laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ამიერკავკასიური მცურავი

ამიერკავკასიური მცურავი (ლათ. Zamenis hohenackeri) — უშხამო გველი ანკარასებრთა ოჯახისა. გავრცელებულია ამიერკავკასიის ქვეყნებში. საქართველოში მისი არეალი მოიცავს თრიალეთის ქედს, კავკასიონის მთისწინეთს და, როგორც ჩანს, თვით კავკასიონსაც. ბინადრობს ქვიან, ქსეროფიტულ ფერდობებზე, მდინარეების ნაპირებზე, მეჩხერ ტყეებში. ძირითადად მეხეური ცხოველია. იკვებება მღრღნელებითა და ხვლიკებით. ივლისის დასაწყისში დებს 7-მდე კვერცხს. იშვიათი სახეობაა. შეტანილია „საქართველოს წითელ ნუსხაში“. ↑ მუსხელიშვილი თ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 128.
ლიუდმილა ბარბირი

ლიუმდილა ბარბირი (დ. 30 ნოემბერი, 1982) — უკრაინელი მსახიობი და ტელეწამყვანი. 2004 წელს დაამთავრა კიევის ნაციონალური ი. კარპენკო-კარის თეატრის, კინოსა და ტელევიზიის უნივერსიტეტი. უმუშავია თეატრებში „Ramp“, „Bravo“, „Theater perevtlennya“ და სხვა. 2007 წელს დაიწყო რეკლამებში გამოჩენა. ჯამში ბარბირი 20-ზე მეტ რეკლამაშია გადაღებული. 2011-2012 წლებში ტელეარხ „TET“-ზე ანდრეი მერზლიკინთან ერთად მიჰყავდა გადაცემა „თეორია და ღალატი“. 2013 წლის 19 აგვისტოდან მიჰყავს დილის გადაცემა „საუზმე 1+1-თან“ ტელეარხ 1+1-ზე. ბარბირი გათხოვილია. მისი მეუღლე არის აიკიდოს მწვრთნელი. 2012 წელს ბარბირს შეეძინა შვილი, ტარასი. ლიუდმილა ბარბირი Instagram-ზე ↑ 1.0 1.1 1.2 В понедельник в эфире "Сніданку з 1+1" появится новая ведущая ru. TCH.ua (18 August 2013). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-01-07. ციტირების თარიღი: 2014-04-14. ↑ Вся правда о новой ведущей "Сніданку з 1+1": как Людмила Барбир попала на ТВ? ru. teleblondinka.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-04-15. ციტირების თარიღი: 2014-04-14. ↑ Руслан Сенічкін вестиме "Сніданок з 1+1" у парі з актрисою Людмилою Барбір uk. ТелеПростір (18 August 2013). ციტირების თარიღი: 2014-04-14. ↑ У Руслана Сенічкіна нарешті з'явилася пара uk. 1plus1.ua. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-04-15. ციტირების თარიღი: 2014-04-14. ↑ Телеведущая Людмила Барбир впервые показала сына и мужа ru. ru.TSN.ua (28 October 2013). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-10-31. ციტირების თარიღი: 2014-04-14.
ქართული კოწახური

ქართული კოწახური (ლათ. Berberis iberica) — ბუჩქოვანი მცენარე კოწახურისებრთა ოჯახისა. მისი ახალგაზრდა ტოტები მოწაბლისფრო-ყვითელი, ცილინდრული, გლუვი ან სუსტად დაღარულია. აქვს მარტივი, ტყავისებური ფოთლები, მოყვანილობით კვერცხისებურიდან ლანცეტასებურამდე. ქვედა ეკლები სამად არის გაყოფილი, ზედა ეკლები კი მარტოულია. ყვავილედი მრავალყვავილიანია. მოგრძო ნაყოფი წითელი ფერისაა და ლეგა ნაფიფქი აყრია. ყვავის და ნაყოფმსხმოიარობს მაის-ივნისში. კავკასიის ენდემური მცენარეა. საქართველოში გვხვდება ქართლსა და კახეთში. იზრდება ველებზე, მშრალ ადგილებში, ბუჩქნარებში და მდინარეების ტერასებზე. ↑ სუხიტაშვილი კახაბერ, საქართველოს ყვავილოვანი მცენარეები, თბ.: კავკასიის გარემოსდაცვითი არასამთავრობო ორგანიზაციების ქსელი, 2018. — გვ. 76.
სტივენ რაპი

სტივენ ჰ. რაპი (ინგლ. Stephen H. Rapp) — ამერიკელი ისტორიკოსი. მისი კვლევების საფუძველია ბიზანტიური თანამეგობრობის, აღმოსავლეთ ქრისტიანობის სამ-კონტინენტური არეალის კულტურათშორისი ურთიერქმედება. 1990 წელს ინდიანას უნივერსიტეტში პოლიტიკის მეცნერებების მიმართულებით მოიპოვა ბაკალავრის ხარისხი. 1992 წელს მიჩიგანის უნივერსიტეტში ბიზანტიის ისტორიაში დაიცვა მაგისტრის, ხოლო 1997 წელს კი დოქტორის ხარისხი, ძირითადი ყურადღება დაუთმო შუა საუკუნეების კავკასიას (განსაკუთრებით სომხეთს, საქართველოს და კავკასიის ალბანეთს). მისი სადისერტაცია ნამუშევარია „Imagining History at the Crossroads: Persia, Byzantium, and the Architects of the Written Georgian Past“. 1998-2004 წლებში იყო ჯორჯიის უნივერსიტეტში ევრაზიისა და მსოფლიო ისტორიის ასისტენტი პროფესორი. 2004-2008 წლებში ასოცირებული პროფესორი. 2008-2009 წლებში РГГУ-ს რუსულ-ამერიკული კვლევითი ცენტრის მოწვეული პროფესორი. 2009-2012 წლებში College of Liberal Studies and University Outreach-ის დამხმარე ასისტენტ პროფესორი. 2012-2015 სემ ჰიუსტონის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასოცირებული პროფესორი ევრაზიის ისტორიაში. 2015 წლიდან პროფესორი სემ ჰიუსტონის უნივერსიტეტში. გარდა ამისა, იგი იყო ბერნის უნივერსიტეტის „Historisches Institut“-ის ასოცირებული მკვლევარი და საქართველოს წმ. ანდრიას უნივერსიტეტის „ქართული სიძველეთა მოძიებისა და კვლევის ცენტრის“ ასოცირებული თანამშრომელი 2009 წლიდან. Rapp, Stephen H. (2014). The Sasanian world through Georgian eyes : Caucasia and the Iranian Commonwealth in Late Antique Georgian literature. Farnham, Surrey, England: Ashgate. ISBN 978-1-4724-3935-2. OCLC 892245872.  Rapp, Stephen H. (2003). Studies in medieval Georgian historiography : early texts and Eurasian contexts. Lovanii: Peeters. ISBN 90-429-1318-5. OCLC 55600511.  (2012) Languages and cultures of Eastern Christianity. Georgian, Stephen H. Rapp, Paul Crego. Farnham, England. ISBN 978-0-7546-5986-0. OCLC 751805832.  Bardakjian, Kevork; La Porta, Sergio, რედ-ები. (2014-01-01), "The Georgian Nimrod", The Armenian Apocalyptic Tradition (BRILL): pp. 188–216, , ISBN 978-90-04-27026-8 (2014) „Caucasia and Byzantine Culture“, in Byzantine Culture: Papers from the Conference ‘Byzantine Days of Istanbul’ May 21-23, 2010, Dean Sakel ed, Türk Tarih Kurumu. Ankara. ISBN 978-975-16-2938-8. OCLC 904789359.  With Tamila Mgaloblishvili (2011), "17. Manichaeism In Late Antique Georgia?", In Search of Truth. Augustine, Manichaeism and other Gnosticism (BRILL): pp. 263–290, , ISBN 978-90-04-19579-0 (2010) In Search of Truth. Augustine, Manichaeism and other Gnosticism: Studies for Johannes van Oort at Sixty (en). Leiden—Boston: Brill, გვ. 263-290. ISBN 978-90-04-19579-0.  Rapp, Stephen H. (2009). „The Iranian Heritage of Georgia“. Iranica Antiqua: 645–692. doi:10.2143/IA.44.0.2034389. ISSN 1783-1482. (2007) „Georgian Sources“, Byzantines and crusaders in non-Greek sources, 1025-1204, Mary Whitby, Oxford: Published for the British Academy by Oxford University Press, გვ. 183-220. ISBN 0-19-726378-X. OCLC 64554613.  University, Sam Houston State. Stephen Rapp, PhD. en. ↑ CERES, Centrum für Religionswissenschaftliche Studien. Prof. Dr. Stephen H. Rapp de. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-05-15. ციტირების თარიღი: 2021-05-15
სერდა

სერდა (ესპ. Cerdá, კატ. Cerdà) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის კოსტერის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 2 კმ². მოსახლეობა — 331 კაცი (2020 წ.). ვალენსიის მუნიციპალიტეტები სერდის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ესტუბენი

ესტუბენი (ესპ. და კატ. Estubeny) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის კოსტერის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 6,4 კმ². მოსახლეობა — 125 კაცი (2020 წ.). ვალენსიის მუნიციპალიტეტები ესტუბენის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ფუენტე-ლა-იგერა

ფუენტე-ლა-იგერა (ესპ. Fuente la Higuera, კატ. La Font de la Figuera) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის კოსტერის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 84,34 კმ². მოსახლეობა — 2027 კაცი (2020 წ.). ვალენსიის მუნიციპალიტეტები ფუენტე-ლა-იგერის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2021-04-29 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a> ↑ Argos: Portal d'informació, Portal de información <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q47887770"></a>
ხენოვესი

ხენოვესი (ესპ. Genovés, კატ. El Genovés) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ვალენსიის ავტონომიური გაერთიანების ვალენსიის პროვინციის კოსტერის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 15,2 კმ². მოსახლეობა — 2778 კაცი (2020 წ.). ვალენსიის მუნიციპალიტეტები ხენოვესის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
იანა ჩეხანოვეცი

იანა ჩეხანოვეცი (ინგლ. Yana Tchekhanovets, დ. 1970) — არქეოლოგი, PhD და ბენ-გურიონის უნივერსიტეტის ისრაელის სიძველეთა დეპარტამენტის მეცნიერ-თანამშრომელი. ბიზანტიის ეპოქის არექოლოგიის, მომლოცველობის და წმინდა მიწაზე კავკასიელთა მოღვაწეობის სპეციალისტი. ავტორი სამეცნიერო მონოგრაფიებისა და სტატიების. დაიბადა და გაიზარდა ლენინგრადში. 2002-2016 წლებში იერუსალაიმის ებრაულ უნივერსიტეტში ეუფლებოდა არქეოლოგიას. კვლევებს უძღვნის იერუსალიმის არქეოლოგიას ბიზანტიურ და ადრე ისლამურ პერიოდში, წმინდა მიწის კავკასიელ მოღვაწეებს, ასევე რუსების მიერ პალესტინის კვლევების ისტორიას. ამჟამად ცხოვრობს იერუსალიმში. დაკავებული გვიანი ანტიკური მატერიალური კულტურის, მომლოცველების და ბერ მონაზვნების არქეოლოგიის და ისტორიული პერიოდების არქეოლოგიით. 2007-2016 წლებში დ. ბენ ამისთან ერთად ხელმძღვანელობდა „გივატის“ მრავალფენიანი ძეგლის გათხრებს, რომელიც ისტორიული იერუსალიმის ცენტრთან ახლოს - ე. წ. დავითის ქალაქთან მდებარეობს. განათხარი აღსანიშნავია მნიშვნელოვანი კულტურული ფენების სისქით, არქიტექტურული კომპლექსების გამოვლენის მაშტაბი სხვადასხვა პერიოდით თარიღდება - ადრეული ისლამური პერიოდიდან (ახ. წ. VIII-V სს.) რკინის ხანამდე (ძვ. წ. IX ს.). გათხრებისას აღმოჩენილ იქნა ძვ. წ. IX საუკუნის ნასახლარის ნაშთები, სელევკიდების დროინდელი ციხის აკრას ფრაგმენტები, რომელიც მაკაბეების წიგნშია მოხსენებული. აღმოჩენილია იროდის პერიოდის ნაგებობის ნაშთები, რომლის სავარაუდო იდენტიფიკაცია ხდება ადიაბენეს მეფის სასახლესთან, რომელსაც იოსებ ფლავიუსი ახსენებს. აგრეთვე გაითხარა ახ. წ. III-IV სს-ით თათარიღებული რომაული დასახლება და VI საუკუნით დათარიღებული ბიზანტიური ქვაფენილოვანი ქუჩა, რომელიც სილოამის ემბაზამდე მიდის, აბასიდების (ახ. წ. VIII-IX სს.) დროინდელი საქალაქო სავაჭრო ცენტრი. იანა ჩეხანოვეცი ერთდროულად რამდნეიმე არქეოლოგიურ ექსპედიციას უძღვება იერუსალიმში, ბანიასეში და ბეერ-შევაში. ის არი მრავალი სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი, რომელიც ეძღვნება ანტიკურობას, იერუსალიმის არექოლოგიას, მომლოცველობას, რუსების მოღვაწეობას წმინდა მიწაზე და ასევე წმინდა მიწის ქრისტიანი სომხების, ქართველების და ალბანელების ისტორიას და არექოლოგიაზე. ↑ Эшколот.ru - Яна Чехановец. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-04-21. ციტირების თარიღი: 2021-05-15 ↑ Yana Tchekhanovets | Ben Gurion University of the Negev - Academia.edu. ციტირების თარიღი: 2021-05-15 ↑ Археолог Яна Чехановец: «Иерусалим — такой город, где невозможно просто так копать яму и ничего в ней не найти» en-CA. ციტირების თარიღი: 2021-05-15 ↑ Ben-Gurion University of the Negev - Dr. Yana Tchekhanovets. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-04-21. ციტირების თარიღი: 2021-05-15 ↑ Ben-Ami, Doron; Tchekhanovets, Yana. „Раскопки на участке "Гивати" в Иерусалиме: опыт исследования многослойного городского памятника / Givati excavations in Jerusalem: Stratigraphic urban site as a study case. Российская Археология 2015 (2), стр. 60-71“ (ინგლისური). დამოწმება journal საჭიროებს |journal=-ს (დახმარება) იანა ჩეხანოვეცის ლექცია „Грузинский Иерусалим“, Youtube-ზე.
Revue des Études Arméniennes

Revue des Études Arméniennes — რეცენზირებული აკადემიური ჟურნალი, რომელიც გამოსცემს სტატიებს კლასიკური პერიოდისა და შუა საუკუნეების სომხეთის ისტორიის, ხელოვნების ისტორიის, ფილოლოგიის, ენათმეცნიერებისა და ლიტერატურის შესახებ. Revue დაარსდა 1920 წელს ფრანგი მეცნიერების ფრედერიკ მაკლერისა და ანტუან მეილეტის ინიციატივით. ჟურნალის ფორმირების წლებში (1920-1933) მეილეტი თავად წერდა მრავალ სტატიებს, რომელიც ჩვეულებრივ მოიცავდა სომხეთის ისტორიას, გრამატიკას და ფოლკლორს. Revue არ ქვეყნდებოდა 1934 და 1963 წლებს შორის. 1964 წელს, პარიზში დაფუძნბეული სომეხი მეცნიერის ჰაიგ ბერბერიანის (1886-1978) წყალობით, ჟურნალი განახლდა. ბერბერიანმა მოახერხა გალუსტ გულბენკიანის ფონდისგან ჟურნალის პუბლიკაციებისთვის ფინანსური მხარდაჭერის უზრუნველყოფა, და პირველი თავი „Nouvelle série“ გამოჩნდა მისი რედაქციით 1964 წელს. პირველი სერიისგან განსხვავებით, ჟურნალმა სომხეთის ისტორიის თანამედროვე პერიოდის შესახებ სტატიების გამოქვეყნებაზე უარი განაცხადა და მას შემდეგ ის შემოიფარგლა სომხეთის ისტორიის ადრეული ახალი დროით (ანუ პერიოდი XVIII საუკუნემდე). 1933 წლამდე, სტატიები ქვეყნდებოდა ფრანგულ ენაზე, მაგრამ როცა პუბლიკაციები განახლდა სტატიები ინგლისურ და გერმანულ ენაზეც იწრებოდა. სამეცნიერო სტატიებთან ერთად ის ასევე გამოსცემს წიგნის რეცენზიებს. ჟურნალისტ ყოფილი რედაქტორები იყვნენ ჟაკ ბენვენისტე, ჟორჟ დიუმეზილი (1975-1980) და სირაპია დერ-ნერსესიანი (1981-1989). მისი ამჟამინდელი რედაქტორია არამ მარდიროსიანი. ოფიციალური საიტი ↑ 1.0 1.1 PEETERS ONLINE JOURNALS. ციტირების თარიღი: 2021-05-15 ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 Mahé, Jean-Pierre. «Ռևյու դեզ էթյուդ Արմենիեն» [Revue des Études Arméniennes]. სომხური საბჭოთა ენციკლოპედია. ერევანი: სომხეთის მეცნიერების აკადემია, 1983, ტ. 9, გვ. 649. ↑ Kouymjian, Dickran. "Preface" in In Memoriam: Haïg Berbérian, ed. Dickran Kouymjian. Lisbon: Calouste Gulbenkian Foundation, 1986, pp. xi-xii.
ბიოგაზი

გაზს, რომელიც წარმოიქმნება ბიომასაში მეთანის დუღილის შედეგად, ბიოგაზი ეწოდება. ბიომასის ლპობა ხდება მეთანოგენების კლასის ბაქტერიების გავლენით. ბიოგაზს სხვანაირად ჭაობის გაზსაც უწოდებენ. ბიოგაზი შედგება: CH4 50-75%, CO2 25-50%, N2 0-10%, H2S 0-3%, O2 0-2%. ასევე ორგანული ნარჩენებისაგან: ბალახი, ფოთლები, წიწვები, ფეკალური მასა და ა.შ. XVII საუკუნეში იან ბატისტ ვან ჰელმონტმა აღმოაჩინა, რომ ლპობადი ბიომასა გამოყოფს აალებად გაზს. 1716 წელს ალესანდრო ვოლტამ დაასკვნა, რომ არსებობს დამოკიდებულება ლპობადი ბიომასისა და აალებადი გაზის რაოდენობებს შორის. 1808 წელს სერ ხემფრი დევიმ ბიომასაში აღმოაჩინა მეთანი. პირველი ბიოგაზის დანადგარი ააშენეს 1859 წელს, ინდოეთში. 1895 წელს დიდ ბრიტანეთში ბიოგაზის ენერგიას იყენებდნენ ქუჩების გასანათებლად. 1930 წელს, მიკრობიოლოგიის განვითარებასთან ერთად აღმოჩენილ იქნენ ბაქტერიები, რომლებიც მონაწილეობას იღებდნენ ბიოგაზის წარმოქმნაში. ბიოგაზის არსებობა თავიდან გვაცილებს მეთანის უმიზნოდ გასროლას ატმოსფეროში. გადამუშავებული ნაკელი სოფლის მეურნეობაში გამოიყენება როგორც სასუქი, ამდენად, ქიმიური სასუქის გამოყენება შემცირებულია. ბიოგაზს იყენებენ საწვავად, ელექტროენერგიის, სითბოს, ორთქლის მისაღებად. ასევე მას იყენებენ საწვავად ავტომობილებში. ინდოეთში, ვიეტნამში, ნეპალში და სხვა ქვეყნებში დგას ბიოგაზის პატარა დანადგარები. ამ გზით მიღებული გაზი გამოიყენება საჭმლის მოსამზადებლად. დასავლეთ ევროპაში ფერმების უმეტესობა თბება ბიოგაზის მეშვეობით. ფირმები “Volvo” და “Scania” უშვებენ ისეთ ავტობუსებს, რომელთა ძრავაც მუშაობს ბიოგაზზე. ასეთი ავტობუსები მოძრაობენ შვეიცარიის ქალაქებში. პროგნოზის თანახმად, 2010 წლისთვის შვეიცარიის ავტოტრანსპორტის 10% იმუშავებს ბიოგაზზე. მთელ მსოფლიოში უკვე გამოიყენება, ან ჯერ კიდევ მუშავდება ახალი ტექნოლოგიები ბიოგაზის მოსაპოვებლად. ყველაზე გავრცელებული მეთოდი ბიოგაზის მოსაპოვებლად არის მეთატანკებში ანაერობული დუღილი ან ანაერობული დუღილი სვეტებში. ბიოგაზის უტილიზაციის შედეგად მიღებული ენერგიის ნაწილი მიმართულია პროცესის მიმდინარეობის შესანარჩუნებლად. თბილ ქვეყნებში მეთატანკის შეთბობა არ არის საჭირო. ბაქტერიები ბიომასას მეთანად გარდაქმნიან 25 გრადუსიდან 200 გრადუსამდე. ბიოგაზის მიღება ეკონომიურად გამართლებულია, თუკი ნედლეულის მოწოდება მუდმივად. მაგ: მეცხოველეობის ფერმებში. ლენდელფილ-გაზი ბიოგაზის ერთ-ერთი სახეობაა, რომელიც მიიღება მუნიციპალურ ნაგავსაყრელებზე.
The Cambridge History of Iran

The Cambridge History of Iran — მრავალტომიანი კვლევა ირანის ისტორიის შესახებ, გამოიცა ბრიტანეთში Cambridge University Press-ის მიერ. შვიდივე ტომი მოიცავს ირანის ისტორიას, ისტორიულ გეოგრაფიას, არამხოლოდ თანამედროვე ირანის მასშტაბით, არამედ მომიჯნავე ტერიტორიებსაც, სადაც, უძველესი დროიდან დღევანდელ დღემდე, ირანული მოდგმის ტომები სახლობდნენ. პირველი ტომი გამოიცა 1968 წელს, ხოლო უკანასკნელი 1989 წელს. ირანის ისტორიისა და კულტურის კვლევის იდეა 1959 წელს არტურ ჯ. არბერს გაუჩნდა. სერია შედგება შვიდი ტომისგან. ტომი III ტომი გამოიცა ორ ნაწილად. სერიის დასახელება, რედაქტორები და გამოცემის თარიღი Vol. 1. The Land of Iran, edited by William B. Fisher (1968) Vol. 2. The Median and Achaemenian Periods, edited by Ilya Gershevitch (1985) Vol. 3. The Seleucid, Parthian and Sasanian Periods, edited by Ehsan Yarshater (1983) Vol. 4. From the Arab invasion to the Saljuqs, edited by Richard Nelson Frye (1975) Vol. 5. The Saljuq and Mongol Periods, edited by John Andrew Boyle (1968) Vol. 6. The Timurid and Safavid Periods, edited by Laurence Lockhart and Peter Jackson (1986) Vol. 7. From Nadir Shah to the Islamic Republic, edited by Peter Avery, Gavin R. G. Hambly, and Charles Peter Melville (1990) Fisher, William B., Ilya Gershevitch, Ehsan Yarshater, Richard Nelson Frye, John Andrew Boyle et al. (1968–1991). The Cambridge History of Iran. Cambridge : Cambridge University Press. OCLC 745412 Cambridge University Press information page ↑ 1.0 1.1 1.2 Darke, Hubert. „Cambridge history of Iran“. Encyclopaedia Iranica. vol. 4. ISBN 0-939214-78-4. ↑ Vol. 1. The Land of Iran, OCLC 457145647 (e-book) ↑ Vol. 2. The Median and Achaemenian Periods, OCLC 440780344 (e-book) ↑ Vol. 3. The Seleucid, Parthian and Sasanian Periods, Part 1 OCLC 457145655 (e-book), Part 2 OCLC 457145660 (e-book) ↑ Vol. 4. From the Arab invasion to the Saljuqs, OCLC 457145665 (e-book) ↑ Vol. 5. The Saljuq and Mongol Periods, OCLC 457145670 (e-book) ↑ Vol. 6. The Timurid and Safavid Periods, OCLC 457145674 (e-book) ↑ Vol. 7. From Nadir Shah to the Islamic Republic, OCLC 463547918
ტვიში (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ტვიში შეიძლება აღნიშნავდეს: ტვიში — უმაღლესი ხარისხის თეთრი ნახევრადტკბილი ღვინო; ტვიში — სოფელი ცაგერის მუნიციპალიტეტში.
სლოვაკეთის ფოსტა

სლოვაკეთის ფოსტა (სლოვ. — «Словацкая почта») — სახელმწიფოს დანიშნული საფოსტო ოპერატორი, რომელიც ახორციელებს უნივერსალურ საფოსტო მომსახურებას სლოვაკეთში. ეს არის კომპანია, რომელიც პასუხისმგებელია სლოვაკეთში საფოსტო გზავნილების მიწოდებაზე. სლოვაკეთის ფოსტა ჩამოყალიბდა 1993 წლის 1 იანვარს სლოვაკეთის სუვერენიტეტისა და დამოუკიდებლობის აღიარების შემდეგ. 2004 წლის 1 ოქტომბერს კომპანია მთლიანად გამოვიდა სახელმწიფო კონტროლიდან და გახდა ღია საზოგადოებრივი კომპანია შეზღუდული პასუხისმგებლობით. დღეს კომპანიას კურირებს სლოვაკეთის რესპუბლიკის ტრანსპორტის, მშენებლობისა და რეგიონული განვითარების სამინისტრო. სლოვაკეთის ფოსტას აქვს 1566 ფილიალი ქვეყნის მასშტაბით და მესამე ადგილზეა სლოვაკეთის უდიდეს საფოსტო კომპანიებს შორის. საფოსტო გზავნილის გარდა, იგი აწარმოებს საფოსტო მარკებს და ფლობს საკუთარ მუზეუმს. კომპანიის სათავო ოფისი მდებარეობს ცენტრალურ სლოვაკეთში ქალაქ ბანსკა-ბისტრიცაში . კომპანიის აღმასრულებული დირექტორი არის პიტერ გელექსა. 2004 წლის 20 სექტემბერს, სლოვაკეთის რესპუბლიკის ტრანსპორტის, ფოსტისა და ტელეკომუნიკაციების სამინისტროს გადაწყვეტილებით, იგი გადაიქცა ღია საზოგადოებრივ შეზღუდულ კომპანიად, გადაწყვეტილება ძალაში შევიდა 2004 წლის 1 ოქტომბერს. 2006 წელს სარეიტინგო სააგენტომ „Moody's“- მა ყველაზე მაღალი საკრედიტო რეიტინგი მიანიჭა სლოვაკეთის ფოსტას, რაც ოფიციალურად 2014 წელს დადასტურდა. 2013 წელს, სამ წელიწადში პირველად, სლოვაკეთის ფოსტამ ფისკალური წელი დაასრულა პოზიტიური წმინდა მოგების მაჩვენებლებით, გააგრძელა ტენდენცია შემდეგი წლისთვის (მოგება 4,91 მილიონი ევრო გადასახადებამდე). 2015 წელს იგი სადაზღვევო ბაზარზე შემოვიდა PPB–ს 20%-იანი წილის შეძენით. სლოვაკეთის ფოსტა არის წამყვანი სლოვაკური კომპანიაა, რომელიც უზრუნველყოფს საფოსტო და ფულადი გზავნილების მიწოდების მომსახურებას ცენტრალური და აღმოსავლეთ ევროპაში ბიზნესისთვის, შესაბამისი ლოჯისტიკური პირობებით. მუშაობს სლოვაკეთში შესაბამისი ადმინისტრაციული და იურიდიული ხარჯების შეგროვების eKolok-ის სისტემით. საფოსტო კომპანია IOMO–ს პროექტის მთავარი პარტნიორია, რომელიც მოქალაქეებს ადგილზე უზრუნველყოფს სახელმწიფო და მუნიციპალური მომსახურებით. ოფიციალური ვებ-გვერდი ↑ Účtovná závierka 2017. Slovenská pošta, a. s. (2018-03-22). ციტირების თარიღი: 2019-03-06. ↑ Najväčší zamestnávatelia na Slovensku za rok 2016. finstat.sk. ციტირების თარიღი: 2019-03-15. ↑ Slovenská pošta - Subject of activity. Slovenská pošta. ციტირების თარიღი: 2017-08-15.
ბრიტანული აკადემია

ბრიტანული აკადემია (ინგლ. The British Academy) — დიდი ბრიტანეთის ეროვნული აკადემია ჰუმანიტარული და საზოგადოებრივი მეცნიერებებისთვის. დაარსდა 1902 წელს და იმავე წელსვე მიენიჭა სამეფო ქარტია. აკადემია აერთიანებს 1000-ზე მეტ მეცნიერ თანამშრომელს, ის მოიცავს ჰუმანიტარულ და საზოგადოებრივი მეცნიერებების ყველა დისციპლინას და წარმოადგენს გაერთიანებული სამეფოს კვლევითი პროექტების დამფინანსებელ ორგანოს. აკადემია არის თვითმმართველი და დამოუკიდებელი რეგისტრირებული საქველმოქმედო ორგანიზაცია, რომელიც დაფუძნებულია ლონდონში. ბრიტანულ აკადემიას ყოველწლიური გრანტის სახით აფინანსებს ბიზნეს ინოვაციებისა და უნარების დეპარტამენტი (BIS). 2014 და 2015 წლებში ბრიტანეთის აკადემიის საერთო შემოსავალი იყო 33 000 000 £, მათ შორის 27 000 000 £ BIS-ის დაფინანსება. წლის განმავლობაში 32 900 000 £ დაიხარჯა გრანტებზე, ჯილდოებზე და საქველმოქმედო საქმიანობაზე. ოფიციალური საიტი ↑ https://web.archive.org/web/20240125131018/http://www.unionacademique.org/en/members ↑ https://web.archive.org/web/20240223114948/https://www.socpc.org/ ↑ https://allea.org/members ↑ https://web.archive.org/web/20221009095816/https://council.science/members/online-directory/ ↑ Lockyer, N. (1902). „The Advancement of Natural Knowledge“. Nature. 65: 289–291. doi:10.1038/065289a0. ↑ Dicey, Edward (1902). „A Chartered Academy“. The Nineteenth Century and After. 51 (301): 493–505. ↑ British Academy Annual Report 2014–15. Download: Annual reports. ციტირების თარიღი: 17 იანვარი, 2018
ქულბაქი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ქულბაქი შეიძლება აღნიშნავდეს: ქულბაქი — მთა ასპინძის მუნიციპალიტეტისა და დმანისის მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციულ საზღვარზე; ქულბაქი — სოფელი ცაგერის მუნიციპალიტეტში.
ენთონი ბრაიერი

ენთონი ბრაიერი (ინგლ. Anthony Bryer; 31 ოქტომბერი, 1937 — 22 ოქტომბერი, 2016) — ბრიტანელი ისტორიკოსი. ბირმინგემის უნივერსიტეტში დააარსა ცენტრი ბიზანტიის, ოსმალეთის და თანამედროვე საბერძნეთის სწავლებებისთვის. ბრაიერმა განათლება კანფორდის სკოლაში მიიღო და ეროვნული სამსახურის შემდეგ ის სწავლობდა ისტორიას ოქსფორდის ბალიოლის კოლეჯში. თავდაპირველად ის რჩებოდა ბალოილში ტრაპიზონის იმპერიაზე დოქტორანტურის დასაცავად, რომელიც მან 1967 წელს დაასრულა, მაგრამ 1964 წელს ის გადავიდა ბირმინგემის უნივერსიტეტში სადაც მან ჩამოაყალიბა ბიზანტიის სასწავლო პროგრამა. 1975 წელს მან დააარსა ჟურნალი Byzantine and Modern Greek Studies. 1976 წელს, ის იყო დამაარსებელი დირექტორი ბიზანტიის კვლევბების ცენტრის, და 1980 წელს ის დანიშნეს ბიზანტიის კვლევების პროფესორად, პოზიცია, როემლიც მას 1999 წლამდე ეჭირა. 2009 წელს მიენიჭა ბრიტანეთის იმპერიის ორდენი. Bryer, Anthony (1980). The Empire of Trebizond and the Pontos. London: Variorum Reprints. ISBN 0-86078-062-7. OCLC 298105222.  Bryer, Anthony (1985). The Byzantine monuments and topography of the Pontos, David Winfield, Washington, D.C.: Dumbarton Oaks Research Library and Collection. ISBN 0-88402-122-X. OCLC 73998882.  Bryer, Anthony (1988). Peoples and settlement in Anatolia and the Caucasus, 800-1900. London: Variorum Reprints. ISBN 0-86078-222-0. OCLC 73998915.  Bryer, Anthony (2002). The post-Byzantine monuments of Pontos. Burlington, VT: Ashgate. ISBN 0-86078-864-4. OCLC 48032665.  ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 Herrin, Judith (2016-11-23). „Anthony Bryer obituary“. The Guardian. ციტირების თარიღი: 2016-12-24. ↑ „Professor Anthony Bryer, Byzantinologist – obituary“. The Daily Telegraph. 2016-12-06. ციტირების თარიღი: 2016-12-24. ↑ „New Year Honours“. The London Gazette. 2008-12-31. p. 9. ციტირების თარიღი: 2016-12-24. Centre for Byzantine, Ottoman and Modern Greek Studies Anthony Bryer OBE, ბრიტანულ ქართული საზოგადოება
ცაგერა

საკუთარი სახელი ცაგერა შეიძლება აღნიშნავდეს: ცაგერა — სოფელი ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში; ცაგერა — სოფელი ცაგერის მუნიციპალიტეტში.