laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ირაკლი სესიაშვილი

ირაკლი სესიაშვილი (დ. 11 იანვარი, 1974, თბილისი) — ქართველი სამოქალაქო უფლებების დამცველი, ფილოლოგი. 1995 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დასავლეთ ევროპის ფაკულტეტი. 1996 წელს — ჰაიდელბერგის უნივერსიტეტის გერმანისტიკის ფაკულტეტი. 1997 წელს — ჰამბურგის უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი. 1995–1996 წლებში იყო გერმანული ჟურნალ „Kaukasische Post“–ის რედაქტორი. 1980–2003 წლებში მუშაობდა ჟურნალ საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციის რედაქტორად. 1995–2003 წლებში — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გერმანული ენის ლექტორი. 2004 წელს იყო საქართველოს სახალხო დამცველის აპარატის სამხედრო მომსახურეთა უფლებების დამცველი. არის ავტორი წიგნებისა: „ქართული ჯარი კანონსა და სინამდვილეს შორის“(2001), „წვევამდელთა უფლებები“ (1998), „ჯარისკაცთა უფლებები“ (1999), „ოფიცერთა უფლებები“ (2000), „ჯარი და დემოკრატია“ (2006), „სამხედრო მომსახურეთა უფლებები და ფუნდამენტური თავისუფლებანი ეუთოს ქვეყნებში“ (2008). 2012-2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“. 2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თელავისა და ყვარლის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. 2020 წლიდან იყო საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. 2021 წლის 13 მაისს დაინიშნა საქართველოს პრემიერ-მინისტრის მრჩევლად თავდაცვისა და უსაფრთხოების საკითხებში. 25 მაისს სადეპუტატო უფლებამოსილება შეუჩერდა, ჩაანაცვლა გელა სამხარაულმა. ირაკლი სესიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ირაკლი სესიაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ საქართველოს პარლამენტის 2020 წლის 31 ოქტომბრის არჩევნები შეაჯამა. ცესკო (2020-12-03). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-12-15. ციტირების თარიღი: 19 დეკემბერი, 2020. ↑ „პრემიერის მრჩევლად თავდაცვისა და უსაფრთხოების საკითხებში ირაკლი სესიაშვილი დაინიშნა“. პუბლიკა. 13 მაისი, 2021. ციტირების თარიღი: 2 ივნისი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ „ირაკლი სესიაშვილს სადეპუტატო უფლებამოსილება შეუჩერდა“. IPRESS.GE. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-06-02. ციტირების თარიღი: 2 ივნისი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ „პარლამენტმა დაამტკიცა 3 ახალი პარლამენტარის უფლებამოსილება“. რადიო თავისუფლება. ციტირების თარიღი: 2 ივნისი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება)
დავით სონღულაშვილი

დავით სონღულაშვილი (დ. 1 იანვარი, 1983) — ქართველი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი. 2004 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი ეკონომიკური ინფორმატიკის მიმართულებით. 2001 წელს, სტუდენტური გაცვლითი პროგრამის ფარგლებში, ეკონომიკურ მეცნიერებებს სწავლობდა მანჩესტერის მეტროპოლიტენის უნივერსიტეტში; 2002-2006 წლებში „კავკასიის ბიზნეს სკოლაში“ დაეუფლა ბიზნესის ადმინისტრირებას; 2007-2009 წლებში გრენობლის უმაღლეს სკოლაში გაიარა საერთაშორისო ბიზნესის სამაგისტრო პროგრამა და მიენიჭა მაგისტრის აკადემიური ხარისხი. 2003 წელს ტელეკომპანია „მზე“, გაყიდვების მენეჯერი; 2004 წელს საქართველოს ეკონომიკის მინისტრის თანაშემწე; საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს ადმინისტრაციის უფროსი; 2004-2006 წლებში სს „საქართველოს ბანკის“ შესყიდვების დეპარტამენტის დირექტორი; 2007-2016 წლებში იყო შპს „ედრესის“ მმართველი დირექტორი. 2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი (გურჯაანის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. 2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი (საგარეჯოს, გურჯაანის, სიღნაღისა და დედოფლისწყაროს მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. დავით სონღულაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი დავით სონღულაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ საქართველოს პარლამენტის 2020 წლის 31 ოქტომბრის არჩევნები შეაჯამა. ცესკო (2020-12-03). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-12-15. ციტირების თარიღი: 19 დეკემბერი, 2020.
პიაოზერო

პიაოზერო (რუს. Пяозеро) — ტბა რუსეთში, კარელიის რესპუბლიკაში. 1966 წლიდან კუმის წყალსაცავის ნაწილია. მდებარეობს ტექტონიკურ ქვაბულში, ზღვის დონიდან 109,5 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 659 კმ². ტბის ქვაბული მყინვარულ-ტექტონიკური წარმოშობისაა. ტბის ფორმა არასწორია და წაგრძელებული. სიგრძე 79 კმ, სიგანე 30 კმ. მაქსიმალური სიღრმე 49 მ. ნაპირები შეჭრილ-შემოჭრილია, ბევრია ყურე. სანაპირო ხაზის სიგრძეა 256 კმ. ნაპირები მაღალია, ქვიანი ან ქვიშიანია, დაფარულია ტყით. ტბაში სულ 66 კუნძულია, რომელთა საერთო ფართობია 96,1 კმ². ყველაზე დიდ კუნძულებზე დგას ქოხები, სადაც მეთევზეები ცხოვრობენ. ძირითადი შენაკადია მდინარე ოლანგა. ტბაზე გაედინება მდინარე კოვდა, რომელსაც ტბაში შესართავამდე სოფიანგა ეწოდება, ხოლო ტბიდან გამოსვლის შემდეგ კუნდოზიორკა. წყალცვლა შენელებულია. გამოიყენება ელექტროენერგიის მისაღებად და წყალმომარაგებისათვის. განვითარებულია ხე-ტყის დაცურება და თევზჭერა. იყინება ნოემბრის შუა რიცხვებში, ყინულისგან თავისუფლდება მაისში. გვხვდება თევზის 16 სახეობა, რომელთაგან სარეწაო მნიშვნელობისაა ევროპული ჭაფალა, სიგი, პალია, კუმჟა, ღლაბუტა, ქორჭილა და ჩვეულებრივი ცქიმურა, მეორეხარისხოვანია წერი, ნაფოტა, ჰარიუსი, მტკნარი წყლის ჩიქვი და კაპარჭინა. რუსეთის ტბები ↑ 1.0 1.1 Пяозеро // Научно-популярная энциклопедия «Вода России» ↑ Озеро Пяозеро (Лоухский район, Республика Карелия)
ვიგოზერო

ვიგოზერო, ვიგოზეროს წყალსაცავი (რუს. Выгозеро) — წყალსაცავი რუსეთში, კარელიის რესპუბლიკაში. შეიქმნა 1933 წელს თეთრი ზღვა-ბალტიის არხის მშენებლობის დროს ვიგოზეროსა და მდინარე ქვემო ვიგის წყლის შეგუბებით. ზედაპირის ფართობი 1143 კმ² (საკუთრივ ვიგოზეროსი 560 კმ²), მაქსიმალური სიღრმე 18 მ. სანაპირო ხაზი შეჭრილ-შემოჭრილია. ტბაში სულ 529 კუნძულია, რომელთა საერთო ფართობია 126 კმ². საზრდოობს თოვლისა და წვიმის წყლით. წყლის დონის რყევა 0,5–1,3 მ. იყინება ოქტომბრის ბოლოსა და ნოემბრის დასაწყისში, ყინულძვრა შუა მაისშია. ერთვის მდინარეები: ზემო ვიგი, ვოჟმა, სეგეჟა და ონდა. გამოედინება მდინარე ქვემო ვიგი, რომელიც მთლიანად დარაბვულია. არეგულირებს სეზონურ ჩამონადენს სანაოსნო და ენერგეტიკული მიზნით. განვითარებულია თევზჭერა. გვხვდება თევზის 11 სახეობა, რომელთაგან ძირითადი სარეწაო მნიშვნელობისაა კაპარჭინა, ევროპული ჭაფალა, წერი, ღლაბუტა, ქორჭილა და ნაფოტა. ამჟამად ტბაში აკლიმატიზებულია ჩვეულებრივი ფარგა. ვიგოზეროს აღმოსავლეთ ნაპირზეა ქალაქი სეგეჟა. რუსეთის ტბები ვიგოზერო — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) ↑ 1.0 1.1 Выгозеро // Научно-популярная энциклопедия «Вода России» ↑ Выгозеро // Большая советская энциклопедия
თეთრი ზღვა-ბალტიის არხი

თეთრი ზღვა-ბალტიის არხი (რუს. Беломорско-Балтийский канал) — სანაოსნო არხი, რომელიც აერთებს თეთრ ზღვას ონეგის ტბასთან, წყლის გზის ნაწილი თეთრსა და ბალტიის ზღვებს შორის. სიგრძე 227 კმ, მათ შორის 37 კმ ხელოვნური წყლის გზაა. აღმართულია დაბა პოვენეციდან წყალგამყოფი ბიეფისაკენ (7 რაბი, ეგრეთ წოდებული პოვენეცის კიბე სამხრეთ კალთაზე), შემდეგ ეშვება (12 რაბი, რეგულირებადი ტბები მაქტოზერო, ვიგოზერო და სხვა ჩრდილოეთ კალთაზე) და ქალაქ ბელომორსკთან შედის თეთრ ზღვაში; ტრასაზე 15 კაშხალია, 49 ჯებირი და 12 წყალჩასაშვები. თეთრი ზღვა-ბალტიის არხი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული)
ერეკლე ტრიპოლსკი

ერეკლე ტრიპოლსკი (დ. 24 სექტემბერი, 1951, თბილისი) — ქართველი პედაგოგი, პოლიტიკოსი, რეჟისორი. 1974 წელს დაამთავრა თბილისის უცხო ენათა პედაგოგიური ინსტიტუტის ინგლისური ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი, ხოლო 1988 წელს საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტი კინორეჟისორის სპეციალობით. 1974 წელს იყო ეკონომიკისა და სამართლის ინსტიტუტის ლაბორანტი; 1975-1984 წლებში მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კინო-ტელე ლაბორატორიის რეჟისორად. 1984-1995 წლებში კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ რეჟისორი; 1995-2003 წლებში ტელეკომპანია მე-9 არხის გენდირექტორი; 2004-2008 წლებში ტელეკომპანია „მზის“ განყოფილების ხელმძღვანელი; 2008 წელს საზოგადოებრივი ტელევიზიის სამეურვეო სამჭოს თავმჯდომარე; 2009-2011 წლებში იყო ტელეკომპანია „ერთსულოვნების“ სამხატვრო ხელმძღვანელი. 2011-2012 წლებში გახდა ტელეკომპანია მე-9 არხის გენდირექტორის მრჩეველი. 2012-2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი (დუშეთის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“. 2016-2020 წლებში — საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. 1985: „ქართული მართლმადიდებელი ეკლესია“ (დოკუმენტური ფილმი) 1990: „გარესჯისა უდაბნო“ (დოკუმენტური ფილმი) 2009: „ქართველი ლეგიონერები“ (დოკუმენტური ფილმი) 1990: „გარესჯისა უდაბნო“ (დოკუმენტური ფილმი) 2001:„ოთხი საუკუნის შემდეგ“ (დოკუმენტური ფილმი) 2010: „გალობის რაინდები“ (დოკუმენტური ფილმი) 2011: „ნეტავი იქ თეატრი არის?!“ (დოკუმენტური ფილმი) 1984:„ადამიანთა სევდა“ ერეკლე ტრიპოლსკი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ერეკლე ტრიპოლსკი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ერეკლე ტრიპოლსკი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
1044

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: 1044 1044 (ათას ორმოცდაოთხი) წელი — იულიუსის კალენდრის ნაკიანი წელიწადი, რომლის პირველი დღეა კვირა. ეს წელი არის XI საუკუნის მე-5 დეკადის მე-4 წელი. ბაგრატ IV ცდილობს კახეთის შემოერთებას, მაგრამ ხელს უშლის ზურგიდან აჯანყება ლიპარიტ ბაღვაშისა ბირმაში გამეფდა ანავრატა - პაგანთა დინასტიის დამაარსებელი მთავარი სტატია: კატეგორია:დაბადებული 1044. მთავარი სტატია: კატეგორია:გარდაცვლილი 1044. საქართველო საქართველოს სამეფო : ბაგრატ IV, ძე გიორგი I-ისა - ერთიანი საქართველოს მეფე (1027 - 1072) კახეთის სამთავრო : გაგიკი - კახეთის ქორეპისკოპოსი (1029 - 1058) თბილისის საამირო : ჯაფარ III იბნ ალი - თბილისის ამირა (1012-1045) საქართველოს ეკლესია : მელქისედეკ I - საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი (1039 - 1045) (მეორეჯერ) სამხრეთი კავკასია ანისის სამეფო : გაგიკ II - ანისის (შირაკის) მეფე (1042-1045) ვანანდის სამეფო : გაგიკ-აბასი - ვანანდის (ყარსის) მეფე (1029-1065) სიუნიკის სამეფო : სუმბატ II - სიუნიკის მეფე (1019-1070) სამხრეთ-დასავლეთი აზია ბიზანტიის იმპერია : კონსტანტინე IX მონომახი - ბიზანტიის იმპერატორი (1042 - 1055) სელჩუკთა სახელმწიფო : თოღრულ-ბეგი - სულთანი (1038 - 1063) ღაზნევიდების სახელმწიფო : მაუდიდ I - სულთანი (1041 - 1050) ბაღდადის სახალიფო : ალ-ქაიმი - ბაღდადის ხალიფა (1031 - 1075) აღმოსავლეთი ევროპა კიევის რუსეთი : იაროსლავ I ბრძენი – დიდი მთავარი (1019-1054) პოლონეთი : კაზიმირ I – დიდი მთავარი (1039-1058) დასავლეთი ევროპა საღვთო რომის იმპერია : ჰაინრიხ III - გერმანიის მეფე და საღვთო რომის საღვთო იმპერიის იმპერატორი (1039 – 1056) საფრანგეთი : ანრი I - საფრანგეთის მეფე (1031 - 1060) ინგლისი : ედვარდ III აღმსარებელი - ინგლისის მეფე (1042 - 1066) წმინდა საყდარი : ბენედიქტ IX - რომის პაპი (1032 - 1044)
მერაბ ქვარაია

მერაბ ქვარაია (დ. 13 ივლისი, 1972, ზუგდიდი) — ქართველი ეკონომისტი, იურისტი, პოლიტიკოსი. 1994 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი. 1995–1998 წლებში სამეგრელო-ზემო სვანეთის კონტროლის პალატა, უფროსი ინსპექტორი; 1998–2002 წლებში ზუგდიდის საკრებულოს წევრი, სარევიზიო კომისიის თავმჯდომარე; 2001–2002 წლებში შემოსავლების სამინისტროს ზუგდიდის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის უფროსის მოადგილე; თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ზუგდიდის ფილიალის ლექტორი; 2002–2005 წლებში ზუგდიდის საკრებულოს წევრი, იურიდიული კომისიის თავმჯდომარე; 2004–2005 წლებში საქართველოს კონტროლის პალატის ადგილობრივი ბიუჯეტის დეპარტამენტის სამმართველოს უფროსის მოადგილე; 2012 წელს საქართველოს პარლამენტის პოლიტპატიმრებზე მომუშავე კომისიის წევრი; 2013–2014 წლებში ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის გამგებლის მოადგილის მოვალეობის შემსრულებელი; 2014–2016 წლებში ზუგდიდის საკრებულოს წევრი, საკრებულოს თავმჯდომარე. 2016–2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი (N65 ოლქის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. 2023 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პატიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. პარლამენტში შევიდა როგორც გიორგი ხელაშვილის ადგილმონაცვლე. მერაბ ქვარაია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი მერაბ ქვარაია — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ „პარლამენტში „ქართული ოცნების“ 5 დეპუტატის ადგილმონაცვლედ გიორგი ჩაკვეტაძე, თენგიზ შარმანაშვილი, მერაბ ქვარაია, სალომე ქურასბედიანი და ირაკლი კირცხალია შევლენ, რომელთა უფლებამოსილების საკითხს ხვალ განიხილავენ“. www.interpressnews.ge. 3 აპრილი, 2023. ციტირების თარიღი: 21 თებერვალი, 2024. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება)
უესტმინსტერი (ლონდონის ბორო)

უესტმინსტერი (ინგლ. City of Westminster) — ბორო შიდა ლონდონში, რომელსაც ამავდროულად სიტის სტატუსი აქვს. ის მოიცავს დიდი ლონდონის ცენტრალურ არეალს, მათ შორის უესტ-ენდის უდიდეს ნაწილს. უესტმინსტერის ბორო მას შემდეგ შეიქმნა, რაც 1965 წელს დიდი ლონდონის საგრაფო ჩამოყალიბდა. არაერთი დიდი პარკისა და ღია სივრცის მიუხედავად, უესტმინსტერის სიმჭიდროვე მაღალია. ლონდონის არაერთი ღირსშესანიშნაობა სწორედ აქ მდებარეობს, მათ შორის: სენტ-ჯეიმზის სასახლე, ბაკინგემის სასახლე, უესტმინსტერის სასახლე და დაუნინგ-სტრიტი 10. უესტმინსტერის სამმართველოს საიტი Westminster, by Sir Walter Besant and Geraldine Edith Mitton and A. Murray Smith, 1902, from Project Gutenberg უესტმინსტერის სამმართველოს YouTube-ის არხი West End Extra ადგილობრივი გაზეთი
პუდინგ-ლეინი

პუდინგ-ლეინი (ინგლ. Pudding Lane) — პატარა ქუჩა ლონდონში. ფართოდ ცნობილია ტომას ფარინერის საცხობით, სადაც გაჩნდა ლონდონის დიდი ხანძარი 1666 წელს. ის მდებარეობს ლონდონის ხიდისა და ხანძრის მონუმენტის ახლოს, ისტორიულ ლონდონის სიტიში. პუდინგ-ლეინი იყო მსოფლიოს ერთ-ერთი პირველი ცალმხრივი ქუჩა. ქუჩის უახლოესი მეტროსადგური არის მონუმენტი. ↑ One-way streets are a surprisingly old (and dangerous) idea (2 May 2015). ციტირების თარიღი: 14 December 2018.
ბესტუჟევის ჯიში

ბესტუჟევის ჯიში — მსხვილი რქოსანი საქონლის ერთ-ერთი უძველესი სამამულე ჯიში სახორცე-მერძეული მიმართულებისა. გამოყვანილია XVIII საუკუნის ბოლოს – XIX საუკუნის 1-ლ ნახევარში მესაქონლე ს. პ. ბესტუჟევისა (აქედან სახელწოდება) და მისი მიმდევრების მიერ ციმბირის გუბერნიის სოფელ რეპიოვკაში (ახლანდ. ნოვოსპასკოეს რაიონი, ულიანოვსკის ოლქი, რუსეთი) ადგილობრივი საქონლის რთული კვლავწარმოებითი შეჯვარების მეთოდით შორტჰორნის, ჰოლანდიური, ხოლო მოგვიანებით სიმენტალური, ვილსტერმარშული და ზოგიერთი სხვა ჯიშის კუროებთან. პროდუქტიულობის მიმართულების მიხედვით განირჩევა სხეულის აგებულების ორი ტიპი — სახორცე-მერძეული და სარძევე-მეხორცული. ფერად წითელია (ქერა-წითლიდან ალუბლისფრამდე), ზოგჯერ თავზე, მუცლის ქვედა მხარეს და ჯიქანზე თეთრი ნიშნები აქვს. თანამედროვე საქონელს საშუალო სიმაღლე, წაგრძელებული მასიური ტანი და მაგარი ჩონჩხი აქვს. ჯიქანი საშუალო ზომისაა, მუსკულატურა საკმაოდ განვითარებული. მწარმოებელი კუროს (ბუღას) ცოცხალი მასაა 850 კგ (უდიდესი — 1200 კგ-მდე), სახორცე-მერძეული ფურისა 600—650, სარძევე-მეხორცულისა — 500—550. მონაწველი საშუალოდ 3000–3200 კგ რძეს შეადგენს, საშენ ნახირებში — 4000 კგ-ს (ლაქტაციის 305 დღეზე), მეწინავე მეორნეობებში — 5000 კგ-მდე ადის, რეკორდული მონაწველია 10386 კგ რძე; რძის ცხიმიანობა საშუალოდ 3,8–3,9% (ზოგადად 3,5–5%). ნაყოფიერება — 100% და მეტი. კარგად აკლიმატიზდება და აქვს პროდუქტიულობის მრავალწლოვანების ერთ-ერთი საუკეთესო მაჩვენებელი. მალმწიფადია, კარგად იკიდებს ქონს და სუქდება. ნაკლავის გამოსავალი 60%-მდეა. გამძლეა ძროხის ლეიკემიის ვირუსის (Bovine leukemia virus) მიმართ. სანაშენე სამუშაოები ჩატარდა ჯიშის მონაწველისა და ჯიქნის ხარისხის გაუმჯობესების მიზნით. იყენებენ სხვა ჯიშების გასაუმჯობესებლად. 1990-იანი წლებიდან ფართოდ მიმდინარეობს ბესტუჟევის ჯიშის ფურების შეჯვარება ჰოლშტინური ჯიშის წითელ-ჭრელ კუროებთან. გავრცელებულია ბაშკირეთში, თათრეთში, ულიანოვსკისა და სამარის ოლქებში, შეადგენს რუსეთის მერძეული საქონლის მთლიანი რაოდენობის 2%-ს. Красота В. Ф., Лобанов В. Т., Бабушкина В. А., Бестужевский скот, М., 1952; Скотоводство. Крупный рогатый скот, т. 1, М., 1961; Красота В. Ф. Бестужевская порода // Большая советская энциклопедия, т. 3 — М. : Советская энциклопедия, 1970; Лискун Е. Ф. Крупный рогатый скот. М., 1951; Толманов А. А., Катмаков П. С., Гавриленко В. П. Бестужевская порода: эволюция, прогресс, сохранение генофонда. Ульяновск, 2000; Стрекозов Н. И., Сельцов В. И. Бестужевская порода // Большая российская энциклопедия. т. 3. — М., 2005. — стр. 427-428. ↑ Rischkowsky, Barbara; Pilling, D. (eds.) (2007) The State of the World's Animal Genetic Resources for Food and Agriculture. Rome: Food and Agriculture Organization of the United Nations, გვ. 107. ISBN 9789251057629. ციტირების თარიღი: 20.5.2020.
ლონდონის მუზეუმი

ლონდონის მუზეუმი (ინგლ. Museum of London) — მუზეუმი, რომელიც ეძღვნება გაერთიანებული სამეფოს დედაქალაქის ისტორიას პრეისტორიული ხანიდან დღევანდელ დღემდე. ის მდებარეობს სიტიში ლონდონის კედელზე. მუზეუმი წმინდა პავლეს საკათედრო ტაძრიდან რამდენიმე წუთის სავალზეა ჩრდილოეთით. ლონდონის მუზეუმი წარმოადგენს მსოფლიოში უმსხვილეს ურბანული ისტორიის კოლექციას, ექვსი მილიონი ექსპონატით. ↑ ALVA – Association of Leading Visitor Attractions. ციტირების თარიღი: 27 July 2019. ↑ Maev Kennedy (20 May 2016). „Off to market: Museum of London shows off its new Smithfield site“. The Guardian. ციტირების თარიღი: 22 May 2016.
მანიჩ-გუდილო

მანიჩ-გუდილო (რუს. Маныч-Гудило) — დიდი მარილიანი ტბა რუსეთში, ყალმუხეთის, სტავროპოლის მხარისა და როსტოვის ოლქის ტერიტორიებზე. მდებარეობს კუმა-მანიჩის ღრმულის ცენტრალურ ნაწილში, ზღვის დონიდან 12,8 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 344 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 8 მ. გადაჭიმულია სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან ჩრდილო-დასავლეთისაკენ. ნაპირები დაჭაობებულია. სანაპირო ხაზი ძლიერ არის შეჭრილ-შემოჭრილი. ტბიდან გამოედინება მდინარე მანიჩი, რომელიც ერთვის მდინარე დონს. საზრდოობს თოვლის წყლით. წყლის დონე მაღალია მარტსა და მაისში, დაბალია ოქტომბერ-დეკემბერში. არ იყინება ყოველ წელს, იძგიფება საშუალოდ 2,5 თვე. არის რამდენიმე კუნძული. ყველაზე დიდი კუნძულები განლაგებულია ტბის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. აღსანიშნავია კუნძულები ვოდნი და პტიჩი. მანიჩ-გუდილო რელიქტური წარმოშობისაა; წარმოადგენს დიდი წყალსატევის რელიქტს, რომელიც ისტორიამდელ დროში აერთებდა კასპიისა და შავ ზღვებს. მანიჩ-გუდილოდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით განლაგებულია მარილიანი ტბები პატარა მანიჩი და მწარე-მლაშე ტბა მანიჩი. 1930-იან წლებში შევიდა პროლეტარსკის წყალსაცავის შემადგენლობაში. ტბის სიახლოვესაა დასახლებული პუნქტები. 1994 წლის 13 სექტემბრიდან ტბა დაცულია რამსარის კონვენციით. მანიჩ-გუდილო — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) ↑ Маныч-Гудило | Научно-популярная энциклопедия «Вода России» ↑ Маныч-Гудило | Большая советская энциклопедия ↑ Lake Manych-Gudilo | Ramsar Sites Information Service
რუხი ყანჩა

რუხი ყანჩა (ლათ. Ardea cinerea) — ფრინველი ყანჩისებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 90–98 სმ, მასა 2 კგ-მდე, ფრთების შლილი 175–195 სმ. საერთო შეფერილობა ვეჟან-რუხია, თავზე, კისერსა და მუცელზე თეთრი მონაკვეთებით. ახასიათებს შავი ზოლი თვალებს ზემოთ, რომელიც გადადის „ნაწნავში“. ახალგაზრდა ფრინველები უფრო მეტად ერთფეროვნები არიან, ფერად რუხი, „ნაწნავის“ გარეშე. ფეხები და ნისკარტი მოყვითალო-მწვანედან ჟანგმიწოვანამდეა, ნისკარტთან არსებული კანის შიშველი მონაკვეთი მოცისფრო ან მომწვანო. ფრენის დროს კარგად ჩანს კონტრასტული ღია რუხი და შავი ფრთები. გამოსცემს მოკლე დაბალ ჩხავანა ხმებს, ბარტყი — ყიყინა და სისინას. გავრცელებულია ევრაზიისა და აფრიკის დიდ ნაწილში, ტიბეტში ადის ზღვის დონიდან 4000 მეტრამდე; გვხვდება საქართველოშიც, როგორც წესი, მთელი წლის განმავლობაში. იზამთრებს დასავლეთ ევროპაში, წინა და სამხრეთ აზიაში, აფრიკაში. გადამფრენი, ზოგან მკვიდრი ფრინველია. მიგრირებს მარტო, ხშირად — ღამით, დღისით საკვებ ბიოტოპებში იკრიბებიან ჯგუფებად. ჩვეულებრივ წყალთან ახლოს, ხეებით შემოფარგლულ წყალმარჩხ წყალსატევებთან ცხოვრობს, ზოგჯერ მინდვრებშიც შეინიშნება. ფრენს ჩქარა, რა დროსაც ფეხებს უკან იშვერს, ფრთები კი ფართო ჩანს. ძირითადად იკვებება 500 გრამამდე მასის თევზებით. ბუდობისათვის უპირატესად ირჩევს მაღალ ხეებს (მ. შ. ფიჭვს); ზოგიერთი კოლონია 100 წლის მანძილზეც არსებობს. ბუდე (ჩვეულებრივ, ყოველ წელს განახლებული) დიამეტრით 80, ხოლო სიმაღლეში 60 სმ-ია. დედალი აპრილის პირველ ნახევარში დებს 3–5 (7-მდე) მომწვანო-ცისფერ კვერცხს; ინკუბაცია 21-დან (ტროპიკებში) 27 (ზომიერ განედებში) დღემდე გრძელდება. ცოცხლობს 25 წლამდე. არეალის ფარგლებში ყანჩის ყველაზე მეტად ჩვეული სახეობაა. Коблик Е. А. СЕРАЯ ЦАПЛЯ // Большая российская энциклопедия. т. 30. — М., 2015. — стр. 41. ↑ კუტუბიძე მ., ფრინველების ნომენკლატურული ტერმინოლოგია, თბ.: „მეცნიერება“, 1973. — გვ. 90, 162, 192. ↑ 2.0 2.1 ჟორდანია რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 622. ↑ 3.0 3.1 გავაშელიშვილი ლ., ჯავახიშვილი ზ., დარჩიაშვილი გ., კოლხეთის ჭარბტენიან ტერიტორიათა ფრინველები, გვ. 28, თბ., 2006, ISBN 99940-857-7-8 ↑ 4.0 4.1 4.2 4.3 Бёме Р. Л., Жордания Р. Г., Кузнецов А. А. Птицы Грузии. — Тб.: «Сабчота Сакартвело», 1987.
კრისტოფერ რენი

სერ კრისტოფერ რენი (ინგლ. Christopher Wren; დ. 30 ოქტომბერი [ძვ. სტ. 20 ოქტომბერი , 1642], 1632 — გ. 8 მარტი [ძვ. სტ. 25 თებერვალი], 1723) — ინგლისელი არქიტექტორი, ასტრონომი, ანატომი, მათემატიკოსი და ფიზიკოსი. მას დაეკისრა პასუხისმგებლობა ლონდონის სიტიში თავიდან აეგო 52 ეკლესია დიდი ხანძრის შემდგომ, 1666 წელს, მათ შორის მის შედევრად მიჩნეული წმინდა პავლეს საკათედრო ტაძარი, რომლის მშენებლობა 1710 წელს დასრულდა. რენმა განათლება ლათინურსა და არისტოტელეს ფიზიკაში ოქსფორდის უნივერსიტეტში მიიღო. იგი იყო ლონდონის სამეფო საზოგადოების ფუძემდებელი და პრეზიდენტი 1680-82 წლებში. მის სამეცნიერო შრომებს აფასებდნენ ისააკ ნიუტონი და ბლეზ პასკალი. ↑ Summerson J. Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ From the 12th century to 1752, the legal year in England began on 25 March Old Style. ↑ Find a Grave — 1996. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q63056"></a> ↑ Oxford Dictionary of National Biography / C. Matthew — Oxford: OUP, 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17565097"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5145336"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q34217"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q217595"></a> ↑ 5.0 5.1 MacTutor History of Mathematics archive — 1994. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q547473"></a> ↑ 6.0 6.1 Lundy D. R. The Peerage <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q67129259"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q21401824"></a> ↑ Wells, John C. (2008), Longman Pronunciation Dictionary (3rd რედ.), Longman, p. 908, ISBN 9781405881180 ↑ Wren, Sir Christopher: Biography from Answers.com. www.answers.com. ციტირების თარიღი: 6 September 2009. ↑ BBC - History - Sir Christopher Wren en-GB. ციტირების თარიღი: 2018-08-31
ტომას ბლუდვორთი

სერ ტომას ბლუდვორთი (ინგლ. Thomas Bloodworth; დ. 13 აპრილი, 1620 — გ. 12 მაისი, 1682) — ინგლისელი ვაჭარი და პოლიტიკოსი. იყო ინგლისის თემთა პალატის წევრი 1660-79 წლებში. ბლუდვორთი იყო ლონდონის ლორდ-მაიორი 1665 წლის ოქტომბრიდან 1666 წლის ოქტომბრამდე და მისი მცდელობები ლონდონის დიდი ხანძრის საწყის ეტაპზე ფართოდ იქნა გაკრიტიკებული, როგორც ქალაქში ზიანის გავრცელების ერთ-ერთი მთავარი მიზეზი. Great Fire history involving Bloodworth, BBC
ჯონ ივლინი

ჯონ ივლინი (ინგლ. John Evelyn; დ. 31 ოქტომბერი, 1620 — გ. 27 თებერვალი, 1706) — ინგლისელი მწერალი, მებაღე და მემუარისტი. ჯონ ივლინის დღიური (მემუარები) მოიცავს მისი ზრდასრულობის პერიოდს 1640 წლიდან, როცა ის სტუდენტი იყო, 1706 წლამდე, როცა ის გარდაიცვალა. იმის გამო, რომ ამ პერიოდში რეგულარულად არ გამოიცემოდა ჟურნალები და გაზეთები, რომლებიც იმდროინდელ ცხოვრებასა და მოვლენებს აღწერდა, ივლინის დღიური ბევრად უფრო დიდი ინტერესის საგნად იქცა, ვიდრე გვიანი პერიოდის მსგავსი ნაშრომები. ივლინის ნაწერი ფარავს ხელოვნების, კულტურის და პოლიტიკის საკითხებს. მათში შესულია: ჩარლზ I-ის სიკვდილით დასჯა, ოლივერ კრომველის აღზევება და საბოლოოდ ბუნებრივი სიკვდილი, ლონდონის შავი ჭირი და დიდი ხანძარი. ივლინის თანამედროვე „მეტოქე“ მემუარისტი სემიუელ პიპსი განსხვავებული სახის დღიურს აწარმოებდა, რომელიც ბევრად მოკლე პერიოდს ფარავდა 1660-დან 1669 წლამდე, თუმცა ჰქონდა ბევრად დიდი სიღრმე. წლების შემდეგ ივლინის დღიური პიპსის ქრონიკების ჩრდილქვეშ მოექცა მე-17 საუკუნის ცხოვრების აღსაწერად. John Evelyn — ნამუშევრები პროექტ „გუტენბერგზე“ ჯონ ივლინი — ნამუშევრები საიტზე Internet Archive The History of the Evelyn Family by Helen Evelyn, London 1915 ივლინის ოჯახის ხე დაარქივებული 2012-03-05 საიტზე Wayback Machine. The John Evelyn archives დაარქივებული 2012-03-09 საიტზე Wayback Machine. at the British Library Who was John Evelyn? დაარქივებული 2012-03-05 საიტზე Wayback Machine. by Guy de la Bédoyère John Evelyn's Diary On-Line დაარქივებული 2021-12-08 საიტზე Wayback Machine. A Page-per-Day Display with Search Engine London's Lost Garden ივლინის ბაღების შესახებ. ↑ Chris Roberts, Heavy Words Lightly Thrown: The Reason Behind Rhyme, Thorndike Press, 2006 (ISBN 0-7862-8517-6)