laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ბაჰრეინის სინაგოგა

ბაჰრეინის სინაგოგა — ერთადერთი სინაგოგა სპარსეთის ყურის არაბულ ქვეყნებში. მდებარეობს ბაჰრეინის ქალაქ მანამაში. არაფრით გამორჩეული კრემისფერი შენობა, რომელიც ძნელია ადამიანმა აღიქვას, როგორც ებრაული სამლოცველო სახლი. ბაჰრეინის ებრაული თემი შედგება 35 კაცისაგან და მათ იუდაიზმის წესების მიხედვით უფლება ჰქონდათ აეგოთ საკუთარი სინაგოგა. ბაჰრეინი არის ერთადერთი არაბული ქვეყანა სპარსეთის ყურის აუზში, სადაც არსებობს ებრაული თემი და სინაგოგა. თემს აქვს ასევე მცირე ებრაული სასაფლაო. XIX საუკუნის დასასრულს, ერაყის, ირანისა და ინდოეთის ებრაელები დასახლდნენ ბაჰრეინში და სამეფოს დედაქალაქში დააარსეს სინაგოგა. გაეროს გეგმის მიღების შემდეგ, რომელიც ითვალისწინებდა ბრიტანეთის სამანდატო ტერიტორიის, პალესტინის ორად გაყოფას ებრაულ და არაბულ ნაწილებად, გაიმართა სამდღიანი საპროტესტო აქციები. მესამე დღეს დაიწყო ამბოხება. ებრაული სახლები გაძარცვეს და ერთადერთი სინაგოგა არაბმა ამბოხებულებმა მიწასთან გაასწორეს. მიუხედავად იმისა, რომ დაძაბულობამ გამოიწვია ბაჰრეინის ებრაელთა ემიგრაცია დიდ ბრიტანეთსა და ამერიკის შეერთებულ შტატებში, მანამაში დარჩენილმა იუდეველებმა მოგვიანებით ახალი სინაგოგა ააშენეს. უკანასკნელ პერიოდში სინაგოგა დანიშნულების მიხედვით არ მოქმედებდა და ებრაული საზოგადოების სურვილის მიხედვით სურდათ გამოეყენებინათ სხვა მოთხოვნილებების დასაკმაყოფილებლად ან საქველმოქმედო მიზნებისათვის, მაგრამ ხელისუფლებას ამის გაკეთება არ შეეძლო. სამეფოს მთავრობას სურდა, რომ ამ შენობაში სამომავლოდ კვლავ სინაგოგა ყოფილიყო. 2006 წელს სინაგოგის სახურავი ჩამოინგრა. ებრაული საზოგადოების არაოფიციალურმა ლიდერმა აბრაჰამ დავიდ ნონუმ საკუთარ თავზე აიღო სინაგოგის რესტავრაციის ფინანსური მხარე, მაგრამ ბაჰრეინის კრონ-პრინცმა შესთავაზა აეშენებინა ახალი სინაგოგა იმავე ადგილზე. ამავე დროს მთავრობამ ებრაულ თემს გამოუყო მიწის ნაკვეთი, რომელზეც შესაძლებელი იყო 1948 წელს ხელახლა დანგრეული სინაგოგოს აშენება, რომელიც დღემდე არ აშენებულა. Статья в бахрейнской газете «Al-Wasat» рассказывает о синагоге и публикует фотографии нового здания.(არაბული ენა) ↑ «الوسط» تزور كنيساً يهودياً بحرينياً… هو الوحيد في الخليج, الوسط ↑ 2.0 2.1 2.2 Scheib, Ariel. The Virtual Jewish History Tour: Bahrain. Jewish Virtual Library. ციტირების თარიღი: 2007-06-01. ↑ Rosenbloom, Michael. (March 2002) Tales of Survival: Island Girl. Congregation Ohav Sholom, Merrick, New York. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-02-08. ციტირების თარიღი: 2007-06-01. ↑ 4.0 4.1 The Jews of Bahrain: "I consider myself a Bahraini Jewish Arab - and I am very proud of it.". The Washington Times (March 23, 2000). დაარქივებულია ორიგინალიდან — March 3, 2009. ციტირების თარიღი: 2007-06-01. ↑ Low profile but welcome: a Jewish outpost in the Gulf დაარქივებული January 4, 2008, საიტზე Wayback Machine. , The Independent, 2 November 2007.
ასლანბეი შარვაშიძე

ასლანბეი შარვაშიძე — აფხაზეთის მთავარი 1808-1810 წლებში, ქეილაშ აჰმედ-ბეგის უფროსი შვილი. დაუკავშირდა პროთურქულ ელემენტებს, აუჯანყდა მამას, მოკლა და ტახტს დაეუფლა. რეზიდენციად გაიხადა სოხუმი, რომელსაც თურქთა გარნიზონი იცავდა. აქტიურად იბრძოდა იმერეთის მეფის სოლომონ II-ის მხარეზე რუსეთის ხელისუფლების წინააღმდეგ. 1810 წლის ივნისში რუსეთის ჯარებმა შარვაშიძე ოსმალებთან ერთად სოხუმიდან გააძევეს და მთავრად მისი ძმა გიორგი შერვაშიძე (საფარბეი) დაამტკიცეს. ასლანბეი შარვაშიძე ოსმალეთში გაიქცა. შემდეგში დაბრუნდა აფხაზეთში და საფარბეისა და რუსეთს კვლავ შეებრძოლა. საბოლოო დამარცხების შემდეგ ოსმალეთს შეაფარა თავი, სადაც გარდაიცვალა. Антелаева И. Г. Очерки по истории Абхазии XVII-XVIII вв. Сух. 1949 Очерки истории Абхазской АССР, ч. 1, Сух., 1960 ანჩაბაძე ზ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 688.
გიორგი შარვაშიძე (საზოგადო მოღვაწე)

გიორგი ალექსანდრეს ძე შარვაშიძე (დ. 1808 — გ. 1898) — აფხაზი საზოგადო მოღვაწე. პირველდაწყებითი განათლება მიიღო დედის — კესარია ნიკოს ასულ დადიანის უშუალო ხელმძღვანელობით. შემდგომ სამხედრო სამსახურში ჩადგა და გენერალ-ლეიტენანტის ჩინამდე მიაღწია. არაერთგზის მიიღო მონაწილეობა რუსეთის არმიის სამხედრო ოპერაციებში. თავი ისახელა 1877-1878 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომის დროს. გიორგი შერვაშიძე წლების მანძილზე განაგებდა აბჟუის თემს. ცდილობდა თანამემამულეებში განათლებისა და კულტურის შეტანას, სკოლების დაარსებას. სწავლა-განათლებაში ხედავდა პროგრესის რეალურ საფუძველს. გიორგი შარვაშიძემ დიდი წვლილი შეიტანა აფხაზური ანბანის შედგენაში (1865), ასევე ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების აფხაზეთის განყოფილების დაარსებაში, აფხაზი ხალხის ეროვნული უფლებების დაცვაში. გიორგი შარვაშიძეს მჭიდრო ურთიერთობა ჰქონდა ილია ჭავჭავაძესთან, დიმიტრი ყიფიანთან, ნიკო ნიკოლაძესთან, რაფიელ ერისთავთან, ნიკოლოზ დადიანთან. ო. ჭურღულია, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 688.
მიქაელი

საკუთარი სახელი მიქაელ ან მიქელ შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: მიქაელ მთავარანგელოზი — ერთ-ერთი მთავარანგელოზი მიქაელ I — ქართლის მთავარეპისკოპოსი მიქელ II — ქართლის კათალიკოსი მიქელ III — ქართლის კათალიკოსი მიქელ IV — საქართველოს კათალიკოს-პატრიარქი მიქელ V — საქართველოს კათალიკოს-პატრიარქი მიქელ VI — საქართველოს კათალიკოს-პატრიარქი მიქაელი (IX ს.) — კალიგრაფი მიქაელი (XII-XIII სს.) — მინიატიურისტი მიქაელ მაღლაკელი — მხატვარი მიქაელ მოდრეკილი — პოეტ-ჰიმნოგრაფი მიქაელ მწერალი — კალიგრაფი მიქაელი — იერუსალიმისა და ანტიოქიის პატრიარქი მიქაელი — სირიული მართლმადიდებელი ეკლესიის პატრიარქი და ჟამთააღმწერელი
დიმიტრი შარვაშიძე

დიმიტრი საფარბეის ძე შარვაშიძე (ომარბეი; გ. 16 ოქტომბერი, 1822) — აფხაზეთის მთავარი 1821-1822 წლებში. ფაქტობრივად როგორც მძევალი, პეტერბურგში ცხოვრობდა. სწავლობდა პაჟთა კორპუსში. 1821 წელს გარდაიცვალა (შინაგან) აფხაზეთის მთავარი გიორგი შარვაშიძე. იმავე წლის 6 მარტს გიორგი შარვაშიძის ძმა ჰასან ბეგი (ქელაეშ ბეგის ძე) შეიპყრეს რუსებმა და წაიყვანეს რუსეთში. ასლანბეი შარვაშიძემ, რომელიც ოსმალეთში იმალებოდა მამის მკვლელობის გამო, დაბრუნდა აფხაზეთში და იმის გამო, რომ ტახტის მემკვიდრე არავინ იყო გიორგი შარვაშიძის მცირეწლოვანი შვილების გარდა, დაიკავა აფხაზეთის მთავრის ადგილი. რუსეთის იმპერატორმა შეიტყო რა გიორგი შარვაშიძის გარდაცვალება, აფხაზეთის მთავრობა უბოძა გიორგი შარვაშიძის ძეს დიმიტრის, რომელიც სანკტ-პეტერბურგში წაიყვანა სამეგრელოს დედოფალმა ნინომ. იმპერატორის ბრძანებით, დიმიტრი გამოიყვანეს სასწავლებლიდან, უბოძეს პოლკოვნიკის ჩინი და სხვა მრავალი წყალობა და გამოისტუმრეს აფხაზეთში. თბილისში ჩამოსულს მას დახვდა მთავარმართებელი ერმოლოვი, რომელმაც იმერეთის მართებელს თავად გარჩაკოვს წარუდგინა მისი თავი და დაავალა, რათა გაყოლოდა დიმიტრის აფხაზეთში, განედევნათ ასლანბეი და მის მაგივრად დაესვათ დიმიტრი შარვაშიძე. თავადმა გარჩაკოვმა მხედრობის ნაწილი გამოსთხოვა სამეგრელოს მთავარს ლევან დადიანს და ორი ბატალიონი მხედრით აფხაზეთისკენ დაიძრა. გადალახეს რა აფხაზეთ-სამეგრელოს საზღვრი — მდინარე ღალიძგა, მათ შეეგებათ ასლანბეი. ნიკოლოზ დადიანი, რომელიც რუსულ მხარეს წარმოადგენდა შესძლო გადმოებირებინა ასლანბეითან მყოფი მისი სიძე და აბჟუის (შუასოფლის) აფხაზეთის მფლობელი ალექსანდრე (ალიბეგ) შარვაშიძე. მან ასევე შესძლო მისი ცოლის ძმის საღარუფუ მარშანიას გადმობირებაც, რომელიც გარკვეული ავტორიტეტით სარგებლობდა წებელდაში. ასლანბეი იძულებული გახდა დაეთმო პოზიციები და მოქვს გასცლოდა. რუსთა რაზმი მივიდა რა წყაბას გაჩერდა და დაბანაკდა. ამასთან გადმობირებულმა საღარუფუ მარშანიამ რუსებს აცნობა, რომ აჩიგვარასთან ზღვის პირზე ჩასაფრებული იყო ასლანბეისა და ოსმალთა შეიარაღებული რაზმი. მიუხედავად გაფრთხილებისა მეორე დღეს რუსის ჯარმა გააგრძელა მოძრაობა და აჩიგვარასთან სადაც მოწინააღმდეგე ელოდა გაჩაღდა ბრძოლა. ბრძოლის დასასრულს რუსული ნაწილები მდინარე მაჭარის პირას გაჩერდნენ. მეორე დილით რუსულმა ნაწილებმა სოხუმი დაიკავეს. 4-5 დღიანი შესვენების შემდეგ რუსული ნაწილები დაიძრა ზუფუსკენ. ლიხნში შარვაშიძეთა სასახლეში მისულებს, ზუფუელები მიეგებნენ და პატივით მიიღეს, მაგრამ თავად გარკაჩოვმა ნახა რა, რომ ასლანბეის მიმხრობის გამო მათ შორის არ იყვნენ ნარჩოუ და გიორგი ინალიშვილები ნიკო დადიანს დაავალეს მათი სახლკარის გადაწვა. დასასრულს, მას შემდეგ რაც რუსთა ჯარმა კაპოეთის წყლამდე მიაღწია, სამი დღის შემდეგ აფხაზეთის მთავრად დიმიტრი დაინიშნა. დამარცხებულმა ასლანბეიმ ჯიქეთს შეაფარა თავი. 1822 წელს დიმიტრი შარვაშიძე დასნეულდა და გარდაიცვალა. დაკრძალულია ლიხნის ტაძარში. ზ. ანჩაბაძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 688. გაზ. „ივერია“, №18, 30 ივნისი, 1877
გიორგი შარვაშიძე (გუბერნატორი)

გიორგი დიმიტრის ძე შარვაშიძე (ჩაჩბა; 1847 — 1918) — ტფილისის გუბერნატორი 1889-1897 წლებში. აფხაზეთის მთავრის სეიათ-ბეის შვილი. Дзидзария Г. А. Формирование дореволюционной абхазской интеллигенции. Сухуми.,1979. Дневник Д. А. Милютина 1873—1875., Т. 1. — М., 1947. — С. 167, 253. Витте С. Ю. Воспоминания в 3-х т., Т. 2. — М., 1960. — С. 287, 392. Дзидзария Г. А. Формирование дореволюционной абхазской интеллигенции. — Сухуми,1979. — С. 98. Думин С. В. Дворянские роды Российской Империи, Т. 4. — М., 1998. — С. 25—26.
ვლადიმერ შარვაშიძე

ვლადიმერ ამბაკოს ძე შარვაშიძე (დ. 15 მაისი, 1911, სოფელი ეწერი — გ. ?) — ქართველი საბჭოთა ზოოლოგ-იქთიოლოგი. ბიოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი (1969), პროფესორი (1971). საქართველოს სსრ-ის მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1983). სკკპ წევრი 1944 წლიდან. 1940–1946 წლებში კრასნოიარსკის სახელმწიფო ნაკრძალის დირექტორი. 1949-1960 წლებში სოხუმის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტის ბუნებისმეტყველების კათედრის გამგე, 1971 წლიდან თბილისის ა. პუშკინის სახელობის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტის ზოოლოგიის კათედრის პროფესორი. მისი უმთავრესი ნაშრომები ეხება თევზების ევოლუციის, ეკოლოგიის, სისტემატიკის, ემბრიოლოგიის, ბიოგეოგრაფიულ საკითხებს, თევზმეურნეობის ბიოლოგიურ საფუძვლებს. დაჯილდოებულია მედლებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 688-689.
ზეგნაყ შარვაშიძე

ზეგნაყ შარვაშიძე — აფხაზეთის მთავარი XVII საუკუნის დასასრულს. შარვაშიძის სიკვდილის შემდეგ მისმა შვილებმა აფხაზეთის სამთავრო საუფლისწულოებად დაინაწილეს: საკუთრივ აფხაზეთი, აბჟუა და სამურზაყანო. ზ. ანჩაბაძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 689.
ზურაბ შარვაშიძე

ზურაბ შარვაშიძე — აფხაზეთის მთავარი XVIII საუკუნის II ნახევარში. ოსმალებმა დაამტკიცეს ბზიფის აფხაზეთის მფლობელად მისი უმცროსი ძმის მანუჩარ შარვაშიძის სანაცლოდ. 1771 წელს სამურზაყანოს მმართველ ლევან შარვაშიძესთან ერთად აუჯანყდა ოსმალებს და სოხუმი დაიკავა. მალე ოსმალებმა სოხუმი დაიბრუნეს. 1780 წელს თავის ძმისწულ ქეილაშ-ბეგთან და სამურზაყანოს მფლობელ ლევანთან ერთად მდინარე ენგურის მარცხენა სანაპიროს შემოერთება გადაწყვიტა. კაცია II დადიანმა იმერეთის მეფის დახმარებით დაამარცხა ზურაბ შარვაშიძე რუხის ბრძოლაში. მალე კი ქეილაშ-ბეგმა თურქთა დახმარებით ტახტიდან ჩამოაგდო ის და აფხაზეთის ერთპიროვნული მმართველი გახდა. ზ. ანჩაბაძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 689.
კონსტანტინე შარვაშიძე

კონსტანტინე გიორგის ძე შარვაშიძე (დ. 1813 — გ. 1883) — აფხაზი საზოგადო მოღვაწე. აფხაზეთის უკანასკნელი მთავრის მიხეილ შარვაშიძის უმცროსი ძმა და ცნობილი მხატვრის ალექსანდრე შარვაშიძის მამა. 1827-1831 წლებში პეტერბურგში ვაჟთა კორპუსში სწავლის პერიოდში გაეცნო დეკაბრისტების იდეებს, მოწინავე რუსულ და ევროპულ კულტურას, დაუახლოვდა პეტერბურგში მცხოვრებ და იქ მოსწავლე პროგრესულად მოაზროვნე ქართველ ახალგაზრდობას. მათთან ერთად მონაწილეობა მიიღო მეფის მთავრობის წინააღმდეგ მიმართულ 1832 წლის შეთქმულებაში. 1862 წელს შარვაშიძე მონაწილეობდა კავკასიაში მართლმადიდებელი ქრისტიანობის აღმდგენელი საზოგადოების მიერ ი. ბარტოლომეის თავჯდომარეობით შექმნილ აფხაზურ ანბანისა და სასკოლო წიგნების შემდგენელ კომისიაში. აფხაზური ანბანი გამოვიდა თბილსში 1865 წელს. ო. ჭურღულია, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 689.
ლევან შარვაშიძე

ლევან შარვაშიძე — სამურზაყანოს მფლობელი XVIII საუკუნის II ნახევარში. 1768-1774 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომში მონაწილეობდა რუსეთის მხარეზე. თხოვნით მიმართა გენერალ ტოტლებენს სამურზაყანოს რუსეთის მფარველობაში მიღების თაობაზე. რუსული ჯარის წასვლისა და ქუჩუკ-კაინარჯის ზავის პირობების გამო ეს აქცია ვერ განხორციელდა. ზ. ანჩაბაძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 689.
Дети Декабря

Дети Декабря (ქართ. დეკემბრის შვილები) — რუსული როკ-ჯგუფ აკვარიუმის მეექვსე სტუდიური ალბომი. ალბომის ჩაწერა დაიწყო 1985 წლის აგვისტოში. მუშაობა დასრულდა 1986 წელს, თუმცა ოფიციალურად ჩანაწერი მხოლოდ 1994 წელს გამოვიდა. ყველა სიმღერის მუსიკა და ტექსტი – ბორის გრებენშიკოვი. Жажда (3:50) Сны о чём-то большем (4:39) Кад Годдо (4:49) Она может двигать (3:01) Танцы на грани весны (4:40) Деревня (4:44) Я — змея (2:45) Без названия (0:40) Подводная песня (2:08) — ინსტრუმენტული 212-85-06 (5:36) Дети декабря (2:24) დამატება გამოცემაში Антология — IX. Дети Декабря Козлы (4:02) ↑ 100 МАГНИТОАЛЬБОМОВ СОВЕТСКОГО РОКА. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-02-26. ციტირების თარიღი: 2013-02-24. ↑ Aquarium.ru, ალბომის გვერდი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-04-23. ციტირების თარიღი: 2017-12-15.
მანუჩარ შარვაშიძე (სამურზაყანო)

მანუჩარ (მანჩა) შარვაშიძე (? — გ. 1813) — სამურზაყანოს მფლობელი. სოლომონ (სოლომა) შარვაშიძის ძე და ხუტუნია შარვაშიძის შვილიშვილი. 1804 წლის 26 ნოემბერს მანუჩარ შარვაშიძე (ქართული ტექსტით) თხოვნით მიმართავს პავლე ციციანოვს რუსეთის მფარველობაში შესვლის თაობაზე, რაზეც 1805 წლის 31 მარტს ციციანოვმა მადლობა გადაუხადა და აწგარდაცვლილ გრიგოლ დადიანთან არსებული კავშირის მეტი ახსნა მოსთხოვა. 1813 წელს მანუჩარ შარვაშიძე მოიკლა ბედიაში. აღნიშნულთან დაკავშირებით რამდენიმე ვერსია არსებობს: ისტორიკოს ნ. დადიანის აზრით ლევან შერვაშიძის შვილ ხუტუნიასა და მანუჩარ შარვაშიძეს შორის არსებობდა ურთიერთშუღლი. იმ ღამეს, როცა ბედიაში იყვნენ, ხუტუნიამ მანუჩარს კაცი მიუგზავნა, რომელმაც იგი ღამით მძინარე მოკლა; ხალხური გადმოცემით, მანუჩარი ძალიან სასტიკად ეპყრობოდა თავის ქვეშევრდომებს და მონაწილეობას იღებდა ტყვეთა გაყიდვაში. შ. დ. ინალ-იფას სიტყვებით, მანუჩარი მოიკლა გლეხის მიერ იმის გამო რომ მან ისარგებლა „პირველი ღამის უფლებით“; დ. კრაევიჩის აზრით, მანუჩარი მოიკლა ბედიაში 1813 წელს, ბედიელი შარვაშიძეების ცნობით, ვინმე მეგრელი მაჯემ კვარაცხელიას მიერ, მისთვის მიყენებული შეურაცხყოფისათვის. მანუჩარ შარვაშიძე დაქორწინებული იყო გრიგოლ დადიანის ქალიშვილ ქეთევანზე, რომლისაგანაც შეეძინა ორი ვაჟი ალექსანდრე და დიმიტრი. მანუჩარის გარდაცვალების შემდეგ მისი მცირეწლოვან შვილებზე მეურვეობა მათმა მკვიდრმა ბიძამ სამეგრელოს მთავარმა ლევან დადიანმა იკისრა და უფროსი ვაჟის ალექსანდრეს სახელით ახორციელებდა რეგიონის მართვას. მას შემდეგ რაც მანუჩარის ორივე შვილი სხვადასხვა ვითარებაში (ალექსანდრე 1829 წელს, ხოლო დიმიტრი — 1832 წელს) გარდაიცვალა, ლევან დადიანი გახდა სამურზაყანოს მფლობელიც. ↑ ანჩაბაძე ზ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 689. ↑ Акты, собранные Кавказской археографической комиссией, т. II, №1048, Тифлис, 1868, ст. 537 ↑ Дадиани Н. История Грузии. Тб., 1962, с. 95. ↑ Ш. Д. Инал-ипа. Абхазы. – Сух., 1965, с. 469 ↑ Краевич П. Д. Очерк устройства общественно-политического быта Абхазии и Самурзакани. 1869, ст. 321 ↑ Очерк устроиства Абхазии и Самурзакани, «Сборник сведений о кавказских горцах». Вып., III, Тифлис, 1870, ст. 23-24
მანუჩარ შარვაშიძე

მანუჩარ შარვაშიძე — აფხაზეთის მთავარი XVIII საუკუნის შუა წლებში. ოსმალებმა ტახტიდან ჩამოაგდეს და ძმებთან, ლევანთან და შირვანთან ერთად ოსმალეთში გაგზავნეს, სადაც ძალით გაამაჰმადიანეს. ზ. ანჩაბაძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 689.
Равноденствие

Равноденствие (ქართ. ბუნიობა) — რუსული როკ-ჯგუფ აკვარიუმის მეშვიდე სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 1988 წელს. ეს არის ჯგუფის პირველი ალბომი, რომელიც საბჭოთა კავშირის წამყვან ლეიბლ Мелодия-ზე გამოიცა. ყველა სიმღერის მუსიკა და ტექსტი – ბორის გრებენშიკოვი. Иван-чай (3:31) Великий дворник (3:16) Наблюдатель (2:58) Партизаны полной луны (3:20) Лебединая сталь (4:49) Аделаида (2:56) Золото на голубом (2:51) Дерево (3:01) Очарованный тобой (3:06) Поколение дворников (5:17) დამატება გამოცემაში Антология — XI. Равноденствие Поезд в огне (4:15) Серебро господа моего (3:35) Поезд в огне (მუსიკალური ვიდეოს ვერსია) ↑ Aquarium.ru, ალბომის გვერდი
მურზაყან შარვაშიძე

მურზაყან ყვაპუს ძე შარვაშიძე — სამურზაყანოს მფლობელი XVIII საუკუნის დასაწყისში. ზეგნაყ შარვაშიძის შვილიშვილი. აფხაზეთის სამთავროს დაყოფის შემდეგ ტერიტორიას, რომელიც მამამისს, ყვაპუ შარვაშიძეს ერგო, მურზაყანის სახელის მიხედვით „სამურზაყანო“ ეწოდა. ზ. ანჩაბაძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 689.
პუტო შარვაშიძე

პუტო შარვაშიძე — აფხაზეთის მთავარი XVII საუკუნის I მესამედში. მისი ერთ-ერთი რეზიდენცია იყო „ძველი სოხუმი“ (მდინარე გუმისთას შესართავი). აღიარებდა ქრისტიანობას. მტრული ურთიერთობა ჰქონდა სამეგრელოს მთავართან. ზ. ანჩაბაძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 689.
როსტომ შარვაშიძე

როსტომ შერვაშიძე — ბზიფის აფხაზეთის მთავარი XVII საუკუნის დასასრულს. ზეგნაყ შარვაშიძის უფროსი ძე. მამის სიკვდილის შემდეგ საუფლისწულოდ განიმტკიცა საკუთრივ აფხაზეთი ჯიქეთიდან მდ. კოდორამდე. მისგან ნომინალურ დამოკიდებულებაში იყვნენ ძმები: ჯიქეშია — აბჟუას, და ყვაპუ — მერმინდელი სამურზაყანოს მმართველი. ზ. ანჩაბაძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 689.
სარეხ შარვაშიძე

სარეხ (სორეხ) შერვაშიძე — აფხაზეთის მთავარი XVII საუკუნის 70-80-იან წლებში. მისი მთავრად ყოფნის დროს აფხაზები საბოლოოდ დამკვიდრდნენ მდ. კოდორსა და ეგრისწყალს შუა. შემდეგში სარეხმა ენერგიულად შეუტია მდ. ეგრისწყალის მარცხენა სანაპიროს, დაიპყრო სამეგრელოს მნიშვნელოვანი ტერიტორია და თავი სამეგრელოს მთავრად გამოაცხადა. ზ. ანჩაბაძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 689.
გიორგი შარვაშიძე (საფარ ალი-ბეგი)

გიორგი შარვაშიძე (საფარ ალი-ბეგი; გ. 7 თებერვალი, 1821) — (შინაგან) აფხაზეთის მთავარი 1810-1821 წლებში, ქეილაშ აჰმედ-ბეგის შვილი. ქეილაშ აჰმედ-ბეგის შვილი, მისი ძმის, ასლანბეის მიერ მამის მკვლელობისა და ტახტის მიტაცების დროს სამეგრელოს მთავართან იმყოფებოდა, რომლის დახმარებითაც ცდილობდა ტახტის დაბრუნებას, მაგრამ ამაოდ. 1809 წელს თხოვნით მიმართა რუსეთის ხელისუფლებას, რათა აფხაზეთი რუსეთის მფარველობაში მიეღოთ და მთავრად ის დაემტკიცებინათ. რუსეთ-ოსმალეთის ომის განახლების შემდეგ, 1810 წლის 17 თებერვალს, იმპერატორმა ალექსანდრე I-მა საფარ-ბეგი დაამტკიცა აფხაზეთის მთავრად რუსეთის უმაღლესი ძალაუფლების აღიარებით და შინაგანი ავტონომიის ცნობით. 1810 წლის ივნისში რუსეთის საზღვაო დესანტმა ხელში ჩაიგდო სოხუმის ციხე და იქიდან ოსმალებთან ერთად ასლანბეიც განდევნა. გიორგი შარვაშიძე დასაფლავებულია ლიხნის ტაძარში. ზ. ანჩაბაძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 689. რამიშვილი, ქ. სეფერბეის საბეჭდავი. საქართველოს ეროვნული მუზეუმის მოამბე, X (56-ბ): 93-104, 2023.
სუსტარ შარვაშიძე

სუსტარ შარვაშიძე — აფხაზეთის მთავარი XVII საუკუნის 50-60-იან წლებში. მის დროს გახშირდა აფხაზთა თავდასხმები სამეგრელოზე და აფხაზებმა იწყეს დამკვიდრება მდ. კოდორსა და ლაღიძგას შორის. ზ. ანჩაბაძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 689.
ქეილაშ შარვაშიძე

ქეილაშ აჰმედ-ბეგი შარვაშიძე (ქელეშ-ბეი) — აფხაზეთის მთავარი XVIII საუკუნის 80-იანი წლებიდან 1808 წლამდე. მანუჩარ შარვაშიძის შვილი. ახალგაზრდობაში მძევლად იყო სტამბოლში, სადაც მაჰმადიანობა მიიღო. 70-იანი წლების დასაწყისში აფხაზეთში დაბრუნდა. თურქთა დახმარებით ტახტიდან ჩამოაგდო ბიძა — ზურაბ შარვაშიძე და ტახტს დაეუფლა. ოსმალებმა ქეილაშ შარვაშიძე სოხუმის ფაშადაც დანიშნეს და ყოველწლიური ჯამაგირიც დაუნიშნეს. ენერგიულად იბრძოდა მთავრის ხელისუფლების გაძლიერებისათვის და ამ საქმეში წვრილ და საშუალო თავადაზნაურობას ეყრდნობოდა. მოახერხა ბევრი მსხვილი ფეოდალის დამორჩილება. იბრძოდა სამეგრელოს სამთავროს წინააღმდეგ. 1803 წელს სამეგრელოს რუსეთთან შეერთების შემდეგ ქეილაშ შარვაშიძე შეეცადა ქვეყნის შეეყვანას რუსეთის მფარველობაში. 1806 წელს თავისთან შეიფარა სულთანის მოწინააღმდეგე, ტრაპიზონის ფაშა და ამით ოსმალეთთან აშკარა განხეთქილებაზე წავიდა. ოსმალებმა იარაღის ძალით რომ ვერ შეძლეს მისი დამორჩილება, შეთქმულება მოუწყვეს მისი უფროსი შვილის ასლანბეი შარვაშიძის მეთაურობით, რომელმაც მოკლა მამა და თვითონ გახდა აფხაზეთის მთავარი. ანჩაბაძე ზ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 688.
ყვაპუ შარვაშიძე

ყვაპუ შარვაშიძე — აფხაზეთის მთავრის ზეგნაყ შარვაშიძის უმცროსი შვილი. საუფლისწულოდ მიიღო მდინარეების ღალიძგასა და ენგურს შორის მდებარე ტერიტორია. მის დროს ეს მხარე აფხაზებით დასახლდა. ადგილობრივი მოსახლეობის მნიშვნელოვანი ნაწილი, მათ შორის ის გლეხებიც, რომლებიც დასავლეთ საქართველოს საკათალიკოსოს ეკუთვნოდა, ყვაპუ შარვაშიძემ ტყვეებად გაყიდა. კათალიკოსი დავითი (ნემსაძე) მოითხოვდა, რომ მას შეეწყვიტა ეს საქმიანობა. შარვაშიძე ცდილობდა დაუფლებოდა მდინარე ენგურის მარცხენა მხარეს. მხოლოდ XVIII საუკუნის დასაწყისში შესძლო სამეგრელოს მთავარმა გიორგი ლიპარტელიანმა იმერეთის მეფე გიორგი აბაშიძის დახმარებით აფხაზ ფეოდალთა შეტევის შეჩერება. ზ. ანჩაბაძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 689.
ხუტუნია შარვაშიძე

ხუტუნია შარვაშიძე (გ. 1757) — სამურზაყანოს მფლობელი XVIII საუკუნის შუა წლებში. 1757 წელს ხრესილის ბრძოლაში დაიღუპა. ზ. ანჩაბაძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 689. დადიანი ნ., ქართველთ ცხოვრება, ს. ბურჯანაძის გამოც., თბ., 1962
ჯიქეშია შარვაშიძე

ჯიქეშია შარვაშიძე — აბჟუას მფლობელი. ზეგნაყ შარვაშიძის მეორე შვილი. მამის სამფლობელოს გაყოფის შემდეგ მიიღო ტერიტორია მდინარე კოდორსა და ღალიძგას შორის. ზ. ანჩაბაძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 689.
აბი (ახალციხე)

აბი — ნასოფლარი ახალციხის მუნიციპალიტეტში, ახალციხიდან 2 კმ-ზე. ბოლო წლებში აბის მოსახლეობის ნაწილი ქალაქ ახალციხეში, მარდის უბანში ჩასახლდა. სოფელი აბი იხსენიება XVI საუკუნის მიწურულს „გურჯისტანის ვილაიეთის დიდ დავთარში“. ამ დროს იქ ქართველ გლეხთა 10 კომლი ცხოვრობდა. სიხარულიძე ი., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 29. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 28. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 13. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 13.
On Air (როლინგ სტოუნზის ალბომი)

On Air — ინგლისური როკ-ჯგუფ როლინგ სტოუნზის კომპილაციური ალბომი, გამოცემული 2017 წლის 1 დეკემბერს. მის სტანდარტულ გამოცემაში შეტანილია ჯგუფის მიერ BBC-სთვის 1963–1965 წლებში ჩაწერილი გამოსვლები. დელუქს-გამოცემაში შეტანილია როგორც სტანდარტული გამოცემის 18, ასევე დამატებითი 14 სიმღერა. კომპილაცია გამოვიდა მისი შესაძლო მომზადების შესახებ ინფორმაციის გავრცელებიდან 20 წლის შემდეგ ↑ „Rolling Stones Collect Rare BBC Recordings for 'On Air'“. Rolling Stone. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-10-06. ციტირების თარიღი: 2017-10-06. ↑ Pre-Order The Rolling Stones On Air Album | The Rolling Stones en. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-10-07. ციტირების თარიღი: 2017-12-15. ↑ Aswad, Jem (2017-10-06). „Rolling Stones to Release 50-Year-Old BBC Radio Sessions“. Variety (ინგლისური). ციტირების თარიღი: 2017-10-06. ↑ "Lost Rolling Stones songs are found on BBC basement tapes" by Nicholas Hellen, The Sunday Times, 4 იანვარი 1998 ↑ ARIA Chart Watch #450. auspOp (9 დეკემბერი 2017). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 9 ივნისი 2019. ციტირების თარიღი: 9 დეკემბერი 2017. ↑ "The Rolling Stones - On Air" (გერმანულად). Austriancharts.at. Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 14 დეკემბერი 2017. ↑ "The Rolling Stones – On Air" (ჰოლანდიურად). Ultratop.be. Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 8 დეკემბერი 2017. ↑ "The Rolling Stones – On Air" (ფრანგულად). Ultratop.be. Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 8 დეკემბერი 2017. ↑ „The Rolling Stones ალბომების და სიმღერების ისტორია ჩარტებში (Canadian Albums)“. Billboard. წაკითხვის თარიღი 12 დეკემბერი 2017. ↑ „Dutchcharts.nl – The Rolling Stones – On Air“ (ჰოლანდიურად). Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 8 დეკემბერი 2017. ↑ "Offiziellecharts.de – The Rolling Stones – On Air" (გერმანულად). GfK Entertainment Charts. წაკითხვის თარიღი 8 დეკემბერი 2017. ↑ „ირლანდიის ალბომების ჩარტი: 8 დეკემბერი 2017“. Irish Recorded Music Association. ციტირების თარიღი: 8 დეკემბერი 2017. ↑ Album – Classifica settimanale WK 49 (dal 2017-12-01 al 2017-12-07) Italian. Federazione Industria Musicale Italiana. ციტირების თარიღი: 13 დეკემბერი 2017. ↑ CDアルバムランキング იაპონურად. Oricon. ციტირების თარიღი: 8 დეკემბერი 2017. ↑ NZ Heatseeker Albums Chart. Recorded Music NZ (11 დეკემბერი 2017). ციტირების თარიღი: 8 დეკემბერი 2017. ↑ „VG-lista – Topp 40 Album uke 49, 2017“. VG-lista. ციტირების თარიღი: 12 დეკემბერი 2017. ↑ "20171208 40 საუკეთესო ალბომის არქივი | ოფიციალური ჩარტები". ბრიტანეთის ალბომების ჩარტი. ოფიციალური ჩარტების კომპანია. წაკითხვის თარიღი 8 დეკემბერი 2017. ↑ Sverigetopplistan – Sveriges Officiella Topplista. Sverigetopplistan. ციტირების თარიღი: 8 დეკემბერი 2017. Click on "Veckans albumlista". ↑ "The Rolling Stones – On Air". Swisscharts.com. Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 13 დეკემბერი 2017. ↑ "20171208 საუკეთესო ბრიტანული ალბომების ოფიციალური არქივი | ოფიციალური ჩარტები". ბრიტანეთის ალბომების ჩარტი. ოფიციალური ჩარტების კომპანია. წაკითხვის თარიღი 8 დეკემბერი 2017. ↑ „The Rolling Stones ალბომების და სიმღერების ისტორია ჩარტებში (Billboard 200)“. Billboard. წაკითხვის თარიღი 12 დეკემბერი 2017.