laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
იომეი

იმპერატორი იომეი (იაპონ. 用明天皇; დ. 518 — გ. 587) — იაპონიის 31-ე იმპერატორი მემკვიდრეობის ტრადიციული წესის მიხედვით. იომეი ქვეყანას 2 წელი მართავდა. ნიჰონსოკი იმპერატორ იომეის ტატიბანა ნო ტოიოჰი ნო მიკოტოს უწოდებს. სასალხეში სადაც ცხოვრობდა პრინც იოედ და პრინც იკიებედ მოიხსენიებდნენ. იმის შემდედ, რაც მისი ნახევარ ძმის, იმპერატორ ბიდაცუ გარდაიცვალა, იომეი იაპონიის ტახტზე ავიდნენ. სამეფო კარის გავლენიანი მოხელეები მონონობე ნო მორია და სოგა ნო უმაკო, რომლებიც იმპერატორ ბიდაცუს მმართველობის დროს იმპერატორის მრჩეველები იყვნენ, კვლავ ინარჩუნებდნენ წოდებას იომეის მმართველობის დროს. იომეის ხანმოკლე მმართველობის გამო, ის არ იყო პასუხისმგებელი პოლიტიკის რადიკალურ ცვლილებებზე, მაგრამ მან მხარი დაუჭირა შინტოიზმს, რომელიც ეწინააღმდეგებოდა ბუდიზმის შესავალს. ნიჰო სოკი წერს, რომ იმპერატორი იომეი ორივე რელიგიის სწამდა. მორია, რომელიც შინტოიზმის ყველაზე გავლენიანი მიმდევარი იყო, იომეის ძმასთან, პრინც ანაჰობესთან ერთად შეთქმულება მოაწყო და იმპერატორის გარდაცვალების შემდეგ, მათ ტახტზე ასვლის მცდელობა ნაადრევად გამოავლინეს. თუმცა მოგვიანებით გამოაშკარავდა, რომ იმპერატორი ავადმყოფიბით გარდაცვალების მაგივრად, იგი მორიამ და პრინცმა მოკლეს. იაპონიის იმპერატორების სია William George Aston (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491 Delmer Brown and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. 10-ISBN 0-520-03460-0; 13-ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323 Basil Hall Chamberlain(1920). The Kojiki. Read before the Asiatic Society of Japan on 12 April, 10 May, and 21 June 1882; reprinted May 1919. OCLC 1882339 Richard Ponsonby-Fane. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691 H. Paul Varley (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. 10-ISBN 0-231-04940-4; 13-ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842 ↑ "Genealogy of the Emperors of Japan" at Kunaicho.go.jp; retrieved 2013-8-28. ↑ Imperial Household Agency (Kunaichō), 安寧天皇 (3); retrieved 2011-10-19. ↑ Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon, p. 4; Brown, Delmer M. (1979). Gukanshō, p. 251; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki, p. 89; Nussbaum, Louis-Frédéric. (2002). "Traditional order of Tennō" in Japan encyclopedia, pp. 962-963. ↑ Brown, Delmer et al. (1979). Gukanshō, p.263; Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du Japon, pp. 37–38. Google წიგნებში
რგო (ხელყუმბარა)

ხელყუმბარა რგო (Ручная Граната Оборонительная - РГО) — თავდაცვითი ქვეითსაწინააღმდეგო დარტყმით-დისტანციური ხელყუმბარა. განკუთვნილია ცოცხალი ძალის დასაზიანებლად თავდაცვით ბრძოლაში. მიზნამდე ხელყუმბარა აღწევს მხოლოდ ჯარისკაცის ხელით გატყორცნით. ხელყუმბარის ნამსხვრევებით დაზიანების რადიუსია 50 მეტრი, შესაძლო დაზიანების რადიუსი 100 მეტრი. საერთო ჯამში ტექნიკურ-ტაქტიკური მახასიათებლებით ფ-1 (Ф-1) ტიპის ხელყუმბარის მსგავსია, თუმცა მისგან განსხვავებით გააჩნია კომბინირებული დარტყმით-დისტანციური ამფეთქი. ხელყუმბარის აფეთქება ხორციელდება ყუმბარის ზედაპირთან შეხვედრისას. ამ ტიპის ხელყუმბარის ამფეთქისთვის არ აქვს მნიშვნელობა რომელი ნაწილით შეხვდა ყუმბარა ზედაპირს, არ აქვს მნიშვნელობა ზედაპირის განლაგებას (ვერტიკალური, ჰორიზონტალური, დახრილი). ერთადერთი რასაც აქვს მნიშვნელობა ესაა ზედაპირთან შეხვედრისას ყუმბარის დამუხრუჭების სიჩქარე. წყლის ან ფხვიერი თოვლის ზედაპირთან დაჯახებისას შესაძლოა ამფეთქი არ ამოქმედდეს. ყუმბარმტყორცნელის უსაფრთხოების გასაზრდელად და ყუმბარმტყორცნელისგან ახლო მანძილზე ხელყუმარის წინაღობასთან შემთხვევითი შეხვედრისას აუფეთქებლობის უზრუნველსაყოფად ამფეთქი შეყენდება მხოლოდ 1.3-1.8 წამის შემდეგ მას შემდეგ რაც ჩამოშვებულ იქნება დამცავი ბერკეტი (ხელყუმბარა გატყორცნილია). ანუ თუ ხელყუმბარა ამ დროს რამეს დაეჯახება მყისიერი აფეთქება არ მოხდება. თუ დამცავი ბერკეტის ჩამოშვებიდან 3.2-4.2 წამის შემდეგ არ განხორციელდება ხელყუმბარის აფეთქება დარტყმითი მოქმედების ამფეთქისგან, მაშინ ხდება ხელყუმბარის თვითგანადგურება აფეთქებით. ამ ასპექტში ყუმბარის მოქმედება ანალოგურია ფ-1, რგ-42, რგდ-5 ტიპის ხელყუმბარებისა. მარტივად რომ ვთქვათ, ამ ხელყუმბარა „რგოს“ მოქმედება ძველი ხელყუმბარების მსგავსია, თუმცა ერთი განსხვავებით — თუ გატყორცნის მომენტიდან 1.3-1.8 — 3.2-4.2 წამებს შორის მოხდება ყუმბარის დაჯახება ზედაპირთან, ამ შემთხვევაში ამოქმედდება დარტყმითი ამფეთქი და მოხდება ხელყუმბარის დეტონაცია. საბრძოლო ხელყუმბარა იღებება მოზეთისხილო-მონაცრისფრო ფრად. სასწავლო-იმიტაციური ხელყუმბარა იღებება შავ ფრად. ↑ GlobalSecurity | THREAT HAND GRENADES | D-2. RGO DEFENSIVE HAND GRENADE ↑ Анатомия Армии. Ю. Веремеев — Советская ручная граната РГО
ლეოპოლდ ბერხტოლდი

გრაფი ლეოპოლდ ბერხტოლდი (გერმ. Graf Leopold Berchtold; დ. 18 აპრილი, 1863, ვენა — გ. 21 ნოემბერი, 1942, იოდენბურგი) — ავსტრო-უნგრელი პოლიტიკოსი. 1906–1911 წლებში ბერხტოლდი ავსტრია-უნგრეთის ელჩი იყო სანქტ-პეტერბურგში (რუსეთის იმპერია), ხოლო 1912–1915 წლებში საგარეო საქმეტა მინისტრის პოსტი ეკავა. იგი ანტი-სერბიული პოლიტიკის მომხრე იყო და სერბიას ხმელთაშუა ზღვაზე გასასვლელი რომ არ ჰქონოდა ხელი შეუწყო ალბანეთის დაარსებას. 1914 წლის 28 ივნისს სარაევოში ავსტრია-უნგრეთის ტახტის მემკვიდრის ერცჰერცოგ ფრანც ფერდინანდის მკვლელობის შემდეგ მან შეადგინა და 1914 წლის 23 ივლისს ულრიმატუმი წაუყენა სერბიას. ამ უკანასკნელის მხრიდან ულტიმატუმის უარყოფას პირველი მსოფლიო ომის დაწყება მოჰყვა. 1915 წელს ბერხტოლდი მინისტრობიდან გადადგა, რადგან ვერ შეძლო იტალიისა და რუმინეთის მსოფლიო ომში გერმანია-ავსტრია-უნგრეთის მხარეზე ჩაბმა. 1915–1918 წლებში იგი ავსტრია-უნგრეთის ტახტის მემკვიდრის ერცჰერცოგ კარლის ობერჰოფმაისტერი და მრჩეველი იყო.
ჩრდილოეთი კორდოფანი

ჩრდილოეთი კორდოფანი (არაბ. شمال كردفان‎‎) — სუდანის შტატი, მდებარეობს ქვეყნის ცენტრალურ ნაწილში, კორდოფანის რეგიონში. შედგება 7 ოლქისაგან. ფართობი 221 900 კმ². მოსახლეობა 2 920 992 კაცი (2008). ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი ელ-ობეიდი. 2005 წელს ნაივაშის ხელშეკრულების თანახმად ჩრდილოეთ კორდოფანის შემადგენლობაში შევიდა გაუქმებული დასავლეთ კორდოფანის ჩრდილოეთი ოლქები: ენ-ნუჰუდი და ღებეიში. სუდანის შტატები
სამხრეთი კორდოფანი

სამხრეთი კორდოფანი (არაბ. جنوب كردفان‎‎) — სუდანის შტატი, მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში, კორდოფანის რეგიონში. შედგება 8 ოლქისაგან. ფართობი 158 355 კმ². მოსახლეობა 1 406 404 კაცი (2008). ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი კადუგლი. სამხრეთით ესაზღვრება სამხრეთი სუდანი. 2005 წელს ნაივაშის ხელშეკრულების თანახმად სამხრეთი კორდოფანის შემადგენლობაში შევიდა გაუქმებული დასავლეთ კორდოფანის სამხრეთი ოლქები: ას-სალამი, ლაგავა და აბიეი. აბიეის ოლქის სამხრეთი ნაწილი აბიეის რაიონი წარმოადგენს სადავო ტერიტორიას სუდანსა და სამხრეთ სუდანს შორის. რაიონს რომელი ქვეყანა უნდა მართავდეს გადაწყდება რეფერენდუმით. სუდანის შტატები
ბრეტანის ნახევარკუნძული

ბრეტანის ნახევარკუნძული (ფრანგ. Bretagne) — ნახევარკუნძული ჩრდილო-დასავლეთ საფრანგეთში. ტერიტორიის დიდი ნაწილი არმორიკის მაღლობს (სიმაღლე 391 მეტრამდე) უკავია. სანაპირო კლდოვანია და რიასულ ტიპს განეკუთვნება. ჰავა ზომიერი, ოკეანისა. ატმოსფერული ნალექების რაოდენობა 800–1200 მმ წელიწადში. უმთავრესად მანანიანი და ტორფიანი ადგილებია. გვხვდება მუხისა და წიფლის ტყეები. მთავარი ნავსადგურებია ნანტი და ბრესტი. ↑ Бретань | Большая российская энциклопедия
მაქსიმილიან ფონ შპეე

რაიხსგრაფი მაქსიმილიან იოჰანეს მარია ჰუბერტ ფონ შპეე (გერმ.: Maximilian Johannes Maria Hubert Reichsgraf von Spee) (დ. 22 ივნისი, 1861, კოპენჰაგენი, დანია — გ. 8 დეკემბერი, 1914, ფოლკლენდის კუნძულების მახლობლად გროსკრეისერ „სმს შარნჰორსტის“ ბორტზე) — გერმანელი ვიცე-ადმირალი. გრაფ ფონ შპეეს სამხედრო მოღვაწეობა დაიწყო 1878 წლის 23 აპრილს, როცა იგი, როგორც კადეტი «კაიზერლიხე მარინეს» რიგებში ჩაირიცხა. 27 იანვარი, 1905 — საზღვაო კაპიტანი 27 იანვარი, 1910 — კონტრ-ადმირალი 15 ნოემბერი, 1913 — ვიცე-ადმირალი ვიცე-ადმირალის წოდების მიღებასთან ერთად იგი დაინიშნა აღმოსავლეთ აზიის ესკადრილიის მეთაურად, რომლის მთავარი ბაზა-ნავთსაყუდელი იყო ჩინური ქალაქი ცინდაო. პირველი მსოფლიო ომის დაწყებისთანავე გერმანიის ფლოტმა ცინდაო დატოვა და შინისაკენ აიღო გეზი. 1914 წლის 1 ნოემბერს კორონელთან საზღვაო ბრძოლაში (ჩილე) გრაფ ფონ შპეეს ესკადრილია წარატებით შეებრძოლა ინგლისურ კრეისერთა დივიზიას. 2 ბრიტანული დაჯავშნული კრეისერი — „გუდ ჰოუპი“ და „მონმაუთი“ ჩაძირულ იქნა. შპეემ გზა განაგრძო, შემოუარა კეთილი იმედის კონცხს და 1914 წლის 8 დეკემბერს ფოლკლენდის კუნძულების მახლობლად წააწყდა მასზე გაცილებით მრავალრიცხოვან ბრიტანულ ფლოტს. ბრძოლა გერმანული ფლოტის დამარცხებით დამთავრდა: საფლაგმანო ხომალდი გროსკრეისერი „სმს შარნჰორსტი“, გროსკრეისერი „სმს გნაიზენაუ“, მცირე კრეისერი „ლაიფციგი“ და მცირე კრეისერი „ნიურნბერგი“ ბრიტანელების მიერ ჩაძირულ იქნა. 2200 გერმანელი მეზღვაური, მათ შორის ესკადრილიის შეფი გრაფი ფონ შპეე და მისი ორივე ვაჟი, ოტო და ჰაინრიხი ბრძოლაში დაიღუპნენ. Биография Максимилиана фон Шпее на сайте «Хронос» Отчет Графа фон Шпее, ноябрь, 1914 год
კოლმარ ფონ დერ გოლცი

ბარონი ვილჰელმ ლეოპოლდ კოლმარ ფონ დერ გოლცი (გერმ. Wilhelm Leopold Colmar Freiherr von der Goltz) მეტსახელად გოლც-ფაშა (* 12 აგვისტო 1843, ადლიგ ბილკენფელდი, პრუსია; † 19 აპრილი 1916, ბაღდადი, ერაყი) — იყო პრუსიელი გენერალ-ფელდმარშალი, სამხედრო ისტორიკოსი და მწერალი. 1861 - სამხედრო სამსახური დაიწყო ინფანტერიაში. 1864 - სწავლობდა ბერლინის სამხედრო აკადემიაში. 1866 - ფონ დერ გოლცი მონაწილეობას იღებდა პრუსია-ავსტრიის ომში და ტრაუტენაუსთან ბრძოლის დროს მხარში მძიმედ დაიჭრა. 1867 - მსახური დაიწყო პრუსიის არმიის გენერალურ შტაბში. გოლცმა იქორწინა მდიდარი მემამულის ქალიშვილზე თერეზე დორგუთზე, რომელთანაც შემდგომ 5 შვილი შეეძინა. 1870 - გერმანია-საფრანგეთის ომის დროს გოლცი პრუსსის პრინცის ფრიდრიც კარლის შტაბში მსახურობდა. 1878-1883 - ასწავლიდა სამხედრო ისტორიას პრუსიის სამხედრო აკადემიაში. 1883 - გამოაქვეყნა თავისი ყველაზე ცნობილი წიგნი "როსბახიდან იენა და აუერშტეტამდე" (გერმ.: "Von Roßbach bis Jena und Auerstedt"), რომელშიც პრუსიის სამხედრო ისტორიის განხილვის ფონზე შეფარვით იმპერიას აკრიტიკებდა. 1883-1895 - რეორგანიზაცია ჩაუტარა თურქეთის არმიას. 1895 - ფონ დერ გოლცი გერმანიაში დაბრუნდა და ჯერ დივიზიის, შემდგომ კი კორპუსის მეთაურად დაინიშნა. 1909 წლის 7 ივლისი - ფონ დერ გოლცი ლამის გერმანიის კანცლერი გახდა. ამ დღეს იმპერატორი ვილჰელმ II ეთათბირებოდა სამოქალაქო კაბინეტის შეფს რუდოლფ ფონ ვალენტინის კანცლერობის კანდიდატებზე - კოლმარ ფონ დერ გოლცზე და თეობალდ ფონ ბეთმან ჰოლვეგზე. იმპერატორს გოლცი სურდა, მაგრამ რაკი მისი ყოფნა თურქეთში აუცილებელი იყო, ამიტომ რაიხსკანცლერი ბეთმან ჰოლვეგი გახდა. 1911 - დააარსა "ახალგაზრდა გერმანიი კავშირი" (გერმ.: Jungdeutschlandbund), რომელიც ყველა მემარჯვენე ახალგაზრდული კავშირის ქოლგა-ორგანიზაცია გახდა. 1913 - კოლმარ ფონ დერ გოლცი 70 წლის ასაკში ყველა მისმიერ დაკავებული თანამდებობიდან გადადგა და პენსიაში გავიდა. ამ დროს იგი არმიის ინსპექტორი და გენერალ-ფელდმარშალი იყო. 1914 - პირველ მსოფლიო ომში გოლცს არმიის მეთაურობა აღარ ჩააბარეს. 23 აგვისტოს იგი ბელგიის გენერალ-გუბერნატორად დაინიშნა, მაგრამ რაკი ბელგიელების მიმართ გაცემული უღირსი ბრძანებების ასრულება არ ისურვა 28 ნოემბერს გადააყენეს და სამხედრო მისიით თურქეთში გაგზავნეს. 1915 - ოქტომბერში იგი თურქეთის მე-6 არმიის მთავარსარდლოად დაინიშნა და კუტ-ალ-ამარასთან ბრიტანელები სასტიკად დაამარცხა. 1916 წლის 19 აპრილი - კოლმარ ფონ დერ გოლცი ბაღდადში თავის შტაბ-ბინაში ტიფით გარდაიცვალა და იქვე დაკრძალეს. არაოფიციალური წყაროების მიხედვითიგი ახალგაზდრა თურქმა ოფიცრებმა მოწამლეს. ივნისში მისი ცხედარი გადაასვენეს სტამბოლში და დაკრძალეს გერმანიის საელჩოს ბაღში ელჩის ბარონ ფონ ვაგენჰაიმის და პოლკოვნიკ ფონ ლაიპციგის გვერდით. თურქეთის სულთანმა საფლავზე შემდეგი შინაარსის წარწერა გააკეთებინა: "იგი ოსმალეთის არმიის უკვდავი მასწავლებელი იყო".
სუსიუნი

იმპერატორი სუსიუნი (იაპონ. 崇峻天皇) (დ. 520/521 — გ. 593) — იაპონიის 32-ე იმპერატორი მემკვიდრეობის ტრადიციული წესის მიხედვით. სუსიუნი ქვეყანას 5 წელი მართავდა. სუსიუნის ტახტზე ასვლამდე მისი სახელი ჰაცუსებე იყო, ხოლო მისი დაბადების სახელი ჰიცუსებე ნო მიკო. ის იმპერატორ კიმეის მე-12 ვაჟი იყო. დედამისი საგას კალანის ლიდერის, სოგა ნო ინამეს ქალიშვილი, ოანე-ნო-კიმი იყო. ის ტახტზე 587 წელს, მისი ნახევარ ძმის, იმპერატორ იომეის გარდაცვალების შემდეგ ავიდა და იამატოს პროვინციაში მდებარე კურაჰასის სასახლეში ცხოვრობდა. ის ტახტზე სოგას კლანის და სუიკოს მხარდაჭერით ავიდა, რომელიც მისი ნახევარ და და იმპერატორ ბიდაცუს ქვრივი იყო. თავდაპირველად მონონობეს კლანი, რომელიც სოგას კლანის მეტოქე იყო, კიმეის სხვა შვილთან, პრინც ანაჰობესთან გაერთიანდა და მისი ტახტზე აყვანას შეეცადა. სოგა ნო უმაკომ, რომელიც მამისი ოომის მემკვიდრე იყო, მონონობეს კლანის ლიდერი და აჯანყების მოთავე, მონონბე ნო მორია სიგისანის ბრძოლაში მოკლა. სწორედ ამის შემდეგ გამოცხადდა სუსუინი იმპერატორად. მოგვიანებით იმპერატორი აღშფოთებული იყო უმაკოს გადამეტებული ძალაუფლებით და მისი თავიდან მოშორება სურდა. ერთხელაც მან დაინახა ტახი და განაცხადა, რომ ისევე სურდა ამ ტახის მოკვლა, როგორც სოგანო სუმაკოსი. ამ ფაქტმა იმდენად განარისხა უმაკო, რომ მან იამატო ნო აია ნო ატაიკომას გამოყენებით იმპერატორი მოკლა. იმპერატორის ქვეყანას 5 წელი მართავდა და 72 წლის ასაკში გარდაიცვალა. იაპონიის იმპერატორების სია William George Aston (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491 Delmer Brown and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. 10-ISBN 0-520-03460-0; 13-ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323 Basil Hall Chamberlain(1920). The Kojiki. Read before the Asiatic Society of Japan on 12 April, 10 May, and 21 June 1882; reprinted May 1919. OCLC 1882339 Richard Ponsonby-Fane. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691 H. Paul Varley (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. 10-ISBN 0-231-04940-4; 13-ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842 ↑ "Genealogy of the Emperors of Japan" at Kunaicho.go.jp; retrieved 2013-8-28. ↑ Imperial Household Agency (Kunaichō), 安寧天皇 (3); retrieved 2011-10-19. ↑ Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon, p. 4; Brown, Delmer M. (1979). Gukanshō, p. 251; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki, p. 89; Nussbaum, Louis-Frédéric. (2002). "Traditional order of Tennō" in Japan encyclopedia, pp. 962-963. ↑ Brown, Delmer et al. (1979). Gukanshō, p.263; Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du Japon, pp. 37–38. Google წიგნებში ↑ Brown, pp. 264; n.b., Up until the time of Emperor Jomei, the personal names of the emperors (their imina) were very long and people did not generally use them. The number of characters in each name diminished after Jomei's reign. ↑ Aston, William. (2005). Nihongi, p. 112. ↑ 7.0 7.1 Varley, p. 126. ↑ Brown, p. 263; Varley, p. 126.
ფაეტონისებრნი

ფაეტონისებრნი (ლათ. Phaethontidae ან Phaetonidae) — ფრინველთა ოჯახი ფაეტონისნაირთა რიგისა. ზოგიერთი წყაროს მიხედვით იგი შედის ვარხვისნაირთა რიგში. მოიცავს ერთ გვარს (ფაეტონი) და 3 სახეობას. გავრცელებულია წყნარი, ატლანტისა და ინდოეთის ოკეანეების სუბტროპიკულ და ტროპიკულ სარტყლებში. მათი სხეულის სიგრძე 30—45 სმ, საჭის ბუმბულისა — 16 სმ აღწევს. აქვთ გრძელი, ვიწრო ფრთები, მოკლე ფეხები (მიწაზე ცუდად დადიან). ფერად თეთრ-მოვარდისფრო-მონარინჯისფროა, შავი ლაქები აყრია ან გარდიგარდმო ზოლები დასდევს; ბუდობენ კოლონიებად კუნძულებზე. დებენ 1 კვერცხს, ინკუბაცია გრძელდება 41—45 დღე-ღამე. იკვებებიან თევზებით, კალმარებითა და კიბოსნაირებით. ბუდობის პერიოდის გარდა ნონადობენ ღია ოკეანეებში. ჟორდანია რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 207. ↑ Haaramo, Mikko. (2007)Pelecaniformes – Tropicbirds, pelicans, frigate birds, boobies, anhingas and cormorants. ციტირების თარიღი: 30 December 2017. ↑ Taxonomic lists- Aves. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 11 January 2016. ციტირების თარიღი: 30 December 2015.
ფავნისი

ფავნისი — ისტორიული სახელწოდება შიდა ქართლის იმ ტერიტორიისა, რომელიც ახლა კასპის რაიონის სოფელ ახალქალაქს (წითელქალაქს) უკავია. ფავნისის წმინდა გიორგის ეკლესია პრივალოვა ე., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 208.
სს-ის მე-6 სატანკო არმია

სს-ის მე-6 სატანკო არმია (გერმ.: "6. SS-Panzerarmee" ან "SSPzAOK 6") 1944 წლის სექტემბერში შედგენილ იქნა "VI თავდაცვის ოლქში" ბელგია-ჩრდ.საფრანგეთში «ვერმახტის» მთავარსარდლობის შტაბის ნაწილების, XII გენერალური სამეთაუროს გადარჩენილი ნაწილისა და «ვაფენ-სს»-ის არმიული ნაწილებისაგან. არმია იყო «ვაფენ-სს»-ის ყველაზე დიდი საბრძოლო შენაერთი. არმია მოქმედებდა: 1944 - დასავლეთ ფრონტი, არდენების შეტევა 1945 წლის მარტი - უნგრეთი, პლატენის ტბის თავდაცვითი ხაზი 1945 - ავსტრია, ვენის ოპერაცია არმიის მთავარსარდალი იყო სს-ის ობერსტგრუპენფიურერი ზეპ დიტრიხი. არმიას ექვემდებარებოდნენ შემდეგი შენაერთები: მე-6 სატანკო სამხედრო დაზვერვის პოლკი სს-ის 1-ლი სატანკო კორპუსი სს-ის მე-2 სატანკო კორპუსი 46-ე არმიული კორპუსი 1-ლი საკავალერიო კორპუსი მე-2 უნგრული საარმიო კორპუსი 43-ე არმიული კორპუსი ბრიუნაუს კორპუსი 1945 წლის 9 მაისს არმიის გადარჩენილმა შემდგენლობამ შტაირთან ამერიკელების წინაშე იარაღი დაყარა.
შერლოკ ჰოლმზის თავგადასავლები

შერლოკ ჰოლმზის თავგადასავლები (ინგლ. The Adventures of Sherlock Holmes) — ართურ კონან დოილის დეტექტიური ჟანრის ნაწარმოების კრებული. მასში შეტანილია 12 მოთხრობა. ნაწარმოებები სხვადასხვა დროს პრესაში ქვეყნდებოდა. მოთხრობების მთავარი გმირები არიან შერლოკ ჰოლმზი და ექიმი უოტსონი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: შერლოკ ჰოლმზის თავგადასავლები შერლოკ ჰოლმზის მუზეუმი „The Adventures of Sherlock Holmes“ — Project Gutenberg-ზე
ანტაბამბის რაიონი

ანტაბამბის რაიონი (ესპ. Distrito de Antabamba) — რაიონი პერუში, აპურიმაკის რეგიონის ანტაბამბის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3636 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 166 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 5.24 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 603.76 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ელ-ოროს რაიონი

ელ-ოროს რაიონი (ესპ. Distrito de El Oro) — რაიონი პერუში, აპურიმაკის რეგიონის ანტაბამბის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3280 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 516 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 7.5 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 68.81 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
უაკირკის რაიონი

უაკირკის რაიონი (ესპ. Distrito de Huaquirca) — რაიონი პერუში, აპურიმაკის რეგიონის ანტაბამბის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3480 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 463 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 4.33 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 337 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ხუან-ესპინოსა-მედრანოს რაიონი

ხუან-ესპინოსა-მედრანოს რაიონი (ესპ. Distrito de Juan Espinoza Medrano) — რაიონი პერუში, აპურიმაკის რეგიონის ანტაბამბის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3229 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 975 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 3.12 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 632.22 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ოროპესის რაიონი

ოროპესის რაიონი (ესპ. Distrito de Oropesa) — რაიონი პერუში, აპურიმაკის რეგიონის ანტაბამბის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3310 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 518 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 2.13 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 180.12 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
პაჩაკონასის რაიონი

პაჩაკონასის რაიონი (ესპ. Distrito de Pachaconas) — რაიონი პერუში, აპურიმაკის რეგიონის ანტაბამბის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3438 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 174 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 5.18 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 226.73 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
საბაინოს რაიონი

საბაინოს რაიონი (ესპ. Distrito de Sabaino) — რაიონი პერუში, აპურიმაკის რეგიონის ანტაბამბის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3433 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 455 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 8.14 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 178.77 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
სუიკო

იმპერატორი ქალი სუიკო (იაპონ. 推古天皇) (დ. 554 — გ. 628) — იაპონიის 33-ე იმპერატორი მემკვიდრეობის ტრადიციული წესის მიხედვით. სუიკო ქვეყანას 36 წელი მართავდა. სუიკო იაპონიის ისტორიაში 8 იმპერატორი ქალიდან პირველი იყო. ტახტზე ასვლამდე სუიკოს სახელი მიკეკასია-ჰიმე-ნო-მიკოტო იყო, თუმცა მას ასევე ტოიომიკე კასიკია ჰიმე ნო მიკოტოს სახელითაც მოიხსენიებდნენ. ამასთან ერთად სუიკოს ისეთი სახელებიც ჰქონდა, როგორიც იყო პრინცესა ნუკატაბე და ტოიომიკე კასიკია. სუიკო იმპერატორ კიმეის და სოგა ნო ინამეს ქალიშვილის, სოგა ნო კიტასიჰიმეს შვილი იყო. აგრეთვე სუიკო იმპერატორ იომეის უფროსი და იყო. სუიკო მისი ნახევარძმის, იმპერატორ ბიდაცუს მეუღლე იყო, თუმცა მას შემდეგ, რაც იმპერატორის პირველი ცოლი გარდაიცვალა, ის მისი ოფიციალური მეუღლე გახდა და ოკისაკის წოდება მიიღო (იმპერატორის ოფიციალური მეუღლე). მათ 7 ვაჟი შეეძინათ. ბიდაცუს გარდაცვალების შემდეგ, ხელისუფლებაში სუიკოს ძმა იმპერატორი იომეი მოვიდა, რომელიც 2 წელიწადში ავადმყოფობით გარდაიცვალა. იომეის გარდაცვალებას სოგას და მონონობეს კლანებს შორის ძალაუფლებისათვის ბრძოლა მოჰყვა. ბრძოლაში სოგას კლანმა გაიმარჯვა და პრინცი ჰაცუსებე იმპერატრ სუსიუნად აიყვანა ტახტზე. თუმცა მალე კლანის ლიდერს, სოგა ნო უმაკოსა და იმპერატორს შორის დაპირისპირებამ იჩინა თავი, სადაც უმაკომ იმპერატორი მოაკვლევინა. იაპონიის ისტორიაში სუიკო პირველი ქალი იყო, რომელიც იმპერატორების ტრადიციული წესის მიხედვით აირჩიეს. სუიკოს ტახტზე ასვლიდან ერთ წელიწადში ქვეყნის რეგენტად იმპერატორის ძმიშვილი, პრინცი სიოტოკუ დაინიშნა, თუმცა მანამდეც ქვეყნის ძალაუფლება მის და სოგა ნო უმაკოს ხელში იყო, რადგან სუიკო სახელმწიფო საქმეებში არ იყო გარკვეული. მოგვიანებით, მისი მმართველობა მისმა პოლიტიკური გადაწყვეტილებების მიღების უნარმა გადაარჩინა. იმპერატორი ქალი სუიკო ქვეყანას 35 წელი მართავდა და 74 წლის ასაკში გარდაიცვალა. იაპონიის იმპერატორების სია William George Aston (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491 Delmer Brown and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. 10-ISBN 0-520-03460-0; 13-ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323 Basil Hall Chamberlain(1920). The Kojiki. Read before the Asiatic Society of Japan on 12 April, 10 May, and 21 June 1882; reprinted May 1919. OCLC 1882339 Richard Ponsonby-Fane. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691 H. Paul Varley (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. 10-ISBN 0-231-04940-4; 13-ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842 ↑ Imperial Household Agency (Kunaichō), 安寧天皇 (3); retrieved 2011-10-19. ↑ Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon, p. 4; Brown, Delmer M. (1979). Gukanshō, p. 251; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki, p. 89; Nussbaum, Louis-Frédéric. (2002). "Traditional order of Tennō" in Japan encyclopedia, pp. 962-963. ↑ Brown, Delmer et al. (1979). Gukanshō, p.263; Titsingh, Isaac. (1834). ↑ Varley, p. 126. ↑ Ashton, William. (2005). Nihongi, p. 95 n.2.