laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
MH-6 Little Bird

MH-6 Little Bird (აგრეთვე ცნობილი როგორც Killer Egg) — ერთ ძრავიანი მსუბუქი შვეულმფრენი, რომელიც გამოიყენება აშშ-ის არმიის მიერ სპეციალურ ოპერაციებში. AH-6 ამ შვეულმფრენის მოიერიშე ვარიანტია. თავდაპირველად დაფუძნებულს OH-6A-ზე, მოგვიანებით კი — MD 500E-ზე, შვეულმფრენს გააჩნია ერთი ხუთ ბოლოიანი მთავარი როტორი. მისი უახლესი ვერსია, MH-6M, დაფუძნებულია MD 530F-ზე და აქვს ექვს ბოლოიანი მთავარი როტორი და ოთხ ბოლოიანი პროპელი კუდზე. ეკიპაჟი: 2: პილოტი და თანაპილოტი მოცულობა: მაქსიმუმ ექვსი კაცი MH-6-სათვის სიგრძე: 9.80 მ. სიმაღლე: 3.0 მ. როტორის დიამეტრი: 8.30 მ. ცარიელის წონა: 722 კგ. მაქსიმალური ასაფრენი წონა: 1 406 კგ. სიმძლავრე: ერთი T63-A-5A ან T63-A-700 ტურბოძრავა, 425 ასაფრენი ცხენის ძალით; 375 მუდმივი ცხენის ძალით. როტორთა სისტემა: ექვს ბოლოიანი მთავარი როტორი და ოთხ ბოლოიანი პროპელი კუდზე. საწვავის გამოყენებადი მოცულობა: 242 ლ. ან 183 კგ. მაქსიმალური სიჩქარე: 282 კმ/სთ. კრუიზერული სიჩქარე: 250 კმ/სთ. ფრენის მაქსიმალური დისტანცია: 430 კმ. ფრენის მაქსიმალური სიმაღლე: 5 700 მ. აღმასვლის სიჩქარე: 10.5 მ/წმ. ტყვიამფრქვევები: 1× 30 მმ M230 ტიპის ტყვიამფრქვევი; ან 2× 12.7 მმ GAU-19; ან 2× 7.62 მმ M134 მინიტყვიამფრქვევი. რაკეტები: 2× LAU-68D/A 7-მილიანი სარაკეტო დანადგარი 70 მმ-იანი Hydra 70 სარაკეტო ჭურვებისთვის; ანტი-სატანკო რაკეტები: 2× AGM-114 Hellfire; ანტი-საჰაერო რაკეტები: 2× FIM-92 Stinger თავდაცვისთვის. წყარო: აშშ-ის არმიის თვითმფრინავი, MD 530F-ის მონაცემები. ↑ სტეფენ ჰარდინგი. "McDonnell-Douglas H-6 Cayuse/Little Bird". U.S. Army Aircraft Since 1947. Schiffer Publishing Ltd., 1997. ↑ MD 530F-ის მიმოხილვა დაარქივებული 2011-07-16 საიტზე Wayback Machine. , MD Helicopters. ↑ MD 530F-ის მწარმოებლურობის მაჩვენებლები დაარქივებული 2011-07-16 საიტზე Wayback Machine. . MD Helicopters. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: MH-6 Little Bird A/MH-6 ფაქტების ფურცელი აშშ-ის არმიის საიტზე დაარქივებული 2008-06-25 საიტზე Wayback Machine. MH-6 და AH-6 საიტზე GlobalSecurity.org AH/MH-6J Little Bird საიტზე specialoperations.com დაარქივებული 2007-10-04 საიტზე Wayback Machine. Hughes OH-6 "Cayuse" / MD 500 / MD 530 შვეულმფრენების გვერდი საიტზე avia.russian.ee დაარქივებული 2007-10-16 საიტზე Wayback Machine. Boeing Announces New Rotorcraft Program: AH-6, ბოინგი, 7 ოქტომბერი, 2008.
რიკ უეიკმენი

რიჩარდ კრისტოფერ „რიკ“ უეიკმენი (დ. 18 მაისი, 1949) — ინგლისელი მუსიკოსი, ცნობილი ჯგუფით Yes. გარდა ამისა, მან სახელი გაითქვა კონცეპტუალური სოლო-ალბომებით. მათი დიდი ნაწილი დაიწერა ჯერ კიდევ Yes-ის არსებობის პირველ წლებში. ამ ალბომებიდან ყველაზე მეტად ცნობილია სამი - The Six Wives of Henry VIII (1973), Journey to the Centre of the Earth (1974) და The Myths and Legends of King Arthur and the Knights of the Round Table (1975). მთავარი სტატია: რიკ უეიკმენის დისკოგრაფია. Rick Wakeman's Communication Centre რიკ უეიკმენი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
ელენე (ბაგრატ IV-ის მეუღლე)

ელენე არგიროსი, ელენე არგიროპულენა (ბერძ. Ἑλένη Ἀργυρή / Ἀργυροπούλαινα; დ. დაახლ. 1018 — გ. დაახლ. 1032/1033) — ბიზანტიის იმპერატორის რომანოზ III-ის ძმის მაგისტროს ბასილ არგიროსის ქალიშვილი, საქართველოს მეფის ბაგრატ IV-ის პირველი მეუღლე.. ბაგრატისა და ელენეს შეუღლება შედეგად მოჰყვა ბაგრატ IV-ის დედის მარიამ დედოფლის დიპლომატიურ მისიას კონსტანტინეპოლში 1029-1030 წლებში. მარიამი საქართველოში სარძლოსთან ერთად დაბრუნდა. ბაგრატმა და ელენემ ჯვრისწერა ბანას ტაძარში გადაიხადეს. „მატიანე ქართლისას“ ცნობით: და ვითარცა მიიწია საბერძნეთად წინაშე ბერძენთა მეფისა, აღუსრულა ყოველი სათხოველი სიხარულით: მოსცნა ფიცნი და სიმტკიცენი ერთობისა და სიყუარულისათჳს, დაუწერნა ოქრო-ბეჭედნი, მოსცა პატივი კურაპალატობისა, და მოსცა ცოლად ბაგრატისთჳს ელენე დედოფალი. გადმოცემით, ელენეს სახელთანაა დაკავშირებული ოქონის სასწაულთმოქმედი ხატის და სხვა ქრისტიანული სიწმინდეების, მათ შორის ქრისტეს ერთ-ერთი სამსჭვალის, საქართველოში ჩამოტანა. ელენე მალევე გარდაიცვალა. ბაგრატმა ცოლად ოსთა მეფის ასული ბორენა შეირთო. Helena, niece of Romanos III, wife of Bagrat IV of Georgia დაარქივებული 2011-07-22 საიტზე Wayback Machine. . Prosopography of the Byzantine World. Accessed May 28, 2011. სამუშია ჯ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 625. ბუაჩიძე გ., ერთი ეპიზოდი საქართველოსა და ბიზანტიის ურთიერთობიდან იაჰია ანტიოქიელის ისტორიაში, კრ.: ქართული დიპლომატია, ტ. 3, თბ., 1996. გეორგიკა, ბიზანტიელი მწერლების ცნობები საქართველოს შესახებ, ს. ყაუხჩიშვილის გამოც., ტ. 5, თბ., 1963. უილიამ ევარდ დევიდ ალენი (1932), A History of the Georgian People: From the Beginning Down to the Russian Conquest in the Nineteenth Century. Taylor & Francis, ISBN 0710069596. ენტონი ისტმუდი (1998), Royal Imagery in Medieval Georgia. Penn State Press, ISBN 0271016280. რობერტ ტომსონი (1996), Rewriting Caucasian History. Oxford University Press, ISBN 0198263732. (ფრანგული) ჟან ფ. ვანიერი (1975), Familles byzantines, les Argyroi: IXe-XIIe siècles. Paris: Publications de la Sorbonne. ↑ Eastmond (1998), p. 204. ↑ 2.0 2.1 Vannier (1975), pp. 47–48. ↑ 3.0 3.1 „მატიანე ქართლისა“ ↑ Allen (1932), p. 305.
გიორგი პეტროვი

გიორგი ივანეს ძე პეტროვი (რუს. Петров, Георгий Иванович; დ. 31 მაისი [ ძვ. სტ. 18 მაისი] 1912, პინეგა — გ. 13 მაისი 1987) — რუსი მეცნიერი მექანიკის დარგში. სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1958). სოციალისტური შრომის გმირი (1961). მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ (1935) მუშაობდა სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტებში. 1965 წლიდან მუშაობდა სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის კოსმოსური კვლევის ინსტიტუტში. მისი უმთავრესი შრომები ეხება გამოყენებითს აირის დინამიკას და კოსმოსურ აეროდინამიკას. დაჯილდოებულია 3 ლენინის ორდენით, 2 სხვა ორდენით, აგრეთვე მედლებით. О распространении колебаний в вязкой жидкости и возникновении турбулентности, М., 1938; ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 48. ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #11920522X // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ https://mzg.ipmnet.ru/ru/get/1987/3/3-3
საქსონური ბაღი

საქსონური ბაღი (პოლონურად Ogród Saski) - ვარშავის ერთ-ერთი ისტორიული ბაღი, პილსუდსკის მოედნის სიახლოვეს, შრუდმიეშციეს რაიონში. ბაღის ადგილას თავდაპირველად მეფე სიგიზმუნდ III ვაზას მიერ აშენებული ვარშავის თავდაცვითი კედელი მდებარეობდა. ბაღის გაშენება დაიწყო 1700 წელს, საქსონური წარმოშობის მეფის, ავგუსტ II მკაცრის ბრძანებით. ბაღი ნაწილი იყო საქსონური ღერძის განაშენიანებისა, რომელიც ბაღის გარდა მოიცავდა მოედანს, სასახლეს, კარიბჭესა და სხვა ობიექტებს. 1727 წელს ბაღი საზოგადოებისთვის გაიხსნა და ევროპაში ერთ-ერთი პირველი საჯარო ბაღი გახდა. თავდაპირველად ბაროკოს სტილში გაშენებული ბაღმა XIX საუკუნეში მან ინგლისური ბაღის სახე მიიღო. მეორე მსოფლიო ომის დაზიანდა ბაღი და მთლიანად დაინგრა საქსონური სასახლე. სასახლის ერთადერთ გადარჩენილ გალერეაში, ბაღის აღმოსავლეთ შესასვლელთან დღეს უცნობი ჯარისკაცის საფლავია. საქსონური ღერძი საქსონური სასახლე ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: საქსონური ბაღი ↑ Welcome to Warsaw
შრუდმიეშციე

შრუდმიეშციე (პოლ. Śródmieście; ქალაქის ცენტრი) — ქალაქ ვარშავის ერთ-ერთი რაიონი. მდებარეობს მდინარე ვისლას მარცხენა მხარეს, მოსახლეობა 134,306 კაცი, მერი - ვოიცეხ ბარტელსკი. რაიონში თავმოყრილია ეროვნული და მუნიციპალური ინსტიტუტების უმრავლესობა, კერძო კომპანიების ოფისები, უმაღლესი სასწავლებლები, თეატრები, რკინიგზის ადგურები: შრუდმიეშციე და ცენტრალური სადგური. შრუდმიეშციეს მიეკუთვნება ვარშავის უძველესი უბნები: ძველი ვარშავა, ახალი ვარშავა, მარიენშტატი. გარდა ამისა, რაიონის ღირსშესანიშნაობებიდან აღსანიშნავია ვარშავის სამეფო სასახლე - ვარშავის უძველესი შენობა (XIII საუკუნე) სიგიზმუნდის სვეტი - ევროპის ერთ-ერთი უძველესი საერო ძეგლი (1644 წ.) საქსონური ბაღი - ევროპის ერთ-ერთი უძველესი საჯარო ბაღი (1717 წ.) ვარშავის უნივერსიტეტი - პოლონეთის უძველესი უმაღლესი სასწავლებელი (1809 წ.) კულტურისა და მეცნიერების სასახლე - პოლონეთის უმაღლესი შენობა (234 მეტრი) ბედნარსკის ქუჩა - ვარშავის უწვრილესი ქუჩა (5,3 მეტრი) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: შრუდმიეშციე Warsaw, ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2011-06-10 საიტზე Wayback Machine.
აირის მთები

აირის მთები, აგრეთვე ცნობილი როგორც აირის მასივი — მთების სამკუთხა მასივი ჩრდილოეთ ნიგერში, საჰარის უდაბნოს ტერიტორიაზე. წარმოადგენს მცენარეულობით დაფარულ ეკორეგიონს, რომლის სიმაღლეც ზღვის დონიდან 1830 მეტრია, ხოლო მთლიანი ფართობი 84 000 კმ². უდაბნოს შუაგულში, ზღვის დონიდან 500-900 მეტრზე მდებარე აირის პლატო წარმოქმნის კუნძულს, რომლის კლიმატიც სიცოცხლის მრავალგვარი ფორმის გავრცელებას უწყობს ხელს. აქ მრავლადაა მეცხოველეობისა და ფერმერული გაერთიანებები, ასევე გეოლოგიური და არქეოლოგიური ძეგლები. აღსანიშნავია რეგიონში მიმდინარე არქეოლოგიური გათხრები, რომლებმაც ნათელი გახადა მისი პრეისტორიული წარსული. აირის რეგიონში ერთ დროს ბინადრობდა საფრთხის ქვეშ მყოფი მოხატული სანადირო ძაღლი (Lycaon pictus), რომელიც ადამიანთა დასახლების გამო ამჟამად ამ რეგიონიდან მთლიანად გამქრალია. აირის მთები თავის მხრივ მოიცავს კლდოვანი პლატოდან აღმართულ ცხრა თითქმის წრიულ მასივს, რომლებსაც აღმოსავლეთით ტენერეს უდაბნოს დიუნები ესაზღვრება. მთებში აღრიცხულია მცენარეთა 430-ზე მეტი სახეობა. 1991 წლიდან, აირის მთებისა და ტენერეს უდაბნოს ტერიტორიებზე შექმნილი ბუნების ნაკრძალი შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში. ტენერე მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია აფრიკაში URANIUM GEOLOGY: NIGER, WEST AFRICA დაარქივებული 2009-03-05 საიტზე Wayback Machine. ↑ Thorp, M. B. 1969: Some aspects of the geomorphology of the Air Mountains, southern Sahara. Transactions, Institute of British Geographers, 47, 25–46. ↑ Thurstan Shaw, Paul Sinclair, Bassey Andah and Alex Okpoko. 1995. The Archaeology of Africa: Food, Metals and Towns, Published by Routledge, ISBN 0-415-11585-X, 9780415115858 857 pages ↑ C. Michael Hogan. 2009. Painted Hunting Dog: Lycaon pictus, GlobalTwitcher.com, ed. N. Stromberg დაარქივებული 2010-12-09 საიტზე Wayback Machine.
ლიბიის ზღვა

ლიბიის ზღვა — ხმელთაშუა ზღვის ნაწილი, მდებარეობს კუნძულ კრეტის სამხრეთ სანაპიროსა და ჩრდილოეთი აფრიკას შორის. ამ დასახელებას ხშირად იყენებდნენ ძველი კარტოგრაფები და მეზღვაურები, ოფიციალურად ეს ტერმინი ამჟამადაც გამოიყენება. სიდრას ყურე ლიბიის ზღვა
სუკური

სუკურის კულტურული ლანდშაფტი მდებარეობს ნიგერიის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. მიიჩნევა კულტურული ლანდშაფტის თვალსაჩინო ნიმუშად, რომელიც გამოირჩევა თავის ჰიდის სასახლეებით, დატერასებული მინდვრებითა და სოფლებით, რომლებიც საუკუნეთა მანძილზე უცვლელი დარჩა. სუკურში შეღწევადობა თითქმის შეუძლებელია და შესაბამისად ტურიზმი შეზღუდულია. 1999 წლიდან ლანდშაფტი შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში. ფერმერები დღემდე განაგრძობენ ტერასებზე ფეტვისა და სხვა მარცვლეულების მოყვანას. ტერასები ასევე გამოიყენება რიტუალებისთვის, აქ განლაგებულია ტაძრები და სამარხები. მჭედლები დღემდე იყენებენ ტრადიციულ სამჭედლოებს, რათა გორაკებიდან უხვად მოპოვებული რკინისგან სხვადასხვა იარაღი დაამზადონ. სოფლის მეფე - ჰიდი, განსჯის დავებს და იღებს გადაწყვეტილებებს მთელი საზოგადოებისთვის. დიდია მისი სპირიტუალური როლიც - ის წინაპართა ყველა რელიგიური კულტისა და დღესასწაულის თავში დგას. სოფლეში დგას ერთი ბაობაბის ხე, რომელთან მიახლოებასაც ადგილობრივები ტურისტებს არ ურჩევენ, რადგან მათი თქმით შემხები ჰერმაფროდიტად გადაიქცევა. იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ნიგერიაში მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია აფრიკაში Sukur Cultural Landscape Sukur: A Culture of the Mandara Mountains
პინდოსი

პინდოსი, პინდი (ძვ. ბერძნ. და ბერძ. Πίνδος) — ქედი ბალკანეთის ნახევარკუნძულის დასავლეთში, საბერძნეთის ჩრდილოეთ ნაწილში და ალბანეთში. ყველაზე დიდი მთათა სისტემა საბერძნეთში. მდებარეობს თესალიასა და ეპირს შორის, ბორა-დაგის ქედის სამხრეთ-დასავლეთით. შედგება რამდენიმე ქედისაგან, გაყოფილი ღრმა მდინარის ხეობებით. გადაჭიმულია ჩრდილოეთიდან სამხრეთით 200 კმ-ზე. სიმაღლე 2000 მ-ზე მეტი, უმაღლესი წერტილი — მთა ზმოლიკასი — 2637 მ. აგებულია ძირითადად კირქვებით, ასპიდური ფიქლებით, ქვიშაქვებითა და ფლიშით. განვითარებულია კარსტი. პინდოსი წყალგამყოფია ბალკანეთის ნახევარკუნძულის სამხრეთ ნაწილის, იონიისა და ეგეოსის ზღვებს შორის. პინდოსის ფერდობზე — არის ტროპიკული ბუჩქები, შერეული და წიწვოვანი ტყეები. პინდოსის მთები (ინგლისური) Краткая географическая энциклопедия. Том 3: М., 1962.
რასელ-აინშტაინის მანიფესტი

რასელ-აინშტაინის მანიფესტი გამოიცა ლონდონში 1955 წლის 9 ივლისს ბერტრან რასელის მიერ ცივი ომის პიკის პერიოდში. მასში ხაზგასმული იყო ბირთვული იარაღის საშიშროებები და მოუწოდებდა მსოფლიო ლიდერებს საერთაშორისო კონფლიქტის მშვიდობიანი გადაწყვეტის გზები მოეძებნათ. მანიფესტს ხელი მოაწერა 11 წამყვანმა ინტელექტუალმა და მეცნიერმა, მათ შორის ალბერტ აინშტაინმა, სიკვდილამდე რამდენიმე დღით ადრე 1955 წლის 18 აპრილს. გამოცემიდან ნამდენიმე დღეში ფილანტროპმა კირუს ეტონმა მანიფესტში მოწოდებული კონფერენციის სპონსორობა ითავა პაგუოში, ნოვა სკოტია. კონფერენცია, რომელიც 1957 წლის ივლისში ჩატარდა იყო პირველი პაგუოშის სამეცნიერო კონფერენციათა სერიაში. Op-Ed: The 50-Year Shadow by Joseph Rotblat, New York Times, May 17, 2005. Meeting the Russell–Einstein Challenge to Humanity დაარქივებული 2005-05-25 საიტზე Wayback Machine. The Origins of the Russell-Einstein Manifesto დაარქივებული 2013-01-14 საიტზე Wayback Machine.
დრინო

დრინო — მდინარე სამხრეთ ალბანეთსა და საბერძნეთის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, მდინარე ვიოსას შენაკადი. სათავე აქვს იანიანას პრეფექტურის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, ეპირის მთებში. სიგრძე 84, აუზის ფართობი 1324 კმ². მიედინება სამხრეთ-დასავლეთიდან ჩრდილო-დასავლეთისაკენ, შემდეგ კვეთს ალბანეთის საზღვარს კტისმატის რაიონში. სვლას აგრძელებს პირდაპირ ჩრდილო-დასავლეთისაკენ გოროკასტრს გასწვრივ და ჩაედინაება მდინარე ვიოსაში ტეპელენესთან ახლოს. მდინარე დრინოს საშუალო წლიური ხარჯია 41,6 მ³/წმ. საბერძნეთის მდინარეების სია Krystyna Jawecka, Krystyna Zalewska (red.) Grecja. Albania. Mapa przeglądowa Europy. Skala 1:1 500 000, Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnictw Kartograficznych, Warszawa - Wrocław 1985 Tadeusz Wilgat Albania, w: Antoni Wrzosek (red.) Geografia powszechna. Tom III. Europa (bez ZSRR), Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1965 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დრინო
ვიოსა

ვიოსა, აოოსი (ალბ. Vjosë, ბერძნ. Αώος, ლათ. Aous) — მდინარე საბერძნეთსა და ალბანეთში. სათავე აქვს პინდის მთებში (საბერძნეთი), მიედინება ღრმა ხეობაში, ქვემოთში — სანაპირო დაბლობზე. ერთვის ადრიატიკის ზღვას ალბანეთის ქალაქ ვლორის ჩრდილოეთით. სიგრძე 272 კმ, აუზის ფართობი 6,6 ათ. კმ². წყალმოვარდნები იცის ოქტომბრიდან მაისამდე, ზაფხულში წყალმცირეა. მთავარი შენაკადია მდინარე დრინო. გაედინება ვიკოს-აოოსის ეროვნული პარკის ტერიტორიაზე, სადაც ქმნის შთამბეჭდავ კანიონებს. 1350 მ სიმაღლეზე აშენებულ იქნა ხელოვნური ტბა, რომელზედაც 1987 წლიდან მუშაობს ჰიდროელექტროსადგური. წყლის საშუალო წლიური ხარჯი 160 მ³/წმ. იყენებენ სარწყავად. მდინარე ცნობილია რიგი სხვადასხვა სახელწოდებებით. მაგ., უძველეს დროში მას ბერძნულად Aoös უწოდებდნენ (Ἄωος, Ἀῶος, Ἀῷος), ხოლო ლათინურად Aous. ალბანეთში მას Vjosë ან Vjosa ეწოდება, საბერძნეთში კი როგორც ცნობილია მდინარის უძველესი სახელწოდება (Αώος, თანამედროვე ორთოგრაფიაში), ასევე Vovousa (Βοβούσα) ან Aias (Αίας, Αἴας). საბერძნეთის მდინარეების სია ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ვიოსა The Vjosa-Aoos Sub-Basin (ინგლისური) Vikos-Schlucht დაარქივებული 2008-09-17 საიტზე Wayback Machine. (Reisebericht) Jannisgousgounis.net დაარქივებული 2009-12-04 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) Environmental Protection and Management Program დაარქივებული 2008-07-03 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 417. Arqile Berxholi: Ndryshimet në gjeografine e popullsise në zonën Vjose - deti Jon. Studim demografik. Tiranë 1987. Eric Fouache, Gjiovalin Gruda, Skender Mucaj: Dynamique géomorphologique et évolution de la navigation maritime depuis l’antiquité dans les deltas du Seman et de la Vjosë (Région d’Apollonia, Albanie). In: Claudio Zaccaria (Hrsg.): Strutture portuali e rotte marittime nell’Adriatico di età Romana. (= Antichità altoadriatiche. 46). Trieste 2001. ISBN 2-7283-0634-6, S. 107ff. ↑ Acta hydrochimica et hydrobiologica ↑ Epirus Vetus: the archaeology of a late antique province ↑ Egnatia Municipality. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-08-02. ციტირების თარიღი: 2011-07-06. ↑ 4.0 4.1 Λαμπρίδης Ιωάννης "Ζαγοριακά", Τυπογραφείον Αυγής, Αθήνα, 1870
თიამისი

თიამისი (ბერძ. Θύαμις) — მდინარე საბერძნეთის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. სიგრძე 115 კმ, აუზის ფართობი 1800 კმ². სათავეს იღებს სოფელ კალპაკის სიახლოვეს, პინდოსის მთებში. ერთვის იონიის ზღვას იგუმენიცისა და საგიადას შორის, ალბანეთის სახელმწიფო საზღვრის სიახლოვეს. სახელწოდება „თიამისი“ ნაწარმოებია რეგიონ ჩამერიის სახელწოდებიდან. ძველ საბერძნეთში თიამისი მოხსენებული აქვს პავსანიუსს. რენესანსის ზოგიერთი სწავლული მიიჩნევდა, რომ მდინარე ტემზას სახელწოდება წარმოსდგებოდა თიამისის სახელწოდებიდან. თიამისი ცნობილია აგრეთვე გლიკისისა და კალამასის სახელწოდებებით. საბერძნეთის მდინარეების სია ↑ Pausanias, Description of Greece ↑ Strabo, Geography ↑ Peck, Harry Thurston. Harpers Dictionary of Classical Antiquities, 1898, p. 1579
ოსუნ-ოსოგბო

ოსუნ-ოსოგბო — წმინდა ტყე ნიგერიაში, ოსუნის შტატის ქალაქ ოსოგბოს შემოგარენში, მდინარე ოსუნის ნაპირების გასწვრივ. ოსუნ-ოსოგბოს ტყე ბოლოა იმ წმინდა ტყეებს შორის, რომლებიც იორუბას ხალხის ქალაქების კიდეებს ერტყა მასიური ურბანიზაციის დასაწყისამდე. ყოველწლიურად იმართება ოსუნ-ოსოგბოს ფესტივალი, რომლის აღსანიშნავადაც უამრავი მომლოცველი ფეხით მოდის. მისი გლობალური მნიშვნელობისა და კულტურული ღირებულების გამო, 2005 წელს ოსუნ-ოსოგბოს წმინდა ტყე იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა. მდინარე ოსუნი ღვთაება ოშუნის სალოცავი ღვთაება ოშუნის სალოცავი იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ნიგერიაში მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია აფრიკაში Sacred Orisa Gardens of the West დაარქივებული 2011-04-23 საიტზე Wayback Machine. Osun Osogbo Sacred Grove- UNESCO Ijele: Art Ejournal of the African World დაარქივებული 2008-08-30 საიტზე Wayback Machine. Osun Osogbo, the film დაარქივებული 2011-07-23 საიტზე Wayback Machine. Lady from Osogbo, long feature film დაარქივებული 2012-11-22 საიტზე Wayback Machine.
პრაღის ეროვნული თეატრი

ეროვნული თეატრი (ჩეხ. Národní divadlo) — ეროვნული თეატრი პრაღაში, ჩეხური ოპერის ალმა-მატერი და ჩეხეთის ისტორიისა და ხელოვნების ეროვნული მონუმენტი. ეროვნული თეატრი ჩეხური კულტურული ინსტიტუტების ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ნაწილია თავისი მდიდარი არტისტული ტრადიციით, შექმნილი ჩეხური საზოგადოების ყველაზე გამორჩეული პიროვნებების მხარდაჭერით. ამ ტრადიციის წყალობით შენარჩუნდა და განვითარდა ერის ყველაზე მნიშვნელოვანი ატრიბუტი — ჩეხური ენა და ჩეხური მუსიკისა და დრამატული აზროვნების ხედვა. დღეს ეროვნული თატრი შედგება სამი სამხატვრო ანსამბლისგან — ოპერა, ბალეტი და დრამატურგია, რომელთა წარმოდგენები იმართება ეროვნული თეატრის ისტორიულ შენობაში, სახელმწიფო თეატრსა და კოლოვრატის თეატრში. პრაღის ეროვნული თეატრი დაარქივებული 2019-03-15 საიტზე Wayback Machine.
არაქთოსი

არაქთოსი (ბერძნ. Άραχθος) — მდინარე საბერძნეთში (ეპირი). სათავე აქვს პინდის მთებში. სიგრძე 110 კმ. გაედინება არტის პრეფექტურაში და ასევე არაქთოსის კაშხალში, რომლის ფართობია 20 კმ². წყლით უზრუნველყოფს ეპირის დიდ ნაწილს. მდინარე ქვიანია, შესართავი სანაპირო ვაკეა და იონიის ზღვას ერთვის მინდვრისა და ჭაობების რაიონში. საშუალო წლიური ხარჯი 61 მ³/წმ (სხვა ცნობით 69,8 მ³/წმ). წარსულში მდინარე არაქთოსი ითვლებოდა სასაზღვრო მდინარედ საბერძნეთსა და ეპირს შორის. მოსაზღვრე ქალაქი იყო ამბრაკია (Ambracia) დღევანდელი არტა. საბერძნეთის მდინარეების სია Arachthos River on GTP Travel Pages (in English and Greek) MandraPhotos (ინგლისური) Photo of Arachthos Lake (ინგლისური) Arachthos River on Webshots დაარქივებული 2015-08-22 საიტზე WikiwixCategory:Webarchive template other archives (ინგლისური) Arachthos Gorge photo დაარქივებული 2012-11-09 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) Arahthos Festival დაარქივებული 2008-07-01 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) Gustav Hirschfeld: Arachthos. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band II,1, Stuttgart 1895, Sp. 370. ↑ T.A. Albanis, T.G. Danis, D.G. Hela: Transportation of pesticides in esturaries of Louros and Arachthos rivers (Amvrakikos Gulf, N.W. Greece). The Science of the Total Environment 171, 1995, Seite 85–93.
გრანიციოტისი

39°03′12″ ჩ. გ. 21°25′16″ ა. გ.﻿ / ﻿39.05333° ჩ. გ. 21.42111° ა. გ.﻿ / 39.05333; 21.42111კოორდინატები: 39°03′12″ ჩ. გ. 21°25′16″ ა. გ.﻿ / ﻿39.05333° ჩ. გ. 21.42111° ა. გ.﻿ / 39.05333; 21.42111 გრანიციოტისი (ბერძნ. Γρανιτσιώτης) — მდინარე ევრიტანიის პრეფექტურის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში (საბერძნეთი). მდინარე აქელოოსის შენაკადი. გაედინება სოფელ გრანიცას გასწვრივ. საბერძნეთის მდინარეების სია Granitsa, Evrytania დაარქივებული 2021-05-25 საიტზე Wayback Machine.
არდა

არდა (ბულგ. Арда, თურქ. Arda, ბერძნ. Άρδας, Árdas) — მდინარე ბულგარეთის სამხრეთ და საბერძნეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. შესართავი თურქეთშია. მდინარე მარიცას მარჯვენა შენაკადი. სათავე აქვს როდოპის მთებში. სიგრძე 290 კმ, აუზის ფართობი 5,795 კმ². დიდი ჩამონადენი თებერვალ მარტშია. არდას ბულგარეთის მონაკვეთზე გაშენებულია სამი ჰიდროელექტროსადგური და საირიგაციო დამბები. სანაოსნოა ქვემო დინებაში. გამოიყოფა კარჯალის, სტუდენ კლადენეცისა და ივაილოვგრადის კაშხლები. არდის ნაპირებზე გაშენებულია ქალაქები რუდოზემი, კირჯალი (ბულგარეთი). 2005 წლის 18 თებერვალსა და 1 და 7 მარტს დაფიქსირდა სამი მნიშვნელოვანი წყალდიდობა, რომელმაც ადგილობრივი რეგიონი ლაგუნად გადააქცია. წყლის ქვეშ მოექცა შენობების, საცხოვრებელი სახლების, გზებისა და სხვ. ობიექტების დიდი ნაწილი. არდას პიკს სახელი ეწოდა (სამხრეთ შეტლანდის კუნძულები) მდინარე არდას მიხედვით. საბერძნეთის მდინარეების სია ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: არდა Descriptif hydrographique de l'Arda sur le site Bluelin დაარქივებული 2004-11-14 საიტზე Wayback Machine. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 558.
მაგდებურგის საკათედრო ტაძარი

მაგდებურგის საკათედრო ტაძარი, ოფიციალურად წმინდა ეკატერინესა და მორისის საკათდერო ტაძარი იყო პირველი გოტიკური ტაძარი გერმანიაში და 100,98 მ სიმაღლით ყველაზე მაღალი კათედრალია ყოფილ აღმოსავლეთ გერმანიაში. ტაძარი მდებარეობს მაგდებურგში, საქსონია-ანჰალტის დედაქალაქში, გერმანია. ამ ტაძარში დაკრძალულია ოტო I დიდი. კათედრალის ადგილას პირველი ეკლესია აშენდა 937 წელს და ის იყო წმ. მორისის სააბატო. დღევანდელი კათედრალი შენდებოდა 300 წლის განმავლობაში 1209 წლიდან, ხოლო კოშკის ქიმები 1520 წელს დასრულდა. მრავალგზის დარბევის მიუხედავად კათედარლი მდიდარია ხელოვნების ნიმუშებით ანტიკურიდან თანამედროვე პერიოდის ჩათვლით.