laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სიონისტური საოკუპაციო მთავრობა

სიონისტური საოკუპაციო მთავრობა (ინგლ. Zionist occupation government; აბრევიატურა — ZOG) — ანტისემიტური კონსპირაციული თეორია, რომლის თანახმადაც „ებრაელი აგენტები“ საიდუმლოდ აკონტროლებენ დასავლეთის ქვეყნების მთავრობებს. ზოგჯერ გამოიყენება ვარიანტი „ებრაული საოკუპაციო მთავრობა“.. ტერმინი გამოიყენება რადიკალური მემარჯვენე ან ანტისემიტური ჯგუფების მიერ შეერთებულ შტატებსა და ევროპაში, ულტრანაციონალისტების (ჯგუფი „Память“) მიერ რუსეთის ფედერაციაში და სხვადასხვა რადიკალური მემარჯვენე ორგანიზაციების („Freemen“, „Identity Christians“, „ოდინისტები“ და „კუ კლუქს კლანი“) მიერ. „სიონისტურ საოკუპაციო მთავრობას“ არ აქვს არაფერი საერთო სიონიზმთან, რომელიც გამოხატავს მხარდაჭერას ისრაელის ტერიტორიაზე ებრაული სახელმწიფოს არსებობის მიმართ. ამ კონტექსტში, სიტყვა სიონისტი მოკლებულია ტრადიციულ მნიშვნელობას და განიზრახავს, წარმოაჩინოს ებრაელები როგორც შეთქმულები, რომელთაც სურთ მსოფლიოს კონტროლი (როგორც ნათქვამია „სიონისტ ბრძენთა პროტოკოლში“). „Aryan nations“, Poisoning the Web: Hatred Online, The Anti-Defamation League, http://www.adl.org/poisoning_web/aryan_nations.asp. წაკითხვის თარიღი: 2018-11-26 დაარქივებული 2009-08-02 საიტზე Wayback Machine. . "Extremists conflicted", The Christian Science Monitor, 2002-06-18, http://www.csmonitor.com/2002/0618/p02s01-ussc.html. Southern Poverty Law Center, Southern Poverty Law Center, http://www.splcenter.org/. ↑ ZOG. Anti-Defamation League. ციტირების თარიღი: 24 April 2017. ↑ The Expo Files: Articles by the Crusading Journalist. ციტირების თარიღი: 24 April 2017.  ↑ Swain, Carol (2003). Contemporary voices of white nationalism in America. Cambridge, UK New York: Cambridge University Press, გვ. 253. ISBN 0521816734.  ↑ Perimutter, Dawn (2004) Investigating Religious Terror and Ritualistic Crimes, გვ. 49.  ↑ Perimutter, Dawn (2004) Investigating Religious Terror and Ritualistic Crimes, გვ. 49.
როდერიკი

როდერიკი (გოთ. 𐌷𐍂𐍉𐌸𐌰𐍂𐌴𐌹𐌺𐍃, ლათ. Rodericus; ან როდრიგო) (გ. 711) — ვესტგუთების მეფე 709–711 წლებში. მის შესახებ ცნობები უფრო მეტად ლეგენდარულია, ვიდრე დანამდვილებითი. უდავოდ ისაა ცნობილი, რომ მის დროს დაიწყო არაბთა დაპყრობითი ომები ესპანეთში. 710 წლამდე იყო ბეტიკისა და ლუზიტანიის ჰერცოგი. მეფე ვიტიცას გარდაცვალების შემდეგ არისტოკრატებმა მეფედ არა მისი ვაჟები, არამედ როდერიკი აირჩიეს. VIII საუკუნის დასაწყისში არაბებმა მთელი ჩრდილოეთი აფრიკა დაიკავეს. 710 წელს ოთხი ხომალდით, აბუ ზურა ტარიფის მეთაურობით გადალახეს გიბრალტარის სრუტე და ვესტგოთების ქალაქი ალხესირასი გაძარცვეს და დიდი სიმდიდრით უკან დაფრუნდნენ. 711 წელს ტარიქ იბნ ზიადის ხელმძღვანელობით არაბები (სულ რაღაც 300-მდე კაცი) და ბერბერები (7000 კაცი) შეიჭრნენ ესპანეთში. მათ დაიკავეს ბევრი ციხესიმაგრე, ქალაქი და ლაგო-დე-ლა-სანდას ტბას მიაღწიეს. ისინი სევილიაზე გალაშქრებისათვის იყვნენ მზად, როდესაც გაიგეს, რომ როდერიკი დიდი არმიით მიემართებოდა მათკენ (ზოგი წყაროთი 70 000–100 000). როდესაც ეს შეიტყვეს, არაბებმა დამხმარე ძალას მოუხმეს. საბოლოოდ ბრძოლა გაიმართა გვადალეტესთან, სადაც ვესტგუთები დამარცხდნენ, როდერიკი ბრძოლაში დაიღუპა. Ахмед ибн Мохаммед аль-Маккари. История мусульманских династий в Испании. Кн. 4. Гл. 1-2. Хроника Альфонсо III. Мосарабская (Мозарабская) хроника 754 г.// Wolf, Kenneth Baxter. Conquerors and Chroniclers of Early Medieval Spain. — Liverpool University Press, 1999. — ISBN 0-85323-554-6. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: როდერიკი როდერიკის მონეტები
გალმა

გალმა (აზერ. Gəlmə) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2,142 კაცი. გალმა GEOnet სახელების სერვერზე
ჰილდერიხი

ჰილდერიხი (ვანდ. Hildirîx; დ. დაახლ. 460 — გ. 533, კართაგენი, ვანდალთა სამეფო) — ვანდალების მეფე 523–530 წლებში. ჰუნერიხისა და ევდოკიას ვაჟი, გაიზერიხისა და დასავლეთ რომის იმპერატორ ვალენტინიანე III-ის შვილიშვილი. ჰილდერიხი, სავარაუდოდ მისი აღზრდის გამო, ცდილობდა თავისი გავლენა გაეზარდა ბიზანტიის სამეფო კართან მჭიდრო კავშირის მეშვეობითა და კათოლიკურ ეკლესიასთან დათმობებით. ჯერ კიდევ ტახტზე ასვლამდე მან გადასახლებიდან დააბრუნა ეპისკოპოსები და ვაკანტური ადგილების შევსების ბრძანებაც გასცა. აღსანიშნავია, რომ ამ დროის ვანდალურ მონეტებზე იუსტინიანე I-ის პორტრეტებია გამოსახული, რაც ვანდალთა სამეფოს სიმბოლურ დამოკიდებულებას აღნიშნავდა ბიზანტიისადმი. პროკოპი კესარიელის მიხედვით, ჰილდერიხი და იუსტინიანე ჯერ კიდევ ამ უკანასკნელის იმპერატორად გახდომამდე იყვნენ ახლო მეგობრები; იუსტინიანე იუსტინე I-ის სიბერეში ასრულებდა სახელმწიფო მმართველის მოვალეობას. ქვრივი დედოფალი ამალაფრიდა (თრასამუნდის ცოლი), რომელიც ოსტგუთების მეფის, თეოდორიხ დიდის და იყო, ჰილდერიხის პოლიტიკის წინააღმდეგ გამოვიდა. მას და მის მხარდამჭერ ოსტგუთებს ბრალი დასდეს სახელმწიფო გადატრიალების მოწყობაში და სიკვდილით დასაჯეს. შურისძიების მიზნით თეოდორიხმა დაიწყო მზადება კართაგენზე გასალაშქრებლად. მალევე ააგეს ფლოტი. სულ ცოტა ათასამდე ხომალდს 526 წლის 13 ივნისს უნდა დაეტოვებინა იტალიის სანაპირო, მაგრამ თეოფორიხი ავად გახდა და ამავე წლის 30 აგვისტოს გარდაიცვალა. ამ დროს კონსოლიდაცია განიცადეს ბერბერებმა, რომლებმაც რამდენიმე ბრძოლაში დაამარცხეს ვანდალები. ჰილდერიხმა განსაკუთრებული მარცხი განიცადა ბიზაკიაში მცხოვრებ ტომებთან, მათ მეთაურობდა ბელადი ანტალა. გარკვეული დროის განმავლობაში ვანდალთა სამეფოს მთელ ტერიტორიაზე ბერბერთა ძალაუფლება ვრცელდებოდა. ჰილდერიხის პოლიტიკის წინააღმდეგ, რომელიც ბიზანტიასთან დაახლოებას ითვალისწინებდა, 530 წელს გამოვიდა სამეფო ოჯახის ერთ-ერთი ჯგუფი თავის მხარდამჭერებთან ერთად. მოძრაობას სათავეში ჩაუდგა გელიმერი. მან დიდგვაროვანი ვანდალები დაარწმუნა, რომ ჰილდერიხი ბრძოლისუუნარო მეფე იყო და დააზარალებდა მათ ინტერესებს ბერბერებისაგან და ბიზანტიელებისგან. ჰილდერიხი ნათესავებთან ერთად შეიპყრეს და კართაგენის ციხეში გამოკეტეს. იუსტინიანეს ჰქონდა მისი გათავისუფლების მცდელობები, თუმცა უშედეგოდ. როდესაც 533 წელს ბიზანტიელები აფრიკაში შეიჭრნენ რათა უზურპატორი გელიმერი ჩამოეგდოთ და ძველი მეფე გაეთავისუფლებინათ, გელიმერმა თავის ძმას უბრძანა ჰილდერიხი სიკვდილით დაესაჯა. ისიდორე სევილიელი. ვანდალთა ისტორია იორდანი. გეტების წარმოშობისა და მოქმედების შესახებ პროკოპი კესარიელი. ომი ვანდალებთან დასავლეთი ევროპა, მსოფლიოს მმართველები. ქრონოლოგიურ-გენეალოგიური ცხრილები მსოფლიოს ისტორიაში 4 ტომად, ავტორ-შემდგენელი ვ. ვ. ერლიხმანი. — ტ. 2. Foundation for Medieval Genealogy: Spain: Vandals, Suevi & Visigoths (ინგლისური)
ნიკოლოზ I-ის ძეგლი

ნიკოლოზ I-ის ძეგლი (რუს. Памятник Николаю I) — რუსეთის იმპერატორ ნიკოლოზ I-ის ძეგლი. მდებარეობს ისააკის მოედანზე, მარიის სასახლისა და ისააკის ტაძარს შორის. ძეგლის მშენებლობა დაიწყეს 1856 წელს იმპერატორის გარდაცვალების შემდეგ არქიტექტორ ოგიუსტ მონფერანის პროექტის მიხედვით და გახსნეს 1859 წლის 7 ივლისს. ძეგლი წარმოადგენს ნიკოლოზ I-ის ექვსმეტრიან გამოსახულებას, რომელიც არის პეტრე კლოდტის ნამუშევარი და დგას კვარცხლბეკზე. იმპერატორი გამოსახულია სააღლუმე ფორმაში ცხენზე ამხედრებული. ძეგლის კვარცხლბეკზე მუშაობდა ოგიუსტ მონფერანი და იგი დამზადებულია შოკშის კვარციტისა და თეთრი იტალიური მარმარილოსაგან. ცოკოლი შესრულებულია ნაცრისფერი გრანიტისაგან. ძეგლის კვარცხლბეკზე გამოსახულია ოთხი ალეგორიული ქალის ფიგურა, რომელზეც მუშაობდა რობერტ ზალემანი. ისინი განასახიერებენ „ძალას“, „სიბრძნეს“, „სამართლიანობასა“ და „რწმენას“. ქალთა ფიგურების თავები გამოსახავს იმპერატრიცა ალექსანდრა ფიოდორეს ასულს და ნიკოლოზ I-ის სამ ქალიშვილს, მარიას, ალექსანდრასა და ოლღას. ძეგლის ოთხი ბარელიეფი, რომელიც განთავსებულია კვარცხლბეკის კედლებზე, მოგვითხობს ნიკოლოზ I-ის მმართველობის მნიშვნელოვან ამბებზე. ძეგლის აღმართვა დაჯდა 753 ათასი რუბლი ვერცხლით. მის ჩამოსხმაზე დაიხარჯა 1 300 ფუთი მეტალი. ძეგლის პირველი ჩამოსხმა წარუმატებელი იყო, რადგან ფორმა დაკარგა. თავისი დროისათვის ძეგლი ითვლებოდა საინჟინრო სასწაულად: ეს იყო ევროპაში პირველი ძეგლი ცხენთან ერთად, რომელიც იდგა ორ წერტილზე (ცხენის ორ უკანა ფეხზე). პირველად აღნიშული მეთოდი გამოიყენეს პრეზიდენტ ენდრიუ ჯექსონის ძეგლის აღმართვისას ვაშინგტონში თეთრი სახლის წინ. 1917 წლის მარტში თებერვლის რევოლუციიდან ძალიან მალევე პუბლიცისტმა, დეკაბრისტების ხსოვნის საზოგადოების თავმჯდომარემ ლონგინ პანტელეევმა განაცხადა, რომ ძეგლი ახალი ხელისუფლებისათვის შეუფერებელია და წამოაყენა წინადადება მის კვარცხლბეკზე დაემონტაჟებინათ 1825 წლის 14 დეკემბრის აჯანყების მონაწილეთა ძეგლი. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ არაერთხელ დადგა საკითხი ძეგლის დანგრევის შესახებ, მაგრამ თავისი უნიკალური არქიტექტურის გამო (ძეგლის ორ საყრდენზე დგომა) იგი აღიარეს საინჟინრო შედევრად და არ დაუნგრევიათ თვით საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდშიც კი. 1930-იან წლებში მხოლოდ ძეგლის გარშემო მდებარე პატარა ღობის დემონტაჟი მოახდინეს. 1992 წელს ღობე აღადგინეს. Памятник Николаю I на сайте электронной энциклопедии Санкт-Петербурга დაარქივებული 2020-01-26 საიტზე Wayback Machine. ↑ Карелия официальная. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-07-01. ციტირების თარიღი: 2018-11-27. ↑ E. Моллер. Общественная жизнь в Петербурге // Русское слово. — 1859. — № 7. — С. 153—154. ↑ Пантелеев Л. Ф. Памятник декабристам // Дело народа 1917, № 13 (30 марта). — С. 1
ვახტანგ ძაბირაძე

ვახტანგ ძაბირაძე (დ. 6 თებერვალი, 1953, სოფელი კლდეეთი, ზესტაფონის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი პოლიტოლოგი და კონსტიტუციონალისტი, პუბლიცისტი და მესამე მოწვევის საქართველოს პარლამენტის წევრი, წარსულში ეროვნული მოძრაობის აქტიური მონაწილე და პოლიტიკოსი. სწავლობდა საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში, დაამთავრა ავტომატიკისა და გამოთვლითი ტექნიკის ფაკულტეტი. პოლიტიკურ ცხოვრებაში აქტიური მონაწილეობით, პროფესიული მოღვაწეობის სფერო დაუკავშირა პოლიტოლოგიას და პუბლიცისტიკას. ვახტანგ ძაბირაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ვახტანგ ძაბირაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
საქართველოს პარლამენტის წევრი

საქართველოს პარლამენტის წევრი — საქართველოს პარლამენტის დეპუტატი და სრულიად საქართველოს წარმომადგენელი. თავისი მოვალეობის შესრულებისას იგი შეზღუდული არ არის ამომრჩეველთა და მისი წარმდგენი პოლიტიკური გაერთიანების განაწესებითა და დავალებებით, სარგებლობს თავისუფალი მანდატით და მისი პარლამენტიდან გაწვევა დაუშვებელია. პარლამენტის წევრი შეიძლება გაწევრიანდეს ფრაქციაში, უმრავლესობაში, უმცირესობაში, ხოლო სხვა შემთხვევაში ითვლება დამოუკიდებელ პარლამენტის წევრად და აქვს საკანონმდებლო ინიციატივის უფლება. პარლამენტის წევრის უფლებამოსილების ვადა იწყება მის მიერ ფიცის დადებისთანავე და მთავრდება ახალარჩეული პარლამენტის პირველი შეკრებისთანავე. პარლამენტის წევრის სტატუსთან სამეწარმეო საქმიანობის ან საჯარო სამსახურში რაიმე თანამდებობის შეთავსება დაუშვებელია. ასეთი შემთხვევები განისაზღვრება საქართველოს კონსტიტუციით, საქართველოს პარლამენტის რეგლამენტით და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო აქტებით. პარლამენტის წევრი იმავდროულად შეიძლება ეწეოდეს სამეცნიერო, პედაგოგიურ, სახელოვნებო საქმიანობას, თუ ასეთი საქმიანობა არ ითვალისწინებს ადმინისტრაციული ფუნქციების შესრულებას და ასევე, შეიძლება ეწეოდეს პარტიულ საქმიანობას, ეკავოს რაიმე თანამდებობა პარტიულ ორგანიზაციაში. საქართველოს პარლამენტის რეგლამენტი. კანონმდებლობა. საქართველოს პარლამენტი (2012).
პეტრე I-ის ძეგლი (მიხაილოვის სასახლე)

პეტრე I-ის ძეგლი (რუს. Памятник Петру I) — რუსეთის იმპერატორ პეტრე I დიდის ბრინჯაოს ძეგლი. მდებარეობს მიხაილოვის სასახლის წინ სანქტ-პეტერბურგში. იტალიელმა მოქანდაკემ ბარტოლომეო კარლო რასტრელიმ ძეგლის მოდელი ჯერ კიდევ პეტრე I-ის სიცოცხლეში დაამზადა, მაგრამ იგი დაასრულეს მხოლოდ 1747 წელს, როდესაც ალესანდრო მარტელიმ ჩამოასხა იგი ბრინჯაოსაგან. ლიტერატურაში აღნიშნული ძეგლის შექმნის ისტორია მთლად ნათელმოფენილი არ არის. კაზიმირ ვალიშევსკი აღნიშნავს, რომ რასტრელის ქანდაკება დაუმთავრებელი დარჩა, ხოლო ალესანდრო მარტელმა საკუთარი პროექტი წარადგინა, რომელიც ეკატერინე II-ს არ მოეწონა. თუმცა ვალიშევსკის არ დაუსახელებია არანაირი ავტორიტეტული წყარო და არც ადგილობრივი სპეციალისტების მტკიცებულებები არ არსებობს მარტელის პროექტის შესახებ. გარდა ამისა, აღნიშნული აღწერა სრულიად ეთანხმება ბრინჯაოს მხედრის ძეგლს, რომელიც ეტიენ მორის ფალკონეს ნამუშევარია და რომლის კონცეფციის განხილვაში მონაწილეობა მიიღო თავად იმპერატრიცამ. XVIII საუკუნის განმავლობაში განიხილებოდა ძეგლის განტავსების სხვადასხვა ვარიანტები: პოლტავაში, კრონშტადტში, მაგრამ საუკუნის ბოლომდე იგი დარჩა სამების ხიდის ქვეშ ხის სათავსოში. 1800 წელს ძეგლი საბოლოოდ აღმართეს კვარცხლბეკზე, რომელიც დაამზადეს ფიოდორ ვოლკოვის ნახაზების მიხედვით. გრანიტის კვარცხლბეკი მოპირკეთებულია თეთრი მარმარილოს ფილებით, ასევე მორთულია ორი ბარელიეფით რომელიც გადმოგვცემს პოლტავისა და განგუტის ბრძოლების ამბავს. ბარელიეფებზე მუშაობდნენ მოქანდაკეები: ივან ტერებენიოვი, ვასილი დემუტ-მალინოვსკი, ი. ე. მოისეევი მიხეილ კოზლოვსკის ხელმძღვანელობით. იმპერატორ პავლე I-ის ბრძანებით კვარცხლბეკზე გააკეთეს წარწერა „Прадеду — правнук“, აშკარად ბრინჯაოს მხედრის წარწერის „Петру Первому Екатерина Вторая“ საწინააღმდეგოდ. ლენინგრადის ბლოკადის დროს ძეგლი ჩამოიღეს კვარცხლბეკიდან და გადამალეს. 1945 წელს ძეგლი დაუბრუნეს ადგილს. Валишевский К. Вокруг трона / Пер. с фр. А.Ф. Гретман. - М., 1989. - С. 277. Павел I Екатерине II: история одного памятника Конный памятник Петру I работы Растрелли (1710-40-е)
ნიკოლოზ პრჟევალსკის ძეგლი (სანქტ-პეტერბურგი)

ნიკოლოზ პრჟევალსკის ძეგლი (რუს. Памятник Пржевальскому) — რუსი მოგზაურის, გეოგრაფის, ცენტრალური აზიის მკვლევარისა და ბუნებისმცოდნის ნიკოლოზ პრჟევალსკის ძეგლი, მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგის საადმირალოს რაიონში, ალექსანდრეს ბაღში. რუსი მოგზაურის, გეოგრაფისა და ცენტრალური აზიის მკვლევარის ნიკოლოზ პრჟევალსკის ძეგლი აღმართეს იმ პროექტის მიხედვით, რომელიც შეიმუშავა მისმა მეგობარმა გენერალ-მაიორმა ალექსანდრე ალექსანდრეს ძე ბილდერლინგმა და რომელიც დაამტკიცეს 1891 წლის 13 ივნისს. ძეგლის მოდელი დაამზადა მოქანდაკე აკადემიკოსმა ივან ნიკოლოზის ძე შრედერმა. ძეგლის აღსამართავად შეარჩიეს ალექსანდრეს ბაღი. ძეგლის აღმართვისათვის ფინანსები გაიღო რუსეთის გეოგრაფიულმა საზოგადოებამ. ივან შრედერის მოდელის მიხედვით ბრინჯაოს ქანდაკება ჩამოასხეს კ. ბრეტოს ქარხანაში, ხოლო კვარცხლბეკი, რომელსაც გრანიტის კლდის ფორმა აქვს დაამზადეს რობერტ იოჰანეს ძე რუნებერგის ფირმაში „Бюро Вега“. ძეგლი წარმოადგენს ნიკოლოზ პრჟევალსკის ბრინჯაოს ბიუსტს, რომელიც დგას გრანიტის კვარცხლბეკზე. კვარცხლბეკთან მდებარეობს აქლემის ბრინჯაოს ფიგურა, რომელსაც ხურჯინი აქვს გადაკიდებული. კვარცხლბეკზე შემდეგი წარწერაა გაკეთებული: ПРЖЕВАЛЬСКОМУ первому изслѣдователю природы ЦЕНТРАЛЬНОЙ АЗIИ ძეგლის სიმაღლე შეადგენს 1,5 მეტრს, კვარცხლბეკის სიმაღლე კი — 3,3 მეტრს. ძეგლი გაიხსნა 1892 წლის 20 ოქტომბერს. თანამედროვე ეპოქაში ძეგლი წარმოადგენს სტუმრობისა და ფოტოგრაფირების პოპულარულ ადგილს. ზოგჯერ, გარეგნული მსგავსების გამო პრჟევალსკის ძეგლი მნახველებს იოსებ სტალინის ძეგლი ჰგონიათ. Памятник Пржевальскому Н. М.. Энциклопедия Санкт-Петербурга. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-04-06. ციტირების თარიღი: 2015-10-13.
ჟან დე ვალუა (1398-1417)

ჟან დე ვალუა (ფრანგ. Jean de Valois; დ. 31 აგვისტო, 1398 — გ. 5 აპრილი, 1417) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე შარლ VI-ისა და დედოფალ იზაბელა ბავარიელის ვაჟი. საფრანგეთის დოფინი 1415-17 წლებში. ჟან დე ვალუა დაიბადა 1398 წლის 31 აგვისტოს. იგი იყო საფრანგეთის მეფე შარლ VI-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ იზაბელა ბავარიელის უმცროსი ვაჟი. 1406 წელს მცირეწლოვანი ჟანი დააქორწინეს მის ასევე მცირეწლოვან ბიძაშვილზე, ჰოლანდიის, ფრიზიის, ზელანდიისა და ენოს გრაფინია ჟაკლინ ენოელზე. სანამ ჟაკლინი და ჟანი სრულწლოვანები გახდებოდნენ, ამ საგრაფოებს ჟანის სიდედრი, მარგარიტა ბურგუნდიელი მართავდა. საქორწინო კონტრაქტის მიხედვით კი ზემოთ აღნიშნული საგრაფოები ჟანისა და ჟაკლინის გარდაცვალების შემდეგ მათი შვილისა და საფრანგეთის მფლობელობაში გადავიდოდა. 1415 წლის დეკემბერში ჟანის უფროსი ძმა, საფრანგეთის დოფინი (ანუ ტახტის მემკვიდრე), ლუი დე ვალუა გარდაიცვალა, რის შემდეგაც დოფინი თავად ჟანი ხდება. თუმცა, მას ტახტზე ასვლა არასდროს ჰღირსებია, რადგან 1417 წელს იგი მოწამლეს. ჟანი გარდაიცვალა მოწამვლის შედეგად, 18 წლის ასაკში, უშვილოდ, რის გამოც ჟაკლინს კვლავ მოუწია გათხოვება, დოფინი კი ჟანის უმცროსი ძმა ხდება. Ernest van Bruyssel, Histoire du commerce et de la marine en Belgique, 1863, p. 66., A. Janse, Een Pion voor een Dame (2009).
კუტუზოვისა და ბარკლაი-დე-ტოლის ძეგლები

კუტუზოვისა და ბარკლაი-დე-ტოლის ძეგლები (რუს. Памятники Кутузову и Барклаю-де-Толли) — რუსი სამხედრო მეთაურების მიხეილ კუტუზოვისა და მიხეილ ბარკლაი-დე-ტოლის ძეგლი, მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგის ცენტრალურ რაიონში ნევის პროსპექტის, ყაზანის მოედანზე. 1813 წელს მიხეილ კუტუზოვის და 1818 წელს მიხეილ ბარკლაი-დე-ტოლის გარდაცვალების შემდეგ იმპერატორმა ალექსანდრე I-მა გადაწყვიტა მათი პატივისცემის ნიშნად აღემართა მათი ძეგლები ყაზამის ტაძრის წინ სანქტ-პეტერბურგში, რის გამოც 1818 წლის 23 სექტემბერს გამოიცა მეფის ბრძანება. ხელოვნების საიმპერატორო აკადემიის მოქანდაკეებმა უარი თქვეს ძეგლების პროექტის შექმნის კონკურსში მონაწილეობაზე, რადგან აუცილებელი წინაპირობა იყო სამხედრო პირები გამოესახათ თანამედროვე სამხედრო ფორმებში და არა ანტიკურ მანტოებში, როგორც ეს მანამდე ჩვეულებრივი მოვლენა იყო. ამის გამო კონკურსის გამოცხადებიდან ნახევარი წლის შემდეგაც კი არიყო არცერთი ესკიზი წარდგენილი. ძეგლების მოდელები შექმნა გერმანელმა მოქანდაკემ ედუარდ შმიდტ ფონ დერ ლაუნიცმა, თუმცა მისი ნამუშევარი არ მიიღეს, რადგან მან ვერ შექმნა რუსი სამხედრო მეთაურების დამაჯერებელი იმიჯი. 1829 წელს იმპერატორმა ნიკოლოზ I-მა გამართა ახალი კონკურსი კუტუზოვისა და ბარკლაი-დე-ტოლის ძეგლების შესაქმნელად, რომელშიც მონაწილეობა მიიღეს რომიდან დაბრუნებულმა მოქანდაკეებმა ბორის ორლოვსკიმ და სამუილ გალბერგმა. არჩევანი შეაჩერეს ბ. ორლოვსკის ესკიზზე და მან 1830 წლის იანვარში დაიწყო მუშაობა ძეგლებზე. ოგიუსტ მონფერანის წინადადებით კვარცხლბეკის დამზადებას აპირებდნენ წითელი გრანიტისაგან და შეამკობდნენ ვერცხლისფერი ბარელიეფებით. ორლოვსკის წინადადებით უნდა გამოეყენებინათ ჩრდილოეთის გრანიტი. საბოლოოდ იმპერატორმა ნიკოლოზ I-მა მიიღო არქიტექტორ ვასილი სტასოვის ვარიანტი. კვარცხლბეკი შეასრულეს სამსონ სუხანოვის ხელმძღვანელობით 1837 წლის გაზაფხულზე. მონფერანმა შესთავაზა კვარცხლბეკზე წარწერა გაეკეთებინათ ვერცხლისფერი ასოებით, მაგრამ ორლოვსკის წინადადებით ასოები ამოკვეთეს კვარცხლბეკზე. ძეგლების მოდელები დაასრულეს 1831 წელს. ქანდაკებები ჩამოასხა ცნობილმა ხელოსანმა ვასილი ეკიმოვმა 1832 წელს კუტუზოვის ქანდაკება, ხოლო 1836 წელს ბარკლაი-დე-ტლის ქანდაკება. არქიტექტორ კონსტანტინ ტონის ხელმძღვანელობით 1837 წლის 30 მაისს აღმართეს მიხეილ კუტუზოვის, ხოლო 1837 წლის 15 ივნისს მიხეილ ბარკლაი-დე-ტოლის ქანდაკებები. გახსნის საზეიმო ცერემონია გაიმართა 1837 წლის 25 დეკემბერს, სამამულო ომში გამარჯვების 25 წლისთავთან დაკავშირებით. დიდი სამამულო ომის განმავლობაში ორივე მხედართმთავრის ძეგლი კვლავ განაგრძობდა საკუთარ კვარცხლბეკებზე დგომას. ქანდაკებები არაერთხელ გაარემონტეს: 1945, 1972 და 2002 წლებში. Памятник М. Б. Барклаю-де-Толли. Энциклопедия Санкт-Петербурга. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-04-09. ციტირების თარიღი: 2015-12-05. Памятник М. И. Кутузову. Энциклопедия Санкт-Петербурга. ციტირების თარიღი: 2015-12-05.[მკვდარი ბმული] Памятники М. И. Кутузову и М. Б. Барклаю-де-Толли. Прогулки по Петербургу. ციტირების თარიღი: 2015-12-05. ПАМЯТНИКИ М.И. КУТУЗОВУ И М.Б. БАРКЛАЮ ДЕ ТОЛЛИ. www.opeterburge.ru. ციტირების თარიღი: 2015-12-05. А. А. Смирнов. ПЕРЕД ГРОБНИЦЕЮ СВЯТОЙ. ИНТЕРНЕТ-ПРОЕКТ «1812 ГОД». «МЕМОРИАЛ».. ციტირების თარიღი: 2015-12-05.
წეკელდის ქედი

წეკელდის ქედი — ანტიკლინური სერი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის, იმერეთის მხარის ხონისა და სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მარტვილის მუნიციპალიტეტებში. მდებარეობს ასხის კარსტულ მასივზე, ქვიბიას გაუდინარი ქვაბულის სამხრეთ მხარეს, ლეჩხუმ-იმერეთ-ოდიშის საზღვარზე. მიმართულია სამხრეთ-დასავლეთიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთისაკენ. აგებულია ცარცული კირქვებით და ტერიგენული ქანებით. კირქვული ნაწილი დაკარსტულია, ქედის დასავლეთი ნაწილი ტყითაა შემოსილი, აღმოსავლეთ ნაწილის თხემურ ზოლში ალპური ლანდშაფტია. ლ. მარუაშვილი, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 303.
რადეგონდ დე ვალუა

რადეგონდ დე ვალუა (ფრანგ. Radegonde de Valois; დ. აგვისტო, 1428 — გ. 19 მარტი, 1445) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე შარლ VII-ისა და დედოფალ მარია ანჟუელის უფროსი ასული. დანიშნული იყო ავსტრიის ერცჰერცოგ სიგიზმუნდ ჰაბსბურგზე. რადეგონდი დაიბადა 1428 წლის აგვისტოში, საფრანგეთის ქალაქ შინონში. იგი იყო საფრანგეთის მეფე შარლ VII-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ მარია ანჟუელის მეორე შვილი და პირველი ქალიშვილი. როდესაც იგი დაიბადა, დედოფლის მატიანემ ასეთი ჩანაწერი გააკეთა: "ჩვენმა შესანიშნავმა დედოფალმა, ქალაქ შინონში, გააჩინა მადამ რადეგონდ დე ვალუა". პატარა პრინცესას სახელი წმინდა რადეგონდ თიურინგიელის პატივსაცემად დაარქვეს, ვინაიდან მეფე შარლი მიიჩნევდა, რომ სწორედ ის იყო ასწლიან ომში ფრანგების მფარველი. ეს სახელი იმდენად იშვიათი იყო და არის, რომ არსებობს კიდევ სხვა უამრავი პოლიტიკური და რელიგიური ახსნა იმის შესახებ, თუ რატომ დაარქვეს მაინც და მაინც რადეგონდი. სრულიად საფრანგეთის ისტორიაში, ის ერთადერთი პრინცესაა, ვისაც რადეგონდი ერქვა. 1430 წლის 22 აპრილს საფრანგეთის მეფე შარლ VII-სა და ავსტრიის ერცჰერცოგ ფრიდრიხს შორის გაფორმდა საქორწინო კონტრაქტი, რომლის მიხედვითაც, რადეგონდი ცოლად მიჰყვებოდა მასზე ერთი წლით უფროს ფრიდრიხის ვაჟს, ტიროლის გრაფ სიგიზმუნდ ჰაბსბურგს. გათხოვებამდე ცოტა ხნით ადრე, 1445 წელს რადეგონდი ტურში მძიმედ დაავადდა. იგი საფრანგეთის მასშტაბით მოგზაურობდა დედასთან ერთად და ფრანგულ სიწმინდეებს ათვალიერებდა, რა დროსაც მის ავადმყოფობას ფეხის მოტეხვაც დაერთო. რადეგონდი გარდაიცვალა 1445 წლის 19 მარტს, 16 წლის ასაკში. 1449 წელს, სიგიზმუნდმა მის ნაცვლად ცოლად შეირთო ელეონორა სტიუარტი, შოტლანდიის მეფე ჯეიმზ I-ის ასული. du Fresne de Beaucourt, Gaston (1882). Histoire de Charles VII. Vol. II : Le roi de Bourges, 1422-1435 (in French). Paris: Librairie de la Société bibliographique. p. 187. Christian de Mérindol, « Le culte de sainte Radegonde et la monarchie française à la fin du Moyen Âge », dans Les Religieuses dans le cloître et dans le monde, des origines à nos jours, Actes du deuxième colloque international du C.E.R.C.O.R., Poitiers, 29 septembre-2 octobre 1988, Saint-Étienne, Publications de l'Université de Saint-Étienne, 1994, p. 792. Robert Favreau, « Le culte de sainte Radegonde à Poitiers au Moyen Âge », dans Les religieuses dans le cloître et dans le monde des origines à nos jours: Actes du deuxième colloque international du C.E.R.C.O.R., Poitiers, 29 septembre-2 octobre 1988, Saint-Étienne, Publications de l'Université de Saint-Étienne, 1994, p. 107. P.L Carrez, Étude sur le château de Sarry, ancienne campagne des évêques de Châlons-sur-Marne, imp. Martin Frères, Châlons, 1899.
უიმბლდონის ტურნირი

უიმბლდონის ტურნირი (ინგლ. The Championships, Wimbledon) — უძველესი საჩოგბურთო ტურნირი მსოფლიოში, რომელიც 1877 წლიდან ყოველწლიურად ტარდება ლონდონის უბან უიმბლდონში. მიიჩნევა ყველაზე პრესტიჟულ ტურნირად ჩოგბურთში. უიმბლდონი არის ოთხიდან ერთ-ერთი დიდი სლემის ტურნირებიდან და ერთადერთი, რომელიც ტარდება ბალახის საფარის კორტებზე. ქრონოლოგიურად უიმბლდონი წელიწადის მესამე დიდი სლემის ტურნირია, რომელიც ტრადიციულად იწყება ივლისის დასაწყისში და ორი კვირის განმავლობაში მიმდინარეობს. ქალთა ფინალი შაბათ დღეს, ხოლო მამაკაცთა ფინალი კვირას იმართება. უიმბლდონი მამაკაცთა ერთეულებში ყველაზე მეტჯერ როჯერ ფედერერმა მოიგო, რომელიც 8-ჯერ გახდა ჩემპიონი, ხოლო ქალებში მარტინა ნავრატილოვამ 9-ჯერ იზეიმა გამარჯვება. ცენტრალური კორტი ტურნირის გამარჯვებულთა თასები (მამაკაცთა ტურნირის გამარჯვებული წინა, ხოლო ქალთა ტურნირის უკანა პლანზე.) ოფიციალური საიტი (ინგლისური) უიმბლდონის ტურნირი Facebook-ზე უიმბლდონის ტურნირი Twitter-ზე ↑ „Prize Money and Finance“. wimbledon.com. ციტირების თარიღი: 2 სექტემბერი 2018. ↑ „What Is The Most Prestigious Grand Slam Tennis Tournament?“. forbes.com. ციტირების თარიღი: 2 ივნისი 2018. ↑ „Wimbledon Tennis 2013: Why Historic Tournament Is Most Prestigious Grand Slam“. bleacherreport.com. ციტირების თარიღი: 2 ივნისი 2018. ↑ „Wimbledon Winners - Men's singles“. topendsports.com. ციტირების თარიღი: 8 ივლისი 2018. ↑ „Wimbledon Winners: Women“. topendsports.com. ციტირების თარიღი: 8 ივლისი 2018.