laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ზემო ხოდაშნის ხარების ეკლესია

ზემო ხოდაშნის ხარების ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტში. ხარების ეკლესია დარბაზულია (7,2 X 4,3 მ), თავდაპირველი სახე მნიშვნელოვნად აქვს შეცვლილი. ნაგებია რიყის ქვით. კამარა და საბჯენი თაღები აგურითაა გამოყვანილი. აღმოსავლეთით, გეგმით ნახევარწრიული ღრმა აფსიდის ღერძზე ვიწრო და მაღალი სარკმელია, რომლის მარცხნივ გეგმით ნახევარწრიული და თაღოვანი, ხოლო მარჯვნივ სწორკუთხა ნიშია. საკურთხევლის შუაში აგურით ტრაპეზი დგას. საკურთხეველი გადახურულია დადაბლებული პროპორციების კონქით. კონქის თაღი ორსაფეხურიანია. გრძივ კედლებში თითო პატარა ნიში (აფსიდის მხრებთან) და თითო საკმაოდ ფართო სწორკუთხა სარკმელია (გვიანდელია). ეკლესიის შიდა სივრცე გაზრდილია დასავლეთ მინაშენით (5 X 5,2 მ), რომელსაც დასავლეთით და სამხრეთით თითო სწორკუთხა შესასვლელი აქვს. ჩრდილოეთ კედლის აღმოსავლეთ კიდეში გეგმით ნახევარწრიული და თაღოვანი ნიშია. ეკლესიისა და მინაშენის გადახურვა კამაროვანია. მინაშენის დასავლეთ კედელზე დაშენებულია ექვს მრგვალ სვეტზე დაყრდნობილია თაღედით გახსნილი მაღალი სამრეკლო, რომელსაც ექვსწახნაგა პირამიდული სახურავი აქვს. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 91-92.
დუმასტურის ეკლესია

დუმასტურის ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტში. ეკლესია დგას სოფელ დუმასტურის დასავლეთით, მდინარე ალაზნის მარცხენა ნაპირზე. ეკლესია დარბაზულია, აღმოსავლეთით დასრულებულია ფართო მხრებით გამოყოფილი ნახევარწრიული შვერილი აბსიდით. სამხრეთიდან და ჩრდილოეთიდან ეკლესიას გვიანდელი მინაშენები ეკვროდა; მათგან ნაწილობრივ მხოლოდ ჩრდილოეთისაა შემორჩენილი. სამხრეთ მინაშენის მხოლოდ კვალი იკითხება. ეკლესია თითქმის მთლიანად დანგრეულია (ზომების დადგენა არ ხერხდება). შემორჩენილია საკურთხევლის ნაშთი და ჩრდილოეთ კედლის მცირე ნაწილი. ეკლესია აგებული ყოფილა მოზრდილი ზომის რიყის ქვის სწორხაზოვანი რიგებით. ჩრდილოეთ მინაშენიც რიყის ქვითაა ნაგები, მაგრამ ქვა გაცილებით წვრილია. ხოლო წყობა ტლანქი. ჩრდილოეთ მინაშენი განივი კედლით ორ არათანაბარ ნაწილად ყოფილა გაყოფილი. აღმოსავლეთ ნაწილში სწორკუთხა სათავსია. რომელსაც აღმოსავლეთით ერთი თაღოვანი სარკმელი აქვს. სათავსი გადახურული ყოფილა კამარით, რომლის კვალი აღმოსავლეთ კედელს შემორჩა. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 79.
დუმასტურის მთავარანგელოზთა ეკლესია

დუმასტურის მთავარანგელოზთა ეკლესია — ახმეტის მუნიციპალიტეტში მდებარე ეკლესია, დგას სოფელ დუმასტურის აღმოსავლეთით 400 მეტრზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. კომპლექსში შედის მთავარანგელოზის ეკლესია, კოშკი და გალავანი. ყველა ნაგებობა ნაშენია ნატეხი ქვით. კომპლექსის სამხრეთით 40 მეტრზე, მეორე ეკლესია დგას. ეკლესია დარბაზულია (სიგანე 4 მეტრი, სიგრძის დადგენა არ ხერხდება), დგას ფრაგმენტულად შემორჩენილი წრიული გალავნით შემოფარგლული ეზოს დასავლეთ ნაწილში. თითქმის მთლიანად დანგრეულია, შემორჩენილია მხოლოდ საკურთხევლის ნაწილი. ეკლესიის ნახევარწრიული აფსიდა გადახურული ყოფილა ამორფული ფორმის სხმული კონქით (შემორჩენილია მცირე ნაწილი). აბსიდის ღერძზე ზემოთკენ თანდათან შევიწროებული და ბრტყლად გადახურული სარკმელია. ეკლესიას სამხრეთიდან ოდნავ მოკლე მინაშენი ეკვროდა. მისგან მხოლოდ აღმოსავლეთ კედელიღაა შემორჩენილი, რომელშიც ბრტყლად გადახურული და ზემოთკენ თანდათან დავიწროებული სარკმელია გაჭრილი. კოშკი ეკლესიის აღმოსავლეთით 20 მეტრზე დგას. შემორჩენილია მხოლოდ დასავლეთ კედელი (სამი სართულის სიმაღლეზე). პირველ სართულზე (შუა ნაწილში) შესასვლელია, რომელსაც წვერწაკვეთილი სამკუთხა თაღის ფორმის გადახურვა აქვს. მეორე სართულის დონეზე გარედან თაღოვანი და შიგნიდან ბრტყლად გადახურული კარი და ერთი მცირე ზომის სწორკუთხა ნიშია. მესამე სართულის დონეზე - ერთი ვიწრო და მაღალი სწორკუთხა სარკმელი. მეოთხე სართულის კედელს მხოლოდ მცირე ნაწილი შემორჩა. კოშკის სართულშუა გადახურვა ხის კოჭებზე ყოფილა გამართული (შემორჩენილია ძელების ბუდეები). კოშკს დასავლეთიდან გეგმით სწორკუთხა (6,2 X 3,4 მ) მინაშენი ეკვროდა (შემორჩენილია კვალი). მეორე ეკლესია დარბაზულია (3,6 X 2,6 მ). შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. კარი ხის ძელებითაა გადახურული - თარაზულად. აღმოსავლეთით, ნახევარწრიული აბსიდის ღერძზე, მცირე თაღოვანი სარკმელია, რომლის ქვემოთ, კედელზე, ტრაპეზია მიდგმული. აფსიდაში ორი ნიშია. საკურთხეველი გადახურულია სხმული კონქით, სხმულია კამარაც. ლავგარდანი მხოლოდ გრძივ კედლებს ჰქონია (შემორჩენილია ფრაგმენტულად). ეკლესია კვადრატული აგურით ყოფილა გადახურული. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 79.
ქვემო ხალაწნის ეკლესიები

ქვემო ხალაწნის ეკლესიები — ეკლესიები ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვემო ხალაწანში. პირველი ეკლესია დგას სოფლის სამხრეთით 400 მეტრზე, ფერდობზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია უაბსიდოა, გეგმით სწორკუთხა (3,2 X 2,7 მ), ნაგებია ნატეხი ქვით. წყობა ირეგულარულია. კედლები შიგნიდან და გარედან მობათქაშებულია. შემორჩენილია დასავლეთ კედელი და დანარჩენი კედლების ნაწილები. ეკლესიაში შესასვლელი დასავლეთიდანაა. კარს გარედან თაღი, ხოლო შიგნით ხის თარაზული გადახურვა ჰქონია. შიგნით ეკლესია გადახურული ყოფილა ოდნავ დადაბლებული კამარით, რომლის კვალი დასავლეთ კედელს შემორჩა. ეკლესია დგას სოფლის სამხრეთით 700 მეტრზე, მთაზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, უაბსიდო (3,8 X 3,4 მ), ნაგებია ნატეხი ქვით. წყობა ირეგულარულია. კედლები მხოლოდ 1,2-1,5 მეტრის სიმაღლეზეა შემორჩენილი. ეკლესიაში შესასვლელი დასავლეთიდანაა. აღმოსავლეთ კედელში შემორჩენილია ვიწრო სარკმლის ძირი. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 150.
ქვემო ხალაწნის ღვთისმშობლის ეკლესია

ქვემო ხალაწნის ღვთისმშობლის ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს სოფელ ქვემო ხალაწნის სამხრეთით, სასაფლაოზე. ეკლესია თითქმის მთლიანად დანგრეულია და ქვის გროვად არის ქცეული. შენობა ნაგები ყოფილა ნატეხი ქვით და კირის დუღაბით. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 150.
ზემო ხოდაშნის ნათლისმცემლის ეკლესია

ზემო ხოდაშნის ნათლისმცემლის ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტში, დგას სოფელ ზემო ხოდაშნის განაპირას, სამხრეთით, ვენახებში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (7,9 X 5,3 მ), ნაგებია რიყის ქვით. ალაგ-ალაგ (ძირითადად კონსტრუქციულ ნაწილებში) გამოყენებულია კვადრატული აგური. კედლები შიგნიდან და გარედან შელესილი და შეთეთრებულია. ეკლესიას ორი შესასვლელი აქვს: დასავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან. დასავლეთ კარი (ამოშენებულია) თარაზულადაა გადახურული, ჩრდილოეთისა - ისრული თაღით. აღმოსავლეთით, ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე, თაღოვანი სარკმელია, რომლის ორივე მხარეს გეგმით ოვალური და ბრტყლად გადახურული თითო ნიშია. აფსიდის შუაში დგას კუბური ფორმის ტრაპეზი. საკურთხევლის სარკმლის გარდა ერთი თაღოვანი სარკმელი დასავლეთითაცაა. ჩრდილოეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში ნიშია, რომელშიც სათოფურია მოწყობილი. საკურთხეველი გადახურულია კონქით, ხოლო დარბაზი - ცილინდრული კამარით, რომელიც ერთ საბჯენ თაღს ეყრდნობა. ფასადები სადაა. ჩრდილოეთ შესასვლელის ორივე მხარეს თითო მცირე ზომის ნიშია. კედლები დასრულებული იყო აგურის საფეხუროვანი ლავგარდნით (შემორჩენილია ნაწილი). დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 92.
ზემო ხოდაშნის წამებულის ეკლესია

ზემო ხოდაშნის წამებულის ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზემო ხოდაშენში, დგას სოფლის სამხრეთით 500 მეტრზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (4,2 X 3,1 მ), ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვით. წყობა ირეგულარულია. კედლები შიგნიდან შელესილია. ერთადერთი სწორკუთხა შესასვლელი ჩრდილოეთიდანაა. აღმოსავლეთით, ოდნავ ნალისებრი აფსიდის ღერძზე, ბრტყლად გადახურული ვიწრო სარკმელია, სარკმლის ორივე მხარეს კი, თითო პატარა შეისრულთაღოვანი ნიში. ერთი მსგავსი ნიშია დასავლეთ კედლის სამხრეთ ნაწილში. აფსიდა გადახურულია კონქით, დარბაზი - ნახევარწრიული კამარით. ფასადები სადაა. კედლებზე აქა-იქ შემორჩენილია შელესილობის კვალი. ეკლესიას ჩრდილო-აღმოსავლეთ და ჩრდილო-დასავლეთ კუთხეებზე რიყის ქვით ნაშენი კონტრფორსები აქვს მიდგმული. ჩრდილო-აღმოსავლეთ კონტრფორსი გეგმით სწორკუთხაა, ჩრდილო-დასავლეთისა - ნახევარწრიული. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 93.
ვიკინგი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ტერმინით ვიკინგები შეიძლება აღნიშნული იყოს: ვიკინგები — სკანდინავები ვიკინგი (ნასა) — ნასას კოსმოსური ხომალდების სერია
ზემო ხოდაშნის წმინდა გიორგის ეკლესია

ზემო ხოდაშნის წმინდა გიორგის ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტში, დგას სოფელ ზემო ხოდაშნის სამხრეთით, სასაფლაოზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესი დარბაზულია (8,3 X 4,8 მ), რომელსაც დასავლეთიდან (მთელ სიგრძეზე) გვიანდელი მინაშენი ეკვრის. ეკლესია აგებულია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვით. წყობა ირეგულარულია. მოგვიანებით (როგორც ჩანს მინაშენის მიშენებისას) კედლები შიგნიდან და გარედან შეულესავთ და შეუთეთრებიათ. ძეგლი დაზიანებულია: სახურავზე აყრილია კრამიტი, ჩამოშლილია ლავგარდანი, აქა-იქ საპირე წყობა და შელესილობის დიდი ნაწილი. ჩამონგრეულია დასავლეთ მინაშენის კამარა და გრძივი კედლების ზედა ნაწილები. ეკლესიაში შესასვლელი დასავლეთიდანაა - მინაშენიდან. კარი გარედან თაღოვანია, შიგნით - სწორკუთხაა. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდაა, აფსიდის ღერძზე ფართო და დაბალი თაღოვანი სარკმელი. თითო მსგავსი სარკმელი გრძივ კედლებშიცაა, აფსიდის ჩრდილოეთ გვერდში გეგმით ნახევარწრიული, თაღოვანი ნიშია. აფსიდის შუაში დგას აგურით ნაგები კუბური ტრაპეზი. საკურთხევლის იატაკი დარბაზის იატაკზე ერთი საფეხურით მაღალია და ნახევარწრიული ამბიონი აქვს. მოგვიანებით საკურთხეველი დარბაზისგან კანკელით გაუმიჯნავთ, რომელშიც ორი შესასვლელია მოწყობილი. დარბაზის გრძივი კედლები და კამარა მარტივი პილასტრების სამი წყვილითა და მათზე დაყრდნობილი საბჯენი თაღებით გაყოფილია ოთხ, თითქმის თანაბარ ნაწილად. დარბაზის სამივე კედელს, მთელ სიგრძეზე, საფეხური გასდევს. ფასადები სადაა. კედლები დასრულებული ყოფილა თაროსებრი ლავგარდნით, რომელიც ნაწილობრივ არის შემორჩენილი. მოგვიანებით ეკლესიისთვის დასავლეთიდან მიუშენებიათ აგურით და რიყის ქვით ნაგები სწორკუთხა (4,8 X 4 მ), სათავსი მასში ერთადერთი შესასვლელი დასავლეთიდანაა. ღიობი გარედან თაღით არის დასრულებული, შიგნით კი თარაზული გადახურვა აქვს. შესასვლელის ზემოთ მცირე ზომის სწორკუთხა სარკმელია. ერთი სარკმელია ჩრდილოეთ კედელშიც, რომელსაც მხოლოდ ქვედა ნახევარი შემორჩა. სათავსი გადახურული ყოფილა ცილინდრული კამარით. სათავსის დასავლეთ კედელზე დაშენებულია ოთხწახნაგა, ოთხივე მხარეს ნახევარწრიული თაღებით გახსნილი, აგურის სამრეკლო. სამრეკლოს საფუძვლის შესაქმნელად, სათავსის დასავლეთ კედლის შუა ნაწილი, გვერდის ნაწილების მიმართ, შიგნით და გარეთ რამდენადმე გასქელებულია, რომლის ქვედა ნაწილში, ორივე მხრიდან, გამოყვანილია თითო ფართო და მაღალი ყრუ თაღი, რომელშიც სათავსის შესასვლელია მოქცეული. სათავსის კედლები დასრულებული ყოფილა აგურის საფეხუროვანი ლავგარდნით (შემორჩენილია დასავლეთ კედელზე). სამრეკლო გადახურულია აგურის პირამიდული სახურავით. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 93-94.
ტარიელაანთ საყდარი

ტარიელაანთ საყდარი — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტში, დგას სოფელ ზემო ხოდაშნის სამხრეთით 9 კილომეტრზე, მთებში, ნასოფლარ ბაკანას ტერიტორიაზე. განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (9,8 X 7,3 მ), ნაგებია სხვადასხვა ზომის, მეტნაკლებად დამუშავებული ნატეხი ქვით. საბჯენი თაღები, პილასტრები, შესასვლელებისა და სარკმლების თაღები და ფასადთა დეკორატიული მორთულობა შირიმით არის გამოყვანილი. ძეგლი ძლიერ დაზიანებულია: ჩამოშლილია სახურავის საფარი, ლავგარდანი და საპირე წყობის მნიშვნელოვანი ნაწილი, ჩამონგრეულია კამარის ჩრდილოეთ გვერდის დასავლეთ ნახევარი, მთელ სიმაღლეზე გარღვეულია დასავლეთ კედელი. ეკლესიაში შესასვლელი ორია: დასავლეთიდან და სამხრეთიდან. ორივე კარი გარედან სწორკუთხაა, შიგნიდან - თაღოვანი. ორივე შესასვლელის თაღს მთელ სიგრძეზე ლილვი გასდევს, რომელიც შირიმის პროფილირებულ იმპოსტებს ეყრდნობა. აღმოსავლეთით, ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე, თაღოვანი სარკმელია. სარკმლის ორივე მხარეს განთავსებულია თითო თაღოვანი, გეგმით ოვალური და მაღალი ნიში. თითო მცირე ზომის სწორკუთხა ნიშია აბსიდის ორივე კუთხესთან. გრძივ კედლებზე თითო ვიწრო პილასტრია, რომლებზედაც ორსაფეხურიანი საბჯენი თაღია გადაყვანილი. ერთი საბჯენი თაღი დასავლეთ კედელთანაა. იგი კუთხის შეკიდულ პილასტრებს ეყრდნობა. ორივე საბჯენი თაღის და სატრიუმფო თაღის ქუსლებთან ბრტყელი, თითქმის კვადრატული იმპოსტებია, რომლებზედაც ამოღარულია ერთიმეორეში ჩასმული სამი სწორკუთხედი. ინტერიერს, საკურთხევლის სარკმლის გარდა, სამივე კედელში გაჭრილი თითო თაღოვანი სარკმელი აშუქებს, რომელთა თაღებს შიგნიდან თითო ლილვი ევლება. დარბაზი ცილინდრული კამარით არის გადახურული. ეკლესიის ფასადებზე კარ-სარკმელთა ღიობები და ის ნაწილები, რომლებზეც მორთულობის ელემენტებია განთავსებული, შირიმის სწორკუთხა ქვებითაა ნაწყობი. აღმოსავლეთ სარკმელს სამი ლილვისგან შედგენილი სწორკუთხა ჩარჩო ევლება, რომლის ზემოთ, შეწყვილებული ლილვით შემოფარგლულ კვადრატზე ლილვებით გამოყვანილი მაღალი ჯვარია დადგმული. დასავლეთ ფასადზე შესასვლელი სწორკუთხა ჩარჩოშია ჩასმული, რომელიც ერთმანეთისგან მცირე მანძილებით დაცილებული, სამი ლილვითაა შედგენილი. კარის ჩარჩოს შეჯგუფებული ვერტიკალური ლილვებით უკავშირდება სარკმლის თაღოვანი ჩარჩო, რომელიც შედგება ერთი სამმაგი და ერთი ორმაგი ლილვისგან და მათ შორის მოქცეული ნახევარწრიული შეღრმავებისგან. შესასვლელის და სარკმლის მოჩარჩოების დამაკავშირებელი ლილვების გვერდებზე, თითო ხვიაა. სარკმლის მოჩარჩოებას გარს ევლება ორმაგი ლილვით გამოყვანილი ფართო და მაღალი თაღოვანი ჩარჩო, რომლის ბოლოები ეყრდნობა შესასვლელის გადახურვის დონეზე მდებარე ბურთულებიან ბაზისებს. თაღის წვეროზე დადგმულია ორმაგი ლილვით გამოყვანილი, მაღალი, ბოლოებგაფართოებული ჯვარი. სამხრეთის და ჩრდილოეთის სარკმლებსაც ირგვლივ ლილვები ევლებოდა (შემორჩენილია მცირე ნაწილები). დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 92-93.
ზემო ხოდაშნის წმინდა მარიამის ეკლესია

ზემო ხოდაშნის წმინდა მარიამის ეკლესია — ახმეტის მუნიციპალიტეტში მდებარე ეკლესია, დგას სოფელ ზემო ხოდაშნის განაპირას, სამხრეთით. განეკუთვნება გვიანდელი შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (9,9 X 7,3 მ), ნაგებია რიყის ქვით. ძეგლი დაზიანებულია: ჩამოშლილია სახურავი და კედლების ზედა ნაწილები. მონგრეულია ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხე. შენობა 1 მეტრის სიმაღლეზე მიწაშია ჩამჯდარი. ეკლესიაში შესასვლელი დასავლეთიდან და სამხრეთიდანაა. ორივე კარი გარედან თაღოვანია, შიგნით - სწორკუთხა. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდაა, რომლის ღერძზე ბრტყლად გადახურული ვიწრო სარკმელია. სარკმლის ჩრდილოეთით ორი მცირე ზომის სწორკუთხა ნიშია, სამხრეთით - ერთი. ერთი მსგავსი ნიშია ჩრდილოეთ კედლის დასავლეთ ნაწილში. სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, ტრაპეზია მიდგმული. დარბაზის დასავლეთ, სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებში თითო სწორკუთხა სარკმელია. კამარა ცილინდრული ფორმისაა და იგი ერთ შეკიდებულ საბჯენ თაღს ეყრდნობა. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 94.
აჰმედი (შეჰზადე) (სულეიმან I-ის ვაჟი)

შეჰზადე აჰმედი (თურქ. Şehzade Ahmed; დ. 1517 — გ. 1517) — ოსმალეთის იმპერიის სულთნის, სულეიმან I-ისა და მაჰიდევრან სულთნის მე-3 შვილი და მე-2 ვაჟი. შეჰზადე აჰმედი იყო სულთან სულეიმანის მესამე ვაჟი, ფულანე ხათუნის შვილის, შეჰზადე მაჰმუდისა და მისი დედის, მაჰიდევრანის ვაჟის, შეჰზადე მუსტაფას შემდეგ. მაგრამ აჰმედის სიცოცხლე ხანმოკლე გამოდგა. იგი ჩვილი გარდაიცვალა იმავე 1517 წელს, როდესაც მამამისი ჯერ კიდევ შეჰზადე იყო და მანისაში მსახურობდა. მისი გარდაცვალებიდან სამი წლის შემდეგ, სულეიმანი ტახტზე ავიდა. შეჰზადე აჰმედი
მარტინ შკრტელი

მარტინ შკრტელი (სლოვაკ. Martin Škrtel; დ. 15 დეკემბერი, 1984) — სლოვაკი ცენტრალური მცველი, რომელიც თამაშობს ს.კ. ლივერპულში და არის სლოვაკეთის ნაკრების კაპიტანი. მარტინის კარიერა სლოვაკურ ტრენცინში დაიწო, 2004 წელს რუსეთში, კერძოდ სანქტ-პეტერბურგის ზენიტში გადაბარგდა, 2008 წლის იანვარში კი £6.5 მილიონის სანაცვლოდ შკრტელი ლივერპულის ფეხბურთელი გახდა. ეროვნულ ნაკრებში მისი დებიუტი 2004 წელს შედგა, 2010 წელს მისი კაპიტნობით სლოვაკეთის ეროვნულმა ნაკრებმა მონაწილეობა მიიღო მსოფლიო ჩემპიონატზე. რუსეთის პრემიერ ლიგა: 2007 ლივერპულის წლის საუკეთესო ფეხბურთელი: 2012 სლოვაკეთის საუკეთესო ფეხბურთელი 5x: 2007, 2008, 2011, 2012, 2014 ინგლისის ლიგის თასი: 2011-2012 LFChistory.net player profile Official website Liverpool F.C. profile დაარქივებული 2016-01-01 საიტზე Wayback Machine. Martin Škrtel — სტატისტიკა საიტზე Soccerbase.com (ინგლისური)
კასტრიოტ ისლამი

კასტრიოტ ისლამი (ალბ. Kastriot Islami; დ. 18 აგვისტო, 1952, ტირანა) — ალბანელი პოლიტიკოსი და ფიზიკოსი. დაასრულა ტირანის უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტი. 1985 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია ატომური ფიზიკის დარგში. 1999 წლიდან მიიღო პროფესორის ხარისხი. 1991 წელს საპარლამენტო არჩევნებზე მიიღო დეპუტატის მანდატი. 1991–1992 წლებში პარლამენტის თავმჯდომარეა. რამიზ ალიას გადადგომის შემდეგ, სალი ბერიშას არცევამდე ეკავა პრეზიდენტის თანამდებობა. 2003–2005 წლებში ქვეყნის საგარეო საქმეთა მინისტრია. პროფილი პარლამენტის საიტზე
პადრე-ტემბლეკეს აკვედუკი

პადრე-ტემბლეკეს აკვედუკი, სემპოალის აკვედუკი (ესპ. Acueducto del Padre Tembleque) — აკვედუკი მექსიკაში. მდებარეობს მეხიკოს შტატში და გადაჭიმულია ქალაქ სემპოალიდან ოტუმბამდე. ავედუკი აგებულია 1553-1570 წლებს შორის. მისი სიგრძეა 45 კმ. იწყება ქალაქ სემპოალის დასავლეთით ვულკან ტესახეტესთან და სრულდება ოტუმბასთან. 2001 წლიდან შეტანილია იუნესკოს საცდელ სიაში და ნომინირებულია 2015 წელს. 2015 წლის 5 ივლისს შეტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში ↑ Aqueduct of Padre Tembleque - UNESCO World Heritage Centre. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-04-15. ციტირების თარიღი: 2009-03-02. ↑ Nominations to be examined at the 39th session of the World Heritage Committee (2015) ↑ Sites in Japan, Turkey, Mexico, Uruguay inscribed on UNESCO’s World Heritage List, extension of Spanish site approved
უილიამ დინ ჰოუელზი

უილიამ დინ ჰოუელზი (ჰაუელზი) (ინგლ. William Dean Howells; დ. 1 მარტი, 1837, მარტინზფერი, ოჰაიოს შტატი — გ. 11 მაისი, 1920, ნიუ-იორკი) — ამერიკელი მწერალი, კრიტიკოსი. 1861-1865 წლებში იყო აშშ-ს კონსული ვენეციაში. აქვეყნებდა ლიტერატურულ წერილებს, რეცენზიებს, ესეებს, მოგონებებს, წერდა ნოველებსა და რომანებს. ჰოუელზის საუკეთესო ნაწარმოებებად ითვლება: „საილას ლაფემის აღზევება“ (1885), „ახალი ბედნიერების ძიება“ (1889), უტოპიური რომანი „ალტრუისტული მოგზაური“ (1894) და მისი გაგრძელება „ნემსის ყუნწში“ (1907). დიდი მნიშვნელობა აქვს მისი ესეების კრებულებს „კრიტიციზმი და ბელეტრისტიკა“ (1891), „ლიტერატურული მეგობრები და ნაცნობები“ (1899) და სხვა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 690. ↑ 1.0 1.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 2.0 2.1 2.2 Find a Grave — 1996. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q63056"></a> ↑ 3.0 3.1 IMSLP — 2006. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q523660"></a> ↑ 4.0 4.1 Internet Speculative Fiction Database — 1995. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2629164"></a> ↑ 5.0 5.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 6.0 6.1 Proleksis enciklopedija, Opća i nacionalna enciklopedija — 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3407324"></a> ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ Library of the World's Best Literature / C. D. Warner — 1897. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q952614"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19098835"></a> ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: უილიამ დინ ჰოუელზი
ჯორჯო აგამბენი

ჯორჯო აგამბენი (იტალ. Giorgio Agamben; დ. 22 აპრილი, 1942, რომი) — იტალიელი ფილოსოფოსი. დაამთავრა რომის უნივერსიტეტ La Sapienza-ს იურიდიული ფაკულტეტი. მოგვიანებით იურისპუდენციიდან ფილოსოფიაში გადაინაცვლა. 1964 წელს ითამაშა ფილიპე მოციქულის როლი პიერ პაოლო პაზოლინის ფილმში „მათეს სახარება“. თარგმნიდა სხვადასხვა ავტორების ნაშრომებს ესპანურიდან და იტალიურიდან. დისერტაცია მიუძღვნა სიმონა ვეილის. Murray A. Giorgio Agamben. London; New York: Routledge, 2010 Watkin W. The literary Agamben: adventures in logopoiesis. London; New York: Continuum, 2010 Dickinson C. Agamben and theology. London; New York: T. & T. Clark, 2011 ჯორჯო აგამბენი - IMDb
ჯორჯ უილიამ ოზბორნ ჰოუ

ჯორჯ უილიამ ოზბორნ ჰოუ (ჰაუ) (ინგლ. George William Osborn Howe; დ. 4 დეკემბერი, 1875, ჩარლტონი, კენტის საგრაფო — გ. 7 ნოემბერი, 1960, გლაზგო) — ინგლისელი რადიოტექნიკოსი, გლაზგოს უნივერსიტეტის პროფესორი ელექტროტექნიკის დარგში (1921-1946). ჰოუს შრომები ეძღვნება რადიოტალღების გავრცელებასა და ანტენების ტექნიკას. გაამუშავა გრძელტალღიანი ანტენების ტევადობის გაანგარიშების მეთოდი, რომელსაც მისი სახელი უწოდეს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 690.
ჰოტენტოტური ენები

ჰოტენტოტური ენები — სამხრეთ აფრიკული ენათა ჯგუფი, გავრცელებულია ნამიბიასა და სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის ჩრდილოეთ ნაწილში. ინგლისელი მკვლევარის ე. უესტფალის კლასიფიკაციით სანდავე ენებთან ერთად შეადგენს დამოუკიდებელ ჯგუფს. ჰოტენტოტურ ენებზე საუბრობს 80 ათასამდე კაცი. გამოიყოფა 4 ჯგუფი: 1) კოი (ნამა, კორა, გრიკვა) და ნაურუ (ნარონი) ენა; 2) კვე (დემისა, ჩუმაკვე-შუაკვე) ენა; 3) ჩუ (ჰიოჩუვაუ, ჰაიჩუვაუ) ენა; 4) სანდავე ენა. ეს უკანასკნელი გავრცელებულია კონტინენტურ ტანზანიაში. ჰოტენტოტური ენები და სანდავე ახლო მონათესავე ენებია როგორც ფონეტიკური და გრამათიკული წყობით, ისე სიტყვათა ძირების მიხედვით. გერმანელი ლინგვისტი კ. მაინჰოფი ჰოტენტოტურ ენებს ქამიტურ ენებად თვლიდა. ამერიკელი მეცნიერი ჯ. გრინბერგი მათ, ბუშმენურ ენებთან ერთად, კოისანურ ჯგუფეს მიაკუთვნებდა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 690. Ольдерогге Д. А. „Язики и письменности народов Африки“, Народы Африки, М. 1954
ჰოტენტოტები

ჰოტენტოტები (საკუთარი სახელწოდება კოიკოინ — „ნამდვილი ხალხი“) — ნამიბიის ცენტრალურ და სამხრეთ რაიონებში, აგრეთვე სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში მცხოვრები ხალხი. ლაპარაკობენ ჰოტენტოტურ ენებზე, იციან აფრიკაანსიც. რელიგიით უმრავლესობა პროტესტანტია. ბუშმენების მსგავსად ჰოტენტოტები სამხრეთ აფრიკის უძველესი მოსახლეობაა, რომლებიც ბანტუ ხალხებმა მატერიკის სამხრეთ-დასავლეთ უკაცრიელ რაიონებში განდევნეს, ხოლო XVII საუკუნიდან — XX საუკუნის დასაწყისამდე ევროპელმა კოლონიზატორებმა გაანადგურეს. ამჟამად ჰოტენტოტების ნაწილი ცხოვრობს რეზერვაციებში. მისდევენ მესაქონლეობას და მიწადმოქმედებას. უმრავლესობა მუშაობს ევროპელთა ფერმებსა და ქარხნებში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 690. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჰოტენტოტები
იან კიონჯონი

იან კიონჯონი (დ. 3 მარტი, 1920 — გ. 7 აპრილი, 1992) — კორეელი ჯარისკაცი, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის დროს იბრძოდა იაპონიის საიმპერატორო არმიაში, წითელი არმიაში და ვერმახტში. 1938 წელს, 18 წლის ასაკში, იანი იყო მანჯურიაში, როდესაც ის გაიწვიეს იაპონიის საიმპერატორო არმიის კვანტუნის გვარდიაში, რომელიც საბჭოთა კავშირს ებრძოდა. იმ დროს კორეა ოკუპირებული იყო იაპონიის მიერ. ხალხინ-გოლის ბრძოლების დროს, ის დაიჭირა საბჭოთა წითელმა არმიამ და გაგზავნა გულაგში. რთული სამუშაოს შესრულების გამო მან არჩია 1942 წელს სხვა პატიმრებთან ერთად აღმოსავლეთის ფრონტზე წასულიყო, სადაც საბჭოთა ჯარები გერმანიას ებრძოდნენ. 1943 წელს უკრაინაში ხარკოვის მესამე ბრძოლის დროს, იანი შეიპყრეს ვერმახტის ჯარისკაცებმა და აიძულეს ებრძოლა გერმანიისთვის. იანი გაგზავნეს საფრანგეთის ფრონტზე საბჭოთა პატიმრებთან ერთად, რომელსაც „აღმოსავლეთის ბატალიონი“ ეწოდებოდა. 1944 წლის ივნისში, მას შემდეგ, რაც ანტიჰიტლერულმა კოალიციამ ჩრდილოეთ საფრანგეთი დაიკავა, იანი ამერიკელები დააპატიმრეს. ამერიკებს სჯეროდათ, რომ ის იყო იაპონელი გერმანელის უნიფორმით. კიონჯონი ბრიტანეთში პატიმრების ბანაკში გაგზავნეს, მოგვიანებით კი აშშ-ში გადაიყვანეს, ხოლო ომის შემდეგ გაანთავისუფლეს. იან კიონჯონი ცხოვრობდა ილინოისში, სადაც 1992 წელს გარდაიცვალა. ↑ 1.0 1.1 1.2 Antony Beevor, 2 June 2012, The soldier forced to fight for three sides in WW2... the ultimate tale of a man who became a reluctant veteran of the Japanese, German and Soviet armies, Daily Mail ↑ 2.0 2.1 26 June 2012, What's New About WW2, Huffington Post ↑ 3.0 3.1 3.2 Ambrose, Stephen (1994). D-Day June 6, 1944: The Climactic Battle of WWII. Simon & Schuster. ISBN 978-0671673345 ↑ Antony Beevor, (2012). The Second World War. Weidenfeld and Nicholson. ISBN 0297860704