laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ჩვეულებრივი ზარნაშო

ჩვეულებრივი ზარნაშო ან უბრალოდ ზარნაშო (ლათ. Bubo bubo) — ფრინველი ბუსებრთა ოჯახისა. არის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი ზომის ბუ. სხეულის სიგრძე 75 სმ-მდეა, მასა 4,2 კგ-მდე, ფრთის შლილი 188 სმ-მდე. დედლები მამლებზე დიდი ზომისანი არიან. ზომა და შეფერილობა გეოგრაფიულად იცვლება (გამოყოფენ 15-ზე მეტ ქვესახეობას). ფონი ჟანგმიწოვან-მურადან (ჩრდილოეთი ევროპა) ან რუხ-კრემისფერიდან (დასავლეთი ციმბირი) ქვიშისფრამდეა (ირანი); მუქი ნახატები სხვადასხვა ინტენსივობით ახლავს თან. ახასიათებს ფართო გრძივი ლაქები მკერდზე და წვრილი განივი წინწკლები მუცელზე. თვალის ფერი ყვითელ-ნარინჯისფრიდან წითლამდეა. ძახილი მძლავრი, ჩვეულებრივ დაბალი ორმარცვლიანი გრიალია, ზოგჯერ ხარხარი, ტირილი, გუგუნი, მწივანა ყვირილიც. გავრცელებულია ევრაზიაში ტყეების ჩრდილოეთი საზღვრიდან ახლო აღმოსავლეთის უდაბნოებამდე, ტიბეტის მთის სტეპებამდე (ზღვის დონიდან 5000 მეტრ სიმაღლემდე) და ჩინეთის ტროპიკულ სამხრეთ ნაწილამდე; ადამიანთა მიერ დევნისა და საცხოვრებელი ლანდშაფტების რღვევის გამო მრავალ რაიონში გაქრა. წყვილი მთელი წლის მანძლზე ერთ ტერიტორიაზე რჩება, სეზონურად იშვიათად მომთაბარეობს. იკვებება მღრღნელებით, ზღარბებით, ბაყაყებით, თევზებით, ბატებით, სოღოებით, კურდღლებით, ჩლიქოსანთა ნაშიერებით. ბუდობენ ნიშებში, მცირე გამოქვაბულებში, იშვიათად ფუღუროებსა და მტაცებელ ფრინველთა ბუდეებში. დედალი 2–5 კვერცხს დებს; ინკუბაცია 33–35 დღე გრძელდება. სიცოცხლის ხანგრძლივობა 20-ზე მეტ წელს შეადგენს. შეტანილია მრავალი ევროპული ქვეყნის წითელ წიგნში. Коблик Е. А. ФИЛИН დაარქივებული 2020-06-22 საიტზე Wayback Machine. // Большая российская энциклопедия. Том 33. Москва, 2017, стр. 340 ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 486. ↑ კუტუბიძე მ., ფრინველების ნომენკლატურული ტერმინოლოგია, თბ.: „მეცნიერება“, 1973. — გვ. 88, 115, 188.
ხოსე ლუის პინტოს სალდანია

ხოსე ლუის პინტოს სალდანია (ესპ. José Luis Pintos Saldanha; დ. 25 მარტი, 1964, არტიგასი, ურუგვაი) — ურუგვაელი ფეხბურთელი, მცველი. ფეხბურთის გულშემატკივრებში ასევე ცნობილია როგორც ხოსე პინტოსი (ესპ. José Pintos), მეტსახელად ელ ჩანგო (ესპ. El Chango). იცავდა „ნასიონალის“, „პროგრესოს“ და ურუგვაის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. ურუგვაის ჩემპიონი, ლიბერტადორესის თასის, საკონტინენტთაშორისო თასის, კოპა ინტერამერიკანას და სამხრეთ ამერიკის რეკოპას მფლობელი „ნასიონალის“ შემადგენლობაში. სამხრეთ ამერიკის ჩემპიონი (1987) და ვიცე-ჩემპიონი (1989) ურუგვაის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. 1990 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე. 1987–1991 წლებში ურუგვაის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 12 შეხვედრას ატარებს. ხოსე ლუის პინტოს სალდანიამ 1990 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის მხოლოდ ერთ მერვედფინალურ შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა იტალიის ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ. ნასიონალი ურუგვაის პრიმერა დივიზიონი: 1992 ურუგვაის ლიგილია: 1990, 1992, 1993 ლიბერტადორესის თასი: 1988 საკონტინენტთაშორისო თასი: 1988 კოპა ინტერამერიკანა: 1988 სამხრეთ ამერიკის რეკოპა: 1989 ურუგვაი კოპა ამერიკა ჩემპიონი: 1987 ვიცე-ჩემპიონი: 1989 სამხრეთ ამერიკის წლის საუკეთესო ფეხბურთელის ბრინჯაოს ბურთის მფლობელი: 1988 Footballdatabase.eu National Football Teams Association of Football Statisticians (AFS) Uruguay - Record International Players · José Luis Pintos Saldanha World Cup 1990 · RSSSF Uruguay's World Cup squad 1990 · Planet World Cup ¿Cómo afectan las políticas antiinmigratorias de Trump a los uruguayos? ↑ José Luis Pintos Saldanha · Club-statistics · Country-statitistics · Games · Benjamin Strack-Zimmerman. National Football Teams. წაკითხვის თარიღი: 28 ივნისი, 2019. ↑ Jose Pintos in the World Cups წაკითხვის თარიღი: 26 ივნისი, 2019. ↑ Italy v Uruguay, 25 June 1990 · Score: 2–0 to Italy · Referee: George Courtney · Competition: FIFA World Cup Finals 2nd round · Venue: Olimpico, Roma · Attendance: 73,303 · Goals: Salvatore Schillaci 65' (Italy), Aldo Serena 83' (Italy). Association of Football Statisticians (AFS). წაკითხვის თარიღი: 28 ივნისი, 2019. ↑ José Luis Pierrend (4 იანვარი, 2001). South American Player of the Year 1988 — By the Uruguayan newspaper El País. Only those playing in American leagues are eligible. Winner is called "Rey del futbol de América" (America's Football King). 1. Rubén Paz (Uruguay; Racing Club de Avellaneda); 2. Hugo de León (Uruguay; Nacional Montevideo); 3. José Pintos Saldanha (Uruguay; Nacional Montevideo). Rec.Sport.Soccer Statistics Foundation. წაკითხვის თარიღი: 14 აგვისტო, 2019.
აირიქი

აირიქი (აზერ. Əyrik) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში. ↑ Azerbaijan Development Gateway. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2005-12-25. ციტირების თარიღი: 2019-06-28.
ბეილიქი (ლაჩინი)

ბეილიქი (აზერ. Bəylik) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში. ბეილიქი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azerbaijan Development Gateway. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2005-12-25. ციტირების თარიღი: 2019-06-28.
ფარაში

ფარაში (აზერ. Fərraş) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში. ფარაში GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azerbaijan Development Gateway. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2005-12-25. ციტირების თარიღი: 2019-06-28.
ფათალიფეია

ფათალიფეია (აზერ. Fətəlipəyə, სომხ. Ապարան) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში. ფათალიფეია GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azerbaijan Development Gateway. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2005-12-25. ციტირების თარიღი: 2019-06-28.
ფინგა

ფინგა (აზერ. Fingə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში. ფინგა GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azerbaijan Development Gateway. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2005-12-25. ციტირების თარიღი: 2019-06-28.
ნოვი-რიჩანი

ნოვი-რიჩანი (რუს. Новый Рычан) — ყაზახური სოფელი რუსეთში, ასტრახანის ოლქის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, ვოლოდარსკის რაიონში. ხუტორსკოის სასოფლო საბჭოს ყველაზე დიდი დასახლებული პუნქტი და მისი ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს მდინარე ბელი-ილმენის ნაპირას, კასპიის ზღვიდან 50 კილომეტრში. 2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 997 კაცს შეადგენს. მათი უმრავლესობა ყაზახია. ↑ 1.0 1.1 Всероссийская перепись населения 2010 года. 1. Численность и размещение населения Астраханской области. რუსეთის სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2010). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-05-11. ციტირების თარიღი: 29 ივნისი 2019.
ტაკინი

ტაკინი (ლათ. Budorcas taxicolor) — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი ძროხისებრთა ოჯახისა. ერთადერთი სახეობა ამავე სახელწოდების მქონე გვარში. ბჰუტანის ეროვნული ცხოველი. მისი სხეულის სიგრძეა 220 სმ-მდე, სიმაღლე მინდაოში 130 სმ-მდე, მასა 350 კგ-მდე. მამლები შესამჩნევად აღემატებიან დედლებს. სხეულის აგებულება მკვრივია, ტანი მასიური, ზურგი დახრილი. თავი წაგრძელებულია, აქვს დიდი დრუნჩი. რქები დასაწყისთან დაახლოებულია, ჯერ აქეთ-იქით მიემართება, შემდეგ უკან; ბოლოები მცირედ შეღუნულია. მამლის რქა 50 სმ-მდეც შეიძლება გაიზარდოს, დედლისა რამდენადმე მცირეა. ბეწვი გრძელი და ხშირია, სხეულის ქვედა ნაწილზე მეტად წაგრძელებულია; ნიკაპსა და ყელზე წვერი აქვს. შეფერილობა თეთრ-ყვითლიდან მურა-წითურამდეა, დასდევს ოქროსფერი ელფერი. გავრცელებულია აღმოსავლეთ ინდოეთის, ნეპალის, ტიბეტის, ჩინეთის (სიჩუანისა და შენსის პროვინციები) მთებში. გვხვდება სხვადასხვა ლანდშაფტებში, ტყიანი და კლდოვანი მონაკვეთებიდან ალპურ მდელოებამდე. ცხოვრობს მცირე ზომის ჯოგებად; ბებერი მამლები მარტოხელები არიან. იკვებება ბალახით, ხისა და ბუჩქის ფოთლებით, ბამბუკის ყლორტებით. შობს 1, იშვიათად 2 ხბოს; სრულწლოვანებას 3 წლის ასაკში აღწევს. ცოცხლობს 15 წლამდე. რიცხოვნობა იკლებს გადაჭარბებული ნადირობისა და ბუნებრივი საცხოვრებლის განადგურებისა გამო. შეტანილია IUCN-ის წითელ ნუსხაში, ითვლება მოწყვლად სახეობად. განარჩევენ მის 4 ქვესახეობას: Budorcas taxicolor taxicolor Budorcas taxicolor bedfordi Budorcas taxicolor tibetana Budorcas taxicolor whitei Щипанов Н. А. ТАКИН დაარქივებული 2019-06-29 საიტზე Wayback Machine. // Большая российская энциклопедия. Том 31. Москва, 2016, стр. 596 ↑ Tashi Wangchuk (2007). „The Takin - Bhutan's National Animal“, რედ. Lindsay Brown: Bhutan. Lonely Planet, გვ. 87. ISBN 978-1-74059-529-2.  ↑ Song, Y.-L., Smith, A.T. & MacKinnon, J. 2008. Budorcas taxicolor. The IUCN Red List of Threatened Species. ↑ Budorcas taxicolor в книге Don E. Wilson & DeeAnn M. Reeder (editors). 2005. Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.), Baltimore: Johns Hopkins University Press, 2 vols. (2142 pp.) ISBN 978-0-8018-8221-0. [1]
ღვინუკა

ღვინუკა — რაჭული თეთრასა და რაჭული ძელშავისგან დაყენებული თეთრი და წითელი მშრალი ღვინოების მწარმოებელი მცირე ზომის ღვინის ბრენდი რაჭიდან, რომელიც შექმნა 19 წლის მეღვინე ზუკა მაისაშვილმა. კომპანიის ოფიციალური საიტის თანახმად, მისი მიზანია გააცოცხლოს რაჭა-ლეჩხუმსა და ქვემო სვანეთში დავიწყებული და გადაშენების პირას მყოფი ვაზის ჯიშები, შემდგომ კი მათგან აწარმოოს ღვინოები.ამისთვის პირველ ეტაპზე სადემონსტრაციო ნაკვეთზე გაშენდება რაჭული მცვივანის ვაზის ჯიში. ღვინუკა საკუთარ ისტორიას უკავშირებს ზურაბ (ზურაბა) მაისაშვილის სახელს. 1850-იანი წლებისთვის მაღალმთიანი რაჭის სოფელ წესში დაიბადა ზურაბ (ზურაბა) მაისაშვილი. ზურაბი ადრევე დაობლდა და მისმა ბიძებმა გადაწყვიტეს 12 წლის ზურაბას ვლადიკავკაზში წაყვანა. მოგვიანებით წიფის გვირაბისა და რკინიგზის გაყვანის დაწყების შემდეგ ზურაბა მაისაშვილმა უბრალო მუშიდან-უბნის უფროსამდე (ანუ მთავარ ინჟინრამდე) განვლო გზა. წიფის გვირაბის ძირითადი სამუშაოები 1887 წლისთვის დასრულდა. ზურაბა მაისაშვილმა გადაწყვიტა მთელი მისი დაგროვილი დანაზოგები და კაპიტალი თავისი მშობლიური მხარისთვის მოეხმარა. მან შეიძინა ჰექტრობით მამულები, დაიწყო ამ მიწების დამუშავება და სხვადასხვა წარმოების განვითარება (მეცხოველეობა, მევენახეობა, მემარცვლეობა, ხის წარმოება), ააშენა დიდი რაჭული ოდა და დიდი მარანი, სადაც ტონობით ღვინო იწურებოდა ქვევრებში. ამავდროულად, ამ ყველაფერთან ერთად მეცენატობასაც მისდევდა, რადგან უშუალოდ ზურაბას და მისი თანამოაზრეების დაფინანსებით აშენდა მისი მშობლიური სოფლის, წესის და მიმდებარე სოფლების (ხიმში, კვაცხუთი) სკოლები. ზურაბა მაისაშვილი დაახლოებით 1919 წლისთვის გარდაიცვალა. პირველი წლები მის მიერ დატოვებულ მემკვიდრეობას მისი შვილები განაგებდნენ, რომლებსაც განათლება რუსეთის იმპერიის წამყვან უნივერსიტეტებში ჰქონდათ მიღებული, ხოლო გასაბჭოების შემდეგ მაისაშვილების ოჯახს არსებული ქონება და სიმდიდრე კომუნისტებმა ჩამოართვეს, როგორც მდიდარ გლეხებს, განაკულაკეს, მხოლოდ პატარა მიწის და ორი ოთახის დაუტოვეს. ის უნიკალური სახლი, რომელშიც მაისაშვილები ცხოვრობდნენ (უნიკალური რადგან ლურსმნის გარეშე იყო აგებული ხის დიდი რაჭული ოდის ტიპის სახლი) კომუნისტებმა დაშალეს და მისგან სამედიცინო პუნქტი, სკოლა და ბაღი ააშენეს. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 ღვინუკა – რაჭული ღვინო დიდი ისტორიით, ჟურნალი იბერია ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 ღვინუკა – რაჭული ღვინო დიდი ისტორიით, Info.9 ↑ „ღვინუკა“ რაჭიდან – 19 წლის მეღვინის სტარტაპი[მკვდარი ბმული]
მარია პეიჩინოვიჩ-ბურიჩი

მარია პეიჩინოვიჩ-ბურიჩი (ხორ. Marija Pejčinović Burić; დ. 9 აპრილი 1963, მოსტარი, ბოსნია და ჰერცეგოვინა, ისფრ) — ხორვატი პოლიტიკური და სახელმწიფო მოღვაწე, ეკონომისტი, ხორვატიის პარლამენტის ყოფილი დეპუტატი. ხორვატიის ვიცე-პრემიერი და საგარეო საქმეთა და ევროპის საქმეების მინისტრი. კონსერვატიული პარტია ხორვატიის დემოკრატიული თანამეგობრობის წევრი. 1985 წელს დაასრულა ზაგრების უნივერსიტეტის ეკონომიკური ფაკულტეტი. 1994 წელს ევროპის კოლეჯში მიიღო მაგისტრის ხარისხი. მუშაობდა შიდასავაჭრო საწარმოებში, მოგვიანებით ეკავა თანამდებობი ხორვატულ ორგანიზაციებში, რომლებიც დაკავებულები იყვნენ ევროპის ინტეგრაციის საკითხებით. 1997-2000 წლებში ფარმაცევტული კომპანია „Pliva“-ს დირექტორია. 2000 წელს დანიშნეს მინისტრის დამხმარედ ევროპის ინტეგრაციის საკითხებში. 2004-2005 წლებში ევროპის ინტეგრაციის უწყების სახელმწიფო მდივანია, ხოლო შემდეგ 2008 წლამდე საგარეო საქმეთა სამინისტროში მუშაობს. ამავდროულად 2006-2008 წლებში ხორვატიის ევროკავშირში გაწევრიანებისა და მოლაპარაკებების ჯგუფის წევრია. 2008-2011 წლებში ხორვატიის პარლამენტის წევრია. ამავე წლებში ევროკავშირში ხორვატიის გაერთიანებული საპარლამენტო კომიტეტის ხელმძღვანელია; ნატოს საპარლამენტო ასამბლეის დელეგაციის ხელმძღვანელი; სხვადასხვა კომიტეტების ხელმძღვანელი; ხორვატია-ამერიკის მეგობრობის საზოგადოების საპარლამენტო ჯგუფის ხელმძღვანელი. 2012-2013 წლებში კითხულობდა ლექციებს ლისაბონის ხელშეკრულების შესახებ ხორვატიის სახელმწიფო მართვის სკოლაში. 2016 წელს დაბრუნდა სახელმწიფო სამსახურში, დაიკავა საგარეო საქმეთა და ევროპის საკითხების სამინისტროს სახელმწიფო მდივნის თანამდებობა. ანდრეი პლენკოვიჩის ხორვატიის პრემიერ-მინისტრად დანიშვნის შემდეგ მარია პეიჩინოვიჩ-ბურიჩი საგარეო საქმეთა და ევროპის საკითხების მინისტრად ინიშნება. 2019 წლის 26 ივნისს აირჩიეს ევროპის საბჭოს მე-14 გენერალურ მდივნად. მოვალეობის შესრულებას შეუდგება 2019 წლის 18 სექტემბრიდან. მშობლიურის გარდა ფლობს ინგლისურ, ფრანგულ, ესპანურსა და გერმანულ ენებს. Marija Pejčinović Burić ↑ ევროსაბჭოს გენერალურ მდივნად მარია პეიჩინოვიჩ-ბურიჩი აირჩიეს
წრიპა ბიჭის დღიური: ბოლო წვეთი

წრიპა ბიჭის დღიური: ბოლო წვეთი (ინგლ. Diary of a Wimpy Kid: The Last Straw) — ჯეფ კინის რომანი, მესამე წიგნი სერიისა „წრიპა ბიჭის დღიური“, წიგნის მთავარი გმირი არის გრეგ ჰეფლი. წიგნი პირველად გამოიცა 2009 წლის 13 იანვარს, ამერიკის შეერთებულ შტატებში. წიგნში თხრობა იწყება 1 იანვრიდან. გრეგ ჰეფლი აღწერს თუ როგორ ჩაიარა მისთვის შობამ და ახალმა წელმა. იგი და მისი საუკეთესო მეგობარი როული ჯეფერსონი მოემზადებიან სკოლაში წასავლად და დადგებიან ავრობუსის გაჩერებაზე, მაგრამ ისინი იგებენ, რომ მოხდა სკოლის ავტობუსის რემარშუტიზაცია, ასე, რომ მათ სკოლაში ფეხით სიარული მოუწევთ. გრეგის მამა ფრენკ ჰეფლია გაბრაზებულია შვილის საქციელის გამო და ცდილობს იგი გააკაჟოს, შეიყვანს სპორტზე, წაიყვანს ლაშქრობაში, მაგრამ გრეგი არ გამოსწორდა. მან გაიცნო ჰოლი ჰილზი, რომელიც მათ კლასში ახალი გადმოსული იყო და დაიწყო გაპრანჭვა რათა მისთვის თავი მოეწონებინა, მაგრამ არაფერი გამოუვიდა. მისი მამა ფრენკი გადაწყვეტს მის სამხედრო აკადემიაში გაგზავნას, გრეგი ცდილობს მაქსიმულარუდ კარგად გამოიყენოს მცირე დრო რომელიდც ბანაკში გაგზავნამდე დარჩა. დილით იგი იღვიძებს, უყურებს საათს, 11 საათია, გრეგი გაოცებულია რადგან მამას აკადემიაში 8 საათზე უნდა წაეყვანა, სახლის პირველ სართულზე კი მამა დახვდა, იგი იქ მის წაყვანას აპირებდა მადლობის ნიშნად, რადგან გრეგმა იგი „ნახევარდღეობაზე“ „გადაარჩინა“. გახარებული გრეგი როულისთან წავა, ისინი ქუჩაში გავლენ, იქ კი გრეგს მისთვის სრულიად უცხო გოგო შეხვდება და გაცნობას შესთავაზებს, აღმოჩნდა, რომ ეს გოგონა მის ქუჩაზე სრულიად ახალი გადმოსულია. ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა
ონლაინგოგო: საგასტროლო ტურნე

„ონლაინგოგო: საგასტროლო ტურნე“ (ინგლ. GIrl Online: On Tour) — ინგლისელი იუთუბერის და მწერლის, ზოი საგის რომანი, რომელიც გამოსცა „Penguin Books“-მა 2015 წლის 20 ოქტომბერს. არის „ონლაინგოგოს“ სერიიდან რიგით მეორე წიგნი. 2016 წლის 17 ნოემბერს წიგნის გაგრძელება „ონლაინგოგო: პერსონალური გამოფენა“ გამოვიდა. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. სიუჟეტი ვითარდება პირველი წიგნის მოვლენებიდან 6 თვის შემდეგ. პენი პორტერი და ნოე ფლინი ისევ ერთად არიან. მათ ცხოვრებაში სიახლებია: „სამუდამო უარი ონლაინს“! — ეს ბლოგერი პენის გადაწყვეტილებაა. საგასტროლო ტურნე ევროპის გარშემო — ეს კი მომავალი როკ-ვარსკვლავის, ნოეს ახდენილი ოცნება. ტურნეში ნოესთან ერთად პენიც მიდის. ტურნეში მათ უამრავი თავგადასავალი გადახდებათ, თუმცა პენი აღმოაჩენს, რომ ტურნე არც ისეთი შესანიშნავია როგორც მას წარმოედგინა. ონლაინგოგო — საგასტროლო ტურნე — ოფიციალური ↑ Girl Online: Going Solo. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-12-23. ციტირების თარიღი: 23 დეკემბერი, 2016.
ონლაინგოგო: პერსონალური გამოფენა

„ონლაინგოგო: პერსონალური გამოფენა“ (ინგლ. Girl Online: going Solo) — ინგლისელი მწერლის, იუთუბერის და ბლოგერის ზოი საგის რომანი. წიგნი 2016 წლის 17 ნოემბერს გამოსცა „Penguin Books“-მა. არის ონლაინგოგოს სერიის წიგნების რიგით მესამე წიგნი. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ონლაინ გოგოს, პენი პორტერის, ცხოვრებაში ახალი ეტაპი იწყება. უხერხულ სიტუაციებს, შეყვარებულთან დაშორებებსა და შეხვედრებს, მეგობართან დაძაბულ ურთიერთობას, მშობლების უცნაურობას, შიშებს თანდათან უმკლავდება. პენი საუკეთესო მაგალითია, როგორ უნდა გადალახოს გოგონამ წინააღმდეგობები, როგორ მოაგვაროს ურთიერთობა თანატოლებთან, როგორ გათავისფულდეს კომპლექსებისგან და გახდეს თავდაჯერებული. ახლა პენის ჯერია, მისკენაა მიმართული საზოგადოების ყურადღება, ის დგას ცხოვრების ავანსცენაზე. ონლაინგოგო: პერსონალური გამოფენა
ჰაჯილარი (ლაჩინი)

ჰაჯილარი (აზერ. Hacılar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში. ჰაჯილარი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azerbaijan Development Gateway. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2005-12-25. ციტირების თარიღი: 2019-06-29.
ჰაჯიხანლი

ჰაჯიხანლი (აზერ. Hacıxanlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში. ჰაჯიხანლი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azerbaijan Development Gateway. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2005-12-25. ციტირების თარიღი: 2019-06-29.
ჰაჯისამლი

ჰაჯისამლი (აზერ. Hacısamlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში. ↑ Azerbaijan Development Gateway. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2005-12-25. ციტირების თარიღი: 2019-06-29.
ჰაგნაზარი

ჰაგნაზარი (აზერ. Haqnəzər) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში. ჰაგნაზარი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azerbaijan Development Gateway. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2005-12-25. ციტირების თარიღი: 2019-06-29.
ჰათამლარი (ლაჩინი)

ჰათამლარი (აზერ. Hətəmlər) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში. ჰათამლარი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azerbaijan Development Gateway. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2005-12-25. ციტირების თარიღი: 2019-06-29.
ჰოჩაზი

ჰოჩაზი (აზერ. Hoçaz, სომხ. Հոչանց) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში. ჰოჩაზი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azerbaijan Development Gateway. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2005-12-25. ციტირების თარიღი: 2019-06-29.
უხილავი ქალაქები

უხილავი ქალაქები (იტალ. Le città invisibili) — იტალიელი მწერლის, იტალო კალვინოს რომანი. პირველად 1972 წელს გამოქვეყნდა ჯულიო ეინაუდის რედაქტორობით. წიგნში მარკო პოლოს ფანტაზიით შექმნილი წარმოსახვითი ქალაქებია წარმოჩენილი. წიგნს მოგზაურსა და დაბერებულ და მოუცლელ იმპერატორ ყუბილაი ხანს შორის საუბრის ფორმა აქვს. წიგნის დიდი ნაწილი მარკო პოლოს მიერ მოყოლილი მცირე პროზაული პოემებისგან შედგება, რომლებშიც 55 გამოგონილი ქალაქია აღწერილი და მათი დიდი ნაწილი შეიძლება იგავების ან მედიტაციების სახით იქნეს წაკითხული კულტურის, ენის, დროის, მეხსიერების, სიკვდილის ან ადამიანთა გამოცდილების ზოგადი ბუნების შესახებ. უხილავი ქალაქები სამოგზაურო ლიტერატურის ჟანრის არქეტიპული მაგალითის, მარკო პოლოსო მოგზაურობა, დეკონსტრუქციაა. ამ წიგნში მარკო პოლო ცნობილი ვენეციელი ვაჭრის აზიასა და მონღოლთა იმპერიაში მოგზაურობას აღწერს. 9 თავში მარკო პოლო 55 წარმოსახვით ქალაქს აღწერს, რომელთაც ქალთა სახელები აქვთ. ქალაქები 11 თემატურ ჯგუფად იყოფა, რომლებშიც 5-5 ქალაქია მოქცეული. ქალაქები და ხსოვნა ქალაქები და სურვილი ქალაქები და ნიშნები უცნაური ქალაქები ქალაქები და ვაჭრობა ქალაქები და მზერა ქალაქები და სახელი ქალაქები და მიცვალებულები ქალაქები და ცა უსასრულო ქალაქები ფარული ქალაქები 1975 წელს წიგნი ნებულას ჯილდოზე იყო წარდგენილი საუკეთესო რომანის კატეგორიაში. უხილავი ქალაქები საფორტეპიანო ციკლის სახელწოდებაა, რომელიც კომპოზიტორმა სემიუელ ჩომ 2018 წლის ოქტომბერში შეასრულა. ნაწარმოები ხუთი აქტისგან შედგება და ადელმაზე, ისაურაზე, პენთესილეაზე, ერსილიასა და ვალდრადაზეა დაფუძნებული. the Invisible Cities become visible დაარქივებული 2019-07-10 საიტზე Wayback Machine. Excerpts from Invisible Cities დაარქივებული 2019-05-24 საიტზე Wayback Machine. Review by Jeannette Winterson დაარქივებული 2015-01-07 საიტზე Wayback Machine. Italo Calvino sparks obsessions Erasing the Invisible Cities - essay by John Welsh, University of Virginia Fabulous Calvino by Gore Vidal in The New York Review of Books (Subscription Required) Calvino's Urban Allegories by Franco Ferrucci in The New York Times Invisible Cities Illustrated Fällt - Invisible Cities - Portraits of the world's cities painted with sound Silvestri, Paolo, "After-word. 'Invisible cities': which (good-bad) man? For which (good-bad) polity?", in P. Heritier, P. Silvestri (eds.), Good government, Governance and Human Complexity. Luigi Einaudi’s Legacy and Contemporary Society, Leo Olschki, Firenze, 2012, pp. 313-332. https://ideas.repec.org/p/pra/mprapa/59535.html ↑ https://nebulas.sfwa.org/award-year/1975/ ↑ Invisible Cities (2017/18), for solo piano en-US. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-06-29. ციტირების თარიღი: 2019-06-29.
ხალიდი (მომღერალი)

ხალიდ დონელ რობინსონი (ინგლ. Khalid Donnel Robinson დ. 11 თებერვალი, 1998) — ამერიკელი მომღერალი და სიმღერების ავტორი. მისი სადებიუტო სინგლი „Location“ გამოვიდა 2016 წლის ივლისში და აშშ-ის ბილბორდის ცხელი ასეულის ჩარტში მე-16 ადგილზე მოხვდა, ხოლო მოგვიანებით ამერიკული ამერიკის ხმისჩამწერი ასოციაციის (RIAA) მიერ სერტიფიცირებული იქნა პლატინის სტატუსით. მისი სადებიუტო სტუდიური ალბომი American Teen გამოვიდა 2012 წლის 3 მარტს. ხალიდს მიღებული აქვს გრემის ხუთი ნომინაცია. ხალიდ დონელ რობინსონი დაიბადა 1998 წლის 11 თებერვალს ფორტ-სტიუარტში, ჯორჯიის შტატში. მან ბავშვობა სხვადასხვა ქალაქებში გაატარა, მათ შორის ფორტ-კემპბელში (კენტუკი), უოტერტაუნსა (ნიუ-იორკი) და ჰეიდელბერგში (გერმანია). ვოლფი რამდენიმე წელი მუშაობდა ინჟინერ-მომმარაგებლად და საბოლოოდ გახდა აშშ-ის არმიის ანსამბლის წევრი. უმაღლეს სკოლაში ხალიდი ეუფლებოდა მუსიკას. ხალიდმა მუსიკის შექმნა სკოლაში დაიწყო და თავისი ადრეული ნამუშევრები SoundCloud-ში გამოაქვეყნა. 2016 წლის ივლისში მან Twitter Emerging Artists-ის ჩარტში მეორე ადგილი დაიკავა. 2017 წელს ხალიდმა მიიღო VMA Award საუკეთესო ახალი არტისტისთვის. იმავე წლის 3 მარტს გამოსცა მისი სადებიუტო ალბომი American Teen. 2019 წელს გამოუშვა რიგით მეორე ალბომი Free Spirit. American Teen (2017) Free Spirit (2019) შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ხალიდი (მომღერალი)“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი ↑ Shifferaw, Abel. Kel Mitchell, Rachael Leigh Cook Star in Khalid's High School-Themed Video for "Young Dumb & Broke". დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-09-29. ციტირების თარიღი: 29 სექტემბერი, 2017. ↑ Acosta, Dave. Khalid finds his 'Location' in El Paso. ციტირების თარიღი: 29 სექტემბერი, 2017. ↑ American Teen by Khalid on Apple Music (3 მარტი, 2017). ციტირების თარიღი: 10 ოქტომბერი, 2017.