laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ვანი (ხარაგაულის მუნიციპალიტეტი)

ვანი — სოფელი საქართველოში (იმერეთის მხარე), ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში (საღანძილის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს მესხეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე ჯინჯოურის (ჩხერიმელის მარცხენა შენაკადი) ხეობაში, ზღვის დონიდან 560 მ-ზე,ხარაგაულიდან 6 კმ-ში. ვანში დგას შუა საუკუნეების ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი — უხეშად გათლილი ქვით ნაგები წმინდა გიორგის ერთნავიანი ეკლესია. ეკლესიის ჩრდილოეთით, ნაციხრის მთაზე, შემორჩენილია ჩიქოვანთა ციხე-გალავნის ნაშთები. მთის ფერდობზე ქვით ნაგები ტერასების კვალია. სოფლიდან 3 კილომეტრზე, კახორის მთაზე მდებარეობს წმინდა გიორგის ეკლესია, სადაც იმართებოდა საეკლესიო დღესასწაული კახორობა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 190 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 291. საყვარელიძე თ., ვანი // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. ?. საყვარელიძე თ., ვანის წმინდა გიორგის ეკლესია, «ძეგლის მეგობარი», 1972, №29. — გვ. 25-30. ტაბატაძე კ., სოფელ ვანის ეკლესია და მისი შემოგარენი, «ძეგლის მეგობარი», 1986, №3. — გვ. 28-30. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ Кавказскій календарь на 1910 годъ, Тифлись, 1909, стр. 211. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ვერტყვილა

ვერტყვილა — სოფელი საქართველოში (იმერეთის მხარე), ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში (ხუნევის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს მდინარე ძირულის (ყვირილის მარცხენა შენაკადი) მარცხენა ნაპირას, ზღვის დონიდან 410 მ-ზე, ხარაგაულიდან 38 კმ-ის დაშორებით. ვერტყვილა წყაროებში იხსენიება XVII საუკუნიდან. ვახუშტი ბატონიშვილის (XVIII საუკუნე) მიხედვით, „უწოდებენ ვერტყვილიდამ ნადაბურამდე ჴეფინის-ჴევსა... ხოლო ვერტყვილას და ამაშუკეთს შუა არს მცირე მთა, მისრული კოლბეურის მთამდე, და ესე არს საზღვარი ქართლ-იმერთა აწინდელი“. სოფლის სასაფლაოზე დგას განვითარებული შუა საუკუნეების წმინდა გიორგის ეკლესია. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 285 ადამიანი. ბერაძე თ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ ბერაძე თ., ხეფინის ხევი გვიანფეოდალურ ხანაში, „ძეგლის მეგობარი“, 1976-77, №43-44. — გვ. 35. ↑ ვეფხვაძე ი., ვერტყვილის წმინდა გიორგის ეკლესია, ხარაგაული, ქუთ., 2010. — გვ. 112. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ვერტყვიჭალა

ვერტყვიჭალა — სოფელი საქართველოში (იმერეთის მხარე), ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში (ხუნევის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს მდ. ძირულის (ყვირილის მარცხენა შენაკადი) ნაპირას, ზღვის დონიდან 400 მ-ზე, ხარაგაულიდან 40 კმ დაშორებით. ვერტყვიჭალა წყაროებში იხსენიება XVII საუკუნიდან. ვერტყვიჭალაში გადის საქართველოს საავტომობილო მაგისტრალი ს1. სოფელში არის საჯარო სკოლა. ამ სოფელში დაიბადა (1873) საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი ქრისტეფორე III. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 405 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 377-378. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ სსიპ საგანმანათლებლო და სამეცნიერო ინფრასტრუქტურის განვითარების სააგენტო[მკვდარი ბმული] ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ზარანი

ზარანი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში (საღანძილის თემი). მდებარეობს მდინარე ჩხერიმელის ხეობაში. ზღვის დონიდან 600 მეტრი. ხარაგაულიდან 5 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 158 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 484. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ზედუბანი (ხარაგაულის მუნიციპალიტეტი)

ზედუბანი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში (ვახანის თემი). მდებარეობს მდინარე ვახანისწყლის (ჩხერიმელის მარცხენა შენაკადი) ნაპირზე. ზღვის დონიდან 500 მეტრი. ხარაგაულიდან 16 კილომეტრი. წყაროებში პირველად მოხსენიებულია XVIII საუკუნეში. სოფელში დგას ზედუბნის ეკლესია 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 154 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 501. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ ვეფხვაძე ი. ხარაგაული, ქუთაისი, გვ. 131. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
თეთრაწყარო

თეთრაწყარო — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში (კიცხის თემი). მდებარეობს მდინარე ჩხერიმელის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 440 მეტრი. ხარაგაულიდან 4 კილომეტრი. წყაროებში პირველად მოხსენიებულია XVI საუკუნეში. სოფელში დგას XIX საუკუნის ეკლესია. მოქმედებს ბიბლიოთეკა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 333 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 638. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ ხარაგაულში 12 სასოფლო ბიბლიოთეკის ფუნქციონირება აღდგა[მკვდარი ბმული] ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ერგნეთი

ერგნეთი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (ტირძნისის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს ტირიფონის ვაკეზე (შიდა ქართლის ვაკის ჩრდილოეთი ნაწილი), მდ. ლიახვის მარცხენა ნაპირას, ზღვის დონიდან 840 მ-ზე, ქალაქ გორიდან 28 კმ-ის, ხოლო ცხინვალიდან — 8 კმ-ის დაშორებით. ერგნეთი მოხსენიებულია 1451 წლის საბუთში, რომლის თანახმად ამირეჯიბმა რამინ გაბელისძემ იქ მცხოვრები ჯოხასძე თავისი მამულით სვეტიცხოველს შესწირა. ერგნეთს მოიხსენიებს ასევე XVIII საუკუნის სწავლული ვახუშტი ბატონიშვილი ლიახვის ხეობის სოფელთა სიაში. 1865 წელს ერგნეთი თავისი 17 ქართული კომლით გორის მაზრის მეღვრეკისის სასოფლო თემში შედიოდა. 1904 წლის 2 აგვისტოს სოფელში გადასახადების წინააღმდეგ მოხდა გლეხთა მღელვარება, რის დროსაც დაარბიეს სოფლის ეკლესია და მისი შემოგარენი. 1990-იანი წლების ქართულ-ოსური კონფლიქტის შემდეგ, ცხინვალთან გეოგრაფიული სიახლოვის გამო, ერგნეთი სპონტანურად იქცა ქართველებსა და ოსებს შორის ეკონომიკური ურთიერთობების ცენტრად. 1996 წლისთვის აქ შეიქმნა დაახლოებით 50 ჰექტარ ტერიტორიაზე გადაჭიმული ე. წ. ერგნეთის ბაზრობა, რომელიც სახელმწიფოს ეკონომიკურ კონტროლს არ ექვემდებარებოდა. ბაზრობაზე ძირითადად რუსეთიდან შემოტანილი უაქციზო და განუბაჟებელი პროდუქტებით ვაჭრობდნენ. 2004 წელს საქართველოს ხელისუფლებამ კონტრაბანდასთან ბრძოლის და ცხინვალის სეპარატისტულ რეჟიმზე ეკონომიკური ზეწოლის მიზნით ბაზრობა დახურა. სოფელი მნიშვნელოვნად დაზარალდა 2008 წლის აგვისტოს რუსეთის სამხედრო აგრესიის დროს, ხოლო მის მომდევნო პერიოდში სოფლის ჩრდილოეთ ნაწილის მიმდებარედ რუსეთის საოკუპაციო ძალებმა მოაწყეს მავთულხლართების გამყოფი ხაზი. 2017 წელს ერგნეთის მცხოვრების, სამოქალაქო აქტივისტის ლია ჩლაჩიძის ინიციატივით ომის დროს დაზიანებულ მისივე საცხოვრებელი სახლის სარდაფში მოეწყო ექსპოზიცია „2008 წლის აგვისტოს მუზეუმი“. 2009 წლის თებერვლიდან ერგნეთში რეგულარულად ტარდება ე. წ. ინციდენტების პრევენციისა და მათზე რეაგირების მექანიზმის (IPRM) შეხვედრები, რომლებშიც მონაწილეობენ საქართველოს, ოკუპირებული ცხინვალის რეგიონის, რუსი სამხედროების და ევროკავშირის სადამკვირვებლო მისიის წარმომადგენლები. ერგნეთში დგას გვიანდელი შუა საუკუნეების ორი დარბაზული ეკლესია — მთავარანგელოზის და ღვთისმშობლის სახელობის. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 457 ადამიანი. კახაძე კ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 65. გვასალია ჯ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 35. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ ნარიმანიშვილი ნ.,რა როლი ჰქონდა ერგნეთის ბაზრობას კონფლიქტის შედეგების აღმოფხვრის პროცესში და რა შეიძლება იყოს მისი ალტერნატივა, „ჯემნიუსი“, 12 ივლისი 2024. ↑ აფციაური გ., https://www.radiotavisupleba.ge/a/ergneti-ekvsi-tslis-shemdeg/26520138.html, „რადიო თავისუფლება“, 8 აგვისტო 2014. ↑ ცხოვრება საოკუპაციო ხაზთან - ლია ჩლაჩიძე და ქეთი ბებიაშვილი, სოციალური სამართლიანობის ცენტრი, 23 იანვარი 2023. ↑ ერგნეთში IPRM-ის 120-ე შეხვედრა გაიმართა, „სამოქალაქო საქართველო“, 23 ივლისი 2024. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ჰერეთისკარი

ჰერეთისკარი — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (ჭიაურის ადმინისტრაციული ერთეული). სოფლის ყოფილი სახელწოდებებია: ჭიაური, ივანოვკა, ერეთისკარი. მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, მდინარე შავწყალის (ალაზნის მარცხენა შენაკადი) ნაპირას, ზღვის დონიდან 210 მ-ზე, ლაგოდეხიდან 20 კმ-ის დაშორებით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 509 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 180. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ჯეკ ანდერსონი

ჯეკ ანდერსონი (ინგლ. Jack Anderson) (დ. 19 ოქტომბერი, 1922, ლონგ ბიჩი, კალიფორნია — გ. 17 დეკემბერი, 2005, ბეთესდა, მერილენდი) — ამერიკელი ჟურნალისტი, მაქრეკერი და პულიცერის პრემიის ლაურეატი. მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა ჯონ ედგარ ჰუვერის მაფიასთან კავშირის გამოძიებაში. გარდაიცვალა 2005 წელს პარკინსონის დაავადების შედეგად. Jack Anderson speech, Sept. 22, 1999, Utah State University. Utah State University Communication Department (September 22, 1999). დაარქივებულია ორიგინალიდან — მაისი 4, 2006. ციტირების თარიღი: სექტემბერი 23, 2016. Mark Feldstein. „Getting the Scoop: Memories from Journalism's Golden Age“. The Washington Monthly (January/ February 2000). დაარქივებულია ორიგინალიდან — დეკემბერი 4, 2010. ციტირების თარიღი: February 19, 2011.CS1-ის მხარდაჭერა: ref=harv (link) Guide to the Jack Anderson Papers, 1930-2004. Special Collections Research Center, Estelle and Melvin Gelman Library, The George Washington University. დაარქივებულია ორიგინალიდან — ოქტომბერი 29, 2014. ციტირების თარიღი: February 19, 2011 ჯეკ ანდერსონი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ჯეკ ანდერსონი — Find a Grave-ზე FBI file on Jack Anderson
ვერხვისმინდორი

ვერხვისმინდორი — სოფელი საქართველოში (კახეთის მხარე), ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (გიორგეთის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, მდ. არეშის მარჯვენა ნაპირზე, ზღვის დონიდან 240 მ-ზე, ლაგოდეხიდან 21 კმ-ის დაშორებით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 156 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 380. ვერხვისმინდორი // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ვარდისუბანი (ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი)

ვარდისუბანი — სოფელი საქართველოში (კახეთის მხარე), ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში, ვარდისუბნის ადმინისტრაციული ერთეულის ცენტრი (სოფლები: ვარდისუბანი, მშვიდობიანი, საქობო, სვიდება). მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, ლაგოდეხი–წნორის საავტომობილო გზაზე, ზღვის დონიდან 240 მ-ზე, ლაგოდეხიდან 15 კმ-ში. გვიანდელ შუა საუკუნეებში ვარდისუბნის მიდამოები ჭიაურის მოურავთა — ჩოლოყაშვილთა მიწებში შედიოდა. თანამედროვე სოფელი XIX-XX საუკუნეების მიჯნაზე რუსეთიდან ჩამოსახლებულმა კოლონისტებმა შექმნეს ნოვო-ვორონცოვკის (შედგომში — ვორონცოვკა) სახელწოდებით. 1908 წელს სოფელში 172 მცხოვრები იყო, ეთნიკურად რუსები. 1918 წლისთვის სოფელში მნიშვნელოვანი ქართულენოვანი მოსახლეობა გაჩნდა და სოფელს ვარდისუბანი ეწოდა. 1923 წელს ვარდისუბნის მოსახლეობა უკვე 553 იყო, ძირითადად ქართველები. სოფლის აღმოსავლეთ ნაწილში ნაწილში შემორჩენილია გვიანდელი შუა საუკუნეების დარბაზული ეკლესიის ნანგრევი მინაშენით — შესაძლოა ჩოლოყაშვილების მოღვაწეობის კვალი. სოფლის ცენტრში დგას XX საუკუნის დასაწყისის ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესია, რომელიც გოთიკურ სტილში აშენებული კუპელჰალეს ტიპის ნაგებობაა. ზოგჯერ მას, ქართული არქიტექტურისთვის უჩვეულო ფორმების გამო, შეცდომით კირხედ (გერმანულ ეკლესიად) მოიხსენიებენ. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1036 ადამიანი. ვარდისუბანი // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. ?. დიღმელაშვილი ქ., ყვავაძე დ., ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის ისტორიული ძეგლები, თბ., 2021. — გვ. 25-27. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ Кавказский календарь на 1910 год: 65-й год. Ч. 1, Тифлис, 1909. — с. 215. ↑ 1923. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ზემო ბოლქვი

ზემო ბოლქვი — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (არეშფერანის თემი), მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, მდინარე არეშის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 280 მეტრი, ლაგოდეხიდან 27 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 272 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 507. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ზემო ნაშოვარი

ზემო ნაშოვარი — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (აფენის თემი), მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, მდინარე აფენისხევის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 240 მეტრი, ლაგოდეხიდან 30 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 360 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 509. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ზემო მსხალგორი

ზემო მსხალგორი — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (ბაისუბნის თემი), მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, (გაღმა მხარე). ზღვის დონიდან 380 მეტრი, ლაგოდეხიდან 15 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 513 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 509. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ზემო ხეჩილი

ზემო ხეჩილი — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (ფონის თემი), მდებარეობს მდინარე კაბალის ნაპირზე. ზღვის დონიდან 420 მეტრი, ლაგოდეხიდან 23 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 47 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 512. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ზემო ხიზა

ზემო ხიზა — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (ნინიგორის თემი), მდებარეობს მდინარე ნინოსხევის (ალაზნის სისტემა) ორივე ნაპირზე. ზღვის დონიდან 390 მეტრი, ლაგოდეხიდან 10 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 75 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 512. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
თამარიანი (ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი)

თამარიანი — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (ჭიაურის თემი), მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე. ზღვის დონიდან 220 მეტრი, ლაგოდეხიდან 17 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 694 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 580. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
თელა (ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი)

თელა — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (ცოდნისკარის თემი), მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, მდინარე ბაისუბნისხევის ორივე ნაპირზე. ზღვის დონიდან 280 მეტრი, ლაგოდეხიდან 12 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 779 ადამიანი. 2011 წლის 16 ნოემბერს სოფელში ჩამოწოლილი მეწყერის შედეგად ძვ. წ. I და II საუკუნეების უნიკალური ნივთები აღმოჩნდა. კერძოდ ელინისტური შავპრიალა თიხის ჭურჭელი, დოქები, ბრინჯაოს სამაჯურები და კალმის სამკაულები, რომლებიც ოქროს მტვრით არის დაფარული. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 779 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 644. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ ლაგოდეხის რაიონში უძველესი ნივთები აღმოჩნდა ↑ სოფელ თელაში არქეოლოგიური სამუშაო დასრულდა ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ედისა

ედისა — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ხარულის ქედის დასავლეთ კალთაზე. მდინარე დიდი ლიახვის ზემოთში. ჯავა–როკა–ედისის საავტომობილო გზის ბოლო პუნქტი. საკრებულოს ცენტრი (სოფლები: ბრითათა, ედისა, კაბუზთა, ქვემო ერმანი, შუა ერმანი, ჭელიათა, ხოძი). ზღვის დონიდან 1960 მეტრი. ჯავიდან დაშორებულია 40 კმ-ით. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ედისა მდებარეობს ისტორიულ მაღრან-დვალეთში. განვითარებულ შუა საუკუნეებში იგი ამ მხარის ცენტრი იყო. ედისას ქალაქსაც („ქალაქა") უწოდებდნენ – ასე მოიხსენიებს მას გერმანელი მოგზაური ი. გიულდენშტედტი (XVIII ს.). ედისის სამხრეთ-აღმოსავლეთით მდებარეობს „ცარციათების" ნაქალაქარი, რომელსაც დაახლოებით 3 ჰა ფართობი უჭირავს. მასზე განლაგებული შენობების ნანგრევებში განირჩეოდა ვიწრო ქუჩის ნაკვალევი. ნაგებობების გარდა გაითხარა სამაროვანი. გამოთქმულია მოსაზრება, რომ „ცარციათების" ქალაქი განადგურდა XIII–XIV საუკუნეებში, ქსნის ერისთავებისა და დვალების ბრძოლების დროს. შემორჩენილია ადრინდელი შუა საუკუნეების ქობეთის ზურგიანი კოშკის ნანგრევები, ასევე ედისის და ტბაუაცილის ეკლესები. გვასალია ჯ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 546. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 28. გვასალია ჯ., ლიახვის ხეობის ისტორიული გეოგრაფიის საკითხები, «საქართველოს ისტორიული გეოგრაფიის კრებული», 1982, [ტ.] 6. ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — „სილქნეტი“ ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“ ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 62. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 39.
ელყანთა

ელყანთა — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში (წონის თემი). მდებარეობს ერწოს უღელტეხილის აღმოსავლეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 1670 მ-ზე. ჯავიდან დაშორებულია 27 კმ-ით, ცხინვალიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) — 37 კმ-ით. 1989 წლის აღწერით სოფელში იყო 25 მცხოვრები (ოსები). 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 561. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 134. ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — „სილქნეტი“ ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“ ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 63. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 39.
ელბაქითა

ელბაქითა — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში (ხვწის თემი). მდებარეობს გერმუხის ქედის დასავლეთ კალთაზე, მდინარე დიდი ლიახვის მარცხენა ნაპირას, ზღვის დონიდან 1260 მ-ზე, ჯავიდან 8 კმ-ის, ცხინვალიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) — 30 კმ-ის დაშორებით. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 619. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 85. ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — „სილქნეტი“ ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“ ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 62. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 39.
ერწო (ჯავის მუნიციპალიტეტი)

ერწო — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში (წონის თემი). მდებარეობს რაჭის ქედის აღმოსავლეთ ნაწილში, ერწოს ტბის აღმოსავლეთით, ზღვის დონიდან 1750 მ-ზე. ჯავიდან დაშორებულია 28 კმ-ით. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 94. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 210. ↑ http://ugosstat.ru/wp-content/uploads/2017/06/Itogi-perepisi-RYUO.pdf ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — „სილქნეტი“ ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“ ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 64. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 40.
ვიქტორია (ბრიტანეთის კოლუმბია)

ვიქტორია (ინგლ. Victoria) — საპორტო ქალაქი კანადაში, პროვინცია ბრიტანეთის კოლუმბიის დედაქალაქი. მდებარეობს კუნძულ ვანკუვერის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. ქალაქის მოსახლეობა არის დაახლოებით 83,250 ადამიანი. ვიქტორიას ჰყავს ხუთი დამეგობრებული ქალაქი: ხაბაროვსკი, რუსეთი ნეიპირი, ახალი ზელანდია მორიოკა, იაპონია სუჩჟოუ, ჩინეთი ანაკორტესი, ამერიკის შეერთებული შტატები ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ვიქტორია (ბრიტანეთის კოლუმბია) Victoria (official website) დაარქივებული 2007-10-23 საიტზე Wayback Machine. Tourism Victoria website British Colonist newspaper in Victoria, complete text Dec. 1858 to June 1910, searchable A History of Victoria 19th century Victoria A unique system of networked weather stations covering Victoria ↑ https://www.victoria.ca/EN/main/city/mayor-council-committees/mayor-lisa-helps.html ↑ Ванкувер // Энциклопедический словарь / под ред. К. К. Арсеньев, Ф. Ф. Петрушевский — СПб: Брокгауз — Ефрон, 1892. — Т. Vа. — С. 492. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23892901"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q656"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q602358"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1782723"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q24357162"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4361720"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19908137"></a> ↑ Google Arts & Culture — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q369089"></a>