laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
დინა რუბინა

დინა რუბინა (რუს. Дина Ильи́нична Ру́бина) 一 ებრაული წარმოშობის რუსი მწერალი, რედაქტორი, სცენარისტი. უზბეკეთის სსრ მწერალთა კავშირის წევრი (1978), სსრკ მწერალთა კავშირი (1979), საერთაშორისო Pen Club-ის წარმომადგენელი, ისრაელის რუსულენოვან მწერალთა კავშირის თავმჯდომარე (1990). ქართულად ნათარგმნია მისი 2011 წლის ნაწარმოები - პეტრუშკას სინდრომი, რომელზე დაყრდნობით გადაღებულ 2015 წლის ეკრანიზაციაში მონაწილეობას მერაბ ნინიძე და ზურა ყიფშიძე იღებენ. რუბინა დაიბადა 1953 წელს, ქალაქ ტაშკენტში, მხატვარ ილია დავიდოვიჩ რუბინისა და ისტორიის მასწავლებლის, რიტა ალექსანდროვნა რუბინას ოჯახში. დიდი სამამულო ომის დროს 17 წლის დედამისი გადაიყვანეს ტაშკენტში, ხოლო მამამისი, ფრონტიდან დაბრუნების შემდეგ, აგრეთვე, ტაშკენტში დასახლდა. მას სახელი ცნობილი ამერიკელი მსახიობისა და 1940-იანი წლების ჰოლივუდის ვარსკვლავის, დინა დურბინის პატივსაცემად უწოდეს. დაამთავრა ვიქტორ უსპენსკის სახელობის სპეციალიზებული მუსიკალური სკოლა ტაშკენტის კონსერვატორიაში. სკოლაში მიღებული შთაბეჭდილებები, მოგონებები და გამოცდილება მან საკუთარ ავტობიოგრაფიულ ნაშრომში - მუსიკის გაკვეთილები - აღწერა. რუბინამ 1977 წელს დაამთავრა ტაშკენტის კონსერვატორია და ასწავლიდა ტაშკენტის კულტურის ინსტიტუტში. მისი რომანის - ქუჩის მზიან მხარეს - პერსონაჟების ქმედებები და ცხოვრება ნათლად ასახავს 1940-60-იანი წლების ტაშკენტის ყოფას. დინა რუბინას პირველი ლიტერატურული ნაბიჯები ჟურნალ „ახალგაზრდობის“ გვერდებზე გამოქვეყნებული ნამუშევრებით დაიწყო. ჟურნალში გამოქვეყნებულ ჩვიდმეტი წლის მწერლის პირველ მოთხრობას ერქვა „მოუსვენარი ბუნება“ და დაიბეჭდა 1971 წელს. დინა რუბინამ 1977 წელს გამოაქვეყნა მოთხრობა "როდის იქნება თოვლი? ...". მასში გოგონა ხვდება თავის სიყვარულს სასიკვდილო ოპერაციის წინა დღეს. ამ ნაწარმოების საფუძველზე გადაიღეს ფილმი, დაიდგა სატელევიზიო და რადიო სპექტაკლი, დაიწერა პიესა, რომელიც მრავალი წლის განმავლობაში იყო მოსკოვის ახალგაზრდული თეატრის სცენაზე. იმავე წელს, 24 წლის ასაკში, იგი გახდა უზბეკეთის სსრ მწერალთა კავშირის წევრი - იმ დროს მსგავსი ორგანიზაციების ყველაზე ახალგაზრდა წევრი ქვეყანაში. მწერალი ცხოვრობდა და მუშაობდა მოსკოვში 1990 წლის ბოლოს ისრაელში მუდმივ საცხოვრებლად გამგზავრებამდე. ისრაელში გადასვლის შემდეგ იგი მუშაობდა რედაქტორად ყოველკვირეულ ლიტერატურულ რუსულენოვანი გაზეთში - "ჩვენი ქვეყანა ". ამ წლებში რუბინას ნამუშევრების გამოცემა დაიწყეს სხვა რუსულმა ჟურნალებმა, როგორებიცაა " ახალი სამყარო ", " ზნამია ", " ხალხთა მეგობრობა ". დიდი ხნის განმავლობაში დინა რუბინა ცხოვრობდა ქალაქ მალე ადუმიმში , რომელიც აღწერილია კიდეც მის ზოგიერთ ნამუშევარში. ამჟამად ცხოვრობს ქალაქ მევასერეთ სიონში. პირველი ქორწინებიდან შეეძინა ერთი ვაჟი. მეორე ქმარი არის მხატვარი ბორის კარაფელოვი, რომელიც მისი ლიტერატურული ნაშრომების ილუსტრატორიცაა. ოფიციალური საიტი ინტერვიუ დინა რუბინასთან Дина Рубина в Журнальном зале Интервью на «Радио Свобода» в передаче Леонида Велехова «Культ личности» ↑ Рубина Дина Ильинична. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-11-06. ციტირების თარიღი: 2012-09-23. ↑ Автобиография Дины Рубиной. ციტირების თარიღი: 2008-11-26 ↑ „Дина Рубина в гостях у Лены Батиновой и Вадима Тихомирова“. Радио Маяк. 2010-10-18. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-10-10. ციტირების თარიღი: 2013-04-11. ↑ Научная библиотека УлГТУ: Дина Рубина. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-08. ციტირების თარიღი: 2012-04-20
კნორი

კნორი (ნორვ. Knörr) — ვიკინგების ხის გემების ერთ-ერთი ტიპი,რომელსაც X ს-მდე იყენებდნენ. კნორის ასაგებად გამოიყენებოდა ფიჭვი, კოპიტი და, იშვიათად, მუხა. მაქსიმალური ზომები 15×5×2 მ. მოქმედებაში მოჰყავდა ნიჩბებს ან სწორ იალქნებს. კნორი ძალიან ჰგავდა დრაკარს, თუმცა, მისგან განსხვავებით, ჰქონდა არა საბრძოლო, არამედ სატვირთო და სავაჭრო დანიშნულება. მას იყენებდნენ მარაგ-ნაწილების, აღჭურვილობის გადასატანად, ასევე, ცხენების გადასაყვანად, ამიტომ ის უფრო ღრმა და განიერი იყო და ნაკლებ სიჩქარეს ანვითარებდა. იტევდა 30–40 ადამიანს. გემის შუაში დიდი თავისუფალი ადგილი იყო, საქონლის განსათავსებლად. ასევე,ცნობილია, რომ დიდი ტევადობის წყალობით,მას იყენებდნენ შორეულ ნაოსნობაში. მაგალითად, ერიკ წითური, რომელიც ჰარალდ I-ის მმართველობის პერიოდში, მკვლელობის გამო იძულებული გახდა ნორვეგიიდან გაქცეულიყო, სწორედ კნორით გაემგზავრა დასავლეთისკენ და გრენლანდია აღმოაჩინა. იგივე ტიპის გემებით, მას ფეხდაფეხ მიჰყვნენ სკანდინავიელი დევნილები. 1957-1959 წლებში, ქალაქ როსკილედან (დანია) 20 კმ-ის დაშორებით, აღმოაჩინეს ვიკინგების 6 ჩაძირული გემი, რომელთა ამოტანა და გამოკვლევა მოხერხდა 1962 წელს. მათგან ორი შეგვიძლია კნორების კლასს მივაკუთვნოთ. შედარებით დიდი ხომალდის ზომებია 16,5×4,6×2 მ და განკუთვნილი იყო ჩრდილოატლანტიკაში სანაოსნოდ. მომცრო ხომალდის ზომებია 13,3×3,3×1,4 მ და ის ბალტიის ზღვაში სანაოსნოდ იყო განკუთვნილი. 1963 წელს, ნორვეგიელმა მოგზაურმა რაგნარ ტურსეტმა ააგო დიდი კნორის ზუსტი ასლი „Saga siglar“, რომლითაც ჯერ ამერიკაში, შემდეგ კი, სხვა კონტინენტებზე იმოგზაურა, მათ შორის ავსტრალიაშიც და 1992 წლის შემოდგომაზე კატალონიას ნაპირებთან, შტორმის შედეგად ჩაიძირა. Roskilde Viking Ship Museum
მუჰამედ ჯამალულ ალამ II

მუჰამედ ჯამალულ ალამ II ( Muhammad Jamalul Alam II ibni Sultan Hashim Jalilul Alam Aghamaddin; დ. 1889 — გ. 11 სექტემბერი, 1924) — ბრუნეის 26-ე სულთანი 1906 წლის 10 მაისიდან გარდაცვალებამდე. დაიბადა 1889 წელს ისტანა კამპონგ აიერში, ბანდარ ბრუნეიში. იყო სულთან ჰაშიმ ჯალილულ ალამ აღამადდინის უფროსი ვაჟი. ჯამალულ ალამი ტახტზე ავიდა 17 წლის ასაკში 1906 წლის მაისში მამის გარდაცვალების შემდეგ. აღსანიშნავია, რომ ის ასევე გახდა ბრუნეის პირველი სულთანი, რომელიც ინგლისურად საუბრობდა. ჯამალულ ალამი რამდენიმე მნიშვნელოვანი მოვლენის მოწმე გახდა, როგორიცაა ნედლი ნავთობის პირველი აღმოჩენა, რომელიც პირველად აღმოაჩინეს ქვეყანაში. მისი მეფობის დროს ბრუნეის ყველაზე გაღატაკებული სახელმწიფოს იყო. 1909 წელს მან საკუთარი რეზიდენცია გადაიტანა თავის მიწაზე და მოგვიანებით წაახალისა ჩინელები დასახლდნენ ბრუნეიში კომერციული უნარებისთვის. მხოლოდ 1918 წლის 15 მაისს მას სულთნის წოდება მისცეს. მისი მეფობის დროს ქვეყანაში ოფიციალურად შემოიღეს ისლამური სამართალი. ეს ცნობილი იყო როგორც მუჰამედის კანონების ამოქმედება იგი დაინერგა 1912 წელს. ჯამალულ ალმმა ასევე ხელი შეუწყო ისლამის შესწავლას და ააშენა მეჩეთი, მიუხედავად იმისა, რომ ქვეყანაში იმ პერიოდში შემოსავალი არ იყო. მეორე მსოფლიო ომის დროს მეჩეთი განადგურდა ბრუნეის ქალაქების ინტენსიური დაბომბვის გამო. მუჰამედ ჯამალულ ალამ II გარდაიცვალა მალარიისგან 35 წლის ასაკში 1924 წლის 11 სექტემბერს. იგი შეცვალა მისმა უფროსმა ვაჟმა აჰმად ტაჯუდდინმა. ორჯერ იყო დაქორწინებული, ჰყავდა 6 ვაჟი და 4 ქალიშვილი. Sultan-Sultan Brunei ↑ The Handbook of Asian Englishes ↑ World and Its Peoples: Eastern and Southern Asia, Volume 9 ↑ The Brunei Constitution of 1959: An Inside History ↑ For Muslim Bruneians, Islamic law. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-10-08. ციტირების თარიღი: 2022-12-02.
ნუგზარ შარია

ნუგზარ შარია (დ. 19 თებერვალი, 1941, თბილისი, (სსრკ) — გ. 1 დეკემბერი, 2022, ნიუ-იორკი, (აშშ)) — ქართველი მსახიობი, რეჟისორი, საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი. გადაღებულია 30-ზე მეტ ფილმში. ის 1970-იანი წლების დასაწყისიდან გარდაცვალებამდე ამერიკაში ცხოვრობდა. 2020 წლის თებერვალში ამერიკაში მოღვაწე რეჟისორი „ოსკარების“ ჟიურის შეკრებაზე ჟიურის თავჯდომარედ აირჩიეს. ეროვნული ფილმოგრაფია ნუგზარ შარია — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ნუგზარ შარია: მე ისევ 29 წლის ვარ! ↑ 82 წლის ასაკში ქართველი მსახიობი ნუგზარ შარია გარდაიცვალა ↑ ნუგზარ შარია „ოსკარის“ ჟიურის თავმჯდომარედ აირჩიეს
ლონდონის კონვენცია (1786)

ლონდონის კონვენცია (ინგლ. Convention of London) — ასევე ცნობილია როგორც ანგლო-ესპანური კონვენცია. შეთანხმება დიდი ბრიტანეთის სამეფოსა და ესპანეთის სამეფოს შორის, რომელიც ეხება ბრიტანული დასახლებების სტატუსს მოსკიტების სანაპიროზე ცენტრალურ ამერიკაში. ხელშეკრულება გაფორმდა 1786 წლის 14 ივლისს. 1786 წლის 14 ივლისს ლონდონში ხელმოწერილი შეთანხმებით, დიდი ბრიტანეთი დათანხმდა ყველა ბრიტანული დასახლებების ევაკუაციას მოსკიტოს სანაპიროდან. ამის სანაცვლოდ, ესპანეთი დათანხმდა ბრიტანელი ტყის მწარმოებლებისთვის იუკატანის ნახევარკუნძულზე ხელმისაწვდომი ტერიტორიის გაფართოებას და ნება დართო, ესარგებლათ მაჰაგანითა და სხვა ძვირფასი ხე-ტყით. შეთანხმება განხორციელდა და ბრიტანელებმა 2000-ზე მეტი ადამიანის ევაკუაცია მოახდინეს. მათი უმეტესობა ბელიზში წავიდა, მაგრამ სხვები გადაიყვანეს იამაიკაში, გრანდ კაიმანში ან რატანში. შავი მდინარის დასახლებაზე კონტროლი ოფიციალურად ესპანელებს 1787 წლის 29 აგვისტოს გადაეცა. ეს გააკეთა მდინარის დამაარსებლის, უილიამ პიტის შვილიშვილმა. სამშვიდობო ხელშეკრულებების სია CONVENTION BETWEEN HIS BRITANNICK MAJESTY AND THE KING OF SPAIN. SIGNED AT LONDON, THE 14th OF JULY, 1786. დაარქივებული 2022-12-02 საიტზე Wayback Machine. William Pitt's Settlement at Black River on the Mosquito Shore: A Challenge to Spain in Central America, 1732-87
აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა მინისტრები

აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა მინისტრი (აზერ. Azərbaycan Xarici Işlər Naziri) — აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა სამინისტროს ხელმძღვანელი. აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა მინისტრს თანამდებობაზე ნიშნავს და ათავისუფლებს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტი. ამჟამინდელი მინისტრი ჯეიჰუნ ბაირამოვია. მამედ ჰასან ჰაჯინსკი ( 28 მაისი, 1918 – 6 ოქტომბერი, 1918) ალიმარდან თოფჩუბაშევი (6 ოქტომბერი,1918 – 7 დეკემბერი, 1918) ფათალი ხან ხოისკი (26 დეკემბერი, 1918 – 14 მარტი, 1919) მამედ იუსიფ ჯაფაროვი ( 14 მარტი, 1919 – 22 დეკემბერი, 1919) ფათალი ხან ხოისკი, მეორე ვადა (24 დეკემბერი, 1919 – 1 აპრილი, 1920) ნარიმან ნარიმანოვი (აპრილი, 1920 – 2 მაისი, 1921) მირზა დავუდ ჰუსეინოვი (1921 წლის მაისი - 1921 წლის დეკემბერი) 1921-1944 წლებში საგარეო საქმეთა მინისტრები არ ყოფილან მაჰმუდ ალიევი (1944 - 1958) თაჰირა თაჰიროვა (1959 - 1983) ელმირა გაფაროვა (1 დეკემბერი, 1983 – 22 დეკემბერი, 1987) ჰუსეინაღა სადიგოვი (23 იანვარი, 1988 – 18 ოქტომბერი, 1991) ჰუსეინაღა სადიგოვი (23 იანვარი, 1988 – 29 მაისი, 1992) ტოფიგ გასიმოვი (4 ივლისი, 1992 – 26 ივნისი, 1993) ჰასან ჰასანოვი (2 სექტემბერი, 1993 – 16 თებერვალი, 1998) ტოფიგ ზულფუგაროვი (5 მარტი, 1998 – 26 ოქტომბერი, 1999) ვილაიათ გულიევი (26 ოქტომბერი, 1999 – 7 აპრილი, 2004) ელმარ მამედიაროვი (7 აპრილი, 2004 – 16 ივლისი, 2020) ჯეიჰუნ ბაირამოვი (16 ივლისი, 2020 – ) აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა სამინისტრო აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა სამინისტროს ვებ-გვერდი
სადიყჯანის სახლი

სადიყჯანის სახლი (აზერ. Sadıqcanın evi) — მე-19 საუკუნეში აშენებული საცხოვრებელი კორპუსი ქალაქ შუშაში. მდებარეობს მერდინლის უბანში. სახლი, სადაც ცხოვრობდა მირზა ასად ოღლუ სადიყი (მეტსახელად სადიყჯანი), აზერბაიჯანელი მუსიკოსი, მეთარე, კომპოზიტორი. შენობა მე-19 საუკუნის არქიტექტურული ძეგლია. სადიყ მირზა ასად ოღლუ დაიბადა ქალაქ შუშაში 1846 წელს. მისი ოჯახი ხელმომჭირნე იყო. მამამისი მუშაობდა დაცვის თანამშრომელად. სახლი, სადაც მუსიკოსი დაიბადა, ერთსართულიანი იყო და ორი ოთახისგან შედგებოდა. მოგვიანებით, როცა მირზა სადიყმა დიდება მოიპოვა, შუშას ერთ-ერთ საუკეთესო ქუჩაზე სამსართულიანი სახლი ააშენა და თავადაც რამდენიმე დღის განმავლობაში მონაწილეობდა სამშენებლო სამუშაოებში. სადიყჯანის სახლი სომეხმა ოკუპანტებმა ქალაქ შუშას ოკუპაციის შემდეგ დაანგრიეს. ქალაქის განთავისუფლების შემდეგ შენობის ნანგრევები აღმოაჩინეს. ↑ Xəlilzadə, Flora. Naleyi-ney, nəğmeyi-tar. medeniyyet.az. ციტირების თარიღი: 19 iyun 2018. ↑ Абасова Э. Узеир Гаджибеков: путь жизни и творчества. — Б.: Элм, 1985. — С. 64. — 197 с. ↑ Садых // Большой энциклопедический словарь. Музыка. — М.: Большая Российская Энциклопедия, 1998. — С. 480. ↑ Т. Садыгов. Бабам һаггында ешитдикләрим (азерб.) // Әдәбијјат вә инҹәсәнәт. — Б., 1984. — 27 aprel.
იუსიფ ვაზირ ჩამანზამინლის სახლი

იუსიფ ვაზირ ჩამანზამინლის სახლი (აზერ. Yusif Vəzir Çəmənzəminlinin evi) — მე-18 საუკუნეში აშენებული საცხოვრებელი სახლი ქალაქ შუშაში. საცხოვრებელ კორპუსში ცხოვრობდა იუსიფ ვაზირ ჩამანზამინლი, აზერბაიჯანელი სახელმწიფო მოღვაწე და მწერალი, აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის პირველი ელჩი ოსმალეთის იმპერიაში. ის მდებარეობს ქალაქ შუშას ჰამამგაბაღის უბანში. არქიტექტურული ძეგლი მე-18 საუკუნეს განეკუთვნება. სომხეთის შეიარაღებულმა ძალებმა შუშას ოკუპაციის შემდეგ ძეგლი გაანადგურეს. ამჟამად შემორჩენილია შენობის ნანგრევები. ↑ 1.0 1.1 Qarabağın Dövlət Əhəmiyyətli Tarixi Abidələinin xəritəsi - Y.V. Çəmənzəminlinin evi. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-01-03. ციტირების თარიღი: 2022-01-03
ზულფუგარ ჰაჯიბეოვის სახლი

ზულფუგარ ჰაჯიბეოვის სახლი (აზერ. Zülfüqar Hacıbəyovun evi) მე-19 საუკუნეში აშენებული საცხოვრებელი შენობაა ქალაქ შუშაში. მდებარეობს მერდინლის უბანში. ზულფუგარ ჰაჯიბეოვი იყო აზერბაიჯანელი კომპოზიტორი, აზერბაიჯანის მუსიკალური კომედიის სახელმწიფო თეატრის ერთ-ერთი დამაარსებელი, აზერბაიჯანის სსრ დამსახურებული არტისტი. ცნობილი კომპოზიტორის ზულფუგარ ჰაჯიბეილის სახლი XIX საუკუნის ერთ-ერთი არქიტექტურული ნიმუშია. ის მდებარეობს ქალაქ შუშას მერდინლის უბანში. სომხების მიერ შუშას ოკუპაციამდე ამ სახლში იყო ქალაქის განათლების განყოფილება. ზულფუგარ ჰაჯიბეოვის სახლი სომეხმა ოკუპანტებმა ქალაქ შუშას ოკუპაციის შემდეგ დაანგრიეს. ქალაქის განთავისუფლების შემდეგ აღმოაჩინეს შენობის ნანგრევები. ↑ 1.0 1.1 1.2 Zülfüqar Hacıbəyovun evi Şuşa şəhəri, Merdinli məhəlləsi. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-09-29. ციტირების თარიღი: 2022-01-07 ↑ Sadıqcanın və digər məşhurların talan olan evləri - Video. ციტირების თარიღი: 2022-01-07
უღურლუ ბეის სახლი

უღურლუ ბეის სახლი (აზერ. Uğurlu bəyin evi) — მე-18 საუკუნით დათარიღებული ეროვნულად მნიშვნელოვანი ძეგლი ქალაქ შუშაში. მოლა ფანაჰ ვაგიფის ადმინისტრაციული შენობა. ↑ M.P.Vaqifin inzibati binası (Uğurlu bəyin keçmiş evi). ციტირების თარიღი: 1 iyul 2021 ↑ შეცდომა თარგის გამოძახებისას: cite web: პარამეტრები url და title აუცილებელად უნდა მიეთითოს.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-07-09. ციტირების თარიღი: 1 iyul 2021
საფი ბეის სახლი

საფი ბეის სახლი (აზერ. Səfi bəyin evi) XVIII საუკუნის დასაწყისის ისტორიულ-არქიტექტურული ძეგლია, რომელიც მდებარეობს ქალაქ შუშაში. წაგრძელებული სწორკუთხა ფორმის სახლის ცენტრში გვერდებზე ქედებით შემოსაზღვრული ორსართულიანი ლოჯი მდებარეობს. პირველ სართულზე, მომსახურების ოთახების გარდა, დერეფნებში განთავსებულია ორი საცხოვრებელი ოთახი. მეორე სართულის ცენტრში განლაგებულია დიდი მისაღები ოთახი, რომელიც ფასადში ჩაშენებული ქვის კიბის საშუალებით პირველ სართულს უკავშირდება, გვერდით მაღლობებზე კი ორი ოთახი. ორივე ოთახს აქვს პირდაპირი კავშირი ცენტრალურ დარბაზთან. დარბაზის ჭერი და ლოჯი, ასევე კარების ირგვლივ შემკულია ლამაზი ორნამენტებით. სახლის ფასადები დაყოფილია სამ ნაწილად. ↑ Azərbaycan Respublikası ərazisində dövlət mühafizəsinə götürülmüş daşınmaz tarix və mədəniyyət abidələrinin əhəmiyyət dərəcələrinə görə bölgüsünün təsdiq edilməsi haqqında az. mct.gov.az (02.08.2001). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 20.05.2021. ციტირების თარიღი: 06.01.2022. ↑ Саркисов, Ализаде 1950, p. 126
ჰაჯი ამირის სახლი

ჰაჯი ამირის სახლი (აზერ. Hacı Əmirin evi) — ისტორიულ-არქიტექტურული ძეგლი, რომელიც მე-18 საუკუნის შუა ხანებში ააშენა ვაჭარმა ჰაჯი ამირმა, რომელიც მდებარეობს ქალაქ შუშას თაბრიზლის უბანში. ორსართულიანი საცხოვრებელი კორპუსის პირველ სართულზე განთავსებულია მომსახურების და ნაწილობრივი საცხოვრებელი ოთახები, ხოლო მეორე სართულზე არის მისაღები და საძინებლები. მეორე სართულზე არის ღია აივანი, რაც არ არის დამახასიათებელი იმდროინდელი შუშის სახლების არქიტექტურისთვის. სახლის ჭერი მორთულია ლამაზი ორნამენტებით. ↑ Саркисов, Ализаде 1950, p. 125 ↑ Саркисов, Ализаде 1950, p. 126
ვახტანგ შოშიაშვილი

ვახტანგ შოშიაშვილი (დ. 1 დეკემბერი, 1961, ველისციხე) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1985 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1985–1987 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ანესთეზიოლოგია–რეანიმატოლოგიის კათედრის კლინიკური ორდინატორი. 1987–1989 წლებში ონკოლოგიური სამეცნიერო ცენტრის ანესთეზიოლოგია–რეანიმატოლოგიის კათედრის კლინიკური ორდინატორი. 1989–1992 წლებში საკავშირო ონკოლოგიური სამეცნიერო ცენტრის ანესთეზიოლოგიის განყოფილების ასპირანტი. 1992 წლიდან თბილისის ონკოლოგიური სამეცნიერო ცენტრის ანესთეზიოლოგიის განყოფილების ექიმი–ორდინატორია. ავტორია 14 სამეცნიერო ნაშრომის, რომლებიც ეხება ბავშვთა ცერებრული დამბლის ქირურგიული მკურნალობის შედეგებს, აპენდიქსის მიქსოგლობულოზის შემთხვევას, მოცირკულირე სისხლის მოცულობის გაზომვის რეოგრაფიულ მეთოდს, პერიოპერაციული იმუნოკორექციის საკითხებს ონკოლოგიაში. 1992 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „პერიოპერაციული იმუნოკორექცია ონკოლოგიურ ავადმყოფებთან“. პერიფერიული რეგიონული ანესთეზია თბილისი, 2013 გვ. 71 ISBN: 978-9941-0-6098-4 ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000 გვ. 317 ვახტანგ შოშიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მარინე ბაიდაური

მარინე ბაიდაური (დ. 1 დეკემბერი, 1965, თელავი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1990 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სან–ჰიგიენური ფაკულტეტი, 1993 წელს დაამთავრა სამედიცინო ბიოტექნოლოგიის ინსტიტუტის ასპირანტურა. 1992–1995 წლებში იყო ახმეტის სკოლა–ინტერნატის ექიმი–თერაპევტი. 1995 წელს ახმეტის რაი–საავადმყოფოს ექიმი–რეანიმატოლოგი. 1995–1997 წლებში რეანიმაციული განყოფილების გამგე. 1998 წლიდან თერაპიული განყოფილების ინტენსიური თერაპიის ექიმი. ავტორია 4 სამეცნიერო ნაშრომის ქოლესტაზის პირობებში ღვიძლის ქსოვილის დაზიანებისა და მისი ფარმაკოლოგიური დაცვის პრობლემების შესახებ. 1994 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „პრეპარატ პლაფერონი ლბ1–ის გავლენა იმუნოლოგიურ მაჩვენებლებსა და ჰეპატოციტების მორფო–ფუნქციურ მდგომარეობაზე მექანიკური სიყვითლის დროს“. ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000 გვ. 27 მარინე ბაიდაური — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ესფირ ნაციაშვილი

ესფირ ნაციაშვილი (დ. 2 დეკემბერი, 1924, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1948 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1949–1952 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ინფექციურ სნეულებათა კათედრის ორდინატორი ტროპიკოლოგიის განხრით. 1956–1972 წლებში ქალაქის სადეზინფექციო სადგურის ბაქტერიოლოგიის ლაბორატორიის გამგე. 1972–1980 წელბში ექსპერიმენტული და კლინიკური ქირურგიის ინსტიტუტის თირკმლის ტრანსპლანტაციის ცენტრის ექიმი–იმუნოლოგი, უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. 1980 წლიდან ამავე ინსტიტუტის იმუნოლოგიის ლაბორატორიის გამგე. ავტორია 147 სამეცნიერო ნაშრომის. გამოქვეყნებული აქვს ერთი მონოგრაფია. მისი ხელმძღვანელობით დაცულია 4 საკანდიდატო დისერტაცია. სამუშაოდ იმყოფებოდა გერმანიაში, ჰუმბოლტის სახელობის უნივერსიტეტის თირკმლის ტრანსპლანტაციის ცენტრსა და ჰემატოლოგიისა და ტრანსფუზიოლოგიის ინსტიტუტში. მონაწილეობდა ქოლერის ეპიდემიის ლოკალიზაციასა და ლიკვიდაციაში, მოხსენებით გამოდიოდა რესპუბლიკურ და საერთაშორისო ფორუმებზე. 1948 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ნაწლავური ინფექციის კერებში დეზინფექციის ხარისხის ბაქტერიოლოგიური კონტროლი“. ნაწლავთა ინფექციების კერებში დეზინფექციის ხარისხის ბაქტერიოლოგიური შემოწმების დაჩქარებული მეთოდები თბილისი, საბჭ. საქართველო, 1977 გვ. 59 ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000 გვ. 221 ესფირ ნაციაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
იოსებ ანდრიაშვილი

იოსებ ანდრიაშვილი (დ. 23 თებერვალი, 1919, მუკუზანი — გ. 13 მარტი, 1991) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი. 1941 წელს დაამთავრა საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტი. 1942–1965 წლებში მუშაობდა თბილისის საავიაციო ქარხანაში სხვადასხვა თანამდებობებზე. 1963 წლიდან გარდაცვალებამდე – საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში ლითონთა ტექნოლოგიისა და ლითონმცოდნეობის კათედრაზე. 1976 წლიდან იყო მეცნიერი მანქანათმშენებლობის დარგში, ტექნიკური მეცნიერების დოქტორი პროფესორი. მისი შრომები ძირითადად ეხება ქართული ლითონური უნიკალური ძეგლების დამზადების ტექნოლოგია–შესწავლას, ჭედური ხელოვნების, იარაღების დამზადების, მივიწყებული ტექნოლოგიური პროცესების აღდგენა–განვითარებას. 1989 - საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე ლითონების დამუშავება : სახარატო საქმე: მე-10-11 კლ. სახელმძღვანელო თბილისი, განათლება, 1989 გვ. 215 ლითონთა ტექნოლოგია : საკონსტრუქციო მასალების ტექნოლოგია : სახელმძღვ. ტექნიკუმებისათვის.მე-3 შევსებული და გადამუშავებული გამოცემა თბილისი, განათლება, 1988 გვ. 424 ქართული ჭედური ხელოვნების ტექნოლოგიური პროცესი თბილისი, განათლება, 1967 გვ. 137 სახარატო საქმე : მე-9 კლ. სახელმძღვანელო თბილისი, ცოდნა, 1964 გვ. 152 საქართველო:ენციკლოპედია: ტ.1 თბ., 1977 გვ. 149 იოსებ ანდრიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ირინა ანდრონიკაშვილი

ირინა ანდრონიკაშვილი (დ. 21 ნოემბერი, 1963) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1987 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1987–1988 წლებში ინტერნატურა გაიარა თერაპიაში ნ.კახიანის სახელობის საგზაო კლინიკურ საავადმყოფოში. 1988–1990 წლებში იყო ა.ნათიშვილის სახელობის ექსპერიმენტული მორფოლოგიის ინსტიტუტის კლინიკური იმუნოლოგიის განყოფილების უფროსი ლაბორანტი 1990 წლიდან არის საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის სამედიცინო ბიოტექნოლოგიის ინსტიტუტის მეცნიერ–თანამშრომელი. 1995 წლიდან თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის შინაგან სნეულებათა №4 კათედრის ასისტენტია. ავტორია 10 სამეცნიერო ნაშრომის კარდიოლოგიის პრობლემებზე. 1998 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ჰუმორული ნატრიურეზული სისტემა მარილმგრძნობელი ესენციური ჰიპერტენზიის დროს“. ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000 გვ. 17 ირინა ანდრონიკაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ქეთევან ანჯაფარიძე

ქეთევან ანჯაფარიძე (დ. 9 ნოემბერი, 1922, ბანძა — გ. 2016) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1949 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1949–1950 წლებში იყო სოხუმის ჯანგანყოფილების მთავარი ეპიდემიოლოგი. 1951–1960 წლებში აფხაზეთის ჯანდაცვის სამინისტროს IV სამმართველოს საავადმყოფო–პოლიკლინიკის მთავარი ექიმი. 1960–1973 წლებში რესპუბლიკის ცენტრალური კლინიკური საავადმყოფოს – ექიმი ორდინატორი–თერაპევტი. 1973 წლიდან ამავე საავადმყოფოს ნეფროლოგიური განყოფილების გამგე და საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს მთავარი ნეფროლოგი. ავტორია 38 სამეცნიერო–პრაქტიკული ნაშრომის, ნეფროლოგიის აქტუალურ საკითხებზე. 1940–1943 წლებში იყო სოხუმის კომკავშირის ქალაქკომის პირველი მდივანი. 1974 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ქრონიკული პიელონეფრიტის მკურნალობა კურორტ საირმეზე“. 1997 - ღირსების ორდენი 1976 - მედალი „ჯანმრთელობის დაცვის ფრიადოსანი“ 1945 - მედალი „კავკასიის დაცვისთვის“ ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000 გვ. 18 წიგნი ღირსებისა: თამაზ ყიფიანი, თენგიზ გაჩეჩილაძე, გურამ სიმონიშვილი თბ., 2001 გვ. 197 ქეთევან ანჯაფარიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
თამაზ ალექსიძე

თამაზ ალექსიძე (დ. 21 მაისი, 1927, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1949 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1949–1950 წლებში მუშაობდა თვალის რესპუბლიკურ საავადმყოფოში. 1950–1956 წელბში გელმგოლცის სახელობის თვალის სნეულებათა ინსტიტუტში. 1956 წლიდან თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის თანამშრომელი. ავტორია 121 სამეცნიერო ნაშრომის თვალშიგა წნევის რეგულაციის საკითხებზე. გამოქვეყნებული აქვს ორი მონოგრაფია. 3 საკანდიდატო დისერტაციის ხელმძღვანელია. 1956 დაიცვა წელს საკანდიდატო დისერტაციის თემა „მწვანე სინათლის გავლენა თვალშიგა წნევაზე“ . 1964 წელსს დაიცვა ადოქტორო დისერტაციის თემა — „სისხლის წნევის და თვალშიდა წნევის ურთიერთდამოკიდებულება“. ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000 გვ. 15 თამაზ ალექსიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი