laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ომურტაგის თემი

ომურტაგის თემი (ბულგ. Община Омуртаг) — თემი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ბულგარეთში. შედის ტირგოვიშტეს ოლქში. თემის მოსახლეობაა 24 879 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 400.83 კმ²-ს. მოიცავს 43 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ომურტაგი. ბულგარეთის თემები ბულგარეთის ადმინისტრაციული დაყოფა ტირგოვიშტეს ოლქი ოფიციალური საიტი (ბულგარული) ↑ НСИ Националният регистър на населените места <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12287889"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3658617"></a>
აფრიკული ლიტერატურა

აფრიკული ლიტერატურა მოიცავს შემდეგი ქვეყნების ლიტერატურას: არაბული ლიტერატურა ეგვიპტური ლიტერატურა მაღრიბის ქვეყნების ლიტერატურა სამხრეთ აფრიკული ლიტერატურა კოტ დ'ივუარის ლიტერატურა აფრიკელი მწერალი ქალები და ლიტერატურა დაარქივებული 2006-11-08 საიტზე Wayback Machine. . აფრიკელი ავტორები. ფრანგულენოვანი აფრიკული ლიტერატურის ისტორია დაარქივებული 2007-03-11 საიტზე Wayback Machine. . აფრიკული წიგნის სალონი UNESCO-ში, პარიზი - ოქტომბერი 2006 დაარქივებული 2006-06-02 საიტზე Wayback Machine. .
ოპაკის თემი

ოპაკის თემი (ბულგ. Община Опака) — თემი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ბულგარეთში. შედის ტირგოვიშტეს ოლქში. თემის მოსახლეობაა 6 730 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 157.35 კმ²-ს. მოიცავს 6 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ოპაკა. ბულგარეთის თემები ბულგარეთის ადმინისტრაციული დაყოფა ტირგოვიშტეს ოლქი ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2008-09-06 საიტზე Wayback Machine. (ბულგარული) ↑ НСИ Националният регистър на населените места <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12287889"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3658617"></a>
პოპოვოს თემი

პოპოვოს თემი (ბულგ. Община Попово) — თემი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ბულგარეთში. შედის ტირგოვიშტეს ოლქში. თემის მოსახლეობაა 30 676 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 832.9 კმ²-ს. მოიცავს 35 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი პოპოვო. ბულგარეთის თემები ბულგარეთის ადმინისტრაციული დაყოფა ტირგოვიშტეს ოლქი ოფიციალური საიტი (ბულგარული) ↑ НСИ Националният регистър на населените места <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12287889"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3658617"></a>
ტირგოვიშტეს თემი

ტირგოვიშტეს თემი (ბულგ. Община Търговище) — თემი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ბულგარეთში. შედის ტირგოვიშტეს ოლქში. თემის მოსახლეობაა 62 636 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 840.43 კმ²-ს. მოიცავს 52 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ტირგოვიშტე. ბულგარეთის თემები ბულგარეთის ადმინისტრაციული დაყოფა ტირგოვიშტეს ოლქი ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2007-08-13 საიტზე Wayback Machine. (ბულგარული) ↑ НСИ Националният регистър на населените места <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12287889"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3658617"></a>
ტრიატლი

ტრიატლი (ინგლ.: Triathle) თანამედროვე ხუთჭიდის საერთაშორისო კავშირის (UIPM) მიერ შემოღებული სპორტის სახეობა. არის სპორტის სამი სახეობის ნაზავი, რომელიც მოიცავს სროლის, ცურვის და სირბილის კომბინაციას. შეჯიბრება იწყება 25 მეტრზე სამიზნესთან მირბენით, სადაც სპორტსმენი ახორციელებს ლაზერული პისტოლეტიდან მიზანში სროლას, რისთვისაც ეძლევა 50 წამი. რაც უფრო მალე დააზიანებს 5 სამიზნეს მით მალე შეუძლია გაიქცეს წყლისკენ, გაცუროს ასაკობრივი კატეგორიით დადგენილი მანძილი, წყლიდან ამორბენის შემდეგ უნდა ირბინოს, ასევე ასაკობრივი კატეგორიით განსაზღვრული მანძილი, შემდეგ კვლავ ისვრის, კვლავ ცურავს, კვლავ დარბის, სულ ოთხი სერია უწყვეტ რეჟიმში. გამარჯვებულად ცხადდება ის ვინც მეოთხე სერიის ბოლოს სირბილით პირველი გადაკვეთს ფინიშის ხაზს. ტარდება მიქსიც(შერეული ესტაფეტა), ყოველი გუნდიდან მონაწილეობს ორი ქალი და ორი მამაკაცი სპორტსმენი. სტარტს იღებენ ქალები და ასრულებენ მამაკაცები. სხვა მხრივ ყველა წესი ისევეა როგორც გუნდურ ესტაფეტაში. ასაკობრივი კატეგორიები იწყება 7 წლიდან 70 წლამდე და ზევით. ტრიატლში ტარდება ეროვნული, რეგიონული და მსოფლიო ჩემპიონატები. საქართველოში ტრიატლში (ბიატლთან ერთად) შეჯიბრებებს ატარებს თანამედროვე ხუთჭიდის და ტრიატლონის ეროვნული ფედერაცია (პრეზიდენტი ვიაჩესლავ მალიშევი). Georgia wins dozens of medals at Biathle and Triathle World Championships.[1] დაარქივებული 2015-10-02 საიტზე Wayback Machine. [What is Modern Triathle? [2] Union Internationale de Pentathlon Moderne [3] [4] დაარქივებული 2016-03-01 საიტზე Wayback Machine. [5] დაარქივებული 2016-03-07 საიტზე Wayback Machine.
ბელიოვის სამთავრო

ბელიოვის სამთავრო (რუს. Белёвское княжество) — ფეოდალური სამფლობელო მდინარე ოკის ზემოწელზე. შეიქმნა XIV საუკუნის ბოლოს, ნოვოსილის სამთავროს გაყოფის შედეგად. 1407 წელს დაიპყრო ლიტვის დიდმა მთავარმა ვიტაუტასმა, 1490 წლიდან კი ივანე III ვასილის ძის გამგებლობაში გადავიდა. 1494 მოსკოვსა და ლიტვას დიდ სამთავროთა შორის დადებული ხელშეკრულებით ბელიოვის სამთავრო რუსეთის სახელმწიფოს შემადგენლობაში შევიდა. 1558 წელს ბელიოვის სამთავრო გაუქმდა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 288.
ეზოტერიზმი

ეზოტერიზმი ან ეზოტერიკა (ბერძ. ἐσωτερικός — შინაგანი) — რეალობის განსაკუთრებული აღქმის საშუალება. ეზოტერიზმის შემადგენლობაში შედის: მაგია, ალქიმია, ასტროლოგია, გნოსტიციზმი, კაბალა, თეოსოფია, სუფიზმი,იოგა, ვაჯრაიანა (ბუდისტური ტანტრიზმი), მასონობა, ანთროპოსოფია და მონდიალიზმი. ეზოტერიზმი — ქრისტიანობის ლექსიკონი
Patrician IV

Patrician IV — რეალური დროის ეკონომიკური სტრატეგია, რომლის მოქმედება ხდება შუა საუკუნეებში, როდესაც ჰანზა იყო თავის ძალაუფლების ზენიტში. მოთამაშე იწყებს პატარა ბიზნეს საწარმოთი არჩეულ ქალაქში, საიდანაც მოთამაშე უნდა გახდეს წარმატებული მაგნატი ლონდონიდან ნოვგოროდამდე. მოთამაშეს კონკურენციას გაუწევენ რვა სავაჭრო კომპანიები, რომელიც კონტროლირდება ხელოვნური ინტელექტის მიერ მოთამაშემ უნდა მოამამარაგოს ქალაქები მოთხოვნადი რესურსებით — ასევე პოლიტიკა იქნება თამაშის აურიდებელი ნაწილი, ვაჭრობის გარდა ქალაქის მაცხოვრებლებთან მოთამაშემ უნდა მოიპოვოს ნდობა. ასევე შეიძლება ქალაქებში შენობების აგება, ხმელეთზე და ზღვაში ბრძოლა, და მეკობრეობა. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2017-10-11 საიტზე Wayback Machine. TeraGame Patrician 4 Gaming Minds Studio-ს საიტი
ბელკანტო

ბელკანტო (იტალ. bel canto სიტყვასიტყვით - მშვენიერი სიმღერა) — XVII საუკუნის შუა წლებში იტალიაში ჩამოყალიბებული ვოკალურ-საშემსრულებლო სტილი. ბელკანტო წარმოადგენს იტალიური ვოკალური სკოლის საფუძველს. ბელკანტოსთვის დამახასიათებელია ვოკალიზაციის სილამაზე და პლასტიკურობა, უაღრესი სიმსუბუქე და მოქნილობა. ბგერიდან ბგერაზე გადასვლის სინარნარე (ლეგატო). ეს სპეციფიკური ნიშნები დამახასიათებელია იტალიური ვოკალური სკოლისათვის მისი განვითარების ყველა ეტაპზე, დაკავშირებულია ბგერით კოლორიტსა და იტალიური ენის სტრუქტურულ თავისებურებასთან, ხალხურ სასიმღერო ტრადიციებთან. ბელკანტო ინარჩუნებს თავის მხატვრულ-ესთეტიკურ საფუძვლებს და ამავე დროს ახალი საშემსრულებლო ხერხებითაც მდიდრდება. მისი განვითარების ეტაპებია: იტალიური ოპერის ჩასახვა, კ. მონტევერდის შემოქმედება. „ნეაპოლური სკოლის“ აყვავება (ა. სკარლატი), ვ. ბელინისა და გ. დონიცეტის შემოქმედებითი მოღვაწეობის პერიოდი (ე. წ. კლასიკური ბელკანტო). ჯ. ვერდის შემოქმედება, ვერისტული სკოლა. ზოგჯერ ბელკანტო გულისხმობს იტალიურ ვოკალურ კულტურას მთლიანად. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 288.
ნორმანდების დინასტია

ნორმანდების დინასტია (ინგლ. House of Normandy) — ნორმანული წარმოშობის არისტოკრატული გვარი, რომელიც მართავდა ნორმანდიას (911-1135 წლებში) და ინგლისს (1066-1135 წლებში). დინასტია ნორვეგიელმა ვიკინგმა როლომ დააარსა, რომელმაც 911 წელს საფრანგეთის მეფისგან ნორმანდიის ტერიტორიის ნაწილი მიიღო (მოგვიანებით გახდა საჰერცოგო). ნორმანების მიერ ინგლისის დაპყრობის შემდეგ, უილიამ I დამპყრობელმა 1066 წელს ნორმანდიის დინასტიის დაქვემდებარებაში მოაქცია ინგლისის სამეფო. დინასტიის ბოლო მამრობითი სქესის წარმომადგენელი ჰენრი I 1135 წელს გარდაიცვალა, მან მემკვიდრეობა თავი დისშვილს სტეფან ბლუელს დაუტოვა, რომელსაც ხანდახან ნორმანდიის დინასტიასაც კი მიაკუთვნებენ ხოლმე. მეფე სტეფანის გარდაცვალების შემდეგ 1154 წელს, ინგლისისა და ნორმანდიის მმართველად პლანტაგენეტების დინასტია მოვიდა. როლო, რუანის გრაფი (911—927) ვილჰელმ I (ნორმანდიის ჰერცოგი), რუანის გრაფი (927—942) რიჩარდ I, ნორმანდიის ჰერცოგი (943—996) რიჩარდ II, ნორმანდიის ჰერცოგი (996—1026) რიჩარდ III, ნორმანდიის ჰერცოგი (1026—1027) რობერტ II (ნორმანდიის ჰერცოგი), ნორმანდიის ჰერცოგი (1027—1035) უილიამ I დამპყრობელი, ნორმანდიის ჰერცოგი (1035—1087), ინგლისის მეფე (1066—1087) რობერტ II, ნორმანდიის ჰერცოგი (1087—1106) ჰენრი I, ნორმანდიის ჰერცოგი (1106—1134), ინგლისის მეფე (1100—1134) უილიამ I დამპყრობელი, ინგლისის მეფე (1066—1087) უილიამ II (ინგლისი), ინგლისის მეფე (1087—1100) ჰენრი I, ინგლისის მეფე (1100—1134) მატილდა, ინგლისის დედოფალი (1141) უილიამ კლიტო, ფლანდრიის გრაფი (1127—1128) ნორმანდების დინასტია — ენციკლოპედია ბრიტანიკა
სამხრეთ კორეის შეიარაღებული ძალები

სამხრეთ კორეის შეიარაღებული ძალები (კორ. 대한민국 국군; ჰანჯა: 大韓民國國軍; დაეჰანმინგუკ გუკგუნ) — სამხრეთ კორეის აღმასრულებელი ხელისუფლების სამხედრო სტრუქტურა, რომლებიც ექვემდებარება ქვეყნის პრეზიდენტს და იმართება თავდაცვის სამინისტროს მიერ. შეიარაღებული ძალების მისიაა შეინარჩუნოს ქვეყნის სუვერენიტეტი, დაიცვას მისი სახმელეთო ტერიტორიები, საჰაერო სივრცე და მათი განუყოფელი მთლიანობა. ასევე მისი მოვალეობაა ქვეყანაში კონსტიტუციური წესრიგის დამყარება და საზოგადოებრივი უსაფრთხოების უზრუნველყოფა. მის შემადგენლობაშია: არმია, საჰაერო ძალები, საზღვაო ძალები და საზღვაო ქვეითები შეიარაღებული ძალების შემადგენლობაშია 630 000 ჯარისკაცი, ხოლო რეზერვშია 2 970 000 (2014). სამხრეთ კორეის საჯარისო ნაწილები, 1 389 ჯარისკაცი განლაგებულია 15 ქვეყანაში, მათ შორის ლიბანში - 316, ფილიპინებში - 297, სომალში - 299, სამხრეთ სუდანში - 290 და სხვ. 1994-2009 წლებში, სამხრეთ კორეის 88 ჯარისკაცი, გაეროს მისიის ფარგლებში, საქართველოს ტერიტორიაზე მსახურობდა. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 „국방백서 2014“ (PDF). December 2014. დაარქივებულია ორიგინალიდან (PDF) — 2016-03-03. ციტირების თარიღი: 2015-09-28. ↑ „한국군 해외파병 현황“. 2014-11-27. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-28. ციტირების თარიღი: 2015-09-28.
ბელოგრუდოვოს კულტურა

ბელოგრუდოვოს კულტურა, გვიანდელი ბრინჯაოს ხანის (ძვ. წ. XI —ძვ. წ. VIII საუკუნეების) კულტურა, გავრცელებული უკრაინაში, დნეპრის დასავლეთით, ტყესტეპის ზონაში. ბელოგრუდოვოს კულტურის დამახასიათებელი ძეგლებია ნაცარგორები, რომელთაც ზოგი არქეოლოგი საკულტო ადგილებად მიიჩნევს, ზოგი კი — ნასახლარებად. ბელოგრუდოვოს კულტურის ნასოფლარები, ჩვეულებრივ განლაგებულია მდინარეთა ჭალებში. სახლები ნახევრად მიწურია. იარაღი მზადდებოდა უპირატესად ქვისა და ძვლისაგან, თუმცა გვხვდება ბრინჯაოს ნაწარმიც, უმეტესად, სამკაული. ბელოგრუდოვოს კულტურის ტომები მისდევდნენ მიწათმოქმედებასა და მესაქონლეობას. ზოგი მკვლევარი ამ ტომებს სლავების წინაპრეპად მიიჩნევს, ზოგი — თრაკიელებად. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 288.
ბელოვი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ბელოვი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ბელოვი, გეორგ ფონ — გერმანელი ისტორიკოსი ბელოვი, ნიკოლოზ — რუსი კრისტალოგრაფი და გეოქიმიკოსი ბელოვი (ქალაქი) — ქალაქი რუსეთში
ირშავის რაიონი

ირშავის რაიონი (უკრ. Іршавський район) — რაიონი უკრაინაში, ზაკარპატიის ოლქში. მისი ფართობია 944 კმ². 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 99 988 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 105 კაცს კმ²-ზე. ირშავის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ირშავა. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-03. ციტირების თარიღი: 2015-09-29.
ალამუთის ციხე

ალამუთი (სპარს. الموت, Alamūt) — მთაზე აგებული ციხე ირანში, ალამუთის რეგიონში. მდებარეობს დღევანდელი თეირანიდან დაახლოებით 200 კილომეტრში. სახელი ნიშნავს „არწივის ბუდეს“. 1090 წელს, ალამუთი ჰასან-ი საბაჰის მფლობელობაში გადავიდა; იგი ნიზარიტი ისმაილიტების სახელმწიფოს დამაარსებელი იყო. 1256 წლამდე ალამუთი წარმოადგენდა ამ სახელმწიფოს ცენტრს, რომლის შემადგენლობაში, ალამუთის გარდა, მრავალი სხვა სტრატეგიული ციხესიმაგრეც შედიოდა დღევანდელი ირანისა და სირიის ტერიტორიაზე და თითოეული მათგანი მტრულად განწყობილი სახელმწიფოებით იყო გარშემორტყმული. ალამუთი, რომელიც ამ ციხესიმაგრეებიდან ყველაზე ცნობილია, ითვლებოდა ნებისმიერი არმიისათვის აუღებელ ციხედ და განთქმული იყო ლამაზი ბაღებით, ბიბლიოთეკითა და ლაბორატორიებით, სადაც ფილოსოფოსებს, მეცნიერებსა და თეოლოგებს ინტელექტიალური თავისუფლების პირობებში შეეძლოთ კამათი. ციხემ მრავალი თავდასხმა გადაიტანა, მათ შორის სელჩუკთა და ხვარაზმელთა. 1256 წელს რუქნ ალ-დინ ხურშაჰი დანებდა და ალამუთი შემოჭრილ მონღოლებს ჩააბარა, რომლებმაც იგი დაანგრიეს და გაანადგურეს მისი ცნობილი ბიბლიოთეკა. ითვლება, რომ მონღოლებმა მოსპეს ალამუთში ნაზირიტების არსებობა, მაგრამ ცნობილია, რომ 1275 წელს მათ შეძლეს ციხის დაბრუნება, რითაც დაანახეს, რომ მიუხედავად რეგიონში ნაზირიტთა ფართო დევნისა და განადგურებისა, მონღოლებმა საბოლოოდ ვერ შეძლეს მათი არსებობის შეწყვეტა, რასაც ასე ძლიერ ცდილობდნენ. 1282 წელს ციხე ისევ დაეცა, იგი ჰულაგუ-ხანის უფროსი ვაჟის მმართველობაში გადავიდა. ამის შემდეგ ალამუთს რეგიონული მნიშვნელობაღა გააჩნდა და ადგილობრივ მმართველთა მფლობელობაში გადადიოდა. დღეისათვის ალამუთი ნანგრევების სახითაა შემორჩენილი, თუმცა თავისი ისტორიული მნიშვნელობის გამო, თანდათან ვითარდება ირანის ხელისუფლების მიერ როგორც ტურისტული ობიექტი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ალამუთის ციხე HASAN BIN SABBAH AND NIZARI ISMAILI STATE IN ALAMUT Kiya Buzrug Ummid ↑ Willey, Peter (2005). Eagle's Nest: Ismaili Castles in Iran and Syria. London: I.B. Tauris. ISBN 978-1-85043-464-1.  ↑ 2.0 2.1 Virani, Shafique. „The Eagle Returns: Evidence of Continued Isma'ili Activity at Alamut and in the South Caspian Region following the Mongol Conquests“. Journal of the American Oriental Society (ინგლისური). 2 (2003): 351–370. ↑ Daftary, Farhad (1998). The Ismailis. Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 0-521-42974-9.
ბელოოზეროს სამთავრო

ბელოოზეროს სამთავრო, (რუს. Белозерское княжество) — რუსეთის სამთავრო (1238 წელს გამოეყო ვლადიმირ-სუზდალის სამთავროს), მთავარი ქალაქი — ბელოოზერო (ახლანდელი ბელოზერსკი). პირველი მთავარი იყო გლებ ვასილკოვიჩი (დაახლოებით 1238—1278). მის დროს ბელოოზეროს სამთავროში შედიოდა ტბა ბელოვ-ოზეროს აუზი, მდინარე შექსნის ქვემო დინება და კუბენის ტბა. XIV საუკუნის I ნახევარში დაკარგა დამოუკიდებლობა. 1389 წელს მოსკოვის დიდი სამთავროს საუფლისწულო გახდა, 1486 წლიდან — რუსეთის სახელმწიფოს მაზრა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 290.
ხანჭკოლა

ხანჭკოლა (ლათ. Lupinus) — მცენარის გვარი პარკოსანთა ოჯახისა. უმთავრესად ერთ- და მრავალწლოვანი ბალახოვანი მცენარეებია. სამშობლოდ ითვლება ხმელთაშუაზღვისპირეთი და ჩრდილოეთი ამერიკა. გვარში 200-ზე მეტი სახეობაა. ევროპაში ფართოდაა გავრცელებული 3 ერთწლოვანი სახეობა: წვრილფოთოლა, თეთრი და ყვითელი ხანჭკოლა, აგრეთვე 1 მრავალწლოვანი სახეობა. აქვს სწორმდგომი დატოტვილი ღერო, რომლის სიმაღლე 1,5 მეტრს აღწევს, მთავარღერძიანი ფესვი, თათისებრ რთული ფოთოლი, ვერტიკალური მტევან-ყვავილედი, მრავალთესლიანი პარკი. ერთწლოვანთა სავეგეტაციო პერიოდი 80-155 დღეა. კარგად იზრდება ტენიან პირობებში, შავმიწებზე, ტყის ყომრალ ნიადაგებზე და იძლევა პროტეინით მდიდარ ვეგეტატიურ მასას. იყენებენ საქონლის საკვებად, ზოგს მწვანე სასუქად. საქართველოში ნაკლებადაა გავრცელებული. ს. თედორაძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 434. ხანჭკოლას სახეობების მონაცემთა ბაზა(ინგლისური) ხანჭკოლას შესახებ (ინგლისური) Hughes, C. Lupinus.pdf (ინგლისური) Lupins.org დაარქივებული 2020-08-03 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
Tallink

Tallink — ესტონური საზღვაო-სატრანსპორტო კომპანია, რომლის შტაბ-ბინაც ქალაქ ტალინში მდებარეობს. კომპანია საკუთარი ხომალდებით ესტონეთი-ფინეთის, ესტონეთი-შვედეთის, ლატვია-შვედეთისა და ფინეთი-შვედეთის მარშრუტებზე ოპერირებს. მის მფლობელობაშია აგრეთვე ფინური კომპანიები Silja Line და SeaRail. ის სამგზავრო და სატვირთო გემების უმსხვილესი კომპანიაა მთელი ბალტიის ზღვის სანაპიროზე. ↑ SeaRail: ინფორმაცია SeaRail-ის შესახებ დაარქივებული 2007-10-16 საიტზე Wayback Machine. , retrieved 2007-11-02 ↑ Tallink-ის გვერდი
რიფსიმე დედოფალი

რიფსიმე — საქართველოს დედოფალი, მეფე ვახტანგ III-ის (ზეობდა 1297/1302–1308) მეუღლე. ჟამთააღმწერლის ცნობით, ვახტანგის ცოლი იყო „შაბურის ძის ასული“, რომელიც მას გამეფებამდე შეურთავს. მემატიანე დედოფლის სახელს არ გადმოგვცემს. იერუსალიმის ჯვრის მონასტრის ერთ-ერთ აღაპის მიხედვით ვახტანგ მეფის მეუღლის სახელი რიფსიმეა. ეს აღაპი მეფე-დედოფლისთვის ჯვრის მონასტრიდან გამოძევებული ქართველი ბერების მატერიალური დახმარების სანაცვლოდ 1299 წელს განუჩენიათ. ვახტანგს ორი შვილი ჰყავდა: დიმიტრი და გიორგი. პირველს სამფლობელოდ დმანისი ჰქონდა, მეორეს — სამშვილდე. მეტრეველი ე., მასალები იერუსალიმის ქართული კოლონიის ისტორიისათვის XI-XVII ს.ს., თბ., 1962. — გვ. 41-44.
ლევონ VI

ლევონ VI (სომხ. Լեւոն Զ Լուսինյան, ხშირად ლევონ V დ. 1342  — გ. 29 ნოემბერი, 1393) — კილიკიის სომხეთის უკანასკნელი მეფე. ზეობდა 1374–1375 წლებში.  ლევონი იყო იოანე დე ლუზინიანის (სომხეთის რეგენტისა და კონეტაბლის) შვილი. დედამისი იყო საქართველოს მეფის გიორგი V ბრწყინვალის ასული, სოლდანა (დასავლურ ქრონიკებში - სოლდანა ქართველი). 1360 წელს გახდა ხმლის ორდენის რაინდი, ხოლო 1372 წლის 17 ოქტომბერს გახდა  იერუსალიმის სენეშალი. 1374 წელს ჯვაროსანი-რაინდი ლევონ დე ლუზინიანი ჩავიდა ქალაქ სისში, სადაც მეფედ აკურთხეს. კილიკიის სომხეთი მაშინ დასუსტებულ სახელმწიფოს წარმოადგენდა. ის მალევე აიღეს მამლუქებმა. ლევონმა ჯერ კაიროს შეაფარა თავი, ხოლო შემდეგ ევროპაში ეძებდა დახმარებას. სომეხთა უკანასკნელი მეფე გარდაიცვალა პარიზში 1393 წელს. Hommage to Leon V of Lusignan, by Claude Mutafian, Pierre Yves Le Pogram დაარქივებული 2008-01-10 საიტზე Wayback Machine.
მუგრავოვების კოშკი

მუგრავოვების კოშკი, მორავოვების კოშკი, მოურავაშვილების კოშკი — საგვარეულო კოშკი ისტორიულ დვალეთში. ჟღელეს ხეობის აყოლებით, სოფელ თლის ზევით 7 კმ-ში არის პატარა დასახლებული პუნქტი — ქამსხო. ადგილობრივებრივთა ცნობით დასახლება ქამსხოს რევოლუციამდე ერქვა მუგრავოვ (მორავოვ), რომელიც წარმოადგენდა მოურავაშვილების გვარის სამოსახლო ადგილს. დასახლებულ ადგილას დგას მუგრავოვთა საგვარეულო ციხე-კოშკი. კოშკი სამსართულიანია და თავისი არქიტექტურით განსხვავდება ოსური ტიპური საგვარეულო კოშკებისაგან. კოშკის საფუძვლის ზომაა 7,4Х6,5 მ; I სართული გამოიყენებოდა საცხოვრებლად, II სართული სასტუმროს წარმოადგენდა, III სართული ხეობის სამზერი და სამლოცველო ადგილი იყო. პირველ და მეორე სართულს სამხრეთ კედელში დატოვებული აქვს შესასვლელი თაღიანი კარი. კოშკს გარშემო ფართოდ აქვს შემოვლებული კედლები. შუაში დარჩენილია სივრცე და ამ ფარტობზე დგას რამდენიმე დაბალი და მცირე ზომის, სამეურნეო-საოჯახო დანიშნულების ნაგებობა. ამ კოშკის ახლო — ახლად აშენებული სახლის პირველ სართულის წინა კედელში ჩატანებულ ერთ მოზრდილ ქვაზე (1,05Х0,32 მ.), ამოკაწვრით შესრულებულია დაქარაგმებული ქართული მხედრული წარწერა: ჩყლე სალათასშ ბიზდი ჩყლე=1835 წელს; სალათასშ — სალათას შვილი. 1821 წელს რუსული სამხედრო ხელისუფლების დავალებით კაპიტანი კადნიკოვი მცირე რაზმის და ვინმე ო. ჭიჭინაძის (თარჯიმანი) თანხლებით რაჭიდან მამისონის უღელტეხილით ჟღელეს ხეობაში გადავიდა. თავის 1821 წლის 22 ივნისის პატაკში ის ახსენებს სოფელ ქამსხოს «Канцхути»-ს ფორმით და ასახელებს იქაურ მოსახლეს ვინმე სალათა მოურავაშვილს. ბიზდი — მამაკაცის ოსური სახელწოდებაა და შეესატყვისება ქართულს „ბესარიონ“. ამგვარად წარწერა შესრულებულია 1835 წელს და მასში მოხსენიებულია სალათას შვილი ბიზდი. ვ. გამრეკელლი, „ისტორიული მასალები დვალეთიდან“, ს. ჯანაშიას სახ. საქართველოს სახ. მუზეუმის მოამბე, XXIV, თბ., 1963 ↑ Акты Кавказской археографической комиссии, т. VI, ч. I, ст. 688
ყლეათა

ყლეათა (ოს. Хълиат, რუს. Клиа́т) — ნასოფლარი ისტორიული დვალეთის ტერიტორიაზე, ჟღელეს ხეობაში. ამ სოფელში, მთის რაჭველების გადმოცემით, ოდესღაც ფალოსის ქვის თუ ხის სვეტი ყოფილა აღმართული. საკულტო წმინდა ადგილად მიჩნეული ფალოსის ამ სვეტთან სალოცავად მიდიოდნენ უშვილო დედაკაცები, რომლებიც ღმერთს შვილიანობას და ოჯახის გამრავლებას შესთხოვნდენ. აქედან წარმომდგარა სოფლის სახელი „ყლეათა“. ზოგიერთის მოსაზრებით ტოპონიმის ბოლოსართი — „ათა“ თურქული სიტყვაა და მამას ნიშნავს. თურქული გავლენით გვიან შემოსული ეს დანართი სიტყვა კი არ უკარგავს ტოპონიმს პირველ მნიშვნელობას, არამედ პირიქით, კიდევ უფრო მკვეთრად გამოსახავს სოფლის სახელის ფალოსურ წარმომავლობას, რაც ნათლად ცხადყოფს აგრეთვე, მამის, მამაკაცის როგორც შვილიერებისა და ოჯახის გამრავლების კულტის ფართოდ გავრცელებას ზემო რაჭისა და დვალ მთიელთა შორის. საგულისხმოა, რომ მთის რაჭველ მამაკაცებს და დედაკაცებს ესირცხვებოდათ ხალხში დვალური სოფლის ყლეათას სახელის პირდაპირი მნიშვნელობით წარმოთქმა, ამიტომ, როცა სოფლის ხსენება იყო საჭირო ამბობდნენ „გლახასოფელა“. სხვა ენებში ასო „ყ“-ს არ არსებობის გამო სოფლის სახელწოდება სახეცვლილად წარმოითქმის და იწერება „კლიათას“ ან „გალიათას“ სახით. სპ. რეხვიაშვილი, „მთის რაჭველ და დვალ მთიელთა ძმობა“, გაზ. „რაეო“, 1999 წ. ივნისი, №6 Клиат
სერგეი ლუგანსკი

სერგეი ლუგანსკი (დ. 1 ოქტომბერი, 1918, ალმა-ათა — გ. 16 იანვარი, 1977, ალმა-ათა) — ავიაციის გენერალ-მაიორი (1957 წ.), ორგზის საბჭოთა კავშირის გმირი (2 სექტემბერი 1943 და 1 ივლისი 1944). სკკპ-ს წევრი 1942 წლიდან. დაამთავრა ორენბურგის მფრინავთა სკოლა 1938 წ. და სამხედრო საჰაერო აკადემია 1949 წ. მეორე მსოფლიო ომში 1941-1944 წწ. იბრძოდა სამხრეთის, ვორონეჟის, სტეპის უკრაინის II და I ფრონტებზე. იყო საავიაციო ესკადრილისა და გამანადგურებელი საავიაციო პოლკის მეთაური 1941-1944 და 1944-1945 წწ. მოახდინა 390 საბრძოლო გაფრენა. პირადად ჩამოაგდო მოწინააღმდეგის 37 თვითმფრინავი, ჯგუფურ ბრძოლაში 1964 წლიდან თადარიგშია. დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით, 5 სხვა ორდენითა და მედლებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 303.
პეტროს დურიანი

პეტროს დურიანი (სომხ. Պետրոս Դուրյան; დ. 1 ივნისი [ ძვ. სტ. 20 მაისი], 1851, კონსტანტინოპოლი — გ. 2 თებერვალი [ ძვ. სტ. 21 იანვარი], 1872, კონსტანტინოპოლი) — სომეხი პოეტი. პეტროს დურიანი (ნამდვილი გვარი ემბაიანი) დაიბადა 1851 წლის 20 მაისს კონსტანტინოპოლში, სქიუთარის რაიონში. ღარიბი მჭედლის ოჯახში. ექვსი წლის ასაკში სწავლა დაიწყო სქიუთარის სასწავლებელში, რომელიც დაამთავრა 1867 წელს. 16 წლის პეტროს დურიანი ცდილობს იშოვოს სამუშაო, რათა დაეხმაროს თავის ღარიბ ოჯახს. პირველად პეტროსი იყო აფთიაქარის მოსწავლე, შემდეგ მდივანი და საოჯახო მასწავლებელი, თუმცა ეს არ იყო ის, რაზეც ახალგაზრდა პეტროსი ოცნებობდა. მას უნდოდა ყოფილიყო პოეტი და პოეზიით გამხდარიყო სახელოვანი. ლიტერატურამ პოეტი სკოლაშივე გაიტაცა და გადაწყვიტა სიცოცხლის ბოლომდე ეწერა ლექსები. მისი ოცნება თითქმის ახდა, როდესაც იგი დასაქმდა თეატრში, მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ თავის საქმით კმაყოფილი იყო თავს მაინც მარტოსულად გრძნობდა. იგი წერდა პიესებს თეატრისთვის და ხანდახან სცენაზეც გამოდიოდა. 1871 წელს პოეტს გამოაჩნდა ტუბერკულოზის პირველი ნიშნები, თავიდან პეტროსმა ამას არ მიაქცია ყურადღება და წერას განაგრძობდა, თუმცა ავადმყოფობამ იგი მაინც გატეხა. სიცოცხლის ბოლო წელი პოეტმა საწოლს მიჯაჭვულმა გაატარა. 1871 წლის 21 იანვრის ღამეს პეტროს დურიანი გარდაიცვალა. მის კალამს ეკუთვნის შემდეგი ლექსები: „ტბა“; „ის“; „ჩემი სიმშვიდე“; „ჩემი სიკვდილი“; „მეუბნებიან“; „მიტოვებული გოგონა“; „სიყვარული“; ისტორიული ტრაგედიები: „არტაშესი მშვიდობის მოყვარე“; „შავი მიწები“; „სომხეთის დედაქალაქის ანის დაპყრობა“; „არშაკიდების დინასტიის დაცემა“; ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პეტროს დურიანი Петрос Дурян «Массовка» министра-биолога и мучения Дуряна[მკვდარი ბმული] ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 1.7 სომხური საბჭოთა ენციკლოპედია / Վ. Համբարձումյան, Կ. Խուդավերդյան — Հայկական հանրագիտարան հրատարակչություն, 1974. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q164396"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124405912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q6429958"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2657718"></a> ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 Հայկական համառոտ հանրագիտարան — Հայկական հանրագիտարան հրատարակչություն, 1990. — ტ. 2. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124405912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13053618"></a> ↑ Krikorian A., Heratchian H. Le dictionnaire biographique: Arméniens d'hier et d'aujourd'hui — Maisons-Alfort: 2021. — P. 580. — ISBN 978-2-905686-93-0 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q208314"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q114588221"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q114574126"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q114555440"></a>