laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ფუტიეთის მონასტერი

ფუტიეთის მონასტერი – მონასტერი რაჭაში, სოფელ ფუტიეთში, ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში. შემორჩენილია მონასტრის ტაძრის საძირკველი. მდებარეობს სოფლის სიახლოვეს, მდინარე ჭალის მარცხენა ნაპირას. მონასტრის შესახებ არავითარი წერილობითი საბუთი არ არის შემორჩენილი. მოსახლეობა მონასტერს „ბერების ეკლესიად“ მოიხსენიებს. ნანგრევებს შორის ყურადღებას იწვევს დიდი ზომის შენობა (დაახ. 20X10 მ.), გაყოფილი სამ დარბაზად. საყდრის ახლოსვე აღმოჩნდა აკლდამისებური ქვითკირის ნაგებობა (დაახ. 3X1,5 მ.) ზევიდან დახურული ქვითკირისავე თაღით, რაც განძსაცავი უნდა იყოს. მონასტრიდან 150–200 მეტრის მოშორებით პატარა წყაროა, რომელსაც ხალხი „წმინდა წყაროს“ ეძახის. წყაროდან 100 მეტრში, ნაკადულის პირას, ქვითკირის ძველი კედელია, რომელიც სამონასტრო მეურნეობის შემადგენელ ნაწილს უნდა წარმოადგენდეს. ფუტიეთის სავანის დაარსება შუა საუკუნეებს უნდა მიეკუთვნოს. ხოლო რაც შეეხება მონასტრული ცხოვრების მოშლას, ხალხში არსებობს მინიშნება იმის თაობაზე, რომ სავანის გაუკაცრიელება გამოიწვია რუსთა სასტიკმა ანგარიშსწორებამ 1819–1820 წლებში იმერეთის აჯანყების საპასუხოდ. ვაჟა გობეჯიშვილი, რაჭის მონასტრები, თბ., 2006, გვ. 60–62
მიგელ I

მიგელ I (პორტ. Miguel I de Bragança; დ. 26 ოქტომბერი, 1802, ლისაბონი, პორტუგალია — გ. 14 ნოემბერი, 1866, კარლსრუე, გერმანია) — გაერთიანებული პორტუგალიის, ბრაზილიისა და ალგარვის მე-3-ე მეფე ბრაგანსის დინასტიიდან 1828 -1834 წლებში. ჟუან VI-ის და კარლოტა ჟოაკინა ესპანელის შვილი. დაიბადა პორტუგალიაში, მაგრამ 1807 წელს ოჯახთან ერთად საცხოვრებლად გადავიდა ბრაზილიაში, სადაც გაატარა ბავშვობა. ჟუან VI-ის გარდაცვალების შემდეგ, მისმა უფროსმა ძმამ ბრაზილიის იმპერატორმა პედრუ I-მა, პორტუგალიის სამეფო ტახტზე უარი თქვა, მაგრამ არა მიგელის, არამედ საკუთარი შვილის 7 წლის მარიას სასარგებლოდ. მარია გამოაცხადა საზღვარგარეთ მყოფი მიგელის დანიშნულად და მიგელი მის რეგენტად. 1828 წელს მიგელი დაბრუნდა პორტუგალიაში მოაწყო გადატრიალება, მარია გადააყენა და თავი გამოაცხადა მეფედ. მარია ქვეყნიდან გაიქცა. პედრუს, მარიას და მიგელის მომხრეებს შორის გამართულ ბრძოლას საბოლოოდ 1834 წელს მარიას მეორედ გამეფება მოჰყვა. პედრუ I მარია II მიგელ I მიგელისტური ომები
დალ-რიადა

დალ-რიადა (გელ. Dál Riata) — ადრე შუასაუკენეების დროინდელი გელების სამეფო, რომელიც მოიცავდა შოტლანდიის დასავლეთ სანაპიროს (არგაილისა და ბიუტის ოლქის თანამედროვე ტერიტორია) და ირლანდიის ჩრდილოეთ ნაწილს (თანამედროვე ანტრიმის საგრაფოს ტერიტორია). V საუკუნის დამლევს მჭიდროდ დასახლებული ირლანდიის დალ-რიადას მიწებიდან ირლანდიელების ნაწილი აიყარა და ბრიტანეთის ჩრდილოეთში გადასახლდა. მათ იქ სამეფო დააარსეს, რომელსაც შოტლანდიის დალ-რიადა ეწოდა. 843 წელს პიქტებთან გაერთიანებით ჩამოყალიბდა შოტლანდიის სამეფო. CELT: ელექტრონული ტექსტები - კორკის უნივერსიტეტისგან Annals of Clonmacnoise - Cornell ბედეს საეკლესიო ისტორია (pdf) - CCEL, ა.მ. სელარის თარგმანი. ციფრული არქივი - გლაზგოს უნივერსიტეტი შრომები დაარქივებული 2008-06-02 საიტზე Wayback Machine. - ანტიკური შოტლანდიის საზოგადოებაზე (PSAS) 1999 წლის ჩთვლით (pdf). კინტირიის ისტორია დაარქივებული 2012-03-04 საიტზე Wayback Machine.
ღვიარის მონასტერი

ღვიარის მონასტერი – მონასტერი სოფელ ღვიარაში, ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში. მონასტრის ეკლესია X საუკუნეს განეკუთვნება და ჯვარცმის სახელზეა აგებული. უცნობია ღვიარაში მონასტრული ცხოვრების შეწყვეტის დრო. XIX საუკუნის ბოლოს ღვიარის ჯვარცმის ეკლესია ჯერ კიდევ მოქმედი იყო და იქ მღვდელმსახურებას ეწეოდნენ მღვდლები შარაბიძეები. იმავე საუკუნის ბოლოს ღვიარაში აშენდა წმინდა თევდორეს ეკლესია. აკურთხა გაბრიელ ეპისკოპოსმა. ტაძარი ააშენა ჭრებალოელმა ოსტატმა ნიკო ჭიღვარიამ, რასაც ეკლესიაზე შემორჩენილი წარწერა გვამცნობს. ძველი ჯვარცმის ტაძრის კუთვნილი საეკლესიო ნივთებიც წმინდა თევდორეს ეკლესიაში უნდა გადაეტანათ. დღეს ეს ეკლესია სახურავის გარეშეა დარჩენილი. ვაჟა გობეჯიშვილი, რაჭის მონასტრები, თბ., 2006, გვ. 64–65
პედრუ V

პედრუ V (პორტ. Pedro V o Esperançoso; დ. 16 სექტემბერი, 1837, ლისაბონი, პორტუგალია — გ. 11 ნოემბერი, 1861, ლისაბონი, პორტუგალია) — პორტუგალიის მეფე 1853–1861 წლებში. ბრაგანსის დინასტიიდან პორტუგალიის დედოფლის მარია II-ისა და მისი საქსენ-კობურგ-გოთას დინასტიიდან მისი მეუღლის ფერნანდუ II-ის შვილი. მმართველობის პირველი ორი წლის მანძილზე ქვეყანას ფაქტობრივად მართავდა მამამისი, რომელმაც კარგი განათლება მისცა საკუთარ შვილს და სამოგზაუროდ გააგზავნა ევროპის ქვეყნებში. 1858 წელს დაქორწინდა სტეფანია ჰოჰენცოლერნ-ზიგმარიგენზე (1837–1859). მეუღლის ადრეულმა გარდაცვალებამ მეფე მელანქოლიაში ჩააგდო და არც გამოსულა მდგომარეობიდან გარდაცვალებამდე. სამეფო ტახტი გადავიდა მისი ძმის ლუიშ I-ის ხელში, რადგან მას ქორწინებიდან შვილი არ ჰყოლია. Castelo Branco e Torres, João Carlos Feo Cardoso de (1838). Resenha das familias titulares do Reino de Portugal: acompanhada das notícias biographicas de alguns individuos das mesmas famílias (Portuguese). Lisbon: Imprensa Nacional-Casa da Moeda.  Pinto, Albano da Silveira (1883). Resenha das familias titulares e grandes de Portugal (Portuguese). Lisbon: Francisco Arthur da Silva.
ოთხი ფერის პრობლემა

ოთხი ფერის პრობლემა – ამ სახელწოდებით ცნობილია შემდეგი ამოცანა: შესაძლებელია თუ არა სიბრტყეზე დახატული ნებისმიერი პოლიტიკური რუკა შეიღებოს მხოლოდ ოთხი ფერის გამოყენებით ისე, რომ არც ერთი მოსაზღვრე ქვეყანა არ აღმოჩნდეს ერთი და იმავე ფერით შეღებილი. უფრო მათემატიკური სახით იგივე ამოცანა შეიძლება ჩამოვაყალიბოთ შემდეგნაირად: შესაძლებელია თუ არა ნებისმიერი ბრტყელი გრაფის წვეროები შევღებოთ ოთხი ფერის გამოყენებით ისე, რომ ყოველი მომიჯნავე წვერო შეღებილი იყოს განსხვავებული ფერებით. ოთხი ფერის ამოცანა პირველად დასვა ფ. გოსრიმ 1852 წელს. მასზე დადებითი პასუხი გასცეს ამერიკელმა მათემატიკოსებმა კ. აპელმა და ვ. ჰაკენმა 1976 წელს. ოთხი ფერის პრობლემა პოპულარული მათემატიკური ლიტერატურის ერთ-ერთი საყვარელი თემაა. ყველაზე ხშირად მას სვამენ ზემოთ მოყვანილი სახით, პოლიტიკური რუკის შეღებვის შესახებ. თუმცა, რა თქმა უნდა, პრაქტიკული კარტოგრაფიის თვალსაზრისით ამოცანას დიდი მნიშვნელობა არ აქვს.
ლუიშ I (პორტუგალია)

ლუიშ I (პორტ. D. Luís I; დ. 31 ოქტომბერი, 1838, ლისაბონი, პორტუგალია — გ. 19 ოქტომბერი, 1889, კაშკაიში, პორტუგალია) — პორტუგალიის მეფე 1861–1889 წლებში. მიეკუთვნება საქსენ-კობურგ-გოთას დინასტიას, მაგრამ ოფიციალურად ითვლება ბრაგანსის დინასტიის წარმომადგენლად. პორტუგალიის დედოფლის მარია II-ისა და მისი საქსენ-კობურგ-გოთას დინასტიიდან მისი მეუღლის ფერნანდუ II-ის მეორე ვაჟი. სამეფო ტახტზე ავიდა ძმის პედრუ V-ის გარდაცვალების შემდეგ. ენციკლოპედია „ბრიტანიკა“
ბლო

ბლო — სოფელი საქართველოში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში (ხევსურეთის თემი). გადმოცემით ბლოელ გიგაურთა წინაპარი „გიგა“, არდოტელ ზვიადაურთა წინაპარი „ზვიადი“, მუქოელ წოწკოლაურთა წინაპარი „წოწკურა“ და ჭიმღელი თეთრაულთა წინაპარი „თეთრა“ ძმები ყოფილან. მათი პირვანდელი საცხოვრებელი ადგილი სოფელი ბლო იყო. გიგაურების გვარი ამ სოფლიდან იღებს სათავეს. აქვეა გვარის მთავარი სალოცავი მუხის გიორგის ჯვარი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1 ადამიანი. კარიბჭე №7 3-16 აპრილი, 2008 ა. ნაზღაიძე ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ სერგი მაკალათია, „ხევსურეთი“ (მეორე გამოცემა), თბილისი, ნაკადული, 1984 წ., გვ. 16. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
პიქტები

პიქტები (სავარაუდოდ ლათ. Picti — „შეღებილები“, როგორც ჩანს თვითწოდებიდან) — შოტლანდიის უძველესი მოსახლეობა. ერთ-ერთი ვერსიით პიქტები კელტებისგან უნდა მომდინარეობდნენ, ისინი კელტებს ძალიან ადრე გამოყოფიან, დაახლოებით ჩვ. წ. აღრიცხვამდე I ათასწლეულში. ბრიტანელი მკვლევრები უფრო მეტად პიქტების იბერთაგან წარმოშობის ვერსიას იზიარებენ. პიქტებს ენათესავებოდნენ კრუითნები (Cruthin, Cruithnig, Cruithni), რომლებიც ირლანდიის ტერიტორიაზე სახლობდნენ. პიქტები შოტლანდიის ცენტრალურ და ჩრდილოეთ ნაწილში ცხოვრობდნენ ფერტ-ოფ-ფორტის უბის ჩრდილოეთით. პიქტები ხშირად აწყობდნენ ბრიტანეთის სამხრეთზე თავდასხმებს. IV საუკუნის 60-იან წლებში ლონდონამდეც მიაღწიეს. თავდაპირველად პიქტები ტომობრივ გაერთიანებას წარმოადგენდნენ, VI საუკუნისთვის კი უკვე რამდენიმე სახელმწიფოსმაგვარი გაერთიანება ჩამოაყალიბეს, რომელიც შემდგომ პიქტების სამეფოდ იქცა. VI საუკუნეში პიქტები გაქრისტიანდნენ. ახალ რჯულზე ისინი ირლანდიელმა მისიონერმა კოლუმბმა მოაქცია. პიქტების სახელმწიფოს აყვავების ხანა VIII საუკუნეში დაუდგა, რის შემდეგაც პიქტებმა მოახერხეს ანგლების ჩრდილოეთით გადანაცვლება შეეფერხებინათ (ბრძოლა ნექტანსმერთან 685 წ.), მოგვიანებით კი დასავლეთიდან შოტლანდიელთა ურდოების შეტევები მოიგერიეს. პიქტების სახელმწიფო მოწყობის თავისებურებას წარმოადგენდა ტახტის გადაცემა არა მამიდან შვილზე, არამედ დედიდან შვილზე. შედეგად, სხვადასხვა დროს პიქტების მეფეები იყვნენ გელური დალ-რიადას დინასტიის, ბრიტთა სტრატკლაიდისა და ანგლთა ნორთუმბრიის წარმომადგენელი პრინცესების ვაჟები. 843 წელს პიქტების მეფედ კენეთ I აკურთხეს. მან პიქტების და სკოტების სახელმწიფოები შოტლანდიის სამეფოდ გააერთიანა. თანდათანობით სკოტების გელურმა ენამ პიქტების ენაკავი განდევნა (რომლის გენეტიკურ წარმომავლობაზეც დღემდე მიდის კამათი), მოკლე ხანში კი, უკვე ასიმილირებულმა პიქტებმა, როგორც განყენებულმა ერმა, არსებობა შეწყვიტეს. ვალიურ ლიტერატურაში პიქტები იწოდებიან როგორც „Pryden“, ბრიტანეთის კუნძული კი როგორც — „Prydain“. ამგვარად, დასახელება „ბრიტანეთი“, „ბრიტები“ თავდაპირველად შეიძლება პიქტებს აღნიშნავდა, მოგვიანებით კი მთელი კუნძულის და იქ მყოფი მოსახლეობის აღმნიშვნელ ტერმინად იქცა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პიქტები გლაზგოს უნივერსიტეტი ePrints პიქტების ენა (pdf) პიქტების ლიტერატურა (pdf) CELT: ელექტრონული ტექსტები - კროკის უნივერსიტეტისგან შოტლანდიის სამეფო საგვარეულო დაარქივებული 2020-03-27 საიტზე Wayback Machine. ალბის მეფეების ქრონოლოგია დაარქივებული 2007-06-06 საიტზე Wayback Machine. ბედეს საეკლესიო ისტორია (pdf), - CCEL, ა.მ. სელარის თარგმანი.
ლიმა (მდინარე)

მდინარე ლიმა (პორტ. Lima) — მდინარე ესპანეთსა (გალისია) და პორტუგალიაში. სიგრძე 108 კილომეტრი. მდინარე სათავეს იღებს ტალარინუს მთებში (ზღვის დონიდან 975 მ.), სოფელ პარადინასთან ახლოს. სარეაუს მუნიციპალიტეტში (ესპანეთი). პორტუგალიის საზღვარს კვეთს სოფელ ლინდოსოსთან ახლოს და ვიანა-დუ-კაშტელუსთან ჩაედინება ატლანტის ოკეანეში. ძველი რომაელები მას მიიჩნევდნენ მითურ ლეტად (ჰადესის 5 მდინარიდან ერთ-ერთი). პორტუგალიის მდინარეების სია შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „Lima“ ვიკისაწყობში.
შეთეკაურები

შეთეკაური — ქართული გვარი ხევსურეთიდან. გავრცელებულია, ძირითადად, კახეთის რეგიონში. არის ერთ-ერთი უმცირესი ხევსურული გვარი (დაახლოებით 300 ადამიანი). ისტორიულ საბუთებში გვარი XX საუკუნემდე არ არის მოხსენიებული. შეთეკაურების გვარი მოდის მუცოდან. ანდრეზით (გადმოცემით) „შეთეკაურები მუცოს ამოთხრილნიაო“ რაც ნიშნავს, რომ მათი ისტორია მუცოსთან ერთად იწყება. მუცო დაუარსებია ხუთ ძმას, ერთს ვარდანა ერქვა, რომლისგანაც შეთკაურების გვარი მოდის; მეორეს ჩოლოხას ეძახდნენ (კოჭლობდა და ჩლახუნით დადიოდა), რომელიც შემდეგ კახეთში გადასახლებულა და მისგან ჩოლოყაშვილების გვარი წამოსულა; მესამე, მოსისხლეების გამო, თუშეთში გადასახლებულა და მათგან უზღარაულების გვარი წარმოიშვა; მეოთხეს ცოლშვილი არ ჰყოლია და შესაბამისად, არც შთამომავლობა დარჩა; ხოლო მხუთეს შთამომავლებისგან დაიბადა თორღვა ძაგანი (ლეგენდარული მუცოელი გმირი). 2010 წლის 28 აგვისტოს სამების საკათედრო ტაძარში უწმინდესმა და უნეტარესმა, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს პატრიარქმა ილია II-მ შეთეკაურების გვარი დალოცა. ასევე იკურთხა შეთეკაურების გვარის მფარველი - წმინდა გიორგისა და მიქაელ მთავარანგელოზის ხატები. თბილისი დუშეთის მუნიციპალიტეტი: ხონისჭალა თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტი თიანეთის მუნიციპალიტეტი ახმეტის მუნიციპალიტეტი გარდაბნის მუნიციპალიტეტი ↑ სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს სტატისტიკა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-05. ციტირების თარიღი: 2011-12-07. ↑ გულჩინა აკოფაშვილი, ქართველი დიპლომატი ნიკოლოზ ჩოლაყაშვილი - ნიკიფორე არბახი (XVII საუკუნე), გამომცემლობა ,,მეცნიერება", 1977
მერია

მერია — ადგილობრივი თვითმმართველობის ან ადგილობრივი მმართველობის აღმასრულებელი რგოლი სხვადასხვა ქვეყნების თვითმმართველ ერთეულებში. საქართველოში თვითმმართველ ერთეულია — მუნიციპალიტეტი, რომელიც არის ორი სახის: თვითმმართველი ქალაქი და თვითმმართველი თემი, და ორივე მათგანს გააჩნია მერია. „ადგილობრივი თვითმმართველობისა შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონის მიხედვით მერია არის: „მუნიციპალიტეტის აღმასრულებელი ორგანოსადმი დაქვემდებარებული დაწესებულება, რომელიც უზრუნველყოფს მერის უფლებამოსილების განხორციელებას. მერიას ხელმძღვანელობს მერი. მისი არჩევა ხდება 4 წლის ვადით, პირდაპირი არჩევნებით, საყოველთაო, თანასწორისაარჩევნო უფლების საფუძველზე, ფარული კენჭისყრით, საქართველოს საარჩევნო კოდექსის დადგენილი წესებით. მერია შედგება სტრუქტურული ერთეულებისგან. მერიის სტრუქტურული ერთეული შესაბამისი დებულებით განსაზღვრული უფლებამოსილების ფარგლებში უზრუნველყოფს მუნიციპალიტეტის საკრებულოს და მერის დავალებების შესრულებას. მერიის სტრუქტურულ ერთეულს შეიძლება ჰქონდეს ქვედანაყოფები, რომლებიც განისაზღვრება მერიის შესაბამისი სტრუქტურული ერთეულის დებულებითა და საშტატო ნუსხით“ საქართველოს ხუთ თვითმმართველ ქალაქში. მერია ასევე ეწოდება თავად იმ შენობას, სადაც მმართველობის ეს ორგანოა განთავსებული. ადგილობრივი თვითმმართველობა ადგილობრივი მმართველობა მერია. სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი. სპებ. ციტირების თარიღი: 2011-01-21.
კასპის მუნიციპალიტეტის დროშა

კასპის მუნიციპალიტეტის დროშა — კასპის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია კასპის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ. დროშის მეწამულ ველზე ცენტრში გამოსახულია ოქროს გრიფონი, დროშის ზედა მარჯვენა კუთხეში ოქროს ჯვარი (წმინდა ნინოს ჯვარი). კასპის დროშის პროპორცია არის 2:3. კასპის მუნიციპალიტეტის დროშა და გერბი
რომანოზ შელეგია

რომანოზ (რემა) შელეგია (დ. 7 ოქტომბერი, 1883, სოფ. ჯოლევი, სენაკი ― გ. 1955) — ქართული ხალხური სიმღერების შემსრულებელი და ლოტბარი. რომანოზ (რემა) შელეგია დაიბადა 1883 წლის 7 ოქტომბერს სენაკის მაზრის სოფელ ჯოლევში. ბავშვობაშივე დაისწავლა ყველა ის სიმღერა, რომელიც თავის სოფელში ესმოდა. პირველდაწყებითი სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ რემას უსახსრობის გამო სკოლა ვერ დაუმთავრებია და თერძს დადგომია შეგირდად. ამ ხელობის გარდა მან შეისწავლა ფოტოგადაღება, უნაგირების კეთება, ჩექმა "აზიურების" კერვა. XIX საუკუნის ბოლო წლებში, გარდა ხალხურ გუნდში მღერისა, გალობდა საეკლესიო გუნდშიც. მისი მასწავლებელი იყო ცნობილი მგალობელი დიმიტრი ჭალაგანიძე. "გალობიდან გვიან დაბრუნებულს, ზოგჯერ სახლშიც არ მიშვებდნენო" - იხსენებდა რემა შელეგია. ახალგაზრდა რემას კორნელი მაღრაძესაც ემოწაფებოდა. 1897 წელს ქუთაისში ცნობილი ლოტბარი ძუკუ ლოლუა ჩამოდის. მისი გუნდის მიერ შესრულებული სიმღერებით აღფრთოვანებულმა რემა შელეგიამ გადაწყვიტა, ხალხური მომღერალი გამხდარიყო. ქუთაისში იმხანად მეტად პოპულარული იყო ლადო მესხიშვილის დასის მიერ გათამაშებული სპექტაკლები. ერთ-ერთ ასეთ წარმოდგენაში სცენაზე ხალხური სიმღერის ახმოვანება დასჭირდათ, რა საქმესაც შესანიშნავად გაართვა თავი რემა შელეგიას მიერ შეკრებილმა პატარა ანსამბლმა. 1902-1903 წლებში რემა კოტე ფოცხვერაშვილის გუნდში მღეროდა. 1904 წელს რემა შელეგია საცხოვრებლად ახალსენაკში გადადის, სადაც ბავშვთა და მოზარდთა არაერთ გუნდს აყალიბებს. 1907 წელს კი სოხუმში მიემგზავრება, ძირითადად _ ძუკუ ლოლუასთან დაახლოების სურვილით. დიდ ლოტბარს მოეწონა რემა შელეგია და მისი გუნდი და თავის გუნდში მიიწვია. აქ ასევე მღეროდნენ მომავალში ცნობილი ლოტბარები კირილე პაჭკორია და კიწი გეგეჭკორი. მალე რემა ძუკუს "მარჯვენა ხელი" გახდა. ამ გუნდს წარმატებული გასტროლები ჰქონდა არა მარტო საქართველოში, არამედ მის მოსაზღვრე რეგიონებშიც. 1915 წელს რემა ახალსენაკში ბრუნდება და ახალ გუნდს აყალიბებს. საბჭოთა პერიოდში რემა შელეგია უკვე სენაკის, ხობისა და ფოთის რამდენიმე გუნდს უძღვება. 1931 წლიდან იგი სენაკის სიმღერისა და ცეკვის სახელმწიფო ეთნოგრაფიული ანსამბლის სამხატვრო ხელმძღვანელია. ამ გუნდმა არაერთი გამარჯვება მოიპოვა სხვადასხვა ფესტივალებში. 1936 წელს გუნდი თბილისში მიიწვიეს გრამფირფიტებზე ჩასაწერად. 1939 წელს რემა შელეგია ინიშნება დასავლეთ საქართველოს გაერთიანებული გუნდის ხელმძღვანელად. ამავე წელს გუნდი მოსკოვში მიდის გასტროლებზე და დიდ წარმატებას იხვეჭს. 1940 წელს რემა შელგიამ წარმატებით დაამთავრა ხალხური შემოქმედების სახლთან არსებული სალოტბარო კურსები. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში რემა შელეგიას გუნდი რეგულარუად მართავს კონცერტებს ჰოსპიტლებში, სამხედრო ნაწილებში. მის შემდეგ გრძელდება რემა შელეგიას წარმატებული საკონცერტო მოღვაწეობა. 1955 წელს ხანგრძლივი ავადმყოფობის შემდეგ რემა შელეგია გარდაიცვალა. ლოტბარს რეპერტუარში 500-მდე სიმღერა ჰქონდა. იგი დიდ მნიშვნელობას ანიჭებდა ახალგაზრდებისთვის ცოდნის გადაცემას. რემა შელეგიას მოსწავლეები იყვნენ: ნოკო ხურცია, პორფილე გაბელია, ვალერიან სვანიძე, ბიქტორ აბშილავა, მაქსიმე გოგია, იროდი ალანია, ვ. გარუჩავა, ლონგი მიმინოშვილი, კოლია კაკაჩია. რემა შელეგია სიცოცხლეშივე დაფასდა, როგორც მეგრული სიმღერის ერთ-ერთი უდიდესი მცოდნე და მომღერალი. ნინო კალანდაძე და ლელა ურუშაძე. რემა შელეგია (შტრიხები პორტრეტისათვის). წიგნში - ქართული ხალხური სიმღერის ოსტატები.სამეგრელო. ტ. 2. თბილისი, 2007.გვ. 109-136. „საქართველოს მაცნე“ [1]
ახალციხის მუნიციპალიტეტის დროშა

ახალციხის მუნიციპალიტეტის დროშა — ახალციხის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია ახალციხის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ. დროშა არის ქონგურისებურად გაყოფილი ჰორიზონტალურად ორ ნაწილად — თეთრ და მწვანე ველებად. თეთრ ველს უჭირავს დროშის 4/5, მასზე ჰორიზონტალურად მოთავსებულია მეწამული მახვილი ორი თანმხლები მეწამული ჯვრით. მეორე ნაწილი წარმოადგენს მწვანე ველს და უჭირავს დროშის 1/5. დროშის პროპორციაა 2:3. ახალციხის მუნიციპალიტეტის გერბი და დროშა[მკვდარი ბმული]
გურჯაანის მუნიციპალიტეტის დროშა

გურჯაანის მუნიციპალიტეტის დროშა — გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია ქალაქ გურჯაანის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ. დროშა გაყოფილია ჰორიზონტალურად ორ ნაწილად – ლაჟვარდის და თეთრ ველებად. ლაჟვარდის ველს უჭირავს დროშის 2/3, რომლის მარჯვენა ზედა კუთხეში გამოსახული ვერცხლის ორი ჯვარი. მეორე ნაწილს უჭირავს დროშის 1/3 და წარმოადგენს თეთრ ველს. დროშის პროპორციაა 2:3. გურჯაანის მუნიციპალიტეტის დროშა და გერბი[მკვდარი ბმული]
ეკოლოგია

ეკოლოგია (ბერძ. oikos — სახლი, გარემო, და logos — შეცნობა, სწავლა) — ბიოლოგიის ნაწილი, რომელიც ცოცხალ ორგანიზმებს შორის ურთიერთკავშირებს, აგრეთვე ცოცხალ ორგანიზმებსა და მათ საცხოვრებელ გარემოს ურთიერთდამოკიდებულებას შეისწავლის. ტერმინი „ეკოლოგია“ ზოგჯერ ცნება გარემოს დაცვის აღსანიშნავადაც გამოიყენება, თუმცა ბოლო წლებში ამ ორი ტერმინის გამიჯვნის ტენდენცია შეიმჩნევა, სადაც „ეკოლოგია“ აღნიშნავს ბიოლოგიის დარგს, ხოლო „გარემოს დაცვა“ - ადამიანის საქმიანობის შედეგად მისი გარემოს დეგრადაციასთან დაკავშირებულ საკითხებს. არსებობს ტერმინ „ეკოლოგიის“ კიდევ რამდენიმე განმარტება: ეკოლოგია არის მეცნიერება, რომელიც მიმართულია ცოცხალ არსებათა განთავსების და განაწილების, მათ გარემომცველ სამყაროსთან ურთიერთობის და წონასწორობის პირობების შეცნობისაკენ. ეკოლოგია ბუნების ეკონომიკაა. ეკოლოგია გარემოს ორგანულ და არაორგანულ კომპონენტებთან ცოცხალი ბუნების ურთიერთობების შემსწავლელი მეცნიერებაა. ეკოლოგია არის მეცნიერება, რომელიც ცოცხალ ბუნებაში არსებულ რთულ ურთიერთკავშირებს სწავლობს. ანთროპოეკოლოგია - ადამიანის ეკოლოგია გარემოს დაცვა - გამოყენებითი ეკოლოგია გეოეკოლოგია დინამიკური ეკოლოგია ზოგადი ეკოლოგია - ბიოეკოლოგია სოციალური ეკოლოგია ანთროპოგენური ფაქტორები - ბიომასა - ბიოტიკური ფაქტორები - ბიოტოპი - ბიოცენოზი - ეკოლოგიური ნიშა - ეკოლოგიური პირამიდა - ეკოსისტემა - კონსუმენტი - ოზონის შრე - პოპულაცია - პროდუცენტი - რედუცენტი - სათბურის ეფექტი გრინფისი ეკოლოგიური მოძრაობა მწვანეები დედამიწის მეცნიერებები მდგრადი განვითარება ლანდშაფტების ეკოლოგია ბუნებრივი რესურსები ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ეკოლოგია ეკოლოგიური ეფექტიანობის ინდესქი 2020 დაარქივებული 2020-07-28 საიტზე Wayback Machine. www.sustainability.ge Ecology (Stanford Encyclopedia of Philosophy) The Nature Education Knowledge Project: Ecology Ecology Journals List of ecological scientific journals დაარქივებული 2017-04-29 საიტზე Wayback Machine. Ecology Dictionary - Explanation of Ecological Terms დაარქივებული 2008-08-03 საიტზე Wayback Machine. Basic Terms of Ecology დაარქივებული 2013-06-21 საიტზე Wayback Machine. Canadian Society for Ecology and Evolution Ecological Society of America Ecology Global Network
ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის დროშა

ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის დროშა — ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ. დროშა ჰორიზონტალურადაა გაყოფილი სამ თანაბარ ნაწილად — თეთრ, მწვანე და ლაჟვარდის ველებად. თეთრი ველის მარჯვენა კუთხეში მოთავსებულია მეწამული ჰერალდიკური ჯვარი. დროშის პროპორციაა 2:3. ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის გერბი და დროშა[მკვდარი ბმული]
ადიგენის მუნიციპალიტეტის დროშა

ადიგენის მუნიციპალიტეტის დროშა — ადიგენის მუნიციპალიტეტის სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია ადიგენის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ. დროშის მწვანე ველზე გამოსახულია თეთრქობიანი ლაჟვარდის წმინდა ანდრიას ირიბი ჯვარი, რომლის მკლავები ეხება დროშის კიდეებს. დროშის ცენტრში, წმიდა ანდრიას ჯვარზე, გამოსახულია თეთრქობაშემოვლებული წრე, რომლის ლაჟვარდის ველზე წრიულად გამოსახულია შვიდი მნათობი. ცხრასხივიანი ოქროს მზე და ცხრასხივიანი ვერცხლის რკალი, რომელშიც ვერცხლის ნახევარმთვარეა გამოსახული, ოდნავ დიდი ზომისაა სხვა მნათობებთან შედარებით. დროშის პროპორციაა 2:3. ადიგენის მუნიციპალიტეტის გერბი და დროშა
მაჭახელი

მაჭახელი, მიჭიხიანი — ისტორიული მხარე სამხრეთ-დასავლეთ საქართველოში. ამჟამად მაჭახელი ორადაა გაყოფილი, მდ. მაჭახელის დინების ზემო ნაწილი თურქეთის საზღვრებშია, ხოლო ქვედა საქართველოში. მაჭახელი იწყება სოფელ მაჭახლისპირიდან და მდებარეობს მდინარე მაჭახლისწყლის აუზში, რომელიც აჭარისწყლის მომდევნო ხეობაა ჭოროხის აუზში. მაჭახლისწყლის შენაკადებია: მინდიეთის წყალი და ეფრატის ღელე. მაჭახელი მოხსენიებულია სამცხე-საათაბაგოს მღვდელმთავართა სამრევლოების აღწერილობაში. ვახუშტი ბატონიშვილი მაჭახელს შავშეთის შემადგენლობაში გულისხმობს. XVII საუკუნის პირველ მეოთხედში ოსმალებმა დაიპყრეს მთელი სამცხე-საათაბაგო. ამავე პერიოდიდან ლაზეთთან ერთად აჭარა-მაჭახელი ჩამოაცილეს საქართველოს; მიტაცებული ტერიტორიები სანჯაყებად (ოლქებად) დაყვეს. თავდაპირველად ცალკე სანჯაყს წარმოადგენდა მაჭახელი, რომელიც ახალციხის საფაშოში შედიოდა. მოგვიანებით მაჭახელი კაზას სახით შევიდა ლაზისტანის სანჯაყში. 1865 წელს მაჭახელში შედიოდა 26 სოფელი, ცხოვრობდა 4485 ადამიანი. გავრცელებული იყო ყველ-კარაქის წარმოება და იარაღის დამზადება. რუსეთ-ოსმალეთის 1877-1878 წლების ომის შემდეგ, ბერლინის კონგრესის გადაწყვეტილებით, მაჭახელი საქართველოს სხვა ისტორიულ ტერიტორიებთან ერთად გადაეცა რუსეთს. ამ ომის შემდეგ მაჭახლის მოსახლეობის დიდი ნაწილი თურქეთში გადაიხვეწა: მუჰაჯირობა განაპირობა რუსეთის ხელისუფლების მიერ ხელოვნურად შექმნილმა მძიმე პირობებმა: საზღვრისპირა რეგიონებში რუსეთი სომხებს უფრო ენდობოდა, ამავე დროს, სულთნის თურქეთს იაფი მუშახელი ესაჭიროებოდა. დღეს მაჭახელის ერთი ნაწილი, ზემო მაჭახელი, კვლავ თურქეთის საზღვრებშია, ქვემო მაჭახელი კი საქართველოს შემადგენლობაშია; კერძოდ, ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტში შედის: ზედა ჩხუტუნეთი, ქვედა ჩხუტუნეთი, ჩიქუნეთი, ცხემლარა, სკურდიდი, აჭარისაღმართი, ქედქედი, სინდიეთი, ჟანივრი, გორგაძეები, საფუტკრეთი და სხვ. თურქეთის რესპუბლიკის საზღვრებშია: ხერთვისი (აქ ერთმანეთს ერთვის მინდიეთისა და ეფრატის ღელეები), მინდიეთი, აკრია, ქვაბისკავი, ზედვაკე, ეფრატი. მაჭახელი მდიდარია ქვისთაღოვანი ხიდებით. ცნობილია: აჭარისაღმართის, ცხემლარის, ჩხერის, ზვარიას და გორგაძეთის ხიდები. აჭარისაღმართის ხიდმა ჩვენამდე ვერ მოაღწია. ზემო მაჭახელში გვხვდება: ხერთვისის და ევფრატის („ყრუ ხიდი“) ხიდები. კახიძე ნ., მაჭახლის ხეობა, ბათ., 1974; სიხარულიძე ი., სამხრეთ-დასავლეთ საქართველოს ტოპონიმიკა, ტ. 1, ბათუმი, 1958. მაჭახელის ხეობა მაჭახელი ↑ Кавказский календарь на 1867 год : 22-й год. - 1866 გვ. 402
ევროპის ქვეყნების სია მოსახლეობის მიხედვით

ეს არის ევროპის კონტინენტის ქვეყნების სია მოსახლეობის მიხედვით, უახლესი მონაცემებით. რამდენიმე რეგიონი ევროპაში თვითაღიარებულია და დამოუკიდებლად იმართება, თუმცა სხვა ქვეყნების მიერ ცნობილი არ არის. კოსოვო აღიარებულია გაეროს 69 წევრის მიერ, აფხაზეთი და სამხრეთი ოსეთი კი მხოლოდ რუსეთის, ვენესუელასა და ნიკარაგუას მიერ არის ცნობილი. ჩრდილოეთი კვიპროსი აღიარებულია თურქეთის მიერ. დნესტრისპირეთსა და მთიან ყარაბაღს საერთაშორისო აღიარება არ გააჩნიათ. აზიის ქვეყნების სია მოსახლეობის მიხედვით სამხრეთ ამერიკის ქვეყნების სია მოსახლეობის მიხედვით ჩრდილოეთ ამერიკის ქვეყნების სია მოსახლეობის მიხედვით ოკეანეთის ქვეყნების სია მოსახლეობის მიხედვით ↑ Republican Statistical Office of Serbia დაარქივებული 2015-02-03 საიტზე Wayback Machine. , 2008 estimate (2,100,000 Kosovo and Metohija)