laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ძვ. წ. I საუკუნე

ათწლეულები და წლები საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოვლენები ძვ. წ. 1 - ძვ. წ. 2 - ... ძვ. წ. 98 - ძვ. წ. 99 - საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოღვაწენი ძვ. წ. 1 - ძვ. წ. 2 - ... ძვ. წ. 98 - ძვ. წ. 99 - ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. I საუკუნე
დავიდე დი ჯენარო

დავიდე დი ჯენარო (დ. 16 ივნისი, 1988) — იტალიელი ფეხბურთელი. კარიერა დაიწყო „მილანში“. ერთი წლის შემდეგ იგი გადავიდა „რეჯინაში“. 2009-2010 წლებში ის კვლავ „მილანში“ გამოდიოდა. მან „მილანში“ მხოლოდ 2 თამაში ითამაშა. შემდეგ დი ჯენარო გადავიდა „მილანიდან“ არენდით „ლივორნოში“, შემდეგ „პადოვაში“.
ჰენრი კლეი

ჰენრი კლეი (ინგლ. Henry Clay; დ. 12 აპრილი, 1777 — გ. 29 ივნისი, 1852) — ამერიკელი პოლიტიკოსი და ორატორი, რომელიც კენტუკის წარმოადგენდა როგორც აშშ-ის სენატში, ასევე წარმომადგენელთა პალატაში. გარდა ამისა, იგი აშშ-ის სახელმწიფო მდივანი იყო 1825-1829 წლებში. ჰენრი კლეი — ნამუშევრები პროექტ „გუტენბერგზე“ ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჰენრი კლეი
ძვ. წ. II საუკუნე

ათწლეულები და წლები საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოვლენები ძვ. წ. 101 - ძვ. წ. 102 - ... ძვ. წ. 198 - ძვ. წ. 199 - საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოღვაწენი ძვ. წ. 101 - ძვ. წ. 102 - ... ძვ. წ. 198 - ძვ. წ. 199 - ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. II საუკუნე
ღირსი ზენონი

ღირსი ზენონი — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 30 იანვარი, ახალი სტილით - 12 თებერვალი. წმინდანი ბასილი დიდის მოწაფე, მდიდარი პონტოელების შვილი იყო. იგი იმპერატორ ვალენტინის (364-378) კარზე მსახურობდა, მისი სიკვდილის შემდეგ კი განერიდა ამ სოფელს და ანტიოქიის მახლობლად, ერთ გამოქვაბულში დასახლდა. ორმოცი წელი მოსაგრეობდა იგი ამ მღვიმეში, ყოველ კვირა დღეს ტაძარში დადიოდა და ეზიარებოდა. მას კელიაში არც საწოლი ჰქონდა, არც კერა, არც სანათური, ძველი ფლასები ეცვა, იღებდა მხოლოდ პურსა და წყალს, რომელიც ძალიან შორიდან მოჰქონდა ძნელად სავალი გზით. წმინდა ზენონი განსაკუთრებული სიყვარულით ეპყრობოდა საღვთო წიგნებს, რომლებიც მასთან სულიერი დამოძღვისთვის მოსულებს მოჰქონდათ. ღვთაებრივი მადლით აღსავსე ნეტარი მოსაგრე საოცარი თავმდაბლობით გამოირჩეოდა. იგი გარდაიცვალა V საუკუნის დასაწყისში. წმიდანთა ცხოვრება, ტომი I, თბილისი, 2001 წ.
თეოფილე ახალი

თეოფილე ახალი (გ. 784) — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 30 იანვარი, ახალი სტილით —12 თებერვალი. თეოფილე ახალი კონსტანტინეპოლელი, ბერძენთა ლაშქრის მხედართმთავარი და სენატორი იყო. არაბებთან ერთ-ერთი ბრძოლის დროს მტრებმა იგი ტყვედ ჩაიგდეს. უსჯულოები ამაოდ ეცადნენ წმინდანის გადადრეკას ჭეშმარიტი სარწმუნოებიდან, რის შემდეგაც კუნძულ კვიპროსზე საპყრობილეში ჩააგდეს. ოთხი წლის შემდეგ ნეტარ მოწამეს თავი მოჰკვეთეს. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ. წმიდა მოწამე თეოფილე ახალი
პეტრე ბულგარელი

პეტრე ბულგარელი — ბულგარეთის მეფე; მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 30 იანვარი, ახალი სტილით - 12 თებერვალი. პეტრე ღვთისმოშიში ქრისტიანი იყო. ის ხშირად აკითხავდა ღირს იოანე რილელს (ხს. 18 აგვისტოს, 19 ოქტომბერს), სთხოვდა მას ლოცვას და სულიერ რჩევა-დარიგებას. კეთილმსახურმა მეფემ შესძლო, ბიზანტიასთან ზავი დაედო ბულგარეთისათვის ხელსაყრელი პირობებით და იმასაც მიაღწია, რომ კონსტანტინოპოლის პატრიარქს ეცნო ბულგარეთის ეკლესიის დამოუკიდებლობა და ბულგარეთში საპატრიარქო საყდარი დაემტკიცებინა. პეტრემ ხელი შეუწყო ქვეყნიდან ბოგომილების ერესის ამოძირკვას, გარდაიცვალა 970 წელს. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ.
წმინდა თეოდორე

წმინდა თეოდორე — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 30 იანვარი, ახალი სტილით - 12 თებერვალი. წმინდანი ქალაქ მიტილინში დაიბადა, დაოჯახდა და შვილებს მართლმადიდებლური სარწმუნოების ერთგულებით ზრდიდა. ღვთის დაშვებით, მან უარყო ქრისტიანობა, მაგრამ მალე სინანულში ჩავარდა, დატოვა ოჯახი და ათონის მთას მიაშურა. წმინდა მამამ მონასტერში ვერ ჰპოვა მოსვენება და მწარედ განიცდიდა მომხდარს. უფალმა თავისი რჩეული მაჰმადიანთა სამსჯავროს წინაშე ქრისტეს აღსარებისათვის აკურთხა. განრისხებულმა მსაჯულმა ბრძანა, საშინლად დაეტანჯათ მოწამე, რის შემდეგაც იგი თოკით დაახრჩვეს და ზღვაში ჩააგდეს. ქრისტიანებმა წმინდა მარტვილის ცხედარი იოანე ნათლისმცემლის სახელობის ტაძარში დაკრძალეს. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ.
საქართველოს საავტომობილო გზები

საქართველოს რეგიონული განვითარებისა და ინფრასტრუქტურის სამინისტრო, საავტომობილო გზების დეპარტამენტი, გზები ↑ საქართველოს რეგიონული განვითარებისა და ინფრასტრუქტურის სამინისტრო, საავტომობილო გზების დეპარტამენტი, გზები
საქართველოს საავტომობილო მაგისტრალი ს1

საქართველოს საავტომობილო მაგისტრალი - [ს 1] (თბილისი-სენაკი-ლესელიძე) - საქართველოს უმთავრესი საერთაშორისო ავტომაგისტრალი, რომელიც იწყება თბილისში და მიემართება დასავლეთით. თბილისიდან სენაკამდე ამ ავტომაგისტრალს ასევე ემთხვევა ევროპის ავტომაგისტრალი E60. ს1 თბილისში ს1 გორში ს1 ხაშურში ს1 ზესტაფონში ს1 ქუთაისში ს1 სამტრედიაში ს1 ზუგდიდში ს1 სოხუმში
ომი პერუს დამოუკიდებლობისათვის

პერუს ომი დამოუკიდებლობისათვის (ესპ. Guerra de Independencia del Perú) — ესპანეთის ამერიკულ კოლონიებში დამოუკიდებლობისათვის ომის შემადგენელი ნაწილი. მიმდინარეობდა პერუს ვიცე-სამეფოსა და ზემო პერუს ტერიტორიაზე (თანამედროვე პერუ, ბოლივია, ნაწილობრივ ჩილე და არგენტინა). 1820 წლის სექტემბერში სან-მარტინის ჯარები შევიდნენ პერუში და 1821 წლის ივლისისათვის გაათავისუფლეს ქვეყნის მნიშვნელოვანი ნაწილი. ქვეყნის დამოუკიდებლობა გამოცხადდა ლიმაში 1821 წლის 28 ივლისს და სან-მარტინი გახდა ახალი სახელმწიფოს "პროტექტორი". თუმცა საომარი მოქმედებები გრძელდებოდა. 1824 წლის 6 აგვისტოს სიმონ ბოლივარმა ესპანელები ხუნინთან დაამარცხა, ხოლო 9 დეკემბერს აიაკუჩოს დაბლობზე ესპნელები გაანადგურა კოლუმბიის არმიამ ანტონიო ხოსე სუკრეს მეთაურობით, რითაც დასრულდა კიდეც პერუს ბრძოლა დამოუკიდებლობისათვის. დამოუკიდებლობისათვის ომის შემდეგ მალევე ხელისუფლების სათავეში მოექცნენ კაუდილიოები და დამოუკიდებლობის პირველი 75 წლის მანძილზე ხელისუფლების სათავეში ძირითადად სამხედროები იდგნენ. 1815 წელს ზემო პერუს ეწოდა ბოლივია. 1837 წელს შეიქმნა პერუ-ბოლივიის კონფედერაცია, რომელიც 2 წელიწადში დაიშალა. ომი დამოუკიდებლობისათვის ესპანეთის ამერიკულ კოლონიებში (ესპანური) პერუს დამოუკიდებლობის აქტი დაარქივებული 2006-07-21 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) Ayacucho República Aristocrática photo gallery დაარქივებული 2008-02-29 საიტზე Wayback Machine.
რიო-აბისეოს ეროვნული პარკი

რიო-აბისეოს ეროვნული პარკი (ესპ. Parque Nacional del Río Abiseo) – ეროვნული პარკი სან-მარტინის რეგიონში, ჩრდილოეთ პერუში. მდებარეობს მდინარეების მარანიონისა და უალიაგას ხეობებს შორის. ფართობი 2,745.2 კმ². პარკში ცხოვრობა ფლორისა და ფაუნის უამრავი წარმომადგენელი ასევე პარკის ტერიტორიაზე გვხვდება კოლუმბამდელი კულტურის 30 არქეოლოგიური ძეგლი. 1990 წელს შეიყვანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები პერუში მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ამერიკაში INRENA/SINANPE ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2009-08-20 საიტზე Wayback Machine. UNESCO: რიო-აბისეოს ეროვნული პარკი Protected areas programme დაარქივებული 1997-07-10 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links Bibliography of current research in RANP დაარქივებული 2008-07-19 საიტზე Wayback Machine. The tombs at Los Pinchudos დაარქივებული 2006-09-07 საიტზე Wayback Machine.
მანუს ეროვნული პარკი

მანუს ეროვნული პარკი (ესპ. Parque Nacional del Manú) — ეროვნული პარკი მადრე-დე-დიოსისა და კუსკოს რეგიონების ტერიტორიაზე, სამხრეთ–აღმოსავლეთ პერუში. შეიქმნა 1973 წლის 29 მაისს. იგი ყველაზე დიდი ეროვნული პარკია პერუში, ფართობი 15,328 კმ². 1987 წელს შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები პერუში მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ამერიკაში World Conservation Monitoring Centre დაარქივებული 2007-03-11 საიტზე Wayback Machine. Official UNESCO website entry მანუს ეროვნული პარკის რუკა დაარქივებული 2012-02-17 საიტზე Wayback Machine. Manu the living Edens Manu national park information from UNEP დაარქივებული 2008-11-21 საიტზე Wayback Machine. Cocha Cashu Biological Station Manu Learning Centre დაარქივებული 2009-02-16 საიტზე Wayback Machine. Frogs of Acjanaco, Manu National Park დაარქივებული 2009-05-01 საიტზე Wayback Machine.
უარასი

უარასი – ქალაქი პერუში, უარასის პროვინციის პოლიტიკური ცენტრი და ანკაშის რეგიონის დედაქალაქი. მოსახლეობა შეადგენს დაახლოებით 143.415 ადამიანი. ამავე დროს, უარასი რეგიონის რომანულ-კათოლიკური ეკლესიის ცენტრია. უარასი მდებარეობს ქვეყნის ცენტრალურ ნაწილში, ლიმის ჩრდილოეთით, 420 კილომეტრის დაშორებით, ზღვის დონიდან 3 052 მეტრის სიმაღლეზე. უარასი ქვეყნის აგრარულად ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს კალეხონ დე უალასის ხეობაშია გაშლილი (Callejón de Huaylas). ეს ხეობა მიეკუთვნება კორდილიერა ბლანკას მთათა სისტემას, სადაც მდებარეობს პერუს უმაღლესი მწვერვალი უასკარანი (6768 მ) 1538 წელს, ფრანსისკო პისარომ, კონკისტადორ სებასტიან დე ტორესს მიანიჭა უფლება, იმ ტერიტორიაზე, სადაც დღეს ქალაქი მდებარეობს, აეგროვებინა გადასახადები. 1574 წელს, ალონსო დე აურას სანტოიომ აქ დააარსა პატარა სოფელი. 1970 წლის 31 მაისის, ანკაშის რეგიონში მომხდარმა მიწისძვრამ, უარასი თითქმის მთლიანად დაანგრია, დაიღუპა 10 000 ადამიანი. თითქმის აღარაფერი დარჩა ქალაქის ძველი ღირსშესანიშნაობებიდან. ერთადერთი, რაც ხელუხლებლად გადარჩა, ეს იყო ქალაქის ცენტრალური სკვერი, რომლის გარშემოც ხელახლა აშენდა ქალაქი. მიწისძვრა რიხტერის შკალით 7,8 ბალი იყო და გრძელდებოდა 45 წამის განმავლობაში. უარასი მიერთებულია პანამერიკულ მაგისტრალთან, რაც აადვილებს სწრაფად დაუკავშირდეს დედაქალაქს. ქალაქის ჩრდილოეთით, რამდენიმე კილომეტრის მოშორებით, მდებარეობს ანტას მცირე აეროპორტი, რომელიც პატარა ზომის რეგიონული ავიაკომპანიების თვითმფრინავებს ემსახურება. უასკარანის ეროვნული პარკი ყოველწლიურად უამრავ ტურისტს იზიდავს. სწორედ უარასია ის პუნქტი, საიდანაც ტურისტებს ამ პარკში მოხვედრა შეუძლიათ. ქალაქში მრავლადაა ფერმერთა მაღაზიები, აქვე ადგილობრივებისგან შეგიძლიათ შეიძინოთ უამრავი ხელნაკეთი ნივთი თუ ქსოვილი, მაგალითად ალპაკას ბამბეული. ადგილობრივების მიერ დამზადებული სხვადასხვა დესერტი, ყველი, კარაქი, თაფლი, თამბაქო და ა.შ. უარასს პერუში "სამხრეთის შვეიცარიას" ეძახიან, რადგან ქალაქის ცენტრიდან მოჩანს ულამაზესი ხედი – დათოვლილი მწვერვალები. მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
ძვ. წ. 508

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 508 რომის კონსულები გახდნენ პ. ლუკრეციუს ტიტუსი ტრიციპიტინუსის ძე, პ. ვალერიუსი ვოლუსის ძე პუბლიკოლა ლუციუს იუნიუს ბრუტუსი რომის რესპუბლიკის დამაარსებელი და პირველი კონსული
ძვ. წ. 514

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 514 ჰიპარქეს მკვლელობა.
ნოდარ ქუმარიტაშვილი

ნოდარ ქუმარიტაშვილი (დ. 25 ნოემბერი, 1988, ბაკურიანი, საქართველო — გ. 12 თებერვალი, 2010, ვანკუვერი, ბრიტანეთის კოლუმბია, კანადა) — ქართველი მოციგავე, დაიღუპა 2010 წლის ზამთრის ოლიმპიური თამაშების გახსნის ცერემონიის დღეს, ვარჯიშის დროს. 2010 წლის 12 თებერვალს, ოლიმპიური თამაშების გახსნამდე რამდენიმე საათით ადრე, საქართველოს ოლიმპიური ნაკრების წევრმა, მოციგავე ნოდარ ქუმარიტაშვილმა უისტლერის ოლიმპიურ ტრასაზე ერთ-ერთი ბოლო სავარჯიშო დაშვების დროს მართვა დაკარგა და 143.3 კმ/სთ სიჩქარით მოძრავი ციგა ტრასის ბორტს შეეჯახა. ამის შედეგად იგი ციგიდან ამოვარდა და ტრასიდან მოშორებით, ლითონის კონსტრუქციას შეეჯახა. სასწრაფო დახმარების ვერტმფრენით ის მაშინვე საავადმყოფოში გადაიყვანეს, თუმცა მისი გადარჩენა ვერ მოხერხდა. 21 წლის ქართველი სპორტსმენი საავადმყოფოში მიყვანის შემდეგ გარდაიცვალა. აღსანიშნავია, რომ საწვრთნელი დაშვებისას, ზუსტად იმ მოსახვევში, ძლივს გადაურჩა ტრაგედიას ორგზის ოლიმპიური ჩემპიონი, იტალიელი არმინ ცოგელერი, რომელმაც მართვა დაკარგა, ციგიდან გადმოვარდა და 200 მეტრი ზურგზე დაცემულმა ისრიალა. შემთხვევით გადაურჩა სიკვდილს რუმინელი მოციგავე ვიოლეტა სტრამატურარუ, რომელსაც დაცემისას ტვინის შერყევა დაუდგინეს და ექიმებმა შეჯიბრებიდან მოხსნეს. ორგანიზატორთა ოფიციალური განცხადებით, ტრაგედია მოციგავის შეცდომას მოჰყვა და არა ტრასის გაუმართაობას. ქუმარიტაშვილმა მე-15 მოსახვევიდან გამოსვლა დააგვიანა და მომდევნოში სწორად შესვლა ვერ შეძლო. ამის გამო ყველა მცდელობის მიუხედავად, ციგის მართვა დაკარგა, – ნათქვამია ოლიმპიადის საორგანიზაციო კომიტეტისა და ციგაობის საერთაშორისო ფედერაციის (FIL) ერთობლივ განცხადებაში. 17 თებერვალს ნოდარ ქუმარიტაშვილის ცხედარი საქართველოში ჩამოასვენეს. თვითმფრინავი, რომლითაც სპორტსმენი გერმანიის ქალაქ მიუნჰენიდან გადმოასვენეს, თბილისის საერთაშორისო აეროპორტში 04.00 საათზე დაეშვა. 20 თებერვალს სპორტსმენი მის მშობლიურ ბაკურიანში, ეკლესიის ეზოში დაკრძალეს. ბაკურიანში იმ ქუჩას, სადაც ნოდარ ქუმარიტაშვილი ცხოვრობდა, ქართველი ოლიმპიელის სახელი ეწოდა. გადაწყვეტილება ბაკურიანის საკრებულომ მიიღო. ნოდარ ქუმარიტაშვილი ზამთრის ოლიმპიადების ისტორიაში მეოთხე სპორტსმენია, რომელიც დაიღუპა. სხვა სპორტსმენები არიან: 1912, სტოკჰოლმი: ფრანცისკო ლაზარო, 21 1960, რომი: კნუტ იენსენი, 23 1964, ინსბრუქი: როზ მილნი, 19 ნოდარ ქუმარიტაშვილი შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ნოდარ ქუმარიტაშვილი“ ვიკისაწყობში. FIL-Luge-ის პროფილი: ნოდარ ქუმარიტაშვილი საიტზე Wayback Machine (archived 11 April 2015) ↑ 1.0 1.1 სტარტის წინ სპორტსმენმა ანდერძი უნდა დაწეროს და ისე დაეშვას – presa.ge; წაკითხვის თარიღი: 17.02.2010 ↑ 2.0 2.1 ქართველი ოლიმპიელი ნოდარ ქუმარიტაშვილი საქართველოში ჩამოასვენეს[მკვდარი ბმული] – ambebi.ge; წაკითხვის თარიღი 17.02.2010 ↑ ტრაგიკულად დაღუპული ქართველი ოლიმპიელი ბაკურიანში დაკრძალეს დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. – civil.ge; წაკითხვის თარიღი 20.02.2010
უანუკო

უანუკო – ქალაქი ცენტრალურ პერუში, უანუკოს რეგიონის დედაქალაქი. ქალაქი დაარსებულ იქნა ესპანელი კონკისტადორის, გომეს დე ალვარადოს მიერ 1539 წელს, ინკების ქალაქ იაროვილკას ადგილზე. 1541 წელს, ქალაქი გადააადგილეს პილკოს ხეობაში, იქ სადაც ის დღეს მდებარეობს. უანუკოს ემსახურება ერთი აეროპორტი – ალფერეს დავიდ ფიგუეროა ფერნანდინი. დანიელ ალუმინა რობლესი – ცნობილი კომპოზიტორი და ეთნოლოგი. დაიბადა 1871 წ. იოჰან ფანო – პროფესიონალი ფეხბურთელი, პერუს ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წევრი. Noticias de Huanuco დაარქივებული 2009-07-21 საიტზე Wayback Machine. უანუკო დაარქივებული 2021-04-10 საიტზე Wayback Machine. Huánuco კათოლიკური ენციკლოპედია
ჯანმარკო ძიგონი

ჯანმარკო ძიგონი (იტალ. Gianmarco Zigoni; დ. 10 მაისი, 1991) — იტალიელი ფეხბურთელი. დაიბადა 1991 წლის 10 მაისს, იტალიაში, ვერონაში. ჯანმარკომ თამაში თავის მშობლიურ კლუბ „ვერონაში“ დაიწყო. ვერონაში საკმაოდ წარმატებული თამაშის წყალობით, შემდგომში გადავიდა „მილანში“. 2010 წლიდან არის „ჯენოას“ ფეხბურთელი. პროფილი ოფიციალურ საიტზე (იტალიური) პროფილი Assocalciatori.it-ზე (იტალიური) სანაკრებო მატჩები დაარქივებული 2012-09-02 საიტზე Wayback Machine. FIGC.it-ზე (იტალიური)
ძვ. წ. 507

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 507 რომის კონსულები: პ. ვალერიუსი ვოლუსის ძე პუბლიკოლა III, მარკუს ჰორაციუს პულნუს II
ხულიაკა

ხულიაკა (ესპ. Juliaca) — ქალაქი პერუში, პუნოს რეგიონში. რეგიონის უდიდესი ქალაქი და ამავე დროს სან-რომანის პროვინციის დედაქალაქი. ხულიაკა მდებარეობს ანდებში, ალტიპლანოზე, ტიბეტის პლატოს შემდეგ მსოფლიოში მეორე ყველაზე მაღლა მდებარე პლატოზე, ზღვის დონიდან 3825 მეტრზე. ქალაქთან საკმაოდ ახლოსაა ტიტიკაკას ტბა. ხულიაკაში საკმაოდ განვითარებულია საფეიქრო წარმოება-ვაჭრობა. ქალაქს ემსახურება ინკა მანკო კაპაკის საერთაშორისო აეროპორტი. Google-ის ფოტოები მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2010-07-29 საიტზე Wayback Machine. ხულიაკას კარნავალი დაარქივებული 2019-10-18 საიტზე Wayback Machine. Portal Web de los Juliaqueños para el mundo დაარქივებული 2009-01-05 საიტზე Wayback Machine.
ძვ. წ. 506

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 506 რომის კონსულები: სპ. ლარციუს რუსფუსი (ფლავიუსი), ტიტუს ჰერმინიუს აკილინუსი
მანკო კაპაკი

მანკო კაპაკი (კეჩ. Manqo Qhapaq) — კუსკოს სამეფოს ლეგენდარული, პირველი საპა ინკა, ინკების მითოლოგიის პერსონაჟი. მანკო კაპაკთან დაკავშირებით უამრავი განსხვავებული ლეგენდა არსებობს, მაგრამ ყველა მათგანი სწორედ მას მიაწერს კუსკოს დაარსებას. ერთ-ერთი მითის თანახმად, მანკო კაპაკი იყო მზის ღმერთი ინტის ძე და პაჩა კამაკის ძმა.ამ ლეგენდის თანახმად, მანკო კაპაკი და მისი ძმები მზის ღმერთმა გამოაგზავნა დედამიწაზე. მართლაც, ერთ დღეს, ისინი პაკარიტამბოს გამოქვაბულიდან ოქროს კვერთხებით ხელში (ინკა იუარი) მოევლინნენ სამყაროს. მათ მითითებული ჰქონდათ, რომ აეშენებინათ მზის ღმერთის ტაძარი იქ, სადაც კვერთხი ჩაერჭობოდა მიწაში. მიწისქვეშა გამოქვაბულებით, ისინი გაემგზავრნენ კუსკოში, სადაც ააშენეს თავიანთი მამის, ინტის ტაძარი. ამ ლეგენდის თანახმად, მანკო კაპაკი ღმერთ ვირაკოჩას ძე იყო. ის და მისი და-ძმები (აიარ ანკა, აიარ კაში, აიარ უჩუ, მამა ოცლო, მამა უაკო, მამა რაუა), ცხოვრობდნენ კუსკოსთან ახლოს, პაკარი-ტამპუში. მოგზაურობისას, ისინი თავიანთ გარშემო იკრებდნენ სხვადასხვა ტომის ხალხს. ერთხელაც, მათ გადაწყვიტეს კუსკოს ხეობის ხალხების დაპყრობა. ამ ლეგენდის თანახმადაც, მანკო კაპაკს ჰქონდა ოქროს კვერთხი, რომელიც მას მამამისმა უბოძა. შემდგომში, ეჭვიანობის ნიადაგზე, მანკო კაპაკმა მოღალატურად დახოცა თავისი უფროსი ძმები და გახდა კუსკოს ერთადერთი მმართველი. თითქმის ორმოცი წლის განმავლობაში მართავდა მანკო კაპაკი კუსკოს სამეფოს. მან შეადგინა სამართლის კოდექსი და გააუქმა ადამიანების მსხვერპლად შეწირვა. ამ სამართლის კოდექსის თანახმად, იკრძალებოდა ცოლად დის შერთვა, მაგრამ ვინაიდან ეს მაღალი წრის წარმომადგენლებს არ ეხებოდათ, მან თვითონ იქორწინა საკუთარ დაზე – მამა ოკლო ან მამა სელოზე. მისგან მანკო კაპაკს ეყოლა ვაჟი – როკა, რომელიც შემდგომში, მამამისის სიკვდილის შემდეგ, გახდა საპა ინკა. მანკო კაპაკი მეფობდა დაახლოებით 1230 წლამდე, თუმცა ზოგიერთი მისი სიკვდილის თარიღად 1107 წელს მიიჩნევს. თანამედროვე ეპოქაში, მანკო კაპაკი არაერთი მხატვრული ნაწარმოების გმირად იქცა. კუსკო - ინკების ქალაქი დაარქივებული 2011-06-02 საიტზე Wayback Machine. revista des indias ინკები
ძვ. წ. 505

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 505 რომის კონსულები: მარკუს ვალერიუსი ვოლუსის (ვოლუსუსი?) ძე, პუბლუის პოსტუმიკოსი კ. ტიბერიუსის ძე
აშშ-ის საპრეზიდენტო არჩევნები (1908)

1908 წლის აშშ-ის საპრეზიდენტო არჩევნები 3 ნოემბერს გაიმართა. მიუხედავად პოპულარულობისა, მოქმედმა პრეზიდენტმა თეოდორ რუზველტმა პირობა შეასრულა და მესამე ვადით არ იყარა კენჭი. სანაცვლოდ მან ახლო მეგობარს და ომის მდივანს უილიამ ტაფტს დაუჭირა მხარი. დემოკრატებმა 1896 და 1900 წლების არჩევნებში დამარცხებული უილიამ ბრაიანის კანდიდატურა წამოაყენეს, რომელიც ლიბერალების და პოპულისტების თვალში პოპულარული იყო. მიუხედავად აგრესიული კამპანიისა ბიზნესელიტის წინააღმდეგ, ბრაიანმა მესამე და ყველაზე მძიმე მარცხი იწვნია. ტაფტმა საკმაო უპირატესობით გაიმარჯვა.
ფლავიო რომა

რომა ფლავიო(191სმ 83კგ) დაიბადა 1974 წლის 21 ივნისს იტალიაში კერძოდ რომში.მისი კარიერა დაიწყო რომაულ ლაციოში.ეს იყო 1993 წელი.იგი მესამე მეკარედ ითვლებოდა ლაციოში.ლაციოში მან თავი ვერაფრით დაგვამახსოვრა და ამიტომ ამავე წელს გადავიდა არენდით მანტოვაში. იგი იქ ერთი წლით იყო.მან მანტოვაში მხოლოდ 3 თამაში ითამაშა.1995 წელს იგი ისევ დაბრუნდა ლაციოში.მაგრამ მაინც ვერაფერს აკეთებდა.ამის გამო ის გადავიდა სერია ც–ს გუნდ ვენეციაში.ეს იყო 1995 წელი.ვენეციაში მან 7 თამაში ჩაატარა.და არც ისე ცუდად როგორც მანტოვაში.შემდეგ იგი გადავიდა 1996 წელს ფიორენზუოლაში სადაც იგი ძირითად მეკარედ ითვლებოდა.მან ფიორენზუოლაში ნამდვილად კარგად ითამაშა.ამის შემდეგ 1997 წელს იგი გადავიდა ფოგიაში.მან იქ 36 მატჩი წარმატებით ჩაატარა.შემდეგ ის 1998 წელს გადავიდა კიევოში.ალბათ დააკვირდით თუ რა მალე იცვლიდა გუნდებს ფლავიო.მან კიევოში 30 თამაში წარმატებით ჩაატარა.1999 წელს იგი გადავიდა პიაჩენცაში სადაც მან 70 თამაში ჩაატარა და ძალიან კარგადაც.2001 წელს იგი გადავიდა პიაჩენცადან მონაკოში,იქ იგი 8 წელი თამაშობდა, ანუ 2009 წლამდე.მონაკოში ფლავიო ძალიან კარგად თამაშობდა და 8 წლის განმავლობაში მონაკოს ერთ–ერთ ძირითად მეკარედ ითვლებოდა.მონაკოში მან 205 თამაში ჩაატარა.2009 წელს იგი მილანში გადავიდა და მეოთხე მეკარედ ითვლებოდა სანამ,გუნდს მარკო სტორარი დატოვებდა.როდესაც მარკო სტორარიმ გუნდი დატოვა ფლავიო მესამე მეკარედ ჩაითვალა.დღესაც ასეა, იგი დღესაც მილანშია, დღესაც მესამე მეკარეა და 31 ნომრიან მაისურს ატარებს.
ძვ. წ. 504

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 504 რომის კონსულები: პ. ვალერიუსი ვოლუსის ძე პუბლიკოლა IV, ტიტუს ლუკრეციუსი ტრიციპიტინუს II-ის ძე
ჯუზეპე ფავალი

ჯუზეპე ფავალი (იტალ. Giuseppe Favalli; დ. 8 იანვარი, 1972, ორძინუოვი, იტალია) — იტალიელი ყოფილი ფეხბურთელი, რომელიც თამაშობდა ნახევარმცველის პოზიციაზე. კარიერა დაიწყო 1988 წელს „კრემონეზეში“, სადაც 94 თამაში ჩაატარა და 3 გოლიც გაიტანა. 1992-2004 წლებში ასპარეზობდა რომაულ გუნდ „ლაციოში“. 2004-2006 წლებში თამაშობდა „ინტერში“, სადაც 49 თამაში ჩაატარა და არცერთი გოლი არ გაუტანია. 2006 წელს გადავიდა მეორე მილანურ გრანდში, „მილანში“. ჯუზეპემ მილანში 67 თამაში ჩაატარა და 2 გოლი გაიტანა. აქვე დაასრულა კარიერა 2010 წელს. ლაციო სერია A: 1999–2000 კოპა იტალია: 1997–98, 1999–2000, 2003–04 იტალიის საფეხბურთო სუპერთასი: 1998, 2000 უეფა-ს თასების მფლობელთა თასი: 1998–99 უეფა-ს სუპერთასი: 1999 ინტერი სერია A: 2005–06 კოპა იტალია: 2004–05, 2005–06 იტალიის საფეხბურთო სუპერთასი: 2005 მილანი უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგა: 2006–07 უეფა-ს სუპერთასი: 2007 ფიფა-ს მსოფლიო საკლუბო ჩემპიონატი: 2007 იტალია უეფა-ს ევროპის 21 წლამდელთა საფეხბურთო ჩემპიონატი: 1992 inter.it profile დაარქივებული 2019-10-28 საიტზე Wayback Machine. National Team Statistics at FIGC official site დაარქივებული 2007-09-30 საიტზე Wayback Machine. (იტალიური) ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Giuseppe Favalli Italian. Eurosport.com. ციტირების თარიღი: 15 იანვარი, 2018.
უარის კულტურა

უარის კულტურა — ინკებამდელი ცივილიზაცია პერუში („შუა ჰორიზონტი“). გავრცელებული იყო თანამედროვე პერუს ტერიტორიაზე და მოიცავდა წყნარი ოკეანის სანაპიროსა და ცენტრალურ ანდებს. არსებობდა ძვ. წ. 500 — ახ. წ. 900 წწ–ში. კულტურისათვის დამახასიათებელი ძეგლები აღმოჩენილია ქალაქების კინუასა და ჩიკლაიოს მახლობლად. კულტურის უმნიშვნელოვანესი ძეგლია ტორო-მუერტოს პეტროგლიფები. მთავარი ქალაქი იყო უარი, რომელიც მდებარეობდა დღევანდელ ქალაქ აიაკუჩოს მახლობლად. Pachacamac.PeruCultural.org.pe დაარქივებული 2011-07-02 საიტზე Wayback Machine. (museo del sitio arqueológico de Pachacamac). Artículo sobre la herencia Wari.
პიკილიაქტა

პიკილიაკტა (კეჩ. Pikillacta; სიტყვასიტყვით. „რწყილების ქალაქი“) — მსხვილი არქეოლოგიური ძეგლი უარის კულტურის პერიოდში. ქალაქ კუსკოს აღმოსავლეთიდან 20 კმ-ში, კისპიკანჩის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 200 მეტრ სიმაღლეზე, საერთო ფართობი 34.208 კმ.² პერუს არქეოლოგიური ძეგლები Piquillacta photos, including two panoramas დაარქივებული 2016-03-03 საიტზე Wayback Machine.
ტორო-მუერტო

ტორო-მუერტო — უძველესი პეტროგლიფების კოლექცია პერუში, არეკიპის რეგიონის კასტილიის პროვინციაში. აქ აღმოჩენილია დაახლოებით 3000 ვულკანური ქვა პეტროგლიფებით, რომლებიც განეკუთვნება უარის კულტურას. ↑ Castilla Province. Tourist attractions in the Castilla Province დაარქივებული 2011-10-06 საიტზე Wayback Machine. . Retrieved March 2, 2009.
ძვ. წ. 503

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 503 რომის კონსულები: მემენიუს აგრიპა ლანატუსის ძე, პუბლუის პოსტუმიკოსი კ. ტიბერიუს II-ს ძე ვალერიუს ვოლუსი პუბლიკოლა რომის კონსული ძვ. წ. 509 - ძვ. წ. 507 და ძვ. წ. 504 წლებში.
პაჩაკამაკი

პაჩაკამაკი – არქეოლოგიური ძეგლი პერუში. მდებარეობს ლიმიდან სამხრეთ–აღმოსავლეთით 40 კმ-ის დაშორებით. მდინარე ლურინის ხეობაში. მიეკუთვნება ლიმის კულტურას. თარიღდება III-VII საუკუნეებით. პერუს არქეოლოგიური ძეგლები ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პაჩაკამაკი Pachacámac (flash) Pachacámac Inca (flash) (museo del sitio de Pachacámac) დაარქივებული 2006-11-16 საიტზე Wayback Machine. Vídeo en HD sobre Pachacámac დაარქივებული 2011-06-16 საიტზე Wayback Machine. Pachacámac información arqueológica დაარქივებული 2007-07-26 საიტზე Wayback Machine. Fotos panorámicas de Pachacámac დაარქივებული 2012-10-13 საიტზე Wayback Machine.
რიფენე კვიზიკელი

რიფენე კვიზიკელი – მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 31 იანვარი, ახალი სტილით - 13 თებერვალი. წმინდა მოწამე რიფენე ქალაქ კვიზირიდან იყო. მან ჯალათებს ნებით მისცა თავი საწამებლად. მრავალფერი სატანჯველის დათმენისა და ქრისტეს მხნედ აღიარების შემდეგ წმინდანი გამძვინვარებულ ხარს დააფლეთინეს. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ.
ილია არდუნისი

ილია არდუნისი — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 31 იანვარი, ახალი სტილით - 13 თებერვალი. ღირსმოწამე ილია არდუნისი მორეაში დაიბადა. იგი კეთილგონიერებითა და სიკეთით გამოირჩეოდა და სოფლის მცხოვრებლებს ძალიან უყვარდათ. ერთხელ ბოროტის მიერ ცდუნებულმა ილიამ უარყო ქრისტიანობა, მაგრამ მალევე შეინანა, ათონის მთას მიაშურა და ბერად შედგა. მან აქ რვა წელი დაჰყო მკაცრ ღვაწლში, მაგრამ სინდისის ქენჯნა ვერ დაიცხრო. წმინდანს აღეძრა სურვილი, სისხლით ჩამოებანა ცოდვით შესვრილი სული. მოძღვრის კურთხევით, სამშობლოში წავიდა და თურქების წინაშე თავი ქრისტიანად გამოაცხადა. უსჯულოებმა სასტიკად სცემეს იგი და მსაჯულს გადასცეს, მსაჯულმა კი მისი დაწვა ბრძანა. უფალმა განადიდა თავისი რჩეული - ცეცხლში არა თუ მისი სხეული, ტანსაცმელი და თმაც კი უვნებელი დარჩა. ქრისტიანებმა პატივით დაფლეს მოწამის ცხედარი. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ.