laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
აბიტურიუმი

აბიტურიუმი (ლათ. abituriens — წამსვლელი) — გერმანული გიმნაზიის ზედა საფეხურის დასრულება. აბიტურის გამოცდამ უნდა აჩვენოს, თუ რამდენად შესძლო მოსწავლემ სკოლაში განვლილი საგნების წარმატებით ათვისება, რომელთა საფუძველზე მიღებული ცოდნა და უნარ-ჩვევები წარმოადგენს აუცილებელ წინაპირობას უმაღლეს სასწავლებლებში მეცნიერებათა და ხელოვნებათა დასაუფლებლად. აბიტურიუმს გერმანულად ეწოდება [das Abitur] „აბიტურ“, ასევე მისი მოკლე გავრცელებული ფორმაა [das Abi] „აბი“. გერმანულენოვანი სივრცის სხვა ქვეყნებსა და მხარეებში (ავსტრია, ლიხტენშტაინი, გერმანულენოვანი შვეიცარია, სამხრეთი ტიროლი) სიმწიფის ატესტატს აგრეთვე მატურას, ან „მატურიტეტის გამოცდას“ უწოდებენ. XVIII საუკუნის ევროპაში უნივერსიტეტები თავად ადგენდნენ სტუდენტთა მიღების წესებს. თავდაპირველად პრუსიაში 1788 წელს ე. წ. "აბიტურის რეგლამენტი"-ს მეშვეობით გახდა შესაძლებელი უმაღლეს სასწავლებელში შესვლის საყოველთაო წესების დადგენა; პრუსიის მაშინდელმა კულტურის მინისტრმა, კარლ აბრაამ ფონ ცედლიცმა (Karl Abraham von Zedlitz) ეკლესიის დიდი წინააღმდეგობის მიუხედავად მოახერხა სახელმწიფოს მასშტაბით შეემუშავებინა და დაენერგა საერთო საგანმანათლებლო სტანდარტი. საერთო საგანმანათლებლო წესის შემოღება უკავშირება იოჰან ჰაინრიხ ლუდვიგ მაიეროტოს (Johann Heinrich Ludwig Meierotto) სახელს, მან ჰირშფელდის ლიცეუმში 1776 წელს პირველმა შემოიღო სკოლის დასრულებასთან დაკავშირებული განსაკუთრებული გამოცდა, რომელზედაც მოსწავლეები უნდა შეემოწმებინათ იმაში, თუ რამდენად იყვნენ ისინი მომზადებული უმაღლეს სასწავლებელში სწავლის გასაგრძელებლად. სწორედ აქედან მომდინარეობს სახელი „სიმწიფის ატესტატი“. „სიმწიფის ატესტატი“, ანუ „აბიტურიუმი“, ანუ „მატურა“. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 29. (გერმანული) Wolter, Andrä, Das Abitur: Eine bildungssoziologische Untersuchung zur Entstehung und Funktion der Reifeprüfung, Oldenburg: Holzberg, 1987 (გერმანული) Arbeitsgruppe Bildungsbericht am Max-Planck-Institut für Bildungsforschung (Kai S. Cortina u. a.): Das Bildungswesen in der BRD. Strukturen und Entwicklungen im Überblick. Reinbek: rororo 2003
ასიუტის მუჰაფაზა

ასიუტი (არაბ. ‏محافظة أسيوط‎) — ეგვიპტის 29 საგუბერნატოროდან ერთი. საგუბერნატორო მდებარეობს ეგვიპტის ცენტრალურ ნაწილში . ასიუტის ტერიტორია მოიცავს მდინარე ნილოსის აღმოსავლეთ და დასავლეთ სანაპიროებს. პროვინციას ესაზღვრება 4 ეგვიპტიური საგუბერნატორო : ელ-მინია , სუჰაგი, ახალი ველი და წითელი ზღვა. საგუბერნატოროს ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ასიუტი. საგუბერნატოროს საკმად მცირე ტერიტორია უკავია , მისი ფართობი 1 553 კმ²-ია. 2006 წლის მონაცემებით ასიუტის მოსახლეობა 3 441 597 ადამიანიას შეადგენს. პროვინციაში ყველაზე გავრცელებული ენაა არაბული. საგუბერნატოროს მმართველია ნაბილ ალ-აზიბი. საგუბერნატორო იყოფა 11 ადმინისტრაციულ ერთეულად (რაიონად). სუჰაგის საგუბერნატოროში 235 სოფელია და 971 დასახლებული პუნქტი, 2 თვითმართველი ქალაქი და 11 ქალაქია ესენია: დეირუთი ელ-კუსია აბნუბი მანფალუთი ასიუტი აბუ-ტიგი ელ-ჰანამაი საჰილ-სალიმი ელ-ბადარი სადფა ელ-ფათხი ეგვიპტის მუჰაფაზები ასიუტის საგუბერნატოროს ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2008-01-20 საიტზე Wayback Machine.
სუეცის მუჰაფაზა

სუეცი (არაბ. ‏محافظة السويس‎) — ეგვიპტის 29 მუჰაფაზიდან ერთ-ერთი. მუჰაფაზა მდებარეობს ეგვიპტის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. სუეცის საგუბერნატოროს გასასვლელი აქვს წითელ ზღვაზე, საგუბერნატოროს ტერიტორიის ნაწილი მდებარეობს სინაის ნახევარკუნძულზე. სუეცის საგუბერნატოროში მიედინება სუეცის არხი. პროვინციას ესაზღვრება 7 ეგვიპტიური საგუბერნატორო : ელ-ფაიუმი , ჰელუანი, ისმაილია, წითელი ზღვა, ჩრდილოეთ სინაი და სამხრეთ სინაი. საგუბერნატოროს ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი სუეცი. საგუბერნატოროს ფართობია 17.840 კმ². 2008 წლის მონაცემებით სუეცის მოსახლეობა 1,600,000 ადამიანიას შეადგენს. პროვინციაში ყველაზე გავრცელებული ენაა არაბული. საგუბერნატოროს მმართველია მუჰამედ სეიფუდან გალილი. საგუბერნატორო იყოფა 5 ოლქად: სუეცი ელ-არბაინი ეთაქა ელ-ჰანაინი ფეისალი სუეცის არხი სუეცის კრიზისი ეგვიპტის მუჰაფაზები ოფიციალური საიტი Ministry of Trade and Industry Free Zones site დაარქივებული 2008-09-29 საიტზე Wayback Machine.
ჯოუდ კარიმი

ჯოუდ კარიმი (ინგლ. Jawed Karim; დ. 28 ოქტომბერი, 1979) — YouTube-ის ერთ-ერთი დამაარსებელი. კარიმი დაიბადა მერზებურგში, გერმანიის დემოკრატიულ რესპუბლიკაში 1979 წელს, ხოლო 1980-ში გადასახლდა დასავლეთ გერმანიაში. იგი გაიზარდა გერმანიაში, ხოლო 1992 წელს, მისი ოჯახი გადავიდა აშშ-ში. მან დაამთავრა ცენტრალური უმაღლესი სკოლა და ჩააბარა ილინოისის უნივერსიტეტი ურბანას დაბლობში. PayPal-ში მუშაობის დროს, იგი შეხვდა ჩად ჰარლისა და სტივ ჩენს, რომლებთანაც ერთად 2005 წელს დააარსა YouTube და პირველი ვიდეო 23 აპრილს მანვე ატვირთა. პირადი საიტი პროფილი YouTube-ზე
სულხან თუმანიშვილი

სულხან გორჯასპის ძე თუმანიშვილი — XVIII საუკუნის II ნახევრის ქართლ-კახეთის სამეფოს პოლიტიკური მოღვაწე, დიპლომატი. 1787-1793 იყო საქართველოს წარმომადგენელი რუსეთის სამეფო კარზე. ცდილობდა რუსეთ-ოსმალეთის 1787-1792 ომის შემდეგ დადებულ საზავო ხელშეკრულებაში გაეთვალისწინებინათ ქართლ-კახეთის სამეფოს ინტერესები. მომავალ საზავო ხელშეკრულებაში გაეთვალისწინებინათ ქართლ-კახეთის სამეფოს ინტერესებიც. მართლაც იასის ზავით (1791) ოსმალეთი პირობას დებდა, რომ ახალციხის საფაშოს ქართული მოსახლეობას თურქეთის მხრიდან არავითარი საშიშროება არ ელოდა. აკოფაშვილი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 10.
იარალი და ზაქარია

იარალი და ზაქარია,ქართველი სამხედრო მოღვაწეები. თავი გამოიჩინეს ოსმალებისა და ყირიმელი თათრების წინააღმდეგ 1609 სოფ. ნიაბთან, სხერტის ჭალაში (ახლანდელი კასპის რაიონი) მომხდარ ბრძოლაში. გმირულად დაიღუპნენ ბრძოლის ველზე. აკოფაშვილი გ., ქსე, ტ. 5, გვ. 59, თბ., 1980
სამგორი (თბილისის მეტრო)

სამგორი — თბილისის მეტროპოლიტენის პირველი ხაზის ერთ-ერთი სადგური, რომელიც ისანის და ვარკეთილის სადგურებს შორის მდებარეობს. გაიხსნა 1971 წლის მაისში. არქიტექტორი ნ. ლომიძე. სამშენებლო სამუშაოები განახორციელა „თბილმეტრომშენმა“. მდებარეობს თბილისის რკინიგზის საკვანძო სადგურის „ნავთლუღის“ შენობასთან. აგებულია ღია წესით. მიწისზედა ვესტიბიული არა აქვს. მიწისქვეშა სადგურს უკავშირდება კიბით. ქვედა დარბაზში თეთრი სვეტების ორ რიგზე დაყრდნობილი კოჭოვანი გადახურვაა. ჭერიც თეთრია, კედლები – კონტრასტულად წითელი (კერამიკული პანოების ავტორები არიან მხატვრები: ი. ტაბიძე, რ. თორდია, ა. ხარებავა). სადგურში დამონტაჟებულია თანამედროვე ტიპის მონიტორები. თბილისის მეტროპოლიტენის სადგურების სია მეტროსადგური „სამგორი“ თბილისის მეტროს ოფიციალურ საიტზე[მკვდარი ბმული] მეტროსადგური „სამგორი“ თბილისის ოფიციალური საიტის გზამკლვევში[მკვდარი ბმული] ↑ 1.0 1.1 მეტროპოლიტენი // ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 668, ISBN 99928-20-32-2. ↑ თბილმეტრომშენი // ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 533, ISBN 99928-20-32-2.
ეგნატე იოსელიანი

ეგნატე იოსელიანი (ფსევდონიმით „წყალტუბელი“; დ. 1847-1919) — ქართველი პროზაიკოსი, ჟურნალისტი, პედაგოგი, საზოგადო მოღვაწე. დაამთავრა ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელი, თბილისის სასულიერო სემინარია, მოსკოვის სასულიერი აკადემია. ლოგიკას, სლავურ ენას, რუსულ სიტყვიერებას, რუსული ლიტერატურის ისტორიასა და საღვთო სჯულს ასწავლიდა თბილისის სასულიერო სემინარიასა და ალექსანდრეს სახელობის სამასწავლებლო ინსტიტუტში, შემდეგ — სათავადაზნაურო სასწავლებელსა და თბილისის პირველ გიმნაზიაში. აქტიურად მონაწილეობდა ლიტერატურულ და საზოგადოებრივ ცხოვრებაში, ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების გამგეობის საქმიანობაში. თანამშრომლობდა თითქმის ყველა მაშინდელ ჟურნალ-გაზეთში. აქვეყნდებდა პოპულარული ხასიათის წერილებს, საბავშვო მოთხრობებს. ავტორია დრამისა „ცოდვის შვილი“ (1890), რიგი სახელმძღვანელოებისა. ბავშვთათვის გადააკეთა „ვეფხისტყაოსანი“. ქართული მწერლობა, ტ. I, გვ. 337 – ქ. თბილისი, „განათლება“, 1984.
ნასიმ ნიკოლა ტალები

ნასიმ ნიკოლა ტალები (არაბ. نسيم نيقولا نجيب طالب; დ. 1960) — ამერიკელი ლიტერატორი, ესეისტი, ეპისტემოლოგი, მკვლევარი ყოფილი მათემატიკური ფინანსების სპეციალისტი. მას ეკავა უფროსი მათმატიკური ფინანსების სპეციალისტის პოზიცია ნიუ იორკში ვოლ სტრიტის ქუჩის ფირმებში სანამ ის წამოიწყებდა მის მეორე კარიერას როგორც შანსის ეპისტომოლოგი და „შავი გედის თეორიის“ პროპაგანდისტი. ის არის კარგად გაყიდვადი ავტორი. მას გაყიდული აქვს 2,7 მილიონი ეგზემპლარი 31 ენაზე. ↑ 1.0 1.1 1.2 The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a> ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #124120180 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ http://www.fooledbyrandomness.com/CV.htm ↑ https://x.com/nntaleb/status/1840094501198573622?s=46&t=qOdGyZTJO6EwEYLuMQQIIA ↑ Nassim Nicholas Taleb Home & Professional Page
Vario LF

Vario LF (თითქმის იგივე Tatra T3R.EVN ანუ Tatra T3RN.EV) — ახალი ნახევრადდაბალძირიანი Tatra T3-ის ტიპის ტრამვაის ვაგონი. ახალი ვაგონის VarCB3 (ტრამვაი Tatra T3R.EV და Tatra T3R.PV) ძარას წარმატებული პრეზენტაციის შემდეგ ČKD პრაგომიექსმა და კრნოვის სარემონტო-ვაგონმშენებელმა ქარხანამ (KOS) იგი ერთობლივად განავითარეს და მისი ნახევრადდაბალძირიანი ვარიანტი VarCB3LF (LF Low Floor ინგლ. დაბალძირიანი) გამოუშვეს. იგი Tatra T3-თან შედარებით დაახლოებით 1 მეტრით გრძელია. Vario LF-ის მსგავსი ზოგიერთი ვაგონი Tatra T3-ის მოდერნიზაციით არის მიღებული (Vario LFR.E, ანუ Vario LF.E) თუმცა პირვანდელ, ძველებურ ვაგონთან ფიზიკურად არაფერი აკავშირებს. Vario LF მიღებულია მოდელ Tatra T3-ის (კლასიკური ტრამვაი) Tatra T3R.PLF მოდერნიზაციით (არსებული ვაგონის დაგრძელებული, ნახევრადდაბალძირიანი ვერსია), შეცვლილი აქვს წინა და უკანა ნაწილის დიზაინი და ელექტრო აღჭურვილობა. ვაგონის შუა ნაწილი დაბალძირიანია. სწორედ ეს გახდა ვაგონის დაგრძელების მიზეზი, რათა დაბალძირიან ნაწილს მეტი სიდიდე ჰქონოდა. ვაგონები აღჭურვილია ნახევარპანტოგრაფებით, ხოლო მათი სალონი გადაწყვეტილია Tatra T3-ის უკანასკნელი მოდერნიზაციის სტილში. სიგრძე (ბუფერებამდე): 15,1 მ. სიგანე: 2,48 მ. ცარიელი ვაგონის წონა: 21,2 ტ. ადგილების საერთო რაოდენობა: 116 დასაჯდომი ადგილი: 32 დასადგომი ადგილი: 84 მოტორების სიმძლავრე: 4 x 90 კვტ. მაქსიმალური კონსტრუქციული სიჩქარე: 65კმ/სთ ↑ Evidence: typ VarioLFR.E, dopravce DPMB. ციტირების თარიღი: = 2009-03-30. ↑ Tramvaje VarioLF.E a VarioLFR.E. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-04-13. ციტირების თარიღი: = 2009-03-30. ↑ listopad 2009. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-02-04. ციტირების თარიღი: 2009-11-17. ↑ Moscow, VarioLF anglicky. Transphoto.ru. ციტირების თარიღი: 2009-11-27.
სამხრეთ სინის მუჰაფაზა

სამხრეთ სინის მუჰაფაზა (არაბ. جنوب سيناء) — ეგვიპტის 29 მუჰაფაზიდან ერთ-ერთი. მდებარეობს ეგვიპტის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. სამხრეთ სინის მუჰაფაზას სამხრეთიდან გასასვლელი აქვს წითელ ზღვაზე, დასავლეთიდან ესაზღვრება სინის ყურე, აღმოსავლეთიდან კი აკაბის ყურე. მოქცეულია სინის ნახევარკუნძულზე. ესაზღვრება 2 მუჰაფაზა: სუეცი და ჩრდილოეთი სინა. აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ისრაელი. სამხრეთ სინის მუჰაფაზის ტერიტორიაზე მდებარეობს წმინდა სინის წმინდა ეკატერინეს მონასტერი. სამხრეთ სინის მუჰაფაზის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ელ-ტური. ფართობი 28,438 კმ². ფართობით ეგვიპტის მუჰაფაზებს შორის მე-4 ადგილი უკავია. ფართობის სიდიდის მიუხედავად, მუჰაფაზაში საკმაოდ ცოტა ადამიანი ცხოვრობს, 2014 წლის მონაცემებით მუჰაფაზის მოსახლეობა 164,574 ადამიანიას შეადგენდა. ყველაზე გავრცელებული ენაა არაბული. სამხრეთ სინის მუჰაფაზის მმართველია ქალედ ფუდა სედიქ მოჰამედი. სამხრეთ სინის მუჰაფაზა იყოფა 5 ადმინისტრაციულ ერთეულად (რაიონად), 7 ქალაქად ესენია: ტაბა ნუვეიბა დაჰაბი რას-სიდრი შარმ-ელ-შეიხი სანტ-კეტრინი ელ-ტური ეგვიპტის მუჰაფაზები სამხრეთ სინის მუჰაფაზა დაარქივებული 2016-01-10 საიტზე Wayback Machine. ოფიციალური საიტი
ჩრდილოეთ სინის მუჰაფაზა

ჩრდილოეთ სინის მუჰაფაზა (არაბ. شمال سيناء) — ეგვიპტის 29 მუჰაფაზიდან ერთ-ერთი. მდებარეობს ეგვიპტის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. ჩრდილოეთ სინის მუჰაფაზის ჩრდილოეთიდან ფართო გასასვლელი აქვს ხმელთაშუა ზღვაზე. დასავლეთიდან საზღვარი გადის სუეცის არხზე. ჩრდილოეთ სინის მუჰაფაზის ტერიტორია მდებარეობს სინის ნახევარკუნძულზე. ესაზღვრება 4 მუჰაფაზა: პორტ-საიდი, ისმაილია, სუეცი და სამხრეთ სინა. აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ისრაელი და ღაზის სექტორი. ჩრდილოეთ სინის მუჰაფაზის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ელ-არიში. ფართობი 27,574 კმ². ფართობით ეგვიპტის მუჰაფაზებს შორის მე-5 ადგილი უკავია. 2014 წლის მონაცემებით ჩრდილოეთ სინის მუჰაფაზის მოსახლეობა 421,984 ადამიანიას შეადგენდა. ყველაზე გავრცელებული ენაა არაბული. ჩრდილოეთ სინის მუჰაფაზა იყოფა 6 ადმინისტრაციულ ერთეულად (რაიონად): ბიაბ-ელ-აბდი ნაჰლი ელ-ჰუსნა ელ-არიში შეიხ-ზაბიდი რაფახი ეგვიპტის მუჰაფაზები ჩრდილოეთ სინის მუჰაფაზა დაარქივებული 2016-01-10 საიტზე Wayback Machine. ოფიციალური საიტი
ზუგდიდის დამოუკიდებელი უნივერსიტეტი

ზუგდიდის დამოუკიდებელი უნივერსიტეტი (ზდუ) - დაარსდა 1991 წელს, ზუგდიდში. ეს პირველი და ერთადერთი უნივერსიტეტი იყო იმ დროს სამეგრელოში. ამჟამად ყოველწლიურად სტუდენტთა რიცხვი 1800-ს, ხოლო პროფესორ-მასწავლებელთა რაოდენობა 220-ს აღწევს. უნივერსიტეტში ფუნქციონირებს 3 ფაკულტეტი ბიზნესისა და სამართალმცოდნეობის ჯანდაცვის ჰუმანიტარული უნივერსიტეტში ხორციელდება საბაკალავრო, სამაგისტრო და სადოქტორო პროგრამები.უნივერსიტეტს გააჩნია მდიდარი სამეცნიერო ბიბლიოთეკა. 1991 წელს ზუგდიდში შეიკრიბა ადამიანთა ჯგუფი, პროფესორ გრიგოლ ხვიტიას და პროფესორ ჯ. პაჭკორიას მეთაურობით, რომლებმაც ითავეს უნივერსიტეტის დაფუძნება. 1991 წელს უნივერსიტეტის რექტორად არჩეულ იქნა პროფესორი გრიგოლ ხვიტია. უნივერსიტეტმა 2005 წლიდან რამდენიმეჯერ წარმატებით გაიარა ინსტიტუციური აკრედიტაცია. ზუგდიდის დამოუკიდებელი უნივერსიტეტის საიტი დაარქივებული 2013-08-12 საიტზე Wayback Machine.
ქადირ თოფბაში

ქადირ თოფბაში (დ. 8 იანვარი, 1945 იუსუფელი, ართვინის პროვინცია, თურქეთი — გ. 13 თებერვალი 2021, სტამბოლი) — მემარჯვენე თურქი პოლიტიკოსი. ეკავა სტამბოლის მერის თანამდებობა. თოფბაში დაიბადა თურქეთის ართვინის პროვინციის სოფელ იუსუფელში. 1946 წელს მისი ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა სტამბოლში. თოფბაშმა უმაღლესი განათლება მიიღო თეოლოგიასა და არქიტექტურაში 1972 და 1974 წლებში. ედირნეში მქადაგებლად, მასწავლებლად და დამოუკიდებელ არქიტექტორად მუაობის შემდეგ, 1994-1998 წლებში მუშაობა დაიწყო მერ რეჯეფ თაიფ ერდოღანის მრჩევლად ისტორიული შენობების განახლებისა და მოწყობის საკითხებთან დაკავშირებით. თოფბაშმა პოლიტიკური კარიერა დაიწყო რელიგიური ორიენტაციის მქონე პოლიტიკურ პარტია Milli Selamet Partisi (MSP)-ში და გახდა სტამბოლის ბეიოღლუს რაიონის მერის მოადგილე, სადაც ის ცხოვრობს კიდეც. თოფბაში სტამბოლის მერია 2004 წლის 28 მარტის შემდეგ. გარდაიცვალა 2021 წლის 13 თებერვალს, COVID-19-ის შედეგად. Istanbul Municipality bio UCLG bio დაარქივებული 2009-07-08 საიტზე Portuguese Web ArchiveCategory:Webarchive template other archives CityMayors profile Who is who ↑ TİFTİKCİ, İdris. „Son dakika... Kadir Topbaş hayatını kaybetti“ (თურქული). ციტირების თარიღი: 2021-02-13.
პორტ-საიდის მუჰაფაზა

პორტ-საიდი (არაბ. محافظة بور سعيد) არის ეგვიპტის 29 საგუბერნატოროდან ერთი. საგუბერნატორო მდებარეობს ეგვიპტის ჩრდილოეთ ნაწილში. პორტ-საიდის საგუბერნატოროს ფართო გასასვლელი აქვს ხმელთაშუა ზღვაზე. დასავლეთიდან პროვინციის საზღვარი გადის სუეცის არხზე. საგუბერნატოროს ტერიტორია მდებარეობს სინაის ნახევარკუნძულზე. პროვინციას ესაზღვრება 2 ეგვიპტიური საგუბერნატორო: ისმაილია და ჩრდილოეთ სინაი. საგუბერნატოროს ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი პორტ-საიდი. საგუბერნატოროს ფართობი საკმაოდ პატარაა 72 კმ². ფართობის სიმცირის მიუხედავად პროვინციაში საკმაოდ ბევრი ადამიანი ცხოვრობს, 2006 წლის მონაცემებით პორტ-საიდის მოსახლეობა 570 768 ადამიანიას შეადგენს. პროვინციაში ყველაზე გავრცელებული ენაა არაბული. საგუბერნატოროს მმართველია მუსტაფა აბდელ-ლატიფი. ეგვიპტის მუჰაფაზები პორტ-საიდის საგუბერნატორო დაარქივებული 2012-12-06 საიტზე Wayback Machine. ოფიციალური საიტი (არაბულ ენაზე) პორტ-საიდი დაარქივებული 2008-06-24 საიტზე Wayback Machine. (არაბული)
გერმოგენი (მოსკოვის პატრიარქი)

გერმოგენი (დ. დაახლ. 1530 — გ. 17 თებერვალი, 1612) — მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქი. რუსული მართლმადიდბლური ეკლესიის წინამძღვარი. მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 17 თებერვალი და 12 მაისი ახალი სტილით - 1 მარტი და 25 მაისი. პატრიარქი დონელი კაზაკების ჩამომავალი იყო. იგი ჯერ ხუცესად მსახურობდა ყაზანში, შემდეგ კი ბერად აღიკვეცა და მაცხოვრის ფერისცვალების მონასტრის არქიმანდრიტად იქნა დადგენილი. 1589 წელს გერმოგენს ეპისკოპოსადაც დაასხეს ხელი და იგი პირველი ყაზანელი მიტროპოლიტი გახდა. წმინდანის ყაზანში მსახურების წლებში მოხდა ყაზანის ღვთისმშობლის სასწაულთმოქმედი ხატის გამოჩინება. 1606 წლის 3 ივლისს წმინდა გერმოგენი მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის საპატრიარქო ტახტზე აღსაყდრდა. წმინდა გერმოგენის პატრიარქობის წლებს დაემთხვა რუსეთში ცრუ-დიმიტრისა და პოლონეთის მეფის, სიგიზმუდ III-ის შემოჭრა. წმინდა გერმოგენი თანამემამულეებთან ერთად აღსდგა ქვეყნის და ეკლესიის დასაცავად. 1610 წლის 11 დეკემბერს თვითმარქვია მოკლეს, მაგრამ მოსკოვი კვლავინდებურად საფრთხეში იყო: შიგ პოლონელები და სიგიზმუდ III-ის ერთგული, მოღალატე ბოიარები პარპაშებდნენ. პატრიარქ გერმოგენის მიერ მთელი ქვეყნის ქალაქებსა და სოფლებში დაგზავნილი ეპისტოლეები რუს ხალხს მოსკოვის განთავისუფლებისა და კანონიერი მეფის არჩევისკენ მოუწოდებდა. მოსკოველებმა ამბოხი დაიწყეს, პოლონელებმა კი პასუხად ცეცხლს მისცეს ქალაქი და კრემლში გამოიკეტნენ. მათ მოღალატეების დახმარებით პატრიარქი გერმოგენი ტახტიდან ჩამოაგდეს და გუშაგთა ზედამხედველობის ქვეშ ჩუდოვის მონასტერში გამოამწყვდიეს. ალყაშემორტყმული პოლონელები წმინდა პატრიარქთან ელჩებს ელჩებზე გზავნიდნენ და ითხოვდნენ, რუსი მოლაშქრეებისათვის ქალაქის დატოვება ებრძანებინათ. მღვდელმთავარი პასუხობდა: პატრიარქმა ერმოგენმა რუს ხალხს უკანასკნელი ეპისტოლე უკვე საპყრობილედან გამოუგზავნა: იგი აკურთხებდა მათ განმათავისუფლებელ ბრძოლას დამპყრობლების წინააღმდეგ. რუსმა მხედარმთავრებმა ურთიერთშეუთანხმებელი მოქმედების გამო ვერ შეძლეს კრემლის აღება და ერის სულიერი მამის განთავისუფლება. ცხრა თვეზე მეტი ხნის მანძილზე იტანჯებოდა იგი სატუსაღოში, სადაც 1612 წლის 17 თებერვალს შიმშილისგან ძალაგამოცლილი მოწამეობრივად აღესრულა. რუსი ხალხის განმათავისუფლებელი ბრძოლა წარმატებით დაგვირგვინდა. მღვდელმოწამის ცხედარი მადლიერმა ხალხმა ჩუდოვის მონასტერში დაკრძალა, იქიდან კი, 1654 წელს, მოსკოვის მიძინების ტაძარში გადაასვენა. წმინდა პატრიარქის კანონიზაცია მოხდა 1913 წლის 12 მაისს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 127. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001
ფლავიანე (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)

წმინდა ფლავიანე აღმსარებელი — კონსტანტინოპოლის პატრიარქი 447-449 წწ. მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 18 თებერვალი, ახალი სტილით — 2 მარტი. იგი წმინდა მეფის, თეოდოსი უმცროსის (408-450) და მისი დის, კეთილმსახური დედოფლის პულხერიას (ხს. 23 სექტემბერს) ზეობისას განაგებდა ეკლესიას. ამ დროს ქრისტეს სამწყსოს ერთობას მომწამლველმა ერეტიკულმა სწავლებებმა საფრთხე შეუქმნა. 448 წელს, მღვდელმთავარ ფლავიანეს ძალისხმევით, კონსტანტინეპოლში მოწვეულ იქნა ადგილობრივი კრება, რომელმაც განიხილა და დაგმო ევტიქის ერესი, თავის ცდომაზე ჯიუტად მდგარი მღვდელმსახური კი ეკლესიიდან განკვეთა და ხარისხი აჰყარა. მწვალებელს ძლიერი მფარველი ჰყავდა იმპერატორთან დაახლოებული საჭურისის, ქრისანთის სახით. ამ უკანასკნელმა ინტრიგების მეშვეობით ევტიქის მხარეს გადმოიბირა ალექსანდრიელი ეპისკოპოსი დიოსკორე და იმპერატორისგან გამოითხოვა ნებართვა ეფესოში კრების მოწვევისა, რომელიც შემდგომ „ავაზაკთა კრების“ სახელით გახდა ცნობილი. ავაზაკთა კრებას დიოსკორე თავმჯდომარეობდა. მან მუქარის და ძალის გამოყენებით მიაღწია ევტიქის გამართლებას და ფლავიანეს დაგმობას. წმინდა მღვდელმთავარი დაუნდობლად გვემეს უტიფარმა ბერებმა ვინმე ვარსუმის მეთაურობით. თვით უსჯულო დიოსკორეც არ დარჩენილა განზე. ამის შემდეგ ფლაბიანეს მძიმე ბორკილები დაადეს და ეფესოდან გაძევება მიუსაჯეს, მაგრამ უფალმა აარიდა თავის რჩეულს შემდგომი სატანჯველები და შეივედრა მისი სული. კეთილმსახურმა პულხერიამ სასახლე დატოვა, მაგრამ მალე ქრისანთის ინტრიგები გამოაშკარავდა, რის შემდგომაც მეფემ გადააყენა იგი, თავისი და კი ისევ დაიახლოვა. პულხერიას ძალისხმევით წმინდა პატრიარქ ფლავიანეს უხრწნელი ნაწილები პატივით გადასვენდა ეფესოდან კონსტანტინეპოლში. წმიდანთა ცხოვრება, ტომი I, თბილისი, 2001 წ. გვ. 194
პავლე (სერბეთის პატრიარქი)

პავლე (სერბ. Патријарх Павле, ერობაში გოიკო სტოიჩევიჩი, სერბ. Гојко Стојчевић; 11 სექტემბერი 1914 — 15 ნოემბერი 2009) – სერბეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ეპისკოპოსი. სერბეთის პატრიარქი 1990-2009 წლებში. ცნობილი იყო თავისი ასკეტური და უანგარო ცხოვრების წესით, არ ჰყავდა საკუთარი ტრანსპორტი, უარს ამბობდა მატერიალურ კეთილდღეობაზე და შემოწირულობებზე. დაიბადა იოანე ნათლისმცემლის თავისკვეთის დღეს, 11 სექტემბერს (1914). დღევანდელი ხორვატიის ისტორიულ ოლქ სლავონიაში, სოფელ კუჩანცში; 1929 წელს დაამთავრა ბელგრადის გიმნაზია; 1936 წელს სარაევოს სემინარია; 1941 წელს ბელგრადის უნივერსიტეტის ღვთისმეტყველების ფაკულტეტი; 1948 წელს აღიკვეცა ბერად და ეწოდა პავლე; 1948 წელს ხელდასხმულ იქნა იეროდიაკვნად; 1949-1955 წლებში მოღვაწეობდა რაჩას მონასტერში; 1954 წელს ხელდასხმულ იქნა მღვდელმონაზვნად და დაინიშნა საპატრიარქოს პროტოსვინგელოზად; 1955 წელს სწავლა განაგრძო ათენში, საღვთისმეტყველო ფაკულტეტზე; 1957 წელს, სწავლის დასრულების შემდეგ, აღყვანილ იქნა არქიმანდრიტის ხარისხში; 1957 წელს წმ. სინოდმა არქიმანდრიტი პავლე დაინიშნა რაშკო-პრიზრენის ეპისკოპოსად; ხელდასხმა შესრულდა ბელგრადის საპატრიარქო ტაძარში 1957 წლის 21 სექტემბერს; 1990 წლის 1 დეკემბერს იგი არჩეულ იქნა სერბეთის პატრიარქად. აღსაყდრება შესრულდა ამავე წლის 3 დეკემბერს; გარდაიცვალა 2009 წლის 15 ნოემბერს, ბელგრადში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პავლე (სერბეთის პატრიარქი) Biografija Patrijarha srpskog G. PAVLA. SerbianOrthodoxChurch.com. ციტირების თარიღი: 2009-02-22. (სერბული) Serbian Orthodox Church - Patriarch Pavle დაარქივებული 2009-11-20 საიტზე Wayback Machine. Obituary (სერბული) Patriarch Pavle ↑ „Четыре истории о Сербском патриархе Павле“. Милосердие.ru (რუსული). 2014-09-11. ციტირების თარიღი: 2017-02-06.
სერბეთის მართლმადიდებელი ეკლესია

სერბეთის მართლმადიდებელი ეკლესია (სერბ. Српска православна црква) – ავტოკეფალური, მართლმადიდებლური, სამოციქულო ეკლესია, უკავია მე–6 ადგილი მართლმადიდებელ ეკლესიათა დიფტიქში. დაარსებულია ანდრია პირველწოდებულის მიერ. ხელმძღვანელობს პატრიარქი და წმინდა სინოდი. პატრიარქის სრული სახელწოდებაა პეჩის მთავარეპისკოპოსი, ბელგრად–კარლოვაცის მიტროპოლიტი, პატრიარქი სრულიად სერბეთისა. ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესიები სერბეთის პატრიარქები სერბეთის მართლმადიდებელი ეკლესია — ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2011-02-24 საიტზე Wayback Machine. მართლმადიდებლობა— სერბეთის პატრიარქის ახალი ამბები დაარქივებული 2007-01-01 საიტზე Wayback Machine. სერბეთის მართლმადიდებლური კულტურა Православно хришћанство.ru — სერბეთის მართლმადიდებლური ინტერნეტ რესურსების კატალოგი დაარქივებული 2005-01-22 საიტზე Wayback Machine. რაშკო–პრიზრენისა და კოსოვო–მეტოხიის ეპარქია დაარქივებული 2009-11-25 საიტზე Wayback Machine. კიდევ ერთი სია სერბეთის მართლმადიდებლური ინტერნეტ–რესურსებისა პატრიარქ პავლეს გარდაცვალების ინფორმაცია
საბერძნეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები

აქ წარმოდგენილია საბერძნეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ეპისკოპოსების, მიტროპოლიტებისა და არქიეპისკოპოსების სრული სია. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: საბერძნეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები Archdiocese of Athens დაარქივებული 2010-09-16 საიტზე Wayback Machine.
იესე ქსნის ერისთავი

იესე ქსნის ერისთავი — XVII საუკუნის I ნახევრის პოლიტიკური მოღვაწე, გიორგი სააკაძის თანამებრძოლი. შემდეგ თეიმურაზ I-ს მიემხრო როსტომ მეფის წინააღმდეგ ბრძოლაში. ბოლოს როსტომ მეფესთან შერიგება არჩია და ირანს გაემგზავრა, სადაც მის მიერ დაღუპული პაპუნა ამილახვრის შვილებმა მოკლეს. აკოფაშვილი გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 205.
ისმაილიის მუჰაფაზა

ისმაილია (არაბ. الإسماعيلية) — ეგვიპტის 29 საგუბერნატოროდან ერთი. საგუბერნატორო მდებარეობს ეგვიპტის ჩრდილოეთ ნაწილში . ისმაილიას საგუბერნატოროს გასასვლელი აქვს ხმელთაშუა ზღვაზე. პროვინციას შუაზე ჰყოფს სუეცის არხზე. საგუბერნატოროს აღმოსავლეთი ტერიტორია მდებარეობს სინაის ნახევარკუნძულზე. პროვინციას ესაზღვრება 6 ეგვიპტიური საგუბერნატორო : პორტ საიდი ,ჩრდილოეთ სინაი, სამხრეთ სინაი, სუეცი, ჰელუანი და შარკია. საგუბერნატოროს ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ისმაილია. საგუბერნატოროს ფართობი შეადგენს 5066 კმ². 2006 წლის მონაცემებით ისმაილიას მოსახლეობა 942 832 ადამიანიას შეადგენს. პროვინციაში ყველაზე გავრცელებული ენაა არაბული. საგუბერნატოროს მმართველია აბდელჰალინ ელ-ფაჰრეინი. საგუბერნატორო იყოფა 5 ადმინისტრაციულ ერთეულად (რაიონად). პროვინციაში 7 ქალაქია ,ესენია: ისმაილია ეთ-თელ-ელ-ქაბირი ფაიდა ელ-კანტარა-შარკი ელ-კანტარა-გაბრი, ორი ახალი ქალაქი: აბუ-სუვეირი ელ-კასასინი ეგვიპტის მუჰაფაზები შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ისმაილიის მუჰაფაზა“ ვიკისაწყობში. ისმაილიას საგუბერნატორო დაარქივებული 2008-11-21 საიტზე Wayback Machine. ოფიციალური საიტი