laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ტაჰუა

ტაჰუა (ფრანგ. Tahoua) — ცენტრალური ნიგერის, ტაჰუის დეპარტამენტის და ტაჰუის რეგიონის უდიდესი ქალაქი. 2012 წლის აღწერის მდგომარეობით ქალაქის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენდა 117 826 ადამიანს. ტაჰუა მდებარეობს საჰელში და ტაჰუის რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრია. დღეისათვის ტაჰუა მთავარი ეკონომიკური ცენტრია, სადაც ერთად ცხოვრობენ ტუარეგები და ფულბეს ხალხი. ქალაქის რაიონში მოიპოვება ფოსფატები. ქალაქში ფუნქციონირებს ტაჰუის აეროპორტი, რომელიც დიდი სატრანსპორტო კვანძია ქალაქ აგადესსა და ნიამეის შორის. ქალაქის კლიმატი ნახევრადუდაბნოს სუბეკვატორულია, ნალექები იშვიათობაა (დაახლოებით 350 მმ). ქალაქის ძირითადი ღირსშესანიშნაობებია მეჩეთები, ბაზარი. 2007 წელს დაწყებული ტუარეგების მეორე აჯანყება შეეხო ტაჰუასაც, რომელიც ამ ხალხის მთავარი ქალაქია. საბრძოლო მოქმედებებთან დაკავშირებით ტურისტული ნაკადების რაოდენობა აშშ-დან და ევროპიდან პრაქტიკულად ნულამდე დავიდა. ↑ Tahoua, Niger Page. Falling Rain Genomics, Inc. 1996—2004 ↑ Niger: Regions, Major Cities & Urban Centers — Statistics & Maps on City Population. Citypopulation.de. ციტირების თარიღი: 25 April 2014.
დიდბაია

დიდბაია, ჭყანტა (ლათ. Caltha) — მცენარეთა გვარი ბაიასებრთა ოჯახისა. მრავალწლოვანი ბალახებია. აქვთ დიდი, კაშკაშა ყვითელი ყვავილები, ფოთლურა ნაყოფი. მისი 20-მდე სახეობა გავრცელებულია ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ზომიერ და ცივ სარტყელში. საქართველოში გვხვდება 2 სახეობა: ლათ. Caltha palustris და ლათ. Caltha polypetala, რომლებიც იზრდებიან დაჭაობებულ ან ტენიან სარტყელში, იშვიათად — უფრო დაბლაც. ლათ. Caltha polypetala-ს არეალი კავკასია-წინა აზიით შემოიფარგლება, ხოლო ლათ. Caltha palustris — უფრო ფართოდაა გავრცელებული — მთელ პოლარქტიკულ სამყაროს მოიცავს. ხინთიბიძე ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 506.
აგადესის რეგიონი

აგადესის რეგიონი (ფრანგ. Agadez) — რეგიონი ნიგერში. რეგიონის ფართობი შეადგენს 667 799 კმ²-ს, ეს ყველაზე დიდი რეგიონია ნიგერში. 2012 წლის აღწერის მონაცემებით რეგიონის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 487 620 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 0,73 ად./კმ². ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი აგადესი. აგადესის რეგიონი მდებარეობს ნიგერის ჩრდილოეთში. მისგან ჩრდილო-დასავლეთში გადის ნიგერის სახელმწიფო საზღვარი ალჟირთან, ჩრდილოეთით — ლიბიასთან, დასავლეთით — მალისთან, აღმოსავლეთით — ჩადთან. აგადესის რეგიონიდან სამხრეთ-დასავლეთით მდებარეობს ნიგერის ტაჰუის რეგიონი, სამხრეთით — მარადის, ზინდერის და დიფის რეგიონები. რეგიონის დიდი ნაწილი უკავია ტენერეს უდაბნოს და აირის მთებს. წვიმები საკმაოდ იშვიათობაა, მაგრამ რეგიონში არსებობს წყლების მიწისქვეშა წყაროები, როგორც წესი — აგადიმის, არლიტის, ბილმის, დირკუს, ტიმიის და სხვა ოაზისებში. რეგიონში პირველ რიგში ცხოვრობს მომთაბარე ხალხი: ტუარეგები, ტუბუ, ფულბე. ქალაქებში და ოაზისებში ასევე ცხოვრობენ ჰაუსას, კანურის, სოგაის. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით რეგიონი დაყოფილია 3 დეპარტამენტად და 1 მუნიციპალიტეტად (ქალაქი აგადესი): არლიტის დეპარტამენტი (Arlit): ფართობი: 216 774 კმ² მოსახლეობა: 156 024 ად. (2011 წელი) ბილმის დეპარტამენტი (Bilma): ფართობი: 286 279 კმ² მოსახლეობა: 27 146 ად. (2011 წელი) ჩიროზერინის დეპარტამენტი (Tchirozérine): ფართობი: 154 746 კმ² მოსახლეობა: 328 018 ად. (2011 წელი) სამეურნეო თვალსაზრისით აგადესის რეგიონი დიდ მნიშვნელობას წარმოადგენს ნიგერის ეკონომიკისთვის, რადგან აქ მდებარეობს მსოფლიოში უდიდესი ურანის საბადო. მის ექსპორტს მოაქვს ქვეყნის მთლიანი სავალუტო შემოსავლების 20 %-ზე მეტი. ასევე მთავარი მნიშვნელობა აქვს მარილის მოპოვებას. მარილი ოაზისების გავლით ქარავნებით შემოაქვთ ნიგერის სამხრეთში მდებარე ქალაქებში, სადაც ის იცვლება ფეტვზე და სხვა კვების პროდუქტებზე. რეგიონის შიგნით სოფლის მეურნეობა სუსტადაა განვითარებული (გამონაკლისია — ოაზისები). ↑ Niger: Regions, Major Cities & Urban Centers — Statistics & Maps on City Population. Citypopulation.de. ციტირების თარიღი: 25 April 2014.
ხიზაბავრის წმინდა გიორგის ეკლესია

ხიზაბავრის წმინდა გიორგის ეკლესია — ქართული მართლმადიდებლური ეკლესია, მდებარეობს სოფ. ხიზაბავრის „შუა უბანში“, სოფლის წყაროს სიახლოვეს ხელოვნურად შექმნილ ტერასაზე. ეკლესია ერთნავიანია, რომელიც ნაგებია ადგილობრივი მუქი ნაცრისფერი ბაზალტის კარგად გათლილი მოზრდილი კვადრებით. დარბაზის სივრცე პილასტრებითა და საბჯენი თაღით ორ თანაბარ ნაწილად იყოფა. შესასვლელი ერთია, სამხრეთიდან. თითო სარკმელი აღმოსავლეთისა და დასავლეთის კედლებშია გაჭრილი. ოსტატი კედლის აგებისას, როგორც შიდა მხარეს, ისე ფასადზე წყობის ჰორიზონტალურ რიგებს საგულდაგულოდ იცავს. კონქი და ცილინდრული კამარა გამოყვანილია ასევე გათლილი ბაზალტის ფილებით. იატაკი მთლიანად მოგებულია ქვის ფილებით, საკურთხეველი აწეულია ერთი საფეხურით. საკურთხეველი დარბაზისაგან გამყოფილია მარტივი ხის კანკელით, სადაც აღსავლის კარის გვერდებზე მაცხოვრისა და ღვთისმშობლის ფერწერული ხატებია ჩასმული. თვალშისაცემია მარალი ოსტატობით გათლილი ქვის სადა ფასადები, რომელთა ერთადერთი მორთულობა საკურთხევლის სარკმლის ზემოთ ერთი ღარით ამოკვეთილი ჯვარია. ამავე ფასადზე წარწერას, კრებულში „ჯავახეთი“, ავტორები ასე კითხულობენ და განმარტავენ: „ქრისტე შეიწყალე... მამა სულითა და გიორგი შეიწყალე“, რომელიც პალეოგრაფიულად XI საუკუნეს მიეკუთვნება. ეს ის დროა, როდესაც რიგით სასაფლაო ეკლესიასაც ოსტატები აგებდნენ. ტაძრის ფასადები დასრულებულია თაროსებრი, მოკლე ფასადებზე „გადანაკეციანი“, კარნიზებით. სახურავი შემოსილია ბაზალტის ლორფინით (სამხრეთის ფერდზე ლორფინი ლილვიანია და ჩრდილოეთისაზე სადაა ლილვის გარეშე) მიუხედავად ფასადებისა და კარნიზის არაერთგზის შეკეთებისა, XI საუკუნის ტაძარმა ჩვენამდე თითქმის უცვლელი სახით მოაღწია. ეკლესიის გარშემო ძველი საფლავებია. ტაძრის სამხრეთ-დასავლეთით კედელში ჩატანებულია ქვის ლოდი წარწერით, რომელიც სრულიად არ იკითხება და საუბარია საროელთა მიერ (...ჩვენ საროელმან...) რაღაცის აღმართვაზე, ტექსტი ნაწერია მხედრულნარევი ხუცურიტ. სოფ. სარო ხიზაბავრის მეზობლადაა). ტაძართან ახლოს წყაროა ბაზალტის ერთიან ქვაში გამოკვეთილი წყლის ღია ავზების კასკადით. წყარო და მის წინ მოედანი გარშემორტყმულია მრავალწლიანი ხეებით. გ. მარსაგიშვილი, „ხიზაბავრის წმინდა გიორგის ეკლესია“, // „ახალციხისა და ტაო-კლარჯეთის ეპარქია“, (რედ. ვალერი ასათიანი), თბ. 2013, გვ. 472-473
დიდგორი

დიდგორი შეიძლება აღნიშნავდეს: დიდგორი — ქედი კასპის მუნიციპალიტეტში, თრიალეთის ქედის აღმოსავლეთი განშტოება დიდგორი — მთა თრიალეთის ქედის აღმოსავლეთ ნაწილში დიდგორი — მთა საწკეპელა-სათოვლის ქედზე დიდგორი — სოფელი თბილისის დაქვემდებარებაში დიდგორი — სოფელი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში დიდგორი — თბილისის ერთ-ერთი რაიონი 2007-2013 წლებში დიდგორი — თეთრიწყაროს რაიონული გაზეთი დიდგორი 1 — ქართული ჯავშანტრანსპორტიორი, მრავალფუნქციური დაჯავშნული სამხედრო-სატრანსპორტო საშუალება დიდგორი 2 — ქართული მრავალფუნქციური დაჯავშნული სამხედრო-სატრანსპორტო საშუალება დიდგორი 3 — Dongfeng-ის ტიპის სატვირთო ავტომობილის ბაზაზე შექმნილი ჯავშანმანქანა. დიდგორის ბრძოლა დიდგორის არქეოლოგიური ძეგლები
ალექსანდრე ივანეს ძე

ალექსანდრე ივანეს ძე ბაგრატიონი (დ. 1771 – გ. 1820) — ბაგრატიონთა დინასტიის ბატონიშვილი. ალექსანდრე იყო იესეს შვილის, ალექსანდრეს ვაჟის, ივანე ბაგრატიონის ვაჟი. მისი ორი ძმა პეტრე ბაგრატიონი და რომან ბაგრატიონი იყვნენ რუსეთის იმპერიის ჯარის ცნობილი გენერლები. ალექსანდრე ბაგრატიონს ჰყავდა 5 ვაჟი: ალექსანდრე ბაგრატიონი პეტრე ბაგრატიონი (დაიბადა 1806) ნიკოლოზ ბაგრატიონი (დაიბადა 1808) რომან ბაგრატიონი (დაიბადა 1809) ალექსანდრე ბაგრატიონი (დაიბადა 1815) ბაგრატიონები - სამეცნიერო და კულტურული მემკვიდრეობა" - თბ. 2003 მუხრან-ბატონთა და ბაგრატიონ-მუხრანელთა გენეალოგია
დიფის რეგიონი

დიფის რეგიონი (ფრანგ. Diffa) — ნიგერის რეგიონი, რომლის ფართობია 156 906 კმ², ხოლო 2012 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 593 821 ადამიანს. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი დიფა. დიფის რეგიონი მდებარეობს ნიგერის სამხრეთ-აღმოსავლეთში. მისგან ჩრდილოეთში მდებარეობს აგადესის რეგიონი, დასავლეთში — ზინდერის რეგიონი. მისგან აღმოსავლეთში გადის ნიგერის სახელმწიფო საზღვარი ჩადთან, სამხრეთით — ნიგერიასთან. რეგიონის უკიდურეს სამხრეთ-აღმოსავლეთში მდებარეობს ჩადის ტბა. მოსახლეობის 85 % ადგილზეა დამაგრებული, ხოლო 15 % — მომთაბარეა. რეგიონის მოსახლეობის ძირითადი საქმიანობაა — ექსტენსიური სოფლის მეურნეობა და თევზჭერა ჩადის ტბაში. ტბაში წყლის დონის მუდმივი კლების გამო დიფის რეგიონის მოსახლეობის ეკონომიკური მდგომარეობა უკანასკნელ ათწლეულში მკვეთრად გაუარესდა და მოსახლეობა ტოვებს რეგიონს. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით რეგიონი დაყოფილია 3 დეპარტამენტად და 1 მუნიციპალიტეტად (ქალაქი დიფა).. დიფის დეპარტამენტი (Diffa): ფართობი: 7563 კმ² მოსახლეობა: 209 249 ად. (2011 წელი) მენ-სოროას დეპარტამენტი (Maïné-Soroa): ფართობი: 16 338 კმ² მოსახლეობა: 202 534 ად. (2011 წელი) ნგიგმის დეპარტამენტი (N’Guigmi): ფართობი: 133 005 კმ² მოსახლეობა: 77 748 ად. (2011 წელი) ↑ Niger: Regions, Major Cities & Urban Centers — Statistics & Maps on City Population. Citypopulation.de. ციტირების თარიღი: 25 April 2014. ↑ Annuaire statistique des cinquante ans d’indépendance du Niger, p.49.
დოსოს რეგიონი

დოსოს რეგიონი (ფრანგ. Dosso) — ნიგერის რეგიონი, რომლის ფართობია 33 844 კმ², ხოლო 2012 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 2 037 713 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 60,21 ად./კმ². რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი დოსო. დოსოს რეგიონი მდებარეობს ნიგერის სამხრეთ-დასავლეთში. მისგან ჩრდილოეთში მდებარეობს ტილაბერის რეგიონი, აღმოსავლეთში — ტაჰუის რეგიონი. დოსოს რეგიონის სამხრეთში გადის ნიგერის სახელმწიფო საზღვარი ნიგერიასთან და ბენინთან. დოსოს რეგიონში მიედინება მდინარე ნიგერი. კლიმატი ცხელია, ხშირი წვიმებით. ნიადაგი ნაყოფიერია. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით რეგიონი დაყოფილია 5 დეპარტამენტად და 1 მუნიციპალიტეტად (ქალაქი დოსო). ბობოიეს დეპარტამენტი (Boboye): ფართობი: 4794 კმ² მოსახლეობა: 372 904 ად. (2011 წელი) დოგონდუჩის დეპარტამენტი (Dogondoutchi): ფართობი: 11 936 კმ² მოსახლეობა: 682 289 ად. (2011 წელი) დოსოს დეპარტამენტი (Dosso): ფართობი: 8587 კმ² მოსახლეობა: 488 509 ად. (2011 წელი) გაიას დეპარტამენტი (Gaya): ფართობი: 4446 კმ² მოსახლეობა: 349 794 ად. (2011 წელი) ლოგის დეპარტამენტი (Loga): ფართობი: 4081 კმ² მოსახლეობა: 184 843 ად. (2011 წელი) ↑ Niger: Regions, Major Cities & Urban Centers — Statistics & Maps on City Population. Citypopulation.de. ციტირების თარიღი: 25 April 2014.
დიდგორი (თრიალეთის ქედი)

დიდგორი — მთა საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარის თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტისა და მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციულ საზღვარზე. მდებარეობს თრიალეთის ქედის აღმოსავლეთ ნაწილში, დაბა მანგლისის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, მდინარე მტკვრის მარჯვენა შენაკადების — ვერესა და ნიჩბისისწყლის სათავეებში. სიმაღლე ზღვის დონიდან 1631 მ. აგებულია ზედა- და შუაეოცენის თიხებით, ქვიშაქვებით, ტუფ-ბრექჩიებითა და ტუფებით. კალთები დამრეცია, დანაწევრებულია ეროზიული ხეობებით. შემოსილია წიფლის ტყით. მწვერვალზე მეორეული სუბალპური მდელოა. ამ მიდამოებში 1121 წელს მოხდა დიდგორის ბრძოლა. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 406–407.
მარადის რეგიონი

მარადის რეგიონი (ფრანგ. Maradi) — ნიგერის რეგიონი, რომლის ფართობია 41 796 კმ², ხოლო 2012 წლის აღწერის თანახმად მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 3 402 094 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 81,40 ად./კმ². ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი მარადი. მარადის რეგიონი მდებარეობს ნიგერის სამხრეთ ნაწილში. მისგან ჩრდილოეთში მდებარეობს აგადესის რეგიონი, დასავლეთში — ტაჰუის რეგიონი, აღმოსავლეთში — ზინდერის რეგიონი. მარადის რეგიონის სამხრეთში გადის ნიგერის სახელმწიფო საზღვარი ნიგერიასთან. მარადის რეგიონის ტერიტორია ბუნებრივი პირობების მიხედვით მიეკუთვნება საჰელის ზონას. რეგიონის მოსახლეობის ყველაზე უფრო დიდი ნაწილია — ჰაუსას ხალხი. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით რეგიონი დაყოფილია 6 დეპარტამენტად და 1 მუნიციპალიტეტად (ქალაქი მარადი). აგის დეპარტამენტი (Aguié): ფართობი: 3001 კმ² მოსახლეობა: 386 197 ად. (2011 წელი) დაკოროს დეპარტამენტი (Dakoro): ფართობი: 17 670 კმ² მოსახლეობა: 606 862 ად. (2011 წელი) გიდან-რუმჯის დეპარტამენტი (Guidan-Roumdji): ფართობი: 4929 კმ² მოსახლეობა: 485 743 ად. (2011 წელი) მადარუნფის დეპარტამენტი (Madarounfa): ფართობი: 3773 კმ² მოსახლეობა: 612 798 ად. (2011 წელი) მაიაჰის დეპარტამენტი (Mayahi): ფართობი: 6952 კმ² მოსახლეობა: 546 826 ად. (2011 წელი) ტესაუას დეპარტამენტი (Tessaoua): ფართობი: 5471 კმ² მოსახლეობა: 479 384 ად. (2011 წელი) მარადის რეგიონი ნიგერის ბეღელს წარმოადგენს. აქ მოჰყავთ თამბაქო, სოია, ხორბალი, არაქისი, ბამბა; მაგრამ პირველ რიგში — ქვეყნის მთავარი საკვები კულტურა: ფეტვი. ↑ Niger: Regions, Major Cities & Urban Centers — Statistics & Maps on City Population. Citypopulation.de. ციტირების თარიღი: 25 April 2014. ↑ Institut National de la Statistique du Niger: Annuaire statistique des cinquante ans d’indépendance du Niger, p.49
მალაგა (საფეხბურთო კლუბი)

საფეხბურთო კლუბი „მალაგა“ (ესპ. Málaga Club de Fútbol) – ესპანეთის საფეხბურთო კლუბი ამავე სახელწოდების ქალაქიდან. ასპარეზობს ესპანეთის პრიმერა დივიზიონში. შეიქმნა 1904 წელს. საშინაო მატჩებს ატარებს სტადიონ ლა როსალედაზე, რომელიც 30 044 მაყურებელს იტევს. კლუბმა პრიმერა დივიზიონში გაატარა 35 სეზონი, 34 სეზონი სეგუნდა დივიზიონში, 4 სეგუნდა დივიზიონ ბ-ში და 11 სეზონი ტერსერა დივიზიონში. 2002 წელს, „მალაგამ“ შეძლო ინტერტოტოს თასის მოგება, 2002-03 წლების სეზონში კი მონაწილეობა მიიღო უეფა-ს თასის გათამაშებაში, სადაც 1/4 ფინალურ ეტაპზე დამარცხდა. 2012-13 წლების სეზონში ასპარეზობდა ჩემპიონთა ლიგის გათამაშებაში, სადაც ასევე 1/4 ფინალამდე გავიდნენ. 2010 წლიდან კლუბის მფლობელია კატარელი ინვესტორი, აბდულა ბინ ნასერ ბინ აბდულა ალ აჰმედ ალ ტანი. სეგუნდა დივიზიონი 1 ჩემპიონი (4): 1951/52, 1966/67, 1987/88, 1998/99 2 მე-2 ადგილი (6): 1948/49, 1961/62, 1964/65, 1969/70, 1978/79, 2007/08 ესპანეთის თასი 1 ნახევარფინალისტი (1): 1973 ფედერაციის თასი გამარჯვებული (1): 1940 უეფა-ს თასი / ევროპის ლიგა 1/4 ფინალისტი (1): 2002/03 ჩემპიონთა ლიგა 1/4 ფინალისტი (1): 2012/13 ინტერტოტოს თასი გამარჯვებული (1): 2002 კოსტა დელ სოლის ტროფეი გამარჯვებული (10): 1963, 1971, 1974, 2005, 2008, 2010, 2011, 2012, 2015, 2016. შალკე 04-ის თასი გამარჯვებული (1): 2014 ევროამერიკული თასი გამარჯვებული (1): 2015 შენიშვნა: დროშა აღნიშნავს ეროვნულ ნაკრებს რომელიც განსაზღვრულია ფიფა-ს წესებით. მოთამაშეები შესაძლოა რამდენიმე ფიფა-ს არაწევრ ქვეყანას/ტერიტორიას მიეკუთვნებოდნენ. ოფიციალური საიტი მალაგა Twitter-ზე კლუბის პროფილი Soccerway-ზე კლუბის პროფილი Transfermarket-ზე ↑ La Rosaleda Stadium. Málaga CF (24 მაისი, 2013).
ტაჰუის რეგიონი

ტაჰუის რეგიონი (ფრანგ. Tahoua) — ნიგერის რეგიონი, რომლის ფართობია 113 371 კმ², ხოლო 2012 წლის აღწერის მონაცემებით რეგიონის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 3 328 365 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 29,36 ად./კმ². ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ტაჰუა. ტაჰუის რეგიონი მდებარეობს ნიგერის ცენტრალურ ნაწილში. მისგან დასავლეთით მდებარეობს დოსოს და ტილაბერის რეგიონები, აღმოსავლეთით — აგადესის და მარადის რეგიონები. სამხრეთით გადის ნიგერის სახელმწიფო საზღვარი ნიგერიასთან, ხოლო ჩრდილო-დასავლეთით — მალისთან. რეგიონის ჩრდილოეთით გაბატონებულია მშრალი კლიმატი, სამხრეთით — ნოტიო, სავანა ნაყოფიერია. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით რეგიონი დაყოფილია 8 დეპარტამენტად და 1 მუნიციპალიტეტად (ქალაქი ტაჰუა). აბალაკის დეპარტამენტი (Abalak): ფართობი: ჩინტაბარადენის დეპარტამენტთან ერთად მოსახლეობა: 112 273 ად. (2011 წელი) ბირნი-ნკონის დეპარტამენტი (Birni N'Konni): ფართობი: 5 317 კმ² მოსახლეობა: 504 783 ად. (2011 წელი) ბუზას დეპარტამენტი (Bouza): ფართობი: 3 777 კმ² მოსახლეობა: 386 093 ად. (2011 წელი) ილელის დეპარტამენტი (Illéla): ფართობი: 6 933 კმ² მოსახლეობა: 366 704 ად. (2011 წელი) კეიტის დეპარტამენტი (Kéita): ფართობი: 5 297 კმ² მოსახლეობა: 303 469 ად. (2011 წელი) მადაუის დეპარტამენტი (Madaoua): ფართობი: 4 856 კმ² მოსახლეობა: 443 902 ად. (2011 წელი) ტაჰუის დეპარტამენტი (Tahoua): ფართობი: 9 743 კმ² მოსახლეობა: 500 361 ად. (2011 წელი) ჩინტაბარადენის დეპარტამენტი (Tchintabaraden): ფართობი: 77 448 კმ² (შედის აბალაკის დეპარტამენტიც) მოსახლეობა: 124 337 ად. (2011 წელი) ადგილობრივი მოსახლეობის მთავარი საქმიანობაა — სოფლის მეურნეობა. ↑ Niger: Regions, Major Cities & Urban Centers — Statistics & Maps on City Population. Citypopulation.de. ციტირების თარიღი: 25 April 2014. ↑ Institut National de la Statistique du Niger: Annuaire statistique des cinquante ans d’indépendance du Niger, p.49.
დიდგორი (საწკეპელა-სათოვლის ქედი)

დიდგორი — მთა საქართველოში, ქალაქ თბილისის ადმინისტრაციულ საზღვრებში. მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთი განშტოების — სათოვლის ქედზე, სოფელ დიღმის ჩრდილო-დასავლეთით. სიმაღლე ზღვის დონიდან 1275 მ. აგებულია ზედაეოცენის დანალექი ქანებით. კალთები საშუალოდ დახრილია და შემოსილია ფოთლოვანი ტყით. დიდგორის ჩრდილოეთ კალთის ზემო ნაწილში განვითარებულია ბედლენდი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 407.
ტილაბერის რეგიონი

ტილაბერის რეგიონი (ფრანგ. Tillabéri) — ნიგერის რეგიონი, რომლის ფართობია 97 251 კმ², ხოლო 2012 წლის აღწერის მონაცემებით რეგიონის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 2 722 482 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 27,99 ად./კმ². ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ტილაბერი. ტილაბერის რეგიონის ტერიტორიაზე მდებარეობს ქვეყნის დედაქალაქი — ნიამეი, რომელსაც აქვს განსაკუთრებული ადმინისტრაციული ერთეულის სტატუსი. ტილაბერის რეგიონი მდებარეობს ნიგერის სამხრეთ-დასავლეთში. მისგან ჩრდილოეთით გადის ნიგერის სახელმწიფო საზღვარი მალისთან, დასავლეთით — ბურკინა-ფასოსთან, ხოლო სამხრეთ-დასავლეთით — ბენინთან. ტილაბერის რეგიონიდან აღმოსავლეთით მდებარეობს ნიგერის ტაჰუის რეგიონი, ხოლო სამხრეთ-აღმოსავლეთით — დოსოს რეგიონი. ტილაბერის რეგიონში მიედინება მდინარე ნიგერი და მისი შენაკადები გორუოლი, ინ-ატესი, სირბა. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით რეგიონი დაყოფილია 6 დეპარტამენტად და 1 მუნიციპალიტეტად (ქალაქი ტილაბერი). ფილინგის დეპარტამენტი (Filingué): ფართობი: 26 217 კმ² მოსახლეობა: 553 127 ად. (2011 წელი) კოლოს დეპარტამენტი (Kollo): ფართობი: 10 002 კმ² მოსახლეობა: 443 371 ად. (2011 წელი) უალამის დეპარტამენტი (Ouallam): ფართობი: 22 093 კმ² მოსახლეობა: 383 632 ად. (2011 წელი) საის დეპარტამენტი (Say): ფართობი: 14 430 კმ² მოსახლეობა: 316 439 ად. (2011 წელი) ტერის დეპარტამენტი (Téra): ფართობი: 15 794 კმ² მოსახლეობა: 579 658 ად. (2011 წელი) ტილაბერის დეპარტამენტი (Tillabéri): ფართობი: 8715 კმ² მოსახლეობა: 295 898 ად. (2011 წელი) ↑ Niger: Regions, Major Cities & Urban Centers — Statistics & Maps on City Population. Citypopulation.de. ციტირების თარიღი: 25 April 2014. ↑ Institut National de la Statistique du Niger: Annuaire statistique des cinquante ans d’indépendance du Niger, p.49
ზინდერის რეგიონი

ზინდერის რეგიონი (ფრანგ. Zinder) — ნიგერის რეგიონი, რომლის ფართობია 155 778 კმ², ხოლო 2012 წლის აღწერის მონაცემებით რეგიონის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 3 539 764 ადამიანს. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 22,72 ად./კმ². ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ზინდერი. ზინდერის რეგიონი მდებარეობს ნიგერის სამხრეთში. მისგან ჩრდილოეთში მდებარეობს აგადესის რეგიონი, აღმოსავლეთში — დიფის რეგიონი, დასავლეთში — მარადის რეგიონი. ზინდერის რეგიონის სამხრეთში გადის სახელმწიფო საზღვარი ნიგერსა და ნიგერიას შორის. ზინდერის რეგიონი ადმინისტრაციული თვალსაზრისით იყოფა 5 დეპარტამენტად. გურის დეპარტამენტი (Gouré): ფართობი: 95 182 კმ² მოსახლეობა: 318 861 ად. (2011 წელი) მაგარიის დეპარტამენტი (Magaria): ფართობი: 8 434 კმ² მოსახლეობა: 696 717 ად. (2011 წელი) მატამეიეს დეპარტამენტი (Matamèye): ფართობი: 2 381 კმ² მოსახლეობა: 345 637 ად. (2011 წელი) მირიის დეპარტამენტი (Mirriah): ფართობი: 14 334 კმ² მოსახლეობა: 1 080 589 ად. (2011 წელი) ტანუტის დეპარტამენტი (Tanout): ფართობი: 35 447 კმ² მოსახლეობა: 475 125 ად. (2011 წელი) ადგილობრივი მოსახლეობის ძირითადი საქმიანობაა — სოფლის მეურნეობა, უპირატესად მეცხოველეობა. ↑ Niger: Regions, Major Cities & Urban Centers — Statistics & Maps on City Population. Citypopulation.de. ციტირების თარიღი: 25 April 2014. ↑ Institut National de la Statistique du Niger : Annuaire statistique des cinquante ans d’indépendance du Niger, p.49
ნამიბიის ეროვნული პარკების სია

სტატიაში წარმოდგენილია ნამიბიის ეროვნული პარკების სია: ბვაბვატის ეროვნული პარკი დორობის ეროვნული პარკი ეტოშის ეროვნული პარკი ხაუდუმის ეროვნული პარკი მამილის ეროვნული პარკი მანგეტის ეროვნული პარკი მუდუმუს ეროვნული პარკი ნამიბ-ნაუკლუფტის ეროვნული პარკი ჩონჩხების სანაპიროს ეროვნული პარკი შპერგებიტის ეროვნული პარკი ვატერბერგის ეროვნული პარკი სპიცკოპეს ეროვნული პარკი ფიშ-რივერის კანიონი კეიპ-კროსი დაან-ვილიონის ბუნების პარკი კროს-ბარმენის ცხელი წყაროები დასავლეთ სანაპიროს ეროვნული რეკრეაციული ზონა პოპის სანადირო პარკი სამხრეთ-დასავლეთის ბუნების პარკი დაცული ტერიტორიებიდაარქივებული 2012-09-18 საიტზე Wayback Machine. - გარემოს დაცვისა და ტურიზმის სამინისტრო ეროვნული პარკები დაარქივებული 2012-03-08 საიტზე Wayback Machine. - ნამიბიის ტურიზმის საბჭო
დიდგორმაღალი

დიდგორმაღალი — მთა საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარეში, ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მდინარე რიონის მარჯვენა შენაკადების — ასკისწყლისა და ლაჯანურის წყალგამყოფ ხარიშის ქედზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2241 მ. აგებულია ზედალიასური ქვიშაქვებითა და თიხაფიქლებით. რელიეფის ფორმები ნაზკონტურებიანია. კალთები დაფარულია სუბალპური მდელოებით. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 408.
რისკუჟინო

რისკუჟინო (ბაშკ. Рысҡужа; რუს. Рыскужино) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 453 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 20 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტოგორსკი, რომელიც დაშორებულია 72 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
საიტკულოვო (აბზელილოვოს რაიონი)

საიტკულოვო (ბაშკ. Һәйетҡол; რუს. Саиткулово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 146 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 36 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ტაშბულატოვო, რომელიც დაშორებულია 91 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
სალავატოვო

სალავატოვო (ბაშკ. Салауат; რუს. Салаватово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 323 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 15 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტპგორსკი, რომელიც დაშორებულია 41 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
დიდგორობა

დიდგორობა — სახალხო დღესასწაული, რომელიც ტარდება 12 აგვისტოს, 1121 წელს მომხდარ დიდგორის ბრძოლაში ქართველთა გამარჯვების აღსანიშნავად. როგორც წესი, დღესასწაულის დროს იმართება სახალხო სეირნობა, ფოლკლორული ანსამბლების კონცერტები, დოღი, ტურნირი ჭიდაობასა და მკლავჭიდში. ისტორიულად დიდგორობა იყო ხალხური რელიგიური დღესასწაული ქართლში, რომელიც იმართებოდა 7 (20) მაისს დიდგორის ველზე, სოფელ დიღომთან. დღეობაზე მოდიოდნენ დიღმის ხეობის, ქართლ-კახეთის ზოგიერთი სოფლისა და თბილისის მცხოვრებნი. მოსულთა შორის იყვნენ ხელოსნები და ვაჭრები, რომლებიც ჩამოტანილი საქონლით ვაჭრობდნენ. დიდგორის მთის ძირში „მისალოცავში“ საკულტო წესები სრულდებოდა. აქვე კლავდნენ შესაწირს, ნათლავდნენ ბავშვებს და მართავდნენ პურობას. დიდგორის მთის წვერზე მხოლოდ ის მლოცველები ადიოდნენ, ვისაც წინასწარ ჰქონდა დათქმული. აქ შემონახულია წმინდა გიორგის ეკლესიის ნანგრევები, რომლის საკურთხეველთან ადრე აღმართული ყოფილა ფალოსის ქვის გამოსახულება (ამჟამად დაცულია საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში). დღეობაზე იმართებოდა ჯირითი. ყველა მოჯირითეს „მოვიდა გორაზე“ (ასე ეწოდებოდა მცირე გორას) ერთხელ მაინც უნდა შეეჭენებინა ცხენი. ქართლის გარდა დიდგორობა ხევსურეთშიც იცოდნენ. სონღულაშვილი ჯ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 507. ↑ Ambebi.ge, 10:18 / 12-08-2011; „დღეს დიდგორობა აღინიშნება“ ↑ „დღეს დიდგორობაა“, 12:28 / 12-08-2012.