ცანგჭოუ

ცანგჭოუ (ჩინ.: 沧州) — საოლქო დონის ქალაქი აღმოსავლეთ ხებეის პროვინციაში, ჩინეთი. 2010 წლის მონაცემებით ცანგჭოუს აგლომერაცია მოიცავს რეგიონებს: იუნხეს, სინხუასა და ცანგის რეგიონებს. მარტო ამ რეგიონების მოსახლეობა 1 205 814 ადამიანს შეადგენს, მაშინ, როდესაც მთლიანად საოლქო დონის ქალაქში 7 134 062 ადამიანი ცხოვრობს. ცანგჭოუ დაახლოებით 90 კილომეტრითაა დაშორებული მთავარ საპორტო ქალაქიდან, ტიანძინიდან, ხოლო ბეიჯინგიდან ის 180 კილომეტრით შორს მდებარეობს. ქალაქი ჩინეთის სხვა ადმინისტრაციული ერთეულების მსგავსად მოიცავს პარტიულ კომიტეტს, სახალხო მთავრობას, სახალხო კონგრესსა და პოლიტიკურ საკონსულტაციო კონფერენციას. ქალაქი ცანგჭოუ ადმინისტრაციულად შემდეგნაირად იყოფა: ცანგჭოუს ურბანული ცენტრი მძიმე ინდუსტრიული ქალაქია, მაგრამ ქალაქის გარშემო ასევე არსებობს სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების ადგილები. ქალაქი ჩინეთის მასშტაბით კარგადაა ცნობილი თავისი უნაბის (ჩინური ფინიკით) წარმოებით, ასევე მსხლით (საყოველთაოდ ცნობილი საექსპორტო სახელწოდებით Tianjin Ya Pear). ჩრდილოეთ ჩინეთის ნავთობის საბადოზე ქალაქ ცანგჭოუს იურისდიქცია ვრცელდება. ქალაქში ასევე არის თევზჭერისათვის და ქვანახშირისათვის განკუთვნილი დიდი ზომის პორტი. ცანგჭოუ მდებარეობს ხებეის პროვინციის აღმოსავლეთ ნაწილში, ტიანძინიდან სამხრეთით, წყნარი ოკეანის ბოხაის ზღვის მიმდებარედ. ცანგჭური ესაზღვრება საოლქო დონის ქალაქებს: ხენგშუის სამხრეთ-დასავლეთიდან, პაოტინგს დასავლეთიდან და ლანგფანგს ჩრდილოეთიდან. ის ასევე მდებარეობს ბეიჯინგისა და შანხაის დამაკავშორებელ სარკინოგზო მონაკვეთზე. ცანგჭოუს ტერიტორიას ემსახურება ჩინეთის ეროვნული ავტომაგისტრალები: ავტომაგისტრალი 104 და ავტომაგისტრალი 307. ძირითადი აეროპორტები, რომლებიც ცანგჭოუს მიმდებარედ არსებობენ, არიან: ბეიჯინგის დედაქალაქის აეროპორტი და ტიანძინის აეროპორტი. ჩინეთის დიდი არხი ასევე გაედინება ცაგნჭოუში და ამ ქალაქის რეგიონს, იუნხეს სახელი სწორედ მის გამო ეწოდა. ცანგჭოუში ჩვეულებისამებრ ოთხი სეზონია. ქალაქისათვის, მუსონების არსეობობის გამო, დამახასიათებელია ნოტიო კონტუნენტური კლიმატი და ნახევრად არიდული კლიმატი (კიოპენის კლიმატის კლასიფიკაცია BSk/Dwa). ქალაქისათვის დამახასიათებელია ცივი, მშრალი ზამთარი და ცხელი, ნოტიო ზაფხული. ცანგჭოუ ჩინეთის მასშტაბით ოდითგანვე ცნობილი იყო უშუს (ჩინური საბრძოლო ხელოვნება) წყალობით, ასევე აკრობატიკით (კონკრეტულად კი უ ციაოს სკოლით). ცანგჭოუ ასევე გამორჩეულია მისი ათასი წლის წინანდელი ორმოცტონიანი ქანდაკებით, ცანგჭოუს რკინის ლომით. ეს ქანდაკება უდიდესი რკინის ქანდაკებაა მსოფლიოში, რომელიც ჩამოსხმულია 953 წელს, ხუთი დინასტიისა და ათი სამეფოს პერიოდში. ეს ლომი ასევე არის ცანგჭოუში ჩამოსხმული ლუდის სიმბოლო. ცანგჭოუ ასევე არის ტრადიციული ჩინური საშემსრულებლო ხელოვნების, კუაიბან ტაგუს სამშობლო. ქალაქ ცანგჭოუში მდებარეობს შვილი ისლამური მეჩეთი, რომლებიც ძირითადად ადგილობრივი მუსლიმი მოსახლეობისათვისაა (ძირითადად ხუეის ხალხი) შექმნილი. ამ რელიგურ დაწესებულებებს შორის ერთ-ერთის, დასავლეთის მეჩეთის მუზეუმში წარმოდგენილია ისლამური ხელნაწერებისა და არტეფაქტების ერთ-ერთი საუკეთესო კოლექცია მთელი ჩინეთის მასშტაბით. ცანგჭოუში ძირითადად ხანები ცხოვრობენ. ქალაქში ასევე არის მუსლიმი ხუეის ხალხის უმცირესობა. ქალაქის მუსლიმანურ საზოგადოებაში კვლავ არსებობს სტერეოტიპები ხანებთან ქორწინების შესახებ. სინძიანი პროვინციდან ხალხის მიგრაციის შედეგად (ძირითადად ესენი არიან უიღურები) ხებეის პროვინციაში და ცანგჭოუში მუსლიმანების რიცხვი დღითიდღე იზრდება. ცანგჭოუს მოსახლეობის უმრავლესობის მშობლიური ენა ჩინური მანდარინის ენის ჩრდილო-აღმოსავლური დიალექტია, რომელსაც ცანგჭოუ ეწოდება. ეს ენა არის ძი ლუს ვარიანტი. ის ასევე არის ტიანძინისა და პაოტინგის მსგავსი, მაგრამ ორივე მათგანი ცანგჭოუს დიალექტისაგან მაინც განსხვავებულად ითვლება.. ცანგჯოუს რეგიონის დიალექტები განსხვავდება რეგიონებისა და ადგილმდებარეობების მიხედვით, მაგრამ მათ მოსაუბრეებს ერთმანეთის გაგება შეუძლიათ. სტატია ცანგჭოუს ლომის შესახებ (ჩინურად) დააკავეს ჩინელი „სერიული მკვლელი“. BBC. 15 ნოემბერი, 2003. (ინციდენტი ცანგჭოუში) ↑ 1.0 1.1 (2019) China Urban Construction Statistical Yearbook 2017. Beijing: China Statistics Press, გვ. 46. ციტირების თარიღი: 3 ნოემბერი 2021.  დაარქივებული 18 June 2019[Date mismatch] საიტზე Wayback Machine.Category:Webarchive-ის თარგის შეტყობინებები ↑ 中国气象数据网 - WeatherBk Data zh-cn. China Meteorological Administration. ციტირების თარიღი: 2020-04-15 ↑ Wagner, Donald B. "The cast iron lion of Cangzhou", Needham Research Institute newsletter, no. 10, June 1991, pp. 2-3. ↑ Steinhardt, Nancy Shatzman (2015). China's Early Mosques. Edinburgh: Edinburgh University Press, გვ. 168. ISBN 978-1-4744-3721-9.  ↑ WEST MOSQUE MUSEUM, CANGZHOU, HEBEI PROVINCE დაარქივებული 2021-12-05 საიტზე Wayback Machine. CHINA HERITAGE NEWSLETTER, No. 5, March 2006. (China Heritage Project, The Australian National University. ISSN 1833-8461). ↑ [1]