laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მოსახლეობის სრულიად საკავშირო აღწერა 1926

მოსახლეობის სრულიად საკავშირო აღწერა 1926 — საბჭოთა კავშირის მოსახლეობის პირველი საყოველთაო აღწერა, ჩატარებული 1926 წელს. 1926 წლის მოსახლეობის საკავშირო აღწერა ჩატარდა 17 დეკემბერს. ეს იყო პირველი საკავშირო აღწერა, რომელმაც მოიცვა ქვეყნის ყველა დასახლებული პუნქტი. აღწერა წარმოებდა გამოკითხვის მეთოდით. აღწერას ხელმძღვანელობდნენ ვ. მიხაილოვსკი და ო. კვიტკინი. აღწერის შედეგების დამუშავება დასრულდა 1932 წლის 1 სექტემბერს. აღწერის ძირითადი ფორმები იყო: პირადი ფურცელი, ოჯახის ბარათი (მხოლოდ ქალაქის მოსახლეობისათვის), საკუთრების უწყისი. აღწერის პროგრამა შედგებოდა 14 პუნქტისა და ქვეპუნქტებისაგან: სქესი, ასაკი, ნაციონალობა, მშობლიური ენა, დაბადების ადგილი, აღწერის ადგილას ცხოვრების პერიოდი, ოჯახური მდგომარეობა, განათლება, ფიზიკური მდგომარეობა, ფსიქიკური ჯანმრთელობა, საქმიანობის სფერო, უმუშევრობის ხანგრძლივობა, შემოსავლის წყარო. ამის გარდა საოჯახო ბარათში ინიშნებოდა ოჯახის შემადგენლობა, ცოლ-ქმრული კავშირის ხანგრძლივობა და ცხოვრების პირობები. აღწერა დაიწყო 17 დეკემბერს და მიმდინარეობდა 2 კვირა სოფლებში და ერთი კვირა ქალაქებში. წინასწარი შედეგები გამოქვეყნდა 1927-1929 წლებში, ხოლო საბოლოო მონაცემები კი 56 ტომად 1928-1933 წლებში გამოცა. წინასწარი მონაცემებით საქართველოს სსრ-ს მოსახლეობა შეადგენდა 2,617,492 კაცს (ფშავ-ხევსურეთის და როკის გარდა), აქედან კი აფხაზეთის — 198.596 კაცს, აქედან: Ethnic composition, all communes: 1926 census Всесоюзная перепись населения 17 декабря 1926 г. — М, 1927—1929. — 10 т. Подробные данные по национальному составу населения РСФСР Подробные данные по национальному составу населения СССР ↑ газ. «Советская Абхазия», №9 (1576), 13 январь, 1927 ↑ газ. «Советская Абхазия», №7 (1574), 11 январь, 1927
თავისუფლების ძახილი

„თავისუფლების ძახილი“ (ინგლ. Cry Freedom) — რიჩარდ ატენბოროს მხატვრული ფილმი, რომელიც 1987 წელს იქნა გადაღებული დონალდ ვუდსის წიგნების მიხედვით. ფილმი ძირითადად ზიმბაბვეში იქნა გადაღებული. ფილმის მოქმედება ხდება 1970 წლებში სამხრეთ აფრიკაში მმართველი რეჟიმის წინააღმდეგ გამოსვლების ფონზე, რომელიც იმ პერიოდისთვის ატარებდა რასობრივი სეგრეგაციის პოლიტიკას. სამხრეთ აფრიკული ლიბერალური გამოცემის „დეილი დისპატჩის“ რედაქტორი დონალდ ვუდსი აქვეყნებს კრიტიკულ სტატიას „შავკანიანთა თვითშეგნების“ ლიდერის სტივ ბიკოს შესახებ. ის მას კიცხავს საზოგადოებაში დაგროვილი რასობრივი პრობლემებისადმი მოქნილი მიდგომის არარსებობის გამო. პირადი შეხვედრის შემდეგ, დონალდ ვუდსი აღიარებს თავისი მოწინააღმდეგის პოზიციის სისწორესა და სტივ ბიკოს სახით ახალ მეგობარს შეიძენს. სტივ ბიკოს უფლება არ ჰქონდა თავისუფლად გადაადგილებულიყო ქვეყანაში და იძულებული გახდა დაერღვია სპეციალური რეჟიმი, რასაც მოჰყვა მისი დაპატიმრება და შემდეგ სიკვდილი. ხელისუფლების ვერსიით ბიკო გარდაიცვალა შიმშილობისგან, რომელიც მან დაპატიმრებისას გამოაცხადა, თუმცა ვუდსის მიერ ჩატარებულმა გამოძიებამ ნათლად მიუთითა იმ ძალადობაზე, რომელიც გამოიყენეს ბიკოს მიმართ. ვუდსი ცდილობს გაემგზავროს დიდ ბრიტანეთში და გამოაქვეყნოს შეგროვებული მასალა. ტერმინალურ კორპუსში იგი დააკავეს და ბრალი წაუყენეს ანტისახელმწიფოებრივ ქმედებებში. ვუდს ეკრძალება ჟურნალისტიკით დაკავება და მის სახლი მუდმივი პოლიციის ზედამხედველობის ქვეშ იმყოფება. დონალდ ვუდსის ლონდონის გამომცემლის მხარდაჭერით ის ოჯახთან ერთად გაიქცევა სამხრეთ აფრიკიდან. დენზელ ვაშინგტონი - სტივ ბიკო კევინ კლაინი - დონალდ ვუდსი პენელოპა უილტონი - ვენდი ვუდსი ჯონ ტოუ - ჯიმი კრიუგერი ხიანიტა უოტერმენი - ნტსიკი ბიკო ქეით ჰარდი - ჯენი ვუდსი ჯოზეთ საიმონი - ექიმი რამპელე ენდრი უელი - რედაქტორი კევინ მაკნოლი - კენი „თავისუფლების ძახილი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „თავისუფლების ძახილი“ — Allmovie-ზე ↑ Cry Freedom. Box Office Mojo. ციტირების თარიღი: 7 ივლისი 2014.
მალაიური ფრთამატყლიანა

მალაიური ფრთამატყლიანა (ლათ. Galeopterus variegates) — ძუძუმწოვარი ცხოველი ფრთამატყლიანების რიგისა. გვარში ერთადერთი სახეობაა. მისი სხეულის სიგრძეა 33–42 სმ, კუდისა — 17–22 სმ, კიდურებისა — 70–120 სმ. წონა — 1–1,7 კგ. ზურგი შეფერილი აქვს მოწითალო-ნაცრისფრად და აყრია თეთრი ლაქები, რაც კარგად ნიღბავს ხის ქერქის ფონზე. მუცლის საფარველი შედარებით ღიაა და არც ლაქები აქვს. თვალები დიდია, ყურები პატარა, თავი კი ძალიან ფართო. გავრცელებულია ტაილანდში, მალაკის ნახევარკუნძულზე და მალაის არქიპელაგის მრავალ კუნძულზე, მათ შორის სუმატრაზე, იავაზე და ბორნეოზე, აგრეთვე ბევრ პატარა კუნძულზე. უპირატესობას ანიჭებს ჯუნგლებში ცხოვრებას და ძირითადად მთიან რაიონებში გვხვდება, მაგრამ საცხოვრებლად ბანანისა და ქოქოსის პლანტაციებსაც იყენებს. ცხოვრობს ხეებზე, მიწაზე ნებაყოფლობით არასდროს ჩადის. მარტოსული ცხოველები არიან, იშვიათად შეინიშნება ერთ ხეზე მცხოვრები რამდენიმე ინდივიდი. ერთი ხიდან მეორეზე პლანირების საშუალებით გადადიან. ძირითადად ფრენენ 50–70 მ სიმაღლეზე, რეკორდული სიმაღლეა 136 მ. აქტიურია ღამით, დღეს თავის თავშესაფარშე ატარებს. მალაიური ფრთამატყლიანა ბალახისმჭამელი ცხოველია, იკვებება ყვავილებით, ფოთლებით, კვირტებითა და ნაყოფებით. მაკეობა 60 დღე-ღამემდე გრძელდება. შობს 1, იშვიათად 2 ნაშიერს, რომელიც 35 გ-ს იწონის. გადაადგილების დროს დედა თავის ნაშიერს მუცლის ნაკეცში, ერთგვარ ჩანთაში სვავს. T. S. Kemp: The Origin & Evolution of Mammals. Oxford University Press, Oxford 2005, ISBN 0-19-850761-5. Erwin Kulzer: Dermoptera. Riesengleiter, Flattermakis, Colugos. In: W. Westheide und R. Rieger: Spezielle Zoologie. Teil 2: Wirbel- oder Schädeltiere. Spektrum Akademischer Verlag, München 2004, S. 574—575, ISBN 3-8274-0307-3. Kathy MacKinnon: Riesengleiter. In: David W. Macdonald (Hrsg.): Die große Enzyklopädie der Säugetiere. Könemann Verlag, Königswinter 2004, S. 432—433, ISBN 3-8331-1006-6 (deutsche Übersetzung der Originalausgabe von 2001). Ronald M. Nowak: Walker’s Mammals of the World. 2. Auflage. The Johns Hopkins University Press, Baltimore 1999, S. 250—252, ISBN 0-8018-5789-9. Thomas Schultze-Westrum: Die Riesengleiter. In: Bernhard Grzimek et al. (Hrsg.): Grzimeks Tierleben. Bd. 11. Säugetiere 2. Kindler Verlag, Zürich 1969, S. 80-82. Don E. Wilson, DeeAnn M. Reeder (Hrsg.): Mammal Species of the World. 3. Auflage. The Johns Hopkins University Press, Baltimore 2005, ISBN 0-8018-8221-4. Erich Thenius und Richard Kraft: Riesengleiter in: Bernhard Grzimek (Hrsg.): Grzimeks Enzyklopädie, Band 1: Säugetiere, S.634-639, Kindler 1988, ISBN 3-463-42101-1 ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 400. ↑ Genus Galeopterus. Bucknell Univesity..
სრულიად საქართველოს ქალაქთა მოსახლეობის აღწერა 1922

სრულიად საქართველოს ქალაქთა მოსახლეობის აღწერა 1922 — საქართველოს ქალაქთა მოსახლეობის აღწერა 1922 წელს. აღწერა ჩატარდა 1922 წლის 30 ნოემბერს. შედეგები გამოქვეყნდა 1923 წელს. მისი პირველი ნაწილი შედგებოდა სამი ნაკვეთისაგან: ნაკვეთი 1 — მოსახლეობა სქესის, წლოვანებისა და ეროვნების მიხედვით; ნაკვეთი 2 — მოსახლეობა სქესის, წლოვანების, ეროვნების, დაბადების ადგილის, ბინადრობის ხანგრძლივობის და მოქალაქობრივი მდგომარეობის მიხედვით; ნაკვეთი 3 — მოსახლეობა სქესის, წლოვანების, ეროვნების, წერა-კითხვის, ცოდნის და განათლების ცენზის მიხედვით. სტატისტიკის ცენტრალი სამმართველო, „სრულიად საქართველოს ქალაქთა მოსახლეობის 1922 წ. 30 ნოემბრის აღწერის ჯამები“, ტფ. 1923
თეთრკუდა გნუ

თეთრკუდა გნუ, ჩვეულებრივი გნუ ან შავი გნუ (ლათ. Connochaetes gnou) — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი ცხოველი ძროხისებრთა ოჯახისა. შეფერილობა მერყეობს მუქი ყავისფრიდან შავამდე. მამლები ფერად უფრო მუქები არიან. ზაფხულის შეფერილობა ბევრად ღიაა, ვიდრე ზამთრისა. როგორც ზოლებიან გნუს, თეთრკუდა გნუსაც ახასიათებს ფაფარი და რბილი წვერი. ფაფარი თეთრია, დაბოლოებებში — შავი, წვერი კი, რომელიც ყბიდან არის მოშვებული — მთლად შავი. კუდი თეთრი აქვს. სხეულის სიგრძეა 2 მ, სიმაღლე 111–121 სმ. დედალი ამ ზომებთან შედარებით პატარაა. იწონის 160–270 კგ-ს, საშუალოდ 180 კგ-ს. წყვილი რქა ჯერ ქვევით ეშვება, შემდეგ წინ და ბოლოს უკან, წააგავს კაუჭს. მამლების რქების სიგრძე 78 სმ-მდეა, დედლებისა ცოტათი მოკლეა. ცხოვრობენ ჯოგებად, რომელშიც რამდენიმე ათეული ცხოველია გაერთიანებული. სეზონური მიგრაციის დროს უზარმაზარ ჯოგებს ქმნიან, ზოგჯერ სხვა ძროხისებრებთან ერთადაც კი. ბინადრობენ ღია სივრცეებში, სადაც ბალახი, ბუჩქები და იშვიათად, ხეებია. თეთრკუდა გნუ აქტიურია დილით და შებინდებისას. იკვებება ბალახოვანი მცენარეებით. მრავლდებიან არასეზონურად. მაკეობა 8 თვემდე გრძელდება. შობს 1–2 ხბოს. დედა მათ რძით კვებავს 8 თვის განმავლობაში იმის მიუხედავად, რომ უკვე ერთი კვირის მერე ისინი ბალახით კვებას იწყებენ. ცოცხლობენ 20 წლამდე. უწინ თეთრკუდა გნუ ფართოდ იყო გავრცელებული მთელ სამხრეთ აფრიკაში, სადაც ამ სახეობის ასობით ათასი ინდივიდი ცხოვრობდა. 1930 წლისთვის, უკონტროლო ნადირობისა და ჰაბიტატის განადგურების გამო, მხოლოდ რამდენიმე ასეული თეთრკუდა გნუ იყო შემორჩენილი. თუმცა, ეროვნულ პარკებში მიღებული ზომების წყალობით, თეთრკუდა გნუს რიცხვი კვლავ გაიზარდა. მიუხედავად იმისა, რომ გადაშენების საფრთხე აღარ ემუქრება, გნუს ეს სახეობა აფრიკის ერთ-ერთ უიშვიათეს ანტილოპად ითვლება. Под ред. С. П. Наумова, А. П. Кузякина. Жизнь животных, том 6 . — Москва: Просвещение, 1971. — Т. 6. — С. 501-502. — 628 с. — 300 000 экз. Архивировано 6 июня 2011 года. ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 194. ↑ 2.0 2.1 2.2 Под ред. С. П. Наумова, А. П. Кузякина. Жизнь животных, том 6 . — Москва: Просвещение, 1971. — Т. 6. — С. 501—502. — 628 с. — 300 000 экз. Архивировано 6 июня 2011 года. ↑ 3.0 3.1 АНТИЛОПЫ — статья из энциклопедии «Кругосвет»
სანქტ-პეტერბურგის ივერიის ღვთისმშობლის ხატის სამლოცველო

სანქტ-პეტერბურგის ივერიის ღვთისმშობლის ხატის სამლოცველო (რუს. Часовня Иверской иконы Божией Матери) — მართლმადიდებლური სამლოცველო სანქტ-პეტერბურგში, შედის ქრისტეს აღდგომის ტაძრის კომპლექსში. აგებულია XX საუკუნეში. XX საუკუნის დასაწყისის რუსული საეკლესიო არქიტექტურის ძეგლი. მდებარეობს გრიბოედვის არხის სანაპიროზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. მომავალი სამლოცველოს მსგავსი პროექტის ხილვა შესაძლებელი იყო ქრისტეს დაღვრილი სისხლის ტაძრის პროექტში, რომელიც შეადგინა არქიმანდრიტმა ეგნატე მალიშევმა 1883 წელს. ამ ჩანაფიქრის მიხედვით სამლოცველო ორი იყო და პრაქტიკულად კუთხის კოშკებად ჩაფიქრებული. დღევანდელი ტაძრის პროექტი მნიშვნელოვნად შეცვალა არქიტექტორმა ალფრედ პარლანდმა, რის შემდეგაც იგი დაამტკიცეს 1887 წელს. ახალ პროექტში სამლოცველო იყო ერთი და განცაკევებით დგას ტაძრისაგან. ქრისტეს აღდგომის ტაძრის სამლოცველოს მშენებლობა დასრულდა 1907 წელს და 1908 წლის 10 მაისს აკურთხა სანქტ-პეტერბურგისა და ლადოგის მიტროპოლიტმა ანტონი ვადკოვსკიმ ივერიის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. სამლოცველო გამოიყენებოდა ხატებისა და სხვა ფასეულობების შესანახად. საბჭოთა პერიოდში სამლოცველო არ ფუნქციონირებდა პირდაპირი დანიშნულებით და გამოიყენებოდა სხვადასხვა სამეურნეო კუთხით. 1996 წელს სამლოცველო პირველად გაარემონტეს. აღადგინეს მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატის მოზაიკა, რომელიც შესასვლელის თავზე იყო გამოსახული. ამჟამად სამლოცველო გამოიყენება საგამოფენო დანიშნულებით, როგორც ქრისტეს დაღვრილი სისხლის ტაძრის კომპლექსის ნაწილი. აღიარებულია ისტორიისა და კულტურის ფედერალური მნიშვნელობის ძეგლად. В. В. Антонов, А. В. Кобак «Святыни Санкт-Петербурга». Т. 1. Санкт-Петербург, 1994.
ზოლებიანი გნუ

ზოლებიანი გნუ ან ცისფერი გნუ (ლათ. Connochaetes taurinus) — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი ცხოველი ძროხისებრთა ოჯახისა. ერთ-ერთი იმ რამდენიმე აფრიკული ანტოლოპათაგანია, რომლებიც გადარჩნენ დაცული ტერიტორიების გარეთ. საკმაოდ მსხვილი ცხოველია ძლიერი მუსკულატურით, წერწეტა ფეხებით, დიდი ძროხის მსგავსი რქებითა და მაგარი დრუნჩით. მამლებს უფრო სქელი რქები აქვთ, ვიდრე — დედლებს. სხეულის სიგრძეა 2 მ, სიმაღლე 115–145 სმ, მასა 168–274 კგ. შეფერილია მოცისფრო-ნაცრისფერ ფერში, გვერდებზე გასდევს ვერტიკალური მუქი ზოლები. დრუნჩი, ფაფარი და კუდი შავი აქვს. რქები რუხი-შავი ან მთლად შავია. დედალს ერთი წყვილი ძუძუ აქვს. ფართოდაა გავრცელებული ტანზანიაში, კენიაში, ზამბიაში, ნამიბიაში, ბოტსვანაში, მოზამბიკში. ზოლებიანი გნუები ცხოვრობენ ნაკლებად ნესტიან და ნაკლებად მშრალ ადგილებში. ტიპურ საცხოვრებელ ადგილს წარმოადგენს დაბალბალახიანი ველები და სავანები. ბინადრობენ როგორც დაბალ, ისე მაღალ სიმაღლეზე. ცხოვრობენ ჯოგებად. ხშირად იზიარებენ ტერიტორიას სხვა ცხოველებთან. მიგრაციის დროს ქმნიან მასიურ ჯოგებს. ზოლებიანი გნუ იკვებება მხოლოდ განსაზღვრული სახეობის ბალახებით და ამიტომ უწევს მიგრირება სხვადასხვა ადგილზე, სადაც წვიმის შემდეგ ბალახეულობა გაიზარდა. ზოგიერთი ადგილიდან, როგორიცაა მაგალითად ნგორონგორო, ზოლებიანი გნუ არ მიგრირებს, რადგან აქ საკმარისი რაოდენობის წყალია. მაკეობა 8–9 თვე გრძელდება. მასიური შობადობა თებერვალ-მარტში მიმდინარეობს, ზოგ რაიონში უფრო გვიანაც, და ემთხვევა წვიმების სეზონს. დედალი ბადებს 1–2 ხბოს. 7–8 თვემდე დედა მას რძით კვებავს. მამლები სქესობრიც სიმწიფეს 2,5 წლის ასაკში აღწევენ, დედლები — უფრო ადრე. მაქსიმალური ასაკი, რაც კი დაფიქსირებულა არის 24,3 წელი. სპეციალისტთა მოსაზრებით, 1990-იანი წლების ბოლოს, ზოლებიანი გნუს რაოდენობა შეადგენდა 1,2 მლნ ინდივიდს, რომელთაგან უდიდესი ნაწილი (70%) სერენგეტში ცხოვრობდა (დაახლ. 942 ათ.). 1993 წლის გვალვამ მნიშვნელოვნად შეამცირა მათი რაოდენობა. უკანასკნელი შეფასებებით, მათი რაოდენობა შეადგენს 1,55 მლნ ეგზემპლარს, რომელთაგან უმრავლესობა ისევ სერენგეტში გვხვდება (1,3 მლნ). IUCN-ის შეფასებით ზოლებიან გნუს გადაშენების ყველაზე ნაკლები საფრთხე ემუქრება (ინგლ. LC, Least Concern). Жизнь животных. Том 7. Млекопитающие / под ред. В. Е. Соколова. — 2-е изд. — М.: Просвещение, 1989. — С. 477—478. — 558 с. — ISBN 5-09-001434-5 ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 194. ↑ http://www.anulare.org/10.html[მკვდარი ბმული] ↑ http://www.anulare.org/10.html[მკვდარი ბმული]
მიხეილ მურვანიშვილის საცხოვრებელი სახლი

მიხეილ მურვანიშვილის საცხოვრებელი სახლი — საცხოვრებელი სახლი, XX საუკუნის დასაწყისის არქიტექტურის ძეგლი დაბა სურამში. აგებულია 1916-1917 წლებში. ეკუთვნოდა ცნობილ მეტყევეს მიხეილ მურვანიშვილს. არის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი მიენიჭა 2006 წლის 30 მარტს საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის სამინისტროს მიერ.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 17726
ილჰან ომარი

ილჰან აბდულაჰი ომარი (ინგლ. Ilhan Abdullahi Omar; დ. 4 ოქტომბერი, 1981, მოგადიშო, სომალი) — ამერიკელი სომალელი პოლიტიკოსი მინესოტიდან. 2016 წელს, ომარი აირჩიეს მინესოტის წარმოამდგენელთა პალატის წევრად, დემოკრატიულ-ფერმერ-ლეიბორისტული პარტიის რიგებიდან. ამით ის პირველი ამერიკელი სომალელი გახდა, რომელიც შეერთებული შტატების საკანონმდებლო ორგანოში აირჩიეს. 2019 წლის 3 იანვარს, ომარი აშშ-ის კონგრესის პირველი ამერიკელი სომალელი წევრი გახდა. წარმოადგენს მინესოტის მე-5 საარჩევნო ოლქს, რაც მოიცავს მინეაპოლისს, ედინას, რიჩფილდს, ოქროს ველსა და სხვა გარეუბნებს. დემოკრატიული პარტიის სხვა წევრთან, რაშიდა ტლაიბთან ერთად, რომელიც მიჩიგანის მე-13 საარჩევნო ოლქს წარმოადგენს, ომარი კონგრესში პირველად არჩეული ორი მუსლიმი ქალბატონიდან ერთ-ერთია. ომარი ასევე კონგრესში არჩეული პირველი ამერიკელი სომალელია და პირველი ფერადკანიანი ქალია, რომელიც აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატაში შევიდა მინესოტიდან. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ილჰან ომარი აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის ოფიციალური გვერდი ↑ NDSU Fall 2011 Graduates ↑ Profile: Rep. Ilhan Omar (DFL-MN). ↑ Blair, Olivia (November 9, 2016). „Ilhan Omar: Former refugee is elected as America's first Somali American Muslim woman legislator“. The Independent. London. ციტირების თარიღი: November 9, 2016. ↑ Golden, Erin (November 7, 2018). „Ilhan Omar makes history, becoming first Somali-American elected to U.S. House“. Star Tribune. ციტირების თარიღი: November 7, 2018. ↑ O'Grady, Siobhán. (November 7, 2018) Trump demonized Somali refugees in Minnesota. One of them just won a seat in Congress. en. ციტირების თარიღი: November 7, 2018
კარლ ფრიდრიხ ლემან-ჰაუპტი

კარლ ფერდინანდ ფრიდრიხ ლემან-ჰაუპტი (11 მარტი 1861, ჰამბურგი; 24 ივლისი, 1938, ინსბრუკი) — გერმანელი აღმოსავლეთმცოდნე და ისტორიკოსი. იგი იკვლევდა ურარტულ წერილობით წყაროებს და იყო ურარტული წარწერების კორპუსის Corpus Inscriptionum Chaldicarum თანა-ავტორი. გიოტინგენის უნივერსიტეტში სამართლის დოქტორის ხარისხის მიღების შემდეგ (1883), მისი კვლევითი ინტერესი უძველესი კულტურების ისტორიას დაუკავშირდა და დოქტორის მეორე ხარისხი ბერლინის უნივერსიტეტისაგან (1886) ანტიკურ ისტორიაში მიიღო. შემდეგ ბერლინის სამეფო მუზეუმის ეგვიპტოლოგიის განყოფილებაში კვლევის ასისტენტად მუშაობდა. 1893 წელს დაიწყო მუშაობა ანტიკური ისტორიის პროფესორად. ბერლინში სწავლისა და მუშაობის პერიოდში მასზე განსაკუთრებული გავლენა იქონია თეოდორ მომზენმა. 1898/99 წელს ლემან-ჰაუპტი ურარტული წარწერების შესწავლის მიზნით გაემგზავრა ექსპედიციით სომხეთში. 1901 წელს აირჩიეს ანტიკური ისტორიის ასოცირებულ პროფესორად ბერლინის უნივერსიტეტში. მოგვიანებით იმოგზაურა ინგლისში, სადაც 1911 წელს  ლივერპულის უნუვერსიტეტში ბერძნული ისტორიის პროფესორი გახდა, რასაც მოჰყვა კვლევითი პოზიცია ოქსფორდის უნივერსიტეტში (1913/14). 1915/16 წელს იგი იყო ანტიკური ისტორიის პროფესორი   კონსტანტინეპოლის უნივერსიტეტში.  1901 წელს ის გახდა ანტიკური ისტორიის ჟურნალის - Klio. Beiträge zur alten Geschichte, რედაქტორი, რომელსაც 1936 წლამდე ხელმძღვანელობდა. სომხეთში მოგზაურობის შემდეგ სტუმრობდა თბილისს, სადაც არტურ ლაისტის მეშვეობით გაიცნო ილია ჭავჭავაძე, რომელსაც 1898 წელს ჯერ თბილისში, შემდეგ საგურამოში ეწვია. კავკასიის მუზეუმში შეხვდა გუსტავ რადეს და საშუალება მიეცა მუზეუმში დაცულ ურარტულ წერილობით ძეგლებზე ემუშავა. 2018 წლიდან მოქმედებს ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტისა და გეორგ-აუგუსტის გიოტინგენის უნივერსიტეტის (გერმანია) ერთობლივი კარლ ფრიდრიხ ლემან-ჰაუპტის სახელობის ტრანსდისციპლინური საერთაშორისო სადოქტორო სკოლა. "De inscriptionibus cuneatis quae pertinent ad šamaš-šum-ukin regis Babyloniae regni initia", ბერლინი, დისერტაცია 1886. Über protobabylonische Zahlwörter, in: Zeitschrift für Assyriologie მე, 222-228, 1886 – პროტო-ბაბილონური რიცხვითი სახელების შესახებ. Ein Siegel-Zylinder König Bur-Sin ფონ Isin. Beiträge zur Assyriologie und semitischen Sprachwissenschaft, II, 589-621, 1893 Materialien zur älteren geschichte Armeniens und Mesopotamiens, 1907 – მასალა სომხეთისა და შუამდინარეთის ადრეული ისტორიისათვის. Armenien einst und jetzt : Vom Kaukasus zum Tigris und nach Tigranokerta, 1910 – სომხეთის წარსული და აწმყო, ტომი I Israel : seine Entwicklung im Rahmen der Weltgeschichte, 1911  – ისრაელი: მისი განვითარება მსოფლიო ისტორიის კონტექსტში. Das urartäisch-chaldische Herrscherhaus, in: Zeitschrift für Assyriologie XXXIII, 27-51, 1921. – ურარტულ-ქალდეური დინასტია. "Corpus Inscriptionum Chaldicarum", ბერლინი, 1928 და 1935 წელი. ↑ Lorenz, Günther, "Carl Lehmann-Haupt" in: Neue Deutsche Biographie 14 (1985), S. 98-99. ↑ University of Innsbruck დაარქივებული 2014-04-07 საიტზე Wayback Machine. Institute of Ancient History and Ancient Near Eastern Studies (biographical sketch) ↑ 3.0 3.1 Armenien, einst und jetzt, Volume 1 ↑ ᲙᲐᲠᲚ ᲤᲠᲘᲓᲠᲘᲮ ᲚᲔᲛᲐᲜ-ᲰᲐᲣᲞᲢᲘᲡ ᲡᲐᲔᲠᲗᲐᲨᲝᲠᲘᲡᲝ ᲡᲐᲓᲝᲥᲢᲝᲠᲝ ᲞᲠᲝᲒᲠᲐᲛᲐ ↑ WorldCat Identities Most widely held works by Ferdinand Friedrich Carl Lehmann-Haupt
მცირე გრიზონი

მცირე გრიზონი (ლათ. Galictis cuja) — მტაცებელი ძუძუმწოვარი კვერნისებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 280–508 მმ, კუდისა 120–193 მმ, მასა 1–2,5 კგ. დრუნჩი, მუცელი და თათები შავი აქვს, სხეულის ზედა ნაწილი ყვითელ-რუხ ან ყავისფრად არის შეფერილი. შუბლსა და კისრის გვერდებზე გასდევს თეთრი ლაქა. გავრცელებულია არგენტინის, ბოლივიის, ბრაზილიის, ჩილის, პარაგვაისა და პერუს ტერიტორიაზე. გვხვდება ღია ჰაბიტატებში, უკიდურესად მშრალ გრან-ჩაკოში, ხშირ ბარდებში, წყალთან ახლოს, ფოთლოვან და მარადმწვანე ტყეებში, სავანებში და მთის რაიონებში 4200 მ-მდე. აგრეთვე ბინადრობს პამპასების სასოფლო-სამეურნეო რაიონებში. იკვებება მცირე ძუძუმწოვრებით, ფრინველებითა და მათი კვერცხებით, ხვლიკებით, ამფიბიებითა და ნაყოფებით. Ronald M. Nowak. Walker's carnivores of the world. — JHU Press, 2005. — С. 157. — ISBN 0801880327.
რაშიდა ტლაიბი

რაშიდა ჰარბი ტლაიბი (თურქ. Rashida Harbi Tlaib; დ. 24 ივლისი, 1976, დეტროიტი, მიჩიგანი, აშშ) — ამერიკელი პოლიტიკოსი და იურისტი, აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის წევრი მიჩიგანის მე-13 საარჩევნო ოლქიდან. დემოკრატიული პარტიის წევრი და მიჩიგანის წარმომადგენელთა პალატის ყოფილი წევრი. თავისი ვადის ამოწურვამდე, ტლაიბი ქალაქის მე-6 საოლქო უბანს წარადგენდა. 2009 წლის 1 იანვარს, თანამდებობაზე ასვლის შემდეგ, ტლაიბი მიჩიგანის საკანონმდებლო ორგანოს პირველი მუსლიმი ქალი წევრი გახდა და აშშ-ის ისტორიაში პირველი მუსლიმი ქალი გახდა, რომელიც ამერიკის შეერთებული შტატების ნებისმიერ სახელმწიფო საკანონმდებლო ორგანოში აირჩიეს. 2018 წელს, ტლაიბმა მოიგო დემოკრატიული პარტიის კვოტა მიჩიგანის მე-13 საარჩევნო ოლქში. იმავე წელს მოიგო საერთო არჩევნები და გახდა აშშ-ის წარმომადგენელთა პალატის ერთ-ერთი მუსლიმი ქალი წევრი, ილჰან ომარისთან ერთად, ასევე კონგრესის პირველი პალესტინელი ამერიკელი ქალი წევრი. ტლაიბი ამერიკის დემოკრატი სოციალისტების წევრია. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: რაშიდა ტლაიბი მიჩიგანის წარმოამდგენელთა პალატის კამპანიის საიტი დაარქივებული 2009-02-08 საიტზე Wayback Machine. მიჩიგანის დემოკრატთა პარტიის საიტი კონგრესის კამპანიის საიტი Palestinian-American Democrat: I Will 'Humanize' the Palestinian People in the U.S. Congress Rashida Tlaib wins in Michigan: Now the Arab candidate must mend fences with Latinos დაარქივებული 2019-03-27 საიტზე Wayback Machine. ↑ Spangler, Todd (September 9, 2018). „How Detroit's Rashida Tlaib will make history in Washington“. Detroit Free Press. ციტირების თარიღი: November 7, 2018. ↑ Member Profile. დაარქივებულია ორიგინალიდან — აგვისტო 9, 2018. ციტირების თარიღი: იანვარი 4, 2019. ↑ https://www.usatoday.com/story/news/politics/2018/08/08/rashida-tlaib-michigan-democrat-muslim-woman-congress/933253002/ ↑ Schallhorn, Kaitlyn. (August 8, 2018) Meet Rashida Tlaib, who is poised to become the first Muslim woman elected to Congress. ციტირების თარიღი: August 26, 2018 ↑ Herndon, Astead W. (August 8, 2018). „Rashida Tlaib, With Primary Win, Is Poised to Become First Muslim Woman in Congress“. The New York Times. ციტირების თარიღი: November 9, 2018. ↑ With primary win, Rashida Tlaib set to become first Palestinian-American congresswoman. Haaretz (August 8, 2018). ციტირების თარიღი: August 8, 2018. ↑ There Will Now Likely Be Two Democratic Socialists of America Members in Congress. The Daily Beast (August 8, 2018). ციტირების თარიღი: August 8, 2018.
ჯანკარლო ანტონიონი

ჯანკარლო ანტონიონი (იტალ. Giancarlo Antognoni; დ. 1 აპრილი, 1954, მარშანო, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, ნახევარმცველი. იცავდა „ასტის“, „ფიორენტინას“, „ლოზანას“ და იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. იტალიის თასის მფლობელი „ფიორენტინას“ შემადგენლობაში. 1982 წლის მსოფლიო ჩემპიონი, 1980 წლის ევროპის ჩემპიონატისა და 1978 წლის არგენტინის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე იტალიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. 1974–1983 წლებში იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 73 შეხვედრას ატარებს და 7 ბურთი გააქვს. ანტონიონიმ მსოფლიო ჩემპიონატების 11 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა. ფიორენტინა იტალიის თასი: 1974–75 იტალია მსოფლიო ჩემპიონატი: 1982 ფიორენტინას დიდების დარბაზის წევრი ფიორენტინას ყველა დროის თერთმეტეულის წევრი კაკაბაძე, მიხეილ (1979). არგენტინის ცის ქვეშ. თბ.: საქ. კპ ცკ-ის გამ-ბა.  კაკაბაძე, მიხეილ (1981). ოქროს ქალღმერთიდან ფიფა-ს თასამდე. თბ.: საქ. კპ ცკ-ის გამ-ბა.  ფანჯიკიძე, გურამ (1979). არგენტინა, არგენტინა!. თბ.: გამ-ბა საბჭ. საქართველო.  ფანჯიკიძე, გურამ (1982). ფორცა, იტალია!. თბ.: გამ-ბა საბჭ. საქართველო.  გოდუაძე, ლაშა (2010). მსოფლიო თასის ისტორია (1930–2010). თბ.: გაზეთი „მსოფლიო სპორტი“.  Glanville, Brian (2018). The Story of the World Cup. London: Faber.  ISBN 9780571325566 Squires, David (2016). The Illustrated History of Football. Sydney: Random House.  ISBN 1780895585 Holt, Nick (2014). The Mammoth Book of the World Cup. London: Running Press Adult.  ISBN 0762452242 Witzig, Richard (2006). The Global Art of Soccer. Rio Branco: CusiBoy Publishing.  ISBN 0977-66880-0 Falcão, Paulo Roberto (2016). Brasil 82 — O time que perdeu a copa e conquistou o mundo. Rio Branco: AGE.  Савин, А.В., История футбола - игроки, тренеры, судьи, М.: Терра-спорт, 2001. — გვ. 31. 367 გვ. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჯანკარლო ანტონიონი Alamy · Association of Football Statisticians (AFS) Italy · International Matches 1970–1979 Italy · International Matches 1980–1989 Italy · Record International Players ↑ Brazil shine but Rossi strikes Spanish gold for Italy. წაკითხვის თარიღი: 5 დეკემბერი, 2021. ↑ World Cup 1978 finals. წაკითხვის თარიღი: 5 დეკემბერი, 2021. ↑ World Cup 1982 finals. წაკითხვის თარიღი: 5 დეკემბერი, 2021. ↑ Italy's World Cup squad 1978. წაკითხვის თარიღი: 5 დეკემბერი, 2021. ↑ Italy's World Cup squad 1982. წაკითხვის თარიღი: 5 დეკემბერი, 2021. ↑ 1982 World Cup Final: Italy 3-1 Germany FR. წაკითხვის თარიღი: 5 დეკემბერი, 2021. ↑ მსოფლიო ჩემპიონატი 1978 დაარქივებული 2016-11-18 საიტზე Wayback Machine. . წაკითხვის თარიღი: 5 დეკემბერი, 2021. ↑ მსოფლიო ჩემპიონატი 1982 დაარქივებული 2016-11-18 საიტზე Wayback Machine. . წაკითხვის თარიღი: 5 დეკემბერი, 2021. ↑ Giancarlo Antognoni in the World Cups. წაკითხვის თარიღი: 5 დეკემბერი, 2021. ↑ Italy in the World Cups: General Stats. წაკითხვის თარიღი: 5 დეკემბერი, 2021. ↑ Italia 1982. წაკითხვის თარიღი: 5 დეკემბერი, 2021.