laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
Heyday Films

Heyday Film — ბრიტანული კინოსტუდია, დაარსებული კინოპროდიუსერის, დევიდ ჰეიმენის მიერ 1996 წლის 10 ოქტომბერს, ლონდონში, ინგლისში. შტაბ-ბინა მდებარეობს ქალაქ ბორემვუდში. Heyday Films-ის პირველი მხატვრული ფილმი იყო რეჟისორ ანტონია ბიორდის „კაციჭამია“. კინოსტუდია ყველაზე მეტად ცნობილია „ჰარი პოტერის“ ფილმების სერიის წარმოებით, დაფუძნებული ჯოან როულინგის ამავე სახელწოდების მქონე რომანების სერიაზე. 1999 — „კაციჭამია“ 2001 — „ჰარი პოტერი და ფილოსოფიური ქვა“ 2002 — „ჰარი პოტერი და საიდუმლო ოთახი“ 2004 — „ჰარი პოტერი და აზკაბანის ტყვე“ 2005 — „ჰარი პოტერი და ცეცხლოვანი თასი“ 2007 — „ჰარი პოტერი და ფენიქსის ორდენი“ 2007 — „მე ვარ ლეგენდა“ 2008 — „ბიჭი ზოლიან პიჟამაში“ 2008 — „არის აქ ვინმე?“ 2008 — „ყოველთვის თქვი დიახ“ 2009 — „ჰარი პოტერი და ნახევარპრინცი“ 2010 — „ჰარი პოტერი და სიკვდილის საჩუქრები - ნაწილი 1“ 2011 — „ჰარი პოტერი და სიკვდილის საჩუქრები - ნაწილი 2“ 2013 — „ჩვენ მილერები ვართ“ 2013 — „გრავიტაცია“ 2013 — „მეცამეტე ზღაპარი“ 2014 — „ტერკსი და კაიკოსი“ 2014 — „მარილიანი ბრძოლის ველი“ 2014 — „პადინგტონი“ 2015 — „მოგონებები მომავალის შესახებ 2016 — „ჯადოსნური ცხოველები. სად ვიპოვოთ ისინი“ 2016 — „სხივი ოკეანეებს შორის“ 2017 — „პადინგტონი 2“ 2018 — „ჯადოსნური ცხოველები: გრიდელვალდის დანაშაული“ 2019 — „საქორწინო ისტორია“ 2019 — „ერთხელ ჰოლივუდში“ 2019 — „ქორწინების ისტორია“ 2020 — „იდუმალი ბაღი“ Heyday Films — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ Macnab, Geoffrey (1 ივლისი, 2011). „David Heyman: Man behind the magic“. The Independent. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-12-08. ციტირების თარიღი: 31 მაისი, 2017. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate= და |date=-ში (დახმარება) ↑ HEYDAY FILMS LIMITED. U.K. Companies Legal. ციტირების თარიღი: 31 მაისი, 2017.[მკვდარი ბმული]
ჟორდანია

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჟორდანია საკუთარი სახელი ჟორდანია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ანდრო ჟორდანია — ფეხბურთელი, მწვრთნელი გივი ჟორდანია — ისტორიკოსი, მედიევისტი გიზო ჟორდანია — რეჟისორი გიორგი ჟორდანია — იურისტი, საზოგადო მოღვაწე გიორგი ჟორდანია — დირიჟორი ეთერ ჟორდანია — მსახიობი ვახტანგ ჟორდანია — დირიჟორი, პედაგოგი ვახტანგ ჟორდანია — ქართველი პიანისტი თევდორე ჟორდანია — ისტორიკოსი იოსებ ჟორდანია — გინეკოლოგი ირაკლი ჟორდანია — მეტალურგი მერაბ ჟორდანია — ფეხბურთელი, ბიზნესმენი მინდია ჟორდანია — ეთნომუსიკოლოგი ნოე ჟორდანია — პოლიტიკური და სახელმწიფო მოღვაწე ოთარ ჟორდანია — ისტორიკოსი, პედაგოგი რეჯებ ჟორდანია — მწერალი, მუსიკოსი, საზოგადო მოღვაწე
კონსტანტინე ფიცხელაური

კონსტანტინე (კიაზო) ფიცხელაური (დ. 26 ნოემბერი, 1930, თბილისი, ასფსრ – გ. 17 მარტი, 2024) — ქართველი არქეოლოგი და ისტორიკოსი. ისტორიულ მეცნიერებათა დოქტორი (1972), პროფესორი. საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი 1997 წლიდან. გერმანიის საგარეო საქმეთა სამინისტროს არქეოლოგიის ინსტიტუტის უცხოელი წევრი. 1954 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. 1954-1957 წლებში საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ისტორიის ინსტიტუტის ასპირანტი; 1957-1960 წლებში ისტორიის ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი; 1960-1968 წლებში უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი; 1969-2000 წლებში განყოფილების გამგე; 2006 წლიდან ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის სრული პროფესორი; 2009 წლიდან ამავე უნივერსიტეტის ემერიტუსი; 2008 წლიდან საქართველოს ეროვნული მუზეუმის კონსულტანტი. 1960 წელს მიენიჭა ისტორიულ მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხი; 1972 წელს — ისტორიულ მეცნიერებათა დოქტორისა, სადოქტორო დისერტაციის თემაა „აღმოსავლეთ საქართველოს ტომთა ისტორიის ძირითადი პრობლემები“. მეცნიერული ინტერესების სფერო: კავკასიის არქეოლოგია, ბრინჯაოს ხანის კულტურათა გენეზისი, ქრონოლოგია, პერიოდიზაცია, საქართველოში სახელმწიფოებრიობის სათავეების კვლევა არქეოლოგიური მასალების მიხედვით. არის 170-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი. კიაზო ფიცხელაურის ხელმძღვანელობით კახეთში, ალაზნის ველზე 1974 წელს მიმდინარე გათხრებზე წნორთან აღმოჩენილ მდიდრულ ყორღანულ სამარხში იპოვეს ლომის ოქროს ფიგურა. აღმოსავლეთ საქართველოს ტომთა ისტორიის ძირითადი პრობლემები (ძვ. წ. XV-VII ს.ს.), არქეოლოგიური მასალების მიხედვით, თბილისი, გამომცემლობა მეცნიერება, 1973 იორ-ალაზნის აუზის ტერიტორიაზე მოსახლე ტომთა უძველესი კულტურა, წინაანტიკური ხანის არქეოლ. მასალების მიხედვით, თბილისი, გამომცემლობა მეცნიერება, 1965 კონსტანტინე ფიცხელაური — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ http://www.nplg.gov.ge/bios/ka/00001358/ ↑ Catalog of the German National Library <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23833686"></a> ↑ ლორთქიფანიძე, დ.. (აპრილი, 2018) ოქროს ლომი კახეთიდან. National Geographic საქართველო. ციტირების თარიღი: 20 მარტი, 2024
მოქმედების პოტენციალი

მოქმედების პოტენციალი — აგზნების ტალღა, რომელიც ცოცხალი უჯრედის მემბრანაში მემბრანული პოტენციალის ხანმოკლე ცვლილების სახით გადაადგილდება აგზნებული უჯრედის (ნეირონის ან კარდიომიოციტის) მცირე უბანზე, რის შედეგადაც ამ უბნის გარეთა ზედაპირი მემბრანის შიდა ზედაპირთან შედარებით უარყოფითად დამუხტული ხდება, მაშინ როცა არააგზნებულ მდგომარეობაში იგი დადებითად დამუხტულია. მოქმედების პოტენციალი ნერვული იმპულსის ფიზიოლოგიური საფუძველია. ნეირომეცნიერებები ყველასთვის. სიცოცხლის ძრავა: მოქმედების პოტენციალი
ხუანა ავსტრიელი

ხუანა ავსტრიელი (ესპ. Juana de Austria, პორტ. Joana de Austria; დ. 24 ივნისი 1535 — გ. 7 სექტემბერი 1573) — ჰაბსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის ინფანტა და ავსტრიის ერცჰერცოგინია დაბადებიდან, პორტუგალიის პრინცესა ქორწინებით. საღვთო რომის იმპერატორ კარლ V-ისა და მისი მეუღლის, ისაბელ პორტუგალიელის ნაბოლარა შვილი. პორტუგალიის მეფე სებასტიან I-ის დედა. ესპანეთის მეფე ფილიპე II-ის და და მისი რეგენტი 1554-1559 წლებში. ხუანა დაიბადა ესპანეთის დედაქალაქ მადრიდში. იგი იყო საღვთო რომის იმპერატორ კარლ V-ისა და ისაბელ პორტუგალიელის ნაბოლარა შვილი. მას მამის მხრიდან ბებია-ბაბუად ერგებოდნენ ბურგუნდიის ჰერცოგი ფილიპე I და კასტილიისა და არაგონის დედოფალი ხუანა I. ხოლო დედის მხრიდან პორტუგალიის მეფე მანუელ I და დედოფალი მარია არაგონელი. იგი იყო ესპანეთის მეფე ფილიპე II-ისა და საღვთო რომის იმპერატრიცა მარია ესპანელის უმცროსი და. რვა წლის ასაკში ხუანას შეეძლო ლათინურად საუბარი და რამდენიმე საკრავზე დაკვრა. 1552 წლის 11 იანვარს, 17 წლის ხუანა მიათხოვეს მისსავე ბიძაშვილს (დედის ხაზით), პორტუგალიის პრინც ჟუან მანუელ ავისს. ხუანა პორტუგალიის სამეფო სასახლეში 1552 წლის ნოემბერში ჩავიდა. მათი ქორწინება დიდხანს არ გაგრძელებულა. 1554 წლის 2 იანვარს ჟუანი ტუბერკულოზით გარდაიცვალა. ამ დროს ხუანა რვა თვის ორსული იყო. ამავე წლის 20 იანვარს მან პორტუგალიის მომავალი მეფე სებასტიანი გააჩინა. 1554 წლის მაისში მამისა და ძმის თხოვნით ხუანამ პატარა სებასტიანი თავის დედამთილს, პორტუგალიის დედოფალ ეკატერინე ავსტრიელს დაუტოვა და მადრიდში გაემგზავრა. ხუანა გახდა თავისი ძმის, ესპანეთის მეფე ფილიპე II-ის რეგენტი, რომელსაც ცოლად ჰყავდა ინგლისის დედოფალი მერი ტიუდორი და აუცილებლად ინგლისში უნდა გადაცხოვრებულიყო, ხოლო მის არ ყოფნაში ესპანეთი რეგენტს უნდა ემართა. ხუანამ რეგენტის მოვალეობებს თავი ბრწყინვალედ გაართვა. ხუანა მეორედ აღარ გათხოვდა და აღარც პორტუგალიაში აღარ ჩასულა. მას თავისი ვაჟი სულ ერთხელ ჰყავდა ნანახი და ისიც ჩვილობაში. თუმცა ხუანას სებასტიანის ყველა ასაკის პორტრეტი ჰქონდა და ხედავდა როგორ ჰგავდა ბიჭი მას და ამაყობდა ამით. 1559 წელს დაქვრივებული ფილიპე ესპანეთში ახალი მეუღლით დაბრუნდა და ხუანასაც რეგენტის ტიტული ჩამოერთვა. 1557 წელს მან მადრიდში დააარსა დედათა მონასტერი, სადაც ფეხსაცმლით შესვლა აკრძალული იყო. გამონაკლისი მხოლოდ ორსულებზე დაიშვებოდა, წინააღმდეგ შემთხვევაში ან ფეხშიშველს უნდა ევლოთ ან სპეციალური სანდლებით. მონასტერი მალევე გახდა პოპულარული, იქ მალევე აღიკვეცა მონაზვნად მრავალი არისტოკრატი ქალბატონი. დღეს ეს მონასტერი ესპანეთის ეროვნული ძეგლია. ხუანა ავსტრიელი გარდაიცვალა 1573 წლის 7 სექტემბერს, დაკრძალულია მისსავე დაარსებულ მონასტერში. ამ გალერეაში წარმოდგენილია ხუანას ოჯახის წევრები: ისაბელ პორტუგალიელი, ხუანას დედა ესპანეთის მეფე ფილიპე II, ხუანას ძმა პორტუგალიის მეფე სებასტიან I, ხუანას ვაჟი იმპერატორი კარლ V, ხუანას მამა Yanko, Aroní; Juana de Austria, Reina en la sombra; Barcelona, Editorial Belacqva, 2003. Villacorta Baños, Antonio; La jesuita: Juana de Austria; Barcelona, Editorial Ariel, 2005. ხუანა ავსტრიელი
მბანზა-კონგო

მბანზა-კონგო (პორტ. M'Banza-Kongo) — ქალაქი ანგოლაში. ზაირეს პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-დასავლეთით. პორტუგალიის მმართველობის პერიოდში ატარებდა სახელწოდებას სან-სალვადორ-დუ-კონგუ. 1390 წლიდან კონგოს სამეფოს დედაქალაქია. აქ მდებარეობდა მანიკონგოს (კონგოს სამეფოს მმართველის ტიტული) რეზიდენცია. XV საუკუნიდან პორტუგალიელების მოსვლასთან ერთად დაიწყო ქრისტიანობის გავრცელება. XVI საუკუნის შუა წლებში მბანზა-კონგოში ააგეს ეკლესია. მომდევნო ასწლეულის განმავლობაში ქალაქი განაგრძობდა განვითარებას. XVII საუკუნის შუა წლებში ქალაქში 30 000 ადამიანი ცხოვრობდა. 1660-იანი წლებიდან სამეფოში დაიწყო სამოქალაქო ომი (მბვილეს ბრძოლაში სამეფო ძალების პორტუგალიელებთან მარცხის შემდეგ). 1678 წელს ქალაქი პრაქტიკულად გაანადგურეს. მბანზა-კონგო 1709 წელს აღადგინეს ანტონიანისტებმა. 1914 წელს სამეფოს ტერიტორია ქალაქთან ერთად გახდა პორტუგალიის კოლონია ანგოლის შემადგენელი ნაწილი. 1975 წლიდან შედის დამოუკიდებელი ანგოლის შემადგენლობაში. 2017 წელს კონგოს სამეფოს დედაქალაქის ნაშთები შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. M'banza Congo (Angola) ენციკლოპედია ბრიტანიკა ↑ Three sites in Angola, Eritrea and South Africa added to UNESCO’s World Heritage List. ციტირების თარიღი: 2017-07-08
სვიაჟსკის მიძინების მონასტერი

სვიაჟსკის მიძინების მონასტერი (რუს. Свияжский Успенский монастырь) — მოქმედი მამათა მონასტერი რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ყაზანის ეპარქიაში. ვოლგისპირეთისა და ყაზანის მხარის მართლმადიდებლობის აკვანი. 2017 წლის 9 ივლისს შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. სვიაჟსკის ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარი აგებულია 1555 წელს, ყაზანის ეპარქიის დაარსებასთან ერთად. მონასტრის დამაარსებელი და მისი პირველი წინამძღვარი გახდა არქიმანდრიტი გერმან სადირევ-პოლევი. მისი სხეული მონასტრის მთავარი სიწმინდეა 1592 წლიდან. სვიაჟსკის ღვთისმშობლის მიძინების მამათა მონასტერი ყაზანის ეპარქიის უმნიშვნელოვანესი სასულიერო-საგანმანათლებლო ცენტრი იყო XVI-XVIII საუკუნეების განმავლობაში. 1918 წელს წითელარმიელებმა მოკლეს მონასტრის უკანასკნელი წინამძღვარი ამბროსი გუდკო, რომელიც 2000 წელს რუსეთის მართლმადიდებელმა ეკლესიამ წმინდანად შერაცხა. საბჭოთა პერიოდში ეკლესია გამოიყენებოდა ფსიქიატრიულ საავადმყოფოდ, რომელმაც ფუნქციონირება შეწყვიტა 1994 წელს. 1997 წელს კი ოფიციალურად აღდგა სვიაჟსკის ღვთისმშობლის მიძინების მამათა მონასტერი. Новости монастыря დაარქივებული 2011-11-03 საიტზე Wayback Machine. О монастыре на сайте Казанской епархии ↑ Assumption Cathedral and Monastery of the town-island of Sviyazhsk
ლასკოს მღვიმე

ლასკოს მღვიმე — მღვიმე საფრანგეთის სამხრეთ-დასავლეთით, თარიღდება 18000-15000 წლით, აღმოაჩინეს 1940 წლის 12 ოქტომბერს სტუდენტებმა. ის გამოირჩევა ზემო პალეოლითის კლდის მხატვრობით. მღვიმე დაყოფილია დარბაზებად: ხარების დარბაზი, გრავიურების პალატა, მკვდარი კაცის მაღარო, პასაჟი და ა.შ. აქ აღმოჩენილია 2000-მდე ნამუშევარი. მღვიმე ნახატებიანად იუნესკოს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაშია შეტანილი. “MIRA, PAPA BUEYES” (შეხედე მამა, ძროხები)
ჰადესი

ჰადესი (ძვ. ბერძნ. Ἅιδης ან ᾍδης, ლათ. Pluto) — ქთონური ღვთაება ძველ ბერძნულ მითოლოგიაში, ქვესკნელის მბრძანებელი, მცენარის ძირთა და წიაღის სიმდიდრეთა უხილავი მეუფე. კრონოსის და რეას ძე, (ჰესიოდე, თეოგონია), ზევსის და პოსეიდონის ძმა. ტიტანების დამხობის შემდეგ ძმებმა ძალაუფლება გაიყვეს და ქვესკნელი ჰადესს ერგო. მიცვალებულთა სულების სამეფოს განაგებდა თავის ცოლთან პერსეფონესთან ერთად. ჰადესის წმინდა მცენარეებია კვიპაროზი და ნარგიზი. მსხვერპლად სწირავდნენ შავ ცხვარს. გამოსახავდნენ ზევსისა და პოსეიდონის მსგავსად, ოღონდ პირქუში სახისას, შუბლზე თმებჩამოყრილს და განიერ სამოსში, ხელში სულეთის გასაღებით და გვერდით ცერბერის გამოსახულებით. მეორე მნიშვნელობით: ქვესკნელის, მიცვალებულთა სამყოფელის სახელი. მას ჰყავდა სამთავიანი ძაღლი, რომელსაც გველის კუდი ჰქონდა და კარიბჭეს იცავდა, რათა სულები არ გაქცეულიყვნენ. ჰადესის სამეფოში იყო მდინარე მლეთე, რომელზეც იყო ნავით ადამიანი და სულები მდინარეზე გადაყავდა.. ამის გამო იგი გასამრჯელოს ითხოვდა და ამიტომ ბერძნები მიცვალებულებს თვალის გუგებზე მონეტას ადებდნენ. ჰესიოდეს მოსაზრებით, როდესაც ჰადესი დაიბადა იგი მამამ შთანთქა როგორც დანარჩენი შვილები. სამი ძმის ტიტანებზე გამარჯვების შემდეგ მსოფლიო გაიყო სამ ნაწილად. ჰადესს წილად შეხვდა ქვესკნელი და ძალაუფლება მკვდართა ჩრდილებზე და სულებზე. ჰადესი ითვლებოდა მიწისქვეშა სიმდიდრის, ნაყოფიერების ასევე დედამიწაზე მოსავლის ღვთაებად. ჰომეროსის გადმოცემით, ჰადესი თვითონ იცავს თავის სამეფოს. ჰომეროსი მოიხსენიებს ჰადესს, როგორც გონიერს და სტუმართმოყვარეს. ოლიმპიურ მითოლოგიაში, ჰადესი არის ერთ-ერთი თორმეტ ოლიმპიელს შორის, ასევე შედის იმ მეფეთა სამეულში, რომლებმაც გაიყვეს მსოფლიო ტიტანებთან გამარჯვების შემდეგ. ჰომეროსი გვაცნობს მას, როგორც სიკვდილის ღმერთს, დამცველს თავისი ქვესკნელის სამეფოსი. როგორც სიკვდილის ღმერთი, იგი იყო საშინელი, რომლის ხსენებისაც კი ეშინოდათ და მის სახელს ანაცვლებდნენ სხვადასხვა ეპითეტებით, მათ შორის სახელი პლუტონით, რომელიც მეხუთე საუკუნის ბოლოს გამოიყენებოდა. საბოლოოდ ამან შეცვალა მისი ორიგინალური დასახელება, რომლითაც ჰომეროსი მოიხსენიებდა. ასეთი მეთოდით ჰადესმა პლუტონში გააერთიანა დამოუკიდებელი ღვთაების სიმდიდრე და ნაყოფიერება. სახელის შეცვლასთან ერთად, მოხდა ჰადესზე წარმოდგენის შეცვლა და ასევე მის სისასტიკეზე შეიცვალა წარმოდგენა. ჰადესის მეუღლეს პერსეფონეს ასევე მოიხნეიებენ, ნაყოფიერების და ქვესკნელის ქალღმერთად. სხვადასხვა თქმულებებში აღნიშნულია ჯადოსნური ქუდი, რომელსაც ჰქონდა თვისება გამხდარიყავი უხილავი. ეს ქუდი, რომელსაც ზევსი იყენებდა ტიტანებთან შერკინების დროს, ციკლოპებმა ჰადესს აჩუქეს მათი ტყვეობიდან განთავისუფლების სანაცვლოდ. პლუტონი გამოსახულია სამ თავიან ძაღლში. ჰადესი გაიგივებულია დიონისესთან. გელოვანი ა., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 585.
ვილენდორფის ვენერა

ვილენდორფის ვენერა — 11 სანტიმეტრი სიმაღლის ფიგურა, რომელიც თარიღდება ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 28,000 და 25 000 წლით. ის იპოვა ერთ-ერთმა მუშამ 1908 წელს, იოსებ სომბატის, ჰიუგო ობერმაიერისა და იოსებ ბეიერის მიერ წარმოებული გათხრებისას ვილენდორფის მახლობლად, ქვემო ავსტრიაში ქალაქ დუნაის კრემსთან. ის მოჩუქურთმებულია ქვირითისებრი კირქვით. ამჟამად ვილენდორფის ვენერა ინახება ბუნებისმეტყველების მუზეუმში ვენაში, ავსტრიაში. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ვილენდორფის ვენერა“ ვიკისაწყობში. Christopher L. C. E. Witcombe, "Women in Prehistory:Venus of Willendorf" დაარქივებული 2004-04-03 საიტზე Wayback Machine. . Don Hitchcock (Don's Maps): "Venus figures from the Stone Age - The Venus of Willendorf" The Invisible Sex: Uncovering the True Roles of Women in Prehistory by J.M. Adovasio, Olga Soffer and Jake Page, ISBN 978-0-06-117091-1, gives a new 'view' of headdress as possible model for weaving a basket; Lauran Miller review at Salon.com: [1] ↑ Nude Woman (Venus of Willendorf) დაარქივებული 2014-11-13 საიტზე Wayback Machine. , Smarthistory ↑ Venus of Willendorf დაარქივებული 2007-09-27 საიტზე Wayback Machine. Christopher L. C. E. Witcombe, 2003. ↑ John J Reich; Lawrence Cunningham (2013) Culture and Values: A Survey of the Humanities, 8th Ed., Andover, Belmont, CA ISBN 978-1-133-95122-3 ↑ Witcombe, Christopher (2003) Venus of Willendorf დაარქივებული 2004-04-03 საიტზე Wayback Machine. , retrieved 2008
ნასიონალის ჩემპიონატი

ნასიონალის ჩემპიონატი (ესპ. Campeonato Nacional) — საფეხბურთო შეჯიბრება (ტურნირი) არგენტინაში, რომელიც იმართებოდა 1967 წლიდან 1985 წლის ჩათვლით. ამ წლების განმავლობაში გაიმართა ნასიონალის 19 გათამაშება. ტურნირის მონაწილეთაგან სულ 9 კლუბმა მოიპოვა ნასიონალის ჩემპიონის ტიტული. აქედან სამჯერ გათამაშების ჩემპიონები გახდნენ „ინდეპენდიენტე“, „როსარიო სენტრალი“, „რივერ პლეიტი“ და „ბოკა ხუნიორსი“. ორ-ორჯერ — „სან-ლორენსო“ და „ფერო კარილ ოესტე“. თითოჯერ — „ესტუდიანტესი“, „ველეს სარსფილდი“ და „არხენტინოს ჯუნიორსი“. 1967–1985 წლებში, არგენტინის პრიმერა დივიზიონის ფარგლებში, ყოველი კალენდარული წლის განმავლობაში იმართებოდა ორი საფეხბურთო ტურნირი — ნასიონალი და მეტროპოლიტანო. ორივე ტურნირის (როგორც მეტროპოლიტანოს, ასევე ნასიონალის) ჩემპიონის ტიტული თანაბარმნიშვნელოვანი სტატუსით სარგებლობდა. ფაქტობრივად, მეტროპოლიტანოს და ნასიონალის ჩემპიონატები წარმოადგენდა არგენტინის პრიმერა დივიზიონის ორ ნაწილს. პირველად ტარდებოდა ნასიონალის გათამაშება (წლის პირველ ნახევარში), ხოლო შემდეგ — მეტროპოლიტანოს (წლის მეორე ნახევარში). ნასიონალის გათამაშებისას იცვლებოდა როგორც მონაწილე კლუბების რაოდენობა, ისე მისი ჩატარების ფორმატი. გამოიყენებოდა როგორც ერთიანი გათამაშების სტანდარტული სისტემა, ასევე, ორ ჯგუფად გაყოფილი ტურნირის ფორმატი, შემდგომი ნახევარფინალური მატჩებით. ნასიონალის პირველი (1967) გათამაშების გამარჯვებული გახდა აველიანედას „ინდეპენდიენტე“. დიეგო მარადონამ ორჯერ მოიპოვა ნასიონალის საუკეთესო ბომბარდირის ტიტული (1979, 1980) Final Tables Argentina since 1891 RSSSF Final Tables Argentina 1961–1970 RSSSF Final Tables Argentina 1971–1980 RSSSF Final Tables Argentina 1981–1990 RSSSF Sitio oficial de la Asociación del Fútbol Argentino AFA Argentina – List of Champions and Runners-Up RSSSF Final Tables Argentina 1931–1940 (Professional) RSSSF ↑ Club Atlético Independiente Club Atlético Independiente is an Argentine sports club, which has its headquarters and stadium in the city of Avellaneda, Greater Buenos Aires. 20 დეკემბერი, 2016. წაკითხვის თარიღი: 22 იანვარი, 2018. ↑ Osvaldo José Gorgazzi. (20 ოქტომბერი, 2006) Independiente (Avellaneda) – Nacional Championship 1967 Argentina - First Division A 1967 (Nacional Championship). RSSSF. წაკითხვის თარიღი: 22 იანვარი, 2018. ↑ Osvaldo José Gorgazzi and Victor Hugo Kurhy. (5 ივლისი, 2017) Asociación del Fútbol Argentino - 1967 Final Tables Argentina 1961-1970. RSSSF. წაკითხვის თარიღი: 22 იანვარი, 2018. ↑ Estudiantes (LP). (25 ოქტომბერი, 2016) Sitio web oficial del Club Estudiantes de La Plata estudiantesdelaplata.com. წაკითხვის თარიღი: 14 თებერვალი, 2017. ↑ Hansen, Alan (18 ნოემბერი, 2008). „When Hansen came up against Maradona“. Article by BBC Sport football expert. ციტირების თარიღი: 22 იანვარი, 2018. ციტატა: „Maradona was 18 at the time, and if ever one player was destined to be the greatest player in the world it was him.“ შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate= და |date=-ში (დახმარება)
ვლადიმერ ერქომაიშვილი

ვლადიმერ (ლადიმე) ერქომაიშვილი (დ. 23 თებერვალი, 1895, მაკვანეთი — გ. 27 აპრილი, 1982, მახარაძე) — ქართველი მომღერალი, გურული ხალხური სიმღერების შემსრულებელი, ლოტბარი, საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1951). დაამთავრა სოფლის ორკლასიანი სასწავლებელი. ოჯახის ხელმოკლეობის გამო სწავლა ვერ გააგრძელა. ერქომაიშვილმა ოჯახში, უფროსი და-ძმისგან შეისწავლა გურული სიმღერების სამივე ხმა ოჯახში, დედისგან კი ჩონგურზე დაკვრა ისწავლა. სიმღერა 1905 წლიდან დაიწყო. 1914 წელს ის მამის ანსამბლში ჩაირიცხა. ოცი წლისამ მასწავლებლობა დაიწყო. 1923 წელს მიიწვიეს აჭარის სახელმწიფო კაპელაში მომღერლად და ხალხური სიმღერების მასწავლებლად. მოგვიანებით აჭარის ნავსადგურის მტვირთავი მუშების გურულ-აჭარულ გუნდში გადავიდა, სადაც წლების მანძილზე სამხატვრო ხელმძღვანელი იყო. მოღვაწეობა დაიწყო არტემ ერქომაიშვილის გუნდში. 1937-1950 წლებში ხელმძღვანელობდა მახარაძის რაიონის კულტურის სახლის სიმღერისა და ცეკვის ანსამბლს. მისი ხელმძღვანელობით ანსამბლი 1955 წელს, რესპუბლიკურ ფესტივალზე, საქართველოს უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საპატიო სიგელით დაჯილდოვდა, 1956 წელს კი მეექვსე მსოფლიო ფესტივალის საპატიო სიგელი დაიმსახურა. 1977 წელს ამავე ანსამბლმა ხალხური სიმღერის საკავშირო ფესტივალზე ოქროს მედალი მოიპოვა. 1968 წელს მისი ქალაქ ოზურგეთში დაარსდა სიმღერების შემსწავლელი ოთხწლიანი სკოლა. ის თავად იყო ამ სკოლის პედაგოგი გიორგი სალუქვაძესთან და დომენტი ქარჩავასთან ერთად. სკოლა 1972 წელს დაიხურა. 1979-81 წლებში ვლადიმერ ერქომაიშვილი გურული სიმღერების შემსწავლელი ბავშვთა სტუდიების კონსულტანტი იყო. 1979 წლიდან სიცოცხლის ბოლომე ხელმძღვანელობდა ანსამბლ „ელესას". 1980 წელს თბილისში აღინიშნა მისი 85 წლის იუბილე. გეგეჭკორი ვ., ქართული ხალხური სიმღერის ოსტატები, წიგნი 1—3, თბილისი, 1954—1966; ჩხიკვაძე გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 209. ვლადიმერ ერქომაიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
Framestore

Framestore — ბრიტანული ვიზუალური ეფექტების შემქმნელი კომპანია, დაფუძნებული 1986 წელს ლონდონში. 1997 წელს შეისყიდა კომპანია Computer Film Company-მ. Framestore მოიცავს რამდენიმე სფეროს: რეკლამები, მუსიკალური ვიდეოები, ანიმაციური და მხატვრული ფილმები. კომპანიის დარეგისტრირებული ოფისი მდებარეობს ნოელ-სტრიტის 9 ნომერში, ლონდონში. 2004 წელს ნიუ-იორკში გაიხსნა კომპანიის ოფისი, ამერიკელი მოხმარებლების მომსახურებისთვის. მას შემდეგ ოფისები გაიხსნა ლოს-ანჯელესში, ჩიკაგოსა და მონრეალში (კანადა) Framestore ფართოდაა აღიარებული კინოინდუსტრიაში. მის ნამუშევართა შორის არის ბევრი განთქმული პროექტი. 2007 წელს კომპანია ნომინირებული იქნა ოსკარზე ფილმისთვის „სუპერმენის დაბრუნება“. 2008 წელს არსებობის ისტორიაში პირველად მოიგო ოსკარი საუკეთესო ვიზუალური ეფექტებისთვის. ამავე წელს კომპანიას გადაეცა BAFTA-ს ჯილდო. 2016 წლის ნოემბერში, 112.50 მილიონი გირვანქა სტერლინგის სანაცვლოდ Framestore-ის აქციების 75% შეიძინა ჩინურმა ჰოლდინგურმა კომპანია Cultural Investment Holdings Co-მა. ოფიციალური საიტი The Computer Film Company — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ Kollewe, Julia (3 ნოემბერი, 2016). „Harry Potter special effects firm looks east with sale to China group“. The Guardian (ინგლისური). ISSN 0261-3077. ციტირების თარიღი: 4 ნოემბერი, 2016. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება)
მუჰამედ ჰადი

მუჰამედ ჰადი (ნამდვილი სახელი აღა მუჰამედ ჰაჯი აბდუსალიმ-ოღლუ) (დ. 1879, შემახა ― გ. მაისი, 1920, განჯა) — აზერბაიჯანელი პოეტი. რომანტიკოსი. ფლობდა სპარსულ და არაბულ ენებს, შეისწავლა აღმოსავლური ლიტერატურა, თეოლოგია, ფილოსოფია, პირველი ლექსები 1905 გამოაქვეყნა. ჰადის შემოქმედებაში ჭარბობს სოციალური და ფილოსოფიური მოტივები. ტრადიციული ფორმის მის ლექსებს ახასიათებს აღმოსავლური ფიგურალობა. ენა გადატვირთულია სპარსულ-არაბული ლექსიკით. შემოქმედებითი ურთიერთობა ჰქონდა ცნობილ აზერბაიჯანელ პოეტებთან საბირსა და საჰათთან. ეწეოდა პუბლიცისტურ და მთარგმნელობით მოღვაწეობას. შაყულაშვილი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 585. ↑ 1.0 1.1 Faceted Application of Subject Terminology <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3294867"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q846596"></a>
ბეიბარს I

აზ-ზაჰირ ბეიბარს ალ-ბუნდუქდარი (არაბ. الظاهر بيبرس البندقداري; დ. 1223 ან 1225 — გ. 1 ივლისი, 1277, დამასკო) — ეგვიპტისა და სირიის მამლუქთა სახელმწიფოს სულთანი 1260–1277 წლებში, ბაჰრიდების დინასტიის წარმომადგენელი. ჰულაგუიანების სახელმწიფოსა და ჯვაროსნების წინააღმდეგ მებრძოლმა სულთანმა მიიღო სახელწოდება „აბულ-ფუთუჰი“, ანუ „გამარჯვების მამა“. ასევე ცნობილია ბეიბარს I-ის სახელით. ბეიბარს I სულთანი იყო 17 წლის განმავლობაში. მან ამ ხნის მანძილზე ძალიან ბევრი რამ გააკეთა, რომ ეგვიპტე გადაქცეულიყო ძლევამოსილ ქვეყყნად. ააგო არხები და გემთმშენებელი ქარხნები, სამხედრო ციხესიმაგრეები ქვეყნის საზღვრებთან, სასახლეები და მეჩეთი კაიროში. განავითარა ხელოსნობა, სოფლის მეურნეობა, მეცნიერება, ვაჭრობა, ხელოვნება. ცნობილი გახდა პალესტინაში და სირიაში წარმატებული ბრძოლებით მონღოლების ილხანთა სახელმწიფოსა და ევროპელი ჯვაროსნების წინააღმდეგ. მან მონაწილეობა მიიღო ისეთ მნიშვნელოვან ბრძოლებში როგორიცაა აიუნ-ჯალუთის ბრძოლა მონღოლებთან 1260 წელს და ჯვაროსნების უკანასკნელი ციტადელის, კრაკ-დე-შევალიეს ბრძოლა 1271 წლის მარტში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბეიბარს I Baibars article from Encyclopedia of the Orient დაარქივებული 2017-12-03 საიტზე Wayback Machine. Al-Madrassa al-Zahiriyya and Baybars Mausoleum Brief Article in Columbia Encyclopedia დაარქივებული 2004-04-22 საიტზე Wayback Machine. Extensive Arabic Article on Baybars Brief Biography