laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გრიგოლ რჩეულიშვილი

გრიგოლ რჩეულიშვილი (დ. 1820, გორი — გ. 20 ნოემბერი, 1877, თბილისი) — ქართველი მწერალი, პოეტი, მთარგმნელი. სამწერლო ასპარეზზე გამოვიდა ნათარგმნი ნაწარმოებებით. პოპულარული იყო მისი ლექსები, რომლებიც სიმღერების ტექსტებად იქცა. მისი რომანტიკურლი მოთხრობები იბეჭებოდა „ცისკარში“. რჩეულიშვილი მე-19 საუკუნის ქართულ ლიტერატურაში ფსიქოლოგიური რომანის ერთ-ერთ დამწყები იყო. მისი ნაწარმოებებია „ქვრივის ლიმონები“, „თამარ ბატონიშვილი“, „ანუკა ბატონიშვილი“ და სხვა. ჭუმბურიძე ჯ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 520. ზანდუკელი მ., ახალი ქართული ლიტერატურის ისტორია, ტ. 1., თბილისი, 1972 ახალი ქართული ლიტერატურა, ტ. 2, თბილისი, 1962 კოტეტიშვილი ვ., ქართული ლიტერატურის ისტორია (XIX ს.), თბილისი, 1959 გრიგოლ რჩეულიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ლევან რჩეულიშვილი

ლევან რჩეულიშვილი (დ. 27 თებერვალი, 1909, ხოვლე — გ. 1986) — ქართველი ხელოვნების ისტორიკოსი, საქართველოს სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1954) 1932 წელს დაამთავრა საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი. 1936 წლიდან იყო ხელოვნების მუზეუმის "მეტეხის", 1941-1986 წლებში ქართული ხელოვნების ისტორიის ინსტიტუტის თანამშრომელი, 1954-1986წწ. - თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის ხელოვნების ისტორიისა და თეორიის კათედრის გამგე, პროფესორი. იკვლევდა შუა საუკუნეების საეკლესიო და საერო ხუროთმოძღვრებას, XX საუკუნის ქართველ მხატვართა შემოქმედებას. ვ. ბერიძესა და ზ. ქურდიანთან ერთად გამოსცა წიგნი "თბილისი" (რუს. ენაზე, მოსკოვი, 1951), არქიტექტურის ისტორიკოსთა ჯგუფთან ერთად მოამზადა მონოგრაფია "თბილისის მეტეხის ტაძარი" (თბ., 1969); გამოკვლეული აქვს 1930-იან წლებში განადგურებული ე. წ. "გუბერნატორის სახლი" (ახლანდელი ძმები ზუბალაშვილების ქუჩაზე), საგანგებოდ შეისწავლა ძველი თბილისის სახე ე. ახვლედიანის შემოქმედებაში (ე. ახვლედიანის "ძველი თბილისი", თბ., 1965). ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 758, ISBN 99928-20-32-2. კინწურაშვილი ქ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 521. საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია. - თბ., 2017.-გვ.494; ლევან რჩეულიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მიხეილ რჩეულიშვილი

მიხეილ რჩეულიშვილი (დ. 19 დეკემბერი, 1907, ვაზისუბანი, თელავის მაზრა — გ. 1994) — ქართველი ზოოტექნიკოსი, სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა დოქტორი (1956), პროფესორი (1960), საქართველოს სსრ-ის მენცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1961), საქართველოს სსრ-ის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1967). 1929 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აგრონომიული ფაკულტეტი. 1927 წლიდან მუშაობდა იწყებს პროფ. ი. ჯანდიერთან, ახლად დაარსებულ საქართველოს მიწსახკომის ცენტრალურ ზოოტექნიკურ საცდელ სადგურში; 1929 წელს გაგზავნეს ქ. ლენინგრადში სსრკ-ს მეცნიერებათა აკადემიის განსაკუთრებულ ზოოლოგიის ლაბორატორიაში, სადაც სწავლობდა კრანეოლოგიური და ოსტეოლოგიური კვლევის მეთოდებს, შემდგომ ქ. მოსკოვში ექსპერიმენტალური ბიოლოგიის ინსტიტუტში და ცენტრალურ გენეტიკურ სადგურში ეუფლებოდა ზოგადი გენეტიკის და ცხვრის გენეტიკის კვლევის მეთოდებს. 1932-1940 წლებში შეთავსებით მუშობდა მეცხვარეობის ზონალურ საცდელ სადგურში ცხვრის გენეტიკის განყოფილების ხელმძღვანელად და მატყლის მცოდნეობის ლაბორატორიის გამგედ, მასვე ევალებოდა სამეცნიერო ნაწილში დირექტორის მოადგილის მოვალეობის შესრულება; 1940 წლიდან მუშობდა სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის საქართველოს ფილიალის ზოოლოგიის სექტორში და შემდგომ საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ზოოლოგიის ინსტიტუტში სწავლულ მდივნად და მისივე ინიციატივით შექმნილ ცხოველთა წარმოშობისა და ევოლუციის ლაბორატორიის გამგედ; 1958 წლიდან საქართველოს მეცხოველეობისა და ვეტერინარიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილე იყო სამეცნიერო ნაწილში; 1959 წელს მისი ხელმძღვანელობით დაარსდა გენეტიკის განყოფილება; 1976 წელს მისივე თაოსნობით საქართველოს სსრ მეცნიერების აკადემიის ზოოლოგიის ინსტიტუტთან დაარსდა მეცხოველეობის პროდუქტიულობის ამაღლების ბიოლოგიური საფუძვლების ლაბორატორია; გამოიკვლია და დაამუშვა მომთაბარე მეცხოველეობის რაციონალიზაციისა და ინტენსიფიკაციის ორიგინალური სისტემები; საქართველოში პირველმა დაიწყო მომთაბარე მეხორცული მეცხვარეობისა და ექსტრემალურ პირობებში ზებუსთან შეჯვარებით მეხორცული მეძროხეობის განვითარების შესწავლა, აგრეთვე ადგილობრივი ცხვრების გენოფონდის გამოკვლევა და ენდემურ სასწავლო-სამეცნიერო ცხოველთა გენოფონდის დაცვა და გამოყენების პრობლემების დამუშვება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 521. საქართველოს ზოოტექნიკური განათლებისა და მეცნიერების ფუძემდებლები. – თბ., 2004. – გვ.151; მიხეილ რჩეულიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გიორგი რცხილაძე (აგრონომი)

გიორგი რცხილაძე (დ. 21 აგვისტო, 1892, ზაქათალა — გ. 9 დეკემბერი, 1959) — ქართველი აგრონომი. 1916 წელს დაამთავრა მოსკოვის სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი. 1929-1939 წლებში ეკავა სხვადასხვა სამეცნიერო-პადაგოგიური და ადმინისტრაციული თანამდებობები. 1939-1955 წლებში მუშაობდა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის ზოგადი მიწათმოქმედების კათედრის პროფესორად; 1946-1959წწ. - საქართველოს ზოოტექნიკურ-ვეტერინარული სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის (ახლანდელი საქართველოს ზოოტექნიკურ-სავეტერინარო აკადემია) საკვებპროდუქტების განყოფილების გამგედ; სწავლობდა საქართველოში მეცხოველეობის საკვები ბაზის ორგანიზაციის პრობლემებს, სოფლის მეურნეობის სპეციალიზაციის საკითხებს და სხვა. ავტორია წიგნისა „მწვანე კონვეირი“ (1953). ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 759, ISBN 99928-20-32-2. ქეშელაშვილი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 521. გიორგი რცხილაძე (აგრონომი) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ირაკლი რცხილაძე

ირაკლი რცხილაძე (დ. 27 სექტემბერი, 1900, შაშიანი, თელავის მაზრა — გ. 29 ივნისი, 1974) — ქართველი პედიატრი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი (1950), საქართველოს სსრ-ის მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1961). დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი. 1928-1933 წლებში იყო პროფესორ მარიამ უგრელიძის კათედრის ორდინატორი, ამავე დროს მუშაობდა საქართთველოს ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროში საბავშვო ბაღებისა და სანატორიუმების განყოფილების წამყვან თანამშრომლად. ამ პერიოდში მის მიერ დაარსებული და გახსნილია ბავშვთა კვების სამზარეულოები, ბაგები და სანატორიუმები (წაღვერი, წყნეთი, პატარა ცემი, კოჯორი, ჯავა და სხვ.) 1933 წლიდან იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის პედიატრიის კათედრის ასისტენტი, დოცენტი, 1944 წლიდან კათედრის გამგე. ირაკლი რცხილაძე მუშაობდა ტუბერკულოზური მენინგიტის კლინიკისა და დიაგნოსტიკის, კუჭ-ნაწლავის ქრონიკული და მწვავე დაავადებების საკითხებზე, იკვლევდა ფილტვის პათოლოგიებს; ჩამოაყალიბა პნევმონიების ახალი კლასიფიკაცია და პნევმონიების მკურნალობის მეთოდები; სწავლობდა ალერგიებისა და ბრონქული ასთმის ეტიოლოგიის და პათოგენეზის დადგენის საკითხებს. გამოქვეყნებული აქვს სამეცნიერო შრომები და მონოგრაფიები. 2000 წელს ირაკლი რცხილაძის დაბადების 100 წლისთავთან დაკავშირებით შაშიანის საჯარო სკოლას მიენიჭა მისი სახელი, თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის პედიატრიულ ფაკულტეტზე დაარსდა ირაკლი რცხილაძის სახელობის 2 სტიპენდია. გელოვანი მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 521-522. ნაცარაშვილი ო. „კახეთის გამოჩენილი ადამიანები“ თბილისი, 2001.- გვ.496 ირაკლი რცხილაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
პლაოშნიკი

პლაოშნიკი, პლაოში (მაკედ. Плаошник, Плаош) — არქეოლოგიური ძეგლი და წმინდა ადგილი ოჰრიდში, ჩრდილოეთი მაკედონია. ოჰრიდის ტბის აღმოსავლეთ სანაპიროზე, სამუელის ციხესიმაგრიდან 250 მეტრში. მნიშვნელოვანი სასულიერო, ტურისტული და კულტურული ცენტრი. 893 წელს აღნიშნულ ადგილზე კლიმენტ ოჰრიდელმა ააშენა ტაძარი, რომელიც ქალაქში ყველაზე ძველ ნაგებობად ითვლება. ტაძარი გახდა რეგიონის მნიშვნელოვანი საგანმანათლებლო და კულტურული ცენტრი, სადაც მუშაობდა ცნობილი ოჰრიდის ლიტერატურული სკოლა. აქ სწავლებისათვის გამოიყენებოდა ახლადშექმნილი ანბანი — კირილიცა. სკოლამ მნიშვნელოვანი გავლენა იქონია სლავური დამწერლობისა და ლიტერატურის განვითარებაზე. წმინდა კლიმენტი დაასაფლავეს ტაძრის სიახლოვეს, თავისივე ხელით აგებულ სამარხში. ოსმალეთის იმპერიის მმართველობის პერიოდში ტაძარი არაერთხელ დაარბიეს და გაძარცვეს. უამრავი რელიქვია და კულტურული ფასეულობა დიაკარგა, კლიმენტ ოჰრიდელის აგებული ტაძარი მთლიანად დაინგრა და მის ფუნდამენტზე ააგეს მეჩეთი. სატაძრო კომპლექსის აღორძინება იწყება 2000 წლის დეკემბრიდან. ამ მიზნით შემუშავდა მასშტაბური პროექტი, რომლის რეალიზიისათვის მუშაობდა ქვეყნის ასობით კვალიფიცირებული სპეციალისტი. 2002 წლისათვის წინანდელი სახით აღადგინეს ტაძარი და იგი აკურთხეს პანტელეიმონ მკურნალის სახელზე, მოგვიანებით აქ დააბრუნეს რამდენიმე რელიქვია. კერძოდ, აქ ინახება მარმარილოს სარკოფაგი წმინდა კლიმენტის ნეშტით, XI-XII და XIII-XIV საუკუნეების ხელნაწერები და სხვა. ტაძარში მინის იატაკია, რომლის საშუალებითაც მნახველებს შეუძლიათ დაათვალიერონ ძველი ტაძრის საძირკველი. დროთა განმავლობაში აღდგა ოჰრიდის ლიტერატურული სკოლაც, ახალ შენობას სლავური უნივერსიტეტი ეწოდა. უნივერსიტეტი მოიცავს დიდ ბიბლიოთეკას, რომელიც განკუთვნილია ძველი ხელნაწერებისა და წიგნების შესანახად, აქვეა 800-ზე მეტი ხატის გალერეა. არქეოლოგიური გათხრების შედეგად აღმოაჩინეს ბაზილიკის საძირკველი, V-VI საუკუნის მოზაიკა, ორნამენტები, ცხოველებისა და ადამიანის გამოსახულებებით. იგეგმება არქეოლოგიური ძეგლის და მიმდებარე ტერიტორიის სრული რეაბილიტაცია. ↑ Ohrid – "Plaosnik" will look the same as in the time of St. Kliment დაარქივებული 27 July 2011 საიტზე Wayback Machine. ↑ Journey to Macedonia Part II: St. Clement of Ohrid, Fr Samuel, December, 2006 ↑ Culture – Republic of Macedonia დაარქივებული 30 June 2012 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links Archaeology – Depot with Venetian Silver Coins Excavated, Večer, 10 October 2007
დოლნო-კონისკო

დოლნო-კონისკო (მაკედ. Долно Коњско) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ოჰრიდის თემში. ოჰრიდიდან 7 კმ-ში. სოფელში განვითარებულია ტურიზმი და განთავსებულია სასტუმროები და რესტორნები. 2002 წლის აღწერით სოფელში ცხოვრობს 551 ადამიანი. სოფელში მაცხოვრებელთა 100 % მაკედონელია. ↑ 1.0 1.1 Macedonian Census (2002), Book 5 - Total population according to the Ethnic Affiliation, Mother Tongue and Religion, The State Statistical Office, Skopje, 2002, p. 150.
სვეტი-სტეფანი (ჩრდილოეთი მაკედონია)

სვეტი-სტეფანი (მაკედ. Свети Стефан) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ოჰრიდის თემში. ოჰრიდიდან 6 კმ-ში. 2002 წლის აღწერით სოფელში ცხოვრობს 112 ადამიანი. სოფელში მაცხოვრებელთა 99 % მაკედონელია. ↑ 1.0 1.1 Macedonian Census (2002), Book 5 - Total population according to the Ethnic Affiliation, Mother Tongue and Religion, The State Statistical Office, Skopje, 2002, p. 150.
გეოდეზიის, აეროგადაღებისა და კარტოგრაფიის ცენტრალური სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი

გეოდეზიის, აეროგადაღებისა და კარტოგრაფიის ცენტრალური სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი (რუს. Центральный научно-исследовательский институт геодезии, аэросъёмки и картографии; აბრ. ЦНИИГАиК) — სსრკ მინისტრთა საბჭოსთან არსებული გეოდეზიისა და კარტოგრაფიის მთავარი სამმართველოს სამეცნიერო-კვლევითი დაწესებულება, რომელიც დაარსდა 1928 წელს მოსკოვში. მისი პირველი დირექტორი იყო თეოდოსი კრასოვსკი. გეოდეზიისა და გრავიმეტრიის დარგში ინსტიტუტის კვლევის ძირითადი მიმართულება იყო გეოდეზიის თეორიული პრობლემებისა და გეოდეზიური სამუშაოების ახალი მეთოდების შემუშავება: ასტრონომიულ-გეოდეზიური, გრავიმეტრიული და თანამგზავრული მონაცემებით დედამიწის ფიგურის, ზომებისა და გრავიტაციული ველის დადგენა, გეოდეზიური მეთოდებით დედამიწის ქერქის თანამედროვე მოძრაობის შესწავლა; საყრდენი გეოდეზიური ქსელების აგების თეორიისა და მეთოდების, აეროგადაღებისა და ფოტოგრამმეტრიის დარგში აეროგადაღებისა და ფოტოგრამმეტრიული სამუშაოების თეორიისა და მეთოდების გაუმჯობესება, ტოპოგრაფიული რუკებისა და გეგმების შექმნა და განახლება, აგრეთვე მთვარის, მარსისა და ვენერის კარტოგრაფირება. კარტოგრაფიის დარგში ინსტიტუტმა შეიმუშავა დარგობრივი რუკების შედგენისა და გამოცემის მეთოდები, იკვლევდა გეოგრაფიული სახელწოდებების სტანდარტიზაციას. ინსტიტუტის მონაწილეობით შექმნილია რიგი ატლასებისა. აწარმოებდა აგრეთვე ასტრონომიულ-გეოდეზიური, გრავიმეტრიული, აეროგადარების, ფოტოგრამმეტრიული და კარტოგრაფიული ინსტრუმენტების შემუშავებას, კონსტრუირებასა და დამზადებას. ეკონომიკის დარგსა და ტოპოგრაფიულ-გეოდეზიური და კარტოგრაფიული წარმართვის ორგანიზაციის ნაწილში კვლევა მიმართული იყო ავტომატური მართვის სისტემის შექმნაზე, დაგეგმილების თეორიისა და მეთოდების შემუშავებაზე, შრომისა და მატერიალურ-ტექნიკური რესურსების ნორმირებაზე. ინსტიტუტს ჰქონდა ასპირანტურა, გამოსცემდა „შრომებს“ და აგრეთვე სხვა საინფორმაციო გამოცემებს. 1929–1977 წლების ფარგლებში ინსტიტუტმა გამოსცა 200-ზე მეტი „შრომა“. კრასოვსკის სახელი ინსტიტუტს ეწოდა 1978 წელს. 2013 წლის 19 ივლისს დაარსდა ფედერალური სახელმწიფო საბიუჯეტო დაწესებულება „გეოდეზიის, კარტოგრაფიისა და სივრცითი მონაცემების ინფრასტრუქტურის ცენტრი“, რომლის შემადგენლობაში შევიდა გეოდეზიის, აეროგადაღებისა და კარტოგრაფიის ცენტრალური სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი. ↑ 1.0 1.1 1.2 Определение "Центральный научно-исследовательский институт геодезии, аэросъёмки и картографии" в Большой Советской Энциклопедии ↑ Поклад Г. Г., Гриднев С. П., Попов Б. А. Инженерная геодезия : учебное пособие для вузов, Москва ; Берлин : Директ-Медиа, 2020 ↑ ФГБУ «Федеральный научно-технический центр геодезии, картографии и инфраструктуры пространственных данных»
გორნო-ლაკოჩერეი

გორნო-ლაკოჩერეი (მაკედ. Горно Лакочереј) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ოჰრიდის თემში. 2002 წლის აღწერით სოფელში ცხოვრობს 515 ადამიანი. სოფელში მაცხოვრებელთა 99 % მაკედონელია. ↑ 1.0 1.1 Macedonian Census (2002), Book 5 - Total population according to the Ethnic Affiliation, Mother Tongue and Religion, The State Statistical Office, Skopje, 2002, p. 150.
დოლნო-ლაკოჩერეი

დოლნო-ლაკოჩერეი (მაკედ. Долно Лакочереј) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ოჰრიდის თემში. 2002 წლის აღწერით სოფელში ცხოვრობს 728 ადამიანი. სოფელში მაცხოვრებელთა 99 % მაკედონელია. ↑ 1.0 1.1 Macedonian Census (2002), Book 5 - Total population according to the Ethnic Affiliation, Mother Tongue and Religion, The State Statistical Office, Skopje, 2002, p. 150.
ელშანი

ელშანი (მაკედ. Елшани) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ოჰრიდის თემში. ოჰრიდიდან 10 კმ-ში, ოჰრიდის ტბის სამხრეთით. ზღვის დონიდან 850 მეტრზე. 2002 წლის აღწერით სოფელში ცხოვრობს 590 ადამიანი. სოფელში მაცხოვრებელთა 100 % მაკედონელია. ↑ Pg 308 - McAdam, Marika (2009). Lonely Planet Western Balkans. Lonely Planet. ISBN 9781741047295. - Total pages: 484 ↑ 2.0 2.1 Macedonian Census (2002), Book 5 - Total population according to the Ethnic Affiliation, Mother Tongue and Religion, The State Statistical Office, Skopje, 2002, p. 150.
ვაპილა

ვაპილა (მაკედ. Вапила) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ოჰრიდის თემში. 2002 წლის აღწერით სოფელში ცხოვრობს 112 ადამიანი. სოფელში მაცხოვრებელთა 100 % მაკედონელია. ↑ 1.0 1.1 Macedonian Census (2002), Book 5 - Total population according to the Ethnic Affiliation, Mother Tongue and Religion, The State Statistical Office, Skopje, 2002, p. 150.
ველგოშტი

ველგოშტი (მაკედ. Велгошти) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ოჰრიდის თემში. 2002 წლის აღწერით სოფელში ცხოვრობს 3 060 ადამიანი. სოფელში მაცხოვრებელთა შემადგენლობა ასეთია: მაკედონელი — 3 002 არომანიელები — 10 სერბი — 8 სხვა — 40 ↑ 1.0 1.1 Macedonian Census (2002), Book 5 - Total population according to the Ethnic Affiliation, Mother Tongue and Religion, The State Statistical Office, Skopje, 2002, p. 150.
ველესტოვო (ოჰრიდის თემი)

ველესტოვო (მაკედ. Велестово) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ოჰრიდის თემში. ოჰრიდიდან 4 კმ-ში. 2002 წლის აღწერით სოფელში ცხოვრობს 53 ადამიანი. სოფელში მაცხოვრებელთა 100 % მაკედონელია. ↑ 1.0 1.1 Macedonian Census (2002), Book 5 - Total population according to the Ethnic Affiliation, Mother Tongue and Religion, The State Statistical Office, Skopje, 2002, p. 150.
ზავოი

ზავოი (მაკედ. Завој) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ოჰრიდის თემში. 2002 წლის აღწერით სოფელში ცხოვრობს 12 ადამიანი. სოფელში მაცხოვრებელთა 100 % მაკედონელია. ↑ 1.0 1.1 Macedonian Census (2002), Book 5 - Total population according to the Ethnic Affiliation, Mother Tongue and Religion, The State Statistical Office, Skopje, 2002, p. 150.
ოჰრიდის ანტიკური თეატრი

ოჰრიდის ანტიკური თეატრი (მაკედ. Антички театар) — რომაული პერიოდის თეატრი ოჰრიდში, ჩრდილოეთი მაკედონია. იგი ააგეს ძვ. წ. 200 წელს და ერთადერთი ელინისტური ხანის თეატრია ქვეყანაში, რადგან დანარჩენი სამი სკუპი, სტობი და ჰერაკლეა-ლინკესტისი რომაულ ეპოქაშია აგებული. თეატრს აქვს შესანიშნავი მდებარეობა, მის სცენას გვერდებიდან იცავდა ბორცვები, რაც აკავებდა ქარს და ხელი არ ეშლებოდა აკუსტიკას. რომაულ ეპოქაში თატრი გამოიყენებოდა გლადიატორების ბრძოლისათვის. თუმცა, ვინაიდან თეატრი ასევე იყო რომაელების მიერ ქრისტიანების სიკვდილით დასჯის ადგილი, ის სწრაფად გადაიქცა ადგილობრივებისათვის უაღრესად საძულველ ადგილად. ფაქტობრივად, ამ უსიამოვნო ამბების გამო, რომის იმპერიის დაშლის შემდეგ თეატრი მიატოვეს და მიწაში დაფლეს ადგილობრივებმა. ამის გამო სტრუქტურის უმეტესი ნაწილი კარგად შენარჩუნდა. თეატრი შემთხვევით აღმოაჩინეს 1980-იან წლებში. კერძოდ, ამ ტერიტორიაზე ზოგიერთი სახლის ირგვლივ სამშენებლო სამუშაოების მიმდინარეობის დროს გამოჩნდა დიდი ქვის ბლოკები ბერძენი ღმერთის დიონისესა და მუზების ჩუქურთმებით, რამაც არქეოლოგები დააჯერა, რომ აღმოაჩინეს ბერძნული თეატრი. 1980-იანი წლების ბოლოდან თეატრი კვლავ არის საჯარო წარმოდგენების ადგილი, აქ იმართება სპექტაკლები, კონცერტები, ოპერები, საბალეტო წარმოდგენები. ბოლო დროს, ოჰრიდის ზაფხულის ფესტივალის ფარგლებში აქ იმართება მაღალი დონის კულტურული სპექტაკლები. Антички театар - Завод и музеј на град Охрид ↑ Institute for protection of monuments of culture and museum - Ohrid. Antique Theater Ohrid. დაარქივებული 2020-09-16 საიტზე Wayback Machine. ↑ Macedonia National Tourism Portal დაარქივებული July 21, 2009, საიტზე Wayback Machine.
ვიკინგთა ხომალდების მუზეუმი

ტერმინი ვიკინგთა ხომალდების მუზეუმი შეიძლება აღნიშნავდეს: ოსლოს ვიკინგთა ხომალდების მუზეუმი როსკილეს ვიკინგთა ხომალდების მუზეუმი
მშვიდობით, კოლუმბუს

მშვიდობით, კოლუმბუს (ინგლ. Goodbye, Columbus) — ამერიკელი მწერლის, ფილიპ როთის, მხატვრული კრებული, რომელიც თავდაპირველად 1959 წელს გამოიცა. წიგნი ხუთ მოთხრობას აერთიანებს. თითოეული მათგანი ეხმიანება და იუმორისტულად აღგვიწერს მეორე და მესამე თაობის ამერიკელი ებრაელების ყოფას, რომლებიც ტოვებენ ეთნიკურ გეტოებს და გარეუბნებში იწყებენ ცხოვრებას. ნაწარმოებმა კრიტიკული აღიარება ჰპოვა და ავტორს აშშ-ის ეროვნული წიგნის ჯილდო მოუტანა.. მიუხედავად ამისა, კრებულს კრიტიკა არ მოჰკლებია, რამდენადაც ებრაელი პერსონაჟების დამაკნინებელი აღწერა ამ ეთნოსის არაერთი წარმომადგენლის უკმაყოფილების მიზეზი გახდა. 1962 წელს, რალფ ელისონთან, არანაკლებ გამორჩეულ შავკანიან მწერალთან ერთად გამართულ პრესკონფერენციაზე, სადაც ისინი თანამედროვე ლიტერატურულ ნიმუშებს განიხილავდნენ, ფილიპ როთის მიმართ საკმაოდ გამომწვევი შეფასებები გაკეთდა მრავალმა ის მიიჩნია ისეთ ებრაული წარმოშობის მქონე მწერლად, რომელიც ებრაელებს ვერ იტანდა. ეს უკანასკნელი მას თან გაჰყვა იარლიყად, რის გამოც შემდეგშიც არაერთხელ გახვეულა კრიტიკის ქარ-ცეცხლში. კრებულის სათაური — მშვიდობით, კოლუმბუს“ — ერთგვარად მიუთითებს საშუალო კლასის ებრაელი ამერიკელების ცხოვრებაზე, დამცინავი და ცინიკური ტონით. ნაწარმოების პროტაგონისტად გვევლინება ნილ კლუგმანი — დაბალანაზღაურებიანი მუშაკი ნიუარკის საჯარო ბიბლიოთეკაში. ის დეიდა გლედისთან და ბიძა მაქსთან ერთად ცხოვრობს ნიუ-ჯერსის მუშათა კლასის უბანში, ქალაქ ნიუარკში. ერთ ზაფხულს, ნილი გაიცნობს ბრენდა პატიმკინს, რედკლიფის კოლეჯის სტუდენტს, რომელიც საკმაოდ მდიდარი ებრაული ოჯახიდანაა და რომელიც შორტ ჰილზის მდიდარ გარეუბანში ცხოვრობს. სათაური „მშვიდობით, კოლუმბუს“ ბრენდას ძმის, რონის მიერ შესრულებული სიმღერის ტექსტშიც გვხვდება, რომელიც მან, სხვა შემსრულებლებთან ერთად, ოჰაიოს უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ იმღერა. აღნიშნულ ნაწარმოებზე დაყრდნობით 1969 წელს გამოვიდა ეკრანიზაცია, რომელშიც მთავარ როლებს ალი მაკგროუ და რიჩარდ ბენჯამინი ასრულებენ. ფილიპ როთი ↑ "National Book Awards – 1960". Retrieved 2012-03-30. There is a link there to Roth's acceptance speech დაარქივებული 2018-09-22 საიტზე Wayback Machine. . The National Book Awards blog for the 50th anniversary of Goodbye, Columbus is essays by five writers[მკვდარი ბმული] about the book. The annual awards are made by the National Book Foundation. ↑ Zucker, David J. "Roth, Rushdie, and rage: religious reactions to Portnoy and The Verses." BNET. 2008. 17 July 2010. ↑ "Profile: Philip Roth: Literary hit man with a 9/11 bullet in his gun." The Times. 19 September 2004. 17 July 2010. ↑ (2005) „3“, Philip Roth : new perspectives on an American author. Westport, Conn.: Praeger, გვ. 43–57. ISBN 9780313018039. OCLC 518020092.
ვეიბისლეთი

ვეიბისლეთი (შვედ. Vejbyslätt) — დაბა ბარკოკრას სამრევლოში, ენგელჰოლმის მუნიციპალიტეტში, სკონეს საგრაფოში. ადგილის სახელი "ვეიბისლეთი" მომდინარეობს სიტყვა "Væghby-დან" - შვედურიდან ითარგმნება, როგორც სოფელი, სადაც გზა გადიოდა. იგულისხმება გზა სოფელ ბარკოკრას, ვესტრა კარუპს და თურექუავს შორის. ისტორიულ წყაროებში სახელი პირველად ნახსენებია 1390 წელს. თავდაპირველად მიმდებარე ტერიტორიის ცენტრს სოფელი ვეიბი წარმოადგენდა, ხოლო ის მიწა კი, სადაც დღეს ვეიბისლეთია გაშენებული, დაუმუშავებელი იყო და ადგილობრივი გლეხების მიერ საძოვრებად და კირქვიანი თიხის მოსაპოვებლად გამოიყენებოდა. 1830-იან წლებში პატარა ფერმების გაერთიანების შედეგად, ვეიბისლეთის ადგილას ვეიბიგორდენის მამული ჩამოყალიბდა, ხოლო პირველი საცხოვრებელი სახლები მე-19 საუკუნის მიწურულს, რკინიგზის გაყვანის შემდეგ აშენდა. რკინიგზის სადგური ვეიბისლეთში 1885 წელს გაიხსნა, როცა სკუონე-ჰალანდის რკინიგზა დასრულდა. აღსანიშნავია, რომ დასახლების ოფიციალური სახელი თავდაპირველად ბარკოკრა (სადგური) იყო და ვეიბისლეთი მხოლოდ 1921 წელს დაერქვა. 1969 წელს დაბაში რეჟისორმა იარლ ქულემ გადაიღო შვედი მწერლის ფრიტიოფ ნილსონ პირატენის წიგნის "წიგნების გამყიდველი, რომელმაც ბანაობა შეწყვიტა" ეკრანიზაცია. 1970-იან წლებში მგზავრთა ნაკადის შემცირების გამო რკინიგზის სადგური დაიხურა, რასაც დაბის დეპოპულაცია მოჰყვა. დაბაში ფუნქციონირებს სამშენებლო მასალების მაღაზია. ვეიბისლეთში მოქმედებს ასოციაცია "ვეიბისლეთის სოფლისა და კულტურის საზოგადოება," რომელიც დაბის მაცხოვრებლების კეთილდღეობაზე ზრუნავს. ↑ https://www.scb.se/hitta-statistik/statistik-efter-amne/miljo/markanvandning/smaorter-arealer-befolkning/pong/tabell-och-diagram/statistiska-smaorter-2020-befolkning-landareal-befolkningstathet-per-smaort/ ↑ https://web.archive.org/web/20171222033852/http://www.scb.se/contentassets/3b290b05ed634cf0846ad620362bb708/tabell_1_2010_web_v2.xls ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-10-17. ციტირების თარიღი: 2022-10-17. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-10-13. ციტირების თარიღი: 2022-10-13. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-10-17. ციტირების თარიღი: 2022-10-17.
Pontiac Aztek

Pontiac Aztek ― სერიული კროსოვერი, წარმოებული GM-ის მიერ 2000-დან 2005 წლამდე. ↑ General Motors vehicle deliveries, United States 1996-2005 (XLS). ↑ „GM Reports Best December Sales Since 1979“ (პრეს-რელიზი). GM. January 3, 2003. ↑ „GM Reports December Sales of 447,900, Down 9 Percent From Record Year-Ago Levels“ (პრეს-რელიზი). GM. January 5, 2004. ↑ „GM Reports 392,041 Deliveries in December“ (პრეს-რელიზი). GM. January 4, 2006.
ლიხაურის წმინდა გიორგის ეკლესია

ლიხაურის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ლიხაურში.ჭის წმინდა გიორგის ეკლესია მდინარე აჭის წყლისა და მდინარე აჭას ხერთვისში არსებულ შემაღლებულ ადგილასაა აგებული. აღნიშნულ შემაღლებულ ადგილს ირგვლივ რიყის ქვით ნაგები მასიური კედელი შემოუყვება ირგვლივ. გეგმით სწორკუთხა ეკლესია სადა, ერთ საფეხურიან ცოკოლზე დგას. თარაზულია წყობაა. სამხრეთით და დასავლეთით დატანილია კარები. შიგნიდან თაღიანია გარედან კი არქიტრავული. სამხრეთით არქიტრავის ქვაზე ცენტრალურ ნაწილში მოჩარჩოებაში ჩასმული რელიეფური ჯვარია ამოკვეთილი, ხოლო მის კიდეებში წარწერაა. დასავლეთ არქიტრავის ქვაზე ცენტრალურ ნაწილში შედარებით მოზრდილ მოჩარჩოებაში ჩასმული რელიეფური ჯვარია ამოკვეთილი, რომლის მკლავებთან ყურძნის მტევნებია დატანილი. აღნიშნულ ჯვარს გვერდებში რომბებში ჩასმული ჯვრები აკრავს. დავზე კი ნახევრად სფერული შვერილა ამოკვეთილი, რომლის ჩუქურთმები დაზიანებულია. ეკლესია ნათდება სამი სარკმლით. აღმოსავლეთ ფასადზე არსებულ სარკმელის ორი მოჩუქურთმებული ლილვი დაუყვება, ხოლო სარკმლის თავსართზე მესამე ლილვია დატანილი რკალურად. სამხრეთ ფასადზე სარკმელი ორი მოჩუქურთმებული ლილვით არის შემკული, ხოლო დასავლეთ ფასადის სარკმელს დაუყვება სამი ლილვი. ჩრდილოეთ ფასადზე ცენტრალურ ნაწილში დაახლოებით ორი მეტრის სიმაღლეზე კრონშტეინია გამოშვერილი. ეკლესიას წრეთარგისა და ლილვისგან შედგენილი ლავგარდანი ევლება. საკურთხეველი ნახევარწრიულ აბსიდიანია. აბსიდის ჩრდილოეთ და სამხრეთ მხარეს თაღოვანი ნიშებია, რომელთა გვერდებზე, აგრეთვე თითო სწორკუთხა ნიშია. კონქი სფერულია. სატრიუმფო თაღი კრონშტეინებს ეყრდნობა. აბსიდი დარბაზისგან გამოყოფილია ორსაფეხურიანი მხრებით. გრძივი კედლები ორსაფეხურიანი პილასტრების საშუალებით ორ ნაწილად იყოფა. კოლოფა კამარის ცენტრალური, ორსაფეხურიანი საბრჯენი თაღი პილასტრების კაპიტელებს ეყრდნობა, ხოლო დასავლეთი თაღი კრონშტეინებს. ჩრდილოეთისა და სამხრეთის კედლის შეწყვილებული თაღები კონსოლებს ეყრდნობა.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 9025