laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კობილინის სახლი

კობილინის სახლი (რუს. Дом Кобылина) — ძველი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში. განეკუთვნება რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას. სახლი აგებულია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 49. 1859 წლის აგვისტოში ტაგანროგის სამშენებლო კომიტეტში შევიდა პირველი გილდიის ვაჭარ ივან კობილინის თხოვნა პეტროვის ქუჩაზე სახლის მშენებლობის შესახებ. მშენებლობის შესახებ გადაწყვეტილების მიღების შემდეგ ვაჭარმა კობილინმა დაანგრია ძველი ბეღელი და მის ადგილზე ააშენა ორსართულიანი აგურის სახლი. მისი ფასადი ოთხ თანაბარ სექციადაა დაყოფილი სწორკუთხა კოლონებით. თითოეული სექციის მეორე სართულზე სამი ფანჯარა იყო, ხოლო პირველ სართულზე შესასვლელი და ორი ფანჯარა. მშენებლობის დასრულების შემდეგ პირველი სართული გაქირავდა მაღაზიებზე, მეორე სართულზე მეწარმემ ვასილი ბოროვმა გახსნა სასტუმრო „ლონდონი“. მთავარი შეასვლელი იყო მარჯვენა ერთსართულიანი ფლიგელიდან. შემდეგ ამ ფლიგელს დააშენეს მეორე სართული და სახლმა მიიღო თანამედროვე სახე. ივანე კობილინი ვაჭრობდა შაქრით. შემდეგ სასურსათო და გასტრონომიული საქონლით ძველ ბაზარში. 1845 წლიდან კობილინის კანტორაში მსახურობდა ანტონ ჩეხოვის მამა პავლე. ვაჭართან მსახურობდა ასევე მწერლის ბიძა ივანე მოროზოვი. მწერლის მამა პავლე მალე გაათავისუფლეს სამსახურიდან, რადგან უარი თქვა ვადაგასული ხიზილალის გაყიდვაზე. 1855 წლამდე ქალაქის მერად არჩეული ი. კობილინი მონაწილეობდა ამაღლებისა და მიტროფანოვის ეკლესიების მშენებლობაში. 1890 წლამდე სახლის მფლობელი იყო მისი შვილი მიხეილ კობილინი. ი. კობილინი გარდაიცვალა 1904 წელს ღვიძლის დაავადებით. შენობის ქვედა სართულების ოთხივე სექცია გაქირავებული იყო მაღაზიებისათვის. 1902 წელს შეიცვალა სასტუმროს მფლობელი. იგი გახდა ნიკოლაი ტერ-არუთინოვი. 1915 წლის 1 თებერვალს ტერ-არუთინოვი გარდაიცვალა მუცლის ტიფით. გარდაცვალებამდე მან სახლი მიჰყიდა კ. გავრილენკოს, რომელმაც 1914 წელს სასტუმროს დაარქვა „მეტროპოლი“. ლენინის ახალი ეკონომიკური პოლიტიკის პერიოდში 1925 წელს შენობაში განათავსეს კაზინო. ყოველდღე 8 საათიდან 10 საათამდე კაზინოში თამაშობდნენ ლოტოს. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ შენობაში განათავსეს შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის (ნკვდ) განყოფილება, ხოლო 1957 წლიდან სასტუმრო „ცენტრალნაია“. პირველ სართულზე მოქმედებდა კინოთეატრი „დღის სიახლეები“. 1980-იან წლებში კონოთეატრი დაიხურა და მის ადგილზე გახსნეს იმპორტული რადიოტექნიკისა და აპარატურის მაღაზია „დიანა“. Гаврюшкин О. П. Вдоль по Питерской (хроника обывательской жизни). Таганрог, 2000. Таганрог ул. Петровская, 49 დაარქივებული 2021-09-20 საიტზე Wayback Machine.
ლაკის რეგიონი

ლაკის რეგიონი (ფრანგ. Lac — ტბა, არაბ. منطقة البحيرة) — ჩადის რეგიონი. თავისი დასახელება რეგიონმა მიიღო ჩადის ტბის გამო, რომელსაც უკავია მისი ტერიტორიის მნიშვნელოვანი ნაწილი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ბოლი. ფართობი — 23 000 კმ², მოსახლეობის რაოდენობა 2009 წლის აღწერის მონაცემებით შეადგენს 451 369 ადამიანს. ლაკის რეგიონი მდებარეობს ჩადის უკიდურეს დასავლეთში. ტერიტორიულად ლაკის რეგიონი შეესაბამება ადრინდელ ლაკის პრეფექტურას. ჩრდილოეთით მას ესაზღვრება კანემის რეგიონი, სამხრეთით ჰაჯერ-ლამისის რეგიონი. დასავლეთით და სამხრეთ-დასავლეთით გადაჭიმულია ჩადის ტბა; აქ მდებარეობს ჩადის სახელმწიფო საზღვარი ნიგერთან, ნიგერიასთან და კამერუნთან. ლაკის რეგიონში ძირითადად ცხოვრობენ — კანემბუს ხალხი (მოსახლეობის მთლიანი რაოდენობის 66 %) და ბუდუმას ხალხი (18 %). ადმინისტრაციული თვალსაზრისით ლაკის რეგიონი იყოფა 4 დეპარტამენტად: ფული (შედგება 3 ქვეპრეფექტურისაგან), კაია (2 ქვეპრეფექტურისაგან), მანდი (2 ქვეპრეფექტურისაგან) და უაიი (3 ქვეპრეფექტურისაგან). ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (Census-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-07-01. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (geohive-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-16. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (citypopulation-2009) ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (statoids-2009)
დასავლეთი ლოგონის რეგიონი

დასავლეთი ლოგონის რეგიონი (ფრანგ. Logone Occidental, არაბ. منطقة لوقون الغربي) — ჩადის რეგიონი. თავისი სახელწოდება რეგიონმა მიიღო მდინარე ლოგონის გამო. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი მუნდუ. ფართობი — 9000 კმ², მოსახლეობის რაოდენობა 2009 წლის აღწერის მონაცემებით შეადგენს 683 293 ადამიანს. დასავლეთი ლოგონის რეგიონი მდებარეობს ჩადის სამხრეთ ნაწილში. ტერიტორიულად შეესაბამება ყოფილ დასავლეთი ლოგონის პრეფექტურას. დასავლეთით მას ესაზღვრება დასავლეთი მაიო-კების რეგიონი, ჩრდილოეთით ტანჯილეს რეგიონი, აღმოსავლეთით და სამხრეთით აღმოსავლეთი ლოგონის რეგიონი. ბუნებრივ-კლიმატური თვალსაზრისით დასავლეთი ლოგონის რეგიონი მდებარეობს სავანის ზონაში. დასავლეთი ლოგონის რეგიონის მოსახლეობის 90 %-ზე მეტი მიეკუთვნება სარას ეთნიკურ ჯგუფს. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით დასავლეთი ლოგონის რეგიონი იყოფა 4 დეპარტამენტად — დოჯე (შედგება 4 ქვეპრეფექტურისაგან), გვენი (4 ქვეპრეფექტურისაგან), ლაკ-უეი (7 ქვეპრეფექტურისაგან) და ნგურკოსო (6 ქვეპრეფექტურისაგან). ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (Census-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-07-01. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (geohive-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-16. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (citypopulation-2009) ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (statoids-2009)
აღმოსავლეთი ლოგონის რეგიონი

აღმოსავლეთი ლოგონის რეგიონი (ფრანგ. Logone Oriental, არაბ. منطقة لوقون الشرقي) — ჩადის რეგიონი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი დობა. ფართობი — 24 000 კმ², მოსახლეობის რაოდენობა 2009 წლის აღწერის მონაცემებით შეადგენს 796 453 ადამიანს. აღმოსავლეთი ლოგონის რეგიონი მდებარეობს ჩადის უკიდურეს სამხრეთში. თავისი დასახელება რეგიონმა მიიღო მდინარე ლოგონის გამო. ჩრდილოეთით მას ესაზღვრება დასავლეთი ლოგონის და ტანჯილეს რეგიონები, აღმოსავლეთით მანდულის რეგიონი. დასავლეთით რეგიონზე გადის ჩადის სახელმწიფო საზღვარი კამერუნთან, ხოლო სამხრეთით ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკასთან. ტერიტორიულად რეგიონი შეესაბამება ადრინდელ აღმოსავლეთი ლოგონის პრეფექტურის საზღვრებს. აღმოსავლეთი ლოგონის რეგიონში ძირითადად ცხოვრობს სარას ეთნიკური ჯგუფი (მოსახლეობის მთლიანი რაოდენობის 50 %). რეგიონში ასევე ცხოვრობენ შემდეგი ეთნიკური ჯგუფები: მბუმი, გორი, ნგულა. რელიგიური აღმსარებლობის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობა — ქრისტიანები და აფრიკული ტრადიციული რელიგიების მიმდევრები არიან. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით აღმოსავლეთი ლოგონის რეგიონი იყოფა 6 დეპარტამენტად — აღმოსავლეთი კოუ (შედგება 3 ქვეპრეფექტურისაგან), დასავლეთი კოუ (3 ქვეპრეფექტურისაგან), მონტ-დე-ლამი (5 ქვეპრეფექტურისაგან), ნია (5 ქვეპრეფექტურისაგან), ნია-პენდე (4 ქვეპრეფექტურისაგან) და პენდე (3 ქვეპრეფექტურისაგან). აღმოსავლეთი ლოგონის რეგიონის ეკონომიკის მთავარი დარგებია ნავთობის მოპოვება და ბამბის მოყვანა. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (Census-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-07-01. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (geohive-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-16. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (citypopulation-2009) ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (statoids-2009)
მანდულის რეგიონი

მანდულის რეგიონი (ფრანგ. Mandoul, არაბ. منطقة ماندول) — ჩადის რეგიონი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი კუმრა. ფართობი — 17 000 კმ², მოსახლეობის რაოდენობა 2009 წლის აღწერის მონაცემებით შეადგენს 637 086 ადამიანს. მანდულის რეგიონი მდებარეობს ჩადის სამხრეთში და წარმოადგენს ყოფილი შუა შარის პრეფექტურის სამხრეთ ნაწილს. აღმოსავლეთით რეგიონს ესაზღვრება შუა შარის რეგიონი, დასავლეთით აღმოსავლეთი ლოგონის რეგიონი, ჩრდილოეთით ტანჯილეს რეგიონი. სამხრეთით რეგიონზე გადის ჩადის სახელმწიფო საზღვარი ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკასთან. მანდულის რეგიონში ცხოვრობენ სარას, მბაის, ნარის ეთნიკური ჯგუფები. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით მანდულის რეგიონი იყოფა 3 დეპარტამენტად: დასავლეთი მანდული (შედგება 4 ქვეპრეფექტურისაგან), აღმოსავლეთი მანდული (6 ქვეპრეფექტურისაგან) და ბაჰრ-სარა (5 ქვეპრეფექტურისაგან). რეგიონის ეკონომიკის საფუძველია ნატურალური სოფლის მეურნეობა და ბამბის მოყვანა. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (Census-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-07-01. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (geohive-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-16. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (citypopulation-2009) ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (statoids-2009)
კომნინო-ვარვაცის სახლი

კომნინო-ვარვაცის სახლი (რუს. Дом Комнино-Варваци) — სამსართულიანი სახლი ტაგანროგში. სახლი აგებულია XIX საუკუნის შუა წლებში. მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 87. XIX საუკუნის შუა წლებში ბერძენი ვაჭრის დიმიტრი პეტროკოკინოს სახსრებით ააგეს ერთსართულიანი სახლი ნახევრად მიწისზედა სარდაფით. მეორე გილდიის ვაჭარი დიმიტრი პეტროკოკინო 1865 წელს აირჩიეს მოსამართლედ. 1880-იან წლებში მთელი მისი ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა ოდესაში, ხოლო მათი სახლი იყიდა ვაჭარმა კოზმა კომნინო-ვარვაციმ. კოზმა კომნინო-ვარვაცი ტაგანროგში ჩამოვიდა 1814-1815 წლების მიჯნაზე. აქ მისთვის სასარგებლო კლიმატი იყო. კოზმა ვარვაციმ გადაწყვიტა სახლის გაფართოება და მეორე სართულის დადგმა. ამისათვის მან დაწერა მშენებლობაზე შუამავლობა ქალაქის მთავრობასთან. 1892 წელს კოზმა კომნინო-ვარვაციმ ქალაქის მთავრობისაგან მიიღო პეტროვის ქუჩაზე მშენებლობის ნებართვა. გადაკეთების შედეგად სახლმა საკმაოდ არასიმეტრიული ფორმა მიიღო. შენობაში იყო 62 ოთახი. მასში ცხოვრობდნენ სახლის მფლობელი კოზმა კომნინო, მისი ორი ქალშვილი ზინაიდა და ვერა; ასევე მობერლის ოჯახი. სახლს ემსახურებოდა 46 ადამიანი. მოსამსახურის გამოძახებისათვის სახლში შეიქმნა ზარებით გამოძახების რთული სისტემა. ყველა მსახურს თავისი სპეციალური ზარი ჰქონდა. ზარის ხმაზე ხვდებოდნენ სად ვის უძახდნენ. 1898 წელს მშობლების გარდაცვალების შემდეგ კომნინო-ვარვაცებმა მიიღეს გადაწყვეტილება დაეტოვებინათ ტაგანროგი. 1908 წლის 6 დეკემბერს სახლი გადაეცა ქალაქს. შენობაში განათავსეს ქალაქის მთავრობა და ქალაქის მუზეუმი. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ შენობაში განთავსებული იყო ავტომოტოკლუბი, განათლების მუშაკთა სახლი, ავტომოტოტრანსპორტის სკოლა, პიონერთა სასახლე. პიონერთა სასახლეში მუშაობდა 85 წრე, რომელშიც გაწევრიანებული იყო 1870 ბავშვი. მეორე მსოფლიო ომის დროს გერმანელების ოკუპაციის პერიოდში შენობაში განთავსებული იყო პოლიცია, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ტაგანროგელი ბორის სტოიანოვი. მოგვიანებით, სსრკ-ის სამხედრო ტრიბუნალის გადაწყვეტილებით სტოიანოვი დახვრიტეს. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ სახლს დააშენეს მესამე სართული. ამჟამად ეს არის საცხოვრებელი სახლი, რომლის პირველ სართულზე განთავსებულია სხვადასხვა სახის მაღაზიები. Гаврюшкин О. П. Вдоль по Питерской (хроника обывательской жизни). Таганрог, 2000 Таганрог ул. Петровская, 87 დაარქივებული 2017-02-05 საიტზე Wayback Machine.
აღმოსავლეთი მაიო-კების რეგიონი

აღმოსავლეთი მაიო-კების რეგიონი (ფრანგ. Mayo-Kebbi Est, არაბ. منطقة مايو كيبي الشرقي) — ჩადის რეგიონი. თავისი სახელწოდება რეგიონმა მიიღო აქ ჩამომდინარე მდინარე მაიო-კების გამო. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ბონგორი. ფართობი — 19 000 კმ², მოსახლეობის რაოდენობა 2009 წლის აღწერის მონაცემებით შეადგენს 769 198 ადამიანს. აღმოსავლეთი მაიო-კების რეგიონი მდებარეობს ჩადის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. რეგიონი ტერიტორიულად შეესაბამება ყოფილი მაიო-კების პრეფექტურის ჩრდილო-აღმოსავლეთ და ცენტრალურ ნაწილებს. რეგიონს ჩრდილო-აღმოსავლეთით ესაზღვრება შარი-ბაგირმის რეგიონი, სამხრეთ-აღმოსავლეთით ტანჯილეს რეგიონი, სამხრეთ-დასავლეთით დასავლეთი მაიო-კების რეგიონი. დასავლეთით რეგიონზე გადის ჩადის სახელმწიფო საზღვარი კამერუნთან. აღმოსავლეთი მაიო-კების რეგიონში ცხოვრობენ მუსეის, მასას, ტუპურის, მარბას, კარას ეთნიკური ჯგუფები. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით აღმოსავლეთი მაიო-კების რეგიონი იყოფა 4 დეპარტამენტად: კაბია (შედგება 3 ქვეპრეფექტურისაგან), მაიო-ლემიე (3 ქვეპრეფექტურისაგან), მაიო-ბონეიე (7 ქვეპრეფექტურისაგან) და მონ-დ’ილი (5 ქვეპრეფექტურისაგან). რეგიონის ადგილობრივი მოსახლეობა ძირითადად დაკავებულია სოფლის მეურნეობით და თევზჭერით. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (Census-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-07-01. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (geohive-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-16. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (citypopulation-2009) ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (statoids-2009)
კრასნუშკინის სახლი

კრასნუშკინის სახლი (რუს. Дом Краснушкина) — ძველი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში. სახლი აგებულია 1871 წელს. მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 37. სახლი აგებულია სავარაუდოდ 1871 წელს. იგი ეკუთვნოდა ტაგანოგის საპატიო მოქალაქეს ზაქარია კრასნუშკინს, რომელიც იყო წარმოშობით კაზაკი და ჰქონდა გენერლის წოდება. ტაგანროგის ცენტრში ზაქარია კრასნუშკინმა შეიძინა მიწა და იქ ააგო ორი ორსართულიანი სახლი პეტროვის შვიდში და მეორე მეზობლად პეტროვის 9-ში. სახლებს ერთმანეთისაგან ჰყოფდა ყალბი კარიბჭე, რომელიც სახლების საერთო ეზოში შედიოდა. 1871 წლიდან შენობაში განთავსებულია „პეტერბურგის მანუფაქტურული კომპანიის“ მაღაზიები. ვაჭრობდნენ მამაკაცისა და ქალის ტანსაცმლით, სვიტერებით, ცხვირსახოცებითა და სხვადასხვა საქონლით. 1911 წელს სახლის ეზოში გახსნეს ტანსაცმლის სამკერვალო და ქიმწმენდა, რომელიც ეკუთვნოდა დანციგერს. 1926 წელს სახლის ნახევარი დაიკავა ვაჭარმა ნ. კ. ბოიაროვმა. 1928 წელს აქ განთავსებული იყო საკომისიო მაღაზია, 1931 წლიდან უნივერსალური მაღაზია. 1933 წელს კრასნუშკინის სახლში გახსნეს სავაჭრო დარბაზი საკავშირო გაერთიანება „ტორგსინი“. 2015 წლის 31 მაისს სახლის ფასადზე საერთო რუსული პროექტის „უკანასკნელი მისამართის“ ფარგლებში დააყენეს ნიშანი რეპრესირებული მ. მ. ბონდარენკოს პატივისცემის ნიშნად. კრასნუშკინის სახლმა რევოლუციის, საბჭოთა ხელისუფლებისა და გარდაქმნის მოვლენების მიუხედავად დღემდე შემოინახა თავაპირველი სახე. კრასნუშკინის სახლი ნაგებია აგურით. იგი ორსართულიანია და შელესილია. აშენებულია პროვინციული კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში მინიმალური არქიტექტურული ელემენტებით. პირველ სართულზე სამი კარი და ოთხი ფანჯარაა. მეორე სახლი საცხოვრებლად იყო განკუთვნილი. მეორე სართულის ფასადზე შვიდი სწორკუთხა ფანჯარაა. იგორ ბონდარენკო (1927-2014) — საბჭოთა და რუსი მწერალი. მიხეილ ბონდარენკო (1905-1938) — საბჭოთა სახელმწიფო და პარტიული მოღვაწე. ელიზავეტა კრასნუშკინა (1858-1912) — რუსი მხატვარი, გრავიურის ოსტატი. Дом Краснушкина на сайте «Исторический Таганрог» დაარქივებული 2016-06-01 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 1.2 Гаврюшкин О. П. Вдоль по Питерской (Хроника обывательской жизни). — Таганрог: БАННЭРплюс, 2000. — 436 с. ↑ Пащенко И. Были-небыли Таганрога. — Таганрог: Лукоморье, 2011. — С. 280. — ISBN 978-5-902450-36-8. ↑ Собств. инф. Таганрог, ул. Петровская, 37 // www.poslednyadres.ru. — 2015. — 31 мая. ↑ Демидов А. Таганрог стал третьим городом проекта «Последний адрес» // www.ruffnews.ru. — 2015. — 31 мая. ↑ Ревенко Л. В. Бондаренко Михаил Маркович / Энциклопедия Таганрога. — Таганрог: Антон, 1998. — С. 198. — ISBN 5-88040-017-4. ↑ Емельянов С. Художница Краснушкина // www.proza.ru. — 2009. — 13 апр. ↑ Краснушкина Елизавета Захарьевна // Донская энциклопедия. — Таганрогː Айкен, 2015. — Т. 1. — С. 409. — ISBN 978-5-900948-17-1.
დასავლეთი მაიო-კების რეგიონი

დასავლეთი მაიო-კების რეგიონი (ფრანგ. Mayo-Kebbi Ouest, არაბ. منطقة مايو كيبي الغربي) — ჩადის რეგიონი. თავისი სახელწოდება რეგიონმა მიიღო აქ ჩამომდინარე მდინარე მაიო-კების გამო. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი პალა. ფართობი — 14 000 კმ², მოსახლეობის რაოდენობა 2009 წლის აღწერის მონაცემებით შეადგენს 569 087 ადამიანს. დასავლეთი მაიო-კების რეგიონი მდებარეობს ჩადის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში და ტერიტორიულად შეესაბამება ყოფილი მაიო-კების პრეფექტურის მდებარეობას. რეგიონს აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება აღმოსავლეთი მაიო-კების, ტანჯილეს და დასავლეთი ლოგონის რეგიონები. დასავლეთით და სამხრეთით გადის ჩადის სახელმწიფო საზღვარი კამერუნთან. დასავლეთი მაიო-კების რეგიონში ცხოვრობენ მუნდანის, ფულბეს, ნგამბას ეთნიკური ჯგუფები. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით დასავლეთი მაიო-კების რეგიონი იყოფა 2 დეპარტამენტად — მაიო-დალაჰი (შედგება 4 ქვეპრეფექტურისაგან) და ლაკ-ლერე (4 ქვეპრეფექტურისაგან). რეგიონის ადგილობრივი მოსახლეობა ძირითადად დაკავებულია მეცხოველეობით, თევზჭერით, ბამბის მოყვანით. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (Census-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-07-01. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (geohive-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-16. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (citypopulation-2009) ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (statoids-2009)
აშშ-ის საელჩო კუიბიშევში

აშშ-ის საელჩო კუიბიშევში (რუს. Посольство США в Куйбышеве) — საბჭოთა კავშირში აშშ-ის ყოფილი დიპლომატიური წარმომადგენლობა, რომელიც 1941-43 წლებში ქალაქ კუიბიშევში (დღ. სამარა), ნეკრასოვის ქუჩის 62-ზე მდებარე ძველ შენობაში მდებარეობდა. ევაკუაციის დასაწყისისთვის საბჭოთა კავშირში შეერთებული შტატების ელჩი იყო ლოურენს შტეინგარდტი. ის კუიბიშევში გადავიდა, მაგრამ, მოსკოვში დატოვა მეორე მდივანი და თანამშრომლების ნაწილი. თუმცა, მალევე იგი თურქეთში გადაიყვანეს და 1942 წლის 14 თებერვალს ფრანკლინ რუზველტმა საბჭოთა კავშირში ელჩად დანიშნა უილიამ სტენდლი; აგრეთვე შეიქმნა სამხედრო მისია, რომელსაც განსაკუთრებული უფლებამოსილებები ჰქონდა. ↑ Куйбышев военный. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-06-21. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ Александр Гольдберг. Американо-советская дипломатическая дуэль в лицах. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-06-28. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ Американские послы и посланники в России. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-12-07. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ МЕЖДУНАРОДНЫЕ ПЕРЕГОВОРЫ В САМАРЕ
კულიპინის სახლი

კულიპინის სახლი (რუს. Дом Кульпина) — ძველი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში. სახლი აგებულია XIX საუკუნის ბოლოს. 2002 წლის 31 დეკემბრის № 124 ბრძანების შესაბამისად სახლს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 30. სახლი ტაგანროგში პეტროვის ქუჩა 30-ში მდებარე, ააგეს დაახლოებით 1870 წელს. თავდაპირველად მასში ცხოვრობდა უნტერ-ოფიცერის პავლე ბუიანოვსკის ოჯახი. 1880-იანი წლებიდან 1918 წლამდე სახლში ცხოვრობდა მათი ნათესავი ანტონი. სახლის პირველი მფლობელი იყო თურქეთის მოქალაქი ივანე კონტემიროვი. 1870-იან წლებში მან სახლი მიჰყიდა ტაგანროგელ ვაჭარს დიმიტრი კულიპინს. დიმიტრი იყო მორწმუნე ადამიანი, დადიოდა ეკლესიაში, მუშაობდა ნიკოლაევსკის საბავშვო სახლის კარის ეკლესიის მამასახლისად XX საუკუნის დასაწყისში სახლის მფლობელები გახდნენ კულიპინის მემკვიდრეები. 1925 წელს, უკანასკნელი მფლობელის, ბორის კულიპინის კუთვნილი სახლის ნაციონალიზაცია მოახდინეს. 1910-იან წლებში სახლის რამდენიმე ოთახი იქირავა პორტის უფროსმა, სასამართლოს მრჩეველმა, ა. სემენიუტმა, რომელიც გარდაიცვალა 1912 წელს. ამ პერიოდში სახლში ასევე მუშაობდა მადამ ნ. ფივეტის სახელოსნო, რომელიც კერავდა კაბებს და თავის საქმეს ასევე ასწავლიდა ყველა მსურველს. 1928 წელს სახლში ამზადებდნენ ავეჯს. მოგვიანებიით აქ გახსნეს სოციალური განათლების ინსტიტუტი. საბჭოთა პერიოდში მოახდინეს სახლის ნაციონალიზაცია. ამჟამად სახლი საცხოვრებელია და წარმოადგენს რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლს. კულიპინის სახლის სწორკუთხა ფანჯრები ბოლოვდება სამკუთხა თამასებით და სანდრიკებით. პირველი სართულის ფანჯრები გაწყობილია კლდის ქვით. სახლის კუთხეში დატანებულია კოშკი ფანჯრით. Гаврюшкин О. П. Вдоль по Питерской (хроника обывательской жизни). Таганрог, 2000. Таганрог ул. Петровская, 30 დაარქივებული 2013-10-11 საიტზე Wayback Machine. Улица Петровская Таганрог დაარქივებული 2018-04-06 საიტზე Wayback Machine.
შუა შარის რეგიონი

შუა შარის რეგიონი (ფრანგ. Moyen-Chari, არაბ. منطقة شاري الأوسط) — ჩადის რეგიონი. თავისი სახელწოდება რეგიონმა მიიღო აქ ჩამომდინარე მდინარე შარის გამო. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი სარჰი. ფართობი — 41 000 კმ², მოსახლეობის რაოდენობა 2009 წლის აღწერის მონაცემებით შეადგენს 598 284 ადამიანს. შუა შარის რეგიონი მდებარეობს ჩადის სამხრეთ ნაწილში და უკავია ყოფილი შუა შარის პრეფექტურის დიდი ნაწილი. ჩრდილოეთით მას ესაზღვრება სალამატის რეგიონი, ჩრდილოეთით გერის რეგიონი, დასავლეთით შარი-ბაგირმის, ლაკის და მანდულის რეგიონები, სამხრეთით რეგიონზე გადის სახელმწიფო საზღვარი ჩადსა და ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკას შორის. რეგიონის ტერიტორიაზე მდებარეობს დიდი ტბა ირო. შუა შარის რეგიონში ყველაზე უფრო ბევრნი ცხოვრობენ სარას ეთნიკური ჯგუფის წარმომადგენლები. 3 სოფლის — გორის, დამტარის და მაილაოს მაცხოვრებლები, რომლებიც განლაგებულია მდინარე შარის მოპირდაპირე ნაპირზე, ლაპარაკობენ ლაალის ენაზე, რომელიც არ მიეკუთვნება არც ერთ ენათა ოჯახს. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით შუა შარის რეგიონი იყოფა 3 დეპარტამენტად — ბარჰ-კოჰი (შედგება 5 ქვეპრეფექტურისაგან), გრანდ-სიდო (4 ქვეპრეფექტურისაგან) და ლაკ-ირო (9 ქვეპრეფექტურისაგან). რეგიონის ეკონომიკის საფუძველია სოფლის მეურნეობა — მეცხოველეობა, თევზჭერა, ბამბის და შაქრის ლერწმის მოყვანა. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (Census-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-07-01. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (geohive-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-16. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (citypopulation-2009) ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (statoids-2009)
რიფის ზურგრქოსანი

რიფის ზურგრქოსანი, ასევე ცნობილი ჰავაური სახელით, humuhumunukunukuāpuaokinaa (ˈhumuˈhumuˈnukuˈnukuˈwaːpuˈwɐʔə), ასევე როგორც Humuhumunukunukuapua'a ან უბრალოდ humuhumu, რომლის მნიშვნელობაა „რიფის ზურგრქოსანი ღორის მაგვარი დინგით“. (ლათ. Rhinecanthus rectangulus) — სხივფარფლიანი თევზების სახეობა ზურგრქოსანისებრთა ოჯახიდან. სხეულის საშუალო სიგრძე 30 სმ. ზურგის ორივე ფარფლში 3 ეკლიანი და 22–25 რბილი სხივია, ანალურში — 20–22 რბილი სხივი, უხეში არ აქვს. ზურგის შეფერილობა სტაფილოსფერ-ყავისფერია, გვერდებზე კუდთან ახლოს ორ-ორი წვრილი ზიგზაგისებური ყვითელი ხაზია, რომელიც გამოყოფს ზურგს კუდის შავი ღეროსგან, თავი და მუცელი თეთრი, თვალებიდან და მკერდის ფარფლებიდან ანალურ ფარფლამდე გადის განიერი შავი ზოლი. ცხოვრობს ტროპიკულ წყლებში იდოეთისა და წყნარ ოკეანეში წითელი ზღვიდან და სამხრეთ აფრიკიდან მარკიზის კუნძულებამდე, ჩრდილოეთით სამხრეთ იაპონიამდე და სამხრეთით ლორდ-ჰაუს კუნძულამდე. ტერიტორიული სახეობაა. იკვებება წყალმცენარეებით, დეტრიტით, მოლუსკებით, კიბოსნაირებით, ჭიაყელებით, კანეკლიანებით, ღრუბლებით, ფორამინიფერებით, პატარა თევზებით და ქვირითით. Rhinecanthus rectangulus (TSN 173206). ინტეგრაციული ტაქსონომიის საინფორმაციო სისტემა. Marine Life Profile: Reef Triggerfish (PDF). Waikiki Aquarium. ციტირების თარიღი: 24 November 2011. Legislation to permanently establish as Hawaii state fish. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 10 July 2006. ციტირების თარიღი: 28 January 2006. Hawaii may honor fish with long name. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 1 მარტი 2009. ციტირების თარიღი: 18 April 2006. ↑ humuhumunukunukuapua'a. The Free Dictionary. Retrieved on 2015-05-18.
გლეხი შემოღობილ მინდორში

გლეხი შემოღობილ მინდორში — ნიდერლანდელი პოსტიმპრესიონისტი მხატვრის, ვინსენტ ვან გოგის ნახატი, შესრულებული 1889 წლის ოქტომბერში, ზეთის საღებავებით, ტილოზე. ამჟამად ნამუშევარი ინდიანაპოლისის ხელოვნების მუზეუმის კოლექციის ექსპონატია. ნახატის ნაჩქარევ ხაზებში ყურადღება დინამიკურ, მოძრავ მდელოზეა გამახვილებული. ნახატი თითქოს სიცოცხლის გამომხატველია, მიუხედავად იმისა, რომ მასზე მხოლოდ ერთი ადამიანია გამოსახული. ოთხი ნამუშევრიდან ტოპოგრაფიულად ყველაზე ზუსტად ალპილეს ქედს ეს ნახატი ასახავს. ვან გოგის მიზანი იყო გამოესახა მდელოზე მიმდინარე მკა. მხატვრის მოსმის სტილი, გამოსახულების დახვეული იერი მნახველისათვის განსაკუთრებულ სანახაობას ქმნის. „გლეხი შემოღობილ მინდორში“ ვინსენტ ვან გოგის გვიანი შემოქმედების მშვენიერი მაგალითია, სადაც დინამიკური ფუნჯის მონასმები ნახატში მთავარ როლს იკავებს. „გლეხი შემოღობილ მინდორში“ ვინსენტ ვან გოგის ცხოვრების ყველაზე რთულ პერიოდშია შესრულებული, მას შემდეგ რაც მხატვარი ნებაყოფლობით ჩაეწერა სენ-რემის თავშესაფარში. ის ებრძოდა ნერვულ აშლილობას რომელიც 1888 წლის შობიდან მოყოლებული ტანჯავდა, როდესაც ის პოსტიმპრესიონისტ მხატვარს, პოლ გოგენს სტუმრობდა. ნახატი ვან გოგის გარდაცვალების შემდეგ მის ძმას, თეო ვან გოგს ერგო, რომელმაც ის თავის მეუღლეს ჯოანა ვან გოგ-ბონგერს აჩუქა. 1905 წელს ნახატი ჯერ პოლ კასიერზე, შემდეგ კი რობერტ ვონ მენდელსონზე გაიყიდა.ამის შემდეგ ის ნიუ-იორკში მოხვდა საიდანაც კაროლინ მერმონ ფესლერმა შეიძინა, რომელმაც შემდგომში ნახატი ჯონ ჰერონის ხელოვნების ინსტიტუტს გადასცა, 1944 წლიდან კი ნამუშევარი ინდიანაპოლისის ხელოვნების მუზეუმის კოლექციის ნაწილია. ↑ Vincent van Gogh's life - The Later Years. Van Gogh Gallery. ↑ Landscape at Saint-Remy (Enclosed Field with Peasant). Indianapolis Museum of Art.
აკაუანი (პიაუი)

აკაუანი (პორტ. Acauã) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 749 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 5.27 კმ²-ზე. ფართობი 1 279 586 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ბელა-ვისტა-დუ-პიაუი

ბელა-ვისტა-დუ-პიაუი (პორტ. Bela Vista do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 330 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 778 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 7.57 კმ²-ზე. ფართობი 499 393 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil