laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ვივი ლუიკი

ვივი ლუიკი (ესტ. Viivi Luik, დ. 6 ნოემბერი, 1946, ტიანასილმა, ჰარიუმაას ოლქი) — ესტონელი მწერალი და პოეტი. ესტონეთის სსრ დამსახურებული მწერალი (1986 წ.). ვივი ლუიკი დაიბადა 1946 წლის 6 ნოემბერს სოფელ ტიანასილმაში მოსამსახურეების ოჯახში. სწავლობდა სოფელ ტიანასილმის დაწყებით სკოლაში, სოფელ კალმეს საშუალო სკოლაში (ტარტუმაა) და ტალინის დაუსწრებელ საშუალო სკოლაში. 1965 წლიდან 1967 წლამდე მუშაობდა ბიბლიოთეკარად და არქივისტად ტალინში. 1967 წლიდან იგი ცხოვრობდა და მუშაობდა ტალინში პროფესიონალ მწერლად, თუ არ ჩავთვლით უცხო ქვეყნებში ხანგრძლივი ყოფნის პერიოდებს (ფინეთი, გერმანია, ლატვია, შვედეთი). 1990-იან წლებში მან ლიტერატურული საქმიანობისთვის მიიღო სხვადასხვა სტიპენდია. ვივი ლუიკი არის ესტონეთის სსრ იუჰან სმულის სახელობის ლიტერატურული პრემიის ლაურეატი (1976, 1977, 1983, 1986 წწ.) და ესტონეთის ეროვნული პრემიების ლაურეატი კულტურის დარგში (1992, 2011, 2019). უკვე 1962 წელს ვივი ლუიკის პირველი ლექსები დაიბეჭდა რაიონულ გაზეთში. 1965 წელს — „ახალგაზრდა ავტორები 1964“ გამოიცა მისი პირველი ლექსების კრებული „Pilvede püha“ („ღრუბლების დღესასწაული“). მას მოჰყვა სხვა მრავალი კრებული. 1970 წლიდან ლუიკი არის ესტონეთის მწერალთა კავშირის წევრი. ორმოცი წლის ასაკში მან დაწერა 400-მდე ლექსი. 1988 წელს მას მიენიჭა ესტონეთის სსრ იუჰან სმულის სახელობის ლიტერატურული პრემია. 1992 წელს მიიღო ესტონეთის სახელმწიფო პრემია კულტურის დარგში. 1985 წლის გაზაფხულზე გამოიცა მისი სადებიუტო ლირიკულ-ფსიქოლოგიური რომანი „Seitsmes rahukevad“ („მეშვიდე მშვიდობიანი გაზაფხული“), რომელშიც გულშიჩამწმდომი ენითაა აღწერილი ბავშვობა სტალინიზმის პერიოდში. რომანი 10-ზე მეტ ენაზე ითარგმნა და მწერალი ცნობილი გახდა ესტონეთის ფარგლებს მიღმა. ექვსი წლის შემდეგ ვივი ლუიკმა გამოუშვა თავისი მეორე რომანი, „Ajaloo ilu“ („ისტორიის სილამაზე“). ეს რომანი ეძღვნება ახალგაზრდა ესტონელი ინტელიგენციის რეაქციას 1968 წლის პრაღის გაზაფხულის მოვლენებზე. 1974 წლიდან ვივი ლუიკი დაქორწინებულია ესტონელ მწერალ და პოლიტიკოს იააკ იოერუიტზე (დ. 1947 წ.). ვივი ლუიკს გამოქვეყნებული აქვს 10 პოეტური კრებული, 3 რომანი, ასევე იგი არის ესეების, რადიო პიესებისა და საბავშვო წიგნების ავტორი. ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #128465018 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ https://sisu-vana.ut.ee/ewod/p/paavle ↑ Merilai, A., Of Hard Joy: Half a Century of Viivi Luik's Creations. Poetry(ინგლისური), Interlitteraria, 2013, ტ. 18, გვ. 211—225, doi:10.12697/IL.2013.18.1.15. ↑ Cornelius Hasselblatt: Viivi Luik und der 'Siebte Friedensfrühling'. — baltisches jahrbuch (1986), S. 227—236 ↑ Cornelius Hasselblatt: Kann Geschichte schön sein? Zur Konstruktion von Vergangenheit in zwei Romanen Viivi Luiks. — Nordost-Archiv. Zeitschrift für Regionalgeschichte. NF VIII (1999), S. 419—433
სისტანელი ხალხი

სისტანელი ხალხი (ისტორიულად ასევე სახელწოდებით " სექზაი ") არის ირანული , რომლებიც ძირითადად ცხოვრობენ ირანის სამხრეთ-აღმოსავლეთით და ისტორიულად ავღანეთის სამხრეთ-დასავლეთით მდებარე რეგიონში, რომელსაც ეწოდება სისტანი. მათი ენა სპარსული და სისტანის დიალექტია . წარსულში, სისტანის ხალხი ლაპარაკობდა შუა სპარსულ დიალექტებზე, როგორიცაა პართიული ფაჰლავი, შუა სპარსული ( სასანური ფეჰლავი ) და ახლა ისინი საუბრობენ სპარსულის დიალექტზე, რომელიც ცნობილია როგორც სისტანი . სისტანები სკვითური ტომების გადარჩენილები არიან. სკვითები იყვნენ არიელთა ბოლო ჯგუფი ძვ.წ. 128 წელს ირანში შევიდნენ. ისინი ცხოვრობენ სისტანისა და ბელუჯისტანის პროვინციის ცენტრალურ და ჩრდილოეთ ნაწილებში. ბოლო ათწლეულების შემდეგ, ბევრი გადავიდა ირანის სხვა ნაწილებში, როგორიცაა თეირანი და გოლესტანის პროვინციები ირანის ჩრდილოეთით, სხვადასხვა პოლიტიკური და კლიმატური მიზეზების გამო. ↑ Afshar, Iraj (1380). ↑ Shahraki, Nakhi (1401). ↑ Janabollahi, Mohammad Saeed (2016). ↑ بهاری، محمدرضا. ↑ თარგი:یادکرد کتاب ↑ مشکور، محمدجواد، جغرافیای تاریخی ایران باستان، ص۶۴۹. ↑ گروسه، رنه؛ امپراتوری صحرانوردان، ترجمهٔ عبدالحسین میکده، تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1350، ص ۷۶. ↑ نفیسی، سعید (۱۳۸۴). ↑ مشکور، محمدجواد، جغرافیای تاریخی ایران باستان، ص۶۴۹. ↑ عنایت الله، رضا، ایران و ترکان در روزگار ساسانیان، ص ۶۳. ↑ Behari, Mohammadreza.
დრაპარნალდია

დრაპარნალდია (Draparnaldia) — მწვანე წყალმცენარეების (Chlorophyta) გვარი. ბუჩქისებრ დატოტვილი წყალმცენარეა. აქვს მთავარი ღერძი, რომელზეც განლაგებულია გვერდითი ტოტები. სუბსტრატს ემაგრება ბაზალური უჯრედით ან დატოტვილი რიზოიდებით (ფესვისმაგვარი წარმონაქმნებით). მთავარი ღერძი შედგება ერთრიგად განლაგებული მსხვილი ცილინდრული ან ოდნავ კასრისმაგვარი უჯრედებისაგან. გვერდითი ტოტების უჯრედები მსგავსია, მაგრამ განსხვავებულია ზომებით. მათი ბოლო უჯრედები წაწვეტებულია ან მთავრდება მრავალუჯრედიანი გრძელი ბეწვისმაგვარი წარმონაქმნით. ცხოვრობენ უპირატესად ცივ გამდინარე, იშვიათად მდგარ წყლებში, სახლდებიან ქვებზე, ხის საგნებზე, წყლის ყვავილოვან მცენარეებზე, მოლუსკების ნიჟარებზე და ა. შ. საქართველოში გვხვდება დრაპარნალდიის 4 სახეობა. კუხალეიშვილი ლ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?.
აზერბაიჯანელები გერმანიაში

აზერბაიჯანელები გერმანიაში — ამ დროისთვის გერმანიაში 200 ათასზე მეტი აზერბაიჯანელი ცხოვრობს. დედაქალაქ ბერლინში დაახლოებით 17 ათასი აზერბაიჯანელი ცხოვრობს. აზერბაიჯანელების უმეტესობა მომსახურებისა და სამშენებლო სექტორში არიან დასაქმებულნი. აზერბაიჯანელების მხოლოდ მცირე რაოდენობაა დასაქმებული სახელმწიფო უწყებებში, უმაღლეს სასწავლებლებსა და საავადმყოფოებში. ქვეყანაში აზერბაიჯანელების კომპაქტური დასახლებები არ არის. აზერბაიჯანელთა პირველი ტალღა გერმანიაში XX საუკუნის 60-იან წლებში გადასახლდა, ხოლო XX საუკუნის 90-იანი წლების დამდეგს. ამას რიგი მიზეზები გააჩნდა —  ყარაბაღის კონფლიქტი, ლტოლვილთა რაოდენობის ზრდა, ასევე მძიმე ეკონომიკური მდგომარეობა. 2015 წელს გერმანიაში დასახლებული აზერბაიჯანელების რაოდენობამ 1497 ადამიანი შეადგინა. მომდევნო წელს გერმანიის მთავრობამ მიიღო 2722 ადამიანი. მათგან 996-მა ადამიანმა გერმანიაში ცხოვრების პოლიტიკური უფლება მიიღო. 2014 წლიდან 2016 წლის მიწურულამდე აზერბაიჯანში გერმანიიდან 90 ადამიანი დაბრუნდა. აზერბაიჯანში სიტუაციის სტაბილიზაციასთან და ქვეყნის განვითარებასთან ერთად ვითარება შეიცვალა და აზერბაიჯანიდან მიგრანტების რაოდენობა შემცირდა. ამჟამად გერმანიაში 300 ათასი აზერბაიჯანელი ცხოვრობს, დაახლოებით 4 ათასი აზერბაიჯანის მოქალაქეა რეგისტრირებული გერმანიაში აზერბაიჯანის საელჩოს საკონსულოში. მათ შორის, მეცნიერებისა და კულტურის სფეროებში აჰად რაჰმანზადე ბონის უნივერსიტეტის პროფესორი და მედიატორი აზერბაიჯანსა და გერმანიას შორის სამეცნიერო და ტექნიკურ ურთიერთობებში, რზა თალიბი-დარიანი კიოლნის სპეციალური უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულების პროფესორი და საელჩოს მრჩეველი. კომპოზიტორი ფირანგიზ ალიზადე, ჯაზის მომღერალი აზიზა მუსტაფაზადე, პიანისტი და მუსიკალური მასწავლებლები ელნარა და სამირა ისმაილოვა. აზერბაიჯანული დიასპორა გერმანიაში ითვლება აზერბაიჯანელთა ერთ-ერთ უმსხვილეს წარმომადგენლად ევროპის ქვეყნებში. 1988 წელს ქალაქ ბერლინში საფუძველი „აზერბაიჯანულ-გერმანულ საზოგადოებას“ ჩაეყარა. მანამდე, 1986 წელს, შეიქმნა ორგანიზაცია „აზერბაიჯანულ-გერმანული აკადემია“. ბერლინში, კელნში, შტუტგარტში, ბოხუმში, ნიურნბერგში, ვიურცბურგსა და მაგდებურგში აზერბაიჯანული ორგანიზაციები ფუნქციონირებენ. Портрет эмигранта: азербайджанцы в Германии ↑ Азербайджанцы хорошо интегрированы в германское общество – Нусрет Дельбест ↑ Азербайджанцы мигрируют в Германию ↑ Сотни азербайджанцев ожидают депортации из Европы ↑ Азербайджанская диаспора
G7-ის მე-3 სამიტი

G7-ის მე-3 სამიტი, დიდი შვიდიანის მესამე სამიტი (7-8 მაისი, 1977) — შვიდი უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნის არაოფიციალური შეხვედრა გაერთიანებული სამეფოს ქალაქ ლონდონში. სამიტის ჩატარების ადგილი იყო ბრიტანეთის პრემიერ მინისტრის სახლი დაუნინგის ქუჩა 10-ში. დიდი შვიდიანის (G7) სამიტი იყო არაოფიციალური ფორუმი, რომელიც აერთიანებდა უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნების ხელმძღვანელებს: საფრანგეთი, დასავლეთ გერმანია, იტალია, იაპონია, დიდი ბრიტანეთი, შეერთებული შტატები, კანადა, და ევროკომისიის პრეზიდენტი (ოფიციალურად შეუერთდა 1981 წელს). ეს და მომდევნო სამიტები, არ იყო თავდაპირველად ჩაფიქრებული, როგორც მისი უფრო ფართო საერთაშორისო ინსტიტუტებთან დაკავშირების მცდელობა. აღნიშნული სამიტები მოიტანა აუცილებლობამ, რომელთა ინიციატორები იყვნენ საფრანგეთის პრეზიდენტი და დასავლეთ გერმანიის კანცლერი. სწორედ მათი ინიციატივით შედგა დიდი ექვსეულის (G6) პირველი არაოფიციალური შეხვედრა. ეს იყო პირველი შეხვედრა, რომელშიც ევროკომისიის პრეზიდენტი ოფიციალურად მიიწვიეს მონაწილეობის მისაღებად. G7 იყო არაოფიციალური ყოველწლიური ფორუმი, კანადის, საფრანგეთის, დასავლეთ გერმანიის, იტალიის, იაპონიის, გაერთიანებული სამეფოსა და შეერთებული შტატების ლიდერებისთვის. დიდი შვიდეულის მეორე არაოფიციალური სამიტის ძირითადი წევრები იყვნენ:  კანადა პიერ ტრიუდო, პრემიერ მინისტრი  საფრანგეთი ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენი, პრეზიდენტი  დას. გერმანია ჰელმუტ შმიდტი, კანცლერი  იტალია ჯულიო ანდროეტი, პრემიერ მინისტრი  იაპონია ტაკეო ფუკუდა, პრემიერ მინისტრი  გაერთიანებული სამეფო ჯეიმზ კალაჰანი, პრემიერ მინისტრი  აშშ ჯიმი კარტერი, პრეზიდენტი  ევროკავშირი როი ჯენკინსი, პრეზიდენტი სამიტი ჩაფიქრებული იყო, როგორც მის წევრებს შორის არსებული უთანხმოების მოგვარების საშუალება. წმინდა პრაქტიკული თვალსაზრისით, სამიტის წევრებს მიეცათ საშუალება გაეწიათ ერთმანეთისთვის დახმარება რთული ეკონომიკური პრობლემების მოსაგვარებლად. No official website is created for any G7 summit prior to 1995 -- see the 21st G7 summit. University of Toronto: G8 Research Group, G8 Information Centre დაარქივებული 2009-05-01 საიტზე Wayback Machine. G7 1977, delegations & documents დაარქივებული 2015-10-11 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 Japan, Ministry of Foreign Affairs (MOFA): Summit Meetings in the Past. ↑ 2.0 2.1 Reuters: "Factbox: The Group of Eight: what is it?" დაარქივებული 2009-03-05 საიტზე Wayback Machine. , July 3, 2008. ↑ 3.0 3.1 Reinalda, Bob and Bertjan Verbeek. (1998). Autonomous Policy Making by International Organizations, p. 205. ↑ EU and the G8. European Commission. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-02-26. ციტირების თარიღი: 2007-09-25 ↑ Rieffel, Lex. "Regional Voices in Global Governance: Looking to 2010 (Part IV)," დაარქივებული June 3, 2010, საიტზე Wayback Machine. Brookings. March 27, 2009; "core" members (Muskoka 2010 G-8, official site). დაარქივებული June 3, 2010, საიტზე Wayback Machine. ↑ MOFA: Summit (8); European Union: "EU and the G8" დაარქივებული February 26, 2007, საიტზე Wayback Machine.
ძველი განჯის ნეკროპოლიები და ბორცვები

ძველი განჯის ნეკროპოლიები და ბორცვები — ორი სასაფლაო, რომელიც თარიღდება VII-IX და XI-XIII საუკუნეებით და მდებარეობს ძველი განჯის ტერიტორიაზე. ისჰაკ ჯაფარზადეს მიერ 1939 წელს ჩატარებული არქეოლოგიური გათხრების შედეგად დადგინდა, რომ უძველესი განჯის ნეკროპოლისი მდებარეობს იმ ტერიტორიაზე, სადაც უფრო ძველი პერიოდის ბორცვებია. ეს ბორცვები, რომლებიც მთელ აზერბაიჯანშია გავრცელებული, უფრო კომპაქტურად მცირე კავკასიონის მთისწინეთში, მილისა და მუღანის დაბლობებზე და ასევე, უფრო მცირე რაოდენობით, დიდი კავკასიონის მთისწინეთში მდებარეობს. ი. ჯაფარზადე წერდა, რომ უძველესი ბორცვიდ ტიპის სამარხებზე მეორე სამარხი შექმნა, რომელიც თარიღდება ნიზამი განჯავის ეპოქით (XII ს.), შესაძლოა მიუთითებდეს, რომ ამ ტერიტორიას გარკვეული საკულტო მნიშვნელობა ჰქონდა. ჯაფარზადემ აღნიშნა, რომ ძველი განჯის მაცხოვრებლები აგრძელებდნენ გარდაცვლილი ახლობლების დაკრძალვას იმ ტერიტორიაზე, სადაც წინა თაობის წარმომადგენლები დაკრძალეს. 1938-1939 წლებში სასაფლაოს ტერიტორიაზე აღმოაჩინეს და საგულდაგულოდ 3 ბორცვი და 6 საფლავი შეისწავლეს. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Исторический очерк города Ганджи- Часть 1
ქილითის მღვიმე

ქილითის მღვიმე (აზერ. Kilit mağarası) — ქვის ხანის პერიოდის მღვიმე აზერბაიჯანში, ნეოლითური ადამიანის ჰაბიტატი. მღვიმე არაქსის მარცხენა სანაპიროზე, სოფელ ქილითთან, აზერბაიჯანის ორდუბადის რაიონის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარეობს. მღვიმე 1983 წელს ორდუბადისა და შარურის რაიონებში არქეოლოგიური ექსპედიციის დროს აღმოაჩინეს. გამოქვაბულის შიგნით გათხრების დროს დანალექი ქანების სქელი ფენა აღმოაჩინეს. მღვიმის სიგრძე 24 მეტრია. Национальная Академия Наук Азербайджана. Институт Археологии и Этнографии. Археология Азербайджана. Каменный век (в 6 томах). — Баку: Şərq-Qərb, 2008. — Т. 1. — 448 с. — ISBN 979-9952-448-38-2.
G7-ის 50-ე სამიტი

G7-ის 50-ე სამიტი, დიდი შვიდიანის ორმოცდამეათე სამიტი (13-15 ივნისი, 2024) — შვიდი უდიდესი ინდუსტრიული ქვეყნის არაოფიციალური შეხვედრა იტალიაში, აპულიის ქალაქ ფაზანოში. სამიტში G7-ის ყველა წევრი ქვეყანა მონაწილეობდა, მათ შორის ევროკავშირის წარმომადგენლები. ევროკომისიის პრეზიდენტი 1981 წლიდან მოყოლებული ყველა შეხვედრის მუდმივი მონაწილეა. დიდი შვიდიანის მეორე არაოფიციალური სამიტის ძირითადი წევრები იყვნენ:  კანადა ჯასტინ ტრიუდო, პრემიერ მინისტრი  საფრანგეთი ემანუელ მაკრონი, პრეზიდენტი  გერმანია ოლაფ შოლცი, კანცლერი  იტალია ჯორჯა მელონი, პრემიერ მინისტრი  იაპონია ფუმიო კიშიდა, პრემიერ მინისტრი  გაერთიანებული სამეფო რიში სუნაკი, პრემიერ მინისტრი  აშშ ჯო ბაიდენი, პრეზიდენტი  ევროკავშირი ურსულა ფონ დერ ლაიენი, ევროკომისიის პრეზიდენტი  ევროკავშირი შარლ მიშელი, ევროპული საბჭოს პრეზიდენტი სამიტზე მოწვეულნი იყვნენ ალჟირის, არგენტინის, ბრაზილიის, ინდოეთის, იორდანიის, კენიის, მავრიტანიის (აფრიკის კავშირის წარმომადგენელი), ტუნისის, თურქეთის, უკრაინის, არაბეთის გაერთიანებული საემიროებისა და ვატიკანის წარმომადგენლები.  ალჟირი აბდელმაჯიდ ტებუნი, პრეზიდენტი  არგენტინა ხავიერ მილეი, პრეზიდენტი  ბრაზილია ლუის ინასიუ ლულა და სილვა, პრეზიდენტი  ინდოეთი ნარენდრა მოდი, პრემიერ მინისტრი  იორდანია აბდულა II, მეფე  კენია უილიამ რუტო, პრეზიდენტი  მავრიტანია მოჰამედ ოულდ ღაზოუანი, აფრიკის კავშირის თავმჯდომარე  ტუნისი კაის საიდი, პრეზიდენტი  თურქეთი რეჯეფ თაიფ ერდოღანი, პრეზიდენტი  უკრაინა ვოლოდიმირ ზელენსკი, პრეზიდენტი  არაბთა გაერთიანებული საამიროები მოჰამედ ბინ ზაიიდ ალ ნაჰაიანი, პრეზიდენტი  ვატიკანი ფრანცისკე, რომის პაპი აფრიკის განვითარების ბანკი აკინვუმი ადესინა, პრეზიდენტი საერთაშორისო სავალუტო ფონდი კრისტალინა გეორგიევა, მთავარი აღმასრულებელი დირექტორი ეკონომიკური თანამშრომლობისა და განვითარების ორგანიზაცია მათიას ქორმანი, გენერალური მდივანი  გაერო ანტონიუ გუტერეში, გენერალური მდივანი მსოფლიო ბანკი აჯაი ბანგა, პრეზიდენტი სამიტის ერთ-ერთი მთავარი თემა აფრიკა და მიგრაციის თემა იქნება. იტალიის პრეზიდენტობის პრიორიტეტებია უკრაინის მხარდაჭერა, ენერგეტიკული და ეკონომიკური უსაფრთხოება, მიგრაცია და აფრიკა და ღაზაში კონფლიქტის მოგვარება. სამიტზე განხილულ იქნა უკრაინის საკითხიც, რომლის დროსაც დიდი შვიდიანის წევრებმა ურყევი მხარდაჭერა გამოხატეს უკრაინის მიმართ. სამიტის კომუნიკეს პრეამბულაში დაფიქსირდა საერთო კონსენსუნსი, რომ „რუსეთმა უნდა დაასრულოს უკანონო აგრესიული ომი და გადაიხადოს უკრაინას მიყენებული ზიანი. მსოფლიო ბანკის მონაცემებით, ეს ზარალი ახლა 486 მილიარდ დოლარს აღემატება“. ოფიციალური საიტი ↑ NEWS, KYODO. Italy to host G7 summit on June 13–15, 2024, PM Meloni says. ციტირების თარიღი: 2023-12-29 ↑ Programme and participants of the G7 Summit (12 June 2024). ციტირების თარიღი: 12 June 2024 ↑ Amante, Angelo (29 May 2024). „Turkey's Erdogan to attend Italy G7 summit, perhaps also bin Salman“. Reuters. ციტირების თარიღი: 29 May 2024. ↑ Steadfast support to Ukraine : Apulia G7 Leaders’ Communiqué
დრეპანიუსი

ლათინიუს პაკატუს დრეპანიუსი (ლათ. Latinius Pacatus Drepanius) — IV საუკუნის რომაელი ორატორი და პოეტი. დრეპანიუსი წარმოშობით გალიიდან იყო. 390 წელს ის აფრიკის პროკონსულად დაინიშა და შემდგომშიც მაღალი თანამდებობები ეჭირა საიმპერატორო კარზე. დრეპანიუსი ავტორია ვრცელი „პანეგირიკისა“, რომელიც მიუძღვნა იმპერატორ თეოდოსიუს I-ს (ზეობდა 379-395 წლებში) უზურპატორ მაქსიმუსის დამარცხების შემდეგ. ამ თხზულებაში დრეპანიუსი ეხება რომაელთა სამფლობელოებს აღმოსავლეთში და გვაწვდის საყურადღებო ცნობას, რომ კოლხეთი იმყოფება „რომაელთა ხელისუფლების ფარგლებს გარეთ“. გაურკვეველია დრეპანიუსი წარმართი იყო თუ ქრისტიანი. ის მეგობრობდა ტრადიციული რომაული რელიგიის დამცველ მოღვაწე სიმაქუსთან და ქრისტიან პოეტ ავსონიუსთან, გმობდა უზურპატორ მაქსიმუსის მიერ ესპანეთში გავრცელებული ქრისტიანული მიმდინარეობის — პრისცილიანიზმის დევნას. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. Turcan-Verkerk, A.-M. Un poète Latin chrétien redécouvert: Latinius Pacatus Drepanius, panégyriste de Théodose. — Brussels: Éditions Latomus, 2003. დრეპანიუსი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
ფაზანო

ფაზანო (იტალ. Fasano) — ქალაქი და კომუნა იტალიაში, აპულიის რეგიონის ბრინდიზის პროვინციაში. მოსახლეობა შეადგენს 38 745 კაცს (2023 წ.), მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 300 კაცი/კმ². კომუნის ფართობია 131.72 კმ²; საფოსტო ინდექსი — 72015; სატელეფონო კოდი — 080. განვითარებულია ტურიზმი. კომუნის მფარველებად ითვლება მარიამ ღვთისმშობელი და იანე ნათლისმცემელი. იზეიმება ივნისის მესამე კვირა დღეს. Local foods from Fasano Fasano hotels Maps of Fasano at Maplandia Cultural events in Fasano ↑ https://demo.istat.it/?l=it
ელენ ნიიტი

ელენ ნიიტი (ესტ. Ellen Niit, დ. 13 ივლისი, 1928, ტალინი — გ. 30 მაისი, 2016, ტალინი) — ესტონელი მწერალი და მთარგმნელი. ესტონეთის სსრ დამსახურებული მწერალი (1977). დაიბადა მუშათა ოჯახში. დაამთავრა ტარტუს უნივერსიტეტის ესტონური ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი (1952), სწავლობდა ასპირანტურაში ესტონეთის საბავშვო ლიტერატურის განყოფილებაში (1952-1956). 1956-1961 წლებში იყო ტალინის მწერალთა კავშირის კონსულტანტი პოეზიის მიმართულებით, ხოლო 1961-1963 წლებში — ესტონეთის ტელევიზიის რედაქტორი. ესტონეთის სსრ იუჰან სმულის სახელობის ლიტერატურული პრემიის (1971, 1978) და ესტონეთის კულტურის ეროვნული პრემიის ლაურეატი (2009). ფილოლოგიურ მეცნიერებათა კანდიდატი (1985), დისერტაციის თემა „ესტონეთის სანაპიროს დიალექტების პროსოდიული მახასიათებლები და ბალტიის პროსოდიული არეალის სტრუქტურა“. თარგმნა შანდორ პეტეფის 120-ზე მეტი ლექსი. პირველ ქორწინებაში (1949-1958) იმყოფებოდა ლიტერატურათმცოდნე ჰელდურ ნიიტთან, მათ შეეძინათ ვაჟი ტომას ნიიტი (1953-2020). 1958 წლიდან დაქორწინებული იყო მწერალ ჯაან კროსზე (1920-2007). ამ ქორწინების შედეგად შეეძინა ქალიშვილი, მარია უნდუსკი (დ. 1959) და ორი ვაჟი — ერიკ-ნილეს კროსი (დ.1967) და მარტენ კროსი (დ. 1970). იგი დაკრძალულია ტალინში, რაჰუმეს სასაფლაოზე. მოხერხებული მღებავი მამა, მე და ბაჭია მოთხრობა პილე-რინზე ახალი და ძველი მოთხრობები ტრიინუზე და ტავიზე ბაჭია — შავი თვალები ზღაპარი ბაჭიაზე, რომელსაც არ უნდოდა დაძინება Нийт Э. Пусть книга дает радость, силу и убежденность! М.:Детская литература. 1977. С. 66 — 69 ↑ 1.0 1.1 Deutsche Nationalbibliothek Record #1016154518 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ Eesti biograafiline andmebaas ISIK <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q25504413"></a> ↑ 3.0 3.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 4.0 4.1 http://ellen-niiit.weebly.com/perekond.html ↑ Каталог РНБ. ციტირების თარიღი: 2020-06-03 ↑ Ellen Niit. ციტირების თარიღი: 2020-06-03 ↑ Каталог РНБ. ციტირების თარიღი: 2020-06-03 ↑ Каталог РГБ. ციტირების თარიღი: 2021-09-13 ↑ Каталог РГБ. ციტირების თარიღი: 2021-09-13 ↑ Каталог РГБ. ციტირების თარიღი: 2021-09-13 ↑ Каталог РГБ. ციტირების თარიღი: 2021-09-13 ↑ Каталог РГБ. ციტირების თარიღი: 2021-09-13 ↑ PMB. ციტირების თარიღი: 2024-03-05
ნიკოლოზ დუბროვინი

ნიკოლოზ თედორეს ძე დუბროვინი (რუს. Никола́й Фёдорович Дубро́вин; დ. 26 ნოემბერი, 1837, სოფ. კორიტოვო, ახლანდ. ფსკოვის ოლქი, რუსეთი, — გ. 12 ივნისი, 1904, სანქტ-პეტერბურგი) — რუსი სამხედრო ისტორიკოსი, გენერალ-ლეიტენანტი (1888), პეტერბურგის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1890). სამხედრო სამსახურში ირიცხებოდა 1855 წლიდან. დაამთავრა კონსტანტინეს კადეტთა კორპუსი და მიხეილის საარტილერიო აკადემია. მსახურობდა საარტილერიო ნაწილებში, 1868 წლიდან კი მუშაობდა მთავარ შტაბში სამხედრო ისტორიკოსად. 1882 წლიდან იყო მთავარ შტაბთან არსებული სამხედრო-სამეცნიერო კომიტეტის წევრი, 1886 წლიდან — პეტერბურგის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი, 1893 წლიდან კი — მისი მდივანი. 1869 წელს 4 თვით მივლინებული იყო თბილისში. დუბროვინი იყო ოფიციალური ისტორიოგრაფიის წარმომადგენელი, ამართლებდა რუსეთის იმპერიის ექსპანსიონისტურ პოლიტიკას. მის ნაშრომთა შორის არის ექვსტომიანი კავკასიაში „რუსების ომისა და მფლობელობის ისტორია“, რომელიც კავკასიაში რუსეთის გაბატონებას ეხება და შეიცავს მნიშვნელოვან მასალას კავკასიის, კერძოდ საქართველოს საშინაო ვითარების შესახებ. დუბროვინმა ასევე სპეციალური ნარკვევები მიუძღვნა საქართველოსა და კავკასიის ისტორიის საკითხებს XVIII– XIX სს. მიჯნაზე. დ-ს ეკუთვნის გამოკვლევები ნაპოლეონის წინააღმდეგ რუსეთის ომზე, სადაც გაშუქებულია გენერალ პეტრე ბაგრატიონის მოღვაწეობაც. Закавказье от 1803 г. по 1806 год, СПб., 1866. Георгий XII, последний царь Грузии и присоединение ея к России, СПб., 1867. История войны и владычества русских на Кавказе, т. 1–6, СПб., 1871–1888. Отечественная война в письмах современников. (1812—1815 гг.), СПб., 1882. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. Дубровин, Николай Федорович // Военная энциклопедия : [в 18 т.] / под ред. В. Ф. Новицкого … [и др.]. — СПб. ; [М.] : Тип. т-ва И. Д. Сытина, 1911—1915. ↑ 1.0 1.1 1.2 Catalog of the German National Library <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23833686"></a>
ნიკოლოზ დუბროვსკი

ნიკოლოზ ალექსანდრეს ძე დუბროვსკი (რუს. Николай Александрович Дубровский; დ. 16 მაისი, 1874, ახალციხე, — გ. 16 დეკემბერი, 1943, თბილისი) — ისტორიკოსი, პედაგოგი. დაამთავრა ვარშავის უნივერსიტეტის ისტორიულ-ფილოსოფიური ფაკულტეტი (1901). 1902-1912 წლებში მუშაობდა ვარშავაში, 1914-1919 წლებში იყო თბილისის ქალთა კომერციული სასწავლებლის დირექტორი, 1919-1922 წლებში — აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ზოგადი ისტორიის კათედრის პროფესორი, 1919-1920 წლებში — იქვე, ისტორიის ფაკულტეტის დეკანი, 1920-1922 წლებში — აზერბაიჯანის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის რექტორი. 1923-1932 წლებში დუბროვსკი მოსკოვის გ. პლეხანოვის სახელობის სახალხო მეურნეობის ინსტიტუტში ასწავლიდა დასავლეთ ევროპის სახალხო მეურნეობის ისტორიას. 1932 წლიდან გარდაცვალებამდე იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის, 1933 წლიდან კი, იმავდროულად ქუთაისის პედაგოგიური ინსტიტუტის პროფესორი. იკვლევდა XIX საუკუნის დასავლეთ ევროპის ისტორიას; აქვს წერილები პოლონეთის ისტორიაზე. Очерки по истории 30 и 40 годов XIX столетия в Западной Европе. Франция, июль 1830 г., Ростов-на-Дону, 1905. ბერიძე ვ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 502. Николай Александрович Дубровский (1874-1943) : (Забытые имена) / М. Каландадзе // Труды / Николай Дубровский. - Тбилиси, 2004.
ვახტანგ დუგლაძე

ვახტანგ ვალერიანის ძე დუგლაძე (დ. 23 ივლისი, 1916, სოფ. კლდეეთი, ახლანდ. ზესტაფონის მუნიციპალიტეტი, — გ. 2011) — ქართველი ფერმწერი, საქართველოს სახალხო მხატვარი (1985). დაამტავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია (1943). იმავე წლიდან მონაწილეობდა სამხატვრო გამოფენებში. 1946-1948 წლებში მუშაობდა მოსკოვში აპოლონ ქუთათელაძის სახელოსნოში. 1954–1959 წლებში იყო საკავშირო სასოფლო-სამეურნეო გამოფენის, 1959–1964 წლებში — თავდაპირველად სახალხო მეურნეობის მიღწევათა საკავშირო გამოფენის საქართვ. პავილიონის, შემდეგ — რესპუბლიკების პავილიონების მთავარი მხატვარი, 1964–1979 წლებში — საკავშირო საზოგადოება „ზნანიეს“ საცდელი ექსპერიმენტული ფაბრიკის მთავარი მხატვარი და დირექტორის მოადგილე. ამ პერიოდში მისი ნამუშევრების მთავარი თემატიკა იყო „მეცნიერული ციმბირი“ და „კოსმოსის ათვისება საბჭოთა კავშირში“. დუგლაძე აპროექტებდა ამ გამოფენებს, აწყობდა ექსპოზიციებს მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში. შემდგომში დუგლაძე ძირითადად მოღვაწეობდა პეიზაჟისა და პორტრეტის ჟანრში. მისი ნამუშევრებიდან აღსანიშნავია: „ახალგაზრდა პარტიზანის დაკითხვა“ (1943), „გენერალი ლესელიძე ფრონტზე“ (1945); სერიები: „შვეცია“ (1972), „ამერიკის შეერთებული შტატები“ (1976–77), „საქართველო“ (1977-1986), „იტალია“ (1979) და სხვ. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 502.
დუდაითი

დუდაითი, დუდაითიყაუ (ოს. Дудайтыхъæу) — ყოფილი სოფელი ახალგორის მუნიციპალიტეტში (ყოფ. ზახორის თემი). მდებარეობს ლეხურის (მტკვრის მარცხენა შენაკადი) ხეობაში, ზღვის დონიდან 839 მ-ზე. ახალგორიდან დაშორებულია 60 კმ-ით, კასპიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 20 კმ-ით. 1922 წლიდან სოფელი შედიოდა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ლენინგორის რაიონში. 1989 წლის უკანასკნელი საბჭოთა აღწერით სოფელში იყო 59 მცხოვრები, ძირითადად ოსები. 1990-იანი წლებიდან დუდაითი ახალგორის რაიონის დასავლეთი ნაწილის ზოგიერთ დასახლებასთან ერთად საქართველოს ცენტრალური ხელისუფლების კონტროლს მიღმა დარჩა. სოფელი ამჟამად მოსახლეობისგან დაცლილია, დასახლების სტატუსი აღარ გააჩნია. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 502.