laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ქვის ხიდი (სანქტ-პეტერბურგი)

ქვის ხიდი (რუს. Каменный мост) — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, ცენტრალურ და საადმირალოს რაიონებში (საზღვარი გადის ხიდზე) და ერთმანეთთან აკავშირებს ყაზანისა და სპასკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა 19,7 მეტრი, ხოლო სიგანე — 13,88 მეტრი. ხიდი ერთ-ერთი უძველესია სანქტ-პეტერბურგში და არის XVIII საუკუნის 60-იანი წლების ხიდმშენებლობის ხელოვნების ნიმუში. არის ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი და იცავს სახელმწიფო. მდებარეობს გოროხოვის ქუჩის ღერძზე. დინების ზემოთ მდებარეობს ფქვილის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — დემიდოვის ხიდი. უახლოესი მეტროს სადგურია (500 მ) „სადოვაია“. 1739 წლის 20 აგვისტოს ხიდს უწოდეს შუა ხიდი, თუმცა ეს სახელი პრაქტიკულად არ გამოიყენებოდა. თანამედროვე სახელწოდება ცნობილია 1769 წლიდან. XVIII საუკუნის ბოლოდან მოქმედებდა ვარიანტი ეკატერინეს ქვის ხიდი და ეკატერინეს ხიდი, არხის სახელწოდებიდან გამომდინარე. 1739 წლიდან ამ ადგილზე მოქმედებდა ხის ხიდი. 1766-1776 წლებში ხიდი ინჟინერ ვ. ი. ნაზიმოვის პროექტის მიხედვითა და ი. ნ. ბორისოვის მეთვალყურეობით გადააკეთეს და გახდა ქვის, თაღოვანი. ხიდი ისტორიაში შევიდა იმპერატორ ალექსანდრე II-ზე თავდასხმის გამო. 1880 წლის ზაფხულში ნაროდოვოლცები ანდრეი ჟელიაბოვი, ანდრეი პრესნიაკოვი და მაკარ ტეტიორკა ხიდზე დინამიტს ამონტაჟებენ, რათა იგი აეფეთქებინათ მასზე იმპერატორ ალექსანდრე II-ის გავლის დროს, რომელიც ამ დროს ზამთრის სასახლიდან ცარსკოე-სელოს რკინიგზის სადგურისკენ გაივლიდა. თავდასხმა, რომელიც დანიშნული იყო 16 აგვისტოს, არ შედგა, რადგან მაქსიმ ტეტიორკას არ ჰქონდა საათი და დააგვიანა დანიშნულ დროზე მისვლა. რამდენიმე დღის შემდეგ შეთქმულები ცდილობდნენ ღანმით დინამიტის დამონტაჟებას, მაგრამ ეს ვერ შეძლეს. 7 ფუთი დინამიტი ამოიღეს 1881 წელს, უკვე იმპერატორის გარდაცვალების შემდეგ. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с. Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 463. — 511 с. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 327. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Каменный мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [https://web.archive.org/web/20180803133822/http://encspb.ru/object/2855698180 დაარქივებული 2018-08-03 საიტზე Wayback Machine. Каменный мост] // Энциклопедия Санкт-Петербурга
დემიდოვის ხიდი

დემიდოვის ხიდი (რუს. Демидов мост) — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. ერთმანეთთან აკავშირებს ყაზანისა და სპასკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა 20,4 მეტრი, ხოლო სიგანე — 16,09 მეტრი. დემიდოვის ხიდი არხს კვეთს გრივცოვის შესახვევის ღერძზე (ადრე დემიდოვის შესახვევი). დინების ზემოთ მდებარეობს ქვის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — სენის ხიდი. უახლოესი მეტროს სადგურებია (150 მ) „სადოვაია“, „სენის მოედანი“ და „სპასკაია“. ხიდს სახელი ეწოდა დემიდოვის (ახლა გრივცოვის) შესახვევის მიხედვით, რომლის ღერძეც იგი მდებარეობს. პირველ ხიდს, რომელიც ამ ადგილზე ააშენეს 1739 წელს ერქვა პატარა საარის ხიდი, რადგან მასზე გადიოდა საარის აგარაკისკენ (ცარსკოე-სელოსკენ) მიმავალი გზა. 1844 წელს ფინანსთა მინისტრის ეგორ კანკრინის ინიციატივით ხიდს უწოდეს ბანკის ხიდი და დაუკავშირეს იქვე მდებარე ბანკის შენობას. 1893-1894 წლებში ქალაქის დუმა განიხილავდა ხიდის სახელის გადარქმევის საკითხს. 1895 წელს უწოდეს დემიდოვის ხიდი. 1776 წლიდან აქ მოქმედებდა ხის ხიდი. 1834-1835 წლებში ინჟინერ ეგორ ადამის პროექტის მიხედვით და არქიტექტორ პეტრე ბაზენის მონაწილეობით ხიდი გადააკეთეს და გახდა ერთმალიანი, თაღოვანი. ხიდის დიზაინი მსგავსია სხვა ტიპური თუჯის ტიუბინგების ხიდებისა (მწვანე ხიდი, მომღერლების ხიდი, ლურჯი ხიდი და სხვა). ხიდის დეკორატიული ელემენტები დაამზადეს ალექსანდროვსკის სახაზინო თუჯის ქარხანაში. მოაჯირების ერთ-ერთი ავტორი შესაძლებელია იყოს ანდრეი შტაკენშნეიდერი. 1954-1955 წლებში რესტავრაციის პერიოდში აღადგინეს გაუქმებული ფანარები. სარესტავრაციო სამუშაოების პროექტის ავტორი იყო ალექსანდრე როტაჩი. 1969 წელს აღადგინეს ხიდის არქიტექტურული დეტალები. 1998-1999წლებში მიმდინარეობდა კაპიტალური რემონტი ინჟინერ ვ. ვ. ზაიცევის პროექტის მიხედვით. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с. Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Блэк И., Ротач А. Чугунные арочные мосты в Ленинграде // Архитектурное наследство. — 1955. — № 7. — С. 143—156. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Демидов мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [https://web.archive.org/web/20171206230748/http://encspb.ru/object/2804005979 დაარქივებული 2017-12-06 საიტზე Wayback Machine. Демидов мост] //Энциклопедия Санкт-Петербурга
ასტროქიმია

ასტროქიმია — მეცნიერება რომელიც შეისწავლის მოლეკულების რაოდენობას, მოლეკულურ რეაქციებს და მათ ურთიერთქმედებას რადიაციასთან. ეს მეცნიერება ასტრონომიის და ქიმიის განშტოებაა. სიტყვა „ასტროქიმია“ მისაღებია როგორც მზის სისტემისთვის ისევე ინტერსტელარული საშვალოებისთვის. მეცნიერება ასევე შეისწავლის ელემენტებსა და იზოტოპებს შორის მზის სიტემის ციურ სხეულებში, როგორებიცაა ასტეროიდები, ამ დარგს ასევე უწოდებენ კოსმოქიმიას, ასევე ამ დარგს მისი შესწავლის საგნების გამო მოლეკულურ ასტროფიზიკასაც უწოდებენ. მოლეკულური გაზის ღრუბლის ქიმიური შედგენლობა, ევოლუცია და ბედი ამ დარგის განსაკუთრებული ინტერესებია იმიტომ რომ ეს გაზის ღრუბლები მზის სისტემასთან ერთად ჩამოყალიბდნენ. როგორც ასტრონომიის და ქიმიის ერთობლივი განშტოება, ამ დარგის ისტორია ერთდროულად მოიცავს როგორც ასტრონომიის ისე ქიმიის ისტორიას. სპექტოსკოპის გამოგონებამ და განვითარებამ უდიდესი როლი ითამაშა ამ დარგის წინსვლაში. ასტროქიმია — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) Astrochemistry დაარქივებული 2006-02-20 საიტზე Wayback Machine. division of theInternational Astronomical Union The University of Arizona Astrochemistry Group Astrophysics & Astrochemistry at Astrochemistry.eu The Astrochemistry Lab at NASA Ames Research Center The Astrochemistry Lab at NASA Goddard Space Flight Center The University of Leiden Laboratory for Astrophysics დაარქივებული 2009-01-29 საიტზე Wayback Machine. The astrochemist (Resources for Astrochemists & Interested Bystanders)
𐤑

𐤑 (სადე) — ფინიკიური დამწერლობის მეთვრამეტე ასო. სიმბოლურად გამოხატავს პაპირუსს. ქართული შესატყვისია ც, ებრაული ץ და צ, არაბული ض და ص, ბერძნული Ϻ, კირილური Ц, Ч, Џ და სხვ. 𐤑 — unicode.org Graphemica (𐤑)
ბირთვული რეაქცია

ბირთვული რეაქცია ბირთვულ ფიზიკასა და ბირთვულ ქიმიაში მინდინარეობს მაშინ, როდესაც ატომის შემადგენელი უმცირესი ნაწილაკების (პროტონი, ნეიტრონი და ელექტრონი) ბირთვები იშლება, ნადგურდება და იქიდან წარმოიშვება ნუკლოიდები, იმისათვის რომ ბირთვული რეაქცია განხორციელდეს საჭიროა მინიმუმ 1 ნუკლოიდის ტრანსფორმორება, ჩამოყალიბება. თუ დაშლილი ნაწილაკები რეაქციაში შედიან სხვა ნაწილაკებთან და ატომებთან, მაშინ ეს რეაქცია იქნება უბრალოდ ბირთვული გაფანტვის რეაქცია და არა ბირთვული რეაქცია. Schmitz, Taylor (1973). Nuclear Physics. Pergamon Press. ISBN 0-08-016983-X.
𐤒

𐤒 (ქოპ) — ფინიკიური დამწერლობის მეცხრამეტე ასო. სიმბოლურად გამოხატავს ნემსის ყუნწს. ქართული შესატყვისია ქ, ებრაული ק, არაბული ﻕ, ბერძნული Ϙ, Ψ (შესაძლ. Ҁ), ლათინური Q, კირილური Ҁ და სხვ. 𐤒 — unicode.org Graphemica (𐤒)
𐤓

𐤓 (როშ) — ფინიკიური დამწერლობის მეოცე ასო. სიმბოლურად გამოხატავს თავს. ქართული შესატყვისია რ, ებრაული ר, არაბული ﺭ, ბერძნული Ρ, ლათინური R, კირილური Р და სხვ. 𐤓 — unicode.org Graphemica (𐤓)
𐤔

𐤔 (შინ) — ფინიკიური დამწერლობის ოცდამეერთე ასო. სიმბოლურად გამოხატავს კბილს. ქართული შესატყვისია შ, ებრაული ש, არაბული س და ش, ბერძნული Σ, ლათინური S, კირილური С, Ш, Щ და სხვ. 𐤔 — unicode.org Graphemica (𐤔)
𐤕

𐤕 (ტაუ) — ფინიკიური დამწერლობის ოცდამეორე ასო. სიმბოლურად გამოხატავს ნიშანს. ქართული შესატყვისია ტ, ებრაული ת, არაბული ث და ت, ბერძნული Τ, ლათინური T, კირილური Т და სხვ. 𐤕 — unicode.org Graphemica (𐤕)
ქორუხბაღი

ქორუხბაღი (აზერ. Qoruqbağı) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,617 კაცი. ქორუხბაღი GEOnet სახელების სერვერზე
სენის ხიდი

სენის ხიდი (რუს. Сенной мост) — საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. ერთმანეთთან აკავშირებს ყაზანისა და სპასკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა 22,8 მეტრი, ხოლო სიგანე — 2,3 მეტრი. სენის ხიდი ერთმანეთთან აკავშირებს არხის სანაპიროს სენის მოედანთან. დინების ზემოთ მდებარეობს დემიდოვის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — კოკუშკინის ხიდი. უახლოესი მეტროს სადგურებია „სადოვაია“, „სენის მოედანი“ და „სპასკაია“. ხიდის სახელი ცნობილია 1951 წლიდან. სახელი უწოდეს სენის მოედნის სიახლოვის გამო. პირველი ხიდი ამ ადგილზე ააგეს 1931 წელს „ლენენერგოს“ გათბობის მილების გასაყვანად და ფეხით მოსიარულეებისათვის. ეს იყო ხის ხიდი, ასევე ხისავე საყრდენებზე. 1952 წელს ხიდს მეტალის საყრდენები დაუმონტაჟეს. პროექტი შეიმუშავა „Лендормостпроект“-ის ინსტიტუტის ინჟინერმა პ. ვ. ბაჟენოვმა. 2017 წელს სენის ხიდი დახურეს კაპიტალურ რემონტთან დაკავშირებით. ამის გამო იგი მთლიანად დაშალეს. ხიდი ერთმალიანია და მეტალისგანაა აგებული. ხიდის მოაჯირები რკინისაა, სადა ფორმებით. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Сенной мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
კოკუშკინის ხიდი

კოკუშკინის ხიდი (რუს. Кокушкин мост) — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. ერთმანეთთან აკავშირებს ყაზანისა და სპასკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა 20 მეტრი, ხოლო სიგანე — 13,1 მეტრი. კოკუშკინის ხიდი ერთმანეთთან აკავშირებს სტოლიარნისა და კოკუშკინის შესახვევებს. დინების ზემოთ მდებარეობს სენის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — ამაღლების ხიდი. უახლოესი მეტროს სადგურებია „სადოვაია“, „სენის მოედანი“ და „სპასკაია“. ხიდმა სახელწოდება მიიღო ვაჭარ ვასილი კოკუშკინის გვარის მიხედვით, რომლის სახლიც განთავსებული იყო კოკუშინის შესახვევისა და სადოვიის ქუჩის კუთხეში. 1779 წლიდან ხიდს ეწოდება კოკუშკინის ხიდი, 1768 წლიდან 1873 წლამდე ხიდს ერქვა კაკუშკინის ხიდი. ხიდი ააგეს XVIII საუკუნის ბოლოს, იმ პერიოდში როცა გრიბოედოვის არხის სანაპიროს გრანიტის ფილებით აპირკეთებდნენ. 1872 წელს ჩაუტარდა კაპიტალური რემონტი, თაღების კონსტრუქცია დაამზადეს ძველი კონსტრუქციის მაგალითზე. ადრინდელი ხიდი არაერთხელ გაარემონტეს და ამ სახით შემონახული იყო 1946 წლამდე. 1946-1947 წლებში მოძველებული ხის კონსტრუქცია და საყრვენები მეტალით შეცვალეს. პროექტი შეიმუშავა „ლენხიდმშენის“ საპროექტო განყოფილების ინჟნერმა ბორის ლევინმა და არქიტექტორმა ლევ ნოსკოვმა. ხიდი ერთმალიანია და მეტალისგანაა აგებული. ხიდი გამოიყენება როგორც ფეხით, ასევე ტრანსპორტით გადასაადგილებლად. ავტომობილებისათვის გამოყოფილია ორი ზოლი. საფეხმავლო ნაწილი მოასფალტებულია. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 161. — 511 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 111. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Кокушкин мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
ნაცვლიშვილი

საკუთარი სახელი ნაცვლიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: ანა ნაცვლიშვილი — იურისტი ანტონ ნაცვლიშვილი — სამხედრო მოღვაწე ბექა ნაცვლიშვილი — პოლიტიკოსი, სოციოლოგი გია ნაცვლიშვილი — პოლიტიკოსი, სპორტსმენი გიორგი ნაცვლიშვილი — ქირურგი დავით ნაცვლიშვილი — მხატვარ-სატირიკოსი დავით ნაცვლიშვილი — რეჟისორი დავით ნაცვლიშვილი — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი დიმიტრი ნაცვლიშვილი — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი ვახტანგ ნაცვლიშვილი — სპორტსმენი (კალათბურთი) თეიმურაზ ნაცვლიშვილი — მსახიობი, სცენარისტი ვლადიმერ ნაცვლიშვილი — მწერალ ლადო ბზვანელის ნამდვილი სახელი და გვარი ლაშა ნაცვლიშვილი — იურისტი, პოლიტიკოსი ნიკოლოზ ნაცვლიშვილი (ნაცვალოვი) — რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორი ნიკოლოზ ნაცვლიშვილი — იურისტი, პოლიტიკოსი პაატა ნაცვლიშვილი — ჟურნალისტი, ლიტერატორი, მხატვარი პელაგია ნაცვლიშვილი — ექიმი, საზოგადო მოღვაწე
Pearson plc

Pearson PLC (ზოგჯერ ქართული ასოებით: პირსონი) — ბრიტანული ტრანსნაციონალური საგამომცემლო და საგანმანათლებლო კომპანია, რომლის სათაო ოფისი ლონდონში მდებარეობს. ის სხვადასხვა ქვეყანაში სასწავლო მასალებსა და სერვისებს ქმნის ინსტიტუციების, სამთავრობო და ინდივიდუალური სწავლებისათვის. კომპანია ქმნის ტესტებს, სასწავლო მეთოდებს, შეფასების სისტემებს და სხვა არაერთ სასწავლო სერვისს, მათ შორის მასწავლებელთა გადამზადების პროგრამებს, საგანმანათლებლო კომპიუტერულ პროგრამებსა და მისთ. Pearson-ი ასევე ფლობს და მართავს სკოლებს. კომპანია 1844 წელს სამუელ პირსონმა დააარსა. ის 2015 წლამდე ფლობდა გაზეთს „The Financial times“, რომელიც აღნიშნულ წელს Nikkie-ს მიყიდა, თავად კი სტრატეგია შეცვალა და მთლიანად განათლებაზე ფოკუსირდა. განათლება დიდი ხნის განმავლობაში კომპანიის მთავარი მიმართულება იყო: პირსონი არის სახელმძღვანელოების და მასთან დაკავშირებული მასალების მსოფლიოს საუკეთესო გამომცემელი. კომპანია სკოლებს, უმაღლეს სასწავლებლებს და პროფესიონალებს საგანმანათლებლო მასალებით უზრუნველყოფს. ამის გარდა, პირსონი ფლობს Penguin Random House-ის, ერთ-ერთი ცნობილი გამომცემლის 47%-იან წილს. ეს წილი მისი შემოსავლების 15%-ის მომტანია. Pearson PLC დღეისათვის 28 კომპანიას ფლობს. მათ შორისაა Integrated Analytics LLC, Multi Holding, GlobalEnglish, Global Education & Technology Group, Pearson eCollege და სხვა. 2015 წელს კომპანია მუშაობდა ბრენდის დიზაინის სააგენტოსთან, Together Design-თან, რომ ერთობლივი ძალებით შეექმნათ კომპანიის ლოგო. ახალი ლოგო არის კითხვისა და ძახილის ნიშნების ისეთი კომბინაცია, რომ შეიქმნას ინგლისური ასო „P“. Pearson-ის საქმიანობა სამ ძირითად სეგმენტად იყოფა: ჩრდილოეთ ამერიკა, რომელზეც შემოსავლების ⅔ ნაწილი მოდის, მოიცავს სკოლებს, უმაღლეს განათლებას და პროფესიონალურ ბიზნესებს აშშ-ში და კანადაში ე.წ. Core School, რომელიც მოიცავს სკოლებს, უმაღლესებს და ჩამოყალიბებულ ბიზნესებს დიდ ბრიტანეთში, ავსტრალიასა და იტალიაში მზარდი სკოლა, რომელიც ფოკუსირდება სწრაფად მზარდ ქვეყნებზე, როგორებიცაა ჩინეთი, ბრაზილია, ინდოეთი და სამხრეთ აფრიკა. კომპანია უშვებს სახელმძღვანელოებს ისეთი ბრენდების ქვეშ, როგორებიცაა BTEC, Bug Club, Fronter, GradPoint, Schoolnet და SuccessNet. დიდ ბრიტანეთში პირსონი იყენებს საგამოცდო საშუალება Edexcel-ს, რომელიც უშუალოდ დიდ ბრიტანეთში გამოიყენება. Pearson plc Official website (ინგლისური) Pearson plc - კუთვნილი კომპანიები მონაცემთა ბაზაში OpenCorporates (ინგლისური) List of Pearson-owned companies დაარქივებული 2016-12-20 საიტზე Wayback Machine. from the Columbia Journalism Review (ინგლისური) Mary H. Munroe. (2004)Pearson Timeline. The Academic Publishing Industry: A Story of Merger and Acquisition. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 20 October 2014. (ინგლისური) ↑ 1.0 1.1 1.2 Preliminary Results 2017 (PDF). ციტირების თარიღი: 11 March 2018. ↑ „The World's 54 Largest Publishers, 2017“. Publisher's Weekly. 2017-08-25. ციტირების თარიღი: 2017-11-29. ↑ „Private equity to buy Pearson's IDC for $3.4 billion“. Reuters. 4 May 2010. ციტირების თარიღი: 18 August 2010. ↑ 4.0 4.1 4.2 „ბლუმბერგის ოფიციალური საიტი“. ციტირების თარიღი: 2018-12-29. დამოწმება journal საჭიროებს |journal=-ს (დახმარება)
Parasyte

Parasyte (იაპონ. 寄生獣?) — იაპონური საშინელებათა ჟანრის მანგა, შექმნილი ჰიტოში ივააკის მიერ. პირველად გამოქვეყნდა 1988 წელს, ხოლო შემდეგ, უკვე 2014 წელს გამოვიდა ანიმე ადაპტაციის სახით რომელსაც ერქვა Parasyte -the maxim-. ამის შემდეგ 2014–2015 წლებში გამოვიდა 2 მხატრული ფილმი. Official manga website დაარქივებული 2014-10-08 საიტზე Wayback Machine. at Afternoon (იაპონური) Official anime website (იაპონური) Official film website (იაპონური) „Parasyte“ (მანგა) საიტის Anime News Network ენციკლოპედიაში „Parasyte -the maxim-“ (ანიმე) საიტის Anime News Network ენციკლოპედიაში
თავისუფალი უნივერსიტეტის საერთაშორისო ურთიერთობების სკოლა

თავისუფალი უნივერსიტეტის საერთაშორისო ურთიერთობების სკოლა - თავისუფალი უნივერსიტეტის ყველაზე ძველი სკოლა, რომელიც 1991 წელს დაარსდა. თავდაპირველად საერთაშორისო ურთიერთობების სკოლა იყო აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტის - დამოუკიდებელი სასწავლო დაწესებულების შემადგენელი ნაწილი, თუმცამ 2007 წლიდან იგი კახა ბენდუქიძეს მიერ შექმნლი თბილისის თავისუფალი უნივერსიტეტის დამფუძნებელი სკოლა გახდა ბიზნესისა (ESM) და სამართლის სკოლებთან ერთად. 2016 წელს აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტი გაიყო ორად - საერთაშორისო ურთიერთობების სკოლად და აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტად, რომელმაც კვლევითი ცენტრის ფუნქციები შეიძინა. თავისუფალი უნივერსიტეტის საერთაშორისო ურთიერთობების სკოლის დეკანი არის პროფესორი თინათინ ქაროსანიძე. საბაკალავრო პროგრამაზე სტუდენტი სწავლობს საერთაშორისო ურთიერთობების თეორიას, როგორც სამეცნიერო დისციპლინას; მსოფლიოს ისტორიას პოლიტიკურ, ეკონომიკურ, სოციალურ და იდეოლოგიურ ჭრილში; საერთაშორისო ინსტიტუტებს შორის ურთიერთობებსა და მიმდინარე პროცესებს; საქართველოს ადგილსა და როლს თანამედროვე საერთაშორისო სისტემაში. საერთაშიროსო ურთიერთობების სკოლის სტუდენტი საფუძვლიანად (C1 დონე) ეუფლება აღმოსავლურ (არაბული, სპარსული, ჩინური, იაპონური, კორეული და თურქული) და დასავლურ (ესპანური, ფრანგული, გერმანული) ენებს. სწავლობენ არჩეული რეგიონების (ახლო და შორეული აღმოსავლეთი, ამერიკა, ევროპა) ისტორიას, კულტურას, რელიგიასა და ეკონომიკას. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 საერთაშიროსო ურთიერთობების სკოლა - თავისუფალი უნივერსიტეტის ვებ-გვერდი
ფერადი მუსიკა

ფერადი მუსიკა — მუსიკის შეხამება სინათლისა და ფერის ეფექტთან. ემყარება სინოფსიას. მუსიკის თეორიტიკოსი ლ. ბ. კასტელი შეეცადა შეექმნა აპარატი, რომელიც კლავესინზე აღბეჭდავდა ფერთა ჰარმონიას, ნიუტონის ბგერებისა და ფერის წარმოდგენების შესაბამისად. ალექსანდრე სკრიაბინმა შემოიტანა სიმფონიური პოემის „პრომეთეს“ („ცეცხლის პოემა“) პარტიტურაში „Luce“ (სინათლე) და ფიქრობდა ჩაერთო „სინათლის სიმფონია“ მის მიერ ჩაფიქრებულ „მისტერიის პარტიტურაში“. ფერადი მუსიკის შექმნის ცდები, სათანადო მუსიკის ოპტიკურ საკრავებთან ერთად, ეკუთვნის უნგრელ კომპოზიტორს ა. ლასლოს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 258.
ამაღლების ხიდი (სანქტ-პეტერბურგი)

ამაღლების ხიდი (რუს. Вознесенский мост) — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. ერთმანეთთან აკავშირებს ყაზანისა და სპასკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა 19,3 მეტრი, ხოლო სიგანე — 20 მეტრი. ამაღლების ხიდი გრიბოედოვის არხს კვეთს ამაღლების ქუჩის ღერძზე. დინების ზემოთ მდებარეობს კოკუშკინის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — პოდიაჩესკის ხიდი. უახლოესი მეტროს სადგურებია (600 მ) „სადოვაია“, „სენის მოედანი“ და „სპასკაია“. ხიდმა თავისი სახელწოდება მიიღო 1739 წლის 20 აგვისტოს ამაღლების ეკლესიის მიხედვით, რომელიც 1760-იან წლებში ააშენეს ხიდის ახლოს ანტონიო რინალდის პროექტის მიხედვით და დაანგრიეს 1936 წელს. 1735 წლიდან მოქმედებდა ხის ხიდი. 1790 წელს დასრულდა ეკატერინეს არხის (ამჟამად გრიბოედოვის არხის) სანაპიროს ამ კონკრეტული ნაწილის გრანიტით მოპირკეთება. მათ შორის მოაპირკეთეს ხიდიც. ხიდის გადაკეთების პროექტის ერთ-ერთი ავტორი იყო არიტექტორი გოტლიბ პაულსენი. 1919 წელს მიმდინარეობდა ხიდის კაპიტალური რემონტი, გაოიცვალა თაღების დეტალები. ხიდის სიგანე კვლავ ძველი დარჩა. 1930 წელს ტრამვაის ხაზის გაყვანასთან დაკავშირებით ხიდი გააფართოვეს. 1957 წლისათვის ხიდი ავარიულ მდგომარეობაში აღმოჩნდა. მასზე მოძრაობა დაიკეტა 1957-1958 წლებში და გადააკეთეს ერთმალიან, მეტალის ხიდად. პროექტის ავტორი იყო „Ленгипроинжпроекте“-ის მთავარი ინჟინერი ბორის ლევინი. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 161. — 511 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 111. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Вознесенский мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [მკვდარი ბმული] Вознесенский мост //Энциклопедия Санкт-Петербурга
ფიზიკური იდეალიზმი

„ფიზიკური“ იდეალიზმი — მიმართულება ფილოსოფიაში, რომლის მიხედვით ფიზიკის ახალი აღმოჩენები თითქოს ასაბუთებს იდეალიზმის სამართლიანობას და უარყოფს მატერიალიზმს. წარმოიშვა XIX-XX საუკუნის მიჯნაზე, როდესაც ფიზიკაში ახალი აღმოჩენების შედეგად დაიმსხვრა სამყაროს მექანისტური სურათი, რომელიც კლასიკურ ფიზიკას ემყარებოდა. ტერმინი „ფიზიკური“ იდეალიზმი შემოიღო ვლადიმერ ლენინმა. მან ამ მიმართულების წარმოშობის მიზეზად მიიჩნია ფიზიკის მათემატიზაცია და ზოგიერთი ფიზიკოს-ფილოსოფოსის მხრივ დიალექტის უცოდინრობა. ლენინი აღნიშნავდა, რომ „ფიზიკური“ იდეალიზმი დროებითი ზიგზაგია, წარმავალი ავადმყოფური პერიოდია მეცნიერების ისტორიაში. ფიზიკური იდეალიზმი აღორძინდა 30-იან წლებში. მის აღორძინებას ხელი შეუწყო ელემენტარული ნაწილაკების ფიზიკაში ახალი აღმოჩენების არასწორმა ინტერპრეტაციამ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 290.
ელოშვილი

საკუთარი სახელი ელოშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: ალექსანდრე ელოშვილი — რეჟისორი დავით ელოშვილი — სპორტსმენი (მკლავჭიდი) ვლადიმერ ელოშვილი — ფეხბურთელი, მწვრთნელი ილია ელოშვილი — პოლიტიკოსი, მენეჯერი ომარ ელოშვილი — პოლიტიკოსი
პოდიაჩესკის ხიდი

პოდიაჩესკის ხიდი (რუს. Подьяческий мост) — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. ერთმანეთთან აკავშირებს ყაზანისა და სპასკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა 19 მეტრი, ხოლო სიგანე — 20,6 მეტრი. ხიდზე მდებარე ობელისკებს ფანარებით იცავს სახელმწიფო. პოდიაჩესკის ხიდი აკავშირებს დიდ პოდიაჩესკის ქუჩასა და ფანარების შესახვევს. დინების ზემოთ მდებარეობს ამაღლების ხიდი, ხოლო ქვემოთ — ლომების ხიდი. უახლოესი მეტროს სადგურებია „სადოვაია“, „სენის მოედანი“ და „სპასკაია“. ხიდმა სახელწოდება მიიღო დიდი პოდიაჩესკის ქუჩის მიხედვით, რომელმაც თავის მხრივ, ისევე როგორც მცირე და შუა პოდიაჩესკის ქუჩებმა სახელი მიიღეს XVIII საუკუნეში პეტერბურგის ამ რაიონში მცხოვრები დაბალი თანამდებობის პირებისაგან, რომლებსაც ზოგჯერ პოდიაჩებს ეძახდნენ. სახელწოდება ცნობილია 1910 წლიდან და 1920 წლამდე გამოიყენებდა ტერმინი პოდიაჩესკის საფეხმავლო ხიდი. 1906 წელს ამ ადგილზე ინჟინერ პ. ა. ლიხაჩევის პროექტის მიხედვით ააგეს ხის ერთმალიანი საფეხმავლო ხიდი. 1938 წელს ხის თაღების ნაგებობა შეცვალეს მეტალის საყრდენებით, ამის შემდეგ ხიდის სიგრძე გახდა 20 მეტრი, ხოლო სიგანე — 2,25 მეტრი. 1971-1972 წლებში „Ленгипроинжпроект“-ის ინჟინრის ლ. ნ. სობოლევისა და არქიტექტორ ლევ ნოსკოვის პროექტის მიხედვით ააგეს ერთმალიანი რკინა-ბეტონის ხიდი. ხიდზე დააყენეს გრანიტის ობელისკები ფანრებით, რომელიც ადრე ამშვენებდა ვედენის არხზე მდებარე ალექსანდროვსკის ხიდს, რომელიც აგებული იყო 1808-1814 წლებში არქიტექტორ უილიამ გესტეს პროექტის მიხედვით. არხის ამოვსების შემდეგ ალექსანდროვსკის ხიდი დაშალეს და მხატვრული ღირებულების მქონე ობელისკები გადაიტანეს პოდიაჩესკის ხიდზე. 1998 წლის რემონტის დროს აღადგინეს ვარაყი და ასევე ფანრების მინები. ხიდი ამჟამად ერთმალიანია, აქვს ორი სავალი ზოლი ავტომობილებისათვის და ასევე ტროტურები ფეხით მოსიარულეებისათვის. ორივე სავალი ნაწილი მოასფალტებულია. Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 161. — 511 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 111. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Подьяческий мост //СПб ГБУ «Мостотрест»