laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ქვემო ენთელი

ქვემო ენთელი — სოფელი სამხრეთ საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ადიგენის მუნიციპალიტეტში, ბოლაჯურის თემში. მდებარეობს ფერსათის ქედის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 1260 მეტრზე. დაბა ადიგენიდან დაშორებულია 10,5 კილომეტრით, ახალციხიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 21 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 350 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 513-514. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
მინუსი

მინუსი (ლათ. minus — „ნაკლებად“) — მათემატიკური ნიშანი (-), აღნიშნავს გამოკლებასა და უარყოფით რიცხვებს. მინუსის (-) გამოყენებისას ვიკიპედიის მათემატიკურ ფორმულებში საბოლოოდ იღებს მოგრძო სახეს. მაგალითად: <math>1-1=0</math> გამოიყურება, როგორც 1 − 1 = 0 {\displaystyle 1-1=0} . პლიუსი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 8. ქართული ენის განმარტებითი ლექსიკონი, ტ. 5, გვ. 417, თბ., 1958 graphemica.com // „-“ — hyphen-minus
იუნუს-ბეკ ევკუროვი

იუნუს-ბეკ ევკუროვი (რუს. Евкуров, Юнус-бек Баматгиреевич; დ. 29 ივლისი, 1963, ტარსკოე, ჩრდილოეთ ოსეთი) — რუსი სამხედრო და სახელმწიფო მოღვაწე. 2008 წლის 30 ოქტომბრიდან ინგუშეთის პრეზიდენტი. რუსეთის ფედერაციის გმირი (2000). დაიბადა 1963 წლის 29 ივლისს, სოფელ ტარსკოეში. ჰყავს ექვსი ძმა და ხუთი და. გაიზარდა ქალაქ მალგობეკში. სკოლა დაამთავრა ბელსანში. 1982-1984 წწ. მსახურობდა წყნაროკეანური ფლოტის ქვეით ჯარში. სწავლობდა აგრეთვე რიაზანის საჰაერო-სადესანტო უმაღლეს სასწავლებელში, რომელიც 1989 წელს დაამთავრა. 1997 წელს დაამთავრა ფრუნზეს სახელობის სამხედრო აკადემია. 2009 წლის 22 ივნისს ევკუროვზე თავდასხმის მცდელობა განხორციელდა, რის შედეგად პრეზიდენტის ერთ-ერთი დაცვის წევრი ადგილზევე გარდაიცვალა. თვით ევკუროვი და კიდევ ორი ადამიანი მძიმედ დაშავდა; იმ მომენტისთვის ევკუროვი ჯანმრთელობის მხრივ საკმაოდ მძიმე მდგომარეობაში იყო. 2009 წლის 23 ივნისს ევკუროვის თავდასხმის მცდელობაში ოთხი ეჭვმიტანილი დააკავეს. ანონიმური წყაროების მიხედვით, დაკავებულ პირებს ჰქონდათ კავშირი არაკანონიერ სამხედრო ფორმირებასთან. 2009 წლის 13 ოქტომბერს ალექსანდრე ბორტნიკოვმა განაცხადა, რომ ევკუროვზე თავდასხმის მონაწილენი განადგურებულები არიან. საგამოძიებო კომიტეტის მიხედვით, თავდასხმის ორგანიზაციაში მონაწილეები არიან აგრეთვე ალექსანდრე ტიხომიროვი და მაჰომედ ცოკიევი, რომლებიც ძებნაში არიან გამოცხადებულები. ალექსანდრე ტიხომიროვი მოკლულ იქნა 2010 წლის 2 მარტს სოფელ ეკაჟევოში (ინგუშეთი). იუნუს-ბეკ ევკუროვის ბიოგრაფია ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2011-10-10 საიტზე Wayback Machine. იუნუს-ბეკ ევკუროვის მოკლე და სრული ბიოგრაფია. ინტერვიუ ევკუროვთან დაარქივებული 2011-10-12 საიტზე Wayback Machine. ↑ Russia Backs Soldier To Quell Violent Ingushetia Region. Radio Free Europe/Radio Liberty (2008-10-31). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-11-03. ციტირების თარიღი: 2008-11-03. ↑ „Soldier to run restive Ingushetia“. BBC News. 2008-10-31. ციტირების თარიღი: 2008-11-03. ↑ Жена нового президента Ингушетии Юнус-Бека Евкурова родила сына в Москве, Life.ru, 31.10.2008.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 08.11.2008. ციტირების თარიღი: 08.10.2011. ↑ Газета «Коммерсантъ», № 199 (4016) от 31.10.2008 ↑ Источник: задержаны подозреваемые в покушении на Евкурова. Теракт могла совершить смертница NEWSru 23 июня 2009. ↑ Источник: задержаны подозреваемые в покушении на Евкурова. Теракт могла совершить смертница NEWSru 23 июня 2009. ↑ Покушение на Евкурова: первая подозреваемая Интерфакс 23 июня 2009. ↑ Кириленко, Анастасия (13.10.2009). „Кто же покушался на Евкурова?“. Радио "Свобода". დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-10-14. ციტირების თარიღი: 2009-10-14. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |date=-ში (დახმარება) ↑ Полетаев, Владимир (14.10.2009 г). „Не спрятались - названы имена террористов, пытавшихся взорвать президента Ингушетии“. Российская газета. ციტირების თარიღი: 2009-10-14. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |date=-ში (დახმარება) ↑ „Уничтожен Саид Бурятский“. Вести.Ru. 08.03.2010 г. ციტირების თარიღი: 2010-03-08. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |date=-ში (დახმარება)
ძვ. წ. 464

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 464 რომის კონსულები: აულუს პოსტუმიუს ა.ფ. ალბუს რეგილენსისი, სპუბლიუს ფურიუს მედულინუს ფუსუსი
პირგის ბილინგვა

პირგის ბილინგვა — ორენოვანი წარწერა აღმოჩენილი 1964 წელს ტაძრის გათხრისას პირგიში(ახლანდელი იტალიის ტერიტორია). აღმოჩენა შედგება სამი ოქროს ფირფიტისგან. წარწერები შესრულებულია ცერეს მეფის მიერ დაახლოებით ძვ. წ. 500 წელს ფინიკიელი ღვთაებისთვის–ასტარტა. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „პირგის ბილინგვა“ ვიკისაწყობში.
მატურინი

მატურინი (ესპ. Maturín) — ქალაქი ვენესუელაში, მონაგასის შტატის დედაქალაქი და ვენესუელის ნავთობის ინდუსტრიის ხელშემწყობი კვლევებისა და განვითარების ცენტრი. ქალაქის მეტროპოლიუირ არეალის მოსახლეობა 2010 წლის მონაცემებით 593 333 ადამიანს შეადგენს. ქალაქი ამავე დროს ავტობუსების რეგიონული სატრანსპორტო კვანძის ფუნქციებს ასრულებს, აერთებს ჩრდილო-აღმოსავლეთ სანაპიროდან — ორინოკოს დელტიდან და გრან-საბანიდან მომავალ გზებს. მატურინი მდებარეობს ზღვის დონიდან 67 მეტრზე, მდინარე გუარაპიჩეს მარჯვენა სანაპიროზე, დედაქალაქ კარაკასიდან 520 კმ-ის მოშორებით. ვენესუელის ისტორიის აკადემიის მონაცემებით, ქალაქის დაარსების ოფიციალურ თარიღად მიჩნეულია 1760 წლის 7 დეკემბერი, როდესაც მას საფუძველი ჩაუყარა ფრანცისკანელმა მისიონერმა ლუკას დე სარაგოსამ. მიუხედავად ამისა, ინდიელთა საყოველთაო არქივი (Archivo General de Indias) შეიცავს დოკუმენტს, რომლის მიხედვითაც ქალაქი უფრო ადრე, 1722 წელს დაარსდა. ამ პრიმიტიულ ქალაქს სან-ხუან-დე-კა-ტორნერა-მატურინს (San Juan de la Tornera de Maturín) უწოდებდნენ და მისი დამფუძნებელი იყო ესპანელი გუბერნატორი ხუან დე ლა ტორნერა ი სოტა. მოსახლეობისა და ეკონომიკური რესურსების სიმჭირის გამო, ამ ქალაქს დიდხანს არ უარსებია. შემდგომში ლუკას სარაგოსამ მას სან-ხუდას-ტადეო-დე-მატურინი (San Judas Tadeo de Maturín) უწოდა და აქ შეიქმნა ესპანური მისია, რომლის მიზანიც იყო ქალაქის სიახლოვეს მცხოვრები ჩაიმასის და ვარაოსის ინდიელების გაქრისტიანება. XIX საუკუნეში ქალაქს სან-ფერნანდო-დე-მატურინი უწოდეს. ვენესუელის ქალაქების სია ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2006-10-12 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) ინფორმაცია შტატის ოფიციალურ საიტზე[მკვდარი ბმული] (ესპანური) http://www.lomejordematurin.com დაარქივებული 2010-11-28 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) ↑ 1.0 1.1 González Oropeza, Hermann (1985): Historia del Estado Monagas. Ediciones Amon C.A., Caracas. (Biblioteca de Temas y Autores Monaguenses; Colección Guanipa; ensayos e investigación).
ძვ. წ. 463

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 463 რომის კონსულები: პუბლიუს სერვილიუს სპ.ფ. პრისცუსი, ლუციუს ებუტიუს ტ.ფ. ჰელვაულუს
ლახეფა

ლახეფა — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, ტვიშის თემში. მდებარეობს ხვამლის მთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე რიონის ხეობაში. ზღვის დონიდან 650 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 40 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 25 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 150. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ლაჯანა

ლაჯანა — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, ორბელის თემში. მდებარეობს მდინარე ლაჯანურის (რიონის მარჯვენა შენაკადი) მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 630 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 15 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 289 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 151. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ძვ. წ. 462

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 462 რომის კონსულები: ლუციუს ლუკრეციუს ტ.ფ. ტრიციპიტინუსი, ტიტუს ვეტურიუს ტ.ფ. გემინუს ციკურინუსი
ლესინდი

ლესინდი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, ლასურიაშის თემში. მდებარეობს მდინარე ლაჯანურის ხეობაში. ზღვის დონიდან 620 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 8 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 52 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 200-201. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ლეშკედა

ლეშკედა — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, სპათაგორის თემში. მდებარეობს მდინარე ლაჯანურის ხეობაში. ზღვის დონიდან 560 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 15 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 72 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 208. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
მახაში (ცაგერის მუნიციპალიტეტი)

მახაში — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, ლასურიაშის თემში. მდებარეობს მდინარე ცხენისწყლის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 560 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 6 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 260 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 519. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
მახურა

მახურა — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, ზუბის თემში. მდებარეობს ასხის მასივის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე ცხენისწყლის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 700 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 21 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 47 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 522. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ნაკურალეში

ნაკურალეში — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ხვამლის მასივის ჩრდილოეთ კალთაზე. თემის ცენტრი (სოფლები: ცხუკუშერი). ზღვის დონიდან 840 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 16 კილომეტრით. სოფელში შემონახულია XVII საუკუნის დარბაზული ეკლესია. ინტერიერი მოხატულია XVII საუკუნეში. ნაკურალეშის მახლობლად დგას წმინდა გიორგის გუმბათოვანი ეკლესია (განვითარებული შუა საუკუნეებში, გადაკეთებულია XVIII საუკუნეში). 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 39 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 304. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ნასპერი

ნასპერი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, ღვირიშის თემში. მდებარეობს ხვამლის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, მდინარეების ცხენისწყლისა და რიონის წყალგამყოფზე. ზღვის დონიდან 920 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 10 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 149 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 326. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ორბელი (ცაგერის მუნიციპალიტეტი)

ორბელი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (სოფლები: გაგულეჩი, კურცობი, ლაჯანა, წილამიერი). მდებარეობს მდინარე ლაჯანურის (რიონის მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში, ლაჯანურის წყალსაცავის ჩრდილოეთით. ზღვის დონიდან 600 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 14 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 705 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 555. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
წელი

წელი, წელიწადი — დროის შუალედი, რომლის განმავლობაში დედამიწა ერთ სრულ შემოვლას ასრულებს მზის ირგვლივ. დედამიწის მოძრაობის სირთულემ განაპირობა ამ შუალედის განსაზღვრის სიძნელე და წელიწადის ურთიერთგანსხვავებულ ცნებათა წარმოშობაც. ვარსკვლავიერი, ანუ სიდერული წელიწადი, არის დროის შუალედი. რომელსაც ანდომებს მზე ცის თაღზე ვარსკვლავთა მიმართ ერთ სრულ ხილულ გარემოქცევას, გამოწეეულს დედამიწის რეალური მზისირგელივი მოძრაობით. მისი ხანგრძლიეობაა 365,256360 ეფემერიდული დღე-ღამე. ტროპიკული წელიწადი — დროის შუალედი გაზაფხულის ბუნიობის წერტილზე მზის ორ თანმიმდევრულ გავლას შორის (365,242196 დღე-ღამე); ანომალისტური წელიწადი — დროის შუალედი პერიჰელიუმში დედამიწის ორ თანმიმდევრულ გავლას შორის (365,259641 დღე-ღამე); დრაკონული წელიწადი — დროის შუალედი მთვარის ორბიტის ერთსა და იმავე კვანძში მზის ორ თანამიმდევრულ გავლას შორის (346,620047 დღ-ღ). წელიწადის ეს სახეობები დროთა განმავლობაში ნელა იცვლება (საუკუნეში დღ-ღამის 0,11 — 6, 3 და 32 მემილიონედით, შესაბამისად). მთვარის კალენდრებში გამოიყენება 12 ან 13 სინოდური თვის შემცველი მთვარისმიერი წელიწადი. იულიუსის კალენდრის წელიწადის საშუალო ხანგრძლივობას იულიუსის წელიწადი ჰქვია (365,25 დღე-ღამე), გრიგოლის კალენდრის წელიწადისას კი — გრიგოლის წელიწადი (365,2425 დღე-ღამე). სეზონთა ცელის პერიოდი ტროპიკულ წელიწადს ემთხვევა. წელიწადის საკმაოდ ზუსტი მნიშენელობები ცნობილი იყო ჯერ კიდევ ძვ. ჩინეთსა და ძვ. ეგვიპტეში. ჰიჰარქემ განსაზდერა წელიწადი, რომლის მნიშენელობა უდრიდა „365 ¼ დღეს დღის 1/300 გამოკლებით“. წელიწადის ამ და თანამედროვე მნიშვნელობებს შორის სხვაობა მხილოდ 6 ½ წუთია. კალენდარი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 303. Витковский В. В., Прозоровский Д. И. Год // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907
ვალერიან ქანთარია

ვალერიან ირაკლის ძე ქანთარია (დ. 23 ივნისი, 1900, სოფ. აკეთი, ახლანდ. ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტი — გ. 16 ივნისი, 1973, თბილისი) — ქართველი საბჭოთა მეცნიერი, აგრონომი, სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა დოქტორი (1947), პროფესორი (1947), საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1957), საქართველოს სსრ მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1961). თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აგრონომიული ფაკულტეტის დამთავრების შემდეგ მუშაობდა სკოლაში პედაგოგად, თელავის მევენახეობისა და მეღვინეობის კავაშირო ინსტიტუტის უფროს მეცნიერ-თანამშრომლად (1931–1937), საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის მევენახეობის კათედრის გამგედ (1937–1973). იკვლევდა ვაზის ქირურგიის თეორიასა და პრაქტიკას, ვაზის აგროტექნიკასა და სელექციას. გამოიყვანა სუფრის ყურძნის ახალი ჯიში — „თბილისური“. არის 170 სამეცნიერო შრომის ავტორი, დაჯილდოებულია 2 შრომის წითელი დროშის ორდენითა და მედლებით. გეგეშიძე ქ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 454. ვალერიან ქანთარია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მარკე

მარკე (Marche) — რეგიონი იტალიის ცენტრალურ ნაწილში, ადრიატიკის ზღვის სანაპიროზე. ჩრდილოეთით ესაზღვრება ემილია-რომანიის რეგიონი და სან-მარინოს რესპუბლიკა, დასავლეთით — უმბრია, სამხრეთით — აბრუცი და ლაციო, აღმოსავლეთით კი ადრიატიკის ზღვა. გარდა მდინარის ხეობებისა და ძალიან ვიწრო სანაპირო ზოლისა, მისი ტერიტორია გორაკ-ბორცვიანია. XIX საუკუნეში, რეგიონის მთელი სანაპირო ზოლის გასწვრივ აშენდა ბოლონია-ბრინდიზის დამაკავშირებელი რკინიგზა. მარკეს შიდა, მთიანი ბუნება დღემდე თითქმის გაუვალია, გარდა რამდენიმე უხეში გზისა, რომლებიც უღელტეხილებზე გაივლის. მარკეს რეგიონი ადმინისტრაციულად 5 პროვინციად იყოფა: იტალიის ადმინისტრაციული დაყოფა ოფიციალური საიტი რუკა დაარქივებული 2006-10-17 საიტზე Wayback Machine. Marche Voyager
ძვ. წ. 461

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 461 რომის კონსულები: პუბლიუს ვოლუმნიუს მ.ფ. ამინიტინუს გალუსი, სერვიუს სულპიციუს კამერინუს კორნუტუსი
ალექსანდრე ჯაფარიძე

ალექსანდრე (ალიოშა) ბიჭიას ძე ჯაფარიძე (დ. 20 თებერვალი, 1899, ხრეითი, ჭიათურის მუნიციპალიტეტი — გ. 12 ოქტომბერი 1945, მწვ. უშბა, დაკრძ. თბილისში, ვერის ბაღში) — ქართველი და საბჭოთა სპორტსმენი, ალპინისტი, მთამსვლელობის ორგანიზატორი და საქართველოს ალპური კლუბის ერთ-ერთი დამაარსებელი (1936), ქართული ალპინისტური სკოლის შემქმნელი. საბჭოთა კავშირის სპორტის ოსტატი (1934), საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1941). დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ელექტრო-მექანიკის ფაკულტეტი. შესრულებული აქვს ასზე მეტი ასვლა პამირისა და კავკასიონის მწვერვალებზე. საეტაპო და მნიშვნელოვანი იყო მისი ხელმძღვანელობით განხორციელებული პირველი ასვლები თეთნულდზე (1930), უშბაზე (1934), უსახელო მწვერვალზე პამირში (1936), ცენტრალური კავკასიონის მცირე (1938) და დიდი ტრავერსი (1940), ასვლები ახალი გზით მყინვარწვერზე (1931), 1943 წლის ზამთრის ასვლა უშბაზე. პირველმა შეისწავლა და გამოიკვლია ხვამლის, ორხვის, ორპირის, ტვიშის, შიომღვიმისა და უფლისციხის გამოქვაბულები, კაცხის სვეტი. 1936-1940 და 1943-1945 წლებში იყო საქართველოს ალპური კლუბის თავმჯდომარე. ხსოვნის უკვდავსაყოფად მისი სახელი მიენიჭა მის მიერ დაარსებულ საქართველოს ალპურ კლუბს (1945), მწვერვალებს პამირსა და კავკასიონზე, სოფელ ხრეითში, მამაპაპეულ სახლში გახსნილია მთამსვლელ ჯაფარიძეთა მემორიალური სახლ-მუზეუმი (1983). დაკრძალულია ვერის ბაღში თავისი და-ძმის გვერდით. ალექსანდრე ჯაფარიძის მწვერვალი ალექსანდრა ჯაფარიძე სიმონ ჯაფარიძე ალექსანდრე ჯაფარიძე - „უშბა“, თბ., 1939 ალექსანდრე ჯაფარიძე - „პამირის მთებში“, თბ., 1940 ალექსანდრე ჯაფარიძე - „თეთნულდი“, თბ., 1948 ალექსანდრე ჯაფარიძე - „რჩეული ნაწერები“, თბ., 1949 კოტე ჯავრიშვილი -„მთის რაინდი“, თბ., 1962 ივანე ჯაფარიძე - „საბჭოთა ალპინიზმის თვალსაჩინო წარმომადგენლები“, ბუკლეტი, 1988 ივანე ჯაფარიძე - „მყინვარწვერიდან ევერესტამდე“, თბ,, 201! ჯაფარიძე ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 543. ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი - ენციკლოპედიური ცნობარი, გვ. 328, თბ., 2003 ხუჭუა, ა., მწვერვალთა მესაიდუმლე // „ლელო“, 28 დეკემბერი, 1955, № 104 (910), გვ. 4. ალექსანდრე ჯაფარიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ ჯაფარიძე, ივანე. (11 მარტი, 2018) ძმის მაგიერ დატირებული, უცნობი ბიჭის ტრაგიკული ამბავი და და-ძმა ჯაფარიძეების მთებისთვის მიძღვნილი ცხოვრება. kvirispalitra.ge. ციტირების თარიღი: 21 იანვარი, 2022 ↑ არეშიძე, თამაზ. (13 ივნისი, 2016) იქნებ ვინმემ ითავოს ქართული ალპინიზმის ისტორიის შექმნა-გამოცემა. kvirispalitra.ge. ციტირების თარიღი: 21 იანვარი, 2022
ტერენს მალიკი

ტერენს ფრედერიკ მალიკი (დ. 30 ნოემბერი, 1943) — ამერიკელი რეჟისორი, სცენარისტი და პროდიუსერი. თითქმის ოთხ დეკადიანი კარიერის მანძილზე მას გადაღებული აქვს 5 სრულმეტრაჟიანი ფილმი, მათ შორის „მკის დღეები“ (1978), „ვიწრო წითელი ხაზი“ (1998), „ახალი სამყარო“ (2005) და „ცხოვრების ხე“ (2011). მისი ფილმები ხშირად მიიჩნევა შედევრებად. მალიკი ნომინირებული იყო ოსკარზე საუკეთესო ადაპტირებული სცენარისთვის და საუკეთესო რეჟისორისთვის, ასევე მოიგო ოქროს დათვი ბერლინის 49-ე საერთაშორისო კინოფესტივალზე ფილმისთვის „ვიწრო წითელი ხაზი“. 2011 წელს მალიკის „ცხოვრების ხემ“ მოიგო ოქროს პალმის რტო კანის 64-ე კინოფესტივალზე. 1973 - სიცარიელეები (Badlands) 1978 - მკის დღეები (Days of Heaven) 1998 - ვიწრო წითელი ხაზი (The Thin Red Line) 2005 - ახალი სამყარო (The New World) 2011 - ცხოვრების ხე (The Tree of Life) 2012 - სასწაულისკენ (To the wonder) 2015 - თასების რაინდი (Knight of Cups) 2017 - სიმღერიდან სიმღერამდე (Song to song) შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ტერენს მალიკი“ ვიკისაწყობში. ტერენს მალიკი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ „:: rogerebert.com :: Reviews :: Badlands“. Rogerebert.suntimes.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — სექტემბერი 30, 2012. ციტირების თარიღი: January 2, 2011. ↑ „:: rogerebert.com :: Great Movies :: Days of Heaven“. Rogerebert.suntimes.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — სექტემბერი 25, 2007. ციტირების თარიღი: January 2, 2011.
ორხვი

ორხვი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, ტვიშის თემში. მდებარეობს მდინარე რიონის მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 520 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 46 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 167 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 589. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ოფიტარა

ოფიტარა — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, ოყურეშის თემში. მდებარეობს ხვამლის დასავლეთ კალთაზე, მდინარე ცხენისწყლის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 650 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 25 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 27 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 607. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ოყურეში

ოყურეში — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (სოფლები: ოფიტარა). მდებარეობს ხვამლის ჩრდილო-დასავლეთ კალთაზე, მდინარე ცხენისწყლის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 500 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 18 კილომეტრით. ოყურეში ერთ-ერთია იმ რამდენიმე სოფლიდან, სადაც მოდის ვაზის ჯიში უსახელოური. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 387 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 619. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ვალენსიის ტბა

ვალენსიის ტბა, ტაკარიგუა (ესპ. Lago de Valencia) — ტბა ჩრდილოეთ ვენესუელაში. ადმინისტრაციულად ვრცელდება კარაბობოსა და არაგუის შტატებში. გაწოლილია კორდილიერა-დე-ლა-კოსტის აუზში, ზღვის დონიდან 410 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 350 კმ². საშუალო სიღრმე 18 მ, მაქსიმალური სიღრმე 39 მ. აღმოსავლეთიდან დასავლეთისაკენ გადაჭიმულია დაახლოებით 29 კმ-ზე, ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ 16 კმ-ზე. ქვეყნის მასშტაბით ფართობით მხოლოდ მარაკაიბოს ტბას ჩამორჩება. საზრდოობს ნაკადულებით. ტბაში საკმაოდ ბევრია მომცრო კუნძული, რომელთაგან ზოგიერთი დასახლებულია. გაუდინარია. ტბის ქვაბული წარმოიშვა დაახლოებით 2–3 მლნ. წლის წინ. გარკვეულ გეოლოგიურ პერიოდებში ტბა მთლიანად იყო დამშრალი. 1976 წლიდან მოყოლებული ტბის წყლის დონემ აიწია ახლომდებარე წყალშემკრებებიდან წყლის გადაგდების გამო. დღეისათვის ვალენსიის ტბა მის სანაპიროსთან განლაგებული ქალაქებისთვის, კერძოდ, მარაკაისთვის და ვალენსიისთვის რეზერვუარის ფუნქციას ასრულებს. ტბის ნაპირებზე მოჰყავთ ბამბა, შაქრის ლერწამი, თამბაქო, სიმინდი, ყავა, ხილი; მოშენებულია მსხვილი რქოსანი საქონელი. ვენესუელის ტბების სია ↑ 1.0 1.1 Lake Valencia | Britannica
ძვ. წ. 460

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 460 რომის კონსულები: პუბლიუს ვალერიუს პ.ფ. პუბლიკოლა II, გაიუს კლაუდიუს აპ.ფ. ინრეგილენსის (რეგილენსისი) საბინუსი ეპიქარმე — ბერძენი პოეტი (დ. ძვ. წ. 550) თემისტოკლე — ძველი ათენის მხედართმთავარი და სახელმწიფო მოღვაწე (დ. დაახლ. ძვ. წ. 525) ჰერაკლიტე — ბერძენი ფილოსოფოს-მატერიალისტი (დ. დაახლ. ძვ. წ. 520)
მანუელ ფელიპე დე ტოვარი

მანუელ ფელიპე დე ტოვარი (ესპ. Manuel Felipe de Tovar; დ. 1 იანვარი, 1803, კარაკასი, ვენესუელა — გ. 21 თებერვალი, 1866, პარიზი, საფრანგეთი) — ვენესუელელი პოლიტიკური მოღვაწე. ვენესუელის მე-17 პრეზიდენტი. იგი ვენესუელის პირველი პრეზიდენტია, რომელიც ქვეყნის მოსახლეობამ აირჩია. Manuel Felipe Tovar დაარქივებული 2011-07-16 საიტზე Wayback Machine. — Official biography. Manuel Felipe Tovar დაარქივებული 2011-09-27 საიტზე Wayback Machine.