laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ნაცარგორა (ხაშურის მუნიციპალიტეტი)

ნაცარგორა — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ხაშურის მუნიციპალიტეტში (ფლევის თემი). შიდა ქართლის ვაკეზე. ზღვის დონიდან 760 მეტრი. ხაშურიდან 15 კილომეტრი. 2006 წლის 1 იანვრის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 119 კომლი, სულ 314 ადამიანი. არქეოლოგიური გათხრებით აღმოჩენილია უძველესი დასახლება, რომელიც შემდეგ განადგურდა. მთლიანი ნასახლარები დაფარულია მტვრისა და ნაცრის სქელი ფენით, ამიტომაც დაერქვა ამ ადგილს ნაცარგორა. ნაცარგორაში დასახლდნენ ახლიდან 1889 წელს. არქეოლოგიური გათხრების შედეგად აქ აღმოჩენილია თიხის ქოთანში შენახული ხორბლის უძველესი ჯიში, ბრინჯაოს შუბები, ისრისპირები და სხვადასხვა სახის სამკაულები. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 263 ადამიანი. 2014 წელს სოფელში ცხოვრობს 201 კაცი, საიდანაც 92 მამაკაცია, ხოლო 109 ქალი. რამაზ ხარშილაძე - ქართველი ძიუდოსიტი. კოჭობი ნაცარგორიდან ჯაბა ლაბაძის ფოტო დერგი ნაცარგორიდან ჯაბა ლაბაძის ფოტო ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 338. ჟურნ. Археология Кавказа, Нино Шаншашвили, Александр Рамишвили, Антропоморфный горельеф из Нацаргора (Южный Кавказ), с. 87-97 ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ 2002 წლის მოსახლეობის აღწერის მონაცემები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2016-12-08. ↑ pop-stat.mashke.org — საქართველოს დასახლებული პუნქტების მოსახლეობა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2016-12-08. ↑ საქართველოს სტატისტიკის სახელმწიფო დეპარტამენტი — სოფლების მოსახლეობა 2002 წელი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
პატარა ბეკამი

პატარა ბეკამი — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ხაშურის მუნიციპალიტეტში (სურამის სადაბო თემი), ლიხის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 860 მეტრი, ხაშურიდან 3 კმ. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 390 ადამიანი. 2014 წელს კი ფიქსირდება კლება, სოფელში ცხოვრობს 327 კაცი, საიდანაც 159 მამაკაცია, ხოლო 168 ქალი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 707. ↑ მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ 2002 წლის მოსახლეობის აღწერის მონაცემები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2016-07-02. ↑ 3.0 3.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ pop-stat.mashke.org — საქართველოს დასახლებული პუნქტების მოსახლეობა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2016-07-02. ↑ საქართველოს სტატისტიკის სახელმწიფო დეპარტამენტი — სოფლების მოსახლეობა 2002 წელი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
რუსაანთუბანი

რუსაანთუბანი — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ხაშურის მუნიციპალიტეტში (ქვიშხეთის თემი). ლიხის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 800 მეტრი. ხაშურიდან 11 კმ. სოფლის სასაფლაოზე დგას წმინდა ანდრიას ეკლესია. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 85 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 478. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
სავანისუბანი

სავანისუბანი — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ხაშურის მუნიციპალიტეტში (ქვიშხეთის თემი), ლიხის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 810 მეტრი, ხაშურიდან 11 კმ. სოფლის სასაფლაოზე დგას 1856 წელს აგებული სავანისუბნის წმინდა ელიას ეკლესია. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 271 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 637. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
მონასტერი (ხაშურის მუნიციპალიტეტი)

მონასტერი — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ხაშურის მუნიციპალიტეტში (ქვიშხეთის თემი). ლიხის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 880 მეტრი. ხაშურიდან 11 კილომეტრი. 2006 წლის 1 იანვრის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 66 კომლი, სულ 193 ადამიანი. სოფლის დასავლეთით დგას ღვთისმშობლის ეკლესია. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 195 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 93. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
სათივე

სათივე — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ხაშურის მუნიციპალიტეტში (ქვიშხეთის თემი). მდინარე მტკვრის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 680 მეტრი. ხაშურიდან 19 კმ. 2014 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 188 ადამიანი. სოფელში დგას ღვთისმშობლის ეკლესია. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 188 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 659. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ Ethnic composition of Georgia 2014 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
მცხეთისჯვარი

მცხეთისჯვარი (ცხეთიჯვარი) — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ხაშურის მუნიციპალიტეტში (ალის თემი). შიდა ქართლის ვაკეზე, მდინარე ჭერათხევის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 800 მეტრი. ხაშურიდან 28 კმ. სოფელში არის წმინდა მარინეს ნაეკლესიარი. განსაკუთრებულ ყურადღებას იპყრობს ალის ციხის მიდამოებში ე. წ. „გასაყიდლიანთ ვენახში“ ნამოსახლარზე ნაპოვნი ჩინური მონეტა, რომელიც ერთადერთია საქართველოში. ნამოსახლარზე დადასტურებულია სამი კულტურული ფენა: გვიანბრინჯაოს ხანის, ძვ. წ. I ათასწლეულის I ნახევრისა და განვითარებული შუა საუკუნეების ნამოსახლარი. ინტენსიურობით გამოირჩევა განვითარებული ფეოდალური ხანის ფენა, რომელშიც აღმოჩნდა ჩინური მონეტა. ამავე ფენაში ნაპოვნია ერთი ქართული — გიორგი III-ის მონეტა. მკვლევრები ზ. ბრაგვაძე და ა. დავითაშვილი ჩინური მონეტის შესახებ აღნიშნავენ: ამ მონეტას ჩინეთში სუნის დინასტიის მმართველობის ხანაში ჭრიდნენ (960-1279 წწ.). არსებობდა ჩრდილოეთი (960-1127 წლები) და სამხრეთი (1127-1279 წლები) სუნის დინასტიები. აღნიშნული მონეტა სამხრეთი სუნის დინასტიის მმართველობის პერიოდს ეკუთვნის. მოჭრის თარიღი აღბეჭდილია მონეტის მეორე მხარეს, სადაც ზის ნიშანი „ლაუ“, რაც ნიშნავს — 6. ე. ი. მონეტა მოჭრილია მმართველობის მეექვსე წელს, ანუ 1200 წელს. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 251 ადამიანი. 2014 წელს კი ფიქსირდება კლება, სოფელში ცხოვრობს 199 კაცი, საიდანაც 180 მამაკაცია, ხოლო 170 ქალი. ბრაგვაძე ზ., დავითაშვილი ა., მცხეთიჯვრის ელინისტური ხასიათის სამარხები, თბ. 1993 ბრაგვაძე ზ., დავითაშვილი ა.,„ჩინური მონეტა მცხეთიჯვრიდან“, // ჟურ. ძეგლის მეგობარი, №. 89 თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1993 წელი. — გვ. 46-47 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 259. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ 2002 წლის მოსახლეობის აღწერის მონაცემები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2016-07-02. ↑ Кавказскій календарь на 1912 годъ, Тифлись, 1911, стр. 222. ↑ pop-stat.mashke.org — საქართველოს დასახლებული პუნქტების მოსახლეობა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2016-07-02. ↑ საქართველოს სტატისტიკის სახელმწიფო დეპარტამენტი — სოფლების მოსახლეობა 2002 წელი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ბარასი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ბარასი შეიძლება აღნიშნავდეს: პოლ ბარასი — ფრანგი პოლიტიკოსი, სამხედრო მოღვაწე ბარასი (ბრაზილია) — მუნიციპალიტეტი შტატ პიაუიში
საფრანგეთის კონსულობა

კონსულობა — საფრანგეთის ისტორიის პერიოდი, როდესაც ძალაუფლება პრაკტიკულად გენერალ ნაპოლეონ ბონაპარტის ხელში იყო. საფრანგეთში კონსულატის მმართველობა დაიწყო 1799 წლის 9 ნოემბერს (18 ბრიუმერს), როდესაც ნაპოლეონმა სახელმწიფო გადატრიალება და დირექტორიის დამხობა მოახერხა და დასრულდა 1804 წლის 14 მაისს, როდესაც ნაპოლეონი იმპერატორად ეკურთხა. 1799 წლის კონსტიტუცია დაარქივებული 2018-04-19 საიტზე Wayback Machine.
ეინდჰოვენი

ეინდჰოვენი (ნიდერლ. Eindhoven) — მუნიციპალიტეტი და ქალაქი ნიდერლანდების სამხრეთში. 2015 წლის აღწერით მოსახლეობა შეადგენს 223, 220 ადამიანს. ქალაქში არის დიდი რაოდენობით საწარმოები დაკავშირებული მაღალ ტექნოლოგიებთან და ინფორმატიკასთან, მაგალითად Phillips. ქალაქი ასევე ცნობილია საფეხბურთო კლუბ პსვ-თი.  ბელარუსი, მინსკი  ჩინეთი, ნანკინი  პოლონეთი, ბელოსტოკი  ნიკარაგუა, ჩინანდეგა  სამხრეთ აფრიკა, ემფულენი  სუდანი, ალ-ქადარიფი  საფრანგეთი, ბაიე  რუმინეთი, იასი  ტაივანი, ტაინანი შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ეინდჰოვენი“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი ↑ Twin towns and Sister cities of Minsk [via WaybackMachine.com] Russian. The department of protocol and international relations of Minsk City Executive Committee. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2 მაისი, 2013. ციტირების თარიღი: 2013-07-21. ↑ Korolczuk, Dariusz. (12 იანვარი, 2010) Foreign cooperation – Partner Cities. Białystok City Council. City Office in Białystok. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-07-11. ციტირების თარიღი: 2013-03-22. ↑ National Commission for Decentralised cooperation French. Délégation pour l’Action Extérieure des Collectivités Territoriales (Ministère des Affaires étrangères). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-11-27. ციტირების თარიღი: 2013-12-26.
პალატალიზაცია

პალატალიზაცია არის ენათმეცნიერული ცნება-ტერმინი, რომელიც როგორც სინქრონულ, ასევე დიაქრონულ ენათმეცნიერებაში გამოიყენება. სიტყვა პალატალიზაციის ქვეშ ენათმეცნიერები მოიაზრებენ ენაში არსებულ ბგერათა ასიმილიციის გარკვეულ მოვლენას: ზოგიერთი თანხმოვანი ზოგ ხმოვანთან მეზობლობისას შეიცვლის საარტიკულაციო ადგილს, ანუ თავდაპირველი ველარულიდან პალატალურ მდგომარეობაში გადადის და შესაბამისად ჟღერადობას შეიცვლის. Bielfeldt, H. H.: Alslawische Grammatik. Einführung in die slawischen Sprachen. Halle (Saale): VEB Max Niemeyer Verlag, 1961 Bynon, Th., Historical Linguistics. Cambridge University Press, 1977. ISBN 0-521-21582-X (hardback) or ISBN 978-0-521-29188-0 (paperback). Crowley, T.: An Introduction to Historical Linguistics. 3rd edition. Oxford University Press, 1997 Diels P., Leskien, A., Berneker, E.: Altkirchenslavische Grammatik. Mit einer Auswahl von Texten und einem Wörterbuch von Diels, P.. I. Teil: Grammatik. Heidelberg: Carl Winters Universitätsverlag, 1932 Eckert, R., Crome, E., Fleckenstein, Chr.,: Geschichte der russischen Sprache. Leipzig: Verlag Enzyklopädie 1983. Трубецкой, Н. Сергеевич.: Основы фонологии. М., 1960. (2-е изд. — Москва: Аспект-Пресс, 2000) Кодзасов, С.В., Кривнова, О.Ф.: Общая фонетика. Москва: РГГУ, 2001 Leskien, A., Rottmann, Otto A.: Handbuch der altbulgarischen (altkirchenslavischen) Sprache. Grammatik, Texte, Glossar. Elfte Auflage. Heidelberg: Universitätäsverlag C. Winter, 2002 ISBN 3-8253-1401-4 Мейе, А.,: Общеславянский язык. Москва: Изд-во иностранной литературы, 1951 Trunte, N. H.: Slověnski język. Ein praktisches Lehrbuch des Kirchenslavischen in 30 Lektionen. Zugleich eine Einführung in die slavische Phlologie. Band I: Altkirchenslavisch. 5., vollig neu bearbeitete Auflage. München: Verlag Otto Sagner 2003 ISBN 3-87690-480-3
მრგვალფარფლიანები

მრგვალფარფლიანები, პინაგორისებრნი (ლათ. Cyclopteridae) — ზღვის თევზების ოჯახი ქორჭილასნაირთა რიგისა. აქვთ მოკლე სხეული (60 სმ-მდე), სფეროსებრი, წინა ნაწილში გაბერილი, უკან შევიწროვებული. მასა 3 კგ-მდე. ტოფობის პერიოდში მკვეთრი „საქორწინო მორთულობა აქვს. ოჯახში 9 გვარი და 30 სახეობაა. გავრცელებულია ატლანტისა და წყნარ ოკეანეებში. ფსკერის თევზებია, იკვებებიან წვრილი თევზებით, კიბოსნაირებით და სხვა. არეწაო მნიშვნელობა აქვს მხოლოდ პინაგორს (საკვებად იყენებენ ხორცს, ქვირითსა და ღვიძლს)“. დემეტრაშვილი მ., ქსე, ტ. 7, გვ. 167, თბ., 1984
მრუდე ტბა

მრუდე ტბა — ტბა საქართველოში, ახალქალაქის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს სამსრის ქედზე, ზღვის დონიდან 2814 მ სიმაღლეზე. სარკის ფართობი 0,26 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 6,9 მ. წარმოადგენს ჯავახეთის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან ტბას. წაგრძელებულია ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ. სამხრეთ-აღმოსავლეთით აჩენს 200 მ-მდე სიგრძის განიერ უბეს. ტბის აუზი სუსტადაა დანაწევრებული, რაც ხელს უშლის ზედაპირული ნაკადების წარმოშობას. ტბის სანაპირო უმეტესად ლოდებითაა მოფენილი. ნაპირები სუსტადაა დანაწევრებული. საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. მაღალი დონე აქვს მაის-ივნისში, დაბალი ზამთარში. გამდინარეა მიწისქვეშა გზით. ნოემბრიდან მაისამდე ტბა ყინულით იფარება. ტბის წყალი მუქი ლურჯი ფერისაა. წყალი სუსტად მინერალიზებული, სუფთა და სასმელად ვარგისია. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 118. ↑ exotic georgia ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული საზოგადოების შრომები. თბ., 1967. გვ. 142-144.
ტოკუგავა

ტოკუგავა — იაპონიის სამხედრო ფეოდალ-გამგებელი — შოგუნთა მესამე დინასტია (1603-1867). დააარსა ტოკუგავა იეიასუმ. სახელმწიფოს გაძლიერების მიზნით ტოკუგავამ გაატარა შემდეგი რეფორმები: შემოიღო ყველა წოდების ვალდებულებებისა და უფლებების მკაცრი რეგლამენტაციის სისტემა; გლეხები მიწას მიაჯაჭვა; შეზღუდა სავაჭრო-სავახშო კაპიტალის განვითარება; მკაცრი პოლიტიკური კონტროლი დააწესა მთავრებზე. გარეშე მტრებისაგან თავდაცვისა და ფეოდალური წესების ურყევად შენარჩუნების მიზნით ტოკუგავას მთავრობამ XVII საუკუნის 30-იან წლებში შემოიღო გარე სამყაროსთან იაპონიის თვითიზოლაციის პოლიტიკა. აშშ და ევროპის სახელმწიფოებმა აიძულეს შოგუნატი შეეწყვიტა ქვეყნის თვითიზოლაციის პოლიტიკა და 1854-1858 წლებში იაპონიას თავს მოახვიეს არათანასწორუფლებიანი ანსეის ხელშეკრულებები. 1867-1868 წლების დაუმთავრებელი ბურჟუაზიული რევოლუციის შედეგად შოგუნატი დაემხო. სიოგუნი მეიძის რესტავრაცია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 11. Totman, Conrad. The Collapse of the Tokugawa Bakufu, 1862-1868. Honolulu: University of Hawai'i Press, 1980. Totman, Conrad. Politics in the Tokugawa Bakufu, 1600-1843. Cambridge: Harvard University Press, 1967. Waswo, Ann Modern Japanese Society 1868-1994 The Center for East Asian Cultural Studies Meiji Japan Through Contemporary Sources, Volume Two 1844-1882 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ტოკუგავა Japan Tokugawa Political System SengokuDaimyo.com
ნიკოლოზ ჭავჭავაძე (ფილოსოფოსი)

ნიკოლოზ (ნიკო) ზურაბის ძე ჭავჭავაძე (დ. 5 მაისი, 1923, ყვარელი — გ. 15 თებერვალი, 1997, თბილისი) — ქართველი ფილოსოფოსი და საზოგადო მოღვაწე. ფილოსოფიურ მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი. ოცდაათი წლის განმავლობაში ხელმძღვანელობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ფილოსოფიის ინსტიტუტს. მეგობრებთან ერთად იხსნა ქართული ფილოსოფიური აზრი მარქსიზმ-ლენინიზმის მარწუხებისაგან. მისი ხელშეწყობითა და თაოსნობით განვითარდა საქართველოში ფილოსოფიური ანთროპოლოგია, კულტურის ფილოსოფია, აქსიოლოგია. იყო საქართველოს ფილოსოფიური საზოგადოების თავმჯდომარე, ჟურნალ „მაცნეს“ ფილოსოფიისა და ფსიქოლოგიის სერიის რედაქტორი, ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ესთეტიკის კათედრის გამგე, 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ილია ჭავჭავაძის საზოგადოება“. ხელმძღვანელობდა აფხაზეთის საკითხთა კომისიას. დაიბადა 1923 წლის 5 მაისს ყვარელში თავადის ოჯახში. გარდაიცვალა 1997 წლის 15 თებერვალს. დაკრძალულია ყვარელში იოანე ნათლისმცემლის სახელობის ჭავჭავაძეთა საგვარეულო ეკლესიაში. ნიკოლოზი იყო 80-იანი წლების ეროვნული მოძრაობის ერთ-ერთი ხელმძღვანელის — ზურაბ ჭავჭავაძის მამა. ნიკოლოზ ჭავჭავაძე (ფილოსოფოსი) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ნიკოლოზ ჭავჭავაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი ნიკო ჭავჭავაძე – ბიოგრაფია // საიტი "ბურუსი"
ერნესტ ოგიუსტენ ჟანდრონი

ერნესტ ოგიუსტენ ჟანდრონი (ფრანგ. Ernest Auguste Gendron; დ. 17 მარტი, 1817 — გ. 12 ივლისი, 1881) — ფრანგი მხატვარი, პოლ დელაროშის მოსწავლე. რამდენიმე წლის განმავლობაში მუშაობდა იტალიაში. ↑ 1.0 1.1 1.2 Léonore database — ministère de la Culture. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2886420"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q384602"></a> ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ Ernest Augustin Gendron <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17299517"></a> ↑ Ernest Auguste Gendron — OUP, 2006. — ISBN 978-0-19-977378-7 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q217595"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q24255573"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1547776"></a> ↑ Whiteley J. Gendron, (Etienne-)Auguste // Grove Art Online / J. Turner — [Oxford, England], Houndmills, Basingstoke, England, New York: OUP, 2018. — doi:10.1093/GAO/9781884446054.ARTICLE.T031269 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q217595"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q56691875"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q810196"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q103924025"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q21431157"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1547776"></a>
ეჟენ ბენჟამენ ფიშელი

ეჟენ ბენჟამენ ფიშელი (დ. 30 აგვისტო, 1826, პარიზი — გ. 2 თებერვალი, 1895, პარიზი) — ფრანგი მხატვარი, საისტორიო მხატვრის, პოლ დელაროშის მოსწავლე. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ეჟენ ბენჟამენ ფიშელი“ ვიკისაწყობში. ბროკჰაუზისა და ეფრონის ენციკლოპედიური ლექსიკონი
ნაპოლეონ II

ნაპოლეონ II (Napoléon François Joseph Charles Bonaparte, 20 მარტი, 1811, პარიზი – 22 ივლისი, 1832, ვენა) — საფრანგეთის პირველი იმპერიის პირველი იმპერატორის, ნაპოლეონ ბონაპარტისა და მისი მეორე მეუღლის, ავსტრიის პრინცესა მარი ლუიზის ერთადერთი შვილი. იყო ბონაპარტისტების მემკვიდრე, რომის მეფე, რაიხსშტატის ჰერცოგი. ენციკლოპედია „ბრიტანიკა“
ტოიოტომი ჰიდეიოსი

ტოიოტომი ჰიდეიოსი (იაპონ. იაპ. 豊臣秀吉) (დ. 2 თებერვალი, 1536 — გ. 18 სექტემბერი, 1598, ფუსიმი), ფეოდალური იაპონიის სახელმწიფო მოღვაწე და მხედართმთავარი. ოდა ნობუნაგასთან ერთად იბრძოდა ცენტრალიზებული სახელმწიფოს შესაქმნელად. ოდას გარდაცვალების შემდეგ 1582, ტოიოტომიმ ფაქტობრივად აიღო ხელში მთელი ძალაუფლება, ფორმალურად კი ეკავა კანცლერის თანამდებობა. განახორციელა რეფორმები ფეოდალური წყობილების განსამტკიცებლად. 1589–1595 გაატარა ღონისძიებები ბატონყმობის აღდგენის მიზნით: აღწერა მიწის სამფლობელოები; გლეხებს, რომელთაც რეესტრის წიგნში განსაზღვრული მიწის ნაკვეთი ჰქონდათ, აეკრძალათ მიწიდან წასვლა. 1592–1598 ტოიოტომის მეთაურობით იაპონელი ფეოდალები დასაპყრობად ეომებოდნენ კორეას, ვარაუდობდნენ აგრეთვე ჩინეთისა და შორეული აღმოსავლეთის სხვა ქვეყნების დაპყრობას, მაგრამ დამარცხდნენ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 9.
საქობო (სიღნაღის მუნიციპალიტეტი)

საქობო (ყოფილი საქვაბე) — სოფელი საქართველოში, სიღნაღის მუნიციპალიტეტში, ალაზნის ვაკეზე. თემის ცენტრი (სოფელი: მაშნაარი). ზღვის დონიდან 450 მეტრი. სიღნაღიდან 7 კილომეტრი. სოფელმა სახელწოდება მიიღო „ქვაბებიდან“ (გამოქვაბულებიდან), რომლებიც დღესაც არის შემონახული. სოფელში მდებარეობს წმინდა სტეფანეს, ყველაწმინდის, სამებისა და წმინდა გიორგის შუა საუკუნეების ტაძრები. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2662 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 195. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ტიბაანი

ტიბაანი — სოფელი საქართველოში, სიღნაღის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს გომბორის ქედის სამხრეთ-აღმოსავლეთ დაბოლოებაზე. ზღვის დონიდან 360 მეტრი. სიღნაღიდან 14 კილომეტრი. სოფელი გაშენებულია წნორი-დედოფლისწყაროს გზატკეცილზე. სოფლის ძველი სახელწოდებაა ხირსა. აქ მდებარეობს ღირსი ასურელი მამის სტეფანე ხირსელის საფლავი და მისი სახელობის მამათა მონასტერი. რუსეთის იმპერიის დროს სოფელი შედიოდა ჯუგაანის სასოფლო საზოგადოებაში.საბჭოთა პერიოდში ტიბაანის სასოფლო საბჭოში შედიოდა სოფელი პრასიანი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1786 ადამიანი. ხირსის მონასტერი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 713. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ ღლონტი თ., „ერობა საქართველოში“, ტფ.: „შრომა“, 1915. — გვ. 82. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ილიაწმინდა

ილიაწმინდა (ყოფილი ახალი ალექსანდროვკა, ულიანოვკა) — სოფელი საქართველოში, სიღნაღის მუნიციპალიტეტში, ივრის ზეგნის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთაზე. თემის ცენტრი. ზღვის დონიდან 630 მეტრი. სიღნაღიდან 20 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 560 ადამიანი. დღეს აქ ცხოვრობენ ფშავისა და ქიზიყის სოფლებიდან გადასახლებულები, თუმცა XX საუკუნის დასაწყისში სოფელში მალაკნები და ბოშები სახლობდნენ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 135. უკანასკნელი მალაკნების ზღაპარი ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 379, 2011 წლის 14 ივლისიб გეოგრაფიული ობიექტისათვის სახელწოდების გადარქმევის შესახებ[მკვდარი ბმული] ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ქვემო მაღარო

ქვემო მაღარო — სოფელი სიღნაღის მუნიციპალიტეტში, ივრის ზეგნის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კიდეზე. მაღაროს თემის ცენტრი (სოფელი: ზემო მაღარო). ზღვის დონიდან 680 მეტრი. სიღნაღიდან 11 კილომეტრი. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2737 კაცი. სოფელი გაშენებულია თბილისი - დედოფლისწყაროს რკინიგზასა და გზატკეცილზე. სოფ. ქვემო მაღაროში მდებარეობს რკინიგზის სადგური, ამბულატორია, სკოლა, თემი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 514.
ქვემო მაჩხაანი

ქვემო მაჩხაანი — სოფელი საქართველოში, სიღნაღის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ქვემო მაჩხაანი, ყარაღაჯი, ხირსა, ხორნაბუჯი). მდებარეობს გომბორის ქედის სამხრეთ-აღმოსავლეთ დაბოლოებაზე. ზღვის დონიდან 640 მეტრი, სიღნაღიდან 17 კილომეტრი. XIX საუკუნეში სოფელი წარმოადგენდა ქიზიყის კულტურულ-ეკონომიკურ ცენტრს. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 609 ადამიანი. სოფელში მდებარეობს იტალიის ეროვნული გმირის ფორე მოსულიშვილის სახლ-მუზეუმი. ქვემო მაჩხაანში მდებარეობს თეატრი, რომელიც აშენებულია 1899 წელს, შემორჩენილია პირვანდელი სახით, როგორც ნაგებობა, ასევე ინვენტარი. პარტერი და იარუსი იტევს 200 კაცს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 514. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ სიხარულიძე თ.. „სოფელი ქვემო მაჩხაანი - ქიზიყის კულტურულ-ეკონომიკური ცენტრი“, კრებული „ინიციატივა ცვლილებებისთვის“ გვ. 49 — თბილისი, 2015, ISBN 978-9941-0-8204-7 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ქვემო ბოდბე

ქვემო ბოდბე — სოფელი საქართველოში, სიღნაღის მუნიციპალიტეტში, ბოდბის თემის ცენტრი (სოფელი: ზემო ბოდბე). მდებარეობს ივრის ზეგნის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კიდეზე, ზღვის დონიდან 750 მეტრი. სიღნაღიდან 24 კილომეტრი, თბილისიდან 110 კილომეტრი. ქვემო ბოდბე ერთ–ერთი დიდი სოფელია. მოსახლეობა ძირითადად მიწათმოქმედებითა და მეცხოველეობითაა დაკავებული. მოჰყავთ ხორბალი, ქერი, მზესუმზირა, ამუშავებენ ვენახს. რეგიონი, ცნობილია ღვინით, ნატურალური ზეთითა და პურით. სოფელში 1962 წელს გაიხსნა კულტურის სახლი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2287 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 513. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II