laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კახაბერ ჩხეტიანი

კახაბერ ჩხეტიანი (დ. 24 თებერვალი, 1978, ქუთაისი) — ქართველი ფეხბურთელი და მწვრთნელი. კახაბერ ჩხეტიანმა სამწვრთნელო კარიერა 2011 წელს დაიწყო. ის მუშაობდა მთავარი მწვრთნელის ასისტენტის პოზიციაზე „ტორპედო“ ქუთაისში. 2013 წელს კახაბერ ჩხეტიანი სათავეში ჩაუდგა მარტვილის „მერანს“. მისი მწვრთნელობის პერიოდში გუნდმა ვერცერთი ქულა ვერ მოიპოვა. 2014 წელს ის მუშაობდა ზესტაფონში მწვრთნელის ასისტენტად. 2015 წელს, კახაბერ ჩხეტიანი დაინიშნა „დინამო“ თბილისში გია გეგუჩაძის ასისტენტად. 2016 წლის სექტემბერში, კახაბერ ჩხეტიანი დაინიშნა „ტორპედო“ ქუთაისის მთავარ მწვრთნელად. მისი მწვრთნელობის პერიოდში, გუნდმა მოიგო ეროვნული ლიგა, ორჯერ საქართველოს საფეხბურთო თასი და ორჯერ საქართველოს საფეხბურთო სუპერთასი. 2019 წლის ბოლოს, კლუბში არსებული ფინანსური კრიზისის გამო კახაბერ ჩხეტიანმა გუნდი დატოვა. 2019 წლის დეკემბერში ის თბილისის „დინამოს“ მთავარ მწვრთნელად დაინიშნა. 2020 წლის აგვისტოში, უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგის პირველ საკვალიფიკაციო ეტაპში წაგებული მატჩის შემდეგ კახაბერ ჩხეტიანი გუნდიდან გაათავისუფლეს. 2021 წლის ივნისში კახაბერ ჩხეტიანი მეორედ დაინიშნა ქუთაისის „ტორპედოს“ მთავარი მწვრთნელის პოსტზე, თუმცა იმავე წლის 1-ელ ნოემბერს გუნდის დირექციამ ის გაათავისუფლა. კახაბერ ჩხეტიანის გაშვების მთავარი მიზეზი გუნდის მიერ ბოლო პერიოდში ნაჩვენები შედეგები და არსებული სატურნირო ვითარება იყო. ეროვნული ლიგა (2): 1999–00, 2000–01 საქართველოს თასი (2): 1998–99, 2000–01 ეროვნული ლიგა (1): 2017 საქართველოს თასი (2): 2016, 2018 საქართველოს სუპერ თასი (2): 2018, 2019 ↑ Нанобашвили, Илья (13.11.2013). „Итоги первого круга Высшей лиги Грузии по футболу“. apsny.ge (რუსული). Грузия Online. ციტირების თარიღი: 2 ნოემბერი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ კახაბერ ჩხეტიანი, პროფილი — worldfootball.net ↑ ჩხეტიანი „ტორპედოში“ ოფიციალურად დაბრუნდა — სპორტული პორტალი (sportall.ge), 22-06-2021 ↑ კახა ჩხეტიანი — ორ-სამ დღეში პრესკონფერენციას გავმართავ და იქ ვისაუბრებ — 1TV (1 ნოემბერი, 2021)
სვიანა-როსტიანის ნაწისქვილარი

სვიანა-როსტიანის ნაწისქვილარი — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის ხადის ხეობაში, სოფელ სვიანა-როსტიანში. აღსანიშნავია, რომ წისქვილი კლდოვან ქანზე მდებარე ეკლესიის ქვებით არის აგებული. ეკლესია საბჭოთა პერიოდში აუფეთქებიათ და მისი ქვებით წისქვილი აუგიათ. წისქვილის შენობას სწორკუთხა ფორმა ქონდა. საკედლე მასალად გამოყენებულია კარგად დამუშავებული ნათალი ქვები. კედელი მშრალი წყობითაა ნაგები, დღეისთვის წისქვილი ნანგრევების სახითაა შემორჩენილი, შემორჩენილი კედლის სიმაღლე 1 მეტრია.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 39277
ყვითელი აბლაბუდა სოკო

ყვითელი აბლაბუდა სოკო (ლათ. Cortinarius armeniacus) — სოკოს სახეობა აბლაბუდიანი სოკოების გვარისა, რომლის გავრცელების არეალი მოიცავს ევროპას, აზიასა და ჩრდილოეთ ამერიკას. პირობითად საჭმელი სოკოა. ზოგიერთი წყარო არასაჭმელ სოკოდ მიიჩნევს. იზრდება წიწვოვან (უპირატესად ნაძვნარში) და შერეულ ტყეებში ზაფხულიდან შემოდგომამდე. სოკო პირველად აღწერა გერმანელმა მიკოლოგმა იაკობ კრისტიან შეფერმა 1774 წელს როგორც Agaricus armeniacus. მიმდინარე ბინომინალური სახელწოდება მიანიჭა შვედმა მიკოლოგმა ელიას მაგნუს ფრისმა 1838 წელს. სამეცნიერო სინონიმები: Agaricus armeniacus Schaeff., 1774basionym Agaricus castaneus Batsch, 1783, nom. superfl. Hydrocybe armeniaca (Schaeff.) Wünsche, 1877 ქუდის დიამეტრი — 3-8 სმ-მდე, ნორჩობაში ამოზნექილი, შემდეგ ბრტყელი, ბორცვაკით ცენტრში ან ბორცვაკის გარეშე, ჰიგროფანული. ზედაპირი ოდნავ მბზინავი, წვიმიან ამინდში წებოვანი, მოყვითალო-მურა ან მოწითალო-მურა, გაშრობის შემდეგ ჟანგმიწისფერ-ყვითელი. ნორჩობაში ზოგჯერ მოთეთროა. ჰიმენოფორი — ფირფიტებიანი, შეზრდილია კბილით, ნორჩობაში მოყვითალო- ან მომურო-ჟანგმიწისფერი, სიმწიფეში ჟანგისფერ-ყავისფერი. რბილობი — მოთეთრო, სქელი, მკვრივი, ახასიათებს ბოლოკის სუსტი სუნი. გაჭრისას ფერს არ იცვლის. ფეხის სიგრძე — 6-13 სმ-მდე აღწევს, სისქე — 0,8-1,5 სმ-მდე, ცილინდრული ან ძირში გაფართოებული, თეთრი ზოლებით, ზედაპირი აბრეშუმისებრ-ბოჭკოვანი. სპორების ფხვნილი — ჟანგისფერ-ყავისფერი. სპორები — 7,5-9×5-6 მკმ, ელიფსისებური, არათანაბარი მეჭეჭებიანი ზედაპირით. გააჩნია ჰეილოცისტიდები. პირობითად საჭმელი სოკოა. გამოიყენება ახალი, 15-20 წუთიანი ხარშვის შემდეგ. ზოგიერთი წყარო არასაჭმელ სოკოდ მიიჩნევს. გამოუცდელმა მესოკოვემ თავი უნდა შეიკავოს მისი შეგროვებისაგან, რადგანაც იგი მეტად წააგავს მისივე გვარის ბევრ შხამიან წარმომადგენელს. იზრდება ნიადაგზე, წიწვოვან (უპირატესად ნაძვნარში) და შერეულ ტყეებში, მჟავე ნიადაგზე. ფართოდაა გავრცელებული ევროპის, აზიისა და ჩრდილოეთ ამერიკის ბორეალურ სარტყლებში. სეზონი — აგვისტოდან ნოემბრამდე. Нездойминого Э. Л., Семейство паутинниковые / отв. ред. М. А. Бондарцева, СПб.: Наука, 1996. — გვ. 126 (Определитель грибов России: Порядок агариковые. Вып. 1). შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ყვითელი აბლაბუდა სოკო“ ვიკისაწყობში. ყვითელი აბლაბუდა სოკო MycoBank-ზე (ინგლისური) ყვითელი აბლაბუდა სოკო Index Fungorum-ზე (ინგლისური) ↑ Discover Life Maps. ციტირების თარიღი: 2015-04-08. ↑ Index Fungorum. ციტირების თარიღი: 2015-04-10. ↑ Pavol Škubla: Wielki atlas grzybów. Poznań: Elipsa, 2007. ISBN 978-83-245-9550-1. ↑ ნახუცრიშვილი ივ., საქართველოს სოკოები / რედ. და თანაავტ. არჩ. ღიბრაძე, თბ.: „ბუნება პრინტი“ და საქართველოს ბუნების შენარჩუნების ცენტრი, 2006. — გვ. 183, ISBN 99940-856-1-1. ↑ Паутинник абрикосово-жёлтый. Wikigribs.ru. ციტირების თარიღი: 2 ნოემბერი, 2021. ↑ Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
ჰაჯი II გირეი

ჰაჯი II გირეი (ყირიმ. II Haci Geray, خاجى كراى‎; დ. 1644 — გ. როდოსი, ოსმალეთის იმპერია, 1689) — ყირიმის ხანი 1683–1684 წლებში, ნურედინ ყირიმ გირეის ვაჟი, სელამეთ I გირეის შვილიშვილი. ჰაჯი გირეი იყო სელამეთ I გირეის ვაჟის, ყირიმის უფროსი შვილი. მას ჰყავდა უმცროსი ძმა, საადეთი, რომელიც ასევე იყო ხანი მცირე ხნით. ტახტზე ასვლამდე, 1670-იან წლებში ჰაჯი გირეიმ მონაწილეობა მიიღო ავსტრიელთა წინააღმდეგ გამართულ ომში, სადაც თავის გამოჩენა და სულთნის სიმპათიის მოპოვება მოახერხა. 1683 წელს, ოსმალების გამანადგურებელი მარცხი ვენასთან მეჰმედ IV-მ ვეზირებსა და ყირიმის ხან მურად გირეი-ს დააბრალა, რის გამოც ეს უკანასკნელი გადააყენა და სწორედ ჰაჯი გირეის უხმო ყირიმში ძალაუფლების მისაღებად. ჰაჯი II-ის მმართველობამ მხოლოდ 1 წელიწადს გასტანა. გადასახადების გაზრდის გამო მალევე აუჯანყდნენ ყირიმელი თათრები, ბახჩისარაის სასახლე ალყაში მოაქციეს და ხანად ჰაჯის ბიძაშვილის, სახელგანთქმული სელიმ გირეის აღდგენა მოითხოვეს. ჰაჯი II გირეი იძულებული გახდა უარი ეთქვა ტიტულზე და სახანო დატოვა. საცხოვრებლად მცირე აზიაში გადავიდა და ოსმალებისგან მცირე პენსიაც მიიღო. გარდაიცვალა ტახტიდან ჩამოგდებიდან 5 წელიწადში, კუნძულ როდოსზე, 1689 წელს. ყირიმის სახანო გირეის დინასტია ყირიმის ხანების სია О. Гайворонский «Созвездие Гераев» О. Гайворонский «Повелители двух материков» тома 1-2 Халим Гирай «Розовый куст ханов» (история крымских ханов)
მალხაზ კოკიჩაშვილი

მალხაზ კოკიჩაშვილი (დ. 2 ნოემბერი, 1949, თბილისი) — ქართველი ბიოქიმიკოსი და მკვლევარი სამედიცინო ენზიმოლოგიის დარგში. მედიცინის დოქტორი, პროფესორი. 1972 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1972–1973 წლებში მუშაობდა შინაგან საქმეთა სამინისტროს საავადმყოფო-კოლონიის ექიმად. საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკების კავშირის შეიარაღებულ ძალებში პოლკის მედპუნქტის უფროსად. 1975–1979 წლებში იყო საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს თერაპიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1979 წელს იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ბიოქიმიის კათედრის ასპირანტი. 1982 წელს ასისტენტი, ხოლო 1988 წლიდან ამავე კათედრის დოცენტი. ავტორია 41 სამეცნიერო ნაშრომის და ორი მონოგრაფიის. უმაღლესი სამედიცინო სკოლა „აიეტი“-ს ვიცე-რექტორი სასწავლო დარგში. ამავე სამედიცინო სკოლის სამედიცინო გენეტიკისა და მოლეკულური ბიოლოგიის განყოფილების ხელმძღვანელი. მალხაზ კოკიჩაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ლალი აბულაძე

ლალი აბულაძე (დ. 2 ნოემბერი, 1932, თბილისი) — ქართველი პედიატრი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი. 1956 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის პედიატრიული ფაკულტეტი. 1959–1967 წლებში მუშაობდა ბავშვთა მე-4 საავადმყოფოს გაერთიანების მე-7 პოლიკლინიკაში უბნის ექიმად. 1967–1969 წლებში — თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ჰოსპიტალური პედიატრიის კათედრის ორდინატორად. 1969 წელს — ამავე კათედრის უფროს ლაბორანტად. 1972 წლიდან კათედრის ასისტენტია. ავტორია 42 სამეცნიერო ნაშრომისა. ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში: თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 10 ლალი აბულაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ჟოზე მარია ნევეში

ჟოზე მარია პერეირა ნევეში (დ. 28 მარტი, 1960) — კაბო-ვერდელი პოლიტიკოსი. კაბო-ვერდეს პრეზიდენტი, ქვეყნის პრემიერ-მინისტრი 2001–2016 წლებში. კაბო-ვერდეს დამოუკიდებლობის აფრიკული პარტიის წევრი. 2021 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში მიიღო 51,7 %, დაამარცხა კონკურენტი კარლოს ვეიგა, რომელმაც ხმათა 42,4 % მიიღო. ბიოგრაფია ↑ Rodrigues, Julio. Opposition candidate Neves wins Cape Verde election (October 18, 2021). ციტირების თარიღი: 20 October 2021
ბაჩიაშვილი

საკუთარი სახელი ბაჩიაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ვასილ ბაჩიაშვილი — ქართველი ფეხბურთელი ნიკა ბაჩიაშვილი — ქართველი ძიუდოისტი
შუამთის წმინდა გიორგის ეკლესია

შუამთის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი იმერეთის მხარეში, ვანის მუნიციპალიტეტის სოფელ შუამთაში, სოფლის სასაფლაოზე. აგებულია 1615 წელს. ეკლესია დარბაზულია. ტაძარი საკმაოდ დაზიანებული იყო, თუმცა დღესდღეობით რესტავრირებულია. ნაგებობას დასავლეთიდან თაღოვანი შესასვლელი აქვს. ფასადებზე არ გვხვდება არანაირი მორთულობა. ეკლესია ნაგებია უხეშად თლილი ქვით. ტაძრის სამხრეთ-დასავლეთით ორ სართულიანი სამრეკლო დგას.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 10063 შუამთის წმინდა გიორგის ეკლესიის შესახებ
კარსანი

კარსანი — სოფელი საქართველოში, მცხეთის მუნიციპალიტეტში, მცხეთის თემში. მდებარეობს თრიალეთის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 700 მ, მცხეთიდან 8 კმ. კარსანი მდებარეობს საქართველოს დღევანდელ და ანტიკურ დედაქალაქებს — თბილისსა და მცხეთას შორის მოქცეულ პატარა ხეობაში, მტკვრისა და არაგვის შესართავთან. ხეობა სიგრძეში სულ შვიდიოდე კილომეტრს წარმოადგენს და დონეთა სხვაობა ხეობის თავსა და ბოლოს შორის 500 მეტრს აღემატება, რის შედეგადაც ხეობა გამოირჩევა წარმტაცი ბუნებითა და ეკომრავალფეროვნებით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 18 ადამიანი. გადმოცემების თანახმად, კარსნის სიახლოვესაა დაკრძალული ქართველთა ეთნარქი — ქართლოსი. ქართული საისტორიო-საეკლესიო ტრადიციის მიხედვით, იბერიის მეფეებს ნაბუქოდონოსორისაგან დევნილი ებრაული თემისთვის მიუციათ კარსანი სამკვიდროდ. 1904 წელს სოფელში გაიხნსა თბილისის გეოფიზიკური ობსერვატორიის განყოფილება, რომელიც 1935 წლიდან გადაიტანეს დუშეთში (დუშეთის გეოფიზიკური ობსერვატორია). ამ პერიოდისაა სოფელში დღემდე შემორჩენილი ობსერვატორიის ნაგებობა. თვითმხილველების გადმოცემით მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში აქ ლავრენტი ბერიას ხელმძღვანელობით ფიზიკოსები საიდუმლო იარაღზე მუშაობდნენ, რის გამოც ხეობა მოქალაქეებისგან დაცლილი და გადაკეტილი ყოფილა. ომის შემდგომ შენობა გადაეცათ არქეოლოგებს, რომლებიც არმაზისხევი-არმაზციხე-კარსნის არქეოლოგიურ ნაკრძალში მუშაობდნენ. 50-იან წლებში აქ განთავსებული იყო ფიზიკის ინსტიტუტის ლაბორატორიები. ინსტიტუტის ატომური რეაქტორის ამუშავების შემდეგ ამ კომპლექსში განთავსდა ტუბსაავადმყოფო. ლანდშაპტური პირობებისა და დიდი დასახლებებიდან იზოლაციის გამო. საავადმყოფომ ფუნქციონირება შეწყვიტა 1980-იანი წლების ბოლოს. კარსნისხევის არქეოლოგიური ძეგლები კარსანის ღვთისმშობლის ეკლესია კარსანის წმინდა ნინოს ეკლესია ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ალექსანდრე ელერდაშვილი

ალექსანდრე ელერდაშვილი (დ. 16 აპრილი, 1956, თბილისი — გ. 23 მაისი, 2021) — ქართველი ლიტერატურათმცოდნე, მთარგმნელი, პოეტი. 1973 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტი სპარსული ენისა და ლიტერატურის განხრით. თანამშრომლობდა მწერალთა კავშირთან არსებულ მთარგმნელობით კოლეგიასთან. 1996 წლიდან იყო გაზეთ „ფანტაზიის“ და მასთან არსებული გამომცემლობის მთავარი რედაქტორი. იყო მთარგმნელთა კლუბის ხელმძღვანელი. მისი პირველი თარგმანები დაიბეჭდა სტუდენტობის პერიოდში „უნივერსიტეტის გაზეთში“. თარგმნილი აქვს არა ერთი პოეტური კრებული, სადაც შესულია რუდაქის, ფირდოუსის, ხაიამის, რუმის, ფრანჩესკო პეტრარკას, უილიამ შექსპირის და სხვა პოეტთა ლექსები. გამოცემული აქვს უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი (სამ ტომად), სპარსულ-ქართული ლექსიკონი, სპარსული ქრესტომათია, პოეტური თარგმანის ანთოლოგია. ქართველი პოეტები (ენციკლოპედია, 2021). ალექსანდრე ელერდაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ალექსანდრე ელერდაშვილის თარგმანები (პირადი ბლოგი) ქართველი პოეტები : (ენციკლოპედია) / შეადგინა ალექსანდრე ელერდაშვილმა ; რედაქტორი ვახტანგ ელერდაშვილი. თბილისი : საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა, 2021. ალექსანდრე ელერდაშვილი – ბიბლიოვიკი. ალექსანდრე ელერდაშვილი
ლასინა ტრაორე

ლასინა შამსტ სუდინ ფრანკ ტრაორე (ფრანგ. Lassina Chamste Soudine Franck Traoré; დ. 12 იანვარი, 2001) — ბურკინა-ფასოელი ფეხბურთელი. დონეცკის „შახტარისა“ და ბურკინა-ფასოს ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წევრი. თამაშობს 23 ნომრიანი მაისურით. ტრაორემ საფეხბურთო კარიერა დაიწყო ახალგაზრდულ კლუბ „რაჰიმოში“, რომელიც ბურკინა-ფასოს ქალაქ ბობო-დიულასოში დაიწყო. მას აქტიურად აკვირდებოდნენ „აიაქსის“ სკაუტები, რის შემდეგაც ის „აიაქსის“ კეიპ-ტაუნში განთავსებულ ადგილობრივ გუნდში გადავიდა, მანამ სანამ სრულწლოვანი გახდებოდა. მე-18 დაბადების დღიდან მალევე 2019 წლის იანვარში სამწელიწადნახევრიანი კონტრაქტით შეუერთდა „აიაქსს“. იყო „აიაქსის“ კეიპტაუნის სარეზერვო კლუბის საუკეთესო ბომბარდირი. ტრაორე იყო გუნდის განაცხადში 2018 წლის 9 მაისს, 2018-19 წლების ჩემპიონთა ლიგის სეზონის ნახევარფინალური შეხვედრის მეორე დაპირსპირებაში, „ტოტენჰემ ჰოტსპურთან“, სადაც „აიაქსი“ ბოლო წამებზე დამარცხდა. ოთხი დღის შემდეგ შედგა მისი დებიუტი კლუბის რიგებში, ითამაშა ერედივიზიას შეხვედრაში, სადაც მოედანზე შემოვიდა, „უტრეხტთან“ ანგარიშით 4-1 მოგებულ შეხვედრაში. 5 თვის შემდეგ მან გუნდში შემდეგი შეხვედრა ჩაატარა, 2019 წლის 27 ოქტომბერს კვლავ სათადარიგო სკამიდან ჩაერთო „ფეიერნოორდთან“ მოგებულ შეხვედრაში. 2020 წლის 24 ოქტომბერს „ვენლოსთან“ გამანადგურებული ანგარიშით, 13-0 მოგებულ შეხვედრაში გაიტანა 5 გოლი და მიითვალა 3 საგოლე გადაცემა. სამი დღის შემდეგ ტრაორემ მოიპოვა პენალტი და გაიტანა პირველი გოლი ევროპულ ტურნირზე, „ატალანტასთან“ ნათამაშებ შეხვედრაში, 2020-21 წლების სეზონის უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგის შეხვედრაში. მატჩი ანგარიშით 2-2 დასრულდა. 2021 წლის 18 ივნისს ტრაორე უკრაინის პრემიერ ლიგის კლუბ დონეცკის „შახტარს“ შეუერთდა. ტრანსფერში „შახტარმა“ €10 მილიონი გადაიხადა. 2021 წლის 22 სექტემბერს ტრაორემ გაიტანა დუბლი კიევის „დინამოსთან“ გამართულ შეხვედრაზე, 2021 წლის უკრაინის საფეხბურთო სუპერთასზე. ლასინა ტრაორეს დებიუტი ბურკინა-ფასოს ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებში, 2017 წლის 4 მაისს, ბენინის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წინააღმდეგ ამხანაგურ შეხვედრაში შედგა. ტრაორეს დედა აგრეთვე ფეხბურთელი იყო. თამაშობდა ბურკინა-ფასოს ქალ ფეხბურთელთა ეროვნულ ნაკრებში. მისი ბიძაშვილი, ბერტნარ ტრაორე „ასტონ ვილაში“, მარჯვენა გარემარბის პოზიციაზე თამაშობს. ნაკრების რიგებში სადებიუტო 2017 წელს ჩატარებულ 4 თამაშში 3 გოლის გატანა მოახერხა. ლასინა ტრაორე — Soccerway ↑ 1.0 1.1 Okeleji, Oluwashina. (15 December 2018) Lassina Traore: Burkina Faso teenager eyes 'Champions League' with Ajax. British Broadcasting Corporation (BBC). ↑ Hoe Lassina Traoré het schopte van Burkina Faso tot Ajax vice.com ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 Lassina Traore: From 'too fat' to Ajax's long-awaited Kluivert successor (30 May 2020). ციტირების თარიღი: 27 October 2020. ↑ Ajax set new Eredivisie win record with 13-goal drubbing of VVV (24 October 2020). ↑ Atalanta 2-2 Ajax (27 October 2020). ↑ Lassina Traoré voor ongeveer tien miljoen euro van Ajax naar Shakhtar (18 June 2020). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 4 ნოემბერი 2021. ციტირების თარიღი: 4 ნოემბერი 2021.
იაზიკ ი რეჩევაია დეიატელნოსტ

იაზიკ ი რეჩევაია დეიატელნოსტ (რუს. Язык и речевая деятельность; ქართ. ენა და სამეტყველო ქმედება) — სამეცნიერო ჟურნალი რუსეთში. სამეცნიერო ჟურნალს გამოსცემს ავტონომიური არაკომერციული ორგანიზაცია სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გამომცემლობა, პეტერბურგის ლინგვისტური საზოგადოება. ჟურნალი დაარსებულ იქნა 1998 წელს. გამოდის წელიწადში ერთხელ. სამეცნიერო ჟურნალის მთავარი რედაქტორი არის — ვადიმ კასევიჩი (რუს. Вади́м Бори́сович Касе́вич). სამეცნიერო ჟურნალი „იაზიკ ი რეჩევაია დეიატელნოსტ“ შედის რუსეთის იმ მთავარი რეცენზირებადი სამეცნიერო ჟურნალების სიაში, რომლებშიც ქვეყნდება ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატობისა და დოქტორობის სამეცნიერო ხარისხის მაძიებელთა დისერტაციების ძირითადი სამეცნიერო შედეგები. სამეცნიერო ჟურნალი დამტკიცებულია რუსეთის უმაღლესი საატესტაციო კომისიის პრეზიდიუმის მიერ 2010 წლის სექტემბერში. ISSN 1560—2974 ჟურნალის გვერდი დაარქივებული 2004-12-16 საიტზე Wayback Machine. . ოფიციალური საიტი.
You Could Have It So Much Better

You Could Have It So Much Better — Franz Ferdinand-ის მეორე სტუდიური ალბომი, რომელიც 2005 წლის 3 ოქტომბერს გამოვიდა დიდ ბრიტანეთში. ყველა სიმღერა დაწერილია ალექს კაპრანოსის, ნიკ მაკ-კართის, ბობ ჰარდისა და პაულ ტომსონის მიერ. სადაც მითითებული არაა, წამყვანი ვოკალისტია ალექს კაპარსონი. The Fallen — 3:42 Do You Want To — 3:38 This Boy — 2:21 Walk Away — 3:36 Evil and a Heathen — 2:05 You’re the Reason I’m Leaving — 2:47 Eleanor Put Your Boots On — 2:49 Well That Was Easy — 3:02 What You Meant — 3:24 I’m Your Villain — 4:03 You Could Have It So Much Better — 2:41 Fade Together — 3:03 Outsiders — 4:02 Your Diary (იაპონურ გამოშვებაში, ასევე სინგლ „Do You Want To-ის“ ბრიტანული დისკის მეორე გვერდზე) — 3:08 Fabulously Lazy (იაპონურ გამოშვებაში, ასევე სინგლ „Do You Want To-ის“ ბრიტანული მაქს-დისკის მეორე გვერდზე) — 2:55 წამყვანი ვოკალისტი პაულ ტომსონი. Do You Want To — 3:42 Get Away Your Diary Fabulously Lazy Sexy Boy Brown Onions Jeremy Fraser Wine in the Afternoon Ghost in a Ditch What You Meant (აკუსტიკური) ↑ You Could Have It So Much Better AllMusic-ზე ↑ Modell, Josh. Franz Ferdinand: You Could Have It So Much Better | Music. 'A.V. Club'. The Onion. ციტირების თარიღი: 20 აპრილი 2012. ↑ http://www.nme.com/reviews/franz-ferdinand/7790 ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-03-12. ციტირების თარიღი: 2007-03-12. ↑ Begrand, Adrien. Franz Ferdinand: You Could Have It So Much Better < PopMatters. PopMatters. PopMatters. ციტირების თარიღი: 20 აპრილი 2012. ↑ http://www.robertchristgau.com/get_artist.php?name=Franz+Ferdinand ↑ http://www.rollingstone.com/artists/franzferdinand/albums/album/7670839/rid/7674541/[მკვდარი ბმული] ↑ პეტრიდისი, ალექსის (24 ოქტომბერი 2005). „CD: Franz Ferdinand, You Could Have It So Much Better“. The Guardian. ↑ Boden, Sarah (18 სექტემბერი 2005). „The first ten: 3, Franz Ferdinand, You Could Have It So Much Better“. The Guardian. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-10-03. ციტირების თარიღი: 2012-10-10. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-05-15. ციტირების თარიღი: 2012-10-10.
პროკოფი აბულაძე

პროკოფი ქაიხოსროს ძე აბულაძე (დ. 1898, ქუთაისი — გ. 22 სექტემბერი, 1931, ნიცა, საფრანგეთი) — ქართველი პოეტი და სამხედრო პირი. ქუთაისის სათავადაზნაურო გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ, 1918 წელს შევიდა თბილისის უნივერსიტეტში, მაგრამ (1919 წლის 14 სექტემბერს), როგორც კი გამოცხადდა პირველი ქართული სამხედრო (იუნკრების) სკოლის დაფუძნების შესახებ, უნივერსიტეტი დატოვა და ახალდაარსებულ სასწავლებელში ჩაეწერა. 1920–1921 წლებში პროკოფი აბულაძემ მონაწილეობა მიიღო რუსეთის წითელი არმიის წინააღმდეგ წარმოებულ იუნკერთა სკოლის ყველა საბრძოლო ოპერაციაში. ბოლშევიკური რუსეთის მიერ საქართველოს ოკუპაციის შემდეგ, 1921 წლის გაზაფხულზე, თბილისის სამხედრო სკოლის იუნკრებმა დატოვეს სამშობლო. თავდაპირველად თურქეთში გაჩერდნენ, კერძოდ, კონსტანტინოპოლში. აქედან იუნკერთა ნაწილი, მათ შორის პროკოფი აბულაძეც, საბერძნეთის სამხედრო სასწავლებელში გაამწესეს. საბერძნეთში ყოფნის პერიოდში ქართველმა იუნკრებმა, 1922 წელს ქალაქ ათენში, გამოსცეს ჟურნალი „ატროკებული ტვინი“, ლადო მახარაძის რედაქტორობით (გამოვიდა სულ სამი ნომერი). 1923 წლის დასაწყისში მარშალმა იუზეფ პილსუდსკიმ, რომელიც იმხანად პოლონეთის ეროვნულ არმიას („არმია კრაიოვა“) ედგა სათავეში, ქართველ სამხედროებს შესთავაზა პოლონეთში დამკვიდრებულიყვნენ. ქართველი იუნკრებისთვის პოლონეთი მეორე სამშობლოდ იქცა. პროკოფი აბულაძეც მოეწყო იქაურ სამხედრო სასწავლებელში, მაგრამ 1924 წელს თავი დაანება სამხედრო სამსახურს და ვარშავის უნივერსიტეტის ფილოლოგიურ ფაკულტეტზე ჩაირიცხა. 1926 წელს მისი რედაქტორობით ვარშავაში გამოიცა ჟურნალი „მთვარიდა“, რომელიც ხელით იყო ნაბეჭდი და ამიტომ სულ ერთი ცალი გამოვიდა. 1928 წელს პროკოფი აბულაძე საცხოვრებლად საფრანგეთში გადავიდა, სადაც მისი მონაწილეობით დაარსდა „ქართველ იუნკერთა კავშირი“. 1928 წლის ნოემბერში მან გამოსცა ამ კავშირის ბეჭდვითი ორგანო „მტკვარი“, მაგრამ ჟურნალმა პირველსავე ნომერზე შეწყვიტა არსებობა. 1929 წლის ივნისში „ქართველ იუნკერთა კავშირმა“ პროკოფი აბულაძის რედაქტორობით უკვე მიიღო თავისი ახალი ორგანო ჟურნალი „მხედარი“. პროკოფი აბულაძე „მხედარის“ პირველ ათ ნომერს რედაქტორობდა. ამათგან მხოლოდ პირველ ნომერშია დაბეჭდილი მისი ორი ლექსი: „გზაზე“ და „სიმღერა“ რეო ამონის ფსევდონიმით. ამას გარდა, პარიზში გამომავალ ჟურნალ „კავკასიონის“ რამდენიმე ნომერშიც გამოქვეყნდა მისი ლექსები. 1931 წლის 22 სექტემბერს იგი მოულოდნელად გარდაიცვალა ქალაქ ნიცის საავადმყოფოში. დაკრძალულია ნისის სასაფლაოზე. პროკოფი აბულაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
წითელი ეკლესია

წითელი ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ბორჯომის მუნიციპალიტეტის სოფელ წითელსოფელში, სოფლიდან 2-3 კილომეტრის მოშორებით, ჩრდილო-აღმოსავლეთის მიმართულებით ორ ხევს შუა ამოზრდილ ბორცვის თავზე. ეკლესია დარბაზული ტიპისაა, ჩრდილოეთის მინაშენით. ტაძარი ნაგებია შერეული მასალით. აღმოსავლეთის ფასადი თლილი ქვითაა მოპირკეთებული. ასეთივე უნდა ყოფილიყო სამხრეთის ფასადიც, რომლის მხოლოდ მცირე ნაწილია შემორჩენილი. ამ ორ ფასადს აერთიანებდა ფერადოვანი ზოლები, რაც შემდეგი სახით არის მოღწეული: სულ ქვევით არის მუქი წითელი ქვებისაგან შემდგარი სარტყელი, რომელიც აღმოსავლეთი ფასადიდან სამხრეთისაზე გადმოდის. მას მოჰყვება მოვარდისფრო ზოლი, შემდეგ ისევ მუქი წითელი. სულ ზევით ღია ვარდისფერი. დასავლეთი ფასადი სხვადასხვა ზომის, დაუმუშავებელი ქვით არის ნაგები, კირის სქელ სხნარზე. ასეთივეა ეკლესიის შიდა კედლები. პირველი წარწერა ამოკვეთილია ტაძრის ჩრდილოეთ კედელზე, კარნიზის ქვემოთ მდებარე ქვაზე. წარწერიანი ქვის ზომებია: 62,5 X 60 სმ.. წარწერა იკითხება ასე: წარწერა თარიღდება X-XI საუკუნეებით. მეორე წარწერა ამოკვეთილია ტაძრის სამხრეთი შესასვლელი კარის მარცხნივ, მიწის დონიდან 195 სმ-ის სიმაღლეზე; წარწერიანი ქვის ზომებია: 33 X 20 სმ. წარწერა იკითხება ასე: ეს წარწერაც თარიღდება X-XI საუკუნეებით. გოგოლაძე თ., ბორჯომის ხეობის ისტორიული და ხუროთმოძღვრული ძეგლები (გზამკვლევი), თბ., 2014 გვ. 82-83 ბერძენიშვილი დ., გიორგიძე მ., ჩაჩხუნაშვილი ც., ჭანიშვილი გ., არქიტექტურულ-ისტორიული გზამკვლევი `გუჯარეთი, თბ., 1987 მაკალათია ს., ბორჯომის ხეობა, თბ., 1957 ↑ 1.0 1.1 გოგოლაძე თ., თორის ხეობის ეპიგრაფიკული კორპუსი, როგორც საისტორიო წყარო, თბ., 2019, გვ. 32-35
საადეთ III გირეი

საადეთ III გირეი (ყირიმ. III Saadet Geray, ٣سعادت كراى‎‎; დ. 1645 — გ. როდოსი, ოსმალეთის იმპერია, 1695) — ყირიმის ხანი 1691 წელს, ნურედინ ყირიმ გირეის უმცროსი ვაჟი, სელამეთ I გირეის შვილიშვილი. საადეთი აღიზარდა ყირიმში. მისი ბიძაშვილის, მურად გირეის მმართველობის დროს დანიშნული იყო ნურედინად. აქტიურად იყო ჩართული დიდ თურქულ ომში, თან ახლდა ლაშქრობებში სელიმ გირეის. სწორედ სელიმის რჩევით, ის პენსიაზე გავიდა და ოსმალებმა ყირიმის სახანო სამმართველოდ გამოცდილ საადეთს გადასცეს. მას დაევალა ავსტრიელების წინააღმდეგ არმიის გამოყვანა. 1691 წლის აგვისტოში სლანკამენის ბრძოლაში გამოცხადება დააგვიანა, ამ ბრძოლას მოჰყვა ქალაქი ბელგრადის ჰაბსბურგების ხელში გადასვლა. იმავე წლის დეკემბერში სულთნის გადაწყვეტილებით საადეთ III გირეის ჩამოართვეს ყირიმის ხანის ტიტული და ის მის ბიძაშვილს, საფა გირეის უბოძეს. თავად საადეთი გადასახლებულ იქნა ჯერ ბულგარეთის პროვინციაში, ხოლო შემდეგ კუნძულ როდოსზე, სადაც 1695 წელს გარდაიცვალა. ყირიმის სახანო გირეის დინასტია ყირიმის ხანების სია Халим Гирай «Розовый куст ханов» (история крымских ханов) О. Гайворонский «Созвездие Гераев» О. Гайворонский «Повелители двух материков» тома 1-2
კავკასიონი (ჟურნალი)

„კავკასიონი“ — ქართული ყოველთვიური ჟურნალი, საქართველოს სსრ მწერალთა კავშირის ორგანო, გამოდიოდა თბილისში 1924 წელს. გამოვიდა 4 ნომერი. თანამშრომლობდნენ კონსტანტინე მაყაშვილი, იოსებ გრიშაშვილი, სანდრო შანშიაშვილი, ლეო ქიაჩელი, შალვა დადიანი, დავით კლდიაშვილი, ალექსანდრე აბაშელი, კონსტანტინე ჭიჭინაძე, ალექსანდრე არსენიშვილი, სანდრო ცირეკიძე, ვალერიან გაფრინდაშვილი, ნიკოლოზ ლორთქიფანიძე, კოტე მარჯანიშვილი, იაკობ ნიკოლაძე, გიორგი წერეთელი და სხვა. გამომცემელი მწერალთა კავშირის საბჭო. რედაქტორი — პავლე ინგოროყვა. ჟურნალი აკრძალა ხელისუფლებამ, როგორც „შოვინისტური გამოცემა“.1925 წლიდან ჟურნალი გამოდიოდა „ახალი კავკასიონის“ სახელწოდებით. ლორთქიფანიძე ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 311. სიგუა, სოსო., „მოდერნიზმი“, თბ. „მწერლის გაზეთი“, 2008