laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გვერდითი ქედი

გვერდითი ქედი (რუს. Боковой хребет) — ქედი კავკასიონის მთავარი წყალგამყოფი ქედის ჩრდილოეთით. იწყება მდინარე ლაბის სათავეებიდან და პარალელურად მიუყვება მთავარ წყალგამყოფ ქედს თითქმის მის აღმოსავლეთ დაბოლოებამდე. ქედი ნაწილობრივ საქართველოს ტერიტორიაზე გადის. გვერდითი ქედი უფრო მაღალია, ვიდრე მთავარი წყალგამყოფი ქედი. მასზე აღმართულია კავკასიონის უმაღლესი მწვერვალები (იალბუზი — 5642 მ, დიხთაუ 5203 მ, მყინვარწვერი 5033 მ და სხვა). გვერდითი ქედი არდონის ხეობით იყოფა დასავლეთ და აღმოსავლეთ ნაწილებად. დასავლეთი ნაწილი აგებულია პალეოზოური და რეიაული დანალექი ქანებით, დარიალის ხეობაში გაშიშვლებულია ზედაპროტეროზოური და პალეოზოური კრისტალური ფიქლები და გრანიტები, ხოლო აღმოსავლეთ ნაწილში იურული თიხაფიქლებია. გვერდითი ქედის ცენტრალურ ნაწილში ძლიერი თანამედროვე გამყინვარებაა (მყინვარწვერისა და იალბუზის მყინვარები), თხემურ ზოლში ტიპური ალპური რელიეფია. კალთები შემოსილია მაღალი მთის მდელოებით. დავით უკლება, ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 609.
ატაგენუსი

„ატაგენუსი“ — ქართული დეტექტიურ-მისტერიული ჟანრის ტელესერიალი, რომელიც ტელეკომპანია იმედმა გადაიღო 2006 წელს. სერიალის ძირითადი გადაღებები მიმდინარეობდა საქართველოს ეროვნული ბიბლიოთეკაში. აგრეთვე გადაღებები მიმდინარეობდა: ბათუმის პორტში, რარიტეტის განყოფილებაში, რუსული საცავის განყოფილებაში, თბილისის საერთაშორისო აეროპორტში, სასაზღვრო სამიგრაციო კონტროლის №13 სამმართველოში, ბათუმის ილია ჭავჭავაძის სახელობის დრამატულ თეატრში, გორის გიორგი ერისთავის სახელობის დრამატულ თეატრში, ქალაქ გორის სტალინის მუზეუმში, თბილისის ბოტანიკურ ბაღში, სავაჭრო ცენტრ GTC-ში და ინგლისური ჩაის სახლ Whittard-ში ნანკა კალატოზიშვილი თამარ სხირტლაძე დავით პაპუაშვილი ბაია დვალიშვილი მაია ფაჩუაშვილი ნინო ბრეგვაძე ლია კაპანაძე ლია გუნდაძე ნინო თარხან-მოურავი ნანუკა ლითანიშვილი მალხაზ ასლამაზიშვილი დიმა ტატიშვილი გიორგი მეგრელიშვილი ზურაბ შარია კახა ხოშტარია მანუჩარ შერვაშიძე რამაზ იოსელიანი ლეო ოზგებაშვილი ავთო ქარჩავა ვალერი კორშია სანდრო თომაძე გია გოგიაშვილი მერაბ ბრეკაშვილი ლადო ტატიშვილი ირაკლი შავგულიძე გელა ღოღობერიძე ბექა სურმანიძე დავით კიღურაძე რევაზ შენგელია გოგი ლორია რაფო სარქისიანი მაია გვენცაძე პროდიუსერი - ბადრი აფანასევი სცენარის ავტორი - მალხაზ ასლამაზიშვილი დამდგმელი რეჟისორი - დათო ჯანელიძე დამდგმელი ოპერატორი - გიორგი შველიძე დამდგმელი მხატვარი - ჯემალ მირზაშვილი კომპოზიტორი - გიორგი ცინცაძე ქასტინგი და გადაღების ორგანიზება - მარინა კულუმბეგაშვილი მონტაჟი - ალექსანდრე კურანოვი გრიმი - თინა კაჭარავა რეჟისორის ასისტენტი - ლელი მიმინოშვილი განათება - მამუკა ტყეშელაშვილი ოპერატორის ასისტენტი - ბიძინა ჩხაიძე კამერმენი - ვაჟა დემეტრაშვილი ხმის რეჟისორის ასიტენტი - მამუკა ენუქიძე მძღოლები - გია გვაზავა, ვასო პაპაჩაშვილი, ირაკლი მახარაშვილი თემა სერიალ „ატაგენუსის“ შესახებ forum.ge-ზე სერიალ „ატაგენუსის“ გვერდი YouTube-ზე
დისტოპია

დისტოპია (ბერძ. δυσ „უარყოფა“ + ბერძ. τόπος „ადგილი“, ანუ „ცუდი ადგილი“ ), ასევე ანტიუტოპია (ბერძ. ἀντί — „უარყოფა“ + ბერძ. οὐ „უარყოფა“ + ბერძ. τόπος “ადგილი” — არადგილი, არ არსებული ადგილი ან ბერძ. εὖ „კარგი“, „დადებითი“ + ბერძ. τόπος — „ადგილი“ — „ეუტოპია“— „კარგი ადგილი“), ასევე კაკოტოპია (ბერძ. κακός „ცუდი“+ ბერძ. τόπος „ადგილი“, ანუ „ცუდი ადგილი“) — საზოგადოება, ან საზოგადოების მოწყობა, რომელიც უსიამოვნო, არასასურველი, ცუდი ან შემაშინებელია. მისი ზუსტი თარგმანი არის „ცუდი ადგილი“, რომელიც უპირისპირდება „კარგ ადგილს“, ანუ უტოპიას. „ცუდი ადგილი“ არის სერ ტომას მურის მიერ შექმნილი ტერმინის უტოპია პირდაპირი ანტონიმი და წინააღმდეგობაში მოდის მის მიერ წიგნ „უტოპიაში“ წამოყენებულ კარგი საზოგადოების იდეალებთან — საზოგადოებასთან, რომელშიც მინიმალურია კრიმინალი, ძალადობა და სიღარიბე. დისტოპიას ხშირად ახასიათებს დეჰუმანიზაცია, ტირანული მმართველობა, გარემოს განადგურება, ან სხვა მახასიათებლები, რომლებიც მიუთითებენ საზოგადოების კატაკლიზმურ დაკნინებაზე. დისტოპიური საზოგადოება ხშირია უტოპიური ჟანრის ნაწარმოებებში, განსაკუთრებით კი თუ მისი მოქმედება მომავალში ვითარდება. დისტოპიური ჟანრის ყველაზე ცნობილ ნაწარმოებებს მიეკუთვნება ჯორჯ ორუელის „1984“, რეი ბრედბერის „451º ფარენჰაიტით“, ოლდოს ჰაქსლის „საოცარი ახალი სამყარო“ და ევგენი ზამიატინის „ჩვენ“. ↑ 1.0 1.1 Sargent, Lyman Tower (2005). The Necessity of Utopian Thinking: A cross-national perspective. New York: Berghahn Books, გვ. 11. ISBN 978-1-57181-440-1.  ↑ Lodder, C.; Kokkori, M; Mileeva, M. (2013) Utopian Reality: Reconstructing culture in revolutionary Russia and beyond. Leiden, The Netherlands: Koninklijke Brill NV, გვ. 1–9. ISBN 978-90-04-26320-8.  ↑ 3.0 3.1 Definition of "dystopia". Merriam-Webster. Merriam-Webster, Inc. (2012). ↑ 4.0 4.1 Definition of "dystopia". Oxford Dictionaries. Oxford University Press (2012). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-06-18. ციტირების თარიღი: 2019-11-28.
მიქავა

საკუთარი სახელი მიქავა შეიძლება აღნიშნავდეს: მიქავა — სოფელი წალენჯიხის მუნიციპალიტეტში უტუ მიქავა — სამეგრელოს გლეხთა აჯანყების (1856-1857) მეთაური
დიმიტრი უზნაძის ქუჩა

დიმიტრი უზნაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ჩუღურეთის რაიონში (ძველი კუკია); ზაარბრიუკენის მოედნიდან მტკვრის მარცხენა სანაპირომდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის 20-იან წლებში მტკვრის მარცხენა სანაპიროზე გერმანელი მოახალშენეების დასახლების შემდეგ და თავდაპირველად სანაპირო ქუჩა ერქვა. ამ სახელით შეტანილი 1841 წელს შედგენილ თბილისის ქუჩების სიაში. ვორონცოვის (ახლანდელი ჩუღურეთის) ხიდის აშენების შემდეგ ქუჩას ეწოდა ვორონცოვის სანაპირო — ამ სახელით აღნიშნულია ქალაქის 1876 წლის გეგმაზე. 1899 წელს ქუჩას მიენიჭა დიდი მთავრის ნიკოლოზ მიხეილის ძის სახელი და დაერქვა დიდი მთავრის ქუჩა. 1922 წელს — კამოს, 1990 წელს დიმიტრი უზნაძის სახელი ეწოდა. ქუჩის სამხრეთ-დასავლეთით განლაგებული იყო სამხერხაოები, მტკვრის ნაპირთან კი — წისქვილები, რომლებმაც XX საუკუნის 20-იან წლებამდე მოაღწიეს. იმ ადგილას, სადაც გერმანელი ვეტცელის მიერ 1865 წელს დაარსებული ლუდის ქარხანა იყო, ამჟამად მუშაობს ლუდის საწარმო „ყაზბეგი 1881“. ქუჩაზეა „ვითიბი ბანკი ჯორჯია“ (ყოფ. „გაერთიანებული ქართული ბანკი“), სრულიად საქართველოს საპატრიარქოს წმინდა გიორგის სახელობის კარდიოლოგიური საავადმყოფო, ვლადიმერ წითლანაძის სახელობის რევმატოლოგიის სამეცნიერო-პრაქტიკული ცენტრი, თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ალექსანდრე ალადაშვილის სახელმწიფო საუნივერსიტეტო კლინიკა, მიხეილ შენგელიას სახელობის ქართული მედიცინის ისტორიის მუზეუმი, წმინდა მიქაელ მთავარანგლოზის სახელობის ეკლესია. შემონახულია XIX საუკუნის საცხოვრებელი სახლები. დგას ალექსანდრე ალადაშვილის ბიუსტი (მოქანდაკე ო. მელიქიშვილი). ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 171, ISBN 978-99928-20-35-3.
უიარაღოს II გასასვლელი

უიარაღოს II გასასვლელი — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); უიარაღო ქუჩიდან ნოსტის ქუჩამდე. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც კისისხევის II და III შესახვევები. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 171, ISBN 978-99928-20-35-3.
მიხეილ კეკელიძის I გასასვლელი

მიხეილ კეკელიძის I გასასვლელი — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); მიხეილ კეკელიძის ქუჩიდან ნოსტის ქუჩამდე. ადრე უიარაღოს III გასასვლელი ერქვა. 2015 წელს უიარაღოს ქუჩის ერთ ნაწილს და ამ გასასვლელს კალათბურთელ მიხეილ კეკელიძის სახელი ეწოდა (იხ. მიხეილ კეკელიძის ქუჩა). ↑ ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 171, ISBN 978-99928-20-35-3. ↑ ქ.თბილისში, ნაძალადევის რაიონში, უიარაღო ქუჩის მონაკვეთისთვის და მასთან არსებული გასასვლელისთვის კალათბურთის დამსახურებული მწვრთნელი მიხეილ კეკელიძის სახელის მინიჭების შესახებ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულო (30 ოქტომბერი, 2015). ციტირების თარიღი: 30 იანვარი, 2024
უიარაღოს ქუჩა

უიარაღოს ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); გრიგორ (გრიშა) ბიჩინაშვილის ქუჩიდან ნიკოლოზ ხუდადოვის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 1920-იან წლებში. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ძმობის ქუჩა (დასაწყისი) და აგარაკის ქუჩა. 1958 წელს უიარაღოს სახელი ეწოდა. 2015 წლამდე მოიცავდა ახლანდელ მიხეილ კეკელიძის ქუჩას და მის გასასვლელსაც. აქვს 2 გასასვლელი. უიარაღოს I გასასვლელი უიარაღოს II გასასვლელი ↑ ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 171, ISBN 978-99928-20-35-3. ↑ ქ.თბილისში, ნაძალადევის რაიონში, უიარაღო ქუჩის მონაკვეთისთვის და მასთან არსებული გასასვლელისთვის კალათბურთის დამსახურებული მწვრთნელი მიხეილ კეკელიძის სახელის მინიჭების შესახებ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულო (30 ოქტომბერი, 2015). ციტირების თარიღი: 30 იანვარი, 2024
კირილე უკლებას ქუჩა

კირილე უკლებას ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს მთაწმინდის რაიონში (მთაწმინდა); ნიაღვრის ქუჩიდან ბესიკის მოედნამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. ადრე იყო ნიაღვრის ქუჩის I შესახვევი. დატანილია თბილისის 1900 წლის გეგმაზე. კირილე უკლებას სახელი ეწოდა 1999 წელს. შემონახულია XIX საუკუნის დასასრულის საცხოვრებელი სახლები. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 171, ISBN 978-99928-20-35-3.
პეტრე უმიკაშვილის ქუჩა

პეტრე უმიკაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს მთაწმინდის რაიონში (ვარდისუბანი); გალის ქუჩიდან თერგის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის მიწურულს. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც მოზდოკის შესახვევი, ასევეა თბილისის 1934 წლის გეგმაზე. 1960-იან წლებში პეტრე უმიკაშვილის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 171, ISBN 978-99928-20-35-3.
უნივერსიტეტის ქუჩა

უნივერსიტეტის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ვაკის რაიონში (დელისი); მიხეილ თამარაშვილის გამზირიდან ნაფეტვრებისკენ მიმავალ გზამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 70-იან წლებში. სახელი ეწოდა 1977 წელს, თსუ-ის მაღლივი კორპუსის აშენების შემდეგ. ქალაქ თბილისის მთავრობის 2003 წლის დადგენილებით ქუჩას დაემატა ნაფეტვრებისკენ მიმავალი გზის მონაკვეთი. უნივერსიტეტის ქუჩის ნაწილს ორივე მხარეს მიუყვება საბურთალოს სასაფლაო. ბაგებთან დაკავშირებულია ივანე ჯავახიშვილის ხიდით. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 171, ISBN 978-99928-20-35-3.
ჯორჯ I

ჯორჯ I (George I) დაბ. გეორგ ლუდვიგ ფონ ჰანოვერი (გერმ. Georg Ludwig von Hannover; დ. 18 მარტი, 1660, ჰანოვერი — გ. 11 აპრილი, 1727, ოსნაბრიუკი) — ჰანოვერის კურფიურსტი 1698–1727 და დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის მეფე 1714–1727 წლებში. ჰანოვერთა დინასტიის პირველი წარმომადგენელი ბრიტანეთის ტახტზე. მისთვის უცხო იყო ინგლისის კულტურა და ეროვნულ-პოლიტიკური ინტერესები. ამან საშუალება მისცა მმართველ ვიგების პარტიას განემტკიცებინა ბურჟუაზიულ-არისტოკრატიული პარლამენტის უპირატესობა მეფეზე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 574.
მელანია ტრამპი

მელანია ტრამპი (ინგლ. Melania Trump, დაბადებული მელანია კნავსი (ან კნაუსი); დ. 26 აპრილი, 1970) — მოდელი, შეერთებული შტატების 45-ე პრეზიდენტის დონალდ ტრამპის მეუღლე, აშშ-ის 47-ე პირველი ლედი 2017 წლის 20 იანვრიდან 2021 წლის 20 იანვრამდე. სამოდელო კარიერა დაიწყო 5 წლის ასაკში. მან თავისი გვარის სლოვენიური ვარიანტი „კნავსი“ შეცვალა გერმანულით — „კნაუსი“. იგი საუბრობს ხუთ ენაზე: სლოვენიური, სერბული, ინგლისური, ფრანგული და გერმანული. დონალდ ტრამპზე დაქორწინდა 2005 წლის 22 იანვარს. თეთრი სახლის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2017-12-14 საიტზე Wayback Machine.
Game Boy Advance-ის ოჯახი

Game Boy Advance-ის ოჯახი — მეექვსე თაობის ბატარეებზე მომუშავე პორტატიული ვიდეო თამაშების კონსოლების სერია, წარმოებული იაპონური კომპანია Nintendo-ს მიერ. Nintendo-მ Game Boy Advance-ის კონსოლების სერიის გამოცემა დაიწყო 2001 წლის 21 მარტს. სერია მოიცავდა სამ კონსოლს — Game Boy Advance, Game Boy Advance SP და Game Boy Micro. 2010 წლის 30 ივნისის მონაცემებით, სამივე კონსოლის გაყიდვების რაოდენობა შეადგენს 81.51 მილიონ ეგზემპლარს. 2004 წელს Nintendo-მ დაიწყო კონსოლების ახალი ხაზის, Nintendo DS-ის გამოშვება. Game Boy Advance-ის სერიის წარმოება შეწყდა 2008 წელს. ოფიციალური საიტი Game Boy Advance-ის ოჯახი საიტზე Curlie ↑ Game Boy Advance: It's Finally Unveiled (23 აგვისტო, 2000). ციტირების თარიღი: 19 ივლისი, 2014. ↑ Consolidated Sales Transition by Region (PDF). Nintendo (2010-07-28). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-07-19. ციტირების თარიღი: 2014-07-19
გუნილა ბიელკე

გუნილა ბიელკე (შვედ. Gunila Bielke; დ. 25 ივნისი, 1568 — გ. 19 ივლისი, 1597) — შვედი დიდგვაროვანი. შვედეთის დედოფალი 1585-1592 წლებში როგორც მეფე იოჰან III-ის მეორე ცოლი. გუნილა დაიბადა 1568 წლის 25 ივნისს შვედეთში, ოსტერგოტლენდის მხარეში. იგი იყო ადგილობრივი დიდგვაროვნის, იოჰან აქსელსონ ბიელკესა და მისი ცოლის, მარგარეტა აქსელსდოტერ პოზეს ქალიშვილი. გუნილა ადრეულ ასაკშივე დაობლდა ორივე მშობლით, რის გამოც იგი ნათესავებთან იზრდებოდა სამეფო კარზე. 1583 წელს გარდაიცვალა შვედეთის დედოფალი კატარინა იაგელონი, სულ ცოტა ხანში კი მეფე იოჰან III-მ მეორე ქორწინება მოისურვა. მან თავისი არჩევანი მეტად ახალგაზრდა და ლამაზ დიდგვაროვან გუნილა ბიელკეზე შეაჩერა, რომელიც დედოფლის დაღუპვისას დაახლოებით 16 წლის იყო. მეფის ძმა, პრინცი კარლი ცდილობდა მის გადარწმუნებასა და ისევ უცხოელი ცოლის შერთვას (დედოფალი კატარინაც პოლონეთის პრინცესა იყო), თუმცა ამაოდ. პრინცი კარლის გარდა, ამ ქორწინებას კიდევ უფრო დიდი ბარიერი ეღობებოდა წინ: გუნილა უკვე დანიშნული იყო სხვა მამაკაცზე. ახალგაზრდა ქალის ოჯახს ძალიან გაუხარდა მეფის სურვილის გაგება, რის გამოც ამ მამაკაცთან ნიშნობის ჩაშლა მოისურვეს, რასაც თავად გუნილა შეეწინააღმდეგა. საბოლოოდ, დიდი ზეწოლის შედეგად გუნილამ გააუქმა თავისი პირველი ნიშნობა და მეფეს ცოლობაზე დასთანხმდა. ამას 1585 წლის 15 თებერვალს, სტოკჰოლმში მოჰყვა გუნილა ბიელკესა და იოჰან III-ის ქორწინება, რითაც იგი შვედეთის დედოფალი გახდა. პროტესტის ნიშნად, პრინცი კარლი ამ ქორწილს არ დაესწრო. დედოფალი გუნილა ღრმადმორწმუნე ლუთერანი იყო, რის გამოც იგი მეფეს ეხმარებოდა შეემცირებინა საკუთარ თავზე კათოლიკური გავლენა, რომელიც დედოფალმა კატარინამ გააძლიერა. მიუხედავად ამისა, იგი წირვას მაინც კათოლიკურ ტაძრებში ესწრებოდა, თუმცაღა იოჰანი მთელი ცხოვრების მანძილზე ლუთერანი იყო. 1589 წლის 18 აპრილს გუნილამ თავისი პირველი და უკანასკნელი შვილი, პრინცი იოჰანი გააჩინა. 1592 წლის 17 ნოემბერს იოჰან III გარდაიცვალა, რის გამოც ტახტი მისმა ვაჟმა, გუნილას გერმა — სიგიზმუნდ I-მა დაიკავა, რომელიც დედის მემკვიდრეობით 1587 წლიდან მოყოლებული პოლონეთისა და ლიტვის მეფეც იყო. მან დედინაცვალს საქვრივო პენსია დაუნიშნა და ბრობორგის სასახლეც აჩუქა, სადაც გაატარა გუნილამ უკანასკნელი წლები. იგი სწორედ აქ, 1597 წლის 19 ივლისს გარდაიცვალა, 29 წლის ასაკში. Gunilla Bielke, urn:sbl:13306, Svenskt biografiskt lexikon (art av Birgitta Lager), hämtad 2013-12-25 Karin Tegenborg Falkdalen (2010). Vasadöttrarna (utgåva 2). Falun: Historiska Media. ISBN 978-91-85873-87-6 Bielke, Gunilla i Herman Hofberg, Svenskt biografiskt handlexikon (andra upplagan, 1906)
ტერაუტი მასატაკე

ტერაუტი მასატაკე (იაპონ. 寺内正毅, დ.5 თებერვალი, 1852 — გ.3 ნოემბერი, 1919) — იაპონელი პოლიტიკოსი, გრაფი, იაპონიის მეთვრამეტე პრემიერ-მინისტრი, კორეის პირველი გენერალ-გუბერნატორი. ტერაუტი მასატაკე დაიბადა ტესიუს სამთავროში, სამურაის ოჯახში, ჰაგის კლანიდან. ბოსინის ბრძოლაში ტერაუტი იბრძოდა იმპერატორის მხარეს, ჯარისკაცის ამპლუაში და ამის შემდეგ მიიღო უმცროსი ლეიტენანტის თანამდებობა. საიგო ტაკამოტის აჯანყების დროს მან მარჯვენა ხელი დაკარგა. თუმცა ამ ფაქტს მისთვის ხელი არ შეუშლია შეექმნა სამხედრო და პოლიტიკური კარიერა 1882 წელს ტერაუტი მასატაკე სამხედრო ატაშე გახდა საფრანგეთში. ამის შემდეგ, 1898 წელს, ის დანიშნეს საბრძოლო მომზადების პირველ ინსპექტორად. 1901 წელს იგი კაცური ტაოროს პირველ კაბინეტში გახდა სამხედროს მინისტრი. ის თანამდებობაზე რუსეთ-იაპონიის ომის დროსაც რჩებოდა (ამ ბრძოლაში იაპონიამ მოიგო). ომის შემდეგ მას ბარონის ტიტული მიანიჭეს, 1911 წელს კი გრაფის. 1910 წლის 30 მაისს ტერაუტი იაპონიის გენერალ-რეზიდენტი გახდა, ჩაანაცვლა სონე არასუკე. მან კკორეის იაპონიასთან შემოერთების შეთანხმებაზე ხელმოწერით დაასრულა ეს პროცესი. კორეის მხრიდან ხელმომწერი იყო პრემიერ-მინისტრი ლი ვანიონი, კორეის იმპერატორ სონჯუნის წარმომადგენელი. 1910 წლის 29 აგვისტოდან ტერაუტი გახდა კორეის პირველი გენერალ-გუბერნატორი. კორეის იაპონიასთან შეერთების შეთანხმებას კორეელთა ნაწილის უკმაყოფილება მოჰყვა. წინააღმდეგობების ჩასახშობად ტერაუტიმ სამხედრო ძალები გამოიყენა. ტერაუტი მასატაკე მიიჩნევდა, რომ იაპონელებსა და კორეელებს საერთო ფესვები ჰქონდათ, მაიტომაც მისი ბრძანებით კორეაში რამდენიმე ათასი სკოლა გაიხსნა, სადაც ასწავლიდნენ იაპონურ ენასა და ლიტერატურას. მან კორეაში განახორციელა მიწის რეფორმა: შეიქმნა მიწის კადასტრი, რომელიც წერილობით საბუთებზე დაყრდნობით ივსებოდა. 1916 წელს ტერაუტი მასატაკე იაპონიის პრემიერ-მინისტრი გახდა. იმავე წელს მან მარშალის წოდება მიიღო. საკუთარ კაბინეტში ტერაუტი ერთმანეთთან აერთიანებდაა პრემიერ-მინისტრის, ფინანსთა მინისტრისა და საგარეო საქმეთა მინისტრის თანამდებობებს. ის აწარმოებდა აგრესიულ შიდა პოლიტიკას. ის აფინანსებდა მებრძოლ ჯგუფებს ჩინეთში, რათა ეს უთანხმოება ჩარევის საშუალებად გამოეყენებინა, თავის სასარგებლოდ. მან ხელი მოაწერა შეთანხმებას „იაპონიის განსაკუთრებული ინტერესები ჩინეთში“ აშშ-სთან. მისი ბრძანებით იაპონურმა ჯარებმა დაიპყრეს გერმაული კოლონია ცინდაო. ამით ის ანტანასთან სამოკავშირეო ხელშეკრულებას ასრულებდა. რუსეთის ოქტომბრის რევოლუციის შემდომ იაპონია სიბირის ინტერვენციაში მონაწილეობდა და თეთრ მოძრაობას უჭერდა მხარს. 1918 წლის 29 სექტემბერს ტერაუტი გადადგა თანამდებობიდან „ბრინჯის არეულობის“ გამო, რომელიც ქვეყანაში ომის შემდგომი ინფლაციით იყო გამოწვეული. 1919 წლის 3 ნოემბერს ტერაუტი მასატაკე გარდაიცვალა. Craig, Albert M. Chōshū in the Meiji Restoration. — Cambridge: Harvard University Press, 1961. იაპონური ენციკლოპედია http://www.gutenberg.org/ebooks/41722
კატარინა შვედი (1539-1610)

კატარინა შვედი (შვედ. Katarina av Sverige), აგრეთვე ცნობილია როგორც კატარინა გუსტავსდოტერ ვაზა (შვედ. Katarina Gustavsdotter Vasa; დ. 6 ივნისი, 1539 — გ. 21 დეკემბერი, 1610) — ვაზას დინასტიის წარმომადგენელი. შვედეთის მეფე გუსტავ I-ისა და დედოფალ მარგარეტა ლეიონჰაფვუდის უფროსი ქალიშვილი. აღმოსავლეთ ფრიზიის გრაფ ედგარ II-ის მეუღლე. აღმოსავლეთ ფრიზიის რეგენტი 1599-1610 წლებში. კატარინა დაიბადა 1539 წლის 6 ივნისს სტოკჰოლმში. იგი იყო შვედეთის მეფე გუსტავ I-ისა და მისი მეორე ცოლის, დედოფალ მარგარეტა ლეიონჰაფვუდის მეორე საერთო შვილი და პირველი ქალიშვილი. 1551 წელს კატარინას დედა გარდაიცვალა, 1552 წელს კი მამამისი მესამედ დაქორწინდა კატარინა სტენბოკზე, რომელმაც მისი გათხოვების საკითხი პირველად წამოჭრა. 1558 წელს დაიწყო საქორწინო მოლაპარაკებები კატარინა სტენბოკსა და აღმოსავლეთ ფრიზიის გრაფინია ანა ოლდენბურგელს შორის. 1559 წელს, კატარინა შვედი ცოლად შერთეს აღმოსავლეთ ფრიზიის გრაფ ენონ II-ის უფროს ვაჟს, პრინც ედგარს. ქორწინებიდან ერთ წელიწადში მან პირველი ბავშვი გააჩინა, რასაც შემდეგ წლებში კიდევ ცხრა შვილის გაჩენა მოჰყვა. 1561 წელს, ენონ II-ის გარდაცვალების შემდეგ გრაფი ედგარ II გახდა, რითაც კატარინა აღმოსავლეთ ფრიზიის გრაფინიად გვევლინება. 1583 წელს თავისი რძლის, დედოფალ კატარინა იაგელონის გარდაცვალების შემდეგ, კატარინამ თავის ძმას, მეფე იოჰან III-ს ახალი ქორწინებისაკენ უბიძგა. ამის შემდეგ იგი მართლაც დაქორწინდა მეორედ გუნილა ბიელკეზე. 1599 წელს კატარინა დაქვრივდა, რის შემდეგაც ტახტი მისმა ვაჟმა, ენონ III-მ დაიკავა, რომლის რეგენტიც კატარინა გახდა. იგი ქვეყანას ამ სტატუსით გარდაცვალებამდე, ანუ 1610 წლის 21 დეკემბრამდე ატარებდა. მარგარეტა (1560-1588); ანა (1562-1621), პირველად იქორწინა პფალცის კურფიურსტ ლუდვიგ VI-ზე, მისი გარდაცვალების შემდეგ ბადენ-დურლახის მარკგრაფ ერნესტ ფრიდრიხზე, მეორე დაქვრივების შემდეგ კი ცოლად გაჰყვა საქსენ-ლაუენბურგის ჰერცოგ იულიუს ჰაინრიხს, თუმცა შვილები არცერთთან ჰყოლია; ენონ III (1563-1625), აღმოსავლეთ ფრიზიის გრაფი; იოჰან III (1566-1625), აღმოსავლეთ ფრიზიის გრაფი; კრისტოფერი (1569-1636); ედგარი (1572-1573); ელიზაბეთი (1572-1573); სოფია (1574-1630); კარლ ოტო (1577-1603); მარია (1572-1616), ცოლად გაჰყვა ბრაუნშვაიგ-დანენბერგის ჰერცოგ იულიუს ერნესტს, რომელთანაც შეეძინა შვილები; Tegenborg Falkdalen, Karin, Margareta Regina: vid Gustav Vasas sida : [en biografi över Margareta Leijonhufvud (1516-1551)], Setterblad, Stockholm, 2016 Karin Tegenborg Falkdalen (2010). Vasadöttrarna (The Vasa Daughters). Falun: Historiska Media. ISBN 978-91-85873-87-6
მეტეხის I გასასვლელი

მეტეხის I გასასვლელი — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (მეტეხი). მდებარეობდა მეფე სოლომონ ბრძენისა და ვიქტორ ჯორბენაძის ქუჩებს შორის. ამჟამად აღარ არსებობს. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 119.
მეტეხის II გასასვლელი

მეტეხის I გასასვლელი — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (მეტეხი). მდებარეობს მეფე სოლომონ ბრძენისა და ვიქტორ ჯორბენაძის ქუჩებს შორის. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 119.
სლავა მეტრეველის ქუჩა

სლავა მეტრეველის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, დიდუბის რაიონში (დიდუბე); აკაკი წერეთლის გამზირიდან ვლადიმერ მაიაკოვსკის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის დასასრულს. ადრე ერქვა საგურამოს ქუჩა. შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში. 2007 წელს ეწოდა სლავა მეტრეველის სახელი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 119.
პაატა კვიჟინაძე

პაატა კვიჟინაძე (დ. 16 დეკემბერი, 1964, თბილისი საჩხერე ) — ქართველი ეკონომისტი და პოლიტიკოსი. საქართველოს ორი მოწვევის (2012, 2016) პარლამენტის წევრი. დაიბადა 1964 წლის 16 დეკემბერს, საჩხერეში. 1987 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი. 1980-1982 წლებში იყო ორღულის ფიზიკური კულტურის მეთოდისტი. 1989-1991 წლებში იყო „საქსახაგრომრეწვის“ №1 ტრესტის საჩხერის სარემონტო-სამშენებლო უბნის უფროსი ბუღალტერი. 1991 წელს იყო საჩხერის პრეფექტის მოადგილე. 1991-1992 წლებში — საჩხერის პრეფექტი. 1993 წლიდან არის უცხოეთში პირადი კერძო სამშენებლო ბიზნესის ხელმძღვანელი.2012-2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“. 2016-2020 წლებში — საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი (საჩხერის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. მაჟორიტარულ არჩევნებში ხმათა 88,96% მიიღო (22 192 ხმა). 2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ხარაგაულის, საჩხერისა და ჭიათურის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. პაატა კვიჟინაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი პაატა კვიჟინაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ ქონებრივი მდგომარეობის დეკლარაცია დაარქივებული 2020-11-29 საიტზე Wayback Machine. , ↑ მაჟორიტარობის კანდიდატი[მკვდარი ბმული] ↑ შედეგები 2016 ↑ ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ საქართველოს პარლამენტის 2020 წლის 31 ოქტომბრის არჩევნები შეაჯამა. ცესკო (2020-12-03). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-12-15. ციტირების თარიღი: 19 დეკემბერი, 2020.
კოლაუ ნადირაძის ქუჩა

კოლაუ ნადირაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ჩუღურეთის რაიონში (ძველი კუკია); გიორგი მაზნიაშვილის ქუჩიდან ივანე ჯავახიშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის 1867 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც თევდორეს ქუჩა. 1925 წელს ლენინაშენის ქუჩა დაერქვა, ხოლო 1996 წელს — კოლაუ ნადირაძის ქუჩა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 128, ISBN 978-99928-20-35-3.
ჯორჯ II

ჯორჯ II (დ. 9 ნოემბერი, 1683, ჰანოვერი — გ. 25 ოქტომბერი, 1760, ლონდონი) — დიდი ბრიტანეთის მეფე და ჰანოვერის კურფიურსტი 1727-იდან. დაკავებული იყო ჰანოვერის საქმეებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 574.