laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ოქროს გლობუსის 53-ე დაჯილდოება

ოქროს გლობუსის 53-ე დაჯილდოება გაიმართა 1996 წლის 21 იანვარს. მასში მონაწილეობა მიიღო 1995 წელს გამოსულმა ფილმებმა და სატელევიზიო პროდუქტებმა. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2015-08-01 საიტზე Wayback Machine.
მუზეუმების საერთაშორისო დღე

მუზეუმების საერთაშორისო დღე აღინიშნება 18 მაისს. 1977 წელს მოსკოვში მუზეუმების საერთაშორისო კავშირის მე-11 გენერალურ კონფერენციაზე საბჭოთა დელეგაციის ინიციატივით მიიღეს გადაწყვეტილება ამ პროფესიული დღის დაწესების შესახებ. 1978 წლიდან ეს დღესასწაული აღინიშნება მსოფლიოს 150 ქვეყანაში. ამ დღეს მუზეუმებში ეწყობა ღია კარის დღეები, სამეცნიერო კონფერენციები და სხვა ღონისძიებები. International Museum Day, official website International Council of Museums, official website
ბენ კინგსლი

სერ ბენ კინგსლი (ინგლ. Ben Kingsley; დ. 31 დეკემბერი, 1943) — ინგლისელი მსახიობი. 50 წლიანი კარიერის მანძილზე მიღებული აქვს ოსკარის, გრემის, ოქროს გლობუსისა და BAFTA-ს ჯილდოები. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ბენ კინგსლი“ ვიკისაწყობში. ბენ კინგსლი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
სტივენ ზეილიანი

სტივენ ზეილიანი (ინგლ. Steven Zaillian; დ. 30 იანვარი, 1953, ფრესნო) — ამერიკელი სცენარისტი, რეჟისორი, მემონტაჟე და პროდიუსერი. მიღებული აქვს ოსკარის ჯილდო. სტივენ ზეილიანი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში სტივენ ზეილიანი ბიბლიოთეკის WorldCat კატალოგში
დუკლა

დუკლა (სლოვაკ. Dukliansky priesmyk; პოლ. Przełęcz Dukielska) — უღელტეხილი აღმოსავლეთ ბესკიდებში, სლოვაკეთისა და პოლონეთის საზღვარზე. სიმაღლე 502 მ. დუკლის მახლობლად მდებარეობს ქალაქი დუკლა. დუკლაზე გადის ქალაქ კროსნოსა (პოლონეთი) და ქალაქ პრეშოვის (ჩეხეთი) დამაკავშირებელი გზატკეცილი. უღელტეხილზე გადის აგრეთვე ერთ-ერთი უძველესი სავაჭრო გზა — დუკლა-სვიდნიკი. წარმოადგენდა ლემკებისა და ბოიკების ეთნოგრაფიულ საზღვარს. 1849 წელს უნგრეთში რევოლუციის ჩასახშობად უღელტეხილზე გაიარა რუსულმა არმიამ ივანე პასკევიჩის მეთაურობით. 1944 წლის სექტემბერ-ოქტომბერში სლოვაკეთის ეროვნული აჯანყების მხარდასაჭერად უღელტეხილზე იერიში მიიტანა წითელმა არმიამ, რითაც დაიწყო ჩეხოსლოვაკიის განთავისუფლება. დუკლა — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული)
ლუპკოვის უღელტეხილი

ლუპკოვის უღელტეხილი (პოლ. Przełęcz Łupkowska; სლოვაკ. Lupkovský priesmyk) — უღელტეხილი კარპატებში, პოლონეთისა და სლოვაკეთის საზღვარზე. სიმაღლე 640 მ. უღელტეხილზე გადის 642 მ სიგრძის სარკინიგზო გვირაბი, რომელიც ერთმანეთთან აკავშირებს პოლონეთსა და სლოვაკეთს. ლუპკოვის უღელტეხილი რუკაზე (სლოვაკური)
ქარი, რომელიც ქერს არხევს

„ქარი, რომელიც ქერს არხევს“ — რეჟისორ კენ ლოუჩის მხატვრული ფილმი ირლანდიის ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის შესახებ. ფილმმა მიიღო ოქროს პალმის რტო. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. მოქმედება ვითარდება ირლანდიაში მე-20 საუკუნის 20-იან წლებში. ირლანდია იღებს ავტონომიურ უფლებებს და ხდება განხეთქილება ირლანდიის განმათავისუფლებელ მოძრაობაში. დამპყრობელთან ბძოლას ანაცვლებს სამოქალაქო და ანტიკაპიტალისტური ბრძოლა. ბარიკადების სხვადასხვა მხარეს აღმოჩნდებიან ძმები. უფროსი ძმა, ტედი, უხეში და მებრძოლი სულის ადამიანი ირლანდიური სპეცდანიშნულების რაზმის წევრი ხდება. უმცროსი ძმა, დემიენი, რომელიც ექიმობას აპირებდა, ანტიკაპიტალისტური მოძრობის ერთ-ერთი ლიდერი ხდება. ძმათა დაპირისპირება მთავრდება იმით, რომ ტედი იძულებულია, თავად აღასრულოს დემიანის დახვრეტის განაჩენი. „The Wind That Shakes the Barley“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „The Wind That Shakes the Barley“ — Allmovie-ზე „The Wind That Shakes the Barley“ — Box Office Mojo-ზე „The Wind That Shakes the Barley“ — Rotten Tomatoes „The Wind That Shakes the Barley“ — Metacritic-ზე
კილიან მერფი

კილიან მერფი (ინგლ. Cillian Murphy; დ. 25 მაისი, 1976, დაგლასი) — ირლანდიელი კინოსა და თეატრის მსახიობი. გამოირჩევა შესრულებისას ქამელეონისებური გარდასახვითა და თვალის უჩვეულოდ ლურჯი ფერით. კარიერა დაიწყო როგორც როკმუსიკოსმა. აქტიურად თანამშრომლობს კრისტოფერ ნოლანთან. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „კილიან მერფი“ ვიკისაწყობში. კილიან მერფი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
ტიცინოს ბრძოლა

ტიცინოს ბრძოლა — მეორე პუნიკური ომის ბრძოლა, სადაც კართაგენელმა მხედართმთავარმა ჰანიბალმა დაამარცხა რომის არმია პუბლიუს კორნელიუს სციპიონის ხელმძღვანელობით. გაიმართა ძვ. წ. 218 წელს იტალიაში მდინარე ტიცინოს ნაპირზე. საგუნტის ალყის შემდეგ ჰანიბალი, ალპების გადალახვის შედეგად იტალიაში ჩადის სალაშქროდ და დაბანაკდება მდინარე პადუსის მარცხენა მხარეს. პადუსის მარცხენა მხარეს მდგარმა ჰანიბალმა შეიტყო, რომ სციპიონი უკვე პადუსის ველზე იდგა. კართაგენის ლაშქარი მდინარის ნაპირს მიუახლოვდა. ძვ. წ. 218 წლის ნოემბერში კართაგენელები და რომაელები მდინარე პადუსის (პოს) ჩრდილოეთ ნაპირზე შეხვდნენ, მდინარეებს სესიასა და ტიცინოს შორის. რომის კონსულისა და კართაგენის სარდლის საბრძოლო ტაქტიკა მკვეთრად განსხვავდებოდა ერთმანეთისაგან. სციპიონი დინჯად ცდილობდა შეეკრა რომისკენ მიმავალი გზები, ჰანიბალი სწრაფი მოქმედებებით რომაელებს ამოსუნთქვის საშუალებას არ აძლევდა. პირველი არევ-დარევის შემდეგ თანაბარი ბრძოლა გაიმართა. ხელჩართულ ბრძოლაში სციპიონი დაიჭრა, იგი გადაარჩინა მისმა 17 წლის შვილმა, შემდეგში სციპიონ აფრიკელად (უფროსი) ცნობილმა. მომხდარით შეშფოთებულმა რომაელებმა დიდი წვალებით გაარღვიეს ალყა და ბანაკში დაბრუნდნენ. რომაელები ასეთ სწრაფსა და მოულოდნელ დამარცხებას არ ელოდნენ. სციპიონი გრძნობდა, რომ მისი არმია მტრის ხელახლა თავდასხმას ვერ გაუძლებდა და ლაშქრის გადარჩენაზე უნდა ეზრუნა. საჭირო იყო საიმედო თავშესაფრის პოვნა. სციპიონმა მეორე ღამესვე აყარა ლაშქარი და მდინარე პადუსი ფარულად გადალახა. ჰანიბალმა გვიან გაიგო მტრის გაქცევა, თავისი მეომრები დაადევნა და მაინც მოახერხა რამდენიმე ათასი ლტოლვილი რომაელი მეომრის ხელში ჩაგდება. სციპიონმა ქალაქ პლაცენციას შეაფარა თავი. პირველმა გამარჯვებამ ჰანიბალის მდგომარეობა განამტკიცა და მის არმიას მოქმედების ახალი გეგმები გადაუშალა. პადუსის ნაპირებზე მყოფ ჰანიბალთან გამოცხადდნენ ციზალპელი გალების წარმომადგენლები და მეგობრობა და თანამშრომლობა შესთავაზეს. ჰანიბალის არმიის რიგები დღითი დღე ახალი მეომრებით ივსებოდა და ის დანაკლისი, რაც ესპანეთიდან იტალიამდე განიცადა, სულ მოკლე ხანში თითქმის ანაზღაურდა. ჰანიბალი ქავთარია გ., ჰანიბალი, გამოჩენილ ადამიანთა ცხოვრება, 62, თბ., 1979. ↑ ქავთარია, 1979, გვ. 47–48 ↑ ტიტუს ლივიუსი, რომის ისტორია ქალაქის დაარსებიდან, XXI, 46 ↑ Полибий. Всеобщая история, III, 67
ოჯახების საერთაშორისო დღე

ოჯახის საერთაშორისო დღე (ინგლ. International Day of Families; ფრანგ. Journée internationale des familles) — 1993 წლიდან მოყოლებული აღინიშნება ყოველი წლის 15 მაისს. 1993 წელს გაეროს გენერალურმა ასამბლეამ დაადგინა, რომ 1994 წლის 15 მაისიდან დაწყებული ყოველწლიურად აღენიშნა ოჯახის საერთაშორისო დღე. ამ თარიღის დაწესების მიზანია სხვადასხვა ქვეყნის საზოგადოებრიობის ყურადღების მიპყრობა ოჯახთა მრავალრიცხოვან პრობლემებზე, განსაკუთრებით იმ ოჯახებზე, რომლებიც დაზარალდნენ სამხედრო მოქმედებების შედეგად, გახდნენ სიღატაკისა და შიდსის მსხვერპლნი. ეს ოჯახები, რომლებიც იბრძვიან არსებობის ელემენტარული პირობებისათვის, საჭიროებენ მხარდაჭერას და ასეთი მხარდაჭერა უნდა მიიღონ. გაეროს გენერალური მდივნის კოფი ანანის აზრით, როდესაც ილახება ერთი ოჯახის ძირითადი უფლებები, მაშინ საფრთხე ექმნება ასევე კაცობრიობის ერთიან ოჯახს, რომლის წევრები ჩვენ ყველანი ვართ. ყოველ წელს ოჯახის საერთაშორისო დღისთვის ირჩევა თემა. 2012 წელი — „სამუშაო საქმიანობასა და ოჯახობრივი მოვალეობების შესრულებას შორის ბალანსის უზრუნველყოფა ოჯახისა და მთლიანად საზოგადოების საკეთილდღეოდ“ 2011 წელი — „ხელმოკლე ოჯახებისა და სოციალური იზოლაციის პრობლემების მოგვარება“ 2010 წელი — „მთელ მსოფლიოში მიგრაციების გავლენა ოჯახებზე“ 2009 წელი — „დედები და ოჯახი: გამოწვევები ცვალებად მსოფლიოში“ 2008 წელი — „მამები და ოჯახი: მოვალეობები და გამოწვევები“ 2007 წელი — „ოჯახები და განსაკუთრებული საჭიროების ადამიანები“ 2006 წელი — „ცვალებადი ოჯახები: გამოწვევები და შესაძლებლობები“ 2005 წელი — „აივ ინფექციისა და შიდსის ზემოქმედება ოჯახის კეთილდღეობაზე“ 2004 წელი — „ოჯახის საერთაშორისო დღის მეათე წლისთავი: მოქმედების ჩარჩოსებური პროგრამა“ 2003 წელი — „ოჯახის საერთაშორისო დღის ათი წლისთავისთვის მზადება და მისი აღნიშვნა“ 2002 წელი — „ოჯახი და დაბერება — შესაძლებლობები და ამოცანები“ 2001 წელი — „ოჯახი და ნებაყოფლობიდი საქმიანობა: სოციალური ერთობის გამყარება“ 2000 წელი — „ოჯახი: სუბიექტები და განვითარება ბენეფიციუმები“ 1999 წელი — „ოჯახი ყველა ასაკის ადამიანებისთვის“ 1998 წელი — „ოჯახი: უზრუნველყოფა და ადამიანის უფლებების პროპაგანდა“ 1997 წელი — „ოჯახის შექმნა პარტნიორობის საფუძველზე“ 1996 წელი — „ოჯახები — სიღარიბისა და უსახლკარობის პირველი მსხვერპლები“ ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ოჯახი რეზოლუცია № A/REC/47/237 გაეროს გენერალური მდივნის უწყება 2005 წლის ოჯახების საერთაშორისო დღესთან დაკავშირებით გაეროს გენერალური მდივნის უწყება 2006 წლის ოჯახების საერთაშორისო დღესთან დაკავშირებით გაეროს გენერალური მდივნის, პან გი მუნის უწყება 2010 წლის ოჯახების საერთაშორისო დღესთან დაკავშირებით ოჯახების დღე გაეროს საიტზე (ინგლისური) ↑ დღის თემები. ООН. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-21. ციტირების თარიღი: 2011-05-15.
ოქროს გლობუსის 34-ე დაჯილდოება

ოქროს გლობუსის 34-ე დაჯილდოება გაიმართა 1977 წლის 29 იანვარს. მასში მონაწილეობა მიიღო 1976 წელს გამოსულმა კინო და ტელენამუშევრებმა ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2015-08-01 საიტზე Wayback Machine.
აირისი (ფილმი)

აირისი (ინგლ. Iris) — 2001 წლის ბიოგრაფიული ფილმი მეოცე საუკუნის ერთ-ერთი გამოჩენილი მწერლის, მოაზროვნისა და ფილოსოფოსის, აირის მერდოკის შესახებ. ჯუდი დენჩმა მიიღო ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმი ასახავს აირის მერდოკის ცხოვრებასა და მის ურთიერთობას მეუღლე ჯონ ბეილისთან. მათ ერთმანეთი გაიცნეს ჯერ კიდევ მაშინ, როდესაც ახალგაზრდა აირისი მასწავლებლად მუშაობდა ოქსფორდში. 40 წლიანი თანაცხოვრების შემდეგ აირისი ალცჰაიმერის დაავადებით იტანჯება. დაავადება მას წერისა და ცხოვრების საშუალებას არ აძლევს. ჯუდი დენჩი - აირის მერდოკი კეიტ უინსლეტი - ახალგაზრდა აირის მერდოკი ჯიმ ბროუდბენტი - ჯონ ბეილი ჰიუ ბონევილი - ახალგაზრდა ჯონ ბეილი ოსკარი საუკეთესო მსახიობი კაცი მეორეხარისხოვან როლში: ჯიმ ბროუდბენტი ოქროს გლობუსი საუკეთესო მსახიობი კაცი მეორეხარისხოვან როლში: ჯიმ ბროუდბენტი BAFTA საუკეთესო მსახიობი ქალი: ჯუდი დენჩი ოფიციალური საიტი „Iris“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „Iris“ — Rotten Tomatoes
სკოტ რუდინი

სკოტ რუდინი (ინგლ. Scott Rudin; დ. 14 ივლისი, 1958, ნიუ-იორკი) — ამერიკელი კინოპროდიუსერი. 2012 წელს ის გახდა ერთ-ერთი იმ იშვიათ ადამიანთაგანი, რომელსაც მოპოვებული აქვს ემის, გრემის, ტონისა და ოსკარის ჯილდოები. სკოტ რუდინი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
ჰორსტი

ჰორსტი (გერმ. Horst — ბუდე) — დედამიწის ქერქის აზევებული, ჩვეულებრივ, წაგრძელებული უბანი, რომელიც შემოსაზღვრულია ციცაბო რღვევებით — ნასხლეტებით ან შესხლეტვებით. ჰორსტის სიგანე რამდენიმე ათეულ კილომეტრს, ხოლო სიგრძე — რამდენიმე ასეულ კილომეტრს აღწევს. ხშირად ჰორსტი ართულებს ნაოჭა სტრუქტურებს და ქმნის ჰორსტ-ანტიკლინს — ანტიკლინს, რომლის გული რღვევების გასწვრივ აზევებულია ფრთების მიმართ. ჰორსტ-ანტიკლინი დამახასიათებელია ახალგაზრდა ბაქნებისათვის. გეგმაში წაგრძელებული, იშვიათად იზომეტრიული მოხაზულობისაა. გადაადგილების ამპლიტუდა შეადგენს რამდენიმე ათას მეტრს. ტერმინი შემოიღო ავსტრიელმა გეოლოგმა ედუარდ ზიუსმა 1873 წელს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 690. ↑ ჰორსტი — სამთო ენციკლოპედია (რუსული)
ლოდოვიკო დე ვართემა

ლოდოვიკო დე ვართემა (იტალ. Ludovico de Varthema; დ. 1468, ბოლონია — გ. 1517) — იტალიელი მოგზაური, თავგადასავლების მაძიებელი, მწერალი. ექვსი წლის მანძილზე მოგზაურობდა ახლო აღმოსავლეთში, აფრიკაში, ინდოეთსა და სამხრეთ აზიაში. გამოაქვეყნა მოგზაურობის ანგარიში, რომელიც ძალიან პოპულარული იყო და თანამედროვეებზე დიდი გავლენა მოახდინა. 1503 წელს დამასკოში ჩამავალი ვართემა ჰაჯიზე მიმავალ ქარავანს შეუერთდა და ევროპელთაგან პირველი მოხვდა მედინაში. იგი 1504 წელს შევიდა ომანის პორტ მასკატში, რომელიც სპარსეთისკენ მიმავალი ძირითადი მარშრუტი იყო. რამდენიმეჯერ სცადა სამარყანდში წასვლა, მაგრამ ყველა ცდა მარცხით დამთავრდა. ვართემას ანგარიში XVI საუკუნის რამდენიმე კარტოგრაფმა გამოიყენა, მათ შორის მარტინ ვალდზეემიულერმა, გერჰარდ მერკატორმა და სებასტიან მიუნსტერმა. ვართემა ამტკიცებდა, რომ ირანელ ვაჭართან ერთად, რომელიც გაიცნო შირაზში, შრი-ლანკა, მიანმა და მალაის არქიპელაგი მოიარა. თუმცა ეს ფაქტი ბევრ მეცნიერს საეჭვოდ მიაჩნია. ვართემა ლოდოვიკო დე ვართემა — ენციკლოპედია ბრიტანიკა
საფონდო ბაზრის ინდექსი

საფონდო ბაზრის ინდექსი ან საფონდო ინდექსი — საფონდო ბაზრის კონკრეტული კომპონენტის წილის განსაზღვრის მეთოდი. მისი გამოანგარიშება ხდება შერჩეული ფასიანი ქაღალდების ფასების მიხედვით (ძირითადად საშუალო შეწონილით.) გამოიყენება ძირითადად ფინანსური მენეჯერებისა და ინვესტორების მიერ ბაზრის შეფასებისა და კონკრეტული ინვესტიციიდან სავარაუდო მოგების დაანგარიშებისთვის. Amenc, N.; Goltz, F.; Le Sourd, V. (2006). Assessing the Quality of Stock Market Indices. EDHEC Publication.  Arnott, R. D.; Hsu, J.; Moore, P. (2005). „Fundamental Indexation“. Financial Analysts Journal. 60 (2): 83–99. JSTOR 4480658. Broby, D. P. (2007). A Guide to Equity Index Construction. Risk Books.  ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: საფონდო ბაზრის ინდექსი Stock Index Profile at Wikinvest India stock index based on median price change - MEXi დაარქივებული 2013-12-20 საიტზე Wayback Machine. Stock market index: data and charts
საგუნტის ალყა

საგუნტის ალყა — კართაგენის ჯარების მიერ ჩატარებული სამხედრო ოპერაცია საგუნტოში (ესპანეთი), მეორე პუნიკური ომის დროს. ვაკცეების ქალაქების ჰერმანდიკისა და არბოკალას აღების შემდეგ პირენეს ნახევარკუნძულზე მდინარე იბერის სამხრეთით არსებული ყველა ქალაქი და ტომი ჰანიბალს დაემორჩილა. გამონაკლისი იყო მხოლოდ ქალაქი საგუნტი (ამჟამად საგუნტო). ჰანიბალმა კარგად იცოდა, რომ საგუნტის საქმეებში ჩარევა რომთან დააპირისპირებდა, ვინაიდან ქალაქი რომაელთა მოკავშირე იყო. ამავე დროს, ჰანიბალის აზრით, სწორედ საგუნტი იყო საუკეთესო ასპარეზი რომთან ომის წამოსაწყებად. მიზნის მისაღწევად მიზეზის გამონახვა მარტივად შეიძლებოდა, თუმცა ჰანიბალმა საგნუტსა და მის მეზობლებს შორის ურთიერთობის გამწვავება გადაწყვიტა. ყოველნაირად უწყობდა ხელს საგნუტელებისა და ტურდეტანებს შორის მტრობის გაღვივებას. პარალელურად ჰანიბალი ცდილობდა ნელ-ნელა დაეძაბა რომი-კართაგენის ურთიერთობა და ანტირომაულად განეწყო კართაგენის არისტოკრატიული ოლიგარქია. ჰანიბალმა კართაგენის სენატს აცნობა, რომ რომაელები აგულიანებდნენ იბერებს და კართაგენის წინააღმდეგ განაწყობდნენ. საბოლოოდ კართაგენის ხელისუფლებამ ჰანიბალს დაავალა საგუნტის მიმართ ისე ემოქმედა, როგორც თვითონ მიიჩნევდა საჭიროდ. ძვ. წ. 219 წელს, ჰანიბალის ბრძანებით, კართაგენის არმია ქალაქ საგუნტის მიმართულებით დაიძრა. ჰანიბალი სამი მხრიდან უტევდა ქალაქს, მაგრამ საგუნტის დამცველები ღირსეულად იგერიებდნენ მტრის თავდასხმას. ერთ-ერთი შეტაკების დროს ჰანიბალი დაიჭრა კიდეც. ახალი შეტევა უფრო მძაფრად დაიწყო ჰანიბალის გამოჯანმრთელების შემდეგ. საგნუტელებმა დახმარებისათვის ელჩები ჯერ კიდევ ძვ. წ. 220 წელს გააგზავნეს რომში, მაგრამ საგუნტის თხოვნა უყურადღებოდ დატოვეს. რომში მხოლოდ მაშინ დაინტერესდნენ საგუნტის საკითხით, როდესაც გაიგეს, რომ ქალაქი ალყაში იყო მოქცეული. სენატმა დიპლომატიური გზით სცადა პრობლემის მოგვარება და ჰანიბალთან ელჩობა გააგზავნა. რომის წარმომადგენლები გამოცხადნენ ესპანეთში, მაგრამ საგუნტის ალყით გართულმა ჰანიბალმა ისინი არ მიიღო. ამის შემდეგ განაწყენებული ელჩები კართაგენში გაეშურნენ. რომაელებმა კართაგენის სენატს მოსთხვეს შეეწყვიტათ საომარი მოქმედება საგუნტის წინააღმდეგ და ჰანიბალი დაესაჯათ. მიუხედავად ანტიბარკისტული პარტიის გაძლიერებისა, კართაგენის სენატმა ომის შეწყვეტაზე და ჰანიბალის დასჯაზე უარი განაცხადა. ელჩები გაწბილებულები დაბრუნდნენ. რვათვიანი ალყის შემდეგ ქალაქი საგუნტი დაეცა. ჰანიბალის ბრძანების თანახმად მამრობითი სქესის ყველა მოზარდი ამოხოცეს, ქალები და ბავშვები ტყვედ ჩაიგდეს, ხოლო საგუნტის ტერიტორიაზე დაასახლეს ფინიკიელი კოლონისტები. საგუნტის დაცემის შემდეგ, რომმა კვლავ გაგზავნა მისია კართაგენში და დაავალა ჰანიბალის დაუსჯელობის შემთხვევაში ომი გამოეცხადებინათ. ელჩებმა თავიანთი პრეტენზიები წარუდგინეს კართაგენის სენატს. ბუნებრივია, კართაგენელები არ აპირებდნენ ჰანიბალის დასჯას. ელჩობამ დავალებისამებრ ომი გამოუცხადა კართაგენს. ჰანიბალი ქავთარია გ. ჰანიბალი, გამოჩენილ ადამიანთა ცხოვრება, 62, თბ., 1979 ↑ ქავთარია გ. ჰანიბალი, გამოჩენილ ადამიანთა ცხოვრება, 62, თბ., 1979, გვ., 27 ↑ ტიტუს ლივიუსი, რომის ისტორია ქალაქის დაარსებიდან, XXI, 6, 2 ↑ ტიტუს ლივიუსი, რომის ისტორია ქალაქის დაარსებიდან, XXI, 6, 8 ↑ Полибий. Всеобщая история, XXI, 6, 8 ↑ Аппиан, РИМСКАЯ ИСТОРИЯ, СИРИЙСКИЕ ДЕЛА
იტალიის სამეფო (შუა საუკუნეები)

იტალიის სამეფო (ლათ. Regnum Italiae ან ლათ. Regnum Italicum) ან ლომბარდიის სამეფო — შუა საუკუნეების სამეფო ჩრდილოეთ იტალიაში, არსებობდა 781 წლიდან. 951 წელს (საბოლოოდ 961 წელს) სამეფო შევიდა საღვთო რომის იმპერიის შემადგენლობაში და 1648 წლამდე მისი იმპერატორები ატარებდნენ „იტალიის მეფის“ ტიტულს. 961 წელს რომის პაპმა იოანე XII-მ ოტო I-ს სთხოვა, დახმარეობა იტალიის მეფე ბერენგარ II ივრეელის წინააღმდეგ ბრძოლაში, სანაცვლოდ კი მას იმპერატორის გვირგვინს შეპირდა. ოტომ დაოუყოვნებლივ გადალახა ალპები, დაამარცხა ბერენგარი და ლანგობარდების (იტალიის) მეფედ გამოცხადდა, შემდეგ კი რომისკენ დაიძრა. 962 წლის 2 თებერვალს ოტო I-ს მირონი აცხეს და იმპერატორის გვირგვინი დაადგეს თავზე. იტალიის სამეფო 962 წელს შექმნილი საღვთო რომის იმპერიის შემადგენლობაში შევიდა და ფორმალურად წარმოადგენდა მის შემადგენელ ნაწილს 1648 წლამდე. თუმცა, ფაქტობრივად XIV საუკუნის შუა წლებიდან საღვთო რომის იმპერიის იმპერატორებს ხშირად ნომინალური ძალაუფლება ჰქონდათ იტალიაში და არ ერეოდნენ მის საშინაო და საგარეო საქმეებში. ფრანკთა სახელმწიფო საღვთო რომის იმპერია იტალიის მეფე ლანგობარდების სამეფო Wolfgang Altgeld, Rudolf Lill: Kleine Italienische Geschichte. Reclam, Stuttgart 2004, ISBN 3-15-010558-7. Karl Otmar von Aretin: Reichsitalien von Karl V. bis zum Ende des Alten Reiches. Die Lehensordnungen in Italien und ihre Auswirkungen auf die europäische Politik. In: Karl Otmar von Aretin: Das Reich. Friedensordnung und europäisches Gleichgewicht 1648–1806. Klett-Cotta, Stuttgart 1986, S. 76–163. Karl Otmar von Aretin: Das Alte Reich 1648–1806. Band 1: Föderalistische oder hierarchische Ordnung (1648–1684). Klett-Cotta, Stuttgart 1993, ISBN 3-608-91488-9. Elke Goez: Geschichte Italiens im Mittelalter. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 2010, ISBN 3-89678-678-4. Alfred Haverkamp: Italien im hohen und späten Mittelalter 1056–1454. In: Theodor Schieder (Hrsg.): Handbuch der europäischen Geschichte. Band 2: Ferdinand Seibt (Hrsg.): Europa im Hoch- und Spätmittelalter. Klett-Cotta, Stuttgart 1987, ISBN 3-12-907540-2, S. 546–681. Alfred Haverkamp: Herrschaftsformen der Frühstaufer in Reichsitalien. Hiersemann, Stuttgart 1970, ISBN 3-7772-7021-0 (Monographien zur Geschichte des Mittelalters 1, 1). Roland Pauler: Die deutschen Könige und Italien im 14. Jahrhundert. Von Heinrich VII. bis Karl IV. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 1997, ISBN 3-534-13148-7. Matthias Schnettger: Feudi imperali – Reichsitalien. In: Stephan Wendehorst (Hrsg.): Lesebuch Altes Reich. Oldenbourg, München 2006, ISBN 3-486-57909-6, S. 127–131 (Bibliothek Altes Reich 1). Matthias Schnettger: Das Alte Reich und Italien in der Frühen Neuzeit. Ein institutionengeschichtlicher Überblick. In: Quellen und Forschungen aus italienischen Archiven und Bibliotheken 79, 1999, S. 344–420 (online). Matthias Schnettger: Die Reichsgerichtsbarkeit in Italien in der Frühen Neuzeit. Das Beispiel Ligurien. In: zeitenblicke. 3, Nr. 3, 2004, [13. Dezember 2004], Onlineversion. Fritz Trautz: Die Reichsgewalt in Italien im Spätmittelalter. In: Heidelberger Jahrbücher. Band 7 (1963), S. 45–81.
ბაგრატ VII (ქართლის მეფე)

ბაგრატ VII, ბაგრატ-ხანი (გ. 1619) — ქართლის ხანი 1616-1619 (ქართული წყაროებით მეფე), დავით XI-ის (დაუთ-ხანის) ძე, მაჰმადიანი, აღიზარდა ირანში. 1616 წელს ირანის შაჰმა აბას I-მა უბოძა ხანის ტიტული და ქართლის მმართველად დანიშნა. სუსტი სახელმწიფო მოღვაწე იყო, ფაქტობრივად მხოლოდ ქვემო ქართლი ემორჩილებოდა. ძირითადად ცხოვრობდა ბოლნისში და იქვე გარდაიცვალა. მის შემდეგ ქართლის მმართველად დაინიშნა მისი ვაჟი, სიმონ II, რომელმაც მამის მსგავსად ვერ შეძლო ქართლზე კონტროლის დამყარება. ჯამბურია გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 130.
სიცილიის ოქროს ბულა

სიცილიის ოქროს ბულა (ჩეხ. Zlatá bula sicilská, ლათ. Bulla Aurea) — დოკუმენტი, რომელიც 1212 წლის 26 სექტემბერს ბაზელში რომაელმა (გერმანელმა) ფრიდრიხ II ჰოენშტაუფენმა (მომავალში საღვთო რომის იმპერიის იმპერატორი) გადასცა ჩეხეთის მეფეს, პრჟემისლ I ოტოკარს. დოკუმენტმა დაამტკიცა მისი სამეფო წოდება და დააწესა მისი მემკვიდრეობითობა, ასევე მიანიჭა რიგი პრივილიეგიები. ოქროს ბულა (1356) პრჟემისლ I ოტოკარი ფრიდრიხ II ჰოენაშტაუფენი Žemlička Josef., Přemysl Otakar I. Panovník, stát a česká společnost na prahu vrcholného feudalismu, Praha: Nakladatelství Svoboda, 1990. — 361 p, ISBN 80-205-0099-5. (ჩეხური) Wihoda Martin., Zlatá bula sicilská. Podivuhodný příběh ve vrstvách paměti, Praha: Argo, 2005. — 316 p, ISBN 80-7203-682-3. (ჩეხური) Vaníček Vratislav., Velké dějiny zemí Koruny české II. 1197-1250, Praha: Paseka, 2000. — 582 p. (ჩეხური) Žemlička Josef., Počátky Čech královských 1198-1253, Praha: Nakladatelství Lidové noviny, 2002. — 964 p, ISBN 80-7106-140-9. (ჩეხური)
ინვესტიტურისათვის ბრძოლა

ინვესტიტურისათვის ბრძოლა — მნიშვნელოვანი კონფლიქტი ეკლესიასა და საერო ძალაუფლებას შორის შუა საუკუნეების ევროპაში. XI-XII საუკუნეებში რომის პაპები ებრძოდნენ მონარქებს ეპისკოპოსებისა და აბატების დანიშვნის უფლების მოსაპოვებლად. წინააღმდეგობა გაგრძელდა დაახლოებით 50 წელი. ამ დროის განმავლობაში ნელ-ნელა სუსტდებოდა ფრანკონიული დინასტიის იმპერატორების მიერ დაარსებული საღვთო რომის იმპერიის უზენაესი ძალაუფლება. ამ დაპირისპირების შედეგად საგრძნობლად გაძლიერდნენ დიდი მთავრები და აბატები. ამან გამოუსწორებელი დარტყმა მიაყენა საღვთო რომის იმპერიის, როგორც სახელმწიფოს, ერთიანობას, რის შედეგადაც ის ვეღარ მოეგო გონს XIX საუკუნეში გერმანიის გაერთიანებამდე. ვორმსის კონკორდატი კანოსაში წასვლა Александр Хлевов., Краткая история средних веков, СПб: Амфора, 2008. — გვ. 190-191. 368 გვ, ISBN 978-5-367-00783-1. Ульф Дирльмайер и др., Краткая история Германии, СПб: Евразия, 2008. — 545 გვ, ISBN 978-5-8071-0316-1.
ლეხის ბრძოლა

ბრძოლა მდინარე ლეხზე (გერმ. Schlacht auf dem Lechfeld, უნგრ. augsburgi csata) — ბრძოლა ოტო I დიდის ჯარებსა და მომთაბარე უნგრელებს შორის. 955 წლის 10 აგვისტოს გერმანულმა ჯარებმა მეფე ოტო I დიდის მეთაურობით გაანადგურეს ცენტრალურ ევროპაში შემოჭრილი მომთაბარე-უნგრელები და სამუდამოდ შეაჩერეს მათი გამანადგურებელი შემოსევები ქრისტიანულ ქვეყნებში. ბრძოლა გაიმართა აუგსბურგთან, მდინარე ლეხზე. მეფემ შეაგროვა 10 000 მხედარი, მაგრამ რაოდენობრივად მაინც ჩამოუვარდებოდა ბარბაროსებს, თუმცა შეიარაღებით ჯობდა — მძიმე გერმანული ცხენოსანი ჯარი მსუბუქად შეიარაღებული უნგრელების წინააღმდეგ. გამარჯვება, უპირველეს ყოვლისა, მიღწეულ იქნა დისციპლინის წყალობით. როდესაც გერმანელებს ალყა შემოარტყეს, უნგრელები ჩამოქვეითდნენ და ურმების ძარცვა დაიწყეს, რამაც ოტო I-ს ჩამოქვეითებულების განადგურების საშუალება მისცა, შემდეგ კი მათ მთავარ ურდოსაც მიაყენა დარტყმა. როდესაც გაქცეულებს მისდევდნენ, გერმანული რაზმები არ არღვევდნენ წესრიგს და არ ავიწყდებოდათ თავიანთი მცირერიცხვოვნობა. ტყვედ ჩავარდნილ უნგრელებს გერმანელები სიკვდილით სჯიდნენ, მათ შორის მათ ერთ-ერთ ბელადი, ლელეს, ხოლო ცოცხლად დარჩენილებს აჭრიდნენ ცხვირსა და ყურებს და ასეთ მდგომარეობაში აგზავნიდნენ თავისიანებთან. ლეხის ბრძოლას ხშირად უწოდებენ „გერმანელი ერის დაბადებას“ („Geburt der deutschen Nation“). ↑ მონაცემები მოყვანილია შესაბამისად Wolfgang Hebold: 50 Klassiker: Siege und Niederlagen-სა, Gerstengerg Verlag, 2002; Augsburger Stadtarchive und Adi Briegel: Bayrisch-Schwäbische Geschichte, Verlag für schwäbische Landeskunde, 1959 ↑ Lechfeld — Geburt der deutschen Nation
მეკლენბურგი

მეკლენბურგი (გერმ. Mecklenburg) — რეგიონი გერმანიის ჩრდილოეთში, ამჟამად მეკლენბურგ-წინა პომერანიის მიწის ნაწილი. მეკლენბურგის უმსხვილესი ქალაქები: როსტოკი, შვერინი, შტრალზუნდი, გრაიფსვალდი, ვისმარი, ნოიბრანდენბურგი. ძველსაქსონურ დიალექტზე მიკლი (mikil) ნიშნავდა „დიდს“, ხოლო სიტყვა ბურგი (burg, borg, borch) შუა-ქვემოგერმანულად ნიშნავს ციხეს, სიმაგრეს. X-XI საუკუნეებში გამოიყენებოდა სახელწოდება Mikilinborg („დიდი ციხესიმაგრე“). სახელი დაკავშირებულია კონკრეტულ ადგილთან, დასახლებასთან, რომელიც დღემდე ატარებს სახელწოდებას Burg Mecklenburg — ნიკლოტინგების (ნიკლოტის შთამომავლები) ობოდრიდის სამთავრო დინასტიის ყოფილ საგვარეულო ციხესიმაგრესთან. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „მეკლენბურგი“ ვიკისაწყობში. Government portal of Mecklenburg-Western Pomerania დაარქივებული 2014-01-23 საიტზე Wayback Machine. "Mecklenburg". Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company. 1913. Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Mecklenburg". Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press