laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
რობერტ გურჩიანი

რობერტ გურჩიანი (დ. 22 თებერვალი, 1937, ეცერი) — ქართველი ბიოლოგი, მეცნიერი. 1962 წელს დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი. ინსტიტუტის დამთავრებისთანავე მუშაობა დაიწყო საქართველოს მცენარეთა დაცვის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში უფროს ლაბორანტად, შემდეგ იგი მალე დააწინაურეს და გადაიყვანეს უფროსი მეცნიერ მუშაკის თანამდებობაზე. 1975 წელს წარმატებით დაიცვა დისერტაცია და მას სადისერტაციო კომისიამ ერთხმად მიანიჭა ბიოლოგიურ მეცნიერებათა კანდიდატის სამეცნიერო ხარისხი. 1980 წელს დაინიშნა ლენინგორის რაიონის სატყეო მეურნეობის დირექტორად, ხოლო ერთი წლის შემდეგ იგი გადაიყვანეს გორის სატყეო-საჩვენებელი მეურნეობის დირექტორის თანამდებობაზე. 1983 წლიდან ხუთი წელი ხელმძღვანელობდა გორის რაიონის ქვეშის სანერგე მეურნეობას, 1987-2006 წლებში დააწინაურეს და დანიშნეს საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს მცენარეთა დაცვის სახელმწიფო კარანტინის უფროსად, სადაც მან სიცოცხლის ბოლომდე იმუშავა. ბიოლოგიურ მეცნირებათა დოქტორი, საქართველოს კაზაკთა კავშირის გენერალ-მაიორი, სოფლის მეურნეობის კვალიფიციური სპეციალისტი. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. ღირსების ორდენი საპატიო ნიშნის ორდენი სვანეთი და სვანები/ ირაკლი დვალი, გივი ქურდიანი, თბ., 2014, გვ. 158 რობერტ გურჩიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნოღას ციხე

ნოღას ციხე — შუა საუკუნეების ციხესიმაგრე დასავლეთ საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მარტვილის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნოღაში. მდებარეობს სოფლის ყველაზე შემაღლებულ ადგილას. მას XVI–XVII საუკუნეებს მიაკუთვნებენ. იგი ჯერ ჯაიანების, შემდეგ კი დადიანების მფლობელობაში იყო. ციხე ელიფსური ფორმის ორმაგი გალავნისა და ოთხი კოშკისგან შედგება. კოშკების სიმაღლე 10–12 მეტრს აღემატება. მათ შორის მანძილი კი დაახლოებით 2 მეტრია. 2015–2019 წლებში ჩაუტარდა სარეაბილიტაციო სამუშაოები. ამჟამად აღდგენილია. ციხის საშენ მასალად სხვადასხვა ზომის, უმეტესად ღია ქვიშისფერი და მოვარდისფრო შირიმი, ასევე ქვიშაქვა და რიყის ქვებია გამოყენებული.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 8377 ნოღას ციხის შესახებ
გრემ სიმსიონი

გრემ სიმსიონი — ავსტრალიელი ავტორი, სცენარისტი და დრამატურგი. სამწერლო საქმიანობის დაწყებამდე იგი ინფორმაციული სისტემების კონსულტანტი იყო და ღვინის დისტრიბუციაში მუშაობდა. 2006 წელს სიმსიონმა მელბურნის უნივერსიტეტში მონაცემთა მოდელირებაში დოქტორის ხარისხი მოიპოვა. 2012 წელს რომანისთვის „პროექტი როუზი“ მიიღო ვიქტორიას პრემიერის ლიტერატურული ჯილდო გამოუქვეყნებელი ხელნაწერისთვის. რომანი 2014 წელს გამოქვეყნდა ავსტრალიაში და კრიტიკული აღიარება დაიმსახურა. მსოფლიოს მასშტაბით მისი სამ-ნახევარ მილიონზე მეტი ეგზემპლარია გაყიდული. 2014 წელს გამოქვეყნდა რომანის მომდევნო ნაწილი „როუზის ეფექტი“, ხოლო 2019 წელს ტრილოგიის დაკვნითი წიგნი ― „როუზის შედეგი“. "Simsion & Associates" Graeme Simsion's The Rosie Project. ABC Radio National – Books +. Graeme Simsion's The Rosie Effect. ABC Radio National – Books and Arts Daily. ↑ Steger, Jason "A First Date with Destiny" ↑ Simsion, Graeme; Witt, Graham (2004). Data Modeling Essentials, 3rd, San Francisco, CA, USA: Morgan Kaufmann Publishers Inc.. ISBN 9780126445510.  ↑ Pinot Now About Us. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 3 თებერვალი 2013. ↑ Victorian Premier's Literary Award for an Unpublished Manuscript: Winner Announced. The Wheeler Centre (4 June 2012). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 12 ოქტომბერი 2014. ციტირების თარიღი: 18 March 2013 ↑ The Rosie Project. ციტირების თარიღი: 2015-11-30. ↑ The Rosie Project by Graeme Simsion—You Don't Find Love, Love Finds You (29 მარტი March 2016). ↑ Simsion, Graeme (2019-02-05) The Rosie Result, book by Graeme Simsion. ISBN 9781925773477.
წინუბნის კათოლიკური ეკლესია

წინუბნის კათოლიკური ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ახალციხის მუნიციპალიტეტის სოფელ წინუბანში. აგებულია XIX საუკუნეში. დარბაზული ნაგებობაა, ნაგებია ნათალი ქვის სხვადასხვა ფერის კვადრებით. კედლები გაფორმებულია პილასტრებითა და დეკორატიული თაღებით, რომლებიც კარ-სარკმელთა რაოდენობას შეესაბამება. დარბაზის აღმოსავლეთ ნაწილში ნახევარწრიული აბსიდია ორი პსტოფორიუმით. საკურთხეველი ამაღლებულია და დარბაზისგან ხის მოაჯირითაა გამოყოფილი. საკურთხეველი და დარბაზი კამარითაა დასრულებული. დარბაზის დასავლეთ ნაწილში ორსართულიანი ხის პატრონიკეა. ტაძარს დასავლეთიდან მიდგმული აქვს სამსართულიანი სამრეკლო. ტაძარს ჩრდილოეთიდან კარის გასწვრივ მიშენებული აქვს ახალი კარიბჭე. ტაძარს გარს უვლის ქვის დაბალი გალავანი.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 19875
ნიზამის პორტრეტი

„ნიზამის პორტრეტი“ ანუ „დიდი პოეტის ნიზამი განჯევის პორტრეტული სახე“ (აზერ. Nizaminin portreti) — 1940 წელს აზერბაიჯანელ მხატვარ გაზანფარ ხალიგოვის მიერ შექმნილი ფერწერული გამოსახულება XII ს-ის პოეზიის კლასიკოსისა — ნიზამი განჯევისა. ინახება ბაქოში, ნიზამი განჯელის სახელობის აზერბაიჯანული ლიტერატურის მუზეუმში. ეს პორტრეტი მიჩნეულია ხალიგოვის სერიოზულ შემოქმედებით მიღწევად. ნიზამი განჯევი გამოსახულია მჯდომარე მდგომარეობაში მუხლებზე დადებული წიგნით. სურათის ზედმეტად მუქი ფერების მიუხედავად, ხელოვნებათმცოდნე ნ. მ. მიკლაშევსკაია აღნიშნავს, რომ შთამბეჭდავია კეთილშობილური სახისა და თავსაბურავის ნიშანდობლივი გამოსახულება, ასევე ტანსაცმლის მკვეთრი ხაზები. სურათი გამოფენილი იყო მოსკოვში, სახელმწიფო ტრეტიაკოვის გალერეაში 1943 წელს „აზერბაიჯანელ მხატვართა ნამუშევრების გამოფენაზე დიდი სამამულო ომის დღეებში“. ყურანის მითითებების შესაბამისი ნიზამის აუთენტური გამოსახულება არ არსებობს. ნიზამის მხატვრული სახის შესაქმნელად კონკურსი 1939 წელს გამოცხადდა. მიუხედავად იმისა, რომ გაზანფარ ხალიგოვი კონკურსის პირველ ტურში არ მონაწილეობდა, მან პოეტის მეტად ექსპრესიული პორტრეტი დახატა. ამ ნახატზე აღმოსავლეთმცოდნემ, აკადემიკოსმა ევგენი ბერტელსმა თქვა, რომ წარმოდგენილი სახე ისტორიულად სანდოა და ნიზამი სწორედ ასეთი უნდა ყოფილიყო. ხალიგოვის შთაგონებისა და სიფხიზლის წყაროს ბერტელსის, ფილოსოფოს ჰეიდარ ჰუსეინოვის და ლიტერატურათმცოდნე ჰამიდ არასლის კონსულტაციები წარმოადგენდა. საბოლოოდ, გაზანფარ ხალიგოვმა საფუძვლად აიღო ზემოხსენებული ნახატი და ნიზამი განჯევის ფერწერული ტილო შექმნა. 1940 წელს ტილო საუკეთესო ნამუშევრად იქნა მიჩნეული და კონკურსის მეორე ტურზე პირველი პრემია მიენიჭა. ↑ «Правда» о выставке работ художников Азербайджана в Москве 18 августа 1943 г / Под ред. Д. П. Гулиева. — Азербайджанская ССР в период Великой Отечественной войны, 1941-1945 гг.. — Б.: Азербайджанское государственное издательство, 1977. — Т. II. — С. 102. ↑ Халыков Газанфар Алекпер оглы // Популярная художественная энциклопедия / Под ред. Полевого В. М.. — М.: Советская энциклопедия, 1986. ↑ NİZAMİNİN ŞƏRƏFİNƏ BƏSTƏLƏNƏN ƏSƏRLƏR OĞURLANIB? musavat.com
მალხაზ ჩოხარაძე

მალხაზ ჩოხარაძე (დ. 12 ნოემბერი, 1964, ხელვაჩაური) — ქართველი მეცნიერი, მწერალი, პუბლიცისტი. 1989 წელს დაამთავრა ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტის ქართული ენისა და ლიტერატურის ფილოლოგიური ფაკულტეტი; ხოლო 1992 წელს კი ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასპირანტურა (სპეციალობა - უახლესი ქართული ლიტერატურა). 1992 წლიდან მუშაობს ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. სხვადასხვა დროს იყო: მასწავლებელი, დოცენტი, ისტორიისა და ქართული ფილოლოგიის ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე, დასავლეთ ევროპული ენებისა და ლიტერატურის ფაკულტეტის დეკანი, პრორექტორი ჰუმანიტარული მუშაობის დარგში. ამჟამად არის ქართული ფილოლოგიის დეპარტამენტის პროფესორი, ასევე ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ფაკულტეტის ქართველოლოგიისა ცენტრის კოორდინატორის მოადგილე, ბსუ-ს უწყვეტი განათლების ცენტრის კოორდინატორი. მალხაზ ჩოხარაძე არის ოთხმოცამდე ნაშრომის ავტორი. მათ შორისაა რამდენიმე მონოგრაფია და სახელმძღვანელო. მისი საქმიანობის ერთ-ერთი ძირითადი მიმართულებაა ქართული სიტყვაკაზმულობა. შესაბამისად, არაერთი მისი ნაშრომი ეხება მიმდინარე ლიტერატურულ პროცესს, ლიტერატურის ისტორიასა და თეორიას, მაგალითად: ეროვნული და ზნეობრივი პრობლემები ნიკო ლორთქიფანიძის „ჟამთა სიავეში“, „გრიგოლ რობაქიძე, იოსებ გრიშაშვილი და ქართული სონეტის პრობლემა“, „ბათუმში მოღვაწე პოეტები სოცილისტური რეალიზმის ეპოქაში“, „მხატვრული ტექსტის ანალიზის საფუძვლები“ და სხვა. გამოქვეყნებული აქვს ლექსები და მოთხრობები; არის არაერთი სამეცნიერო-ლიტერატურული ნაშრომის სარედაქციო კოლეგიის წევრი, რედაქტორი და რეცენზენტი. ზოგადი უნარები: ნაწ. 4, ბათუმი, შოთა რუსთაველის უნ-ტის გამ-ბა და სტ., 2009, გვ. 89 ISBN 9789941409172 ზოგადი უნარები: ნაწ. 3, ბათუმი, შოთა რუსთაველის უნ-ტის გამ-ბა და სტ., 2009, გვ. 132 ISBN 9789941409035 ზოგადი უნარები: ნაწ. 2, ბათუმი, შოთა რუსთაველის უნ-ტის გამ-ბა და სტ., 2008, გვ. 129 ISBN 9789994025831 ზოგადი უნარები, ბათუმი, შოთა რუსთაველის უნ-ტის გამ-ბა და სტ., 2008, გვ. 84, ISBN 9789994025930 დავით გურამიშვილის ცხოვრება და შემოქმედება: აბიტურიენტის სახელმძღვ. ერთიანი ეროვნ. გამოცდებისთვის მოსამზადებლად, ნაწ. 1, ბათუმი, ბათუმის უნ-ტი, 2007, გვ. 160 ISBN 9994025759 საინფორმაციო ცნობარი აჭარაში მოღვაწე მწერალთა შესახებ, შემდგენელი ცისანა ანთაძე, ბათუმი, 2019, გვ. 92 მალხაზ ჩოხარაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ბაათიზმი

ბაათიზმი (არაბ. البعثية) ― არაბული ნაციონალისტური იდეოლოგია, რაც ნიშნავს „აღორძინებას“ ან „აღდგომას“. ბაათიზმი ხელს უწყობს ერთიანი არაბული სახელმწიფოს შექმნას და განვითარებას პროგრესული რევოლუციური მთავრობის ავანგარდული პარტიის ხელმძღვანელობით. იდეოლოგია ოფიციალურად ემყარება სირიელი ინტელექტუალების მიშელ აფლაკის (ერაყის ხელმძღვანელობით ბაას პარტიას), ზაკი ალ-არსუზის (სირიის ხელმძღვანელობით ბაას პარტიას) და სალაჰ ალ-დინ ალ-ბიტარის თეორიებს. . თანამედროვე ეპოქის ბაათიზმის ლიდერები არიან ერაყის ყოფილი ლიდერი სადამ ჰუსეინი, სირიის ყოფილი პრეზიდენტი ჰაფეზ ასადი და მისი ვაჟი, სირიის ამჟამინდელი პრეზიდენტი ბაშარ ალ-ასადი. The Constitution of the Arab Socialist Baath Party
კონსტანტინე დიდებულიძე

კონსტანტინე დიდებულიძე (დ. 1915, რიგა — გ. 1991) — ქართველი გამომგონებელი, ინჟინერი, მეცნიერი, ტექნიკურ მეცნიერებათა კანდიდატი (1951). 1937 წელს დაამთავრა თბილისის კავშირგამბულობის ელტექნიკური ინსტიტუტი ინჟინერ-ელექტრიკოსის კვალიფიკაციით. მუშაობდა საქართველოს ენერგიტიკის ინსტიტუტში უმცროს მეცნიერ-თანამშრომლად. 1951-1956 წლებში იყო „ვიესხ“-ის თბილისის ფილიალის ლაბორატორიის გამგე. 1956-1987 წლებში საქართველოს სოფლის მეურნეობის მექანიზაციისა და ელექტროფიკაციის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის სოფლის მეურნეობაში ელ. ენერგიის სპეცსახსრების გამოყენების განყოფილების გამგე. 1951-1968 წლებში იყო სამეცნიერო-კვლევითი სამუშაოების საკავშირო მაკორდინირებელი კომიტეტის წევრი. ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას. მისი ხელმძღვანელობით 11 ასპირანტმა და მაძიებელმა დაიცვა დისერტაცია. გამოქვეყნებული აქვს 60 სამეცნიერო ნაშრომი. არის 17 გამოგონების ავტრორი. დაჯილდოებულია სახელმწიფო ჯილდოებით. სამამულო ომის II ხარისხის ორდენი საპატიო ნიშნის ორდენის (2 ორდენი) საქართველოს ენერგეტიკოსები/Georgian Power Engineers: ენციკლოპედია, თბ., 2016, გვ. 108-109 კონსტანტინე დიდებულიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ზვიად ბახუტაშვილი

ზვიად ბახუტაშვილი (დ. 27 ივლისი, 1962, თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი, გულ-სისხლძარღვთა ქირურგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი. 1986 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1986-1988 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ზოგადი ქირურგიის კათედრის კლინიკური ორდინატორი; 1988-1991 წლებში მოსკოვის ა. ბაკულევის სახელობის გულ-სისხლძარღვთა ქირურგიის ინსტიტუტის ასპირანტი; 1993 წელს საქართველოში პირველად შეასრულა აორტო-კორონარული შუნტირება. 2000 წლიდან ჩაფიძის ცენტრის გულის ქირურგიის განყოფილების ხელმძღვანელია. ავტორია 25 სამეცნიერო ნაშრომის, რომლებიც ძირითადად ეხება გულის იშემიური დაავადების ქირურგიული მკურნალობის პრობლემებს. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ხელოვნური სისხლის მიმოქცევით მიოკარდიუმის რევასკულარიზაციის დროს გართულებების რისკი მუცლის ღრუს ორგანოების მხრივ“, დაიცვა 1992 წელს. ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში: თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 34 ზვიად ბახუტაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ევგენი მაჭავარიანი

ევგენი მაჭავარიანი (დ. 27 ივლისი, 1937, თბილისი — გ. იანვარი, 1997) — ქართველი მუსიკოსი, პედაგოგი. 1963 წელს დაამთავრა ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია. 1956-1958 წლებში იყო ზუგდიდის სამუსიკო სკოლის პედაგოგი; 1958 წლიდან ლექტორი-მუსიკათმცოდნე. 1963-1970 წლებში იყო თბილისის II სამუსიკო სასწავლებლის პედაგოგი. 1966-1970 წლებში საქართველოს ტელევიზიის მუსიკალური გადაცემების მთავარი რედაქტორი, 1977 წლიდან მუსიკალური მაუწყებლობის მთავარი კონსულტანტი, 1979-1982 წლებში საქართველოს სახელმწიფო ტელერადიო კომიტეტის მუსიკალური პროგრამების რედაქციის მთავარი რედაქტორი. 1970 წელს იყო საქართველოს კულტურის სამინისტროს ძეგლთა დაცვის კომიტეტის ინსპექტორი; 1970 წლიდან კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ მუსიკალური განყოფილების უფროსი; 1982 წლიდან ფილარმონიის გენერალური დირექტორის მოადგილე, შემდეგ სამხატვრო ხელმძღვანელი. ავტორია წიგნებისა: „გაზაფხული, თბილისი, მუსიკა“ (1965), წერილებისა და სტატიებისა რომლებიც გამოქვეყნებულია ჟურნალ „საბჭოთა ხელოვნებასა და რესპუბლიკურ პრესაში“; წერილებისა ქართველ მუსიკოსთა და კომპოზიტორთა შესახებ სხვადასხვა ენციკლოპედიური გამოცემებისათვის; სცენარის ავტორი ფილმებისა: „ყოჩაღად, პაპებო!“ (1981, მხატვრული ფილმი) და „ქება ვაზისა“ (1988, დოკუმენტური ფილმი). 1996 — ღირსების ორდენი 1979 — საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე ვინ ვინაა საქართველოში: ქართული ბიოგრაფიული ცნობარი, თბ., 1996, გვ. 97, გვ. 129 Композиторы и музыковеды грузии, тб., 1984, გვ. 263 წიგნი ღირსებისა: ტ. 1, თამაზ ყიფიანი, თენგიზ გაჩეჩილაძე, გურამ სიმონიშვილი, თბ., 2000, გვ. 385 ევგენი მაჭავარიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ეროვნული ფილმოგრაფია — ევგენი მაჭავარიანი ევგენი მაჭავარიანი საიტზე Discogs ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება №531
აშშ-ის შეიარაღებული ძალები

შეერთებული შტატების შეიარაღებული ძალები არის შეერთებული შტატების სამხედრო ძალები. შეიარაღებული ძალები შედგება ექვსი სამსახურის ფილიალისგან: არმია, საზღვაო ქვეითთა ​​კორპუსი, საზღვაო, საჰაერო ძალები, კოსმოსური ძალები და სანაპირო დაცვა. შეერთებული შტატების პრეზიდენტი არის შეიარაღებული ძალების მთავარსარდალი და აყალიბებს სამხედრო პოლიტიკას. თავდაცვის დეპარტამენტი (DoD) და საშინაო უსაფრთხოების დეპარტამენტი (DHS), ორივე ფედერალური აღმასრულებელი დეპარტამენტები, რომლებიც მოქმედებენ როგორც ძირითადი ორგანოები, რომლებითაც ხორციელდება სამხედრო პოლიტიკა. ექვსივე შეიარაღებული სამსახური შეერთებული შტატების რვა უნიფორმირებულ სამსახურს შორისაა. ამერიკის რევოლუციური ომის დროს დაარსების დღიდან აშშ-ს შეიარაღებულმა ძალებმა გადამწყვეტი როლი ითამაშეს შეერთებული შტატების ისტორიაში. მათ ხელი შეუწყეს ეროვნული ერთიანობისა და იდენტობის განცდის ჩამოყალიბებას პირველ ბარბაროსთა ომსა და მეორე ბარბაროსულ ომში გამარჯვებით. მათ გადამწყვეტი როლი ითამაშეს ამერიკის სამოქალაქო ომში, რითაც კონფედერაციას რესპუბლიკისგან გამოყოფა არ აძლევდა. 1947 წლის ეროვნული უსაფრთხოების აქტი, რომელიც მიღებულ იქნა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, შექმნა აშშ-ს თანამედროვე სამხედრო ჩარჩო. აქტით შეიქმნა ეროვნული სამხედრო დაწესებულება, რომელსაც ხელმძღვანელობს თავდაცვის მდივანი; და შექმნა შეერთებული შტატების საჰაერო ძალები და ეროვნული უშიშროების საბჭო. იგი შეიცვალა 1949 წელს, დაარქვეს ეროვნული სამხედრო დაწესებულება თავდაცვის დეპარტამენტად და გააერთიანა კაბინეტის დონის არმიის დეპარტამენტი, საზღვაო ძალების დეპარტამენტი და საჰაერო ძალების დეპარტამენტი თავდაცვის დეპარტამენტში.
ედმონდ შრაიბერი

გენერალ-ლეიტენანტი სერ ედმონდ ჩარლზ აქტონ შრაიბერი (დ. 30 აპრილი 1890, ლონდონი - გ. 8 ოქტომბერი 1972, ექსმუთი)—ბრიტანეთის არმიის უფროსი ოფიცერი, რომელიც მონაწილეობდა როგორც პირველ, ასევე მეორე მსოფლიო ომში. ამ უკანასკნელში მეთაურობდა 45-ე ქვეით დივიზიას, V კორპუსს და ბრიტანეთის პირველ არმიას . დაიბადა ლონდონში, ინგლისში, 1890 წლის 30 აპრილს, ბრიგადის გენერალ აქტონ ლემუელ შრაიბერის ოჯახში. ედმონდ ჩარლზ აქტონ შრაიბერმა განათლება მიიღო ველინგტონის კოლეჯში, ბერკშირში და სამეფო სამხედრო აკადემიაში, ვულვიჩში. 1909 წლის 23 დეკემბერს, გახდა ბრიტანეთის არმიის სამეფო საველე არტილერიის მეორე ლეიტენანტი. 1912 წლის 23 დეკემბერს მიენიჭა ლეიტენანტის წოდება. იგი მსახურობდა პირველ მსოფლიო ომში ბრიტანეთის საექსპედიციო ძალებთან, (BEF) დასავლეთ ფრონტზე. 1914 წლის დეკემბერში დაიმსახურა გამორჩეული დამხმარის ორდენი (DSO), მისი ”ძალიან მამაცური საქციელისთვის 14 სექტემბერს". ის ასევე ოთხჯერ იყო ნახსენები დეპეშებში და ომის დასასრულს, იგი ბრევეტი მაიორის წოდებას ფლობდა. 1930-იან წლებში, ომის შუა პერიოდში, ის სწავლობდა პერსონალის კოლეჯში, კემბერლში. მოგვიანებით, 1934-1937 წლებში გახდა სამხედრო შტაბის ოფიცერი. 1938-1939 წლებში იყო ბრიგადირი სამეფო არტილერიაში. იმავე წელს დაიწყო მეორე მსოფლიო ომი . მეორე მსოფლიო ომის დროს შრაიბერი მსახურობდა ბრიტანეთის საექსპედიციო ძალებთან, (BEF) საფრანგეთში, 1939-1940 წლებში. 1940 წლის 26 აპრილს დააწინაურეს გენერალ-მაიორის მოვალეობის შემსრულებლის თანამდებობაზე, იმავე დღეს გახდა გენერალ-ოფიცერი, 61-ე ქვეითი დივიზიის მეთაური (GOC), სანამ მოგვიანებით 1940 წელს არ გახდა GOC-ის 45-ე ქვეითი დივიზიის უფროსი. 1941 წლის მაისში გახდა გენერალ-ლეიტენანტის მოვალეობის შემსრულებელი, რათა იმავე წლის ბოლოს V კორპუსის მეთაურობა დაკისრებოდა. 1942 წელს იგი დაინიშნა ბრიტანეთის პირველი არმიის მეთაურად, რომელიც უნდა ყოფილიყო მოკავშირეთა ძალების მმართველი ძალა საფრანგეთის ჩრდილოეთ აფრიკაში, ნოემბრის ოპერაციის ტორჩის შემდეგ, თუმცა მას თირკმელების პრობლემა შეექმნა და აქტიური სამსახურისთვის უვარგისი გახდა. შრეიდერი 1942 წელს გახდა დასავლეთის სარდლობის გენერალური ოფიცერი (GOC-in-C) და 1944 წელს სამხრეთ-აღმოსავლეთის სარდადლი.   1944-1946 წლებში შრაიბერი იყო მალტის გუბერნატორი და მთავარსარდალი . 1947 წელს ომის შემდეგ დატოვა თანამდებობა ბრიტანეთის არმიაში. ედმონდ შრაიბერი 1916 წელს დაქორწინდა ფილის ბარჩარდზე, ვისგანაც ეყოლა ორი ქალიშვილი. Alanbrooke, Field Marshal Lord (2001). War Diaries 1939–1945. Phoenix Press. ISBN 1-84212-526-5.  Smart, Nick (2005). Biographical Dictionary of British Generals of the Second World War. Pen & Sword. ISBN 1844150496.  ბრიტანეთის არმიის ოფიცრები 1939–1945 წწ მეორე მსოფლიო ომის გენერლები ↑ Schreiber, Edmund. Unit Histories. ციტირების თარიღი: 29 June 2020 ↑ 2.0 2.1 2.2 Smart 2005. ↑ Alanbrooke (2001), e.g. entries 29 November 1939, 11 December 1939, 22 April 1940. ↑ „No. 34848“. The London Gazette (Supplement): 2881. 10 May 1940. ↑ „No. 35253“. The London Gazette (Supplement): 4853. 19 August 1941. ↑ Mead, p. 59. ↑ 7.0 7.1 Generals.dk ↑ Alanbrooke (2001), e.g. entries 21 August 1944, 29 January 1945, 10 February 1945.
მწვანე ბერეტები (მრავალმნიშვნელოვანი)

მწვანე ბერეტი იყო ბრიტანელი კომანდოების თავსაბურავი მეორე მსოფლიო ომში. მწვანე ბერეტები შეიძლებდა ნიშნავდეს: მწვანე ბერეტები, აშშ-ის არმიის სპეცდანიშნულების ძალების ზედმეტსახელი მწვანე ბერეტები, პორტუგალიელი პარაშუტისტები მწვანე ბერეტი, სამხედრო ბერეტის ფერი მწვანე ბერეტები, ზელენე ბერეტკე, არაპროფესიონალური სამხედრო ორგანიზაცია დაფუძნებული სარაევოში, ბოსნია და ჰერცეგოვინის რესპუბლიკაში 1992 წელს მწვანე ბერეტები, ირანის 65-ე საჰაერო სადესანტო სპეციდანიშნულების ბრიგადის ზედმეტსახელი
ჩალაუბნის მთავარანგელოზთა ეკლესია

ჩალაუბნის მთავარანგელოზთა ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩალაუბანში. ნაგებობა ქრონოლოგიურად განსხვავებულ ორ ფენას შეიცავს. თავდაპირველი, სავარაუდოდ, განვითარებულ შუა საუკუნეებს ეკუთვნის. ის რიყის მოზრდილი ქვის ირეგულარული წყობით არის აგებული. კედლები, ორივე მხრიდან, შებათქაშებულია. გარეთა კუთხეებში, შირიმის ცალკეული ქვებია ჩართული. განახლებული ნაწილები მთლიანად აგურისაა. შესასვლელი დასავლეთიდან არის წარმოდგენილი, მისგან ჩრდილო წირთხლი და მასზე დაყრდნობილი შეისრული თაღის გვერდია. ღიობი შიგნიდან ხით იყო დახურული. ეკლესიის დარბაზის განივი ღერძი, გრძივს მცირედით აღემატება და აღმოსავლეთით ღრმა აფსიდი ერთვის, რომლის სიღრმეც დარბაზის სიგრძის ტოლია. საკურთხევლის შუა ღერძზე ვიწრო სარკმელია გაჭრილი, რემონტის შემდეგ, ის შიგნიდან დაავიწროვეს. ღიობის ჩრდილოეთით სწორკუთხა ნიშაა დატანილი, ქვემოთ კი, კედელზე, ქვით ნაგები ტრაპეზია მიდგმული. მისგან ნაშთია შემორჩენილი. შეკეთების დროს, კონქი მთლიანად აგურით გადაიხრურა. დასავლეთ კედელში სარკმლის კვალი იკითხება. აღმოსავლეთ ფასადზე, სარკმლის ზემოთ, წყობაში, შირიმის ბრტყელი ქვაა ჩასმული, რომელზეც ჯვრის რელიეფური გამოსახულებაა დატანილი. აღნიშნული ქვის ქვემოთ, ერთ დონეზე, ერთმანეთთან ახლოს, ორი პატარა გირჩია წარმოდგენილი. კიდევ ერთი ქვა, ჯვრის გამოსახულებით, ფასადის ფრონტონის არეში იყო მოქცეული, დღეისათვის, ის, ჩამოვარდნილია. დასავლეთ ფასადის ზედა ნაწილი, შირიმის ტლანქად დამუშავებული ფილებით არის შემოსილი. მორთულობის ერთი ქვა, შესასვლელის ზემოთ, აღნიშნულ ფასადზეც, იყო განთავსებული. ნაგებობის კონსტრუქციული სიმყარისთვის, ჩრდილოეთ კედელზე, მთელ სიგრძე, და დასავლეთ კედლის ჩრდილო ნახევარზე, რიყის ქვით ნაშენი თხელი კედელია მიშენებული.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 22777
კადრანახის კოშკი

კარდანახის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ კარდანახში. გეგმით სწორკუთხა კოშკიდან შემორჩენილია აღმოსავლეთ კედელი და მასზე მიმდგარი სამხრეთ და ჩრდილო კედლების მცირე ნაწილები. სხვა კედლების მხოლოდ კვალი იკითხება. კოშკი სხვადასხვა ზომის რიყის ქვითა და კირის დუღაბით იყო აგებული. კედლები ინტერიერში ბათქაშით არის გასწორებული, რომელშიც აგურის ცალკეული ნატეხებია ჩართული. აღმოსავლეთ კედლის შუაში, გეგმით სწორკუთხა ბუხარია. ამავე კედელში, ხუთი სათოფური და ერთი ნიშაა დატანილი. ნიშაში თიხის ჭურჭელი იყო ჩადგმული (შემორჩენილია კვალი). სამხრეთ კედლის შემორჩენილ ნაწილში ერთი სათოფურია, ჩრდილოეთისაში კი — ორი. სამხრეთ სათოფურის ზემოთ, სართულშუა გადახურვის კოჭის ჩასადგმელი ბუდეა. კოშკის ჩრდილოეთით, დაახლოებით 100 მეტრის დაშორებით, იმავე ხანის მეორე კოშკის ნანგრევია. მისგან ოთხივე კედელია შემორჩენილი. კოშკი გეგმით კვადრატულია, ნაგებია რიყის ქვით. შიგნით მთლიანად ამოვსებულია მიწით. აღმოსავლეთ კედელში სამი სათოფურია, სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებში — ორ-ორი.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 21489
ზიარის წმინდა გიორგის ეკლესია

ზიარის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზიარში. დარბაზული ეკლესია ნაგებია სხვადასხვა ზომის ნატეხი და რიყის ქვის ირეგულარული წყობით. გარეთა კუთხეებში შედარებით წესიერი ფორმის ლოდებია გამოყენებული. ერთადერთი შესასვლელი დასავლეთიდან არის მოწყობილი, ორივე წირთხლი ნატეხი ქვითა და ცემენტის ხსნარითაა აღდგენილი. კარს თაღი ასრულებს. ნახევარწრიული აფსიდში მაღალი, ბრტყლად გადახურული სარკმელია გაჭრილი, მის ორსავ მხარეს კი მცირე ზომის სწორკუთხა და თაღოვანი ნიშებია დატანილი. ღიობის ქვემოთ, კედელზე, ოთხწახნაგა ტრაპეზია მიდგმული. აფსიდი წვრილი ნატეხი ქვით ამოყვანილი კონქით არის გადახურული, სამხრეთ ნახევრის მნიშვნელოვანი ნაწილი ჩამონგრეულია. ინტერიერის ნაწილი ტლანქად მიბათქაშებულია ცემენტით. ეკლესიის გრძივი კედლები სადაა. დასავლეთ კედლის ზედა ნაწილში თარაზულად გადახურული დაბალი სარკმელია.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 18389
ძმები შალიკაშვილების სახლ-მუზეუმი

ძმები შალიკაშვილების სახლ-მუზეუმი — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის ქალაქ გურჯაანში. მუზეუმი ანდრონიკაშვილების საგვარეულო შენობაში მდებარეობს. მას ერთი მხრიდან ტყეპარკი, მეორე მხრიდან კი გზა ესაზღვრება. მუზეუმი 2006 წელს, მცირე სარეაბილიტაციო სამუშაოების შემდეგ გაიხსნა. შენობა, დროთა განმავლობაში, მხარეთმცოდნეობის მუზეუმისა თუ სამხატვრო სკოლის ფუნქციებს ითავსებდა. გარედან შელესილი და შეთეთრებული შენობა ნაგებია რიყის ქვითა და აგურით. გადახურულია ხის კოჭების კონსტრუქციას დამყარებული თუნუქის სახურავით. სახლი მცირედით დახრილ რელიეფზე დგას, ქუჩის მხრიდან ერთსართულიანია, ეზოსკენ კი ხის გადახურული აივნითა და მის ქვეშ მოქცეული ნახევარსარდაფით იხსნება. აივანი ექვს, მართკუთხა გეგმის სვეტს არის დაყრდნობილი, ის ჭვირული მოაჯირით არის შემოსაზღვრული, რომელშიც თხელი პროპორციის სვეტებია ჩართული. სვეტის თავები ჩუქურთმებით არის გაფორმებული. აივანი, შიდა სივრცეს თაღოვანი ღიობებით უკავშირდება, ეზოს კი, გვერდითი კედლის მიმყოლი კიბით. სარდაფის სართულს მიწის დონიდან ღრმად გაჭრილი გალერეა ერთვის. აქ მართკუთხა მოყვანილობის ღიობები თანმიმიმდევრულად არის განაწილებული. ქვედა სართული ორი სხვადასხვა ოთახისაგან შემდგარი და მარნის ფუნქციას ითავსებს. მუზეუმში საქართველოს სამხედრო ისტორიის ამსახველი მასალაა დაცული. მე-17-მე-18 სს, დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლის გამოცხადების, მეორე მსოფლიო ომის დროს ქართველების პოლონეთსა და საფრანგეთის არმიებში მონაწილეობის, აფხაზეთის ომის ამსახველი არტეფაქტები და ფოტოები. ერთ-ერთ დარბაზში გამოფენილია მასალა შალიკაშვილების გვარის ისტორიის შესახებ.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 18381
ვაჩნაძიანის მთავარანგელოზთა ეკლესია

ვაჩნაძიანის მთავარანგელოზთა ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვაჩნაძანში. დარბაზული ეკლესია რიყის წვრილი ქვითა და კირის დუღაბით, მეტ-ნაკლებად სწორხაზოვანი წყობით არის ნაგები. კედლები, ინტერიერში შელესილი და შეთეთრებულია. აგურით გამოყვანილი თაღოვანი შესასვლელი დასავლეთ მხარეს, ფასადის შუა ღერძიდან მარცხნივ არის გაჭრილი. ნახევარწრიულ აფსიდში ერთი სარკმელია მოქცეული, მის მარჯვნივ, ნიშაა დატანილი. აფსიდის თაღი დადაბლებული პროპორციებისაა, მისი წვერი აგურით არის გამოყვანილი. ამავე თაღის ფორმას იმეორებს კამარაც. ფასადები შეუმკობელია. საკურთხევლის სარკმელი აგურით არის გამოყვანილი. კედლები ორსაფეხურიანი ლავგარდნით არის დასრულებული, რომლის ქვედა საფეხური, კუთხით შვერილი აგურებით არის შედგენილი.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 18380