laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ივერია (ანსამბლი)

ივერია — მუსიკალურ-იუმორისტული საშემსრულებლო ანსამბლი. დაარსდა თბილისში 1968 წელს. საბჭოთა კავშირის მასშტაბით ცნობილი გახდა 1970-იან წლებში. სამხატვრო ხელმძღვანელი იყო კომპოზიტორი ალექსანდრე ბასილაია. ანსამბლის წევრები იყვნენ თეიმურაზ წიკლაური, ვახტანგ ტატიშვილი, ნუგზარ კვაშალი, მანანა თოდაძე, გოჩა ლორია, ლილი ზღვაური, რომან რცხილაძე და სხვა. ანსამბლის მიუზიკლებიდან ცნობილია „არგო“, „ჩხიკვთა ქორწილი“, „ფიროსმანი“. ივერია (1974) ივერია (1975) ივერია (EP, 1976) ივერია (1977) ივერია (EP, 1977) ივერია (1980) ივერია - 13 წელი (1982) ივერია (1983) Кругозор (1983) ჩხიკვთა ქორწილი (1986) არგონავტები (ფრაგმენტები, 1988) ივერია (2008) ივერიას არაოფიციალური საიტი. დისკოგრაფია დაარქივებული 2010-12-23 საიტზე Wayback Machine. . დისკოგრაფია დაარქივებული 2016-04-20 საიტზე Wayback Machine. . რევიუ: ივერია – ჩხიკვთა ქორწილი (როკ-ოპერა, 1984)
თიბისი ბანკის შენობა

თი-ბი-სი ბანკის შენობა — ყოფილი ცენტრალური უნივერმაღი, 1910-იან წლებში აგებული არტ-ნუვო (ასევე მოდერნი) სტილის ერთ-ერთი შენობა მარჯანიშვილის ქუჩაზე, №7-ში, თბილისი, გამორჩეული დეკორატიული ფასადითა და ინტერიერით. ამჟამად განლაგებულია თი-ბი-სი ბანკის სათავო ოფისი. აშენდა კავკასიის ოფიცერთა ეკონომიკური საზოგადოების დაკვეთით. პროექტი ეკუთვნის ლუჩანო დე ბლასა და ანჯელო ანდრეოლეტის. 2005 წელს სრულყოფილი რეკონსტრუქცია ჩაუტარდა თავდაპირველი იერის შენარჩუნებით.
ძელქვა

ძელქვა (ლათ. Zelkova) — ფოთოლმცვივანი მცენარეთა გვარი თელისებრთა ოჯახისა. ხეებია, რომელთა სიმაღლე 40 მ, დიამეტრი 3 მ აღწევს. ძელქვას მორიგეობით განლაგებული დაკბილული ფოთლები აქვს. ხეზე ზოგი ყვავილი ორსქესიანია, ზოგი კი მხოლოდ მამრობითი. ამ გვარის ლათინური სახელწოდება ქართული სიტყვის — ძელისა და ქვის შეერთებით არის შედგენილი, რაც მისი მერქნის სიმაგრესა და გამძლეობას გამოხატავს. ძელქვა არქტომესამეული ფლორის რელიქტია. ტენისა და ჩრდილის მოყვარული ხეა. იზრდება ხეობებში, მდინარეების პირას ფართოფოთლოვან ტყეებში. ყვავილობს მარტ-აპრილში. ნაყოფი მწიფდება აგვისტოში. შემორჩენილია მისი 6 სახეობა. მათგან ერთი — რცხილაფოთლიანი ძელქვა (ლათ. Zelkova carpinifolia) ირანსა და ამიერკავკასიის დასავლეთ (იმერეთი, სამეგრელო), აღმოსავლეთ (კახეთი — ახმეტის მუნიციპალიტეტი, ლენქორანი) და სამხრეთ (ყარაბახი) ნაწილებში იზრდება, დანარჩენი 5 — კრეტაზე, ჩინეთში, იაპონიასა და კორეაში. გვხვდება ზომიერ ტენიან და მომშრალო ადგილებში. ცოცხლობს 500-600 და მეტ წელს. მრავლდება თესლით, ძირკვის ამონაყარითა და ფესვის ნაბარტყით. მერქნის მაღალი ფიზიკურ-მექანიკური თვისებებით ერთ-ერთი უძვირფასესი მცენარეა. სწრაფმზარდი და დეკორატიულია. ხშირად საფრთხეს უქმნის: ტყის კაფვა, მცირე არეალი და სხვ. იყენებენ ბაღ-პარკში, ტყის სარეკონსტრუქციოდ და გასაშენებლად. შეტანილია საქართველოს „წითელ წიგნში“. საქართველოს ფარგლებში ძელქვის გავრცელების არეალია: სამეგრელო — სენაკისა და მარტვილის მუნიციპალიტეტები; იმერეთი — ქუთაისის, შორაპნის, სვირის მიდამოები, მდინარე ყვირილისა და მდინარე წყალწითელას ხეობები, აჯამეთის დაცული ტერიტორია; გურია — ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი; კახეთი — სოფელი ქვემო ალვნის მიდამოები, ბაბანეურის დაცული ტერიტორია. შარაშიძე ს., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 267. „ძელქვა“, // ჟურ. ძეგლის მეგობარი, №. 7 თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1966 წელი. — გვ. 35-36
ბენდის კონცერტი

ბენდის კონცერტი (ინგლ. The Band Concert), აგრეთვე ცნობილი როგორც დირიჟორი მიკი — 1935 წლის მოკლემეტრაჟიანი ანიმაციური ფილმი მიკი მაუსისა და მისი მეგობრების შესახებ. მისი დისტრიბუტორი იყო RKO Pictures. სიუჟეტის მიხედვით, ბენდი, რომლის დირიჟორია მიკი, მართავს კონცერტს. დრო და დრო ჩნდება დონალდ დაკი, რომელიც სალამურებზე უკრავს და მიკის ხელს უშლის. The Band Concertდაარქივებული 2013-01-13 საიტზე Wayback Machine. დისნეის ანიმაციური მოკლემეტრაჟიანი ფილმების ენციკლოპედიაში დაარქივებული 2013-01-13 საიტზე Wayback Machine. „The Band Concert“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
ბოლტი (2008 წლის ფილმი)

ბოლტი (ინგლ. Bolt) — Walt Disney Animation Studios-ის 2008 წლის სრულმეტრაჟიანი ანიმაციური ფილმი. ფილმის დისტრიბუტორი იყო Walt Disney Studios Motion Pictures. იგი არის დისნეის სტუდიების რიგით 48-ე სრულმეტრაჟიანი ანიმაციური ფილმი. პრემიერა გაიმართა 2008 წლის 21 ნოემბერს. ფილმის რეჟისორები არიან კრის უილიამსი და ბაირონ ჰოვარდი. როლებს ახმოვანებენ ჯონ ტრავოლტა, მაილი საირუსი, სიუზი ესმანი, მარკ უოლტონი, დიდრიხ ბადერი, ნიკ სუორდსონი, გრეგ გერმანი და მალკოლმ მაკდაუელი. სიუჟეტი აღწერს მომცრო ზომისა და თეთრი ფერის ძაღლ ბოლტს, რომელიც მთელი ცხოვრება ტელესერიალებში მონაწილეობდა და დარწმუნებულია, რომ სუპერ-ძალას ფლობს. როდესაც აღმოაჩენს, რომ მისი პატრონი პენი გატაცებულია, ბოლტი მის საძებნელად მიემგზავრება. მიუხედავად კინოგაქირავებაში მნიშვნელოვანი წარმატების არქონისა, „ბოლტი“ კრიტიკოსებმა დადებითად შეაფასეს. ეს იყო დისნეის რენესანსის გვიანდელი ეტაპის ერთგვარი დასაწყისი, რასაც მოჰყვა კიდევ რამდენიმე წარმატებული, სამგანზომილებიან გრაფიკაზე დაფუძნებული ფილმი. „ბოლტი“ შეიქმნა ჯონ ლესეტერის შემოქმედებითი თანამონაწილეობით და წარმოადგენს პირველ კომპიუტერულად ანიმირებულ ნამუშევარს, რომელიც შექმნილია არაფოტორელიასტური რენდერინგით. „ბოლტი“ ნომინირებული იყო რამდენიმე ჯილდოზე, მათ შორის — ოსკარზე (საუკეთესო ანიმაციური ფილმისთვის) და ოქროს გლობუსზე (საუკეთესო ანიმაციური ფილმისთვის და ორიგინალური სიმღერისთვის). ოფიციალური საიტი „ბოლტი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „ბოლტი“ — Allmovie-ზე „ბოლტი“ — Box Office Mojo-ზე „ბოლტი“ — Rotten Tomatoes ↑ 1.0 1.1 Bolt. Box Office Mojo. ციტირების თარიღი: July 15, 2010.
ქართული ცეკვა

თქვენ შესაძლოა იგულისხმეთ ესრთ-ერთი ქვემოთ ჩამოთვლილთაგან: ქართული ხალხური ცეკვები; ცეკვა ქართული — ქართული ხალხური რომანტიკული ხასიათის წყვილთა ცეკვა.
ქვეყანათმცოდნეობა

ქვეყანათმცოდნეობა — გეოგრაფიული მეცნიერების დარგი, რომელიც კომპლექსურად შეისწავლის კონტინენტებს, ცალკეულ ქვეყნებს, დიდ რაიონებს. ქვეყანათმცოდნეობა გვიჩვენებს, თუ როგორ ვლინდება კონკრეტულ ტერიტორიებზე ფიზიკური და ეკონომიკური გეოგრაფიის მიერ დადგენილი ზოგადი კანონზომიერებანი და ტოპოლოგიური ნიშნები. ქვეყანათმცოდნეობა ანტიკურ ხანაში ჩაისახა. ჰეროდოტედან და სტრაბონიდან მოყოლებული საუკუნეების მანძილზე იგი უნივერსალურ ხასიათს ატარებდა და მოიცავდა ბუნების, ისტორიის, ეკონომიკის, კულტურისა და პოლიტიკის ყველა ასპექტს. ქვეყანათმცოდნეობითი ცნობები კოლოსალური რაოდენობით იყო შემონანახული ეგვიპტეში, კერძოდ ალექსანდრიის ბიბლიოთეკაში. XX საუკუნეში გეოგრაფიული მეცნიერების ცალკეული დარგების განვითარებასთან ერთად ქვეყანათმცოდნეობაში მკაფიოდ გამოიკვეთა ფიზიკური და ეკონომიკური გეოგრაფიის მიმართულება. XX საუკუნეში ქვეყანათმცოდნეობის განვითარებაში დიდი როლი ითამაშა ნიკოლოზ ბარანსკიმ, მან მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ქვეყანათმცოდენობის მეთოდოლოგიის საფუძვლების დამუშავებაში და დასახა მისი ამოცანები. თანამედროვე ქვეყანათმცოდნეობა ტერიტორიის კომპონენტებად აღწერის ნაცვლად გვაძლევს იმ უმნიშვნელოვანესი პრობლემების დახასიათებას, რომლებიც განსაზღვრავენ განსახლებისა და მეურნეობის საწარმოო-ტექნიკურ სტრუქტურის მდგომარეობასა და განვითარების პერსპექტივებს. დედამიწისმცოდნეობა ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 519.
მელიტონ სანებლიძე

მელიტონ (მელეტი) სტეფანეს ძე სანებლიძე (დ. 25 თებერვალი, 1905 — გ. 28 ნოემბერი, 1984) — ქართველი გეოგრაფი და პედაგოგი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა კანდიდატი (1949), დოცენტი. ქართული ლანდშაფტური სკოლის დამაარსებელი. მისი ინიციატივით 1965 წელს დაარსდა მარტყოფის ფიზიკურ-გეოგრაფიული სტაციონარი. მელიტონ სანებლიძემ დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პედაგოგიური ფაკულტეტის საბუნებისმეტყველო დარგი გეოგრაფიის სპეციალობით 1928 წელს. 1928–33 წლებში მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფიის კათედრაზე; 1933–40 წლებში ქუთაისის სახელმწიფო პედაგოგიურ ინსტიტუტში კათედრის გამგედ და ფაკულტეტის დეკანის მოვალეობის შემსრულებლად; 1940 წლიდან — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკური ქვეყანათმცოდნეობის კათედრაზე, 1952–74 წლებში იყო იმავე კათედრის გამგე. 1951–80 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკური გეოგრაფიის კათედრის გამგე. მელიტონ სანებლიძემ საკანდიდატო დისერტაცია დაიცვა 1949 წელს თემაზე: „ყაზბეგის რაიონის ფიზიკურ-გეოგრაფიული დახასიათება“. მის სადისერტაციო ნაშრომში გაანალიზებულია ლანდშაფტების ვერტიკალური ზონალობა, გამოყოფილია ზონები და ქვეზონები. გამოქვეყნებული აქვს რიგი სამეცნიერო სტატია, მეთოდური ლიტერატურა, მარშრუტული აღწერა და სხვა. განსაკუთრებით აღსანიშნავია მისი ღვაწლი საქართველოს ძირითადი ლანდშაფტების დადგენასა და საქართველოს ფიზიკურ-გეოგრაფიულ დარაიონებაში. გამოყოფილი აქვს 15 ლანდშაფტური ზონა ანუ ტიპი. დიდი წვლილი მიუძღვის მყინვარწვერის შესწავლის საქმეში. იგი 19-ჯერ ავიდა მწვერვალზე. არჩეული იყო საქართველოს ალპური კლუბის საბჭოს წევრად. მისი უშუალო ხელმძღვანელობით 1962 წელს დაარსდა მარტყოფის ფიზიკურ-გეოგრაფიული სტაციონარი, რომლის სამეცნიერო შრომები ცნობილი გახდა მთელ მსოფლიოში. თავდაპირველად მარტყოფის სტაციონარში მხოლოდ მეტეოროლოგიური დაკვირვებები წარმოებდა. შემდგომი ეტაპი კი დეტალური ფიზიკურ-გეოგრაფიული და ლანდშაფტური კვლევა-ძიებანი იყო. სტაციონარში ფართოდ იქნა შესწავლილი ასევე ლანდშაფტის მდგომარეობა და მისი დინამიკა. საქართველოს უმაღლესი სკოლის დამსახურებული მუშაკი (1984). დაჯილდოებულია ივანე ჯავახიშვილის სახელობის მედლით (1968). სანებლიძე მ, საქართველოს სსრ ტერიტორიის ფიზიკურ-გეოგრაფიული დარაიონების ცდა; სანებლიძე მ, საქართველოს სსრ ფიზიკურ-გეოგრაფიული მხარეებისა და ოლქების ძირითადი თავისებურებანი; სანებლიძე მ, უკლება დ, ჯაყელი ქრ; საქართველოს სსრ ლანდშაფტური რუკა (ფიზიკურ-გეოგრაფიული დარაიონების სქემით). ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი. თბ., 2003. ↑ * ნიკოლოზ ბერუჩაშვილი, ნოდარ ელიზბარაშვილი, საქართველოს გეოგრაფია, თბ., 1999.
ჯვარის ციხე (ტყიბული)

ჯვარის ციხე, შუა საუკუნეების ციხესიმაგრე დასავლეთ საქართველოში, ოკრიბაში, ახლანდელი ტყიბულის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჯვარისას მიდამოებში. ჯვარის ციხე მოხსენებული აქვს ვახუშტი ბატონიშვილს 1723 დასავლეთ საქართველოში ოსმალთა აგრესიასთან დაკავშირებით. ბერაძე თ, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 559.
აქვაჩა

აქვაჩა — სოფელი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკის გუდაუთის მუნიციპალიტეტში (ანუხვის თემი), მდინარე ფსირცხის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 360 მ, შავი ზღვიდან 3 კმ, გუდაუთიდან 27 კმ. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 258. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 18.
აჩირხა

აჩირხა — სოფელი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკის გუდაუთის მუნიციპალიტეტში (ანუხვის თემი), აფხაზეთის მთისწინეთზე, მდინარე ფსირცხის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 320 მ, შავი ზღვიდან 4 კმ, გუდაუთიდან 21 კმ. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. სახელწოდება ქართულია, სვანურად ჩირხვა „თეთრ ქვებს“ ნიშნავს, რომელსაც აფხაზური -ა ბოლოსართი ერთვის. ამ ადგილებში მართლაც თეთრი ქვებია, საიდანაც მომდინარეობს სოფლის სახელწოდებაც. აფხაზური ეტიმოლოგიით, აჩი – ცხენი, არხა – ველი, შესაბამისად „ცხენის ველი“. 1949 წელს შედიოდა მეორე ანუხვის სასოფლო საბჭოში. მანამდე არ იხსენიება. 1954 წლის 19 ივნისს ამოქმედდა ბრძანებულება „საქართველოს სს რესპუბლიკის ზოგიერთი სასოფლო საბჭოს გამსხვილების შესახებ“. გაუქმდა მეორე ანუხვის სასოფლო საბჭო და შეიქმნა ანუხვის სასოფლო საბჭო, რომელშიც დღემდე შედის. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 19. ↑ ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 269. ↑ ბ. ხორავა,  პ. ცხადაია, აფხაზეთის გეოგრაფიული სახელწოდებანი, თბილისი, 2016. — გვ. 56. ↑ ბ. ხორავა,  ნ. ჭანტურია, აფხაზეთის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა 1921-1991 წლებში, თბილისი: უნივერსალი, 2019. — გვ. 164, ISBN 978-9941-26-675-1. ↑ საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს უწყებები, №4 (61), გვ. 15-16, თბ., 1954 წ. ISSN 0203-2023
აჩკაწა

აჩკაწა — სოფელი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკის გუდაუთის მუნიციპალიტეტში (ყულანურხვის თემი), მდინარე დოხურთის (ააფსთის შენაკადი) მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 120 მ, შავი ზღვიდან 5 კმ, გუდაუთიდან 8 კმ. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 269. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 19.
ჯვარის ციხე (ყვარელი)

ჯვარის ციხე, ჯუარის ციხე — შუა საუკუნეების მნიშვნელოვანი ციხესიმაგრე აღმოსავლეთ საქართველოში, კახეთში, ახლანდელი ყვარლის მუნიციპალიტეტში, რაიონული ცენტრის მახლობლად. წყაროებში იხსენიება XI საუკუნიდან როგორც ხახვილაგურთა ფეოდალური საგვარეულოს რეზიდენცია. შემორჩენილია ნანგრევები. მუსხელიშვილი დ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ.11, გვ. 559, თბ., 1987 ↑ ვახუშტი ბატონიშვილი. ქართლის ცხოვრება, 4: 146,2,3
აძლაგარხუქი

აძლაგარხუქი — სოფელი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკის გუდაუთის მუნიციპალიტეტში (ლიხნის თემი), მდინარე გუდოუს მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 100 მ, გუდაუთიდან 7 კმ. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 270. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 19.
აძლაგარა

აძლაგარა — სოფელი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკის გუდაუთის მუნიციპალიტეტში (ლიხნის თემი), მდინარეების გუდოუსა და აძლაგარის მდინარეთაშუეთზე. ზღვის დონიდან 25 მ, გუდაუთიდან 6 კმ. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 270. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 19.
აძუსთა

აძუსთა, აძვისთა — სოფელი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკის გუდაუთის მუნიციპალიტეტში (მწარის თემი), მდინარე ააფსთის მარცხენა მხარეზე. ზღვის დონიდან 410 მ, შავი ზღვიდან 12 კმ, გუდაუთიდან 18 კმ. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 270. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 19.
აძღაფშა

აძღაფშა, აძხაფშა — სოფელი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკის გუდაუთის მუნიციპალიტეტში (პრიმორსკოეს თემი), სამურზაყანოს დაბლობზე. ზღვის დონიდან 40 მ, შავი ზღვიდან 1 კმ, გუდაუთიდან 11 კმ. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 270. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 19.
აჭანვა

აჭანვა, აჩამვია — სოფელი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკის გუდაუთის მუნიციპალიტეტში (პრიმორსკოეს თემი), შავი ზღვის ნაპირზე. ზღვის დონიდან 40 მ, გუდაუთიდან 12 კმ. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 273. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 20.
ახალსოფელი (გუდაუთის მუნიციპალიტეტი)

ახალსოფელი (ყოფილი აშიცრა - გადაერქვა 1943 წლის 29 დეკემბერს.) — სოფელი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკის გუდაუთის მუნიციპალიტეტში, შავი ზღვის სანაპიროზე, მდინარე ხიფსთის შესართავის ახლოს. თემის ცენტრი. ზღვის დონიდან 40 მ, გუდაუთიდან 8,6 კმ. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. 30-იანი წლების ბოლოს აფხაზეთში ფეხი მოიკიდეს მთიანი რაჭიდან ჩამოსახლებულმა მცირემიწიანმა რაჭველებმა. აზრი, რომ თითქოს აფხაზეთში კლიმატური პირობების გამო ვაზის წარმოება არ შეიძლებოდა, გაქრა. რაჭველები არ შეუშინდნენ ბუნებას, მალარიას, გაჩეხეს ჩირგვნარი, ეკალბარდები, ძაღლყუნძენა და ცხოვრება დაიწყეს. სოფელს კი ახალსოფელი დაერქვა. სწორედ მაშინ შეესხა ფრთები აგრონომ ალექსანდრე (საშა) იობიძის ოცნებას, აფხაზეთში კულტურული ვენახის ზვრების გაშენების შესახებ. მიქაუტაძე რ. „ალექსანდრე იობიძე — კოლხური ვაზის აღორძინების ინიციატორი საქართველოში“, „ქუთაისის საჯარო ბიბლიოთეკის წელიწდეული“, ქუთაისი, 2018, გვ. 108 ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 285. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 20. ↑ საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საინფორმაციო-სტატისტიკური განყოფილება, „საქართველოს სსრ ადმინისტრაციულ ტერიტორიული დაყოფა 1949 წლის 1 სექტემბრისათვის“, თბ., 1949
დურიფში

დურიფში — სოფელი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკის გუდაუთის მუნიციპალიტეტში, დურიფში პლატოზე, მდინარე ხიფსთის მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 250 მ, გუდაუთიდან 12 კმ. სოფლის მიდამოებში არის კარსტული მღვიმეები. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. დურიფშის სკოლა ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 512. ↑ Кавказский календарь на 1885 год გვ. 216
ბიჩნიგაური

ბიჩნიგაური — სოფელი საქართველოში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ჟინვალის თემში, მდებარეობს მდინარე არაგვის მარჯვენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 800 მეტრზე, დუშეთიდან 11 კილომეტრში. 1976 წლიდან ბიჩნიგაური შეუერთდა დაბა ჟინვალს. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 424 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 422. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ბზიკურთკარი

ბზიკურთკარი — სოფელი საქართველოში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ჟინვალის თემში, მდებარეობს მდინარე ხორხის (მთიულეთის არაგვის მარცხენა შენაკადი) მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1080 მეტრზე, დუშეთიდან 55 კილომეტრში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1 ადამიანი. ქსე, ტ. 2, გვ. 353, თბილისი, 1977 წ. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ბანცური

ბანცური — ნასოფლარი დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ფასანაურის თემში, მდებარეობს გუდამაყრის ქედის დასავლეთ კალთაზე, მდინარე არაგვის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1460 მეტრზე, დუშეთიდან 41 კილომეტრში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ ცხოვრობს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 195. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ ს. მაკალათია, „მთიულეთი“, ტფ., 1930, გვ. 12 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
დავითურნი

დავითურნი — სოფელი საქართველოში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ფასანაურის ადმინისტრაციულ ერთეულში. მდებარეობს ალევის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 1600 მეტრზე, დუშეთიდან 57 კილომეტრში. სოფლის ძველ, მიტოვებულ ნაწილში, მდ. ხანდოსხევის ერთ-ერთი განშტოების შუა წელზე კლდოვან კონცხზე მდებარეობს ე. წ. ციხის მთავარმოწამის კომპლექსი, რომელშიც შედის ზურგიანი კოშკი, სალოცავი, ჭურჭლის შესანახი სათავსი, დარბაზი, ორსართულიანი კოშკი და ნანგრევებად ქცეული რამდენიმე საცხოვრებელი ნაგებობა. სოფლის ჩრდილოეთით 0,5 კმ-ზე, მთის წვერზე, დგას მცირე ზომის სამლოცველო — დავითურნის ლომისის ხატი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ ცხოვრობს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 341. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ ს. მაკალათია, „მთიულეთი“, ტფ., 1930, გვ. 11 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ბანცურთკარი

ბანცურთკარი — სოფელი საქართველოში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ანანურის თემში, მდებარეობს მდინარე არყალის (არაგვის შენაკადი) მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1020 მეტრზე, დუშეთიდან 28 კილომეტრში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 53 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 195. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
დგნალი

დგნალი — სოფელი საქართველოში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში (ანანურის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს ალევის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 1050 მეტრზე, დუშეთიდან 31 კილომეტრში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 29 ადამიანი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ ს. მაკალათია, „მთიულეთი“, ტფ., 1930, გვ. 11 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
გრიგოლაანთკარი

გრიგოლაანთკარი — სოფელი საქართველოში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში (ადმინისტრაციული ერთეული ბაზალეთი). მდებარეობს ბაზალეთის ვაკის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. ბაზალეთის ტბის ჩრდილო-დასავლეთით. ზღვის დონიდან 890 მეტრზე, დუშეთიდან 6 კილომეტრში. სოფლის სამხრეთით, სასაფლაოზე, დგას XVII საუკუნის კვირაცხოვლის ეკლესია, რომელიც XVIII საუკუნეში აღუდგენიათ. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 128 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 267. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ბახანი

ბახანი — სოფელი საქართველოში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში, გუდამაყრის თემში, მდებარეობს მთიულეთის ქედის სამხრეთ-აღმოსავლეთით. გუდამაყრის არაგვის მარჯვენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 1440 მეტრზე, დუშეთიდან 51 კილომეტრში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 10 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 253. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ ს. მაკალათია, „მთიულეთი“, ტფ., 1930, გვ. 12 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ბოსელი (დუშეთის მუნიციპალიტეტი)

ბოსელი — სოფელი საქართველოში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში, გუდამაყრის თემში, მდებარეობს კავკასიონის მთავარი წყალგამყოფი ქედის სამხრეთ კალთაზე. მდინარე ბურსაჭირის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1520 მეტრზე, დუშეთიდან 53 კილომეტრში. ძირითადად მისდევენ მეცხოველეობას. სოფლის ბოლოს, ციხის გორაზე, კაინჩხევისა და ბოსლისწყლის შესართავთან, მდებარეობს შუა საუკუნეების ზურგიანი კოშკის ნაშთი. კოშკი ზურგით ჩრდილოეთისკენ დგას. ნაგებია მსხვილი მასიური ლოდებითა და დუღაბის ხსნარით. სოფლის თავში, შემაღლებულ ტყიან ადგილზე, მთავარანგელოზის სალოცავია, რომელიც შედგება დარბაზისა და საქობისაგან. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2 ადამიანი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 469. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ 2.0 2.1 წიკლაური ი., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 469. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.