laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კუბაგუა

კუბაგუა (ესპ. Cubagua) — კუნძული კარიბის ზღვაში. ეკუთვნის ვენესუელას. კუნძულ მარგარიტასთან და კოჩესთან ერთად ქმნის ვენესუელის შტატს — ნუევა-ესპარტას. ფართობი 22 438 კმ². სიგრძე 9,2 კმ, სიგანე 3,6 კმ. არაიის ნახევარკუნძულიდან დაშორებულია ჩრდილოეთით 16 კილომეტრში. კუნძული ელიფსის ფორმისაა. სანაპიროზე აღმართულია კლდოვანი მთები (კლდეები), რომელთა სიმაღლეა 5-7-იდან 20-24 მ-მდე. არის სანაპირო პლაჟის ადგილებიც. კუნძულ კუბაგუას მაქსიმალური სიმაღლე აღწევს 32 მ-ს. ზედაპირი მშრალია, მოკლებულია შიგა წყლებს. ჰაერის ტემპერატურა უდრის 25°C. ნალექების წლიური რაოდენობა შეადგენს 250 მმ. განვითარებულია ფლორა და ფაუნა. გვხვდება პარკოსნები, სხვადასხვა სახეობის კაქტუსები, მ.შ. ოპუნცია და სხვა. ფაუნა ღარიბია. გვხვდება კურდღლების მცირე პოპულაცია და თხა. კუნძული მოკლებულია გზებსა და ქუჩებს. ევროპელთაგან კუნძული პირველად აღმოაჩინა ქრისტეფორე კოლუმბმა 1498 წელს. კუნძულზე მდებარეობს არქეოლოგიური ძეგლი ნუევა-კადისი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კუბაგუა კუნძული კუბაგუა ინფორმაცია დაარქივებული 2008-01-26 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) დაწვრილებითი რუკა (გეოლოგია) (ინგლისური) აღწერა (ინგლისური)
კარელიის ყელი

კარელიის ყელი — ყელი ფინეთის ყურესა (ბალტიის ზღვა) და ლადოგის ტბას შორის. მდებარეობს რუსეთის ფედერაციის ლენინგრადის ოლქში. სამხრეთით ესაზღვრება ნევისპირა დაბლობი. ყელის ჩრდილოეთი ნაწილი უმთავრესად აგებულია გრანიტებითა და გნაისებით, ცენტრალური და სამხრეთი ნაწილები - მყინვარული და ტბიური ნალექებით. განვითარებულია სერული რელიეფი (სიმაღლე დაახლოებით 50 მეტრამდე). სამხრეთ ნაწილში მორენული ბორცვებია. კარელიის ყელს კვეთს წყალუხვი მდინარე ვუოქსა. ბევრია მყინვარული წარმოშობის ტბა. ჭარბობს წიწვოვანი ტყე. განვითარებულია ტურიზმი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 403.
ლიმა-ბლანკოს მუნიციპალიტეტი

ლიმა-ბლანკოს მუნიციპალიტეტი (ესპ. Municipio Lima Blanco) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, კოხედესის შტატში. წარმოადგენს კოხედესის შტატის 9 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 127 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ლიმა-ბლანკოს მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 9 161 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია მაკაპო. კოხედესის შტატის მთელი მოსახლეობის 3.1% მოდის ლიმა-ბლანკოს მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 72.1 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები კოხედესის შტატი ↑ 1.0 1.1 OpenStreetMap — 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q936"></a>
ლევან გოკიელი

ლევან პეტრეს ძე გოკიელი (დ. 3 დეკემბერი [ძვ. სტ. 20 ნოემბერი], 1901, ქუთაისი — გ. 3 იანვარი, 1975, თბილისი) — ქართველი მათემატიკოსი და ლოგიკოსი. საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1961), მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1944). ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1935), პროფესორი (1936). 1924 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1935-1948 წწ. მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის მათემატიკის ინსტიტუტში, 1948-1953 წწ. კი – ამავე აკადემიის ფილოსოფიის ინსტიტუტში. გოკიელი იყო საქართველოს მათემატიკის საზოგადოების პრეზიდენტი (1967-1970), აგრეთვე რამდენიმე საერთაშორისო სამეცნიერო ორგანიზაციის წევრი. მისი ძირითადი შრომები ეხება მათემატიკის ფილოსოფიურ და ლოგიკურ, მათემატიკის ისტორიის, აგრეთვე ლოგიკისა (დიალექტიკური ლოგიკა) და მისი ფილოსოფიის დაფუძნების საკითხებს. ლევან გოკიელმა შეიმუშავა ე.წ. „ძირეული დასკვნების“ თეორია, რომელიც, მისი აზრით, საფუძვლად უნდა დაედოს ერთიან ლოგიკას; ამ თეორიის საფუძველზე მან ახსნა მათემატიკური და ლოგიკური პარადოქსები. დაჯილდოებულია ლენინის ორდენითა და მედლებით. სიმრავლეთა თეორიის დაფუძნების საკითხები, ტფ., 1934; მათემატიკური ანალიზის შესავალი, თბ., 1938; მათემატიკის საფუძვლები, თბ., 1957; О природе логического, Тб., 1958; Логика, т. 1–2, Тб., 1965–67. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 206. მჭედლიშვილი ლ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 81. ჭოღოშვილი გ., ლევან გოკიელი, თბ., 1976. ↑ MacTutor History of Mathematics archive — 1994. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q547473"></a> ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 http://openlibrary.ge/bitstream/123456789/8902/1/Gokieli%20_%E1%83%9E%E1%83%A0%E1%83%98%E1%83%9C%E1%83%A2_.pdf — გვ. 29. ↑ http://openlibrary.ge/bitstream/123456789/8902/1/Gokieli%20_%E1%83%9E%E1%83%A0%E1%83%98%E1%83%9C%E1%83%A2_.pdf ↑ http://openlibrary.ge/bitstream/123456789/8902/1/Gokieli%20_%E1%83%9E%E1%83%A0%E1%83%98%E1%83%9C%E1%83%A2_.pdf — გვ. 23. ↑ http://openlibrary.ge/bitstream/123456789/8902/1/Gokieli%20_%E1%83%9E%E1%83%A0%E1%83%98%E1%83%9C%E1%83%A2_.pdf — გვ. 33.
ალიაბადი (ზაქათალა)

ალიაბადი (აზერ. Əliabad) — დაბა აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში, ზაქათალის რაიონში, ისტორიული ჰერეთის მიწაზე, საქართველოს საზღვართან ახლოს. რაიონული ცენტრიდან დაშორებულია 18 კმ-ით. 2008 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 9200 კაცი სოფელი ძირითადად ეთნიკური ქართველებით არის დასახლებული. ალიაბადის ისტორიული სახელწოდება არის ელისენი.XX საუკუნის დასაწყისში ალიაბადის მოსახლეობა შეადგენდა 4351 ადამიანს. ცხოვრობდნენ მუსლიმი ინგილოები. მოქმედებდა მეჩეთი. 1918-1921 წლებში ალიაბადი ზაქათალის ოკრგუში შედიოდა და იყო სადავო საქართველოს და აზერბაიჯანის დემოკრატიულ რესპუბლიკებს შორის. 1921 წელს საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ დანარჩენ საინგილოსთან ერთად გადაეცა აზერბაიჯანის სსრ-ს ალიაბადის წარმოშობის ისტორია www.zaqatala.az დაარქივებული 2010-08-19 საიტზე Wayback Machine. ↑ 2008 წლის აღწერის მონაცემები ↑ „ბევრ ახალ წლებ დაინახ“ — ინგილოური ტრადიციები. karibche.ambebi.ge (14 იანვარი, 2020). ციტირების თარიღი: 14 სექტემბერი, 2020. ↑ ყოლოშვილი მ., არ დავაშოროთ სიტყვა და საქმე // „ლიტერატურული საქართველო“, №45, 1988. ↑ ჯანაშვილი მ., „საინგილო“ // ძველი საქართველო / თაყაიშვილი ე., ტ. II, ტფილისი: ელექტრო მბეჭდავი სტამბა სპირიდონ ლოსაბერიძის, 1913. — გვ. 76. ↑ თოფჩიშვილი რ., საქართველოს ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მხარეები, თბ., 2002. ↑ გვასალია ჯ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 649.
ჩარლზ დეილის სახელობის მედალი

ჩარლზ დეილის სახელობის მედალი (ინგლ. Charles P. Daly Medal) — ამერიკის გეოგრაფიული საზოგადოების ჯილდო, რომელიც ენიჭებათ გეოგრაფიულ მეცნიერებაში შეტანილი მნიშვნელოვანი დამსახურებისათვის ან სამეცნიერო შრომისთვის. დაწესდა 1902 წელს. თავდაპირველად მედალი შეიმუშავა ვიქტორ დევიდ ბრენერმა, თუმცა 1924 წელს მედალი ხელახლა გადამუშავდა ბრენდა პატმანის მიერ. ჩარლზ პატრიკ დეილი 1864-1899 წწ. იყო ამერიკის გეოგრაფიული საზოგადოების პრეზიდენტი. 1902 წელს ჩარლზ დეილის ფულადი სახსრების ხარჯზე შეიქმნა მედალი, რომელსაც მისი სახელი ეწოდა. სხვადასხვა დროს ჩარლზ დეილის მედლით დაჯილდოვდნენ: რობერტ პირი, ჯორჯ დევიდსონი, გროვ კარლ ჯილბერტი, რუალ ამუნდსენი, ალბრეხტ პენკი, უილიამ სკინერ კუპერი და სხვ. ამერიკის გეოგრაფიული საზოგადოება ოფიციალური საიტიდაარქივებული 2012-02-15 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) American Geographical Society Honorary Fellowships დაარქივებული 2009-03-26 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ↑ The AGS Awards Program. The American Geographical Society. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-28. ციტირების თარიღი: 2010-06-17.
ნალჩიკი

ნალჩიკი (რუს. Нальчик [ნალჩიკ], ყაბ. Налшык [ნალშიკ], ყარაჩ.-ბალყ. Нальчик) — ქალაქი რუსეთის ფედერაციაში, ყაბარდო-ბალყარეთის დედაქალაქი და ყველაზე დიდი ქალაქი ყაბარდო-ბალყარეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში. ქალაქის მოსახლეობა 265 162 ადამიანია (2017). ქალაქის სახელის წარმოშობის შესახებ რამდენიმე ვერსია არსებობს. ყველაზე სარწმუნოდ ითვლება, რომ ქალაქმა თავისი სახელწოდება მიიღო მთის ფორმისაგან, რომლის ტერიტორიაზეც არის გაშენებული. ნალჩიკი ყაბარდო-ბალყარეთის ენაზე ითარგმნება როგორც ნალი. გეოგრაფიულად ქალაქი გაშენებულია მთის გარშემო, ნალის ფორმით. ამიტომაც, ქალაქის ემბლემას ნალი წარმოადგენს. ციხე-ქალაქი ნალჩიკი დაარსდა 1818 წელს (ზოგიერთი მონაცემით, პირველი დასახლება დათარიღებულია 1724 წლით). სამხედრო დასახლება ციხე-ქალაქში გაჩნდა 1838 წლიდან, ამ დროისთვის იქ 2300 ადამიანი ცხოვრობდა. 1921 წლიდან ნალჩიკი ყაბარდოს ცენტრია, 1922 წლიდან — ყაბარდო-ბალყარეთის ავტონომიური ოლქის ცენტრია, ხოლო 1936–1991 წლებში ყაბარდო-ბალყარეთის ავტონომიური რესპუბლიკის დედაქალაქი. 1991 წლიდან ქ. ნალჩიკი ყაბარდო-ბალყარეთის რესპუბლიკის დედაქალაქია. ამანი, იორდანია კაისერი, თურქეთი რენო, ნევადა, აშშ ვლადიკავკაზი, ჩრდილოეთ ოსეთი, რუსეთი ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2011-08-22 საიტზე Wayback Machine. ყაბარდო-ბალყარეთის რესპუბლიკის მთავრობის პორტალი[მკვდარი ბმული] ქალაქის რუკა დაარქივებული 2005-11-05 საიტზე Wayback Machine. ↑ https://viktorkotl.livejournal.com/145636.html ↑ http://www.gks.ru/free_doc/doc_2017/bul_dr/mun_obr2017.rar
ინგუშური ენა

ინგუშური ენა (ინგშ. ГIалгIай мотт) — ნახურ-დაღესტნური ენათა ოჯახის ნახური ჯგუფის ვაინახური ქვეჯგუფის ენა. გავრცელებულია ძირითადად ინგუშეთის რესპუბლიკაში, რუსეთში. ინგუშეთის რეპუბლიკაში რუსულთან ერთად გააჩნია ოფიციალური ენის სტატუსი. მასზე 405 ათასი კაცი ლაპარაკობს რუსეთში და უზბეკეთში. საკუთარი ორიგინალური დამწერლობა ენას არ გააჩნია, იყენებს ანბან კირილიცას. ინგუშურ ენას ენათესავება ჩეჩნური ენა, რომელთანაც საერთო დიალექტი ქისტურიც გააჩნია, ასევე ახლოს დგას საქართველოში მოლაპარაკე ბაცბების ბაცბურ ენასთან. XX საუკუნის დასაწყისში ინგუშურ ენას გააჩნდა არაბულზე დაფუძნებული დამწერლობა. 1917 წლის მესამე რუსული (ოქტომბრის) რევოლუციის შემდეგ არაბული ლათინურმა შეცვალა, ხოლო 1938 წელს ლათნური რუსულმა კირილიცამ შეცვალა. 1928 წლის ინგუშური ანბანი: A a, Æ æ, Ä ä, B b, C c, Č č, D d, E e, F f, G g, H h, Ꜧ ꜧ, I i, J j, K k, L l, M m, N n, Ņ ņ, O o, Ö ö, P p, Q q, R r, S s, Š š, T t, U u, Ü ü, V v, X x, X́ x́, Y y, Z z, Ž ž, Ch ch, Čh čh, Gh gh, Kh kh, Ph ph, Qh qh, Th th. 1948 წელს ინგუშური ანბანი შეიცვალა კირილიცით. თანამედროვე ინგუშური ანბანი იმნაიშვილი დ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 132-133. იმნაიშვილი დ., „ძირთადი და თანდებულიანი ბრუნვები ინგუშურსა და ჩაჩნურში“, „ენიმკის მოამბე“, ტ. 12, 1942 ↑ Всероссийская перепись населения. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-12-03. ციტირების თარიღი: 2011-10-31. ↑ Ethonologue ↑ მ. ქურდიანი, „იბერიულ-კავკასიური ენათმეცნიერების საფუძვლები“, თსუ, 2007 ↑ Мальсагов, З. Культурная работа в Чечне и Ингушетии в связи с унификацией алфавитов. Владикавказ, 1928 ↑ ГIалгIай-эрсий дошлорг (Ингушско-русский словарь). Нальчик, 2009. ISBN 978-5-88195-965-4
ვენესუელის ცენტრალური უნივერსიტეტი

ვენესუელის ცენტრალური უნივერსიტეტი (ესპ. Universidad Central de Venezuela) — ვენესუელის მთავარი საჯარო უნივერსიტეტი. მდებარეობს კარაკასში. დაარსდა 1721 წელს და იგი პირველი უნივერსიტეტია ქვეყანაში და ერთ-ერთი უძველესი დასავლეთ ნახევარსფეროში. მისი მთავარი კორპუსი — სიუდად-უნივერსიტარია-დე-კარაკასი (Ciudad Universitaria de Caracas) 2000 წლიდან შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში. მისი კურსდამთავრებულია მრავალი პრეზიდენტი, მწერალი, პოეტი, მეწარმე თუ მეცნიერი, რომელთაც უმნიშვნელოვანესი როლი შეასრულეს ვენესუელის ისტორიაში. ფრანსისკო დე მირანდა (1750-1816), სამხედრო მოღვაწე ანდრეს ბელიო (1781-1865), მწერალი და ფილოლოგი მიგელ ოტერო სილვა (1908-1985), მწერალი ალი პრიმერა (1942-1985), მომღერალი რომულო ბეტანკური რომულო გალიეგოსი რაულ ლეონი რაფაელ კალდერა კარლოს ანდრეს პერესი ლუის ერერა კამპინსი ხაიმე ლუსინჩი პოლ დედეკერი (1921-2007) გასტონ დიელი (1912-1999) ტობიას ლასერი (1911-2006) უმბერტო ფერნანდო მორანი (1924-1999) არტურო უსლარ პიერტი (1906-2001) კარაკასის საუნივერსიტეტო ქალაქი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: Central University of Venezuela ოფიციალური საიტი ცენტრალური ადმინისტრაცია დაარქივებული 2006-04-27 საიტზე Wayback Machine. UCV Foundation დაარქივებული 2002-06-03 საიტზე Wayback Machine. Consejo Nacional de Universidades de Venezuela დაარქივებული 1999-04-22 საიტზე Wayback Machine.
სერო-პინტადო

სერო-პინტადო (ესპ. Cerro Pintado) — მთა სამხრეთ ამერიკაში. მისი სიმაღლე ზღვის დონიდან 3 660 მეტრია. მთაზე გაივლის სახელმწიფო საზღვარი ვენესუელასა და კოლუმბიას შორის. "Cerro Pintado, Colombia/Venezuela". Peakbagger.com.
სერა-იმერი

სერა-იმერი (Serra Imeri) — მთა სამხრეთ ამერიკაში, ეკვატორისგან სულ ოდნავ ჩრდილოეთით. მასზე გაივლის სახელმწიფო საზღვარი ბრაზილიასა და ვენესუელას შორის. მთის სიმაღლე ზღვის დონიდან 2 500 მეტრია. Peakbagger listing
ანკოკო

ანკოკო (ესპ. Isla de Anacoco) — სამდინარო კუნძული ვენესუელაში, ბოლივარის შტატში. ფართობი შეადგენს 28 კმ²-ს. მდებარეობს მდინარე კუიუნისა და ვენამუს შერწყმის ადგილას, ვენესუელისა და გაიანის სახელმწიფო საზღვრის იმ მონაკვეთზე (გაიანა-ესეკიბა), რომელსაც დაჟინებით მოითხოვს ვენესუელა. გაიანის ტერიტორიებზე პრეტენზიის მქონე ვენესუელამ ანკოკოს ოკუპაცია 1966 წელს მოახდინა და განაცხადა, რომ ის მისი განუყოფელი ნაწილია. Disputa por el Esequibo დაარქივებული 2007-03-02 საიტზე Wayback Machine. Base Militar Isla Anacoco, Bolívar, Venezuela Fronteras: La Maldición de Anacoco
იტალიის გერბი

იტალიის გერბი — იტალიის ერთ-ერთი ეროვნული სიმბოლო. მიღებულია 1948 წლის 5 მაისს. იტალიის ეროვნული სიმბოლოს იტალიის გერბის მიღების გადაწყვეტილება მიღებული იქნა ალჩიდე დე გასპარის მთავრობის მიერ 1946 წლის ოქტომბერში. გერბის დიზაინი არჩეული იქნა საჯარო კონკურსის გზით, რომლის მთავარი პირობა იყო პოლიტიკური სიმბოლოების აკრძალვა გერბის დიზაინში. საჯარო კონკურსში გამარჯვებული გახდა რომის ხელოვნების ინსტიტუტის პროფესორი. 1948 წლის თებერვალში იტალიის პარლამენტმა მიიღო ახალი გერბი და დაამტკიცა იმავე წლის 5 მაისს იტალიის პრეზიდენტმა ენრიკო დე ნიკოლამ. გერბზე გამოსახულია ხუთქიმიანი ვარსკვლავი წითელი კიდეებით, დადებული კბილანა ბორბალზე, რომლის მარჯვნივ დგას ზეთისხილის რტო, ხოლო მარცხნივ მუხის რტო. მწვანე რტოები ერთმანეთზე გადაბმულია წითელი ლენტით, რომელსაც დიდი თეთრი ასოებით გასდევს წარწერა „იტალიის რესპუბლიკა“ (იტალ. REPVBBLICA ITALIANA) . ძირითადი ელემენტი — ხუთქიმიანი ვარსკვლავი — იტალიის უძველესი სიმბოლო, რაც ნიშნავს ერის დაცვას ცნობილი, როგორც Stellone d’Italia. ხუთქიმიანი ვარსკვლავი 1890 წლიდან ასევე გამოიყენებოდა იტალიის სამეფოს გერბზე. კბილანა ბორბალი — ნიშნავს კონსტიტუციის პირველ მუხლს, სადაც ნათქვამია: „იტალია — დემოკრატიული რესპუბლიკა, დაფუძნებული შრომით.“ ზეთისხილის რტო — აღნიშნავს მსოფლიოს. როგორც წერია კონსტიტუციის 11 მუხლში: „იტალია უარყოფს ომს, როგორც აგრესიის ინსტრუმენტს“ მუხის რტო — ნიშნავს იტალიელი ხალხის ძალას და ღირსებას. ზეთისხილი და მუხა ერთადა ახასიათებს იტალიის პეიზაჟს. იტალიის სამეფოს გერბი, 1870 წ. იტალიის სამეფოს გერბი, 1870-1929 / 1944-1946. იტალიის გერბი, 1929-1944 იტალიის სოციალისტური რესპუბლიკის გერბი, 1943-1945 იტალიის დროშა იტალიის ჰიმნი იტალიის რესპუბლიკის გერბი (იტალიური) იტალიის გერბის ისტორია Heraldry of the World დაარქივებული 2009-06-03 საიტზე Wayback Machine. (იტალიური)
კოროკორო (კუნძული)

კოროკორო (ესპ. Isla Corocoro) — კუნძული სამხრეთ ამერიკაში, მდინარე ამაკუროს შესართავისა და მდინარე ბარიმის დელტის სიახლოვეს. მისი ფართობი 690 კმ²-ია. კუნძულზე გაივლის ვენესუელასა და გაიანას შორის სახელმწიფო საზღვრის უკიდურესი ჩრდილოეთი მონაკვეთი. კუნძულის უდიდესი ნაწილი ვენესუელას ეკუთვნის, მაგრამ ეს უკანასკნელი გაიანის კუთვნილ წილსაც მოითხოვს, ისევე როგორც მთლიანად დასავლეთ გაიანის ტერიტორიას. www.marinetraffic.com Isla Corocoro: Venezuela
პალესტინის სახელმწიფო

პალესტინის სახელმწიფო (არაბ. دولة فلسطين, ინგლ. State of Palestine) — ნაწილობრივ აღიარებული სახელმწიფო ახლო აღმოსავლეთში. პალესტინის გათავისუფლების ორგანიზაციამ პალესტინის სახელმწიფოს დამოუკიდებლობა გამოაცხადა 1988 წლის 15 ნოემბერს ალჟირში ეროვნული საბჭოს სხდომაზე. ის არის არაბული ქვეყნების ლიგის წევრი და აღიარებულია რამდენიმე სახელმწიფოს მიერ. სახელმწიფო შედგება ორი ერთმანეთისაგან დაშორებული ტერიტორიისაგან, რომლის ერთი ნაწილი მდებარეობს იორდანიის საზღვართან – მდინარე იორდანეს დასავლეთი ნაპირი ფართით 5655 კმ² და მოსახლეობით 3 256 906 ად. (2023 წ.), ხოლო მეორე ნაწილი ეგვიპტის საზღვართან – ღაზის სექტორი ფართით 365 კმ² და მოსახლეობით 2 226 544 ად. (2023 წ.). 2011 წლის 23 ნოემბრიდან პალესტინის სახელმწიფო იუნესკოს წევრი ქვეყანაა. 2012 წლის 29 ნოემბერს გაეროს გენერალურმა ასამბლეამ მიიღო რეზოლუცია, რომლის თანახმადაც, პალესტინამ გაეროს „არაწევრი სახელმწიფოს“ სტატუსი შეიძინა. პალესტინისათვის საერთაშორისო სტატუსის მინიჭებას გაეროს გენერალურ ასამბლეაში ჩატარებულ კენჭისყრაზე ხმა მისცა 138-მა წევრმა ქვეყანამ, 9 ქვეყნის ელჩი იყო წინააღმდეგი, 41-მა კი თავი შეიკავა. 2013 წლის 6 იანვარს პალესტინის ლიდერმა მაჰმუდ აბასმა განკარგულება გასცა, პალესტინის ადმინისტრაციას ოფიციალურად დაერქვას სახელმწიფო პალესტინა. Cross, Tony (24 September 2011). "After Abbas's UN Bid Are Palestinians Closer To Having a State?". Radio France Internationale. Retrieved 2011-9-28. Recognition of a Palestinian state Premature Legally Invalid and Undermining any Bona Fide Negotiation Process დაარქივებული 2012-03-11 საიტზე Wayback Machine. Political Statement accompanying Palestinian Declaration of Independence დაარქივებული 2018-06-18 საიტზე Wayback Machine. Permanent Observer Mission of Palestine to the United Nations დაარქივებული 2013-01-31 საიტზე Wayback Machine. Palestine in Ottoman Times International Recognition of a Unilaterally Declared Palestinian State: Legal and Policy Dilemmas დაარქივებული 2022-01-15 საიტზე Wayback Machine. , by Tal Becker ↑ Estimated Population in the Palestine Mid-Year by Governorate,1997-2026. Palestinian Central Bureau of Statistics. ციტირების თარიღი: 7 December 2022 ↑ World Economic Outlook Database, October 2023 Edition. (Palestine). საერთაშორისო სავალუტო ფონდი (10 October 2023). ციტირების თარიღი: 16 October 2023 ↑ (15 December 2020) Human Development Report 2020 The Next Frontier: Human Development and the Anthropocene. United Nations Development Programme, გვ. 343–346. ISBN 978-92-1-126442-5.  ↑ იუნესკო, პალესტინა. ↑ პალესტინამ გაეროს „არაწევრი სახელმწიფოს“ სტატუსი მიიღო ↑ Abbas instructs embassies to refer to State of Palestine ↑ მაჰმუდ აბასმა პალესტინელთა ავტონომიისთვის სახელის გადარქმევის განკარგულება გასცა
ვენამოს მთა

ვენამოს მთა (ესპ. Cerro Venamo) — მთა გაიანა-ვენესუელის სახელმწიფო საზღვარზე. მთის სიმაღლე ზღვის დონიდან 1890 მეტრია და წარმოადგენს გაიანის უკიდურეს დასავლეთ წერტილს. სახელი ეწოდა მდინარე ვენამუსგან, რომელიც მის შორიახლოს მიედინება. Mountains of Guyan: Mount Roraima, Acarai Mountains, Mount Ayanganna, Monte Caburaí, Mount Venamo, Pacaraima Mountains, Kanuku Mountains
კოლუმბის არხი

კოლუმბის არხი — ვიწრო სრუტე კუნძულ ტრინიდადის სამხრეთ ნაპირსა და კონტინენტურ ვენესუელას შორის. არხი ერთმანეთთან აერთებს პარიის ყურესა და ატლანტის ოკეანეს. მეორენაირად მას „გველის პირს“ (ესპ. Boca de la Serpiente) უწოდებენ. Boca de Serpiente - Wikimapia
საპროლეგნიასნაირნი

საპროლეგნიასნაირნი (ლათ. Saprollegniales) — უმდაბლესი სოკოების რიგი ოომიცეტების კლასისა. კარგად განვითარებული უუჯრედო მიცელიუმი აქვთ. მისი წვრილი წვრილი ჰიფები რიზოიდების საშუალებით სუბსტრატშია ჩაშვებული. უსქესო გამრავლების ორგანო ზოოსპორანგიუმია, სქესობრივისა — ოოგონიუმი და ანთერიდიუმი. უფრო ცნობილი გვარებია საპროლეგნია (ლათ. Saprolegnia) და ახლია (ლათ. Achlya), რომლებიც საპროფიტულად ცხოვრობენ მწერების ლეშზე ან პარაზიტობენ თევზებზე. ხშირად იწვევენ მათ სიკვდილს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 96.
პარამოსი

პარამოსი, პარამო (ესპ. páramo, páramos) — ნეოტროპიკული ეკოსისტემა. წარმოადგენს ტროპიკული ანდების (ცენტრალური და სამხრეთ ამერიკის) მაღალმთის ქსერომორფულ მცენარეულობას (ტყის ზედა საზღვარსა და მუდმივ თოვლს შორის), რომელსაც ქმნის რთულყვავილოვანთა ოჯახის ენდემური Espeletia-ს გვარის სახეობები. გადაჭიმულია კორდილიერა-დე-მერიდიდან (ვენესუელა) ხუანკაბამბას ღრმულამდე (პერუ). აგრეთვე არსებობს ორი ცალკე ოლქი კოსტა-რიკასა და კოლუმბიაში. ერთ-ერთი ყველაზე მსხვილი პარამოსი მდებარეობს სუმაპასაში (კოლუმბია). პარამოსის საერთო ფართობი უდრის 35 000–77 000 კმ². არის ტბები. პარამოსის დიდი ნაწილი (57 %) ვრცელდება კოლუმბიის ტერიტორიაზე. პარამოსის სარტყლის ქვედა ნაწილში (ზღვის დონიდან 3300-4000 მ) გაბატონებულია აგრეთვე ბუჩქნარი, ზედა ნაწილში კი (ზღვის დონიდან 4000-4500 მ) ნახევრად ბუჩქები, როზეტიანი და ბალიშა ბალახოვანი მცენარეები. ყვავილოვან მცენარეთა გავრცელების ზედა საზღვარია ზღვის დონიდან 4700-4800 მ, მის ზემოთ კი უკვე იწყება მყინვარული მთები, რომელიც დაფარულია უმდაბლესი მცენარეებით (ძირითადად ლიქენებით). მსგავსი მცენარეულობა გავრცელებულია აღმოსავლეთ აფრიკის მთებში, რომლისთვისაც დამახასიათებელია რთულყვავილოვანთა ოჯახის Senecio-ს გვარი. Organización para la Educación y la Protección Ambiental დაარქივებული 2011-12-16 საიტზე Wayback Machine. Fundación Ecuatoriana de Estudios Ecológicos El Páramo, ecosistema de alta montaña დაარქივებული 2010-08-14 საიტზე Wayback Machine. paramo.be website of Wouter Buytaert დაარქივებული 2011-08-18 საიტზე Wayback Machine. Geoökologische Untersuchungen im PNN Puracé / Kolumbien. Ein Ansatz zur Optimierung der Erfassung von Geo- und Bio-Ressourcen in hochandinen Ökosystemen Lateinamerika-Nachrichten. Auf mindestens einem Auge blind ნახუცრიშვილი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 680.
გრან-საბანა

გრან-საბანა (ესპ. დიდი სავანა) — მნიშვნელოვანი ბუნებრივი ატრაქცია ვენესუელაში. მდებარეობს ბოლივარის შტატის სამხრეთ ნაწილში, ვენესუელა-ბრაზილიის საზღვარზე, კარაკასიდან 1 400 კმ-ის მოშორებით. არეალის კლიმატი ტროპიკული ტენიანია, საშუალო წლიური ტემპერატურით 28 °C, რომელიც ხშირად, ღამით 13 °C-მდე ეცემა. რეგიონის ყველაზე მნიშვნელოვანი ქალაქია სანტა-ელენა-დე-უაირენი, მუნიციპალური დედაქალაქი, რომელიც ბრაზილიის საზღვრიდან 5 კმ-ითაა დაცილებული. მისი მოსახლეობა 12 000 ადამიანია. გრან-საბანა გაწოლილია პლატოზე, რომლის საშუალო სიმაღლეც ზღვის დონიდან 1 000 მეტრს შეადგენს და გამოირჩევა უზარმაზარი მაგიდა მთებით (ტეპუი), რომელიც დრამატულად გამოირჩევიან მიმდებარე ვაკეებისგან. ტეპუიებს შორის უმაღლესია რორაიმა (2 810 მ), რომელზეც გაივლის სახელმწიფო საზღვარი სამი ქვეყანას — ვენესუელას, ბრაზილიასა და გაიანას შორის. გრან-საბანა რამდენიმე ადგილობრივი ხალხითაა დასახლებული, რომელთა შორის უმრავლესობას პემონები შეადგენენ. რეგიონის ტერიტორიის ძირითად ნაწილს წარმოადგენს კანაიმის ეროვნული პარკი, რომელიც 1962 წლის 12 ივნისის დეკრეტით შეიქმნა. 1975 წელს კანაიმის ეროვნული პარკის თავდაპირველ 10 000 კმ² ფართობს კიდევ 30 000 კმ² დაემატა, რის შედეგადაც ის მსოფლიოში სიდიდით მე-6 ეროვნული პარკი გახდა. რეგიონის მთავარ ღირსშესანიშნაობებს მნახველთათვის წარმოადგენს ანხელი — მსოფლიოს უმაღლესი ჩანჩქერი, რორაიმას მთა, რომელმაც 1912 წელს ართურ კონან დოილს ნოველა „დაკარგული ქვეყნის“ დაწერა შთააგონა, ასევე სხვა მრავალი მთა და ჩანჩქერი. არეალში გავრცელებულია მრავალი უნიკალური სახეობის მცენარე, რომელიც შეგუებულია მის სპეციფიკურ, ზოგჯერ სასტიკ გარემოს. გრან-საბანის პეიზაჟი მდინარე იურუანი აუიანტეპუი რორაიმას მთა კლდოვანი ფორმაცია პტარი ტეპუი ტეპუი ტრამენი ტეპუი ვადაკა-პიაპო და ტეპუი ოურუანი ტეპუი სოროკოპანი მდინარე კებრადა-დელ-ხასკე ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: გრან-საბანა http://www.lagransabana.travel/en/ დაარქივებული 2010-08-29 საიტზე Wayback Machine. http://www.lagransabana.com/ დაარქივებული 2011-10-07 საიტზე Wayback Machine.
აკოსტას მუნიციპალიტეტი (ფალკონი)

აკოსტა (ესპ. Municipio Acosta) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ფალკონის შტატში. წარმოადგენს ფალკონის შტატის 25 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 757 კმ². 2001 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით აკოსტის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 17 078 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 22,6 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია სან-ხუან-დე-ლოს-კაიოსი. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები ფალკონის შტატი ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 OpenStreetMap — 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q936"></a>
ბოლივარის მუნიციპალიტეტი (ფალკონი)

ბოლივარის მუნიციპალიტეტი (ესპ. Municipio Bolívar) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ფალკონის შტატში. წარმოადგენს ფალკონის შტატის 25 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 295 კმ². 2001 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ბოლივარის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 8 290 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 28,1 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია სან-ლუისი. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები ფალკონის შტატი ↑ 1.0 1.1 1.2 OpenStreetMap — 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q936"></a>
ბუჩივაკოას მუნიციპალიტეტი

ბუჩივაკოას მუნიციპალიტეტი (ესპ. Municipio Buchivacoa) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ფალკონის შტატში. წარმოადგენს ფალკონის შტატის 25 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 2 657 კმ². 2001 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ბუჩივაკოას მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 25 000 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 7,63 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია კაპატარიდა. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები ფალკონის შტატი ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 OpenStreetMap — 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q936"></a>
კასიკე-მანაურეს მუნიციპალიტეტი

კასიკე-მანაურეს მუნიციპალიტეტი (ესპ. Municipio Cacique Manaure) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ფალკონის შტატში. წარმოადგენს ფალკონის შტატის 25 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 190 კმ². 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით კასიკე-მანაურეს მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 10 681 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 40,04 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია იარაკალი. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები ფალკონის შტატი ↑ OpenStreetMap — 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q936"></a>