laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
იმერეთის სუფრის

იმერეთის სუფრის, სასუფრე ყურძენი, საჭმელი ყურძენი — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი სასუფრე ვაზის ჯიში იმერეთიდან. 1958 წელს მკვლევარმა პ. ბაბილაშვილმა ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის სოფელ ცხრაწყაროში, ილიკო წივწივაძის ეზოში აღმოაჩინა ვაზი, რომელიც მაღალი მოსავლიანობით, ძლიერი ზრდით, დიდი მტევნებით, მსხვილი მარცვლებით, გვიანი სიმწიფითა და შენახვის კარგი უნარით გამოირჩეოდა. ამ ჯიშის ნამდვილი სახელი ყველას დავიწყებოდა და ადგილობრივები მას „საჭმელ ყურძენს“ ან „შესანახ ყურძენს“ ეძახდნენ. მოგვიანებით ეს ჯიში შეისწავლეს, გაამრავლეს და სახელად უწოდეს „იმერეთის სუფრის“. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია ძალიან თხელი ქეჩისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი დიდი ზო-მისაა, ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, საშუალო სიკუმსის. მარცვალი მსხვილია, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური, მომწვანო-მოყვითალო ფერის. ვაზი ძლიერი ზრდისაა. იმერეთის სუფრის სრულ სიმწიფეში ნოემბრის შუა რიცხვებში შედის. ერთი ძირიდან 4-8 კილოგრამი ყურძნის მოკრეფა შეიძლება, ხეივნად გაშენებული კი უფრო მოსავლიანია. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 17.5-18%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 4.2-5.5 გ/ლ-ს. გამოიყენება სასუფრე ყურძნად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 165
ინგილოური

ინგილოური, ასანბეგურა, ხასანბეგურა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში კახეთიდან. თავისი ამპელოგრაფიული ნიშნებით ძალიან ახლოს დგას კახეთის თეთრი ვაზის ჯიშებთან. ივანე ჯავახიშვილის ვარაუდით „ინგილოური“ სადაურობის მაუწყებელი სახელების ჯგუფს უნდა ეკუთვნოდეს. ამ მოსაზრებით ეს ჯიში საქართველოს ყოფილი ტერიტორიის, ჰერეთის (საინგილო) ვაზის ჯიშთა სიაშია შეტანილი. ინგილოური მცირე ნარგავების სახითაა თელავის, ახმეტის, იყალთოს, რუისპირის, ქისტაურის ვენახებში. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ფორმის, სამნაკვთიანი, იშვითად ხუთ-ნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე საშუალო სისქის აბლაბუდისებრ-ჯაგრისებრადაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრული ან კონუსურ-ცილინდრული ფორმის, იშვიათად მხრიანი, საშუალო სიკუმსის, ზოგჯერ მეჩხერი. მარცვალი საშუალო და საშუალოზე დიდია, ოდნავ ოვალური, იშვიათად მომრგვალოც, მოქარვისფრო-მოყვითალო და ოდნავ მოვარდისფრო ელფერიო. თხელკანიანია და ცვილისებრი ფიფქით საკმაოდ დაფარული. რბილობი წვნიანია, ოდნავ მკვრივი. გემო ტკბილი და სასიამოვნო აქვს, კარგად გამოხატული ჯიშური არომატით. ინგილოური საშუალო ზრდით ხასიათდება. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე დაახლოებით 146 დღეა. სრულ სიმწიფეში 10-დან 20 სექტემბრამდე შედის. მტევნის წონა 100-270 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 5.6-7.5 ტონამდე მერყეობს. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში შაქრიანობა აღწევს 18-20%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 6-9 გ/ლ-ს. მიიღება საშუალო ღირსების ევროპული ტიპის სუფრის თეთრი ღვინო. იგი ქარვისფერია, გამჭვირვალე და ჰარმონიული. მისი გამოყენება შეიძლება საკუპაჟე მასალად, სხვა ჯიშური ღვინოების გემური თვისებების, არომატისა და სინაზის გასამდიდრებლად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 165-166
იყალთოს წითელი

იყალთოს წითელი, შავი ყურძენი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში კახეთიდან. ზრდასრული ფოთოლი დიდი ზომისაა, მომრგვალო, ზოგჯერ გულისმაგვარი ფორმის, მცირედ ან საშუალოდ დანაკვეთული, სამ-ხუთნაკვთიანი, იშვიათად მთლიანი. ფოთოლი ქვედა მხრიდან დაფარულია ხშირი აბლაბუდისებრ-ქეჩისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი პატარა და საშუალო ზომისაა, კონუსური ფორმის, მხრიანი, საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალებული ფორმის, მუქი ლურჯია, ცვილისებრი ფიფქით სქლად დაფარული. კანი თხელი აქვს, უხეში, რბილობი წვნიანია, ოდნავ ხრაშუნა, სასიამოვნო ტკბილი გემოთი. მტევნის წონა 150-200 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 8.0-10.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18.4-21.3%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 5.7-7.7 გ/ლ-ს. გამოიყენება სუფრის მშრალი წითელი ღვინის დასამზადებლად. ღვინო საშუალო ღირსებისაა. მიზანშეწონილია მისი გამოყენება საკუპაჟედ. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 166
კაბისტონი შავი

კაბისტონი შავი, შავი კაპისტონი, კაბიშტონი, ძველი შავი კაბისტონი, მრგვალი (რგვალი) კაბისტონი, შავი რგვალი კაბისტონი, კაბისტონი ონური — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში რაჭა-ლეჩხუმიდან. ივანე ჯავახიშვილი „კაბისტონს“ სოფლის სახელწოდებად მიიჩნევს და აღნიშნავს, რომ „პროფესორ არნოლდ ჩიქობავას ცნობით, აფხაზეთში ეშერას თემში, სოფელ ფშალთელუღში გადმოსახლებული ლაზების სიტყვით კაბისტონა არქაფეს სანახებში მდებარე სოფელი ყოფილა. „კაბისტონელი“ ლაზურად „ვაპისტონარი“ იქნება და სწორედ ამის ბოლო მოკვეცილ ფორმას წარმოადგენს ყურძნის ჯიშის სახელი კაბისტონიც. ამგვარად, ეს ჭანური ჯიში ყოფილა. შავი კაბისტონი ძირითადად შერეული სახითაა ამბროლაურის, ცაგერის, ონის, აგრეთვე საჩხერისა და ჭიათურის ვენახებში. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ან საშუალოზე პატარა ზომისაა, მრგვალი ან ოდნავ განივოვალური, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე შებუსულია საკმაოდ სქელ აბლაბუდისებრად, ხოლო ძარღვებს გასდევს ჯაგრისებრი შებუსვა. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური ან კონუსური ფორმის, ხშირად მხრიანი, საშუალო სიკუმსის ან თხელი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური. მუქი წითელია და მკვრივკანიანი. კანი დაფარულია სქელი ცვილისებრი ფიფქიიი, რომელიც იისფერ ელფერს აძლევს. რბილობი ხორციანი და წვნიანია. წვენი უფერულია, გემო — სასიამოვნოდ ტკბილი. შავი კაბისტონი საშუალო ზრდისა და უხვმოსავლიანია. სავეგეტაციო პერიოდი 146 დღეა. რაჭა-ლეჩხუმში სრულ სიმწიფეში სექტემბრის მეორე ნახევარში შედის. მტევნის წონა 120-250 გრამს შორის მერყეობს. საჰექტარო მოსავლიანობა 6.0-8.0 ტონაა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 20-22%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7-10 გ/ლ-ს. მიიღება სუფრის ღვინო, რომელიც ლამაზი წითელი ან მუქი ვარდისფერია. აქვს კარგად გამოხატული ჯიშური არომატი, სხეული და ჰარმონიული გემო. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 169
კაიკაციშვილისეული თეთრი

კაიკაციშვილისეული თეთრი — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი სასუფრე-საღვინე ვაზის ჯიში აჭარიდან. წარსულში მხოლოდ ქობულეთის მთისპირა სოფლებში იყო გავრცელებული. გადმოცემის თანახმად, იგი ტყიდან კაიკაციშვილის გვარს გამოუტანია და გაუშენებია. ადგილობრივი მაცხოვრებლები მას „თეთრს“ უწოდებდნენ, მაგრამ ამ ვაზს არანაირი მსგავსება არ პქონდა ზემო აჭარაში გავრცელებული „თეთრის“ სახელით ცნობილ ვაზთან და ამიტომ მათ გასარჩევად ამ ჯიშისთვის შემომტანის გვარიც დაუმატებიათ. ზრდასრული ფოთოლი საშუალოზე მცირე ან საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან განივოვალური, სამნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე მცირედაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი დიდი ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, დატოტვილი, საშუალო სიმკვრივის, ზოგჯერ თხელი. მარცვალი საშუალო ან საშუალოზე მსხვილია, მომრგვალო, სქელკანიანი, ცვილისებრი ფიფქით ოდ-ნავ დაფარული. რბილობი საკმაოდ ხორციანი და წვნიანია, ძალიან ტკბილი და სასიამოვნო გემოთი. ჯიში ძლიერი ზრდისაა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის დასაწყისში შედის. მტევნის საშუალო წონა 200-800 გრამია. ერთი ძირი მაღლარად გაშენებული ვაზიდან 40-50 კილოგრამი ყურძნის მოწევა შეიძლება. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 21.5%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 9.4 გ/ლ-ს. კაიკაციშვილისეული თეთრი ხარისხიანი სასუფრე ყურძნის ჯიშია. იგი გამოირჩევა ლამაზი მტევანებით, საუკეთესო გემოთი, კარგი შენახვისა და ტრანსპორტირების უნარით. გარდა ამისა, მისგან წარმატებით შეიძლება ხარისხიანი სუფრის თეთრი ღვინის დამზადება. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 171
კაკნატელა

კაკნატელა, კნოცუნა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი სასუფრე ვაზის ჯიში გურიიდან. ვაზის მარცვალი ხორციანია, ნაკლებწვნიანი და კნატუნა. როგორც ჩანს, ამის გამო მას „კაკნატელა“ უწოდეს. ზრდასრული ფოთოლი მცირე ზომისაა, გულისებრი ფორმის, ხუთ-სამნაკვთიანია. ფოთლის ქვედა მხარე საშუალოდაა დაფარული მოკლე და ხშირი ჯაგრისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი დიდი ზომისაა, ცილინდრული ფორმის, იშვიათად ფრთიანი, საშუალო სიკუმსის, გვხვდება თხელი და კუმსი მტევნებით. მარცვალი მსხვილია, ოვალური, ზოგჯერ მომრგვალო და წაგრძელებული. ქარვისფერია, მზის მხარეს მოწითალო ელფერით. კანი სქელი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით სქლად დაფარული. რბილობი ხორციანია, ნაკლებწვნიანი, კნატუნა, სასიამოვნო ოდნავ მომწკლარტო გემოთი. კაკნატელა ძლიერი ზრდისა და საშუალოზე უხვმოსავლიანია. სრულ სიმწიფეში 16-20 სექტემბერს შედის. მტევნის წონა 120-220 გრამს შორის მერყეობს. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 16-17%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 5.5-6 გ/ლ-ს. კაკნატელა სასუფრე ყურძნის ჯიშია. ყურძენი კარგად ინახება და უძლებს ტრანსპორტირებას. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 171
კამური შავი

კამური შავი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში გურიიდან. წარსულში კამური შავი საკმაოდ ფართოდ ყოფილა გავრცელებული გურიასა და მის მიმდებარე იმერეთის სოფლებში. მოსახლეობა ყურძენს ვაზზე ტოვებდა და იანვრამდე საჭიროების მიხედვით კრეფდა ან დაკრეფილს აკიდოების სახით გვიან გაზაფხულამდე ინახავდა. გურიაში მას სასუფრე ყურძნადაც მოიხმარდნენ და განსაკუთრებული გემოვნების ხალისიან ღვინოსაც წურავდნენ. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან განივოვალური ფორმის, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე ქეჩისებრადაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ან საშუალოზე დიდი ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, საშუალო სიკუმსის. მარცვალი მსხვილი და საშუალო ზომისაა, ოვალური ან მოგრძო ფორმის, შავი ფერის. სქელკანიანია, ცვილისებრი ფიფქით უხვად დაფარული. რბილობი საკმაოდ ხორციანი, მკვრივი და წვნიანი აქვს. კამური შავი საშუალო ზრდისაა. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე დაახლოებით 167 დღეა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის ბოლო რიცხვებში შედის. მტევნის წონა 80-125 გრამს შორის მერყეობს. საჰექტარო მოსავლიანობა საშუალოდ 5.6-7.5 ტონაა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 21-24%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 5-6 გ/ლ-ს. მიიღება სუფრის წითელი ღვინო. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 173
როსტომ აბრამიშვილი

როსტომ აბრამიშვილი(დ. 1925 — გ. 1996) — ქართველი არქეოლოგი. იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის შექმნის ერთ–ერთი ინიციატორი. 1977 წლიდან ამავე დაწესებულების გვიანდელი ბრინჯაოს და ადრინდელი რკინის ხანის არქეოლოგიის განყოფილების გამგე. 1988 წელს დააარსა თბილისის არქეოლოგიური მუზეუმი. 1969 წლიდან დაიწყო თბილისისა და მისი შემოგარენის სისტემური არქეოლოგიის შესწავლა. თბილისში გათხარა და შეისწავლა ბრინჯაო–რკინის ხანის ძეგლები. შეიმუშავა საქართველოს და კავკასიის გვიანდელი ბრინჯაოს და რკინის ხანის ქრონოლოგია, მუშაობდა რკინის მეტალურგიის ისტორიის საკითხებზე. იყო არქეოლოგიური გამოფენების მოწყობის ერთ–ერთი ინიციატორი და მონაწილე: 1961 წელს აკად. ს. ჯანაშიას სახ. საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში, 1988 წელს თბილისის არქეოლოგიის მუზეუმში, 1995 წელს საქართველოს არქეოლოგიური გამოფენისა გერმანიაში. არქეოლოგი, კავკასიისა და ახლო აღმოსავლეთის ბრინჯაოსა და რკინის ხანის სპეციალისტი. ისტორიის მეცნიერებათა კანდიდატი. თბილისი — ენციკლოპედია, თბ., 2002, გვ. 265 როსტომ აბრამიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
Jedi Mind Tricks

Jedi Mind Tricks (JMT) — ამერიკული ანდერგრაუნდული ჰიპ-ჰოპ ჯგუფი, დაარსებული ორი სკოლის მეგობრის — რეპერ ვინი პაზის (ვინჩენზო ლუვინერი) და პროდიუსერ Stoupe the Enemy of Mankind-ის (კევინ ბოლდუინი) — მიერ. 1999 წელს რეპერი ჯას ალა შეუერთდა ჯგუფს მეორე სტუდიური ალბომის, Violent by Design-ის ჩასაწერად. მან მალევე დატოვა ჯგუფი, მაგრამ 2006 წელს დაბრუნდა და დაიწყო მუშაობა ჯგუფის მეექვსე სტუდიურ ალბომზე A History of Violence. 2011 წელს სტუპმა დატოვა ჯგუფი, რადგან „Jedi Mind Tricks-ს გულს ვეღარ უდებდა“. 2013 წელს ჯასი კვლავ წავიდა ჯგუფიდან, ხოლო სტუპი 2015-ში დაბრუნდა. Jedi Mind Tricks-ს აქვს ნამუშევარი როგორც ადგილობრივ რეპერებთან, ისე ვეტერანებთან, როგორებიცაა GZA, Kool G Rap, 7L & Esoteric, შონ პრაისი, რას კასი, Canibus, Percee P, Killah Priest, Immortal Technique, Block McCloud, Virtuoso, Louis Logic, R.A. the Rugged Man, Tragedy Khadafi, Chief Kamachi, Necro და Ill Bill. ჯგუფს გაყიდული აქვს 250 000 ალბომზე მეტი აშშ-ში და 450 000 ალბომზე მეტი — მსოფლიოს მასშტაბით. მთავარი სტატია: Jedi Mind Tricks-ის დისკოგრაფია. The Psycho-Social, Chemical, Biological & Electro-Magnetic Manipulation of Human Consciousness (1997) Violent by Design (2000) Visions of Gandhi (2003) Legacy of Blood (2004) Servants in Heaven, Kings in Hell (2006) A History of Violence (2008) Violence Begets Violence (2011) The Thief and the Fallen (2015) The Bridge and the Abyss (2018) The Funeral and the Raven (2021) ჯგუფის ოფიციალური საიტი ↑ VINNIE PAZ SPEAKS ON NEW JEDI MIND TRICKS ALBUM en (13 სექტემბერი, 2011). ციტირების თარიღი: 9 მარტი, 2015 ↑ Jedi Mind Tricks Elaborate On Stoupe Departure, Beats Were Submitted. HipHopDX (26 სექტემბერი, 2011). ციტირების თარიღი: 9 მარტი, 2015
წყაროთუბანი (მრავალმნიშვნელოვნება)

საკუთარი სახელი წყაროთუბანი შეიძლება აღნიშნავდეს შემდეგს: წყაროთუბანი — საცხოვრებელი უბანი გლდანის რაიონში; წყაროთუბანი — სოფელი თიანეთის მუნიციპალიტეტში; წყაროთუბანი — ნასოფლარი სოფელ წყაროთუბანთან.
ოპერაცია „ვუნდერლანდი“

ოპერაცია „ვუნდერლანდი“ — სს „ქართული ფილმის“ 1988 წლის ფილმი. რეჟისორი ოთარ კობერიძე. ფილმს საფუძვლად უდევს ყინულმჭრელ „ალექსანდრე სიბირიაკოვის" ტრაგედია, მისი კაპიტნის — ანატოლი კაჭარავასა და ეკიპაჟის გმირობა. 1942 წლის 25 აგვისტოს ყინულმჭრელს ჩრდილოეთის მიწაზე, ახალი პოლარული სადგურისთვის აღჭურვილობა და პერსონალი გადაჰყავდა. კარის ზღვაში კი გერმანელების მრისხანე კრეისერს — „ადმირალ შეერს“ შეეჩეხა. გერმანელებმა კაპიტანს დროშის დაშვება და დანებება მოსთხოვეს. ეს უკანასკნელი კი მათ არ დაემორჩილა და მტერს ცეცხლი გაუხსნა. პატარა გემმა დარტყმა საკუთარ თავზე აიღო, თვითონ შეებრძოლა უზარმაზარ, შესანიშნავად აღჭურვილ მრისხანე კრეისერს. ამით მან უკან მომავალი 25 საბჭოთა გემისგან შემდგარი ქარავანი განადგურებას გადაარჩინა — გემები სამშვიდობოს გავიდნენ. გემი „ალექსანდრე სიბირიაკოვი“ კი ჩაიძირა. მის გემბანზე მყოფი ასობით ადამიანიდან ცოცხალი მხოლოდ 19 გადარჩა. მეორე მსოფლიო ომის დროს ჩრდილოეთის ზღვის რაიონში საბჭოთა ყინულმჭრელის შეტაკება გერმანელ ფაშისტთა საბრძოლო კრეისერთან ქართველი კაპიტნის გამჭრიახობის წყალობით მტრის სრული განადგურებით დასრულდა. გიორგი (გია) ბურჯანაძე — ყინულმჭრელის კაპიტანი ალბერტ ფილოზოვი — კონრად ბიუხნერი ვიქტორ პავლოვი — უფროსი მექანიკოსი გენო წულაია — კომიკოსი რუსუდან კიკნაძე — თარჯიმანი ნატო წულაია — ლოტა (ბარონესა) რუდოლფ ჩელიშჩევი — უფროსი დამხმარე ანდრეი აფონკო — იური, იუნგა ტატიანა გოვოროვა — ტასია, კოკი ვალერი კრავჩენკო — ვარგინი პავლე რემეზოვი — თანაშემწე ტატიანა გონჩაროვა — იურის დედა ვიაჩესლავ ცოი — მიძუკი ია ნინიძე — მოცეკვავე ოთარ კობერიძე — ბიუხნერის მსახური ანდრეი შეპოჩკინი — ზიქსი ალექსანდრე კავალეროვი — გრაბოვსკი, ბიუხნერის ადიუტანტი ბადრი კობახიძე — ერიხ რედერი იოსებ (სოსო) ჯაჭვლიანი გენადი ნილოვი — სერგეი, დაზვერვის უფროსი გივი თოხაძე — თავდაცვის კომიტეტის წარმომადგენელი „ოპერაცია „ვუნდერლანდი““ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ლეგენდარული ქართველი კაპიტნის ცხოვრება, გმირობა და დიდი სიყვარული ↑ ეროვნული ფილმოგრაფია
გრეგორ კლეგენი

გრეგორ კლეგენი (ინგლ. Gregor Clegane) — ჯორჯ რეიმონდ რიჩარდ მარტინის ფენტეზის ჟანრის რომანების სერიის, „ყინულისა და ცეცხლის სიმღერის“ პერსონაჟი და ასევე მისი ტელეადაპტაციის ერთ-ერთი გმირი. ის წარდგენილია 1996 წელს გამოცემულ წიგნ „სატახტოთა თამაშში“ და მოგვიანებით ჩნდება წიგნებში „მეფეთა ჯახი“ (1998), „ხმლების ქარიშხალი“ (2000) და „ცეკვა დრაკონებთან“ (2011). ტელეადაპტაციისას მისი როლი შეასრულა ისლანდიელმა სტრონგმენმა ჰაფთორ ბიორნსონმა. სერ გრეგორ კლეგენი არის კლეგენების სახლის მმართველი და სანდორ კლეგენის უფროსი ძმა. ის არის უკიდურესად საშინელი და მომაკვდინებელი მეომარი. სიმაღლის გამო მას უწოდებენ „მოსიარულე მთას“ ან უბრალოდ „მთას“. გრეგორი თავიდან, სანამ ლორდი გახდებოდა, მიწათმოქმედი რაინდი იყო. გრეგორი მთელ ვესტეროსში საოცრად უზარმაზარი, ძლიერი და საშიში, ერთ-ერთი საუკეთესოდ გაწვრთნილი რაინდი იყო. მას აგრეთვე სახელი განთქმული ჰქონდა თავისი სისასტიკის გამო, ჩაიდინა რა ისეთი საშინელი დანაშაულები, როგორიცაა გაუპატიურება, ძარცვა და წამება. რობერტის აჯანყების დროს, გრეგორი მონაწილეობდა მეფის საბიჯელის ალყაში, წითელ ციტადელში შესვლის შემდეგ კი მოკლა რეიგარ ტარგარიენის და ელია მარტელის ორი შვილი — რეინისი და ჩვილი ეიგონი (რომელიც კედელზე მიახეთქა). როდესაც ხელები ჯერ სისხლში ჰქონდა გასვრილი, საათობის განმავლობაში აუპატიურებდა და აწამებდა ელია მარტელს. უამრავი ჭორის თანახმად მან ელია ხმლის ერთი მოქნევით შუაზე გადაჭრა. მიუხედავად ამ დანაშაულისა, რობერტ ბარათეონს სერ გრეგორი არ დაუსჯია. გრეგორ კლეგენი „სატახტოთა თამაშის“ ვიკიში
შეიხ ჰეიდარის საფლავი

შეიხ ჰეიდარის საფლავი (აზერ. Şeyx Heydər türbəsi) — ხიზის რაიონის სოფელ თიხლში სეფევიეს ორდენის ერთ-ერთი ლიდერის შეიხ ჰეიდარი საფლავი შეიხ ჰეიდარი, რომელიც დამარცხდა შირვანშაჰ ფარუხ იასართან ბრძოლაში, დაკრძალეს იმავე ადგილას, სადაც გარდაიცვალა. რუზბიჰან ფაზლულას ცნობით, ბრძოლა ორივე ლაშქარს შორის ელბრუსის (კავკასიონის) მთების ძირში გაიმართა. ვ.ფ. მინორისკის მიხედვით ელბრუსი შაჰდაღია. შეიხ ჰეიდარი 1488 წლის 9 ივლისს ბრძოლაში დამარცხდა, გმირულად დაიღუპა ბრძოლის ველზე და იქვე დაკრძალეს მისმა მიმდევრებმა. მისი მავზოლეუმი მდებარეობს ხიზის რაიონის სოფელ თიხლის ჩრდილო-აღმოსავლეთით 3-4 კმ-ში, ბეშბარმაღის მთის უკან. საფლავზე აღმოჩენილ ქვის ფილაზე სამსტრიქონიანი სპარსული წარწერა (1,21x0,67 მ) ამოტვიფრულია სულუსის ელემენტით. წარწერის პირველი სტრიქონი დაწერილია დიდი, მკაფიო საშლელი ხაზით, მეორე და მესამე სტრიქონებში სიტყვები 5-6 სტრიქონად არის დაწერილი, აწეული და ზედ გადატანილი მცირე საშლელი ხაზებით. ტექსტის თარგმანი ასეთია: 1. „დიდი საფლავი არის ღვთის გზაზე მიმავალის წმინდა მოწამეობა, ჭეშმარიტების გზის მიმავალის, ბრძენი ყურანის რელიგიის შეიხი, ჭეშმარიტების მაძიებელი, შეიხ სულთან ჯუნეიდის ძე შეიხ სულთან ჰეიდარი. 2. დაიღუპა ირანის შირვანის, რუმანის ომში (იგულისხმება აყ-ყოიუნლუს სახელმწიფო - მაშადიხანიმ ნემათი). (მავზოლეუმი) ათას ოცდათერთმეტ წლამდე ნანგრევებში იყო. სანდო იმამი ამირ ალ-მომინინი ალი იბნ აბუ თალიბი მივიდა თავის ნამდვილ მსახურთან შაჰ ისმაილთან, რათა გაეძლიერებინა საფლავის სიკაშკაშე და თქვა, რომ დიდი ხნის განმავლობაში ეს კურთხეული, დიდი საფლავი იყო მთა შირვანის მთებში. 3. განკარგულება (გასცა) მისი გადარჩენა ამ ტანჯვითა და დამცირებით სავსე ორმოდან, გამოავლინოს იგი და ააშენოს შენობა მის საფლავზე. გადალახეს მთის ძირი, სადაც იმ მაღალი და ამაღლებული ჭაბუკის განძი იყო დამარხული, 50 კამათელი სიგანით (1 კამათელი 107 სმ - მ.ნ.) და ღრმად ჩავიდნენ. მათ აღმოაჩინეს უძველესი საფლავის ადგილი და თაყვანი სცეს მას. შაჰ საფი ბაჰადურ ხან ალ-ჰუსეინის მეფობის დროს ამ საფლავზე არსებული შენობა გარემონტდა და ხელახლა აღადგინეს. ამ დარგაში, რომელიც ანგელოზთა ზღურბლზე იყო, დიდი ხნის განმავლობაში მრავალი ადამიანი განიკურნა. რაჯაბის თვე ათას ორმოცდამეცხრე წელს. წარწერის ტექსტში ცნობილია, რომ ერთ-ერთი სეფიანელი შეიხის შაჰ ისმაილ ხატაის მამა შეიხ ჰეიდარი „ფარულად იყო დაკრძალული შირვანის ერთ-ერთ მთაში და მისი საფლავი დიდხანს დარჩა მიმალული“. მოგვიანებით, ყიზილბაშების შირვანის მიდამოებში ლაშქრობების დროს შაჰ ისმაილ საფავიმ მამამისის, შეიხ ჰეიდარის საფლავი მოძებნა, მასზე მავზოლეუმი ააგო, მიმდევრების მიერ სოფელ თაქალისა და შიხლარს შეუტია და მავზოლეუმი წმინდა სალოცავად გამოაცხადა. ამჟამად სოფლების ნანგრევებია შემორჩენილი. მოგვიანებით სოფლის მოსახლეობამ დატოვა ეს ადგილი და გადავიდა სამრეწველო ცენტრებში. შეიხ ჰეიდარის საფლავზე გამომცხვარი აგურით აგებული მავზოლეუმის შენობა ორი ოთახისგან შედგება, სახურავი ჩამონგრეულია. მოჩანს თაღოვანი სავარძლები, რომლებზეც გუმბათი იდგა და გუმბათის წრის ნაშთები. შენობის დეკორაციისას გამოყენებული იყო მწვანე, შავი, ყავისფერი და ლურჯი ფერის ფილები, რომელიც ნახიჩევან-მარაგას ხუროთმოძღვრების სკოლისთვის დამახასიათებელი სტილით იყო აგებული.
შუშას სახელმწიფო სამხატვრო გალერეა

შუშას სახელმწიფო სამხატვრო გალერეა — ფუნქციონირებდა შუშაში 1982 წლიდან 1992 წლამდე.. ის ბაქოში 1992 წლიდან ფუნქციონირებს. ოკუპაციის შემდეგ მუზეუმის ექსპონატები გაძარცვეს. თავად შენობაც გარკვეული პერიოდის განმავლობაში მიტოვებული იყო. სამხატვრო გალერეის ფონდში 50 ფერწერული და 30 გრაფიკული ნამუშევარია გამოფენილი. გალერეის ინიციატივით ნახატებში ასახულია შუშის ისტორიული ძეგლები და პეიზაჟები. გალერეის ქვეშ მოქმედებს ახალგაზრდა ნიჭიერთა ჯგუფი. მოსწავლეთა ხელნაკეთი ნამუშევრები რესპუბლიკისა და გაერთიანებულ გამოფენებზე დაჯილდოვებულია უმაღლესი წოდებითა და ჯილდოებით. ყოველწლიურად რეგულარულად ეწყობა გამოფენები. 2013 წელს შუშას სამხატვრო გალერეის მიერ მომზადებული გამოფენა იტალიაში გამოიფინა. შუშას სახელმწიფო სამხატვრო გალერეა მუდმივად ინახავს შუშას კულტურას და ამდიდრებს მას ახალი ნამუშევრებით. 1992 წელს შუშას ოკუპაციის შემდეგ გალერეიდან მხოლოდ 8 ნამუშევრის ამოღება იყო შესაძლებელი. შუშას ოკუპაციის 28 წლის განმავლობაში შუშას სახელმწიფო სამხატვრო გალერეის კოლექციაში ნამუშევრების რაოდენობამ 600-ს მიაღწია. ↑ Prezident İlham Əliyev və birinci xanım Mehriban Əliyeva Şuşa şəhərində olublar az. mehriban-aliyeva.az (16.03.2021). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 14.04.2021. ციტირების თარიღი: 18.02.2022. ↑ Fuad Hüseynzadə. (09.05.2018) “Şuşasız Qarabağ, Qarabağsız isə, ümumiyyətlə, Azərbaycan yoxdur” az. Palitra. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 07.02.2021. ციტირების თარიღი: 18.02.2022. ↑ Şuşa Dövlət Rəsm Qalereyası. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-01-28. ციტირების თარიღი: 16.03.2021
შუშის ხალიჩის მუზეუმი

შუშას ხალიჩების მუზეუმი (აზერ. Şuşa Xalça Muzeyi Azərbaycan Xalça Muzeyinin Şuşa filialı) — აზერბაიჯანის ხალიჩისა და ხალხური გამოყენებითი ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმის შუშის ფილიალი. მუზეუმი ხალიჩების ქსოვის ხელოვნების ტრადიციების შესწავლის, შენარჩუნებისა და შენარჩუნების მიზნით დაარსდა. დაარსებულია აზერბაიჯანის სსრ კულტურის სამინისტროს 1985 წლის 26 სექტემბრის #502 ბრძანებით. ფილიალმა თავისი საქმიანობა 1987 წლის 19 მაისს დაიწყო გენერალ სამად ბეი მეჰმანდაროვის მე-18 საუკუნის სასახლეში. ყარაბაღის უძველესი ისტორიის, მათ შორის შუშას ხალიჩების კვლევის, პოპულარიზაციისა და შენარჩუნების მიზნით, აზერბაიჯანის ხალიჩისა და ხალხური გამოყენებითი ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმის ძირითადი ფონდიდან - ხალიჩები და ხალიჩების ნაწარმი, რომლებიც ინარჩუნებენ ეროვნულ ხელოვნების ღირებულებებს, მხატვრული ნაქარგები, ეროვნული ტანსაცმლისა და სამკაულების ნიმუშები გამოფენისთვის გაიგზავნა შუშის ფილიალში. შუშას ფილიალში გამოიფინა აზერბაიჯანის ხალიჩისა და ხალხური გამოყენებითი ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმის ძირითადი ფონდიდან შერჩეული წყობილი და უწყობადი ხალიჩები, ხალიჩების ნაწარმი, მხატვრული ნაქარგები, ეროვნული სამოსი, სამკაულები და მხატვრული ლითონის ნიმუშები. ფილიალი მუშაობდა ხუთი წლის განმავლობაში, იმ დღემდე, სანამ ქალაქი შუშა სომხეთის შეიარაღებულმა ძალებმა 1992 წლის 8 მაისს დაიკავეს. აზერბაიჯანსა და სომხეთს შორის სამხედრო კონფლიქტმა გამოიწვია ფილიალის საქმიანობის შეწყვეტა 1992 წელს. 1992 წლის 29 თებერვალს შუშას ფილიალის 246 ექსპონატიდან 183 (80 ხალიჩა წყობით, 35 ხალიჩა წყობის გარეშე და ხალიჩის ნაწარმი, 29 მხატვრული ნაქარგები და ეროვნული სამოსი, 39 სამკაული) ევაკუირებული იქნა ბარდაში და შემდეგ ბაქოში ჩამოიტანეს და გადაეცა აზერბაიჯანის ხალიჩების მუზეუმის ძირითად ფონდს. შუშაში მოქმედი 8 მუზეუმიდან მხოლოდ აზერბაიჯანის ხალიჩების მუზეუმმა შეძლო მისი ნივთების ნახევარზე მეტის გადარჩენა, ხოლო გენიალური კომპოზიტორის უზეირ ჰაჯიბეილის სახლ-მუზეუმმა ნაწილობრივ გადაარჩინა მისი ნივთები. შემონახულ ექსპონატებს შორისაა ყარაბაღის ტრადიციული ხალიჩები. მუზეუმის შუშას ფილიალი თანამშრომლობს ამერიკის შეერთებულ შტატებში მოქმედ „ყარაბაღის ფონდთან“, რომლის მიზანია ყარაბაღის სკოლის კუთვნილი ხალიჩების ნიმუშების პოპულარიზაცია უცხო ქვეყნებში. ყარაბაღის მივიწყებული ტექსტილის ტექნოლოგიების აღდგენა და განვითარება აზერბაიჯანის ხალიჩისა და ხალხური გამოყენებითი ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმის შუშას ფილიალის ერთ-ერთი მთავარი პროექტია. აზერბაიჯანის ხალიჩებისა და ხალხური გამოყენებითი ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმის შუშას ფილიალის თანამშრომლებმა მოამზადეს ყარაბაღის სკოლის კუთვნილი უძველესი ხალიჩების „ჩელები“, „ბაჰმანლი“ და „მალიბეილი“ ესკიზები და გადასცეს ხალიჩების სახელოსნოს. ფუნქციონირებს 2012 წლის იანვრიდან. ↑ 1.0 1.1 1.2 Arxivlənmiş surət. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-08-09. ციტირების თარიღი: 2018-07-16 ↑ Arxivlənmiş surət. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-02-17. ციტირების თარიღი: 2018-07-16 ↑ Müəllif: Lətif Kərimov, "Azərbaycan Xalçası və Xalq Tətbiqi Sənəti Dövlət Muzeyi Şuşa filialı" adlı kataloq ↑ Lətif Kərimov adına Azərbaycan Xalçası və Xalq Tətbiqi Sənəti Dövlət Muzeyinin Şuşa filialı