laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ტომაზ პენგოვი

ტომაზ პენგოვი (სლოვენ. Tomaž Pengov; დ. 1948, ლიუბლიანა, სლოვენია, იუგოსლავია — გ. 10 თებერვალი, 2014, გოლნიკი, სლოვენია) — სლოვენი პოეტი, სიმღერების ავტორი, მომღერალი და გიტარისტი. დაიბადა 1949 წელს, ლიუბლიანაში, სლოვენია, რომელიც მაშინ იუგოსლავიის შემადგენლობაში შედიოდა. ლიუბლიანის უნივერსიტეტის ხელოვნებისა და ფილოსოფიის ფაკულტეტზე სწავლობდა შედარებით ლიტერატურათმცოდნეობას და ეუფლებოდა შედარებითი ლიტერატურათმცოდნეობის თეორიულ საფუძვლებს. ტომაზ პენგოვმა თავისი პირველი ალბომი სახელწოდებით — Odpotovanja 1973 წელს ჩაწერა. ამ ალბომს ყოფილ იუგოსლავიაში გამოშვებულ პირველ დამოუკიდებელ ალბომად მიიჩნევენ. იგი ხელახლა გამოიცა 1981 წელს სტერეო ხმის ფორმატით; თავდაპირველი მონო ფორმატის გამოცემა ამჟამად დიდ იშვიათობას წარმოადგენს. სიმღერის დროს იყენებდა რკინისსიმებიან აკუსტიკურ და თორმეტსიმიან გიტარას, ასევე, ლუთნას. პენგოვის შემოქმედებას კრიტიკოსები მაღალ შეფასებას აძლევდნენ, რომელთა ნაწილი პენგოვის საშემსრულებლო სტილის ლეონარდ კოენის ადრეულ შემოქმედებასთან მსგავსებას აღნიშნავდა. მისი მეორე ალბომი სახელწოდებით — Pripovedi (ინგლ. Stories) 1988 წელს გამოიცა, რომელზეც ის 1980 წლიდან რვა წლის განმავლობაში სხვადასხვა მოწვეულ მუსიკოსებთან ერთად მუშაობდა. ალბომზე წარმოდგენილი მუსიკა კვლავაც აკუსტიკურია, თუმცა, რამდენადმე განსხვავებული ჟღერადობით. ოთხმოცდაათიანებში მან კიდევ ორი ალბომი გამოუშვა — Rimska cesta (ინგლ. Roman road) (1992) და Biti tu (ინგლ. Being here) (1996). 2011 წელს ტომაზ პენგოვმა გამოსცა თავისი ლექსების აუდიოწიგნი სახელწოდებით — Drevo in zvezda (ხე და ვარსკვლავი). გარდაიცვალა 2014 წლის 10 თებერვალს 66 წლის ასაკში. Odpotovanja (ŠKUC, 1973 − LP mono) (ZKP RTVL, 1981 − LP stereo, kaseta) (Sraka, 1991 − CD) Napisi padajo / Črna pega čez oči (ŠKUC, 1978 − mala plošča) Pripovedi (ZKP RTVL, 1988 − LP, kaseta) (Sraka, 1992 − CD) Rimska cesta (Sraka, 1992) Biti tu (Sraka, 1996) Koncert (album, Tomaž Pengov) (Dallas Records, 2006) Drevo in zvezda (Sanje, 2011) ტომაზ პენგოვი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში Tomaž Pengov AllMusic-ზე Томаз Пенгов — КиноПоиск Odpotoval je Tomaž Pengov — RTV Slovenija Tihe so njive · Prišla je ↑ MMC RTV SLO (10 თებერვალი, 2014). Umrl je kantavtor Tomaž Pengov, "popotnik s prašnih kolovozov" — V 66. letu starosti je umrl veliki slovenski kantavtor Tomaž Pengov. Svoj prvi album Odpotovanja, prvo neodvisno ploščo na območju nekdanje Jugoslavije, je pri založbi Škuc posnel leta 1973. rtvslo.si. წაკითხვის თარიღი: 27 მაისი, 2018.
მარია ანტიოქელი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი მარია ანტიოქელი შეიძლება აღნიშნავდეს: მარია ანტიოქელი — მანუელ I კომნენოსის მეუღლე. მარია ანტიოქელი — ფილიპ I დე მონფორის მეუღლე. მარია ანტიოქელი — იერუსალიმის სამეფოს ტახტის პრეტენდენტი.
ვახტანგ VI-ის სტამბა

ვახტანგ VI-ის სტამბა — პირველი ქართული სტამბა. დაარსდა 1708-1709 წლებში თბილისში, მტკვრის მარცხენა ნაპირას სპეციალურად აგებულ შენობაში. სტამბის გამმართველად ვახტანგ VI-მ რუმინეთიდან მოიწვია ანთიმოზ ივერიელის ნამოწაფარი, უნგრო-ვლახელი ოსტატი მიხაი იშტვანოვიჩი. პირველი წიგნი, რომელიც დაისტამბა იყო „სახარება“. 1709-1712 წლებში დაიბეჭდა 11 დასახელების წიგნი, რომელთა შორისაც განსაკუთრებულ ყურადღებას იმსახურებს „სწავლულ კაცთა“ მიერ „ვეფხისტყაოსნის“ მეცნიერულად დადგენილი ტექსტი, ვახტანგ VI-ის რედაქციითა და კომენტარებით (1712). 1713 წლიდან 1720 წლის მიწურულამდე სტამბაში დაიბეჭდა მხოლოდ 5 წიგნი. ამ პერიოდში წიგნების გამოცემა შემცირდა ვახტანგ VI-ის ქირმანში გადასახლების გამო. 1721-1722 წლებიდან კვლავ დაიწყო სტამბაში წიგნების ბეჭდვა-გამოცემის აღორძინება: დაისტამბა ვახტანგ VI-ის მიერ თარგმნილი „ქმნულების ცოდნის წიგნი“ ანუ „აიათი“, ხოლო 1722 „ჟამნი“, რის შემდეგაც სტამბამ არსებობა შეწყვიტა. სულ სტამბაში დაიბეჭდა 19 დასახელების წიგნი, რომელთა ბეჭდვისა და გამოცემის ხარისხი ისეთივეა, როგორც ევროპის სტამბებში გამოცემული წიგნებისა. სტამბას ჰქონდა რამდენიმე ფორმის შრიფტი: ქართული ხუცური (ასომთავრული, ნუსხური), მხედრული, ბერძნული და ლათინური; ერთსა და იმავე დროს იყენებდნენ როგორც შავს, ისე წითელ საღებავს. წიგნებში ჩართულია სურათები (გრავიურით). ტექნიკური შესრულების ყოველი მხარე — კარგი ქაღალდი, ჩინებული აკინძვა და შეკაზმვა იმდროინდელი ხელოვნების შედევრია. სტამბაში მოღვაწეობდნენ ცნობილი ოსტატები: ნ. ორბელიანი, იგივე ნ. თბილელი (ს. ორბელიანის ძმა), გერმანე მღვდელმონაზონი, კვიპრიანე სამთავნელი და სხვანი. გუგუშვილი პ., ქართული წიგნი. 1629-1929, თბ. 1929; კარიჭაშვილი დ., ქართული წიგნის ბეჭდვის ისტორია (XVII-XVIII სს.), თბ., 1929; კვასხვაძე შ., ქართული წიგნის გრაფიკული ხელოვნება. ვახტანგ VI სტამბის წიგნი, თბ., 1952; კურდღელაშვილი შ., ქართული სტამბის ისტორიიდან, თბ., 1959; ლორთქიფანიძე ე., ვახტანგ მეექსვე და ქართული სტამბის მოღვაწენი, თბ., 1962; შარაშიძე ქ., პირველი სტამბა საქართველოში (1709-1722), თბ., 1955 კასრაძე ო., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 338. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. ?. ქართული ქართული სტამბა 1909 და მეფე ვახტანგ მეექვსე ქართული სტამბები (1627 – 1916 წ.) ნიკოლოზ ღოღობერიძე და ზოგი ქართველთა მოღვაწენი ს უ რ ა თ ე ბ ი თ[მკვდარი ბმული]
ვახუშტი ბაგრატიონის უფსკრული

ვახუშტი ბაგრატიონის უფსკრული — კარსტული წარმონაქმნი აფხაზეთში, ბერჭილის ქედზე (არაბიკის მასივის დასავლეთი განშტოება), ზღვის დონიდან 2125 მ-ზე. გამომუშავებულია ქვედაცარცის სქელშრეებრივ კირქვებში. გამოკვლეული ნაწილის სიღრმე 160 მ. სიგრძე 413 მ, სიღრმე 250 მ, ფართობი 560 მ², მოცულობა 4400 მ³. უფსკრული ღრმა ჭებისა და დამრეცფსკერიანი დერეფნებისაგან შედგება. გამოიყოფა შემდეგი დარბაზები: „თოვლიანი“, „ყინულის ჭაღიანი“, „თაღოვანი“, „ქვათაცვენის“, „მარგალიტების“ და სხვ. სახელობისა. ქიმიური ნალექებიდან გვხვება: მინიატურული სტალაქტიტები, ოოლითებისა და პიზოლითების მდიდარი ბუდები, კალციტის ფენები; მექანიკურიდან – ადგილობრივი წარმოშობის კლასტური მასალა; კრიოლოგიურიდან – თოვლი, ფირნი, თოვლის მეტამორფიზმით წარმოშობილი მიწისქვეშა მყინვარი. თოლვ-ყინულის საერთო მასაა 1300 მ³. ჰავა სტატიურ-დინამიურია. ზაფხულში დღისით ჰაერის მასა შიგნიდან გარეთ მოძრაობს. ჰაერის ტემპერატურა და აბსოლუტური სინოტივე ზაფხულობით მცირდება სიღრმეში, სამაგიეროდ მატულობს შეფარდებითი სინოტივე. მღვიმე მშრალია, წყალდიდობა არ არის მოსალოდნელი, გვხვდება ინფილტრაციის კერები. შესაძლებელია მაცივრად გამოყენება. უფსკრულში ჩასასვლელად აუცილებელია სპელეოლოგიური საჭურველი. მღვიმე აღმოჩენილი და გამოკვლეულია ვახუშტი ბაგრატიონის სახ. გეოგრაფიის ინ-ტის მიერ 1961 (ხელმძღვანელი ლევან მარუაშვილი). სახელი ეწოდა ვახუშტი ბატონიშვილის პატივსაცემად. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 231. ყიფიანი შ., ტინტილოზოვი ზ., ოქროჯანაშვილი არს., ჯიშკარიანი ვ., საქართველოს კარსტული მღვიმეების კადასტრი, თბ., 1966. Карстовые пещеры Грузии, З. К. Тинтилозов, Мецниереба, Тбилиси, 1976.
თურქეთის ეკონომიკური ისტორია

თურქეთის რესპუბლიკის ეკონომიკური ისტორია შეიძლება შესწავლილი იქნეს სუბ-პერიოდების მიხედვით, რაც ეკონომიკური პოლიტიკის ძირითადი ცვლილებებით გამოიხატება: 1) 1923-1929 წლები, როდესაც განვითარების პოლიტიკამ ხაზი გაუსვა კერძო საკუთრებას; 2) 1929-1945 წლები, განვითარების პოლიტიკამ ხაზი გაუსვა გლობალური კრიზისის პერიოდში სახელმწიფო საკუთრებას; 3) 1950-1980 წლები, სახელმწიფოს მიერ მართვადი ინდუსტრიალიზაციის პერიოდი, რომელიც ეფუძნება იმპორტის შეცვლას ადგილობრიცი პროდუქციით; 4) 1980 წლიდან, თურქეთის ეკონომიკის ლიბერალიზაცია, თურქეთის ბაზრის გახსნა უცხოური ინვესტიციებისთვის. 1923-1985 წლებში, მთავრობის პოლიტიკის შედეგად, ქვეყნის ეკონომიკა განვითარდა კომპლექსურად, სადაც წინ წამოიწია სოფლის მეურნეობის, სამრეწველო და მომსახურების სფეროს ფართო სპექტრი, რა დროსაც ეკონომიკა გაიზარდა საშუალო წლიური მაჩვენებელით 6%.
ვახუშტის მწვერვალი

ვახუშტის მწვერვალი — ალპური ტიპის მწვერვალი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მესტიისა და რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ლენტეხის მუნიციპალიტეტების ადმინისტრაციულ საზღვარზე. მდებარეობს სვანეთის კავკასიონის მთავარ წყალგამყოფ ქედზე, მდინარე ენგურის სათავეში. სიმაღლე ზღვის დონიდან 3879 მ. აგებულია იურული თიხაფიქლებით. მწვერვალი დაფარულია მარადი თოვლით, კალთები ალპური მდელოებით. პირველი ასვლა მოეწყო 1933 წელს ალპინისტ სანდრო გვალიას ხელმძღვანელობით და ვახუშტის მწვერვალი უწოდეს. დევდარიანი გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 233.
სტარაია-სარეპტა (მუზეუმ-ნაკრძალი)

ისტორიულ-ეთნოგრაფიული და არქიტექტურული მუზეუმ-ნაკრძალი „სტარაია-სარეპტა“ (რუს. Историко-этнографический и архитектурный музей-заповедник «Старая Сарепта») — უმსხვილესი კულტურული, ტურისტული, სასწავლო-კვლევითი და მეთოდური ცენტრი ვოლგოგრადში, ვოლგოგრადის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. საგამოფენო კომპლექსი სტარაია-სარეპტა მოიცავს 7,1 ჰა ფართობის ტერიტორიას, 27 ნაგებობას, რომელთაგან 23 XVIII-XIX საუკუნეების ფედერალური მნიშვნელობის ძეგლია. ასევე მოიცავს მუდმივმოქმედ ისტორიულ და ეთნოგრაფიულ გამოფენებს, მხატვრების, ფოტოგრაფებისა და დეკორატორების ცვალებად გამოფენებს. ისტორიულ-ეთნოგრაფიული და არქიტექტურული მუზეუმ-ნაკრძალი სტარაია-სარეპტა შეიქმნა 1989 წელს ისტორიულ-არქიტექტურული კომპლექსის, რელიგიური საძმოს კოლონიის სარეპტის ბაზაზე. სარეპტა იყო გერნგუტერების საძმო კავშირის პირველი და ერთადერთი კოლონია რუსეთის ტერიტორიაზე. სარეპტელებმა შეიტანეს მნიშვნელოვანი წვლილი ქვემო ვოლგისპირეთის ეკონომიკისა და კულტურის განვითარებაში. მათ შორის იყვნენ ისტორიკოსები, არქეოლოგები, ეთნოგრაფები, ეტიმოლოგები და ბოტანიკოსები. გერმანული ექსპერიმენტალური ბიბლიოთეკა მდებარეობდა გერნგუტერების მიერ 1779 წელს აგებული ძველი შენობის მეორე სართულზე. ეს იყო უმსხვილესი გერმანული წიგნების ერთობლიობა სამხრეთ რუსეთში. ბიბლიოთეკის ფონდი მოიცავდა 15 000 წიგნს გერმანულ, რუსულ და ინგლისურ ენებზე. 1992 წელს მუზეუმში ბიბლიოთეკის გახსნის ინიციატორი იყო იოჰან ტრაუბი, არნსბერგის საბიბლიოთეკო სამმართველოს ხელმძღვანელი. ისტორიულ-ეთნოგრაფიული და არქიტექტურულ მუზეუმ-ნაკრძალში მუშაობს ოთხი კულტურის ცენტრი: რუსული, ყალმუხური, თათრული და გერმანული. ძმები ლანგერფელდების სახელობის გერმანული კულტურის ცენტი შედის რეგიონალური გერმანული კულტურული ავტონომიის შემადგენლობაში და მუშაობს ისტორიულ-ეთნოგრაფიული და არქიტექტურული მუზეუმ-ნაკრძალ სტარაია-სარეპტასთან 1990 წლიდან. მუზეუმის რუსულ ცენტრში შედის როლური მოდელირებისა და ისტორიული რეკონსტრუქციის კლუბი „Алатырь“. Официальный сайт დაარქივებული 2016-10-02 საიტზე Wayback Machine. Страница დაარქივებული 2014-03-22 საიტზე Wayback Machine. Музея-заповедника на сайте городской администрации culture.volganet.ru დაარქივებული 2012-09-26 საიტზე Wayback Machine. — Сарептской кирхе — 240 culture.volganet.ru[მკვდარი ბმული] — Найден вход в подземелья Сарепты ↑ Страница Музея-заповедника на сайте городской администрации. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-03-22. ციტირების თარიღი: 2018-05-29.
პიტერ ბრეიგელი (უფროსი)

პიტერ ბრეიგელი (ნიდერლ. Pieter Bruegel, ˈbɾøːɣəl; დ. დაახლოებით 1525-1530, ბრედა ან სოფ. ბრეიგელი — გ. 5 სექტემბერი, 1569, ბრიუსელი) — ნიდერლანდელი ფერმწერი და გრავიორი. ნიდერლანდური ფერწერის ერთ-ერთი ყველაზე შინაარსიანი პერიოდი დაკავშირებულია მის სახელთან. პიტერ ბრეიგელის შემოქმედება განმსჭვალულია ღრმა ტრაგიზმით; მის ადრეულ ნამუშევრებს ფილოსოფიურ-პესიმისტური ელფერი დაჰკრავს („ბავშვთა თამაშობანი“, „მარხვისა და კარნავალის ბრძოლა“) მიუხედავად თავისი ფანტასტიურობისა, თითოეული მისი ტილო გამოირჩევა რეალობის მძაფრი შეგრძნებით. მხატვარს საწყის წერტილად ყოველთვის ადამიანის ბუნებრივი ასპექტი აქვს გამოყენებული და ცდილობს, ადამიანისა და სამყაროს მასშტაბურ შეფარდებაში მონახოს ერთადერთი სწორი პროპორცია. 1561 წელს ქმნის ტილოს , „სიკვდილის ტრიუმფი“, რომელიც თავისი შემზარავი ფანტასმაგორიულობით გაცილებით ბევრჯერ აღემატება ბოსხს. შემდგომში მისი ნამუშევრები იძენენ უფრო დამშვიდებულ ფილოსოფიურ ხასიათს - „მაიმუნები“ , „ბაბილონის კოშკი. აღსანიშნავია მისი პეიზაჟების მთელი ციკლი, რომელიც ეძღვნება წელიწადის დროებს – „მონადირეები თოვლში, „მკა“, „ფარის დაბრუნება“, „მოღუშული დღე“. ერთ-ერთი მისი კაპიტალური ნამუშევარია „გლეხთა ცექვა“, სადაც მხატვარი გადმოსცემს გლეხთა ხასიათს, ჩვევებს, მათ მანერებს, განცდებს; ბრეიგელის ტილოებში თითოეული ფიგურა თითქოსდა შეჩერებულია, ცეკვის, ჩხუბისა თუ კოცნის დროს. კომპოზიციები გამოირჩევა უხეში მონუმენტურობით („გლეხთა ქორწილი“). პიტერ ბრეიგელი იყენებს რეალურ ფაქტებს ადამიანების ცხოვრებიდან და სისასტიკით აღწერს ცხოვრების სიმახინჯის გამოუვალობას –ასეთია მისი ბოლო ტილოები:„მიზანტრიპი“, „დასახიჩრებულნი“, „ბრმები“. მისი ნამუშევრები დაცულია მადრიდის, ბრიუსელის, ვენის, ლუვრის და ანტვერპენის მუზეუმებში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პიტერ ბრეიგელი (უფროსი) Bosch Bruegel Society დაარქივებული 2012-07-04 საიტზე Wayback Machine. www.Pieter-Bruegel-The-Elder.org დაარქივებული 2020-11-14 საიტზე Wayback Machine. 99 works by Pieter Bruegel the Elder Gallery of all paintings and drawings Timken Museum of Art's "Parable of the Sower" by Pieter Bruegel the Elder დაარქივებული 2010-04-21 საიტზე Wayback Machine. Creativity Brueghel laid the foundation of the Netherlands School The political consciousness of Pieter Bruegel Orenstein, Nadine M., ed. (2001). Pieter Bruegel the Elder: Drawings and Prints. The Metropolitan Museum of Art. ISBN 9780870999901.  ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 RKDartists <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17299517"></a>
კამიშინის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის საკათედრო ტაძარი

კამიშინის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის საკათედრო ტაძარი (რუს. Никольский кафедральный собор) — მართლმადიდებლური ეკლესია ვოლგოგრადის ოლქში, ქალაქ კამიშინში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1775-1825 წლებში. შენობას აქვს რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოგრადის ეპარქიას. 1771-1772 წლებში კამიშინში ჭირის ეპიდემია მძვინვარებდა. ამ პერიოდში რუსეთში ხალხს ასაფლავებდნენ ტაძრებსა და ეკლესიებში. ჭირის ეპიდემიის გავრცელების თავიდან აცილების მიზნით ქალაქის ხელისუფლებამ აკრძალა ქალაქის ეკლესიებთან მოსახლეობის დაკრძალვა. დასაკრძალავად სასაფლაოებზე გამოიყო სპეციალური ადგილი ქალაქ კამიშინთან ახლოს, სადაც ასაფლავებდნენ ჭირით გარდაცვლილებს. გამოყოფილ ადგილზე ააგეს ახალი ხის ეკლესია. იგი აკურთხეს 1775 წლის 22 მაისს წმინდა ნიკოლოზის სახელზე. 1824-1825 წლებში ხის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია გადააკეთეს ქვის ეკლესიად. ტაძარს ჰქონდა 13 მეტრიანი სამრეკლო და დახურული გალერეა. ტაძრის საერთო ფართობი იყო 339 კვადრატული მეტრი. იგი იტევდა 800 მორწმუნეს. ტაძრის შტატში ირიცხებოდა სამი მღვდელმსახური. წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესიაში ღვთისმსახურება მიმდინარეობდა XX საუკუნის დასაწყისამდე. 1909 წელს მიიღეს გადაწყვეტილება შენობის რეკონსტრუქციის შესახებ. შეადგინეს პროექტი, რომლის განხორციელებაც ვერ შედგა დაწყებული პირველი მსოფლიო ომისა და შემდეგ მომხდარი რევოლუციების გამო. 1933 წლამდე ნიკოლოზის ეკლესიის მრევლი ღვთისმსახურებას ისმენდა ძველ შენობაში. წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია ამ დროისათვის ერთადერთი იყო, რომელსაც შეეძლო მრევლის მიღება. 1933 წელს აქაც აკრძალეს ღვთისმსახურება, ხოლო ეკლესიის შენობაში განათავსეს ქლორის მასალების საწყობი. რამდენიმე წლის შემდეგ დაანგრიეს ეკლესიის სამრეკლო. 1944 წელს მოქალაქეებმა მიმართეს რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის საქმეზე გამართულ საბჭოს, რათა გაეხსნათ ტაძარი და ამავე წელს მიიღეს თანხმობა. 1944 წლის ზაფხულში დაიწყო ტაძრის აღდგენითი სამუშაოები. 1944 წლის ოქტომბერში გარემონტებულ ტაძარში დაიწყო ღვთისმსახურება. ამავე წლის 30 დეკემბერს ეკლესია აკურთხეს. XX საუკუნის ბოლოს კვლავ გაიმართა შენობის რემონტი. 1980 წელს კვლავ ააშენეს სამიარუსიანი სამრეკლო, ხოლო 1985 წელს კვლავ დაკიდეს ზარები. 2000 წელს წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია გახდა საკათედრო, 2009 წელს დაამონტაჟეს 29 მეტრიანი გუმბათი და მოაოქროვეს ჯვარი. 2010-2011 წლებში ააგეს ახალი სამრეკლო. ტაძრის წინამძღვარია ალექსი კუზნეცოვი. ტაძრის დღესასწაულია წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის დღესასწაული (22 მაისი და 19 დეკემბერი). ტაძართან მოქმედებს ხელოსნობისა და მრეწველობის საოჯახო ცენტრი. «Краткие сведения о церквах Саратовской епархии, существующих при них причтах и о прихожанах»: приложение к «Саратовским епархиальным ведомостям» № 8-11, 17-24 за 1895 г. Никольский кафедральный собор. sobory.ru Никольский кафедральный собор[მკვდარი ბმული]
კამიშინის დიმიტრი თესალონიკელის ძეგლი

კამიშინის დიმიტრი თესალონიკელის ძეგლი (რუს. Памятник Дмитрию Солунскому) — ძეგლი ქალაქ კამიშინში, ვოლგოგრადის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მისი მოქანდაკეა რუსეთის დამსახურებული მხატვარი სერგეი შჩერბაკოვი. ქალაქი კამიშინი XVIII საუკუნის ბოლომე ატარებდა დმიტრიევსკის სახელწოდებას წმინდა დიდმოწამე დიმიტრი თესალონიკელის პატივისცემის ნიშნად. წმინდა დიდმოწამე დიმიტრი თესალონიკელი ითვლება ქალაქ კამიშინის ზეციურ მფარველად. ყოველწლიურად 8 ნოემბერს აღნიშნავენ წმინდანის დღეს. გადმოცემის თანახმად დიმიტრი თესალონიკელმა ქალაქი გადაარჩინა თათართაგან დარბევას, შეაჩერა მისი მხედრები და აუკრძალა ქალაქს შეხებოდნენ. 2007 წლიდან მოსახლეობში მუსირებდა აზრი წმინდანის ძეგლის აღმართვის შესახებ, მაგრამ იმის გამო, რომ ვერ შეთანხმდნენ ძეგლის აღმართვის ადგილზე პროექტი შეჩერდა და არ განხორციელებულა. 2013 წლის 8 ნოემბერს ქალაქის კომკავშირის მოედანზე გაიმართა ძეგლის გახსნის ცერემონია. ძეგლის ავტორი გახდა ვოლგოგრადელი მოქანდაკე, რუსეთის დამსახურებული მხატვარი სერგეი ალექსანდრეს ძე შჩერბაკოვი. ძეგლის ესკიზი განიხილეს მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებით, მას დაეთანხმა ვოლგოგრადის ეპარქიის მიტროპოლიტი გერმანე ტიმოფეევი. ძეგლის შექმნისა და დადგმის თანხები, 11 მლნ რუბლი, გამოიყო ფედერალური სახსრებიდან. ძეგლის გახსნის შემდეგ ადგილობრივმა კაზაკებმა ლიტანიობა მოაწყვეს. ქანდაკების საერთო სიმაღლე შეადგენს 17 მეტრს. დიმიტრი თესალონიკელის ოთხმეტრიანი ფიგურა დგას 13-მეტრიან კოლონისებურ კვარცხლბეკზე. წმინდანი გამოსახულია საბრძოლო ფორმაში, რომელსაც ერთ ხელში ხმალი უჭრავს, ხოლო მეორეში ჯვარი, თავზე კი გვირგვინი ადგას. ძეგლის კვარცხლბეკზე წარწერაა ძეგლი აღმართეს კომკავშირის მოედანზე ქალაქის ცენტრის რეკონსტრუქციის პროექტის მიხედვით. ძეგლის დამზადებასა და აღმართვაში მონაწილეობდნენ მოქანდაკე სერგეი შჩერბაკოვი, კამიშინის საქალაქო საბჭოს დეპუტატი იური კობაკოვი. ორგანიზაცია „Приволжтрансстрой“-ის დირექტორი ვლადიმირ ივაშჩენკო და ქალაქის მთავარი არქიტექტორი ალექსანდრე გლავასტკიხი. В Камышине вокруг памятника Святому Димитрию Солунскому разгорелись нешуточные споры დაარქივებული 2017-07-09 საიტზე Wayback Machine. Памятник Дмитрию Солунскому (Камышин)
კამიშინის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი

კამიშინის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი (რუს. Камышинский историко-краеведческий музей) — მუზეუმი ქალაქ კამიშინში, ვოლგოგრადის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. კამიშინის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი შეიქმნა 1961 წელს. 1968 წელს მუზეუმმა მიიღო სახელმწიფო მუზეუნმის სტატუსი. მუზეუმი განათავსეს ქალაქის სამმართველოს შენობაში, რომელიც 1901 წელს ააგეს რუსული ბაროკოს სტილში და მდებარეობდა მდინარე ვოლგის ნაპირზე. ამჟამად შენობა რუსეთის ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლია. ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმის ექსპოზიცია მოიცავს 14 დიდ ოთახს. აქ წარმოდგენილია ოლქის ცოცხალი სამყარო, მხარის ათვისების ისტორია, გეოგრაფია და გეოლოგია, არქეოლოგია, კამიშინის რაიონი რევოლუციის შემდეგ პერიოდში და დიდი სამამულო ომის წლებში, მაზრის ისტორია. მუზეუმში წარმოდგენილია 50 000 ექსპონატი: ყველაზე მნიშვნელოვანი ექსპოზიციაა: ეთნოგრაფიული, პალეონტოლოგიური და არქეოლოგიური. მუზეუმში დაცულია იშვიათი წიგნები. ძველი საათები, ჭურჭელი, ავეჯი. მონეტების კოლექცია. ცალკე ოთახი ეთმობა მოქალაქეების ცხოვრებას საბჭოთა პერიოდში. აქ წარმოდგენილია საბჭოთა ავეჯი, პირველი საბჭოთა ტელევიზორი, საბავშვო სათამაშოები. მუზეუმში იმართება მუდმივი და დროებითი სამხატვრო გამოფენები. ყოველწლიურად 13 აგვისტოს მუზეუმის დაარსების დღეს იმართება ღია კარის დღე. მუზეუმის პირველი დირექტორი იყო კ. დ. დიბლია. მუზეუმი განთავსებულია ყოფილი საქალაქო საბჭოს შენობაში. შენობა აგებულია არქიტექტორ ა. ტიმოფეევის პროექტის მიხედვით 1901 წელს XVII საუკუნის მოსკოვურ-იაროსლავური ხუროთმოძღვრების მოტივებზე. შენობა ორსართულიანია, აგებულია აგურისაგან, დაგეგმარებაში ასო Г-ს ფორმა აქვს. შენობას მაღალი სახურავი აქვს. პირველ სართულზე ფანჯრები ნახევრადწრიულია. შენობის არქიტექტურული ელემენტები შეღებილია ყვითელ და წითელ ფერებში. მუზეუმის მიმდებარე ტერიტორია კეთილმოწყობილია. შენობას აქვს მიშენებები. Шендакова Г. Н. «Роль городского музея в развитии краеведения в Камышине», сборник «Город старый, город новый…» выпуск №3, г. Камышин, 1999 г. Камышинский историко-краеведческий музей Камышинский историко-краеведческий музей დაარქივებული 2018-04-29 საიტზე Wayback Machine. Камышинский историко-краеведческий музей ↑ Художественная галерея музея. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-05-29. ციტირების თარიღი: 2018-05-29.
ნიჟნი-ტაგილის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი

ნიჟნი-ტაგილის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი (რუს. Собор Казанской иконы Божией матери) — მართლმადიდებლური ეკლესია სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ნიჟნი-ტაგილში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1841-1847 წლებში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიას. პირველად მოიხსენიება 1829 წელს. დღევანდელი ტაძრის ადგილზე XIX საუკუნეში მდებარეობდა სამლოცველო, რომელიც 1843 წლამდე ეკუთვნოდა სტარობრიადცელებს. 1843 წლის 29 ოქტომბერს სამხედრო ქარხნის მოსახლეობამ გადაწყვიტა მიეღოთ ედინოვერული მღვდელი და სამლოცველო გადაეკეთებინათ ტაძრად, რისთვისც მიაშენეს სამრეკლო და აკურთხეს საკურთხეველი. 1847 წლის იანვარში ტაძარი აკურთხეს ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. ყაზანის ეკლესია მოქმედებდა 1871 წლამდე, როდესაც იგი გადაიტანეს სხვა ადგილზე, ხოლო მის ადგილზე 1872 წელს ააშენეს ხის ეკლესია, რომელიც შემდეგში შიგნიდან შელესეს. იგი აკურთხეს 1872 წლის 6 ნოემბერს კვლავ ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. 1897 წელს ტაძარს მიაშენეს ეგვტერები: მარჯვენა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე - აკურთხეს 1900 წელს, მარცხენა დიდმოწამე პანტელეიმონ მკურნალის სახელზე - აკურთხეს მხოლოდ 1952 წელს. ტაძარი გადაურჩა 1920-1930-იანი წლების დევნის პერიოდს. 1930 წელს იგი გაიყო ორ ნაწილად: ყაზანის ედინოვერულად და ნიკოლოზის „სერგიევის“ ეკლესიებად, მაგრამ კვლავ გაერთიანდნენ 1942 წელს. 1940-იან წლებში ერთადერთი მოქმედი ტაძარი იყო ნიჟნი-ტაგილში. 1958 წელს სვერდლოვსკის და კურგანის ეპისკოპოსის ფლავიანეს თხოვნითა და წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით ყაზანის ეკლესიამ საკათედრო ტაძრის სტატუსი მიიღო. 1996 წელს ეპისკოპოს ნიკონის თაოსნობით ყაზანის საკათედრო ტაძარი საპატრიარქო მეტოქი გახდა, ხოლო ორი წლის შემდეგ მისივე ინიციატივით გადაკეთდა ნიჟნი-ტაგილის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელობის მამათა მონასტრად. ყაზანის მამათა მონასტერი მდებარეობს ნიჟნი-ტაგილის მრავალსართულიან საცხოვრებლებს შორის, მისი ტერიტორიის სიახლოვეს გადის რკინიგზის ტოტი, ახლოს მდებარეობს ორი კოოპერატივი. ტაძარი ყოველთვის ღიაა მომლოცველებისათვის. ტაძრი სამთავიანია, შეღებილია მუქ ცისფრად კუთხეებში თეთრი პილასტრებით. ყველა გუმბათი ხახვისებური და რვაკუთხაა. ტაძრის ცენტრალური გუმბათი დამყარებულია რვაკუთხა გუმბათის ყელზე, რომელიც განთავსებულია ნაგებობის ცენტრში. კომპოზიცია სრულდება აფსიდით. Свой престольный праздник отметил Казанский мужской монастырь Нижнего Тагила. Православная газета Екатеринбургской епархии Русской Православной Церкви. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-12-24. ციტირების თარიღი: 2014-11-23. ↑ Храмы и церкви Нижнего Тагила. История Нижнего Тагила от основания до наших дней. ციტირების თარიღი: 2014-11-23.