laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ანა კარინა

ანა კარინა (ფრანგ. Anna Karina; დაბადებით ჰანა კარინ ბეიერი; დ. 22 სექტემბერი, 1940, ფრედერიკსბერგი, დანია — გ. 14 დეკემბერი, 2019, პარიზი, საფრანგეთი) — დანიელ-ფრანგი ავანგარდისტი მსახიობი, რეჟისორი, მწერალი და მომღერალი. ფრანგული ახალი ტალღის რეჟისორის, ჟან-ლუკ გოდარის მუზა 1960-იან წლებში. მონაწილეობდა მის ფილმებში, მათ შორის „პატარა ჯარისკაცი“, „ქალი ქალია“, „ცხოვრება საკუთარი ცხოვრებით“, „გიჟი პიერო“ და სხვ. კარინა ჯერ კიდევ პატარა იყო, როცა გემის კაპიტანმა მამამისმა ის და დედამისი მიატოვა. 4 წლამდე მას ბებია და ბაბუა ზრდიდნენ, ხოლო შემდეგ კი ბავშვთა თავშესაფარს მიაბარეს. 9 წლის ასაკში ის დედას დაუბრუნდა. კარინა მალევე სახლიდან გაიქცა. რამდენიმე წლის განმავლობაში იგი ცეკვას შეისწავლიდა და მოდის ჟურნალებისთვის მოდელად მუშაობდა. გამოჩნდა რამდენიმე დამოუკიდებელ ფილმშიც, მათ შორის არის მოკლემეტრაჟიანი ფილმი „გოგო და ფეხსაცმელები“ (1959; Pigin og skoene), რომელიც კანის კინოფესტივალზე წარადგინეს. იმავე წელს პარიზში გადავიდა, სადაც ფრანგული ახალი ტალღის რეჟისორს, ჟან-ლუკ გოდარს შეხვდა. მიუხედავად იმისა, რომ კარინამ ფილმში „უკანასკნელ ამოსუნთქვამდე“ (1960) როლი ვერ მიიღო, ის მალევე გამოჩნდა „პატარა ჯარისკაცში“ (1960). 1961 წელს კარინა ჟან-ლუკ გოდარზე დაქორწინდა. მთლიანობაში მათ ერთად შვიდი ფილმი გადაიღეს. მიუხედავად იმისა, რომ კარინას უმუშავია სხვა მნიშვნელოვან რეჟისორებთან, როგორებიც არიან ლუკინო ვისკონტი (1967; „უცხო“) რეინერ ვერნერ ფასბინდერი (1976; „ჩინური რულეტი“), ფართო საზოგადოებამ ის მაინც გოდართან მუშაობის გამო დაიმახსოვრა. 1973 წელს მან თავისი სარეჟისორო დებიუტი, „ერთად ცხოვრება“ (Vivre ensemble, 1973) გამოუშვა, რომელშიც თავად იღებდა მონაწილეობას. ფილმის ჩვენება კანის კინოფესტივალის 26-ე დაჯილდოებაზე გაიმართა. იგი ავტორია ფილმისა „ბოლო სიმღერა“ (1987), რომელშიც ერთ-ერთ როლს თავად ასრულებს. იმღერა ფილმებში „სიმართლე ჩარლის შესახებ“ (2002) და „შარადა“ (1963). 1960 გამოშვებულ სატელევიზიო კომედიურ მიუზიკლში, „ანა“ (1967) კარინა შვიდ სიმღერას ასრულებს სერჟ გენსბურთან და ჟან-კლოდ ბრიალისთან ერთად. კარინამ ჩაწერა ალბომი, სახელად „სიყვარულის ისტორია“, ფილიპ კატერინთან ერთად, რომელსაც საკონცერტო ტური მოჰყვა. 2005 წელს გამოუშვა „სიმღერები ფილმებიდან“, რომელიც მის მიერ სხვადასხვა ფილმებში შესრულებული სიმღერების კოლექციაა. კარინამ ოთხი რომანი დაწერა. ანა კარინას ფოტოები ანა კარინა Mubi-ზე BBC ანა კარინას გარდაცვალების შესახებ ანა კარინას ბიოგრაფია ↑ Anna Karina. pressreader.com. ↑ Anna Karina. newwavefilm.com. ↑ Looking For Anna Karina in New York ↑ Anna Karina biography.
ხეიხე

ხეიხე — ქალაქი ჩინეთში, ხეილუნძიანის პროვინციაში. მდებარეობს რუსეთის საზღვარზე, მდინარე ამურზე. მოსახლეობა 1,75 მილიონი ადამიანი. ოფიციალური საიტი ↑ Sixth National Population Census of the People's Republic of China <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1578884"></a> ↑ 中国气象数据网 - WeatherBk Data (ჩინური). China Meteorological Administration. ციტირების თარიღი: 2020-04-15. ↑ 黑河 - 气象数据 -中国天气网 (ჩინური). Weather China. ციტირების თარიღი: 2012-07-12. ↑ Климат Благовещенска. Pogoda.ru. ↑ Climatological Information for Blagovescensk, Russia. Hong Kong Observatory. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-10-10. ციტირების თარიღი: 2011-10-17.
ხელადა

ხელადა — სითხის საწყაო ერთეული ძველ საქართველოში. შეესაბამებოდა 1,5-1,8 ლიტრს. თეიმურაზ ბატონიშვილის ცნობით ერთი ხელადა ნახეცარი თუნგის ტოლი იყო. ხელადაში ორი ჩარექა ჩადიოდა. ასევე არსებობდა ერთჩარექიანი ხელადებიც. ხელადა დამოწმებულია კახეთისა და ზემო იმერეთის ეთნოგრაფიულ ყოფაში. ჯაფარიძე, გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 456.
ხელაობა

ხელაობა — თევზაობის პრიმიტიული ხერხი. ხელაობა ხდებოდა ხელით, თევზჭერის იარაღების გამოყენების გარეშე, უმთავრესად მდინარეების თხელწყლიან, ქვიან სანაპიროებთან, ჯილეებში, სადაც თევზი უმეტესად კვების დამთავრების შემდეგ და ზამთარში შედის. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 456.
აღდგომის ბატკანი

აღდგომის ბატკანი — რეჟისორ გოდერძი ჩოხელის 1988 წლის ქართული ფილმი. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმი ალეგორიული ხასიათისაა. იგი მოგვითხრობს ახალგაზრდა, სულით მაღალ, ფიზიკურად კი სუსტ ჭაბუკზე, რომელიც სოფელში სიკეთეს თესავს, მაგრამ ბოროტი ძალები მას მოსპობენ. ჭაბუკის სული ბატკნის სახით რჩება მიწაზე, მაგრამ მასაც მგლებით სავსე ტყეში შესდევნიან. უნდა ვიგულისხმოთ, რომ მისი სიკეთე ბნელი ჯურღმულის ბინადრებზე სასიკეთოდ იმოქმედებს. ლევან ხარანაული ბერტა ხაფავა ჯემალ ღაღანიძე დათო ელიოზიშვილი მაკა ჩიჩუა ელგუჯა ბურდული კახა ბუჩუკური დავით ბერიკაშვილი მ. ოქროშიძე თ. მერაბიშვილი დოდო კვაჭაძე „აღდგომის ბატკანი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „აღდგომის ბატკანი“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
თეიმურაზ ხელაშვილი

თეიმურაზ ხელაშვილი (დ. 22 ივნისი, 1919, თელავი — გ. 4 იანვარი, 1985, თბილისი) — ქართველი მსახიობი და მომღერალი, საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი (1979). 1940 წელს დაამთავრა თბილისის კინომსახიობთა სტუდიის სამსახიობო ფაკულტეტი. 1946-1948 წლებში მუშაობდა საქართველოს სახელმწიფო ფილარმონიაში მსახიობ-კონფერანსიედ; 1948 წლიდან იყო კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ მსახიობი. 1949 წლიდან მუშაობდა თბილისის ვასო აბაშიძის სახელობის მუსიკალური კომედიის თეატრში მსახიობად; ჰქონდა ხავერდოვანი ლამაზი ტემბრის ხმა, შესანიშნავი სცენური გარეგნობა, ასევე გამოდიოდა როგორც საესტრადო მომღერალი. შესრულებული აქვს კინოროლები ფილმებში „ბედნიერი შეხვედრა“ (1949), მაცივარში ვიღაც იჯდა (1983). ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 988, ISBN 99928-20-32-2. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 590. თეიმურაზ ხელაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გაჯი-ეინალი

გაჯი-ეინალი (აზერ. Gadzhi-Eynali) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის მასალის რაიონში. გაჯი-ეინალი GEOnet სახელების სერვერზე
გაიაჩოლი

გაიაჩოლი (აზერ. Gəyəçöl) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 3500 კაცი. გაიაჩოლი GEOnet სახელების სერვერზე
ხელდასხმა

ხელდასხმა, ქიროტონია — რიტუალი ქრისტიანულ ეკლესიაში. სრულდება მღვდლად ან მღვდელმთავრად კურთხევის დროს. კურთხევა ხდება ხელის დადებით, რაც განასახიერებს სული წმინდის მონაწილეობას ხელდასხმაში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 457.
გიულიუთაფა

გიულიუთაფა (აზერ. Güllütəpə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა —2246 კაცი. Güllütəpə (as Qüllütəpə) GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azərbaycan Respublikası əhalisinin siyahıyaalınması 2009-cu il. I cild. Bakı - 2010.
ჰაჯითაფა

ჰაჯითაფა (აზერ. Hacıtəpə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1323 კაცი. Hacıtəpə (as Gadzhytepe) GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azərbaycan Respublikası əhalisinin siyahıyaalınması 2009-cu il. I cild. Bakı - 2010.
ჰასანლი (მასალი)

ჰასანლი (აზერ. Həsənli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2731 კაცი. ჰასანლი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azərbaycan Respublikası əhalisinin siyahıyaalınması 2009-cu il. I cild. Bakı - 2010.
აღმაფრენა (ფილმი)

აღმაფრენა — რეჟისორ ნანა მჭედლიძის 1964 წლის ფილმი. სიუჟეტით, ერთი ბიჭუნას, რომლის პატარა, ხელთნაკეთ თვითმფრინავს ყველა დასცინოდა, მოულოდნელად კი გაოცებულ მაყურებელთა თვალწინ ცაში აიჭრა. შ. ჯორჯაძე (ბიჭუნა) თენგიზ არჩვაძე (მფრინავი) ნ. კილოსანიძე (სტიუარდესა) აღმაფრენა — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „აღმაფრენა (ფილმი)“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
ჰიუსეინჰაჯილი

ჰიუსეინჰაჯილი (აზერ. Hüseynhacılı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1194 კაცი. Hüseynhacılı (as Guseyngadzhyly) GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azərbaycan Respublikası əhalisinin siyahıyaalınması 2009-cu il. I cild. Bakı - 2010.
იქინჯი-სამადხანლი

იქინჯი-სამადხანლი (აზერ. İkinci Səmədxanlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 420 კაცი. ↑ Azərbaycan Respublikası əhalisinin siyahıyaalınması 2009-cu il. I cild. Bakı - 2010.
იქინჯი-იედიოიმაყი

იქინჯი-იედიოიმაყი (აზერ. İkinci Yeddioymaq) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1070 კაცი. იქინჯი-იედიოიმაყი GEOnet სახელების სერვერზე
იმანლი

იმანლი (აზერ. İmanlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 213 კაცი. İmanlı (as Imanly) GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azərbaycan Respublikası əhalisinin siyahıyaalınması 2009-cu il. I cild. Bakı - 2010.
ისგანდარლი (მასალი)

ისგანდარლი (აზერ. İsgəndərli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის მასალის რაიონში. 2013 წლის 5 მარტს, მასალის რაიონში მდებარე სოფელი ისგანდარლი გაუქმებულია და ამოღებულია სახელმწიფო რეესტრიდან. გაუქმების შემდეგ, სოფლის საკუთრებაში არსებული 438.00 ჰექტარი მიწა შეუერთდა მასალის ქალაქ მასალის ადმინისტრაციულ ტერიტორიულ ერთეულში. İsgəndərli (as Iskenderli) GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Masallı rayonunun inzibati ərazi bölgüsündə qismən dəyişikliklər edilməsi haqqında Azərbaycan Respublikasının 5 mart 2013-cü il tarixli Qanunu az. president.az (15 mart 2013, 21:40). ციტირების თარიღი: 2014-05-06.
ირმის რქა

ირმის რქა (ლათ. Lagerstroemia indica) — დეკორატიული მცენარე ცოცხმაგარასებრთა ოჯახისა. ფოთოლმცვივანი ბუჩქი ან დაბალი ხეა. აქვს ქოლგისებრი ვარჯი; ღია მწვანე, პრიალა. ელიფსური ან წაგრძელებულ-უკუკვერცხისებრი ფოთოლი; ვარდისფერი, წითელი ან მეწამული რთული ყვავილი. მცენარე ნელა იზრდება, ყინვაგამძლეა, ყველანაირ ნიადაგს ეგუება, მაგრამ კარგად ხარობს შავი ზღვის სანაპირო სუბტროპიკულ ზონაში ეწერ ნიადაგებზე, ყვავილობს ზაფხულის პერიოდში. მრავლდება თესლითა და კალმით. გავრცელებულია ჩინეთში, ინდოეთში, იაპონიაში, ყირიმის სამხრეთ სანაპიროზე, აზერბაიჯანში, შუა აზიის სამხრეთ რაიონებში, საქართველოში. კულტურაში არსებობს მისი სხვადასხვა დეკორატიული ფორმა. გიორგბერიძე ჯ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 225.
ისი

ისი (აზერ. İmanlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 186 კაცი. მდებარეობს ვილაშჩაის ნაპირზე, ლექნქორანის დაბლობზე. ძველი სახელია „ისიბეილი“. ადგილობრივ მოსახლეობაში ასევე ცნობილი იყო, როგორც „ბეიქენდი“. საბჭოთა მმართველობის დროს სოფლის სახელს „ბეი“ გამოაკლდა. ↑ Azərbaycan toponimlərinin Ensiklopedik lüğəti I cild, Bakı “Şərq-Qərb”, 2007
ვილაში

ვილაში (აზერ. Viləş) (ყოფილი სახელები ნიკოლაევკა და კალინოვკა) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2397 კაცი. ვილაში GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azərbaycan Respublikası əhalisinin siyahıyaalınması 2009-cu il. I cild. Bakı - 2010.
ქალბაჰიუსეინლი

ქალბაჰიუსეინლი (აზერ. Kəlbəhüseynli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1315 კაცი. Kəlbəhüseynli (as Kelbaguseynli) GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azərbaycan Respublikası əhalisinin siyahıyaalınması 2009-cu il. I cild. Bakı - 2010.
თებრო კიკილაშვილი

თებრო კიკილაშვილი (დ. 29 დეკემბერი, 1907 — გ. 7 ნოემბერი, 1991) — ქართველი გეოგრაფი და პედაგოგი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა კანდიდატი (1942), დოცენტი (1943). საქართველოს უმაღლესი სკოლის დამსახურებული მუშაკი. თებრო კიკილაშვილმა დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ჰიდროლოგის სპეციალობით 1936 წელს. 1936–39 წლებში გაიარა ასპირანტურის კურსი ჰიდროლოგიისა და კლიმატოლოგიის სპეციალობით. 1939–44 წლებში იყო პედაგოგიური ინსტიტუტის გეოგრაფიის დაუსწრებელი ფაკულტეტის დეკანი. ამავე დროს კითხულობდა ლექციებს სსრკ ფიზიკურ გეოგრაფიაში. 1942–47 წლებში მუშაობდა თელავის იაკობ გოგებაშვილის სახელობის პედაგოგიურ ინსტიტუტში, იქვე იყო გეოგრაფიის კათედრის გამგე; 1947–85 წლებში მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ხმელეთის ჰიდროლოგიისა და ნიადაგთმცოდნეობის კათედრაზე. თებრო კიკილაშვილი კითხულობდა ზოგადი ჰიდროლოგიისა და ოკეანოლოგიის, სსრკ ჰიდროგრაფიის კურსებს. 1945–56 წლებში შეთავსებით მუშაობდა ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში უფროს მეცნიერ თანამშრომლად. იგი იკვლევდა საქართველოს მდინარეთა ქსელს. ჩაატარა საველე სამუშაოები მთელ საქართველოში და შეადგინა საქართველოს რეგიონების მდინარეთა ქსელის სიხშირის კოეფიციენტების რუკები. თებრო კიკილაშვილს გამოქვეყნებული აქვს 31 სამეცნიერო სტატია. ეწეოდა მთარგმნელობით მუშობასაც. ↑ 1.0 1.1 1.2 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი. თბ., 2003.
ნადეჟდა ჯიბუტი

ნადეჟდა ჯიბუტი (დ. 8 აგვისტო, 1914 — გ. 19 ივნისი, 2003) — ქართველი გეოგრაფი და პედაგოგი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა კანდიდატი, დოცენტი (1949). სახალხო განათლების წარჩინებული მუშაკი. ნადეჟდა ჯიბუტმა დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ფიზიკური გეოგრაფიის სპეციალობით 1936 წელს. 1937 წლიდან მუშაობდა ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტში გეოგრაფიის კათედრაზე. 1942–49 წლებში არჩეული იყო საბუნებისმეტყველო ფაკულტეტის დეკანად; 1949–63 წლებში გეოგრაფიის კათედრის გამგედ. კითხულობდა ლექციებს ზოგად დედამიწისმცოდნეობაში, ლანდშაფტმცოდნეობაში, ჰიდროლოგიაში, საქართველოს ფიზიკურ გეოგრაფიაში და სხვა. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში გაიარა ასპირანტურის კურსი პროფესორ ბორის დობრინინის ხელმძღვანელობით; 1946 წელს ქალაქ ლენინგრადში დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია, რომელიც ეხებოდა აჭარის ტერიტორიის ბუნებრივ-ანთროპოგენურ ლანდშაფტებს. შემდეგში აგრძელებდა კვლევებს დასავლეთ საქართველოს ბუნებრივ-ანთროპოგენური ლანდშაფტების შესასწავლად; ჩამოაყალიბა ანთროპოგენური ლანდშაფტების კლასიფიკაცია. იყო საქართველოს გეოგრაფიული საზოგადოების პრეზიდიუმის საპატიო წევრი. დაჯილდოებულია სახალხო განათლების წარჩინებულის სამკერდე ნიშნით. საბჭოთა აჭარა 50 წლისაა (თანაავტორი). ბათუმი, საბჭ. აჭარა, 1970; Аджария (თანაავტორი). Батуми, Сабчота Аджара, 1978. ↑ 1.0 1.1 1.2 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი. თბ., 2003.
ელენე სოხაძე

ელენე სოხაძე (დ. 5 ოქტომბერი, 1918 — გ. 26 აპრილი, 1997) — ქართველი ბიოლოგი, გეოგრაფი და პედაგოგი. ბიოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი (1971). ელენე სოხაძემ დაამთავრა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიოლოგიის ფაკულტეტი გეობოტანიკის სპეციალობით 1941 წელს. მუშაობდა ქალაქ ბაქოს ქიმიურ-ბაქტერიოლოგიურ ლაბორატორიაში; 1942 წლიდან არმიის რიგებში, ამიერკავკასიის სამხედრო ოლქის შორსმსროლელ საზენიტო არტილერიის ბატარეაში იმყოფებოდა; 1945 წელს ჩაირიცხა ვილიამსის სახელობის კვების საკავშირო სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ასპირანტურაში. 1948 წლიდან ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტში უფროსი მასწავლებელია. 1953 წელს მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო პედაგოგიურ ინსტიტუტში. 1954–92 წლებში მუშაობდა ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში. აქ ცნობილი მკვლევრების გვერდით მან განსაზღვრა ბოტანიკურ-გეოგრაფიული კვლევის ასპექტში მეცნიერული ორიენტაციის ძირითადი მიმართულება. მონაწილეობდა ფიზიკურ-გეოგრაფიული ხასიათის ექსპედიციებში; შესწავლილ იქნა რეგიონების მცენარეული საფარი, როგორც ლანდშაფტის ერთ-ერთი ძირითადი კომპონენტი. განსაკუთრებული ყურადღება ეთმობოდა მთის ქანების გავლენას მცენარეულობაზე, მცენარის ინდიკაციურ როლს ბუნებრივ და ანთროპოგენურ ფაქტორებზე, მთიანი მხარეების ბოტანიკურ-გეოგრაფიული დარაიონების პრინციპებს და მეთოდებს. დასავლეთ საქართველოს მთიანი რაიონების შესწავლასთან დაკავშირებულმა გამოკვლევებმა და მათმა განზოგადებამ შესაძლებლობა მისცა შეესრულებინა რამდენიმე მონოგრაფია. საკანდიდატო დისერტაცია დაიცვა 1950 წელს თემაზე: „კავკასიის უროიანების საძოვრები“, ხოლო სადოქტორო დისერტაცია ლენინგრადში 1971 წელს თემაზე: „დასავლეთ საქართველოს კირქვიანი მთების ბოტანიკურ-გეოგრაფიული დახასიათება“. მის სადოქტორო დისერტაციაში ღრმადაა გაანალიზებული მთიანი რეგიონების ლანდშაფტების კვლევის მეტად აქტუალური პრობლემები. გეოგრაფიის ინსტიტუტში მოღვაწეობის დროს აქტიურად მონაწილეობდა ფიზიკური გეოგრაფიის განყოფილებაში შესრულებულ რიგ გამოკვლევებში. იგი ავტორია 70-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომისა. Известняки и растительность : Ботан.-геогр. анализ на прим. Евразии. Тбилиси, Мецниереба, 1982; Ботанико-географический очерк известняковых гор Западной Грузии. Тбилиси, Мецниереба, 1968. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი. თბ., 2003.
თამარ თენეიშვილი

თამარ თენეიშვილი (დ. 16 მარტი, 1919, სოფ. ბახვი, ოზურგეთის რაიონი — გ. 5 დეკემბერი, 1991) — ქართველი გეოგრაფი და პედაგოგი. პედაგოგიურ მეცნიერებათა კანდიდატი, დოცენტი. საქართველოს სსრ დამსახურებული მასწავლებელი (1973). თამარ თენეიშვილმა დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტის პედაგოგიური ფაკულტეტის საორგანიზაციო მეთოდური დარგი 1932 წელს. 1932–1937 წლებში მუშაობდა გორის პედაგოგიური სასწავლებლის დირექტორის მოადგილედ სასწავლო დარგში, აქვე ასწავლიდა გეოგრაფიასა და პედაგოგიკას; 1939–1943 წლებში სწავლობდა საქართველოს განათლების სახალხო კომისარიატის (განსახკომი) დაწყებითი და საშუალო სკოლის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ასპირანტურაში გეოგრაფიის სწავლების მეთოდიკის სპეციალობაზე. 1954 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია; 1949–1952 წლებში მუშაობდა თბილისის მე-10 საშუალო სკოლაში გეოგრაფიის მასწავლებლად, ხოლო 1952–1954 წლებში თბილისის 55-ე საშუალო სკოლაში; 1958–1973 წლებში კითხულობდა ლექციებს გეოგრაფიის სწავლების მეთოდიკაში თბილისის სახელმწიფო პედაგოგიურ ინსტიტუტში. საქართველოს სსრ გეოგრაფიის სწავლების მეთოდიკა. თბ., 1956. თამარ თენეიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ 1.0 1.1 1.2 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი. თბ., 2003.
აღსარება (ფილმი)

აღსარება — ზურაბ ქათამაძის ფილმი. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. სიყვარული მაშინ ბრუნდება, როდესაც გგონაი, რომ ყველაფერი დაიკარგა. ია სუხიტაშვილი ლაშა-გიორგი პაპუაშვილი ↑ ეროვნული ფილმოგრაფია
ნიკოლოზ იაშვილი (ბიოლოგი)

ნიკოლოზ ნიკოლოზის ძე იაშვილი (დ. 13 ივლისი, 1936 — გ. 29 ივნისი, 2005) — ქართველი ბიოლოგი და ნიადაგმცოდნე. სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა დოქტორი (1999), საქართველოს ეროვნული (2000) და ეკოლოგიურ მეცნიერებათა (2000) აკადემიების ნამდვილი წევრი. გეოგრაფიის მეცნიერებათა კანდიდატი. ნიკოლოზ იაშვილმა დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიოლოგიის ფაკულტეტი 1959 წელს, ხოლო 1975 წელს ამავე უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი. 1959–91 წლებში იყო საქართველოს ნიადაგმცოდნეობის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ასპირანტი, ლაბორანტი, უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, სექტორის გამგე, 1976–91 წლებში მიხეილ საბაშვილის სახელობის ნიადაგმცოდნეობის, აგროქიმიისა და მელიორაციის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილე სამეცნიერო მუშაობის დარგში. 1991 წელს — საქართველოს რესპუბლიკის სოფლისა და სატყეო მეურნეობის მინისტრი, 1991–96 წლებში — კონცერნ „საქართველოს“ ვიცე-პრეზიდენტი, 1996–2002 წლებში — საქართველოს პარლამენტის აგრარულ საკითხთა კომიტეტის უფროსი და წამყვანი სპეციალისტი, 2002-2005 წლებში — საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის პრეზიდიუმთან არსებული საწარმოო ძალებისა და ბუნებრივი რესურსების შემსწავლელი კომისიის განყოფილების გამგე. ნიკოლოზ იაშვილის მეცნიერული კვლე­ვა-ძიების თემატიკა მოიცავს ძირითადად ნიადაგმცოდნეობისა და სოფლის მეურნეობის ეკონომიკის პრობლემებს. შეისწავლა სვანეთის ნიადაგები, მუ­შა­ობ­და სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწების იჯარის, საქართველოს მიწების რესურსების, გარემოს დაცვის და სხვა საკითხებზე. იყო საერთაშორისო ნიადაგმცოდნეობის საზოგადოების წევრი, სა­ქართველოს ნიადაგ­მცოდნეთა საზოგადოების ვიცე-პრეზიდენტი. ნიკოლოზ იაშვილი ავტორია მრავა­ლი სამეცნიერო ნა­შრო­მისა და 4 მონოგრაფიის. მიღებული აქვს თეოფანე დავითაიას სახელობის პრემია (1983). 2002 წელს გადაეცა საქართველოს სახელმწიფო პრემია მეცნიერებისა და ტექნიკის დარგში. ღირსების ორდენისა (2001) და საპატიო ნიშნის ორდენის კავალერი (1986). ტექნოგენური ლანდშაფტების რეკულტივაცია. თბილისი, ცოდნა, 2004; სვანეთის ნიადაგები. თბილისი, საბჭ. საქართველო, 1987; მიწის რესურსები და მათი რაციონალური გამოყენება. თბილისი, საბჭ. საქართველო, 1976. ↑ 1.0 1.1 1.2 საქართველოს მეცნიერებისა და ტექნიკის დარგის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები 1993-2004 წწ. თბ., 2012. ↑ 2.0 2.1 საქართველო: ენციკლოპედია: ტ. IV. თბ., 2018.
ალექსანდრე იმნაძე

ალექსანდრე იმნაძე (დ. 31 დეკემბერი, 1919, თბილისი — გ. 1 ოქტომბერი, 1981) — ქართველი გეოგრაფი და პედაგოგი. ალექსანდრე იმნაძემ დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ჰიდრო-კლიმატოლოგიის სპეციალობით 1941 წელს. 1941–1945 წლებში იმყოფებოდა წითელი არმიის რიგებში. 1945 წელს მუშაობას იწყებს საქართველოს ჰიდრომეტეოროლოგიურ სამმართველოში; 1952 წლამდე იყო თბილისის აერომეტეოროლოგიური სადგურის უფროსი ინჟინერ-სინოპტიკოსი; 1952–1957 წლებში ამ სადგურის უფროსი; 1957–1978 წლებში მუშაობდა თბილისის ამინდის ბიუროში — გრძელვადიანი პროგნოზების განყოფილებაში. წლების მანძილზე ლექციებს კითხულობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტის მეტეოროლოგიის სპეციალობის სტუდენტებთან. გამოქვეყნებული აქვს რიგი სამეცნიერო ნაშრომი. მეტეოროლოგიური დაკვირვება სკოლაში. თბილისი, ცოდნა, 1961. ალექსანდრე იმნაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ 1.0 1.1 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი. თბ., 2003.
ჯანსუღ კეკელია

ჯანსუღ კეკელია (დ. 14 თებერვალი, 1935 — გ. 25 სექტემბერი, 2013) — ქართველი გეოგრაფი და პედაგოგი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა დოქტორი (1995), პროფესორი (1996). საქართველოს კარტოგრაფთა ასოციაციის პრეზიდენტი. ჯანსუღ კეკელიამ დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი 1961 წელს. 1962 წელს მუშაობა დაიწყო ამავე ფაკულტეტის გეომორფოლოგიის კათედრის ტექნიკოს კარტოგრაფად; 1973 წლიდან კარტოგრაფია-გეოდეზიის კათედრაზე ჯერ დოცენტად, შემდეგ პროფესორად; 1976–77 წლებში ფაკულტეტის დეკანის მოადგილეა; 1964–67 წლებში გაიარა ასპირანტურის კურსი; 1996 წლიდან მუშაობდა აგრეთვე, ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში კარტოგრაფიისა და აეროკოსმოსური კვლევის მეთოდების განყოფილების გამგედ. ჯანსუღ კეკელიამ საკანდიდატო დისერტაცია დაიცვა 1971 წელს თემაზე: „აღმოსავლეთ-ცენტრალური ეკონომიკური რაიონის მოსახლეობისა და განსახლების ეკონომიკურ-გეოგრაფიული ანალიზი რაიონული დაგეგმარების მიზნებისათვის“, ხოლო სადოქტორო დისერტაცია 1995 წელს თემაზე: „კარტოსემიოტიკა“. გამოქვეყნებული აქვს 160 სამეცნიერო ნაშრომი, რომლებიც ეძღვნება კარტოგრაფიულ ნიშანთა ზოგადი თეორიის (კარტოსემიოტიკის), კარტოგრაფიის ენის ცნებობრივ-ტერმინოლოგიური სისტემის კვლევას. მისი ხელმძღვანელობით საბჭოთა კავშირში პირველად შესრულდა კომპლექსური სამედიცინო-გეოგრაფიული ატლასი. წლების განმავლობაში კითხულობდა ლექციებს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში გეოდეზიაში, მათემატიკურ კარტოგრაფიაში, კარტომეტრიაში. საქართველოს საზღვრები = Georgian borders (რედაქტორი). თბილისი, 2009; საქართველოს ტერიტორია და საზღვრები (თანაავტორი). თბილისი, ინტელექტი, 2006; მათემატიკური კარტოგრაფიის ზოგადი კურსი: სახელმძღვანელო (ავტორი). თბილისი, 2004; კარტოსემიოტიკა (ავტორი). თბილისი, მეცნიერება, 1998. ↑ 1.0 1.1 1.2 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი. თბ., 2003. ↑ საზოგადოებრივი გეოგრაფიის მიმართულება ნანა კეკელიას 80 წლის იუბილეს ულოცავს
ნინო კლოპოტოვსკაია

ნინო კლოპოტოვსკაია (დ. 31 დეკემბერი, 1941 — გ. 30 აპრილი, 1995) — გეოგრაფი და გეოლოგი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა კანდიდატი (1973). ნინო კლოპოტოვსკაიამ დაამთავრა თბილისის ალექსანდრე პუშკინის სახელობის პედაგოგიური ინსტიტუტი გეოგრაფიის სპეციალობით 1963 წელს. 1958–61 წლებში მუშაობდა VII რაიონის ექსპედიციაში (მოსკოვის ფილიალი); 1961–80 წლებში იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის მეოთხეული გეოლოგიის განყოფილების თანამშრომელი, 1974 წლიდან უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი. სადანდიდატო დისერტაცია დაიცვა მოსკოვში 1973 წელს თემაზე: „კავკასიონის მთიანი მხარეების სპორა-მტვრიან სპექტრთა ფორმირების ძირითადი კანონზომიერებანი“. 1980 წლიდან გარდაცვალებამდე მუშაობდა ალექსანდრე ჯანელიძის სახელობის გეოლოგიის ინსტიტუტში უფროს მეცნიერ თანამშრომლად. მისი გამოკვლევების ძირითად მიმართულებას წარმოადგენდა ჰალინოლოგიური მეთოდის გამოყენება მთიანი მხარეების პალეოგეოგრაფიული რეკონსტრუქციებისათვის, კერძოდ, კავკასიის მეოთხეული პერიოდის სხვადასხვა ქრონოლოგიური დონეების (ეოპლეისტოცენიდან ჰოლოცენის ჩათვლით) პალეობოტანიკური და პალეოკლიმატური პირობების გაშიფვრა (ამოცნობა). გამოქვეყნებული აქვს 65 სამეცნიერო ნაშრომი. ბოლო პერიოდში იგი მუშობდა ზედა პლეისტოცენური გამყინვარების (მაქსიმალური აცივების პერიოდი 18000 წლის წინათ) პალეოგეოგრაფიული სურათის აღდგენაზე რელიქტური ფლორის ადგილსამყოფლების გავრცელების მიხედვით. იგი მოხსენებებით გამოდიოდა მსოფლიოს არაერთ ქვეყანაში (ინდოეთი, უნგრეთი, ესპანეთი, ჩინეთი და სხვა), სადაც გამოქვეყნებულია მოხსენებების სრული ტექსტები. იყო რამდენიმე სამეცნიერო საზოგადოების წევრი და საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის მეოთხელი პერიოდის შემსწავლელი კომისიის სწავლული მდივანი. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი. თბ., 2003.