laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გრიგოლ ჭაჭია

გრიგოლ ჭაჭია (დ. 9 ნოემბერი, 1949, თბილისი) — ქართველი ქირურგი. 1974 წელს დაამთავრა სტავროპოლის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1974-1975 წლებში იყო გროზნოს ქალაქის IV საავადმყოფოს ქირურგი–ორდინატორი. 1975-1983 წლებში თბილისის რესპუბლიკური ცენტრალური საავადმყოფოს ნეიროქირურგიული განყოფილების ორდინატორი. 1983 წლიდან თბილისისსახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ნეიროქირურგიის კურსის ასისტენტი და დოცენტი. თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის პედიატრიული კლინიკის ნეიროქირურგიული განყოფილების გამგე. ავტორია 45 სამეცნიერო ნაშრომის. ჰეიროქირურგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი. საკანდიდატო დისერტაციის თემა – „თავის ტვინის,მოცულობა–წნევის ურთიერთდამოკიდებულებების გამოკვლევის შედეგები ქალაშიდა ტრავმული დაზიანების და ინტრაცერებრული სიმსივნის მქონე ავადმყოფებში“ დაიცვა 1982 წელს კიევში. ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში, თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 349 გრიგოლ ჭაჭია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ზანგური

საკუთარი სახელი ზანგური შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ბესო ზანგური — მსახიობი გიორგი ზანგური — პოეტი, მსახიობი
ჟუჟუნა დუგლაძე

ჟუჟუნა დუგლაძე (დ. 4 ოქტომბერი, 1928, ყვარელი) — ქართველი მსახიობი. 1946-1948 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე. 1950 წელს დაამთავრა საქართველოს შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. 1950-1970 წლებში იყო თბილისის შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო აკადემიური თეატრის მსახიობი. მის მიერ შესრულებული როლებიდან აღსანიშნავია: ქსენია (ბ. ლავრენიოვის „რღვევა“), გაიანე (პ. კაკაბაძის „ბედნიერი სამჭედლო“), თამრო (ილია ჭავჭავაძის „გლახის ნაამბობი“), კლარა (ბ. ნუშიცის „ფილოსოფიის დოქტორი“), ამარანტა (ჯ. ფლეჩერის „ესპანელი მღვდელი“), კეკე (გ. სუნდუკიანის „პეპო“). 1955 წლიდან იღებენ კინოში როლები: თამარი („აბეზარა“), ჩიტო („ორი ოჯახი“), მასწავლებელი ქალი („ვიღაცას ავტობუსზე აგვიანდება“). მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. 1967 — საქართველოს დამსახურებული არტისტი ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 503. ჟუჟუნა დუგლაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გურამ კალანდია

გურამ კალანდია (დ. 14 თებერვალი, 1935, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი. 1958 წელს დაამთავრა თბილისის რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინერთა ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი ხიდებისა და გვირაბების მშენებლობის სპეციალობით. 1958 წლიდან მუშაობდა სამშენებლო-სამონტაჟო ტრესტ „ხიდმშენში“ ოსტატად, სამუშაოთა მწარმოებლად, ტრესტის ტექნიკური განყოფილების უფროსად, მმართველის მოადგილედ, მოგვიანებით, სააქციო საზოგადოება „ხიდმშენის“ მთავარ ინჟინრად. მისი მონაწილეობითა და ხელმძღვანელობით აშენდა და საექსპლუატაციოდ გადაეცა ვახხუშტის სახელობის ხიდი თბილისში, სარკინიგზო ხიდები მდინარეებზე — ნატანებსა და ძირულაზე, ე. წ. „წითელი ხიდი“ საქართველო-აზერბაიჯანის საზღვართან და მრავალი სხვა. 1971-1973 წლებში. მივლინებული იყო ნეპალში ავტომაგისტრალ „ჯანაკპურ-სიმრას“ მშენებლობის უფროსად. სომხეთში მომხდარი მიწისძვრის შემდეგ პირველსავე დღეებში აქტიურად ჩაერთო მაშველი რაზმის შექმნისა და ლენინაკანისა და სპიტაკის მიწისძვრის შედეგად სალიკვიდაციო სამუშაოებში. ღირსების მედალი საქართველოს დამსახურებული მშენებელი საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია.თბ., 2017, გვ. 275-276 გურამ კალანდია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ელეონორა კაკაურიძე

ელეონორა კაკაურიძე (დ. 1925, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1949 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1949–1953 წლებში მუშაობდა ტებერდის №1 სანატორიუმში ფტიზიატრად. 1953 წლიდან საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს ნ. მახვილაძისა სახელობის შრომის ჰიგიენისა და პროფ. დაავადებათა სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის სწავლული მდივანად. ავტორია 50–მდე სამეცნიერო ნაშრომისა პროფესიული პათოლოგიის აქტუალურ საკითხებზე, პროფპათოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი. 1972 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ფენოლით ქრონიკული ინტოქსიკაციის საკითხისათვის.“ 1963 - ჯანმრთელობის დაცვის წარჩინებული ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000 გვ. 134 ელეონორა კაკაურიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მარინე ლაზარაშვილი-ჯიბლაძე

მარინე ლაზარაშვილი (დ. 23 იანვარი, 1951, თბილისი) — ქართველი გეოგრაფი,პედაგოგი. 1975 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ფიზიკური გეოგრაფიის სპეციალობით. 1974 წლიდან პერიოდულად მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში მარტყოფის ფიზიკურ-გეოგრაფიულ სტაციონარში ლაბორანტის თანამდებობაზე. 1976 წლიდან შეთავსებით ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას საშუალო სპეციალური განათლების სისტემაში. 1997 წლიდან მუშაობს თბილისის სამგორის რაიონის განათლების განყოფილებაში გეოგრაფიის სწავლების მეთოდისტად. აქვე, რაიონის სკოლების ბაზაზე ჩამოაყალიბა „მცირე გეოგრაფიული საზოგადოება“. მუშაობს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მარტყოფის ფიზიკურ-გეოგრაფიულ სტაციონარში ინჟინრის თანამდებობაზე. პარალელურად პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწევა საშუალო სპეციალური განათლების სისტემაში. გამოქვეყნებული აქვს 10-მდე სამეცნიერო ნაშრომი, რომელთა ნაწილი ეხება მეთოდურ საკითხებს. მისი თანაავტორობით გამოიცა „სამუშაო რვეულები გეოგრაფიაში“ VIII და IX კლასებისათვის (1998). ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი თბ., 2003, გვ. 166 მარინე ლაზარაშვილი-ჯიბლაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ივერი კაკუბავა

ივერი კაკუბავა (დ. 6 ივლისი, 1952, თბილისი) — ქართველი მათემატიკოსი, მეცნიერი. 1973 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო მექანიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი. 1973-1979 წლებში იყო ავტომატიზაციის სისტემების სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის უმცროსი და უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1979-1986 წლებში სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის „რადიანის“ უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1987 წლიდან საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის პროგრამული მართვის კათედრის დოცენტი. 1995 წლიდან გამოყენებითი მექანიკის კათედრის პროფესორი. 2001 წლიდან საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სისტემური პრობლემების სამეცნიერო-კვლევითი ცენტრის ხელმძღვანელი. 2003 წლიდან თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოხუმის ფილიალის უმაღლესი მათემატიკისა და ეკონომიკური ინფორმატიკის კათედრის პროფესორი. 2004 წლიდან საქართველოს საზოგადოებრივ მეცნიერებათა უნივერსიტეტის ეკონომიკისა და ბიზნესის სკოლის დირექტორი. 2005-2006 წლებში სოხუმის უნივერსიტეტის რექტორი. 1 სახელმძღვანელოსა და 70-მდე სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი. მისი შრომები გამოქვეყნებულია საქართველოს, რუსეთის ფედერაციის, უკრაინის, აშშ, გერმანიის და სხვა ქვეყნების გამოცემებში. არის კულტურულ-საგანმანათლებლო საზოგადოებრივი ორგანიზაციის „ინტერნეტ-აკადემიის“ ერთ-ერთი დამფუძნებელი და ხელმძღვანელი. პირველი ქართული ელექტრონული გამომცემლობის და საერთაშორისო ელექტრონული სამეცნიერო ჟურნალ „კომპიუტერული მეცნიერებანი და ტელეკომუნიკაციები“ ერთ-ერთი დამფუძნებელი და მთავარი რედაქტორის პირველი მოადგილე. მონაწილეობდა საერთაშორისო კონფერენციაში „კათოლიკური მისიები საქართველოში.“ ზოგადი უნარები - თბილისი, მერიდიანი, 2014, გვ. 518 - ISBN: 978-9941-10-815-0 ვინ ვინ არის საქართველოში: ქართული ბიოგრაფიული ცნობარი თბ., 2006 გვ. 237 ივერი კაკუბავა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
აკაკი კაკულია

აკაკი კაკულია (დ. 22 აპრილი, 1922, გურძემი — გ. 27 მარტი, 1996) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1946 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი. 1948-1958 წლებში იყო კურორტ მენჯის მთავარი ექიმი. 1958-1996 წლებში მუ­შა­ობ­და ი. კონია­შვი­ლის სახელობის კურორტოლოგიის და ფი­ზი­ო­თერა­პიის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში, 1968 წლამდე იყო ამ ინსტიტუტის ბალნეოთერაპიის განყოფილების გამგე. 1968 წლიდან ხელმ­ძღვა­ნე­ლობ­და ფიზიო-ბალნეოთერაპიისა და სამკურნალო ფიზკულტურის განყოფილებებს. 1978 წლიდან იყო სა­ქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს მთავარი სპეციალისტი. ის იკვლევდა კურორტოლოგიის და ფი­ზი­ო­თე­რა­პიის აქტუალურ საკითხებს. დაადგინა მიკროელემენტების ელექტროფორეზის, აგრეთვე სხვა­და­სხვა ინტენსივობის მაგნიტური ველის ეფექტური გავ­ლენა პათოლოგიურ პროცესებზე გულ-სისხლძარღვთა და ძვალ-სახსართა დაავადებების დროს. შეიმუშავა 40-ზე მეტი ახალი სამკურნალო ფიზიოთერაპევტიული მეთოდი, რომელიც დაი­ნერ­გა სამედიცინო პრაქტიკაში. 1979-1996 წლებში იყო თბილისის კურორტოლოგთა და ფიზიოთერაპევტთა სამეცნიერ საზოგადოებისბის თავმჯდომარე. Новые эффективные методы и методики физиотерапии : Метод. рекомендации - Тбилиси, Мецниереба, 1986 с. 43 Лечение больных с заболеваниями периферических сосудов физическими методами : Метод. рекомендации - Тбилиси, Мецниереба, 1982 с. 27 1984 - საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე საქართველო: ენციკლოპედია: ტ. IV. -თბ., 2018 გვ. 478 აკაკი კაკულია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ალექსანდრე კალანდარიშვილი

ალექსანდრე კალანდარიშვილი (დ. 1 იანვარი, 1936, ქუთაისი — გ. 2003) — ქართველი ინჟინერი, პედაგოგი, მეცნიერი. 1954 წელს დაამთავრა მოსკოვის წყალთა მეურნეობის საინჟინრო ინსტიტუტის ჰიდრომელიორაციის ფაკულტეტი და მიენიჭა ინჟინერ-ჰიდროტექნიკოსის კვალიფიკაცია. უმაღლესი სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ სამუშაოდ დატოვეს ქ. მოსკოვის ვ. კუიბიშევის სახელობის საინჟინრო-სამშენებლო ინსტიტუტში, სადაც მუშაობდა 1971 წლამდე, სხვადასხვა სამეცნიერო-პედაგოგიურ თანამდებობებზე. 1970 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია და მიენიჭა ტექნიკურ მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხი. 1971 წელს დაბრუნდა საქართველოში და მუშაობა დაიწყო საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ჰიდროტექნიკისა და სანტექნიკის ფაკულტეტზე, სადაც მუშაობდა სამშენებლო წარმოების ორგანიზაციისა და საშენი მასალების კათედრაზე პედაგოგ-დოცენტად. მონაწილეობდა თბილისის ყოვლადწმინდა სამების საკათედრო ტაძრის მშენებლობაში. მის მიერ შეთავაზებული მეთოდითა და წინადადებით განხორციელდა ტაძრის გუმბათის მონტაჟი და მასზე შვიდტონიანი ჯვრის აღმართვა. მრავალწლიანი სამეცნიერო-პედაგოგიური მოღვაწეობისა და დამსახურებისათვის მიღებული ჰქონდა საუწყებო ჯილდოები და საპატიო სიგელები. საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის მიერ დაჯილდოებული იყო საპატრიარქოს მადლობის სიგელით. საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია. წიგნი 2. თბ., 2021 გვ. 139 ალექსანდრე კალანდარიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
არნოლდ კალანდარიშვილი

არნოლდ კალანდარიშვილი (დ. 1 მარტი, 1939, თბილისი — გ. 6 იანვარი, 2012) — ქართველი ფიზიკოსი, მეცნიერი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტი 1962 წელს. 1962-1993 წლებში მუ­შა­ობ­და სო­ხუ­მის ი. ვეკუას სახელობის ფიზიკა-ტექნიკის ინსტიტუტში, ხელმ­ძღვა­ნე­ლობ­და სამეცნიერო-კვლევით ლაბორატორიას. 1990 წლიდან მუ­შა­ობ­და მოსკოვში კურჩატოვის სახელობის ატომური ენერგიის ინსტიტუტში გენერალური დირექტორის მო­ად­გი­ლედ; მისი სამეცნიერო კვლევები ეხება კოსმოსური საფრენი აპარატების თერმოემისიური რეაქტორ-გარდამქმნელების ფიზიკას. 1989 - სა­ქართველოს სა­ხელმწიფო პრემია საქართველო: ენციკლოპედია: ტ. IV. -თბ., 2018 გვ. 485 არნოლდ კალანდარიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ელენე კალანდაძე

ელენე კალანდაძე (დ. 11 აპრილი, 1952, ქუთაისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1977 წელს დაამთავრა პეტროზავოდსკის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი. 1978–1991 წლებში იყო მოსკოვის ოლქის ტომოლინოს პოლიკლინიკის მთავარი ექიმი. 1992 წლიდან თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ექსპერიმენტული და კლინიკური მედიცინის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. ავტორია 15 სამეცნიერო ნაშრომის, რომლებიც ეხება ვირუსოლოგიას, ეპიდემიოლოგიას, იერსინიოზის მკურნალობას. საკანდიდატო დისერტაციის თემა: „Псевдотуберкулез и иерсиниоз в крупном птицеводческом комплексе.“ ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000 გვ. 135 ელენე კალანდაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ალაშანქოუ

ალაშანქოუ — სასაზღვრო ქალაქი ბორთალას მონღოლთა ავტონომიურ ოლქში, სინძიანგის უიღურთა ავტონომიურ რაიონში, ჩინეთში. ქალაქი ევრაზიის სახმელეთო ხიდის ნაწილია და დაკავშირებულია ყაზახეთთან როგორც სარკინიგზო, ისე სამანქანო მაგისტრალით. ქალაქს სახელი ჯუნგარის კარიბჭის გამო ეწოდა. ეს არის უღელტეხილი, რომელიც აკავშირებს ორ ქვეყანას ჯუნგარის ალათაუს მთებით. უღელტეხილის დასავლეთით, ყაზახეთის მხარეს შესასვლელი დასახლებაა დოსტიქი. ალაშანქოუ პოლედან 73 კილომეტრით, ურუმჩიდან 460 კილომეტრით, ხოლო ალმათიდან 580 კილომეტრით არის დაშორებული. ალაშანქოუში მკაცრი ამინდია. ალაშანქოუ ჩინეთის ერთ-ერთი პირველი კლასის საბაჟო პუნქტია. ალაშანქოუში, სინძიანგის იმპორტისა და ექსპორტის მოცულობის 90% გადის. 2010 წლიდან მან გადაუსწრო მანჭოულის, შიდა მონღოლეთში და გახდა ჩინეთის ყველაზე დატვირთული სახმელეთო პორტი. ქალაქის ფართობია 1203 კმ², მათ შორის 12 კმ² არის განაშენიანებული ტერიტორია, რომელიც დაყოფილია ალათაოსა და აიპიხუს ქვერაიონებად. მისი მუდმივი მოსახლეობა 10,000-ს, ხოლო მცურავი მოსახლეობა 30,000 ადამიანს შეადგენს. საბჭოთა კავშირსა და ჩინეთს შორის შეთანხმება ყაზახეთის დასავლეთ ჩინეთთან სარკინიგზო გზით დაკავშირების შესახებ 1954 წელს იქნა მიღწეული. საბჭოთა მხარეს რკინიგზამ 1959 წელს მიაღწია სასაზღვრო ქალაქ დრუჟბას (დოსტიკი). თუმცა, ჩინეთის მხრიდან, ლანჭოუ-სინძიანგის რკინიგზის დასავლეთის მიმართულებით მშენებლობა შეჩერდა 1962 წელს, ურუმჩიმდე მიღწევის შემდეგ. ჩინეთ-საბჭოთა განხეთქილების გამო სარკინიგზო მაგისტრალი 1990 წლის 12 სექტემბრამდე არ დასრულებულა. გზატკეცილის შესასვლელი პორტი გაიხსნა 1995 წლის დეკემბერში. 2010 წლის 10 ივლისს პოლე ალაშანქოუს აეროპორტი გაიხსნა ურუმჩის მიმართულებით დაგეგმილი ფრენებით. ↑ 阿拉山口陸運（鐵路、公路）口岸. ↑ 新疆兵团护路民兵寒冬巡逻阿拉山口铁路线_国内. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-01-22. ციტირების თარიღი: 2018-01-21 ↑ 3.0 3.1 阿拉山口——中国向西开放的前沿. ↑ 4.0 4.1 新疆阿拉山口市挂牌成立. Sina (ჩინური). 2012-12-31. ციტირების თარიღი: 2013-02-22. ↑ 新疆博乐阿拉山口机场正式通航. Xinhua. 2010-07-11. დაარქივებულია ორიგინალიდან — July 15, 2010.
კარიმ ვალიევი

კარიმ ტოფიგ ოღლუ ვალიევი ( 9 თებერვარი 1961, ბაქო ) — აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალების გენერალ-პოლკოვნიკი; აზერბაიჯანის თავდაცვის მინისტრის პირველი მოადგილე, აზერბაიჯანის არმიის გენერალური შტაბის უფროსი . აზერბაიჯანის რესპუბლიკის თავდაცვის მინისტრის ყოფილი მოადგილე პირად შტაბში - პერსონალური შტაბის გენერალური დეპარტამენტის ყოფილი უფროსი (2014-2021 წწ). ვალიევ კარიმ თოფიგ ოღლუ დაიბადა 1961 წლის 9 თებერვალს ბაქოში . 1982 წელს წარჩინებით დაამთავრა ბაქოს უმაღლესი გენერალური არმიის მეთაურთა სკოლა . 1990-1994 წლებში სწავლობდა ნახევარ განაკვეთზე ფრუნზეს სამხედრო აკადემიაში . ჰყავს ორი შვილი. 1982-1990 წლებში მსახიობდა კადეტთა ოცეულის მეთაურად, საგანმანათლებლო განყოფილების უფროსის თანაშემწედ, სსრკ-ს შეიარაღებულ ძალებში საგანმანათლებლო განყოფილების უფროსის თანაშემწედ. 1992 წლიდან მსახურობდა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის შეიარაღებულ ძალებში, როგორც სასწავლო განყოფილების უფროსის მოადგილე, ის იყო ბრიგადის მეთაური, ფრონტის მეთაურის მოადგილე, თავდაცვის მინისტრის მოადგილე საბრძოლო მოქმედებებში, არმიის კორპუსის მეთაური და სამხედრო სამეცნიერო ცენტრის უფროსი. თავდაცვის დაგეგმვის სამხედრო სტრატეგიის დეპარტამენტის უფროსი. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 2014 წლის 14.05.2014 ბრძანებულებით დაინიშნა თავდაცვის მინისტრის მოადგილის პერსონალურ შტაბში — პერსონალური შტაბის გენერალური დეპარტამენტის უფროსის თანამდებობაზე. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 2021 წლის 23 ივლისის ბრძანებულებით, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის თავდაცვის მინისტრის პირველი მოადგილე –აზერბაიჯანის არმიის გენერალური შტაბის უფროსად დაინიშნა. ორდენი "აზერბაიჯანის დროშა" აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 1994 წლის 01.01 ბრძანებულებით, მედალი "სამშობლოსათვის" 2005 წლის 24.06.2005 ბრძანებულებით, მედალი "სამხედრო სამსახურისთვის" 2012 წლის 25.06.2012 ბრძანებულებით. 09.12 "გამარჯვების" ორდენი 2020 წლის ბრძანებით, მედალი "ჯაბრაილის გათავისუფლებისთვის" 24.12.2020 ბრძანებით, მედალი "აღდამის გათავისუფლებისთვის" 29.12.2020 და 29.12.2020 ბრძანებით. დათარიღებული ორდენით დაჯილდოვდა მედლით „გუბადლის გათავისუფლებისათვის“. თავდაცვის მინისტრის პირველი მოადგილე - აზერბაიჯანის არმიის გენერალური შტაბის უფროსი ↑ Kərim Vəliyev Baş Qərargah rəisi təyin edildi. ციტირების თარიღი: 2021-07-23
გუგა კოტეტიშვილი

გუგა კოტეტიშვილი (დ. 11 ოქტომბერი, 1962) — ქართველი დიზაინერი და მხატვარი. დაიბადა ქალაქ თბილისში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის ფერწერის ფაკულტეტი. მუშაობდა ხატვის მასწავლებლად თბილისის მე-6 საშუალო სკოლასა და იაკობ ნიკოლაძის სახელობის სამხატვრო სასწავლებელში. არის მრავალი ფერწერული გამოფენის, აგრეთვე, ავეჯისა და ინტერიერის დიზაინის გამოფენების მონაწილე თბილისში, მოსკოვსა და პარიზში. გაფორმებული აქვს მრავალი წიგნი და რამდენიმე კინოფილმი. შეასრულა მთავარი როლი მხატვრულ ფილმში „ქუჩის ცხოვრება“ 2010 წელს . თავისუფლების დღიურები, 2009, რადიო „თავისუფლების“ პროექტი, თბ., 2010, გვ. 41 გუგა კოტეტიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
თამარაშვილი

საკუთარი სახელი თამარაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ანზორ თამარაშვილი — მუსიკოსი, პედაგოგი, პოლიტიკოსი ვასილ თამარაშვილი — მუსიკოსი, პედაგოგი, გამომგონებელი მიხეილ თამარაშვილი — რომის კათოლიკური ეკლესიის აბატი, ისტორიკოსი, თეოლოგი
შუა საუკუნეების ანატოლიის ხის სახურავიანი მეჩეთები

შუა საუკუნეების ანატოლიის ხის სახურავიანი მეჩეთები (თურქ. Anadolu'nun Orta Çağ Dönemi Ahşap Hipostil Camileri) — მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი თურქეთში. შედგება ანატოლიაში მდებარე სელჩუკების ხუთი მეჩეთისგან, რომლებიც თარიღდებიან XIII-XIV საუკუნეებით. აფიონის დიდი მეჩეთი, ასლანჰანეს მეჩეთი, ეშრეფოღლუს მეჩეთი, მაჰმუთ ბეის მეჩეთი და სივრიჰისარის დიდი მეჩეთი 2018 წელს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების საცდელ სიაში შეიტანეს სახელწოდებით „ხის გადახურული და ხის სვეტებიანი მეჩეთები ანატოლიაში“. 2023 წელს შეიყვანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში, მას შემდეგ რაც ორგანიზაციამ აღიარა მისი უნივერსალური ღირებულება. აფიონის დიდი მეჩეთი ასლანჰანეს მეჩეთი ეშრეფოღლუს მეჩეთი მაჰმუთ ბეის მეჩეთი სივრიჰისარის დიდი მეჩეთი ↑ Wooden Roofed and Wooden Columned Mosques in Anatolia. UNESCO. ციტირების თარიღი: 31 May 2023 ↑ Wooden Hypostyle Mosques of Medieval Anatolia. UNESCO. ციტირების თარიღი: 19 September 2023
თენგო ავსაჯანიშვილი

თენგო ავსაჯანიშვილი (დ. 1970, სოფ. გორისციხე, ახლანდ. ყაზბეგის მუნიციპალიტეტი — გ. 31 მაისი, 2024) — ქართველი პოეტი. დაამთავრა სულხან-საბა ორბელიანის სახელობის უნივერსიტეტი. მისი პირველი ლექსები იბეჭდებოდა რაიონულ გაზეთ „დარიალში“ 80-იან წლებში. 1990 წელს კი დაიბეჭდა გაზეთ „ქართულ ფილმში“, შემდეგ გაზეთ „ლიტერატურულ საქართველოში“ და ჟურნალ „ანეულში“. არის ოთხი წიგნის ავტორი: „მელოდე“ (1998), „სიკვდილს რომ შევეუღლები“ (2000), „მე+შენ“ (2003), „აქ და იქ“ (2016). ქართველი პოეტები, ენციკლოპედია შეადგინა ალექსანდრე ელერდაშვილმა, თბ., 2021 გვ. 11 თენგო ავსაჯანიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მართა კაკაბაძე

მართა კაკაბაძე (დ. 16 სექტემბერი, 1928 — გ. 30 ივლისი, 2008) — ქართველი არქიტექტორი. დაიბადა ქალაქ ქუთაისში. 1950 წელს დაამთავრა თბილისის სა­ხელმწიფო სამხატვრო აკადემია . 1950 წლიდან მუ­შა­ობ­და „საქსოფლმშენსახპროექტში“. მისი ნამუშევრებია: კ. ამირეჯიბის სახელობის სა­ქარ­თვე­ლოს სოფლის მეურნეობის მექანიზაციისა და ელექტრი­ფიკაციის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის კომპლექსი სოფელ ­დიღომში (1967), მ. სა­ბაშვი­ლის სახელობის სა­ქართველოს ნიადაგთ­მცოდნეობის, აგროქიმიისა და მელიორაციის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის კომპლექსი (1971), სა­ქართველოს მცენარეთა დაცვის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის კომპლექსი (1979), ჩაისა და სუბტროპიკული კულტურების სრულიად საკავშირო სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის კომპლექსი ანასეულში (1984). საქართველო, ენციკლოპედია, ტ. IV, თბ., 2018 გვ. 472-473 მართა კაკაბაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნანა ანთაძე

ნანა ანთაძე (დ. 25 მაისი, 1905 — გ. 1984) — ქართველი მეცნიერი და პედაგოგი. დაიბადა სოფელი ვარძიაში, ხარაგაულის რაიონში. 1927 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აგრონომიული ფაკულტეტი აგრონომ-ზოოტექნიკოსისი კვალიფიკაციით. 1922-1924 წლებში მუშობდა პედაგოგიურ ინსტიტუტში, ხოლო 1924] წლიდან თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 1930-1932 წლებში იყო საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის კერძო მეცხოველეობის კათედრის პედაგოგი. 1932 წელს ზოოტექნიკურ-სავეტერინარო ინსტიტუტის ჩამოყალიბების შემდეგ იყო კერძო ზოოტექნიკის კათედრის ასისტენტი და მიჰყავდა პრაქტიკული მეცადინეობების კურსი ზოოტექნიკურ ფაკულტეტზე მეფრინველეობაში და კერძო მეცხოველეობა-მომშენებლობის საფუძვლები - ვეტერინარულ ფაკულტეტზე. 1937-1946 წლებში კი კერძო მეცხოველეობის კათედრის უფროსი მასწავლებელი. 1946-1984 წლებში კათედრის დოცენტი და მიჰყავდა როგორც სალექციო, ისე პრაქტიკული კურსი მეფრინველეობის საგანში. 1930-1940 წლებში პარალელურად შეთავსებით მუშობდა საქართველოს მეცხოველეობის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის მეფრინველეობის განყოფილებაში აგროტექნიკოსად, ასისტენტად, უფროს მეცნიერ თანამშრომლად, 1935-1940 წლებში კი განყოფილების გამგედ. მის მიერ შედგენილი და გამოცემულია 17 დამხმარე სახელმძღვანელო და 100-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი. იყო ქართული ენციკლოპედიის სასოფლო-სამეურნეო სექციის წევრი. სოფლის მეურნების მეცნიერებათა კანდიდატი და ზოოტექნიკოსი 1946 წელს. საქართველოს ზოოტექნიკური განათლებისა და მეცნიერების ფუძემდებლები, თბ., 2004 გვ. 169 ნანა ანთაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
წერილები მილენას

„წერილები მილენას“ — წიგნი, რომელიც შედგენილია ფრანც კაფკასა და მილენა იესენსკას 1920-1923 წლების მიმოწერებისგან. კაფკა არცერთ სხვა ნაწარმოებში არ ავლენს თავს ისე, როგორც მილენასადმი წერილებში, რომლებიც ძირითადად საქმიანი მიმოწერის სახით იწყება, მაგრამ მალევე გადაიქცევა ვნებიან „წერით სიყვარულში“. მილენა იესენსკა ოცდასამი წლის ნიჭიერი და ქარიზმატული ქალი იყო. ოცდათექვსმეტი წლის კაფკასთვის იგი იყო „ცოცხალი ცეცხლი, როგორიც არასდროს მინახავს“. სწორედ მილენას გამო იყო, რომ კაფკამ გამოავლინა თავისი ყველაზე ინტიმური მხარე. ახლად თარგმნილი, შესწორებული და გაფართოებული ეს გამოცემა შეიცავს მასალას, რომელიც ადრე გამოტოვებული იყო მისი უკიდურესი მგრძნობელობის გამო. წერილები თავდაპირველად გამოიცა გერმანულად 1952 წელს, რომლის რედაქტორი იყო ვილი ჰაასი. მან რომელმაც გადაწყვიტა, რომ წაეშალა გარკვეული პასაჟები, რომლებიც, მისი აზრით, ზიანს მიაყენებდა იმ ადამიანებს, რომლებიც იმ დროს ჯერ კიდევ ცოცხლები იყვნენ. კრებული პირველად ინგლისურად გამოსცა Schocken Books-მა 1953 წელს, ტანია და ჯეიმზ სტერნების თარგმანით. 1986 წელს კვლავ გერმანიაში გამოიცა. ახალმა გამოცემამ აღადგინა ჰასის წაშლილი პასაჟები, რასაც მოჰყვა ფილიპ ბოემის ახალი ინგლისური თარგმანი 1990 წელს. ეს გამოცემა მოიცავს მილენას წერილებს მაქს ბროდისთვის, ასევე მის ოთხ ნარკვევს და ნეკროლოგს კაფკასათვის. Kafka, Franz. Letters to Milena. Translated by Philip Boehm, New York: Schocken Books, 1990. ISBN 0-8052-0885-2 ↑ Letters to Milena
ჯალალ მირზაევი

მირზაევი ჯალალ საბირ ოღლუ (აზერ. Mirzəyev Cəlal Sabir oğlu) — არის აზერბაიჯანელი დიპლომატი, რომელიც 2019 წლიდან მსახურობს აზერბაიჯანის ელჩად ინდონეზიაში. ბ-ნი ჯალალ საბირ ოღლუ მირზაევი, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ელჩი სინგაპურის რესპუბლიკაში, არის კარიერული დიპლომატი ორმხრივ და მრავალმხრივ დიპლომატიაში 20 წელზე მეტი გამოცდილებით. ბ-ნი მირზაევი შეუერთდა აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა სამინისტროს 1999 წელს. მსახურობდა აზერბაიჯანის მუდმივ მისიაში გაეროში ნიუ-იორკში 2001 წლიდან 2003 წლამდე, ხოლო აზერბაიჯანის მისიაში ჩრდილო ატლანტიკური ხელშეკრულების ორგანიზაციაში (ნატო) ბრიუსელში 2003 წლიდან. 2005 წ. იგი შეუერთდა აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა სამინისტროს პირველ (დასავლურ) ტერიტორიულ დეპარტამენტს 2005 წელს, სანამ 2007 წელს დაინიშნა აზერბაიჯანის საელჩოს პირველ მდივნად მალაიზიაში. დაბრუნდა აზერბაიჯანის სამინისტროს პირველ (დასავლეთის) ტერიტორიულ დეპარტამენტში. საგარეო საქმეთა 2009 წელს სამმართველოს უფროსად. ბ-ნი მირზაევი ასევე 2011-2015 წლებში იყო ევროპის საბჭოში მუდმივი წარმომადგენლის მოადგილე სტრასბურგში, შემდეგ კი 2015 წლის ოქტომბერში აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა სამინისტროს ამერიკის დეპარტამენტის უფროსის მოადგილის თანამდებობა დაიკავა. ნიდერლანდებში 2017 წლის სექტემბრიდან მის ელჩად დანიშვნამდე ინდონეზიაში 2019 წლის სექტემბერში. ის ასევე მსახურობს ელჩად ASEAN-ში 2020 წლიდან. მირზაევს აქვს ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის ხელოვნების მაგისტრი საერთაშორისო ურთიერთობებში. დაქორწინებულია, ჰყავს სამი შვილი, ფლობს ინგლისურ, ფრანგულ და რუსულ ენას. ↑ 1.0 1.1 1.2 JALAL SABIR OGLU MIRZAYEV AMBASSADOR TO SINGAPORE REPUBLIC OF AZERBAIJAN. Ministry of Foreign Affairs Singapore. ციტირების თარიღი: 4 August 2021.
იოსებ ბახტაძე

იოსებ ბახტაძე (დ. 2 აპრილი, 1929 — გ. ივნისი, 2005) — ქართველი მხატვარი და პედაგოგი. დაიბადა სოფელი კუხში, ხონის რაიონში. 1955 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია და ამავე აკადემიაში ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას. მუშაობდა მსუბუქი მრეწველობის ნაწარმის მხატვრულ–კომპლექსური გაფორმების დარგში. მონაწილეობდა თბილისის (1970), ნოვოროსიისკის (1972), სანქტ–პეტერბურგის (1976) მხატვრულ–კომპლექსური, აგრეთვე საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის პრეზიდიუმის შენობის გაფორმებაში. მისი ნამუშევრები ინახება საქართველოს ხელოვნების მუზეუმში, ქუთაისის, თერჯოლის და სხვა ქალაქების სამხატვრო გალერეებსა და მუზეუმებში. საქართველოს ჰუმანიტარულ და სახელოვნებო მეცნიერებათა აკადემია, აკადემიკოსი. 1986 - საქართველოს დამსახურებული მხატვარი საქართველოს კულტურის დამსახურებული მუშაკი ღირსების ორდენი საქართველო: ენციკლოპედია, ტ. I, თბ., 1997, გვ. 383, სოსო ბახტაძე, ხსოვნა, საქართველოს რესპუბლიკა, თბილისი, 2005, 5 ივნისი, N132 (5165), გვ. 8 იოსებ ბახტაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი