laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
Suillellus queletii

Suillellus queletii (ადრე Boletus queletii) — სოკოს სახეობა ბოლეტუსისებრთა ოჯახისა. იშვიათი სოკოა, რომლის გავრცელების არეალი მოიცავს ევროპის კონტინენტს. სოკო პირველად აღწერა ავსტრიელმა მიკოლოგმა შტეფან შულცერმა 1885 წელს როგორც Boletus queletii. სამეცნიერო სინონიმები: Tubiporus queletii (Schulzer) Maire, 1937 Versipellis queletii (Schulzer) Quél. (1886) Dictyopus queletii (Schulzer) Quél. Tubiporus queletii (Schulzer) Maire (1937) ქუდის დიამეტრი 15 სმ-მდე აღწევს, მომრგვალებულია, ამოზნექილი წაბლისფერ-ყავისფერი, თავდაპირველად ხავერდოვანი, ასაკთან ერთად გლუვი ხდება, მშრალია, შეზრდილი. რბილობი ხორციანია, მკვრივი, მოყვითალო, ფეხის რბილობი მოყავისფროა, გაჭრისას ლურჯდება. ფეხის სიგრძე — 4-15 სმ, სიგანე — 1-3,5 სმ ცილინდრული, ძირში გამსხვილებული, მთლიანი. ზედაპირი ბადისა და ქერცლის გარეშე. თითქმის გლუვი, ყვითელ-ყავისფერი. ჰიმენოფორი თავისუფალი, მილების სიღრმე — 1,5-3 სმ, ფორები წვრილი, მომრგვალებული, ქუდის ქვედა ზედაპირი ნარინჯისფერია, ხელის დაჭერისას ლურჯდება. სპორების ფხვნილი — ზეთისხილისფერი, სპორები 10-14 × 5-7 მკმ, თითისტარისებრი, გლუვი. უფრო ხშირად არასაჭმელ სოკოდაა მიჩნეული. თუმცა სხვა ლიტერატურაზე დაყრდნობით, პირობითად საჭმელ სოკოდ ითვლება. მოხმარებამდე საჭიროა მისი სათანადოდ მომზადება, წინააღმდეგ შემთხვევაში შესაძლოა გამოიწვიოს მოწამვლა. Suillellus luridus Suillellus comptus Neoboletus luridiformis Caloboletus calopus იშვიათი სოკოა. იზრდება ფართოფოთლოვან ტყეებში. მიკორიზას ქმნის მუხასთან, ასევე ნაწილობრივ რცხილასთან და ცაცხვთან, იშვიათად წიფელთან და თხილთან. გავრცელების არეალი მოიცავს ევროპას. ჩეხეთში გადაშენების პირასაა. აზიაში სოკო დაფიქსირებულია ტაივანში. სეზონი — მაისი-ოქტომბერი. Справочник-определитель: Грибы / отв. за выпуск Ю. Г. Хацкевич. — Мн.: Харвест, 2002. — С. 102. — 480 с. — 7000 экз. — ISBN 985-13-0913-3. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „Suillellus queletii“ ვიკისაწყობში. Suillellus queletii MycoBank-ზე (ინგლისური) ↑ (2013) Le guide des champignons France et Europe (French). Belin, გვ. 98. ISBN 978-2-7011-8289-6.  ↑ (2018) Funga Nordica Agaricoid, boletoid, clavarioid, cyphelloid and gasteroid genera. Copenhagen: Nordsvamp, გვ. 218. ISBN 978-87-983961-3-0.  ↑ 3.0 3.1 Josef Šutara, Michal Mikšík, Václav Janda (2009). Hřibovité houby. Academia, გვ. 156. ISBN 978-80-200-1717-8.  ↑ Jan Holec, Miroslav Beran. Červený seznam hub (makromycetů) České republiky. Praha: Příroda.  დაარქივებული 2021-01-09 საიტზე Wayback Machine. ↑ Mikšik M. (2012). „Rare and protected species of boletes of the Czech Republic“. Field Mycology. 13 (1): 8–16. doi:10.1016/j.fldmyc.2011.12.003. ↑ Yeh K-W, Chen Z-C. (1980). „The boletes of Taiwan“ (PDF). Taiwania. 25 (1): 166–184.
ბაგრატიდები (მრავალმნიშვნელოვანი)

ბაგრატიდები შეიძლება აღნიშნავდეს: სომეხი ბაგრატიდები, ან ბაგრატუნი ქართველი ბაგრატიდები, ან ბაგრატიონი
ხუნანის საერისთავო

ხუნანის საერისთავო — ადმინისტრაციული ერთეული იბერიის სამეფოში. ამ სახელწოდების ტერიტორიული ერთეული პირველად ძვ. წ. III საუკუნის 80-70-იან წლებში ჩნდება — ქართლის ცხოვრების თანახმად — ის იყო ერთ-ერთი ფარნავაზ I-ის მიერ დაწესებულ საერისთავოთა შორის. საერისთავოს ცენტრი იყო ხუნანი. მდებარეობდა მტკვრის სამხრეთით. მოიცავდა ალგეთის ხეობას. გარდაბანი/ხუნანი და სამშვილდე/გაჩიანი ერთად ქმნიდნენ ქვემო ქართლის პროვინციას, რომელსაც ხშირად ტაშირსაც უწოდებდნენ. სომხური გეოგრაფიის — აშხარჰაცუიცის თანახმად საერისთავო მოიცავდა: პარუარს (თბილისის შემოგარენი), მანგლიაცფორს (მანგლისისხევი) და ხუნანს. ქართული ისტორიული ტრადიციის თანახმად მდინარე ბერდუჯი ხუნანი საერისთავოსა და ამასთანავე იბერიის სამეფოს აღმოსავლეთ საზღვარს წარმოადგენდა. ლეონტი მროველის - მეფეთა ცხოვრების თანახმად მირიან მეფემ ფეროზს მისცა „ქუეყანა ხუნანითგან ბარდავამდე, მტკუარსა ორივე კერძი, და დაადგინა იგი ერის-თავად მუნ“. შემდეგ ბაქარ მირიანის ძემ „გაუცვალა ქვეყანა... რომელსა აქუნდა რანი ბარდავამდის მიცემულად მირიანისგან, და მისცა მის წილ სამშჳლდითგან მიღმართ ქუეყანანი ვიდრე თავადმდე აბოცისა“. ჯუანშერ ჯუანშერიანის თანახმად V საუკუნეში მეფე ვახტანგ I გორგასლის დროს ხუნანის ერისთავად იხსენიება ნერსარანი. 485 წლის შედეგ ვახტანგ მეფემ აგარაკთან (ვახუშტის თანახმად თანამედროვე ახტალა) ხუნანის საეპისკოპოსო კათედრა დააფუძნა. 505/506 წლის სომხურ წყაროებში ხუნანის ეპისკოპოსი იბერიის ერთ-ერთი პრელატია. ხუნანის საერისთავო სამშვილდისა და კახეთის საერისთავოსთან ერთად იბერიის სამეფოს აღმოსავლეთ საერისთავოებს წარმოადგენდა. მოგვიანებით საერისთავოს ტერიტორია არაბთა ბატონობის ქვეშ მოექცა. თბილისის საამიროს (736) დაარსების შემდეგ ხუნანის ამირა თბილისის ამირას დაემორჩლა, რომელიც ფაქტობრივად ქართლის გამგებელი იყო. გარდაბნელები აქტიურად მონაწილეობდნენ კახეთის სამთავროს შიდა პოლიტიკაში, რასაც მოწმობს დონაურების მიერ კახეთის სამთავროში ძალაუფლების მოპოვება. კახეთის სამთავრო უშუალოდ კახეთის გარდა, მოიცავდა გარდაბანს და კუხეთს. XII-XIII საუკუნეებში ყოფილი ხუნანის ტერიტორია გაგის საერისთავოში შედიოდა. მონღოლთა შემოსევების (XIII ს.) შემდეგ ხუნანი წყაროებში აღარ იხსენიება. ბახტაძე, მიხეილ (2004). ერისთავობის ინსტიტუტი საქართველოში, თსუ. თბილისი.  Hewsen, Robert H. (1992) The Geography of Ananias of Širak. Wiesbaden: Ludwig Reichert Verlag.  Cyril Toumanoff (1963). „The Armeno-Georgian Marchlands“, Studies in Christian Caucasian History. Georgetown University Press.  ↑ ლეონტი მროველი „ცხოვრება ქართველთა მეფეთა“. თავი მესამე. ↑ 2.0 2.1 Hewsen 1992, pp. 202. sfn error: no target: CITEREFHewsen1992 (help) ↑ აღწერა აწინდელისა ქართლისა - Wikisource. ↑ Toumanoff 1963, pp. 482. sfn error: no target: CITEREFToumanoff1963 (help) ↑ ლორთქიფანიძე, მარიამ; მეტრეველი, როინ; მუსხელიშვილი, დავით (2012). საქართველოს ისტორია : 4 ტომად : ტომი II. თბილისი : პალიტრა L, გვ. 174, 306. ISBN 978-9941-19-406-1.
ტატიანა ნავკა

ტატიანა ნავკა (დ. 13 აპრილი, 1975, მოსკოვი) — რუსი მოციგურავე. სხვადასხვა დროს ასპარეზობდა სამი ქვეყნის სახელით, ესენია: საბჭოთა კავშირი, ბელარუსი და რუსეთი. კარიერა დაიწყო 1980 წელს და დაასრულა 2006 წელს. პარტნიორ, რომან კოსტრომანოვთან ერთად 2006 წელს მოიგო ზამთრის ოლიმპიური თამაშები. არის მსოფლიოს ორგზის (2004, 2005) და მსოფლიოს სამგზის (2004, 2005, 2006) ჩემპიონი. 2015 წლიდან არის რუსეთის პრეზიდენტის პრეს-მდივანის, დიმიტრი პესკოვის მეუღლე. შედეგები
ტანია მიტიუშინა

ტანია მიტიუშინა (დ. 19 თებერვალი, 1993) — რუსი მოდელი და მსახიობი. 2016 წელს გამოჩნდა „Sports Illustrated Swimsuit Issue“-ში. მუშაობდა Victoria's Secret-ისა და Intimissimi-ისთვის. ↑ http://www.sportetstyle.fr (2). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-06-20. ციტირების თარიღი: 2021-01-07. ↑ GQ, Italia.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-02-22. ციტირების თარიღი: 2021-01-27. ↑ http://www.glamour.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-01-23. ციტირების თარიღი: 2021-01-07. ↑ http://www.gq.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-06. ციტირების თარიღი: 2021-01-07. ტანია მიტიუშინა — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
ლეილა ისმაილოვა

ლეილა რიზვანაუნა ისმაილოვა (ბელარ. Лейла́ Рызва́наўна Ісмаілава, აზერ. Leyla Rizvan qızı İsmayılova; დ. 28 ივლისი, 1991) — ბელარუსი მოდელი და ჟურნალისტი, მიჰყავს მუსიკალური ტელე-გადაცემები. მას ჰყავდა აზერბაიჯანელი წინაპრები. იგი იყო 2010 წლის საბავშვო ევროვიზიის თანაწამყვანი, კონკურსი მინსკში გაიმართა (მიჰყავდა ძიანის კურიანთან ერთად). ისმაილოვა აქტიურად იღებდა მონაწილეობას 2012 წელს, ევროვიზიის კონკურსისათვის ბელარუსის წარმომადგენლის შერჩევაში. 2006 წელს ლეილამ დაამთავრა ბელარუსის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლიცეუმი (ისტორიის ფაკულტეტი), შემდეგ მან დაამთავრა ბელარუსის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ინსტიტუტი (აუდიოვიზუალური ჟურნალისტიკა, საპატიო დიპლომი, 2011 წლის საუკეთესო კურსდამთავრებული). ↑ Лучшие выпускники БГУ — 2011 // БГУ შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ლეილა ისმაილოვა“ ვიკისაწყობში. Leila Ismailava კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში Грамчакова, В. Лейла Ісмаілава: «Мая намінацыя!» // Універсітэт. 2009. № 15 — 16. (in Belarusian) დაარქივებული 2018-09-23 საიტზე Wayback Machine.
გიორგი გოცირიძე

გიორგი გოცირიძე შეიძლება აღნიშნავდეს: გიორგი გოცირიძე — ქართველი არქიტექტორი გიორგი გოცირიძე — ქართველი ჩარხმშენებელი
ნოდიკო ტატიშვილი

ნოდიკო (ნოდარ) ტატიშვილი (დ. 5 ნოემბერი, 1986, თბილისი) — ქართველი მომღერალი. 2009 წელს მოიგო პროექტი „ჯეოსტარი“. 2013 წელს მან და სოფო გელოვანმა წარადგინეს საქართველო ევროვიზიის კონკურსზე მალმეში, შვედეთში. 2015 წლის ევროვიზიაზე, რომელიც ვენაში, ავსტრიაში გაიმართა, იგი და სოფო გელოვანი ხუთკაციანი ქართული ჟიურის წევრები იყვნენ. ↑ Sopho Gelovani and Nodiko Tatishvili to represent Georgia. Esctoday.com. ციტირების თარიღი: December 31, 2012.
კურკუასები

კურკუასები (ბერძ. Κουρκούας, სომხ. Գուրգեն, „გურგენი“) — სომხური წარმომავლობის საგვარეულო, რომლებიც სხვა ნახარარებთან (დიდებულები) ერთად VII–IX საუკუნეებში ბიზანტიის იმპერიაში გადასახლდნენ მას შემდეგ, რაც სომხეთი არაბთა ბატონობის ქვეშ მოექცა. X საუკუნეში ისინი ანატოლიის სამხედრო არისტოკრატიის ნაწილი გახდნენ და ბიზანტიას რამდენიმე მაღალი რანგის მთავარსარდალი და იმპერატორი შესძინეს. ისინი ძირითადად ფოკებისა და სკლეროსების არისტოკრატიულ ოჯახებთან ქორწინდებოდნენ. XI და XII საუკუნისთვის მათ სამოქალაქო ბიუროკრატიაში გადაინაცვლეს. იოანე კურკუასი (დაახლ IX ს.) — ჰიკანატების რაზმის დომესტიკოსი და ბასილი I-ის წინააღმდეგ შეთქმულების მონაწილე. იოანე კურკუასი (დაახლ. X ს.) — ზემოთხსენებულის შვილიშვილი, აღმოსავლეთის სხოლათა დომესტიკოსი და რომანოზ I ლაკაპენოსის განთქმული მთავარსარდალი. თეოფილოს კურკუასი — იოანეს ძმა, ხალდიის სატრატეგოსი და შემდეგ სხოლათა დომესტიკოსი. რომანოზ კურკუასი — იოანე კურკუასის ვაჟი და დასავლეთის სხოლათა დომესტიკოსი. იოანე კურკუასი — რომანოზის ვაჟი, აღმოსავლეთის სხოლათა დომესტიკოსი, დაიღუპა დოროსტოლონის ალყის დროს. იოანე I ციმისკე (დაახლ. 925–976) — თეოფილო კურკუასის შვილიშვილი, ბიზანტიის იმპერატორი 969–976 წწ. იოანე კურკუასი (დაახლ. XI ს.) — იტალიის კატეპანი 1008–1010 წწ. გრიგორი კურკუასი — ფილიპოპოლის დუქსი 1089–1091 წწ. მიხეილ II კურკუასი — კონსტანტინოპოლის პატრიარქი 1143–1146 წწ. Andriollo, Lisa (2012), „Les Kourkouas (IXe-XIe siècle)“, Cheynet, Jean-Claude; Sode, Claudia, Studies in Byzantine Sigillography, 11, Berlin: De Gruyter, pp. 57–88, ISBN 978-3-11-026668-9, https://www.academia.edu/2074096/Les_Kourkouas_IXe-XIe_siecle_ Cheynet, Jean-Claude (1996), Pouvoir et contestations à Byzance (963–1210), Paris: Publications de la Sorbonne, ISBN 978-2-85944-168-5, https://books.google.com/books?id=vicqWvzRLkYC Kazhdan, Alexander, რედ. (1991), Oxford Dictionary of Byzantium, Oxford and New York: Oxford University Press, pp. 1156–1157, ISBN 978-0-19-504652-6 Stouraitis, Ioannis (2003), "Kourkouas Family", Encyclopaedia of the Hellenic World, Asia Minor (Athens: Foundation of the Hellenic World), http://www.ehw.gr/l.aspx?id=9099  ბიზანტიის პორტალი
ორლოვკა (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ორლოვკა შეიძლება აღნიშნავდეს: ორლოვკა — სოფელი სამცხე-ჯავახეთის მხარეში, ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე; ორლოვკა — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, ალშეევის რაიონში; ორლოვკა — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, არხანგელის რაიონში; ორლოვკა — სოფელი რუსეთში, ბაშკირეთში, იანაულის რაიონში.
ბერძნულ-რომაული სამყარო

ბერძნულ-რომაული სამყარო, ასევე ცნობილი როგორც ბერძნულ-რომაული კულტურა — თანამედროვე მეცნიერებისა და მწერლების მიერ დამვკდრებული ტერმინი, რომელიც იმ გეოგრაფიული რეგიონებისა და ქვეყნების ერთობლიობას აღნიშნავს, სადაც კულტურულად და ისტორიულად, პირდაპირ ან უშუალოდ ძველბერძნული და რომაული ენის, კულტურის, მთავრობის და რელიგიის გავლენის ქვეშ იმყოფებოდა. უკეთესად ცნობილი ტერმინია კლასიკური ცივილიზაცია. ტერიტორიულად ის შემოიფარგლება „ხმელთაშუაზღვისპირა სამყაროთი“ — ხმელთაშუაზღვისპირეთისა და შავი ზღვის აუზის მიმდებარე ფართო ტერიტორიებით, სადაც ბერძნული და რომაული კულტურული წარმოდგენები და იდეები დომინირებდა. ამას ხელს უწყობდა ბერძნული ენის ინტელქტუალური და კომერციის ენად, ხოლო ლათინურის სამართალწარმოებისა და ადმინისტრაციულ ენად გადაქცევა. ბერძნული და ლათინური ენები არასდროს იყო ფართოდ გავრცელებული საზოგადოების დაბალ ფენებში, რომლებიც იმპერიის უმრავლესობას წარმოადგენდა, მაგრამ ის იყო ურბანული და კოსმოპოლიტური ელიტის ენები და მაშასადამე იმპერიის ლინგუა ფრანკა. რომის მოქალაქეები, მათი ეთნიკური წარმომავლობის მიუხედავად, საუბრობდნენ და წერდნენ ბერძნულად ან ლათინურად. ამის შესანიშნავი მაგალითებია: წარმოშობით ფინიკიელი რომაელი იურისტი და საიმპერატორო კანცლერი ულპიანე, ბერძნულ-ეგვიპტური წარმომავლობის მქონე მათემატიკოსი და გეოგრაფი კლავდიუს პტოლემაიოსი, ცნობილი სირიელი და ბერბერი მოაზროვნეები იოანე ოქროპირი და ნეტარი ავგუსტინე, ებრაული წარმომავლობის მქონე ისტორიკოსი იოსებ ფლავიუსი და სხვა. Sir William Smith (ed). Dictionary of Greek and Roman Geography. London: Spottiswoode and Co, 1873. Simon Hornblower and Antony Spawforth (ed). Oxford Classical Dictionary. Oxford University Press, 2003.
რუსული მასონობა ეკატერინე II-ის მეფობისას

„რუსული მასონობა ეკატერინე II-ის მეფობისას“ (რუს. „Русское масонство в царствование Екатерины II“) — გიორგი ვლადიმერის ძე ვერნადსკის სამაგისტრო დისერტაცია მასონობის ისტორიაში. წიგნი გამოქვეყნდა პეტროგრადში, 1917 წელს სააქციო საზოგადოება ბეჭდვითი საქმის სახლში. მოცემული წიგნი წარმოადგენს მასების საზოგადოების სულიერი კულტურის განვითარების ისტორიის ნარკვევების კრებულს. მასონური ნამუშევრები და მისტიკოსთა რელიგიური მიღწევები განიხილება, როგორც გავლენა XVIII საუკუნის რუსეთის სათავადაზნაურო ბიუროკრატიული საზოგადოების მთლიან სტრუქტურაზე. წიგნში ნათლად ჩანს რელიგიური ან ფილოსოფიური მოძრაობის ძირითადი დამაკავშირებელი ძაფები. ავტორი ავითარებს იდეას, თუ როგორ შეიქმნა მასონური საზოგადოების ესა თუ ის ფორმები და მთლიანად საზოგადოება ამ კავშირების საფუძველზე. შეგვიძლია ვთქვათ, რომ ამგვარი ფსიქოლოგიური ტიპების და გაერთიანების ფორმების, მათი ურთიერთობების და მათი ცვლილების შესწავლა ხელს უწყობს რამდენიმე საუკუნის განმავლობაში მთელი საზოგადოების განვითარების გასაგებად გასაღების პოვნას. წიგნში დიდი ინტერესია გამოივლენილი რუსული მასონობის საერთაშორისო კონტაქტებისა და ურთიერთობების მიმართ და იმ დროის ევროპული ინტელექტუალური რეალობის ფონზე მისი შესწავლა. გიორგი ვერნადსკის მიერ სამუშაო წიგნის ფურცლებზე საფუძვლიანად არის შესრულებული. სათაურშივე ჩანს მითითებული საკითხის ვრცელი შესწავლა. კერძოდ, მასონური ლოჟების წარმოქმნა, მასონთა ბიოგრაფიების განხილვა და მათი მოღვაწეობის ფილოსოფიური და სოციალურ მხარე. გამომცემელობა: პრ.: ტიპოლოგიის სააქციო საზოგადოება. ბეჭდვითი საქმე პეტროგრადში. გამოცემის წელი: 1917 წ გამოცემის ადგილი: მოსკოვი ჟანრი : მონოგრაფია ტექსტის ენა: რუსული ორიგინალი ენა: რეფორმამდელი რუსული. გვერდები: 287 {{{სათაური}}}, ISBN 5-87991-018-0. (в пер., суперобл.) ბ. ბალიშოვი. ეკატერინე II-ის „ოქროს საუკუნე“. მასონობა ეკატერინე II-ის მეფობისას. ა. სერკოვი. „XX საუკუნის რუსული მასონობის ისტორია“ გ. ვერნადსკი. „რუსული მასონობა ეკატერინე II-ის მეფობისას“ რუსული მასონობა ეკატერინე II– ის დროს დსე. სტატია-მასონობა:[30ტ.] /მთ.რედ. ა. მ. პროხოროვი — 3-ე გამოც. — მ. : საბჭოთა ენციკლოპედია, 1969—1978.
ანნა სედოკოვა

ანნა სედოკოვა (უკრ. А́нна Володи́мирівна Сєдоко́ва; რუს. А́нна Влади́мировна Седоко́ва, დ. 16 დეკემბერი, 1982) —უკრაინელი მომღერალი, მსახიობი და ტელე-წამყვანი. სედოკოვას მუსიკალური კარიერა 2002 წელს დაიწყო, იგი გახდა პოპ მუსიკალური გოგონათა ჯგუფ Nu Virgos-ის წევრი, რომელიც დსთ-ს ქვეყნებში ცნობილი იყო როგორც „VIA Gra“. იგი ჯგუფში სარგებლობდა მეტსახელით ანია (უკრაინულად, რუსულად: Аня). იგი ორი წლის მანძილზე იყო ჯგუფის წევრი. 2006 წელს დაიწყო სოლო კარიერა. იგი უშვებდა სინგლებს, ხოლო მისი ალბომი Lichnoe გამოვიდა 2016 წელს და კომერციულად მომგებიანი აღმოჩნდა. 2010 წელს მან განაცხადა, რომ ბისექსუალია. ↑ დაარქივებული ასლი ru. Главред (29 October 2012). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 23 ივლისი 2018. ციტირების თარიღი: 13 August 2015. ↑ 'VIA Gra' to reunion all former soloists at same stage by jubilee concert tour. Tophit (21 August 2010). ციტირების თარიღი: 16 August 2016. ↑ შეცდომა თარგის გამოძახებისას: cite web: პარამეტრები url და title აუცილებელად უნდა მიეთითოს. ru. Gazeta.ru (26 November 2016). ციტირების თარიღი: 16 August 2016. ↑ Анна Седокова раскрыла все секреты ВИА Гры!. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-02-10. ციტირების თარიღი: 2020-02-10. ოფიციალური საიტი
პიეტრო პაროლინი

პიეტრო პაროლინი (იტალ. Pietro Parolin; დ. 17 იანვარი, 1955, სკიავონი, ვიჩენცის პროვინცია, ვენეცია, იტალია) — იტალიელი სასულიერო და პოლიტიკური მოღვაწე, რომის კათოლიკური ეკლესიის კარდინალ-ეპისკოპოსი, ვატიკანის სახელმწიფოს დიპლომატი, წმინდა საყდრის სახელმწიფო მდივანი 2013 წლის 15 ოქტომბრიდან. წმინდა საყდრის სახელმწიფო მდივანი საქართველოს 2019 წლის 28 დეკემბერს ეწვია. ოფიციალური ვიზიტის ფარგლებში იგი საქართველოს ხელისუფლების წარმომადგენლებს შეხვდა და ორმხრივი ურთიერთობები, ეროვნული თუ რეგიონული საკითხები განიხილა. სტუმრობის განმავლობაში, სახელმწიფო მდივანმა გორის მიტროპოლიტ ანდრიასთან და საქართველოს შერიგებისა და სამოქალაქო თანასწორობის სახელმწიფო მინისტრ ქეთევან ციხელაშვილთან ერთად საოკუპაციო ხაზი მოინახულა. ამავე დღეს მან თბილისის მარიამ ღვთისმშობლის ცად აღყვანების კათოლიკური კათედრალური ტაძარში წირვა ჩაატარა. 29 დეკემბერს კარდინალი პიეტრო პაროლინი საქველმოქმედო ფონდ საქართველოს კარიტასის დიდუბის ცენტრს ეწვია, სადაც კათოლიკური ეკლესიის სხვადასხვა დაწესებულებების წარმომადგენლებს შეხვდა. ამავე დღეს იგი საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქ ილია მეორეს შეხვდა. ოფიციალური ბიოგრაფია ↑ საქართველოში პაპი ფრანცისკეს სახელმწიფო მდივანი ჩამოდის. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-01-11. ციტირების თარიღი: 2021-01-09.
სარფის ლაზური ეთნოგრაფიული მუზეუმი

სარფის ლაზური ეთნოგრაფიული მუზეუმი — მუზეუმი სარფში, საქართველო. დაარსდა 2012 წელს. მუზეუმი 2012 წელს აჭარის არ. მთავრობის თავმჯდომარემ, ლევან ვარშალომიძემ გახსნა. ის სარფის ადმინისტრაციული ერთეულის შენობის მეორე სართულზე განთავსდა. მუზეუმში დაცულია ლაზური ტრადიციებისა და ყოფა-ცხოვრების ამსახველი ნივთები, არქეოლოგიური გათხრების შედეგად აღმოჩენილი ექსპონატები, რომელიც აქამდე აჭარის არქეოლიგიურ მუზეუმში იყო დაცული, ლაზური ეთნოგრაფიული ნივთები და ლაზი მხატვრის ჰასან ჰელიმიშის ფერწერული ტილოები. საქართველოს ეროვნული მუზეუმი სარფის ლაზური ეთნოგრაფიული მუზეუმი ↑ „სარფში ლაზური ეთნოგრაფიული მუზეუმი გაიხნა“. adjara.gov.ge. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 12-01-2021. ციტირების თარიღი: 09-01-2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |archivedate=-ში (დახმარება) ↑ „ინფო ტური სარფის ლაზურ -ეთნოგრაფიულ მუზეუმში“. adjara.gov.ge. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 11-01-2021. ციტირების თარიღი: 09-01-2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |archivedate=-ში (დახმარება)
დაგეროტიპია

დაგეროტიპია (ფრანგ. daguerréotype) — ფოტოგრაფიის თავდაპირველი წესი, როდესაც ორიგინალის პოზიტიური გამოსახულება გადადიოდა ვერცხლის იოდიდის თხელ ფირფიტაზე. გამოიგონა ლ. ჟ დაგერმა XIX საუკინის 30-იან წლებში ნ. ნიეფსის ცდების საფუძველზე. პირველად დაგეროტიპიის ფოტოგრაფირების პროცესი საფრანგეთის მეცნიერებათა აკადემიაში 1839 წელს წარადგინეს. ეს წელი ითვლება ფოტოგრაფიის დაბადების წლად. დაგეროტიპაში გამოიყენებოდა კარგად გაპრიალებული ვერცხლის ფირფიტები, ექსპოზიციისას გადაღების ობიექტი უძრავად უნდა მდგარიყო 30-40 წუთის განმავლობაში, რის შემდეგადაც ვერცხლის ფირფიტა მუშავდებოდა ვერცხლისწყლის ორთქლით. აღნიშნულმა პროცესმა მიუხედავად მისი სიძვირისა, მოუხერხებლობისა და საფრთხის შემცველობისა იარსება ორი ათეული წელი, სანამ არ გამოიდევნა უფრო იაფი, სწრაფი და უსაფრთხო ფოტოგრაფიული პროცესების მიერ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 327. დაგეროტიპია ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დაგეროტიპია
ნოდარ ასათიანი

ნოდარ ასათიანი (დ. 8 იანვარი, 1931, თბილისი — გ. მარტი, 2013) — ქართველი ისტორიკოსი. ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (1989 წ.), პროფესორი (1986 წ.). 1954 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. 1957 წლიდან მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საქართველოს ისტორიის კათედრაზე დოცენტად, პრფესორად, კათედრის გამგის მოადგილედ. 1959 წლიდან აქვე კითხულობდა ლექციებს. 1976–1987 წლებში არჩეული იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტის დეკანად. მისი ხელმძღვანელობით ისტორიის ფაკულტეტზე შეიმუშავეს ახალი სასწავლო პროგრამა ქართველოლოგიური საგნების გაძლიერებული სწავლებით. 1988–1992 წლებში იყო ქართული ენციკლოპედიის საქართველოს ისტორიის სამეცნიერო რედაქციის გამგე, 1993 წლიდან კონსულტანტი. 1991 წელს აირჩიეს თბილისის ილია ჭავჭავაძის სახელობის უცხო ენათა სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტის საქართველოს ისტორიისა და ქვეყანათმცოდნეობის კათედრის გამგედ. იკვლევდა ფეოდალური საქართველოს სოციალური, ეკონომიკური და პოლიტიკური ისტორიის საკითხებს, საქართველოს საგარეო–პოლიტიკურ ურთიერთობებს, მონაწილეობდა საქართველოს ისტორიის საუნივერსიტეტო სახელმძღვანელოს მომზადებაში. არის საქართველოს ისტორიის სასკოლო სახელმძღვანელოს ავტორი. ორჯერ არის დაჯილდოებული ივანე ჯავახიშვილის მედლით. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 226-227. ნოდარ ასათიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მეტეხის ნამოსახლარი

მეტეხის ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ მეტეხის რკინიგზის სადგურის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, 200-300 მეტრზე, აგურის ქარხნის ნომერ პირველი თიხის კარიერის ტერიტორიაზე. თარიღდება ადრინდელი ბრინჯაოს ხანით. ნამოსახლარზე შემორჩენილია კარგად მოსწორებული 0,05 მეტრი სისქის მოპრიალებული თიხატკეპნილი იატაკი, თიხის ბათქაშის ზედაპირზე აღმოჩენილი წნულის ანაბეჭდები მოწმობს, რომ ნაგებობას კედლები მოწნული და შელესილი ჰქონია. იატაკის ცენტრში იყო ძირგახვრეტილი მრგვალი უშვერილო კერა, ასეთი კერა შედარებით იშვიათად გვხვდება ამავე ხანის სხვა ძეგლებში. იატაკზე და კერაზე აღმოჩნდა სამყურა მოზრდილი ჭურჭელი, სწორპირიანი და მრგვალმუცლიანი, ყურიანი ქოთანი, რელიეფური ორნამენტით შემკული მოზრდილი დერგის, კვერცხისებრი ქილისა და სხვა ჭურჭლის ნამტვრევები. მასალა დაცულია კასპის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში. ბერაძე, ე., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 179.
მეტეხის ნამოსახლარი და სამაროვანი

მეტეხის ნამოსახლარი და სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ მეტეხში. კასპი-მეტეხის საავტომობილო გზის გასწვრივ, გზიდან 0,8 კილომეტრზე კოწახურის ხევის მარჯვენა ნაპირზე, ხევიდან 0,6 კილომეტრზე. თარიღდება გვიანდელი ბრინჯაოს-ადრინდელი რკინის ხანით. ნამოსახლრაზე ზედაპირულად მოიპოვება შავი და რუხი თიხის ჭურჭლის ნატეხები. ნამოსახლარის აღმოსავლეთით 0,15 კილომეტრზე სამაროვანია. აქ დადასტურებულია ორმოსამარხები. ნამოსახლარის ჩრდილოეთით 0,1 კილომეტრზე ორი ქვაყრილიანი ყორღანია. კვიტაიშვილი, რ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 179.
მეტეხის სამაროვანი

მეტეხის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ მეტეხში, გუგულაანთ უბანში, საშუალო სკოლასთან. თარიღდება ძვ. წ. XIII-XII საუკუნეებით. დაინგრა მიწის სამუშაოების დროს. მასში აღმოჩნდა თიხის სამი ჭურჭელი, ბრინჯაოს ორი ცული, მასრაგახსნილი შუბისპირი, ბრინჯაოს ფოთლისებრი სატევარი და ბრინჯაოს სატეხის მასრა. ინახება საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში. ამავე სოფელში ნაპოვნი ბრინჯაოს ფოთლისები სატევრისპირი, ბრინჯაოს მასრაგახნილი შუბისპირი და ბრინჯაოს საკინძი ინახება გორის ისტორიულ-ეთნოგრაფიულ მუზეუმში. ირემაშვილი, შ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 179.
ქილისაქენდი

ქილისაქენდი (აზერ. kilisəkənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. ↑ Azərbaycan Respublikasının Dövlət Statistika Komitəsi. (2019) İnzibati ərazi bölgüsü təsnifatı az. stat.gov.az. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-04-16. ციტირების თარიღი: 2020-04-16.
ყარაჩანლი (ქალბაჯარი)

ყარაჩანლი (აზერ. Qaraçanlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. ↑ Azərbaycan Respublikasının Dövlət Statistika Komitəsi. (2019) İnzibati ərazi bölgüsü təsnifatı az. stat.gov.az. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-04-16. ციტირების თარიღი: 2020-04-16.
შეინლი

შეინლი (აზერ. Şeyinli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. ↑ Azərbaycan Respublikasının Dövlət Statistika Komitəsi. (2019) İnzibati ərazi bölgüsü təsnifatı az. stat.gov.az. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-04-16. ციტირების თარიღი: 2020-04-16.
სუსუზლუყი

სუსუზლუყი (აზერ. Susuzluq) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. ↑ Azərbaycan Respublikasının Dövlət Statistika Komitəsi. (2019) İnzibati ərazi bölgüsü təsnifatı az. stat.gov.az. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-04-16. ციტირების თარიღი: 2020-04-16.
თახთაბაში

თახთაბაში (აზერ. Taxtabaşı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. ↑ Azərbaycan Respublikasının Dövlət Statistika Komitəsi. (2019) İnzibati ərazi bölgüsü təsnifatı az. stat.gov.az. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-04-16. ციტირების თარიღი: 2020-04-16.