laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კრისტიან კანაბიხი

კრისტიან კანაბიხი (გერმ. Christian Cannabich; დ. 28 დეკემბერი, 1731 — გ. 20 იანვარი, 1798, ფრანკფურტი) — გერმანელი კომპოზიტორი და დირიჟორი. კრისტიან კანაბიხი დაიბადა გერმანიის ქალაქ მანჰაიმში სამეფო კარის მუსიკოსის ოჯახში. 12 წლის ასაკში ქალაქის ორკესტრის „სწავლული“ წევრი გახდა. იტალიაში სწავლის შემდეგ 1757 წელს კვლავ დაბრუნდა მშობლიურ მხარეში და ორკესტრში პირველ მევიოლონედ ჩაირიცხა. 1774 წლიდან ინსტრუმენტულ მუსიკას დირიჟორობდა. კრისტიან კანაბიხი ნაყოფიერი კომპოზიტორი იყო, თუმცა მას პატივს სცემდნენ როგორც დირიჟორსა და მასწავლებელს. მწერალი კრისტიან შუბარტი (1739-1791 წწ.) გადმოგვცემს, რომ მან გამოიგონა „თანაბარი შესრულების“ (ხემის გასმის) მეთოდი და უამრავი „ჯადოსნური ტრიუკი“ აღმოაჩინა. პარიზში მოგზაურობისას კანაბიხი მოცარტს შეხვდა, რომელიც მცირე ხნით მის სახლშიც კი ცხოვრობდა. მოცარტმა საფორტეპიანო სონატა K306 მასპინძლის ქალიშვილს, როზას მიუძღვნა. მუსიკა, ილუსტრირებული ისტორია, თბ., 2014.
წყალსადენის ძეგლი

წყალსადენის ძეგლი (რუს. Памятник водопроводу) — ბრინჯაოს ძეგლი დონის როსტოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მდებარეობს ქალაქის მუსიკალური თეატრის პირდაპირ. ძეგლი დამზადებულია ბრინჯაოს მასალისაგან. მისი სიმაღლეა 2,2 მეტრი. ავტორის ჩანაფიქრის მიხედვით ძეგლი წარმოდგენილია ქალის სახით, რომლის ჩაცმულობაც XIX საუკუნის ქალაქელი ქალის ჩაცმულობის მსგავსია. იგი ავსებს წყალს ვედროში წყალსადენის მილიდან. მსგავსი სიმბოლო არ არის შემთხვევით შერჩეული. ამ პერიოდში, არსებული წესების მიხედვით, ქალი იყო პასუხისმგებელი ოჯახის სასმელი წყლით მომარაგებაზე. სწორედ ამიტომ მსგავსი კადრები ხშირი იყო მაშინდელი ქალაქის ცხოვრებაში. ძეგლი დაამზადეს ქალაქის პირველი წყალსადენის გაყვანის აღსანიშნავად, რომელიც შეიქმნა 1865 წელს. ძეგლის შექმნის ინიციატორი იყო როსტოვის წყალკანალი. ძეგლის ერთ-ერთი ავტორი გახდა მოქანდაკე სერგეი ოლეშნია. ქალაქ დონის როსტოვის მერის მიხეილ ჩერნიშევის ნაამბობის მიხედვით, წყალსადენის ძეგლის საზეიმო გახსნა გაიმართა 2007 წელს. გახსნის ცერემონიალი დაიწყო თეატრალური გამოსვლით, წარმოადგინეს კოსტუმირებული ნომერი, რომლის თემატიკაც იყო დონის როსტოვის პირველი წყალსადენის გაყვანის ისტორია. ღონისძიებაზე გამოვიდა ასევე მსახიობი ანდრეი ბაიკოვი, რომელიც ადრე მუშაობდა ქალაქის წყალსადენში. საზეიმო გახსნის ცერემონიალს ესწრებოდა დონის როსტოვის კულტურის საქალაქო სამმართველოს ხელმძღვანელი ლიუდმილა ლისიცინა და რუსეთის წყალმომარაგებისა და წყალანირების ასოციაციის აღმასრულებელი დირექტორი ალექსეი გოლოვაჩევი. ↑ 1.0 1.1 1.2 Памятник водопроводу появился в Ростове-на-Дону. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-09. ციტირების თარიღი: 2017-06-01. ↑ 2.0 2.1 В центре Ростова поставят памятник первому водопроводу ↑ 3.0 3.1 Памятник первому городскому водопроводу открыт в Ростове-на-Дону
გიორგი I დადიანი

გიორგი I დადიანი ( გ. 1323) — ოდიშის ერისთავი, ბედან (ბედიან) დადიანის ძე. პირველად 1293 წელს იხსენიება ოდიშის ერისთავად, მაგრამ როდის მიიღო ეს ტიტული უცნობია. იგი აქტიურად მონაწილეობდა შინაფეოდალურ ომებში, რომელიც დასავლეთ საქართველოში დაიწყო დავით VI ნარინის გარდაცვალების შემდეგ. გიორგი I დადიანის დროს ოდიშის საერისთავოში აიგო ხობის ტაძარი. იგი ეკლესიით ხელში გამოსახულია ამ ტაძრის ჩრდ. კედელზე შესაბამისი წარწერით, რომლის მიხედვით ირკვევა, რომ გიორგი I დადიანი ატარებდა მანდატურთუხუცესის ტიტულს. მოხსენიებულია იერუსალიმის ჯვრის მონასტრის ორ აღაპში. გიორგი I დადიანმა ოდიშის საერისთავოს ცხუმის საერისთავო მიუერთა და ოდიშის საერისთავოს დასავლეთი საზღვარი მდინარე კოდორიდან ანაკოფიის წყლამდე (დღევანდ. მდ. ფსირცხა) გადაიტანა. ბერაძე თ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 163. ბერაძე თ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 27. ვახუშტი, აღწერა სამეფოსა საქართველოსა, წგ.: ქართლის ცხოვრება, ს. ყაუხჩიშვილის გამოც., ტ. 4, თბ., 1973. ბერაძე თ., ოდიშის პოლიტიკური გეოგრაფიიდან, «საქართველოს ისტორიული გეოგრაფიის კრებული », 1967, [ტ.] 3; გვრიტიშვილი დ., ნარკვევები საქართველოს ისტორიიდან (XIII–XIV სს.), თბ., 1962; მაკალათია ს., სამეგრელოს ისტორია და ეთნოგრაფია, თბ., 1941; სამეგრელო, კოლხეთი, ოდიში, ილ. ანთელავას საერთო რედ., თბ., 1999.
NewTek LightWave 3D

LightWave — პროგრამა სამგანზომილებიან-მოდელირებაში, ანიმაციაში და ვიზუალიზაციაში. გამოიყენება სფეროებში: დაწყებული პოლიგრაფიისათვის მაღალხარისხოვანი გამოსახულების შექმნიდან, დამთავრებული სრულყოფილი ეფექტებით კინოინდუსტრიასა და ტელევიზიისათვის. პაკეტი LightWave წარმოადგენს მოდელირებისა და ანიმაციის ფართო ინსტრუმენტების კრებულს, რისი საშუალებითაც შესაძლებელია შეიქმნას, მაგალითად, „ტიტანიკის“ ჩაძირვის ანიმაცია, ან „გაცოხცლდეს“ ვიდეო თამაშის გმირი. ვიკიწიგნებში არის სტატია: NewTek LightWave 3D NewTek-ის ოფიციალური საიტი LightWave 3D ფორუმები დაარქივებული 2011-09-02 საიტზე Wayback Machine.
მესაზღვრეების ძეგლი

მესაზღვრეების ძეგლი (რუს. Памятник пограничникам) — ძეგლი დონის როსტოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ძეგლი გაიხსნა 2014 წლის ოქტომბერში. მდებარეობს მდინარე დონის ნაპირზე. მისამართი: დონის როსტოვი, სანაპიროს ქუჩა, № 53 სახლთან ახლოს. ქალაქი დონის როსტოვი დიდი ხნის განმავლობაში რჩებოდა რუსეთის იმპერიის სამხრეთის საზღვრების ფორპოსტად. ამჟამად ქალაქში ცხოვრობს 60 ათასი ადამიანი, რომელთა დიდი ნაწილიც სხვადასხვა დროს მსახურობდა სასაზღვრო ძალებში. ძეგლის მახლობლად ყოველ გაზაფხულს მესაზღვრების დღის აღსანიშნავად იმართება ტრადიციული ყოველწლიური შეხვედრა სასზღვრო ძალების ვეტერანებთან. 2012 წლის მაისში აქ აღმართეს სამახსოვრო ქვა. 2014 წელს ქალაქ დონის როსტოვის სანაპიროს ქუჩაზე გაიხსნა ძეგლი „ყველა თაობის მესაზღვრეებს“. ძეგლის პროექტის ავტორი იყო როსტოველი მოქანდაკე დავით რუბენის ძე ბეგალოვი. მესაზღვრეების ძეგლი შეიქმნა დონის როსტოვისა და როსტოვის ოლქის ვეტერან მესაზღვრეთა საბჭოს ინიციატივითა და სასაზღვრო ძალების ვეტერანთა სახსრებით. ძეგლის კომპოზიცია ასახავს რუსეთის, მათ შორის დონის, სასაზღვრო ძალების ისტორიასა და ტრადიციას. ძეგლი მოპირკეთებულია მწვანე გრანიტით და წარმოადგენს ოთხმეტრიან ფილას, რომელზეც გამოსახულია სამხედრო-მესაზღვრეების სამი ფიგურა, რომლებიც იცავდნენ სამშობლოს სხვადასხვა დროს. მათ შორის გამოსახულია ცარისტული რუსეთის ჯარისკაცი, რომელსაც ხელში ცული უჭირავს, ასევე გამოსახულია რუსეთისა და საბჭოთა ჯარისკაცები თავიანთი დროის სამხედრო ფორმებში. ჯარისკაცების გვერდით დგას ბრინჯაოს ძაღლი. ფილის ზემო ნაწილში გამოსახულია სასაზღვრო ძალების ემბლემა წარწერით: „სასაზღვრო სამსახური“. მესაზღვრეების ქანდაკების ძირში განთავსებულია ბრინჯაოს სამხედრო ქუდი, ხმალი და ჭოგრიტი. ძეგლის უკანა მხარეს გამოსახულია რუსეთის რუკა ყირიმის ნახევარკუნძულის ჩათვლით და აქვს წარწერა: „რუსეთის საზღვრები წმინდა და ხელშეუხებელია“. В Ростове открыли памятник «Пограничникам всех поколений» Памятник пограничникам в г.Ростове-на-Дону Фото места Памятник пограничникам в Ростове-на-Дону[მკვდარი ბმული] ↑ 95-й годовщине учреждения Пограничных войск - достойную встречу!
პალატა №6

პალატა №6 (რუს. Палата № 6; თანამედროვეების მიერ სახელწოდება იკითხებოდა, როგორც „მეექვსე ნომერი პალატა“) — ანტონ ჩეხოვის მოთხრობა. პირველად 1892 წელს ჟურნალ „Русская мысль“-ში გამოქვეყნდა. ანდრეი ეფიმიჩ რაგინი — ქალაქის საავადმყოფოს მთავარი ექიმი; ივან დმიტრიჩ გრომოვი — 33 წლის პაციენტი, ყოფილი სასამართლოს ზედამხედველი და გუბერნიის მდივანი, დაავადებულია დევნის ბოდვით; ევგენი ფიოდოროვიჩ ხობოტოვი — მაზრის ექიმი, ახალგაზრდა კაცი, სამაზრო ერობის მიერ სამუშაოდ გაგზავნილი საავადმყოფოში; მიხეილ ავერიანიჩი — ზრდასრული ფოსტის უფროსი, გაღარიბებული მდიდარი მემამულე; სერგეი სერგეიჩი — ფერშალი, ქალაქში გააჩნია საექიმო პრაქტიკა; ნიკიტა — დარაჯი, მოხუცი გადამდგარი ჯარისკაცი; სემიონ ლაზარიჩი — დალაქი, დადის საავადმყოფოში პაციენტებისთვის თმის შესაჭრელად (ჩვეულებრივ ნასვამი); მოისეიკა — პაციენტი, ებრაელი, სულელი, შეშლილი; დარიუშკა — ანდრეი ეფიმიჩის მზარეული. 1974 — „Krankensaal 6“ (გფრ), — რეჟისორი კარლ ფრუხტმანი 1978 — „Paviljon VI“ (იუგოსლავია), — რეჟისორი ლუჩიან პინტილიე 1987 — „Sala nr 6“ (პოლონეთი), — რეჟისორი კშიშტოფ გრუბერი, ანდჟეი დომალიკის სცენარის მიხედვით 2004 — „რაგინი“ (რუსეთი), — რეჟისორი კირილ სერებრენიკოვი, მიხეილ უგაროვისა და დიმიტრი ზვერკოვის სცენარის მიხედვით 2009 — „პალატა № 6“ (რუსეთი), — რეჟისორი კარენ შაჰნაზაროვი, ალექსანდრე ბოროდიანსკისა და კარენ შაჰნაზაროვის სცენარის მიხედვით გამოთქმა „პალატა № 6“ საზოგადო სახელი გახდა რუსულ ენაში. ამგვარად აღნიშნავენ რაიმე არანორმალურს. დუეტმა ივასიმ 1996 წელს დაწერა სიმღერა „Ума палата номер шесть“. პოეტსა და მუსიკოსს ალექსანდრე ბაშლაჩიოვს აქვს სიმღერა „პალატა № 6“ სახელწოდებას „პალატა № 6“ ატარებდა მხიარულთა და საზრიანთა კლუბის გუნდი უჟგოროდიდან, სადაც თავისი შემოქმედება მომავალმა მომღერალმა Ёлка-მ დაიწყო. ↑ Ирина Левонтина «Какого рода слово кофе — интересный вопрос» // Афиша Daily, 12 января 2016 ↑ ანტონ ჩეხოვი, პალატა №6 // Русская мысль, მოსკოვი, 1892, № 11, გვ. 76—123. ↑ Дуэт Иваси. «Ума палата номер шесть»
კუ ნინძები (1987 წლის ტელესერიალი) (სეზონი 1)

ამერიკული ანიმაციური ტელესერიალ „კუ ნინძების“ პირველი სეზონი ეთერში გავიდა 1987 წლის 28 დეკემბერს. მისი ჩვენება დასრულდა 1988 წლის 1 იანვარს. სეზონის მოვლენები ქრონოლოგიურად ვითარდება, ყველა ეპიზოდი ერთმანეთთან სიუჟეტურად დაკავშირებულია. 1989 წლის ბოლოს ხუთივე ეპიზოდი გამოვიდა 50 წუთიანი The Epic Begins-ის (იგივე How It All Began-ის სახელწოდებით). ბრიტანულ ვერსიაში სიტყვა „Ninja“-ს ჩაენაცვლა „Hero“. TV Com-ზე დაარქივებული 2017-07-29 საიტზე Wayback Machine. ↑ TMNT Cartoon Episode 1 ↑ United States Copyright Office record ↑ United States Copyright Office record
ნაიჯელ გოდრიჩი

ნაიჯელ ტიმოთი გოდრიჩი (ინგლ. Nigel Timothy Godrich, დ. 28 თებერვალი, 1971) — ინგლისელი მუსიკალური პროდიუსერი, ხმის ინჟინერი და მუსიკოსი. უფრო მეტად ცნობილია ინგლისურ როკ-ჯგუფ Radiohead-თან თამამშრომლობით და ალბომ OK Computer-იდან მოყოლებული, მათი ყველა ჩანაწერის პროდიუსერობით. იგი აგრეთვე ტომ იორკთან, უკანასკნელის სოლო მასალაზე მუშაობდა და მასთან ერთად არის ჯგუფის Atoms for Peace წევრი. სხვადასხვა შემსრულებელს შორის, რომელთან იგი პროდიუსერის სახით თანამშრომლობდა, არიან ბეკი, პოლ მაკ-კარტნი, U2, R.E.M. და როჯერ უოტერსი. გოდრიჩი აგრეთვე არის ინტერნეტ-სერიალის From the Basement ავტორი. ნაიჯელ გოდრიჩი Twitter-ზე Allmusic-ზე ნაიჯელ გოდრიჩი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
ენრიკე სანტოს დისეპოლო

ენრიკო სანტოს დისეპოლო (დ. 27 მარტი, 1901, ბუენოს-აირესი, არგენტინა — გ. 23 დეკემბერი, 1951, ბუენოს-აირესი, არგენტინა) — არგენტინელი ტანგოს და მილონგას მუსიკოსი და კომპოზიტორი. ავტორი ისეთი ცნობილი ტანგოსი როგორიცაა კამბალანჩე. თანამშრომლობდა თავისი დროის ცნობილ მომღერლებთან, მათ შორის კარლოს გარდენთან. ასევე მონაწილეობდა ფილმებში როგორც: რეჟისორი, სცენარისტი და მსახიობი. დისეპოლო დაიბადა ბუენოს-აირესში, 1901 წლის 27 მარტს. ხელოვნებამ ადრეული ასაკიდან გაიტაცა, ცდილობდა ეღვაწა თეატრში თუმცა მეტ-ნაკლები წარმატებით. საყოველთაო წარმატება მას ტანგომ მოუტანა. მისი უფროსი ძმა არმანდო დისცეპოლო ეწინააღმდეგებოდა ენრიკოს გადაწყვეტილებას. შემოქმედებითი წარმატება მას 1928 წელს დაწერილმა Esta noche me emborracho-მ ("ამაღამ დავთვრები") მოუტანა. იმავე წელს მისი სიმღერა Que vachaché შეასრულა მომღერალმა ტიტა მერელომ, რომელსაც ასევე დიდი წარმატება ხვდა წილად. ენრიკო ამავე წელს შეხვდა მისი ცხოვრების პარტნიორს ტანიას. 1935 წელს დაწერა სიმღერა კამბალანჩე, რომელიც მსოფლიო მასშტაბით გახდა პოპულარული. დისეპოლო გულის უეცარი შეტევით, 1951 წელის შობის ღამეს გარდაიცვალა. დისეპოლო არ იყო სხვა ტანგოს მუსიკის ავტორებივით ნაყოფიელი (მაგალითად როგორც ენრიკო კადიკამო), თუმცა მისი სტილი ძალიან მრავალმხრივი იყო. ის წერდა როგორც ირონიულ და მორალისტურ ტექსტებს (მაგ.: "Que vachaché", "Yira... yira...", "Que sapa señor", "Cambalache"), ასევე რომანტიკულს (მაგ.: "Sueño de juventud") და სარკასტულს (მაგ.: "Justo el 31", "Chorra"), ეხსპრესიონისტულს (მაგ.:"Soy un arlequín", "Quién más, quién menos"), მგზნებარეს (მაგ.: "Confesión", "Canción desesperada") and nostalgic ones ("Uno", "Cafetín de Buenos Aires"). მისი ტანგოს ტექსტებში, ისევე როგორც სხვა ტანგოს მუსიკის მწერლების, ფართოდ გამოიყენება იმ დროსი დაბალი კლასის დიალექტი - ლუნფარდო. " Infamia" ("infamy") Que vachaché ("Whatcha gonna do") Yira... yira... ("Go round... and round...") Que sapa señor ("What's up sir") Cambalache ("Junkshop") Sueño de juventud ("Dream of youth") Justo el 31 ("Right on the 31") Chorra ("She-Thief") Soy un arlequín ("I am a harlequin") Quién más, quién menos ("Who more, who less") Confesión ("Confession") Canción desesperada ("Desperate song") Uno ("One", in the figurative sense of "oneself") Cafetín de Buenos Aires ("Buenos Aires Cafe") დისეპოლო იყო რამდენიმე ფილმის რეჟისორი და თანა-რეჟისორი: ოთხი გული (1939) კაპრიჩოზა და მილონარია (1940) Un señor mucamo (1940) ვარსკვლავის სინათლით (En la luz de una estrella) (1941) მოჩვენებები ბუენოს-აირესში (1942) კანდიდა, წლის ქალი (1943) მარაო (1951) Todo Tango) დაარქივებული 2017-06-28 საიტზე Wayback Machine. Brief biography and some lyrics დაარქივებული 2007-09-27 საიტზე Wayback Machine. ენრიკე სანტოს დისეპოლო კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ენრიკე სანტოს დისეპოლო AllMusic-ზე ↑ Enrique Santos Discépolo. IMDb. ციტირების თარიღი: 2014-06-06.
ბოლცმანის მუდმივა

ბოლცმანის მუდმივა (სიმბოლო: k {\displaystyle k} ან k B {\displaystyle k_{B}} ; 6977138064900000000♠1.380649×10−23 ჯ/K) — ფიზიკური მუდმივა, რომელიც R {\displaystyle R} აირის მუდმივისა და N A {\displaystyle N_{A}} ავოგადროს რიცხვის ფარდობის ტოლია: k = R N A = {\displaystyle k={\frac {R}{N_{A}}}=} 6977138064900000000♠1.380649×10−23 ჯ/K ბოლცმანის მუდმივა ეწოდა ავსტრიელი მეცნიერის ლ. ბოლცმანის პატივსაცემად. ბოლცმანის მუდმივა შედის ფიზიკის ბევრ მნიშვნელოვან თანაფარდობაში: იდეალური აირის მდგომარეობის განტოლებაში, ნაწილაკების სითბური მოძრაობის საშუალო ენერგიის გამოსხულებაში, აკავშირებს ფიზიკური სისტემის ენტროპიას მის თერმოდინამიკურ ალბათობასთან. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 461. ↑ 1.0 1.1 1.2 www.nist.gov // k: the Boltzmann constant
ედუარდ უსპენსკი

ედუარდ უსპენსკი (რუს. Эдуард Успенский, დ. 22 დეკემბერი, 1937, ეგორიევსკი, მოსკოვის ოლქი — გ. 14 აგვისტო, 2018) — საბჭოთა და რუსი მწერალი. მრავალი საბავშვო წიგნის ავტორი. მის მიერ შექმნილ პერსონაჟებს შორის არიან ნიანგი გენა და ჩებურაშკა, პროსტოკვაშინოს შესახებ შექმნილი მოთხრობების ციკლის პერსონაჟები კატა მატროსკინი, ფოსტალიონი პეჩკინი, შარიკი და სხვები. ოფიციალური საიტი საიტზე КиноПоиск საიტზე „ჩვენი ბავშვობის ენციკლოპედია“ საიტზე Animator.ru ეროვნული კინოს ენციკლოპედიაში[მკვდარი ბმული] ↑ Person Profile // კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა — 1990. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q37312"></a> ↑ Internet Speculative Fiction Database — 1995. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2629164"></a> ↑ Česko-Slovenská filmová databáze — 2001. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3561957"></a> ↑ 4.0 4.1 Babelio — 2007. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2877812"></a> ↑ 5.0 5.1 5.2 The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a> ↑ Русская литература XX века. Прозаики, поэты, драматурги / под ред. Н. Н. Скатов — 2005. — С. 548–550. — ISBN 5-94848-307-X <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124467367"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124518168"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4421639"></a> ↑ 7.0 7.1 ПроДетЛит — 2019. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124821483"></a> ↑ Eduard Uspensky, Creator of Soviet Cartoons, Dies at 80
სამუილ მარშაკი

სამუილ მარშაკი (რუს. Самуил Маршак, დ. 3 ნოემბერი [ძვ. სტ. 22 ოქტომბერი], 1887 — გ. 4 ივლისი, 1964) — რუსი პოეტი, დრამატურგი, მთარგმნელი, ლიტერატურული კრიტიკოსი, სცენარისტი. მრავალი საბავშვო წიგნის ავტორი. ლენინური (1963) და სტალინური პრემიების (1942, 1946, 1949, 1951) მფლობელი. ვალენტინ ბერესტოვის სტატია მარშაკის შესახებ [მკვდარი ბმული](რუსული) საიტი შემოქმედების შესახებ(რუსული) საბავშვო ლექსები ოჯახის ისტორია(რუსული) ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 Литераторы Санкт-Петербурга. ХХ век / под ред. О. В. Богданова <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124670547"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q108611244"></a> ↑ 3.0 3.1 ПроДетЛит — 2019. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124821483"></a> ↑ 4.0 4.1 4.2 Галанов Б. Е. Маршак Самуил Яковлевич // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1974. — Т. 15 : Ломбард — Мезитол. — С. 429–430. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ IMSLP — 2006. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q523660"></a> ↑ Русская литература XX века. Прозаики, поэты, драматурги / под ред. Н. Н. Скатов — 2005. — С. 536–538. — ISBN 5-94848-262-6 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124467367"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124518167"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4421639"></a> ↑ 8.0 8.1 8.2 The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a>
სერგეი მიხალკოვი

სერგეი მიხალკოვი (რუს. Сергей Михалков; დ. 13 მარტი [ ძვ. სტ. 28 თებერვალი], 1913, მოსკოვი — გ. 27 აგვისტო, 2009, იქვე) — საბჭოთა და რუსი მწერალი, პოეტი, იგავების ავტორი, დრამატურგი, პუბლიცისტი, სამხედრო კორესპონდენტი, სცენარისტი, საზოგადო მოღვაწე, საბჭოთა კავშირის და რუსეთის ფედერაციის ჰიმნების ტექსტების ავტორი, რუსეთის ფედერაციის მწერალთა კავშირის თავმჯდომარე. 1992–2008 წლებში მწერალთა კავშირების საერთაშორისო საზოგადოების თავმჯდომარე. რუსეთის ფედერაციის ხელოვნებათა დამსახურებული მოღვაწე (1967). ყველაზე მეტად ცნობილია საბავშვო ნაწარმოებებით. იგი აგრეთვე იყო სოციალისტური შრომის გმირი, ლენინური პრემიის (1970), სამი სტალინური პრემიის (მეორე ხარისხი, 1941, 1942, 1950) და სსრკ-ის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1978), რუსეთის განათლების აკადემიის აკადემიკოსი, მოციქულ წმინდა ანდრია პირველწოდებულის ორდენის კავალერი და სსრკ-ის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი (1970–1989), საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრი 1950 წლიდან. სერგეი მიხალკოვი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში საიტზე animator.ru-ზე ბიბლიოგრაფია დაარქივებული 2006-12-23 საიტზე Wayback Machine. . ლექსები ბიოგრაფია. ↑ Михалков, Сергей <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17316852"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17290934"></a> ↑ 2.0 2.1 2.2 Deutsche Nationalbibliothek Record #118783734 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ 3.0 3.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ Find a Grave — 1996. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q63056"></a> ↑ 5.0 5.1 IMSLP — 2006. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q523660"></a> ↑ 6.0 6.1 Педагоги и психологи мира — 2012. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q126722605"></a> ↑ Михалков Сергей Владимирович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ http://en.rian.ru/russia/20090827/155942753.html ↑ Person Profile // კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა — 1990. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q37312"></a> ↑ Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ http://www.prazskyhradarchiv.cz/archivKPR/upload/rp.pdf ↑ https://www.lemonde.fr/archives/article/1950/03/21/l-anti-occidentalisme-rapporte-aux-ecrivains-et-aux-artistes_2052424_1819218.html
ტემერნიკის საბაჟოს ძეგლი

ტემერნიკის საბაჟოს ძეგლი (რუს. Памятник Темерницкой таможне) — სკულპტურული ძეგლი, რომელიც საზეიმოდ გაიხსნა 2010 წელს დონის როსტოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ძეგლი ეძღვნება ქალაქის დაბადებისა და ტემერნიკის საბაჟოს დაარსების შესახებ ბრძანების ხელმოწერის თარიღს (1749 წლის 15 დეკემბერი). ძეგლის დადგმა მოხდა ქალაქ დონის როსტოვის ადმინისტრაციის 2010 წლის 24 ნოემბერის № 890 ბრძანებულების შესაბამისად. 2010 წლის 15 დეკემბერს ქალაქის სანაპიროზე ოფიციალურად გაიხსნა ტემერნიკის საბაჟოს ძეგლი. ღონისძიება მიეძღვნა დონის როსტოვის დაარსების თარიღსა და ტემერნიკის საბაჟოს დაარსების შესახებ განკარგულების ხელმოწერის თარიღს. ქანდაკება დაამზადეს ნოვოროსიისკში დონის როსტოველი ხელოსნების მეთვალყურეობის ქვეშ. ძეგლის ავტორები არიან სერგეი ოლეშნია და ანატოლი დემენტიევი. ძეგლის დამზადებას მოუნდნენ 7 თვე. 2017 წლის 24 თებერვალს გავრცელდა ინფორმაცია, რომ ძეგლი ნაწილობრივ დაზიანდა. არსებობდა ვერსია, რომ ძეგლი დაზიანდა ვანდალიზმის შედეგად, მაგრამ სინამდვილეში ძეგლი დაზიანდა ავტო-საგზაო შემთხვევის შედეგად. კომპოზიციის ცენტრშია საბაჟოს ოფიცრის ფიგურა, რომელსაც ხელში უჭირავს სავაჭრო წესდება, რომელიც დათარიღებულია 1731 წლით, ასევე მას აქვს სხვა დოკუმენტებიც, რომლებიც არეგულირებს საბაჟოს მუშაობას. ძეგლის შექმნისათვის კონსუტაციები მიმდინარეობდა ისტორიკოსებთან, რათა ძეგლის გარე ხედი მთლიანად მიმსგავსებოდა ისტორიულ პერიოდს. ძრგლის სიმაღლეა 2 მეტრი და 20 სანტიმეტრი. დამზადებულია ბრინჯაოსაგან. დამონტაჟების პროცესი მიმდინარეობდა რამდენიმე საათის განმავლობაში. ძეგლი დადგეს სანაპიროს ქუჩაზე № 15 სახლის პირდაპირ. ↑ 1.0 1.1 1.2 Памятник в честь основания Темерницкой таможни//Донской туризм. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-31. ციტირების თარიღი: 2017-06-02. ↑ 2.0 2.1 Об установке памятника в честь основания Темерницкой таможни ↑ Мемориал ко Дню создания Темерницкой таможни частично разрушен დაარქივებული 2017-03-31 საიტზე Wayback Machine. ↑ В Ростове-на-Дону открыли памятник в честь основания Темерницкой таможни
მასწავლებლის ძეგლი (დონის როსტოვი)

მასწავლებლის ძეგლი (რუს. Памятник учительнице) — ბრინჯაოს მონუმენტი დონის როსტოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ძეგლი გაიხსნა 2012 წლის 1 სექტემბერს № 78 სკოლის მახლობლად. ერთ-ერთი მოანდაკე, რომელიც მონაილეობდა ძეგლის პროექტის შექმნაში იყო სერგეი ოლეშნია. 2012 წლის 1 სექტემბერს, ცოდნის დღესასწაულზე, უშუალოდ № 78 სკოლის სიახლოვეს დონის როსტოვის წითელარმიელთა ქუჩაზე აღმართეს პირველი მასწავლებლის ბრინჯაოს ძეგლი. მასწავლებელი ქალის ძეგლი, მოქანდაკის ჩანაფიქრის მიხედვით გამოსახულია პირველკლასელ მოსწავლეებთან, გოგონასთან და ბიჭთან ერთად, რომლებიც მიდიან თავის პირველ გაკვეთილზე. მასწავლებლისა და მოსწავლეების ქანდაკებების უკან აღმართულია თაღი, რომელიც სიმბოლურად დაკავშირებულია პედაგოგის ცხოვრების მთავარ მისიასთან — ისინი პირველები ეგებებიან მოსწავლეებს სკოლაში, შემდეგ კი მათ მხრებზეა უდიდესი და საპასუხისმგებლო მისია — სკოლის კედლებში მოამზადონ მოსწავლეები დამოუკიდებელი ცხოვრებისათვის. ძეგლზე მუშაობა გრძელდებოდა ნახევარი წლის განმავლობაში და მასზე მუშაობდა რუსეთის სამხატვრო აკადემიის მოქმედი წევრი სერგეი ოლეშნია, რომლის ანგარიშზეცაა მრავალი თანამედროვე ქანდაკება, რომლებიც ამშვენებს ქალაქ დონის როსტოვს, კერძოდ მას ეკუთვნის იმპერატრიცა ელისაბედ I-ის ძეგლი და წყალსადენის ძეგლი. ქანდაკების სიმაღლე შეადგენს 3,5 მეტრს. ძეგლის საზეიმო გახსნას ესწრებოდა როსტოვის ოლქის ვიცე-გუბერნატორი სერგეი გორბანი და ქალაქის მერი მიხეილ ჩერნიშევი. ↑ Памятник первой учительнице ↑ 2.0 2.1 2.2 В День Знаний в Ростове открыли памятник первой учительнице. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-09. ციტირების თარიღი: 2017-06-02. ↑ В Ростове-на-Дону установили памятник «Учительница первая моя», выполненный С. Олешней. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-09. ციტირების თარიღი: 2017-06-02.