laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მესტია

მესტია (ყოფილი სეტი) — დაბა საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მესტიის მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს მესტიის ქვაბულში, მდინარეების მესტიაჭალასა და მულხრის ნაპირებზე ზღვის დონიდან 1500 მ., თბილისიდან 456 კმ, ზუგდიდიდან 128 კმ. მესტიაში ნოტიო ჰავაა, იცის ცივი ზამთარი და ხანმოკლე ზაფხული. საშუალო წლიური ტემპერატურა 5,7 °C, იანვრის 6,4 °C, ივლისის 16,4 °C. აბსოლუტური მინიმალური - 35 °C, აბსოლუტური მაქსიმალური 35 °C. ნალექები 1035 მმ წელიწადში. 1968 წელს მიენიჭა დაბის სტატუსი. 1971 წელს შემუშავდა მესტიის გენერალური გეგმა. 1974 წელს დაიდგა მიხეილ ხერგიანის ძეგლი (მოქანდაკე ვ. ონიანი, არქიტექტორი ვ. ცინცაძე), 1977 წელს აშენდა კინოთეატრი, ტურბაზა, სასტუმრო „უშბა“. 2010 წელს გაიხსნა აეროპორტი და ჰაწვალის საბაგირო გზა, ხოლო 2017 წელს ზურულდის საბაგირო გზა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით დაბაში ცხოვრობს 1973 ადამიანი. მესტიას ემსახურება ადგილობრივი მნიშვნელობის თამარ მეფის სახელობის აეროპორტი. მესტიის აეროპორტის მშენებლობა სახელმწიფოს დაახლოებით 8 მლნ ლარი დაუჯდა. უახლოესი რკინიგზის სადგური მდებარეობს ზუგდიდში. ზუგდიდთან მესტია დაკავშირებულია საავტომობილო გზით. მესტია ქართული ხუროთმოძღვრებისა და ეთნოგრაფიის ერთ-ერთი ღირსშესანიშნავი ძეგლია. აქ კარგადაა შემონახული შუა საუკუნეების საერო, საკულტო და თავდაცვითი ნაგებობები. საკულტო ნაგებობათაგან აღსანიშნავია: მაცხოვრის (მაცხვარიშ) ქვით ნაგები ორსართულიანი ეკლესია (XIII-XIV სს.), რომლის კედლებსაც მაღალოსტატურად მოხატული ფრესკები ამკობს; ღვთისმშობლის (ლამარია) ეკლესია (განვითარებული შუა საუკუნეები) მოხატულობითა და წარწერეით; სეტის მთავარანგელოზთა (თარნგზელ) და ფუსტის ეკლესიები. შემონახულია აგრეთვე სვანური სახლ-სიმაგრეები - გალავნით შემოზღუდული ერთიანი კომპლექსი, რომელშიც შედის კოშკი, მასზე მიდგმული საცხოვრებელი (მაჩუბი) და სამეურნეო დანიშნულების სხვა შენობები. მესტია მდიდარია მატერიალური კულტურის ძეგლებით. მათგან აღსანიშნავია სვიმონ მესვეტის ხატი (XI ს., მაცხოვრის ეკლესია), საკურთხევლის წინა ჯვარი და მაცხოვრის ხატი (მთავარანგელოზთა ეკლესია). მესტიის სვანეთის ისტორილ ეთნოგრაფიულ მუზეუმში დაცულია ქართული ჭედური ხელოვნების მრავალი ღირსშესანიშნავი ნიმუში, ძველი ქართული ენისა და მწერლობის უძველესი ძეგლები (ადიშის ოთხთავი, 897, და სხვა). მესტიაში არის სვანეთის ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმი და მიხეილ ხერგიანის სახლ-მუზეუმი. მაქსიმე გვარლიანი — ალპინისტი, მეგზური. მურზაყან დადეშქელიანი — მომღერალი, ლოტბირი. ვიქტორ ჯაფარიძე — ეკონომისტი, პოლიტიკოსი. სოსო ჯაჭვლიანი — მსახიობი, რეჟისორი. მესტიის შესასვლელი მესტიის ხედი ზურულდის მთიდან ეპისკოპოსის რეზიდენცია მიხეილ ხერგიანის სახლ-მუზეუმი ლაღამის ეკლესია მესტია 1890-იან წლებში მესტიის საკათედრო ტაძარი ჯაოშვილი ვ. გოშაძე ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 599. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — სილქნეტი“. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-06. ციტირების თარიღი: 2011-08-14. ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“ ↑ სააკაშვილი მესტიაში ინვესტირებისკენ მოუწოდებს // სივილ ჯორჯია, თბილისი / 24.12.2010
მიხაილო პოდოლიაკი

მიხაილი მიხაილოს ძე პოდოლიაკი (უკრ. Михайло Михайлович Подоляк, დ. 16 თებერვალი, 1972) — უკრაინის პრეზიდენტ ვოლოდიმირ ზელენსკის მრჩეველი. 2022 წელს რუსეთის უკრაინაში შეჭრის დროს გახდა რუსეთ-უკრაინის სამშვიდობო მოლაპარაკებებში უკრაინული მხარის წარმომადგენელი. პოდოლიაკმა ბავშვობა ლვოვსა და ნოვოლინსკში გაატარა. 1989 წლიდან ცხოვრობდა ბელარუსში სადაც დაამთავრა ბელარუსის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი. 1990-იანი წლებიდან პოდოლიაკმა მუშაობა დაიწყო გაზეთებში FM-бульвар, Время, Народная воля და Белорусская деловая газета.საჭიროებს წყაროს მითითებას - თარიღი არ არის მითითებული! გამოიყენებთ {{subst:ფაქტიჩა}} ! 2004 წელს პოდოლიაკმა მუშაობა დაიწყო გაზეთ Время-ში განაგრძო. იყო რედაქტორის თანაშემწე, აქვეყნებდა კრიტიკულ მასალებს ბელარუსის ხელისუფლების წინააღმდეგ. 2004 წლის 21 ივნისს მას ბელარუსის KGB-ს თანამშრომლები ესტუმრნენ და გადაეცა უწყება, სადაც ეწერა, რომ პოდოლიაკი საფრთხეს უქმნის ქვეყნის ეროვნულ უსაფრთხოებას და ის სასწრაფოდ უნდა გაძევებულიყო უკრაინაში. პოდოლიაკს ქვეყანაში ყოფნა 5 წლით აეკრძალა. 2005 წელს მუშაობდა Української газети-ს რედაქტორად. იმავე წლიდან ის უშიშროების სამსახურს ხელმძღვანელის ყოფილი მრჩევლის, გავლენიანი ბიზნესმენის, ვადიმ გრიბის პიარიც გახდა, რომელმაც ის მიხაილ ბროდსკის გააცნო. ბროდსკის ეკუთვნოდა გამოცემა Obozrevate და 2006 წლიდან პოდოლიაკი მისი თანამშრომელი გახდა. 2011 წლის ივნისში, პოდოლიაკი მოხვდა იმ ექვს ჟურნალისტს შორის, რომლებიც მეჟიჰირიას რეზიდენციაში უკრაინის მაშინდელმა პრეზიდენტმა ვიქტორ იანუკოვიჩმა მიიწვია. ამავე წლის დეკემბერში გახდა Obozrevatel-ის მთავარი რედაქტორი. ↑ Mykhailo Podolyak on the Russian invasion: Russian troops have not gained any operational and tactical advantage in Ukraine. Office of the President of Ukraine (2022-02-26). ↑ Starr, Michael. Ukrainian president clarifies ironic claim that Russian attack Wednesday en-US. ციტირების თარიღი: 2022-02-25 ↑ Moore, Mark. (2022-02-14) US shifts Ukraine embassy out of Kiev as Zelensky confirms invasion warning en-US. ციტირების თარიღი: 2022-02-25 ↑ Maria Zhartovska, Oksana Kovalenko. (2020-04-23) У главы Офиса президента — новый консультант. Он был оппозиционером в Беларуси, провластным журналистом при Януковиче, а теперь решает кризисы во власти. Большой профайл Михаила Подоляка ru. Babel. ↑ Yury Svyrko. (2004-06-21) Із Білорусі депортували журналіста-українця uk. Radio Free Europe/Radio Liberty. ↑ Svitlana Ostapa. (2012-05-21) Михаил Подоляк: СМИ в президентских пулах должны быть лояльны к главе государства. Detector media.
ოლექსი რეზნიკოვი

ოლექსი იურის ძე რეზნიკოვი (უკრ. Олексій Юрійович Резніков; დ. 18 ივნისი, 1966) — უკრაინელი პოლიტიკოსი. უკრაინის თავდაცვის მინისტრი 2021 წლის 4 ნოემბრიდან 2023 წლის 3 სექტემბრამდე. მინისტრობამდე რეზნიკოვი მუშაობდა არაერთ სამთავრობო თანამდებობაზე, იყო უკრაინის პირველი ვიცე-პრემიერი და უკრაინის რეინტეგრაციისა და დროებით ოკუპირებული ტერიტორიების მინისტრი, კიევის ქალაქის სახელმწიფო ადმინისტრაციის ხელმძღვანელის მოადგილე 2016-2018 წლებში. ↑ https://www.youtube.com/watch?v=NA0ekwEWisc ↑ https://lb.ua/news/2020/07/25/462619_vitsepremier_reznikov_odruzhivsya.html ↑ Ukrainian Lawmakers Approve Reznikov As New Defense Minister, Radio Free Europe (4 ნოემბერი, 2021) ↑ Kitsoft. Cabinet of Ministers of Ukraine - Verkhovna Rada has appointed the new composition of the Cabinet of Ministers of Ukraine en. ციტირების თარიღი: 2020-03-05 ↑ Oleksiy Reznikov elected as Kiev City Council Secretary, Interfax-Ukraine (19 ივნისი, 2014) The Secretary of the Council have chosen a partner of the defender of Tymoshenko, Espreso TV (19 ივნისი, 2014)
კასია (მრავალმნიშვნელოვანი)

კასია შეიძლება აღნიშნავდეს: კასია — ბიზანტიელი პოეტი ქალი კასია — მცენარე, გვარი ცეზალპინიასებრთა ოჯახისა
გიორგი სანიკიძე

გიორგი სანიკიძე (დ. 24 ოქტომბერი, 1962, თბილისი) — ქართველი მეცნიერი და ისტორიკოსი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. 1984 წელს დაასრულა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტი. 1986 წლიდან მუშაობდა გიორგი წერეთელის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტში სხვადასხვა თანამდებობაზე. 2002 წლიდან არის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტის დირექტორი. 1996-2002 წლებში იყო თბილისის აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტის აღმოსავლეთის ქვეყნების ისტორიისა და საერთაშორისო ურთიერთობების ფაკულტეტის დეკანი და პროფესორი. 2006-2010 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი. სხვადასხვა დროს მიწვეული მკვლევრის სტატუსით მუშაობდა პარიზი-სორბონა-III და პარიზი-სორბონა-IV უნივერსიტეტებში, კალიფორნიის ბერკლის უნივერსიტეტში, ჰოკაიდოსა და ოსაკას უნივერსიტეტებში. მიღებული აქვს ფულბრაიტის, დიდროს, იაპონიის ფონდის, ჰოკაიდოს უნივერსიტეტის, ცენტრალური ევროპის უნივერსიტეტის, კარნეგის ფონდის, რუსთაველის ფონდის, ამსტერდამის სოციალური ისტორიის ინსტიტუტის, ფონდ „ღია საზოგადოება – საქართველოს“, „ევრაზიის“ ფონდის, INTAS-ის სტიპენდიები და გრანტები. მონაწილეობდა 70-მდე საერთაშორისო თუ ადგილობრივ სამეცნიერო ფორუმში. ლექციებს კითხულობდა კალიფორნიის ბერკლის უნივერსიტეტში, მონტანას უნივერსიტეტში, სორბონა-III და სორბონა-IV უნივერსიტეტებში, ვასედას, ჰოკაიდოს, ოსაკას და კიოტოს უნივერსიტეტებში, მეხიკოს იბეროამერიკანას და ანაჰუაკის უნივერსიტეტებში. არის სხვადასხვა საერთაშორისო სამეცნიერო ასოციაციისა და საზოგადოების წევრი. მუშაობს ახლო აღმოსავლეთის (უპირველესად ირანის) ისტორიასა და თანამედროვე მდგომარეობაზე, საქართველოსა და კავკასიის ისტორიული ურთიერთობებზე აღმოსავლეთის ქვეყნებთან, თანამედროვე ისლამთან და ისლამურ მოძრაობებთან დაკავშირებულ პრობლემებზე, „ორიენტალიზმის“ საკითხსა და აღმოსავლეთ-დასავლეთის ურთიერთობებზე, აღმოსავლურ ისტორიოგრაფიაზე. სანიკიძე არის დაახლოებით 80-მდე სამეცნიერო პუბლიკაციის (გამოქვეყნებულია 11 ქვეყანაში), არაერთი სახელმძღვანელოსა და საგაზეთო სტატიის ავტორი. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ისმაილიანთა სახელმწიფოს შექმნა ირანში“, დაიცვა 1990 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „შიიზმი და სახელმწიფო ირანში“, რომელიც დაიცვა 2001 წელს. 2012 წელს ირანისტიკისა და ისლამმცოდნეობის დარგებში განხორციელებული კვლევებისათვის მიღებული აქვს „ფარაბის საერთაშორისო პრემია“ (იუნესკოს და ისესკოს (ირანისტიკისა და ისლამმცოდნეობის კვლევითი ცენტრი, ირანი) ერთობლივი კონკურსი). ახლო აღმოსავლეთის ისტორია და მისი ურთიერთობები სამხრეთ კავკასიასთან = A history of the Middle East and its relations with the South Caucasus: (XIX ს.-XXI ს.-ის დასაწყისი), თბ., ილიას სახელმწ. უნ-ტი, 2011, გვ. 643 ISBN 9789941180705 შიიზმი და სახელმწიფო ირანში = Shiisme et etat en Iran, თბ., უნივერსალი, 2005, გვ. 402 ISBN 9994051199 ისლამი და მუსლიმები თანამედროვე საქართველოში, თბ., ლოგოსი, 1999, გვ. 66 ISBN 9992865474 სანიკიძე გიორგი, ირანი და სამხრეთ კავკასიის ქვეყნები: განსხვავებული რეალობები, განსხვავებული შესაძლებლობები, თბილისი: ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2022, ISBN 978-9941-18-385-0. საქართველოს მეცნიერებათა დოქტორები, 1992-2006, ირინა ჯაფარიძე, თბ., 2012, გვ. 432 გიორგი სანიკიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტი. გიორგი სანიკიძე ილიაუნის საიტზე. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-10-20. ციტირების თარიღი: 2022-07-14.
მერაბ მაგრაქველიძე

მერაბ მაგრაქველიძე (დ. 20 ოქტომბერი, 1950, ონის რაიონი) — ქართველი ინჟინერი. 1974 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ენერგეტიკის ფაკულტეტი სამრეწველო საწარმოთა და ქალაქების ელექტრომომარაგების სპეციალობით. 1974-1978 წლებში მუშაობა დაიწყო სსრკ სამინტაჟო და სპეციალურ სამუშაოთა სამინისტროს ამიერკავკასიის სპეციალიზებულ გამშვებ-გამწყობ სამმართველოში ინჟინრად. 1978 წელს გადაყვანილ იქნა სსრკ ენერგეტიკისა და ელექტროფიკაციის სამინისტროს სამშენებლო-სამონტაჟო ტრესტ „კავკასელექტროქსელმშენი“-ს №8 მოძრავ-მექანიზებულ კოლონაში (ამჟამად შპს „კავკასიონი“), რომელიც აწარმოებდა მაღალი ძაბვის ელექტროგადამცემი ხაზებისა და ქვესადგურების მშენებლობას. აღნიშნულ ორგანიზაციაში მუშაობდა მშენებელ ოსტატად, უფროს სამუშოთა მწარმოებლად, ტექნიკური განყოფილების უფროსად. მისი უშუალო მონაწილეობითა და ხელმძრვანელობით აშენებულია მრავალი მაღალი ძაბვის ელექტროგადამცემი ხაზები და ქვესადგურები 220 კილო ვატი ძაბვიდან 750 კილო ვატი ძაბვის ჩათვლით, არა მარტო საქართველოს, არამედ დ.ს.თ.-ს ქვეყნების მასშტაბითაც კერძოდ, რუსეთის ფედერაციაში, ჩრდილოეთ კავკასიაში, სტავროპოლისა და კრასნოდარის მხარეში, როსტოვის, რიაზანის, ტამბოვისა და სარატოვის ოლქებში, უკრაინაში, ბელორუსში, მოლდოვაში, აზერბაიჯანსა და სომხეთში. განსაკუთრებით გამოიჩინა თავი 1993 წელს, როდესაც 500 კილო ვატი მაღალი ძაბვის ხაზ „კავკასიონზე“, ყარაჩაევო-ჩერქეზეთის ა/რესპუბლიკაში „ნახარის“ უღელტეხილზე, ზვავის ჩამოწოლის გამო მთლიანად მწყობრიდან გამოვიდა ხაზის 3 კილომეტრი-იანი მონაკვეთი. საქართველოს შეუწყდა რუსეთიდან ელექტროენერგიის მიწოდება. ამ კრიტიკულ სიტუაციაში, ხაზის აღდგენა, რომელიც ეკუთვნოდა მოსკოვის „შორსგადამცემი“ ხაზების მთავარ სამმართველოს, საქართველოს ენერგეტიკისა და ელექტროფიკაციის მთავარი სამმართველოს („საქმთავენერგოს“) თხოვნით, დაევალა შპს „კავკასიონს“. მისი ხელმძღვანელობით უმოკლეს ვადაში აღდგენილ იქნა დაზიანებული მონაკვეთი და საქართველოს ელექტროენერგიის მიწოდება ჩვეულებრივ რეჟიმში აღდგა. მრავალწლიანი შრომითი საქმიანობისა და დამსახურებისათვის მიღებული აქვს სახელმწიფო და საუწყებო ჯილდოები, ასევე საპატიო სიგელები. საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, წიგნი 2, თბ., 2021, გვ. 173-174 მერაბ მაგრაქველიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ჯიმშერ პეტრიაშვილი

ჯიმშერ პეტრიაშვილი (დ. 1933, ზემო ხოდაშენი, ახმეტის რაიონი — გ. 2009) — ქართველი თანამდებობის პირი, ინჟინერი. გამოჩენილი ქართველი ენერგეტიკოსი. 1955 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. დაიწყო მუშაობა „საქმთავარენერგოს“ ცენტრალურ ლაბორატორიაში. აქ მან განვლო გზა რიგითი ინჟინრიდან ავტომატიკის სამსახურის უფროსამდე. მას მრავალ მნიშვნელოვან ენერგოობიექტზე მოუწია მუშაობა, როგორიცაა „ლაჯანურჰესი“, „ხრამჰესი-I“, „ხრამჰესი-II“, „შაორჰესი“, „დიდი ნავთლუღის ელექტროქვესადგური“. მისი ხელმძღვანელობით განხორციელდა ჰესების დისტანციურ-ავტომატიზებული მართვა. თითქმის 15 წლის განმავლობაში ხელმძღვანელობდა „თბილსრესს“. მისი ძალისხმევით ამოქმედდა ექვსი ენერგობლოკი და „თბილსრესი“ მაშინ ყველაზე მძლავრი და საიმედო ელექტროსადგური გახდა მთელ კავკასიაში, რომელიც წელიწადში რვა მილიარდამდე კილოვატსაათ ელექტროენერგიას გამოიმუშავებდა. უკანასკნელ ხანს „საცხენჰესის“ ტექნიკურ დირექტორად მუშაობდა. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. ღირსების ორდენი საქართველოს ენერგეტიკის დამსახურებული მუშაკი საქართველოს დამსახურებული ინჟინერი გამოჩენილი ინჟინრები და მეცნიერები, თბ., 2012, გვ. 120-121 ჯიმშერ პეტრიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
თენგიზ ქაცარავა

თენგიზ ქაცარავა (დ. 22 მაისი, 1947, ლესელიძე) — ქართველი ინჟინერი. 1970 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამშენებლო ფაკულტეტი, თბოაირმომარაგებისა და ვენტილაციის სპეციალობით. 1970 წელს დაიწყო შრომითი საქმიანობა საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს სამშენებლო ტრესტ „კურორტმშენის“ სპეცსამუშაოების სამმართველოში სამუშაოთა მწარმოებლად. 1971-1973 წლებში სპეციალობით მუშაობდა სავალდებულო სამხედრო სამსახურის დროსაც; 1973-1984 წლებში მუშაობდა საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს სამშენებლო ტრესტ „კურორტმშენის“ N5 სპეცსამუშაოების სამმართველოში სამუშაოთა მწარმოებლად, მთავარ ინჟინრად, სამმართველოს უფროსად. 1984-1992 წლებში იყო ქ. გაგრის თბომეურნეობის დირექტორი. 1993-2006 წლებში მუშაობდა ინდმეწარმედ თავისი სპეციალობით. 2007 წლიდან არის შპს „დიუთი ფრი ალიანსის“ მთავარი სპეციალისტი. საინჟინრო ზედამხედველობას უწევს დაქვემდებარებული ობიექტების ექსპლუატაციას. აქტიურად მონაწილეობდა ქ. გაგრის ზონის საკურორტო, საბინაო და საზოგადოებრივი დანიშნულების ობიექტების მშენებლობაში. მიღებული აქვს სსრკ მინისტრთა საბჭოს სახელმწიფო პრემია 500-ადგილიანი დასასვენებელ სახლ „მზიურის“ კომპლექსის მშენებლობაში მონაწილეობისთვის. საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, თბ., 2017, გვ. 559-560 თენგიზ ქაცარავა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
შუშის ბრძოლა

ტერმინი შუშის ბრძოლა შეიძლება აღნიშნავდეს: შუშის ბრძოლა (1992) — ბრძოლა აზერბაიჯანსა და სომხეთს შორის ყარაბაღის პირველი ომის დროს. შუშის ბრძოლა (2020) — ბრძოლა აზერბაიჯანსა და სომხეთს შორის მთიანი ყარაბაღის ომის დროს.
ბანგედი

ბანგედი (ოფიციალურად ბანგედის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Bangued) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 50 382 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 31 ბარანგაის. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Bangued: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 25 April 2020
ბოლინეი

ბოლინეი (ოფიციალურად ბოლინეის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Boliney) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 4 551 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 8 ბარანგაის. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Boliney: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 25 April 2020.
ბუკაი (აბრა)

ბუკაი (ოფიციალურად ბუკაის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Bucay) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 17 953 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 21 ბარანგაის. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Bucay: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 25 April 2020.
ნარუჯა

ნარუჯა — დაბა საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მდინარეების ჩოლოქისა და ნატანების შუამდინარეთში, ქალაქ ოზურგეთიდან სამხრეთ-დასავლეთით, 10 კმ დაშორებით, ლაითურის აღმოსავლეთით. ნარუჯაში არის საჯარო სკოლა და საბავშვო ბაღი. დაბაში გაშენებულია ლურჯი მოცვის პლანტაციები. დაბა დაყოფილია რაიონებად. ნარუჯაში მოქმედებს ერთი მეჩეთი და ერთი მულიმური სამლოცველო. ტოპონიმი ნარუჯა (ნავრუჯა) უკავშირდება რკინის ხანაში აქ რკინის წარმოებას. ნარუჯის ახლოს, ანასეულში აღმოჩენილია ნამოსახლარი, სადაც დადასტურებულია რკინის გამოდნობა. 1890 წლის მონაცემებით ნარუჯა-იაკობის ტერიტორიაზე მოიპოვებოდა ბიტუმიანი ქვიშა და გუდრონი. ნარუჯის დასახლება გაჩნდა 1929-30 წლებში. 1949 წლის ბოლოს დასახლება გამოეყო ლაითურს და ჩამოყალიბდა ცალკე მეურნეობად, რომელიც ფლობდა 230 ჰექტარ ჩაის პლანტაციას. 1966 წელს დაიდგა რუსთაველის ძეგლი. 1980-იანი წლების დასაწყისში ჩაის უკვე 550 ჰა ეკავა. 1986 წელს ნარუჯამ უკვე დაბის სტატუსი მიიღო. დაბის ხედი ჩრდილოეთიდან ადმინისტრაციული შენობა ლ. სიმონიშვილი, ნარუჯა — დღევანდელი, აღორძინებული // ლენინის დროშა N99, გვ. 2 — 1979 წ. ნარუჯის საჯარო სკოლის მასწავლებლის ბლოგი ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — „სილქნეტი“. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-06. ციტირების თარიღი: 2011-08-14. ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“ ↑ საგანმანათლებლო დაწესებულებების კატალოგი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-08-11. ციტირების თარიღი: 2018-12-25. ↑ „საქართველოს არქეოლოგია“ / რედ: აფაქიძე ა., თბილისი: თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 1959. — გვ. 251. ↑ Кавказский календарь на 1891 год: 1890 გვ. 261 ↑ Cities and towns of Georgia pop-stat.mashke.org
ბუკლოკი

ბუკლოკი (ოფიციალურად ბუკლოკის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Bucloc) ― მეექვსე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2 395 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 4 ბარანგაის. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Bucloc: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 25 April 2020.
დაგიომანი

დაგიომანი (ოფიციალურად დაგიომანის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Daguioman) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2 019 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 4 ბარანგაის. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Daguioman: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 25 April 2020.
დოლორესი (აბრა)

დოლორესი (ოფიციალურად დოლორესის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Dolores) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 11 512 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 15 ბარანგაის. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Dolores: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 25 April 2020.
დანგლასი

დანგლასი (ოფიციალურად დანგლასის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Danglas) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 4 074 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 7 ბარანგაის. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Danglas: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 25 April 2020.
ლა-პასი (აბრა)

ლა-პასი (ოფიციალურად ლა-პასის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng La Paz) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 16 493 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 12 ბარანგაის. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ La Paz: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 25 April 2020.
ლაკუბი

ლაკუბი (ოფიციალურად ლაკუბის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Lacub) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 3 612 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 6 ბარანგაის. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Lacub: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 25 April 2020.
ლაგანგილანგი

ლაგანგილანგი (ოფიციალურად ლაგანგილანგის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Lagangilang) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 14 914 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 17 ბარანგაის. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Lacub: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 25 April 2020.
ლაგაიანი

ლაგაიანი (ოფიციალურად ლაგაიანის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Lagayan) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 4 488 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 5 ბარანგაის. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Lagayan: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 25 April 2020.
ლანგიდენი

ლანგიდენი (ოფიციალურად ლანგიდენის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Langiden) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 3 576 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 6 ბარანგაის. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ La Paz: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 25 April 2020.
ლიკუან-ბააი

ლიკუან-ბააი (ოფიციალურად ლიკუან-ბააის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Licun-Baay) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 4 566 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 11 ბარანგაის. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Licuan: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 25 April 2020.