laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ჭიათურის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

ჭიათურის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ ჭიათურის რაიონში. რაიონის მონადირეთა საზოგადოებაზე მიწერილი იყო 12 000 ჰექტარი სანადირო სავარგული. მას აღმოსავლეთით ესაზღვრებოდა საჩხერის რაიონი, დასავლეთით — ზესტაფონის, თერჯოლისა და ტყიბულის რაიონები, ჩრდილოეთით — ამბროლაურის რაიონი, სამხრეთით — ორჯონიკიძის რაიონი. იგი იმერეთის მაღლობზე იყო მოთავსებული. ეს ადგილები ტყით ძლიერ ღარიბი იყო. სანადირო ცხოველებიდან ძლიერ მცირე რაოდენობით მოიპოვებოდა შველი, კურდღელი, მაჩვი, ტურა, მელა და სხვ.; გადამფრენი ფრინველებიდან — მწყერი და ტყის ქათამი. რაიონის მონადირეები არ იყვნენ დაკმაყოფილებული ადგილობრივი სანადირო ობიექტებით და მეტწილად მეზობელ რაიონებში ნადირობდნენ. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 198, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
ხაშურის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

ხაშურის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ ხაშურის რაიონში. რაიონის მონადირეთა საზოგადოებაზე მიწერილი იყო 150 000 ჰექტარი სანადირო სავარგული. მისი საზღვრები იყო: აღმოსავლეთით — ქარელის რაიონი, დასავლეთით — ორჯონიკიძისა და საჩხერის რაიონები, ჩრდილოეთით — სამხრეთ ოსეთი და სამხრეთით — ბორჯომის რაიონი. სანადირო ადგილები ძირითადად მთაგორიანი იყო, ტყეები უმთავრესად განლაგებული იყო თრიალეთის ქედის განშტოებების ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთებზე. თრიალეთის ქედის კალთებზე მდებარე ტყეებში მოიპოვებოდა მცირე რაოდენობით შველი, დათვი, კვერნა. გარდა ზემოაღნიშნულისა, იშვიათად გვხვდებოდა ირემი, იყო კურდღელი, მაჩვი, ციყვი, ტურა, გარეული კატა და სხვ. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 198–199, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
ხობის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

ხობის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ ხობის რაიონში. რაიონის მონადირეთა საზოგადოებაზე მიწერილი იყო 20 000 ჰექტარი სანადირო სავარგული. მას აღმოსავლეთით საზღვრავდა ცხაკაიას რაიონი, დასავლეთით — შავი ზღვა, ჩრდილოეთით — ზუგდიდის რაიონი და სამხრეთით — ფოთის ტერიტორია. სანადირო მეურნეობა, ძირითადად, მდინარეებით დაკავებულ ადგილებში იყო მოთავსებული. ტყეები აქ უმთავრესად ფოთლოვანი იყო. შედარებით ნახევრად მშრალ ნიადაგზე გავრცელებული იყო მარცვლეული კულტურები და სხვადასხვა სახეობის გვიმრა. სანადირო ობიექტებიდან აღსანიშნავი იყო ხოხობი, შველი, კურდღელი, მაჩვი, ციყვი, კვერნა, ტურა; გადამფრენებიდან — მწყერი, ტყის ქათამი და სხვ. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 199, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
ჩაქვის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

ჩაქვის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ აჭარის ასსრ-ში. რესპუბლიკის მონადირეთა საზოგადოებაზე მიწერილი იყო ჩაქვის სატყეო მეურნეობის სანადირო სავარგული 4 00 ჰექტარის ფართობით. მისი საზღვრები იყო: აღმოსავლეთით, დასავლეთით და ჩრდილოეთით — ქობულეთის რაიონი, ხოლო სამხრეთით — ქედის რაიონი. მეურნეობის რელიეფი ძირითადად მთაგორიანი და ხევებით მდიდარი ოყო. სანადირო მეურნეობა განლაგებული იყო ტყიან ზოლში სადაც მოიპოვებოდა რელიქტური ჯიშები: პონტიის მუხა, მედვედევის არყი და უნგერნის შქერი. სანადირო ცხოველებიდან აქ გავრცელებული იყო: შველი, კურდღელი, დათვი, კვერნა, მელა, ტურა, ციყვი, მაღალ სარტყელში — კავკასიური როჭო, გარეული მტრედი და სხვ. იშვიათად გამოჩნდებოდა ხოლმე ფოცხვერიც; გადაფრენის დროს კი — ტყის ქათამი და მწყერი. ბიოტექნიკური ღონისძიებების გატარების შედეგად ამ მეურნეობას მეტი შესაძლებლობა ექნებოდა კოლექტიური ნადირობის მოწყობისა. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 180, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
სამხრეთ ოსეთის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

სამხრეთ ოსეთის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ სამხრეთ ოსეთის ასსრ-ში. სამხრეთ ოსეთის მონადირეთა საზოგადოებაზე მიწერილი 60 000 ჰექტარი სანადირო სავარგული განლაგებული იყო ოლქის მთელ ტერიტორიაზე. მისი საზღვრები იყო: აღმოსავლეთით და სამხრეთით — გორის რაიონი, დასავლეთით — ხაშურის რაიონი, ჩრდილოეთით — კავკასიონის ქედის სამხრეთი კალთები. ოლქის რელიეფი შეიცავდა განსაკუთრებით მთაგორიან ადგილებს, ხშირ ხეობებსა და სამხრეთით სუბალპურ და ალპურ ზონებს. ფართობის მცირე ნაწილი ვაკე ადგილები იყო და გამოიყენებოდა სხვადასხვა სასოფლო-სამეურნეო კულტურების სათესად. სწორედ ასეთ ადგილებში გვხვდებოდა გადამფრენი ფრინველები: მწყერი, ღალღა და სხვ. ტყიან ზოლში, ზოგ ადგილზე ხშირი ფოთლოვანი ტყეები იყო შემონახული და მხოლოდ მაღლობებში გვხვდებოდა წიწვოვანები. სწორედ ამ ზოლს ამშვენებდა ირემი, შველი, ალპურ ზონაში — ჯიხვი, ქვედა სარტყელში — არჩვი. გარდა ამისა, სანადირო სავარ გულებში გავრცელებული იყო კურდღელი, კვერნა, ციყვი, მაჩვი, კავკასიური როჭო, გნოლი (მცირე რაოდენობით). განსაკუთრებით მრავლადა იყო დათვი. მოიპოვებოდა აგრეთვე მგელი, ტურა, გარეული კატა, მელა და ფოცხვერი. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 180, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
სირიული ზაზუნა

სირიული ზაზუნა ან წინააზიური ზაზუნა (ლათ. Mesocricetus auratus) — ძუძუმწოვარი ცხოველი ზაზუნასებრთა ოჯახისა. საშალო ზომის ზაზუნაა. მისი სხეულის სიგრძეა 13–13,5 სმ, რომლიდანაც 1,5 სმ კუდის სიგრძეა. მასა — 100–125 გ. დაფარულია რბილი და ფაფუკი მოოქროსფერო ბეწვით. ნაირმჭამელია, იკვებება თესლებით და კაკლებით, აგრეთვე სხვადასხვა მწერებით — ჭიანჭველებით, კრაზანები, ტარაკანებითა და ბუზებით. ბუნებაში გავრცელებულია ალეპოს სიახლოვეს, მაგრამ ზოგიერთი წყაროს მტკიცებით — აღმოსავლეთ თურქეთშიც. უკანასკნელ წლებში მთელ მსოფლიოში საკმაოდ პოპულარული გახდა სირიული ზაზუნის მოშინაურება. ↑ 1.0 1.1 1.2 Mesocricetus auratus: Information. Animal Diversity Web. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-03-20. ციტირების თარიღი: 2010-08-16. ↑ Mesocricetus auratus. The IUCN Red List of Threatened Species. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-03-20. ციტირების თარიღი: 2010-08-16. ↑ Don E. Wilson & DeeAnn M. Reeder. Mesocricetus auratus. Mammal Species of the World. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-03-20. ციტირების თარიღი: 2010-08-16.
ჯონ მაკინროი

ჯონ პატრიკ მაკინროი უმცროსი (ინგლ. John Patrick McEnroe Jr.; დ. 16 თებერვალი, 1959, ვისბადენი, დასავლეთი გერმანია) — ამერიკელი ყოფილი პროფესიონალი ჩოგბურთელი, მსოფლიოს ყოფილი პირველი ჩოგანი. აღიარებულია ერთ-ერთ საუკეთესო ჩოგბურთელად ისტორიაში. მაკინროის ერთეულთა თანრიგში მოგებული აქვს 7 დიდი სლემის ტურნირი – 4 აშშ-ის ღია პირველობა და 3 უიმბლდონი. მან ასევე მოიგო 3 წლის შემაჯამებელი ტურნირი. ჯამში მას ATP-ის 77 ტიტული აქვს ერთეულებში მოგებული. მაკინროი 170 კვირის განმავლობაში იკავებდა ერთეულთა რეიტინგში პირველ ადგილს. მისი 1984 წლის სეზონი სტატისტიკურად საუკეთესოა მამაკაცთა ჩოგბურთის ისტორიაში, როდესაც მან 85 მატჩიდან 82 მოიგო (96.5%). ჯონ მაკინროი ასევე წარმატებული იყო წყვილთა თანრიგში. მან 9 დიდი სლემის ტურნირი მოიგო – 5 უიმბლდონი და 4 აშშ-ის ღია პირველობა. წლის შემაჯამებელ ტურნირზე, მან პიტერ ფლემინგთან ერთად 7-ჯერ გაიმარჯვა, რაც ტურნირის რეკორდია. მაკინროი 269 კვირის განმავლობაში იკავებდა წყვილთა რეიტინგში პირველ ადგილს, რაც მესამე საუკეთესო შედეგია. მან წყვილებში ATP-ის 78 ტურნირი მოიგო. ჯამში მაკინროის ერთეულებში და წყვილებში 156 ტურნირი აქვს მოგებული, რაც მამაკაცთა ჩოგბურთის რეკორდია. შერეულ წყვილებში ამერიკელმა ჩოგბურთელმა ერთხელ საფრანგეთის ღია პირველობა მოიგო. სანაკრებო დონეზე, მან 5-ჯერ გაიმარჯვა დეივისის თასზე აშშ-ის ნაკრებთან ერთად. 1999 წელს, მაკინროი საერთაშორისო ჩოგბურთის დიდების დარბაზში შეიყვანეს. იგი წლების განმავლობაში მუშაობდა კომენტატორად დიდი სლემის ტურნირებზე. მთავარი სტატია: ჯონ მაკინროის სტატისტიკა და მიღწევები. (დ) – დახურული კორტი ბორგი–მაკინროის მეტოქეობა ლენდლი–მაკინროის მეტოქეობა კონორსი–მაკინროის მეტოქეობა მაკინროი ATP-ის ოფიციალურ საიტზე მაკინროი ITF-ის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2018-08-01 საიტზე Wayback Machine. მაკინროი დეივისის თასის ოფიციალურ საიტზე მაკინროი საერთაშორისო ჩოგბურთის დიდების დარბაზის ოფიციალურ საიტზე ↑ „Tennis' Top 20 of All Time“. espn.com. ციტირების თარიღი: 25 ოქტომბერი 2018. ↑ „Top 10 Men's Tennis Players of All Time“. si.com. ციტირების თარიღი: 25 ოქტომბერი 2018. ↑ „THE 50 GREATEST PLAYERS OF THE OPEN ERA (M): NO. 9, JOHN MCENROE“. tennis.com. ციტირების თარიღი: 25 ოქტომბერი 2018. ↑ „Top 10 Tennis Players Of All Time: Rafael Nadal, Roger Federer Or Pete Sampras The Greatest Men's Player In Open Era?“. ibtimes.com. ციტირების თარიღი: 25 ოქტომბერი 2018.
შელეპიხა (მოსკოვის მეტრო)

შელეპიხა (რუს. Шелепиха) — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს დიდ წრიულ ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 2018 წელს. მოსკოვის მეტროპოლიტენის საიტი დაარქივებული 2020-10-03 საიტზე Wayback Machine.
გიორგიძე

საკუთარი სახელი გიორგიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი გიორგიძე — ისტორიკოსი, ფილოლოგი, ბიბლიოთეკარი ეთერ გიორგიძე — ინჟინერი
გიორგობიანი

საკუთარი სახელი გიორგობიანი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: ბიძინა გიორგობიანი — პოლიტიკოსი ედიშერ გიორგობიანი — მსახიობი, რეჟისორი ვალერი გიორგობიანი — ბიზნესმენი, პოლიტიკოსი ვახტანგ გიორგობიანი — მხატვარი თათა გიორგობიანი — მომღერალი ინგა გიორგობიანი — სპორტსმენი (აკრობატიკა) ოთარ გიორგობიანი — ეკონომისტი რამაზ გიორგობიანი — მსახიობი, რეჟისორი
არქელაე I

არქელაე I (ძვ. ბერძნ. Άρχέλαος, ლათ. Archelaus; გ. ძვ. წ. 399) — მაკედონიის მეფე (ძვ. წ. 413-399), პედრიკა II-ის უკანონო ვაჟი; მოაკვლევინა კანონიერი მემკვიდრე და ისევ ავიდა ტახტზე. არქელაე I-ს მეგობრული ურთიერთობა ჰქონდა ათენთან და ბერძნულ კულტურას მფარველობდა. შექმნა რეგულარული ქვეითი ჯარი, გაიყვანა გზები, ააგო ციხესიმაგრეები. მის კარზე ქალაქ პელაში სხვა გამოჩენილ კულტურულ მოღვაწეთა შორის ევრიპიდეც იყო. ყაუხჩიშვილი თ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 594.
არქელაე (მხედართმთავარი)

არქელაე (ბერძ. Άρχέλαος) — პონტოს მეფის მითრიდატე VI ევპატორის მხედართმთავარი (ძვ. წ. II-I საუკუნეები). წარმოშობით კაპადოკიელი. მითრიდატეს პირველი ომის დროს წარმატებით ებრძოდა რომაელებს და ხელთ იგდო საბერძნეთის მნიშვნელოვანი ნაწილი ათენისა და პირეოსის ჩათვლით, მაგრამ რომის მხედართმთავარმა სულამ დაამარცხა ჯერ ქერონეასთან (ბეოტიაში) ძვ. წ. 86 წელს, შემდეგ – ორქომენოსთან 85 წელს. მითრიდატეს დავალებით, არქელაემ სულასთან მოლაპარაკებით მოამზადა დარდანოსის ზავი (მითრიდატეს სასარგებლო), რომელიც დაიდო 84 წელს, შემდგომში მითრიდატეს ეჭვი შეუტანია არქელაეს ერთგულებაში. არქელაე სამშობლოდან გაიქცა 81 წელს, რომაელთა მხარეზე გადავიდა და სამხედრო ხასიათის რჩევითა და ინფორმაციით ხელი შეუწყო რომაელთა წარმატებას, რისთვისაც რომაელებმა მიანიჭეს „რომაელი ხალხის მეგობრისა და მოკავშირის“ ტიტული. „არქელაე“ კაპადოკიის მეფეთა და წარჩინებულთა ტრადიციული სახელი იყო. გოზალიშვილი გ., მითრიდატე პონტოელი, თბ., 1965; სანიკიძე ლ., პონტოს სამეფო, თბ., 1956; გოზალიშვილი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 594.
აშაღი-სეიდლარი

აშაღი-სეიდლარი (აზერ. Aşağı Seyidlər) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 748 კაცი. აშაღი-სეიდლარი GEOnet სახელების სერვერზე
ენციკლოპედია ირანიკა

ენციკლოპედია ირანიკა — ირანელი ხალხების პრეისტორიული პერიოდიდან დღემდე ისტორიის, კულტურის და ცივილიზაციის ინგლისურენოვანი ენციკლოპედიის პროექტი. ირანისტიკა Encyclopædia Iranica Website. Full-text access to the Encyclopædia as it currently exists. Encyclopædia Iranica Events Website. Detailing future and past events sponsored or supported by Encyclopædia Iranica Guidelines for authors
ბიზანტია-ირანის ომი (440)

ბიზანტია-ირანის ომი — ხანმოკლე კონფლიქტი ბიზანტიის იმპერიასა და სასანიანთა ირანს შორის. მიმდინარეობდა 440 წელს. მისი სწრაფად დამთავრების მიზეზი ბიზანტიის სამხრეთ პროვინციებში ვანდალთა თავდასხმა იყო, რამაც ბიზანტიელებს აიძულა ომი დაემთავრებინათ და ყურადღება ვანდალებისკენ მიემართათ. მშვიდობისათვის, ბიზანტიელებმა გადაიხადეს საომარი კონტრიბუცია. Greatrex, Geoffrey; Lieu, Samuel N. C. (2002). The Roman Eastern Frontier and the Persian Wars (Part II, 363–630 AD). New York, New York and London, United Kingdom: Routledge (Taylor & Francis). ISBN 0-415-14687-9.  Daryaee, Touraj. „YAZDEGERD II“. Encyclopaedia Iranica.CS1-ის მხარდაჭერა: ref=harv (link) ↑ იეზდიგერდ II — ენციკლოპედია ირანიკა
გონგ იან ვანგი

გონგიანი (დ. 9 მარტი, 1345 — გ. 17 მაისი, 1394) — კორეის მეფე. მეფობდა 1389-1392 წლებში. იგი იყო კორიოს დინასტიის 34-ე და უკანასკნელი მეფე. გონგ-იანგი გადააყენა თაეჯომ, რომელმაც შემდეგ დააარსა, ჩოსონის დინასტია. მეფე გონგიანი იყო მონარქ სიჯონგის მე-7 თაობის შთამომავალი და ვონგ გიუნის ვაჟი. მან ცოლად მოიყვანა ნო ჩეკის ქალიშვილი, სუნ-ბი ნო-ების კლანიდან. მისი გადაყენების შემდეგ კორიოს დინასტიაც დასრულდა. თავდაპირველად იგი გადაასახლეს ვონჯუში შემდეგ კი სამჩოკში, სადაც გარდაიცვალა. Концевич Л. Р. Хронология стран Восточной и Центральной Азии. — Москва: Восточная литература РАН, 2010. — 806 с. — ISBN 978-5-02-036350-2. Концевич Л. Р. Хронология стран Восточной и Центральной Азии. — Москва: Восточная литература, 2011. — Т. Addenda. — 687 с. — ISBN ISBN 978-5-02-036479-0.
სუნჯონგი (კორეის იმპერატორი)

სუნჯონგი (დ. 25 მარტი, 1874 — გ. 25 აპრილი, 1926) — კორეის იმპერიის მეორე და უკანასკნელი იმპერატორი. იგი იყო იმპერატორ კოჯონის მეოთხე ვაჟი. ორი წლის ასაკში უკვე გამოცხადებული იყო სამეფო პრინცად, ანუ მომავალ იმპერატორად. კორეის იმპერიის დაარსების შემდეგ 1897, იმპერატორი გოჯონგი იაპონიის იმპერია იძულებული გახადა გადამდგარიყო, რის შემდეგაც სუნჯონგმა შექმნა კორეის იმპერია. სუნჯონგის მმართველობა კორეაში, თანდათანობით იზღუდებოდა იაპონიის მიერ. მართალია იგი 1907 წელს გამოცხადდა კორეის იმპერატორად, მაგრამ იაპონიამ იმავე წელს აიძულა სუნჯონგს ხელი მოეწერა იაპონია-კორეის ხელშეკრულებაზე. ამ ხელშეკრულებით იაპონია ერეოდა კორეის მმართველობასა და ადმინისტრაციულ რეფორმებში. იაპონიის ზედამხედველობის ქვეშ, კორეის არმია გათავისუფლდა საჯარო ფინანსების რეგლამენტის არქონის გამო. 1909 წელს იაპონიამ განახორციელა იაპონია-კორეის პროტოკოლი რითაც მოიხსნა კორეის სასამართლო ხელისუფლება. მიუხედავად იმისა, რომ ჯერ კიდევ არსებობდა ქაღალდი იაპონია-კორეის ხელშეკრულებისა, სუნჯონგმა მოახერხა და ბოლო მოუღო იაპონიის ძალაუფლებას კორეაში. კორეის ტახტზე სხვა იმპერატორის ასვლის შემდეგ, ყოფილი იმპერატორი სუნჯონგი და მისი მეუღლე, მთელი დანარჩენი ცხოვრება იმყოფებოდნენ ჩანკდეოკუნგის სასახლეში, რომელიც პირობებით არ განსხვავდებოდა ციხისგან. Bruce Cummings: Korea's Place in the Sun. A Modern History. Updated Edition. W.W. Norton & Company, New York/ London 2005, ISBN 0-393-04011-9.
უვე რადოკი

უვე რადოკი (ინგლ. Uwe Radok; დ. 8 თებერვალი, 1916 — გ. 28 აგვისტო, 2009) — ავსტრალიელი და ამერიკელი მეცნიერი, სპეციალისტი პოლარული მეტეოროლოგიისა და გლაციოლოგიის დარგში. 1944 წლიდან ფრიც ლევეს ხელმძღვანელობით მუშაობდა მელბურნის უნივერსიტეტის მეტეოროლოგიის კათედრაზე, ხოლო 1961 წლიდან კათედრის გამგე. პოლარულ განედებში იკვლევდა ატმოსფეროს ცირკულაციას, მყინვარული საფარის ქარბუქიან გადაადგილებასა და ტემპერატურულ რეჟიმს. ხელმძღვანელობდა ავსტრალიის ანტარქტიდული ექსპედიციის ფარგლებში მოპოვებული საერთაშორისო გეოფიზიკური წლის მასალების დამუშავებას. 70-იანი წლებიდან მუშაობდა აშშ-ში, ბოულდერის მეტეოროლოგიურ ინსტიტუტში, სადაც ამუშავებდა პოლარული გლაციოლოგიის ზოგად საკითხებს. 1971-75 წლებში იყო თოვლისა და ყინულის საერთაშორისო კომისიის ვიცე-პრეზიდენტი, ხოლო 1975-79 წლებში — პრეზიდენტი. მრავალი წელი იყო გლაციოლოგიის საერთაშორისო კომიტეტის ანტარქტიდული კვლევების სამუშაო ჯგუფის მდივანი, ხოლო 1970-82 წლებში საერთაშორისო ანტარქტიდული გლაციოლოგიური პროექტის საბჭოს მდივანი. თავისი მოღვაწეობის ბოლო წლები გაატარა კოლორადოს შტატის ქალაქ ბოულდერში, ხოლო საბოლოოდ ავსტრალიაში დაბრუნდა. მისი სახელობისაა ტბა ანტარქტიდაში. Uwe Radok // Encyclopedia of Australian Science (ინგლისური)
მაკარი (მალეტიჩი)

მაკარი (მალეტიჩი) (ერისკაცობაში — მიკოლა ივანეს ძე მალევიჩი, უკრ. Митрополит Макарій, Микола Іванович Малетич; დ. 1 ოქტომბერი, 1944,ტურკის რაიონი, ლვოვის ოლქი, უკრაინა) — უკრაინელი სასულიერო და საზოგადო მოღვაწე. კიევისა და სრულიად უკრაინის მართლმადიდებელი ავტოკეფალური ეკლესიის მეთაური. კიევისა და სრულიად უკრაინის მართლმადიდებელი ავტოკეფალური ეკლესიის მეთაური მიტროპოლიტი მაკარი (მალეტიჩი) დაიბადა 1944 წლის 1 ოქტომბერს სოფელ კრასნოიში, მშობლიურ სოფელში რვაწლიანი სკოლის დამთავრების შემდეგ მუშაობდა სახელმწიფო ფერმაში. 1975 წელს ის შევიდა ოდესის სასულიერო სემინარიაში, მაგრამ რელიგიური საკითხების კომისრის ბრძანებით გააძევეს, რის შემდეგაც ქალაქ გორლოვკას ეკლესიაში დონეცკის მხარეში მედავითნედ მსახურობდა. მალევე ხელი დაასხეს დიაკვნად და მღვდლად, რის შემდეგაც დაინიშნა ქალაქ კონსტანტინოვის ტაძარში. 1982 წელს მოსკოვის სასულიერო სემინარიის დასრულების შემდეგ იგი მსახურობდა უკრაინულ ეგზარქატის ლუგანსკის, როსტოვისა და ლვოვის ეპარქიებში. 1993 წელს, მისი მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ ის შეუერთდა უკრაინის ავტოკეფალურ ეკლესიას (УАПЦ). 1996 წლის 3 ნოემბერს, პატრიარქმა დიმიტრიმ, მთავარეპისკოპოს იგორის (ისიჩენკო) და მეთოდის (კუდრიკოვის) თანამწირველობით, მას ლვოვის ეპისკოპოსად დაასხა ხელი. 2011 წელს ეპისკოპოსთა საბჭომ მიტროპოლიტის წოდება მიანიჭა. 2015 წლის 27 თებერვლიდან, УАПЦ-ს ხელმძღვანელობდა როგორც მოსაყდრე, 4 ივნისს, ადგილობრივ კრებამ აირჩია კიევის მიტროპოლიტად. 2018 წლის 9-11 ოქტომბერს გამართულ კონსტანტინოპოლის ეკლესიის წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით, კიევის ავტოკეფალური ეკლესიის მეთაური, მაკარი (მელეტიჩი) გაანთავისუფლდა მოსკოვის საპატრიარქოს წმიდა სინოდის ანათემისგან და მათ დაქვემდებარებაში მყოფ იერარქებთან და სამღვდელო დასთან ერთად აღადგინეს სასულიერო წოდებებში. მათი კრებული გამოცხადებული იქნა კანონიკურ ეკლესიად. კიევისა და სრულიად უკრაინის მართლმადიდებელი ავტოკეფალური ეკლესია დაარქივებული 2018-10-27 საიტზე Wayback Machine. ↑ კიევისა და სრულიად უკრაინის მართლმადიდებელი ავტოკეფალური ეკლესიის მეთაური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-09-28. ციტირების თარიღი: 2018-10-26. ↑ კონსტანტინოპოლმა უკრაინელი იერარქები და მრევლი კანონიკურ სტატუსში აღადგინა
ონოფრე (ბერეზოვსკი)

ონოფრე (ბერეზოვსკი) (ერისკაცობაში — ორესტ ვლადიმერის ძე ბერეზოვსკი, უკრ. Орест Володимирович Березовський; დ. 5 ნოემბერი, 1944, ვიჟნიცის რაიონი, ჩერნოვცის ოლქი, უკრაინა) — უკრაინელი სასულიერო მოღვაწე. კიევისა და სრულიად უკრაინის მიტროპოლიტი (მოსკოვის საპატრიარქო). კიევისა და სრულიად უკრაინის მიტროპოლიტი ონოფრე 1944 წლის 5 ნოემბერს დაიბადა მღვდლის ოჯახში. სკოლის დასრულების შემდეგ სწავლობდა ტექნიკურ სასწავლებელში და მუშაობდა სამშენებლო კომპანიებში. 1969 წელს ჩააბარა მოსკოვის სასულიერო სემინარიაში. 1971 წლის 18 მარტს აღიკვეცა მონაზვნად და ეწოდა ონოფრე. 1971 წლის 20 ივნისს ხელი დაასხეს იერო დიაკვნად, 1972 წლის 29 მაისს კი მღვდელ-მონაზვნად. 1988 წელს დაასრულა მოსკოვის სასულიერო აკადემია ღვთისმეტყველების კანდიდატის ხარისხით. 1988-1990 წლებში იყო პოჩაევოს ლავრის წინამძღვარი. 1990 წლის 9 დეკემბერს აკურთხეს ეპისკოპოსად. 1994 წლის 28 ივლისს ებოძა მთავარეპისკოპოსობა, 2000 წლის 22 ნოემბერს კი მიტროპოლიტობა. 2014 წლის 13 აგვისტოს არჩეულ იქნა მოსკოვის საპატრიარქოს უკრაინის მართლმადიდებველი ეკლესიის მმართველად. უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესია (მოსკოვის საპატრიარქო) ↑ კიევისა და სრულიად უკრაინის მიტროპოლიტი (მოსკოვის საპატრიარქო)
ფილხნერის შელფური მყინვარი

ფილხნერის შელფური მყინვარი — შელფური მყინვარი დასავლეთ ანტარქტიდაში, უედელის ზღვის სანაპიროზე, ლუიტპოლდის ნაპირსა და ბერკნერის კუნძულს შორის. იჭრება უედელის ზღვაში. 1960-იანი წლების ბოლომდე ეს სახელწოდება ვრცელდებოდა ახლომდებარე რონეს შელფურ მყინვარზეც. თავდაპირველად სახელწოდება „ფილხნერი“ გავრცელდა მთლიანად ამ რაიონში არსებულ შელფზე, მათ შორის იმ დიდ სივრცეზე, რომელიც ბერკნერის კუნძულიდან დასავლეთით ვრცელდებოდა, რომელსაც ამჟამად რონეს შელფური მყინვარი ეწოდება. ეს ორი შელფი შეიძლება მხოლოდ ბერკნერის კუნძულზე დაიყოს, რის გამოც სახელწოდება ფილხნერ-რონეს შელფური მყინვარი ხშირად ვრცელდება მთელი ყინულის მასის აღსანიშნავად და მასში მოიაზრება ორი შელფური მყინვარი. ფილხნერის შელფური მყინვარი ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ გადაჭიმულია 450 კმ-ზე, დასავლეთიდან აღმოსავლეთისაკენ დაახლოებით 200 კმ-ზე. სიმაღლე განაპირა მხარეს დაახლოებით 30 მ, ცენტრალურ ნაწილში 70-120 მ, ყინულის სისქე შესაბამისად 200 და 450-700 მ. დაახლოებით ყოველ 15-20 წელს მყინვარის კიდეს წყდება გიგანტური აისბერგები, რომელთაგან ერთ-ერთმა 1986 წელს ოკეანეში თან წაიღო საბჭოთა სამეცნიერო სადგური დრუჟნაია-1. ფილხნერის შელფური მყინვარი აღმოაჩინა ვილჰელმ ფილხნერის გერმანულმა ანტარქტიდულმა ექსპედიციამ 1912 წელს და სახელი ეწოდა მის პატივსაცემად. სხვადასხვა დროს მყინვარზე მოქმედებდა სსრკ-ის, აშშ-ის, დიდი ბრიტანეთისა და არგენტინის სამეცნიერო სადგურები. ფილხნერის შელფური მყინვარის ჩრდილოეთ ნაწილში, უედელის ზღვის სანაპიროზე 1956-57 წლებში მოქმედებდა ინგლისის სამეცნიერო სადგური შეკლტონი, 1957-62 წლებში სადგური ელსუორთი, რომელიც თავდაპირველად აშშ-ს ეკუთვნოდა, ხოლო შემდეგ არგენტინას, მყინვარის სამხრეთ ნაწილში 1965-69 წლებში მოქმედებდა არგენტინის სადგური სობრალი. მყინვარზე ამჟამად მოქმედებს არგენტინის სადგური ბელგრანო II. 1998 წელს ფილხნერის შელფურ მყინვარს მოწყდა იმ დროისათვის უდიდესი აისბერგი A-38 ფართობით 6900 კმ². ↑ ფილხნერის შელფური მყინვარი // ენციკლოპედია ბრიტანიკა (ინგლისური) ↑ ფილხნერის შელფური მყინვარი // დიდი რუსული ენციკლოპედია დაარქივებული 2019-07-01 საიტზე Wayback Machine. (რუსული) ↑ ფილხნერის შელფური მყინვარი // დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია (რუსული) ↑ The A38-B Iceberg Splits
ვახტანგ გიორგობიანი

ვახტანგ ალექსის ძე გიორგობიანი (დ. 28 აგვისტო, 1914, თბილისი – გ. 28 თებერვალი, 1990, იქვე) — ქართველი გრაფიკოსი, საქართველოს დამსახურებული მხატვარი (1971). 1942 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია (პედაგოგი იოსებ შარლემანი). 1954 წლიდან იქვე ეწეოდა პედაგოგიურ საქმიანობას (1970 წლიდან — პროფესორი). 1945 წლიდან მონაწილეობდა სამხატვრო გამოფენებში. გიორგობიანს ეკუთვნის პლაკატები: „ახალგაზრდობა, ჩვენი იმედი“ (1954), „1945–1985“ (მეორე მსოფლიო ომში გამარჯვების 40 წლისთავთან დაკავშირებით); იოსებ შარლემანის (1956), მოსე თოიძის (1956) პორტრეტები. მხატვრულად გააფორმა ნიკო ლორთქიფანიძის „რჩეული ნაწერები“ (1953), ლევან მენაბდის „სულხან-საბა ორბელიანი“ (1954), ირაკლი ჯორჯაძის „საქართველოს სამხედრო ხელოვნების ისტორია“ (1987). დახატა საქართველოს ხუროთმოძღვრული ძეგლები: „ანანურის ეკლესია“ (1983), „ტიმოთესუბნის ტაძარი“ (1985); შექმნა თემატური სურათები: „ჰიმნი საქართველოს“ (1950) და სხვ. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 34. ვახტანგ გიორგობიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ედიშერ გიორგობიანი

ედიშერ (დავით) გიორგობიანი (დ. 5 აგვისტო, 1955, თბილისი) — ქართველი მსახიობი და რეჟისორი. 1977 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი (გიზო ჟორდანიას სახელოსნო). 1977–1984 წლებში მუშაობდა რუსთავის დრამატული თეატრში. თანამშრომლობდა საქართველოს რადიოსა და ტელვიზიის ლიტერატურულ რედაქციასთან, მონაწილეობდა ტელესპექტაკლებში. კინოდებიუტი შედგა ნიკოლოზ სანიშვილის 1980 წლის ფილმში „სახლი ლესნაიაზე“ (რევოლუციონერი გიორგი სტურუა). გიორგობიანის მნიშვნელოვანი როლია სანდრო ბარათელი ფილმში „მონანიება“ (რეჟისორი თენგიზ აბულაძე, 1984). სხვა როლები: მეფე ფარნავაზი („ქართლოსიანთა საკურთხეველი“, რეჟისორი ალინა აბაშმაძე, 1982), მეფანდურე („დიმიტრი II“, რეჟისორი რამაზ ხოტივარი, 1982), უფლისწული გიორგი („წიგნი ფიცისა“, რეჟისორი გიგა ლორთქიფანიძე, 1983), ვამეხი („ვამეხი მოდის“, რეჟისორები ოთარ ლითანიშვილი, ოთარ შამათავა, 1988) და ა. შ. ხანგრძლივი პაუზის შემდეგ ითამაშა სტალინის როლი ტელესერიალში „სტალინი. Live“ (რეჟისორი გრიგოლ ლიუბომიროვი, 2006, რუსეთი). მუშაობა განაგრძო, როგორც რეჟისორმა. იღებს რელიგიური, კონსერვატული შინაარსის დოკუმენტურ ფილმებს. 1980: „სახლი ლესნაიაზე“ (სტამბის მუშა) რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილი 1982: „ქართლოსიანთა საკურთხეველი“ (მეფე ფარნაოზი) რეჟ. ალინა აბაშმაძე 1982: „დიმიტრი II“ (მეფანდურე) რეჟ. რამაზ (ბუბა) ხოტივარი 1983: „წიგნი ფიცისა“ რეჟისორები გრიგოლ (გიგა) ლორთქიფანიძე, ამირან დარსაველიძე 1984: „მონანიება“ (სანდრო ბარათელი) რეჟ. თენგიზ აბულაძე 1988: ვამეხი მოდის (დაკარგული საგანძურის საძებნელად) (ზაალი) რეჟისორები ოთარ შამათავა, ოთარ ლითანიშვილი ედიშერ გიორგობიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ედიშერ გიორგობიანი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია