laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ისლას-დე-ლა-ბაიის დეპარტამენტი

ისლას-დე-ლა-ბაია (ესპ. Islas de la Bahía) — ჰონდურასის ერთ-ერთი დეპარტამენტი. მოიცავს კარიბის ზღვაში მდებარე ამავე სახელობის კუნძულებსა და სხვა მიმდებარე კუნძლებს. დედაქალაქია კუნძულ როატანზე მდებარე როატანი. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 43 018 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 261 კმ²-ია. კუნძულები 1502 წელს ქრისტეფორე კოლუმბმა აღმოაჩინა ამერიკაში მეოთხე მოგზაურობისას. მოგვიანებით მათ ფლობდა ჯერ ინგლისი, შემდეგ ესპანეთი და ნიდერლანდები. 1860 წელს, ბრიტანეთის სამეფომ ჰონდურასის დამოუკიდებლობა აღიარა და კუნძულებიც მას გადასცა. ისლა-დე-ლა-ბაიის დეპარტამენტი ჰონდურასის სახელმწიფოში ოფიციალურად 1913 წლის 14 მარტს გაერთიანდა. დეპარტამენტი 4 ადმინისტრაციულ მუნიციპალიტეტადაა დაყოფილი. ჰონდურასის დეპარტამენტები Roatan, Honduras Diving Live aboard Suba Dive Vacations, Roatan Honduras დაარქივებული 2021-11-25 საიტზე Wayback Machine.
პელოპონესის კავშირი

პელოპონესის კავშირი — პელოპონესის ძველ ბერძნულ ქალაქ-სახელმწიფოთა გაერთიანება სპარტის მეთაურობით (დაახლ. ძვ. წ. 550 - ძვ. წ. 362 წწ.). პელოპონესის კავშირში არ შედიოდა მხოლოდ არგოსი და ნაწილობრივ აქაია. კავშირის კრებას იწვევდა სპარტა; განიხილებოდა და ხმის უმრავლესობით წყდებოდა ომისა და ზავის საკითხები. საჭიროების შემთხვევაში მოკავშირეებს გამოჰყავდათ გარკვეული რაოდენობის სამხედრო ძალა. პელოპონესის ომში ათენის განადგურების შემდეგ პელოპონესის კავშირი საყოველთაო ბერძნული ორგანიზაცია გახდა. ძვ. წ. 362 წელს თებელთა ლაშქარმა ეპამინონდას სარდლობით მანტინეასთან გაანადგურა სპარტელთა ჯარი. ამას მოჰყვა პელოპონესის კავშირის დაშლა. ცდა, ძვ. წ. IV საუკუნის 30-იან წლებში კვლავ აღედგინათ პელოპონესის კავშირი, უშედეგოდ დამთავრდა. სანიკიძე ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 15.
პერიეკები

პერიეკები პ ე რ ი ო ი კ ე ბ ი — სოციალური ფენა ძველ საბერძნეთში, მოსახლეობის არასრულუფლებიანი ნაწილი არგოსში, თესალიაში, კრეტასა და განსაკუთრებით სპარტაში. პერიეკები იყვნენ იმ მკვიდრი მოსახლეობის შთამომავალნი, რომელნიც დორიელებმა დაიპყრეს და ლაკონიკეს განაპირა მხარეში განდევნეს. ჰილოტებისაგან განსხვავებით, პერიეკები პირადად თავისუფალნი იყვნენ, ფლობდნენ მიწის ნაკვეთს და უნდა ემსახურათ მძიმედ შეიარაღებულ ქვეით ჯარში, თუმცა პოლიტიკური უფლებები არ გააჩნდათ. პერიეკების თემი შეზღუდული თვითმმართველობით სარგებლობდა. ისინი ხელოსნობასა და ვაჭრობასაც მისდევდნენ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 25.
პლატეა

პლატეა — ძველი ქალაქი საბერძნეთში (სამხრეთი ბეოტია). ბეოტიის სხვა ქალაქებისგან განსხვავებით იგი ათენის ერთგული მოკავშირე იყო. მარათონის ბრძოლის დროს პლატეელები იყვნენ ერთადერთნი ბერძენთაგან, რომლებმაც მხარი დაუჭირეს ათენს და ჯარი გააგზავნეს მათ დასახმარებლად. ძვ. წ. 479 წლის სექტემბერში აქ გაიმართა ბრძოლა ბერძნებსა (სარდალი პავსანია) და სპარსელებს (სარდალი მარდონიოსი) შორის, რომელშიც ბერძნება მიაღწიეს წარმატებას. პლატეასთან და შემდეგ მიკალეს კონცხთან ბრძოლაში გამარჯვებამ საბერძნეთი და მცირე აზიის ბერძნული ქალაქები სპარსელებისაგან გაათავისუფლა. პლატეის ბრძოლა მიკალეს ბრძოლა ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 102.
ლა-პასის დეპარტამენტი (ჰონდურასი)

ლა-პასის დეპარტამენტი (ესპ. Departamento de La Paz) — ჰონდურასის ერთ-ერთი დეპარტამენტი. მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. დედაქალაქია ლა-პასი. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 173 731 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 2 331 კმ²-ია. ჩოლუტეკის დეპარტამენტი 19 ადმინისტრაციულ მუნიციპალიტეტადაა დაყოფილი. ჰონდურასის დეპარტამენტები ინტერაქტიული რუკა დაარქივებული 2012-03-24 საიტზე Wayback Machine.
ჰინა რაბანი ხარი

ჰინა რაბანი ხარი (ურდუ حنا ربّانی کھر, ინგლ. Hina Rabbani Khar; დ. 19 ნოემბერი, 1977, მულტანი, პაკისტანი) — პაკისტანელი პოლიტიკოსი და ეკონომისტი. პაკისტანის საგარეო საქმეთა მინისტრი 2011-2013 წლებში. პირველი ქალი და ყველაზე ახალგაზრდა პოლიტიკოსი პაკისტანის საგარეო საქმეთა მინისტრის თანამდებობაზე. დაიბადა 1977 წლის 19 ნოემბერს გავლენიანი პოლიტიკოსისა და მსხვილი პენჯაბელი მიწათმფლობელის გულამ რაბანი ხარის ოჯახში. დაამთავრა ლაჰორის უნივერსიტეტი, ხოლო შემდეგ სწავლა გააგრძელა მასაჩუსეტსის შტატის უნივერსიტეტი ამჰერსტში. მუშაობდა ეკონომიკურ საკითხებში სახელმწიფო მინისტრის თანამდებობაზე (2008-2011 წწ.). 2002-2008 წლებში ეროვნული ასამბლეის დეპუტატია. ამ პერიოდში იგი პერვეზ მუშარაფის პარტიის წევრია, 2008 წელს გადადის მუშარაფისადმი ოპოზიციურად განწყობილი სახალხო პარტიის შემადგენლობაში. 2008 წელს იგი კვლავ დეპუტატად აირჩიეს სახალხო პარტიის რიგებიდან. 2011 წლის 19 ივლისიდან 2013 წლის 16 მარტამდე საგარეო საქმეთა მინისტრია. მისი მინისტრობის პერიოდში პაკისტანში გაიმართა სპარსეთის ყურის არაბული სახელმწიფოების თანამშრომლობის საბჭოსა და ისლამური თანამშრომლობის ორგანიზაციის სამიტები. თანამდებობაზე დანიშვნიდან მალევე ესტუმრა ინდოეთს და მოლაპარაკება გამართა ინდოელ კოლეგა სომანაჰალი კრიშნასთან და შეხვდა ქაშმირის სეპარატისტული მოძრაობის წარმომადგენლებს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჰინა რაბანი ხარი Ms. Hina Rabbani Khar Federal Minister for Foreign Affairs
ფატიმა ვეიგა

ფატიმა ვეიგა (დ. 1957) — კაბო-ვერდეელი პოლიტიკოსი და დიპლომატი. კაბო-ვერდეს საგარეო საქმეთა მინისტრი 2002-2004 წლებში. პირველი ქალი აღნიშნულ თანამდებობაზე. 1999-2011 წლებში კაბო-ვერდეს ელჩია კუბაში. 2007 წლიდან კი აშშ-ში, პრეზიდენტ ჯორჯ უოლკერ ბუშს რწმუნებათა სიგელი გადასცა 2007 წლის 16 აგვისტოს. ↑ Maria de Fatima Veiga[მკვდარი ბმული] ↑ Diplomatic List: Order of Precedence and Date of Presentation of Credentials. United States Department of State (December 17, 2008). ციტირების თარიღი: 2009-01-04.
ლემპირას დეპარტამენტი

ლემპირა — ჰონდურასის ერთ-ერთი დეპარტამენტი. მდებარეობს ქვეყნის დასავლეთ ნაწილში. ესაზღვრება სალვადორის რესპუბლიკას. 1943 წლამდე ეწოდებოდა გრასიასის დეპარტამენტი, დედაქალაქია გრასიასი. კოლონიურ პერიოდში, გრასიასი ესპანელთათვის მნიშვნელოვანი ადმინისტრაციული ცენტრი იყო. ლემპირას ტერიტორიაზე მდებარეობს ჰონდურასის უმაღლესი მწვერვალი სერო-ლას-მინასი. დეპარტამენტს სახელი ეწოდა ადგილობრივი ლენკას ხალხის ბელადის — ლემპირას პატივსაცემად, რომელიც XVI საუკუნის ადრეულ წლებში ესპანელ კონკისტადორებს ებრძოდა. ქალაქ ოპატოროს მახლობლად მოიპოვება ოპალი. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 277 910 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 4 290 კმ²-ია. ლემპირას დეპარტამენტი 28 ადმინისტრაციულ მუნიციპალიტეტადაა დაყოფილი. ჰონდურასის დეპარტამენტები ინტერაქტიული რუკა დაარქივებული 2012-03-24 საიტზე Wayback Machine.
ოკოტეპეკეს დეპარტამენტი

ოკოტეპეკეს დეპარტამენტი (ესპ. Departamento de Ocotepeque) — ჰონდურასის ერთ-ერთი დეპარტამენტი. მდებარეობს ქვეყნის დასავლეთ ნაწილში; ესაზღვრება სალვადორსა და გვატემალას. შეიქმნა 1906 წელს, კოპანის დეპარტამენტის გარკვეული ტერიტორიის ხარჯზე. დედაქალაქი და მთავრი ქალაქია ოკოტეპეკე. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 118 558 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1 680 კმ²-ია. ოკოტეპეკეს დეპარტამენტი 16 ადმინისტრაციულ მუნიციპალიტეტადაა დაყოფილი. ჰონდურასის დეპარტამენტები ინტერაქტიული რუკა დაარქივებული 2012-03-24 საიტზე Wayback Machine.
ოლანჩოს დეპარტამენტი

ოლანჩოს დეპარტამენტი (ესპ. Departamento de Olancho) — ჰონდურასის ერთ-ერთი დეპარტამენტი. მდებარეობს ქვეყნის უკიდურეს სამხრეთ ნაწილში. წარმოადგენს ქვეყნის უდიდეს დეპარტამენტს. ფართობით აღემატება მეზობელ სალვადორის რესპუბლიკას. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 458 365 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 24 351 კმ²-ია. დედაქალაქია ხუტიკალპა. დეპარტამენტის ჩრდილოეთი და დასავლეთი ნაწილები მთიანია და დაფარულია ფიჭვის ტყეებით. ოლანჩოს დეპარტამენტი 23 ადმინისტრაციულ მუნიციპალიტეტადაა დაყოფილი. ჰონდურასის დეპარტამენტები ოფიციალური საიტი
პომორები

პომორები — თეთრი ზღვის სამხრეთ-დასავლეთი და სამხრეთ-აღმოსავლეთი სანაპიროს ძველი რუსული მოსახლეობა, რომელიც ძირითადად ნოვგოროდის მიწებიდან იყო გადასახლებული. პომორებს უწოდებენ თეთრი და ბარენცის ზღვის მთელ მოსახლეობასაც. რუსების ჩამოსახლება აქ დაიწყო XII საუკუნიდან და გაგრძელდა XVIII საუკუნის დამდეგამდე. პომორების საქმიანობა ძველთაგანვე ზღვასთან იყო დაკავშირებული (თევზჭერა, მენავეობა, გემთმშენებლობა). მათ აფრიანი გემებით პირველებმა მიაღწიეს კუნძულ შპიცბერგენს. პომორებისათვის დამახასიათებელია რუსული კულტურის ჩრდილოეთის კომპლექსი (არქიტექტურა, ტანსაცმელი, ჩვევები, კილოკავი). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 156. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პომორები
პრაღის ზავი

ტერმინი პრაღის ზავი შეიძლება აღნიშნავდეს: პრაღის ზავი (1635) — ოცდაათწლიანი ომის ხელშეკრულება. პრაღის ზავი (1866) — ავსტრია-პრუსიის ომის ხელშეკრულება.
პრაღის ზავი (1866)

პრაღის ზავი — საზავო ხელშეკრულება ავსტრიასა და პრუსიას შორის, რომელმაც დაასრულა ავსტრო-პრუსო-იტალიური ომი. ხელი მოაწერეს 1866 წლის 23 აგვისტოს პრუსიის ჯარების მიერ ოკუპირებულ პრაღაში. პრაღის ზავმმა დაადასტურა 1866 წლის 26 ივლისის ნიკოლსბურგის ხელშეკრულების ძირითადი პირობები. პრაღის ზავის თანახმად ავსტრიამ აღიარა გერმანული კავშირის დაშლა, პირობა დადო, რომ ცნობდა მდინარე მაინის ჩრდილოეთით გერმანულ სახელმწიფოთა ახალ კავშირს პრუსიის მეთაურობით, აგრეთვე პრუსიის მომავალ ანექსიებს გერმანიის ჩრდილოეთში. პრუსიის სასარგებლოდ ავსტრია უარს ამბობდა ყველა უფლებაზე შლეზვიგ-ჰოლშტაინის მიმართ და ცნობდა იტალიისათვის ვენეციის ოლქის გადაცემას. ავსტრიასვე დაეკისრა კონტრიბუციის გადახდა 20 მლნ. პრუსიული ტალერის ოდენობით. გერმანულ ისტორიოგრაფიაში პრაღის ზავი ბისმარკის დიპლომატიის შედევრად მიიჩნევა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 181.
ევროპის ერთა თასის მესამე დივიზიონი 2012-2014

ევროპის ერთა თასი ევროპის ერთა თასის პირველი დივიზიონი 2012-2014 ევროპის ერთა თასის მეორე დივიზიონი 2012-2014 ევროპის ერთა თასი დაარქივებული 2010-11-16 საიტზე Wayback Machine.
სანტა-ბარბარას დეპარტამენტი

სანტა-ბარბარას დეპარტამენტი (ესპ. Departamento de Santa Bárbara) — ჰონდურასის ერთ-ერთი დეპარტამენტი. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. დედაქალაქია სანტა-ბარბარა. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 368 298 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 5 115 კმ²-ია. სანტა-ბარბარას დეპარტამენტი 28 ადმინისტრაციულ მუნიციპალიტეტადაა დაყოფილი. ჰონდურასის დეპარტამენტები ინტერაქტიული რუკა დაარქივებული 2019-03-29 საიტზე Wayback Machine.
ვალიეს დეპარტამენტი

ვალიეს დეპარტამენტი (ესპ. Departamento de Valle) — ჰონდურასის ერთ-ერთი დეპარტამენტი. მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში, წყნარი ოკეანის ფონსეკას ყურის სანაპიროსთან. დედაქალაქია ნაკაომე. დეპარტამენტის სანაპირო არეალში მრავლადაა მანგროს ტყეები, შიდა ნაწილი ძალიან ცხელი და მშრალია. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 160 346 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1 565 კმ²-ია. ვალიეს დეპარტამენტი 9 ადმინისტრაციულ მუნიციპალიტეტადაა დაყოფილი. ჰონდურასის დეპარტამენტები ინტერაქტიული რუკა დაარქივებული 2012-03-24 საიტზე Wayback Machine.
იოროს დეპარტამენტი

იოროს დეპარტამენტი (ესპ. Departamento de Yoro) — ჰონდურასის ერთ-ერთი დეპარტამენტი. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. მოიცავს ვრცელ სასოფლო-სამეურნეო მიწებს, ძირითადად მდინარე აგუანის ხეობასა და სულას ხეობაში. დედაქალაქია იორო. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 503 886 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 7 939 კმ²-ია. იოროს დეპარტამენტი 11 ადმინისტრაციულ მუნიციპალიტეტადაა დაყოფილი. ჰონდურასის დეპარტამენტები ინტერაქტიული რუკა დაარქივებული 2012-03-24 საიტზე Wayback Machine.
კარულის ეროვნული პარკი

კარულის ეროვნული პარკი (ესტ. Karula rahvuspark) — ეროვნული პარკი სამხრეთ ესტონეთში. 1979 წელს შეიქმნა როგორც დაცული ტერიტორია, 1993 წელს კი ეროვნული პარკის სტატუსი მიენიჭა. შექმნილია მდიდარი ტყეებისა და ტბების, ასევე ადგილობრივი კულტურის დაცვის მიზნით. ფართობი 123 კმ². შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „კარულის ეროვნული პარკი“ ვიკისაწყობში. Karula National Park დაარქივებული 2008-07-01 საიტზე Wayback Machine.
გრიშა გულბანი

გრიგოლ (გრიშა) ისიდორეს ძე გულბანი (დ. 13 მაისი, 1921, სოფ. იფარი, მესტიის რაიონი — გ. 9 სექტემბერი, 1991) — ქართველი ალპინისტი, სსრკ სპორტის დამსახურებული ოსტატი. გრიგოლ (გრიშა) გულბანი 1921 წელს სოფელ იფარში დაიბადა. ალპინიზმსა და მთამსვლელობაში, მან აქტიური სპორტული კარიერის (1950–1965) განმავლობაში არაერთი მნიშვნელოვანი გამარჯვება მოიპოვა. იყო საბჭოთა კავშირის სპორტის ოსტატი. საკავშირო პირველობების გამარჯვებული და პრიზიორი. მისი ხელმძღვანელობით სარეკორდო დროში არის განხორციელებული რამდენიმე ურთულესი მარშრუტი. აქტიური სპორტიდან წასვლის შემდეგ, მისი მეთვალყურეობით არაერთი ცნობილი მთამსვლელი აღიზარდა. ის იყო ერთადერთი ჯგუფის ხელმძღვანელი, რომლის წევრებს ტრავმაც კი არასოდეს მიუღიათ. გრიგოლ გულბანი 1991 წელს გარდაიცვალა. 1951 წელს უშბის ორივე მწვერვალზე სარეკორდო ასვლა. იმავე წელს აილამას ცენტრალური ბასტიონის დაპყრობა. 1952 წელს კავკასიონის დიდი ტრავერსისთვის საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის ოქროს მედალი. 1954 წელს საბჭოთა ნაკრების შემადგენლობაში პამირის მთიანეთში ორი 7000-იანი მწვერვალის დაპყრობა. ნაკრების სახელით უდიდესი მნიშვნელობის მსვლელობა. ენგელსის პიკის დალაშქვრა. 1956 წლები მწვერვალ ჯანღასა და აილამას ცენტრალურ ბასტიონზე სარეკორდო ასვლა. 1958 წელს სარეკორდო მარშრუტი. ფასისმთიდან–თეთნულდამდე 14 მწვერვალის გავლა. 1964 წელი საბჭოთა კავშირის ვერცხლის მედალი. 1974 წელს კავკასიონის ქედზე თხილამურებით ტრავერსი. ლენტეხიდან შოვისა და მამისონის გავლით და ნალჩიკ-ვლადიკავკაზში ავიდნენ იქიდან კი ყაზბეგში გადავიდნენ. გრიშა გულბანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი მწვერვალთა დამპყრობი დოკუმეტური ფილმი მწვერვალთა დამპყრობი (ნაწილი I), სპორტული პროგრამების მთავარი რედაქცია, 1991 წელი მწვერვალთა დამპყრობი დოკუმეტური ფილმი მწვერვალთა დამპყრობი (ნაწილი II), სპორტული პროგრამების მთავარი რედაქცია, 1991 წელი გრიგოლ გულბანის ხსოვნის ტურნირი გაიმართა საქართველოს სპორტისა და ახალგაზრდობის საქმეთა სამინისტრო ხსოვნის ტურნირი გრიგოლ გულბანის ხსოვნის მემორიალური ტურნირი, რუსთავი2 გრიგოლ გულბანის მემორიალური ტურნირი რეალ-ტვ, 10.05.2011 ცნობილი მთამსვლელის გრიგოლ გულბანის მემორიალური ტურნირი რეალ-ტვ, 10.05.2011
ხუან როდრიგეს კაბრილიო

ხუან როდრიგეს კაბრილიო (ესპ. Juan Rodríguez Cabrillo, პორტ. João Rodrigues Cabrilho — დაახ. 1499 წელი — 1543 წლის 3 იანვარი) — ესპანეთის სამეფოს ქვეშევრდომობის ქვეშ მყოფი კონკისტადორი და მეზღვაური, პირველი ევროპელი, რომელმაც მიაღწია თანამედროვე კალიფორნიის ტერიტორიას და გამოიკვლია იგი. კაბრილიოს ცხოვრების ადრეული წლებისა და წარმომავლობის შესახებ დოკუმენტურმა ცნობებმა ჩვენამდე ვერ მოაღწია. ფართოდ არის გავრცელებული მოსაზრება მისი პორტუგალიური წარმომავლობის შესახებ, რომელიც ეყრდნობა ერთადერთ მოხსენიებას ესპანელ ისტორიკოს ანტონიო დე ერერას ნამუშევარში, რომელიც კაბრილიოს გარდაცვალებიდან ნახევარი საუკუნის შემდეგ გამოიცა. ის ფართოდ იყო პოპულარიზებული, ძირითადად პორტუგალიის მთავრობისა და კალიფორნიაში პორტუგალიის დიასპორის მეშვეობით. თუმცა ბევრი თანამედროვე ისტორიკოსი არ ეთანხმება ამ მოსაზრებას და მიიჩნევს, რომ კაბრილიო კასტილიური წარმომავლობის იყო. კაბრილიო მონაწილეობდა კუბისა და მექსიკის დაპყრობაში. 1521 წელს კორტესის მეთაურობით მონაწილეობდა ტენოჩტიტლანის აღებაში. პედრო დე ალვარადოსთან ერთად მან დაიპყრო თანამედროვე გვატემალის, ჰონდურასისა და სალვადორის ტერიტორიები. 1542 წელს მეთაურობდა ხომალდების, „სან-სალვადორისა“ და „ვიქტორიას“, არმადას, რომელიც ნატივიდადის პორტიდან გავიდა ლეგენდარული ანიანის სრუტის საპოვნად. 3 სექტემბერს ხომალდებმა მიაღწიეს კალიფორნიის ნახევარკუნძულის სამხრეთ ბოლოს. 28 სექტემბერს არმადა შევიდა სან-დიეგოს ყურეში. როდესაც მიაღწიეს 40° ჩ. გ., უკან გაბრუნდა. ამ ექსპედიციის დროს კონტაქტი დამყარდა ჩუმაშას ტომის ინდიელებთან. ინდიელებთან შერკინებისას კაბრილიო დაიჭრა და გარდაიცვალა კუნძულ სანტა-კატალინაზე. კაბრილიოს ექსპედიციის ოფიციალური ცნობა დაიკარგა, დარჩა მხოლოდ მოკლე უწყება, რომელიც გააკეთა ანდრეს უდანეტამ, რომელსაც კაბრილიოს ჟურნალებსა და რუკებთან მიუწვდებოდა ხელი. მეზღვაურის საფლავის ადგილმდებარეობა უცნობია. 1913 წელს ნახევარკუნძულ პოინტ-ლომას სამხრეთ ტერიტორიაზე, სადაც მეზღვაურები ჩამოდიოდნენ, დადგეს კაბრილიოს ეროვნული მონუმენტი. 1939 წელს აქ დაიდგა პორტუგალიელი მოქანდაკის, ალვარუ დე ბრეეს, მიერ გაკეთებული ხუან კაბრილიოს ძეგლი. ამ ადგილიდან იშლება ფერწერული ხედი სან-დიეგოს ყურეზე. Cabrillo National Monument ↑ Antonio de Herrera y Tordesillas. Historia general de los hechos de los Castellanos en las islas y tierra firme del Mar Oceano (Madrid, 1601—1615, 4 vols) ↑ Juan Rodriguez Cabrillo, by Harry Kelsey. Huntington Library Pr; 6th edition (November 15, 1998), ISBN 0873280865 ↑ Journal of San Diego History, Summer 1973, Volume 19, Number 3. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-03-02. ციტირების თარიღი: 2013-01-17.
პროკოპ დიდი

პროკოპ დიდი (ჩეხ. Prokop Veliký, ასევე პროკოპ ტიტველი ჩეხ. Prokop Holý; დ. დაახლ 1380 — 30 მაისი, 1434, ლიპანი) — ჰუსიტური მოძრაობის მოღვაწე. 1425 წლამდე ტაბორიტების მქადაგებელი, 1426 წლიდან – ტაბორიტების მთავარი პოლიტიკური და სამხედრო ხელმძღვანელი. მეთაურობდა ჰუსიტების ჯარს გერმანიის იმპერატორის წინააღმდეგ უსტ-ნად-ლაბემთან ბრძოლაში (1426 წ.) და ჯვაროსნებთან ბრძოლაში. ჰუსიტების ლაშქრობათა (1427-1433 წწ.) ორგანიზატორი. ბაზელის საეკლესიო კრებაზე ხელმძღვანელობდა ჩეხეთის დელეგაციას. დაიღუპა ლიპანის ბრძოლაში. ჰუსიტური ომები პროკოპ მცირე ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 200.
პროკოპ მცირე

პროკოპ მცირე (დ. უცნობია — 30 მაისი, 1434, ლიპანი) — ჰუსიტური მოძრაობის მოღვაწე. ისტორიულ წყაროებში იხსენიება ორებიტების ძმობის წევრად და მღვდელ ამბროჟის (იან ჟიჟკას მეგობარი) თანამოღვაწედ. 1428 წლიდან სათავეში ჩაუდგა „ობლებს“ (ჰუსიტების ერთ-ერთ რევოლუციური მიმდინარეობა). დაიღუპა ლიპანის ბრძოლაში. ჰუსიტური ომები პროკოპ დიდი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 200.
პერგამონის სამეფო

პერგამონის სამეფო — ძველი სახელმწიფო მცირე აზიის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში (ძვ. წ. 283-133 წწ.). დედაქალაქი – პერგამონი. დამოუკიდებლ სახელმწიფოდ გამოაცხადა ფილეტერემ. ქვეყნის მოსახლეობას შეადგენდნენ მისიელები, მასდიენები, პაფლაგონიელები, ბერძნები. ბუნებრივი სიმდიდრე და ხელსაყრელი გეოგრაფიული მდებარეობა ხელს უწყობდა პერგამონის სამეფოს ეკონომიკურ აყვავებას. მთავარი ნავსადგური იყო ელეა. პერგამონის სამეფოში შემავალი ქალაქებიდან ზოგიერთი მთლიანად იყო სამეფოზე დამოკიდებული (ტეოსი, ტრალისი, ეფესო), ზოგი ავტონომიის უფლებებით სარგებლობდა (ლამფსაკოსი, მაგნესია და სხვ.). ატალიდების სამფლობელოში შემავალ ტერიტორიას მეფის მიერ დანიშნული სტრატეგები განაგებდნენ. პერგამონის სამეფოს მუდმივი ქიშპი ჰქონდა სელევკიდების სახელმწიფოსთან, მაკედონიასთან, გალატიასთან. ძვ. წ. II საუკუნის დასაწყისში პერგამონის სამეფო ორიენტაციას იღებს რომის ძლიერი სახელმწიფოსაკენ. რომაელები სარგებლობენ ელინისტურ აღმოსავლეთში გართულებული პოლიტიკური ვითარებით და აზიაში გაბატონებისათვის მთავარ ფორპოსტად პერგამონის სამეფოს იყენებენ. მეორე მაკედონური ომში (ძვ. წ. 200-197) და სელევკიდთა სირიის ომში (ძვ. წ. 192-188 წწ.) ატალიდები რომის მხარეზე იბრძოდნენ, რის სანაცვლოდაც რომმა მათ უბოძა თრაკიის ქერსონესი, ლიდია, ფრიგია, კარიისა და პამფილიის ნაწილი და ზოგიერთი ბერძნული ქალაქი მცირე აზიაში. ევმენე II-ის შემდგომ პერგამონის სამეფოში კიდევ უფრო ძლიერად დამკვიდრდნენ რომაელები, ხოლო ატალე II (ძვ. წ. 160-138 წწ.) და ატალე III (ძვ. წ. 138-133 წწ.) მთლიანად რომის ხელისუფლებაზე იყვნენ დამოკიდებულნი. ძვ. წ. 133 წელს ატალე III-მ სიიკვდილის წინ თავისი სამეფო რომს უანდერძა. იმავე წელს იფეთქა აჯანყებამ არისტონიკეს მეთაურობით. რომაელებმა აჯანყება ჩააქრეს (ძვ. წ. 130 წ.) და პერგამონის სამეფო რომის სახელმწიფოს პროვინციად – აზიად გამოაცხადეს. ატალიდები შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „პერგამონის სამეფო“ ვიკისაწყობში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 21. Климов О. Ю. Пергамское царство: Проблемы политической истории и государственного устройства. СПб., 2010.
ჯანი კარნევალი

ჯანი კარნევალი (დ.19 იანვარი, 1947, რომი — გ. 21 დეკემბერი, 2011, იქვე) — იტალიელი ფეხბურთელი, 1969-1980 წლების იტალიის ჩემპიონატის საშუალო დონის მოთამაშე, შემდეგ მწვრთნელი. 100 მატჩში გაიტანა 17 გოლი იტალიის სერია B-ში, „ჩეზენას“, „ასკოლის“, „რეჯანას“ და „რიმინსის“ რიგებში. 2 სეზონი გაატარა სერია A-ში, პირველად „ჩეზენასთან“ ერთად 1972-1973 წლებში და მეორედ „ასკოლისთან“ ერთად 1973-1974 წლებში. უთამაშია სერია C-შიც. ჯამში 145 მატჩში მიიღო მონაწილეობა სადაც 58 გოლი გაიტანა. La raccolta completa degli Album Panini, la Gazzetta dello Sport, 1976-1977, pag. 79 სტატისტიკა Lastoriadellareggiana.it-ზე დაარქივებული 2013-12-18 საიტზე Wayback Machine.
პოლაბები

პოლაბები, პოლაბელი სლავები — დასავლელ სლავთა ტომების დიდი ჯგუფი, ახ. წ. I ათასწლეულის ბოლოს და II ათასწლეულის დასაწყისში ცხოვრობდნენ მდინარე ლაბიდან და მის შენაკად სალიდან (დასავლეთით) მდინარე ოდრამდე (აღმოსავლეთით), მადნეულის მთებიდან (სამხრეთით) ბალტიის ზღვამდე (ჩრდილოეთით) გადაჭიმულ ტერიტორიაზე. ცნობილია პოლაბების სამი ტომობრივი ჯგუფი: ლუჟიცელი სერბები, ლუტიჩები (ველეტები), ბოდრიჩები (ობოდრიტები). X საუკუნეში პოლაბები გერმანელმა ფეოდალებმა დაიმორჩილეს. დაპყრობილ მიწა-წყალზე შექმნეს სამხედრო ოლქები (მარკები). მათ შორის კათოლიკე მისიონრებმა გაავრცელეს ქრისტიანობა. 983 და 1002 წლების დიდ აჯანყებათა შედეგად პოლაბების მეტი ნაწილი (გარდა ლუჟიცელი სერბებისა) გათავისუფლდა გერმანელთა ბატონობისაგან. XII საუკუნეში პოლაბების ბრძოლას გერმანული აგრესიის წინააღმდეგ სათავეში ედგა ბოდრიჩების მთავარი ნიკლოტი (გერმანული აგრესიის ორგანიზატორები იყვნენ ჰაინრიხ ლომი და ალბრეხტ დათვი). 1147 წელს ჯვაროსნული ლაშქრობა სლავთა წინააღმდეგ უშედეგოდ დამთავრდა, მაგრამ 50-60-იან წლებში გერმანელმა ფეოდალებმა ისარგებლეს პოლაბების დაქსაქსულობით და დაიპყრეს მათი უკანასკნელი თავისუფალი ტერიტორია. ლუტიჩების მიწა-წყალზე შეიქმნა ბრანდენბურგის სამარკგრაფო, ბოდრიჩებისაზე – მეკლენბურგის სამთავრო. შემდეგში პოლაბების უმეტესი ნაწილი გაგერმანელდა, ნაწილი განადგურდა. კულტურული და ეთნიკური თვითმყოფადობა მხოლოდ ლუჟიცელებმა შეინარჩუნეს. ვენედების სახელმწიფო ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 122.
პრესვიტერიანობა

პრესვიტერიანობა — კალვინიზმის ნაირსახეობა ინგლისსა და შოტლანდიაში. პოლიტიკური პარტია ინგლისის რევოლუციის პერიოდში. XVI საუკუნის შუა წლებში შოტლანდიაში დააარსა ჟან კალვინის მოსწავლემ ჯონ ნოქსმა. სახელმწიფო რელიგიად აღიარეს შოტლანდიაში 1592 წელს. პრესვიტერიანები პრესვიტერიანული ეკლესია პრესვიტერიანობა, საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის ენციკლოპედიური ლექსიკონი, გვ. 746, თბილისი, 2007 წელი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 187.
ყველაფერი ევას შესახებ

„ყველაფერი ევას შესახებ“ (ინგლ. All About Eve) — 1950 წლის ამერიკული დრამატული ფილმი. მას საფუძვლად უდევს 1946 წელს გამოცემული მერი ორის მოთხრობა „ევას სიბრძნე“. ფილმში ჯერ კიდევ უცნობი და ახალგაზრდა მერილინ მონრო მონაწილეობდა. ფილმი ძალიან წარმატებული აღმოჩნდა და ოსკარის 14 ნომინაცია დაიმსახურა. მათგან ფილმმა ექვსი ჯილდო მიიღო. „ყველაფერი ევას შესახებ“ ერთადერთი ფილმია, რომელმაც ოთხი ოსკარის ნომინაცია მიიღო ქალთა მიერ შესრულებული როლებისთვის. ოსკარი საუკეთესო ფილმი საუკეთესო მსახიობი კაცი მეორეხარისხოვან როლში: ჯორჯ სანდერსი საუკეთესო რეჟისურა: ჯოზეფ მანკევიჩი კოსტუმების საუკეთესო დიზაინი შავ-თეთრ ფილმში: ედიტ ჰედი, შარლ ლა-მარი საუკეთესო ადაპტირებული სცენარი: ჯოზეფ მანკევიჩი საუკეთესო ხმა: თომას მოულტონი კანის კინოფესტივალის ჯილდოები ჟიურის პრიზი საუკეთესო მსახიობი ქალი: ბეტი დეივისი სხვა ჯილდოები ბაფტა საუკეთესო ფილმისთვის ოქროს გლობუსი საუკეთესო სცენარისთვის: ჯოზეფ მანკევიჩი ბეტი დეივისი მარგოს როლში ჯორჯ სანდერსი ადისონის როლში ენ ბაქსტერი ევას როლში ↑ ეს მაჩვენებელი 1997 წლამდე რეკორდული იყო — ნომინაციების ასეთი რაოდენობა მიიღეს მხოლოდ „ტიტანიკმა“ და „ლა-ლა ლენდმა“. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ყველაფერი ევას შესახებ „ყველაფერი ევას შესახებ“ — TCM-ის მონაცემთა ბაზაში „ყველაფერი ევას შესახებ“ — Rotten Tomatoes
პროკოპი კესარიელი

პროკოპი კესარიელი (ლათ. Procopius Caesarensis, ბერძ. Προκόπιος ὁ Καισαρεύς; დ. დაახლ. 507 — გ. 562 წლის შემდეგ) — ბიზანტიელი ჟამთააღმწერელი, იუსტინიანე I-ის კარის ისტორიკოსი, იურისტი და დიპლომატი. წარმოშობით ებრაელი, პალესტინის ქალაქ კესარეიდან, წარჩინებული და შეძლებული ოჯახიშვილი, მიიღო ბრწყინვალე განათლება. მალე დაწინაურდა სასახლის კარზე და 527 წლის შემდეგ იუსტინიანე I-ის სარდალ ველისარიუსს ახლდა როგორც მისი პირადი მდივანი ჩრდილოეთ აფრიკის, იტალიისა და სპარსეთის ლაშქრობებში. პროკოპი კესარიელის მთავარი ნაშრომია „იუსტინიანეს ომების ისტორია“ 8 წიგნად, რომელშიც აღწერილია ბიზანტიელთა ომები ვანდალებთან, გუთებთან და სპარსელებთან, აგრეთვე VI საუკუნის I ნახევრის პოლიტიკური მოვლენები. პროკოპი კესარიელი აგრეთვე ავტორია პანეგირიკისა „აღმშენებლობათა შესახებ“, რომელიც მოგვითხრობს იუსტინიანე I-ის საამშენებლო საქმიანობაზე მთელი იმპერიის ფარგლებში. მოგვიანებით დადგინდა რომ პროკოპი კესარიელს ეკუთვნის „საიდუმლო ისტორია“ ფარულად დაწერილი თხზულება, რომელშიც იუსტინიანესა და დედოფალ თეოდორას მძაფრი კრიტიკაა მოცემული, აგრეთვე აღწერილია მათი დანაშაულებრივი საქმიანობა. პროკოპი კესარიელმა ყველაზე უხვი და უმნიშვნელოვანესი ცნობები დაგვიტოვა საქართველოს შესახებ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 200.
ვილსანდის ეროვნული პარკი

ვილსანდის ეროვნული პარკი (ესტ. Vilsandi rahvuspark) — ეროვნული პარკი ესტონეთში, საარემაას მაზრაში. მოიცავს კუნძულ ვილსანდის ნაწილს, მიმდებარე პატარა კუნძულებს, კუნძულ საარემაას დასავლეთ ნაწილს და ჰარილაიდის ნახევარკუნძულის ნაწილს. პარკი თავდაპირველად 1910 წელს შეიქმნა როგორც ფრინველთა ნაკრძალი. 1957 წელს მიენიჭა ეროვნული პარკის სტატუსი. მოიცავს საკმაოდ მგრძნობიარე ეკოსისტემას, რადგან ამ ადგილებს გამოიყენებენ გადამფრენი ფრინველები. აბსოლუტურად აკრძალულია ნადირობა. პარკი პოპულარულია როგორც ესტონელ, ისე უცხოელ, განსაკუთრებით ფინელ ტურისტებს შორის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ვილსანდის ეროვნული პარკი Vilsandi National Park დაარქივებული 2010-06-23 საიტზე Wayback Machine.