laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კუიბიშევოს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია

კუიბიშევოს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია (რუს. Церковь Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ეკლესია კუიბიშევოს რაიონის სოფელ კუიბიშევოში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1843-1860 წლებში. ეკლესიის მისამართი: 344048, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, კუიბიშევოს რაიონი, სოფელი კუიბიშევო, როსტოვის ქუჩა № 24-ა. 1785 წლის თებერვალში სოფელ გოლოდაევკაში (ამჟამად კუიბიშევო) დაიწყეს ხის ეკლესიის მშენებლობა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ეკლესია ააშენეს გენერალ-მაიორ დ. მარტინოვის ფინანსებით. ორი წლის შემდეგ ეკლესიის მშენებლობა დაასრულეს და აკურთხეს. დროთა განმავლობაში ხის ეკლესია დაძველდა. საჭირო გახდა სოფელში ახალი ეკლესიის აგება. 1838 წელს ადგილობრივი ხელისუფლების ბრძანებით ხის ეკლესია დაანგრიეს. მრევლის თხოვნით 1836 წელს სოფელში ააშენეს სამლოცველო სახლი. ახალი ხის სამლოცველო სახლი აკურთხეს 1836 წლის დეკემბერში. 1843 წელს სოფელში დაიწყო ქვის ეკლესიის მშენებლობა. ეკლესიას აშენებდნენ მემამულე მარტინოვების ფინანსებით. მოუსავლიანობის გამო მემამულეებს შორის დაპირისპირებამ ეკლესიის მშენებლობა 1860 წლამდე გააჭიანურა. ბოლოს და ბოლოს ეკლესია ააშენეს თუმცა გეგმისაგან საკმაოდ განსხვავებით. ამ ეკლესიამ იარსება 1938 წლამდე, როდესაც იგი მთლიანად დაანგრიეს. 1991 წლამდე სოფელში ეკლესია არ იყო. 1991 წელს აქ ააგეს ახალი სამლოცველო სახლი. სოფელში განახლდა სამრევლო ცხოვრება და კვლავ დაიწყეს ფიქრი ახალი ეკლესიის აგებაზე. ეკლესიის მშენებლობა მრევლის სახსრებით დაიწყო 2003 წელს, როდესაც საფუძველი ჩაუყარეს ეკლესიის მშენებლობას. მშენებლობა გაგრძელდა 2007 წლამდე. 2009 წელს გადახურეს ეკლესია და სამრეკლო. ეკლესიისთვის შეიძინეს 420 კილოგრამიანი ზარი. 2012 წელს ეკლესიაზე დააყენეს შვიდი მოოქროვილი გუმბათი. ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე ეკლესია აკურთხეს 2014 წლის დეკემბერში. ამჟამად ეკლესია მოქმედია. ეკლესიასთან მოქმედებს საკვირაო სკოლა. ეკლესიის წინამძღვარია მღვდელი ანდრეი (ბესპალოვი). Никольский храм с. Куйбышево Куйбышевского района Куйбышево. Церковь Николая Чудотворца Свято-Никольский приход
ლორდ-პროტექტორი

ლორდ-პროტექტორი (ინგლ. Lord Protector) სახელმწიფოს მეთაურის ტიტული ან წოდება ბრიტანულ საკონსტიტუციო სამართლაში. ის არის აგრეთვე ბრიტანეთის სახელმწიფოს მეთაურთა ტიტული ეკლესიაში, რომელსაც ისინი მეთაურობენ. ზოგჯერ დროებით მმართველთა ტიტულად გამოიყენება, მაგალითად, როგორც რეგენტი, რომელიც მონარქის არყოფნის დროს მართავს სახელმწიფოს. ამ ტიტულს თავდაპირველად მეფისწულები ან სხვა დიდგვაროვნები იყენებდნენ, რომლებიც სამეფოს მფარველობაზე იღებდნენ პასუხისმგებლობას, სანამ ინგლისელი მონარქი ჯერ კიდევ ბავშვი იყო ან სხვა მიზეზით ვერ ახერხებდა სამეფოს მართვას. ლორდ-პროტექტორი ასევე იცავდა საერო ინტერესებს ეკლესიაშიც. დიდი ბრიტანეთის ყველაზე ცნობილი ლორდ-პროტექტორი იყო ოლივერ კრომველი, რომელმაც მნიშვნელოვანი კვალი დატოვა გაერთიანებული სამეფოს ისტორიაში. A History of Britain – The Stuarts. Ladybird, 1991. ISBN 0-7214-3370-7.
იადვიგა სმოსარსკა

იადვიგა სმოსარსკა, (პოლ. Jadwiga Filipina Smosarska; დ. 23 სექტემბერი, 1898 — გ. 1 ნოემბერი, 1971) — პოლონელი მსახიობი. მან 25-ზე მეტ ფილმში მიიღო მონაწილეობა 1919 და 1937 წლებს შორის, ასევე სხვადასხვა სასცენარო დადგმებში. სმოსარსკა იყო ცნობილი იმით, რომ თამაშობდა იმ გმირების როლებს, რომლებიც წარადგენდნენ პოლონურ კლიშეებს, ასახავდნენ ქვეყნის მოქალაქეების წვალებას. პატრიოტი, რომატიკული და კარგი სოციალური მდგომარეობის, მისი გმირები ხშირად იბრძოდნენ უკმარისობასთან და ტრაგიკულ სასიყვარულო ცხოვრებასთან. 1920-იანებში ის გახდა ცნობილი როგორც კინოსტუდიის Sfinks-ის წამყვანი მას შემდეგ, რაც Poli Negri-მ დატოვა ქვეყანა გერმანიისთვის. სმოსარსკა გაიქცა ვარშავიდან 1939 წელს და თავშესაფარს ლიტვაში ეძებდა, იქამდე სანამ უზრუნველყოფდა ნავით გასვლას სკანდინავიის გავლით შტატებში. იმის მიუხედავად, რომ ცდილობდა კარიერა ჰოლივუდში შეექმნა, მისი აქცენტი ზედმეტად რთული აღმოჩნდა ამერიკელი კინომატოგრაფებისათვის. 1954 წელს სმოსარსკამ კანადის მხარეებში იმგზავრა იმისათვის, რომ აეგროვებინა ფული სოციალური უზრუნველყოფის პროექტებისთვის, რომლებიც მიმართული იქნებოდა პოლონელი ემიგრანტების დასახმარებლად. მას სპონსორობა გაუწია Advance Film Service-მა, მგზავრობა დაიწყო Eaton Auditorium-ში 6 მარტს, იქამდე სანამ გაჩერდებოდნენ ლონდონში, ჰამილტონში, ოტავაში, მონტრეალში, ოშავაში, ველინგტონში და ბრანტფორდში. ის აშშ-ში 1970 წლამდე გაჩერდა, იქამდე სანამ დაბრუნდებოდა პოლონეთში თავისი ბოლო წელიწადის გასატარებლად Trędowata (1926) Exile to Siberia (1930) Księżna Łowicka (1932) Prokurator Alicja Horn (1933) Barbara Radziwiłłówna (1936) Jadzia (1936) Ułan Księcia Józefa (1937) Jadwiga Smosarska კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ Jadwiga Smosarska. filmpolski. ციტირების თარიღი: 24 November 2012. ↑ 2.0 2.1 Haltof, Marek (2002) Polish National Cinema (en). Berghahn Books. ISBN 9781571812759. ციტირების თარიღი: 20 December 2016.  ↑ Encyclopedia Of Film Schirmer Vol 3 - Independent Film - Road Movies, გვ. 272. ციტირების თარიღი: 20 December 2016.  ↑ 4.0 4.1 „Former Polish Star Aids Welfare Projects“. Kitchener-Waterloo Record (Microfilm) |format= საჭიროებს |url=-ს (დახმარება). 15 March 1954. p. 9. ↑ Famous Women on Stamps. ციტირების თარიღი: 20 December 2016. ↑ Lukowski, Jerzy; Zawadzki, Hubert A concise history of Poland, 2, Cambridge University Press. ISBN 9780521853323. ციტირების თარიღი: 20 December 2016.
უფერული ცუკურუ ტაძაკი და მისი პილიგრიმობის წლები

უფერული ცუკურუ ტაძაკი და მისი პილიგრიმობის წლები (იაპონ. 色彩を持たない多崎つくると、彼の巡礼の年) — იაპონელი მწერალ ჰარუკი მურაკამის მეცამეტე რომანი, რომელიც 2013 წლის 12 აპრილს გამოქვეყნდა. ერთ თვეში გაიყიდა მისი ერთი მილიონი ეგზემპლარი. ამ რეალისტურ რომანში მესამე პირი მოგვითხრობს ცუკურუ ტაძაკის წარსულსა და აწმყოზე. ცუკურუ ტაძაკი არის ადამიანი, რომელსაც სურს გაიგოს, რა მოხდა თექვსმეტი წლის წინ მის ცხოვრებაში.  1990-იან წლებში ცუკურუ ტაძაკი ცხოვრობდა თავის მშობლიურ ქალაქში, ნაგოიაში. ახალგაზრდა ცუკურუ გატაცებული იყო რკინიგზებით. საშუალო სკოლაში სწავლის დროს იგი ოთხ თანატოლს დაუმეგობრდა, რომელთა ოთხივე გვარი ფერებს აღნიშნავდა. ტაძაკი კი ნიშნავს „უფერულს“.  მაგრამ ერთ დღეს, 1995 წელს, მეგობრებმა ყოველგვარი ახსნის გარეშე ზურგი აქციეს და მიატოვეს. მთავარი პერსონაჟები ცუკურუ ტაძაკი — რომანის მთავარი გმირი, რომლის გვარიც არ აღნიშნავს ფერს. არის 36 წლის, მარტოხელა. ბავშვობიდან რკინიგზებით არის გატაცებული. ცხოვრობს ტოკიოშო. მუშაობს სარკინიგზო კომპანიაში. (იაპონური) გამომცემლის გვერდი ნაწარმოების შესახებ დაარქივებული 2015-02-11 საიტზე Wayback Machine.
ნიაზ დიასამიძე

ნიაზ დიასამიძე (დ. 13 ივლისი, 1973, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მუსიკოსი, ჯგუფ 33ა-ს ვოკალისტი და ლიდერი. 15 წლის ასაკში დაინტერესდა გიტარით და უკრავდა მეზობელთან ერთად. სახლში სარეპეტიციო ოთახი მოაწყო და უკრავდა, როდესაც შინ არავინ იყო. მეზობელი, დამწყები მუსიკოსების შემოერთების შემდეგ პირველი ჯგუფი ჩამოაყალიბა. თავდაპირველად კოლექტივი უცხოურ სიმღერებს ასრულებდა, მოგვიანებით კი საკუთარი სიმღერების შექმნა დაიწყო. 3 თვით პარიზში ბებიასთან სტუმრობისას ნიაზმა იპოვა სტუდია, სადაც სიმღერა ჩაწერა. ჩამოსვლისას მას შეხვდა გიორგი მგელაძე, რომელმაც სიმღერა მოისმინა და ნიაზს მსგავსი მუსიკის შექმნა საკუთარი ფილმისთვის „ჰოტელ კალიფორნია“ სთხოვა. ამრიგად, პარალელურად ჯგუფში სიმღერების შექმნისა, ნიაზი წერდა მუსიკას ფილმებისთვის. ფილმ „ჰოტელ კალიფორნიის“ ბოლოს ჟღერს 33ა-ს „ყველას უყვარს თოვლი“. „ღამე და წვიმა“, მეორე სიმღერა, დაიწერა გაგა ნახუცრიშვილთან ერთად. შემდეგი მცდელობა იყო ფილმ „ოცნებების სასაფლაოსთვის“ მუსიკის შექმნა. ამ შემთხვევაში გამოყენებული იქნა რამდენიმე ხალხური საკრავი. ნიაზის აღიარებით, ორივე ფილმი 33ა-სთვის ნამდვილი ბიძგი იყო და იგი სწორედ მათი დამსახურებით დარჩა მუსიკაში. პირველი სიმღერები და რამდენიმე დამატებული კომპოზიცია მოხვდა 33ა-ს სადებიუტო სტუდიურ ალბომში. აგრეთვე არის ფესტივალ არტ გენის თანადამაარსებელი. „დედამიწა მიყვარს მე“ - ნიაზ დიასამიძის ინტერვიუ „ცხელ შოკოლადთან“, 2006 დაარქივებული 2013-11-07 საიტზე Wayback Machine. ნიაზ დიასამიძე კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
ბალაქენდი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ბალაქენდი შეიძლება აღნიშნავდეს: ბალაქენდი — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში ბალაქენდი — სოფელი აზერბაიჯანში, საათლის რაიონში ბალაქენდი — სოფელი აზერბაიჯანში, საბირაბადის რაიონში
რიაჟენოეს წმინდა გიორგის ეკლესია

რიაჟენოეს წმინდა გიორგის ეკლესია (რუს. Церковь Георгия Победоносца) — მართლმადიდებლური ეკლესია მატვეევო-კურგანის რაიონის სოფელ რიაჟენოეში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1843-1860 წლებში. ეკლესიის მისამართი: 344048, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, მატვეევო-კურგანის რაიონი, სოფელი რიაჟენოე, პუშკინის ქუჩა № 58. დაახლოებით 1776 წელს კრიგსკომისარმა გრიგორ კოვალევსკიმ მდინარე მიუსის საზღვარზე მიიღო 3 300 დესეტინა (3 597 ჰა) მიწის ნაკვეთიდა იქ დააარსა სლობოდა რიაჟენოე. სლობოდის დასახლების შემდეგ 1794 წელს მან მიიღო გადაწყვეტილება აეშენებინა ეკლესია წმინდა გიორგის სახელზე. მშენებლობის ადგილი აკურთხა 1797 წელს ტაგანროგელმა მღვდელმონაზონმა იოანე ანდრეევმა. მშენებლობის ადგილზე დადგეს ჯვარი. როსტოვის მაზრის სლობოდა რიაჟენოეს მღვდლად დანიშნეს იოანე ჟულკევიჩი. რამდენიმე ხნის შემდეგ სოფელში ააგეს ქვის ხუთგუმბათიანი ეკლესია, რომელიც 1936 წლამდე მოქმედებდა. 1936 წელს იგი დაანგრიეს. ყოფილი ეკლესიის ადგილზე ააშენეს სოფლის კულტურის სახლი. საეკლესიო ღვთისმსახხურება სოფელში გაგრძელდა 1948 წლიდან ახალ სამლოცველო სახლში მღვდელ ლუკიანეს მიერ. 1990-იან წლებში სოფელში შეიქმნა საეკლესიო საზოგადოება. წმინდა გიორგის ეკლესიასთან გაიხსნა საკვირაო სკოლა. 2009 წელს სოფელ რიაჟენოეს ცენტრში ააგეს ეგვტერი, რომელიც ამჟამადაც მოქმედებს. 2013 წლის ნოემბრიდან როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მიტროპოლიტმა მერკურიმ წმინდა გიორგის ეკლესიის წინამძღვრად დანიშნა იოსებ მაკარენკო. ამავდროულად სოფელში სოფლის ყოფილი აუზის ტერიტორიაზე დაიწყო ახალი ქვის ეკლესიის მშენებლობა. ეკლესიასთან ააშენეს სამრეკლო, შენობას დადგეს რუსული გუმბათი. ტაძარი განკუთვნილია ერთდროულად მლოცველი 700 მორწმუნისათვის. ეკლესიის მშენებლობაში თავისი წვლილი შეაქვს, როგორც სოფლის მოსახლეობას, ასევე სასოფლო საკრებულოს ადმინისტრაციას გალინა ბუხტიაროვაიას სახით. ამჟამად ეკელსიაში დაცულია საბჭოთა პერიოდს გადარჩენლი ხატები, ხოლო საკურთხეველში შემონახულია ყოფილი ეკლესიის კანკელის ხატი. ეკლესიის ძირითადი დღესასწაულია ახალი სტილით 6 მაისი. Церковь Георгия Победоносца Приход храма великомученика Георгия Победоносца Церковь Георгия Победоносца
ბულბულა ქვიშხეთელი

ბულბულა ქვიშხეთელი — ქართველი სახელოვანი ქალი. მისი დაბადებისა და გარდაცვალების თარიღი უცნობია, ასევე უცნობია მისი გვარი. ქვიშხეთიდან 2-3 კილომეტრის დაშორებით, მტკვრის ხეობაში ატყორცნილია მაღალი მთა, მასზე აგებულია დიდი ციხე-კოშკი, შიგნით ჩაყრილია ვებერთელა ქვევრები, საფიქრებელია, წლის მარაგისათვის. გადმოცემით ეს ციხე-კოშკი აშენებული უნდა იყოს მეთექსვმეტე საუკუნეში. ხალხი ლეკთა თვდასხმისაგან თავის დასაცავად ამ კოშკში იხიზნებოდა. სოფლიდან კოშკამდე მივყავართ ერთ გზას, რომელსაც ხალხი „ლეკის გზას“ უწოდებს. ციხის ხელში ჩაგდების მიზნით ეს გზა ლეკებს გაუკეთებიათ. ერთხელ ლეკთა დიდი ბრბო დაესხა სოფელს. მტრის წინააღმდეგ ბრძოლის მეთაურობა გლეხის ქალმა ბულბულამ იკისრა. მან სასწრაფოდ შეადგინა დამცველი რაზმი, მცირე ხნით მოიგერია ლეკთა იერიში და ხალხი დიდძალი სანოვაგით ციხე-კოშკი დააბინავა. ციხე-კოშკს ჰქონდა საიდუმლო გვირაბი, საიდანაც კოშკში სასმელი წყალი შემოჰქონდათ. ბულბულა თავისი რაზმით ციხის ქონგურებიდან უთვალთვალებდა მოახლოვებულ ლეკებს. მტერი ყველანაირ ღონეს ხმარობდა, მაგრამ ციხეში მაინც ვერ შედიოდა. ეძებდა საიდუმლო გზას, წყალსადენს, მაგრამ ამაოდ. იმედგაცრუებულ ლეკებს წყლის სათავე არ აღმოეჩინათ, ბოლოს დაიჭირეს სახედარი , რომელიც იქვე ტყის პირას ძოვდა, მოაწყურეს და ციხე-კოშკის გარშემო რამდენიმეჯერ შემოატარეს იმ იმედით, რომ თუ სადმე ნიადაგში წყალია, სახედარი შეიგრძნობს და გაჩერდებაო. ასეც მოხდა. ნიადაგი გათხარეს, ამოყარეს წლის მილები. ციხეში შეხიზნულთ უწყლოდ გაუჭირდათ ყოფნა და იძულებული გახდნენ წყლის სათავის აღსადგენად ვინმე გაეგზავნათ. სათავის აღდგენა რაზმის მეთაურმა ბულბულამ იკისრა, სასწრაფოდ გამოვიდა ციხე-კოშკიდან და მალულად გასწია წყლის სათავისაკენ. ჩასაფრებულმა ლეკებმა ქალი შეიპყრეს, ციხეში შესასვლელი გზის სწავლება მოსთხოვეს და სიცოცხლის შენარცუნება აღუთქვეს. ბულბულამ მოძალადეებს ციხე-კოშკამდე მისასვლელი შორი გზა ასწავლა. მტერი დაადგა ბულბულას ნასწავლებ გრძელ გზას, ქალი კი სასწრაფოდ მივიდა წლის სათავესთან, გაასწორა მილები და ციხისაკენ მოკლე გზით გაიქცა. გაქცეული ქალი ლეკებმა შენიშნეს, თავგანწირულ დედაკაცს გზა გადაუჭრეს, ბულბულა ლეკთა ბრბოს გაუძალიანდა და ნაკუწნაკუწად აქციეს. მტერმა აიღო ციხე-სიმაგრე, ხალხი შეიპყრო და ტყვედ წაიყვანა. გავიდა ხანი. ხალხმა გმირი ქალის პატივსაცემად ციხე-კოშკსა და სოფელს ბულბულა შეარქვა. დავით ქორიძე, „სახელოვანი ქართველი ქალები“, თბ., 1965.
მამია IV გურიელი

მამია IV გურიელი (გ. 1784) — გურიის მთავარი 1726-1756, 1758-1765, 1771-1776 წლებში, გიორგი IV გურიელის ძე. წყაროებში მოხსენიებულია, როგორც „დიდი“. თავდაპირველად იძულებული იყო დამორჩილებოდა ოსმალეთის იმპერიას და მონაწილეობდა ოდიშის სამთავროსა და აფხაზეთზე ოსმალეთის ლაშქრობებში. 1732 წელს დაუმოყვრდა იმერეთის მეფე ალექსანდრე V-ს, ცოლად მოიყვანა მისი ქალიშვილი როდამი. როდამს მზითვად ალექსანდრე V-მ გაატანა საჯავახოს მხარე.1734 წელს გურიელმა ალექსანდრეს მხარი დაუჭირა ჩიხორთან დადიანის წინააღმდეგ ბრძოლაში, სადაც მეფემ გაიმარჯვა. 1748 წელს აკრძალა ტყვის სყიდვა, რამაც ოსმალეთის უკმაყოფილება გამოიწვია. მამიამ დაიწყო მოკავშირეების ძიება და სამხედრო დახმარება სთხოვა ერეკლე II-ს. ერეკლესთან დიპლომატიურ მოლაპარაკებებზე გაგზავნილი ჰყავდა მისი ბიძა, შემოქმედელი ეპისკოპოსი ნიკოლოზი. 1752 წელს მხარი დაუჭირა სოლომონ I-ის საწინააღმდეგო აჯანყებას. 1756 წელს ახალციხის ფაშის დახმარებით გამარჯვებულმა სოლომონმა მამია IV გურიელი გადააყენა და მთავრად მისი ძმა გიორგი V გურიელი დასვა. მამია IV ჯერ რაჭის საერისთავოში გაიქცა, იქიდან კი ქართლში გადავიდა და ერეკლე II-ს ეახლა, მისი შუამდგომლობითა და ახალციხის ფაშის დახმარებით შეურიგდა სოლომონს და 1758 წელს ტახტი დაიბრუნა. მომდევნო ხანაში მამია IV გურიელი ოსმალეთის წინააღმდეგ მებრძოლი სოლომონ I-ის მხარეზე გამოდიოდა. მონაწილეობდა 1757 წელს ხრესილის ბრძოლაში, 1759 წლის საეკლესიო კრებაში, რომელმაც აკრძალა ტყვეებით ვაჭრობა. 1758-1759 წლებში განაახლა შემოქმედში არსებული ქედის ეკლესია. 1765 წელს ჰასან-ფაშამ ილაშქრა დასავლეთ საქართველოში, მამია IV გადააყენა და მთავრად გიორგი V გურიელი დასვა. 1770 წელს როდამის გარდაცვალების შემდეგ სოლომონ I-მა საჯავახო წაართვა გურიელს და უკან დაიბრუნა. 1771 წლის 4 იანვარს სოლომონმა ილაშქრა გურიაში გადააყენა გიორგი V და კვლავ მამია IV გაამთავრა. 1771 წლის ოქტომბერში რუსეთის კორპუსის გენერალ ალექსეი სუხოტინის ჩარევით მამიამ გურიაში დააბრუნა გიორგი V და მას საბატონიშვილო მისცა. 1775 წელს სოლომონმა ორჯერ ილაშქრა გურიაში მთავრის დასამორჩილებლად. სოლომონ I აპირებდა გურიის სამთავროს გაუქმებას, სოლომონმა მამიას ვაჟი დავითი ქუთაისში გაიწვია აღსაზრდელად, მაგრამ დააბრმავა და გურიაში შეჭრა გადაწყვიტა, მაგრამ მას წინ აღუდგნენ ადგილობრივი თავადები და ეპისკოპოსები. 1776 წელს მამია უკვე საბოლოოდ ტახტიდან გადააყენა გიორგი V გურიელმა. ის მოულოდნელად თავს დაესხა მთავარს და ცოლ-შვილითურთ ბაილეთის ციხეში დააპატიმრა და მხოლოდ მას შემდეგ გაათავისუფლა, რაც მთავრის ტახტზე მდგომარეობა გაიმყარა. ღრმად მოხუცებული მამია გურიელი დაავადდა, დაბრმავდა და ბერად აღიკვეცა. გარდაიცვალა 1784 წელს. ჩხატარაიშვილი ქ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 396. ჩხატარაიშვილი ქ. (1964). „გურიის სამთავროს პოლიტიკური ისტორიიდან“, მაცნე, N4. თბილისი: საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის გამომცემლობა, გვ. 118-133.  ↑ გვენეტაძე ე., გაგუა გ. „საჯავახოს მხარე“ „პარალელი“ N5, გვ. 219 — თბილისი, 2013 წ. ISSN 0235-8417 ↑ თაყაიშვილი, ე. (1907). არხეოლოგიური მოგზაურობანი და შენიშვნანი. ტფილისი: „წიგნების გამომცემელ ქართველთ ამხანაგობა“, გვ. 36-37.
ალექსანდროვკის ალექსი ღვთისკაცის ეკლესია

ალექსანდროვკის ალექსი ღვთისკაცის ეკლესია (რუს. Церковь Алексия, человека Божия) — მართლმადიდებლური ეკლესია მატვეევო-კურგანის რაიონის სოფელ ალექსანდროვკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1807-1811 წლებში. ეკლესიის მისამართი: 344048, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, მატვეევო-კურგანის რაიონი, სოფელი ალექსანდროვკა, მოსკოვის ქუჩა № 47-ა. სოფელი ალექსანდროვკა დააარსა დონის კაზაკთა ატამანმა ალექსი ილოვაისკიმ. 1807 წელს უკვე ატამანის გარდაცვალების შემდეგ, მისი მფარველი ანგელოზის, ალექსი ღვთისკაცის პატივისცემის ნიშნად, მისმა ცოლმა დაიწყო ერთსაკურთხევლიანი ეკლესიის მშენებლობა წმინდანის სახელზე. ეკლესიის მშენებლობა აკურთხეს 1811 წელს. ეკლესია იყო ქვისგან აგებული, მას ჰქონდა დიდი აფსიდი და მცირე გუმბათი. ეკლესიაზე მიდგმულ სამრეკლოს ჰქონდა სამი იარუსი. ეკლესია გადაურჩა ოქტომბრის რევოლუციასა და რუსეთის სამოქალაქო ომს. ალექსანდროვკის ალექსი ღვთისკაცის ეკლესია 1930-იან წლებშ დაიხურა და მას გამოიყენებდნენ, როგორც ხორბლის საწყობს. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში ეკლესიაში განთავსებული იყო ბანაკი საბჭოთა სამხედრო ტყვეებისათვის. ეკლესიის კედლების ქვეშ დასაფლავებულია გერმანელი ჯარისკაცი, შემორჩენილია საფლავის ქვა გერმანული წარწერით. საბჭოთა კავშირის დაშლასთან ერთად მიიღეს გადაწყვეტილება ეკლესიის აღდგენის შესახებ. 1994 წელს ეკლესიის წინამძღვარად დანიშნეს მღვდელი ანდრეი ერმოლაევი. 2007 წელს შესრულდა კედლის შელესვა-შეღებვის სამუშაოები, გადაიხურა ეკლესია, შერემონტდა იატაკი და ფანჯრები. 2008 წელს დადგეს სამრეკლო ექვსი ზარით. ეკლესია გაზიფიცირებულია, 2009 წელს დააყენეს მეტალო-პლასტმასის ფანჯრები, გამოცვალეს კარები. გაიხსნა საკვირაო სკოლა. ამჟამად ეკლესიის წინამძღვარია ანდრეი (ერმოლაევი). Сайт храма Храмы Матвеево-Курганского благочиния Двухвековой юбилей храма დაარქივებული 2017-02-21 საიტზე Wayback Machine. Настоятель храма преподобного Алексия, человека Божия, Матвеево-Курганского благочиния совершил чин освящения новопостроенного детского сада и посетил школу დაარქივებული 2017-02-21 საიტზე Wayback Machine. ↑ Александровка. Церковь Алексия, человека Божия. ↑ Приход Преподобного Алексия, человека Божия. Село Александровка. ↑ Церковь Алексия, человека Божия (Александровка)
დარბაზული ეკლესია

დარბაზული ეკლესია — საეკლესიო ნაგებობის ერთ-ერთი სახეობა. XI საუკუნიდან გავრცელდა ევროპის ქვეყნებში. ჩვეულებრივ შედგება საკურთხევლისა და ერთი ნავისაგან, რომელიც გადახურულია ორკალთიანი სახურავით და ზოგჯერ ეგვტერები და გარშემოსავლელიც აქვს. არის ისეთი დარბაზული ეკლესიებიც, რომლებსაც თანაბარი სიმაღლის ნაგები ან რამდენიმე მაღალი უსარკმლო შუა ნავი აქვთ (სანქტ-ბართოლომეუსის კაპელა პადერბორნში, გერმანია, დაახლოებით 1017; სან-სერნენის ეკლესია ტულუზაში, საფრანგეთი, XI საუკუნის დასასრული) და სხვა. აღორძინების ეპოქიდან მოყოლებული ევროპაში დარბაზულ ეკლესიებს თითქმის აღარ აშენებენ. საქართველოში დარბაზული ეკლესია ერთადერთი ტიპია, რომელიც არსებობდა მთელი შუა საუკუნეების მანძილზე. საქართველოში გავრცელებული დარბაზული ეკლესია ერთნავიანია. სოფლის მცირე, მხატვრულად უმნიშვნელო სამლოცველოებთან ერთად დარბაზული ეკლესიის ტიპს მიეკუთვნება ბევრი საყურადღებო ძეგლიც: აკვანება, ოლთისი, ეხვევი, ხცისი, სავანე, მაღალაანთ ეკლესია, ქარზამეთი და სხვა. ბერიძე ვ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 380.
კაფკა პლაჟზე

კაფკა პლაჟზე (海辺のカフカ Umibe no Kafuka) — იაპონელი მწერალ ჰარუკი მურაკამის რომანი, რომელიც 2002 წელს გამოიცა პირველად. ადამიანები კაფკა თამურა: გმირის ნამდვილი სახელი არ ჩანს. მას შემდეგ, რაც სახლიდან გაიქცა, ახალი სახელი დაირქვა „კაფკა“ მწერალ ფრანც კაფკას პატივსაცემად.  სატორუ ნაკატა: გონებაშეზღუდული მამაკაცი, რომელსაც კატებთან საუბარი შეუძლია. ოშიმა: 21-წლის ინტელექტუალი, ჰემოფილიაკი,გეი ტრანსგენდერი და ბიბლიოთეკარი. ქალბატონი საეკი: კერძო ბიბლიოთეკის მენეჯერი, სადაც მუშაობს ოშიმა და კაფკა ცხოვრობს. საკურა: ახალგაზრდა ქალი, რომელსაც კაფკა შემთხვევით შეხვდა ავტობუსში. სავარაუდოდ, ის არის კაფკას და. ჰარუკი მურაკამის ოფიციალური საიტი
ბოლშაია-კირსანოვკის სამების ტაძარი

ბოლშაია-კირსანოვკის სამების ტაძარი (რუს. Троицкий храм) — მართლმადიდებლური ტაძარი მატვეევო-კურგანის რაიონის სოფელ ბოლშაია-კირსანოვკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1802 წელს. ეკლესიის მისამართი: 346989, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, მატვეევო-კურგანის რაიონი, სოფელი ბოლშაია-კირსანოვკა, მშვიდობის ქუჩა № 24. პირველი ტაძარი სოფელ ბოლშაია-კირსანოვკაში ააგეს 1802 წელს. სამების ტაძარი ააგეს მემამულე გენერალ-მაიორ ხრისანფ კირსანოვის ფიანანსებით. შედეგად აშენდა დიდი ქვის, შელესილი ეკლესია. ეკლესიის სიგრძე სამრეკლოს ჩათვლით იყო 28 მეტრი. კანკელი იყო 7,8 სიგანისა და 12 მეტრის სიმაღლის. ეკლესიას ჰქონდა ერთადერთი გუმბათი. ეკლესიის სამრეკლო ააშენეს 1882 წელს. მას ჰქონდა ორი იარუსი, მისი სიმაღლე იყო 11 მეტრი. 1898 წელს ააშენეს ერთსართულიანი კელია და ქვის ფარდული. 1902 წელს ეკლესიისათვის ააშენეს ქვის სადარაჯო, გადახურული თუნუქით. ერთსართულიან საეკლესიო შენობაში 1867 წელს გახსნეს საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. 1869 წელს აქვე გაიხსნა სამრევლო სასოფლო სასწავლებელი. XX საუკუნის 30-იან წლებში ეკლესია დაანგრიეს. დანგრეული ტაძრის ადგილზე ააგეს ზოგადსაგანმანათლებლო საშუალო სკოლა. დიდი ხნის განმავლობაში სოფელში არ იყო მართლმადიდებლური ტაძარი. 1991 წელს ადგილობრივი მაცხოვრებლების თხოვნით, გამოყვეს მიწის ნაკვეთი ახალი ტაძრის მშენებლობისათვის. გამოყოფილი ადგილი მდებარეობდა ძველი, დანგრეული ეკლესიის მახლობლად. დაიწყო სამრევლო ცხოვრების აღორძინება. ეკლესიის აღდგენის სამუშაოები თავის თავზე აიღო სოფლის მაცხოვრებელმა ფილიპ ხიზუნოვმა. მისი ძალისხმევით ჩაასხეს ტაძრის ფუნდამენტი, ამოიყვანეს კედლები. მაგრამ ფილიპ ხიზუნოვი ტაძრის დასრულებამდე გარდაიცვალა, რამაც გამოიწვია ეკლესიის მშენებლობის გაჭიანურება 15 წლით. 2010 წელს მშენებლობა გაგრძელდა, დააყენეს ახალი ფანჯრები, კარები. ტაძრის მშენებლობა გრძელდება დღემდე. ამჟამად სამების ტაძრის წინამძღვარია ნიკოლაი გუროვი. Троицкий храм Приход храма Святой Троицы села Большая-Кирсановка Троицкий храм[მკვდარი ბმული]
ვარშავის უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტი

ვარშავის უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტი (პოლონურად Wydział Orientalistyczny Uniwersytetu Warszawskiego.)— აღმოსავლეთმცოდნეობის ცენტრი პოლონეთში. მდებარეობს ვარშავაში, ფაკულტეტი მდებარეობს უნივერსიტეტის მთავარ კორპუსში. 2008 წლამდე ოფიციალური სახელწოდება "ვარშავის უნივერსიტეტის ორიენტალისტიკის ფაკულტეტი" იყო ფაკულტეტი დაფუძნებულ იქნა 1932 წელს. პირველი რექტორი იყო სტანისლავ სხაერი. 1933 წელს სტუდენტებს ოთხი სპეციალობის არჩევა შეეძლოთ: ეგვიპტოლოგია, ინდოლოგია, სინოლოგია და თურქოლოგია. 1952 წელს სპეციალურ მიმართულებებს დაემატა აფრიკანისტიკის, ასიროლოგიის, სემიტოლოგიის კათედრები. 1975 წელს ოფიციალურად ფორმდება სპეციალიზაციები შემდეგი მიმართულებების მიხედვით: აფრიკანისტიკა, არაბისტიკა ისლამოლოგია სემიტოლოგია ეგვიპტოლოგია ასიროლოგია ინდოლოგია ირანისტიკა იაპონოლოგია მონგოლისტიკა სინოლოგია თურქოლოგია. დღესდღეობით ვარშავის უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტი თავის რიგებში აერთიანებს 130 თანამშრომელს, ხოლო სტუდენტების რიცხვი 1200 კაცს აღემატება. არაბისტიკის და ისლამოლოგიის კათედრა სამხრეთ აზიის კათედრა აფრიკის ენათა და კულტურათა კათედრა ჰებრაისტიკის განყოფილება ირანისტიკის განყოფილება ევროპული ისლამის განყოფილება იაპონოლოგიისა და კორეანისტიკის განყოფილება სინოლოგიის განყოფილება თურქოლოგიისა და ცენტრალური აზიის ხალხთა განყოფილება ძველი აღმოსავლეთის განყოფილება აღმოსავლეთ ევროპის სტუდია მულტიკულტურული ურთიერთობების სტუდია პრაქტიკული ბუდიზმის კურსები იუნესკოს კათედრა "საერთო სახლი - ეთნიკური კულტურები ცივილიზაციათა დიალოგში" იუზეფ ბიელავსკი (პოლ. Józef Bielawski) - არაბისტი, ყურანის პოლონურად მთარგმნელი იან ბრაუნი (პოლ. Jan Nepomucen Józef Braun) ქართველოლოგი, კავკასიოლოგი, შუმეროლოგი, ბასკოლოგი სტანისლავ გოჯინსკი (პოლ. Stanisław Godziński) მონგოლისტი, ტიბეტოლოგი, ბუდოლოგი, დიპლომატი, პოლონეთის ელჩი მონღოლეთში ალექსანდრ დუბინსკი (პოლ. Aleksander Dubiński) თურქოლოგი, ოსმანისტი ვარშავის უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტის ოფიციალური საიტი
ჩანაგჩი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ჩანაგჩი შეიძლება აღნიშნავდეს: ჩანაგჩი — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში ჩანაგჩი — სოფელი აზერბაიჯანში, დაშქესანის რაიონში ჩანაგჩი — სოფელი აზერბაიჯანში, ხოჯალის რაიონში