laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ალი-იურტი

ალი-იურტი (რუს. Али-Юрт, ინგშ. Iаьли-Юрт; ყოფ. ნარონი, Нарон) — სოფელი რუსეთში, ინგუშეთის რესპუბლიკის ნაზრანის რაიონში. მუნიციპალურ წარმონაქმნ „ალი-იურტის სასოფლო დასახლების“ ცენტრი და ერთადერთი დასახლებული პუნქტი. მდებარეობს ჩრდილოეთ ოსეთის საზღვართან ახლოს, ნაზრანიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით 8 კმ-ში, ზღვის დონიდან 713 მ. 6517 მცხოვრები (2019). ↑ Оздоев И. А. Русско-ингушский словарь: 40 000 слов / Под. ред. Ф. Г. Оздоевой, А. С. Куркиева. — М.: Русский язык, 1980. — 832 с. — С. 830. ↑ Ведомости Верховного Совета РСФСР, 1958, № 5. ↑ Закон Республики Ингушетия от 23 февраля 2009 года № 5-рз «Об установлении границ муниципальных образований Республики Ингушетия и наделении их статусом сельского поселения, муниципального района и городского округа» ↑ Поиск кодов ОКАТО. Сельское поселение Али-Юрт, Назрановский район. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-02-15. ციტირების თარიღი: 2019-10-04. ↑ ალი-იურტი — GeoNames ↑ Численность населения Республики Ингушетия по состоянию на 01.01.2019 г. в разрезе населённых пунктов.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 12.07.2019. ციტირების თარიღი: 19.01.2021.
ბარსუკი (ინგუშეთი)

ბარსუკი (რუს. Барсуки, ინგშ. Буро́-Кӏале́) — სოფელი რუსეთში, ინგუშეთის რესპუბლიკის ნაზრანის რაიონში. მუნიციპალურ წარმონაქმნ „ბარსუკის სასოფლო დასახლების“ ცენტრი და ერთადერთი დასახლებული პუნქტი. მდებარეობს მდინარეების ნაზრანკისა და სუნჯის შეერთების ადგილას, ნაზრანიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ზღვის დონიდან 514 მ. 11 370 მცხოვრები (2019). სოფლის ჩრდილოეთით გადის რკინიგზის ხაზი. ↑ Официальный сайт администрации сельского поселения Барсуки Назрановского муниципального района Республики Ингушетия. История сельского поселения Барсуки. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-08-10. ციტირების თარიღი: 2015-08-30. ↑ Закон Республики Ингушетия от 23 февраля 2009 года № 5-рз «Об установлении границ муниципальных образований Республики Ингушетия и наделении их статусом сельского поселения, муниципального района и городского округа» ↑ Закон РИ от 17 декабря 2009 года № 62-РЗ «О внесении изменений в Закон Республики Ингушетия „Об установлении границ муниципальных образований Республики Ингушетия и наделении их статусом сельского поселения, муниципального района и городского округа“» ↑ ბარსუკი — GeoNames ↑ Численность населения Республики Ингушетия по состоянию на 01.01.2019 г. в разрезе населённых пунктов.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 12.07.2019. ციტირების თარიღი: 20.01.2021.
გაზი-იურტი

გაზი-იურტი (რუს. Гази-Юрт, ინგშ. Гӏа́зи-коа; 1944–1958 წლებში — ზარეჩნოე) — სოფელი რუსეთში, ინგუშეთის რესპუბლიკის ნაზრანის რაიონში. მუნიციპალურ წარმონაქმნ „გაზი-იურტის სასოფლო დასახლების“ ცენტრი და ერთადერთი დასახლებული პუნქტი. მდებარეობს მდინარე სუნჯის (თერგის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა ნაპირზე, ნაზრანიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 1,5 კმ-ში, მაგასიდან ჩრდილოეთით 9 კმ-ში, ზღვის დონიდან 501 მ. 1953 მცხოვრები (2019). ↑ Закон Республики Ингушетия от 23 февраля 2009 года № 5-рз «Об установлении границ муниципальных образований Республики Ингушетия и наделении их статусом сельского поселения, муниципального района и городского округа» ↑ Код ОКАТО 26 220 812 000 — Гази-Юртская сельский округ (сельсовет)* (Назрановский район). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-12-01. ციტირების თარიღი: 2019-10-04. ↑ გაზი-იურტი — GeoNames ↑ Численность населения Республики Ингушетия по состоянию на 01.01.2019 г. в разрезе населённых пунктов.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 12.07.2019. ციტირების თარიღი: 20.01.2021.
უელსის პრინცესა

უელსის პრინცესა (უელს. Tywysoges Cymru, ინგლ. Princess of Wales) — ბრიტანული არისტოკრატიული წოდება, რომელსაც ატარებენ უელსის პრინცის მეუღლეები. წოდება დაარსდა 1278-1283 წლებში ინგლისის მეფე ედუარდ I-ის მიერ უელსის სამთავროს დაპყრობის შემდეგ და იგი ენიჭებოდა ჯერ ინგლისის, შემდეგ კი დიდი ბრიტანეთის ტახტის მემკვიდრის ცოლს. ისტორიაში პირველი უელსის პრინცესა იყო ჯოან კენტელი, ეგრეთ წოდებული „შავი პრინცის“ მეუღლე, რომელმაც ვერ მოახერხა სადედოფლო ტახტზე ასვლა. დღეისათვის უელსის პრინცესა კამილა პარკერ ბოულესია, რომელიც არის დედოფალ ელისაბედ II-ის ვაჟის, უელსის პრინც ჩარლზის მეორე მეუღლე. ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ უელსის პრინცესად სწორედ ჩარლზის პირველი ცოლი, პრინცესა დიანა სახელდება. უელსის პრინცი ინგლისის დედოფლების სია დიდი ბრიტანეთის კონსორტების სია Princesses of Wales by Deborah Fisher. University of Wales Press, 2005. 'Tystiolaeth Garth Celyn' Y Traethodydd 1998 ISSN 0969-8930 Fryer, M.; Mary Beacock Fryer; Arthur Bousfield; Garry Toffoli (1983). Lives of the Princesses of Wales. Toronto: Dundern Press Limited. ISBN 978-0-919670-69-3.
გეირბეკ-იურტი

გეირბეკ-იურტი — სოფელი რუსეთში, ინგუშეთის რესპუბლიკის ნაზრანის რაიონში. შედის დოლაკოვოს სასოფლო დასახლების შემადგენლობაში. მდებარეობს რაიონის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, სუნჯის ქედის სამხრეთ ძირში, ნაზრანიდან ჩრდილო-დასავლეთით 38 კმ-ში, მალგობეკიდან სამხრეთით 18 კმ-ში, ზღვის დონიდან 696 მ. 258 მცხოვრები (2019). ↑ გეირბეკ-იურტი — GeoNames ↑ Численность населения Республики Ингушетия по состоянию на 01.01.2019 г. в разрезе населённых пунктов.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 12.07.2019. ციტირების თარიღი: 20.01.2021.
სიაბლი

სიაბლი (აზერ. Siyablı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 334 კაცი. სიაბლი GEOnet სახელების სერვერზე
სიავარი

სიავარი (აზერ. Siyavar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,240 კაცი. სიავარი GEOnet სახელების სერვერზე
ვადაჭკორია

საკუთარი სახელი ვადაჭკორია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალისტრო ვადაჭკორია — რევოლუციური მოძრაობის მონაწილე, პუბლიცისტი ბადრი ვადაჭკორია — ჟურნალისტი, ფოტოკორესპონდენტი გიორგი ვადაჭკორია — საფეხბურთო მსაჯი გურამ ვადაჭკორია — პათომორფოლოგი დოდო ვადაჭკორია — მწერალი, მთარგმნელი ვალერიან ვადაჭკორია — ინჟინერ-მექანიკოსი, საბჭოთა სახელმწიფო თანამდებობის პირი ზურაბ ვადაჭკორია — მსახიობი, ილუზიონისტი ზურაბ ვადაჭკორია — ყბა-სახის ქირურგი ნოდარ ვადაჭკორია — არქიტექტორი სოლომონ ვადაჭკორია — პოლიტიკოსი შოთა ვადაჭკორია — მწერალი, ჟურნალისტი შოთა ვადაჭკორია — ისტორიკოსი
გედსამანიის ღვთისმშობლის ეკლესია

გედსამანიის ღვთისმშობლის („ვარდობის“) ეკლესია — ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი, საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში სოფელ გედსამანიის ძველ სასაფლაოზე, შემაღლებულ ადგილას. ეკლესია დარბაზული ტიპისაა. სავარაუდოდ, განვითარებული შუა საუკუნეების. ადგილობრივი მოსახლეობა მოიხსენიებს როგორც „ვარდობის“ ეკლესიას. ინტერიერში - აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აბსიდაა, ცენტრში თაღოვანი სარკმლით. საკურთხევლის ცენტრალური სარკმლის მარჯვნივ და მარცხნივ დიდი ზომის, თაღოვანი, მაღალი ნიშებია. ჩრდილოეთ კედელზე მცირე ზომის ნიშია. საკურთხეველს აქვს ოდნავ ამაღლებული ამბიონი. საკურთხეველი გამოყოფილი ყოფილა კუსტარულად დამზადებული ხის კანკელით, რომლის მხოლოდ მცირე ნაშთია შემორჩენილი. ამბიონზე, ქვის საბრჯენებზე დგას მოზრდილი, ოთკუთხა ქვა (სავარაუდოდ ტრაპეზის), რომელიც აშკარად გადმოადგილებულია საკურთხევლიდან. დასავლეთის კედელში გაჭრლია კარი, შიგნიდან თაღოვანი, გარედან არქიტრავული. კარის თავზე სარკმელია რკინის ცხაურით. კარი გაჭრილია სამხრეთის კედელშიც. ეკლესიის ცენტრში, ჩრდილო და სამხრეთ კედლებზე შემორჩენილია პილასტრები. ჩრდილო და სამხრეთ კედლებში გაჭრილია დიდი ზომის, ოთხკუთხა სარკმლები, რომლებზეც რკინის ცხაურებია დაყენებული. ეკლესიას არა აქვს კამარა. ადგილობრივი მცხოვრებლების განმარტებით, კამარა ჩამოუნგრევია აღმოსავლეთის ფასადთან მდგარ უზარმაზარ ხეს, რომელიც 15- 20 წლის წინ ზუსტად კამარის თავზე გადმოქცეულა (არაა გამორიცხული, კამარა მანამდეც ყოფილოყო დაზიანებული. ხემ ალბათ საბოლოოდ დაანგრია). იატაკი შენარჩუნებულია დაზიანებული ქვის ფილაქანის სახით. ტაძრის კედლები შელესილი და შეთეთრებულია. იატაკიდან დაახლოებით 1მ -ის სიმაღლეზე კედლები ცისფრად ყოფილა შეღებილი. ეკლესიაში დევს ქვის ორი ნატეხი, ზედ ამოკვეთილი ასოთმთავრული წარწერით. ეკლესიაში დგას ხის კარადები, რომლებშიც განთავსებულია ხატები (თანამედროვე). ამასთან, ეკლესიაში აწყვია ფიცრები, მაგიდები, ხის გრძელი სკამები, სხვადასხვა საყოფაცხოვრებო ნივთები, რომლებსაც, როგორც ჩანს, ადგილობრივი მოსახლეობა გამოიყენებს ცხვრის დაკვლისა და დღეობების დროს. ფასადები შელესილია თეთრად. შელესვა ნაწილობრივ დაზიანებულია. დასავლეთ და აღმოსავლეთ კედლებში გაჭრილ კარებების თავზე ამოკვეთილია წრეში ჩასმული, ლურჯად შეღებილი ჯვრები. ეკლესია გადახურული ყოფილა ქართული კრამიტით, რომელიც ახლაც აწყვია ეზოში. ამჯერად ეკლესია გადახურულია გოფრირებული თუნუქის საბურავით. ეკლესია გარშემორტყმულია უზარმაზარი, უძველესი ცაცხვის ხეებით. სამხრეთ კედელთან არის ჩასასვლელი მიწისქვეშა გვირაბში, ან სათავსოში. ეკლესიის ეზოში, სამხრეთით, შემორჩენილია აგურის კედლის (შესაძლოა კარიბჭის) ნაშთი. ეკლესიას ირგვლივ შემოუყვება დიდი ზომის ქვებით ნაშენი გალავნის ნაშთი. სამხრეთით, გალავანში ჩართულია ნახევარწრიული ბურჯი, რომლის ზედა ნაწილი მცენარეებითაა დაფარული. გალავანში სათოფურებია დატანილი. ამ ეკლესიაში ადგილობრივი მოსახლეობა აღნიშნავს „ვარდობის“ დღესასწაულს. აღინიშნება აღდგომიდან მერვე ორშაბათს. აღსანიშნავია, რომ გედსამანიის ღვთისმშობლის ეკლესია, როგორც „გესამანის საყდარი“ მოხსენებული აქვს ტიმოთე გაბაშვილს, 1737 წელს შედგენილ ლიხთ-იმერეთის რუკაზე. ასევე, მოხსენებული აქვს ვახუშტი ბატონიშვილსაც.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 8724
გედსამანიის წმინდა გიორგის ეკლესია

გედსამანიის („ტბეთის“) წმინდა გიორგის ეკლესია — ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი, საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში სოფელ გედსამანიიდან 2 კმ-ის მანძილზე, მაღალი მთის წვერზე, გაშლილ მინდორზე. ხარაგაულელი ავტორის, იზა ვეფხვაძის წიგნის „ხარაგაულის“ მიხედვით მეცხრამეტე საუკუნის პრესის მასალებით ეკლესიას "ტბეთი" ეწოდება შავშეთში მდებარე ტბეთის ეკლესიის პატივსაცემად. ამავე მასალების მიხედვით არსებულა ხალხური გადმოცემა, რომ ეკლესია თამარ მეფეს აუგია. რადგან ადგილი მიუვალი იყო, ხალხი ჩამწკრივებულა მდინარიდან მთის წვერამდე და თოთოეული ქვის ხელი-ხელ გადაწოდებით აუზიდავთ საშენი მასალა მთის წვერზე. ეკლესია დარბაზული ტიპისაა. ირგვლივ ასწლოვანი, უზარმაზარი ცაცხვის ხეები აქვს შემოჯარული. ინტერიერი - აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აბსიდაა, ცენტრში თაღოვანი სარკმლით, რომელშიც თუნუქია ჩასმული. აბსიდის სამხრეთ კედელში დატანებულია ოთკუთხა ნიშა, ხოლო ჩრდილო კედელში - თაღოვანი. აბსიდის ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებში ჩატანებულია ქვევრები. საკურთხეველში, ზედ აღმოსავლეთის კედელთან მიდგმულია ტრაპეზის მაღალი, ოთკუთხა ქვა. საკურთხევლის კედლები სანთლის დასანთებ სიმაღლეზე ძალზედ შემურულია. ყველგან შერჩენილია სანთლის ნაღვენეთები. საკურთხეველში, ნიშებში და კედლებზე განლაგებულია თანამედროვე ხატები და ჯვრები. რატომღაც, საკურთხეველშია ჩამოკიდებული თანამედროვე ზარი, ასევე დგას თვითნაკეთი კუსტარულად დამზადებული სასანთლეები. ეკლესიის ინტერიერი, გარდა საკურთხევლისა და კონქისა, შელესილია. სამხრეთის კედელში გაჭრილია თაღოვანი კარი და მომცრო ზომის თაღოვანი სარკმელი. დასავლეთის კედელს გადაუყვება თაღი. ეკლესია აშენებულია სხვადასხვა ზომის ქვებით. ეკლესიის ფასადები შელესილია. აღმოსავლეთ ფასადზე, სახურავის ქვემოთ, ამოკვეთილია წრეში ჩასმული ჯვარი. სახურავს შემოყვება კარნიზი. კარნიზის ქვები ბევრგან ჩამოცვენილია და სამხრეთის კედელთანაა დალაგებული. არის საშიშროება კარნიზის ქვების ჩამოცვენისა. ეკლესიის შესასვლელ კართან ორსაფეხურიანი ქვის კიბეა. ეკლესია გადახურული ყოფილა კრამიტით. ამჯერად გადახურულია გოფრირებული თუნუქით (ადგილობრივი მოსახლეობის ძალებით). დასავლეთის ფასადიდან დაახ. 1მ-ის დაშორებით დგას ახლად აგებული ნაგებობა, რომელიც გადახურულია ეკლესიის ძველი, შემორჩენილი კრამიტით. სავარაუდოდ, ეს ნაგებობა „ტბეთობის“ დღესასწაულზე ამოსულ მოსახლეობის, ღამისმთევლებისა და სუფრის გასაშლელად უნდა იყოს განკუთვნილი (შენობაში განლაგებულია მაგიდები და სკამები). ეკლესია არ არის მოქმედი. აქ , გიორგობის თვის პირველ ნახევარში, ორშაბათ დღეს, იმართება „ტბეთობის“ დღესასწაული, რომელშიც ახლომახლო სოფლების მოსახლეობა იღებს მონაწილეობას.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 8684
კალციუმის ქრომატი

კალციუმის ქრომატი — არაორგანული ნივთიერება, ფორმულით CaCrO4. არის ყვითელი, ძლიერ ტოქსიკური მყარი ნივთიერება. ჩვეულებრივ გვხვდება დიჰიდრატის სახით, მაგრამ ბუნებაში არსებობს მინერალი ქრომატიტი, რომელიც არის ანჰიდრიტი. კალციუმის ქრომატი კარგავს წყალს 200 ° C ტემპერატურაზე. მყარ მდგომარეობაში, რეაქციაში აფეთქებით შედის ჰიდრაზინთან. ბორთან შერევისას იწვის ნელა. ↑ 1.0 1.1 Eintrag zu Calciumchromat დაარქივებული 2017-01-31 საიტზე Wayback Machine. in der GESTIS-Stoffdatenbank des IFA, abgerufen am 21. Februar 2017. ↑ http://www.mindat.org ↑ Occupational Safety And Health Guideline For Calcium Chromate. დაარქივებულია ორიგინალიდან — აგვისტო 8, 2007. ციტირების თარიღი: ოქტომბერი 5, 2019.
თამაზ ქეცბა

თამაზ იუანის ძე ქეცბა (აფხ. Ҭамаз Иуан-иԥа Қьецба; დ. 22 თებერვალი, 1962, სოხუმი, აფხაზეთის ასსრ, საქართველოს სსრ, სსრკ) — აფხაზი პოლიტიკოსი. 2019 წლის აფხაზეთის ე. წ. საპრეზიდენტო არჩევნების დროს იყო პრეზიდენტობის კანდიდატ ასტამურ თარბას პრემიერ-მინისტრობის კანდიდატი. პირველ ტურში ხაჯიმბამ 5703 (6,89%) მიიღო. ინტერვიუ თამაზ ქეცბასთან
ბერეწმინდის წმინდა გიორგის ეკლესია

ბერეწმინდის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში სოფელ მარელისის ზედა უბანში, რომელსაც ბერეწმინდას უწოდებენ, სასაფლაოს მოსწორებულ მდელოზე. აშენებულია ბერძენი მშენებლების მიერ XIX-XX საუკუნეების მიჯნაზე. საკმაოდ მასშტაბური ნაგებობის ფასადები კარგად თლილი მოთეთრო-მოჩალისფრო ქვის კვადრების რეგულარული წყობით არის შემოსილი. ეკლესიის დარბაზული ნაწილის სწორკუთხა გეგმას აღმოსავლეთით ნახევარწრიული შვერილი საკურთხეველი ასრულებს, ხოლო დასავლეთით კართან მიდგმული სამრეკლო. საკურთხეველი ეკლესიის დარბაზულ ნაწილთან შედარებით დაბალია და მისი სამსაფეხუროვანი თაროს კარნიზის დონეზე ფასადებს მთელ პერიმეტრზეასეთივე პროფილის სარტყელი უვლის. სამხრეთისა და ჩრდილოეთის მხარეს ფასადის შუა ნაწილში ორფერდა სახურავით დასრულებული ოდნავ გამოზიდული რიზალიტები გამოიყოფა, ხოლო დასავლეთის მხარეს ორფერდა სახურავის ძირში გავლებული დამატებითი სარტყელით ფრონტონია მონიშნული. ამავე მხრიდან მიდგმული ორსართულიანი სამრეკლოს დანაწევრება პასუხობს აღნიშნული სარტყლების ნიშნულებს და წვევით მაღალი თაღებით გახსნილ კარიბჭეს ქმნის, ხოლო ზემოთ შედარებით დაბალთაღოვან ფანჩატურს საკუთრივ სამრეკლოსთვის. ამასთან ერთად ფასადების ძირში ერთი თხელი საფეხურით შვერილი მაღალი ცოკოლი იკვეთება. ყოველივე ეს ეკლესიის დიდ ნაგებობას ჰორიზონტალურ არეებად ყოფს და საფასადო სიბრტყეში კონსტრუქციულობის ელემენტი შეაქვს. ეკლესიის ფართო და მაღალი სარკმლები ორ-ორი საკურთხევლისა და გვერდით კედლებში და ერთიც დასავლეთით ყველა თაღოვანია და ლილვისა და თაროს პროფილის საპირეები შემოსდევს. რაც შეეხება დასავლეთის , სამხრეთისა და ჩრდილოეთის კარის ღიობებს, ისინი სწორკუთხაა და თაღოვანი საპირით შემოწერილ ტიმპანურ ნაწილში ორ მათგანს ფიგურული რელიეფური კომპოზიციები ახლავს. რაც შეეხება დასავლეთის კარს, აქ ტიმპანში ჩასმულ სარკმლის სქემატურ თავსართზე დაფუძნებული ჯვარცმაა წარმოდგენილი; შემოსილ ქრისტეს ფიგურას დარღვეული პროპორცია დიდი თავი და პატარა ტანი გამოარჩევს. მას ვარდულის მოყვანილობის ორი ღილი აქვს მონიშნული ხალათზე. სამხრეთის კარს ზემოთ ტინპანის არეში წარმოდგენილია მდგომარე ქრისტეს ფიგურა, რომელიც ასევე გამოირჩევა არაპროპორციულად დიდი თავით და ზედმიწევნით მციე ზომის კიდურებით. ქრისტეს სახე ემოციურია, ღრმად ჩამჯდარი თვალები ჩამუქებულია, გაშლილი, ტალღოვანი თმა მხრებზე აფენია. მარჯვენაში ჯვრით დასრულებული კვერთხი უპყრია. ერთმანეთისგან განსხვავებულ კომპოზიციებში, ორივე ქრისტეს დამუშავება ერთნაირად უშუალოა, გარკვეული პრიმიტიულობა ახასიათებს და ვფიქრობთ ხალხური სკოლის ნიშნების მატარებელია. რაც შეეხება ინტერიერს, ბოლო წლებში ჩატარებული რემონტის შედეგად მას მხატვრული სახე მთლიანად დაკარგული აქვს; კედლების ზედაპირს ერთიანად ფარავს ცემენტის სქელი ფენა.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 16380
ასტურიის პრინცი

ასტურიის პრინცი (ესპ. Príncipe de Asturias) — ესპანური არისტოკრატიული წოდება რომელიც დაარსდა 1388 წელს კასტილის მეფე ხუან I-ის მიერ. ასტურიის პრინცის, ან პრინცესის წოდებას ატარებდა ჯერ კასტილიის, შემდეგ კი ესპანეთის მეფის ტახტის მემკვიდრე. უმეტეს შემთხვევაში ასტურიის პრინცის წოდება მამაკაცს ენიჭებოდა, თუმცა არსებობს 13 გამონაკლისი, როდესაც ეს წოდება ქალს მიენიჭა. პირველი ასტურიის პრინცი სწორედ ხუან I-ის უფროსი ვაჟი, ენრიკე იყო, რომელიც შემდეგში კასტილიის მეფე გახდა ენრიკე III-ის სახელით, ხოლო დღეისათვის ასტურიის პრინცესაა ესპანეთის მეფე ფილიპე VI-ის უფროსი ქალიშვილი, ლეონორ დე ბურბონი, რომელიც მომავალ დედოფლად მოიაზრება. ასტურიის პრინცესა უელსის პრინცი დოფინი ესპანეთის მონარქების სია Anguera Nolla, Pere. La visión de Castilla desde Cataluña. Algunas opiniones (in Spanish). Salamanca: University of Salamanca. pp. 85–104. ISBN 978-84-7800-315-0. Coronas González, Santos M. (2001). Príncipe y Principado de Asturias: historia dinástica y territorial de un título (PDF) (in Spanish). Salamanca: Anuario de historia del derecho español. pp. 49–74. ISBN 978-84-7800-315-0. Ferrando Badía, Juan (1990). Dictamen sobre el título "Príncipe de Gerona" (PDF) (in Spanish). Salamanca: Consejo Valenciano de Cultura español. Suárez Fernández, Luis (2000). Primera etapa en la institución del Principado de Asturias (in Spanish). Salamanca: Boletín de la Real Academia de la Historia. ISSN 0034-0626. Apezarena, José; Castilla, Carmen (1993). Así es el príncipe: vida del futuro rey de España (in Spanish). Ediciones Rialp. ISBN 9788432130090. Manrique, Cayetano (1862). Historia de la legislacion y recitaciones del derecho civil de España (in Spanish). Imprenta Nacional. Sampedro Escolar, José Luis (2014). La numeración de los Príncipes de Asturias (PDF) (in Spanish). Real Academia Matritense de Heráldica y Genealogía. Robles do Campo, Carlos (2009). Los Infantes de España tras la derogación de la Ley Sálica (1833) (in Spanish). Real Academia Matritense de Heráldica y Genealogía. ISSN 1133-1240., n° XII. Suárez Fernández, Luis (2003). Principado de Asturias: un proceso de señorialización regional (in Spanish). Real Academia de la Historia. ISBN 9788495983329.
ასტურიის პრინცესა

ასტურიის პრინცესა (ესპ. Princesa de Asturias) — ესპანური არისტოკრატიული წოდება, რომელიც ენიჭებოდათ ჯერ კასტილიის, შემდეგ კი ესპანეთის ტახტის მემკვიდრის, ანუ ასტურიის პრინცის მეუღლეებს. წოდება შეიქმნა 1388 წელს მეფე ხუან I-ის მიერ და პირველი ასტურიის პრინცესა მისი ვაჟის, ენრიკეს ცოლი, კეთრინ ლანკასტერი იყო, რომელიც შემდგომში კასტილიის დედოფალი გახდა. ასტურიის პრინცესის წოდება ეკვივალენტურია უელსის პრინცესისა ინგლისში და მადამ დოფინისა საფრანგეთში. ისტორიაში სულ 13 ასტურიის პრინცესა იყო, რომელთაგან უკანასკნელი იყო ლეტიცია ორტისი, ესპანეთის დღევანდელი დედოფალი. ასტურიის პრინცი ესპანეთის დედოფლების სია უელსის პრინცესა მადამ დოფინი « Real Decreto 1368/1987, de 6 de noviembre, sobre régimen de títulos, tratamientos y honores de la Familia Real y de los Regentes », Boletín oficial del Estado,‎ 12 novembre 1987 (lire en ligne [archive] [PDF]) Robles do Campo 2009, p. 382 Yolanda Gómez Sánchez, La Monarquía parlamentaria: Familia real y Sucesión a la Corona, Madrid, Ediciones Hidalguía, 2008, 308 p. (ISBN 9788489851603, lire en ligne [archive]), p. 214 « Real Decreto 54/1977 sobre Títulos y Denominaciones que corresponden al Heredero de la Corona », Boletín oficial del Estado,‎ 22 janvier 1977 (lire en ligne [archive] [PDF]) Robles do Campo 2009, p. 381 Chantal de Badts de Cugnac et Guy Coutant de Saisseval, Le Petit Gotha, Paris, Éditions Le Petit Gotha, coll. « Petit Gotha », 2002 (1re éd. 1993), 989 p. (ISBN 2-9507974-3-1), p. 364 Carlos Robles do Campo, « Los Infantes de España tras la derogación de la Ley Sálica (1830) », dans Real Academia Matritense de Heráldica y Genealogía, Anales de la Real Academia Matritense de Heráldica y Genealogía, vol. XII, Madrid, La Academia, 2009, 451 p. (ISSN 1133-1240)
სტრონციუმის ქრომატი

სტრონციუმის ქრომატი — არაორგანული ქიმიური ნივთიერება, ფორმულით SrCrO4.. სტრონციუმის ქრომატი მიიღება სტრონციუმის ქლორიდის და კალიუმის ქრომატისგან. SrCl 2 + K 2 CrO 4 ⟶ 2 KCl + SrCrO 4 ↓ {\displaystyle {\ce {SrCl2 + K2CrO4 -> 2KCl + SrCrO4 v}}} ასევე მიიღება სტრონციუმის კარბონატისა და ქრომმჟავისგან. ↑ 1.0 1.1 Eintrag zu Strontiumchromat in der GESTIS-Stoffdatenbank des IFA, abgerufen am 23. Juli 2016. ↑ US National Institutes of Health TOXNET ↑ G. Wyrouboff: Ueber die Krystallform einiger Dichromate. In: Zeitschrift für Krystallographie und Mineralogie. 1894, 22, S. 207. Volltext
ფელიქს დრაივერი

ფელიქს დრაივერი (დ. 23 აგვისტო, 1961) — ბრიტანელი გეოგრაფ-ისტორიკოსი, ლონდონის უნივერსიტეტის ჰოლოუეის სამეფო კოლეჯის პროფესორი. 2000 წელს მიენიჭა სამეფო გეოგრაფიული საზოგადოების მერჩისონის ჯილდო. 2007 წელს გახდა საზოგადოებრივ მეცნიერებათა აკადემიის წევრი, ხოლო 2011 წელს ბრიტანეთის აკადემიის წევრი. პროფესორი ფელიქს დრაივერი ფელიქს დრაივერის პუბლიკაციები
ჭიაბრიშვილი

საკუთარი სახელი ჭიაბრიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ანდრია ჭიაბრიშვილი — პოლიტიკური მოღვაწე გიორგი ჭიაბრიშვილი — საფეხბურთო მწვრთნელი ირაკლი ჭიაბრიშვილი — ინჟინერი სიმონ ჭიაბრიშვილი — პოლიტიკური მოღვაწე, ვაჭარი
ლევან დვალი

ლევან დვალი (დ. 9 მაისი, 1927, თბილისი — გ. 30 იანვარი, 1983, იქვე) — ქართველი ექიმი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1964), პროფესორი (1967) ლევან დვალი დაიბადა 1927 წლის 9 მაისს ქალაქ თბილისში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი 1949 წელს. 1951-1952 წლებში მოსკოვის I სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ფაკულტატური ქირურგიული კათედრის თანამშრომელი იყო, 1958-1961 წლებში — საქართველოს ექსპერიმენტული და კლინიკური ქირურგიის კვლევითი ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ–მუშაკი, 1970 წლიდან თბილისის მთავარი ქირურგი. არის სამეცნიერო ნაშრომების და მონოგრაფიების ავტორი, მისი სამეცნიერო ნაშრომები ეხება ქირურგიის აქტუალურ საკითხებს. გარდაიცვალა 1983 წლის 30 იანვარს. დაკრძალულია თბილისში. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 391. ლევან დვალი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნიჯატ აბასოვი

ნიჯატ აზადის ძე აბასოვი (აზერ. Nicat Azad oğlu Abbasov; დ. 14 მაისი, 1995, ბაქო, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანელი მოჭადრაკე, გროსმეისტერი (2010). ნიჯატ აბასოვი დაიბადა 14 მაისს 1995 წელს ქალაქ ბაქოში. 2009 წელს მიიღო საერთაშორისო ოსტატის, 2010 წელს გროსმეისტერის ტიტული. 2015 წელს ნიდერლანდების ქალაქ ვეიქ-ენ-ზეიაში „20th Cultural Village Chess Tournament“-ზე საერთაშორისო საჭადრაკო ტურნირის გამარჯვებული გახდა და 2016 წლამდე „ვეიქ-ან-ზი ტურნირი“ მონაწილეობის მიღების შესაძლებლობა მიეცა. Nicat Abbasov şahmat turnirinin qalibi oldu (აზერბაიჯანული) Nijat Abasov. Chess-DB.com დაარქივებული 2016-09-17 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) Nijat Abasov. 365chess.com (ინგლისური) Nijat Abasov. fide.com (ინგლისური) Nijat Abasov. chessgames.com (ინგლისური) Nijat Abasov. chessclub.com[მკვდარი ბმული] (ინგლისური) Nijat Abasov. chess.com (ინგლისური) ↑ FIDE Ratings and Statistics <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q102178"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27038151"></a>
გიორგი ჭაუჭიძე

გიორგი ჭაუჭიძე (დ. 30 ნოემბერი, 1975, ჭიათურა) — ქართველი მასწავლებელი. მასწავლებლის ეროვნული ჯილდოს 2019 წლის კონკურსის გამარჯვებული. გიორგი ჭაუჭიძე დაიბადა 1975 წლის 30 ნოემბერს ჭიათურაში. 1992 წელს ჭიათურის პირველი სკოლის დამთავრების შემდეგ სწავლობდა თსუ-ს ისტორიის ფაკულტეტზე, რომელიც დააასრულა 1997 წელს. 1996 წელს დაამთავრა ამავე უნივერისტეტის მეორადი ფაკულტეტი სამართალმცოდნეობის სპეციალობით. 2013-2015 წლებში ილიას სახელმწიფო უნივერისტეტში სწავლის შედეგად მიენიჭა განათლების ადმინისტრირების მაგისტრის კვალიფიკაცია. გიორგი ჭაუჭიძე 1997 წლიდან საგანმანათლებლო სფეროშია, 1998 წელს მსახურობდა საქართველოს შეიარაღებული ძალების შემადგენლობაში, ხოლო 2004 წლიდან არაქართულენოვანი სკოლების მხარდაჭერის სხვადასხვა პროგრამაში მუშაობს. 2014 წლიდან დაქორწინებულია ნათია ტრაპაიძეზე, რომელიც ასევე პედაგოგია. გიორგი ჭაუჭიძის საქმიანობა და მოკლე ბიოგრაფია დაარქივებული 2020-08-07 საიტზე Wayback Machine.