laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ერუშეთის საეპისკოპოსო

ერუშეთის საეპისკოპოსო — ეპარქია შუა საუკუნეების საქართველოში, ისტორიულ არტაანის მხარეში. ისტორიული წყაროების მიხედვით, ერუშეთი ერთ-ერთი პირველი ქრისტიანული რელიგიური ცენტრი იყო ქართლში. ლეონტი მროველის ცნობით, აქ ააგეს პირველი ეკლესია მირიან მეფის თხოვნით კეისარ კონსტანტინეს მიერ მოვლენილმა მშენებლებმა. აქვე დატოვეს განძის ნაწილი და ქრისტეს სამსჭვალნი, რომლებიც შემდეგ წაიღო ჰერაკლე კეისარმა ქართლში ლაშქრობის შემდეგ (628). ჯუანშერის ცნობით, ვახტანგ გორგასალს (V საუკუნე) საეპისკოპოსოთა დაარსებისას ერთი ეპისკოპოსი დაუსვამს „არტან ერუშეთს“. „ერუშნელი ეპისკოპოსი“ (სახელის გარეშე) ასევე მოხსენიებულია გიორგი მერჩულის „გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრებაში“ გვარამ მამფლის მიერ ჯავახეთში მოწვეული საეკლესიო კრების მონაწილეთა შორის. XVI საუკუნის 70-იან წლებში ოსმალთა შემოსევისას მგელციხის გმირულ დამცველთა შორის მოხსენიებულია ერუშნელი ბერი. ვახუშტი ბატონიშვილის (XVIII ს.) განმარტებით ერუშნელი ეპისკოპოსი ყოფილა მწყემსი ერუშეთისა და არტანისა, მტკვრის დასავლეთით. XVI საუკუნის დასაწყისის სამცხე-საათაბაგოს მღვდელმთავართა ნუსხის მიხედვით, ერუშნელის სამწყსო მოიცავდა მტკვრის მარცხენა სანაპირო არტანს კოლის საზღვრამდე („ტალაშოს ზეითი, სულა არტანა კოლის სამზღურამდინ“). XIII საუკუნეში დარბაზობის დროს ქართველ მღვდელმთავართა შორის ერუშნელს ეჭირა XV, ხოლო XVI საუკუნეში სამცხე-საათაბაგოს ეპისკოპოსთა შორის — VIII ადგილი. XVI საუკუნის ბოლოს ოსმალთა მიერ სამხრეთ საქართველოს დაპყრობის შემდეგ ერუშეთის საეპისკოპოსო მოიშალა. ბერძენიშვილი დ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. ?. ↑ ჟორდანია თ. „ქრონიკები და სხვა მასალა საქართველოს ისტორიისა“, თბ. 1897, გვ. 53.
ვალაშკერტის საეპისკოპოსო

ვალაშკერტის საეპისკოპოსო — ერთ-ერთი საეპისკოპოსო საქართველოს სამეფოში, ბაგრევანდის ისტორიულ მხარეში. XVI საუკუნის დოკუმენტის, სამცხე-საათაბაგოს მღვდელმთავართა ნუსხის, ცნობით, ვალაშკერტელის სამწყსო ყაზევანიდან ვალაშკეთამდე და ხინუსიდან დევაბონემდე იყო. ამ საბუთში ჩამოთვლილ 13 ეპისკოპოსში ვალაშკერტელი მეცხრე ადგილზეა დასახელებული. თედო ჟორდანიას სიტყვებით „ვალაშკერტად უნდა იგულისხმებოდეს აწინდელი ალაშკერტი ეფრატის ხეობაში. შეიძლება მისი კათედრა ყოფილიყო ის ჩანგლის ეკლესია, რომლის ნაშთი 1030 წლის წარწერით იპოვება კაღიზმანის მახლობლად სოფელ ჩანგლში. ჩანს, ქართველ ერს იმ დროს ეჭირა რაღაცა ნაწილი ევფრატის ხეობისა და სომხეთისა“. ზაქარია ვალაშკერტელი ↑ ჟორდანია თ. „ქრონიკები და სხვა მასალა საქართველოს ისტორიისა“, თბ. 1897, გვ. 53
გუდნი იოჰანესონი

გუდნი თორლასიუს იოჰანესონი (ისლ. Guðni Thorlacius Jóhannesson; დ. 26 ივნისი, 1968, რეიკიავიკი, ისლანდია) — ისლანდიის უნივერსიტეტის პროფესორი, ისტორიკოსი, მთარგმნელი, გაიმარჯვა 2016 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში . ↑ Гудни Йоханнессон лидирует на выборах президента в Исландии после подсчета 36% бюллетеней. ТАСС (2016-06-26). ციტირების თარიღი: 2016-06-27. ↑ Гудни Йоханссон избран президентом Исландии. Коммерсантъ (2016-06-26). ციტირების თარიღი: 2016-06-27.
ანისის საეპისკოპოსო

ანისის საეპისკოპოსო — ერთ-ერთი საეპისკოპოსო ფეოდალურ საქართველოში, სამცხე-საათაბაგოში. XVI საუკუნის დოკუმენტის, სამცხე-საათაბაგოს მღვდელმთავართა ნუსხის, ცნობით, ანელის სამწყსო მთელი ზარიშტიანი, შირვოინი და ბაღასბერეთი იყო. ამ საბუთში ჩამოთვლილ 13 ეპისკოპოსში ანელი მეათე ადგილზეა დასახელებული. ↑ ჟორდანია თ. „ქრონიკები და სხვა მასალა საქართველოს ისტორიისა“, თბ. 1897, გვ. 53
კარის საეპისკოპოსო

კარის (ყარსის) საეპისკოპოსო — ერთ-ერთი საეპისკოპოსო ფეოდალურ საქართველოში, სამცხე-საათაბაგოში. XVI საუკუნის დოკუმენტის, სამცხე-საათაბაგოს მღვდელმთავართა ნუსხის, ცნობით, კარელის სამწყსო მთელი ყარსია, კოლისა და ოლთისის საზღვრამდე, ხოლო გამოღმა გაგჩევანი და კაღზევანი. ამ საბუთში ჩამოთვლილ 13 ეპისკოპოსში კარელი მეთერთმეტე ადგილზეა დასახელებული. ↑ ჟორდანია თ. „ქრონიკები და სხვა მასალა საქართველოს ისტორიისა“, თბ. 1897, გვ. 53
სუნ მეილინი

სუნ მეილინი, ასევე ცნობილია როგორც მადამ ჩან კაიში (ჩინ. 宋美齡; დ. 5 მარტი, 1898, შანხაი, ცინის იმპერია — გ. 23 ოქტომბერი, 2003, ნიუ-იორკი, აშშ) — ჩინეთის რესპუბლიკის პირველი ლედი, გენერალსიმუსის და პრეზიდენტის, ჩან კაიშის მეუღლე. სუნმა დიდი როლი ითამაშა ჩინეთის რესპუბლიკის პოლიტიკაში. მისი და რესპუბლიკის დამაარსებლის, სუნ იატსენის ცოლი იყო. სუნი ქვეყნის სამოქალაქო ცხოვრებაში აქტიურად მონაწილეობდა. მას ეკავა მნიშვენლოვანი და საპატივცემულო თანამდებობები, მათ შორის ფუ ჯენის კათოლიკური უნივერსიტეტის თავჯდომარეობა. ჩინეთ-იაპონიის მეორე ომის დროს ის განაწყობდა ხალხს იაპონელი დამპყრობლების წინააღმდეგ. მეილინი 1942 წელს ამერიკის შეერთებულ შტატებში ვიზიტის დროს ატარებდა გამოსვლებს, რათა მოეპოვებინა მხარდაჭერა. სუნ მეილინი იყო ერთადერთი მეორე მსოფლიო ომის დროინდელი პირველი ლედი, რომელიც XXI საუკუნეში გარდაიცვალა. Audio of her speaking at the Hollywood Bowl, 1943 (3 hours into program) დაარქივებული 2016-11-18 საიტზე Wayback Machine. Text of her address to the US Congress, 1943 As delivered text transcript and complete audio of her address to the US Congress, 1943 Wellesley College biography საიტზე Wayback Machine Time magazine's "Man and Wife of the Year," 1937 დაარქივებული 2007-03-29 საიტზე Wayback Machine. Madame Chiang being honored by U.S. Senate Majority Leader Robert Dole დაარქივებული 2014-07-14 საიტზე Wayback Machine. (left) and Senator Paul Simon (center) at the U.S. Capitol in Washington, DC, July 26, 1995 Madame Chiang Kai-Shek, 1898–2003 დაარქივებული 2013-08-27 საიტზე Wayback Machine. Life in pictures: Madame Chiang Kai-shek Guardian report Voice of America obituary CNN: Madame Chiang Kai-shek dies Song Meiling's Villa ↑ The New York Times gives her place of birth as Shanghai, while the BBC and Encyclopædia Britannica give it as Wenchang, Hainan island (which was then part of Guangdong Province).
ვალერი ჩეჩელაშვილი

ვალერი ჩეჩელაშვილი (დ. 17 მარტი, 1961, თბილისი) — ქართველი სახელმწიფო მოღვაწე და დიპლომატი, საქართველოს ფინანსთა მინისტრი 2005 წლის 17 თებერვლიდან 29 ივნისამდე, 2004-2005 წლებში საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი რუსეთის ფედერაციაში. ეკონომიკურ მეცნიერებათა კანდიდატი. დაიბადა 1961 წლის 17 მარტს. 1983 წელს დაამთავრა კიევის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საერთაშორისო ურთიერთობათა და საერთაშორისო სამართლის ფაკულტეტი სპეციალობით — საერთაშორისო ეკონომიკური ურთიერთობები. 1978 წლის აპრილიდან 1987 წლის აგვისტომდე იყო საქართველოს მსუბუქი მრეწველობის სამინისტროს მთავარი ინჟინერი; 1987–1989 წლებში საქართველოს სახელმწიფო გაერთიანება „საქკურორტის“ განყოფილების გამგის მოადგილე; 1989–1994 წლებში მუშაობდა საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროში ჯერ პირველ მდივნად, ხოლო შემდეგ ამავე სამინისტროს საგარეო ეკონომიკური ურთიერთობების მთავარი სამმართველოს უფროსის მოადგილედ, პირველ მოადგილედ, სამმართველოს უფროსად, საგარეო ეკონომიკური ურთიერთობების დეპარტამენტის დირექტორად. 1994 წლის 22 აგვისტოდან ჩეჩელაშვილს მინიჭებული აქვს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩის დიპლომატიური რანგი. 1994–1998 წლებში იყო საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი უკრაინაში, 1996-1998 წლებში კი მოლდოვისს რესპუბლიკაში. 1998 წელს დაინიშნა საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილედ; 2000 წლის აპრილიდან 2004 წლის აგვისტომდე მუშაობდა შავი ზღვის ეკონომიკური თანამშრომლობის ორგანიზაციის (BSEC) გენერალურ მდივნად, ამავე დროს იყო საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს საკადრო რეზერვში. 2004 წლის აგვისტოდან 2005 წლის თებერვალამდე იყო საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი რუსეთის ფედერაციაში; 2005 თებერვალში დაინიშნა საქართველოს ფინანსთა მინისტრად; 2005–2007 წლებში იკავებდა საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრის პირველი მოადგილის პოსტს, ხოლო 2007–2015 წლებში დემოკრატიისა და ეკონომიკური განვითარების ორგანიზაციის (GUAM) გენერალური მდივანის თანამდებობას. 2016 წელს შეუერთდა საქართველოს „თავისუფალი დემოკრატების“ პოლიტიკურ პარტიას. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ვალერი ჩეჩელაშვილი“ ვიკისაწყობში. ↑ ურთიერთობები საქართველოსა და რუსეთის ფედერაციას შორის დიპლომატიური ურთიერთობების ქრონოლოგია. საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-10-30. ციტირების თარიღი: 5 ოქტომბერი, 2019. ↑ ვალერი ჩეჩელაშვილის დეკლარაციები. declaration.gov.ge. ციტირების თარიღი: 5 ოქტომბერი, 2019.[მკვდარი ბმული] ↑ 3.0 3.1 „თავისუფალ დემოკრატებს“ ვალერი ჩეჩელაშვილი შეუერთდა. Newposts.ge (27 ივლისი, 2016). ციტირების თარიღი: 5 ოქტომბერი, 2019. ↑ ურთიერთობები საქართველოსა და უკრაინას შორის. საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო. ციტირების თარიღი: 5 სექტემბერი, 2019. ↑ ურთიერთობები საქართველოსა და მოლდოვას რესპუბლიკის შორის. საქართველოს საელჩო მოლდოვის რესპუბლიკაში. ციტირების თარიღი: 5 სექტემბერი, 2019. ↑ სუამი. საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-06-12. ციტირების თარიღი: 5 სექტემბერი, 2019.
მაცხვარიშის მაცხოვრის ეკლესია

მაცხვარიშის მაცხოვრის ეკლესია — X-XI საუკუნეების ეკლესია სვანეთში. მდებარეობს სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მესტიის მუნიციპალიტეტის სოფელ მაცხვარიშში, ლატალის თემში. მაცხოვრის ამაღლების სახელზე აშენებული ტაძარი X-XI საუკუნეებით თარიღდება. თავდაპირველად მას სამხრეთიდან გარშემოსავლელი ჰქონია (ამჟამად დარჩენილია მხოლოდ მცირე ნაწილი). ეკლესია შიგნით კედელკამარიანად მოხატულია. ეკლესიის სახელწოდებიდან წარმოდგება სოფლის სახელიც — მაცხვარიში. ტაძარს შემორჩა ორნამენტებით შემკობილი ძველი ხის კარები. ფრესკული წარწერების საფუძველზე დადგენილია, რომ ეკლესია მოიხატა დემეტრე I-ის მეფობის მე-15 წელს, ესე იგი 1140 წელს, „ხელითა მიქაელ მაღლაკელისათა“. ეკლესიის გვერდით აღმართული სამრეკლო XVII-XVIII საუკუნეებს მიეკუთვნება. ეკლესიას 2006 წლის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად, მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლების სია‎ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 511. ე. თაყაიშვილი, არქეოლოგიური ექსპედიცია ლეჩხუმ-სვანეთში 1910 წელს, დაბრუნება, ტ.2, თბ., 1991 Долидзе И. Мацхвариши // Православная энциклопедия. — М. : Церковно-научный центр «Православная энциклопедия», 2016. — Т. XLIV : «Маркелл II — Меркурий и Паисий». — С. 417-419. — 752 с. — 30 000 экз. — ISBN 978-5-89572-051-6. ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ
მაცხვარიშის მთავარანგელოზის ეკლესია

მაცხვარიშის მთავარანგელოზის ეკლესია (სვან. თარინგზელ) — შუა საუკუნეების მცირე ეკლესია სვანეთში. მდებარეობს სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მესტიის მუნიციპალიტეტის სოფელ მაცხვარიშში, ლატალის თემი. ეკლესიას 2006 წლის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად, მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლების სია‎ ე. თაყაიშვილი, არქეოლოგიური ექსპედიცია ლეჩხუმ-სვანეთში 1910 წელს, დაბრუნება, ტ.2, თბ., 1991 ქეთევან გონგაძე, მაცხვარიშის თარინგზელის მოხატულობის ოსტატების შესახებ, ჟურნალი „სპეკალი“, #12 ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ
ნეპალის რევოლუცია

ნეპალის რევოლუცია (ნეპ. सात सालको क्रान्ति) ნეპალში, ასევე ცნობილია, როგორც სატ სალკო კრანტი — პოლიტიკური მოძრაობა ნეპალში რანას დინასტიის მმართველობის წინააღმდეგ. სწორედ ამის შემდეგ დაიწყო პოლიტიკური გამოფხიზლება და დემოკრატიული მოძრაობა ქვეყანაში, რასაც შედეგად მემკვიდრეობითი პრემიერ-მინისტრობის სისტემის გაუქმება მოჰყვა. Brown, T.L., The Challenge to Democracy in Nepal, New York: Routledge, 1996, ISBN 9780415085762
დახატულა

დახატულა — კლდის მხატვრობა, მდებარე ოპიზასა და ხანძთას შორის. XVI საუკუნეში საქართველოში გამოიყენებოდა, როგორც საზღვრის აღმნიშვნელი ტბეთისა და ანჩის საეპისკოპოსოებს შორის. XVI საუკუნის დოკუმენტის, სამცხე-საათაბაგოს მღვდელმთავართა ნუსხის, ცნობით, დახატულა მდებარეობდა ანჩისა და ტბეთის საეპისკოპოსოების გასაყარზე. Ⴃ. ანჩელის სამწყსო სამწყალს აქეთი, სანცხას და ოპიზას შუა — დახატულა, ამის ქვემოთი ნიგალის-ჴევი დაღმა და გამოღმართი გონიის სამძღურამდინ. Ⴄ. მტბევარის სამწყსო დახატულას ზედათი ანაკერთს აქეთი, სულა შავშეთი მიჭიხიანთ ბატონის კათალიკოზის ყოფილა, იმ ქვეყნის ეპისკოპოსის იასაულიც ის ყოფილა; აჭარა დანდალოს ზევითი მას ჰქონებია და დანდალოს ქვემოთი აჭარა ქუთათელის სამწყსო ყოფილა. — ანდრძი წმინდისა მეფისა დავით აღმაშენებლისა ამ ტოპონიმს ახსენებს ნიკო მარი თავის „შავშეთსა და კლარჯეთში მოგზაურობის დღიურებში“ თუმცა მხოლოდ ახსენებს და ფაქტია, რომ როცა 1904 წელს იმოგზაურა კლარჯეთში, „დახატულად“ სახელდებულ ადგილას არ მისულა. 2010 წელს მოეწყო ექსპედიცია (ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორები: მალხაზ ჩოხარაძე, მამია ფაღავა, ზაზა შაშიკაძე; ოპერატორი: ნიკა ტუღუში), რომლის მიზანიც დახატულას მოძიება და მისი იდენტიფიცირება იყო. მალხაზ ჩოხარაძე წერს: „დახატულა ოპიზა-ფორთის გადასახვევიდან 3,5 კილომეტრზეა. ყველაზე საინტერესო ისაა, რომ ფორთისკენ მიმავალი საავტომობილო გზის პირას დაყუდებულ კლდეზე მართლაც არის გამოსახულება (უფრო ზუსტად, აქ დღეს მხოლოდ გამოსახულებათა ნაშთებია დარჩენილი), გამოსახულებები ადამიანის ხელით ჩანს შექმნილი (და არა, ვთქვათ, ატმოსფერული ნალექების ზემოქმედების შედეგი), ადგილის სახელწოდებაც მათ უნდა უკავშირდებოდეს. ამასთან, ეს ცნობილი და რაღაცით გამორჩეული ადგილი იქნებოდა, რახან ორიენტირადაა დასახული. შესაძლოა, წინათ აქ გამოქვაბულიც ყოფილიყო (მაგალითად, ბერების სადგომი), რომელიც დროთა განმავლობაში ჩამოიშალა. ყოველ შემთხვევაში, დღეს გამოქვაბულის კვალი არ ჩანს. გამოსახულებათა დათარიღება ძნელია: ფაქტია,რომ XV-XVI საუკუნეების დოკუმენტში ტოპონიმი „დახატულა“ ნახსენებია; თუმცა,შესაძლებელია, ნახატები გაცილებით ადრე იყოს შესრულებული...მკაფიოდ იქ არაფერი ჩანს, თუმცა, ადგილობრივები უფრო ქალსა და ბავშვს წარმოიდგენენ, ზოგჯერ გველის თუ თაგვის გამოსახულებასაც...“ მალხაზ ჩოხარაძე, ,,დახატულა” და რამდენიმე კითხვა ანჩისა და ტბეთის ეპარქიათა საზღვრებისა გამო - ,,ჩვენი სულიერების ბალავარი”, ბსუ-ს ქრისტიანული კვლევის ცენტრის სამეცნიერო კონფერენციის მასალები, ტ.VI, 2014 წ., ბათუმი. ↑ ჟორდანია თ. „ქრონიკები და სხვა მასალა საქართველოს ისტორიისა“, თბ. 1897, გვ. 53 მალხაზ ჩოხარაძე, „დახატულა“, ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გაზეთი #6. ივნისი. 2015. gv. 12
ანდრეა ჩუნდერლიკოვა

ანდრეა ჩუნდერლიკოვა (ჩეხ. Andrea Čunderlíková; დ. 6 მაისი, 1952, პრაღა, ჩეხოსლოვაკია) — ჩეხი კინოსა და თეატრის მსახიობი. ითამაშა ფილმებში „ხუთი გოგო კისრის გარშემო“ (1967), „ზაფხულის პატარა ბლუზი“ (1968), „რაჭა, ჩემო სიყვარულო“ (1977) და სხვებში. არის ჩოგბურთელ სანდრა კლეინოვას დედა. ანდრეა ჩუნდერლიკოვა — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
მელაათ ხიმშიაშვილი

მელაათ ხიმშიაშვილი (დ. 14 ივნისი, 1922, დაბა ხულო — გ. 5 მაისი, 2015, სტამბოლი) — შერიფ ხიმშიაშვილის შვილიშვილი. მამა, ჰაჯი ალი სეიდიშვილი, დედა — მინირე ხიმშიაშვილი (შერიფ-ბეგ ხიმშიაშვილისა და დანიის მეფის ქრისტიან IX-ის (1818-1906) ძმის შვილის — ნადეჟდა დაგმარას შვილი). იგი ხულოში ცხოვრობდა 1935 წლამდე, სადაც მან მიიღო დაწყებითი განათლება. საბჭოთა პერიოდში რუსეთის იმპერიაში მაღალი წრის წარმომადგენლები განსაკუთრებით დევნის ობიექტს წარმოადგენდნენ. 1931 წლის 15 ივნისს, ხულოში მცხოვრებ ალი სეითზადე ხიმშიევის ოჯახიდან კონფისკაციით გაუტანიათ ძვირფასი ნივთები – ბეჭდები, გულსაბნევები, სამაჯურები, რუსული ფული და სხვა სახის საგნები. მათ შორის ირიცხება ძვირფასი მარმარილოს პირსაბანი და აბანო. ესენიც მოუხსნიათ და წაუღიათ. ... ვინ იცის, შეიძლება დღემდე ამშვენებს ეს ნივთები მავანისა და მავანის ოჯახებს... ჩამორთმეულ ნივთებს შორის დასახელებულია შერიფ ხიმშიაშვილის ოქროს სამხრეები (თურქულად წერია „ჩივთი აპოლეტი“, ანუ წყვილი სამხრე) – გენერალ-მაიორის დამადასტურებელი ნიშნები. მელაათის მშობლები იძულებული გახდნენ 1935 წელს დაეტოვებინათ აჭარა და ყარსში გადასულიყვნენ. გზათ მათ მოინახულეს ტაო–კლარჯეთში მცხოვრები ხიმშიაშვილები, ამ მხარეების გამგებლები. ყველანი – ოლთისში, ტაოსკარში, შავშეთში, არტაანში, არტანუჯში, ფოცხოვში მცხოვრები ხიმშიაშვილები – ამ მხარეების ყოფილი გამგებლები – მძიმე პირობებში იმყოფებოდნენ. მალე თურქეთის მთავრობამ ისინი გადაასახლა შიდა თურქეთში და გაფანტა. შემდეგ წლებში ნელ-ნელა წელში გაიმართნენ და სტამბოლში, ანკარაში, ბურსაში გადმოსახლდნენ, რათა შვილებისათვის მიეღებინებინათ შესაბამისი განათლება. მელაათ ხიმშიაშვილმა დაამთავრა სტამბოლის უნივერსიტეტის პედაგოგიკის ფაკულტეტი. მიიღო დაწყებითი სკოლის მასწავლებლის სპეციალობა. პენსიაზე გასვლამდე მასწავლებლობდა. ძალიან უყვარდა ბავშვები. თავის ენერგიას უანგაროდ ახმარდა მომავალი თაობის აღზრდა–განათლების საქმეს. ნათესავების ბავშვებს ასწავლიდა ქართულ ენას, ქართულ წერა-კითხვას, საქართველოს ისტორიას. სელიმ ხიმშიაშვილის შთამომავლებში აღვივებდა ისტორიული სამშობოლოს სიყვარულს. მთავრობისაგან მიღებული ჰქონდა სიგელები და ჯილდოები. სიკვდილამდე იღებდა დამსახურებული პედაგოგის პენსიას. სარფის საზღვრის გახსნის შემდეგ, 1990 წლის შემოდგომაზე, ძმის შვილიშვილთან, ენვერ ხიმშიაშვილთან ერთად, სტუმრად იმყოფებოდა საქართველოში. შუშანა ფუტკარაძე, „გამოსატხოვარი“, ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გაზეთი #6. ივნისი. 2015. გვ. 6-7
გიორგი თავამაიშვილი

გიორგი თავამაიშვილი (დ. 21 თებერვალი, 1959, ბათუმი) — აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის განათლების, კულტურისა და სპორტის მინისტრი 2012 წლიდან 1977-1982 წლებში შოთა რუსთაველის სახელობის ბათუმის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტი — ისტორია-ფილილოგიის ფაკულტეტი. სპეციალობა: ისტორიისა და საზოგადოებათმცოდნეობის მასწავლებელი. 1982-1987 წლებში აჭარია არ. ხელვაჩაურის რაიონის ურეხის საშუალო სკოლა. ისტორიისა და საზოგადოებათმცოდნეობის მასწავლებელი. 1987-2010 წლებში საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ბათუმის ნიკო ბერძენიშვილის სახელობის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის არქეოლოგიის განყოფილების უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1991-1996 წლებში აჭარის არ უზენაესი საბჭო. უზენაესი საბჭოს დეპუტატი. განათლებისა და მეცნიერების ქვეკომისიის თავმჯდომარე. 1997-1999 წლებში 2010 წ. -დღემდე ბათუმის შ. რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. არქეოლოგიის ლექტორი. 2006-2008 წლებში „ფონდი ღია საზოგადოება-საქართველო“ პროგრამების ასისტენტი, კოორდინატორი 2006-2008 წლებში ბათუმის შ. რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტი - რექტორის მოადგილე სასწავლო-სამეცნიერო დარგში. 2008-2012 წლებში „სტუდენტთა საკონსულტაციო ცენტრი“ (CIE). პროგრამის კოორდინატორი. 2008-2012 წლებში ბათუმის ნავიგაციის სასწავლო უნივერსიტეტის სრული პროფესორი. ხარისხის სამსახურის უფროსი. 2011 წ.-დღემდე ბათუმის შ. რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამეცნიერო ცენტრის ნიკო ბერძენიშვილის ჰუმანიტარულ–სოციალური მიმართულების ისტორიისა და არქეოლოგიის განყოფილების მთავარი მეცნიერი თანამშრომელი 2005-2012 წლებში გამოცდების ეროვნული ცენტრი. ერთიანი ეროვნული გამოცდების ბათუმის საგამოცდო ცენტრის ხელმძღვანელი. 1982-2012 წლებში ბობოყვათის, ურეკის, პეტრა-ციხისძირის, გონიო-აფსაროსის, ხინოწმინდის არქეოლოგიური ექსპედიციების ხელმძღვანელი, საქართველო-დიდი ბრიტანეთის ერთობლივი არქეოლოგიური ექსპედიციის ხელმძღვანელის მოადგილე. 1999 წლიდან — ისტორიის მეცნიერებათა კანდიდატი. საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის არქეოლოგიური კვლევის ცენტრი. გიორგი თავამაიშვილის ბიოგრაფია — სამინისტროს ოფიციალური საიტიდან
მაიკლ კორლეონე

მაიკლ კორლეონე — მარიო პიუზოს ნოველა „ნათლიას“ და მასზე გადაღებული სამი ფილმის —„ნათლიას“ მთავარი გმირი. ტრილოგიაში მაიკლის როლი ალ პაჩინომ ითამაშა, რის გამოც ორჯერ ოსკარზეც კი იქნა ნომინირებული. მაიკლ კორლეონემ ამერიკის ფილმის ინსტიტუტის რეიტინგში 11-ე ადგილი დაიკავა, როგორც ირონიულმა ბოროტმოქმედმა. მეორე მხრივ, ზოგიერთი კრიტიკოსი მას უფრო ტრაგიკულ გმირად მიიჩნევს.
რარა

რარა (ნეპ. राराताल) — ტბა ნეპალში, ჯუმლისა და მუგუს რაიონში. წარმოადგენს ფართობით ქვეყნის უდიდეს და უღრმეს ტბას. მტკნარწყლიანია. მდებარეობს ჰიმალაის მთებში, ზღვის დონიდან 2990 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 10,8 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 167 მ. გამდინარეა. გამოედინება მდინარე ნიჯარი, რომელიც ერთვის მდინარე მუგუ-კარნალს მარცხენა მხრიდან. იცის სასიამოვნო ზაფხული, ხოლო ზამთარი ცივია. დეკემბრიდან მარტამდე ტემპერატურა ეცემა გამყინავ ნიშნულამდე, მოდის 1 მეტრიანი ძლიერი თოვლი, რომელიც კეტავს ტბისკენ მისასვლელ გზას. ტბაში გვხვდება 3 ენდემური სახეობის თევზი: Schizothorax macrophthalmus, Schizothorax nepalensis და Schizothorax raraensis და ერთი ენდემური სახეობის ბაყაყი — Nanorana rarica. ტბაზე ვიზიტის საუკეთესო დროა სექტემბერ/ოქტომბერი და აპრილ/მაისი. რარის ტბა გარშემორტყმულია რარის ეროვნული პარკით, რომელიც 1976 წელს დაარსდა. 2007 წლის სექტემბრიდან ტბას და გარემომცველ ვეტლენდებს რამსარის კონვენცია იცავს. ლიმნოლოგიური თვალსაზრისით რარის ტბა ოლიგოტროფულია. ↑ Upadhyaya, S.; Chalise. L., Paudel. R. P. (2009). „High Altitude Ramsar Sites of Nepal“. The Initiation: 135–148. ↑ Bhandari, B. B. (2009). Wise use of Wetlands in Nepal. Banko Janakari 19 (3): 10–17.
ხის წმინდა ბარბარეს ეკლესია

ხის წმინდა ბარბარეს ეკლესია (სვან. ბარბალი) — XI საუკუნის ეკლესია სვანეთში. მდებარეობს მესტიის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხეში, კალას თემი. ეკლესია დარბაზული ტიპისაა. შიგნიდან მთლიანად მოხატულია. მეფისაშვილი რ., ცინცაძე ვ., ზემო სვანეთის ხუროთმოძღვრული ძეგლები, საქართველოს სიძველენი, 16, თბ., 2016 გვ., 339-349 ხეს წმიდა ბარბარეს ტაძარი – მესტია, კალას თემი
ნაკიფარის წმინდა გიორგის ეკლესია

ნაკიფარის წმინდა გიორგის ეკლესია — ეკლესია სვანეთში, მდებარეობს მესტიის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნაკიფარში. ეკლესია აგებულია X საუკუნეში. სვანეთის სხვა ეკლესიებისაგან გამოირჩევა ფასადის შემკულობით. ეკლესია მოხატულია, მთავარი კომპოზიციაა მაცხოვრის კომპოზიცია. ტაძრის მოხატულობა მხატვარ თევდორეს ეკუთვნის. ნაკიფარის ეკლესიაში დაცულია XI საუკუნის წმინდა გიორგის ხატი. ამავე ხატის წარწერის მიხედვით იგი ასან ოქრომჭედელს მოუჭედავს მარუშანის დაკვეთით და მასალად გამოუყენებია ოქრო და ვერცხლი. 2018 წლის 28 დეკემბერს საქართველოს მთავრობის დადგენილების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. იფარი, ჟურნალი კარიბჭე, 1 ოქტომბერი, 2009 წელი ↑ საქართველოს მთავრობის დადგენილება №655, 2018 წლის 28 დეკემბერი, ქ. თბილისი, კულტურული მემკვიდრეობის უძრავი ძეგლისათვის – წმ. გიორგის სახელობის დარბაზული ეკლესიისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის განსაზღვრის შესახებ
იენაშის იონა წინასწარმეტყველის ეკლესია

იენაშის იონა წინასწარმეტყველის ეკლესია — შუა საუკუნეების ეკლესია სვანეთში. მდებარეობს სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში მესტიის მუნიციპალიტეტის სოფელ იენაშში. ეკლესია ნაგებია თლილი ქვით. შესასვლელი დასავლეთიდან და სამხრეთიდან აქვს. ეკლესიის ინტერიერი XIV საუკუნეშია მოხატული. ფრესკებიდან აღსანიშნავია იონა წინასწარმეტყველის ცხოვრების ამსახველი ეპიზოდი, მისი ხსნა ვეშაპისაგან, რომელიც სვანეთის არც ერთ ეკლესიაში არ გვხვდება. ეკლესიაში დაცულია XI საუკუნის მაცხოვრის დიდი ზომის ხატი, ოქროთი დაფერილი ვერცხლის მოჭედილი და დიდი ოსტატობით შესრულებული, ხატი პირვანდელი სახით არ არის მოღწეული. მოთავსებული წარწერა გვამცნობს, რომ ტაძარში, ხანძრის გაჩენის შედეგად ეკლესია დაურღვევიათ, ხატი და ეკლესიის საგანძური კი მოუპარავთ. ეკლესიიდან 1978 წელს გაიტაცეს წმინდა გიორგის ხატი, საწინამძღვრო ჯვრები, იტალიური ჯვარი და XIV საუკუნის წმინდა თევდორეს ხატი, რომელიც ლონდონში და ჟენევაში ყოფნის შემდეგ კვლავ დაუბრუნდა იენაშის ეკლესიას. აღსანიშნავია ასევე იენაშის ეკლესიის XII საუკუნის წყვილი მეომრის და წმ. იონა წინასწარმეტყველის ხატი. ორივე წარწერიანია. ეკლესიას 2006 წლის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად, მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. ყენია რ., ალადაშვილი ნ., ზემო სვანეთი (შუა საუკუნეების ხელოვნება), თბ., 2000 ზემო სვანეთი, ჟურნალი კარიბჭე, 10 დეკემბერი, 2009 წელი იენაშის ეკლესია ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-07-01. ციტირების თარიღი: 2016-07-01.
გიორგი აფციაური

გიორგი აფციაური (დ. 20 იანვარი, 1994 წელი, თბილისი, საქართველო) — საქართველოს მორაგბეთა ეროვნული ნაკრების წევრი, მისი ძირითადი პოზიციაა ფულბექი. გიორგი ამჟამად ქუთაისის „აია-ში“ თამაშობს. 2015 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე აფციაური საქართველოს ნაკრების ძირითად შემადგენლობაში მოხვდა. ↑ Giorgi Aptsiauri. Eurosport British. ციტირების თარიღი: 2 July 2015. ↑ site.rugby.ge. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-09-16. ციტირების თარიღი: 2016-07-01.
გიორგი ბეგაძე

გიორგი ბეგაძე (დ. 4 მარტი, 1986 წელი, თბილისი, საქართველო) — საქართველოს მორაგბეთა ეროვნული ნაკრების წევრი. თამაშობს ჰავბეკის პოზიციაზე. გიორგი ამჟამად ბოლნისის „ყოჩების“ შემადგენლობაში თამაშობს. 2015 წლის რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატზე ბეგაძე საქართველოს ნაკრების ღირსებას იცავდა. გიორგი ბეგაძე: “რუსეთთან და რუმინეთთან გულშემატკივარი იმედგაცრუებული აღარ დარჩება” rugby.worldsport.ge ↑ http://en.espn.co.uk/statsguru/rugby/player/141706.html ↑ site.rugby.ge. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-09-16. ციტირების თარიღი: 2016-07-01.