კონსტანტინე კოროვინი

კონსტანტინე ალექსეის ძე კოროვინი (რუს. Константин Алексеевич Коровин. დ. 23 ნოემბერი (5 დეკემბერი), 1861, მოსკოვი — გ. 11 სექტემბერი, 1939, პარიზი) — რუსი მხატვარი, თეატრის მხატვარი, პედაგოგი და მწერალი. ფერწერის აკადემიკოსი (1905 წლიდან). მოსკოვის თეატრების მთავარი დეკორატორი და მხატვარი (1910 წლიდან). დაიბადა მოსკოვში, მდიდარი ვაჭრის ოჯახში. ბაბუა — პირველი გილდიის ვაჭარი მიხაილ ემელიანეს ძე კოროვინი. მამის გაკოტრების შემდეგ, მოზარდობის ასაკში გადავიდა ბოლშიე მიტიშჩიში, სადაც პირველად ეზიარა მხატვრობას. ცამეტი წლის ასაკში კონსტანტინე ჩაირიცხა მოსკოვის ფერწერის, ქანდაკებისა და არქიტექტურის სკოლის არქიტექტურულ განყოფილებაში, ერთი წლის შემდეგ გადავიდა ფერწერის განყოფილებაზე. სწავლობდა ალექსეი სავრასოვთან, ვასილი პოლენოვთან და ვასილი პეროვთან. განათლების დასასრულებლად კოროვინი გაემგზავრა პეტერბურგში და ჩააბარა სამხატვრო აკადემიაში, მაგრამ სამი თვის შემდეგ მიატოვა სწავლების მეთოდებით იმედგაცრუებულმა. კოროვინი მეგობართან, მხატვარ ვალენტინ სეროვთან ერთად ორჯერ (1894 და 1897) გაემგზავრა ჩრდილოეთში, ეწვია მურმანსკს, ჩრდილოეთ ნორვეგიას, შვედეთის ლაპლანდიას. მოგზაურობის შედეგად შეიქმნა პეიზაჟები „ნავსადგური ნორვეგიაში“ (1894, სახელმწიფო ტრეტიაკოვის გალერეა), „წმინდა ტრიფონის ნაკადული პეჩენგაში. ლაპლანდია" (1894, სახელმწიფო ტრეტიაკოვის გალერეა), „ჰამერფესტი. ჩრდილოეთის ციალი”, „მურმანსკის სანაპირო” (1894, სახელმწიფო ტრეტიაკოვის გალერეა), „არხანგელსკის პორტი დვინაზე” (1894, ტულას რეგიონალური ხელოვნების მუზეუმი). 1895 წელს კოროვინმა გაიმეორა მოგზაურობა, მაგრამ ნ. პრახოვთან და მხატვარ ნ. დოსეკინთან ერთად, ხოლო 1898 წელს ნ. კლოდტთან (1900 წლის პარიზის მსოფლიო გამოფენისთვის მოსამზადებლად). ეწვია პარიზს 1887, 1892 და 1893 წლებში, სადაც გაეცნო იმპრესიონიზმს. 1896 წელს კონსტანტინე კოროვინმა დააპროექტა პავილიონი „შორეული ჩრდილოეთი“, რომელიც აშენდა მისი დიზაინის მიხედვით ნიჟნი ნოვგოროდის ბაზრობაზე. მონაწილეობდა პარიზის მსოფლიო გამოფენაზე რუსული ექსპოზიციის დიზაინში (1900), როგორც არქიტექტორი (დააპროექტა ხელნაკეთი განყოფილების შენობა) და როგორც ექსპოზიციის ავტორმა გააკეთა 31 დეკორატიული პანო (ინახება სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო რუსულ მუზეუმში). დაჯილდოვებულია გამოფენის ორი ოქროს და შვიდი ვერცხლის მედლით და საპატიო ლეგიონერის ორდენით. პარიზმა მნიშვნელოვანი ადგილი დაიკავა კოროვინის შემოქმედებაში. ფრანგი იმპრესიონისტების ძლიერი ზეგავლენით იქმნება ურბანული პეიზაჟები. მან ოსტატურად მოახერხა საფრანგეთის დედაქალაქის ცხოვრების გადმოცემა დილის გაღვიძების საათებში, მაგრამ ყველაზე მეტად საღამოს, ქუჩებსა და ბულვარებში განათების შუქზე („პარიზი. კაპუცინების ბულვარი“ (1902, 1906 და 1911); „პარიზი დილით" (1906)). პარიზში, კოროვინი დაინტერესდა სიმბოლიზმით და, რუსეთში დაბრუნების შემდეგ, ესწრებოდა ესთეტი მხატვრის მოდესტ დურნოვის ლექციებს, გაეცნო პოეტ კონსტანტინე ბალმონტს. ამ წლებში მან შექმნა ნახატები „ჩრდილოეთის იდილია" (1892, სახელმწიფო ტრეტიაკოვის გალერეა) და „მუზა" (1890-იანი წლები, სახელმწიფო ტრეტიაკოვის გალერეა). პირველი მსოფლიო ომის დროს კონსტანტინე კოროვინი მუშაობდა რუსეთის არმიის შტაბში შენიღბვის კონსულტანტად. ათწლეულების განმავლობაში, კოროვინი მონაწილეობდა სხვადასხვა ტენდენციებისა და ასოციაციების მხატვრების გამოფენებში — პერედვიჟნიკები, ხელოვნების სამყარო", „კავშირი 36", რუს მხატვართა კავშირი. 1901 წლიდან კონსტანტინე კოროვინი და ვალენტინ სეროვი ასწავლიდნენ მოსკოვის ფერწერის, ქანდაკებისა და არქიტექტურის სკოლაში. მის სტუდენტებს შორის იყვნენ მოგვიანებით ცნობილი მხატვრები: ა. მ. გერასიმოვი, ნ. პ. კრიმოვი, ა. ვ. კუპრინი, ი. ი. მაშკოვი, ს. გ. ნიკიფოროვი, მ. ს.სარიანი, ლ. ვ. ტურჟანსკი , რ. რ. ფალკი, დეკორატორი სერგეი ნიკოლაევი, მომავალი მასწავლებელი, მწერალი და მხარეთმცოდნე სერგეი ვოლკოვი. 1902 წელს კოროვინმა იყიდა მიწის ნაკვეთი სავვა მამონტოვისგან და ააშენა სახლი სოფელ ოხოტინოში (პერესლავსკის რაიონი, იაროსლავის ოლქი). ცოტა მოგვიანებით, ფიოდორ შალიაპინმა მისგან იყიდა მიწის ნაწილი, ეგრეთ წოდებული რატუხინსკაიას უდაბნო და კოროვინის პროექტის მიხედვით მან სახლიც ააშენა თავისთვის. კოროვინის შემოქმედებაში მნიშვნელოვანი ადგილი უჭირავს ყირიმს, სადაც გურზუფში მხატვარმა თავისი პროექტის მიხედვით ააგო აგარაკი. ორსართულიანი ვილა აშენდა ყოფილი ტავერნის ადგილზე და თავისი მკაფიო გეომეტრიული ფორმებით მოწმობდა არქიტექტურაში კონსტრუქტივიზმის ეპოქის დადგომას. 1910-1917 წლებში მხატვარი დიდხანს ცხოვრობდა გურზუფის აგარაკზე. განსაკუთრებით შვილთან დაკავშირებული უბედურების შემდეგ, როდესაც კოროვინი დიდი ხნით გაემგზავრა გურზუფში (1913 წელს მხატვრის შვილს ტრამვაი დაეჯახა და ფეხი დაკარგა). აქ მხატვარი ბევრს და ნაყოფიერად მუშაობდა. მზის შუქით დატბორილ ნამუშევრებში ის ხშირად ასახავდა საკმაოდ დიდ სივრცეს, თითქოს ცდილობდა დაემტკიცებინა სხივების მაცოცხლებელი ძალა, რომლებიც თან ატარებენ სითბოს — მადლისა და სილამაზის ამ წყაროს. კოროვინმა თავის აგარაკს სახელი დაარქვა, რომელიც გარკვეულწილად უჩვეულო იყო ყირიმისთვის — „სალამბო", ა. ფ. არენდსის ბალეტ „სალამბოს“ (გიუსტავ ფლობერის ამავე სახელწოდების რომანის მიხედვით) დეკორაციებზე მუშაობის წარმატებით დასრულების სამახსოვროდ. აგარაკზე „სალამბო“ ხშირი იყო სტუმრიანობა. აქ დადიოდნენ ილია რეპინი, ვ. ი. სურიკოვი, მაქსიმ გორკი, ალექსანდრე კუპრინი, დ. ნ. მამინ-სიბირიაკი, ფიოდორ შალიაპინი. აგარაკის პატრონი თავის ნახატებში ვარდებს ხატავდა, რომლებიც ფანჯრებიდან მოჩანდა ზღვის ფონზე. ნებისმიერი დამსვენებელი, რომელიც მაისში ესტუმრება გურზუფს, აუცილებლად აქცევს ყურადღებას საუცხოო ყვითელ ვარდებს, რომლებიც „მხატვრული ფონდის შემოქმედების სახლის“ (როგორც ახლა უწოდებენ ყოფილ აგარაკს) შესასვლელის თაღს აკრავს. კიდევ ერთი ასეთივე ვარდი ეზოშია, შიგნით. 1917 წლის რევოლუციის შემდეგ კოროვინი აღარ ჩასულა გურზუფში. საბჭოთა პერიოდში აგარაკი გამოიყენებოდა, როგორც დასასვენებელი ცენტრი, ხოლო 1947 წლიდან იგი გახდა ხელოვნების ფონდის შემოქმედების სახლი. დღეს კ. კოროვინის სახელობის მხატვართა სახლი შედგება ორი შენობისგან. ერთ-ერთი შენობა — მხატვრის ყოფილი აგარაკი — რუსეთის ფედერაციის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტია. რუსეთში ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ კოროვინი აქტიურად იყო ჩართული ხელოვნების ძეგლების შენარჩუნებაში, აწყობდა აუქციონებსა და გამოფენებს გათავისუფლებული პოლიტპატიმრების სასარგებლოდ და განაგრძობდა თანამშრომლობას თეატრებთან. 1918 წლიდან მხატვარი ცხოვრობდა ტვერის გუბერნიის ვიშნევოლოცკის რაიონში, ოსტროვნოს სამკვიდროში, ასწავლიდა უფასო სახელმწიფო ხელოვნების სახელოსნოებში აგარაკზე „თოლია“. 1922 წელს, ანატოლი ლუნაჩარსკის რჩევით, მხატვარი საზღვარგარეთ გაემგზავრა და საფრანგეთში დასახლდა. მხატვრის ნიჭთან ერთად, კონსტანტინე ალექსეის ძეს გამორჩეული ლიტერატურული ნიჭიც ჰქონდა. როდესაც მხედველობის გაუარესებამ აიძულა იგი მთლიანად დაეტოვებინა სახვითი ხელოვნება, მხატვარმა განაგრძო მოთხრობების წერა. მან დაწერა ოთხასზე მეტი მოთხრობა, რომლებიც გამოაქვეყნა ემიგრანტულ პარიზულ გამოცემებში: „რუსეთი და სლავები", „ილუსტრირებული რუსეთი" და „რენესანსი". იგი მოულოდნელად გარდაიცვალა პარიზის ერთ-ერთ ქუჩაზე გულის შეტევით 1939 წლის 11 სექტემბერს; დაკრძალეს ბიანკურსკის სასაფლაოზე. 1950 წლის მარტში, რუსი პარიზელების მიერ შეგროვებული სახსრებით, კოროვინისა და მისი მეუღლის ნეშტი გადაასვენეს მართლმადიდებლურ სასაფლაოზე Sainte-Genevieve-des-Bois. მხატვრის ნამუშევრების დიდი რაოდენობა ინახება რუსეთის მუზეუმში. კონსტანტინე კოროვინმა თეატრისთვის კოსტიუმებისა და დეკორაციების დამზადება ჯერ კიდევ 1884 წელს დაიწყო მამონტოვის ოპერასთან თანამშრომლობით. 1885 წელს, პოლენოვის ხელმძღვანელობით, მხატვარმა დახატა დეკორაციები „აიდასთვის“. კოროვინმა თავად შექმნა დეკორაციები ჟორჟ ბიზეს „კარმენისთვის" და დელიბეს „ლაქმე"-სთვის. 1900-იან წლებში მხატვარი ასევე აქტიურად მუშაობდა თეატრში, ქმნიდა კოსტიუმებისა და დეკორაციების ესკიზებს დრამატული სპექტაკლებისთვის, ოპერებისა და ბალეტებისთვის. პირველად, კოროვინის სახელი გამოჩნდა სახელმწიფო თეატრის პლაკატზე 1900 წელს, როდესაც მხატვარმა დაამზადა დეკორაცია ა. დარგომიჟსკის ოპერისთვის „ქალთევზა". მან გააფორმა სპექტაკლები „ფაუსტი“ (1899), „სადკო“ (1906), „ოქროს მამალი“ (1909). 1904 წელს ა. ვასნეცოვთან, ა. გოლოვინთან და ფ. ლავდოვსკისთან ერთად გააფორმა მ. გლინკას ოპერა „ცხოვრება მეფისთვის". კონსტანტინე კოროვინი მუშაობდა დიდი თეატრის, მარიინსკის თეატრისა და მილანის ლა სკალას სპექტაკლების დიზაინზე. ბევრი ჩანახატი სრულდებოდა სხვა მხატვრების მიერ, ხოლო კოროვინი იყო იდეებისა და სურათების ავტორი. კონსტანტინე კოროვინმა და ალექსანდრე გოლოვინმა ფუნდამენტური ცვლილება შეიტანეს დიდი თეატრის მუშაობაში: გამოჩნდა მთავარი წარმოების დიზაინერი, რომელიც მუშაობდა რეჟისორთან ან ქორეოგრაფთან ერთად. კოროვინის შემოქმედებითი პარტნიორი დიდი თეატრის სპექტაკლებში იყო ქორეოგრაფი ა. ი. გორსკი. კოროვინმა შესთავაზა ბალერინების კორსეტების შეცვლა უფრო თავისუფალი ტანსაცმლით — ტუნიკებით. შემდგომში შეიცვალა ქორეოგრაფიის ენაც. შეიცვალა დეკორაციის მნიშვნელობა, რომელიც ადრე მხოლოდ ფონი იყო, მაგრამ წარმოდგენის სრულფასოვან ობიექტად იქცა. ზოგიერთ სპექტაკლში, კერძოდ, პუჩინის ოპერა „ბოჰემაში“ (დადგმა ლ. სობინოვის) დეკორაციამ მსახიობებიც კი დაჩრდილა. კოროვინს დეკორაციებზე მუშაობა იგივე „სუფთა ხელოვნებად“ მიაჩნდა, როგორც გამოფენებისთვის ნახატების შექმნა. სერგეი პეტრეს ძე ვოლკოვი ალექსანდრე მიხეილის ძე გერასიმოვი სერგეი ვასილის ძე გერასიმოვი ბორის ვლადიმირის ძე იოგანსონი ალექსეი კონსტანტინეს ძე კოროვინი კუპრინი, ალექსანდრე ვასილიევიჩი ილია ივანეს ძე მაშკოვი სერგეი ფილიპის ძე ნიკოლაევი მარტიროს სერგეის ძე სარიანი სერგეი იურიევიჩი სუდეიკინი ლეონარდ ვიქტორის ძე ტურჟანსკი რობერტ რაფაელის ძე ფალკი ფედორ ფედორის ძე ფედოროვსკი ალექსეი პავლეს ძე შვედოვი „ნავში" (1888). სახელმწიფო ტრეტიაკოვის გალერეა „აივანზე. ესპანელები ლეონორა და ამპარა“ (1888-1889). ტრეტიაკოვის გალერეა „მურმანი" (1891). ოდესის ხელოვნების მუზეუმი „ჩრდილოეთის იდილია" (1892). ტრეტიაკოვის გალერეა „პარიზის კაფე“ (1890-იანი წლები). ტრეტიაკოვის გალერეა „ზამთარში " (1894). ტრეტიაკოვის გალერეა „გემერფესტი. ჩრდილოეთის ციალი" (1894-1895). ტრეტიაკოვის გალერეა „ქაღალდის ფარნები" (1896). ტრეტიაკოვის გალერეა „ნუ ტირი, შვილო...". დეკორაციის ესკიზი ანტონ რუბინშტეინის ოპერისთვის „დემონი“ (1902). ოდესის ხელოვნების მუზეუმი „კაფე დე ლა პე“ (1906). სახელმწიფო ტრეტიაკოვის გალერეა „რუსლანი და ლუდმილა". დეკორაციის ესკიზი მ.ი. გლინკას ამავე სახელწოდების ოპერისთვის (1907). ოდესის ხელოვნების მუზეუმი „ვენეცია. რიალტოს ხიდი“. (1908). კიევის სამხატვრო გალერეა „თეოდორ შალიაპინის პორტრეტი“ (1911). სახელმწიფო რუსული მუზეუმი. სანქტ-პეტერბურგი „მოსკვორეკას ხიდი" (1914). სახელმწიფო ისტორიული მუზეუმი „სანაპირო გურზუფში“ (1914). სახელმწიფო რუსული მუზეუმი. სანქტ-პეტერბურგი „ბაზარი" (1916). ოდესის ხელოვნების მუზეუმი „ჩრდილოეთის იდილია". 1892 „აგარაკზე". 1895 „ყვავილები". 1913 „ზამთრის ბინდი". 1916 კაფე დელა პა „თევზი, ღვინო და ხილი". 1916. სახელმწიფო ტრეტიაკოვის გალერეა „სერენადა“ „საღამოს ვერანდაზე“ „პარიზი“ სერგეი ალექსეის ძე კოროვინი — ძმა. ანა ფიდლერი — ცოლი. ალექსეი კონსტანტინეს ძე კოროვინი, (1897-1950) — ვაჟი, მხატვარი. ნადეჟდა კომაროვსკაია — სამოქალაქო ცოლი Коровин К. А. Шаляпин. Встречи и совместная жизнь. — Книгоиздательство «Возрождение» — «LA RENAISSANCE». — 73, avenue des Champs-Elysees, Paris, 1939. — 214 р. Коровин К. А. Шаляпин. Встречи и совместная жизнь. — Издание 2-е. — Москва: Московский рабочий, 1993. — 222 с. Коровин К. А. К мысу Доброй Надежды: из воспоминаний детства : рассказы с рис. / Константин Коровин; [художники Екатерина Комракова, Тарас Бочаров]. — М.: Изд- во сестричества во имя свт. Игнатия Ставроп. [и др.], 2005 (Тип. АО Мол. гвардия). — 190, [1] с.: ил. — (Рассказы из старинной жизни) Коровин К. А. «То было давно… там… в России…»: Воспоминания, рассказы, письма: В 2-х кн. Сост., вступ. ст. Т. С. Ермолаевой, прим. Т. С. Ермолаевой и Т. В. Есиной. — 4-е изд. — М.: Русский путь, 2016. — 752+848 с.+32 с. илл. — ISBN 978-5-85887-409-6 საიტი მხატვრის შესახებ კოროვინის სახლ-მუზეუმი ოხოტინოში კოროვინისეული ბებიაჩემის პორტრეტი, კ. კოროვინის ლიტერატურული ჩანაწერი. კონსტანტინე კოროვინი - ბიოგრაფია, 327 ნახატი დაარქივებული 2021-12-18 საიტზე Wayback Machine. კ. კოროვინი აბრამცევოში მხატვარი კონსტანტინე კოროვინი იხსენებს ↑ 1.0 1.1 The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a> ↑ 2.0 2.1 2.2 Коровин Константин Алексеевич // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ Konstantin Alexeevich Korovin <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17299517"></a> ↑ SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ культура.рф. ↑ Константин Коровин, как дизайнер и архитектор: "перформанс" чукчи Васи, белые медведи и бочки с рыбой в павильоне "Крайний север" ↑ Наталья Булах Дух великого художника оберегал свою усадьбу больше ста лет. // Газета Комсомольская правда, 14.08.2015. ↑ Россия и славянство (Париж, 1928—1934). ↑ Е. Чуракова. Константин Коровин и его мастерская в Большом театре (рус.) // Антиквариат, предметы искусства и коллекционирования : статья. — 2009. — Март (№ 3 (65)). — С. 66-72. ↑ Большая советская энциклопедия. / Гл. ред. Б. А. Введенский. — 2-е изд. — Т. 23. Корзинка — Кукунор. — 1953. — 636 с.