laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
აფხაზეთის მოსახლეობა

აფხაზეთის მოსახლეობაზე ინფორმაცია სხვადასხვა დროს ჩატარებული მოსახლეობის აღწერების შედეგებს ეფუძნება. მის დემოგრაფიულ მახასიათებლებზე უდიდესი გავლენა იქონია აფხაზეთის ომმა და თანმხლებმა ეთნოწმენდამ ქართველების წინააღმდეგ. აფხაზეთის ახლანდელი მოსახლეობის ზუსტი სიდიდე დაუდგენელია. დე-ფაქტო ხელისუფლების ცნობით მისი რიცხვი 2003 წელს იყო 215,972, 2011 წელს კი – 240,705. მონაცემები არ არის სანდო ქართული მხარისათვის. საქსტატმა 2003 წელს ივარაუდა რომ რეგიონში 179 000 ადამიანი ცხოვრობდა, უკანასკნელად, 2005 წელს კი – 178 000. გაეროს განვითარების პროგრამა 1998 წელს 180 000-ისა და 220 000-ის შუალედში ვარაუდობდა, საერთაშორისო კრიზისების ჯგუფი 2006 წელს კი – 157 000-სა და190 000-ს შორის. აფხაზეთი გამოირჩევა მრავალეროვნებით. მხარის უადრესი დემოგრაფიული სტატისტიკა 1886 წლის საოჯახო სიებშია, რომლის მიხედვითაც ქუთაისის გუბერნიის სოხუმის ოკრუგში ცხოვრობდა 68 773 ადამიანი, მათგან 4166 ქართველი (3558 მეგრელი), 28 323 აფხაზი, 30 640 „სამურზაყანოელო“, 2149 ბერძენი, 1090 სომეხი, 1090 რუსი და 637 ესტონელი. 1897 წლის აღწერით აფხაზეთში 58 697 ადამიანისთვის იყო აფხაზური მშობლიური ენა, 23 810-ისათვის მეგრული, 1971-ისათვის კი ქართული. სოხუმის ოკრუგის დაახ. 100 000-იანი მოსახლეობის 3,5 %, 2 % და 1,5 %-ს შესაბამისად შეადგენდნენ ბერძნები, რუსები და სომხები. რუსეთის დროებითი მთავრობის 1917 წლის აღწერით რეგიონის სოფლის მაცხოვრებლებიდან 41,7 % (54 760) ქართველი და 30,4 % (39 915) აფხაზი იყო. 2008 წლის აგვისტოს ომის კოდორის ბრძოლის შედეგად 2000-მა სვანმა დატოვა კოდორის ხეობა. 2013 წელს ჭუბერის თემის მცხოვრებლები ამბობდნენ, რომ ხეობაში სულ 20-მდე ქართველიღა ცხოვრობდა. Население Абхазии ↑ Population Dynamics in Georgia (PDF). United Nations Population Fund. ციტირების თარიღი: 25 თებერვალი 2019 ↑ აფხაზეთის მოსახლეობის აღწერის წინასწარი შედეგები (PDF). საქინფორმი. ციტირების თარიღი: 25 თებერვალი 2019 ↑ „კოდორის ხეობა 5 წლის შემდეგ“. საქართველოს პირველი არხი. ციტირების თარიღი: 10 მარტი 2019. დამოწმებას აქვს ცარიელი უცნობი პარამეტრ(ებ)ი: |coauthors= (დახმარება) ↑ „სამურზაყანოელების“ გარეშე
მარსელო ბროზოვიჩი

მარსელო ბროზოვიჩი (დ. 16 ნოემბერი, 1992) — ხორვატი პროფესიონალი ფეხბურთელი. თამაშობს იტალიურ კლუბ მილანის „ინტერში“. საერთაშორისო დონეზე ბროზოვიჩი ხორვატიის ეროვნულ ნაკრებში თამაშობს. მან ითამაშა 2014 და 2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატებზე და უეფას ევროპის 2016 წლის ჩემპიონატზე. ბროზოვიჩი დაიბადა ზაგრებში. მისი პროფესიონალური დებიუტი შედგა 2010 წლის 24 ივლისს, ზაგრების „დინამოს“ წინააღმდეგ. მან 90 წუთი ითამაშა თუმცა გუნდი დამარცხდა ანგარიშით 1–4. 2011 წლის 18 მარტს მან გაიტანა თავისი პირველი კარიერული გოლი, „კარლოვაცის“ წინააღმდეგ. ბროზოვიჩმა ითამაშა ხორვატიის 18 წლამდელთა, 19 წლამდელთა, 20 წლამდელთა და 21 წლამდელთა გუნდებში. 2014 წლის 31 მაისს ნიკო კოვაჩმა დაასახელა შემადგენლობა მსოფლიოს თასისათვის, იგი მოხვდა შემადგენლობაში. ნაკრებში მისი დებიუტი შედგა ამავე წლის 7 ივნისს ავსტრალიის წინააღმდეგ, გუნდმა 1–0 გაიმარჯვა. ხუთი დღის შემდეგ მისი დებიუტი შედგა მსოფლიოს თასზე, მან ითამაშა ბოლო 26 წუთი ბრაზილიის წინააღმდეგ, მისმა გუნდმა 1–3 წააგო. ბროზოვიჩი დაქორწინდა სილვია ბროზოვიჩზე (ნეე ლიჰტარი) 2016 წელს. მათი ქალიშვილი, არორა, დაიბადა ერთი წლის შემდეგ. 2018 წლის 12 სექტემბრის მონაცემებით დინამო ზაგრები: Prva HNL : 2012-13 , 2013-14 ხორვატიის სუპერ თასი : 2013 ხორვატია ფიფას მსოფლიო თასის ფინალისტი: 2018 ორდენები ბრანიმირის ორდენი : 2018 ↑ Marcelo BROZOVIC. FIFA.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 22 ივნისი 2018. ციტირების თარიღი: 22 June 2018. ↑ Hrvatski Dragovoljac vs. Karlovac 1 – 0. Soccerway (18 March 2011). ციტირების თარიღი: 21 June 2018. ↑ Agent: Why Brozovic is a beast…. Football Italia (29 November 2017). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 17 ივნისი 2018. ციტირების თარიღი: 22 June 2018. ↑ McNulty, Phil. (15 July 2018) France 4–2 Croatia. BBC. ციტირების თარიღი: 15 July 2018 ↑ News: President Decorates Croatian National Football Team Players and Coaching Staff. Office of the President of the Republic of Croatia (13 November 2018). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 9 აპრილი 2019. ციტირების თარიღი: 24 თებერვალი 2019. ინტერ მილანის ოფიციალური პროფილი დაარქივებული 2019-03-31 საიტზე Wayback Machine. . მარსელო ბროზოვიჩი Futball-Teams.com-ზე. მარსელო ბროზოვიჩი — სტატისტიკა საიტზე Soccerbase.com (ინგლისური)
საქართველოს ახალგაზრდა მწვანეები

საქართველოს ახალგაზრდა მწვანეები (ინგლ. Georgian Young Greens) — ახალგაზრდული, წევრობაზე დაფუძნებული, მემარცხენე ორგანიზაციაა. ორგანიზაცია დაფუძნდა 2008 წელს, როგორც მწვანეთა პარტიის ახალგაზრდული ფრთა, თუმცა მნიშვნელოვანი განსხვავებების გამო „ახალგაზრდა მწვანეები“ პარტიას გამოეყვნენ და დამოუკიდებელ ორგანიზაციად ჩამოყალიბდნენ. ორგანიზაციის მთავარ მიზნებს წარმოადგენს: ახალგაზრდა მწვანეების წევრებსა და საქართველოს მოსახლეობაში ეკოლოგიის, სოციალიზმის, დემოკრატიულ, თანასწორობისა და არაძალადობის საკითხებთან დაკავშირებით ცნობიერების გაზრდა. ახალგაზრდების აქტიური ჩართვა სოციალურ თუ პოლიტიკურ პროცესებში. ადგილობრივი და რეგიონალური პრობლემატიკის დროული გამოვლენა და მათზე მყისიერი რეაგირება. გენდერული და ეკონომიკური თანასწორობისთვის ბრძოლა. მწვანე ცხოვრების წესის პოპულარიზაცია. ორგანიზაციის მთავარ ამოცანას წარმოადგენს განსხვავებულ შესაძლებლობათა მქონე ახალგაზრდებისთვის თანაბრად უსაფრთხო და კომფორტული გარემოს შექმნა თვითრეალიზაციისთვის; ახალგაზრდების ერთმანეთთან დაკავშირდების ხელშეწყობა და მათთვის კულტურულ-საგანმანათლებლო გაცვლითი პროგრამებისა თუ სხვა აქტივობების საშუალებით არააკადემიური გამოცდილების მიცემა და მწვანე პოლიტიკური ცნობიერების გამომუშავება. ახალგაზრდა მწვანეების საქმიანობა მოიცავს ფესტივალებს, კითხვის კლუბებს, ფილმის ჩვენებებს, ადვოკატირების კამპანიებს, რეგიონალურ შეხვედრებს, დემონსტრაციებს, არაფორმალური განათლების პლატფორმებს, პუბლიკაციებისა თუ საინფორმაციო ბუკლეტების ბეჭდვას, ონლაინ კამპანიებს და სხვა. ყოველწლიურად იმართება მწვანე ფესტი, რომელიც სხვადასხვა თემატიკას ეძღვნება. მაგალითად, 2018 წელს გამართული ფესტივალის მთავარი თემა ურბანული საკითხები იყო; მოხსენებებისა და პანელ-დისკუსიების საშუალებით კი ქალაქის სხვადასხვა ასპექტის - გენდერული, სოციალური, ეკონომიკური - გაანალიზება მოხდა. „ახალგაზრდა მწვანეების“ უმაღლესი გადაწყვეტილების მიმღები ორგანო გენერალური ასამბლეაა, რომელიც წევრთა საერთო კრებას წარმოადგენს. ასამბლეაზე ხდება პოლიტიკური პლატფორმის, წესდების, სტრუქტურების, შინაგანაწესისა და სხვა დოკუმენტების მიღება/დამტკიცება. ასევე ხდება აღმასრულებელი კომიტეტისა და თანათავმჯდომარეების არჩევა, რომელიც წარმოადგენს ორგანიზაციის მმართველ სტრუქტურას გენერალური ასამბლეიდან გენერალურ ასამბლემადე. ორგანიზაცია მჭიდროდ თანამშრომლობს ქართულ გარემოსდაცვით, მემარცხენე, ფემინისტურ და ქვიარ ორგანიზაციებსა თუ ფონდებთან. ამ დროისთვის „ახალგაზრდა მწვანეებს“ არის 3 საერთაშორისო ორგანიზაციის წევრი: აღმოსავლეთ ევროპის თანამშრომლობისა და განვითარების ქსელი (CDN), ევროპის ახალგაზრდა მწვანეების ფედერაცია (FYEG) და მსოფლიოს ახალგაზრდა მწვანეები (Global Young Greens). ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2019-01-26 საიტზე Wayback Machine.
კუზმინის სასაფლაოს ხარების სამლოცველო

კუზმინის სასაფლაოს ხარების სამლოცველო (რუს. Благовещенская часовня на Кузьминском кладбище) — მართლმადიდებლური ტაძარი ქალაქ პუშკინში, მდებარეობს კუზმინის სასაფლაოს ტერიტორიაზე. აგებულია 2005-2007 წლებში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. პირველი ტაძარი სლობოდა ბოლოშოე-კუზმინოში ააგეს 1749 წელს, როცა აქ გადაიტანეს მიძინების ეკლესია სასაფლაოსთან ერთად. გადატანის შემდეგ იგი აკურთხეს ღვთისმშობლის ხარების სახელზე. 1783 წლის 8 აპრილს მღვდელმა სტეფანე ივანოვმა შეასრულა ახალი ქვის ტაძრის საფუძვლის ჩაყრის ცერემონია. ტაძარი ააგეს ჯაკომო კვარნეგის პროექტის მიხედვით. ტაძრის კურთხევა შედგა 1785 წელს. ძველი ტაძარი დაშალეს 1787 წელს. 1923 წლის 17 მარტს დიმიტრი თესალონიკელისა და მარიამ მეგვიპტელის ეკლესიების დახურვის შემდეგ მათი საკურთხეველი გადაიტანეს ხარების ეკლესიაში. 31 მაისის ღამეს ტაძარი გაძარცვეს: დაიკარგა ბევრი ძველი ჭურჭელი და ხატები. ტაძარი იმყოფებოდა სახელმწიფო დაცვის ქვეშ, როგორც არქიტექტურის ძეგლი. 1939 წელს ლენინგრადის საოლქო აღმასრულებელი კომიტეტის დადგენილებით ღვთისმშობლის ხარების ეკლესია დახურეს და 1943-1944 წლებში დაანგრიეს. 1996 წელს დანგრეული ტაძრის ადგილზე აკურთხეს ხის ჯვარი. სამლოცველოს საფუძველი ჩაუყარეს 2005 წელს ტაძრის სარძიკველზე. სამლოცველოს მშენებლობა დასრულდა 2007 წელს. ტაძარი იყო ქვისგან აგებული ნახევარწრიული პორტიკით, რომელიც ეკავა ოთხ სვეტს. ტაძარში იყო სამი შესასვლელი. ტაძრის სიგრძე იყო 30 მეტრი, ხოლო სიგანე — 17 მეტრი. ხის კანკელი იყო მაღალი, ოთხიარუსიანი. Мещанинов М. Ю. Храмы Царского Села, Павловска и их ближайших окрестностей: Краткий исторический справочник. — 2-е изд., испр. и доп.. — СПб.: Genio Loci, 2007. — С. 369—376. — ISBN 5-9900655-3-1. Народный каталог православной архитектуры Храмы Петербурга
ეკატერინეს სასახლის აღდგომის ეკლესია

ეკატერინეს სასახლის აღდგომის ეკლესია (რუს. Церковь Воскресения Христова) — კარის მართლმადიდებლური ტაძარი ქალაქ პუშკინში, მდებარეობს ეკატერინეს სასახლის ტერიტორიაზე. აგებულია 1746-1756 წლებში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. მას შემდეგ რაც სარსკის მიწა გადაეცა ეკატერინეს, მის სასახლეში ჩამოაყალიბა ეკლესია წმინდა ეკატერინეს სახელზე. ეს იყო პირველი ეკლესია ცარსკოე-სელოში. სასახლის მარჯვენა ფლიგელში, პირველ სართულზე, იმპერატორმა ელისაბედ პეტრეს ასულმა 1740-იან წლებში აკურთხებინა მცირე, ოთახის, ეკლესია. ეკლესია გააუქმეს 1761 წლის შემდეგ. 1796 წელს ეკატერინე II-მ ბრძანა ოთახის ეკლესიის მოწყობა სასახლესა და ცივ აბანოს შორის. ეკლესია ააგეს 1797 წელს, მაგრამ ალექსანდრე I-ის ბრძანებით დაშალეს. 1746 წლის ზაფხულში პეტრე III-მ და მისმა ცოლმა ეკატერინე ალექსის ასულმა საზეიმოდ ჩაუყარეს საფუძველი ეკლესიის მშენებლობას. ტაძრის კურთხევა მოხდა 1756 წლის 10 აგვისტოს. კურთხევის აღასანიშნად ქვემეხებიდან 51-ჯერ გაისროლეს. 1820 წლის ხანძრის გამო ეკლესია დაიწვა, განადგურდა ინტერიერის დიდი ნაწილი. ტაძრის რესტავრაცია წარიმართა არქიტექტორ ვ. პ. სტასოვის ხელმძღვანელობით. აღდგენილი ტაძარი ხელახლა აკურთხეს 1822 წლის 14 აპრილს. 1863 წლის 28 ივნისს ტაძარი კვლავ ხანძარმა გაანადგურა. ხანძარმა გაანადგურა სტასოვისეული გუმბათი. განახლებული ტაძარი აკურთხეს 1864 წლის 8 ნოემბერს. ტაძარში ღვთისმახურება შეწყდა 1917 წელს, თუმცა ოფიციალურად ტაძრის ლიკვიდაცია მოხდა 1922 წლის 22 მაისს. 1957 წელს დაიწყო ტაძრის რესტავრაცია. 1963 წელს აღადგინეს გუმბათი, თუმცა ტაძარი დღევანდელ დღემდე სრულად არ არის რესტავრირებული. Мещанинов М. Ю. Храмы Царского Села, Павловска и их ближайших окрестностей: Краткий исторический справочник. — 2-е изд., испр. и доп.. — СПб.: Genio Loci, 2007. — С. 11—13, 19—20, 21, 76—83. — ISBN 5-9900655-3-1. Яковкин И. История Села Царского. — СПб., 1829. — Т. I. — С. 47—48. Церковный флигель Екатерининского дворца. Церковь Воскресения Христова დაარქივებული 2013-12-13 საიტზე Wayback Machine.
ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (პუშკინი)

ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (რუს. Церковь иконы Божией Матери «Всех скорбящих Радость») — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ პუშკინში, ცარსკოე-სელოს ყოფილ წითელი ჯვრის საზოგადოებასთან. აგებულია 1912-1914 წლებში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. წითელი ჯვრის საზოგადოების წარმომადგენლობა დაარსდა 1877 წელს. იგი არსებობდა რუსეთ-ოსმალეთის ომის დასრულებამდე. 1899 წელს დაარსდა ცარსკოე-სელოს წითელი ჯვრის კომიტეტი. მისი შექმნის ინიციატორი იყო გენერალი პ. ფ. რერბერგი. საზოგადოების ჩამოყალიბების შემდეგ მათ გახსნეს ამბულატორია, ხოლო რუსეთ-ოსმალეთის ომის დაწყების შემდეგ ლაზარეთი 10 კაცზე. 1908 წელს საზოგადოებისათვის არქიტექტორ ს. ა. დანინის პროექტით ააშენეს ორსართულიანი შენობა. ახალ შენობაში 1908 წელს განათავსეს ქირურგიული განყოფილება რვა საწოლზე. 1912 წლის 21 ივნისს ეკატერინეს სახელობის საკათედრო ტაძრის წინამძღვარმა დედოფალ ალექსანდრა თედორეს ასულის მონაწილეობით საფუძველი ჩაუყარა ახალი ქვის შენობას. მშენებლობა, რომელიც არქიტექტორ ს. ა. დანინის პროექტით მიმდინარეობდა, გაგრძელდა 1913 წლამდე. მასში განათავსეს ამბულატორია, საერთო საცხოვრებელი დებისთვის და ეკლესია. ეკლესია აკურთხეს ღვთისმშობლის ხატის „ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის“ სახელზე 1914 წლის 13 ოქტომბერს. 1922 წლის 7 მარტს ეკლესია გაძარცვეს. ტაძარი კი დახურეს 1923 წლის 11 ნოემბერს. 1923 წლიდან შენობაში მუშაობდა ბავშვთა სანატორიუმი, ხოლო თავად ეკლესიის შენობაში განათავსეს სააქტო დარბაზი. ტაძარში ღვთისმსახურება აღსდგა 2006 წლის 6 ნოემბერს. ამჟამად მიმდინარეობს ტაძრის რესტავრაცია. Вильчковский С. Н. Царское Село:. — Репринт. воспроизведение изд. 1911 г. — СПб.: Рекл.-изд. предприятие "Титул-СПб.", 1992. Ласточкин С. Я., Рубежанский Ю. Ф. Царское Село - резиденция российских монархов: Архит. и воен.-ист. очерк. — 2-е изд., доп. и перераб. — СПб.: Тип. "Правда", 2000. — С. 164—167. — ISBN 5-85991-043-6. Народный каталог православной архитектуры Энциклопедия благотворительности в Санкт-Петербурге
ცარსკოე-სელოს სერგი რადონეჟელის ეკლესია

ცარსკოე-სელოს სერგი რადონეჟელის ეკლესია (რუს. Церковь Преподобного Сергия Радонежского в Царском Селе) — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ პუშკინში. აგებულია 1889 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. თავდაპირველი ტაძარი დააარსეს ბატალიონში და განათავსეს ყაზარმის ხის შენობაში. ტაძრის კურთხევა შედგა 1857 წლის 29 აპრილს. 1863 წელს ბატალიონი გადავიდა ვარშავაში, ხოლო ეკლესიის შენობა გადაეცა ლეიბ-გვარდიის პირველ მსროლელთა პოლკს. 1871 წელს ცარსკოე-სელოში ლეიბ-გვარდიის დაბრუნების შემდეგ ეკლესია განათავსეს ყოფილი მაღაზიის შენობაში. ოდიკი, კანკელი და მოლაშქრეთა ეკლესიის ჭურჭელი ვარშავიდან ჩამოიტანეს. 1879 წელს აკურთხეს კარის ეკლესია სერგი რადონეჟელის სახელზე. ტაძრის მოწყობაზე ზრუნავდა ბატალიონის მეტაური რ. ტ. ფონ-მევესი. ეკლესია განათავსეს სამსართულიანი სახლის მეორე სართულზე. 1889 წლის 2 სექტემბერს აკურთხეს ახალი ქვის ტაძარი, რომელიც ააგეს სოფიას მოედანზე ხაზინის თანხებით. ეკლესია განათავსეს შენობაში, სადაც მასთან ერთად მოათავსეს სასწავლო დარბაზი. 1903 წელს არქიტექტორ ა. გ. უსპენსკის პროექტით შენობას მიაშენეს ცალკე საკურთხეველი, ხოლო ქუჩის მხრიდან მიაშენეს სამრეკლო. ტაძარსა და სასწავლო დარბაზს შორის გააკეთეს თაღოვანი კედელი. 1904 წელს ეკლესია აკურთხა პროტოპრესვიტერმა ალექსანდრე ჟელობოვსკიმ. კურთხევის ცერემონიალს ესწრებოდა იმპერატორი ნიკოლოზ II. 1917 წლის 17 მარტს ეკლესია დახურეს. დიდი სამამულო ომის დროს შენობა ძალიან დაზიანდა. ამ მდგომარეობაში 1972 წელს შენობა გადასცეს ავტოსკოლას. სამშენებლო სამუშაოები გაგრძელდა 7 წელი და დასრულდა 1980 წელს. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ შენობას ფლობდა ტრანსპორტის სამინისტრო. 2012 წლის 21 სექტემბერს ტაძარი ოფიციალურად დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. Мещанинов М. Ю. Храмы Царского Села, Павловска и их ближайших окрестностей. Краткий исторический справочник. — 2-е изд., исп. и доп. — СПб.: Genio Loci, 2007. — С. 117—125. — ISBN 5- 9900655- 3-1. О храме დაარქივებული 2014-07-11 საიტზე Wayback Machine. Реставрация Храма во имя св преп Сергия Радонежского Лейб-Гвардии 2-го Стрелкового Царскосельского полка დაარქივებული 2019-03-04 საიტზე Wayback Machine. Церковь во имя св преп Сергия Радонежского დაარქივებული 2014-10-19 საიტზე Wayback Machine. Молебен у оскверненного храма преподобного Сергия Радонежского отслужен в Царском Селе Борьба за возвращение царскосельского храма преподобного Сергия Радонежского
აქროლება

აქროლება — ნივთიერების გადასვლა მყარი მდგომარეობიდან აირადში, თხევადი ფაზის გავლის გარეშე. იგივეა რაც სუბლიმაცია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 38.
Arduino

Arduino — ღია-წყაროს მქონე კომპიუტერული პლატფორმა, კომპანია, პროექტი და სამომხმარებლო დაწესებულება, რომელიც აწარმოებს მიკროკონტროლერებს, გააჩნია პროგრამული უზრუნველყოფის გარემო (IDE), რაც ნიშნავს, რომ ის დაპროგრამებადია და შეიძლება მისი კოდით მართვა. არდუინოს პროექტი დაიწყო 2003 წელს, როგორც პროგრამა იტალიელი სტუდენტებისთვის. ის სტუდენტებისთვის მიზნად ისახავდა მოწყობილობების შექმნის გამარტივებას. მას ძირითადად იყენებენ რობოტებისთვის, თერმოსტატებისთვისა და მოძრაობის დეტექტორებისთვის. სახელი არდუინო მომდინარეობს იტალიის ქალაქ ივრეაში მდებარე ბარიდან, სადაც მისი დამფუძნებლები ერთმანეთს ხვდებოდნენ. ბარის სახელი კი მომდინარეობდა ივრეა არდუინოს სახელიდან, რომელიც იყო ივრეის მარკის მარკგრაფი და იტალიის მეფე 1002-1014 წლებში. არდუინოს ოფიციალური საიტი
ქტიტორი

ქტიტორი (ბერძ. κτήτωρ) — საეკლესიო ნაგებობის მაშენებელი; ვინც თანხა გაიღო ტაძრის აგებისათვის ან აღდგენისთვის. ტერმინი ძირითადად გვხვდება „ბიზანტიურ სამყაროში“, ხოლო კათოლიკურ სამყაროში მისი ექვივალენტია დონორი. ქტიტორივე აწესებდა სამონასტრო ტიპიკონს და მას ხშირად ფრესკებზეც გამოსახავდნენ. ↑ სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი Thomas, John P. (1987). Private Religious Foundations in the Byzantine Empire. Washington, D.C.: Dumbarton Oaks.  Geoffrey Wainwright (2006). The Oxford History of Christian Worship. Oxford University Press, USA, გვ. 287–. ISBN 978-0-19-513886-3.
სლავიანკის ღვთისმშობლის სწრაფშემსმენელი ხატის ეკლესია

სლავიანკის ღვთისმშობლის სწრაფშემსმენელი ხატის ეკლესია (რუს. Церковь иконы Божией Матери «Скоропослушница») — მშენებარე მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 2013-2015 წლებში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. სლავიანკის ახალი მიკრორაიონის დაგეგმარების დროს, მის ერთ-ერთ მოედანზე, გადაწყვიტეს აეშენებინათ ახალი ქვის სატაძრო კომპლექსი. იმისათვის, რომ რაიონის სწრაფად მზარდ მოსახლეობას საშუალება ქონოდათ დასწრებოდნენ ღვთისმსახურებას, სახლებთან ახლოს დაიწყო ახალი ხის ეკლესიის მშენებლობა. 2011 წლის 3 სექტემბერს პოლოცკისა და როსტოვის ქუჩის გადაკვეთაზე მდებარე მოედანზე შედგა მიქაელ მთავარანგელოზის სახელობის სამლოცველო ტაძრის საფუძვლის ჩაყრის ცერემონიალი. სამშენებლო კომპანია „Балтрос“-ის დახმარებით ჩაასხეს ტაძრის საფუძველი, გაიყვანეს კომუნიკაცია და გადახურეს ტაძარი. შენობის კედლები თავად მრევლის დამსახურებით ამოიყვანეს. მშენებლობა დასრულდა სამი თვის შემდეგ, პირველი ღვთისმსახურება კი შედგა ამავე წლის 4 დეკემბერს, ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების დღესასწაულზე. 2013 წლის აღდგომის დღესასწაულზე მრევლის მამაკაცთა ბრიგადამ სამრეკლოზე ზარები დაკიდეს. 2013 წლის 22 ნოემბერს შედგა ტაძრის საზეიმო სარძიკვლის ჩაყრა, რომელიც აღასრულა ცარსკოე-სელოს ეპისკოპოსმა მარკელ ვეტროვმა. ქვისგან აგებული ტაძრის პროექტი შემუშავებული იყო მკაცრ ბიზანტიურ არქიტექტურულ სტილში. ტაძრის ტევადობა იყო 1 000 კაცი. შენობის სიმაღლე ჯვრის ჩათვლით 51 მეტრია, ხოლო საერთო ფართობი 2 500 კვ. მ. Официальный сайт прихода
თბილელი ბერები

თბილელი ბერები — შუა საუკუნეების თბილისის საქალაქო თვითმმართველობის წარმომადგენლები. „ტფილელნი ბერნი“ და „ქალაქის ბერნი“ მოხსენიებული არიან „მატიანე ქართლისაში“ XI საუკუნის 40-იანი წლების მოვლენებთან დაკავშირებით. ამ ტერმინის შესატყვისი უნდა იყოს „ქალაქის ტავადნი“, „ქალაქის თავკაცნი“, „ქალაქის უხუცესნი“. ვარაუდობენ, რომ თბილელი ბერების ინსტიტუტი არაბთა ბატონობის დროს გაჩნდა თბილისის საამიროში. თბილელი ბერებს ირჩევდნენ მოქალაქეთა ზედა ფენიდან. ისინი ამ ფენის წარმომადგენლები და ინტერესების დამცველნი იყვნენ თბილისის ამირას კარზე, ამდენად მათი ხელისუფლება ქალაქის თვითმმართველობის ორგანოს წარმოადგენდა. თბილელი ბერები ხშირად უპირისპირდებოდნენ თბილისის ამირებს, განსაკუთრებით აქტიურდებოდნენ ისინი ამირთა ხელისუფლების დასუსტების პერიოდში. XI საუკუნის 80-იანი წლებიდან (ჯაფარიან ამირათა გადაშენების შემდეგ) 1122-მდე (თბილისის გაერთიანებული საქართველოს სამეფოსთან შეერთებამდე) თბილელი ბერები თბილისის სრულუფლებიანი გამგებლები გახდნენ. ამ პერიოდში, შ. მესხიას აზრით, თბილისში საქალაქო კომუნა („ქალაქის საბჭო“) არსებობდა. გაბაშვილი ვ., თბილისის მმართველობა X-XI საუკუნეებში, «თსუ შრომები», 1964, ტ. 108; მესხია შ., საქალაქო კომუნა შუა საუკუნეების თბილისში, თბ., 1962 ლორთქიფანიძე მ., ქსე, ტ. 4, გვ. 595, თბ., 1979
დარდები

დარდები (სანს. darada) — ჩრდილოეთ ინდოეთის, პაკისტანისა და ჩრდილო-აღმოსავლეთ ავღანეთის მომიჯნავე რაიონებში მცხოვრები, დარდულ ენებზე მოლაპარაკე ხალხთა ჯგუფის (ქამშირელები, ქუჰესტანელები, შინა და სხვ.) პირობითი სახელწოდება. ისტორიულ ლიტერატურაში მათი განსახლების ტერიტორია ხშირად დარდისტანად იხსენიება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 382.
დაქტილოლოგია

დაქტილოლოგია (ძვ. ბერძნ. δάκτυλος [daktylos] — „თითი“ და ძვ. ბერძნ. λόγος [logos] — „სწავლება“) — მეტყველების თავისებური ფორმა — სიტყვების გამოსახვა ხელის თითების საშუალებით. თავდაპირველად დაქტილოლოგიას მიმართავდნენ ადამიანები, რომლებსაც დუმილის აღთქმა ჰქონდათ დადებული, შემდეგ იგი გამოიყენეს ყრუებთან ურთიერთობისათვის. ყრუ ბავშვთა სპეციალურ საბავშვო ბაღებში, აგრეთვე ყრუ-მუნჯთა სპეციალურ სკოლის დაწყებით კლასებში დაქტილოლოგია არის ზეპირი მეტყველების სწავლების ძირითადი ხერხი, უფროს კლასებში კი დამხმარე ხერხი. ბრმა-ყრუ-მუნჯთა სწავლებისას დაქტილოლოგია ურთიერთობის ერთადერთი საშუალებაა. დაქტილოგრაფია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 402.
ლოხ-დერგი (შენონი)

ლოხ-დერგი (ირლ. Loch Deirgeirt; ინგლ. Lough Derg) — მტკნარწყლიანი ტბა ირლანდიაში. მდებარეობს მდინარე შენონის ხეობაში, ზღვის დონიდან 33,5 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 130 კმ², საშუალო სიღრმე 7,6 მ, მაქსიმალური სიღრმე 36 მ. სამხრეთ-დასავლეთით აკრავს კლერის საგრაფო, ჩრდილო-დასავლეთით გოლუეის საგრაფო, ხოლო აღმოსავლეთით ტიპერარის საგრაფო. გრძელი და ვიწრო ტბაა. გადაჭიმულია დაახლოებით 40 კმ სიგრძეზე. ლოხ-დერგი მდინარე შენონის აუზის სამი მთავარი ტბიდან ყველაზე სამხრეთით მდებარე ტბაა. ტბაზე გაედინება მდინარე შენონი, რომელიც მას ჩრდილოეთიდან ერთვის, ხოლო სამხრეთიდან გამოედინება. ნაპირები უმეტესწილად დაბალია, სამხრეთით და სამხრეთ-აღმოსავლეთით ციცაბო და კლდოვანი. იქ, სადაც მდინარე შენონი ლოხ-დერგს უერთდება მდებარეობს დუნასის ჩანჩქერი. სიახლოვესაა არდნაკრუშის ჰიდროელექტროსადგური, რომლის მშენებლობა დაიწყო 1925 წელს და იმ დროს უდიდესი იყო მსოფლიოში. XIX საუკუნეში ლოხ-დერგი იყო მნიშვნელოვანი არტერია ლიმერიკის პორტიდან დუბლინამდე. ტბა სრულად, 40 კმ სიგრძეზეა სანაოსნოდ ვარგისი. დღეს პოპულარულია კრეისერებისა და ზომამცირე გემებისათვის. განვითარებულია ნავით სეირნობა და თევზჭერა. გვხვდება თევზის მრავალი სახეობა. ფართოდ არის გავრცელებული ყავისფერი კალმახი ანუ კუმჟა და ქარიყლაპია. ლიმერკის უნივერსიტეტს კილალოს ჩრდილოეთით ტბაზე გააჩნია საქმიანობის ცენტრი, სადაც წარმოდგენილია კანოე, კაიაკი, ვინდსერფინგი და სხვა სარეკრეაციო საშუალებები. 2012 წელს ლოხ-დერგის კუნძულზე პირველად შენიშნეს თეთრკუდა ფსოვი. 2016 წელს ირლანდიაში პირველად ლოხ-დერგის ტბაში იყო რეგისტრირებული წყალმცენარე Nitellopsis obtusa. ტბის ჩრდილო-აღმოსავლეთი სანაპირო კონსერვაციის სპეციალურ ზონას წარმოადგენს. ტბაში არის კუნძულები, რომელთაგან აღსანიშნავია ჰოლი-აილენდი, რომელზედაც შემორჩენილია ეკლესიის ნანგრევები. მნიშვნელოვანია აგრეთვე კუნძული სტეიშნ-აილენდი, რომელიც მომლოცველების ადგილი იყო და რომელიც უძველესი დროიდან მოყოლებული ცნობილია როგორც წმინდა პატრიკის სალხინებელი. ტბის სახელწოდება აღმოცენდა ირლანდიური „Loch Deirgdheirc“-დან, რომელიც იყო ირლანდიური მითოლოგიის ღვთაების — დაგდას ერთ-ერთი სახელწოდება, რაც სიტყვასიტყვით ნიშნავს „წითელ თვალს“. ტბასთან გაშენებულია შემდეგი სოფლები და ქალაქები: პორტამნა, კილალო, ბალინა, დრომინირი, ტერიგლასი, მაუნტშენონი და გარიკენედი. ↑ International Lake Environment Committee Foundation. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-09-30. ციტირების თარიღი: 2007-09-30. ↑ 2.0 2.1 www.discoverloughderg.ie ↑ Lough Derg | Encyclopedia Britannica ↑ The Building of the Shannon Hydro-Electric Scheme ↑ Lough Derg - Ask About Ireland ↑ Fishing in Ireland // Lough Derg ↑ Lough Derg fishing - Shannon Breeze B&B. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-05-24. ციტირების თარიღი: 2019-02-25. ↑ Conservation objectives for Lough Derg (Shannon) ↑ St. Patrick's Purgatory ↑ MacKillop, James. Myths and Legends of the Celts. Penguin, 2006. p. 137