laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ტორილი

ტორილი (ესპ. Toril) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ესტრემადურის ავტონომიური გაერთიანების კასერესის პროვინციის კამპო-არანიუელოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 149,76 კმ². მოსახლეობა — 153 კაცი (2020 წ.). კასერესის მუნიციპალიტეტები ტორილის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2019-05-05 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ვალდეკანიას-დე-ტახო

ვალდეკანიას-დე-ტახო (ესპ. Valdecañas de Tajo) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ესტრემადურის ავტონომიური გაერთიანების კასერესის პროვინციის კამპო-არანიუელოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 18,81 კმ². მოსახლეობა — 106 კაცი (2020 წ.). კასერესის მუნიციპალიტეტები ვალდეკანიას-დე-ტახოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2019-05-05 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ვალდეუნკარი

ვალდეუნკარი (ესპ. Valdehúncar) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ესტრემადურის ავტონომიური გაერთიანების კასერესის პროვინციის კამპო-არანიუელოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 26 კმ². მოსახლეობა — 171 კაცი (2020 წ.). კასერესის მუნიციპალიტეტები ვალდეუნკარის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2019-05-05 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
სან-კინტინი (პანგასინანი)

სან-კინტინი (ოფიციალურად სან-კინტინის მუნიციპალიტეტი; პანგ: Baley na San Quintin; ტაგალ. Bayan ng San Quintin; ილოკ: Ili ti San Quintin) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი პანგასინანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 33 980 ადამიანს შეადგენს. სან-კინტინი 21 ბარანგაიდ იყოფა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სან-კინტინი (პანგასინანი) San Quintin Profile at PhilAtlas.com Municipal Profile at the National Competitiveness Council of the Philippines დაარქივებული 2017-02-02 საიტზე Wayback Machine. San Quintin at the Pangasinan Government Website დაარქივებული 2019-02-15 საიტზე Wayback Machine. Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2016-10-10 საიტზე Wayback Machine. Philippine Census Information ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a>
სანტა-ბარბარა (პანგასინანი)

სანტა-ბარბარა (ოფიციალურად სანტა-ბარბარას მუნიციპალიტეტი; პანგ: Baley na Santa Barbara; ტაგალ. Bayan ng Santa Barbara; ილოკ: Ili ti Santa Barbara) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი პანგასინანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 92 187 ადამიანს შეადგენს. სანტა-ბარბარა 29 ბარანგაიდ იყოფა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სანტა-ბარბარა (პანგასინანი) Santa Barbara Profile at PhilAtlas.com Municipal Profile at the National Competitiveness Council of the Philippines დაარქივებული 2017-07-02 საიტზე Wayback Machine. Santa Barbara at the Pangasinan Government Website დაარქივებული 2019-01-23 საიტზე Wayback Machine. Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2016-10-10 საიტზე Wayback Machine. Philippine Census Information ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a>
სანტა-მარია (პანგასინანი)

სანტა-მარია (ოფიციალურად სანტა-მარიას მუნიციპალიტეტი; პანგ: Baley na Santa Maria; ტაგალ. Bayan ng Santa Maria; ილოკ: Ili ti Santa Maria) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი პანგასინანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 34 220 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტი 23 ბარანგაის მოიცავს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სანტა-მარია (პანგასინანი) Santa Maria Profile at PhilAtlas.com Municipal Profile at the National Competitiveness Council of the Philippines დაარქივებული 2017-10-26 საიტზე Wayback Machine. Santa Maria at the Pangasinan Government Website დაარქივებული 2018-11-19 საიტზე Wayback Machine. Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2016-10-10 საიტზე Wayback Machine. Philippine Census Information Official Website of Santa Maria Pangasinan ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a>
სანტო-ტომასი (პანგასინანი)

სანტო-ტომასი (ოფიციალურად სანტო-ტომასის მუნიციპალიტეტი; პანგ: Baley na Santo Tomas; ტაგალ. Bayan ng Santo Tomas; ილოკ: Ili ti Santo Tomas) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი პანგასინანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 14 878 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტი 10 ბარანგაიდ იყოფა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სანტო-ტომასი (პანგასინანი) Santo Tomas Profile at PhilAtlas.com Municipal Profile at the National Competitiveness Council of the Philippines დაარქივებული 2017-02-02 საიტზე Wayback Machine. Santo Tomas at the Pangasinan Government Website დაარქივებული 2019-01-19 საიტზე Wayback Machine. Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2016-10-10 საიტზე Wayback Machine. Philippine Census Information ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a>
სისონი (პანგასინანი)

სისონი (ოფიციალურად სისონის მუნიციპალიტეტი; პანგ: Baley na Sison; ტაგალ. Bayan ng Sison; ილოკ:Ili ti Sison) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი პანგასინანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 52 320 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტი 28 ბარანგაის მოიცავს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სისონი (პანგასინანი) Sison, ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე Sison Official Website Municipal Profile at the National Competitiveness Council of the Philippines დაარქივებული 2017-02-02 საიტზე Wayback Machine. Sison at the Pangasinan Government Website დაარქივებული 2019-01-19 საიტზე Wayback Machine. Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2016-10-10 საიტზე Wayback Machine. Philippine Census Information ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a>
სუალი (პანგასინანი)

სუალი (ოფიციალურად სუალის მუნიციპალიტეტი; პანგ: Baley na Sual; ტაგალ. Bayan ng Sual; ილოკ: Ili ti Sual) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი პანგასინანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 39 091 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტი 19 ბარანგაისგან შედგება. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სუალი (პანგასინანი) Sual Profile at PhilAtlas.com Municipal Profile at the National Competitiveness Council of the Philippines დაარქივებული 2017-07-02 საიტზე Wayback Machine. Sual at the Pangasinan Government Website დაარქივებული 2019-01-19 საიტზე Wayback Machine. Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2016-10-10 საიტზე Wayback Machine. Philippine Census Information ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a>
ტაიუგი

ტაიუგი (ოფიციალურად ტაიუგის მუნიციპალიტეტი; პანგ: Baley na Tayug; ტაგალ. Bayan ng Tayug; ილოკ: Ili ti Tayug) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი პანგასინანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 45 241 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტი 21 ბარანგაისგან შედგება. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ტაიუგი Tayug Profile at PhilAtlas.com Municipal Profile at the National Competitiveness Council of the Philippines დაარქივებული 2017-07-02 საიტზე Wayback Machine. Bolinao at the Pangasinan Government Website დაარქივებული 2019-02-04 საიტზე Wayback Machine. Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2016-10-10 საიტზე Wayback Machine. Philippine Census Information ↑ 1.00 1.01 1.02 1.03 1.04 1.05 1.06 1.07 1.08 1.09 1.10 1.11 1.12 1.13 1.14 1.15 1.16 1.17 1.18 1.19 1.20 https://psa.gov.ph/classification/psgc/?q=psgc/barangays/015543000 ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a>
ნოვოკარაზირკოვო

ნოვოკარაზირკოვო (ბაშკ. Яңы Ҡарайерек; რუს. Новокаразириково) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ჩეკმაგუშის რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ჩეკმაგუშიდან დაშორებულია 32 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბუზდიაკი, რომელიც დაშორებულია 99 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები (100%) შეადგენენ. Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ http://www.webcitation.org/6Rxi3K6iw ↑ 2.0 2.1 Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан ВПН-2002 и 2009 ↑ Численность населения по населённым пунктам Республики Башкортостан. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-08-20. ციტირების თარიღი: 2020-12-31. ↑ Административно-территориальное устройство Республики Башкортостан: Справочник / Сост. Р. Ф. Хабиров. — Уфа: Белая Река, 2007. — 416 с. ISBN 978-5-87691-038-7 ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
კავკასიური ბზუალა

კავკასიური ბზუალა (ლათ. Carabus scabrosus caucasicus) — მწერი ხეშეშფრთიანების (ხოჭოების) რიგის ბზუალა ხოჭოების ოჯახისა. ხორკლიანი ბზუალას ქვესახეობა. 35–55 მმ სიგრძის ხოჭოა, ზურგი ლურჯი-იისფერი აქვს, ზოგჯერ მომწვანო შეფერილობის, მუცელი შავი, ბზინვარე, გვერდები კი — ლურჯი. დაფარულია უხეშნაოჭიანი ან მსხვილი მარცვლოვანი სტრუქტურით. ბინადრობს ზ. დ. 1500–1800 მ. გავრცელებულია კავკასიის, ჩრდილო-აღმოსავლეთ თურქეთის, ჩრდილოეთ ირანის რეგიონებში. ეტანება უმთავრესად ფართოფოთლოვან, იშვიათად – შერეულ ტყეებს, ასევე ბაღებსა და პარკებს. ბზუალა აქტიური მტაცებელია, იკვებება მუცელფეხიანი მოლუსკებით, წვიმის ჭიებით, მწერების მატლებით, მუხლუხებით. ხოჭო ეწევა ღამის ცხოვრებას, გამრავლების პერიოდში აქტიურია დღისითაც, განსაკუთრებით — გაზაფხულზე და ზაფხულის დასაწყისში. გვხვდება მთელი სავეგეტაციო პერიოდის განმავლობაში. იზამთრებენ ზრდასრული ხოჭოები, მატლები ვითარდებიან ზაფხულში. გადაშენების გზაზე მდგომი მწერია. ↑ Reck, N.; Chaladze, G. (2004). „Checklist of the Ground Beetles (Coleoptera, Carabidae) of Georgia“. Proceedings of the Institute of Zoology (ინგლისური). 22: 127–154. ციტირების თარიღი: 31 აგვისტო, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ სხირტლაძე ი., კავკასიური ბზუალა // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 449.
ნოვოკუტოვო

ნოვოკუტოვო (ბაშკ. Яңы Кото; რუს. Новокутово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ჩეკმაგუშის რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 542 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ჩეკმაგუშიდან დაშორებულია 9 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბუზდიაკი, რომელიც დაშორებულია 76 კმ-ით. Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ http://www.webcitation.org/6Rxi3K6iw ↑ 2.0 2.1 Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан ВПН-2002 и 2009 ↑ Численность населения по населённым пунктам Республики Башкортостан. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-08-20. ციტირების თარიღი: 2020-12-31. ↑ Административно-территориальное устройство Республики Башкортостан: Справочник / Сост. Р. Ф. Хабиров. — Уфа: Белая Река, 2007. — 416 с. ISBN 978-5-87691-038-7
სოტერიოპოლისი

სოტერიოპოლისი (ბერძ. Σωτηριούπολις; „უფლის ქალაქი“) ან სოტეროპოლისი (Σωτηρόπολις) — ბიზანტიური ციხე აღმოსავლეთ შავიზღვისპირეთში X და XII საუკუნეებში. ლოკალიზდება ორ სხვადასხვა ადგილას, ერთ-ერთი ვერსიით ბიჭვინთაში, მეორე ვერსიით ბორჩხაში. X საუკუნის შუა წლების ბიზანტიური წყაროს De Administrando Imperio-ს თანახმად სოტერიოპოლისი მდებარეობდა აბაზგიის საზღვართან. აღმოჩენილი ბეჭედი ადასტურებს რომ ის იყო სასაზღვრო ოლქის ან კლისურის ცენტრი. Escorial Taktikon, რომელიც 970-იან წლებში დაიწერა, ასახელებს „სოტიროპოლისის ან ბურზოს სტრატეგოსს“. Notitiae Episcopatuum-ს თანახმად ის იყო ავტონომიური საერქისკოპოსოს ცენტრი. ქალაქის ადგილმდებარეობა დავის საგანია. Oxford Dictionary of Byzantium-ში ალექსანდრე კაჟდანი უარყოფს სხვადასხვა ავტორების მოსაზრებას ქალაქის ბიჭვინთასთან ან სოხუმთან ახლოს ლოკალიზაციას და მიიჩნევს რომ სოტიროპოლისი ცალკე ადგილი იყო. მეორე მხრივ, ვეირნერ ზაიბტი და ივან ჯორანოვი, განასხვავებდნენ სახელებსაც, De administrando imperio-ის სოტიროპოლის ადარებდნენ ბიჭვინთასთან, რომელიც XI საუკუნის შუა წლებში ანაკოფიასთან ერთად აყალიბებდა ერთიან სამხედრო განყოფილებას, რაც უზრუნველყოფა ბიზანტიის აფხაზეთში ბატონობასა და ჩრდილო-დასავლეთ კავკასიაში გავლენების ზრდას, სადაც ბიზანტიას კომერციული და სტრატეგიული ინტერესები გააჩნდა. Escorial Taktikon-ის თანახმად, სტრატეგოსის ცენტრი იყო გაცილებით სამხრეთით, ბურზოს ციხეში (ნიკოლას ოიკონომიდესისა და ბ. ბაუმგარტნერის მიერ იდენფიცირიებულია თანამედროვე ქალაქ ბორჩხასთან), რომელსაც უკავშირდება სოტეროპოლისის კლისურარხის ბეჭედი და ასევე ცნობები რომელიც შემონახულია წმინდა ევგენის სასწაულებში, რომლის თანახმადაც სტრატეგოსი ექვემდებარეობდა ხალდიის დუკას. ქალაქი წარმოადგენს რომის კათოლიკური ეკლესიის — სოტეროპოლისის არქიეპისკოპოსის ცენტრს. ეს ტიტული პირველად გაიცა1932 წელს და მას შვიდი სასულიერო პირი ატარებდა. 2005 წლის 6 ოქტომბრიდან ეტორე კუნიალის გარდაცვალების შემდეგ თანამდებობა ვაკანტურია. Kazhdan, Alexander (1991). „Soterioupolis“. In Kazhdan, Alexander (ed.). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. p. 1930. ISBN 978-0-19-504652-6. Seibt, Werner; Jordanov, Ivan (2006) „Στρατηγὸς Σωτηρουπόλεως καὶ Ἀνακουπίας. Ein mittelbyzantinisches Kommando in Abchasien (11. Jahrhundert)“, Studies in Byzantine Sigillography, Volume 9 (German). Munich and Leipzig: K. G. Saur Verlag, გვ. 231–239. ISBN 3-598-77927-5.  ↑ 1.0 1.1 Kazhdan 1991, p. 1930. ↑ Seibt & Jordanov 2006, pp. 234–237. ↑ Seibt & Jordanov 2006, pp. 237–238. ↑ Soteropolis (Titular See). catholic-hierarchy.org. ციტირების თარიღი: 6 April 2014
საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმი

საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმი (რუს. Президиум Верховного Совета Грузинской ССР) — საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს მუდმივმოქმედი და მის წინაშე ანგარიშვალდებული კოლეგიური ორგანო, რომელიც საქართველოს სსრ-ის კონსტიტუციით გათვალისწინებულ ფარგლებში ახორციელებდა საქართველოს სსრ-ის სახელმწიფო ხელისუფლების უმაღლესი ორგანოს ფუნქციებს უმაღლესი საბჭოს სესიათა შუა პერიოდში. უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის კომპეტენციას განსაზღვრავდა რესპუბლიკის კონსტიტუცია (მმ. 113-18). მას ირჩევდა საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭო (პირველ სესიაზე) დეპუტატებისაგან თავმჯდომარის, მისი 3 მოადგილის (2 — ავტონომიური რესპუბლიკებისაგან), მდივნისა და 14 წევრის შემადგენლობით. მის კომპეტენციაში იყო საბჭოების არჩევნების დანიშვნა, უმაღლესი საბჭოს სესიების მოწვევა, საქართველოს სსრ-ის კონსტიტუციის დაცვის კონტროლი და მასთან ავტონომიური რესპუბლიკების კონსტიტუციების შესაბამისობის უზრუნველოყოფა, რესპუბლიკის კანონების განმარტება, ადგილობრივი საბჭოების საქმიანობის ხელმძღვანელობა, ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული წყობის საკითხები, საქართველოს სსრ-ის ავტონომიური რესპუბლიკების მთავრობათა კანონშეუსაბამო დადგენილება-განკარგულებების გაუქმება, რესპუბლიკის საპატიო წოდებების დაწესება მინიჭება, საქართველოს სსრ-ის მოქალაქეობის მინიჭება, შეწყალება, რესპუბლიკის საგარეო-პოლიტიკური საქმიანობის საკითხები და სხვა. უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმს, უმაღლესი საბჭოს მორიგ სხდომაზე დასამტკიცებლად შემდგომი წარდგენის პირობები, შეჰქონდა ცვლილებები საქართველოს სსრ-ის მოქმედ საკანონმდებლო აქტივებში, სამინისტროებისა და სახელმწიფო კომიტეტების ნუსხასა და მთავრობის შემადგენლობაში, ამტკიცებდა ავტონომიური რესპუბლიკების საზღვრების შეცვლას, ქმნიდა ახალ რაიონებსა და რესპუბლიკური დაქვემდებარების ქალაქებს. უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმი გამოსცემდა ბრძანებულებებს და იღებდა დადგენილებებს. ფუტკარაძე, ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 145.
მირზა ფათალი ახუნდოვის აზერბაიჯანული კულტურის მუზეუმი

მირზა ფათალი ახუნდოვის აზერბაიჯანული კულტურის მუზეუმი — მუზეუმი და კულტურის ცენტრი თბილისში, გორგასლის ქუჩაზე. ატარებს აზერბაიჯანელი საზოგადო მოღვაწის მირზა ფათალი ახუნდოვის სახელს. მუზეუმის და კულტურული ცენტრის მთავარი მიზანია აზერბაიჯანული კულტურის ხელშეწყობა და პოპულარიზაცია საქართველოში, ასევე აზერბაიჯანულის მემკვიდრეობის შენარჩუნება. ცენტრში ტარდება შეხვედრები, გამოფენები და სხვა კულტურული ღონისძიებები. მუზეუმი მონაწილეობს სხვადასხვა ღონისძიებაზე ქვეყნის ფარგლებს გარეთ. მუზეუმი შეიქმნა 1982 წელს, საქართველოში მცხოვრები აზერბაიჯანელი ინტელიგენციის მოთხოვნის საფუძველზე. მუზეუმი გაიხსნა ახუნდოვის სახსრებით აშენებულ შენობაში. თავდაპირველად ფუნქციონირებდა, როგორც აზერბაიჯანელი კლასიკოსის, ახუნდოვის სახლ-მუზეიმი. საქართველოში სამოქალაქო ომის დროს, მუზეუმმა შეწყვიტა მუშაობა და ხელახლა 1993 წელს გაიხსნა. 1996 წელს, მუზეუმს ჰეიდარ ალიევი ესტუმრა. ტელეფონი: (+995 0322) 753530 ელ-ფოსტა: azer.tbilisi@yahoo.com მუშაობს ყოველდღე (ორშაბათის გარდა), 11:00 – 18:00 სთ-მდე. მუზეუმში შესვლა უფასოა შემდეგი პირებისთვის: 6 წლამდე ასაკის ბავშვები; საქართველოს და უცხოეთის მუზეუმების თანამშრომლები, ICOM-ის წევრები (შესაბამისი დოკუმენტის და ID ბარათის წარდგენით); სპეციალური საჭიროების მქონე პირები (შესაბამისი დოკუმენტის წარდგენით); იძულებით გადაადგილებული პირები. • მირზა ფათალი ახუნდოვის აზერბაიჯანული კულტურის მუზეუმი ↑ ალიევი თბილისში ახუნდოვის მუზეუმს ესტუმრა ↑ დავით ბაგრატიონ-მუხრანბატონი მირზა ფატალი ახუნდოვის სახელობის აზერბაიჯანული კულტურის ცენტრს ეწვია.(ქართ.) ↑ გიორგი ტყემალაძე მუზეუმს ესტუმრა. ↑ თბილისში ახუნდოვის 103 წელი აღნიშნეს ↑ რუსტამ ჰუსეინოვი: «К сожалению, глобализация вымывает многие культурные традиции…»[მკვდარი ბმული] ↑ აზერბაიჯანული ქალაღაი - ახალი თემა თბილიში. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-04. ციტირების თარიღი: 2022-05-29. ↑ В Тбилиси открылась посвященная празднику Новруз выставка «Цвета весны» ↑ «Ночь музеев» в Грузии: программа в Тбилиси и в регионах. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-09-28. ციტირების თარიღი: 2022-05-29. ↑ Л.Кухалашвили: У современного искусства Грузии и Азербайджана — большие перспективы ↑ Азербайджанское наследие в Тбилиси: Забытое и искажённое
ტიციან ტაბიძის სახლ-მუზეუმი

ტიციან ტაბიძის სახლ-მუზეუმი — ტიციან ტაბიძის მემორიალურ ბინა-მუზეუმი ქალაქ თბილისში, გრიბოედოვის ქუჩა №18. სახლ-მუზეუმში დაცული და ექსპონირებულია პოეტის პირადი ნივთები, არქივი, ბიბლიოთეკა, აგრეთვე მისი ცხოვრებისა და მოღვაწეობის ამსახველი ფოტომასალა და სხვა დოკუმენტები. ამჟამად ტიციან ტაბიძის სახლ-მუზეუმი ავარიულ მდგომარეობაშია. სახლი, სადაც ცისფერყანწელების ერთ-ერთი ლიდერი ცხოვრობდა დამთვალიერებელს ვეღარ იღებს. ტიციან ტაბიძის სახლ-მუზეუმი დაარქივებული 2021-09-01 საიტზე Wayback Machine.
მელოურის მღვიმე

მელოურის მღვიმე, სამგლიას მღვიმე — კარსტული მღვიმე საქართველოში, წყალტუბოს მუნიციპალიტეტში, სოფელ ქვილიშორთან, ადგილ მელოურის ტერიტორიაზე. შესასვლელი იხსნება შერეულ მეჩხერ ტყეში მდებარე კარსტული ძაბრის ფსკერზე, ზღვის დონიდან 424 მ სიმაღლეზე. ზედაპირზე ძირითადად გავრცელებულია თხელი და საშუალოშრეებრივი კარბონატული ქვიშაქვები. შრეებრიობის დაქანების აზიმუტი 260°–270°/15; კარგადაა გამოხატული დიაგენეტური ნაპრალები 100°–105°/15, 15°–20°/80°–85°; ეს ნაპრალები როგორც წესი, ერთი შრის ფარგლებს სცილდება და რამდენიმე შრეს მოიცავს. მღვიმის შესასვლელს გააჩნია მართი სამკუთხედის ფორმა, რომელსაც სიგანე 5 მ, სიმაღლე 2 მ აქვს. იხსნება ჩაქცევითი ძაბრის ფსკერზე. ძაბრის სიღრმე 8–10 მ-ია, ფსკერის ფართობი 3 მ². მღვიმის შესასვლელი ნაწილი ძლიერაა დანაპრალებული, რამაც წინა ნაწილის ნგრევა გამოიწვია, ნაპრალების ხშირ ქსელში გამოიკვეთება 140°–320° და 100°–280°-ის მიმართულების ნაპრალები. ქანების შრეების წოლის ელემენტებია: ვარდნის აზიმუტი 250–12–15, მიმართება 160°–240°. დღეისათვის გავლილი და აგეგმილია 3 კმ სიგრძის მღვიმური დერეფნები და დარბაზები. გავლილია დამატებით 2 კმ-იანი დერეფანი, მაგრამ არაა აგეგმილი. მელოურის მღვიმეში აღსანიშნავია ვერტიკალური ნაპრალი 40°–184°, რომელიც კალციტის ქერქით და ნაღვენთებით არის ამოვსებული. ეს ნაპრალი, მის შუა ნაწილში იკვეთება 270°–290° ვერტიკალური ნაპრალით, რომელთა გადაკვეთის ადგილებში გაჩენილია ვრცელი დარბაზები. გეგმაში მღვიმე გვაგონებს ზედაპირული მდინარის სისტემას: გააჩნია მსხვილი ძირითადი ნაწილი და შედარებით ვიწრო შენაკადები (დერეფნები). მღვიმეში კარგად იკვეთება მორფოლოგიურად მკვეთრად განსხვავებული ორი მონაკვეთი ფართო დარბაზებისა და ნაპრალური გასასვლელების სახით. ფართო ნაწილი მშრალ-გალერეულ სტადიაშია, მაგრამ ჭერის ნგრევას ადგილი უნდა ჰქონოდა მდინარეულ-დერეფნულ სტადიაში: „მცირე სიღრმეზე განვითარებული მღვიმის თაღის ნგრევა, როგორც წესი ხდება წყლიან-გალერეულ სტადიაში“. ამასვე ადასტურებს ის ფაქტიც, რომ სტალაგმიტები, რომელთაგანაც ზოგიერთის ზომა 2 მ-მდე აღწევს, დაზრდილია ჭერიდან მორღვეულ ლოდებზე. მღვიმეში არსებული ფართო და მაღალჭერიანი დარბაზები მდიდარია დიდი ზომის სტალაქტიტ-სტალაგმიტებით, კალციტის ქერქით, ნაღვენთი კედლებითა და მოფარდაგებებით. ქვედა სართულებზეა ჰელიქტიტები. ნაღვენთების ფერი ღია-მოყავისფროა. გვხვდება ტალახის სტალაგმიტებიც. მღვიმეში ჰაერის მკვეთრი მოძრაობა მის ვიწრო ნაპრალებსა და ქვედა სართულზე აღინიშნება. დარბაზების ბოლოს რამდენიმე კილომეტრის სიგრძეზე წარმოქმნილია კანიონისებური ხეობა, სადაც გაედინება მუდმივი ნაკადი, რომელიც კანიონში გადაადგილებისას გზადაგზა ჩქერებსა და ჩანჩქერებს, ხოლო ბოლო მონაკვეთში სიფონურ ტბას აჩენს. მღვიმური ამომავსებლებიდან ძირითადი ადგილი უკავია გრავიტაციულ გროვებს. ბუნების ძეგლია. საქართველოს ბუნების ძეგლები ↑ კუკური წიქარიშვილი. საქართველოს კარსტული მღვიმეები, თბ., 2013, გვ. 65 ↑ 2.0 2.1 2.2 ავტორთა კოლექტივი. წყალტუბოს მღვიმური სისტემა, თბ., 2009, გვ. 45–47 ↑ ლევან მარუაშვილი. ქუთაისისა და წყალტუბოს რაიონების „წკვარამები“, 1941, ტ. III, გვ. 177–186 ↑ ომარ ლანჩავა, კუკური წიქარიშვილი. წყალტუბოს (პრომეთეს) მღვიმური სისტემა, თბ., 2016, გვ. 57–58 ↑ საქართველოს ეროვნული პარკები | მელოურის მღვიმის სპელეო ტური ↑ დაცული ტერიტორიების სააგენტო | მელოურის მღვიმის ბუნების ძეგლი
კაცი ტალაჰასიდან

კაცი ტალაჰასიდან ― ამერიკული სატელევიზიო შოუს, დაკარგულების მესამე სეზონის მეცამეტე და საერთო ჯამში 62-ე ეპიზოდი. ეპიზოდის რეჟისორია ჯეკ ბენდერი, სცენარის ავტორები კი: დრიუ გოდარი და ჯეფ პინკნერი. ეპიზოდი პირველად 2007 წლის 14 მარტს აშშ-ში The American Broadcasting Company-ის ეთერში გაუშვეს. ფლეშბექებში ჯონ ლოკის (ტერი ო'ქუინი) ისტორიაა მოთხრობილი. ტერი ო'ქუინმა ამ ეპიზოდით პრაიმტაიმის ემის 59-ე დაჯილდოებაზე დრამატულ ტელესერიალში საუკეთესო მეორეხარისხოვანი მამაკაცი მსახიობის ჯილდო დაიმსახურა. ვიკიციტატაში არის გვერდი თემაზე: The Man from Tallahassee "The Man from Tallahassee" at ABC კაცი ტალაჰასიდან — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ 2007 Emmys CONFIRMED Episode Submissions. The Envelope Forum, Los Angeles Times. ციტირების თარიღი: 2007-06-18
გამოაშკარავება (დაკარგულები)

გამოაშკარავება ― ამერიკული სატელევიზიო შოუს, დაკარგულების მესამე სეზონის მეთოთხმეტე და საერთო ჯამში 63-ე ეპიზოდი. ეპიზოდის რეჟისორია სტივენ უილიამსი, სცენარის ავტორები კი: ედვარდ კიტსისი და ადამ ჰოროვიცი. ეპიზოდი პირველად 2007 წლის 28 მარტს აშშ-ში The American Broadcasting Company-ის და კანადაში CTV Television Network-ის ეთერში გაუშვეს. ფლეშბექებში ნიკი ერნანდესისა და პაულოს ისტორიაა მოთხრობილი. ვიკიციტატაში არის გვერდი თემაზე: Exposé "Exposé" at ABC Exposé — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)