laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ვარლამ შამათავა

ვარლამ შამათავა (დ. 15 ოქტომბერი, 1915, ფოცხო — გ. 1989) — ქართველი ექიმ-ვეტერინარი. ვეტერინარიის მეცნიერებათა დოქტორი (1963), პროფესორი (1964), საქართველოს სსრ-ის მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1969). 1938 წელს დაამთავრა საქართველოს ზოოტექნიკურ-სავეტერინარო ინსტიტუტი. 1949-1954 წლებში. მუშაობდა სხვადასხვა პასუხსაგებ თანამდებობებზე. 1954 წელს იყო ზოოვეტის ინსტიტუტის ეპიზოოტოლოგიის კათედრის დოცენტი, ხოლო 1964 წლიდან ამავე კათედრის გამგე. შეისწავლა სასოფლო-სამეურნეო ცხოველთა ინფექციური დაავადებები (ბრუცელოზი, თურქული, პასტერელოზი და სხვა.), დაამუშავა მათ წინააღმდეგ ბრძოლის ღონისძიებანი. სსრკ-ში ერთ-ერთმა პირველმა გამოიკვლია სავეტერინარო საქმის ეკონომიკური საკითხები. კაპანაძე კ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 679. ვარლამ შამათავა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
პეტრე შამათავა

პეტრე შამათავა (დ. 12 აგვისტო, 1911, ლეძაძამე — გ. უცნობია) — ქართველი ჟურნალისტი, პოდპოლკოვნიკი, საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული ჟურნალისტი. 1941–1945 წლებში იყო დიდი სამამულო ომის მონაწილე. 1954–1956 წლებში იყო ამიერკავკასიის სამხედრო ოლქის გაზეთ „ლენინსკაია ზნამიას“ ქართული გამოცემის რედაქტორი. 1956–195 წლებში თადარიგში გასვლის შემდეგ ჟურნალ „კომუნისტური აღზრდისათვის“ რედაქტორი, 1957–1984 წლებში საქართველოს სსრ ტელევიზიისა და რადიომაუწყებლობის სახელმწიფო კომიტეტის თავმჯდომარის პირველი მოადგილე, 1984 წლიდან იქვე მთავარი სპეციალისტი შრომის მეცნიერებათა ორგანიზაციის დარგში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 679. პეტრე შამათავა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნოდარ შამანაძე

ნოდარ შამანაძე (დ. 15 ივნისი, 1930, მერჯევი — გ. 10 მაისი, 2002) — ქართველი მწერალი. 1953 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი, ხოლო 1957 წელს ი. ჭავჭავაძის სახელობის თბილისის უცხო ენათა პედაგოგიური ინსტიტუტის გერმანული ენის ფაკულტეტი, 1959 წელს კი სწავლა განაგრძო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის რუსთაველის სახელობის ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტის ასპირანტურაში ქართული ფოლკლორის განხრით. პირველი ლექსი გამოაქვეყნა 1950 წელს; ლექსთა პირველი წიგნი „სიჭაბუკის გზაზე“ 1957 წელს; ეკუთვნის პოეტური („სულმა სულში ჩაიხედა“, 1964; „იმედის თეთრო ყვავილო“, 1967; „შენთან ვიქნები“, 1980) და პროზაული („სამახარობლო“, 1969; „მაღალი კოშკი“, 1973; "ხე მრუდე და ხე მართალი, 1976; „ხათრიანი კაცი“, 1977; „იმედის მთვარე“, 1983), კრებულები, საბავშვო წიგნები, ნაშრომები ქართული ფოლკლორის საკითხებზე და სხვ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 679. ნოდარ შამანაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ფილიპე მამფორია

ფილიპე დიმიტრის ძე მამფორია (დ. 25 ოქტომბერი, 1904, სოფელი ჩხოროწყუ — გ. 16 დეკემბერი, 1984) — აფხაზი საბჭოთა ბიოლოგი, საქართველოს სსრ-ის მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე, რესპუბლიკის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი, ბიოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. სკკპ წევრი (1943). ფილიპე მამფორია დაიბადა 1904 წლის 25 ოქტომბერს სოფელ ჩხოროწყუში. იქვე მიიღო დაწყებითი განათლება. 1925 წელს დაამთავრა ქუთაისის საოფლო-სამეურნეო ტექნიკუმი, ხოლო 1932 წელს სუბტროპიკული კულტურების საკავშირო ინსტიტუტი. 1935 წელს ჩაირიცხა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის ასპირანტურაში. 1938 წელს წარმატებით დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია და 1955 წლამდე მუშაობდა სელექცია-მეთესლეობის კათედრის დოცენტად. 1948-1955 წლებში შეთავსებით მუშაობდა ტენიან-სუბტროპიკული კულტურების საკავშირო სასელექციო სადგურის დირექტორის მოადგილედ სამეცნიერო ნაწილში. 1953 წელს წარმატებით დაიცვა დისერტაცია ბიოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორის სამეცნიერო ხარისხის მოსაპოვებლად. 1955 წელს სიცოცხლის ბოლომდე მუშაობდა საქართველოს სუბტროპიკული მეურნეობის ინსტიტუტში, ჯერ ჩაისა და სუბტროპიკული კულტურების, შემდეგ გენეტიკისა და სელექციის კათედრის გამგედ , 1982 წლიდან ამავე კათედრის მეცნიერ-კონსულტანტად. 1957-1964 წლებში ფ. მამფორია იყო სუბტროპიკული მეურნეობის ფაკულტეტის დეკანი. ფ. მამფორიას მიერ ჩატარებული იყო ვრცელი და მრავალმხრივი სამეცნიერო-კვლევითი სამუშაოები, რომლებიც ძირითადად მიმართული იყო ყინვისა და მალსეკოგამძლე ციტრუსოვანთა ახალი ჯიშების შექმნისაკენ. მის მიერ შექმნილი იყო ციტრუსოვანთა უნიკალური ფონდი. დიდი რაოდენობის სელექციური მასალიდან პროფესორ ფ. მამფორიას მიერ ჯიშთგამოცდის სახელმწიფო კომისიას გადაეცა ციტრუსოვანთა 7 ახალი ჯიში, რომელთა შორის აღსანიშნავი იყო ლიმონი „დიოსკურია“, რომელიც ხასიათდებოდა შედარებით მაღალი ყინვაგამძლეობით, მალსეკოსადმი იმუნიტეტით, უხვი მსხმოიარობით, კარგი ხარისხის ნაყოფებით, რამაც განაპირობა მისი სწრაფად დანერგვა წარმოებაში. შრომისათვის „ლიმონის ახალი ჯიშის — „დიოსკურიას“ გამოყვანა და დანერგვა საქართველოს სსრ წარმოებაში“ მას მიენიჭა საქართველოს სსრ სახელმწიფო პრემია. პროფესორ ფ. მამფორიას ფართო სამეცნიერო-კვლევითი მუშაობის, მისი ორიგინალური მეთოდების და თეორიული განზოგადოებების შედეგები ასახულია 40-ზე მეტ სამეცნიერო ნაშრომში. მისი კაპიტალური შრომებიდან აღშანიშნავია: სელექცია-მეთესლეობის თეორიული საფუძვლები; ციტრუსოვნებისა და ზოგიერთი სხვა ნარინჯოვანის წარმოქმნის, ზრდის, განვითარებისა და ფორმათა წარმოშობის თავისებურებანი; მცენარეთა ვეგეტაციური ჰიბრიდიზაციის პრობლემა; სუბტროპიკულ მცენარეთა სელექცია; ფორმათა წარმოშობის ბიოლოგიური სისტემა ნარინჯოვანთაშორეული სიიმატური ჰიბრიდიზაციის მაგალითზე. პროფესორი ფ. მამფორია მრავალი წლის განმავლობაში იყო სახალხო მეურნეობის მიღწევათა გამოფენის მონაწილე ექსპერიმენტალური მასალების ფართო ჩვენებით. დაჯილდოვებული იყო ოქროს, ვერცხლისა და ბრინჯაოს მედლებით. გაზ. „საბჭოთა აფხაზეთი“, №243 (11860), 20 დეკემბერი, 1984 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 401. ფილიპე მამფორია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
დიმიტრი უსტინოვი

დიმიტრი თევდრეს ძე უსტინოვი (დ. 17 (30) ოქტომბერი, 1908, სამარა, რუსეთის იმპერია — გ. 20 დეკემბერი, 1984, მოსკოვი, რსფსრ, სსრკ) — საბჭოთა პარტიული, სახელმწიფო და სამხედრო მოღვაწე. საბჭოთა კავშირის გმირი (1978), ორგზის სოციალისტური შრომის გმირი (1942, 1961), საბჭოთა კავშირის მარშალი (1976), სკკპ წევრი (1927), სსრ კავშირის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. დიმიტრი უსტინოვი დაიბადა 1908 წლის ქალაქ სამარაში მუშის ოჯახში. 1922 წელს მოხალისედ შევიდა წითელ არმიაში. ჯარში სამსახურის შემდეგ დაამთავრა პროფესიულ-ტექნიკური სკოლა, მუშაობდა ზეინკლად, მედიზელე მემანქანედ ქალაქებში ბალახნასა და ივანოვოში. 1927 წელს გახდა კომუნისტური პარტიის წევრი. 1934 წელს ლენინგრადის სამხედრო-მექანიკური ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ დ. უსტინოვი მუშაობდა ინჟინრად სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში. 1937 წლიდან ლენინგრადის ქარხანა „ბოლშევიკის“ ინჟინერ-კონსტრუქტორად, მთავარი კონსტრუქტორის მოადგილედ, ხოლო შემდეგ — დირექტორად. 1941 წლის ივნისში დაინიშნა სსრ კავშირის შეიარაღების სახალხო კომისრად. იგი სათავეში ჩაუდგა იარაღის ათვისებასა და მასობრივ წარმოებას დიდი სამამულო ომის წლებში. 1946-1957 წლებში დაინიშნა სსრ კავშრის თავდაცვითი მრეწველობის მინისტრად, შემდეგ სსრ კავშირის მინისტრთა საბჭოს თავჯდომარის მოადგილედ, ხოლო 1963 წლის მარტში — სსრ კავშირის მინისტრთა საბჭოს თავჯდომარის პირველ მოადგილედ და სსრ კავშირის სახალხო მეურნეობის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარედ. 1965 წელს აირჩიეს სკკპ ცენტრალური კომიტეტის მდივნად. პარტიის XIX, XX, XXII-XXVI ყრილობებზე არჩეული იყო სკკპ ცენტრალური კომიტეტის წევრად. 1965-1966 წლებში იგი სკკპ ცენტრალური კომიტეტის პრეზიდიუმის წევრობის კანდიდატია, 1966-1976 წლებში სკკპ ცენტრალური კომიტეტის პოლიტბიუროს წევრობის კანდიდატი, 1976 წლიდან სკკპ ცენტრალური კომიტეტის პოლიტბიუროს წევრია. დ. უსტინოვი იყო სსრ კავშირის II, IV-XI მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი, რსფსრ-ის VII-X მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. 1976 წლის აპრილში დაინიშნა საბჭოთა კავშირის თავდაცვის მინისტრად. დიმიტრი უსტინოვი დაჯილდოვებული იყო: 11 ლენინის ორდენით; 1-ლი ხარისხის სუვოროვის ორდენით; საბჭოთა კავშირის მედლებით და სხვა სახელმწიფოთა საპატიო ჯილდოებით. ლენინური პრემიის ლაურეატი; სსრ კავშირის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 186.
ყირიმის ხანების სია

აქ წარმოდგენილია ყირიმის ხანების სია. გირეის დინასტია ყირიმის სახანო ყირიმის კალგების სია ყირიმის ნურედინების სია კალგა ნურედინი
ეჰსან ტაბარი

ეჰსან ტაბარი (დ. 1917, სარი ― გ. 1989) — ირანელი მწერალი და პოლიტიკოსი, ირანის სახალხო პარტიის ერთ-ერთი დამფუძნებელი და ხელმძღვანელი. 1949 წელს დაუსწრებლად მიუსაჯეს სიკვდილი. იყო ემიგრაციაში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 634.
კონდრატე ტაბატაძე

კონდრატე ტაბატაძე (დ. 15 აგვისტო, 1896, მარელისი — გ. 17 ოქტომბერი, 1968) — ქართველი ინჟინერ-გეოდეზისტი, საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული ინჟინერი (1962), ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1963), პროფესორი (1964). 1931 წელს დაამთავრა მოსკოვის მიწათმოწყობის ინსტიტუტი. 1946 წლიდან პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში. მისი შრომები ეხება უმაღლესი გეოდეზიურ საკითხებს. ავტორია უმაღლესი გეოდეზიის პირველი ქართული სახელმძღვანელოსი (ტ. 1-2, თბ., 1954-1959). იყო თბილისის მეტროპოლიტენის გეოდეზიის საფუძვლის შექმნის ერთ-ერთი ხელმძღვანელი, აგრეთვე საქართველოს ქანებისა და გვირაბების მშენებლობის გეოდეზიური საფუძვლების ავტორი. თევზაძე მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 634. კონდრატე ტაბატაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ილია ტაბაღუა

ილია ტაბაღუა (დ. 12 აპრილი, 1919, კახათი — გ. 29 ოქტომბერი, 2004) — ქართველი ისტორიკოსი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (1968), პროფესორი (1980), საქართველოს სსრ-ის მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1980). 1941-1945 წლებში მონაწილეობდა დიდ სამამულო ომში. 1945 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი, 1947 წელს კი – მოსკოვის დიპლომატიური აკადემია. 1962 წლიდან მუშაობდა ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტში. 1967 წელს დაიცვა სადისერტაციო თემა „საქართველო-საფრანგეთის ურთიერთობა XVIII საუკუნის დასაწყისში“. 1969 წლიდან იყო ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტის ევროპის ქვეყნების ისტორიის განყოფილების გამგე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 634. ილია ტაბაღუა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ბორის გორბატოვი

ბორის გორბატოვი (დ. 2 ივლისი, 1908 — გ. 20 იანვარი, 1954) — რუსი მწერალი. პირველი მოთხრობა გამოაქვეყნა 1922 წელს. ავტორია მოთხრობების, რომანის, სცენარების და ნარკვევების კრებულებისა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 222. ბორის გორბატოვი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 Русская литература XX века. Прозаики, поэты, драматурги / под ред. Н. Н. Скатов — 2005. — С. 524–526. — ISBN 5-94848-245-6 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124467367"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124510026"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4421639"></a> ↑ 3.0 3.1 Горбатов Борис Леонтьевич // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ Munzinger Personen <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107343683"></a> ↑ 5.0 5.1 The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a> ↑ Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a>
ნიკოლოზ გორბუნოვი

ნიკოლოზ გორბუნოვი (დ. 9 ივნისი, 1892 — გ. 7 სექტემბერი, 1937) — რუსი საბჭოთა მოღვაწე, სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1935). 1917 წელს დაამთავრა პეტერბურგის ტექნოლოგიური ინსტიტუტი. მონაწილეობდა თებერვლის რევოლუციაში. 1917 წლის ნოემბრიდან იყო ლენინის პირადი მდივანი. 1919-1920 წლებში იყო არმიაში. 1923-1929 წლებში იყო მოსკოვის უმაღლესი ტექნიკური სასწავლებლის რექტორი.1932-1935 წლებში ხელმძღვანელობდა ტაჯიკეთ-პამირის კომპლექსურ ექსპედიციას. 1936-1937 წლებში იყო სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის საქართველოს ფილიალის თავმჯდომარე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 222.
ფახრ-ალ-დინ ასად გორგანი

ფახრ-ალ-დინ ასად გორგანი — XI საუკუნის სპარსი პოეტი. წარმოშობით იყო გორგანიდან. მოღწეულია მისი რამდნეიმე ლირიკული ლექსის ფრაგმენტი და სამიჯნურო პოემა ვისი და რამინი. პოემიდან ირკვევა, რომ გორანი ახლდა სელჩულ სულთან თოღრულ-ბეგს ისპაჰანის აღების დროს 1042 წელს. ამ დროს მიიღო პოეტმა ვისის და რამინის სამიჯნურო ამბის სპარსულად გალექსვის დაკვეთა. ფაბულის ნასესხობის მიუხედავად გორგანმა შექმნა ორიგინალური რომანი, რომელიც სპარსული რომანული ეპოსის პირველი სრულყოგილი ნიმუშია. კალაძე ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 222. თოდუა მ., ქართულ-სპარსული ეტიუდები, თბილისი, 1972 კობიძე დ. ქართულ-სპარსული ლიტერატურული ურთიერთობანი, ტ. 2, თბილისი, 1969 ბარამიძე ა., ნარკვევები ქართული ლიტერატურის ისტორიიდან, ტ. 1, 1945 ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a>
გორგანის ყურე

გორგანის ყურე (სპარს. خلیج گرگان) ― კასპიის ზღვის ყურე ირანის სანაპიროსთან. ხმელეთში შეჭრილია 63 კილომეტრზე. სიგანე 11 კილომეტრი, სიღრმე 4 მეტრამდე. გორგანის სრუტით უერთდება ზღვას. სანაპირო დაჭაობებული დაბლობია. ყურის ნაპირებზე გაშენებულია ქალაქები გორგანი, ბენდერ-შაჰი და სხვა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 222.
გორგია

გორგია (დ. ძვ. წ. 483 — გ. ძვ. წ. 375) — XI საუკუნის ძველი ბერძენი სოფისტი და რიტორიკოსი. იყო სიცილიის ქალაქ ლეონტინედან. მონათმფლობელური დემოკრატიის მომხრე. მისი შრომები არ შემონახულა. გორგიას შეხედულებები ცნობილია პლატონის, არისტოტელეს და სექსტუს ემპირიკუსის ნაწერებიდან. გორგიამ ელეელთა სკოლის და ზენონის აპორიების გავლენით შექმნა ტრაქტატი „არარსებულის, ანუ ბუნებისთვის.“ მჭედლიშვილი ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 222. წერეთელი ს., „ანტიკური ფილოსოფია“, თბილისი, 1968. გორგია — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ↑ 1.0 1.1 Istituto dell'Enciclopedia Italiana Enciclopedia on line <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q65921422"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3803714"></a>
გორდიონი

გორდიონი (ბერძ. Γορδιον) ― ფრიგიის ძველი დედაქალაქი. მდებარეობდა იასიჰუიუქის ბორცვზე, მდინარე საქარიას მარჯვენა ნაპირას. პირველად გაითხარა 1900 წელს. გათხრებს ხელმძღვანელობდა ამერიკელი არქეოლოგი რ. იუნგი. არქეოლოგიური მასალა ძირითადად ძვ. წ. VIII-V საუკუნით თარიღდება. ძვ. წ. VII საუკუნეში დაანგრიეს კიმერიელებმა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 225.
ვლადიმერ გორდლევსკი

ვლადიმერ გორდლევსკი (დ. 25 სექტემბერი, 1876, სუომენლინა — გ. 10 სექტემბერი, 1956, მოსკოვი) — რუსი აღმოსავლეთმცოდნე, თურქოლოგი, თურქული ენის, ლიტერატურის, ფოლკლორის და ისტორიის სპეციალისტი, სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1946). ავტორია „თურქული ენის გრამატიკისა“ (1928) და პირველი „თურქულ-რუსული ლექსიკონისა“ (1931). მისი ძირითადი შრომებია „თურქეთის ამქრების ისტორიიდან“ (1927), „თურქეთის საშინაო მდგომარეობა XVI საუკუნის მეორე ნახევარში“ (1940) „მცირე აზიის სელჩუკთა სახელმწიფო“ (1941). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 225. ვლადიმერ გორდლევსკი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) ↑ 1.0 1.1 Гордлевский Владимир Александрович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a>
იეჰუდა ლეიბ გორდონი

იეჰუდა ლეიბ გორდონი (დ. 7 დეკემბერი, 1830, ვილნიუსი — გ. 16 სექტემბერი, 1892, სანქტ-პეტერბურგი) — ებრაელი პოეტი. მისი ნამუშევრებიდან აღსანიშნავია კრებული „იეჰუდას ლექსები“ (1868), ავტორია ბიბლიურ სიუჟეტებზე შექმნილი პოემებისა, ასევე ისტორიული პოემებისა. დიდი წვლილი შეიტანა განახლებული ებრაული ენის ჩამოყალიბების და გავრცელების პროცესში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 225. იეჰუდა ლეიბ გორდონი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Цинберг С. Л. Гордон, Иегуда-Леб // Еврейская энциклопедия — СПб: 1910. — Т. 6. — С. 690–696. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4173137"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q21096043"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q20026648"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q24981705"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q656"></a> ↑ 2.0 2.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 3.0 3.1 Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ 4.0 4.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a>
პატრიკ გორდონი

პატრიკ გორდონი (დ. 21 მარტი, 1635 — გ. 29 ნოემბერი, 1699, მოსკოვი) — რუსი გენერალი და კონტრადმირალი, წარმოშობით შოტლანდიელი. 1655-1661 წლებში მსახურობდა შვედეთის და პოლონეთის არმიებში. 1661 წლიდან იყო რუსეთის სამეფოს სამსახურში. მონაწილეობდა ჩიგირინისა (1676-1678) და ყირიმის (1687, 1689) ლაშქრობებში. 1689 წელს ბუტირის პოლკის მეთაურად ყოფნისას, მხარი დაუჭირა პეტრე I-ს და ხელი შეუწყო მის გამარჯვებას მეფის ასულ სოფიოზე. იყო პეტრე I-ის ერთ-ერთი მასწავლებელი და რეგულარული არმიის შექმნის შთამაგონებელი. აზოვის ლაშქრობების დროს ხელმძღვანელობდა საალყო სამუშაოებს. 1698 წელს ხელმძღვანელობდა სტრელეცების აჯანყების ჩახშობას. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 225. პატრიკ გორდონი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
ჩარლზ ჯორჯ გორდონი

ჩარლზ ჯორჯ გორდონი (დ. 28 იანვარი, 1833 — გ. 26 იანვარი, 1885) — ბრიტანელი სამხედრო მოღვაწე. მონაწლეობდა ყირიმის ომში, კერძოდ სევასტოპოლის აღებაში. 1860 წელს მონაწილეობდა ოპიუმის მეორე ომში. 1863-1864 წლებში ხელმძღვანელობდა არმიას, რომელმაც გადამწყვეტი როლი ითამაშა ტაიპინელთა აჯანყების ჩახშობაში. 1874-1878 წლებში წელს იყო სუდანის პროვინცია ეკვატორიის გუბერნატორი. 1877-1879 და 1884-1885 წლებში იყო სუდანის გუბერნატორი. მონაწილეობდა მაჰდისტების აჯანყების ჩახშობაში. დაიღუპა ბრძოლაში, ოკლეს მაჰდისტებმა ქალაქ ხარტუმის იერიშის დროს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 225. ჩარლზ ჯორჯ გორდონი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ 3.0 3.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 4.0 4.1 Lundy D. R. The Peerage <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q67129259"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q21401824"></a> ↑ 5.0 5.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 6.0 6.1 Gran Enciclopèdia Catalana — Grup Enciclopèdia, 1968. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18696256"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2664168"></a> ↑ 7.0 7.1 Brozović D., Ladan T. Hrvatska enciklopedija — LZMK, 1999. — 9272 გვრ. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1264934"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q429032"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18446"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1789619"></a>
ანდერს ბორგი

ანდერს ბორგი (დ. 11 იანვარი, 1968) — შვედი ეკონომისტი და პოლიტიკოსი. შვედეთის ფინანსთა მინისტრი 2006-2014 წლებში. შვედეთის ზომიერი პარტიის წევრი. ანდერს ბორგი შვედეთის მთავრობის საიტზე ↑ Davos 2014 Participant List <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q114752493"></a> ↑ https://www.svd.se/borg-och-peczynski-har-gift-sig-jatteharligt
სალის ციხე

სალის ციხე — არქიტექტურული ძეგლი ბორჯომის მუნიციპალიტეტში, ბორჯომიდან 4-5 კილომეტრის დაშორებით, კლდის წვეროზე. მართალია ციხემ ჩვენამდე ნანგრევების სახით მოაღწია, თუმცა ციხის კედლები შედარებით გადარჩენილია. კირით ნაგები მცირე ზომის კედლები ჰორიზონტალურ მწკვრივებადაა ნაწყობი. ციხე ნაგებია ქვითკირით, აქვს ვიწრო მოედანი. ციხეს ასევე ჰქონია წყალსაცავი ორმოები, რომლებიც ქვით ყოფილა აგებული. ასევე ციხე შეიცავს პურის შესანახ ხაროებსა და სადგომებს. თუმცა კლდის თხემის ფართობი მცირეა. ციხე ციცაბო კლდის ნაპირზეა აშენებული და ძნელი მისადგომია. გოგოლაძე თ., ბორჯომის ხეობის ისტორიული და ხუროთმოძღვრული ძეგლები (გზამკვლევი), თბ., 2014 გვ. 38-39 ბერძენიშვილი ნ., საქართველოს ისტორიის საკითხები, თბ., 1964 ბერძენიშვილი დ., ნარკვევები საქართველოს ისტორიული გეოგრაფიიდან. თბ., 1985 გელაშვილი ბ., ბორჯომის ხეობა XI-XIII საუკუნეებში, თბ., 2013 მაკალათია ს., ბორჯომის ხეობა, თბ., 1957 ხუჯაძე გ., ბორჯომის ხეობა, თბ., 1969
მრავალფარფლასებრნი

მრავალფარფლასებრნი (ლათ. Polypteridae) — მტკნარი წყლის განოიდური თევზების ოჯახი მრავალფარფლასნაირთა რიგისა. მისი წარმომადგენლები ცნობილია ეოცენიდან. სხეულის სიგრძე 90 სმ-მდეა. საღერძე ჩონჩხი გაძვალებულია, თავზე გადაკრულია მფარავი (კანისებრი) ძვლები. სალაყუჩე აპკი სხივების გარეშეა. ზურგის ფარფლი წარმოდგენილია მრავალი ცალკეული ფარფლით, რომლებიც რბილი სხივებისგან შედგება. მკერდის ფარფლები ძირში ხორცოვანია. კუდის ფარფლი გარეგნულად სიმეტრიულია, ზედა ნაწილი ქერცლის გარეშეა. აქვთ საშხეფი. პირი დიდია, ყბებზე განლაგებულია კბილები. საცურავი ბუშტი ორკამერიანია, ხშირად მონაწილეობს სუნთქვაში. ცნობილია ორი გვარი: Polypterus და Erpetoichthys 12 სახეობით. გავრცელებული არიან ტროპიკული აფრიკის წყლებში. აქტიურობენ ღამით. იკვებებიან უხერხემლოებითა და თევზით. ტოფობენ წვიმის პერიოდში, მცირე ზომის ქვირითს ყრიან წყლით დაფარული ჭალების წყალმცენარეებზე. ადგილობრივი რეწვის ობიექტებია. ↑ 1.0 1.1 Решетников Ю. С. Многопёрообразные // Большая российская энциклопедия. т. 20. — М., 2012. — стр. 547. ↑ Froese, Rainer; Pauly, Daniel (eds.). Polypterida. FishBase (2011). ციტირების თარიღი: 25 ნოემბერი, 2021
მზეთამზეს წმინდა გიორგის ეკლესია

მზეთამზეს წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ბორჯომის მუნიციპალიტეტის სოფელ მზეთამზეში. სოფლის ცენტრში, სასაფლაოს ტერიტორიაზე. ეკლესია 1901 წელს არის აგებული. ტაძარი სწორკუთხა ზომის ეკლესიაა, ნაშენებია ფლეთილი ქვით კირ-ხსნარზე. კედლები შიგნიდან და გარედან შებათქაშებულია. აღმოსავლეთის, ჩრდილოეთისა და სამხრეთის ფასადების შებათქაშებულ კედლებზე თითო თაღოვანი სარკმელია. ეკლესია გადახურულია ორქანობიანი თუნუქის სახურავით. ტაძარს შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. გუჯარეთის ხეობაში მზეთამზეს ეკლესია გვიანი ხანის ერთადერთი ძეგლია. გოგოლაძე თ., ბორჯომის ხეობის ისტორიული და ხუროთმოძღვრული ძეგლები, თბ., 2014, გვ. 113-115 ბერძენიშვილი ნ., საქართველოს ისტორიის საკითხები, ტ. 1, თბ., 1964 ბერძენიშვილი დ., „ნარკვევები საქართველოს ისტორიული გეოგრაფიიდან. ზემო ქართლი – თორი, ჯავახეთი“, თბ., 1985 ბერძენიშვილი დ., გიორგიძე მ., ჩაჩხუნაშვილი ც., ჭანიშვილი გ., არქიტექტურულ-ისტორიული გზამკვლევი „გუჯარეთი“, თბ., 1987 ჩუბინაშვილი გ., ქართული ხელოვნების ისტორია, ტ. I, თბ., 1936
მრავალფარფლასნაირნი

მრავალფარფლასნაირნი (ლათ. Polypteriformes) — თევზების რიგი ხრტილიანი განოიდების ქვეკლასისა. ცნობილია ადრეული ცარცული პერიოდის ნამარხებიდან. დაფარული არიან განოიდური ქერცლით. ზურგის ფარფლი წარმოდგენილია 5–18 მცირე ზომის ფარფლით, რომლებიც შედგებიან ერთი ეკლისგან და მასზე მიმაგრებული რბილი სხივებისგან. ზედა ყბა მტკიცედაა ქალაზე მიბმული. ნაწლავებში სპირალური სარქველია. სასუნთქად ნაწილობრივ ფილტვებს იყენებენ. მალები გაძვალებული ცენტრებით და ნერვული არხებითაა. სახეობების მაქსიმალური სიგრძე 90 სმ-მდეა, თუმცა უმრავლესობა 30 სმ-ზე მოკლეა. რიგი მოიცავს ერთადერთ ოჯახს — მრავალფარფლასებრნი (Polypteridae). ↑ Wiley, Edward G. (1998). Encyclopedia of Fishes. San Diego: Academic Press, გვ. 75–76. ISBN 978-0-12-547665-2.  ↑ Order Summary for Polypteriformes. FishBase. ციტირების თარიღი: 25 ნოემბერი, 2021