laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ანტიმაქე კოლოფონელი

ანტიმაქე კოლოფონელი (ძვ. ბერძნ. Ἀντίμαχος ὁ Κολοφώνιος; ძვ. წ. V-IV სს) — ბერძენი პოეტი. ცნობილია ეპიკური პოემა „თებაიდით”, განსაკუთრებით კი ელეგიური ეპოსით „ლიდეთი“, რომელშიც სატრფოს სიკვდილით დამწუხრებული პოეტი უიღბლო სიყვარულის ამბებს მოგვითხრობს. ეპიკური თხრობის ჰომეროსისეული სისადავე ანტიმაქე კოლოფონელმა მაღალფარდოვანი მეცნიერული სტილით შეცვალა და ტრადიციული ეპიკური ხერხების მნიშვნელოვანი მოდერნიზაცია მოახდინა. მისი შემოქმედება, რომლისაგან მხოლოდ ფრაგმენტები შემორჩა, ალექსანდრიული პოეზიის წინამორბედია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 489. ურუშაძე ა., ძველი კოლხეთი არგონავტების თქმულებაში, თბ., 1964; ყაუხჩიშვილი ს., ბერძნული ლიტერატურის ისტორია, ტ. 2, თბ., 1949. ↑ 1.0 1.1 Virtual International Authority File — [Dublin, Ohio]: OCLC, 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54919"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q988937"></a> ↑ 2.0 2.1 2.2 Perseus Digital Library — 1987. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q639661"></a> ↑ Library of the World's Best Literature / C. D. Warner — 1897. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q952614"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19098835"></a> ↑ Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a>
ჭართალი (მხარე)

ჭართალი, ჭართალეთი — ისტორიული მხარე აღმოსავლეთ საქართველოში, მდინარე მთიულეთის არაგვის შუა წელზე, სოფ. ანანურიდან მდინარე ხანდოსხევამდე (ახლანდ. მცხეთა-მთიანეთის მხარე, დუშეთის მუნიციპალიტეტის ჭართლის თემის ტერიტორია). ზოგჯერ მთიულეთის ნაწილადაც მოიაზრება. ჩრდილოეთით ესაზღვრება ხანდო, სამხრეთით — ბაზალეთი, აღმოსავლეთით — ფშავი, ხოლო დასავლეთით — ქსნის ხეობა. წყაროებიდან პირველად „ქართლის ცხოვრება“ იხსენიებს მირიან I-ის მეფობის ამბებთან დაკავშირებით (ძვ. წ. II საუკუნის დასაწყისი). მემატიანის ცნობით, ჭართალში მოსახლე მთიელები („კავკასიანნი“) დურძუკებს შეკავშირებიან და კახეთი და ბაზალეთი დაურბევიათ. 330-იან წწ. წობენში ქართველთა განმანათლებელმა წმ. ნინომ სხვა მთიელებთან ერთად ჭართლელებსაც მიაღებინა ქრისტიანობა. 853 წ. არაბთა დამსჯელი ჯარი ბუღა თურქის სარდლობით ჭართალშიც ავიდა. 1210-იან წწ. თამარ მეფის წინააღმდეგ ფხოველთა და დიდოთა გამოსვლის დროს, ჭართალელნი სამეფო ხელისუფლების მხარეს იბრძოდნენ. შემდგომში ჭართალი არაგვის საერისთავოს ემორჩილებოდა; იყო მისი სამოურავო. ჭართალის არქიტექტურული ძეგლებიდან აღსანიშნავია ადრინდელი შუა საუკუნეების კომპლექსები: „მთავარნი“, წმ. გიორგის ეკლესია სოფ. მუგუდაში; წმ. სამების ეკლესია სოფ. ჭალისოფელში; ციხესიმაგრე სოფ. ციხისძირში; ციხესიმაგრე სოფ. ბუჩაანში. ღვინჯილია, ჯ., ქსე, ტ. 11, გვ. 385. თბ., 1987
საგამოსო

საგამოსო (ესპ. Sogamoso) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.455 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 114 486 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 547.78 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 209 კმ²-ია. კოლუმბიის ქალაქების სია კოლუმბიის მოსახლეობის 2005 წლის აღწერის მონაცემები — კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტი დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) statoids.com-ის მონაცემები
სომონდოკო

სომონდოკო (ესპ. Somondoco) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.800 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 246 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 55.02 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 59 კმ²-ია. კოლუმბიის ქალაქების სია კოლუმბიის მოსახლეობის 2005 წლის აღწერის მონაცემები — კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტი დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) statoids.com-ის მონაცემები
სორა (ბოიაკა)

სორა (ესპ. Sora) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3.043 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 916 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 69.43 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 42 კმ²-ია. კოლუმბიის ქალაქების სია კოლუმბიის მოსახლეობის 2005 წლის აღწერის მონაცემები — კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტი დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) statoids.com-ის მონაცემები
სორაკა

სორაკა (ესპ. Soracá) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.998 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 805 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 101.8 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 57 კმ²-ია. კოლუმბიის ქალაქების სია კოლუმბიის მოსახლეობის 2005 წლის აღწერის მონაცემები — კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტი დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) statoids.com-ის მონაცემები
სოტაკირა

სოტაკირა (ესპ. Sotaquira) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.573 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 303 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 28.73 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 289 კმ²-ია. კოლუმბიის ქალაქების სია კოლუმბიის მოსახლეობის 2005 წლის აღწერის მონაცემები — კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტი დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) statoids.com-ის მონაცემები
სუსაკონი

სუსაკონი (ესპ. Susacón) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.696 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 550 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 193 კმ²-ია. კოლუმბიის ქალაქების სია კოლუმბიის მოსახლეობის 2005 წლის აღწერის მონაცემები — კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტი დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) statoids.com-ის მონაცემები
სუტამარჩანი

სუტამარჩანი (ესპ. Sutamarchán) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.125 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 624 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 55.14 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 102 კმ²-ია. კოლუმბიის ქალაქების სია კოლუმბიის მოსახლეობის 2005 წლის აღწერის მონაცემები — კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტი დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) statoids.com-ის მონაცემები
სუტატენსა

სუტატენსა (ესპ. Sutatenza) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.960 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 444 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 108.39 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 41 კმ²-ია. კოლუმბიის ქალაქების სია კოლუმბიის მოსახლეობის 2005 წლის აღწერის მონაცემები — კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტი დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) statoids.com-ის მონაცემები
ტასკო (ბოიაკა)

ტასკო (ესპ. Tasco) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.571 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 707 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 40.16 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 167 კმ²-ია. კოლუმბიის ქალაქების სია კოლუმბიის მოსახლეობის 2005 წლის აღწერის მონაცემები — კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტი დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) statoids.com-ის მონაცემები
ტენსა

ტენსა (ესპ. Tenza) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.600 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 513 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 88.49 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 51 კმ²-ია. კოლუმბიის ქალაქების სია კოლუმბიის მოსახლეობის 2005 წლის აღწერის მონაცემები — კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტი დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) statoids.com-ის მონაცემები
ტიბანა

ტიბანა (ესპ. Tibaná) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.991 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 464 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 77.57 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 122 კმ²-ია. კოლუმბიის ქალაქების სია კოლუმბიის მოსახლეობის 2005 წლის აღწერის მონაცემები — კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტი დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) statoids.com-ის მონაცემები
ტიბასოსა

ტიბასოსა (ესპ. Tibasosa) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.712 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 463 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 131.19 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 95 კმ²-ია. კოლუმბიის ქალაქების სია კოლუმბიის მოსახლეობის 2005 წლის აღწერის მონაცემები — კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტი დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) statoids.com-ის მონაცემები
ტინხაკა

ტინხაკა (ესპ. Tinjacá) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.111 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 889 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 36.57 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 79 კმ²-ია. კოლუმბიის ქალაქების სია კოლუმბიის მოსახლეობის 2005 წლის აღწერის მონაცემები — კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტი დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) statoids.com-ის მონაცემები
ტიპაკოკე

ტიპაკოკე (ესპ. Tipacoque) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1.914 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 730 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 51.81 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 72 კმ²-ია. კოლუმბიის ქალაქების სია კოლუმბიის მოსახლეობის 2005 წლის აღწერის მონაცემები — კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტი დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) statoids.com-ის მონაცემები
ტოკა (ბოიაკა)

ტოკა (ესპ. Toca) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ბოიაკის დეპარტამენტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2.759 მეტრზე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 749 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 53.02 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 165 კმ²-ია. კოლუმბიის ქალაქების სია კოლუმბიის მოსახლეობის 2005 წლის აღწერის მონაცემები — კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტი დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) statoids.com-ის მონაცემები
ლაინის კუნძულები

ლაინის კუნძულები (ცენტრალური პოლინეზიური სპორადები) (ინგლ. Line Islands) — ჯგუფი 11 მარჯნული ატოლისაგან, რომელთაგან რვა ეკუთვნის კირიბატის რესპუბლიკას, ხოლო სამი — ამერიკის შეერთებული შტატების მიმდებარე მცირე კუნძულებს. მდებარეობს წყნარი ოკეანის ცენტრალურ ნაწილში, ჰავაის კუნძულების სამხრეთით. კუნძულების თანამედროვე სახელი — ლაინი (ინგლისური The Line — „ეკვატორი“) დაკავშირებულია ეკვატორის ორივე მხარეს კუნძულების განლაგებასთან. კირიბატის კუთვნილი კუნძულები მდებარეობენ მსოფლიოს ყველაზე უფრო ადრეულ სასაათო სარტყელში — UTC+14:00: დღე-ღამის დრო (საათები და წუთები) აქ ემთხვევა ჰავაის დროს, მაგრამ გადაწეულია ერთი დღით წინ, ამასთან ოკეანეთის ზოგიერთ კუნძულებთან დროში სხვაობა შეადგენს 25 საათს. შობის კუნძული ყველაზე დიდი ატოლია მსოფლიოში ხმელეთის ფართობის მიხედვით. ლაინის კუნძულები გეოგრაფიულად იყოფა სამ ქვეჯგუფად — ჩრდილოეთის, ცენტრალურ და სამხრეთ კუნძულებად. ქვემოთ ცხრილში კუნძულები მოყვანილია ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ. 1888 წელს დიდმა ბრიტანეთმა მოახდინა კუნძულების ანექსია წყნარ ოკეანეში კაბელის ჩასადებად ტაბუაერანის (იმ დროს ფინინგი) გავლით. კაბელი გამოიყენებოდა 1902 წლიდან 1963 წლამდე ერთი ხანმოკლე პერიოდის გამოკლებით 1914 წელს. 1950-იანი წლების დასაწყისში კუნძულებზე კირიტიმატი და მოლდენი ჩატარდა ბირთვული იარაღის გამოცდები. მხოლოდ სამი კუნძულია დასახლებული, რომელთა საერთო მოსახლეობა 2010 წლის აღწერით შეადგენს 9236 ადამიანს, რომელთაგან 5586 ადამიანი ცხოვრობს კირიტიმატიზე, 1960 ტაბუაერანზე და 1690 ტერაინაზე. 1900 წელს ამ სამი ატოლის საერთო მოსახლეობა შეადგენდა დაახლოებით 300 ადამიანს. ეკონომიკის ძირითადი დარგებია — თევზჭერა, კოპრის მოპოვება, პურის ხის მოყვანა. ↑ Kiribati Census Report 2010 Volume 1. National Statistics Office, Ministry of Finance and Economic Development, Government of Kiribati. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-08-10. ციტირების თარიღი: 2014-09-29.
ზაზა ურუშაძე

ზაზა ურუშაძე (დ. 30 ოქტომბერი, 1966, თბილისი — გ. 7 დეკემბერი, 2019) — ქართველი კინორეჟისორი და სცენარისტი. დაიბადა ქართველი მეკარის, რამაზ ურუშაძის ოჯახში. 1987 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თბილისის თეატრალური ინსტიტუტი. 2002-2004 წლებში იყო საქართველოს კინოცენტრის დირექტორი. 2013 წლის 8 მაისიდან 2019 წლის 11 სექტემბრამდე იყო საქართველოს კინოაკადემიის პრეზიდენტი. 2013 წელს გამოვიდა მის მიერ გადაღებული ესტონურ-ქართული პროდუქცია „მანდარინები“. ფილმი ნომინირებული იყო ოქროს გლობუსის საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმის ჯილდოზე. ასევე ნომინირებული იყო ოსკარი საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმის კატეგორიაში. გარდაიცვალა 2019 წლის 7 დეკემბერს, გულის შეტევით. დაკრძალულია საბურთალოს პანთეონში. თბილისში არსებობს მისი სახელობის ქუჩა. გადაღებული აქვს ფილმები „მათთვის, ვინც მამამ მიატოვა“ (1989) — ასევე სცენარისტი „აქ თენდება“ (1998) — ასევე სცენარისტი „სამი სახლი“ (2008) — ასევე სცენარისტი და პროდიუსერი „დარჩი ჩემთან“ (2011) „ბოლო გასეირნება“ (2012) „მანდარინები“ (2013) — ასევე სცენარისტი და პროდიუსერი „ანტონი“ (2019) — ასევე სცენარისტი და პროდიუსერი გადაღებული აქვს სერიალი „ცხელი ძაღლი“ (2003-2009) ზაზა ურუშაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ზაზა ურუშაძე [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია ზაზა ურუშაძე კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ თავმჯდომარე. საქართველოს კინემატოგრაფისტთა კავშირი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 13 აპრილი, 2017. ↑ ზაზა ურუშაძემ საქართველოს კინოაკადემიის პრეზიდენტის თანამდებობა დატოვა. imedinews.ge (11 სექტემბერი, 2019). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-12-07. ციტირების თარიღი: 7 დეკემბერი, 2019. ↑ 2015 GOLDEN GLOBE NOMINATIONS. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-01-25. ციტირების თარიღი: 2015-01-15. ↑ Oscar Nominations 2015: See The Full List. Huffington Post. ციტირების თარიღი: 15 იანვარი, 2015. ↑ გარდაიცვალა რეჟისორი ზაზა ურუშაძე. 1tv.ge (7 დეკემბერი, 2019). ციტირების თარიღი: 7 დეკემბერი, 2019.
ფენიქსის კუნძულები

ფენიქსის კუნძულები (ინგლ. Phoenix Islands) — არქიპელაგი წყნარ ოკეანეში, შედგება 8 ატოლისაგან და 2 წყალქვეშა რიფისაგან. ეკუთვნის კირიბატის რესპუბლიკას. არქიპელაგის დასავლეთით მდებარეობს გილბერტის კუნძულები, აღმოსავლეთით — ლაინის კუნძულები (ცენტრალური პოლინეზიის სპორადები). კუნძულების მცენარეულობა მსგავსია მეზობელი გილბერტისა და ლაინის კუნძულების მცენარეულობისა: ქოქოსის პალმები (ზოგიერთ კუნძულზე იყო პლანტაციები), ლათ. Messerschmidia argentea და სხვა ბალახოვანი მცენარეები. ძუძუმწოვრებიდან კუნძულებზე ბინადრობენ ადამიანის მიერ აქ შემოყვანილი მხოლოდ პოლინეზიური ვირთხები. სანაპირო წყლები მდიდარია თევზით. ფენიქსის კუნძულების ბევრ კუნძულზე ბუდობენ ზღვის ფრინველები. კუნძულები ბირნი, მაკ-კინი და რავაკი (ფენიქსი) ზღვის ნაკრძალია. ფენიქსის კუნძულები 2008 წლის 28 იანვრიდან მსოფლიოში ყველაზე დიდი ზღვის ნაკრძალია (ფართობი შეადგენს 410 500 კმ²-ს). 2010 წელს მისი ტერიტორია იუნესკომ გამოაცხადა მსოფლიო მემკვიდრეობად. კუნძულების ადრეული ისტორია არაა შესწავლილი. მხოლოდ ისაა ცნობილი, რომ კუნძული მანრა (სიდნი) ევროპელების მოსვლამდე დასახლებული იყო პოლინეზიელებით (ამას ამტკიცებს კუნძულზე არქეოლოგიური გათხრები). თვითონ ფენიქსის კუნძულები აღმოაჩინეს ევროპული და ამერიკული გემებით XIX საუკუნეში. შემდგომში ისინი გახდნენ წყნარი ოკეანის კუნძულებზე გუანოს მოპოვების მწარმოებელი კომპანიის ინტერესის ობიექტი. ამან მნიშვნელოვანი ზიანი მიაყენა კუნძულების ფლორას და ფაუნას. 1979 წლის 12 ივლისს კირიბატისთვის დამოუკიდებლობის მინიჭებამდე ფენიქსის კუნძულები ეკუთვნოდა დიდ ბრიტანეთს. არქიპელაგის ყველა კუნძული, კუნძულ აბარირინგას (კანტონი) გარდა, რომელზეც ცხოვრობს 31 ადამიანი (2010), დაუსახლებელია. ↑ Phoenix Islands Protected Area.. Treaty of Friendship and Territorial Sovereignty.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-10. ციტირების თარიღი: 21-00-2008. ↑ Kiribati Census Report 2010 Volume 1. National Statistics Office, Ministry of Finance and Economic Development, Government of Kiribati. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-08-10. ციტირების თარიღი: 2014-09-29.
ელისეს მინდვრები

ელისეს მინდვრები (ბერძნ. Elysion pedion - ველი მოსვლისა, მობრძანებისა), ელიზიუმი (ლათ. Elysium) — ძველ ბერძნულ მითოლოგიაში ღმერთების რჩეულ გმირთა მარადიული სამყოფელი. ელიზიუმი არის სავანე, ადგილი, რომელმაც დროთა განმავლობაში შეინარჩუნა და დღემდე გადმოგვცა ზოგიერთი ბერძნული რელიგიური და ფილოსოფიური სექტები და კულტები. ჰომეროსის წარმოდგენით, ელისეს მინდვრები ლამაზი, ბედნიერი ადგილია დედამიწის უკიდურეს დასავლეთში, ოკეანის გაღმა. ცხონებულნი უზრუნველად და ნეტარებაში ატარებენ იქ დროს. მითი ელისეს მინდვრების შესახებ ფართოდ აისახა ლიტერატურაში, განსაკუთრებით ელევსინური და ორფიკული მისტერიების, პლატონისა და პითაგორელების გავლენით. წარმოდგენა ბედნიერ ქვეყანაზე რომაელებშიც გავრცელდა, მათ ნეტართა ეს ადგილი კანარის კუნძულებს („ბედნიერი კუნძულები“) დაუკავშირეს. შემდგომში ეს მითი ქრისტიანულმა რელიგიამ გამოიყენა და მას სამოთხე შეარქვა. ელისეს მინდვრები (შანზ-ელიზე) ჰქვია პარიზის ერთ-ერთ მთავარ გამზირს. ელისეს მინდვრები იხსენიება, როგორც ნათელი ადგილი სამოთხეში. შანზ-ელიზე დღეს დღეობითაც ინარჩუნებს ამავე სახელწოდებას, რომელიც პირველად XVI საუკუნეში გამოიყენეს. ტერმინსა და ცნებას ელიზიუმს დიდი მნიშვნელობა და გავლენა ჰქონდა ძველი დროის კულტურის განვითარებში. სიტყვა ელიზიუმი გვხვდება ლიტერატურაში, ხელოვნებაში ფილმებსა და მუსიკაში. იგი მოიცავ ახალ ორლეანს. შანზ-ელიზე ყველაზე ცნობილი ქუჩაა მსოფლიოში. ელიზიუმი მოხსენებული არის შილერის ლექსებში. ასევე მის შესახებ ცნობებია მოცარტის ცნობილ ოპერაში „ჯადოსნური ფლეიტა“. ამ ადგილის შესახებ კი მრავალი წიგნია დაწერილი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 131. ↑ Мирча Элиаде."История веры и религиозных идей. Том первый: от каменного века до элевсинских мистерий. § 85. Миф о первых поколениях. Прометей. Пандора" დაარქივებული 2021-05-08 საიტზე Wayback Machine. .
თებერვლის რევოლუცია

თებერვლის რევოლუცია (რუს. Февра́льская револю́ция), საბჭოთა ისტორიოგრაფიაში თებერვლის ბურჟუაზიულ-დემოკრატიული რევოლუცია (რუს. Февральская буржуазно-демократическая революция) — 1917 წელს რუსეთში მომხდარი ორი რევოლუციიდან პირველი. დაიწყო რუსეთის იმპერიის დედაქალაქ პეტროგრადში (ახლანდელი სანქტ-პეტერბურგი), ქალთა საერთაშორისო დღეს, 8 მარტს [ძვ. სტილით 23 თებერვალი]. რევოლუციის დროს, რომელიც 5 დღე გაგრძელდა, ადგილი ჰქონდა მასობრივ დემონტრაციებსა და შეიარაღებულ შეტაკებებს პოლიციასა და ჟანდარმერიასთან. უკანასკნელ დღეებში რუსეთის არმია რევოლუციონერებს მიემხრო. მომხდარი მოვლენების შედეგად გადადგა იმპერატორი ნიკოლოზ II და რომანოვების დინასტიის მმართველობას და რუსეთის იმპერიას ბოლო მოეღო. იმპერატორი ჩაანაცვლა რუსეთის დროებითმა მთავრობამ თავად გიორგი ლვოვის თავმჯდომარეობით. დროებითი მთავრობა იყო ლიბერალური და სოციალისტური ძალების ალიანსი, რომელთაც ქვეყანაში პოლიტიკური რეფორმა სურდათ. მათ დააარსეს დემოკრატიულად არჩეული კონსტიტუციური ასამბლეა. ამასთანავე სოციალისტებმა ჩამოაყალიბეს პეტროგრადის საბჭოები, რომელიც დროებითი მთავრობის პარალელურად ფუნქციონირებდა. რუსეთის თებერვლის რევოლუცია რამდენიმე ძირითადმა ფაქტორმა განაპირობა. ქვეყნისათვის კატასტროფული აღმოჩნდა პირველი მსოფლიო ომი. თავდაპირველი წარმატებების მიუხედავად, რუსეთმა რამდენიმე სერიოზული მარცხი იწვნია გერმანიისაგან. ომის შედეგები მძიმედ აისახა რუსეთზე: გაუარესდა სოციალური ვითარება, ქვეყანა პრაქტიკულად შიმშილის ზღვარზე იყო. 1915 წელს იმპერატორმა ნიკოლოზ II-მ არმიის ხელმძღვანელობა თავის თავზე აიღო და ფრონტის ხაზზე გაეშურა პოლონეთში. ამით იმპერატორი არმიის რიგებში საბრძოლო განწყობის ამაღლებას ცდილობდა, თუმცა სამხედრო დამარცხებებს მაინც ვერ ასცდა. გაუარესებული იყო ორგანიზება, გაჩნდა საბრძოლო და სამედიცინო მასალის დეფიციტი არმიაში. რუსეთის მოსახლეობა პასუხისმგებლობას იმპერატორს აკისრებდა. ნიკოლოზ II-ის რუსეთიდან გამგზავრების შემდეგ, ხელისუფლებაში გავლენა მისმა მეუღლემ, — ალექსანდრამ მოიპოვა. ის ყველანაირად ცდილობდა არ დაეშვა საიმპერიო ხელისუფლების წევრების ინდივიდუალური პოლიტიკური გაძლიერება, რათა არ შემცირებულიყო მისი ქმრის ავტორიტეტი. მთავრობა, რომელიც მანამდე ეფექტიანი იყო, ჯეროვნად ვეღარ ასრულებდა თავის მოვალეობას. 1917 წლის დასაწყისისათვის რუსეთი ეკონომიკური კატასტროფის წინაშე იდგა. მილიონობით გლეხი და ფერმერი არმიაში იყო გაწვეული, რამაც სამუშაო ძალის დეფიციტი გააჩინა. შემცირდა წარმოება, გაიზარდა ფასები პროდუქტზე. ქალაქების საკვებით მომარაგებას კიდევ უფრო ართულებდა ქვეყნის განუვითარებელი სარკინიგზო სისტემა, რომელიც სამხედრო საჭიროებებზე იყო მორგებული და ძირითადად ჯარის გადაყვანასათვის გამოიყენებოდა. რუსეთის რევოლუცია (1917) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: თებერვლის რევოლუცია იმპერატორის ძალაუფლების უკანასკნელი დღეები დაარქივებული 2007-10-08 საიტზე Wayback Machine. (Последние дни императорской власти), ალეკსანდრ ბლოკი. (რუსული) რუსული რევოლუციის მიზეზებზე (О причинах Русской революции), ავტორთა კოლექტივი. (რუსული) თებერვლის რევოლუციის მიზეზები დაარქივებული 2014-12-13 საიტზე Wayback Machine. (The causes of the February Revolution), „BBC“. (ინგლისური) ↑ History of the Women's Day. გაერო-ს საიტი.
Vallée de Larmes

Vallée de Larmes — გერმანული ჯგუფ სკუტერის სიმღერა. გამოიცა 1994 წელს, სკუტერის სადებიუტო სინგლის სახით. მასში აგრეთვე შეტანილია b-მხარე „Cosmos“. CD Maxi - გერმანია (Club Tools # 0060075CLU) Vallée de larmes (6:42) Vallée de larmes — Percapella Version (3:47) Vallée de larmes — Re-Incarnation by the Loop! version (4:35) Cosmos (6:08) 12" Maxi - გერმანია (CLU 6007-0) Vallée de larmes (6:42) Vallée de larmes — Percapella Version (3:47) Vallée de larmes — Re-Incarnation by the Loop! version (4:35) Cosmos (6:08) ინფორმაცია Discogs-ზე
Oenanthe

Oenanthe შეიძლება აღნიშნავდეს ორი გვარის ლათინურ სახელს: მეღორღია — ფრინველთა გვარი მემატლიასებრთა ოჯახისა; არხისპირა — მცენარეთა გვარი ქოლგოსანთა ოჯახისა.
ხანდო (მხარე)

ხანდო — საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარე. იგი არაგვის ხეობის ერთ-ერთი მცირე კუთხეა, რომელსაც ხშირად მთიულეთის ნაწილად მოიხსენიებენ. მდებარეობს არაგვის ხეობაში, მთიულეთის სამხრეთით. იგი შედგება ერთმანეთის გვერდით მდებარე ორი ხევის - ხანდოსწყლისა და სოდევე-მეჯილაურთას წყლისაგან. ორივე ეს მდინარე ლომისის მთიდან გამოდის და ერთმანეთს სოფელ წინამხართან უერთდებიან. ხანდოს საზღვრები ასეთია: ჩრდილოეთით მას მთიულეთი ესაზღვრება, დასავლეთით - ცხრაძმისხევი, სამხრეთით და აღმოსავლეთით - ჭართალი. თანამედროვე ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფით ხანდოს ტერიტორია შედის დუშეთის მუნიციპალიტეტში (სოფლები: წინამხარი, უკანამხარი, ვეშაგურნი, დავითურნი, მეჯილაურები, სოდევი, ბანცური). ხანდოელები მეტყველებენ ქართლურ დიალექტზე. 1746 წლის საისტორიო საბუთში, რომელშიც ჩამოთვლილია არაგვის ხეობის მხარეები, ხანდო და ჭართალი ცალკეა მოხსენიებული. ხანდოსა და ჭართალში სათემო სალოცავებთან ერთად სათემო ცენტრალური სალოცავებიც არსებობდა. თოფჩიშვილი რ. „საქართველოს ეთნოგრაფია/ეთნოლოგია“ გვ. 108-109 — თბილისი, „უნივერსალი“ 2010 ISBN 578-9941-12-882-0
ასმაში

ასმაში — მწვერვალი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ცენტრალურ კავკასიონის სამხრეთ განშტოებაზე, მდინარე ენგურის შენაკადის — ტვიბერის სათავეში. სიმაღლე ზღვის დონიდან 4057 მ. კარგად არის გამოხატული თანამედროვე გამყინვარება. აგებულია ზედაპალეოზოურ-ტრიასული გრანიტოიდებით. მისასვლელი გზა ტვიბერისა და მურყვამის მყინვარებიდან (მდინარე ენგურის აუზი). უთმელიძე მ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 230. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 18.
სანჯაყ-ბეი

სანჯაყ-ბეი (თურქ. Sancak Beyi) — ოსმალეთის იმპერიის სამხედრო-ადმინისტრაციული ერთეულის, სანჯაყის მმართველი. სანჯაყი შეესაბამება ოლქს, ხოლო სანჯაყის მმართველი ამავდროულად იყო შეიარაღებული ძალების მთავარსარდალიც. სიტყვა „სანჯაყი“ სიტყვასიტყვით ნიშნავს „დროშას“. ამ სიტყვით განისაზღვრებოდა სამხედრო ფორმირება. შესაბამისად სანჯაყ-ბეი ამ სამხედრო ფორმირების მეთაურად ითვლებოდა. სანჯაყ-ბეის ჰქონდა იგივე უფლებები, რაც ბეილერ-ბეის თუმცა ემორჩილებოდა ბეილერ-ბეის. მისი უფლებები ვრცელდებოდა მხოლოდ მისსავე სანჯაყში. სანჯაყ-ბეის ფუნქციებში შედიოდა ბანდიტებისა და ერეტიკოსების დევნა, არმიისათვის და ფლოტისათვის საკვებისა და იარაღის მიწოდება. მეჰმედი — მანისის სანჯაყ-ბეი 1541-1543 წლებში. მუსტაფა — მანისის სანჯაყ-ბეი 1533-1541 და ამასიის სანჯაყ-ბეი 1541-1553 წლებში. ↑ აბდალრაჰმან ალ-ჯაბართი, Удивительная история прошлого в жизнеописаниях и хронике событий ↑ Всемирная история დაარქივებული 2014-03-02 საიტზე Wayback Machine. . Том 4. М.,1958 ↑ Imber, Colin. (2002)The Ottoman Empire, 1300-1650: The Structure of Power გვ. 177-200. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-03-22. ციტირების თარიღი: 2014-09-30.
ასმაშის მყინვარი

ასმაშის მყინვარი — მყინვარი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ცენტრალური კავკასიონის სამხრეთ განშტოების აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე მულხრის სათავის — ტვიბერის (ენგურის აუზი) სათავეში. უერთდება ტვიბერის მყინვარს. სიგრძე 5,0 კმ. მყინვარი ძლიერ დანაპრალებულია. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 23. ↑ ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 230.