laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
Vectrex-ის თამაშების სია

ეს არის ვიდეო თამაშების კონსოლის, Vectrex-ის თამაშების სია. Vectrex არის 8 ბიტიანი მეორე თაობის სახლის ვიდეო თამაშების კონსოლი, შექმნილი Technologies/Smith Engineering-ის მიერ. თავდაპირველად მასზე ლიცენზია მოიპოვა General Consumer Electronics-მა, ხოლო 1983 წელს — Milton Bradley Company-მა. ის არის ერთადერთი სათამაშო სისტემა, რომელიც გამოიყენებდა ვექტროულ მონიტორს. მისი თავდაპირველი ფასი 199 აშშ დოლარს შეადგენდა. მოგვიანებით ფასი 150 დოლარამდე დაეცა, 1983 წლის ვიდეო თამაშების კრიზისამდე ცოტა ხნით ადრე ფასმა 100 დოლარამდე დაიწია, ხოლო კრიზისის შემდეგ ფასი 49 დოლარი გახდა. კონსოლი თამაშების ბიბლითეკა საკმაოდ მწირია. თამაშების უმეტესობა მოიცავდა არკადული თამაშების პორტებს. საერთო ჯამში გამოვიდა 28 ერთეული თამაში. კონსოლს კოპლექტში მოყვებოდა თამაში „Mine Storm“, რომელიც 13-ე საფეხურზე გამოდიოდა მწყობრიდან, გამომდიანრე აქედან, კომპანია დაზარალებულ მომხმარებლებს ფოსტით უგზავნიდა თამაშის განახლებულ ვერსიას, „MineStorm II“. თუმცა ძალიან ცოტა თუ მიმართავდა კომპანიას ჩივილით, ვინაიდან 13-ე საფეხურამდე ასვლა დიდ სიძნელეს წარმოადგენდა. „3D Crazy Coaster“ (1983) „3D Narrow Escape“ „AnimAction“ „Armor Attack „Art Master“ „Bedlam“ „Berzerk“ „Blitz!“ „Clean Sweep“ „Cosmic Chasm“ „Fortress of Narzod“ (1982) „Heads Up“ 1983 „Hyperchase Auto Race“ (1982) „Melody Master“ (1983) „MineStorm“ (1982) „Mine Storm II“ (1982) „Polar Rescue“ (1983) „Pole Position“ „Rip-Off“ (1982) „Scramble“ „Solar Quest“ „Space Wars“ (1982) „Spike“ (1983) „Spinball“ (1983) „Star Castle“ (1983) „Star Trek: The Motion Picture“ „Starhawk“ (1982) „Web Wars“ (1983) გამოუცემელი „Mail Plane“ (1983) „Test Cart“ (1982) Vectrex-ის თამაშების ბაზა Vectrex Museum ↑ World’s Most Expensive Video Games. Gamesniped (08 ნოემბერი, 2007). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-09-14. ციტირების თარიღი: 13 დეკემბერი, 2017. ↑ 2.0 2.1 Matt Barton, Bill Loguidice. (17 დეკემბერი, 2007) A History of Gaming Platforms: The Vectrex. Gamasutra. ↑ Forster, Winnie (2005). The encyclopedia of consoles, handhelds & home computers 1972 - 2005. Gameplan, გვ. 54. ISBN 3-00-015359-4.  ↑ (24 მაისი, 2011) Classic Videogame Hardware Genius Guide. Imagine Publishing. ISBN 9781908222220. ციტირების თარიღი: 13 დეკემბერი, 2017.  ↑ 5.0 5.1 Holy Grails of Console Game Collecting - Part 1. Racket Boy (23 სექტემბერი, 2006). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-11-08. ციტირების თარიღი: 13 დეკემბერი, 2017.
ქანწილი

ქანწილი, იგივე წილქანი — ჯვრის ფორმის პირობითი ნიშანი ქართულ ხელნაწერებში, რომელიც დაისმოდა ტექსტის დასაწყისში. მონოგრამა მიღებულია ქართული ასომთავრული „Ⴕ“ და „Ⴜ“ ასოების გრაფიკული შეერთების შედეგად. ხელნაწერებში გვხვდება რამდენიმე სახესხვაობით, რომელთაგანაც ყველაზე გავრცელებულია: ⳩ და . ამგვარი ნიშნები გავრცელებული იყო როგორც ქართულ ხელნაწერებში, ისე — მთელ ქრისტიანულ სამყაროში. ქანწილის პირველი გამოყენების ფაქტი დასტურდება სინურ მრავალთავში (864 წელი) და აქედან მოყოლებული თითქმის ყველა ოთხთავში გამოიყენება. გვხვდება როგორც ტექსტის დასაწყისში, ისე ტექსტის შიგნით, ცალკეული მუხლების გამოსაყოფად. ტრადიციულად, შესრულებულია სინგურით. იწერება ტექსტის მარცხენა კიდეზე, ზოგჯერ შეიძლება საზედაო ასოს თავზე იყოს მოთავსებული. ქანწილი ოთხთავის ხელნაწერებში საკითხავების დასაწყისებს აღნიშნავს. თვეების მიხედვით განლაგებული საკითხავები ოთხთავს ბოლოს აქვს დართული. ტექსტი მუხლებად არის დაყოფილი და საკითხავის მოძებნა შეიძლება მუხლის რიცხვის საშუალებით. ამასთან, მკითხველის თვალსაჩინოებისათვის გადამწერი საკითხავთან ნიშანსაც სვამდა. ქართულ ხელნაწერთა ანდერძ-მინაწერების მიხედვით ნიშანს ქანწილი ეწოდება. ტერმინი „ქანწილი“, ან „წილქანი“, როგორც მოხსენიებულია ხელნაწერში A-38, წერილობით ძეგლებში X საუკუნიდან გვხვდება. უფრო მოგვიანებით მას „ჯვარსაც“ უწოდებენ: „ზანდუკი საწელიწდოჲ გამოკრებული სახარებისაჲ, საძიებელი ესრედ სახედ. სადაცა წითელი ჯუარი ჯდეს ესეთი , მუნ სახარებისა თავი არს და სადაცა ჯუარვარსკულავი ჯდეს ესრეთი > სახარებისა ბოლოჲ არს...“ ქანწილი, როგორც ჩანს, ბერძნულის გავლენით გავრცელდა სხვადასხვა ქრისტიანულ კულტურებში. იგი დასაწყისის აღსანიშნავად დადასტურდა კოპტურსა და ძველ ბულგარულ წარწერებში. ასევე, ქართულშიც ბერძნულის საფუძველზე დამკვიდრდა. ჯავახიშვილი ივ., ქართული პალეოგრაფია, 1949, გვ. 147 ჟორდანია თ., ქრონიკები I, 1892, გვ. 94 Гранстрем Е.,О происхождении глаголической азбуки, Труды отдела древнерусской литературы, институтрусской литературы, XI, М. 1955 Groningen B., Short Manual of Greek Paleography, 2-nd edition, Leiden, 1955 ↑ ქაჯაია ლ., ორი ტექნიკური ნიშანი ძველქართულ ხელნაწერებში, პალეოგრაფიული ძიებანი, ტომი II, თბილისი, 1969, გვ. 103-107 ↑ ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის Q კოლექციის ხელნაწერი № 1062, 115 r
Super A'Can

Super A'Can — მეოთხე თაობის სახლის ვიდეო თამაშების კონსოლი, შექმნილი ტაივანური კომპანია Funtech-ის მიერ 1995 წლის 25 ოქტომბერს მხოლოდ ტაივანური ბაზრისთვის. კონსოლს გააჩნდა Super Nintendo-ს და Mega Drive-ის მსგავსი გრაფიკა. მასში განთავსებული იყო ორი ცენტრალური პროცესორი: 16 ბიტიანი Motorola 68000 როგორც ძირითადი პროცესორი 10 მჰც ტაქტური სიხშით (რომელიც გამოიყენებოდა Sega Genesis/Mega Drive და SNK-ს Neo Geo AES-ში) და 8 ბიტიანი MOS Technology 6502 როგორც მეორადი პორცესორი 3,58 მჰც სიხშირით, ხოლო ოპერატიული მეხსიერების მოცულობა 64 კბ შეადგენდა. კონსოლის თამაშების ბიბლიოთეკა საერთო ჯამში მოიცავდა მხოლოდ და მხოლოდ 12 თამაშს. მათი უმეტესობა იმ დროის პოპულარული თამაშების კლონებს წარმოადგენდა, რომელთა შორის იყო RPG, თავსატეხი სპორტული, პლატფორმერი და საბრძოლო ჟანრების თამაშები. Super A'Can მიჩნეულია კომერციულ ჩავარდნად. ამის ერთ-ერთ მიზეზად სახელდება კონსოლის ძალიან მაღალი ფასი, ხოლო მეორე მიზეზად ის, რომ Super A'Can გამოვიდა იმ ეპოქაში, როდესაც ბაზარზე დომინირებდნე სამგანზომილებიანი გრაფიკის მქონე და აპარატულად უფრო მძლავრი სათამაშო სისტემები, ისეთები როგორებიცაა PlayStation, Nintendo 64 და Sega Saturn. გამომდინარე აქედან, Super A'Can-მა ვერ შეძლო მათთვის კონკურენციის გაწევა, ხოლო Funtech-მა, Super A'Can-ის წარმოების შეწყვეტამდე 6 მილიონი დოლარის ზარალი ნახა. კომპანიას დაგეგმილი ჰქონდა CD-ROM მოწყობილობის გამოშვება და სისტემის მახასიათებლების გაუმჯობესება, თუმცა ეს არასდროს მომხდარა. Super A'Can Giant Bomb-ზე Super A'Can Wikia-ზე Super A'Can კონსოლების მონაცემთა ბაზაში Super A'Can ვიდეო თამაშების კონსოლების ბიბლიოთეკაში ↑ Home Page. Video Game Console Library. ციტირების თარიღი: 2016-02-19. ↑ Taiwan’s Super A’Can Video Game Console. Chineseacks (12 იანვარი, 2015). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-12-06. ციტირების თარიღი: 14 დეკემბერი, 2017. ↑ 3.0 3.1 SUPER A'CAN. Ultimate Console Database. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-02-04. ციტირების თარიღი: 14 დეკემბერი, 2017. ↑ ARCHIVE.ORG Console Library: Super A'Can. Internet Archive. ციტირების თარიღი: 7 დეკემბერი, 2017. ↑ Exploring the Funtech Super A'Can. redparsley.blogspot.com (10 აგვსიტო, 2015). ციტირების თარიღი: 14 დეკემბერი, 2017. ↑ Super A’can – Taiwanese 1995 Video game console. kelamyaus.wordpress.com. ციტირების თარიღი: 14 დეკემბერი, 2017. ↑ Funtech Super A'Can. The Games Machines. ციტირების თარიღი: 14 დეკემბერი, 2017.
პოლონეთის საფეხბურთო თასი

პოლონეთის საფეხბურთო თასი (პოლ. Puchar Polski w piłce nożnej) — ყოველწლიური სათასო შეჯიბრება პოლონეთის საფეხბურთო გუნდებს შორის, რომელსაც ატარებს პოლონეთის ფეხბურთის ასოციაცია. გათამაშება პირველად ჩატარდა 1925 წელს. გამარჯვებული გუნდი კვალიფიკაციას გადის პოლონეთის სუპერთასზე და უეფა-ს ევროპა ლიგაზე. ტურნირის ისტორიაში ყველაზე წარმატებული კლუბია ვარშავის „ლეგია“, რომელსაც 19-ჯერ აქვს თასი მოპოვებული. მოქმედი გამარჯვებულია ლეგია. Poland - List of Cup Finals
პოლონეთის საფეხბურთო სუპერთასი

პოლონეთის საფეხბურთო სუპერთასი (პოლ. Superpuchar Polski w piłce nożnej) — საფეხბურთო გათამაშება პოლონეთში, სადაც ექსტრაკლასას და თასის გამარჯვებულები ხვდებიან ერთმანეთს. იმ შემთხვევაში, თუ ქვეყნის ჩემპიონატსაც და თასსაც ერთი გუნდი მოიგებს, მაშინ მას სუპერთასზე თასის ფინალისტი გუნდი დაუპირისპირდება. სუპერთასი თამაშდება 1983 წლიდან. გათამაშების ისტორიაში ყველაზე წარმატებული კლუბია პოზნანის „ლეხი“, რომელმაც 6-ჯერ მოიპოვა ტიტული. მოქმედი გამარჯვებულია გდინიას „არკა“. Poland - List of Super Cup Finals
ზაზა აბზიანიძე

ზაზა გიორგის ძე აბზიანიძე (დ. 30 ოქტომბერი, 1940, თბილისი) — ქართველი კრიტიკოსი, ლიტერატურათმცოდნე. ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1993), პროფესორი (1994). საქართველოს მწერალთა კავშირის წევრი (1976). გიორგი აბზიანიძის შვილი. 1963 წელს დაამთავრა თსუ-ს ფილოლოგიური ფაკულტეტი. 1966-1987 წლებში რუსთაველის სახელობის ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტის მეცნიერ თანამშრომელია, მუშაობდა აგრეთვე კოტე მარჯანიშვილის სახელობის დრამატული თეატრის სალიტერატურო ნაწილის გამგედ. 1987 წლიდან საქართველოს რუსთაველის სახელმწიფო თეატრისა და კინოხელოვნების ინსტიტუტის ფილოლოგიური კათედრის გამგეა. აბზიანიძეს ეკუთვნის მონოგრაფია „ადამიანის კონცეფცია თანამედროვე ქართულ ლირიკაში“ (1975) და „ლიტერატურული დიალოგები“ (1983). გამოქვეყნებული აქვს ლიტერატურული პორტრეტების ციკლი „ქართველი ლირიკოსები: ბესიკიდან - ანა კალანდაძემდე“, მრავალი წერილი XX საუკუნის ქართული მწერლობის ტენდენციებზე, საზოგადოებრივ და ზოგადკულტურულ საკითხებზე. მათი მნიშვნელოვანი ნაწილი თარგმნილია რუსულ და სხვა ენებზე. აბზიანიძის წერილები თან ერთვის ბერლინში გერმანულ ენაზე გამოქვეყნებულ თანამედროვე ქართული მოთხრობების კრებულს („შორი თეთრი მწვერვალი“,1984), აგრეთვე ტერენტი გრანელის, ლადო ასათიანის, გიორგი ნიკოლაძის, გურამ ასათიანის ნაწარმოებათა გამოცემებს. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 29. ზაზა აბზიანიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მიქაბერიძე

საკუთარი სახელი მიქაბერიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსანდრე მიქაბერიძე — ისტორიკოსი ალექსანდრე მიქაბერიძე — მწერალი ალექსანდრე მიქაბერიძე — ინჟინერ-ელექტრომექანიკოსი არდალიონ მიქაბერიძე — ფეხბურთელი არსენ მიქაბერიძე — სამხედრო პირი გიორგი მიქაბერიძე — ფეხბურთელი კონსტანტინე მიქაბერიძე — ექიმი, საზოგადო მოღვაწე კოტე მიქაბერიძე — მსახიობი, კინორეჟისორი რუსლან მიქაბერიძე — მსახიობი
იესოს ცოლის სახარება

იესოს ცოლის სახარება — აპოკრიფული სახარება, მოღწეული პაპირუსის ფრაგმენტის სახით, რომელზეც კოპტურ ენაზე შესრულებული ტექსტია დატანილი. შეიცავს სიტყვებს: „ჰრქუა მათ იესუ: ცოლი ჩემი...“. ფრაგმენტი პირველად გამოქვეყნდა 2012 წელს, რის შემდეგაც დიდი ყურადღება მიიპყრო სამეცნიერო წრეებში. ფრაგმენტი პირველად წარადგინა ჰარვარდის ღვთისმეტყველების სკოლის პროფესორმა კარენ ლ. კინგმა, რომელიც ვარაუდობდა, რომ პაპირუსი შეიცავდა მეორე საუკინის ბერძნული ტექსტის კოპტურ თარგმანს, რომელიც IV საუკუნეში უნდა შესრულებულიყო. არსებობს მოსაზრება, რომ ტექსტი თანხვდება ცნობილი აპოკრიფული სახარებების ტექსტებს (მარიამის სახარება, თომას სახარება, ფილიპეს სახარება). რადიონახშირბადული გამოკვლევის შედეგად დადგინდა, რომ პაპირუსი შუასაუკუნეებს განეკუთვნება, ხოლო ენობრივი ანალიზის საფუძველზე მეცნიერებმა დაასკვნეს, რომ ტექსტი მომდინარეობს თომას სახარებიდან. ხელნაწერის გამოქვეყნებიდან მალევე 2012 წელს, ვატიკანის ჟურნალში გავრცელდა ცნობა იმის შესახებ, რომ პაპირუსის ფრაგმენტი, რომელიც ე.წ. „იესოს ცოლის სახარების“ ტექსტს შეიცავდა, იყო ნაყალბევი. ცნობას ავრცელებდა ჯოვანი მარია ვიანი, ვატიკანის ოფიციალური გაზეთის “L'Osservatore Romano-ს“ მთავარი რედაქტორი. მოგვიანებით, 2016 წლის ბიბლიური ლიტერატურის საზოგადოების კონფერენციაზე კოლუმბიის უნივერსიტეტის მკვლევართა ჯგუფმა გააკეთა მოხსენება აღნიშნულ ფრაგმენტთან დაკავშირებით და წარადგინა წინასწარი მტკიცებულებები მის ნაყალბევობასთან დაკავშირებით. მკვლევართა ჯგუფმა დაასკვნა, რომ უშუალოდ პაპირუსი ავთენტური ძველი წარმომავლობის არის, თუმცა ნახშირბადის შემცველი მელანი თანამედროვეა. სახარება აპოკრიფი მარიამის სახარება ტექსტი: http://projects.iq.harvard.edu/files/gojw/files/thegospelofjesuswife.pdf გამოსახულება: https://gospelofjesusswife.hds.harvard.edu/imaging დაარქივებული 2017-09-06 საიტზე Wayback Machine. ↑ რადიონახშირბადული გამოკვლევა №1Ж http://projects.iq.harvard.edu/files/gojw/files/turossshortreportmarch82014.pdf  ↑ Radiocarbon dating of the papyrus, https://gospelofjesusswife.hds.harvard.edu/radiocarbon-dating  ↑ „"Gospel of Jesus' wife" fragment is a fake, Vatican says“. Reuters (ინგლისური). 2012-09-28. ციტირების თარიღი: 2023-11-07. ↑ Sabar, Ariel (2020). Veritas: A Harvard Professor, a Con Man and the Gospel of Jesus's Wife. New York: Doubleday. p. 298. ISBN 9780385542586.
კოდი გიასი: ამბოხებული ლილუში

„კოდი გიასი: ამბოხებული ლილუში“ (იაპონ. コードギアス 反逆のルルーシュ Kōdo Giasu: Hangyaku no Rurūshu?) — კომპანია Sunrise-ის იაპონური ანიმეს სერია, ასევე ადაპტირებული მანგების, ვიდეო თამაშების, რომანების, სრულმეტრაჟიანი ანიმე ფილმების და ოვების სახით. 2006 წლის 5 ოქტომბერს გამოვიდა ანიმე ტელესერიალი, რომელიც შეიცავდა 25 ეპიზოდს, რომელთაგან თითოეულის ხანგრძლივობა 22-25 წუთია. მისი ჩვენება დასრულდა 2007 წლის 28 ივლისს. ამის შემდეგ 2008 წლის 6 აპრილს გამოვიდა ანიმეს მეორე სეზონი „კოდი გიასი: ამბოხებული ლილუში R2“. ის შეიცავდა 25 ეპიზოდს. ამის შემდეგ 2008 წელს და 2009 წელს გამოვიდა ორი ანიმე ფილმი ოვას სახით. სერიალში აღწერილია ალტერნატიული რეალობა, სადაც ბრიტანეთის იმპერიას დაპყრობილი აქვს მსოფლიოს მესამედი, დაუმორჩილებელ ქვეყნებს კი სასტიკად სჯის. იაპონია ერთ-ერთი ქვეყანაა, რომელიც ბრიტანეთის იმპერიამ დაიპყრო და კოდურ ნომრად „11“ მიანიჭა, ხოლო იაპონელებს „თერთმეტები“. ამ ვითარებაში აჯანყდა გიასის ძალით დაჯილდოებული ბრიტანელი სტუდენტი, რომელიც ებრძვის თავისი მამის იმპერიას. Code Geass Lelouch of the Rebellion official website Japanese. Geass.jp. „კოდი გიასი: ამბოხებული ლილუში“ (ანიმე) საიტის Anime News Network ენციკლოპედიაში ↑ MoonPhase.cc – Anime. ციტირების თარიღი: 2007-06-11.
ვარსკვლავური ომები: ბედისწერის ძალები

„ვარსკვლავური ომები: ბედისწერის ძალები“ (ინგლ. Star Wars Forces of Destiny) — ამერიკული 2D ანიმაციური ტელესერიალი, რომელიც ქვეყნდება Disney-ის YouTube-არხზე. მოიცავს რა „ვარსკვლავური ომების“ რამდენიმე ეპოქას, იგი არის ფრენჩაიზის ქალი პერსონაჟების შესახებ სამწუთიანი ეპიზოდების კრებული. სერიალის პრემიერა გაიმართა 2017 წლის 3 ივლისს. ყოველდღე ქვეყნდებოდა რვა ეპიზოდი, რომელთა ტელეპრემიერა გაიმართა Disney Channel-ზე 9 ივლისს. რვა დამატებითი ეპიზოდი გამოვა 2017 წლის ბოლოს. სერიალის მომზადების შესახებ პირველად ცნობილი გახდა 2017 წლის აპრილში „Star Wars Celebration“-ის ფარგლებში. „ბედისწერის ძალები“ არის Disney Consumer Products and Interactive Media-ის ფრენჩაიზული დამატება, რომელსაც ახლავს Hasbro-ს თოჯინების სერიაც და მოზარდებზე გათვლილი წიგნები. ეს არის 2003 წლის „კლონების ომების“ შემდეგ Lucasfilm-ის პირველი ნახატი ანიმაციური სერიალი და Lucasfilm Animation-ის პირველი 2D პროექტი, რომელიც „კლონების ომების“ შემდეგ შემუშავდა. ოფიციალური საიტი ვარსკვლავური ომები: ბედისწერის ძალები ვუკიპედიაში, „ვარსკვლავური ომების“ ვიკიში ↑ Baver, Kristin. 5 Highlights from Star Wars Forces of Destiny: "The Padawan Path" | StarWars.com. Lucasfilm (July 6, 2017). ციტირების თარიღი: July 18, 2017.
გაგრის შავჭრელი ჯიშის სანაშენო მეცხოველეობის საბჭოთა მეურნეობა

გაგრის შავჭრელი ჯიშის სანაშენო მეცხოველეობის საბჭოთა მეურნეობა — დაარსდა 1949 წელს გაგრის ციტრუსების საბჭოთა მეურნეობის მესაქონლეობა-მერძევეობის ფერმის ბაზაზე. მეურნეობის საერთო ფართობი 850 ჰა-ს შეადგენდა, მათ შორის სავარგულები 540 ჰა-ზე მეტი. მეურნეობის ძირითადი საწარმოო მიმართულებაა მერძევეობა და სანაშენო მესაქონლეობა. დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშის ორდენით (1971). მინიჭებული ჰქონდა კომუნისტური შრომის საწარმოს წოდება. სოციალისტურ შეჯიბრებებში მიღწეული მაღალი მაჩვენებლებისათვის მინიჭებული ჰქონდა 7 გარდამავალი დროშა (მათ შორის 2 საკავშირო) და სსრკ სახელმწიფო მეურნეობის მიღწევათა გამოფენის საპატიო დიპლომები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 614.
ხუტა გაგუა

ხუტა ლავრენტის ძე გაგუა (დ. 10 აგვისტო, 1935, სოფელი ბაბუშერა, გულრიფშის რაიონი) — ქართველი საბჭოთა პოეტი. დაამთავრა მოსკოვის მაქსიმ გორკის სახელობის ლიტერატურის ინსტიტუტთან არსებული უმაღლესი კურსები 1963 წელს. იყო აფხაზეთის მწერალთა კავშირის გამგეობის მდივანი, სსრკ მწერალთა კავშირის ქართული ლიტერატურის საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე და სსრკ მწერალთა კავშირის გამგეობის სამდივნოს კონსულტანტი. პირველი ლექსები გამოაქვეყნა 1955 წელს, ლექსთა პირველი კრებული „კვირტების ფეთქვა“ — 1958 წელს. ავტორია პოეტური კრებულებისა: „მიწის სიმღერა“ (1961), „ხმა იდუმალი“ (1964), „გაზაფხულის მოახლოება“ (1971), „გვიანი თოვლი“ (1972), „თანხმობა“ (1975) და სხვა. მისი ლექსები თარგმნილია რუსულ და სხვა უცხო ენებზე. 1983 წელს ალმანახ „განთიადში“ გამოქვეყნებული ლექსებისათვის დაჯილდოვდა საქართველოს მწერალთა კავშირის ყოველწლიური პრემიით. 1988 წელს გადაეცა საქართველოს მინისტრთა საბჭოს პრემია. ერთტომეული : ლექსები, პოემები (ავტორი). - თბილისი, საქართველო, 1994. - 392გვ. ლირიკა (ავტორი). - თბილისი, საბჭ. საქართველო, 1988. - 381გვ. თანაგრძნობა : ლექსები, პოემა (ავტორი). - სოხუმი , ალაშარა, 1977. - 65გვ. კვირტების ფეთქვა : ლექსები (ავტორი). - სოხუმი, აფხაზეთის სახელგამი, 1958. - 153გვ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 614. კ. იმედაშვილი, ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 530. ხუტა გაგუა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
კარლო გადა

კარლო ემილიო გადა (იტალ. Carlo Emilio Gadda; დ. 14 ნოემბერი, 1893, მილანი — გ. 21 მაისი, 1973, რომი) — იტალიელი მწერალი. მის შემოქმედებაში, განსაკუთრებით ანტიფაშისტურ ნაწარმოებებში, მნიშვნელოვანია სოციალური თემა. ცნობილია გადას რომანები „უდინეს ციხე-დარბაზი“ (1934), „ტანჯვის შეცნობა“ (1941), „უსიამოვნო შემთხვევა მერულანის ქუჩაზე“ (1948), კრებული „ცეცხლმოდებული საჰერცოგოს ნოველები“ (1953). მწერალი ხშირად მიმართავს გროტესკს, სატირას, დეტექტივის ფორმას. მისი შემოქმედებისათვის დამახასიათებელია ვერიზმისა და ფსიქოლოგიზმის ელემენტები. მიღებული აქვს მრავალი ლიტერატურული პრემია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 614. ↑ 1.0 1.1 Patrizi G. Dizionario Biografico degli Italiani — 1998. — Vol. 51. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1128537"></a> ↑ 2.0 2.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 6.0 6.1 6.2 6.3 6.4 6.5 BeWeB <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q77541206"></a> ↑ Proleksis enciklopedija, Opća i nacionalna enciklopedija — 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3407324"></a> ↑ 8.0 8.1 8.2 8.3 The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a> ↑ Munzinger Personen <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107343683"></a> ↑ Гадда Карло Эмилио // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ 11.0 11.1 Find a Grave — 1996. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q63056"></a> ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #118689088 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a>
მექანიკური გადაადგილება

მექანიკური გადაადგილება — მიმართული მონაკვეთი, რომელიც აერთებს მოძრავი მატერიალური წერტილის მდებარეობებს დროის ორი მომენტისათვის. მათემატიკურად გადაადგილება წარმოადგენს მატერიალური წერტილის რადიუს-ვექტორების სხვაობას მოცემული ათვლის სისტემის მიმართ დროის ბოლო და საწყისი მომენტებისათვის და გამოისახება წერტილის ტრაექტორიის ქორდის სახით იმავე სისტემის მიმართ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 614.
კოდავეთის განძი

კოდავეთის განძი — 2007 წელს ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ კოდავეთში, ეკლესიის ნანგრევებში აღმოჩნდა 27 ვერცხლის მონეტა: 21 ცალი ორტა პოლონეთის მეფის სიგიზმუნდ III, 4 ცალი ორტა ბრანდერბურგ პრუსიის კურფიუსტრის გეორგ ვილჰელმის, 2 ცალი მუჰამადი ირანის შაჰის სულეიმან I. ამჟამად ინახება საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში. მინაწერი განძზე, ეროვნულ მუზეუმში. ევროული ფულის მიმოქცევა საქართველოში
ბიზანტიური მონეტების განძი

ბიზანტიური მონეტების განძი — საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში დაცული მონეტები, რომელთა აღმოჩენის ადგილი უცნობია. განძი შედგება X-XIII საუკუნეების ბიზანტიის იმპერატორების მიერ მოჭრილი სპილენძის მონეტებისაგან. მინაწერი განძზე, ეროვნულ მუზეუმში.
კავშირის განძი

კავშირის განძი — განძი აღმოჩნდა XX საუკუნის დასაწყისში სოფელ კავშირში. განძი შედგება 36 არაბული დირჰემისა და 2 სასანური დრამისაგან. 1924 წელს მხო­ლოდ მათი ერთი ნაწილი აღმოჩნდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ნუმიზმატიკის კაბინეტში. მოგვიანებით ისინი გადაეცა სა­ქართველოს სა­ხელმწიფო მუზეუმს. სასანური – ხოსრო II-ის (590–628) დროინდელი მონეტები; თაბარისტანის აბასიანი მმართველის, ომარ იბნ ალ-ალას დროს მოჭრილი თაბარისტანის ერთი 120 წლის (ჰიჯრით 155=771/772) მონეტა; ომაიანი ხალიფების – ვალიდ I-ის, სულეიმანის, ჰიშამის და იაზიდ III-ის – სა­ხე­ლით შემდეგ ზარაფხანებში მოჭრილი დირჰემები: ჰორმუზი, დარაბჯერდი, საბური, ანდალუსი, ვასიტი (708–743); აბასიანი ხალიფების – ალ-მანსურის, ალ-მაჰდის, ჰარუნ ალ-რაშიდის, ალ-ამინისა და ალ-მამუნის – სა­ხე­ლით შემდეგ ზარაფხანებში მოჭრილი დირჰემები: ქუფა, ბასრა, ბაღდადი, აბასია, ჯეი, მუჰამადია, კასრ-ას სალამი, ჰარუნაბადი, იფრიკია, არმინია, ზერენჯი, ბალხი, ნისაბური (754– 810). განძი ჩამარხული უნდა იყოს IX ს. მეორე ნახევარში. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 460. დუნდუა გ., ჯალაღანია ი., ქარ­თული ნუმიზმატიკური ლექსიკონი, თბ., 2009 ლომოური თ., სასანურარაბული ფულების სამი კახური განძი, კრ.: ფულის მიმოქცევის ისტორიისათვის შუა საუკუნეების სა­ქარ­თვე­ლო­ში, თბ., 2005 ჯალაღანია ი., ქუფური მონეტების ტოპოგრაფია სა­ქარ­თვე­ლოში, თბ., 1972
დედოფლისწყაროს განძი

დედოფლისწყაროს განძი — 1977 წელს დედოფლისწყაროდან 10 კმ-ის დაშორებით, მიწის სამუშაოების დროს აღმოჩენილი განძი. იგი შედგებოდა 1385 სასანური და 10 ბიზანტიური მონეტისაგან. განძი ინახება საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში. მინაწერი განძზე, ეროვნულ მუზეუმში.
დედოფლისგორის განძი

დედოფლისგორის განძი — I საუკუნის განძი. 2013 წელს დედოფლისგორაზე (სოფ. დოღლაური, არდაეთის ორგორა), გადამწვარი სასახლის ერთ-ერთ ოთახში, საკურთხეველზე, სხვადასხვა სარიტუალო ნივთებთან ერთად აღმოჩნდა მინის ჭურჭელში მოთავსებული მონეტები: ოქტავიანე ავგუსტუსის 13 დენარი და ალექსანდრე მაკედონელის სტატერის 2 მინაბაძი, დამზადებული ელექტრუმისაგან. განძი ინახება საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში. მინაწერი განძზე, ეროვნულ მუზეუმში.
ჩომეთის განძი

ჩომეთის განძი — ძვ. წ. V-IV საუკუნეების განძი. 1928 წელს სოფელ ჩომეთთან აღმოჩნდა კოლხური ტრიბოლების განძი, რომელიც თიხის ჭურჭელში იყო თავმოყრილი. განძი შედგებოდა 380 კოლხური ტრიბოლისა და დამტვრეული ვერცხლის სამაჯურისაგან. განძი ინახება საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში. მინაწერი განძზე, ეროვნულ მუზეუმში. მონეტები დაფნარის სამაროვნიდან