laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ალესანდრიის პროვინცია

ალესანდრიის პროვინცია (იტალ. Provincia di Alessandria) — პროვინცია იტალიაში, პიემონტის რეგიონში. დედაქალაქია ალესანდრია. პროვინციის ფართობი 3 560 კმ²-ია და ამ მხრივ მესამეა რეგიონში კუნეოსა და ტურინის პროვინციების შემდეგ. მოსახლეობა 430 000 (2005). შედგება 190 კომუნისგან. ჩრდილოეთით ესაზღვრება ვერჩელის პროვინცია, დასავლეთით კი ტურინისა და ასტის პროვინციები. სამხრეთით მისი მოსაზღვრეა ლიგურიის რეგიონი (სავონისა და გენუის პროვინციები), სამხრეთ-აღმოსავლეთით — პიაჩენცის პროვინცია (ემილია-რომანიის რეგიონი), აღმოსავლეთით კი ლომბარდიის პროვინცია პავია. პროვინცია შეიქმნა 1859 წლის 23 ოქტომბრის სამეფო დეკრეტის საფუძველზე, როგორც რამდენიმე პროვინციის კავშირი. 1935 წელს მას გამოეყო ასტის არეალი და ჩამოყალიბდა განცალკევებულ, ასტის პროვინციად. ცხრილში მოცემულია პროვინციის ძირითადი კომუნები მოსახლეობის რაოდენობის მხრივ: იტალიის პროვინციები ოფიციალური საიტი (იტალიური) Official web site for European Sacred Mounts MonferratoArte (იტალიური) A historical and bibliographical directory of artists active in the extra-urban Churches of the Diocese of Casale Monferrato. Laws and Statutes of the Carpeneto commune, 15th century, Center for Digital Initiatives, University of Vermont Libraries დაარქივებული 2011-02-18 საიტზე Wayback Machine.
აკაკი ბაქრაძე (მსახიობი)

აკაკი (კაკო) ბაქრაძე (დ. 29 აგვისტო, 1920, ჭიათურა — გ. 22 აგვისტო, 2011, იქვე) — ქართველი თეატრისა და კინოს მსახიობი, საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი (1970). აკაკი (კაკო) ბაქრაძე დაიბადა 1920 წლის 29 აგვისტოს ჭიათურაში. 1937 წელს დაამთავრა ქ. ჭიათურის პირველი საშუალო სკოლა. იმავე წლიდან მუშაობა დაიწყო ქ. ჭიათურის აკაკი წერეთლის სახელობის სახელმწიფო დრამატულ თეატრში. 1939–1946 წლებში მსახურობდა საბჭოთა არმიაში. აკაკი ბაქრაძე გარდაიცვალა 2011 წლის 22 აგვისტოს, 90 წლის ასაკში. 1967: „მალე გაზაფხული მოვა“ (სტუმარი) რეჟ. ოთარ აბესაძე 1971: „ეპისკოპისი ნადირობაზე“ (აზნაური) რეჟ. ლიანა ელიავა 1971: „მოიტაცეს თამარ ქალი“ (კლიმენტი — თამადა) რეჟ. ლეილა გორდელაძე 1973: „შერეკილები“ (მიზანა) რეჟ. ელდარ შენგელაია 1976: „სიყვარული, ხანძარი და პომპიერო“ რეჟ. გურამ პატარაია 1976: „ბაკულას ღორები“ (პორუჩიკი) რეჟ. ბიძინა რაჭველიშვილი 1977: „სამანიშვილის დედინაცვალი“ (მოძღვარი) რეჟ. ელდარ შენგელაია 1981: „წისქვილი ქალაქის გარეუბანში“ (მეწისქვილე) რეჟ. რეზო ესაძე 1981: „გამოაღეთ ფანჯრები“ (მონადირე) რეჟ. დევი აბაშიძე 1982: „ვერსათრიელა“ (II პალოს ჩამრჭობი) რეჟ. დავით ჯანელიძე 1982: „მარადისობის კანონი“ (კოლმეურნეობის თავმჯდომარე) რეჟ. ვალერიან კვაჭაძე 1989: „ხსოვნა“ (კულტგანყოფილების გამგე) რეჟ. გივი ვეფხვაძე 1990: „ზვარაკი“ რეჟ. გენო ჩირაძე 1970: საქართველოს დამსახურებული არტისტი 1997: ღირსების ორდენის კავალერი 2002: ქ. ჭიათურის საპატიო მოქალაქე აკაკი ბაქრაძე (მსახიობი) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი აკაკი ბაქრაძე კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში აკაკი ბაქრაძე [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
სატევარი

სატევარი, ყელე, ხანჯალი, ყამა — ახლო მანძილზე საბრძოლო და სანადირო ცივი იარაღი. ძველთაგანვე იყო გავრცელებული აღმოსავლეთის ქვეყნებში. ქართული სატევარი ორფხიანი, წვეტიანი, ბრტყელი, ღარიანი მოკლე მახვილია. მას განვითარების ხანგრძლივი გზა აქვს გავლილი. დამზადების ცენტრების მიხედვით განასხვავებდნენ ე. წ. „ფოთლისებური“ სატევარის ორ ძირითად ტიპს — მცხეთურსა და კახურს. თითოეულ ამ ჯფუგში რამდენიმე ქვეჯგუფი და ვარიანტი გამოიყოფა. უძველესი სატევრები მთლიანი ლითონისა იყო, თუმცა ხშირად სხვადასხვა მასალისგანაც ამზადებდნენ. ბრინჯაოს, ხოლო შემდგომ რკინის პირს ჰქონდა რქის, ხის ან ბრინჯაოს ტარი. ძვ. წ. VII საუკუნიდან ამიერკავკასიაში გავრცელდა მოკლე სატევარი — აკინაკი. შუა საუკუნეების სატევართა ფორმების აღსადგენად საინტერესო მასალას გვაწვდის ფრესკებზე, ხელნაწერებში, ჭედურ ძეგლებსა და საფლავის ქვებზე გამოსახული ნიმუშები. XVIII საუკუნიდან სატევარი დიდი რაოდენობით მზადდებოდა თბილისში. XIX საუკუნეში სატევარი ჯერ კიდევ შეადგენდა ქართველი მამაკაცის მორთულობის აუცილებელ ელემენტს. ქართული სატევარი გამოირჩეოდა ფორმის სისადავით, პროპორციულობითა და სინატიფით. სატევრის აღმნიშვნელი ტერმინი „ხანჯალი“ საქართველოში სპარსეთიდან შემოვიდა XVIII საუკუნეში. ჩოლოყაშვილი კ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 134.
ქვედა ჩხოროწყუ

ქვედა ჩხოროწყუ — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (სოფელი: ლეჯიქე). მდებარეობს დაბა ჩხოროწყუს სამხრეთ-დასავლეთით, მდინარეებს — ხობისწყალს და ოჩხომურს შორის. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1192 ადამიანი. საიტი ხაბუმეზე დაარქივებული 2016-01-10 საიტზე Wayback Machine. ჩხოროწყუს რაიონის ტოპონიმიკა(ელექტრონული ვერსია) დაარქივებული 2014-09-06 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
მუხური (ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტი)

მუხური — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (სოფლები: ლეგახარე, მუხური, ქოყო). სოფელს სამხრეთით და აღმოსავლეთით ესაზღვრება სოფლები — ხაბუმე, ზუმი და თაია, ხოლო დასავლეთით — წალენჯიხის მუნიციპალიტეტი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1238 ადამიანი. საიტი ხაბუმეზე დაარქივებული 2016-01-10 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კირცხი

კირცხი — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (სოფლები: კირცხი, სარაქონი). სოფელი მდებარეობს მუნიციპალიტეტის სამხრეთ-დასავლეთით. სამხრეთ-დასავლეთიდან ესაზღვრება ხობის მუნიციპალიტეტი, აღმოსავლეთით სოფლები — ლესიჭინე და ქვედა ჩხოროწყუ. ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება სოფელი ლეწურწუმე, ხოლო დასავლეთით — მდინარე ჭანისწყალი და ზუგდიდის მუნიციპალიტეტი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 981 ადამიანი. საიტი ხაბუმეზე დაარქივებული 2016-01-10 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ნაკიანი

ნაკიანი — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (სოფლები: ლეახალე, ლექარჩე, ნაკიანი). საბჭოთა პერიოდში მოქმედებდა თხების სანაშენე საბჭოთა მეურნეობა. მდებარეობს მდინარეებს ზანასა და ოჩხომურს შორის მდებარე ვაკეზე, ზღვის დონიდან 280, ჩხოროწყუდან 10 კმ. სოფელს დასავლეთით ესაზღვრება გარახა, სამხრეთ-აღმოსავლეთით — ახუთი, ჩრდილო დასავლეთით — ლექარჩე და ჩრდილო-აღმოსავლეთით — მარტვილის მუნიციპალიტეტი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 182 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 303. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ნაფიჩხოვო

ნაფიჩხოვო — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (სოფლები: ლედარსალე, ნაფიჩხოვო, ხანწკი). სოფელს სამხრეთით ესაზღვრება ხანწკი, დასავლეთით — ლედარსალე, აღმოსავლეთით — მარტვილის მუნიციპალიტეტი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 628 ადამიანი. საიტი ხაბუმეზე დაარქივებული 2016-01-10 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ფსევდოკრატერი

ფსევდოკრატერი, უფესვო კონუსი — ვულკანური რელიეფის ფორმა, რომელიც წააგავს ნამდვილ ვულკანურ კრატერს, თუმცა ამ უკანასკნელისაგან განსხვავდება იმით, რომ იგი არ არის ფაქტობრივი ღრმული, საიდანაც ლავა ამოიფრქვეოდა. ფსევდოკრატერი ცნობილია როგორც უფესვო კონუსი, რომელიც ხასიათდება მაგმური არხის არარსებობით. ფსევდოკრატერი წარმოიქმნება ორთქლის აფეთქების შედეგად, როდესაც მომდინარე გავარვარებული ლავა კვეთს ჭაობის, ტბის ან ტბორის ნოტიო ზედაპირს. ფეთქებადი აირები ფრეატული ამოფრქვევის მსგავსად, იჭრებიან ლავურ ზედაპირზე, სადაც ტეფრა ქმნის კრატერისმაგვარ ზევით აზიდულ ფორმას, რომელიც შეიძლება გამოიყურებოდეს როგორც ნამდვილი ვულკანური კრატერი. ფსევდოკრატერის კლასიკური მაგალითები გვხვდება ისლანდიაში. აღსანიშნავია მაგ., მიუვატნის ტბის ირგვლივ არსებული ფსევდოკრატერები და როიზგოულიარის ფსევდოკრატერების ჯგუფი რეიკიავიკთან. ფსევდოკრატერი აღმოჩენილია აგრეთვე პლანეტა მარსზე, კერძოდ ათაბასკის ხეობაში. 2010 წლის მარტში ვულკან ეიაფიადლაიეკუდლის ამოფრქვევის შედეგად, ვულკანოლოგები პირველად ისტორიაში გახდნენ ფსევდოკრატერის წარმოქმნის მოწმენი. ვულკანური კრატერი ↑ Andrew Goudie, Encyclopedia of Geomorphology: Volume 1: A–I. Routledge, 2004 - 578 pages ↑ Lunar and Planetary Science XXXIX (2008) ↑ Kvöldfréttir Stöðvar Tvö "Viðtal við Ármann Höskuldsson eldfjallafræðing" Fréttastofa Stöðvar Tvö
სერგო დავლიანიძე

სერგო სიმონის ძე დავლიანიძე (დ. 15 ივნისი, 1904, სოფ. სხვავა, რაჭის მაზრა, ქუთაისის გუბერნია, რუსეთის იმპერია; ახლანდ. ამბროლაურის მუნიციპალიტეტი, — გ. 25 აგვისტო, 1967, სოფ. იავასი, მორდვეთი, რსფსრ ) — ქართველი საბჭოთა გენერალ-მაიორი, რეპრესირებული. დაიბადა სიმონ დავლიანიძესა და ფედოსია სხირტლაძის ოჯახში. უმაღლესი განათლება მიიღო ქალაქ პიატიგორსკში. 1925 წლიდან 1948 წლამდე მსახურობდა საბჭოთა კავშირის უშიშროების სისტემაში მაღალ თანამდებობებზე. 1940 წლის 19 მარტს არჩეულ იქნა საქართველოს კომუნისტური პარტიის (ბოლშევიკების) XIII ყრილობის მიერ საქართველოს კომუნისტური პარტიის (ბ) ცენტრალური კომიტეტის კანდიდატად. კანდიდატობის მანდატს № 5-ს ხელს აწერდა მდივანი კანდიდ ჩარკვიანი.1941 წლის 23 06 ს.დავლიანიძე დანიშნეს საქართველოს სსრ-ის სახელმწიფო უშიშროების სახალხო კომისარის მოადგილის თანამდებობაზე.1941 წლის ივლისში დაწინაურებით გადაიყვანეს ამიერკავკასიის რკინიგზის სსრკ-ის გაერთიანებული სახელმწიფო უშიშროების და შინაგან საქმეთა კომისარიატის განყოფილების უფროსის თანამდებობაზე და მიავლინეს ფრონტის ხაზზე. 1943 წლის 14 თებერვალს მიიღო კომისარის წოდება. 1944 წლის 14 ივნისს დააბრუნეს საქართველოს სსრ-ის სახელმწიფო უშიშროების სახალხო კომისარის მოადგილის თანამდებობაზე . 1945 წელს იოსებ სტალინის ბრძანებით მიიღო გენერალ-მაიორის წოდება (09.07.1945, ბრძანება №166). 1945 წლის 14 ნოემბერს გადაიყვანეს ჩრდილოეთ კავკასიის რკინიგზის სსრკ-ის სახელმწიფო უშიშროების სატრანსპორტო განყოფილების უფროსის თანამდებობაზე. 1948 წლის 30 იანვარს სსრკ-ის სახელმწიფო უშიშროების სამინისტროს ბრძანებით № 336 გაათავისუფლეს თანამდებობიდან.1948 წლიდან 1956 წლის 9 მარტამდე მუშაობდა საქართველოს ინტურისტის მმართველის თანამდებობაზე. 1956 წლის 9 მარტის მოვლენებთან დაკავშირებით (საბჭოთა არმიის ნაწილებმა დახვრიტეს მშვიდობიანი დემონსტრაცია თბილისში) გამოვიდა სიტყვით მიტინგზე სტალინის ძეგლთან. მოითხოვა საქართველოს გამოსვლა საბჭოთა კავშირიდან და ახალი სახელმწიფოს შექმნა სოციალისტური ქვეყნების მოდელის გათვალისწინებით. ამიერკავკასიის სამხედრო ოლქის ჯარისკაცებმა დახვრიტეს მიტინგი, გენერალს არ ესროლეს, სავარაუდოდ იმიტომ, რომ მას ეცვა გენერლის ფორმა ლენინის ორი და სხვა ორდენებით. გენერალი დააპატიმრეს 1956 წლის 9 მარტს რუსთაველზე, სასტუმრო ინტურისტთან, მიტინგის ორგანიზებისა და მასზე სიტყვით გამოსვლის ბრალდებით. 1957 წლის 18 ოქტომბერს ამიერკავკასიის სამხედრო ოლქის უზენაესი ტრიბუნალის დახურულ სხდომაზე საქართველოს ს.ს.კ 58-7,58-8 მუხლით მიუსაჯეს პატიმრობა 25 წლით. გენერალი გარდაიცვალა 1967 წლის 25 აგვისტოს მორდოვის ციხეში. დაკრძალულია საპყრობილის სასაფლაოზე. ლევან დოლიძე, გენერალისიმუსი: მარშლები, გენერლები, ადმირალები - ჩვენი თანამემამულენი, თბილისი, 2000 იაგო ქვათაძე, სხვავა და სხვაველები, თბილისი, 2005 Никита Петров Справочник " Кто руководил органами госбезопасности 1941-1954 " Изд. Москва, Общество " Мемориал" Звенья " 2010 год стр.133-324 "Биография генерала С.Давлианидзе." დოლიძე ლ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 293. ვიდეო სერგო დავლიანიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ Список присвоения высших офицерских званий (генералы и адмиралы) 1940-1945 гг. Автор-составитель - Андрей Александрович Жуков
ჯაზის თეორიისა და პრაქტიკის სისტემური კურსი

„ჯაზის თეორიისა და პრაქტიკის სისტემური კურსი“ — მერაბ ოძელაშვილის მიერ შესრულებულ თეორიული კვლევა, რომელიც ეყრდნობა ჯაზის თეორიის მსოფლიოში არსებულ ტენდენციებს. წიგნში განიხილება ჯაზის ჰარმონიის თეორიული ასპექტები, ფორმისა და იმპროვიზაციის საკითხები. დიდი ადგილი ეთმობა პრაქტიკულ ნაწილს, დავალებებს, რითაც საგრძნობლად ადვილდება მასალის აღქმა. სახელმძღვანელოში თარგმნილი და განმარტებულია სპეციფიკური თეორიული ტერმინები, რაც ძალიან მნიშვნელოვანია ქართული მუსიკალური ტერმინოლოგიის დახვეწისათვის. წიგნის პრეზენტაცია საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტროში 30 ნოემბერს გაიმართა. სახელმძღვანელოს პრეზენტაციას თან ახლდა და ოც წუთიანი კონცერტი, ჯაზმენების თამაზ ყურაშვილის, ზურა რამიშვილის და თბილისის კონსერვატორიის რექტორ რევაზ კიკნაძის შესრულებით. პრეზენტაციას სახელმძღვანელოს ავტორი მერაბ ოძელაშვილი, რეცენზენტი ივანე ჟღენტი, ჯაზის მოყვარულები, მოწვეული სტუმრები და საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის მინისტრი ნიკოლოზ რურუა ესწრებოდნენ. სახელმძღვანელოს ავტორია მერაბ ოძელაშვილი. სახელმძღვანელოს რეცენზენტები არიან თბილისის ვანო სარაჯიშვილის სახელობის სახელმწიფო კონსერვატორიის მუსიკის თეორიის მიმართულების ხელმძღვანელი, მუსიკოლოგიის დოქტორი, ასოცირებული პროფესორი ივანე ჟღენტი, ხოლო რედაქტორი – პროფესიული საგანმანათლებლო პროგრამის – „ჯაზის ხელოვნება“ – ხელმძღვანელი ზურაბ რამიშვილი. ↑ http://www.culture.gov.ge/News/სახელმძღვანელო-–-ჯაზის-თეორიისა-და-პრაქტიკის-სისტე.aspx[მკვდარი ბმული] ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტრო[მკვდარი ბმული]
ასტის პროვინცია

ასტის პროვინცია (იტალ. Provincia di Asti) — პროვინცია იტალიაში, პიემონტის რეგიონში. დედაქალაქია ასტი. ჩრდილო-დასავლეთით ესაზღვრება ტურინის პროვინცია, სამხრეთ-დასავლეთით — კუნეოს პროვინცია. აღმოსავლეთით საზღვარი აქვს ალესანდრიის, სამხრეთით კი სავონის პროვინციასთან. პროვინციის ფართობი 1 504,5 კმ²-ია, მოსახლეობა 206 265 (2004). ასტის პროვინცია 1935 წელს, მეფე ვიქტორ ემანუელ III-ის სამეფო დეკრეტის საფუძველზე შეიქმნა, ალესანდრიის პროვინციისგან გამოყოფით. პროვინცია შედგება 118 კომუნისგან. ცხრილში მოცემულია ძირითადი კომუნები მოსახლეობის რაოდენობის მხრივ: იტალიის პროვინციები ოფიციალური საიტი (იტალიური) MonferratoArte (იტალიური) ↑ http://www.comuni-italiani.it/005/index.html ↑ http://www.comuni-italiani.it/005/lista.html
ტურკინოს ეროვნული პარკი

ტურკინოს ეროვნული პარკი (Turquino National Park) — ეროვნული პარკი კუბაში. მდებარეობს სიერა-მაესტრას მთების კალთებზე, სანტიაგო-დე-კუბის პროვინციაში, ქალაქ გუამიდან დასავლეთით 50 კილომეტრში. ეროვნული პარკის საერთო ფართობია 229.38 კმ². სახელწოდება წარმოსდგება კუბის უმაღლესი მწვერვალის — მთა ტურკინოს სახელწოდებიდან, რომელიც პარკის ტერიტორიაზეა აღმართული. ეროვნული პარკი შეიქმნა 1980 წლის 8 იანვარს. ტურკინოს მთის გარდა პარკის ტერიტორიაზე აღმართულია მთები: პიკო-კუბა, პიკო-რეალი, პიკო-სუეცია, რომელთა ხარჯზე დაცული ტერიტორია აღწევს კუბის სამხრეთ სანაპირომდე. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ტურკინოს ეროვნული პარკი“ ვიკისაწყობში. ↑ National Protected Areas System of Cuba. Protected Areas. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-08-10. ციტირების თარიღი: 2007-10-10. ↑ Radio Habana. Parque Nacional Sierra Maestra. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-10-04. ციტირების თარიღი: 2007-10-10. (ესპანური)
კუბის პროვინციები

ადმინისტრაციულად, კუბა იყოფა 15 პროვინციად და ერთ სპეციალურ მუნიციპალიტეტად, რომელიც არც ერთ პროვინციას არ მიეკუთვნება. ბოლო ცვლილებები მიღებულ იქნა 2010 წლის აგვისტოში (კუბის ეროვნული ასამბლეის მიერ), როდესაც ჰავანის პროვინცია ორ ახალ პროვინციად გაიყო: არტემისა და მაიაბეკე. ახალმა პროვინციებმა არსებობა 2011 წლის 1 იანვრიდან დაიწყო. ქალაქ ჰავანის პროვინციამ (Ciudad de La Habana) თავის თავდაპირველი სახელი — ლა-ჰაბანა (La Habana) დაიბრუნა. დასავლეთიდან აღმოსავლეთით, კუბის პროვინციებია: პინარ-დელ-რიო არტემისა ლა-ჰაბანა მაიაბეკე მატანსასი სიენფუეგოსი ვილია-კლარა სანკტი-სპირიტუსი სიეგო-დე-ავილა კამაგუეი ლას-ტუნასი გრანმა ოლგინი სანტიაგო-დე-კუბა გუანტანამო 1976 წლამდე, კუბა შემდეგ პროვინციებად იყოფოდა (დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენ): პინარ-დელ-რიო ლა-ჰაბანა, მოიცავდა ქალაქ ჰავანას, მაიაბეკეს და დღევანდელი არტემისის პროვინციის ზოგიერთ მუნიციპალიტეტს. მატანსასი ლას-ვილასი (1940 წლამდე სანტა-კლარა), შედგებოდა დღევანდელი კონფუეგოსის, ვილია-კლარასა და სანკტი-სპირიტუსის პროვინციებისაგან. კამაგუეი (1899 წლამდე პუერტო-პრინსიპე), შედგებოდა დღევანდელი კამაგუეის და სიეგო-ავილის პროვინციებისგან, ისევე როგორც დღევანდელი ლას-ტუნასის პროვინციის ზოგიერთი მუნიციპალიტეტისგან. ორიენტე (1905 წლამდე სანტიაგო-დე-კუბა), შედგებოდა დღევანდელი ლას-ტუნასის, გრანმის, ოლგინის, სანტიაგო-დე-კუბისა და გუანტანამოს პროვინციებისაგან. კუბის პროვინციები მოსახლეობის რაოდენობის მხრივ: კუბის პროვინციები Cuba Web Directory, Directorio de Sitios sobre Cuba Mapa de Cuba y sus provincias con información sobre cada una de ellas დაარქივებული 2005-12-08 საიტზე Wayback Machine. Mapa de provincias contemporáneas de Cuba დაარქივებული 2009-10-31 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ↑ Cuba Census 2002 დაარქივებული 2008-01-17 საიტზე Wayback Machine. Population table დაარქივებული 2017-10-16 საიტზე Wayback Machine.
ტურკინო

ტურკინოს პიკი (ესპ. Pico Turquino) — კუბის რესპუბლიკის უმაღლესი წერტილი. მდებარეობს კუნძულის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, სიერა-მაესტრის ქედზე. სიმაღლე 1974 მ. სავარაუდოდ მთის სახელწოდება წარმოსდგება სიტყვა ფირუზისაგან (ესპ. turqui). განსაზღვრული ადგილიდან მთას დაჰკრავს ლურჯი ელფერი, რაც სავარაუდოდ ხსნის სიტყვის მნიშვნელობას. ტურკინო რუკაზე პირველად დაიტანა ხერარდო კრამერმა XVIII საუკუნის ბოლოს. მთის პიკზე დაიდგა ხილმა მადერას მიერ შექმნილი ხოსე მარტის ბიუსტი. მთის ირგვლივ განლაგებულია ტურკინოს ეროვნული პარკი, რომელსაც უკავია 229.38 კმ² ტერიტორია. მრავალფეროვანია ფლორა და ფაუნა. ფერდობებზე იზრდება ნახევრადმარადმწვანე და მარადმწვანე ტყეები. ყველაზე მაღალ ადგილებში ფიჭვის ტყეებია. ტურკინოს ეროვნული პარკი ↑ Cuban Foreign Ministry. Pico Turquino, la montaña azul o el monte de los turcos Spanish. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-10-02. ↑ National Protected Areas System of Cuba. (2005)Protected Areas. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-08-10. ციტირების თარიღი: 2007-10-10.
კუბის მდინარეების სია

კუბის მდინარეები მოკლე და წყალმცირეებია. სულ კუნძულზე მდებარე 600 მდინარიდან 2/5 მიედინება ჩრდილოეთით მექსიკის ყურისაკენ, ხოლო დანარჩენი 3/5 — სამხრეთით, კარიბის ზღვაში. ქვემოთ მოცემულია კუბის მდინარეების სია დასავლეთიდან აღმოსავლეთის მიმართულებით, სანაპიროების მიხედვით: მანტუა კიბო ალმენდარესი იუმური კანიმარი რიო-დე-ლა-პალმა საგუა-ლა-გრანდე საგუა-ლა-ჩიკა რიო-ხატიბონიკო-დელ-ნორტე კაონაო მაქსიმო სარამაგუაკანი ტოა კუაიგუატეხე გუამა სან-დიეგო მაიაბეკე ანაბანა დამუხი აგაბამა რიო-ხატიბონიკო-დელ-სური ხიკი სან-პედრო ნახასა ტანა ხობაბო კაუტო სალადო ბაიამო კონტრამაესტრე ბუეი გუანტანამო ხაიბო გუასო კუბა — დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია დაარქივებული 2012-10-26 საიტზე Wayback Machine. The Columbia Gazetteer of North America. 2000. Rand McNally, The New International Atlas, 1993.
კუბის დროშა

კუბის დროშა — კუბის რესპუბლიკის სახელმწიფო დროშა, ოფიციალურად მიღებული იქნა 1902 წლის 20 მაისს. დროშა თავის მხრივ წარმოადგენს მართკუთხა ქსოვილს, რომელიც დაყოფილია ხუთი ჰორიზონტალური ცვალებადი ლურჯი და თეთრი ზოლებით. ტარის მხარეს მდებარეობს წითელი ფერის ტოლგვერდა სამკუთხედი, რომლის ცენტრშიც გამოსახულია თეთრი ხუთქიმიანი ვარსკვლავი. კუბის მთავრობის ოფიციალური ვერსიით დროშის სიმბოლიკა აღნიშნავს: სამი ლურჯი ზოლი — ქვეყნის სამი ნაწილი, როგორც ესპანელებმა დაყვეს კუბა; ორი თეთრი ზოლი — მისწრაფება დამოუკიდებლობისაკენ; წითელი სამკუთხედი — თანასწორობა, ძმობა და თავისუფლება, ასევე დამოუკიდებლობისათვის ბრძოლისთვის დაღვრილი სისხლი; თეთრი ვარსკვლავი თავისუფლების სიმბოლოა. დროშას, რომელსაც «მარტოხელა ვარსკვლავს» უწოდებენ, შემუშავებული იქნა 1848 წელს «La Verdad»-ის რედაქტორის მიგელ ტოლონის და გენერალ ნარცისო ლოპესის მიერ. პირველად დროშა აღმართული იქნა 1850 წლის 19 მაისს კარდენასიში გენერალი ლოპესის შეიარაღებული ძალების კუნძულზე გადმოსხმის შემდეგ, რომელსაც ჰქონდა ესპანელი კოლონიზატორების დამხობის წარუმატებელი მცდელობა. 1898 წწლს ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა დაიწყო ომი ესპანეთთან, რომელიც აშშ-ს გამარჯვებით დამთავრდა. კუბა აშშ-ზე დამოკიდებული გახდა და 1899 წლის 1 იანვარს კუბის დროშა გახდა ამერიკის შეერთებული შტატების დროშა. 1902 წლის 20 მაისს გამოცხადებული იქნა კუბის რესპუბლიკა და ოფიციალურად მიღებული იქნა მოქმედი სახელმწიფო დროშა. კუბის დროშა
პირველი ჭოღა

პირველი ჭოღა — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტში. ჭოღის თემი (სოფლები: ლექობალე, მეორე ჭოღა, პირველი ჭოღა). სოფელს დასავლეთით ესაზღვრება ხაბუმე, ჩრდილოეთით — თაია და ნაფიჩხოვო, ხოლო სამხრეთ-აღმოსავლეთით — ნაკიანი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 724 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
სიერა-მაესტრა

სიერა-მაესტრა (ესპ. Sierra Maestra) — ქედი კუბის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. გადაჭიმულია აღმოსავლეთით კრუსის კონცხიდან დასავლეთით დაახლოებით გუანტანამოს უბემდე. სამხრეთი კალთები მიუყვება კარიბის ზღვის სანაპიროს. სიგრძე დაახლოებით 240 კმ, სიგანე 30 კმ. საშუალო სიმაღლე 300-იდან 1500 მ-მდე. სიერა-მაესტრა კუბის უმაღლესი მთათა სისტემაა. ქედი დაგვირგვინებულია ტურკინოს პიკით (1974 მ), რომელიც ქედის დაახლოებით აღმოსავლეთ ნაწილშია აღმართული და წარმოადგენს კუბის უმაღლეს წერტილს. აგებულია ქვიშაქვებით, კირქვებითა და ვულკანური ქანებით. სანტიაგო-დე-კუბის ღრმულის მეშვეობით დაყოფილია ორ ძირითად მასივად. სამხრეთ კალთები მოკლეა, ციცაბოდ ეშვება ზღვისკენ, შემოსილია მარადმწვანე ბუჩქნარებითა და წიწვოვანი ტყეებით. ჩრდილოეთი კალთა მკვეთრად აწეულია, ძლიერ არის დანაწევრებული მდინარეთა ხეობებით, შემოსილია ტროპიკული ფოთლოვანებით და მარადმწვანე ტყეებით. არის სასარგებლო წიაღისეულები, მათ შორის სპილენძი, რკინა, მანგანუმი, ვერცხლი, ქრომი, მარმარილო და სხვა. ქედის ფარგლებშია ტურკინოს ეროვნული პარკი. სიერა-მაესტრას გააჩნია პარტიზანული ომის ხანგრძლივი ისტორია. აღსანიშნავია, რომ ქედის კალთებზე მდებარეობდა ფიდელ კასტროს რევოლუციური არმიის ბაზა. სიერა-მაესტრა — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ↑ (რუსული) სიერა-მაესტრას ქედი/გეოგრაფიული ენციკლოპედია
სიერა-დელ-როსარიო

სიერა-დელ-როსარიო (ესპ. Sierra del Rosario) — ქედი და ბიოსფერული ნაკრძალი კუბაში. გაწოლილია ქვეყნის დასავლეთ ნაწილში, პინარ-დელ-რიოს პროვინციაში. წარმოადგენს გუანიკუანიკოს ქედის დასავლეთ ნაწილს. სიმაღლე 692 მ (მთა გუახაიბონი). 1984 წლის 15 თებერვალს ქედის დიდი ნაწილი შეიტანეს იუნესკოს სიაში, როგორც ბიოსფერული ნაკრძალი. ამრიგად, კუბაში იგი გახდა პირველი ამდაგვარი ტერიტორია. ქედი იკავებს 266,86 კმ² ფართობს. ძირითადად გაბატონებულია ტროპიკული და მარადმწვანე ტყეები. ნაკრძალის ტერიტორია რთული გეოლოგიური აგებულებისაა. ჭარბობს კირქვები, განვითარებულია კარსტი. კლიმატი რბილია. ნალექების საშუალო წლიური რაოდენობა 2013,9 მმ. განვითარებულია ლატერიტული, ყავისფერი და სხვა ტიპის ნიადაგები. მრავალფეროვანია ფლორა და ფაუნა. იზრდება 800-მდე სახეობის მცენარე, რომელთაგან 35% ენდემური ხასიათისაა. მრავლადაა ქვეწარმავლები, ფრინველები და სხვა. სიერა-დელ-როსარიო (ინგლისური) ↑ 1.0 1.1 Department of Tourism, Cuba. სიერა-დელ-როსარიოს ბიოსფერული ნაკრძალი. ციტირების თარიღი: 2007-10-11. (ესპანური) ↑ National Protected Areas System of Cuba. (2005)Protected Areas. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-08-10. ციტირების თარიღი: 2007-10-10. (ესპანური) ↑ სიერა-დელ-როსარიოს ბიოსფერული ნაკრძალი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 26-10-2007. ციტირების თარიღი: 28-9-2009.
ზემო ბარი

ზემო ბარი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარეში, ონის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (სოფლები: სამთისი, ქვემო ბარი). მდებარეობს რაჭის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე ბარულის (რიონის მარცხენა შენაკადი) ნაპირებზე. ზღვის დონიდან 1200 მეტრზე, ქალაქ ონიდან დაშორებულია 25 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 36 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 507. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-06. ციტირების თარიღი: 2011-12-01. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II