laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
რეგვენასნაირნი

რეგვენასნაირნი (ლათ. Suliformes) — ფრინველთა რიგი. მოიცავს 4 ოჯახის 8 გვარს, რომლებიც აერთიანებს 56 სახეობას, აგრეთვე 1 ამომწყდარ ოჯახს: პროტოპტერუმისებრნი (ლათ. Plotopteridae). ადრე ამ რიგში შესულ ოჯახებს აერთიანებდნენ ვარხვისნაირთა რიგში, მაგრამ მოგვიანებით ისინი ახალ რიგში გაერთიანდნენ: 2010 წელს AOU-მ მიიღო ახალი ტაქსონი რეგვენისნაირნი. 2011 წელს IOC-იც შეუერთდა მას. Sulidae — რეგვენასებრნი Fregatidae — ფრეგატისებრნი Phalacrocoracidae — ჩვამასებრნი Anhingidae — ანჰინგისებრნი ↑ რეგვენასნაირნი (TSN 823960). ინტეგრაციული ტაქსონომიის საინფორმაციო სისტემა. ↑ R. Terry Chesser, Richard C. Banks, F. Keith Barker, Carla Cicero, Jon L. Dunn, Andrew W. Kratter, Irby J. Lovette, Pamela C. Rasmussen, J. V. Remsen Jr., James D. Rising, Douglas F. Stotz and Kevin Winker (July 2010). „Fifty-First Supplement to the American Ornithologists' Union Check-List of North American Birds“ (PDF). The Auk. 127 (3): 726–44. doi:10.1525/auk.2010.127.4.966. დაარქივებულია ორიგინალიდან (PDF) — 2015-03-05. ციტირების თარიღი: 2018-03-29.CS1-ის მხარდაჭერა: მრავალი სახელი: ავტორების სია (link) ↑ Taxonomy Version 2. IOC World Bird List: Version 3.1 (2011). ციტირების თარიღი: 15 July 2012.
მოსკოვის მირონ მეუდაბნოეს ტაძარი

მოსკოვის მირონ მეუდაბნოეს ტაძარი (რუს. Храм Марона Пустынника) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის იაკიმინკის რაიონში. ცნობილია, რომ ამ ადგილზე 1885 წელს გაიხსნა მოსკოვში პირველი საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია მირონ მეუდაბნოეს სახელზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. მოსკოვის მირონ მეუდაბნოეს ტაძარი პირველად მოიხსენიება 1642 წლის დოკუმენტში. აღნიშნული დოკუმენტი შედგენილია მიხეილ I რომანოვის მეფობის პერიოდში. პატრიარქ იოსების მიხედვით ეს ეკლესია ცნობილია როგორც ხარების ტაძარი. 1730 წლის 12 ივნისს იმპერატორ ანა ივანეს ასულის ბრძანებით დაიწყო თბილი ქვის ეკლესიის მშენებლობა ხარების სახელზე, ხოლო ეგვტერი უნდა ყოფილიყო მირონ მეუდაბნოეს სახელზე. 1731-1747 წლები მიმდინარეობდა „უმაღლესი ბრძანების“ აღსრულება, რის შედეგადაც ააგეს ორსაკურთხევლიანი ეკლესია სამრეკლოსთან ერთად. 1812 წლის რუსეთ-საფრანგეთის ომის პერიოდში ეკლესია ძლიერ დაზარალდა, ტაძარი წაბილწეს და გარკვეული დროის განმავლობაში ტაძარში ღვთისმსახურება აღარ მიმდინარეობდა. 1931 წელს ვაჭართა ოჯახ ლეპეშკინების ფინანსებით აღადგინეს ტაძარი და მიაშენეს ახალი ორსაკურთხევლიანი სატრაპეზო. სრული ტაძრის კურთხევა შედგა 1844 წლის 29 ოქტომბერს. კურთხევის ცერემონიას უძღვებოდა მოსკოვის პატრიარქი ფილარეტი (დროზდოვი). ტაძარში არის მოსკოვში ერთ-ერთი საუკეთესო სამრეკლო, რომლის ზარებიც დამზადებულია ცნობილი მოსკოველი ოსტატის კონსტანტინე კონსტანტინეს ძე სარაჯევის მიერ. მისი ზარების ხმის მოსასმენად არაერთი ცნობილი რუსი მუსიკოსი შეკრებილა მასთან. საბჭოთა ხელისუფლებამ 1930-იან წლებში ტაძარი დახურა. 1990-იან წლებამდე ეკლესია ნახევრად დანგრეულ მდგომარეობაში იყო. მორღვეული იყო ღობე, ტაძრის კედელში ავტოფარეხისათვის კარი გამოჭრეს, დაადგეს მილები, ეკლესიაში განათავსეს მანქანების სახელოსნო, მოანგრიეს სამრეკლო. ამ მდგომარეობაში 1992 წელს ტაძარი დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს. 1993 წლიდან მიმდინარეობს აქტიური სარესტავრაციო სამუშაოები, რომელსაც ხელმძღვანელობს წინამძღვარი, მამა ალექსანდრე მარჩენკოვი. 2001 წელს ტაძარი გახდა მოსკოვში მიმდინარე კონკურსის გამარჯვებული, რომელიც არქიტექტურის ძეგლების საუკეთესო რესტავრაციისა და რეკონსტრუქციის მქონე ტაძრებს ავლენდა. Храм преподобного Марона Пустынника на Бабьем городке Сайт храма ↑ Московский звонарь — //в кн. — Цветаева А. Моя Сибирь — М.: Сов. Писатель, 1988, 288 с. ISBN 5-265-01017-3 ↑ Хронотоп XIII века — //Московское наследие, 2014, № 3 (33), с. 17
მოსკოვის ქრისტეს აღდგომის ტაძარი (კადაში)

მოსკოვის ქრისტეს აღდგომის ტაძარი (რუს. Храм Воскресения Христова) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XV საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალურ ადმინისტრაციულ ოლქში იაკიმანკის რაიონში. ეკლესიაში ოთხი საკურთხეველია. მათ შორის მთავარი ნაკურთხია ქრისტეს აღდგომის სახელზე, რომლის სახელობისაცაა თავად ტაძარი. ეკლესიის კედლები მოხატეს სამეფო იზოგრაფებმა პეტრე ბელიაევმა, ნიკოლ სოლომონოვმა, პეტრე კორობოვმა და პეტრე ბილინდინმა. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. პირველი ცნობები აღდგომის ეკლესიის შესახებ ჩნდება 1493 წელს. სიგელში, რომელიც მოსკოველმა თავადმა, ივანე პატრიკევმა მისცა თავის შვილებს, აღნიშნულია მისი სამფლობელოები, სწორედ აქაა მოხსენიებული აღდგომის ეკლესია. 1504 წელს დიდი მთავარი ივანე III ამ მიწებზე უკვე საუბრობს, როგორც სოფელ კადაშზე. 1625 წლიდან საპატრიარქოს წიგნებში გვხვდება რეგულარული ჩანაწერები ტაძრის შესახებ. კადაშის აღდგომის ეკლესია, თანამედროვე მეცნიერების აზრით მაშინდელი ეპოქის დომინანტად ითვლებოდა და განსაზღვრა მოსკოვის დაგეგმარების ხასიათი: ივანე დიდის სამრეკლოდან, კადაშის აღდგომის ტაძრის გავლით კოლომენსკოეს ამაღლების ეკლესიამდე. პირველი ქვის შენობა ააგეს 1656 წელს და არსებობდა 30 წელი. ამ ნაგებობიდან დღევანდელ დღემდე შემონახულია მხოლოდ სამხრეთის აფსიდა. 1687 წელს დაიწყო ახალი ორსართულიანი ხუთგუმბათიანი ტაძრის მშენებლობა. მშენებლობა მიმდინარეობდა ვაჭარ კონდრატე დობრინინისა და მისი შვილის, ლონგინის, სახსრებით. ახალ ტაძარს დასავლეთის მხრიდან მიაშენეს 43 მეტრის სიმაღლის სამრეკლო. ტაძარი ააგეს მოსკოვური ბაროკოს სტილში, რომელიც ხასიათდება მოხდენილი დეკორითა და ფაქიზი სილუეტებით. 1812 წელს ეკლესია გაძარცვეს, სერიზულად დაზიანდა XVII საუკუნის ფრესკები, ქვემო ტაძარში ნაპოლეონის არმიამ საჯინიბო მოაწყო. ხანძრის შევეგად სამრეკლოც განადგურდა. ტაძრის ფასეულობების დიდი ნაწილი გაიტაცეს. 1830-იან წლებში დაიწყო სარესტავრაციო სამუშაოები, რომელიც 1863 წელი გაგრძელდა. 1934 წელს ეკლესია დახურეს. მის შენობაში განათავსეს სხვადასხვა სახელმწიფო დაწესებულებები, მათ შორის სსრკ-ის სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტის არქივი და ძეხვის ფაბრიკის სპორტული კლუბი. XX საუკუნის შუა წლებში ტაძარი გარემონტა არქიტექტორმა გალი ალფეროვამ. 2006 წლის 1 დეკემბერს ტაძარი გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. Алфёрова Г.В. Памятник русского зодчества в Кадашах. — М.: Просвещение, 1974. — 208 с. — 40 000 экз. Воскресенский Н. Десятилетие Московской Воскресенской, что в Кадашеве, церкви. — М.: Типо-литография Г. И. Простакова, 1904. — 44 с. Кадашевские чтения. Сборник статей конференции. Выпуск 1. — М.: Кадашевская слобода, 2007. — 130 с. Храм Воскресения Христова в Кадашах (официальный сайт) Церковь Воскресения Христова в Кадашах на сайте Храмы России Храм Воскресения Христова на sobory.ru Видео: Храм Воскресения Христова в Кадашах დაარქივებული 2011-07-06 საიტზე Wayback Machine. Конференции «Кадашевские чтения» დაარქივებული 2012-12-12 საიტზე Wayback Machine.
მოსკოვის ქრისტეს აღდგომის ტაძარი (სოკოლნიკი)

მოსკოვის ქრისტეს აღდგომის ტაძარი (რუს. Храм Воскресения Христова) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XX საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის აღმოსავლეთის ადმინისტრაციულ ოლქში სკოლნიკის რაიონში. ეკლესიაში ოთხი საკურთხეველია. მათ შორის მთავარი ნაკურთხია ქრისტეს აღდგომის სახელზე, რომლის სახელობისაცაა თავად ტაძარი. ერთი ეგვტერი 1915 წლის 31 ოქტომბერს აკურთხეს ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის სახელზე, მეორე - 1915 წლის 17 იანვარს პეტრე და პავლე მოციქულების სახელზე, ხოლო პალატში მდებარე საკურთხეველი ქრისტეს შობის სახელზე ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ტაძრის მშენებლობა დაიწყეს XX საუკუნის დასაწყისში. მისი აშენების ინიციატორი იყო წინამძღვარი იოანე კედროვი. ტაძრის საფუძვლის ჩაყრის ცერემონიალი გაიმართა 1908 წლის 11 ოქტომბერს, რომელსაც ხელმძღვანელობდა მოსკოვისა და კოლომენის მიტროპოლიტი ვლადიმერი. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა არქიტექტორ პავლე ტოლსტიხის პროექტის მიხედვით. ტაძარი საბოლოოდ აკურთხეს ახალი სტილით 1914 წლის 4 იანვარს (ძვ. სტილით 1913 წლის 22 დეკემბერი). ჩრდილოეთის პეტრესა და პავლეს სახელობის ეგვტერი ააგეს „ერთი მოქალაქის სახსრებით, რომელმაც მშენებლობისთვის გაიღო 40 000 რუბლი და თავისივე სურვილით დარჩა უცნობი“. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ტაძარი არ დახურულა. აღდგომის ტაძარში თავი მოიყარა დახურული და დანგრეული ეკლესიების სიწმინდეებმა, მათ შორის იყო: ივერიის ღვთისმშობლის ხატი, მხურვალე ღვთისმშობლის ხატი, ბოგოლიუბის ღვთისმშობლის ხატი, წმინდა პანტელეიმონის ხატი და სხვა. 1933 წლის 29 ოქტომბერს ქრისტეს აღდგომის ტაძარში ეპისკოპოსად აკურთხეს სერგი (ვოსკრესენსკი). 1930-იანი წლების შუა პერიოდიდან, მოსკოვის მაცხოვრის ტაძრის დანგრევის შემდეგ ეკლესია გადაეცათ ობნოვლენცებს. 1944 წელს მისი ობნოვლენცური მრევლი შეუერთდა მოსკოვის საპატრიარქოს და ეკლესიაში შედგა ადგილობრივი კრება, რომელმაც მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქად აირჩია ალექსი I. 1948 წლის ივნისში ტაძარში გაიმართა ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესიების მეთაურების შეხვედრა. ამჟამად ეკლესიის წინამძღვარია ალექსანდრე (დასაევი), მის გარდა საეკლესიო შტატში ირიცხება ოთხი მღვდელი და სამი დიაკვანი. Сорок сороков / Автор—составитель П. Г. Паламарчук. — М.: АО «Книга и бизнес», АО «Кром», 1995. — Т. 3. — С. 74—77. — 586 с. — 25 000 экз. — ISBN 5—7119—0043—9. Официальный сайт храма Воскресения Христова в Сокольниках Храм Воскресения Христова в Сокольниках на sobory.ru Храм Воскресения Христова в Сокольниках на russian-church.ru ↑ «Московские церковные ведомости». — 1915. — 3 января. ↑ Алексий I // Православная энциклопедия
მოსკოვის კოზმას და დამიანეს ეკლესია

მოსკოვის კოზმას და დამიანეს ეკლესია (რუს. Церковь Космы и Дамиана) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVIII საუკუნის ბოლოს. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ბასმანის რაიონში. ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია მაცხოვრის სახელზე, ხოლო ეგვტერები კოზმა და დამიანესა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ხის ეკლესია თანამედროვე ეკლესიის ადგილზე დაიწვა 1547 და 1629 წელს. ძველი ქვის ეკლესია კი რომელიც თანამედროვეს ადგილზე იყო მოიხსენიება 1639 წლის დოკუმენტებში. ამჟამინდელი ეკლესია ააგეს მატვეი კაზაკოვის პროექტის მიხედვით 1791-1793 წლებში (საბოლოოდ დასრულდა 1803 წელს). ეკლესია ააგეს მოძველებული ტაძრის ადგილზე. მშენებლობა მიმდინარეობდა ვაჭარ მ. ხლებნიკოვის ფინანსებით, რომლის სახლიც მდებარეობდა იმავე ქუჩაზე გზის მეორე მხარეს. 1893 წელს ეკლესია განაახლეს. საბჭოთა ხელისუფლებამ კოზმასა და დამიანეს ეკლესია დახურა 1920-იან წლებში. 1929 წლის ნოემბერში მოანგრიეს ღობე გზის გაფართოების მიზნით. 1930 წლის დასაწყისში დაგეგმეს ეკლესიის სრულიად დანგრევა, თუმცა ეკლესია გადაურჩა დანგრევას. ეკლესიის შიგნით მოაწყვეს საწყობი, ხოლო მის წინ - ლუდის ბარი. 1950-1960 წლებში ეკლესიის შიგნით განათავსეს სამაკეტო სახელოსნო. 1965 წლიდან კი ავტომოტოტურისტების კლუბი. 1958 წელს ეკლესიის ფასადებზე მიმდინარეობდა სასწავლო რესტავრაცია, აღადგინეს მოოქროვილი გუმბათი და ჯვარი. 1972 წელს ეკლესიის გარშემო ააგეს ახალი ხობე, ძველის მიხედვით, თუმცა ბოლომდე არ იმეორებდა მას. 1992 წელს ეკლესია დროებით გადაეცა ფერწერის, ქანდაკებისა და ხუროთმოძღვრების აკადემიას ბიბლიოთეკის განსათავსებლად. რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას შენობა დაუბრუნდა 1993 წელს. თანდათანობით მოხსნეს საბჭოთა გადახურვა და აღადგინეს ტაძრის ინტერიერის თავდაპირველი სახე. დააყენეს ახალი ცენტრალური კანკელი და აღადგინეს ეგვტერების კანკელები. ეკლესიაში ამჟამად მიმდინარეობს მუდმივი ღვთისმსახურება. Церковная археология Москвы. Храмы и приходы Ивановской горки и Кулишек. — Под общей редакцией доктора искусствоведения Баталова А. Л. — М., 2006. (ISBN: 5-91150-014-0) Памятники архитектуры Москвы. Белый город. М., 1989. С. 297—298. Памятники архитектуры Москвы, состоящие под государственной охраной. М., 1980. С. 29. Федосюк Ю. Лучи от Кремля. М., 1978. С. 245. Никольский А. В. Историческое описание Московской Космодамианской на Покровке церкви. М., 1888 (оттиск из: Чтения в Обществе любителей духовного просвещения, 1888). Романский Н. Краткая история московской Космодамианской, на Покровке, церкви и её памятники. М., 1895. 8 с. Иконников А. В. Каменная летопись Москвы. М.. 1978. С. 209—210. Сытин П. В. Откуда произошли названия улиц Москвы. М., 1959. С. 288. Официальный сайт церкви Космы и Дамиана на Маросейке История церкви Космы и Дамиана на pravoslavie.ru Церковь Космы и Дамиана на hramy.ru Церковь Космы и Дамиана на temples.ru Церковь Космы и Дамиана на patriarchia.ru
რეგვენასებრნი

რეგვენასებრნი (ლათ. Sulidae) — ფრინველთა ოჯახი რეგვენასნაირთა რიგისა. მოიცავს 3 გვარის 10 სახეობას. კარგად ფრენენ, ცურავენ და ყვინთავენ, სიცოცხლის უდიდეს ნაწილს ღია ზღვაში ატარებენ. გავრცელებული არიან წყნარი ოკეანის სანაპიროსა და კუნძულებზე, აგრეთვე ტროპიკულ და სუბტროპიკულ სარტყელებში. საშუალო და დიდი ზომის ფრინველები არიან; ყველაზე პატარა სახეობის — ყავისფერი რეგვენის (ლათ. Sula leucogaster) სხეულის სიგრძეა 64 სმ, წონა — 725 გ, ხოლო ყველაზე მსხვილი — ჩრდილოური რეგვენა სიგრძეში 100 სმ და წონაში 3,6 კგ-მდეა. მარტივი ფორმისანი არიან, გააჩნიათ მოკლე კისერი და წაწვეტებული კუდი. გამრავლებისას ქმნიან კოლონიებს. დედალი დებს 2 კვერცხს. ინკუბაცია გრძელდება 42-55 დღე-ღამე, კრუხობს ორივე მშობელი. იკვებებიან თევზითა და ზღვის უხერხემლოებით (მაგ. თავფეხიანები), აგრეთვე თევზსაჭერ გემებზე დარჩენილი ლეშით. Sula — რეგვენა Morus — რეგვენა Papasula — აბოტის რეგვენა Christidis, Les & Boles, Walter E. (2008): Systematics and Taxonomy of Australian Birds. CSIRO Publishing, CollingwoodVictoria, Australia. ISBN 978-0-643-06511-6 Excerpt at Google Books Friesen, V.L.; Anderson, D.J.; Steeves, T.E.; Jones, H. & Schreiber, E.A. (2002): Molecular Support for Species Status of the Nazca Booby (Sula granti). Auk 119(3): 820–826. Josep del Hoyo et al.: Handbook of the Birds of the World, Band 1 (Ostrich to Ducks). Lynx Edicions, 1992, ISBN 84-87334-10-5 J. Bryan Nelson: Pelicans, Cormorants and their relatives. Oxford University Press, 2005, ISBN 0-19-857727-3 ↑ კუტუბიძე მ., ფრინველების ნომენკლატურული ტერმინოლოგია, თბ.: „მეცნიერება“, 1973. — გვ. 147.
მარზიღი

მარზიღი (აზერ. Marzığı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ევლახის რაიონში. მარზიღი GEOnet სახელების სერვერზე
მეივალი

მეივალი (აზერ. Meyvəli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ევლახის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 227 კაცი. მეივალი GEOnet სახელების სერვერზე
ნემათაბადი

ნემათაბადი (აზერ. Nemətabad) — სოფელი აზერბაიჯანში, ევლახის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2 062 კაცი. ნემათაბადი GEOnet სახელების სერვერზე
პატარა ალაგიოლი

პატარა ალაგიოლი (აზერ. Kiçik Alagöl) — ტბა აზერბაიჯანში, ყარაბაღის ვულკანურ მთიანეთზე. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2739 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 1,2 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 4 მ. გარშემორტყმულია ალპური მდელოთი. გაწოლილია დიდი ალაგიოლის სამხრეთ-აღმოსავლეთით. ზაფხულში წყლის ტემპერატურა არ აჭარბებს 14-16°С-ს. ოქტომბრის ბოლოდან მაისის დასაწყისამდე ტბა ყინულითააა დაფარული. იყენებენ სარწყავად. აზერბაიჯანის ტბები ↑ პატარა ალაგიოლი — ცნობები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-10-13. ციტირების თარიღი: 2018-03-29. ↑ Məzahir Təhməzov Kəlbəcər Ensiklopedik məlumatlar Toponimlər fotoşəkillər xəritələr
ნარიმანაბადი (ევლახი)

ნარიმანაბადი (აზერ. Nərimanabad) — სოფელი აზერბაიჯანში, ევლახის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 680 კაცი.
ნურულულარი

ნურულულარი (აზერ. Nurulular) — სოფელი აზერბაიჯანში, ევლახის რაიონში.
ოჯექი

ოჯექი (აზერ. Ocek) — სოფელი აზერბაიჯანში, ევლახის რაიონში. ოჯექი GEOnet სახელების სერვერზე
ფედერლი

ფედერლი (აზერ. Pederly) — სოფელი აზერბაიჯანში, ევლახის რაიონში. ფედერლი GEOnet სახელების სერვერზე
ყარამანლი

ყარამანლი (აზერ. Qaramanlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ევლახის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2 230 კაცი. ყარამანლი GEOnet სახელების სერვერზე
ჩერნობილელების მემორიალი (არმავირი)

ჩერნობილელების მემორიალი (რუს. Памятник чернобыльцам) — მემორიალი რუსეთში. წარმოადგენს ქალაქ არმავირის ერთ-ერთ არქიტექტურულ ღირსშესანიშნაობას. მდებარეობს თემატურ ჩერნობილელების პარკში. ჩერნობილელების ხსოვნისადმი მიძღვნილი პირველი მემორიალი 1996 წელს დაიდგა. 2013 წელს მისი დემონტაჟი განხორციელდა, ხოლო მის ადგილას 2014 წელს ჩერნობილელების ახალი მემორიალი აღიმართა. მემორიალის დადგმის ერთ-ერთი მთავარი ინიციატორი არმავირის კაზაკთა წრის ესაული ალექსანდრე ივანოვი იყო. ხოლო პროექტი არქიტექტორმა ნიკოლოზ სამბუროვმა, მოქანდაკე ვ. ბატრაკოვმა და მხატვარმა ნატალია ბერეზოვსკაიამ შეასრულეს. მემორიალის ექვსტონიანი საძირკველი 1996 წლის 26 ივნისს ჩაასხეს, ხოლო 1996 წლის 12 ივლისს მემორიალი უკვე გაიხსნა. თავისი შესახედაობის გამო მემორიალმა არაოფიციალური სახელი „ხის მემორიალი“ მიიღო. მემორიალი წარმოადგენს ორ 9-ტონიან მარმარილოს სვეტს. 3,5 მეტრის სიმაღლის ვერტიკალურ და ოდნავ გადახრილ სვეტზე ამოკვეთილია ხე, რომლიდანაც სისხლი წვეთავს და კავშირ „ჩერნობილის“ ემბლემა. სისხლიდან ალფა, ბეტა და გამა რადიაციული დასხივების სიმბოლოები „ცვივა“. ეს გამოხატავს მსოფლიოს მწუხარებას და „გაუცხოების ზონაში“ რადიაციისგან მრავალი ცოცხალი არსების მუტაციას. ხის ცოტა ზევით ამოკვეთილია მართლმადიდებლური ჯვარი. 2010 წლის დასაწყისში გადაწყდა, რომ „ხის მემორიალი“ თავისი იდეითა და დანიშნულებით სრულად ვერ შეესაბამებოდა ჩერნობილელების მემორიალს. ამიტომ, 2013 წელს მონუმენტის დემონტაჟი განხორციელდა, ხოლო მის ადგილზე ახალი მემორიალი აღიმართა. ახალი მემორიალის მშენებლობა 2013-2014 წლებში მიმდინარეობდა. მისი გახსნა 2014 წლის 20 სექტემბერს შედგა. მემორიალი წარმოადგენს გისოსებიან გლობუსს, რომლის შიგნითაც ატომია გამომწყვდეული (ასახიერებს ჩერნობილის ატომური ელექტროსადგურის ავარიის საფრთხეს მთელი მსოფლიოსათვის). ხუთი მამაკაცი გლობუსს საკუთარი სხეულით ეღობება (ხუთი მამაკაცი გამოხატავს კონტინენტების რაოდენობას, მოხალისეები, რომლებიც „მსოფლიოს კატასტროფისაგან დასაცავად“ გადაეღობნენ). ახალი მემორიალის ავტორი — არმავირელი მოქანდაკე სერგეი კამიშიანია. В Армавире появился памятник героям-чернобыльцам[მკვდარი ბმული]. А-медиа группа. 20 სექტემბერი, 2013. Тем, кто землю спасал в том апреле დაარქივებული 2015-04-02 საიტზე Wayback Machine. . „Армавирский собеседник“. 25 სექტემბერი, 2013. ↑ 1.0 1.1 1.2 В Армавире открыли новый памятник ликвидаторам и жертвам катастрофы. Журнал «Краснодарский край». 25.09.2013. ↑ 2.0 2.1 Газетные публикации «Армавирский собеседник», июнь – июль 1996 года. ↑ 3.0 3.1 3.2 На основании краеведческой исследовательской работы представленной на фестивале «Портфолио ученика»
გზა იხვის ჭუჭულებს! (ძეგლი)

გზა იხვის ჭუჭულებს! (რუს. Дорогу утятам!) — ძეგლი რუსეთში. წარმოადგენს ქალაქ მოსკოვის ერთ-ერთ ღირსშესანისნაობას. დაიდგა 1991 წელს ნოვოდევიჩის მონასტრის გვერდით მდებარე სკვერში. სკულპტურული კომპოზიცია „გზა იხვის ჭუჭულებს!“ ნოვოდევიჩის მონასტრის გვერდით არსებულ სკვერში მდებარე გუბის პირას 1991 წელს დაიდგა. ამერიკელი მწერლის რობერტ მაკ-კლოსკის 1941 წელს გამოქვეყნებულმა ზღაპრულმა მოთხრობამ „გზა იხვის ჭუჭულებს!“, იმდენად დიდი პოპულარობა მოიპოვა, რომ ბოსტონის ხელმძღვანელობამ ცენტრალურ პარკში წიგნის მთავარი გმირის — დედა იხვის მისის მალარდისა და მისი რვა ჭუჭულის ძეგლის დადგმა გადაწყვიტა. მემორიალის ესკიზები რობერტ მაკ-კლოსკის უდიდესმა თაყვანისმცემელმა ნენსი შენმა შექმნა. 1991 წელს ამ ძეგლის ასლი ბარბარა ბუშმა რაისა გორბაჩოვას აჩუქა, რომელიც ამ კომპოზიციით ქმართან ერთად ბოსტონში ვიზიტისას დაინტერესდა. ძეგლის გახსნის მეორე დღეს ერთ-ერთი ჭუჭული მოიპარეს. 2000 წლის თებერვალში კიდევ სამი ფიგურა დაიკარგა. ამ ამბის გაგების შემდეგ, ავტორმა მისი აღდგენა გადაწყვიტა და 2000 წლის 18 სექტემბერს აღდგენილი კომპოზიციის საზეიმო გახსნა გაიმართა. ცერემონიაზე იმყოფებოდნენ სსრკ-ის ყოფილი პრეზიდენტი მიხეილ გორბაჩოვი ქალიშვილ ირინასთან ერთად, აშშ-ის საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი რუსეთის ფედერაციაში ჯეიმზ კოლინზი, იმდროინდელი კულტურის მინისტრი მიხეილ შვიდკოი, მოსკოვის მთავრობის კულტურის კომიტეტის თავმჯდომარე იგორ ბუგაევი და სხვები. ამჟამად ვანდალიზმისაგან დასაცავად ძეგლი არმატურით არის დამაგრებული, ხოლო ცოტა მოშორებით დაცვის ჯიხური დგას. ბრინჯაოს სკულპტურული კომპოზიცია „გზა იხვის ჭუჭულებს!“ ქვით მოპირკეთებულ ბილიკზე დგას და ცხრა ფიგურისაგან შედგება. დედა იხვი მალარდი და რვა ჭუჭული: ჯეკა, კეკა, ლეკა, მეკა, ნეკა, კვეკა, პეკა და კვაკა. ძეგლი რუსეთის ფედერაციისა და ამერიკის შეერთებული შტატების შერიგების ერთგვარ სიმბოლოს წარმოადგენს. ↑ 1.0 1.1 Памятник утке с утятами у пруда Новодевичьего монастыря в Москве. Достопримечательности Москвы (2014-02-22). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-06-29. ციტირების თარიღი: 2015-06-27. ↑ 2.0 2.1 Ольга Ращупкина.. (19 сентября 2000) Американские утки вновь в Москве. Независимая газета. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-16. ციტირების თარიღი: 2015-06-27. ↑ Памятник Дорогу утятам. Лучшие монументы Москвы. ციტირების თარიღი: 2015-06-27.
სადაფლი (მრავალმნიშვნელოვანი)

სადაფლი შეიძლება აღნიშნავდეს: სადაფლი — სოფელი აზერბაიჯანში, გობუსტანის რაიონი სადაფლი — სოფელი აზერბაიჯანში, ევლახის რაიონი
რუსთამლი (მრავალმნიშვნელოვანი)

რუსთამლი შეიძლება აღნიშნავდეს: რუსთამლი — სოფელი აზერბაიჯანში, ევლახის რაიონი რუსთამლი — სოფელი აზერბაიჯანში, საბირაბადის რაიონი
ვარვარა (მრავალმნიშვნელოვანი)

ვარვარა შეიძლება აღნიშნავდეს: ვარვარა — სოფელი აზერბაიჯანში, ევლახის რაიონი ვარვარა — სოფელი ბულგარეთში
ხანაბადი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ხანაბადი შეიძლება აღნიშნავდეს: ხანაბადი — სოფელი აზერბაიჯანში, ევლახის რაიონში ხანაბადი — სოფელი აზერბაიჯანში, ხოჯალის რაიონში
მასაზირის ტბა

მასაზირის ტბა (აზერ. Masazır gölü) — ტბა აზერბაიჯანში. მდებარეობს ქალაქ ბაქოს ჩრდილო-დასავლეთით 21 კმ-ში, ზღვის დონიდან –8 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 9,2 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 1 მ. წყალი მარილიანია, დამახასიათებელია ქლორიდისა და სულფატის მაღალი კონცენტრაცია, რაც ტბას მოწითალო-მოვარდისფრო შეფერილობას აძლევს. მაღალი მარილიანობის გამო, ტბა თითქმის მოკლებულია ფლორასა და ფაუნას. მარილიანობა 330 ‰. ტბაში მარილს 1813 წლიდან მოიპოვებენ. 2010 წელს ტბის სანაპიროზე გაიხსნა მარილის მწარმოებელი ქარხანა „Azeri“, რომელიც ყოველდღიურად აწარმოებს 300 ტ. მარილს. საწარმოო კომპლექსი 7 ჰა-ზეა გავრცელებული. მასაზირის ტბა წარმოადგენს სუფრის მარილის მნიშვნელოვან წყაროს, რომლის მარაგი შეადგენს დაახლოებით 1735 მლნ. ტონას. XX საუკუნის 20-იან წლებში ტბიდან ყოველწლიურად მოიპოვებდნენ 100 ტონა მარილს, ამჟამად დაახლოებით 90 ათ. ტონას. მარილის მოპოვება ხდება როგორც თხევად, ისე მყარ მდგომარეობაში. ტბაში არსებული მარილი სამკურნალოა. ტბასთან მდებარეობს სოფელი მასაზირი. აზერბაიჯანის ტბები ↑ აზერბაიჯანის ტბების სტატისტიკური მონაცემები ↑ მასაზირის ტბა // ცნობები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-05-13. ციტირების თარიღი: 2018-03-30. ↑ 3.0 3.1 მასაზირის ტბა // ცნობები[მკვდარი ბმული] ↑ მასაზირის ტბასთან არსებული ქარხანა
ყარაოღლანი (ევლახი)

ყარაოღლანი (აზერ. Qaraoğlan) — სოფელი აზერბაიჯანში, ევლახის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 196 კაცი. ყარაოღლანი GEOnet სახელების სერვერზე
ქოიუნბინასი

ქოიუნბინასი (აზერ. Qoyunbinəsi) — სოფელი აზერბაიჯანში, ევლახის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2 695 კაცი. ქოიუნბინასი GEOnet სახელების სერვერზე
ყუშჩუ (ევლახი)

ყუშჩუ (აზერ. Quşçu) — სოფელი აზერბაიჯანში, ევლახის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 800 კაცი.
რუსთამლი (ევლახის რაიონი)

რუსთამლი (აზერ. Rüstəmlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ევლახის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 862 კაცი. რუსთამლი GEOnet სახელების სერვერზე
სადაფლი (ევლახი)

სადაფლი (აზერ. Sadafli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ევლახის რაიონში. სადაფლი GEOnet სახელების სერვერზე
აჯინოურის ტბა

აჯინოურის ტბა (აზერ. Acınohur gölü) — ტბა აზერბაიჯანში. მდებარეობს მინგეჩაურის წყალსაცავის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, აჯინოურის ველის ცენტრალურ ნაწილში, ზღვის დონიდან 107 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 12,4 კმ². საშუალო სიღრმე 0,5 მ, მაქსიმალური სიღრმე 1,4 მ. აჯინოურის ტბა ტექტონიკური წარმოშობისაა. დროგამოშვებით ერთვის მდინარე დაჰნა. აზერბაიჯანის ტბები ↑ აზერბაიჯანის ტბების სტატისტიკური მონაცემები
აღზიბირჩალა

აღზიბირჩალა (აზერ. Ağzıbirçala) — ტბა აზერბაიჯანში. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით მოქცეულია შაბრანის რაიონის ტერიტორიაზე. მდებარეობს კასპიის ზღვის სანაპიროზე, ზღვის დონიდან –24 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 15,4 კმ², საშუალო სიღრმე 0,7 მ, მაქსიმალური სიღრმე 4 მ. წყლის მოცულობა შეადგენს 11,5 კმ³-ს. აზერბაიჯანის ტბები ↑ აზერბაიჯანის ტბების სტატისტიკური მონაცემები
ზენობია

საკუთარი სახელი ზენობია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ზენობია — პალმირის იმპერიის მმართველი III საუკუნეში. ზენობია — სომხეთის დედოფალი.