laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კარლო ხურციძე

კარლო ხურციძე (დ. 15 მაისი, 1923, ქუთაისი — გ. 27 იანვარი, 1996, იქვე) — ქართველი ფეხბურთელი, პოზიციით თავდამსხმელი და ფეხბურთის მწვრთნელი. საქართველოს დამსახურებული მწვრთნელი (1973). კარლო ხურციძე დაიბადა ქუთაისში. თამაშობდა ქუთაისის ახალგაზრდულ ნაკრებში. 1939–1941 და 1945–1949 წლებში იყო ქუთაისის ფიზიკური კულტურისა და სპორტის საქალაქო კომიტეტის ინსტრუქტორი. 1950–1954 წლებში ასრულებდა ქუთაისის სოფლის მეურნეობის გუნდის მწვრთნელის მოვალეობას. 1969–1991 წლებში იყო ქუთაისის ცენტრალური სტადიონის დირექტორი და ქუთაისის „ტორპედოს“ საფეხბურთო სკოლის მთავარი მწვრთნელი. მისი აღზრდილები არიან: ჯემალ ხერხაძე, რევაზ ძოძუაშვილი, სერგო კუტივაძე, გივი და ლევან ნოდიები, რამაზ შენგელია, თენგიზ სულაქველიძე და თამაზ კოსტავა. საქართველოს დამსახურებული მწვრთნელი (1973). კარლო ხურციძე გარდაიცვალა 1996 წლის 17 იანვარს, 72 წლის ასაკში, ქუთაისში. აკოფოვი, გ.; კაკაბაძე, მ., ფეხბურთი – 80 : ცნობარი, თბ.: საქ. კპ ცკ-ის გამ-ბა, 1980. — გვ. 22. 127 გვ. აკოფოვი, გ.; კაკაბაძე, მ., ფეხბურთი – 81 : ცნობარი, თბ.: საქ. კპ ცკ-ის გამ-ბა, 1981. — გვ. 17. 119 გვ. აკოფოვი, გ.; კაკაბაძე, მ., ფეხბურთი – 82 : ცნობარი, თბ.: საქ. კპ ცკ-ის გამ-ბა, 1982. — გვ. 25. 159 გვ. ბერიშვილი, ელგუჯა., ქართული სპორტის ოქროს წიგნი, თბ.: პალიტრა L, 2013. — გვ. 329. 371 გვ. კარლო ხურციძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი კარლო ხურციძე — ბიოგრაფიული ლექსიკონი კარლო ხურციძე — ქართული სპორტი ↑ კარიერა ფრაზებში: რევაზ ძოძუაშვილი. mygoals.ge. ციტირების თარიღი: 13 მარტი, 2022 ↑ კარიერა ფრაზებში: რამაზ შენგელია. mygoals.ge. ციტირების თარიღი: 13 მარტი, 2022 ↑ კარიერა ფრაზებში: თამაზ კოსტავა. mygoals.ge. ციტირების თარიღი: 13 მარტი, 2022 ↑ Хурцидзе Карло Павлович. Спорт-страна.ру (9 იანვარი, 2017). ციტირების თარიღი: 6 ივლისი, 2018.
ტაბარე ვასკესი

ტაბარე რამონ ვასკეს როსასი (ესპ. Tabaré Ramón Vázquez Rosas; დ. 17 იანვარი 1940 — გ. 6 დეკემბერი, 2020) — ურუგვაის პოლიტიკური მოღვაწე. ურუგვაის პრეზიდენტი 2015-2020 წლებში. პირველი ვადით ქვეყნის პრეზიდენტის პოსტს იკავებდა 2005-2010 წლებში. 2009 წლის 29 ნოემბერს არჩევნებში დამარცხდა ხოსე მუხიკასთან, რომელსაც 2010-2015 წლებში ეკავა სახელმწიფოს მეთაურის პოსტი. Biography by CIDOB Foundation დაარქივებული 2012-08-15 საიტზე Wayback Machine. Uruguay's President-Elect: Che Guevara’s Spiritual Heir დაარქივებული 2012-04-28 საიტზე Wayback Machine. by The Daily Maverick Lessa (2001). La revolución imposible: los Tupamaros y el fracaso de la vía armada en el Uruguay. Fin de Siglo.  Mujica, el viaje de un tupamaro Mujica por Pagina 12: “En mi paisito vale la pena invertir” დაარქივებული 2009-10-19 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links [1] დაარქივებული 2009-12-31 საიტზე Wayback Machine.
ცენტრალური უნივერმაღი

სააქციო საზოგადოება ცენტრალური უნივერმაღი — სავაჭრო ცენტრი თბილისში. თბილისის ცენტრალური უნივერმაღი გაიხსნა 1935 წლის 1 სექტემბერს არქიტექტორ ალექსანდრე როგოისკის პროექტით აშენებულ ყოფილი „ოფიცერთა ეკონომიკური საზოგადოების სახლის“ შენობაში (1910 წელს). ცენტრალური უნივერმაღის შენობა გეგმით მომრგვალევული კუთხით „მოდერნის“ სტილშია გადაწყვეტილი და დღემდე მთლიანად შენარჩუნებული აქვს პირვანდელი იერსახე. იგი ხუროთმოძღვრების ერთ-ერთი საუკეთესო ნიმუშია და მკაფიოდ გამოირჩევა თბილისის განაშენიანებაში. საქართველოში მას ფილიალების საკმაოდ ფართო ქსელი ჰქონდა. უნივერმაღში სამრეწველო საქონლის რამდენიმე განყოფილება იყო; ქსოვილების, მზა ნაწარმის, გალანტერიის, ტრიკოტაჟის, პარფიუმერიის, ფეხსაცმლის, კულტსაქონლის და საოჯახო საქონლის, ავეჯის და ბავშვთა სამყარო. თავდაპირველად თბილისის უნივერმაღი მოსკოვის „მთავარუნივერმაღის“ სამმართველოს ექვემდებარებოდა. 1955 წელს საკავშირო ვაჭრობის სამინისტროს გაუქმებასთან დაკავშირებით თბილისის ცენტრალური უნივერმაღი დაექვემდებარა საქართველოს ვაჭრობის სამმართველოს. საბაზრო ეკონომიკაზე გადასვლასთან და სახელმწიფო ქონების პრივატიზაციასთან დაკავშირებით 1994 წლის აგვისტოში ჩამოყალიბდა როგორც სააქციო საზოგადოება ცენტრალური უნივერმაღი, რომლის საწესდებო კაპიტალი 21,3075 აშშ დოლარს შეადგენს. აუქციონერები არიან უნივერმაღის კოლექტივი „თიბისი ჯგუფი“ და ირლანდიური კომპანია „ICT International group“. ცენტრალური უნივერმაღი სავაჭრო-კომერციულ საქმიანობას ახორციელებს: ვაჭრობს ფართო ასორტიმრნტის არასასურსათო საქონლით და სასურსათო პროდუქტებით ეწევა კომერციულ, საბროკერო, საშუამავლო, სამაეკეტინგო, საინფორმაციო-სარეკლამო საქმიანობას და სხვა. უნივერმაღში არის სხვადასხვა სახის ფასიანი და სერვისული მომსახურება. ცენტრალური უბივერმაღის სავაჭრო ფართობია 3300 კვ. მეტრი. სავაჭრო დარბაზები განლაგებულია შენობის მე-4 სართულზე. სასაწყობო მეურნეობა (3200 კვ. მეტრ ფართობზე) მოთავსებულია შენობის სარდაფში, მეორე სართულზე და ეზოში. ქვეყნის ეკონომიკურმა კრიზისმა უნივერმაღის სამეურნეო საქმიანობა შეაფერხა. საკუთარი საბრუნავი საშუალებების უქონლობის გამო უნივერმაღში კომერციული საქმიანობა ძირითადად ფიზიკურ და იურიდიულ პირების მიერ საკომისიო საფუძველზე შემოტანილი საქონლით განისაზღვრება. 1998 წლიდან კი გაიზარდა საცალო საქონელბრუნვის მოცულობა და სავაჭრო საქმიანობისაგან მიღებული შემოსავალი. ენციკლოპედია „თბილისი“ გვ. 946, თბ., 2002
რუსუდან ჯავახაძე

რუსუდან ჯავახაძე (დ. 27 ივნისი, 1949) — ქართველი ნევროპათოლოგი, მედიცინის მეცნიერის კანდიდატი (1990). ავტორია 45 სამეცნიერო ნაშრომის. 1972 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი. 1997 წელს დაიწყო მუშაობა ამავე ინსტიტუტის დირექტორად. ჯავახაძის მეცნიერული კვლევის ძირითად მიმართულებას წარმოადგენს შრომის ჰიგიენისა და პროფესიული პათოლოგიის აქტუალური პრობლემები. პირველად, პროფილაქტიკური მედიცინის დარგში, მის მიერ იქნა აღწერილი სამთამადნო წარმოების მუშათა შორის ვიბრაციული დაავადებების და მაგმანიზმის მიმდინარეობის კლინიკური თავისებურებანი. ჯავახაძე არის იუნესკოს საერთაშორისო პროგრამის „ადამიანი და ბიოსფეროს“ საქართველოს ეროვნული კომიტეტის წევრი; საქართველოს ტოქსიკოლოგთა ასოციაციის ერთ-ერთი დამფუძნებელი და გამგეობის წევრი. არის მრავალი სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები, მათ შორის ღირსების ორდენი 2004 წელს. ენციკლოპედია „თბილისი“, გვ. 928, თბ., 2002 რუსუდან ჯავახაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში: თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია. - თბ.,.- 2000.-გვ.370
შუა ბაზარი

შუა ბაზარი — შუა საუკუნეების თბილისის — კალის ერთ-ერთი სავაჭრო ცენტრი ახლანდელი კოტე აფხაზის ქუჩის ხაზზე, ქალაქის ისტორიული კარიბჭიდან — კოჯრის კარიდან ჩორსუმდე. ეს სახელი შეერქვა იმიტომ, რომ იგი ქალაქის (კალის) ორ უბანს — ზემო უბანსა და ქვემო უბანს შუა მდებარეობდა. 1801 წლიდან, საქართველოს რუსეთთან შეერთების, შემდეგ შუა ბაზარი უფრო ცნობილი იყო „სომხის ბაზრის“ სახელწოდებით, რადგან ვაჭართა დიდი ნაწილს სომხები შეადგენდნენ. აქ განლაგებული იყო ოქრომჭედელთა (ზარგანხანა), ხარაზთა (ხარაზხანა), და სხვა, სავაჭრო-სახელოსნო რიგები; ფაქტობრივად იგი ქალაქის სავაჭრო-სახელოსნო ცენტრს, თავისებურ ბირჟას წარმოადგენდა. შუა ბაზრის კოლორიტს აძლევდა ყველიერის დღესასწასწაულის ბოლოს სალაყბოდან და მეიდნიდან აქ გადმონაცვლებული კარნავალის — ყეენობის ერთი ფაზა — კრივი, რომელიც ხალხმრავალ სერიოზულ შეტაკებაში გადაიზრდებოდა ხოლმე, როგორც ეს მოხდა 1851 წელს. შუა ბაზარში იღებდა ხოლმე სათავეს ქალაქის მოსახლეობის სოციალური პროტესტი. 1865 წელს აქ დაიწყო თბილისელ ამქართა გამოსვლა. ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 928, ISBN 99928-20-32-2.
ბუგროვების ღამის გასათენებელი სახლი

ბუგროვების ღამის გასათენებელი სახლი (რუს. Ночлежный дом Бугровых) — საცხოვრებელი სახლი ნიჟნი-ნოვგოროდში, აგებულია XIX საუკუნის 80-იან წლებში ვაჭარ ბუგროვების მიერ, როგორც საზოგადოების დაბალი ფენების სასტუმრო. მდებარეობს სახალხო ერთობის მოედანზე. ღამის გასათენებელი სახლი ააშენეს 1880-1885 წლებს შორის პერიოდში (სხვა მონაცემებით 1880-1883 წლებში). ჩანაფიქრის მიხედვით სახლი უნდა ყოფილიყო სოციალური სტატუსის არმქონე მოსახლეობის თავშესაფარი. თავად სახლი მდებარეობდა ორ უკიდურესობას შორის: ერთი მხრივ მას ესაზღვრებდა ვაჭრების ქუჩა, სადაც სრულდებოდა მილიონიანი გარიგებები, ხოლო მეორე მხრივ იგი ესაზღვრებოდა ე. წ. „მილიოშკას“, სადაც იკრიბებოდნენ მაწანწალა და სტატუსდაკარგული ადამიანები. დაგეგმილი იყო, რომ სახლი ერთი დღით 700 ადამიანს დაიტევდა (უფრო სწორად ერთი ღამით, რადგან დღისით იმართებოდა სანიტარული დასუფთავება), მაგრამ პრაქტიკულად მასში ზოგჯერ 1 259 ადამიანიც კი განთავსებულა. სახლის კლიენტები იძინებდნენ იქ სადაც მოუხერხდებოდათ. 1885-1888 წლებში იმისათვის, რომ ღამის გასათენებელ სახლს ემუშავა, ააშენეს საშემოსავლო სახლი. მასში განთავსებული მაღაზიები გასცეს იჯარით და მთელ შემოსავალს ახმარდნენ ღამის გასათევი სახლის საჭიროებებს. 1920-იანი წლების შემდეგ საბჭოთა ხელისუფლებამ ღამის გასათევი სახლი გააუქმა. მის ადგილზე კი შეიქმნა კომუნალური ბინები. 1960-იან წლებში მეწყერის შედეგად, სახლის ნაწილი დაიფარა. სწორედ ამ პერიოდიდან დაიწყო სახლის ინტენსიური დანგრევა, რასაც ასევე ხელი შეუწყო 1920-იან წლებში ახლოს ტრამვაის სახლის აგებამ. 1990-იან წლებში შენობაში განათავსეს ვიზებისა და რეგისტრაციის განყოფილება. 2005 წელს სახალხო ერთობის დღის პირველი აღნიშვნის წელს გადახურეს ახალი სახურავით და დაიწყეს მისი კოსმეტიკური რემონტი. 2013 წელს შენობა იყიდა ფელიქს ვერხოვოდმა. ↑ 1.0 1.1 Наумова О. И., 100 биографий домов Нижнего, Н. Новгород, 2008, 978-5-903581-03-0 ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 Ночлежный дом Бугрова | Туристический портал Нижегородской области. nnwelcome.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-12-07. ციტირების თარიღი: 2017-12-01. ↑ Ночлежный дом купца Бугрова. 15 фактов.. nnovtravel.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-05-28. ციტირების თარიღი: 2017-12-01.
ნატრიუმის ტეტრათიონატი

ნატრიუმის ტეტრათიონატი — ნატრიუმისა და ტეტრათიონატის იონის მარილი ფორმულით Na2S4O6. xH2O. ჩვეულებრივ მოცემულია როგორც დიჰიდრატი (x = 2). წარმოადგენს უფერო, წყალში ხნად მყარ ნივთიერებას. ის პოლითიონატების ერთ-ერთი წარმომადგენელია, რომლის საერთო ფორმულაა [Sn(SO3)2]2-. ოჯახის სხვა წარმომადგენლებს შორისაა ტრითიონიტი (n = 1), პენტათიონატი (n = 3) და ჰექსათიონატი (n = 4). ნატრიუმის ტეტრათიონატი მიიღება ნატრიუმის თიოსულფატის დაჟანგვით (Na2S2O3), მაგ. იოდის ზემოქმედებით:. 2 Na2S2O3 + I2 → Na2S4O6 + 2 NaI რეაქციის მიმდინარეობაზე მეტყველებს იოდის შემცველი ხსნარის გაუფერულება, რაც იოდომეტრიის, ანუ იოდომეტრიული ტიტრირების საფუძველს წარმოადგენს. მიღების სხვა მეთოდებს შორისაა ნატრიუმის ჰიდროსულფატსა და დიგოგირდის დიქლორიდს შორის რეაქცია: 2 NaHSO3− + S2Cl2 → Na2S4O6 + 2 HCl იონი წარმოადგენს C2 სიმეტრიის შესაბამისს, H2S2-ის მსგავსად. S-S-S დიჰედრალური კუთხე თითქმის 90 °-ია. ცენტრალური S-S დაშორება 2.115 Å-ია, რაც 0.01 Å-ით მეტია დანარჩენ ორ S-S დაშორებაზე. იგივე ხდება ყველა დანარჩენ პოლისულფანებშიც. ↑ 1.0 1.1 Greenwood&Earnshaw2nd ↑ Comparative Inorganic Chemistry, Bernard Moody ↑ 3.0 3.1 P. C. Christidis, P. J. Rentzeperis, C. A. Bolos (1986). „Crystal structure and chirality of sodium tetrathionate dihydrate, Na2S4O6·2H2O“. Zeitschrift fuer Kristallographie. 177: 107-p116. doi:10.1524/zkri.1986.177.1-2.107.CS1-ის მხარდაჭერა: იყენებს ავტორის პარამეტრს (link)
გიორგი შხვაცაბაია (მეცნიერი)

გიორგი იაკობის ძე შხვაცაბაია (დ. 12 ნოემბერი, 1904 — გ. 1993) — ქართველი მეცნიერი სოფლის მეურნეობის მექანიზაციის დარგში, სპორტსმენი. საქართველოს მეცნიერთა აკადემიის წევრ-კორ. (1956). ტექნიკური მეცნიერების დოქტორი (1951), პროფესორი (1951), საქართველოს მეცნიერების და ტექნოლოგიების დამსახურებული მოღვაწე (1961). დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აგრონომიის ფაკულტეტი (1930). 1941 წლიდან მუშაობდა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტში. 1952–1993 წლებში იყო მოსავლის ასაღები მანქანების კათედრის გამგე. შხვაცაბიას შრომები ეხება სასოფლო-სამეურნეო მანქანათ გამოცდასა და მათი გამოსაცდელი ხელსაწყოების შექმნას. 1928 წელს გახდა პირველი საკავშირო სპარტაკიადის ჩემპიონი, 1929 წელს დაამყარა საკავშირო რეკორდი სიმაღლეზე ხტომაში (183 სმ) და გახდა პირველი ქართველი რეკორდსმენი. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. დაკრძალულია საბურთალოს პანთეონში. საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტის ეზო-სავანეში დგას მისი ბიუსტი. ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ, 2002, გვ. 929 გიორგი შხვაცაბაია (მეცნიერი) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ვიტამინშემცველი მცენარეები

ვიტამინშემცველი მცენარეები — ვიტამინების წარმომქმნელი და დამაგროვებელი მცენარეები. შეიცავენ ვიტამინების ისეთ რაოდენობას, რომელიც საკმარისია მათი სუფთა პრეპარატებისა და კონცენტრატების დასამზადებლად, ადამიანისა და სასოფლო-სამეურნეო ცხოველების საკვებად; ვიტამინშემცველი მცენარეებს განეკუთვნებიან აგრეთვე ის მცენარეები, რომლებშიც წამოიქმნება ფიზიოლოგიურად აქტიური ნივთიერებები, ე. წ. პროვიტამინები, რომლებიც ცხოველურ ორგანიზმში ვიტამინებად გარდაიქმნებიან. ვიტამინები გვხვდება ყველა მცენარეში, მაგრამ სხვადასხვა რაოდენობით, ზოგი — მხოლოდ გარკვეულ სახეობაში. კაროტინის (A პროვიტამინი) სინთეზი ყველა უმაღლეს მცენარეში ხდება. ის წარმოიქმნება ფოთოლში, ფესვსა და ნაყოფში, ძალზე იშვიათად ყვავილში. კაროტინით მდიდარია სტაფილო; სალათის, ისპანახის, მჟაუნას, ნიახურის და სხვათა ფოთლები; პამიდვრის, გარგარის, ქაცვის, მოცვის, ასკილისა და სხვა ნაყოფი; საკვები მცენარეებიდან — იონჯა, სამყურა, ტიმოთელა და სხვა. B ჯგუფის ვიტამინებიც ასევე ბევრია მცენარეებში. მათი კონცენტრატების დასამზადებლად იყენებენ პურეული მარცვლოვნების თესლის ჩანასახს, საჭმელ და საფუარ სოკოებს, ლურჯ-მწვანე წყალმცენარეებს, აქტინომიცეტებსა და ზოგ ბაქტერიას. C ვიტამინი (ასკორბინის მჟავა) წარმოიქმნება ყველა უმაღლესი მცენარის ფოთოლში, უფრო ნაკლებად ნაყოფში, ფესვსა და ღეროში. თუმცა ზოგჯერ ნაყოფში მეტია, ვიდრე ფოთოლში (მაგ.,ასკილი, ქაცვი, შავი მოცხარი, კაკლის მწვანე ნაყოფი; მათვე იყენებენ კონცენტრატების დასამზადებლად). სტერინები (D პროვიტამინი) თითქმის ყველა მცენარეშია, მაგრამ ძირითადი სამრეწველო ნედლეულია სოკოები, მ. შ. საფუარი სოკოები. ულტრაიისფერი D ვიტამინად გარდაიქმნება. E ვიტამინის (ტოკოფეროლის) კონცენტრატს ამზადებენ ძირითადად ხორბლის თესლის ჩანასახიდან. K ვიტამინს (ფილოქინონს) შეიცავს კომბოსტოს, ისპანახის და სხვა ფოთლები, სტაფილო, გოგრა პომიდორი და სხვა. P ვიტამინს (ჰესპერიდინს და მის მსგავს რუტინს) — ასკილი და ციტრუსები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 428.
რიჩარდ კელი

ჯეიმზ რიჩარდ კელი, უკეთ ცნობილი, როგორც რიჩარდ კელი, (ინგლ. Richard Kelly; დ. 8 მარტი, 1975) — ამერიკელი კინორეჟისორი და სცენარისტი, ცნობილია საკულტო კლასიკური ფილმის „დონი დარკო“ რეჟისორობითა და მისი სცენარისტობით. ჯეიმზ რიჩარდ კელი დაიბადა ნიუპორტ-ნიუსში, ვირჯინიაში, ლეინ და ენი კელის ოჯახში. გაიზარდა იმავე შტატის ქალაქ მიდლოთიანში, სადაც დაამთავრა საშუალო სკოლა 1993 წელს. როდესაც ის ჯერ კიდევ ბავშვი იყო, მისი მამა ნასას პროგრამაზე მუშაობდა. რიჩარდმა მოიგო სტიპენდია სამხრეთ კალიფორნიის უნივერსიტეტში „USC კინოსა და ტელევიზიის სკოლაში“ სასწავლებლად, სადაც იგი Phi Delta Theta-ში გაწევრიანდა. მან ორი მოკლემეტრაჟიანი ფილმი გადაიღო USC-ში: „დასამშვიდობელი ადგილი“ და „შიგნეულობის მატერია“ 1997 წელს სკოლის დამთავრებამდე. რიჩარდ კელი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ ნიუ-იორკ ტაიმზი ↑ გამოჩენილი სტუდენტები, USC კინოსა და ტელევიზიის ხელოვნების სკოლა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-08-26. ციტირების თარიღი: 2018-07-06.
შოპაჰოლიკი (ფილმი)

„შოპაჰოლიკი“ (ინგლ. Confessions of a Shopaholic) — 2009 წელს გადაღებული ამერიკული რომანტიკული კომედია. ფილმი ეფუძნება ორ რომანთა სერიას იგივე დასახელებით, რომელიც სოფია კინსელას მიერაა დაწერილი. რეჟისორი პოლ ჯონ ჰოგანი. ფილმში თამაშობენ ისლა ფიშერი, რომელიც ასრულებს შოპაჰოლიკი ჟურნალისტის როლს და ჰიუ დენსი, ასრულებს მისი უფროსის როლს.  ოფიციალური საიტი „შოპაჰოლიკი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „შოპაჰოლიკი“ — Allmovie-ზე „შოპაჰოლიკი“ — Rotten Tomatoes „შოპაჰოლიკი“ — Metacritic-ზე „შოპაჰოლიკი“ — Box Office Mojo-ზე ↑ Confessions of a Shopaholic (2009). The Wrap. დაარქივებულია ორიგინალიდან — დეკემბერი 20, 2016. ციტირების თარიღი: December 2, 2016 ↑ Confessions of a Shopaholic (2009). Box Office Mojo. Retrieved November 18, 2010.
ვიქტორია (მრავალმნიშვნელოვანი)

ვიქტორია შეიძლება აღნიშნავდეს: ვიქტორია — ძვ. რომაულ მითოლოგიაში გამარჯვების ქალღმერთი ვიქტორია — გაერთიანებული სამეფოს დედოფალი ვიქტორია — შვედეთის კრონპრინცესა ვიქტორია — გერმანიის პრინცესა ვიქტორია — მცენარის გვარი ვიქტორია — ერთ-ერთი უდიდესი კუნძული ვიქტორია — მსოფლიოს ერთ-ერთი უდიდესი ჩანჩქერი ვიქტორია — ტბა აღმოსავლეთ აფრიკაში ვიქტორია — მწვერვალი მიანმარში ვიქტორია — მდინარე ავსტრალიაში ვიქტორია — ქალაქი კანადაში ვიქტორია — შტატი ავსტრალიაში ვიქტორია — სეიშელის კუნძულების დედაქალაქი ვიქტორია — პლანეტა მარსის დარტყმითი კრატერი
The Singles 1999–2006

The Singles 1999–2006 — ინგლისური როკ ჯგუფის, Coldplay-ს სინგლების კრებული ყუთის სახით. ეს ყუთი შეიცავს ჯგუფის თოთხმეტივე სინგლს 7 დიუმიანი ვინილის ჩანაწერის სახით ინდივიდუალური შეფუთვით და გარეკანით, რომელიც თითოეულ გამოცემას ახლდა თან. ამ ყუთის CD ვერსია არ გამოცემულა. ოფიციალური საიტი ოფიციალური ფან-საიტი დაარქივებული 2006-11-05 საიტზე Wayback Machine. ↑ 24 March '07, p.35 ↑ May 2007
ჩორსუ

ჩორსუ (სპარს. ჩაჰარსუ — ოთხკუთხა) — შუა საუკუნეების ქალაქში, სავაჭრო რიგების გზაჯვარედინზე, გადახურული ოთხკუთხა თაღოვან-გუმბათოვანი მოედანი. თბილისში ორი ჩორსუ იყო. ერთი — დიდი ჩორსუ — რასტაბაზარს აკრავდა ხარაზხანის, სირაჯახანის, ჭონხანისა და ბაზაზხანის გადაკვეთის ადგილზე (დაახლოებით ახლანდელი კ. ლესელიძის ქუჩიდან სიონის ქუჩაზე გამავალი ჭრილი), მეორე — მცირე ჩორსუ — მდებარეობდა პატრა სირაჯხანის, მექვაბეების რიგისა და ბამბის რიგის გადაკვეთის ადგილზე. რადგან ჩორსუ სავაჭრო გზაჯბის რიგის გადაკვეთის ადგილზე. რადგან ჩორსუ სავაჭრო გზაჯვარედინი იყო, აქ სხვადასხვა საქონლით მოვაჭრენი ისხდნენ და მას მყიდველიც მეტად ეტანებოდა, ამის გამო დუქნის გამართვაც ძვირი ჯდებოდა. ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002.
ადიდვა

ადიდვა — ლითონის ნამზადის გაწელვა საადიდვო დგანის ნახვრეტში მისი განივი კვეთის შესამცირებლად და გლუვი ზედაპირის მისაღებად (მავთულის დამზადება). ადიდვისათვის, ლითონის ნამზადს გამოჭიმავენ (იძულებით გაატარებენ) სათანადო ფორმის ხვრეტში ადიდას თვალაკში. რადგანაც თვალაკის კვეთი ნამზადის კვეთზე ნაკლებია, ლითონი პლასტიკურ დეფორმაციას განიცდის და ნამზადი თვალაკის ფორმას იღებს, მისი კვეთი მცირდება, სიგრძე კი მატულობს. ადიდვა მიმდინარეობს ლითონის გაუხურებლად, რაც ზრდის მის სიმტკიცეს, ამცირებს პლასტიკურობას და აფერხებს შემდგომ დეფორმაციას. ლითონის პლასტიკური თვისებების აღსადგენად მიმართავენ შუალედურ მოწვას. დასამუშავებელი ნაკეთობის ერთ ბოლოს წინასწარ აწვრილებენ, რომ იგი ადვილად გავიდეს ადიდას თვალაკში. წარმოქმნილი ხახუნის ძალების შესამცირებლად დასამუშავებელი ლითონი იპოხება. ლითონის ერთ გატარებაზე გამოჭიმვის კოეფიციენტი ჩვეულებრივ 1,4-1,5 არ უნდა აღემატებოდეს. ამიტომ ნაკეთობას თანმიმდევრულად ატარებენ (მრავალჯერადი გამოჭიმვა) ადიდას რამდენიმე თვალაკში. ადიდვას ფართოდ იყენებენ მუდმივი კვეთისა და დიდი სიგრძის ნაკეთობათა (წნელები, მავთულები, მილები) დასამზადებლად. ადიდვა ლითონის დამუშავების უძველესი წესია. საქართველოს ტერიტორიაზე ნაპოვნი, ფერადი ლითონებისაგან ადიდვით დამზადებული მავთულის უძველესი ნიმუშები ძვ. წ. II ათასწლეულის დამლევს განეკუთვნება. ა. ნოზაძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 92. „მოკლე ენციკლოპედიური ლექსიკონი საშენი მასალების, არქიტექტურისა და მშენებლობის დარგში“, რედკოლეგია: მ. ნიკოლაიშვილი, გ. მეფარიშვილი, (საქართველოს რესპუბლიკის არქიტექტურისა და მშენებლობის საქმეთა კომიტეტი), თბ., 1995, გვ. 2
ადიდა

ადიდა — ადიდვის დგანის იარაღი. იყენებენ ადიდვის გზით ლითონის მოსაჭიმავად. ადიდვის ძირითადი ნაწილია თანდათანობით კლებადი კვეთის მუშა თვალაკი (ან მატრიცა), რომელშიც დასამუშავებელ ლითონს გამოჭიმავენ. თუ ადიდს ერთი ნახვრეტი აქვს, მას თვალაკს უწოდებენ, თუ რამდენიმე — ადიდვის დაფას. ადიდვის მუშა დაფა მზადდება ფოლადის, თუჯის, სალი შენადნობების, ტექნიკური ალმასისა და სხვა მასალისაგან. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 92. „მოკლე ენციკლოპედიური ლექსიკონი საშენი მასალების, არქიტექტურისა და მშენებლობის დარგში“, რედკოლეგია: მ. ნიკოლაიშვილი, გ. მეფარიშვილი, (საქართველოს რესპუბლიკის არქიტექტურისა და მშენებლობის საქმეთა კომიტეტი), თბ., 1995, გვ. 2
ადიპინმჟავა

ადიპინმჟავა — ორფუძიანი ორგანული მჟავა, НООС(СН2)4СООН. უფერო კრისტალები, tდნ 149-150°C, კარგად იხსნება წყალში, ეთილის სპირტში, ცუდად — ეთერში. მიიღება უმთავრესად ციკლოჰექსანონის დაჟანგვით. იყენებენ სინთეზური პოლიამიდური ბოჭკოს, პლასტიფიკატორების და სხვათა მისაღებად. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 92.
ხოშტარია

საკუთარი სახელი ხოშტარია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ხოშტარია აკაკი ხოშტარია — ქართველი ფინანსისტი, მრეწველი, ქველმოქმედი ანასტასია ერისთავი-ხოშტარია — ქართველი ნოველისტი გიორგი ხოშტარია — ქართველი ხელოვნებათმცოდნე, პოლიტიკოსი დიმიტრი ხოშტარია — მწერალ დუტუ მეგრელის ნამდვილი სახელი და გვარი ედიშერ ხოშტარია-ბროსე — ქართველი ისტორიკოსი ელენე ხოშტარია — ქართველი პოლიტოლოგი, პოლიტიკოსი ნინო ხოშტარია — ქართველი არქეოლოგი სიმონ ხოშტარია — ქართველი საბჭოთა პარტიული და სახელმწიფო მოხელე
სიეტლის საერთაშორისო კინოფესტივალი

სიეტლის საერთაშორისო კინოფესტივალი (ინგლ. Seattle International Film Festival, შემოკლებით SIFF) — კინოფესტივალი, რომელიც ყოველწლიურად ტარდება 1976 წლიდან სიეტლში, ვაშინგტონის შტატში, აშშ-ში. SIFF ითვლება ერთ-ერთ წამყვან კინოფესტივალად ჩრდილოეთ ამერიკაში, რომლის აუდიტორია წლიდან წლამდე იზრდება; 2006 წელს ფესტივალს ესწრებოდა 160,000 მაყურებელი. ფესტივალი მიმდინარეობს 24 დღის განმავლობაში მაისსა და ივნისში და მოიცავს ფილმების მრავალფეროვან არჩევანს, მათ შორის დამოუკიდებელ, უცხოურ და დოკუმენტურ ფილმებს. 2006 წელს ფესტივალზე წარმოდგენილი იყო 300-ზე მეტი ფილმი. 2008 წელს ეს ციფრი შედარებით შემცირდა, ხოლო 2010 წელს ფესტივალზე წარმოადგინეს 400-ზე მეტი მხატვრული ფილმი. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „სიეტლის საერთაშორისო კინოფესტივალი“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი სიეტლის საერთაშორისო კინოფესტივალი Twitter-ზე ფესტივალის ოფიციალური გვერდი Flickr-ზე ↑ SIFF to Create New Home for Great Films at Seattle Center (28 ნოემბერი, 2006). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-02-12. ციტირების თარიღი: 2018-07-08. ↑ Venues. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-05-13.
ვიქტორია (მცენარე)

ვიქტორია (ლათ. Victoria) — წყლის მრავალწლოვანი მცენარის გვარი დუმფარასებრთა ოჯახისა. აქვს დიდი ზომის (2 მ დიამეტრის), წელზე მოტივტივე ფოთლები. ფოთლის ქვედა მხარეზე განვითარებულია მსხვილი ძარღვების ქსელი, რომელიც ამოვსებულია ჰაერშემცველი ქსოვილით. ამის გამო ვიქტორიას 50 კგ-მდე ტვირთს უძლებს. ყვავილები დიდია და სურნელოვანი. საღამოს თეთრად იშლება ხოლმე, დილით კი ვარდისფერდება და იხურება, დღის ბოლოს კვლავ იშლება, მაგრამ ულვე ჟოლოსფერია. მეორე დილისათვის მუქი წითელია, ხელახლა იხურება, ჩაეშვება წყალში და მისგან შავთესლებიანი ნაყოფი ვითარდება. ვიქტორია გავრცელებულია სამხრეთ ამერიკაში, მოსახლეობა მის თესლს საჭმელად იყენებს. განსაკუთრებით ცნობილია ამაზონის ვიქტორია (ლათ. Victoria amazonica, Victoria regia), რომელიც იზრდება მდინარე ამაზონის აუზში, მეორე სახეობა (ლათ. Victoria cruziana) — მდინარე პარანის წყლებში. ორივე სახეობას აშენებენ ორანჟერეებში. Victoria cruziana კარგად ხარობს თბილისის ბოტანიკურ ბაღში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 432.
პუშკინის ისტორიულ-ლიტერატურული მუზეუმი

პუშკინის ისტორიულ-ლიტერატურული მუზეუმი (რუს. Историко-литературный музей города Пушкина) — სახელმწიფო მუზეუმი ქალაქ პუშკინში. პირველი მხარეთმცოდნეობითი ექსპოზიცია ქალაქ პუშკინში გამოჩნდა 1970-იან წლებში, სწორედ ამ ექსპოზიციაზე დააფუძნეს 1980-იან წლებში საზოგადოებრივი მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი. 1987 წლის 28 ივლისს ლენინგრადის საქალაქო აღმასკომმა მიიღო გადაწყვეტილება პუშკინის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმის შექმნის შესახებ, როგორც სანქტ-პეტერბურგის ისტორიის სახელმწიფო მუზეუმის ფილიალი. მუზეუმს გადასცეს ქალაქის ცენტრში მდებარე ისტორიული შენობა, რომელიც აგებულია 1820-1821 წლებში არქიტექტორ ვასილი სტასოვის მიერ ცარსკოესელოს პოლიციისათვის. 1996 წელს სანქტ-პეტერბურგის მერის ინიციატივით მუზეუმი თვითმმართველი გახდა და ეწოდა „ქალაქ პუშკინის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი“. 2002 წლიდან კი ეწოდა სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო დაწესებულება „ქალაქ პუშკინის ისტორიულ-ლიტერატურული მუზეუმი“, ხოლო 2011 წლიდან — სანქტ-პეტერბურგის საბიუჯეტო დაწესებულება „ქალაქ პუშკინის ისტორიულ-ლიტერატურული მუზეუმი“. 2009 წელს მუზეუმის მფლობელობაში შევიდა ფედერალური მნიშვნელობის ძეგლი „ცარსკოესელოს მოსკოვის კარიბჭე“. 2015 წელს მრავალწლიანი რესტავრაციის შემდეგ მოსკოვის კარიბჭეში განთავსდა მუდმივმოქმედი ექსპოზიცია. ამჟამად მუზეუმი მოითვლის 25 000 ექსპონატს, რომლებიც ეკუთვნის ძირითად და სამეცნიერო-დამხარე ფონდებს. კოლექციიდან აღსანიშნავია: დოკუმენტები, ფოტოები, იაშვიათი წიგნები, გრაფიკა, ყოფა, ნუმიზმატიკა, ფერწერა და ქანდაკება. თანამშრომლები მუშაობენ სამუზეუმო ექსპოზიციის აღწერასა და სამეცნიერო შესწავლაზე. მუზეუმის ექსპოზიცია შეიქმნა ძირითადად დოკუმენტებზე, ფოტოებზე, სახვითი ხელოვნების ნიმუშებზე და ყოფა-ცხოვრების ამსახველ ნივეთებზე დაყრდნობით, რომლებიც მოგვითხრობენ ცარსკოე-სელოს (1918 წლიდან - დეტსკოე-სელო, ხოლო 1937 წლიდან - ქალაქი პუშკინი) შესახებ. ასევე ექსპოზიცია მოგვითხრობს დიდი სამამულო ომის წლებზე. 1996-2015 — ნატალია დავიდოვა 2015-2016 — ალექსანდრე სმირნოვი 2017 წლიდან — ნატალია პეტროვა ოფიციალური ვებგვერდი ↑ Официальный сайт/Контакты