laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ოქროპირ მაგრაქველიძე

ოქროპირ მაგრაქველიძე (დ. 1948) — ქართველი ინჟინერი. 1977 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი ხიდებისა და გვირაბების მშენებლობის სპეციალობით. 1972-1977 წლებში იყო სამშენებლო-სარემონტო ტრესტ „საქკომუნრემმშენის“ სპეციალიზებული სამშენებლო-სარემონტო სამმართველოს ბრიგადირი. 1977-1978 წლებში მუშაობდა სამშენებლო ტრესტ „საქჰიდროენერგომშენის“ საინჟინრო ნაგებობათა სამშენებლო სამმართველოში ოსტატად, სამუშაოთა მწარმოებლად. 1978-1986 წლებში ჟინვალის ჰიდროენერგოსადგურის მშენებლობაზე სამშენებლო უბნის ოსტატად და უფროსად. 1987-1993 წლებში იყო სსრ კავშირის სატრანსპორტო მშენებლობის სამინისტროს სამშენებლო ტრესტ „კავგვირაბმშენის“ N23 საგვირაბო რაზმის (სამმართველოს) უფროსის მოადგილე, სამშენებლო ტრესტ „საქგვირაბმშენის“ N25 საგვირაბო რაზმის მთავარი ინჟინერი, ამავე რაზმის უფროსი. 1993-1995 წლებში იყო დახურული ტიპის სს „N2 საგვირაბო რაზმის“ გენერალური დირექტორი. 1995-2001 წლებში სააქციო საზოგადოება „N44 საგვირაბო რაზმის“ მოსკოვის N2 ფილიალის დირექტორი. 2001 წლიდან შპს სამშენებლო სამმართველო „ხიდებისა და გვირაბების“ გენერალური დირექტორია. ხელმძღვანელობდა კავკასიონის ქედის ზონაში საუღელტეხილო რკინიგზის, ქალაქი მოსკოვისა და მისი შემოგარენის მაგისტრალურ გზებზე ხელოვნურ ნაგებობათა მშენებლობას, ასევე, მოსკოვის მეტროპოლიტენის სასადგურო კვანძების მშენებლობას. საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია. თბ., 2017, გვ. 359 ოქროპირ მაგრაქველიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
სერგო მაზმიშვილი

სერგო მაზმიშვილი (დ. 1934 — გ. 2006) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი, პედაგოგი, მეტალურგი, ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1997), პროფესორი. 1957 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მეტალურგიის ფაკულტეტი. 1969 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ქიმიის ფაკულტეტი. მუშაობა დაიწყო პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში „შავი ლითონების მეტალურგიის“ კათედრაზე ასისტენტად. მისი მეცნიერული და პედაგოგიური მოღვაწეობა მთლიანად პოლიტექნიკურ ინსტიტუტს უკავშირდება. 1961-1969 წლებში რაზმის მომზადებისა და გადამუშვების პრობლემური ლაბორატორიის მთავარი ინჟინერი. 1969-1972 წლებში — უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი და „შავი ლითონების მეტალურგიის“ კათედრის დოცენტი. 1972-1974 წლებში აღნიშნული ლაბორატორიის სექტორის გამგე. 1977 წლიდან გარდაცვალებამდე — ლაბორატორიის ხელმძღვანელი და კათედრის პროფესორი. გამოქვეყნებული აქვს 200-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი. მას ეკუთვნის ფუნდამენტური გამოკვლევები სამხრეთ საქართველოში არსებული მანგანუმის საბადოს ირგვლივ. ღირსების ორდენი ღირსების მედალი გიორგი ნიკოლაძის სახელობის მედალი გამოჩენილი ინჟინრები და მეცნიერები: კრებული/შემდგ.: მიტროპოლიტი ანანია ჯაფარიძე [და სხვ.]. თბ., 2012, გვ. 103 სერგო მაზმიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ http://www.nplg.gov.ge/bios/ka/00016909/
ვასილი ლანოვოი

ვასილი ლანოვოი (რუს. Васи́лий Семёнович Ланово́й; დ. 16 იანვარი, 1934, მოსკოვი — გ. 28 იანვარი, 2021, იქვე) — საბჭოთა და რუსი თეატრისა და კინოს მსახიობი, თეატრალური პედაგოგი, მხატვრული კითხვის ოსტატი, სსრკ სახალხო არტისტი (1985). ლენინური პრემიის ლაურეატი (1980). 1953 წელს სწავლა დაიწყო მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე. ნახევარი წლის შემდეგ სწავლას თავი დაანება და შევიდა ბ. შჩუკინის სახელობის თეატრალურ სასწავლებელში (ამჟამად შჩუკინის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტი). ჯერ კიდევ სწავლის პერიოდში, 1954 წელს, შეასრულა როლი თავის პირველ ფილმში „სიმწიფის ატესტატი“, შემდეგ კი, 1956 წელს ითამაშა მთავარი როლი ფილმში „პავლე კორჩაგინი“. 1957 წელს დაამთავრა თეატრალური სასწავლებელი და იმავე წლიდან ევგენი ვახტანგოვის სახელობის თეატრის სცენაზე დაიწყო მოღვაწეობა. პარალელურად იღებდნენ მხატვრულ ფილმებში. 1979 წელს გაახმოვანა მრავალსერიიანი დოკუმენტური ფილმი „დიდი სამამულო“. მისი დამსახურება დააფასეს და მიენიჭა იმ დროისთვის ყველაზე პრესტიჟული პრემია — ლენინური პრემია. ვასილი ლანოვოი აღიარებულია მხატვრული კითხვის ოსტატად. მის შემოქმედებით პროგრამებში შედიოდა ბლოკის, პუშკინის, ახმატოვას, მაიაკოვსკის, ბერგოლცის და სხვათა პოეზია. 1983 წელს დაწერა წიგნი „ბედნიერი შეხვედრები“, 2004 წელს კი — „დღეები ერთმანეთის მიყოლებით მიქრიან“. 1985 წლიდან ასწავლიდა სასცენო მეტყველების კათედრაზე შჩუკინის სახელობის თეატრალურ ინსტიტუტში. იყო პროფესორი და ამავე კათედრის გამგე (1995). 20 წელზე მეტი ხელმძღვანელობდა საბავშვო კინოფესტივალს „არტეკის ალისფერი იალქნები“. 2021 წლის 2 იანვარს პნევმონიის დიაგნოზით იქნა ჰოსპიტალში გადაყვანილი. 28 იანვარს მისი მდგომარეობა დამძიმდა და მისი გადარჩენა ვეღარ მოხერხდა. დაკრძალულია ნოვოდევიჩის სასაფლაოზე. 1968 — რსფსრ დამსახურებული არტისტი 1978 — რსფსრ სახალხო არტისტი 1980 — ლენინური პრემია 1983 — სუკ-ის პრემია 1984 — სსრკ შინაგან საქმეთა სამინისტროს პრემია 1985 — სსრკ სახალხო არტისტი 1994 — ხალხთა მეგობრობის ორდენი 2001 — ღირსების ორდენი 2004 — „მამულის წინაშე დამსახურებისთვის“ IV ხარისხის ორდენი 2008 — „მამულის წინაშე დამსახურებისთვის“ III ხარისხის ორდენი 2010 — ჩრდილოეთ ოსეთის დამსახურებული არტისტი 2013 — ალექსანდრე ნეველის ორდენი 2018 — თეატრალური პრემია „ოქროს ნიღაბი“ 2018 — ქერჩის საპატიო მოქალაქე 2019 — რუსეთის ფედერაციის შრომის გმირი 2020 — მოსკოვის საპატიო მოქალაქე შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ვასილი ლანოვოი“ ვიკისაწყობში. ვასილი ლანოვოი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ Названа причина смерти Василия Ланового დაარქივებული 2021-01-28 საიტზე Wayback Machine. // РИА Новости / ria.ru ↑ Василия Ланового похоронили на Новодевичьем кладбище :: Общество :: РБК. ციტირების თარიღი: 2021-02-01
გუმბათის ქვეშ

ტერმინი გუმბათის ქვეშ შეიძლება აღნიშნავდეს: გუმბათის ქვეშ — ამერიკული ტელესერიალი; გუმბათის ქვეშ — ამერიკელი მწერლის სტივენ კინგის რომანი.
კოდა

კოდა შეიძლება აღნიშნავდეს: კოდა — სოფელი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში კოდა — სოფელი ქარელის მუნიციპალიტეტში კოდა — პოეტიკაში დამატებითი სტროფი კოდა — მუსიკალური ფორმის დასკვნითი მონაკვეთი
პრომეთე (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი პრომეთე შეიძლება აღნიშნავდეს: პრომეთე — ტიტანი. იაპეტისა და ოკეანიდ აზიის (ზოგი ვარიანტით კლიმენეს, თემიდას) ვაჟი; პრომეთე — 2012 წლის სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის ფილმი (აშშ, გაერთიანებული სამეფო); პრომეთე — პლანეტა სატურნის შიდა თანამგზავრი; პრომეთე — 1918 წელს თბილისში გამომავალი ქართული ყოველთვიური ლიტერატურული, სამეცნიერო და პოლიტიკური ჟურნალი.
ანჯელინო დულჩერი

ანჯელინო დულჩერი, დულჩერტი (ლათ. Angelino Dulcert) — XIV საუკუნის იტალიელი კარტოგრაფი, მოღვაწეობდა კუნძულ მალიორკაზე. დულჩერის ცხოვრების შესახებ თითქმის არაფერია ცნობილი. შესაძლოა ის იყო გენუელი, სხვა ვერსიით კი — კატალონიელი. ხშირად მას აიგივებენ ანჯელინუს დე დულჩეტოსთან, 1325 წლით დათარიღებული პორტოლანის (რუკებით ილუსტრირებული საზღვაოსნო ცნობარის) ავტორთან. ანჯელინო დულჩერის ცნობილი ლათინურენოვანი პორტოლანი 1339 წლით თარიღდება და, გარდა იმდროინდელი სავაჭრო მარშრუტების აღწერისა, უხვ მასალას შეიცავს მსოფლიოს ქვეყნების დროშების შესახებ. დულჩერის პორტოლანზე გამოსახული ფაქტობრივად ყველა დროშა აღნიშნავს რომელიმე ქვეყანას, მხარეს ან ქალაქს. დროშების მეშვეობით ზუსტად არის შემოსაზღვრული ცალკეული ქვეყნების ტერიტორიები და კონკრეტული ქვეყნების თუ ქალაქების მიერ დაპყრობილი ან თავისი გავლენის ქვეშ მოქცეული მიწები. პორტოლანი დაცულია პარიზში, საფრანგეთის ეროვნული ბიბლიოთეკის კოლექციაში. საქართველოს სახელმწიფოსთან დატანილია ორი ხუთჯვრიანი დროშა. სებასტოპოლისთან ანუ სოხუმთან აღმართულია ერთი ხუთჯვრიანი დროშა, რომლის მეორე ნახევარზე ემატება თეთრ და მოლურჯოზოლებიანი ალამი. მეფე გიორგი V ბრწყინვალეს ამ დროისათვის დასავლეთ საქართველო უკვე შემოერთებული ჰქონდა, მაგრამ არ არის გამორიცხული დროშის ეს მეორე ნაწილი ერთიანი საქართველოს შიგნით სამეფოს დასავლეთ ნაწილის გარკვეულ ავტონომიურობაზე მიუთითებდეს. მეორე ხუთჯვრიანი დროშა აღმართულია ქალაქ თბილისის აღმნიშვნელი მოზრდილი ციხესიმაგრის გამოსახულებაზე. დროშების მეშვეობით მოხაზულია საქართველოს სამეფოს საზღვრები. ამ ხუთჯვრიან დროშებს ჩრდილოეთიდან ემიჯნებიან ოქროს ურდოს წითელი სიმბოლიკის მქონე დროშები. სამხრეთ-დასავლეთიდან ხუთჯვრიან წითელ დროშებს საზღვრავს ტრაპიზონის ორთავიანი არწივი, ხოლო სამხრეთიდან — ილხანთა დროშები. ვერტიკალურად დატანილი ლიხის ან კავკასიონის მთის დასავლეთით, მარცხნივ, ქვემოთ, გაკეთებულია წარწერა: Georgiania (საქართველო). ეს წარწერა გულისხმობს საქართველოს მთელ ტერიტორიას. მესამე წითელი ხუთჯვრიანი დროშა მცირე აზიაში, ქალაქ სევასტიის (ახლანდ. სივასი) თავზეა და ერთგვარად სოლივით არის შეჭრილი ტრაპიზონის იმპერიის და ილხანთა სახელმწიფოს საზღვრებს შორის, შემდეგ კი ემიჯნება თურქეთს. ზოგიერთი მკვლევარის აზრით, ეს დროშები მონღოლთა და ქართველთა, ჩობან ნოინის და გიორგი ბრწყინვალის მიერ მცირე აზიაზე მოწყობილი ერთობლივი ლაშქრობის გამოძახილი უნდა იყოს. თვარაძე ა., საქართველო და კავკასია ევროპულ წყაროებში (XII– XVI საუკუნეთა ისტორიოგრაფიული და კარტოგრაფიული მასალის საფუძველზე), თბ., 2004. მუსხელიშვილი დ. სახელმწიფო დროშა შუა საუკუნეებში, «ლიტერატურული საქართველო», 1998, 13–20 მარტი. თვარაძე ა., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?. Portulane, Seekarten vom 13. bis zum 17. Jahrhundert, hrsg. von Monique de la Ronciere und Michel Mollat du Jourdin, Münch., 1984. Campbell, T. (1987) "Portolan Charts from the Late Thirteenth Century to 1500". The History of Cartography. Volume 1. Chicago: University of Chicago Press, pp. 371–463.
ტოკიოს შურისმაძიებლები

ტოკიოს შურისმაძიებლები (იაპონ. 東京卍リベンジャーズ) — იაპონურ მანგათა სერია. მხატვარი — კენ ვაკუი. გამოუშვა გამომცემლობა „Kodansha“-მ ყოველკვირეულ ჟურნალში „Weekly Shonen Magazine“, 2017 წლის მარტიდან 2022 წლის ნოემბრამდე. ისტორია მოგვითხრობს 26 წლის ჰანაგაკი ტაკემიჩიზე, რომელიც გაიგებს რომ მისი ყოფილი შეყვარებული ტაჩიბანა ჰინატა გარდაიცვალა და მის სიკვდილში ტოკიოს მანჯის ბანდაა გარეული. მომდევნო დღეს, სამსახურიდან დაბრუნებისას, ტაკემიჩის ვიღაც დაეჯახება და იგი მეტროს ბაქნიდან გადავარდება. მატარებლის დაჯახებამდე წამებით ადრე უეცრად თორმეტი წლით უკან დროში მოგზაურობს და ხვდება იმ წელში, როდესაც ის და ჰინატა ერთმანეთს ხვდებოდნენ. როცა ამ ყველაფერს ტაკემიჩი გაანალიზებს, გადაწყვეტს, რომ ყველაფერი გააკეთოს ჰინატას სიკვდილის ასაცილებლად. მანგის მიხედვით შექმნეს ანიმე, რომელიც „Liden Films“-მა გადაიღო. 2021 წლის აპრილში ანიმე ოფიციალურად გამოვიდა ეკრანებზე. მეორე სეზონი 2023 წლის იანვარში გამოვიდა, ხოლო აპრილში დასრულდა. მესამე სეზონი 2023 წლის ოქტომბერში დაიწყო. ანიმესა და მანგას მიხედვით გადაღებული ფილმი იაპონიაში გამოვიდა 2021 წლის ივლისში. ფილმის მეორე ნაწილი გამოვიდა 2023 წლის აპრილში. 2022 წლის დეკემრბრისთვის გამოცემული იყო მანგის 70 მილიონზე მეტი ეგზემპლარი, რითაც „ტოკიოს შურისმაძიებლები“ ყველა დროის ერთ-ერთ საუკეთესოდ გაყიდვად მანგად ითვლება. მანგის ოფიციალური საიტი (იაპონური) ანიმეს ოფიციალური საიტი (იაპონური) ფილმის ოფიციალური საიტი (იაპონური)
Starless (ბოქს-სეტი)

Starless — ინგლისურ პროგრესულ როკ-ჯგუფ King Crimson-ის მეოთხე ძირითადი ბოქს-სეტი, გამოცემული 2014 წელს ლეიბლების Discipline Global Mobile და Panegyric Records მიერ. 23 CD, 2 Blu-ray და 2 DVDA დისკი მოიცავს ჯგუფის სტუდიურ და მანამდე გამოუცემელ საკონცერტო ჩანაწერებს, დაკავშირებულს ალბომთან Starless and Bible Black და თანმხლებ კონცერტებთან. გამოცემა აგრეთვე შეიცავს ალბომის 5.1 ჟღერადობის მიქსს, რომელიც მოამზადეს სტივენ უილსონმა და რობერტ ფრიპმა. King Crimson – Starless. Discogs.com. ციტირების თარიღი: 29 მარტი, 2019.
კვარცხანის ციხე

კვარცხანის ციხე — ციხესიმაგრე ისტორიული კლარჯეთის ჩრდილოეთ პროვინციის ლიგანისხევის ჩრდილოეთ ნაწილში, მდინარე ჭოროხის მარჯვენა სანაპიროზე შეფენილ მაღალ მთებს შორის. კვარცხანის ციხე ლიგანის ქვეყნის ციხეებს შორის გამორჩეულია სტრატეგიული მდებარეობით, დანიშნულებით და მასშტაბით. კვარცხაის ციხის შესახებ წყაროების სიმცირის მიუხედავად, მისი მდებარეობიდან გამომდინარე, ციხე საკმაოდ ხშირად ექცეოდა მოგზაურთა თუ მეცნიერათა ხედვის არეში. დევი ბერძენიშვილი V ექსპედიციის დღიურში კვარცხანის ციხის შესახებ წერდა: ეთერ ბერიძე კვარცხანის ციხის შესახებ აღნიშნავს: კვარცხანის ციხეს აქვს სტრატეგიული მდებარეობა. ის გადაჰყურებს მდინარე ჭოროხს, მის შენაკად ხატილასწყალს, ხატილას ხეობას და მთლიანად ლიგანის ხევს. ამასთან ციხე უყურებს შავშეთიდან და მთიანი აჭარიდან გადმომავალ გზებს. სავარაუდოდ ის განსაკუთრებით წამყვანი ციხე იქნებოდა ფეოდალური ომების პერიოდში. კვარცხანის ციხე სპილენძ-ბრინჯაოს მეტალურგიის ერთი უძველესი კერა იყო ჭოროხის აუზში, რასაც XX საუკუნის დასაწყისშიც კი ჰქონდა გამოყენება. სამეცნიერო თუ სამოგზაურო ლიტერატურაში ციხის სახელწოდებად ხშირად გვხვდება სინკოთი. რაც დაკავშირებულია კვარცხანისა და ნიგალს შორის, მდინარე ჭოროხის მარჯვენა სანაპიროზე მდებარე სოფელთან. ტაო-კლარჯეთის ციხე-სიმაგრეები, ტ. 2, თბ., 2020 ISBN 978-9941-9738-1-9
ბერნარდო გიმარაესი

ბერნარდო ხოაკიმ და სილვა გიმარაესი (პორტ. Bernardo Joaquim da Silva Guimarães; დ. 15 აგვისტო, 1825, ორუ-პრეტუ – გ. 10 მარტი, 1884, იქვე) — ბრაზილიელი პოეტი და რომანისტი. ის ავტორია ისეთი ცნობილი რომანების, როგორიცაა „მონა ქალი იზაურა“ და „სემინარიელი“. მან ასევე გააცნო ბრაზილიურ პოეზიას „verso bestialógico“ („უხამსი ლექსი“), ასევე მოხსენიებული, როგორც „pantagruélico“ (რაბლეს პერსონაჟის პანტაგრუელის მიხედვით) — ლექსები, რომელთა შინაარსი ძალიან უაზროა, თუმცა რიტმული. ამ ჟანრს ეკუთვნის მაგალითად, მისი „O Elixir do Pajé“ („მკურნალის ელექსირი“). ის არის ბრაზილიის ლიტერატურის აკადემიის მეხუთე კათედრის მფარველი. ბერნარდო ხოაკიმ და სილვა გიმარაესი დაიბადა ქალაქ ურო პრეტოში, მინას-ჟერაისში, ჟოაო ხოაკიმ და სილვა გიმარაესის (პოეტი) და კონსტანტა ბეატრის დე ოლივეირა გიმარაესის ოჯახში. 1847 წელს მან დაამთავრა სან პაულოს უნივერსიტეტის ფაკულტეტი, სადაც დაუმეგობრდა პოეტებს ალვარეს დე აზევედოსა და აურელიანო ლესას. მათთან და სხვებთან ერთად იმავე წელს დააარსა „Sociedade Epicureia“ („ეპიკურელთა საზოგადოება“). 1852 წელს იგი გახდა მოსამართლე ქალაქ კატალაოში, გოიასში, ამ თანამდებობაზე 1854 წლამდე დარჩა. 1858 წელს გადავიდა რიო-დე-ჟანეიროში და მომდევნო წელს მუშაობდა ლიტერატურათმცოდნედ გაზეთ „Atualidade“- ში. 1861 წელს იგი კვლავ დაუბრუნდა კატალაოს მოსამართლის მოვალეობას, მაგრამ 1864 წელს ისევ რიო-დე-ჟანეიროში დაბრუნდა. 1866 წელს იგი გახდა რიტორიკისა და პოეზიის მასწავლებელი ურო პრეტოში. 1867 წელს დაქორწინდა. 1873 წელს გახდა ლათინური და ფრანგული ენების მასწავლებელი ქალაქ კელუზში, მინას-ჟერაისში. ბერნარდო გიმარაესი გარდაიცვალა ურო პრეტოში 1884 წელს. ბერნარდო გიმარაესის ბიოგრაფია ბრაზილიური აკადემიის ოფიციალურ საიტზე (in Portuguese) მწერლის შთამომავლების მიერ შექმნილი საიტი. დაარქივებული 2016-08-27 საიტზე Wayback Machine. Archived 2016-08-27 (in Portuguese) ↑ 1.0 1.1 Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ 2.0 2.1 Itaú Cultural Enciclopédia Itaú Cultural — São Paulo: Itaú Cultural, 2001. — ISBN 978-85-7979-060-7 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q174"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10304263"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q41599984"></a> ↑ 3.0 3.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 4.0 4.1 Babelio — 2007. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2877812"></a> ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #128969962 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a>
The Road to Red

The Road to Red — ინგლისური პროგრესულ როკ-ჯგუფის King Crimson-ის მესამეე ძირითადი ბოქს-სეტი, გამოცემული 2013 წელს ლეიბლების Discipline Global Mobile და Panegyric მიერ. ამ კრებულში წარმოდგენილი მასალის ძირითადი თემაა სტუდიური ალბომი Red, მასში წარმოდგენილია 23 დამატებითი დისკი 1974 წლის საკონცერტო ჩანაწერებით, ძირითადად — ჯგუფის ამავე წლის საკონცერტო ტურნეს ამსახველი აუდიო. 21 აუდიოდისკი, 1 DVD, 2 Blu-ray, მრავალი ანოტაცია და ნაბეჭდი მასალის რეპროდუქცია გადმოსცემს Red-ის ჩაწერის წინმსწრებ პერიოდს. 20 დისკი შეიცავს 16 სრულ საკონცერტო ჩანაწერს, ხოლო Red-ის 2013 წლის სტერეომიქსის ავტორები არიან სტივენ უილსონი და რობერტ ფრიპი. დამატებით ბუკლეტებში წარმოდგენილია ახალი ინტერვიუები ჯგუფის ყოფილ წევრებთან (ჯონ უეტონი, ბილ ბრუფორდი, დეივიდ კროსი და სხვ.), ისევე, როგორც საფოსტო ბარათები და სხვა სუვენირები. The Road to Red -. Discogs.com. ციტირების თარიღი: 19 მარტი, 2019 ↑ „Red – The Long View“. DGM Live (ინგლისური). 2016-11-03. ციტირების თარიღი: 2017-10-25.
კოდი (მრავალმნიშვნელოვანი)

კოდი შეიძლება აღნიშნავდეს: კოდი — მარცვლეულის საწყაო საქართველოში; კოდი — პირობითი ნიშნების სისტემა; კოდი — კავშირგაბმულობის საშუალებით სამხედრო ხასიათის საიდუმლო ცნობების ფარულად გადასაცემი პირობითი ნიშნები; კოდი — დენის იმპულსების ერთობლიობა; კოდი — სიგნალების სისტემა; კოდი — პირობითი ნიშნების სისტემა ციფრულ გამომთვლელ მანქანებში.
კოდი (ერთეული)

კოდი — მარცვლეული კულტურების საწყაო XV–XIX საუკუნეებში საქართველოში. კოდის მასა სხვადასხვაა. ცნობილია 8-, 10- და 12-ლიტრიანი კოდები. „სწორ“ (კანონიკურ) კოდში 10 ლიტრა ხორბალი ან 8 ლიტრა ქერი ჩადიოდა. ლიტრის მასური ოდენობის ზრდამ განაპირობა კოდის ტევადობის ზრდაც. 10-ლიტრიანი კოდი XVI საუკუნეში იტევდა 18 კგ. XVII საუკუნეში — 25,8 კგ. XVIII საუკუნეში — 30-34 კგ. XIX საუკუნეში აღმოსავლეთ საქართველოში კოდის სიდიდე 50 კგ-მდე გაიზარდა. რაჭაში გავრცელებული იყო „ლომკაცის კოდი“, რომელიც 41 კგ იტევდა. სამხრეთ საქართველოში XIX საუკუნემდე კოდის სიდიდე 18 კგ იყო. ჯაგარიძე გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 568.
კოდიანი

კოდიანი — მთა საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარეში, ბორჯომის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს თრიალეთის ქედზე, მდინარეების ბორჯომულისა და დვირულას (მტკვრის მარჯვენა შენაკადები) წყალგამყოფზე, სიმაღლე ზღვის დონიდან 2688 მ. აგებულია შუაეოცენური ანდეზიტური ტუფ-ბრექჩიებით. შემოსილია სუბალპური და ალპური მდელოებით. კოდიანის ჩრდილოეთ კალთაზე გავრცელებულია დეკა. მარუაშვილი ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 570.
.рф

.рф (რუს. Росси́йская Федера́ция, რუსეთის ფედერაცია) — ზედა დონის ეროვნული დომენი (ccTLD) რუსეთის ფედერაციისთვის, რომელიც გამოვიდა 2010 წელს. ახალი დომენის ყველა საიტის სახელია კირილიცის ანბანზე. ეს არის მსოფლიოში პირველი კირილიცური დომენი. (რუსული) „ეროვნული დომენი RU 2007-ში“ დაარქივებული 2009-04-16 საიტზე Wayback Machine. (რუსული) კირილიცური დომენი „.рф“ გამოშვებულ იქნება 2008 წელს დაარქივებული 2009-03-09 საიტზე Wayback Machine.
საკონცერტო ფილმი

საკონცერტო ფილმი — ფილმი, რომელშიც ნაჩვენებია საკონცერტო გამოსვლა. როგორც წესი, ის გადმოცემულია კონცერტზე დამსწრე პირის თვალთახედვით. ჩანაწერი ხშირად მოიცავს კონცერტის ვრცელ ჩანაწერს ან კომედიურ გამოსვლა. ↑ Oi, Mariko (2023-10-06). „Taylor Swift tour film tops $100m in advance ticket sales“. BBC News (ინგლისური). ციტირების თარიღი: 2023-10-07. ციტატა: „That makes it the most profitable concert film in history, overtaking Justin Bieber's Never Say Never.“ ↑ Moreau, Jordan; Lang, Brent. (2023-10-13) Box Office: ‘Taylor Swift: Eras Tour’ Kicks Off With $2.8 Million in Previews en-US. ციტატა: „The movie has already made $100 million in advance ticket sales, according to its distributor AMC Theatres. That makes it the highest-grossing concert film ever, surpassing Justin Bieber’s “Never Say Never” ($99 million).“ ციტირების თარიღი: 2023-10-14 ↑ Sandahl, Linda J. (1987) Rock films: A viewer's guide to three decades of musicals, concerts, documentaries and soundtracks 1955-1986. Facts on File, Inc., გვ. 7. ISBN 0-8160-1281-4.  ↑ Bailey, Jason (4 აპრილი 2016). „Glenn Ligon Deconstructs Richard Pryor's Stand-Up“. ციტირების თარიღი: 19 აგვისტო 2016.
მანანა ცხოვრებოვა

მანანა ცხოვრებოვა (დ. 31 ოქტომბერი, 1952, სოფელი რუსთავი, ცხინვალის რაიონი — 15 ივნისი, 1993, მოსკოვი) — ქართველი მსახიობი. საქართველოს კინემატოგრაფისტთა შემოქმედებითი კავშირის წევრი. სამსახიობო განათლება არ მიუღია. გადასაღებ მოედანზე სკოლის მერხიდან მივიდა. პოპულარობა მოუტანა მთავარმა როლებმა ისეთ ფილმებში, როგორიცაა: „ცისკრის ზარები“ (მაწისა, 1967) და „განგაში“ (ციცინო, 1968). „ქართული ფილმის“ ფილმების გარდა გადაღებულია სსრ კავშირის სხვა რესპუბლიკების კინოსტუდიების ფილმებშიც. 1967 — ცისკრის ზარები (მაწისა) 1968 — განგაში (ციცინო) 1970 — იყო შაშვი მგალობელი (ეპიზოდი) 1971 — გათენების წინ (სალომე) 1975 — თეთრი სახლები (პიანისტი) 1980 — თბილისი, პარიზი, თბილისი (ეპიზოდი) 1982 — მიიღეთ გამოწვევა სენიორებო (ეპიზოდი) 1984 — ამბავი სურამის ციხისა (ეპიზოდი) 1984 — ზოგი ჭირი მარგებელია (ლელა) 1984 — ოლგა და კონსტანტინე (მანანა, კონსტანტინეს და) 1985 — შეხვედრა ირმის ნახტომში (სამხედრო ექიმი) 1992 — ვალსი პეჩორაზე მანანა ცხოვრებოვა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი მანანა ცხოვრებოვა — ეროვნული ფილმოგრაფია მანანა ცხოვრებოვა — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
კოდისპირი

კოდისპირი — სახელმწიფო გადასახადი გვიანი შუა საუკუნეების აღმოსავლეთ საქართველოში. იხდიდა თითოეული კომლი ოთხი კოდი პურის ან ორი კოდი პურისა და ორნახევარი კოდი ქერის რაოდენობით. XIX საუკუნის დასაწყისიდან იხდიდნენ მხოლოდ სახელმწიფო გლეხები, ხოლო 40-იანი წლებიდან კოდისპირი, ისე როგორც ყველა სხვა გადასახადი, ერთიანი საკომლო ფულადი გადასახადით შეიცვალა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 570.
ქორეისუბანი

ქორეისუბანი, ქორეის უბანი — სოფელი საქართველოში (იმერეთის მხარე), სამტრედიის მუნიციპალიტეტში (ტოლების ადმინისტრაციული ერთეული). წარსულში ქორეისუბანი იყო ახლანდელი სოფ. ვაზისუბნის სახელწოდება. მდებარეობს კოლხეთის დაბლობზე, მდინარე ხევისწყლის (რიონის მარცხენა შენაკადი) ნაპირას. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 476 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ხელსაყრელი კონტრაქტი

ხელსაყრელი კონტრაქტი (რუს. Выгодный контракт) — რეჟისორ ვლადიმერ საველიევის 4-სერიიანი სატელევიზიო მხატვრული ფილმი. გადაღებულია 1979 წელს სსრკ სახელმწიფო ტელე-რადიო კომიტეტის დაკვეთით დოვჟენკოს სახელობის კინოსტუდიაში. ერთი შეხედვით უბრალო შემთხვევის გამოძიება, რომელიც ოდესაში ფილმის გადაღებაზე ჩასულ მსახიობ ნიკიტინზე თავდასხმით დაიწყო, სერიოზული დანაშაულის კვალზე გაიყვანს მილიციას. ხოლო როცა ნავსადგურში მყვინთავები უცნობი მამაკაცის გვამს აღმოაჩენენ უცხოური ვალუტით სავსე ჩანთით, საქმეში სახელმწიფო უშიშროების სამსახური ერთვება. „ხელსაყრელი კონტრაქტი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
კოდისწყარო

საკუთარი სახელი კოდისწყარო შეიძლება აღნიშნავდეს: კოდისწყარო — დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფლების ძველი სახელწოდება; კოდისწყარო — სოფელი კასპის მუნიციპალიტეტში; კოდისწყარო — სოფელი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში.
კინტანილია-დე-ონსონია

კინტანილია-დე-ონსონია (ესპ. Quintanilla de Onsoña) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების პალენსიის პროვინციის პარამოს-ვალიესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 51,06 კმ². მოსახლეობა — 181 კაცი (2020 წ.). პალენსიის მუნიციპალიტეტები კინტანილია-დე-ონსონიის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
სალდანია (მუნიციპალიტეტი)

სალდანია (ესპ. Saldaña) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების პალენსიის პროვინციის პარამოს-ვალიესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 132 კმ². მოსახლეობა — 92958 კაცი (2020 წ.). პალენსიის მუნიციპალიტეტები სალდანიის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
სან-კრისტობალ-დე-ბოედო

სან-კრისტობალ-დე-ბოედო (ესპ. San Cristóbal de Boedo) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების პალენსიის პროვინციის პარამოს-ვალიესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 10,78 კმ². მოსახლეობა — 22 კაცი (2020 წ.). პალენსიის მუნიციპალიტეტები სან-კრისტობალ-დე-ბოედოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
სანტა-კრუს-დე-ბოედო

სანტა-კრუს-დე-ბოედო (ესპ. Santa Cruz de Boedo) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების პალენსიის პროვინციის პარამოს-ვალიესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 25,51 კმ². მოსახლეობა — 49 კაცი (2020 წ.). პალენსიის მუნიციპალიტეტები სანტა-კრუს-დე-ბოედოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ცისკრის ზარები

„ცისკრის ზარები“ — კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ 1967 წლის ფილმი. ფილმის რეჟისორია ყარამან (გუგული) მგელაძე. ახალგაზრდა მასწავლებელი — ლადო იაშვილი სვანეთის ერთ-ერთი სოფლის სკოლაში იწყებს მუშაობას. სოფელი თავისი ადათ-წესებით ცხოვრობს, რომელთა დარღვევა დაუშვებელია. თავისი სიყვარულის დასაცავად ლადოს დიდი გამოცდა ელის. გრიგოლ წიტაიშვილი (ლადო) მანანა დაშნიანი (ქეთუ) ზურაბ ქაფიანიძე (ჩოფე) სპარტაკ ბაღაშვილი (ჯანყვათი) კოტე დაუშვილი (გიორგი) გიორგი გოცირელი (თემრაზი) კონსტანტინე (კოტე) თოლორაია (ჯოტო) ზინაიდა კვერენჩხილაძე (ტერო) მანანა ცხოვრებოვა (მაწისა) თამაზ თოლორაია (კოსტა) იუსუფ ზოიძე (ვანო) ბაადურ წულაძე (ჰამლეტა) ნუნუ მაჭავარიანი (მგზავრი ავტობუსში) ნინო ხომასურიძე ვაჟა (სულთან) კვიტაიშვილი „ცისკრის ზარები“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია „ცისკრის ზარები“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)