laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ტაგანროგის რკინიგზის სადგურის სამლოცველო

ტაგანროგის რკინიგზის სადგურის სამლოცველო (რუს. Вокзальная часовня) — ყოფილი მართლმადიდებლური სამლოცველო ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მდებარეობდა ტაგანროგის ძველი რკინიგზის სადგურის შენობის წინ. აგებულია 1908 წელს. დაანგრიეს 1920-იან წლებში. სამლოცველოს საფუძვლის ჩაყრა, რომელიც სადგურ ტაგანროგის წინ მდებარებდა და რომელიც აშენდა შემოწირული თანხებით, გაიმართა 1904 წლის 5 ოქტომბერს. სამლოცველო ააგეს მისი საიმპერატორო უდიდებულესობის მეფისწულ ალექსეი ნიკოლოზის ძე რომანოვის დაბადების დღის აღსანიშნავად. კურთხევა მოახდინა ტაგანროგის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესიის მღვდელმა, სწორედ ამ ეკლესიას მიეწერებოდა ახლად აგებული სამლოცველო. ფუნდამენტში ჩააყოლეს პერგამენტი, რომელიც ჩადებული იყო თუთიის მილში. წერილის ტექსტი ასე იკითხებოდა: სამლოცველოს საფუძვლის ჩაყრის შემდეგ პირველი კლასის დარბაზში გაიმართა სადილი სამთავრობო პირებისათვის და მრავალრიცხოვანი მოწვეული სტუმრებისათვის. პირველი სადღეგრძელო ითქვა უფლისწულ ალექსეის სახელზე. სამლოცველოს კურთხევა შედგა 1908 წლის 22 ოქტომბერს. კურთხევა მოახდინა ტაგანროგის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესიის მღვდელმა. სამლოცველოში დიდი ხნის განმავლობაში ინახებოდა პოჩაევის ღვთისმშობლის ხატი, რომელიც ტაგანროგის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესიის აშენების შემდეგ იქ გადააბრძანეს. 1923 წელს, ხელისუფლების ზეწოლით, რკინიგზელების კრებამ გამოიტანა დადგენილება, რომ სამლოცველო გაუქმებულიყო. სამლოცველო დახურეს და დაიტაცეს იქ არსებული ფასეულობები. სამლოცველო საბოლოოდ დაანგრიეს 1920-იან წლებში. სამლოცველოს პროექტის ავტორობა დღემდე არაა დადგენილი, ზუსტად ცნობილია, რომ, 1887 წელს მოსკოველი არქიტექტორი ფიოდორ შეხტელი, მუშაობდა პროექტზე, რომელშიც ეკლესიის მამასახლისი გახდა მ. ჩეხოვი, ანტონ ჩეხოვის ბიძა. თავად ა. ჩეხოვმა მიიღო აქტიური მონაწილეობა მრევლსა და არქიტექტორს შორის მოლაპარაკებებში. ეს პროექტი იყო ახალგაზრდა არქიტექტორის პირველი საეკლესიო ნამუშევარი. ტაგანროგის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სამლოცველო ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Гаврюшкин О. П. Вокзальная часовня // Таганрог. Энциклопедия. — Таганрог: Антон, 2008. — С. 261. — ISBN 978-5-88040-064-5. ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 Киричек М. С. Святые купола Таганрога. — Таганрог: ИП Стадников, 2008. — С. 83-84. — ISBN 978-5-9901455-1-1. ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 Гаврюшкин О. П. Отблески золотых куполов. История таганрогских церквей и захоронений христианского кладбища. — Таганрог: 1999. — С. 118—119. — ISBN 5-87612-016-2. ↑ Письмо А. П. Чехова Ф. О. Шехтелю от 11.04.1887 დაარქივებული 28.05.2017, საიტზე Wayback Machine. // Чехов А. П. Полное собрание сочинений и писем. — М.: Наука, 1974—1983. — Т. XIII. — С. 316—317. ↑ Лебедева Е. Преображавший мир красотой // www.pravoslavie.ru. — 2009. — 18 сент.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1752

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1752 მიიღეს ერთხმად 2007 წლის 13 აპრილს. 1752 (2007) რეზოლუციის ერთხმად მიღებით, საბჭომ მიესალმა მხარეთა მიერ მიღწეულ პროგრესს 1716 (2006) რეზოლუციის შესრულებისკენ მიმართებით, აგრეთვე, მოუწოდა ქართულ მხარეს, უზრუნველყოს ზემო კოდორის ხეობაში არსებული ვითარება 1994 წლის 14 მაისის მოსკოვის შეთანხმების შესაბამისად, რაც გულისხმობს ცეცხლის შეწყვეტასა და ძალების დაშორიშორებას. საბჭომ, ასევე მოუწოდა აფხაზურ მხარეს თავი აარიდოს კოდორის ხეობაში საქართველოს ვალდებულებების შესრულებაში ხელის შეშლას. საბჭომ დაგმო ზემო კოდორის ხეობის სოფლებზე თავდასხმა 11 და 12 მარტის ღამეს და მოუწოდა ყველა მხარეს, გაეგრძელებინა სრული მხარდაჭერა ფაქტების ერთობლივი შემსწავლელი ჯგუფის მიერ მიმდინარე გამოძიებას, რომელსაც გაეროს დამკვირვებელთა მისია ხელმძღვანელობს. საბჭომ ხაზგასმით აღინიშნა, რომ უსაფრთხოების სფეროში არსებული ვითარება, იძულებით გადაადგილებული პირების დაბრუნება, ინფრასტრუქტურის რეაბილიტაცია და განვითარება უნდა გაუმჯობესდეს, საბჭომ ორივე მხარეს მოუწოდა განაახლონ დიალოგი ამ მიმართულებით. საბჭომ, მოუწოდა მხარეებს სერიოზულად მოეკიდონ ერთმანეთის ლეგიტიმურ უსაფრთხოებას, თავი შეიკავონ ნებისმიერი ქმედებისგან, რომელმაც შეიძლება ხელი შეუშალოს სამშვიდობო პროცესს და გააგრძელონ აუცილებელი თანამშრომლობა გაეროს დამკვირვებელთა და დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობის (დსთ) სამშვიდობო ძალებთან. საბჭომ, ასევე მოუწოდა ორივე მხარეს დაუყოვნებლივ ჩაერთონ გენერალური მდივნის მეგობართა ჯგუფის მიერ წარდგენილ წინადადებებში, რომელიც 12 და 13 თებერვალს ჟენევაში გამართულ შეხვედრაზე შემუშავდა, ნდობის აღდგენის წინაპირობების გარეშე, ქართული და აფხაზური მხარეების მონაწილეობით. რეზოლუციის ტექსტი undocs.org-ზე აფხაზეთის ომი გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები აფხაზეთის შესახებ ↑ „SECURITY COUNCIL EXTENDS UNITED NATIONS OBSERVER MISSION IN GEORGIA UNTIL 15 OCTOBER, UNANIMOUSLY ADOPTING RESOLUTION 1752 (2007)“. United Nations. April 13, 2007.
აბაი

აბაი — მთა საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის გუდაუთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ბზიფის ქედის დასავლეთ ნაწილში. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2188 მ. აგებულია ცარცული კირქვებით, მერგელებით, თიხებითა და ქვიშაქვებით. წვერი გუმბათისებრი აქვს. სამხრეთი კალთა თანდათან ერწყმის მოვაკებულ ადგილ აბაის, დანარჩენი ციცაბოა და კარსტული. ჩრდილოეთ ფერდობზე ტყე ბუჩქნარია, სხვაგან — სუბალპური მდელო. უკლება დ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 12. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 13.
აბანო (შენობა)

აბანო — ტანის დასაბანად საგანგებოდ მოწყობილი შენობა. აბანოებში ცხელი წყლის გარდა ზოგჯერ იყენებენ ცხელ ჰაერს (თურქული, ფინური აბანო) ან ორთქლს (რუსული აბანო). ზოგიერთ თანამედროვე აბანოში არის საცურაო აუზი, ფიზიოთერაპიული პროცედურების ოთახი, სადეზინფექციო კამერები. აბანოს ცხელი ტენიანი ჰაერი და მაღალი ტემპერატურა, ტანის დაბანა და დაზელა ორგანიზმში ფიზიოლოგიურ ცვლილებებს იწვევს. აწესრიგებს სისხლის მიმოქცევას, აუმჯობესებს კანის ფუნქციას. ძველ ეგვიპტესა და შუამდინარეთში აბანო საცხოვრებლი სახლის შემადგენელი ნაწილი იყო. ძველ რომში ჯერ პრიმიტიული აბანოები ჰქონდათ, შემდეგ თერმები გავრცელდა. საქართველოში აბანო ძველთაგანვე სცოდნიათ, უმთავრესად მცირეაზიულ (მ. შ. ქართული), რომაული და აღმოსავლური (სპარსულ-თურქული) აბანოები. გვიანდელი ანტიკურ ხანის აბანოები აღმოჩენილია არმაზისხევში, ბაგინეთში, ძალისში, ბიჭვინთაში, შუხუთში, გეგუთში, ციხისძირსა და ურბნისში. ფეოდალური ხანის აბანოები ან მათი ნანგრევები შემონახულია დმანისის ციხეში, ქვემო ჭალაში, ახალციხეში, თელავში, გრემში, ალავერდში, სამშვილდეში, ხერთვისში, გორში, თბილისში. სხვადასხვა ტეპერატურის და ქიმიური შემადგენლობის მინერალური წყლის აბანოებს საქართველოში ძველთაგანვე იყენებდნენ სამკურნალოდ. ბუნებრივ ცხელ წყალს აგრილებდნენ, ცივს კი ათბობდნენ სპეციალური დახურულ შენობაში ან გარეთ მოწყობილ ღია აუზებში. სასუნთქი ორგანოების სამკურნალოდ იყენებდნენ ე. წ. „აბანო-სასუნებელს“: საგანგებო მილით შეისუნთქავდნენ ცხელი მინერალური წყლის ორთქლს. იმთავითვე ცნობილი ყოფილა ნაქალაქევის, წყალტუბოს, უწერის, ოცხის, ცაიშის, ზეკარის, ნუნისის, ციხისჯვრის, დვალიშვილებისა და სხვა ცხელი, თბილი და ცივი მინერალური წყლის აბანოები. სამკურნალო თვისებებით გამოირჩეოდა ოცხის აბანო. ვახუშტი ბაგრატიონი წერს: ოძრხის „სამჴრით არს მთის კალთას წყაროდ გამომდინარე, ფრიად დიდი და ცხელი, მდუღარის მგზავსი, რომელსა უწოდებენ ოცხეს. მას ზედა არს შენი აბანო, და ბანაობენ მრავალნი, რამეთუ კურნებს ქარით დახუთვილსა ძლიერსა, მუწუკსა და ბუგრსა, ძნიად სამკურნებელსა მკურნალთაგან“. მთელს ახლოაღმოსავლეთში განთქმული იყო თბილისის ცხელი მინერალური წყლის აბანოები. ამ წყლის აღმოჩენას ლეგენდა ვახტანგ გორგასალს მიაწერს. X საუკუნის არაბი გეოგრაფი იბნ ჰაუკალი „გზათა და სამეფოთა წიგნში“ აღნიშნავს „ქალაქში არის ტიბერიადის აბანოების მსგავსი აბანოები, რომელთა წყალიც უცეცხლოდ დუღს“. ისტორიული ცნობებით XIII საუკუნის თბილისში მინერალური წყლის 65 აბანო ყოფილა. თბილისის აბანოებზე ცნობებს გვაწვდიან XIII-XIV საუკუნეების ვენეციელი მოგზაური მარკო პოლო, XVII საუკუნის რუსი ვაჭარი ვასილი გაგარა. იმავე აბანოებს აღწერს ვახუშტი ბაგრატიონი. XVII-XIX საუკუნეებში თბილისში იყო ე.წ. გრილი, ორბელიანის, ერეკლეს, მეიტარის, ბებუთას, და სხვა აბანოები. აბანოს ძველ თბილისში მარტო სამკურნალო და ჰიგიენური დანიშნულება არ ჰქონდა, აქ ხშირად მთელი დღით მოდიოდნენ მოქალაქეები, ბანაობდნენ, ისვენებდნენ და ლხინსაც მართავდნენ. აქვე ამოწმებდნენ სადედამთილოები საპატარძლოს სილამაზეს. ამჟამად ძველ სამკურნალო აბანოების ბაზაზე ბალნოლოგიური კურორტებია. ციციშვილი ი., რეხვიაშვილი ნ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 13.
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ტაჯიკეთში

2015 წლის მონაცემებით ტაჯიკეთში იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის 2 ძეგლია (მთლიანი რაოდენობის (1073 — 2017 წლის მონაცემებით) 0,2 %). ამ ძეგლებიდან ერთი ბუნებრივი, ხოლო ერთიც კულტურული კატეგორიისაა. ასევე პაკისტანში მდებარე 16 ძეგლია შეტანილი იუნესკოს საცდელ სიაში, რომელთაგან 11 კულტურული კატეგორიისაა, ხოლო 5 — ბუნებრივი.. სარაზმი ტაჯიკეთის ეროვნული პარკი შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ტაჯიკეთში“ ვიკისაწყობში. იუნესკოს ოფიციალური საიტი. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ტაჯიკეთში ↑ UNESCO. UNESCO World Heritage Centre.
აბასთუმანი (ცთომილი)

აბასთუმანი — ასტრონომიული მცირე ცთომილი №1390, აღმოაჩინა რუსმა ასტრონომმა პელაგია შაინმა 1935 წლის 3 ოქტომბერს. მანვე უწოდა სახელი ასტრონომიული მეცნიერების განვითარებაში აბასთუმნის ობსერვატორიის წვლილის აღსანიშნავად. საშუალო მანძილი მზიდან შეადგენს 513 მლნ. კმ-ს. გარემოქცევის პერიოდი 6,4 წელიწადი. ვარსკვლავური სიდიდე — 14,6. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 15. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 15.
ალექსანდრე აბარიანი

ალექსანდრე ავაქის ძე აბარიანი (სომხ. Ալեքսանդր Աբարյան) (დ. 28 დეკემბერი [ძვ. სტ. 15 დეკემბერი], 1902 ან 1898, დერბენდი, დაღესტანი — გ. 25 იანვარი, 1967, თბილისი) — სომეხი მსახიობი, რეჟისორი. საქართველოს სსრ-ისა (1943) და სომხეთის სსრ-ის (1964) ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე, პროფესორი. სამეცნიერო მოღვაწეობა დაიწყო 1921 წლიდან კისლოვოდსკში, სომეხ მსახიობთა დასში. 1926 წლიდან იყო ბაქოსა და სხვა ქვეყნების სომხური თეატრების მსახიობი და რეჟისორი. 1938-1944 წლებში თბილისის სომხური თეატრის მთავარი რეჟისორი, პარალელურად — მოზარდ-მაყურებელთა სომხური თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელი. 1944-1946 წლებში თბილისის მოზარდ-მაყურბელთა თეატრის რეჟისორი. 1946-1953 წლებში ლენინაკანის თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელი. 1953 წლიდან — თბილისის სომხური თეატრის რეჟისორი. დადგმები: ალექსანდრე შირვანზადეს „ნამუსი“, გაბრიელ სუნდუკიანის „პეპო“, შალვა დადიანის „ნაპერწკლიდან“, კარლ გუცკოვის „ურიელ აკოსტა“, ალექსანდრე სუმბათაშვილ-იუჟინის „ღალატი“ და სხვა. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. ცუცქირიძე შ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 14. ალექსანდრე აბარიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა
ანჯეი საპკოვსკი

ანჯეი საპკოვსკი (პოლ. Andrzej Sapkowski, დ. 21 ივნისი, 1948, ლოძი, პოლონეთი) — პოლონელი მწერალი, ფანტასტიკური ჟანრის რომანების ავტორი. ცნობილია ფენტეზი-საგით მხედვარის შესახებ. მისი ნაწარმოები გამოცემულია მრავალ ენაზე. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ანჯეი საპკოვსკი“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2017-02-01 საიტზე Wayback Machine. ანჯეი საპკოვსკი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ანჯეი საპკოვსკი საიტზე Internet Speculative Fiction Database ↑ Internet Speculative Fiction Database — 1995. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2629164"></a> ↑ BD Gest' <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2876969"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ https://www.aefcft.com/premios-ignotus-2003/ ↑ https://web.archive.org/web/20131226034418/http://sapkowski.pl/modules.php?name=News&file=article&sid=835 ↑ Andrzej Sapkowski - Biografia.
I Want to Break Free

„I Want to Break Free“ — ბრიტანული როკ-ჯგუფ Queen-ის სიმღერა და სინგლი 1984 წლის ალბომიდან The Works. მისი ავტორია ჯონ დიკონი. სინგლი გამოიცა 7" და 12" ფორმატებში, ისევე, როგორც 3" და 5" CD-ებზე. არსებობს სიმღერის რამდენიმე ვერსია, წარმოდგენილი ალბომზე, სინგლზე და გაფართოებული ვარიანტის სახით. ჯგუფი მას კონცერტებზე თითქმის ყოველთვის ასრულებდა. ფრედი მერკურისადმი მიძღვნილი კონცერტის ფარგლებში „I Want to Break Free“ შეასრულა ლიზა სტენსფილდმა. აგრეთვე ცნობილია სიმღერის მუსიკალური ვიდეო, რომელშიც მისი წევრები ჩაცმულები არიან ქალის სამოსებში. ასეთი იდეის ავტორი იყო ჯგუფის დრამერი როჯერ ტეილორი. ჩანაფიქრით ეს არის ტელესერიალ „Coronation Street“-ის სტილისტიკის პაროდია. ვიდეოს მეორე ნაწილში გამოყენებულია კადრები კომპოზიციიდან, რომელიც შესრულებულია სამეფო საბალეტო დასის მიერ, უეინ იგლინგის ხელმძღვანელობით. მიუხედავად იმისა, რომ ბრიტანეთში ასეთი პაროდია მოიწონეს, აშშ-ში მან არაერთგვაროვანი შეფასებები გამოიწვია და ამოღებული იყო MTV-ის და სხვა ტელეარხების ეთერიდან. 1984 წელს გამოცემის შემდეგ სინგლი ევროპაშიც და ამერიკაშიც წარმატებული იყო, მოხვდა რა ჩარტების პირველ ათეულში და იქცა შევიწროების წინააღმდეგ მიმართულ ჰიმნად. აშშ-ის ჩარტში მან 45-ე პოზიცია დაიკავა, ხოლო ბრიტანეთში #3 იყო და 200.000 გაყიდული ასლით შეიძინა ვერცხლის სტატუსი. ↑ ნოლანი, პოლ. (19 May 2005) Live At The Point Depot. Hot Press. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 31 January 2017. ციტირების თარიღი: January 8, 2017. ↑ Queen – Days of Our Lives. Episode 2 (ca. at 23-minute). BBC video. ↑ Certified Awards დაარქივებული 10 July 2017[Date mismatch] საიტზე Wayback Machine.Category:Webarchive-ის თარგის შეტყობინებები . Bpi.co.uk. Retrieved on 13 October 2013. ↑ British single certifications – I Want to Break Free. ბრიტანეთის ფონოგრამების მწარმოებლების ასოციაცია. შეიყვანეთ I Want to Break Free ველში Search. აირჩიეთ Title ველში Search by. შეიყვანეთ single ველში By Format. დააწკაპუნეთ ღილაკზე Go ↑ American single certifications – Queen – I Want to Break Free. ამერიკის ხმისჩამწერი კომპანიების ასოციაცია. საჭიროების შემთხვევაში, უნდა აირჩიოთ Advanced, შემდეგ Format, შემდეგ Single, და ბოლოს - SEARCH
დავით მაზანაშვილი

დავით მაზანაშვილი (დ. 7 აგვისტო, 1972) — ქართველი პიანისტი. ფორტეპიანოზე დაკვრას 4 წლიდან ეუფლება. 10 წლის ასაკში ახალგაზრდა კომპოზიტორთა კონკურსის ლაურეატობის წოდება მიიღო. მუსიკალური სასწავლებელში გაიარა როგორც კლასიკური და ჯაზური ფორტეპიანოს, ასევე საკომპოზიციო კლასი. 1999 წელს მუშაობდა და მოღვაწეობდა ნიუ-იორკში. საქართველოში დაბრუნების შემდეგ, მუსიკოსებთან — გია სალაღიშვილთან და ნოდარ ექვთიმიშვილთან ერთად ჩამოაყალიბა საქართველოს ჯაზ-ტრიო, რომელიც მონაწილეობდა ბევრ საერთაშორისო ჯაზ-ფესტივალში, სადაც დავით მაზანაშვილმა მიიღო პირველი ლაურეატის წოდება. მაზანაშვილი აგრეთვე არის საქართველოს პროფესიონალთა ლიგის წევრი. იგი უკრავდა და სცენაზე იმყოფდა ისეთ მუსიკოსებთან როგორებიც არიან როი ეიერსი, ჯენის ჰარინგტონი, ტანია მარია, ბილი კობემი, დერეკ ჯეიმზი, გერი სუორტსი და სხვები. დავით მაზანაშვილი, 12 ჯაზური თემა ბავშვებისათვის [ნოტი: ცნობილი ჯაზური პიესები პატარა პიანისტებისათვის], თბილისი: „უნივერსალი“, 2011. — 77 გვ. დავით მაზანაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ბაღის სამლოცველო

ბაღის სამლოცველო (რუს. Часовня «Ясли») — ყოფილი მართლმადიდებლური სამლოცველო ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მდებარეობდა ტაგანროგის ერთ-ერთ საბავშვო სახლთან. აგებულია 1895 წელს. დაანგრიეს 1920-იან წლებში. XIX საუკუნის დასაწყისში ტაგანროგში გახშირდა შემთხვევები, როდესაც დედები ახალშობილ შვილებს ქუჩაში ტოვებდნენ. ივანე ანდრეის ძე ვარვაცის შვილიშვილმა მარკ ნიკოლოზის ძე კომნინო-ვარვაციმ გაიღო ხუთი ათასი რუბლი და შესთავაზა საზოგადოება „იასლის“ მესვეურებს მიტოვებული ბავშვების გადარჩენა. ოთხი წლის ასაკის ზემოთ ბავშვებს აგზავნიდნენ უფროსი ასაკის ბავშვთა სახლში. 1890 წლის 8 თებერვალს შედგა ბავშვთა სახლის გახსნა. დაარსების დღიდან იგი განთავსებული იყო ლაკიერის სახლში ალექსანდროვის ქუჩაზე (ამჟამად ჩეხოვის 96), მისი დამფუძნებლები კი იყვნენ - ე. მ. ლაკიერი და რ. ა. ხრეშატიცკი. ბერძნული მონასტრის არქიმანდრიტთან თანამშრომლობით აღესრულა შენობის წყლით კურთხევა და მთელ შენობას ნაკურთხი წყალი მოაპკურეს. მოწვეული სტუმრებისთვის მასპინძელმა გამართა სადილი. საზოგადოების წევრები ა. მ. სტოროჟენკო, ნ. პ. გუძენკო, ვ. ი. ბესჩინსკი გამოთქვამდნენ სურვილს თავიანთ ანგარიშზე ერთი ბავშვი აეყვანათ აღსაზრდელად. გახსნის პირველ წელს მიიღეს 112 ბავშვი. 1910 წელს ბავშვთა სახლში იყო 43 აღსაზრდელი. 1894 წელს საზოგადოება „იასლი“ გადავიდა ახალ შენობაში უსპენსკის შესახვევში (ამჟამად დობროლიუბოვის ქუჩა, 2), სადაც ხორბლის მსხვილმა ექსპორტიორებმა, ძმებმა ბენიამინ და იოანე ბესჩინსკიებმა თავისი სახსრებით ააშენეს აგურის სამლოცველო. კარის ეკლესიის კურთხევა მოხდა 1895 წლის 14 ნოემბერს და ეძღვნებოდა მათი საიმპერატორო უდიდებულესობის ქორწინების წლისთავს. სამლოცველო იდგა ფლატის ახლოს ქალაქისთავის აღმართზე, თანამედროვე შმიდტის ქუჩის პირდაპირ. ყოველ ქალს, რომელიც სხვადასხვა მიზეზების გამო უარს ამბობდა თავის შვილზე, შეეძლო იგი დაეტოვებინა აღნიშნულ ბავშვთა სახლში. ბავშვები აღნიშნულ სახლში იზრდებოდნენ ოთხ წლამდე , ხოლო შემდეგ იგზავნებოდნენ ნიკოლაევსკის უფროსი ასაკის ბავშვთა სახლში. ბაღის სამლოცველო დაანგრიეს საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ 1920-იან წლებში. ყოფილი საბავშვო სახლის ადგილზე ამჟამად მდებარეობს საცხოვრებელი სახლი (დობროლიუბოვის შესახვევი, 2-ა და 2-ბ). აღნიშნული სამლოცველოს ფოტოსურათი არ შემონახულა. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 Гаврюшкин О.П. Отблески золотых куполов. История таганрогских церквей и захоронений христианского кладбища. — Таганрог: 1999. — С. 116-117. — ISBN 5-87612-016-2. ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 Гаврюшкин О. П., Киричек М. С. Часовня «Ясли» // Таганрог. Энциклопедия. — Таганрог: Антон, 2008. — С. 777. — ISBN 978-5-88040-064-5.
პოლონეთის ფონოგრამების მწარმოებელთა კავშირი

პოლონეთის ფონოგრამების მწარმოებელთა კავშირი (პოლ. Związek Producentów Audio-Video, ZPAV, ინგლ. Polish Society of the Phonographic Industry) — ორგანიზაცია, რომელიც წარმოადგენს პოლონეთში მუსიკალურ და ვიდეო ინდუსტრიის ინტერესებს, იგი ასევე ფონოგრამების ინდუსტრიის საერთაშორისო ფედერაციის (IFPI) პოლონური განყოფილებაა. დაარსდა 1991 წელს, დარეგისტრირებულია პოლონეთის კულტურის და ეროვნული მემკვიდრეობის სამინისტროს მიერ, როგორც ვიდეო და ხმისჩამწერ სფეროში მწარმოებელთა უფლებების დამცველი ორგანიზაცია. ოფიციალური საიტი ↑ What is ZPAV: About us: Polish Society of the Phonographic Industry. zpav.pl. ციტირების თარიღი: 20 May 2011.
შედუ

შედუ, შუმერულად ალადი, ლამა, აქადურად ლამასუ — ღვთაება შუმერულ-აქადურ მითოლოგიაში. აქადური ენაზე ლამასუ მცველ ღვთაებას ნიშნავს. ამ ტერმინით მესოპოტამიაში მოიხსენიებდნენ კართა მცველ სულს, რომელიც შენობებს იცავდა მტრული ბნელი ძალებისგან და იქ სიმშვიდეს უზრუნველყოფდა. კეთილმოსურნე მცველების გამოსახულებები ხარის ტანით, ფრინველის ფრთებითა და ადამიანის თავით წარმოადგენდა იმ თაღების ბურჯებს, რომლებზეც შებმული იყო მონუმენტური ჭიშკრები. ასეთი მორთულობები ასურულ ქალაქების სასახლეებს ამშვენებდა ძვ. წ. I ათასწლეულში. ფრთების მქონე ცხოველისტანიანი ადამიანის მოტივი ახლო აღმოსავლეთის უძველესი ხელოვნების დამახასიათებელი ნიშანია. იგი პირველად ძვ. წ. III ათასწლეულში ჩნდება (აღმოჩენილია ებლის არქეოლოგიური გათხრების დროს). ნეო-ასურული ეპოქის დროს შედუს ფიგურები ფართოდ გავრცელდა მთელ ასურეთში. ყველა მნიშვნელოვანი შენობის და ქალაქის შესასვლელში მისი ქანდაკებები იდგა. ძვ. წ. VIII საუკუნის დასასრულს მეფე სარგონ II-მ იმპერიის დედაქალაქი გადაიტანა ნიმრუდიდან ხორსაბადში, რომელიც უძველეს ქალაქ ნინევიასთან ახლოს მდებარეობდა. XIX საუკუნის არქეოლოგიური გათხრებისას ნინევიაში აღმოჩნდა სამეფო ციტადელი სასახლით, ზიკურატითა და სხვა ნაგებობებით. 10 ჰექტარზე მეტ ფართობზე გაშენებული სასახლე იკავებდა დასახლების სამხრეთ ნაწილს და შედგებოდა 200 ეზოსა და დარბაზისგან. ქალაქის, ციტადელისა და სასახლის კარიბჭეები ხორსაბადში ერთი და იმავე მოდელით იყო აგებული: მშენებლობაში იყენებდნენ გამოუწვავი თიხის აგურებს, რომელთა შიდა მხარეს თეთრად აბათქაშებდნენ. ჭიშკარი გადახურული იყო ფერად ბოძებს დაყრდნობილი სახურავით და მოკირწყლული ფერადი ქვებით. გარეთა ნაწილში კარიბჭეებს გვერდებზე მიდგმული ჰქონდათ ორი კოშკურა; მათთან ახლოს იდგა ადამიანისთავიანი ორი ხარი — კოლოსალური ქმნილებები, რომელთაც ღვთაებრივი წარმოშობის ნიშნად, თავზე რქებიანი ტიარა ეხურათ. შესრულების ტექნიკის ძირითადი მახასიათებელია კეთილმოსურნე დემონების ბარელიეფური წინა ნაწილები. წინ, ფეხებშუა და ზურგზე წარმოდგენილია ლურსმნული წარწერები, რომელიც გვაწვდის ცნობებს სასახლის აგების შესახებ და წყევლის მას, ვინც ასურეთის მეფის აშენებულს დაანგრევს. მსგავსი წარწერები სხვა შედუებზეცაა აღმოჩენილი. შედუს ქანდაკებები დაცულია მსოფლიოს მრავალ მუზეუმში, მათ შორის ლუვრი (პარიზი), ბრიტანეთის მუზეუმი (ლონდონი), ერაყის ეროვნული მუზეუმი (ბაღდადი), მეტროპოლიტენის ხელოვნების მუზეუმი (ნიუ-იორკი), აღმოსავლეთის უნივერსიტეტი (ჩიკაგო). მოსკოვში ა. ს. პუშკინის სახელობის სახვითი ხელოვნების მუზეუმში წარმოდგენილია ღვთაების ფიგურების ასლები ნატურალურ ზომებში. კომპიუტერულ თამაშებში — Might & Magic Heroes VI და Might & Magic Heroes VII ფრაქცია „ნეკროპოლისს“ აქვს იუნიტი „ლამასუ“. სიუჟეტის მიხედვით იგი აღმოჩენილი იქნა ვერცხლის ქალაქებში, როგორც ადამიანისა და მანტიკორის ჰიბრიდი. ლამასუ მცირე ხნით ჩნდება და მალევე იღუპება. დავერიო ფ., „ხელოვნების საუკეთესო მუზეუმები“, ტ. I — ლუვრი, გამომც. „პალიტრა L“, თბ. 2017, ISBN 978-9941-24-850-4. М. Б. Ладыгин, О. М. Ладыгина. Краткий мифологический словарь — М.: Издательство НОУ «Полярная звезда», 2003. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: შედუ
ლუიზა მეკლენბურგ-შტრელიცელი

ლუიზა მეკლენბურგ-შტრელიცელი (გერმ. Luise von Mecklenburg-Strelitz; 10 მარტი, 1776 — 19 ივლისი, 1810) — მეკლენბურგ-შტრელიცის პრინცესა, ფრიდრიხ ვილჰელმ III-ის მეუღლე და პრუსიის დედოფალი. რუსეთის იმპერატორ ალექსანდრე II-ის ბებია. თანამედროვეები ლუიზას აღწერენ როგორც მშვენიერ, თავისუფალი მანერების მქონე დედოფალს, თუმცა, სინამდვილეში, იქცეოდა როგორც დაბალი ფენის და არა არისტოკრატიის წარმომადგენელი. ლუიზას ცხოვრება აღმოჩნდა უწყვეტად დაკავშირებული პრუსიის ბრძოლასთან ნაპოლეონის წინააღმდეგ. უდროოდ გარდაცვლილი დედოფალი სამუდამოდ დარჩა შემდგომი თაობების მეხსიერებაში, როგორც მშვენიერი და ახალგაზრდა. ჯერ კიდევ სიცოცხლეში, დედოფალი ლუიზა კულტურული პატივისცემის ობიექტი იყო, რომელიც კიდევ უფრო განვითარდა მისი გარდაცვალების შემდეგ. დედოფალი ლუიზა გახდა გერმანიის იმპერიისა და პრუსიის ახალი აღმავლობის სიმბოლო გერმანიის ისტორიაში. მისმა მნიშვნელობამ, გადააბიჯა იმ გავლენას, რომელსაც ის ფლობდა პრუსიის დედოფლის სტატუსის ქონის დროს. Reinhard Pözorny (Hg) Deutsches National-Lexikon- DSZ-Verlag. 1992. ISBN 3-925924-09-4 Martin Kitchen . The Cambridge Illustrated History of Germany:-Cambridge University Press 1996 ISBN 0-521-45341-0 Франц Фабиан. Перо и меч. /Карл Клаузевиц и его время. М.: Военное издательство министерства обороны Союза ССР. 1956 Karl Griewank (Hrsg.): Königin Luise. Briefe und Aufzeichnungen. Bibliographisches Institut, Leipzig 1924. Malve Rothkirch (Hrsg.): Königin Luise von Preußen. Briefe und Aufzeichnungen 1786—1810. Dt. Kunstverlag, München 1985, ISBN 3-422-00759-8. Carsten Peter Thiede, Eckhard G. Franz: Jahre mit Luise von Mecklenburg-Strelitz. Aus Aufzeichnungen und Briefen der Salomé von Gélien (1742—1822). In: *Archiv für hessische Geschichte und Altertumskunde. Band 43, Darmstadt 1985, ISSN 0066-636X, c. 79-160. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ლუიზა მეკლენბურგ-შტრელიცელი ვიკიწყაროში? არის ტექსტი 1911 Encyclopædia Britannica-ს სტატიებიდან თემაზე: ლუიზა მეკლენბურგ-შტრელიცელი პრუსიის დედოფალი ლუიზა
ფინეთის ოფიციალური ჩარტები

ფინეთის ოფიციალური ჩარტები (ფინ. Suomen virallinen lista, შვედ. Finlands officiella lista) — ფინური ეროვნული ჰიტ-აღლუმი, რომელსაც გამოსცემს კომპანია ÄKT (IFPI Finland). ჰიტ-აღლუმი გამოჩნდა 1991 წლის იანვარში და მას ერქვა Radiomafian lista. ის გადაიცემოდა რადიოთი Radiomafia-ს არხზე (დღეისათვის YleX). 1994 წელს ჩარტი გახდა ოფიციალური ჰიტ-აღლუმი ფინეთში. დღეისათვის Suomen virallinen lista მოიცავს: Albums (Top 50) (ალბომები) Singles (Top 20) (სინგლები) Downloads (Top 30) (ციფრული დისტრიბუცია) Mid-priced albums (Top 10) (საშუალო თანხის ალბომები) Music DVDs (Top 10) (მუსიკალური DVD) ოფიციალური ჩარტი საიტზე IFPI.fi დაარქივებული 2017-07-21 საიტზე Wayback Machine. ჩარტის არქივები FinnishCharts.com სინგლები ალბომები
Track Top-40

Track Top-40 (ადრე ცნობილი იყო, როგორც Single Top 20, Single Top-20) — დანიური მუსიკალური სინგლების ჰიტ-აღლუმი. ჩარტი მოიცავს 40 პოზიციას და შექმნილია CD-თი ან გრამფირფიტებით და ციფრული დისტრიბუციით მუსიკალური სინგლების გაყიდვების შესახებ არსებული მონაცემების საფუძველზე. ყველა მონაცემი იკრიბება კომპანია Nielsen Music Control-ის მიერ, რომელიც ფონოგრამების ინდუსტრიის საერთაშორისო ფედერაციის (International Federation of the Phonographic Industry, (IFPI)) წევრია. ჰიტ-აღლუმი გაჩნდა 2001 წლის 1 იანვარს და ეწოდებოდა Hitlisten; ის მოიცავდა Single Top-20-ის და Download Top 20-ის ჩარტებს. 2007 წლის 2 ნოემბერს Tracklisten-მა შეცვალა Hitlisten, რომელმაც შეწყვიტა თავისი არსებობა 2007 წლის ოქტომბერში. Hitlisten website The official Danish music charts – archive of Tracklisten goes back to week 1, 2007 Danish Charts website – The official Danish music charts – Archive goes back to week 5, 2001 (however, before November 2, 2007 only Singles Top-20 appear) Danskehitlister Official Danish Charts (from to May 1973 to March 1977 (Site in Danish) Danskehitlister Official Danish Year End Charts (1966 to 1976 (Site in Danish)) ↑ hitlisten.nu Tracklisten