laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ბესარიონ გუგუშვილი

ბესარიონ გუგუშვილი (დ. 6 მაისი, 1945, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი ეკონომისტი, საინფორმაციო ტექნოლოგიის სპეციალისტი, პოლიტიკოსი და საქართველოს პირველი პრემიერ-მინისტრი. 1994 წლიდან ემიგრაციაშია. ეკონომიურ მეცნიერებათა კანდიდატი (1971). ეკონომისტ პაატა გუგუშვილის შვილი. ბესარიონ გუგუშვილი სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიურ ფაკულტეტზე 1962–63 წლებში; თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტზე თურქეთის ისტორიის სპეციალობით 1966–67 წლებში; თბილისის უცხო ენათა ინსტიტუტში 1967–70 წლებში. 1973 წლიდან იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ინფორმაციის ცენტრის განყოფილების გამგე, შემდეგ დირექტორის მოადგილე. ბესარიონ გუგუშვილი 1990–91 წლებში იყო საქართველოს კულტურის მინისტრის მოადგილე და იმავდროულად შერეული სახელმწიფო-კერძო კომპანიის „საქართველოს კინოკორპორაციის“ პრეზიდენტი, რომელიც შეიქმნა ყოფილი სახელმწიფო კინომატოგრაფიის კომიტეტისა და ყოფილი კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ გაერთიანებისა და რეორგანიზების შედეგად (1991). ბესარიონ გუგუშვილი 1991 წლის 21 აგვისტოს, მას შემდეგ რაც თენგიზ სიგუამ თანამდებობა დატოვა, საქართველოს პრეზიდენტ ზვიად გამსახურდიას ბრძანებულებით დაინიშნა საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობის თავმჯდომარის მოვალეობის შემსრულებლად, ხოლო 1991 წლის 26 აგვისტოს, საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის შექმნისა და პრემიერ-მინისტრის თანამდებობის დაწესების კანონების მიღებისთანავე პრეზიდენტის მიერ დაინიშნა პრემიერ-მინისტრის თანამდებობაზე, რაც იმავე დღეს დაამტკიცა უზენაესმა საბჭომ. 1991–92 წლებში სამოქალაქო ომის დროს გუგუშვილი ზვიად გამსახურდიასთან ერთად დევნილობაში წავიდა, ამის შემდეგ იგი 1993 წლის აჯანყებაშიც მონაწილეობდა, ზვიად გამსახურდიას მხარდამხარ. აჯანყების დამარცხებისა და გამსახურდიას სიკვდილის შემდეგ, გუგუშვილი 1994 წელს იყო ჩეჩნეთის რესპუბლიკა იჩქერიას მინისტრთა კაბინეტის წევრი, 1995 წელს ფინეთისგან პოლიტიკური თავშესაფარი მიიღო და საცხოვრებლად ფინეთში გადავიდა. 2015 წლისთვის იგი ვანტააში ცხოვრობდა. ბესარიონ გუგუშვილი 1978 წლიდან ეწეოდა კომპიუტერული ფონტების შექმნას — ე.წ. BPG ფონტები, სხვა ნამუშევართა შორის მისი შექმნილია DejaVu ფონტების ქართული ზონა. მონაწილეობდა Nokia Pure ფონტის ქართული ზონის შექმნაში. ბესარიონ გუგუშვილმა 1988 წელს შექმნა ქართული შრიფტებით გაწყობილი პირველი სამაგიდო კომპიუტერული გამომცემლობის სისტემა, რომლითაც დაიბეჭდა პირველი კომპიუტერული ტექნოლოგიით მომზადებული გაზეთი „სამშობლო“, რითაც საქართველოში საფუძველი ჩაეყარა გაციფრულებულ საგამომცემლო-სასტამბო წარმოებას. ბესარიონ გუგუშვილმა 1996 წელს შექმნა მისივე (BPG) დინამიური (ვების) შრიფტებით გაწყობილი საერთაშორისო კოდირების სტანდარტის შესაბამისი პირველი ქართული ვებსაიტი „შავლეგო“, ხოლო 1997 წელს — მეორე საიტი „ქართული ვების ტიპოგრაფია“, რომელიც ვებსა და ინტერნეტში ქართულისთვის უნიკოდის სტანდარტის გამოყენებას ეძღვნებოდა. ქართული პოლიტეკონომია, გაზ. „რესპუბლიკა“, 27.8.1991, გვ.3-4 ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 174. საქართველოს სახელმწიფოს ხელმძღვანელები, ტ. XVIII, ბესარიონ გუგუშვილი, ოფიციალური დოკუმენტები, ინტერვიუები, თბ., 2020 ISBN 978-9941-9653-7-1 ბესარიონ გუგუშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი პირადი გვერდი ბესარიონ გუგუშვილი BPG ბესარიონ გუგუშვილის ფონტები Gorgeous Georgian for Nokia Pure საქართველო მცირე ბიოგრაფია დაარქივებული 2012-06-29 საიტზე Wayback Machine.
შეკლტონის პირველი ექსპედიცია

ბრიტანეთის ანტარქტიკული ექსპედიცია 1907-1909 წწ. (ინგლ. The British Antarctic Expedition 1907–09), ასევე ცნობილია, როგორც „ნიმროდის“ ექსპედიცია (ინგლ. Nimrod Expedition) — ერნესტ შეკლტონის სამი დამოუკიდებელი ექსპედიციიდან პირველი. ექსპედიციის მიზანი იყო გეოგრაფიული სამხრეთ პოლუსის მიღწევა, თუმცა შეკლტონი იძულებული გახდა დაბრუნებულიყო არასწორად გათვლილი ტაქტიკისა და საპოლუსო გუნდის წევრების გამოფიტვის გამო. მას პოლუსამდე სულ რაღაც 180 კმ დააკლდა. ექსპედიცია მიმდინარეობდა შეკლტონის ყოფილი უფროსის — რობერტ სკოტის პოლიტიკური ზეწოლის პირობებში. თუმცა სწორედ სკოტმა 1912 წლის 17 იანვარს ინგლისელებიდან პირველმა მიაღწია სამხრეთ პოლუსს. მიუხედავად იმისა, რომ მთავარ მიზანს მაინც ვერ მიაღწიეს, ექსპედიციამ „ნიმროდზე“ ანტარქტიკული მატერიკის შესახებ ვრცელი სამეცნიერო ინფორმაცია მოიპოვა. შეკლტონმა და მისმა თანამგზავრებმა პირველებმა გადალახეს ტრანსანტარქტიკული მთები და მიაღწიეს სამხრეთპოლარული პლატოს ცენტრს. მათ აღმოაჩინეს ბირდმორის მყინვარი. ექსპედიციის ჩრდილოეთ პარტიამ პირველმა მიაღწია სამხრეთ მაგნიტურ პოლუსს. განხორციელდა პირველი ასვლა ვულკან ერებუსზე. ექსპედიციაში მონაწილეობდნენ მომავალში ცნობილი ბრიტანელი და ავსტრალიელი პოლარეთის მკვლევრები, მათ შორის დაგლას მოუსონი და რეიმონდ პრისტლი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: შეკლტონის პირველი ექსპედიცია British Antarctic Expedition 1907—1909 დაარქივებული 2008-03-31 საიტზე Wayback Machine. at the New Zealand Antarctic Heritage Trust Nimrod, Crew and Personnel List დაარქივებული 2009-06-28 საიტზე Wayback Machine. at Cool Antarctica The Nimrod expedition, 1907—1909 at the Glasgow Digital Library «Shackleton hut to be resurrected» at BBC News
ვილჰელმ ფილხნერი

ვილჰელმ ფილხნერი (გერმ. Wilhelm Filchner; დ. 13 სექტემბერი, 1877, მიუნხენი — გ. 7 მაისი, 1957, ციურიხი) — გერმანელი მოგზაური და მწერალი, ცენტრალური აზიის, არქტიკისა და ანტარქტიკის უბნების მკვლევარი. 1900 წელს ცხენით გადალახა პამირი. 1903–1905 წლებში ალბერტ ტაფელთან ერთად განახორციელა ექსპედიცია დასავლეთ ჩინეთში, გამოიკვლია რაიონი სინინიდან ტიბეტამდე. 1910 წელს მუშაობდა შპიცბერგენზე. 1911–1912 წლებში ხელმძღვანელობდა გერმანიის მე-2 სამხრეთპოლარულ ექსპედიციას, რომელმაც ანტარქტიდისკენ გაცურა ხომალდ „დოიჩლანდზე“. ანტარქტიკის შელფურ წყლებში მან აღმოაჩინა და გამოიკვლია პრინც ლუიტპოლდის მიწა, სადაც მის მიერ აღმოჩენილ 500 000 კმ² ფართობის მქონე ყინულოვან ველს 1912 წელს მის პატივსაცემად უწოდეს ფილხნერის შელფური მყინვარი. 1926–1928 წლებში ფილხნერმა განახორციელა ახალი ექსპედიციები ცენტრალურ აზიაში, რომელთა დროსაც ტარიმის აუზსა და ქაშმირს შორის, ასევე სინინის, ცაიდამის ჭაობებისა და ტიბეტს შორის მდებარე რაიონებში მან ჩაატარა ელექტრომაგნიტური და მეტეოროლოგიური გამოკვლევები. ამავე სამეცნიერო სამუშაოების გასატარებლად ომისწინანდელ წლებში ფილხნერი ნეპალშიც გაემგზავრა. მეორე მსოფლიო ომის დროს მკვლევარი ინგლისელების მიერ ინტერნირდა ინდოეთში, საიდანაც ევროპაში 1951 წელს დაბრუნდა. Трешников А. Ф., История открытия и исследования Антарктиды, М.: Географгиз, 1963. — გვ. 431.
სირასე ნობუ

სირასე ნობუ (იაპონ. 白瀬 矗; დ. 20 ივლისი, 1861 — გ. 4 სექტემბერი, 1946) — იაპონელი სამხედრო მოღვაწე, 1910-1912 წლების იაპონიის ანტარქიკული ექსპედიციის ხელმძღვანელი. დაიბადა 1861 წელს კონოურაში. 1879 წელს ჩააბარა კავალერიულ სასწავლებელში. პირველი ექსპედიცია გაატარა კურილის კუნძულებზე 1893 წელს. მონაწილეობდა რუსეთ-იაპონიის ომში, სადაც ლეიტენანტის წოდება მიიღო. დემობილიზაციის შემდეგ ცხოვრობდა კარაფუტოში. ომის შემდეგ წამოაყენა ჩრდილოეთ პოლუსზე ექსპედიციის მოწყობის იდეა, მაგრამ ფრედერიკ კუკისა და რობერტ პირის განცხადების შემდეგ, 1909 წელს სირასემ დაიწყო ექსპედიციის მომზადება სამხრეთ პოლუსზე გასამგზავრებლად. ექსპედიციამ სახელმწიფოს მხარდაჭერა ვერ მიიღო, რადგან პრემიერ-მინისტრი კაცურა ტარო და ექსპედიციის მხარდაჭერის ასოციაციის თავმჯდომარე ოკუმა სიგენობუ პოლიტიკური მოწინააღმდეგეები იყვნენ. სირასე ნობუ გარდაიცვალა 1946 წლის 4 სექტემბერს კორომოს დასახლებაში (თანამედროვე ტოიოტა). Shirase, Nobu (25 March 1912). «Japanese Story of Polar Trip» (PDF). The New York Times. Retrieved on 12 October 2008. Shirase Nobu, 1861–1946. www.south-pole.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-10. ციტირების თარიღი: 24 September 2008. С. Сактаганов. 2-ое участие сахалинских каюров в антарктической экспедиции Статья по материалам книги Сэкия Тоситака «История экспедиции Сирасэ» (перевод Виктора Незамутдинова), изданной в 2002 году. Экспедиция Нобу Сирасэ на сайте coolantarctica.com[მკვდარი ბმული] Hamre, Ivar (November 1933). «The Japanese South Polar Expedition of 1911—1912: A Little-Known Episode in Antarctic Exploration». The Geographical Journal, Vol. 82, No. 5, pp. 411—423. Riffenburgh, Beau (2007). Encyclopedia of the Antarctic''. CRC Press. Скотт, Амундсен… и Нобу Сирасе! დაარქივებული 2012-01-25 საიტზე Wayback Machine. Краткая биография Сирасэ Нобу на японском языке დაარქივებული 2015-02-03 საიტზე Wayback Machine.
ჟან-ბატისტ შარკო

ჟან-ბატისტ ოგიუსტ ეტიენ შარკო (ფრანგ. Jean-Baptiste Etienne Auguste Charcot; 15 ივლისი 1867, ნიოი-სიურ-სენი — 16 სექტემბერი 1936) — ფრანგი პოლარეთის მკვლევარი, ოკეანოგრაფი, მედიკოსი და სპორტსმენი. ცნობილი ექიმ-ფსიქიატრის, ჟან მარტენ შარკოს ვაჟი. შარკო იყო საფრანგეთის მეცნიერებათა აკადემიის წევრი (franc. l’Académie des Sciences) 1926 წლიდან. საფრანგეთის სამედიცინო მეცნიერებათა აკადემიის წევრი (franc. l’Académie de Médecine). 1929 წელს გახდა საფრანგეთის სამხედრო-საზღვაო აკადემიის წევრი (franc. l’Académie de la Marine). საპატიო ლეგიონის ორდენის უმაღლესი ოფიცერი (ფრანგ. Ordre national de la Légion d’honneur). Voyage au pôle Sud (1903—1905), Librairie Gelly, 1971 Le «Pourquoi pas?» dans l’Antarctique 1908—1910, Arthaud, Paris, 1996, ISBN 2-7003-1088-8 La Mer du Groenland, GNGL Productions, 1998 ISBN|2-9133623-00-X Sur les traces du «Pourquoi-Pas?» დიდ საბჭოთა ენციკლოპედიაში ბიოგრაფია დაარქივებული 2011-07-20 საიტზე Wayback Machine. კალანოვი ნ. ა. პირველაღმომჩენთა ხომალდების სახელწოდებები
მაკ-მერდოს მშრალი ველები

კოორდინატები: 77°28′ ს. გ. 162°31′ ა. გ.﻿ / ﻿77.467° ს. გ. 162.517° ა. გ.﻿ / -77.467; 162.517 მაკ-მერდოს მშრალი ველები (ინგლ. Dry Valleys) — ვიქტორიას მიწის სამი ანტარქტიკული ოაზისის (ვიქტორია, რაიტი, ტეილორი) ტერიტორია ანტარქტიკაში, მაკ-მერდოს სრუტიდან დასავლეთითა. ეს არის ყინულით დაუფარავი ყველაზე დიდი (დაახლოებით 8 კმ²) რაიონი ანტარქტიდაში. მშრალი ველები — ყველაზე მშრალი ადგილია დედამიწაზე. მშრალი ველების ზოგიერთ რაიონს წვიმა და თოვლი არ უნახავს აგერ უკვე ორი მილიონი წელია. მშრალი ველები იმდენად ახლოსაა მარსის ბუნებრივ პირობებთან, რომ ნასა იქ ატარებდა დასაშვები კოსმოსური აპარატების, „ვიკინგის“ ცდებს. ↑ მაკ-მერდოს მშრალი ველები, ანტარქტიდა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-06-13. ციტირების თარიღი: 2013-10-31. ↑ Стивен Фрай. «Книга всеобщих заблуждений»
საქართველოს ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოების არჩევნები 2014

საქართველოს ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოების არჩევნები (2014) — ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოების არჩევნები საქართველოში, რომლის პირველი ტური გაიმართა 2014 წლის 15 ივნისს, ხოლო მეორე ტური — 12 ივლისს. ამ არჩევნებს წინ უსწრებდა საპარლამენტო (2012) და საპრეზიდენტო (2013) არჩევნები, რომლებშიც კოალიცია „ქართულმა ოცნებამ“ გაიმარჯვა. არჩევნები გაიმართა 76 მუნიციპალიტეტში. მერები და გამგებლები აირჩიეს პირდაპირი წესით 50%-იანი ბარიერით. პარტიულ-პროპორციული წესით არჩევნებში მონაწილეობდნენ: №1 – საარჩევნო ბლოკი არასაპარლამენტო ოპოზიცია (კახა კუკავა, ფიქრია ჩიხრაძე) - (თავისუფალი საქართველო და ახალი მემარჯვენეები) №2 – საქართველოს ძალოვან ვეტერანთა და პატრიოტთა პოლიტიკური მოძრაობა; №3 – ნინო ბურჯანაძე-ერთიანი ოპოზიცია; (დემოკრატიული მოძრაობა - ერთიანი საქართველო, ქრისტიან-დემოკრატიული მოძრაობა და ქართული დასი) №5 – საარჩევნო ბლოკი ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა №6 – გიორგი გაჩეჩილაძე - მწვანეთა პარტია; №7 – უფლის სახელით - უფალია ჩვენი სიმართლე; №8 – დავით თარხან-მოურავი − საქართველოს პატრიოტთა ალიანსი; №9 – საარჩევნო ბლოკი თვითმმართველობა ხალხს; №10 – ხალხის პარტია; №11 – ირაკლი ღლონტი-რეფორმატორები; №12 – ჩვენი საქართველო; №13 – მომავალი საქართველო; №14 – ირაკლი ოქრუაშვილი - ქართული პარტია; №15 – სახალხო მოძრაობა; №16 – ქრისტიან დემოკრატიული პარტია (ქრისტიან დემოკრატები); №17 – ერთიანობის დარბაზი; №18 – სალომე ზურაბიშვილი - საქართველოს გზა; №19 – თავისუფლება - ზვიად გამსახურდიას გზა №20 – შალვა ნათელაშვილი - საქართველოს ლეიბორისტული პარტია; №26 – სახალხო პარტია; №30 – მერაბ კოსტავას საზოგადოება; №36 – საქართველოს მშრომელთა საბჭო; №41 – საარჩევნო ბლოკი - ქართული ოცნება (ქართული ოცნება - დემოკრატიული საქართველო, საქართველოს რესპუბლიკური პარტია, თავისუფალი დემოკრატები, ეროვნული ფორუმი, საქართველოს კონსერვატიული პარტია და მრეწველობა გადაარჩენს საქართველოს); გარდა ამისა, საკრებულოების 2086 წევრის მაჟორიტარულ არჩევნებში მონაწილეობდა 16190 კანდიდატი. არჩევნებში მონაწილეობდა ამომრჩეველთა 44%. თბილისის მერის არჩევნების პირველ ტურში „ქართული ოცნების“ კანდიდატმა დავით ნარმანიამ მიიღო ხმათა 46,13%, ნიკა მელიამ „ენმ-დან“ — 27,91%. მეორე ტურში გაიმარჯვა ნარმანიამ. ყველა მერისა და გამგებლის არჩევნები მოიგო „ქართულმა ოცნებამ“, მათ შორის 22 მუნიციპალიტეტში მეორე ტურში. ყველა ადგილობრივ საკრებულოში ასევე, „ქართულმა ოცნებამ“ მოიპოვა უმრავლესობა. მთელი ქვეყნის მასშტაბით „ქართულმა ოცნებამ“ მიიღო ხმათა 50,8%, „ნაციონალურმა მოძრაობამ“ 22,4%, „ერთიანმა ოპოზიციამ“ 10% და „საქართველოს პატრიოტთა ალიანსმა“ 4,72%. „ადგილობრივი თვითმმართველობა საქართველოში 1991-2014“, თბილისი, 2015, გვ. 156-158 არჩევნების შედეგები ცესკოს საიტზე დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine.
სამანტა სმითი

სამანტა რიდ სმითი (ინგლ. Samantha Reed Smith; დ. 29 ივნისი, 1972 — გ. 25 აგვისტო, 1985) — ამერიკელი სკოლის მოსწავლე, კეთილი ნების ელჩი, მან ცივი ომის პერიოდში საბჭოთა კავშირის ახლადარჩეულ ლიდერს, იური ანდროპოვს მისწერა წერილი, რომელიც გამოქვეყნდა გაზეთ „პრავდაში“, რამდენიმე კვირაში კი სამანტამ თავისი ადრესატისგან პერსონალურად მიიღო პასუხი და ასევე მიპატიჟება. ამ არაორდინალურ შემთხვევას აქტიურად გამოეხმაურა მრავალი საინფორმაციო საშუალება, რის შედეგადაც 13 წლის ამერიკელმა გოგონამ არნახული პოპულარობა მოიპოვა. ოფიციალური საიტი (ინგლისური)
Don't Wanna Fall in Love

„Don't Wanna Fall in Love“ — კანადელი მუსიკოს ჯეინ ჩაილდის სიმღერა. გამოიცა, როგორც მეორე სინგლი მისი სადებიუტო ალბომიდან. ბილბორდის 200-ეულში იგი სამი კვირის განმავლობაში მეორე პოზიციაზე იმყოფებოდა. ↑ Stylus Magazine. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-02-13. ციტირების თარიღი: 2014-10-25.
ხასიათის სიმტკიცე (2010 წლის ფილმი)

ხასიათის სიმტკიცე (ინგლ. True Grit) — ძმები კოენების ვესტერნის ჟანრის ფილმი. გადაღებულია 2010 წელს ამავე სახელწოდების ნოველის მიხედვით. როჯერ დიკინსმა მიიღო BAFTA საუკეთესო ოპერატურისთვის. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. 14 წლის გოგონა დაიქირავებს მარშალ რუსტერ კოგბერნს. მისი მიზანია დაიჭიროს დამნშავე ტომ ჩეინი, რომელმაც გოგონას მამა მოუკლა. პრობლემას ართულებს ის, რომ ტომ ჩეინი ინდიელების ტერიტორიას აფარებს თავს. ჯეფ ბრიჯესი - რუსტერ კოგბერნი ჰეილი სტაინფელდი - მეტ როსი მეტ დეიმონი - ტეხასელი რეინჯერი ლებეფი ჯოშ ბროლინი - ტომ ჩეინი ბარი პეპერი - იღბლიანი ნედ პეპერი დომნელ გლისონი - ბიჭუნა ედ ლი კორბინი - დოქტორი ფორესტერი პოლ რი - ემეტ ქუინსი ნიკოლას სედლერი - სალივანი დეიკინ მეთიუზი - პოლკოვნიკი სტოუნჰილი ელიზაბეთ მარველი - 40 წლის მეტი ხასიათის სიმტკიცე (1969 წლის ფილმი) ოფიციალური საიტი Roger Ebert Review დაარქივებული 2013-03-11 საიტზე Wayback Machine.
ასა ბატერფილდი

ასა ბატერფილდი (ინგლ. Asa Butterfield; 1 აპრილი, 1997) — ინგლისელი მსახიობი. თამაში დაიწყო 7 წლის ასაკში. მონაწილეობს როგორც კინოფილმებში, ასევე სატელევიზიო სერიალებში. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ასა ბატერფილდი“ ვიკისაწყობში. ასა ბატერფილდი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
განვითარებადი ქვეყნები

განვითარებადი ქვეყნები — ქვეყნები, სადაც შედარებით დაბალი ცხოვრების დონეა, განუვითარებელი ინდუსტრიული ბაზა და საშუალო ან დაბალი ჰუმანური განვითარების ინდექსია (HDI). ტერმინმა ხმარებიდან განდევნა შედარებით ადრეული ცივი ომის დროინდელი „მესამე მსოფლიო“, რომელმაც დროთა განმავლობაში ნეგატიური ასოციაცია შეიძინა. განვითარება მოიცავს თანამედროვე ინფრასტრუქტურას (ფიზიკურს და ინსტიტუციონალურს), და ასევე დაბალი დამატებული ღირებულების სექტერებიდან, როგორიცაა სასოფლო მეურნეობა და ბუნებრივი რესურსების წარმოება, გადანაცვლება უფრო მაღალტექნოლოგიურ და ინტელექტუალურ სფეროებზე. განვითარებული ქვეყნების ეკონომიკა ემყარება მუდმივ თვითუზრუნველყოფად ეკონომიკურ ზრდას და ცხოვრების მაღალ დონეს. ტერმინის „განვითარებადი ქვეყანა“ მიკუთვნება მსოფლიოს ყველა ნაკლებად განვითარებულ ქვეყანაზე მიზანშეუწონელია: ზოგიერთი ღარიბი ქვეყანა საკუთარ ეკონომიკურ სიტუაციას ვერ აუმჯობესებს, არამედ პირიქით, განგრძლივ ეკონომიკურ კრიზისს განიცდის. Privatization of Third World from the Dean Peter Krogh Foreign Affairs Digital Archives
მილერის გზაჯვარედინი

მილერის გზაჯვარედინი (ინგლ. Miller's Crossing) — ძმები კოენების კრიმინალური დრამა. ფილმი გადაღებულია 1990 წელს. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. მოქმედება ვითარდება 30-იანი წლების აშშ-ში, მშრალი კანონის დროს. ქალაქის ორი გავლენიანი კრიმინალური დაჯგუფება ერთმანეთს ებრძვის. ტომ რეიგანი, გამჭრიახი დამნაშავე არის ერთ-ერთი კლანის ლიდერის, ლეოს მრჩეველი. ტომი ხან ერთი ბანდის მხარეს იჭერს, ხან მეორის და ახერხებს, ცოცხალი გადარჩეს. ტომის ამოცანას ართულებს მისი ურთიერთობა ლეოს საცოლე ვერნასთან. გებრიელ ბირნი - ტომ რიგანი მარშა გეი ჰარდენი - ვერნა ბერნბაუმი ალბერტ ფინი - ლეო ო'ბანონი ჯონ ტურტურო - ბერნი ბერნბაუმი ჯონ პოლიტო - ჯონი კასპარი სტივ ბუშემი - მინკ ლარუი ჯონ მაკკონელი - ბრაიანი მაიკ სტარი - ფრენკი ალ მანჩინი - ტიკ-ტაკი ოლეკ კრუპა - ტედი მაიკლ ჯეტერი - ადოლფი მაიკლ ბადალუჩო - კასპარის მძღოლი ფრენსის მაკდორმანდი - მერის მდივანი „მილერის გზაჯვარედინი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „მილერის გზაჯვარედინი“ — Rotten Tomatoes Miller's Crossing Production Notes დაარქივებული 2015-02-17 საიტზე Wayback Machine.
სჯულდება

სჯულდება, სჯულისდება, შჯულისდება — კანონმდებლობა, სამართლის წიგნი ძველ საქართველოში. ტერმინი „სჯულდება“ ასახავს საკანონმდებლო პროცესს — გულისხმობს სჯულის „დადებას“ ანუ შედგენა-შემოღებას, მის „განწესებას“. სახელმწიფო სამართლის კანონმდებლობას (კერძოდ, ვახტანგ VI-ის დასტურლამალსს) „საჴელმწიფო სჯულდება“ ერქვა. სჯულდება ეწოდება იოანე ბატონიშვილის სახელმწიფოებრივი რეფორმების პროექტს, აგრეთვე ალექსი მიხეილის ძის 1649 კანონთა კრებულის ქართულ თარგმანს. „სჯულდება“ სამონასტრო წესდების მნიშვნელობითაც იხმარებოდა (ასე იხსენიება, სახელდობრ, პეტრიწონის მონასტრის 1063 ტიპიკონი). ფუტკარაძე ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 632.
სჯულდება მეფისა და დიდი მთავრისა ალექსი მიხეილის ძისა

სჯულდება მეფისა და დიდი მთავრისა ალექსი მიხეილის ძისა — 1649, რუსეთის სახელმწიფო კანონთა კრებული. შედგება 25 თავისა და 967 მუხლისაგან. მისი პროექტი შეადგინა კომისიამ ნიკიტა ოდოევსკის ხელმძღვანელობით (1497 და 1550 სამართლის წიგნების, ლიტვური 1588 სტატუტის, მეფის ბრძანებებისა და ზოგიერთიი სხვა აქტის საფუძველზე) და დაამტკიცა საერობო ყრილობამ. „სჯულდებამ“ ასახა ქვეყნის სერიოზული სოციალური-ეკონომიკური ძვრები, დააკმაყოფილა თავადაზნაურობისა და ქალაქის ზედაფენის მოთხოვნები., იურიდიულად გააფორმა გლეხთა დაყმევეების პროცესი; მემამულემ მიიღო გლეხის გასამართლების, მისი პიროვნებისა და ქონების განუსაზღვრელი განკარგვის უფლება. „სჯულდება“ აწესრიგებდა სასამართლოს ორგანიზაციასა და სამართალწარმოებას, სისხლის სამართლის საკითხებს. სახელმწიფო დანაშაულისათვის დადგენილი იყო სიკვდილით დასჯა. „სჯულდების“ დამახასიათებელი თავისებურებაა სისხლის სამართლს რეპრესიის საერთო გაძლიერრება (გამახეიბრებელი სასჯელები — ხელ-ფეხის, ყურების, ენის მოკვეთა და სხვა). „სჯულდება“ VII—XVIII საუკუნეების რუსეთის ფეოდალური სამართლის ძირითად კოდექსს წარმოადგენდა. „სჯულდება“ ქართულად ორჯერ ითარგმნა — 1729 (ვახტანგ VI-ის თაოსნობით) და 1760 (ერეკლე II-ის ბრძანებით). მის ზოგი დებულება ერთგვარად აისახა იმ წლების ქართულ ნორმატულ აქტებში, უფრო კი XVIII საუკუნის დამლევის სარეფორმო კანონპროექტებში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 632.
სჯული

სჯული, რჯული, შჯული (სამართლის ისტორია) — კანონი, წესი და ჩვეულება, სამართალი ძველ საქართველოში. ტერმინი „სჯული“ წარმოდგა „სჯა“ ზმნისაგან (სულხან-საბა ორბელიანის განმარტებით, „სჯა“ არის „სამართალი“) და თავდაპირველად ნაბჭობს, გადაწყვეტილს ნიშნავდა. განასხვავებდნენ „ბუნებით სჯულის“ (იგი ადამიანთა თანდაყოლილად და მცნებით შთაგონებულად მიიჩნეოდა), „საწერილ სჯულს“ ანუ კანონმდებლობას („სჯული წიგნისაჲ“), „უწერელ სჯულს“ (ჩვეულებითი სამართალი) და „სამოქალაქოთა სჯულს“. „სჯული“ უმეტესწილად საეკლესი კანონწესების მნიშვნელობით იხმარებოდა. ამ დარგის ნორმათა კრებულს სჯულისკანონი, სამართალმცოდნეს კი მერჩულე ეწოდებოდა. სჯულდება ჯავახიშვილი იც., ქართული სამართლის ისტორია, წგნ., 1—2 (ნაკვ. 2), ტფ., 1928—1929; ფუტკარაძე ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 632.
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები მაროკოში

2013 წლის მონაცემებით მაროკოში იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის 9 ძეგლია, რაც შეადგენს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების საერთო რაოდენობის 0,9 %-ს (სულ იუნესკოს სიაში 981 ძეგლია). ცხრილში შეტანილია ძეგლები, იუნესკოს მიერ მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის სიაში დამატების თარიღის მიხედვით. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები მაროკოში იუნესკოს ოფიციალური საიტი. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია Каталог ссылок по Всемирному наследию в Марокко
ექიმი ჟივაგო

ექიმი ჟივაგო — ბორის პასტერნაკის ყველაზე განთქმული რომანი. გამოიცა იტალიაში 1957 წელს. მის გამო პასტერნაკს მიენიჭა ნობელის პრემია ლიტერატურაში. პასტერნაკმა 1945 წელს დაიწყო რომანის წერა და 1955 წელს დაასრულა. პასტერნაკი რომანის სათაურის სხვადასხვა ვერსიებს განიხილავდა, მათ შორის იყო „ახალი კეთილშობილების ნორმები“, „სიკვდილი არ იქნება“, „ბიჭები და გოგონები“, „რინვა“, „რუსი ფაუსტის გამოცდილება“, „მიწიერი ჰაერი“, „ცოცხლები, მკვდრები და მკვდრეთით აღმდგარნი“. საბოლოო ვარიანტი მან 1955 წლის შემოდგომაზე შეარჩია. საბჭოთა გამომცემლობა „ნოვი მირი“ აპირებდა მხოლოდ სამი ათასიანი ტირაჟით გამოეცა რომანი, რათა ის მასობრივად ხელმისაწვდომი არ ყოფილიყო და ამასთან, ვერავის ეთქვა, რომ პასტერნაკს ბლოკავენ. მაგრამ 1956 წლის სექტემბერში გამომცემლობამ საბოლოოდ თქვა უარი რომანის დაბეჭდვაზე. პასტერნაკმა ხელნაწერი გადასცა 1956 წელს საბჭოთა კავშირში ვიზიტად მყოფ იტალიის კომპარტიის წევრ სერჯო დ'ანჯელოს. ამ უკანასკნელმა რომანი 1957 წელს იტალიაში, იტალიურ ენაზე გამოაქვეყნა. საბჭოთა პრესის მძაფრი კრიტიკა გამოიწვია მისმა გამოქვეყნებამ. პასტერნაკი აიძულეს1958 წელს რომანისათვის მინიჭებულ ნობელის პრემიაზე უარი ეთქვა. „ექიმი ჟივაგო“ საბჭოთა კავშირში მხოლოდ 1988 წელს გამოქვეყნდა. რუსულად რომანი გამოქვეყნდა 1958 წლის 24 აგვისტოს ნიდერლანდებში. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ნიჭიერი და პატიოსანი ინტელელექტუალის, ექიმი ჟივაგოს ცხოვრების ფონზე აღწერილია რუსეთში 1905 წლიდან 1920-იან წლებამდე მომხდარი კატაკლიზმები. რომანის პირველი წიგნი მოიცავს დროს 1903 წლიდან 1914 წლამდე. მეორე წიგნი კი სრულდება დიდი სამამულო ომით. ექიმი ჟივაგო (ფილმი), 1965 ექიმი ჟივაგო (მინისერიალი), 2002 ექიმი ჟივაგო (მიუზიკლი), 2006 ექიმი ჟივაგო (2006 წლის მინისერიალი) ბორის პასტერნაკი, ექიმი ჟივაგო— თბილისი, „ინტელექტი“, 2007, ISBN 978-99940-932-4-3 ↑ Blomfield, Adrian (10 May 2006). „Dr Zhivago's tale returns with a Russian treatment“. The Telegraph.
როსის შელფური მყინვარი

როსის შელფური მყინვარი (ინგლ. Ross Ice Shelf) — უდიდესი შელფური მყინვარი ანტარქტიდაში, მდებარეობს როსის ტერიტორიაზე, ეშვება როსის ზღვაში დასავლეთიდან მერი ბერდის მიწასა (ედუარდ VII-ის ნახევარკუნძული) და აღმოსავლეთიდან ვიქტორიას მიწას (როსის კუნძული) შორის. მყინვარის ფართობია 487 000 კმ² (საფრანგეთის ფართობზე ოდნავ ნაკლები). სამხრეთიდან ჩრდილოეთით გადაჭიმულია დაახლოებით 850 კმ-ზე, აღმოსავლეთიდან დასავლეთით — დაახლოებით 800 კმ-ზე. მყინვარი აღმოაჩინა ჯეიმზ კლარკ როსის ექსპედიციამ 1841 წლის იანვარში. იქიდან გამომდინარე, რომ იგი არ აძლევდა ხომალდებს სამხრეთით გაცურვის საშუალებას, მას უწოდეს ვიქტორიას ყინულოვანი ბარიერი (ინგლისის დედოფლის პატივსაცემად), მაგრამ საბოლოოდ მისი სახელწოდება შეიცვალა როსის ყინულოვან ბარიერზე, მისი აღმომჩენის პატივსაცემად. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: როსის შელფური მყინვარი British Antarctic Survey როსის შელფური მყინვარის ფოტოსურათები დაარქივებული 2006-09-15 საიტზე Wayback Machine.
ფრეგატი

ფრეგატი — აფრებიანი, სამანძიანი, ერთგემბანიანი სამხედრო გემი. ფრეგატი შეიარაღებული იყო რამდენიმე ათეული ზარბაზნით. ზარბაზნები ძირითადად განლაგებული იყო ბორტებზე, მაგრამ ქიმიდანაც და კიჩოდანაც შეეძლო ძლიერი ცეცხლი ეწარმოებინა. ფრეგატის დანიშნულება იყო შორეული საბრძოლო-სადაზვერვო და კრეისრული რეიდების წარმოება. გარდა ამ ფრეგატებისა, იყო კიდევ სახაზო ფრეგატები. ესენი ფლობდნენ გაცილებით მძლავრ შეიარაღებას (60 ზარბაზნამდე ) და საზღვაო ბრძოლებში დგებოდნენ საბრძოლო მწყობრში ანუ საბრძოლო ხაზზე. თანამედროვე ფრეგატის ამოცანაა სატრანსპორტო და დიდი საბრძოლო ხომალდების ესკორტირება. აღჭურვილია გემსაწინააღმდეგო რაკეტებით, რამდენიმე სატორპედე აპარატით, საზენიტო დანადგარებით, სიღრმული ბომბებით, არტილერიით, ანტიტორპედოებით. გააჩნია ჰიდროაკუსტიკური და რადიოსალოკაციო სისტემები წყალქვეშა, წყალზედა და საჰაერო კონტროლისათვის. Bennett, G. (2001)The Battle of Trafalgar, Barnsley (2004). ISBN 1-84415-107-7 Constam, Angus & Bryan, Tony, British Napoleonic Ship-Of-The-Line, Osprey Publishing, 184176308X Gardiner, Robert & Lambert, Andrew, (Editors), (2001) Steam, Steel and Shellfire: The Steam Warship, 1815-1905 (Conway's History of the Ship series), Book Sales, Gresham, John D. "The swift and sure steeds of the fighting sail fleet were its dashing frigates", Military Heritage magazine, (John D. Gresham, Military Heritage, February 2002, Volume 3, No.4, pp. 12 to 17 and p. 87). ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ფრეგატი Frigates