laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
არზამასის ფერისცვალების მონასტერი

არზამასის ფერისცვალების მონასტერი (რუს. Спасо-Преображенский монастырь) — მამათა მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის ქალაქ არზამასის ცენტრში. დაარსებულია დაახლოებით 1555 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას. მონასტერი დაარსდა დაახლოებით 1555 წელს ტბის ნაპირზე. დაარსების დღიდან იმყოფებოდა სრულიად რუსეთის მიტროპოლიტების, ხოლო შემდეგ პატრიარქების დაქვემვებარებაში. მონასტრის მოღვაწეობის შედეგად არზამასის მხარეში დაჩქარდა ქრისტიანობის გავრცელება. ეკლესია თავდაპირველად იყო ხისგან აგებული, დროთა განმავლობაში იგი შეცვალეს ქვის ნაგებობებით. არზამასის უძველესი ტაძარია არზამასის ფერისცვალების ტაძარი. აღნიშნული ტაძარი პირველი ნაგებობაა, რომელიც ააშენეს ქვის მასალისგან და შემონახულია დღევანდელ დღემდე. XX საუკუნის დასაწყისში მონასტერში იყო სამი ტაძარი და სამრეკლო. მონასტერი არის მესამე კლასის საერთო საცხოვრებელი, მონასტერთან მდებარეობს სასულიერო სასწავლებელი და საბავშვო სახლი. 1927 წელს ფერისცვალების მონასტერი დაიხურა. გაძარცვეს და საკმაოდ დაზიანდა. დახურვის შემდეგ მასში განათავსეს სამკერვალო ფაბრიკა, შემდეგ კი დღევანდელ ეპოქამდე ნიჟნი-ნოვგოროდის სახელმწიფო არქივის შენობა. 2005 წლის 20 აპრილს წმინდა სინოდმა მიიღო გადაწყვეტილება მონასტრის გახსნის შესახებ. მონასტერი გადაიტანეს ახლადაღდგენილ არზამასის ხარების ეკლესიაში, რომელიც რევოლუციამდე სამრევლო ეკლესია იყო. ხარების მრევლი განთავსდა მაცხოვრის მონასტრის ახლოს, ციხესიმაგრის კედლებთან ახლოს. 1775-1788 წლებში ხის და ქვის ეკლესიის ადგილზე ააგეს ახალი ეკლესია. არქიტექტურა ნასესხები იყო მიძინების ტაძრიდან, რომელიც ცოტა ხნის წინ ააგეს საროვის ღვთისმშობლის მიძინების უდაბნოში. ხარების ეკლესია დახურეს 1929 წელს. მასში განათავსეს სტუდენტთა საერთო საცხოვრებელი. მოგვიანებით ეკლესიაში განათავსეს საწყობი. ტაძრის აღდგენითი სამუშაოები დაიწყო 2004-2005 წლებში. 2006 წლის შობას აღესრულა პირველი საღვთო ლიტურგია. ასევე აღადგინეს ეგვტერი მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატის სახელზე, რომელიც მდებარეობდა ხარების ეკლესიის ახლოს. 2008 წლის 6 ოქტომბერს მამასახლისად დაინიშნა მღვდელი პაისი (იაცკო). 2016 წლის 7 მაისიდან მამასახლისის მოვალეობას ასრულებს არქიმანდრიტი ტიხონ (ზატიოკინი) ნიჟნი-ნოვგოროდის პეჩერის ამაღლების მონასტრის მამასახლისი. მონასტრის ვებგვერდი ↑ В Арзамасе увековечат память первого председателя Вологодского отдела ИППО епископа Алексия (Соболева). Россия и Христианский Восток: история, наука, культура (2016-09-30). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-13. ციტირების თარიღი: 2017-02-12. ↑ Анна Ермолина. (2008-10-08) Наместником Спасо-Преображенского мужского монастыря города Арзамаса назначен иеромонах Паисий (Яцко). Нижегородская епархия. ციტირების თარიღი: 2017-02-12.
ნიჟნი-ნოვგოროდის უფლის ფერისცვალების ტაძარი

ნიჟნი-ნოვგოროდის უფლის ფერისცვალების ტაძარი (რუს. Спасо-Преображенский собор) — მართლმადიდებლური ტაძარი ნიჟნი-ნოვგოროდის სორმოვოს რაიონში. მდებარეობს შჩერბაკოვის ქუჩაზე. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1898-1900 წლებში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას. ნიჟნი-ნოვგოროდის უფლის ფერისცვალების ტაძარი ააშენეს როგორც, მანამდე უკვე აგებული სორმოვოს ალექსანდრე ნეველის ეკლესიის დამატებითი ნაგებობა. სორმოვოს რაიონი გაიზარდა და გაფართოვდა აქ მდებარე ქარხნის, „წითელი სორმოვოს“ წყალობით, რომელშიც მუშაობდა 10 000 ადამიანი. პატარა ეკლესიას კი აღარ შეეძლო ყველა მსურველის დატევა შენობაში. 1898 წელს ტაძრის მშენებლობის დაწყება დაამტკიცეს არქიტექტორ პავლე მალინოვსკის პროექტის მიხედვით, ხოლო უკვე 1905 წელს აკურთხეს ახალი ტაძრის მთავარი საკურთხეველი. ტაძარი გათვლილი იყო ორი ათას მრევლზე, მაგრამ მოგვიანებით ტევადობა გაიზარდა. ტაძრის შიგნით დააყენეს ექვსიარუსიანი კანკელი, რომელის სრულდება ჯვრით. ხოლო აღსავლის კარსა და სამლოცველო დარბაზს შორის შვიდი მარმარილოს სვეტია. კომპლექსის შენობების ნაწილია ეკლესიის გარშემო მდებარე სამრევლო საცხოვრებელი, სანათლავი და რამდენიმე სამეურნეო ნაგებობა. 1927 წელს ეკლესია დახურეს, გადახადეს სახურავი და მოახდინეს საეკლესიო ჭურჭლის კონფისკაცია. თავდაპირველად მიიღეს გადაწყვეტილება ტაძრის აფეთქების შესახებ, მაგრამ შემდეგ გადაწყვეტილება შეცვალეს და მასში გახსნეს ბავშვთა კულტურის სახლი, ხოლო მოგვიანებით საწყობი და მაცივარი. 1990 წლისთვის ტაძარი დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას და მოგვიანებით გაარემონტეს. უფლის ფერისცვალების ტაძარი არის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურის ძეგლი, მასთან გახსნილია საკვირაო სკოლა და მართლმადიდებლური სასწავლებელი. ↑ 1.0 1.1 Нижегородская Митрополия. Сайт Нижегородской Митрополии. ციტირების თარიღი: 2018-02-17. ↑ Минкульт - ViewMaps CultureObjects. okn-mk.mkrf.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-02-18. ციტირების თარიღი: 2018-02-17. ↑ Спасо-Преображенский собор Нижнего Новгорода, Нижний Новгород - Деловой квартал. nn.dk.ru. ციტირების თარიღი: 2018-02-17.
ემილია პლატერი

ემილია პლატერი (ლიეტ. Emilija Pliaterytė; დ. 13 ნოემბერი, 1806 — გ. 23 დეკემბერი, 1831) — გრაფინია და რევოლუციონერი პოლონეთ-ლიტვის დანაწილებული მიწებიდან. გაიზარდა პატრიოტული ტრადიციით, იბრძოდა მცირე რაზმით 1830-1831 წლების პოლონეთის აჯანყებისას, მონაწილეობას იღებდა ბროლების დაგეგმვაში და პოლონელი ამბოხებულების ჯარებში კაპიტნის წოდება მიიღო. ამბოხის დასასრულს, ავად გახდა და გარდაიცვალა. მიუხედავად იმისა, რომ მას მნიშვნელოვან მოლაპარაკებებში მონაწილეობა არ მიუღია, მისი ამბავი საზოგადოებისთვის ფართოდ გახდა ცნობილი და მრავალი მხატვრისა თუ მწერლის შთაგონების წყაროდ იქცა. ემილია პლატერი პოლონეთისა და ლიტვის ეროვნული გმირია, რომელიც პოლონელი ხელოვანებისა და ხალხისთვის სამშობლოსთვის მებრძოლი ქალის სიმბოლოა. მას ხშირად ლიტველ ჟანა დ’არკსაც კი უწოდებენ. ემილია პლატერი დაიბადა ქალაქ ვილნიუსში, პლატერების ოჯახში. მისი წინაპრები წარმოშობით ვესტფალიიდან იყო, თუმცა მოგვიანებით გაპოლონელდნენ. თავდაპირველად, XV საუკუნეში ისინი ლივონიაში დასახლდნენ, თუმცა, მოგვიანებით საგვარეულო ლიტვის დედაქალაქში დამკვიდრდა. ემილიას ხან პოლონელად, ხანაც ლიტველად მოიხსენიებენ. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: Emilia Plater Original letter by Emilia Plater, in which she confirms the fact that she joined the ranks of the army of her own will Westphalian Plater family Death place of Emilia Plater. Ruins of Justinavas manor and Emilia's sculpture დაარქივებული 2018-03-21 საიტზე Wayback Machine. ↑ "Litwa: przewodnik", Tomasz Krzywicki, Oficyna Wydawnicza "Rewasz", 2005, s. 196 ↑ W pamięci potomnych. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-11-04. ციტირების თარიღი: 2018-03-23. ↑ Shastouski, K.. Grób Emilii Broel-Plater - wieś Kopciowo okręg olicki. ციტირების თარიღი: 19 November 2016. ↑ Plikūnė, Dalia. Lietuviškoji Žana d’Ark – grafaitė, atsisakiusi tekėti už caro generolo ir pasirinkusi visai kitą gyvenimo kelią. ციტირების თარიღი: 30 July 2017. ↑ Heart of Europe. Oxford University Press, გვ. 248–249. ISBN 978-0-19-164713-0. ციტირების თარიღი: 6 September 2012.
სამარის რკინიგზის მუზეუმი

სამარის რკინიგზის მუზეუმი (რუს. Самарский железнодорожный музей) — სპეციალიზებული მუზეუმი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ სამარაში ლიტვინოვის ქუჩაზე. მუზეუმი განთავსებულია სამარის სახელმწიფო საგზაო უნივერსიტეტის სასწავლო კორპუსების ტერიტორიაზე (ადრე სადგურ ბეზიმიანკის სარკინიგზო ჯარების მე-9 ბრიგადის პოლიგონი). მუზეუმის შესაქმნელად მოსამზადებელი სამუშაოები 2010 წლის 15 სექტემბერს დაიწყო და სულ რაღაც ორ თვეში დასრულდა. აღნიშნულ პროექტში რუსეთის რკინიგზამ 5 მილიონი რუბლი ჩადო. 2010 წლის 9 ნოემბერს მუზეუმის საზეიმო გახსნა გაიმართა, რომელიც კუიბიშევის რკინიგზის 136-ე და სააქციო საზოგადოება რუსეთის რკინიგზის შექმნიდან მე-7 წლისთავს მიეძღვნა. ინფრასტრუქტურა დაშკოვო რკინიგზის სადგური შენობა (სადგურ დაშკოვოდან (პენზის ოლქი) გადმოტანილი XIX საუკუნის შუა პერიოდის რკინიგზის სადგური უნიკალური ნაგებობა სემაფორები, ისრები და სხვა სასიგნალო მოწყობილობები. ძველი ხიდის ელემენტები ლიანდაგების ნიმუშები მოტორვაგონური მოძრავი შემადგენლობა ელექტრომატარებელი ЭР200 ორი ვაგონის ЭР200-252, ЭР200-254 შემადგენლობით და მთავარი ვაგონით ЭР200-107 ვაგონები СД № 035 და СМ3 № 256, ორივე ვაგონის თავდაპირველი სერია იყო СВ, შემდეგ СД, ორივე მათგანს გადაკეთებული აქვს კარებები უფრო დაბალი ბაქნებისათვის, СМ3 სერია მიიღეს 1956 წელს 3 კვ ძაბვაზე გადაკეთების შემდეგ. წარმოადგენს მუზეუმის ერთ-ერთი უძვირფასეს ექსპონატს, რადგან მსგავსი ელექტროსექციის ვაგონები მხოლოდ ოქტომბრის რკინიგზის სადგურის მუზეუმში ინახება. ელექტრომატარებელი ЭР2-371 , მისაბმელიანი, მთავარი და ძრავის ვაგონები, პირვანდელი სახით არ არის წარმოდგენილი. დიზელის მატარებელი ДР1А-310 ორთქლმავლები ჩერეპანოვების ორთქლმავლის მაკეტი П36-0232, ძლიერ დაუკომპლექტებელი. ჩამოტანილია ზლატოუსტიდან (ჩელიაბინსკის ოლქი) (იქ კიდევ დარჩა П36-0058-ის ნაშთები) Л-0815 ЛВ-0268 ЭР766-80 Еа-2735, მიღებულია 2015 წლის დეკემბერში, შორეული აღმოსავლეთის რკინიგზიდან თბომავლები ТЭП60-1029 ТЭ3-5531 2ТЭ10Л-1364 ЧМЭ3-5188 ТЭМ2-3018 ТГК2-7892 ТУ2-104, ვიწროლიანდაგიანი, ჩამოვიდა საბავშვო რკინიგზიდან ელმავლები ВЛ22м-442 ВЛ23-401 ВЛ8-1700 ЧС2-817 ЧС4-160 ВЛ10-085, არამშობლიური ნომრით, გვიანდელი ნომრების მანქანა. ВЛ60К-2518, არ არის მუზეუმის ექსპოზიციაში, დგას ანგარში და გამოიყენება როგორც სამარის სახელმწიფო საგზაო უნივერსიტეტის სასწავლო ლოკომოტივი დრეზინები და სარკინიგზო ტექნიკა მოტოდრეზინა ДТ-5 „პიონერკა“ АГВ-171 АС1А-2327 АС4-022, საგზაო მოტრისა ЭСО, როტორის თოვლმწმენდი ДМС-1077 ПЗСМ, მიღებულია 2015 წელს. ექსპონატების უმეტესი ნაწილი წარმოდგენილია კუიბიშევის, ვოლგისპირეთისა და სამხრეთ ურალის რკინიგზებით. В Самаре открылся Музей железнодорожной техники Без прошлого нет будущего დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ 9 ноября в Самаре торжественно откроется Музей железнодорожной техники под открытым небом | В Самаре и области (архив): | Самара сегодня — Информационный канал
მარტინ ვისკარა

მარტინ ვისკარა (დ. 22 მარტი, 1963) — პერუელი ინჟინერი და პოლიტიკოსი. იყო პერუს პრეზიდენტი 2018-2020 წლებში. ვისკარა მანამდე იყო მოკეგუის რეგიონის გუბერნატორი, ტრანსპორტირებისა და კომუნიკაციების მინისტრი და პერუს ელჩი კანადაში. 2016 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში იყო პარტიის, „პერუელები ცვლილებებისთივს", ლიდერის პედრო პაბლო კუჩინსკის ვიცე-პრეზიდენტობის კანდიდატი. ვისკარა პრეზიდენტი 2018 წლის 23 მარტს გახდა, მას შემდეგ, რაც პერუს 66-ე პრეზიდენტმა, კუჩინსკიმ თანამდებობა დატოვა. ვისკარა APRA-ს ყოფილი წევრის, ცეზარ ვისკარა ვარგასისა და დაწყებითი სკოლის მასწავლებლის, დორის კორნეოს ოჯახში დაიბადა. მამამისი მოკეგუის მერი და პერუს 1978 წელს მოსწვეული პარლამენტის წევრი იყო. მისი ოჯახი თავდაპირველად მოკეგუაში ცხოვრბოდა, თუმცა, მოგვიანებით ავადმყოფობის გამო, ლიმაში გადავიდნენ. ვისკარას ცხოვრებაში მამამისმა დიდი როლი ითამაშა. 1984 წელს ვისკარამ დაამთავრა ინჟინერიის ეროვნული უნივერსიტეტი ლიმაში. ასევე მიღებული აქვს მენეჯმენტის ადმინისტრირების დიპლომი ბიზნესის ადმინისტირირების სკოლაში. ვისკარას პოლიტიკური ამბიციები ჯერ კიდებ 2006 წელს დაიწყო, როდესაც APRA-ს პარტიით მონკეგუის გუბერნატორობაზე კენჭი იყარა, თუმცა, არჩევნებში დამარცხდა. 2008 წელს მან უთანასწორო გადასახადების გამო ,,მოკეგუასოს" სახელით ცნობილი საპროტესტო აქციები გამართა. ვისკარამ კრიზისის მოსაგვარებლად იმოგზაურა ლიმაში და აცნობა პერუს მთავრობას რეგიონში არსებული სიტუაცია, რითაც მათგან მიიღო დაპირება შეეტანათ ცვლილებები კანონში საკითხთან დაკავშირებით. სწორედ ამ მოვლენამ შეუწო ხელი მის სამომავლო წარმატებას. 2011 წელს ვისკარა მოკეგუის გუბერნატორად აირჩიეს. მისი თანამდებობაზე ყოფნის დროს, გაუმჯობესდა სოციალური მდგომარეობა და შემცირდა კორუფციის შემთხვევები, რის გამოც ვაშინგტონ პოსტმა მას პერუს ..უიშვიათესი მაგალითი" უწოდა. მან ასევე მოაგვარა დაპირისპირება მოსახლეობასა და სამთო კომპანია Anglo American-ს შორის. ვისკარა მოკეგუის გუბერნატორი 2014 წლამდე იყო. ↑ Quigley, John. (March 21, 2018) Vizcarra Set to Become Peru's New President Facing Daunting Challenges. Bloomberg. ციტირების თარიღი: March 22, 2018. ↑ Collyns, Dan. (March 22, 2018) Peru president Pedro Pablo Kuczynski resigns amid corruption scandal. The Guardian. ციტირების თარიღი: March 22, 2018. ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 Briceno, Franklin; Armario, Christine (2018-03-23). „Incoming Peru president a political novice facing tough odds“. The Washington Post (ინგლისური). ISSN 0190-8286. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-03-23. ციტირების თარიღი: 2018-03-23. დამოწმებას აქვს ცარიელი უცნობი პარამეტრ(ებ)ი: |dead-url= (დახმარება) ↑ Martín Vizcarra Cornejo - Peruanos Por el Kambio - PPK es-ES (16 December 2015). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 29 მაისი 2019. ციტირების თარიღი: 23 March 2018.
ელოხოვოს საკათედრო ტაძარი

ელოხოვოს საკათედრო ტაძარი (რუს. Кафедра́льный собо́р в Елохове) — მართლმადიდებლური მონასტერი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. 1938-1991 წლებში იყო საკათედრო. 1991 წლიდან მოსკოვის საქალაქო ეპარქიის საკათედრო ტაძარია. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ნათლისღების სახელზე, ხოლო ეგვტერები ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა (ჩრდილოეთის) და ხარების დღესასწაულის (სამხრეთის) სახელზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ტაძარი არის მოსკოვის პატრიარქების სერგისა და ალექსი II-ის განსასვენებელი. მოსკოვის საეკლესიო ტრადიციის მიხედვით მოსკოვისპირეთის სოფელ ელოხოვოში 1469 წელს დაიბადა მოსკოველი სალოსი ბერი ბასილი სალოსი. ცნობილია, რომ პირველი ქვის ტაძარი ხის ტაძრის ადგილზე ააგეს 1717-1722 წლებში. 1790-1792 წლებში მიაშენეს სატრაპეზო, ეგვტერებით (ხარებისა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის) და სამრეკლო. 1799 წელს ამ ეკლესიაში მოინათლა ალექსანდრე პუშკინი. 1837 წელს ძველი ეკლესია დაშალეს, ხოლო მის ადგილზე 1845 წელს არქიტექტორმა ევგრაფ ტიურინმა შექმნა ხუთგუმბათიანი ტაძრის შენობა. ეკლესიის კურთხევა შედგა 1853 წლის 18 ოქტომბერს - აღასრულა მოსკოვისა და კოლომენის მიტროპოლიტმა ფილარეტმა (დროზდოვი). 1889 წელს სატრაპეზო მიაშენა არქიტექტორმა პეტრე ზიკოვმა. 1929 წელს გუმბათის ფერწერა განაახლა არქიტექტორმა ივან კუზნეცოვმა. 1925 წელს მირქმის ლიტურგია აღავლინა პატრიარქმა ტიხონმა. ტაძარი არასოდეს არ დახურულა, თუმცა ხან-გამოშვებებით იხურებოდა ადმინისტრაციული წესრიგისათვის. 1941 წლის 22 ივნისს ლიტურგიის დასრულბის შემდეგ ხელისუფლებამ მიიღო დახურვის გავაწყვეტილება, მაგრამ ეს ვერ ასრულდა, რადგან სწორედ ამავე დღეს დაიწყო დიდი სამამულო ომი. 1945 წლის 25 თებერვალს მიიღო საპატრიარქო ტაძრის სტატუსი და გახდა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქის რეზიდენცია. საკათედრო ტაძარი იყო 1991 წლამდე. 1947 წელს ტაძარში კრემლიდან გადაიტანეს მოსკოვის მიტროპლიტ ალექსის ცხედარი. ზოგიერთი წყაროს მიხედვით ელოხოვის ტაძარში მნათედ მსახურობდა საბჭოთა კავშირის მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარე გიორგი მალენკოვი (1953-1955 წწ.) პენსიაზე გასვლის შემდეგ. 2004 წელს რუსეთის ფედერაციის ცენტრალურმა ბანკმა გამოსცა 3 რუბლის ნომინალის ღირებულების მონეტა „ნათლისღების ტაძარი (XVIII ს.), ქ. მოსკოვი“, ტირაჟი - 8 000 ცალი. ტაძარში გაიმართა რამდენიმე პატრიარქის ინტრონიზაციის ცერემონიალი: 1943 წელს - სერგის, 1945 წელს ალექსი I-ის, 1971 წელს პიმენის და 1990 წელს - ალექსი II-ის. 1944 წელს ტაძრის ჩრდილოეთის, წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეგვტერში დაკრძალეს რუსეთის 12-ე პატრიარქი სერგი. სამხრეთის ხარების ეგვტერში 2008 წლის 9 დეკემბერს დაკრძალეს რუსეთის 15-ე პატრიარქი ალექსი II. Любартович В. А., Юхименко Е. М. Собор Богоявления в Елохове: история храма и прихода. М.: ЦНЦ «Православная энциклопедия», 2004. Богоявленский кафедральный собор. Архитектура и духовно-литургическая жизнь. Под общей редакцией О. Г. Ковалик. М., 2001 Богоявленский Кафедральный Собор. Елоховская Церковь. ↑ Георгий Маленков: он правил страной после смерти Сталина. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-04-05. ციტირების თარიღი: 2018-03-24.
ბარბარა რაძივილი

ბარბარა რაძივილი (ბელარ. Барбара Радзівіл, პოლ. Barbara Radziwiłłówna, ლიეტ. Barbora Radvilaitė; დ. 6 დეკემბერი, 1520, ვილნიუსი — გ. 8 მაისი, 1551, კრაკოვი) — პოლონეთისა და ლიტვის დედოფალი, სილამაზით გამორჩეული, ჰაშტოლდების მემკვიდრე. სტანისლავ ჰაშტოლდისა და შემდგომში პოლონეთის მეფისა და ლიტვის დიდი მთავრის, სიგიზმუნდ II ავგუსტის ცოლი. დაიბადა ყველაზე ძლიერი ლიტველი მაგნატების, რაძივილების ოჯახში. მისი მამა იყო იური რაძივილი, ბიოლოგიური ძმა — ნიკოლაი რიჟა რაძივილი, ხოლო ბიძაშვილი იყო — ნიკოლაი შავი რაძივილი. 1538 წელს (სხვა წყაროებზე დაყრდნობით 1837 წლის 18 მაისს) იქორწინა სახელოვანი ლიტველი მაგნატის ალბერტ გაშტოლდის შვილზე, სტანისლავზე, თუმცა 1842 წელს დაქვრივდა. 1547 წელს ბარბარამ ფარულად იქორწინა დიდ ლიტველ ჰერცოგ სიგიზმუნდ II ავგუსტზე. საიდუმლო ქორწინება ბარბარას ძმების, ნიკოლაი რიჟასა და ნიკოლაი შავის მიერ იყო ორგანიზებული. ცერემონიიდან მაევე ახალგაზრდები ექვსი თვით დაშორდნენ, მეფე სეიმში გაემგზავრა ამ ქორწინებაზე თანხმობის მისაღებად, ხოლო ბარბარა მშობლიურ ციხეში, დუბინკში გაგზავნა. ახალგაზრდები ერთმანეთთან კავშირს ინარჩუნებდნენ, აგზავნიდნენ წერილებსა და მცირე საჩუქრებს. დუბინკში შემორჩენილია წერილები, რომლებიც ბარბარას იქ ყოფნას, მის განათლებულობასა და ინტერესთა ფართო სფეროს ქონას ადასტურებს. 1548 წელს, სიგიზმუნდ I-ს გარდაცვალებისა და პოლონეთის ტახტზე ასვლის შემდგომ სიგიზმუნდ II ავგუსტმა ბარბარა რაძივილთან ქორწინება ოფიციალურად გამოაცხადა და მისი პოლონეთის დედოფლად აღიარება მოითხოვა. ამას დიდი წინააღმდეგობა მოჰყვა პოლონელი დიდგვაროვნებისა და სიზიგმუნდის დედის, ბონა სფორცასგან, რადგანაც მათ სურდათ ლიტვის დომინირების მოსპობა და პოლონეთის სრული დამოუკიდებლობა. მხოლოდ 1550 წლის 7 მასისს კრაკოვში ბარბარა რაძივილი ტახტზე ავიდა, თუმცა იგი მალევე ავად გახდა და 1551 წლის 8 მაისს გარდაიცვალა. იმ დროისთვის, არსებული ჰიპოთეზის თანახმად, რაძივილი ბონამ მოწამლა. „კრაკოვის მასონარის ანალებში“ ბარბარაზე წერია: „სიზიგმუნდმა მეორე ჯერზე ცოლად შეირთო ბარბარა, რაძივილების საგვარეულოდან გამომავალი, რომელიც უკვე გათხოვილი იყო ჰაშტოლდზე და რომლის კორონაციაც 1546 წელს წმინდა ბარბარეს ხსენების დღეს მოხდა კრაკოვში. სამწუხაროდ, იგი 1547 წელს გარდაიცვალა“. ბარბარა რაძივილის ნეშტი კრაკოვიდან ვილნიუსში გადაასვენეს და საკათედრო ტაძარში დაკრძალეს. ბარბარა რაძივილის რომანტიკული სიყვარულის ისტორიამ და მისმა პიროვნებამ დიდი გავლენა იქონია პოლონურ და ლიტვურ პროზაზე, პოეზიასა და დრამატურგიულ ნამუშევრებზე. ბარბარა რაძვილი გამოსახულია იოანა ბრუჟენეს ესტამპზე (1971 წელი). А. В. Экземплярский. Варвара Радзивилловна // ბროკჰაუზისა და ეფრონის ენციკლოპედიური ლექსიკონი : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907. Raimonda Ragauskienė. Barbora Radvilaitė. — Vilnius: Vaga, 1999. — ISBN 5-415-01395-4. Alfredas Bumblauskas. Senosios Lietuvos istorija, 1009—1795. — Vilnius: R. Paknio leidykla, 2005. — P. 234—235. — ISBN 9986-830-89-3. Zygmuntas Kuchovicius. Barbora Radvilaite. Jagiellonki Polskie w XVI. wieku. Obrazy rodziny i dworu Zygmunta I. i Zygmunta Augusta Królów Polskich. Przez Alexandra Przezdzieckiego. — T. 1. — Kraków, 1868.
შენი სახელით მომმართე (რომანი)

„ შენი სახელით მომმართე (ინგლ. Call Me by Your Name) — ამერიკელი მწერლის, ანდრე ასიმანის რომანი, რომელშიც მოცემულია 17 წლის იტალიელ-ამერიკელი ებრაელი ბიჭისა და 24 წლის ამერიკელი ებრაელი ახალგაზრდა მეცნიერის სასიყვარულო ისტორია. სიუჟეტი ვითარდება 1987 წლის ზაფხულს, იტალიის ზღვისპირა ქალაქში. რომანში გადმოცემულია მთავარი გმირის, ელიო პერლმანისა და ოლივერის ურთიერთობა 20 წლის განმავლობაში. რომანი 2007 წელს ლამბდას რიგით მე-20 ლიტერატურული პრემიის ლაურეატი გახდა გეი ფიქციის კატეგორიაში. ↑ 20th Annual Lambda Literary Awards Winners and Finalists. ციტირების თარიღი: 5 ივნისი 2016.
ზიუზინოს ბორისისა და გლების ეკლესია

ზიუზინოს ბორისისა და გლების ეკლესია (რუს. Церковь Бориса и Глеба в Зюзине) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. იგი შენდებოდა 1688-1704 წლებში. მდებარეობს მოსკოვის სამხრეთ-დასვლეთის ადმინისტრაციულ ოლქში ზიუზინოში (ყოფილი სოფელი) მისამართი: პერეკოპის ქუჩა № 7. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ადგილი სადაც მდებარეობდა სოფელი ზიუზინო, ეკუთვნოდა პროზოროვსკიების თავადთა საგვარეულოს. ბორისისა და გლების ეკლესის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1688 წლიდან 1704 წლამდე. ქვედა თბილი ეკლესია, რომელიც ნაკურთხი იყო წმინდა მთავარ ვლადიმირის სახელზე ააგეს და აკურთხეს უკვე 1688 წელს, ხოლო ზედა ზაფხულის ეკლესია, თავადების ბორისისა და გლების სახელზე ნაკურთხი კი მხოლოდ 1704 წელს. 1938 წელს, გაძლიერებული ანტისაეკლესიო კამპანიის დროს კომუნისტურმა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა. 1950-იანი წლების ბოლოს გაიმართა მისი პირველი სარესტავრაციო სამუშაოები, რის შემდეგაც მასში განათავსეს ალმასების გადამამუშავებელი სახელოსნო. 1979 წელს დაიწყო ახალი სარესტავრაციო სამუშაოები, რის შემდეგაც ეკლესიაში განათავსეს საბჭოთა კავშირის ინსტრუმენტისა და მანქანათმშენებლობის სამინისტროს არქივი. 1989 წელს ეკლესია დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას, იგი გადავიდა სევასტოპოლის რაიონის მართლმადიდებელი მრევლის კუთვნილებაში და აღდგა ღვთისმსახურება. 2005 წლიდან ბორისისა და გლების ეკლესიასთან მოქმედებს საკვირაო სკოლა როგორც ბავშვებისათვის, ასევე მოზარდებისათვის. თავდაპირველად ბორსისა და გლების ეკლესიის ადგილზე განთავსებული იყო ძველი, ხის ტაძარი. ახალი ტაძარი ააგეს ე. წ. „ნარიშკინის (მოსკოვის) ბაროკოს“ სტილში. ეკლესიის არქიტექტურა ახლოსაა ტროიცე-ლიკოვის სამების ეკლესიის არქიტექტურასთან, რომლის არქიტექტორიც უნდა იყოს იაკობ ბუხვოსტოვი. ამ მიზეზის გამო ბორისისა და გლების ეკლესიის მშენებლობაც სწორედ მას მიეწერება. ეკლესია აგებულია მარალი თაღოვანი პალატით, საკურთხევლისა და კარიბჭის სიმაღლე ერთნაირია. ტაძარი სემკულია ტრადციული მოსკოვური ბაროკოს სტილში. ზედა სართულზე ასასვლელად გამოყენებულია შიდა კიბე. 1879 წელს ეკლესიას მიაშენეს სამრეკლო, რომელიც დღევანდელ დღემდე არ შემონახულა. Церковь Бориса и Глеба в Зюзино Храм благоверных князей Бориса и Глеба в Зюзине на сайте Православие.Ru «Зюзино. От села до района столицы» დაარქივებული 2009-03-30 საიტზე Wayback Machine.
მოსკოვის წმინდა ვლადიმირის ეკლესია

მოსკოვის წმინდა ვლადიმირის ეკლესია (რუს. Церковь Святого Владимира) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XV საუკუნეში. იგი შენდებოდა 1677-1689 წლებში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალურ ადმინისტრაციულ ოლქში ბასმანის რაიონში. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია მოციქულთასწორ, თავად ვლადიმირის სახელზე სახელზე, ეგვტერები კი ბორისისა და გლების და წმინდა მოწამენის კვირიკე და ივლიტას სახელზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. 1514 წელს ვასილი III-მ მოსკოვში 11 ეკლესიის მშენებლობა ბრძანა, ყველა ეკლესიის ხელოსანი უნდა ყოფილიყო ალევიზ ფრიაზინი. წმინდა ვლადიმირის ახალი ქვის ეკლესია ააგო ფრიაზინმა, რომელსაც უკვე აგებული ჰქონდა მოსკოვის მიქაელ მთავარანგელოზის ტაძარი. ტაძრის კურთხევა მოხდა 1516 წელს. XV საუკუნის ბოლოს ვლადიმირის ეკლესიასთან ახლოს დაარსდა მოსკოვის იოანე ნათლსიმცემლის მონასტერი. XVII საუკუნის დასაწყისში წმინდა მთავრის სახელობის მონასტერი გადაიტანეს სოფელ რუბცოვო-პოკროვსკოეში, იმასთან დაკავშირებით, რომ ბელი-გოროდში აქტიურად ხვებოდა მოსახლეობის განსახლება. ეკლესია, რომელშიც ადრე რეზიდენცია იყო განთავსებული, სამრევლო გახდა და მასთან ჩამოყალიბდა პოგოსტი. XVII საუკუნის მეორე ნახევარში დაზიანებული ვლადიმირის ეკლესია სერიოზულად გადააკეთეს (ივან ვერვეროვსკის ოჯახის ფინანსებით). ეკლესია დაიყვანეს ბოლო იარუსამდე და ხელახლა ამოაშენეს კედლები, ეგვტერთან და სამრეკლოსთან ერთად. ჯამში ალევიზა ნოვის მიერ აგებული ტაძრიდან შემორჩა მხოლოდ ტაძრის ქვედა ნაწილი და სამხრეთის ფრთა. XVIII საუკუნეში გადააკეთეს სამრეკლოც. ტაძარი კიდევ რამდენჯერმე გადააკეთეს რადგან დაზიანდა მოსკოვის დიდი ხანძრის, სამების ხანძრისა (1737 წ.) და 1812 წლის ხანძრის შედეგად. ეკლესია დახურეს 1933 წელს. 1937 წელს დაიწყეს ეკლესიის დაშლა. დაანგრიეს ხუთივე გუმბათი, გაანადგურეს შიდა მოწყობილობა. სრული განადგურებისგან, ეკლესია გადაარჩინა მოსკოვის ძეგლთა სახელმწიფო დაცვის ორგანოს ჩარევამ. ეკლესიის შენობა გადაეცა რუსეთის სახელმწიფო ისტორიულ ბიბლიოთეკას. რომელმაც აქ განათავსა თავისი სარეზერვო ფონდები. 1980 წელს შენობაში გაჩნდა ხანძარი. განადგურდა წიგნები და მხატვრობის შემორჩენილი კვალიც. 1990 წელს, სარესტავრაციო სამუშაოების დასრულების შემდეგ ტაძარი გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. 1991 წელს, ხანგრძლივი შესვენების შემდეგ, გარემონტებულ ვლადიმირის ეკლესიაში შედგა პირველი ლიტურგია. 1998 წელს ღვთისმსახურება აღსდგა ასევე თავადების ბორისისა და გლების ეგვტერში. ამჟამად ეკლესასთან მოქმედებს საკვირაო სკოლა, მართლმადიდებლური ეკლესია, საბავშვო ბაღი, საეკლესიო გალობის სკოლა, მოციქულთასწორ თავად ვლადიმირის სახელობის საქველმოქმედო გაერთიანება და გამომცემლობა. Сайт храма Святого Владимира История храма Святого Владимира на pravoslavie.ru Храм Святого Владимира на russian-church.ru Храм Святого Владимира на hramy.ru «На Кулижках»