laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ტროფიმე, თეოფილე და მათთან ცამეტი მოწამე

წმიდა მოწამენი ტროფიმე, თეოფილე და სხვა ათცამეტნი — IV საუკუნის ქრისტიანი წმინდანები, რომლებიც იმპერატორ დიოკლეტიანეს დროს ქრისტიანთა დევნის დროს აწამეს. ხსენების დღეა 5 აგვისტო (ძველი სტილით 23 ივლისი). სამსჯავროზე წარმდგარმა მორწმუნეებმა გაბედულად აღიარეს ქრისტე და კერპებისთვის მსხვერპლის შეწირვაზე მტკიცე უარი განაცხადეს. ამისთვის ისინი სასტიკად აწამეს. შემდეგ კი, წვივებგადამსხვრეულები, ცეცხლში ჩაყარეს. სულიწმიდის მადლით განკურნებული და განმტკიცებული ქრისტეს ტარიგები სრულიად უვნებელნი გამოვიდნენ კოცონიდან და კიდევ უფრო ახოვნად აღიარეს ჭეშმარიტი სარწმუნოება. უსჯულოებს წმიდათა მოდრეკის იმედი საბოლოოდ გადაეწურათ და მათ თავები მოჰკვეთეს. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი III, თბილისი, 2001 წ. წმიდა მოწამენი ტროფიმე, თეოფილე და მათთან ათცამეტი მოწამე (IV) – orthodoxy.ge
რაფიელ ისარლიშვილი

რაფიელ პეტრეს ძე ისარლიშვილი (ისარლოვი) (დ. 1843 — გ. 29 ნოემბერი, 1918, თბილისი) — ქართველი საზოგადო მოღვაწე, პუბლიცისტი, მთარგმნელი. მესხეთიდან გადმოსახლებულ წარჩინებულ ქართველ კათოლიკეთა საგვარეულოს წარმომადგენელი. თბილისის გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ მან განათლება ევროპაში მიიღო, სადაც დაეუფლა რამ­დენი­მე უცხო ენას. საზღვარგარეთიდან დაბრუნებული ისარლიშვილი აქტიურად ჩაება საზოგადოებრივ საქმიანობაში. 1869 წელს გამოსცა თავისივე შედგენილი „სინოპტიკური კალენდარი“. 1873 წელს ისარლიშვილმა ავჭალაში გახსნა უფასო სკოლა ღარიბთათვის. 1875 წელს გამოსცა „პირველი წიგნი წერა-კითხვის სასწავლებლად სურათებით ამერიკულ მეთოდზე სასოფლო სკოლებისათვის“, რომელიც, გარკვეულწილად, იაკობ გოგებაშვილის „დედა ენის“ წინამორბედი იყო. 1900 წელს ისარლიშვილი პარიზის მსოფლიო გამოფენაზე ქართულ განყოფილებას ხელმ­ძღვანელობდა. პავილიონში გამოფენილმა სასოფლო-სამეურნეო ნაწარმმა და ქართული კულტურის ნიმუშებმა მნახველთა დიდი მოწონება დაიმსახურა, რაც აისახა იმდროინდელ ქართულ და ევროპულ პრესაში. უცხოელთათვის სა­ქართვე­ლოს უკეთ გაცნობის მიზნით ისარლიშვილმა პარიზში ფრანგულ ენაზე გამოსცა ალექსანდრე ხახანაშვილის „სა­ქარ­თველოს ისტორია“. ისარლიშვილი საფრანგეთის სოფლის მეურნეობის სამინისტრომ მედლითა და დიპლომით დააჯილდოვა. ისარლიშვილის გარდაცვალებას ნეკროლოგი უძღვნა ზაქარია ჭიჭინაძემ. პირველი წიგნი წერა-კითხვის სასწავლებლად : შედგენილი სურათებით ამერიკულ მეტოდაზე სასოფლო შკოლებისათვის რ. ისარლიშვილისაგან (ავტორი). - თბილისი, 1875; Histoire de Georgie / Publiee sous la direction de M. Raphael Isarloff ; Apercu geographique et abrege de l'histoire et de la litterature georgienne par M.A. Khakhanov. - Tiflis : Societe georgienne de lettres, 1900. საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობა პარიზის 1900 წლის მსოფლიო გამოფენაზე და 118 წლის შემდეგ / [იდეის ავტორები: მანანა ვარძელაშვილი და მარინა თუმანიშვილი ; წიგნი შეადგინა და გამოსაცემად მოამზადა მარინა თუმანიშვილმა ; მთ. რედაქტორი ნიკოლოზ ანთიძე]. თბილისი : საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტო, 2018; ნანიტა­შვი­ლი ლ., წერილე­ბი, თბ., 1981; ნანიტა­შვი­ლი ლ., ქართული წიგნის ამაგდარი, თბ., 1985; ჭიჭინაძე ზ., რაფიელ ისარლი­შვი­ლი, «საქარ­თვე­ლო», 1918, №223; ბუბულაშვილი ე., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 360. რაფიელ ისარლიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
1740-იანები

1740-იანი (ათას შვიდას ორმოციანი) წლები, ასევე ცნობილი, როგორც 1740-იანები — გრიგორიანული კალენდრის ათწლეული, რომელიც დაიწყო 1740 წლის 1 იანვარს და დასრულდა 1749 წლის 31 დეკემბერს. მოვლენები სარჩევი: 1740 1741 1742 1743 1744 1745 1746 1747 1748 1749 აღმოჩენილი იქნა პომპეის ნანგრევები. შარლ ლუი დე მონტესკიემ „კანონთა გონი“ გამოაქვეყნა. 21 ივნისი : ჰალიფაქსი, ნოვა-სკოტია, დაარსდა.
ლუკა ისარლიშვილი

ლუკა სტეფანეს ძე ისარლიშვილი (ისარლოვი) (დ. 23 ნოემბერი, 1814 — გ. 11 სექტემბერი, 1893, თბილისი) — ქართველი პოეტი, პუბლიცისტი, რუსეთის იმპერიის სა­ხელმ­წიფო მოხელე (ცენზორი). მესხეთიდან გადმოსახლებულ წარჩინებულ ქართველ კათოლიკეთა საგვარეულოს წარმომადგენელი. დაამთავრა თბილისის გიმ­ნაზია (1833), სადაც ნიკოლოზ ბარათაშვილთან ერთად სწავლობდა და პოეტის შესახებ საინტერესო მოგონება დატოვა. სხვა­და­სხვა პერიოდში მსახურობდა თბილისის, ქუთაისის, გორის, ახალ­ციხის ადმინისტრაციულ, სასწავლო და სასამართლო დაწესებულებებში. იყო ცარიზმის ოფიციალური პოლიტიკის ერთგული დამცველი და გამტარებელი, რაც განსაკუთრებით გამოიკვეთა 1881-1888 წლებში, როცა ისარლოვი „კავკასიის საცენზურო კომიტეტში“ სახურობდა უმცროს ცენზორად და მდივნად. ამ თანამდებობაზე ყოფნისას ის ქართულ ჟურნალ-გაზეთებს უკრძალავდა ნებისმიერი ისეთი მასალის გამოქვეყნებას, რომელიც არ ეთანხმებოდა გაბატონებულ სახელმწიფო იდეოლოგიას. თანამედროვენი მას მიაწერენ გაზეთ „დროების“ დახურვის ინიციატივას. ისარლოვი თანამშრომლობდა ქართულ- („ცისკარი“) და რუსულენოვან („კავკაზ“, „ტიფლისსკი ვესტნიკ“, ­„ტიფლის­სკი ლისტოკ“, „გოლოს“ და სხვ.) პრესასთან, აქვეყნებდა ორიგინალურ და ნათარგმნ ლექსებს, ქართველოლოგიურ სამეცნიერო და სამეცნიერო-პო­პულარული ხასიათის თხზუ­ლებებს, მემუარებს. ლექსნი, თქმულნი ლუკა სტეფანეს ძე ისარლოვისა, ზ. ჭიჭინაძი გამოც., ტფ., 1895; კათოლიკენი სა­ქართვე­ლო­ში, ტფ., 1898; მოკლე კანონნი ქართულის პოეტიკისა ანუ ლექსთა თხზუ­ლებისანი, წგ.: ქართული პოეტიკის ქრესტომათია (XVIII–XIX სს.), თბ., 1954; Письма о Грузии, Тфл., 1899. ბექირი­შვილი ი., ნარკვევები აჭა­რის წარსულიდან, ბათ., 1982; მანსვეტა­შვი­ლი ი., მოგონებები, თბ., 1985; ხელთუბნელი მ., სალიტე­რატურო-საზოგადოებრივი წარსულიდან, თბ., 1938; ჯოლოგუა თ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 359. ლუკა ისარლიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
იოსებ ისარლიშვილი

იოსებ ლუკას ძე ისარლიშვილი (ისარლოვი) [დ. 3 (15) ივლისი, 1862 — გ. 1920 შემდეგ] — რუსეთის იმპერიის არმის გენერალ-მაიორი (1914). მესხეთიდან გადმოსახლებულ წარჩინებულ ქართველ კათოლიკეთა საგვარეულოს წარმომადგენელი, ქართველი ლიტერატორის და ცენზორის ლუკა ისარლიშვილის შვილი. 1882 წელს დაამთავრა თბილისის რეალური სასწავლებელი, 1884 წელს — ნიკოლოზის საკავალერიო სასწავლებელი. მსახურობდა ლაიბგვარდიის ცხენოსან-გრენადერთა პოლკში, გვარდიაში. 1905 წელს მი­ე­ნიჭა პოლკოვნიკის წოდება. 1910–1914 წლებში მეთაურობდა ასტრახანის მე-8 დრაგუნთა პოლკს. I მსოფლიო ომის (1914–1918) დასაწყისში მონაწილეობდა ბრძოლებში პოლონეთის ტერიტორიაზე, მოგვიანებით კი გადაიყვანეს კავკასიის ფრონტზე. 1914–1915 წლებში მეთაურობდა კავკასიის საკავალერიო დივიზიის მე-2 ბრიგადას, 1915–1917 – ამავე დივიზიის I ბრიგადას. დაჯილდოებული იყო წმ. სტანისლავის (I, II), წმ. ანას, წმ. ვლადიმირის სხვა­და­სხვა ხარისხის ორდენებით. გოგიტიძე მ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 359. იოსებ ისარლიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ილარიონ ისარლიშვილი

ილარიონ პეტრეს ძე ისარლიშვილი (ისარლოვი) (დ. 16 იანვარი, 1848 — გ. უცნობია) — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (1906). მესხეთიდან გადმოსახლებულ წარჩინებულ ქართველ კათოლიკეთა საგვარეულოს წარმომადგენელი. იაკობ და რაფიელ ისარლიშვილების ძმა. დაამთავრა მოსკოვის კადეტთა კორპუსი და ალექსის მე-3 სამხედრო სასწავლებელი. 1867 წლიდან რუსეთის არმიის ოფიცერი [პორუჩიკი (1870), კაპიტანი (1879), პოდპოლკოვნიკი (1888)]. მონაწილეობდა რუსეთ-თურქეთის ომში (1877-1878). 1900 წლიდან პოლკოვნიკი და სკოპინის 224-ე სარეზერვო ბატალიონის მეთაური. იმავე წელს დაინიშნა ორენბურგის 105-ე ქვეითი პოლკის მეთაურად. 1906 წელს თადარიგში გავიდა მუნდირის ტარების უფლებით და გენერალ-მაიორის წოდების მინიჭებით. დაჯილდოებული იყო წმ. სტანისლავის II და III, წმ. ანას II და III, წმ. ვლადიმირის IV ხარისხის ორდენებით. მასალები რუსეთ-თურქეთის 1877-1878 წლების ომის მონაწილე ქართველი ოფიცრების შესახებ / თეა ქათამაძე // სამხრეთ-დასავლეთი საქართველო = South-West Georgia : ისტორია, არქეოლოგია, ეთნოლოგია / აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მთავრობის საქვეუწყებო დაწესებულება-საარქივო სამმართველო. - თბილისი, 2013. - ISSN 2298-0776. - № 3, აჭარის დედასამშობლოსთან დაბრუნების 135 წლისთავისადმი მიძღვნილი საერთაშორისო სამეცნიერო კონფერენცია. - გვ.85-91. Исарлов Илларион Петрович. Генералитет российской императорской армии и флота. ციტირების თარიღი: 4 აგვისტო, 2020.
იაკობ ისარლიშვილი

იაკობ პეტრეს ძე ისარლიშვილი (ისარლოვი) (დ. დაახლ. 1842 — გ. 1917 შემდეგ) — ქართველი საზოგადო მოღვაწე, პედაგოგი. მესხეთიდან გადმოსახლებულ წარჩინებულ ქართველ კათოლიკეთა საგვარეულოს წარმომადგენელი; პუბლიცისტ რაფიელ ისარლიშვილის და გენერალ-მაიორ ილარიონ ისარლიშვილის ძმა. სწავლობდა თბილისის გიმნაზიაში, შემდეგ პეტერბურგის უნივერსიტეტში. ახლოს იყო ნიკოლოზ ჩერნიშევსკის მიმდევარ ხალხოსნურ წრეებთან. სხვა ქართველებთან (ნიკო ნიკოლაძე, გიორგი წერეთელი, კირილე ლორთქიფანიძე, აბელ ჩოლოყაშვილი და სხვ.) ერთად მონაწილეობდა 1861 წლის სტუდენტურ არეულობებში, რის გამოც 1861 ოქტომბრიდან დეკემბრამდე დაპატიმრებული იყო კრონშტადტის ციხეში. გათავისუფლების შემდეგ პოლიციის მეთვალყურეობის ქვეშ ცხოვრობდა პეტერბურგში. შემდეგ სამუდამოდ დასახლდა თბილისში. აქტიურად მონაწილეობდა ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების და სათავადაზნაურო სკოლის მუშაობაში. ეწეოდა კომერციულ საქმიანობასაც. 1890-იან წლებში ორჯერ წარუმატებლად იყარა კენჭი თბილისის საკრებულოში. Т. 1: От предшественников декабристов до конца "Народной воли" : Ч. 2 : Шестидесятые годы / Сост. А. А. Шилов, М. Г. Карнаухова. - 1928. - XVI, [4] с., 496 стб. : фот. იაკობ ისარლიშვილი — საქართველოს პირველი რესპუბლიკის (1918-1921) პროსოპოგრაფიული ბაზა (ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლინგვისტურ კვლევათა ინსტიტუტი)
ისარლიშვილები

ისარლიშვილები, ისარლოვები — წარჩინებულ ქართველ კათოლიკეთა საგვარეულო, წარმოშობით მესხეთიდან. ზაქარია ჭიჭინაძის ცნობით, ისარლიშვილების გვარი ხურსისძეთა განშტოება იყო. ოსმალთა ბატონობის პერიოდში ახალციხელმა ისარლიშვილებმა კათოლიკობა მიიღეს. გვარი „ისარლიშვილი“ ტრადიციული სახელოს, „ციხისთავის“ თურქული თარგმანიდან („ისარ-ლი აღასი“) მომდინარეობს. XVIII საუკუნის II ნახევრიდან ისარლიშვილების ნაწილი თბილისში გადმოსახლდა (XIX საუკუნის მიწურულს მათ ეკუთვნოდა სახლი ახლანდ. რევაზ თაბუკაშვილის ქუჩაზე № 51.). ჰქონდათ აზნაურობა. აქტიურად მონაწილეობდნენ ქვეყნის სავაჭრო ურთიერთობებში ოსმალეთთან, სპარსეთთან და ინდოეთთან. ლუკა ისარლიშვილი მეფე ერეკლე II-ის ნდობით აღჭურვილი პირი იყო და სპარსეთში მისიით მყოფი გარდაიცვალა 1793 წელს. მისი შვილი გრიგოლი (გ. 1828) 1790-იანი წლების ბოლოს ინდოეთში დამკვირდა და დიდძალი ქონება დააგროვა. თბილისელი ისარლიშვილებიდან იყო XIX საუკუნის რამდენიმე ცნობილი საზოგადო და სამხედრო მოღვაწე, მ. შ. ცენზორი და ჟურნალისტი ლუკა ისარლიშვილი, გენერალ-მაიორი იოსებ ისარლიშვილი, პუბლიცისტი რაფიელ ისარლიშვილი და სხვ. „რუსეთის იმპერიის თავადაზნაურობის საგვარეულოთა გერბების საერთო კრებულის“ მე-16 ნაწილში (1901) შეტანილია ისარლოვების ოფიციალურად დამტკიცებული გერბი. ზუბალაშვილები ისტორია ხურსიძის (ისარლოვი) გვარისა და შოთა (შიო) რუსთაველი / ზ. ჭიჭინაძე ; თფილისი, 1904; საქართველოს ვაჭრობა და მრეწველობა ძველად და გრიგოლ ხურსიძე და სტეფანე ივანეს-ძე ზუბალაშვილი ინდოეთში / აღწერილი და დაბეჭდილი ზ. ჭიჭინაძის მიერ ; თბილისი, 1905; XVIII-XIX საუკუნეების საქართველო-ინდოეთის სავაჭრო ურთიერთობების ისტორიიდან : (ისტორია "გრიგორი ლუკასისა" იგივე გრიგოლ ხურსიძე-ისარლიშვილისა (ისარლოვისა) განსვენებულისა (1774.?-1828 წ.) მალაზიის კუნძულ პენანგზე) / საქ. მეცნ. ეროვნ. აკად., აღმოსავლეთმცოდნ. ინ-ტი. - თბ. : ჩოხი, 2006. ↑ თბილისური სახლი (თაბუკაშვილის ქუჩა № 51) / ლ. ანდრონიკაშვილი // Ars Georgica ; 2011. ↑ Общий гербовник дворянских родов Российской империи, Ч. 16. СПб., 1901; - с. 35.
1730-იანები

1730-იანი (ათას შვიდას ოცდაათიანი) წლები, ასევე ცნობილი, როგორც 1730-იანები — გრიგორიანული კალენდრის ათწლეული, რომელიც დაიწყო 1730 წლის 1 იანვარს და დასრულდა 1739 წლის 31 დეკემბერს. მოვლენები სარჩევი: 1730 1731 1732 1733 1734 1735 1736 1737 1738 1739 საქართველოში ყიზილბაშობა დაიწყო. დაიდო განჯის ტრაქტატი – რუსეთ-ირანის ხელშეკრულება იმერეთის მეფემ ალექსანდრე V-მ ელჩობა მიავლინა რუსეთში. ოსმალეთმა და რუსეთმა ხელი მოაწერეს ნისას ხელშეკრულებას, რითაც რუსეთ-ოსმალეთის ომი დასრულდა.
1720-იანები

1720-იანი (ათას შვიდას ოციანი) წლები, ასევე ცნობილი, როგორც 1720-იანები — გრიგორიანული კალენდრის ათწლეული, რომელიც დაიწყო 1720 წლის 1 იანვარს და დასრულდა 1729 წლის 31 დეკემბერს. მოვლენები სარჩევი: 1720 1721 1722 1723 1724 1725 1726 1727 1728 1729 14 იანვარი : ფილიპე V-მ ესპანეთის სამეფო ტახტი დატოვა. 23 ივნისი : ხელი მოეწერა კონსტანტინოპოლის ხელშეკრულებას. რუსეთმა და ოსმალეთმა გაყვეს ახლანდელი აზერბაიჯანის ტერიტორია. ჩინეთში დაიწყო უცხოელი მისიონერების განდევნა. დაარსდა სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. ფოთი ისევ თურქებმა დალაშქრეს დასვეს ფაშა რომელსაც დაუმორჩილეს შავი ზღვის სანაპირო ზოლი და იქ ახალი ციხე-სიმაგრე ააშენეს, რომელსაც ოთხკუთხედი ფორმა ჰქონდა, იგი ოთხივე კუთხეში კოშკით იყო გამაგრებული 1 იანვარი : დაარსდა ბრაზილიის ქალაქი კუიაბა.
1710-იანები

1710-იანი (ათას შვიდას ათიანი) წლები, ასევე ცნობილი, როგორც 1710-იანები — გრიგორიანული კალენდრის ათწლეული, რომელიც დაიწყო 1710 წლის 1 იანვარს და დასრულდა 1719 წლის 31 დეკემბერს. მოვლენები სარჩევი: 1710 1711 1712 1713 1714 1715 1716 1717 1718 1719 შვედეთში 29 თებერვალს 30 თებერვალი მოყვა, რათა დაესრულებინათ შვედური კალენდრიდან იულიუსის კალენდარზე გადასვლა. ვახტანგ VI-ის სტამბაში დაიბეჭდა პირველად „ვეფხისტყაოსანი“. სანქტ-პეტერბურგი რუსეთის დედაქალაქი გახდა. დასრულდა ომი ესპანური მემკვიდრეობისათვის. დაიდო უტრეხტის ზავი. 27 ივნისი : რუსეთის ფლოტის პირველი მნიშვნელოვანი გამარჯვება — განგუტის ბრძოლა. 1 აგვისტო : დიდი ბრიტანეთის ტახტზე ავიდა ჯორჯ I. ვლადიმერ ატლასოვმა კამჩატკის ნახევარკუნძულის დასავლეთი სანაპირო და შიგა ტერიტორიები მოიკვლია. 24 დეკემბერი : შვედეთის ჯარმა ნორვეგია დაიპყრო. ქართლში ვახტანგ VI გამეფდა. იმერეთში გიორგი IV გურიელი გამეფდა. 4 იანვარი – ნიდერლანდებმა, დიდმა ბრიტანეთმა და საფრანგეთმა მოაწერეს ხელი სამმაგ ალიანსზე. 2 მარტი – მოცეკვავე ჯონ უივერმა შეასრულა პირველი ბალეტი დიდ ბრიტანეთში, დრარი ლეინის ქუჩაზე. იანვარი – საფრამგეთმა ომი გამოუცხადა ესპანეთს. 7 მაისი – აღმოაჩინეს ახალი ორლეანი. ოქტომბერი – სტიდ ბონეტი და მისი ეკიპაჟი შეიპყრეს მდინარე ქეიფ ფეარის სათავის მახლობლად, საიდანაც გადაიყვანეს ჩარლსტონში, სამხრეთ კაროლინა, სადაც მათ კვლავ ჩაიდინეს დანაშაული. ბონეტის ეკიპაჟის წევრიდან ოთხი ადამიანი დაადანაშაულეს და მიუსაჯეს სიკვდილით დასჯა. 4 ოქტომბერი – სტიდ ბონეტი გაიქცა ციხიდან. 8 ნოემბერი –სტიდ ბონეტის 22 მეკობრე ჩამოახრჩვეს ჩარლსონში. 6 დეკემბერი – კარლ XII-ის სიკვდილის (30 ნოემბერი) შემდეგ ურლიკა ელეონორა გარხდა შვედეთის დედოფალი 10 დეკემბერი – სტიდ ბონეტი ჩამოახრჩვეს ხელახლა შეპყრობის შემდეგ. 23 იანვარი : ლიხტენშტაინის სამთავრო შეიქმნა საღვთო რომის იმპერიაში.
რაზიკაშვილი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი რაზიკაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: თედო რაზიკაშვილი — მწერალი ლევან რაზიკაშვილი — ოფიცერი ლუკა რაზიკაშვილი — მწერალ ვაჟა-ფშაველას ნამდვილი სახელი და გვარი ნიკო რაზიკაშვილი — პოეტ ბაჩანას ნამდვილი სახელი და გვარი
სიმონ აბაშიძე-გორლენკო

სიმონ ქაიხოსროს ძე აბაშიძე (აბაშიძე-გორლენკო) (დ. 21 იანვარი, 1836 — გ. 18 იანვარი, 1891, მოსკოვი) — თავადი, რუსეთის იმპერიის არმიის პოლკოვნიკი (1881). იმერეთის თავად აბაშიძეთა წარმომადგენელი. 1853 წლიდან მსახურობდა რუსეთის არმიაში. მონაწილეობდა ყირიმის ომში (1853-1856). იყო საიმპერატორო ესკორტის ლაიბ-გვარდიის კავკასიური ესკადრონის საჭურველთმტვირთველი (1857), სუმის ჰუსართა პოლკის კორნეტი (1860). 1865-1882 წლებში კვლავ ირიცხებოდა საიმპერატორო ესკორტში. 1875 წლიდან იყო სოსნიცკის მაზრის (ახლანდ. ჩერნიჰივის ოლქი, უკრაინა) საპატიო მომრიგებელი მოსამართლე. 1882 წელს პოლკოვნიკის წოდებით ჩაირიცხა კავალერიაში; განსაკუთრებული გამონაკლისის სახით შეუნარჩუნდა საიმპერატორო ესკორტის კავკასიური ესკადრონის 1-ლი ქართული რაზმის მუნდირის ტარების უფლება. ითვლებოდა კავალერიისა და შინაგან საქმეთა სამინისტროს პერსონალში. აბაშიძე იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების დამფუძნებელი წევრი. გარდაიცვალა მოსკოვში. დაკრძალულია სოფ. ზაიზდის მიხეილის ეკლესიაში (ახლანდ. ჩერნიჰივის ოლქი, უკრაინა). 1891 წლის თებერვალში პანაშვიდი გადაუხადეს საქართველოშიც, დაბა ყვირილის (ახლანდ. ზესტაფონი) ეკლესიაში. დაჯილდოებული იყო წმ. გიორგის ორდენით (1853). ცოლად ჰყავდა (1861 წლიდან) ადელაიდა სიმონის ასული გორლენკო (აზნაური). სიმამრის გარდაცვალების შემდეგ, იმპერატორის 1876 წლის 15 ივლისის განკარგულებით მიეცა უფლება შეერთებინა გორლენკოს გვარი და საგვარეულო გერბი და გადაეცა ისინი მამრობითი ხაზის უფროსი შთამომავლებისთვის. მისი ერთადერთი ვაჟი დავითი დაბადებიდან მალევე გარდაიცვალა (1863), ამიტომ თავად აბაშიძე-გორლენკოს გვარი არ გაგრძელებულა. ქალიშვილი ნინო (დ. 1870 — გ. 1921) იყო ბარონ როდრიგ თეოდორ ფონ ბისტრამის ცოლი. „რუსეთის იმპერიის თავადაზნაურობის საგვარეულოთა გერბების საერთო კრებულის“ მე-14 ნაწილში (1890) შეტანილია აბაშიძე-გორლენკოს ოფიციალურად დამტკიცებული გერბი (1886). Родословный сборник русских дворянских фамилий, т. 1 / Руммель Витольд Владиславович ; СПб., 1886, - с. 599-600. სიმონ აბაშიძე-გორლენკო — საქართველოს პირველი რესპუბლიკის (1918-1921) პროსოპოგრაფიული ბაზა (ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლინგვისტურ კვლევათა ინსტიტუტი) ↑ (ნეკროლოგი) დაარქივებული 2021-10-17 საიტზე Wayback Machine. , - გაზ. „ივერია“ - №26 - თებერვალი 2, 1891. ↑ Общий гербовник дворянских родов Российской империи, Ч. 16. СПб., 1901; - с. 35.
1700-იანები

1700-იანი (ათას შვიდასიანი) წლები, ასევე ცნობილი, როგორც 1700-იანები — გრიგორიანული კალენდრის ათწლეული, რომელიც დაიწყო 1700 წლის 1 იანვარს და დასრულდა 1709 წლის 31 დეკემბერს. მოვლენები სარჩევი: 1700 1701 1702 1703 1704 1705 1706 1707 1708 1709 დაიდო მეტუენის ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც პორტუგალია აღარ იყო დამოკიდებული ინგლისზე ეკონომიკურად. პეტრე დიდმა დააარსა სანქტ-პეტერბურგი. ჟუან V მმართველობის დასაწყისი პორტუგალიაში 8 ივლისი : პოლტავის ბრძოლა — რუსთა ლაშქარმა პეტრე I-ს მეთაურობით დაამარცხა შვედეთის ჯარი. ქართლში ქაიხოსრო გამეფდა. ვახტანგ VI-მ დააარსა პირველი ქართული სტამბა თბილისში
ადამიძე

საკუთარი სახელი ადამიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ანდრია ადამიძე — იურისტი, მსახიობი ივანე ადამიძე — სამხედრო პირი ლადო ადამიძე — მსახიობი
ივანე ადამიძე

ივანე ილარიონის ძე ადამიძე (დ. 1889, თბილისი, — გ. 30 სექტემბერი, 1937) — ქართველი სამხედრო პირი. მსახურობდა რუსეთის იმპერიის არმიაში. მონაწილეობდა I მსოფლიო ომში (1914-1918); იყო კავკასიელ მსროლელთა მე-15 პოლკის პოდპორუჩიკი, პორუჩიკი, შემდეგ შტაბს-კაპიტანი. ერზრუმის რეგიონში 1916 წლის თებერვლის ბრძოლებში თავის გამოჩენისთვის მიიღო წმ. გიორგის IV ხარისხის ორდენი (1916). დაჯილდოებული იყო ასევე წმ. სტანისლავის III (ხმლითა და ბაბთით) და წმ. ანას IV (წარწერით „მამაცობისათვის“) ხარისხის ორდენებით (ორივე, 1917). გარკვეული ხანი ოსმალთა ტყვეობაში გაატარა. 1918-1921 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის ჯარის ოფიცერი, 1921 წელს — ქართული სამხედრო სკოლის ნაცვალთა ათასეულის კაპიტანი. საბჭოთა რეჟიმის დამყარების შემდეგ შემდეგ მსახურობდა წითელ არმიაში პოლკოვნიკის წოდებით. მეთაურობდა ქართველ მსროლელთა 1-ლ ლეგიონს. იყო თბილისის ადგილობრივი ჰაერსაწინააღმდეგო თავდაცვის შტაბის უფროსი. 1937 წელს კონტრრევოლუციური საქმიანობის ბრალდებით დააპატიმრეს და დახვრიტეს. რეაბილიტირებულია 1956 წელს. ადამიძე ივანე ილარიონის ძე / სტალინური სიები საქართველოდან [ელექტრონული მონაცემთა ბაზა] / ჰაინრიჰ ბიოლის ფონდი სამხრეთ კავკასიაში, ინფორმაციის თავისუფლების განვითარების ინსტიტუტი, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრო, საერთაშორისო საზოგადოება „მემორიალი“, საქართველოში შვეიცარიის საელჩო. - 2013. Адамидзе Иван Илларионович. «Офицеры русской императорской армии».
კჰაო-ჰითჩაქუთის ეროვნული პარკი

კჰაო-ჰითჩაქუთის ეროვნული პარკი (ტაი. อุทยานแห่งชาติเขาคิชฌกูฏ) — ეროვნული პარკი ჩანთაბურის პროვინციაში, ტაილანდში. პარკი მდებარეობს კარდამომის მთიანეთის კჰაო-სოი-დაოს ველური ბუნების თავშესაფარში. ცნობილია ჩანჩქერებითა და ტყეებით. პარკის ტერიტორიაზე შემონახულია ბუდას ნაკვალევიც. კჰაო-ჰითჩაქუთის ეროვნული პარკი დაარსდა 1977 წლის 4 მაისს. იგი ტაილანდის მე-14 ეროვნული პარკი იყო. კჰაო-ჰითჩაქუთის ეროვნული პარკი მდებარეობს კჰაო-ჰითჩაქუთის რაიონში, ქალაქ ჩანთაბურიდან 28 კმ-ის დაშორებით. პარკის ფართობი 59 კმ²-ია. უმაღლესი წერტილი, კჰაო-პჰრა-ბატი ზღვის დონიდან 1 085 მეტრის სიმაღლეზე მდებარეობს. პარკი ტაილანდის ერთ-ერთი ყველაზე მცირე პარკია და უფრო დიდი კჰაო-სოი-დაოს ველური ბუნების თავშესაფრს ესაზღვრება. პარკის ტერიტორიაზე ბინადრობენ: გაურები, ინდური ზამბარები, მუნჯაკები და სუმატრული სერაუები. შენიშნულია ველური სპილოების ჯოგიც. კჰაო-პჰრა-ბატის მთის მწვერვალზე ბუდას ნაკვალევი მდებარეობს, რომელიც ტაილანდელი ბუდისტებისთვის მნიშვნელოვანი რელიგიური ადგილია. თებერვალსა და მარტში ამ ადგილს მრავალი პილიგრიმი სტუმრობს. კჰაო-პჰრა-ბატის მწვერვალზე მრავალი კლდოვანი წარმონაქმნია, რომელთაც სხვადასხვა ფორმა აქვთ: პაგოდის, ბერების თასის, კუსა და სპილოს. პარკის უდიდესი ჩანჩქერია კრატიგი, 13 დონიანი ჩანჩქერი, რომელიც რამდენიმე დონეზე ბუნებრივ ბილიკებს კვეთს. ჩანჩქერები მდინარე ჩანთაბურით საზრდოობენ. პარკის სხვა ჩანჩქერებს შორის აღსანიშნავია ჩენგსეი და კლონგ-პიბონი.[ ბუდას ნაკვალევი პარკის ხედი საკემპინგე ადგილი კრათინგის ჩანჩქერის მახლობლად ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 Khao Khitchakut National Park. Department of National Parks (Thailand). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 22 May 2013. ციტირების თარიღი: 9 June 2013. ↑ 2.0 2.1 Khao Khitchakut National Park. Lonely Planet. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 9 აპრილი 2013. ციტირების თარიღი: 9 June 2013. ↑ Khao Khitchakut National Park. Tourism Authority of Thailand. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 აპრილი 2013. ციტირების თარიღი: 9 June 2013. ↑ Nam, Suzanne (February 2012). Moon Handbooks Thailand, 5th, Avalon Travel, გვ. 142. ISBN 978-1-59880-969-5.
1690-იანები

1690-იანი (ათას ექვსას ოთხმოცდაათიანი) წლები, ასევე ცნობილი, როგორც 1690-იანები — გრიგორიანული კალენდრის ათწლეული, რომელიც დაიწყო 1690 წლის 1 იანვარს და დასრულდა 1699 წლის 31 დეკემბერს. მოვლენები სარჩევი: 1690 1691 1692 1693 1694 1695 1696 1697 1698 1699 6 იანვარი - იოზეფ I, ლეოპოლდ I-ს შვილი ხდება რომის იმპერატორი 24 იანვარი - მუსიკალური საკრავი კლარნეტი გამოიგონეს ნიურნბერგში, გერმანიაში 4 აგვისტო : დომ პერინიონის მიერ შამპანურის გამოგონების ტრადიციული თარიღი. მუსტაფა II ოსმალეთის სულთანი ხდება აჰმედ II-ის გარდაცვალების შემდეგ. სიმონ დეჟნიოვი ბერინგის სრუტით წყნარ ოკეანეში გავიდა. 4 იანვარი : უაითჰოლის სასახლე, ინგლისის მონარქთა რეზიდენცია ლონდონში, ხანძარმა გაანადგურა.
თრანის პირველი ნასოფლარი

თრანის პირველი ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ თრანში, სოფლის სამხრეთით 800 მეტრზე, თრანულის ხევის მარჯვენა ნაპირზე. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. შემორჩენილია გეგმით სწორკუთხა შენობების რიყისა და ნატეხი ქვით ნაწყობი კედლების 24 რიგი. კედლების სისქეა 0,7 მეტრი. ირემაშვილი შ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 387.
1680-იანები

1680-იანი (ათას ექვსას ოთხმოციანი) წლები, ასევე ცნობილი, როგორც 1680-იანები — გრიგორიანული კალენდრის ათწლეული, რომელიც დაიწყო 1680 წლის 1 იანვარს და დასრულდა 1689 წლის 31 დეკემბერს. მოვლენები სარჩევი: 1680 1681 1682 1683 1684 1685 1686 1687 1688 1689 26 ნოემბერი : საფრანგეთის მეფე ლუი XIV ნიდერლანდებს ომს უცხადებს. პედრუ II ხდება პორტუგალიის მეფე ოსმალები უკანასკნელად უტევენ ვენას. 20 ივნისი : მონმუთის აჯანყება — მონმუთის გრაფი თავს ინგლისის მეფედ აცხადებს ბრიჯუოტერში. 14 აპრილი : ინგლისის მეფემ ჯეიმზ II-მ თანაბარი უფლებები მიანიჭა პროტესტანტებს და კათოლიკეებს. 5 ივლისი : სერ ისააკ ნიუტონმა გამოაქვეყნა „ნატურალური ფილოსოფიის მათემატიკური საწყისები“.
თრანის მეორე ნასოფლარი

თრანის მეორე ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ თრანში. მდებარეობეს სოფლის დასავლეთით, 1 კილომეტრზე, მდინარე თრანულის მარჯვენა ნაპირზე. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. ნასახლარის ტერიტორიაზე დადასტურებულია გეგმით სწორკუთხა რამდენიმე ნასახლარი ბუდის კვალი. კვიტაშვილი რ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 387.
თრანის მესამე ნასოფლარი

თრანის მესამე ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ თრანში. მდებარეობეს სოფლის სამხრეთით, 3 კილომეტრზე, ტყეში, გუგუთნაბინავარში. განეკუითვნება შუა საუკუნეებს. შემორჩენილია გეგმით სწორკუთა შენობების რიყისა და ნატეხი ქვით ნაწყობი კედლების 2-4 რიგი. კედლების სისქეა 0,7 მეტრი ზოგი შენობა ორსათავსიანია. აქა-იქ ყრია ღარიანი კრამიტი. ირემაშილი შ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 387.
თრანის მეოთხე ნასოფლარი

თრანის მეოთხე ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ თრანში. მდებარეობეს სოფლის დასავლეთით, 3,5 კილომეტრზე, ტყეში, კოკოთახოებში. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. შემორჩენილია გეგმით სწორკუთხა შენობის რიყისა და ნატეხი ქვით ნაწყობი კედლების 2-6 რიგი. კედლის სისქეა 0,5-0,7 მეტრი. ირემაშილი შ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 387.
1670-იანები

1670-იანი (ათას ექვსას სამოცდაათიანი) წლები, ასევე ცნობილი, როგორც 1670-იანები — გრიგორიანული კალენდრის ათწლეული, რომელიც დაიწყო 1670 წლის 1 იანვარს და დასრულდა 1679 წლის 31 დეკემბერს. მოვლენები სარჩევი: 1670 1671 1672 1673 1674 1675 1676 1677 1678 1679 1 იანვარი : რეგულარული საფოსტო სამსახური დაიწყო ნიუ-იორკსა და ბოსტონს შორის. ლუი ჟოლიემ და ჟაკ მარკეტმა მდინარე მისისიპი მისი დელტიდან 1125 კმ-ის მანძილზე გამოიკვლიეს. გოტფრიდ ლაიბნიცმა პირველად გამოიყენა ინტეგრალი y = f(x) ფუნქციის გრაფიკის ქვეშ ფართობის გამოსათვლელად. 16 ნოემბერი : საფრანგეთის ჯარებმა ქალაქი ფრაიბურგი დაიკავეს. 3 აგვისტო : რობერტ ლასალი აგებს გრიფონს - პირველი საზღვაო ხომალდი აგებული ამერიკაში. ინგლისის მეფემ ჩარლზ II-მ პარლამენტი დაშალა.