laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კარავი (საქართველო)

„კარავი“ — პარლამენტის მსგავსი დაწესებულება, რომლის დაარსებაც მოსთხოვა ყუთლუ-არსლანის პოლიტიკურმა დასმა საქართველოს მეფეს თამარს. „კარავი“ უნდა დაედგათ ისანში, მეფის სასახლის მახლობლად. „კარავს“ უნდა მისცემოდა საკანონმდებლო უფლებები. როგორც ვარაუდობენ, მასში მსხვილ ფეოდალებთან ერთად მონაწილეობა უნდა მიეღოთ ქალაქის ზედაფენის წარმომადგენლებსაც. მის წევრებს უნდა გადაეწყვიტათ ქვეყნის ყველა მნიშვნელოვანი საკითხი:„მიცემისა და მოღებისა“, „წყალობისა და შერისხვისანი“ (სხვადასხვა თანამდებობის წყალობა და ჩამორთმევა, საჭიროების შემთხვევაში დამნაშავე თანამდებობის პირთა დასჯა, ე. ი. უზენაესი მართლმსაჯულების უფლება). საქართველოს მეფეს „კარვის“ მუშაობაში მონაწილეობა არ უნდა მიეღო, საქმეების გარჩევაში არ უნდა ჩარეულიყო. მას „კარავში“ გადაწყვეტილი („განგებულო“) საკითხი უნდა შეესრულებინა, „სრულექმნა“. ამგვარად, ყუთლუ-არსლანის დასის მიერ წამოყენებული პროგრამა მეფეს მხოლოდ აღმასრულებელ უფლებებს უტოვებდა. „კარავი“ არსებითად განსხვავებული იქმნებოდა „დარბაზისგან“, რადგან იგი უნდა ყოფილიყო არა სათათბირო და ერთდროული ორგანო, არამედ მუდმივი დაწესებულება ჩამოყალიბებული საკანონმდებლო უფლებებით. ყუთლუ-არსლანის პოლიტიკური დასის გამოსვლა მარცხით დამთავრდა და „კარვის“ დაარსებიც იდეაც ვერ განხორციელდა. ყუთლუ-არსლანის დასის გამოსვლა და პროგრამა ნათლად გვიჩვენებს, თუ განვითარების რა მაღალ დონეზე იდგა ქართული საზოგადოებრიობა, რომელიც ჯერ კიდევ XII საუკუნეში მოითხოვდა სახელმწიფო წეს-წყობილების შეცვლას და ე. წ. კონსტიტიციური მონარქიის შექმნას. არის მოსაზრება (ნიკოლოზ ბერძენიშვილი), რომ ყუთლუ-არსლანის პოლიტიკური პროგრამა იყო შემდგომი განვითარება იმ საუკუნოვანი ბრძოლისა, რომელსაც ფეოდალური ოპოზიცია აწარმოებდა მეფის თვითმპყრობელური მიდრეკილების წინააღმდეგ. ბერძენიშვილი ნ., შინაკლასობრივი ბრძოლა საქართველოში XII საუკუნის 80-იან წლებში, მის წგნ.: საქართველოს ისტორიის საკითხები, წგნ., თბ., 1974; მეტრეველი რ., შინაკლასობრივი ბრძოლა ფეოდალურ საქართველოში (XII ს.), თბ., 1973; ჯავახიშვილი ივ., ქართული სამართლის ისტორია, წგნ. 2, ნაკვ. 2, ტფ., 1929; მეტრეველი რ., ქსე, ტ. 5, გვ. 391-392, თბ., 1980
ვილენ გაბაშვილი

ვილენ გაბაშვილი (დ. 3 ნოემბერი, 1936, თბილისი) — საქართველოს დამსახურებული ინჟინერი. 1997 წელს გადაეცა ღირსების ორდენი. დაიბადა 1936 წლის 3 ნოემბერს. დაამთავრა თბილისის რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინერთა უნივერსიტეტში. 1960 წლიდან მუშაობდა საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს N1 სამშენებლო ტრესტ „ამიერკავკასმეტალურსმშენის“ სისტემაში - უბნისა და საამქროს უფროსად, სამუშაოთა მწარმოებლად, მშენებელ ოსტატად; 1960–1965 წლებში რკინაბეტონის კონსტრუქციების ქარხანაში მთავარ ინჟინრად; 1965–1966 წლებში იყო ამავე ტრესტის ქიმიური და მეტალურგიული მრეწველობის ობიექტების სამშენებლო სამმართველოს მთავარი ინჟინერი; 1967–1969 წლებში ტრესტის მთავარი ინჟინრის მოადგილე; 1971–1972 წლებში ტრესტ „საქმშენინდუსტრიის“ მმართველი; 1972–1977 წლებში იყო საქართველოს კპ ცენტრალური კომიტეტის მშენებლობის განყოფილების ინსტრუქტორი; 1979–1981 წლებში რესპუბლიკის უმნიშვნელოვანეს სამშენებლო ობიექტებს კურირებდა; სწავლობდა სსრკ სახალხო მეურნეობის აკადემიაში; 1981–1988 წლებში იყო საქართველოს მშენებლობის მინისტრის პირველი მოადგილე; 1966–1967 წლებში მივლინებით იყო სამუშაოდ საზღვარგარეთ მონღოლეთის, 1969–1971 წლებში ერაყისა და 1977–1979 წლებში იემენის მნიშვნელოვან მშენებლობებზე; 1988–1992 წლებში იყო სსრ კავშირის სავაჭრო წარმომადგენელი იემენში, ხოლო 1992–1995 წლებში - საქართველოს მინისტრთა საბჭოს მრჩეველი; 1998–2002 წლებში მუშაობდა სს არქიტექტურის საერთაშორისო ცენტრ „სუხანოვის“ გენერალურ დირექტორად; 2002 წლიდან მოსკოვის საერთაშორისო უნივერსიტეტის პრორექტორია; დაჯილდოებულია საქართველოსა და სსრკ ორდენებითა და მედლებით, იემენის რესპუბლიკის „ერთგულების“ ორდენით. საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, თბ., 2017, გვ. 108; წიგნი ღირსებისა: ტ. 2, თბ., 2001, გვ. 39 ვილენ გაბაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
სერგო დუმბაძე

სერგო დუმბაძე (დ. 20 აპრილი, 1937, ბაკო, ხულოს მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ისტორიკოსი, მეცნიერი, პედაგოგი. ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორ-ემერიტუსი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (2003), პროფესორი. 1961 წელს დაამთავრა ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორია-ფილოლოგიის ფაკულტეტი. მუშაობდა პედაგოგად ხულოს რაიონის სოფელ თხილვანის არასრულ საშულო სკოლაში; 1970 წელს პედაგოგიურ ინსტიტუტში იწყებს მუშაობას კათედრის ლაბორანტად, შემდეგ იყო უფროსი მასწავლებელი, კათედრის დოცენტი, პროფესორი, კათედრის გამგე და ფაკულტეტის დეკანი. მან დაწერა წიგნი „სელიმ ხიმშიაშვილის სტრატეგიული მიზანი და მისი განხორციელების გზები“. მეცნიერმა განსაკუთრებით დიდი დრო დაუთმო მეორე მსოფლიო ომში აჭარიდან წარგზავნილთა გმირობის გაშუქებას „აჭარა მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში“. ნაშრომი „წარუშლელი ფურცელი“, ეძღვნება ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ღვაწლს მეორე მსოფლიო ომის წლებში; 2007 წელს გამოცსა მონოგრაფია „ისინი იბრძოდნენ ავღანეთში“ - ავღანეთში მებრძოლი ქართველების შესახებ, ხოლო 2004 წელს საქართველოში პირველად გამოაქვეყნა მონოგრაფია „კავშირგაბმულობა და ფოსტა აჭარაში“, რომელშიც ამ დარგის ხელმძღვანელთა და თანამშრომელთა ღვაწლი წარმოაჩინა; ავტორია პუბლიცისტური წერილებისა: „სოფელი ბაკო“ - ისტორიულ-ეთნოგრაფიული დახასიათება, „სელიმ ხიმშიაშვილი - საქართველოს ერთიანობისათვის წამებული რაინდი“, „იტალიელი მეცნიერი აჭარის შესახებ“, „დედაენის როლი საქართველოს ერთიანობისათვის ბრძოლაში“, „აბუსერისძე ტბელის თხზულების ზოგიერთი გეოგრაფიული სახელის შესახებ“, ეტიმოლოგიურად ახსნილია „ხიხა“, „ხიხათა“, „ხიხანი“, „შუარტყალა“, „ხიხაძირი“, „ქოჩახი“, „ერდო“ და სხვა. იაკობ გოგებაშვილის სახელობის პედაგოგთა კავშირის მედალი და საპატიო სიგელი აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს საპატიო სიგელი დაუვიწყარი პედაგოგი : სკენდერ ბაჯელიძის ცხოვრება და პედაგოგიური მოღვაწეობა, ბთ., ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელმწ. უნ-ტი, 2017 ISBN 9789941462436 პედაგოგი, მეცნიერი, საზოგადო მოღვაწე : მიხეილ სტამბოლიშვილი, ბთ., ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელმწ. უნ-ტი, 2016 ISBN 9789941462221 აჭარა მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში (1939-1945 წწ), ბთ., შოთა რუსთაველის სახელმწ. უნ-ტის გამ-ბა, 2011 ISBN 9789941412868 სახელოვანი ხიხანელი : პედაგოგი მეჯიდ გაბაიძე, ბთ., ინოვაცია, 2008 ISBN 9789941902970 აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი სკოლა ფაშიზმის წინააღმდეგ ბრძოლის პერიოდში (1941-1945 წ.წ.), ბთ., ბათუმის უნ-ტი, 2002 ISBN 9992848944 ჯაფარიძე ი., საქართველოს მეცნიერებათა დოქტორები, 1992-2006, თბ., 2012, გვ. 410 სერგო დუმბაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნატო ჭყონია-ნიკოლი

ნატო ჭყონია-ნიკოლი (დ. 19 აპრილი, 1959, კიევი) — ქართველი მომღერალი. დაამთავრა ბათუმის მუსიკალური სასწავლებელი და ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია. 1984 წლიდან იყო ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის საოპერო სტუდიის სოლისტი (მეცო-სოპრანო) და კონსერვატორიასთან არსებული ექსპერიმენტული მუსიკალური სკოლის პედაგოგი. 1990–1991 წლებში გაიარა სტაჟირება მოსკოვის დიდ თეატრში. 1986–1991 წლებში ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის სოლისტი. 1992–1995 წლებში საოპერო ხელოვნების დაოსტატების კურსები გრაცის საოპერო თეატრის წამყვანი სოლისტი. 1996 წელს მიანიჭეს ავსტრიის მოქალაქეობა ხელოვნებაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისათვის. გამოდის მსოფლიოს წამყვან საოპერო სცენებზე: ლა სკალა, ბერლინის, დრეზდენის, ფლორენციის, ვენის. 1994–2008 წლებში გამოდიოდა ევროპის უმნიშვნელოვანეს საოპერო ფესტივალებზე: ზალცბურგის, ბად-ხერსფელდის, მიორბიშის. 2001 წლიდან არის გრაცის კონსერვატორიის პროფესორი, 2005 წლიდან ვოკალური განყოფილების გამგე. 2013 წელს ავსტრიის ქალაქ გრაცში დააარსა ვოკალისტთა საერთაშორისო ფესტივალი „Academia Belcanto“, რომელის ფარგლებში ტარდება საერთაშორისო კონკურსი, აგრეთვე მასტერკლასები და გალაკონცერტები მსოფლიოს გამოჩენილი მომღერლების მონაწილეობით. არის „Academia Belcanto“-ს ვიცეპრეზიდენტი და სამხატვრო ხელმძღვანელი. 2014 წელს კონკურსზე დაწესდა ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის პრემია. ქართული რეპერტუარი: ნანო, ეთერი, ნათელა(ზაქარია ფალიაშვილი „დაისი“, „აბესალომ და ეთერი“). კამერულ–ვოკალური ნაწარმოებები: ოთარ თაქთაქიშვილის, ალექსი მაჭავარიანის. ანდრია და მელიტონ ბალანჩივაძეების, რევაზ ლაღიძის რომანსები. სხვა რეპერტუარი: კარმენი (ბიზე „კარმენი“), ოქტავიანი, კომპოზიტორი, ჰეროდიადა (რიხარდ შტრაუსი „ვარდების კავალერი“, „არიადნა ნაქსოსზე“, „სალომე“), დალილა(სენ–სანსი „სამსონი და დალილა“), ორფეოსი(კრისტოფ ვილიბალდ გლუკი „ორფეოსი და ევრიდიკე“), ლოლა, ლუჩიას დედა(მასკანი „სოფლის პატიოსნება“), შარლოტა(მასნე „ვერტერი“), სუძუკი(პუჩინი „ჩიო-ჩიო-სანი“), მინონი(ტომა „მინონი“), ფენენა, ამნერისი, ემილია, აზუჩენა, მადალენა, ბრანგენა, ვალტრაუტა, ფრიკე, ოლგა, ლარინა, გუვერნანტი ქალი, პოლინა, აგრეთვე დვორჟაკის, მოცარტის, ვერდის „რეკვიემი“, მალერის №2, №3 სიმფონიები. გასტროლები: მრავალი საკონცერტო ტურნირი მსოფლიოს წამყვან საოპერო დარბაზში. მიღებული აქვს კარმენის პარტიის საუკეთესო ინტერპრეტაციისათვის პრესტიჟული პრემია (გერმანია, 1994). საოპერო მომღერალ ლამარა ჭყონიას ქალიშვილი და მოწაფე. ქართული მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი, თბ., 2015, გვ. 575 ნატო ჭყონია-ნიკოლი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნინა ალოვერტი

ნინა ალოვერტი (ინგლ. Nina Alovert; დ. 1932, ლენინგრადი) — ბალეტის ფოტოგრაფი და მწერალი. ცხოვრობს შეერთებულ შტატებში, საბჭოთა კავშირიდან ემიგრაციის შემდეგ 1977 წელს. ალოვერტი იყო 1986 წლის ემის ჯილდოს მფლობელი, პროგრამის ფოტოგრაფი Wolf Trapp Presents the Kirov Swan Lake. 2003 წელს მან მოიგო საერთაშორისო საბალეტო პრიზი, ბენუა დე ლა დანსის "დიპლომი ორი დიდი კულტურის ერთმანეთთან დაახლოებისთვის". ალოვერტი დაიბადა ლენინგრადში 1935 წელს. დაამთავრა ლენინგრადის სახელმწიფო უნივერსიტეტი ხელოვნების მაგისტრის ხარისხით ისტორიაში. ისტორიისა და ბალეტის ცეკვისადმი ინტერესით მან დაიწყო კარიერა კომედიის თეატრის მუზეუმის კურატორად. მუშაობდა ფოტოგრაფად კომისარევსკაიას და ლენსოვეთის თეატრში. 1950-იანი წლების დასაწყისში იგი მუშაობდა ფოტოგრაფად კიროვის ბალეტში (ახლანდელი მარიინსკი). 1977 წელს ალოვერტი გადავიდა შეერთებულ შტატებში. იგი იღებდა მიხაილ ბარიშნიკოვს კარიერის დასაწყისიდან, საბჭოთა კავშირიდან კანადაში გაქცევამდე. ბარიშნიკოვთან მუშაობა აშშ-ში გადასვლის შემდეგ განაახლა. აშშ-ში ყოფნისას იგი მუშაობდა Dance Magazine-სა და Ballet Review-ში, როგორც თავისუფალი ფოტოგრაფი. რუსულმა გაზეთებმა შეერთებულ შტატებში, როგორიცაა New Russian Word და New American, გამოაქვეყნეს ალოვერტის მიერ გადაღებული ბალეტის ფოტოები. მან გამოაქვეყნა თავისი ფოტოები მრავალ რუსულ ჟურნალსა და წიგნში, ასევე სხვა ქვეყნებში და გამართა სოლო გამოფენები ნიუ-იორკში, ლონდონში, პეტერბურგში და სხვა დიდ ქალაქებში. მუშაობდა ბევრ რუს ბალეტის მოცეკვავესთან, მათ შორის დიანა ვიშნევასთან, ჟანა აიუპოვასთან, ალტინაი ასილმურატოვასთან, იულია მახალინასთან, ფარუხ რუზიმატოვთან, ანდრის ლიეპასთან, ნატალია მაკაროვასთან, ნიკოლოზ ცისკარიძესთან, ალა ოსიპენკოსთან და ულიანა ლოპატისთან. აშშ-ში გადასვლამდე მან გადაიღო ბარიშნიკოვი, საბჭოთა პრიმა ბალერინა ნატალია ბესმერტნოვას პარტნიორთან ჟიზელში. ალოვერტმა ასევე გადაიღო მე-20 და 21-ე საუკუნეების რუსულ კულტურასთან დაკავშირებული მრავალი პიროვნება, მათ შორის სერგეი დოვლატოვი, ჯოზეფ ბროდსკი, ვლადიმერ ვისოცკი, მარინა ვლადი, მიხაილ კოზაკოვი, სოლომონ ვოლკოვი და ვლადიმერ ვოინოვიჩი. 2015 წელს ალოვერტმა, მოაწყო ფოტოგამოფენა სახელწოდებით - "ჩემი ძვირფასი მეგობრების მშვენიერი თვისებები", ARKA სამხატვრო გალერეაში ვლადივოსტოკში, 2016 წლის მარტში თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმში ბირობიჟანში, ებრაულ ავტონომიური რეგიონში. 2015 წლის 6 ნოემბერს მან მოხსენება წარუდგინა, შორეული აღმოსავლეთის სამხატვრო აკადემიის თეატრალური განყოფილების სტუდენტებსა და პროფესორებს, რომელსაც დაემატა ცნობილი რუსი ბალეტის მოცეკვავეების და მწერლების ფოტოები. მან ეს პრეზენტაცია ქალაქის საჯარო ბიბლიოთეკაში ფართო აუდიტორიის წინაშე წარადგინა. ↑ "მოცეკვავეები: ნინა ალოვერტის ფოტო გამოფენა". ჰარიმანის ინსტიტუტი კოლუმბიის უნივერსიტეტში. წაკითხვის თარიღი2016 წლის 16 მაისი ↑ Korbut, საშა. "ნინა ალოვერტი: ისტორია ობიექტივიდან". Sashakorbut.com. წაკითხვის თარიღი2016 წლის 16 მაისი . ↑ "ნინა ალოვერტი". Benois de la danse: Начало. წაკითხვის თარიღი2016 წლის 16 მაისი . ↑ Degen, Arsen (1994-11-01). "ფოტოგრაფის სალამი: რუსეთს სიყვარულით". ცეკვის ჟურნალი. დაარქივებულიაორიგინალიდან2018-04-29. წაკითხულია 2018-04-29 –HighBeamResearch-.
ელენე ზაუტაშვილი

ელენე ზაუტაშვილი (დ. 28 ივლისი, 1931, თელავი) — ქართველი გეოგრაფი და მეცნიერი. 1957 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ფიზიკური გეოგრაფიის სპეციალობით. 1957-1997 წლებში მუშაობდა ვახუშტი ბაგრტიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის კარტოგრაფიის განყოფილებაში უმცროს მეცნიერ თანამშრომლად. 1986 წლიდან — მეცნიერ თანამშრომლის თანამდებობაზე. სხვადასხვა წლებში მონაწილეობდა საველე ექსპედიციებში და კვლევისათვის აგროვებდა მასალებს. წლების მანძილზე მუშაობდა სოფლის მეურნეობის კარტოგრაფირების საკითხებზე. ამ და სხვა სახის რუკები შეადგინა და გამოსცა „საქართველოს ატლასში“ (1964) თანაავტორობით. მონაწილეობდა „კუბის ნაციონალური ატლასის“ (1971) გამოსაცემად მომზადებაში, „საქართველოს სსრ კურორტებისა და საკურორტო რესურსების ატლასის“ (1989), „კავკასიის ტურისტული ატლასის“ (1989), საქართველოს სასწავლო-გეოგრაფიული ატლასის (1992) რუკების შედგენაში. მუშაობდა ისტორიუილ კარტოგრაფიის საკითხებზე. მონაწილეობდა „საქართველოს ისტორიულ-ეთნოგრაფიული ატლასის (მასალების)“ შედგენაში (1980). არის 35-ამდე სამეცნიერო ნაშრომი ავტორი. მონაწილეა საკავშირო და საერთაშორისო კონფერენციებისა (მოსკოვი, კიევი, ჩერნიგოვი, ტაშკენტი და სხვა). კარტოგრაფი. ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი, თბ., 2003, გვ. 125 ელენე ზაუტაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
Kaspersky Anti-Virus

Kaspersky — ანტივირუსული პროგრამა, რომელიც შექმნილია ლაბორატორია Kaspersky-ს მიერ, 1991 წელს. პროგრამას აწარმოებს Kaspersky Lab. ხელმისაწვდომია როგორც Microsoft Windows-ისთვის და Mac OS X-ისთვის, აგრეთვე სატესტო ვერსიის სახით - Linux-ისთვის. ოფიციალური საიტი Kaspersky Lab-ის ფორუმი
ნიტა შტრაუსი

ნიტა შტრაუსი(ინგლ. Nita Strauss; დ. 1986, 7 დეკემბერი) — ამერიკელი როკ-მუსიკოსი. ის არის ალის კუპერის ამჟამინდელი ტურისტული გიტარისტი და აქვს წარმატებული კარიერა, როგორც სოლო არტისტი. შტრაუსი იყო პირველი ქალი ხელმოწერის მქონე მხატვარი Ibanez-ის გიტარით და რეგულარულად გამოსახულია მსოფლიო ბეჭდური ჟურნალების გარეკანებზე, მათ შორის Guitar World და Guitar Player. ის იყო ნომერ პირველი ადგილი გიტარის სამყაროს სიაში "10 ქალი გიტარისტი, რომელიც უნდა იცოდეთ". სტრაუსმა თინეიჯერობისას დაიწყო გასტროლები საკუთარ ჯგუფთან Lia-Fail-თან ერთად, უმცროსი კურსზე დატოვა საშუალო სკოლა მუსიკის სრულ განაკვეთზე გასაგრძელებლად, ჯგუფში შედიოდა მომავალი მსოფლიო ჩემპიონი მოკრივე მიქაელა მაიერი. მიუხედავად იმისა, რომ თავდაპირველად ცნობილი იყო Iron Maiden-ის ყველა ქალთა ტრიბუტ ჯგუფთან The Iron Maidens-თან მუშაობით, შტრაუსის კარიერა მოიცავდა შესრულებას რამდენიმე როკ ანსამბლთან, მათ შორის Consume the Fire, Femme Fatale და ვიდეო თამაშების სუპერჯგუფი Critical Hit. 2014 წელს შტრაუსი იყო ოფიციალური შიდა გიტარისტი Los Angeles Kiss- ისთვის (LA KISS), არენის საფეხბურთო გუნდის მფლობელობაში მყოფი პოლ სტენლის და ჯინ სიმონსი KISS-ისთვის. ჰაუს ბენდი უკრავდა ეროვნულ ჰიმნს და დამატებით მუსიკას აწვდიდა თამაშების დროს. 2014 წლის ივნისში სტრაუსი დაიქირავეს ორიანთის ნაცვლად, როგორც ელის კუპერის ტურისტული გიტარისტი 2014 წლის ტურის დარჩენილი თარიღებისთვის. მას შემდეგ გასტროლებზე გადიოდა ელის კუპერთან ერთად. შტრაუსი წარმოდგენილია როგორც მთავარი გიტარისტი შვიდი სიმღერისთვის დოკერის გილდიის ალბომში, სახელწოდებით The Heisenberg Diaries – Book A: Sounds of Future Past, გამოშვებული 2016 წლის 21 იანვარს. შტრაუსი გამოჩნდა 2017 წლის Netflix-ის დოკუმენტურ ფილმში Hired Gun. 2018 წლის იანვარში, შტრაუსი გახდა პირველი ქალი Ibanez ხელმოწერის შემსრულებელი თავისი მოდელის გიტარით, Ibanez JIVA10. მოგვიანებით DiMarzio-მ გამოუშვა მათი Pandemonium humbuckers, რომლებიც შეიქმნა სპეციალურად მისი JIVA Ibanez გიტარისთვის. 2019 წლის 26 იანვარს შტრაუსის მე-7 წლიურ She Rocks Awards-ზე დააჯილდოვეს "Inspire Award", რომელიც მას გადასცეს ნიკ ბოვკოტმა და მისმა პირადმა გმირმა, სტივ ვაიმ. https://loudwire.com/nita-strauss-first-active-rock-solo-female-chart-topper/ 2022 წლის 9 იანვარს სტრაუსი გახდა პირველი ქალი როკ-სოლო შემსრულებელი 32 წლის განმავლობაში, რომელიც მოხვდა Billboard-ის მეინსტრიმ როკ ჩარტში პირველი ადგილი სიმღერით Dead Inside. შტრაუსი ამბობს, რომ იგი მამის მეშვეობით ავსტრიელი კომპოზიტორის იოჰან შტრაუსის შთამომავალია. მისი და, ვარშა შტრაუსი, დაქორწინებულია პანჯი ადჰიკუმოროზე, სუჰარტოს შვილიშვილზე, ინდონეზიის მე-2 პრეზიდენტის შვილისგან, ბამბანგ ტრიჰატმოჯოსგან. Nita Strauss კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ConsumeTheFireOfficial Consume the Fire Facebook-ზე Critical Hit website დაარქივებული 2022-03-30 საიტზე Wayback Machine. Docker's Guild website დაარქივებული 2021-04-13 საიტზე Wayback Machine. TheGuitarCollective The Guitar Collective Facebook-ზე Kill-Slowly-30186642001 Kill Slowly Facebook-ზე thestarbreakers The Star Breakers Facebook-ზე WeStartWars We Start Wars Facebook-ზე
ევა გაბორი

ევა გაბორი (ინგლ. Eva Gabor; დ. 1919, 11 თებერვალი, ბუდაპეშტი, უნგრეთი —გ. 1995, 4 ივლისი, ლოს-ანჯელესი, კალიფორნია )— უნგრელი მსახიობი, მომღერალი და სოციალიტი. მან გაახმოვანა ჰერცოგინია და მისის ბიანკა დისნეის ფილმებში The Aristocats, The Rescuers და The Rescuers Down Under. იგი ფართოდ იყო ცნობილი 1965–1971 წლების სატელევიზიო სიტკომში Green Acres , როგორც ლიზა დუგლასი, ცოლი. ედი ალბერტის პერსონაჟი ოლივერ ვენდელ დუგლასი. გაბორი წარმატებული იყო როგორც მსახიობი ფილმში, ბროდვეიში და ტელევიზიაში. ის ასევე იყო წარმატებული ბიზნესმენი, მარკეტინგული პარიკები, ტანსაცმელი და სილამაზის პროდუქტები. მისი უფროსი დები, ზა ზა და მაგდა გაბორი, ასევე მსახიობები და სოციალისტები იყვნენ. გაბორი დაიბადა ბუდაპეშტში, ჯარისკაცის, ვილმოს გაბორისა და მისი მეუღლის, იუველირის ჯოლის (დაბადებული იანკა ტილემანი) სამი ქალიშვილიდან უმცროსი. მისი მშობლები ორივე უნგრელი ებრაული ოჯახებიდან იყვნენ. ის იყო პირველი დებიდან, ვინც ემიგრაციაში წავიდა შეერთებულ შტატებში, შვედ ოსტეოპათთან, ექიმ ერიკ დრიმერთან პირველი ქორწინებიდან მალევე, რომელზეც იგი დაქორწინდა 1937 წელს, როდესაც ის 18 წლის იყო. მისი პირველი როლი კინოში იყო შეერთებულ შტატებში 1941 წლის იძულებითი დაშვება Paramount Pictures-ში. 1950-იან წლებში იგი გამოჩნდა რამდენიმე მხატვრულ ფილმში, მათ შორის „The Last Time I Saw Paris“. მთავარ როლში ელიზაბეტ ტეილორი, მხატვრები და მოდელები, რომელშიც მონაწილეობდნენ დინ მარტინი და ჯერი ლუისი. 1953 წელს მას გადაეცა საკუთარი სატელევიზიო თოქ-შოუ, ევა გაბორ შოუ, რომელიც გადიოდა ერთი სეზონის განმავლობაში (1953–1954). 1950-იანი წლების დანარჩენი და 1960-იანი წლების დასაწყისში იგი გამოჩნდა ტელევიზიაში და ფილმებში. ის გამოჩნდა საიდუმლო სერიალის Justice-ის ერთ ეპიზოდში და იყო თამაშის შოუში What's My Line? როგორც „იდუმალი გამომწვევი“. 1965 წელს გაბორმა მიიღო ლიზა დუგლასის როლი, რომლის ადვოკატი ქმარი ოლივერ ვენდელ დუგლასი ( ედი ალბერტი ) გადაწყვეტს დატოვოს ქალაქის ცხოვრების " Rat race ". ის ყიდულობს ფერმას სოფლის თემში და აიძულებს ლიზას დატოვოს თავისი საყვარელი დიდქალაქური ურბანული ცხოვრება, პოლ ჰენინგის სიტკომში Green Acres, რომელიც გავიდა CBS-ზე. Green Acres განლაგებული იყო ჰუტერვილში, იგივე ფონზე Petticoat Junction- ისთვის (1963–1970) და ხანდახან გადაკვეთდა მის დის სიტკომს. მიუხედავად იმისა, რომ რეიტინგების დადებითად დაამტკიცა, პირველი ოთხი სეზონის ტოპ 20-ში რჩება, Green Acres სხვა დის შოუსთან ერთად, The Beverly Hillbillies, გაუქმდა 1971 წელს CBS-ის ქსელის " Rural purge" დროს - პოლიტიკა, რომელიც მიზნად ისახავს ქსელის სოფლად დაფუძნებული სატელევიზიო შოუების მოშორებას. ევამ 1972 წელს გამოუშვა თავისი სახელობის მოდის კოლექცია ლუის ესტევეზთან ერთად, კუბელი წარმოშობის ამერიკელი მოდის დიზაინერი. Orchids & Salami, by Eva Gabor, Doubleday, 1954 Gaborabilia, by Anthony Turtu and Donald F. Reuter, Three Rivers Press, 2001; ISBN 0-609-80759-5 ევა გაბორი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ევა გაბორი TCM-ის კინოფილმების მონაცემთა ბაზაში ევა გაბორი — ბროდვეის ინტერნეტ მონაცემთა ბაზაში (IBDb) (ინგლისური) "Eva Gabor and New York stockbroker, Richard Brown wed", tcm.turner.com
ლესლი მანი

ლესლი მანი(ინგლ. Leslie Mann; დ. 1972, 26 მარტი, სან-ფრანცისკო, კალიფორნია, აშშ) — ამერიკელი მსახიობი. იგი გამოჩნდა მრავალ ფილმში, მათ შორის The Cable Guy (1996), George of the Jungle (1997), Big Daddy (1999), Knocked Up (2007), 17 Again (2009), Funny People (2009), This Is 40 (2012), Blockers (2018) და Croods: A New Age (2020). მანი დაიბადა სან-ფრანცისკოში, კალიფორნიაში და გაიზარდა ნიუპორტ ბიჩში. ის გაზარდა " WASPy " დედამისმა, ჯანეტმა, რომელიც რვა წლის განმავლობაში ხელმძღვანელობდა დიზაინისა და ხარისხის პროგრამებს Ayres Hotel Group-ში. მენმა თქვა მამამისზე: "მამაჩემი არის... მე ნამდვილად არ მყავს. ვგულისხმობ, რომ ის არსებობს, მაგრამ მე მასთან ურთიერთობა არ მაქვს." მას ჰყავს ორი ძმა. მისი დედის ბებია, Sadie Viola Heljä Räsänen, იყო ფინელი ემიგრანტების ქალიშვილი. მან თქვა, რომ ის იყო "ძალიან მორცხვი, ერთგვარი ჩაკეტილი" ახალგაზრდობის პერიოდში. დაამთავრა ვიოლა კორონა დელ მარის საშუალო სკოლა, და სწავლობდა სამსახიობო მსახიობობას Joanne Baron / DW Brown სამსახიობო სტუდიაში და კომედიური იმპროვიზაციის ჯგუფთან ერთად The Groundlings. იგი დაესწრო კოლეჯს და სწავლობდა კომუნიკაციებს, მაგრამ დამთავრებამდე მიატოვა. 1997 წლის 9 ივნისს იგი ცოლად შეირთო რეჟისორმა და პროდიუსერმა ჯად აპატოუმ, რომელსაც იგი შეხვდა The Cable Guy-ის აუდიენციის დროს. აპატოვმა, ფილმის ერთ-ერთმა პროდიუსერმა, წაიკითხა სტრიქონები აუდიენციურ მსახიობებს, როგორც ჯიმ კერის სტენდი. მანსა და აპატოვს ჰყავთ ორი ქალიშვილი, აირისი და მაუდი, რომლებიც გამოჩნდნენ ფილმებში Knocked Up, Funny People და This Is 40, როგორც მანის გმირების შვილები. 2017 წელს მანი და უფროსი ქალიშვილი მოდი ერთად გამოჩნდნენ Jergens Skin Care პროდუქტების რეკლამებში. მანი და აპატოუ ორივე დიდი ხნის მხარდამჭერები არიან არაკომერციული ორგანიზაციის 826LA, რომელიც ორიენტირებულია დაუცველი ახალგაზრდების წერის უნარების წახალისებაზე და განვითარებაზე. ისინი ასევე ჩართულნი არიან UCLA-ს გაუპატიურების სამკურნალო ცენტრის Stuart House-ში, რომელიც ემსახურება სექსუალურ ძალადობის ქვეშ მყოფ ბავშვებს და მათ ოჯახებს. მანისა და აპატოვის ქველმოქმედებას 2012 წელს დააჯილდოვა ბოგარტის პედიატრიული კიბოს კვლევის პროგრამა, რომელმაც დააჯილდოვა მათ 2012 წლის "Children's Choice Award" ბავშვებთან და პედიატრიული კიბოს მქონე ოჯახებთან მუშაობისთვის. 2009 წელს ისინი ასევე აღიარეს The Fulfillment Fund-მა, რომელმაც პატივი მიაგო მათ ყოველწლიურ სარგებელ გალაზე. ლესლი მანი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში Interview with Backstage
თამაზ გაბადაძე

თამაზ გაბადაძე (დ. 26 აგვისტო, 1935, თერჯოლა) — ქართველი ინჟინერი და მეცნიერი. 2003 წელს გადაეცა ღირსების ორდენი. დაიბადა 1935 წლის 26 აგვისტოს. 1953 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი, ქიმიური ტექნოლოგიის სპეციალობით. სწავლის დამთავრების შემდეგ მუშაობა დაიწყო საშენ მასალათა სამეცნიერო-კვლევით უნივერსიტეტში. ასპირანტურასაც ამავე უნივერსიტეტში სწავლობდა. მის მიერ შემუშავებული ტექნოლოგიის საფუძველზე 1960 წელს, მიღებულ იქნა წყალგაუმტარი, გაფართოებადი და დამძაბავი, ზესწრაფმაგრებადი ცემენტები. 1963 წელს საკავშირო ჟურნალში „ცემენტი“ ამ თემაზე მის მიერ გამოქვეყნებული იქნა სამეცნიერო სტატია; 1965–1990 წლებში ხელმძრვანელობდა მიზნობრივ და კომპლექსურ პროგრამებს საბჭოთა კავშირის მშენებლობის საქმეთა სახელმწიფო კომიტეტის („სახმშენის“) ქვანახშირის, საშენ მასალათა და სასუქების მრეწველობის მეცნიერების და სამინისტოროების ტექნიკის სახელმწიფო კომიტეტის ხაზით. სადოქტორო დისერტაცია ახალი ტიპის ცემენტების ტექნოლოგიაზე 1982 წელს დაიცვა მოსკოვის მენდელეევის სახელობის ქიმიურ ტექნოლოგიურ უნივერსიტეტში. ქალაქ ხარკოვის მეტროპოლიტენისა და წყალგაუმტარი ნაგებობების მშენებლობაში მის მიერ მიღებული სპეც ცემენტების ტექნოლოგიაა დანერგილი, ხოლო საქართველოში „ენგურჰესის“, თბილისის მეტროპოლიტენის და სს „თბილისის წყლის“ ობიექტებზე; გახლდათ საბჭოთა კავშირის უმაღლესი საატესტაციო კომისიის რეცენზენტი სადოქტორო დისერტაციებში, წინასწარ დაძაბული რკინაბეტონის ნაციონალური კომისიის წევრი, საქართველოს პარლამენტის სამეცნიერო-ტექნიკური და საექსპორტო საბჭოს წევრი, დეკანი საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ქიმიური ტექნოლოგიის ფაკულტეტის; სამი სახელმძღვანელოს, ასევე მონოგრაფიების ავტორია და 120-ზე მეტი სტატია აქვს გამოქვეყნებული, აქვს მიღებული 40 საავტორო მოწმობა პატენტი ცემენტებისა და ფერადი ლითონების ტექნოლოგიებში; სამეცნიერო-კვლევითი ლაბორატორია „ელექტრონული ტექნიკის მასალების ტექნოლოგია“ მის მიერ იქნა დაარსებული, ასევე, სპეციალობა „სამედიცინო და სპეცმასალების ტექნოლოგია“ და შპს „სპეცცემენტები“; არის საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სილიკატების ტექნოლოგიის მიმართულების ხელმძღვანელი, პროფესორი. 2010 წელს მიღებული აქვს საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის საპატიო სიგელი. 1998 — ღირსების მედალი 2003 — ღირსების ორდენი პორტლანდცემენტის წარმოება, დამხმარე სახელმძღვანელო, თბ., 2017 სილიკატების ფიზიკური ქიმია, დამხმარე სახელმძღვანელო, თბ., 1997 მაღალ ეფექტური მასალის ცემენტოკერამიკის მიღება, თბ., 1969 საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, თბ., 2017, გვ. 107 წიგნი ღირსებისა: ტ. 3, შემდგ.: თ. ყიფიანი, დ. გაჩეჩილაძე, გ. სიმონიშვილი, თბ., 2001, გვ. 126 თამაზ გაბადაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი