laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ჩურუნი

ჩურუნი (ესპ. Churun) — მდინარე ვენესუელაში. მიეკუთვნება ორინოკოს აუზს. მდებარეობს კანაიმის ეროვნულ პარკში. ჩურუნი ქმნის პლანეტის უმაღლეს წყალვარდნილს — ანხელის ჩანჩქერს. ვენესუელის მდინარეების სია ანხელი მდინარე ჩურუნი — ენციკლოპედია ბრიტანიკა
მოკავშირეთა ომი

ტერმინი მოკავშირეთა ომი შეიძლება აღნიშნავდეს: მოკავშირეთა ომი – აჯანყებული ქალაქები ათენის მეორე საზღვაო კავშირის წინააღმდეგ. მოკავშირეთა ომი – ელინური კავშირი ეტოლიის კავშირის წინააღმდეგ. მოკავშირეთა ომი – რომის რესპუბლიკა იტალიკების წინააღმდეგ
მოკავშირეთა ომი (ძვ. წ. 91-87)

მოკავშირეთა ომი, ასევე ცნობილი, როგორც მარსის ომი და იტალიური ომი – იტალიკების აჯანყება რომის იმპერიის წინააღმდეგ. მიმდინარეობდა ძვ. წ. 91–87 წწ. აჯანყების მიზეზი გახდა რომის სენატის უარი იტალიკებისათვის მოქალაქეობის მინიჭების თაობაზე. აჯანყებულებმა თავიანთ კავშირს „იტალია“ უწოდეს. კავშირს სათავეში ხუთასთა საბჭო ედგა. აჯანყებულებს შეუერთდნენ რომაელ კოლონისტთა დაბალი ფენები, პროვინციელები. რომაელები დათმობაზე წავიდნენ: ლ. იულიუსის კეისრის კანონით ძვ. წ. 90 წელს რომაელებმა მოქალაქეობის უფლებები მიანიჭეს ტომებს, რომლებიც აჯანყებაში არ მონაწილეობდნენ (ასეთები იყვნენ უმბრები და ეტრუსკები), მაგრამ აჯანყებულები გააფთრებით იბრძოდნენ. მაშინ რომაელებმა მოქალაქეობის მინიჭება აღუთქვეს ყველას, ვინც 60 დღეში იარაღს დაყრიდა. მოქალაქეობის უფლება მისცეს აგრეთვე ციზალპურ გალიას. ამან გათიშა აჯანყებულთა რიგები და ძვ. წ. 88 წლის ზაფხულში რომაელებმა იტალიკების წინააღმდეგობა დაძლიეს. რომაელებმა მოქალაქეობა მისცეს ყველა იტალიკურ ტომს, მაგრამ იმგვარად, რომ მათ ფაქტობრივად არავითარი სოციალურ-პოლიტიკური გავლენა არ გააჩნდათ. ყველა იტალიკური თემი პრაქტიკულად რომის მუნიციპიუმი გახდა. მოკავშირეთა ომმა რომის პოლისური ორგანიზაცია შეარყია, დააჩქარა იტალიის ლათინიზაციისა და იტალიელი ხალხის ჩამოყალიბების პროცესი. სამოქალაქო ომების სია Brunt, P.A. (1965). „Italian Aims at the Time of the Social War“. The Journal of Roman Studies. 55 (1/2): 90–109. doi:10.2307/297433. JSTOR 297433. Brunt, P.A. (1971). Italian Manpower 225 B.C.–A.D. 14. Clarendon Press. ISBN 0-19-814283-8.  Alberto Campana, La Monetazione degli insorti italici durante la Guerra Sociale (91-87 a.C.), Soliera, Edizioni Apparuti, 1987. Dart, Christopher J. (2009). „The 'Italian Constitution' in the Social War: A Reassessment (91 to 88 BCE)“. Historia: Zeitschrift für Alte Geschichte. 58 (2): 215–224. JSTOR 25598463. Dart, Christopher J. (2014). [[[:თარგი:Googlebooks]] The Social War, 91 to 88 BCE: A History of the Italian Insurgency against the Roman Republic]. Ashgate. ISBN 978-1-4724-1676-6.  Keaveney, Arthur (2005). [[[:თარგი:Googlebooks]] Rome and the Unification of Italy], 2nd, Liverpool University Press. ISBN 1-904675-37-9.  Matyszak, Philip (2014). [[[:თარგი:Googlebooks]] Cataclysm 90 BC: The Forgotten War that Almost Destroyed Rome]. Pen & Sword Military. ISBN 978-1-84884-789-7.  Salmon, E.T. (1958). „Notes on the Social War“. Transactions and Proceedings of the American Philological Association. 89: 159–184. doi:10.2307/283674. JSTOR 283674. "Sanniti: la guerra sociale e la guerra civile" su Storiafilosofia.it. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-05-25. ციტირების თარიღი: 2011-10-27. ↑ მარსის ომი ეწოდა მარსების ტომის აქტიური როლის გამო
სან-ფელიპე (ვენესუელა)

სან-ფელიპე, სან-ფელიპე-დელ-რეი (ესპ. San Felipe) — ქალაქი ჩრდილო-დასავლეთ ვენესუელაში, იარაკუის შტატის დედაქალაქი. მდებარეობს სეგოვიის მთიანეთის აღმოსავლეთ კალთებზე, ზღვის დონიდან 550 მ სიმაღლეზე. 2001 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 220,786 კაცს. დედაქალაქ კარაკასიდან დაშორებულია 270 კილომეტრით, პუერტო-კაბელიოდან 90 კილომეტრით. სასოფლო-სამეურნეო თვალსაზრისით გარშემო ტერიტორია მეტად მდიდარია. გაბატონებულია ტროპიკული კლიმატი. ჰაერის საშუალო წლიური ტემპერატურა უტოლდება 24,8°C-ს. დაარსდა 1729 წელს. წარმოადგენდა კაკაოთი ვაჭრობის მნიშვნელოვან პუნქტს, მანამ იგი არ იმსხვერპლა კარაკასის 1812 წლის უძლიერესმა მიწისძვრამ. შემდეგ წლებში იგი ახალ ადგილზე გააშენეს. სან-ფელიპე კომერციული და საწარმოო ცენტრია, სადაც მიმდინარეობს შაქრის ლერწმის, ბამბის, კაკაოს, სიმინდის, ბრინჯისა და ხილის წარმოება. ამრავლებენ საქონელს. ვენესუელის ყოფილი პრეზიდენტი რაფაელ კალდერა ქალაქ სან-ფელიპეში დაიბადა. სან-ფელიპე კათოლიკური ეპარქიის რეზიდენციაა. სან-ფელიპე –  ჩილე სან-ფელიპე –  ფილიპინები სან-ფელიპე –  აშშ სან-ფელიპე –  მექსიკა სან-ფელიპე –  მექსიკა სან-ფელიპე –  მექსიკა კარტახენა –  კოლუმბია ვენესუელის ქალაქების სია სან-ფელიპე — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
არეულობის ხანა

„არეულობის ხანა“ – რუსეთის ისტორიის პერიოდი, მოიცავს 1598–1613 წწ. ამ პერიოდში აღინიშნებოდა სტიქიური უბედურებები, პოლონელებისა და შვედების ინტერვენცია, მძიმე პოლიტიკური, ეკონომიკური, სახელმწიფოებრივი და სოციალური კრიზისი. მოიცავს პერიოდს როდესაც პოლიტიკურ ავანსცენაზე გამოდიან ავანტიურისტები და ტახტის მაძიებლები: ბორის გოდუნოვი, ცრუდიმიტრი I, ვასილ IV, ცრუდიმიტრი II და ვლადისლავ IV. ამავე პერიოდს ემთხვევა ბოიარებისა და ერობის კრების მმართველობა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 561. Соловьев С. М.. «История России с древнейших времён» დაარქივებული 2013-05-13 საიტზე Wayback Machine. Ключевский В. О.. «Курс русской истории» დაარქივებული 2010-11-15 საიტზე Wayback Machine. Кузьмин А.Г "Начало Смутного времени" Кузьмин А.Г. "Продолжение Смуты". Волков В. А. «Конец Смутного времени» დაარქივებული 2008-04-30 საიტზე Wayback Machine. Волков В. А. «Освобождение Москвы и воссоздание русской государственности (1612—1618 гг.)» დაარქივებული 2008-02-29 საიტზე Wayback Machine. Гневушев А.М. (1882—1920) Сибирские города в смутное время Киев : Тип. 2-й артели, 1914 (Российская государственная библиотека)[მკვდარი ბმული] Каргалов В.В, Московские воеводы XVI—XVII вв., М. 2002 Кобрин В.Б. Смутное время — утраченные возможности // "Очерки истории России IX — начала XX века". — М.: Политиздат, 1991. — С. 163—185. Солодкин Я. Г. "О двух спорных вопросах истории русской публицистики кануна и времени Смуты" //Древняя Русь. Вопросы медиевистики. 2008. № 1 (31). С. 83–94. Валишевский К.Ф., «Смутное время», 1905 г. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: არეულობის ხანა Дневник событий, относящихся к смутному времени Инструкция благородному Самуилу Грушецкому, секретарю его королевского величества, посланнику при светлейшем гороле государства Испанского и обеих Индий, данная в Варшаве, в 10-й день апреля месяца, 1612 г. // Иностранные сочинения и акты относящиеся до России, собранные К.М. Оболенским. – Ч. 3. - М., 1848. – С. I-II, 1-7 (2-я паг.). დაარქივებული 2013-01-31 საიტზე Wayback Machine. «Беседы о Смутном времени» на радио «Голос России» დაარქივებული 17.11.2007, საიტზე Wayback Machine. . Что будут праздновать в России 4 ноября 2005 года?. О Смутном времени, хронология событий, путаница с календарями.
ბოლნისის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი

ბოლნისის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი — მუზეუმი ბოლნისში. დაარსდა 1951 წლის11 თებერვალს. მუზეუმში წარმოდგენილი არქეოლოგიური მასალა მოიცავს კაცობრიობის განვითარების ყველა ეტაპს - ენეოლითური ხანიდან გვიანი, შუა საუკუნეების ჩათვლით. აგრეთვე წარმოდგენილია არქიტექტურული და ეთნოგრაფიული მასალა. შენობის პირველი სართულის ერთი დარბაზი დათმობილი აქვს მუნიციპალიტეტში არსებული არქიტექტურული ნივთიერი ძეგლების ნიმუშებს. მეორე დარბაზის არქეოლოგიურ მასალასთან ერთად განთავსებულია ქართული დამწერლობის განვითარების საფეხურების ამსახველი მასალა: საქართველოში დღემდე აღმოჩენილი ბოლნისის სიონის უძველესი ქართული მრგვლოვანი, რელიეფული ასოებით შესრულებული წარწერების ასლები (V ს.), აგრეთვე იოანე ბოლნელის საფლავის ქვა შესრულებული ასომთავრული ეპიტაფიით (XI ს.), ერეკლე II-ის დროინდელი ძვირფასი საეკლესიო წიგნები, 1712 წ. გამოცემული შოთა რუსთაველის „ვეფხისტყაოსანი“. მუზეუმში დაცულია ბოლნისის მკვიდრის, ჰაგიოგრაფი მწერლის იაკობ ცურტაველის „შუშანაკის წამების“ საიუბილეო (1500 წ.) გამოცემა 5 ენაზე ნათარგმნი და დაბეჭდილი. მეორე სართული ძირითადად დათმობილი აქვს არქეოლოგიურ ექსპოზიციას. არსებული ექსპონატებიდან აღსანიშნავია იშვიათი ხელოვნების ნიმუში ანტიკური პერიოდის ფრინველის ფორმის დოქი. საქართველოს მუზეუმების სია ბოლნისის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2014-05-16 საიტზე Wayback Machine.
ირლანდიის დროშა

ირლანდიის დროშა (ირლ. Bhratach Náisiúnta) – არის ირლანდიის ეროვნული სიმბოლო და წარმოადგენს მართკუთხა ტილოს, შედგება სამი ვერტიკალური თანაბარი ზოლებისაგან: მწვანე — ტილოს ხის ტარის კიდესთან, თათრი — შუაში, და ნარინჯისფერი — ტილოს თავისუფალ კიდესთან. დროშის პროპორცია - 1:2. მწვანე სიმბოლიზირებს კათოლიკეებს, ნარინჯისფერი - პროტესტანტებს, ხოლო თეთრი - მშვიდობას ამ კონფესიებს შორის. ირლანდიის დროშა მაყურებლების პერფორმანსი U2 - ს კონცერტზე რომში ირლანდიის სპორტული დელეგაცია The National Flag: Guidelines for use of the National Flag, Department of the Taoiseach. ISBN 0-7-76-9101-X. (ფორმატი pdf) ↑ Department of the Taoiseach ირლ. ↑ Constitution of Ireland — Bunreacht na hÉireann (Article 7) ირლ.
ხორვატული კუნა

კუნა (ხორ. kuna) — ფულის ერთეული ხორვატიაში, რომელიც გამოიყენებოდა 2023 წლის 1 იანვარამდე. კოდი ISO 4217 — HRK. გრაფიკული ნიშანი — Kn. მიმოქცევაში იყო ბანკნოტები ნომინალით: 5, 10, 20, 50, 100, 200, 500, 1000 კუნა. მონეტები ნომინალით: 1, 2, 5, 10, 20, 50 ლიპი და 1, 2, 5 კუნა. სახელწოდება კუნა ხორვატულად ნიშნავს კვერნას, სწორედ კვერნის ტყავს იყენებდნენ ჯერ კიდევ რომის იმპერიის დროიდან მოყოლებული ვაჭრობისა და გადასახადებისათვის. მას შემდეგ კუნა არაერთ სლავურ სახელმწიფოში ყოფილა ვალუტის ერთეული, მათ შორის კიევის რუსეთშიც. XI საუკუნეში კუნა უწოდეს ახალმოჭრილ ფულის ერთეულს ხორვატიაში. მანამდე აქ სხვადასხვა ქვეყნის ფული იხმარებოდა, ოდნავ მოგვიანებით კი 1260 წლიდან 1380 წლამდე ხორვატი მეფისნაცვლები ჭრიდნენ ვერცხლის მონეტას სახელად ბანოვაჩი, თუმცა უნგრეთ-ხორვატიის სამეფოში ამ უკანასკნელის ავტონომიის შესუსტებასთან ერთად ბანოვაჩიც თანდათან გაქრა. კუნას ხელახლა გამოშვების იდეა 1939 წელს გაჩნდა, მაშინ, როცა იუგოსლავიის სამეფოს შემადგენლობაში ხორვატებმა საკუთარი ფულის შემოღებაზე ფიქრი დაიწყეს. საბოლოოდ, ხორვატული კუნა უკვე დამოუკიდებელ ხორვატიაში 1941 წლის 26 ივლისს წარადგინეს, რითაც მან იუგოსლავური დინარი შეცვალა. კუნა გერმანულ რეიხმარკებზე იყო მიბმული და 1 კუნა 100 ბანიჩად იყოფოდა. თუმცა, სულ რაღაც ოთხ წელიწადში, მეორე მსოფლიო ომის დასრულებისთანავე, კუნა კვლავ იუგოსლავურმა დინარმა შეცვალა. საბჭოთა ბლოკის დაშლის შემდეგ გარდამავალ პერიოდში ხორვატიაში იუგოსლავური დინარის ნაცვლად ხორვატული დინარი მიმოიქცეოდა. 1994 წლის 30 მაისს ხორვატიის ეროვნულმა ბანკმა ისტორიული კუნა აღადგინა. მეორე სუნთქვა კუნას უკვე 1994 წელს, საბჭოური ბლოკის დაშლის შემდეგ გაეხსნა. გარდამავალ პერიოდში ხორვატიაში იუგოსლავური დინარის ნაცვლად ხორვატული დინარი მიმოიქცეოდა, ხოლო შემდეგ ხორვატიის ეროვნულმა ბანკმა ისტორიული კუნა აღადგინა. 1994 წელს მიმოქცევაში შევიდა მონეტები ნომინალით 1, 2, 5, 10, 20 და 50 ლიპი (ლიპი ხორვატული სიტყვაა და ქართულად ცაცხვს ნიშნავს), 1, 2, 5 და 25 კუნა გამოშვებულია ორი ვერსიით: ერთ ვერსიაში მცენარეების და ცხოველების სახელები მოცემულია ხორვატულ ენაზე, მეორე ვერსიაში ლათინურ ენაზე. დაბალი მსყიდველობითი უნარის გამო 1 და 2 ლიპის მონეტა იშვიათად გამოიყენება. მსოფლიოს ვალუტები ხორვატული ბანკნოტები დაარქივებული 2014-06-09 საიტზე Wayback Machine. კუნას გაცვლითი კურსი დაარქივებული 2011-11-28 საიტზე Wayback Machine.
2005

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: 2005 2005 (ორი ათას ხუთი) წელი — გრიგორიანული კალენდრის არანაკიანი წელიწადი, რომლის პირველი დღეა შაბათი. ეს წელი არის XXI საუკუნის 1-ლი დეკადის მე-5 წელი. დაბა ყაზბეგს დაუბრუნდა თავისი ძველი სახელი სტეფანწმინდა (დაბა) 3 აგვისტო : მავრიტანიის პრეზიდენტი მააუია ოულდ აჰმედ ტაია ხუნტის მიერ გადაყენებულ იქნა საუდის არაბეთის მეფე ფაჰდის დაკრძალვის პროცესში. მთავარი სტატია: კატეგორია:დაბადებული 2005. მთავარი სტატია: კატეგორია:დაბადებული 2005. მთავარი სტატია: კატეგორია:გარდაცვლილი 2005. 3 თებერვალი : ზურაბ ჟვანია — საქართველოს პრემიერ-მინისტრი (დ. 1963) 8 მარტი : ასლან მასხადოვი — ჩეჩნეთის რესპუბლიკის პრეზიდენტი (დ. 1951) 15 მარტი : ოთარ ქორქია — ქართველი კალათბურთელი 22 მარტი : ტანგე კენძო — იაპონელი არქიტექტორი (დ. 1913) 2 აპრილი : იოანე პავლე II — რომის პაპი (დ. 1920) 24 აპრილი : ეზერ ვაიცმანი — ისრაელის პრეზიდენტი 1993-2000 (დ. 1924) 11 ივნისი : ვახტანგ ჭელიძე — ქართველი მწერალი, მთარგმნელი (დ. 1917) 21 აგვისტო : ჰამიდ ღულადი — უზბეკი მწერალი 16 სექტემბერი : ჯონ სპენსერი — ამერიკელი კინომსახიობი კავკასია საქართველო პრეზიდენტი : მიხეილ სააკაშვილი (2004-დან) პარლამენტის თავმჯდომარე : ნინო ბურჯანაძე (2001-დან) პრემიერ-მინისტრი : ჟვანია, ზურაბ (2004-2005); ზურაბ ნოღაიდელი (2005-დან) კათოლიკოს-პატრიარქი : ილია II (1997-დან) აზერბაიჯანი პრეზიდენტი : ილჰამ ალიევი (2003-დან) სომხეთი პრეზიდენტი : რობერტ ქოჩარიანი (1998-დან) აღმოსავლეთი ევროპა რუსეთის ფედერაცია პრეზიდენტი : ვლადიმერ პუტინი (1999-დან) უკრაინა პრეზიდენტი : ლეონიდ კუჩმა (1994-2005); ვიქტორ იუშჩენკო (2005-დან) დასავლეთი ევროპა გერმანია პრეზიდენტი : ჰორსტ კიოლერი (2004-დან) კანცლერი : გერჰარდ შრედერი (1998-დან) დიდი ბრიტანეთი დედოფალი : ელიზაბეთ II (1952-დან) პრემიერ-მინისტრი : ტონი ბლერი (1997-დან) საფრანგეთი პრეზიდენტი : ჟაკ შირაკი (1995-დან) წმინდა საყდარი რომის პაპი : იოანე-პავლე II (1978-2005); ბენედიქტ XVI (2005-დან) სამხრეთ-დასავლეთი აზია თურქეთი პრეზიდენტი : აჰმეთ ნეჯდეთ სეზერი (2000-დან) პრემიერ-მინისტრი : რეჯეფ თაიფ ერდოღანი (2003-დან) ირანი პრეზიდენტი : მოჰამედ ხათამი (1997-2005), მაჰმუდ აჰმადინეჯადი (2005-დან) ისრაელი პრეზიდენტი : მოშე კაცავი (2000-დან) პრემიერ-მინისტრი : არიელ შარონი (2001-დან) სხვა ქვეყნები აშშ პრეზიდენტი : ჯორჯ უოკერ ბუში (2001-დან) ფიზიკა : როი გლობერი, ჯონ ჰოლი და თეოდორ ჰენში ქიმია : რობერტ გრაბსი, რიჩარდ შროკი და ივ შოვენი ფიზიოლოგია და მედიცინა : რობინ უორენი და ბერი მარშალი ლიტერატურა : ჰაროლდ პინტერი მშვიდობა : მუჰამედ ელბარადეი ეკონომიკა : რობერტ აუმანი და ტომას შელინგი
სან-კარლოსი (ვენესუელა)

სან-კარლოსი (ესპ. San Carlos) — ქალაქი ჩრდილო-დასავლეთ ვენესუელაში, კოხედესის შტატის დედაქალაქი. მდებარეობს მდინარე ტირგუას გასწვრივ, მთიანეთისა და ვაკეების შერწყმის ადგილზე, ზღვის დონიდან 152 მ სიმაღლეზე. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 110.000 კაცს. დაარსდა 1678 წლის 27 აპრილს, კაპუცინელი მისიონერების მიერ. კოხედესისა და პორტუგესის შტატების გაყოფამდე სან-კარლოსი იყო ფალკონის შტატის დედაქალაქი. კომერციული ცენტრია, განვითარებულია სოფლის მეურნეობა, ამრავლებენ საქონელს. მოჰყავთ შაქრის ლერწამი, სიმინდი, ბრინჯი. ქალაქი გაშენებულია ავტომაგისტრალზე, რომლის მეშვეობით უკავშირდება ვენესუელის ქალაქებს: აკარიგუას, გუანარეს, ბარკისიმეტოსა და ვალენსიას. მატურინი –  ვენესუელა ვალენსია –  ვენესუელა ვენესუელის ქალაქების სია ენციკლოპედია – ბრიტანიკა ↑ Alcaldías Digitales. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-02-20. ციტირების თარიღი: 2011-10-27.
კოხედესი

კოხედესი (ესპ. Cojedes) — მდინარე ცენტრალურ ვენესუელაში, ორინოკოს შენაკადი. სათავეს იღებს ლარას შტატში, შემდეგ მიედინება სამხრეთ-აღმოსავლეთით, უფსკრულებში, კორდილიერა-დე-მერიდასა და კორდილიერა-დე-ლა-ლოსტას შორის, ორინოკოს აუზის ლიანოსისა და საძოვრების გადაკვეთის შემდეგ ერთვის მდინარე აპურეს, ორინოკოს შენაკადს. კოხედესის აუზი განაწილებულია ლარას, იარაკუის, პორტუგესის, კოხედესის, ბარინასისა და გუარიკოს შტატებში. მდინარეში ბინადრობს მთელ მსოფლიოში უნიკალური ორინოკოს ნიანგი. უახლოეს მომავალში, ამ მდინარის გარკვეული მონაკვეთები გამოცხადდება ბიოსფერულ ნაკრძალად, რათა მოხდეს დაცვა ამ სახეობის ნიანგების გამრავლების ადგილებისა, რომლებიც კრიტიკულად საფრთხის ქვეშ მყოფ სახეობად მიიჩნევა. ვენესუელის მდინარეების სია Population status of the Orinoco crocodile (Crocodylus intermedius) in the Cojedes river system, Venezuela
ირლანდიის გერბი

ირლანდიის გერბი წარმოადგენს ოქროს არფას ვერცხლისფერ სიმებით ლურჯ ფარზე. არფა დიდი ხნის განმავლობაში იყო ირლანდიის ჰერალდიკური სიმბოლო. თანამედროვე ფორმით გერბი დამტკიცდა 1945 წლის 9 ნოემბერს. our-ireland.com // Celtic Harps Official Symbol of the Emerald Isle დაარქივებული 2011-07-15 საიტზე Wayback Machine. ირლ. ↑ Office of the Chief Herald, Arms of Ireland დაარქივებული 2013-05-18 საიტზე Wayback Machine. , The National Library of Ireland (Grant Type: Registration; Register volume: G.O. MS 111G; Folio number: 20; Date: 9 November 1945)
სუკრეს შტატი

სუკრე (ესპ. Estado Sucre) — შტატი ვენესუელაში. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთ რეგიონში. ჩრდილოეთით ესაზღვრება კარიბის ზღვა, სამხრეთით — ანსოატეგისა და მონაგასის შტატები, აღმოსავლეთით — პარიის ყურე, დასავლეთით კი კარიაკოს ყურე. დედაქალაქია კუმანა. სახელი ეწოდა სამხრეთ ამერიკის დამოუკიდებლობისათვის ომის გმირის — ანტონიო ხოსე დე სუკრეს პატივსაცემად. შტატის ფართობი 11 800 კმ²-ია, მოსახლეობა კი 2007 წლის მონაცემებით 916 600 ადამიანს შეადგენს. ქრისტეფორე კოლუმბმა კონტინენტურ ამერიკაში ფეხი პირველად პარიას რეგიონში, შტატის ამჟამინდელ ტერიტორიაზე დადგა. ის აქ 1498 წლის 4—12 აგვისტოს იმყოფებოდა. 1799-1800 წლებში რეგიონი მოინახულა და აღწერა ალექსანდერ ჰუმბოლდტმა. რეგიონის ინდუსტრიის მთავარი დარგებია მიწათმოქმედება, მეთევზეობა და ტურიზმი. ერთ-ერთი უმთავრესი ტურისტული დესტინაციაა სუკრესა და ანსოატეგის შორის მდებარე მოჩიმის ეროვნული პარკი. სუკრეს შტატი ადმინისტრაციულად 15 მუნიციპალიტეტად იყოფა: ანდრეს-ელოი-ბლანკო (კასანაი) ანდრეს-მატა (სან-ხოსე-დე-აეროკუარი) არისმენიდი (რიო-კარიბე) ბენიტესი (ელ-პილარი) ბერმუდესი (კარუპანო) ბოლივარი (მარიგუიტარი) კახიგალკი (იაგუარაპარო) კრუს-სალმერონ-აკოსტა (არაია) ლიბერტადორი (ტუნაპუი) მარინიო (ირაპა) მეხია (სან-ანტონიო-დელ-გოლფო) მონტესი (კუმანაკოა) რიბერო (კარიაკო) სუკრე (კუმანა) ვალდესი (გუირია) ვენესუელის შტატები Web Site de la Gobernación del estado Sucre. დაარქივებული 2015-01-02 საიტზე Wayback Machine. Música folklorica del estado Sucre. დაარქივებული 2007-12-14 საიტზე Wayback Machine. Fondo para el desarrollo de la pequeña industria del estado Sucre. დაარქივებული 2007-09-14 საიტზე Wayback Machine. El Fondo para el Financiamiento de microempresas turísticas დაარქივებული 2009-02-08 საიტზე Wayback Machine.
საპოტისებრნი

საპოტისებრნი (Sapotaceae) — ორლებნიან მცენარეთა ოჯახი. მეტწილად მარადმწვანე ხეები და ბუჩქებია. აქვთ კიდემთლიანი და მორიგეობით განლაგებული ფოთლები. ყვავილები ხშირად ორსქესიანია, უმრავლესობისა წვრილია, ეული ან კონებად შეკრული. ნაყოფი კენკრაა. უმეტესობას ახასიათებს კაულიფლორია. ოჯახში 60-მდე გვარის 800 სახეობაა, გავრცელებულია ორივე ნახევარსფეროს ტროპიკებში. ყოფილ სსრკ-ში მხოლოდ ნამარხი ფორმებია ცნობილი. დიდი პრაქტიკული მნიშვნელობა აქვს გუტაპერჩის შემცველ მცენარეებს (Palaquim-ის და Payena-ს გვარები). ბევრის (Achras, Lucuma და სხვა) ნაყოფი იჭმება. ზოგის (Butarospermum და სხვა) თესლიდან ხდიან საჭმელ და ტექნიკურ ზეთს. ბევრ სახეობას (მათ შორის ხერკინის სახელით ცნობილს) ძვირფასი მერქანი აქვს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 95.
ეშმაკის კუნძულის მეფე

ეშმაკის კუნძულის მეფე (ნორვ. Kongen av Bastøy) — ნორვეგიული კინოფილმი. რეჟისორი მარიუს ჰოლსტი. წარმოადგენს კინოდრამას. ნორვეგიაში კინოს პრემიერა გაიმართა 2010 წლის 17 დეკემბერს, რის შემდეგ ფილმი უჩვენეს შვედეთის კინოფესტივალსა (2011 წლის იანვარში) და როტერდამში (2001 წლის თებერვალს). გადაღებულია რეალური ისტორიის მიხედვით, რომელიც მოხდა Bastøy fengsel-ის ციხეში (ნორვეგია). ნორვეგია, XX საუკუნის დასაწყისი. კუნძულ ბასტოიზე განლაგებულია უსახლკარო მოზარდებისთვის განკუთვნილი კოლონია, სადაც ცხოვრობს და ფიზიკურად მუშაობს ათობით მოზარდი. კოლონიაში რთული პირობები და მკაცრი რეჟიმია. სიუჟეტის ცენტრშია მოზარდი სახელად ერლინგი, რომელიც ციხიდან თავის დაღწევას ცდილობს. ეშმაკის კუნძულის მეფე – ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2012-03-19 საიტზე Wayback Machine. „ეშმაკის კუნძულის მეფე“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ Twitchfilm.com - Second trailer for Marius Holsts youth prison drama King of Devil's Island დაარქივებული 2011-09-08 საიტზე Wayback Machine. Retrieved 2. January 2010 ↑ IMDB entry Retrieved 2 February 2011 ↑ Official site for the production დაარქივებული 2012-03-19 საიტზე Wayback Machine. Retrieved 2 February 2011
ტაჩირის შტატი

ტაჩირა (ესპ. Estado Táchira) — შტატი ვენესუელაში. დედაქალაქია სან-კრისტობალი. შტატის ფართობი 11 100 კმ²-ია, მოსახლეობა კი 2007 წლის მონაცემებით 1 177 300 ადამიანია. XIX საუკუნის დასასრულს, სწორედ ტაჩირის შტატში აღმოაჩინეს ვენესუელაში ნავთობი პირველად, რომლის ბურღვაც მრავალ წელს გრძელდებოდა. დღეს მისი ეკონომიკური შემოსავლების ძირითადი წყაროა ყავა და ანანასი. ასევე მნიშვნელოვან როლს თამაშობს მიწათმოქმედება და მეცხოველეობა. არსებობს კარტოფილის, შაქრის, რძის, ყველისა და ტექსტილის წარმოების ძლიერი ეკონომიკური სექტორიც. ტაჩირა ერთ-ერთია ვენესუელის სამი ანდური შტატიდან (დანარჩენი ორია მერიდა და ტრუხილიო). ჩრდილოეთით ესაზღვრება სულიას შტატი, აღმოსავლეთით ბარინასი და მერიდა, სამხრეთით აპურე, ბარინასი და კოლუმბია. ტაჩირამ მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა თანამედროვე ვენესუელის ისტორიის საწყის ეტაპზე. XX საუკუნეში, ამ წარმოშობით შტატიდან იყო ქვეყნის ყველაზე ბევრი პრეზიდენტი: სიპრიანო კასტრო, ხუან ვისენტე გომესი, მარკოს პერეს ხიმენესი, ისაიას მედინა ანგარიტა, ელეასარ ლოპეს კონტრერასი, კარლოს ანდრეს პერესი და რამონ ხოსე ველასკესი. XX საუკუნის დასაწყისამდე დიდ სირთულესთან იყო დაკავშირებული ტრანსპორტირება ტაჩირასა და სხვა შტატებს შორის, ისევე როგორც თვით შტატის შიგნით. ამ პირობებმა წარმოშვა ძლიერი განსხვავება ტაჩირისა და დანარჩენი ვენესუელის მოსახლეობას შორის, განიცდიდა რა კოლუმბიის ძლიერ გავლენას, რომელთანაც ბევრად ადვილი იყო დაკავშირება. შტატი ადმინისტრაციულად 29 მუნიციპალიტეტად იყოფა: ანდრეს-ბელიო (კორდერო) ანტონიო-რომულო-კოსტა (ლას-მესასი) აიაკუჩო (კოლონი) ბოლივარი (სან-ანტონიო-დელ-ტაჩირა) კარდენასი (ტარიბა) კორდობა (სანტა-ანა-დელ-ტაჩირა) ფერნანდეს-ფეო (სან-რაფაელ-დელ-პინიალი) ფრანსისკო-დე-მირანდა (სან-ხოსე-დე-ბოლივარი) გარსია-დე-ევია (ლა-ფრია) გუასიმოსი (პალმირა) ინდეპანდანსია (კაპაჩო-ნუევო) ხაურეგი (ლა-გრიტა) ხოსე-მარია-ვარგასი (ელ-კობრე) ხუნინი (რუბიო) ლიბერტადი (კაპაჩო-ვიეხო) ლიბერტადორი (აბეხალესი) ლობატერა (ლობატერა) მიჩელენა (მიჩელენა) პანამერიკანო (კოლონსიტო) პედრო-მარია-ურენია (ურენია) რაფაელ-ურდანეტა (დელისიასი) სამუელ-დარიო-მალდონადო (ლა-ტენდიდა) სან-კრისტობალი (სან-კრისტობალი) სან-ხუდას-ტადეო (უმუკენა) სებორუკო (სებორუკო) სიმონ-როდრიგესი (სან-სიმონი) სუკრე (კენიკეა) ტორბესი (სან-ხოსეკიტო) ურიბანტე (პრეგონერო) ვენესუელის შტატები Gobernación del Estado Táchira. დაარქივებული 2008-09-30 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.00 1.01 1.02 1.03 1.04 1.05 1.06 1.07 1.08 1.09 1.10 1.11 1.12 1.13 1.14 1.15 1.16 1.17 1.18 1.19 1.20 1.21 1.22 1.23 1.24 1.25 1.26 1.27 1.28 OpenStreetMap — 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q936"></a>
გუანიპა

გუანიპა (ესპ. Rio Guanipa) — მდინარე ვენესუელის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. სათავეს იღებს ზღვის დონიდან 260 მეტრზე, ანსოატეგის შტატში. მისი სიგრძე დაახლოებით 340 კმ-ია. ჩაედინება პარიის ყურეში, მდინარე ორინოკოს დელტის ჩრდილოეთ ნაწილში. ვენესუელის მდინარეების სია ვიდეო Rand McNally, The New International Atlas, 1993. Resúmen de la geografía de Venezuela - Paris 1841 - Agustín Codazzi, Rafael María Baralt, Ramón Díaz
არაგუა

არაგუა (ესპ. Río Aragua) — მდინარე ვენესუელაში, არაგუის შტატის ლიბერტადორის მუნიციპალიტეტში. სწორედ მისგან აქვს მიღებული არაგუის შტატს სახელი. მდინარის სიგრძე 58 კილომეტრია და ჩაედინება ვალენსიის ტბაში. ლა-ვიქტორია სან-მატეო კაგუასი ლა-ენკრუსიხადა პალო-ნეგრო ვენესუელის მდინარეების სია Sistema de información Geográfica del Estado Aragua დაარქივებული 2015-07-25 საიტზე Wayback Machine.
სედენიოს მუნიციპალიტეტი (ბოლივარი)

სედენიოს მუნიციპალიტეტი (ესპ. Municipio Cedeño) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ბოლივარის შტატში. წარმოადგენს ბოლივარის შტატის 11 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 46 020 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სედენიოს მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 88 296 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია კაიკარა-დელ-ორინოკო. ბოლივარის შტატის მთელი მოსახლეობის 5.8% მოდის სედენიოს მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 1.9 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები ბოლივარის შტატი
ელ-კალიაოს მუნიციპალიტეტი

ელ-კალიაოს მუნიციპალიტეტი (ესპ. Municipio El Callao) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ბოლივარის შტატში. წარმოადგენს ბოლივარის შტატის 11 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 2 223 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ელ-კალიაოს მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 24 013 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია ელ-კალიაო. ბოლივარის შტატის მთელი მოსახლეობის 1.6% მოდის ელ-კალიაოს მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 10.8 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები ბოლივარის შტატი
გრან-საბანის მუნიციპალიტეტი

გრან-საბანის მუნიციპალიტეტი (ესპ. Municipio Gran Sabana) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ბოლივარის შტატში. წარმოადგენს ბოლივარის შტატის 11 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 32 990 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით გრან-საბანის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 34 095 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია სანტა-ელენა-დე-უაირენი. ბოლივარის შტატის მთელი მოსახლეობის 2.2% მოდის გრან-საბანის მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 1 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები ბოლივარის შტატი