laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ოქტიაბრსკი (ქალაქი)

ოქტიაბრსკი (რუსულად და ბაშკ. Октя́брьский) — ქალაქი ბაშკირეთში. მდებარეობს მდინარე იკზე. 2010 წლის მიხედვით მისი მოსახლეობა შეადგენს 109,474 ადამიანს. ოქტიაბრსკს ფედერალური მნიშვნელობის ქალაქის სტატუსი აქვს. ამ სტატუის ადმინისტრაციული ერთეული უტოლდება რაიონს. როგორც მუნიციპალური ერთეული ქალაქი წარმოადგენს ოქტიაბრსკის ურბანული ოკრუგის ნაწილს. ქალაქს ემსახურება ოქტიაბრსკის აეროპორტი. მეჩეთი ეკლესია ქალაქში ძირთად რელიგიურ კონცეფციებს ისლამი და მართლმადიდებლობა წარმოადგენენ.  ჩინეთი, კარამაი. Октябрьский городской портал OKTLIFE.RU — г. Октябрьский, Башкортостан: новости, объявления, авто, афиша, фото, конкурсы Сайт города Октябрьский Сайт администрации городского округа город Октябрьский
ბელორეცკი

ბელორეცკი (რუს. Белоре́цк; ბაშკ. Белорет) — ქალაქი ბაშკირეთში. მდებარეობს დედაქალაქ უფადან 245 კილომეტრში, მდინარე ბელაიაზე. 2010 წლის აღწერის მიხედვით მისი მოსახლეობაა - 68,806 ადამიანი. ქალაქი წარმოადგენს ბელორეცკის რაიონის ადმინისტრაციულ ცენტრს, მიუხედავად იმისა, რომ ის არ არის მისი ნაწილი. ადმინისტარციული თვალსაზრისით ის წარმოადგენს ფედერალური მნიშვნელობის ქალაქს, რა სტატუსიც რაონს უროლდება. როგორც მუნიციპალური ერთეული ის შედის ბელორეცკის მუნიციპალურ რაიონში, როგორც ბელორეცკის ურბანული დასახლება. წმინდა სამები სახელობის ეკლესია. მეჩეთი. ქალაქის ყველაზე მსხვილ რელიგიურ კონცეფციას წარმოადგენს მართლმადიდებლობა, მეორე ისლამია. ქალაქში საშუალო ტემპერატურა წარმოადგენს 2,4 °C-ს. ჰაერის ტენიანობა - 68,5 %. ქარის საშუალო სიჩქარე - 3,8 მ/წ. მეტალურგიული კომბინატი გიმნაზია მეტალურგისტების მოედანი რკინიგზის ვაგზალი Статья в Башкирской энциклопедии[მკვდარი ბმული] Официальный сайт муниципального района Белорецкий район Республики Башкортостан Фотоальбом "Белорецк перестроечный"
ბაიაზიტოვო (ალშეევის რაიონი)

ბაიაზიტოვო (ბაშკ. Баязит; რუს. Баязитово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ალშეევის რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 81 ადამიანი. [წყარო არ არის მითითებული 1203 დღე] რაიონულ ცენტრ რაევსკიდან დაშორებულია 21 კილომეტრით. უხლოესი რკინიგზის სადგურია რაევკა, რომელიც ასევე დაშორებულია 21 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (98%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
ბელიაკოვკა (ბაშკირეთი)

ბელიაკოვკა (ბაშკ. Беляковка; რუს. Беляковка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ალშეევის რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 14 ადამიანი. [წყარო არ არის მითითებული 1241 დღე] რაიონულ ცენტრ რაევსკიდან დაშორებულია 49 კილომეტრით. უხლოესი რკინიგზის სადგურია რაევკა, რომელიც ასევე დაშორებულია 49 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (44%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
ბიკჩაგული

ბიკჩაგული (ბაშკ. Биксағыл; რუს. Бикчагул) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ალშეევის რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 114 ადამიანი. [წყარო არ არის მითითებული 1280 დღე] რაიონულ ცენტრ რაევსკიდან დაშორებულია 32 კილომეტრით. უხლოესი რკინიგზის სადგურია აქსიონოვო, რომელიც ასევე დაშორებულია 7 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას თათარი შეადგენენ (43%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
ბუგულმინკა

ბუგულმინკა (ბაშკ. Бөгөлмә; რუს. Бугульминка) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ალშეევის რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 131 ადამიანი. [წყარო არ არის მითითებული 1308 დღე] რაიონულ ცენტრ რაევსკიდან დაშორებულია 48 კილომეტრით. უხლოესი რკინიგზის სადგურია აქსიონოვო, რომელიც ასევე დაშორებულია 13 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (43%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
გერანი

გერანი, ზეთის ნემსიწვერა (ლათ. Pelargonium roseum) — მრავალწლოვანი, ძლიერ დატოტვილი ბუჩქ-ბალახა ეთერზეთოვანი მცენარე ნემსიწვერასებრთა ოჯახისა. აქვს 5-7 ნაკვთად დაყოფილი, გულისებრი და ღეროზე მოგირეობით განლაგებული ფოთოლი. გერანის სამშობლოა სამხრეთი აფრიკა. გავრცელებულია საქართველოში, სომხეთსა და ტაჯიკეთში. მოჰყავთ როგორც ერთწლოვანი კულტურა, რადგან 3-იდან 5°C ტემპერატურაზე იღუპება. საქართველოში კულტივირებულია ლაგოდეხის, თელავის, ყვარლის, მარნეულის, აბაშის, გალისა და სხვა რაიონებში და 600 ჰა-ზე მეტი ფართობი უკავია. 1929 წლიდან სოხუმში დაიწყო გერანის პირველი სამრეწველო რგვა; აქვე ეთერზეთოვანი კულტურების საცდელ სადგუეში გამოიყენეს უხვზეთოვანი ჰიბრალები № 24 და № 7, რომლებიც 1969 წლიდან სარაიონებულია აფხაზეთში, ლაგოდეხისა და ყვარლის რაიონებში. გერანის შებუსული ღეროსა და ფოღლებისაგან ღებულობ ვარდის სურნელების მქონე, გამჭვირვალე, მომწვანო, ზოგჯერ კი მოყვითალო ეთეროვან ზეთს, რომელიც შეიცავს ციტრონელოლის სპირტს; (42-47%), გერანიოლს (20-25%), ლინალოოლსა და მენთოლს. გერანის ზეთს იყენებენ პარფიუმერიაში, საპნის წარმოებაში, კოსმეტიკასა და კვების მრეწველობაში. ჩიქვანაია ე., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 95.
ბუდანიარი

ბუდანიარი (ბაშკ. Буҙанъяр; რუს. Буданьяр) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ალშეევის რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 40 ადამიანი. [წყარო არ არის მითითებული 1203 დღე] რაიონულ ცენტრ რაევსკიდან დაშორებულია 61 კილომეტრით. უხლოესი რკინიგზის სადგურია აქსიონოვო, რომელიც ასევე დაშორებულია 26 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (76%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
ზემო ავრიუზოვო

ზემო ავრიუზოვო (ბაშკ. Үрге Әүрез; რუს. Верхнее Аврюзово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ალშეევის რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 99 ადამიანი. [წყარო არ არის მითითებული 1241 დღე] რაიონულ ცენტრ რაევსკიდან დაშორებულია 31 კილომეტრით. უხლოესი რკინიგზის სადგურია შაფრანოვო, რომელიც ასევე დაშორებულია 8 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები შეადგენენ (88%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
საკმარა

საკმარა (რუს. Сакмара; ბაშკ. Һаҡмар (ინფ.)) — მდინარე რუსეთში. გაედინება ბაშკირეთისა (348 კმ) და ორენბურგის ოლქის (412 კმ) ტერიტორიაზე. ერთვის მდინარე ურალს მარჯვენა მხრიდან. სიგრძე 798 კმ, აუზის ფართობი 30 200 კმ². საერთო ვარდნა 570 მ. სათავე აქვს ურალთაუს ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან დაახლოებით 800 მ სიმაღლეზე. გაედინება ფართო მთის ხეობაში, გარს უვლის ზილაირის პლატოს, იჭრება ღრმა ხეობაში და დასავლეთისაკენ უხვევს. ძირითადად თოვლის წყლით იკვებება. წყალდიდობა აპრილიდან ივნისის დასაწყისამდეა. საშუალო წლიური ხარჯი შესართავიდან 55 კილომეტრზე 144 მ³/წმ. იყინება ნოემბერში, ყინულძვრაა აპრილში. საკმარა საკმაოდ უხვწყლიანი მდინარეა. დამახასიათებელია სწრაფი დინება, ორენბურგის სიახლოვეს შედარებით წყნარი. მდინარეში წყალი ზაფხულშიც კი ცივია. სიგანე ადგილ-ადგილ 80 მეტრამდეა და მეტიც, ხოლო სიღრმე 5 მ-მდე. მდინარე ურალის წყლის ტემპერატურასთან შედარებით, ტემპერატურა საკმარაში 2°C-ით დაბალია. მდინარის აუზის ზილაირის პლატოს ფარგლებშია მოქცეულია, რომელიც აგებულია მაქსიუტოვის მეტამორფული კომპლექსის ქანებით; ნაწილობრივ მასზე კარსტია განვითარებული. აუზის ტყიანობა 75 %-ს შეადგენს. დიდი შენაკადებიდან აღსანიშნავია: ზილაირი, დიდი იქი და სალმიში. ქვემო დინებაში სანაოსნოა. მდინარის ნაპირზეა ქალაქი კუვანდიკი, ხოლო შესართავის სიახლოვეს სოფელი საკმარა, მდინარე ურალზე ორენბურგი. საკმარა — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) საკმარა — ბაშკირეთის ენციკლოპედია დაარქივებული 2016-04-07 საიტზე Wayback Machine. (რუსული)
ბაშკირეთის ტბები

ბაშკირეთის ტბები — ბაშკირეთის ტერიტორიაზე არსებული ყველა ტბის ერთობლიობა. ბაშკირეთში 2 200-ზე მეტი დიდი და პატარა ტბაა. ტბათა დაახლოებით 75 % განფენილია რესპუბლიკის დასავლეთ ნაწილში არსებულ ვაკეებზე. დაახლოებით 700 ტბას აქვს წყალეროზიული წარმოშობა, ანუ ჭალის ტიპისაა. ტბები მდინარეების აუზების მიხედვით განლაგებულია შემდეგნარიად: მდინარე ბელაიის აუზის მიხედვით — დაახლოებით 73 %; მდინარე დიომის აუზის მიხედვით — 12 %; მდინარე იქის აუზის მიხედვით — 8 %; მდინარე უფის აუზის მიხედვით — 7 % და ა.შ. უმსხვილესი ტბები განლაგებულია ურალისწინა ვაკეებზე: ასლიქოლი, ქანდრიქოლი (კარსტულ-ჩანაქცევი წარმოშობის), ბელოე (აქოლი), იალანქოლი და სხვა. ბაშკირეთის ამიერურალში — ურგუნი, დიდი უჩალი, ყარაგაილი, უზუნქოლი, იაქთიქოლი (ბანოე), სურტანდი, ჩებარქოლი, ათავდი, იაუგული (ქულთუბანი), მულდაქოლი (მლაშე), თალქასი და სხვა (ტექტონიკური წარმოშობის). მათგან გამდინარე ტიპს მიეკუთვნება ტბა ბელოე; გაუდინარს — ათავდი, მულდაქოლი, იაუგული; დანარჩენი ტბები გამდინარე და პერიოდულად გამდინარეა. ბაშკირეთში არსებული ტბების დიდი ნაწილი ევტროფულია, ტბა ბანოე ოლიგოტროფული. ტბები ბელოე (აქოლი), ქანდრიქოლი, ყარაგაიქოლი, კიეშკი, მულდაქოლი, სარვინი, სოსნოვოე, თათიში, თუგარ-სალგანი, უპკანქოლი, უპკანიქოლი, ურგუნი, შამსუტდინი, შინგაქოლი წარმოადგენენ ბუნების ძეგლებს. ტბა ასლიქოლის ირგვლივ შექმნილია ბუნების პარკი „ასლიქოლი“. ბაშკირეთში არსებული ყველაზე დიდი ტბა, როგორც წყლის მოცულობით ისე სარკის ფართობით არის ტბა ასლიქოლი. ტბის სიგრძე შეადგენს 7,1 კმ, ხოლო სიგანე — 3,3 კმ. ტბის საშუალო სიღრმე — 5,3 მ. ბაშკირეთში არსებული უღრმესი ტბაა იაქთიქოლი. სიღრმე აღწევს 28 მეტრს; ტბის საშუალო სიღრმე — 11 მეტრი. ბაშკირეთში არსებული ყველაზე მარილიანი ტბაა მულდაქოლი. Гареев А. М. Озёра.// Башкортостан: краткая энциклопедия. — Уфа: Башкирская энциклопедия, 1996. — С. 447. — 672 с. — ISBN 5-88185-001-7. Атлас туристических ресурсов Республики Башкортостан. Уфа, 2007. 276 с. Балков В. А. Водные ресурсы Башкирии. Уфа, 1978. Гареев А. М. Реки, озёра и болотные комплексы Республики Башкортостан. Уфа, 2012. Синенко С. Г. Уфа старая и новая. — Уфа: Государственное республиканское издательство «Башкортостан», 2007. — 272 с. Черняева Л. Е. и др. Гидрология озёр. Л., 1977. Озера республики Башкортостан დაარქივებული 2013-11-09 საიტზე Wayback Machine. (რუსული) Отдых в Башкирии დაარქივებული 2013-11-11 საიტზე Wayback Machine. (რუსული) Экскурсия по озерам Башкирии დაარქივებული 2016-11-15 საიტზე Wayback Machine. (რუსული) ↑ Гареев А. М. Озёра.// Статья в Башкирской энциклопедии. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-04. ციტირების თარიღი: 2016-11-08. ↑ Гареев А. М., Хайретдинов С. С., Япаров И. М. Природный парк «Асылыкуль»// Статья в Башкирской энциклопедии. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-01-20. ციტირების თარიღი: 2016-11-08. ↑ Площадь зеркала более 1 км². ↑ Водоёмы Башкортостана — Рыболовный магазин «Дельфин» — г. Уфа. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-10-26. ციტირების თარიღი: 2016-11-08. ↑ Гареев А. М. Мулдаккуль.// Статья в Башкирской энциклопедии. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-04-01. ციტირების თარიღი: 2016-11-08.
გერბი

ფარი ველი ფარისმტვირთველი ფარისმტვირთველი (დევიზი) საჩაფხუტე ბურელეტი ჩაფხუტი გვირგვინი დანაყრდნობი ორდენი გერბის ფიგურები დევიზი გერბის მთავარი ელემენტები გერბი (რუს. герб; პოლ. herb; გერმ. Erbe) — ემბლემა მემკვიდრეობითი განმასხვავებელი ნიშანი, საგანგებოდ განლაგებული ფიგურები და საგნები, რომელთაც სიმბოლური მნიშვნელობა ენიჭებათ და მფლობელის ისტორიულ ტრადიციებს გამოხატავენ. გერბები იყოფა შემდეგ ძირითად ჯგუფებად: სახელმწიფო გერბი, სამიწაწყლო გერბი — შუა საუკუნეების ამქრების; საგვარეულო გერბები — თავადაზნაურული და ბურჟუაზიული გვარების. გერბი სპეციფიკური ისტორიული წყაროა, რომელსაც დამხმარე ისტორიული დისციპლინა — ჰერალდიკა შეისწავლის. გერბი გამოსახულია დროშაზე, მონეტებზე და სხვ. საქართველოში უძველესი დროიდან იქმნება ემბლემები (ლომი, გველეშაპი, მთვარის ღვთაება — შემდეგში წმ. გიორგი, ჯვარი წრეში და სხვ.), რომლებმაც შემდეგ ჰერალდიკური მნიშვნელობა მიიღეს. XVI ს-ის საბუთზე არის სამეფო საბეჭდავის საგერბო ანაბეჭდი; ვახტანგ VI-ის დროშაზე (1711 წ.) გამოსახულია ბაგრატიონთა გერბის ემბლემები, დაკავშირებულია ბიბლიური მეფის დავითის ლეგენდასა და სვეტიცხოვლის თქმულებასთან; XVII—XVIII საუკუნეებისაა აღმოსავლეთი საქართველოს კათალიკოსთა საბეჭდავები სვეტიცხოვლის თქმულების ამსახველი ემბლემით. ვახუშტის ნაშრომში მოთავსებულია ქართული სამეფოებისა და სამთავროების გერბები. ბარნაველი ს., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 96-97.
ნუგუში (ბელაიის შენაკადი)

ნუგუში, დიდი ნუგუში (რუს. Нугуш; ბაშკ. Нөгөш (ინფ.)) — მდინარე რუსეთში, ბაშკირეთში. მდინარე ბელაიის მარჯვენა შენაკადი. სიგრძე 235 კმ, აუზის ფართობი 3820 კმ². საერთო ვარდნა 540 მ. სათავე აქვს იურმათაუს ქედის დასავლეთ კალთაზე და გაედინება სამხრეთ ურალის მთების გასწვრივ. ძირითადად თოვლის წყლით იკვებება; იყინება როგორც წესი, ნოემბრის პირველ ნახევარში, ყინულძვრაა აპრილის მეორე ნახევარში. ბაშკირეთის მდინარეებიდან ნუგუში ყველაზე სწრაფი დინებით გამოირჩევა. მდინარეზე 1967 წელს აშენდა ნუგუშის წყალსაცავი, რომელზედაც მოქმედებს ნუგუშის ჰიდროტექნიკური კვანძი 3 აგრეგატით, რომელთა საერთო სიმძლავრეა 11,55 მვტ. ნუგუშის წყალსაცავის ფართობია 25 კმ², წყლის მოცულობა 400 მლნ. მ³. წყალსაცავის ტერიტორია შედის ბაშკირეთის ეროვნული პარკის შემადგენლობაში. ნუგუშის წყალსაცავის კაშხლის სიახლოვესაა დაბა ნუგუში. წყალსაცავის ნაპირებზე განლაგებულია ბევრი ტურისტული ბაზა. მდინარე ნუგუშის წყლის საშუალო ხარჯი შესართავიდან 194 კილომეტრზე შეადგენს დაახლოებით 4 მ³/წმ-ს. სახელწოდება „ნუგუში“ ბაშკირული ენიდან ითარგმნება როგორც „სუფთა წყალი“. «Вода России» დაარქივებული 2022-01-06 საიტზე Wayback Machine. ნუგუში — ბაშკირეთის ენციკლოპედია[მკვდარი ბმული] (რუსული)
გალიაკბეროვო

გალიაკბეროვო (ბაშკ. Ғәлиәкбәр) — სოფელი ბაშკირეთში, ბურზიანის რაიონში. გალიაკბეროვოს სოფსაბჭოს ცენტრი. მდებარეობს მდინარე ნუგუშის მარჯვენა ნაპირზე. რაიონულ ცენტრ სტაროსუბხანგულოვოდან განლაგებულია 37 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ ბელორეცკიდან 178 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 483 ადამიანი. დაარსდა 1850-1859 წლებს შორის. ↑ Численность населения по населённым пунктам Республики Башкортостан. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-08-20. ციტირების თარიღი: 2020-12-31.
გერგეთი

გერგეთი, ორწვერი — ხეობის ტიპის მყინვარი საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მწვერვალ მყინვარწვერის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე თერგის მარცხენა შენაკადის — ჩხერის სათავეში. მდინარე ჩხერის აუზში ფართობით ყველაზე დიდი მყინვარია. მისი ფართობი 6,00 კმ², ხოლო სიგრძე 8,92 კილომეტრია. მაღალი თოვლიანი ქედებით გარშემორტყმული ფირნის აუზი მდებარეობს ზღვის დონიდან დაახლოებით 3900 მ-ზე. მყინვარებს გერგეთსა და დევდარაკს გააჩნიათ საერთო ყინულგამყოფი, ამიტომ იმ მყინვარების ფართობი, რომლებიც იწყებიან ყაზბეგ-მაილის მყინვარულ პლატოზე, განისაზღვრება მიახლოებით. ფირნის აუზიდან მყინვარი მოედინება სამხრეთით, შემდეგ მწვერვალ ორწვერიდან უხვევს აღმოსავლეთით და ქმნის ყინულვარდნილს. ქვემოთ მყინვარის ენა თანდათან ვიწროვდება და ზღვის დონიდან 3200 მეტრზე მთავრდება. მდინარე თერგის ხეობაში მყინვარწვერის წინ კარგად მოჩანს გვერდითი და ბოლო სტადიური მორენები. მისი უმეტესი ნაწილი მოქცეულია ძველ დანგრეულ ვულკანურ კალდერაში, რომლის ჩრდილოეთ კიდეზე ამართულია მყინვარწვერის კონუსი, სამხრეთ კიდეზე — მთა ორწვერი. მასობრივი ტურიზმის ობიექტია. მასზე გადის მყინვარწვერზე ასასვლელი სამი მარშრუტი. მყინვარის მარცხენა მხარეს, 3650 მ სიმაღლეზე, ყაზბეგის მაღალმთიანი მეტეოსადგურია. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 44. ↑ ლევან ტიელიძე, საქართველოს მყინვარები. გამომცემლობა „კოლორი“, თბ., 2014 ↑ გობეჯიშვილი რ., კოტლიაკოვი ვ., გლაციოლოგია, თბ., 2006 ↑ ლევან მარუაშვილი, ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 598.
ირგიზლი

ირგიზლი (ბაშკ. Ырғыҙлы) — სოფელი ბაშკირეთში, ბურზიანის რაიონში. ირგიზლის სოფსაბჭოს ცენტრი. რაიონულ ცენტრ სტაროსუბხანგულოვოდან განლაგებულია 50 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ ბელორეცკიდან 195 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 366 ადამიანი. ↑ Численность населения по населённым пунктам Республики Башкортостан. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-08-20. ციტირების თარიღი: 2021-01-02.
ისლამბაევო

ისლამბაევო (ბაშკ. Исламбай) — სოფელი ბაშკირეთში, ბურზიანის რაიონში. მიეკუთვნება ასკაროვის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ სტაროსუბხანგულოვოდან განლაგებულია 43 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ ბელორეცკიდან 154 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 359 ადამიანი. ↑ Численность населения по населённым пунктам Республики Башкортостан. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-08-20. ციტირების თარიღი: 2021-01-02.
იშდავლეტოვო

იშდავლეტოვო (ბაშკ. Ишдәүләт) — სოფელი ბაშკირეთში, ბურზიანის რაიონში. მიეკუთვნება სტაროსუბხანგულოვოს სოფსაბჭოს. მდებარეობს მდინარე ბელაიის ნაპირზე. რაიონულ ცენტრ სტაროსუბხანგულოვოდან განლაგებულია 5 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ ბელორეცკიდან 152 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 29 ადამიანი. ↑ Численность населения по населённым пунктам Республики Башкортостан. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-08-20. ციტირების თარიღი: 2021-01-02.
კიეკბაევო

კიეკბაევო (ბაშკ. Кейекбай) — სოფელი ბაშკირეთში, ბურზიანის რაიონში. კიეკბაევოს სოფსაბჭოს ცენტრი. რაიონულ ცენტრ სტაროსუბხანგულოვოდან განლაგებულია 16 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ ბელორეცკიდან 161 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 296 ადამიანი. ↑ Численность населения по населённым пунктам Республики Башкортостан. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-08-20. ციტირების თარიღი: 2021-01-02.
კილდიგულოვო

კილდიგულოვო (ბაშკ. Килдеғол) — სოფელი ბაშკირეთში, ბურზიანის რაიონში. მიეკუთვნება კიპჩაკის სოფსაბჭოს. რაიონულ ცენტრ სტაროსუბხანგულოვოდან განლაგებულია 60 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ ბელორეცკიდან 132 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 428 ადამიანი. ↑ Численность населения по населённым пунктам Республики Башкортостан. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-08-20. ციტირების თარიღი: 2021-01-02.
კულგანინო

კულგანინო (ბაშკ. Ҡолғана) — სოფელი ბაშკირეთში, ბურზიანის რაიონში. კულგანინოს სოფსაბჭოს ცენტრი. რაიონულ ცენტრ სტაროსუბხანგულოვოდან განლაგებულია 74 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ ბელორეცკიდან 127 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 288 ადამიანი. ↑ Численность населения по населённым пунктам Республики Башкортостан. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-08-20. ციტირების თარიღი: 2021-01-02.
დიდი იქი (საკმარის შენაკადი)

დიდი იქი (რუს. Большой Ик; ბაშკ. Оло Эйек) — მდინარე რუსეთში, ბაშკირეთსა და ორენბურგის ოლქში. მდინარე საკმარის მარჯვენა შენაკადი. სიგრძე 341 კმ, აუზის ფართობი 7 670 კმ². საერთო ვარდნა დაახლოებით 545 მ. მდინარის ხეობის ფერდობები ზილაირის პლატოს ფარგლებში ძირითადად ციცაბო და კლდოვანია, ძლიერ შეჭრილ-შემოჭრილი. სათავე აქვს ზილაირის პლატოს რაიონში. ძირითადად იკვებება თოვლის წყლით. წყლის საშუალო ხარჯი შესართავში 61 მ³/წმ. აუზის რელიეფი ძლიერ არის დანაწევრებული ეროზიული ქსელით, — ღრმა ხეობებითა და ხევებით. აუზის აღმოსავლეთი ნაწილი მოქცეულია ზილაირის პლატოს ფარგლებში, რომელიც დევონური და კარბონული ასაკის ალევრიტებისა და კირქვების შუაშრეებთან ერთად აგებულია ქვიშაქვებითა და თიხოვანი ფიქლებით. დასავლეთი ნაწილი ვაკეა, აგებულია პერმული ასაკის ქვიშაქვებით, კირქვებით, მერგელებით, დოლომიტებითა და ალევრიტებით. სოფელ ისიანგულოვოს მიდამოებში გავრცელებულია კარსტული ფორმები: ძაბრები, მიწისქვეშა ტბები, მღვიმეები და სხვა. მდინარე ზემო დინებაში წარმოქმნის ხეობას, ხოლო ქვემოთში ჭალის ტბებს. მარჯვნიდან ერთვის მდინარე პატარა იქი, ხოლო მარცხნიდან ინიაქი, დიდი სურენი. დიდი იქი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) დიდი იქი — ბაშკირეთის ენციკლოპედია დაარქივებული 2016-04-06 საიტზე Wayback Machine. (რუსული)
გერგეტულა

გერგეტულა — ნაყოფიერების ღვთაებისადმი მიძღვნილი რიტუალური ცეკვა — სართულიანი ფერხული. სრულდებოდა გერგეტის სამების ხატობაზე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 98.
კურგაშლი

კურგაშლი (ბაშკ. Ҡурғашлы) — სოფელი ბაშკირეთში, ბურზიანის რაიონში. მიეკუთვნება ბაინაზაროვოს სოფსაბჭოს. მდებარეობს მდინარე ბელაიის ნაპირებზე. რაიონულ ცენტრ სტაროსუბხანგულოვოდან განლაგებულია 26 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ ბელორეცკიდან 120 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 307 ადამიანი. მოსახლეობის 99%-ს ბაშკირები შეადგენენ. Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
გერგეტი (სტეფანწმინდა)

გერგეტი — უბანი დაბა სტეფანწმინდაში, ყოფილი სოფელი, მდებარეობს მდინარე ჩხერის (თერგის მარცხენა შენაკადი) მარჯვენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 1800 მ. გადმოცემის მიხედვით ანდრია მოციქულმა აქ აღმართა ჯვარი. გერგეტი ისტორიული ხევის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი დასახლება იყო. ის გაშენებული იყო დარიალის გზის მნიშვნელოვანი მონაკვეთის გასწვრივ და ჩართული იყო ხევის სათავდაცვო სისტემაში. გერგეტში შემორჩენილია XVII-XVIII საუკუნეების სათავდაცვო კოშკები. მის ტერიტორიაზეა გალავნით შემოზღუდული ხუროთმოძღვრული კომპლექსი — გერგეტის სამების ეკლესია, რომელიც XIV საუკუნეს განეკუთვნება. ბაგრატ V-მ ტაძრის დაცვა გერგეტელებს ჩააბარა და მათ საყდრისშვილობა უბოძა. 1966 წელს გერგეტი შეუერთდა დაბა ყაზბეგს. გერგეტის დასავლეთით, ტყეში დგას ოხარეშის წმინდა გიორგის ეკლესია. ესაა გეგმით მოკლე ოთხკუთხედის ფორმის შენობა. ნაგებია მოზრდილი ქვებით და ალაგ-ალაგ გამოყენებულია ფიქალი. აღმოსავლეთის კირით შელესილი კედელი დაზიანებულია. სახურავის და კედლების დიდი ნაწილი ჩაქცეულია. კარი დასავლეთიდან აქვს, თუმცა ადრე ვიწრო კარი სამხრეთიდანაც ჰქონია და შემდგომ ამოუშენებიათ. ეკლესიას შიგნიდან, აღმოსავლეთის კედლის გაყოლებით აქვს თარო, რომელიც გამოიყენებოდა სასანთლედ. გერგეტის დასავლეთით მდებარეობს ნინოწმინდას ნიში. ესაა ფიქალით ნაშენი და კირით შეთეთრებული ოთხკუთხა სვეტის ფორმის მასიური ნაგებობა, ფასადით ჩრდილოეთისკენ. კედელში არის მაღალი თაღოვანი თახჩა. მის შიდა მხარეს აქვს ორნამენტი და წარწერა, რომელიც არ იკითხება. გერგეტის დასავლეთით, მაღალი მთის დავაკებაზე, სათიკნიაის ადგილზე იდგა ორი კოშკი. შემდეგ იქ ქალთა სალოცავი მოუწყვიათ. ერთმანეთის გვერდით მდგარ ორ პატარა ნაგებობას ოთხკუთხა სვეტის ფორმა აქვთ. ერთი ოდნავ უფრო დიდია. ისინი ფიქალის მშრალი წყობითაა ნაშენები. მოზრდილ ნაგებობას ფასადი დასავლეთით აქვს. მეორე ნაგებობის კედლები ყრუა. 1926 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობდა 464 კაცი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: გერგეტი (სტეფანწმინდა) სანიკიძე ლ., გვასალია ჯ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 98. კახაძე კ. ჩიმაკაძე თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 444-446. რუსიშვილი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 446-449. ↑ ითონიშვილი ვ. „ხევის ტოპონიმიკა“ გვ. 130 — თბილისი, „მეცნიერება“, 1971 ↑ სერგი მაკალათია, „ხევი“, ტფილისი, სახელმწიფო სასწავლო-პედაგოგიური გამომცემლობა, 1934 წ., გვ. 18.
ნიარის დეპარტამენტი

ნიარის დეპარტამენტი (ფრანგ. Niari) — კონგოს რესპუბლიკის ერთ-ერთი დეპარტამენტი. მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ-დასავლეთში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ლუბომო. ჩრდილოეთით და ჩრდილო-დასავლეთით ესაზღვრება გაბონს, სამხრეთ-დასავლეთით კუილუს დეპარტამენტს, სამხრეთ-აღმოსავლეთით ბუენზის დეპარტამენტს, აღმოსავლეთით ლეკუმუს დეპარტამენტს. დეპარტამენტის სახელწოდება წარმოშობილია მდინარე ნიარისაგან, რომელსაც ქვედა დინებაში ჰქვია კუილუ. ნიარის დეპარტამენტი დაყოფილია 2 კომუნად და 13 ოლქად: კომუნები: დოლისიე მოსენჯო ოლქები: ბანდა (6910 ადამიანი) დივენი (13 549 ადამიანი) კიბანგუ (17 928 ადამიანი) კიმონგო (19 578 ადამიანი) ლონდელა-კაიე (8150 ადამიანი) ლუვაკუ (13 408 ადამიანი) მბინდა (4783 ადამიანი) ჩრდილოეთ მუნგუნდუ (1385 ადამიანი) სამხრეთ მუნგუნდუ (5703 ადამიანი) მუტამბა (10 385 ადამიანი) მაიოკო (5147 ადამიანი) ნიანგა (9340 ადამიანი) იაია (3805 ადამიანი) ↑ კონგოს რესპუბლიკის ადმინისტრაციული დაყოფა. GeoHive. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-28. ციტირების თარიღი: 2011-04-17.
პლატოს დეპარტამენტი

პლატოს დეპარტამენტი (ფრანგ. Plateaux) — კონგოს რესპუბლიკის ერთ-ერთი დეპარტამენტი. მდებარეობს ქვეყნის ცენტრალურ ნაწილში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ჯამბალა. პლატოს დეპარტამენტი ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება კიუვეტის დეპარტამენტს, სამხრეთიდან პოოლის დეპარტამენტს, სამხრეთ-დასავლეთიდან ლეკუმუს დეპარტამენტს, დასავლეთიდან გაბონს, ხოლო აღმოსავლეთიდან კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკას. პლატოს დეპარტამენტი დაყოფილია 11 ოლქად: აბალა (11 296 ადამიანი) ალემბე (4640 ადამიანი) ჯამბალა (17 265 ადამიანი) გამბომა (43 221 ადამიანი) ლეკანა (16 761 ადამიანი) მაკოტიპოკო (18 756 ადამიანი) მბონი (3163 ადამიანი) მპუა (9283 ადამიანი) ნგო (16 751 ადამიანი) ოლომბო (21 272 ადამიანი) ონგონი (12 183 ადამიანი) ↑ კონგოს რესპუბლიკის ადმინისტრაციული დაყოფა. GeoHive. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-28. ციტირების თარიღი: 2011-04-17.