laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კამენსკ-შახტინსკის სამოქალაქო და დიდი სამამულო ომის გმირების მემორიალი

კამენსკ-შახტინსკის სამოქალაქო და დიდი სამამულო ომის გმირების მემორიალი (რუს. Мемориальный комплекс «Героям гражданской и Великой Отечественной войны») — მემორიალური კომპლექსი, რომელიც მდებარეობს კამენსკ-შახტინსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია, გაიხსნა 1971 წლის 9 მაისს. მემორიალის ავტორები არიან: არქიტექტორი ლ. კუზნეცოვი და მოქანდაკეები - ა. ჯლაუხიანი და ი. შუბინი. პირველი საბჭოთა დეკრეტების საფუძველზე დონის კაზაკობა საბჭოთა ხელისუფლების მხარეზე გადაიყვანეს. ხანგრძლივი ბრძოლების შემდეგ კაზაკები დაუბრუნდნენ თავის სოფლებს. რიგითი კაზაკების მიწები, მიწის დეკრეტის საფუძველზე, ხელუხლებელი დარჩა. კაზაკებს თავდაპირველად არ სურდათ საბჭოთა ხელისუფლების წინააღმდეგ ბრძოლა. 1918 წლის იანვარში სტანიცა კამენსკაიაში გაიმართა ფრონტის კაზაკური პოლკების წარმომადგენელთა ყრილობა. ყრილობის დელეგატებმა აირჩიეს დონის კაზაკების სამხედრო-რევოლუციური კომიტეტი, რომელმაც დონში საბჭოთა ხელისუფლება გამოაცხადა. 1920 წლამდე სტანიცა კამენსკაია შედიოდა დონის რესპუბლიკის შემადგენლობაში. ამავე წლებში ნოვოჩერკასკში ჩამოყალიბდა მთავრობა ალექსეი კალედინის მეთაურობით. დონის კაზაკებმა ომი გამოუცხადეს კალედინის მთავრობას და აირჩიეს საოლქო სამხედრო-რევოლუციური კომიტეტი, რომლის სათავეში ჩადგა პირველი მსოფლიო ომის მონაწილე ფიოდორ პოდტიოლკოვი და ასევე პირველი მსოფლიო ომის მონაწილე მიხაილ კრივოშლიკოვი. ამ პერიოდში დონში დაიწყო სამოქლაქო ომი. ომი მიმდინარეობდა წითელ არმიასა და ვასილი ჩერნეცოვის თეთრგვარდიელებს შორის. მათ შორის ბრძოლა გაიმართა 21 იანვარს. 1919 წლის ზამთარში სამოქალაქო ომმა დონის მიწაზე მიიღო სასტიკი ხასიათი. 1920 წელს დონის მიწაზე საბოლოოდ დამყარდა საბჭოთა ხელისუფლება. სტანიცა კამენსკაიამ 1927 წელს მიიღო ქალაქის სტატუსი და სახელწოდება კამენსკი. დიდი სამამულო ომის პერიოდში 1942 წლის 19 ივლისიდან 1943 წლის 13 თებერვლამდე ქალაქი კამენსკი გერმანული ოკუპაციის ქვეშ იმყოფებოდა. ახალგაზრდა კამენსკელები მონაწილეობდნენ კრასნოდონის იატაკქვეშა ორგანიზაციის „ახლაგაზრდა გვარდიის“ რიგებში, მათ შორის: შურა ბონდარევი, სტეფანე საფონოვი და ვასილი გუკოვი. ოკუპაციის პერიოდში გერმანელებმა დახოცეს 1 500 კამენსკელი მოაქლაქე. კამენსკში დაიღუპა ასევე კრასნოდონელი ახალგაზრდა გვარდიელი სტეფანე საფონოვი. 1943 წლის 20 იანვარს ქალაში შევიდნენ წითელი არმიის ნაწილები. მათ 13 თებერვლისთვის ქალაქი გაათავისუფლეს. სამოქალაქო და დიდი სამამულო ომის გმირების მემორიალური კომპლექსი გაიხსნა 1971 წლის 9 მაისს. მემორიალის ავტორები არიან:არქიტექტორი ლ. კუზნეცოვი და მოქანდაკეები ა. ჯლაუხიანი და ი. შუბინი. მემორიალი მდებარეობს ქალაქის ცენტრში შრომის მოედანზე და მოიცავს რამდენიმე სკულპტურულ ჯგუფს. კერძოდ: სამი ფეხზე მდგომი ჯარისკაცი, ბეტონის სტელა, კვარცხლბეკზე მდგარი ტანკები Т-34 და Т-70, ფილები დაღუპულთა სახელებით, ასევე ვარსკვლავის ფორმის ფილა მუდმივი ცეცხლით. მემორიალის ტერიტორია კეთილმოწყობილია. Каменск-Шахтинский Мемориальный комплекс
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები მთიანი ყარაბაღის შესახებ

მთიანი ყარაბაღის კონფლიქტის მიმდინარეობისას, გაეროს უშიშროების საბჭომ ოთხი რეზოლუცია მიიღო. ეს რეზოლუციები არ ეყრდნობოდნენ გაეროს ქარტიის VII-ე თავს. 1993 გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები მთიანი ყარაბაღის შესახებ გაეროს გენერალური ასამბლეის რეზოლუცია 62/243 ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეის რეზოლუცია 1416 (2005)
Fairchild Channel F

Fairchild Channel F — მეორე თაობის სახლის ვიდეო თამაშების კონსოლი, შექმნილი და გამოცემული კომპანია Fairchild Semiconductor-ის მიერ 1976 წელს ჩრდილოეთ ამერიკაში. ის, აგრეთვე გამოვიდა იაპონიაში 1977 წლის ოქტომბერში. ეს არის პირველი კონსოლი, რომელიც გამოიყენებდა სათამაშო კარტრიჯს (ROM-კარტრიჯი) და მიკროპროცესორს. თავდაპირველად გამოვიდა Video Entertainment System-ის (VES) სახელწოდებით, მაგრამ მას შემდეგ, რაც Atari-მ გამოსცა VCS, Fairchild-მა კონსოლს შეუცვალა სახელი Fairchild Channel F-ით. მსოფლიოში გაიყიდა Channel F-ის 250,000 ასლი, რითაც საგრძნობლად ჩამორჩა VCS-ს. კონსოლის დიზაინერმა ჯერი ლოუსონმა მასში განათავსა Fairchild F8-ის ცენტრალური პროცესორი 1.79 მეგაჰერცი ტაქტური სიხშირით, შექმნილი რობერტ ნოისის მიერ. სისტემა გამოიყენებდა 2 კილობაიტ ოპერატიულ მეხსიერებას, მაქსიმალური გაფართოება შეადგენდა 128x64 პიქსელს და შეეძლო 8 ფერის გამოტანა ეკრანზე, ხოლო ხმა გამოდიოდა არა ტელევიზორიდან, არამედ კონსოლში ჩაშენებული დინამიკიდან. მიუხედავად თავდაპირველი პოპულარობისა, კონსოლის თამაშების ბიბლიოთეკა არც თუ ისე მდიდარი აღმოჩნდა, მთლიანობაში შემუშავდა 26 კარტრიჯული თამაში, ამათგან 21 გამოცემული იქნა Fairchild-ის მიერ. ამას გარდა კონსოლში ჩაშენებული იყო ორი თამაში: ჩოგბურთი და ჰოკეი, რომლებიც წარმოადგენდნენ „Pong“-ის გაუმჯობესებულ კლონებს. 2009 წელს ენთუზიასტების მიერ Channel F-ისთვის შემუშავდა „Pac-Man“-ის კლონი. 1979 წელს კომპანია Zircon International-მა მოიპოვა კონსოლის საავტორო უფლებები და გამოსცა სახეშეცვლილი ვერსია სახელწოდებით Channel F System II. ის შეიქმნა, რათა კონკურენცია გაეწია Atari VCS-ისთვის. ახალ ვერსიას გააჩნდა მოხსნადი კონტროლერი, ხოლო ხმა გამოდიოდა არა კონსოლიდან, არამედ ტელევიზორიდან. საერთო ჯამში Channel F System II-ზე შეიქმნა მხოლოდ და მხოლოდ 6 თამაში. შემდეგომში ევროპაში გამოვიდა კონსოლის რამდენიმე ლიცენზირებული ვერსია: Luxor Video Entertainment System (შვედეთი), Adman Grandstand (დიდი ბრიტანეთი), Saba Videoplay, Nordmende Teleplay, ITT Tele-Match Processor (გერმანია), Dumont Videoplay და Barco Challenger (იტალია და ბელგია). Channel F კონტროლერით Channel F II Adman Grandstand - ბრიტანული ვერსია Luxor Video Entertainment System - შვედური ვერსია Channel F-ის ისტორია დაარქივებული 2013-10-23 საიტზე Wayback Machine. Channel F-ის თამაშების სია დაარქივებული 2020-01-26 საიტზე Wayback Machine. MobyGames-ზე Channel F-ის გალერეა Channel F დაარქივებული 2018-06-30 საიტზე Wayback Machine. Old-Computers-ზე Channel F-ის უფასო თამაშები Internet Archive-ზე Channel F ვიდეო თამაშების კონსოლების ბიბლიოთეკაში ↑ 1.0 1.1 Gareth R. Jones (2007). Strategic management: an integrated approach, 7th, Boston: Houghton Mifflin, გვ. C-123. ISBN 0-618-73166-0. ციტირების თარიღი: 25 February 2012. „By this point, second-place Fairchild sold around 250,000 units of its system.“  ↑ 2.0 2.1 2.2 Fairchild Channel F | Video Game Console Library ↑ Before the Crash: Early Video Game History - Mark J. P. Wolf - Google Books ↑ Fairchild Channel F Patent, FCC Approval, & Launch Brochure. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-07-17. ციტირების თარიღი: 2017-11-22. ↑ ConsoleCity.com || Channel F - Videocart 27: Pac-Man (USC). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-01. ციტირების თარიღი: 2017-11-22.
როსტოვის ოლქის სახვითი ხელოვნების მუზეუმი

როსტოვის ოლქის სახვითი ხელოვნების მუზეუმი (რუს. Ростовский областной музей изобразительных искусств) — სამხატვრო მუზეუმი ქალაქ დონის როსტოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. დაარსდა 1938 წელს. კოლექცია მოითვლის 6 ათასზე მეტ ექსპონატს. როსტოვის ოლქის სახვითი ხელოვნების მუზეუმი არსებობს 1938 წლიდან. მუზეუმის ექსპოზიცია მოიცავს 6 000 ერთეულს, მათ შორის: ფერწერა, გრაფიკა, ქანდაკება და დეკორაციული ხელოვნება. მუდმივ ექსპოზიციას წარმოადგენს ძველი რუსული ხელოვნება, XVIII - XX საუკუნის დასაწყისის ხელოვნება რუსეთში, დასავლეთევროპელი ოსტატების ხელოვნება და აღმოსავლეთის ქვეყნები. XX საუკუნის ხელოვნების კოლექციაში წარმოდგენილია ავტორებბი: ბორის ლავრენკო, ალექსანდრ ლაქტიონოვი, მარტიროს სარიანი, ნიკოლაი ტიმკოვი და სხვა წამყვანი რუსი მხატვრები. ასევე წარმოდგენილია დონელი მხატვრების ნამუშევრები. ორგანიზაციის ფართობი: საგამოფენო — 3938 მ², დროებითი გამოფენების — 859 მ², ფონდსაცავები — 2245 მ². თანამშრომელთა რაოვენობა — 57, მათ შორის 19 მეცნიერი. ორგანიზაციის სტრუქტურაში შედის ბიბლიოთეკა, სარესტავრაციო სახელოსნო. მუზეუმის გახსნა გაიმართა 1938 წელს, თუმცა მუზეუმის ფორმირების ისტორია უფრო ადრე იწყება. ჯერ კიდევ XX საუკუნის დასაწყისში დონის როსტოვში შეიქმნა როსტოვ-ნახიჩევანის სახვითი ხელოვნების საზოგადოება, რომლის ფონდშიც წარმოდგენილი იყო რუსეთის სხვადასხვა ქალაქის მხატვართა ნამუშევრები. ასევე ადგილობრივი კერძო კოლექციონერების კოლექციები, რომლებიც რევოლუციის შემდეგ გადაეცათ მუზეუმებს. 1920 წლის 1 მაისიდან მუშაობდა როგორც დონის ხელოვნებისა და სიძველეთა მუზეუმი, 1927 წლიდან ჩრდილოეთ კავკასიის ხალხთა მუზეუმის შემადგენლობაშია, 1934-1936 წლებში არ ფუნქციონირებდა, 1937 წლიდან როსტოვის ოლქის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმის განყოფილებაა. მუზეუმის შექმნის სათავეებთან იდგნენ მხატვრები: მარტიროს სარიანი და ანდრეი სილინი, მწერალი მარიეტა შაგინიანი. არსებობის პირველ წლებში მუზეუმის ექსპოზიცია ივსებოდა ქვეყნის ისეთი ცენტრალური მუზეუმებიდან, როგორიცაა ტრეტიაკოვის გალერეა, ერმიტაჟი, რუსული მუზეუმი. 1942 წლის იანვარში მოახდინეს მუზეუმის ევაკუაცია პიატიგორსკში, სადაც გერმანელმა ჯარისკაცებმა გაძარცვეს. ომის შემდგომ წლებში ნელ-ნელა მოხდა კოლექციის აღდგენა, თუმცა ბოლომდე ეს შეუძლებელი იყო. მუზეუმი მეორედ გაიხსნა 1946 წელს. 1958 წელს მუზეუმი ასევე განთავსდა პეტოვის სახლში, რომელიც ააგეს 1898 წელს არქიტექტორ ნიკოლაი დოროშენკოს პროექტის მიხედვით (სახლის ნაციონალიზაცია მოხდა 1920 წელს). Официальный сайт музея Страница музея на www.museum.ru Страница музея на сайте Министерства культуры Ростовской области დაარქივებული 2017-09-19 საიტზე Wayback Machine. В Ростовском областном музее изобразительных искусств представили картину Рубенса с уникальной судьбой დაარქივებული 2007-01-03 საიტზე Wayback Machine. Музей внутри, фотоотчет посетителя ↑ Силин Андрей Дмитриевич ↑ Еваулов Г.В., Черницына В.А. Архитектурная летопись Ростова-на-Дону. — Ростов-на-Дону, 2002.
გადაბეის რაიონი

გადაბეის რაიონი (აზერ. Gədəbəy rayonu) — ადმინისტრაციული ერთეული აზერბაიჯანის დასავლეთში. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი გადაბეი. დასავლეთიდან და სამხრეთ-დასავლეთიდან 123 კმ სიგრძეზე გადის აზერბაიჯანის სახელმწიფო საზღვარი სომხეთთან, ჩრდილოეთიდან — თოუზის რაიონი, ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან და აღმოსავლეთიდან — შამქორის რაიონი და დაშქესანის რაიონი. გადაბეის რაიონი მდებარეობს მცირე კავკასიონის საშუალო და დიდი მაღლობის ზონაში. მისი ტერიტორია მოიცავს შაჰდაგის ქედის ჩრდილოეთ ნაწილს, ბაშკენდ-დასტაფურის ამოზნექილ ნაწილს და შამქორის მთის მასივს. ყველაზე უფრო მაღალი მთის მაღლობებია: გოშაბულაგი (3549 მეტრი), გოჯადაგი (2217 მეტრი), გარაარჰაჯი (3549 მეტრი). რაიონის მდინარეთა ქსელი შედარებით ღარიბია. ყველაზე უფრო დიდი მდინარეებია ახინჯა, ზეიამი და შამქორი. აქ გავრცელებულია მთა-ტყიანი, მთა-მინდვრიანი და სხვა სახის ნიადაგი. საშუალო სიმაღლის მთებში რაიონის დიდი ფართობი უკავია მთის ბუჩქნარ და იშვიათი ტყის მინდვრებს, ხოლო მაღალ მთებში ფართეფოთლოვან ტყეებს, სუბალპიურ და ალპურ მინდვრებს. რაიონის ტერიტორიის ზედაპირი წარმოქმნილია იურული, პალეოგენური, მეოთხეული და სხვა პერიოდების დანალექებისგან. გადაბეის რაიონი მდიდარია თავისი მიწისქვეშა რესურსებით, როგორებიცაა ოქრო, ურანი, სპილენძი და ბევრი სხვა სასარგებლო წიაღისეული. ოქროს საბადო სოფელ სოიუტლიში 1858 წელს აღმოაჩინეს ძმებმა სიმენსებმა. დღეისათვის გახსნილია ოქროს გადამამუშავებელი ქარხანა, სადაც მუშაობს დაახლოებით 2000 ადამიანი. გადაბეის რაიონი ასევე ცნობილია თავისი მინერალური წყლებით, როგორებიცაა «ნარზანი», «მორ-მორი», «ჩალდაში», «ტურშსუ», «სოიუტლი ნარზანი» (სოფელი სოიუტლი). გადაბეის რაიონი, როგორც ადმინისტრაციული ერთეული, შეიქმნა 1930 წლის 8 აგვისტოს სახელწოდებით რუსტამ-ალიევსკი. 1938 წელს მას დაერქვა გადაბეის რაიონი. ხედი მთისკენ სოფელ ბოიუკ კარამურადიდან ხედი სოფელ ბოიუკ კარამურადიდან ხედი სოფელ ბოიუკ კარამურადიდან ხედი სოფელ ბოიუკ კარამურადიდან ხედი სოფელ ბოიუკ კარამურადიდან ზოდანის მთა დაიირმანდაღი ↑ მოსახლეობის რაოდენობა
ორკი (შუახმელეთი)

ორკები ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში — არსებების რასა, რომელსაც იყენებდნენ საბრძოლო მიზნებში. ისინი ჩნდებიან „სილმარილიონში“, „ჰობიტში“ და „ბეჭდების მბრძანებელში“. ორკების მბრძანებლები არიან მორგოთი, საურონი და სარუმანი. მიუხედავად იმისა, რომ ორკები არ არიან მოკლებული ინტელექტუალურ რესურსებს და დროდადრო თავს ავლენენ, როგორც ამა თუ იმ საქმიანობაში დაოსტატებულები, ავტორი მათ ძირითადად აღწერს, როგორც საბრალო არსებებს, რომლებსაც ეზიზღებათ ყველა (საკუთარ თავთან ერთად) და ბატონებიც, რომლებსაც ემსახურებიან მხოლოდ შიშის გამო. ისინი არ ქმნიან რამე სახის ლამაზ ნაკეთობას, პირიქით – მონაწილეობენ ისეთი ეშმაკური ნივთების შექმნაში, რომლებიც მხოლოდ უბედურებას თესავენ. ადრეულ, გამოუქვეყნებელ ხელნაწერებში, ტოლკინი ორკებს გობლინებისგან განასხვავებს. თუმცა, იმ დროისთვის, როდესაც დაიწყო მისი ნაწარმოებების გამოცემა, ეს ორი ტერმინი ერთმანეთის სინონიმად იქცა. „ჰობიტში“ ორკები ცნობილები არიან, როგორც გობლინები, ხოლო „ბეჭდების მბრძანებელში“ – ორკების სახელით. მათ შორის ზომებში განსხვავება არ არსებობს – მოზრდილი ორკები, ისევე, როგორც ურუკ-ჰაები, ისეთები არიან, როგორც გობლინები – დიდები თუ პატარები. ტოლკინის „შობის პაპის წერილებში“ აგრეთვე ჩნდებიან გობლინები. თავისი ხასიათით და თვისებებით ისინი შუახმელეთის ორკების მსგავსები არიან და ემტერებიან ელფებს. კარპენტერი, ჰამფრი, რედ. (1981), ჯ. რ. რ. ტოლკინის წერილები, ბოსტონი: Houghton Mifflin, ISBN 0-395-31555-7 ტოლკინი, ჯ.რ.რ. (1954), ორი ციხე-კოშკი, ბეჭდების მბრძანებელი, ბოსტონი: Houghton Mifflin (გამოქვეყნების თარიღი: 1987), ISBN 0-395-08254-4 ტოლკინი, ჯ.რ.რ. (1955), მეფის დაბრუნება, ბეჭდების მბრძანებელი, ბოსტონი: Houghton Mifflin (გამოქვეყნების თარიღი: 1987), ISBN 0-395-08256-0 ტოლკინი, ჯ.რ.რ. (1993), კრისტოფერ ტოლკინი, რედ., მორგოთის ბეჭედი, ბოსტონი: Houghton Mifflin, ISBN 0-395-68092-1 ტოლკინი, ჯ. რ. რ. (2009). ბეჭდების მბრძანებელი, Kindle, HarperCollins.  შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ორკი“ ვიკისაწყობში. ორკი (შუახმელეთი) — საიტზე Tolkien Gateway
ირლანდიის ჩანაწერების ასოციაცია

ირლანდიის ჩანაწერების ასოციაცია (Irish Recorded Music Association (IRMA)) — ასოციაცია, რომელიც წარმოადგენს ირლანდიის ხმისჩამწერი ინდუსტრიის ინტერესებს. ასოციაციის მონაწილეები შეიძლება გახდნენ მხოლოდ ირლანდიული კომპანიები. ყველა მონაწილეს შეაქვს ყოველწლიური შესატანი და დღეისათვის IRMA-ს ჰყავს 51 მონაწილე. IRMA შეიქმნა, რათა წინ წაწიოს და დაიცვას ირლანდიული ხმისჩამწერი ინდუსტრიის ინტერესები და მონაპოვარი. ასოციაციას აქვს შემდეგი ჩარტები: Top 75 Albums, Top 50 Singles, Top 10 Classical Albums, Top 10 Classical Albums, Top 20 Multi-Artist Compilation Albums, Top 30 Videos, Top 20 DVDs, Top 10 Music DVDS. 2005 წლის 12 აპრილს ასოციაციამ სასამართლოში უჩივლა საიტ „filesharers“-ს, რომელმაც ინტერნეტში არაკანონიერად გამოაქვეყნა მუსიკა. 2005 წლის 15 ნოემბერს IRMA-მ «filesharers»-ს წინააღმდეგ დაიწყო ბრძოლის მეორე ფაზა. ოფიციალური საიტი IRMA Irish Charts Website GFK Chart-Track დაარქივებული 2008-05-13 საიტზე Wayback Machine. Sony Music Ireland EMI Music Ireland დაარქივებული 2010-12-02 საიტზე Wayback Machine. Warner Music Ireland Independent Records Reekus Records დაარქივებული 2001-11-29 საიტზე Wayback Machine. RMG Chart Entertainment დაარქივებული 2009-11-22 საიტზე Wayback Machine. ↑ IRMA - About Us. irma.ie.
კონსტანტინოვსკის დახვრეტილი მშვიდობიანი მოქალაქეების ძეგლი

კონსტანტინოვსკის დახვრეტილი მშვიდობიანი მოქალაქეების ძეგლი (რუს. Памятник расстрелянным мирным жителям) — ძეგლი, რომელიც მდებარეობს ფრუნზეს ქუჩაზე, ქალაქ კონსტანტინოვსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. გაიხსნა XX საუკუნის 60-იან წლებში. XX საუკუნის 60-იან წლებში ქალაქ კონსტანტინოვსკის ჩრდილოეთ გარეუბანში დადგეს იმ მშვიდობიანი მოქალაქეების ძეგლი, რომლებიც დახვრიტეს დიდი სამამულო ომის პერიოდში კონსტანტინოვსკის ოკუპაციის დროს. დახვრეტილი მოსახლეობის უმეტესობა არ იყო ადგილობრივი მკვიდრი. ესენი იყვნენ ლტოლვილები, ებრაელები ბავშვებთან ერთად. 1942 წლის ზაფხულში დასახლებული პუნქტის მიმდებარედ რამდენიმე სანგარი იყო გათხრილი. დახვრეტამდე ადგილობრივი მოსახლეობა სანგრებში იწვა. გასროლამდე რამდენიმე ხნით ადრე, ერთ-ერთი მცხოვრები, ალექსანდრე ვორობიევი ამოხტა სანგრებიდან და გერმანელებს გასძახა: „არამზადებო, ბავშვები შეიცოდეთ!“. ავტომატების რიგმა ჩაახშო მოსახლეობის ხმა. დახვრეტილი მშვიდობიანი მოქალაქეების ძეგლი რთული კომპოზიციის ძეგლია. მცირე თეთრ კვარცხლბეკზე დგას მეტალის შავი სტელა. სტელაზე მოოქროვილი დორიული სვეტის ნიმუში დგას, მასზე ჯვრის ფორმის კომპოზიცია დგას, ხოლო მასზე დამაგრებულია შავი გვირგვინი, რომლის შუაშიც ნამგალი და უროა გამოსახული. სტელა სრულდება ხუთქიმიანი ვარსკვლავით. მთელი კომპოზიციის სიმაღლეა 180 სმ. ძირითად შავ სტელაზე მიმაგრებულია ბრინჯაოს ფილა, რომელზეც წარწერაა: „დაკრძალულია 13 კაცი, 14 ქალი და 18 ბავშვი“. ძეგლის წინ დიდი საფლავია, ზომით 100 х 100 სმ. ორი მცირე საფლავი ზომით 50 х 100 სმ. ძეგლი დაამზადეს ვოლგოგრადში. ძეგლი შემოღობილია აჟურული მეტალის ღობით. კონსტანტინოვსკში ძეგლი დადგა დახვრეტილი ივანე ვასილკოვსკის შვილმა დიმიტრი ივანეს ძე ვასილკოვსკმა XX საუკუნის 60-იან წლებში. Крюков В.Память.//Донские огни.-2005.-5 февраля.(Памятник по ул. Фрунзе) [https://web.archive.org/web/20170501130737/http://konstantinovsk.ru/bn/60-let.ru/32.php დაარქივებული 2017-05-01 საიტზე Wayback Machine. Памятники г. Константиновска] Памятник мирным жителям, расстрелянным во время оккупации поселка Константиновского Воинское захоронение город Константиновск ул. Фрунзе
საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების 50-ე წლისთავის ობელისკი (კონსტანტინოვსკი)

საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების 50-ე წლისთავის ობელისკი (რუს. Обелиск в честь 50-летия установления Советской власти) — ძეგლი-ობელისკი ქალაქ კონსტანტინოვსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. გაიხსნა 1967 წელს საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების 50-ე წლისთავის აღსანიშნავად. საბჭოთა ხელისუფლება დონის მიწაზე დამყარდა თეთრგვარდიელებთან ბრძოლის შემდეგ. 1920 წლის დასწაყისში იგი საბოლოოდ დამყარდა. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების 50-ე წლისთავის ობელისკი დადგეს კომკავშირისა და კომუნისტური ქუჩების გადაკვეთაზე ქალაქ კონსტანტინოვსკში 1967 წლის ნოემბერში. ძეგლი ააგეს მუშათა და დეპუტატთა რაიონული საბჭოს 1967 წლის 21 ივნისის № 222 გადაწყვეტილების შესაბამისად. ძეგლი-ობელისკის პროექტის ავტორია როსტოველი მოქანდაკე, „ოლქარქპროექტის“ ყოფილი მთავარი არქიტექტორი, როსტოვის საინჟინრო-სამშენებლო ინსტიტუტის არქიტექტურის კათედრის ხელმძღვანელი გრიგორ ივანეს ძე ვლადიმირი (1913-1996). საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების 50-ე წლისთავის ობელისკის აგებაში ასევე მონაწილეობა მიიღო ახალგაზრდებმა და ქალაქის სხვა მაცხოვრებლებმა. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების 50-ე წლისთავის ობელისკი დამზადებულია სახიანი აგურისაგან და რკინის კარკასისაგან, რომლის შიგნითც ბეტონია ჩასხმული. ობელისკი შელესილია ცემენტით და გარედან მარმარილოს ფილებითაა მოპირკეთებული. ობელისკი არის ოთკუთხა სტელა, რომლის სიმაღლეც არის 11 მეტრი, ხოლო ზომები 1,2х1,2 მეტრი. ობელისკის ყველა მხარეზე წარწერაა: 1917 - 1967. სტელა დგას ორიარუსიან რკინაბეტონის კვარცხლბეკზე. 2015 წლის ბოლოსა და 2016 წლის დასაწყისში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების 50-ე წლისთავის ობელისკს ჩაუტარდა კაპიტალური რემონტი, აღადგინეს ჩამოცვენილი მარმარილოს ფილები, კეთილმოაწყვეს ტერიტორია ობელისკის გარშემო. Михалевич Н. Эхо революции и Гражданской войны.//Семикаракорские вести.-2013.-25 мая. Какурин Н. Е., Вацетис И. И. Гражданская война. 1918–1921 / Под ред. А. С. Бубнова и др. — СПб.: Полигон, 2002. — 672 с. с. — (Великие противостояния). — 5100 экз. — ISBN 5–89173–150–9. Родионов В. Тихий Дон Атамана Каледина — М.: «Алгоритм», 2007. — 288 с. — ISBN 978-5-9265-0416-0. Обелиск шахтерам–красногвардейцам Обелиск шахтерам–красногвардейцам[მკვდარი ბმული] ↑ Григор Владимир Иванович[მკვდარი ბმული]
შახტის ტარას შევჩენკოს ძეგლი

შახტის ტარას შევჩენკოს ძეგლი (რუს. Памятник Тарасу Шевченко) — ძეგლი ქალაქ შახტიში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. გაიხსნა 1972 წელს უკრაინელი პოეტისა და პროზაიკოსის ტარას შევჩენკოს პატივისცემის ნიშნად. 1972 წელს ალექსანდროვსკის პარკის შესასვლელთან ქალაქ შახტიში, გაიხსნა უკრაინელი პოეტისა და პროზაიკოსის ტარას შევჩენკოს ძეგლი, მაგრამ 1990-იანი წლების ბოლოს მოახინეს მისი ემონტაჟი, ხოლო მის ადგილზე აღმართეს შადრევანი. როგორც ერთ-ერთი ადგილობრივი გაზეთი იუწყებოდა ტარას შევჩენკოს ძეგლი ქალაქ შახტის მოსახლეობის სურვილითა და ფინანსებით აღმართულა და ძეგლი ორი ხალხის - რუსებისა და უკრაინელების - უსაზღვრო ძმობის სიმბოლო იყო. შახტელების საინიციატივო ჯგუფმა 2011 წელს მიმართა ქალაქის ადმინისტარციას თხოვნით ძეგლის აღდგენის შესახებ. იდეას მხარი დაუწირა ქალაქის მერმა. ძეგლის აღდგენის და კეთილმოწყობის მთელი ფინანსური მხარე თავის თავზე აიღეს ქალაქის საკრებულოს დეპუტატებმა, ადმინისტრაციამ და მოქალაქეებმა. 2012 წელს პოეტ ტარას შევჩენკოს ძეგლი აღადგინეს, მაგრამ უკვე ახალ ადგილზე - მხარეთმცოდნეობის მუზეუმის წინ მვებარე შევჩენკოს ქუჩა № 149-სთან. ტარას შევჩენკოს აღდგენილი ძეგლის საზეიმო გახსნის ღონისძიებებში მონაწილეობდა ქალაქ შახტის მერი. 2014 წელს ქალაქ შახტში მწერლის ძეგლთან გაიმართა საზეიმო ღონისძიება, რომელიც ეძღვნებოდა უკრაინელი პოეტისა და მწერლის დაბადებიდან 200 წლის იუბილეს. ↑ 1.0 1.1 Шукач | Памятник Т.Г.Шевченко в г.Шахты. www.shukach.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-10-29. ციტირების თარიღი: 2017-10-10.
გალინა პეტროვას ძეგლი

გალინა პეტროვას ძეგლი (რუს. Памятник Галине Петровой) — ძეგლი ქალაქ ნოვოჩერკასკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. გაიხსნა 1963 წელს საბჭოთა კავშირის გმირის, შავი ზღვის ფლოტის ნოვოროსიისკის 386-ე ბატალიონის მედიცინის დის გალინა პეტროვას პატივისცემის ნიშნად. ძეგლის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ქალაქი ნოვოჩერკასკი, განათლების ქუჩა № 126․ საბჭოთა კავშირის გმირის საზღვაო ქვეითი ბატალიონის სანინსტრუქტორის გალინა პეტროვას ძეგლი, გაიხსნა 1963 წელს სამხრეთ რუსეთის სახელმწიფო პოლიტექნიკური უნივერსიტეტის შენობის წინ, სადაც იგი სწავლობდა სატყეო მეურნეობის ფაკულტეტზე 1940 წლიდან. ძეგლის დასადგმელი ფინანსები შეაგროვეს მოსწავლეებმა, სტუდენტებმა და ნოვოცერკასკის უმაღლესი სასწავლებლების პედაგოგებმა. ძეგლის კვარცხლბეკი დაამზადეს ნოვოროსიისკის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის პეადგოგის ბ. პ. კოტოლევსკის პროეექტის მიხედვით. შავი ზღვის ფლოტის ნოვოროსიისკის სამხედრო საზღვაო-ბაზის 386-ე საზღვაო ქვეითი ბატალიონის მედიცინის და გალინა კონსტანტინეს ასული პეტროვა დაიბადა უკრაინის ქალაქ ნიკოლაევში 1920 წლის 9 სექტემბერს. 1940 წელს დაამთავრა სკოლა და სწავლა განაგრძო სამხრეთ რუსეთის სახელმწიფო პოლიტექნიკური უნივერსიტეტის სატყეო მეურნეობის ფაკულტეტზე. დიდი სამამულო ომის დასაწყისშივე იგი გაემგზავრა კრასნოდარის მედდების კურსებზე სასწავლებლად. კურსების დამთავრების შემდეგ მსახურბდა 386-ე საზღვაო ქვეითი ბატალიონის შემადგენლობაში. მონაწილეობა მიიღო ქერჩი-ელტიგენის სადესანტო ოპერაციაში 1943 წელს. ერთი ღამის განმავლობაში მან გადაარჩინა ოცი დაჭრილი მეომარი. სსრკ-ის უმაღლესი საბჭოს 1943 წლის 17 ნოემბრის დადგენილებით, გამოჩენილი მამაცობისათვის მიენიჭა საბჭოთა კავშირის გმირის წოდება. 1943 წლის 3 დეკემბერს დაიჭრა და მოხვდა სამედიცინო ბატალიონში. 4 დეკემბერს ბატალიონს დაეცა ბომბი, დაღუპულთა შორის იყო მედდა გალინა პეტროვაც. აკრძალულია ყირიმში სოფელ გეროევსკოეში. ძეგლი, რომელიც დგას სამხრეთ რუსეთის სახელმწიფო პოლიტექნიკური უნივერსიტეტის შენობის წინ, არის მაღალ კვარცხლბეკზე მდგარი ბიუსტი. კვარცხლბეკზე წარწერაა: . 2015 წელს ძეგლს რესტავრაცია ჩაუტარეს. Новочеркасск. Энциклопедия. Новочеркасск. Изд. Новопринт. 2005. ISBN 5-94549-006-7. Памятник Галине Петровой Петрова, Галина Константиновна დაარქივებული 2019-12-29 საიტზე Wayback Machine.