laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
დეიზი მილერი

დეიზი მილერი (ინგლ. Daisy Miller) — ამერიკელი მწერლის, ჰენრი ჯეიმზის მოკლე მოთხრობა, რომელიც, თავდაპირველად, 1878 წელს სერიებად გამოიცემოდა, ხოლო ერთიანი სახით მომდევნო წელს გამოჩნდა. სიუჟეტი ასახავს ახალგაზრდა გოგოს, ენ (იგივე დეიზი) მილერის სასიყვარულო არშიყობას დახვეწილი, ჯენტლმენი თანამემამულის, ფრედერიკ უინტერბორნის მიმართ. ნოველამ მწერალს უმალვე გაუთქვა სახელი და, მიუხედავად იმისა, რომ მრავალი კრიტიკოსის მიერ ტექსტი შეფასდა, როგორც „შეშფოთება ახალგაზრდა ამერიკელ მანდილოსნებზე“, ის მაინც ითვლება ავტორის სხვა ორ ნაწარმოებთან – "მარწუხებში" და "ქალბატონის პორტრეტი" – ჯეიმზის მაგნუმ-ოპუსად. კრიტიკოსთა ძირითადი ნაწილი აფასებს აღნიშნულ მოთხრობას მისი სილაღისა და სიუჟეტის ენერგიულობის გამო. ნაწარმოები მოგვითხრობს ახალგაზრდა ამერიკელი ქალის ისტორიასა და სოციალურ მდგომარეობას, რომლის ფონზე მკითხველი ეცნობა როგორც ამერიკული და ევროპული ღირებულებების ჯახს, ისევე ახალგაზრდა ამერიკელი ქალის ღრმა ფსიქოლოგიურ მდგომარეობას. მეცხრამეტე საუკუნის 90-იან წლებში დამკვიდრებულ ერთ-ერთი ქვედაკაბის სახეობას – წმიმიანი გვირილა (Rainy Daisy) – სახელი ნაწარმოების მთავარი გმირი ქალის გავლენით ეწოდა. ნაწარმოები არაერთხელ ადაპტირებულა, მათ შორის გამოსარჩევია მოთხრობის მიხედვით 1974 წელს გადაღებული ეკრანიზაცია, რომელშიც მთავარ როლს სიბილ შეპერდი თამაშობს. ჰენრი ჯეიმზი Tales of Henry James: The Texts of the Tales, the Author on His Craft, Criticism edited by Christof Wegelin and Henry Wonham (New York: W.W. Norton & Company, 2003) ISBN 0-393-97710-2 The Complete Plays of Henry James edited by Leon Edel (New York: Oxford University Press 1990) ISBN 0-19-504379-0 The Tales of Henry James by Edward Wagenknecht (New York: Frederick Ungar Publishing Co., 1984) ISBN 0-8044-2957-X ↑ Daisy Miller, A Study. at Abebooks.co.uk. ↑ James, Henry (1892). „Preface to the New York edition [1907]“, Daisy Miller: A Study in Two Parts, by Henry James, 1878. New York: Harper & Brothers. „... a friend to whom I appealed for light, giving him the thing to read, declared it could only have passed with the Philadelphian critic for 'an outrage on American girlhood'.“  დაარქივებული 2016-05-01 საიტზე Wayback Machine. ↑ Olson, Sidney (1997) Young Henry Ford : a picture history of the first forty years. Detroit: Wayne State University Press, გვ. 84. ISBN 9780814312247.
Market Square Heroes

Market Square Heroes — ბრიტანული ნეო-პროგრესული როკ-ჯგუფ Marillion-ის სიმღერა და სადებიუტო სინგლი. გამოიცა 1982 წლის 25 ოქტომბერს. 2500 ასლის ოდენობით ჯგუფის მოყვარულთა კლუბისათვის გამოიცა სპეციალური, სურათიანი დისკი. Market Square Heroes — თავდაპირველად ამ კომპოზიციას ერქვა UB 2000001. სიმღერა ეძღვნება კრიზისის პირობებში სახალხო უკმაყოფილებას და მზარდ უმუშევრობას. სიმღერის გმირი არის ბიჭუნა, რომელიც ოცნებობს რევოლუციონერად გადაქცევას. იგი ქარიზმატულია და ლიდერის თვისებებიც გააჩნია, მაგრამ კონკრეტული მიზნები არ აქვს, მხოლოდ უკმაყოფილებისა და ბოღმის გრძნობა ავსებს. სიმღერის რადიო-ვერსიაში სიტყვა antichrist შეცვლილი იქნა ფრაზით battle priest. Three Boats Down from the Candy — ამ სიმღერაში ვოკალისტი ფიში იხსენებს ბრაიტონს, სადაც მისთვის აბსოლუტურად უცნობ გოგონასთან სექსით ერთობოდა. მუსიკოსის იხსენებს, რომ იმ ადგილის დამახსოვრება მისთვის აუცილებელი იყო, ასე რომ ირგვლივ ყველაფერი შეათვალიერა და დაინახა ნავები. ერთ-ერთ მათგანს ეწერა Candy. Grendel — ამა თუ იმ ვერსიის სახით, ეს კომპოზიცია ჯგუფის არსებობის უფრო ადრეული ეტაპიდან არსებობდა, მაგრამ ერქვა The Tower. ფიშმა მისთვის ახალი ტექსტი შექმნა, როდესაც წაიკითხა ჯონ გარდნერის წიგნი ’გრენდელი’. თავად ამ წიგნში გადმოცემულია ანგლო-საქსონური ეპოქალური პოემის ბეოვულფი შინაარსი, დანახული მონსტრი გრენდელის თვალებით. Market Square Heroes - 3:45 Three Boats Down from the Candy - 4:33 Market Square Heroes - 4:15 Three Boats Down from the Candy - 4:33 Grendel - 17:40 Market Square Heroes - 4:15 Three Boats Down from the Candy - 4:29 Grendel - 17:14 ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-12-31. ციტირების თარიღი: 2012-06-02.
დასავლეთის სარკმლის ანგელოზი

დასავლეთის სარკმლის ანგელოზი (გერმ. Der Engel vom westlichen Fenster) — ავსტრიელი მწერლის, გუსტავ მაირინკის 1927 წლის რომანი. ნაწარმოების თემატიკა აღწევს ოკულტიზმის, მისტიციზმისა და ალქიმიზმის საკითხებს, რომელთაც ისტორიული პიროვნების, ელიზაბეთის ეპოქის გამორჩეული მაგისა და ოკულტისტის – ჯონ დის – ცხოვრების ფონზე ვაწყდებით, რომელსაც მისი ფიქციური შთამომავლის, ბარონ მიულერის ნარატივიდან ვიგებთ. „დასავლეთის სარკმლის ანგელოზი“ გუსტავ მაირინკის რიგით ბოლო რომანია. მას გავლენა მოუხდენია არაერთი მომდევნო თაობის წარმომადგენლისთვის, მათ შორის გამოსარჩევია მიხეილ ბულგაკოვი, რომელმაც თავისი ცნობილი წიგნი – "ოსტატი და მარგარიტა" – ზემოხსენებულის გავლენით შექმნა. „დასავლეთის სარკმლის ანგელოზი“ მრავალშრიანი რომანი-ფანტასმაგორიაა, სადაც მოქმედება მონაცვლეობით XVI საუკუნის ინგლისსა და XX საუკუნის დასაწყისის ვენაში, ძველი პრაღის ქუჩებსა და ჯურღმულებში, მისტიკურ, სარკისიქითა „მწვანე ქვეყანაში“ თუ ძველი პერგამენტის ფურცლებზე ხდება; სადაც ინგლისის დედოფალ ელიზაბეთისა და მისი ერთგული მაგისტრის, ჭეშმარიტების მარადი მაძიებლის, ბედკრული ჯონ დისა თუ სხვა ისტორიულ პიროვნებათა გვერდით ბნელეთის შემზარავ და მაცდურ ძალებსა და კაცთა მოდგმის უხილავ, ნათელ მცველებს ვხვდებით. ნაწარმოები რამდენიმე მნიშვნელოვან ნაწილად იყოფა. მოქმედება მიმდინარეობს ავტორის თანამედროვე ვენაში. მთავარი გმირი მე-16 საუკუნეში მოღვაწე ბრიტანელი ალქიმიკოსისა და მეცნიერის, ჯონ დის პირდაპირი შთამომავალი და სულიერი მემკვიდრეა. ყველაფერი კი მას შემდეგ იცვლება, რაც მას ხელთ, ბიძაშვილის დახმარებით, საკუთარი გავლენიანი წინაპრის ხელნაწერი ჩაუვარდება, აღნიშნულ ტექსტში გადმოცემულ ისტორიასა და პროტაგონისტის ცხოვრებას შორის კი არაერთი მსგავსება იკვეთება. ეს უაღრესად მძიმე, ხშირ შემთხვევაში კი დამაბნეველი, თუმცა იმავსდროულდ ატმოსფერული რომანი შეიძლება შეფასდეს, როგორც ოკულტური თრილერი, რომელიც აერთიანებს მელოდრამისა და გოთიკური ლიტერატურის ელემენტებს, ადამიანის სულის ზოგიერთი ყველაზე ღრმა ოკულტური და ეზოთერული საიდუმლოების შესწავლასთან ერთად. წიგნი ავტორის სხვა ნაწარმოებთან – გოლემი – ერთად მის ლიტერატურულ შედევრადაა აღიარებული. გუსტავ მაირინკი The Angel Of The West Window by Gustav Meyrink, translated by Mike Mitchell. Dedalus European Classics 2009 ISBN 1-903517-81-8 ↑ 1.0 1.1 1.2 Frenschkowski, M. (2005). „Meyrink, Gustav“. In Joshi, S. T.; Dziemianowicz, S. R. (eds.). Supernatural Literature of the World: An Encyclopedia. Westport, CT: Greenwood Press. pp. 803–805. ISBN 0-313-32777-7. შეცდომა ციტირებაში Invalid <ref> tag; name "A" defined multiple times with different content; $2
Floruit

Floruit (ლათ. flōruit [ˈflɔːrʊɪt] — „ფლორუიტ“ < flōreō, flōrēre; შემოკლებით fl. ან flor.) — თარიღი ან პერიოდი, რომლის შუალედშიც დანამდვილებით ცნობილია, რომ ადამიანი ცოცხალი ან აქტიური იყო. ზოგადად, ტერმინი Floruit გამოიყენება პიროვნების ან რაიმე მოვლენის აქტიურობის აღსაღნიშნავად. უფრო კონკრეტულად, კი ის გამოიყენება გენეალოგიასა და ისტორიოგრაფიაში, როდესაც უცნობია ადამიანის დაბადების ან გარდაცვალების თარიღი, მაგრამ არსებობს სხვა მტკიცებულებები, რომლებიც მიუთითებენ, მისი სიცოცხლის წლებს. მაგალითად, თუ არსებობს ვინმე „ჯონ ჯონსის“ 1204 და 1229 წლებით დამოწმებული ანდერძები, ისევე როგორც მისი ქორწინების 1197 წლის მოწმობა, მაშინ მის შესახებ ჩანაწერი შეიძლება გაკეთდეს, როგორც — „ჯონ ჯონსი (fl. 1197-1229)“, მიუხედავად იმისა, რომ „ჯონ ჯონსი“ დაიბადა 1197 წლამდე და შესაძლოა გარდაიცვალა 1229 წლის შემდეგ. ტერმინს ხშირად იყენებენ ხელოვნების ისტორიაში მხატვრის კარიერის დათარიღებისას. ამ კონტექსტში, იგი აღნიშნავს შემოქმედის, მხატვრული მოღვაწეობის საზოგადოებისათვის ცნობილ პერიოდს. ზოგიერთ შემთხვევაში, ის შეიძლება შეიცვალოს სიტყვებით "აქტიური [თარიღი] და [თარიღი] შორის", ისიც კონტექსტიდან გამომდინარე და თუ იძლევა მოცემულობა ან სტილი ამის საშუალებას. ლიტერატურაში შეიძლება ასევე შევხდეთ ადამიანის დაბადებისა და გარდაცვალების წლებს ან ერთად ჩაწერილს, მაგალითად „ჯორჯ ბიდელ ეირი (*1801 – †1892) — ინგლისელი მათემატიკოსი და ასტრონომი“, ან თუ ცნობილია მარტო დაბადების ან მარტო გარდაცვალების წელი — „ჯორჯ ბიდელ ეირი (*1801) — ინგლისელი მათემატიკოსი და ასტრონომი“ ან „ჯორჯ ბიდელ ეირი (†1892) — ინგლისელი მათემატიკოსი და ასტრონომი“ შესაბამისად. ↑ „floruit“. Lexico UK English Dictionary. Oxford University Press. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-01-29. ↑ Adeleye, Gabriel (1999). World Dictionary of Foreign Expressions: a Resource for Readers and Writers. Bolchazy-Carducci Publishers, გვ. 147. ISBN 0-86516-423-1. „fata morgana Morgan.“  ↑ Johnson, W. McAllister (1990), Art History: Its Use and Abuse, University of Toronto Press, p. 307, ISBN 0-86516-423-1, https://books.google.com/books?id=VVO4L4rc55sC&pg=PA307. წაკითხვის თარიღი: 1 June 2010
Eighty Days

Eighty Days — ბრიტანული ნეო-პროგრესული როკ-ჯგუფ Marillion-ის სინგლი ალბომიდან This Strange Engine. იგი გამოიცა 1997 წლის 29 სექტემბერს. მოგვიანებით კიდევ ერთი ვარიანტი გამოვიდა ბრიტანეთში, 1997 წლის 13 ოქტომბერს. Eighty Days - 5:00 This Strange Engine (საკონცერტო, პარიზი, 1997 წელი) - 16:17 The Bell in the Sea (საკონცერტო, პარიზი, 1997 წელი) - 4:23
ლუიჯი მაგაროტო

ლუიჯი მაგაროტო (იტალ. Luigi Magarotto; დ. 15 სექტემბერი, 1942, პადუა, იტალია) — იტალიელი ქართველოლოგი, მთარგმნელი, ვენეციის უნივერსიტეტის პროფესორი, საქართველოს მეცნიერების ეროვნული აკადემიის უცხოელი წევრი (2002), თსუ-ის საპატიო დოქტორი (2014). 1970 წელს დაამთავრა ვენეციის უნივერსიტეტის უცხო ენების ფაკულტეტი (ძირითადი ენა რუსული). 1976 წელს პირველად ჩამოვიდა საქართველოში და ქართული ენის შესწავლას მიჰყო ხელი (მანამდე, მოსკოვში ყოფნისას, პასტერნაკისეული თარგმანებით გაეცნო ქართველ პოეტთა შემოქმედებას). თარგმნა გ. ტაბიძის 19 ლექსი და გამოაქვეყნა ვენეციის უნივერსიტეტის ენისა და ლიტერატურის წელიწდეულში (1978, ტ. XVII, განაკვეთი 3, ორიენტალისტური სერია). შესავალ სტატიაში ვრცლად მიმოიხილა პოეტის შემოქმედება. 1985 წელს თბილისში გამოვიდა გ. ტაბიძის ლექსების კრებული ქართულ და იტალიურ ენებზე მაგაროტოსეული თარგმანებითა და წინასიტყვაობით. მაგაროტოს აქვს ნაშრომები ნ. ბარათაშვილის, ი. ჭავჭავაძის, ვაჟა-ფშაველას, ცისფერყანწელების, ნ. ფიროსმანის, ლ. გუდიაშვილის შემოქმედებაზე, ქართული სუფრის ტრადიციაზე და სხვა. მან იტალიურად თარგმნა ილიას „სარჩობელაზედ“ (1987), ვაჟას „ალუდა ქეთელაური“, „სტუმარ-მასპინძელი“, „გველის-მჭამელი“, პ. იაშვილისა და ს. ჩიქოვანის ლექსები. მაგაროტოს ეკუთვნის ნაშრომები სლავისტიკასა და ქართველოლოგიაში. 1987 წელს ვენეციის უნივერსიტეტში დააარსა ქართველოლოგიის კათედრა, სადაც ქართული ენა ისწავლება დამოუკიდებელ საგნად; ქართველოლოგიურ ცენტრში გამოდის ჟურნალ „გეორგიკის“ იტალიური სერია. მთარგმნელობით სფეროში მიღწეული წარმატებებისათვის 1999 წელს მაგაროტოს მიენიჭა ინგლისის ქართველოლოგიური ცენტრის მ. უორდროპის სახელობის პრემია. საქართველოს ანექსია რუსეთის მიერ (1783–1801), თბ., 2008. თურნავა ს., XX საუკუნის საზღვარგარეთული ქართველოლოგია, თბ., 1999; კვიტაიშვილი ე., ლუიჯი მაგაროტო – ქართული სულიერების ერთგული რაინდი, „კალმასობა“, 2003, №7. ენციკლოპედია „საქართველო“ — მაგაროტო ლუიჯი
მაგისტროსი

მაგისტროსი (ლათ. magister officiorum; ბერძ. μάγιστρος τῶν ὀφφικίων) — რომის იმპერიაში შექმნილი თანამდებობა, რომელიც დაკავშირებულია იმპერატორ დიოკლეტიანეს სახელთან. მან სასახლის რამდენიმე სამსახური პრეტორიანელთა ტრიბუნს ჩააბარა და კიდევ ერთი წოდება – magister officiorum უბოძა. კონსტანტინე I დიდის დროს მაგისტროსი გამოვიდა პრეტორიანელთა პრეფექტის დაქვემდებარებიდან და სასახლის დაცვისა და საიმპერატორო სამდივნოს, არსენალის, დესპანთა მეთაური გახდა. მაგისტროსი ირიცხებოდა უმაღლესი რანგის სენატორთა შორის. VII საუკუნიდან ნელ-ნელა მაგისტროსმა დაკარგა თავისი მოვალეობების მნიშვნელოვანი ნაწილი და მხოლოდ საპატიო ტიტული გახდა. მაგისტროსი საქართველოში, თავდაპირველად, თანამდებობა იყო. ლაზიკის მაგისტროსი ბიზანტიურ წყაროებშია მოხსენიებული. აღნიშნული თანამდებობა, სავარაუდოდ, IV–V საუკუნეების მიჯნაზე ეგრისის სამეფო კარზე აღმოსავლეთ რომის იმპერიის (ბიზანტიის) ანალოგიით იქნა შემოღებული. VI საუკუნეში ლაზიკის მაგისტროსი იყო ტერდეტი, ხოლო შემდეგ – ფარსანტ კოლხი. ბიზანტიური წყაროების მიხედვით, ლაზიკის მაგისტროსის მოვალეობა იყო სამეფო სასახლის გვარდიის მეთაურობა და სასაზღვრო პროვინციის მმართველობა. მასვე უნდა ჰქონოდა სხვა უფლება-მოვალეობები, ისინი, რაც მაგისტროსს ამავე პერიოდის ბიზანტიაში მოეპოვებოდა. ბიზანტიის იმპერიაში მოღვაწე მაგისტროსებს შორის გამორჩეული ადგილი უკავია გრიგოლ პატრიკიოსს. ის იყო ბიზანტიის იმპერიის კოსტანტი II-ის დროს დაწინაურებული ლაზიკის სამეფო სახლის წევრი. გრიგოლ პატრიკიოსმა თავდაპირველად მაგისტროსის თანამდებობა მიიღო კონსტანტინოპოლში, ხოლო შემდეგ, 663-667 წლებში ლაზიკის მმართველობა ჩააბარეს. ამავე პერიოდში გრიგოლი მაგისტროსობას ტიტულის სახით ინარჩუნებდა. მაგისტროსის ტიტულის მქონე პიროვნება ბიზანტიის იმპერატორის ბრძანებით შესაბამისი ცერემონიალის შემდეგ იღებდა შესამოსელს ინვესტიტურის სახით, ინსიგნიებს – ძალაუფლების ნიშნებს და როგას – თანამდებობრივ სარგოს, რომელიც თავდაპირველად 24 ლიტრი ბიზანტიური ოქრო იყო, ხოლო შემდეგ – 16 (ერთი ლიტრი ბიზანტიური ოქრო უდრიდა 72 ნომისმას, ბიზანტიურ ოქროს ფულს). მაგისტროსის ტიტული X საუკუნიდან ხშირად გადაეცემოდათ ქართველ მეფე-მთავრებს: გიორგი II აფხაზთა მეფეს, დავით II ქართველთა მეფეს, გურგენ ერისთავთერისთავს, ბაგრატ ადარნასე ქართველთა მეფის ძეს და ქართველთა მეფეთ მეფე დავით III დიდს; ასევე ჩორდვანელთა სახლის წევრებს – ჩორდვანელ ვარაზ-ვაჩეს ძეს და ბაგრატ თორნიკე ერისთავის ძეს. მომდევნო საუკუნეში საქართვ. სამეფოს მეფე-მთავართა შორის მაგისტროსის ტიტული მიიღეს გურგენ მეფეთ მეფემ, გიორგი I-მა, დემეტრე უფლისწულმა, ლიპარიტ ბაღვაშმა და კახეთ-ჰერეთის მეფე კვირიკე III დიდმა. მაგისტროსის ტიტულს ატარებდნენ ბიზანტიის იმპერიაში მოღვაწე ქართველი დიდებულებიც, მ. შ. ბასილ აპოკაპი, ბასილ თეოდოროკანი, გიორგი მაგისტროსი, ბაგრატ ვიხკაცი, აბაზ ბაკურიანი, სერგი ბაკურიანი და ქაიან იბერი. ისინი ბიზანტიის იმპერიაში სხვადასხვა მნიშვნელოვან ტიტულებსა და თანამდებობებსაც ფლობდნენ. მათ დიდ ნაწილს შენარჩუნებული ჰქონდა ქართული თვითმყოფადობა. XI-XII საუკუნეების მიჯნის ახლო ხანებში მაგისტროსობა გაუქმდა. ენციკლოპედია „საქართველო“ — მაგისტროსი თავაძე ლ., მაგისტროსი საქართველოში და ქართველი მაგისტროსები ბიზანტიის იმპერიაში, თბ., 2016; Boak A. E. R, The Master of the Offices in the Later Roman and Byzantine Empires, N. Y.–L., 1919.
ელჩინ იმანოვი

ელჩინ იმანოვი (აზერ. Elçin İmanov, სრული სახელი:İmanov Elçin Beydulla oğlu; დ. 12 აგვისტო, 1967, ბაქო — გ. 20 იანვარი, 1990, ბაქო) — შავი იანვრის ტრაგედიის მსხვერპლი. დაიბადა 1967 წლის 12 აგვისტოს. 1984 წელს ჩაირიცხა აზერბაიჯანის სამედიცინო უნივერსიტეტის სტომატოლოგიურ ფაკულტეტზე. სწავლობდა მეოთხე კურსზე. 19-20 იანვრის ღამეს დაიჭრა ჯარისკაცების მხრიდან მშვიდობიანი მოსახლეობის მიმართულებით სროლის დროს. მეგობრებმა გადაიყვანეს მე-4 საავადმყოფოში, თუმცა საოპერაციოში შეყვანამდე დაიღუპა. დაკრძალეს სალიანში Qulu Kəngərli (1992). 20 Yanvar şəhidləri. Bakı: Gənclik, გვ. 312 səh. ISBN 4702060204 Invalid ISBN. ციტირების თარიღი: 2017-01-18.  დაარქივებული 2015-07-17 საიტზე Wayback Machine. (აზერბაიჯანული)
These Chains

„These Chains“ — ბრიტანული ნეო-პროგრესული როკ-ჯგუფ Marillion-ის 1998 წლის სიმღერა და სინგლი ალბომიდან Radiation. სინგლში აგრეთვე შეტანილია Radiohead-ის სიმღერის „Fake Plastic Trees“ საკონცერტო ვერსია (რომელიც Marillion-მა ერთ-ერთ კონცერტზე დაუკრა) და სიმღერის „Memory Of Water“ რემიქსი. These Chains - 4:28 Fake Plastic Trees (26 ივნისი, 1998, საკონცერტო) - 4:56 Memory of Water (რემიქსი) - 8:05 ტექსტი ჯგუფის ოფიციალურ საიტზე ↑ Discogs-ზე
გუთნეული

გუთნეული — ძველ საქართველოში გამართული დიდი გუთანი და მასში შესაბმელი მუშა საქონლის საჭირო რაოდენობა. ზოგჯერ „გუთნეულში“ მხოლოდ გამწევი ძალა იგულისხმებოდა. გუთნეული უმთავრესად ჰყავდათ დიდ, გაუყრელ ოჯახებს, რომელთა რაოდენობა XIX საუკუნის დასასრულისა და XX საუკუნის დასაწყისისათვის ძლიერ მცირე იყო. სოფლის კომლების ძირითადი ნაწილი — პატარა ოჯახები — როგორც წესი, ხვნის პერიოდში შრომით გაერთიანებას მიმართავდა — რამდენიმე ოჯახი აერთებდა ინვენტარს და გარკვეული ხნის განმავლობაში თავიანთ მიწებს რიგრიგობით ხნავდნენ. ყველა სოფელში კომპლექტდებოდა გუთნეულის გარკვეული რაოდენობა (სოფლის კომლების საშუალოდ 10–12%). ჩიტაია, გ., ეთნოგრაფიული მოგზაურობიდან აღბულაღის რაიონში, „საქართველოს სახელმწ. მუზეუმის მოამბე“, 1927, ტ. 4. Геладзе Т. Ш., Формы коллективного труда в земледелии Восточной Грузии, Тб., 1987. გელაძე, თ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?.
გულორდავა

საკუთარი სახელი გულორდავა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გოგა გულორდავა — იურისტი, პოლიტიკოსი მარიკა გულორდავა — მომღერალი, სოპრანო
ჯეთრო ტალის დისკოგრაფია

აქ წარმოდგენილია ჯეთრო ტალის სრული დისკოგრაფია.
გუმბრის მათეთრებელი თიხის საბადო

გუმბრის მათეთრებელი თიხის საბადო — ტუტემიწა ბენტონიტური თიხის (გუმბრინის) საბადო წყალტუბოს მუნიციპალიტეტში, სოფ. გუმბრის მიდამოებში. აღმოაჩინა ალექსანდრე თვალჭრელიძემ 1915 წელს. საბადოს ექსპლუატაცია დაიწყო 1930 წელს. საქართველოში ბენტონიტური თიხების მოპოვებამ განაპირობა ამერიკის შეერთებული შტატებიდან საბჭოთა კავშირში მათი (სახელდობრ, ფლორიდინის) იმპორტის შეწყვეტა. გუმბრინის 4 მ სისქის მომწვანო-მოყვითალო ფენა დაკავშირებულია სენომანური ასაკის ვულკანოგენურ-დანალექ წყებასთან. ფენა განლაგებულია მკვრივ ტუფოგენურ გლაუკონიტიან ქვიშაქვებზე და ზემოდან ადევს ტუფქვიშაქვები. წყების აღმავალ ჭრილში გავრცელებულია აგრეთვე დაახლ. 1 მ სისქის ვარდისფერი გუმბრინის ფენა. მაჩაბელი გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?.
გუნდა-ლახოსტაკი

გუნდა-ლახოსტაკი — თმისა და წარბ-წამწამის შესაღები ხალხური კოსმეტიკური საშუალება. ამზადებდნენ გუნდის ხის (კვიპაროსი) გირჩისა და მინერალ ანტიმონიტისაგან. გუნდის ხის ნედლ გირჩას ღადარში წვავდნენ, ფხვნიდნენ და შავ საღებავს („შავბალახას“) იღებდნენ. ლახოსტაკის („წარბთ საღებავი ქუა“ — სულხან-საბა ორბელიანი) მისაღებად ანტიმონიტს სპილენძის ქვაბში წვავდნენ. გუნდის ფხვნილს გახსნიდნენ თბილ წყალში, შიგ გაქნიდნენ ლახოსტაკს და სადაფის ნიჟარაში ან ავანდასტში მოლესავდნენ. ლახოსტაკი საღებავის შემაკავშირებლის როლს თამაშობდა. წარბ-წამწამზე ჯერ მცენარეულ ზეთს ისვამდნენ, შემდეგ ძვლის, ლითონის ან ხის სასურმე ჩხირებით მოიხატავდნენ. გუნდა-ლახოსტაკი, როგორც კოსმეტიკური საშუალება, იხსენიება ძვ. „მზითვის წიგნებში". Яшвили А. О., Народная медицина в Закавказском крае, Тфл., 1904. ბესელია ლ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?.
კრაზანა (მცენარე)

კრაზანა (ლათ. Hypericum) — მრავალწლოვანი, იშვიათად ერთწლოვანი ბალახებისა და ბუჩქბალახების გვარია კრაზანასებრთა ოჯახისა. 300-ზე მეტი სახეობა გავრცელებულია ზომიერ და სუბტროპიკულ ოლქებში, ძირითადად ხმელთაშუაზღვისპირეთში და აგრეთვე ტროპიკების მთებში. საქართველოში 19 სახეობაა. ჩვეულებრივი კრაზანა (ლათ. Hypericum perforatum) ფართოდ გავრცელებული მცენარეა. გვხვდება ვარიდან ალპურ სარტყლამდე. მის მიწისზედა ნაწილებს ახმობენ და ნაყენს ამზადებენ (შეიცავს მთრიმლავ ნივთიერებებს და ეთერზეთებს), რომელსაც იყენებენ მედიცინაში. მისგანვეა მიღებული ანტიბიოტიკი ნოვოიმანინი. კრაზანას ზოგი სახეობა შხამიანია ცხვრისა და ცხენისათვის. ბევრ სახეობას აშენებენ დეკორატიულ მცენარედ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 11.
მაკარ ჯაში

მაკარ ივანეს ძე ჯაში (დ. 12 (25) იანვარი, 1902, სოფელი ვანი, ქუთაისის მაზრა, ქუთაისის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. 1994?) — ქართველი პარტიული და საბჭოთა სახელმწიფო მოღვაწე. სკკპ წევრი 1921 წლიდან. 1928–1933 წლებში მუშაობდა პარტიის თბილისის საქალაქო კომიტეტის ინსტრუქტორად, სექტორის გამგედ. 1934 წელს საქართველოს კპ (ბ) ცკ-ის საორგანიზაციო განყოფილების გამგედ. 1934–1936 წლებში პარტიის ხაშურისა და დუშეთის რაიკომების მდივნის მოადგილედ. 1937–1938 წლებში პარტიის თბილისის პირველი მაისის რაიკომის პირველი მდივანი, თბილისის საქალაქო კომიტეტის მესამე მდივანი. 1938–1940 წლებში საქართველოს კპ (ბ) ცკ-ის მესამე მდივანი, 1940–1947 წლებში საქართველოს სახალხო კონტროლის კომისარი, შემდეგ საქართველოს სსრ-ის მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის პირველი მოადგილე. დიდი სამამულო ომის დროს იყო ამიერკავკასიის ფრონტის საქართველოს კპ (ბ) ცკ-ის და სახკომსაბჭოს რწმუნებული, 1947–1953 წლებში საქართველოს სსრ-ის სატყეო მეურნეობის მინისტრი, 1953–1954 წლებში საქართველოს კპ აჭარის საოლქო კომიტეტის პირველი მდივანი, 1955–1972 წლებში საბჭოთა სამეურნეო და პროფკავშირულ ხელმძღვანელ სამუშაოზე იყო. 1972 წლიდან საკავშირო მნიშვნელობის პერსონალური პენსიონერი. საქართველოს კპ ცკ-თან არსებული პარტიის ვეტერანთა საბჭოს თავმჯდომარე. საკავშირო კპ (ბ) XVIII და საქართველოს კპ (ბ) X–XVI და XXVI–XXVII ყრილობების დელეგატი. სსრკ I–II მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. დაჯილდოვებულია ლენინის ორდენით, შრომის წითელი დროშის ორდენით, სამამულო ომის პირველი ხარისხისა და „საპატიო ნიშნის“ ორდენებითა და მედლებით. ჩირაძე, ნ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 548. Джаши Макарий Иванович
ქარის სახელი

ქარის სახელი (ასევე მოხსენიებული, როგორც „მეფის მკვლელის ქრონიკა: დღე პირველი“) — გმირული ფანტასტიკური რომანი დაწერილი ამერიკელი ავტორის პატრიკ როტფუსის მიერ. ეს არის პირველი წიგნი მიმდინარე ფანტასტიკური ტრილოგიიდან „მეფის მკვლელის ქრონიკა“, რასაც მოჰყვება „ბრძენკაცის შიში“. „ქარის სახელი“ გამოიცა 2007 წლის 27 მარტს DAW Books-ის მიერ. ხოლო, ტრილოგიის მეორე წიგნი „ბრძენკაცის შიში“ გამოიცა 2011 წლის 1 მარტს. როტფუსმა „ქარის სახელი“ დაწერა, როდესაც მუშაობდა ხელოვნების ბაკალავრიატის ინგლისურ ენაზე. მან შთაგონება მიიღო იმ იდეიდან, რომ მას სურდა შეექმნა სრულიად ახალი ტიპის წიგნი, ფანტაზიის ზოგადი მახასიათებლების გარეშე. ↑ KG, Literatur-Couch Medien GmbH & Co. „Interview with Patrick Rothfuss“. Phantastik-Couch.de (გერმანული). ციტირების თარიღი: 2018-10-17.
კრაზანები

კრაზანები — ნესტრიანი სიფრიფანაფრთიანი მწერების (ფუტკრებისა და ჭიანჭველასებრთა გარდა) კრებითი სახელწოდება. კრაზანებს მიაკუთვნებენ მბზინვარასებრნს, გზის კრაზანებს, მთხრელ კრაზანებს, კრაზანისებრებს, სკოლიასებრებსა და სხვა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 11. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კრაზანები Wasp Identification Chart დაარქივებული 2011-06-29 საიტზე Wayback Machine. British Social Wasps დაარქივებული 2013-02-15 საიტზე Wayback Machine. Wasp Information and Gallery დაარქივებული 2012-05-31 საიტზე Wayback Machine. A pictorial life cycle of organ pipe wasps
ძველი ოსტატები

ძველი ოსტატები (გერმ. Alte Meister. Komödie) — ავსტრიელი მწერლის, თომას ბერნჰარდის 1985 წლის რომანი. წიგნი მწერლის აპოლინური ტრილოგიის მესამე ნაწილს წარმოადგენს და სტრუქტურის მიხედვით აგრძელებს ნაწარმოებების – „ტყის ჩეხა“ და „დაღმამავალი“ – ტრადიციებს. ნაწარმოები გადმოგვცემს მთხრობელ აცბახერისა და მისი დაკვირვების ობიექტის, რეჯერის ფილოსოფიასა და ნააზრევზე, რომელიც, მისივე თქმით, მუსიკალური ფილოსოფოსია. კერძო მკვლევარმა აცბახერმა უჩვეულო შეხვედრა დანიშნა თავის მეგობართან, მუსიკალურ კრიტიკოს რეჯერთან, ვენის ხელოვნების მუზეუმის ბორდონის დარბაზში. ის დათქმულ დრომდე ერთი საათით ადრე შედის დარბაზში, რათა მშვიდად დააკვირდეს რეჯერს, როგრ ათვალიერებს სხვადასხვა ნახატს. რეჯერის ყურადღებას განსაკუთრებით იტალიელი ფერმწერის, ტინტორეტოს ტილო – კაცი თეთრ წვერებში –, რომელსაც რეჯერი მუზეუმში განთავსებულ ნამუშევართა შორის ყველაზე უნაკლოდ აღიქვამს. რეჯერი რეგულარულად ჯდება ნახატის წინ, სადაც საათობიტ დროს ატარებს, თუმცა იმავდროულად წიგნებსაც კითხულობს ხოლმე. შაბათ დღეს აცბახერი მოუწოდებს მუზეუმის დარაჯს, ირსინგლერს, რომ არ გააფანტინოს ყურადღება რეჯერს და არ აგრძნობინოს, რომ მთელი ამ დროის განმავლობაში მას აცბახერი უთვალთვალებდა. მალე, აცბახერის ფიქრები მუზეუმს სცდება და, მაგალითად, ირსინგლერთან ერთად საკუთარ მხატვრულ გემოვნებასთან დაკავშირებით ბაასობს. თომას ბერნჰარდი Bernhardiana, a Critical Anthology of Bernhard's works "On Thomas Bernhard" by Jason M. Baskin (Boston Review, 2001) ↑ https://www.sulakauri.ge/wignebi/dzveli-ostatebi/ ↑ Page references are to the 1988 Suhrkamp paperback edition, ISBN 3-518-38053-2
კრაზანისებრნი

კრაზანისებრნი, ნამდვილი კრაზანისებრნი (ლათ. Vespidae), სიფრიფანაფრთიანი მწერების ოჯახი. მოსვენებულ მდგომარეობაში წინა ფრთები სხეულის გასწვრივ აქვთ დაკეცილი. მუცელზე ხშირად მონაცვლეობით გასდევთ შავი და ყვითელი ზოლები. კრაზანისებრნს შორის გვხვდება როგორც ერთეული სახეობები, რომელთა დედლები მატლებს მოკლებული მწერებით ან ყვავილის მტვრით (ყვავილის კრაზანები) კვებავენ, ისე საზ. ცხოვრების ნირის მქონე ფორმები, რომლებსაც ჰყავთ როგორც ნაყოფიერი, ისე უნაყოფო დედლები (მუშები). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 11.