laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სტარო-ნიკოლსკის ხიდი

სტარო-ნიკოლსკის ხიდი (რუს. Старо-Никольский мост) — საავტომობილო და საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. კრიუკოვის არხზე. აკავშირებს სპასკისა და პოკროვსკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 24,3 მეტრი, სიგანე - 20,2 მ. ხიდი მდებარეობს სადოვის ქუჩის გაგრძელებაზე. იქ სადაც ერთმანეთს კვეთს კრიუკოვისა და გრიბოედოვის არხები. ქმნის ანსამბლს ახლოს მდებარე პიკალოვისა და წითელარმიელების ხიდებთან. ხიდთან ახლოს მდებარეობს ნიკოლსკის ბაზარი და სანქტ-პეტერბურგის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის საზღვაო ტაძარი. დინების ზემოთში მდებარეობს მოსაზღვრე ხიდი, ხოლო ქვემოთ კაშინის ხიდი. უახლოესი მეტროსადგურებია „სადოვაია“, „სენის მეოდანი“ და „სპასკაია“. ხიდს სახელი ეწოდა ახლოს მდებარე ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის საზღვაო ტაძრის გამო. სახელწოდება ცნობილია 1793 წლიდან. თავდაპირველად ეწოდებოდა ნიკოლსკის ხიდი. 1849 წელს ეკატერინეს არხზე ხიდის აშენების შემდეგ, რომელსაც ეწოდა ნოვო-ნიკოლსკის ხიდი, კრიუკოვის არხზე მდებარე ხიდს უწოდეს სტარო-ნიკოლსკი. 1717-1720-იან წლებშ ამ ადგილზე მოქმედებდა ხის ხიდი. 1784-1786 წლებში ხიდი გადააკეთეს კრიუკოვის არხის ხიდების ტიპური პროექტის მიხედვით. პროექტის ავტორი უცნობია. XIX საუკუნის განმავლობაში ხიდი არაერთხელ გადააკეთეს. ცენტრალური გასახსნელი მალა შეცვალეს მუდმივი მალით. 1842 წელს დაამონტაჟეს ახალი მოაჯირები. 1905-1906 წლებში ტრამვაის ხაზის გაყვანასთან დაკავშირებთ ხიდი გადააკეთეს ინჟინრების ა. პ. პშენიცკის, კ. ვ. ეფიმოვისა და ვ. ა. ბერსის პროექტის მიხედვით. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 335. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Старо-Никольский мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [https://web.archive.org/web/20180816160711/http://encspb.ru/object/2804006312 დაარქივებული 2018-08-16 საიტზე Wayback Machine. Никольские мосты] // Энциклопедия Санкт-Петербурга
არდენის ოპერაცია (1945)

არდენის ოპერაცია — 1944 წლის 16 დეკემბერს ნიდერლანდების ფრონტის საზღვრები დიდი სისწრაფით გაარღვიეს გერმანულმა ტანკებმა. მათი მიზანი იყო ამერიკელ მოიერიშეთა კორპუსის განადგურება და ამ გზით ინგლისელთა და ამერიკელთა ერთობლივი არმიის ორად გაყოფა. ამერიკელთათვის ეს იმდენად მოულოდნელი აღმოჩნდა, რომ შესაძლო იყო, გერმანელთა ასეთი მასიური შეტევა ვეღარ მოეგერიებინათ და დაეტოვებინათ ნიდერლანდები და საფრანგეთი. ეს კი გამოიწვევდა საფრანგეთის ხელახალ ოკუპაციას და მოკავშირეთა არმიების სრულ განადგურებას. ამერიკელები ჯერ კიდევ 14 დეკემბერს თვლიდნენ, რომ შობისათვის ისინი უკვე ბერლინში იქნებოდნენ. გერმანელთა მიზანი იყო, რომ სწრაფი შეტევით გაენადგურებინათ ქალაქ არდენთან შეჩერებული ამერიკელთა მასიური ძალები და ამით ალყაში მოექციათ როგორც ინგლისელთა ჯარები, ისე ამერიკელთა ჯარების ნაწილი. პირველივე დღეს, გერმანულმა არტილერიამ, ავიაციამ და ჯარმა გაარღვიეს არდენის დამცველთა ხაზი და ღრმად შეიჭრნენ მოწინააღმდეგეთა ბანაკში. ამას გარდა, მოკავშირეთა ზურგში გადმოსხეს გერმანული სს-ის 2500 კაციანი კონტინგენტი, რომლებმაც სრულიად მოულოდნელად, ზურგიდან მიიტანეს შეტევა ამერიკელებზე. მათ ამერიკელთა ფორმები ეცვათ. ასე რომ, შენიღბულად მოქმედებდნენ. მათი ცნობა ძალიან ჭირდა, რადგან ყველა მათგანმა კარგად იცოდა ინგლისური ენა და ამერიკის ისტორია. მომდევნო დღეებში, მოკავშირეთა ბანაკში არეულობა არ ცხრებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ გერმანელებს არ გააჩნდათ დიდი სამხედრო კონტინგენტი, მაინც დიდი სისწრაფით მიიწევდნენ წინ. თუ ისინი მდინარე მასეს საზღვარს გადაკვეთდნენ, მათი შეჩერება პრაქტიკულად შეუძლებელი იქნებოდა. მოკავშირეებმა სასწრაფოდ გადააჯგუფეს არმიები და კონტრშეტევაზე გადავიდნენ. ბრძოლები 24–25 დეკემბერს, შობა დღეს გაიმართა. მიუხედავად მოკავშირეთა თავდადებული შეტევისა, გერმანული არმია უკან არ იხევდა, თუმცა 26 დეკემბერს დიდი დანაკარგების გამო, მათი წინსვლა მაინც ლიკვიდირებულ იქნა. ამერიკელებს კიდევ 2 თვე დასჭირდათ იმისათვის, რომ ფრონტის ძველი ხაზი აღედგინათ. დანაკარგები მოკავშირეთა მხრიდანაც დიდი იყო. მარტო ამერიკელების მხრიდან, განადგურდა 700-ზე ემტი ტანკი, და 1000-ზე მეტი თვითმფრინავი. გერმანელთა ტყვეობაში კი 6500 ჯარისკაცი აღმოჩნდა. მთლიანობაში მოკავშირეებმა 90 000-ზე მეტი ადამიანი დაკარგეს. რაც შეეხებათ გერმანელებს, მათ 60 000-დან 90 000 კაცამდე დაკარგეს. არდენის ოპერაციამ დაამტკიცა, რომ გერმანელთა მცირე ძალებსაც კი შეეძლოთ მოკავშირეთათვის რეალური საფრთხის შექმნა. ამის გამო, მათი მომდევნო შეტევა ბევრად უფრო მობილიზებული და ორგანიზებული იყო, ვიდრე მანამდე. Caddick-Adams, Peter. Snow and Steel: The Battle of the Bulge, 1944–45 (Oxford University Press; 2015) 872 pages Elstob, Peter (2003), Hitler's Last Offensive, Barnsley: Pen & Sword Military Classics, ISBN 0-85052-984-0 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: არდენის ოპერაცია (1945) Battle of the Bulge The Battle of the Bulge: Battlebook Battle of the Bulge Museums ↑ Heeresarzt 10-Day Casualty Reports per Army/Army Group, 1944. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 25 May 2013. ციტირების თარიღი: 29 May 2018. ↑ Heeresarzt 10-Day Casualty Reports per Army/Army Group, 1945. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 25 May 2013. ციტირების თარიღი: 29 May 2018.
კარლო ფაჩულია

კარლო ფაჩულია (დ. 24 აპრილი, 1942, ქუთაისი, საქართველო) — ქართველი მხატვარი და ილუსტრატორი. კარლო ფაჩულიამ დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის გრაფიკის განყოფილება 1970 წელს, 1975 წელს სსრკ სამხატვრო აკადემიის გრაფიკის შემოქმედებითი სახელოსნო. 1969-1973 წლებში იყო საქართველოს ტელევიზიის მხატვარი; 1985 წლიდან გაზეთ „ლიტერატურული საქართველოს“; 1998 წლიდან გაზეთ „ქომაგის“ მხატვარ-რედაქტორი. 1970 წლიდან მონაწილეობს გამოფენებში. მისი ნამუშევრები დაცულია მოსკოვის გამოფენათა დირექციაში, ნოიებრანდენბურგის კულტურის განყოფილების ფონდში, ქუთაისის სახვითი ხელოვნების გალერეაში, საქართველოს, რუსეთის, გერმანიის კერძო კოლექციებში. გამოქვეყნებული აქვს რამდენიმე ნოველა. კარლო ფაჩულია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
Tatra KT8D5

Tatra KT8D5 — ჩეხური (ჩეხოსლოვაკიური) წარმოების ტრამვაის ვაგონი. პროტოტიპი შეიქმნა 1984 წელს, სერიულ წარმოებაში იყო 1986-1993. სულ გამოშვებულია ამ მოდელის 199 ვაგონი. იწარმოებოდა პრაღაში, „ტატრა სმიხოვის“ ქარხანაში. Tatra KT8D5 არის მაღალიატაკიანი, სამსექციური, ოთხ ურიკიანი (8 ღერძიანი) ტრამვაის ვაგონი. აქვს 2 კაბინა (ორმხრივი მიმართულებისაა) და 5-5 კარი ორივე მხარეს. მისი პირვანდელი ტიპის ვაგონები აღჭურვილი იყო ტირისტორული ამძრავებით, ხოლო მოგვიანებით მოდერნიზებულ ვაგონებში მოხდა ტირისტორების თანამედროვე ტრანზისტორული მართვის სისტემებით ჩანაცვლება. HINČICA, Libor, a kol. Konec tramvají typu KT8D5 v původním provedení v Praze. Československý dopravák. 2013, čís. 5, s. 46–61.
EVO1

EVO1 — ჩეხური წარმოების 100% დაბალიატაკიანი ტრამვაის ვაგონი. შეიქმნა Aliance TW Team (Pragoimex, VKV Praha და Krnovské opravny a strojírny) მიერ პრაღის სატრანსპორტო კომპანიასთან თანამშრომლობით. ვაგონის მეტსახელია „ევიჩკა“. მოგვიანებით დამზადდა EVO1-ის ორმხრივი მიმართულების მოდიფიკაცია EVO1/o, რომლებიც ოლომოუცშია ექსპლუატაციაში. EVO1 არის ერთსექციური, 100% დაბალიატაკიანი, ცალმხრივი მიმართულების (ერთკაბინიანი) ტრამვაის ვაგონი. აქვს 2 ურიკა (4 ღერძი) და 4 კარი: 2 ორფრთიანი და 2 ცალფრთიანი. EVO1 EVO1/o EVO2 JOHN, Rudolf. Tramvaj EVO1. Městská doprava. 2015, čís. 3, s. 8–13.
სიზიფე

სიზიფე (ძვ. ბერძნ. Σίσυφος) — ეოლიელ ზღვაოსანთა წინაპრების, ეოლოსის და ენარეტეს ცბიერი და პატივმოყავრე შვილი, პლეადა მეროპეს ქმარი, კორინთის აღმაშენებელი და მეფე, ერთი ვერსიით და ძალზე პოპულარული და საანდაზოდ ქცეული გმირი. კორინთი მუდამ სავაჭრო და სანაოსნო ქალაქი იყო. სიზიფეც ტიპური კორინთელია, ცბიერი და გაიძვერა, როგორც იქაური ვაჭრები. ჰომეროსი მას ხარბსა და ადამიანთა შორის ყველაზე უფრო ანგარებიან კაცს უწოდებს. სინამდვილეში კი ის მოხერხებული, მაგრამ ბერძენ ღმერთებთან მებრძოლია. ჰომეროსი, ჰესიოდე, ჰორაციუსი, ოვიდიუსი, აპოლოდორე და სხვა მეცნიერები თანხმდებიან, რომ ღმერთებმა ის მძიმე დანაშაულებისთვის მკაცრად დასაჯეს, ჰადესთან გაგზავნეს და კლდის დიდ ლოდთან შეაჭიდეს, რომელიც მწვერვალზე უნდა ააგოროს. დიდი ვაივაგლახით აზიდავს, სულს მოითქვამს, ქვა ისევ დაუგორდება, ისევ შეეჭიდება და ასე უსასრულოდ. ჰომეროსი არ ამბობს რისთვის დაისაჯა ასე მძიმედ, მომდევნო დროის ავტორები კი ჩამოთვლიან: ღმერთებს ატყუებდა, გზაში მდიდრებს ძარცვავდა, ზევსი გასცა (როცა ზევსმა ფარულად მოიტაცა მდინარის ღმერთ ასოპოსის ასული ეგინა, იგი სიზიფემ დაასმინა ასოპოსთან) და ა.შ. მოხერხებით აჯობა ცნობილ ქურდს ავტოლიკესაც: წინასწარ ამოუწვა ჩლიქები საქონელს, რომელიც მან მოიპარა. ზევსი ამ და სხვა უცნაურობებზე განრისხდა და თანატოსს მისი ჰადესთან წაყვანა ბრძანა. სიზიფემ სიკვდილის ღმერთი მოხერხებით შეიპყრო და შებოჭა, ამიტომ აღარავინ კვდებოდა , ვიდრე ბოლოს არ აივსო ღმერთების მოთმინების ფიალა და არ გამოკეტეს ქვესკნელში. სიზიფეს სულმა ჰადესს სთხოვა გაეშვა ზევით, რათა ცოლი დაესაჯა. ჰადესიც მოტყუვდა. სააქაოს დაბრუნებულმა სიზიფემ პირობა გატეხა, სუფრას მიუჯდა და ქვესკნელში დაბრუნება აღარც გახსენებია. ბოლოს ჰერმესი მიუგზავნეს და მოახერხეს სიზიფეს მოშორება . აპოლოდორე მოგვითხრობს მხოლოდ მთავარ ჰომეროსისეულ ეპიზოდს, მაგრამ სიზიფეს სახე მეტია, ვიდრე ეს საქრესტომათიო ეპიზოდი. სიზიფეს სული ჰადესში იტანჯება, სხეული კი დაკრძალეს ისთმოსში. ლოდთან შეჭიდებული სიზიფე ანტიკურ გამოსახულებებზეც შემორჩა. მისი ტანჯვა სრულად ასახა ტიციანმა. გელოვანი აკ., „მითოლოგიური ლექსიკონი“, გამომცემლობა „საბჭოთა საქართველო“, გვ. 448, თბ., 1983
პასკალ მენიე

პასკალ მენიე (ფრანგ. Pascal Meunier, დ. 1953 წლის 19 მარტი) — საფრანგეთის რესპუბლიკის VIII საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი საქართველოში 2016-2020 წლებში. პასკალ მენიე სწავლობდა პარიზის პოლიტიკური კვლევების ინსტიტუტში. მოგვიანებით სწავლა გააგრძელა აღმოსავლურ ენათა და ცივილიზაციათა სახელმწიფო ინსტიუტუტში (იაპონური და რუსული სპეციალიზაციით). გავლილი აქვს საგარეო საქმეებში უმაღლესი რანგის მრჩეველის სპეციალური მომზადება. 1973 წლის 1 დეკემბერს დაშვებულ იქნა საფრანგეთის საგარეო საქმეთა მდივნების შესარჩევ კონკურსში მონაწილეობის მისაღებად. 1974 -1975 წლებში მსახურობდა საფრანგეთის შეიარაღებულ ძალებში. 1975-1977 წლებში მუშაობდა საფრანგეთის საელჩოში ტოკიოში, მესამე მდივნად. 1997-1978 წლებში მუშაობდა საფრანგეთის საელჩოში პრაღაში, მეორე მდივნად, ხოლო 1978-1980 წლებში საფრანგეთის საელჩოში პრაღაში, პირველ მდივნად. პირველ მდივნად გააგრძელა მუშაობა 1980-1982 საფრანგეთის საელჩოში სტოკჰოლმში. მოგვიანებით, 1980 წელს, მან დაიკავა შვედეთში საფრანგეთის საელჩოს მეორე მრჩეველის თანამდებობა. 1982-1985 წლებში დაბრუნდა საფრანგეთში, სადაც საგარეო საქმეთა სამინისტროს ევროპის დეპარტამენტში მუშაობდა. 1985-1988 წლებში საფრანგეთის საელჩოში ვარშავაში, პირველ მრჩევლად მუშაობდა. 1988 - 1989 წლებში დროებით მივლინებული იყო საფრანგეთის მრეწველობის და ტერიტორიული მოწყობის სამინისტროში. 1989-1992 წლებში დაუბრუნდა საგარეო საქმეთა სამინისტროს აზიისა და ოკეანიის დეპარტამენტს და დაიკავა შორეული აღმოსავლეთის დირექტორის მოადგილე. 1993 წელს დაინიშნა მრეწველობისა და საგარეო ვაჭრობის მინისტრის კაბინეტში დიპლომატიურ მრჩევლად. 1993-1995 წლებში დროებით იყო დროებით მივლინებული კომპანია Thomson-ის საერთაშორისო ფინანსური საქმეების სამმართველოში. 1995 წლის აპრილიდან მუშაობდა კერძო სექტორში. 2000-2012 წლებში მუშაობდა კომპანია Thales-ის დაწესებულებების დირექტორი ევროპაში. 2012 წელს დაბრუნდა დიპლომატიურ სამსახურში და დაინიშნა საფრანგეთის რესპუბლიკის ელჩად ბაქოში. 2016 წლის 4 მარტს საფრანგეთის რესპუბლიკის ელჩმა პასკალ მენიემ საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრს მიხეილ ჯანელიძეს რწმუნებათა სიგელების ასლი გადასცა. გაცნობის ცერემონიის შემდეგ, მიხეილ ჯანელიძემ ფრანგ დიპლომატს მიულოცა ახალ თანამდებობაზე დანიშვნა და წარმატებები უსურვა მომავალ საქმიანობაში. მინისტრმა და ახლადდანიშნულმა ელჩმა შეხვედრაზე განიხილეს საფრანგეთსა და საქართველოს შორის თანამშრომლობის გაღრმავების პერსპექტივები და რამდენიმე მიმდინარე საკითხი, როგორიცაა საქართველოს ევროპული და ევროატლანტიკური ინტეგრაცის პროცესი და საქართველოს ოკუპირებულ ტერიტორიებზე არსებული ვითარება. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 საფრანგეთის რესპუბლიკის საელჩო საქართველოში ↑ საფრანგეთის ელჩი პასკალ მენიე მიხეილ ჯანელიძემ მიიღო[მკვდარი ბმული]
იუტაკა კაგაია

იუტაკა კაგაია (იაპონ. カガヤ; დ. 1968, საიტამა, იაპონია) — იაპონელი მხატვარი. დაიბადა 1968 წელს ტოკიოს ჩრდილოეთით, დასახლება საიტამაში. იგი მთელ მსოფლიოში ცნობილია როგორც მხატვარი, რომლის ნამუშევრებიც ნათელი ფერებით სავსე და მაქსიმალურად მიახლოებულია რეალობასთან. კაგაიას საყვარელი სახატავი საგნებია ასტრონომია და ვირტუალური სამყარო. მის ცნობილ ნამუშევრებიდან გამოირჩევა „ვარსკვლავების მოთხრობა“, „ცის შესწავლა“ და „გალაქტიკური რკინიგზა“. ოფიციალური საიტი KAGAYA Studio Inc. Examples 1 Examples 2 დაარქივებული 2005-12-10 საიტზე Wayback Machine.
ქანდაბილი

ქანდაბილი (აზერ. Kəndəbil) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 786 კაცი. ქანდაბილი GEOnet სახელების სერვერზე
კაშინის ხიდი

კაშინის ხიდი (რუს. Кашин мост) — საავტომობილო და საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. კრიუკოვის არხზე. აკავშირებს კოლომენსკისა და ყაზანის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა — 23,9 მეტრი, სიგანე — 16 მ. ხიდი მდებარეობს რიმსკი-კორსაკოვის პროსპექტის გაგრძელებაზე. ხიდთან ახლოს მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის საზღვაო ტაძარი. დინების ზემოთში მდებარეობს სტარო-ნიკოლსკის ხიდი, ხოლო ქვემოთ სავაჭრო ხიდი. უახლოესი მეტროსადგურებია „სადოვაია“, „სენის მეოდანი“ და „სპასკაია“. 1789 წლიდან ხიდს ეწოდებოდა ნიკოლაევის ან ნიკოლსკის ხიდი, მის სიახლოვეს სანქტ-პეტერბურგის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელობის საზღვაო ტაძრის მდებარეობის გამო. 1795 წიდან ხიდს ეწოდება კაშინის ხიდი ახლოს მდებარე კაშინის სასმელი სახლის მდებარეობის გამო, რომელმაც თავის მხრივ სახელწოდება სახლის მფლობელის გვარისაგან მიიღო. კაშინის ხიდი ააგეს 1783-1787 წლებში კრიუკვის არხზე მდებარე ხიდების ტიპური პროექტის მიხედვით. იგი იყო ხის და სამმალიანი, ცენტრალური მალა კი იხსნებოდა. პროექტის ავტორი უცნობია. 1839-1840 წლებში გახსნადი მალა შეცვალეს მუდმივი მალით. 1863 წელს მიმდინარეობდა ხიდის კაპიტალური რემონტი. 1898 წელს ქალაქის სამმართველომ გადაწყვიტა შეეცვალა ხიდის ხის მასალა რკინით, მაგრამ ამ ეტაპზე პროექტი ვერ განხორციელდა. 1930-1932 წლებში არხზე გადეს ერთმალიანი თაღოვანი ქვის ხიდი. ხიდის პროექტი შეიმუშავა ხიდების სამმართველოს საპროექტო განყოფილებამ (არქიტექტორი კ. მ. დმიტრიევი, ინჟინერი ფ. კ. კუზნეცოვი). სამშენებლო სამუშაოებს ხელმძღვანელობდა ინჟინრები პ. პ. სტეპნოვი და პ. ა. ჟუკოვი. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Кашин мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
Don't Panic (სიმღერა)

Don't Panic — მეოთხე სინგლი Coldplay-ს სადებიუტო ალბომიდან Parachutes. რეგიონული სინგლები გამოვიდა ევროპაში, საფრანგეთში, ნიდერლანდებში (სინგლის და Live EP), დანიაში (Live EP), და ავსტრალიაში. მხოლოდ დიდ ბრიტანეთში გამოვიდა პრომო გამოცემა. ალბომზე არსებული სიმღერის ვერსია ყველა სინგლის შემადგენლობაში შედის. Don't Panic ალბომ Parachutes-ის პირველი სიმღერაა და ძირითადად გიტარაზეა დაფუძნებული. თავიდან მას Panic ერქვა და იმ ექვს სიმღერას შორის იყო, რომლებიც Coldplay-მ 1998 წელს თავის პირველ კონცერტზე დაუკრა. საბოლოოდ სიმღერის სათაური Don't Panic გახდა. ამ სიმღერის პირველი ვერსია 1999 წლის ივლისში იქნა ჩაწერილი. მასსა და ალბომში შესულ ვერსიას შორის რამდენიმე განსხვავება იყო. ტურნეს A Rush of Blood to the Head Tour დროს, ამ სიმღერას განსხვავებული შესავალი ჰქონდა. ასევე გადასვლების დროს, მარტინი ელექტრონულ გიტარაზე, ხოლო ჯონ ბაკლენდი - ჰარმონიკაზე უკრავდა. სოლოს დასრულების შემდეგ, ის მუდმივად ისროდა ხოლმე ჰარმონიკას დარბაზში. 2005 წლის კონცერტებზე ინსტრუმენტული სოლოს დროს სრულდებოდა მელოდია Depeche Mode-ის სიმღერიდან Enjoy the Silence. მთავარი სინგლი Don't Panic – 2:20 You Only Live Twice (საკონცერტო, ნორვეგია) – 4:06 Bigger Stronger (საკონცერტო, ნორვეგია) – 4:55 ნიდერლანდური ვერსია (2001) Don't Panic – 2:20 Spies (ლოულენდსი, 2000) – 6:12 Bigger Stronger (ლოულენდსი, 2000) – 4:51 Yellow (ლოულენდსი, 2000) – 4:32 სიმღერის მუსიკალური ვიდეოს ავტორია ტიმ ჰოუპი. კლიპში გამოყენებულია ჯგუფის რეალური სახეები, მაგრამ სხეულები აპლიკაციური ანიმაციით არის დამზადებული. იგივე ეხება კლიპში გამოყენებულ სხვა ობიექტებსაც. კლიპში ასევე ჩნდება ყვითელი ფერის გლობუსი, რომელიც ალბომის Parachutes ყდაზეა გამოყენებული. ოფიციალური საიტი ოფიციალური ფან საიტი დაარქივებული 2006-11-05 საიტზე Wayback Machine. სიმღერა 'Don't Panic'-ის ტექსტი დაარქივებული 2006-11-05 საიტზე Wayback Machine.
ლუი დე ბურბონი (1667-1683)

ლუი დე ბურბონი (ფრანგ. Louis de Bourbon; დ. 2 ოქტომბერი, 1667 — გ. 18 ნოემბერი, 1683) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ისა და მისი საყვარლის, ლუიზა დე ლა ვალიერის ვაჟი. შემდგომში იგი სცნეს კანონიერ შვილად და მიანიჭეს ვერმანდუას გრაფის წოდება. გარდაიცვალა 16 წლის ასაკში, უცოლო და უშვილო. ლუი დაიბადა 1667 წლის 2 ოქტომბერს საფრანგეთში. იგი იყო საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ისა და მისი საყვარლის, ლუიზა დე ლა ვალიერის უკანასკნელი საერთო შვილი, რომელსაც სახელი მამამისის პატივსაცემად დაარქვეს. ლუის მხოლოდ ერთი ღვიძლი და ჰყავდა, მარი ანა დე ბურბონის სახით, რომელთანაც საოცრად თბილი ურთიერთობა ჰქონდა. 1669 წელს მოხდა ლუის ლეგიტიმაცია, რის შემდეგაც მას ვერმანდუას გრაფობა უბოძეს, რამდენიმე წელიწადში კი იგი საფრანგეთის ადმირალიც ხდება. 1674 წელს ლუის დედამ, ლუიზა დე ლა ვალიერმა დატოვა სამეფო კარი და მონასტერში მონაზვნად აღიკვეცა, შვილები კი აღსაზრდელად თავის მეგობარს, ლუიზ დე ლა მიზერიკორდს დაუტოვა. აღსანიშნავია ისიც, რომ მამის მხრიდან ლუის უამრავი ნახევარ-და-ძმა ჰყავდა. მას შემდეგ, რაც იგი დედამ დატოვა, იგი თავის ბიძასთან, ორლეანის ჰერცოგ ფილიპ I-თან და მის ცოლთან, ელიზაბეთ შარლოტა კურპფალცელთან იზრდებოდა. ცნობილია, რომ ასევე მათთან იზრდებოდნენ ლუი XIV-ის სხვა ბასტარდები. სწორედ ამ პერიოდში დაუახლოვდა იგი თავისი ბისექსუალი ბიძის საყვარელ შევალიერ დე ლორენს. სულ მალე შევალიერი და ლუი ძალიან დაახლოვდნენ და რომანიც კი გააბეს, რომლის გასაჯაროვებასაც სამეფო კარზე დიდი სკანდალი მოჰყვა. როდესაც ეს ამბავი ლუის საცოლემ, კონტის პრინცესა ანა ლუიზა ბენედიტამ შეიტყო, დაუყოვნებლივ ჩაშალა ნიშნობა. 1682 წლის ივნისში ლუი XIV-მ გრაფი დე ვერმანდუა ნორმანდიაში გააძევა. ლუის მალევე დაეხმარა მისი ბიცოლა ელიზაბეთ შარლოტა, რომელიც მას დაეხმარა ფლანდრიაში წასულიყო და თავისუფლად ეცხოვრა, როგორც ჯარისკაცს. თუმცა 1683 წლის 18 ნოემბერს ქალაქ კუტრეს ალყის დროს ლუი მოკლეს, 16 წლის ასაკში. Neill, James (2011). The Origins and Role of Same-Sex Relations in Human Societies. McFarland. ISBN 978-0786469260. Riley, Philip F. (2001). A Lust for Virtue: Louis XIV's Attack on Sin in Seventeenth-century France. Greenwood Publishing. Rowlands, Guy (2002). The Dynastic State and the Army under Louis XIV: Royal Service and Private Interest, 1661-1701. Cambridge University Press.
სავაჭრო ხიდი

სავაჭრო ხიდი (რუს. Торговый мост) — საავტომობილო და საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. კრიუკოვის არხზე. აკავშირებს კოლომენსკისა და ყაზანის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 24 მეტრი, სიგანე - 10,5 მ. ხიდი აკავშირებს თეატრალურ მოედანსა და გამომცემელთა კავშირის ქუჩას. ხიდთან ახლოს მდებარეობს მარიინსკის თეატრი. დინების ზემოთში მდებარეობს კაშინის ხიდი, ხოლო ქვემოთ დეკაბრისტების ხიდი. უახლოესი მეტროსადგურებია „სადოვაია“, „სენის მეოდანი“ და „სპასკაია“. ხიდის სახელწოდება მომდინარეობს გამომცემელთა კავშირის ქუჩის ძველი სახელწოდებიდან — სავაჭრო. გაზეთ „სანქტ-პეტერბურგის უწყებანში“ 1797 წელს ფიქსირდება სახელეოდება „შუა ხიდი“, ხოლო 1798 წელს უკვე გვხვდება სახელწოდება სავაჭრო, იმდროინდელი ქუჩის სახელი. სავაჭრო ხიდის მშენებლობა მიმდინარეობა 1783-1785 წლებში კრიუკვის არხზე მდებარე ხიდების ტიპური პროექტის მიხედვით. იგი იყო ხის და სამმალიანი, ცენტრალური მალა კი იხსნებოდა. პროექტის ავტორი უცნობია, სამშენებლო სამუშაოებს ხელმძღვანელობდა ნიკოლაი ეგოროვი. 1805-1810 წლებში გასახსნელი მალა შეცვალეს ხის ქვესაბჯენებით. 1868 წელს კი მიმდინარეობდა ხიდის კაპიტალური რემონტი. 1890-იანი წლებისათვის ხიდი არადამაკმაყოფილებელ მდგომარეობაში აღმოჩნდა. 1896 წლიდან მოყოლებული ქალაქის მთავრობამ არაერთხელ გაუგზავნა დუმას სავაჭრო ხიდის კაპიტალური რეაბილიტაციის მოთხოვნები. 1905 წელს ეგვიპტის ხიდის ჩამოქცევის შემდეგ ქალაქის საბჭომ გამოყო თანხები ხიდის რემონტისათვის. 1905 წლის ზაფხულში ხის ხიდი შეცვალეს მეტალის საყრდენებით. მშენებლობაზე ტექნიკურ მეთვალყურეობას ახორციელებდა ინჟინერი პ. ა. ლიხაჩიოვი. 1960-1961 წლებში მიმდინარეობდა ხიდის კაპიტალური რემონტი არქიტექტორ ალექსანდრე როტაჩის და ინჟნერ ა. დ. გუცაიტის პროექტის მიხედვით. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Торговый мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [https://web.archive.org/web/20151223055955/http://encspb.ru/object/2804006540 დაარქივებული 2015-12-23 საიტზე Wayback Machine. Торговый мост] // Энциклопедия Санкт-Петербург
დეკაბრისტების ხიდი

დეკაბრისტების ხიდი (რუს. Мост Декабристов) — საავტომობილო და საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. კრიუკოვის არხზე. აკავშირებს კოლომენსკისა და ყაზანის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 29 მეტრი, სიგანე - 23,3 მ. ხიდი არის ისტორიისა და კულტურის ძეგლი. ხიდი მდებარეობს დეკაბრისტების ქუჩის გასწვრივ. ხიდთან ახლოს მდებარეობს მარიინსკის თეატრი. დინების ზემოთში მდებარეობს სავაჭრო ხიდი, ხოლო ქვემოთ — მატვეევის ხიდი. უახლოესი მეტროსადგურებია „სადოვაია“, „სენის მეოდანი“ და „სპასკაია“. 1798 წლიდან ხიდის სახელწოდებაა „ოფიცრის ხიდი“, რომელიც ეწოდებოდა ოფიცერთა ქუჩის მიხედვით. 1923 წლის 6 ოქტომბრიდან ხიდს სახელი გადაარქვეს და უწოდეს დეკაბრისტების ხიდი. სავაჭრო ხიდის მშენებლობა მიმდინარეობა 1783-1785 წლებში კრიუკვის არხზე მდებარე ხიდების ტიპური პროექტის მიხედვით. იგი იყო ხის და სამმალიანი, ცენტრალური მალა კი იხსნებოდა. პროექტის ავტორი უცნობია. 1876 წელს ხიდი გადააკეთეს, გააფართოეს 1,5 მეტრით კონკას ხაზების გაყვანის გამო. 1914 წელს ოფიცერთა ქუჩაზე საავტომობილო ტრანსპორტის მოძრაობის გაძლიერებასთან დაკავშირებით, ხიდი გადააკეთეს ინჟნერ ანდრეი პშენიცკის პროექტის მიხედვით. ამ გადაკეთების შედეგად ხიდს სიგანე 13 მეტრიდან 23,3 მეტრამვე გააფართოეს. ამავე პერიოდში დააყენეს ახალი მოაჯირები და მოახდინეს ფანარებიანი ობელისკის დემონტაჟი. 1990 წელს მუშაობა მიმდინარეობდა ჰიდროიზოლაციისა და გრანიტის პარპატის შეცვლაზე. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 109. — 511 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 73. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Мост Декабристов //СПб ГБУ «Мостотрест» [https://web.archive.org/web/20141006173721/http://encspb.ru/object/2804005972 დაარქივებული 2014-10-06 საიტზე Wayback Machine. мост Декабристов]//Энциклопедия Санкт-Петербург
მატვეევის ხიდი

მატვეევის ხიდი (რუს. Матвеев мост) — საავტომობილო და საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. კრიუკოვის არხზე. აკავშირებს კოლომენსკისა და ყაზანის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 24,7 მეტრი, სიგანე - 9,78 მ. ხიდი არის ისტორიისა და კულტურის ძეგლი. ხიდი მდებარეობს მდინარე მოიკის სამხრეთ სანაპიროზე № 100 და 102-ე სახლებს შორის, იქ სადაც კრიუკოის არხი ერთვის მდინარე მოიკას. ქმნის ანსამბლს ახლოს მდებარე კრასნოფლოტის ხიდთან, რომელიც გავებულია მდინარე მოიკაზე. დინების ზემოთში მდებარეობს დეკაბრისტების ხიდი. უახლოესი მეტროსადგურებია „სადოვაია“, „სენის მეოდანი“ და „სპასკაია“. 1798 წლიდან ხიდს ეწოდება თავლის ქუჩა, რადგან მოიკის მარცხენა სანაპიროზე მდებარეობდა თავლის ქუჩა. 1812 წლიდან ეწოდება კანავსკის ქუჩა, შემდეგ არხის ხიდი (1820-1875 წწ.) ან კანავნის (1836-1844 წწ.), რადგან XVIII-XIX საუკუნეებში პეტერბურგის არხებს ზოგჯერ უწოდებდნენ კანავებს. 1868 წელს ხიდმა მიიღო სახელი - ციხის ხიდი, ახლოს მდებარე ციხის (ლიტვის ციხესიმაგრე) არსებობის გამო, რომელიც დაიწვა 1917 წელს თებერვლის რევოლუციის დროს მიმდინარე მოვლენების პერიოდში. ზოგჯერ ხიდს უწოდებდნენ ლიტვის ხიდსაც. 1919 წლის მარტში ხიდს უწოდეს მატვეევის ხიდი, კომუნისტის, სამოქალაქო ომის მონაწილის სერგი მატვეევის პატივისცემის ნიშნად, რომელიც დაიღუპა 1918 წელს და დაკრძალულია კომუნარების (ამჟამად ნიკოლსკის) მოედანზე. სავაჭრო ხიდის მშენებლობა მიმდინარეობა 1783-1785 წლებში კრიუკვის არხზე მდებარე ხიდების ტიპური პროექტის მიხედვით. იგი იყო ხის და სამმალიანი, ცენტრალური მალა კი იხსნებოდა. პროექტის ავტორი უცნობია. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Матвеев мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [https://web.archive.org/web/20151225191827/http://encspb.ru/object/2804006244 დაარქივებული 2015-12-25 საიტზე Wayback Machine. Матвеевский мост]//Энциклопедия Санкт-Петербурга