laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გვენი-ფადა

გვენი-ფადა — მეტეორიტული დარტყმითი კრატერი, რომელიც მდებარეობს აფრიკაში, ჩადის დასავლეთი ენედის რეგიონის ქალაქ ფადის სიახლოვეს. მისი დიამეტრი შეადგენს 14 კმ-ს, ხოლო ასაკი თარიღდება დაახლოებით 345 მილიონი წლით (კარბონული სისტემა). კრატერის ზედაპირი გახსნილია. description and exclusive pictures on the field by Alain Beauvilain Impact structures of the world Database by Jarmo Molianen Abgerufen am 8. Oktober 2010 Earth Impact Database დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. Abgerufen am 8. Oktober 2013 Expert Database on Earth Impact Structures (EDEIS) Abgerufen am 8. Oktober 2010 ↑ VINCENT P. M., BEAUVILAIN A., 1996. Découverte d'un nouveau cratère d'impact météoritique en Afrique: l'astroblème de Gweni-Fada (Ennedi, Sahara du Tchad). C. R. Acad. Sci. Paris, t. 323, série II a, pp. 987-997.[1] დაარქივებული 2016-04-02 საიტზე Wayback Machine.
დიდი ალათემურის ეკლესია

დიდი ალათემურის ბაზილიკა — აწ უკვე ნანგრევების სახით შემორჩენილი ბაზილიკური ეკლესია ისტორიულ საინგილოში, ქართულ სოფელ დიდ ალათემურში (იგ. ბინა, დიდბინა, დიდი ბინა), რომელიც დღევანდელი აზერბაიჯანის კახის რაიონში, სხვა ქართული სოფლის - მეშებაშის მეზობლად მდებარეობს. შენობის ნაშთები ჩამალულია თხილნარებში. საყდარი IX-X საუკუნეებს უნდა განეკუთვნებოდეს. ტაძრის აღდგენას ითხოვს სოფლის 900-კომლიანი მოსახლეობა, რომელთაც ძირითადად ქრისტიანი ინგილოები შეადგენენ, რადგან მათ წირვაზე დასასწრებად კახის მოქმედ ტაძარში უხდებათ წასვლა. რესტავრაციისათვის საჭირო თანხის ნაწილის გამონახვას სოფელი თავადვე აპირებს, თუმცა სამუშაოების დაწყებისათვის საჭირო ნებართვას არ იძლევა აზერბაიჯანის სათანადო უწყება. ჰერეთი (17:35-დან)
ბოდელე

ბოდელე — ვრცელი ღრმული საჰარის აღმოსავლეთ ნაწილში, ჩრდილოეთიდან შემოფარგლულია ტიბესტის და ენედის პლატოს მთიანეთით. ღრმული მდებარეობს ბორკუს რეგიონში, რომელიც ჩადის ყველაზე უფრო დაბალი წერტილია და რომლის სიმაღლე ზღვის დონიდან 155 მეტრზე იმყოფება. ბოდელე წარმოადგენს ჰოლოცენის ეპოქაში არსებული დიდი ტბის ნარჩენს, დაახლოებით 400 ათასი კმ² ფართობით, რომლის ნაწილი იყო ჩადის ტბა. დღეისათვის მხოლოდ ჩადის ტბის წყლის მაქსიმალური დონის პერიოდში მდინარე ბაჰრ-ელ-გაზალის საშუალებით წყალი გადმოედინება ბოდელეში და იქმნება პატარა სწრაფად დაშრობადი წყალსატევი. დანარჩენ დროს არსებობს ღრმულამდე მიუღწევადი მიწისქვეშა ჩამონადენები. მტვრიანი ქარიშხლების დროს, რომლის რაოდენობა წელიწადში ასამდეა, ყოფილი ტბის ფსკერზე არსებული ნალექები მუდამ ჰაერში იწევს. ქარიშხლები სამხრეთ ამერიკამდე აღწევს. კოორდინატები: 16°57′22″ ჩ. გ. 17°46′51″ ა. გ.﻿ / ﻿16.956222° ჩ. გ. 17.780889° ა. გ.﻿ / 16.956222; 17.780889 The Bodele Dust Experiment BoDEx დაარქივებული 2017-02-26 საიტზე Wayback Machine. The Bibliography of Aeolian Research დაარქივებული 2014-07-08 საიტზე Wayback Machine. Bodele Low Level Jet: Atmospheric Dynamics and Dust Emissions ↑ Washington R, et al. Dust and the Low Level Circulation over the Bodélé Depression, Chad: Observations from BoDEx 2005, J. Geophys. Res.Atmospheres Vol. 111, No. D3, D03201.
ვოროშილკინის სახლი

ვოროშილკინის სახლი (რუს. Дом Ворошилкина) — ძველი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის პირველ ნახევარში. 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 ბრძანების შესაბამისად სახლს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. მისამართი: ტაგანროგი, შმიდტის ქუჩა № 21. 1830 წელს ტაგანროგში, შმიდტის ქუჩა ნომერ 21-ში მეორე გილდიის ვაჭარმა ტიმოთე მიხეილის ძე ვოროშილკინმა ააშენა ორსართულიანი სახლი. ცნობილია, რომ 1874 წლის 1 იანვარს მასში დაარსდა „ტაგანროგში საქარხნო მრეწველობის საზოგადოება“. შმიდტის ქუჩაზე მდებარე შენობა 1915 წლამდე რჩებოდა ვოროშილკინის მემკვიდრეების საკუთრებაში. შემდეგ მასში განთავსდა იანოვიჩის გიმნაზია, რომელიც შემდეგ გარდაიქმნა და ეწოდა მუშათა სკოლა № 1. 1992 წლიდან ობიექტი სახელმწიფოს დაცვის ქვეშაა, რადგანაც ძეგლს მიენიჭა არქიტექტურის ძეგლის სტატუსი. ვოროშილკინის სახლი აგებულია ადრეული უორდენო რუსული პროვინციული კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. ნაგებობის ფანჯრები შექმნილია ეკლექტიკის სტილში - დამახასიათებელია შესასვლელი, რომელიც ნახევრი სვეტებითაა გაფორმებული. პირველი სართულის ფასადი მთლიანად, მათ შორის ფანჯრებს შორისი სივრცეებიც, რუსტირებულია. ფანჯრებს ზემო ნაწილი ციხესიმაგრის ქვებით არის გაფორმებული. კარნიზის დენტიკულები მორთულია მართკუთხა ფიგურებით. ვაჭრის სახლის ტერიტორიაზე შემორჩენილია ადრინდელი ნაგებობების ნაშთები. ↑ Жилой дом//Объекты культурного наследия. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-12. ციტირების თარიღი: 2017-03-09. ↑ 2.0 2.1 Энциклопедия Таганрога
მიხეილ ბუდიკო

მიხეილ ბუდიკო (რუს. Михаил Иванович Будыко; დ. 20 იანვარი 1920, გომელი — გ. 10 დეკემბერი 2001, სანქტ-პეტერბურგი) — რუსი გეოფიზიკოსი და კლიმატოლოგი. სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1964), რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1992). XX საუკუნის ერთ-ერთი ყველაზე სახელოვანი კლიმატოლოგი. რუსეთის გეოგრაფიული საზოგადოების საპატიო წევრი, ამერიკის მეტეოროლოგიური საზოგადოების საპატიო წევრი. სკკპ წევრი 1956 წლიდან. ლენინგრადის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის დამთავრების (1942) შემდეგ მუშაობდა ალექსანდრე ვოეიკოვის სახელობის მთავარ გეოფიზიკურ ობსერვატორიაში (1954–1972 დირექტორი). მისი ძირითადი შრომები შეეხება ფიზიკურ კლიმატოლოგიას, ბიოკლიმატოლოგიასა და ეკოლოგიას. აკადემიკოს ანდრია გრიგორიევთან (1956) ერთად ჩამოაყალიბა გეოგრაფიული ზონალობის პერიოდულობის კანონი. გამოავლინა კლიმატის ცვლილების თანამედროვე ტენდენცია სსრკ-ისა და მთელი ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ტერიტორიაზე. დიდი წვლილი შეიტანა დედამიწის სითბური ბალანსის შესწავლის საქმეში. 1998 წელს ქალაქ ტოკიოში მიენიჭა საპატიო პრემია „ლურჯი პლანეტა“. ↑ 1.0 1.1 Будыко Михаил Иванович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ 2.0 2.1 2.2 Deutsche Nationalbibliothek Record #171174976 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ https://rg.ru/2022/08/14/esli-v-moskve-klimat-stanet-kak-v-parizhe.html ↑ Выдающийся российский климатолог: памяти М. И. Будыко
ტუსიდე

ტუსიდე (ფრანგ. Toussidé) — პოტენციურად აქტიური ვულკანი ჩადის რესპუბლიკაში, ტიბესტის მთიანეთზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 3315 მეტრი. ტუსიდე ტიბესტის დასავლეთი მთიანეთის ვულკანია. მისი პიკი მდებარეობს მთიანეთის თითქმის ცენტრში და შავი ფორმისაა, რომელსაც აქვს ულვაშის მსგავსი ლავის დინება, რომელიც ეშვება დასავლეთის ფერდოზე. ვულკანის ფუნდამენტის დიამეტრის ზომა დაახლოებით 90 კმ-ია. პიკის ნათელი-რუხი შემოგარენი ადასტურებს დრენაჟისთვის არსებულ რადიანულ სქემას, რაც დამახასიათებელია ვულკანებისათვის. ვულკანიდან სამხრეთ- აღმოსავლეთით არსებული დეპრესიის დიამეტრია დაახლოებით 8 კმ, ხოლო სიღრმე 1000 მეტრი. თეთრი საფუძველი გამოწვეულია კარბონატული მარილების დაგროვებით, რომელიც წარმოქმნილია ტიბესტის მთიანეთში არსებული ტბების სოდით. მცირე ვულკანურ აქტიურობას დღეისათვის ადგილი აქვს ამ რეგიონში. National Aeronautics and Space Administration Global Volcanism Program დაარქივებული 2020-11-14 საიტზე Wayback Machine. High-resolution NASA photograph დაარქივებული 2007-08-02 საიტზე Wayback Machine. ↑ "Pic Toussidé, Chad" Peakbagger.com. Retrieved 2012-01-14 ↑ "Africa Ultra-Prominences" Peaklist.org. Retrieved 2012-01-14.
ფიტრის ტბა

ფიტრის ტბა (ფრანგ. Lac Fitri) — ცენტრალურ აფრიკაში, ჩადის ტერიტორიაზე, დედაქალაქ ნჯამენიდან 278 კმ-ით აღმოსავლეთით მდებარე გაუდინარი რელიქტური ტბა. ჩვეულებრივ ტბას აქვს დაახლოებით 50 000 ჰა ფართობი, მაგრამ წვიმიან სეზონებში იგი შეიძლება გასამმაგდეს. ამ მტკნარწყლიანი ტბის სიღრმე მცირეა, იგი იკვებება სეზონური ნალექების და საკუთარი აუზის მდინარეული ჩამონადენის ხარჯზე, რომლის ფართობი დაახლოებით 70 000 კმ²-ია. წვიმებიან სეზონზე ტბა ასევე იკვებება მდინარე ბათის ჩამონადენით, რომელსაც თავისი წყალი მოაქვს უადაის პლატოს მასივიდან აღმოსავლეთისკენ. ძველად ფიტრის ტბის ფართობი, ისევე როგორც ქვეყნის მეორე უდიდესი ჩადის ტბის ფართობი, იყო გაცილებით დიდი, ვიდრე დღეს. რამსარის კონვენციის თანახმად, ტბა ვეთლენდის მხრივ მიჩნეულია საერთაშორისო მნიშვნელობის მქონედ. საკმაოდ ძლიერი გვალვების დროს ტბა შესაძლებელია დაშრეს, როგორც ეს მოხდა XX საუკუნის დასაწყისში და კიდევ 1984–1985 წლებში. http://www.uibk.ac.at/downloads/oegg/Band_51_19_65.pdf დაარქივებული 2016-05-20 საიტზე Wayback Machine.
ზოლოტარიოვის სახლი

ზოლოტარიოვის სახლი (რუს. Дом Золотарёва) — ძველი სართულნახევრიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. გააჩნია არქიტექტურული ძეგლის სტატუსი. მისამართი: ტაგანროგი, იტალიის შესახვევი № 20. XIX საუკუნის მეორე ნახევარში, ტაგანროგში, იტალიის შესახვევში ააგეს სართულნახევრიანი სახლი ეკლექტიკის არქიტექტურულ სტილში, რომელმაც ათწლეულების განმავლობაში გამოიცვალა მთელი რიგი მფლობელებისა. 1860-იანი წლების ბოლოს სახლი ეკუთვნოდა ბერძენი დიმიტრი პაპანაგიოტის მემკვიდრეებს, 1873-1880 წლებში იგი იყო ტაგანროგელი ხაჯიევების კუთვნილება. 1880-იანი წლების ბოლოს სახლი იყოდა ელენა ჩანგლი-ჩაიკინამ, მსის ნატესავები სახლს ფლობდნენ 1890-იანი წლების შუა პერიოდამდე. შემდეგ მფლობელებზე ინფორმაციები განსხვავებულია. ერთი წყაროს მიხედვით 1890-იანი წლების მერე სახლის მფლობელიაპირველი გილდიის ვაჭარი თევდორე სიფნეო. სხვა მონაცემებით 1890-1898 წლებშ სახლს ფლობდა ნ. დივარისი. XX საუკუნიდან სახლის მფლობელია ალექსანდრე ზოლოტარიოვი, რომლის სახელიც ეწოდა შენობას. 1911 წლიდან შენობაში მუშაობდა მოდის ჟურნალებისა და მანეკენების კანტორა. ასწავლიდნენ კერვას. 1912 წელს სახლის ნაწილი არენდით აიღო კოლეჟის ასესორმა ალექსეი ბაკლემიშევმა. 1915 წელს სახლის ღირებულება იყო 12 ათასი რუბლი. 1920 წლიდან მუნიციპალური სახლია. 1992 წლიდან სახელმწიფოს დაცვის ქვეშაა, როგორც არქიტექტურული ძეგლი. სახლი აგებულია ეკლექტიკის არქიტექტურულ სტილში, მაგრამ ასევე შეიცავს ბაროკოს, კლასიციზმის, მავრიტანიული და რომანული არქიტექტურების ელემენტებს. ↑ 1.0 1.1 Жилой дом. Комплекс застройки улицы. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-12. ციტირების თარიღი: 2017-03-09. ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 Энциклопедия Таганрога ↑ 3.0 3.1 3.2 Гаврюшкин О. П. Г12 «По старой Греческой…» (Хроника обывательской жизни) — Т.: ООО «Издательство „Лукоморье“», 2012. — 514 с. — ISBN — 5-901565-15-0 ↑ Дом 20. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-12. ციტირების თარიღი: 2017-03-09.
იროს ტბა

იროს ტბა (ფრანგ. Lac Iro) — ტბა, რომელიც მდებარეობს ჩადის სამხრეთ-აღმოსავლეთის შუა შარის რეგიონში. ზაფხულის და შემოდგომის თვეებში იკვებება აღმოსავლეთიდან მომდინარე მდინარე ბაჰრ-ელ-გაზალის წყლით, რომელიც იტოტება ტბიდან სამხრეთ-დასავლეთით 7 კმ-ში. ტბა მდებარეობს ჩადი-ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის სახელმწიფო საზღვრიდან დაახლოებით 100 კმ-ით ჩრდილოეთით. ირო თითქმის წრიული ტბაა, სიგრძით 13 კმ და სიგანით 11 კმ. მშრალი სეზონის დროს იგი შეიძლება მთლიანად დაშრეს. არსებობს ეჭვი, რომ ტბა დარტყმითი კრატერის ნარჩენია. http://www.geonames.org/2431230/lac-iro.html ↑ James B. Garvin (1986). POSSIBLE IMPACT STRUCTURES IN CENTRAL AFRICA ↑ W. Reimold & C. Koeberl (2014). Impact structures in Africa: A review, Journal of African Earth Sciences, Volume 93, May 2014, Pages 57–175
კერენის სახლი

კერენის სახლი (რუს. Дом Керена) — ძველი ერთსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. გააჩნია არქიტექტურული და ისტორიული ძეგლის სტატუსი. მისამართი: ტაგანროგი, შმიდტის ქუჩა № 12. ტაგანროგში შმიდტის ქუჩა 12-ში კერენის სახლი აგებულია XIX საუკუნის დასაწყისში არქიტექტორ დიუპონ დე ლარიუს პროექტის მიხედვით და შესრულებულია კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. სახლის არსებობის ორასი წლის განმავლობაში მან რამდენიმეჯერ შეიცვალა მფლობელი და დანიშნულება. 1810 წელს შენობა გხადა პავლე დარო საკუთრება, რომელიც წყარობის მიხედვით ძირითადად ცხოვრობდა სხვა ქალაქში. 1890 წლიდან 1906 წლამდე უძრავი ქონება იყო იტალიის მოქალაქის ივან რუფოს კუთვნილება, ხოლო 1915 წლიდან უკვე ბელგიის მოქალაქეს ვიქტორ კერენს ეკუთვნოდა. მოგვიანებით რამდენიმე ხნის განმავლობაში აღნიშნულ სახლში ცხოვრობდა ბელგიის კონსული. 1992 წლიდან შენობა არქიტექტურის, ისტორიისა და კულტურის ადგილობრივი მნიშვნელობის ძეგლია. კერენის სახლი ერთსართულიანია. იგი ისე იყო დაპროექტებული, რომ შენობის სარდაფში უნდა შენახულიყო ხორბალი. შენობის ფასადი იყოფა სამ ნაწილად, რომლებიც ერთმანეთისაგან განსხვავდება არქიტექტურული ტექნიკით. ოთხი ნახევრად კოლონა ამშვენებს ცენტრალურ ნაწილს. მათზე დგას ფრონტონი, კარნიზებით. ფანჯრები სწორკუთხა ფორმისაა. მთავარი შესასვლელი მდებარეობს არა ცენტრში, არამედ ფასადის მარცხენა მხარეს. ↑ 1.0 1.1 1.2 Энциклопедия Таганрога ↑ 2.0 2.1 Жилой дом//Объекты культурного наследия. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-12. ციტირების თარიღი: 2017-03-09.
ბივრილი

ბივრილი, ბერილი (ბერძ. berilos) — სილიკატების ჯგუფის მინერალი ქიმიური ფორმულით Be 3 Al 2 ( SiO 3 ) 6 {\displaystyle {\ce {Be3Al2(SiO3)6}}} . შეიცავს BeO {\displaystyle {\ce {BeO}}} -ს 14,1%-ის პროპორციით, Al 2 O 3 {\displaystyle {\ce {Al2O3}}} — 19,0%, SiO {\displaystyle {\ce {SiO}}} — 66,9%, ხშირად შეიცავს ნატრიუმს, კალიუმს, ლითიუმს, რუბიდიუმს, ცეზიუმს, სკანდიუმს, Cr 3 + {\displaystyle {\ce {Cr^3+}}} , Fe 2 + {\displaystyle {\ce {Fe^2+}}} , Fe 3 + {\displaystyle {\ce {Fe^3+}}} , მანგანუმს, ჰელიუმს, ვერცხლისწყალს, წყალსა და სხვა მინარევებს. კრისტალდება ჰექსაგონურ სინგონიაში. ქმნის პროზმულ, ნემსისებრ, ფირფიტისებრ კრისტალებს ან მთლიან მარცვლოვან მასებს. სიმაგრე მინერალური სკალით არის 7,5, სიმკვრივე 2650—2800 კგ/მ3. ფერის, გამჭვირვალობისა და მინარევების მიხედვით განარჩევენ ბევრილის სხვადასხვა სახეობას: საკუთრივ ბევრილი — მწვანე, მოყვითალო თეთრი მღვრიე კრისტალები; აკვამარინი — Fe 3 + {\displaystyle {\ce {Fe^3+}}} მინარევით მომწვანო ცისფრად ან მუქ ცისფრად შეფერილი გამჭვირვალე კრისტალები; ჰელიოდორი — Fe 3 + {\displaystyle {\ce {Fe^3+}}} მინარევით ყვითლად შეფერილი კრისტალები; ზურმუხტი — Cr 3 + {\displaystyle {\ce {Cr^3+}}} მინარევით მუქ ბალახისფერ მწვანედ შეფერილი გამჭვირვალე კრისტალები; როსტერიტი — უფერო ან Li 1 + {\displaystyle {\ce {Li^1+}}} და Cs 1 + {\displaystyle {\ce {Cs^1+}}} 15%-მდე მინარევებით მოვარდისფროდ შეფერილი კრისტალები; ვორობიოვიტი (მორგანიტი) — Mn 3 + {\displaystyle {\ce {Mn^3+}}} მინარევების გამო ვარდისფერი. ბივრილი წარმოიქმნება გრანიტულ პეგმატიტებში, გრაიზენებში, სკარნებში, მეტასომატური ტიპის პნევმატოლითურ ჰიდროთერმულ საბადოებში. ბივრილი ბერილიუმის მადნების ერთ-ერთი მთავარი მინერალია, რომლებიდანაც ბერილიუმს ადნობენ. გამჭვირვალე, ლამაზად შეფერილ კრისტალებს აწახნაგებენ და იყენებენ მაღალხარისხოვან ძვირფას ქვად. ფაილი:Берилл Володарск Волынский.jpg ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 363.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1554

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1554 მიიღეს ერთხმად 2004 წლის 29 ივლისს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურეს ყველა რეზოლუცია საქართველოსა და აფხაზეთის შესახებ, კერძოდ გაეროს რეზოლუცია 1524 (2004), საბჭომ გადაავადა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი საქართველოში, 2005 წლის 31 იანვრამდე. რეზოლუციის პრეამბულაში, საბჭომ ხაზი გაუსვა, რომ მიუღებელია მხარეებს შორის მოლაპარაკებებში პროგრესის არარსებობა. საბჭომ დაგმო გაეროს დამკვირვებელთა მისიის შვეულმფრენის ჩამოგდება 2001 წლის ოქტომბერში, რის შედეგადაც ცხრა ადამიანი დაიღუპა, ასევე სინანულით აღინიშნა ისიც, რომ დამნაშავეები თავდასხმაში ვერ დადგინდა. საბჭომ მიესალმა დსთ-სა და გაეროს დამკვირვებელთა მისიის სამშვიდობო ძალების წვლილს სამშვიდობო პროცესში. უშიშროების საბჭომ მიესალმა სიტუაციის მოსაგვარებლად პოლიტიკური ძალისხმევას, კერძოდ, „უფლებამოსილებათა ძირითადი პრინციპების განაწილებას თბილისსა და სოხუმს შორის“, რომელიც ხელი უნდა შეეწყო მოლაპარაკებებს. რეზოლუციაში გამოხატულია სინანული, რომ არ არსებობს პროგრესი, რეგიონის პოლიტიკური სტატუსის შესახებ მოლაპარაკებებში, შემდგომ მოუწოდა ორივე მხარეს, გადალახონ ორმხრივი უნდობლობა. დაგმეს 1994 წლის ცეცხლის შეწყვეტისა და ძალთა დაშორიშორების შესახებ შეთანხმების ყველა დარღვევა. საბჭომ, ასევე მიესალმა კოდორის ხეობაში დაძაბულობის კლებას და ორივე მხარის მიერ, 2002 წლის 2 აპრილს, პროტოკოლის ხელმოწერას. აღენიშნა სამოქალაქო მოსახლეობის შეშფოთება და ქართულ მხარეს ეთხოვა უზრუნველყო გაეროს სადამკვირვებლო მისიისა და დსთ-ს ჯარების უსაფრთხოება ხეობაში. რეზოლუცია მოუწოდებს ორივე მხარეს განაახლონ სამშვიდობო პროცესი, მოუწოდებს მიიღონ სასწრაფო გადაწყვეტილებები ისეთ საკითხებზე, როგორიცაა ლტოლვილთა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა დაბრუნება და კიდევ ერთხელ დაადასტურა დემოგრაფიული ცვლილებების დაუშვებლობა კონფლიქტის შედეგად. როგორც საქართველოს, ისე აფხაზეთს მოუწოდეს შეექმნათ ერთობლივი შეფასების მისია გალის რეგიონში, კერძოდ აფხაზეთს მოუწოდეს, გაუმჯობესა სამართალდამცავი მექანიზმები, აღმოეფხვრა ეთნიკური ქართველების დედაენაზე სწავლის პრობლემა და უზრუნველყო დევნილთა უსაფრთხოება დაბრუნებისას. აღენიშნა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის საპოლიციო კომპონენტი განლაგების პროცესი, თუმცა, არსებობს მოსაზრება, რომ იგი არ განლაგდება გალის რაიონში. საბჭომ კიდევ ერთხელ მოუწოდა ორივე მხარეს, მიიღონ ზომები 2001 წლის ოქტომბერში გაეროს მისიის შვეულმფრენის ჩამოგდებაში პასუხისმგებელი პირების მიმართ, ასევე მიესალმა უსაფრთხოების იმ ზომებისთვის, რომელიც შვეულმფრენის ჩამოგდების შემდეგ მიიღეს. ასევე, ორივე მხარე მოსთხოვეს შეეცვალათ სამხედრო რიტორიკა და უკანონო შეიარაღებული დაჯგუფები, აგრეთვე უზრუნველყოთ გაეროს პერსონალის უსაფრთხოება. გარდა ამისა, გამოხატული იყო შეშფოთება გალის რაიონში არსებული უსაფრთხოებასთან დაკავშირებული ვითარების გამო, სადაც დაფიქსირდა ხელახალი მკვლელობები და ასევე დაფიქსირდა გაეროს სადამკვირვებლო მისიის და დსთ-ს სამშვიდობო პერსონალის გატაცების ფაქტები, რომელიც საბჭომ დაგმო. ვიკიწყაროში არის სტატია: გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1554 რეზოლუციის ტექსტი UNdemocracy.com-ზე დაარქივებული 2012-10-21 საიტზე Wayback Machine. აფხაზეთის ომი გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები აფხაზეთის შესახებ ↑ „Security Council extends Georgia mission until 31 January 2005“. United Nations. 29 July 2004.
მარკევიჩ-ევტუშევის სახლი

მარკევიჩ-ევტუშევის სახლი (რუს. Дом Маркевича-Евтушевского) — ძველი ერთსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის პირველ მეოთხედში. როსტოვის საოლქო კომიტეტის 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 გადაწვეტილების თანახმად მიენიჭა რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. მისამართი: ტაგანროგი, ანტონ გლუშკოს შესახვევი № 40. სახლი, რომელიც შემდეგში გახდა ტაგანროგის ისტორიული ძეგლი, ააშენეს XIX საუკუნის პირველ მეოთხედში. იგი ეკუთვნოდა ადგილობრივ ვაჭარსა. ნ. კამბუროვს, შემდეგ მან სახლი გაყიდა და გახდა მარკევიჩ-ევტუშევის კუთვნილება, რომელსაც ეკავა ტაგანროგის ქალაქის თავის კანცელარიის ჩინოვნიკის თანამდებობა. სხვადასხვა ისტორიულ წყაროებში სახლის მფლობელის ინიციალები საკმაოდ განსხვავებულია ერთმანეთისაგან. დაქორწინების შემდეგ კანცელარიის ჩინოვნიკი საცხოვრებლად გადავიდა მეუღლის ოჯახში, ხოლო ანტონ გლუშკოს 40 ნომერში მდებარე უძრავი ქონება გადაწყვიტა, რომ გაექირავებინა. სახლის ერთ-ერთი მემკვიდრე გახდა მარკევიჩ-ევტუშევის ქალიშვილი ლუდმილა პავლოვნა. იგი იყო მ. ე. ცეხოვის მეუღლე და ანტონ ჩეხოვის ბიცოლა. ცნობილია, რომ მოიჯარეთა შორის იყო პ. ჩეხოვი და, რომ ზუსტად ამ სახლში დაიბადა ანტონ ჩეხოვის ძმა, პედაგოგი ივან ჩეხოვი. ჩეხოვებისა და მარკევიჩ-ევტუშევის ოჯახებს შორის მეგობრული დამოკიდებულება იყო. ჩეხოვების ოჯახი მარკევიჩ-ევტუშევის სახლში ცხოვრობდა 1861-1862 წლებში. XXI საუკუნეში შენობა საცხოვრებელი სახლია, რომელსაც 1992 წლიდან იცავს სახელმწიფო, როგორც ადგილობრივი მნიშვნელობის ისტორიულ ძეგლს. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Энциклопедия Таганрога ↑ 2.0 2.1 2.2 Дом П. Н. Маркевич-Евтушевского, в котором жила семья Чеховых. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-12. ციტირების თარიღი: 2017-03-10. შეცდომა ციტირებაში Invalid <ref> tag; name "Дом П.Н.Маркевич-Евтушевского, в котором жила семья Чеховых" defined multiple times with different content; $2 ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 Дом П. И. Маркевич-Евтушевского
ანტონ ჩეხოვის ლიტერატურული მუზეუმი

ანტონ ჩეხოვის ლიტერატურული მუზეუმი (რუს. Литературный музей А. П. Чехова) — მუზეუმი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. განთავსებულია ტაგანროგის ვაჟთა ყოფილი გიმნაზიის შენობაში, რომელშიც სწავლობდა მწერალი ანტონ ჩეხოვი. შედის ტაგანროგის სახელმწიფო ლიტერატურული და ისტორიულ-არქიტექტურული მუზეუმ-ნაკრძალის შემადგენლობაში. ვაჟთა გიმნაზია ტაგანროგში გაიხსნა 1843 წელს, შენობის პროექტის ავტორი იყო არქიტექტორი ფრანც ბოფო, რომელმაც შენობა ააგო პროვინციული რუსული კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. 1868 წლიდან 1879 წლამდე ამ გიმნაზიის მოსწავლე იყო ცნობილი რუსი მწერალი ანტონ ჩეხოვი. სწორედ ამ შენობაში დაებადა იდეა დაეწერა მოთხრობები: „И то и се“, „Репетитор“, „Учитель словесности“, „Случай с классиком“, „Ариадна“, „Человек в футляре“. შემდეგ შენობაში განთავსდა ტაგანროგის საშუალო ზოგადასაგანმანათლებლო სკოლა № 2, რომელსაც 1954 წელს ეწოდა ჩეხოვის სახელი. ზოგადასაგანმანათლებლო სკოლა ფუნქციონირებდა 1975 წლამდე, ხოლო 1980 წელს მიიღეს გადაწყვეტილება შეექმნათ სამუზეუმო კომპლექსი. მუზეუმის შექმნის პროცესი რამდენიმე ეტაპად მიმდინარეობდა: მუზეუმი შეიქმნა 1935 წელს, ხოლო ლიტერატურულ-მემორიალური ექსპოზიცია „მწერალი და სამშობლო“ გაიხსნა 1980-1985 წლებში. ლიტერატურული მუზეუმის ექსპოზიცია ასახავს ანტონ ჩეხოვის ცხოვრებისა და მოღვაწეობის პერიოდს, ასევე მისი ნამუშევრების გავლენას ტაგანროგის მოსახლეობაზე. 2010 წლის 29 იანვარს მწერლის 150-ე დაბადების დღისადმი მიძღვნილი ღიონისძიებების პერიოდში გაიხსნა ახალი ექსპოზიცია „ანტონ ჩეხოვი: მშობლიურ ქალაქში და მსოფლიოში“. ექსპოზიცია მოითვლიდა 1 600 ექსპონატს. მუზეუმში ასევე დროებით გამოფენილი იყო ისეთი ექსპონატები როგორიცაა: „სანქტ-პეტერბურგის ცვილის ძეგლები“, „საშობაო ნაძვის ხის სათამასოების ქვეყანა“, „ტაგანროგი-იალტა. ჩეხოვის გენია აერთიანებს“, ვირტუალური გამოფენა „ჩეხოვის ქალაქი მხატვრის თვალით“. მუზეუმის საქმიანობას ხშირად და სისტემატურად აშუქებს ადგილობრივი მედია საშუალებები. ჩეხოვის პატარა სახლი ჩეხოვების დუქანი ანატოლი დუროვის მუზეუმი ივან ვასილენკოს მუზეუმი ტაგანროგის ქალაქთმშენებლობისა და ყოფაცხოვრების მუზეუმი История Таганрогского государственного литературного и историко-архитектурного музея-заповедника Литературный музей А. П. Чехова ↑ Точка 4. www.tgliamz.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-05-19. ციტირების თარიღი: 2017-01-24.
ზღვის კიბე (ტაგანროგი)

ზღვის კიბე (რუს. Морская лестница) — ტაგანროგის (როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია) ერთ-ერთი ღირსშესანიშნაობა. კიბე, რომელიც კომკავშირის ბულვარს აკავშირებს ტაგანროგის გემთსარემონტო ქარხანასთან და ტაგანროგის ნავსადგურთან. კიბის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1963 წლიდან 1967 წლამდე არქიტექტორ აშოტ მეჟლუმიანის პროექტის მიხედვით. ტაგანროგის ზღვის კიბე აგებულია არქიტექტორ აშოტ მეჟლუმიანის პროექტის მიხედვით. კიბის გახსნა გაიმართა 1967 წელს. პროექტი გადაწყვეტილია ადგილობრივი ლანდშაფტის შესაბამისად. კიბეს აქვს კუთხის გასასვლელები და აივნები. სულ შედგება 215 საფეხურისაგან. ცენტრალური საფეხურის სიგრძეა 6 მეტრი, ხოლო კუთხისა - 2 მეტრი. კიბის სიმაღლე 30 მეტრი. საერთი სიგრძე 175 მეტრი. კიბის შუა ნაწილში სათვალთვალო მოედანზე მდებარეობს კაფე „Маяк“-ი. კიბის აივნებიდან იშლება ტაგანროგის ყურის ულამაზესი ხედი. კიბის მშენებლობის აუცილებლობა გამოიკვეთა ომის შემდგომ წლებში. მშენებლობის გადაწყვეტილება მიირეს 1960 წელს, მაგრამ რამდენიმე წლის განმავლობაში ნავსადგურისა და გემთსაერმონტო ქარხნის თანამშრომლები ელოდებოდნენ კიბის პროექტს. არქიტექტურის მთავარი სამმართველო გადაწყვეტილების მიღებას არ ჩქარობდა. 1964 წელს შედგა მხატვართა საბჭოს სხდომა არქიტექტურის მთავარი სამმართველოს ხელმძღვანელობით, რომელზეც განნიხილეს კიბის პროექტის სამი ვარიანტი. პირველი ვარიანტი ეკთვნოდა არქიტექტორ მ. საბუროვს. მეორე ვარიანტი შეიმუშავა აშოტ მეჟლუმიანმა, ხოლო მესამე - ე. ბრონზოვოიმ. ამ სამიდან შეარჩიეს აშოტ მეჟლუმიანის ვარიანტი. ზღვის კიბის მშენებლობა დაიწყო 1965 წელს. სამშენებლო სამუშაოები დასრულდა 1967 წელს, სანოემბრო დღესასწაულებისათვის. წლების განმავლობაში მშენებლობის საგანი არაერთხელ გამხდარა ადგილობრივი პრესიის კრიტიკის საგანი. განსაკუტრებიული კრიტიკით გამოდიოდა გაზეთი „Таганрогская правда“. პერესტროიკის შემდგომ პერიოდში, მას შემდეგ, რაც ტაგანროგის გემთსარემონტო ქარხანა და ნავსადგური გადავიდა კერძო პირების ხელში, ზღვის კიბეს მოაკლდა მზრუნველობა. 2015 წლის დოკუმენტებში ზღვის კიბე უკვე ოფიციალურად მოიხსენიება, როგორც „მეჟლუმიანის სახელობის კიბე“ და იმყოფება მუნიციპალურ ბალანსზე. 2015 წლის მარტში, კიბის ცენტრალურ სათვალთვალო მოედანზე ააშენეს კაფეტერია. ცნობილი ტაგანროგელი დიზაინერი ვლადიმირ ბერგოტი ამბობდა, რომ ეს იყო არქიტექტურული სადიზმი. ↑ Петровский К. По проекту таганрожца // Таганрогская правда. — 1997. — 1 ноября. — С. 3. ↑ 2.0 2.1 Собств. корр. Настойчиво выполнять обязательства. С собрания городского партийно-хозяйственного актива // Таганрогская правда. — 1964. — 28 авг. — С. 2. ↑ 3.0 3.1 3.2 Верготи В. Кружевная лестница Межлумяна — вчера, сегодня и будет ли она завтра? // vergoti.livejournal.com. — 2015. — 17 марта. ↑ Собств. корр. Выполнение комплексного плана — дело твоих рук, таганрожец! // Таганрогская правда. — 1965. — 3 июля. — С. 3. ↑ Собств. корр. Чудесный уголок // Таганрогская правда. — 1967. — 22 апр. — С. 4. ↑ 6.0 6.1 Шунин Л. Кровное дело Советов // Таганрогская правда. — 1967. — 23 июня. — С. 3. ↑ Иванова В. Лестница Межлумяна // Новая таганрогская газета. — 2008. — 25 мая. — С. 4. ↑ Skif_Tag. Страусы в Таганроге. Местечковое // skif-tag.livejournal.com. — 2015. — 10 апр.