laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კრონშტადტის ჯვართამაღლების ეკლესია

კრონშტადტის ჯვართამაღლების ეკლესია (რუს. Крестовоздвиженская церковь) — ამჟამად უმოქმედო მართლმადიდებლური ტაძარი კრონშტადტში. ტაძარი აგებულია 1819-1822 წლებში ეკლექტიკის სტილში. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ჯვართამაღლების სახელზე, ხოლო კუთხისა - სერაფიმ საროველის სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. ტაძრის წინამძღვარია - აპოლინარიუს მელნიკი. ტაძარი ააშენეს 1819-1822 წლებში არქიტექტორ ედუარდ ანერტის პროექტის მიხედვით, კრონშტადტში მცხოვრები ინგლისელი თემისთვის. ღვთისმსახურება მასში მიმდინარეობდა 1902 წლამდე, როდესაც შემცირდა ინგლისელთა რაოდენობა, ღვთისმსახურებაც შეწყდა. საზოგადოებამ მიიღო გადაწყვეტილება გაეყიდათ ეკლესია იმ პირობით, რომ შენობაში აშენდებოდა ან ტაძარი, ან სახლი რელიგიური თავყრილობებისთვის. XX საუკუნის დასაწყისში კრონშტადტში მრავალრიცხოვანი ესტონური დიასპორა ცხოვრობდა. 1888 წლისათვის მართლმადიდებელ ესტონელებს არ ჰქონიათ საკუთარი ეკლესია და მათთვის ღვთისმსახურება სხვავასხვა ეკლესიაში არარეგულარულად მიმდინარეობდა. დიდი დღესასწაულების პერიოდში ტაძრები ხალხით ივსებოდა, ზოგჯერ იყო სიტუაციაც, როდესაც ესტონელები ეკლესიაში ვერ აღწევდნენ და რჩებოდნენ საკუთარ ენაზე ღვთისმსახურების გარეშე. გადაწყვიტეს აეშენებინათ ახალი ეკლესია. ქალაქის საპატიო მოქალაქემ ნ. ა. ტურკინმა გამოყო ფინანსები მშენებლობისათვის, ხოლო ტაძრის პროექტი შეიმუშავა არქიტექტორმა ალექსანდრე გოგენმა, მაგრამ ფინანსების უკმარისობის გამო ამ პროექტის განხორციელება ვერ შედგა. 1902 წლის 17 ივლისს ნ. ტურკინმა თავისი ფინანსებით შეიძინა ანგლიკანური ეკლესიის მიწის ნაკვეთი ანდრეევსკისა და ალექსანდროვის ქუჩის კუთხეში და გადასცა იგი ესტონურ დიასპორას. ინგლისური ეკლესია გავააკეთეს მართლმადიდებლურ ეკლესიად და 1902 წლის 14 დეკემბერს აკურთხა იოანე კრონშტადტელმა. ეკლესიის წინამძღვარი გახდა ნიკოლაი სიმო. 1906 წლის 10 ნოემბერს ნარვის ეპისკოპოსმა ანტონინ გრანოვსკიმ აღასრულა ტაძრის ერთი ეგვტერის სერაფიმ საროველის სახელზე კურთხევის ცერემონიალი. 1917 წლიდან მიაწერეს წმინდა ანდრიას ტაძარს. 1921 წელს წინამძღვარ ნიკოლოზის დაპატიმრებასთან დაკავშირებით ეკლესია დახურეს რამდენიმე თვით, მაგრამ მორწმუნე საზოგადოებამ ეკლესიის გახსნას მიაღწია. საბოლოოდ ეკლესია დაიხურა 1931 წელს. დახურვის შემდეგ სამრეკლოს ზარები და ჭურჭელი გადასადნობად გააგზავნეს. თავად ეკლესია გადავიდა კომუნალური მეურნეობის ხელში და გადააკეთეს საერთო საცხოვრებლად. ქვის ეკლესია იტევდა 1 000 ადამიანს. შენობა შელესილი იყო, აგებულია ცოკოლზე. ეკლესიაზე მიშენებული იყო ქვის სამრეკლო. შიდა დარბაზი მაღალია და ორსვეტიანი. საკურთხეველი მოხატულია. საკურთხევლის ჩრდილოეთ მხარეს ამოკვეთილია ათი მცნება, რწმენისა და ლოცვის სიმბოლო „მამაო ჩვენო“ ინგლისურად. საკურთხეველში იყო მარმარილოს იატაკი, რომელშიც განთავსებული იყო ყუთები წმინდანთა წმინდა ნაწილებით. ჩვენს ეპოქამდე შენობა შემორჩენილია ფასადის მნიშვნელოვანი ცვლილებების გარეშე. Тимофеевский Ф. А. Краткий исторический очерк двухсотлетия города Кронштадта. — Кронштадт: Тип. изд. «Кронштадтский Вестник», 1913. — С. 35. Исакова Е. В., Шкаровский М. В. Храмы Кронштадта. — СПб.: «Паритет», 2005. Народный каталог православной архитектуры
ლოკომოტივი თბილისი (სარაგბო კლუბი)

ლოკომოტივი თბილისი — საქართველოს უმაღლესი ლიგის სარაგბო კლუბი. კლუბი დაარსდა 1964 წელს თბილისში. 1990 წლიდან, საქართველოს ეროვნული ლიგის ჩამოყალიბების შემდეგ რამდენჯერმე შეიცვალა სახელი და სხვადასხვა დროს ეწოდებოდა ელმავალი, ვესტა, თბილისი, ქორები, ლიგამუსი. დამოუკიდებელი საქართველოს ისტორიაში ლოკომოტივი სარეკორდო, ათი ჩემპიონის ტიტულის მფლობელია. გუნდი საშინაო მატჩებს ატარებს ავჭალა არენაზე, რომელიც 2012 წელს აშენდა და 5000 მაყურებელს იტევს. საქართველოს ჩემპიონატი: ჩემპიონი (10): 1992, 1994, 2000, 2001, 2003, 2005, 2006, 2008, 2010, 2018 ვიცე-ჩემპიონი (3): 1967, 1990, 1991 მესამე ადგილი (11): 1968, 1972, 1978, 1981, 1995, 1996, 1999, 2002, 2007, 2009, 2011
ვარდან სვანთა ერისთავი

ვარდან სვანთა ერისთავი — XI საუკუნის II ნახევრის ქართველი დიდი ფეოდალი, ვარდანისძეთა საგვარეულოს ერთ-ერთი პირველი ცნობილი წარმომადგენელი. „მატიანე ქართლისაჲს“ ცნობით, ვარდან სვანთა ერისთავი ნიანია ქუაბულისძესთან და ივანე ლიპარიტის ძესთან ერთად განუდგა („აუშალეს ქუეყანა“) ახალგამეფებულ მეფე გიორგი II-ს (1073 წლის ზაფხული). ვარდანის მიერ წაქეზებულმა სვანებმა დაარბიეს და ააოხრეს საეგრო („ვარდან გაადგინნა სუანნი ავისა მოხარკულნი, დაარბიეს და ამოსწყჳდეს საეგრო“). გიორგი მეფემ ამბოხებულების დაშოშმინება დათმობებით შეძლო; ვარდანს მან უბოძა „ასკალანა და უთალუბო ჯაყელთა“. ასკალანა, მკვლევართა ერთი ნაწილის აზრით, გურიის ასკანა უნდა იყოს. ამ ცნობაზე დაყრდნობით ვარაუდობენ, რომ ვარდანის შტო გურიაში დამკვიდრდა. სწორედ ამ გარემოებებს უნდა უკავშირდებოდეს სვანთა ერისთავების სახელებისა და ტიტულების გაჩენა მათ მიერ გურიის ეკლესიებისათვის შეწირული ხატების წარწერებზე. თავად „მატიანეს“ ვარდან სვანთა ერისთავს აიგივებენ ჯუმათის წმინდა გიორგის ხატის წარწერაში მოხსენიებულ ერისთავთერისთავ ვარდან ვარდანისძესთან („ახოვანო მხედარო ქრისტესო, შემწე ეყავ მონასა შენსა ერისთავთ ერისთავს ვარდან ვარდანისძესა“). არსებობს განსხვავებული მოსაზრებაც, რომ ვარდანისძეები გურიაში XIV საუკუნეში დამკვიდრდნენ და საგვარეულო ხატიც სვანეთიდან იმ დროს წაიღეს. ამ პერიოდშივე უნდა მომხდარიყო ჯუმათის მთავარანგელოზის ეკლესიაში ვარდანისძეთა წინაპრის — „ვარდან ვარდანისძე დიდის“ ფრესკული პორტრეტის გამოსახვაც. ↑ 1.0 1.1 კლდიაშვილი დ., ცენტრალური და ადგილობრივი სამოხელეო წყობა შუა საუკუნეების საქართველოში: ენციკლოპედიური ლექსიკონი, თბ., 2017. — გვ. 163-166. ↑ ჩიხლაძე ნ., ვარდანისძეთა წარჩინებული გვარის უცნობი გამოსახულებები ჯუმათის მთავარანგელოზთა მონასტრის XIV საუკუნის მოხატულობაში, მაცნე. ისტორიის, არქეოლოგიის, ეთნოლოგიისა და ხელოვნების ისტორიის სერია, №1, 2023. — გვ. 41-63.
ფლორა ბროვინა

ფლორა ბროვინა (ალბ. Flora Brovina; დ. 30 სექტემბერი, 1949, სრბიცა, კოსოვო-მიტროვიცა, იუგოსლავია) — კოსოვოელი ალბანელი პოეტი, პედიატრი და ფემინისტი. დაიბადა ქალაქ სრბიცაში, კოსოვოს დრენიკას ხეობაში და გაიზარდა პრიშტინაში, სადაც ის სკოლაში მივიდა და მედიცინის შესწავლა დაიწყო. ზაგრებში სწავლის დასრულების შემდეგ, სადაც პედიატრიას სწავლობდა, ის მშობლიურ კოსოვოში დაბრუნდა და მუშაობა დაიწყო ალბანურენოვან გაზეთ „Rilindja“-ში, ჟურნალისტად. მოგვიანებით, ის ჯანდაცვის სფეროს დაუბრუნდა და მრავალი წლის განმავლობაში პრიშტინის მთავარ საავადმყოფოს პედიატრიულ განყოფილებაში მუშაობდა. ვინაიდან კოსოვოში პოლიტიკურ სიტუაცია 1990-იან წლებში გაუარესდა და გაჩაღდა საბრძოლო მოქმედებები, ბროვინამ პრიშტინაში კლინიკა გახსნა, სადაც ჯანმრთელობის დაცვის შესახებ ინფორმაციას ავრცელებდა ისეთ საკითხებზე, როგორიცაა გველის კბენის დროს მოქმედება, ჭრილობის მოვლა და მშობიარობა. მან ასევე ცენტრი გამოიყენა, როგორც თავშესაფარი რამდენიმე ობოლი ბავშვისთვის, რომელთაგან ბევრმა თავისი მშობელი ბრძოლისა და გაძევების დროს დაკარგა. ის და მისი თანამშრომლები ერთდროულად 25 ბავშვზე ზრუნავდნენ. 1999 წლის 20 აპრილს, კოსოვოს ომის დროს, ბროვინა სახლიდან იქნა გატაცებული რვა ნიღბიანი სერბი მილიტარისტის მიერ. თავდაპირველად მისი ადგილსამყოფელი უცნობი იყო. როდესაც ნატო-ს ძალებმა პრიშტინა აიღეს და სერბეთის ჯარებმა კოსოვოს ტერიტორია დატოვეს აღმოჩნდა, რომ ბროვინა სერბეთში ტყვეობაში იმყოფებოდა. მისი გატაცების შესახებ ამბავი პირველად 1999 წლის 24 აპრილს გაჟღერდა, როდესაც მისმა შვილმა მოახერხა საერთაშორისო მწერალთა ასოციაციასთან დაკავშირება და მათ მიმართა, რომ დედამისის გატაცების ამბავი ფართოდ გაეშუქებინათ. მოგვიანებით, ბროვინა სერბეთის ქალაქ პოჟარევაცის ციხეში გადაიყვანეს და მისი ციხეში ყოფნის პირველ თვეს, იგი 200-ზე მეტჯერ დაკითხეს, რომელიც ჩვეულებრივ დილის 7 საათიდან საღამოს 5 საათამდე გრძელდებოდა. 1999 წლის 9 დეკემბერს, საჩვენებელ პროცესზე იუგოსლავიის სისხლის სამართლის კოდექსის 136-ე მუხლის თანახმად მას ბრალი დასდეს „ტერორისტულ საქმიანობაში“. მან წელიწად-ნახევარი გაატარა სერბეთის ციხეებში და საბოლოოდ საერთაშორისო ზეწოლის შედეგად, გათავისუფლდა. კოსოვოს დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ, ფლორა ბროვინამ 2001 წელს კოსოვოს დემოკრატიული პარტიიდან მოულოდნელად პრეზიდენტად იყარა კენჭი, რა დროსაც ყველა კანდიდატად ჰაშიმ ტაჩის განიხილავდა, რომელიც პარტიის ლიდერი იყო. ამის შემდეგ, იგი უცვლელად არის კოსოვოს ასამბლეის წევრი. Mcgwire, Scarlett (2001-11-15). „Kosovo's first lady“. London: The Guardian. ციტირების თარიღი: 2006-06-07. Kosovar Pediatrician Flora Brovina Released from Prison. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2006-05-17. ციტირების თარიღი: 2006-06-07. „Presidential battle in Kosovo“. CNN. 2001-11-19. ციტირების თარიღი: 2006-06-07. ↑ „Presidential battle in Kosovo“. CNN. 2001-11-19. ციტირების თარიღი: 2015-04-15. ↑ Flora Brovina on the homepage of the Assembly of Republic of Kosovo ↑ First Legislation Period (17.11.2001 - 23.11.2004) ↑ Second Legislation Period (23.11.2004 - 12.12.2007) ↑ Third Legislation Period (13.12.2007 - 03.11.2010) ↑ Fourth Legislation Period (12.12.2010 - 07.05.2014) ↑ Fifth Legislation Period (17.07.2014-)
მუსიკალური კულტურის აზერბაიჯანის სახელმწიფო მუზეუმი

მუსიკალური კულტურის აზერბაიჯანის სახელმწიფო მუზეუმი (აზერ. Azərbaycan Musiqi Mədəniyyət Dövlət Muzeyi) — აზერბაიჯანის კულტურის დაწესებულება. შეიქმნა ბაქოში 1967 წელს. მუზეუმის ძირითადი მიზნები და ამოცანებია აზერბაიჯანის მუსიკალურ კულტურასთან დაკავშირებული მასალების შეგროვება, შენახვა, შესწავლა და პოპულარიზირება. 1967-1996 წლებში მდებარეობდა იჩერი-შეჰერში, ყოფილ ქარავან-სარაის შენობაში, მდებარე ჰაგიტად რზაევას ქ. №9-ში. 2015 წელს მუსიკალური კულტურის აზერბაიჯანის სახელმწიფო მუზეუმი გადავიდა მუსიკალური ცენტრის შენობაში, რომელიც მდებარეობს მენავთობეების პროსპექტზე, №123-ა-ში. მუზეუმის ფონდებში ინახება 20.000-ზე მეტი ექსპონატი. მათ შორის არის ისეთი ეროვნული ინსტრუმენტები, როგორიცაა ჩენგი, თარი, ქამანჩა, საზი, გავალი, გოშანაღარა, ზურნა, ნეი, ამის გარდა ისეთი უჩვეულო მუსიკალური საკრავები, როგორებიც არის ასა-თარი, ასა-საზი, ასევე გრამაფონები, პატეფონები და ფირფიტები. აქ ინახება საოპერო მომღერლების — გ. სარაბსკის, ფ. მუხტაროვას, მ. ბაგიროვას და სხვების პირადი არქივები. მუზეუმში ასევე ინახება უზეირ ჰაჯიბეკოვის, ბულბულის, ყარა ყარაევის, ფიქრეთ ამიროვის საავტორო სანოტო ჩანაწერები, მუსიკალურ მოღვაწეთა პირადი ნივთები, აფიშები, პროგრამები, ფოტოები, სახვითი ხელოვნების ნიმუშები, წიგნები და სხვა სახის ექსპონატები. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მუსიკალური კულტურის აზერბაიჯანის სახელმწიფო მუზეუმი ↑ В музее хранятся свыше 20000 экспонатов (აზერბაიჯანული) (რუსული)
რინაი

რინაი (აზერ. Rinay) — ბუნების ისტორიის მალაკოლოგიური მუზეუმი ბაქოში (აზერბაიჯანი). მუზეუმი შედის მსოფლიოს კერძო მუზეუმთა რეესტრის სიაში. მასში განსახიერებულია ყველა. კონტინენტის მეცნიერული მალაკაფაუნა, რასაც გააჩნია მეცნიერული და პრაქტიკული ღირებულება. „რინაი“ გახსნილია დამთვალიერებლისათვის ორშაბათს, სამშაბათსა და პარასკევს 10:00 დან 14:00-მდე. კოლექციური მუზეუმის საფუძველი ჩაიყარა 1930-ან წლებში სადიხ ყარაევის მიერ, რომელიც იყო ცნობილი საბჭოთა ინჟინერი და გამომგონებელი. 1986 წელს საფიხ ყარაევის შვილმა, გეოლოგა — მინერალური მეცნიერებათა კანდიდატმა, პროფესორ ტოფიგ ყარაევმა, გააგრძელა მამის გზა და დააარსა მუზეუმი. 1989 წელს მუზეუმმა მიიღო ოფიციალური სტატუსი. 2007 წლის ივნისში, ტოფიგ ყარაევმა გააგრძელა მამის გზა. მან ჩაატარა თანამედროვე მილუსკების ტაქსომოტორული კვლევა. ↑ Yol magazine, N4 (8), 2007, pp. 40, 44 ↑ Тайны мирового океана
სანქტ-პეტერბურგის იოანე ნათლისმცემლის შობის ეკლესია

სანქტ-პეტერბურგის იოანე ნათლისმცემლის შობის ეკლესია (რუს. Церковь Рождества Иоанна Предтечи) — მოქმედი მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. ეკლესია აგებულია 1776-1778 წლებში, ფსევდოგოთიკის სტილში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. ტაძრის წინამძღვარია - დიაკვანი ვადიმ ბურენინი. ეკლესია აგებულია 1776-1778 წლებში ბალტიის ფლოტის მეზღვაურთა ინვალიდების სახლთან, მისი არქიტექტორი იყო იური ფელტენი. შემდეგ ეკლესია გადაეცა მალტის ორდენს, როდესაც იმპერატორი პავლე I გახდა მათი ხელმძღვანელი. 1799 წელს ეკლესიასთან დააარსეს მალტის ორდენის კავალერების სასაფლაო. იმპერატორის ტახტზე ალექსანდრე I-ის ასვლის შემდეგ სასაფლაო დახურეს, საფლავები გადაიტანეს სმოლენსკის მართლმადიდებლურ სასაფლაოზე. კამენოოსტროვსკის სასახლის აშენების შემდეგ ეკლესია მას გადასცეს. 1834-1836 წლებში ალექსანდრე პუშკინმა კამენის კუნძულზე შეიძინა აგარაკი. იოანეს სახელობის ეკლესიაში მოინათლა მისი სამი შვილი. 20 ივლისს ერთი წლის ასაკში მოინათლა საშა, ხოლო 1835 წელს უმცროსი შვილი გრიშა. ბავშვებს ნათლიები იყვნენ ვასილი ჟუკოვსკი და ეკატერინა ზაგრიაჟსკაია. 1836 წლის 27 ივნისს შედგა პატარა გოგოს ტაშას საიდუმლო ნათლობა. მისი ნათლიები იყვნენ ეკატერინა ზაგრიაჟსკაია და პოეტის მეგობარი, კომპოზიტორი მიხეილ ვიელგორსკი. საბჭოთა პეროდში ეკლესია გაძარცვეს და დახურეს 1931 წლის 13 დეკემბერს. საეკლესიო სიმდიდრე დაიტაცეს, ხოლო ხანძრის შედეგად განადგურდა კედლის მხატვრობა. ძეგლთა დაცვის ინსპქეციის თანამშრომლის არქიტექტორ იური სტრავინსკის დამსახურებით 1935 წელს ეკლესია სახელმწიფო დაცვის ქვეშ აიყვანეს. 1938 წელს აქ განათავსეს მოქანდაკე იგორ კრესტოვსკის სახელოსნო, ხოლო 1948 წელს შენობაში განათავსეს სამხედრო სანატორიუმის სპორტული დარბაზი. ეკლესიის შენობა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას დაუბრუნდა 1989 წელს. 1990 წლის 14 ნოემბერს ეკლესიაში აღსდგა ღვთისმსახურება. Сайт храма Расписание богослужений на сайте храма დაარქივებული 2017-12-22 საიტზე Wayback Machine. Страница храма Рождества Иоанна Предтечи на Каменном острове на сайте «Глобус митрополии» Иоанновская церковь в Народном каталоге православной архитектуры Группа вконтакте Группа в "Фейсбук" https://www.facebook.com/groups/381719728896805/ Яндекс-панорама ↑ В. М. Русаков. Рассказы о потомках А. С. Пушкина. — Лениздат, 1992. — С. 36. ↑ В. М. Русаков. Рассказы о потомках А. С. Пушкина. — Лениздат, 1992. — С. 74. ↑ В. М. Русаков. Рассказы о потомках А. С. Пушкина. — Лениздат, 1992. — С. 91. ↑ Витязева В. А. Каменный остров: историко-архитектурный очерк, XVIII-XXI вв. — М.—СПб: Центрполиграф, 2007
პუშკინის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია

პუშკინის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია (რუს. Церковь Рождества Пресвятой Богородицы) — კარის მოქმედი მართლმადიდებლური ეკლესია პუშკინში, სანაპიროს ქუჩაზე. ეკლესია აგებულია 1870-1872 წლებში, ეკლექტიკის სტილში. ტაძარი მიწერილია სოფიას ტაძარზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. ცარსკოესელოს ნიკოლაევსკის გიმნაზია ააშენეს იპოლიტ მონიგეტისა და არქიტექტორ ალექსანდრე ვიდოვის პროექტის მიხედვით. პროექტი ითვალისწინებდა ტაძრის მშენებლობას, მაგრამ გიმნაზია გაიხსნა 1870 წლის 20 სექტემბერს, ეკლესია კი ჯერ კიდევ არ იყო ნაკურთხი, არ ჰქონდა საეკლესიო ჭურჭელი, არ იყო შიგნით აღჭურვილობა, მხოლოდ კანკელი იდგა ეკლესიაში. ამ დღეს ტაძარში ლოცვა აღავლინა რაველის ეპისკოპოსმა პავლე ლებედევმა, რომელშიც მონაწილეობდა იმპერატორი ალექსანდრე II. იმისათვის, რომ ეკლესიის მშენებლობა სწრაფად წარმართულიყო გიმნაზიის პედაგოგიურმა საბჭომ 1870 წლის 16 ნოემბერს გამოყო თანხა 300 რუბლი, ხოლო დირექტორმა ი. პისკარიოვმა პირადად გამოყო 240 რუბლი. გიმნაზიისა და საზოგადოების წარმომადგენლებმა შექმნეს საკონსულტაციო კომიტეტი. კომიტეტის მოღვაწეობის შედეგად შეაგროვეს 15 000 რუბლი ტაძრის მშენებლობისთვის. 1872 წლის 14 იანვარს საზეიმოდ შედგა ქალაქის ჰოსპიტალის სამლოცველოდან საკურთხევლის გადატანა გიმნაზიის ეკლესიაში, რომელიც გაარემონტეს და მოამზადეს კურთხევისთვის. 1872 წლის 10 ნოემბერს ეკლესია აკურთხეს ღვთისმშობლის შობის სახელზე. კურთხევის ცერემონიალი შეასრულა მიტროპოლიტმა ისიდორე ნიკოლსკიმ ეპისკოპოს პალადი რაევის თანამონაწილეობით. ტაძრის კურთხევა შედგა ღვთისმშობლის შობის სახელზე და არა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე, როგორც ადრე იყო ჩაფიქრებული. ტაძრის კურთხევიდან 1878 წლამდე ეკლესია მიწერილი იყო პუშკინის ეკატერინეს ტაძარზე. 1878 წლიდან ტაძარს საკუთარი სასულიერო პირების გუნდი ჰყავს. პირველი წინამძღვარი იყო ალექსანდრე როჟდესტვენსკი, პოეტ ვსევოლოდ როჟვეტვენსკის მამა. ეკლესიაში ღვთისმსახურება მიმდინარეობდა კვირაობით და დღესასწაულის დღეებში. 1909 წლის 17 დეკემბერს გიმნაზიის ეკლესიაში დაკრძალეს გიმნაზიის დირექტორი ინოკენტი ანენსკი. ეკლესია საბჭოთა ხელისუფლებამ დახურა 1922 წელს. საეკლესიო ღირებულების ნაწილი გააგზავნეს გატჩინოში, ხოლო მეორე ნაწილი კანკელის ჩათვლით სკოლის ადმინისტრაციას გადაეცა. 1988 წელს შენობაში განთავსდა თოჯინების თეატრი, შემდეგ კი საწყობი. 2006 წლის 19 ოქტომბერს ეკლესიის დაბრუნების შესახებ სანქტ-პეტერბურგის პუშკინის რაიონის ადმინისტრაციამ მიიღო ეკლესიის დაბრუნების გადაწყვეტილება. 2007 წლის იანვარში ტაძრის გუმბათზე დაამონტაჟეს ჯვარი, ხოლო 27 იანვარს შედგა პირველი ლიტურგია. Краткий исторический очерк Императорской Николаевской Царскосельской гимназии за XXV лет (1870-1895). — СПб.: Паровая Скоропечатня П. Ф. Яблонского, 1895. — С. 97—99. Ласточкин С. Я., Рубежанский Ю. Ф. Царское Село - резиденция российских монархов: Архит. и воен.-ист. очерк. — 2-е изд., доп. и перераб. — СПб.: Тип. "Правда", 2000. — ISBN 5-85991-043-6. Народный каталог православной архитектуры Церковь Рождества Пресвятой Богородицы ↑ Возрождение храма Николаевской мужской Царскосельской гимназии
იეზიდაბადის ციხე

იეზიდაბადის ციხე ან ძველი ციხე (აზერ. Köhnəqala, Yezidabad qalası) — ძველი შუასაუკუნის ციხე ქალაქ ნახიჩევანის სამხრეთ-აღმოსავლეთით. სავარაუდოდ, ციხე აშენდა სასანიდთა მმართველის იეზდეგერდ III-ის (632/633 — 651/652) ბრძანების საფუძველზე. ციხის აშენების ზუსტი დრო უცნობია. ციხის ტერიტორიაზე ჩატარებული კვლევების დროს 1957 დან 1959 წლამდე, აღმოჩენილ იქნა ისეთი არქეოლოგიური მასალები, როგორებიცაა : კერამიკული წურჭელი, ქვის ჩაქუჩები. არქეოლოგიური გათხრების შედეგად ნათელია, რომ ამ ქვის იარაღებს იყენებდნენ მარილის მოპოვებისას ბრინჯაოს ხანაში (III—II ათასწლეულები ჩვ.წ.). ითვლება, რომ ციხე აშენდა სასანიდთა უკანასკნელი შაჰის იეზდეგერდ III-ის (632/633 — 651/652) დაკვეთით. თურქი მოგზაურის ევლია ჩელების ცნობით, მონღოლთა შემოსევის დროს ციხე დანგრეულ იქნა. ამ ციხეს მოგვიანებით იხსენებდა ნახიჩევანში ნამყოფი შარდენი და ჯონ ფორესტერ ფრეზერი. ↑ National Academy of Sciences of Azerbaijan. Nakhchivan Branch. The Encyclopaedia of Nakhchivan Monuments / Vasif Talibov. — Nakhchivan, 2008. — С. 223-224. — 521 с. ↑ Jean Chardin (1686). Journal du voiage du Chevalier Chardin en Perse
სულთან შაჰ ჰუსეინის მეჩეთი

სულთან შაჰ ჰუსეინის მეჩეთი (აზერ. Şah Sultan Hüseyn məscidi) — XVIII საუკუნის მეჩეთი, განლაგებულია დაბა ნოვხანაში, აზერბაიჯანის აფშერონის რაიონში, ბაქოდან 21 კილომეტრის მოშორებით. XX საუკუნის 30-იან წლებში მეჩეთი დახურა საბჭოთა ხელისუფლებამ და აკრძალა მისი მონახულება, რის გამოც შემდგომში დაინგრა და განადგურდა. მეჩეთი მიეკუთვნება აფშერონის არქიტექტურული სკოლის სტილს. იმის მიუხედავად, რომ მეჩეთი თავისი ზომებით არც ისე დიდია, არქიტექტურული ელემენტები ინარჩუნებენ ტავის მოცულობას. სამლოცველოს კედლები მორთულია ორნამენტებით, ხოლო გუმბათი აშენებულია ისრისებური თაღის ფორმით. ↑ Официальный сайт Муниципалитета села Новханы Абшеронского района Азербайджанской Республики ↑ Тайны села Новханы ↑ Исторические памятники Азербайджана: древняя мечеть Новханы. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-02-23. ციტირების თარიღი: 2018-05-15. ↑ Тайны села Новханы
ვასილ გურჯუა

ვასილ გურჯუა (დ. 15 ნოემბერი, 1885 სოფ. კინდღი, კოდორის მაზრა — გ.19 სექტემბერი, 1924) — ქართველი პოლიტიკოსი. სოციალ-დემოკრატიული პარტიის ერთ-ერთი წევრი. დაამთავრა ქუთაისის სასოფლო-სამეურნეო სასწავლებელი 1901 წელს. 1902 წელს ჩაერთო განმათავისუფლებელ მოძრაობაში და გახდა რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული პარტიის „მენშევიკური“ ფრაქციის წევრი. 1905 წელს აქტიურად მონაწილეობდა რევოლუციურ მოძრაობაში აფხაზეთში, გუდაუთაში. 1905 წელს დააპატიმრეს გუდაუთაში უცხოეთიდან იარაღის არალეგალურად შემოტანის საქმეზე. ტფილისის სასამართლო პალატამ 1907 წელს 102-ე მუხლით, ერთი წლით კატორღა მიუსაჯა. ორწელიწად-ნახევარი იჯდა ტფილისის მეტეხის ციხეში. 1918 წლის 26 მაისს, სეიმის დაშლის და საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ, დელეგირებული იყო აფხაზეთში ავტონომიური მმართველობის ჩამოსაყალიბებლად. 1921 წელს საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპირების შემდეგ დარჩა საქართველოში. 1921 წელს დააპატიმრეს ოჩამჩირეში, სადაც პოლიტბიუროს საპატიმროში იჯდა 15 დღე და შემდგომ გადაგზავნეს სოხუმში, სადაც სამთვენახევარს იჯდა ციხეში. პატიმრობიდან გათავისუფლების შემდეგ დაბრუნდა კინდღში, მაგრამ მასობრივი დაპატიმრებების დაწყების შემდეგ გადავიდა არალეგალურ მდგომარეობაზე. 1924 წლის პირველ აგვისტოს, სოფელ ბედიაში, ოჩამჩირის მილიციის თანამშრომლებმა დააპატიმრეს. 1924 წლის 15 და 17 სექტემბერს, აფხაზეთის ასსრ საგანგებო სამეულმა დახვრეტა მიუსაჯა. დახვრიტეს სოხუმში, 19 სექტემბრის დილის 4 საათზე. დახვრეტის აქტის მიხედვით სიკვდილის წინ მისი მხრიდან თხოვნა ან რაიმე სახის განცხადება არ ყოფილა. დახვრეტის ადგილი უცნობია. ამიერკავკასიის სეიმი, წევრი (1918) აფხაზეთის ეროვნული საბჭოს, წევრი (1917) რსდმპ კოდორის კომიტეტი, წევრი (1917) რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული პარტიის "მენშევიკური" ფრაქცია, წევრი (1902) საქართველოს ეროვნული საბჭო, წევრი (1917) საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრება, წევრი (1919) საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის ცენტრალური კომიტეტი, წევრი (1917) სსუდო-სბერეგატელნი საზოგადოება, თავმჯდომარე (1914) ვასილ გურჯუა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ალექსანდრე დგებუაძე

ალექსანდრე ივანეს ძე დგებუაძე (დ. 1882, ქ. ქუთაისი — გ. 10 ოქტომბერი, 1937) — ქართველი პოლიტიკოსი. სახალხო გვარდიის შტაბის წევრი 1920-იან წლებში. საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრი. გვარდიის ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი ხელმძღვანელი. 1918–1921 წლებში მონაწილეობდა თითქმის ყველა სამხედრო მოქმედებაში. დახვრიტეს ვორონოჟეში 1937 წელს. დაწყებითი განათლება ოჯახში მიიღო. მუშაობდა ქალაქ ბათუმის ქარხნებში მუშად. 1900 წლიდან იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის წევრი. იყო ბათუმის სოციალ-დემოკრატიული ორგანიზაციის ერთ-ერთი ლიდერი. 1905 წლიდან მუშაობდა რსდმპ „მენშევიკების“ ფრაქციაში. 1917 წლის დეკემბერში იყო საქართველოს წითელი გვარდიის ერთ-ერთი დამაარსებელი და ორგანიზატორი. არჩეული იყო სახალხო გვარდიის მთავარი შტაბის წევრად. უშუალოდ მონაწილეობდა სახალხო გვარდიის საბრძოლო ოპერაციებში. 1917 წელს აირჩიეს საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრად. 1918 წლის განმავლობაში იყო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პარლამენტის წევრი. 1919 წლის 12 მარტიდან არჩეული იყო საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით. იყო სამხედრო კომისიის წევრი. 1921 წელს საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპირებისას მონაწილეობდა წითელი არმიის წინააღმდეგ საბრძოლო მოქმედებებში. ოკუპირების შემდეგ დარჩა საქართველოში და ჩაბმული იყო წინააღმდეგობის მოძრაობაში. 1922 წლის 16 დეკემბერს სხვა 52 პოლიტპატიმართან ერთად ეტაპით გადაგზავნეს მოსკოვში, რსფსრ-ის საკონცენტრაციო ბანაკებში გადასანაწილებლად. სსრკ შინსახკომის კომისიის გადაწყვეტილებით იგი 1923 წლის 12 იანვარს არხანგელსკის საკონცენტრაციო ბანაკში გადაასახლეს. სსრკ გაერთიანებული სახელმწიფო პოლიტიკური სამმართველოს კოლეგიასთან არსებულმა განსაკუთრებულმა სათათბირომ 1926 წლის 15 იანვარს 3 წლით გადაასახლა ვორონეჟში. 1934 წელს გადასახლებულთა ჯგუფთან ერთად დააპატიმრეს. 1937 წლის 9 ოქტომბერს დახვრეტა მიუსაჯეს. დახვრიტეს 10 ოქტომბრის ღამეს. რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტია, წევრი (1900) საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პარლამენტი, წევრი (1918) საქართველოს ეროვნული საბჭო, წევრი (1917) საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრება, წევრი (1919) ალექსანდრე დგებუაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
დტ-75

დტ-75 (რუს. ДТ-75) — საბჭოთა წარმოების მუხლუხიანი ტრაქტორი. პირველად გამოუშვეს 1963 წლის 30 დეკემბერს, ვოლგოგრადის სატრაქტორო ქარხანაში. პავლოდარის სატრაქტორო ქარხნის მიერ 1968–1992 წლებში დიდი მასშტაბებით გამოდიოდა, ხოლო 90-იანებში — შედარებით მცირე რაოდენობით. ვოლგოგრადის ქარხანამ 1962–1995 წლებში გამოუშვა 1 652 500 ეგზემპლარი, ხოლო პავლოდარის ქარხანამ 1968–1995 წლებში — 862 300 ეგზემპლარი. აწყობილია საბაზისო მოდელ დტ-54-ზე, შემდგომი მოდელებია დტ-175 და ვტ-90. ტრაქტორის სიგრძეა 3,48 მ, სიგანე 1,89 მ, ხოლო სიმაღლე 2,65 მ; მთლიანი მასა 6 ტ-ს აღწევს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დტ-75 Тракторы ДТ-75М. ДТ-75Б. ДТ-75К / М. А. Шаров, А. А. Дивинский. Н. П. Харченко и др. — М.: Колос, 1978. — 375 с. с ил. Трактор ДТ-75Н. Техническое описание и инструкция по эксплуатации.79.00.001 ТО. Волгоград, 1985 г. — 280 с. Трактор ДТ-75МВ. Техническое описание и инструкция по эксплуатации.88.00.001 ТО. Изд. третье, Волгоград, 1990 г. — 336 с. ↑ Старый добрый ДТ-75. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-10-04. ციტირების თარიღი: 2018-05-16. ↑ Волгоградский тракторный завод (ВгТЗ) ↑ Techstory.ru ↑ Агромаш-история. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-05-01. ციტირების თარიღი: 2018-05-16. ↑ ОАО «Волгоградский тракторный завод» ↑ ВгТЗ — верен традициям СТЗ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-12. ციტირების თარიღი: 2018-05-16. ↑ Художественное конструирование — это эстетика и комфорт. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-10-06. ციტირების თარიღი: 2018-05-16.
ანდური ფლამინგო (გვარი)

ანდური ფლამინგო (ლათ. Phoenicoparrus) — ფრინველთა გვარი ფლამინგოსებრთა ოჯახისა. მოიცავს 2 (ზოგი წყაროთი 3) სახეობას. გავრცელებულნი არიან სამხრეთ ამერიკის ანდებში (პერუ, ბოლივია, ჩილე, არგენტინა). ფერად ღია ვარდისფერები არიან. გვარს მეცნიერული სახელი შარლ ლუსიენ ბონაპარტმა უწოდა 1856 წელს. Phoenicoparrus andinus — ანდური ფლამინგო Phoenicoparrus jamesi — ჯეიმზის ფლამინგო ანდური ფლამინგო (TSN 174979). ინტეგრაციული ტაქსონომიის საინფორმაციო სისტემა.