laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კამბოჯის სამზარეულო

კამბოჯის სამზარეულო — კამბოჯელი ხალხის ტრადიციული კერძების ერთობლიობა. კამბოჯის სამზარეულოში კერძები ძირითადად წყლის, ბრინჯისა და მტკნარი წყლის თევზისგან მზადდება. მეკონგი, რომელიც თავისი სიგრძით მეთორმეტე მდინარეა მსოფლიოში მეტად მდიდარია მტკნარი წყლის თევზით, რის გამოც თევზეული ამ ქვეყნის სამზარეულოში უმთავრეს ადგილს იჭერს. ბრინჯის საერთაშორისო ინსტიტუტის კვლევების თანახმად კამბოჯაში ბრინჯის კულტურის 2000 ჯიშია გავრცელებული. კამბოჯის კულინარიაში, ბევრია ისეთი დეტალი, რომელიც ასევე გვხვდება სხვა აზიურ სამზარეულოში, ასე მაგალითად: ტაილანდში ხშირად იყენებენ ქოქოსის კრემს, ჩილისა და შაქარს გემოსთვის — სწორედ ამ მეთოდს მიმართავენ კამბოჯაშიც. ასევე ნათლად ჩანს კამბოჯის სამზარეულში ფრანგული გავლენა, ის ერთი პერიოდი საფრანგეთის კოლონია იყო სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში. კამბოჯის სამზარეულოში გარდა საფრანგეთის გავლენისა ჩანს ჩინური სამზარეულოს სხვადასხვა ვარიაციებიც. აქ სიამოვნებით მიირთმევენ ხოჭოებსა და მწერებს. კამბოჯელები ხშირად მიირთმევე პურს პასტით. ახლადგამოწურული ბაგეტების დამზადება შესაძლებელია სენდვიჩებში და შეიძლება შევსებული იქნას ლორიანი ნაჭრებით ან ნებისმიერი რაოდენობის შემწვარი ხორცით ის არის ვიეტნამური ბანანის მსგავსი. ფრანგებმა კამბოჯელებს ასევე გააცნეს ლუდი, კარაქი, ყავა, შოკოლადი, ხახვი, სტაფილო, ბროკოლი, კარტოფილი და არაერთი სხვა სახის პროდუქტი. ტრადიციულად, კამბოჯელები ჭამენ მინიმუმ სამ ან ოთხ კერძს. ჩვეულებრივ, საჭმლის შემადგენლობაში შედის წვნიანი ან სამორი. თითოეული ინდივიდუალური კერძი იქნება გემრიელი, მჟავე, მარილიანი ან მწარე გემოვნებით. თევზი მათი საყვარელი საჭმელია. ძირითად საჭმელთან ერთად კამბოჯელები მიირთმევენ ტკბილ, მჟავე და მარილიან კერძებსაც. ამდენი შემოტანილი საკვებისა და სხვადასხვა ქვეყნის სტილისა კამბოჯის სამზარეულოში მაინც ჩანს, აზიის ქვეყნის თავისი უნიკალური სამზარეულოს სტილი. ერთ-ერთი გამორჩეული კერძი კამბოჯაში არის სამლარ მაჩუ - ეს არის ცნობილი "კამბოჯური მაწონი", ის არის წვნიანის სახეობა მაწონი, ტომატით. ამ წვნიანის მრავალი სახეობა არსებობს, მაგრამ ყველაზე პოპულარული ვარიანტია სამლარის მაჩუ მთვარე, მჟავე ქათმის წვნიანი. კამბოჯის სამზარეულოში განასხვავებენ ფერმენტულ პასტზე დაფუძნებულ ინგრედიენტებსა და მწნილის ინგრედიენტებს. კამბოჯაში ხილი ისეთი პოპულარულია, რომ მათ აქვთ საკუთარი სამეფო ბაღებიც. ხილს მიიღტმევენ ხშირად, დესერტად ასევე მისგან ამზადებენ სასმელებს, როგორც ალკოჰოლურ ასევე უალკოჰოლოს. ქვედა ქმერული რეცეპტები (ინგლისურად) კამბოჯის ხილი და ბოსტნეული ინგლისურად
აბაიშვილები

აბაიშვილები (მხ. რ. აბაიშვილი) — ქართული გვარი. თავდაპირველად ძირითადად გავრცელებული იყო გორის, ონისა და ამბროლაურის მუნიციპალიტეტების ტერიტორიაზე; დღეისათვის — თბილისში, ქუთაისში. წარმოდგება საკუთარი სახელიდან „აბა“. ამავე ძირის გვარებია: აბაიაძე, აბაიძე, აბაშვილი. 1995 წლისთვის საქართველოში ცხოვრობდა 446 აბაიშვილი. 2019 წელს ფიქსირდება 401. მაისურაძე, ი., ქართული გვარსახელები, გვ. 15, თბ., 1990. ↑ სილაგაძე ა., თოთაძე, ა, გვარ-სახელები საქართველოში, გვ. 15, თბ., 1997. ↑ საინტერესო სტატისტიკა დაარქივებული 2020-05-24 საიტზე Wayback Machine. — სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტო
სიათა

სიათა — ყოფილი სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 93. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 156.
შამბიეთი

შამბიეთი — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში. 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება (ოს. Самбиат). ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 115. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 192. ↑ საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე — საქართველოს კანონი ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ
შუაცხვირი

შუაცხვირი — ყოფილი სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 118.
აბალაკები

აბალაკები (მხ. რ. აბალაკი) — ქართული გვარი. ძირითადად გავრცელებულია გორის მუნიციპალიტეტის სოფლებში კირბალი და ბერბუკი, აგრეთვე თბილისში. გვარად ქცეული სახელია. კათალიკოსი აბრაამ აბალაკი მოხსენიებულია 1467 წლის მცხეთის შეწირულობის სიგელში. 1995 წლისთვის საქართველოში ცხოვრობდა 241 აბალაკი. 2019 წელს ფიქსირდება 286. აბალაკი მაისურაძე, ი., ქართული გვარსახელები, გვ. 15, თბ., 1990. ↑ სილაგაძე ა., თოთაძე, ა, გვარ-სახელები საქართველოში, გვ. 15, თბ., 1997. ↑ საინტერესო სტატისტიკა დაარქივებული 2020-05-24 საიტზე Wayback Machine. — სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტო
აბალაკი

საკუთარი სახელი აბალაკი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: აბალაკი, აბრაამ — საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი 1492-1497 წლებში; აბალაკი, გენო (ჯემალ) — ინჟინერი; აბალაკი, გივი — პოლიტიკოსი, სოფლის მეურნეობის მუშაკი. აბალაკები
ქვიშხეთის ქუჩა

ქვიშხეთის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მდებარეობს ნაძალადევის რაიონში (ღრმაღელე), დავით გურამიშვილის გამზირსა და რკინიგზას შორის. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში. სახელი ეწოდა ხაშურის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე მდებარე კურორტისა და სოფლის ქვიშხეთის მიხედვით. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 178, ISBN 978-99928-20-35-3.
იონ კიკუ

იონ კიკუ (მოლდ. Ion Chicu, დ. 24 მაისი, 1972, პირჟოლტენი, კელერაშის რაიონი, მოლდავეთის სსრ, სსრკ) — მოლდოველი პოლიტიკური და სახელმწიფო მოღვაწე. მოლდოვის პრემიერ-მინისტრი 2019 წლის 14 ნოემბრიდან. ფინანსთა მინისტრი 2018-2019 წლებში. დაამთავრა მოლდოვის ეკონომიკურ მეცნიერებაათა აკადემიის მენეჯმენტის ფაკულტეტი. 2005 წელს მუშაობდა მოლდოვის ეკონომიკისა და ვაჭრობის სტრუქტურული რეფორმების სამმართველოს დირექტორის თანამდებობაზე. 2006-2008 წლებში მოლდოვის ფინანსთა მინისტრის მოადგილეა. 2008-2009 წლებში მოლდოვის პრემიერ-მინისტრის სახელმწიფო მრჩეველია ეკონომიკურ საკითხებში. 2018 წლიდან დანიშნეს ფინანსების სამინისტროს გენერალურ მდივნად, ხოლო ამავე წლის დეკემბერში ფინანსთა მინისტრად. 2019 წელს დაინიშნა მოლდოვის პრეზიდენტის მრჩევლად, ხოლო ამავე წლის 14 ნოემბრიდან პრემიერ-მინისტრია. დაოჯახებულია, ჰყავს სამი შვილი. Кто он — Ион Кику, кандидат в премьеры, предложенный президентом Молдовы დაარქივებული 2019-11-13 საიტზე Wayback Machine. // sputnik.md
შოთა გამცემლიძის ქუჩა

შოთა გამცემლიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ჩუღურეთი); კოსტა ხეთაგუროვის ქუჩიდან მიხეილ ბუხაიძის I შესახვევამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის 70-იან წლებში, მას შემდეგ, რაც არსენალი გადმოვიდა ჩუღურეთის ტერიტორიაზე. თბილისის 1876 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ახალარსენალის ქუჩა. 1900-იან წლებში არსენალის ქუჩა დაერქვა (ასეა შეტანილი თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში), 1940-იან წლებში — ახალჩუღურეთის ქუჩა. 1957 წელს შოთა გამცემლიძის სახელი ეწოდა. აქვს 1 შესახვევი. შოთა გამცემლიძის შესახვევი — შესახვევი თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ჩუღურეთი); კუმისის ქუჩიდან დოქის შესახვევამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ქოთნის შესახვევი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 42, ISBN 978-99928-20-35-3.
ჯარი და ერი

„ჯარი და ერი“ — ყოველკვირეული ქართული სამხედრო ჟურნალი. პირველი ნომერი გამოვიდა 1918 წლის 17 ნოემბერს, სულ დაიბეჭდა 4 ნომერი. ჟურნალს რედაქტორობდა ა. სვანიძე. ჟურნალთან თანამშრომლობდნენ გენერლები: ალექსანდრე ანდრონიკაშვილი, ანდრია ბენაშვილი, გიორგი კვინიტაძე, ზაქარია ყიფშიძე. პოლკოვნიკები: ნიკოლოზ გედევანიშვილი, ავქსენტი აბესაძე, ივანე ქუთათელაძე და სხვები. გამოცემის ფასი შეადგენდა 2 მანეთს. ჟურნალში ძირითადად იბეჭდებოდა სამხედრო-პოლიტიკური ხასიათის სტატიები და ისტორიული ნარკვევები, მაგ: რუსი ოფიცრობა და საქართველო; მსოფლიო ომი; ოფიცერთა საკითხი ჩვენს ჯარში; სამხედრო წყობილება საქართველოში მეფე ერეკლეს დროს; ქართველი ჯარისკაცის მოვალეობა; სამხედრო ცხენები საქართველოს რესპუბლიკაში; კავკასიის რესპუბლიკების კონფერენცია, არარატის რესპუბლიკა და სხვა. სილაქაძე მ., საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918–1921) : ენციკლოპედია-ლექსიკონი, თბ.: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2018. — გვ. 543.
ოკეანოსი

ოკეანოსი (ძვ. ბერძნ. Ὠκεανός) — ჰესიოდეს მიხედვით, ოკეანე — ტიტანია, ძე ურანოსისა (ზეცა) და გეასი (დედამიწა), ძმა კრონოსის, ჰიპერიონის და რეასი, ძმა და მეუღლე ტეთისის (ძვ. ბერძნ. Τηθύς). საბერძნეთის მითოლოგიური ქროონოლოგია
ფრანცისკა დონერი

ფრანცისკა მარია ბარბარა დონერი (გერმ. Franziska Maria Barbara Donner; დ. 15 ივნისი, 1900, ვენა, ავსტრია — გ. 19 მარტი, 1992, სეული, სამხრეთი კორეა) — სამხრეთი კორეის I პირველი ლედი 1948-1960 წლებში როგორც სამხრეთი კორეის რესპუბლიკის პირველი პრეზიდენტის, ლი სინ მანის მეუღლე. ფრანცისკა დონერი დაიბადა 1900 წლის 15 ივნისს ავსტრია-უნგრეთის იმპერიის დედაქალაქ ვენაში, კერძოდ კი ინცერსდორფის მუნიციპალიტეტში. მისი მშობლების ვინაობა უცნობია, თუმცა ცნობილია, რომ ისინი სოდისა და მარილის ინდუსტრიაში იყვნენ ჩაბმულნი. მან წარმატებით დაამთავრა ვენის უნივერსიტეტის ლინგვისტიკის ფაკულტეტი, რის შემდეგაც მუშაობა დაიწყო ჟენევაში მდებარე ერთა ლიგის ორგანიზაციაში დიპლომატად. სწორედ ამის შემდეგ, 1933 წელს შეხვდა იგი თავის მომავალ მეუღლეს, კორეელ პოლიტიკოს ლი სინ მანს. ამ დროისათვის ლი სინ მანი აშშ-ში ცხოვრობდა, თუმცა ჟენევაში ოფიციალური ვიზიტით იმყოფებოდა. ვიზიტის დასრულების შემდეგ იგი ამერიკაში დაბრუნდა, თუმცა სულ მალე ჩავიდა ვენაში, სადაც ფრანცისკას ცოლობა სთხოვა. დონერი შემოთავაზებას დასთანხმდა და წყვილი აშშ-ში გაემგზავრა, სადაც 1934 წელს, ნიუ-იორკში დაქორწინდნენ. ორივე მათგანისთვის, ეს მეორე ქორწინება იყო, თუმცა ფრანცისკას პირველი ქმრის ვინაობა უცნობია. ქორწინების პირველი წლების მანძილზე დონერი და სინ მანი ნიუ-იორკში ცხოვრობდნენ, რადგან ამ პერიოდისათვის კორეა იაპონიის იმპერიის დაქვმდებარებაში იყო და სინ მანი პოლიტიკურ ემიგრაციაში იყო წასული. ამავდროულად, დონერი თავისი ქმრის მდივნად იწყებს მუშაობას. 1945 წელს, მეორე მსოფლიო ომში იაპონიის დამარცხების შემდეგ, გამარჯვებულმა ამერიკელებმა ლი სინ მანი და მისი მეუღლე პირადი თვითმფრინავით ჩაიყვანეს სეულში. ამერიკელებმა მთავრობის მეთაურად ლი სინ მანი დანიშნეს, კორეის გაყოფის შემდეგ, 1948 წელს კი იგი სამხრეთი კორეის პირველი პრეზიდენტი გახდა, რითაც ფრანცისკა დონერი პირველ ლედიდ გვევლინება. 1948-1960 წლებში, პირველ ლედად ყოფნის პირობებში, ფრანცისკა თავის ქმარს ყოველთვის თან დაჰყვებოდა ოფიციალური და სახალხო გამოსვლებისას. 1960 წელს ლი სინ მანი იძულებული გახდა თანამდებობიდან გადამდგარიყო და კვლავ ემიგრაციაში წასულიყო. სინ მანი და დონერი ამჯერად ჰავაიზე გაიქცნენ. სწორედ აქ გაატარა მან უკანასკნელი წლები, რა დროსაც დონერი ზრუნავდა მეუღლეზე, რომელიც 1965 წელს ჰონოლულუში გარდაიცვალა. დაქვრივებული ფრანცისკა მესამედ აღარ გათხოვილა და მშობლიურ ავსტრიაში დაბრუნდა. ავსტრიაში გატარებული ხუთი წლის შემდეგ, 1970 წელს ფრანცისკა დონერი კვლავ სამხრეთ კორეაში დაბრუნდა და სეულში დასახლდა, სადაც გაატარა ცხოვრების დარჩენილი 30 წელი. აქ იგი ლი სინ მანის სახლში ცხოვრობდა თავის გერთან, ლი იენსუსა და მის ოჯახთან ერთად (რომელიც მის ქმარს პირველი ცოლისგან ჰყავდა). იგი გარდაიცვალა 1992 წლის 19 მარტს სეულში, 91 წლის ასაკში. Yi Sun-ae 이순애 [Soonae Lee-Fink], Peurancheseuka Ri Seutori 프란체스카 리 스토리 [The story of Francesca Rhee] (Seoul: Raendeom Hauseu Jungang 랜덤하우스중앙 [Random House JoongAng], 2005), cover. (ISBN 89-5924-999-8.) Yi Sun-ae, Peurancheseuka Ri Seutori (Seoul: Raendeom Hauseu Jungang, 2005).
განთიადის ქუჩა

განთიადი ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ელია); საინჟინროს ქუჩიდან სომხეთის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში, თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ელფიის ქუჩა. თბილისის ქუჩების 1960 წლის ცნობარში შეტანილია ელფინის ქუჩის სახელწოდებით, 1972 წლის ცნობარში — როგორც განთიადის ქუჩა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 42, ISBN 978-99928-20-35-3.
გარდაბნის გზატკეცილი

გარდაბნის გზატკეცილი — გზატკეცილი თბილისში, სამგორის რაიონში; ქინძმარაულის შესახვევიდან ქალაქის საზღვრამდე. თბილისიდან გარდაბნისკენ მიმავალი ძირითადი მაგისტრალი. 1967 წელს დაერქვა გარდაბნის გზატკეცილი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 42, ISBN 978-99928-20-35-3.
გარეკახეთის ქუჩა

გარეკახეთის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი); ქეთევან დედოფლის გამზირიდან ავლიპი ზურაბაშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 42, ISBN 978-99928-20-35-3.
სპორტი ავღანეთში

სპორტს ავღანეთში წარმოადგენს ავღანეთის სპორტის ფედერაცია. ქვეყანაში ყველაზე პოპულარული სპორტის სახეობებია კრიკეტი და ფეხბურთი. ავღანეთის ტრადიციული და ეროვნული სპორტია ბუზკაში. ავღანეთის სპორტის ფედერაცია ხელს უწყობს ქვეყანაში კრიკეტის, ფეხბურთის, კალათბურთის, ფრენბურთის, გოლფის, ხელბურთის, კრივის, ტაეკვონდოს, ძალოსნობის, ბადიბილდინგის, სირბილის, თხილამურებუთ სრიალის, ბოულინგის, სნუკერის, ჭადრაკის და სხვა სპორტის სახეობების განვითარებას. კრიკეტი ავღანეთში ყველაზე პოპულარული სპორტის სახელობაა; ეს არის ერთ-ერთი მთავარი სპორტის სახეობა, რომელშიც ავღანელები მონაწილეობენ და უყურებენ ტელევიზორს. ეროვნულ დონეზე, კრიკეტის მატჩები იმართება პროვინციებს შორის (ძირითადად, ქვეყნის სამხრეთ და აღმოსავლეთ პროვინციებს შორის). ადგილობრივების თქმით, კრიკეტი დაეხმარა ავღანეთს ერთიანობის მოპოვებაში. ავღანეთის კრიკეტის ეროვნული ნაკრები ჩამოყალიბდა 2001 წელს. როგორც მსოფლიოს ბევრ სხვა ქვეყანაში, ფეხბურთი ქვეყანაში ყველაზე პოპულარული სპორტი იყო, რომელსაც თამაშობდა და უყურებდა ავღანელი ხალხი, თუმც შემდგომ მისი პოპულარობა კრიკეტმა გადაფადა. ავღანეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები ჩამოყალიბდა 1922 წელს, ფიფას 1948, ხოლო აზიის საფეხბურთო კონფედერაციას (AFC) 1954 წელს შეუერთდა. ეროვნული სტადიონი, რომელიც მეფე ამანულა ხანის მეფობის დროს აშენდა, გამოიყენებოდა პროვინციებისა ან მეზობელი ქვეყნებიდან ჩამოსულ გუნდებს შორის ფეხბურთის თამაშების ჩასატარებლად. ქვეყანაში ეროვნულ დონეზე ტარდება თამაშები პროვინციებსა და მეზობელ ქვეყნებს შორის. ავღანეთის ქალთა ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები ჩამოყალიბდა 2007 წელს. 2011 წლის SAFF ჩემპიონატის დროს ავღანეთის ნაკრებმა პირველი გამარჯვება მოიპოვა ნეპალის წინააღმდეგ გამართულ შეხვედრაში. ავთანეთში კალათბურთი პირველად 1936 წელს ითამაშეს. 1966 წელს ავღანეთის ეროვნულმა ოლიმპიურმა კომიტეტმა (ANOC), ინდოეთიდან და პაკისტანიდან გამოწვევების მიღების შემდეგ, დააფუძნა ავღანეთის კალათბურთის ეროვნული ნაკრები. ნაკრების პირველი მწვრთნელი ამერიკელი მშვიდობის კორპუსის წარმომადგენელი და ჰაბიბიას საშუალოს სკოლის მწვრთნელი, ტომ გოუტიერი გახდა. კალათბურთს თამაშობდნენ (თამაშობენ) როგორც ავღანელი კაცები, ასევე ქალები. ავღანელები ბოლო დროს შერეული საბრძოლო ხელოვნებით დაინტერესდნენ. ავღანეთში არის რამდენიმე სპორტული დარბაზი, რომლებიც ხელს უწყობენ სპორტის განვითარებას და ჰყავთ მებრძოლები. სიარ ბაჰადურზადა არის ჩერეული საბრძოლო ხელოვანი, რომელიც „Ultimate Fighting Championship“-ში ასპარეზობს. ისინი კარგად არიან ცნობილნი პროფესიონალური ბროლების წინ ავღანეთის დროშის ხელით ტარებით. როჰულაჰ ნიკპაი იყო პირველი ავღანეთის წარმომადგენელი სპორტსმენი, რომელმაც ქვეყნის სახელით ოლიმპიადაზე მედალი მოიპოვა. მან ბრინჯაოს მედლები 2008 დ 2012 წლების ოლიმპიადებში მოიგო (მხოლოდ ეს ორი მედალი აქვს მოპოვებული ავღანეთს). ბოლო პერიოდში, ეს სპორტი ავღანეთში მისი გავლენით აყვავდა. ნიკპაის მედლების რეზიუმე ოლიმპიადაში: ბრინჯაო 2008 წლის ოლიმპიადიდან ბრინჯაო 2012 წლის ოლიმპიადიდან ↑ http://www.afghansportsfederation.com ↑ http://www.thehindu.com › Sport › Cricket ↑ https://www.topendsports.com/world/countries/afghanistan.htm ↑ http://i.imgur.com/2Q6slko.png ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-06-01. ციტირების თარიღი: 2019-11-15. ↑ Farmer, Ben. (28 September 2012) Afghanistan launches first professional football league. The Telegraph. ციტირების თარიღი: 2012-09-29.
მარიამ გარიყულის ქუჩა

მარიამ გარიყულის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ზღვისუბანი); ივანე სიხარულიძის ქუჩიდან მთის ფერდობამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში. ადრე თემქის დასახლების 56-ე ქუჩა ერქვა, ხოლო 70-იან წლებში მარიამ გარიყულის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 42, ISBN 978-99928-20-35-3.
ზეზვა გაფრინდაულის ქუჩა

ზეზვა გაფრინდაულის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, დიდუბის რაიონში (დიდუბე); დავით ყიფიანის ქუჩიდან რაფიელ აგლაძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის დასაწყისში. ადრე დიდუბის XI შესახვევი იყო, 60-იან წლებში ზეზვა გაფრინდაულის სახელი დაარქვეს. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 42, ISBN 978-99928-20-35-3.
ნონა გაფრინდაშვილის ქუჩა

ნონა გაფრინდაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); მტკვრის მარცხენა სანაპიროს მონაკვეთი შოთა შალიკაშვილის ხიდიდან ფეიქართა ქუჩამდე. 2001 წელს ნონა გაფრინდაშვილის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 42, ISBN 978-99928-20-35-3.
მიხეილ გახოკიძის ქუჩა

მიხეილ გახოკიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, სამგორის რაიონში (სამგორის II დასახლება); დასაწყისი კახეთის გზატკეცილიდან. წარმოიქმნა XX საუკუნის 50-იან წლებში. ადრე სამგორის II დასახლების I ქუჩა იყო. 1981 წელს მიხეილ გახოკიძის სახელი ეწოდა. აქვს 3 შესახვევი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 42, ISBN 978-99928-20-35-3.
გეგუთის ქუჩა

გეგუთის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ლოტკინი); ვლადიმერ ლუბოვსკის ქუჩიდან მთის ფერდობამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 50-იან წლებში. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 42, ISBN 978-99928-20-35-3.
გიორგი გედევანიშვილის ქუჩა

გიორგი გედევანიშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ელია); ფშავის ქუჩიდან რკინიგზამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის II ნახევარში. გიორგი გედევანიშვილის სახელი დაერქვა 1960-იან წლებში. აქვს 1 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 42, ISBN 978-99928-20-35-3.
გეზათის ქუჩა

გეზათის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (საბარგოს დასახლება); ყვარლის ქუჩიდან კონსტანტინე ამირაჯიბის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 1950-იან წლებში. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 42, ISBN 978-99928-20-35-3.
გელათის ქუჩა

გელათის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი); ავლაბრის ქუჩიდან ალაზნის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. ადრე ერქვა სურბ-მინასის შესახვევი. სახელწოდება უკავშირდებოდა მახლობლად მდებარე სურბ-მინასის ეკლესიას. შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში. 1923 წელს გესია გელფმანის ქუჩა დაერქვა, 1938 წელს — გელათის ქუჩა (აგრეთვე არსებობს სოფლები ტყიბულსა და ლაგოდეხში). შემონახულია XIX საუკუნის დასასრულის საცხოვრებელი სახლები. აქვს 2 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 42-43, ISBN 978-99928-20-35-3.
ავლაბრის ქუჩა

ავლაბრის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი). ივრის ქუჩიდან ვარდის მოედნამდე. ქუჩა დააპროექტა მიწისმზომელმა ტოვარნიცკიმ 1833–1835 წლებში. თბილისის 1851 წლის გეგმაზე დატანილია ავლაბრის II ქუჩის სახელით, შემდეგ ავლაბრის ქუჩა დაერქვა. შემონახულია XIX საუკუნის საცხოვრებელი სახლები. აქვს 2 ჩიხი. ავლაბრის შესახვევი — შესახვევი თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი). არმაზის ქუჩიდან ლადო მესხიშვილის ქუჩამდე. შემონახულია XIX საუკუნის საცხოვრებელი სახლები. ავლაბრის გასასვლელი — გასასვლელი თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი). ავლაბრის შესახვევიდან ლადო მესხიშვილის ქუჩამდე. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 13, ISBN 978-99928-20-35-3.
სვანეთის ქედი

სვანეთის ქედი — მაღალმთიანი გასწვრივი ქედი საქართველოში, მესტიისა და ლენტეხის მუნიციპალიტეტებში, კავკასიონის სამხრეთი განშტოება, ენგურისა და ცხენისწყლის წყალგამყოფი. მთავარ ქედს გამოეყოფა მწვერვალ ნამყვამთან. სიგრძე 90 კმ, სიგანე 23 კმ. ცენტრალური ნაწილის მაქსიმალური სიმაღლეა ზღვის დონიდან 4008 მ (მწვერვალი ლაჰილი). უღელტეხილებიდან ყველაზე ცნობილია ლატფარი (2830 მ). სვანეთის ქედი აგებულია ქვედაიურული ფიქლოვან-ქვიშაქვოვანი ფლიშური წყებებით, ზედაიურული კარბონატული ნალექებით, ცენტრალური ნაწილი — პალეოზოური მეტამორფული ქანებით. უმთავრესად ახასიათებს ნაზი რელიეფი, ზოგან ციცაბო კლდოვანი მასივებია. ქედზე არის თანამედროვე მყინვარები (აღმოსავლეთი ლაჰილი, დასავლეთი ლაჰილი და სხვა), რომელთა საერთო ფართობი 32 კმ²-ია. სვანეთის ქედზე ჰავის სიმაღლებრივი ზონალურობაა — დაწყებული ნოტიო ცივზამთრიანი და მოკლეზაფხულიანი ჰავიდან და დამთავრებული მაღალმთის ნოტიო მუდმივ უხვთოვლიან-მყინვარებიანი ჰავით. წელიწადში 1800-2000 მმ ნალექი მოდის. ქედი დასერილია მდინარეული ხეობებით. ქედიდან ჩამოედინება მდინარეების ენგურისა და ცხენისწლის შენაკადები: ხუმფრერი, ლასილი, ლაილჭალა, კასლეთი, ხელედულა, ლასკადურა და სხვა. ქედის ტყის ყომრალ და გაეწრებულ ყომრალ ნიადაგებზე გავრცელებულია შერეული ფართოფოთლოვანი დაქ მუქწიწვოვანი ტყეები. ტყის ზონის ზემოთ მთის მდელოს ნიადაგებზე სუბალპური და ალპური მდელოებია. საქართველოს ქედების სია დევდარიანი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 310-311.
მარშალ გელოვანის გამზირი

მარშალ გელოვანის გამზირი — გამზირი თბილისში, საბურთალოს რაიონში (საბურთალო, დიღომი); იური გაგარინის ქუჩიდან დავით აღმაშენებლის ხეივნამდე. საქართველოს სამხედრო გზის მონაკვეთს 1985 წელს მარშალ არჩილ გელოვანის სახელი ეწოდა. გამზირზეა ყოფილი მებაღეობის, მევენახეობისა და მეღვინეობის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის შენობა. ზაზა და საულ კახიანების ქუჩა (ყოგ. არჩილ გელოვანის ქუჩა) ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 43, ISBN 978-99928-20-35-3.
ზაზა და საულ კახიანების ქუჩა

ზაზა და საულ კახიანების ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ვაკის რაიონში (დელისი); ვაჟა-ფშაველას გამზირსა და შალვა ნუცუბიძის ქუჩას შორის. 1981 წელს ვაჟა-ფშაველას VI შესახვევს არჩილ გელოვანის სახელი ეწოდა. 2019 წელს მედიცინის დამსახურებული მოღვაწეების — ზაზა და საულ კახიანების სახელი მიენიჭა. მარშალ გელოვანის გამზირი ↑ ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 43, ISBN 978-99928-20-35-3. ↑ ქალაქ თბილისში, ვაკის რაიონში, არჩილ გელოვანის ქუჩისთვის მედიცინის დამსახურებული მოღვაწეების ზაზა და საულ კახიანების სახელის მინიჭების შესახებ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულო (18 ოქტომბერი, 2019). ციტირების თარიღი: 29 იანვარი, 2024
მირზა გელოვანის ქუჩა

მირზა გელოვანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (ვეძისი); მდებარეობს სიმონ კანდელაკის ქუჩიდან ზემო ვეძისის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 50-იან წლებში, ადრე როზა ლუქსემბურგის სახელი ერქვა. 1992 წელს — სულხან ცინცაძის, 1993 წელს მირზა გელოვანის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 43, ISBN 978-99928-20-35-3.
ტეთისი (მითოლოგია)

ტეთისი (ძვ. ბერძნ. Τηθύς) — ბერძნული მითოლოგიის მიხედვით, ურანოსის და გეას ასული. ოკეანოსის და და მეუღლე, ასევე, კრონოსის, ჰიპერიონის, იაპეტის, თეიას, თემიდას და რეას და. ტეთისმა ოკეანოსს უშვა ჩქერალებიანი მდინარეები: ნილოსი, ალფეოსი, ღრმამორევებიანი ერიდანოსი, სტრიმონი, მეანდროსი, ლამაზად მდინარი ისტროსი, ფასისი, რესოსი, ვერცხლისფერჩქერალებიანი აქელოოსი, ნესოსი, როდიოსი, ჰალიაკმონი, ჰეპტაპოროსი, გრენიკოსი, ესეპოსი, ღვთაებრივი სიმოისი, პენეოსი, ჰერმოსი, ნარნარად მდენი კეკოსი, დინებალაღი სანგარიოსი, ლადონი, პართენიოსი, ევენოსი, არდესკოსი და ღვთაებრივი სკამანდროსი. ტეთისმა შვა ასევე მოდგმა წმინდა ასულებისა, რომლებიც მეუფე აპოლონთან და მდინარეებთან ერთად ხელმძღვანელობენ ქვეყნად ჭაბუკთა დავაჟკაცებას — ამ მოვალეობის აღსრულება მათ ზევსისგან ერგოთ წილად. ეს ასულები არიან: პეითო, ადმეტე, იანთე, ელექტრა, დორისი, პრიმნო, ღვთისდარი ურანია, ჰიპო, კლიმენე, როდეა, კალიროე, ძეუქსო, კლიტია, იდიია, პასითოე, პლექსავრა, გალაქსავრა, თვალწარმტაცი დიონე, მელობოსისი, თოე, სანდომიანი პოლიდორა, მომხიბლავი გარეგნობის კერკეისი, შვლისნუკრისთვალება პლუტო, პერსეისი, იანეირა, აკასტე, ქსანთე, ტურფა პეტრეა, მენესთო, ევროპე, მეტისი, ევრინომე, ზაფრანისფერკაბიანი ტელესტო, ქრისეისი, ასია, თვალწარმტაცი კალიფსო, ევდორა, ტიქე, ამფირო, ოკიროე და სტიქსი, რომელიც დებს შორის ყველაზე გამორჩეულია. ესენი არიან ოკეანოსისა და ტეთისის უფროსი ასულნი, თუმცა მათ გარდა მრავალი სხვა შვილიც შეეძინათ ამ მშობლებს. სულ სამი ათასი აშოლტილი ასული უვის ოკეანოსს, რომლებიც კიდით კიდე გაბნეულან და, ქალღმერთთა შორის სახელოვანნი, ყველგან ბინადრობენ — მიწაზეც და ღრმა წყლებშიც. სამი ათასი ვაჟიც უვის ოკეანოსს — მორაკრაკე მდინარეები, რომლებიც მას დედოფალმა ტეთისმა უშვა. ყველა მათგანის სახელის ჩამოთვლა ძნელია მოკვდავი ადამიანისათვის, თუმცა თითოეულმა კაცმა იცის ოკეანოსის იმ ძეთა სახელები, რომელნიც მასთან ახლოს ბინადრობენ. ↑ ჰესიოდეს თეოგონია, გვერდი 8