laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ჭაჭამური

ჭაჭამური — სოფელი საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის ახალგორის მუნიციპალიტეტში (ზახორის თემი) (ყოფ. სამხრეთ ოსეთის აო ტერიტორია). მდებარეობს მდინარეების მეჯუდის და ლეხურის წყალგამყოფის სამხრეთ კალთაზე, ლეხურის ხეობაში. ზღვის დონიდან 1160 მ, დაბა ახალგორიდან 58 კმ, ქ. კასპიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 24 კმ. ↑ 2008 წ. აგვისტოდან ახალგორის მუნიციპალიტეტის ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ჯარის მიერ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 387.
ნადარბაზევი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ნადარბაზევი შეიძლება აღნიშნავდეს: ნადარბაზევი — სოფელი გორის მუნიციპალიტეტში ნადარბაზევი — სოფელი ხაშურის მუნიციპალიტეტში ნადარბაზევი — სოფელი ონის მუნიციპალიტეტში (ყოფილი ჯავის რაიონი) ნადარბაზევი — არქეოლოგიური ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩობალაურში ნადარბაზევის სასახლე — ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი ქვემო ქართლში, ახლანდელი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში ნადარბაზევი — ტბა გორის მუნიციპალიტეტში.
ჭაჭარაქი

ჭაჭარაქი — სოფელი საქართველოში, ახალციხის მუნიციპალიტეტში, მინაძის თემში. მდებარეობს მდინარეების მტკვრისა და ფოცხოვისწყლის შესართავთან. ზღვის დონიდან 1000 მეტრი, ახალციხიდან 5 კმ. სოფელში შემორჩენილია შუა საუკუნეების დარბაზული ეკლესია. ოსმალეთის ბატონობის ხანაში (XVI ს.-1829) მოიხსენიება, როგორც ახალციხის სანჯაყის ნაჰიე ჩეჩერექი. ამჟამად სოფლის მოსახლეობის უმრავლესობას ეთნიკური სომხები შეადგენენ. სოფელში არის საჯარო სკოლა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 395 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 387. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ნადარბაზევის სასახლე

ნადარბაზევის სასახლე — ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი ისტორიულ ქვემო ქართლში, ახლანდელი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში, ცენტრიდან დაახლოებით 10 კმ-ზე. ვახუშტი ბატონიშვილი მას თამარ მეფის ნასასახლევს უწოდებს. სასახლე აგებულია IX-X საუკუნეებში და, როგორც ჩანს, მოგვიანებით გამოუყენებიათ საზაფხულო რეზიდენციად. ნადარბაზევის სასახლის კომპლექსი განლაგებულია შემაღლებულ ადგილზე, გარს ერტყა გალავანი. შემორჩენილია სასახლისა და საცხოვრებელი სახლის ნანგრევები. გეგმით სწორკუთხა სასახლე წარმოადგენს მოზრდილ მისაღებ დარბაზს, რომელსაც ჩრდილოეთით უშუალოდ მასთან დაკავშირებული მცირე სათავსი ეკვრის. დარბაზი შიგნით შელესილი და მოხატული იყო. გარედან შემოსილია სუფთად გათლილი ბაზალტის ქვით. სასახლის დასავლეთით, დაახლოებით 20 მ-ზე, სასახლისავე თანადროული საცხოვრებელი სახლი დგას. გათხრების შედეგად ამ ტერიტორიაზე აღმოჩნდა 6 კმ სიგრძის წყალსადენი. 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 285. „საქართველოს არქეოლოგია“ / რედ: აფაქიძე ა., თბილისი: თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 1959. — გვ. 381-382.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 14402 ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ
ნადარბაზევის ტბა

ნადარბაზევის ტბა, ნადარბაზევის წყალსაცავი — წყალსაცავი გორის მუნიციპალიტეტში, კვერნაქის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 856 მ. ზედაპირის ფართობი 1,18 კმ², უდიდესი სიღრმე 1,8 მ, მოცულობა 3 მლნ. მ³. წყალსაცავი შეიქმნა ყოფილი ნადარბაზევის ტბის ადგილას. წყალს ტუმბავენ ტირიფონის არხიდან (გარკვეული პერიოდი მტკვრიდან იტუმბებოდა). რწყავს 3 ათას ჰა ფართობს. თევზის რეწვა. საქართველოს წყალსაცავები ↑ 1.0 1.1 აფხაზავა ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 285. ↑ „შეთანხმება მიღწეულია — ტირიფონის არხი გაიხსნა“. qartli.ge. 19 სექტებერი, 2020. ციტირების თარიღი: 30 ივნისი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ნადარბაზევის ტბა
ნადი

ნადი, მამითადი — შრომის ორგანიზაციის ერთ-ერთი უძველესი ფორმა, რომელიც აგებულია ურთიერთდახმარების შრომა-მიგებით პრინციპზე. ნადს იწვევდნენ, როგორც მიწის სამუშაოების (ხვნა, ბარვა, თოხნა და სხვა), ისე სახლის მშენებლობისა და სხვა ერთდროული შრომატევადი სამუშაოების დროს. დასავლეთ საქართველოში ნადი უპირატესად ყანების თოხნასთან იყო დაკავშირებული. თოხით მუშაობის სპეციფიკამ და შრომატევადობამ, რამდენიმე მთოხნელის მხარდამხარ მუშაობამ, განაპირობა თოხნური სიმღერა ნადური. „ნადი“, როგორც შრომის ორგანიზაციის ერთ-ერთი ფორმის აღმნიშვნელი ტერმინი, აღმოსავლეთ საქართველოს მთამაც შემოინახა. ფშავსა და ხევსურეთში ხატ-სალოცავებს ჰქონდა ე. წ. სახარნადო მიწები, რომელთაც საერთო ძალით ამუშავებდნენ ხატის ყმები. ჯალაბაძე გ., მიწათმოქმედება ფშავ-ხევსურეთში, თბ., 1963; Бардавелидзе В. В., Земельные владения древнегрузинских святилищ, «Советская этнография», 1949, № 1; ჯალაბაძე გ., ქსე, ტ. 7, გვ. 285, თბ., 1984
ნადირთღვთაებანი

ნადირთღვთაებანი — ნადირის მფარველი ღვთაებები. მათ მიეწერებოდათ ნადირთ ნაყოფიერება-გამრავლების ფუნქცია, მონადირისათვის ხელის მომართვისა და შემცოდე მონადირის დასჯის ძალა. ხალხური რწმენით ნადირთ მფარველნი წარმოდგენილი არიან ნადირთ მწყემსების, ნადირთ პატრონებისა და ნადირთღვთაებანთა სახით. საქართველოს მთიანეთში ისინი ე. წ. „წმინდა“ ნადირთა (ჯიხვი, არჩვი, ირემი, შველი) მფარველებად ითვლებიან, ბარში კი — სხვა ტყის ცხოველების გამგებლებადაც. ნადირთ მწყემსებად მიაჩნდათ ნადირთა ხროდან რაიმე ნიშნით (თეთრი ფერი, ოქროსფერი რქები, თეთრი ხალები და ა. შ.) გამორჩეული ცხოველები. არსებობდა წარმოდგენა ანთროპომორფული სახის ნადირთ მწყემზებზეც (გოგონა, ბიჭი), რომლებსაც ევალებოდათ ნადირის მოვლა-პატრონობა, მონადირისაგან დაცვა, ხიფათის აცილება და სხვა. იმავე წარმოდგენით, ეს მწყემსები თითო წლით მწყემსავდნენ ნადირს. ვაჟების მორიგეობის წელი მონადირისათვის იღბლიანად ითვლებოდა, რადგან ქალები ნადირს ვაჟებზე უფრო ფხიზლად დარაჯობდნენ და მონადირეს მათი დახოცვის საშუალებას არ აძლევდნენ. ზოგიერთი ნადირთ პატრონი რელიგიური აზროვნების განვითარების ასტრალურ საფეხურზე ცის მნათობებს დაუკავშირდა და ასტრალურ ღვთაებად იქცა (დალი). ძველი ხალხური შეხედულებით, ნადირთ მფარველად საქართველოში ითვლებოდა ოჩოპინტრე (ოჩიპინტე), აგრეთვე ანატორის ჯვარი ანუ ოჩი დალი. სვანეთში ნადირთ მფარველად, გარდა მამა-ღმერთისა, მიაჩნდათ წმინდა გიორგი, დალი, აბსასდი, სგიმ ბერ-მოძღვარი და ელი. მეგრული მითოლოგიის მიხედვით, ტყის ნადირთა საქმეს უშუალოდ განაგებდა ტყაში-მაფა — ტყის მეფე. სწამდათ აგრეთვე გალენიშიორთას — ნადირთ ბატონის არსებობაც. „ნადირთა, ფრინველთა იძვრისთა“ მფარველ ღვთაებად ითვლებოდა მესეფი. მისი სურვილის გარეშე მონადირე ცხოველსა და ფრინველს ვერ მოკლავდა. ქრისტიანობის დროს ნადირთ წმ. გიორგის კულტს შეერწყა და ნადირობის გამგებელ მთავარ ღვთაებად იქცა. ოჩიაური თ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 286. ბარდაველიძე ვ., ქართული (სვანური) საწესო გრაფიკული ხელოვნების ნიმუშები, თბ., 1953; ვირსალაძე ე., ქართული სამონადირო ეპოსი, თბ., 1964; რობაქიძე ა., შრომის ორგანიზაციის ფორმები ძველი საქართველოს სახალხო მეურნეობაში, თბ., 1941; ჯავახიშვილი ივ., თხზულებანი თორმეტ ტომად, ტ. 1, თბ., 1979;
ამფიონი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ამფიონი შეიძლება აღნიშნავდეს: ამფიონი და ძეთოსი — ზევსისა და ანტიოპეს ტყუპი შვილები ამფიონი — იასოსის შვილი, ბეოტიის ორქომენის მეფე ამფიონი — ეპირელთა წინამძღოლი ტროას ომში ამფიონი — ამფიონის და ნიობეს შვილი, დაიღუპა აპოლონის ისრით
Shortbus

„Shortbus“ (ინგლ. Shortbus, მოკლე ავტობუსი) — ჯონ კამერონ მიტჩელის 2006 წელს გადაღებული კომედიურ-დრამატული ფილმი ემოციურად დატვირთულ თანამედროვე განსხვავებულ ახალგაზრდა ადამიანთა ჯგუფზე, რომელიც ზედმიწევნით ცდილობს ბოჰემურ ნიუ-იორკში პირადი ბედნიერების პოვნას. მოქმედების გმირები თავს იყრიან ბრუკლინის არტისტულ/სექსუალურ სალონში, რომელიც 2000-იანი წლების ნიუ-იორკის ანდერგრაუნდის სხვადასხვა მიმდინარეობათა ყაიდაზეა შექმნილი. მიტჩელის თანახმად, ფილმი ცდილობს სექსი ახალი კინემატოგრაფიული ხერხით წარმოაჩინოს და, შესაბამისად, მასში უხვადაა ფართო სფექტრის ღია სექსუალური სცენები, ტრადიციულიდან ავტოფელაციამდე, რაც კულმინაციას აღწევს ჰომოსექსუალური ორალური სამკუთხედის სცენაში ეროვნული ჰიმნის შესრულებით. კინოფილმის პრემიერა გაიმართა კანის ფესტივალზე 2006 წლის გაზაფხულზე და რამდენიმე ჯილდო აქვს მიღებული ათენის, ციურიხისა და გიჟონის კინოფესტივალებზე. ფილმის პრემიერაზე რეჟისორმა ამაყად განაცხადა, რომ ყველა ორგაზმი ფილმში ნატურალური იყო.
ნამგალი და ურო

ნამგალი და ურო — სოციალისტური მოძრაობის სიმბოლო, შემდეგ კომუნისტური პარტიისა და მასთან ერთად სსრკ სახელმწიფო სიმბოლიკის მთავარი და განუყოფელი ნაწილი. მარტივი გაგებით, განასახიერებს მშრომელი მასების — მუშებისა და გლეხების ერთობას. ურო ოდითგანვე გამოიყენებოდა როგორც ჰერალდიკური სიმბოლო სხვადასხვა გილდიების მიერ. ნამგალი კი განასახიერებდა მოსავლიანობას, ბარაქას, როგორც სოფლის მეურნეობის უძველესი იარაღი. ჰერალდიკაში ურო გაცილებით ადრე გაჩნდა, ვიდრე ნამგალი. ამის გამოხატულება იყო ნამგლის უროზე გამოსახვა, რაც უროს ხანდაზმულობაზე მიუთითებდა და ამასთან ერთად მუშათა კლასის უპირატესობას გლეხობასთან. უნიკოდში, „ნამგალი და უროს“ სიმბოლოა U+262D. (☭) ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 307. (ინგლისური) David Lempert: Daily Life in a Crumbling Empire: The Absorption of Russia into the World Economy, Columbia University Press/ Eastern European Monographs, 1996. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ნამგალი და ურო
შოტლანდიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები

შოტლანდიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები (ინგლ. Scotland national rugby union team, შოტ.-გელ. Sgioba nàiseanta rugbaidh na h-Alba) — ეროვნული ნაკრები, რომელიც ქვეყანას წარმოადგენს რაგბის საერთაშორისო მატჩებში და ტურნირებში. იმართება შოტლანდიის რაგბის კავშირის (ინგლ. Scottish Rugby Union მიერ. მსოფლიო რაგბი მას მიაკუთვნებს ჰაი-პერფომანსის კატეგორიის ნაკრებებს, ანუ მსოფლიოში ყველაზე უფრო ძლიერ ნაკრებებს. ნაკრების საშინაო არენაა — სტადიონი «მარიფილდი» (ინგლ. Murrayfield Stadium) ედინბურგში, რომელიც იტევს 67 ათას მაყურებელზე ცოტათი მეტს. შოტლანდიის ეროვნული ნაკრები ყოველწლიურად ასპარეზობს ექვსი ერის ჩემპიონატში, სადაც 15 გამარჯვება აქვს მოპოვებული, მათ შორის 1999 წლის ხუთი ერის თასის უკანასკნელი გათამაშება, ხოლო დიდი მუზარადი სამჯერ აქვს მოპოვებული. ოთხ წელიწადში ერთხელ ნაკრები მონაწილეობას იღებს რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატში, სადაც ყველაზე უფრო საუკეთესო შედეგი ნაჩვენები აქვს 1991 წლის რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატზე – მეოთხე ადგილი. 2017 წლის თებერვალში შოტლანდიის ნაკრებმა მსოფლიო რაგბის რეიტინგში დაიკავა მეხუთე ადგილი, რაც მისი საუკეთესო შედეგია 2003 წელს რეიტინგების შექმნის მომენტიდან. თავისი პირველი მატჩი შოტლანდიის ეროვნულმა ნაკრებმა ჩაატარა 1871 წლის 27 მარტს ინგლისის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ და გაიმარჯვა ანგარიშით 1-0. ეს მატჩი რაგბის ისტორიაში შევიდა, როგორც ნაკრებების პირველი საერთაშორისო მატჩი. დღეისათვის შოტლანდიისა და ინგლისის მორაგბეთა ორთაბრძოლა ითვლება რაგბის ერთ-ერთ კლასიკურ დაპირისპირებად. მათ შორის ექვსი ერის თასის მატჩში გამარჯვებული ხდება კალკუტის თასის მფლობელი. ოთხ წელიწადში ერთხელ შოტლანდიის სახელით მოასპარეზე სპორტსმენები შეიძლება მიწვეულნი იყვნენ «ბრიტანელი და ირლანდიელი ლომების» შემადგენლობაში, რომელიც წარმოადგენს საერთაშორისო გამოსაფენ ნაკრებს, შემდგარს შოტლანდიელი, ინგლისელი, ირლანდიელი და უელსელი მოთამაშეებისაგან. რადგანაც შოტლანდიაში არ არსებობს ოფიციალური ეროვნული ჰიმნი, თამაშის წინ სრულდება პატრიოტული სიმღერა Flower of Scotland. ↑ High five for buoyant Scotland. World Rugby (2017-02-27). ციტირების თარიღი: 2017-03-03.
იტალიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები

იტალიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები — წარმოადგენს იტალიას რაგბიში. გუნდის მეტსახელია იტალ. Azzurri ლურჯები. იტალიის ნაკრები რაგბის საერთაშორისო დონეზე თამაშობს 1920 წლიდან და დღეისათვის ის ევროპის საუკეთესო გუნდებს შორისა. 2000 წლიდან ის მონაწილეობას იღებს ექვსი ერის გათამაშებაში. მას ნათამაშები აქვს ყველა მსოფლიო ჩემპიონატზე დაწყებული 1987 წლიდან-დღემდე. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: იტალიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები იტალიის რაგბის ფედერაციის ოფიციალური საიტი
ჭაჭიეთი

ჭაჭიეთი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში, ხიდისთავის თემში (სოფლები: ახალშენი, ზენობანი, მეწიეთი, წიფნაგვარა, ჭაჭიეთი, ხიდისთავი). მდებარეობს მდინარე გუბაზეულის მარცხნივ, ზღვის დონიდან 160 მ. ხიდისთავიდან 2 კმ. სოფელში არის საჯარო სკოლა, დგას შალვა ახალციხელის სახელობის ეკლესია. 1924 წლის 2 სექტემბერს ჭაჭიეთში მოხდა შეტაკება ანტისაბჭოთა აჯანყების მონაწილეებს და ხელისუფლების ძალებს შორის. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 185 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 387. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ ჯიქია ლ., 1924 წლის აჯანყება დასავლეთ საქართველოში, თბ.: უნივერსალი, 2012. — გვ. 179-187. ↑ Кавказскій календарь на 1910 годъ, Тифлись, 1909, стр. 409. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ჭახათი (ნამოსახლარი)

ჭახათი, პალეოლითური ხანის ნამოსახლარი დასავლეთ საქართველოში, ქ. ქუთაისის მიდამოებში მდ. წყალწითელის ხეობის მარჯვენა ნაპირზე. მღვიმის სიღრმეა 7 მ, სიგანე — 9 მ, სიმაღლე თაღოვან ჭერამდე — დაახლოებით 4 მ. ნამოსახლარი აღმოაჩინეს 1954 წ., გათხარეს 1960-62 წწ. (ხელმძღვანელი ნ.ზ. ბერძენიშვილი). დადგენილია 5 ლითოლოგიური ფენა (სისქე 1,75 მ). გვიანდელი მუსტიეს ხანის არქეოლოგიური მასალა გამოვლინდა II კულტურულ ფენაში (IV-V ლითოლოგიური ფენები). მასში მოპოვებულია ლევალუაზურ ანატკეც-ლამელებზე ნაკეთები წვეტანები, სახოკები, დაკბილული იარაღი. I კულტურულ ფენაში (I, II, III ლითოლოგიური ფენები) აღმოჩენილია ადრეული მეზოლითის დროის კაჟის ქვისგან ნაკეთები სხვადასხვა ტიპის საფხეკები, საჭრისები, გრავეტის ტიპის დანები, გეომეტრიული მოყვანილობის იარაღი, ძვლის სადგისი და სხვ. მოპოვებულია განათხარი ხარის, გარეული ღორის, მღვიმური დათვის, კავკასიური ჯიხვის, მგლის, წყლის თახვის, მაჩვის და მელას ძვლების ნაშთები. თუშაბრამიშვილი, დ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 387.
ჭახათი

გეოგრაფიული სახელი ჭახათი შეიძლება აღნიშნავდეს: ჭახათი — პალეოლითური ნამოსახლარი ქუთაისის მახლობლად ჭახათი — სოფელი ქობულეთის მუნიციპალიტეტში
ჭახათი (ქობულეთის მუნიციპალიტეტი)

ჭახათი — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ჭახათი, დიდვაკე, ვარჯანაული, კეჭიეთი, კობალაური, ოხტომი, ტყემაკარავი, ხინოწმინდა). 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 390 კაცი. მდებარეობს მდინარე კინტრიშის ხეობაში, ზღვის დონიდან 250 მ, ქობულეთიდან 17 კმ. სოფელში მოდის მინერალური წყალი. სოფელში ცხემვანას უბანში გამოვლენილია გოგირდწყალბადიანი ქლორიდულ-ჰიდროკარბონატული და ნატრიუმიან-კალციუმიანი მინერალური წყალი, დებეტი 43 000 ლ/დ. XVII საუკუნის შუიდან XVIII საუკუნის 70-იან წლებამდე წარმოადგენდა თავდგირიძეების საკუთრებას. სოფელში, ჭახათის მთაზე დგას ელიას ციხე. მთავარი სტატია: კინტრიშაჰესი. 2014 წელს სოფელში დაიწყო ჰიდროელექტროსადგურის, კინტრიშაჰესის მშენებლობა. პროექტს შპს „Hydro Development Company“ ახორციელებს და მისი სავარაუდო საინვესტიციო ღირებულება 10 მლნ ევროს აჭარბებს. ჰესი სამი ძირითადი კვანძისაგან შედგება: სათავე წყალმიმღები ნაგებობა, 1814 მეტრი სიგრძის სადერივაციო გვირაბი და საკუთრივ ჰესის შენობა. „კინტრიშაჰესის“ დადგმული სიმძლავრე 6 მგვტ, ხოლო წლიური გამომუშავება 38 მილიონი კვტ/სთ იქნება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 387. სულიკო ლომჯარია, „სოფელო ჩემო“, გვ. 64 — თბილისი, „მერიდიანი“, 2012, ISBN 978-9941-10-560-9 ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ ბურჭულაძე ზ. ურბოეკოლოგია გვ. 83 — 2016 წ. ↑ სოსელია, ო. (1981). ნარკვევები ფეოდალური ხანის დასავლეთ საქართველოს სოციალურ-პოლიტიკური ისტორიიდან, წიგნი II. თბილისი: მეცნიერება, გვ. 178.  ↑ pop-stat.mashke.org — საქართველოს დასახლებული პუნქტების მოსახლეობა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2016-06-05. ↑ საქართველოს სტატისტიკის სახელმწიფო დეპარტამენტი — სოფლების მოსახლეობა 2002 წელი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
იაპონიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები

იაპონიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები – ეროვნული ნაკრები, რომელიც ქვეყანას წარმოადგენს რაგბის საერთაშორისო მატჩებში და ტურნირებში. ეროვნული ნაკრები ცნობილია მეტსახელით Cherry Blossoms («ალუბლის ყვავილები») და Brave Blossoms («მამაცი ყვავილები»). იაპონია უძლიერესი სარაგბო ქვეყანაა აზიის კონტინენტზე, სხვა რეგიონის ნაკრებებთან თამაშისას იაპონიის ნაკრებს აქვს, როგორც დადებითი, ასევე უარყოფითი შედეგებიც. ქვეყანაში მთავარი სარაგბო ადმინისტრაციული ორგანოა 1926 წელს დაარსებული იაპონიის რაგბის კავშირი (JRFU). იაპონიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები ყოველწლიურად მონაწილეობს წყნარი ოკეანის ერთა თასის და აზიის ხუთი ერის თასის გათამაშებებში. იაპონელებმა ითამაშეს რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატის ყველა ტურნირზე. მიუხედავად ამისა, 2011 წლის რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატის ჩათვლით 7 ზედიზედ ჩატარებულ მსოფლიო ჩემპიონატამდე ნაკრების ანგარიშზე იყო მხოლოდ ერთი გამარჯვება: 1991 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე იაპონელებმა მოუგეს ზიმბაბვეს მორაგბეთა ეროვნულ ნაკრებს. 2015 წლის რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატის პირველ მატჩში იაპონელებმა ტურნირების ისტორიაში განახორციელეს ერთ-ერთი ყველაზე უფრო მნიშვნელოვანი სენსაცია, მოუგეს სამხრეთ აფრიკის მორაგბეთა ეროვნულ ნაკრებს ანგარიშით 34-32. იაპონიის ნაკრებმა ჯგუფში კიდევ ორი შეხვედრა მოიგო, როგორც მათმა კონკურენტებმა სამხრეთ აფრიკის და შოტლანდიის მორაგბეთა ეროვნულმა ნაკრებებმა, მაგრამ ქულებით ჩამორჩნენ მათ და ვერ მოხვდნენ მეოთხედფინალში. საბოლოო ჯამში მათ დაიკავეს 9-ე ადგილი. რაგბი ქვეყანაში პირველად გამოჩნდა 1899 წელს, მათი პირველი საერთაშორისო თამაში გაიმართა 1932 წელს — მეტოქე იყო კანადის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები. ეროვნული ნაკრების გამორჩეულ მატჩებს შორის აღსანიშნავია გამარჯვება «ახალი ზელანდიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრების» იუნიორთა გუნდთან 1968 წელს და მცირე ანგარიშით დამარცხება ინგლისის მორაგბეთა ეროვნულ ნაკრებთან (3–6) 1971 წელს. იაპონიის ეროვნული ნაკრების ყველაზე უფრო აღსანიშნავი მოგება მოხდა 1989 წელს, როდესაც მათ გაიმარჯვეს «შოტლანდია XV-თან» (28–24) თამაშში. 2007 წლის რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატზე იაპონელმა რაგბისტებმა ფრედ ითამაშეს კანადის ეროვნულ ნაკრებთან (12–12). 2011 წელს ნაკრებმა მოიგო წყნარი ოკეანის ერთა თასი, მატჩები გამართა ისეთ ნაკრებებთან, როგორებიცაა სამოა, ტონგა და ფიჯი. იაპონიამ მოიპოვა 2019 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის მასპინძლობის უფლება. Japan RFU English pages – (ინგლისური) Japan Times Articles by Rich Freeman დაარქივებული 2005-11-04 საიტზე Wayback Machine. – (ინგლისური) 41st University Rugby Championship – (ინგლისური) Japan RFU – (იაპონური) Japanese rugby union news from Planet Rugby დაარქივებული 2005-10-31 საიტზე Wayback Machine. – (ინგლისური) ↑ This is his total number of tries for Japan. His total against Test sides is 67. For more details, see List of leading Rugby union Test try scorers.
ლეღვა (ქობულეთის მუნიციპალიტეტი)

ლეღვა — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ლეღვა, სკურა, ცხრაფონა). მდებარეობს მესხეთის ქედის მთისწინეთში, ზღვის დონიდან 120 მეტრი, ქობულეთიდან 14 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2081 კაცი. სოფელში გადის ქობულეთი-ოზურგეთი-ჩოხატაური-საჯავახოს საავტომობილო გზა. სოფელში გამოვლენილია გოგირდწყალბადიანი ქლორიდულ-ჰიდროკარბონატული და ნატრიუმიან-კალციუმიანი მინერალური წყალი, დებეტი 4000 ლ/დ. საბჭოთა პერიოდში სოფელში განვითარებული იყო მეჩაიეობა და მეციტრუსეობა. ლეღვას სასოფლო საბჭოში შედიოდა ასევე სოფელი ჯიხანჯური. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 27. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ ბურჭულაძე ზ. ურბოეკოლოგია გვ. 83 — 2016 წ. ↑ Кавказский календарь на 1910 год ↑ pop-stat.mashke.org — საქართველოს დასახლებული პუნქტების მოსახლეობა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2016-06-05. ↑ საქართველოს სტატისტიკის სახელმწიფო დეპარტამენტი — სოფლების მოსახლეობა 2002 წელი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
გი ბორატო

გი (გილერმო) ბორატო (Gui Boratto; დ. 1974, სან-პაოლო, ბრაზილია) — ბრაზილიელი კომპოზიტორი, დიჯეი და პროდიუსერი. კარიერა დაიწყო რეკლამის სექტორში 1989 წელს. მისი ალბომი "Chromophobia" მიქსმაგის თვის ალბომის ტიტულით დაჯილდოვდა. Royal House Mega Music, 2004 Chromophobia Kompakt, 2007 Take My Breath Away Kompakt, 2009 გი ბორატოს ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2008-11-03 საიტზე Wayback Machine. მეგა მუსიკის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2007-04-12 საიტზე Wayback Machine.
საქართველოს წითელი ჯვრის საზოგადოება

საქართველოს წითელი ჯვრის საზოგადოება — ნებაყოფლობითი, ჰუმანიტარული, არასამთავრობო, ჰუმანიტარული საქმიანობის სფეროში ხელისუფლების დამხმარე დამოუკიდებელი ორგანიზაცია. საზოგადოებას რეგიონული და ადგილობრივი განყოფილებები აქვს ქვეყნის მთელ ტერიტორიაზე და ასევე წითელი ჯვრისა და წითელი ნახევარმთვარის საერთაშორისო მოძრაობის წევრია. დაარსდა 1918 წელს და დამოუკიდებლად იარსება 1923 წლამდე, რის შემდეგაც საბჭოთა კავშირის წითელი ჯვრის ნაწილი გახდა. 1991 წლიდან ისევ დამოუკიდებელი ორგანიზაციაა. საზოგადოებისთვის საქართველოს კანონმდებლობით განსაზღვრულია განსაკუთრებული უფლება-მოვალეობები. საქართველოს წითელი ჯვრის საზოგადოების მისიაა გაჭირვებულთა დახმარება საგანგებო სიტუაციებისა და სოციალურ-ეკონომიკური კრიზისის დაძლევაში როგორც მატერიალური, ისე ადამიანური რესურსების გამოყენებით. საზოგადოებამ დამოუკიდებლად იარსება 1918-23 წლებში. გასაბჭოების შემდეგ საქართველოს წითელი ჯვრის საზოგადოება გახდა საბჭოთა კავშირის წითელი ჯვრისა და წითელი ნახევარმთვარის მოძრაობის ნაწილი და ფუნქციონირებდა მის შემადგენლობაში საბჭოთა კავშირის დაშლამდე. 1991 წლიდან ეროვნული საზოგადოება კვლავ დამოუკიდებელ ორგანიზაციად ჩამოყალიბდა და აღიარებულ იქნა სახელმწიფოს მიერ 1997 წლის 16 ოქტომბერს შესაბამისი კანონით "საქართველოს წითელი ჯვრის საზოგადოების შესახებ", ხოლო წითელი ჯვრის საერთაშორისო კომიტეტის მიერ 1997 წლის 6 ნოემბერს და წარმოადგენს წითელი ჯვრისა და წითელი ნახევარმთვარის საერთაშორისო მოძრაობის ნაწილს. 1997 წლის 20 ნოემბერს ეროვნული საზოგადოება გახდა წითელი ჯვრისა და წითელი ნახევარმთვარის ეროვნულ საზოგადოებათა საერთაშორისო ფედერაციის წევრი. საქართველოს წითელი ჯვრის საზოგადოების ორწლიან სტრატეგიულ გეგმაში განსაზღვრულია ეროვნული საზოგადოების უპირატესი მიმართულებები: ზრუნვა მოსახლეობის დაუცველი ფენების ჯანმრთელობაზე და სოციალურ კეთილდღეობაზე, ცხოვრების ჯანსაღი წესის პროპაგანდა; კატასტროფების და საგანგებო სიტუაციებისათვის მზადყოფნისა და რეაგირების ეფექტიანი მეთოდების შემუშავება; წითელი ჯვრის საზოგადოების ვებსაიტი დაარქივებული 2011-04-29 საიტზე Wayback Machine.
ლეგენდა საგენეზე

საგენე ან საგენეი (ფრ.Royaume du Saguenay) — ლეგენდა ზღაპრულად მდიდარ ქვეყანაზე, რომელსაც საგენე(ი)ს სახელმწიფო ეწოდება. ეს ლეგენდა დიდი გეოგრაფიული აღმოჩენების დროს კანადის ფრანგ მკვლევრებს კარგა ხნის განმავლობაში მოსვენებას არ აძლევდა . არსებობს საგანებზე თქმულების წარმოშობის რამდენიმე ვერსია. ერთ-ერთის მიხედვით, ინდიელ ტომებს — ალგონკინებს სწამდათ, რომ წმინდა ლავრენტის მდინარის ჩრდილოეთით, თანამედროვე კვებეკის რაიონში, არსებობდა ქერათმიანი ადამიანებით დასახლებული ზღაპრულად მდიდარი სახელმწიფო, სადაც ოქროს, ვერცხლისა და ბეწვეულის საწყობები იყო. ბელადი დონაკონიც, რომელიც 1530-იან წლებში ფრანგებმა დაატყვევეს და სამშობლოში ჩაიყვანეს, საფრანგეთის მეფეს უამბობდა ამ ადამიანთა სამეფოს შესახებ. ამ ქვეყნის ძებნას არა მხოლოდ ფრანგებმა ან ფრანგოკანადელმა მკვლევრებმა, არამედ, პორტუგალიელმა და ესპანელმა გეოგრაფებმაც ათწლეულები შეალიეს. თუმცა, ზოგიერთი მათგანის აზრით, ქერათმიანთა ეს უხვი სამეფო მდინარე ორინოკოს აუზში უნდა ყოფილიყო, თანამედროვე ვენესუელის ტერიტორიაზე. შესაძლოა, ეს ლეგენდა ფრანგული ვარიანტი იყოს ლეგენდარული ელდორადოსი, ინდიელებმა კი, ძუნწი დამპყრობნი უფრო ჩრდილოეთით გაიტყუეს რათა მამულები გადაერჩინათ. ჩრდილოეთში არაერთი ევროპელი გაუდგა გზას საგენების ქვეყნის საძებრად, მაგრამ, ბევრმა მათგანმა, მკაცრ ჰავასთან შეუგუებლოს გამო, უკან დაბრუნებაც კი ვერ მოახერხა. თუმცა, ლეგენდა კვებეკში ნაყოფიერი ადგილების შესახებ, არც ისეთი დაუსაბუთებელი ჩანს, რადგან, მე-19 საუკუნეში ფრანგოკანადელებით დასახლებული ეს რაიონი, მართლაც უხვმოსავლიანია. დღესდღეობით კი კვებეკის ადმინისტრაციულ საზღვრებში შედის.
სანტექნიკოსი ჯო

სემუელ ჯოზფ ვურცელბახერი, უკეთ ცნობილი როგორც სანტექნიკოსი ჯო (ინგლ. Joe the Plumber; 3 დეკემბერი, 1973) — ამერიკელი სანტექნიკოსი, რომელმაც მასმედიის ყურადღება მიიქცია აშშ-ის 2008 საპრეზიდენტო არჩევნების დროს: პირველად ბარაკ ობამასთვის დასმული ჩაწერილი შეკითხვით მისი საგადასახადო პოლიტიკის შესახებ, ხოლო შემდეგ, როდესაც ჯონ მაკ-კეინმა და ობამამ რამდენიმეჯერ ახსენეს იგი 15 ნოემბერს გამართული მესამე წინასაარჩევნო დებატების დროს „ჯო სანტექნიკოსის“ სახელით. საუბარი ვურცელბახერსა და ობამას შორის (ვიდეო).