laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გრიმი (ტელესერიალი)

გრიმი (ინგლ. Grimm) — ამერიკული ტელესერიალი, რომელიც შედგება 6 სეზონისა და 123 ეპიზოდისგან. პირველად ტელეეკრანებზე 2011 წლის 28 ოქტომბერს გამოჩნდა. „გრიმი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) გრიმი საიტზე TV.com ↑ NBC To Give 'Chuck,' 'Grimm' Halloween Debuts. Airlock Alpha (October 9, 2011). დაარქივებულია ორიგინალიდან — ოქტომბერი 4, 2013. ციტირების თარიღი: October 10, 2011. ↑ Turnquist, Kristi (March 1, 2011). „NBC pilot, 'Grimm,' to shoot in Portland in March“. The Oregonian. ციტირების თარიღი: July 21, 2011.
სეფიდრუდი

სეფიდრუდი — მდინარე ჩრდილოეთ ირანში. წარსულში წარმოიქმნებოდა ელბურსის მთათა სისტემის სამხრეთ კალთაზე, მდინარეების ყიზილ-უზენისა და შაჰრუდის შეერთებით. ამჟამად გამოედინება შაბანაუს წყალსაცავიდან. მდინარე კვეთს ელბურსის დასავლეთ დაბოლოებას და ერთვის კასპიის ზღვას, სადაც წარმოქმნის დელტას. სეფიდრუდი წარმოადგენს ირანის კასპიის ზღვის სანაპიროს უგრძეს და ყველაზე უხვწყლიან მდინარეს. მისი სიგრძე ყიზელოუზენთან ერთად აღწევს 720 კმ-ს, აუზის ფართობი დაახლოებით 56,2 ათ. კმ². იკვებება თოვლის, მყინვარული, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლებით. სეფიდრუდი — ენციკლოპედია ირანიკა
საათლი (ბარდა)

საათლი (აზერ. Saatlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 622 კაცი. საათლი GEOnet სახელების სერვერზე
შაჰვალილარი

შაჰვალილარი (აზერ. Şahvəlilər) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 020 კაცი.
სამუხლუ

სამუხლუ (აზერ. Samuxlu) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 637 კაცი. სამუხლუ GEOnet სახელების სერვერზე
კალგა

კალგა (ყირიმ. qalğa, قالغا‎; qalğay, قالغاى‎) — ტიტული ყირიმის სახანოში, რომლის მატარებელიც ითვლებოდა სახანოს ტახტის მემკვიდრედ და ხანის შემდეგ პირველ პირად. კალგას წოდება დაწესდა 1486 წელს, ყირიმის მე-3 ხანის, მენლი I გირეის მმართველობის პერიოდში. კალგას პირადად ხანი ნიშნავდა. ის აუცილებლად უნდა ყოფილიყო გირეის დინასტიის წევრი, არ აქვს მნიშვნელობა ხანის ვაჟი იქნებოდა, ძმა თუ ნათესავი. კალგას ტიტული მატარებელი გირეიები ყირიმში ავტორიტეტით სარგებლობდნენ, განაგებდნენ ხაზინასა და სახელმწიფო საქმეების დიდ ნაწილს. მათი რეზიდენცია იყო სიმფეროპოლის სასახლე. კალგას შემდეგ მესამე პირისა და მეორე მემკვიდრის ტიტული იყო — ნურედინი. ყირიმის სახანო გირეის დინასტია ყირიმის ხანების სია ყირიმის კალგების სია ყირიმის ნურედინების სია ნურედინი Халим Гирей-султан «Розовый куст ханов, или история Крыма», Симферополь, 2008 г. ISBN 978-966-8518-91-1 Смирнов В. Д. «Крымское ханство под верховенством Отоманской империи», том 1, Издательский дом «Рубежи Х Х I», 2005 г. ISBN 5-347-00007-4
შათირლი (მრავალმნიშვნელოვანი)

შათირლი შეიძლება აღნიშნავდეს: შათირლი — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში შათირლი — სოფელი აზერბაიჯანში, ჯალილაბადის რაიონში
ნიკა ტაბატაძე

ნიკა ტაბატაძე (დ. 1975 წლის 26 მაისს, თბილისი) — ქართველი ჟურნალისტი. 1997 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საერთაშორისო ურთიერთობების ფაკულტეტი საერთაშორისო სამართლის სპეციალობით. იყო ტელე-კომპანია რუსთავი 2-ის ჟურნალისტი. 2001 წელს ტელეკომპანიის 10 პროცენტის მფლობელი გახდა. საკუთარი წილი 2004 წელს დათმო, როდესაც კომპანიის გენერალურ დირექტორად დაინიშნა. ეს პოსტი 2006 წელს დატოვა, შემდეგ კერძო ბიზნესში გადავიდა. არის „სს ჯორჯიან რეზორტს გუდაურისა“ და „შპს Unimex Power System Georgia“-ს დირექტორი. „ვინ ვინაა საქართველოში: ქართული ბიოგრაფიული ცნობარი“. – თბ., 1998-1999. - გვ. 306
ნურედინი

ნურედინი (ყირიმ. Nureddin; نور الدين‎) — ტიტული ყირიმის სახანოში, რომლის მატარებელიც ითვლებოდა სახანოში მე-3 პირად და ხანის მეორე მემკვიდრედ. ხანი თავად აირჩევდა თავის კალგასა და ნურედინს. ტიტულის მატარებელი აუცილებლად უნდა ყოფილიყო გირეის დინასტიის წარმომადგენელი. ნურედინის ტიტული 1578 წელს დააწესა მეჰმედ II გირეიმ. ნურედინი ძირითადად ერეოდა სამხედრო საქმეებში, აწყობდა ლაშქრობებს. დანარჩენ მოვალეობებს ხანი და კალგა ასრულებდნენ. ყირიმის სახანო გირეის დინასტია ყირიმის ხანების სია ყირიმის კალგების სია ყირიმის ნურედინების სია კალგა Халим Герай (историк) «Розовый куст ханов, или история Крыма», Симферополь, 2008 г. ISBN 978-966-8518-91-1
ვილჰელმ ანდერსონი

ვილჰელმ რობერტ კარლ ანდერსონი (ესტ. Wilhelm Anderson; ბელარ. Вільгельм Роберт Карл Андэрсан; დ. 28 ოქტომბერი, 1880 — გ. 26 მარტი, 1940) — გერმანული წარმოშობის რუსი-ესტონელი ასტროფიზიკოსი, რომელიც ვარსკვლავთა ფიზიკურ სტრუქტურას შეისწავლიდა. ვილჰელმ ანდერსონი დაიბადა 1880 წლის 28 ოქტომბერს, მინსკში, (ამჟამად ბელარუსში), ეთნიკურ გერმანელთა ოჯახში. მისი უმცროსი ძმები, აგრეთვე ცნობილი ადამიანები იყვნენ — მათემატიკოსი ოსკარ ანდერსონი (1887-1960) და ფოლკლორისტი ვოლტერ ანდერსონი (1885-1962). ახალგაზრდობის წლები, მან ყაზანში გაატარა, სადაც, მის მამას — ნიკოლაი ანდერსონს, უნივერსიტეტში ფინურ-უგრული ენების პროფესორის თანამდებობა ეკავა. ვილჰელმ ანდერსონი, ყაზანის უნივერსიტეტში სწავლობდა, სადაც, მან 1909 წელს, მათემატიკისა და მეცნიერების განყოფილება დაამთავრა. 1910-1920 წლებში, იგი ფიზიკის მასწავლებლად მუშაობდა სამარაში, ხოლო 1918 წლიდან — მინსკში. 1920 წელს, ძმასთან — ვოლტერ ანდერსონთან ერთად, იგი ტარტუში (ესტონეთი) გადავიდა. ტარტუს უნივერსიტეტში, 1923 წელს, ასტრონომიაში, მან მაგისტრის ხარისხი მოიპოვა, ხოლო 1927 წელს, დოქტორის ხარისხი მიენიჭა. 1934 წელს, ვილჰელმ ანდერსონი, უნივერსიტეტში, ჰაბილიტაციის კანდიდატი გახდა, ხოლო 1936 წელს, ტარტუს უნივერსიტეტში, მან დოცენტის წოდება მიიღო. მსგავსად ბალტიელი გერმანელების უმრავლესობისა, 1939 წლის მიწურულს, იგი კვლავ გერმანიაში გადასახლდა, ცოტა ხნის შემდეგ კი — 1940 წლის 26 მარტს, მენძიჟეჩის სანატორიუმში გარდაიცვალა. ანდერსონი, ყველაზე მეტად ცნობილია საკუთარი ნამუშევრით, თეთრი ჯუჯების მაქსიმალური მასის შესახებ (1929, ტარტუ), რომელიც ასევე ცნობილია, როგორც ჩანდრასექარის ზღვარი. ბრიტანელ ფიზიკოსთან, ედმუნდ სტოუნერთან თანამშრომლობით, მან სტოუნერ-ანდერსონის განტოლება შექმნა. Über die Existenzmöglichkeit von kosmischem Staube in der Sonnenkorona. Zeitschrift für Physik 28, Berlin, 1924. Über die Grenzdichte der Materie und der Energie. Zeitschrift für Physik 56, Berlin, 1929. Kuusk, P.; Martinson, I. (1997), "Tartu astrofüüsik Wilhelm Anderson", Akadeemia 2: 358–375, http://www.aai.ee/muuseum/Reprints/HTML/wilhelm_robert_karl_anderson.htm. წაკითხვის თარიღი: 2012-11-24 Blackman, E. (2006), "Giants of physics found white-dwarf mass limits", Nature 440: 148, 2006-03-09, Hockey, Th., რედ. (2014), „Anderson, Wilhelm Robert Karl“, Biographical Encyclopedia of Astronomers (2nd რედ.), Springer, ISBN 9781441999160, http://dx.doi.org/10.1007/978-1-4419-9917-7_9218. წაკითხვის თარიღი: 2013-06-12 ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Deutsche Nationalbibliothek Record #1028652658 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ 2.0 2.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 3.0 3.1 http://muuseum.to.ee/Reprints/HTML/tartuastrofueuesikwilhelman.htm
მახარობელ ურუშაძე

მახარობელ (მახარბელ) იესეს ძე ურუშაძე (დ. 1788, ლანჩხუთი ― გ. 1861, იქვე) ― გურიის სამთავროს აზნაური, XIX საუკუნის ქართველი სამხედრო მოღვაწე. დაიბადა გურიელების სამთავრო კარის მდივან-მწიგნობრის ოჯახში. იყო გურიის უკანასკნელი მთავრის მამია V-ის (სამთავროს მართავდა 1810-1826 წლებში) სიყრმის მეგობარი და თანამოაზრე. 1807-1808 წლებში აქტიურად მონაწილეობდა სეპარატისტი ფეოდალის, ლანჩხუთის მოურავის ზუბაიდელ ჟორდანიას წინააღმდეგ ბრძოლაში, რაც ზუბაიდელის დამარცხებით და სამთავრო ხელისუფლების განმტკიცებით დასრულდა. 1810 წელს, სამთავრო ტახტზე ასვლისთანავე, მამია V-მ ურუშაძეს უბოძა ლანჩხუთის მამასახლისობა („ხელოსნობა“) და ზუბაიდელ ჟორდანიასეული მამული მასზე მოსახლე გლეხებით. მომდევნო წელს მას ებოძა მეორე სახელო, - გურიელების სოფელ ლესას მამულის მოურავობა. მახარობელ ურუშაძე იყო თურქ-ოსმალთა წინააღმდეგ 1810-1812 წლების ბრძოლების და რუსეთ-ოსმალეთის 1828-1829 წლების ომის აქტიური მონაწილე. სამხედრო სამსახურიდან გადადგა პოდპორუჩიკის წოდებით. მხედრული წარჩინებისათვის მიღებული ჰქონდა: წმ. გიორგის მე-4 ხარისხის ორდენი, წმ. გიორგის I და II ხარისხის მედლები, ვერცხლის მედალი „ თურქეთის 1828-1829 წლების ომში გამოჩენილი მამაცობისათვის“ და ე. წ. „გიორგის ხმალი“ „მამაცობისათვის“. მისი მეუღლე იყო მარგარიტა (მართა) თავდგირიძე (იმერეთის მეფის დავით II-ის შვილიშვილის შვილი). მახარობელ ურუშაძის ჩამომავლები არიან პროფესორები აპოლონ ურუშაძე, იგორ ურუშაძე და ზურაბ ურუშაძე, პოლიტიკური მოღვაწე ავთანდილ ურუშაძე, ჟურნალისტი მარგარიტა ურუშაძე, ხელოვნებათმცოდნეები ლიორა ურუშაძე და პაოლა ურუშაძე, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი ლევან ურუშაძე და სხვ. დიმიტრი ბაქრაძე, არქეოლოგიური მოგზაურობა გურიასა და აჭარაში, ბათუმი, 1987, გვ. 277. მახარობელ ურუშაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ლევან IV დადიანი

ლევან IV დადიანი (გ. 1694) — ოდიშის მთავარი 1683-1691, ლევან III დადიანის უკანონო შვილი. ტახტზე აიყვანა ოდიშის ფაქტობრივმა გამგებელმა გიორგი ლიპარტიანმა. 1691 სტამბოლს გაემგზავრა, სადაც გარდაიცვალა. ლევან IV დადიანი იყო დადიანთა გვარეულობის უკანასკნელი წარმომადგენელი ოდიშის სამთავრო ტახტზე. მის შემდეგ დადიანობა გადავიდა ჩიქვანთა (ჩიქოვანთა) საგვარაულოს ხელში. ბერაძე თ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 157.
ბორიდები

ბორიდები — ბორის ნაერთები ლითონებთან. ბორიდებს ახასიეთებს როგორც ლითონური, ისე არალითონური (ნახევრად გამტარი) ნივთიერებების თვისებები. ლითონური თვისებებია: მაღალი თბო- და ელექტროგამტარობა, ლიტონური ბზინვა, ტემპერატურის გადიდების შედეგად ელექტროწინაღობის კოეფიციენტის ზრდა. ბორიდების უმრავლესობა მჟავამედეგია (მაგალითად, TaB 2 {\displaystyle {\ce {TaB2}}} -ზე არ მოქმედებს მდუღარე თეზაფიც კი), ნაკლებად პლასტიკური და მეტად სალია (მიკროსისალე 20-30 გნ/მ2). TiB 2 {\displaystyle {\ce {TiB2}}} -ის სიმტკიცის ზღვარი გაგლეჯისას (როცა მისი ფორიანობა 2-3%-ს უდრის) 380 მეგნ/მ2-ია. NbB 2 {\displaystyle {\ce {NbB2}}} -ის დრეკადობის მოდულია 650 გნ/მ2, TaB 2 {\displaystyle {\ce {TaB2}}} -ის — 700 გნ/მ2, Mo 2 B 5 {\displaystyle {\ce {Mo2B5}}} -ის — 685 გნ/მ2, ხოლო W 2 B 5 {\displaystyle {\ce {W2B5}}} -ისა — 790 გნ/მ2. ბორიდების მისაღებად ლითონთა ჟანგეულებს აღადგენენ ბორის კარბიდისა და მურის ნარევით ( MeO + B 4 C + C ⟶ MeB + CO {\displaystyle {\ce {MeO + B4C+ C -> MeB +CO}}} ) ან ლითონთა ჟანგეულებისა და ბორის ანჰიდრიდის ნარევს აღადგენენ მურით ( MeO + B 2 O 3 + C ⟶ MeB + CO {\displaystyle {\ce {MeO+B2O3+C->MeB+CO}}} ). არსებობს აგრეთვე ბორიდების მიღების მაგნიტოთერმული და სხვა მეთოდები. ბორიდების ფხვნილის დაწნეხითა და შეცხობით ან ცხლად დაწნეხით ამზადებენ მკვრივ ნაკეთობებს. ბორიდებს იყენებენ რადიოელექტრონიკაში, ბირთვულ ტექნიკაში (სარეგულაციო მასალად და ბირთვული გამოსხივებისაგან დასაცავად), მეტალურგიაში, მანქანათმშენებლობაში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 471.
თოხთამიშ გირეი

თოხთამიშ გირეი (ყირიმ. Toqtamış Geray, طوقتامش كراى‎; დ. ბახჩისარაი, ყირიმის სახანო, 1589 — ბახჩისარაი, ყირიმის სახანო, 1608) — ყირიმის ხანი 1607–1608 წლებში, გაზი II გირეის უფროსი ვაჟი. 1604 წელს მამამისმა, გაზი II გირეიმ სულთან აჰმედ I-ის თანხმობით დანიშნა კალგად, თუმცა სულთანისვე ინიციატივით 1606 წელს კალგა ბიძამისი, სელამეთი გახდა. მიუეხადავად ამისა, ძალაუფლება ხელში აიღო 1607 წელს, მამის გარდაცვალების შემდეგ, 18 წლის ასაკში. ის გახდა ყირიმის ყველაზე ახალგაზრდა ხანი. თავად თოხთამიშმა კალგას ტიტული უბოძა მის უმცროს ძმას, 16 წლის სეფერ გირეის. თოხთამიშ გირეის მმართველობა მხოლოდ 4 თვემდე გაგრძელდა, რადგან მისი ყირიმის ხანად დამტკიცება ოსმალეთის სულთნითსთვის, აჰმედ I-ისთვის მოულოდნელი იყო, რადგან გაზი გირეის ურჩობის გამო ყირიმის სახანოს ანექსირება ჰქონდა დაგეგმილი. 1608 წელს სულთანმა გასცა ბრძანება ყირიმის ხანის ტიტულზე თოხთამიშის ბიძის, სელამეთ I გირეის დამტკიცების შესახებ. თოხთამიშმა ტახტი იძულებით დათმო და იმავე წელს, თავის ძმებთან ერთად, სტამბოლში გაემგზავრა სულთნისთვის გადაწყვეტილების შეცვლის სათხოვნელად. მისი მცდელობა უშედეგო აღმოჩნდა. ედირნეში, ყირიმისკენ მიმავალ გზაზე უეცრად თავს დაესხა მისი ნათესავის, სახანოს იმჟამინდელი კალგის და მომავალი ხანის — მეჰმედ III გირეის არმია. სწორედ მასთან ბრძოლის დროს დაიღუპა 19 წლის თოხთამიში თავის ძმასთან, სეფერ გირეისთან ერთად. მისი ოჯახის წევრებიდან გადარჩა 3 უმცროსი ძმა, ინაიეთი, ჰუსამი და საადათი. ინაიეთმა მოგვიანებით შეძლო ყირიმის ხანის ტიტულის მოპოვება. ჰუსამი კალგად, ხოლო საადათი კი ნურედინად დანიშნა. ყირიმის სახანო გირეის დინასტია ყირიმის ხანების სია Гайворонский Алексей. Созвездие Гераев. — Симферополь, 2003
ვერხნემაკეევკის მამათა მონასტერი

ვერხნემაკეევკის მამათა მონასტერი (რუს. Мужской монастырь) — მართლმადიდებლური ეკლესია კაშარის რაიონის სლობოდა ვერხნემაკეევკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, კაშარის რაიონი, სლობოდა ვერხნემაკეევკა. ვერხნემაკეევკის მამათა მონასტრის დარსების ისტორია სათავეს იღებს XVIII საუკუნის მეორე ნახევრიდან. 1763 წელს თანამედროვე სოფლის ტერიტორია იყიდა პოლკოვნიკმა ვასილი ილოვაისკიმ. სოფელმა სახელწოდება მიიღო მისი პაპის - მაკეის პატივისცემის გამო. სოფლი მაცხოვრებლებმა 1784 წელს დაიწყეს ტაძრის მშენებლობა ღვთისმშობლის კვართის სახელზე. ეკლესიის მშენებლობა პოლკოვნიკ ვასილი ილოვაისკის სახსრებით მიმდინარეობდა. 1794 წელს ხის ეკლესიის მშენებლობა დასრულდა. ეკლესიაში იყო საკურთხევველი, რომელიც აკურთხეს ღვთისმშობლის კვართის სახელზე. ეკლესიის მსახურთა რაოდენობა შეადგენდა სამ მღვდელს, ორ დიაკვანსადა ექვს პრიჩეტნიკს. ეკლესიის მართლმადიდებელი მრევლი მოითვლიდა 6 ათას ადამიანს. 1894 წლის 13 აპრილს ხის ეკლესიის საკურთხეველი მთლიანად დაიწვა. გადარჩა მხოლოდ სამრეკლო, სატრაპეზო და ფუნდამენტი. ამავე წელს მზრუნველთა საბჭომ მიმართა დონის სასულიერო კონსისტერიას თხოვნით დამწვარი ეკლესიის ადგილზე აეშენებინათ ახალი ეკლესია. ეკლესიას უნდა ჰქონოდა ორი საკურთხეველი ერთი ღვთისმშობლის კვართის სახელზე, ხოლო მეორე წმინდა მოწამენის ქრისანთო და დარიას სახელზე. აგებული ხის ეკლესია შემონახულია ჩვენს დრომდე. XX საუკუნის 30-40-იან წლებში ეკლესიაში ღვთისმსახურებას აღავლენდა იღუმენი პაისი (პავლოვი), რომელიც იყო ეკლესიის წინამძღვარი. 1992-1995 წლებში ეკლესიის წინამძღვარია ალიპი (ფილინი). სამონასტრო ცხოვრება აღორძინდა 1995 წლიდან. 2003 წელს როსტოვისა და ნოვოცერკასკის მთავარეპისკოპოსის პანტელეიმონის ლოცვა-კურთხევით აშენდა ბერების საცხოვრებელი კორპუსი. 2004 წელს აქ სრულიად რუსეთის პატრიარქის ალექსი II-ის ბრძანებით დაარსდა მამათა მონასტერი. ვერხნემაკეევკის მამათა მონასტრის წინამძღვარია იღუმენი ალიპი. Верхнемакеевка. Покровский мужской монастырь. Покровский мужской монастырь Шахтинской епархии დაარქივებული 2016-12-16 საიტზე Wayback Machine. Свято-Покровский мужской монастырь, села Верхне-Макеевка Деревянные храмы Ростовской области
ფანტა

ფანტა — უალკოჰოლო გაზიანი სასმელი. სასმელი შეიქმნა 1940 წელს, მეორე მსოფლიო ომის დროს, გერმანიაში. ხელმძღვანელი ერთეული Coca-Cola, რომელმაც სასმელი 1960 წელს შეიძინა. გაზიანი წყალი, შაქარი, ფორთოხლის წვენი 3%, ასკორბინის მჟავა, ბეტა-კაროტინი საღებავი. გაზიანი წყალი, შაქარი, ბუნებრივი საღებავები ხილი და ბოსტნეული, მჟავიანობის მარეგულირებელი, ყურძნის წვენი (0.1%). კოკა-კოლა Coca Cola and the war. Fanta on Coca-Cola.com დაარქივებული 2006-04-15 საიტზე Wayback Machine. Coke phasing out Minute Maid soft drinks დაარქივებული 2012-08-30 საიტზე Wayback Machine.
ბოემონდ VI

ბოემონდ VI ანტიოქელი, ტრიპოლისათვის ბოემონდ III, ასევე ცნობილია, როგორც ბოემონდ სამართლიანი (ფრანგ. Bohémond le Beau) — ანტიოქიის მთავარი და ტრიპოლის გრაფი 1151-1275 წლებში. მისი მმართველობის დროს ანტიოქიისათვის იბრძოდნენ, როგორც მონღოლები, ასევე მამლუქები. საბოლოოდ, 1268 წელს ანტიოქია ეგვიპტელმა მამლუქებმა დაიპყრეს ბეიბარსის მეთაურობით. ბოემონდმა მმართველობა ტრიპოლში განაგრძო. მისი სიკვდილის შემდეგ, ანტიოქიის მთავარიც (მხოლოდ ტიტულით) და ტრიპოლის გრაფიც მისივე შვილი, ბოემონდ VII გახდა. Histoire des Croisades , René Grousset, Editions Perrin (Paris), ISBN 2-262-02569-X History of the Crusades, Vol. 3, Runciman, Steven, Cambridge University Press, 1954.
დენი ელფმანი

დენი ელფმანი (ინგლ. Danny Elfman; დ. 29 მაისი, 1953) — ამერიკელი კომპოზიტორი, მომღერალი, სიმღერების ავტორი და პროდიუსერი. სახელი გაითქვა თავისი ნამუშევრებით სხვადასხვა ფილმებსა და სატელევიზიო შოუებში, განსაკუთრებით რეჟისორ ტიმ ბარტონთან თანამშრომლობით. 1974-1995 წლებში იყო ამერიკული ბენდის „Oingo Boingo“-ის სიმღერების ავტორი. დენი ელფმანმა კინოინდუსტრიაში მოღვაწეობა დაიწყო როგორც მსახიობმა 1976 წელს. 1980 წელს ითამაშა ფილმში „აკრძალული ზონა“, რომელიც მისმა ძმამ რიჩარდ ელფმანმა გადაიღო. დენი ელფმანი ოთხჯერ იყო ნომინირებული ოსკარის პრემიაზე, მოიპოვა გრემი ფილმისთვის „ბეტმენი“, ემი სატელევიზიო სერიალისთვის „სასოწარკვეთილი დიასახლისები“; 2002 წელს გადასცეს რიჩარდ კირკის და დისნეის ლეგენდის ჯილდო. BAFTA-სა და ოქროს გლობუსის არაერთგზის ნომინანტი, ექვსჯერ აქვს მოგებული სატურნი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დენი ელფმანი დენი ელფმანი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში დენი ელფმანი AllMusic-ზე დენი ელფმანი საიტზე Discogs
შათირლი (ბარდა)

შათირლი (აზერ. Şatırlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 568 კაცი. შათირლი GEOnet სახელების სერვერზე
შარაფლი

შარაფლი (აზერ. Şərəfli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 300 კაცი. შარაფლი GEOnet სახელების სერვერზე
სარქარლარი

სარქარლარი (აზერ. Sərkarlar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 302 კაცი. სარქარლარი GEOnet სახელების სერვერზე
ისიდორა სეკულიჩი

ისიდორა სეკულიჩი (სერბ. Исидора Секулић, დ. 16 თებერვალი, 1877 – გ. 5 აპრილი 1958) — სერბი პროზაიკოსი, მწერალი, ესეისტი, პოლიგლოტი და ხელოვნებათმცოდნე. სერბეთის მეცნიერებათა და ხელოვნების აკადემიის პირველი ქალი აკადემიკოსი (1950). XX საუკუნის პირველ ნახევარში მოღვაწე ყველაზე ცნობილი სერბი მწერალი. სეკულიჩი დაიბადა სოსორინში, ბაჩკა, რომელიც დღესდღეობით არის სერბეთის პროვინცია ვოივოდინა. გარდა ლიტერატურის შესწავლისა სეკულიჩი ასევე კარგად იყო გათვიცნობიერებული საბუნებისმეტყველო მეცნიერებებსა და ფსიქოლოგიაში. 1892 წელს მან დაამთავრა პედაგოგიური სკოლა ბუდაპეშტში და 1922 წელს გერმანიაში მიიღო დოქტორის ხარისხი. მისი მოგზაურობები მოიცავდა ხანგრძლივ დარჩენას ინგლისში, საფრანგეთსა და ნორვეგიაში. მისმა მოგზაურობამ ოსლოდან ბერგენის გავლით ფინმარკში მიიყვანა იქამდე, რომ 1914 წელს ნორვეგიაში გაჩნდა წინასიტყვაობა Pisma iz Norveške / წერილები ნორვეგიიდან. მისი მოკლე ამბების კოლექცია, საპუტნიცი, არის არაჩვეეულებრივად დაწვრილმანებული, სადაც მისი გამჭრიახული თვითანალიზის საოცარი უნარი და მამაცური სტილისტური ექსპერიმენტები გამოამჟღავნა. ისიდორა ასევე საუბრობდა როგორც კლასიკურ, ასევე ცხრა თანამედროვე ენებზე. სეკულიჩის ლირიკული, მედიტაციური, თვითდაკვირვების მწარმოებელი და ანალიტიკური ნაშრომები ჩნდება სერბიული პროზაული მწერლობის განთიადზე. ისიდორა შეშფოთებული იყო ადამიანების მდგომარეობით, მათი სრულიად თანამედროვე მგრძნობელობით. თავის მთავარ რომანში, პატარა ქალაქის სასაფლაოს ქრონიკა (Кроника паланачког гробља), ის წერდა ოპოზიციურად ჩვეულებრივი ქრონოლოგიური მოვლენების განვითარების შესახებ. წიგნის თითოეული ნაწილი იწყება სასაფლაოზე, საბოლოოდ კი ბრუნდება რეალურ ცხოვრებაში, მთელი თავისი სიამოვნებებით, სიხარულითა და ტრაგედიებით. პერსონაჟები, როგორიცაა მაგალითად გოსპა ნოლა არის პირველი ძლიერი ქალი პერსონაჟი სერბულ ლიტერატურაში, რომელიც დახატულია დეტალებში თავის გამბედაობით, სიამაყითა და სიმტკიცით. ისოდორა სეკულიჩმა დაწერა კრიტიკული ნაშრომები მუსიკის, თეატრის, ხელოვნების, არქიტექტურის, ლიტერატურისა და ფსიქოლოგიის სფეროებში. მან დაწერა მსხვილი ნარკვევები იუგოსლავიური, რუსული, ინგლისური, გერმანული, ფრანგული, იტალიური, ნორვეგიული და სხვა სიტერატურის შესახებ. საპუტნიცი (1913) წერილები ნორვეგიიდან (1914) წარსულიდან (1919) Ђакон Богородичине цркве (1919) Кроника паланачког гробља (1940) ჩანაწერები (1941) ანალიტიკური ტრენუცი და განხილვა, თ.1-3 (1941) ჩანაწერები ჩემს ხალხზე (1948) Његошу књига ოაკ ოდანი (1951) საუბარი და ენა, ადამიანების განხილვის კულტურა ისიდორა სეკულიჩი, Književni pogledi Isidore Sekulić (ისიდორა სეკულიჩის ლიტერატურული შეხედულებები) ბელგრადი, პროსვეტა, 1986. Jugoslovenski Književni Leksikon (Encyclopedia of Yugoslav Literature), Matica Srpska, Novi Sad, 1984. Jovan Skerlić, Istorija Nove Srpske Književnosti (Belgrade, 1921) page 476. Famous Serbian women Her portrait ↑ 1.0 1.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ https://www.biografija.org/knjizevnost/isidora-sekulic/ ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a>
ეგორლიკსკაიის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია

ეგორლიკსკაიის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია (რუს. Церковь Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ეკლესია ეგორლიკის რაიონის სტანიცა ეგორლიკსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ეგორლიკის რაიონი, სტანიცა ეგორლიკსკაია, ლუნაჩარსკის ქუჩა № 26. 1811 წელს სტანცა ეგორლიკსკაიაში ააგეს ხის ეკლესია წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ეკლესია აგებული იყო ხის მორებით სამრეკლოს გარეშე, არ ჰქონდა ღობე. ბოძებისგან აგებული ეკლესია მალე დაძველდა. 1827 წელს ეგორლიკსკაიის კაზაკებმა სთხოვეს დონის ატამან დიმიტრი ეფიმის ძე კუტეინიკოვს, რომ მათთვის უსასყიდლოდ გადაეცათ ნოვოჩერკასკის ხის ეკლესია. კაზაკების თხოვნა დააკმაყოფილეს. ხის ეკლესიის შენება, ქვის ფუნდამენტზე, ღობით და სამრეკლოთი დაიწყეს 1833 წლის 23 აგვისტოს, ხოლო 1837 წლის 24 ოქტომბერს აკურთხეს. ეკლესია მოქმედებდა 43 წელი, სტანიცაში მოსახლეობის რაოდენობის გაზრდის გამო ეკლესია მრევლს ვეღარ იტევდა. მრევლში მომწიფდა აზრი იმისათვის, რომ ეთხოვათ ატამან ნიკოლაი ალექსანდრეს ძე კრასნოკუტსკისადმი სოფელში აეგოთ ახალი ქვის ეკლესია. ქვის ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 1880 წელს და გაგრძელდა 25 წელიწადი. მშენებლობისათვის თანხის ნაწილი გამოყოფილი იყო სახელმწიფო ხაზინიდან. აგური მოიტანეს სოფელ ლეჟანკიდან, ვაჭარ პარამანაოვის აგურის ქარხნიდან, სამშენებლო სილა და სხვა მასალები სოფელ სრედნი-ეგორლიკიდან. ეკლესიის მშენებლობა დასრულდა 1906 წელს. ძველი ეკლესია გადასცეს სოფელ კაგალნიცკის. 1906 წელს ახალი სამსაკურთხევლიანი ეკლესია აკურთხეს. ეკლესიას ჰქონდა რვა ზარი და ქორო, რომელიც შედგებოდა 12 ადამიანისაგან. ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე აკურთხეს, მარჯვენა საკურთხეველი - მიქაელ მთავარანგელოზისა, ხოლო მარცხენა წმინდა მოწამე ვლასის სახელზე. 1936 წელს ეკლესია დაანგრიეს. ეკლესიის უკანასკნელი ღვთისმსახური იყო მღვდელმონაზონი პეტრე (იამშჩიკოვი), რომელიც 1937 წელს დახვრიტეს. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ სტანიცაში მუშაობდა სამლოცველო სახლი. სახლის ეზოში იდგა სამრეკლო. მოგვიანებით სამლოცველო სხვა სახლში გადაიტანეს. მოკლე დროის განმავლობაში სამლოცველოში ექვსი მღვდელი მსახურობდა. 1992 წელს სამლოცველო გადააკეთეს. ეკლესია აკურთხეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ეკლესია აღნიშნავდა ორ მთავარ დღესასწაულს 22 მაისს და 19 დეკემბერს. 1990-იანი წლების დასაწყისში გადაწყვიტეს სტანიცაში აეშენებინათახალი აგურის ეკლესია. 1995 წელს დადეს მისი პირველი ქვა. მშენებლობის ადგილზე დააყენეს მართლმადიდებლური ჯვარი. 2002 წელს დაუკვეთეს პროექტი და დაიწყო სახსრების შეგროვება ახალი ეკლესიის ასაშენებლად. ეკლესიის მშენებლობა გაგრძელდა 2006 წლიდან 2011 წლამდე. 2011 წელს დააყენეს ზარები. 10 ახალი ზარი მიიღეს მეცენატ პავლე პოპოვისაგან. ეკლესიის წინამძღვარია მღვდელმონაზონი გიორგი (ცურკანუ). Егорлыкская. Новая церковь Николая Чудотворца Православные храмы станицы Егорлыкской Ст. Егорлыкская დაარქივებული 23-01-2017 საიტზე Wayback Machine. . Волгодонская епархия.
სეიიდ-იუსიფლი

სეიიდ-იუსიფლი' (აზერ. Seyid Yusifli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 302 კაცი. სეიიდ-იუსიფლი GEOnet სახელების სერვერზე
სოღანვერდილარი

სოღანვერდილარი (აზერ. Soğanverdilər) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 487 კაცი. სოღანვერდილარი GEOnet სახელების სერვერზე
შორალი

შორალი (აზერ. Şorəlli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 931 კაცი. შორალი GEOnet სახელების სერვერზე
თაღილარი

თაღილარი (აზერ. Tağılar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 277 კაცი. თაღილარი GEOnet სახელების სერვერზე
სევიიანი

სევიიანი (აზერ. Seviyan) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. სევიიანი GEOnet სახელების სერვერზე