laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ახალდაბა (მცხეთის მუნიციპალიტეტი)

ახალდაბა — სოფელი საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის მუნიციპალიტეტში, აღდგომელაანთკარის თემში. მდებარეობს ალევის ქედის სამხრეთ დაბოლოებაზე, მდინარე ნარეკვავის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 900 მეტრზე. მცხეთიდან დაშორებულია 22 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 32 ადამიანი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 280. საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, გვ. 20 საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტ.2, გვ. 115 ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 20. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ახალი ნიჩბისი

ახალი ნიჩბისი — სოფელი საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის მუნიციპალიტეტში, ნიჩბისის თემში. მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ მთისწინეთზე, მდინარე მტკვრის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 580 მეტრზე. მცხეთიდან დაშორებულია 15 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 624 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 92. საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტ. 2, გვ. 115 ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 20. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
კონსტრუქტივიზმი

კონსტრუქტივიზმი — ხელოვნებისა და არქიტექტურის მიმდინარეობა რუსეთში 1914 წლიდან (განსაკუთრებით აქტუალური ოქტომბრის რევოლუციის დრო), ტერმინი, რომელიც ხშირად გამოიყენება თანამედროვე ხელოვნებაში, და რომელიც უარყოფდა წმინდა ხელოვნებას, უპირატესობას ანიჭებდა რა ხელოვნებას, როგორც სოციალური დანიშნულების ინსტრუმენტს — სოციალისტური სისტემის მშენებლობისთვის. ტერმინი „კონსტრუქციის ხელოვნება“ პირველად გამოიყენა კაზიმირ მალევიჩმა 1917 წელს ალექსანდრე დორჩენკოს ნამუშევრის აღწერისას. კონსტრუქტივიზმი, როგორც პოზიტიური ტერმინი პირველად გამოჩნდა ნაუმ გაბოს 1920 წლის „რეალისტურ მანიფესტში“. ამ სტილის მიმდევრები ინდუსტრიული დიზაინის გავლენის ქვეშ იყვნენ და მასვე იყენებდნენ შემოქმედების მასალად (ლითონის ფურცლები, მინა და მისთ.). ხშირად ეს მასალა გამოყენებული იყო გეომეტრიული ფორმის ობიექტების შესაქმნელად. მიმდინარეობის ჩამოყალიბება ეკუთვნის ვლადიმერ ტატლინს, ხოლო გვიანდელ კონსტრუქტივისტთა შორის იყვნენ მანუელ რენდონი, ხოაკინ ტორეს გარსია, ანტუან პევსნერი და ნაუმ გაბო. ახალი მიმდინარეობის იდეოლოგია ჩამოაყალიბა განათლების სახალხო კომისარმა ანატოლი ლუნაჩარსკიმ პეტროგრადის ძველი სახვითი ხელოვნების აკადემიის და მოსკოვის მხატვართა კოლეჯის ბაზაზე 1918 წელს. კონსტუქტივისტთა იდეოლოგიური ცენტრი მოსკოვში იყო „ვხუტემასი“ — ხელოვნებისა და დიზაინის სკოლა დაარსებული 1919 წელს. გაბოს მტკიცებით სწავლება ამ სკოლაში უფრო მეტად პოლიტიკურ და იდეოლოგიურ დისკუსიებს ემყარებოდა ვიდრე თავად ხელოვნებას. კონსტრუქტივიზმის კანონიკური ნაშრომი იყო ტატლინის პროექტი მესამე ინტერნაციონალის (1920) მონუმენტისთვის, რომელშიც მან გააერთიანა მანქანური ესთეტიკა დინამიურ კომპონენტებთან, როგორიცაა სამძებრო ფარნები და პროექციული ეკრანები. გაბომ ტატლინის ნამუშევარი სახალხოდ გააკრიტიკა, მოუწოდა რა მას „შექმნას ფუნქციონალური შენობები და ხიდები ან წმინდა ხელოვნება, და არა ორივე ერთად“. ამას მოჰყვა 1920 წელს მოსკოვის ჯგუფის ორად გაყოფა, როდესაც გაბომ და პევნერმა გამოაქვეყნეს „რეალისტური მანიფესტი“, რომელშიც გამოცხადებული იყო მოძრაობის შემოქმედებითი ბირთვი. ეს ეწინააღმდეგებოდა ტატლინისა და როდჩენკოს კონსტრუქტივიზმის უტილიტარულსა და ადაპტირებად ვერსიას. გაბოსგან გამიჯვნისთვის ამის შემდეგ ტატლინი და როდჩენკო საკუთარ განშტოებას „პროდუქტივიზმს“ უწოდებენ. კონსტრუქტივისტთა მთავარი პოლიტიკური პატრონი ლეონ ტროცკი იყო, მაგრამ 1921 წლიდან მისი მხარდაჭერა მცირდება — კომუნისტურ პარტიას არ შეეძლო მხარი დაეჭირა წმინდა ხელოვნების მოძრაობისთვის. ლასლო მოჰოი-ნადი (1895–1946) სუპრემატიზმი Russian Constructivist Posters, edited by Elena Barkhatova. ISBN 2-08-013527-9. Heller, Steven, and Seymour Chwast. Graphic Style from Victorian to Digital. New ed. New York: Harry N. Abrams, Inc., 2001. 53–57. Lodder, Christina. Russian Constructivism. Yale University Press; Reprint edition. 1985. ISBN 0-300-03406-7 Rickey, George. Constructivism: Origins and Evolution. George Braziller; Revised edition. 1995. ISBN 0-8076-1381-9 Alan Fowler. Constructivist Art in Britain 1913–2005. University of Southampton. 2006. PhD Thesis. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კონსტრუქტივიზმი Documentary on Constructivist architecture დაარქივებული 2013-09-27 საიტზე Wayback Machine. Constructivist Book Covers რუსული კონსტრუქტივიზმი. MoMA.org საერთაშორისო კონსტრუქტივიზმი. MoMA.org
ტამარუგალის პროვინცია

ტამარუგალი (ესპ. Provincia de Tamarugal) — პროვინცია ჩილეში, შედის ტარაპაკის რეგიონის შემადგენლობაში. ადმინისტრაციული ცენტრი ქალაქი პოსო-ალმონტე. პროვინცია მოიცავს 5 კომუნას. ოფიციალური საიტი სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი
იკიკე (მრავალმნიშვნელოვანი)

ტოპონიმი იკიკე შეიძლება აღნიშნავდეს: იკიკე — ქალაქი ჩილეში იკიკე — პროვინცია ჩილეში
ცხომის დედათა მონასტერი

ცხომის მონასტერი – ნამონასტრალი რაჭაში, მდებარეობს სოფელ ჭალიდან 5 კილომეტრის დაშორებით. მთავარანგელოზთა ეკლესია შემაღლებულ გორაზეა, რომლისგანაც საძირკველია დარჩენილი. ირგვლივ კი მრავლადაა მონასტრის ნაშთები. ვაჟა გობეჯიშვილი, რაჭის მონასტრები, თბ., 2006, გვ. 71
ღადიშის მონასტერი

ღადიშის მონასტერი – ნამონასტრალი რაჭაში. მონასტრის კუთვნილი წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია მდებარეობს სოფლებს ღადიშსა და ბარეულს შორის მაღალ გორაზე. შემორჩენილია სანახევროდ დანგრეული კედლები (ჩრდილოეთის კედლის ქვის წყობაში ერთი უზარმაზარი ქვაა, რომლის სიგრძეც 2.7 მეტრია, სიმაღლე კი ერთ მეტრზე მეტი). ეკლესია დაზიანდა XX საუკუნეში. ტაძრის არქიტექტურული ფორმების მიხედვით ძეგლი X-XI საუკუნისაა. ტაძრის მიმდებარე ტერიტორიაზე საკმაოდ მოზრდილი ვაკე ადგილი გალავანში ყოფილა მოქცეული, რომლის შიგნითაც სხვა შენობა–ნაგებობათა კვალი შეინიშნება. ვაჟა გობეჯიშვილი, რაჭის მონასტრები, თბ., 2006, გვ. 69–70
ფელის მღვიმე

ფელის მღვიმე (ესპ. Cueva Fell) — ბუნებრივი მღვიმე და არქეოლოგიური ძეგლი ჩილეში, სამხრეთ პატაგონიაში. მდებარეობს პალი-აიკეს კრატერის სიახლოვეს. ფელის მღვიმე, მის სიახლოვეს მდებარე პალი-აიკეს ეროვნულ პარკთან ერთიანობაში, განიხილება იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიის კანდიდატად. ჩილეს არქეოლოგიური ძეგლები იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიის კანდიდატები
ტეუელჩე

ტეუელჩეს ხალხი (ესპ. Tehuelche; მაპუდუნგუნის ენაზე „მძვინვარე ხალხი“) — საერთო სახელი პატარა ტომებისა, რომლებიც ცხოვრობენ პატაგონიაში, პამპას რეგიონის სამხრეთ ნაწილში. მათ ასევე პატაგონებსაც უწოდებენ. ტეუელჩეს ხალხი, რომელსაც ასევე უწოდებენ აონიკენკს (Aónikenk), სამხრეთ ამერიკის აღმოსავლეთ პატაგონიის ძირძველ ხალხს წარმოადგენს. მე-18 და მე-19 საუკუნეებში ტეუელჩეს ხალხზე გავლენა მოახდინა მაპუჩეს ხალხმა. ოდესღაც მომთაბარე ტეუელჩეს ხალხის მიწების კოლონიზაცია არგენტინისა და ჩილეს მიერ მე-19 საუკუნეში დასრულდა, რამაც თანდათანობით მათი ტრადიციულ ეკონომიკისა და ცხოვრების წესის რღვევა გამოიწვია. პატაგონიაში მეცხვარეობის დიდი ფერმების დაარსება განსაკუთრებით საზიანო გამოდგა ტეუელჩეს ხალხისთვის. ვარაუდობენ, რომ სამხრეთ ამერიკის ევროპელი ადრეული მკვლევრების მონათხრობები პატაგონებზე, აქ მცხოვრები გიგანტური ადამიანების შესახებ, სწორედ ტეუელჩეს ხალხს გულისხმობდა, რადგან ისინი მართლაც საკმაოდ მაღლები არიან (საშუალო სიმაღლე 180 სმ). 2001 წლის აღწერის მონაცემებით, აქ ცხოვრობდა 4 300 ტეუელჩე. თავდაპირველად ტეუელჩეს ხალხი ლაპარაკობდა ტეუელჩეს ენაზე, მაგრამ შემდგომში, არაუკანიზაციის შედეგად, ბევრი ტომი მაპუდუნგუნის კრებითი სახელწოდებით ცნობილ სხვადასხვა არაუკანულ დიალექტზე გადავიდა. გარდა ამისა, ტეუელჩეს ხალხის ერთი ნაწილისთვის მეორე სასაუბრო ენა იყო უელსური, რომელსაც ისინი უელსელ ემიგრანტებთან პატაგონიაში კომუნიკაციის დროს დაეუფლნენ. დისერტაცია ტეუელჩეს შესახებ. ვენის უნივერსიტეტი. 2002 წ. (PDF) პატაგონიის აბორიგენები ↑ Censo Nacional de Población, Hogares y Viviendas 2010, Capítulo 10 ↑ Guardianes de la lengua: Tehuelche (capítulo completo) - Canal Encuentro
ჟ

ჟ, ⴏ, Ⴏ, Ჟ (ჟანი) — ქართული ანბანის მეთექვსმეტე ასო (ძველ ქართულში მეთვრამეტე იყო). შეესაბამება უკანანუნისმიერ მჟღერ თანხმოვანს. ძველ ქართულ სათვალავში აღნიშნავდა რიცხვ ოთხმოცდაათს (90). ჟ-ს მოხაზულობა ასომთავრულში ხაზებისა და წრის კომბინაციაა, რომელიც კვადრატის ნახევარს იკავებს. VI-VII სს. ჟ თავგახსნილია. ნუსხურში მარჯვნივაა გადახრილი. იგი მხედრულში მომრგვალებული ფორმისაა. ნუსხურსა და მხედრულში ჟ ქვედა სამ ხაზში იწერება. Graphemica (ჟ) Graphemica (ⴏ) Graphemica (Ⴏ) ↑ Georgian Extended ↑ UNESCO, World Braille Usage, Third Edition, Washington, D.C. p. 45
დედოფალ ადელაიდას არქიპელაგი

დედოფალ ადელაიდას არქიპელაგი — კუნძულების ჯგუფი ჩილეს უკიდურეს სამხრეთ ნაწილში, წყნარ ოკეანეში, მაგელანის სრუტის ჩრდილოეთით. მიეკუთვნება მაგალიანესისა და ჩილეს ანტარქტიკის რეგიონს. არქიპელაგის უდიდესი კუნძულებია პაჩეკო, კონტრერასი, რამირესი და სხვ. ჩილეს კუნძულების სია Pilotaje canales chilenos - Directemar - Armada de Chile დაარქივებული 2010-01-06 საიტზე Wayback Machine. Revista Mar Liga Marítima de Chile დაარქივებული 2018-10-04 საიტზე Wayback Machine. . Oceanografía geológica UCV დაარქივებული 2011-11-18 საიტზე Wayback Machine.
პალი-აიკე (ვულკანი)

პალი-აიკეს კრატერი — ჩამქრალი ვულკანური კონუსი ჩილეში, პალი-აიკეს ეროვნულ პარკში, არგენტინის საზღვართან. ვულკანური კრატერი მდებარეობს ნახევრადუდაბნოში, პალი-აიკეს ვულკანურ ველზე. ამ ველს გააჩნია ლავის მილები, რომლებიც ფელის მღვიმესთან ერთად განიხილება იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიის კანდიდატებად. ჩილეს ვულკანების სია არგენტინის ვულკანების სია პალი-აიკეს ეროვნული რეზერვატი დაარქივებული 2008-11-22 საიტზე Wayback Machine. პალი-აიკე იუნესკოს საცდელ სიაში
დიეგო რამირესის კუნძულები

დიეგო რამირესის კუნძულები (ესპ. Islas Diego Ramírez) — მცირე კუნძულების ჯგუფი (საერთო ფართობი 1 კმ²) დრეიკის სრუტეში. ჰორნის კონცხიდან სამხრეთ-დასავლეთით 100 კილომეტრზე. არქიპელაგი შედგება ორი ჯგუფისაგან მცირე ჯგუფი განლაგებულია ჩრდილოეთით, ხოლო დიდი ჯგუფი სამხრეთით. კუნძული აღმოაჩინეს 1619 წლის 12 თებერვალს ძმებმა გარსია დელ ნოდალებმა. 1775 წლამდე 156 წლის განმავლობაში, სამხრეთი სენდვიჩის კუნძულების აღმოჩენამდე დიეგო რამირესი ითვლებოდა დედამიწის ყველაზე სამხრეთით მდებარე ტერიტორიად. არქიპელაგის ყველაზე დიდი კუნძულია ბართოლომე, მის სამხრეთით მდებარეობს სიდიდით მეორე კუნძული გონსალო, რომელზეც 1951 წელს დაარსდა მეტეოსადგური. ყველაზე სამხრეთით კი მდებარეობს კლდოვანი კუნძული აგილა. კუნძულების საშუალო ტემპერატურაა +5,2 °C, ნალექების რაოდენობა წლიურად 1368 მმ. ჩილეს კუნძულების სია Chart of the islands made by Beagle expedition დაარქივებული 2011-06-08 საიტზე Wayback Machine.
გუაფო

გუაფო (ესპ. Isla Guafo) - კუნძული წყნარ ოკეანეში, კუნძულ ჩილოეს სამხრეთ-დასავლეთით, ჩონოსის არქიპელაგის ჩრდილო-დასავლეთით, ეკუთვნის ჩილეს. გუაფოს მოსახლეობას შეადგენს მხოლოდ ჩილეს ფლოტის რამდენიმე ოფიცერი, რომლებიც შუქურაზე მორიგეობენ. კუნძულის ფართობია 300 კმ.კვ, აქედან მისი 260 კმ.კვ. დაფარულია ტყით, რომლის მასალაც 2000 წლისთვის 21 მლნ აშშ დოლარად იყო შეფასებული. აქ ბევრია გორაკ-ბორცვი, ხეობა და ნაკადული. ჩილეს კუნძულების სია კუნძულ გუაფოს შუქურა დაარქივებული 2016-03-21 საიტზე Wayback Machine.
ლემუი

ლემუი (ესპ. Isla Lemuy) — კუნძული ჩილოეს არქიპელაგში, კუნძულ ჩილოეს აღმოსავლეთ სანაპიროსთან, წყნარ ოკეანეში. ეკუთვნის ჩილეს. მისი ფართობია 97 კმ.კვ, ხოლო მოსახლეობა შეადგენს 4,125 ადამიანს (2002). ჩილეს კუნძულების სია
კინჩაო

კინჩაო (ესპ. Isla Quinchao) - კუნძული წყნარ ოკეანეში, ჩილეს სანაპიროსთან, კუნძულ ჩილოეს აღმოსავლეთ სანაპიროსთან, ეკუთვნის ჩილეს. კუნძულ ჩილოესგან კინჩაოს გამოყოფს დალკაუეს არხი. მისი ფართობია 135 კვ.კმ. მოსახლეობა შეადგენს 12,000 ადამიანს. კუნძულის მთავარი ქალაქებია აჩაო და კურასო-დე-ველესი.
გუაიტეკასის არქიპელაგი

გაიტეკასის არქიპელაგი (ესპ. Archipiélago de las Guaitecas) — არქიპელაგი ჩილეს სანაპიროსთან, წყნარ ოკეანეში, ეკუთვნის ჩილეს. შედის ჩილეს აისენის პროვინციის გუაიტეკასის კომუნის შემადგენლობაში. არქიპელაგის ერთადერთი დასახლებული პუნქტია ქალაქი მელინკა. ჩილეს კუნძულების სია ტურისტული გაზმკვლევი დაარქივებული 2011-02-05 საიტზე Wayback Machine. გვერდი facebook-ზე
ჩილოე

ჩილოე (ესპ. Isla de Chiloé) — კუნძული წყნარ ოკეანეში, შედის ჩილეს შემადგენლობაში. ფართობი 8394 კმ². ჩილოეს არქიპელაგის (9181 კმ²) მთავარი კუნძული. მოიცავს არქიპელაგის 91,4 %. იგი მსოფლიოში ფართობით 87-ე კუნძულია. კ. ჩილოე შედის ლოს-ლაგოსის რეგიონის ამავე სახელწოდების პროვინციის შემადგენლობაში და იყოფა რამდენიმე კომუნად. კუნძულზე მდებარეობს XVIII–XIX საუკუნეების კულტურულ-ისტორიული ძეგლები, იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი ჩილოეს მონასტრები. აღსანიშნავია, რომ კუნძული ჩილოე კარტოფილის სამშობლოა. 2002 წლის მონაცემებით კუნძულის მოსახლეობა შეადგენს 154,7 ათ. კაცს.მსხვილი ქალაქია — კასტრო აღმოსავლეთით და ანკუდი ჩრდილოეთით. ჩილეს კუნძულების სია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 123. ჩილოეს მითოლოგია დაარქივებული 2006-04-11 საიტზე Wayback Machine. Research at Chiloé Rain Forest დაარქივებული 2005-03-22 საიტზე Wayback Machine. The churches of Chiloe at Unesco world heritage site description of the chiloe churches with pictures დაარქივებული 2007-04-29 საიტზე Wayback Machine. Chiloé a separate world, by Ovidio Lagos დაარქივებული 2009-03-19 საიტზე Wayback Machine. Visited by Charles Darwin: Voyage of the Beagle, Ch 13-14
ალბერტო-დე-აგოსტინის ეროვნული პარკი

ალბერტო-დე-აგუსტინის ეროვნული პარკი (ესპ. Parque nacional Alberto de Agostini) ― დაცული ტერიტორია მაგალიანესის რეგიონში, ჩილეში, ცეცხლოვანი მიწის არქიპელაგის შემადგენლობაში. შეიქმნა 1965 წლის 22 იანვარს, „ოლიანდის“ სატყეო ნაკრძალისა და ერნანდო დე მაგალიანესის ეროვნული პარკის ტერიტორიაზე. პარკის ფართობი 1 460 000 ჰექტარია. მის ტერიტორიაზეა კორდილერა-დარვინის ქედი. სახელი ეწოდა იტალიელი მისიონერისა და მკვლევრის, ალბერტო მარია დე აგოსტინის პატივსაცემად. პარკი მოიცავს ზღვის სანაპირო რამდენიმე მყინვარს და ციცაბო ყურეს. მის ტერიტორიაში ასევე შედის გორდონის, ლონდონდერის კუნძულები და ოსტის კუნძულის ნაწილი. ჩილეს ეროვნული პარკების სია (ესპანური) ალბერტო-დე-აგოსტინის ეროვნული პარკი დაარქივებული 2007-11-17 საიტზე Wayback Machine. ↑ Alberto de Agostini National Park. CONAF. ციტირების თარიღი: 2 April 2017. ↑ National Parks of Chile. CONAF. ციტირების თარიღი: 2 April 2017.
ოხოს-დელ-სალადო

ოხოს-დელ-სალადო (ესპ. Ojos del Salado) — ვულკანი ანდების მთებში. ჩილეს უმაღლესი მწვერვალი (6 893 მ.). სამხრეთ ამერიკაში სიმაღლით ჩამოუვარდება მხოლოდ აკონკაგუას. წარმოადგენს მსოფლიოში ყველაზე მაღლა მდებარე მოქმედ ვულკანს. მდებარეობს არგენტინისა და ჩილეს საზღვარზე. ვულკანის დასავლეთით წყნარ ოკეანემდე გადაჭიმულია ატაკამის უდაბნო. ლიულიაილიაკო ჩილეს ვულკანების სია არგენტინის ვულკანების სია 1 December 2006 Star Trails at 19,000 Feet - NASA Astronomy Picture of the Day Andes information Peak bagger Summit post Peak list ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ოხოს-დელ-სალადო
ჩილეს კუნძულების სია

ჩილეს რესპუბლიკის კუნძულების სია: ჩილოეს არქიპელაგი ჩილოე გუაფო ლემუი კინჩაო გუაიტეკასის არქიპელაგი გუაიანეკოს არქიპელაგი ხუან-ფერნანდესის არქიპელაგი ალეხანდრო სელკირკის კუნძული რობინზონ კრუზოს კუნძული სანტა-კლარა ხუან-ფერნანდესის კუნძული ჩანიარალი აღდგომის კუნძული დელ-რეი მაგდალენა მანკერა მოჩა კურიკინა სალა-ი-გომესი დესვენტურადასის კუნძულები სან-ამბროსიო სან-ფელიქსი მერინო-ხარპა პატაგონიის არქიპელაგი დედოფალ ადელაიდას არქიპელაგი კოჩრანი კონტრერასი ხუან-გილერმო პაჩეკო რამირესი რენელის კუნძულები სამხრეთ რენელის კუნძული ჩონოსის არქიპელაგი ბენხამინი კუპტანა გუამბლინი ხამესი მელჩორი რივერო სიმფსონი ტრაიგუენი ვიქტორია ცეცხლოვანი მიწის არქიპელაგი დოუსონი დესოლასიონი გორდონი ცეცხლოვანი მიწა (იყოფს არგენტინასთან) მაგდალენა (მაგალიანესის რეგიონი) ჰერმიტეს კუნძულები ერმიტე ჰორნი (კუნძული) ოსტი ნავარინიო სანტა-ინესი პიკტონ-ლენოქს-ი-ნუევას კუნძულები უოლსტონის კუნძულები ლონდონდერი ანგამოსი არაკენა კამპანა ჩატამი კლარენსე დიეგო-დე-ალმაგრო დუკი-დე-იორკი ესმერალდა ფარელი გუარელიო ჰანოვერი ხორხე-მონტი ხუან-გილერმოსი მადრე-დე-დიოსი მანუელ-როდრიგესი (კუნძული) მორნინგტონი (ჩილე) პატრისიო-ლინჩი პრატი რიესკო სერანო სტოში ველინგტონი დიეგო რამირესის კუნძულები აგილა იდეფინსოს კუნძულები დელ-რეი ტეხა ჩილეს გეოგრაფია [1] დაარქივებული 2013-05-01 საიტზე Wayback Machine. ინფორმაცია მსოფლიო კუნძულებზე
ვაილი

ვაილი (ინგლ. Wylie) — ტრანსლიტერაციის სისტემა ტიბეტური ენისთვის ლათინური ანბანის დახმარებით, რომელიც სტანდარტული ჩინური ფინინის მსგავსად გამოიყენება კომპიუტერში ტიბეტური ტექსტის დასაბეჭდად. ტერმინი მოდის ვაშინგტონის უნივერსიტეტის ტიბეტოლოგის, თარელ ვაილის სახელიდან (1927-1984), რომელმაც დაასტანდარტა ეს სისტემა 1959 წ-ში, რის შემდეგაც ტიბეტური ენის სტანდარტად იქცა, განსაკუთრებით აშშ-ში. ტიბეტური დამწერლობა ტიბეტური ენა ლათინური ანბანი ტიბეტურის ტრანსკრიფცია
მანჰეტენი

მანჰეტენი (ინგლ. Manhattan) — მიუთითებს ამავე სახელწოდების კუნძულზე და ნიუ-იორკის ხუთიდან ერთ-ერთ რაიონზე (Borough), რომელიც თავის მხრივ მოიცავს თავად მანჰეტენის კუნძულს და სხვა რამდენიმე მცირე კუნძულსა და კონტინენტის მცირე ნაწილს. ამ რაიონს ასევე ნიუ-იორკის ქაუნთი ჰქვია და მისამართები მანჰეტენის რაიონში ტიპურად აღინიშნება, როგორც New York, NY. 2015 წლის აშშ-ის აღწერის მიხედვით რაიონის მოსახლეობა შეადგენდა 1,644,518 ადამიანს, თუმცა ეს ქაუნთი გეოგრაფიულად ყველაზე მცირეა აშშ-ში მხოლოდ 61.4 კმ² მიწით. 27,812.2 ადამიანით კვ. კმ-ზე ეს ყველაზე მჭიდროდ დასახლებული ქაუნთია როგორც თავად ნიუ-იორკში, ასევე მთელ შეერთებულ შტატებშიც. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მანჰეტენი Lower East Side Preservation Initiative Manhattan Borough President official site New York City Government with links to Manhattan specific agencies
ხორნაბუჯის ეპარქია

ხორნაბუჯის ეპარქია – საქართველოს მართლმადიდებელი სამოციქულო ეკლესიის ერთ-ერთი ეპარქია (2010 წლის 21 დეკემბრამდე ერქვა დედოფლისწყაროსა და ჰერეთის ეპარქია, 2014 წლამდე — ხორნაბუჯისა და ჰერეთის ეპარქია). 2009 წლის 30 აპრილის წმინდა სინოდის სხდომის განჩინებით (მე–6 პუნქტი), ჰერეთის მხარე გამოეყო ნეკრესისა და ჰერეთის ეპარქიას და ჰერეთისთვის დაინიშნა ტიტულოვანი ეპისკოპოსი ადგილსამყოფელით ქ. თბილისში. ამავე სხდომაზე წმინდა სინოდმა გამოარჩია სამღვდელმთავრო კანდიდატად არქიმანდრიტი მელქისედეკ ხაჩიძე (მე–9 პუნქტი), რომელიც 2009 წლის 3 მაისს სვეტიცხოვლის საპატრიარქო ტაძარში ეკურთხა ჰერეთის ეპისკოპოსად. როგორც ქართული მედია იტყობინებოდა, 2009 წლის აგვისტოში ეპარქია უკვე დედოფლისწყაროსა და ჰერეთის ეპარქიად მოიხსენიებოდა (მანამდე დედოფლისწყარო ბოდბის ეპარქიაში შედიოდა), ხოლო მღვდელმთავრის ადგილსამყოფელად დედოფლისწყარო განისაზღვრა. ამჟამად ეპარქია მოიცავს დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტის ტერიტორიას. 2010 წლის 21 დეკემბრის სინოდის სხდომის მიხედვით ეპარქიას დაუბრუნდა თავისი ისტორიული სახელი და ეწოდა ხორნაბუჯისა და ჰერეთის ეპარქია. 2014 წლის 3 ივნისის სინოდის სხდომის განჩინებით (VII პუნქტი) ხორნაბუჯისა და ჰერეთის ეპარქიას გამოეყო ჰერეთის სამრევლოები და შეიქმნა: ხორნაბუჯის ეპარქია. კახისა და ქურმუხის ეპარქია. 2014 წლის 3 ივნისიდან ხორნაბუჯისა და ჰერეთის ეპარქიას ეწოდება ხორნაბუჯის ეპარქია. ეპ. მელქისედეკ ხაჩიძე - 2009-2015 წწ. ეპ. დიმიტრი კაპანაძე - 2015-2022 წწ. drevo-info.ru დედოფლისწყაროს ეპარქია ↑ წმიდა სინოდის სხდომის ოქმი, 2009-04-30 ↑ უწმიდესი და უნეტარესი სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი ილია II-ის საკვირაო ქადაგება სვეტიცხოვლის საპატრიარქო ტაძარი, 3 მაისი, 2009 წ. ↑ ილია მეორემ დედოფლისწყაროში ჰერეთის ეპარქიის ეპისკოპოსი მელქისედეკი წარადგინა // სააგენტო "პირველი". დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-08-12. ციტირების თარიღი: 2010-11-09. ↑ დედოფლისწყარო–ჰერეთის ეპარქია სოფელ წითელწყაროს საბავშვო ბაღის შენობაში განთავსდა // სააგენტო "მედიანიუსი" ↑ ცხუმ-აფხაზეთის ეპარქიის მმართველობა ილია მეორეს გადაეცა
ულტიმა-ესპერანსის პროვინცია

ულტიმა-ესპერანსა (ესპ. Provincia de Última Esperanza) — პროვინცია ჩილეში, შედის მაგალიანესი და ჩილეს ანტარქტიკის რეგიონის შემადგენლობაში. ადმინისტრაციული ცენტრი ქალაქი პუერტო-ნატალესი. მისი ტერიტორიის ერთი მონაკვეთი, კერძოდ სამხრეთ პატაგონიის მყინვარი ფიელდი სადავოა არგენტინასთან. ოფიციალური საიტი ↑ Border agreement between Chile and Argentina. დაარქივებულია 1998 ორიგინალიდან — 2007-01-17. ციტირების თარიღი: 2006-10-27.
მაგალიანესის პროვინცია

მაგალიანესი (ესპ. Provincia de Magallanes) — პროვინცია ჩილეში, შედის მაგალიანესი და ჩილეს ანტარქტიკის რეგიონის შემადგენლობაში. ადმინისტრაციული ცენტრი ქალაქი პუნტა-არენასი. პროვინცია მოიცავს 4 კომუნას. ოფიციალური საიტი კარლოს III კუნძულების ზღვის პარკი დაარქივებული 2013-07-22 საიტზე Wayback Machine.
ტიერა-დელ-ფუეგოს პროვინცია (ჩილე)

ტიერა-დელ-ფუეგო (ესპ. Provincia de Tierra del Fuego) — პროვინცია ჩილეში, შედის მაგალიანესი და ჩილეს ანტარქტიკის რეგიონის შემადგენლობაში. ადმინისტრაციული ცენტრი ქალაქი პორვენირი. პროვინცია მოიცავს 3 კომუნას. არგენტინაში მდებარეობს ამავე სახელწოდების ტიერა-დელ-ფუეგოს პროვინცია. ოფიციალური საიტი
ტიერა-დელ-ფუეგოს პროვინცია (მრავალმნიშვნელოვანი)

ტოპონიმი ტიერა-დელ-ფუეგოს პროვინცია შეიძლება აღნიშნავდეს: ტიერა-დელ-ფუეგოს პროვინცია – პროვინცია არგენტინაში ტიერა-დელ-ფუეგოს პროვინცია – პროვინცია ჩილეში
ანტარქტიკა-ჩილენის პროვინცია

ანტარქტიკა-ჩილენა (ესპ. Provincia de la Antártica Chilena) — პროვინცია ჩილეში, შედის მაგალიანესი და ჩილეს ანტარქტიკის რეგიონის შემადგენლობაში. ადმინისტრაციული ცენტრი ქალაქი პუერტო-ვილიამსი. პროვინცია მოიცავს 2 კომუნას. Gobierno Regional Magallanes y Antártica Chilena Cape Horn Biosphere Reserve
გაბრიელე დ’ანუნციო

გაბრიელე დ’ანუნციო (იტალ. Gabriele d'Annunzio, ნამდვილი გვარი რაპანიეტა (იტალ. Rapagnetta); დ. 12 მარტი, 1863 — გ. 1 მარტი, 1938)— იტალიელი პოეტი, პროზაიკოსი და დრამატურგი. ლექსების პირველი კრებული „პრიმო ვერე“ 16 წლისამ გამოაქვეყნა. 17 წლისამ კი პირველი მოთხრობები– „ჩინჩინნატო“ და „ტოტო“ დასტამბა. მისი შემოქმედება რთული და მრავალფეროვანია. აინტერესებდა ძლიერი ადამიანის, ზეკაცის პრობლემა. ომს მამაკაცური ენერგიისა და ნების გამოვლინებად თვლიდა. პირველი მსოფლიო ომის დაწყებისთანავე ჯარში წავიდა. მალე დაიჭრა და იძულებული გახდა შინ დაბრუნებულიყო. იმ ჯარისკაცის სევდა, ვისაც ბრძოლა აღარ შეუძლია, გამოხატა ლექსების ციკლში ,,ნოტტურნო“ (ნოქტიურნი). ფიზიკური და სულიერი ბრძოლებით დაღლილი სიმშვიდესა და შვებას ელეონორა დუზეს სიყვარულში ჰპოვებდა. იყო იტალიური კინემატოგრაფიის ერთ–ერთი ფუძემდებელი და იტალიის მეცნიერებათა აკადემიის დამაარსებელი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: Gabriele d'Annunzio Gabriele D'Annunzio - gabrieledannunzio.it www.gabrieledannunzio.net დაარქივებული 2016-03-29 საიტზე Wayback Machine. Gabriele D'annunzio დაარქივებული 2006-01-03 საიტზე Wayback Machine. Casa D'Annunzio დაარქივებული 2007-07-28 საიტზე Wayback Machine. D'Annunzio's museum "Il Vittoriale"
გოროვანი

გოროვანი — სოფელი მცხეთის მუნიციპალიტეტში (ადმინისტრაციული ერთეული წეროვანი). მდებარეობს სხალტბის სერის ჩრდილოეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 650 მ-ის სიმაღლზე, მცხეთიდან დაშორებულია 9 კმ-ით. ისტორიულ წყაროებში პირველად XII საუკუნიდან მოიხსენიება. საბუთებიდან ჩანს, რომ გოროვანი ყოფილა წმინდა ევაგრეს ნასყიდი სოფელი, რომლის შეწირულობა 1170 წელს მეფე გიორგი III-მ განუახლა შიომღვიმის მონასტერს. 1392 წელს სითარხნის გუჯრის მიხედვით, გოროვანი მცხეთის საკათოლიკოსო სოფელია. გოროვანი 1447 და 1559 წელს საკათოლიკოსო მამულების გუჯრებშიც არის მოხსენიებული. 1741 წელს წყალობის წიგნის მიხედვით, კათოლიკოსმა დომენტიმ გოროვანი გადასცა გედევანიძეს. ვახუშტი ბატონიშვილის სოფელთა სიაში გოროვანი სამუხრანოს კუთვნილებაა. სოფლის განაპირას დგას აგურითა და ნატეხი ქვით ნაგები ღვთისმშობლის დარბაზული ეკლესია. აგებულია 1830 წელს. დასავლეთი კედლის კეხზე მოგვიანებით სამრეკლოს ფანჩატური დაუშენებიათ. ინტერიერში, აფსიდის კონქში, XX საუკუნის საკმაოდ მდარე ხარისხის მოხატულობაა შემონახული. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 457 ადამიანი. გოროვნის ღვთისმშობლის ეკლესია გვასალია ჯ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 124. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 233. საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, გვ. 32 საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტ.2, გვ. 116 ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.