laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
საამიროელები

საამიროელები, ან საამიეროელი ხალხი (არაბ. إماراتي) — არაბთა გაერთიანებული საამიროების მოქალაქეები. მათი უდიდესი ნაწილი – 1,4 მილინი კაცი სწორედ არაბთა გაერთიანებულ საამიროებში იყრის თავს. ↑ Call to naturalise some expats stirs anxiety in the UAE. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-07-14. ციტირების თარიღი: 2015-02-19. ↑ UAE National Bureau of Statistics დაარქივებული 2013-10-08 საიტზე Wayback Machine. , PDF document retrieved 2012-01-01. ↑ Country-of-birth database. Organisation for Economic Co-operation and Development. ციტირების თარიღი: 24 October 2010. ↑ Bevölkerung und Erwerbstätigkeit Ausländische Bevölkerung Ergebnisse des Ausländerzentralregisters. Statistisches Bundesamt. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-07-13. ციტირების თარიღი: 2014-07-28. ↑ Population at the first day of the quarter by municipality, sex, age, marital status, ancestry, country of origin and citizenship. Statistics Denmark. ციტირების თარიღი: 2014-09-26.
რიჩარდ ამირეჯიბი

რიჩარდ ოლივერის ძე ამირეჯიბი (დ. 10 დეკემბერი, 1924, თბილისი — გ. 6 ივნისი, 1980, იქვე) — ქართველი მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. 1948 წელს დაამთავრა თბილისის სამედიცინო ინსტიტუტი ა მუშაობა დაიწყო კლინიკური და ექსპერიმენტული კარდიოლოგიის ინსტიტუტში. შემდეგ ხელმძღვანელობდა კლინიკურ-ფუნქციონალურ ლაბორატორიას ი. ჟორდანიას სახელობის ადამიანის გენერაციული ფუნქციის ინსტიტუტში, 1972 წლიდან კი ქირურგიის ინსტიტუტშია. 1972 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია. ავტორია 50-ზე მეტი სამეცნიერო შრომისა. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 44, თბ., 1994 რიჩარდ ამირეჯიბი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ყველაფრის თეორია (2014 წლის ფილმი)

ყველაფრის თეორია (ინგლ. The Theory of Everything) — 2014 წლის ბრიტანული ბიოგრაფიული ფილმი. ფილმი ასახავს სტივენ ჰოკინგის ცხოვრებას. ფილმმა მიიღო BAFTA-ს ჯილდო საუკეთესო ფილმისთვის, ხოლო ედი რედმეინმა ჰოოუკინგის როლის შესრულებისთვის ოქროს გლობუსი, BAFTA და ოსკარი საუკეთესო მსახიობი მამაკაცისთვის. ოფიციალური საიტი „ყველაფრის თეორია“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „ყველაფრის თეორია“ — Box Office Mojo-ზე „ყველაფრის თეორია“ — Rotten Tomatoes „ყველაფრის თეორია“ — Metacritic-ზე
შალვა ამისულაშვილი

შალვა ზაქარიას ძე ამისულაშვილი (დ. 15 აპრილი, 1915, თელავი — გ. 27 მაისი, 1981, თბილისი) — ქართველი პოეტი, ბელეტრისტი. 1940 წელს დაამთავრა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი და აქედან მოყოლებული ორმოცი წლის მანძილზე ემსახურებოდა მშობლიურ ლიტერატურას. ცნობილია მისი პოეტური კრებულები: „პირველი წიგნი“, „თალარი“, „ძმადნაფიცები“, „ქართული მიწა“, „პოემები“, „ეყურვილი“, „ბალადები“ და სხვა. სიცოცხლის ბოლო წლებში შალვა ამისულაშვილმა თავის პოეტურ ქმნილებებს გვერდში ამოუყენა საგულისხმო ბელეტრისტული ნაწარმოებები - პოეტური მოთხრობა „შავი მუშამბა“ (ფიროსმანზე), ფრონტული მოგონებები და მოთხრობები. შალვა ამისულაშვილი იყო გაზეთ „კომუნისტისა“ და „ლიტერატურული საქართველოს“ განყოფილების გამგე. წლების მანძილზე ნაყოფიერ შემოქმედებით საქმიანობას ეწეოდა სხვადასხვა გამომცემლობებში, საქართველოს რადიოსა და ტელევიზიის სახელმწიფო კომიტეტში და წიგნის პალატაში. იყო საქართველოს მწერალთა კავშირის გამგეობის წევრი. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 136. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 399. ბაბუნაშვილი, ზ. ნოზაძე, თ. „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 45, თბ., 1994 შალვა ამისულაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნინო ანდრონიკაშვილი

ნინო დავითის ასული ანდრონიკაშვილი (დ. 15 ივნისი, 1900, გურჯაანი — გ. 21 ოქტომბერი, 1983, თბილისი) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს დამსახურებული არტისტი. მსახიობების ივანე (ვანიკო) აბაშიძის მეუღლე და დოდო აბაშიძის დედა. დაიბადა ცნობილი კახელი თავადის დავით ანდრონიკაშვილის ოჯახში. ნინოს დედა ჭავჭავაძის ქალი იყო. ნათესაური ურთიერთობა ჰქონდა ილია ჭავჭავაძესთან. 1931 წელს დაამთავრა აკაკი ფაღავას თეატრალური სტუდია და რუსთაველის თეატრში ჩაირიცხა. წარმატება მოუტანა ფატი მაჩუტაძის როლმა შალვა დადიანის პიესაში „ნაპერწკლიდან“. მისი მეუღლის რუსთაველის თეატრიდან წამოსვლის შემდეგ მოღვაწეობდა ლანჩხუთის დრამატულ თეატრში, შემდეგ კი თბილისის მუსიკალური კომედიის თეატრში. წლების მანძილზე ხელმძღვანელობდა ფილარმონიის საკონცერტო ჯგუფს. დიდი სამამულო ომის წლებში სათავეში ედგა საშეფო ბრიგადას. კონცერტებს მართავდა ჰოსპიტლებში, ჯარის ნაწილებში, ფაბრიკა-ქარხნებში, რისთვისაც მთავრობის ჯილდოები დაიმსახურა. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 46, თბ., 1994 ნინო ანდრონიკაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
საზღვარგარეთის გერმანისტიკა

საზღვარგარეთის გერმანისტიკა (გერმანულად Auslandsgermanistik - საზღვარგარეთის, უცხოეთის გერმანისტიკა) — ჰუმანიტარული, აკადემიური და სამეცნიერო დარგი, რომელიც დაკავებულია არაგერმანულენოვან ქვეყნებში გერმანული ენისა და გერმანულენოვანი ქვეყნების კულტურების სწავლებით და ამ სწავლებისთვის მეთოდოლოგიის შემუშავებით შედარებით ლინგვისტიკურ და შედარებით კულტურულოგიურ შემეცნებათა გათვალისწინების საფუძველზე. როგორც ცნობილია, გერმანისტიკა ახალ-ახალ შემეცნებათა დოკუმენტირებას ახდენს ენათმეცნიერების, ლიტერატურათმცოდნეობის დარგებში, ხოლო საზღვარგარეთის გერმანისტიკა, როგორც გერმანისტიკის უცხოური ნაწილი კი რომელიმე გერმანულენოვანი ქვეყნისა და შესწავლის ადგილის მიხედვით კონკრეტული არაგერმანულენოვანი ქვეყნის ენის, ლიტერატურის და კულტურის სფეროებში და გადასცემს ამ სფეროებში დაგროვილ ცოდნას. საზღვარგარეთის გერმანისტიკის დამკვიდრება 1980-იანი წლების დამდეგს უკავშირდება. სამეცნიერო დისკუსიის დაწყება გერმანულ- და არაგერმანულენოვან ქვეყნებში არსებული გერმანისტიკების სხვადასხვაგვარი ორიენტირების შესახებ უკავშირდება ალოის ვირლახერის (Alois Wierlacher) სახელს. ა. ვირლახერი მიიჩნევდა, რომ გერმანისტიკა არაგერმანულენოვან ქვეყნებში შედარებით უცხოთკულტუროლოგიურ დისციპლინად („vergleichende Fremdkulturwissenschaft“) უნდა ჩამოყალიბებულიყო. 1980-იან წლებში დაწყებულ ამ დისკუსიაში საბოლოოდ ბევრი თეზა დარჩა მიუღებელი, ან დღემდე საკამათო, მაგრამ საბოლოო ჯამში მან ხელი შეუყწო მეცნიერთა შორის ახალი, განსაკუთრებული დამოკიდებულების ჩამოყალიბებას გერმანისტიკული საუნივერსიტეტო დისციპლინისადმი სახელწოდებით გერმანული, როგორც უცხო ენა. შიდა გერმანისტიკა გერმანისტიკული ენათმეცნიერება ახალი გერმანისტიკული ლიტერატურათმცოდნეობა გერმანისტიკული მედიევისტიკა Gabriele Graefen / Martina Liedke: Germanistische Sprachwissenschaft. Deutsch als Erst-, Zweit- oder Fremdsprache, (UTB 8381), Francke, Tübingen 2008, ISBN 978-3-8252-8381-0 Thomas Rathmann (გამომც.): Texte, Wissen, Qualifikationen - Ein Wegweiser für Germanisten, Berlin 2000. Jürgen H. Petersen/Martina Wagner-Egelhaaf (გამომც.): Einführung in die neuere deutsche Literaturwissenschaft, Berlin 2006. ISBN 978-3-503-07959-9
ანთელავა

საკუთარი სახელი ანთელავა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: გივი ანთელავა — ექიმი-ინფექციონისტი ზურაბ ანთელავა — მსახიობი ილია ანთელავა — ისტორიკოსი ირაკლი ანთელავა — ისტორიკოსი ნიკოლოზ ანთელავა — ქირურგი, გულმკერდის ქირურგიის ფუძემდებელი საქართველოში ჯიმშერ ანთელავა — ოფთალმოლოგი
ჯიმშერ ანთელავა

ჯიმშერ (ჯიმი) ნიკოლოზის ძე ანთელავა (დ. 3 ივნისი, 1928, თბილისი — გ. 5 დეკემბერი, 1987, იქვე) — ქართველი ოფთალმოლოგი, საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე, პროფესორი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი, ხოლო ასპირანტურის კურსი მოსკოვის პირველ სამედიცინო ინსტიტუტში გაიარა, სადაც დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია და იქვე დარჩა სამუშაოდ. 1958 წელს დაბრუნდა თბილისში, დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია. 1972 წლიდან სათავეში ცაუდგა ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის თვალის სნეულებათა კათედრას. მისი ინიციატივით აშენდა ახალი რესპუბლიკური თვალის სნეულებათა საავადმყოფო, რომლის ბაზაზე შეიქმნა რესპუბლიკის ოფთალმოლოგიური ცენტრი ორთაჭალაში. ჯიმშერ ანთელავას კალამს ეკუთვნის 100-მდე სამეცნიერო ნაშრომი ოფთალმოლოგიის საკითხებზე, მათ შორის 3 ფუნდამენტური მონოგრაფიული გამოკვლევაა. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 54, თბ., 1994
იაკობ ანფიმოვი

იაკობ ათანასეს ძე ანფიმოვი (დ. 29 ოქტომბერი, 1852, ქ. სევსკი, ორიოლის გუბერნია — გ. 11 თებერვალი, 1930, თბილისი) — რუსი ნევროპათოლოგი და ფსიქიატრი, დამსახურებული პროფესორი. დაიბადა მღვდლის ოჯახში. სწავლობდა სასულიერო სემინარიაში, რომლის დამთავრების შემდეგ გაემგზავრა პეტერბურგში. 1873 წელს ჩააბარა უნივერსიტეტის საბუნებისმეტყველო ფაკულტეტზე. მასთან ერთად სწავლობდა მომავალში ცნობილი ფიზიოლოგი ი. პავლოვი. ისინი უსმენდნენ ისეთ ცნობილ პროფესორების ლექციებს, როგორებიც იყვნენ: ი. სეჩენოვი, დ. მენდელეევი, ა. ბუტლეროვი და სხვანი. უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ დანიშნეს ბუნებისმეტყველების მასწავლებლად ორენბურგში საიდანაც ის პეტერბურგში მალევე ბრუნდება და ღებულობენ სამედიცინო-ქირურგიული აკადემიის მესამე კურსზე. აკადემიის დამთავრების შემდეგ ნიშნავენ თბილისის სამხედრო ჰოსპიტალში ორდინატორად. 1885-1892 წლებში პეტერბურგში სამხედრო ფსიქიატრიისა და ნერვიულ სნეულებათა კათედრაზე ორდინატორი და ასისტენტიდან პრივატ დოცენტამდე დაწინაურდა სადოქტორო დისერტაციის დაცვის შემდეგ. 1892-1894 წლებში განაგებდა ტომსკის უნივერსიტეტის ნერვიულ სნეულებათა და ფსიქიატრიის კატედრას. 1894 წლიდან მთელი 25 წლის მანძილზე ხარკოვის უნივერსიტეტის ნევროპათოლოგიისა და ფსიქიატრიის კათედრის ხელმძღვანელია. 1920 წელს იაკობ ანფიმოვი აირჩიეს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტისნერვიულ სნეულებათა კათედრის გამგედ, სადაც მან 1925 წლამდე დაჰყო. პროფესორ ი. ანფიმოვის კალამს ეკუთვნის 60-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი. იგი იკვლევდა თავის ტვინის ტრამვებს, ვეგეტატიური ნერვული სისტემის დაავადებებს. მან გაამდიდრა ნევროპათოლოგია და ფსიქიატრია რიგი ახალი აღმოჩენებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 54, თბ., 1994
აფხაიძე

საკუთარი სახელი აფხაიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსანდრე აფხაიძე — მსახიობი ემანუელ აფხაიძე — მსახიობი შალვა აფხაიძე — პოეტი
ვლადიმერ ახობაძე

ვლადიმერ ბესარიონის ძე ახობაძე (დ. 1918, სამტრედია — გ. 1 ნოემბერი, 1971, თბილისი) — ქართველი მუსიკათმცოდნე, კონსერვატორიის პროფესორი, საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე. 1938 წელს შევიდა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში, რომელიც სამამულო ომის გამო 1947 წელს დაასრულა. 1950 წლიდან იწყება მისი შემოქმედებითი და პედაგოგიური მოღვაწეობა კონსერვატორიის მუსიკის თეორიის კათედრაზე. იგი იკვლევდა ქართული მუსიკალური ფოლკლორის ნაკლებად შესწავლილ საკითხებს. მის საგულისხმო ნაშრომებს ქართული ფოლკლორისტიკის ისტორიაში საპატიო ადგილი უჭირავს. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 69, თბ., 1994
კონსტანტინე კუბლაშვილი

კონსტანტინე (კოტე) კუბლაშვილი (დ. 30 მარტი, 1973, ტყიბული — გ. 15 აგვისტო, 2023) — ქართველი სამართალმცოდნე, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარე 2005–2015 წლებში. პავლე კუბლაშვილის ძმა. კონსტანტინე კუბლაშვილი დაიბადა 1973 წლის 30 მარტს ქ. ტყიბულში. 1995 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი საერთაშორისო სამართლისა და საერთაშორისო ურთიერთობების ფაკულტეტი საერთაშორისო სამართლის სპეციალობით. 1995 წლის აპრილიდან — სექტემბრამდე იყო ზაარლანდის უნივერსიტეტის (გერმანია) იურიდიული ფაკულტეტის მსმენელი, სადაც მოამზადა სადიპლომო ნაშრომი „გერმანიის ფედერალიზმის პრინციპები“. 1995 წლის სექტემბრიდან დეკემბრის ჩათვლით მუშაობდა ცენტრალურ საარჩევნო კომისიაში იურისტად. 1996–1997 წლებში მუშაობდა საქართველოს პარლამენტის აპარატის იურიდიული დეპარტამენტის კანონშემოქმედებითი საქმიანობის კოორდინაციის ჯგუფის მთავარ სპეციალისტად, ხოლო 1997-98 წლებში ამავე დეპარტამენტის კანონპროექტთა სამართლებრივი ექსპერტიზისა და ვიზირების განყოფილების გამგედ. 1998–2000 წლებში იყო ჰანოვერის უნივერსიტეტის (გერმანია) დოქტორანტი, სადაც დაიცვა დისერტაცია და მიენიჭა სამართლის დოქტორის (Dr.jur) სამეცნიერო ხარისხი. 2000 წელს დაინიშნა საქართველოს იუსტიციის საბჭოს წევრად. 2000–2002 წლებში იყო საქართველოს იუსტიციის მინისტრის პირველი მოადგილე, სამინისტროს საპარლამენტო მდივანი. 2002–2004 წლებში მუშაობდა იურიდიულ ფირმაში „ქართველი ადვოკატები სამართლიანობისათვის“ იურისტად. 2004–2005 წლებში მუშაობდა საქართველოს პრეზიდენტთან არსებული საჯარო სამართლის იურიდიული პირის განვითარებისა და რეფორმების ფონდის ჯერ მეურვეთა საბჭოს წევრად, ხოლო შემდეგ ფონდის დირექტორად. 2005 წლის 23 თებერვლიდან იყო საქართველოს უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარე. 2015 წლის 23 თებერვალს უფლებამოსილება შეუწყდა ვადის გასვლის გამო. იყო ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამართლის სკოლის პროფესორი საჯარო სამართლის მიმართულებით. გარდაიცვალა 2023 წლის 15 აგვისტოს, 50 წლის ასაკში. ბოლო წლებში ჯანმრთელობის პრობლემა ჰქონდა. იგი არის არაერთი სამეცნიერო შრომის, პუბლიკაციის, სახელმძღვანელოს ავტორი სახელმწიფოს ტერიტორიული მოწყობისა და ადამიანის ძირითადი უფლებების საკითხებზე. ჰყავს მეუღლე და ერთი შვილი. კარგად ფლობდა გერმანულ და რუსულ ენებს, საუბრობდა ინგლისურ და ესპანურ ენებზე. 2013 წელს დაჯილდოვდა წმინდა გიორგის სახელობის გამარჯვების ორდენით. კონსტანტინე კუბლაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი კონსტანტინე კუბლაშვილი — საქართველოს უზენაესი სასამართლოს საიტი ↑ 1.0 1.1 „უზენაესი სასამართლოს ყოფილი თავმჯდომარე კონსტანტინე კუბლაშვილი გარდაიცვალა“. რადიო თავისუფლება. 15 აგვისტო, 2023. ციტირების თარიღი: 15 აგვისტო, 2023. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ კონსტანტინე კუბლაშვილი ka-GE. ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამართლის სკოლა. ციტირების თარიღი: 15 აგვისტო, 2023 ↑ „უზენაესი სასამართლოს ყოფილი თავმჯდომარე კონსტანტინე კუბლაშვილი გარდაიცვალა“. მთავარი არხი. 15 აგვისტო, 2023. ციტირების თარიღი: 15 აგვისტო, 2023. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ 2003-2015 წლებში საქართველოს პრეზიდენტების მიერ გაცემული სახელმწიფო ჯილდოები. ინფორმაციის თავისუფლების განვითარების ინსტიტუტი (10 მაისი, 2016). ციტირების თარიღი: 15 აგვისტო, 2023
აკაკი კარანაძე

აკაკი კარანაძე (დ. 1927, დუშეთი, — გ. 1992, თბილისი) — ქართველი სამართალმცოდნე, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარე (1972-1990). აკაკი გრიგოლის ძე კარანაძე დაიბადა 1927 წელს ქ. დუშეთში. 1945 წელს დაამთავრა საშუალო სკოლა და სწავლის გასაგრძელებლად გაემგზავრა მოსკოვში. 1950 წელს დაამთავრა მოსკოვის სახელმწიფო საერთაშორისო ურთიერთობათა ინსტიტუტი. 1958 წლიდან მოღვაწეობს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში სახელმწიფო სამართლის კათედრაზე. 1971-1984 წლებში ამავე კათედრის დოცენტის თანამდებობაზეა. 1972 წლიდან 1990 წლამდე 18 წლის განმავლობაში ხელმძღვანელობდა საქართველოს რესპუბლიკის უზენაეს სასამართლოს. აკაკი კარანაძის სახელს უკავშირდება უზენაესი სასამართლოს შენობის აღდგენა- რეკონსტრუქცია და მისი მართლმსაჯულების სასახლედ ქცევა. 1990 წლიდან კვლავ სახელმწიფო უნივერსიტეტს დაუბრუნდა. იყო იურიდიული მეცნიერებათა კანდიდატი. ავტორია 40-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომისა, მათ შორის - სამი მონოგრაფიისა. გარდაიცვალა 1992 წელს. აკაკი კარანაძე
სერგო ქაჯაია

სერგო ქაჯაია (დ. 1908, ბათუმი, — გ. 1988) — ქართველი სამართალმცოდნე, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარე (1970-1972). სერგო იასონის ძე ქაჯაია დაიბადა 1908 წელს ქალაქ ბათუმში. 1925 წელს დაამთავრა სამტრედიის რაიონის სოფელ ჯაგელის საშუალო სკოლა. 1927 წელს შევიდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე, რომელიც დაამთავრა 1931 წელს. 1938 წლიდან უზენაესი სასამართლოს წევრია. 1941 წელს გაიწვიეს არმიაში, სადაც დაჰყო 1946 წლამდე — მუშაობდა ერთადერთი დივიზიის სამხედრო ტრიბუნალის თავმჯდომარის თანამდებობაზე. 1946 წლიდან დაინიშნა რესპუბლიკის პროკურატურის საგამოძიებო განყოფილების პროკურორად, საიდანაც 1948 წელს გადაიყვანეს ქ. თბილისის პროკურორის მოადგილედ. 1957 წელს აირჩიეს უზენესი სასამართლოს თავმჯდომარის მოადგილედ, ხოლო 1970 წელს — თავმჯდომარედ. 1972 წელს სამუშაოდ გადაიყვანეს საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმში. გარდაიცვალა 1988 წელს. უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარეები
დავით ხელთუფლიშვილი

დავით ბესარიონის ძე ხელთუფლიშვილი (დ. 15 იანვარი, 1862 — გ. 4 თებერვალი, 1921) — ქართველი იურისტი, საქართველოს სენატის (უზენაესი სასამართლოს) თავმჯდომარე (1919-1921). დაიბადა ქუთაისის გუბერნიის აზნაურის ოჯახში (მამა — ბესარიონ ანდრიას ძე ხელთუფლიშვილი, დედა — თეოდოსია ფირანის ასული ლორთქიფანიძე–ხელთუფლიშვილისა). მისი ძმები იყვნენ პლატონ და მიხეილ ხელთუფლიშვილები, დეიდაშვილი — ნიკო ნიკოლაძე. უმაღლესი იურიდიული განათლება მიიღო პეტერბურგის უნივერსიტეტში. წლების განმავლობაში იყო ქუთაისის ნაფიც ვექილთა კორპორაციის წევრი, ასევე ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოებისა და ქუთაისის სათავადაზნაურო სკოლის სამზრუნველო კომიტეტის წევრი. ითვლებოდა სამოქალაქო სამართლის ერთ-ერთ საუკეთესო სპეციალისტად კავკასიაში. 1919 წლის 7 ოქტომბერს საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელმა კრებამ რესპუბლიკის სენატის (უზენაესი სასამართლოს) თავმჯდომარედ აირჩია. ჯანმრთელობის პრობლემების მიუხედავად, ხელთუფლიშვილი თბილისში გადავიდა და სათავეში ჩაუდგა სენატს, რომელსაც გარდაცვალებამდე ხელმძღვანელობდა. დაკრძალულია დიდუბის პანთეონში. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918–1921) : ენციკლოპედია-ლექსიკონი, თბ.: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2018. — გვ. 531. უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარეები დავით ხელთუფლიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი დავით ხელთუფლიშვილი — საქართველოს პირველი რესპუბლიკის (1918-1921) პროსოპოგრაფიული ბაზა (ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლინგვისტურ კვლევათა ინსტიტუტი) ↑ (ნეკროლოგი)[მკვდარი ბმული], გაზეთი „საქართველო“ №29. 8 თებერვალი, 1921.
თემი (მრავალმნიშვნელოვანი)

თემი შეიძლება აღნიშნავდეს: თემი — სოციალური ორგანიზაციის პირველი ფორმა. თემი — სამხედრო-ადმინისტრაციული ერთეული ბიზანტიაში თემი — ქართული გაზეთი.
ჩირინოსის რაიონი

ჩირინოსის რაიონი (ესპ. Distrito de Chirinos) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის სან-იგნასიოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 858 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 640 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 39 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 351.91 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
უარანგოს რაიონი

უარანგოს რაიონი (ესპ. Distrito de Huarango) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის სან-იგნასიოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 750 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 20 692 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 22 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 922.35 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ლა-კოიპის რაიონი

ლა-კოიპის რაიონი (ესპ. Distrito de La Coipa) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის სან-იგნასიოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 500 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 18 422 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 49 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 376.09 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ნამბალიეს რაიონი

ნამბალიეს რაიონი (ესპ. Distrito de Namballe) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის სან-იგნასიოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 120 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 501 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 12 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 684.3 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
სან-იგნასიოს რაიონი (პერუ)

სან-იგნასიოს რაიონი (ესპ. Distrito de San Ignacio) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის სან-იგნასიოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 324 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 31 771 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 83 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 381.88 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
სან-ხოსე-დე-ლურდესის რაიონი

სან-ხოსე-დე-ლურდესის რაიონი (ესპ. Distrito de San José de Lourdes) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის სან-იგნასიოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 180 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 18 570 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 13 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 482 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ტაბაკონასის რაიონი

ტაბაკონასის რაიონი (ესპ. Distrito de Tabaconas) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის სან-იგნასიოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 892 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 15 927 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 20 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 791.02 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ჩანკაის რაიონი (სან-მარკოსი)

ჩანკაის რაიონი (ესპ. Distrito de Chancay) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის სან-მარკოსის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 670 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 303 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 53 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 61.8 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ედუარდო-ვილიანუევას რაიონი

ედუარდო-ვილიანუევას რაიონი (ესპ. Distrito de Eduardo Villanueva) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის სან-მარკოსის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 990 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 472 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 39 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 63.13 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
გრეგორიო-პიტას რაიონი

გრეგორიო-პიტას რაიონი (ესპ. Distrito de Gregorio Pita) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის სან-მარკოსის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 675 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 642 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 36 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 212.81 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
იჩოაკანის რაიონი

იჩოაკანის რაიონი (ესპ. Distrito de Ichocán) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის სან-მარკოსის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 596 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 494 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 33 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 76.11 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ხოსე-საბოგალის რაიონი

ხოსე-საბოგალის რაიონი (ესპ. Distrito de José Sabogal) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის სან-მარკოსის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 075 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 581 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 25 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 594.31 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ხოსე-მანუელ-კიროსის რაიონი

ხოსე-მანუელ-კიროსის რაიონი (ესპ. Distrito de José Manuel Quiroz) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის სან-მარკოსის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 750 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 116 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 36 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 115.42 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
პედრო-გალვესის რაიონი

პედრო-გალვესის რაიონი (ესპ. Distrito de Pedro Galvez) — რაიონი პერუში, კახამარკის რეგიონის სან-მარკოსის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 251 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 17 109 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 72 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 238.74 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.