laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
საბჭოთა საქართველო

„საბჭოთა საქართველო“ — საქართველოს სსრ ერთ-ერთი უნივერსალური გამომცემლობა. შედიოდა საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს გამომცემლობათა, პოლიგრაფიისა და წიგნის ვაჭრობის საქმეთა სახელმწიფო კომიტეტის სისტემაში. დაარსდა 1921 წელს თბილისში. ერქვა „სახელმწიფო გამომცემლობა“ (სახელგამი), 1965 წლიდან „საბჭოთა საქართველო“. გამომცემლობა ყოველწლიურად გამოსცემდა 400-ზე მეტი დასახელების (ტირაჟი 3 მლნ.) წიგნს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 583.
საბჭოთა ხელოვნება

„საბჭოთა ხელოვნება“ — საქართველოს სსრ კულტურის სამინისტროს ყოველთვიური საზოგადოებრივ-პოლიტიკური, ლიტერატურულ-მხატვრული და მეცნიერულ-თეორიული ჟურნალი. გამოდიოდა თბილისში 1921 წლიდან. მეორე მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ, 1941 წლიდან, ჟურნალის გამოცემა შეწყდა. განახლდა 1953 წელს. ჟურნალი აშუქებდა ხელოვნების ყველა დარგის (თეატრი, მუსიკა, სახვითი ხელოვნება, კინო, არქიტექტურა, ქორეოგრაფია) საკითხებს. თანამშრომლობდნენ ხელოვნებათმცოდნეები, თეატრმცოდნეები, მუსიკათმცოდნეები, კინომცოდნეები, მწერლები, კრიტიკოსები, ჟურნალისტები. ჟურნალის ძირითადი მიზანი იყო თანამედროვე ქართული და მოკავშირე საბჭოთა რესპუბლიკების, აგრეთვე საზღვარგარეთის ქვეყნების პროგრესული ხელოვნების პოპულარიზაცია და კრიტიკული შეფასება. „საბჭოთა ხელოვნებას“ ერთვოდა სტატიების რუსულად ანოტაცია. ტირაჟი 6 ათასი. 1990-2004 წლებში გამოდიოდა სახელწოდებით „ხელოვნება“. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 608. ჟურნალის კოლექცია ციფრულ ბიბლიოთეკა „ივერიელში“
საბჭოური მერინოსი

საბჭოური მერინოსი — წმინდამატყლიანი ცხვრის ჯიში. გამოყვანილია 1920-1952 წლებში სსრკ-ის ევროპის ნაწილის სამხრეთ რაიონებში მაზაევური და ახალკავკასიური მერინოსების შეჯვარების შედეგად მიღებული ნაჯვარების გადარჩევისა და შერჩევის გზით, აგრეთვე ადგილობრივი უხეშმატყლიანი ნერბებისა და მერინოსული ერკემლების შთანთქმითი შეჯვარებით მიღებული ნაჯვარების მონაწილეობით. ჯიშში განასხვავებენ 2 ტიპს — სამატყლესა და სამატყლე-სახორცეს. მატყლი მერინოსისაა, ხშირი, სიმსხოსა და სიგრძის მიხედვით თანაბარი. თანაბარზომიერად კლაკნილი, უპირატესად 64-ე ხარისხისა, სიგრძით 7,5-10 სმ. ერკემლის ნაპარსი შეადგენს 13-16 კგ (უდიდესია 24 კგ-მდე), ნერბისა 5-7 კგ (უდიდესია 12 კგ-მდე). სუფთა მატყლის გამოსავალი 36-42%. ნაყოფიერება 100 ნერბზე 120-140 ბატკანია. ცხვარი კარგად ეგუება ზამთრის საძოვრებზე სამომთაბარო პირობებს. საბჭოური მერინოსის მოშენებას მისდევენ სტავროპოლის მხარეში, როსტოვისა და ასტრახანის ოლქებში, დასავლეთ ციმბირში, ყაზახეთში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 608.
საბჭოური ტვირთმზიდი ცხენი

საბჭოური ტვირთმზიდი ცხენი — მსხვილი ტვირთმზიდი ცხენების ჯიში. გამოყვანილია ყოფილ სსრკ-ში ადგილობრივი შესაბმელი ცხენების ბელგიური ბრაბანტულ ცხენებთან შთანთქმითი შეჯვარების გზით. ჯიში დამტკიცებულია 1952 წელს. ცხენი მასიურია, გამოირჩევა მაგარი კონსტიტუციით, მშვიდი ტემპერამენტით. ფერად უმთავრესად თაფლაა ან თაფლა-თრთვილა, იშვიათად — ქურანა. აჯილღის საშუალო განაზომებია (სმ): სიმაღლე მინდაოში 161, ტანის ირიბი სიგრძე 169, გულმკერდის ირგვლივი 210,9, ნების ირგვლივი 25,2; იწონის 790 კგ, ფაშატი 640-660 კგ. 1957 წელს ტამბოვის იპოდრომზე აჯილღა „ფარსმა“ 22 991კგ ტვირთი ზიდა 35 მ-ზე. ყოფილ სსრკ-ის ტერიტორიაზე საბჭოური ტვირთმზიდი ცხენი გავრცელებულია თითქმის ყველგან, გარდა ამიერკავკასიის, შუა აზიის მთიან და აზიის ჩრდილო და ჩრდილო-აღმოსავლეთ რაიონებში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 608.
ბორის კოლკერი

ბორის კოლკერი (რუს. Борис Григорьевич Колкер; დ. 15 ივლისი, 1939, მოლდავეთის სსრ) — მთარგმნელი, ენათმეცნიერების დოქტორი, ინტერლინგვისტი და ესპერანტოს სამი სახელმძღვანელოს ავტორი. 1993 წლამდე საბჭოთა კავშირისა და რუსეთის მოქალაქე იყო, ხოლო 1993 წლიდან ცხოვრობს ოჰაიოს შტატის ქალაქ კლივლენდში (აშშ) ცხოვრობს. ესპერანტო 1957 წელს ისწავლა და დაიცვა დისერტაცია ესპერანტოლოგიის განხრით. გამოცემული აქვს ესპერანტოს სამი სახელმძღვანელო, ასევე ავტორია მრავალი სტატიისა და რეცენზიისა ინტერლინგვისტიკის სფეროში. მისი ერთ-ერთი სახელმძღვანელო თარგმნილია ქართულ ენაზე. დიდი პოპულარობა მოუტანა მას წიგნმა „მოგზაურობა ესპერანტოს სამყაროში“, რომელიც ამავე დროს ესპერანტოს სრულყოფილ სახელმძღვანელოსა და ესპერანტო-კულტურის მეგზურს წარმოადგენს. ამ წიგნმა იგი ცნობილი გახადა როგორც გიდი ესპერანტოს სამყაროში. ბორის კოლკერი ესპერანტოს აკადემიისა და უეა-ს (უნივერსალური ესპერანტო-ასოციაცია) წევრი და ჟურნალ „ონატოს“ თანარედაქტორია. იგი ოცი წლის მანძილზე რუსეთში ესპერანტოს დაუსწრებელი სწავლების კურსს ხელმძღვანელობდა. მან ამ ხნის მანძილზე 900-მდე დიპლომირებული ესპერანტისტი გამოზარდა, მათ შორის რამდენიმე საქართველოდან. სხვადასხვა დროს საბჭოთა კავშირსა და რუსეთში ესპერანტო-ორგანიზაციების ერთ-ერთი დამაარსებელი და ხელმძღვანელი იყო. 1982 წელს იგი საქართველოს ეწვია და ქართველ ესპერანტისტებს თბილისსა და ბათუმში შეხვდა. შემდეგ ესპერანტოს აშშ-ის უნივერსიტეტებში სან-ფრანცისკოსა და ჰარტფორდში ასწავლიდა. ამჟამად ბორის კოლკერი ინტერნეტში დახელოვნების საერთაშორისო კურსს ხელმძღვანელობს. ენათმეცნიერების დარგში სადოქტორო დისერტაციის რეფერატი ესპერანტოს ენის სახელმძღვანელო. ძირითადი კურსი ესპერანტო 16 დღეში. ექსპრეს-კურსი საერთაშორისო ენა ესპერანტო სრული სახელმძღვანელო დაარქივებული 2010-11-22 საიტზე Wayback Machine. მოგზაურობა ესპერანტოს სამყაროში დაარქივებული 2007-03-18 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 Deutsche Nationalbibliothek Record #101987578X // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a>
მარია ლუიზე ფონ ჰოენცოლერნ-ზიგმარინგენი

მარია ლუიზე ალექსანდრინე კაროლინე ფონ ჰოენცოლერნ-ზიგმარინგენი (გერმ.: Maria Luise Alexandrine Karoline von Hohenzollern-Sigmaringen) (დ. 17 ნოემბერი, 1845, ზიგმარინგენი, გერმანია — გ. 26 ნოემბერი, 1912, ბრიუსელი, ბელგია) — ჰოენცოლერნ-ზიგმარინგენის პრინცესა. მარია ლუიზე იყო ფიურსტ კარლ ანტონ ფონ ჰეონცოლერნ-ზიგმარინგენის და მისი მეუღლის ჟოზეფინა ფონ ბადენის ქალიშვილი. 1867 წლის 25 აპრილს ბერლინში მან იქორწინა ფლანდრიის გრაფ ფილიპეზე, რომელთანაც შეეძინა შვილები: ბოდუინ ლეოპოლდი (1869-1891) ჰენრიეტა მარია (1870-1948) - ვანდომის ჰერცოგის ფილიპ ემალუელის მეუღლე. ჟოზეფინა მარია (1870-1871) ჟოზეფინა კაროლინა (1872-1958) ალბერ I - ბელგიის მეფე მარია ლუიზე გარდაიცვალა 67 წლის ასაკში. დაკრძალულია შატო დე ლეკენში, ბრიუსელთან ახლოს. Hibbert, Christopher (2007). Edward VII: The Last Victorian King. New York: Palgrave Macmillan.
Behaviour (ალბომი)

Behaviour (ამერიკულ გამოცემაში – Behavior.) — ინგლისური სინთპოპ-დუეტ Pet Shop Boys-ის მეოთხე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 1990 წელს. მიუხედავად იმისა, რომ მოყვარულებს შორის დისკმა დიდი პოპულარობა მოიპოვა, პროდიუსერების შეცვლის გამო, იგი განსხვავდება თავისი ჟღერადობით. სტივენ ჰეიგი, მიუხედავად ამისა, პროდიუსერის სახით დაბრუნდა შემდეგ დისკზე, Very. Being Boring — 6:48 This Must Be the Place I Waited Years to Leave — 5:30 To Face the Truth — 5:33 How Can You Expect to Be Taken Seriously?— 3:54 Only the Wind — 4:18 My ოქტომბერი Symphony — 5:18 So Hard — 3:56 Nervously — 4:06 The End of the World — 4:43 Jealousy — 4:47 Miserablism — 4:11 Bet She's Not Your Girlfriend — 4:26 This Must Be the Place I Waited Years to Leave (რემიქსი) — 9:30 It Must Be Obvious — 4:26 So Hard (რემიქსი) — 6:38 Miserablism — 4:07 Being Boring (რემიქსი) — 10:40 Bet She's Not Your Girlfriend — 4:30 We All Feel Better in the Dark (რემიქსი) — 6:48 Where the Streets Have No Name (I Can't Take My Eyes Off You) (რემიქსი) — 6:46 Jealousy (რემიქსი) — 7:58 Generic Jingle — 0:14 DJ Culture (რემიქსი) — 6:53 Was It Worth It? (რემიქსი) — 7:15 Music for Boys (რემიქსი) — 6:13 DJ Culture (რემიქსი) — 4:26 ↑ ერლეუაინი, სტივენ თომას. "Pet Shop Boys: Behaviour" AllMusic-ზე. ციტირების თარიღი: 26 ივნისი, 2011. ↑ ფარბერი, ჯიმ (ნოემბერი 09, 1990). „Behavior (1990): Pet Shop Boys“. Entertainment Weekly. Time (#39). ISSN 1049-0434. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-10-22. ციტირების თარიღი: 28 სექტემბერი, 2011. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate= და |date=-ში (დახმარება) ↑ Morton, Roger (1998). „The Pet Shop Boys: Behaviour“. NME. IPC Media. ISSN 0028-6362. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 1999-11-22. ციტირების თარიღი: 2012-10-06. ↑ კრისტგოუ, რობერტ. Pet Shop Boys. robertchristgau.com. ციტირების თარიღი: 28 სექტემბერი, 2011. ↑ Brackett, Nathan; Hoard, Christian David (2004) The new Rolling Stone album guide, 4, revised, New York: Simon & Schuster. ISBN 978-0-7432-0169-8. ციტირების თარიღი: 28 სექტემბერი, 2011.  დაარქივებული 2012-04-07 საიტზე Wayback Machine. დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-07. ციტირების თარიღი: 2022-09-20. ↑ Pet Shop Boys – Behaviour. australian-charts.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 11 ნოემბერი 2012. ციტირების თარიღი: 28 სექტემბერი 2011. ↑ Pet Shop Boys – Behaviour გერმანულად. austriancharts.at. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 8 ნოემბერი 2012. ციტირების თარიღი: 28 სექტემბერი 2011. ↑ „RPM 100 Albums“. RPM. archived at Library and Archives Canada (Volume 53, No. 6). 22 დეკემბერი 1990. ციტირების თარიღი: 28 სექტემბერი 2011. ↑ Charts-Surfer. charts-surfer.de. ↑ Pet Shop Boys – Behaviour. charts.org.nz. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 10 ნოემბერი 2012. ციტირების თარიღი: 28 სექტემბერი 2011. ↑ Pet Shop Boys – Behaviour. swedishcharts.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 9 ნოემბერი 2012. ციტირების თარიღი: 28 სექტემბერი 2011. ↑ Pet Shop Boys – Behaviour გერმანულად. hitparade.ch. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 22 ივლისი 2003. ციტირების თარიღი: 28 სექტემბერი 2011. ↑ Behaviour. chartstats.com. ციტირების თარიღი: 28 სექტემბერი 2011. ↑ "Behviour > Charts & Awards > Billboard Albums" AllMusic-ზე. ციტირების თარიღი: 28 სექტემბერი 2011.
სვიმონ კანანელის ტაძარი

წმინდა სვიმონ კანანელის სახელობის ტაძარი — ტაძარი საქართველოში, გუდაუთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს სოხუმთან ახლოს, თანამედროვე ახალი ათონის ტერიტორიაზე, ივერიის მთაზე. მისი თავდაპირველი მშენებლობა VII-VIII საუკუნეებით თარიღდება, ხოლო დღევანდელი ნაგებობა ქართული ხუროთმოძღვრების IX-X საუკუნეების ნიმუშს წარმოადგენს. წმ. სვიმონ კანანელის სახელობის ტაძრის თავდაპირველი მშენებლობა VII-VIII საუკუნეებით თარიღდება, ხოლო დღევანდელი ნაგებობა ქართული ხუროთმოძღვრების IX-X საუკუნეების ნიმუშს წარმოადგენს. ქართული და უცხოური ისტორიული წყაროების თანახმად, იესო ქრისტეს მოწაფეებმა წმინდა სვიმონ კანანელმა და წმინდა ანდრია პირველწოდებულმა ახალი წელთაღრიცხვის I საუკუნეში პირველებმა იქადაგეს ქრისტიანობა სამხრეთ და დასავლეთ საქართველოში, მათ შორის აფხაზეთშიც. წმინდა მამათა გადმოცემით, ახალი წელთაღრიცხვის 55 წელს მოციქული წმინდა სვიმონ კანანელი წარმართებმა ჯვარზე გააკრეს და დაასაფლავეს ნიკოფსიაში, ისტორიული საქართველოს ჩრდილოეთ საზღვართან ახლოს (ნიკოფსია — ამჟამინდელი რუსეთის ფედერაცია, კრასნოდარის მხარე). IV საუკუნეში მოციქულის სახელზე ახალ ათონში პატარა ეკლესია ააგეს, რომელიც სავარაუდოდ, ხის უნდა ყოფილიყო. მომდევნო საუკუნეებში აქ თეთრი თლილი ქვისგან ააშენეს ტაძარი, რომელსაც რესტავრაცია რამდენიმეჯერ ჩაუტარდა, მათ შორის XIX საუკუნის 80-იან წლებში. დღეისათვის ტაძრის ფრესკული მოხატულობა შემორჩენილი არ არის. არქიტექტურული დეკორიდან ყურადღებას იქცევს ქრისტიანული სიმბოლოების — თევზის, ლომისა და ჯვრის რელიეფური გამოსახულებები. სვიმონ კანანელის ეკლესიას 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. კულტურული მემკვიდრეობა აფხაზეთში, თბ., 2015. ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ
რაჭა, ჩემო სიყვარულო

რაჭა, ჩემო სიყვარულო — 1977 წლის ქართული საბჭოთა ფილმი. ფილმის პრემიერა გაიმართა 1977 წლის 8 ივლისს. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. რაჭველი მევენახეები სლოვაკეთის სოფელ რაჭის მევენახეებთან გამოცდილების გასაზიარებლად გაემგზავრებიან. ზაურს იქაური გოგონა, დარინა შეუყვარდება. მოსვენებას არ აძლევს. ცდილობს სიყვარულში დაარწმუნოს. მალე სლოვაკები საპასუხო ვიზიტით საქართველოს ესტუმრებიან. ქართული სტუმართმოყვარეობით და რაჭით მოხიბლულ დარინას, რომელსაც ზაური მართლა შეუყვარდება, განშორება უჭირს. ანდრეა ჩუნდერლიკოვა — დარინა ბადრი კაკაბაძე — ზაური გურამ ლორთქიფანიძე — ვანო ბესარიონ ხიდეშელი — ვალიკო იან გრეშო — იოზეფი დოდო აბაშიძე — ვარლამი იპოლიტე ხვიჩია — სილიბისტრო რამაზ ჩხიკვაძე – აფრასიონი კარლო საკანდელიძე — ზაურის მამა სესიკა კუპრაშვილი — ზაურის ბაბუა ვასილ ჩხაიძე — ზაურის პაპა (დიდი ბაბუა) ფრანტიშეკ პაპი — ორლიკი ↑ geocinema.ge. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-10-20. ციტირების თარიღი: 2009-10-09.
შინაური ღორი

ღორი — შინაური ცხოველი, რომელსაც სახორცედ აშენებენ. უმეტესი შინაური ღორის კანი დაფარულია მეჩხერი ჯაგარით, თუმცა ზოგიერთ ჯიშს ჯაგართან ერთად აქვს თივთიკიც, მაგალითად მანგალიცური ღორი, რომელიც მათ იცავს სიცივისგან და კარგად ეგუებიან მომთაბარეობას. ვიქსიკონში განმარტებულია სიტყვა: ღორი ↑ Royal visit delights at the Three Counties Show.
ტუვური ყელისმიერი სიმღერა

ტუვური ყელისმიერი სიმღერა — ობერტონული სასიმღერო ხელოვნების ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული სახეობა. მისი წარმოშობა დაკავშირებულია ტუველი ხალხის ძველ ანიმისტურ წეს-ჩვეულებთან და ბუნების ხმების მიბაძვასთან. არსებობს ტუვური ყელისმიერი სასიმღერო სტილის რამდენიმე სახეობა: ხოომეი სიგიტი კარგირაა ბორბანადირი ეზენგილეერი ტუვურ ტრადიციულ სასიმღერო ტექნიკას მრავალი ადგილობრივი მუსიკალური კოლექტივი იყენებს, მათ შორის ანსამბლები ალაში, ჰუნ-ჰუურ-ტუ და პოპულარული როკ-ჯგუფი იატ-ხა ↑ http://khoomei.narod.ru/khorekteer.html#content#adress ↑ http://www.alashensemble.com/ ვებ-საიტი ტუვური ხალხური მუსიკის შესახებ როკ-ჯგუფ ”იატ-ხას” ოფიციალური საიტი ტუვური ხალხური მუსიკის ნიმუშები
ესმესათვის – სიყვარულითა და სულმდაბლობით

"ესმესათვის – სიყვარულითა და სულმდაბლობით" (ინგლ. For Esmé – with Love and Squalor) არის ჯერომ სელინჯერის ნოველა, რომელიც თავდაპირველად გამოქვეყნდა ჟურნალ ნიუ-იორკერში 1950 წლის 8 აპრილს, ორი წლის შემდეგ კი შევიდა ავტორის კრებულში სახელწოდებით "ცხრა მოთხრობა". ნოველა არის არმიის სერჟანტის მოგონებები შეხვედრაზე, რომელიც მას ჰქონდა ახალგაზრდა გოგონასთან – ესმესთან, სანამ საბრძოლველად წავიდოდა. მისი უცნაური, მაგრამ მოსიყვარულე ურთიერთობა ესმესთან ეხმარება მას, რომ აიტანოს ომის სისაძაგლე და სულმდაბლობა. სისპეტაკის ნაკლებობა და უდანაშაულობა ახალგაზრდების სამყაროში, ბავშვობის სიყვარული, სიტყვებისა და წერის ძალა არის ნოველის თემატიკათა შორის. ნოველა მაშინვე პოპულარული გახდა მკითხველებში. მისი გამოქვეყნებიდან ორ კვირაზე ცოტა დროში, 20 აპრილს სელინჯერს "უკვე ჰქონდა მიღებული უფრო მეტი წერილი ამ ნოველაზე, ვიდრე რომელიმე დანარჩენი ნაშრომის შესახებ, რომელიც მას გამოუქვეყნებია". ავტორის ბიოგრაფმა, პოლ ალექსანდერმა აღნიშნა, რომ ნოველა არის "მინორული შედევრი", ხოლო ჟურნალმა ტაიმმა მას "უთბილესი და საუკეთესო ცხრა მოთხრობიდან" უწოდა. J. D. Salinger – "For Esmé - with Love and Squalor" დაარქივებული 2009-08-15 საიტზე Wayback Machine.
ასურელი მამები

ასურელი მამები — საეკლესიო მოღვაწეთა ჯგუფი, რომელიც VI საუკუნეში მოსულა საქართველოში სირიიდან. წყაროებში იხსენიებიან „ათორმეტი“ ან „ათსამმეტი ასურელი მამანი“. სინამდვილეში ისინი მეტნი იყვნენ და რიცხვი 12-13, როგორც ჩანს, საკრალური მნიშვნელობით არის აღებული. ასურელი მამების საქართველოში მოღვაწეობის მიზანი ქრისტიანული რელიგიის დაცვა-განმტკიცება იყო. ი. ჯავახიშვილის მოსაზრებით, ასურელი მამები დიოფიზიტები იყვნენ, კორნელი კეკელიძე მათ მონოფიზიტებად მიიჩნევდა. დადასტურებულია, რომ ამავე პერიოდში და ამავე მიზნით ალბანეთსა და სომხეთშიც წავიდნენ სირიელი მოღვაწენი. საქართველოში ასურელი მამების წამოსვლის მოთავე და ხელმძღვანელი იოანე ზედაზნელი ყოფილა. პირველად VI საუკუნის I ნახევარში ქ. ანტიოქიიდან დავით გარეჯელი მოსულა, შემდეგ, VI საუკუნის შუა ხანებში, იოანე ზედაზნელი მოწაფეების თანხლებით, და ბოლოს, 70-იან წლებში კი აბიბოს ნეკრესელი. ისტორიამ შემოინახა იმ ასურელი მამების სახელები, რომელთა მოღვაწეობამაც თვალსაჩინო კვალი დატოვა. ესენი არიან, გარდა ზემოთ დასახელებულებისა, შიო მღვიმელი, იოსებ ალავერდელი, ანტონ მარტყოფელი, თადეოზ სტეფანწმინდელი, პიროს ბრეთელი, ისე წილკნელი, სტეფანე ქიზიყელი ანუ ხირსელი, ისიდორე სამთავნელი, მიქაელ ულუმბოელი, ზენონ იყალთოელი, ელია დიაკონი, აგრეთვე პიმენი, ნათანე და იოანე. აღმოსავლეთ საქართველოში ასურელმა მამებმა მრავალი მონასტერი ააშენეს, ქართველ წარმართულ მოსახლეობასა და ჩრდილოეთ კავკასიის ხალხებში ქრისტიანობა გაავრცელეს და ჩრდილოეთი მხარეები ეკლესიურად საქართველოს დაუქვემდებარეს. მათი საქმიანობა ხელს უწყობდა ქართული ფეოდალურ-ქრისტიანული კულტურის გავრცელება-განმტკიცებას, ნიადაგს უმზადებდა განმათავისუბლებელ ბრძოლებს ირანის წინააღმდეგ. განამტკიცებდა ბერძნულ-ბიზანტიული ორიენტაციას კულტურულ-პოლიტიკურ სფეროში. დიდი იყო ასურელი მამების მოღვაწეობა სოციალურ-ეკონომიური შედეგიც. მათ მიერ დაარსებულმა სამონასტრო ცენტრებმა ხელი შეუწყვეს უდაბურ-უკაცრიელი ადგილების სამეურნეო ათვისებას. ამავე დროს ეს სავანეები ქართული მწიგნობრობისა და განათლების ცენტრებად იქცნენ. ასურელი მამების მრწამსი კი, რომელსაც უკიდურესად ასკეტიზმი ახასიათებდა, საქართველოში გავრცელდა და ასურელი მამებთა ინდივიდუალურ თვისებად დარჩა. ქართული ასკეტიზმი შედარებით ზომიერი იყო და უფრო ბერძნულს წააგავდა. ასურელი მამების მოღვაწეობა საქართველოში ქრისტიანულ აღმოსავლეთთან, კერძოდ, სირიასთან, ტრადიციულ კულტურულ-რელიგიური ურთიერთობის გამოხატულება იყო. მათ შესახებ ფართო ჰაგიოგრაფიული ლიტერატურა შეიქმნა (ასურელ მამათა ცხოვრებანი). ზედაზნის მონასტერი შიომღვიმის მონასტერი დავითგარეჯა ნეკრესის მონასტერი მარტყოფის ღვთაების მონასტერი ალავერდი ხირსის მონასტერი Თეთრახევის მამების მონასტერი. ( სტეფანწმინდელი) ბრეთის მამა პიროსის ეკლესია Წილკნის საკათედრო ტაძარი სამთავისის ტაძარი Ულუმბოს მონასტერი Იყალთოს მონასტერი ქანდის მონასტერი მზოვრეთის მამათა მონასტერი შიო მღვიმელი იოსებ ალავერდელი ანტონ მარტყოფელი დავით გარეჯელი ისე წილკნელი აბიბოს ნეკრესელი მიქაელ ულუმბოელი სტეფანე ხირსელი ლომინაძე ბ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 661-662. ასურელი მამები დაარქივებული 2007-09-27 საიტზე Wayback Machine.
ვახტანგ კოტეტიშვილი

ვახტანგ კოტეტიშვილი (დ. 24 ოქტომბერი, 1893, დიდი თონეთი, ახლანდ. თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტი, — გ. 17 იანვარი, 1937) — ქართველი ლიტერატურათმცოდნე, კრიტიკოსი, ფოლკლორისტი, მოქანდაკე, ხელოვნებათმცოდნე. 1911 წელს დაამთავრა თბილისის სასულიერო სემინარია, 1911-1914 წლებში სწავლობდა პეტერბურგის ფსიქო-ნევროლოგიური ინსტიტუტის პედაგოგიურ ფაკულტეტზე. 1918 წელს დაასრულა დერპტის უნივერსიტეტის ისტორიულ-ფილოლოგიური ფაკულტეტი; იქვე დაიწყო პედაგოგიური მოღვაწეობა. 1919-1926 წლებში მასწავლებლად მუშაობდა თბილისის სკოლებშიც. 1926 წელს მიიწვიეს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, სადაც კითხულობდა ჯერ ფოლკლორის, 1929 წლიდან კი - მისივე ინიციატივით შემოღებულ პოეტიკის კურსს. 1922-1929 წლებში სწავლობდა თბილისის სამხედრო აკადემიაში, იაკობ ნიკოლაძის ჯგუფში; 1928 წლიდან იქვე კითხულობდა ქანდაკების თეორიისა და ისტორიის კურსს. იყო გაზეთ „ქართული სიტყვის“ რედაქტორი. ვახტანგ კოტეტიშვილის პირველი წერილი „საზოგადოებრივი მოტივები არჩილ მეფისა და დ. გურამიშვილის შემოქმედებაში“ 1912 წელს გაზეთ „სახალხო გაზეთში“ დაიბეჭდა. 1918 წელს ცალკე წიგნად გამოსცა შიო არაგვისპირელის შემოქმედების მიმოხილვა, 1921 წელს – „უოლტ უიტმენი პროლეტარიატის პოეტი“, 1925 წელს – „ალ. ყაზბეგი და მისი ავტორობის საკითხი“. მან პირველმა შექმნა XIX საუკუნის ქართული ლიტერატურის ისტორიის კურსი. კოტეტიშვილი ქართული ფოლკლორისტიკის ერთ-ერთ ფუძემდებლად ითვლება. მან ჩაუყარა საფუძველი საქართველოში მეცნიერულ-ფოლკლორულ ექსპედიციას. 1934 წელს გამოსცა „ხალხური პოეზიის“ პირველი ტომი. შემოქმედება Lib.ge–ზე[მკვდარი ბმული] ↑ ბიოგრაფიული ცნობები[მკვდარი ბმული]
სომხური ხუროთმოძღვრების ძეგლები

სომხური ხუროთმოძღვრება — ამიერკავკასიის ქვეყნების (საქართველო, სომხეთი, ალბანეთი) ქრისტიანული ხუროთმოძღვრების ჯაჭვის თავისებური დამოუკიდებელი სტილი. ქვემოთ მოყვანილია სომხური არქიტექტურული ძეგლების არასრული მაგრამ სომხური ხუროთმოძღვრების თვალსაჩინო ნიმუშები.
ქირმანშაჰი

ქირმანშაჰი (სპარს. کرمانشاه) — ქალაქი დასავლეთ ირანში, ქირმანშაჰის ოსტანის ადმინისტრაციული ცენტრი, მდებარეობს თეირანიდან 525 კილომეტრზე, დაახლოებით 120 კილომეტრი ერაყის საზღვრიდან. 2005 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 822,921 კაცს. „მარადიული ცეცხლი“ ქირმანშაჰში (ინგლისური) ↑ ირანის ქალაქები
ზენჯანის ოსტანი

ზენჯანის ოსტანი (სპარს. استان زنجان) — ირანის 31 ოსტანიდან ერთი-ერთი. ესაზღვრება ირანის 7 ოსტანი: გილანი,ქურთისტანი, ჰამადანი, დასავლეთი აზერბაიჯანი, აღმოსავლეთი აზერბაიჯანი, არდაბილი და ყაზვინი. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ზენჯანი. ზენჯანის ოსტანის მოსახლეობა შეადგენს 970,946 ადამიანს. ზენჯანის ოსტანში ყველაზე გავრცელებული ენებია: აზერბაიჯანული და თათი, მოსახლეობის დიდი ნაწილი საუბრობს ასევე სპარსულზეც. ზენჯანის ოსტანი იყოფა 7 შაჰრესტნად. აბჰერი ეჯრუდი ჰოდებენდეჰი ჰორემდერეჰი ზენჯანი ტერომი მეჰნეშეჰნი Read more about zanjan in "Tebyan zanjan" დაარქივებული 2016-01-06 საიტზე Wayback Machine. Islamic Azad University of Abhar დაარქივებული 2005-08-03 საიტზე Wayback Machine. Islamic Azad University of Zanjan დაარქივებული 2005-07-28 საიტზე Wayback Machine. Official website of Zanjan Governorship დაარქივებული 2007-09-19 საიტზე Wayback Machine. Iran Handcrafts & Handmade დაარქივებული 2007-01-12 საიტზე Wayback Machine. Sultaniyeh Dome Official website დაარქივებული 2006-06-14 საიტზე Wayback Machine. Zanjan University of Medical Sciences დაარქივებული 2018-01-14 საიტზე Wayback Machine. Zanjan City Information ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 1.7 نتایج سرشماری جمعیت به تفکیک تقسیمات کشوری سال 1395 ↑ جمعیت به تفکیک تقسیمات کشوری — 1965. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q25016236"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q55678362"></a> ↑ جمعيت کشور برحسب جنس در نقاط شهری و روستایی به تفکیک استان (۱۳۹۰) — 1965. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q25016236"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q55678362"></a> ↑ جمعیت برحسب جنس به تفکیک سن و استان در سال ۱۳۸۵ — 1965. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q25016236"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q55678362"></a>
იოანე ზედაზნელი

იოანე ზედაზნელი — VI საუკუნის შუა წლებში მოღვაწე ერთ-ერთი ათცამეტი ასურელი მამათაგანი, წმინდანი (ხს. დღე — 7 (20) მაისი). ზედაზნის მთაზე დააარსა ზედაზნის მონასტერი, რომლის პირველი წინამძღვარი თვითონ იყო. დასაფლავებულია მონასტრის მთავარ ტაძარში. თავდაპირველად, ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა ანტიოქიაში კაბადოკიის უდაბნოში. ქართლში ის თავის მოწაფეებთან ერთად VI საუკუნის შუა წლებში მოვიდა. გადმოცემის მიხედვით წმინდა მამებს წინ ფარსმან მეფე და კათოლიკოსი ევლავიოსი კრებულით მიეგებნენ. იოანე ზედაზნელი ჯერ მცხეთაში ცხოვრობდა, შემდეგ მცხეთის მახლობლად, მდინარე არაგვის გაღმა, ზედაზნის მთაზე ააშენა მონასტერი, საიდანაც თავისი მოწაფეები დაგზავნა ქართლისა და კახეთის მხარეებში ქრისტიანობის გასამტკიცებლად და გასავრცელებლად, ეკლესია-მონასტრების დასაარსებლად. იოანე ზედაზნელს საქართველოში მოსვლიდანვე დახმარებასა და მფარველობას უწევდა ქართლის კათოლიკოსი ევლალე. იოანე ზედაზნელის მოღვაწეობა აუწერიათ VI-VII საუკუნეებში, მაგრამ თხზულებას ჩვენამდე არ მოუღწევია. X საუკუნეში მისი ცხოვრება აღწერა კათოლიკოსმა არსენ II-მ, რომელსაც გამოუყენებია ძველი ტექსტი. მის შესახებ ცნობებს შეიცავს შიო მღვიმელის მეტაფრასული „ცხოვრებაც“. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია წმინდა იოანე ზედაზნელის ხსენების დღეს 20 მაისს [ძვ. სტ. 7 მაისი] აღნიშნავს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 189. ხ. რაქვიაშვილი, „ცამეტი ასურელი მამა და მათ მიერ დაარსებული მონასტერები“, თბ., 2015, გვ. 3-10