laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ირაკლი აბაშიძის ქუჩა

ირაკლი აბაშიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ვაკის რაიონში (ვაკე). მრგვალი ბაღიდან (ყოფილი ვაკის სკვერიდან) არჩილ მიშველაძის ქუჩამდე. ვასილ ბარნოვის ქუჩის მონაკვეთს ირაკლი აბაშიძის სახელი ეწოდა 1992 წელს (იგი ამ ქუჩაზე ცხოვრობდა). ქუჩის დასაწყისში დგას ირაკლი აბაშიძის ბიუსტი (მოქანდაკე კ. არუნაშვილი არქიტექტორი გიორგი (გიგა) ბათიაშვილი). აქვს I გასასვლელი, I ჩიხი (ყოფილი ვასილ ბარნოვის V ჩიხი). ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 11, ISBN 978-99928-20-35-3.
კიტა აბაშიძის ქუჩა

კიტა აბაშიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ძველი კუკია). მიხეილ წინამძღვრიშვილის ქუჩიდან გიორგი ჩუბინაშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის 1876 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ახალი კათოლიკეების ქუჩა, 1900 წლის გეგმაზე — როგორც მელიქოვის (მელიქიშვილის) ქუჩა. 1923 წელს — სტანისლავ რენინგერის, 1983 წელს — გიორგი ჩუბინაშვილის, 1990 წელს კი კიტა აბაშიძის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 11, ISBN 978-99928-20-35-3.
მემედ აბაშიძის ქუჩა

მემედ აბაშიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, გლდანის რაიონში ( გლდანი). ვლადიმერ ნანეიშვილისა და ნიკო (ნიკოლოზ) კეცხოველის ქუჩებს შორის. წარმოიქმნა XX საუკუნის 80-იან წლებში. ქუჩას მემედ აბაშიძის სახელი 1984 წელს დაერქვა. ერთხანს მემედ აბაშიძის სახელი ერქვა ნაფარეულის ქუჩასაც (ვაკე). ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 11, ISBN 978-99928-20-35-3.
ჰაიდარ აბაშიძის ქუჩა

ჰაიდარ აბაშიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (ვეძისი). ლვოვის ქუჩიდან ვაზისუბნის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. ადრე ლვოვის II შესახვევი იყო, შემდეგ — ვ. ვოლოდარსკის ქუჩა (ნამდვილი გგვარი და სახელი — მოსე მარკის ძე გოლდშტეინი) (ვოლოდარსკის სახელი გიორგი ათონელის ქუჩის ნაწილსაც ერქვა). 1990 წელს ჰაიდარ აბაშიძის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 11, ISBN 978-99928-20-35-3.
ორობითი ძებნის ალგორითმი

ორობითი (ბინარული) ძებნის ალგორითმი — საძიებო ალგორითმი, რომელიც პოულობს გარკვეული მნიშვნელობის პოზიციას დახარისხებულ (სორტირებულ) მასივში. ის უარეს შემთხვევაში ლოგარითმულ დროში მუშაობს, აკეთებს O ( log ⁡ n ) {\displaystyle O(\log n)} შედარებას, სადაც n {\displaystyle n} არის ელემენტების რაოდენობა მასივში, O {\displaystyle O} არის ასიმპტოტური აღნიშვნა O-დიდი და log {\displaystyle \log } არის ლოგარითმი ფუძით 2. დიდ მასივებში ორობითი ძებნა გაცილებით სწრაფია ვიდრე წრფივი ძებნა, თუმცა, აუცილებელია მასივი იყოს დახარისხებული, რათა შევძლოთ მოცემული ალგორითმის გამოყენება. დავუშვათ, A მასივის ელემენტები დალაგებულია ზრდადობის მიხედვით. ალგორითმი ითვალისწინებს მასივის შუა ელემენტის მოძებნას, რომლის მნიშვნელობაც უნდა შედარდეს წინასწარ მოცემული ცვლადის მნიშვნელობას; თუ მათი მნიშვნელობები დაემთხვა, ეს ნიშნავს, რომ საჭირო ელემენტი მოიძებნა მასივში და ძიების პროცესი წყდება. წინააღმდეგ შემთხვევაში, თუ ცვლადის მნიშვნელობა აღმოჩნდება ნაკლები მასივის შუა ელემენტის მნიშვნელობაზე, ძიება წარმოებს მასივის პირველ ნახევარში, ხოლო თუ ცვლადის მნიშვნელობა გადააჭარბებს მასივის შუა ელემენტის მნიშვნელობას, ძიება ხორციელდება საწყისი მასივის მეორე ნახევარში. ამდენად, ძიების პირველივე ეტაპზე ადგილი აქვს მასივის განახევრებას, შემდეგ მიღებული ნახევრებიდან ერთ-ერთის იგნორირების გზით და მასივის მეორე ნახევრის შუაზე გაყოფით ძებნა წარმოებს საწყისი მასივის მეოთხედში და ა.შ. პროცესი გრძელდება მანამდე, სანამ მასივის ერთ-ერთი ნახევრის შუა ელემენტის მნიშვნელობა არ დაემთხვევა მოცემული ცვლადის მნიშვნელობას, ან სანამ საჭირო ელემენტი არ მოიძებნება. მეთოდი 1: int binarySearch(const vector<int>& vec,const int& x){ int start=0,end=vec.size()-1,mid; while(start<=end){ mid=start+(end-start)/2; if(vec[mid]==x)return mid; else if(vec[mid]>x)end=mid-1; else start=mid+1; }return -1; } მეთოდი 2: int binarySearch(const vector<int>& vec,const int& x){ int k=0,n=vec.size(); for(int i=n/2; i>=1; i/=2) while(k+i<n&&vec[k+i]<=x) k+=i; return vec[k]==x?k:-1; } ნონა ოთხოზორია, ლელა გაჩეჩილაძე, პროგრამული უზრუნველყოფის დეველოპერი, გვ. 72, 2015 წ. Antti Laaksonen, Competitive Programmer's Handbook, p. 32.
ნიკოლოზ ხუდადოვის ქუჩა

ნიკოლოზ ხუდადოვის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევისა და ჩუღურეთის რაინებში. ცოტნე დადიანის ქუჩიდან თბილისის ზღვისაკენ მიმავალ გზამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის ბოლოს. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც რემონტის ქუჩა, ერთხანს ნიკოლოზ ხუდადოვის სახელი ერქვა. 20-იან წლებში ისევ რემონტის ქუჩა ეწოდა. 50-იან წლებში დაუბრუნდა ძველი სახელი. ხუდადოვის ტყე ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 210, ISBN 978-99928-20-35-3.
სომხეთის წითელი წიგნი

სომხეთის წითელი წიგნი — სომხეთში მცენარეების და ცხოველების მრავალი სახეობა გადაშენებული. ეს კი განპირობებულია მათი აქტიური განადგურებით, სხვადასხვა საბადოების ექსპლუატაციით და ადამიანის საქმიანობით. 2011 წლისათვის, სომხეთის წითელ წიგნში შედის 452 სახეობის მცენარე, სოკოების 40 სახეობა, 308 ცხოველი (ხერხემლიანთა 153 სახეობა, 155 - უხერხემლო). სომხეთში მცხოვრები ხერხემლიანთა და უხერხემლო ცხოველების დაახლოებით 17,500 სახეობიდან დაახლოებით 300 ითვლება იშვიათად ან შემცირებულად. სულ 99 ხერხემლიანი სახეობა შეიტანეს სომხეთის წითელ წიგნში (1987 წელს), რომელთაგან 39 ასევე მოცემულია ყოფილი სსრკ-ს წითელ წიგნში. აღნიშნული სახეობებიდან, ზოგი საფრთხეშია გლობალურად (საფრთხის ქვეშ მყოფი ცხოველების IUCN წითელი ნუსხის მიხედვით). სომხეთის წითელი წიგნის ხელახალი კვლევა ჩატარდა 2009–2010 წლებში. ამჟამად, სომხეთის წითელი წიგნი მოიცავს: 153 სახეობის ხერხემლიან და 155 სახეობის უხერხემლო ცხოველს. აღნიშნულ ხერხემლიანთა შორის, 14 სახეობის ამფიბიები და ქვეწარმავლებია, ხოლო 29 სახეობის ძუძუმწოვრები შედის სომხეთის წითელ წიგნში. ამ სახეობების მრავალი ნაწილი გადაშენების პირასაა. ბოლო წლებში, ამ სახეობებისთვის საშიშროება გაიზარდა სტიქიური კატასტროფების, ეკონომიკური კრიზისისა და ასევე, გარემოსდაცვითი კანონმდებლობის არაეფექტური საქმიანობის გამო. ძუძუმწოვრებიდან ყველაზე საშიშ სახეობებს შორისაა: შუა აზიის ლეოპარდი, სომხური მულფონი, ამიერკავკასიის მთის ცხვარი, სირიის ყავისფერი დათვი, უკიდურესად იშვიათი ზოლიანი გიენა და კავკასიური თაგვი. სომხეთში მცენარეთა სახეობების თითქმის ნახევარს შესაძლოა საფრთხე ემუქრება გადაშენებით. ეს გამოწვეულია ბუნებრივი პროცესების და ადამიანის საქმიანობის შედეგად. დღემდე, სომხეთში გაქრა მცენარეების დაახლოებით 35 სახეობა, რომელთაც მნიშვნელოვანი ეკონომიკური მნიშვნელობა აქვთ ქვეყნისთვის. სომხეთის წითელი წიგნის ახალი, მნიშვნელოვნად შესწორებული გამოცემა, რომელიც 2011 წელს გამოიცა, მოიცავს 452 სახეობის მცენარეს, რაც სომხეთის მთლიანი ფლორის დაახლოებით 14 %-ს შეადგენს. სომხეთის მცენარეთა 61 სახეობა შედის ყოფილი სსრკ-ს წითელ წიგნში (ინფორმაცია 1984 წლისთვის). გადაშენების საფრთხის წინაშე მყოფი სახეობებია ისეთი სახეობები, როგორიცაა: ლერწმის კალამი, არღავანი - იუდას მშვენიერი ხე, სომხეთის ენდემია არის სომხური შროშანი. ასევე გადაშენების საფრთხის წინაშე მყოფი სახეობებიდან განსაკუთრებით გამოსარჩევია სუბენდემიური ირისი. ამასთან, საბოლოოდ დაზუსტებული ბევრი სხვა მცენარის სტატუსი. სოკოების 15 სახეობა საშიშად განიხილება. Красная Книга Армении (Растения) / Под ред. К. Г. Таманян, Г. М. Файвуш, Ж. А. Варданян, Т. С. Даниелян. — Ереван, 2010. — 598 с. სომხეთის ფლორა და ფაუნა დაარქივებული 2013-05-23 საიტზე Wayback Machine.
სევანის წვერა

სევანის წვერა — წარმოადგენს კობრისებრთა ოჯახის ერთ-ერთ ყველაზე მრავალრიცხოვან და ძველ გვარის წარმომადგენელს. მისი სახეობების უმეტესობა მტკნარ წყალში ბინადრობს და თითქმის მთელ მსოფლიოში არის გავრცელებული. სევანის წვერა სომხეთისთვის ენდემურ ჯიშს წარმოადგენს. იგი შეტანილია სომხეთის წითელ წიგნში და შეფასებულია როგორც „დაუცველ“ სახეობად სომხეთში. აღნიშნული ინდივიდი გვხვდება სევანის ტბაში, ასევე იქვე მდებარე მდინარეებში. ცხოვრობს სევანის ტბის არაღრმა ადგილებში დაახლოებით 10 მეტრის სიღრმეზე, ბუდობს ხვრელებში 30 მეტრის სიღრმეში. სევანის წვერას სიგრძე ჩვეულებრივ აღწევს 15-დან 18 სმ-მდე და ზოგჯერ 30 სმ-მდეც კი გვხვდება. სხვა წვერის ინდივიდებისგან განსხვავებით ამ ტიპს აქვს ცილინდრული სხეული, ქვედა და ლაყბური პირი. სხეულის ზოგადი ფერი არის მოყვითალო-ნაცრისფერი, მხრების ფერი არის რუხი. ასევე გვხვდება ყვითელი, მწვანე ფერისა და ოქროსფერი ელფერით. წვერას მუცელი თეთრი ფერის აქვს. მას უამრავი მცირე ზომის ლაქები აქვს მთლიანად სხეულზე. სხეული წაგრძელებულია. მდედრი უფრო დიდი გამოიყურება მუცლის გამო. ქვირითობის დროს კი მამრის ფერი უფრო კაშკაშა და მკვეთრი ხდება ვიდრე ჩვეულებრივ დროს. წარსულში საკმაოდ მრავალ სახეობას კომერციული ღირებულება ჰქონდა. თევზჭერის მხრივ, წლიურად ეს ინდივიდი არ აღემატებოდა 20-25 ტონას. დღეს (2010 წლის მონაცემებით) თავკომბალების მარაგი მნიშვნელოვნად არის შემცირებული. ძირითადი საშიშროება ტბის გამოშრობა. ასევე სევანის ტბაში წყლის დონის დაქვეითება, ძირითადი მდინარეების დაბინძურება, წყლის რესურსების გამოყენება სარწყავი წყლის წარმოებისთვის და ბრაკონიერობა. სწორედ ამ მიზეზების გამო, დღეისათვის ეს სახეობა საკმაოდ შემცირებულია. 1981 წლიდან ტბაზე თევზაობა აკრძალულია. ტერიტორია დაცულია და მიეკუთვნება სევანის ეროვნულ პარკს. სომხეთის წითელი წიგნის შემდგენლების აზრით, მნიშვნელოვანია თევზის ბუნებრივი გამრავლება, კონტროლის განხორციელება, ხელოვნური რეპროდუქციული მეთოდების შემუშავება და მკაცრი ზომების გატარება სევანის წვერის დასაცავად. ამ თევზის სახეობას, ასევე მოიხსენიებენ ბარბელებად, რადგან მათ ორი წყვილი ულვაში აქვთ: ერთი პირის ღრუში, მეორე კი ზედა ყბის ნაწილში. Բ. Գաբրիելյան (Б. Габриелян). Սևանի բեղլու (Севанский кохак) армянский, английский. Հայաստանի Կարմիր գիրք (Красная книга Армении). ციტირების თარიღი: 2015-11-12.
საგარეჯოს ღვთისმშობლის შობის ეკლესია

საგარეჯოს ღვთისმშობლის შობის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოში. მდებარეობს ღვთისმშობლის მიძინების ტაძრის სამხრეთით, ათიოდე მეტრის დაშორებით. აგებულია, სავარაუდოდ, XVIII საუკუნეში. ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვით. წყობში შიგადშიგ ჩართულია ქვიშაქვის ქვები. წყობა ქაოსურია. ეკლესია შიგნით შელესილი და შეთეთრებულია. ეკლესიას გარედან აშკარად ეტყობა თვითნებური გადაკეთების კვალი. ბოლო რემონტი 2015 წელს ჩაუტარებიათ. ამ დროს დაიდგა ხის კანკელი. იატაკზე დაიგო ბაზალტის ფილები, მოეწყო ლავგარდანი და შენობა ღარისებური კრამიტით გადაიხურა. ეკლესიის შესასვლელი სამხრეთიდანაა. ეკლესიაში ჯაბადრების ორი საფლავია. მათ შორის ერთზე 1897 წლის ეპიტაფია იკითხება, ხოლო მეორეზე — 1903 წლის. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 69.
ყვავის საყდარი (საგარეჯო)

ყვავის საყდარი — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოში. მდებარეობს ქალაქის აღმოსავლეთით, დაახლოებით 1 კმ-ზე, კოდად წოდებული ადგილისაკენ მიმავალი გზის მარცხენა მხარეს. შენობა თითქმის მთლიანად დანგრეულია. შემორჩენილი კედლების სიმაღლე ერთ მეტრს არ აღემატება. 2016 წელს, ქალაქის ერთ-ერთი მოსახლის მიერ ეკლესიის თვითნებურად აღდგენის დროს, შემორჩენილი კედლები გააშიშვლეს, რის გამოც ისინი მნიშვნელოვნად დააზიანეს. ეკლესია დარბაზულია, უაფსიდო. შემორჩენილი კედლები ნაგებია მოზრდილი ზომის რიყის ქვითა და ქვიშაქვით. შესასვლელი სამხრეთიდან ჰქონია, შემორჩენილია ზღურბლის ქვა. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 69-70.
სელიმ ხიმშიაშვილის ქუჩა

სელიმ (სოლომონ) ხიმშიაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი). ნიკოლოზ ხუდადოვის ქუჩიდან ნოვოროსიისკის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის ბოლოს. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წლის შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც აუზის ქუჩა. 1923 წლის — რეზერვუარის, 1958 — სერგეი ალილუევის, 1992 წელს სელიმ (სოლომონ) ხიმშიაშვილის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 210, ISBN 978-99928-20-35-3.
საგარეჯოს ციხე

საგარეჯოს ციხე — არქიტექტურული ძეგლი ქალაქ საგარეჯოს ცენტრალურ ნაწილში, ციხის უბანში. ციხის შესახებ არსებული ისტორიული დოკუმენტებიდან დგინდება, რომ იგი 1690-1712 წლების პერიოდში აღუდგენია დავითგარეჯის წინამძღვარს ონოფრე მაჭუტაძეს, რაც დადასტურებულია 1712 წლის გუჯარში. ამავე ციხის შესახებ ცნობებს გვაწვდის გერმანელი მეცნიერი და მოგზაური იოჰან გიულდენშტედტი, რომელმაც კახეთში 1772 წელს იმოგზაურა. მოგზაური გვამცნობს: ციხე თითქმის მთლიანად დანგრეულია. ქალაქის ამ უბნის მჭიდროდ დასახლების გამო ციხის გეგმარების დადგენა ვერ ხერხდება. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 70. გიულდენშტედტი ი., მოგზაურობა საქართველოში, ტ. I, თბ. 1962
თავწმინდა გიორგის ეკლესია

თავწმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ქალაქ საგარეჯოს ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ოთხიოდე კილომეტრის დაშორებით, წმინდა გიორგის ქედზე, კოდად წოდებული ადგილისაკენ მიმავალი გზის სიახლოვეს. ქალაქისა და სოფელ გიორგიწმინდის საზღვარზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვითა და ნატეხი ქვით. წყობა არასწორია. კუთხეებში შირიმის მოზრდილი ქვებია ჩართული ერთი მეტრის სიმაღლეზე. შიგნიდან კედლები შელესილია. აფსიდი გადახურულია წესიერი ფორმის კონქით. კონქის თაღი ნახევრაწრიული ფორმისაა. ამავე ფორმისაა კამარაც. 1980-იან წლებში ადგილობრივ მოსახლეობას ეკლესია გაურემონტებია. ეკლესია გადახურულია ღარისებური კრამიტით. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 70.
ბერი გაბრიელ სალოსის გამზირი

ბერი გაბრიელ სალოსის გამზირი — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ნავთლუღი); გაბრიელ სალოსის მოედნიდან თბილავიამშენამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. ერთ მონაკვეთს (ახლანდ. გაბრიელ სალოსის II შესახვევამდე) თავდაპირველად ერქვა სალდათის ქუჩა, რადგან აქ ძირითადად სახლდებოდნენ გადამდგარი და ზევადიანი ჯარისკაცები. ქუჩა დატანილია თბილისის 1876 წლის გეგმაზე. XX საუკუნის დასაწყისში ქუჩაზე დასახლდა თბილისის კომენდანტი გენერალ-ლეიტენანტი ივანე ნიკოლოზის ძე რეიტერი და ქუჩას რეიტერის ქუჩა დაერქვა. შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილი ქუჩების სიაში. 1922 წელს დაერქვა გერმანელების, 1939 წელს კი – 5 დეკემბრის ქუჩა, საბჭოთა კავშირის კონსტიტუციის (1936) მიღების დღესთან დაკავშირებით. 1991 წელს ქუჩას ეწოდა ქაქუცა ჩოლოყაშვილის სახელი. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დანარჩენი მონაკვეთის ადგილას დატანილია 2 ქუჩა: სასაკლაოს ქუჩა (შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში) და ყარაიის დიდი გზა. ამ ქუჩების შეერთებით წარმოქმნილ ქუჩას 1954 წელს ბოგდან ხმელნიცკის სახელი ეწოდა. შემდგომში გაგრძელდა გარდაბნის გზატკეცილამდე. 2014 წელს ქაქუცა ჩოლოყაშვილის ქუჩას, მასთან არსებულ ორ შესახვევს, ბოგდან ხმელნიცკის ქუჩის მონაკვეთს, მასთან არსებულ სამ შესახვევს და ერთ ჩიხს ბერი გაბრიელ სალოსის სახელი ეწოდა. ქუჩაზეა საქართველოს თვითმფრინავმშენებლობის მსხვილი ცენტრი „თბილავიამშენი“ (სს), XIX საუკუნის წმინდა ბარბარეს ზემო ეკლესია. აქვს 7 შესახვევი და 6 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008, ISBN 978-99928-20-35-3. ↑ ენციკლოპედია „თბილისი“, 2008, გვ. 194 ↑ ენციკლოპედია „თბილისი“, 2008, გვ. 210 ↑ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს განკარგულება №152. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულო (27 ოქტომბერი, 2014). ციტირების თარიღი: 29 დეკემბერი, 2023
ავთო კაპანაძე

ავთო კაპანაძე (დ. 16 მაისი, 2002) — ქართველი ფეხბურთელი. საჩხერის „ჩიხურას“ მეკარე. პირველი მატჩი კარიერაში 2020 წელს ჩაატარა ეროვნული ლიგის ოფიციალური ვებგვერდი
ლუკა ნემსაძე

ლუკა ნემსაძე (დ. 11 ნოემბერი, 1998) — ქართველი ფეხბურთელი. ქობულეთის „შუქურას“ ნახევარმცველი. ეროვნული ლიგის ოფიციალური ვებგვერდი
გიორგი გოგლიჩიძე

გიორგი გოგლიჩიძე (დ. 5 სექტემბერი, 1976) — ქართველი იურისტი და პოლიტიკოსი. ზესტაფონის მერი 2019 წლიდან. დაიბადა 1976 წლის 5 სექტემბერს. 1993-1997 წლებში სწავლობდა კავკასიის ბიზნეს აკადემიაში, ბიზნესის მართვის მიმართულებით. მიიღო მაგისტრის ხარისხი. 2000-2005 წლებში სწავლობდა გორის მრავალპროფილიანი მცირე აკადემიის იურიდიულ ფაკულტეტზე, სადაც დაეუფლა სამართალმცოდნეობას. 1995-1999 წლებში მუშაობდა საქართველოს პარლამენტში, ფრაქცია „ლეიბორისტის“ აპარატის სპეციალისტად. 1999-2006 წლებში იყო საქართველოს ლეიბორისტული პარტიის საორგანიზაციო მდივნის მოადგილე. 2006-2010 წლებში იყო ზესტაფონის რაიონის საკრებულოს წევრი. 2006-2008 წლებში მუშაობდა საქართველოს ლეიბორისტული პარტიის იმერეთის რეგიონის კოორდინატორად. 2008 წელს იყო საქართველოს ლეიბორისტული პარტიის ზესტაფოინის მაჟორიტარობის კანდიდატი. 2015-2017 წლებში იყო შპს „3გ“-ის დირექტორი. 2017 წელს მონაწილეობდა ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებში, ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის მერობის კანდიდატად. 2019 წელს გაიმარჯვა ზესტაფონის მერის არჩევნებში. მოიპოვა 12 876 ხმა (50,75%). ქართული ოცნების ვებგვერდი დაარქივებული 2019-10-24 საიტზე Wayback Machine.
ხრესილის ქუჩა

ხრესილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ღრმაღელე). დასაწყისი ცოტნე დადიანის ქუჩიდან. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 210, ISBN 978-99928-20-35-3.
არა აკობიანი

აკა აკობიანი (სომხ. Արա Հակոբյան; დ. 4 ნოემბერი, 1980, ერევანი, სომხეთის სსრ, საბჭოთა კავშირი) — კარიერადასრულებული სომეხი ფეხბურთელი. პოზიციით ფორვარდი. ნაკრებში მისი დებიუტი შედგა 1998 წლის 21 ნოემბერს, საშინაო კედლებში ჩატარებულ მეგობრულ შეხვედრაში. სომხეთის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებში ჩატარებული აქვს 42 თამაში და გატანილი აქვს 7 გოლი. იგი თამაშობდა ბევრ სომხეთის და უკრაინის მრავალ გუნდში. არაას კარიერა დაიწო დვინ არტაშატში, კლუბში სადაც მისი ძმა არამ ჰაკობიანი თამაშობდა. ერთი წლის შემდეგ, იგი არა გადავიდა ალანია ვლადიკავკაზში, ხოლო მისი ძმა არამი სპარტაკ ერევანში. მომდევნო წელს მათი გზები კვლავ გადაიკვეთა სპარტაკ ერევანში. მას კლუბთან ერთად ერთადერთი ჩემპიონობა აქვს მოპოვებული: 2000 წელს სომხეთის საფეხბურთო პრემიერლიგა. სომხეთის საფეხბურთო პრემიერლიგის სეზონის დასრულების შემდეგ, აკობიანი მეტალურგიში გადავიდა. თუმცა, დროის გასვლასთან ერთად იგი სულ უფრო იშვიათად თამაშობდა კლუბში, რადგან ორგანიზაცია მას სხვადასხვა უკრაინულ და სომხურ კლუბებში უშვებდა იჯარით. 2001-2002 წლების სეზონში მან ითამაშა სპარტაკის ერევანში. სეზონის დასრულებისას სპარტაკი კლუბ ბანანცს შეუერთდა და მათ ერთად ეწოდათ ბანანცი ერევანი. ბანანცში, მან ერთი სეზონი ითამაშა და ამ სეზონში იგი გახდა სომხეთის თასის ფინალისტი სომხეთის ტოპ ბომბარდირი; აგრეთვე იგი გახდა 2003 წლის სომხეთის წლის ფეხბურთელი. 2009 წლის სომხეთის პრემიერ ლიგის სეზონში მან თამაში მიკა ერევანში დაიწყო. სეზონში გატანილი 7 გოლით, იგი ლიგის ტოპ10 ბომბარდირში ვერ მოხვდა. 2009 წლის 1 დეკემბერს მისი ხელშეკრულება ამოიწურა მიკასთან. აკობიანმა კონტრაქტი არ გაახანგრძლივა კლუბთან. 2009-10 წლების ზამთარში იგი კლუბ ულისისთან ერთად ვარჯიშობდა. 2010 წლის თებერვალში მან ერთწლიანი კონტრაქტი გააფორმა კლუბთან. აგვისტოში, ჰაკობიანმა დატოვა კლუბი, იმ იმედით, რომ სხვა კლუბში გადავიდოდა. 2010 წლის თებერვალში არარატი ერევანის მწვრთნელმა გამოაცხადა, რომ არა აკობიანი დაიმატეს. კლუბმა მას ერთწლიანი კონტრაქტი გააფორმა. სეზონში იგი გუნდის ერთ-ერთი მთავარი ფიგურა გახდა, თუმცა ზაფხულში მან კლუბის დატოვება გადაწყვიტა. არა აკობიანის ძმა, არამ აკობიანი აგრეთვე ფეხბურთელია, რომელიც თამაშობდა სომხეთის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებსა და სომხეთის მრავალ კლუბში. არა აკობიანი — National-Football-Teams.com არა აკობიანი — FootballDatabase.eu ffa.am armfootball.tripod.com არა აკობიანი — Soccerway ↑ Ара Акопян перейдет в "Улисс" დაარქივებული 2019-10-24 საიტზე Wayback Machine. (in Russian). ArmFootball.com. Retrieved 15 March 2013. ↑ Состав "Улисса" пополнили еще четыре новичка დაარქივებული 2019-10-24 საიტზე Wayback Machine. (in Russian). ArmFootball.com. Retrieved 15 March 2013. ↑ Ара Акопян будет играть в "Арарате" (in Russian). armsport.am. Archived from the original on 10 February 2011. Retrieved 15 March 2013. ↑ Ара Акопян покинул "Арарат" (in Russian). armsport.am. Archived from the original on 12 July 2011. Retrieved 15 March 2013.
აკაკი ხორავას ქუჩა

აკაკი ხორავას ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (ვარდისუბანი). ერეკლე ტატიშვილის ქუჩიდან ვასილ პეტრიაშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის დასაწყისში. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წლის შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც მლეთის შესახვევი, ასევეა თბილისის 1934 წლის გეგმაზე. თბილისის ქუჩების 1940 წლის ცნობარში შეტანილია მლეთის სახელწოდებით. 1973 წელს აკაკი ხორავას სახელი დაერქვა. № 9 სახლში 1908–1915 წლებში ცხოვრობდა დიდი ქართველი პოეტი ვაჟა-ფშაველა. ქუჩას აქვს I ჩიხი (ყოფილი მლეთის ჩიხი). ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 210, ISBN 978-99928-20-35-3.
ანტონ კათალიკოსის ქუჩა

ანტონ კათალიკოსის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, კრწანისის რაიონში (კალა). გია აბესაძის ქუჩიდან ერეკლე II-ის მოედნამდე. ქუჩა ადრეულ ხანაში წარმოიქმნა. თავდაპირველად ქუჩის მონაკვეთს ახლანდელი ერეკლე II-ის მოედნიდან კოტე აფხაზის ქუჩამდე ერქვა ლილახანა, სამღებრო რიგი, რადგან აქ იყო სამღებრო სახელოსნოები. აღნიშნულია ალექსანდრე პიშჩევიჩის მიერ შედგენილ თბილისის 1785 წლის გეგმაზე. 1817–1820 წლებში აქ დასახლდნენ გერმანელი კოლონისტები და სამღებრო რიგს ეწოდა გერმანელების ქუჩა (შეტანილია 1841 წლის შედგენილ თბილისის ქუჩების სიაში) ქუჩის მე-2 მონაკვეთს, კოტე აფხაზის ქუჩიდან გია აბესაძის ქუჩამდე, ერქვა აკიმოვის ქუჩა („აკიმოვსკაია“), რაც „აქიმის“ ან „ექიმის“ დამახინჯებული ფორმა უნდა იყოს (ქუჩა დატანილია თბილისის 1867 წლის გეგმაზე). შესაძლოა ქუჩის სახელწოდება უკავშირდებოდეს იქვე მდგარ ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესიის მოძღვრის — ფილიპეს სახელს. „მოძღვართ მოღვაწეობის გარეშე იგი იყო შესანიშნავი მკურნალიც“ (ზაქარია ჭიჭინაძე, „კათოლიკთა ეკლესია საქართველოში“, ტფ., 1903). 1900 წელს აკიმოვის ქუჩა გაიზარდა გერმანელების ქუჩის ხარჯზე. 1923 წელს ქუჩას რევოლუციონერ იოსებ (სოსო) ივანიძის (დაიღუპა 1905) სახელი ეწოდა, 1990 — ანტონ კათალიკოსისა. 1914 წელს აშენებულ სინაგოგის შენობაში (№ 3) ამჟამად განთავსებულია საქართველოს ებრაელთა ისტორიულ-ეთნოგრაფიული სახელმწიფო მუზეუმი. აქვს I ჩიხი (ყოფილი იოსებ ივანიძის ჩიხი, თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ავგუსტ ბებელის II ჩიხი). ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 20, ISBN 978-99928-20-35-3.
თევდორე მღვდლის ქუჩა

თევდორე მღვდლის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, დიდუბის რაიონში (დიდუბე). თამარ მეფის გამზირიდან სპირიდონ კედიას ქუჩამდე. ყოფილი სერგო ორჯონიკიძის ქუჩის მონაკვეთი. წარმოიქმნა XIX საუკუნის II ნახევარში. 1922-მდე ანდრიას ქუჩა ერქვა (დატანილია თბილისის 1876 წლის გეგმაზე), შემდეგ — სერგო ორჯონიკიძის, 1930 წელს კარლ მარქსის სახელი დაერქვა, შემდეგ — ისევ ორჯონიკიძის. 1990 წელს ორჯონიკიძის ქუჩის ერთ მონაკვეთს თევდორე მღვდლის სახელი ეწოდა, მეორეს — გიორგი ჩუბინაშვილისა. ქუჩაზეა შპს საქართველოს რკინიგზის ცენტრალური კლინიკური საავადმყოფო, სააქციო საზოგადოება „ბავშვთა სამყარო“. შემონახულია XIX საუკუნის დასასრულს საცხოვრებელი სახლები. ქუცაზე დგას ეგნატე ფიფიას ბიუსტი (მოქანდაკე კ. მერაბიშვილი. არქიტექტორი გ. ჯაფარიძე). აქვს 2 ჩიხი (I ჩიხი — ყოეფილი ორჯონიკიძის გასასვლელი, შემდეგ — ორჯონიკიძის ჩიხი, II ჩიხი — ყოფილი ოზურგეთის ჩიხი, შემდეგ — ორჯონიკიძის II ჩიხი). არსებობს მოსაზრება, რომ ქუჩა 1922 წლამდე ატარებდა ერასტი ანდრეევსკის სახელს ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 87, ISBN 978-99928-20-35-3.
სონა ახუნდოვა

სონა ახუნდოვა-ბაღირბაიოვა (აზერ. Axundova-Bağırbəyova Sona Əbdül qızı; დ. 23 აგვისტო, 1896, შემახა — გ. 27 იანვარი, 1982, ბაქო) — აზერბაიჯანელი საბჭოთა სამეურნეო, სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი (1952), აზერბაიჯანის სსრ მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1964) და ექიმი (1960). დაიბადა 1896 წელს, ქალაქ შემახაში, მოსამსახურეთა ოჯახში. პირველადი განათლება მიიღო ჰაჯი ზეინაბაბდინ თაგიევის მიერ ორგანიზებულ გოგონათა გიმნაზიაში და დარჩა წმინდა ნინას პანსიონში. სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ ჩაირიცხა კიევის უნივერსიტეტის მედიცინის ფაკულტეტზე. რევოლუციის გამო იძულებული გახდა ბაქოში დაბრუნებულიყო (1918), სადაც მან სწავლა არ გააგრძელა. აქტიური მონაწილეობა მიიღო აზერბაიჯანში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარებაში. სწავლა განაგრძო მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მედიცინის ფაკულტეტზე და 1923 წელს მიიღო დიპლომი მედიცინაში. სტუდენტობის დროს იგი შეხვდა ნარიმან ნარიმანოვს, ყაზანფარ მუსაბეიოვს, სულთან მაჯიდ ეფენდიევს. კარიერის ადრეულ წლებში მუშაობდა საავადმყოფოებში ბაქოში, განჯაში, ევლახში და მონაწილეობდა აზერბაიჯანში ფართოდ გავრცელებული ტრაქომიისა და თვალის არაინფექციური დაავადებების მკურნალობასა და პროფილაქტიკაში. დიდი სამამულო ომის დროს ბაქოს საავადმყოფოში დაჭრილებს უწევდა სამედიცინო დახმარებას. 1970 წელს წელს აირჩიეს აზერბაიჯანის ინსტიტუტის თვალის დაავადებათა კათედრის საპატიო სამეცნიერო მრჩევლად. იყო სსრკ უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი; დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით, შრომის წითელი დროშის ორდენითა და მედლებით. აზერბაიჯანელი ოფთალმოლოგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 26 მარტი, 2016. ↑ 1.0 1.1 AXUNDOVA-BAĞIRBƏYOVA Sona Əbdul qızı დაარქივებული 2021-08-01 საიტზე Wayback Machine. — Şamaxı Ensiklopediyası
დიმიტრი ბაქრაძის ქუჩა

დიმიტრი ბაქრაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (ვერე). თამარ ჭოველიძის ქუჩიდან ერეკლე ტატიშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის 60-იან წლებში. მას ჯერ I უბნის ბოქაულის კონსტანტინე იოსების ძე სვიმონოვის სახელი ერქვა (მან 1877 წელს იტალიის კონსულის მკვლელი დააკავა), 1900 წელს დაერქვა აგურის ქუჩის (ბესარიონ ბელინსკის ქუჩა) შესახვევი ამ მიდამოებში მდებარე აგურის ქარხნების გამო. 1922 დიმიტრი ბაქრაძის სახელი ეწოდა. აქვს 1 შესახვევი (ყოფილი II შესახვევი), 1 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 30, ISBN 978-99928-20-35-3.