laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
იულია მალინოვა

იულია მალინოვა (ბულგ. Юлия Малинова); ქალიშვილობაში იაკოვლევნა შაიდერი; დ. 1869 – 1953) – ბულგარელი სუფრაჟისტი და ქალთა უფლებების დამცველი აქტივისტი. ბულგარელ ქალთა კავშირის თანადამფუძნებელი, რომელსაც ოჯერ თავმჯდომარეობდა: 1908-1910 წლებში და 1912 წლიდან 1926 წლამდე. მალინოვა 1869 წლის 15 სექტემბერს დაიბადა რუსულ ებრაულ ოჯახში. განათლება საფრანგეთსა და შვეიცარიაში მიიღო. ადვოკატ (შემდეგში ბულგარეთის პრემიერ-მინისტრ) ალექსანდერ მალინოვთან ქორწინების შემდეგ ბულგარეთში გადავიდა საცხოვრებლად. 1899 წლიდან პედაგოგ. სოციალისტ და მწერალ ანა კარიმასთან ერთად რედაქტორობდა გაზეთ „ქალის ხმას“. 1901 წელს მათ ერთად დააფუძნეს ბულგარელ ქალთა კავშირი, რომლის პირველ თავმჯდომარედაც კარიმა აირჩიეს. ბულგარელ ქალთა კავშირი ქოლგა ორგანიზაცია იყო, რომელიც 27 ადგილობრივ ქალთა ორგანიზაციას მოიცავდა, რომლებიც ბულგარეთში 1878 წლიდან შეიქმნა. ორგანიზაცია ქალთა განათლებასა და უნივერსიტეტში სწავლაზე არსებული შეზღუდვების საპასუხოდ შეიქმნა და მიზნად ისახავდა ქალთა ინტელექტუალურ განვითარებასა და ჩართულობას. ორგანიზაციამ „ქალის ხმა“ მის ბეჭდურ ორგანოდ აქცია. 1908 წელს მანილინოვამ ბულგარელ ქალთა კავშირის თავმჯდომარის პოზიცია დაიკავა. მისი თავმჯდომარეობისას ბულგარელ ქალთა კავშირი ქალთა საერთაშორისო საბჭოს ნაწილი გახდა. კავშირის თავმჯდომარეობისას მალინოვა იცავდა კავშირის, როგორც ყველა კლასისა და პოლიტიკური შეხედულებისს მქონეთათვის ღია საზოგადოების პოლიტიკას და ომის დროს ჯარისკაცთა მეუღლეების ორგანიზებას ახდენდა. 1925 წელს, მალინოვას ბულგარელი ნაციონალისტი ქალები დაესხნენ თავს მისი უცხოური წარმოშობის გამო. 1926 წელს მალინოვამ ბულგარელ ქალთა კავშირის თავმჯდომარის თნამდებობა დატოვა, რომელიც დიმიტრანა ივანოვამ დაიკავა. მალინოვა 1953 წელს გარდაიცვალა. ↑ Ruiz, Blanca Rodriguez; Rubio-Marín, Ruth (2012) The Struggle for Female Suffrage in Europe: Voting to Become Citizens (en). BRILL, გვ. 325. ISBN 9789004224254.  ↑ 2.0 2.1 2.2 Haan, Francisca de; Daskalova, Krasimira; Loutfi, Anna (2006) Biographical Dictionary of Women's Movements and Feminisms in Central, Eastern, and South Eastern Europe: 19th and 20th Centuries (en). Central European University Press, გვ. 293–294. ISBN 9789637326394.
გიორგი გოჩაშვილი

გიორგი გოჩაშვილი — XVII საუკუნის I ნახევრის ქართლის პოლიტიკური მოღვაწე, გოჩა ბატონიშვილის ძე. მონაწილეობა მიიღო ქართლის მეფის, როსტომის წინააღმდეგ მოწყობილ ერთ-ერთ შეთქმულებაში 1636 წელს, რისთვისაც როსტომმა შეიპყრო და თვალები დათხარა. ეგნატაშვილი ბ., ქართლის ცხოვრების გაგრძელება, წგ.: ქართლის ცხოვრება, ს. ყაუხჩიშვილის გამოც., ტ. 2, თბ., 1959. ვახუშტი, აღწერა სამეფოსა საქართველოსა, იქვე, ტ. 4, თბ., 1973. ჯამბურია გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 127.
იორამ გოჩაშვილი

იორამ გიორგის ძე გოჩაშვილი — XVII საუკუნის II ნახევრის ქართლის სამეფოს პოლიტიკური მოღვაწე, გიორგი გოჩაშვილის ძე. მონაწილეობა მიიღო ვახტანგ V-ის წინააღმდეგ მოწყობილ შეთქმულებაში და ირანის შაჰის მეშვეობით ცდილობდა ქართლში გამეფებას. ამისათვის ვახტანგმა შეიპყრო, თვალები დათხარა და მამულები ჩამოართვა (1665–1666). ვახუშტი, აღწერა სამეფოსა საქართველოსა, წგ.: ქართლის ცხოვრება ს. ყაუხჩიშვილის გამოც., ტ. 4, თბ., 1973. ჯამბურია გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 127.
გოლუმი

გოლუმი (ან „გოლლუმი“, Gollum) — პერსონაჟი ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში და რომანების „ჰობიტი“ და „ბეჭდების მბრძანებელი“ პერსონაჟი. გოლუმის ერთ-ერთი განმასხვავებელი თავისებურება არის მისი ლაპარაკის მანერა. საკუთარ თავზე საუბრობს მრავლობით რიცხვში და ჩვეულებრივი სიტყვების მოდიფიცირებულ ვერსიებს იყენებს. მაგალითად: ჰობიტსები - ჰობიტების ნაცვლად, ჩიტებბი - ჩიტების ნაცვლად და ა.შ. გოლუმი თავდაპირველად იყო ჰობიტი, რომელიც ცხოვრობდა ზამბახის ველებთან. მას სინამდვილეში ერქვა „სმეაგოლი“ და სახელი „გოლუმი“ შეიძინა ყელიდან საზარელი ხმის გამოშვებით. ძალაუფლების ბეჭედმა იგი გარყვნა. ამით მისი სიცოცხლე უფრო ხანგრძლივი გახდა. ბეჭედს გოლუმი ხშირად უწოდებდა „ჩემი საუნჯე“ ან „ჩემი დაბადების დღის საჩუქარი“. მას შემდეგ, რაც იგი ბილბო ბეგინსის საკუთრებაში გადავიდა, გოლუმი ბეჭედს სიცოცხლის ბოლომდე ეძებდა. საუკუნეების განმავლობაში ბეჭდის გავლენის ქვეშ, გოლუმს უყვარდა და ეზიზღებოდა ეს ნივთი, ისევე როგორც უყვარდა და ეზიზღებოდა საკუთარი თავი. თხრობისას ჩანს, რომ გოლუმს პიროვნების გაორების ნიშნები აქვს, იგი ორ ცეცხლს შორის არის - სურს ბეჭდის დაბრუნება და ამავე დროს, მისგან გათავისუფლებაც. გოლუმი არის დაბალი სიმაღლის არსება, გამხდარი, დიდი მანათობელი თვალებით. „ჰობიტის“ მიხედვით მისი კანი პრიალა და შავი ფერისაა. „ჰობიტში“ არ არის ნახსენები ის, რომ წარსულში გოლუმი ზევით, მიწაზე ცხოვრობდა. ასევე არ არის ნათქვამი, რომ იგი ოდესღაც ნახევარკაცა (ჰობიტი) იყო. სავარაუდოდ, ასევე ავტორის თავდაპირველი ჩანაფიქრის მიხედვით, გოლუმი იყო უცნობი ჯიშის არსება. ასეა იგი გამოყვანილია რალფ ბაკშის მიერ გადაღებულ ანიმაციურ ფილმ „ბეჭდების მბრძანებელში“ - ჰგავს როგორც ობობას, ასევე ბაყაყს. პიტერ ჯეკსონის კინოვერსიაში კი იგი პირიქით, უფერულია. ის ზოგადად ღონიერია, თუმცა მშიშარა და მატყუარა. „ბეჭდების მბრძანებელში“ გოლუმის ბიოგრაფია და პიროვნება ჩნდება გაცილებით ვრცლად: ტრილოგიაში იგი წარმოდგენილია არა გაურკვეველ ურჩხულად, არამედ უბედურ ყოფილ ჰობიტად, ბეჭდის მსხვერპლად. იგი იტანჯება პიროვნების გაორებით, იწყებს საუბარს საკუთარ თავთან, გაყოფილია მშიშარა სმეაგოლად და ბოროტ გოლუმად. კინოტრილოგიებში „ბეჭდების მბრძანებელი“ და „ჰობიტი“ გოლუმს ასრულებს და ახმოვანებს მსახიობი ენდი სერკისი. გოლუმი — საიტზე Tolkien Gateway გოლუმი საიტზე Thain's Book გოლუმი საიტზე Encyclopedia of Arda ↑ Gollum. Lord of the Rings Fantasy World. ციტირების თარიღი: 28 November 2010. ↑ თარგი:ME-ref/ᲰᲝᲑᲘᲢᲘ
ლაურა გრიგოლაშვილი

ლაურა გრიგოლის ასული გრიგოლაშვილი (დ. 2 აპრილი, 1936, თბილისი) — ქართველი ლიტერატურათმცოდნე, ჰიმნოლოგი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი (1957). მუშაობდა თსუ-ის ძველი ქართული ლიტერატურის ისტორიის კათედრაზე. 1970 წლიდან სამეცნიერო და პედაგოგიურ მოღვაწეობას თსუ-ში, ასევე თბილისის სასულიერო სემინარიასა და აკადემიაში, წმ. ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ქართულ უნივერსიტეტში, კულტურის უნივერსიტეტში. გრიგოლაშვილის სამეცნიერო კვლევა-ძიების ძირითადი სფეროა ძველი ქართული ლიტერატურა, ჰიმნოგრაფია. ავტორია მონოგრაფიისა „დავით აღმაშენებლის გალობანი სინანულისანი“ (2005); „ლიტერატურული კონცეპტები და სხვა“ (2018). მონაწილეობდა ძველი ქართული ლიტერატურის კომენტირებული სასკოლო ქრესტომათიის შედგენაში 92003), ე. მეტრეველთან ერთად გამოსაცემად მოამზადა წმ. ანდრია კრიტელის „დიდი კანონის“ ძველი ქართული თარგმანები (2020). აქვს შრომები XIX-XX საუკუნეების ქართული ლიტერატურის საკითხებზეც. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (2018). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 150. ლაურა გრიგოლაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ლივერის სახლი

ლივერის სახლი (ინგლ. Lever House) — სანიმუშო საერთაშორისო სტილის ცათამბჯენი 390 პარკ ავენიუზე, ნიუ-იორკი. გორდონ ბანშაფტის პროექტი კომპანიიდან „Skidmore, Owings and Merrill“ ნიუ-იორკში ფარდისებური ფასადის პირველი ნიმუშია და საყოველთაოდ აღიარებულია, როგორც სახელმძღვანელო ნაგებობა. შენობას იმ დროისთვის ინოვაციური ეზო და საზოგადოებრივი სივრცე აქვს. პარკ ავენიუს გარშემო შემდგომში აგებულმა კორპორაციულმა შტაბ-ბინებმა ლივერის სახლის სტილი გაიმეორეს, თუმცა ვერცერთი მათგანი ვერ შეედრება მას სიკოხტავითა და ინოვაციური დიზაინით. მის ვან დერ როეს სიგრამ ბილდინგი პარკ ავენიუს მოპირდაპირე მხარეს ხარისხით ლივერს უახლოვდება, თუმცა ყველა დანარჩენი მეზობელი ცათამბჯენი მასთან შედარებით შესამჩნევად მდარეა. Dupré, Judith. Skyscrapers – A History of the World's Most Extraordinary Buildings. Black Dog & Leventhal Publishers, New York 1996, ISBN 1-57912-787-8 Stichweh, Dirk. New York Skyscrapers. Prestel Publishing, Munich 2009, ISBN 3-7913-4054-9 შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ლივერის სახლი“ ვიკისაწყობში. ლივერის სახლი — Great Buildings Online ლივერის სახლი — ფოტოები galinsky.com-ზე Casa Lever Restaurant Lever House architectural drawings, 1950-1953
გრიგოლ I ასათის ძე

გრიგოლ ასათის ძე (გ. 1178) — გრიგოლისძეთა (გიშელთა) ფეოდალური გვარის წარმომადგენელი, ასათ (ასამ) გრიგოლისძის შვილი ან შთამომავალი, შესაძლოა ჰერეთის ერისთავი. მონაწილეობდა დემნა უფლისწულის აჯანყებაში გიორგი III-ის წინააღმდეგ (1177-1178). დაიღუპა მეფის ლაშქართან ბრძოლაში. მუსხელიშვილი დ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 167. მუსხელიშვილი დ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 150.
გრიგოლ II ასათის ძე

გრიგოლ II ასათის ძე — ჰერეთის ერისთავი XII საუკუნის 80-90-იან წლებში, გრიგოლისძეთა საგვარეულოს წარმომადგენელი, ასათ გრიგოლისძის შვილი. ჰერეთის ერისთავობა მას მამამ გადასცა მას შემდეგ, რაც თვითონ „იაჯა არიშიანის ადგილისა დაჯდომა სასთაულითა“. მონაწილეობდა განძის ლაშქრობაში. მუსხელიშვილი დ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 167. მუსხელიშვილი დ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 150.
ჰორები

ჰორები (ძვ. ბერძნ. Ὥραι — „დრო“, „ჟამი“) — ქალღმერთები ბერძნული მითოლოგიიდან. ზევსისა და თემიდას ასულები, „დრონი“, ჟამთასვლის, წლის დროთა, მოსავლის, სიჭაბუკისა და სილამაზის, ბუნების მომწესრიგებელი ქალღმერთები, ციურ ჭიშკართა მცველნი, ღმერთთა (უფრო მეტად მათი მამის და აფროდიტეს) თანამგზავრები. ჰომეროსი სახელებსა და რიცხვს არ ასახელებს, ჰესიოდეს თეაგონიაში კისამნი არიან: ევნომია (კანონიერება), დიკე (სამართალი) და ირინე (მშვიდობა). აქედან ჩანს ძველი სიბრძნე: ბუნების მოვლენების მომწესრიგებელი ქალღმერთები ადამიანთა საზოგადოებასაც აწესრიგებდნენ. აქ უძველესი გაგება მორალურ სამყაროშიც გადადის. სამს იმიტომ იტყოდნენ, რომ წლის სამ დროს იცნობდნენ: გაზაფხული, ზაფხული და ზამთარი (იმაზე ადრე კი ორ დროს: ზაფხულს და ზამთარს). გაზაფხულის ჰორა იყო თალო, ზაფხულ-შემოდგომისა — კარპო. ეს ორი იყო ცნობილი ანტიკური კულტურის ძველ სტადიაზე. ჰომეროსის ცნობა (ციურ ჭიშკართა მცველობა) უფრო არქაულია. ჰორების მოვალეობა შემდეგ გართულდა: როგორც მცენარეებს თესავენ, ზრდიან და სრულყოფილებამდე მიჰყავთ, ასევე ზრუნავენ ადამიანის ზრდასა და კეთილ ბოლომდე მიყვანაზე. ქალღმერთებს სამლოცველოები ჰქონდათ არგოსში, ატენში, კორინთოში და სხვა. რომში ჰორას პაქსი („მშვიდობა“) უწოდეს და დიდ პატივში ჰყავდათ. აქ იუპიტერის და თემიდას სამი ასულია, წლის დროთა და ამინდის ქალღმერთები, ციურ ჭიშკართა მცველნი. ხელოვნებაში ჰორები სიცოცხლით სავსე ქალწულებია, გრაციების მსგავსნი, ხშირად პეპელას ფრთიანნი, ხელში წლის დროთა შესაფერისი ატრიბუტები უჭირავთ (ხილით დახუნძლული ტოტები, ყვავილები). ჰორებად მიიჩნევენ პართენონის აღმოსავლეთ ფრონტონის სახეებს. მათი მრავალი გამოსახულებებია ვაზებზე, ფრესკებზე. კეფისოდოტის ქანდაკებასაც ჰორას ეძახიან. ავგა — განთიადის ჰორა; აუქსო (ძვ. ბერძნ. Αὐξώ) — გაზაფხულის ჰორა; აკტე — ვახშამის ჰორა; ანატოლია — მზის ამოსვლის ჰორა; არკტოსი (ძვ. ბერძნ. Άρκτος) — მზის ჩასვლლის ჰორა; ჰესპერიადა (ძვ. ბერძნ. Ἑσπερίδες) — სამუშაოს დასრულების ჰორა; გიმნასტიკა — დილის ვარჯიშის ჰორა; დიკე — სამართლიანობის ჰორა; დისის — საღამოს ჰორა; ევნომია — კანონიერების ჰორა; ეუფორიე — სიუხვის ჰორა; ირენე — მშვიდობისა და სიწყნარის ჰორა; კარპო — სიუხვის მომტანის ჰორა; მესემბრიადა — შუადღის ჰორა; მუსიკა — დილის საგანმანათლებლო საათების ჰორა; ნიმფე — წყლით განწმენდის ჰორა; ორთოსია — აყვავილების ჰორა; სპონდე — უსისხლო მსხვერპლშეწირვის ჰორა; თალო — ყვავილოვანი ჰორა; ფერუსა — მიწათმფლობელობისა და მიწათმოხმარების ჰორა; ელეტე — ვახშმისშემდგომი ლოცვის ჰორა. გელოვანი ა., „მითოლოგიური ლექსიკონი“, თბილისი, 1983. — გვ. 626 ↑ 1.00 1.01 1.02 1.03 1.04 1.05 1.06 1.07 1.08 1.09 1.10 1.11 1.12 Гигин. Мифы 183
ივანე გრუზინსკი

ივანე გრიგოლის ძე გრუზინსკი, იოანე გრუზინსკი (დ. 24 ივნისი, 1826, სანქტ-პეტერბურგი, — გ. 15 სექტემბერი, 1880, იქვე) — თავადი, უბრწყინვალესი თავადი (1865), ბაგრატიონ-გრუზინსკების საგვარეულოს წარმომადგენელი, სიძველეების კოლექციონერი. გრიგოლ ბატონიშვილის ძე. დაამთავრა პეტერბურგის პაჟთა კორპუსი (1847). კამერ-პაჟის რანგით ჩაირიცხა კავალერგარდის პოლკში, სადაც ერთ წელიწადს მსახურობდა. XIX საუკუნის 60-იან წლებში ცხოვრობდა დასავლეთ ევროპის ქვეყნებში. დაახლოებული იყო რუს მწერალ ალექსანდრე გერცენთან. ანონიმურად აქვეყნებდა სტატიებს («Из Тифлиса», «Из Грузии»; ორივე 1865) ლონდონსა და ჟენევაში გამომავალ გაზეთ „კოლოკოლში", რომლის გამოცემაში მას მატერიალური წვლილი შეჰქონდა. იყო ჯენტლმენთა კლუბის პეტერბურგული ანალოგის — „ინგლისური კლუბის" წევრი. გრუზინსკიმ თავი მოუყარა ძველ ქართულ ხელნაწერებს, მხატვრული ჭედურობის ნიმუშებსა და ისტორიულ რელიკვიებს. თავისი ხელნაწერების ფონდი 1880 წელს საჩუქრად გადასცა პეტერბურგის საჯარო ბიბლიოთეკას. მფარველობდა პეტერბურგში მცხოვრებ ქართველებს. მას პლატონ იოსელიანმა მიუძღვნა თავისი ნაშრომი „ცხოვრება მეფისა გიორგი მეათცამეტისა". ითვლებოდა ქართლ-კახეთის გაუქმებული სამეფო სახლის უფროსად. ცოლად ჰყავდა გრაფის ასული ეკატერინა პალენა. შვილი არ ჰყოლია, ამიტომ ტახტის მემკვიდრის ლეგიტიმური უფლება გადავიდა მის ბიძაშვილზე — დავით გრუზინსკიზე (ბაგრატ ბატონიშვილის შვილი). ჯავახიშვილი ნ., გრიგოლ I – უკანასკნელი ქართველი მეფე, თბ., 2008. Дворянские роды Российской империи, т. 3. Князья. Руководители авторского коллектива П. Гребельский и С. Думин, под ред. С. Думина, М., 1996. ჯავახიშვილი ნ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 167.
დავით გრუზინსკი

დავით ბაგრატის ძე გრუზინსკი (დ. 30 აპრილი, 1819, სანქტ-პეტერბურგი, — გ. 24 სექტემბერი, 1888, მოსკოვი) — თავადი (1833), უბრწყინვალესი თავადი (1865), გრუზინსკების საგვარეულოს წარმომადგენელი, ქართლ-კახეთის უკანასკნელი მეფის გიორგი XII-ის შვილიშვილი, ბაგრატ ბატონიშვილის ძე. დაიბადა პეტერბურგში, გადასახლებაში მცხოვრებ ბატონიშვილ ბაგრატ გიორგის ძისა და ეკატერინე ჩოლოყაშვილის ოჯახში. დაამთავრა პაჟთა კორპუსი (1838). მსახურობდა კავკასიის მეფისნაცვალ მიხეილ ვორონცოვთან. სამსახურიდან გადადგა პოლკოვნიკის წოდებით და ძირითადად მოსკოვში, საკუთარ მამულში ცხოვრობდა. აქტიურად მონაწილეობდა მოსკოვის ქართული სათვისტომოს ცხოვრებაში, აგროვებდა ქართული სიძველეების კოლექციას, მიმოწერა ჰქონდა ქართველ კულტურის მოღვაწეებთან, მ. შ., პლატონ იოსელიანთან, რომელმაც მას თავისი ნაშრომი „შოთა რუსთაველი“ (1870) მიუძღვნა. დავითის ბიძაშვილის, იოანე გრიგოლის ძე გრუზინსკის გარდაცვალების შემდეგ (1880), ქართლ-კახეთის გაუქმებული სამეფო სახლის არაოფიციალურ უფროსად ითვლებოდა. ცოლად ჰყავდა მოსკოვის ქალაქის თავის ალექსეი მაზურინის ქალიშვილი ანა. ვინაიდან შვილი არ დარჩა (ერთადერთი შვილი სპირიდონი ჩვილობაში გარდაიცვალა 1861 წელს), დავითის გარდაცვალების შემდეგ ქართლ-კახეთის სამეფო ტახტის მემკვიდრის ლეგიტიმური უფლება გადავიდა მის ძმისწულზე — პეტრე გრუზინსკიზე. დაკრძალულია მოსკოვის ღვთისმშობლის კვართის მონასტერში. ჯავახიშვილი ნ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 166. ბაგრატიონები. სამეცნიერო და კულტურული მემკვიდრეობა. სამეცნიერო სტატიების კრებული გენეალოგიური ნუსხებითურთ, თბ., 2003. Дворянские роды Российской империи, т. 3. Князья. Руководители авторского коллектива П. Гребельский и С. Думин,под ред. С. Думина, М., 1996. Махатадзе, Н. Неизвестные письма Платона Иоселиани. Литературные взаимосвязи (Ин-т истории груз. литературы им. Руставели), сб., т. 2. 1969, с. 103—111.
ილია გრუზინსკი

ილია გრიგოლის ძე გრუზინსკი (დ. 20 აპრილი, 1867 — გ. 1947) — რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორი (1919), გრუზინსკების საგვარეულოს წარმომადგენელი, ილია ბატონიშვილის შთამომავალი. დაამთავრა ვორონეჟის კადეტთა კორპუსი (1886), ალექსანდრეს სამხედრო სასწავლებელი (1888), გენშტაბის აკადემია (1895). მსახურობდა გვარდიაში, პლასტუნთა ბატალიონში, კავკასიის მსროლელთა პოლკში, კაზაკთა ჯარების მთავარ სამმართველოში არტილერიის უფროსად. 1905 წელს თადარიგში გავიდა პოდპოლკოვნიკის წოდებით. რუსეთის სამოქალაქო ომის დაწყების შემდეგ თეთრ არმიას შეუერთდა და აღმოსავლეთის ფრონტზე ერთ-ერთი დივიზიის არტილერიას მეთაურობდა. 1920 წელს ტყვედ ჩავარდა და წითელ არმიაში განაგრძო სამსახური. ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას სხვადასხვა კურსებზე. 1921 წლიდან იყო უმაღლესი სამხედრო სკოლის მასწავლებელი. გოგიტიძე მ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 166. Волков С., Офицеры российской гвардии, М., 2002.
პეტრე გრუზინსკი (სახელმწიფო მოხელე)

პეტრე ალექსანდრეს ძე გრუზინსკი (დ. 25 აპრილი, 1857, თბილისი, — გ. 3 თებერვალი, 1922, იქვე) — უბრწყინვალესი თავადი, ქართველი საზოგადო მოღვაწე, გრუზინსკების საგვარეულოს წარმომადგენელი. დაიბადა ბატონიშვილ ბაგრატ გიორგის ძის შთამომავლის ალექსანდრე გრუზინსკის და ელენე თარხან-მოურავის ოჯახში. იყო რუსეთის იმპერიის სახელმწიფო სამსახურში, 1905 წლიდან — კავკასიის სამეფისნაცვლოს მთავარი სამოქალაქო სამმართველოს განსაკუთრებულ დავალებათა მოხელე, ჰქონდა კამერჰერის და ნამდვილი სახელმწიფო მრჩევლის წოდებები. აქტიურად მონაწილეობდა საქართველოს საზოგადოებრივ ცხოვრებაში. ილია ჭავჭავაძესთან ერთად იყო თბილისის სათავადაზნაურო ბანკის ერთ-ერთი მოთავე, მისი კომიტეტის წევრი, ასვეე კავკასიის სამეურნეო საზოგადოების ვიცე-პრეზიდენტი. ბიძამისის, დავით გრუზინსკის გარდაცვალების შემდეგ (1888) პეტრე გრუზინსკი ითვლებოდა ქართლ-კახეთის გაუქმებული სამეფო სახლის არაოფიციალურ უფროსად. გარდაიცვალა 1922 წელს. დაკრძალულია სვეტიცხოვლის ტაძარში. 1915 წელს, 57 წლის ასაკში პეტრე გრუზინსკიმ იქორწინა მასზე 40 წლით უმცროს თამარ დეკანოზოვაზე (დეკანოზიშვილზე, დ. 1897 — გ. 1977). ოფიციალური დოკუმენტებით ჰყავდა ორი შვილი: კონსტანტინე (დ. 1915 — გ. 1939) და პეტრე (დ. 1920 — გ. 1984), მომავალში ცნობილი პოეტი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 167. პეტრე გრუზინსკი (სახელმწიფო მოხელე) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი პეტრე გრუზინსკი — საქართველოს პირველი რესპუბლიკის (1918-1921) პროსოპოგრაფიული ბაზა (ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლინგვისტურ კვლევათა ინსტიტუტი)
კვესელავა

საკუთარი სახელი კვესელავა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: დავით კვესელავა — მათემატიკოსი მიხეილ კვესელავა — ლიტერატურათმცოდნე რეზო კვესელავა — დრამატურგი, სცენარისტი, მსახიობი
ათასწლეულის სამიტი

ათასწლეულის სამიტი (ინგლ. Millennium Summit) ― შეხვედრა მსოფლიოს ლიდერებს შორის, რომელიც სამ დღეს, 2000 წლის 6 სექტემბრიდან 8 სექტემბრამდე გაგრძელდა, გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის შტაბ-ბინაში, ნიუ-იორკში. სამიტის მიზანი XXI საუკუნის გარიჟრაჟზე გაერთიანებული ერების როლის განხილვა იყო. შეხვედრაზე მსოფლიოს ლიდერებმა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ათასწლეულის დეკლარაციის რატიფიცირება მოახდინეს. 2000 წლისთვის ეს ისტორიაში მსოფლიოს ლიდერთა ყველაზე დიდი შეხვედრა იყო. ათასწლეულის სამიტს 5 წლის შემდეგ მსოფლიო სამიტი მოჰყვა, რომელიც 2005 წლის 14-16 სექტემბერს ჩატარდა. Copy of the Millennium Declaration Lil' MDGs – MDGs for Children ⇒ Development cooperation stories ⇒ Development Cooperation Issues ⇒ The Vrinda Project Documentary: Stories of Millennium Development Goals ↑ General Assembly Session 55, Meeting 3 (6 September 2000). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 10 July 2007. ↑ General Assembly Session 55, Meeting 8 (8 September 2000). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 26 September 2007. ↑ 3.0 3.1 „UN summit agenda; The largest gathering of world leaders in history meets in New York to discuss the role of the United Nations in the 21st century“. BBC News. 7 December 2000. ციტირების თარიღი: 22 November 2006. ↑ The Millennium Summit and Its Follow Up. Global Policy Forum. ციტირების თარიღი: 22 November 2006.
აბაევი

საკუთარი სახელი აბაევი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ვასილ აბაევი — ოსი ენათმეცნიერი, ფილოლოგი ვლადიმერ აბაევი — ოსი ბოლშევიკი
ბროლის კუნძული

ბროლის კუნძული, ასევე ბროლის სასახლე (რუს. Хрустальный дворец) — შენობის პროექტი მოსკოვში, რომელსაც გეგმით 2,5 მილიონი კვ. მეტრი ფართი და 450 მ სიმაღლე ექნება. პროექტი შედგენილია ბრიტანელი არქიტექტორის ნორმან ფოსტერის მიერ. ამ ზომებით ეს შენობა დასრულებისას ერთ-ერთი უდიდესი და სავარაუდოდ ყველაზე ვრცელი (ფართით) კონსტრუქცია იქნება დედამიწაზე. ფორმით ის ამავე არქიტექტორის დაპროექტებულ ხან შატირის ჰგავს, რომელიც ამჟამად ასტანაში, ყაზახეთი, შენდება, თუმცა მას თითქმის ორჯერ აღემატება. შენობას ენერგია ჩაშენებული მზის ბატარეებითა და ქარის ტურბინებით მოეწოდება.
გულჩინა დადიანი

გულჩინა დადიანი (დ. 28 თებერვალი, 1932 — გ. 23 დეკემბერი, 2005) — ქართველი ფიზიკოსი და კინომსახიობი. 1956 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტი. მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ფიზიკის ინსტიტუტის კოსმიური სხივების ლაბორატორიაში. ქართულ კინოში შექმნა კოლორიტურული სახასიათო სახეები. მათ შორის აღსანიშნავია ფილმები: „პირველი მერცხალი“ (ნ. მჭედლიძე, 1975, ფაცია), „ღვინის ქურდები“ (ვ. კვაჭაძე, 1975, მაკრინე), „სოფლის აშაკი“ (რ. ჭარხალაშვილი, 1976) და სხვა. 1975 — პირველი მერცხალი 1975 — ღვინის ქურდები 1976 — სოფლის აშიკი 1977 — ფედია 1978 — ყვარყვარე 1978 — ბათა ქექია 1982 — არაჩვეულებრივი რეისი 1984 — აქედანა და შენამდე 1985 — ბატონი ავანტიურისტები 1986 — მოდი, ვილაპარაკოთ 1987 — ჩემი ბოშები 1989 — მაისის თოვლი 1999 — მარტოობის ორდენის კავალერი 2004 — სკამი გულჩინა დადიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გულჩინა დადიანი — ეროვნული ფილმოგრაფია გულჩინა დადიანი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
ალისია ერერა რივერა

ალისია ერერა რივერა (ესპ. Alicia Herera Rivera; დ. 12 მაისი, 1928 — 6 აპრილი, 2013) — ჩილელი ფემინისტი ადვოკატი და სანტიაგოს სააპელაციო სასამართლოს მინისტრი. ალისია ერერა რივერა 1928 წლის 12 მაისს, ვალპარაისოში დაიბადა. მისი თქმით, ზღვისპირ აქალაქიდან წარმომავლობამ ღრმა გავლენა იქონია მასზე. უყვარდა კითხვა, მუსიკა და სწავლა. სწავლობდა სანტიაგოს უნივერსიტეტის სამართლის ფაკულტეტზე, რომელიც 1954 წელს დაამთავრა. ერთი თვის შემდეგ ადვკატსა და სოციალისტ პოლიტიკოსზე, ალეხანდრო ხილიბერტო სეპედაზე დაქორწინდა. 1973 წელს ავგუსტო პინოჩეტის მიერ მოწყობილი გადატრიალების შემდეგ დიქტატორული რეჟიმი წნეხში აქცევდა და ერერა ეროვნული სადაზვერვო სამმართველოს აგენტებმა გაიტაცეს. საბოლოოდ, იძულებული გახდა, ევროპაში გადასახლებულიყო. სხვადასხვა დროს ცხოვრობდა რუმინეთში, აღმოსავლეთ გერმანიასა და ესპანეთში. 2000 წელს, როგორც თემის საპატიო პრეზიდენტს, ალისია ერერა რივერას შრომის სამინისტროს სოციალური სოლიდარობის სამოქალაქო ორდენის ვერცხლის ჯვრით დაჯილდოვდა. "La mujer, objeto y sujeto de culturización", Jornadas de feminismo socialista. Editorial Mariarce, Madrid. (1984) "La mujer chilena ante el derecho". Araucaria de Chile. No. 30. Madrid. (1985) ↑ Herrera Rivera, Alicia. "I". Desde el Tejado. Memorias. CESOC. p. 21-22. (in Spanish) ↑ Alicia Herrera Rivera, abogada chilena que luchó por los derechos de las mujeres españolas - Mujeres Juristas Themis es. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 ნოემბერი 2019. ციტირების თარიღი: 31 August 2021 ↑ BOE.es - BOE-A-2000-1148 Orden de 27 de diciembre de 1999 por la que se concede la Cruz de Plata de la Orden Civil de la Solidaridad Social a la Asociación de Mujeres Juristas Themis. es. ციტირების თარიღი: 31 August 2021
ჰენრიეტა ედვარდსი

ჰენრიეტა ედვარდსი (ინგლ. Henrietta Muir Edwards; დ. 18 დეკემბერი, 1849 — გ. 10 ნოემბერი, 1931) — კანადელი ქალთა უფლებების დამცველი აქტივისტი, ავტორი და რეფორმატორი. ყველაზე უფროსი კანადის „ცნობილ ხუთეულში“ (ემილი მერფი, ნელი მაკკლანგი, ლუიზ მაკკინი და ირენ პარლბი), რომლებიც ქალთა საარჩევნო უფლებებისთვის და კანონის წინაშე ქალების „პიროვნებად“ აღიარებისთვის იბრძოდნენ. ჰენრიეტა ლუიზ მუირი მონრეალში დაიბადა და ცხოვრობდა. იგი მაღალი საშუალო კლასის ოჯახში გაიზარდა, რომელიც კულტურასა და რელიგიას აფასებდა. ედვარდსი აქტიურად იყო ჩართული მრავალ რელიგიურ ორგანიზაციაში, სადაც მას ძველი ტრადიციების შესაბამისად ზრდიდნენ, რომლებშიც ქალთა გარიყვა მისაღები იყო. ედვარდსი 1849 წლის 18 დეკემბერს დიბადა. 1875 წელს მან და მისმა დამ, ამელიამ, მონრელაში მუშა გოგონათა ასოციაცია დააარსეს, რომელიც გოგონებს საკვვებით, სამკითხველო ოთახებითა და სასწავლო კლასებით უზრუნვველყოფდა. იგი კანადაში ახალგაზრდა ქალთა ქრისტიანული ასოცაციის ერთ-ერთი პირველი მაგალითი გახდა. ასოციაცია გამოსცემდა პერიოდულ გაზეთს, „კანადის მუშა ქალები“, რომელიც საზოგადოებისთვის მუშათა პირობების გაცნობას ისახავდა მიზნად. ამ პროექტს ისინი საკუთარი ხარჯებით ახორციელებდნენ. Henrietta Muir Edwards. Library and Archives Canada. Bowcott, Judy; Herlinveaux, Ken. Ancestral Heritage: Henrietta Muir Edwards. Wineglass Ranch. ციტირების თარიღი: 14 May 2023 Roome, Patricia (November 1996). Henrietta Muir Edwards: The Journey of a Canadian Feminist (MA). Simon Fraser University. ციტირების თარიღი: 14 May 2023. ↑ 1.0 1.1 Silverman, Eliane Leslau; McLeod, Susanna (20 November 2020). „Henrietta Muir Edwards“. The Canadian Encyclopedia (online ed.). Historica Canada. ციტირების თარიღი: 14 May 2023. ↑ Sanderson, Kay (1999). 200 Remarkable Alberta Women. Calgary, Alberta: Famous Five Foundation, გვ. 3. ISBN 0-9685832-0-2.  დაარქივებული 24 September 2015[Date mismatch] საიტზე Wayback Machine.Category:Webarchive-ის თარგის შეტყობინებები ↑ MacEwan, Grant (1995). Mighty Women: Stories of Western Canadian Pioneers. Vancouver, British Columbia: Greystone Books, გვ. 27–32. ISBN 9781926706344.
ჟალე

ჟალე (ნამდვილი გვარი სოლთანი, ქმრის გვარი ბადი) (დ. 1922, ისპაანი), ირანელი პოეტი. შაჰის რეჟიმთან კონფლიქტის გამო 1946-იდან ცხოვრობდა სსრკ-ში. 1952 დაამთავრა აზერბაიჯანის უნივერსიტეტის ფილოლოგიური ფაკულტეტი. ჟალეს ლექსების პირველი კრებულია "მინდვრის ყვავილები" (1944). ავტორია კრებულის "დედები ითხოვენ მშვიდობას" (1956), პოემისა "მერცხალი" (1960) და სხვები. ჟალე წარმომადგენელია სპარსული ლიტერატურის ახალი მიმდინარეობისა - " შე‘რე ნოუ", რომლის დამახასიათებელი თვისებაა ტრადიციული ნორმებიდან გადახვევა, თავისეფალ რიტმიკასა და ახალ პოეტურ სახეებზე აგებული ლექსი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 239.