laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ბაზრის სოციალური ეკონომიკა

ბაზრის სოციალური ეკონომიკა (შემ. ბასე, ინგლ. social market economy, შემოკლებით - SOME; გერმ. soziale Marktwirtschaft), ასევე - რაინის კაპიტალიზმი ან რაინისეული კაპიტალიზმი, რაინ-ალპური კაპიტალიზმი და სოციალურად ორიენტირებული კაპიტალიზმი — სოციო-ეკონომიკური მოდელი, რომელიც აერთიანებს თავისუფალი ბაზრის კაპიტალისტურ ეკონომიკურ სისტემასა და სოციალურად ორიენტირებულ პოლიტიკას. მოდელის თანახმად, რეგულაციების ამოცანა არის თავისუფალ ბაზარზე სამართლიანი კონკურენციის უზრუნველყოფა და კეთილდღეობის სახელმწიფოს მიღწევა. გარკვეულ ლიტერატურაში რაინის მოდელს განიხილავენ, როგორც რეგულირებადი საბაზრო ეკონომიკას. ბაზრის სოციალური ეკონომიკის შემოქმედად დასავლეთ გერმანიის ქრისტიან-დემოკრატიული კავშირის კანცლერი კონრად ადენაუერი მიიჩნევა. იგი ასევე გახდა მოდელის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი ქომაგი. დღეს ამ ტერმინს იყენებენ ორდოლიბერალები, სოციალ ლიბერალები და სოციალ-დემოკრატები, რომლებიც ზოგადად უარყოფენ სრულ სახელმწიფო კონტროლს წარმოების საშუალებების ფლობაზე, მაგრამ მხარს უჭერენ საქონლისა და მომსახურების ეგალიტარულ განაწილების საბაზრო მექანიზმების მეშვეობით. ბაზრის სოციალური ეკონომიკის ფესვები შეიძლება ფრაიბურგის ეკონომიკური აზროვნების სკოლაში დავინახოთ. ბაზრის სოციალური ეკონომიკა შეიქმნა როგორც კომრპომისი კაპიტალიზმის laissez-faire ფორმებსა და სოციალისტურ ეკონომიკას შორის. მასზე დიდი გავლენა იქონია დისტრიბუტიზმმა და ორდოლიბერალიზმმა, რომელზეც დიდი გავლენა მოახდინა ქრისტიანული დემოკრატიის პოლიტიკურმა იდეოლოგიამ. ↑ Tristan Claridge. (9 May 2017) Social Capitalism and Social Capital – Definitions and Discussion. Socialcapitalresearch.com. ციტირების თარიღი: 1 March 2020 ↑ "Social Market". Economics Dictionary. The Economist. ↑ Kopst in & Lichbach 2005 harv error: no target: CITEREFKopst_inLichbach2005 (help) ↑ Steffen Mau (2003). Moral Economy of Welfare States. Routledge, გვ. 74. ISBN 978-1-134-37055-9.  ↑ 5.0 5.1 Abelshauser 2004. sfn error: no target: CITEREFAbelshauser2004 (help) ↑ Nils Goldschmidt, Hermann Rauchenschwandtner. The Philosophy of Social Market Economy: Michel Foucault's Analysis of Ordoliberalism. Universität Freiburg, Freiburger Diskussionspapiere zur Ordnungsökonomik.  ↑ Lamberts. Christian Democracy in the European Union, 1945/1995: Proceedings of the Leuven Colloquium, 15–18 November 1995. Leuven University Press.
ბექა ვაჭარაძე

ბექა ვაჭარაძე (დ. 1 ივლისი, 1991, ფოთი) — ქართველი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი. ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის მერი 2021 წლის 22 ნოემბრიდან. დაიბადა 1991 წლის 1 ივლისს, ქალაქ ფოთში. 2009-2013 წლებში სწავლობდა გრიგოლ რობაქიძის სახელობის უნივერსიტეტის ეკონომიკურ ფაკულტეტზე. 2013-2015 წლებში – შპს „ელ ჯეი ბროკერის” მთავარი მენეჯერი. 2016-2017 წლებში შპს „კაზგრუ ჰოლდინგის” ლოჯისტიკური მენეჯერი. 2017-2021 წლებში ფოთის საკრებულოს წევრი, 2020-2021 წლებში – თავმჯდომარე. 2021 წლის 22 ნოემბრიდან ქალაქ ფოთის მუნიციპალიტეტის მერი. 2021 წლის თვითმმართველობის არჩევნებზე „ქართული ოცნებს“ სახელით იყრიდა კენჭს ფოთის მუნიციპალიტეტის მერობის კანდიდატად. მისი მთავარი კონკურენტი არჩევნებზე იყო „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ კანდიდატი გიგი უგულავა. ვაჭარაძემ პირველ ტურში ხმათა 46,84% (9604 ხმა) მიიღო და მეორე ტურში გასვლა მოახერხა, სადაც 57,35% (11 345 ხმა) მიიღო და გამარჯვება მოახერხა. ბიოგრაფია ფოთის მუნიციპალიტეტის საიტზე ↑ ქონებრივი დეკლარაცია. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-12-25. ციტირების თარიღი: 2022-12-25. ↑ მეორე ტურის შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-01-04. ციტირების თარიღი: 2021-10-18.
გენადი ბალანჩივაძე

გენადი ბალანჩივაძე (დ. 26 ივლისი, 1966, ქუთაისი) — ქართველი პოლიტიკოსი. ქალაქ წყალტუბოს მუნიციპალიტეტის მერი 2021 წლიდან. დაიბადა 1966 წლის 26 ივლისს, ქალაქ ქუთაისში. დაამთავრა ქ. ქუთაისის N29-ე საჯარო სკოლა. 1984-1991 წლებში დაამთავრა პავლოდარის ინდუსტრიული უნივერსიტეტი, ინჟინერ-მექანიკოსის სპეციალობით. 1991-1997 წლებში მუშაობდა გუმბრის თემის საკრებულოს თავმჯდომარედ. 2002-2007 წლებში მუშაობდა გუმბრის თემის საკრებულოს მდივნად. 2007-2008 წლებში იყო წყალტუბოს გამგებლის რწმუნებული გუმბრის ადმინისტრაციულ ერთეულში. 2008-2010 წლებში მუშაობდა საქართველოს გარემოს დაცვის სატყეო დეპარტამენტის, იმერეთის რეგიონალურ სატყეო სამმართველოს მონიტორინგის უფროსად. 2013-2014 წლებში იყო წყალტუბოს მუნიციპალიტეტის საკრებულოს აპარატის უფროსი. 2014-2017 წლებში მუშაობდა წყალტუბოს მუნიციპალიტეტის გამგებლის მოადგილედ. ფლობს ქართულ, რუსულ და გერმანულ ენებს. ჰყავს მეუღლე და ორი შვილი. 2021 წლის თვითმმართველობის არჩევნებზე „ქართული ოცნებს“ სახელით იყრიდა კენჭს წყალტუბოს მუნიციპალიტეტის მერობის კანდიდატად. მისი მთავარი კონკურენტი არჩევნებზე იყო „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ კანდიდატი ზაზა მეტრეველი. ბალანჩივაძემ პირველ ტურში ხმათა 48,52% (11 938 ხმა) მიიღო და მეორე ტურში გასვლა მოახერხა, სადაც 57,13% (13 341 ხმა) მიიღო და გამარჯვება მოახერხა. ბიოგრაფია წყალტუბოს მუნიციპალიტეტის საიტზე დაარქივებული 2022-12-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ ქონებრივი დეკლარაცია. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 25.12.2022. ციტირების თარიღი: 25.12.2022. ↑ მეორე ტურის შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-01-04. ციტირების თარიღი: 2021-10-18.
ძეძილეთის ციხე

ძეძილეთის ციხე — არქიტექტურული ძეგლი ხონის მუნიციპალიტეტის სოფელ ძეძილეთში. მდებარეობს მდინარე ცხენისწყლის მარჯვენა სანაპიროდან დაახლოებით 670 მეტრი დაშორებით. იგი გამართულია შემაღლებულ კლდოვან ბორცვზე. აგებულია ფლეთილი ქვითა და კირხსნარით. ციხე ორნაწილიანია. შედგება ციტადელისა და სამეურნეო ნაწილისაგან. ციტადელი, ბორცვის აღმოსავლეთით, შედარებით შემაღლებულ მხარესაა აგებული. ციხის აღმოსავლეთ ნაწილში აღმართულია კედლებში ორგანულად შერწყმული მრგვალი კოშკის ნანგრევი. ნანგრევებში შეინიშნება მშენებლობის ორი შრე. ციტადელის დასავლეთ კედელთან გამართულია ქვიტკირით ნაშენი წყლის რეზერვუარი. ციხის სამხრეთით მდებარე მოსახლის ეზოში დღემდე არის შემორჩენილი წყლის მილის მაგისტრალი, რომელიც მიემართებოდა ციხისაკენ. ადგილობრივთა გადმოცემით დაახლოებით 10 წლის წინ წყლის მილი ფუნქციონერებადი იყო და მასში მოედინებოდა სასმელი წყალი. ციხე ისტორიულ წარსულში წარმოადგენდა სალორთქიფანიძეოს საკუთრებას, რომელიც ისტორიულ წყაროებში მოიხსენიება როგორც გვაშტიბის ციხე (ვახუშტი ბაგრატიონთან გოსტიბე). ციხე უხილავს გიულდენშტედტს და მას აღწერს, როგორც სალორთქიფანიძეო ციხეს. ციხის სამხრეთით თანამედროვე სახლსა და ციხის კოშკს შორის მოვაკებულ ადგილზე მოსჩანს ძველი საძირკვლის ნაშთი. ადგილობრივთა თქმით ამ ადგილზე მდგარა სათავადო სახლი.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 39267
კვაჭალათის დავითისა და კონსტანტინეს ეკლესია

კვაჭალათის დავითისა და კონსტანტინეს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ კვაჭალათში. კვაჭალათი - ადგილი სოფელ ლიხაურში. ყოფილა 18 საუკუნის დავითისა და კონსტანტინეს სახელობის ეკლესია რომელიც 1918 წელს ოსმალების მიერ იქნა დანგრეული ეკლესია ბაზილიკური ყოფილა ნაშენი ქვით დუღაბზე დღეისათვის შემორჩენილია ეკლესიის საძირკველი და ქვის ფრაგმენტები.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 16243
კახოსი

კახოსი — ლეონტი მროველისეული ქართლის ცხოვრების მიხედვით, ქართველი ხალხის ერთ-ერთი ეთნარქი. მას ქართლოსისაგან სამართავად გადაეცა ივრის ხეობის ზედა ნაწილი (ერწო-თიანეთი), რომელსაც შემდგომ კახეთის მხარე ეწოდა. მთავარი სტატია: ქართლის ცხოვრება. ლეონტი მროველი წერს: ქართველთა ეთნარქები ქსე, ტ. 5, გვ. 452, თბ., 1980 ↑ "ქართლის ცხოვრება" სიმონ ყაუხჩიშვილის გამოცემა, ტომი 1, თბილისი 1955
ჯიმი მაისურაძე

ჯიმშერ (ჯიმი) მაისურაძე (დ. 3 თებერვალი, 1949, სოფ. გიორგეთი, ახლანდ. ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი, — გ. 26 დეკემბერი, 1992, ლესელიძის მახლობლად) — ქართველი სამხედრო მფრინავი, პოლკოვნიკი. საავიაციო სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ მონაწილეობდა საბჭოთა კავშირის ომში ავღანეთში, შემდეგ მსახურობდა ვერტმფრენის ეკიპაჟის მეთაურად ციმბირში. 1991 წლიდან მონაწილეობდა საბრძოლო მოქმედებებში ქართულ-ოსური კონფლიქტის ზონაში, შემდეგ — აფხაზეთში. 1992 წლის თებერვლიდან მეთაურობდა ეროვნული გვარდიის სამმართველოს საავიაციო პოლკს. მაისურაძე დაიღუპა აფხაზეთში, მისი „მი-24“ ვერტმფრენის კოდორის ხეობაში პატრულირების დროს ჩამოგდების შედეგად. დაჯილდოებულია ვახტანგ გორგასლის I ხარისხის ორდენით (1992, სიკვდილის შემდეგ). დაკრძალულია მშობლიურ სოფელ გიორგეთში (ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი). ↑ გიორგეთში ჯიმი მაისურაძის სახელობის დღესასწაული გაიმართა. ვეტერანების საქმეთა სახელმწიფო სამსახური. ↑ „შავი პოლკოვნიკი“ - ჯიმი მაისურაძე. „პირველი არხი“. 26 დეკემბერი 2019.
კრისტიან რომერო

კრისტიან გაბრიელ რომერო (ესპ. Cristian Gabriel Romero; დ. 27 აპრილი, 1998) — არგენტინელი ფეხბურთელი, „ტოტენჰემ ჰოტსპურისა“ და არგენტინის ეროვნული ნაკრების მცველი. 2022 წლის მსოფლიო ჩემპიონი არგენტინის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. რომერო „ბელგრანოს“ საფეხბურთო აკადემიის კურსდამთავრებულია. მისი დებიუტი შედგა არგენტინის პრიმერაში. 2020 წელს რომერო იჯარით „ატალანტაში“ გადავიდა. იჯარის დასრულების შემდეგ კლუბმა ფეხბურთელი 16 მილიონ ევროდ იყიდა. 2021 წლის 6 აგვისტოს რომერო „ტოტენჰემ ჰოტსპურში“ იჯარით გადავიდა. ტრანსფერის თანხამ 55 მილიონი ევრო შეადგინა. კონტრაქტი 2026 წლამდე გაფორმდა. 15 აგვისტოს „მანჩესტერ სიტის“ წინააღმდეგ მატჩში მისი დებიუტი შედგა ინგლისის პრემიერ ლიგაში. „ბრაიტონ ენდ ჰოუვ ალბიონის“ წინააღმდეგ კრისტიანმა გაიტანა თავისი პირველი გოლი „ტოტენჰემ ჰოტსპურის“ შემადგენლობაში. 2022 წლის 30 აგვისტოს კლუბმა კონტრაქტი მასთან 2027 წლამდე გააფორმა. 2017 წელს რომერომ მონაწილეობა მიიღო სამხრეთ ამერიკის ახალგაზრდულ ჩემპიონატში ეკვადორში არგენტინის ახალგაზრდული ნაკრების შემადგენლობაში. ტურნირზე მან ითამაშა პერუს, ბოლივიის, კოლუმბიის, ბრაზილიის, ეკვადორის და ორჯერ ვენესუელას გუნდებთან. რომეროს დებიუტი არგენტინის ნაკრების შემადგენლობაში შედგა 2021 წლის 4 ივნისს 2022 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის შესარჩევ მატჩში ჩილესთან. 9 ივნისს კოლუმბიის ნაკრებთან მან თავისი პირველი გოლი გაიტანა ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. იმავე წელს კრისტიანმა ეროვნულ ნაკრებთან ერთად კოპა ამერიკაზე გაიმარჯვა. არგენტინა მსოფლიო ჩემპიონი: 2022 არტემიო ფრანკის თასი: 2022 კოპა ამერიკა: 2021 სერია A-ს წლის საუკეთესო მცველი: 2020–21 კოპა ამერიკის სიმბოლური ნაკრების წევრი: 2021 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კრისტიან რომერო კრისტიან რომერო „ტოტენჰემ ჰოტსპურის“ ოფიციალურ საიტზე BDFA · ESPN FC FootballDatabase.eu National-Football-Teams.com Soccerbase.com WorldFootball.net ↑ The MVPs of the 2020/2021 Season: Cristian Romero Best Defender
კახური თეთრი

კახური თეთრი — ქართული საშემოდგომო ატმის ჯიში. გავრცელებულია კახეთში. ხე სწრაფად იზრდება, მომრგვალო ვარჯი აქვს. მე-3 წლიდან მსხმოიარობს. ნაყოფი მწიფდება სექტემბრის ბოლოს, მსხვილი და მრგვალია, ღარი ოდნავ ემჩნევა, სახრავია. აქვს მოთეთრო, მკვრივი და თხელი შებუსული კანი, თეთრი, მკვრივი, ტკბილი, ოდნავ მწკლარტე, წვნიანი, არომატული რბილობი. კარგი საკომპოტე და სასუფრე ჯიშია. ვარძელაშვილი მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 452.
ირაკლი ჩოლოყაშვილი

ირაკლი ჩოლოყაშვილი (დ. 4 დეკემბერი, 1972) — ქართველი თეატრისა და კინოს მსახიობი, დირიჟორი, ანსამბლ „ლაშარის“ წევრი. 2005 წლიდან მარჯანიშვილის თეატრის მსახიობია. შესრულებული აქვს როლები: ბობი (ჩარლზ დიკენსის „საშობაო სიმღერა“, რეჟ. ლევან წულაძე), ქმარი (არტურ შნიცლერი „ფერხული“ რეჟ. ლევან წულაძე), ანგელოზი (ვენედიქტ ეროფეევი „დაუსრულებელი სიზმარი“ რეჟ. ლევან წულაძე), ადიუტანტი (პოლიკარპე კაკაბაძის „ყვარყვარე თუთაბერი“, რეჟ. ლევან წულაძე), მარიო (თომას მანის „მარიო და ჯადოქარი“, დათიკო (ბესიკ ბარათაშვილი „აკუსტიკა“, რეჟ. ლევან წულაძე), ენი (ბერტოლდ ბრეხტი „სამგროშიანი ოპერა“, რეჟ. გიზო ჟორდანია), პესკარიოვი (ნიკოლოზ გოგოლის „ცხვირი“, რეჟ. ლევან წულაძე), ლორენცო (უილიამ შექსპირის „ვენეციელი ვაჭარი“, რეჟ. ლევან წულაძე), კოტე (ავქსენტი ცაგარელის „ხანუმა“, რეჟ. ლევან წულაძე) ქერუბინო (პიერ ბომარშეს „ფიგაროს ქორწინება“, რეჟ. ლევან წულაძე), მღვდელი (არტურ შნიცლერის „კაზანოვას დაბრუნება“, რეჟ. ლევან წულაძე), ახალგაზრდა სირიელი (ოსკარ უაილდის „სალომეა“, რეჟ. დავით დოიაშვილი), ექიმი ჯიმ ბეილისი (ართურ მილერის „ყველა ჩემი შვილი“, რეჟ. ლეო ანთაძე), ჟურნალისტი (ფრიდრიხ დიურენმატის „ღამის სტუმარი“, რეჟ. რამაზ სიხარულიძე), სწავლული კატა (ალექსანდრე პუშკინის „ონეგინი“ რეჟ. ირინა გაჩეჩილაძე), პატო დული (მარტინ მაკდონაჰის „სილამაზის დედოფალი“, რეჟ. გურამ ვაშაკიძე), სიმონიკო ჩოლოყაშვილი (ქაქუცას ძმა) (გურამ ქართველიშვილის „ქაქუცა ჩოლოყაშვილი“, რეჟ. ლევან წულაძე). 2004 — „მტვრის გემო“ — ლადო 2004 — „ცხელი ძაღლი“ — ზურაბ ღონღაძე 2006 — „უკანასკნელი მაძიებელი“ 2006 — „რევერსი (უბრალოდ თამაში)“ — ჩოლო 2010 — „გალობის რაინდები“ 2010 — „დეტექტივები“ 2012 — „ხატი“ ირაკლი ჩოლოყაშვილი — ეროვნული ფილმოგრაფია ირაკლი ჩოლოყაშვილი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ზაქარია ფალიაშვილის საიუბილეო კონცერტს ირაკლი ჩოლოყაშვილი უდირიჟორებს ↑ ირაკლი ჩოლოყაშვილი
იუზა ზარდალიშვილი

იუზა ზარდალიშვილი (დ. 20 ნოემბერი, 1883, ქუთაისი ― გ. 20 მაისი, 1943) ― ქართველი მსახიობი, საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი (1940). 1904-1907 წლებში იყო მეზღვაური. 1907 წელს ჩაირიცხა ქუთაისის ლადო მესხიშვილის დრამატულ დასში. 1910-იანი წლებიდან გამოდიოდა თბილისის თეატრებში; 1912 წელს ქართულმა დრამატულმა საზოგადოებამ მიავლინა მოსკოვში რუსეთის მოწინავე თეატრების მუშობის გასაცნობად. 1921-1923 წლებში იყო თბილისის თეატრების კომისარი, 1923-1926 წლებში - ქუთაისის დრამატული დასის ხელმძღვანელი, ხოლო შემდეგ 1928 წლამდე ფოთის თეატრში მუშაობდა. 1927 წელს მისი ინიციატივით ქუთაისში დაარსდა საკოლმეურნეო თეატრი, რომელიც დასავლეთ საქართველოს სოფლებს ემსახურებოდა. 1928 წელს კოტე მარჯანიშვილმა თავის დასში მიიწვია მსახიობად. მის მიერ შესრულებული როლებია: კრეჩინსკი (სუხოვო-კობილინის "კრეჩინსკის ქორწინება"), მუროვი (ოსტროვსკის „უდანაშაულო დამნაშევე“), ლევან ხიმშიაშვილი (ერისთავის „სამშობლო“), სოლეიმანი (სუმბათაშვილ-იუჟინის „ღალატი“), ჩაცკი (გრიბოედოვის „ვაი ჭკუისაგან“), ფრანც მოორი (შილერის „ყაჩაღები“), ედგარი, იაგო (შექსპირის „მეფე ლირი“, „ოტელო“) და სხვ. თამაშობდა სახასიათო და კომიკურ როლებს კომედიებში და ვოდევილებში. იუზა ზარდალიშვილი გარდაიცვალა 1943 წლის 20 მაისს და დაკრძალულია ქუთაისში, მწვანეყვავილას პანთეონში. 1932 : საქართველოს დამსახურებული არტისტი 1940 : საქართველოს სახალხო არტისტი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 484. ქართველ მოღვაწეთა ნეკროპოლი. წ. 1 -თბ., 1961. -გვ.131 იუზა ზარდალიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1940. № 1-3. გვ. 27.
პოლიო ირეთელი

პოლიო ირეთელი, ნამდვილი სახელი პოლიევქტოს კალანდაძე (დ. 9 იანვარი, 1876, ხიდისთავი ― გ. 10 აპრილი, 1931, თბილისი) ― ქართველი მწერალი, პუბლიცისტი და დრამატურგი. მისი ნაწარმოები თარგმნილია და გამოცემულია რუსულ და სომხურ ენებზე. სწავლობდა ოზურგეთის სასულიერო სასწავლებელში, შემდეგ თბილისის სასულიერო სემინარიაში, საიდანაც 1893 წელს გარიცხეს. 1895-1898 წლებში მასწავლებლობდა. 1895 წელს მისი სახელი პირველად გამოჩნდა გაზეთ „ივერიის“ ფურცლებზე. 1899 წლიდან კვალში ბეჭდავდა სატირულ მოთხრობებსა და მინიატურებს. 1901 წელს რევოლუციური საქმიანობისთვის დააპატიმრეს და 1903 წელს გადაასახლეს ირკუტსკის გუბერნიის სოფელ ირეტში, საიდანაც აიღო ფსევდონიმი ირეთელი. 1905 წელს დაწერა და 1908 წელს დაიდგა და თეატრების რეპერტუარში შევიდა მისი პიესები „დამარცხებულნი“, ეგნატე ნინოშვილის მოთხრობებიდან გადაკეთებული „ქრისტინე“, „სოფლის გმირები“ (ეგნატე ნინოშვილის „ჩვენი ქვეყნის რაინდის“ მიხედვით) და სხვ. იყო იუმორისტული გაზეთის „შუამავალის“ (1908) და ჟურნალ „სალამურის“ (1911) ხელმძღვანელი. 1910 წელს რედაქტორობდა ჟურნალ „სხივს“. ავტორია მრავალი მოთხრობის: "გმინვა", "დედა", "ზღვის ნიავი" და სხვ.; ასევე ავტორია პიესებისა „ბედნიერი დღე“ (1913), „ფოლადის კაცი“, „პირველი ზარი“ (1924), „ნიაღვარი“ (1925). მას ეკუთვნის ლ. ტოლსტოის რომანის "აღდგომა" პირველი თარგმანი. თანამშრომლობდა ჟურნალებთან "მნათობთან", „ცისარტყელასთან“. დაკრძალულია თბილისში, ვერის სასაფლაოზე. კედელი : მოთხრობები, მოგონებები, პიესები - თბილისი, ლიტერატურა და ხელოვნება, 1964 მოთხრობები - თბილისი, საბჭოთა მწერალი-ს გამ-ბა და სტ., 1946 შეშინებული ჰათაჟუყვა : კომედია - სოხუმი, : წითელი აფხაზეთი-ს გა-მა, 1928 ობოლი სამარე - ტიფლისი, სახელგამი, 1926 ბედნიერი დღე : კომედია 3 მოქმედებად - Тифлис, ი. იმედაშვილის გამოცემა N58, 1913 ქრისტინე : დრამა 4 მოქმედებათ და 5 სურათად (სიუჟეტი აღებულია ე. ნინოშვილის მოთხრობიდან) - თფილისი, ელექტრომბეჭდავი ამხ. "შრომა", 1909 დამარცხებულნი : დრამა 5 მოქმედებათ - ტიფლისი, სტ. "შრომა", 1908 ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 352. პოლიო ირეთელი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
დავით კანდელაკი

დავით კანდელაკი (დ. 9 იანვარი, 1895, კულაში ― გ. 29 ივლისი, 1938) ― ქართველი საბჭოთა დიპლომატი და სახელმწიფო მოღვაწე, საქართველოს სსრ-ის განათლების სახალხო კომისარი 1922-1929 წლებში. საუნივერსიტეტო ეკონომიკური განათლება მიიღო გერმანიაში. 1912 წლიდან იყო ესერების პარტიის წევრი. 1918 წლიდან გახდა კომუნისტური პარტიის წევრი. დაახლოებული იყო სტალინთან. 1922-1929 წლებში იყო საქართველოს სსრ-ის განათლების სახალხო კომისარი. 1928 წელს შეთავსებით დაინიშნა საქართველოს სსრ-ის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის პირველ რექტორად. 1930 წელს დაინიშნა მოსკოვში საბჭოთა კავშირის საგარეო ვაჭრობის სახალხო კომისრის მოადგილედ. 1930-1934 წლებში იყო საბჭოთა კავშირის სავაჭრო წარმომადგენელი შვედეთში, 1935-1937 წლებში კი გერმანიაში. გერმანიაში ასრულებდა სტალინის პირად დავალებებს. მის მიერ წარმოებული მოლაპარაკებები ისტორიოგრაფიაში მოიხსენიება „კანდელაკის მისიად“. 1937 წლის 11 სექტემბერს მოსკოვში დააპატიმრეს. ბრალად ედებოდა ტერორისტულ ორგანიზაციაში მონაწილეობა. ერთი წლის შემდეგ დახვრიტეს. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 511. დავით კანდელაკი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ბესარიონ ლომინაძე

ბესარიონ ლომინაძე (დ. 6 ივნისი, 1897, ქუთაისი ― გ. 19 ნოემბერი, 1934, მაგნიტოგორსკი) ― ქართველი საბჭოთა პარტიული მოღვაწე. 1914-1917 წლებში სანქტ-პეტერბურგში ეწეოდა რევოლუციურ საქმიანობას. 1917 წლის სექტემბერში ქუთაისში, ბათუმსა და თბილისში დაიწყო აქტიური პროპაგანდისტული და ორგანიზატორული მუშაობა. იყო საქართველოს ახალგაზრდათა ლენინური ინტერნაციონალური ორგანიზაციის „სპარტაკის“ ერთ-ერთი დამაარსებელი. 1919-1920 წლებში ბაქოში განაგრძო რევოლუციური მოღვაწეობა. 1920-1921 წლებში პარტიულ სამუშაოზე იყო ორიოლის საგუბერნიო, შემდეგ პეტროგრადში ვიბორგის რაიონის პარტიული ორგანიზატორი. მონაწილეობდა კრონშტადტის ამბოხების ლიკვიდაციაში. 1921 წლის ოქტომბერში იგი აირჩიეს საქართველოს კპ(ბ) ცკ-ის მესამე, ხოლო 1923-დან პირველ მდივნად. მონაწილეობდა კომინტერნის მუშაობაში. 1925-1926 წწ. იყო აკი-ს აღმასკომის მდივანი. თანამშრომლობდა ჟურნალ "კომუნისტურ ინტერნაციონალში". 1930 წლის 8 მაისიდან 19 ნოემბრამდე იყო ამიერკავკასიის საბჭოთა ფედერაციული სოციალისტური რესპუბლიკის სამხარეო კომიტეტის პირველი მდივანი. 1931 წლიდან მუშაობდა მოსკოვის სამხარეო საავიაციო ქარხანაში საკავშირო კპ(ბ) ცკ-ს პარტორგად, შემდეგ პარტიის მაგნიტოგორსკის საქალაქო კომიტეტის პირველ მდივნად. პარტიის XIV და XV ყრილობებზე აირჩიეს საკავშირო კპ(ბ) ცკ-ის წევრობის კანდიდატად, XVI- ზე წევრად. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 286. ბესარიონ ლომინაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ Ломинадзе Виссарион Виссарионович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a>
სამსონ მამულია

სამსონ მამულია (დ. 30 ივნისი, 1891, ფოცხო ― გ. 1937, თბილისი) ― ქართველი საბჭოთა პარტიული მოღვაწე. 1918 წლის ივლისიდან სამხრეთის ფრონტის სარდლობის განსაკუთრებულ დავალებებს ასრულებდა ასტრახანში, ცარიცინსა და ჩრდილოეთ კავკასიაში. 1919 წელს სათავეში ჩაუდგა სენაკის ბოლშევიკურ სამაზრო კპომიტეტს, იბრძოდა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის წინააღმდეგ, რისთვისაც ორჯერ დააპატიმრეს. 1920 წელს გადაასახლეს საბჭოთა აზერბაიჯანში. საქართველოში საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ იყო აჭარის საოლქო კომიტეტის პირველი მდივანი. 1930-1931 წლებში იყო საქართველოს სსრ კომუნისტური პარტიის პირველი მდივანი. 1935 წლიდან სამეცნიერო მოღვაწეობას ეწეოდა მოსკოვში. 1937 წელს დახვრიტეს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 400. სამსონ მამულია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
სოფია ჟოზეფი

სოფია ჟოზეფი ნამდვილი სახელი სოფია ლიპკინა (რუს. София Львовна Липкина; დ. 1906, კლინცი, (ბელარუსი) ― გ. 1997, ჰიუსტონი, (აშშ)) ― ბელორუსიული წარმოშობის ქართველი საბჭოთა კინოსა და ცირკის მსახიობი. დაიბადა ცირკის მსაიობთა ოჯაში. 1909 წლიდან, 3 წლის ასაკიდან გამოდიოდა ცირკის არენაზე როგორც აკრობატი, ეკვილიბრისტი და ბალერინა. 1923 წელს რეჟისორმა ივანე პერესტიანმა მიიწვია მთავარ როლზე ფილმში „წითელი ეშმაკუნები“. პერესტიანთან მუშაობის შემდეგ იქცა პოპულარულ სახედ ქართულ კინოში. 1923-1933 წლებში მონაწილეობდა მიიღო ათამდე ფილმში. მათ შორის ამ ფილმის გაგრძელებებში: „სავურ სამარე“, „შირვანდსკაიას დანაშაული“, „სასჯელი“, „ილან-დილი“ (1926). მონაწილეობდა ფილმებში: „დაკარგული საუნჯე“, „ხანუმა“, „ქალწულის კოშკის ლეგენდა“ (აზერბაიჯანის ფოტოკინოსამმართველო, 1924, გულნარა და ჯავარა), „ვინ არის დამნაშავე?“ (ა. წუწუნავა, 1926, საიდუმლო მრჩეველის ქალიშვილი), „გაფლანგვა“ (ი. პერესტიანი, 1927, ელენ ფონ ბოლი), „ნამდვილი კავკასიელი“ (მ. გელოვანი, 1931, სოფოჩკა). 1932 წელს გაემგზავრა აზერბაიჯანში, მაგრამ ბაქოს კინოსტუდიაში ვერ იშოვა სამუშაო. 1937 წელს მისი მეუღლის, რეჟისორ ვახნინსკის დაპატიმრების შემდეგ მას აღარ იღებდნენ ფილმებში, ამიტომ იძულებული გახდა მკერავად და მემანიკურედ ემუშავა. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, 1992 წელს, ქალიშვილთან ერთად საცხოვრებლად გადავიდა აშშ-ში. გარდაიცვალა 1997 წელს. დაკრძალულია ჰიუსტონში, (ტეხასის შტატი). ქართული კინო, 1896-2011.- თბ., 2011.- გვ. 152; სოფია ჟოზეფი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი სოფია ჟოზეფი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
მიხეილ ჭიაურელის ქუჩა

მიხეილ ჭიაურელის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, დიდუბის რაიონში (დიღომი); აკაკი ბელიაშვილის ქუჩასა და დავით აღმაშენებლის ხეივანს შორის. ადრე უსახელო ქუჩა იყო. მიხეილ ჭიაურელის სახელი ეწოდა 1947 წელს. ამ ქუჩაზეა ა. ნათიშვილის სახელობის მორფოლოგიისა და სამედიცინო ბიოტექნოლოგიების ინსტიტუტები. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 208, ISBN 978-99928-20-35-3.
ბორენა (პოეტი)

ბორენა — ქართველი პოეტი ქალი. მისი სახელი შემონახულია ღვთისმშობლის ხატზე, რომელიც დაცულია სვანეთში, სოფელ ნესგუნში. ხატის ვერცხლის ზურგზე დაწერილია ლექსი, ღვთისმშობლის საგალობელი. ხატი ადგილზე ნახა და შეისწავლა არაერთმა მეცნიერმა, მათ შორის ექვთიმე თაყაიშვილმა, რომელმაც ტექსტი ასე წაიკითხა: რომელმან ეგე ევას მიუზღე ვალი ჰრქუი რაჲ გაბრიელს: ვარ უფლისა მჴევალი, მაშინ ისტუმრე ქუეყნად მოუვალი, დაემხო ძალი, პირველივე სისხლ დამთრალი ქალწულო, მიჴსენ, ბორენა ჭირმრავალი. ქალები შუა საუკუნეების საქართველოში, თბ., 2022, გვ. 23-35 დაბრუნება, ტ. II, თბ., 1991, გვ. 358-359
პოლომოლოკი

პოლომოლოკი (ოფიციალურად პოლომოლოკის მუნიციპალიტეტი; სებ. Lungsod sa Polomolok; ტაგალ. Bayan ng Polomolok) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ კოტაბატოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 172 605 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 23 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პოლომოლოკი Polomolok Profile at PhilAtlas.com Polomolok Profile at the DTI Cities and Municipalities Competitive Index ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Polomonok: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 23 May 2020
სანტო-ნინიო (სამხრეთი კოტაბატო)

სანტო-ნინიო (ოფიციალურად სანტო-ნინიოს მუნიციპალიტეტი; სებ. Lungsod sa Santo Niño; ტაგალ. Bayan ng Santo Niño) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ კოტაბატოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 39 796 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს ბარანგაის. Santo Niño Profile at PhilAtlas.com Santo Niño Profile at the DTI Cities and Municipalities Competitive Index Philippine Census Information ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Santo Niño: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 15 May 2020.
სურალია

სურალია (ოფიციალურად სურალიის მუნიციპალიტეტი; სებ. Lungsod sa Surallah; ტაგალ. Bayan ng Surallah) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ კოტაბატოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 89 340 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 17 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სურალია Surallah Municipal Government Website Surallah Profile at the DTI Cities and Municipalities Competitive Index Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Surallah: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 15 May 2020.