laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
Lasioglossum zophops

Lasioglossum zophops — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1914 წელს. Lasioglossum-ის სახეობების სია ↑ Lasioglossum zophops (Ellis, 1914). გაერთიანებული ტაქსონომიის საინფორმაციო სისტემა ITIS. itis.gov. ციტირების თარიღი: 9 ოქტომბერი, 2020.
Lasioglossum zostaceum

Lasioglossum zostaceum — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1982 წელს. Lasioglossum-ის სახეობების სია ↑ Lasioglossum zostaceum (Warncke, 1982). გაერთიანებული ტაქსონომიის საინფორმაციო სისტემა ITIS. itis.gov. ციტირების თარიღი: 9 ოქტომბერი, 2020.
Lasioglossum zunaga

Lasioglossum zunaga — მწერი ჰალიქტიდების ოჯახისა. შედის მსოფლიოში ყველაზე მრავალრიცხოვან — Lasioglossum-ის გვარში. აღწერილია 1995 წელს. Lasioglossum-ის სახეობების სია ↑ Lasioglossum zunaga (Sakagami & Tadauchi, 1995). გაერთიანებული ტაქსონომიის საინფორმაციო სისტემა ITIS. itis.gov. ციტირების თარიღი: 9 ოქტომბერი, 2020.
მამუკა მხეიძე

მამუკა მხეიძე (დ. 8 აგვისტო, 1970) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი. დაამთავრა ქუთაისის ნიკოლოზ მუსხელიშვილის სახელობის სახელმწიფო ტექნიკური უნივერსიტეტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები “. მამუკა მხეიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი მამუკა მხეიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
არცახის სახელმწიფო უნივერსიტეტი

არცახის სახელმწიფო უნივერსიტეტი — არის უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულება მთიანი ყარაბაღის ქალაქ სტეპანაკერტში. დაარსდა 1969 წელს, როგორც ლენინის აზერბაიჯანის VI პედაგოგიური ინსტიტუტის ფილიალი. 1973 წელს მას ეწოდა სტეპანაკერტის პედაგოგიური ინსტიტუტი, მოგვიანებით მას საბჭოთა აზერბაიჯანის 60 წლისთავის სახელი მიენიჭა. 1988 წელს კიროვაკანის პედაგოგიური ინსტიტუტის სტეპანაკერტის ფილიალად გამოცხადდა. 1992 წელს გადაკეთდა და მიღო შემდეგი სახელი - არცახის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 80-იანი წლების მეორე ნახევარში, არცახის სომეხთა განმათავისუფლებელი ბრძოლის ახალი ეტაპის დაწყების დღეებში, უნივერსიტეტი გახდა ეროვნული ბრძოლის მეცნიერული დასაბუთების ცენტრი. დღეს, უნივერსიტეტს აქვს 5 ფაკულტეტი, 3000 სტუდენტი და ბაკალავრიატი სწავლობს აქ, 200 მასწავლებელი მუშაობს (მათგან 110 - საათობრივად). უნივერსიტეტს აქვს 18 განყოფილება, არის ელექტრონული ბიბლიოთეკა, სამეცნიერო ცენტრები, თანამედროვე სპორტული დარბაზები, ობსერვატორია, აუდიტორია დისტანციური სწავლებისთვის, სპეციალური ლაბორატორიები და ა.შ . 1988 წლის თებერვალში უნივერსიტეტში დაწყებული სტუდენტური მოძრაობები ხელს უწყობდა აზერბაიჯანული სომხების მშობლიურ სომხეთთან შეერთების სამართლიან მოთხოვნას ქვეყნის იდეის გადაკეთებაში. სტეპანაკერტის სახელმწიფო პედაგოგიურ ინსტიტუტში მეცადინეობები დროებით შეწყდა, ხოლო უნივერსიტეტის სომხური და რუსული განყოფილებები ვანაძორში გადავიდნენ იმავე წლის ნოემბერში ადგილობრივ პედაგოგიურ ინსტიტუტში სწავლის გასაგრძელებლად. არცახის ომის ცხელ წლებში, 1992 წლის ოქტომბერში, სომხეთის რესპუბლიკის მთავრობამ მიიღო გადაწყვეტილება ვანაძორის პედაგოგიური ინსტიტუტის სტეპანაკერტის ფილიალის ერევნის საინჟინრო უნივერსიტეტის სტეპანაკერტის ფილიალთან შერწყმის შესახებ. 2011 წელს, არცახის განვითარების ჯგუფის, არაკომერციული ორგანიზაციის დახმარებით, რომელიც ეხმარება ამერიკის შეერთებულ შტატებში ცნობიერების ამაღლებას არაბული პრობლემების შესახებ, უნივერსიტეტმა დაიწყო საზღვარგარეთ სწავლების პროგრამა. პროგრამა დაიწყო კალიფორნიის სახელმწიფო უნივერსიტეტთან, დომინგეს ჰილსში, რათა 12-15 სტუდენტი გაემგზავრებინათ ზაფხულში არცახში პოლიტიკის, ისტორიისა და ეკონომიკის საკითხებში. 2006 წელს, საერთაშორისო არქეოლოგთა გუნდმა დაიწყო კვლევა სოფელ აზოხში, სადაც გასული საუკუნის 70-იან წლებში აღმოაჩინეს, რომ აქ ძველ მკვიდრთა, მათ შორის ნეანდერტალელების სახლია. სომეხი მეცნიერები, მათ შორის არცახის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ორი სტუდენტი, აქტიური მონაწილეები იყვნენ კვლევის განმავლობაში. არცახის სახელმწიფო უნივერსიტეტში მოქმედებს შემდეგი ფაკულტეტები, ესენია: საბუნებისმეტყველო ფაკულტეტი ფილოლოგიის ფაკულტეტი პედაგოგიკისა და სპორტის ფაკულტეტი ისტორიისა და სამართლის ფაკულტეტი ეკონომიკის ფაკულტეტი ოფიციალური საიტი University's entry in the SPYUR Information System დაარქივებული 2020-01-14 საიტზე Wayback Machine. ↑ Официальный сайт დაარქივებული 2013-05-21 საიტზე Wayback Machine. Арцахского государственного университета
უდივლების ნამოსახლარი

უდივლების ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ უდეს სამხრეთით ადგილ უდივლებზე, რომელიც ზღვის დონიდან 1390 მეტრზე მდებარეობს. აღნიშნული ადგილი ხასიათდება გაშლილი რელიეფით, სადაც სოფლის სათეს-საძოვრებია, უდივლების სამხრეთით აღმართულია ბუნებრივი ბორცვი, რომელიც სტრატეგიულად ხელსაყრელ ადგილს წარმოადგენს. უნდა აღინიშნოს, რომ ამ ადგილას რელიეფი მნიშვნელოვნად არის დარღვეული ადამიანის ზემოქმედების შედეგად, პირველ რიგში საბჭოთა პერიოდში გათხრილი სანგრებით და შემდეგ მოსახლეობის მიერ სათესი სავარგულების მოწყობით, გაჭრილია ტერასები და საირიგაციო არხები, რომელიც მნიშვნელოვნად აზიანებდა აქ არსებულ კულტურულ ფენებს. რაც შეეხება კერამიკული მასალის გავრცელებას, მათი აბსოლუტური უმრავლესობა გვხვდება დამუშავებულ ნაკვეთებში, შედარებით ნაკლებადაა მინდვრებსა და ბორცვის ჩრდილოეთ ფერდობზე. მასალის რაოდენობისა და მისი გავრცელების კონტექსტის გათვალისწინებით აშკარაა, რომ საქმე გვაქვს დარღვეულ, მძლავრ კულტურულ ფენასთან. აქ წარმოდგენილი თიხის ჭურჭლის ნატეხების დიდი ნაწილი განეკუთვნება ძვ. წ. VI-IV საუკუნეებს, ანტიკურ ხანას. ეს კერამიკა ცნობილია „კოლხური კერამიკის სახელით“ და თითქმის არ არსებობს არცერთი ამ პერიოდის ძეგლი დასავლეთ საქართველოში, სადაც აღნიშნული მასალა არ დასტურდებოდეს. უდივლებზე მიკვლეულ კერამიკის დიდი ნაწილი შავზედაპირიანია, ასევე არის მოყავისფო-მონაცრისფროდ გამომწვარი ჭურჭლის ნატეხებიც. წარმოდგენილია სამეურნეო, სამზარეულო თუ სუფრის ჭურჭელი. ქვევრების, დერგების, ქოთნების, ფიალების, ჯამების და სხვათა პირის, ყელის, ძირისა და კედლის ფრაგმნეტებით. მათი უმრავლესობა შემკულია, რელიეფური ხაზებით, ქედებით, ამოღარული მრავალრიცხოვანი სხვადასხვა სახის ხაზებით და სხვა. როგორც ცნობილია დეკორის ეს ტიპი ერთ-ერთი დამახასიათებელია კოლხური კერამიკისათვის, მით უფრო ღარები, რომლებიც რიგ შემთხვევაში უსისტემოდ არის განლაგებული. უდივლებზე გარდა კოლხური კერამიკისა გვხვდება შუასაუკუნეების მასალაც, აღსანიშნავია თონის პირის ფრაგმენტი. შესაძლოა აქ სამოსახლო წარმოქმნილი ძვ. წ. I ათასწლეულში ან უფრო ადრეც, არსებობას შუასაუკუნეებამდე განაგრძობს.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 20129
ქაბალა (აეროპორტი)

ქაბალას აეროპორტი — აზერბაიჯანის ჩრდილოეთით, ქალაქ ქაბალას საერთაშორისო აეროპორტი. აეროპორტი გაიხსნა 2011 წლის 18 ნოემბერს. გახსნით ცერემონიაზე აზერბაიჯანის პრეზიდენტი ილჰამ ალიევი გამოვიდა სიტყვით: „დაბოლოს, გაბალაში საერთაშორისო აეროპორტი იწყებს მუშაობას. ამ აეროპორტს შეუძლია მიიღოს ნებისმიერი თვითმფრინავი. ყველაზე მძიმე სატვირთო თვითმფრინავებს აქ ჩამოსვლა შეუძლიათ. ასაფრენი ბილიკი საკმარისად დიდია ნებისმიერი თვითმფრინავის წონის შესანარჩუნებლად. აეროპორტი აკმაყოფილებს ყველა საერთაშორისო სტანდარტს. ამრიგად, დარწმუნებული ვარ, რომ ამ აეროპორტის მომავალი ძალიან წარმატებული იქნება. იმედი მაქვს, რომ მომავალში ამ აეროპორტიდან საერთაშორისო ფრენების ორგანიზება მოხდება, ჩვენი ტრანსპორტის სექტორი ვითარდება. ვითარდება როგორც საჰაერო, ასევე საზღვაო ტრანსპორტი. ბაქოში შენდება ახალი გემთსაშენო ქარხანა, რომელიც საერთაშორისო სტანდარტებს დააკმაყოფილებს. ბაქოს მახლობლად - სოფელ ალათში, კასპიის ზღვაზე ყველაზე დიდი ახალი საერთაშორისო სავაჭრო პორტი შენდება. პორტის ტვირთის გადაზიდვის მოცულობა 10 მილიონიდან 25 მილიონ ტონამდე გაიზრდება. ამ აეროპორტის მშენებლობა და მისი გახსნა ასეთ ლამაზ ისტორიულ დღეს სიმბოლურია. ეს არის ერთ–ერთი წარმატება, რომელიც მიღწეულია დამოუკიდებლობის 20–წლიან პერიოდში. კიდევ ერთხელ გილოცავთ ამ მშვენიერ ღონისძიებას, ვუსურვებ გაბალას ყველა მაცხოვრებელს ჯანმრთელობას და ახალ წარმატებებს“. პირველი რეისი ბაქოდან ქაბალაში განხორციელდა 2012 წლის 1 ივნისს . 2012 წლის 15 ნოემბრიდან რუსულმა ავიაკომპანიამ Ural Airlines დაიწყო ფრენები მოსკოვი-ქაბალა-მოსკოვი (დომოდედოვო), კვირაში ერთხელ ხუთშაბათობით, Airbus A-320 თვითმფრინავით . აეროპორტი გათვლილია ყველა ტიპის თვითმფრინავისთვის. მათი მაქსიმალური ასაფრენი წონა შეზღუდვების გარეშეა. ასაფრენი ზოლის კლასიფიკაციის ნომერი (PCN) 150 / F / B / W / T. აეროპორტი მდებარეობს ზღვის დონიდან 935 ფუტის სიმაღლეზე. ასაფრენი ბილიკი 16 აღჭურვილია II კატეგორიის ILS-ით, რაც საშუალებას აძლევს თვითმფრინავებს იმუშაონ დაბალ ჭერზე (30 მეტრი) და ხილვადობაზე (350 მეტრი). 2016 წლის მარტიდან ოქტომბრამდე ქაბალა იყო აზერბაიჯანის კარიბჭე პეგასუსის ფრენებისთვის სტამბოლიდან . 2017 წელს flydubai-მ დაიწყო ზაფხულის ფრენები დუბაის საერთაშორისო აეროპორტიდან . 2018 წელს Air Arabia–მ გამოსცადა ქაბალა, ფრენებისთვის როგორც საზაფხულო დანიშნულების ადგილი–დან . სამწუხაროდ ყველა მიმართულებით ერთი სეზონის შემდეგ შეჩერდა ფრენები. Речь Ильхама Алиева на открытии Габалинского международного аэропорта Открывается рейс Санкт-Петербург - Габала ↑ AZAL открывает новый внутренний рейс[მკვდარი ბმული]თარგი:Недоступная ссылка ↑ Открывается авиарейс Москва — Габала. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-02-23. ციტირების თარიღი: 2021-08-24. ↑ report.az ↑ „Drie nieuwe bestemmingen voor prijsvechter Flydubai“. Luchtvaartnieuws.nl. 17 February 2017. ↑ Air Arabia adds seasonal Gabala service in S18. routesonline (3 January 2018). ციტირების თარიღი: 3 January 2018.
მარსელო დელ პილარი

მარსელო დელ პილარი (დ. 30 აგვისტო, 1850 — გ. 4 ივლისი, 1896) — ფილიპინელი რევოლუციონერი და მწერალი, ესპანეთის ბატონობის წინააღმდეგ განმათავისუფლებელი ბრძოლის ორგანიზატორი. პროფესიით იყო ადვოკატი. დაიბადა 1850 წელს. დელ პილარი ბავშვობა ბულაკანი გაატარა. მას ჰყავდა ხუთი და და ოთხი ძმა. სწავლობდა მანილაში, მიიღო ბაკალავრის ხარისხი სამოქალაქო სამართალში. 1878 წლის თებერვალში ცოლად ირთავს მარსიანა დელ პილარს, რომელთანაც 7 შვილი შეეძინება. 1888 წლიდან აქტიურად მონაწილეობდა ესპანეთში ფილიპინელთა რეფორმატორულ მოძრაობაში. დელ პილარმა ბოლო წლები სიღარიბეში გაატარა. 1896 წლის 4 ივლისს, 45 წლის ასაკში, გაუარესებული ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო გარდაიცვალა. ↑ Marcelo H. del Pilar. oocities.org. ციტირების თარიღი: October 10, 2020. ↑ Film # 007773626 Image Film # 007773626; ark:/61903/3:1:3Q9M-CSMJ-S934-4 — FamilySearch.org. ციტირების თარიღი: October 10, 2020. ↑ Guerrero, Leon Ma.. (December 13, 1952) Del Pilar. The Philippines Free Press Online. ციტირების თარიღი: October 10, 2020. ↑ Guerrero, A. M. Bulacañana: A Heritage of Artistic Excellence. Provincial Youth, Sports, Employment, Art and Culture Office (PYSEACO), Provincial Government of Bulacan, გვ. 10–11.  ↑ Valeriano, A. B. „Marcelo H. del Pilar: Ang Kanyang Buhay, Diwa at Panulat“. Samahang Pangkalinangan ng Bulakan, Bulacan.
მარელი

მარელი — არქეოლოგიური ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ უდეს სამხრეთით, ის ადგილ უდივლებისაგან პატარა ხევით გამოიყოფა და წარმოადგენს ფერდობს, რომელიც ჩრდილოეთის მიმართულებით საქართველო-თურქეთის სასაზღვრო ზონამდე თანდათანობით მაღლდება. ტერიტორია დატერასებულია და სოფელ უდეს მოსახლებას სამეურნეო სავარგულები აქვთ მოწყობილი, თუმცა გვიან შუასაუკუნეებში აქ სოფელი არსებულა, რომელიც გურჯისტანის ვილაიეთის დიდ დავთარშიც იხსენიება ამავე სახელწოდებით. მარელში საკმაოდ ვრცელ ტერიტორიაზე გვხვდება ფეოდალური ხანის ერთგვაროვანი კერამიკა. აღსანისნავია, რომ ერთ-ერთ სამეურენო ნაკვეთში აღმოჩნდა მტკვარ-არაქსული კერამიკის ფრაგმენტები, გვხვდება ყურის, ძირის, პირ-ყელისა და ტანის ფრაგმენტები, მოჩალისფრო-მონაცრისფრო პრიალა ზედაპირით, აღსანიშნავია ხუფის პირის ფრაგმენტის აღმოჩენა, რომელის მსგავსიც არა ერთია ამ პერიოდის ძეგლებზე.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 20017
მონოგანივი შრიფტი

მონოგანივი შრიფტი, ან არაპროპორციული შრიფტი — შრიფტის სახეობა, რომელშიც ასოების და სიმბოლოების კეგელური მოედნები იკავებენ ერთსა და იმავე ჰორიზონტალურ სივრცეს. ამით იგი განსხვავდება ცვალებადი სიგანის, ანუ პროპორციული შრიფტებისგან, რომლებშიც ასოებს და სიმბოლოებს აქვთ ერთმანეთისაგან განსხვავებული სიგანე. მონოგანივი შრიფტი ჩვეულებრივი მოვლენაა საბეჭდ მანქანებში და კომპიუტერული კოდის ბეჭდვისას. მონოგანივი შრიფტის მქონე ფონტები ფართოდ გავრცელებული იყო ადრინდელ კომპიუტერებსა და კომპიუტერულ ტერმინალებში, რომლებსაც, ხშირ შემთხვევაში ძალზედ შეზღუდული გრაფიკული შესაძლებლობები ჰქონდათ. აპარატურული რეალიზაცია გამარტივებული იყო ტექსტური რეჟიმის ხარჯზე, რომლის დროსაც, ეკრანის გაწყობა წარმოდგინდებოდა ჩვეულებრივი ფილათა ბადის სახით, რომელთაგან თითოეული მომართული იყო სიმბოლოს გამოსასახად მოწყობილობის სიმბოლოთა რუკაში ინდექსირების გზით. ზოგიერთ მოწყობილობაში მხარდაჭერილი იყო ფერადი ტექსტის ჩვენება, რომლის უზრუნველყოფა ხდებოდა თითოეული ფილის წინა და უკანა პლანების ფერის ცვალებით. მხარდაჭერილ სხვა ეფექტებს შორის იყო მოციმციმე ტექსტი და შებრუნებული ვიდეო. ამისდა მიუხედავად, ადრინდელი კომპიუტერული სისტემები შეზღუდული იყო მხოლოდ ერთი კონსოლური ფონტით. მიუხედავად იმისა, რომ კომპიუტერებს ამ დროისთვის უკვე შეუძლიათ ფონტების ფართო არჩევანის გამოყენება, ინტეგრირებული შემუშავების გარემოების უმეტესობა და ტექსტური რედაქტორები საწყისად გაწყობილია მონოგანივი ფონტების გამოყენებაზე. ეს ზრდის საწყისი კოდის კითხვადობას, რომელთანაც ხშირად დაკავშირებულია ცალკეული სიმბოლოების სწორად ამოცნობა და მკაფიო ხდება განსხვავება ასოებს შორის, რომელიც აუცილებელია მაგალითად პაროლების ჩასაწერ ველებში, როდესაც შეცდომის დაშვება მიუღებელია. მონოგანივი ფონტები ასევე გამოიყენება ტერმინალის ემულატორებში და ჩვეულებრივ ტექსტურ რედაქტორებში ცხრილური სახის მონაცემების წარმოდგენისას. ტექნიკურ დოკუმენტაციაში, განსაკუთრებით პროგრამირების ენების მიმართულებით, მონოგანივი შრიფტი გამოიყენება კოდის გამოსაყოფად ჩვეულებრივი ბუნებრივი ენით დაწერილი ტექსტისაგან. სიმბოლოთა ოპტიკურ ამოცნობას უკეთესი სიზუსტე აქვს მონოგანივი შრიფტის ამოცნობისას. მაგალითად, ასეთი ტიპის შრიფტები მოცემულია OCR-A და OCR-B ფონტებში. ↑ Rosendorf, Theodore (2009). The Typographic Desk Reference. New Castle, Delaware: Oak Knoll Press, გვ. 12. ISBN 978-1-58456-231-3.  ↑ Spolsky, Joel. User Interface Design For Programmers. ციტირების თარიღი: 17 ნოემბერი, 2014.
მარია პია დე ბურბონ-სიცილიელი

მარია პია დე ბურბონ-სიცილიელი (იტალ. Maria Pia di Borbone-Due Sicilie; დ. 2 აგვისტო, 1849, გაეტა, იტალია — გ. 29 სექტემბერი, 1882, ბიარიცი, საფრანგეთი) — ბურბონთა დინასტიის სიცილიური შტოს წარმომადგენელი. ორი სიცილიის მეფე ფერდინანდ II-ისა და დედოფალ მარია ტერეზია ავსტრიელის ქალიშვილი. პარმის ნომინალური ჰერცოგინია როგორც რობერტო I-ის პირველი ცოლი. ბულგარეთის დედოფალ მარია ლუიზა დე ბურბონ-პარმელისა და პარმის სამი ნომინალური ჰერცოგის დედა. მარია პია დაიბადა 1849 წლის 2 აგვისტოს გაეტაში. იგი იყო ორი სიცილიის მეფე ფერდინანდ II-ისა და მისი მეორე ცოლის, დედოფალ მარია ტერეზია ავსტრიელის ქალიშვილი. მისი უფროსი ნახევარ-ძმა იყო ორი სიცილიის უკანასკნელი მეფე, ფრანჩესკო II, რომელმაც ტახტი მამის დაღუპვის შემდეგ, 1859 წელს დაიკავა, როდესაც მარია პია სულ 10 წლის იყო. ამ ამბიდან მალევე, 1861 წელს ორი სიცილიის სამეფომ არსებობა შეწყვიტა და იტალიის სამეფოს დაქვემდებარებაში შევიდა, რის გამოც მისმა სამეფო ოჯახმა თავი რომის პაპს შეაფარა. სწორედ რომში ცხოვრებისას გაიცნო მარია პიამ თავისი ბიძაშვილი, პარმის დამხობილი ჰერცოგი რობერტო I, რომელიც რომში ოჯახთან ერთად იმავე მიზეზების გამო იმყოფებოდა. ისინი მალევე დაახლოვდნენ და ბურბონთა დინასტიის ორი შტოს კავშირის განსამტკიცებლად 1869 წლის 5 აპრილს რომშივე დაიწერეს ჯვარი. მიუხედავად ახლონათესაური კავშირისა, წყვილს თორმეტი შვილი შეეძინა, თუმცა მათ უმეტესობას ჯანმრთელობასთან დაკავშირებული პრობლემები ჰქონდათ. მარია პია 1882 წლის 29 სექტემბერს, 33 წლის ასაკში გადაჰყვა მეთორმეტე ბავშვზე მშობიარობას. ამ დროს იგი საფრანგეთში იმყოფებოდა ქმართან ერთად, თუმცა გადაასვენეს და დაკრძალეს იტალიაში, ვიარეჯოს ბაზილიკაში. ამის შემდეგ მისი ქმარი მეორედ დაქორწინდა ინფანტა მარია ანტონია პორტუგალიელზე, რომელთანაც კიდევ თორმეტი შვილი შეეძინა. მარია ლუიზა (1870-1899), ცოლად გაჰყვა ბულგარეთის მეფე ფერდინანდ I-ს, რომელთანაც შეეძინა ოთხი შვილი, მათ შორის მომავალი მეფე ბორის III; ფერდინანდო (1871), გარდაიცვალა ჩვილი; ლუიზა მარია (1872-1943), გარდაიცვალა გაუთხოვარი; ენრიკე (1873-1939), პარმის ნომინალური ჰერცოგი, გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო; მარია იმაკულატა (1874-1914), გარდაიცვალა გაუთხოვარი; ჯუზეპე (1875-1950), პარმის ნომინალური ჰერცოგი, გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო; მარია ტერეზა (1876-1959), გარდაიცვალა გაუთხოვარი; მარია პია (1877-1915), გარდაიცვალა გაუთხოვარი; ბეატრიჩე (1879-1946), გარდაიცვალა გაუთხოვარი; ელია (1880-1959), პარმის ნომინალური ჰერცოგი. ცოლად შეირთო ერცჰერცოგინია მარია ანა ავსტრიელი, რომელთანაც შეეძინა შვილები; მარია ანასტასია (1881), გარდაიცვალა ჩვილი; ავგუსტა (1882), გარდაიცვალა ჩვილი; Arrigo Petacco, La regina del sud. Milano, Mondadori, 1992. ISBN 88-04-43391-4 Willis, Daniel, The Descendants of Louis XIII, Clearfield Co., Inc., Baltimore, Maryland, 1999, ISBN 0-8063-4942-5, p. 342. Beate Hammond: "Maria Theresia, Elisabeth, Zita - Jugendjahre großer Kaiserinnen", Ueberreuter 2002
მაფეხაბლი

მაფეხაბლი (ადიღ.Мафэхьабл) — აული რუსეთის ადიღეს რესპუბლიკის მაიკოპის მხარეში. ის კიროვსკის სოფლის დასახლების ნაწილია. მაფეხაბლი მდებარეობს სტეპის მთისწინეთის ზონაში, მაიკოპიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 4 კილომეტრზე, რეგიონალური გზის მაიკოპის-კუჟორსკაიას ჩრდილოეთით. კავკასიის ომის დასრულების შემდეგ, 1864 წელს, ადიღეელთა უმეტესობა დასავლეთ კავკასიის მთიანი და მთისწინეთის რეგიონებიდან ოსმალეთის იმპერიაში გაემგზავრა, დანარჩენი კი ყუბანის მარცხენა სანაპიროს დაბლობ ადგილებში გადაასახლეს. ქალაქ მაიკოპისა და მაიკოპის რაიონის ადიღეის ავტონომიურ ოკრუგს ანექსიის შემდეგ, ადიღებმა დაიწყეს დასახლება მაიკოპში, სადაც 2002 წლისთვის ისინი მოსახლეობის 16,7% -ს შეადგენდნენ , თუმცა, მაიკოპის რაიონში ადიღებს 2002 წელს მხოლოდ 1,5% შეადგენდა. მათი უმეტესობა მაფეხაბლის აულის, რეგიონში ერთადერთი ადიღეური დასახლების მაცხოვრებელია. 1998 წლის 1 აგვისტოს ადიღე-რეპატრიანტთა ჯგუფი ადიღეაში ჩავიდა 165 ადამიანით, ყოფილი იუგოსლავიიდან, ძირითადად კოსოვოდან. მათი უმეტესობა გლეხია, რომელმაც სოფელში ცხოვრების სურვილი გამოთქვა. რეპატრიანტებმა ახალი აულისთვის ადგილი თავად აირჩიეს რესპუბლიკის ხელისუფლების მიერ შემოთავაზებული ვარიანტებისგან. რეპატრიანტების დასახლებისთვის სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში თანხები გამოიყო, მიგრანტთა თითოეულ ოჯახს სამი ჰექტარი მიწა უფასოდ გამოუყვეს. რამდენიმე წლის შემდეგ, 2007 წელს, ახალი დასახლება ოფიციალური გახდა და მიიღო სახელი მაფეხაბლი, თარგმნილი ადიღეურიდან - „ბედნიერი აული“. რამდენიმე სხვა ქვეყნის რეპატრიანტებმაც გადაწყვიტეს ახალ აულში დასახლება, სწორედ აქ წყდება მისი მიწების გაფართოების საკითხი. 2010 წლის მონაცემებით, მასში 30-მდე კოტეჯია, კიდევ რამდენიმე შენდება . აქ აშენებულია მეჩეთი, მუშაობს პირველადი სამედიცინო დახმარების პუნქტი. აღსანიშნავია, რომ აულის მეჩეთი ფედერალური საავტომობილო გზიდან არც ისე შორს მდებარეობს, ამიტომ ქვეყნის სხვადასხვა რეგიონიდან ყოველთვის არიან მლოცველები, დღის მიუხედავად. მეჩეთის იმამია ჰასანი მუხამედი, რომელსაც აქვს უმაღლესი ისლამური განათლება და ამავე დროს არის აულის ადმინისტრაციის ხელმძღვანელი. ის შესანიშნავად უმკლავდება მეჩეთის იმამის მოვალეობებს, ასწავლის მათ, ვისაც სურს არაბული ენა და ისლამის საფუძვლები. 2013 წლის ბოლოს სირიიდან ადიღეელი რეპატრიანტებისთვის აულის მიმდებარე ტერიტორიაზე 550 მიწის ნაკვეთი გამოიყო . Мафэхабль (аул) Екатерина Ковалевская «Программа „Контакты“. Долгая дорога домой» (15 декабря 2009) დაარქივებული 2020-01-28 საიტზე Wayback Machine. Василий Сальников «В ауле танцуют джегу» (01 августа 2008) «Аул, которого нет» (21 сентября 2004) Коды ОКАТО и ОКТМО — Мафэхабль ↑ Майкопский район 2002 ↑ спутниковое фото из Google Earth ↑ Власти Адыгеи выделяют 550 участков под застройку репатриантам из Сирии
ორჭოსანი

ორჭოსანი— არქეოლოგიური ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ არალში. ორჭოსანში გათხრების შედეგად გამოვლინდა ენეოლით-ბრინჯაოს ხანის, რომაული ხანისა და შუასაუკუნების დროინდელი ძეგლები. XIX-XX საუკუნეების მაჰმადიანი მესხების სამარხები, ადრე შუასაუკუნეების ნამოსახლარი, ადრე შუასაუკუნეების სამარხები, რომაული ხანის სამარხები ადრებრინჯაოს პერიოდის ორმოები და არქიტექტურული ნაშთები. ძეგლი ორჭოსანი განფენილია ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან სამხრეთდასავლეთით მდ.ფოცხოვისს მარჯვენა ნაპირზე, დაახლოებით 80-100 მეტრის სიმაღლის ტერასაზე, აბსოლუტური სიმაღლე 1000 მ ზღვის დონიდან. ორჭოსანის ტერასა ათვისებული ჩანს ქვედა პალეოლითიდან. ძეგლის სიახლოვეს ზედაპირულად შეგროვილი მასალა ანდეზიტისა და ბაზალტისაგან დამზადებულ ხელცულებსა და სახოკებს შეიცავს. აშკარაა, რომ ორჭოსანი და საერთოდ მდინარე ფოცხოვის ხეობა უკვე აშელის პერიოდიდან არის ათვისებული. გვიან შუასაუკუნეებში ორჭოსანის ტერიტორიაზე სამიწათმოქმედო საქმიანობა მიმდინარეობდა, რაზეც აქ არსებული ტერასები მიგვანიშნებს. ასევე განვითარებული იყო მესაქონლეობა. მეოცე საუკუნეში ამ ტერიტორიაზე საბჭოთა კავშირის სასაზღვრო ჯარის ნაწილები იყო განლაგებული. ამჟამად ორჭოსანი ერთწლიანი კულტურების სათესად და სათიბად გამოიყენება. რის გამოც ორჭოსნის ნასახლარის ზედა ფენები საკმაოდ დაზიანებულია. ეროზია, მეწყერიანობა და ნიადაგის გამოფიტვაც თავის მხრივ აზიანებდა ძეგლს.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 20044
შენგელაია

საკუთარი სახელი შენგელაია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: შენგელაია არიადნა შენგელაია — თეატრისა და კინოს მსახიობი გიორგი შენგელაია — მსახიობი, კინორეჟისორი დემნა შენგელაია — მწერალი ელდარ შენგელაია — კინორეჟისორი, პოლიტიკოსი ირაკლი შენგელაია — პედაგოგი, პოლიტიკოსი ლეო შენგელაია — პოლიტიკოსი ლეონ შენგელაია (ლეო ქიაჩელი) — მწერალი ნიკოლოზ შენგელაია — კინორეჟისორი, კინოდრამატურგი
ნინო ნაკაშიძე (მრავალმნიშვნელოვანი)

ნინო ნაკაშიძე შეიძლება აღნიშნავდეს: ნინო ნაკაშიძე — მწერალი ნინო ნაკაშიძე — საქართველოს VI მოწვევის პარლამენტის წევრი
ნინო ნაკაშიძე (პოლიტიკოსი)

ნინო ნაკაშიძე (დ. 9 ნოემბერი, 1955, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, ფილოლოგი. 1977 წელს დაამთავრა თბილისის ილია ჭავჭავაძის სახელობის უცხო ენათა სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტის ინგლისური და გერმანული ენები. 1977-1980 წლებში იყო მოსკოვის მ. ტორეზის სახელობის უცხო ენათა პედაგოგიური ინსტიტუტის ასპირანტი. 1982-1985 წლებში საქართველოს ზოოტექნიკურ-სავეტერინარო სასწავლო კვლევითი ინსტიტუტის რუსული და უცხო ენების კათედრის ასისტენტი, 1985-1989 წლებში უფროსი მასწავლებელი. 1989-1993 წლებში იყო საქართველოს ზოოტექნიკურ-სავეტერინარო სასწავლო კვლევითი ინსტიტუტის კათედრის დოცენტი. 1993-1998 წლებში იყო საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ინგლისური ენის კათედრის უფროსი მასწავლებელი. 1998 წლიდან საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ინგლისური ენის კათედრის დოცენტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“. 2008-2013 წლებში საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი ჩეხეთის რესპუბლიკაში. ნინო ნაკაშიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ ნინო ნაკაშიძის ქონებრივი დეკლარაცია[მკვდარი ბმული]
ცირკი (გროზნო)

გროზნოს ცირკი — ერთ-ერთი გამორჩეული კულტურული ცენტრი გროზნოში. აღნიშნული ცირკი გაიხსნა 1976 წელს, ეს იყო ერთ–ერთი უდიდესი ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში, გამორჩეული თავისი შენობით და დასით. თუმცა რეგიონში განვითარებული მოვლენების გამო გროზნოს ცირკის ძველი შენობა ომის დროს განადგურდა. ცირკი გაიხსნა 1976 წლის 18 თებერვალს. გროზნოს ცირკის პროექტის მიხედვით ქვეყნის კიდევ ოთხ ქალაქში აშენდა ცირკი: გომელში, სტავროპოლში, ზაპოროჟიესა და კრასნოდარში. პროექტის არქიტექტორები იყვნენ მოტორინი, შულმეისტერი და კუდრიავცევი. პროექტი სპეციალურად შემუშავდა მოსკოვის სანახაობრივი შენობებისა და სპორტული ობიექტებისთვის . შენობას, რომელიც მდებარეობს სუნჯას ნაპირზე და რომელსაც ადგილობრივი მოსახლეობა „მფრინავ თეფშს“ უწოდებდა, იმ დროისთვის ყველაზე მოწინავე ტექნიკური აღჭურვილობა ჰქონდა და დაახლოებით 2 ათასამდე მაყურებელს იტევდა. გროზნოს ცირკში გამოდიოდნენ ცნობილი საბჭოთა ცირკის მხატვრები: კარანდაში, იგორ კიო, თამერლან ნუგზაროვი, ოლეგ პოპოვი და მრავალი სხვა. გარდა ამისა, სხვადასხვა დროს შენობაში ჩატარდა რესპუბლიკური მასშტაბის მნიშვნელოვანი ღონისძიებები: კონცერტები, გამოფენები, სპორტული შეჯიბრებები. გროზნოს ცირკში 1984 წლის თებერვალში გაიმართა სსრკ-სა და აშშ-ს ჭიდაობის ეროვნული გუნდების ერთ-ერთი მატჩიც. გროზნოს ცირკის შენობა ჩეჩნეთში ომის დროს განადგურდა. გროზნის ცირკი ყველაზე დიდი იყო ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში, ჰქონდა საკუთარი საცირკო სკოლა და განთქმული იყო თავისი მხედრებით. ახალი ცირკის შენობა გაიხსნა 2014 წელს. ცირკი გათვლილია 1,2 ათას ადგილზე. გროზნოს ცირკი ექვემდებარება „როსგოსკირკს“, რომელიც შეარჩევს პროგრამას და ჯგუფს წარმართავს გასტროლებზე, შენობის შესაძლებლობების გათვალისწინებით. გროზნოს ცირკი ერთ დროს ცნობილი იყო არა მხოლოდ მთელ სსრკ-ში, არამედ ცნობილი იყო მსოფლიოს მრავალ ქვეყანაში. ჩვენი საცხენოსნო სკოლა საუკეთესო იყო რეგიონში და ერთ-ერთი საუკეთესო ქვეყანაში. გორსკაია ლეგენდის ჯგუფმა თემურლან ნუგზაროვის მეთაურობით გასტროლები მოაწყო როგორც სსრკ-ში, ასევე საზღვარგარეთ. სამწუხაროდ, გუნდი დაიშალა 90-იანი წლების დასაწყისში, როდესაც ჩვენს ქვეყანაში დესტრუქციული პროცესები დაიწყო, ”- განაცხადეს სამინისტროში. 1982 წელს სსრკ-მ გამოუშვა საფოსტო ბარათი, რომელზეც გროზნოს ცირკი არის გამოსახული. Богат А. В. (2016). Грозный и Чечено-Ингушетия в значках и почтовых изданиях. Израиль: А. Г. студия плюс дизайн, გვ. 168. ISBN 978-965-555-874-6.  Гудаев Л.. Чечня. 1976 г. 18 февраля - открыт Грозненский государственный цирк. ციტირების თარიღი: 2020-05-21. ცირკი[მკვდარი ბმული]