laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ბიძინა თაბაგარი (პერსონაჟი)

ბიძინა თაბაგარი — ზაზა ურუშაძის სატელევიზიო სერიალის ცხელი ძაღლის მთავარი პერსონაჟი. მის როლს ასრულებს ქართველი მსახიობი ჟანრი ლოლაშვილი. ბიძინა თაბაგარი არის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონის პოლიციის სამართველოს ოპერატიული მუშაკი, მაიორი. ის თავის პარტნიორ ლექსო ნიჟარაძესთან (გიორგი ყიფშიძე) ერთად იძიებს გახმაურებულ დანაშაულებს. ბიძინა თაბაგარი სერიალის პირველ სეზონში იძიებს მკვლელობათა სერიას, რომლის კვალიც საბოლოოდ უშიშროების სამინისტროს ანტი-ტერორისტული ცენტრის უფროს უჩა ზერაგიასთან (ნუგზარ ყურაშვილი) მიდის. უშიშროების საბჭოს მდივნის მკვლელობის შემდეგ ის რუსეთში გაიქცევა და მომდევნო ორი სეზონის მანძილზე თაბაგარი თავის მეწყვილესთან ერთად ცდილობს მის დაპატიმრებას. მეორე სეზონში ის არჩევნების პერიოდში მომხდარ დანაშაულებებს იძიებს და უპირისპირდება ზერაგიას თანამზრახველ, საარჩევნო კანდიდატს, სოსო ეგაძეს (სოსო ლაღიძე). მასთან დაპირისპირების გამო ბიძინა თაბაგარს იჭერენ სახელმწიფო დამნაშავისთვის ყალბი საბუთების გაკეთებისთვის და გაქცევაში დახმარებისთვის, რის გამოც ის პოლიიცდან გაათავისუფლეს. მესამე სეზონში თაბაგარი ბათუმში რუსეთის ქალაქ არზამას-19დან, შემოტანილი გამდიდრებული ურანის პოვნასა და დამნაშავეების დაკავებას ცდილობს. სეზონის ბოლოს ბიძინა ის გონიოში ლექსო ნიჟარაძესა და გურამ ჯინორიასთან (გივი სიხარულიძე) ერთად აპატიმრებ უჩა ზერაგიას და გადაჰყავს თბილისში. მეოთხე, აკრძალულ სეზონში, ბიძინა თაბაგარი იძიებს სოც. უზრუნველყოფის მინისტრის, ზაალ თუშიშვილის (გოგა პიპინაშვილი) ბინიდან სახელმწიფო მნიშვნელობის დოკუმენტის გაქრობას. სეზონის განმავლობაში თაბაგარი აგროვებს მასალას დამნაშავეებზე, რომლებიც თანამდებობის პირები არიან. სეზონი მთავრდება პრემიერ-მინისტრის, თინათინ გაწერელიას (ნინო ბურდული) მკვლელობით, თუმცა ის გამოუძიებელი რჩება. მისი მკვლელობის ერთ-ერთი ორგანიზატორი კვლავ უჩა ზერაგია იყო. ამავე სეზონში ის მუშაობს უშიშროების სამინისტროში იწყებს. მეხუთე სეზონში ბიძინა თაბაგარი, როგორც უშიშროების ოფიცერი, იძიებს ბაქო-ჯეიჰანის ნავთობსადენის სავარაუდო აფეთქების გეგმას. ის რუსეთიდან ჩამოსულ მაიორთან და გივი ინწკირველთან (დავით დვალიშვილი) ერთად აწარმოებს მოლაპარაკებას სავარაუდო ტერორისტ „გიურზასთან“ (ზურა ყიფშიძე) . მის პარალელურად ლექსო ნიჟარაძე მუზეუმის საცავიდან გამქრალ ნივთს ეძებს და იკვეთება ამ ორ საქმეს შორის კავშირი. საბოლოო ჯამში ამ ორი საქმის ორგანიზოტირც კვლავ უჩა ზერაგიაა.
რეზო კაკაბაძე

რეზო კაკაბაძე (დ. 9 მარტი, 1932, თბილისი — გ. 19 თებერვალი, 1994) — ქართველი მხატვარი, პედაგოგი. 1953 წელს დაამთავრა ნიკოლაძის სახელობის სამხატვრო სასწავლებელი, ხოლო 1959 წელს — თბილისის სამხატვრო აკადემია. აკადემიის დამთავრების შემდეგ უჩა ჯაფარიძის ასისტენტი იყო, მონაწილეობას იღებდა აკადემიის ყოველწლიურ საკონკურსო გამოფენებში. სიცოცხლის ბოლომდე ეწეოდა პედაგოგიურ მუშაობას. იყო აკადემიის ფეწერის კათედრის დოცენტი. სხვადასხვა დროს, 1980–1984 წლებში მისი გამოფენები მოეწყო იუგოსლავიაში, ბულგარეთსა და პარიზში. 1980 წლიდან გარდაცვალებამდე, აკადემიის ფერწერის განყოფილების თავმჯდომარე იყო. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 475. რეზო კაკაბაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ჭიჭიკო ბენდელიანის ქუჩა

ჭიჭიკო ბენდელიანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); გიორგი ჭყონდიდელის ქუჩიდან ჭიჭიკო ბენდელიანის გორამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში, 1948 წლმდე ავიაქიმის ქუჩა ერქვა. სახელწოდება დაკავშირებულია საზოგადოება „ავიაქიმთან“ (ოსოავიქიმი — თავდაცვის, საავიაციო და ქიმიური მშენებლობის ხელშემწყობი საზოგადოება), შემდეგ ჭიჭიკო ბენდელიანის სახელი ეწოდა. აქვს 1 შესახვევი, 2 ჩიხი. ჭიჭიკო ბენდელიანის გორა — გორა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); ჭიჭიკო ბენდელიანის ქუჩიდან ვლადიმერ ლუბოვსკის ქუჩამდე. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 31-33, ISBN 978-99928-20-35-3.
ზაზა ბენდელიანის ქუჩა

ზაზა ბენდელიანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (საბურთალო); დასაწყისი კონსტანტინე გამსახურდიას გამზირიდან. ზაზა ბენდელიანის სახელი დაერქვა 1994 წელს. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 33, ISBN 978-99928-20-35-3.
მანტრა

მანტრა (სანსკ. मन्त्र mantra ”საფიქრელი”) — ინდუისტური სალოცავი ფორმულა, ძირითადად მოკლე, რამდენიმე სიტყვის შემცველი გამონათქვამი სანსკრიტულ ენაზე. მანტრა მიმართულია რომელიმე ღვთაებისადმი და მის განსადიდებლად წარმოითქმის. მანტრების უმეტესობა მარცვალი აუმ-ით იწყება, მაგალითად ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი მანტრაა შივასადმი მიმართული: aum namah shivaaya "აუმ, თაყვანისცემა შივას!" კირტანა Abe, R. The weaving of mantra: Kukai and the construction of esoteric Buddhist discourse. (New York: Columbia University Press, 1999.) Beyer, S. Magic and ritual in Tibet: the cult of Tara. (Delhi: Motilal Banarsisdass, 1996). Conze, E. Buddhism : its essence and development. (London : Faber, c1951).
ხაგანი ისმაილი

ხაგანი ისმაილი (აზერ. Xaqani Neyman oğlu İsmay; დ. 25 ოქტომბერი, 1962) — აზერბაიჯანისა და უკრაინის საზოგადო-პოლიტიკური მოღვაწე, პოეტი, მწერალი, დრამატურგი, ისტორიკოსი და პუბლიცისტი. არის უკრაინის ყარაფაფახ თურქთა საბძოს გენერალური მდივანი. 2003 წლიდან „31 მარტის“ აზერბაიჯანელთა გენოციდის გამცნობთა საბჭოს ხელმძღვანელი, 2009 წლიდან პაკისტან-აზერბაიჯანის ურთიერთობათა საზოგაოების ხელმძღვანელი. ხაგანი ისმაილი დაიბადა 1962 წლის 25 ოქტომბერს სომხეთის სსრ-ის ვარონტსოვკანინ გარაგალას სოფელში, განათლებულთა ოჯახში. ბავშვობა გარაგალას სოფელში გაატარა. მამამისი ნეიმან ისმაილოვი სომხეთის სსრ-ში ცნობილი პედაგოგი იყო და დიდი დროის განმავლობაში გარგალას სოფლის რვაწლიანი სკოლის დირექტორად მუშაობდა. დედამისი ოსმანოვა გულარა ექიმი იყო. 1969-1976 წლებში სწავლობდა სომხეთის სსრ-ის კალინინოს რაიონის სოფელ გარაგალას რვაწლიან სკოლაში. 1977 წელს დაასრულა საქართველოს სსრ-ის, დმანისის რაიონის სოფელ მუღანლოს საჯარო სკოლა. 1979 წელს დაასრულა ბაქოს პირველი საჯარო სარესპუბლიკო ფიზიკა-მათემატიკის სკოლა. 1984 წელს კიროვის სახელობის აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ჩააბარა. ↑ Ukrayna Qarapapaq Türkləri Milli Şurası yaradıldı - www.publika.az
ეკა ბეჟანიშვილის ქუჩა

ეკა ბეჟანიშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); მექანიზაციის ქუჩიდან მთის ფერდობამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც კოლექტივიზაციის ქუჩა, შემდეგ ელმავლის ქუჩა ერქვა (სახელწოდება დაკავშირებულია აქ მდებარე ელმავალშემკეთებელ ქარხანასთან), 1972 წელს კომუნისტური შრომის ქუჩა დაერქვა, 1991 წელს ეკა ბეჟანიშვილის სახელი ეწოდა. აქვს 2 გასასვლელი, 1 შესახვევი, 1 ჩიხი. ეკა ბეჟანიშვილის I გასასვლელი — გასასვლელი თბილისში, ნაძალადევის რაიონი (ნაძალადევი); ეკა ბეჟანიშვილის ქუჩიდან სერგო ქსოვრელის ქუჩამდე. ეკა ბეჟანიშვილის II გასასვლელი — გასასვლელი თბილისში, ნაძალადევის რაიონი (ნაძალადევი); ეკა ბეჟანიშვილის ქუჩიდან ამავე ქუჩამდე. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 33, ISBN 978-99928-20-35-3.
ბერბუკის ქუჩა

ბერბუკის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (ქვაყრელი); ტყვარჩელის ქუჩიდან საგარეჯოსა და პავლე ასლანიდის ქუჩებამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. დატანილია თბილისის 1934 წლის გეგმაზე. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 33, ISBN 978-99928-20-35-3.
გიორგი ქეჩაარი

გიორგი ქეჩაარი (აზერ. Georgi Avetisiğar Кеçaari‎; დ. 1930, ნიჯი, გაბალის რაიონი, აზერბაიჯანის სსრ — გ. 8 სექტემბერი, 2006, ნიჯი, გაბალის რაიონი, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანელი მწერალი. უდთა კულტურული გაერთიანების „ორაინის“ შემქმნელი და 1991–2006 წლებში ხელმძღვანელი. დაიბადა 1930 წელს გაბალის რაიონის სოფელ ნიჯში. 1938 წელს შევიდა იმავე სოფლის საშუალო სკოლაში, რომელიც 1946 წელს დაამთავრა. 1946–1952 წლებში ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტის სწავლის შემდეგ, 1952–1957 წლებში გაბალის რაიონის სოფელ მიხლიგოვაგის სკოლის დირექტორად მუშაობდა. 1952 წლიდან მუშაობდა ნიჯის სკოლის მასწავლებლად და დირექდორის მოადგილედ. 1991 წელს შექმნა უდთა ხელოვნების ეროვნული ცენტრი „ორაინ“. გარდაიცვალა 2006 წლის 8 სექტემბერს. 1996 წელს გამოიცა „Nana Oçal“ (ქართ. დედა მიწა). 2001 წელს მისი წიგნი „ორაინი“ მაღალი ტირაჟით გამოიცა. 2003 წელს გამოიცა წიგნები „ Buruxmux“, „Udilərin ənənəvi toy mərasimləri“,რუსულად „შუნუროქი“ და „უდთა ზღაპრები“. 2004 წელს მისი ხელმძღვანელობით დაიბეჭდა უდთა ენის 1, 2 და 3 კლასელებისთვის გათვლილი წიგნები. გიორგი ქეჩაარი მუშაობდა ბიბლიის უდურ თარგმანზე. ↑ Georgi Keçaari. «Udilərdə ənənəvi toy mərasimləri», განჯა, "AGAH" nəşriyyatı, 2003. ↑ Jora Keçaari. Nana Oččal. Baku, 1996 ↑ 3.0 3.1 Sevinc Mahmudova (20/01/2018). „Udi icmalarının rəhbərləri“. Orayin.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 10 თებერვალი 2018-ci il. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |date= და |archivedate=-ში (დახმარება)
ილიას ეფენდიევი

ილიას ეფენდიევი (აზერ. Ilyas Əfındiyev; დ. 26 მაისი, 1914 — გ. 3 ოქტომბერი, 1996) — აზერბაიჯანელი დრამატურგი, 1940 წლიდან აზერბაიჯანელ მწერალთა გაერთიანების წევრი, დამსახურებული ხელოვანი (1960), აზერბაიჯანის სსრ-ის სახელმწიფო ჯილდოს ლაურეატი (1972), აზერბაიჯანის სსრ-ის სახალხო მწერალი (1979). ილიას ეფენდიევი დაიბადა 1914 წლის 26 მაისს დღევანდელი ფუზულის რაიონში, ცნობილი ვაჭარის მაჰამედის ოჯახში. მამამისი დაიბადა 1884 წელს. მისი მშობლები მთელ ყარაბაღში ცნობილი პირები იყვნენ, როგორც ქველმოქმედი ხალხი. ამ ოჯახის ერთი ფრთა ვაჭრობით დაკავებული ხალხი იყო, მეორე — სწავლული. მწერლის მამა მაჰამედ ეფენდიევი ამავე ოჯახის მოვაჭრეთა ფრთას მიეკუთვნებოდა. იგი 7-8 წლის იყო, როცა მამამისი გარდაიცვალა. დედამისი მას მერე არ დაქორწინებულა. სოფლის ხუთწლიანი სკოლა კარგი ნიშნებით დაამთავრა. ისწავლა რუსული ენა. ახალგაზრდობაში მან სავაჭრო ურთიერთობები დაამყარა რუსეთის ზოგიერთ ქალაქსა და თავრიზსა და სტამბოლს შორის. ილიას ეფენდიევმა 30-იანი წლების ბოლოს დაიწყო სალიტერატო მოღვაწეობა. 1938 წელს საცხოვრებლად გადავიდა ბაქოში. 1979 წლის 30 ივლისს მიიღო სახალხო მწერლის წოდება. "Ceyran ovu" "Maraqlı hadisə" "Qoruqlarda" "Yasəmən ağacı" "İz ilə" "Ovçunun nağılı" "Zəmidə bir turac səslənirdi" "Qızbəs xala" "Qarımış oğlan" "Mirzə İman" "Xəncər hekayəsi" "Gözlənilməyən sevgi" "Apardı sellər Saranı" "Durna" "Qəhrəman ilə bülbülün nağılı" "Kiçik bir poema" "Qoca tarını çaldı" "Yarımçıq qalmış portret haqqında mahnı" "Qarı dağ" "Görüş" "Gülaçar" "Su dəyirmanı" "Yusif və Esfir" "Vəzir Allahverdi xan və Bəhlul Danəndə" "Sən ey böyük yaradan" "Abidin yuxusu" "Həyatın əbədi ahəngi" "Sağsağan" "İsa-Musa" "Berlində bir gecə" "Qəhrəmanımın nişanlısı" "Balıqçılar" "Gül satan" "Cavan yolçu" "Bahar buludları" "Xəncər" "Yaylaq qonşumuz" "Şəhərdən gələn ovçu" "Yun şal" "Qırçı və qırmızı çiçək" "Tufandan sonra" "Səməd Vurğun haqqında hekayə" "Daş hasar" "Kənddən məktublar"(1939) "Aydınlıq gecələr"(1945) "Torpağın sahibi" "Qaçaq Süleymanın ölümü" "Xan qızı Gülsənubərlə tarzən Sadıqcanın nağılı" "Üçatılan"(1981)-(Avtobioqrafik əsərdir.) "Söyüdlü arx"(1958) "Körpüsalanlar"(1960) "Geriyə baxma, qoca"(1980)(avtobioqrafik əsərdir) "Xan çinar" "Dağlar arxasında üç dost"(1963) "Sarıköynəklə Valehin nağılı"(1976-1978) İlyas Əfəndiyev fondunun rəsmi saytı დაარქივებული 2010-05-05 საიტზე Wayback Machine. İlyas Əfəndiyevin virtual muzeyi Səda - İlyas Əfəndiyevin ad günüdür Sərvər Şirin: Dili su qədər lətafətli hekayə - "Su dəyirmanı" 525-ci qəzet. 2017. 14 yanvar. səh. 23. ↑ Ədəbiyyat, incəsənət və arxitektura sahəsində 1972-ci il Azərbaycan SSR Dövlət mükafatlarının verilməsi haqqında Azərbaycan KP MK-nın və Azərbaycan SSR Nazirlər Sovetinin 1972-ci il tarixli Qərarı — anl.az saytı
გიორგი ბერიაშვილის ქუჩა

გიორგი ბერიაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, სამგორის რაიონში ( სამგორის II დასახლება); გიორგი აბაშვილის ქუჩიდან მიხეილ გახოკიძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 50-იან წლებში. კახეთის გზატკეცილის პარალელურ ქუჩას გიორგი ბერიაშვილის სახელი ეწოდა 1982 წელს. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 33, ISBN 978-99928-20-35-3.
დავით ბერიაშვილის ქუჩა

დავით ბერიაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (სვანეთისუბანი); პაატა სააკაძის ქუჩიდან პეტრე ბაგრატიონის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე ქუჩის დასაწყისი ნინო და კალისტრატე სალიების ქუჩამდე დატანილია როგორც უწერის ქუჩა, ხოლო მონაკვეთი ნინო და კალისტრატე სალიების ქუჩიდან ბერიაშვილის II ჩიხთან ერთად დატანილია როგორც კრამიტის შესახვევი, შემდეგ კრამიტის ქუჩა დაერქვა (ამ უბანში ადრე კრამიტის საწარმოები იყო). ამ ქუჩაზე ცხოვრობდა დავით ბერიაშვილი და მცხოვრებთა თხოვნით 1961 წელს ქუჩას მისი სახელი მიაკუთვნეს. აქვს 2 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 33, ISBN 978-99928-20-35-3.
ივანე ბერიტაშვილის ქუჩა

ივანე ბერიტაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (ვეძისი); ბუდაპეშტის ქუჩიდან ლისის ტბის დასახლებამდე. ლისის აღმართს და ზემო ვეძისის დასახლების უსახელო ქუჩას ივანე ბერიტაშვილის სახელი ეწოდა 1982 წელს. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 33, ISBN 978-99928-20-35-3.
ნიკოლოზ ბერძენიშვილის ქუჩა

ნიკოლოზ ბერძენიშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ვაკის რაიონში (ვაკე); ილია ჭავჭავაძის გამზირიდან ირაკლი აბაშიძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც მეტალურგიის ქუჩა, XX საუკუნის 70-იანი წლებიდან ნიკოლოზ ბერძენიშვილის სახელი ჰქვია. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 33, ISBN 978-99928-20-35-3.
ნუგზარ შატაიძის ქუჩა

ნუგზარ შატაიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, კრწანისის რაიონში (ორთაჭალა, ხარფუხი); დეკაბრისტების მოედნიდან ბეჟან (ჟანი) კალანდაძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. ადრე ბერძნის დასახლება ერქვა, ასეა დატანილი თბილისის 1876 წლის გეგმაზე. შემდეგ წარმოიქმნა მოედანი, ქუჩა და შესახვევი. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც ბერძნის ქუჩა. 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ბერძნების ქუჩა, ერთხანს ნადიკვრის II ქუჩა ერქვა, 50-იანი წლებიდან ბერძნის ქუჩა ერქვა. 2017 წელს ნუგზარ შატაიძის სახელი ეწოდა. ჰქონდა 1 შესახვევი (ახლანდ. რუსუდან მეფისაშვილის ქუჩა). ↑ ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 33–34, ISBN 978-99928-20-35-3. ↑ ქ.თბილისში, კრწანისის რაიონში, ბერძნის ქუჩის მონაკვეთისთვის მწერლისა და დრამატურგის ნუგზარ შატაიძის სახელის მინიჭების შესახებ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულო (24 თებერვალი, 2017). ციტირების თარიღი: 10 თებერვალი, 2024
ბექა და ბეშქენ ოპიზრების ქუჩა

ბექა და ბეშქენ ოპიზრების ქუჩა — ქუჩა თბილისში, კრწანისის რაიონში (ხარფუხი); იოსებ გრიშაშვილის ქუჩიდან ნიკო ლორთქიფანიძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც აღსთაფის შესახვევი, 60-იან წლებში – , ბექა ოპიზრის ქუჩა, შემდეგ ბექა და ბეშქენ ოპიზრების სახელი დაერქვა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 34, ISBN 978-99928-20-35-3.
ბოტანიკური ქუჩა

ბოტანიკური ქუჩა — ქუჩა თბილისში, კრწანისის რაიონში (კალა); ვახტანგ გორგასლის ქუჩიდან ბოტანიკურ ბაღამდე. ამ ქუჩით შეიძლება ასვლა ნარიყალის ციტადელში; ქუჩის ბოლოში, დაახლოებით იქ, სადაც დღეს ბოტანიკური ბაღის შესასვლელია აბანოების მხრიდან, კლდის ძირში მდებარეობდა ქალაქის ერთ-ერთი კარი — განჯის კარი, ხოლო ამ ქუჩის ხაზზე გამავალ გზას ერქვა განჯის გზა. ამ გზის სავაჭრო-სატრანზიტო მნიშვნელობა განსაკუთრებით გაიზარდა XIX საუკუნის 20-იან წლებში. 40-იან წლებში კი, ვორონცოვის (ახლანდელი ვახტანგ გორგასლის) ქუჩის გაყვანის შემდეგ, მისი მნიშვნელობა შემცირდა. სწორედ მაშინ დაერქვა ქუჩას ბოტანიკური. ბოტანიკური ქუჩა შეტანილია 1841 წელს შედგენილ თბილისის ქუჩების სიაში, დატანილია თბილისის 1851 წლის გეგმაზე. ქუჩაზე შემონახულია რამდენიმე ტიპური ძველთბილისური სახლი. ზოგ მათგანს დღესაც ამშვენებს მეზონინები (ზედა ნახევარსართული) და ფასადებზე გამოტანილი ღია ორიარუსიანი აივნები. აივნებით შემოფარგლული ეზო თავისებური ვესტიბიული და მეზობელთა შეხვედრის ადგილია. ნარიყალის ციხის ძირში დგას ორ საფეხურად აგებული ოთხსართულიანი სახლი, რომლის ქვედა სართულის სახურავი იმავდროულად ზედა სართულის ეზოა. ეს ქალაქის განაშენიანების მეტად გავრცელებული ტრადიციული ხერხია სივიწროვესა და ციცაბო რელიეფზე აშენებული თბილისური სახლების გეგმარებაში. ქუჩიდან იწყება ბოტანიკური ბაღი, რომელიც გაშენებულია XVII საუკუნის II ნახევარში ნარიყალის, ე. წ. „ციხის ბაღის“ და „სეიდაბადის“ ბაღების ტერიტორიაზე. ბაღს 1845 წელს ოფიციალურად ეწოდა თბილისის ბოტანიკური ბაღი. ქუჩაზეა XIX საუკუნის მეჩეთი. აქვს 1 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 34,36, ISBN 978-99928-20-35-3.
ბექას ქუჩა

ბექას ქუჩა — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (საბურთალო); ალექსანდრე ყაზბეგისა და ვაჟა-ფშაველას გამზირებს შორის. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 34, ISBN 978-99928-20-35-3.
ბეღლეთის ქუჩა

ბეღლეთის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ელია); საინგილოს ქუჩიდან თამაზ მუჯირიშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. 1938 წლამდე გარგალის ქუჩა ერქვა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 34, ISBN 978-99928-20-35-3.
ბზიფის ქუჩა

ბზიფის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მდებარეობს ისნის რაიონში (ელია); იწყება საინგილოს ქუჩიდან და გრძელდება ბზიფის შესახვევამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. აქვს ერთი შესახვევი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 34, ISBN 978-99928-20-35-3.
ბიჭვინთის ქუჩა

ბიჭვინთის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, გლდანის რაიონში (ავჭალა); ალექსანდრე მანაგაძის ქუჩიდან მტკვრის ნაპირამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში. ადრე ილია ჭავჭავაძის სახელი ერქვა. ქუჩაზეა წმინდა იოანე ნათლისმცემლის შობის ეკლესია (XVIII საუკუნე), ზაქარიას და ელისაბედის დედათა მონასტერი. აქვს 1 შესახვევი, 4 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 34, ISBN 978-99928-20-35-3.
ბოგვის ქუჩა

ბოგვის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ღრმაღელე); ხევიდან მთის ფერდობამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში. ყოფილ მე-8 ქუჩას ბოგვის ქუჩა ეწოდა 50-იან წლებში. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 34, ISBN 978-99928-20-35-3.
ბოდავის II ქუჩა

ბოდავის II ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (სვანეთისუბანი). დასაწყისი გუმათის ქუჩიდან. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. 40-იან წლებში მიხეილ ვოდოპიანოვის სახელი ერქვა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 34, ISBN 978-99928-20-35-3.
ბოდავის I ქუჩა

ბოდავის I ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (სვანეთისუბანი); პაატა სააკაძის ქუჩიდან არსენალის ხევამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 34, ISBN 978-99928-20-35-3.
ბოდბის ქუჩა

ბოდბის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (შავი სოფელი); სამასი არაგველის III შესახვევიდან შავსოფლის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის I ნახევარში. 1960 წლამდე შესახვევი იყო. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 34, ISBN 978-99928-20-35-3.
ტონგის ეროვნული საკალათბურთო ნაკრები

ტონგის ეროვნული საკალათბურთო ნაკრები — წარმოადგენს ტონგას საერთაშორისო საკალათბურთო შეჯიბრებებში. ნაკრები არის ფიბა ოკეანეთი-ს წევრი. გუნდს ფიბა ოკეანეთის ჩემპიონატზე მონაწილეობა არასოდეს არ მიუღია. 1989 : ? 1993 : 02 ﻿ 1997 : ? 2001 : ? 2005 : ? 2009 : ? 2013 : 01 ﻿ ↑ „FIBA Ranking Presented by Nike“ australiabasket.com დაარქივებული 2008-12-16 საიტზე Wayback Machine.
ბოლნისის ქუჩა

ბოლნისის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ნავთლუღი); ბერი გაბრიელ სალოსის გამზირიდან სოლომონ დოდაშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის ბოლოს. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც სახელოსნოს ქუჩა. 1960-იან წლებში ალექსანდრე აბაშელის სახელი დაერქვა. ბოლნისის ქუჩა ეწოდა 1965 წელს, აქვს 1 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 34, ISBN 978-99928-20-35-3.
ზაურ ბოლქვაძის ქუჩა

ზაურ ბოლქვაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (საბურთალო); პეკინის შესახვევიდან ნატახტრის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. ადრე ერქვა ახალშენის V ქუჩა, თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ენგურის ქუჩა. 2003 წელს ეწოდა ზაურ ბოლქვაძის სახელი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 34, ISBN 978-99928-20-35-3.
ტყობა-ერდი

ტყობა-ერდი, თხაბა-იერდის ეკლესია (ინგუშ.: ТкъобIa–Ерды) — შუა საუკუნეების ქართული ტაძარი ინგუშეთში, ჯეირაჰ-ასინის მუზეუმ-ნაკრძალის ტერიტორიაზე. ნასოფლარ ხაირახიდან 200–300 მეტრის დაშორებით. ძეგლი პირველად აღწერა რუსეთის არმიის კვარტერმეისტერმა შტედერმა 1781 წელს. ნანგრევები მოიცავს ოთხ ძირითად სამშენებლო ფენას, რომელთაგან პირველი მე-9-10, ხოლო უკანასკნელი მე-15-16 საუკუნეებს განეკუთვნება. ტყობა-ერდი ერთ-ერთია იმ ტაძართაგან რომელიც ქართველმა მისიონერებმა ააგეს ვაინახურ ტომებში ქრისტიანობის გასამტკიცებლად. იგი თავდაპირველად სამეკლესიიანი ბაზილიკა იყო, ტიპური შუა საუკუნეების ქართული არქიტექტურისთვის. გვიანდელ დეტალებში შეინიშნება აგრეთვე ადგილობრივი ხუროთმოძღვრული ტრადიციის კვალიც. შემორჩენილია რელიეფური გამოსახულებების, ორნამენტების და ქართული ასომთავრული წარწერების ფრაგმენტები. ტაძარი შეტანილია რუსეთის ფედერალური მნიშვნელობის ძეგლთა ნუსხაში, თუმცა ჩეჩნეთის მეორე ომის დროიდან მახლობლად განლაგებული რუსეთის სამხედრო პოლიგონი და სამხედროთა უდიერი მოპყრობა ადგილობრივი სიძველეებისადმი დიდ საფრთხეს უქმნის ტყობა-ერდის, რის წინააღმდეგაც არაერთხელ გამოსულან ინგუში პოლიტიკური და საზოგადო მოღვაწეები, თუმცა უშედეგოდ. ტაძრის ხედი სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან. ფოტ. ლ. როგოზინსკი ვ. მილერის 1888 წლის ჩანახატები სარკმელი ტაძრის სამხრეთ ფასადზე ტაძრის გალავნის შესასვლელი სარკმელი ტაძრის სამხრეთ ფასადზე ბარელიეფი ქართული ასომთავრული წარწერით ტაძრის დასავლეთ ფასადზე ტყობა-ერდის ტაძრის კარნიზი საერთო ხედი ტაძრის გეგმა ტაძრის ჭრილი სიგრძეზე ბარელიეფები ტაძრის სამხრეთი შესასვლელი „ა. ქალდანი, „ქართული წარმომავლობის ქრისტიანული ძეგლები ინგუშეთში““, // ჟურ. ძეგლის მეგობარი, №. 78 თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1987 წელი. — გვ. 15 „ლ. ხიმშიაშვილი, მ. ანთაძე, „ტყობა–ერდის სარესტავრაციო სამუშაოების შედეგები““, // ჟურ. ძეგლის მეგობარი, №. 26 თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1971 წელი. — გვ. 65-75 Хевсаков, Владимир Владимирович. Генезис религиозных воззрений ингушей: Дис. канд. ист. наук: 07.00.02 დაარქივებული 2007-10-14 საიტზე Wayback Machine. . Владикавказ, 2004. В. Миллер, „Археологические наблюдения в области Чеченцев“ (Мат. по археологии Кавказа), вып. 1, Москва, 1889 г., Т 12. ст. 8-24. Д. Бакрадзе, (Мат. по археологии Кавказа), вып. 1, Москва, 1909 г., Т 12. ст. 25. Г. К. Мартиросян, Нагорная Ингушетия (Изв. ингуш. научно-ислед. института краеведения, Владикавказ, 1928 г., ст. 46-48. მ. ჯანაშვილი, „შესანიშნავი ნაშთი“, ივერია, 1895 წ., № 132. ტყობა-ერდის ეკლესია დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine. ტყობა-ერდის ეკლესია (საქართველოს და ჩრდილოეთ კავკასიელი ხალხის ურთიერთობა ტყობა-ერდის ეკლესიის მაგალითზე) დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine. М. Озиев. Памятники Ингушетии: Храм Тхаба- Ерды დაარქივებული 2007-09-30 საიტზე Wayback Machine. . Ingushetiya.ru. 2007. Горная Ингушетия: у подножия храма вновь гремят орудия დაარქივებული 2007-09-27 საიტზე Wayback Machine. . Ingushetiya.ru. 2007. Г.Г. Гамбашидзе - Из истории связей Грузии Ингушетии в средние века დაარქივებული 2007-09-28 საიტზე Wayback Machine. . ↑ Städer, „tagebuch einer reise die im jahr 1781 von der grenzfestung Mosdok nach dem innern Kaukasus und genommen worden“, st. Petersburg, 1797, გვ. 38-40
ბორბალოს ქუჩა

ბორბალოს ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (მთაწმინდა); ცხემის ქუჩიდან პოლიკარპე კაკაბაძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის 80-იან წლებში. თავდაპირველად ქეთევანის შესახვევი ერქვა, შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში. 1923 წელს გრიგორი ზინოვიევის სახელი ეწოდა, თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ბორბალოს შესახვევი, თბილისის ქუჩების 1940 წლის ცნობარში — როგორც ბორბალოს ქუჩა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 34, ISBN 978-99928-20-35-3.
ალექსანდრე ბოროდინის ქუჩა

ალექსანდრე ბოროდინის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი); ქეთევან დედოფლის გამზირიდან ალექსანდრე წურწუმიას ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის II ნახევარში. თბილისის 1876 წლის გეგმაზე დატანილია ხაზოვანი I ქუჩის სახელწოდებით. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც ნუხის ქუჩა, 1960-იან წლებში ალექსანდრე ბოროდინის სახელი დაერქვა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 34, ISBN 978-99928-20-35-3.
მურმან ლებანიძის ქუჩა

მურმან ლებანიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, დიდუბის რაიონში (დიდუბე); დავით აღმაშენებლის გამზირიდან მიხეილ წინამძღვრიშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის II ნახევარში. ქალაქის 1895 წლის გეგმაზე ქუჩა აღნიშნულია ფერდინანდ კოტრინის (მსხვილი კაპიტალისტი და მეწარმე, საქორწინო ეტლების მფლობელი) სახელით (ახლანდელი დავით აღმაშენებლის გამზირისა და ბორჯომის ქუჩის კუთხეში იდგა მისი სახლი), შემდეგ ერქვა კოტრინი-როლოვის ქუჩა. 1900 ეწოდა ბორჯომის ქუჩა. შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში. 2011 წელს ქუჩას მურმან ლებანიძის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 31, ISBN 978-99928-20-35-3. ↑ „თბილისის შვიდ ქუჩას სახელი გადაერქვა“. ghn.ge. 28 იანვარი, 2011. ციტირების თარიღი: 24 მარტი, 2023. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება)