laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ფერაპონტოვის მონასტერი

ფერაპონტოვის მონასტერი (რუს. Ферапонтов монастырь) — მონასტერი რუსეთში, ვოლოგდის ოლქში. მიიჩნევა შუა საუკუნეების რუსული ხელოვნების ერთ-ერთ თვალსაჩინო ნიმუშად. 2000 წლიდან, იგი შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში. მონასტერი 1398 წელს წმინდა ფერაპონტმა დააარსა მკაცრი ბუნებრივი პირობების მქონე ჩრდილოეთ რუსეთში, კირილო-ბელოზერსკის მონასტრის აღმოსავლეთით. მონასტერს დღევანდელი სახელი ფერაპონტის მოსწავლემ, წმინდა მარტინიანმა უწოდა, რომელიც 1447 წელს, წმინდა სერგის სამების ლავრის უმაღლესი სასულიერო პირი გახდა. 1530-იან წლებში, მონასტერს ემატება ხაზინა, სატრაპეზო და უნიკალური, გამოცხადების ეკლესია თავისი სამრეკლოთი. ამ დროისთვის, მონასტერი ივანე მრისხანესგან სპეციალურ პრივილეგიებს იღებს, ასევე საკუთრებაში გადაეცა 60 სოფელი. თვით მეფეც, მონასტერს ხშირად სტუმრობდა როგორც უბრალო მომლოცველი. მწუხარების პერიოდში (რუს. Смутное время), მონასტერი პოლონელებმა გაანადგურეს. მაგრამ უკვე აღდგენის პროცესში, კომპლექსს რამდენიმე ეკლესია და სამრეკლო დაემატა. ამ სამრეკლოს საათები (1638 წ.) რუსეთში უძველესად მიიჩნევა. გადის დრო და მონასტერი რელიგიურ მნიშვნელობას თანდათან კარგავს. ამ დროისთვის მას განსხვავებული სასულიერი პირების გადასასახლებელ ადგილად იყენებენ. მათ შორის იყო პატრიარქი ნიკონი. 1798 წელს, მონასტერი პავლე I-მა გააუქმა. კვლავ მონასტრად ის 1904 წელს აღდგა, მაგრამ 20 წლის შემდეგ, ის ბოლშევიკებმა დაკეტეს და უკვე 1975 წელს მუზეუმად გამოაცხადეს. 1991 წლიდან, მუზეუმი შედის ჩრდილოეთ რუსეთის ეროვნული პარკის შემადგენლობაში. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები რუსეთში ფერაპონტოვის მონასტრის ფრესკები მონასტრის ოფიციალური საიტი Ferapontovo: Medieval Treasure in the Russian North დაარქივებული 2010-04-10 საიტზე Wayback Machine.
კიჟი

კიჟი (რუს. Кижи) — კუნძული ონეგის ტბაში, რუსეთის ჩრდილოეთ, ევროპულ ნაწილში. მისი სიგრძე 7 კმ-ია, სიგანე 500 მ. შემოსაზღვრულია სხვა მრავალრიცხოვანი კუნძულებით (დაახლოებით 5 000), რომელთაგან უმრავლესის დიამეტრი 2 მეტრს არ აღემატება, მაგრამ ზოგიერთი მათგანის სიგრძე 35 კმ-ია. კიჟის რეგიონს ადამიანთა დასახლების ხანგრძლივი ისტორია გააჩნია, XVI საუკუნეში აქ 100 სოფელი მდებარეობდა. კიჟი მთელ მსოფლიოში ცნობილია ე.წ. სამარხი ეკლესიებით (პოგოსტი). მათ შორისაა XVIII საუკუნის ორი ეკლესია და რვაკუთხა კოშკი, რომელიც ხის სხვადასხვაგვარი ნაგებობებითაა შემოსაზღვრული. ასევე მოიცავს ნამდვილი ბაროკოს ფრესკებს. ღვთსიმშობლის სახელობის ეკლესია 1764 წელს აშენდა, მისი ზედა ნაწილი დაფარულია 9 ერთეული ბოლქვისმაგვარი გუმბათებით. ეკლესიების სიახლოვეს მდებარეობს რამდენიმე სხვა რელიგიური ნაგებობა, ქარის წისქვილი (უძველესი რუსეთში) და ხის სახლები. 1960 წელს, ამ არეალში საბჭოთა ხელისუფლებამ ღია ცის ქვეშ მდებარე ხის არქიტექტურის მიზეუმი დააარსა. 1990 წელს, კიჟის უნიკალური მონუმენტები იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები რუსეთში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კიჟი From the history of the Church of the Transfiguration repairs and restoration Inner structure of Kizhi Pogost churches
ალექსანდრე ალადაშვილი

ალექსანდრე სტეფანეს ძე ალადაშვილი (დ. 30 ივნისი [ ძვ. სტ. 17 ივნისი] , 1876, სოფ. არბოშიკი, ახლანდელი დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტი ― გ. 29 ივნისი, 1950, თბილისი) — ქართველი თერაპევტი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1911), პროფესორი (1919), საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკედემიკოსი (1946), საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1941). ქართული თერაპიული სამეცნიერო სკოლის ერთ-ერთი ფუძემდებელი. 1904 წელს დაამთავრა იურიევის (ტარტუ) უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი. 1911 ხარკოვში დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია თემაზე „ბორჯომის მინერალური წყლის ფიზიოლოგიური მოქმედების საკითხისათვის“. 1919 აირჩიეს სიმფეროპოლის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტის ფარმაკოლოგიის კათედრის გამდეგ, 1919-1921 წლებში მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (თსუ)სამკურნალო ფაკულტეტის შინაგან სნეულებათა დიაგნოსტიკის კათედრის გამგედ, 1921-1924 იყო სამკურნალო ფაკულტეტის დეკანი, 1921-1950 საფაკულტეტო ტერაპიის კათედრის გამგე (ჯერ თსუ-ში, შემდეგ - სამედიცინო ინსტიტუტში). მრავალი წლის მანძილზე იყო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტის დეკანი და საქართველოს სსრ ჯანდაცვის სმინისტროს სამედიცინო სამჭოს თავმჯდომარე (1937-1950). ალადაშვილი იყო საქართველოს თერაპევტთა საზოგადოების ერთ-ერთი დამაარსებელი და თავმჯდომარე (1940-1950). აქტიურად მონაწილეობდა საქართველოში კურორტოლოგიის, ტუბერკულოზისა და პროფესიული დაავადებათა ინსტიტუტების და სასწრაფო დახმარების საავადმყოფოს დაარსებაში. წლების მანძილზე ხელმძღვანელობდა თბილისის II საავადმყოფოს, რომელსაც შემდგომ მისი სახელი მიეკუთვნა. ალადაშვილის მეცნიერული ნაშრომები უმთავრესად ეხება საქართველოს საკურორტო რესურსებისა და ადგილობრივი ნედლეულისაგან დამზადებული პრეპარატების სამკურნალო მიზნით გამოყენების საკითხებს. დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშის ორდენითა და მედლებით. დაკრძალულია თბილისში, ვაკის სასაფლაოზე. თბილისში არსებობს მისი სახელობის ქუჩა. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 85. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 259-260. ვ. გერსამია. ალექსანდრე სტეფანეს ძე ალადაშვილი, თბილისი, 1955. ალექსანდრე ალადაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ფუგა

ფუგა (ლათ. Fuga „გაქცევა, დარტყმა, შეხება“) — მრავალხმიანი ნაწარმოები, რომელიც წარმოადგენს ტონიკა-დომინანტურ იმიტაციას ერთი თემის დამუშავებით. ჩამოყალიბდა XVI-XVII საუკუნეებში. წარმოიშვა ვოკალური მოტეტისგან. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 417.
უნგრეთის ჰიმნი

უნგრეთის სახელმწიფო ჰიმნი — „Himnusz“, კომპოზიცია აგრეთვე ცნობილი პირველი სტროფით „Isten, áldd meg a magyart“ („ღმერთო, დალოცე მადიარები“). ტექსტის ავტორი — ფერენც კელჩეი (Kölcsey Ferenc), მუსიკის ავტორი — ფერენც ერკელი (Erkel Ferenc). Isten, áldd meg a magyart Jó kedvvel, bőséggel, Nyújts feléje védő kart, Ha küzd ellenséggel; Bal sors akit régen tép, Hozz rá víg esztendőt, Megbűnhődte már e nép A múltat s jövendőt! Őseinket felhozád Kárpát szent bércére, Általad nyert szép hazát Bendegúznak vére. S merre zúgnak habjai Tiszának, Dunának, Árpád hős magzatjai Felvirágozának. Értünk Kunság mezein Ért kalászt lengettél, Tokaj szőlővesszein Nektárt csepegtettél. Zászlónk gyakran plántálád Vad török sáncára, S nyögte Mátyás bús hadát Bécsnek büszke vára. Hajh, de bűneink miatt Gyúlt harag kebledben, S elsújtád villámidat Dörgő fellegedben, Most rabló mongol nyilát Zúgattad felettünk, Majd töröktől rabigát Vállainkra vettünk. Hányszor zengett ajkain Ozman vad népének Vert hadunk csonthalmain Győzedelmi ének! Hányszor támadt tenfiad Szép hazám, kebledre, S lettél magzatod miatt Magzatod hamvvedre! Bújt az üldözött, s felé Kard nyúlt barlangjában, Szerte nézett s nem lelé Honját e hazában, Bércre hág és völgybe száll, Bú s kétség mellette, Vérözön lábainál, S lángtenger fölette. Vár állott, most kőhalom, Kedv s öröm röpkedtek, Halálhörgés, siralom Zajlik már helyettek. S ah, szabadság nem virul A holtnak véréből, Kínzó rabság könnye hull Árvák hő szeméből! Szánd meg Isten a magyart Kit vészek hányának, Nyújts feléje védő kart Tengerén kínjának. Bal sors akit régen tép, Hozz rá víg esztendőt, Megbűnhődte már e nép A múltat s jövendőt! Hungary: Himnusz - Audio of the national anthem of Hungary, with information and lyrics National and historical symbols of Hungary დაარქივებული 2021-10-28 საიტზე Wayback Machine.
ვლადიმირისა და სუზდალის თეთრი მონუმენტები

ვლადიმირისა და სუზდალის თეთრი მონუმენტები (რუს. Белокаменные памятники Владимира и Суздаля) — ამ სახელითაა იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შესული რუსეთში, ზალესეს ისტორიულ რეგიონში მდებარე მდებარე შუა საუკუნეების რვა კირქვისგან ნაგები მონუმენტი: ვლადიმირის მიძინების საკათედრო ტაძარი (1158-60, 1185-89); ოქროს კარიბჭე (1158-64, ასევე რესტავრირებულია მოგვიანებით); წმინდა დიმიტრის საკათედრო ტაძარი (1194-97); ანდრია ბოგოლიუბსკის ციხესიმაგრე ბოგოლიუბოვოში (1158-65, შემდგომი ცვლილებებით); ხარების ეკლესია ნერლიში (1165); სუზდალის კრემლი ღვთისმშობლის შობის ტაძართან ერთად (1222-25 გადაკეთდა XVI საუკუნეში); წმინდა ევფიმის ეკლესია სუზდალში (XVI ს); ბორისის და გლების ეკლესია კიდეკშაში (1152 ასევე რესტავრირებულია მოგვიანებით). მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები რუსეთში პროფილი იუნესკოს საიტზე
ალავერდიანი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ალავერდიანი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ლეონ ალავერდიანი — სომეხი მსახიობი სტეფანე ალავერდიანი — სომხეთში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარებისათვის აქტიური მებრძოლი
მოდილიანი (ფილმი)

მოდილიანი (ინგლ. Modigliani) — რეჟისორ მიკ დეივისის ბიოგრაფიული დრამა, მოგვითხრობს XX საუკუნის დასაწყისში ცნობილ მხატვარ ამედეო მოდილიანის ცხოვრებასა და შემოქმედებას. მთავარ როლს ასრულებს ენდი გარსია. 18 წლამდე ასაკის მოზარდებისთვის ფილმის ყურება არ არის რეკომენდებული. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. 1919 წელი. ომი დასრულდა და ღამის პარიზის ცხოვრება სავსეა ვნებებით და უკონტროლო სურვილებით. კაფე „როტონდა“, მხატვრების ელიტის შტაბ-ბინა, ჩვენ ვხედავთ მაგიდას, რომელსაც ისტორიაში ანალოგი არ ჰყავს: მის გარშემო სხედან პიკასო, რივერა, კოკტო, სუტინი, უტრილო და მოდილიანი. ფილმი მოგვითხრობს მოდილიანისა და პიკასოს შორის სასოწარკვეთილ და სასტიკ მეტოქეობაზე. პიკასო უკვე დიდების სხივებში ბანაობს, როცა, ამავე დროს მოდილიანი — მეამბოხე, ფიცხი საყვარელი და მწარე ლოთი — ჯერ პრაქტიკულად არავისთვისაა ცნობილი. ამიტომ როდესაც კაფეში გამოცხადდება სენსაციური სამხატვრო კონკურსი, პიკასო და მოდილიანი ასევე გადაწყვეტენ მონაწილეობა მიიღონ მასში. თუმცა მოდილიანის არა მხოლოდ პიკასოსთან მეტოქეობა უბიძგებს მონაწილეობის მიღებაში — არამედ მისთვის ეს იშვიათი შანსია გახდეს მდიდარი და ცნობილი. მისმა ვნებიანმა სიყვარულმა ახალგაზრდა და ლამაზ ჟანა ებიუტერნისადმი უკვე შეაშფოთა მაღალი საზოგადოების სამყარო, და სიღარიბე აუარესებს მას როდესაც ისედაც რთული ურთიერთობა აქვს ჟანას მშობლებთან. მოდილიანი „მოდილიანი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „მოდილიანი“ — Allmovie-ზე
ალავერდი-ხანი

ალავერდი-ხანი (გ. 24 მაისი, 1614) — ირანის სარდალი და პოლიტიკური მოღვაწე. გამაჰმადიანებული ქართველი, გვარად უნდილაძე. ირანის ჯარის პირველი ყულარაღასი, ფარსის ბეგლარბეგი, აბას I-ის სამხედრო რეფორმების ერთ-ერთი აქტიური გამტარებელი. ალავერდი-ხანი ბავშვობაში ყიზილბაშებმა გაიტაცეს. იგი დაწინაურდა სეფიანთა სამეფო კარზე და დიდი როლი შეასრულა ირანის ტახტზე შაჰ-აბას I-ის განმტკიცებაში. როგორც სარდალმა განსაკუთრებით გამოიჩინა თავი ოსმალეთთან ომში (1603–1612). ისპაანში ააშენა ხიდი მდ. ზენდერუდზე, რომელსაც დღესაც მისი სახელი ჰქვია. აბას I-ის ბრძანებით ალავერდი-ხანი დიდი პატივით დაკრძალეს მეშჰედში. ირანში ალავერდი-ხანის შვილებიც დაწინაურდნენ. უფროსმა იმამყული-ხანმა მამის სიკვდილის შემდეგ ფარსის ბეგლარბეგობა მიიღო, ხოლო უმცროსმა დაუდ-ხანმა — ყარაბაღისა. ერთ-ერთი ვერსიით, ალავერდი-ხან უნდილაძე შაჰის ბრძანებით მოკლეს, რადგან ფაქტობრივად იგი შაჰზე გავლენიან პიროვნებას წარმოადგენდა. ისქნდერ-ბეგ თორქმანი [ისქანდერ მუნში], თარიხ-ე ალამ არაი-ე აბბასი (ქვეყნის დამამშვენებელი ისტორია აბასისა), [წგნ.] 1-2, თეირანი, 1956-1957; გაბაშვილი ვ. უნდილაანთ ფეოდალური სახლი XVI-XVII სს. ირანში (ქართული წყაროების მიხედვით), კრ.: მახლობელი აღმოსავლეთის ისტორიის საკითხები, [ტ.] 2, თბ., 1972; კუცია კ., კავკასიური ელემენტი სეფიანთა ირანის პოლიტიკურ სარბიელზე, იქვე, [ტ.]1, თბ., 1963; ფალსაფი ნ., ზენდეგანი-ე შაჰ-ე აბბას-ეავვალ (შაჰ-აბას I-ის ცხოვრება), [წგნ.] 2, თეირანი, 1956; კაციტაძე დ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 261.
როდოსი (ქალაქი)

როდოსი (ბერძ. Ρόδος) — მთავარი ქალაქი და ყოფილი მუნიციპალიტეტი საბერძნეთის კუთვნილ დოდეკანესის კუნძულების კუნძულ როდოსზე. 2011 წლის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 53 709 ადამიანს შეადგენს. როდოსი ცნობილია ჯერ კიდევ ანტიკური ხანიდან, რადგან აქ მდებარეობდა მსოფლიოს შვიდი საოცრებიდან ერთ-ერთი - როდოსის კოლოსი. როდოსის ციტადელი, რომელიც ჯვაროსნებმა ააგეს, ერთ-ერთი საუკეთესოდ შემონახულია შუა საუკუნეების ევროპის ანალოგიურ ნაგებობებს შორის. 1988 წელს იუნესკომ იგი მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა. დღეს როდოსი საერთაშორისო ტურიზმის პოპულარულ დესტინაციას წარმოადგენს. ქალაქი როდოსი კუნძულის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კიდეზე მდებარეობს და ჩრდილოეთიდან სამხრეთის მიმართულებით სამკუთხედის ფორმას იღებს. მიწის ფართობით, ის კუნძულის ყველაზე პატარა მუნიციპალიტეტია, მაგრამ მოსახლეობის რაოდენობით ყველაზე დიდი. ჩრდილოეთიდან ქალაქს ესაზღვრება ეგეოსის ზღვა, აღმოსავლეთით და დასავლეთით - ლალისოსის მუნიციპალიტეტი, სამხრეთით - კალიტეის მუნიციპალიტეტი. კუნძული როდოსი ევროპის, ახლო აღმოსავლეთისა და აფრიკის გზაჯვარედინზე მდებარეობს. სწორედ ამიტომ, კუნძულზე მრავალი უმთავრესი საზღვაო გზა გადიოდა, რამაც როდოსს საკმაოდ მდიდარი ისტორია დაუტოვა. როდოსი დასახლებულია ჯერ კიდევ ძვ. წ. 4000 წლიდან (ნეოლითის ხანა). მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ოფიციალური საიტი Prefecture website Region website დაარქივებული 2008-11-08 საიტზე Wayback Machine. ↑ Kallikratis law დაარქივებული 2017-07-12 საიტზე Wayback Machine. Greece Ministry of Interior
მონტე-ტიტანო

მონტე-ტიტანო (ტიტანების მთა) — მთა აპენინის მთებში, სან-მარინოს უმაღლესი მწვერვალი. მისი სიმაღლე ზღვის დონიდან 739 მეტრია. მდებარეობს დედაქალაქ სან-მარინოს აღმოსავლეთით. 2008 წელს მონტე-ტიტანო იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა კომბინირებული სახელით „სან-მარინოს ისტორიული ცენტრი და მონტე-ტიტანოს მთა". ორივე ობიექტის ტერიტორია ერთად 55 ჰა-ს შეადგენს, მოიცავს მონტე-ტიტანოსა და სხვა სტრუქტურებს, მათ შორისაა თავდაცვითი კოშკები, კედლები, ჭიშკრები და ბასტიონები, ასევე ნეოკლასიკური ბაზილიკა. მონტე-ტიტანოს მთაგრეხილის დასაწყისში, მდებარეობს ქვეყნის დედაქალაქი სან-მარინო, რომლის ისტორიაც ადრეული IV საუკუნიდან იწყება. ლეგენდის თანახმად, მთის წვერზე VIII საუკუნეში მონასტერი არსებობდა. მთიანი ლანდშაფტი არეალს საუცხოო იერს სძენს და მისმა ჩაკეტილმა მდებარეობამ სან-მარინო, როგორც რესპუბლიკა მრავალ საუკუნეთა მიღმა შემოინახა. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ↑ (1898) The Numismatic circular (Italian), გვ. 531.  ↑ Official Italian 1:25,000 mapping; other sources give slightly higher figures. ↑ 3.0 3.1 San Marino (pdf). UNESCO.org. ციტირების თარიღი: 2010-11-03. ↑ „Travel & Geography: Mount Titano“. Encyclopedia Brittanica. ციტირების თარიღი: 2010-11-03.
არკადი ასტვაცატუროვი

არკადი იაკობის ძე ასტვაცატუროვი (დ. 20 ივნისი [ ძვ. სტ. 3 ივლისი ], 1910, სოფ. ქარელი — გ. 5 ივნისი, 1975, თბილისი) — საბჭოთა ეპოქის მეცნიერი, სამშენებლო მექანიკის სპეციალისტი, ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1947), პროფესორი (1950), მეცნიერებისა და ტექნიკის დამსახურებული მოღვაწე (1967), სკკპ წევრი 1942 წლიდან. 1937 წლიდან გარდაცვალებამდე მუშაობდა ვ. ი. ლენინის სახელობის საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში სამშენებლო მექანიკის კათედრაზე. ასტვაცატუროვის შრომები ეხება თაღოვან სისტემათა სიმტკიცისა და მდგრადობის თეორიის საკითხებს. სამშენებლო მექანიკა, ნაწ. 1 - 3, თბ., 1954-1963; Расчет мостовых апок с верикальными и наклонными подвесками, М., 1952 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 643. არკადი ასტვაცატუროვი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ალავი

ალავი — ძველი ქართული საქორწილო ჩვეულება. ქორწილის დღეს სასიძო საპატარძლოს მიართმევდა ძღვენს — ტკბილეულობითა და ხილით გაწყობილ, სანთლებით გაჩირაღდნებულ თაბახს. ჯვარისწერის წინ ამ ტკბილეულს ნეფე-დედოფლის დასალოცად მისულ სტუმრებს ურიგებდნენ. ქსე, ტ. 1, გვ. 262, თბ., 1975
გიორგი ზანგური

გიორგი გელას ძე ზანგური (დ. 14 ოქტომბერი, 1982 , ქ. თბილისი) — ქართველი პოეტი და მსახიობი. 1998 დაამთავრა თბილისის 141-ე საშუალო სკოლა. 2000 წელს ჩააბარა თბილისის შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრისა და კინოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამსახიობო ფაკულტეტზე, რომელიც დაამთავრა 2004 წელს. ამავე წელს ითამაშა უილიამ სომერსეტ მოემის პიესაში „აღთქმული მიწა“ , ფრენკ ტეილორის როლი. 2004 — სამეფო უბნის თეატრში ითამაშა მიტროს როლი, პიესაში „გიულიჰ“. 2005 წლიდან მუშაობს მიხეილ თუმანიშვილის სახელობის კინო მსახობთა თეატრში. ამავე წელს ითამაშა ქეთი პატარაიას პიესაში „ხვალ შობაა“, ლეო ტაბიძის როლი. 2006 — გამოვიდა ლექსების კრებული — „ჩემს თანადედამიწელებს“. 2007 — დაიდგა „ცვლილებების თეატრში“ მისი პიესა — „დონორები“. 2007 — მიწვეულ იქნა ქუთაისის ლ. მესხიშვილის სახელობის დრამატულ თეატრში, სადაც ითამაშა ნინო სადღობელაშვილის პიესაში „ბამბაზიის სამოთხე“, ბათუ არჩბას როლი. 2007 — გამოვიდა პოეტთა ორდენ სამკაულის კრებული და CD „ამიშვი ცამდე“. 2010: „უშენოდ მგონი მოვკვდები“ რეჟ. ლევან თუთბერიძე. 2004:„გიულიჰ“ (მიტრო) გიორგი ზანგური — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გიორგი ზანგური კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში გიორგი ზანგური [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
უგარითული ენა

უგარითული ენა — სემიტური ენების ჩრდილო-დასავლური ჯგუფის ერთ-ერთი ენა, რომელზედაც ძვ.წ. II ათასწლეულში ლაპარაკობდნენ ქალაქ უგარითსა და უგარითის სამეფოში (ხმელთაშუაზღვის აღმოსავლეთი სანაპირო, სირიის არაბთა რესპუბლიკა). ჩვენამდე მოაღწია თიხის ფირფიტებმა ანბანური ხასიათის უნიკალური სოლისებრი დამწერლობით. ესაა უძველესი ანბანი მსოფლიოში. ტექსტები განეკუთვნება ძვ.წ. XIV–XIII სს. უგარითული ენა ახლოს დგას აღმოსავლურ სემიტურთან — აქადურთან და სამხრეთულ სემიტურთან — არაბულთან. უგარითი ცენტრალურ-სემიტური ენები სემიტური ენები ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 99. Bordreuil, Pierre. and Dennis Pardee. (2009). A Manual of Ugaritic: Linguistic Studies in Ancient West Semitic 3. Winona Lake, IN 46590: Eisenbraun's, Inc. ISBN 1-57506-153-8.  Cunchillos, J.-L., and Juan-Pablo Vita (2003). A Concordance of Ugaritic Words. Piscataway, NJ: Gorgias Press. ISBN 1-59333-258-0.  del Olmo Lete, Gregorio; & Sanmartín, Joaquín (2004). A Dictionary of the Ugaritic Language in the Alphabetic Tradition. Brill Academic Publishers. ISBN 90-04-13694-0.  (2 vols), (originally in Spanish, translated by W. G. E. Watson). „Introduction to Ugaritic Grammar“. Unicode Chart.
ლაღიძის წყალი

ლაღიძის წყალი — პოპულარული ქართული გამაგრილებელი (უალკოჰოლო) სასმელი, რომელიც დამზადებულია სოდიანი წყლისა და სხვადასხვა ნატურალური სიროფებისგან. ტრადიციულად, ჭიქაში ხდებოდა სიროფის გაზავება სოდიანი წყლის ჭავლით. ასევე იყიდება ბოთლში ჩამოსხმული სხვადასხვა არომატის მქონე გამაგრილებელი სასმელი. ზოგიერთი ამერიკელი სპეციალისტი მას ადარებს კვერცხის კრემს, მაგრამ ავთენტური ქართული სასმელი არ შეიცავს არც რძეს და არც შოკოლადის სიროფს. სახელწოდება მომდინარეობს მიტროფანე ლაღიძისგან, ქუთაისელი ფარმაცევტისგან, რომელსაც 1887 წელს გაუჩნდა იდეა, რომ ლიმონათის გასაკეთებლად, ნაცვლად იმპორტული, არომატიზირებული ესენციებისა, გამოეყენებინა ნატურალური სიროფები. 1900 წელს „ძმები ლაღიძეების“ ქარხანამ ქუთაისში დაიწყო საკუთარი, უნიკალური რეცეპტების დამზადება ბალახებისა და ხილის შეზავებით. დღეს „ლაღიძის წყლები“ აწარმოებს სხვადასხვა ნატურალური არომატის წყლებს, მათ შორის — კომშის, მსხლის, ციტრუსების, ალუბლის, ტარხუნის და სხვა. ლაღიძის წყლების დისტრიბუცია ხდება რუსეთში, უკრაინაში, ბალტიისპირეთის სამ სახელმწიფოში, პოლონეთში და სომხეთში. ↑ Lagidze Water soda fountain in Tbilisi, Georgia[მკვდარი ბმული] ↑ Bottled Lagidze Water range. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-04-24. ციტირების თარიღი: 2011-06-06. ↑ Lagidze water and egg cream, New York Times, Home and Garden section, 15 June 1988 ↑ The history of Lagidze water. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-04-24. ციტირების თარიღი: 2011-06-06. ↑ Lagidze water distributors. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-04-24. ციტირების თარიღი: 2011-06-06.
მისტრა

მისტრა (ბერძ. Μυστράς, Μυζηθράς) — გამაგრებული ქალაქი და ყოფილი მუნიციპალიტეტი საბერძნეთში, პელოპონესის ნახევარკუნძულის სამხრეთ ნაწილ ლაკონიაში. 2011 წლიდან, ადგილობრივი მმართველობის რეფორმის შედეგად ის სპარტის მუნიციპალიტეტის შემადგენლობაში შეიყვანა. მდებარეობს ტაიგეტის მთაზე, უძველეს ქალაქ სპარტის სიახლოვეს. XIV-XV საუკუნეებში, ქალაქი ბიზანტიური მორეის დესპოტატის დედაქალაქის ფუნქციებს ასრულებდა, სწორედ ამ პერიოდში იდგა მისი განვითარების პიკი და კულტურული აყვავების ხანა. ოსმალეთის იმპერიის მმართველობის პერიოდში, მისტრა დასახლებულ ტერიტორიად რჩებოდა, როდესაც ის დასავლელ მოგზაურებს შეცდომით სპარტაში ერეოდათ. 1830-იან წლებში, ქალაქი მოსახლეობისგან მთლიანად დაიცალა და მისგან 8 კმ-ის დაშორებით, ახალი ქალაქი - სპარტი დაარსდა. 1989 წელს, მისტრას ნანგრევები, რომელთა შორისაცაა ციხესიმაგრეები, სასახლეები, ეკლესიები და მონასტრები, იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში GTP - Monastery in Mystras GTP - Mystras GTP - Municipality of Mystras
დელოსი

დელოსი (ბერძ. Δήλος) — კუნძული ეგეოსის ზღვაში. მდებარეობს წრიულად განლაგებული კიკლადის კუნძულების ცენტრში, კუნძულ მიკონოსის სიახლოვეს და წარმოადგენს საბერძნეთის უმნიშვნელოვანეს მითოლოგიურ, ისტორიულ და არქეოლოგიურ ძეგლს. კუნძულზე მიმდინარე არქეოლოგიური გათხრები ყველაზე მასშტაბურია მთელს ხმელთაშუა ზღვის რეგიონში. სამუშაოებს აწარმოებს ათენის ფრანგული სკოლა. აქ აღმოჩენილი არაერთი არტეფაქტი გამოფენილია დელოსის არქეოლოგიურ მუზეუმსა და ათენის ეროვნულ არქეოლოგიურ მუზეუმში. დელოსი ძველი ბერძნებისთვის წმინდა ადგილს წარმოადგენდა და მიიჩნეოდა აპოლონისა და არტემიდას სამშობლოდ. კუნძული იმდენად წმინდა ადგილად მიიჩნეოდა, რომ ბერძნები მის ბუნებრივ რესურსებს არასოდეს იყენებდნენ. დელოსზე აღმოჩენილი ქვის ქოხები მეტყველებენ, რომ კუნძული ჯერ კიდევ ძვ. წ. III ათასწლეულში ყოფილა დასახლებული. 1990 წელს, დელოსი იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა. დიონისეს გამოსახულებიანი მოზაიკური იატაკი დელოსის მდებარეობა დელოსის ლომები მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დელოსი Hellenic Ministry of Culture site: Delos Perseus site: Delos EfA website with history of the Delos Archaelogical site დაარქივებული 2006-10-19 საიტზე Wayback Machine. (ფრანგული) Delos Island on WikiMapia Official website of Municipality of Mýkonos
დაფნის მონასტერი

დაფნი (ბერძ. Δαφνί) — მონასტერი ათენის გარეუბან ჩაიდარში. მდებარეობს ამავე სახელწოდების ტყის სიახლოვეს, ათენიდან ელევსიკისკენ მიმავალ ე. წ. წმინდა გზაზე. მონასტერი VI საუკუნის მიწურულს დაარსდა აპოლონის სამლოცველოს ადგილას, რომელიც ახ. წ. 395 წელს გოთებმა დაანგრიეს. გამოყენებულ იქნა ძველი ტაძრის სვეტები და დახურული გალერეები. მთავარი ტაძარი XI საუკუნის ბიზანტიური ხელოვნების თვალსაჩინო ნიმუშს წარმოადგენს. გააჩნია ჯვრის ფორმა და მაღალი გუმბათი. ეკლესია გამოირჩევა საუკეთესოდ შემონახული მოზაიკებით. 1205 წელს, ათენის ჰერცოგმა ოტო დე ლა როშმა ტაძარი ჯვაროსნებს, ბელევოს ცისტერიანულ სააბატოს გადასცა. ამის შემდეგ, ფრანგმა ბერებმა ეკლესია მრავალგზის გადააკეთეს, სანამ მათ თურქები განდევნიდნენ და 1458 წელს მონასტერს კვლავ მართლმადიდებლებს დაუბრუნებდნენ. ამის შემდეგ, გაღარიბებული მონასტერი თანდათან დაიშალა. 1821 წელს ოსმალეთის იმპერიის მმართველობამ ის გააუქმა. 1888 წლიდან იწყება აღდგენითი სამუშაოები. 1990 წელს, მონასტერი იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა. 1999 წლის მიწისძვრის შედეგად, დაფნის მონასტერი მნიშვნელოვნად დაზიანდა და ამჟამად, აღდგენითი სამუშაოების გამო საზოგადოებისათვის დაკეტილია. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დაფნის მონასტერი The Daphni Monastery დაარქივებული 2006-07-26 საიტზე Wayback Machine. Daphni Monastery დაარქივებული 2008-08-07 საიტზე Wayback Machine.
ქემფრის საჯარო სკოლა

ქემფრის საჯარო სკოლა — საჯარო სკოლა სოფელ ქემფერში. დაარსებულია 1940 წელს. ქემფრის საჯარო სკოლაში ამჟამად სწავლობს 40 მოსწავლე და ასწავლის 16 მასწავლებელი. სსიპ - ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქემფრის საჯარო სკოლა დაარქივებული 2021-09-06 საიტზე Wayback Machine. სსიპ - ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქემფრის საჯარო სკოლა დაარქივებული 2023-07-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტრო, სკოლების მონაცემთა ბაზა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-09-06. ციტირების თარიღი: 2021-09-06.
ვიღაც გიყურებს

ვიღაც გიყურებს — „Telemundo-ს” 2010-2011 წლების სერიალი. იგი წარმოადგენს 2007 წელს გადაღებული, „TVN”-ის ამავე სახელწოდების სერიალის, ახალ ვერსიას. საქართველოში სერიალი გადიოდა 2011 წელს, ტელეარხის რუსთავი 2 ეთერში, სახელით „ვიღაც გიყურებს”. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ჩიკაგოში სერიული მკვლელობები მომრავლდება. ყოველი მკვლელობა ერთი სცენარით ვითარდება. მკვლელი ქალებს აუპატიურებს, შემდეგ ჰკლავს, გულებს აჭრის და მათ ქილებში ინახავს. მკვლელი კი სერიალის მთავარ გმირებს მიუახლოვდება. ეჭვის ქვეშ სერიალის აბსოლუტურად ყველა მამაკაცი იმყოფება, თუმცა მკვლელი მხოლოდ ერთია! პიედად ესტევესი ახალგაზრდა ვეტერინარია, რომელსაც უყვარს როდრიგო კინტანა. თუმცა რამდენიმე წლის წინ, მასსა და როდრიგოს შორის უთანხმოება მოხდა, რის გამოც ისინი ერთმანეთს დაშორდნენ. სერიული მკვლელობები კი სწორედ როდრიგოს გამოჩენის შემდეგ იწყება. პიედადი ასევე უყვარს მის კოლეგას ხულიან გარსია კორეას. ის და როდრიგო ბავშვობის მეგობრები იყვნენ, თუმცა ერთი ქალის სიყვარულმა, ორივენი მოსისხლე მტრებად აქცია. მკვლელი, რომელსაც მეტსახელად მონადირეს ეძახიან, მთავარი გმირებისკენ, მატილდისკენ, პიედადისკენ, კამილასკენ, ტატიანასკენ და ა.შ. მიიწევს. ვინ არის "მონადირე"? ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2013-08-06 საიტზე Wayback Machine.