laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კომედი ფრანსეზი

კომედი ფრანსეზი (ფრანგ. La Comédie-Française), ანუ ფრანგული თეატრი დაარსდა 1680 წელს, 1799 წლიდან იგი პალე-რუაიალში, პარიზის პირველ ოლქში მდებარეობს. ეს არის ერთადერთი სახელმწიფო თეატრი საფრანგეთში, რომელსაც ჰყავს მსახიობების მუდმივი დასი, მათ კომედი ფრანსეზის მსახიობებს უწოდებენ. ყველაზე ცნობილი დრამატურგი, რომლის სახელიც კომედი ფრანსეზს უკავსირდება არის მოლიერი, მიუხედავად იმისა, რომ იგი უკვე 7 წლის გარდაცვლილი იყო, როდესაც მოლიერის სახლი შეიქმნა. კომედი ფრანსეზი დაარსდა ლუი XIV-ის 1680 წლის 21 ოქტომბრის ბრძანებით. მისი მიზანი იყო იმ დროისთვის პარიზში არსებული ორი დასის - ოტელ გენეგოსა და ოტელ დე ბურგონის დასების შეერთება. 26 აგვისტოს გაერთიანებულმა დასმა წარმოადგინა პირველი ერთობლივი სპექტაკლი, რომელიც აერთიანებდა - რასინის ფედრასა და ლა შაპელის ორლეანის ეტლებს. მეფის ბრძანებით მათ პარიზში თამაშზე მონოპოლია ეძლევათ. 1681 წლის 5 იანვარს კომედი ფრანსეზის მსახიობებს შორის იდება ასოციაციის ხელშეკრულება, რაც აწესრიგებს ხანდაზმული მსახიობების პენსიის საკითხს. ამ პერიოდისთვის რეპერტუარი შედგება ძირითადად მოლიერისა და რასინის ნაწარმოებებისგან, ასევე თამაშობენ პიერ კორნელის, პოლ სკარონისა და ჟან როტრუს ზოგიერთ პიესას. 1793 წლის 3 სექტემბერს, რევოლუციის დროს კომედი ფრანსეზი დაიხურა "საჯარო გადარჩენის კომიტეტის" ბრძანებით და მსახიობები დაპატიმრებულ იქნენ. 1799 წლის 31 მაისს ახალი ხელისუფლება მსახიობებს განკარგულებაში გადასცემს რიშელიეს დარბაზს დასის აღსადგენად. 1812 წელს იმპერატორი ნაპოლეონ I გადაწყვეტს კომედი ფრანსეზის რეორგანიზებას . კომედი ფრანსეზის დევიზი არის Simul et singulis (ერთად ყოფნა და საკუთარ თავად ყოფნა). დღეისთვის კომედი ფრანსეზის რეპერტუარი ითვლის 3000-ზე მეტ პიესას და სამ შენობას პარიზში: რიშელიეს დარბაზი (პალე რუაიალის ნაწილი), ვიე-კოლომბიეს თეატრი და სტუდიო-თეატრი. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2007-02-27 საიტზე Wayback Machine. კომედი ფრანსეზში დადგმული სპექტაკლები 1774-1800 წლებში დაარქივებული 2007-10-12 საიტზე Wayback Machine.
წყლის მრავალძარღვა

წყლის მრავალძარღვა (ლათ. Alisma) — მრავალწლოვანი მცენარეების გვარი წყლისმრავალძარღვასებრთა ოჯახისა. შეიცავს 10-მდე სახეობას, რომელიც გავრცელებულია ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ზომიერ სარტყელსა და ავსტრალიაში, წყალსატევების წყალმარჩხ სანაპიროებზე , დაჭაობებულ მდელოებზე და ჭაობებში. საქართველოში 2 სახეობა იზრდება; მათგან ფართოდ არის გავრცელებული Alisma plantago-aquatica. ხალხურ მედიცინაში წყლის მრავალძარღვას გამხმარი ფესურების ფხვნილს ხმარობენ წყალმანკის, ბუასილისა და ე. წ. წყლის შიშის სამკურნალოდ, ფოთლის ნახარშს - შარდმდენ საშუალებად. ნედლი მცენარე წამლავს საქონელს (გარდა თხისა). წყლის მრავალძარღვა დეკორატიული მცენარეა. კ. ქიმერიძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 368.
გოთური ენა

გოთური ენა (გოთ. 𐌲𐌿𐍄𐌹𐍃𐌺𐍉𐍂𐌰𐌶𐌳𐌰, Gutisko razda) — გუთების ენა. განეკუთვნება გერმანიკული ენების აღმოსავლეთ ჯგუფს. ძირითადად ცნობილია IV—VI საუკუნეების წერილობითი ძეგლებით, რომელთაგანაც უმნიშვნელოვანესია ბიბლიის თარგმანი, რომელიც მიეწერება ვესტგუთ ეპისკოპოს ულფილას — გოთური ანბანის სავარაუდო შემქმნელს. VI საუკუნიდან მოყოლებული გოთური ენა თანდათან კარგავს აქტუალურობას, იტალიასა და ესპანეთში ვიწროვდება რომანული ენებით, ხოლო ყირიმში — ბერძნულით. საბოლოოდ გაქრა IX საუკუნის დასაწყისში. იგი ერთადერთი აღმოსავლეთგერმანული ენაა, რომლის აღდგენაც შესაძლებელია არსებული წყაროებით, რადგან სხვები — კერძოდ კი ვანდალური ენა და ბურგუნდიული ენა — ცნობილები არიან მხოლოდ ისტორიულ ქრონიკებში დაფიქსირებული საკუთარი და გეოგრაფიული პუნქტების სახელწოდებებით. Блинов А. В. Краткий курс готского языка. — М.: Изд-во Московского университета, 2002. — 202 с. Дубинин С.И., Бондаренко М.В., Тетеревенков А.Е. Готский язык: Учебное пособие. Самара: Издательство "Самарский университет", 2006. - 148 с. Гухман М. М. Готский язык. Издательство "Либроком", 2012. - 294 с. გოთური და ანგლოსაქსური წერილობითი ძეგლების ქრესტომათია
ტრიქუეტრი

ტრიქუეტრი (აგრეთვე ტრიქვეტრი, ტრიქუესტრი, ტრიქვესტრი, ლათ. triquetrum — tri, სამი და quetrus, კუთხეების მქონე) — ცენტრალური და ჩრდილოეთ ევროპის ხალხების ძველი ორნამენტული და საკრალური სიმბოლო, რომლის წარმომავლობა და თანამედროვე გამოყენება მკვეთრად განსხვავდება. მაგალითად, X საუკუნის შემდეგ რუსეთში სიმბოლო გამოიყენებოდა ძირითადად როგორც ვარიაგთა სპეციფიკური ორნამენტული მოტივი. ტრიქუეტრი (ლურჯი) როგორც ქრისტიანული დეკორატიული სიმბოლოს ნაწილი, რომელიც წმინდა სამებას აღნიშნავს. ჩვეულებრივი ტრიქუეტრი, რომელიც შედგება სამი სიმბოლოსგან Vesica piscis. უშუალედო („ყრუ“) ტრიქუეტრი. ორმაგი ტრიქუეტრი. ტრიქუეტრებით წარმოებული ჯვარი (კაროლინგების ჯვარი). უფსალის უნივერსიტეტის პარკში არსებულ ფუნბოს რუნულ ქვაზე გამოსახული ტრიქუეტრი. Hallvard Trætteberg: «Triquetra», article in the Scandinavian encyclopedia Kulturhistorisk leksikon for nordisk middelalder, vol. 18, p. 634-635 Martin Blindheim: Graffiti in Norwegian stave churches c. 1150 – c. 1350, Oslo 1985, i.a. p. 44-45
ტრისკელიონი

ტრისკელიონი (აგრეთვე ტრისკელი, ტრისკელე; ბერძ. τρισκελης — სამფეხა) — ძველი სიმბოლური ნიშანი, რომელიც წარმოადგენს ერთი წერტილიდან გამომავალ სამ მორბენალ ფეხს. სიმბოლო გვხვდება ბერძნებში, კრიტო-მაკედონელებში, ეტრუსკებში, კელტებში, ბურიატებსა (სახელწოდებით „არბაგარი“) და ჰიმალაის სხვა ხალხებში. მსგავსი ნიშანი მიცუდომოე იაპონიაში წარმოადგენს სამმაგი დაცვის ამულეტს (ხანძრის, ქურდობისა და წყალდიდობისგან). კერძოდ, წარმოადგენს ათენელი ალკმეონიდების დიდგვაროვნული და ძლევამოსილი სახლის გერბს. ერთ-ერთი უპირველესი სოლარული სიმბოლო, ამ მხრივ უახლოვდება სვასტიკას (ზოგჯერ ტრისკელიონს უწოდებენ სამმაგ, სამკუთხა ან სამკიდურა, სამსხივა სვასტიკას). გარდა ამისა, როგორც მზის მოძრაობის სიმბოლო, რომელიც განასახიერებს მის სამ ძირითად მდგომარეობას — აისს, ზენიტს და დაისს, ტრისკელიონი უახლოვდება ტრიქუეტრს. მოგვიანებით სიმბოლო ასახავდა „დროის სირბილს“, ისტორიის მსვლელობასა და ვარსკვლავთა ბრუნვას. ტრისკელიონი
აიხსტეტენ-ამ-კაიზერსტული

აიხსტეტენ-ამ-კაიზერსტული (გერმ. Eichstetten am Kaiserstuhl) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, ფრაიბურგის ადმინისტრაციულ ოლქში, ბრაისგაუ-ზემო შვარცვალდის რაიონში. თემის ფართობია 12,31 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 3 446 ადამიანს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: აიხსტეტენ-ამ-კაიზერსტული ოფიციალური საიტი ↑ Alle politisch selbständigen Gemeinden mit ausgewählten Merkmalen am 31.12.2022 — DESTATIS, 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q122987347"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q764739"></a> ↑ GeoNames — 2005. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q830106"></a>
აიზენბახი

აიზენბახი (გერმ. Eisenbach) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, ფრაიბურგის ადმინისტრაციულ ოლქში, ბრაისგაუ-ზემო შვარცვალდის რაიონში. თემის ფართობია 28,78 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 2 099 ადამიანს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: აიზენბახი ოფიციალური საიტი ↑ Alle politisch selbständigen Gemeinden mit ausgewählten Merkmalen am 31.12.2022 — DESTATIS, 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q122987347"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q764739"></a>
აუ (შვარცვალდი)

აუ (გერმ. Au) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, ფრაიბურგის ადმინისტრაციულ ოლქში, ბრაისგაუ-ზემო შვარცვალდის რაიონში. თემის ფართობია 3,99 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 1 370 ადამიანს. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2010-01-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ Alle politisch selbständigen Gemeinden mit ausgewählten Merkmalen am 31.12.2022 — DESTATIS, 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q122987347"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q764739"></a> ↑ GeoNames — 2005. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q830106"></a>
აუგენი

აუგენი (გერმ. Auggen) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, ფრაიბურგის ადმინისტრაციულ ოლქში, ბრაისგაუ-ზემო შვარცვალდის რაიონში. თემის ფართობია 14,15 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 2 660 ადამიანს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: აუგენი ოფიციალური საიტი ↑ Alle politisch selbständigen Gemeinden mit ausgewählten Merkmalen am 31.12.2022 — DESTATIS, 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q122987347"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q764739"></a>
ბადენვაილერი

ბადენვაილერი (გერმ. Badenweiler) — თემი გერმანიაში, ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეში, ფრაიბურგის ადმინისტრაციულ ოლქში, ბრაისგაუ-ზემო შვარცვალდის რაიონში. თემის ფართობია 13,02 კმ², მოსახლეობა, 2013 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით, შეადგენს 4 004 ადამიანს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბადენვაილერი ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ Alle politisch selbständigen Gemeinden mit ausgewählten Merkmalen am 31.12.2022 — DESTATIS, 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q122987347"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q764739"></a>
ბახტრიონი (გაზეთი)

„ბახტრიონი“ — ქართული ყოველკვირეული ლიტერატურული და საინფორმაციო გაზეთი. გამოდიოდა 1922—1923 წლებში თბილისში. „ბახტრიონში“, „ცისფერყანწელი“ მწერლები ტიციან ტაბიძის, პაოლო იაშვილის, ვალერიან გაფრინდაშვილის, რ. გვეტაძის, შალვა აფხაიძის, გ. ცეცხლაძის, ალექსანდრე არსენიშვილის გარდა, თანამშრომლობდნენ ვასილ ბარნოვი, შიო არაგვისპირელი, ა. ლაისტი, ვახტანგ კოტეტიშვილი, თ. სახოკია, ს. შანშიაშვილი. გაზეთში იბეჭდებოდა ლექსები, მინიატურები, ფელეტონები, კრიტიკული წერილები და ლიტერატურული ქრონიკა. რედაქტორი — გიორგი ლეონიძე. გამოვიდა 28 ნომერი. სიგუა, სოსო. „მოდერნიზმი“, თბ. „მწერლის გაზეთი“, 2008 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 256.
ბაირაკი (ჰერცის რაიონი)

ბაირაკი (უკრ. Байраки) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ჩერნივცის ოლქის ჰერცის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 1868 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ბაირაკივკა

ბაირაკივკა (უკრ. Байраківка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ვინიციის ოლქის ვინიციის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 547 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ბაიტალი

ბაიტალი (უკრ. Байтали) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ოდესის ოლქის ანანიივის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 917 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ბაკაევე

ბაკაევე (უკრ. Бакаєве) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ჩერკასის ოლქის ზოლოტონოშის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 585 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ბაკაივკა (ზოლოტონოშის რაიონი)

ბაკაივკა (უკრ. Бакаївка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ჩერკასის ოლქის ზოლოტონოშის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 262 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ბაკაივკა (პრილუკის რაიონი)

ბაკაივკა (უკრ. Бакаївка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ჩერნიჰივის ოლქის პრილუკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 722 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ბაკაი (ვოზნესენსკის რაიონი)

ბაკაი (უკრ. Бакай) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს მიკოლაივის ოლქის ვოზნესენსკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 245 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ბაკაი (რეშეტილივკის რაიონი)

ბაკაი (უკრ. Бакай) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის რეშეტილიკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 205 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ბახტრიონის ციხე

ბახტრიონის ციხე – ფეოდალური ხანის ციხესიმაგრე კახეთის მხარის ახმეტის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ქალაქ ახმეტის სიახლოვეს, სოფელ ხორბალოს სამხრეთ-აღმოსავლეთით, მდინარე ალაზნის მარცხენა მხარეს, ილტოს შესართავის მახლობლად. აგებული უნდა იყოს XVII საუკუნის 50-იანი წლების ბოლოს, ირანის შაჰის აბას II-ის ბრძანებით. ციხეს სამკუთხა მოხაზულობა უნდა ჰქონოდა. კოშკების ნანგრევების მიხედვით ჩანს, რომ ისინი გალავანზე ნახევარცილინდრული ფორმით ყოფილან გარედან მიდგმული. აღმოსავლეთით მდგარი კოშკიდან ნაწილობრივ ორი სართულია გადარჩენილი. პირველ სართულს ჩრდილოეთით კარი ჰქონია, აღმოსავლეთით ნიშები და შუაში - ბუხარი. ციხის ტერიტორიაზე რამდენიმე სხვა ნაგებობის კვალიც ჩანს. აღმოსავლეთის მონაკვეთში დგას მთლიანად რიყის ქვით ნაგები მცირე ზომის უაფსიდო ეკლესია. შესასვლელი მას სამხრეთიდან აქვს, სარკმლები კი აღმოსავლეთითა და დასავლეთითაა. დარბაზი ერთიანი ცილინდრული კამარითაა გადახურული. ტრაპეზი მარცხენა კუთხეშია მიშენებული. ზოგადი ნიშნებით ეკლესია გვიან საუკუნეებს მიეკუთვნება. ბახტრიონის ციხე ერთ-ერთი მთავარი დასაყრდენი იყო კახეთში სპარსელთა ბატონობის განსამტკიცებლად და ჩამოსახლებულ მომთაბარე თურქმანთა უშიშროების უზრუნველსაყოფად. სახელი ეწოდა აქ მდებარე სოფელ ბახტრიანის მიხედვით, რომლის სახელწოდება თავის მხრივ, ბახტარაშვილების გვარიდან უნდა მომდინარეობდეს. კახეთის აჯანყების (1659) დროს მთავარი ბრძოლა ამ ციხესთან მოხდა. აჯანყებულებმა გაანადგურეს გარნიზონი და ციხეც დაანგრიეს. მას შემდეგ იგი არ აღუდგენიათ. იმ გორაკს, რომელზეც ბახტრიონის ციხე იდგა, მოსახლეობა დღესაც "ბახტრიონის გორას" უწოდებს. შემორჩენილია ერთმანეთს დაშორებული, რიყის ქვით ნაგები სამი კოშკის ნანგრევი, ადგილ-ადგილ კი გალავნისა და ზოგიერთი სხვა ნაგებობის ნაშთებიც. კახეთის აჯანყების 300 წლისთავთან დაკავშირებით აქ აღიმართა ობელისკი. ასათიანი ნ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 256. ენციკლოპედია საქართველო, თბ., 1997 წ. პ. ზაქარაია, სამშობლოს გუშაგები, თბ., 1965 წ. პ. ზაქარაია, საქართველოს ძველი ქალაქები და ციხეები, თბ., 1973 წ. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 68.
რობი კინი

რობი კინი (ინგლ. Robbie Keane; დ. 8 ივლისი, 1980, დუბლინი) — ირლანდიელი ფეხბურთელი, ირლანდიის ეროვნული ნაკრებისა და საფეხბურთო კლუბ „ლოს ანჯელეს გალაქსის“ წევრი. მონაწილეობა მიიღო 2002 წლის მსოფლიოს და 2012 წლის ევროპის ჩემპიონატზე. არის ირლანდიის ნაკრების რეკორდსმენი ჩატარებული მატჩებისა და გატანილი გოლების რაოდენობით. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „რობი კინი“ ვიკისაწყობში. FIFA Player Statistics: Robbie KEANE დაარქივებული 2015-07-07 საიტზე Wayback Machine. FIFA.com ESPN Profile დაარქივებული 2010-05-24 საიტზე Wayback Machine. MLS Player Profile
კუპკუი

კუპკუი (რუმ. Cupcui) — სოფელი მოლდოვაში, ლეოვის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 72 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 569 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა ლეოვის რაიონი მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
კუპორანი

კუპორანი (რუმ. Cuporani) — სოფელი მოლდოვაში, ლეოვის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 81 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 282 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა ლეოვის რაიონი მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
კიზლარი

კიზლარი (რუმ. Cîzlar) — სოფელი მოლდოვაში, ლეოვის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 79 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 183 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა ლეოვის რაიონი მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
კიმპულ-დრეპტი

კიმპულ-დრეპტი (რუმ. Cîmpul Drept) — სოფელი მოლდოვაში, ლეოვის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 72 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 410 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა ლეოვის რაიონი მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
მეშენი (ლეოვის რაიონი)

მეშენი (რუმ. Meşeni) — სოფელი მოლდოვაში, ლეოვის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 142 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 62 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა ლეოვის რაიონი მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ბახფანდაგი

ბახფანდაგი — მთა საქართველოსა და რუსეთის (ჩრდილოეთი ოსეთი) საზღვარზე, შიდა ქართლის მხარეში, ჯავის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მაღრან-დვალეთის კავკასიონზე, მდინარე დიდი ლიახვის მარჯვენა შენაკადის — ჯომაღისწყლის სათავეში. სიმაღლე ზღვის დონიდან 3037 მ. აგებულია ზედაიურული მერგელოვანი თიხაფიქლებით. შემოსილია სუბალპური და ალპური ბალახეულობით. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 384.
ბახფანდაგი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ბახფანდაგი შეიძლება აღნიშნავდეს: ბახფანდაგი — მთა საქართველოში ბახფანდაგი — უღელტეხილი საქართველოში
ოტო პერეს მოლინა

ოტო პერეს მოლინა (ესპ. Otto Pérez Molina; დ. 1 დეკემბერი, 1950, გვატემალა, გვატემალა) — გვატემალის სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწე. გვატემალის პრეზიდენტი 2012-2015 წლებში. დაიბადა 1950 წელს. დაამთავრა გვატემალის სამხედრო აკადემია, შემდეგ სწავლობდა აშშ-ში. სამხედრო დაზვერვაში ეკავა ინსპექტორის თანამდებობა. 1983 წელს მონაწილეობდა ოსკარ უმბერტო მეხია ვიქტორესის სამხედრო გადატრიალებაში. 1993 წლიდან პრეზიდენტ რამირო ლეონ კარპიოს გუნდის წევრია. ხელი მოაწერა გვატემალის სამოქალაქო ომის დასრულების სამშვიდობო ხელშეკრულებას. 2000 წელს გადადა სამხედრო სამსახურიდან. 2011 წელს დააარსა პატრიოტული პარტია, მონაწილეობდა 2007 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში, პირველ ტურში მიიღო ხმების 23,51 %, ხოლო მეორეში - 47,18 %. საკუთარი კანდიდატურა წამოაყენა 2011 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებზეც და თავიდანვე ფავორიტად მიიჩნეოდა. პირველ ტურში დაიკავა პირველი ადგილი და მიიღო ხმების 36,02 %, მეორე ტურში კი გაიმარჯვა და 2012 წლის 14 იანვარს დაიკავა ქვეყნის მეთაურის თანამდებობა. 2015 წელს კორუფციაში ბრალდების გამო კონგრესმა იმუნიტეტი ჩამოართვა და პერესი გადადგა. 2015 წლის 3 სექტემბერს დააპატიმრეს.. ოტო პერეს მოლინის ბიოგრაფია (ესპანური) ↑ Malkin, Elisabeth; Ahmed, Azam (1 September 2015). „President Otto Pérez Molina Is Stripped of Immunity in Guatemala“. The New York Times. ↑ „Guatemala President Resigns Amid Corruption Probe“. The New York Times. Associated Press. 3 September 2015. ↑ Romo, Rafael; Botelho, Greg (3 September 2015). „Otto Pérez Molina out as Guatemala's President, jailed“. CNN.
დეროში

დეროში (ინგლ. Desroches Island, ფრანგ. Île Desroches) — ინდოეთის ოკეანეში მდებარე ამირანტის კუნძულების ყველაზე დიდი კუნძული. ეკუთვნის სეიშელის კუნძულების რესპუბლიკას. დეროში — მარჯნის ატოლია, სიგრძით — 6,2 კმ, სიგანით — 1 კმ და 3,24 კმ² ფართით, მდებარეობს კუნძულ მაედან 230 კმ-ით სამხრეთ-დასავლეთით. სახელი დაერქვა 1767-1772 წლებში მავრიკის და რეიუნიონის გუბერნატორის შევალიე (ფრანგ. chevalier — «ცხენით მიმავალი», ანუ რაინდი) დე როშის პატივსაცემად. 1965 წელს ატოლი შეიყვანეს ბრიტანეთის ინდოეთის ოკეანის ტერიტორიის შემადგენლობაში, მაგრამ 1976 წელს დაუბრუნეს დამოუკიდებლობამიღებულ სეიშელის კუნძულების რესპუბლიკას. მოსახლეობა — დაახლოებით 50 ადამიანი, მთელ არქიპელაგზე მცხოვრებთა თითქმის ნახევარი. სანაპიროს 15 კმ-ზე მდებარეობენ ქვიშიანი პლაჟები. კუნძულზე ტურისტებისთვის აშენებულია პატარა ოტელი — Desroches Island Resort და დეროშის აეროპორტი 1381 მეტრი სიგრძის ასაფრენ-დასაჯდომი ზოლით. Desroches Island Resort The Islands of the Seychelles დაარქივებული 2007-10-30 საიტზე Wayback Machine. Island Conservation Society ↑ Carpin, Sarah, (1998) Seychelles, Odyssey Guides, p.159
ბახფანდაგის უღელტეხილი

ბახფანდაგის უღელტეხილი (ოს. Бæхфæндаг) — უღელტეხილი საქართველოსა და რუსეთის (ჩრდილოეთი ოსეთი) საზღვარზე, შიდა ქართლის მხარეში, ჯავის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს კავკასიონის მთავარ წყალგამყოფ ქედზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2925 მ. აკავშირებს მდინარეების ჯომაგის (დიდი ლიახვის შენაკადი) და არდონის (მდინარე თერგის შენაკადი) ხეობებს. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 384.
კაპიტან ჰატერასის მოგზაურობა და თავგადასავალი

„კაპიტან ჰატერასის მოგზაურობა და თავგადასავალი“ (ფრანგ. Voyages et aventures du capitaine Hatteras) — ფრანგი მწერლის, ჟიულ ვერნის სათავგადასავლო რომანი. იგი ვერნის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი და გავრცელებული ნაწარმოებია. „კაპიტან ჰატერასის მოგზაურობა და თავგადასავალი“ პირველად 1866 წელს პარიზში გამოიცა და ის ვერნის რიგით მეოთხი რომანია. წიგნი მოგვითხრობს შეუპოვარი და გაბედული კაპიტან ჯონ ჰატერასის მოგზაურობას ჩრდილოეთ პოლუსისაკენ თავის ერთგულ მეგობრებთან ერთად. მას სურს პირველი ადამიანი იყოს ვინც ფეხი დადგა ჩრდილოეთ პოლუსზე (იმ დროს ჯერ არავის ჰქონდა ფეხი დადგმული). „კაპიტან ჰატერასის მოგზაურობა და თავგადასავალი" ქართულად პირველად გამომცემლობა ნაკადულმა გამოსცა 1977 წელს, სერიაში „ჟიულ ვერნის თხზულებანი“, ხოლო მთარგმნელი კოტე ჯავრიშვილი იყო. კაპიტან ჰატერასი ხომალდ „ფორვარდის“ აგებასა და ეკიპაჟის შეკრებას ავალებს კაპიტნის თანაშემწე რიჩარდ შანდონს. იგი შეკრებს ეკიპაჟს და გამგზავრებისთვის მოამზადებს „ფორვარდს“, მაგრამ არც მან და არც ერთმა ეკიპაჟის წევრმა არ იცის, თუ საით მიემართება „ფორვარდი“ და ისიც, თუ ვინაა მისი კაპიტანი. საბოლოოდ, „ფორვარდი“ 1860 წლის 5 აპრილს მიემგზავრება. თავდაპირველად, რიჩარდ შანდონი წერილობით იღებს კაპიტნის დავალებებს და რამდენიმე დავალების შესრულების შემდეგ, კაპიტანი ჰატერასი გამოჩნდება. ის თურმე მუდამ „ფორვარდზე“ იმყოფებოდა და ყველას ერთი უბრალო მეზღვაური ეგონა, რომელსაც ჰარის ეძახდნენ. თავდაპირველად, მათთვის ყველაფერი კარგად მიდის. კაპიტანი გააცნობს თავის გეგმებს ეკიპაჟის ყველა წევრს, რომ სურს მიაღწიოს ჩრდილოეთ პოლუსს. ცოტა ხანში ეკიპაჟი გაყინვის საფრთხის წინაშე აღმოჩნდება. გზაში ვერ მოხერხდება ქვენახშირით ბრიგის შევსება. კაპიტანს ყველა გადაუდგება გარდა ექიმი კლოუბონის, დურგალი ბელისა და მოხუც მეზღვაურ ჯონსონის გარდა. ერთხელ, როცა კაპიტანი გემზე არ იქნება, ამბოხებული ეკიპაჟი რიჩარდ შანდონის მეთაურობით გემს გადაწვავს და სამშობლოსაკენ ნავით აიღებს გეზს. ჩააღწევენ თუ არა ისინი ინგლისს, ეს კაპიტნისთვის უცნობი რჩება, ამის შემდეგ, მოგზაურებს ათასი წინააღმდეგობის გადალახვა მოუხდებათ, მაგრამ კაპიტანი ერთი წამითაც არ აპირებს ხელი აიღოს თავის განზრახვაზე და ყველაფერს აკეთებს იმისთვის, რომ ჩრდილოეთ პოლუსამდე მიაღწიოს. ჟიულ ვერნის საერთაშორისო ცენტრის საიტზე კაპიტან ჰატერასის მოგზაურობა და თავგადასავალი საიტზე Goodreads
თბილისო

თბილისო — ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ქართული სიმღერა. მელოდიის ავტორია რევაზ ლაღიძე, ტექსტის ავტორი პეტრე გრუზინსკი. სიმღერა დაიწერა 1959 წელს ფილმისათვის, რომელიც თბილისის 1 500 წლის იუბილეს ეძღვნებოდა. 1974 წელს ცნობილმა საბჭოთა ხმის ჩამწერმა სტუდიამ „მელოდიამ“ გამოუშვა ორი გრამფირფიტა ანსამბლ „ორერას“ შესრულებით, რომელშიც შევიდა სიმღერა „თბილისო“. ამის შემდეგ სიმღერა იქცა საკავშირო შლიაგერად. 1976 წელს ნანი ბრეგვაძემ იგი შეასრულა ფესტივალზე „სიმღერა-76“. ნეტავ სად არის კიდევ ცა, უძიროდ ლურჯი, ხალასი, სწორედ ისეთი, როგორც შენია. ნაიარევი წარსულის, ნანგრევი ნარიყალასი, ჭაღარასავით შემოგრჩენია. თბილისო - მზის და ვარდების მხარეო, უშენოდ - სიცოცხლეც არ მინდა, სად არის სხვაგან ახალი ვარაზი, სად არის ჭაღარა მთაწმინდა. ჩაივლი მტკვართან ხეივანს და გაზაფხულის მაყრები მეგებებიან მწვანე ჭადრები. აქ არ იმღერო, ძნელია, აქ ხომ ფოთლებიც მღერიან და ცაც ფირუზზე ლურჯი ფერია. თბილისო - მზის და ვარდების მხარეო, უშენოდ - სიცოცხლეც არ მინდა, სად არის სხვაგან ახალი ვარაზი, სად არის ჭაღარა მთაწმინდა სიმღერის ტექსტი და ნოტები დაარქივებული 2015-10-12 საიტზე Wayback Machine. ↑ ВИА «Орера»
ხაშურის მეოთხე საჯარო სკოლა

ხაშურის მე-4 საჯარო სკოლა (სრული სახელი - სსიპ - ქალაქ ხაშურის №4 საჯარო სკოლა) — ქალაქ ხაშურის ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულება. მდებარეობს სარაჯიშვილის ქუჩა №49–ში, სკოლის მოსწავლეთა რაოდენობაა 434, მასწავლებელთა რაოდენობა - 41. საკლასო ოთახების რაოდენობაა – 28. სასკოლო შენობის განკარგულებაშია 4 შენობა. სკოლის ამჟამინდელი დირექტორია ნანა გაგნიძე. ↑ ხაშურის მე-4 საჯარო სკოლა
ხაშურის მეშვიდე საჯარო სკოლა

ხაშურის მე-7 საჯარო სკოლა (სრული სახელი - სსიპ - ქალაქ ხაშურის №7 საჯარო სკოლა) — ქალაქ ხაშურის ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულება. მდებარეობს თამარ მეფის ქ. №10ა–ში, სკოლის მოსწავლეთა რაოდენობაა 356, მასწავლებელთა რაოდენობა - 37. საკლასო ოთახების რაოდენობაა – 31. სასკოლო შენობის განკარგულებაშია 2 შენობა. სკოლის ამჟამინდელი დირექტორია მანანა ლაცაბიძე. საქართველოში ეროვნულ–სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ 1918 წლის სექტემბერში სადგურ მიხაილოვოს რკინიგზის ორკლასიანი სწავლების ბაზაზე ჩამოყალიბდა ხაშურის რკინიგზის №1 დაწყებითი სკოლა, ანუ დღევანდელი ხაშურის №7 საჯარო სკოლა, საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ კვლავ მოხდა რეორგანიზაცია და 1922 წელს სკოლას ხაშურის რკინიგზის №1 შრომის სკოლა ეწოდა. 1937 წლიდან სკოლას ა/კ რკინიგზის ხაშურის №10 საშუალო სკოლა ეწოდა. შემდეგ მოხდა ქალთა და ვაჟთა განცალკევება და 1943 წლის სექტემბრიდან სკოლას ა/კ რკინიგზის ხაშურის # 10 ქალთა სრული საშუალო სკოლა დაერქვა. 1948 წლის სექტემბრიდან მას კვლავ შეეცვალა სახელწოდება და ა/კ რკინიგზის №13 ქალთა საშუალო სკოლა ეწოდა. 1955 წელს მოხდა ქალთა და ვაჟთა კონტინგენტის გაერთიანება. 1963 წლის სექტემბერში კვლავ შეიცვალა სახელწოდება და ეწოდა ა/კ რკინიგზის ხაშურის №4 საშუალო სკოლა. 1972 წლის სექტემბერში სკოლის ბაზაზე ჩამოყალიბდა ახალი ა/კ რკინიგზის ხაშურის №25 საშუალო სკოლა (დღევანდელი ხაშურის №9 საჯარო სკოლა). 2002 წლის იანვრიდან სკოლას კვლავ შეეცვალა სახელი და ეწოდა ხაშურის №7 საჯარო სკოლა. ↑ ხაშურის მე-7 საჯარო სკოლა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-08-30. ციტირების თარიღი: 2015-09-06. ↑ ხაშურის მე-7 საჯარო სკოლა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-06-30. ციტირების თარიღი: 2015-09-06.
ბაჯოხარაჯი

ბაჯოხარაჯი, მსუბუქი ხარკი. სეფიანთა ირანში დაკავშირებული იყო პატრონყმურ ურთიერთობასთან. ფეოდალური სამთავროთა მფლობელებს, რომლებიც ცნობდნენ სეფიანი შაჰების უზენაესობას, მაგრამ ჩვეულებრივი მოხელეებისაგან განსხვავებით გარკვეული ტერიტორია ეჭირათ სამკვიდროდ, ბაჯოხარაჯის გამოღება და სალაშქრო მოვალეობა ეკისრებოდათ. XVI საუკუნის I მეოთხედში ქართველი მეფე-მთავრები შაჰ-ისმაილ I-ის სასარგებლოდ იხდიდნენ ბაჯოხარაჯს; XVI საუკუნის უკანასკნელ მეოთხედში კახთა მეფე ალექსანდრე უხდიდა ოსმალებსა და ირანს. ბაჯოხარაჯი განსხვავდებოდა ხარკის მძიმე ფორმების „ხარაჯისა“ და „მალ-მალუჯათისაგან“, რომლებიც ქვეყნის აღწერას გულისხმობდა, და საშუალო თუ გარდამავალი ადგილი ეკავა „საურსა“ და „მალ-მალუჯათს“ შორის. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, თბ.. — გვ. კაციტაძე დ..