laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ვარშავის საჰერცოგო

ვარშავის საჰერცოგო (პოლ. Księstwo Warszawskie) — 1807 წელს დადებული ტილზიტის ზავის შემდეგ ჩამოყალიბებული სახელმწიფო პოლონეთის იმ ნაწილზე, რომელიც პრუსიას ჰქონდა დაპყრობილი. ვარშავის საჰერცოგო ნაპოლეონ I ბონაპარტმა ჩამოაყალიბა და ამიტომ ეს პოლონური სახელმწიფო საფრანგეთის ვასალი იყო საქსონიის მეფის ეგიდით. საჰერცოგო 1813 წლამდე აგრძელებდა არსებობას, სანამ მეექვსე ანტიფრანგული კოალიციის ჯარებმა არ დაიკავეს. ვენის კონგრესმა პოლონეთი კვლავ დაშალა და მისი უდიდესი ნაწილი რუსეთმა ჩაიგდო ხელთ, თუმცა პოლონელებს ავტონომიური უფლებები მიეცათ. ვარშავის საჰერცოგოს ფართობი 103 ათასი კმ² იყო, მოსახლეობის რაოდენობა 2,6 მილიონი (1807 წ). ავსტრიაზე გამარჯვების შემდეგ ვარშავის საჰერცოგომ შეიერთა პოლონეთის ის ნაწილი, რომელიც ავსტრიის იმპერიას ჰქონდა დაპყრობილი. ვარშავის საჰერცოგოს დედაქალაქი ვარშავა იყო. ვარშავის საჰერცოგოს კონსტიტუცია 1807 წლის 22 ივლისს ქალაქ დრეზდენში იმპერატორმა ნაპოლეონ ბონაპარტმა შეადგინა. საჰერცოგოს მმართველად დაინიშნა ფრიდრიხ ავგუსტ I, რომელიც ასევე საქსონიის მეფეც იყო. ნაპოლეონის შედგენილი კონსტიტუციით საჰერცოგოს ჰქონდა სახელმწიფო საბჭო, პარლამენტი (ორი პალატით), მთავრობა და დამოუკიდებელი სასამართლო. საჰერცოგო ექვს დეპარტამენტად იყოფოდა. 1809 წელს ვარშავის საჰერცოგომ ავსტრიასთან ომში გაიმარჯვა. რა თქმა უნდა, საჰერცოგოს არ ჰქონდა საკმარისი ძალები, რათა იმპერია დაემარცხებინა, მაგრამ იმავე წელს ნაპოლეონმა დაამარცხა ავსტრიელთა არმია და აიღო ვენა, ამან ხელი შეუწყო პოლონელ სარდლებს, დაებრუნებინათ ავსტრიის მფლობელობაში მყოფი ძველი პოლონური მიწები. ამით ვარშავის საჰერცოგოს 4 ახალი დეპარტამენტი შეემატა. 1812 წლის 28 ივნისს ვარშავის საჰერცოგომ გამოაცხადა პოლონეთის სამეფოს აღდგენის შესახებ, რომელიც ნაპოლეონის უერთგულეს მოკავშირედ იქცა. პოლონელებმა საფრანგეთის დასახმარებლად 100 000 მეომარი გამოიყვანეს. ეს მეომრები ნაპოლეონს ელბაზე გადასახლებამდე ერთგულად ემსახურნენ. 1815 წელს ვენის კონგრესმა პოლონეთი კვლავ დაშალა და ანტიფრანგული კოალიციის ქვეყნებს გაუნაწილა. რუსეთის მფლობელობაში პოლონეთის ნაწილმა ავტონომია შეინარჩუნა. პოლონეთი, ისტორია // ეფრონისა და ბროკჰაუზის ენციკლოპედიური ლექსიკონი: 86 ტომად (82 ტ. და 4 დამ.) — სპბ., 1890—1907.
ხუნტა

ხუნტა (ესპ. junta, „კავშირი“) — ესპანეთსა და ესპანურენოვან ქვეყნებში ამ სიტყვით აღინიშნება სახელმწიფო მმართველობის სხვადასხვა ორგანო, მათ შორის სამოქალაქო. არაესპანურ ქვეყნებში, მათ შორის პოსტ-საბჭოურ სივრცეში ხუნტა ძირითადად გამოიყენება პუტჩის (სამხედრო გადატრიალების) შედეგად მთავრობაში მოსული სამხედრო მმართველობის აღსანიშნავად. ხუნტის მაგალითებისთვის იხილეთ: პინოჩეტის რეჟიმი საბერძნეთის სამხედრო ხუნტა საქართველოს რესპუბლიკის სამხედრო საბჭო ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 516.
გოლდფინგერი (საუნდტრეკი)

ჯეიმზ ბონდის სერიის ფილმის „გოლდფინგერი“ (ინგლ. Goldfinger) საუნდტრეკი გამოვიდა 1964 წელს. მასში შეტანილი მუსიკის კომპოზიტორი არის ჯონ ბარი (კომპოზიტორი)ჯონ ბარი. ფილმის მთავარ მუსიკალურ თემას ასრულებს შირლი ბეისი. შემქმნელებს იმდენად მოეწონათ მისი ხმა, რომ იგი დაბრუნდა ფილმებში „ალმასები სამუდამოდ“ და „მუნრეიკერი“ შეტანილი მთავარი სიმღერების ჩასაწერად. ↑ 1.0 1.1 აქ ჟღერს „ჯეიმზ ბონდის თემა“. ↑ Steven McDonald. Goldfinger [Original Motion Picture Soundtrack - John Barry]. Allmusic. Rovi Corporation. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 20 March 2016. ციტირების თარიღი: February 12, 2015.
უმნიშვნელო ნუგეში (საუნდტრეკი)

უმნიშვნელო ნუგეში — ჯეიმზ ბონდის ფილმების სერიის ამავე სახელწოდების ფილმის საუნდტრეკი, გამოცემული 2006 წელს. მისი კომპოზიტორია დევიდ არნოლდი. არნოლდისთვის ეს არის ჯეიმზ ბონდის ფილმების სერიისათვის შექმნილი რიგით მეხუთე საუნდტრეკი. მის მთავარ თემას, Another Way to Die ასრულებენ ჯეკ უაიტი და ალიშა კისი. Time To Get Out - 3:28 The Palio - 4:59 Inside Man - 0:38 Bond In Haiti - 0:35 Somebody Wants To Kill You - 2:17 Greene & Camille - 2:13 Pursuit At Port Au Prince - 5:58 No Interest In Dominic Greene - 2:44 Night At The Opera - 3:02 Restrict Bond's Movements - 1:31 Talamone - 0:34 What's Keeping You Awake - 1:40 Bolivian Taxi Ride - 0:49 Field Trip - 0:41 Forgive Yourself - 2:26 DC3 - 1:15 Target Terminated - 3:53 Camille's Story - 3:58 Oil Fields - 2:29 Have You Ever Killed Someone? - 1:32 Perla De Las Dunas - 8:07 The Dead Don't Care About Vengeance - 1:14 I Never Left - 0:40 Another Way to Die – ჯეკ უაიტი და ალიშა კისი - 4:23 ↑ http://www.allmusic.com/album/quantum-of-solace-original-motion-picture-soundtrack-mw0000800505
რაინის კავშირი

რაინის კავშირი (გერმ. Rheinbund, ფრანგ. Confédération du Rhin) — 1806 წელს პარიზში ნაპოლეონის მიერ ჩამოყალიბებული რაინის გერმანული სამთავროების (საღვთო რომის იმპერიიდან გამოსული) კავშირი. XIX საუკუნის დასაწყისში გერმანია კვლავ გერმანელი ერის საღვთო რომის იმპერიად რჩებოდა, რომელშიც 350-მდე სახელმწიფო შედიოდა. გერმანული ქვეყნებიდან გამოირჩეოდნენ პრუსია, საქსონია, ბავარია, ვიურტემბერგი და განსაკუთრებით ავსტრია, რომლის მეფეები საღვთო რომის იმპერატორის ტიტულსაც ითავსებდნენ. საღვთო რომის იმპერიის ქვეყნები ფორმალურად ერთიან გერმანულ სახელმწიფოს ქმნიდნენ, მაგრამ ეს მხოლოდ ფორმალობა იყო, რადგან ავსტრიის გარდა ფაქტობრივად არც ერთი სახელმწიფო საღვთო რომის იმპერიის იმპერატორს არ ემორჩილებოდა. მაშინდელი გერმანული მოსახლეობა მდიდარი პატრიციული ოჯახების, ქალაქელი ბიურგერების, ოსტატებისა და შეგირდებისგან შედგებოდა, რომლებიც ოსტატებს ემორჩილებოდნენ. გლეხები უმეტესად ციხე-სიმაგრეებში და სოფლებში ცხოვრობდნენ. ნაპოლეონის ომების პერიოდში ნაპოლეონმა რაინის გერმანული ქალაქებიდან მხოლოდ 5-ს დაუტოვა ავტონომია, დანარჩენი კი შეიერთა და 1806 წელს მათგან რაინის კავშირი შექმნა. რაინის კავშირს ნაპოლეონი პირადად ხელმძღვანელობდა. რაინის კავშირის შექმნამ საღვთო რომის იმპერატორი ფრანც II, ავსტრიის იმპერატორ ფრანც I-ად იქცა. რაინის კავშირის შექმნით ნაპოლეონმა ბოლო მოუღო ათასწლოვან გერმანულ ტრადიციას. ავსტრიელმა ჰაბსბურგებმა კი საპატიო ტიტული დაკარგეს. 1806 წელს პრუსიის განადგურების შემდეგ ნაპოლეონმა რაინის კავშირს კიდევ 23 გერმანული სამთავრო შეუერთა. 1808 წელს რაინის კავშირმა მაქსიმალურ ზომას მიაღწია. მასში შედიოდა ოთხი სამეფო, ხუთი დიდი საჰერცოგო, ცამეტი საჰერცოგო, ჩვიდმეტი სამთავრო და ასევე ჰანზას კავშირის ქალაქები, ჰამბურგი, ლუბეკი და ბრემენი. ყველაზე ბოლოს კავშირს გერმანეული თავადი, ანჰალტ-დესაუ შეუერთდა, რომელმაც სამაგიეროდ ჰერცოგის ტიტული მიიღო. რაინის კავშირს მიღმა დარჩნენ მხოლოდ პრუსია, ავსტრია და დანიის კუთვნილი გერმანული სამთავრო გოლშტეინი და შვედეთის პომერანია. რაინის კავშირი ნაპოლეონმა თავის სასარგებლოდ ჩამოაყალიბა. კავშირის ყველა ქვეყანა ვალდებული იყო ეღიარებინა კონტინენტური ბლოკადა ინგლისის წინააღმდეგ, ამას გარდა რაინის კავშირი ვალდებული იყო ნაპოლეონის დასახმარებლად მთელი თავისი სამხედრო ძალა გამოეყვანა. რაინის კავშირი 1813 წელს, ლაიფციგის ბრძოლაში ნაპოლეონის დამარცხების შემდეგ დაიშალა. დღეს რაინის კავშირის ერთადერთი დამოუკიდებელი სახელმწიფო რომელმაც სახელი არ შეიცვალა არის ლიხტენშტაინი. ქვემოთ მოცემულ ცხრილში მოცემულია კონფედერაციის წევრები, მათი შეერთების თარიღი, აგრეთვე ფრჩხილებში მითითებულია ჯარის რაოდენობა. კავშირი შედგებოდა 9 სამეფოსგან და 28 სათავადოსგან. რაინის კავშირი რაინის კავშირი ↑ Creation of the Confederation of the Rhine, 12 July, 1806 დაარქივებული 29 May 2011 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links
რადიუსი

რადიუსი (ლათ. radius — ჩხირი, სხივი) — ეწოდება მონაკვეთს, რომელიც წრეწირის ცენტრს აერთებს წრეწირის ნებისმიერ წერტილთან; ამ მონაკვეთის სიგრძე. რადიუსი დიამეტრის ნახევარს შეადგენს. რადიუსი ყოველთვის პერპენდიკულარულია ქორდის მიმართ. გადატანითი მნიშვნელობით რისამე გავრცელების ან მოქმედების არე. ↑ რადიუსი - უცხო სიტყვათა ლექსიკონი
გვარი

გვარი — მემკვიდრეობითი საგვარეულო სახელი, რომელიც ძირითადად მამიდან შვილზე გადადის. ზოგ სახელმწიფოებში გვარი დედიდან გადადის. გვარების ისტორია შუა საუკუნეების იტალიიდან მოდის. სავარაუდოდ X—XI საუკუნეებში იტალიის განვითარებულ, სავაჭრო ოლქებში პირველი გვარები წარმოიშვა. შემდეგ სამხრეთ საფრანგეთში. ინგლისში სავარაუდოდ 1066 წელს, ნორმანებთან ომის შემდეგ გაჩნდა ქართველების გვარი ისტორიულ-გეოგრაფიული რეგიონებითაა დაყოფილი. ისინი სახელებისაგან, მეტსახელებისაგან ან წარმომავლობისაგან წარმოიშვნენ. მაგალითად დავითაშვილი: დავითი → დავითის შვილი → დავითშვილი, გიორგაძე: გიორგი → გიორგის ძე → გიორგაძე ან ცხვადიანი: ცხვედი → ცხვედიანი. საქართველოს კანონმდებლობის მიხედვით ადამიანის გვარი განისაზღვრება მშობლების გვარის მიხედვით.ადამიანს მიეკუთვნება დედის ან მამის გვარი, ან შეერთებული გვარი მშობლების შეთანხმებით. ადამიანს გააჩნია სახელისა და გვარის შეცვლის უფლება. ქართველთა გვარების არქივი და მათი წარმომავლობა ↑ Dauzat A. Les noms de famille de France. 1949. P. 40. ↑ საქართველოს კანონი „საქართველოს სამოქალაქო კოდექსი“ დაარქივებული 2020-11-01 საიტზე Wayback Machine. 15/07/2020-ის მდგომარეობით; საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე
პროტექტორატი

პროტექტორატი დაფუძნებულია ორ სახელმწიფოს შორის ხელშეკრულებაზე, რომლის თანახმადაც ერთი მხარე თავის თავზე იღებს ვალდებულებას, რომ დაიცავს მეორე მხარეს საგარეო თავდასხმის შემთხვევაში. ამის საპასუხოდ, პროტექტორატში მყოფი სახელმწიფო ვალდებულებას იღებს არ იმოქმედოს პროტექტორის წინააღმდეგ და მესამე სახელმწიფოსთან ურთიერთობაში გაითვალისწინოს პროტექტორი სახელმწიფოს ინტერესები. სახელმწიფო, რომლის მიმართაც ხორციელდება პროტექტორატი, არ კარგავს თავის სახელმწიფოებრიობას. ევროპაში: ალბანეთი, 1917-1920, 1939-1940. ხორვატიის დამოუკიდებელი სახელმწიფო, 1941-1943. მონაკო 20 ნოემბერი 1815 - 1860. კოლონიალური იმპერია: ეთიოპია: 2 მაისი, 1889 - 1896. ლიბია: 15 ოქტომბერი, 1912 – 17 მაისი, 1919. სომალი: 3 აგვისტო 1889 - 16 მარტი 1905. მაჯერტინის სასულთნო: 7 აპრილი 1889 - 1927, შემდეგ გახდა იტალიის კოლონია. ჰობიოს სასულთნო: 1888 წლის დეკემბრიდან - 1925 წლის ოქტომბრამდე. შემდეგ გახდა იტალიის კოლონია. კორეა იაპონიის გავლენის ქვეშ (1905–1910) კონგოს სამეფო (1390-1914) კაბინდა (1885–1974) გაზას იმპერია (1824-1895) ანგოჩის სასულთნო (1903-1910) ქართლ-კახეთის სამეფო (1783–1801) იმერეთის სამეფო (1804–1810) ორგანული რეგლამენტი (1834–1858) ბუხარის საამირო (1873–1920) ხივის სახანო (1873–1920) ხუბუა, გიორგი. ფედერალიზმი როგორც ნორმატიული პრინციპი და პოლიტიკური წესრიგი: - თბ., 2000 Larousse, Pierre; Paul Augé, Claude Augé (1925). Nouveau Petit Larousse Illustré: Dictionnaire Encyclopédique. Larousse.
სოციალისტური რესპუბლიკა

სოციალისტური რესპუბლიკა — სოციალისტური წყობის ქვეყნებისათვის დამახასიათებელი რესპუბლიკური მმართველობის ფორმა. ასეთი სახის რესპუბლიკები ადრე უფრო მეტი იყო (საბჭოთა კავშირისა და სოციალისტური ბანაკის გაქრობის შემდგომ მათი რიცხვი მნიშვნელოვნად შემცირდა), მაგრამ ისინი დღესაც არიან შემორჩენილნი, როგორებიცაა კუბის რესპუბლიკა, კორეის სახალხო დემოკრატიული რესპუბლიკა და ა.შ. რესპუბლიკური მმართველობის ამ სახეს შემდეგი დამახასიათებელი ნიშნები აქვს: სრულხელისუფლებიანობა და ზემდგრადობა საბჭოებისა (წარმომადგენლობითი ორგანოები). ყველა დანარჩენი სახელმწიფო ორგანო ყალიბდება შესაბამისი დონის საბჭოების მიერ, რომლებიც დაქვემდებარებულნი და პასუხისმგებელნი არიან მათ წინაშე. ხელისუფლების დანაწილების პრინციპი თეორიულადაც კი არ არის აღიარებული, მას უპირისპირდება პრინციპი მშრომელი ხალხის ერთიანი ხელისუფლებისა, გამოხატული საბჭოებში. საბჭოებში გაერთიანებულია საკანონმდებლო და აღმასრულებელი ფუნქციები. სასამართლოების დამოუკიდებლობა ზოგიერთ შემთხვევაში აღიარებულია, თუმცა წმინდა დეკლარაციულად. ლენინიზმი
რუსეს ოლქი

რუსე (ბულგ. Област Русе) — ოლქი ჩრდილოეთ ბულგარეთში, ჩრდილოეთით მდინარე დუნაიზე გადის ბულგარეთ-რუმინეთის ოფიციალური საზღვარი. ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი და ყველაზე დიდი ქალაქია რუსე, ოლქი შედგება რვა თემისგან: ბოროვო, ბიალა, დვე-მოგილი, ივანოვო, სლივო-პოლე, ცენოვო და ვეტოვო. აქ მდებარეობს რუსე-გიურგის მეგობრობის ხიდი, ეს ხიდი ერთმანეთს აკავშირებს ბულგარეთს და რუმინეთს, ხიდი შეიქმნა 1954 წელს. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2012-02-05 საიტზე Wayback Machine.
ახმად კადიროვი

ახმად კადიროვი (დ. 23 აგვისტო, 1951, ყარაგანდა — გ. 9 მაისი, 2004, გროზნო) — ჩეჩნეთის სასულიერო და პოლიტიკური მოღვაწე, ჩეჩნეთის რესპუბლიკის პირველი პრეზიდენტი. რამდენიმე წელი იჩქერიის ყადის თანამდებობა ეკავა. თავდაპირველად ჩეჩნეთის პირველი ომის დროს რუსეთის წინააღმდეგ იბრძოდა, ხოლო შემდგომ ჩეჩნეთის მეორე ომის დაწყებისთანავე რუსეთის მხარეს გადავიდა, რაც ყოფილმა თანამებრძოლებმა არ აპატიეს და სეპარატისტთა თავდასხმის შედეგად დაიღუპა 2004 წლის 9 მაისს, აღლუმის დროს. ლიკვიდაცია მოხდა დასასხდომის ქვეშ ნაღმის დამალვით, რომელიც ცემენტით იყო დაფარული, დეტონაცია მოხდა დისტანციურად. მის შემცვლელად რუსეთის პრეზიდენტმა, ვლადიმერ პუტინმა, ახმად კადიროვის შვილი, რამზან კადიროვი დანიშნა, რომელიც დღემდე ჩეჩნეთის რესპუბლიკის ხელმძღვანელია. ვიკიციტატაში არის გვერდი თემაზე: ახმად კადიროვი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ახმად კადიროვი Akhmad Kadyrov: Had I been the dictator of Chechnya დაარქივებული 2008-06-12 საიტზე Wayback Machine. by Anna Politkovskaya, Novaya Gazeta, March 22, 2002 Obituary: Akhmad Kadyrov, BBC News, 9 May 2004 Obituary Akhmad Kadyrov, Chechen president widely seen as Moscow puppet, The Guardian, May 10, 2004 Obituaries: Akhmad Kadyrov, Russian-backed President of Chechnya[მკვდარი ბმული], The Independent, 11 May 2004 Obituary in brief: Akhmad Kadyrov, president of Chechnya, The Economist, May 19, 2004
სამხედრო ხუნტა

სამხედრო ხუნტა — შეიარაღებული ძალების მიერ სახელმწიფო ხელისუფლების ხელში აღების (სამხედრო გადატრიალებების) შედეგად მოსული სამხედრო მმართველობა, რომელიც დროებითი მთავრობის ფუნქციას ასრულებს და ახორციელებს საკანონმდებლო, აღმასრულებელი, სასამართლო და მაკონტროლებელი ორგანოების მოვალეობებს. სამხედრო ხუნტა აძლიერებს პოლიტიკური კლიენტელიზმის სისტემას და სოციალურ-პოლიტიკური და ეკონომიკური რეჟიმის პერმანენტულ არასტაბილურობაზე მიუთითებს. არც თუ ისე დიდ ქვეყნებში და გარეშე ძალების დახმარებით, როგორც ეს ჩილეში იყო. სამხედრო ხუნტამ შეიძლება შექმნას პირობები ქვეყნის კაპიტალისტური მოდერნიზაციისათვის. გასული საუკუნის 80-იან წლებში ლათინური ამერიკის თითქმის ყველა ქვეყანაში დემოკრატიული მოძრაობის ზემოქმედების შედეგად სამხედრო ხუნტებმა დამარცხება განიცადეს. გენერლების პუტჩი  ტაილანდი (2014 წლიდან)
ინკვიზიცია

ინკვიზიცია — კათოლიკური ეკლესიის ტრიბუნალი, რომელიც XIII საუკუნეში შეიქმნა ერესთან საბრძოლველად. ინკვიზიციური ტრიბუნალი რთული დაწესებულება იყო, რომელიც საგამომძიებლო და სასამართლო ხელისუფლებას აერთიანებდა. ინკვიზიცია სრულიად დამოუკიდებელი იყო საერო ხელისუფლებისაგან. ის განსაკუთრებით მძვინვარებდა ესპანეთში და გამოიყენებოდა როგორც კონტრრეფორმაციის იარაღი. 1215 წლის ლატერანის კრების კანონების მიხედვით საეპისკოპოსო სასამართლოებს ევალებოდათ ბრალდებულის პროცესზე დასწრება. ბრალდებულს ეძლეოდა შესაძლებლობა, ბრალდებაზე პასუხი გაეცა. აუცილებელი იყო მოწმეების სახელების ცოდნა, რადგანაც მათი გასაიდუმლოება ხელს უწყობდა ცილისწამებას. განსხვავებული იყო ერეტიკოსობაში ბრალდებულის მდგომარეობა. ეჭვმიტანილს წინასწარ დამნაშავედ აცხადებდნენ. ინკვიზიტორი დამნაშავეს აიძულებდა, ეღიარებინა დანაშაული და მოეთხოვა ეკლესიის წიაღში დაბრუნება. საინკვიზიციო სასამართლოსგან თავის დახსნა ძნელი საქმე იყო. საბოლოო განაჩენის გამოტანამდე თეორიულად შესაძლებელი იყო რომის პაპთან ჩივილი. თუმცა, ინკვიზოტორზე იყო დამოკიდებული, მიიღებდა თუ არა პაპისათვის გასაგზავნ წერილს. იყო რამდენიმე შემთხვევა, როცა ოქროსმოყვარული პაპი ჩაერია საქმეში. 1245 წლის ლანგედოკის ეპისკოპოსების წერილიდან ირკვევა, რომ ისინი ჩივიან პაპ ინოკენტი IV–სთან რომ ბევრმა ერეტიკოსმა სასამართლოსგან თავის დაღწევა მოახერხა. თუმცა, ასეთი შემთხვევა იშვიათი ხდებოდა. კარკასონის ინკვიზიციის რეესტრში, 1249–1258 წლებში ორასზე მეტი საქმიდან ბრალდებული არც ერთ შემთხვევაში გასამართლებული არაა. ინკვიზიციისგან თავის დაღწევა იმდენად რთული საქმე იყო, რომ ფრანცისკანელი ბერის ბერნარ დელისიეს სიტყებით, წმინდა პეტრე და წმინდა პავლე ერეტიკოსობაში დადანაშაულების და საქმის აღძვრის შემთხვევაში ვერანაირად გაიმართლებდნენ თავს. ↑ თეა წითლანაძე, თეა ქარჩავა, ბრალდებულის დაცვა საინკვიზიციო სასამართლოში, შუა საუკუნეების ისტორიის საკითხები, VII, თბ, 2005, გვ. 69 ↑ იქვე, გვ. 69 ↑ იქვე, გვ. 73 ↑ იქვე, გვ.73
კაიმანის კუნძულები

კაიმანის კუნძულები (ინგლ. Cayman Islands) — გაერთიანებული სამეფოს ტერიტორია ვესტ-ინდოეთში, კარიბის ზღვაში. სამფლობელოს შემადგენლობაში შედის დიდი კაიმანი, მცირე კაიმანი და კაიმანი-ბრაკი. ფართობი — 264 კმ². მოსახლეობა — 49 ათ. ადამიანი (2009 წელი) — მულატები, ევროპული რასა, ნეგროიდები. მოსახლეობის 80% კუნძულ დიდ კაიმანზე ცხოვრობს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ჯორჯტაუნი. მოსახლეობის ძირითადი სამუშაო — ტურისტების მომსახურება, კუთა აღზრდა. მთავრობის საიტი (ინგლისური). საიტი ტურისტებისათვის (ინგლისური).
შუმენის ოლქი

შუმენი (ბულგ. Област Шумен) — ოლქი ჩრდილო-დასავლეთ ბულგარეთში. დედაქალაქი - ქალაქი შუმენი. შუმენის ტერიტორიის ფართობი შეადგენს 3390,2 კმ², აქ ცხოვრობს 205 198 ადამიანი. შუმენი კაოლინოვო კასპიჩანი ხიტრინო ნიკოლა-კოზლევო ნოვი-პაზარი სმიადოვო ვირბიცა ველიკი-პრესლავი ვენეცი შუმენის ოლქის ადმინისტრაცია Всичко за гр. Шумен
ეროვნული ინტერესები

ეროვნული ინტერესები - საგარეო პოლიტიკის ძირითადი განმსაზღვრელი კონცეფცია, რომელსაც საფუძვლად ეროვნული უშიშროებისა და გადარჩენის პრინციპები უდევს; იხმარება მხოლოდ სახელმწიფოების მიმართ. ეროვნული ინტერესების ცნებამ დროთა განმავლობაში შეცვალა სახელმწიფო ინტერესის (raison d’etat) დოქტრინა. ამ ცვლილებების არსი, ერთი მხრივ, ერი სახელმწიფოფოს წარმოშობისა და ნაციონოალიზმის აღმავლობას უკავშირდებოდა, მეორე მხრივ კი, სახელმწიფოს დინასტიური ინტერესების მთელი საზოგადოების ინტერესებით ჩანაცვლებას. ეროვნული ინტერესების კონცეფცია პოლიტიკური რეალიზმის სკოლასა და მის ერთ-ერთ მთავარ წარმომადგენელს ჰანს მორგენთაუს სახელს უკავშირდება. მან ეროვნული ინტერესები სახელმწიფოს მიერ ძალაუფლების მოპოვებისა და შენარჩუნებასათან გააიგივა. მორგენთაუს მიხედვით, ამგვარად განსაზღვრული ეროვნული ინტერესები, როგორც სახელმწიფოს მოღვაწეობის მთავარი მიმართულება, ობიექტურ რეალობას წარმოადგენდა. მოგვიანებით მორგენთაუს თვალსაზრისი ეროვნული ინტერესებისა და ძალაუფლებისაკენ სწრაფვის გაიგივების შესახებ უარყოფილ იქნა. ეჭვქვეშ დადგა მისი, როგორც ობიექტური რეალობის საკითხიც. ამის ნაცვლად საერთაშორისო ურთიერთობების თეორიაში ფეხი მოიკიდა ეროვნული ინტერესების უფრო სუბიექტური აღქმის თვალსაზრისმა, რომლის მიხედვითაც, კონკრეტულ ისტორიულ პირობებში მის ჩამოყალიბებაზე გავლენას ახდენს როგორც ქვეყნის შიგნით მიმდინარე პროცესები, ასევე ცვლილებები საერთაშორისო გარემოში. კომპლექსური ურთიერთდამოკიდებულებების თეორიებისა და საერთაშორისო პოლიტიკის მოქმედი პირების პლურალისტური აღქმის გავრცელების კვალდაკვალ ეროვნული ინტერესების კონცეფცია, როგორც სუვერენული სახელმწიფოსათვის დამახასიათებელი ატრიბუტი, კიდევ უფრო მეტი კრიტიკის საგანი გახდა. ამის მიუხედავად, ეროვნულ ინტერესებზე დაფუძნებულმა პოლიტიკური რეალიზმის კონცეფციამ დიდი გავლენა მოახდინა საერთაშორისო ურთიერთობების თეორიის, როგორც სამეცნიერო დისციპლინის განვითარებაზე.
სილისტრის ოლქი

სილისტრის ოლქი (ბულგ. Област Силистра) — ოლქი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ბულგარეთში, ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი სილისტრა. ამ ქალაქიდან ბულგარეთ-რუმინეთის საზღვარი მდინარე დუნაის მიუყვება. სილისტრას ოლქი იყოფა შვიდ თემად: ალფატარი, დულოვო, გლავინიცა, კაინარჯა, სიტოვო და ტუტრაკანი. 2011 წლის მონაცემებით ოლქში ცხოვრობს 119 474 ადამიანი. სილისტრას ოლქის ფართობი შეადგენს 2846 კმ². 2001 წელს ოლქის მოსახლეობა შეადგენდა 142,000 ადამიანს, საიდანაც 49.7% იყო კაცი, ხოლო 50.3% ქალი. 2009 წლისთვის მოსახლეობა შეადგენდა 127,659 ადამიანს, საიდანაც საიდანაც 25.6% 60 წელს გადაცილებული იყო. 2011 წლის მონაცემებით ოლქის მოსახლეობა შედგება შემდეგი ეთნიკური ჯგუფებისგან: ბულგარელები: ( 57,40 % ) თურქები: ( 36,09 % ) ბოშები: 5 697 ( 5,11 % ) სხვა ან განუსაზღვრელი: 1 571 ( 1,41 % ) 2011 წლის მონაცემებით მოსახლეობის რელიგიური შეხედულება ნაწილდება შემდეგნაირად: ბულგარეთის ადმინისტრაციული დაყოფა ↑ (ბულგარული) Population on 01.02.2011 by provinces, municipalities, settlements and age; National Statistical Institute ↑ (ბულგარული) Population to 01.03.2001 by Area and Sex from Bulgarian National Statistical Institute: Census 2001 ↑ (ინგლისური) Bulgarian National Statistical Institute - Bulgarian provinces and municipalities in 2009 დაარქივებული 2010-11-13 საიტზე Wayback Machine. ↑ (ინგლისური) Bulgarian National Statistical Institute - Population by age in 2009 დაარქივებული 2012-05-13 საიტზე Wayback Machine. ↑ (ბულგარული)Population by province, municipality, settlement and ethnic identification, by 01.02.2011; Bulgarian National Statistical Institute ↑ (ბულგარული) Religious adherence in Bulgaria - census 2001
საქართველოს საპარლამენტო არჩევნები 2004

საქართველოს საკანონმდებლო ორგანოს არჩევნები (2004) — საქართველოს პარლამენტის ხელახალი არჩევნები, რომელიც ჩატარდა 2004 წლის 28 მარტს. ამ არჩევნებს წინ უძღოდა ვარდების რევოლუცია და 2003 წლის საპარლამენტო არჩევნების შედეგების ნაწილობრივი გაუქმება. არჩევნებში გაიმარჯვა საარჩევნო ბლოკმა „ნაციონალური მოძრაობა–დემოკრატები“, რომელიც აერთიანებდა პრეზიდენტ მიხეილ სააკაშვილის პარტია „ნაციონალურ მოძრაობას“, „გაერთიანებულ დემოკრატებს“, რესპუბლიკურ პარტიასა და ეროვნულ ძალთა გაერთიანებას. საპარლამენტო მანდატები ასევე მოიპოვა ბლოკმა „მემარჯვენე ოპოზიცია“, რომელიც მეორე ადგილზე გავიდა. მთავარი სტატია: ვარდების რევოლუცია. 2003 წლის ნოემბრის არჩევნების შედეგებმა მოსახლეობის მასობრივი პროტესტი გამოიწვია. ნოემბრის განმავლობაში თბილისში საპროტესტო აქციები მიმდინარეობდა. 22 ნოემბერს მანიფესტანტებმა ხელი შეუშალეს ახალარჩეული პარლამენტის შეკრებას. 23 ნოემბერს გადადგა პრეზიდენტი ედუარდ შევარდნაძე, ხოლო უზენაესმა სასამართლომ გააუქმა არჩევნების შედეგები. მომავალი არჩევნების ორგანიზებამდე, რამდენიმე თვის განმავლობაში მოქმედებას განაგრძობდა 1999 წლის მოწვევის პარლამენტი. ხელახალი არჩევნები დაინიშნა 2004 წლის 28 მარტს. არჩევნები ტარდებოდა მხოლოდ პროპორციული, რადგანაც საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ გაუქმებული იყო 2003 წლის ნოემბრის არჩევნების შედეგები მხოლოდ პროპორციული სისტემით, ხოლო მაჟორიტარული არჩევნების შედეგები სასამართლომ ძალაში დატოვა. ეუთოს ადამინის უფლებებისა და დემოკრატიული ინსტიტუტების ოფისის ანგარიში არჩევნების შესახებ არჩევნების შედეგების რუკა ჟურნალი „ტაბულა"
მატანი

მატანი — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში, მდინარე მატნისხევის (ალაზნის სისტემა) ნაპირებზე. ზღვის დონიდან 570 მ, ახმეტიდან 5 კმ. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 4451 ადამიანი. სოფლის მიდამოები V-VI საუკუნეებიდან ყოფილა დასახლებული. სახელწოდება სოფელს ერწო-თიანეთიდან კახეთში მოსახლეობის ინტენსიური მიგრაციის დროს უნდა შერქმეოდა. თვით ერწოში ტოპონიმი „მატანი“ XII-XIII საუკუნეებშია დადასტურებული. ქართულ საისტორიო წყაროებში სოფელი პირველად XVI საუკუნეში ლევან კახთა მეფის დროს (1518/1520–1574 წწ.) იხსენიება. XVII–XVIII საუკუნეებში მატანი კახეთის თავადებს ჩოლოყაშვილებს ეკუთვნოდათ. 1798 წელს სოფელში დაბანაკებულმა დავით ბატონიშვილმა 100 კაცით სასტიკად დაამარცხა ლეკთა 500-კაციანი რაზმი და ალაფი დაატოვებინა. 1812 წლის აჯანყების დროს მატნელებმა და ახმეტელებმა დაამარცხეს მატანში მდგარი რუსების სამხედრო ნაწილი. ქართლ-კახეთის სამეფოს გაუქმების შემდეგ სოფელი თიანეთის მაზრაში შევიდა. სოფლის დასავლეთით, 3-4 კმ-ზე, დგას ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი - სამონასტრო კომპლექსი „ცხრაკარა“. თვით სოფელში რიყისა და ნატეხი ქვით ნაგები წმ. ნიკოლოზის ეკლესია (XVI ს.) და შუა საუკუნეების ციხესიმაგრის ნანგრევებია. სოფლის მახლობლად შემორჩენილია ჩოლოყაშვილთა სასახლის ნანგრევები და სხვადასხვა დროის არქეოლოგიური ძეგლები. 2012 წელს სოფელთან აღმოაჩინეს „დევების ნასადგომარი“ - ციკლოპური ნაგებობების ნაშთები სოფელში ტრადიციულად ყოველწლიურად ტარდება რამდენიმე რელიგიური ხასიათის ფესტივალი, მათ შორის აღსანიშნავია დიდბატონობა (წმ. გიორგის დღის აღნიშვნა 23 ნოემბერს), ყეინობა (დიდმარხვის პირველ დღეს), ლაშარობა (შემოდგომით) და ციხეგორობა (აღდგომის სამშაბათს). მატანში დაიბადა საქართველოს ეროვნული გმირი ქაქუცა ჩოლოყაშვილი (1888-1930). სოფელი მატანი სოფელი მატანი მატნის შესასვლელი მატნის დასავლეთ ნაწილის ხედი მატნის დასავლეთ ნაწილის ხედი ახალი ხატი ბათურაანთ ეკლესია ბზიანის საყდარი დამასტის ეკლესია დიდბატონის ეკლესია ერელაანთ ეკლესია კლდეთაუკანის საყდარი მატნის ბერების საყდარი მატნის გუმბათოვანი საყდარი მატნის ეკლესიები მატნის ელიას ეკლესია მატნის თეთრი გიორგის ეკლესია მატნის იახსრის საყდარი მატნის კოშკები მატნის მთავარანგელოზის ეკლესია მატნის სამების ეკლესია მატნის ღვთისმშობლის ეკლესია მატნის ღვთისმშობლის ეკლესია მატნის ციხე მატნის ცხრაკარას მონასტერი მატნის წმინდა ბარბარეს ეკლესია მატნის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია მერებაანთ საყდარი ჟამთა საყდარი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 487. ზაქარაია პ., კახეთის საფორტიფიკაციო ნაგებობანი, თბ. 1962 წ. თეიმურაზ ბატონიშვილი, ახალი ისტორია, თბ. 1983 წ. ქართული სამართლის ძეგლები, ტ. 4, თბ. 1972 წ. ქართული სამართლის ძეგლები, ტ. 5, თბ. 1974 წ. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II ↑ კახეთის საინფორმაციო ცენტრი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-02. ციტირების თარიღი: 2012-03-02.