ლუსილ ეიხენგრინი

ლუსილ ეიხენგრინი (დაბ. ცილია ლანდაუ ; დ. 1 თებერვალი, 1925, ჰამბურგი — გ. 7 თებერვალი, 2020, ოკლენდი, კალიფორნია) — მწერალი, რომელმაც გამოიარა ლოძის გეტო, და ნაცისტური გერმანიის ოსვენციმის, ნოიენგამის, ბერგენ-ბელსენის საკონცენტრაციო ბანაკები. 1946 წელს გადავიდა ამერიკის შეერთებულ შტატებში, გათხოვდა, შეეძინა ორი ვაჟი და მუშაობდა სადაზღვევო აგენტად. 1994 წელს მან გამოსცა წიგნი (ინგლ. ) "From Ashes to Life: My Memories of the Holocaust" (ფერფლიდან სიცოცხლემდე: ჩემი მოგონებები ჰოლოკოსტის შესახებ). ხშირად კითხულობდა ლექციებს ჰოლოკოსტის შესახებ აშშ-სა და გერმანიის ბიბლიოთეკებში, სკოლებსა და უნივერსიტეტებში. მონაწილეობა მიიღო ჰიესენის უნივერსიტეტის დოკუმენტურ ფილმში გეტოში ცხოვრების შესახებ, რისთვისაც მიენიჭა საპატიო დოქტორის წოდება. დაიბადა ჰამბურგში 1925 წლის 1 თებერვალს, იგი იყო პოლონური წარმოშობის ღვინით მოვაჭრის ბენჯამინ ლანდაუს და მისი მეუღლის სალა (სარა) ბაუმვოლსპინერის (Baumwollspinner) ორი ქალიშვილიდან უფროსი. ბავშვობასთან "ძალიან კარგი, ძალიან კომფორტული" მოგონებები აკავშირებდა, სანამ 1933 წელს ჰიტლერი მოვიდოდა ხელისუფლებაში. ამის შემდეგ დაიწყო ნაცისტების მხრიდან მზარდი რეპრესიები ებრაელების მიმართ, ასევე შეურაცხყოფა და შევიწროება ადგილობრივი მოსახლეობისგან. .ბენჯამინ ლანდაუ გესტაპომ დააპატიმრა, როგორც "უცხოელი მტერი" 1939 წლის 1 სექტემბერს. ის ჯერ ფულსბიუტელის პოლიციის ციხეში გადაიყვანეს, შემდეგ ორანიენბურგის საკონცენტრაციო ბანაკში და ბოლოს დახაუს საკონცენტრაციო ბანაკში, სადაც მოკლეს 1940 წლის 31 დეკემბერს. ოჯახმა მისი გარდაცვალების შესახებ მხოლოდ 1941 წლის თებერვალში შეიტყო როდესაც გესტაპომ მისი ფერფლი "რეზინით შეკრული სიგარის ყუთით" მიიტანა მათ ბინაში. 1941 წლის 25 ოქტომბერს, 16 წლის ასაკში, კილია დედასთან და უმცროს დასთან, კარინასთან ერთად ლოძის გეტოში შეასახლეს. იქ დედა შიმშილით გარდაიცვალა 1942 წლის 13 ივლისს. ცილიამ სამსახური იპოვა და გადარჩა. 1942 წლის სექტემბერში იგი დააშორეს თავის თერთმეტი წლის დას, კარინას, რომელიც გადაასახლეს ჰელმნოს სიკვდილის ბანაკში და მოკლეს. ცილია მუშაობდა ჟურნალისტისა და მწერლის ოსკარ სინგერის მდივნად. 1943 წელს, დენონსაციის შემდეგ, იგი დაკითხა ნაცისტურმა პოლიციამ, დაკითხვის დროს დაჭრეს ყურში, რის შედეგადაც ცალ ყურში სმენა დაკარგა. 1943 წლის აგვისტოში ცილია გადაასახლეს ოსვენციმის საკონცენტრაციო ბანაკში, სადაც შერჩევის პროცესში სამუშაოსთვის შესაფერისად ცნეს. რამდენიმე კვირის შემდეგ, როდესაც მან გაიარა კიდევ ერთი შერჩევის პროცესი, საკონცენტრაციო ბანაკის ექიმმა იოზეფ მენგელემ გაგზავნა დესაურ უფერის ქვებანაკში ნოიენგამში, სადაც იგი იძულებული გახდა მძიმე სამუშაო შეესრულებინა: ბომბის ნამსხვრევენი გაეტანა სამშენებლო მოედნიდან. მოგვიანებით სამუშაოდ ოფისში გადაიყვანეს, სადაც მის მიმართ კვლავ გრძელდებოდა სასტიკი მოპყრობა უფროსების მხრიდან. 1945 წლის მარტში იგი გადაასახლეს ბერგენ-ბელსენის საკონცენტრაციო ბანაკში. ლანდაუ ერთადერთი იყო ოჯახში, ვინც გადაურჩა ჰოლოკოსტს, თუმცა მხოლოდ 1947 წელს მიიღო სარწმუნო ინფორმაცია დის გარდაცვალების შესახებ. ბრიტანული არმიის მიერ ბერგენ-ბელსენის ბანაკის განთავისუფლების შემდეგ, მან რამდენიმე თვე გაატარა ბერგენ-ბელსენის დევნილთა ბანაკში, მუშაობდა თარჯიმნად ბრიტანელებისთვის. ბრიტანულ ძალებთან თანამშრომლობით მან გამოაშკარავა 40 SS წევრი, რომლებიც მუშაობდნენ ნეუენგამის საკონცენტრაციო ბანაკში. შდეგად, ისინი დააპატიმრეს და სასამართლოზე წარადგინეს. სასიკვდილო მუქარის მიღების შემდეგ იგი გადავიდა ამერიკის შეერთებულ შტატებში, სადაც ცოლად გაჰყვა ჰამბურგელ ებრაელ ემიგრანტს, დენ ეიჩენგრინს. მისივე სიტყვებით, იგი იბრძოდა ახალგაზრდობაში გადატანილი ტრავმული მოვლენების შედეგების დასაძლევად და განმეორებადი კოშმარები ტანჯავდა. 1995 წელს პირველად დაბრუნდა პოლონეთსა და გერმანიაში 1945 წლის შემდეგ, ჰამბურგის სენატის მოწვევით მოინახულა ჰამბურგი, ასევე — ოსვენციმი და ყოფილი ლოძის გეტო. ცხოვრების ბოლო წლები ოკლენდში, კალიფორნიაში გაატარა. მისი ერთ-ერთი ვაჟია ამერიკელი ეკონომისტი ბარი ეიხენგრინი. იგი გარდაიცვალა 2020 წლის 7 თებერვალს, 95 წლის ასაკში. 1990-იან წლებში ეიხენგრინმა დაიწყო მემუარების წერა. მისი წიგნი გამოიცა აშშ-ში 1994 წელს. გერმანიაში ვიზიტის შემდეგ იგი კითხულობდა ლექციებს სკოლებში, უნივერსიტეტებში, მონაწილეობდა მემორიალურ ღონისძიებებში და მუშაობდა გისენის უნივერსიტეტის ჰოლოკოსტის ლიტერატურის კვლევის დეპარტამენტთან ლოძის გეტოს ქრონიკებზე. ღვაწლისთვის 2007 წლის მაისში მიენიჭა საპატიო დოქტორის წოდება ენის, კულტურისა და ლიტერატურის დარგში. 2009 წელს ჰამბურგის გამოფენის დროს, სახელწოდებით (გერმ. ) In den Tod geschickt. Die Deportation von Juden, Roma und Sinti aus Hamburg 1940 bis 1945 ( ინგლ. )"Sent to Death: The Deportation of Jews, Roma and Sinti from Hamburg, 1940–1945") ქალაქის მერმა ოლე ფონ ბოისტმა იგი დააჯილდოვა Hamburger Ehrendenkmünze in Gold (ჰამბურგის ღირსების ოქროს მედლით). 2015 წელს გამოიცა სამახსოვრო ტომი ( Festschrift ), რომელიც ეძღვნებოდა მის შემოქმედებას. ↑ Schermann, Anne (2015). "Erinnerung / Wut und Gleichgültigkeit". HaGalil.com (გერმ. ). Retrieved February 10, 2020. ↑ "Drucksache – 20-0788". Hamburg Service Bezirksversammlung Eimsbüttel (in German). May 7, 2015. Retrieved February 10, 2020. ↑ Martin Doerry: «Lucille Eichengreen on Surviving the Holocaust» დაარქივებული 2012-02-25 საიტზე Wayback Machine. Der Spiegel International, 2006, retrieved December 10, 2011 ↑ Janssen-Mignon, Imke (2007-05-08). „Ehrendoktorwürde für Lucille Eichengreen“. Arbeitsstelle Holocaust Literatur (გერმანული). University of Giessen. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-04-09. ციტირების თარიღი: 2011-12-10. ↑ „Drucksache – 20-0788“. Hamburg Service Bezirksversammlung Eimsbüttel (გერმანული). 2015-05-07. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-01-20. ციტირების თარიღი: 2020-02-10. ↑ Schermann, Anne. „Erinnerung / Wut und Gleichgültigkeit“. HaGalil.com (გერმანული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-12-03. ციტირების თარიღი: 2020-02-10.