laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გურბან ეთირმიშლი

გურბან ჯალალ ოღლი ეთირმიშლი (აზერ. Qurban Cəlal oğlu Yetirmişli; დაბ.1952 წლის 4 სექტემბერი) — აზერბაიჯანის მეცნიერ-სეისმოლოგი. აზერბაიჯანის ნაციონალური სამეცნიერო აკადემიასთან არსებული რესპუბლიკური სეისმოლოგიური ცენტრის გენერალური დირექტორი. აზერბაიჯანის ნაციონალური სამეცნიერო აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი. გურბან ჯალალ ოღლი ეთირმიშლი 1952 წლის 4 სექტემბერს დაიბადა. 1974 წელს ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოლოგიის ფაკულტეტი დაამთავრა. აზერბაიჯანის ნაციონალურ სამეცნიერო აკადემიასთან არსებული რესპუბლიკური სეისმოლოგიური სამსახურის ცენტრის გენერალური დირექტორი.. 1980-2008 წწ. — ანსა რსსც-ის გენერალური დირექტორის მოადგილე. 2008 წლიდან — რესპუბლიკური სეისმოლოგიური სამსახურის ცენტრის გენერალური დირექტორი. 2014 წელს არჩეულ იქნა ანსა-ს წევრ-კორესპონდენტად. გეოდინამიკაში ნავთობის ღრმა ფენებისა და ნიჟნეკურინსკის დეპრესიის პერსპექტივის შესაფასებლად სეისმური აქტიურობის რთულ ზონებში ჩატარებული აქვს რიგი გამოკვლევები, არის 122 სამეცნიერო სტატიის ავტორი,. გამოქვეყნებული აქვს რიგი სტატიები ავტორიტეტულ სამეცნიერო ჟურნალებში. 2000 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე «ნიჟნეკურინსკის დეპრესიის სეისმო-გეოდინამიკურ პირობებში ნავთობისა და გაზის საბადოების გადანაწილება». 2010 წელს წარმატებულად დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია თემაზე «სამხრეთ კასპიის დეპრესიის სეისმურობა» და მიიღო გეოლოგია-მინეროლოგიის მეცნიერებათა დოქტორის სამეცნიერო ხარისხი. განსაკუთრებული წვლილი შეიტანა ანსა-თან თანამშრომლობის რეჟიმში მყოფი რესპუბლიკური სეისმოლოგიური სამსახურის სეისმური სადგურების ტელემეტრული ქსელების გაფართოებაში, თანამგზავრთა სეისმური სადგურების 14-და 35-მდე გაზრდაში, აგრეთვე ცენტრი უზრუნველყო საერთაშორისო სტანდარტების შესაბამისი და მუშაობის დონის ამაღლებისათვის საჭირო პროგრამებით. წიგნის «გეოფიზიკის მოცულობის» თანაავტორი, წიგნის «აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე დაძაბულ-დეფორმირებული ფაქტორების დარაიონების მეთოდიკის განხილვა» ავტორი, სამეცნიერო ჟურნალის «აზერბაიჯანში სეისმოპროგნოზირების დაკვირვება» მთავარი რედაქტორი. გ. დ. ეთირმიშლის ხელმძღვანელობით გეოლოგიის და მინეროლოგიის ცენტრის ორმა ახალგაზრდა თანამშრომელმა ფილოსოფიის მეცნიერებათა დოქტორის სამეცნიერო ხარისხი დაიცვა. ამჟამად 10-მდე დოქტორანტი და დისერტანტი მისი ხელმძღვანელობით განაგრძობს კვლევებს სამეცნიერო სფეროში. არის ანსა-ს ჟურნალ «ჰებერლერ»-ის რედკოლეგიის წევრი (სერია მეცნიერება დედამიწაზე) რსსც-ის ნაციონალური მეცნიერებათა აკადემიის სამეცნიერო-ტექნიკური საბჭოს თავმჯდომარე, არის ევროპული სეისმოლოგიური კომისიის წევრი. 2003 წელს ნაციონალური მეცნიერებათა აკადემიის მიერ 50 წლისთავთან დაკავშირებით დაჯილდოებული იყო «საპატიო ორდენით». 2005 წელს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის განკარგულებით დაჯილოვებულ იქნა მედლით «თერეგგი». სეისმოლოგების ასოციაციის პრეზიდენტი. ↑ [1] დაარქივებული 2018-09-01 საიტზე Wayback Machine. Gurban Yetirmishli
კასუმ-ბექის აბანო

ასუმ-ბექის აბანო (აზერ. Qasım bəy hamamı) — ძველებური აბანო, მდებარე ქალაქ ბაქოს (აზერბაიჯანი), ისტორიულ ნაწილ იჩერი-შახერში, ბაქოს ციხე-სიმაგრის სალიანის კარიბჭის ახლოს (ველი მამედოვის ქუჩა №4). აშენებულია XVIII—XIX სს. უბრალო ხალხში ის ცნობილი იყო «ტკბილი აბანოს» სახელით, იმის გამო, რომ ჩაისთან ერთად აბანოში ტკბილეულსაც მიართმევდნენ. თავისი დაგეგმარებითა და სტრუქტურით აბანო ადგილობრივი ტრადიციული არქიტექტურის ნიმუშებს განეკუთვნება. აბანოს გააჩნია შესასვლელი დარბაზი, გასახდელი, დასაბანი, აუზი და სათბობი. ჯვრისებრი თაღი გასახდელსა და საბანაო ფართობს მოიცავს. აბანო მარაგდებოდა და თბებოდა კერამიკული მილების საშუალებით მიწოდებული წყლით, რომლებიც კედლებში და იატაკის ქვეშ არის განლაგებული. 1970 წელს ნაგებობა რესტავრირებულ იქნა, რის შემდგომაც აბანოში ე. წ. „მწვანე აფთიაქმა“ დაიწყო ფუნქციონირება. აზერბაიჯანის მინისტრთა კაბინეტის განკარგულების თანახმად ისტორიული და კულტურული ძეგლების შესახებ, კასუმ-ბექის აბანო „ადგილობრივი მნიშვნელობის ისტორიულ და კულტურულ ძეგლს“ წარმოადგენს. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Памятники Национального значения. Баня Касум Бека დაარქივებული 2012-01-01 საიტზე Wayback Machine. [Памятники Национального значения. Баня Касум Бека archive] 2012-01-01 ↑ Azərbaycan Respublikası ərazisində dövlət mühafizəsinə götürülmüş daşınmaz tarix və mədəniyyət abidələrinin əhəmiyyət dərəcələrinə görə bölgüsünün təsdiq edilməsi haqqında Azərbaycan Respublikası Nazirlər Kabinetinin Qərarı დაარქივებული 2022-08-12 საიტზე Wayback Machine. (აზერბაიჯანული)
აზერბაიჯანის მენავთობის დღე

აზერბაიჯანის მენავთობის დღე (აზერ. Azərbaycanda neftçilər günü) — ყველა ნავთობის მრეწველობის მუშაკთა პროფესიული ზეიმი, რომელიც აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში ყოველწლიურად 20 სექტემბერს აღინიშნება. აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში „აზერბაიჯანის მენავთობის დღე“ ოფიციალური ზეიმების კალენდარში 2001 წელს გაჩნდა, მას შემდეგ, რაც 2001 წლის 16 აგვისტოს, სახელმწიფოს დედაქალაქ ბაქოში, მესამე პრეზიდენტმა ჰეიდარ ალიევმა ხელი მოაწერა განკარგულებას „აზერბაიჯანის მენავთობის დღის“ შესახებ, რომლის მიხედვითაც ყოველი წლის 20 სექტემბერს აღინიშნება მენავთობის დღე. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ხელმძღვანელის მიერ დღესასწაულის აღნიშვნის თარიღის არჩევა არ იყო შემთხვევითი. 1994 წელს, სწორედ ამ დღეს, ქვეყნის დედაქალაქში, „გიულისთანის“ სასახლეში დაიდო ხელშეკრულება „პროდუქციის საქმიანად განაწილების“ შესახებ, რომელიც ეხებოდა კასპიის ზღვის სიღრმეში მდებარე ნავთობის საბადოებს — „აზერი“, „ჩირაღი“, „გიუნეშლი“. ეს იყო ყველაზე მსხვილი შეთანხმება, რაც კი ოდესმე დაუდია აზერბაიჯანს. ↑ День нефтяников Азербайджана — 20 сентября. История и особенности праздника в проекте Календарь Праздников 2010
ნატალია აზიანი დონდაროვა

ნატალია აზიანი დონდაროვა (დ. 4 იანვარი, 1878, გორი — გ. 31 იანვარი, 1943) — ქართველი დრამატურგი, მწერალი და პუბლიცისტი. ნატალია გაქართველებული სომხების ოჯახში იზრდებოდა. დონდაროვების ოჯახი ერთ-ერთ გამორჩეულ და საუკეთესო ოჯახად ითვლებოდა იმდროინდელ გორში. ნატალია აზიანმა პირველდაწყებითი განათლება მიიღო გორის კერძო პანსიონში, სწორედ ამის შემდეგ სწავლა განაგრძო ქალთა გიმნაზიაში და თბილისის წმინდა ნინოს სასწავლებელში. 1900-იანი წლებიდან ჩაება რევოლუციურ მოძრაობაში, სწორედ ამ პერიოდში აქტიურად თანამშრომლობდა ჟურნალ–გაზეთებში, მათ შორის: „მოგზაური“, „ჩვენი ცხოვრება“, „სიტყვა“, „დრო“ და „მნათობი“. 1897 წელს დაწერა პირველი პიესა „ინჯილერი და დოხტური“, რომელმაც „ივერიის“ რედაქტორის ილია ჭავჭავაძის მოწონება დაიმსახურა. ამის შემდგომ თავის მხრივ, ილიამ ნაწარმოები ქართულ დრამატულ საზოგადოებას გადასცა, რომელმაც იგი სცენაზე 1898 წელს დადგა. აღნიშნული პიესა „ინჯილერი ან დოხტური“ საკმაოდ გამორჩეულად არის დაწერილი, ეს იყო მისი პირველი ნაბიჯი სალიტერატურო ასპარეზზე. „ჩვენ არა ვართ ჩვეულნი და განებივრებულნი ქართულს სცენაზედ ცხოვლად დახასიათებულ ადამიანების ხილვით; უფრო ხშირად ჩვენ ვხედავთ კარიკატურებს... ერთი ადამიანი, კერძო კაცი არ შეადგენს არც მასალას, არც ინტერესს საზოგადოებისას და ლიტერატურისას. ნიჭიერია იგი ავტორი, რომელიც ათასფეროვანს ცხოვრებაში იპოვის საზოგადო მოვლენას, ტიპს... ქ-ნი აზიანი იმითი არის შესანიშნავი, რომ შექმნა ლიტერატურაში ახალი ტიპები. ცხოვრებამ დიდი ხანია შეჰქმნა იგინი, მხოლოდ ლიტერატურაში მათის დახასიათების პატივი ეკუთვნის ქ-ს აზიანს და აი მისის ნორჩის კალმის უეჭველი ნიჭერებაც!..“ ნატალია აზიანის პიესებიდან გამორჩეულია – „ფული და ხარისხი“, „ცოდვა“. ასევე აღსანიშნავია „დეზერტირკა“, რომელიც 1925 წელს კოტე მარჯანიშვილმა დადგა რუსთაველის სახელმწიფო თეატრში. ნატალია აზიანი, გარდა პიესებისა აქტიურად წერდა მოთხრობებსა და სატირულ ფელეტონებს მიმდინარე პოლიტიკურ და ყოველდღიურ საჭირბოროტო საკითხებზე. ნატალია აზიანს, გამოუქვეყნებელი დარჩა ხელნაწერი მოგონებანი თეატრსა და ცნობილ საზოგადო მოღვაწეებზე. თავის ნაშრომებს ნატალია ფსევდონიმით „აზიანი“ აქვეყნებდა. ნატალია დონდაროვას, ხშირად სწორედ ნატალია აზიანად მოიხსენიებდნენ. აღსანიშნავია, რომ ნატალია აზიანი მწერალი ქალი ყოველთვის სიყვარულითა და სითბოთი იხსენებდა თავის მშობლიურ ქალაქს, გორს. ნატალია აზიანი დონდაროვას კალამს ასევე, საკმაოდ მკაცრი და ხშირად ასევე მწვავე სატირული ჟანრის პუბლიკაციებს წერდა ხოლმე. სწორედ ამიტომ მაშინდელი დიდგვაროვნები და ზოგჯერ თავად ქალბატონებიც კი კიცხავდნენ მას. ნატალია აზიანის შემოქმედებასთან დაკავშირებით უნდა აღინიშნოს, ასევე ქალი შემოქმედის, როგორც ავტორის ლეგიტიმაციისთვის გამორჩეულად საინტერესოა კომპოზიტორ ვარინკა მაჭავარიანი-წერეთლისა და დრამატურგ ნატალია აზიანის საავტორო უფლებებისთვის მიმდინარება პროცესები და ბრძოლა, რომელიც სწორედ ამ ორმა ადამიანმა წამოიწყო 1930-იან წლებში. ნატალია დონდაროვა (აზიანი) 1943 წლის 31 იანვარს, 65 წლის ასაკში, გარდაიცვალა. მწერალი დაკრძალულია ვაკის სასაფლაოს პანთეონში, ქალაქ თბილისში. საიუბილეო თარიღები : თეატრი, მუსიკა, კინო.-თბ.,1988.- გვ.9; ქართველ მოღვაწეთა ლექსიკონი: 1801-1952: ტ.I .-თბ.,2018.-გვ.90 ნატალია აზიანი დონდაროვა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ნატალია აზიანი დონდაროვა[მკვდარი ბმული] ↑ გაზეთი ივერია, N12, 1898 18 იანვარი.
გერტრუდ ედერლე

გერტრუდ ედერლე (დ. 23 ოქტომბერი, 1906 — გ. 30 ნოემბერი, 2003) — ოლიმპიური ჩემპიონი და ყოფილი მსოფლიო რეკორდსმენი. 1926 წლის 6 აგვისტოს იგი გახდა პირველი ქალი, რომელმაც ინგლისის არხი გადაცურა. პრესა მას მოიხსენიებდა როგორც „ტალღების დედოფალს“. გერტრუდ ედერლი დაიბადა 1905 წლის 23 ოქტომბერს, ნიუ-იორკში, მანჰეტენზე. იყო გერმანელი ემიგრანტების ქალიშვილი. გარდაიცვალა უაიკოფში, ნიუ ჯერსი, 2003 წელს, 98 წლის ასაკში. გერტრუდ ედერლის სახელობის დასასვენებელი ცენტრი მდებარეობს მანჰეტენზე. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: გერტრუდ ედერლე ინგლისის არხის გადაცურვა ↑ Gertrude Ederle Recreation Center : NYC Parks. Nycgovparks.org. Retrieved on May 20, 2014.
ყვარლის ეკლესია

ტერმინი ყვარლის ეკლესია შეიძლება აღნიშნავდეს: ყვარლის პირველი ეკლესია — ეკლესია ყვარელში ყვარლის მეორე ეკლესია — ეკლესია ყვარელში ყვარლის მესამე ეკლესია — ეკლესია ყვარელში ყვარლის მეოთხე ეკლესია — ეკლესია ყვარელში ყვარლის მეხუთე ეკლესია — ეკლესია ყვარელში ყვარლის მეექვსე ეკლესია — ეკლესია ყვარელში ყვარლის მეშვიდე ეკლესია — ეკლესია ყვარელში ყვარლის მერვე ეკლესია — ეკლესია ყვარელში
საბუის მეხუთე ეკლესია

საბუის მეხუთე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დგას ყვარლის მუნიციპალიტეტში, სოფელ საბუის ჩრდილოეთით, 2,5 კილომეტრზე, ტყეში, მდინარე არეშის ერთ-ერთი შენაკადი ღელის მარცხენა ნაპირზე, მისგან 30-40 მეტრის მანძილზე, განეკუთვნება ადრინდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (8X4,8 მ). ნაგებია ნატეხი ქვითა და თიხის ხსნარით — უსაძირკვლოდ. დანგრეულია. კედლები შემორჩენილია 0,9 მეტრ სიმაღლეზე. ეკლესიას სამი შესასვლელი აქვს: ჩრდილოეთით, დასავლეთით და სამხრეთით. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია. აფსიდის შუაში, იატაკიდან 0,2 მეტრ სიმაღლეზე, შემორჩენილია ნახევარწრიული შეღრმავების (სიგანე — 0,8 მ) ქვედა ნაწილი. ეკლესიას სამხრეთ მხრიდან მინაშენი ჰქონია, რომლისგანაც აღმოსავლეთ კედელი და სამხრეთ კედლის ნაწილია (სიმაღლე — 0,3 მ) შემორჩენილი. ეკლესია გადახურული ყოფილა ბრტყელი და ღარისებრი კრამიტით. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 406.
წინწყაროს თემი (მრავალმნიშვნელოვანი)

წინწყაროს თემი შეიძლება აღნიშნავდეს: წინწყაროს თემი — თემი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში წინწყაროს თემი — თემი წალკის მუნიციპალიტეტში
თერჯოლის მუნიციპალიტეტი

თერჯოლის მუნიციპალიტეტი — თვითმმართველი ერთეული იმერეთის მხარეში. მუნიციპალიტეტის ტერიტორია 1930 წლამდე შედიოდა ქუთაისის გუბერნიის შორაპნის მაზრაში, 1930 წლიდან გამოიყო ცალკე, როგორც ჩხარის რაიონი. 1950 წლიდან ეწოდება თერჯოლის რაიონი, 2006 წლიდან - თერჯოლის მუნიციპალიტეტი. მუნიციპალიტეტის ტერიტორია ძირითადად მდებარეობს იმერეთის დაბლობზე. ტერიტორია — 357 კვ. კმ., მათ შორის სასოფლო-სამეურნეო სავარგულებს უკავია 250 კვ.კმ. მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე მიედინება მდინარეები ყვირილა, ჩოლაბური, ძევრულა, წყალწითელა და სხვები. მთავარი წიაღისეული სიმდიდრეა ქალცედონი, კირქვა, სპონგოლითი (ნახშირღელე), მარმარილო (კვახჭირი), საკრამიტე და სააგურე თიხა, ეკლარი და სხვა. მოსახლეობის რიცხოვნობა — 35 563 კაცი (2014); სიმჭიდროვე — 99,6 კაცი კვ.კმ-ზე (2014). რაიონში 46 დასახლებული პუნქტია: 1 ქალაქი, 45 სოფელი. მოსახლეობის უმრავლესობა მართლმადიდებელია, მუნიციპალიტეტის ტერიტორია თერჯოლისა და ტყიბულის ეპარქიას მიეკუთვნება. მოქმედებს 10-ზე მეტი ტაძარი. ადგილობრივი თვითმმართველობის წარმომადგენლობითი ორგანოა მუნიციპალიტეტის საკრებულო, მმართველობის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულებია: ქალაქი — 1: თერჯოლა; თემი — 13: ალისუბანი, ახალი თერჯოლა, ბარდუბანი, გოდოგანი, ეწერი, თუზი, კვახჭირი, ნახშირღელე, რუფოთი, ზედა საზანო, სიქთარვა, ჩხარი, ძევრი. სოფელი — 5: გოგნი, ზედა სიმონეთი, ქვედა სიმონეთი, ღვანკითი, ჭოგნარი. ეკონომიკის წამყვანი დარგია სოფლის მეურნეობა, მათ შორის მევენახეობა, მებოსტნეობა, მეხილეობა, მარცვლეული კულტურების (სიმინდი) მოყვანა და მეცხოველეობა. მუნიციპალიტეტში არის ჩაის და ღვინის ქარხნები. მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე არის ჰიდროელექტროსადგური „ძევრულაჰესი“. მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე გადის რკინიგზის მაგისტრალი სამტრედია-ხაშურის ხაზზე. არის რკინიგზის სადგური სოფელ კვახჭირში. მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე გადის საქართველოს საავტომობილო მაგისტრალი ს1 და შიდასახელმწიფოებრივი მნიშვნელობის გზები: თერჯოლა-ტყიბული და ქუთაისი-ვარციხე. მუნიციპალიტეტში 24 საჯარო სკოლაა, 30 ბიბლიოთეკა, 3 თეატრი და დავით და სერგო კლდიაშვილების სახლ-მუზეუმი სოფელ ზედა სიმონეთში. მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე არსებული მნიშვნელოვანი ისტორიული ძეგლებია: სკანდეს ციხე, ბერციხე, ნავენახევის მღვიმე, ჩხარის ეკლესია. გოდოგნის ეკლესია, თუზის ეკლესია, ღვანკითის დედაღვთისა. ასევე აღსანიშნავია ჩიხორისა და ჩხარის შუა საუკუნეების ნაქალაქარების ნაშთები, ეკლესია ქვედა სიმონეთში, ციხეები ძევრსა და ჭალასთავში, ხიდი ნაგარევში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: თერჯოლის მუნიციპალიტეტი თერჯოლის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2013-07-22 საიტზე Wayback Machine. ↑ გამოეყო ქართულ ოცნებას. ↑ Ethnic composition of Georgia 2014 ↑ georgia-religion2014 ↑ მოსახლეობის რიცხოვნობა რეგიონების და თვითმმართველი ერთეულების მიხედვით (XLS). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (1 იანვარი, 2021). ციტირების თარიღი: 2021-11-11. ↑ პროტოკოლით არჩეული მუნიციპალიტეტის საკრებულოს წევრები და მერები 2017. ცესკო. ციტირების თარიღი: 2022-12-18[მკვდარი ბმული] ↑ პროტოკოლით არჩეული მუნიციპალიტეტის საკრებულოს წევრები და მერები 2021. ცესკო. ციტირების თარიღი: 2022-12-18[მკვდარი ბმული] ↑ "ქართულ ოცნებას" რეგიონული ჩინოვნიკებიც ტოვებენ და კელი დეგნანს აკრიტიკებენ (2022-07-11). ციტირების თარიღი: 2024-06-14 ↑ საქართველოს მუზეუმები
ვახტანგ იაგორაშვილი

ვახტანგ იაგორაშვილი (დ. 5 აპრილი, 1964, თბილისი) — ქართველი სპორტსმენი, ოლიმპიური ბრინჯაოს მედლის მფლობელი თანამედროვე ხუთჭიდში (XXIV ოლიმპიური თამაშები, 1988, სეული). არის მსოფლიოს ჩემპიონი (1990, ლაჰტი, ფინეთი; გუნდური), მსოფლიოს ვიცე-ჩემპიონი (1989, ბუდაპეშტი, უნგრეთი; გუნდური), მსოფლიოს ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი (1989, ბუდაპეშტი, უნგრეთი), ევროპის ჩემპიონი (1987, 1989; გუნდური), ევროპის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი (1987), კეთილი ნების თამაშების ჩემპიონი (1986), სსრკ ჩემპიონი (1986, 1988, 1989), ასევე სსრკ თასის მფლობელი (1986, 1988). ვახტანგ იაგორაშვილს 1990 წელს მიენიჭა საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატის წოდება. 1991–2014 წლებში ცხოვრობდა ამერიკის შეერთებულ შტატებში და 1997 წლიდან ასპარეზობდა ამ ქვეყნის სახელით. 1997, 1999 და 2013 წლებში აშშ-ის ჩემპიონატში გაიმარჯვა, 2000 წელს კი პანამერიკული თამაშების ოქროს მედალი მოიგო, 1998 წელს მსოფლიოს ვიცე-ჩემპიონი გახდა. ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 556, ISBN 99928-20-32-2. ელგუჯა ბერიშვილი, ქართული სპორტის ოქროს წიგნი, გვ. 118, თბილისი: პალიტრა L, 2013. ვახტანგ იაგორაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ვახტანგ იაგორაშვილი — ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ყიზილქილისის თემი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ყიზილქილისის თემი შეიძლება აღნიშნავდეს: ყიზილქილისის თემი — თემი დმანისის მუნიციპალიტეტში ყიზილქილისის თემი — თემი წალკის მუნიციპალიტეტში
განთიადის თემი (მრავალმნიშვნელოვანი)

განთიადის თემი შეიძლება აღნიშნავდეს: განთიადის თემი — თემი დმანისის მუნიციპალიტეტში განთიადის თემი — თემი წალკის მუნიციპალიტეტში
ბონი ბლერი

ბონი ბლერი (ინგლ. Bonnie Blair; დ. 18 აპრილი, 1964) — ამერიკელი მოციგურავე. თავისი ეპოქის ერთ-ერთი საუკეთესო და ყველაზე ტიტულოვანი სპორტსმენი ოლიმპიური თამაშების ისტორიაში; მის ანგარიშზეა ხუთი ოქროს და ერთი ბრინჯაოს მედალი. ბლერის ოლიმპიური დებიუტი შედგა სარაევოში 1984 წელს, სადაც 500 მეტრ დისტანციაზე მერვე ადგილზე გავიდა. დროს ბლერი ვარჯიშობდა როგორც მოკლე, ისე გრძელი სიჩქარით სრიალში. გაიმარჯვა 1986 წლის მსოფლიო ჩემპიონატში. 1988 წელს მიიღო თავისი პირველი ოლიმპიური ოქროს მედალი 500 მეტრზე და ბრინჯაოს მედალი 1000 მეტრზე სრიალში. ბლერმა ორი ოქროს მედალი მოიპოვა 1992 წლის ზამთრის ოლიმპიურ თამაშებზე ალბერტვილში და მისი ბოლო ორი ოლიმპიური ოქროს მედალი 1994 წლის ლილეჰამერის თამაშებზე. ბლერის კარიერა 1995 წლამდე გაგრძელდა, როდესაც მსოფლიო ჩემპიონატი მილვუკში ჩატარდა, საბოლოოდ კარიერა 1995 წლის მარტში დაასრულა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბონი ბლერი ქალი ათლეტები ზამთრის ოლიმპიური თამაშები
ბაკურციხის წმინდა ბარბარეს პირველი ეკლესია

ბაკურციხის წმინდა ბარბარეს პირველი ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბაკურციხეში. ეკლესია დგას მაღალაურად წოდებულ ადგილზე, კერძოდ კი, ქუმსიაშვილების უბანში. ეკლესია მთლიანადაა დანგრეული, თუმცა შემორჩენილია მხოლოდ რიყის ქვისა და კირის დუღაბით ნაგები ჩრდილოეთ კედლის პატარა მონაკვეთი. 2004 წელს, ეკლესიის დასავლეთით, ათიოდე მეტრზე, აშენდა თავისუფალი ჯვრის ტიპის ეკლესია ქუმსიაშვილების ოჯახის ინიციატივითა და ხარჯებით. მოსულიშვილი ი., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 60.
ბლანშ ლინკოლნი

ბლანშ მეიერს ლამბერტ ლინკოლნი (დ. 30 სექტემბერი, 1960 წელი) — ამერიკელი პოლიტიკოსი და ადვოკატი, მსახურობდა აშშ-ის სენატში არკანზასიდან 1999-დან 2011 წლამდე. დემოკრატიული პარტიის წევრი, ლინკოლნი პირველად სენატში 1998 წელს აირჩიეს 38 წლის ასაკში რის შემდეგაც გახდა აშშ-ის სენატის ისტორიაში ყველაზე ახალგაზრდა ქალი სენატორი, ის იყო პირველი ქალი სენატორი არკანზასის შტატიდან, ჰეითი ქერევეის შემდეგ (1932 წელი). სენატში არჩევამდე მსახურობდა წარმომადგენელთა პალატაში სადაც არკანზასის პირველ უბანს წარმოადგენდა. Blanche Lincoln for U.S. Senate official campaign site Congressional profile[მკვდარი ბმული] at GovTrack Congressional profile at OpenCongress Financial information (federal office) at OpenSecrets.org Staff salaries, trips and personal finance at LegiStorm.com Issue positions and quotes at On the Issues Appearances დაარქივებული 2012-10-09 საიტზე Wayback Machine. on C-SPAN programs Collected news and commentary at The New York Times ↑ Leadership | Senate Democrats. Democrats.senate.gov (January 18, 2013). დაარქივებულია ორიგინალიდან — აპრილი 1, 2006. ციტირების თარიღი: May 5, 2013. ↑ „Biography“. U.S. Senator Blance Lincoln. დაარქივებულია ორიგინალიდან — December 2, 2009.
ვაზისუბნის მეორე ეკლესია

ვაზისუბნის მეორე ეკლესია— არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ სოფელ ვაზისუბნის დასავლეთით 5-6 კილომეტრზე, ტყეში, ეგრეთ წოდებული მიჯნის საყდრიდან აღმოსავლეთით, ხუთასიოდე მეტრზე. განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია რიყის ქვით. დაზიანებულია: ჩამონგრეულია გადახურვა, დანგრეულია სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლების დიდი ნაწილი; აღმოსავლეთ და დასავლეთ ძეგლები დაახლოებით 3 მეტრ სიმაღლეზე დგანან. აღმოსავლეთ კედელს მთელ სიმაღლეზე განიერი ბზარი დაუყვება; ეკლესიის შიგნით ხეებია ამოსული. ეკლესია უაფსიდოა, აღმოსავლეთით დასრულებულია სწორი კედლით, რომელშიც მაღალი და ფართო, ბრტყლად გადახურული სარკმელია გაჭრილი. შესასვლელი ჩრდილოეთიდან ჰქონია (შემორჩენილია წირთხლების მცირე ნაწილები). აღმოსავლეთ კედელში, სარკმლის ორივე მხარეს კვადრატული ნიშაა. საკურთხეველი გადახურულია კონქით, რომლის ნახევარწრიული თაღი თაროსებრ იმპოსტებს ეყრდნობა. მარკოზაშვილი, თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 75.
ვაზისუბნის კვირაცხოვლის ეკლესია

ვაზისუბნის კვირაცხოვლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვაზისუბნის დასავლეთით 2 კილომეტრზე. განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია,ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვითა და კირის დუღაბით. წყობაში აქა-იქ ლოდებია ჩართული. დაზიანებულია: აყრილია სახურავის საფარი, აღმოსავლეთ და სამხრეთ კედლებს მთელ სიმაღლეზე ბზარები დაუყვება, ჩამოშლილია ლავგარდანი. ეკლესიის განივ ფასადებზე აშკარად ჩანს გვიანდელი გადაკეთების კვალი, რომლის დროსაც გრძივი კედლები ოდნავ (დაახლოებით 0.5 მეტრით) აუმაღლებიათ, რამაც სახურავის ფერდების დახრილობა რამდენამდე შეამცირა. როგორც ჩანს ამავე დროსაა გამოყვანილი დასავლეთ შესასვლელიც. მარკოზაშვილი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 76.
ვაზისუბნის მესამე ეკლესია

ვაზისუბნის მესამე ეკლესია— არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის, სოფელ ვაზისუბნის დასავლეთით 8-9 კილომეტრზე, ტყეში. ფშავლების ნაბინავრად წოდებულ ადგილზე. ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია რიყის ქვითა და დუღაბით. შესასვლელი დასავლეთიდანაა. აღმოსავლეთით ნახევარწრიულ აფსიდში მცირე ზომის სარკმელია გაჭრილი. რჩეულიშვილი გ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 75.
ვაზისუბნის მთავარანგელოზის ეკლესია

ვაზისუბნის მთავარანგელოზის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვაზისუბნის თავში, მამარდაშვილების ეზოში. განეკუთვნება გარდამავალ ხანას. გვიანდელ შუა საუკუნეებში ნაწილობრივ გადაუკეთებიათ. სოფლის მაცხოვრებელთა გადმოცემით მამარდაშვილების კარმიდამო ადრე თავად გულბათ ჭაჭავაძის კუთვნილება ყოფილა და ეკლესიაც ჭავჭავაძეების კარის ეკლესიად მიიჩნევენ. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. გამოყენებულია აგურიც. ნაგებობა ძლიერ დაზიანებულია -კედლები შემორჩენილია 2-2,5 მ სიმაღლეზე. შესასვლელი ორია, დასავლეთ კედლის შუაში და სამხრეთ კედლის დასავლეთ კიდეში. აღმოსავლეთით ნათლისებრი აფსიდია, რომელიც დარბაზისგან მოკლე მხრებითაა გამოყოფილი. აფსიდის ჩრდილოეთ გვერდში თაღოვანი ნიშაა. დასავლეთ კუთხეებში ერთსაფეხურიანი პილასტერებია. კუპრეიშვილი ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 76.
ვაზისუბნის მიჯნის საყდარი

ვაზისუბნის მიჯნის საყდარი — არქიტექტურული ძეგლი, დგას სოფელ ვაზისუბნის ჩრდილო-დასავლეთით 5-6 კილომეტრზე, ტყეში. განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია საშუალო ზომის რიყის ქვითა და კირის დაღუბით. წყობა ირეგულარულია. კუთხეებში გამოყენებულია ყვითელი ფერის შირიმის კვადრები. ძლიერაა დაზიანებული: ჩამოქცეულია დარბაზის კამაროვანი, გადახურვა და კონქი, დანგრეულია კედლების ზედა ნაწილები, ჩამოშლილია ლავგარდანი და საპირე ქვების მნიშვნელოვანი ნაწილი. შესასვლელი დასავლეთიდან ჰქონია (შემორჩენილია კარის წირთხლების მცირე ნაწილი). ეკლესია უაფსიდოა, აღმოსავლეთით დასრულებულია სწორი კედლით, რომლის შუაში რიყის ქვით ბრტყლად გადახურული სარკმელია გაჭრილი. სარკმლის ორივე მხარეს თითო სწორკუთხა ნიშაა. მარკოზაშვილი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 76-77.
ვაზისუბნის თამარის ეკლესია

ვაზისუბნის თამარის ეკლესია, ფრთამოქცეული საყდარი — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვაზისუბნის სამხრეთ-დასავლეთით სამიოდე კილომეტრზე, განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია ნაგებია რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. კონსტრუქციის ნაწილებში გამოყენებულია კვადრატული აგური და შირიმი, წყობა ირეგურალურია. ძლიერ დაზიანებულია: ჩამონგრეულია კამარა და კონქი, მონგრეულია კედლების ზედა ნაწილები, აღმოსავლეთ კედელი დაახლოებით 4 მეტრის სიმაღლეზეა შემორჩენილი, დანარჩენი კედლები კი – 2.5-3 მეტრის სიმაღლეზე. ეკლესიის შიგნით ხეებია ამოსული. შესასვლელი დასავლეთიდან და სამხრეთიდანაა. ორივე კარი აგურით ნაწყობი ნახევარწრიული თაღითაა დასრულებული. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რაშიც შირიმის ნათალი ქვებით ნაწყობი სარკმელია (შემორჩენილია ქვედა ნაწილი). აფსიდის გვერდებში თითო მცირე ზომის სწორკუთხა ნიშაა. დარბაზის გრძივ კედლებზე, აქა-იქ, შემორჩენილია კამარის ქუსლის წყობის მცირე ნაწილი. მარკოზაშვილი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 54.
ვაზისუბნის კოჭლიაანთ კოშკი

ვაზისუბნის კოჭლიაანთ კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვაზისუბანის თავში, კოჭლიაანთ უბანში. განეკუთვნაბა გვიან შუა საუკუნეებს. კოშკი გეგმით კვადრატულია (6,6 x 6,6 მ) ნაგებია რიყის ქვით, კირის სქელი ხსნარით. შემორჩენილია დაახლოებით 5 მეტრის სიმაღლეზე, I სართულზე ორი კარია ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთით თაღოვანი და სამხრეთ-აღმოსავლეთით სწორკუთხა. ჩრდილოეთ აღმოსავლეთით კარის აყოლებაზე კედელი განგრეულია სართულის აღმოსავლეთ კუთხესთან სამხრეთ-აღმოსავლეთ კედელში განიერი ბრტყელი გადახურული ნიშაა, ხოლო დანარჩენ კედლებში ასევე სწორკუთხა, ოღონდ გაცილებით მცირე ნიშნები. მათგან ორი სამხრეთ-დასავლეთ კედელშია თითო-თითო, დანარჩენ ორში ნიშების გარდა ამ კედლებში თითო სათაო ფურიცაა. სართულშუა გადახურვა ხის ყოფილა. შემორჩენილია კოჭების საყრდენი ბუდეები კოშკის მეორე სართულის კედლები მცირე სიმაღლეზეა შემორჩენილი. აბაშიძე მ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 76.