laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ბანდოვანი (კონცხი)

ბანდოვანი (აზერ. Bəndovan burnu; ქართ. ბანდოვან ბურნუ – სიტყვასიტყვით ბანდოვანის კონცხი) — კონცხი აზერბაიჯანის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. ადმინისტრაციული დაყოფით ქალაქ ბაქოს ყარადაღის რაიონის შემადგენლობაშია. კონცხის ტერიტორიაზე განლაგებულია ბანდოვანის აღკვეთილი. შირვანის დაბლობის ყველაზე აღმოსავლეთი ნაწილია. კონცხზე მდებარეობს ამავე სახელწოდების გეიზერული ვულკანი, რომელმაც დიდი გავლენა იქონია კონცხის რელიეფის ფორმირებაში. კონცხის ყველაზე მაღალი წერტილია — 47,2 მეტრი ზღვის დონიდან, საიდანაც იშლება ლამაზი ხედი კასპიის ზღვაზე. კონცხის ჩრდილოეთ ნაწილში, ზემო შირვანის არხი მდებარეობს. მთავარი სტატია: ბანდოვანი. ჯერ კიდევ 1840 წელს, აზერბაიჯანელი ისტორიკოსი აბასკული აღა ბაქიღანოვი აღნიშნავდა წყალქვეშა ქალაქიის ნარჩენებს, ბანდოვანის ტერიტორიაზე. 1970 წელს, ბანდოვანის კონცხის სანაპიროზე Cაღმოაჩინეს უძველესი ქალაქის ნაშთები, დათარიღებული IX-XIII საუკუნეებით. ბანდოვანის კონცხი ↑ ბანდოვანის კონცხი
ტიტოვკის იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია

ტიტოვკის იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია (რუს. Церковь Иоанна Богослова) — დანგრეული მართლმადიდებლური ეკლესია მილეროვსკის რაიონის სლობოდა ტიტოვკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონის ეპარქიას. ეკლესია აგებულია 1878 წელს. ეკლესიის მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, მილეროვსკის რაიონი, სლობოდა ტიტოვკა, საბჭოთა ქუჩა. ეკლესია ააგეს 1878 წელს. პროექტის ავტორი იყო პეტერბურგის სამხატვრო აკადემიის არქიტექტორი, აკადემიკოსი კონსტანტინ ტონი. ეკლესია აგებულია რუსულ-ბიზანტიურ სტილში და წარმოადგენს ამ სტილის ერთ-ერთ იმ მცირე ეკლესიათაგანს, რომელიც შემონახულია დღემდე. ეკლესია იყო ერთსაკურთხევლიანი, მის მრევლს მიეკუთვნებოდა ახლომდებარე ხუტორების ფლოროვის, ნაზდროვსკისა და ალექსანდროვსკის მოსახლეობა. 1877 წლიდან ეკლესიასთან მოქმედებს სოფლის სამრევლო სასწავლებელი. თავისი არსებობის პერიოდში ეკლესია არასოდეს არ გადაუკეთებიათ. რუსეთის სამოქალაქო ომის პერიოდში ეკლესიაში განათავსეს ხორბლის საცავი. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში ეკლესია არ დაზიანებულა. ეკლესიაში შემორჩენილია კედლის მხატვრობის ცალკეული დეტალები. 1966 წელს მილეროვსკის რაიონული აღმასკომის გადაწყვეტილებით ეკლესია დახურეს. მასში გახსნეს სასოფლო კლუბი, ხოლო შემდეგ ხორბლის საწყობი. მოგვიანებით ტაძარი მიატოვეს და აღარ გამოიყენებოდა. 1990-იან წლებში ადგილობრივი მოსახლეობა შეეცადა თანხების შეგროვებას ეკლესიის რეკონსტრუქციისათვის, მაგრამ ეს მათთვის საკმაოდ რთული საქმე აღმოჩნდა. 2015 წლის ივლისში ტიტოვკაში მამა სერგეი სოშკინის სტუმრობისას განიხილეს საკითხი სოფელში სამლოცველო სახლის შექმნის შესახებ. დანგრეული ტაძრის მონახულების შემდეგ კი გადაწყდა დაეწყოთ თანხების შეგროვება ეკლესიის აღსადგენად. ტიტოვკის საშუალო სკოლის მუზეუმში ინახება ეკლესიის ერთ-ერთი ზარი, რომელიც ჩამოხსნეს 1960-იან წლებში. Кириллов А. Донская епархия в ее настоящем положении. Новочеркасск, 1896. Храм «Иоанна Богослова» село Титовка (видео) В слободе Титовка прошел массовый субботник по уборке территории у храма Иоанна Богослова[მკვდარი ბმული] ↑ Церковь пророка Иоанна Богослова (Титовка) ↑ В 200 километрах от Ростова-на-Дону разрушается храм XIX века. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-19. ციტირების თარიღი: 2017-04-21. ↑ Благочинный Миллеровского округа с рабочим визитом посетил Титовское сельское поселение ↑ Жители хутора Титовка просят оказать помощь в реконструкции памятника архитектуры
კრინდაჩის სახლი

კრინდაჩის სახლი (რუს. Особняк Криндача) — ერთსართულიანი აგურის სახლი ნოვოჩერკასკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. შეტანილია რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების რეესტრში. სახლი აგებულია XX საკუნის დასაწყისში. მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ნოვოჩერკასკი, ატამანის ქუჩა № 46. კრინდაჩის სახლი ააშენეს XX საუკუნის დასაწყისში. მისი მფლობელი იყო ეგორ ივანეს ძე კრინდაჩი, რომელისაც ეკავა სამოქალაქო საქმეთა ადვოკატის თანამდებობა, ასევე დაკავებული იყო საზოგადოებრივი საქმიანობით სახალხო განათლების საქმეში. ისტორიაში შემონახულია ცნობა იმის შესახებ, რომ ეგორ კრინდაჩი იყო წიგნების გამავრცელებელი საზოგადოების წევრი. საზოგადოებამ მუშაობა დაიწყო 1876 წელს, ხოლო ორი წლის შემდეგ ეწოდა დონელი კაზაკების სახალხო განათლების ხელშემწყობი საზოგადოება. ეგორ კრინდაჩი 1902 წელს გახდა ამ საზოგადოების თავმჯდომარე, ხოლო მანამდე ეკავა თავჯდომარის მოადგილის თანამდებობა. ორგანიზაცია დაარსების დასაწყისში დაკავებული იყო წიგნის მაღაზიების გახსნით. 1923 წლიდან კრინდაჩის სახლში განთავსებული იყო ტუბერკულოზის საწინააღმდეგო დისპანსერი. 1992 წელს შენობა აღიარეს რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლად. XXI საუკუნის დასაწყისში კრინდაჩის სახლი ნელ-ნელა ინგრეოდა. 2015 წელს დაიწყო მისი რეკონსტრუქცია, მის ადგილზე ორსათულიანი შენობის განთავსების მიზნით, რომელშიც უნდა განტავსებულიყო სასტუმრო 30 კაცზე. ახალმა ოტელმა მიიღო სახელწოდება „პლატოვი“. ოფიციალურ გახსნამდე ცოტა ხნით ადრე შენობაში გაჩნდა ხანძარი, რომლის ლიკვიდაციაც მოახდინეს. კრინდაჩის სახლი აგებულია მოდენის სტილში. ახლი ერთსართულიანია, სიმეტრიული ფასადით, რომლის ცენტრშიც მდებარეობს შესასვლელი. კარნიზების თავზე გვხვდება ატიკები და პარაპეტი. ↑ 1.0 1.1 1.2 Особняк на Атаманской//Новочеркасская Централизованная библиотечная система. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-07-13. ციტირების თარიღი: 2017-04-21. ↑ Новый отель «Платов» в Новочеркасске подожгли неизвестные. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-01-23. ციტირების თარიღი: 2017-04-21.
ატამანის სახლი

ატამანის სახლი (რუს. Дом атамана) — ერთსართულიანი აგურის სახლი ნოვოჩერკასკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. შეტანილია რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების რეესტრში. სახლი აგებულია XX საკუნის დასაწყისში. მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ნოვოჩერკასკი, მოსკოვის ქუჩა № 49. ატამანის სახლი აგებულია 1907 წელს. ისტორიულ დოკუმენტებში 1915 წლისათვის სახლი მოიხსენიება სახელწოდებით „ატამანის სახლი“. მიუხედავად იმისა, რომ ნოვოჩერკასკში არსებობდა ატამანის სასახლეც, სადაც ატმანი ატარებდა დროის უდიდეს ნაწილს, აუცილებელი იყო ასევე შენობა სხვადასხვა საჭიროებებისათვის. მსგავსი ბინა იყო ატამანის სახლი მოსკოვის ქუჩა ნომერ 49-ში. სახლი აგებულია მოდერნის არქიტექტურულ სტილში. პროექტის ავტორმა ფასადის გაფორმებისას გამოიყენა ჩანართები და ჩარჩოები. მთავარი შესასვლელი განათავსა მარცხენა ნაწილში. იგი რუსტირებული თაღის სტილშია შესრულებული, რომელსაც თავზე ადგას ნახევარწრიული ფანჯარა. მთავარი შესასვლელის თაღი სრულდება ფართო კარნიზით და ატიკით. შენობის მარცხენა და მარჯვენა მხარეს განთავსებულია ფანჯრების სხვადასხვა რაოდენობა, რომელიც გაფორმებულია ერთმანეთში გადახლართული ორნამენტებით. სახლის მშენებლობისას შეიქნა ორი კარიბჭე სხვადასხვა სტილში. პირველ შემთხვევაში გამოყენებულია ჰორიზონტალური და ვერტიკალური ხაზები, მეორე შემთხვევაში კი — მოხრილი ხაზები. მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ სახლში განათავსეს ნოვოჩერკასკის გარნიზონის უფროსის ბინა. ამ ომში ცხოვრობდნენ სამოქალქო ომის გმირები: ეპიფანე კოფტიუხი და სტეფან ვოსტრეცოვი. 1992 წლიდან შენობა რუსეთის ფედერაციის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლია, იცავს კანონი. XXI საუკუნეში ატამანის სახლში განთავსებულია საბავშვო ბაღი. ↑ 1.0 1.1 1.2 Новочеркасск. Энциклопедия. — Новочеркасск: ООО «Издательство Новопринт»,2005. — 720 с. 1257 ил. — С.93-94 ↑ Объект культурного наследия. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-28. ციტირების თარიღი: 2017-04-21.
კარპოვო-ობრივსკის ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია

კარპოვო-ობრივსკის ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია (რუს. Церковь иконы Божией Матери «Одигитрия») — ყოფილი მართლმადიდებლური ეკლესია ტაცინის რაიონის ხუტორ კარპოვო-ობრივსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონის ეპარქიას. ეკლესია აგებულია 1853 წელს. ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ოქტომბრის რაიონი, სოფელი ზაპლავსკაია, სკოლის ქუჩა. 1853 წელს ადგილობრივმა თავადმა ალექსანდრე კარპოვმა და მისმა ცოლმა ეკატერინამ საკუთარი სახსრებით სლობოდაში ააშენეს ეკლესია ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. 15 წლის შემდეგ სლობოდაში გაიხსნა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა, მოგვიანებით კიდევ ერთი სკოლაც გაიხსნა. 1905-1907 წლების რევოლუციის პერიოდში სლობოდა კარპოვო-ობრივსკი არ ღებულობდა მონაწილეობას სხალხო გამოსვლებში. ეკლესია გადაურჩა ოქტომბრის რევოლუციასა და რუსეთის სამოქლაქო ომს, მაგრამ 1930-იან წლებში დახურეს და ღვთისმსახურება შეწყდა. ღვთისმსახურება აღსდგა მეორე მსოფლიო ოის დროს და კვლავ დაიხურა მისი დასრულებისთანავე. ეკლესიის შენობა გადასცეს კოლმეურნეობას, რომელიც მას საწყობად გამოიყენებდა. დროთა განმავლობაში ეკლესია დაძველდა და დაიშალა. ადგილობრივმა მოსახლეობამ გაიტანა ყველაფერი ღირებული და ეკლესია უკვე დიდი ხანია ნანგრევებიღაა შემორჩენილი. 2010-იან წლებში დაიწყო ეკლესიის აღირძინება. გაწმინდეს ეკლესიის საკურთხეველი და კედლებზე განათავსეს ხატები. თუმცა ტაძრის აღორძინება დაგვიანდა, რადგან რაიონის ცენტრ, სტანიცა ტაცინსკაიაში ააშენეს ახალი ეკლესია ღვთისმშობლის შობის სახელზე. აქამდე ტაცინის რაიონში ნახევარ საუკუნეზე მეტი ხნის მანძილზე არ ყოფილა არცერთი ეკლესია, გარდა დანგრეული კარპოვო-ობრივსკის ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესიისა. Развалины церкви (Карпово-Обрывский) Хутор Карпово-Обрывский и его церковь К 160-ЛЕТИЮ ОСВЕЩЕНИЯ ХРАМА БОЖИЕЙ МАТЕРИ ОДИГИТРИИ В ХУТОРЕ КАРПОВО-ОБРЫВСКИЙ Белокалитвенское благочиние. Все церкви и монастыри. ↑ Карпово-Обрывский ↑ Карпово-Обрывский. Церковь иконы Божией Матери "Одигитрия".
ვამეყ III დადიანი

ვამეყ III დადიანი (დ. 1661) — ოდიშის მთავარი 1658-1661 წლებში, იმერეთის მეფე 1661 წელს, ძე გიორგი I ლიპარტიანისა. ვამეყს მამამისისგან მემკვიდრეობით ერგო სალიპარტიანო. იქორწინა გურიელის ასულ ელენეზე, რომელთანაც ჰყავდა ორი ვაჟი — ბაგრატი და გიორგი — და ქალიშვილი (სახელი უცნობია). თავისი ბიძაშვილის ლევან II დადიანის სიკვდილის (1657) შემდეგ ვამეყმა იმერთა მეფის ალექსანდრე III დახმარებით, ხელთ იგდო ოდიშის სამთავრო ტახტი და დადიანის ტიტული. 1658 წელს ბანძასთან დაამარცხა თავისი მეტოქე და ნათესავი ლიპარიტ III დადიანი. იმავე პერიოდში გურიაში ვამეყი თავისი „გაზრდილის“ (ცოლისძმის) ბერადყოფილი დემეტრე გურიელის გამთავრებას ცდილობდა. ამ მიზნით ქაიხოსრო I გურიელის წინააღმდეგ გაილაშქრა, თუმცა მხოლოდ დროებით წარმატებას მიაღწია. 1660 წელს ვამეყ დადიანი იმერეთის სამეფოში გაჩაღებულ შინაომში ჩაერია, დიდებულთა დახმარებით დაიპყრო სამეფოს დიდი ნაწილი და მეფის ტიტულიც მიიღო. ტახტის მოპოვებაში ბევრი „საკანონო საქმე გამოერია“, რის გამოც შესაწირებითა და დათმობებით ცდილობდა ეკლესიის კეთილგანწყობის მოპოვებას. ვამეყის წინააღმდეგ გაილაშქრა ქართლის მეფე ვახტანგ V-მ, მაგრამ საქმე მორიგებით დამთავრდა: ვახტანგ V-ს იმერეთის სამეფოს ზემო მხარე (მდ. ბუჯისწყლის აღმოსავლეთით) დარჩა, დანარჩენი ნაწილი (ბუჯისწყლის დასავლეთით) — ვამეყ III დადიანს. ამ უკანასკნელს თავისი ასული ქართლის მეფის ძის არჩილისათვის უნდა მიეთხოვებინა. ამის შედეგად იმერეთის სამეფო არჩილის ხელში გადავიდოდა. ვამეყ III დადიანს კი იმერეთი თავისთვის უნდოდა. მან პირობა დაარღვია და თავისი ასული თავად ბეჟან ღოღობერიძეს მიათხოვა. ამას ვახტანგ V-ის მეორე ლაშქრობა მოჰყვა. ვამეყის წინააღმდეგ გამოვიდნენ დემეტრე გურიელი, პაატა აბაშიძე და ზემოიმერელი თავადები, რომლებმაც მოკლეს ღოღობერიძე და ვახტანგს შეუერთდნენ. ვამეყმა ჯერ ოდიშს მიაშურა, მაგრამ როდესაც ოდიშის ციხესიმაგრეებიც ვახტანგ V-ის ლაშქარმა დაიპყრო, სვანეთში გაიქცა. მისი ოჯახი ქართლის ლაშქარმა ჩაიგდო ხელთ. ვახტანგ V-მ ოდიშში ლევან II დადიანის ძმისწული შამადავლე (ლევან III) დასვა მთავრად. ვახტანგ V-ის მოკავშირემ, ლეჩხუმის მფლობელმა („თავმა“) ხოსია ლასხიშვილმა ვამეყი სვანეთში მოაკვლევინა. ქართლის ცხოვრება, ტ. IV: ბატონიშვილი ვახუშტი, აღწერა სამეფოსა საქართველოსა (ტექსტი დადგენილი ყველა ძირითადი ხელნაწერის მიხედვით ს. ყაუხჩიშვილის მიერ), თბ., 1973. პირთა ანოტირებული ლექსიკონი XI-XVII სს. ქართული ისტორიული საბუთების მიხედვით, ტ. II, თბ., 1993. — გვ. 4-5. ბერაძე თ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 149.
დედისიმედი

დედისიმედი — XVI საუკუნის II ნახევრის სამცხე-საათაბაგოს პოლიტიკური მოღვაწე, ათაბაგ ქაიხოსრო II ჯაყელის მეუღლე, ბაგრატ მუხრანბატონის ასული. 1573 წელს, მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ, დებორას სახელით მონაზვნად შედგა, მაგრამ შვილის, ჯერ კიდევ ყმაწვილი და გამოუცდელი ყვარყვარეს ათაბაგად გახდომისთანავე ისევ დაუბრუნდა პოლიტიკურ ცხოვრებას და სამთავროს ფაქტობრივი მმართველი გახდა, 1576-1579 წლებში სამცხეში შინაფეოდალური ომის დროს ხშირად პირადად ხელმძღვანელობდა სამხედრო ოპერაციებს და დიპლომატიურ მოლაპარაკებებს. ოსმალთა მიერ სამცხე-საათაბაგოს დაპყრობის (1578) შემდეგ ისევ მესხეთში დარჩა, საკანაფის ციხეში გამაგრდა და იქიდან ხელმძღვანელობდა თურქთა წინააღმდეგ მიმართულ მოძრაობას. დედისიმედი მიჩნეულია „მესხური დავითნის ქრონიკის“ ერთ-ერთ ავტორად. ცოცხალი ჩანს 1595 წლამდე. ლომსაძე შ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 350.
მღებრიშვილი

საკუთარი სახელი მღებრიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი მღებრიშვილი — ქართველი ექიმი, სამკურნალო ფიზკულტურისა და საექიმო კონტროლის დარგის ერთ-ერთი ფუძემდებელი გიორგი მღებრიშვილი — ქართველი პოლიტიკოსი, იურისტი დავით მღებრიშვილი — ქართველი რეჟისორი ირაკლი მღებრიშვილი — ქართველი ინჟინერი მერაბ მღებრიშვილი — ქართველი ინჟინერი სტეფანე მღებრიშვილი — ქართველი საესტრადო მომღერალი შავერდა მღებრიშვილი — სახალხო გმირი მღებროვი
მერაბ მღებრიშვილი

მერაბ მღებრიშვილი (დ. 1934 — გ. 18 ივლისი, 2001) — ქართველი ინჟინერი. 1956 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. 1960 წელს იყო თბილისის გაზმომარაგების პროექტის მთავარი ინჟინერი, შემდეგ — ინჟმშენის სამმართველოს უფროსი; 1973–1979 წლებში საქართველოს საბინაო-კომუნალური მეურნეობის მინისტრის მოადგილე; 1984 წელს აირჩიეს თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარის პირველ მოადგილედ; 1992 წლიდან — თბილისის მერის პირველ მოადგილედ; ამავე წელს დაინიშნა თბილისის მუნიციპალიტეტის პრემიერის მოადგილედ, 1995 წელს თბილისის საბინაო-კომუნალური მეურნეობის დეპარტამენტის თავმჯდომარედ. 1997 წლიდან გარდაცვალებამდე იყო შპს „თბილწყალის“ დირექტორი, პარალელურად ეწეოდა სამეცნიერო–პედაგოგიურ საქმიანობას საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში. რესპუბლიკის სამეცნიერო ტექნიკური საზოგადოების თავმჯდომარე, საკავშირო საბჭოს პრეზიდიუმის წევრი, საქართველოს საინჟინრო აკადემიის წევრი (1998-2001). ↑ მერაბ მღებრიშვილი — ბიოგრაფიული ლექსიკონი
შავერდა მღებრიშვილი

შავერდა მღებრიშვილი (დ. 1715 - გ. უცნობია) — ქართველი სახალხო გმირი, რომელმაც განსაკუთრებული სიმამაცე გამოიჩინა თაბორის ციხის აღებაში. 1747 წელს თაბორის ციხის აღების დროს იგი პირველი აიჭრა კოშკზე და ეკვეთა მტერს. სივიწროვის გამო იარაღის გამოყენება ვერც ერთმა მოახერხა და ერთმანეთს ხელით შეეჭიდნენ, რის შემდეგაც შავერდამ მტერს სძლია. მას მიეხმარნენ სხვა ქართველებიც და ერთად მოახერხეს კოშკის აღება, რომელშიც მეფე ერეკლე II-მ ქართველები ჩააყენა და ციხე დაიკავა. ↑ საქართველო XVIII საუკუნეში[მკვდარი ბმული]
გიორგი მღებრიშვილი (ექიმი)

გიორგი მღებრიშვილი (დ. 1880 — გ. 1968) — ქართველი ექიმი. 1916 წელს დაამთავრა კიევის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი. 1930 წელს მისი თაოსნობით დაარსდა თბილისის ფიზკულტურის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი, რომელსაც თვითონვე ხელმძღვანელობდა 1935 წლამდე. 1931-1968 წლებში განაგებდა თბილისის სამედიცინო ინსტიტუტის ფიზკულტურის კათედრას, იყო თსუ ფიზკულტურის ფაკულტეტის პირველი დეკანი (1935-1937). აქტიური მონაწილეობა მიიღო საქართველოს საექიმო კონტროლისა და სამკურნალო ფიზკულტურის სამეცნიერო საზოგადოების დაარსებაში (1963) და იყო მისი პირველი თავმჯდომარე. მისი შრომები ძირითადად ეხება სპორტული მედიცინის, ორგანიზმის გაკაჟებისა და გულ-სისხლძარღვთა სისტემის დაავადებების დროს ავადმყოფთა ფიზიკური რეაბილიტაციის საკითხებს. სამკურნალო ფიზკულტურისა და საექიმო კონტროლის დარგის ერთ-ერთი ფუძემდებელი საქართველოში. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1948), პროფესორი (1950). ჯილდოები, პრემიები და პრიზები (1961 — საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე) გიორგი მღებრიშვილი (ექიმი) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ჯენესისის დისკოგრაფია

აქ წარმოდგენილია ინგლისურ ჯგუფ ჯენესისის ოფიციალური ალბომების, სინგლებისა და ვიდეო ალბომების სია. † Match of the Day არის პირველი სიმღერა EP დისკზე Spot the Pigeon. იგი მოხვდა ბრიტანეთისა და შვედეთის სინგლების ჩარტებში. დისკი ასევე გამოიცა კანადაში, სადაც წარმატება არ ჰქონია. ‡ ბრიტანეთში Paperlate იყო პირველი სიმღერა EP დისკზე 3 x 3. ეს EP მოხვდა ბრიტანული სინგლების ჩარტში, სადაც #10 ადგილამდე მიაღწია. სხვა ტერიტორიებზე Paperlate გამოიცა უბრალოდ 7 სინგლის სახით. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Artist Chart History: Genesis. The Official Charts Company. ციტირების თარიღი: 25 May 2011. ↑ 2.0 2.1 2.2 Austria Album Chart. austriancharts.at. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 29 თებერვალი 2008. ციტირების თარიღი: 26 July 2007. ↑ 3.0 3.1 Belgian Album Chart. ultratop.be. ციტირების თარიღი: 26 July 2007. ↑ 4.0 4.1 4.2 French Album Chart. lescharts.com. ციტირების თარიღი: 26 July 2007. ↑ 5.0 5.1 Chartverfolgung / GENESIS / Longplay German. musicline.de. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 18 აპრილი 2012. ციტირების თარიღი: 24 June 2008. ↑ 6.0 6.1 Dutch Album Chart. dutchcharts.nl. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 6 დეკემბერი 2012. ციტირების თარიღი: 26 July 2007. ↑ 7.0 7.1 7.2 Norwegian Album Chart. norwegiancharts.com. ციტირების თარიღი: 26 July 2007. ↑ 8.0 8.1 8.2 Swedish Album Chart. swedishcharts.com. ციტირების თარიღი: 26 July 2007. ↑ 9.0 9.1 9.2 Swiss Album Chart. hitparade.ch. ციტირების თარიღი: 26 July 2007. ↑ 10.0 10.1 Artist Chart History - Genesis. Allmusic. ციტირების თარიღი: 26 July 2007. ↑ Gallo, Armando (1980). I Know What I Like. Los Angeles: D.I.Y Books, გვ. 161. ISBN 0-283-98703-0.  ↑ RIAA Gold & Platinum Awards. riaa.com. ციტირების თარიღი: 2009-01-30. ↑ 13.0 13.1 Discography Genesis (ASP). Australian Charts. Hung Medien. ციტირების თარიღი: 25 May 2011. ↑ 14.0 14.1 Genesis German chart positions de. ციტირების თარიღი: 23 June 2020 ↑ 15.0 15.1 „Genesis Chart History: Billboard 200“. Billboard. ციტირების თარიღი: 12 June 2020. ↑ Genesis Album & Song Chart History: The Hot 100. Billboard. Prometheus Global Media. ციტირების თარიღი: 25 May 2011. ↑ RPM Search Engine (PHP). Library and Archives Canada (31 March 2004). ↑ Chartverfolgung / GENESIS / Single German. Music Line. Media Control Charts. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 14 ივნისი 2012. ციტირების თარიღი: 25 May 2011.
დედოფალა

დედოფალა, სინდიოფალა (Mustela nivalis) — ძუძუმწოვარი ცხოველი კვერნისებრთა ოჯახისა. ერთ-ერთი ყველაზე პატარა მტაცებელი. მისი სხეულის სიგრძეა 13-26 სმ, კუდისა — 1,4-9 სმ, წონა — 30-250 გ-მდე. აქვს ხშირი, მოკლე ბეწვით დაფარული მეტად მოქნილი სხეული. გავრცელებულია ევროპაში, აზიაში (გარდა სამხრეთისა), ჩრდილოეთ ამერიკაში. საქართველოშიც ბევრგან გვხვდება. საქართველოში ფართოდაა გავრცელებული ორი: დიდი კავკასიური დედოფალა (M. n. dinniki), ბინადრობს უფრო მთიან ადგილებსა და ტყეებში, და მცირე კავკასიური დედოფალა (M. n. caucasica), ბინადრობს მეტწილად ღია ადგილებში. ხშირად ორივე ქვესახეობა ერთსა და იმავე ადგილზე გვხვდება. იკვებება თაგვისებრი მღრღნელებით. მრავლდება წლის ნებისმიერ დროს. შობს 3-9 ნაშიერს. მავნე მღრღნელების განადგურებით სარგებლობა მოაქვს სოფლის მეურნეობისათვის. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 433. ენუქიძე გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012.
ახალი ეკონომიკური სკოლა - საქართველო

ახალი ეკონომიკური სკოლა - საქართველო — ეკონომიკური ცოდნის გამავრცელებელი არაკომერციული ინსტიტუტი. შეიქმნა 2001 წელს, ოფიციალურად დარეგისტრირდა 2002-ში. ინსტიტუტის მიზანია საზოგადოებრივი აზრის ფორმირება კლასიკურ ლიბერალურ იდეებზე დაყრდნობით. ინსტიტუტი ემხრობა ავსტრიული ეკონომიკური სკოლისა და საზოგადოებრივი არჩევანის სკოლის იდეებს. მისი მთავარი ღირებულებებია მეთოდოლოგიური ინდივიდუალიზმი, სუბიექტივიზმი და შეზღუდული მთავრობა. აესკო საკუთარი იდეების პოპულარიზებას სხვადასხვა სემინარების, კონფერენციების, გამოცემების, თარგმანების, საჯარო ლექციებისა და სხვა მეთოდებით ცდილობს. თანამშრომლობენ ნაუმანის ფონდთან (გერმანია), ქეითოს და მიზესის ინსტიტუტთან, ეკონომიკური განათლების, თემფლთონის, ატლასისა და ჰერითიჯის ფონდებთან (აშშ), ჰაიეკის ინსტიტუტთან (ავსტრია), ეკონომიკური კვლევების ინსტიტუტთან (საფრანგეთი) და სხვ. „ახალი ეკონომიკური სკოლა - საქართველო-ს შესახებ დაარქივებული 2016-11-01 საიტზე Wayback Machine.
სალადინის მავზოლეუმი

სალადინის მავზოლეუმი (არაბ. ضريح صلاح الدين يوسف الأيوبي) — მავზოლეუმი სირიაში, დამასკოში. უჭირავს სალადინის დაკრძალვის ადგილი და სამარე. მდებარეობს ომაიანთა მეჩეთის სიახლოვეს. აშენებულია 1196 წელს, სალადინის გარდაცვალებიდან 3 წლის შემდეგ. ამჟამად მავზოლეუმში არის 2 სარკოფაგი: ერთი, სალადინის ნეშტის შენარჩუნებისათვის ხისგანაა გაკეთებული, ხოლო მეორე, ვილჰელმ II-ის შემოწირულობით მარმარილოსაგან. ↑ Moaz, Abd Al-Razzaq; Takieddine, Zena. Mausoleum of Saladin (Salah al-Din). Museum With No Frontiers. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სალადინის მავზოლეუმი
დედული

დედული — ფეოდალურ საქართველოში დედის უძრავ-მოძრავი ქონება, რომელიც მემკვიდრეობის უფლებით მას შვილებს გადაეცემოდა. დედული შედგებოდა დედის მზითევისა და მონაგებისაგან, ანუ პირადი შრომა-გარჯილობით შეძენილი ქონებისაგან (მონაგებში ხშირად ნაყიდი ან ომში „ხმლით ნაშოები“ ქონებაც იგულისხმებოდა). მემკვიდრეობით მიღებული დედული ემატებოდა მამულს და მის შემადგენელ ნაწილად იქცეოდა. ჯავახიშვილი ივ., ქართული სამართლის ისტორია, წგნ., 2, ნაკვ. 2, ტფ., 1929; ფუტკარაძე ი., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012.
ოცნებობენ ანდროიდები ელექტრონულ ცხვრებზე?

ოცნებობენ ანდროიდები ელექტრონულ ცხვრებზე? (ინგლ. Do Androids Dream of Electric Sheep?) — ამერიკელი მწერლის, ფილიპ კინდრედ დიკის სამეცნიერო ფანტასტიკური ჟანრის რომანი. პირველად იგი 1968 წელს, გამომცემლობა Doubleday-მ გამოსცა. ნაწარმოები ქართულ ენაზე პირველად 2015 წელს, გამომცემლობა „წიგნები ბათუმში“-მ გამოსცა. ქართული თარგმანის ავტორი გურამ ღონღაძეა. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. მოქმედება მომავალში ხდება. მესამე მსოფლიო ომი უკვე მომხდარია. ადამიანებმა დაიწყეს მიგრაცია მარსზე. დედამიწაზე მხოლოდ მათი მცირე ნაწილია დარჩენილი. ტექნიკა უკვე იმდენადაა განვითარებული, რომ ადამიანებს აქვთ „განწყობის მოდულატორი“ და ნებისმიერ დროს შეუძლიათ დადგნენ სასურველ ხასიათზე, შინაური ცხოველების აბსოლუტური უმეტესობა ელექტრონულია. მოქმედება სან-ფრანცისკოში ხდება. ნაწარმოების მთავარი გმირია რიკ დეკარდი, რომელიც დასდევს ადამიანის მაგვარ რობოტ ანდროიდებს და კლავს (წყობიდან გამოყავს) მათ. ანდროიდები ადამიანებისთვის დიდი საფრთხის შემცვლელნი არიან, მაგრამ ამავდროულად, მათი ჩვეულებრივი ადამიანისგან გარჩევა ძალიან რთულია. ერთადერთი რაც მათ განასხვავებს არის თანაგრძნობის უნარი, რაც ანდროიდებს არ შეუძლიათ. რიკ დეკარდს ჰყავს ელექტრონული ცხვარი და ოცნებობს, რომ ნამდვილი ცხოველიც ჰყავდეს, მაგრამ ეს ძალიან დიდი ფუფუნებაა. თუმცა, იმ შემთხვევაში თუ იგი რამდენიმე ანდროიდის წყობიდან გამოყვანას მოახერხებს, ის დააგროვებს ნამდვილი ცხოველის შესაძენ ფულს. მისი მთავარი კონკურენტი ყველაზე გამოცდილი ანდროიდებზე მონადირე დეივ ჰოლდენია, მაგრამ დეივს ანდროიდი დაჭრის, მას საავადმყოფოში აწვევენ და ვეღარ ახერხებს ანდროიდების მოკვლას. ეს შემთხვევა რიკისთვის შესანიშნავი შესაძლებლობაა, რომ წყობიდან გამოიყვანოს სან-ფრანცისკოში მყოფი ანდროიდიები და აიხდინოს უცნება, თუმცა ეს მრავალ სიძნელესთან ასოცირდება. 1982 წელს, რეჟისორმა რიდლი სკოტმა გადაიღო ფილმი „სამართებელზე მორბენალი“, რომელიც ფილიპ დიკის რომანის ერთ ნაწილს ეფუძნებოდა. შემდგომ რამდენიმე გამოცემაში, „სამართებელზე მორბენალი“ ნაწარმოების სათაურადაც გამოიყენეს. ოცნებობენ ანდროიდები ელექტრონულ ცხვრებზე? Internet Speculative Fiction Database-ში ოცნებობენ ანდროიდები ელექტრონულ ცხვრებზე? წიგნების ინტერნეტ სიაში
სილქჯობი

სილქჯობი (ინგლ. Silkjob) — პლატფორმა, განკუთვნილი მათთვის, ვინც ეძებს კარიერული ან საგანმანათლებლო განვითარების შესაძლებლობას. საქართველოში ჩატარდა გარკვეული კვლევა, რომლის საფუძველზეც ნათელი გახდა, რომ ბაზარზე იყო შესაძლებლობა, ახალ კომპანიას მნიშვნელოვანი ცვლილებები მოეხდინა და საინვესტიციო კომპანია Sachs Investment-ის დაფინანსებით შესაძლებელი გახდა იდეის განხორციელება. ამის შედეგად, 2017 წლის მარტში შეიქმნა მრავალფუნქციური საიტი, რომელიც ფართო სეგმენტზეა მორგებული და საკუთარ მომხმარებლებს სთავაზობს ვაკანსიებისა და საგანმანათლებლო პროგრამების ჩამონათვალს, რეზიუმეს შექმნას / ატვირთვას და პირდაპირ საიტის მეშვეობით გაგზავნას, აგრეთვე კომპანიებისთვის მარტივ რეგისტრაციას და ვაკანსიის დამატების შესაძლებლობას. კომპანია მომხმარებელს სთავაზობს საიტზე რეგისტრაციას Facebook ისა და Google ს დახმარებით. სხვადასხვა რეზიუმეს შექმნას/რედაქტირებას/განახლებას. Android და iOS მობილური აპლიკაციებით სარგებლობას და ინფორმაციას ვაკანსიების, კურსების, ტრენინგებისა და გაცვლითი პროგრამების შესახებ. კომპანიებისთვის შეიქმნა: ვაკანსიების/ტრენინგების/კურსების/გაცვლითი პროგრამების სისტემა, ავტომატურად გენერირებადი ინვოისი, ვადაგასული ვაკანსიების განახლების ფუნქცია, სტატისტიკა დადებული ვაკანსიების ნახვებისა და გაგზავნილი შეტყობინებების შესახებ ასევე კომპანიის გვერდის შექმნის შესაძლებლობა. 2017 წლის 4 აპრილს გამართა საინფორმაციო შეხვედრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნვერსიტეტში 2017 წლის 6 აპრილს ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 2017 წლის 26 აპრილს მონაწილეობა მიიღო ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის მიერ ორგანიზებულ დასაქმების ფორუმში. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2017-05-23 საიტზე Wayback Machine.