laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
იაკობ ბაარტ დე ლა ფაილე

იაკობ ბაარტ დე ლა ფაილე (ნიდერლ. Jacob-Baart de la Faille; დ. 1 ივნისი, 1886, ლეუვარდენი — გ. 7 აგვისტო, 1959) — ვინსენტ ვან გოგის პირველი კატალოგის შემდგენელი. კატალოგი გამოქვეყნდა 1928 წელს, ხოლო 1970 წელს მოხდა მისი განახლება და ხელმეორედ გამოქვეყნება. ეს იყო ვან გოგის ნამუშევრების ბოლო კატალოგი. ორიგინალური კატალოგის გამოქვეყნებისთანავე დე ლა ფაილემ ბერლინის ხელოვნების დილერ ოტო ვაკერთან დაკავშირებულ თაღლითურ სკანდალში გაეხვია. დე ლა ფაილეს ჰქონდა დამოწმებული ნამდვილობის მოწმობა 30 ნამუშევარზე, თუმცა მოგვიანებით გაირკვა, რომ ყველა ყალბი იყო. J.-B. de La Faille: L'Epoque française de Van Gogh, MM. Bernheim-Jeune, éditeurs d'art, Paris ("acheve d'imprimer le 25 aout 1927") J.-B. de la Faille: L'Œuvre de Vincent van Gogh, catalogue raisonné, ouvrage accompagné de la reproduction de plus de 1.600 tableaux, dessins, aquarelles et gravures du Maître. 6 vols. Les Éditions G. van Oest, Paris & Bruxelles, 1928 მეორე გამოცემა, revising the catalogue of paintings only, Hyperion, Paris 1937 (comprising editions in English, French, and German) მესამე გამოცემა, edited since 1961 by a committee initially including J. G. van Gelder, W. Jos de Gruyter, A. M. Hammacher (chairman), Jan Hulsker and H. Gerson, in 1962 joined by Annet Tellegen-Hoogendoorn, later by Martha Op de Coul and, due to time passing, by others J.-B. de la Faille: Les faux Van Gogh, avec 176 reproductions. Les Éditions G. van Oest, Paris & Bruxelles, 1930 ↑ Sorensen, Lee. Faille, Jacob-Baart de la. Dictionary of Art Historians. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 11 ივნისი 2012. ციტირების თარიღი: 19 February 2012. ↑ Brooks, D. Catalogues Raisonnés. The Vincent van Gogh Gallery, endorsed by Van Gogh Museum, Amsterdam. David Brooks (self-published). ციტირების თარიღი: 19 February 2011.
დომბა-ბიზონი

დომბა-ბიზონი, ბიზონდომბა — დომბისა და ბიზონის სახეობათშორისი ჰიბრიდი. დომბა-ბიზონის პირველ თაობას ჩვეულებრივ აქვს როგორც დომბის, ისე ბიზონის ნიშან-თვისებები (მშობლების ნიშან-თვისებების შუალედური მემკვიდრეობა), მაგრამ ზომით მშობლებს ჭარბობს. დომბა-ბიზონი პირველად უკრაინაში (ასკანია-ნოვა, 1907) მიიღეს დომბისა (ხარი) და ბიზონის (ფური) შეჯვარებით. 1940 წელს ასკანია-ნოვიდან დომბა-ბიზონების ჯგუფი (1 მოზვერი და 4 ფური) გადაიყვანეს კავკასიის ნაკრძალში; მათი შთამომავლობა (600 სული) იმ სავარგულებში ბინადრობს, სადაც 1927 წელს განადგურებული კავკასიური დომბა ბინადრობდა. დომბა-ბიზონის პატარა ჯოგია (60 სულამდე) ნალჩიკის (ყაბარდო-ბალყარეთი) სატყეო-სამონადირეო მეურნეობაში. არც ყოფილ სსრკ-ის სხვა ადგილებში (მ. შ. ასკანია-ნოვაში) და არც ევროპისა და ამერიკის ქვეყნებში დომბა-ბიზონი არ არის. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 612.
მზის ჩასვლა მონმაჟურში

მზის ჩასვლა მონმაჟურში — ნიდერლანდელი პოსტიმპრესიონისტი მხატვრის, ვინსენტ ვან გოგის ნახატი, შესრულებული ზეთის საღებავებით ტილოზე, 1888 წლის 4 ივლისს, პრეიოდში, როდესაც მხატვარი არლში ცხოვრობდა. ნახატზე ასახულია მონმაჟურის მონასტრის მიმდებარე ტერიტორია, მისი ფონი. ნამუშევრის ზომაა 73.3 x 93.3 სმ. 2013 წლის 24 სექტემბრიდან 2014 წლის 14 იანვრამდე ის ინახებოდა ვან გოგის მუზეუმში, ამსტერდამში. ნამუშევარი ეკუთვნოდა თეო ვან გოგის ნახატების კოლექციას 1890 წლამდე. ის გაიყიდა 1901 წელს,, მას შემდეგ დიდი ხნის მანძილზე არ მოიპოვებოდა ინფორმაცია ნახატის მფლობელსა და ადგილმდებარეობაზე, ნახატი დაკარგულად მიიჩნიეს. 1908 წელს ნორვეგიელმა ინდუსტრიალისტმა, კრისტიან ნიკოლაიმ იპოვნა, ამოიცნო, შეიძინა და საკუთარ სახლში გამოფინა, წიგნი მხოლოდ მისი გარდაცვალების შემდეგ აღმოჩნდა მუზეუმის ხელში. 1990 წელს ნამუშევარი ვან გოგის მუზეუმის საკუთრებაში გადავიდა, მაგრამ ნამუშევრის ავთენტურობა არ იყო დამტკიცებული. ახალი გაუმჯობესებული ტექნიკის გამოყენებით, 2011-2012 წლებში აქტიური კვლევები მიმდინარეობდა ავტორის შესაძლო ვინაობის დასამტკიცებლად, იკვლევდნენ როგორცსაღებავს ისე ტილოს მასალასა და შესრულების სტილს. გამოკვლევებმა აჩვენა რომ ნამუშევარი ნახატების იმ სერიის იდენტურია, რომლებიც ვან გოგმა იმ პერიოდში შეასრულა,, რასაც კვლავ გადამოწმება და დამტკიცება დასჭირდა. ამის იდეალური მტკიცებულება აღმოჩნდა ვინსენტის მიერ თეო ვან გოგისადმი 1888 წლის 5 ივლისს, ნახატის შესრულებიდან მეორე დღეს მიწერილი წერილი: 2013 წლის 9 სექტემბერს ვან გოგის მუზეუმმა ოფიციალურად გამოაცხადა, რომ ნამუშევარი ვინსენტ ვან გოგს ეკუთვნის. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 New Vincent Van Gogh painting identified. BBC News. ციტირების თარიღი: 9 September 2013. ↑ 2.0 2.1 Long-lost Van Gogh painting unveiled in Amsterdam. AFP (9 September 2013). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 13 სექტემბერი 2013. ციტირების თარიღი: 9 September 2013. ↑ New Van Gogh Painting Unveiled in Amsterdam. NY Times. ციტირების თარიღი: 9 September 2013. ↑ 4.0 4.1 4.2 Newly discovered Van Gogh painting kept in attic for years. The Guardian. ციტირების თარიღი: 9 September 2013. ↑ The painting bears Theo's inventory number: 180. ↑ 6.0 6.1 Van Gogh Museum discovers new painting by Vincent van Gogh: Sunset at Montmajour. Van Gogh Museum (9 September 2013). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 29 აპრილი 2014. ციტირების თარიღი: 9 September 2013. ↑ Memmott, Mark. (9 September 2013) 'New' Van Gogh Painting Identified; Was in a Norwegian Attic. NPR. ციტირების თარიღი: 9 September 2013. ↑ Siegal, Nina. (9 September 2013) Museum Identifies New Van Gogh Painting in Amsterdam. New York Times. ციტირების თარიღი: 9 September 2013. ↑ Letter 636: To Theo van Gogh. Arles, Thursday, 5 July 1888.. Vincent van Gogh: The Letters. Van Gogh Museum. ციტირების თარიღი: 9 September 2013. ↑ Van Gogh's Sunset at Montmajour: 'a major addition to the oeuvre'. Daily Telegraph UK (10 September 2013). ციტირების თარიღი: 11 September 2013.
კაზაკ ბულანოვის წისქვილი

კაზაკ ბულანოვის წისქვილი (რუს. Мельница казака Буланова) — სამრეწველო არქიტექტურის დღემდე შემონახული ნიმუში, მდებარეობს ქალაქ აზოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. აგებულია XX საუკუნის დასაწყისში. წისქვილი ააგეს 1905 წელს გიმნაზიის ქუჩისა (ამჟამად მშვიდობის ქუჩა) და კირსანოვის შესახვევის (ამჟამად ზოია კოსმოდემიანსკაიას პროსპექტი) გადაკვეთაზე. პირველი ცნობები იმის შესახებ, რომ ეს კაზაკ ნ. ნ. ბულანოვის კუთვნილება იყო, მიეკუთვნება 1912 წელს. 1925 წელს წისქვილის ტერიტორიაზე ორთქლის მანქანის დამონტაჟების გამო ააგეს ერთსართულიანი შენობა. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში ნაწილობრივ დაზიანდა და ჩამოიქცა. შენობის აღსადგენი სარესტავრაციო სამუშაოები დასრულდა 1952 წელს. ახალი წისქვილის შემადგენლობაში შედის სამი სხვადასხვა პერიოდის და სხვადასხვა ტიპის ნაგებობა. ნაგებობები აგებული იყო 1950-1980 წწ. წისქვილის კომპლექსის მთავარი რქიტექტურული ელემენტია თავად წისქვილი. წისქვილის შენობას დასავლეთ ფასადზე მშვიდობის ქუჩის მხრიდან ეკვრის ორსართულიანი აგურის შენობა. ჩრდილოეთის ფასადის მხარეს დგას რთული დაგეგმარების ერთსართულიანი სამანქანე დარბაზი. არქიტექტურული თვალსაზრისით წისქვილის ფასადი გაფორმებულია არქიტექტურული დეკორით, რომელიც განეკუთვნება ეკლექტიკის აგურის სტილის რაციონალურ მიმდინარეობას. 2000 წელს როსტოვის ოლქის ადმინისტრაციის დადგენილების შესაბამისად ძეგლს მიანიჭეს რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის ძეგლის სტატუსი და აიყვანეს სახელმწიფო დაცვის ქვეშ. კაზაკ ბულანოვის წისქვილი ↑ Администрация города Азова - Мельница казака Буланова. gorodazov.ru. ციტირების თარიღი: 2017-01-24.
დომბაიულგენი

დომბაიულგენი (რუს. Домбай-Ульген; ყარაჩ.-ბალყ. Доммай ёлген — „ადგილი, სადაც დომბა დაიღუპა“) — მწვერვალი საქართველოსა და რუსეთის საზღვარზე. ადმინისტრაციულად მოქცეულია აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის გულრიფშის მუნიციპალიტეტისა და ყარაჩაი-ჩერქეზეთის საზღვარზე. მდებარეობს კავკასიონის მთავარი წყალგამყოფი ქედის დასავლეთ ნაწილში, მდინარე თებერდის სათავეებში. სიმაღლე ზღვის დონიდან 4046 მ. დომბაიულგენის კლდოვან მასივზე გამოიყოფა სამი მწვერვალი: დასავლეთის (4036 მ), მთავარი (4046 მ) და აღმოსავლეთის (3950 მ). აგებულია გნაისებით, კრისტალური ფიქლებითა და გრანიტებით. დაფარულია მუდმივი თოვლითა და მყინვარებით. 1960 წელს დომბაი-ულგენზე ასვლისას დაიღუპა ოთხი კაცისგან შემდგარი ექსპედიცია, რომელსაც ალპინისტი იგორ ეროხინი ხელმძღვანელობდა. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009, გვ. 60. ↑ ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 478.
ლეა სედუ

ლეა ელენ სედუ-ფორნიე დე კლოსონი (ფრანგ. Léa Hélène Seydoux-Fornier de Clausonne, ცნობილი, როგორც ლეა სედუ, წარმოთქმა ფრანგულად: [le.a sɛ.du] ( მოსმენა); დ. 1 ივლისი, 1985) — ფრანგი მსახიობი. მისი კარიერა დაიწყო 2007 წელს, ფილმით „უკანასკნელი მფლობელი“. მსახიობისთვის ასევე წარმატებული იყო ფილმი „ომში“ (2008). ფილმ „მშვენიერში“ შესრულებული როლისთვის მან კანის კინოფესტივალზე ტროპე შოპარის ჯილდო მოიპოვა. მსოფლიო პოპულარობა მოუტანა „ადელის ცხოვრებაში“ (2013) ლესბოსელი მოზარდის, ემას როლმა. აგრეთვე ითამაშა 2014 წლის ფილმში „მზეთუნახავი და ურჩხული“. 2015 წელს შეასრულა ბონდის გოგონას როლი ჯეიმზ ბონდის ფილმების მორიგ ნაწილში „სპექტრი“. სედუ ერთ-ერთ ყველაზე წარმატებულ თანამედროვე ფრანგ მსახიობად ითვლება. მას სხვადასხვა საპრიზო კატეგორიებში 38 ნომინაცია, აქედან 14 გამარჯვება აქვს მოპოვებული. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ლეა სედუ“ ვიკისაწყობში. ლეა სედუ კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ლეა სედუ — AllMovie ლეა სედუ Facebook-ზე ↑ Léa Seydoux, la belle énigme (14 February 2014). ციტირების თარიღი: 24 February 2014. ↑ Move over Rihanna, actress Léa Seydoux is the new Bond girl. The Independent (12 October 2014). ციტირების თარიღი: 13 October 2014. ↑ Léa Seydoux is the new Bond girl. Harper's Bazaar Australia (13 October 2014). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 14 ოქტომბერი 2014. ციტირების თარიღი: 13 October 2014.
ესპანეთიდან ებრაელების განდევნა

ესპანეთიდან ებრაელების განდევნის ბრძანება (ალჰამბრის დეკრეტი) 1492 წელს ესპანეთის კათოლიკე მეფეებმა გამოსცეს. ოფიციალური მიზეზი ახალი ქრისტიანების იუდაიზერობისგან (ქრისტიანული მიმდევრობა, რომელიც მოსეს კანიონს აღიარებდა) დაცვა იყო. ებრაელების განდევნის და იუდაიზმის აკრძალვა დაკავშირებული იყო კასტილიისა და ლეონისა და არაგონის სამეფოებში ესპანური ინკვიზიციის ჩამოყალიბებასთან. ისტორიკოსი ხულიო ვალდეონის მიხედვით იბერიის ნახევარკუნძულიდან ებრაელების განდევნა ესპანეთის ისტორიაში ყველაზე სადავო მიზეზით მოხდა. ისებ პერეზი პარალელეს ავლებს ესპანეთში ებრაელების დაახლოებით 1000 წლით ადრე მიმდინარე დევნაზე. 2015 წელს ესპანეთის პარლამენტმა მიიღო კანონი რომლის მიხედვითაც 1492 წელს გადასახლებული ებრაელების პირდაპირი შთამომავლები ესპანელებად აღიარეს. კამენი, ჰენრი (2011). რედ. Criticism: The Spanish Inquisition. A historical review, 3rd. Barcelona. ISBN 978-84-9892-198-4.  პერეცი, იოზეფ (2009). რედ. Marcial Pons: The Jews in Spain. Madrid. ISBN 84-96467 -03-1.  (2009) Brief history of the Inquisition in Spain. Barcelona. ISBN 978 -84-08-00695-4.  Perez, Joseph (2013). რედ. Criticism: History of a tragedy. The expulsion of the Jews from Spain. Barcelona. ISBN 978-84-08-05538-9.  სუარეს ფერნანდესი, ლუის (2012). რედ. Ariel: The expulsion of the Jews. A European problem. Barcelona. ISBN 978-84-344-0025-2.  (2007) „The reign of the Catholic Monarchs. Crucial time of Spanish anti-Judaism“, რედ. Editions of The University of Castilla-La Mancha: Antimemitism in Spain. Cuenca: Gonzalo Álvarez Chillida and Ricardo Izquierdo Benito. ISBN 978-84-8427-471-1.  ↑ Suárez Fernández (2012, p. 11) harvtxt error: no target: CITEREFSuárez_Fernández2012 (help)
აზოვის საგუშაგო კოშკები

აზოვის საგუშაგო კოშკები (რუს. Азовские сторожевые каланчи) — ორი თავდაცვითი ნაგებობა, რომლებიც ააგეს 1660-იან წლებში როსტოვის ოლქის ქალაქ აზოვის მახლობლად. 1663 წელს აზოვის ციხესიმაგრიდან 3 ვერსის დაშორებით, მდინარე დონის ნაპირებზე, იმ ადგილზე სადაც მდინარე იყოფა ორ ტოტად, ოსმალებმა ააშენეს ორი საგუშაგო კოშკი: ვარდინ-ხულა და ჯან-ხულა, რომლებიც მოგვიანებით ცნობილი გახდნენ როგორც ნოვოსერგიევსკისა და ნიკონოვის კოშკები. კოშკები ერთმანეთს უკავშირდებოდნენ სამი რკინის ჯაჭვით. 1695 წელს ოსმალების მცდელობა დაეპყროთ აზოვი, უშედეგო აღმოჩნდა, მაგრამ ამ ლაშქრობის შედეგად დაიკავეს საგუშაგო კოშკები. ამის გამო დონელი კაზაკებისაგან შეარჩიეს მოხალისეები, რომელთაც იერიში უნდა მიეტანათ კოშკებზე. თითოეულ მოსახლეს პირობის მიხედვით აძლევდნენ 10 მანეთს. პირველი კოშკი აიღეს 14 ივლისს, მეორე 14-15 ივლისის ღამეს. კოშკებში აღმოაჩინეს თურქული ზარბაზნები. მოგვიანებით საგუშაგო კოშკები ისეთივე ცნობილები გახდნენ, როგორც ქალაქი ნოვოსერგიევსკი. მდინარე დონის მარცხენა ნაპირზე, საგუშაგო კოშკების მახლობლად პეტრე I-ის ბრძანებით ააგეს მცირე ზომის ციხესიმაგრე. 1695 წელს, როდესაც ალყა მოხსნეს აზოვის ციხესიმაგრეს, საგუშაგო კოშკებში დარჩა მხოლოდ 3 000 შეიარაღებული მუშკეტერი. 1696 წლის გაზაფხულზე ნოვოსერგიევსკისა და ნიკონოვის ციხესიმაგრეები გახდნენ რუსეთის იმპერიის სახმელეთო და საზღვაო ჯარის შეკრების ადგილი. მას შემდეგ რაც აზოვი გახდა საგუბერნიო ქალაქი საგუშაგო კოშკებმა დაკარგეს ისტორიული მნიშვნელობა. ამჟამად საგუშაგო კოშკების ადგილზე დგას მეტალის ორი მაღალი ძაბვის გადამცემი ბოძი, რომელიც აკავშირებს დონის ორივე მხარეს. ↑ 1.0 1.1 1.2 Школьная энциклопедия «Руссика». История России.9-17 вв. — М. : Олма-Пресс Образование, 2003. — 784 с. Ил. С. 13. ↑ 2.0 2.1 Михайлушкин П. Азовские сторожевые каланчи // Читай. — 1998. — № 50. — С.23.
ზამბახები (ვან გოგი)

ზამბახები — ერთ-ერთი იმ ნამუშევრების სერიიდან, რომელიც ნიდერლანდელმა პოსტიმპრესიონისტმა მხატვარმა ამ მცენარეს მიუძღვნა, სენ-პოლის თავშესაფარში, სენ-რემი-დე-პროვანსში, საფრანგეთში ყოფნისას, სიკვდილამდე ერთი წლით ადრე. ვან გოგმა ზამბახების ხატვა თავშესაფარში მოხვედრიდან ერთ კვირაში დაიწყო, 1889 წელს, მუშაობდა საავადმყოფოს ბაღში. ამ ნამუშევრებში შესამჩნევია ის დაძაბულობა რომელიც ვინსენტის საბოლოო ნახატებს ახასიათებს. ვინსენტი ნამუშევარს შემდეგნაირად მოიხსენიებს: „ჩემი დაავადების ნათელი ორიენტირი“. რადგან ის გრძნობდა, რომ შეეძლო დაავადებისგან თავის დაღწევა იმ შემთხვევაში თუ ხატვას გააგრძელებდა. ნამუშევარი დიდი ალბთობით შთაგონებულია უკიო-ესა და მისი თანამედროვე მხატვრების ნახატებით. მსგავსებები საკმაოდ მრავლადაა. იდენტურია გლუვი ფერების პალიტრა, რომელიც არა დამოკიდებული სინათლის გავრცელებაზე, ძლიერი მონასმები, უჩვეულო ჩარჩო და დახურული ხედების აღქმა. ნამუშევარი ეკუთვნის სტილს, რომელიც არ ყოფილა იმხნად პოპულარული, ეს არ ყოფილა უცნობი ვან გოგის ძმის თეო ვან გოგისათვის რის გამოც მან ნამუშევარი დამოუკიდებლების სალონში გამოფინა 1889 წლის სექტემბერში, გამოფენაზე ასევე წარდგენილი იყო ვარსკვლავიანი ღამე რონის თავზე. თეო სწერდა თავის ძმას: „ის თვალს შორიდანვე გტაცებს. ზამბახები ულამაზესია, ჰაერითა და სიცოცხლით სავსე“. პირვველი მფლობელი იყო ჯულიენ „პიერ“ ტანგი, საღებავებით მოვაჭრე, რომლის პორტრეტიც ვინსენტმა სამჯერ დახატა - მამილო ტანგის პორტრეტი. 1892 წელს ტანგიმ გაყიდა ზამბახები ხელოვნების კრიტიკოსსა და ანარქისტ ოქტავე მირბეაუზე, რომელიც მანამდე იყო ვან გოგის მომმარაგებელი. მირბეაუმ ნახატში 300 ფრანკი გადაიხადა. 1987 წელს ნამუშევარი ისტორიაში ყველაზე ძვირა გაიყიდა, დაამყარა რეკორდი, რომელიც ორ წელიწად ნახევარი არავის მოუხსნია. შემდეგ ის გაიყიდა $53.9 მილიონად ალან ბონდზე, თუმცაღა ბონდმა ტანხის სრულად დაფარვა ვერ მოახერხა. ზამბახები 1990 წელს შეიძინა გეტის მუზეუმმა ლოს ანჯელესში. 2012 წლის მონაცემებით ნამუშევარი მსოფლიოს 10 ყველაზე ძვირადღირებულ ნამუშევართა სიაში შედის. ↑ "Irises" J. Paul Getty Museum. Retrieved June 5, 2011 ↑ Irises. J. P. Getty Museum. ↑ Van Gogh's Portrait of Dr. Gachet sold for $82.5 million on May 15, 1990, at Christie's, New York ↑ History for November 11. On-This-Day.com. ციტირების თარიღი: 2012-11-17. ↑ Kimmelman, Michael. Getty buys van Gogh "Irises," but won't tell price. New York Times, March 22, 1990. Retrieved March 20, 2011.
სამშობლოსთვის დაღუპულთა მემორიალი (აზოვი)

სამშობლოსთვის დაღუპულთა მემორიალი (რუს. Мемориал «Павшим за Родину») — მემორიალური კომპლექსი აზოვში, როსტოვის ოლქი რუსეთის ფედერაცია. გაიხსნა 1971 წლის 9 მაისს. მემორიალი არის გრანიტის ორი სტელა, რომლის წინ მარადიული ცეცხლი ანთია. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში ქალაქ აზოვის სამხრეთ-დასავლეთ გარეუბანში, სასაფლაოსთან მდებარეობს ადგილი, სადაც დაკრძალეს საკონცენტრაციო ბანაკებში დაღუპული ადამიანები, აქვე დაკრძალეს 1942 წელს აზოვის თავდაცვის დროს დაღუპული მეომრები, № 3207 ჰოსპიტალში ჭრილობებისაგან დაღუპული მეომრები, 44-ე არმიის დაღუპული მეომრები, 1943 წელს აზოვისა და აზოვისპირეთის გათავისუფლებს დროს დაღუპული მეომრები. ქალაქში თანდათანობით ჩამოყალიბდა ძმათა სასაფლაო. ომის შემდეგ აქ დადგეს ტიპური ძეგლი, რომელზეც გამოსახული იყო ჯარისკაცი დროშით ხელში. 1969 წელს გადაწყვიტეს სამშობლოსათვის დაღუპულთა ძეგლის რეკონსტრუქცია და მემორიალური კომპლექსის შექმნა ახალ მოედანზე. „Ростовгражданпроект“-ის ინჟინრებმა გ. ივანოვმა და ნ. ხაზაგეროვამ მოამზადეს მემორიალის პროექტი. გადაწყვიტეს აქვე გადაესვენებინათ მეომართა ცხედრები საძმო სასაფლაოდან საძო საფლავში. ძეგლში გააკეთეს ნიში, რომელშიც ჩადეს კაფსულები იმ მიწებიდან სადაც იბრძოდნენ ჯარისკაცები მეორე მსოფლიო ომის დროს. ზოვში ჩაიტანეს მიწა სევასტოპოლიდან, ვოლგოგრადიდან, ნოვოროსიისკიდან, დონის როსტოვიდან, ნოვობატაისკიდან, პავლო-ოჩაკოვკიდან, აზოვის რაიონის ხუტორ ობუხოვკიდან, ჩრდილოეთი კავკასიიდან, სადაც 1942 წელს იბრძოდნენ აზოველი მეომრები ლ. ვ. კონდრატიევი და ა. პ. კირიჩენკო. სამშობლოსთვის დაღუპულთა მემორიალი გაიხსნა 1971 წლის 9 მაისს გამარჯვების ახალ მოედანზე. იგი წარმოადგენს ორ გრანიტის სტელას, რომლის ახლოსაც მუდმივად ანთია ცეცხლი. მოგვიანებით სტელას ოთხივე მხრიდან შემოაკრეს 1918-1920 და 1941-1945 წლების მეომრების ბარელიეფი. მუდმივი ცეცხლის ჩირაღდანი აანთეს ნოვოჩერკასკში, შემდეგ იგი ჯავშანმანქანით აზოვში გადაიტანა პოდპოლკოვნიკმა გ. კ. ვოლკოვმა. 1989 წელს მუდმივ ცეცხლთან დაკიდეს მემორიალური დაფა ტექსტით, რომელიც გვეუბნება, რომ მემორიალი ეძღვნება საკონცენტრაციო ბანაკებში დაღუპული ადამიანების, 1942 წელს აზოვის თავდაცვის დროს დაღუპული მეომრების, № 3207 ჰოსპიტალში ჭრილობებისაგან დაღუპული მეომრების, 44-ე არმიის დაღუპული მეომრების, 1943 წელს აზოვისა და აზოვისპირეთის გათავისუფლებს დროს დაღუპული მეომრების ხსოვნას. 1983 წელს მიმდინარეობდა მემორიალის რეკონსტრუქცია, რომლის დროსაც სტელებზე თეთრი მარმარილოს მაგივრად გააკრეს წითელი-ყავისფერი გრანიტი. სტელაზე დააყენეს თეთრი თაბაშირის ბარელიეფი, ხოლო 1989 წელს დაკიდეს მემორიალური დაფა. Михайлушкин П., Мемориал Славы /П. Михайлушкин //Приазовье. – 1983. – 18 декабря. Федотова Т. Мемориал «Павшим за Родину» и площадь Победы в городе Азове /Т. Федотова //Азовская неделя. – 2010. – 6 мая. – С. 3. Мемориал «Павшим за Родину» Описание Мемориал "Павшим за Родину" в Азове В Азове открыли обновленный обелиск ‘Павшим за Родину’
მარკ სტარზი (საფეხბურთო კლუბი)

„მარკ სტარზი“ — საქართველოს საფეხბურთო კლუბი ქალაქ თბილისიდან. დაარსდა 2012 წელს. კლუბი დაარსდა 2012 წელს, ყოფილი ნიგერიელი ფეხბურთელის, კელვინ ოტუსის მიერ. სწორედ ის იმყოფება კლუბის ამჟამინდელი მფლობელი და პრეზიდენტი. ერთ-ერთ ინტერვიუში ოტუსმა განაცხადა, რომ მას სურს „მარკ სტარზი“ აქციოს ქვეყნის ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებულ გუნდად, რომელიც ქართველ გულშემატკივრებს ევროტურნირებზე ასპარეზობით გაახარებს. 2015-2016 წლების სეზონში „მარკ სტარზმა“ ჩემპიონატი პირველ ადგილზე დაასრულა, რის შედეგადაც მეორე ლიგიდან პირველში აღზევდა, თუმცა შემდგომი წელი გუნდისთვის წარუმატებელი გამოდგა, „მარკ სტარზმა“ მხოლოდ ერთი თამაში მოიგო და შედეგად ისევ მეორე ლიგაში დაბრუნდა. 2018 წლის სეზონი გუნდისთვის ძალიან ცუდი გამოდგა. სეზონის განმავლობაში კლუბმა ორი მწვრთნელი გამოიცვალა საბოლოოდ კი გუნდი ლიგა 3-დან რეგიონულ ლიგაში დაქვეითდა, ამის შემდეგ გუნდმა დიდი ფინანსური კრიზისი განიცადა. 2019 წელი „მარკ სტარსის“ არსებობისთვის უკანასკნელი გამოდგა და გუნდი ჩემპიონატის დასრულებამდე 8 ტურით ადრე მოხსნეს გათამაშებიდან დაგროვილი დავალიანების გამო. მეორე ლიგა (ცენტრალური ზონა) გამარჯვებული (1): 2015–16 რამაზ შენგელიას სახელობის თასი გამარჯვებული 2012–2013 ფინალისტი: 2014–2015 კლუბის ოფიციალური Facebook გვერდი საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციის ოფიციალურ საიტზე გაზეთ „ლელოს“ ოფიციალურ საიტზე
პირველი მსოფლიო ომის გმირების მემორიალი (აზოვი)

პირველი მსოფლიო ომის გმირების მემორიალი (რუს. Памятник героям Первой мировой войны) — ერთ-ერთი მონუმენტი ქალაქ აზოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ძეგლი ეძღვნება რუსეთის საიმპერატორო არმიის იმ მებრძოლებს, რომლებმაც მონაწილეობა მიიღეს პირველი მსოფლიო ომის საომარ ოპერაციებში. ძეგლი დადგეს 2014 წელს. მდებარეობს პეტროვსკის ბულვარში. პირველი მსოფლიო ომის (1914-1918 წწ.) ბრძოლის ველზე დონის მიწიდან მონაწილეობა მიიღო 125 ათასმა კაზაკმა, სამოცმა ცხენოსანმა პოლკმა, 33-მა ცხენოსანმა ბატარეამ, ექვსმა პლასტუნკის ბატალიონმა, ხუთმა სათადარიგო პოლკმა და სამმა სათადარიგო ბატარეამ. დონელები მონაწილეობდნენ უმეტეს საომარ ოპერაციებში. 2014 წელს რუსეთში აღნიშნეს პირველი მსოფლიო ომის დაწყების 100 წლისთავი. რუსეთი ამ ომში მონაწილეობდა ანტანტის მხარეს. მისი არმია იბრძოდა აღმოსავლეთის ფრონტზე. ქალაქ აზოვში ძეგლზე მუშაობა დაიწყო 2012 წელს. ძეგლი ჩამოასხეს 2014 წლის თებერვალში. ძეგლის გახსნა მოხდა 2014 წლის 30 ივლისს. გარდა აზოვისა „დავიწყებული ომის“ გმირების მემორიალი დადგეს დონის როსტოვში, შახტიში, ნოვოჩერკასკში, ბატაისკში და სხვა დასახლებულ პუნქტებში. ძეგლი წარმოადგენს ფეხზე მდგომი კაზაკის გამოსახულებას, რომელიც რუსი ჯარისკაცების გმირული მიღწევების სიმბოლოს წარმოადგენს, ჯარისკაცის უკან დგას გეორგიევსკის ჯვარი. მარჯვენა ხელში კაზაკს უჭირავს ხმალი, ხოლო მარცხენაში — ხმლის ქარქაში. მგლოვიარე პოზაში მდგომი კაზაკი შეესაბამება პირველი მსოფლიო ომის შედეგებს. ძეგლი დგას გრანიტის წითელ კვარცხლბეკზე. მისი მოქანდაკეა ა. მ. დემენტიევი. ძეგლის სიმაღლეა 2,5 მეტრი, იგი ჩამოსხმულია ბრინჯაოსაგან. სამმეტრიანი გეორგიევსკის ჯვარი ჩამოსხმულია ბრინჯაოსა და ლატუნისაგან. კვარცხლბეკისათვის საჭირო გრანიტი მოიტანეს კარელიიდან და უკრაინიდან. ძეგლი დადგეს აზოვის ადგილობრივი მცხოვრებლების სახსრებით. Завадская, А. За веру, царя и Отечество /А. Завадская //Азовская неделя. – 2014. – 7 августа. – С.5. В Азове открыли памятник героям Первой мировой войны[მკვდარი ბმული] Памятник казакам-героям Первой мировой войны открыт в Азове ↑ „На Дону открыли третий памятник героям Первой мировой войны - ИА REGNUM“. ИА REGNUM (რუსული). ციტირების თარიღი: 2017-01-25.
ლაბირინთიტი

ლაბირინთიტი (<ბერძ. labyrinth – ლაბირინთი, itis – ანთების აღმნიშვნელი ნაწილაკი) — ლაბირინთის ანთება. მიმდინარეობის მიხედვით ლაბირინთიტი შეიძლება იყოს მწვავე და ქრონიკული, ლოკალიზაციის მიხედვით — შემოფარგლული და გავრცობილი (დიფუზიური), ანთების ხასიათის მიხედვით — სერიოზული და ჩირქოვანი. ჩვეულებრივ ლაბირინთიტი შუა ყურის ანთების — ოტიტის (უმეტესად ქრონიკული) გართულებაა. ახასიათებს თავბრუ, გულისრევა, წონასწორობის დარღვევა, ნისტაგმი. არაჩირქოვანი (სერიოზული) ლაბირინთიტი სათანადო მკურნალობის შემდეგ გაივლის ხოლმე. ჩირქოვანი ლაბირინთიტის შედეგად ქვეითდება სმენა. ლაბირინთიტს მკურნალობენ ანტიბიოტიკებით ან შუა ყურში ჩირქოვანი კერის ქირურგიული მოცილებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 95. ლაბირინთიტი[მკვდარი ბმული] www.higia.ge ლაბირინთიტი - MedGeo.Net ლაბირინთიტი mkurnali.ge ლაბირინთიტი საიტზე Curlie
ლამბლიოზი

ლამბლიოზი — საჭმლის მომნელებელ ორგანოთა დაავადება, რომელსაც იწვევს ლამბლია. ინფექციის წყაროა დაავადებული ან პარაზიტმატარებელი ადამიანი. დასნებოვნება ხდება ლამბალიებით დაბინძურებული საკვების ან წყლის ორგანიზმში მოხვედრის შედეგად. გავრცელებულია მთელ მსოფლიოში. ვითარდება თანდათანობით, ახასიათებს კუჭნაწლავის ტრაქტის ფუნქციის მოშლა. დიაგნოზი ისმება ნაღველსა და განავალში ლამბალიების აღმოჩენის შედეგად. ლამბალიოზს მკურნალობენ დიეტით ან მედიკამენტებით (ფურაზოლიდონი, ამინოქინოლი). წლის გაუსნებოვნება საკვები პროდუქტების დაცვა ლამბალიებით გაბინძურებისგან პირადი ჰიგიენის დაცვა დაავადების კერის დეზინფექცია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 116. ლამბალიოზი www.mkurnali.ge Giardiasis Fact Sheet (ინგლისური)
აკარი (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

აკარი (პორტ. Acari) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 270 მეტრზე. მიეკუთვნება ცენტრალური პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერიდო-ორიენტალის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 035 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 18.14 კმ²-ზე. ფართობი 608 466 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
კარნაუბა-დუს-დანტასი

კარნაუბა-დუს-დანტასი (პორტ. Carnaúba dos Dantas) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება ცენტრალური პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერიდო-ორიენტალის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 429 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 30.16 კმ²-ზე. ფართობი 246 308 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
კრუზეტა

კრუზეტა (პორტ. Cruzeta) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 231 მეტრზე. მიეკუთვნება ცენტრალური პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერიდო-ორიენტალის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 967 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 26.93 კმ²-ზე. ფართობი 295 830 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა