laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
შააკენის ციხესიმაგრე

შააკენის ციხესიმაგრე (რუს. Замок Шаакен, გერმ. Schaaken) — ტევტონთა ორდენის უძველესი პრუსიული ციხესიმაგრე, მდებარეობს სოფელ ნეკრასოვოში, კალინინგრადის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. დაარსებულია ძველი პრუსიული ციხესიმაგრის ზოკეს (შემდეგ შოკინი) ადგილზე დაახლოებით 1270 წელს. პირველად პრუსიული შააკენის (საკენი) თემი მოიხსენიება ტევტონთა ორდენის ქრონიკებში 1258 წელს. „ძველი პრუსიის ისტორია“ მოგვითხრობს, რომ ორდენის ხის ციხესიმაგრის მშენებლობა შააკენში დაიწყო 1261 წელს. შუა საუკუნეების მშენებლებმა ციხესიმაგრის მშენებლობა დაიწყეს არა კურშის ყურის ნაპირზე, არამედ მისი სანაპიროდან ოთხი კილომეტრის მოშორებით. ციხესიმაგრის ასაშენებლად დააგუბეს მდინარე შააკენი (ამჟამად ბოლშაია-მორიანა) და ჭაობიან გრუნტზე ააშენეს თავდაცვითი ნაგებობა. ქრონიკებში ასევე მოიხსენიება, რომ 1270 წელს შააკენში ააშენეს საეპისკოპოსო ხის ციხესიმაგრე. მოგვიანებით, ციხესიმაგრის თავდაცვით კედელთან ააგეს მრავალი ნაგებობა, რომლებშიც განათავსეს სამლოცველო, საცხოვებლები და სხვა სამეურნეო ნაგებობები. სიტყვა შააკენი პრუსიული ენიდან შემოვიდა და ნიშნავს „ბალახს“, რაც არა არის გასაკვირი, რადგანაც ამ ადგილის ბუნებრივი ლანდშაფტი გამოირჩევა მწვანე ბალახით და ლერწმით. 1697 წელს ჰავანში, შააკენიდან შორიახლოს, შეჩერდა რუსეთის დიდი ელჩობა, რომელიც მიემგზავრებოდა დასავლეთ ევროპაში. იმპერატორი პეტრე I დიდი შეჩერდა შააკენში 1711 წლის 11 ნოემბერს, 1712 წლის 9 ივლისსა და 1717 წლის 23 სექტემბერს. შააკენის ციხესიმაგრე პრაქტიკულად არ დაზიანებულა დიდი სამამულო ომის დროს. 1945 წლის ბოლოდან ციხესიმაგრეში განთავსებული იყო თავშესაფარი გერმანელი ბავშვებისათვის, რომელიც მოქმედებდა 1947 წლამდე. ომის შემდეგ ციხესიმაგრის შენობას გამოიყენებდნენ, როგორც კოლმეურნეობის თავლად, რომელიც არსებობდა 1960-იანი წლების დასაწყისამდე. შემდეგ ციხესიმაგრე საცხოვრებლად გადააკეთეს, ხოლო ზოგიერთ ოთახს იყენებდნენ საყოფაცხოვრებო საჭიროებისათვის. 1980-იან წლებში ციხესიმაგრეში ცხოვრობდა მხოლოდ ერთი ოჯახი. 2000-იან წლებში ციხესიმაგრე გადაეცა იჯარით კერძო პირს. დაიწყო აღდგენითი სამუშაოები, გარემონტეს ციხესიმაგრის კედლები. ციხესიმაგრეში მიმდინარეობდა ტურისტული ექსკურსიები, გამოფენილი იყო შუა საუკუნეების იარაღები და ნივთები. 2011 წელს ციხესიმაგრე გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. 2012 წელს ტერიტორიაზე გაჩნდა ხანძარი. Кулаков В. И. Дорогами Ульмеригии. — Калининград: Бизнес-Контакт, 2000. ↑ 1.0 1.1 Россия: Замок Шаакен (пос. Некрасово) ↑ Шаакен (Некрасово). Древние города России и СССР. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-08-01. ციტირების თარიღი: 2018-06-09. ↑ История города | Официальный сайт администрации городского округа «Город Калининград» ↑ Замок Шаакен (Schaaken) — Средневековые замки мира: история, архитектура, фото ↑ Шаакен ↑ Сгорел замок Шаакен
ვილჰელმ ლისტი

ვილჰელმ ლისტი (გერმ. Wilhelm List; დ. 14 მაისი, 1880, ობერკირხბერგი (ულმი) — გ. 16 აგვისტო, 1971, გარმიშ-პატენკირხენი) — გერმანელი სამხედრო მოღვაწე, ვერმახტის გენერალ-ფელდმარშალი და არმიათა ჯგუფის სარდალი მეორე მსოფლიო ომის დროს.
ბალგის ციხესიმაგრე

ბალგის ციხესიმაგრე (რუს. Замок Бальга, გერმ. Burg Balga) — ტევტონთა ორდენის უძველესი პრუსიული და ყველაზე ცნობილი შუა საუკუნეების რაინდთა ციხესიმაგრე, მდებარეობს ქალაქ მამონოვოში, კალინინგრადის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. აგებულია აგურის გოთიკის სტილში 1250 წელს. ლეგენდის მიხედვით V საუკუნეში, ამ ადგილას, კურშის ცელის ნაპირას მვებარეობდა ციხესიმაგრე ხონევე, რომელიც პრუსიელებმა ააგეს თავიანთი მეფის ვიდევუტისათვის. ხის ციხესიმაგრიდან, რომელიც მაღლობზე მდებარეობდა კარგად მოჩანდა ყურე. სწორედ ამ სტრატეგიულმა მდებარეობამ მიიქცია რაინდების ყურადღება XIII საუკუნეში, პრუსიის ქრისტიანიზაციის პერიოდში. ამის გამო 1239 წელს მძიმე ბრძოლების შემდეგ ციხესიმაგრე გადავიდა ტევტონთა ორდენის რაინდების ხელში. ციხესიმაგრე, რომელიც აგებულია სამხედრო მეცნიერების წესებით, იყი შესანიშნავი თავდაცვითი საშუალება, მაგრამ მისი ხის ნაგებობები არაერთხელ დამწვარა ადგილობრივი მოსახლეობის თავდასხმების შედეგად. ამის გამო, 1250 წელს ტევტონთა ორდენის ჯვაროსნებმა ციხესიმაგრის ტერიტორიაზე ააშენეს კონვენტის შენობა, რომელიც მომავალი ქვის ციხესიმაგრის საფუძველი გახდა. სამშენებლოდ იყენებდნენ ქვას და გამომწვარ აგურს. 1390-იან წლებში ციხესიმაგრეს ხელმძღვანელობდა კონრად ფონ კიბურგი. 1525 წელს ჰერცოგმა ალბრეხტმა ბალგის ციხესიმაგრე უწყალობა ზემლანდის ეპისკოპოსს გეორგ ფონ პოლენცს, რომელიც ციხესიმაგრეს ფლობდა 1550 წლამდე. ეპისკოპოსის გარდაცვალების შემდეგ ბევრი ნაგებობის მნიშვნელობა დაკნინდა. შვედეთის ომის დროს, 1620 წელს მეფე გუსტავ ადოლფი ციხესიმაგრეს იყენებდა საკუთარ ბაზად. მოგვიანებით ციხესიმაგრის ერთ-ერთ განყოფილებაში გაიხსნა ტრაქტირი, ხოლო კოშკს გამოიყენებდნენ როგორც შუქურას. 1701 წელს პრუსიის მეფე ფრიდრიხ I-მა ბალგის ქვები გამოიყენა პილაუში ციხესიმაგრის ასაშენებლად, რის შემდეგაც ციხესიმაგრე პრაქტიკულად გადაიქცა ქვის მომპოვებელ კარიერად. 1927 წელს ტურიზმის განვითარების მიზნით ციხესიმაგრის ტერიტორიაზე გახსნეს მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი, ფორბურგის კედლებზე წააწერეს ტევტონთა ორდენის დიდი მაგისტრების სახელები. 1945 წლის შემდეგ ციხესიმაგრის ფუნქციები დაქვეითდა. ჩვენს ეპოქამვე შემორჩენილია მხოლოდ ფორბურგის ნანგრევები და ციხესიმაგრის წმინდა ნიკოლოზის კირხე. ბალგის რაიონში გაიმართა მეორე მსოფლიო ომის ერთ-ერთი სასტიკი ბრძოლა. მის მიწებს კი შეესივნენ „შავი არქეოლოგები“. Овсянов, А. В руинах старого замка. — Калининград: Янтарный сказ, 1998. — ISBN 5-7406-0021-9. Путешествия по Калининградской области «Замок Бальга» დაარქივებული 2016-06-22 საიტზე Wayback Machine. Виртуальный тур по «Замку Бальга», октябрь, 2014 года. Видеосъемка с высоты (с дрона). «Летопись русской усадьбы». ციტირების თარიღი: 2017-09-09.
ლეილა და მეჯნუნი

„ლეილა და მეჯნუნი“ (აზერ. Leyli və Məcnun, لیلی و مجنون) — პირველი აზერბაიჯანული ეროვნული ოპერა, რომელიც 1907 წელს დაწერა უზეირ ჰაჯიბეკოვმა. ოპერა დაწერილია XVI საუკუნის მგოსანის ფიზულის ტრაღედიის „ლეილა და მეჯნუნის“ მოტივებზე. იგი პირველი აზერბაიჯანული ოპერაა და აგრეთვე პირველი მთელ ისლამურ სამყაროში. ოპერამ „ლეილა და მეჯნუნი“ საფუძველი ჩაუყარა თანამედროვე მუსიკალური საშუალებების სინთეზის განვითარებას და ეროვნულ-თვითყოფადობის ხასიათების გამოვლინებას. იგი აწყობილია უმდიდრეს ფოლკლორულ მასალებზე (ძირითადად მუღამებზე და ლირიკულ სიმღერებზე), ეს ნაწარმოები გახდა პირველი მცდელობა საუკუნეების მანძილზე ხალხის მიერ დაგროვებული მუსიკალური ტრადიციების გაერთიანება და შერწყმა. ესე შეიქმნა მუღამური ოპერის ახალი ჟანრი, რომელიც მოიცავდა სანოტო ჩანაწერებს და ვოკალურ იმპროვიზაციებს. ოპერის პირველი დადგმა განხორციელდა 1908 წლის 12 (25) იანვარს ბაქოში. ოპერის დადგმა განხორციელდა ჰაჯი ზეინალაბდინ ტაგიევის თეატრში. ეს ნაწარმოები ითვლება აზერბაიჯანული კულტურის მარგალიტად და დაფუძნებულია სიყვარულის კლასიკურ ისტორიაზე, ნაწარმოებზე, რომელიც ერთობ პოპულარულია ახლო აღმოსავლეთში, ცენტრალურ და სამხრეთ აზიაში. 2008 წლის თებერვალში იუნესკოს გენერალური კონფერენციის 38-ე სესიაზე მიიღეს გადაწყვეტილება, რომ პირველი აზერბაიჯანული ოპერის „ლეილა და მეჯნუნის“ 100 წლის იუბილე შეეყვანათ იუნესკოს სამახსოვრო თარიღთა სიაში. ლეილა და მეჯნუნი ↑ Опера «Лейли и Меджнун». Электронная энциклопедия Узеира Гаджибекова. ↑ Mattew O'Brien. Uzeir Hajibeyov and his role in the developement of musical life in Azerbaijan. Edited by Neil Edmunds. Routledge. 2004. ISBN-0-415-30219-6, 9780415302197 ↑ Charles van der Leeuw. Azerbaijan: A Quest for Identity. Palgrave Macmillan. 2000.ISBN-9780312219031 (ინგლისური) ↑ 100th anniversary of the first opera in the East: «Leyli and Majnun» (1908). Celebration of anniversaries with which UNESCO is associated in 2008-2009. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-10-24. ციტირების თარიღი: 2018-06-08. ↑ Meline Toumani. For the Love of Layla The New York Times. February 27, 2009 ↑ Всемирное наследие Содружества Независимых Государств. World Heritage of the Commonwealth of Independent States (неопр.). — Москва: Новая Элита, 2013. — С. 480. ↑ 100th anniversary of the first opera in the East: «Leyli and Majnun» (1908). Celebration of anniversaries with which UNESCO is associated in 2008-2009. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-10-24. ციტირების თარიღი: 2017-11-22.
ქოროღლი (ოპერა)

„ქოროღლი“ (აზერ. Koroğlu) — უზეირ ჰაჯიბეკოვის ოპერა ლიტერატორ-მეცნიერის ჰეიდარ ისმაილოვის ლიბრეტოზე, მამედ საიდ ორდუბადის ლექსებით. დაფუძნებულია თურქულ (ოღუზთა) ქოროღლის თქმულების აზერბაიჯანულ ვერსიაზე. ქოროღლი აზერბაიჯანის მუსიკა
პირ აჰმედაღა ბაბა

პირ აჰმედაღა ბაბა (აზერ. Əhmədağa Baba Piri; Pire Zenbil baba) — მუსლიმთა წმინდა ადგილი, რომელიც განლაგებულია სოფელ იერგიუჯში, აზერბაიჯანის ხაჩმაზის რაიონში. ტაძარი განლაგებულია ტყეში. ტაძარს გააჩნია შიდა დიდი ეზო, რომელიც შემოღობილია ქვის ღობით. ღობეს გააჩნია ორნამენტული თაღები. აქ, დამონტაჟებულია უამრავი დასაჯდომი მომლოცველებისათვის, რომლებიც აქვე ასრულებენ მსხვერპლშეწირვას თავიანთი სურვილების შესასრულებლად. შეწირული ცხოველის გარკვეული ნაწილი სავალდებულოდ უნდა დაურიგდეს გაჭირვებულებს. ტაძრის გვერდით ჩამოედინება წყლის არხი, სადაც მომლოცველები განბანას ასრულებენ. ↑ Цой В. А., Аширов С. А. Tопонимы Угам-Чаткальского национального парка. ↑ Xaçmaz rayonu Şimal bölgəsi. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-23. ციტირების თარიღი: 2018-06-08.
ქალწულის კოშკი (ისმაილის რაიონი)

ქალწულის კოშკი (აზერ. Qız qalası) — ძველი ციხის ნანგრევები, განლაგებულია ისმაილის რაიონის სოფელ ხანაგადიდან 3 კილომეტრის დაშორებით. ნანგრევები განლაგებულია მთის წვერვალზე. ციხის აღმართვის ზუსტი თარიღი უცნობია. ისტორიკოსები მას მიაკუთვნებენ XI—XII საუკუნეებს. ↑ Фазиль Османов. История и культура Кавказской Албании. — Баку: Тахсил, 2006. — 288 с.
ჰუგო შპერლე

ჰუგო შპერლე (გერმ.: Hugo Sperrle) (* 7 თებერვალი 1885, ლუდვიგსბურგი; † 2 აპრილი 1953, მიუნხენი) - იყო გერმანელი სამხედრო მოღვაწე, ლუფტვაფეს გენერალ-ფელდმარშალი.
მედელინ პეტში

მედელინ პეტში (ინგლ. Madelaine Petsch; დ. 18 აგვისტო, 1994, პორტ-ორჩარდი) — ამერიკელი მსახიობი. სამი წლის ასაკში მედელინმა დაიწყო საცეკვაო და თეატრალურ სტუდიაში სიარული. საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ, გადავიდა ლოს-ანჯელესში. 2014 წელს მან მონაწილეობა მიიღო Coca-Cola-ის რეკლამაში. 2016 წლის თებერვალში მიიღო შერილ ბლოსომის როლი ტელესერიალში „რივერდეილი“. 2017 წელს გადაიღეს მხატვრულ ფილმში „პოლაროიდი“. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „მედელინ პეტში“ ვიკისაწყობში. მედელინ პეტში კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ Petsch, Madelaine [madelainepetsch]. (18 აგვისტო, 2017) Thank you for all the bday wishes! Already having the best day. 23 ain't so bad 😉💥. ↑ Bell, Crystal. (23 თებერვალი, 2017) Madelaine Petsch as Cheryl Blossom on ‘Riverdale’: 5 Fast Facts You Need to Know. ციტირების თარიღი: 21 მარტი, 2017 ↑ Andreeva, Nellie. (February 24, 2016) 'Riverdale' CW Pilot Finds Cheryl Blossom. Deadline Hollywood. ციტირების თარიღი: 25 თებერვალი, 2016. ↑ N'Duka, Amanda. (8 მარტი, 2017) Kathryn Prescott, Tyler Young & More Cast In 'Polaroid'; Hal Linden & Ryan Ochoa Join 'The Samuel Project'. Deadline Hollywood. ციტირების თარიღი: 23 აგვისტო, 2017
გეორგ ფონ კიუხლერი

გეორგ ფონ კიუხლერი (გერმ.: Georg von Küchler) (* 30 მაისი 1881, ფილიპსრუეს სასახლე (ჰანაუ); † 25 მაისი 1968, გარმიშ-პატენკირხენი) - იყო გერმანელი სამხედრო მოღვაწე, ვერმახტის გენერალ-ფელდმარშალი და არმიათა ჯგუფის სარდალი მეორე მსოფლიო ომის დროს.
ნესვიცკის სახლი

ა. ი. ნესვიცკის საქალაქო საკარმიდამო (რუს. Городская усадьба А. И. Несвицкой; ან რუკავიშნიკოვის თავშესაფარი (რუს. Рукавишниковский приют) — ისტორიული შენობა მოსკოვში, სადოვოეს მოედანზე (სმოლენკო-სენაიას მოედანი, სახ. 30). პირველი ცნობები ამ ტერიტორიაზე თარიღდება XVIII საუკუნით, რომლის მაშინდელი მეპატრონე ნ. მ. ჟელიაბუჟსკი იყო. მაშინ აშენებულია ძირითადი შენობაც. 1775 წელს, შენობა უკვე მოსკოვის გენერალურ გეგმაში შედიოდა. 1794 წელს, ტერიტორიას ახალი მეპატრონე ჰყავს — ნ. ი. ნესვიცკაია. მის მეპატრეონობისას, სახლი გადაკეთდა. გარკვეული ცნობებით, იდეის ავტორია ცნობილი არქიტექტორი მატვეი კაზაკოვი, მაგრამ ეს არ დასტურდება, თუმცა, კაზაკოვის ალბომებში ნესვიცკის სახლის გეგმებია მოცემული. 1812 წელს, სახლი ძლიერი ხანძრის შედეგად დაზარალდა, რომელიც შემდგომში გარემონტდა. 1864 წელს, მოვაჭრე ნიკოლაი რუკავიშნიკოვმა თანხა გამოყო მცირეწლოვან დამნაშავეთა თავშესაფრის შექმნისთვის, რომელიც პირველი გახდა მოსკოვში. 1873 წელს, მოსახლეობის დაჟინებული თხოვნით და იმპერატორ ალექსანდრე II-ის გადაწყვეტილებით, თავშესაფარს მოვაჭრის სახელი ეწოდა. როდესაც ნიკოლაი რუკავიშნიკოვი გაციების შედეგად გარდაიცვალა, მის დაკრძალვაზე მოსახლეობის გარდა, თავშესაფრის აღსაზრდელებიც იყვნენ. იმისათვის, რომ თავშესაფარმა გაეგრძელებინა თავისი მუშაობა, ძმებმა მოვაჭრეებმა ივანემ და კონსტანტინემ 120 ათას რუბლად სახლი იყიდეს, რომელიც 1878 წელს საქალაქო დაწესებულება გახდა. 1879 წელს, სახლი არქიტექტორ ალექსანდრ ობერის პროექტის მიხედვით გადაკეთდა. თავშესაფრის შენობას ბაღის მხრიდან მიაშენეს კარის ეკლესია რუსულ-ბიზანტიურ სტილში, რომელიც აკურთხეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. მოგვიანებით მთლიანად შეიცვალა არქიტექტურული ანსამბლის მთელი კომპოზიცია, სმოლენსკის ბულვარის მხრიდან სააღლუმო შესასვლელის ადგილზე მიაშენეს ახალი კორპუსი. 1920 წელს, თავშესაფარი დაკეტეს და აქ კომუნალური ბინები განთავსდა. 1945 წლის შემდეგ, სახლს რესტავრაცია ჩაუტარდა. XXI საუკუნეში, აქ კომერციული ორგანიზაციებია განთავსებული. ნესვიცკის სახლი არაერთხელ გადაკეთდა. დასაწყისში, როდესაც შენობის მეპატრონე ჟელუბუჟსკი იყო, სახლი ბაროკოს სტილში იყო, როდესაც ნესვიცკი დაეპატრონა სახლს, სახლმა სტილი შეცვალა და კლასიკური გახდა: ცენტრში განლაგდა კარიბჭე (პორტიკი), რომელიც რვა კორინთულ სვეტს დაეყრდნო, მორთული ფრონტონით. XIX საუკუნეში, სახლის საკმაოდ დაშორებული იყო ქუჩიდან. Страница в реестре объектов культурного наследия დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. . ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Усадьба Н.И. Несвицкой. ციტირების თარიღი: 2015-05-25. ↑ Дом Несвицкой на Смоленской-Сенной. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-09-22. ციტირების თარიღი: 2015-05-25.
აღა გაჰრამან მირსიაბის ქარავან-სარაი

აღა გაჰრამან მირსიაბის ქარავან-სარაი (აზერ. Ağa Qəhrəman Mirsiyab karvansarayı) — მე-18 საუკუნის ქარავან-სარაი, განლაგებულია შუშაში, აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოდან დაახლოებით 350 კილომეტრის დაშორებით. შუშის ოკუპაციის მომენტიდან (1992 წლის 8 მაისი) ქარავან-სარაი იმყოფება სომხური ჯარის კონტროლის ქვეშ. ქარავან-სარაი განლაგებული იყო უზეირ ჰაჯიბეკოვისა და მირზა ფათალი ახუნდოვის ქუჩების კვეთაზე. ↑ Shusha State Historical & Architectural Reserve. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 4 October 2010. ციტირების თარიღი: 8 August 2010. ↑ The list of the monuments (the city of Shusha). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 6 July 2011. ციტირების თარიღი: 9 August 2010. ↑ (2007) War Against Azerbaijan - Targeting Cultural Heritage. ISBN 978-9952-8091-4-5.
ჰუსეინ ჯავიდის მავზოლეუმი

ჰუსეინ ჯავიდის მავზოლეუმი (აზერ. Hüseyn Cavid məqbərəsi) — არქიტექტურულ-მემორიალური კომპლექსი, რომელიც აღმართულია აზერბაიჯანელი პოეტისა და დრამატურგის ჰუსეინ ჯავიდის საფლავზე ქალაქ ნახიჩევანში. ჰუსეინ ჯავიდის მავზოლეუმი აღიმართა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის ჰეიდარ ალიევის პირადი ინიციატივით. ძეგლის ავტორი არის აზერბაიჯანის სსრ დამსახურებული არქიტექტორი რასიმ ალიევი, არქიტექტორი – სახალხო მხატვარი ომარ ელდაროვი. ჰუსეინ ჯავიდი გარდაიცვალა 1941 წლის 5 დეკემბერს ირკუტსკის ოლქის სოფელ შევჩენკოში. 1982 წლის 12 ოქტომბერს, პოეტის 100 წლის იუბილესთან დაკავშირებით, ნახიჩევანის რესპუბლიკის პარტიულმა კომიტეტმა მიიღო გადაწყვეტილება ჰუსეინ ჯავიდის ნახიჩევანში გადმოსვენების შესახებ. იმავე წლის 3 ნოემბერს ჯავიდის ნეშთი გადმოასვენეს ნახიჩევანში და დაკრძალეს მამამისის სახლის გვერდით. სემდგომ, 1996 წელს მის საფლავზე აღიმართა მავზოლეუმი. 1996 წლის 13 სექტემბერს პოეტთან გადმოასვენეს მისი მეუღლის ქალი პოეტის მიუშკიუნაზისა და შვილის ერტოგრულის ნეშთები (ბაქოდან). 2004 წლის 12 სექტემბერს კი მავზოლეუმში დაასვენეს მათი ქალიშვილიც. მავზოლეუმი, რომელიც აღმართულია აჯემი ნახიჩევანისა და ნახიჩევანის არქიტექტურული სკოლის გავლენის ქვეშ შედგება ზედა და ქვედა ნაწილებისგან. ქვედა ნაწილი აკლდამას წარმოადგენს. ↑ National Academy of Sciences of Azerbaijan, 2008, с. 142,143.
ქალწულის კოშკი (გადაბეის რაიონი)

ქალწულის კოშკი (აზერ. Qız qalası; Namərd qala) — შუასაუკუნეების ციხე, რომელიც განლაგებულია აზერბაიჯანის რესპუბლიკის გადაბეის რაიონის სოფელ სეიუდლიუს მახლობლად, მთაზე. ციხის აშენებასთან დაკავშირებით ზუსტი მონაცემები არ არის შემორჩენილი. აზერბაიჯანის მთის ციხეებს შორის ნამერდ გალას ციხე გადაბეიში გამოირჩევა თავისი საშენი მასალების მონუმენტალობით და არქიტექტურული ფორმებით. სამეცნიერო ლიტერატურაში ამ ციხეს მოიხსენიებენ როგორც ნამერდ გალას, ხოლო ხალხში იგი ცნობილია, როგორც ქალწულის კოშკი. არ არის ცნობილი მისი აშენების საბაბი და დრო, მაგრამ თავისი არქიტექტურული სტილით იგი მიეკუთვნება XII საუკუნეს — ელდანიზთა მმართველობის ხანას. გედაბეკის ქალწულის კოშკი მრავალკუთხოვანია. მთის პირობებში რთული არქიტექტურული ნიმუშის შექმნა მეტყველებს არქიტექტორის ხელოვნებაზე. ციხის კუთხეებში აღმარტულია მომრგვალო კოშკები, რაც არქიტექტურის ცენტრალურ ელემენტებს წარმოადგენენ. ციხე წარმოადგენს ორსართულიან ნაგებობას. ციხის ზედა სარტული განლაგებულია მთის მწვერვალზე. სამხრეტის ყველაზე მაღალი წერტილი უკავშირდება მის ქვედა ნაწილს. ციხე აუღებელია. მთის ციხეები ძირითადად შენდებოდნენ იმ მასალით, რომელიც გვერდით იყო. ეს ციხე კი აშენებულია გამომწვარი აგურით. აგურების სიგრძე 23 სანტიმეტრია, ხოლო სიგანე კი 6 სანტიმეტრი. ციხის სიგრძე 250 მეტრს აღწევს. მას გააჩნია ღია და ფარული გვირადები, რომლებიც უკავშირდებიან მდინარე შამქირ ჩაის. ციხის მთაზე განლაგება იძლეოდა საშუალებას ეკონტროლებინა დიდი ტერიტორია. ↑ Расул Рза, Джамиль Гулиев. Азербайджанская Советская Энциклопедия. — Баку, 1983. ↑ Джидди, Г. Районы распространения «Девичьих башен» (Гыз Галасы) и исторические корни этого названия /Г.Джидди, Н.Джидди //.- 1980.-Т.9. ↑ Cəfər Qiyasi. Nizami dövrü memarlıq abidələri. — İşıq, 1991. — 264 с. — ISBN 5-89650-334-2. ↑ Fəxriyyə Abdullayeva Mədəniyyət.- 2011.- 2 dekabr.- S. 9.
ერნსტ ბუში (გენერალ-ფელდმარშალი)

ერნსტ ვილჰელმ ბერნჰარდ ბუში (გერმ. Ernst Wilhelm Bernhard Busch: დ. 6 ივლისი, 1885, ესენი — გ. 17 ივლისი, 1945, ალდერსჰოტი, ნოტინგემშირი, ინგლისი) — გერმანელი სამხედრო მოღვაწე, ვერმახტის გენერალ-ფელდმარშალი და არმიათა ჯგუფის სარდალი მეორე მსოფლიო ომის დროს. Mitcham, Samuel W. Jr. (1988). Hitler's Field Marshals and Their Battles. London, United Kingdom: Guild Publishing. OCLC 220632577.  Scherzer, Veit (2007). Die Ritterkreuzträger 1939–1945 Die Inhaber des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939 von Heer, Luftwaffe, Kriegsmarine, Waffen-SS, Volkssturm sowie mit Deutschland verbündeter Streitkräfte nach den Unterlagen des Bundesarchives (German). Jena, Germany: Scherzers Militaer-Verlag. ISBN 978-3-938845-17-2.
გროს-ვონსდორფის ციხესიმაგრე

გროს-ვონსდორფის ციხესიმაგრე (რუს. Замок Гросс Вонсдорф, გერმ. Burg Groß Wohnsdorf) — ტევტონთა ორდენის უძველესი პრუსიული რაინდთა ციხესიმაგრე, მდებარეობს სოფელ კურორტნოეში, კალინინგრადის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. აგებულია XIII საუკუნეში. ჩამოინგრა და აღარ აღუდგენიათ 1830 წლის ხანძრის შემდეგ. შემონახულია კარიბჭის თავზე მდგომი კოშკის ნანგრევები, რომელიც განეკუთვნება 1356 წელს. ხისა და ტალახისაგან აგებული გროს-ვონსდორფის ციხესიმაგრე ტევტონთა ორდენის რაინდებმა XIII საუკუნეში დაპყრობილი ძველი პრუსიული ციხესიმაგრის კაპოსეტეს ადგილზე. 1319 წელს ციხესიმაგრე დაანგრიეს ლიტვის ძალებმა. ერთი წლის შემდეგ იგი აღადგინეს ძველი სახით, მაგრამ ისევ დაიპყრეს და გადაწვეს ლიტველებმა 1347 წელს, რის შემდეგაც მიიღეს გადაწყვეტილება, რომ ციხესიმაგრე ქვისაგან უნდა აეშენებინათ. 1348 წელს გროს-ვონსდორფი გახდა კამერამტის ცენტრი. ქვის ციხესიმაგრის მშენებლობა დაიწყო 1356 წელს და დასრულდა დაახლოებით 1372 წელს. 1391 წელს გროს-ვონსდორფი კვლავ გადააკეთეს. 1450 წელს ციხესიმაგრეს ესტუმრა ტევტონთა ორდენის დიდი მაგისტრი ლუდვიგ ფონ ერლიხსჰაუზენი. ოცდაათწლიანი ომის დასრულების შემდეგ მალევე, 1468 წელს, ტევტონთა ორდენმა ფინანსების სიმცირის გამო ციხესიმაგრე გადასცა განსუ ფონ ვეირუს. 1525 წელს ჰერცოგმა ალბრეხტმა გამოაცხადა ტევტონთა ორდენის სეკულარიზაციის შესახებ და ციხესიმაგრე გადასცა ედელმან გეინო ფონ დებერტიცუს. 1552 წელს ციხესიმაგრე გადავიდა ადრეასუ ფონ ფლანსუს ხელში. 1590 წელს მიმდინარეობდა კაპიტალური რემონტი. 1688 წლიდან 1702 წლამდე ციხესიმაგრე იყო ფონ შრიოტერების ოჯახის კერძო საკუთრება. ფრიდრიხ ლეოპოლდ ფონ შრიოტერი, პრუსიის მომავალი პროვინციბის მინისტრი და სახელმწიფო საბჭოს წევრი, ციხესიმაგრეში ატარებს ბავშვობის წლებს. ციხესიმაგრეში სტუმრობა უყვარდა იმანუელ კანტის, ოჯახის მეგობარს. 1790 წელს ციხესიმაგრეში ძლიერი ხანძარი გაჩნდა, რომლის შემდეგაც არქიტექტორმა ფრიდრიხ დავიდ ჟილმა აღადგინა ციხესიმაგრე და გადააკეთა კარიბჭის კოშკი. 1830 წელს გაჩნდა უფრო სერიოზული ხანძარი, რომლის შემდეგაც ციხესიმაგრე არ აღუდგენიათ. მთელი შენობიდან გადარჩა მხოლოდ კარიბჭის კოშკი. История посёлка Курортное (нем.) დაარქივებული 2020-09-30 საიტზე Wayback Machine. История замка ↑ 1.0 1.1 1.2 Замок Гросс Вонсдорф - Курортное. www.prussia39.ru. ციტირების თარიღი: 2017-02-23. ↑ Manfred Höhne. Kurortnoje - Groß Wohnsdorf und die Familie von Schrötter - Ostpreussen. www.ostpreussen.net. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-09-30. ციტირების თარიღი: 2017-02-22. ↑ Gross Wohnsdorf – Курортное Правдинский район. Анатолий Бахтин. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-23. ციტირების თარიღი: 2018-06-09.
ალვარო ობრეგონი

ალვარო ობრეგონ სალიდო (ესპ. Álvaro Obregón; დ. 19 თებერვალი, 1880 — გ. 17 ივლისი, 1928) — გენერალი მექსიკის რევოლუციის დროს და მექსიკის პრეზიდენტი 1920-1924 წლებში. ის მხარს უჭერდა სონორას გადაწყვეტილებას მხარში დასგომოდნენ კოაუილას გუბერნატორს, ვენუსტიანო კარანსას უერტას რეჟიმის წინააღმდეგ ბრძოლაში. კარანსამ ობრეგონი რევოლუციორი ჯარების მეთაურად აირჩია ჩრდილო-დასავლეთ მექსიკაში, 1915 წელს კი ომის მინისტრად დანიშნა. 1920 წელს ობრეგონი კარანსას აუჯანყდა და ეს უკანასკნელი ამ დაპირისპირებას ემსხვერპლა. შემდომ არჩევნებში ობრეგონმა დიდი უპირატესობით გაიმარჯვა. ობრეგონის პრეზიდენტობა პირველი სტაბილური ხელისუფლება იყო 1910 წლის რევოლუციის დაწყების შემდეგ. მან გაატარა მრავალი საგანმანათლებლო, ნორმალიზებული მიწის საკუთრებისა და შრომის რეფორმები, რომლებიც დაფინანსებული იყო მექსიკელი მუშათა ძლიერი რეგიონალური კონფედერაციის მიერ. 1923 წლის აგვისტოში მან ხელი მოაწერა ბუკარელის ხელშეკრულებას, რომელიც გულისხმობდა მექსიკისა და აშშ-ს მთავრობების ინტერესებს ნავთობთან დაკავშირებით და აშშ-ს დიპლომატიურ აღიარებას მისი მთავრობისა. 1923-1924 წლებში ობრეგონის ფინანსთა მინისტრმა, ადოლფო დე ლა უერტამ წამოიწყო აჯანყება ბუკარელის ხელშეკრულების გაპროტესტების მიზნით. ობრეგონი დაუბრუნდა ბრძოლის ველს, რათა ჩაეხშო ამბოხი. მის გამარჯვებაში დიდი როლი ითამაშეს შეერთებული შტატების არმიამ და ჩვიდმეტმა ამერიკულმა თვითმფრინავმა, რომლებმაც დაბომბეს დე ლა უერტას მხარდამჭერები. 1924 წელს ობრეგონის თანამოაზრე და ჩრდილოეთ რევოლუციური ჯარის გენერალი, პლუტარკო ელიას კალესი პრეზიდენტად აირჩიეს, მიუხედავად იმისა, რომ თავად ობრეგონი მხარს უჭერდა სონორას. კონსტიტუციაში ცვლილების შეტანის შემდეგ 1928 წლის არჩევნებში ობრეგონი კვლავ აირჩიეს პრეზიდენტად, თუმცა, მთავრობის მიერ ანტი-რელიგურის რეფორმების გატარების გამო, ხოსე დე ლეონ ტორალმა ის მანამდე მოკლა, სანამ თამადებობას კვლავ დაიკავებდა. ობრეგონის მკვლელი სიკვდილით დასაჯეს. პრეზიდენტის სიკვდილში დადანაშაულებული იყო მექსიკელი მონაზონი, მადრე კონჩიტა, რომელიც ვარაუდის თანახმად ობრეგონის მკვლელობას ხელმძღვანელობდა. ↑ Cline, Howard F. The United States and Mexico. Cambridge: Harvard University Press 1961, p. 208. ↑ Cline, U.S. and Mexico, p. 208. ↑ Heilman, Jaymie. "The Demon Inside: Madre Conchita, Gender, and the Assassination of Obregon". Mexican Studies/Estudios Mexicanos, 18.1 (2002): 23–60. Admiring essay on the Battle of Celaya დაარქივებული 2018-08-24 საიტზე Wayback Machine. with a focus on the tactics used by General Obregón.
გურამ ბენაშვილი

გურამ დიმიტრის ძე ბენაშვილი (დ. 30 მაისი, 1941, არბოშიკი, ახლანდელი დედოფლისწყაროს მუნიცეპალიტეტი) — ქართველი კრიტიკოსი, ლიტერატურათმცოდნე, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1994), პროფესორი (1997), ღირსების ორდენის კავალერი (2001). გურამ ბენაშვილმა დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი 1964 წელს. 1974 წლიდან მუშაობს ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტში; 1996 წლიდან იყო ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილე; ხოლო 1997 წლიდან — ამავე ინსტიტუტის დირექტორი; 1996 წელს აირჩიეს თბილისის სულხან-საბა ორბელიანის სახ. პედაგოგიური უნივერსიტეტის ქართული ლიტერატურის კათედრის გამგედ; ხელმძღვანელობს საქართველოს მწერალთა კავშირის კრიტიკისა და პუბლიცისტიკის სექციას; 2000 წლიდან არის მწერალთა კავშირის თავმჯდომარის მოადგილე; მისი პირველი ლიტერატურული წერილი „ვალერიან გაფრინდაშვილის შემოქმედებითი ევოლუცია“ 1972 წელს დაიბეჭდა; 1986 წელს გამოვიდა მისი პირველი წიგნი „წყურვილი წვდომისა“; მასვე ეკუთვნის „ლიტერატურულ-კრიტიკული ეტიუდები“ (1989), „რანი იყვნენ და რანი არიან“ (1991); მისი ლიტერატურული გამოკვლევების არეალი მოიცავს როგორც ქართულ კლასიკურ ლიტერატურას, ისე XX საუკუნის თვალსაჩინო მწერალთა შემოქმედებას. „სილუეტები“: წერილები — თბილისი, გლოსა, 2015. - 340გვ. „ლიტერატურული მედიტაციები“ — თბილისი, მერანი, 2002. - 460გვ. „რანი იყვნენ და რანი არიან“ — თბილისი, მერანი, 1991. - 527გვ. „ლიტერატურულ-კრიტიკული ეტიუდები“ — თბილისი, მერანი, 1989. - 301გვ. „წყურვილი წვდომისა“: ლიტ. წერილები — თბილისი, მერანი, 1986. - 286გვ. თბილისი: ენციკლოპედია.- თბ., 2002. - გვ.886