laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კასტეტი

კასტეტი (ფრანგ. casse-tête, „გატეხა“, „გახეთქა“ და „თავი“) — ცივი იარაღის სახეობა, თითებზე წამოსაცმელი ლითონის ფირფიტა. საქართველოს კანონმდებლობით მიეკუთვნება დასარტყამ-დამაქუცმაცებელი (დამამსხვრეველი) საგნების კატეგორიას; იკრძალება მისი გამოყენება სამოქალაქო და სამსახურებრივ-საშტატო იარაღად. კასტეტი ცნობილია უძველესი დროიდან, თუმცა თანამედროვე კასტეტის გავრცელება XIX საუკუნის მეორე ნახევარში მოხდა, განსაკუთრებით ამერიკის სამოქალაქო ომის პერიოდში. აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანეთში ცნობილი იყო ხელჩართულ ჩხუბში სახმარი ცერზე ჩამოსაცმელი რკინის რგოლი, რომელსაც ხევში „საჯიგველი“ ეწოდებოდა, ფშავსა და ხევსურეთში — „საცერული“. არსებობდა საცერულის რამდენიმე სახეობა — „ღაჯია“, „მაღალი აფთარი“, „ხერხულა“, „წისქვილა“ და სხვა. ↑ „კასტეტი“. «უცხო სიტყვათა ლექსიკონი» (საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა). ნანახია: 6 აპრილი, 2019. ↑ საქართველოს კანონი საქართველოს კანონი იარაღის შესახებ, თავი V, მუხლი 12.1 (ბ). «საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე». ნანახია: 6 აპრილი, 2019. ↑ «მთის კილოთა ლექსიკონი» დაარქივებული 2019-04-06 საიტზე Wayback Machine. . თსუ ტექსტკორპუსი. ნანახია: 6 აპრილი, 2019. ↑ „საცერული“. «ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი» (საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა). ნანახია: 6 აპრილი, 2019. Элашвили В. И. Сатитени (Хевсурские боевые кольца). — Тбилиси: Трансжелдориздат, 1960. — 32 с.
მეორე ლელიანი

მეორე ლელიანი — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, (ლელიანის თემი). ლელიანის განძი ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016.
ჩქუმის ლომისის წმინდა გიორგის მონასტერი

ჩქუმის ლომისის წმინდა გიორგის სახელობის სამონასტრო კომპლექსი — ქართული ხუროთმოძღვრული კომპლექსი ცაგერის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ჩქუმის დასავლეთით 1 კმ-ზე. ჩქუმის ლომისის წმინდა გიორგის სახელობის სამონასტრო კომპლექსი პატრიარქის აღსაყდრებიდან 40 წლის იუბილესთან დაკავშირებით იქნა აგებული. მშენებლობა დაიწყო 2016 და დასრულდა 2018 წელს, კომპლექსის კურთხევა (გახსნა) მოხდა 2018 წლის 6 მაისს, გიორგობის დღესასწაულთან დაკავშირებით. ტაძარში უნიკალური ხატებია დაბრძანებული, რომელიც ბიზანტიური ტექნიკითაა შესრულებული. ათონის მთაზე დაწერილი ხატები სპეციალურმა დელეგაციამ საბერძნეთიდან ჩამოიტანა. სოფელ ჩქუმში ლომისის წმინდა გიორგის სახელობის სამონასტრო კომპლექსი ეკურთხა ცაგერში ლომისის წმინდა გიორგის სახელობის სამონასტრო კომპლექსი გაიხსნა დაარქივებული 2019-04-06 საიტზე Wayback Machine.
ჟან-მიშელ ბასკია

ჟან-მიშელ ბასკია (ინგლ. Jean-Michel Basquiat; დ. 22 დეკემბერი, 1960, ნიუ-იორკი, აშშ, — გ. 12 აგვისტო, 1988, ნიუ-იორკი, აშშ) — ამერიკელი მხატვარი. ნიუ-იორკში პოპულარობა მან, თავდაპირველად, როგორც გრაფიტის მხატვარმა მოიპოვა, ხოლო მოგვიანებით, როგორც 1980-იანი წლების წარმატებულმა ნეოექსპესიონისტმა. მისი ტილოები ბევრ თანამედროვე მხატვრის შემოქმედებაზე ახდენს გავლენას და მათ ნამუშევრებს ფასს უზრდის. ბასკიას შემოქმედება პირობითად სამ პერიოდად შეიძლება დაიყოს. ადრეულ პერიოდში, 1980 წლიდან 1982 წლამდე, იგი ხშირად გამოსახავდა ჩონჩხებსა და ნიღბისებურ სახეებს, რაშიც გამოიხატა მისი უჩვეულო ინტერესი სიკვდილიანობისადმი. სხვა გამოსახულებებს შორისაა: ავტომობილები, შენობები, პოლიცია, ბავშვების თამაში ტროტუარზე და გრაფიტი. შუა პერიოდი, 1982 წლის ბოლოდან 1985 წლამდე გაგრძელდა და აღინიშნა ინტერესით მისი ჰაიტური ფესვებისადმი. უკანასკნელი პერიოდი, 1986 წლიდან 1988 წლამდე გაგრძელდა ანუ მის გარდაცვალებამდე, სადაც განვითარდა მხატვრის ახალი მანერები და გამოსახულებები. ჟან-მიშელ ბასკია გარდაიცვალა თავის სამხატვრო სტუდიაში, ჰეროინის ჭარბი დოზის მიღების შედეგად, 27 წლის ასაკში. ოფიციალური საიტი ↑ 1.0 1.1 Artnet — 1998. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q874430"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q266566"></a>
ოთარ ტატიშვილი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ოთარ ტატიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს: ოთარ ტატიშვილი — ქართველი ექიმი, კინომსახიობი ოთარ ტატიშვილი — კომპოზიტორი, მომღერალი, მხატვარი, პედაგოგი, ჟურნალისტი ოთარ ტატიშვილი — ქართველი სპორტსმენი, კლასიკური ჭიდაობა
დავიდ ფრანკ-კამენეცკი

დავიდ ფრანკ-კამენეცკი (რუს. Давид Альбертович Франк-Каменецкий დ. 3 აგვისტო, 1910, ვილნა, რუსეთის იმპერია — გ. 2 ივნისი, 1970, მოსკოვი, სსრკ) — საბჭოთა თეორიტიკოს ფიზიკოსი და ქიმიკოსი, ფიზიკის პროფესორი და დოქტორი. მუშაობდა პლაზმური ფიზიკასა და ასტროფიზიკაზე. დავიდ ფრანკ-კამენეცკი დაიბადა 1910 წლის 2 აგვისტოს ვილნაში (დღეს ვილნიუსი) ებრაელების ოჯახში. 1917-1918 წლებში მისი ოჯახი გადაბარგდა მოსკოვში ერთი წლით და საბოლოოდ აღმოჩდნენ ირკურტსკში. 1931 წელს დავიდმა დაამთავრა ციმბირის ტექნოლოგიური ინსტიტუტი. 1932 წელს დაქორწინდა კლაუდია კაპიატოვაზე, იმავე წელს დაიბადა მათი ქალიშვილი ტომა. 1938 წლიდან 1934 წლამდე მუშაობდა თხრის ინჟინრად ჩიტის ოქროს საბადოში. The life and works of David A. Frank-Kamenetskii
მკვდრები (ნოველა)

„მკვდრები“(ინგლ. The Dead) — ბოლო მოთხრობა, რომელიც გამოქვეყნდა ჯეიმზ ჯოისის, 1914 წელს გამოცემულ მოთხრობათა კრებულში დუბლინელები. კრებულში შესული სხვა მოთხრობები დაახლოებით 15 952 სიტყვაა, მკვდრები კი მათ შორის ზომით ყველაზე დიდია და ზომით მოთხრობას აჭარბებს. მოთხრობის თემებია სიყვარული და დანაკარგი, ასევე საუბარია ირლანდიეთა იდენტობაზე. გაბრიელ კონროი — მთავარი გმირი. ქეით მორკენი და ჯულია მორკენი — გაბრიელის და მერი ჯეინის დეიდები. დები რომლებიც ყოველ წელს, საშობაოდ მართავენ წვეულებას. მერი ჯეინ მორკანი — კეითის და ჯულია მორკენის დიშვილი. ლილი — ზედამხედველის ქალიშვილი. გრეტა კონროი — გაბრიელის მეუღლე. მოლი ივორსი — გაბრიელის დიდი ხნის მეგობარი. ამავე დროს ირლანდიის ჭეშმარიტი პატრიოტი. მისტერ ბრაუნი — ერთადერთი პროტესტანტი სტუმარი წვეულებაზე. ფრედი მელინსი — გაბრიელ კონროის ალკოჰოლიკი მეგობარი. მის მელინსი — ფრედის დედა. ბარტელ დარსი — ცნობილი ტენორი. პატრიკ მორკენი — ჯულიასა და ქეითის გარდაცვლილი ძმა ( მერი ჯეინის მამა). ის ცნობილი მოჯირითე იყო ირლანიაში. მაიკლ ფური — გრეტას ახალგაზრდობის სიყვარული, რომელიც დაიღუპა მის ფანჯრებთან სიცივეში ლოდინის შემდეგ. გაბრიელა კონროი, გრეტა კონროი, ქეითი და ჯულიანა მორკენები და ბარტელ დარსი არიან მოხსენიებულები ასევე ჯეიმზ ჯოისის მომდევნო ნაწარმოებ ულისეში.
ქალქვა

ქალქვა — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (ლელიანის თემი), მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, მდინარე ალაზნის მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 220 მეტრი, ლაგოდეხიდან 30 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 124 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 450. კიკნაძე ზ., ქართული მითოლოგია, თბილისი: ბაკმი, 2007. — გვ. 201, ISBN 978-99940-27-10-1. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 27 ივლისი 2016.
ქვემო გურგენიანი

ქვემო გურგენიანი — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში, (ნინიგორის ადმინისტრაციული ერთეული). 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 357 ადამიანი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 357 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 312. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 27 ივლისი 2016.
ქვემო ფონა

ქვემო ფონა — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: დონა, ზემო ფონა, ზემო ხეჩილი, ქვემო ფონა, ქვემო ხეჩილი). მდებარეობს მდინარე კაბალის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 360 მეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 133 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 360. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 27 ივლისი 2016.
პროკოფი ჯაფარიძე

პროკოფი ჯაფარიძე (პარტიული ფსევდონიმი ალიოშა; დ. 15 იანვარი [ძვ. სტ. 3 იანვარი], 1880, სოფ. შარდომეთი, ახლანდ. ონის მუნიციპალიტეტი — გ. 20 სექტემბერი, 1918, კრასნოვოდსკი) — ქართველი ბოლშევიკი, რევოლუციონერი, ბაქოს კომუნის მოღვაწე. პროკოფი ჯაფარიძე დაიბადა იმერელი მემამულის ოჯახში. 1900 წლიდან აქტიურად მონაწილეობდა რევოლუციურ მოძრაობაში, ხელმძღვანელობდა თბილისის მუშათა საპირველმაისო გაფიცვას, რის გამოც დააპატიმრეს. გათავისუფლების შემდეგ გაასახლეს ქუთაისის გუბერნიაში. 1910 წლიდან მოღვაწეობდა დონის როსტოვსა და ყუბანში. 1914 წლის ივნისში სათავეში ჩაუდგა თბილისის ბოლშევიკურ ორგანიზაციას. რევოლუციური მოღვაწეობის გამო არაერთხელ იყო პატიმრობასა და გადასახლებაში, იქიდან მალე გაიქცა და დაბრუნდა პეტროგრადში, შემდეგ თბილისში, საიდანაც გაემგზავრა ტრაპიზონში ბარათოვის გვარით, 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ დაბრუნდა ბაქოში. სტეფანე შაუმიანთან, ნარიმან ნარიმანოვთან, მეშადი აზიზბეკოვთან, ს. ეფენდიევთან, ი. ფიოლეტოვთან და სხვებთან ერთად სათავეში ჩაუდგა ბაქოს პროლეტარიატის ბრძოლას სოციალისტური რევოლუციისათვის. მონაწილეობდა რსდმპ (ბ) VI ყრილობის მუშაობაში, სადაც აირჩიეს რსდმპ (ბ) ცენტრალური კომიტეტის წევრობის კანდიდატად. 1918 წლის ივლისის დამლევს ბაქოში საბჭოთა ხელისუფლების დროებით დამხობის შემდეგ, დააპატიმრეს და 1918 წლის 20 სექტემბერს ბაქოს სხვა კომისრებთან ერთად ესერებმა და ინგლისელმა ინტერვენტებმა დახვრიტეს. 1980 წელს დაუდგეს ძეგლი ბაქოში. რჩეული ნაწერები, თბ., 1983. ალიევი ჰ., ბაქოს კომუნის მგზნებარე გული, თბ., 1982; სილაგაძე მ., ალიოშა ჯაფარიძე (ბიოგრაფიული ნარკვევი), თბ., 1980; დოღონაძე რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 545. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „პროკოფი ჯაფარიძე“ ვიკისაწყობში. პროკოფი ჯაფარიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მეღუმელესებრნი

მეღუმელესებრნი, მექოთნესებრნი (ლათ. Furnariidae) — ფრინველთა ოჯახი ბეღურასნაირთა რიგისა. მათი სხეულის სიგრძეა 12–28 სმ. შეფერილობა უფრო ხშირად მურა ან წითურია, დედალ-მამალისათვის ერთნაირი. ცნობილია 200-ზე მეტი სახეობა. გავრცელებული არიან ცენტრალური მექსიკიდან სამხრეთით, ჩილესა და არგენტინამდე. ბინადრობენ ტყეებში, პამპასებში, მდინარეებისა და ზღვის სანაპიროებზე. ბუდობენ სოროებში, ფუღუროებში, კლდეების ნაპრალებში ან ხეებზე აკეთებენ დახურულ ბუდეს; რამდენიმე სახეობა თიხისაგან ძერწავს მასიურ დახურულ ბუდეს. კვერცხები ფერად თეთრი ან ცისფერია. კრუხობენ 15–20 დღე-ღამე. იკვებებიან მწერებით, კიბოებით, ობობებით, ზოგიერთი სახეობა — თესლებით. მეღუმელესებრნი — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული)
მიმისებრნი

მიმისებრნი (ლათ. Mimidae) — ფრინველთა ოჯახი ბეღურასნაირთა რიგისა. მათი სხეულის სიგრძეა 20–30 სმ. ზურგი რუხ- ან მოწითურო-მურაა, მუცელი უფრო ღია, ხშირად ჭრელი ლაქებით. ცნობილია 30-მდე სახეობა. გავრცელებული არიან კანადიდან პატაგონიამდე. ჩრდილოეთში მცხოვრებები გადამფრენები არიან. კარგად გალობენ, ხშირად იმეორებენ ყველანაირ ხმას. მრავალხმიან მიმს (Mimus polyglottos) შეუძლია 20-ზე მეტი სახეობის ფრინველის ხმის მიბაძვა. ბუდობენ ხეებზე ან მიწაზე. დებენ 2–5 კვერცხს. იკვებებიან მწერებით, თესლებით, კენკრით. მიმისებრნი ხშირად ყავთ გალიებში. მიმისებრნი — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული) ↑ კუტუბიძე მ., ფრინველების ნომენკლატურული ტერმინოლოგია, თბ.: „მეცნიერება“, 1973. — გვ. 62, 139, 213.
დიმიტრი თუმანიშვილი

დიმიტრი (მიტო) თუმანიშვილი (დ. 1950, თბილისი — გ. 7 აპრილი, 2019, თბილისი) — ქართველი ხელოვნებათმცოდნე, ხელოვნებათმცოდნეობის დოქტორი. ძველი ქართული ხუროთმოძღვრების ისტორიკოსი. გიორგი ჩუბინაშვილის სახელობის ქართული ხელოვნებისა და ძეგლთა დაცვის ეროვნული ცენტრის სამეცნიერო საბჭოს თავმჯდომარე, თბილისის სამხატვრო აკადემიის სრული პროფესორი. 1999-2006 წლებში იყო ქართული ხელოვნების ისტორიის ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილე; შუა საუკუნეების არქიტექტურის განყოფილების გამგე; თბილისის სამხატვრო აკადემიასა და თბილისის სასულიერო აკადემიაში მიჰყავდა ქართული ხუროთმოძღვრების ისტორიისა და ხელოვნებათმცოდნეობის ისტორიის კურსი; იყო სახელოვნებათმცოდნეო მეცნიერებაში დაწერილი შრომების შეუცვლელი რეცენზენტი, რედაქტორი და კონსულტანტი; წლების მანძილზე ამუშავებდა ქართულ სახელოვნებადმცოდნეო დარგში მოღვაწე მეცნიერთა არქივებს. ↑ ხელოვნებათმცოდნე დიმიტრი თუმანიშვილი მოულოდნელად გარადაიცვალა ↑ თუმანიშვილი დიმიტრი
პერესკია

პერესკია, პეირესკია (ლათ. Pereskia) — მცენარეთა გვარი კაქტუსისებრთა ოჯახისა. ბუჩქები, იშვიათად ხეები (Pereskia sacnarosa) ან ხვიარა (Pereskia aculeata) მცენარეებია ეკლიანი ტოტებითა და ნორმალურად განვითარებული (კაქტუსთა უმრავლესობისაგან განსხვავებით) მორიგეობითი ფოთლები. ყვავილები გამოხატული ყვავილის მილის გარეშე (დამახასიათებელია კაქტუსისებრთა უმრავლესობისათვის) და ყვავილედში შეკრულია, ხშირად ცალკეული. ნასკვი ზედა ან ქვედაა. ნაყოფი — კენკრასებრი, ზოგიერთი სახეობისა საჭმელად ვარგისია. ცნობილია 20-მდე სახეობა. გავრცელებული არიან ცენტრალური და სამხრეთი ამერიკის ტროპიკებში. იზრდებიან ნოტიო ტროპიკული ტყეების პირებში, სავანებში ან კაატინგაში. სახლებში გამოიყენება როგორც ცოცხალი ღობე, ორანჟერიებში — როგორც საძირე ზოგიერთი კაქტუსისათვის. პერესკია — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული) ↑ 1.0 1.1 Pereskia — ინგლისურ-ქართული ბიოლოგიური ლექსიკონი.
აგენტი სმითი

აგენტი სმითი (ინგლ. Agent Smith) — გამოგონილი პერსონაჟი და „მატრიცას“ ფრენჩაიზის ანტაგონისტი. სმითის როლს თამაშობს მსახიობი ჰიუგო უივინგი, ხოლო „მატრიცა: ნეოს გზა“-ში ახმოვანებს კრისტოფერ კორი სმითი. 2008 წელს, „Empire Magazine“-მა აირჩია სმითი ყველა დროის 84-ე საუკეთესო პერსონაჟად. 2013 წელს, უივინგმა კვლავ განასახიერა სმითი „General Electric“-ის რეკლამისთვის. აგენტი სმითი არის კომპიუტერული პროგრამა, ავტონომოიური მოდული-აგენტი, რომელიც თავდაპირველად იცავდა მატრიცას აგენტ ბრაუნთან და აგენტ ჯონსთან ერთად. ეს სამეული ფილმის პირველ ნაწილში მოღვაწეობდა. სმითი იყენებს საიდუმლო სადაზვერვო სამსახურის MI 6-ის ესთეტიკას (გაცნობისას ამბობს: „სმითი. აგენტი სმითი“), ხოლო პოლიცია მას მიმართავს როგორც გამოძიების ფედერალური ბიუროს აგენტს. სმიტს აცვია მუქი მწვანე კოსტუმი, შავი ჰალსტუხი, თეთრი პერანგი, შავი მზის სათვალე და ფილმის პირველ ნაწილში შიდა კავშირის ყურსასმენი. ფილმის მეორე ნაწილში ის ამ ნაუშნიკს ნეოს უგზავნის, ნიშნად იმისა, რომ სმითი მატრიცას გამოეყო. გამოყოფის შემდეგ სმიტს სხვა აგენტებისგან განსხვავებით შავი ფერის კოსტუმი აცვია და უფრო მრგვალი სათვალეები უკეთია. ↑ The 100 Greatest Movie Characters| 84. Agent Smith | Empire. www.empireonline.com (2006-12-05). ციტირების თარიღი: 2012-07-24. ↑ Connelly, Brendon. (April 13, 2013) Agent Smith Returns – A General Electric Commercial Set In The World Of The Matrix. bleedingcool.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — აპრილი 16, 2013. ციტირების თარიღი: April 13, 2013.
ვასილ იანი

ვასილ იანი (რუს. Васи́лий Григо́рьевич Ян; ნამდვილი გვარი იანჩევეცკი; დ. 4 იანვარი, 1875 [ძვ. სტ. 23 დეკემბერი, 1874], კიევი, რუსეთის იმპერია — გ. 5 აგვისტო, 1954, ზვენიგოროდი, რსფსრ, სსრკ) — რუსი საბჭოთა მწერალი, ისტორიული რომანების ავტორი. 1897 წელს დაამთავრა პეტერბურგის უნივერსიტეტის იურიდიულ-ფილოლოგიური ფაკულტეტი. იმოგზაურა ჩრდილო და ცენტრალურ რუსეთში. ორი წელი ფეხით დადიოდა სოფელ-სოფელ, მონადირეთა და მეთევზეთა დაბებში და დნეპრის მეტივეებთან. ამ გზით შეიძინა მან რუსი ხალხის ზნე-ჩვეულებისა და ენის ღრმა ცოდნა. თავის შენიშვნებს იგი გაზეთებში ბეჭდავდა. 1901 წელს ვასილ იანმა ცხენით გადაიარა ყარაყუმის ქვიშიანი უდაბნო და ბუხარა ინახულა. იქიდან ირანში გაემგზავრა. ავღანეთის საზღვრის გაყოლებით გაიარა სეისტანი, ბელუჯისტანი და ინდოეთის საზღვრამდე მივიდა. აქ იანს დაებადა აზრი, დაეწერა რამე აზიის ისტორიული წარსულიდან. როდესაც იაპონელი ნაღმოსნები თავს დაესხნენ რუსეთის გემებს პორტ არტურში, იანი მანჯურიაში გაემგზავრა, როგორც პეტერბურგის დეპეშათა სააგენტოს სპეციალური კორესპონდენტი მთავარსარდლის შტაბთან. რუსეთ-იაპონიის ომი რომ დამთავრდა იანი შუა აზიაში დაბრუნდა, მერე კვლავ ეწვია ირანს, ხოლო შემდეგ რამდენიმე წელს იყო იმავე სააგენტოს სპეციალური კორესპონდენტი კოსტანტინეპოლსა და ბალკანეთში. იმ ხანას ეკუთვნის იანის პირველი მოთხრობები. 1923 წელს დასახლდა მოსკოვში. 1939 წელს გამოაქვეყნა რომანი „ჩინგიზ-ხანი“ რომელსაც I ხარისხის სტალინური პრემია მიენიჭა, ხოლო 1941 წელს მისი გაგრძელება — „ბათო-ყაენი“. 1955 წელს გამოვიდა ტრილოგიის მესამე წიგნი „უკიდურესი ზღვისაკენ“. იანი ვ., ჩინგიზ-ხანი, გვ. 3–4, თბ., 1958. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Большая российская энциклопедия — Москва: Большая российская энциклопедия, 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1768199"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ 2.0 2.1 Литераторы Санкт-Петербурга. ХХ век / под ред. О. В. Богданова <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124670547"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q108611244"></a> ↑ 3.0 3.1 3.2 Ян Василий Григорьевич // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 6.0 6.1 The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a> ↑ Русская литература XX века. Прозаики, поэты, драматурги / под ред. Н. Н. Скатов — 2005. — С. 808–809. — ISBN 5-94848-307-X <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124467367"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124518168"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4421639"></a>
კარლსპლაცის შტადტბანის სადგური

კარლსპლაცის შტადტბანის სადგური (გერმ. Karlsplatz Stadtbahn Station) — ვენის შტადტბანის ყოფილი სადგური. კარლსპლაცზე არსებული მიწისზედა შენობები არის არტ-ნუვოს კარგი ნიმუში. ის არის ვენის სეცესიონის სახელით ცნობილი კულტურიული მოძრაობის შედეგი. შენობების არქიტექტურა ეკუთვნით ოტო ვაგნერს და იოზეფ მარია ოლბრიხს. სხვა სადგურებისგან განსხვავებით, ისინი გაკეთებულია რკინის ჩარჩოთი და მარმარილოთია მოპირკეთებული. ეს შენობები იმ პერიოდის ყველაზე თანამედროვე ნაგებობებს წარმოადგენდნენ არქიტექტურის კრიტიკოსი და და პოეტი ფრიდრიხ ახლიაიტნელი მატ შემდეგ ნაირად ახასიათებს: „...ამ ორის სადგურის შენობებში ვაგნერმა მიაღწია უმაღლეს მწვერვალს: პოეტურობასა და ფუნქციონალურობაში, კონსტრუქციასა და დეკორაციაში, სადაც მძიმე რაციონალურობა კონკურენციაში შედის თითქმის სეპარატისტულ დეკორაციაში.“[1] სადგური 1899 წელს Akademiestraße-ს სახელით გაიხსნა. როდესაც 1981-ში შტადტბანი გადაკეთდა U-Bahn-ად, დაიგეგმა ამ სადგურების დაშლა, თუმცა საზოგადოებბის მოთხოვნის გამო შენობების შენარჩუნება გადაწყდა. ორივე შენობა დაიშალა, აღდგა და U-Bahn-ის ექსპლუატაციაში გაშვების შემდეგ ისევ აეწყო ორი მეტრით მაღლა ვიდრე თავიდან იდგნენ. ერთი შენობა ვენის მუზეუმის საგამოფენო სივრცედ გამოიყენება, ხოლო მეორე კაფედ. ^ * "Architecture in Austria in the 20th and 21st Centuries". Ed. Gudrun Hausegger. Basel, SW: Birkhäuser Verlag, 2006. ISBN 3-7643-7694-5 ^ * Borsi, Franco, and Ezio Godoli. "Vienna 1900 Architecture and Design". New York, NY: Rizzoli International Publications, Inc., 1986. ISBN 0-8478-0616-2 ^ * Arnanson, Harvard H. "History of Modern Art". Ed. Daniel Wheeler. 3rd ed. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall, Inc., 1986. ISBN 0-13-390360-5 შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „კარლსპლაცის შტადტბანის სადგური“ ვიკისაწყობში. ↑ Mary Ann Sullivan. Subway Pavilion, Karlsplatz. ↑ (2000) Vienna Museum Guide. Pichler Verlag. ISBN 3-85058-177-2.
კონსტანტინე სიმონოვი (მრავალმნიშვნელოვანი)

კონსტანტინე სიმონოვი შეიძლება აღნიშნავდეს: კონსტანტინე სიმონოვი — რუსი მწერალი, პოეტი, დრამატურგი; კონსტანტინე სიმონოვი — რუსი პოლიტოლოგი.
ჯემალ გამახარია

ჯემალ გამახარია (დ. 10 იანვარი, 1949, ოტობაია, აფხაზეთის ასსრ, საქართველოს სსრ) — ქართველი პოლიტიკოსი. 2019 წლის 8 აპრილიდან დღემდე აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარე. ისტორიულ მეცნიერებათა კანდიდატი. ჯემალ გამახარია დაიბადა 1949 წლის 10 იანვარს გალის რაიონის სოფელ ოტობაიაში. 1966 წელს დაამთავრა ოტობაიის პირველი საშუალო სკოლა. 1966-1968 წლებში ეწეოდა შრომით საქმიანობას მშობლიურ სოფელში. 1968-1970 წლებში მსახურობდა საბჭოთა კავშირის შეიარაღებულ ძალებში. 1971-1976 წლებში უმაღლესი განათლება მოსკოვის სახელმწიფო საისტორიო-საარქივო ინსტიტუტში მიიღო. 1978 - 1982 წლებში სწავლობდა კუიბიშევის (სამარის) სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასპირანტურაში სსრკ ისტორიის კათედრაზე. ასპირანტურის დასრულების შემდეგ დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია. 1976-1981 წლებში იყო კუიბიშევის საოლქო ისტორიული არქივის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1979-1983 წლებში კუიბიშევის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასპირანტი დაუსწრებლად. 1981-1982 წლებში მუშაობდა კუიბიშევის პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში მასწავლებლად. 1982-1984 წლებში აფხაზეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, მასწავლებელი. 1984 - 2006 წლებში მუშაობდა საქართველოს სუბტროპიკული მეურნეობის უნივერსიტეტში ჯერ დოცენტად, შემდეგ კი პროფესორად და საზოგადოებრივ მეცნიერებათა კათედრის გამგედ. 80-იანი წლების მეორე ნახევრიდან აქტიურად მონაწილეობდა ეროვნულ - განმათავისუფლებელ მოძრაობაში, ქვეყნის საზოგადოებრივ და პოლიტიკურ ცხოვრებაში, საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენისთვის ბრძოლაში. 1991-1992 წლების მიჯნაზე განხორციელებული სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგაც ჯემალ გამახარია დარჩა „მრგვალი მაგიდა - თავისუფალი საქართველოს“ იდეების ერთგული, მხარს უჭერდა კანონიერი ხელისუფლების აღდგენას. იყო მოძრაობა ჭყონდიდელის ჯერ აფხაზეთის ორგანიზაციის, შემდეგ კი სრულიად საქართველოს მოძრაობა ჭყონდიდელის პოლიტიკური საბჭოს თავმჯდომარე. 1991 წლიდან არის აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს წევრი. 1999 -2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს აღორძინება“. 2004 წლიდან არჩეული იყო აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს კომისიის თავმჯდომარედ. 2014 წლის 28 მარტიდან არჩეული იყო აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილედ. 2019 წლის 8 აპრილიდან არჩეულია აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარედ. ჯემალ გამახარიას ეკუთვნის სამ ათეულზე მეტი მონოგრაფია, კრებული და ბროშურა სხვადასხვა ენებზე. ჟურნალ-გაზეთებში, სამეცნიერო კრებულებში გამოქვეყნებული აქვს რამდენიმე ასეული სამეცნიერო და პუბლიცისტური წერილი, პოლიტიკური მოხსენება, განცხადება თუ ინტერვიუ. ისინი ეხება მიმდინარე პოლიტიკის, აფხაზეთის დეოკუპაციის, ისტორიისა და კულტურის საკითხებს, აგრეთვე სხვა მნიშვნელოვან თემებს. ჰყავს მეუღლე და 2 შვილი. ჯემალ გამახარია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭო ჯემალ გამახარია — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესმა საბჭომ ახალ თავმჯდომარედ ჯემალ გამახარია აირჩია
შარლოტა კორდე

მარი ანა შარლოტა კორდე დ’არმონი (ფრანგ. Marie-Anne-Charlotte de Corday d’Armont; დ. 27 ივლისი, 1768, სენ-სატიურნენ-დე-ლინიერი ( ვიმუტიესთან ახლოს), ნორმანდია — გ. 17 ივლისი, 1793, პარიზი) — კონტრრევოლუციური შეთქმულების მონაწილე საფრანგეთში. ბურჟუაზიული რევოლუციის დროს მე-18 საუკუნის დამლევს, რევოლუციის ბელადების წინააღმდეგ ტერიტორიული აქტების ორგანიზაციის მიზნით ჩავიდა პარიზში. კონტრრევოლუციური შეთქმულების მხილების საბაბით 1793 წელს. 13 ივლისს შეაღწია ბურჟუაზიული რევოლუციის გამოჩენილ მოღვაწესთან მარატთან და ხანჯლით მოკლა იგი. დასაჯეს რევოლუციური ტრიბუნალის განაჩენით. პუშკინი ა., კაპიტანის ქალიშვილები, გვ. 399, თბ., 1983.
თბილისის თოჯინების სახელმწიფო თეატრი

გიორგი მიქელაძის სახელობის თბილისის თოჯინების პროფესიული სახელმწიფო თეატრი (თბილისის თოჯინების ქართული თეატრი) — თოჯინების პირველი პროფესიული სახელმწიფო თეატრი საქართველოში, დაარსდა 1934 წელს თბილისში გ. მიქელაძის თაოსნობით, რომელიც იყო პირველი ხელმძღვანელიც. თეატრის ჩამოყალიბებაში აქტიურად მონაწილეობდნენ ი. სარაული, ქ. ჯუღელი, ნ. მახარაძე, დასის პირველი წევრები იყვნენ მსახიობები: ე. სიბილა, გ. ლომაია, ე. ბარბაქაძე, ვ. ნიკოლაიშვილი. 1934 წლის 26 მაისს თეატრმა პირველი წარმოდგენა გამართა — ს. ფედორჩენკოს „ჭუჭრუტანაში გავძვრები, ჩემსას კი მაინც გავხდები“ (დადგმა მ. სარაულის). 1936 წელს თოჯინების სახელმწიფო თეატრს შეუერთდა გ. კოსტავას ხელმძღვანელობით მოქმედი ჩრდილების თეატრი და ეწოდა თბილისის თოჯინებისა და ლანდების სახელმწიფო ქართული თეატრი. აქ იდგმებოდა და იდგმება ზღაპრები, ფეერიები, სათავგადასავლო პიესები, თანამედროვე და კლასიკურ ნაწარმოებთა ინსცენირებები. რეპერტუარი ძირითადად განკუთვნილია ბავშვებისათვის. სსრკ-გერმანიის ომის წლებში (1942–1945) თეატრში იდგმებოდა ომის თემაზე შექმნილი სპექტაკლები: კ. გოგიაშვილის „რუხი მგელი“, ს. სერპინსკის „როგორ მისყიდა ჰიტლერმა სული ეშმაკს“ და სხვა. 1940-50 წლებში იდგმებოდა აგრეთვე სპექტაკლები მოზრდილთათვის. უკვე ამ პერიოდში თეატრი წარმატებით ფლობდა თოჯინის მართვის ყველა სისტემასა და ყველა სცენურ ფორმას. თეატრი სისტემატურად წარმატებით მონაწილეობდა თოჯინების თეატრების საქართველოს, ამიერკავკასიის და საერთაშორისო ფესტივალებსა და სიმპოზიუმებში. 1960 წლიდან თოჯინების სახელმწიფო თეატრი უნიმას კოლექტიური წევრია. ქარჩხაძე ჯ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 606-607. ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 551-552, ISBN 99928-20-32-2. თოჯინების თეატრი