laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ვილჰელმ ლუდვიგი (ანჰალტ-კიოტენის მთავარი)

ვილჰელმ ლუდვიგ ანჰალტ-კიოტენელი (გერმ. Wilhelm Ludwig von Anhalt-Köthen) — ანჰალტ-კიოტენის მთავარი ასკანიების დინასტიიდან. ვილჰელმ ლუდვიგი იყი ანჰალტ-კიოტენის მთავრის, ლუდვიგ I-ისა მისი მეორე მეუღლის, სოფია ლიპსის უმცროსი შვილი. მამის სიკვდილის შემდეგ, 1650 წელს, ვილჰელმ ლუდვიგმა მიიღო ანჰალტ-კიოტენის მთავრის ტიტული. 1653 წლამდე რეგენტის ხარისხით ანჰალტ-კიოტენს მართავდა მისი ბიძა, ავგუსტ ანჰალტ-პლოცკაუელი. მისი გარდაცვალების შემდეგ, 1653 წელს, რეგენტობა გადავიდა ავგუსტის შვილობილებზე, ლებრეხტსა და ემანუელზე და დასრულდა 1659 წელს, როცა ვილჰელმ ლუდვიგმა სრულწლოვანებას მიაღწია. 1663 წლის 23 აგვისტოს ვილჰელმ ლუდვიგი დაქორწინდა პრინცესა ელიზაბეთ შარლოტ ანჰალტ-ჰარცჰეროდზე. ქორწინება უშვილო გამოდგა. ახალგაზრდა მთავარი 1665 წელს გარდაიცვალა და დაკრძალულია წმ.იაკობის კიოტენის ეკლესიაში. ვილჰელმ ლუდვიგის სიკვდილთან ერთად ასკანიების ანჰალტ-კიოტენის ხაზიც გაქრა. ანჰალტ-კიოტენის სამთავრო გადაეცა ანჰალტ-პლოცკაუს, თუმცა შეინარჩუნა თავისი სახელწოდება.
უილიამ პეპერელი

უილიამ პეპერელი (ინგლ. William Pepperrell; 27 ივნისი 1696 — 6 ივლისი 1759) — დიდი ბრიტანეთის კოლონიის მასაჩუსეტს-ბეის ვაჭარი და სამხედრო მოღვაწე. ორგანიზება გაუწია და დააფინანსა ფრანგულ ციხესიმაგრეზე თავდასხმა მეფე ჯორჯის ომის პერიოდში. ავსტრიული მემკვიდრეობისათვის ომისა და მისი ჩრდილოეთ-ამერიკული ნაწილის მეფე ჯორჯის ომის პერიოდში იგი იყო ერთ-ერთი პირველი, რომელმაც წამოიწყო ექსპედიცია ლუისბურგის ციხესიმაგრის წინააღმდეგ. 1746 წელს მეფე ჯორჯ II-მ მას ბარონეტის ტიტული უბოძა. 1757 წლის მარტ-აგვისტოში იყო მასაჩუსეტსის გუბერნატორი. 1759 წელს მიიღო ბრიტანეთის არმიის გენერალ-ლეიტენანტის წოდება. უილიამ პეპერელის ბიოგრაფია
ლუისბურგის ციხესიმაგრე

ლუისბურგის ციხესიმაგრე (ინგლ. Fortress of Louisbourg; ფრანგ. Forteresse de Louisbourg) — ეროვნული ისტორიული ადგილი კეიპ-ბრეტონში, ახალი შოტლანდია, კანადა. პირველი ევროპული დასახლება ლუისბურგის ტერიტორიაზე 1713 წელს დაარსდა. 1745 წელს ბრიტანელების მიერ მიტაცებული ციხესიმაგრე იყო სამშვიდობო მოლაპარაკებების ერთ-ერთი მთავარი საკითხი ავსტრიული მემკვიდრეობისათვის ომის პერიოდში. 1748 წლის შეთანხმებით დაუბრუნდა ფრანგებს ინდოეთის ქალაქ მადრასის სანაცვლოდ. შვიდწლიანი ომის პერიოდში კვლავ ბრიტანულმა არმიამ დაიკავა. 1961 წელს კანადის მთავრობამ მიიღო ქალაქის ერთი მეოთხედი ნაწილის აღდგენის გადაწყვეტილება. ამჟამად ლუისბურგის ციხესიმაგრე კანადის ეროვნული ისტორიულ ღირსშესანიშნაობაა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ლუისბურგის ციხესიმაგრე Fortress of Louisbourg National Historic Site - Parks Canada დაარქივებული 2004-06-16 საიტზე Wayback Machine. Louisbourg Institute დაარქივებული 2003-07-21 საიტზე Wayback Machine. Account of New England vessels used against Louisbourg in 1745 დაარქივებული 2009-08-13 საიტზე Wayback Machine. An essay on Fortress Louisbourg დაარქივებული 2013-05-30 საიტზე Wayback Machine.
ოკინავის დაბრუნების შეთანხმება

ოკინავის დაბრუნების შეთანხმება — შეთანხმება აშშ-სა და იაპონიას შორის, რომლის თანახმად აშშ-მ იაპონიის სასარგებლოდ დათმო უფლებები კუნძულ ოკინავაზე. ხელშეკრულებას ერთდროულად მოაწერეს ხელი ვაშინგტონსა და ტოკიოში 1971 წლის 17 ივნისს. ამერიკის მხრიდან პრეზიდენტ რიჩარდ ნიქსონის სახელით ხელი მოაწერა სახელმწიფო მდივანმა უილიამ როჯერსმა, ხოლო იაპონიის მხრიდან კიიტი აიტიმ პრემიერ-მინისტრ ეისაკუ სატოს სახელით. იაპონიის პარლამენტმა ხელშეკრულების რატიფიცირება 1971 წლის 24 ნოემბერს მოახდინა. ხელშეკრულების ტექსტი დაარქივებული 2010-10-04 საიტზე Wayback Machine.
ზაეჩარი

ზაეჩარი (სერბ. Зајечар) — ქალაქი სერბეთში, ზაეჩარის ოლქის ცენტრი. მდებარეობს ბულგარეთის საზღვრის სიახლოვეს, აღმოსავლეთ-სერბეთის მთებში, ზღვის დონიდან 137 მ სიმაღლეზე. 2011 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ქალაქში ცხოვრობდა 43,860 ადამიანი. ზაეჩარიდან მიიმართება საავტომობილო გზები სხვადასხვა ქალაქების მიმართულებით. 1974 წლიდან დაწყებული ქალაქში ყოველწლიურად იმართება მუსიკალური ფესტივალი. ზაეჩარი — ოფიციალური საიტი (სერბული)
მანიერიზმი

მანიერიზმი, იგივე გვიანი რენესანსი (იტალ. maniera — მანერა, სტილი) — მიმდინარეობა ხელოვნებასა და ლიტერატურაში 1520-1580 წლებში. იმ პერიოდში, როცა რენესანსულმა ხელოვნებამ უმაღლეს წერტილს მიაღწია საგნებისა და სხეულების უნაკლო გამოსახვაში, ზოგიერთი ხელოვანი უარს ამბობს პროპორციების სიზუსტეზე, ფერთა ჰარმონიაზე, დამაჯერებლობაზე და მიზნად ისახავს უფრო ემოციური და არტისტული ეფექტის მოხდენას. მანიერიზმს ახასიათებს: დანაწევრებული სივრცე ბუნდოვანი და არეული სურათი სხეულთა დეფორმაცია მოძრაობის გამოსახვა მანიერიზმის ნიმუშებია ჯაკოპო და პონტორმოს იოსები ეგვიპტეში, სადაც ჩაცმულობაც, ნაგებობებიც, ფერებიც სრულ შეუსაბამობაშია ბიბლიურ სცენებთან. როსო ფიორენტინიმ, რომელიც პონტორმოს მოსწავლე იყო, 1530 წელს ფლორენციული მანიერიზმი შეიტანა ფონტენბლოში. იგი გახდა ფუძემდებელი XVI საუკუნის ფრანგული მანიერიზმისა, რომელიც ასევე ცნობილია „ფონტენბლოს სკოლის“ სახელით. საფრანგეთიდან ეს მიმდინარეობა გავრცელდა ბელგიაში, ინგლისსა და გერმანიაში. ლიტერატურაში მანიერიზმზე ძლიერ გავლენას ახდენს იტალიელი ჯიოვანი ბატისტა მარინო. თავის ლექსებში მას გამოყენებული აქვს ახალი მანერა - მანიერიზმი, რომელიც ეძებს ორიგინალობას, ფორმას, ტონს. დინამიურობისა და მოძრაობისადმი ინტერესით მანიერიზმი ბაროკოს მოასწავებს, ამიტომ მას ზოგჯერ პრებაროკულ პერიოდადაც მოიხსენიებენ. ბაროკოსა და მანიერიზმის ზოგადი პრინციპები შემდეგია: ორივე არის მოძრაობის, დინამიურობის ხელოვნება, მაგრამ მანიერიზმში მთავარია სტილისტური ვირტუოზულობა, ბაროკოში კი - გამომსახველობა. ორივე სურათის ხელოვნებაა. მანიერიზმში სურათი დეკორატიულია, ბაროკოში კი - ფუნქციონალური. მანიერიზმში მთლიანობა დანაწევრებულია, დეცენტრალიზებული, ბაროკოში კი - რთული და გლობალური. მანიერიზმში ილუზია მცემულია როგორც ასეთი, ბაროკოში კი - როგორც რეალური. მანიერიზმი სამეფო კარის ხელოვნებაა, ბაროკო კი მიმართავს ფართო პუბლიკას და მისი მიზანია ხალხის დარწმუნება, მოხიბვლა. კრისტოფ ამბერჟერი არჩიმბოლდო ბეკაფუმი კორეჯო როსო ფიორენტინო ელ გრეკო პარმიჯანინო პონტორმო ტინტორეტო ჯორჯო ვაზარი პაოლო ვერონეზე ჩელინი, ბენვენუტო ამანატი, ბართოლომეო ბულონი, ჟან დე ვინიოლი რენესანსის ხელოვნების ისტორია მანიერიზმი და სხვა მიმდინარეობები დაარქივებული 2006-10-17 საიტზე Wayback Machine.
სმედერევო

სმედერევო (სერბ. Смедерево) — ქალაქი სერბეთში, ქალაქ ბელგრადიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით 50 კმ-ში. მდებარეობს მდინარეების მორავისა და დუნაის შეერთების ადგილას, ზღვის დონიდან 70 მ სიმაღლეზე. პოდუნაის რაიონისა და სმედერევოს თემის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2011 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ქალაქში ცხოვრობდა 64,175 ადამიანი. სმედერევო შუა საუკუნეებში იყო სერბეთის დედაქალაქი და უმსხვილესი ქალაქი. 1458 წელს ქალაქი დაიპყრო ოსმალეთის იმპერიამ, ხოლო 1459 წელს გარდაიქმნა სმედერევოს საფაშოდ. სმედერევო — ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2012-09-10 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links (სერბული)
საუდები

საუდები (არაბ. آل سعود Āl Saʻūd) — საუდის არაბეთის მმართველი სამეფო ოჯახი. ოჯახს ჰყავს ათასობით წევრი. ისინი წარმოადგენენ მუჰამად იბნ საუდისა და მისი ძმების შთამომავლებს, თუმცა მმართველ კლასს წარმოადგენენ მხოლოდ იბნ საუდის პირდაპირი შთამომავლები. ოჯახის ყველაზე გავლენიანი წევრი არის საუდის არაბეთის მეფე. გვირგვინი გადაეცემათ იბნ საუდის შვილებს. 2006 წლის სამეფო დადგენილებით ომავალში მეფის არჩევა მოხდება საუდის პრინცების კომიტეტზე. ოჯახი მოიცავს დაახლოებით 15 000 წევრ, თუმცა რეალური ძალაუფლება განაწილებულია მხოლოდ 2000 ადამიანზე. საუდების დინასტიამ გამოიარა სამი ფაზა: საუდების პირველი სახელმწიფო, საუდების მეორე სახელმწიფო და თანამედროვე საუდის არაბეთი. საუდების პირველი სახელმწიფო გამოირჩეოდა ისლამის გავრცელებით, ხოლო მეორე მუდმივი ბრძოლებით. დღევანდელ საუდის არაბეთს აქვს მნიშვნელოვანი გავლენა შუა აღმოსავლეთში. საუდებს ჰქონდათ კონფლიქტები: ოსმალეთის იმპერიასთან, მექას შარიფთან, ჯებელ-შამარისს მმართველ ოჯახ ალ რაშიდებთან და სხვა და სხვა მუსლიმანურ დაჯგუფებებთან როგორც ქვეყნის შიგნით ისე მის გარეთ. Alexei Vassiliev, The History of Saudi Arabia, London, UK: Al Saqi Books, 1998 David Holden & Richard Johns, The House of Saud, Pan, 1982, 0-330-26834-1 Madawi Al-Rasheed, A History of Saudi Arabia, Cambridge University Press, 2002, ISBN 0-521-64412-7 The House of Saud by David Holden and Richard Johns. Contains 538 pages, plus bibliography, index, and family history, also sections of Black and White plates. (Detail taken from The House of Saud, a reprint. First published by Sidgwick and Jackson in 1981 with an ISBN 0-283-98436-8.) A Chronology: The House of Saud, Frontline, PBS (Public Broadcasting Service), 1 August 2005, http://www.pbs.org/wgbh/pages/frontline/shows/saud/cron/ The House of Saud: A View of the Modern Saudi Dynasty, Frontline, PBS (Public Broadcasting Service), 1 August 2005, http://www.pbs.org/wgbh/pages/frontline/shows/saud/tree/ Structure of the House of Saud, Global Security, http://www.globalsecurity.org/military/world/gulf/images/sa01_06b.pdf Saudi Royal Family Directory. Online Bios Inc.. ↑ Meet the world’s other 25 royal families ↑ „HRH Princess Basma bint Saud bin Abdulaziz Al Saud“. BBC. 28 July 2011. ციტირების თარიღი: 7 April 2013. ↑ Milmo, Cahal (3 January 2012). „The Acton princess leading the fight for Saudi freedom“. The Independent. ციტირების თარიღი: 3 January 2012.
პატეს ბრძოლა

პატეს ბრძოლა (ფრანგ. Bataille de Patay, ინგლ. Battle of Patay) — ბრძოლა ფრანგებსა და ინგლისელებს შორის 1429 წლის 18 ივნისს, რომელიც ასწლიანი ომის ფინალური ეტაპის ერთ-ერთი გადამწყვეტი მომენტი იყო. 1429 წლის 8 მაისს ჟანა დ’არკმა აიღო ორლეანი, რითაც ხელი შეუშალა ინგლისის გეგმებს სამხრეთ საფრანგეთში. ერთი თვის შემდეგ ჟანა დ’არკმა ინგლისელების წინააღმდეგ კვლავ წამოიწყო ბრძოლა, რომელიც მიზნად ისახავდა ჩრდილოეთ საფრანგეთის გათავისუფლებას ოკუპანტებისაგან. 12 ივნისს აიღეს ჟარჟო, 15 ივნისს - მენ-სიურ-ლუარი და 16 ივნისს ბოჟანსი. ინგლისური არმია, რომელსაც მეთაურობდნენ საუკეთესო ინგლისელი მხედართმთავრები ჯონ ტალბოტი და ჯონ ფასტოლფი, ცდილობდა შეეჩერებინა ფრანგების შეტევა ლუართან. ფრანგებსა და ინგლისელებს შორის ბრძოლა გაიმართა 1429 წლის 18 ივნისს, რომელშიც ფრანგებმა სრული გამარჯვება მოიპოვეს. ასწლიანი ომის ბრძოლების სია Allmand, Christopher (1988). The Hundred Years War: England and France at War c. 1300–1450. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-31923-4.  Barker, Juliet (2012). Conquest: The English Kingdom of France in the Hundred Years War. Harvard University Press. ISBN 978-0674065604.  Cooper, Stephen (2010). The Real Falstaff, Sir John Fastolf and the Hundred Years War. Pen & Sword Military. ISBN 9781848841239.  Devries, Kelly (1999). Joan of Arc: A Military Leader. Gloucestershire: Sutton Publishing. ISBN 0-7509-1805-5.  Green, David (2014). The Hundred Years War: A People's History. Yale University Press.  Leveel, Pierre (2002). „Charles VII, la Touraine et les Etats Generaux“. Bulletin de la Société archéologique de Touraine (French). Société archéologique de Touraine.CS1-ის მხარდაჭერა: ref=harv (link) Pernoud, Regine; Clin, Marie-Veronique (1998) Joan of Arc: Her Story. St. Martin's Griffin.  Richey, Stephen W. (2003). Joan of Arc: The Warrior Saint. Westport, Connecticut: Praeger. ISBN 0-275-98103-7.  Journal de Siège d`Orléans et du Voyage de Reims The chronicles of Enguerrand de Monstrelet. Chapter LXI. P.554-555 Joan of Arc And The Loire Valley Campaign from history of Joan of Arc Dynamic maps დაარქივებული 2005-12-01 საიტზე Wayback Machine.
სტრატეგიული შეიარაღების შეზღუდვის შეთანხმება

სტრატეგიული შეიარაღების შეზღუდვის შეთანხმება — ორმხრივი მოლაპარაკებების სერია აშშ-სა და სსრკ-ს შორის, რომელიც იარაღზე კონტროლს შეეხებოდა. მიმდინარეობდა ორ რაუნდად და ხელი მოაწერეს ორ ხელშეკრულებას: სშშშ I (SALT I - 1972) და სშშშ II (SALT II - 1979). ბირთვული იარაღის შეზღუდვის შესახებ მოლაპარაკებები აშშ-სა და სსრკ-ს შორის 1969 წელს ჰელსინკიში დაიწყო. ამ ხელშეკრულებების საფუძველზე ხელი მოაწერეს სტრატეგიული იარაღის შემცირების ხელშეკრულებებს, რომელსაც მოიხსენიებენ START-I (1991), START-II (1993) და START-III (2010) სახელებით. SALT I - არის სტრატეგიული იარაღის შეზღუდვის შეთანხმების მიღებული სახელწოდება. ეს ხელშეკრულება ზღუდავდა ბალისტიკური რაკეტებისა და გამშვები დანადგარების იმ რაოდენობას, რომელსაც იმ მომენტისათვის ფლობდა ორივე მხარე. მოლაპარაკება მიმდინარეობდა 1969 წლის 17 ნოემბრიდან 1972 წლის 26 მაისამდე. ამ ხნის განმავლობაში რამდენიმე შეხვედრა გაიმართა ჰელსინკისა და ვენაში. დიდი ხნის განმავლობაში მოლაპარაკებები ჩიხში შედიოდა. 1971 წელს ხელი მოაწერეს წინასწარ ხელშეკრულებას, ხოლო 1972 წლის 26 მაისს მოსკოვში ხელი მოაწერეს დროებით ხელშეკრულებას ამერიკის შეერთებულ შტატებსა და საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკების კავშირს შორის სტრატეგიული იარაღის შეზღუდვის შესახებ. მოლაპარაკებები სტრატეგიული შეიარაღების შეზღუდვის შეთანხმების შესახებ მიმდინარეობდა 1972 წლიდან 1979 წლამდე. ხელშეკრულებას 1979 წლის 18 ივნისს მოაწერეს ხელი ვენაში. ხელშეკრულებას სსრკ-ის მხრიდან ხელი მოაწერა ლეონიდ ბრეჟნევმა, ხოლო აშშ-ის მხრიდან ჯიმი კარტერმა. ხელშეკრულების დადებიდან ექვს თვეში სსრკ-მ შეიარაღებული კონტინგენტი შეიყვანა ავღანეთში, რის გამოც სენატმა არ მოახდინა ხელშეკრულების რატიფიკაცია. SALT I-ის ხელშეკრულების ტექსტი რუსულად SALT II-ის ხელშეკრულების ტექსტი რუსულად
ბეირა-რიო

ბეირა-რიო — საფეხბურთო სტადიონი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-სულის შტატის ქალაქ პორტუ-ალეგრიში. სტადიონი აშენდა 1959-1969 წლებში და ამჟამად იტევს 42,991 მაყურებელს. ბეირა-რიოს სტადიონზე საშინაო შეხვედრებს მართავს „ინტერნასიონალი“. ↑ Estadio Beira-Rio, Porto Alegre დაარქივებული 2014-06-19 საიტზე Wayback Machine. . ფაფა საიტი
კასტელანი (ფორტალეზა)

კასტელანი (პორტ. Castelão) — საფეხბურთო სტადიონი ბრაზილიაში, სეარას შტატის ქალაქ ფორტალეზაში. სტადიონი იტევს 60,348 მაყურებელს. აშენებულია 1969-1973 წლებში. ოფიციალური საიტი. ↑ Estadio Castelao, Fortaleza დაარქივებული 2013-10-21 საიტზე Wayback Machine. . ფიფას საიტი
Still (ტონი ბენქსის ალბომი)

Still — ტონი ბენქსის მესამე სტუდიური ალბომი. გამოვიდა 1991 წელს ლეიბლზე Virgin Records (ბრიტანეთი) და მოგვიანებით - Giant Records-ზე (აშშ/კანადა). თავდაპირველად მისი სახელწოდება იყო „Still It Takes Me By Surprise“ (ერთ-ერთი სიმღერის მიხედვით). ყველა სიმღერის ავტორი - ბენქსი, გარდა მითითებულისა Red Day on Blue Street (ბენქსი, ნიკ კერშოუ) 5:53 Angel Face 5:23 The Gift 4:00 Still It Takes Me By Surprise 6:32 Hero For an Hour 5:01 I Wanna Change the Score (ბენქსი, კერშოუ) 4:34 Water Out of Wine 4:43 Another Murder of a Day (ბენქსი, ფიში) 9:13 Back to Back 4:38 The Final Curtain 5:01 I Wanna Change The Score (მაისი 1991) I Wanna Change The Score (ნიკ კერშოუსთან ერთად) Hero For The Hour Big Man (Bankstatement) The Waters of Lethe The Gift (ივნისი 1991) The Gift (ენდი ტეილორთან ერთად) Back to Back (ჯეინი კლიმეკთან ერთად) A House Needs A Roof (Bankstatement) Redwing Still It Takes Me By Surprise (თებერვალი 1992) Still It Takes Me By Surprise (შემოკლებული) (ენდი ტეილორთან ერთად) The Final Curtain (ნიკ კერშოუსთან ერთად) Still It Takes Me By Surprise (ენდი ტეილორთან ერთად) ↑ Allmusic
უმანკოების ხანა (1993 წლის ფილმი)

უმანკოების ხანა (ინგლ. The Age of Innocence) — რეჟისორ მარტინ სკორსეზეს 1993 წლის ფილმი. მან ფილმი მიუძღვა მამას, ლუჩაო ჩარლზ სკორსეზეს, რომელიც ფილმის დასრულებამდე გარდაიცვალა. ფილმი ეფუძნება ედით უორტონის რომანს „უმანკოების ხანა“. ფილმმა მიიღო ოსკარი საუკეთესო კოსტუმების დიზაინისთვის და ოქროს გლობუსი საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის მეორეხარისხოვან როლში (უინონა რაიდერი). ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. მოქმედება ვითარდება 1870-იანი წლების ნიუ-იორკში. მდიდარი იურისტი ნიულენდ არჩერი დანიშნულია ახალგაზრდა მეი უელანდზე. ერთი შედეხვით ისინი იდეალური წყვილია. მაგრამ ქალაქში ჩამოდის მეის ლამაზი ბიძაშვილი გრაფინია ელენა ოლენსკა, რომელიც ქმარს გაექცა. ნიულენდ არჩერი ეჭვს შეიტანს საკუთარ გრძნობებში და ცდილობს დაამყაროს ურთიერთობა ელენთან, მიუხედავად იმისა, რომ ელენი გარიყულია ნიუ-იორკის საზოგადოების მიერ. ქორწინებამდე მეი უელანდი ნიულენდ არჩერს ეკითხება, არის თუ არა მის ცხოვრებაში ვინმე სხვა და თხოვს, ასეთ შემთხვევაში არ დაქორწინდნენ. ნიულენდი კი სწრაფად დაქორწინებას ითხოვს, მაგრამ მალევე გამოუტყდება ელენ ოლენსკას სიყვარულში, მაგრა ელენი მას უარს ეუბნება. ნიულენდი და მეი დაქორწინდებიან. ელენ ოლენსკა თავს არიდებს ნიულენდთან შეხვედრას. როდესაც ისინი შეხვდებიან, ნიულენდი ადანაშაულებს ელენს, რომ მისი მოთხოვნის გამო აირჩია ყალბი ცხოვრება, რომლის გაძლება შეუძლებელია. გრაფინია მას უპასუხებს, რომ ის უძლებს ასეთ ცხოვრებას. ნიულენდი ელენას გაქცევას სთავაზობს, მაგრამ იცის, რომ ეს შეუძლებელია და ნებდება ბედს.ერთ-ერთ წვეულებაზე ნიულენდი მიხვდება, რომ მისი და ელენ ოლენსკას საიდუმლოს შესახებ იცის მთელმა ნიუ-იორკმა, მათ შორის მისმა ცოლმა მეიმ. ნიულენდი მეის ეტყვის, რომ შორეულ მოგზაურობაში სურს წასვლა, მაგრამ მეი მას ეტყვის, რომ ორსულადაა. 57 წლის ასაკში პარიზში ჩასული ნიულენდი იხსენებს მის არშემდგარ სიყვარულს და უარს ამბობს გრაფინია ოლენსკასთან შეხვედრაზე. დენიელ დეი-ლუისი - ნიულენდ არჩერი უინონა რაიდერი - მეი უილენდი მიშელ პფაიფერი - ელენ ოლენსკა ჯერლადინ ჩაპლინი - მისის უილენდი მერი ბეთ ჰარტი - რეჯინა ბოფორტი სტიუარტ უილსონი - ჯულიუს ბოფორტი ჯუნ სკუიბი - მისის მინგოტის მოახლე „უმანკოების ხანა“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „უმანკოების ხანა“ — Allmovie-ზე „უმანკოების ხანა“ — Box Office Mojo-ზე „უმანკოების ხანაe“ — Rotten Tomatoes „უმანკოების ხანა“ — Metacritic-ზე
მიხაელ ბალჰაუსი

მიხაელ ბალჰაუსი (გერმ. Michael Ballhaus; დ. 5 აგვისტო, 1935, — გ. 12 აპრილი, 2017) — გერმანელი კინოოპერატორი. 1990 წელს იყო ბერლინის მე-40 კინოფესტივალის ჟიურის თავმჯდომარე. არის მარტინ სკორსეზეს რამდენიმე ფილმის ოპერატორი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მიხაელ ბალჰაუსი მიხაელ ბალჰაუსი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში Michael Ballhaus in Genealogy Wiki
სისხლი და ქვიშა (1989 წლის ფილმი)

სისხლი და ქვიშა (ესპ. Sangre y arena) — 1989 წლის ესპანური ფილმი. ის წარმოადგენს ბალსკო იბანიესის რომანის „სისხლიანი ქვიშის“ ეკრანიზაციას. ფილმები ამ რომანის მიხედვით მანამდე გადაღებული იყო 1916, 1922 და 1941 წლებში. „სისხლი და ქვიშა“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
ლადო მალაზონია

ვლადიმერ (ლადო) გიორგის ძე მალაზონია (დ. 24 იანვარი, 1900, ოზურგეთი — 1985, ოზურგეთი) — ქართველი მხატვარი, ცნობილია გურიისა და ოზურგეთის პეიზაჟებით. მეტწილად მუშაობდა აკვარელის საღებავითა და გუაშით. მისი პეიზაჟები ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მნიშვნელობისაა. მალაზონიას ნახატები დაცულია საქართველოს სახვითი ხელოვნების ფონდსა და ოზურგეთის მუზეუმში. ლადო მალაზონია დაიბადა 1900 წელს ხელოსან გიორგი მალაზონიას ოჯახში. გიორგი სოფელ მამათიდან იყო, დედა - ლიზა ლომთაძე კი მელექედურიდან. მალაზონიას ნათლიები იყვნენ ილარიონ მელუა და მწერალი ნინო ნაკაშიძე, რომლებმაც ის 1902 წელს მელექედურში მონათლეს. 1911 წელს მიაბარეს სასწავლებლად ოზურგეთის სასწავლებელში. სასწავლებლიდან მალაზონია სხვა მოსწავლეებთან ერთად გარიცხეს 1917 წლეს ნკედლიდან ნიკოლოზ II-ის ფოტოს ჩამოგდებისთვის. ერმილე და იტა ნაკაშიძეებმა მალაზონია თბილისში წაიყვანეს. მალაზონია მათთან 1921 წლამდე ცხოვრობდა, შემდეგ კი ილია და ნინო ნაკაშიძეებთან გადავიდა. ნინო ნაკაშიძემ იცოდა ლადოს მისწრაფება მხატვრობისადმი და ის სასწავლებლად ჰენრიხ ჰრინევსკის მიაბარა. მალაზონიამ და მისმა თანამოაზრეებმა ანტონ ქუთათელაძემ, შალვა მამალაძემ და სხვებმა სწავლას სტუდიური მუშაობაც შეუთავსეს და 1918-1919 წლებში ელბაქიძის დაღმართზე, მზარეულ გაბრიჩიძის სახლში (N21) ჩამოაყალიბეს სტუდია. ახალგაზრდებმა სტუდიის კედელი მოხატეს, რაც ისე მოსწონებია სახლის მეპატრონე გაბრიჩიძეს, რომ მათთვის ბინის ქირა აღარ გამოურთმევია. 1919 წელს მალაზონიამ სწავლა განაგრძო ახალდაარსებულ თბილისის სამხატვრო აკადემიაში. აქ ის 1924 წლამდე სწავლობდა. 1924 წელს მალაზონია დაბრუნდა ოზურგეთში და დაიწყო მუშაობა ოზურგეთის დრამატული თეატრის მთავარი მხატვარის თანამდებობაზე. თეატრში მუშაობის გამოცდილება მას ჯერ კიდევ 1918 წლიდან ჰქონდა, როცა არდადეგებზე ოზურგეთში ჩამოსულმა სტუდენტმა მიხეილ ჭიაურელის დადგმულ სპექტაკლ „სულელის“ მხატვრობაზე იმუშავა. 1925 წელს მან პერსონალური გამოფენა მოაწყო. მისი სურათების გამოფენა, რომელიც ოზურგეთში გაიმართა იყო პირველი სამხატვრო გამოფენა გურიაში. ახალგაზრდა მალაზონიას გამოფენას დიდი წარმატება ჰქონდა. 1928 წელს მალაზონიამ ცოლად შეირთო სოფელ კახურის მღვდლის, ამფილოს ქალიშვილი მარგალიტა არობელიძე. წყვილს სამი ვაჟი ნოდარი, ლევანი და მამია ჰყავდა. 1934 წელს მოეწყო მისი ნაწარმოებების მეორე გამოფენა. 1942-45 წლებში იყო თეატრის დირექტორი და მთავარი მხატვარი. 1955 წელს მიენიჭა ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწის წოდება. 1968 წელს თბილისში მისი მესამე გამოფენა გაიმართა. გარდაიცვალა 1985 წელს. დაკრძალულია ექადიის ჯვართამაღლების ტაძრის ეზოში. 2013 წელს ოზურგეთის ერთ-ერთ ქუჩას ეწოდა მისი სახელი. გ. კალანდია, „ქართველი მხატვრები და თბილისი“, თბ., 2014, გვ. 56 ლადო მალაზონია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი მხატვარი ლადო მალაზონია. პორტრეტი. მხატვარ ლადო მალაზონიას საიუბილეო საღამო ხელოვნობის მუშაკთა სახლში
ფილდ-სპანიელი

ფილდ-სპანიელი (ინგლ. Field Spaniel) — ძაღლის ჯიში, რომელიც გამოყვანილია დიდ ბრიტანეთში XIX საუკუნეში. ფილდ-სპანიელი თავდაპირველად კოკერ-სპანიელის ერთ-ერთ სახეობად ითვლებოდა, დამოუკიდებელ ჯიშად აღიარეს 1892 წელს. ფილდ-სპანიელის მოშენებამ მხოლოდ საგამოფენო მიზნით, გამოიწვია მისი მუშა თვისებების გაუარესება. მეორე მსოფლიო ომის დროს ეს ჯიში თითქმის განადგურდა, მაგრამ 1960-იანი წლების ბოლოს შესაძლებელი გახდა ამ ჯიშის ძაღლების რაოდენობის გაზრდა. მას შემდეგ რაც ფილდ-სპანიელი დამოუკიდებელ ჯიშად აღიარეს, მისი გარეგნობა ძალიან შეიცვალა. ამას მოჰყვა ძალიან სამწუხარო შედეგები. XX საუკუნის დასაწყისში დაიწყეს მიზანმიმართულად გრძელზურგიანი და მოკლე, მძიმეძვლიანი ძაღლების გამოყვანა. შედეგად ფილდ-სპანიელებმა სრულებით დაკარგეს მუშა თვისებები. დღესდღეობით პოპულარული, ფილდ-სპანიელი ჩამოყალიბდა 1960 წელს, როდესაც ჯიშის აღსადგენად ისინი შეაჯვარეს ინგლისურ კოკერ და სპრინგერ-სპანიელებთან. ფილდ-სპანიელს აქვს საშუალო ზომის, სერიოზული, ოდნავ ნაღვლიანი თვალები, გრძელი ყურები, წინა ფეხები სწორია, მბზინავი აბრეშუმისებრი ბალანი იცავს ძაღლს უამინდობისგან. ბალნის შეფერილობა შეიძლება იყოს ღვიძლისფერი, ღვიძლისფერი-თეთრით, შავი და განსაკუთრებული მოვლა სჭირდება. ადვილად იტანს სიცივეს და ქალაქის პირობებში ცხოვრება, ადვილად იწვრთნება. ფილდ-სპანიელი (ინგლისური) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ფილდ-სპანიელი
გრიუნენდალი

გრიუნენდალი (ფრანგ. Berger belge Groenendael) — ძაღლის ჯიში, რომელიც გამოყვანილია ბელგიაში XIX საუკუნეში. XIX საუკუნის ბოლოს ბელგიაში გამძაფრდა ინტერესი ადგილობრივი ნაგაზების მიმართ და ჯიშების სტაბილიზაციის დასაჩქარებლად დადგინდა სტანდარტები. თავდაპირველად ბელგიაში აღიარეს რვა სტანდარტი, მათ შორის, გრიუნენდალი — ჯიში, რომელიც მიიღო ბრიუსელის მახლობლად მდებარე გრიუნენდალის დასახლებაში მდებარე კაფეს პატრონმა ნიკოლას როზმა. ბელგიური ნაგაზების კლასიფიკაცია ადვილი არ არის, იმიტომ რომ ნაციონალურმა კინოლოგიურმა კლუბებმა ვერაფრით მიაღწიეს შეთანხმებას მათი დასახელებების შესახებ. ბელგიის ვეტერინარული სკოლის პროფესორმა ადოლფ როილმა ჩაატარა ბელგიაში არსებული ყველა ნაგაზის კვლევა და დღესდღეობით ნაციონალურ მასშტაბებში აღიარებული ოთხი სხვადასხვა ჯიში. ბევრ ქვეყანაში კი მათ განიხილავენ, როგორც ერთ ჯიშს — ბელგიური ნაგაზის ნაირსხვაობებს. შეერთებულ შტატებში გრიუნენდალი ბელგიურ ნაგაზად ითვლება, მაშინ როდესაც მალინუა და ტერვიურენი ცალკე ჯიშებად მიიჩნევა, ხოლო ლაკენუა საერთოდ აღიარებული არ არის. ყველა ამ ძაღლს აქვს ხასიათის მკვეთრად გამოხატული ინდივიდუალური თვისებები და ერთმანეთისგან განსხვავებული წვრთნა სჭირდებათ. გრიუნენდალს აქვს წაწვეტებული, სამკუთხა, უხეში, სწორი ყურები, გრძელი დრუნჩი, გრძელი ბალნით დაფარული საშუალო ზომის კუდი. გრძელი, გლუვი ბალანი განსაკუთრებით ხშირია მხრებზე, კისერზე და მკერდზე. პატარა თვალებს ყურადღებიანი გამოხედვა ახასიათებთ. გრიუნენდალი კარგად ეგუება ქალაქის პირობებში ცხოვრებას, ადვილად იწვრთნება, კარგი მოდარაჯეა, ბალანს განსაკუთრებული მოვლა სჭირდება. გრიუნენდალი დაარქივებული 2014-10-28 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: გრიუნენდალი
ლაკენუა

ლაკენუა (ფრანგ. Berger belge Laekenois) — ძაღლის ჯიში, რომელიც გამოყვანილია ბელგიაში XIX საუკუნეში. დღესდღეობით ბელგიური ნაგაზის ჯიშებიდან დარჩენილთა შორის ეს ყველაზე იშვიათია. ოდნავ მოუხეშავი, ბანჯგვლიანი ლაკენუა დედოფალ ჰენრიეტა ბელგიელის უსაყვარლესი ძაღლი იყო, სახელიც სწორედ დედოფლის ერთ-ერთი რეზიდენციის ციხე-სიმაგრე შატო დე ლაკენის მიხედვით დაერქვა. 1897 წელს აღიარებული ეს ჯიში ჰგავს უხეშბალნიან ჰოლანდიურ ნაგაზს. მიუხედავად იმისა, რომ ლაკენუა ისევე თავნება და ჯიუტია, როგორც სხვა ნაგაზები, გრიუნენდალთან, მალინუასთან და ტერვიურენთან შედარებით, მათ ნაკლებად უყვართ ღრენა. ლაკენუას შედარებით მცირე პოპულარობა რთული ასახსნელია — მას ისეთივე მუშა თვისებები აქვს, როგორც დანარჩენ ბელგიურ ნაგაზებს. ცოცხალი და ძალიან აქტიური ლაკენუას გაწვრთნა ძალიან ადვილია და მისგან შესანიშნავი მოდარაჯე დგება. ლაკენუა კარგად ეგუება ქალაქის პირობებში ცხოვრებას და სიცივეს. აქვს მოყვითალი-ყავისფერი, უხეში, დახვეული ბალანი, მუქი თვალები. ლაკენუა (ინგლისური) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ლაკენუა
ნეგოტინი

ნეგოტინი (სერბ. Неготин) — ქალაქი სერბეთში, ბორის ოლქში. განლაგებულია რუმინეთისა და ბულგარეთის სახელმწიფო საზღვრის სიახლოვეს. 2011 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ქალაქში ცხოვრობდა 16 716 ადამიანი. მოსახლეობის უმეტეს ნაწილს ვლახები შეადგენენ. სახელწოდება ნეგოტინი პირველად მოიხსენიება XVI საუკუნეში. ნეგოტინი — ოფიციალური საიტი (სერბული)