laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
პატრონი (ძაღლი)

პატრონი (უკრ. Патрон; დ. 20 ივლისი, 2019) — უკრაინის საგანგებო სიტუაციების სახელმწიფო სამსახურის მეძებარი ძაღლი და თილისმა, ჯეკ რასელ ტერიერი. პატრონი პირველად ცნობილი გახდა 2022 წელს უკრაინაში რუსეთის შეჭრის დროს, როდესაც უკრაინის პრეზიდენტმა ვოლოდიმირ ზელენსკიმ ძაღლი სიმამაცის ორდენით დააჯილდოვა რუსული ჯარების მიერ დატოვებული აუფეთქებელი საბრძოლო მასალის აღმოჩენისა და გაუვნებელყოფისთვის. 2022 წლის 8 მაისის მდგომარეობით, პატრონმა აღმოაჩინა 236 ასეთი მოწყობილობა. 2022 წლის 20 ნოემბერს, ბავშვთა დაცვის მსოფლიო დღეს UNICEF-მა პატრონის წარმომადგენლებთან ურთიერთგაგების მემორანდუმი გააფორმა, რომლითაც პატრონი უკრაინაში პირველ ძაღლი-კეთილი ნების ელჩი გახდა. ↑ Пес Патрон відзначає день народження (20 July 2022). ↑ Ukraine's top canine deminer receives award from Zelensky. CNN (8 May 2022). ციტირების თარიღი: 10 May 2022 ↑ ЮНІСЕФ і улюбленець дітей Пес Патрон підписали меморандум про співпрацю до Всесвітнього дня дитини uk (2022-11-20). ციტირების თარიღი: 2022-11-20
ამონაშვილი

საკუთარი სახელი ამონაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: თამუნა ამონაშვილი — პოპ-მომღერალი, მსახიობი შალვა ამონაშვილი — პედაგოგი, ფსიქოლოგი
ანდრიაშვილი

საკუთარი სახელი ანდრიაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: აკაკი ანდრიაშვილი — კომპოზიტორი იოსებ ანდრიაშვილი — ინჟინერი
არჯევნიშვილი

საკუთარი სახელი არჯევნიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ლევან არჯევნიშვილი — სპორტსმენი (მკლავჭიდი) მარიამ არჯევნიშვილი — ხალხური მომღერალი, ფანდურზე დაკვრის ვირტუოზი
ასიტაშვილი

საკუთარი სახელი ასიტაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალისა ასიტაშვილი — სპორტსმენი (კალათბურთი) თეონა ასიტაშვილი — გრაფიკოსი, მხატვარ-რესტავრატორი
ანა მარია მენგსი

ანა მარია მენგსი (გერმ. Anna Maria Mengs; დ. 1751, დრეზდენი — გ. 29 ოქტომბერი, 1792, მადრიდი) — გერმანელი მხატვარი, მხატვარ ანტონ რაფაელ მენგსის ქალიშვილი. ხატვა მამისგან შეისწავლა. 1977 წელს დაქორწინდა ესპანელ გრავიორ, მანუელ სალვადორ კარმონზე (1734-1820). ანა მარია მენგსის გარდაცვალებიდან 1 წლის შემდეგ მისი სურათების გამოფენა სან-ფერნანდოს აკადემიამ მოაწყო. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ანა მარია მენგსი“ ვიკისაწყობში. ↑ https://archive.org/details/cu31924092716962/page/236/mode/1up?view=theater&q=carmona ↑ Smith, Theresa Ann (2006). The Emerging Female Citizen: Gender and Enlightenment in Spain. University of California Press. pp. 65-66. ISBN 0520245830
თაღიევის თეატრი

თაღიევის თეატრი (აზერ. Tağıyevin teatrı) — პირველი თეატრი ქალაქ ბაქოში. აშენდა 1883 წელს აზერბაიჯანელი ქველმოქმედის ჰაჯი ზეინალაბდინ თაღიევის ხარჯზე. ამ თეატრის სცენაზე იდგმებოდა როგორც ნაციონალური პიესები და ოპერები, ასევე მსოფლიო კლასიკოსების ნაწარმოებები. 1908 წლის იანვარში სწორედ ამ თეატრში შედგა უზეირ ჰაჯიბეკოვის პირველი აზერბაიჯანული ნაციონალური ოპერის „ლეილი და მაჯნუნის“ პრემიერა. თეატრის შენობა 1992 წელს დაანგრიეს, მოგვიანებით კი მის ადგილას აზერბაიჯანის სახელმწიფო მუსიკალური თეატრის შენობა აშენდა. 1882 წელს ჰაჯი ზეინალაბდინ თაღიევმა ბაქოს ქალაქის მთავრობას დასამტკიცებლად წარუდგინა თეატრის შენობის პროექტი, რომელიც აშენდა საკუთარ ნაკვეთზე, რომელიც მდებარეობდა ბაქოს ცენტრში. თეატრის შენობა აშენდა 1883 წელს. 1911 წლამდე თაღიევის თეატრი ერთადერთი თეატრალური შენობა იყო ქალაქში. თეატრის შენობის არქიტექტორი იყო ხრისანფ ვასილიევი, რომლის პროექტის მიხედვით ბაქოში ასევე აშენდა სამგზავრო სადგურის შენობაც . 1899 წლის 8 დეკემბერს თეატრში ხანძარი გაჩნდა. შენობის რეკონსტრუქცია განხორციელდა სამოქალაქო ინჟინრის პაველ კოგნოვიცკის პროექტის საფუძველზე. 1900 წელს აღადგინეს თაღიევის თეატრის შენობა. თეატრის შენობაში ასევე იყო თაღიევის ოფისი, რომელიც ხანძრის შემდგომ სხვა შენობაში გადაიტანეს. 1908 წლის 12 (25) იანვარს თაღიევის თეატრში შედგა უზეირ ჰაჯიბეკოვის პირველი აზერბაიჯანული ნაციონალური ოპერის „ლეილი და მაჯნუნის“ პრემიერა. 1909 წლის დასაწყისში თაღიევის თეატრის შენობა კიდევ ერთი ხანძრის შედეგად დაიწვა, რამაც აზერბაიჯანული დასის მდგომარეობა დაამძიმა. 1909 წლის 21 თებერვალს თეატრში მდებარე სადალაქოს ცეცხლი გაუჩნდა. მალე ცეცხლი თეატრის მთელს შენობას მოედო. ეს იყო ყველაზე დიდი ხანძარი თეატრის ისტორიაში. 1910 წლის 1 ოქტომბერს თეატრი კვლავ გაიხსნა მაყურებლისთვის. 1918 წლის 1 თებერვალს ხანძრის შედეგად თეატრის შენობა კვლავ დაიწვა. 1921 წლის მარტში მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება თეატრის შენობის აღდგენასთან დაკავშირებით. ამ დროისთვის თეატრის მხოლოდ ფასადები იყო შემორჩენილი. 1922 წელს თეატრის შენობა გარემონტდა. თაღიევის თეატრმა აზერბაიჯანული თეატრის განვითარებაში დიდი როლი ითამაშა. იმ წლებში, როდესაც თაღიევმა თეატრალური საქმის განვითარება დაიწყო, აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე არ არსებობდა თეატრალური სკოლა და არც პროფესიონალი კადრი. პირველი სპექტაკლი აზერბაიჯანულ ენაზე ბაქოში თეატრის აშენებამდე მხოლოდ ათი წლით ადრე აჩვენეს. ↑ Фатуллаев-Фигаров Ш. С. Бакинские архитекторы: конец XIX — начало XX веков. — Б.: Шарг-Гарб, 2013. — С. 230. ↑ 2.0 2.1 2.2 Сарабский А. Г. Возникновение и развитие азербайджанского музыкального театра (до 1917 г.). — Б.: Издательство АН Азербайджанской ССР, 1968. ↑ Фатуллаев Ш. Архитектура Баку на рубеже XIX—XX вв. // Известия Академии наук Азербайджанской ССР.. — Б., 1961. — С. 136. ↑ 4.0 4.1 4.2 Керимов И. С.  (азерб.)рус.. Становление и развитие азербайджанского театра: Конец XIX — начала XX в.. — Б.: Элм, 1991. — 292 с. — ISBN 5-8066-0219-2. ↑ 5.0 5.1 5.2 История театра Тагиева в Баку (ФОТО) ↑ Джафаров Д. А. Театр народов Закавказья // Азербайджанский театр / Под ред. А. Анастасьева.. — История советского драматического театра: Наука, 1966. — Т. II. — С. 256.
აზერბაიჯანის სოციალური პოლიტიკა

აზერბაიჯანის სოციალური დაცვის სისტემა შედგება პროგრამებისგან, რომლებიც მიზნად ისახავს მოსახლეობის სიღარიბის და ეკონომიკური პრობლემების შემცირებას ეფექტური შრომის ბაზრის განვითარების ხელშეწყობის გზით. სოციალური დაზღვევის სისტემა მოიცავს პენსიებს, უმუშევრობის შემწეობას, ჯანმრთელობის დაზღვევასა და სხვა სოციალურ შეღავათებს. 2023 წლის 1-ლი იანვრიდან მინიმალური შრომითი პენსია აზერბაიჯანში 280 მანეთით განისაზღვრება. 2023 წლის საჭიროების კრიტერიუმად 246 მანეთია განსაზღვრული. მინიმალური თვიური ხელფასი 2023 წლის 1 იანვრიდან არის 345 მანეთი. აზერბაიჯანში პენსიები ინიშნება: ასაკის მიხედვით, ინვალიდობის მიხედვითა და  ოჯახის უფროსის დაკარგვის მიხედვით. ასაკობრივი პენსია შედგება დაფინანსებული და სადაზღვევო ნაწილისგან. ასაკობრივი პენსია ენიშნებათ მამაკაცებს 65 წლის მიღწევის შემდეგ, ქალებს კი 62,5 წლის მიღწევისას. უცხო ქვეყნის მოქალაქეებს და მოქალაქეობის არმქონე პირებს, რომლებიც მუდმივად ცხოვრობენ აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში, აქვთ პენსიის მიღების უფლება აზერბაიჯანის მოქალაქეებთან თანაბარ საფუძველზე. აზერბაიჯანის მოქალაქეების მიერ საზღვარგარეთ შრომითი საქმიანობის განხორციელებისას, თუ აზერბაიჯანსა და შესაბამის სახელმწიფოებს აქვთ შეთანხმება, ეს სტაჟი ითვლება პენსიის მიღებისას. ამ შემთხვევაში მოქალაქეები პენსიას იღებენ აზერბაიჯანიდან. 2013 წლის 9 იანვარს აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა ხელი მოაწერა ბრძანებას „დამატებითი ღონისძიებების შესახებ სოციალური მომსახურების მიწოდების მხრივ შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე ბავშვებისა და სახიფათო სოციალურ მდგომარეობაში მყოფი პირებისთვის, რომლებმაც არ მიაღწიეს მოზარდობის ასაკს“. 2013 წელს მოსახლეობის შრომისა და სოციალური დაცვის სამინისტრომ 17 პრიორიტეტული პროექტი დაამტკიცა. 2013 წელს პროექტების განხორციელებისას 18 წლამდე 800-მა ბავშვმა მიიღო სოციალური, ფსიქოლოგიური, იურიდიული მომსახურება. ↑ Система социального обеспечения и социальной помощи в Азербайджане ↑ 2.0 2.1 Скольких граждан коснется повышение минимальной зарплаты и трудовой пенсии? - ОФИЦИАЛЬНО ↑ В Азербайджане увеличится сумма адресной помощи - ФОТО ↑ Əmək pensiyaları haqqında. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2023-07-09. ციტირების თარიღი: 2023-07-09. ↑ В Азербайджане предложено снизить пенсионный возраст ↑ Минтруда внесло ясность в соглашение о пенсионном обеспечении работающих в России граждан Азербайджана ↑ Sağlamlıq imkanları məhdud uşaqlara və sosial təhlükəli vəziyyətdə olan yetkinlik yaşına çatmayanlara sosial xidmət göstərilməsi sahəsində əlavə tədbirlər haqqında Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Sərəncamı
ბაბილაშვილი

საკუთარი სახელი ბაბილაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ნიკოლოზ ბაბილაშვილი — სპორტსმენი (სამბო, ძიუდო) ჯამლეთ ბაბილაშვილი — იურისტი, პოლიტიკოსი
მიხეილ გაგნიძე

მიხეილ გაგნიძე (დ. 3 ნოემბერი, 1901, თბილისი — გ. 4 მაისი, 1968) — ქართველი მსახიობი და რეჟისორი. საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1961). მიხეილ გაგნიძე დაიბადა ქალაქ თბილისში. 1928 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის დრამატულ თეატრთან არსებული სტუდია. 1922 წლიდან სასცენო მოღვაწეობა დაიწყო თბილისში, ნაძალადევის მუშათა კლუბთან არსებულ დრამატულ წრეში. ჩაირიცხა შოთა რუსთაველის სახელობის დრამატული თეატრის დასში 1926 წელს. შოთა რუსთაველის სახელობის დრამატული თეატრში შეასრულა შემდეგი როლები: მეზღვაური (ფ. ლიფსკეროვის „კარმენსიტა“), პარტიზანი (ს. შანშიაშვილის „ანზორი“), თეთრი ბაპი (შ. დადიანის „თეთნულდი“). მუშაობდა სოხუმის ს. ჭანბას სახელობის დრამატული თეატრის ქართულ დასში 1936 წლიდან, სადაც შესრულებული აქვს შემდეგი როლები: პეპია (ი. ჭავჭავაძის „გლახის ნაამბობი“), დე სანტოსი (კ. გუცკოვის „ურიელ აკოსტა“), იაგო (უ. შექსპირის „ოტელო“) და სხვა. მიხეილ გაგნიძე ეწეოდა ასევე რეჟისორულ მოღვაწეობასაც. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 527. მიხეილ გაგნიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები, გვ. 220
ნიკოლოზ ალექსი-მესხიშვილი

ნიკოლოზ ალექსი-მესხიშვილი (დ. 20 ოქტომბერი, 1840 — გ. 27 მაისი, 1908) — ქართველი მთარგმნელი და პუბლიცისტი. ნიკოლოზ ალექსი-მესხიშვილი დაიბადა სოფელ ქვემო ჭალაში, კასპის რაიონში. აქვეყნებდა პუბლიცისტურ წერილებსა და რეცენზიებს „დროებაში“ და „ივერიაში“. იყო ჟურნალ „კვალის“ რედაქტორ–გამომცემელი 1903 წლიდან. 70–იან წლებში მსახურობდა მაზრის უფროსად ახალციხეში. დააარსა ქალთა სასწავლებელი, ხელმძღვანელობდა აბასთუმანის საკურორტო მშენებლობას. დაეხმარა იტალიელ მხატვარს პრემაცოს ვარძიისა და საფარის სამონასტრო კომპლექსების შესწავლაში. 90–იან წლებში იყო მაზრის უფროსი თიანეთში, 1902 წლიდან კი დუშეთში. ზრუნავდა ფშავ–ხევსურეთში გზების გაყვანაზე. ნიკოლოზ ბარათაშვილის ნეშტის თბილისში გადმოსვენებისას გამოაქვეყნა მამის–იაკინთეს არქივში დაცული მასალა პოეტის შესახებ 1893 წელს. მეთაურობდა ქართული სკოლის დაარსებას სოხუმში 90–იან წლებში, მართავდა ლიტერატურულ–დრამატულ საღამოებს. 90–იან წლებში ქვემო ჭალაში დააარსა ბიბლიოთეკა, რომელსაც გადასცა საკუთარი სახლი და წიგნები. 1902 წელს რუსულად თარგმნა და 1903 წელს გამოსცა ილია ჭავჭავაძის „სომეხთა მეცნიერნი ანუ ქვათა ღაღადი“. „ივერიაში“ გამოაქვეყნა თეორიული ნაშრომი „ისტორიული პიესის წარმოდგენის გამო“ 1904 წელს, აგრეთვე ეთნოგრაფიული ხასიათის თხზულებები. ნიკოლოზ ალექს-მესხიშვილი იყო თეატრალური მოღვაწე. გარდაიცვალა 1908 წელს და დაკრძალულია სამთავისის ტაძრის გალავანში. საქართველო: ენციკლოპედია: ტ.I, თბ., 1997., გვ.104. ქართველ მოღვაწეთა ნეკროპოლი. წ. 1/ შეადგ., წინასიტყვაობა, შენიშვნები და საძიებელი დაურთო სოლომონ ხუციშვილმა, თბ., 1961., გვ.14-15 ნიკოლოზ ალექსი-მესხიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მარინა ბალიაშვილი

მარინა ბალიაშვილი (დ. 1948) — ქართველი მეცნიერი და ფსიქოლოგი. 1970 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიისა და ფსიქოლოგიის ფაკულტეტი, ფსიქოლოგიის სპეციალობით. უზნაძის სახელობის ფსიქოლოგიის ინსტიტუტის ასპირანტურა კი 1973 წელს. 2001-2007 წლებში იყო დ. უზნაძის ფსიქოლოგიის ინსტიტუტში, დირექტორის მოადგილე სამეცნიერო დარგში. შემდეგ კი, ფსიქოლოგიის ინსტიტუტის პიროვნებისა და სოციალური ფსიქოლოგიის განყოფილების ხელმძღვანელი და ამავე ინსტიტუტის სამეცნიერო საბჭოს თავმჯდომარე. ოცდაათი სამეცნიერო ნაშრომის და 4 მონოგრაფიის ავტორი, აქედან 2 სახელძღვანელო. მონაწილეობა აქვს მიღებული სახვადასხვა პროექტებში და 4 საერთაშორისო კონფერენციაში. მისი სამეცნიერო ინტერესები მიმართულია საზოგადოებრივი ღირებულებების და განწყობათა კვლევაზე. დაიცვა სადოქტორო დისერტაციის თემა 2002 წელს „მე-ს ობიექტივაციის როლი ქცევის რეგულაციაში“. საქართველოს მეცნიერებათა დოქტორები, 1992-2006/შემდგ. და რედ. ირინა ჯაფარიძე., თბ., 2012., გვ.594 სოხუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ელექტრონული ბიბლიოთეკა: elibrary.sou.edu.ge მარინა ბალიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნინო დორეული

ნინო დორეული (დ. 13 ნოემბერი, 1935) — ქართველი გეოგრაფი და მეცნიერი. ნინო დორეული დაიბადა ქალაქ თბილისში. 1959 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ეკონომიკური გეოგრაფიის სპეციალობით. 1961-1964 წლებში ასპირანტურის კურსი გაიარა ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში, რის შემდეგ მუშაობა დაიწყო ამავე ინსტიტუტში. აქვს 50-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი, რომლებიც ეძღვნება მოსახლეობის გეოგრაფიის და მომსახურე სფეროს დარგების განვითარების საკითხებს. ასევე, მისი ნაშრომები ეხება საქართველოს შიდა და საგარეო ვაჭრობის პრობლემებს. მონაწილეობა მიიღო 13-მდე კოლექტიურ მონოგრაფიაში. ნინო დორეული არის გეოგრაფიულ მეცნიერებათა კანდიდატი და უფროსი მეცნიერი თანამშრომელი. ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი, თბ., 2003., გვ.113-114 ნინო დორეული — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნანა ავალიშვილი

ნანა ავალიშვილი (დ. 5 ივნისი, 1937) — ქართველი მუსიკოსი და პედაგოგი. ნანა ავალიშვილი დაიბადა ქალაქ თბილისში. 1961 წელს დაამთავრა ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია. დაამთავრა თბილისის ზ. ფალიაშვილის სახელობის „ნიჭიერთა ათწლედი“ 1956 წელს. იყო თბილისის I სამუსიკო სასწავლებლის პედაგოგი და კონცერტმაისტერი 1961 წლიდან, 1964 წლიდან კი ვ. სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის კონცერტმაისტერი. ეწეოდა აქტიურ საკონცერტო მოღვაწეობას, როგორც სოლისტი პიანისტი–იმპროვიზატორი და დუეტში გამოდიოდა პიანისტ ნანა დიმიტრიადისთან ერთად. დაწერილი აქვს მუსიკა დრამატული სპექტაკლებისთვის: „ამაღამ მგონი, იქნება ქარი“, „სამანიშვილის დედინაცვალი“, „მარშალ დეფანტიეს ბრილიანტები“. მუსიკა კინოფილმებისათვის: „ლიმონის ტორტი“, „სათადარიგო ბორბალი“, „მწვერვალის დამპყრობნი“, „შავი მერცხალი“. ქართული მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი, თბ., 2015., გვ. 12 ნანა ავალიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ბაირამაშვილი

საკუთარი სახელი ბაირამაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: აბელ ბაირამაშვილი — პედაგოგი, საზოგადო მოღვაწე ვარვარა ბაირამაშვილი-ვასილიევა — ინჟინერი, ენერგეტიკოსი რევაზ ბაირამაშვილი — არქიტექტორი
ბალარჯიშვილი

საკუთარი სახელი ბალარჯიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ბაადურ ბალარჯიშვილი — პოეტი, სცენარისტი მერაბ ბალარჯიშვილი — ჟურნალისტი, პოლიტიკოსი
დადებითი რიცხვი

დადებითი რიცხვი — რიცხვი რომელიც არის ნულზე დიდი. ყველა დადებითი რიცხვის სიმრავლე იწერება როგორც Z+. დადებითი რიცხვი შეიძლება ჩაიწეროს მის წინ „+“ სიმბოლოთი, ან უბრალოდ რიცხვის სახით. მაგალითად, რიცხვები „+3“ და „3“ იგივეა. დადებითი რიცხვები იწერება ნულის მარჯვნივ რიცხვით წრფეზე: ↑ https://mathvault.ca/hub/higher-math/math-symbols/algebra-symbols/ ↑ https://www.mathsisfun.com/positive-negative-integers.html
ბათუმის წმინდა თეოდორე აჭარელის ეკლესია

ბათუმის წმინდა თეოდორე აჭარელის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ქალაქ ბათუმში. ეკლესია აიგო 1880 წელს. შენობა დარბაზული ტიპისაა. ბათუმის მაცხოვრის ყოფილი სომხურ-კათოლიკური ეკლესია 1880-იან წლებში აშენდა. მას საფუძველი ჩაუყარა, 1882 წელს, ვ. ონიკევიჩის პოლონელი ინჟინრის მიერ შედგენილმა პროექტმა. შენობა სამლოცველოს ფუნქციას გასული საუკუნის 20-იან წლებამდე ინარჩუნებდა. ეკლესია საბჭოთა პერიოდში სპორტულ დარბაზად გადააკეთეს. დღეისათვის კი ის საქართველოს საპატრიარქოს ეკუთვნის. რეაბილიტირებული ეკლესიისთვის პირველი წმ. თეოდორე აჭარელის ხატი უკვე დაწერილია. ეკლესია წაგრძელებული დარბაზული ნაგებობაა, რომელიც აღმოსავლეთით დიდი ნახევარწრიული აფსიდით სრულდება. აღმოსავლეთ ბოლოში, გრძივ კედლებზე, მიდგმულია თითო მცირე დამატებითი სათავსი, მათ ასევე გააჩნიათ მხრები, რომლებიც ასევე გამოვლენილია გარე მასაში. ეკლესიის ნაგებობას სადა, მხატვრულ-სტილისტურად ნეიტრალური არქიტექტურული სახე აქვს.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 7554 ტაძრის რეაბილიტაცია. ↑ წმ. თეოდორე აჭარელის სახელობის ეკლესიას რეაბილიტაცია ჩაუტარდება
კახაბერ ჩხარტიშვილი

კახაბერ ჩხარტიშვილი (დ. 10 ივლისი, 1978, ოზურგეთი) — ქართველი იურისტი, მწერალი და პოეტი. კახაბერ ჩხარტიშვილმა დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი 2001 წელს. ის არის ასამდე ლექსის (სონეტების), ორი ნოველის, ერთი ტრაგედიისა და ერთი პიესის ავტორი. ქართველი პოეტები: ენციკლოპედია. ალექსანდრე ელერდაშვილი. თბილისი, 2021, გვ.359 კახაბერ ჩხარტიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ 1.0 1.1 http://www.nplg.gov.ge/bios/ka/00000692/
ბალიაური

საკუთარი სახელი ბალიაური შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: თომა ბალიაური — სამხედრო პირი ლადო ბალიაური — მწერალი
ლადო ბალიაური

ვლადიმერ (ლადო) დავითის ძე ბალიაური (დ. 1907, სოფ. ახიელი, ახლანდ. დუშეთის მუნიციპალიტეტი, — გ. 15 აგვისტო, 1954, ყარაღანდა, ყაზახეთი) — ქართველი მწერალი. 1929-1934 წლებში სწავლობდა ლენინგრადის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტზე, 1936–1941 წლებში — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე. 1938 წლიდან ქართულ პრესაში ბეჭდავდა მოთხრობებს. 1941 წელს გამოაქვეყნა რომანი „შურისგება“. როგორც პროზაიკოსი, ბალიაური მიჰყვებოდა ალექსანდრე ყაზბეგის ტრადიციებს. 1941 წელს დაკავშირებული იყო ანტისაბჭოთა იატაკქვეშა ორგანიზაციასთან, რომელიც ცნობილია 1941 წლის ანტისაბჭოთა შეთქმულების სახელით. დაპატიმრებას სოფელ ჯუთაში (ყაზბეგის რაიონი) ემალებოდა, თუმცა 1943 წელს შეიპყრეს და იგოეთისა და რუსთავის კოლონიებში ტუსაღობის შემდეგ, 1949 წელს ყაზახეთში გადაასახლეს. დაიღუპა იქვე — ჭაობში დაიხრჩო. მისი ნეშტი სამშობლოში ფარულად გადმოასვენა და სოფელ შუაფხოში დაკრძალა სიძემ ნიკოლოზ მაკალათიამ. 1986 წლიდან ქართულ ლიტერატურულ ჟურნალ-გაზეთებში დაიბეჭდა ბალიაურის რამდენიმე გამოუქვეყნებელი თხზულება. ლადო ბალიაურის ბიძაშვილი იყო 1924 წლის აგვისტოს აჯანყების მონაწილე თომა ბალიაური. შურისგება (ავტორი). - თბილისი, ფედერაცია, 1941. - 223გვ. ჩხეიძე რ., დაწყევლილი თაობა, თბ., 1992. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 345.
ლია დოლიძე

ლია დოლიძე (დ. 1 სექტემბერი, 1946 — გ. 14 თებერვალი, 2022) — ქართველი მეცნიერი, მუსიკოსი, პედაგოგი და ხელოვნებათმცოდნე. ლია დოლიძე დაიბადა ქალაქ ლონდონში. 1970 წელს დაამთავრა ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია. 1971–1972 წლებში მუშაობდა ტელერადიო კომიტეტში მუსიკალურ რედაქტორად. 1972–1975 წლებში იყო ხელოვნებათმცოდნეობის საკავშირო სამეცნიერო–კვლევითი ინსტიტუტის ასპირანტი. 1980–1988 წლებში კი ვ. სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის მუსიკის ისტორიის კათედრის უფროსი მასწავლებელი. 1988–1989 წლებში მილანის მუსიკალური გამომცემლობა Ricordi-ს სტაჟიორი. ვ. სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის მუსიკის ისტორიის კათედრის დოცენტი 1988 წლიდან. ამასთან ერთად ლია დოლიძე იყო მილანის მუსიკალური გამომცემლობის წევრი 1989 წელს. 1995 წელს ლონდონის ენციკლოპედიის „The New Grove Dictionary of Music and Musicians“ კონსულტანტი ქართული მუსიკის სფეროში. გამოქვეყნებული აქვს სამეცნიერო შრომები: „გუსტავ მალერი“, („საბჭოთა ხელოვნება“ 1970, N7) „პროგრესისა და განმანათლებლობის გზით“ („საბჭოთა ხელოვნება“ 1986, N2). ქართული ბიოგრაფიული ცნობარი., თბ., 1996-97, გვ. 71 ლია დოლიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ავთო კიკაბიძე

ავთო კიკაბიძე (დ. 4 ნოემბერი, 1956) — ქართველი გეოგრაფი და მეცნიერი. ავთო კიკაბიძე დაიბადა ქალაქ სენაკში. 1978 წელს დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის ჰიდრომელიორაციის ფაკულტეტი ინჟინერ-ჰიდროტექნიკოსის კვალიფიკაციით. მუშაობა დაიწყო ტრესტ „კოლხეთმშენის“ N5 მოძრავ-მექანიზირებულ კოლონაში ოსტატად, სამუშაოთა მწარმოებლად. მუშაობს მელიორაციისა და წყალთა მეურნეობის სამინისტროში 1981 წლიდან, სასოფლო-სამეურნეო წარმოების სახელმწიფო კომიტეტში, „საქაგრომრეწვში“, სპეციალურ საპროექტო ბიუროში, „საქწყალექსპლოატაციაში“ სხვადასხვა თანამდებობებზე. გამოქვეყნებული აქვს რიგი სამეცნიერო ნაშრომი, რომლებშიც დამუშავებულია სასურსათო ფონდის შევსების მიზნით, სახალხო მეურნეობისათვის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი საკითხის, ნიადაგის რწყვის რეჟიმისა და მელიორაციასთან დაკავშირებული საკითხები. არის აღმოსავლური ორთაბრძოლების ინსტრუქტორი და გეოგრაფიულ მეცნიერებათა კანდიდატი. ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი., თბ., 2003., გვ.150-151 ავთო კიკაბიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
თომა ბალიაური

თომა ბალიაური (დ. 1896, სოფ. ახიელი, ახლანდ. დუშეთის მუნიციპალიტეტი, — გ. 1934, სოფ. ამღა, ახლანდ. დუშეთის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი სამხედრო პირი. 1914-1915 წლებში მოხალისედ იბრძოდა I მსოფლიო ომის ოსმალეთის ფრონტზე. ავადმყოფობის გამო ჯარიდან დაითხოვეს. ერთხანს ადმინისტრაციულ სამსახურში იყო რუსეთში, დონის ოლქში, შემდეგ ეკატერინოსლავში, სადაც 1917 წლის რევოლუციის დროს ჩაჩნებისა და ქისტებისგან მოხალისეთა რაზმი შექმნა და ქალაქის ბოლშევიკებისგან დაცვაში მონაწილეობდა. საბჭოთა ხელისუფლებისგან დევნილი საქართველოში დაბრუნდა და სახალხო გვარდიაში მსახურობდა. მონაწილეობდა ომში სომხეთთან (1918) და ოსების ამბოხების ჩახშობაში. სხვადასხვა დროს იყო კომისარი ფშავ-ხევსურეთსა და ბორჩალოს მაზრაში, თბილისის სისხლის სამართლის სამმართველოს ინსტრუქტორი. საქართველოს საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ, 1921 წელს შეუერთდა იატაკქვეშა წინააღმდეგობის მოძრაობას. 1922 წლიდან იყო ქაქუცა ჩოლოყაშვილის თანამებრძოლი. 1924 წლის აგვისტოს აჯანყების დროს მეთაურობდა მოხევეთა რაზმს. აჯანყების ჩახშობის შემდეგ ხევსურეთში მოკლა ხელისუფლების ემისარი ჩიქოვანი, რის შემდეგაც არხოტის ხეობაში იმალებოდა. ღალატით მოკლეს 1934 წლის იანვარში. თომა ბალიაურის ბიძაშვილი იყო მწერალი და დისიდენტი ლადო ბალიაური. ბალიაური ნ., ხევსურული ქრონიკები. თბ., 1995. – გვ. 83-86. ლიქოკელი ი., ხევსურები და ქაქუცა. თბ., „არტანუჯი“, 2006.
ნანი ხუნდაძე

ნანი ხუნდაძე (დ. 20 სექტემბერი, 1948) — ქართველი მეცნიერი და გეოლოგი. დაიბადა ქ. მცხეთაში. 1977 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი და თსუ-ს ასპირანტურა საძიებო გეოფიზიკის სპეციალობით. მუშაობდა საქნავთობ „გეოფიზიკის“ კონსულტანტად 1972-1975 წლებში. 1976-1985 წლებში კი თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია–გეო­ლო­გიის ფაკულტეტის ძიების გეოფიზიკური მეთოდების კათედრის უმცროსი მეცნიერ–თა­ნა­მ­შრომელად. 1985-1992 წლებში საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის გეოლოგიური ფა­კულტეტის ნავთობისა და გაზის საბადოების ძიების და დამუშავების კათედრის დოცენტად. 1990-1992 წლებში საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის გეოლოგიური ფაკულტეტის დეკანის მოადგილედ. საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამთო-გეოლოგიური ფაკულტეტის ნავთობისა და გაზის საბადოების ძიებისა და დამუშავების კათედრის გამგედ 1992 წლიდან. გაზის საერთაშორისო კორპორაციის სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარედ 2005-2006 წლებში. 2006 წელს იყო „ყაზტრანსგაზ-თბილისი“–ს გენერალური დირექტორის მრჩეველი. 2006 წლიდან არის სამთო-გეოლოგიური ფაკულტეტის ნავთობისა და გაზის საბადოების ძიებისა და დამუშავების კათედრის სრული პროფესორი. 2007 წლიდან კი საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ნავთობისა და გაზის საბადოების დამუშავება, ნავთობგაზსადენებისა და ნავთობგაზსაცავების ექსპლუატაციის მიმართულების ხელმძღვანელი და სამთო-გეოლოგიური ფაკულტეტის დეკანის მოადგილეა. 2002 წლიდან არის ჟურნალის „საქართველოს ნავთობი და გაზი“ რედკოლეგიის წევრი. გამოქვეყნებული აქვს 55 სამეცნიერო შრომა, მათ შორის 4 სახელმძღვანელო. არის ინჟინერ-გეოლოგ-გეოფიზიკოსი და გეოლოგია-მინერალოგიის მეც­ნიერებათა კანდიდატი 1983 წლიდან. საქართველოს ინჟინერი ქალები., თბ., 2008., გვ. 214-215 ნანი ხუნდაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ივანე ბარნაბაშვილი

ივანე გიორგის ძე ბარნაბაშვილი (დ. 1867 — გ. 1934) — ქართველი პოლიტიკური აქტივისტი, ხალხოსანი. 1880-იანი წლების I ნახევარში იყო თბილისის სასულიერო სემინარიის მოსწავლეთა ხალხოსნური წრის წევრი, რომელსაც გოლა ჩიტაძე ხელმძღვანელობდა. ბარნაბაშვილი მონაწილეობდა წრის სხდომაში, რომელზეც გადაწყდა სემინარიის რექტორის პავლე ჩუდეცკის მოკვლა. იოსებ ლაღიაშვილის მიერ ჩუდეცკის მოკვლის შემდეგ ბარნაბაშვილი დააპატიმრეს, მაგრამ მამხილებელი მასალის უკმარისობის გამო გაათავისუფლეს, სემინარიიდან გარიცხეს და პოლიციის მეთვალყურეობა დაუწესეს. შემდგომში რევოლუციურ მოძრაობას ჩამოშორდა. 1921 წლიდან აქტიურად მონაწილეობდა საზოგადოებრივ საქმიანობაში. გიორგაძე გ., თვითმპყრობელობა და რევოლუცია. საბუთები რევოლუციური მოძრაობის ისტორიისათვის საქართველოში, წგ. 1, ტფ., 1929. შველიძე ზ., რევოლუციურ-ხალხოსნური მოძრაობა საქართველოში, თბ., 1960. ხუნდაძე ა., რექტორ ჩუდეცკის მკვლელი იოსებ ლაღიაშვილი, ტფ., 1932. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 359.
ბარნაბიშვილი

საკუთარი სახელი ბარნაბიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი ბარნაბიშვილი — ვიოლინჩელისტი, პედაგოგი გიორგი ბარნაბიშვილი — ქიმიკოსი, სამხედრო პირი ნელი ბარნაბიშვილი — ეპიდემიოლოგი