laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მამია მალაზონია

მამია მალაზონია (დ. 19 მარტი, 1936, ოზურგეთი) — ქართველი მხვატარი. 1962 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის სახვითი ხელოვნების ფაკულტეტი. 1962 წლიდან მონაწილეობს გამოფენებში; 1967-1968 წლებში იყო რუსთაველის თეატრის, 1969-1976 წლებში მარჯანიშვილის თეატრის, ხოლო 1976-1984 წლებში ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის ოპერისა და ბალეტის თეატრის მთავარი მხატვარი; გაფორმებული აქვს რუსთავის დრამატული, მინსკის ოპერისა და ბალეტის თეატრების სპექტაკლები; შექმნილი აქვს კოსტიუმების ესკიზები კინოფილმებისათვის, მუშაობს წიგნის გრაფიკაში. 1984 წლიდან თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის პროფესორი, მულტიპლიკაციის განყოფილების ხელმძღვანელი. მისი ნამუშევრები დაცულია: საქართველოს ეროვნულ გალერეაში, საქართველოსხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმში, მოსკოვის თეატრალურ მუზეუმში, ტრეტიაკოვის გალერეაში, აღმოსავლეთის ხალხთა ხელოვნების მუზეუმში, მოსკოვის პუშკინის სახელობის ნატიფი ხელოვნების მუზეუმში, საქართველოს, საფრანგეთის, ინგლისის, გერმანიის, აშშ კერძო კოლექციებში. საქართველოს თეატრის მოღვაწეთა კავშირი, წევრი საქართველოს კინემატოგრაფისტთა შემოქმედებითი კავშირი, წევრი საქართველოს მხატვართა კავშირი, წევრი გალაკტიონ ტაბიძის სახელობის პრემია შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემია საქართველოს სახალხო მხატვარი ვინ ვინაა საქართველოში: ქართული ბიოგრაფიული ცნობარი, თბ., 1998-1999, გვ. 207 მამია მალაზონია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
პაატა ცხადაია

პაატა ცხადაია (დ. 25 აპრილი, 1937, ჯვარი, წალენჯიხის რაიონი — გ. 6 სექტემბერი, 2021) — ქართველი ენათმეცნიერი, მეცნიერი, პედაგოგი. ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. ლექტორი. სამეცნიერო შრომებისა და მონოგრაფიების ავტორი. 1960 წელს დაამთავრა ქუთაისის პედაგოგიური ინსტიტუტი ისტორია-ფილოლოგის ფაკულტეტი, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტი კი 1968 წელს. 1969-1976 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, უფროსი ლაბორანტი. 1976-1984 წლებში კი ამავე უნივერსიტეტის ტოპონიმიკის ლაბორატორიის გამგე. იყო წამყვანი მეცნიერ-თანამშრომელი ტოპონიმიკის ლაბორატორიაში 1984-1987 წლებში. აგრეთვე იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის, ლაბორატორიის გამგე 1987 წლიდან. საკანდიდატო დისერტაციის თემა „მთიანი სამეგრელოს ტოპონიმია“, დაიცვა 1975 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა - „საკუთარი სახელი კოლხურ ენაში“, დაიცვა 2002 წელს. სამურზაყანოს ისტორიული და თანამედროვე ტოპონიმია : ისტორიული ანალიზი, თბ., თსუ, 2004, გვ. 206 სამეგრელოს გეოგრაფიული სახელწოდებანი : ნაკვ. 1 : წალენჯიხის რაიონი, თბ., უნივერსალი, 2004, გვ. 256 ISBN 99940-32-68-2 გვარები და გვართა დასახლებანი სამეგრელოში, თბ., თსუ, 2000, გვ. 182 ძიებანი კოლხეთის ტოპონიმიიდან : წ. 1., თბ., ინტელექტი, 1999, გვ. 132 ქართველური ონომასტიკა : კრ.1 : ეძღვნება პროფ. ფარნაოზ ერთელიშვილის დაბადებიდან 75 წლისთავს, თბ., თსუ, 1998, გვ. 260 ISBN 99940-12-86-X ონომასტიკურ ტერმინთა განმარტებითი ლექსიკონი, თბილისი, თსუ, 1988, გვ. 215 მთიანი სამეგრელოს ტოპონიმია : ენათმეცნიერული ანალიზი, თბ., თსუ, 1985, გვ. 212 საქართველოს მეცნიერებათა დოქტორები, თბ., 2012, გვ. 505 პაატა ცხადაია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
კვირიკაშვილი

საკუთარი სახელი კვირიკაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი კვირიკაშვილი — ქართველი პოლიტიკოსი დიმიტრი კვირიკაშვილი — ქართველი ფერმწერი მერაბ კვირიკაშვილი — ქართველი მორაგბე მზია კვირიკაშვილი — ქართველი ესტრადის მსახიობი
გოჩა მიქიაშვილი

გოჩა მიქიაშვილი (დ. 2 აპრილი, 1954, თბილისი) — ქართველი არქიტექტორი, მეცნიერი. 1976 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის არქიტექტურის ფაკულტეტი. 1976-1983 წლებში მუშაობდა სსრკ მშენებლობის სამინისტროს სახელმწიფო საპროექტო ინსტიტუტ „საქსახპროექტის“ არქიტექტორად. 1983-1987 წლებში იყო საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის არქიტექტურული დაგეგმარების კათედრის ასპირანტი. 1987 წლიდან იყო საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამოქალაქო შენობების არქიტექტურის №97 კათედრის ასისტენტი, დოცენტი და სრული პროფესორი. 1989-1991 წლებში იყო იმავე ინსტიტუტის არქიტექტურის ფაკულტეტის დეკანი. 1993-1998 წლებში არქიტექტურული ფირმის, სააქციო საზოგადოება „გეოს“ პრეზიდენტი. 1998-1999 წლებში თბილისის მერიის არქიტექტურისა და ქალაქთმშენებლობის დეპარტამენტის თავმჯდომარის მოადგილე. 1998-2002 წლებში მუშაობდა თბილისის მერიის „არქიტექტურისა და ქალაქთმშენებლობის კომპანიის“ გენერალური დირექტორის მოადგილედ, შემდგომ გენერალურ დირექტორად. 2002-2004 წლებში თბილისის გენერალური გეგმის და პერსპექტიული განვითარების სამოქალაქო სამსახურის უფროსის მოადგილედ. 2004-2010 წლებში სამშენებლო-დეველოპერული კომპანია „იბერიის“ არქიტექტურული სტუდიის ხელმძღვანელი იყო. 2005 წლიდან არის საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის არქიტექტურის, ურბანისტიკისა და დიზაინის ფაკულტეტის დეკანი. 65-ზე მეტი განხორციელებული არქიტეტურული პროექტისა და 35 გამოქვეყნებული სამეცნიერო ნაშრომის ავტორია. მის მიერ შესრულებულ პროექტებს მიღებული აქვს არაერთი პროფესიული არქიტექტურული პრემია, მათ შორის: სასტუმრო 110 ნომერზე ბაკურიანში, „ვაზიანის საჯარო სკოლის პროექტი“ (2007), ოზურგეთის სამეცნიერო ცენტრის პროექტი, „ქართუ ჯგუფის“ მიერ ორგანიზებული კონკურსის პირველი პრემია (2006), „ქართული სახლის პროექტი საჩხერეში“, „საცხოვრებელი სახლების ჯგუფი ბაგებში“, საქართველოს არქიტექტირთა კავშირის ყოველწლიური არქიტექტურული კონკურსი „წლის საუკეთესო პროექტი“, I პრემია ნომინაციაში „ქალაქგეგმარება“ (2005). 1991, 2006, 2008 წლებში მონაწილეობდა ვენეციის (იტალია) ხელოვნების მსოფლიო ბიენალეში, 1997 წელს — ბერლინის (გერმანია) მსოფლიო კონგრესში, 2008 წელს არქიტექტორთა საერთაშორისო კავშირის მსოფლიო კონგრესში ტურინში (იტალია), 2009 წელს არქიტექტორთა საერთაშორისო კონგრესში (ტრაბზონი, თურქეთი), არქიტექტურის საერთაშორისო აკადემიის მსოფლიო კონგრესში — „ინტერარქ-2012“ სოფია (ბულგარეთი). 2004-2008 წლებში იყო შავი ზღვის რეგიონის არქიტექტორთა ფორუმის სამდივნოს დირექტორი. 2006 წლიდან არქიტექტორთა საერთაშორისო კავშირის განათლების კომისიის ვალიდაციის ჯგუფის წევრია. მის მიერ ქართულ ენაზეა თარგმნილი არქიტექტორთა საერთაშორისო კავშირის „არქიტექტურული განათლების ქარტია“. სადისერტაციო თემა — „საქართველოს შავი შღვისპირა ქალაქების გეგმარების ორგანიზაცია-განახლების სისტემა“, დაიცვა მოსკოვში 1987 წელს. არქიტექტურის, ურბანისტიკისა და დიზაინის ფაკულტეტი, 1922-2012, თბ., ტექნ. უნ-ტი, 2013, გვ. 360 მეთოდური მითითებები არქიტექტურის, ურბანისტიკისა და დიზაინის ფაკულტეტის ბაკალავრებისათვის, თბ., ტექნიკური უნ-ტის გამ-ბა, 2009, გვ. 24 მეთოდური მითითებები და მოცემულობები ერთბინიანი საცხოვრებელი სახლის საკურსო პროექტის შესასრულებლად, თბ., ტექნიკური უნ-ტის გამ-ბა, 1999, გვ. 50 საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, თბ., 2017, გვ. 423 გოჩა მიქიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
პროფესიული განათლება

პროფესიული განათლება — განათლების სახე, რომელიც უზრუნველყოფს ადამიანს კონკრეტულ პროფესიულ სფეროში დასაქმებისათვის საჭირო ცოდნითა და უნარ-ჩვევებით. ამ ცნების ქვეშ ძირითადად მოიაზრება ე. წ. „ხელობა“ და საშუალო რგოლის სპეციალისტები, ანუ ის პროფესიები, რომლებიც არ საჭიროებს უმაღლეს განათლებას — ხარატი, შემდუღებელი, სანიტარი და ა.შ. ასევე, პროფესიული განათლების შესახებ საქართველოს კანონის შესაბამისად, საქართველოში პროფესიული განათლების სახეებია: სახელობო განათლება და პროფესიული უმაღლესი განათლება. სახელობო განათლების მიღება შეიძლება ზოგადი განათლების საბაზო საფეხურის (9 კლასი) დაძლევის, ხოლო პროფესიული უმაღლესი განათლებისა — სრული ზოგადი განათლების მიღების საფუძველზე. ზურაბიშვილი დ., გობრონიძე გ., სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი, საიას იურიდ. განათლ. ხელშეწყობის ფონდი, თბ., 2011. ISBN 978-9941-0-3354-4. საქართველოს კანონი „პროფესიული განათლების შესახებ“
რატიფიცირება

რატიფიცირება (ლათ. ratificatio < ratus — დამტკიცებული და facere — კეთება) — სახელმწიფოს მხრიდან დადასტურება და აღიარება საერთაშორისო ხელშეკრულებისა, რომელიც ხელმოწერილია სახელმწიფოს სრულუფლებიანი წარმომადგენლის მიერ. საქართველოს კონსტიტუციით, რატიფიცირების შემდეგ ქვეყანაში ხელშეკრულების ამოქმედება ხდება სავალდებულო და იურიდიული ძალის მქონე. საერთაშორისო ხელშეკრულებათა და შეთანხმებათა რატიფიცირებას ახდენს საქართველოს პარლამენტი. საერთაშორისო ხელშეკრულებებისა და შეთანხმებების გარდა, რომლებიც ითვალისწინებს რატიფიცირებას, სავალდებულოა, აგრეთვე, ისეთი საერთაშორისო ხელშეკრულებისა და შეთანხმების რატიფიცირება, რომლებიც: ითვალისწინებს საერთაშორისო ორგანიზაციასა ან სახელმწიფოთაშორის კავშირში საქართველოს შესვლას; სამხედრო ხასიათისაა; ეხება სახელმწიფოს ტერიტორიულ მთლიანობას ან სახელმწიფო საზღვრების შეცვლას; დაკავშირებულია სახელმწიფოს მიერ სესხის აღებასა და გაცემასთან; მოითხოვს შიდასახელმწიფოებრივი კანონმდებლობის შეცვლას, ნაკისრ საერთაშორისო ვალდებულებათა შესასრულებლად აუცილებელი კანონებისა და კანონის ძალის მქონე აქტების მიღებას. ზურაბიშვილი დ., გობრონიძე გ., სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი, საიას იურიდ. განათლ. ხელშეწყობის ფონდი, თბ., 2011. ISBN 978-9941-0-3354-4.
არჩილ ხანთაძე

არჩილ ხანთაძე (დ. 22 ივლისი, 1935, თბილისი — გ. ნოემბერი, 2009) — ქართველი მეცნიერი, პედაგოგი და ფიზიკოსი. ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი (1981). 1960 წელს დაამთავრა მოსკოვის მიხეილ ლომონოსოვის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტი. 1960 წელს მუშაობა დაიწყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ფიზიკის ინსტიტუტში მაღალი ტემპერატურის ფიზიკის (პლაზმის ფიზიკის) განყოფილებაში. 1961 წელს სამუშაოდ გადავიდა გეოფიზიკის ინსტიტუტში, სადაც კვლევით მუშაობას იწყებს ჰიდროდინამიკასა და მაგნიტურ ჰიდროდინამიკაში, ატმოსფეროს მაღალი ფენების და დედამიწის ახლომდებარე კოსმოსის ფიზიკის განხრით. აქვე, 1972 წელს აირჩიეს ატმოსფეროს მაღალი ფენების ლაბორატორიის ხელმძღვანელად. 1974-1975 წლებში მუშაობდა გეომაგნეტიზმის განყოფილების გამგედ. 1975-1981 წლებში — იონოსფეროს ფიზიკისა და გეომაგნეტიზმის სექტორის განყოფილების გამგედ. 1984 წელს აირჩიეს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტის მეტეოროლოგიის, კლიმატოლოგიის და ოკეანოლოგიის კათედრის გამგედ. მან შექმნა ქართული სამეცნიერო სკოლა ატმოსფეროს მაღალი ფენებისა და მეტეოროლოგიის დარგში, რომელიც საყოველთაოდ არის აღიარებული როგორც ჩვენთან, ასევე საზღვარგარეთ. მსოფლიოს წამყვან სამეცნიერო ჟურნალებსა და კრებულებში, სხვადასხვა ენაზე გამოქვეყნებული აქვს 2 მონოგრაფია და 200-ზე მეტი სტატია, მათ შორის, 66 იმფაქტფაქტორიან ჟურნალებში. იყო მრავალი საერთაშორისო სიმპოზიუმისა და კონფერენციის მონაწილე, მჭიდრო კავშირები ჰქონდა დამყარებული მსოფლიოს წამყვან სამეცნიერო ინსტიტუტებსა და კვლევით ცენტრებთან (აშშ, ისრაელი, იაპონია, რუსეთი და სხვა). მისი ხელმძღვანელობითა და უშუალო მონაწილეობით შესრულებულია 9 საერთაშორისო მნიშვნელობის სამეცნიერო პროექტი. არის 8 გამოგონების ავტორი და თანაავტორი. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „მაგნიტურ ჰიდროდინამიკაში დინამიკურად შესაძლებელი დინების ზოგიერთი საკითხები“, დაიცვა 1965 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „გამტარი ატმოსფეროს დინამიკის ზოგიერთი საკითხები“, დაიცვა 1971 წელს (მოსკოვი, დედამიწის ფიზიკის ინსტიტუტი). 2003 — ღირსების ორდენი ურეკი: უნიკალური კურორტი, თბილისი, 2018, გვ. 56 Некоторые вопросы динамики проводящей атмосферы, Тбилиси, Мецниереба, 1973, с. 279 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი, თბ., 2003, გვ. 302 არჩილ ხანთაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ხანთაძე[მკვდარი ბმული]
რეკეტი

რეკეტი — სისტემატური გამოძალვა. შემოსავლის ან სხვაგვარი ქონებრივი სარგებლის სისტემატურად მიღების მიზნით წარმოებული არაერთჯერადი და ორგანიზებული საქმიანობა, რომელიც დაკავშირებულია განზრახ დანაშაულის ჩადენასთან. ზურაბიშვილი დ., გობრონიძე გ., სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი, საიას იურიდ. განათლ. ხელშეწყობის ფონდი, თბ., 2011. ISBN 978-9941-0-3354-4.
რეპატრიაცია

რეპატრიაცია (ლათ. re — უკუმოქმედების აღმნიშვნელი თავსართი და patria — სამშობლო, მამული) — ადამიანთა ჯგუფის იმ ქვეყანაში დაბრუნება, სადაც დაიბადნენ, ცხოვრობდნენ და აქვთ მოქალაქეობა. ემიგრანტების, ლტოლვილებისა ან ტყვედ წაყვანილი პირების დაბრუნება მათ თავდაპირველ საცხოვრებელ ადგილზე. რეპატრიაცია შეიძლება იყოს ინდივიდუალური — მაგალითად, ისტორიულ სამშობლოში დაბრუნება, ან საერთაშორისო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული — მაგალითად, სამხედრო ტყვეთა დაბრუნება. რეპატრიაციის განხორციელება ხდება ქვეყნის (ქვეყნების) კანონმდებლობით. ზურაბიშვილი დ., გობრონიძე გ., სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი, საიას იურიდ. განათლ. ხელშეწყობის ფონდი, თბ., 2011. ISBN 978-9941-0-3354-4.
საარსებო მინიმუმი

საარსებო მინიმუმი — ერთ მოსახლეზე სამომხმარებლო საქონლის ღირებულებითი გამოხატულება, რომელიც, ქვეყნის სოციალ-ეკონომიკური განვითარების დონის შესაბამისად, უზრუნველყოფს ადამიანის მინიმალური ფიზიოლოგიური და სოციალური მოთხოვნილებების დაკმაყოფილებას. ზურაბიშვილი დ., გობრონიძე გ., სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი, საიას იურიდ. განათლ. ხელშეწყობის ფონდი, თბ., 2011. ISBN 978-9941-0-3354-4.
სინდისის პატიმარი

სინდისის პატიმარი — უფლებადამცველ პიტერ ბენენსენის მიერ 1961 წელს დამკვიდრებული ტერმინი. როგორც წესი, ამ ტერმინის ქვეშ იგულისხმება შემდეგი სახის პატიმრები: პოლიტიკური პატიმრები, რომლებსაც შეიძლება ჩადენილი ჰქონდეთ რაიმე დანაშაული, მაგრამ სინამდვილეში დაპატიმრებულნი და გასამართლებულნი არიან პოლიტიკური მიზეზებით; სინდისის პატიმრები, რომლებიც დაპატიმრებულნი არიან სქესის, რასის, სქესობრივი ორიენტაციის, რწმენის ან რელიგიის, პოლიტიკური შეხედულებების ან ხელისუფლების წინააღმდეგ გამოთქმული პროტესტის გამო. ზურაბიშვილი, დ., გობრონიძე გ., სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი, საიას იურიდ. განათლ. ხელშეწყობის ფონდი, თბ., 2011. ISBN 978-9941-0-3354-4.
გიორგი პატარაია

გიორგი პატარაია (დ. 10 აპრილი, 1950, თბილისი) — ქართველი ექიმი. 1973 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის პედიატრიული ფაკულტეტი. 1973-1977 წლებში იყო კანისა და ვენერიულ სნეულებათა სამეცნიერო კვლევითი უნივერსიტეტის კლინიკური ორდინატორი, უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი; 1977-1991 წლებში რესპუბლიკური ცენტრალური კლინიკური საავადმყოფოს ექიმი-პათოლოგანატომი; 1991-1993 წლებში თბილისის მორფოლოგიური დიაგნოსტიკის ცენტრის მთავარი ექიმის მოადგილე; 1993 წლიდან კლინიკური პათოლოგიის სამეცნიერო პრაქტიკული ცენტრის დირექტორის მოადგილე. ავტორია 40 სამეცნიერო ნაშრომის გულ-სისხლძარღვთა და ეკოლოგიური პათოლოგიის საკითხებზე; თბილისის სამედიცინო უნივერსიტეტის პათოლოგიის კათედრის დოცენტი. საკანდიდატო დისერტაციის თემა - დაიცვა 1989 წელს “გულის კუნთის ნახშირწყლოვანი ცვლის თავისებურებები სხვადასხვა სანარკოზო საშუალებების გამოყენებისა და ჰიპოქსიური ჰიპოქსიის პირობებში„. ვლ. ჟღენტის სახელობის საქართველოს პათოლოგანატომთა სამეცნიერო საზოგადოება, წევრი ზოგადი პათოლოგიური ანატომია : სახელმძღვ. (თანაავტორი), თბ., თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 2013, გვ. 287 ტყვიის (Pb) უარყოფითი ზემოქმედება ჯანმრთელობაზე და მისი თავიდან აცილების გზები (ავტორი), თბ., თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 2010, გვ. 326 — ISBN: 978-9941-13-144-8 ჰისტოლოგიური და ციტოლოგიური ტექნიკა : პრაქტ. სახელმძღვ. (ავტორი), თბ., თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 2009, გვ. 198 — ISBN: 978-9941-13-086-1 ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 233 გიორგი პატარაია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ლეჟა (მრავალმნიშვნელოვანი)

ლეჟა შეიძლება აღნიშნავდეს: ლეჟა — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი დასავლეთ ალბანეთში ლეჟა — სოფელი წალენჯიხის მუნიციპალიტეტში
თეიმურაზ ჟღენტი

თეიმურაზ ჟღენტი (დ. 22 იანვარი, 1947, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი. 1977 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი ხიდებისა და გვირაბების მშენებლობის სპეციალობით. 1963-1974 წლებში მუშაობდა ბათუმის ფეხსაცმელების ფაბრიკის მუშად. 1974-1977 წლებში საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს №5 სამშენებლო ტრესტის სისტემაში, ჯერ სამშენებლო უბნის მუშად, შემდეგ კი №2 სამშენებლო-სამონტაჟო სამმართველოს ლაბორანტად. 1977-1981 წლებში მუშაობდა საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს №5 სამშენებლო ტრესტის №2 სამშენებლო-სამონტაჟო სამმართველოში მშენებელ-ოსტატად, სამუშაოთა მწარმოებლად, უფროს სამუშაოთა მწარმოებლად. 1981 წელს დაინიშნა საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს №5 სამშენებლო ტრესტის №2 სამშენებლო-სამონტაჟო სამმართველოს მთავარ ინჟინრად, სადაც მუშაობდა 2001 წლამდე. 2001-2002 წლებში იყო სამშენებლო კომპანია „ანაგის“ ტექნიკური განყოფილების წამყვანი სპეციალისტი. 2002-2008 წლებში ამავე განყოფილების უფროსი. 2008 წლიდან სამშენებლო კომპანია „ანაგის“ ტექნიკური დირექტორის თანამდებობაზე მუშაობს. არის სამშენებლო საქმის უმაღლსი რანგის პროფესიონალი. მისი უშუალო ხელმძღვანელობითა და დაქვემდებარებული სამსახურის მეშვეობით, სამშენებლო კომპანია „ანაგის“ მიერ, მშენებარე ობიექტებზე სისტემატურად ხორციელდება თანამედროვე საინჟინრო-ტექნიკური და ტექნოლოგიური მიღწევების ათვისება-დანერგვა და სამშენებლო სამუშაოების მაღალი ხარისხით შესრულების უზრუნველყოფა. მრავალწლიანი პროფესიული შრომითი საქმიანობისა და დამსახურებისათვის მიღებული აქვს საუწყებო ჯილდოები და საპატიო სიგელები. საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, წიგნი 2, თბ., 2021, გვ. 222-223 თეიმურაზ ჟღენტი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
იეჟი არონიშიძე

იეჟი არონიშიძე (დ. 9 ნოემბერი, 1927, ტორუნი გ. 28 სექტემბერი, 1998) — ქართველი ინჟინერი. ქართულ-პოლონური საზოგადოების დამფუძნებელი და თავმჯდომარე იეჟი არონიშიძე [[1927 წლის 9 ნოემბერს დაიბადა ჩრდილოეთ პოლონეთის ქალაქ ტორუნში, არტემ არონიშიძისა და ლიდია კამინსკის ოჯახში. ბოლშევიკების წინააღმდეგ მებრძოლი არტემ არონიშიძე საქართველოს ოკუპაციის შემდეგ სხვა ქართველ ემიგრანტებთან ერთად თავდაპირველად კონსტანტინოპოლში მოხვდა, სადაც ქართველი ოფიცრები უმძიმეს პირობებში აღმოჩნდნენ, თუმცა 1922 წელს პოლონეთის მთავრობის მიწვევით ქართველ ემიგრანტ ოფიცერთა საკმაოდ დიდი ჯგუფი მათ შორის არტემ არონიშიძეც პოლონეთში ჩავიდა და წლების მანძილზე მეოთხე დივიზისს 63-ე პოლკში მსახურობდა. 1927 წელს ცოლად შეირთო ლიდია კამინსკი, რომელიც ფეხოსანთა მე-4 დივიზიის შტაბის უფროსის, ლუციან სტალის ქვრივი იყო. პირველი ქორწინებიდამ მას ორი გოგონა რომანა და ქრისტინა ჰყავდა, მალე კი საერთო შვილი იურეკი შეეძინათ. იურეკი ცოცხალი და ენერგიული ბიჭი იყო. ჰქონდა უსაზღვრო ფანტაზია და წამოსახვის დიდი უნარი. 12 წლამდე ტორუნში იზრდებოდა. გერმანელთა მიერ ვარშავის ოკუპაციის დროს 13-14 წლის იეჟი უდიდეს დახმარებას უწვდა არმია კრაიოვას მებრძოლებს – იარაღით მომარაგება იქნებოდა ეს, ტყვია-წამლის გადატან-გადმოტნა თუ სხვა რამ. მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ იეჟიმ ჯერ ლოძის მექანიკის ტექნიკუმი, შემდეგ გდინიის პოლიტიექნიკური ინსტიტუტი დაამთავრა. სწავლის პარალელურად გდინიის ნავსადგურში მუშაობდა. მან ძალზე ახალგაზრდამ, 22 წლის ასაკში შექმნა ოჯახი. რამდენიმე წლის შემდეგ ლოძში გადავიდა საცხოვრებლად და ინვესტიციების დაპროექტების სფეროში დაიწყო მუშაობა. ყვალაფერი რასაც იეჟი აკეთებდ, აკეთებდა დიდი ენთუზიაზმითა და მონდომებით. მან განსაკუთრებული სიყვარულით მოკიდა ხელი საქართველო-პოლონეთის საზოგადოების შექმნას. იგი სათუთად ეპყრობოდა ყველაფერს, რაც საქართველოსთან იყო დაკავშირებული. ამის შედეგია თუნდაც ის, რომ მისის ბინა სავსეა სამახსოვრო საჩუქრებით საქართველოდან. იეჟი იყო ძალზედ მზრუნველი მამა და უაღრესად მოსიყვარულე პაპა. იეჟის ერთადერთი ვაჟი, პეტრე 43 წლის ასაკში გარდაიცვალა. იეჟიმ მამაცურად გაუძლო ბედის ამ გამოცდას, მაგრამ ვერ შეძლო დიდხანს ეტარებინა ეს ტკივილი. 1979 წელს იეჟი მეუღლესთან ერთად პირველად ესტუმრა საქართელოს. მშობლიურ სოფელ კონჩკათში მას ჯერ კიდევ ცოცხალი დახვდა მამის უმცროსი ძმა. საქართველო მეორე მოგზაურობისას შემოიარა. იეჟი არონიშიძე 1998 წლის 28 სექტემბერს გარდაიცვალა, მეუღლის ნინას გარდაცვალების წლისთავზე. სტალა, ვიქტორ. ჩემი ძმა იეჟი არონიშიძე / ვიქტორ სტალა // ქართელები პოლონეთში / ამბროსი გრიშიკაშვილი. თბ., 2008 გვ. 167-170. არონიშიძე, იანინა. ფესვების ძიებაში ანუ გოჭის ყური / იანინა არონიშიძე // ქართველები პოლონეთში / ამბროსი გრიშიკაშვილი. თბ., 2008 გვ. 170-173. იეჟი არონიშიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ზურაბ მათიაშვილი

ზურაბ მათიაშვილი (დ. 7 ნოემბერი, 1954, მარტყოფი) — ქართველი არქიტექტორი, მეცნიერი, პედაგოგი. 1978 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის არქიტექტურის ფაკულტეტი. საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ მუშაობდა სტუდენტთა საპროექტო ბიუროში არქიტექტორად, შემდგომ იყო უფროსი არქიტექტორი, ჯგუფის უფროსი და ბიუროს უფროსის მოადგილე. პრაქტიკული შემოქმედებითი საქმიანობის პარალელურად, 1985 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას ინსტიტუტის არქიტექტურული გეგმარების კათედრაზე, სადაც იყო უფროსი პედაგოგი. 1998 წლიდან იყო ამავე კათედრის დოცენტი. 2014 წლიდან არის ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასოცირებული პროფესორი. მისი ძირითადი და რეალიზებული ნამუშევრებია: ადმინისტრაციული შენობა და დარბაზი სოფელ მარტყოფში, ექსპერიმენტულ-საჩვენებელი სოფელი ხორნაბუჯი სიღნაღის რაიონში (ვ. დავითაიასა და თ. გოგოლაშვილთან ერთად), ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლები ბეთანიაში, წყნეთში, საგურამოში, ბაკურიანში, თბილისში, მრავალსართულიანი საცხოვრებელი სახლები თბილისში დიღმის მასივსა და ვერის უბანში (არქიტექტორ ლევან მათიაშვილთან ერთად, 1999), წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია სოფელ წინუბანში (2000), სამების ეკლესიის რეკონსტრუქცია სოფელ მარტყოფში (2001), მრავალსართულიანი საცხოვრებელი სახლი თბილისში, ფიზკულტურის ქ. №1-ში (2002), სასტუმრო „ვილა პალასი“ დაბა ბაკურიანში (2003-2005), „გრანდ ვეჯინი“ რუსთავში (2012), ინდივიდუალური სახლები ბეთანიაში, სარეაბილიტაციო ცენტრი ბაზალეთის ტბაზე, საქართველოს უნივერსიტეტის სასწავლო ადმინისტრაციული შენობა თბილისში, კოსტავას ქ. №77-ში, სასწავლო-სამეცნიერო კორპუსი ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის სტუდენტებისათვის, მრავალსართულიანი მრავალფუნქციური საცხოვრებელი სახლი თბილისში, ტყვარჩელის ქ. №2-ში (არქიტექტორ ლევან შავლიაშვილთან ერთად), კუმისის სამონასტრო კომპლექსი. მონაწილეობდა რესპუბლიკურ და საერთაშორისო კონკურსებში: 1984 წელი — „დიდგორის ბრძოლის მემორიალი“ — III პრემია (მოქანდაკე თ. კიკალიშვილთან და თ. დალაქიშვილთან ერთად), 1999 წელი თბილისი, სასტუმრო „ვაკეს“ რეკონსტრუქციის კონცეფცია, II პრემია, 1986 წელი — მოსკოვი, ახალგაზრდა არქიტექტორთა შემოქმედების დათვალიერება-კონკურსი, II პრემია და დათვალიერება-კონკურსის ლაურეატის წოდება. საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, თბ., 2017, გვ. 360 ზურაბ მათიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ევროპული სოლიდარობა

ევროპული სოლიდარობა (უკრ. Європейська солідарність [Yevropeis'ka solidarnist']) — პოლიტიკური პარტია უკრაინაში. მისი ფესვები მოდის საპარლამენტო ჯგუფი „სოლიდარობიდან“ რომელიც 2000 წლიდან არსებობდა უმაღლეს რადაში, და მას შემდეგ არსებობა განაგრძო სხვადასხვა ფორმით, როგორც პეტრო პოროშენკოს პოლიტიკურმა გუნდმა. 2014 წლის უკრაინის საპარლამენტო არჩევნებში პარტიამ თავისი მაშინდელი სახელწოდებით „პეტრო პოროშენკოს ბლოკი“ მოიპოვა 132 მანდატი 423 ადგილიან რადაში და პირველი ადგილი დაიკავა. 2015 წლის აგვისტოში პარტიაში გაერთიანდა „უკრაინის დემოკრატიული ალიანსი რეფორმებისათვის“ (უდარი). 2019 წლის მაისში „უდარი“ გამოეყო პარტიას. 2017 წლის ოქტომბრის მონაცემებით პარტიას 30 000-მდე წევრი ჰყავს. პარტიის წევრებად არ მიიღებიან ვიქტორ იანუკოვიჩის „რეგიონების პარტიის“ ყოფილი წევრები. 2019 წლის საპარლამენტო არჩევნებში პარტიამ 25 მანდატი მოიპოვა, აქედან 23 პროპორციული, ხოლო 2 მაჟორიტარული სისტემით. ოფიციალური საიტი ↑ EPP Political Assembly remains committed to Spitzenkandidat process; welcomes new Ukrainian parties. epp.eu (4 June 2019). ციტირების თარიღი: 4 June 2019 ↑ Ian Bateson; Olena Goncharova; Kyiv Post staff (29 October 2014). „Poroshenko and Yatsenyuk's parties maneuver for lead role in coalition“. Kyiv Post. ციტირების თარიღი: 5 November 2015. „New Verkhovna Rada“. Kyiv Post. 30 October 2014. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 31 October 2014. ↑ „Poroshenko Bloc to have greatest number of seats in parliament“. Ukrinform. 8 November 2014. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 9 January 2016. ციტირების თარიღი: 5 November 2015. „People's Front 0.33% ahead of Poroshenko Bloc with all ballots counted in Ukraine elections - CEC“. Interfax-Ukraine. 8 November 2014. ციტირების თარიღი: 5 November 2015. „Poroshenko Bloc to get 132 seats in parliament - CEC“. Interfax-Ukraine. 8 November 2014. ციტირების თარიღი: 5 November 2015. ↑ „Klitschko becomes leader of Petro Poroshenko Bloc 'Solidarity' party“. Interfax-Ukraine. 28 August 2015. ციტირების თარიღი: 5 November 2015. ↑ (in Ukrainian) Klitschko said that UDAR will go to the polls, Ukrayinska Pravda (May 18, 2019) ↑ „Headless party power. What happens to the BPP?“. Glavcom (უკრაინული). 10 October 2017. ციტირების თარიღი: 10 October 2017. ↑ CEC counts 100 percent of vote in Ukraine's parliamentary elections, Ukrinform (26 July 2019) (in Russian) Results of the extraordinary elections of the People's Deputies of Ukraine 2019, Ukrayinska Pravda (21 July 2019)