laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მოსტოვოის იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია

მოსტოვოის იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია (რუს. Церковь Иоанна Богослова) — მართლმადიდებლური ეკლესია უსტ-დონეცკის რაიონის ხუტორ მოსტოვოიში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონის ეპარქიას. ეკლესია აგებულია 1915 წელს. 1912 წლის 15 აპრილს ხუტორ მოსტოვოიში აკურთხეს ადგილი იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესიის მშენებლობისათვის. სტანიცის კაზაკებმა ეკლესიის შენებლობისათვის შეაგროვეს 40 500 რუბლი. 1914 წელს ეკლესიის შენობაზე საზეიმოდ აღმართეს ჯვრები. ომდევნო წლის 9 ოქტომბერს ეკლესია აკურთხეს. შიდა სამუშაოები გაგრძელდა რამდენიმე ათწლეული და დასრულდა 1946 წელს. 1930 წელს სოფლის საბჭომ გადაწყვიტა ეკლესიის დახურვა, რაც წააწყდა ადგილობრივი მოსახლეობის მტრულ დამოკიდებულებას. მიუხედავად იმისა, რომ ხელისუფლებამ შეძლო ეკლესიის დახურვა, მალევე კვლავ გაიხსნა იგი. 1938 წელს ეკლესიის მღვდელი ნიკოლოზ პოპოვო ნკვდ-მ დააპატიმრა და მიუსაჯა დახვრეტა ქონების კონფისკაციით. მეორე მსოფლიო ომისა და გერმანელთა ოკუპაციის პერიოდში ეკლესია აგრძელებდა ფუნქციონირებას. ომის დასრულების შემდეგ ომის მონაწილემ და მხატვარმა ივანე ლაგუტინმა დაიწყო კედლების მოხატვა, რომელიც 1947 წელს დაასრულა. 1963 წელს ნიკიტა ხრუშჩოვის ანტირელიგიური კამპანიის დროს ეკლესია დახურეს, სამრეკლო დაანგრიეს, კანკელი დაამსხვრიეს და დაწვეს. მიუხედავად ამისა ადგლობრივმა მოსახლეობამ სახლებში შეინახა რელიქვიები. ეკლესიის შენობა ხორბლის საცავად გადააკეთეს, ხოლო მოგვიანებით ქიმიკატების საწყობად. ხანძრის შემდეგ ეკლესია მიატოვეს. 1970 წელს მოსტოვოისა და ადგილობრივი დასახლებების მოსახლეობამ წერილი გაუგზავნეს მწერალ მიხეილ შოლოხოვს, რომელშიც მწერალს სთხოვდნენ დახმარებოდა მრევლს ეკლესიის გახსნაში. თუმცა შოლოხოვი უძლური აღმოჩნდა. 2000-იან წლებში დაიწყო ეკლესიის აღდგენა. გამოცვალეს სახურავი, აღადგინეს სამრეკლო, მიმდინარეობდა ინტერიერის რემონტი. 2013 წელს ეკლესია მორწმუნეებისთვის გაიხსნა. ↑ Мостовой|Церковь Иоанна Богослова. sobory.ru. ციტირების თარიღი: 2017-02-24. ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 2.6 Храм святого апостола Иоанна Богослова, х.Мостовой Усть-Донецкого района Ростовской области | наш приходской сайт. mostovoj.cerkov.ru. ციტირების თარიღი: 2017-02-24.
ბოემონდ II

ბოემონდ II ანტიოქელი (ფრანგ. Bohemond de Tarente; 1107/8-1130) — ტარანტოს მთავარი 1111-1128 წლებში და ანტიოქიის მთავარი 1111/1119-1130 წლებში. იგი იყო ბოემონდ I-ის ვაჟი, რომელმაც 1108 წელს, დოველის ხელშეკრულებით ბიზანტიის ვასალობა იკისრა. სამი წლის შემდეგ ბოემონდი ავიდა ტარანტოს ტახტზე, მაგრამ დედამისის მეურვეობით. ანტიოქიას კი სათავეში 1112 წლამდე რეგენტი, მამამისის ძმისწული ტანკრედ გალილეელი ჩაუდგა, ხოლო ტანკრედის შემდეგ მისი ბიძაშვილი როჯერ სალერნოელი (1112-1119). სარმადის ბრძოლაში როჯერის გარდაცვალების შემდეგ ბოემონდის სრულწლოვანებამდე ანტიოქიის რეგენტი ბალდუინ II იერუსალიმელი გახდა. ბოემონდი ანტიოქიაში 1126 წელს ჩავიდა. მან დაიწყო წარმატებული სამხედრო კამპანია მიმდებარე მუსლიმ მმართველებთან, მაგრამ ჟოსლენ I-თან მისმა დაპირისპირებამ საშუალება მისცა იმად ად-დინ ზენგის, რომ დაეცვა ალეპო და მოსული. ამავდროულად, 1128 წელს როჯერ II-მ დაიპყრო ტარანტოს სამთავრო. იგი დაიღუპა დანიშმენდიდების — ღაზი გიუმიუშტეკინის წინააღმდეგ ბრძოლისას 1130 წელს, კილიკიის სამთავროს სამხედრო კამპანიის დროს. მისი თავი აბასიდ ხალიფას გაუგზავნეს. Asbridge, Thomas (2000). The Creation of the Principality of Antioch, 1098–1130. Boydell Press. ISBN 978-0-85115-661-3. Barber, Malcolm (2012). The Crusader States. Yale University Press. ISBN 978-0-300-11312-9. Dunbabin, Jean (2000). France in the Making, 843–1180. Oxford University Press. ISBN 0-19-820846-4.
Million Reasons

Million Reasons (ქართ. მილიონი მიზეზი) — ამერიკელ პოპ მომღერალ და სიმღერების ავტორ ლედი გაგას სიმღერა მისი მეხუთე სტუდიური ალბომიდან Joanne (2016). თავდაპირველად გამოიცა როგორც ალბომის პრომო სინგლი, კომერციული წარმატების შემდგომ კი 2016 წლის 8 ნოემბერს გამოიცა როგორც ალბომის მეორე სინგლი ლეიბზე Interscope Records. სიმღერის ავტორები არიან თავად გაგა, ჰილარი ლინდზი და მარკ რონსონი, ხოლო მისი პროდიუსერები არიან გაგა, რონსონი და BloodPop. ჩანაწერი არის პოპის ჟანრის სიმღერა რომელზეც იგრძნობა ქანთრი მუსიკის გავლენა, ლირიკულად კი სიმღერა ეხება სასიყვარულო ურთიერთობის იმედგაცრუებას და რწმენას. სიმღერამ კრიტიკოსების მხრიდან დადებითი შეფასება დაიმსახურა, განსაკუთრებით კი აღნიშნეს გაგას ვოკალი. კომერციული თვალსაზრისით, სიმღერამ აშშ-ის ბილბორდის ცხელ ასეულში დაიკავა მე-4 პოზიცია, ასევე შევიდა უნგრეთის, სლოვაკეთის და შვეიცარიის ათეულებში. გაგამ სიმღერა ცოცხლად შეასრულა მინი ტურნეზე — Dive Bar Tour (2016) და რამდენიმე სატელევიზიო და რადიო შოუში, გაგამ ასევე სიმღერა შეასრულა სუპერ-ბოულ LI-ის შუალედურ შოუზე. ციფრული ჩამონატვირთი Million Reasons – 3:25 ციფრული ჩამონატვირთი – რემიქსები Million Reasons (KVR remix) – 3:27 Million Reasons (Andrelli remix) – 4:00 მენეჯმენტი Stefani Germanotta P/K/A Lady Gaga (BMI) Sony ATV Songs LLC / House of Gaga Publishing, LLC/ BIRB Music (ASCAP) ყველა უფლების ადმინისტრირება ეკუთვნის BMG Rights Management LLC / Songs of Zella (BMI) ჩაიწერა სტუდიებში Shangri-La Studios, Gypsy Palace Studios (მალიბუ, კალიფორნია); Electric Lady Studios (ნიუ-იორკი) აუდიო მასტერინგი გაკეთდა სტუდიაში Sterling Sound Studios (ნიუ-იორკი) პერსონალი ლედი გაგა – სიმღერის ავტორი, ვოკალი, პროდიუსერი, ფორტეპიანო ჰილარი ლინდზი – სიმღერის ავტორი, დამატებითი ვოკალი, გიტარა მარკ რონსონი – სიმღერის ავტორი, პროდიუსერი, გიტარა, ბასები BloodPop – პროდიუსერი, კლავიშებიანი საკრავი, სიმებიანი საკრავის პროგრამირება ჯოშუა ბლერი – ხმის ჩამწერი ჯო ვიჟანო – ხმის ჩამწერი, აუდიო მიქსი ბრენდონ ბოსტი – ხმის ჩამწერი, აუდიო მიქსი ტომ ელმჰირსტი – აუდიო მიქსი ტომ კოინი – აუდიო მასტერინგი რენდი მერილი – აუდიო მასტერინგი დევიდ ქაველი – ჩაწერის ასისტენტი ბერი მაკრედი – ჩაწერის ასისტენტი ინფორმაცია პერსონალის შესახებ აღებულია ალბომ Joanne-ს ბუკლეტიდან. „Million Reasons“ (მუსიკალური ვიდეო) YouTube-ზე სიმღერის ტექსტი[დაარქივებული] საიტზე MetroLyrics ↑ 1.0 1.1 Nolfi, Joey (5 ოქტომბერი, 2016). „Lady Gaga drops Joanne track 'Million Reasons'“. Entertainment Weekly. ციტირების თარიღი: 8 ოქტომბერი, 2016. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate= და |date=-ში (დახმარება) ↑ 2.0 2.1 Million Reasons (KVR Remix) – Single by Lady Gaga. iTunes Store. ციტირების თარიღი: 17 თებერვალი, 2017. ↑ 3.0 3.1 Million Reasons (Andrelli Remix) – Single by Lady Gaga. iTunes Store. ციტირების თარიღი: 18 მარტი, 2017. ↑ Joanne (CD). Lady Gaga. United States: Streamline/Interscope Records. 2016. 2580102.CS1-ის მხარდაჭერა: others (link) ↑ Top 40/M Future Releases. All Access Music Group. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-11-02. ციტირების თარიღი: 2 ნოემბერი, 2016. ↑ Radio Date: Le novità musicali della settimana nell'airplay radio e tv italiano it. EarOne. ციტირების თარიღი: 10 დეკემბერი, 2016.
დათა ხიზამბარელი

დათა ხიზამბარელი (დ. 1849, ნოსტე, კასპი — გ. 1874, იქვე) — უძლეველი ქართველი ფალავანი. გამოირჩეოდა დიდი ფიზიკური ძალით, შეუპოვრობით, იშვიათი ოსტატობით. ხელობით მეტივე იყო. ჯმუხი, ცოტათი მოხრილი და დათვურად ნაკვეთი. მისი თანამედროვე მწერალი და პუბლიცისტი ანტონ ფურცელაძე წერდა: „მე ამ დღეობაში ვნახე ერთი თვრამეტი-ცხრამეტი წლის მოჭიდავე. არ შეგიძლიან წარმოიდგინოთ მისი სისხარტე ჭიდაობაში. რამდენნაირი ხერხი და ოსტატობა აქვს გამზადებული თავისი მოწინაღმდეგების წასაქცევად. ვისაც ხიზამბარელის ჭიდაობა უნახავს, ადვილად შეუძლია წარმოიდგინოს, სადამდის განვითარებულა ჩვენში ჭიდაობა“ (გაზეთი „დროება“, 1867 წელი). მოგვიანებით, 1888 წელს, გაზეთი „ივერია“ ასე ახასიათებდა ხიზამბარელს: „საქართველოში ბევრი გამოჩენილი ფალავანი ყოფილა, მაგრამ ხიზამბარელივით კი სახელი არავის გაუთქვამს. თითქმის სახალხო გმირად გადაიქცა. ტანზე, სადაც არ უნდა მოგევლო ხელი, იტყოდი თუ ხე არისო, ანუ ქვა და არა ხორცი. ზეზე კისრული იცოდა და რაღა-კი წამოიღებდა, იტყოდა ხოლმე „ახლა თუ გინდათ ხარ-კამეჩიც მოუბით, ვეღარ შეიმაგრებთ, გადავიტანო“. დათა ხიზამბარელი — საქართველოს ოლიმპიელთა კლუბი დაარქივებული 2016-04-07 საიტზე Wayback Machine.
დედაბოძი

დედაბოძი — მთლიანი ხისაგან გამოთლილი დიდი, თავფართო სვეტი, ქართული დარბაზული სახლის ცენტრალური ბოძი, რომელსაც ეყრდობოდა გვირგვინიანი გადახურვა. დედაბოძზე იყო განიცი კოჭი, თავხე. ბოძსა და თავხეს შორის სიმძიმის გასანაწილებლად დებდნენ ე. წ. „ბუღაურას“, ანუ „დათვას“, ხის გრძელ ბალიშს, რომელიც დედაბოძთან ერთად მთლიან ელემენტს ქმნიდა. დედაბოძზე გამოსახავდნენ გეომეტრიულ ორნამეტებს, ფრინველებს, ცხოველებს, ადამიანის ხელს, სხვადასხვა ტიპის ჯვარს, რადიალურად განსხივებულ მზეს, ბორჯღალას, კონცენტრულ წრეებს, ვარსკვლავებს და სხვა. ხალხის წარმოდგენით, დარბაზული სახლის კერა, დედაბოძი და გვირგვინი (შენობა) ერთ კომპლექსს შეადგენდა და ოჯახის წმინდათაწმინდად იყო მიჩნეული. ყველა რიტუალი სახლში დედაბოძისა და კერის გარშემო სრულდებოდა. დედაბოძის წარმოშობაზე არსებული ხალხური თქმულებები მიუთითებენ, რომ დედაბოძის თაყვანისცემა უკავშირდება ჩვენში ოდესღაც გავრცელებულ ხის კულტს (ერთ-ერთი თქმულების თანახმად, ღვთაება კერაში ამოსული, გველშემოხვეული ხის სახით გამოეცხადებოდა თავის საყმოს) და სიცოცხლის ხის მოტივს. ძველ ქვეყნებში და, კერძოდ, კავკასიაში სიცოცხლის ხე წარმოდგენილი ჰქონდათ ცის საყრდენად, მნათობთა სადგურად და ღვთაებათა მშობლად. სწორედ ასეთი ხის ყველაზე სრულყოფილი სიმბოლო ჩვენში დედაბოძი იყო. ხალხური წარმოდგენით, იგი ისე ებჯინებოდა გვირგვინს, როგორც სიცოცხლის ხე ცას. არქეოლოგიური მონაცემებით, საცხოვრებლის წმინდა სვეტების თაყვანისცემა საქართველოს ტერიტორიაზე ჯერ კიდევ ადრინდელი სამიწათმოქმედო ხანაში ყოფილა გავრცელებული. სურგულაძე ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 420-421. კიკნაძე ზ., ქართული მითოლოგია, თბილისი: ბაკმი, 2007. — გვ. 69, ISBN 978-99940-27-10-1. ჯავახიშვილი ივ., მასალები ქართველი ერის მატერიალური კულტურის ისტორიისათვის, ტ. 1 - მშენებლობის ხელოვნება ძველ საქართველოში, თბ., 1946 ჩიტაია გ., გლეხის სახლი ქვაბლიანის ხეობაში, «მიმომხილველი», 1926, ტ. 1; ჩუბინაშვილი გ., ქართლის დარბაზი, ნაკვ. 1-4, ტფ., 1926-1927;
სინიავსკოეს ყველაწმინდის ეკლესია

სინიავსკოეს ყველაწმინდის ეკლესია (რუს. Храм Всех Святых) — მართლმადიდებლური ეკლესია ნეკლინოვის რიონის სოფელ სინიავსკოეში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. ეკლესია ერთადერთია სამხრეთ რუსეთში, რომლის სამრეკლოსაც აქვს კვადრატული ფორმა. ეკლესია ითვლება როსტოვის ოლქის ერთ-ერთ უძველეს ნაგებობად. ეკლესიის მისამართი: 346880, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ნეკლინოვის რაიონი, სოფელი სინიავსკოე, ოქტომბრის ქუჩა № 2-ა. 1793 წელს სოფელ სინიავსკოეში დაიწყო პირველი, ხის ეკლესიის მშენებლობა. 1794 წელს ეკლესიის მშენებლობა დაასრულეს და მისი კურთხევა მოხდა სამი წმინდანის (ბასილი დიდი, გრიგოლ ღვთისმეტყველი, იოანე ოქროპირი) სახელზე. 1802 წელს ეკლესიის დაძველების გამო, ადგილობრივმა ხელისუფლებამ მიიღო გადაწყვეტილება ახალი ქვის ეკლესიის აგების შესახებ, რომელიც იგივე წმინდანს სახელობისა იქნებოდა. 1806 წელს შედგა ეკლესიის საზეიმო კურთხევის ცერემონიალი. 1863 წელს ხუტორ სინიავსკოეში გაიხსნა საეკლესიო-სამრევლო სასწავლებელი. 1917 წელს ეკლესია გაძარცვეს და დახურეს. მომდევნო პერიოდში იგი მნიშვნელოვნდა დაძველდა. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ ეკლესია დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლეიას და ხელმეორედ აკურთხეს ყველაწმინდის სახელზე. 2006 წლის 18 მაისს აღნიშნეს ეკლესიის 200 წლიანი ისტორია. მართლმადიდებლური არქიტექტურის კატალოგი ↑ Синявское|Церковь Всех Святых. sobory.ru. ციტირების თარიღი: 2017-01-19.
რაიმონ რუპენი

რაიმონ რუპენ ანტიოქელი (ფრანგ. Raymond-Roupen d'Antioche) — ანტიოქიის მთავარი 1205-1208 და 1216-1219/21 წლებში. იგი იყო რაიმონ IV-ის და ალისა სომეხის ვაჟი. რაიმონ რუპენი პირდაპირი მემკვიდრეობის მიუხედავად ვერ ავიდა ტახტზე და ანტიოქიის მთავარი ბოემონდ IV გახდა 1201 წელს. ანტიოქიის მთავრის ტიტული რაიმონმა მისი დედის ბიძის, ლევონ II-ის დახმარებით მიიღო, რომელიც ღია კონფლიქტში იყო ბოემონდთან. რაიმონის მმართველობა მხოლოდ სამ წელს გაგრძელდა, სანამ ბოემონდმა არ ჩამოაგდო ტახტიდან. ამის შემდეგ იგი იბრძოდა სომხეთის ტახტისთვის, მაგრამ სავარაუდოდ დაიღუპა ბრძოლაში ან ციხეში. 1210 წელს მან იქორწინა ელოიზა დე ლუზინიანზე. René Grousset, L'Empire du Levant: Histoire de la Question d'Orient, Parigi, Payot, 1979 [1949], ISBN 2-228-12530-X. Jonathan Simon Christopher Riley-Smith (a cura di), The Oxford Illustrated History of the Crusades, Oxford University Press, , 2001-05-24, ISBN 978-0-19-285428-5. URL consultato il 2 novembre 2008.
ელექტრო გიტარა

ელექტრო გიტარა — გიტარის სახეობა, რომელიც გარდაქმნის სიმების რხევას ელექტროდენად და დინამიკების მეშვეობით გამოსცემს ხმას. XX საუკუნეში, მაშინ, როდესაც გაჩნდა ხმის გაძლიერებისა და დამუშავების ტექნოლოგიები, შეიქმნა ახალი ტიპის გიტარა — ელექტროგიტარა. 1938 წელს ჯორჯ ბოშარისა და ადოლფ რეკენბეკერის მიერ დაპატენტებული იქნა პირველი ელექტროგიტარა მაგნიტური ხმის ამღებითა და მეტალის კორპუსით (ე.წ. „ტაფა“). 1950-იანი წლების დასაწყისში ამერიკელი ინჟინერ-მეწარმე ლეო ფენდერი და ინჟინერ-მუსიკოსი ლეს პოლი ერთმანეთისაგან დამოუკიდებლად იგონებენ ელექტრონულ გიტარას მასიური ხისაგან. მათ მიერ გამოგონილი კონსტრუქცია დღემდე შემონახულია. ელექტრო გიტარების მწარმოებელ ერთ-ერთ უმსხვილეს კომპანიად ითვლება „გიბსონი“ („Gibson Guitar Corporation“), რომელიც უშვებს ელექტრო გიტარების ბევრ სახეობას, მათ შორის ყველაზე პოპულარულია „Gibson les paul“, „Gibson flying V“, „Gibson Explorer“ და „Gibson Double-necked“. ლეო ფენდერმა კი ჩამოაყალიბა გიტარების მწარმოებელი ერთ-ერთი ყველაზე მსხვილი ფირმა — fender (Fender Musical Instruments Corporation.) მათი ყველაზე აღსანიშნავი მოდელი არის „Fender Stratocaster“. ელექტრო გიტარა (გერმანული) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ელექტრო გიტარა
მოკალი ბილი, ტომი 1

მოკალი ბილი, ტომი 1 (ინგლ. Kill Bill: Vol. 1) — კვენტინ ტარანტინოს 2003 წლის თრილერი. მთავარ როლს ასრულებს უმა თურმანი, რომელმაც შესრულებული როლისთვის მიიღო ოქროს გლობუსისა და BAFTA-ს ნომინაციები საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმის მთავარ გმირს, დანაშაულებრივი დაჯგუფების წევრს, მეტსახელად შავ მამბას (უმა თურმანი) ჯგუფის წევრები სასიკვდილოდ გასწირავენ. მას ქორწილის დღეს ცერემონიისას დაესხმიან თავს, მოუკლავენ საქმროს და მძიმე დაზიანებას მიაყენებენ. შავი მამბა ოთხ წელიწადს კომაში გაატარებს. შვილი, რომელზე ფეხმიძმედაც პატარძალი იყო, დაღუპულია. პატარძალი გადაწყვეტს შური იძიოს ბილზე, დაჯგუფების ხელმძღვანელზე და მისი გუნდის წევრებზე. პატარძალი კლავს ორენ იშისა (ლუსი ლიუ) და ვერნიტა გრინს. უმა თურმანი — პატარძალი, შავი მამბა ლუსი ლიუ — ო-რენ იში ვივიკა ა. ფოქსი — ვერნიტა გრინი მაიკლ მედსენი — ბადი დერილ ჰანა — ელე დრაივერი ჯული დრეიფუსი — სოფია ფატალე მაიკლ ბოუენი — ბაკი ტარანტინომ პატარძლის პერსონაჟი სპეციალურად თურმანისთვის შექმნა. ამ პერსონაჟის შექმნის იდეა ორთავეს ერთად მოუვიდათ „მაკულატურის“ გადაღების დროს. ფილმის გადაღება თურმანის ფეხმძიმობამ გაახანგრძლივა.გადაღება 155 დღეს გაგრძელდა და 5 ქვეყანაში მიმდინარეობდა. თურმანმა ამ როლისთვის შეისწავლა საბრძოლო ხელოვნება და იაპონური ენა. სტუდია „მირამაქსი“ აჩქარებდა ტარანტინოს მონტაჟის დროს, რადგან ფილმის გამოშვება სწრაფად სურდათ. საბოლოოდ ისინი ფილმის ორად გაყოფაზე შეთანხმდნენ. „მოკალი ბილი“ საკულტო კლასიკად იქცა, კრიტიკოსებმა ის დადებითად შეაფასეს, თურმანმა კი პატარძლის როლისთვის მიიღო ოქროს გლობუსისა და BAFTA-ს ნომინაციები. მოკალი ბილი, ტომი 2 „მოკალი ბილი, ტომი 1“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „მოკალი ბილი, ტომი 1“ — Allmovie-ზე „მოკალი ბილი, ტომი 1“ — Box Office Mojo-ზე „მოკალი ბილი, ტომი 1“ — Rotten Tomatoes ვიკიციტატაში არის გვერდი თემაზე: მოკალი ბილი, ტომი 1
მარინ დრინოვი

მარინ დრინოვი (დ. 1 ნოემბერი, 1938 — გ. 13 აპრილი, 1906) — ბულგარელი ფილოლოგი და ისტორიკოსი. ცხოვრების უმეტესი ნაწილი რუსეთის იმპერიაში გაატარა. იყო ბულგარული ისტორიოგრაფიისა და ბულგარეთის სამეცნიერო აკადემიის ერთ-ერთი დამფუძნებელი; ასევე, 1878 წელს ახლად აღდგენილი ბულგარეთის მთავრობის წევრი. დრინოვი დაიბადა პანაგიურიშტეში 1839 წელს. თავისი თაობის მრავალი ბულგარელი ინტელიგენტის მსგავსად, დრინოვი 1958 წელს რუსეთის იმპერიაში გაემგზავრა განათლების მისაღებად. სწავლობდა კიევის სასულიერო სემინარიაში, შემდეგ მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ისტორიასა და ფილოლოგიას. 1865-1871 წლებში მუშაობდა ავსტრიასა და იტალიაში — ეძებდა დოკუმენტებს ბულგარეთის ისტორიაზე. გარკვეული დროით ცხოვრობდა პრაღაში. 1860-იანი წლების ბოლოს დრინოვმა დაიწყო სტატიების გამოქვეყნება ბულგარეთის ისტორიასა და ბულგარელი ხალხის წარმოშობაზე. 1969 წელს გახდა ბულგარული სალიტერატურო საზოგადოების დამაარსებელი და აქტიური წევრი. დრინოვის სამაგისტრო ნამუშევარი ეხებოდა ბალკანეთის ნახევარკუნძულზე სლავი ხალხის პერიოდულ ჩამოსახლებებს. 1973 წელს მიიღო მაგისტრის წოდება და გახდა ხარკოვის უნივერსიტეტის სლავისტიკის ლექტორი, 1876-ში — პროფესორი. დრინოვის ავტორობით გამოიცა ფუნდამენტური ნაშრომები ბულგარელ ხალხზე, სლავების უძველეს ისტორიაზე, სლავურ-ბიზანტიურ ურთიერთობებსა და ბულგარული ეკლესიის ისტორიაზე. დრინოვი მხარს უჭერდა ბულგარეთის ეკლესიის გამოყოფას კონსტანტინოპოლის პატრიარქისგან. ბულგარეთში რუსული მთავრობის არსებობის დროს 1878-1879 დრინოვი იყო პოპულარული განათლებისა და სულიერი საქმიანობის მინისტრი.მონაწილეობა მიიღო ახლად გათავისუფლებული ბულგარეთის ტარნოვოს კონსტიტუციის დაწერაში. მან შესთავაზა მთავრობას, რომ ქალაქ ტარნოვოს ნაცვლად სოფია გამხდარიყო დედაქალაქი. მან შემოიღო კირილიცას სტანდარტიზებული 32 ასოიანი ანბანი, რომელიც გამოიყენებოდა 1945 წლამდე ორთოგრაფიულ რეფორმამდე. დრინოვმა შეიმუშავა ბულგარეთის სკოლების სტრუქტურა და შეიქმნა სამ საფეხურიანი სისტემა საჯარო სასწავლებლებისთვის. ასევე, შექმნა ფონდი ,რომელიც აფინანსებდა მოსწავლეების საზღვარგარეთ (ძირითადად რუსეთში) გაგზავნას. დააარსა ეროვნული ბიბლიოთეკა და არქეოლოგიური მუზეუმი. დრინოვი 1881 წლის შემდეგ ხარკოვში ცხოვრობდა და გარდაცვალებამდე აგრძელებდა სამეცნიერო და საგანმანათლებლო საქმიანობას. იქვე გარდაიცვალა ტუბერკულოზთან ხანგრძლივი ბრძოლის შემდეგ. Дринов, М. Поглед върху произхождението на българския народ и началото на българската история. Пловдив-Русчук-Велес, 1869 Дринов, М. Исторически преглед на Българската църква от самото ѝ начало и до днес. Виена, 1869 Заселение Балканскаго полуострова славянами (1872) Южные славяне и Византия в Х веке (1876) Дринов, М. Новый церковно-славянский памятник с упоминанием о славянских первоучителях. – Журнал Министерства Народного Просвящения, Ч. 238. Санкт-Петербург, 1885, 174-206 (отд. отп.) Дринов, М. О некоторых трудах Димитрия Хоматиана, как историческом материале. I. – Византийский временник, Т. I (1894), 319-340 Дринов, М. О некоторых трудах Димитрия Хоматиана, как историческом материале. II. – Византийский временник, Т. II (1895), 1-23 Дринов, М. Съчинения. Т. III. С., 1915 Дринов, М. Избрани съчинения. Т. I-II. Под ред. на Иван Дуйчев, София, 1971 ↑ http://www.rulex.ru/01050104.htm ↑ http://liternet.bg/publish10/nfilipov/mdrinov.htm
ბაჰრამ III

ბაჰრამ III (სპარს. بهرام دم‎‎,; გ. 293) — სასანიდური ირანის მე-6 შაჰინშაჰი 293 წელს, ბაჰრამ II-ის ვაჟი. მამის გარდაცვალების დროს იმყოფებოდა ფარსში. მისი მმართველობა მხოლოდ 4 თვემდე გაგრძელდა. რომაელთა შემოსევების გამო ხელისუფლება დასუსტდა და სახელმწიფო ხაზინა დაცარიელდა. 293 წელს ირანში დიდმა აჯანყებამ იფეთქა. დიდებულებმა ბაჰრამის ბაბუის ძმა, ნარსე გამოაცხადეს შაჰინშაჰად, ხოლო ბაჰრამი კი შეიპყრეს და ციხეში გამოკეტეს. მისი სიკვდილის მიზეზი უცნობია. სავარაუდოა, რომ სიკვდილით დასაჯეს, რადგან ტახტიდან ჩამოგდების წელსვე (293) გარდაიცვალა. სასანიანები The Sassanian Inscription of Paikuli by Prods Skjærvø დაარქივებული 2007-09-27 საიტზე Wayback Machine. ~ https://www.britannica.com/biography/Bahram-III Bosworth, Clifford (1999). The Sāsānids, the Byzantines, the Lakhmids, and Yemen. Albany: SUNY Press. ISBN 0-7914-4355-8.  Yarshater, Ehsan (1968). The Cambridge History of Iran. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-20092-X. ISBN 0-511-46774-5.  Ayatollahi, Habibollah (2003). The Book of Iran: The History of Iranian Art. City: Center for International-Cultural Studies. ISBN 964-94491-4-0.  Baker, Patricia L. (2005). Iran, 2nd: the Bradt Travel Guide. City: Bradt Travel Guides. ISBN 1-84162-123-4.  Henning, Walter Bruno (1974). Acta Iranica. Téhéran: Bibliothèque Pahlavi. ISBN 90-04-03902-3.  Neusner, Jacob (1997). A History of the Jews in Babylonia: from Shapur I to Shapur II. Boston: Brill Academic Publishers. ISBN 90-04-02144-2.
შარლ V ლოთარინგიელი

შარლ V ლოთარინგიელი (ფრანგ. Charles V de Lorraine) სრულად შარლ ლეოპოლდ ნიკოლა სიქსტე (ფრანგ. Charles Léopold Nicolas Sixte; დ. 3 აპრილი, 1643 — გ. 18 აპრილი, 1690) — ფრანგი დიდგვაროვანი, საღვთო რომის იმპერიის სახელმწიფო მოღვაწე, ლოთარინგიის დინასტიის წარმომადგენელი, ჰერცოგ ნიკოლას ვაჟი, ფერდინანდ III-ის ქალიშვილის, ელეონორა ავსტრიელის მეუღლე. ასევე ენათესავებოდა საფრანგეთის მეფეს, ლუი XIV-ს. კარლს ჰქონდა ბრწყინვალე სამხედრო და პოლიტიკური კარიერა. პირადად სარდლობდა ავსტრიელთა ჯარებს საფრანგეთის წინააღმდეგ გამართულ ომში, ასევე ცნობილ ვენის ბრძოლასა და დიდ თურქულ ომში. 1683 წელს მიიღო გენერალისიმუსის წოდება. მისი შთამომავლები 1737 წლამდე მართავდნენ ლოთარინგიის საჰერცოგოს, ხოლო შვილიშვილმა, ფრანც შტეფანმა იქორწინა მარია ტერეზია ჰაბსბურგზე და მიიღო საღვთო რომის იმპერატორის ტიტული, რითიც საფუძველი დაედო ჰაბსბურგ-ლოთარინგიის დინასტიას. The 1911 Classic Encyclopedia, [1] Charles V. Duke of Lorraine, Political and military observations, remarks and maxims, of Charles V. late duke of Lorrain, general of the Emperor's forces From a manuscript left by him, and never printed before.[2] Military.com [3] დაარქივებული 2015-04-02 საიტზე Wayback Machine. House of Lorraine: genealogy
პულონგ-ტაუს ეროვნული პარკი

პულონგ-ტაუს ეროვნული პარკი (მალ. Taman Negara Pulong Tau) — ეროვნული პარკი მალაიზიის სარავაკის შტატში, კუნძულ ბორნეოზე, კელაბიტის მთიანეთში. ადგილობრივი საზოგადოებების პეტიციის საფუძველზე, ეროვნული პარკის შექმნის იდეა 1984 წელს გაჩნდა. შეთავაზების მიხედვით, პარკი უნდა შექმნილიყო 164 500 ჰექტარ ტერიტორიაზე, რომელიც მოიცავდა მურუდის მთას, ბატუ-ლავის მწვერვალსა და ტამა-აბუს ქედს. 1998 წელს, პროკლამაციამ წარმატებით გაიარა შესაბამისი საფეხურები, თუმცა დარჩა მხოლოდ 63 700 ჰექტარი, სადაც არ შედიოდა ბატუ-ლავის მწვერვალი. 2008 წელს, სარავაკის ხელისუფლებამ არეალი ეროვნულ პარკად გამოაცხადა და პულონგ-ტაუ უწოდა. ეროვნული პარკის მცენარეულობა იცვლება ნიადაგის ტიპის, სიმაღლისა და ტოპოგრაფიის მიხედვით. მოიცავს დიპტეროკარპისა და მუხა-ზეთისხილის ტყეებს, როდოდენდრონის სახეობებით მდიდარ ხავსიან ტყეებს. წარმოდგენილია ორქიდეებისა და ნეპენტესის მრავალი სახეობა.ref name="ref1" /> 1986 წელს, პარკისათვის შერჩეულ ტერიტორიაზე აღმოაჩინეს ბორნეოს მარტორქის პატარა პოპულაცია, რომელიც სარავაკში მანამდე გადაშენებულად მიაჩნდათ. ტამუ-აბუს ქედზე შემჩნეულია ბორნეოს ორანგუტანის პოპულაციაც. 1998 წელს, მალაიზიის ბუნების საზოგადოებამ პარკის ტერიტორიაზე ექსპედიცია მოაწყო. 10 დღეში, მათ ჩაიწერეს 29 სხვადასხვა ოჯახის 67 სახეობის ფრინველი, რომელთაგან 13 სახეობა ბორნეოს ენდემია. ასევე აღნუსხულია 28 სახეობის ძუძუმწოვარი, რომელთაგან 12 ბორნეოს ენდემია. მალაიზიის ეროვნული პარკების სია Images of Pulong Tau[მკვდარი ბმული] ↑ 1.0 1.1 1.2 Malaysian Nature Society 1998 Expedition to the proposed Pulong Tau National Park, Sarawak, Malaysia. Malaysian Nature Society, Miri Branch, Miri, Sarawak.
მოკალი ბილი

მოკალი ბილი (ინგლ. Kill Bill) — კვენტინ ტარანტინოს ფილმი, რომელიც გაყოფილია ორ ნაწილად, ტომი 1 და ტომი 2. პირველი ტომი 2003 წელს გამოვიდა, ხოლო მეორე 2004 წელს. მთავარი როლი ორივე ფილმში შეასრულა უმა თურმანმა. მოკალი ბილი, ტომი 1 მოკალი ბილი, ტომი 2 პირველი ნაწილი „მოკალი ბილი, ტომი 1“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „მოკალი ბილი, ტომი 1“ — Rotten Tomatoes მეორე ნაწილი „მოკალი ბილი, ტომი 2“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „მოკალი ბილი, ტომი 2“ — Rotten Tomatoes ვიკიციტატაში არის გვერდი თემაზე: მოკალი ბილი