laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
აზერბაიჯანის ეროვნული პრესის დღე

„აზერბაიჯანის ეროვნული პრესის დღე“ — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრესის მუშაკთა პროფესიული დღესასწაული, რომელიც აღინიშნება რესპუბლიკაში ყოველწლიურად 22 ივლისს. აზერბაიჯანული პრესის დამაარსებლად ითვლება ჰასანბეგ ზარდაბი. რთული დაბრკოლებების დაძლევის შემდეგ მან მიაღწია ბაქოში გაზეთის „მხვნელი“-ს („ექინჩი“) გამოშვების ნებართვას აზერბაიჯანულ ენაზე. გაზეთის პირველი გამოშვება მოხდა 1875 წლის 22 ივლისს. გაზეთ „ექინჩი“-ს გამოშვებას მოჰყვა ძლიერი რეზონანსი მთელ ამიერკავკასიაში. 1875–1876 წლებში გამოშვებულ იქნა გაზეთის მხოლოდ 56 ნომერი. გაზეთ „ექინჩი“-მ მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა აზერბაიჯანელების ეროვნულ გამოფხიზლებაში. ↑ День национальной прессы Азербайджана — 22 июля. История и особенности праздника в проекте Календарь Праздников 2010
ეროვნული აღორძინების დღე

ეროვნული აღორძინების დღე (აზერ. Milli dirçəliş günü) — სახელმწიფო დღესასწაული, რომელიც აღინიშნება აზერბაიჯანში ყოველი წლის 17 ნოემბერს. 1992 წლის 17 ნოემბრიდან ეს დღე აღინიშნება როგორც ეროვნული აღორძინების დღე. 1988 წლის 17 ნოემბერს ლენინის მოედანზე (დღევანდელ — თავისუფლების მოედანზე) ბაქოში დაიწყო პირველი მასობრივი საპროტესტო მიტინგები საბჭოთა კავშირის ცენტრალური ხელისუფლების პოლიტიკის წინააღმდეგ. დემონსტრაციის წევრები აღშფოთებულნი იყვნენ მთიანი ყარაბაღის კონფლიქტით და დევნილების დინებით, აქ პირველად გაისმა მოწოდებები საბჭოთა კავშირის შემადგენლობიდან აზერბაიჯანის გამოსვლასთან დაკავშირებით. 22 ნოემბერს ბაქოში შემოიღეს კომენდანტის საათი, ასევე ბაქოში მოხდა საბჭოთა ჯარის ნაწილების მობილიზაცია. 3-4 დეკემბრის ღამით მანიფესტანტები დაშალეს ძალის გამოყენებით, მრავალნი მათგანი (დაახლოებით 400 კაცი) მოგვიანებით დააპატიმრეს. აზერბაიჯანისათვის ეროვნული აღორძინების დღე იქცა ეროვნულ-განმათავისუფლებელი დღის სიმბოლოდ, რომლის შედეგადაც აზერბაიჯანმა მოიპოვა დამოუკიდებლობა. ↑ 17 ноября — День национального возрождения. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-10-30. ციტირების თარიღი: 2018-12-30. ↑ The Azerbaijani Turks: power and identity under Russian rule
ნახიჩევანის იმამ-ზადეს მავზოლეუმი

ნახიჩევანის იმამ-ზადეს მავზოლეუმი (აზერ. Naxçıvanın İmamzadə kompleksi İmamzadə türbəsi) — მავზოლეუმი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანში. როგორც სხვა აზერბაიჯანული ძეგლები, იმამ-ზადეს კომპლექსიც იყო აშენებული XVII—XVIII საუკუნის სტილში, რომელიც სეფიანთთა პერიოდს მიეკუთვნება. ამ სტილის დამახასიათებელ ელემენტებს წარმოადგენენ ყველაზე ადრინდელი დამკრძალავი თაღები და მეჩეთები, რომლებიც შენდებოდა მათ მახლობლად. კვადრატის ფორმის მავზოლეუმი წარმოადგენს იმამზადე ნახიჩევანის კომპლექსის ძირითად ნაწილს. მავზოლეუმში შესასვლელში არსებული წარწერიდან ჩანს, რომ მისი მშენებლობა დაიწყო 1722 წელს, ხოლო დასრულდა 1732 წელს. კონსტრუქციები, რომლებიც ემიჯნება მავზოლეუმს მოგვიანებით არის მიშენებული და ვიზუალურად ჩანს, რომ ისინი რამდენჯერმე იქნა რეკონსტრუირებული. მავზოლეუმი სავსებით შეიძლება მივაკუთნოთ მაღალი გუმბათის მქონე მავზოლეუმებს. მავზოლეუმი მიეკუთვნება XVII საუკუნეს. როგორც ჩანს კომპლექსი იმამ-ზადე იყო დამკრძალავი ნაგებობების ცენტრი. მავზოლეუმს გარს არტყავდა შუა საუკუნეების სასაფლაო, მაგრამ მან ვერ მოაღწია ჩვენამდე. შუა საუკუნეებში აქ იყო დასახლება და ადგილობრივი დერვიშების სათაყვანო ადგილი. 2004 წელს არქიტექტურულ კომპლექსს ჩაუტარდა რეკონსტრუქცია. ↑ К.М. Мамед-заде. Строительное Искусство Азербайджана( с древнейших времен до XIX в.). — Baku : Элм, 1983. — P. 234
ალექსანდრე გედევანიშვილი

ალექსანდრე კონსტანტინეს ძე გედევანიშვილი (დ. 16 თებერვალი, 1870 — გ. 1933) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი, საქართველოს შეიარაღებული ძალების მთავარსარდალი 1918-1919 წლებში. იყო გენერალ იოსებ გედევანიშვილისა, პოლკოვნიკ ნიკოლოზ გედევანიშვილის, ინჟინერ გიორგი გედევანიშვილის და პუბლიცისტ ანასტასია გედევანიშვილის ძმა. დაამთავრა თბილისის კადეტთა კორპუსი. 1888 წელს დაიწყო სამხედრო სამსახური. დაამთავრა პავლეს სახელობის I სამხედრო სასწავლებელი. 1889 წელს გახდა პოდპორუჩიკი, 1893 წელს კი პორუჩიკი. დაამთავრა გენერალური შტაბის აკადემია. 1900 წელს მიიღო შტაბსკაპიტნის, ხოლო 1901 წელს კაპიტნის ჩინი. მონაწილეობდა რუსეთ-იაპონიის ომში. 1907 წელს გახდა პოდპოლკოვნიკი, 1910 წელს კი პოლკოვნიკი. მონაწილეობდა პირველ მსოფლიო ომში, იყო 203-ე ქვეითთა პოლკის მეთაური. 1915 წელს მიიღო გენერალ-მაიორობა. 1917 წელს იყო დასავლეთის ფრონტზე მოქმედი 51-ე ქვეითი დივიზიის მეთაური. 1917 წლის ბოლოდან საქართველოში მონაწილეობდა ქართული შეარაღებული ძალების მშენებლობაში. 1918 წლის დასაწყისში იყო ბათუმის გამაგრებული რაიონის და ციხე-სიმაგრის კომენდანტი. პირველი რესპუბლიკის დროს, გარკვეული პერიოდის განმავლობაში, იყო სამხედრო მინისტრის მოადგილე სამწყობრო-ოპერატიულ დარგში. 1918 წლის ივლისიდან 1919 წლის აპრილის ჩათვლით იყო საქართველოს შეარაღებული ძალების მთავარსარდალი. 1921 წელს დარჩა საქართველოში და მსახურობდა წითელ არმიაში. ბახტაძე მ., საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918–1921) : ენციკლოპედია-ლექსიკონი, თბ.: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2018. — გვ. 87-88. ჩაჩხიანი ა., „დაშნაკთა ნაციონალისტურ-ექსპანსიონისტური იდეოლოგია და სომხეთ-საქართველოს 1918-1919 წლების ომი“, თბილისი, 2007 ალექსანდრე გედევანიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ალექსანდრე გედევანიშვილი
პიკალოვის ხიდი

პიკალოვის ხიდი (რუს. Пикалов мост) — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. ერთმანეთთან აკავშირებს კოლომენსკისა და პოკროვსკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა 22,8 მეტრი, ხოლო სიგანე — 10,6 მეტრი. ქმნის ერთიან არქიტექტურულ ანსამბლს წითელგვარდიელისა და სტარო-ნიკოლსკის ხიდებთან. წარმოადგენს XVIII საუკუნის ხიდმშენებლობის ფასეულ არქიტექტურულ ძეგლს და იცავს სახელმწიფო. პიკალოვის ხიდი მდებარეობს გრიბოედოვისა და კრიუკოვის არხების შეერთების ადგილზე. ხიდთან ახლოს მდებარეობს ნიკოლსკის ბაზარი და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის საზღვაო ტაძარი. დინების ზემოთ მდებარეობს წითელგვარდიელის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — მოგილიოვის ხიდი. უახლოესი მეტროს სადგურია (1,3 კმ) „სადოვაია“. სახელწოდება ცნობილია 1798 წლიდან და მომდინარეობს მშენებლობის მეთვალყურის პიკალოვის გვარისაგან. XVIII საუკუნის ბოლოსთვის ასევე მოქმედებდა სახელი პერეშივკინის ხიდი, რადგან ხიდთან მდებარეობდა პერეშივკინის სახლი. 1812 წლის შემდეგ საბოლოოდ მიენიჭა დღევანდელი სახელი. 1783-1785 წლებში გრანიტის სანაპიროს მშენებლობისას ააგეს ხიდი ტიპური პროექტით. რომელიც შეიმუშავეს კრიუკოვის არხისა და გრიბოედოვის არხის ქვედა დინებისათვის: ხის სამმალიანი, გასახსნელი მალით. პროექტის ავტორი უცნობია. სამი ერთდროულად აგებული ხიდიდან (პიკალოვი, მალო-კალინკინი, ალარჩინი) მხოლოდ პიკალოვმა შეინარჩუნა სახე, რომელიც ახლოსაა თავდაპირველთან. გასახსნელი თაღი XIX საუკუნეში შეცვალეს მუდმივი თაღით. 1905 წელს ხის საყრდენები შეცვალეს მეტალის საყრდენებით. სამუშაოები მიმდინარეობდა პ. ა. ლიხაჩევის მეთვალყურეობის ქვეშ. 1982-1984 წლებში ხიდი კაპიტალურდ გაარემონტეს ინჟინრების ლ. ნ. სობოლევისა და რ. რ. შიპოვის პროექტის მიხედვით. ხიდი ამჟამად სამმალიანია და რკინა-ბეტონითაა აგებული. ხიდი გამოიყენება როგორც საფეხმავლოდ, ასევე ავტომობილების გადასაადგილებლად. სავალი ნაწილი ორი ზოლისაგან შედგება. სავალი ნაწილი და ტროტურები მოასფალტებულია. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 470. — 511 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 332. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Пикалов мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [https://web.archive.org/web/20180725153815/http://encspb.ru/object/2855715374 დაარქივებული 2018-07-25 საიტზე Wayback Machine. Пикалов мост] // Энциклопедия Санкт-Петербурга
ვიქტორ კოკოჩაშვილი

ვიქტორ კოკოჩაშვილი (დ. 12 ნოემბერი, 1904, ქუთაისი — გ. 17 აპრილი, 1986) — ქართველი ქიმიკოსი. ვიქტორ ივანეს ძე კოკოჩაშვილი დაიბადა 1904 წლის 12 ნოემბერს (ძველი სტილით 30 ოქტომბერი) ქალაქ ქუთაისში პროვიზორისა და პედაგოგის ოჯახში. 1922 წელს დაამთავრა ქუთაისის კლასიკური გიმნაზია და ჩაირიცხა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პედაგოგიური ფაკულტეტის ქიმიურ-ფარმაცევტულ განყოფილებაზე, რომელიც 1928 წელს დაამთავრა. 1927-1928 წლებში ვიქტორ კოკოჩაშვილი მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის არაორგანული ქიმიის კათედრის ასისტენტად, 1931 წელს ვიქტორ კოკოჩაშვილი დაინიშნა ქალაქ დნეპროპეტროვსკის ქიმიო-ტექნოლოგიური ინსტიტუტის არაორგანული ქიმიის კათედრის დოცენტად. 1936 წელს მას მიენიჭა ქიმიის მედიცინათა კანდიდატის სამეცნიერო ხარისხი დისერტაციის დაცვის გარეშე აირად ფაზაში ფოტოქიმიური რეაქციების კვლევაში. 1953-1973 წლებში იგი იყო ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკური ქიმიის უცვლელი კათედრის გამგე. 1943 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია თემაზე: „წყალბადისა და ბრომის ნარევების წვის მოვლენის შესწავლა“. 1944 წელს მიენიჭა პროფესორის წოდება. 1961 წელს საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწის წოდება. 1968 წელს დაჯილდოვდა თსუ საიუბილეო და 1976-1980 წლებში ივანე ჯავახიშვილის მედლებით. 1986 წლის 17 აპრილს ხანმოკლე ავადმყოფობის შედეგად გარდაიცვალა. ვიქტორ კოკოჩაშვილს მნიშვნელოვანი გამოკვლევები აქვს ქიმიური კინეტიკის დარგში და ითვლება საქართველოში ქიმიური კინეტიკის, როგორც სამეცნიერო მიმართულების დამფუძნებელი. იგი იყო ნობელის პრემიის ლაურეატის ნ.ნ სემიონოვის სკოლის თვალსაჩინო წარმომადგენელი. წყალბადისა და ქლორის ფოტოქიმიური რეაქციის კინეტიკის კვლევისას აღმოაჩინა სარეაქციო ჯაჭვების ურთიერთქმედება მაღალი ინტენსივობის სინათლეზე. დაადასტურა გოგირდის ანჰიდრიდის ფოტოქიმიური გარდაქმნის პროცესში არაგანშტოებულ ჯაჭვურ რეაქციაში აალების სითბური ბუნება. ნახშირწყალბადის ქლორირების რეაქციის შესწავლისას აირად ფაზაში განსაზღვრა ელემენტარული რეაქციების სიჩქარეთა მუდმივები, რის საფუძველზე აღმოჩენილ იქნა კავშირები ნივთიერების აღნაგობასა და რეაქციაში შესვლის უნარს შორის. წყალბადისა და ბრომის აირად ფაზაში რეაქციის შესწავლამ კი, ექსპერიმენტულად დაადასტურა კინეტიკის სკოლის მიღწევები აალებასა და წვაზე. აღმოაჩინა ალის ფრონტის არამდგრადობა და ჩამოაყალიბა მისი თეორია (1951 წელი). ვიქტორ კოკოჩაშვილი არის 85 სამეცნიერო შრომისა და 24 სახელმძღვანელოსა და მონოგრაფიის ავტორი (1949-88), მათ შორისაა: ფიზიკური ქიმიის სამტომეული (1972-76 წლები) არაორგანული ქიმიის კურსი ორტომეული (1988 წლები) ქიმია უმაღლეს სასწ. შემსვლელთათვის (7 გამოცემა 1964-83 წლები) ვახტანგ VI „წიგნი ზეთების შეზავებისა და ქიმიის ქმნის“ (1981 წლები) ვიქტორ კოკოჩაშვილის ხელმძღვანელობით თსუ ფიზიკური კვლევის კათედრაზე დაცული იქნა ათეულობით საკანდიდატო დისერტაციები. ვიქტორ კოკოჩაშვილი წლების მანძილზე იყო თსუ ქიმიის ფაკულტეტის ხარისხების მიმნიჭებელი სამეცნიერო საბჭოს თავმჯდომარე. ვიქტორ კოკოჩაშვილი. ვიქტორ კოკოჩაშვილი : მეცნიერი, პედაგოგი, პიროვნება
მოგილიოვის ხიდი

მოგილიოვის ხიდი (რუს. Могилёвский мост) — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. ერთმანეთთან აკავშირებს კოლომენსკისა და პოკროვსკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა 28,3 მეტრი, ხოლო სიგანე — 24 მეტრი. მოგილიობის ხიდი მდებარეობს ლერმონტოვის პროსპექტის ღერძზე. ხიდთან ახლოს მდებარეობს ესტონური მართლმადიდებლური საძმოს წმინდა ისიდორეს ეკლესია. დინების ზემოთ მდებარეობს პიკალოვის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — ალარჩინის ხიდი. უახლოესი მეტროს სადგურია (1,6 კმ) „სადოვაია“. სახელწოდება ცნობილია 1906 წლიდან და მომდინარეობს მოგილიოვის ქუჩიდან. თავდაპირველად გამოიყენებოდა ფორმა მოგილიოვის საფეხმავლო ხიდი, მაგრამ 1912 წლის რეკონსტრუქციის შემდეგ ხიდი სატრანსპორტოც გახდა და დასახელება „საფეხმავლო“ ხმარებიდან ამოვარდა. საბჭოთა პერიოდში ხიდისთვის სახელი არ გადაურქმევიათ. 1905-1906 წლებში ინჟინერ პ. ა. ლიხაჩევის პროექტითა და მეთვალყურეობით ააგეს საფეხმავლო ხის ხიდი. 1911-1912 წლებში ხიდი გადააკეთეს და მასზე ტრანსპორტმაც დაიწყო გადაადგილება. 1928 წელს ხიდი გააფართოვეს 19,5 მეტრამდე და შეუნარჩუნეს ძვლი კონსტრუქცია. ლენინგრადის ბლოკადის დროს ხიდი დაიწვა. დღეს არსებული ხიდი ააგეს 1951-1953 წლებში „Ленгипроинжпроект“-ის ინსტიტუტის ინჟინერ ვ. ვ. ბლაჟევიჩისა და არქიტექტორ ს. გ. კრასიკოვის პროექტის მიხედვით. ხიდი ამჟამად ერთმალიანია და რკინა-ბეტონითაა აგებული. ხიდი გამოიყენება როგორც საფეხმავლოდ, ასევე ავტომობილების გადასაადგილებლად. სავალი ნაწილი ოთხი ზოლისაგან შედგება. სავალი ნაწილი და ტროტურები მოასფალტებულია. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 470. — 511 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 332. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Могилёвский мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
კოლომნის ხიდი

კოლომნის ხიდი (რუს. Коломенский мост) — საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. ერთმანეთთან აკავშირებს კოლომენსკისა და პოკროვსკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა 32,7 მეტრი, ხოლო სიგანე — 2,75 მეტრი. პირველი და ერთადერთი ხიდი რუსეთში რომელიც აგებულია ალუმინისაგან. კოლომნის ხიდი მდებარეობს ვოლოდი ერმაკის ქუჩის დასაწყისში. დინების ზემოთ მდებარეობს ალარჩინის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — მალო-კალინკინის ხიდი. უახლოესი მეტროს სადგურებია „სადოვაია“, „სენის მოედანი“ და „სპასკაია“. ხიდის სახელწოდება მომდინარეობს სანქტ-პეტერბურგის ისტორიული რაიონის კოლომნისაგან, რომელიც მდებარეობდა ამჟამინდელი კოლომენსკისა და პოკროვსკის კუნძულებზე. 1911 წლიდან 1920-იან წლებამდე ხიდს ეწოდებოდა კოლომენსკის საფეხმავლო ხიდი. პირველი ხის ხიდი ამ ადგილზეააგეს 1907 წელს. ეს იყო დროებითი ხიდი, რომელიც ააგეს მალო-კალინკინის ხიდის რემონტის პერიოდში. 1910 წელს ააგეს ხის საფეხმავლო ხიდი. 1960-იან წლებში ხიდი ისევ ხის იყო. 1967 წელს პროფესორ ვ. ი. კრიჟანოვსკის ინიციატივით მოხდა ხიდის რეკონსტრუქცია ალუმინის მასალით. ეს იყო პირველი ალუმინის ხიდი საბჭოთა კავშირის მასშტაბით (ზოგჯერ მიიჩნევენ, რომ ეს ხიდი პირველი ალუმინის ხიდია მსოფლიოში, მაგრამ ეს არასწორია: ჯერ კიდევ 1948-1950-იან წლებში 150-მეტრიანი ალუმინის საავტომობილო ხიდი ააშენეს კანადის ქალაქ არვიდაში, ჩრდილოეთ კვებეკში). პროექტის შემუშავებაში მონაწილეობას იღებდა „Ленгипроинжпроект“-ის ინჟინრებმა ნ. გ. ბონჩ-ოსმოლოვსკაიამ, ბ. ე. დვორკინმა და არქიტექტორმა ლევ ნოსკოვმა. ხიდის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1968-1969 წლებში. 1969 წლის 30 სექტემბერხიდი გაიხსნა მოძრაობისათვის. ხიდი ამჟამად ერთმალიანია და ალუმინისგანაა აგებული. ხიდი გამოიყენება საფეხმავლოდ. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Артемьева И. Н. Алюминиевые конструкции. — М.: Стройиздат, 1967. — 28 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 470. — 511 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 332. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Коломенский мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
მალო-კალინკინის ხიდი

მალო-კალინკინის ხიდი (რუს. Мало-Калинкин мост) — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. ერთმანეთთან აკავშირებს კოლომენსკისა და პოკროვსკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა 27,7 მეტრი, ხოლო სიგანე — 16,22 მეტრი. ხიდი არის ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი და იცავს სახელმწიფო. მალო-კალინკინის ხიდი მდებარეობს გრიბოედოვის არხისა და მდინარე ფონტანკის შეერთების ადგილზე. დინების ზემოთ მდებარეობს კოლომნის ხიდი. უახლოესი მეტროს სადგურია „ბალტიისკაია“. სახელწოდება ცნობილია 1761 წლიდან ფორმით კალინკინის ხიდი. 1799 წლიდან 1873 წლამდე მას ერქვა კალინკინი. ამჟამად არსებული სახელი ხიდმა მიიღო 1820 წელს, რათა განესხვავებინათ ახლოს მდებარე დიდი კალინკინის ხიდისაგან, რომელიც მდინარე ფონტანკაზე მდებარეობს. ხიდი აგებულია 1783 წელს, არხის გრანიტის სანაპიროსთან ერთად. კონსტრუქციით ძალიან ჰგავს პიკალოვის ხიდს. 1907-1908 წლებში სადოვიის ქუჩაზე ტრამვაის ხაზის გახსნის გამო საჭირო გახდა ხიდის გადაკეთება, თუმცა შეინარჩუნეს ხიდის ისტორიული სახე. ხიდის სიგანე 10,3 მეტრიდან გაიზარდა 16,2 მეტრამდე. 1952 წელს არქიტექტორ ალექსანდრე როტაჩის პროექტის მიხედვით დაამონტაჟეს გრანიტის ფილები ფანრებით. 2007 წელს მიმდინარეობდა ხიდის კაპიტალური რემონტი. რეკონსტრუქციის პროექტი შეიმუშავეს „Ленгипроинжпроект“-ის ინსტიტუტის ინჟინრებმა. ხიდი ამჟამად სამმალიანია და მეტალისგანაა აგებული. ხიდი გამოიყენება როგორც საფეხმავლოდ, ისე საავტომობილოდ. ხიდის სავალი ნაწილი ორი ზოლისაგან შედგება. სავალი ნაწილი მოასფალტებულია. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 332. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Мало-Калинкин мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [https://web.archive.org/web/20180111072812/http://encspb.ru/object/2804006080 დაარქივებული 2018-01-11 საიტზე Wayback Machine. Калинкины мосты] // Энциклопедия Санкт-Петербурга
სანქტ-პეტერბურგის ისიდორეს ეკლესია

სანქტ-პეტერბურგის ისიდორეს ეკლესია (რუს. Исидоровская церковь) — მართლმადიდებლური სამრევლო ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1907 წელს, არქიტექტორ ალექსანდრე პოლეშჩუკის მიერ. მდებარეობს ლერმონტოვისა და რიმსკი-კორსაკოვის პროსპექტების კვეთაზე, მოგილიოვის ხიდის მიმდებარედ. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია მღვდელმოწამე ისიდორეს სახელზე, ხოლო ეგვტერები სერაფიმ საროველისა და მოციქულების, პეტრესა და პავლეს სახელზე. ქვედა ტაძარი კი ნაკურთხია ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. 1894 წელს სანქტ-პეტერბურგის ისტორიულ რაიონ კოლომნაში ჩამოყალიბდა ესტონური მართლმადიდებლური თემი წინამძღვარ პავლე კულბუშის მეთაურობით. ამ პერიოდში ქალაქში ცხოვრობდა 4 000 მათლმადიდებელი ესტონელი. მრევლს არ ჰქონდა საკუთარი ეკლესია და ღვთისმსახურებას აღავლენდნენ მალო-კოლემნის ქრისტეს აღდგომის ეკლესიის სარდაფში. 1898 წლის 29 ნოემბერს ჩამოყალიბდა ისიდორე იურიეველის სახელობის ესტონური საძმო. კულბუში ასევე გამოვიდა ინიციატივით აეშენებინათ საკუთარი ეკლესია, რომლის პროექტსაც შეიმუშავებდა საზოგადოების წევრი ალექსანდრე პოლეშჩუკი. 1901 წელს არქიტექტორმა შეადგინა პროექტის ესკიზი, ხოლო 1902 წლის 23 აგვისტოს საბოლოო პროექტი დაამტკიცეს. ეკლესიის ასაშენებელი თანხის შეგროვება დაიწყო მთელი რუსეთის მასშტაბით, ხოლო პირველი შემოწირულობა გაიღო იოანე კრონშტადტელმა. თავდაპირველად ააგეს საეკლესიო სახლი და ხის სამრეკლო, რომელიც აკურთხეს 1903 წლის 30 მარტს, ხოლო ამავე წლის 24 აგვისტოს საზეიმოდ ჩაუყარეს საფუძველი ეკლესიის მშენებლობას. ტაძრის მშენებლობა დასრულდა 1907 წელს. 1935 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა. ფასეულობების ნაწილი გადაეცა ახლოს მდებარე ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის საზღვაო ტაძარს. 1994 წელს ეკლესია დაუბრუნდა მართლმადიდებელ ეკლესიას და პირველი ლიტურგია ჩატარდა ამავე წლის 30 ოქტომბერს ქვედა ტაძარში. 1999 წელს ტაძარზე აღართეს ჯვარი, ხოლო 2001 წელს ააგეს სამრეკლო. ტაძარში მოქმედებს ბიბლიოთეკა და სამრევლო საკვირაო სკოლა. Энциклопедия Санкт-Петербурга დაარქივებული 2018-12-31 საიტზე Wayback Machine. Сайт «Прогулки по Петербургу» Церковь Исидора Юрьевского и Николая Чудотворца на сайте Sobory.ru
ზურაბ ნასარაია

ზურაბ ნასარაია (დ. 19 ოქტომბერი, 1973, ფოთი) — ქართველი პოლიტიკოსი. საჯარო მმართველობის დოქტორი, ინჟინერ-ეკონომისტი, 2002–2004 წლებში საქართველოს პარლამენტის წევრი, 2018–2021 წლებში სახელმწიფო რწმუნებული-გუბერნატორი გურიის მხარეში. 1990–1995 წლებში სწავლობდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საინჟინრო-ეკონომიკური ფაკულტეტზე, მართვა-მანქანათმშენებლობის სპეციალობით. სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ მიენიჭა ინჟინერ-ეკონომისტის კვალიფიკაცია. საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სადისერტაციო საბჭოს გადაწყვეტილებით 2021 წელს მიენიჭა საჯარო მმართველობის დოქტორის აკადემიური ხარისხი [წყარო არ არის მითითებული 832 დღე] 1990–1993 წლებში იყო ქალაქ ფოთის საქალაქო მეურნეობის სამსახურის ეკონომისტი. 1993–1995 წლებში ფოთის მერიის ეკონომიკური რეფორმების განყოფილების უფროსი სპეციალისტი. 1995–1996 წლებში ფოთის მალთაყვის უბნის მუნიციპალური ტერიტორიის კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე. 1996–1997 წლებში ქ. ფოთის მერიის ეკონომიკური რეფორმების ცენტრის თავმჯდომარე. 1997 წელს ქალაქ ფოთის ადგილობრივი მმართველობის ერთიანი ეკონომიკური პოლიტიკის სამმართველოს უფროსი. 1997–1998 წლებში 100% სახელმწიფო წილის მქონე სააქციო საზოგადოება „ფოთის გემსაშენის“ სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარე. 1998–1999 წლებში ქალაქ ფოთის მერიის კანცელარიის უფროსი. 1999–2002 — ქ. ფოთის ადგილობრივი თვითმმართველობის (საკრებულო, მერია) აპარატის უფროსი. 2002 წელს არჩეული იქნა ქალაქ ფოთის საკრებულოს წევრად. 2002–2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკიდან „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“, ასევე საქართველოს პარლამენტის საგადასახადო შემოსავლებისა და საფინანსო-საბიუჯეტო კომიტეტების წევრი და საქართველოს პარლამენტის ანტიკორუფციული დროებითი საგამოძიებო კომისიის წევრი; 2004–2007 წლებში შპს „საქართველოს რკინიგზის“ შრომის, ხელფასისა და სტრუქტურული მოწყობის განყოფილების უფროსი. 2007–2008 წლებში შპს „საქართველოს რკინიგზის“ სამეურნეო უზრუნველყოფის სამსახურის უფროსი. 2008–2009 წლებში შპს „საქართველოს რკინიგზის“ დირექტორთა საბჭოს აპარატის უფროსის მოადგილე. 2009–2010 წლებში შპს „საქართველოს რკინიგზის“ შვილობილი კომპანიის შ.პ.ს. „ფროფერთი მენეჯმენტის“ გენერალური დირექტორი. 2010–2014 წლებში სს „საქართველოს რკინიგზის“ ოპერაციათა მართვის დეპარტამენტი, სამეურნეო უზრუნველყოფის სამსახურის უფროსი. 2014–2018 წლებში საქართველოს რკინიგზელთა პროფესიული კავშირის თავმჯდომარე. 2018–2021 წლებში სახელმწიფო რწმუნებული-გუბერნატორი გურიის მხარეში. სამეცნიერო ნაშრომი: 10 სამეცნიერო სტატია და 3 სახელმძღვანელო. გამოცემული აქვს წიგნები: „რეგიონული ეკონომიკური პოლიტიკა“, „საქართველოს ეკონომიკა“, „ბიზნესი და ერგონომიკა“. ფაზისის აკადემიის ნამდვილი წევრი ზურაბ ნასარაია — ბიბლიოვიკი ზურაბ ნასარაია — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) სახელმწიფო რწმუნებული-გუბერნატორი დაარქივებული 2023-03-20 საიტზე Wayback Machine.
კომეტა 1882

1882 წლის დიდი სექტემბრის კომეტა (C/1882 R1) — იყო ციური ობიექტი, რომელიც გამოირჩეოდა დიდი ნათებით, რის გამოც მიიღო სახელწოდება „დიდი კომეტა“. იგი 1882 წლის ზაფხულში აღმოაჩინა სამხრეთ აფრიკელმა ასტრონომმა უილიამ ჰენრი ფინლაიმ. სექტემბრისათვის კომეტის ნათებამ იმდენად იმატა, რომ ხილული გახდა შეუიარაღებელი თვალითაც. 17 სექტემბერს იგი პერიჰელიუმში იმყოფებოდა მზესთან, რომლის შემდეგაც მისმა ნათებამ ნელ-ნელა იკლო. სულ მალე იგი დაიშალა რამდენიმე კომეტად, რომლეთა ნახვაც პირველ დღეებში, შეუიარაღებელი თვალითაც შეიძლებოდა. რამდენიმე ხანში კომეტა 1882 იქცა მეტეორთა ნაკადად, რომელიც დღემდე მოძრაობს მზის სისტემის სივრცეში. Cometography.com Clerke, Agnes M. (1908). „Plate III. The Great Comet of September 1882“, A popular history of astronomy during the nineteenth century. London: Adam & Charles Black.  ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კომეტა 1882
ვარშავის რადიოანძა

ვარშავის რადიოანძა — ყველაზე მაღალი სტრუქტურული ნაგებობა იყო დედამიწაზე, რომელიც კი ოდესმე ადამიანს შეუქმნია (1991 წელს დანგრევამდე). მდებარეობდა ქ. კონსტანტინოვთან, პოლონეთში. რადიოანძის პროექტი სიმაღლით 646,38 მ შეიმუშავა ინჟინერმა იან პოლაკმა გრძელ ტალღაზე რადიომაუწყებლობისთვის პოლონეთისა და ევროპის ტერიტორიაზე. მშენებლობა ქ. კონსტანტინოვთან დაიწყო 1970 წლის ივნისში და დასრულდა 1974 წლის 18 მაისს. რადიოანძამ ფუნცქიონირება დაიწყო იმავე წლის 22 ივნისს. ექსპლუატაციას უწევდა ვარშავის სახელმწიფო ტელერადიოკომპანია რადიოს პირველი არხის მაუწყებლობისთვის სიხშირეზე 225 კილოჰერცი. ორმაჩტიანი გადამცემის სიგნალის დაჭერა შესაძლებელი იყო ევროპაში, ჩრდ. აფრიკაში და ჩრდ. ამერიკაშიც. კონსტრუქციის საერთო წონა შეადგენდა 420 ტონას. კონსტრუქციის წონასწორობას იჭერდა 15 დამჭიმი დამაგრებული 5 დონეზე. 1991 წლის 8 აგვისტოს დამჭიმის გაუმართაობის გამო დაინგრა.