laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ბეგლარის ყურძენი

ბეგლარის ყურძენი — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში კახეთიდან. ძალიან იშვიათი ჯიშია და, სავარაუდოდ, გამავრცელებლის სახელს ატარებს. ზრდასრული ფოთოლი დიდი, ზოგჯერ საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, სამ ან ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია საშუალო ან თხელი აბლაბუდისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი დიდი ზომისაა, კონუსური ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, მკვრივი ან საშუალო სიმკვრივის. მარცვალი საშუალოზე მსხვილი ზომისაა (თუმცა ჯიშისათვის დამახასიათებელია მცირეოდენი წვრილმარცვლიანობა), მომრგვალო ფორმის ან ოდნავ ოვალური. ყვითელი, მოვარდისფრო ელფერით, ღრუბლისფერი, თხელკანიანი, ოდნავ კნატუნა რბილობით და სასიამოვნო გემოთი. ჯიში საშუალო ზრდა-განვითარებისა და საშუალომოსავლიანია. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის დასაწყისში შედის. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 14-20%-ს, მჟავიანობა — 7.5-13 გ/ლ-ს. ბეგლარის ყურძენი გამოიყენება სუფრის თეთრი მშრალი და საკუპაჟე ღვინოების დდასამზადებლად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 69
ბელარიანი

ბელარიანი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში ლეჩხუმიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, სამნაკვთიანი, მცირედ დანაკვთული. ფოთლის ქვედა მხარე აბლაბუდისებრად ძალიან თხლადაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი მცირე ზომისაა, ცილინდრული ან ცილინდრულ-კონუსური, ზოგჯერ კონუსური ფორმის, ხშირად პატარა ფრთით, კუმსი ან საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მრგვალი, მუქი-წითელი, სქელი და მკვრივკანიანი, ცვილისებრი ფიფქით უხვად დაფარული. რბილობი წვნიანი აქვს, წვენი უფერული, გემო— სასიამოვნო მომჟავო-მოტკბო. ბელარიანი საშუალო ზრდის ვაზის ჯიშია. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. მტევნის წონა 112-125 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა საშუალოდ 7.5 ტონაა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 8 გ/ლ-ს. მიიღება სუფრის წითელი მშრალი ღვინო. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 69
ბეჟანა

ბეჟანა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში მესხეთიდან. ბეჟანა მესხურ დიალექტზე მოზაიკურსა და ჭრელს ნიშნავს, რაც ჯიშისათვის დამახასიათებელი თვისებაა. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია თხელ აბლაბუდისებრად. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი მცირე ან საშუალო ზომისაა, ცილინდრული ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ან მცირე ზომისაა, მომრგვალო, მუქი-ლურჯი. კანი თხელი და საკმაოდ მკვრივი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით ზომიერად დაფარული. რბილობი წვნიანია, გემო — ჰარმონიული. ბეჟანა საშუალო ზრდა-განვითარებისაა. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 180 დღეა, ხოლო სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის ბოლოს შედის. მტევნის საშუალო წონა 160-170 გრამია. საჰექტარო მოსავლიანობა 8.0 ტონაა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 16%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 9 გ/ლ-ს. მიიღება სუფრის წითელი მშრალი ღვინო. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 69-70
ბერძულა

ბერძულა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში გურიიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, სამნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე ქეჩისებრად სქლადაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, შავი ფერის. რბილობი წვნიანი აქვს. ბერძნულა საშუალო ზრდისა და საშუალოზე მაღალმოსავლიანია. სავეგეტაციო პერიოდის ხანგრძლივობა კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 188 დღეა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის შუა რიცხვებში შედის. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18.5%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 9.2 გ/ლ-ს. მიიღება სუფრის წითელი მშრალი ღვინო. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 71
ბეროულა

ბეროულა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში რაჭიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, კვერცხისმაგვარი ფორმის, სამ-ხუთნაკვთიანი, მცირედ დანაკვთული. ფოთლის ქვედა მხარე ქეჩისებურადაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი ხშირად ცილინდრულ-კონუსურია, იშვიათად ცილინდრული ან კონუსური, საკმაოდ კუმსი. მარცვალი თითქმის მრგვალია, საშუალო ზომისა და მომწვანო-მოყვითალო ფერის. კანი სქელი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით ძალიან თხლად დაფარული. რბილობი წვნიანია. ბეროულა საშუალო ზრდა-განვითარების და მცირემოსავლიანია. მტევნის საშუალო წონა 130 გრამია. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 20.2%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 10.8 გ/ლ-ს. გამოიყენება სუფრის თეთრი ღვინის დასამზადებლად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 71
ბერბეშო

ბერბეშო — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში რაჭიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ფორმის, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე შეუბუსავია ან მთავარი ძარღვების გასწვრივ გასდევს სუსტი ჯაგრისებრი შებუსვა. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური, იშვიათად კონუსური ფორმის. საშუალო სიკუმსისაა. მარცვალი საშუალო ან მსხვილი აქვს, მომრგვალო, მუქი ლურჯი, თხელკანიანია, ცვილისებრი ნაფიფქით საკმაოდ დაფარული. რბილობი ნაკლებხორციანია, წვენი სუსტადაა შეფერილი. ბერბეშოს ზრდა და მოსავლიანობა საშუალოზე მაღალია. სავეგეტაციო პერიოდის ხანგრძლივობა საშუალოდ 190 დღეა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს და ოქტომბრის დასაწყისში შედის. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 19-20%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 10-11 გ/ლ-ს. გამოიყენება სუფრის მშრალი და წითელი საკუპაჟე ღვინოების დასამზადებლად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 71
ბეწოურა

ბეწოურა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში იმერეთიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე ხშირ ქეჩისებრადაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომის აქვს, თხელი, ცილინდრული ფორმის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, ღია-ვარდისფერი, მოყვითალო ელფერით. კანი სქელი და საკმაოდ მკვრივია, ცვილისებრი ნაფიფქით ოდნავ დაფარული. რბილობი წვნიანია. ბეწოურა საშუალო ზრდისა და საშუალომოსავლიანია. სავეგეტაციო პერიოდის ხანგრძლივობა კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 157 დღეა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის დასაწყისში შედის. მტევნის საშუალო წონა 150 გრამია. საჰექტარო მოსავლიანობა 6.5 ტონაა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18-20%, ხოლო მჟავიანობა — 6-7 გ/ლ-ს. მიიღება სუფრის მშრალი ღვინო. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 74
ბზვანურა

ბზვანურა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში იმერეთიდან. გავრცელებულია ვანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბზვანის ვენახებში და სწორედ აქედან იღებს სახელწოდებას. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, ხუთნაკვთიანი, ფოთლის ქვედა მხარე აბლაბუდისებრადაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუაო ზომისაა, ცილინდრული, კონუსური ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, კუმსი და ძალიან კუმსი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან შებრტყელებული, შავი ფერის. წვენი სუსტადაა შეფერილი. ბზვანურა საშუალო ზრდა-განვითარებისა და საშუალომოსავლიანია. სავეგეტაციო პერიოდის ხანგრძლივობა 178 დღეა. სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 14-18%, ხოლო მჟავიანობა — 7.2-10 გ/ლ-ს. მიიღება სუფრის წითელი მშრალი ღვინო. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 74
ბლაბურხვა (ვაზის ჯიში)

ბლაბურხვა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი სასუფრე-საღვინე ვაზის ჯიში აფხაზეთიდან. ჯიშმა თავისი სახელწოდება გუდაუთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბლაბურხვის გამო მიიღო. ზრდასრული ფოთოლი დიდი ზომისაა, სუსტად დანაკვთული, ფოთლის ქვედა მხარე საშუალოდაა აბლაბუდისებრად შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, საშუალო სიკუმსის ან თხელი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, ოვალური, შავი ფერის. ბლაბურხვა ძალიან ძლიერი ზრდა-განვითარების ვაზის ჯიშია. სავეგეტაციო პერიოდის ხანგრძლივობა კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 214 დღეა. სრულ სიმწიფეში ნოემბრის დასაწყისში შედის. გამოიყენება სასუფრე ყურძნად და საკუპაჟე ღვინომასალად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 74
შავი დღე (სამხრეთი კორეა)

  შავი დღე ( კორეული : 블랙데이) — არაოფიციალური დღესასწაული, აღინიშნება ყოველი წლის 14 აპრილს უმეტესად სამხრეთ კორეელი მარტოხელების მიერ. ასოცირდება ვალენტინობისა და თეთრ დღესთან. ამ დღეს იკრიბებიან ის ადამიანები, რომლებსაც წინა ორი დღის განმავლობაში საჩუქარი არ მიუღიათ. მიირთმევენ ჯაჯანგმიონს და ლაფსს შავი სოუსით. დღე ასოცირდება ვალენტინობის დღესთან და თეთრ დღესთან, როგორც დღესასწაული თვის მე-14 დღეს. ამ დღეს იკრიბებიან ადამიანები, რომლებსაც წინა ორი დღის განმავლობაში საჩუქარი არ მიუღიათ და მიირთმევენ ჯაჯანგმიონს, ატრიას შავი სოუსით. ეს დღე სპეციალურად მარტოხელა ადამიანებისთვისაა. სამხრეთ კორეა და იაპონია ერთადერთი ქვეყნებია, რომლებიც ორჯერ აღნიშნავენ ვალენტინობის დღეს, როგორც მნიშვნელოვანი ადამიანებისთვის საჩუქრის გადაცემის შესაძლებლობას.. ვალენტინობის დღე 14 თებერვალს აღინიშნება და ქალები მამაკაცებს ყიდულობენ საჩუქრებს, ხოლო თეთრი დღე 14 მარტს აღინიშნება, მამაკაცები პირიქით ქალებს ჩუქნიან საჩუქარს. ყველა სასიყვარულო დღესასწაულის გამო (ზუსტად 14), რომელიც კორეაში ხდება, ბევრი ფიქრობდა, რომ მარტოხელა ადამიანებიც იმსახურებდნენ აღიარებას. შავი დღე ვალენტინობის დღის და თეთრი დღის რომანტიკულ ასპექტს ემყარება. იმის გამო, რომ ვალენტინობის დღეს მიღებული შოკოლადები მამაკაცის პოპულარობის სიმბოლოდ არის განმარტებული, ხოლო თეთრ დღეს მიცემული შოკოლადები გამოიყენება მხოლოდ რომანტიკული მიზნებისთვის, შავი დღე ყურადღებას ამახვილებს ადამიანებზე, განსაკუთრებით მარტოხელებზე, რომლებსაც საჩუქარი არცერთ დღესასწაულზე არ მიუღიათ. . მარტოხელები ორივე დღის განმავლობაში შავი ტანისამოსით იკრიბებიან, რათა 'დაემშვიდობონ' შავი ფერის საკვებს, განსაკუთრებითჯაჯანგმიონს. ↑ Phelan, Sarah (February 11–18, 2004). „Black Noodle Days“. Metro Santa Cruz. Metro Publishing Inc. დაარქივებულია ორიგინალიდან — March 20, 2014. ციტირების თარიღი: April 14, 2014. ↑ Herskovitz, Jon (April 14, 2008). „South Korea's Black Day for love“. Reuters. Seoul: Thomson Reuters. დაარქივებულია ორიგინალიდან — მარტი 7, 2016. ციტირების თარიღი: April 14, 2014. ↑ Smith, K.. (February 13, 2013) Korea's Black Day: When Sad, Single People Get Together And Eat Black Food. Smithsonian. Smithsonian Institution. ციტირების თარიღი: April 14, 2014.
ბორჩალო (ვაზის ჯიში)

ბორჩალო — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში ქართლიდან. ზრდასრული ფოთოლი დიდი ზომისაა, განივოვალური ან გულისებრი ფორმის, სუსტად დანაკვთული. ფოთლის ქვედა მხარე შეუბუსავია. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი დიდი ზომისაა, კონუსური ფორმის, დატოტვილი. ხშირად უფორმო მტევნებიც გვხვდება. საშუალო სიკუმსის ან კუმსია. მარცვალი დიდი ზომისაა, ოდნავ ოვალური, მუქი, მოშავო, იისფერი ელფერით. კანი საშუალო სისქის აქვს, ცვილისებრი ფიფქით უხვად დაფარული. რბილობი წვნიანი და ხორციანია. წვენი ოდნავაა შეფერილი. ბორჩალო ძლიერი ზრდა-განვითარებისა და უხვმოსავლიანი ვაზის ჯიშია. სავეგეტაციო პერიოდის ხანგრძლივობა კვირტის გაშლიდან სიმწიფემდე საშუალოდ 175 დღეა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს ან ოქტომბრის დასაწყისში შედის. მტევნის საშუალო წონა 220 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა დაახლოებით 11.0 ტონაა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 16-18%, ხოლო მჟავიანობა — 8-10 გ/ლ-ს. მიიღება დაბალხარისხიანი წითელი ღვინო. ასევე ნაკლებმნიშვნელოვანია სასუფრე ყურძნად, რადგანაც ვერ იტანს შენახვასა და ტრანსპორტირებას. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 76
ბლაჰოდატნე (ბერისლავის რაიონი)

ბლაჰოდატნე (უკრ. Благодатне) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ბერისლავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 55 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ბლაკიტნე (ბერისლავის რაიონი)

ბლაკიტნე (უკრ. Блакитне) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ბერისლავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 88 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ვერემიივკა (ბერისლავის რაიონი)

ვერემიივკა (უკრ. Вереміївка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ბერისლავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 31 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
No Son of Mine

No Son of Mine — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ ჯენესისის სინგლი 1991 წლის ალბომიდან We Can't Dance. სიმღერაში საუბარია ბიჭუნაზე, რომელიც გარბის სახლიდან, მაგრამ რამდენიმე წლის შემდეგ ბრუნდება შინ და მოსდის დიდი კამათი მამასთან. სიმღერა აღსანიშნავია სპეციფიკური ხმით, რომელიც ჟღერს შესავალში და მეორე სტროფის დროს. ჯგუფი მას თავად უწოდებდა სპილოს ხმას. ტონიმ ეს ხმა მიიღო მაიკ რეზერფორდის გიტარის ხმის სინთეზატორზე ჩაწერითა და მათი დაბალ რეგისტრში დაკვრით. რადიოს ვერსია წყდება იქ, სადაც ჩვეულებრივ ვერსიაში ჟღერს ფინალური იმპრვიზაცია. სიმღერის მუსიკალურ ვიდეოში გამოყენებულია ალბომის ვერსია. სინგლში შეტანილი იყო ალბომის „We Can't Dance“ კიდევ ერთი სიმღერა „Living Forever“. სიმღერის მუსიკალურ ვიდეოში მოთხრობილია იგივე ისტორია, რაც ტექსტში. ამასთან, ჯგუფის წევრები დგანან ოთახში, სადაც მიმდინარეობს მოვლენები, მაგრამ ყველაფერი ისე ჩანს, თითქოს სამი შეუმჩნევლად უკრავს და მღერის. ბრიტანეთი / ევროპა No Son Of Mine - 6:42 Living Forever - 5:40 Invisible Touch (საკონცერტო) - 5:00 აშშ No Son Of Mine - 6:42 Living Forever - 5:40 ↑ http://www.discogs.com/Genesis-No-Son-Of-Mine/release/529926 ↑ http://www.discogs.com/Genesis-No-Son-Of-Mine/release/2903366
დობრიანკა (ბერისლავის რაიონი)

დობრიანკა (უკრ. Добрянка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ბერისლავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 149 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ზაჰრადივკა

ზაჰრადივკა (უკრ. Заградівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ბერისლავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 717 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ზარიჩნე (ბერისლავის რაიონი)

ზარიჩნე (უკრ. Зарічне) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ბერისლავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 623 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ივანივკა (ბერისლავის რაიონი)

ივანივკა (უკრ. Іванівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ბერისლავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 831 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
კამიანკა (ბერისლავის რაიონი)

კამიანკა (უკრ. Кам'янка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ბერისლავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 91 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
კნიაზივკა (ბერისლავის რაიონი)

კნიაზივკა (უკრ. Князівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ბერისლავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 391 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
კოსტირკა (ვისოკოპილიის თემი)

კოსტირკა (უკრ. Костирка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ბერისლავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 139 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
კოსტირკა (ნოვორაისკის თემი)

კოსტირკა (უკრ. Костирка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ბერისლავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 700 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
კოჩუბეივკა (ბერისლავის რაიონი)

კოჩუბეივკა (უკრ. Кочубеївка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ბერისლავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 737 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
კოშარა (ხერსონის ოლქი)

კოშარა (უკრ. Кошара) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ბერისლავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 143 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
კრასნივკა (ბერისლავის რაიონი)

კრასნივკა (უკრ. Краснівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ბერისლავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 103 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
კრუპიცია

კრუპიცია (უკრ. Крупиця) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქის ბერისლავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 211 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ზაქათლის თეთრი

ზაქათლის თეთრი — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში ჰერეთიდან. ერთეული ძირები გვხვდება ზაქათალის ვენახებში. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, გულისებრი ფორმის, სამნაკვთიანი, იშვიათად თითქმის მთლიანი. ფოთლის ქვედა მხარე საშუალოდ ჯაგრისებრადაა შებუსული. ყვავილი მდედრობითია. მტევანი საშუალოზე მცირე ზომისაა, კონუსური ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, მეჩხერი, მარცვალი — საშუალო ზომის, მომრგვალო, ღია ყვითელი, თხელკანიანი. რბილობი ლორწოვანი აქვს,გემო — მომწკლარტო, მაგრამ სასიამოვნო. ახასიატებს მარცვალცვენა და წვრილმარცვლიანობა. ზაქათალის თეთრი სიწიფის საგვიანო პერიოდის საღვინე ვაზის ჯიშია. სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. მცირემოსავლიანია. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 19-20%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 5.5-6.5 გ/ლ-ს. მიიღება სუფრის თეთრი მშრალი ღვინო. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 131
ზაქათლის შავი

ზაქათლის შავი — ქართული აბორიგენული ვარდისფერყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში ჰერეთიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, ხუთი ან იშვიათად შვიდნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე აბლაბუდისებრადაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი დიდი ზომისაა, კონუსური ფორმის, დატოტვილი და მეჩხერი. მარცვალი — საშუალოზე დიდი ზომის, მომრგვალო ან ოვალური, მუქი იისფერი, თითქმის შავი. კანი თხელი აქვს, რბილობი — წვნიანი. ვაზი ძლიერი ზრდისა და საშუალომოსავლიანია. მიიღება სუფრის წითელი მშრალი ღვინო. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 131
კახის წითელი

კახის წითელი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში ჰერეთიდან. 1956 წელს ერთადერთი ძირი აღმოაჩინეს კახის რაიონის გაველურებულ ვენახებში. ამჟამად საკოლექციო ჯიშია. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია საკმაოდ სქელი ქეჩისებრი შებუსვით. ყვავილი მდედრობითი სქესისაა. მტევანი საშუალო ზომის აქვს, კონუსური ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, საშუალო სიმკვრივის. მარცვლები საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან სუსტად ოვალური, მუქი წითელი ელფერით, სქელკანიანი, ცვილისებრი ფიფქით ოდნავ დაფარული. რბილობი ოდნავ კვრივი და წვნიანია. ჯიში საშუალოზე მცირემოსავლიანია. მტევნის წონა 250 გრამია. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 20%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7-8 გ/ლ-ს. მიიღება სუფრის წითელი მშრალი ღვინო. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 181
კახის ვარდისფერი

კახის ვარდისფერი — ქართული აბორიგენული ვარდისფერყურძნიანი სასუფრე ვაზის ჯიში ჰერეთიდან. ნაპოვნია ისტორიულ ჰერეთში, სოფელ მეშაბაშის ახლოს, ძველ ვენახში. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე ქეჩისებრად ძლიერადაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანიდიდი ზომისაა, ცილინდრული ფორმის, იშვიათად მხრიანი, თხელია. მარცვალი მსხვილია, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური, მოწითალო-მოვარდისფრო. კანი მკვრივი აქვს, ცვილისებრი ნაფიფქით საშუალოდ დაფარული. რბილობი ხორციანი და კნატუნაა, წვენი უფერული, გემო სსასიამოვნო და ჰარმონიული, კრგად გამოხატული ჯიშური არომატით. კახის ვარდისფერი საშუალო ზრდის ვაზია. სავეგეტაციო პერიოდი 160-164 დღეა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. საჰექტარო მოსავლიანობა 8.6 ტონაა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18.33-19.5%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 6.4 გ/ლ-ს. მტევანი და მარცვალი გამოირჩევა ლამაზი გარეგნობითა და სასიამოვნო გემოთი. ჯიში ადგილობრივი სასუფრე მიმართულებისაა. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 181
დიდმტევანა

დიდმტევანა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი სასუფრე ვაზის ჯიში ჰერეთიდან. ისტორიულ ჰერეთში ადგილობრივ მოსახლეობას ამ ჯიშისათვის „დიდმტევანა თეთრი“ შეურქმევია, რაც მისი მტევნის ზომის მანიშნებელია. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან გულისმაგვარი ფორმის, ხუთნაკვთიანი, იშვიათად გვხვდება დაუნაკვთავიც. ფოთლის ქვედა მხარე შეუბუსავია, მხოლოდ ფუძესთან ძარღვები სუსტადაა ჯაგრისებურად შებუსული. მარცვალი საშუალო ზომისაა, ოვალური, ღია მწვანე შეფერვის, ცვილისებრი ფიფქით სუსტად დაფარული. მარცვლის კანი საკმაოდ მკვრივია, რბილობი ხორციანი და წვნიანია. წვენი უფერულია, სასიამოვნო გემოთი და ჯიშური არომატით. დიდმტევანა ხასიათდება საშუალოზე ძლიერი ზრდით. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. სავეგეტაციო პერიოდის ხანგრძლივობა 176 დღეა. მტევნის საშუალო წონა 685 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 16.5 ტონა. სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 15.6-16.6%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 6.6-7 გ/ლ-ს. გამოიყენება სასუფრე ყურძნად. დიდმტევანა გამოირჩევა საუკეთესო გემური თვისებებით, მტევნისა და მარცვლის სილამაზით, შენახვისა და ტრანსპორტირების უნარით. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 103-104
დიდმტევანა (შავი)

დიდმტევანა (შავი) — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი სასუფრე ვაზის ჯიში ქართლიდან. ზრდასრული ფოთოლი მცირე ზომისაა. მომრგვალო, სამნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე თითქმის შიშველია, აქა-იქ, ძარღვების გასწვრივ ჯაგრისებრად სუსტადაა შებუსული. ყვავილიორსქესიანია. მტევანი დიდი ზომისაა (20-22 სმ.), ცილინდრულ-კონუსური ან უფორმო, საშუალო სიკუმსის. მტევანში ხშირადაა გამორეული მოოუმწიფებელი მარცვლები. მარცვალი მსხვილია, ოვალური. გვხვდება კვერცხისებური ან წაგრძელებული მარცვლებიც. მუქი წითელია, თითქმის შავი. კანი ნაზი და თხელი აქვს, ცვილისებრი ნაფიფქით დაფარული. რბილობი წვნიანი და ხორციანია, მდნარი. დიდმტევანა შავი ძლიერი ზრდისა და საშუალომოსავლიანია. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის დასაწყისში შედის. მტევნის წონა 160-700 გრამს აღწევს. დიდმტევანა იძლევა სასუფრე ყურძენს. აქვს ლამაზი მტევნები, სასიამოვნო გემო და შაქრმომჟავიანობა. ვერ იტანს ტრანსპორტირებას და დიდხანს არ ინახება. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 104
ქათმისხეურა

ქათმისხეურა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი სასუფრე ვაზის ჯიში ჰერეთიდან. სახელწოდება მიღებული აქვს ისტორიული ჰერეთის სოფელ ქათმისხევიდან (ამჟამინდელი ალიბეგლო), სადაც ძველთაგანვე იყო გავრცელებული. ამჟამად ერთეული ძირებია დარჩენილი მაღლარებისა და ხეივნების სახით. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური, ხუთნაკვთიანი. იშვიათად არის დაუნაკვთავიც. ფოთლის ქვედა მხარე საშუალოდაა ჯაგრისებურად შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი დიდი ზომისაა, ცილინდრული, იშვიათად კონუსური ფორმის, ხშირად მხრიანი, საშუალო სიკუმსის. გვხვდება ძლიერ კუმსი და მეჩხერი მტევნებიც. მარცვალი დიდი ზომისაა, ოვალური ან წაგრძელებული ფორმის, მოწითალო. მკვრივკანიანია, ცვილისებრი ფიფქით საშუალოდ დაფარული. რბილობი ხორციანია, წვენი — შეუფერავი. გემო ტკბილი აქვს, სასიამოვნო სიმჟავითა და კარგად გამოხატული ჯიშური არომატით. ქათმისხეურას სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სიმწიფემდე 157-201 დღეა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. უხვმოსავლიანია. ერთ ძირზე მოსავალი საშუალოდ 7.9 კილოგრამს შეადგენს. მტევნის საშუალო წონა 526 გრამია. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 14.5-16.2%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 8.5-9.0 გ/ლ-ს. ქათმისხეურა გამოიყენება სასუფრე ყურძნად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 375
კრახუნა

სიტყვა კრახუნა შეიძლება აღნიშნავდეს: კრახუნა თეთრი — ქართული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში; კრახუნა შავი — ქართული ვაზის ჯიში.
ბროლა

ბროლა, ბროლას ვაზი, ბროლის ყურძენი — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში აჭარიდან. ჯიშისათვის ასეთი სახელი იმან განაპირობა, რომ სიმწიფის პერიოდში ბროლას მარცვლები ბროლივით გამჭვირვალე ხდება და მათი კანი ულამაზეს ელფერს იძენს. წარსულში მისი მაღლარები მასობრივად ყოფილა გავრცელებული შუა და ზემო აჭარის სოფლებში. მას ძირითადად სასუფრე ყურძნად იყენებდნენ, წვენისაგან ფელამუშსა და ჩურჩხელას აკეტებდნენ, რომელსაც ადგილობრივები „ქუმას“ ეძახიან, ან ბაქმაზს ამზადებდნენ. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან განივოვალური, სამნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე საკმაოდაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრული ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, ზოგ შემტხვევაში დატოტვილი. თხელია ან საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, თითქმის მომრგვალო, ღია მწვანე. საკმაოდ სქელკანიანია, ცვილისებრი ფიფქით ოდნავ დაფარული. რბილობი საკმაოდ ხორციანი და უფრო წვნიანია, სასიამოვნო გემოთი. ბროლა საშუალო ან საშუალოზე ძლიერი ზრდისაა. სავეგეტაციო პერიოდის ხანგრძლივობა კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე საშუალოდ 190 დღეა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის შუა რიცხვებში შედის. მტევნის წონა 90-100 გრამს აღწევს, ხოლო საჰექტარო მოსავლიანობა დაბლარად ფორმირებისას 6.0-8.0 ტონას. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა არწევს 20-21%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 8-9 გ/ლ-ს. ბროლასაგან მიიღება კარგი ხარისხის თეთრი სუფრის ღვინო. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 76
მარნეულის შავი

მარნეულის შავი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი ვაზის ჯიში ქართლიდან. მარნეულის შავი წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 570
ანდრიასეული

ანდრიასეული — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში ქართლიდან. ანდრიასეული წარმოადგენს ადრე არსებულ, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 566
არაგვისპირული

არაგვისპირული — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში ქართლიდან. ერთეული ძირები იყო გავრცელებული ქართლში, ახასიათებდა პატარა მტევნები და საშუალო ზომის მარცვლები. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 567
დაკიდულა

დაკიდულა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში ქართლიდან. დაკიდულა წარმოადგენს ადრე არსებულ, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 568