laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ეკატერინბურგის ყველაწმინდის ეკლესია

ეკატერინბურგის ყველაწმინდის ეკლესია (რუს. Храм Всех Святых) — მართლმადიდებლური ეკლესია სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ეკატერინბურგში, მიხაილოვსკის სასაფლაოზე. ტაძარი შენდებოდა 1886-1890 წლებში. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინბურგის ეპარქიას. ტაძრის მშენებლობა დაიწყეს 1886 წლის 8 ივნისს და 1890 წლის 17 ივნისს აკურთხა ეკატერინბურგისა და ირბიტის ეპისკოპოსმა პოლიკარპემ. ტაძარი ააგეს ადგილობრივი ვაჭრების ალექსანდრე ვოლკოვის, ფიოდორ მიხაილოვისა და სხვათა ფინანსებით. მოსახლეობაში ეკლესიასა და სასაფლაოს ფიოდორ მიხაილოვის პატივსაცემად ეწოდა მიხაილოვოს სახელი. 1918 წელს ტაძარი ძლიერ დაზიანდა ხანძრისაგან. აღდგენას დასჭირდა ორი წელი. ამ ორი წლის განმავლობაში ტაძარი საინტერესო კედლის მხატვრობით მოხატეს. კედლები მოხატეს ვიქტორ ვასნეცოვის ხელმძღვანელობით. 1941 წელს ეკლესია საბჭოთა ხელისუფლებამ დახურა, მაგრამ მორწმუნეებს დაუბრუნდა 1944 წლის ივლისში. ომის შემდგომ წლებში ომის შემდეგ წლებში ეკლესია მოხატეს, მას გადაეცა შესანახად სამების ეკლესიის კანკელი. 1961 წლის 25 აგვისტოს სვერდლოვსკის ოლქის აღმასკომის გადაწყვეტილებით ეკლესიის სამრევლო თემი გააუქმეს და შეუერთეს იოანე ნათლისმცემლის სახელობის საკათედრო ტაძრის მრევლს. ტაძარი დახურეს, სიმდიდრე და მხატვრობა გაძარცვეს, ხოლო საკურთხეველი შეურაცხყვეს. 1965 წელს ტაძრის შენობაში გახსნეს დამკრძალავი სამსახურის ყვავილების მაღაზია. ტაძრის აღორძინება დაიწყო 1990 წელს, აღდგენილი საკურთხეველი ყველა წმინდანის სახელზე აკურთხა სვერდლოვსკისა და კურგანის ეპისკოპოსმა მელქისედეკმა. 1997 წელს ტაძარში შეიქმნა საქველმოქმედო სამსახური, რომლის საქმიანობაც ტაძრის მიმდებარე ტერიტორიაზე ადაპტირებული ავტოფარეხით დაიწყო. დაარსების მომენტიდან საქველმოქმედო სამსახური ეხმარებოვა ყველა მსურველს, მცირე შემოსავლიან ოჯახებსა და სოციალურად დაუცველ ბავშვებს. 2011 წლის 16 მარტს ტაძართან მოქმედ საკვირაო სკოლას შეუსრულდა 20 წელი. ამჟამად სკოლაში სწავლობს 150 ბავშვი შვიდი წლის ასაკიდან, მუშაობს 15 მასწავლებელი. მეცადინეობები მიმდინარეობს შაბათსა და კვირას. ↑ История Храма. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-11-06. ციტირების თარიღი: 2018-06-05. ↑ Православная Газета. 12 лет исполнилось отделу милосердия Всехсвятского храма. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-10-05. ციტირების თარიღი: 2018-06-05. ↑ Православная Газета. 20 лет со дня образования отмечает детская воскресная школа екатеринбургского Всехсвятского прихода
სენ-ჟან-დ’აკრი

სენ-ჟან-დ’აკრი (ფრანგ. Saint Jean d'Acre), აკრა (ფრანგ. Acre) ან პტოლემაია — ანტიკური და შუა საუკუნეების ქალაქი თანამედროვე ისრაელში, დღევანდელი აკო. ქალაქი ეგვიპტის მმართველმა, პტოლემე II-მ დაიპყრო და პტოლემაია უწოდა. ეს სახელი ერქვა მას ლათინთა დაპყრობებამდე (ჯვაროსნული ლაშქრობები). 1104 წელს პტოლემაია ჯვაროსნებმა აიღეს. იგი იერუსალიმის სამეფოს მთავარი პორტი გახდა. აქ მოღვაწეობდა ბევრი გენუელი ვაჭარი. იოანიტების ორდენმა (ფრანგულად — წმინდა ჟანის ორდენმა) პტოლემაიას სენ-ჟან-დ’აკრი უწოდა. 1187 წელს სალადინმა დაიპყრო. 1191 წელს, მესამე ჯვაროსნული ლაშქრობის დროს რიჩარდ ლომგულმა დაიბრუნა. 1291 წელს ალ-აშრაფ ხალილმა აიღო აკრა და საბოლოოდ განდევნა ჯვაროსნები წმინდა მიწიდან. Encyclopédie Universalis დაარქივებული 2018-11-19 საიტზე Wayback Machine. Fiche de l'Unesco Le Monde დაარქივებული 2017-10-17 საიტზე Wayback Machine. ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 560. ↑ Encyclopédie Universalis. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-11-19. ციტირების თარიღი: 2018-06-05. ↑ Fiche de l'Unesco
ვერონიკა

ვერონიკა (Veronica) — მცენარეთა გვარი შავწამალასებრთა ოჯახისა. ერთ-, ორ- ან მრავალწლოვანი ბალახია, ზოგჯერ ნახევრად ბუჩქი. აქვს სწორი ან გართხმული, უფრო ხშირად დატოტვილი ღერო, მთლიანი ან დანაკვთული ფოთლები. გვირგვინი ცისფერი, ლურჯი, თეთრი ან ვარდისფერია. ნაყოფი — კოლოფი. შეიცავს 300-მდე სახეობას. გავრცელებულია ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ზომიერ და ცივ ქვეყნებში. საქართველოს სუბალპურ და ალპურ მდელოებზე, ღორღიან ფერდობებზე, უდაბნოსა ნახევარუდაბნოში იზრდება — 47 სახეობა, მათ შორის 4 სახეობა Veronica denudata, Veronica kemulariae, Veronica imerethica და Veronica galathica — საქართველოს ენდემია. ვერონიკას გვარში ხშირად აერთიანებენ Hebe-ს გვარის ახალზელანდიურ, ავსტრიულ, ტასმანიურ და სამხრეთ ამერიკის ბუჩქებს და ტანდაბალ ხეებს. ამ გვარის მარადმწვანე ლამაზყვავილებიანი სახეობები კულტივირებულია ყირიმსა და კავკასიაში. ხინთიბიძე ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 374-375.
პედრო სანჩესი (პოლიტიკოსი)

პედრო სანჩეს პერეს-კასტეხონი (ესპ. Pedro Sánchez Pérez-Castejón; დ. 29 თებერვალი 1972, მადრიდი) — ესპანელი ეკონომისტი და პოლიტიკოსი, ესპანეთის სოციალისტური მუშათა პარტიის ლიდერი 2014 წლიდან. 2018 წლის 1 ივნისიდან ესპანეთის პრემიერ-მინისტრი. ოფიციალური ვებ-გვერდი დაარქივებული 2015-01-02 საიტზე Wayback Machine.
ვერცხლისფერი ტკიპა

ვერცხლისფერი ტკიპა (ლათ. Pyllocoptruta oleivorus) — ფეხსახსრიანი ცხოველი ოთხფეხიანი ტკიპების ოჯახისა. ციტრუსოვანი კულტურების საშიში მავნებელია. მატლი და ზრდასრული ფორმა აზიანებს ნაყოფს, ფოთოლსა და მწვანე ყლორტებს. ვერცხლისფერი ტყიპას სიგრძეა 0,13-0,16 მმ, თავმკერდი კარგადა აქვს განვითარებული. მუცლის ბოლო შევიწროებულია. სხეულის წინა ნაწილში აქვს ორი წყვილი ფეხი. ზამთრობს მყუდრო ადგილებში (მცენარის კვირტში, ფოთლის ყუნწში და სხვა). გაზაფხულზე ჯერ ფოთლის ქვედა მხარეს აეკვრება და წუწნის, შემდეგ გადადის ნაყოფზე. წელიწადში 13-14 თაობას იძლევა. გავრცელებულია უმეტესად იმ ქვეყნებში, სადაც ციტრუსები მოჰყავთ (გარდა აფრიკისა). ყოფილ სსრკ-ში 1934 წელს შემოყვა საინტროდუქციო მასალას და სწრაფად გავრცელდა საქართველოს, აზერბაიჯანისა და კრასნოდარის მხარის ყველა რაიონში. ბრძოლის ღონისძიებანი: მცენარეზე კალციუმის პოლისულფიდის ან ცინების სუსპენზიის შესხურება; სარგავი მასალის დეზინფექცია. ჩხაიძე თ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 379.
აბესალომ ვეკუა

აბესალომ კაპიტონის ძე ვეკუა (დ. 1 ნოემბერი, 1925, ფოთი — გ. 19 თებერვალი, 2014) — ქართველი მეცნიერი, პალეონტოლოგი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია–გეოლოგიის ფაკულტეტი 1956 წელს. 1956-1957 წლებში საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის პალეობიოლოგიის ინსტიტუტის მხაზველი; უმცროსი, უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი, 1957-1979 წლებში დირექტორის მოადგილე, 1979 წლიდან ხერხემლიანთა განყოფილების ხელმძღვანელი; საქართველოს ეროვნული მუზეუმის მთავარი მეცნიერ თანამშრომელი. გამოქვეყნებული აქვს 229 სამეცნიერო ნაშრომი, მათ შორის 10 მონოგრაფია. განუზომელია აბესალომ ვეკუას წვლილი ქართული პალეონტოლოგიის განვითარებაში. მისი ნაშრომები გამოქვეყნებულია აშშ-ის, ინგლისის, ესპანეთის, რუსეთის, გერმანიის, იტალიის, საფრანგეთისა და სხვა ქვეყნების მეცნიერულ გამოცემებში, მათ შორის მსოფლიოს უმაღლესი რეინტიგის მქონე სამეცნიერო ჟურნალებში Nature-სა და Science-ში. მან აღმოაჩინა და შეისწავლა მეცნიერებისთვის მანამდე უცნობ ცხოველთა სახეები. ვეკუა არის საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი მეცნიერების დარგში (2004), ღირსების ორდენის კავალერი (2001), ქ. ფოთის საპატიო მოქალაქე (2003). სამუშია ჯ., ისტორიულ-შემეცნებითი ჟურნალი „ისტორიანი“, №3 (39), 2014, მარტი. — გვ. 11. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 237. აბესალომ ვეკუა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
რაციონალური რიცხვი

მათემატიკაში რიცხვს ეწოდება რაციონალური, თუ ის შეიძლება გამოისახოს როგორც ორი მთელი რიცხვის ერთმანეთზე გაყოფის შედეგი, ანუ c რაციონალური რიცხვია, თუკი ის შეიძლება ჩაიწეროს როგორც c=a/b, სადაც a და b მთელი რიცხვებია და ამასთან b არ უდრის ნოლს. ნებისმიერი რაციონალური რიცხვი შეიძლება ჩაიწეროს უსასრულოდ ბევრი სხვადასხვა ფორმით, მაგალითად 1/2=2/4=3/6=..., მაგრამ კანონიკურ ფორმად ითვლება ის ჩანაწერი რომელშიც მრიცხველს და მნიშვნელს არ გააჩნია 1ის გარდა სხვა საერთო გამყოფი. ყველა ნულისაგან განსხვავებულ რაციონალურ რიცხვს გააჩნია ერთადერთი კანონიკური ფორმა. ათობით სისტემაში ყველა რაციონალური რიცხვის ჩანაწერი ან სასრულია ან პერიოდული (ეს მტკიცება სამართლიანია ნებისმიერი ფუძის მქონე სისტემისათვის, ანუ თუ რიცხვის ჩანაწერი პერიოდულია ათობით სისტემაში, ის პერიოდული იქნება ორობითშიც, თექვსმეტობითშიც და ა.შ.). ნამდვილ რიცხვებს რომლებიც რაციონალური არაა ირაციონალური რიცხვები ეწოდება. მათემატიკურ აღნიშვნებში რაციონალური რიცხვები განიმარტება როგორც Q = { m n : m ∈ Z , n ∈ Z , n ≠ 0 } , {\displaystyle \mathbb {Q} =\left\{{\frac {m}{n}}:m\in \mathbb {Z} ,n\in \mathbb {Z} ,n\neq 0\right\},} სადაც Q {\displaystyle \mathbb {Q} } რაციოინალურ რიცხვთა სიმრავლეა ხოლო Z {\displaystyle \mathbb {Z} } მთელ რიცხვთა სიმრავლე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 312.
ეკატერინბურგის სამების საკათედრო ტაძარი

ეკატერინბურგის სამების საკათედრო ტაძარი (რუს. Свято-Троицкий собор) — საკათედრო მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ეკატერინბურგში. ტაძარი შენდებოდა 1818-1839 წლებში. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინბურგის ეპარქიას. ტაძრის მშენებლობა დაიწყეს 1818 წელს, როგორც სამსაკურთხევლიანი ეკლესია კლასიციზმის სტილში. თავდაპირველად ეკლესია იყო ძველმართლმადიდებლების სამლოცველო სახლი, რომელთაც ხელისუფლებამ მიშენებისა და კურთხევის ნება არ დართო. 1838 წლამდე ეკლესია უმოქმედო იყო. ჩრდილოეთის ეგვტერი 1839 წლის 12 ოქტომბერს აკურთხეს იოანე ოქროპირის სახელზე. სამხრეთი ეგვტერი კი აკურთხეს 1849 წლის 13 ოქტომბერს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. 2,5 წლის შემდეგ 1852 წლის 13 მაისს აკურთხეს მთავარი ტაძარი წმინდა სამების სახელზე. 1854 წელს ტაძარს მიაშენეს ქვის სამრეკლო. 1930 წელს ქალაქის საბჭოს დადგენილების საფუძველზე საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი ღვთისმსახურებისთვის დახურა. ასევე ჩამოანგრიეს გუმბათი და დაანგრიეს სამრეკლო. შიდა სივრცე გადააკეთეს. საბჭოთა პერიოდში სხვადასხვა დროს შენობაში განთავსებული იყო კინოთეატრი, ქსოვილების ფაბრიკა, ავტომობილისტების კლუბი. 1981 წლიდან მასში იმართებოდა ფესტივალი „აელიტა“. 1980-იანი წლების ბოლოს კულტურის სახლში იმართებოდა სვერდლოვსკის როკ-კლუბის კონცერტები. 1998–1999 წლების სრულმასშტაბიანი სარესტავრაციო სამუშაოების შედეგად ხელახლა ააგეს გუმბათის საყრდენი, ხოლო 2000 წელს — სამრეკლო. ტაძრის საზეიმო კურთხევა შეასრულა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა ალექსი II-მ 2000 წლის 24 სექტემბერს. 2011 წლის 24-დან 27 ოქტომბრამდე ტაძარში დაბრძანებული იყო ღვთისმშობლის ქამარი, რომლის თაყვანისსაცემად 150 000 ადამიანი ეწვია ტაძარს, მათ შორის გუბერნატორი ალექსანდრე მიშარინი. центр Свято-Троицкого Кафедрального собора ↑ Путешествie въ Екатеринбургъ. Свято-Троицкая (Рязановская) единоверческая церковь.[მკვდარი ბმული] ↑ Православная Газета. 23 мая — престольный праздник Свято-Троицкого Кафедрального собора Екатеринбурга ↑ А. Аникин.. Все возрасты покорны.... История Фэндома. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-03-01. ციტირების თარიღი: 2010-04-25. ↑ М. Жилкина. Пастырский визит Патриарха Московского и всея Руси Алексия в Екатеринбургскую и Челябинскую епархии // Журнал Московской Патриархии. — 2000. — № 11.
სი

სი შეიძლება აღნიშნავდეს: სი — მუსიკალური ბგერა; SI-სისტემა — ერთეულთა საერთაშორისო სისტემა.
ვერძი

არსებით სახელს ვერძი რამდენიმე მნიშვნელობა აქვს: ვერძი — მწარმოებელი ცხვარი. ვერძი — პირველი ასტროლოგიური ნიშანი. ვერძი — ზოდიაქოს ერთ-ერთი თანავარსკვლავედი.
ეკატერინბურგის ალექსანდრე ნეველის საკათედრო ტაძარი

ეკატერინბურგის ალექსანდრე ნეველის საკათედრო ტაძარი (რუს. Александро-Невский собор) — საკათედრო მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ეკატერინბურგში. ტაძარი შენდებოდა 1838-1854 წლებში. მდებარეობს ნოვო-ტიხვინის მონასტრის ტერიტორიაზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინბურგის ეპარქიას. მოავალი საკათედრო ტაძრის შენებლობა დაიწყეს 1838 წლის 26 ივნისს. იგი იყო ქვისგან აშენებული და სამსაკურთხევლიანი. საფუძვლის ჩაყრიდანვე წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით მას საკათედროს სტატუსი აქვს. აგებულია კლასიციზმის სტილშიმიხეილ მალახოვის არქიტექტორობით. მშენებლობა დასრულდა 1848 წელს. მთავარი ტაძარი აკურთხეს 1852 წლის 21 სექტემბერს მთავარ ალექსანდრე ნეველის სახელზე. მარცხენა ეგვტერი აკურთხეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე 1853 წლის 8 ივნისს. თითქმის ერთი წლის შემდეგ 1854 წლის 23 მაისს მარჯვენა ეგვტერი აკურთხეს ქრისტეს აღდგომის სახელზე. სამრეკლოზე დაკიდეს მხოლოდ ერთი პატარა ზარი. 1921 წელს, ნოვო-ტიხვინის მონასტრის დახურვის შემდეგ, ტაძარი გახდა სამრევლო. 1930 წელს საკათედრო ტაძარი საბოლოოდ დახურეს. ამავე წელს ტაძრის გარშემო ჯერ კიდევ XVIII საუკუნიდან მოქმედი სასაფლაოც გაანადგურეს. 1942 წელს შემდეგი გამოყენებისათვის კაპიტალურად გადააკეთეს შენობა და მასში განათავსეს სამხედრო საწყობი. 1961 წლიდან დაწყებული საკათედრო ტაძრის შენობა გამოიყენებოდა მხარეთმცოდნეობის მუზეუმის ფონდსაცავად. 1991 წელს რუსეთის მართლმადიდებელმა ეკლესიამ დაიბრუნა. დაბრუნების შესახებ გადაწყვეტილება მიირეს 1991 წლის 10 სექტემბერს ერთთვიანი შიმშილობის შემდეგ. 1992 წელს მრევლს დაუბრუნდა ტაძრის პირველი სართული და აღსდგა ღვთისმსახურება. 1994 წლიდან ტაძარი კვლავ სამონასტრო გახდა. ამავე წელს იოანე ნათლისმცემლის საკათედრო ტაძრიდან საზეიმოდ გადააბრძანეს ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატი. ამჟამად საკათედრო ტაძარი მთლიანად ეკატერინბურგის ეპარქიას ეკუთვნის. მიმდინარეობდა შენობის სრულფასოვანი რეკონსტრუქცია. ტაძარი 2013 წელს აკურთხა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა კირილემ. ↑ В Екатеринбурге открыли собор Александра Невского
ეკატერინბურგის სამების ეკლესია

ეკატერინბურგის სამების ეკლესია (რუს. Троицкая церковь) — მართლმადიდებლური ეკლესია სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ეკატერინბურგში. ეკლესია დაარსდა 1849 წელს, როგორც სოფელ შარტაშის (საბჭოთა პერიოდში მოექცა ქალაქის ფარგლებში) სამლოცველო, მოგვიანებით გადააკეთეს ტაძრად. თანამედროვე ეკლესია შენდებოდა 1889-1892 წლებში და მიეძღვნა 1888 წლის 17 ოქტომბერს იმპერატორ ალექსანდრე III-ისა და მისი ოჯახის გადარჩენას მატარებლის ავარიის დროს. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინბურგის ეპარქიას. 1849 წელს სამთო დეპარტამენტმა შარტაშში ააშენა ქვის სამლოცველო, რომელიც მოგვიანებით ტაძრად გადაიქცა. 1892 წელს ტაძარი აკურთხეს სამების სახელზე. ამავე პერიოდიდან შარტაშში ყალიბდება თვითმმართველი მართლმადიდებელი მრევლი. 1857 წლამვე მრევლი მიეწერებოდა ეკატერინბურგის დიდმოწამე ეკატერინეს სახელობის ტაძრის მრევლს, ხოლო 1857-1862 წლებში ელია წინასწარმტყველის ეკლესიის მრევლს ბერეზოვსკში. 1888 წლის 17 ოქტომბრის მოვლენების შემდეგ გადაწყვიტეს სამლოცველო სახლი კაპიტალურად გაერემონტებინათ. მოსახლეობაში დაიწყო შემოწირულობის შეგროვება. 1889 წლის 27 აგვისტოს დაასრულეს მომავალი ეკლესიის საფუძვლის ჩაყრა. 1889 წელს ტაძრის ძირითად შენობასთან ააგეს საეკლესიო-სამრვლო სკოლის შენობა, სადაც შარტაშის ბავშვები სწავლობდნენ საღვთო სჯულს, გრამატიკას, მათემატიკასა და ისტორიას. სამების ეკლესია საბჭოთა ხელისუფლებამ დახურა 1937 წელს ეკლესიების დახურვის მასიური კამპანიის ფარგლებში. მთელი საეკლესიო ქონება გაიგზავნა 3 ვაგონით და გადაიტანეს შარტაშის ტბის სანაპიროზე, სადაც იგი დაფლეს მიწაში. ეკლესიის შენობა კი გადაეცა გასამხედროებულ სახანძრო დაცვას. 27 მეტრიან სამრეკლოს თავიდან გამოიყენებდნენ როგორც სახანძრო კოშკურას, ხოლო მოგვიანებით სრულიად დაანგრიეს. პერესტროიკის წლებში ეკლესიის შენობა ეკატერინბურგის ხელოსანთა ცენტრი იყო. 1995 წლის ოქტომბერში კვართობის დღესასწაულის წინა პერიოდში ეკატერინბურგის ადმინისტრაციამ ნახევრადდანგრეული ეკლესია გადასცა ეკატერინბურგის ეპარქიას. 2000 წელს დასრულდა კაპიტალური რეკონსტრუქცია. 2002 წლიდან მიმდინარეობს მეცადინეობები საეკლესიო-სამევლო სკოლაში. 2009 წლის 11 ივნისს განაცხადეს სასულიერო-საგანმანათლებლო ცენტრის მშენებლობის დასრულების შესახებ, რომლის კედლებშიც ასევე მოქმედებდა ასევე მართლმადიდებლური ლიტერატურის ბიბლიოთეკა. ასევე იგეგმება წრეების ჩამოყალიბება ბავშვთა ინტერესების მიხედვით. ↑ Приходы и церкви Екатеринбургской епархии. — Екатеринбург: Братство Св. Праведного Симеона Верхотурского Чудотворца, 1902. — С. 647. ↑ Православная Газета. На Шарташе освящен просветительский центр.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-11-06. ციტირების თარიღი: 2018-06-06.
ლიდია ნატროშვილი

ლიდია ანტონის ასული ნატროშვილი (დ. 24 სექტემბერი, 1878 — გ. 1979) — ქართველი პედაგოგი. დაამთავრა თბილისის ქალთა I გიმნაზია. გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ მას მიენიჭა მასწავლებლის ხარისხი. 1898 წელს სწავლა განაგრძო პეტერბურგის ქალთა უმაღლეს სასწავლებლის საისტორიო-ლიტერატურულ ფაკულტეტზე. 1903 წელს დაამთავრა სასწავლებელი და დაბრუნდა თბილისში. 1905–1906 წლებში ლიდია ნატროშვილი პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა ჯერ ქალაქ განჯის ქალთა გიმნაზიაში, შემდეგ ქალაქ ალექსანდროპოლში. 1910 წელს ლიდია თბილისში დაბრუნდა. 1924 წლიდან მოღვაწეობდა სოფელ ბოდბეში, ახლად დაარსებულ პედაგოგიურ ტექნიკუმში. გარდა პედაგოგიური მოღვაწეობისა, ლიდია ნატროშვილი მთარგმნელობით საქმიანობასაც ეწეოდა. მან რუსულ ენაზე თარგმნა აკაკი წერეთლის მოთხრობები „ბაში-აჩუკი“, „ჩემი თავგადასავალი“, ვაჟა-ფშაველას, ვასილ ბარნოვის, ეკატერინე გაბაშვილის მოთხრობები. ალიბეგაშვილი დ., ლიტერატურის მატიანე, გვ. 185, თბ., 1986
ორსართულიანი ქარავან-სარაი

ორსართულიანი ქარავან-სარაი (აზერ. İkimərtəbəli karvansaray) — ქარავან-სარაი, განლაგებულია ქალაქ ბაქოს ისტორიულ ნაწილში, იჩერი-შეჰერში ჰაგიგათ რზაევას ქუჩაზე, ციხის სამხრეთ ნაწილში, ქალწულის კოშკის დასავლეთით. წყაროების გადმოცემით, ქარავან-სარაი აშენდა XV საუკუნეში შირვანშაჰ ჰალილ-ულლა I მმართველობის დროს, მაგრამ მასში გამოყენებული არქიტექტურული სტილი უფრო მიეკუთვნება XVII საუკუნეს. XIX საუკუნეში ბაქოს რუსეთის იმპერიის მიერ დაპყრობის შემდეგ ქარავან-სარაი გადაეცა ბაქოს მკვიდრს კასუმ-ბეგს და მის შთამომავლებს სარგებლობასი. კასუმ-ბეგი მიეკუთვნებოდა 3 ჩინოვნიკის რიცხვს, რომლებიც მართავდნენ ქალაქ ბაქოს. 1809 წელს ქარავან-სარაის შენობაში განლაგებული იყო ბაქოს პორტი და საბაჟო. 2001 წლის 2 აგვისტოს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის დადგენილების საფუძველზე ორსართულიანი ქარავან-სარაი დარეგისტრირდა არქიტექტურულ ძეგლთა ნუსხაში. ↑ İkimərtəbəli Kаrvаnsаrаy az. icherisheher.gov.az. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 19 იანვარი 2017. ციტირების თარიღი: 14 March 2018. ↑ К. М. Мамед-заде. Строительное искусство Азербайджана (с древнейших времен до XIXв.). Баку. Элм. 1983. 126 ↑ В.Н. Левиатов. Памятники Азербайджанской культуры. Баку. АзФАН. 1944. ↑ Акты Кавказской археографической комиссии/ Т.4, №97, стр.84. – Тифлис, 1870. ↑ Azərbaycan Respublikası ərazisində dövlət mühafizəsinə götürülmüş daşınmaz tarix və mədəniyyət abidələrinin əhəmiyyət dərəcələrinə görə bölgüsünün təsdiq edilməsi haqqında Azərbaycan Respublikasi Nazirlər Kabinetinin qərarı. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 12 აპრილი 2017. ციტირების თარიღი: 14 March 2018.
ყარღაბაზარი

ყარღაბაზარი (აზერ. Qarğabazar karvansarası) — ქარავან-სარაი სოფელ ყარღაბაზარში, აშენებულია 1681 წელს. ყარღაბაზარი — ერთსართულიანი მრავალეზოიანი ასიმეტრიული ქარავან-სარაია, რომლისთვისაც დამახასიათებელია შენობის კორიდორული სისტემა. ↑ Академия наук Азербайджанской ССР. Известия Академии наук Азербайджанской ССР. Серия литературы языка и искусства. — Издательство Академии наук Азербайджанской ССР, 1983. — № 4. — С. 119. ↑ Леонид Семенович Бретаницкий. Зодчество Азербайджана XII-XV вв. и его место в архитектуре Переднего Востока. — Наука, Главная редакция восточной литературы, 1966. — С. 279. — 556 с.
სანგაჩალის ქარავან-სარაი

სანგაჩალის ქარავან-სარაი (აზერ. Sangaçal karvansarası) — შუა საუკუნეების ქარავან-სარაი, რომელიც განლაგებულია ყარადაღის რაიონის სოფელ სანგაჩალთან, ქალაქ ბაქოს მახლობლად, აზერბაიჯანში. ქარავან-სარაი დაშორებულია ქალაქ ბაქოს 45 კილომეტრის მანძილზე და განლაგებულია ბაქო-სალიანის საქარავნო გზაზე. XIX საუკუნიდან საქარავნო გზების ფუნქციის დაკარგვის შემდეგ ქარავან-სარაიებმაც დაკარგეს თავიანთი დანიშნულება. სანგაჩალის ქარავან-სარაი შედგება სასტუმრო და მოსამსახურეების ოთახებისგან. მას ასევე გააჩნია სამეურნეო დანიშნულების ნაწილიც. ოთხკუთხა ეზოს ორსართულიანი ნაგებობები ამშვენებენ. სანგაჩალის ქარავან-სარაის მომრგვალებული კოშკები უფრო დეკორატიული ელემენტებია ვიდრე თავდაცვითი ხასიათის ნაგებობები. პირველ სართულზე განლაგებულია ძირითადი პორტალი,მეორე სართულზე განლაგებულია საგუშაგო და მცირე ზომის ოთახები — ბალაჰანა. ფართე კიბეები აკავშირებენ ბალაჰანებს შიდა ეზოსთან. ქარავან-სარაი აშენებულია კირქვით. სანგაჩალის ქარავან-სარაის ფასადზე არის კიტაბე, რომელიც გვატყობინებს, რომ იგი აშენებულია 1439—1440 წწ. შირვანშაჰ ჰალილ-ულლა I-ის ბრძანებით. ↑ 1.0 1.1 АСЭ, 1984, с. 283.
ქვემო ქარავან-სარაი

ქვემო ქარავან-სარაი (აზერ. Aşağı karvansaray) — XVII საუკუნის ისტორიული ძეგლი, განლაგებულია აზერბაიჯანში, ქალაქ შაქიში. ქარავან-სარაი განლაგებულია რთულ რელიეფზე (ქარავან-სარაის გვერდით ჩამოედინება მდინარე გურჯანაჩაი) და გააჩნია ტრაპეციის ფორმა. ნაგებობის საერთო ფართი შეადგენს 8000 მ²-ს. ქვემო ქარავან-სარაიში განლაგებულია 242 ოთახი. ქარავან-სარაის გააჩნია შემოსასვლელი კარიბჭე ოთხივე მხრიდან. ქარავან-სარაის ჭიშკრის დახურვით იგი იქცევა აუღებელ ციხედ. ქვემო ქარავან-სარაის, ისევე, როგორც ზედას, შენარჩუნებული აქვს აღმოსავლეთის ქარავან-სარაისთვის დამახასიათებელი გამოსახულება. ქვედა და ზედა ქარავან-სარაიები, აშენებულნი არიან ადგილობრივი ხუროთმოძღვრების მიერ. თავიანთი განლაგების სტრუქტურით, დიდი ზომებითა და სავაჭრო კომფორტით არის ყველაზე დიდი ქარავან-სარაი მთელს ამიერკავკასიაში. ↑ 1.0 1.1 Саламзаде, Мамед-заде, 1987, с. 86. ↑ 2.0 2.1 Саламзаде, Мамед-заде, 1987, с. 93.
ეკატერინბურგის ინოკენტი მოსკოველის ტაძარი

ეკატერინბურგის ინოკენტი მოსკოველის ტაძარი (რუს. Храм Святителя Иннокентия Московского) — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ეკატერინბურგში. ეკლესია დაარსდა 2001 წლის 18 სექტემბერს. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინბურგის ეპარქიას. ტაძარი დაარსდა 2001 წელს მოსკოვის მიტროპოლიტ ინოკენტის სახელზე. 2001 წლის 18 სექტემბერს მისმა მაღალუსამღვდელოესობამ ეკატერინბურგისა და ვერხოტურეს ეპარქიის მთავარეპისკოპოსმა ვიკენტიმ ლენინის პროსპექტის ნომერ 11ა-ში აკურთხა კარის ეკლესია წმინდა ინოკენტის, მოსკოვის პატრიარქის სახელზე. ტაძრის წინამძღვრად დანიშნეს მისიონერული და კატეხიზაციის განყოფილების წევრი ვლადიმირ ზაიცევი. მრევლის ცხოვრების მთავარი სულისჩამდგმელი იყო მღვდელი ალექსანდრე იგონინი. ძალიან მალე ახალი ტაძრის თემის რაოდენობამ მიაღწია 100 მუდმივ მრევლს. წელიწადში ორჯერ აღნიშნავდნენ ტაძრის ძირითად დღესასწაულს: დიდ და მცირეს (13 აპრილი და 6 ოქტომბერი). 2010 წლიდან ტაძრის წინამძღვრად დაინიშნა ილია ალექსანდროვი. 2011 წლის სექტემბრიდან ტაძარში ასევე მსახურობდა დიაკვანი იგორ კონსტანტინოვი, რომელიც მღვდლად აკურთხეს ქალაქ არამილის ტაძარში. ამჟამად ტაძარში მსახურობს წინამძღვარი ანდრეი სკორმინი, რომელიც მღვდლად ხელდასხმულ იქნა 2012 წელს. აღმოსავლეთ უკრაინაში ომის დააწყების შემდეგ და რუსეთის მიერ ამ ტერიტორიების ოკუპაციისას წმინდა ინოკენტის ტაძარი ასევე გამოიყენებოდა ჰუმანიტარული დახმარების შესანახად, რომელიც იგზავნებოდა გაეროს მიერ არაღიარებულ ლუგანსკის სახალხო რესპუბლიკაში. ტაძარზე გამოფინეს ე. წ. ნოვოროსიის დროშა. ტაძარში ასევე იკრიბებოდნენ მოხალისეები, რომლებიც იბრძოდნენ აღმოსავლეთ უკრაინაში. ისინი აღმოსავლეთ უკრაინაში ტაძრის წინამძღვრის დახმარებით იგზავნებოდნენ. 2015 წლის 11 მარტს მამა ვლადიმირ ზაიცევმა განაცხადა, რო მოხალისეები მიემგზავრებიან იქ, სადაც „წყდება რუსეთის ბედი“. ამ ამბებიდან მალევე შეიკრიბა ეპარქიული საბჭო, რომელმაც მიტროპოლიტ კირილის ხელმოწერით მიიღო გადაწყვეტილება და მამა ვლადიმირს აუკრძალა ღვთისმსახურება. იგი გააგზავნეს განინა-იამის მონასტერში. ამ გადაწყვეტილებამ უკმაყოფილება გამოიწვია ურალის საზოგადოებაში და უკვე 2015 წლის აპრილში მღვდელი დააბრუნეს ძველ ადგილზე ღვთისმსახურებისათვის, რომელმაც განინა-იამის მონასტერში სულ ორი კვირა დაჰყო. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Кто, как и на какие деньги организует трафик добровольцев с Урала на Донбасс ↑ В защиту запрещенного в служении Владимира Зайцева прихожане и беженцы пишут открытые письма. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 03-10-2018. ციტირების თარიღი: 07-06-2018. ↑ В Екатеринбурге священника, призывающего «бить фашистскую мразь» на Украине, отстранили от службы. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 05-10-2018. ციტირების თარიღი: 07-06-2018. ↑ Священник Владимир Зайцев, наказанный епархией за призывы «бить фашистскую мразь», вернулся из церковной ссылки