laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
დიმიტრი ყიფიანის სახელობის სკოლა-პანსიონი

წმიდა დიმიტრი ყიფიანის სახელობის სკოლა-პანსიონი (სრული სახელი - ა(ა)იპ საქართველოს საპატრიარქოს დიმიტრი ყიფიანის სახელობის სკოლა-პანსიონი) — სურამისა და ხაშურის ეპარქიის კერძო სკოლა ქალაქ ხაშურში. საქართველოს საპატრიარქოს დიმიტრი ყიფიანის სახელობის სკოლა-პანსიონი დაარსდა 2010 წელს ურბნისისა და რუისის მიტროპოლიტის მეუფე იობის ლოცვა - კურთხევით. სკოლაში ისწავლება ნუსხური, ფუნქციონირებს მედავითნეობის შემსწავლელი წრე. სკოლაში სწავლობენ გობელინს, ხატვას, ხელოვნების ისტორიას. ფუნქციონირებს გალობის, მუსიკის, ცეკვის სტუდიები. პერიოდულად ხორციელდება შემოქმედებითი თუ შემეცნებითი პროექტები. ფუნქციონირებს ჭიდაობის და ჭადრაკის წრეები. სკოლა განთავსებულია 4 სართულიან შენობაში, რომელიც აღჭურვილია თანამედროვე მეთოდებით სწავლებისათვის საჭირო ყველა რესურსით: არის საინფორმაციო ტექნოლოგიების კაბინეტი, უზრუნველყოფილია ინტერნეტით, ბიბლიოთეკით. სკოლაში არის თანამედროვე ინფრასტრუქტურის მქონე სპორტდარბაზი, სასადილო, სააქტო დარბაზი. ასწავლებელს ჰყავს ექიმი, ლოგოპედი. სკოლას ემსახურება 2 მიკროავტობუსი. 2014 წლიდან სკოლას უძღვება ყოვლადუსამღველოესი სურამისა და ხაშურის ეპისკოპოსი სვიმეონი (ცაკაშვილი). ↑ დიმიტრი ყიფიანის სახელობის სკოლა-პანსიონი[მკვდარი ბმული] ↑ დიმიტრი ყიფიანის სახელობის სკოლა-პანსიონი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-12. ციტირების თარიღი: 2015-08-24.
ხელოვნებისა და მეცნიერების ქალაქი (ვალენსია)

ხელოვნებისა და მეცნიერების ქალაქი (Ciutat de les Arts i les Ciències - ვალენსიურად; Ciudad de las Artes y las Ciencias - კასტილიურად) — კულტურული კომპლექსი, რომელიც მდებარეობს ვალენსიაში (ესპანეთი). კომპლექსის ავტორები არიან სანტიაგო კალატრავა და ფელიქს კანდელა. მისი ინაუგურაცია მოხდა 1998 წლის 16 აპრილს, ჰემისფეროს გახსნით. ხელოვნებისა და მეცნიერების ქალაქის შემადგენელი ბოლო ნაწილის, დედოფალი სოფიას ხელოვნების სასახლის, პრეზენტაცია მოხდა 2005 წლის 9 ოქტომბერს. ხელოვნებისა და მეცნიერების ქალაქი შედგება შემდეგი ნაგებობებისგან: ჰემისფერო: თვალის ფორმის ნაგებობა, შეიცავს კინოდარბაზს IMAX და პლანეტარიუმს. იკავებს დაახლოებით 14 000 კვ.მ ფართობს. პრინც ფილიპეს მეცნიერების მუზეუმი: დინოზავრის ჩონჩხის ფორმის, მეცნიერების ინტერაქტიული მუზეუმი, დაახლოებით 40 000 კვ. მ ფართობზე, სამ სართულზე. ემბრაკლი: ბოტანიკური ბაღი, რომელიც დაფარულია მოტივტივე თაღებით საიდანაც შესაძლებელია კომპლექსის დათვალიერება. ოკეანოგრაფიკი: დუმფარის ფორმის აკვარიუმი. არქიტექტორ ფელიქს კანდელას ნამუშევარი. ეს არის ევროპის ყველაზე დიდი აკვარიუმი 110 000 კვ.მეტრითა და 42 მილიონი ლიტრი წყლით. დედოფალ სოფიას ხელოვნების სასახლე: გემის ფორმის ნაგებობა, რომელიც შეიცავს ხელოვნებისა და მუსიკისადმი მიძღვნილ რამდენიმე დარბაზს. მეცნიერების მუზეუმი მეცნიერების მუზეუმი მეცნიერების მუზეუმი ემბრაკლი ჰემისფერო ხელოვნების სასახლე ოკეანოგრაფიკი ოფიციალური საიტი
დეტქი

დეტქი ან Detq (სომხ. Դետք) ― სომხური ბოი-ბენდი. შეიქმნა 2015 წელს. ჯგუფის პროდიუსერია არმან ამპი. მათი დებიუტი შედგა სიმღერით „MAMA“ (დედა). მღეროდნენ ხელოვნების ინსტიტუტში „ნარეკაცი“. პირველი სიმღერის „Forevermore“-ს ვიდეორგოლის პრეზენტაცია გაიმართა 2015 წლის 20 აპრილს გაფესჭიანის ხელოვნების ცენტრში. სომეხთა გენოციდის 100 წლისთავთან დაკავშირებით. „დეტქი“ (სომხ. Դետք) არის სამხედრო ტერმინი, რომელიც აღნიშნავს სამი ჯარის კაცისაგან შემდგარ გუნდს, რომელსაც ევალება ტერიტორიის დაზვერვა. Detq ― Forevermore ↑ „დეტქი“.[მკვდარი ბმული] ↑ ტიგრან ჰაკობიანის „სამშობლო“[მკვდარი ბმული] ↑ მალე იქნება ახალი სიმღერა, რომელიც მიეძღვნება სომეხთა გენოცდის.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-04-14. ციტირების თარიღი: 2015-08-24. ↑ DETQ ახალი სომხური ბოი-ბენდი.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-08-27. ციტირების თარიღი: 2015-08-24. ↑ «დეტქი» იმღერებს სიმღერას „Forevermore“.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-08-26. ციტირების თარიღი: 2015-08-24. ↑ დეტქი — სომხური ენის ლექსიკონი, ედუარდ აღაიანი, ტომი I, ერევანი, 1976, გვ. 291 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დეტქი
დონ-აკინიუ

დონ-აკინიუ (პორტ. Dom Aquino) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 283 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუს შტატის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ რონდონოპოლისის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 171 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3.71 კმ²-ზე. ფართობი 2 204 კმ²-ია. მატუ-გროსუ ბრაზილიის შტატები Estimativas da população para 1º de julho de 2009 Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil დაარქივებული 2009-10-03 საიტზე Wayback Machine.
იტიკირა

იტიკირა (პორტ. Itiquira) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 522 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუს შტატის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ რონდონოპოლისის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 478 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 1.32 კმ²-ზე. ფართობი 8 722 კმ²-ია. მატუ-გროსუ ბრაზილიის შტატები Estimativas da população para 1º de julho de 2009 Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil დაარქივებული 2009-10-03 საიტზე Wayback Machine.
ჟასიარა

ჟასიარა (პორტ. Jaciara) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 367 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუს შტატის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ რონდონოპოლისის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 25 647 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 15.51 კმ²-ზე. ფართობი 1 653 კმ²-ია. მატუ-გროსუ ბრაზილიის შტატები Estimativas da população para 1º de julho de 2009 Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil დაარქივებული 2009-10-03 საიტზე Wayback Machine.
ჟუსიმეირა

ჟუსიმეირა (პორტ. Juscimeira) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუს შტატის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ რონდონოპოლისის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 430 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 5.18 კმ²-ზე. ფართობი 2 206 კმ²-ია. მატუ-გროსუ ბრაზილიის შტატები Estimativas da população para 1º de julho de 2009 Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil დაარქივებული 2009-10-03 საიტზე Wayback Machine.
პედრა-პრეტა

პედრა-პრეტა (პორტ. Pedra Preta) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 248 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუს შტატის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ რონდონოპოლისის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 15 755 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3.83 კმ²-ზე. ფართობი 4 108 კმ²-ია. მატუ-გროსუ ბრაზილიის შტატები Estimativas da população para 1º de julho de 2009 Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil დაარქივებული 2009-10-03 საიტზე Wayback Machine.
რონდონოპოლისი

რონდონოპოლისი (პორტ. Rondonópolis) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 227 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუს შტატის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ რონდონოპოლისის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 195 476 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 47 კმ²-ზე. ფართობი 4 159 კმ²-ია. მატუ-გროსუ ბრაზილიის შტატები Estimativas da população para 1º de julho de 2009 Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil დაარქივებული 2009-10-03 საიტზე Wayback Machine.
სან-ჟოზე-დუ-პოვუ

სან-ჟოზე-დუ-პოვუ (პორტ. São José do Povo) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 281 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუს შტატის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ რონდონოპოლისის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 592 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 8.09 კმ²-ზე. ფართობი 443 876 კმ²-ია. მატუ-გროსუ ბრაზილიის შტატები Estimativas da população para 1º de julho de 2009 Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil დაარქივებული 2009-10-03 საიტზე Wayback Machine.
სან-პედრუ-და-სიპა

სან-პედრუ-და-სიპა (პორტ. São Pedro da Cipa) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 343 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუს შტატის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ რონდონოპოლისის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 158 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 12.12 კმ²-ზე. ფართობი 342 952 კმ²-ია. მატუ-გროსუ ბრაზილიის შტატები Estimativas da população para 1º de julho de 2009 Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil დაარქივებული 2009-10-03 საიტზე Wayback Machine.
მოგზაურობა დედამიწის ცენტრისკენ

მოგზაურობა დედამიწის ცენტრისკენ (ფრანგ. Voyage au centre de la Terre) — ფრანგი მწერლის, ჟიულ ვერნის სამეცნიერო-ფანტასტიკური ჟანრის რომანი, რომელიც პირველად 1864 წელს გამოიცა. იგი ვერნის რიგით მე-2 რომანია. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. მოქმედება იწყება 1863 წლის მაისში, გერმანიის ქალაქ ჰამბურგში. ისტორიას მოგვითხრობს გერმანიაში ცნობილი პროფესორის, ოტო ლიდენბროკის ობოლი ძმისშვილი აქსელ ლიდენბროკი. ერთ დღეს, ძველი წიგნის თვალიერებისას, პროფესორი ლიდენბროკი XVI საუკუნეში მოღვაწე ისლანდიელი მეცნიერის, არნე საკსუნემის კრიპტოგრამას აღმოაჩენს, რომლის ამოხსნასაც აქსელი მოახერხებს. არნე საკსუნემის ეს ჩანაწერი, მიუთითებს იმაზე, რომ ადამიანს შეუძლია მიაღწიოს დედამიწის ცენტრს, თუ იგი ისლანდიაში მდებარე ვულკან სნეფლსის კრატერში ჩავა. ოტო ლიდენბროკი გადაწყვეტს, რომ ეს თავად გააკეთოს და აქსელთან ერთად ისლანდიაში მიემგზავრება. ისლანდიაში პროფესორი ვინმე ჰანსს დაიქირავებს, ვინც მშვიდი, აუღელვებელი ადამიანი და თავისი ბატონის ყველა ბრძანებას უყოყმანოდ ასრულებს. თავდაპირველად, მოგზაურობა წარმატებით იწყება, მაგრამ პირველი პრობლემები მაშინ იწყება, როცა მოგზაურებს წყლის მარაგი შემოაკლდებათ და შემდეგ საბოლოოდ გამოელევათ. აქსელი უკვე სიკვდილის პირას არის, მაგრამ მამაცი და უშიშარი ჰანსი წყაროს აღმოჩენას მოახერხებს, რითაც მოგზაურებს საშუალება ეძლევათ განაგრძონ საკუთარი უჩვეულო მოგზაურობა. მოგზაურების თავგადასავალი მართლაც, რომ ძალზე უჩვეულოა. აქ აღმოაჩენენ უკიდეგანო ზღვას, ცას, რამდენიმე ათასი წლის წინ გადაშენებულ ცხოველებს, პირველყოფილ ადამიანს და ა.შ. მაგრამ ისინი მაინც ვერ მიაღწევენ დედამიწის ცენტრს და ძლივს გამოასწრებენ ვულკანის ამოხეთქვას. ისინი ამოვლენ იტალიის კუნძულ სტრომბოლზე, რომელშიც მოქმედი ვულკანია და სწორედ ეს ვულკანი ამოხეთქავს. ამის შემდეგ, ისინი ბრუნდებიან ჰამბურგში. აქსელი ცოლად ირთავს გრაუბენს, ვინც დიდი ხნის განმავლობაში უყვარდა. პროფესორი ლიდენბროკი საკუთარი უჩვეულო მოგზაურობით მთელ მსოფლიოში ცნობილი ხდება. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მოგზაურობა დედამიწის ცენტრისკენ A Journey to the Centre of the Earth დაარქივებული 2010-01-12 საიტზე Wayback Machine. (Griffith and Farran, 1871) entire early English translation. Journey to the Centre of the Earth and PDF Full text of the Oxford University Press translation, with introduction, notes and appendices. Most modern translation available online. Journey into the Interior of the Earth დაარქივებული 2013-01-22 საიტზე Wayback Machine. (Malleson, trans.; Ward, Lock & Co., 1877) from JV.Gilead.org.il A Journey to the Interior of the Earth (Malleson, trans.; Ward, Lock & Co., 1877) in easy to read HTML format. „A Journey to the Interior of the Earth“ — Project Gutenberg-ზე (English) Free Audio Book დაარქივებული 2011-08-30 საიტზე Wayback Machine. of "Journey to the Center of the Earth" from The Drama Pod დაარქივებული 2014-08-12 საიტზე Wayback Machine.
წყლის მანანა

წყლის მანანა (ლათ. Glyceria) — მრავალ ან ერთწლოვანი მცენარეების გვარი მარცვლოვანთა ოჯახისა. 25 - 150 (200) სანტიმეტრი სიმაღლის ბალახებია. მიწისქვეშა მხოხავი ყლორტები აქვთ. იშვიათად ქმნიან კორდს. 50-მდე სახეობა გავრცელებულია დედამიწის სუბტროპიკულ და ზომიერად თბილ ქვეყნებში, ნაწილობრივ ტროპიკების მთიან რაიონებში. საქართველოში გვხვდება 5 სახეობა. შედარებით ფართოდ არის გავრცელებული G. arundinacea, G. fluitans, G. plicata. იზრდებიან ტენიან ადგილებში, მდინარისპირა მდელოებსა და ჭაობებში. საშუალო ღირსების საკვები ბალახია. გუდაფშუტა სოკოთი დაავადებული ნედლი მცენარე შხამიანია. კ. ქიმერიძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 368.
კეჩარისი

კეჩარისი (სომხ. Կեչառիս) — XI-XIII საუკუნეების სამონასტრო კომპლექსი სომხეთში. მდებარეობს კოტაიქის პროვინციის ქალაქ წაღკაძორში, ისტორიულ პროვინცია აირარატში. მონასტერი მდებარეობს ქალაქის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში პამბაკის ქედის კალთებზე. კომპლექსის შემადგენლობაში შედის ორი სამლოცველო, გავითი და ძველი სასაფლაო XII-XIII საუკუნეების ხაჩკარებით. კეჩარისის მონასტერი XI საუკუნეში დააარსეს ფაჰლავუნებმა. მისი მშენებლობა XIII საუკუნემდე გავრცელდა. 1033 წელს გრიგორ მაგისტროსმა წმინდა გრიგოლისა და წმინდა ნშანის ტაძარს შორის XI საუკუნეში ააგეო პატარა სამლოცველო, რომელიც მონასტრის დამაარსებლის გრიგოლ მაგისტროსის განსასვენებელი იყო. ამ ნაგებობამ დღემდე ვერ მოაღწია. ეკლესიის გავითი ააგეს XII საუკუნეში. მთავარი ეკლესიის სამხრეთით რამდენიმე ხაჩქარია, ასევე დგას მცირე XI საუკუნეში აგებული სურბ-ნშანის ჯვარ-გუმბათოვანი ეკლესია. 1203-1214 წლებში თვადმა ვასაკ ხახბაკიანმა ააგო მესამე მონასტერი. მონასტრის ეზოში მრავალი ხაჩქარია. სურბ-გრიგორის ეკლესია და გავითი ჯაბა ლაბაძის ფოტო სურბ-ნშანის ეკლესია ჯაბა ლაბაძის ფოტო კათოღიკე ჯაბა ლაბაძის ფოტო წარწერა გავითის კარის თავზე ჯაბა ლაბაძის ფოტო ხაჩქარები ჯაბა ლაბაძის ფოტო ხაჩქარები ჯაბა ლაბაძის ფოტო Кечарис (монастырь) დაარქივებული 2012-06-06 საიტზე Wayback Machine. Монастырский комплекс Кечарис KECHARIS MONASTERY COMPLEX Virtual Tour დაარქივებული 2012-11-11 საიტზე Wayback Machine. ↑ კეჩარისის მონასტერი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-09-27. ციტირების თარიღი: 2015-08-25. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კეჩარისი
მაცი ხვიტია

მაცი ხვიტია — ანტონ ფურცელაძის ისტორიული რომანი. ზუგდიდში სასამართლოს გამომძიებლად მუშაობის შემდეგ თბილისში დაბრუნებულმა ანტონ ფურცელაძემ 1869-1870 წლებში დაწერა რომანი „მაცი ხვიტია“. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. სახალხო დღესასწაულზე მაცი ხვიტიას მოხდენილი ჯირითით მოხიბლული დედოფალი გურანდუხტი მას თავის ამალაში სამსახურს შესთავაზებს. მაცი უარს იტყვის და იმავე ღამეს დედოფლის ბრძანებით თურქეთში გასაყიდად მოტაცებულ გოგონებს, მათ შორის თავის სატრფოს, ეკას გაათავისუფლებს. ტყვეებით ვაჭრობის წინააღმდეგ მებრძოლი მაცი გურანდუხტის რისხვას არაერთხელ დაიმსახურებს. იგი თავისი რაზმით თურქეთისკენ მიმავალ ტყვეებით სავსე გემს თავს დაესხმის და ტყვეებს გაათავისუფლებს, შემდეგ კი ეკასთან ერთად გეზს თავისუფალი სვანეთისკენ აიღებს, სადაც საფრთხე აღარ დაემუქრებათ. გურანდუხტის მდევრები გაქცეულებს წამოეწევიან და დახოცავენ. მაცი ხვიტია — აბრაგი ეკა - მაცის სატრფო კოჭოია ომარ მარღანია ძგვიბი ვალოდია ანტონ ფურცელაძის რომანის მიხედვით გადაღებულია ქართული მხატვრული ფილმი „მაცი ხვიტია“ რეჟისორ გიორგი შენგელაიას მიერ. მთავარ როლს ასრულებენ მსახიობები: ალეკო გაბეჩავა, მანანა აბაზაძე, დოდო აბაშიძე და სხვები. ელერდაშვილი ა., უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი, თბ.: ფანტაზია, 2006.
მეისნერის ეფექტი

მეისნერის ეფექტი — მოვლენა, როდესაც მაგნიტური ველი გამოიდევნება ზეგამტარიდან და გადადის ზეგამტარულ მდგომარეობაში. ეს მოვლენა აღმოაჩინეს გერმანელმა ფიზიკოსებმა მეისნერმა და ოსჩენფილდმა როდესაც ზომავდნენ მაგნიტური ველის განაწილებას ზეგამტარის გარეთ. თუ მაგნიტურ ველში მოთავსებულ ნიმუშსს გავაციებთ კრიტკულ ტემპერატურამდე, მასში არსებული ველის განულდება, გამოიდევნება. ეს მოვლენა არ აღიწერება კლასიკური მექანიკით და ზეგამტარებისთვის დამახასიათებელ ერთ-ერთ თვისებას წარმოადგენს. სუსტ მაგნიტურ ველში ზეგამტარი გამოდევნის თითქმის მთელ მაგნიტურ ველს. ეს გამოწვეულია ზედაპირზე წარმოქნილი ელექტრული დენის მიერ. ეს ზედაპირული დენი ქმნის მაგნიტურ ველს, რომელიც ანულებს ნიმუშის მოცულობაში არსებულ ველს. ნიმუშის ზედაპირზე, ველი სრულიად არ ნულდება, მაგნიტური ზედაპირის სისქე ზეგამტარი ნიმუშის ერთ-ერთი მახასიათებელი სიდიდეა და ცნობილია როგორც შეღწევის სიღმე. ნებისმიერი იდეალური გამტარი, მაგნიტურ ველში მოთავსებისას წარმოქმნის ზედაპირულ დენებს, რომელიც, თავის მხრივ, ქმნის გამანულებელ მაგნიტურ ველს. ზეგამტარობა ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მეისნერის ეფექტი Maglev Trains დაარქივებული 2011-10-04 საიტზე Wayback Machine. Audio slideshow from the National High Magnetic Field Laboratory discusses magnetic levitation, the Meissner Effect, magnetic flux trapping and superconductivity. Meissner Effect (Science from scratch) Short video from Imperial College London about the Meissner effect and levitating trains of the future. Introduction to superconductivity დაარქივებული 2016-01-25 საიტზე Wayback Machine. Video about Type 1 Superconductors: R=0/Transition temperatures/B is a state variable/Meissner effect/Energy gap (Giaever)/BCS model. Meissner Effect (Hyperphysics) Historical Background of the Meissner Effect დაარქივებული 2014-08-28 საიტზე Wayback Machine. ↑ Meissner, W.; R. Ochsenfeld (1933). „Ein neuer Effekt bei Eintritt der Supraleitfähigkeit“. Naturwissenschaften. 21 (44): 787–788. Bibcode:1933NW.....21..787M. doi:10.1007/BF01504252.[მკვდარი ბმული]
ბაალშამინის ტაძარი

ბაალშამინის ტაძარი — ტაძარი სირიაში. ბაალშამინი პალმირის უძველეს ტაძრად ითვლება. აგებულია ძვ. წ. II საუკუნეში . ქრისტიანობის გავრცელების შემდეგ, V საუკუნეში, ბაალშამინი ქრისტიანულ ეკლესიად იქცა. 2015 წლის აგვისტოში, ტაძარი ე. წ. „ისლამური სახელმწიფოს“ ტერორისტებმა დაანგრიეს. ↑ Trevor Bryce (2014). Ancient Syria: A Three Thousand Year History, გვ. 276.
ბაწარის სახელმწიფო ნაკრძალი

ბაწარის სახელმწიფო ნაკრძალი — სახელმწიფო ნაკრძალი ახმეტის მუნიციპალიტეტში, მდინარე ალაზნის მარჯვენა მხარეს, მდინარე ბაწარის ხეობაში. შედის ბაწარა-ბაბანეურის დაცული ტერიტორიების შემადგენლობაში. დაარსებულია 1935 წელს. ფართობი 3036 ჰა. ნაკრძალში დაცულია რელიქტური ჯიშის - ურთხელის ხელუხლებელი კორომები, რომლითაც დიდი სამეცნიერო ღირებულება აქვს. გარდა წმინდა კორომებისა, ურთხელი შერეულია წიფლნარში. ტყეში შერეულია აგრეთვე ნეკერჩხალი, იფანი, ცაცხვი და სხვა: ნაკრძალში ტყე კარგადაა დაცული, რაც იმის შედეგიცაა, რომ ადგილობრივ მოსახლეობას ურთხელი წმინდა, ანგელოზის ხედ მიაჩნდა. ბაწარის სახელმწიფო ნაკრძალში ძუძუმწოვრებიდან გვხვდება შველი, კვერნა, წავი, დათვი, მაჩვი, არჩვი და სხვა, ფრინველებიდან - ორბი, არწივი, შაშვი, როჭო და სხვა. ბაწარის სახელმწიფო ნაკრძალი მდებარეობს მდ. ბაწარის ხეობაში, სოფ. ბირკინიანიდან 1,5კმ-ზე. ნაკრძალს დასავლეთიდან ესაზღვრება წოვათის ქედი, მდ. ილტოს ხეობა, სამხრეთიდან – მდ. დიდი ველტეხისა და მდ. ბაწარის წყალგამყოფი კეხურისგორის ქედი, აღმოსავლეთიდან – წინაგორის ქედი, რომელიც მდ. ალაზანს ებჯინება, ჩრდილოეთიდან – საქისტოს მთა და მისი მიმდებარე მთის მასივი. ამჟამად ბაწარა-ბაბანაურის ტყეში არსებულ უთხოვარის კორომს გერმანელი სპეციალისტები სწავლობენ. მათი დასკვნის შემდეგ, სავარაუდოდ, იუნესკო ბაწარა-ბაბანაურის ტყეს მსოფლიო მემკვიდრეობის ნუსხაში შეიტანს. ბაწარა-ბაბანეურის დაცული ტერიტორიები საქართველოს დაცული ტერიტორიები ირინა თვაური – უთხოვრის (TAXUS BACCATA L.) ბუნებრივი განახლების, დროში ზრდის მსვლელობის და მისი კორომების აღნაგობა-ფორმირების თავისებურებათა ზოგიერთი საკითხი სსიპ დაცული ტერიტორიების სააგენტო / ბაწარის სახელმწიფო ნაკრძალი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 253. ↑ http://www.dpa.gov.ge/index.php?site-id=39&page=1&id=25[მკვდარი ბმული] ↑ 2.0 2.1 საქართველოს კანონი თუშეთის, ბაწარა-ბაბანეურის, ლაგოდეხისა და ვაშლოვანის დაცული ტერიტორიების შექმნისა და მართვის შესახებ ka. საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე. ციტირების თარიღი: 26 დეკემბერი, 2022 ↑ http://1tv.ge/News-View.aspx?Location=8957&LangID=1
გვადი ბიგვა

გვადი ბიგვა — ლეო ქიაჩელის სოციალური რომანი. ლეო ქიაჩელის რომანი - „გვადი ბიგვა“ - 1936-1937 წლებში გამოჩნდა. მასში ასახულია ეპოქის შესაბამისი, ახალი ტიპის ადამიანების ცხოვრება და ხასიათები, რეაქციული ძალებისა და სოფლის გლეხობის ინტერესების ჭიდილი. ეს ყველაფერი მხატვრული ოსტატობითა და გმირის ფსიქოლოგიის ცოდნითაა მოწოდებული და განაპირობებს კიდეც რომანის წარმატებას. რომანმა სსრკ-ის სახელმწიფო პრემია მოიპოვა (1941). მასში წარმოდგენილია 30-იანი წლების ქართული სოფლის ცხოვრება: შენიღბული რეაქციული ძალები (არჩილ ფორია), კერძომესაკუთრული ფსიქიკით შეპყრობილი გლეხობა (გოჩა სალანდია), სიზარმაცე და ცუღლუტობა (გვადი ბიგვა). რომანის იდეური ხაზია, ახალი ადამიანის ჩამოყალიბება. გვადის ფერისცვალება ფსიქოლოგიური ტაქტით არის წარმართული; საკუთარ კაცურ ღირსებაში დარწმუნებასა და არჩილის ზეგავლენისაგან თავდახსნის სიხარულს მოსდევს არჩილის უნებლიე მკვლელობა — სისხლიანი ზღვარი დღევანდელსა და ხვალინდელს შორის. რომანის სიუჟეტი იმ პერიოდს ემთხვევა, როცა ქართული სოფლის კოლექტივიზაცია უკვე დამთავრებულია, სოფლის გლეხობა გაერთიანებულია კოლმეურნეობებში. გლეხები ენთუზიაზმით შრომობენ, საუკეთესო ოდა სახლებს იშენებენ, სოფლები ერთმანეთს ეჯიბრებიან ამ მშენებლობაში. ,,გვადი ბიგვა" საკოლმეურნეო ცხოვრების უპირატესობას გვიჩვენებს ინდივიდუალურთან შედარებით. ლეო ქიაჩელმა დაგვიხატა ახალგაზრდათა სახეები — კომკავშირის უჯრედის მდივანი - ნაია, კლუბის გამგე — ელიკო, პიონერთა მეთაური — ბარდღუნია, გვიჩვენა მათი აღტკინება, თავდადება ახალი ცხოვრების შენებაში. რომანში დახატულია კოლექტიური შრომის სცენები, კოლმეურნეთა სახეები, მათი აღფრთოვანება და სიხარული ახალი ცხოვრებით. რომანი თარგმნილია და გამოცემულია საბჭოთა კავშირის თითქმის ყველა ქვეყანაში. რომანი თარგმნილია სხვადასხვა ევროპულ ენაზეც. გიორგი კახაბრიშვილმა 1977 წელს გადაიღო ნაწარმოების სამსერიანი ეკრანიზაცია, რომელშიც მთავარ როლს ეროსი მანჯგალაძე ასრულებს. ↑ თოფურია ა., ლეო ქიაჩელის ცხოვრება და შემოქმედება, თბ., 1977; ↑ ტარიელ გოლუა, „გვადი ბიგვა“, ლეო ქიაჩელი, თბილისის უნივერსიტეტის გამომცემლობა, თბილისი, 1989
ისქენდერუნი

ისქენდერუნი (თურქ. İskenderun) — ქალაქი სამხრეთ თურქეთში, ხმელთაშუა ზღვის რეგიონში. შედის ჰათაის პროვინციის შემადგენლობაში. მდებარეობს ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროზე და არის 4 მეტრზე ზღვის დონიდან. ისქენდერუნი საკურორტო ქალაქია. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 244 970 ადამიანს შეადგენდა, რომელთა უდიდესი ნაწილი ეროვნებით თურქია. ქალაქის ფართობი 228 კმ²-ია. ჰათაის პროვინცია მდებარეობს სირიის საზღვართან, თუმცა არა ქალაქი ისქენდერუნი. ესაზღვრება საკუთარი პროვინციის ქალაქები: დიორთიოლი, ქირიქჰანი, ანთაქია (ჰათაის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი) და სამანდაღი. ჰათაის პროვინცია თურქეთის ქალაქების სია ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ისქენდერუნი ოფიციალური საიტი ისქენდერუნი ისქენდერუნის ფოტოები დაარქივებული 2020-12-02 საიტზე Wayback Machine. ისქენდერუნის სიახლეები დაარქივებული 2006-10-26 საიტზე Wayback Machine. ინფორმაცია ისქენდერუნზე დაარქივებული 2007-07-02 საიტზე Wayback Machine. (თურქული)
პაკორ I

პაკორ I — პართიის მეფე არშაკიდების დინასტიიდან. პაკორ I სამეფო ტახტზე ოროდ II-ის მმართველობის დროს ავიდა, იგი მამასთან ერთად მართვდა სამეფოს, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ. წ. 51 წელს და დასრულდა ძვ. წ. 38 წელს. არშაკიდები პართიის იმპერია, ირანის ისტორია
ტირიდატ III

ტირიდატ III — პართიის მეფე არშაკიდების დინასტიიდან. ტირიდატი ფრაატ IV-ის შვილიშვილი იყო, ის რომში გაგზავნეს, როგორც მძევალი, სადაც მან განათლებაც მიიღო. როდესაც არტაბან III-ს აუჯანყდნენ, აჯანყებულებმა დახმარება რომს სთხოვეს, რომმა კი მათ ახალი მეფე ტირიდატე შესთავაზა, თავდაპირველად მატ მიაღწიეს გამარჯვება და ტახტიდან ჩამოაგდეს არტაბა III, თუმცა მოგვიანებით არტაბანი დაბრუნდა და ტახტი დაიბრუნა. ტირიდატ III სამეფო ტახტზე არტაბან III-ის შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო 36 წელს და დასრულდა 37, მის შემდეგ კი ტახტზე კვლავ არტაბან III ავიდა. არშაკიდები პართიის იმპერია, ირანის ისტორია
ბახალათი

ბახალათი — საეპისკოპოსო ცენტრი ადრინდელი ფეოდალური ხანის ჰერეთში. იხსენიება სომხურ „ეპისტოლეთა წიგნში“ VII საუკუნის დასაწყისიდან სამეცნიერო ლიტერატურაში მიღებული შეხედულებით, ბახალათი უნდა იყოს თანამედროვე აზერბაიჯანის ზაქათალის რაიონის პუნქტი ბახთალო, რომელიც მდებარეობს გვიანდელი ფეოდალური ხანის კახეთის ქალაქ ბაზარის ტერიტორიაზე. ბახთალოში შემორჩენილია XVI საუკუნის ბახთალას ღვთისმშობლის ეკლესია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 253.
ვოლოგეზ II (პართია)

ვოლოგეზ II — პართიის მეფე არშაკიდების დინასტიიდან. ვოლოგეზ II სამეფო ტახტზე ვოლოგეზ I-ის დროს ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო 105 წელს და დასრულდა 147, მის შემდეგ სამეფო ტახტზე პაკორ II. არშაკიდები პართიის იმპერია, ირანის ისტორია
არტაბან IV

არტაბან IV — პართიის მეფე არშაკიდების დინასტიიდან. არტაბან IV სამეფო ტახტზე პაკორ II-ის დროს ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო 80 წელს და დასრულდა 81. არშაკიდები პართიის იმპერია, ირანის ისტორია
ნიკოლოზ აბაზაძე

ნიკოლოზ ლევანის ძე აბაზაძე (დ. 19 ივლისი, 1863, სოფ. სურამი — გ. 1 ოქტომბერი, 1931, იქვე) — ქართველი ეთნოგრაფი, სამართალმცოდნე და საზოგადო მოღვაწე. დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი (1890). მუშაობდა თბილისსა და სურამში. იყო ნაფიცი მსაჯული, ადვოკატთა კოლეგიის წევრი. აბაზაძემ მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ქართველი ხალხის სოციალური და სამეურნეო ყოფის შესწავლაში. მისი მთავარი შრომებია: „საოჯახო თემი ქართველებში“ (1893) და «„ხანულობა“ წველაში მოზიარეობის წეს-ჩვეულება» (1898, ორივე რუსულ ენაზე). ნიკოლოზ აბაზაძის სახლში, 1952 წლიდან განთავსებულია უკრაინელი პოეტი ქალის, ლესია უკრაინკას მუზეუმი. რობაქიძე ა., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 11. რობაქიძე ა., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 10.
ხლოდვიგი

ხლოდვიგი (გერმ.: Chlodwig) — მამაკაცის გერმანული სახელი, რომლისგანაც შემდგომში წარმოიშვა სახელი ლუდვიგი. ვარიანტები: კლოვისი (ფრანგ.: Clovis, სახელ "ლუი"-ს წინამორბედი), ხლოდევეხი, ხლოდოვიკი, ჰლუდოვიკი. სახელ "ხლოდვიგს" ატარებდნენ მეროვინგი მეფეები: ხლოდვიგ I "დიდი" ხლოდვიგ II ხლოდვიგ III