laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
აუგუსტ ლესკინი

იოჰან ჰაინრიხ აუგუსტ ლესკინი (გერმ. Johann Heinrich August Leskien; * დ. 1840 წლის 8 ივლისს ქალაქ კილში; † გ. 1916 წლის 20 სექტემბერს ქალაქ ლაიფციგში) იყო გერმანელი ინდოგერმანისტი და სლავისტი. აუგუსტ ლესკინი მიჩნეულია ინდოგერმანისტიკის დარგში ე.წ. ლაიფციგის სკოლის დამფუძნებლად. აუგუსტ ლესკინი 1860 წლიდან 1864 წლამდე კლასიკურ ფილოლოგიას ქალაქებში კილსა და ლაიფციგში. ა. ლესკინმა დისერტაცია ფილოსოფიის დოქტორის წოდების მოსაპოვებლად 1964 წელს დაიცვა. 1864 წლიდან 1866 წლამდე ასწავლიდა ლათინურსა და ბერძნულ ენებს ლაიფციგის წმ. თომას სკოლაში. 1866 წელს ა. ლესკინი ქალაქ იენაში აუგუსტ შლაიხერთან შეუდგა ინდოგერმანული, ბალტიკური და სლავური ენათმეცნიერებათა შედარებით კვლევას. ერთი წლის შემდეგ კი ის პრივატდოცენტად გადავიდა გეტინგენის უნივერსიტეტში. 1868 წელს აუგუსტ ლესკინი წარდგენილ იქნა იენის შედარებითი ენათმეცნიერებისა და სანსკრიტის პროფესორად. 1870 წლიდან იგი ლაიფციგის უნივერსიტეტის სლავისტიკის პროფესორია. 1876 წელს ორდინარიუსად წარადგინეს, სადაც ინდოგერმანული ინსტიტუტის დირექტორად დაინიშნა. 1877 წელს ალეკსანდერ ბრიუკნერმა (Aleksander Brückner) მიუძღვნა წიგნი სახელწოდებით სლავური ნასესხობანი ლიტვურში. აუგუსტ ლესკინი იყო თანამაარსებელი ახალგაზრდა გრამატიკოსთა სკოლისა. ის დარწმუნებული იყო ბგერათა კანონის თეორიის უნიკალურობაში. აუგუსტ ლესკინის კვლევის მთავარი დარგი სამხრეთსლავური ენების გარდა იყო ლიტვური ენა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 201. Walther Killy, Rudolf Vierhaus (Hrsg.): Deutsche Biographische Enzyklopädie, Band 6: Kogel – Maxsein. K.G. Saur, München (u. a.) 1997, S. 342 (mit Verzeichnis der wichtigsten Werke August Leskiens). Wilhelm Streitberg: August Leskien. In: Indogermanisches Jahrbuch, Jg. 1 (1913), S. 216–218. Wilhelm Streitberg: August Leskien. In: Indogermanisches Jahrbuch, Jg. 7 (1919), S. 138–143. Harald Wiese: Eine Zeitreise zu den Ursprüngen unserer Sprache. Wie die Indogermanistik unsere Wörter erklärt. Logos Verlag, Berlin 2007, ISBN 978-3-8325-1601-7. ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ 3.0 3.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ Brozović D., Ladan T. Hrvatska enciklopedija — LZMK, 1999. — 9272 გვრ. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1264934"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q429032"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18446"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1789619"></a> ↑ 5.0 5.1 Лескин Август // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a>
ლეგენდარიუმი

ლეგენდარიუმი — ტერმინი, რომელიც უკავშირდება ჯონ რონალდ რუელ ტოლკინს. ლეგენდარიუმი აღნიშნავს მწერლის მიერ შექმნილ სამყაროს, არდისთან დაკავშირებული მასალების სისტემას და ისტორიულ მოვლენებს, რომლებიც რომანის „ბეჭდების მბრძანებელი“ პერსონაჟთა გადასახედიდან ლეგენდარულად მიიჩნეოდა. ტერმინს იყენებდა თავად მწერალი. ლეგენდარიუმი — საიტზე Tolkien Gateway ↑ ჯ.რ.რ. ტოლკინის წერილები, #131 ↑ ჯ.რ.რ. ტოლკინის წერილები, #153
ხავერდის ხე

ხავერდის ხე (ლათ. Phellodendron; ფელოდენდრონი) — მცენარეთა გვარი ტეგანისებრთა ოჯახისა. ორსახლიანი ხეებია. 10-მდე სახეობა გავრცელებულია აღმოსავლეთ აზიის ბარის ტყეებში. აღსანიშნავია ამურის ხავერდის ხე (ლათ. Phellodéndron amurénse), რომელიც გვხვდება შორეულ აღმოსავლეთში, ჩრდილო-აღმოსავლეთ ჩინეთსა და კორეაში. კულტივირებულია მრავალ ქვეყანაში. მისი მსხვილი ღეროები კორპის სქელი ფენით იფარება. გამძლე მერქანი აქვს; იყენებენ ავეჯის, ფირფიცრის და სხვ. დასამზადებლად. საქართველოში გვხვდება ფელოდენდრონის 1 სახეობა: ამურის ხავერდის ხე ანუ ამურის კორპის ხე, რომელიც იზრდება უფრო ტენიან რაიონებში, აჭარაში, ბაკურიანის ბოტანიკური ბაღში, ზუგდიდის ბოტანიკური ბაღში და სხვ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 413.
ეფრემოვკა

ეფრემოვკა — სოფელი საქართველოში, ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტში (გორელოვკის ადმინისტრაციული ერთეული). სოფლის ისტორიული ქართული სახელია გოლი. მდებარეობს მადათაფის ტბის ნაპირზე, მდინარე ბუღდაშენის (მდინარე ფარავნის მარცხენა შენაკადი) მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 2110 მ სიმაღლეზე. ქალაქ ნინოწმინდიდან დაშორებულია 15 კილომეტრით. სოფელი 1841 წელს დაარსეს რუსეთიდან გადმოსახლებულმა დუხობორებმა. 1990-იან წლებში დუხობორების უმრავლესობამ სოფელი დატოვა. სომხური მოსახლეობა გადმოსულია მეზობელი სოფლებიდან — არაქალიდან, სათხიდან და ფოკადან, ქართული — ასპინძიდან. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 248. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 112. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05. ↑ ხუციშვილი ლ., პაპუაშვილი ნ., დუხობორები // „რელიგიები საქართველოში“, თბილისი: სახალხო დამცველის ბიბლიოთეკა, 2008. — გვ. 276, ISBN 978-9941-0-0902-0. ↑ ონომასტიკური ბაზა: ეფრემოვკა — სამცხე-ჯავახეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. ↑ 2002 წლის მოსახლეობის აღწერის მონაცემები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2012-05-27.
ვლადიმიროვკა (ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტი)

ვლადიმიროვკა — სოფელი საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტში, ფოკის თემში. მდებარეობს ფარავნის ტბის ნაპირზე, ზღვის დონიდან 2090 მ სიმაღლეზე. ქალაქ ნინოწმინდიდან დაშორებულია 35 კილომეტრით. 2014 წლის მონაცემებით სოფელ ვლადიმიროვკის მოსახლეობა შეადგენს 137 ადამიანს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 437. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ტერაბაიტი

ტერაბაიტი (ინგლ. Terabyte, TB; ქართ. ტბ) არის ინფორმაციის რაოდენობის საზომი ერთეული, რომელიც უტოლდება 1 099 511 627 776 (240) სტანდარტულ (8-ბიტიანი) ბაიტს და 1024 გეგაბაიტს. გამოიყენება სხვადასხვა ელექტრონული მოწყობილობების მეხსიერების მოცულობის აღსანიშნავად. საერთაშორისო ელექტროტექნიკური კომისიის წინადადებით, დასახელება „ტერაბაიტი“ საზოგადოდ მიღებული ფრაზაა, მაგრამ არასწორი, რადგან თავსართი „ტერა“ აღნიშნავს 1012-ზე გამრავლებას. ამ შემთხვევაში 240-ზე გამრავლებისას სწორი იქნება „ტები-“ თავსართი. პირველად კომერციული 1 ტბ ტევადობის მყარი დისკი წარმოადგინა კომპანია Hitachi-მ 2007 წელს. კომპიუტერი — ელექტრონული გამომთვლელი მანქანა კომპიუტერული ტექნოლოგია კომპიუტერული პროგრამა — ენა რომლის მეშვეობითაც ელექტრონულ მანქანებთან ვურთიერთობთ საზომი ერთეულები დაარქივებული 2012-12-09 საიტზე Wayback Machine. ინფორმატიკის მოკლე კურსი ↑ Hitachi-მ პირველი ტერაბაიტიანი ვინჩესტერი შექმნა[მკვდარი ბმული]
კათნატუ

კათნატუ — სოფელი საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტში, დიდი ხანჩალის თემში. მდებარეობს ჯავხეთის ზეგანზე, ხანჩალის ტბის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ზღვის დონიდან 2000 მ სიმაღლეზე. ქალაქ ნინოწმინდიდან დაშორებულია 7 კილომეტრით. 2002 წლის მონაცემებით სოფელ კათნატუს მოსახლეობა შეადგენს 278 ადამიანს. სოფელში არის კათნატუს სკოლა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 318. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05. ↑ 2002 წლის მოსახლეობის აღწერის მონაცემები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2012-05-27. ↑ საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტრო[მკვდარი ბმული]
ოროჯოლარი

ოროჯოლარი — სოფელი საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტში, სათხის თემში. მდებარეობს მდინარე ფარავნის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 1880 მ სიმაღლეზე. ქალაქ ნინოწმინდიდან დაშორებულია 5 კილომეტრით. 2002 წლის მონაცემებით სოფელ ოროჯოლარის მოსახლეობა შეადგენს 1406 ადამიანს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 584. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05. ↑ 2002 წლის მოსახლეობის აღწერის მონაცემები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2012-05-27.
პატარა არაქალი

პატარა არაქალი — სოფელი საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტში, სათხის თემში. მდებარეობს მდინარე ფარავნის მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 1890 მ სიმაღლეზე. ქალაქ ნინოწმინდიდან დაშორებულია 9 კილომეტრით. 2002 წლის მონაცემებით სოფელ პატარა არაქალის მოსახლეობა შეადგენს 561 ადამიანს. სოფელში არის პატარა არაქალის სკოლა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 707. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05. ↑ 2002 წლის მოსახლეობის აღწერის მონაცემები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2012-05-27. ↑ საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტრო[მკვდარი ბმული]
სპასოვკა

სპასოვკა — სოფელი საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტში, გორელოვკის თემში. 2002 წლის მონაცემებით სოფელ სპასოვკის მოსახლეობა შეადგენს 381 ადამიანს. სოფელში არის ორი საჯარო სკოლა: N1 ქართულენოვანი და N2 სომხურენოვანი სოფლის მთავარი სამეურნეო დარგია მეცხოველეობა. მდებარეობს მდინარე ბუღდაშენის (მდინარე ფარავნის მარცხენა შენაკადი) მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 2040 მ სიმაღლეზე, საქართველოს, სომხეთისა და თურქეთის საზღვართან ახლოს. ქალაქ ნინოწმინდიდან დაშორებულია 10 კილომეტრით. ჰავა მკაცრია. სოფელი 1840-იან წლებში გააშენეს რუსეთიდან გადმოსახლებულმა დუხობორებმა. 1990-იან წლებში სოფელში დასახლდნენ მეკეიძეებიდან გადასახლებული ეკომიგრანტები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 509. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-05-27. ↑ 2002 წლის მოსახლეობის აღწერის მონაცემები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2012-05-27. ↑ სპასოვკის №1 საჯარო სკოლა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-04-13. ციტირების თარიღი: 2014-09-16. ↑ სპასოვკის №2 საჯარო სკოლა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-05. ციტირების თარიღი: 2014-09-16. ↑ ა. ზამბახიძე, „სპასოვკაში“ //გაზეთი „საქართველოს რესპუბლიკა“ გვ. 3 — 26 თებერვალი, 2004 ↑ ხუციშვილი ლ., პაპუაშვილი ნ., დუხობორები // „რელიგიები საქართველოში“, თბილისი: სახალხო დამცველის ბიბლიოთეკა, 2008. — გვ. 276, ISBN 978-9941-0-0902-0. ↑ სიხარულიძე ი., „სოფელი სამი სახელმწიფოს საზღვარზე“ //გაზეთი „ალიონი“ N 14 გვ. 4 — 2007
ტამბოვკა

ტამბოვკა — სოფელი საქართველოში, ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ტამბოვკა, როდიონოვკა). მდებარეობს ფარავნის ტბის პირას, ზღვის დონიდან 2080 მ სიმაღლეზე. ქალაქ ნინოწმინდიდან დაშორებულია 47 კილომეტრით. სოფელი 1840-იან წლებში გააშენეს რუსეთიდან გადმოსახლებულმა დუხობორებმა. სოფელში არის ტამბოვკის სკოლა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 650. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-05-27. ↑ ხუციშვილი ლ., პაპუაშვილი ნ., დუხობორები // „რელიგიები საქართველოში“, თბილისი: სახალხო დამცველის ბიბლიოთეკა, 2008. — გვ. 276, ISBN 978-9941-0-0902-0. ↑ 2002 წლის მოსახლეობის აღწერის მონაცემები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2012-05-27.
ურეკის განძი

ურეკის განძი — არქეოლოგიური გათხრების შედეგად ურეკში აღმოჩენილი ბრინჯაოს ნივთების განძი. ურეკი ძველი დროიდანვე დასახლებული პუნქტი იყო. მდინარე სუფსის შესართავთან სხვადასხვა დროს აღმოჩნდა ბრინჯაოს ნივთების რამდენიმე განძი. მათ შორის აღსანიშნავია შუა ბრინჯაოს ხანის იარაღის განძი. შეიცავდა გვიანდელი ბრინჯაოს ხანის კოლხური ცულების უშუალო პროტოტიპებს. ადრინდელი ბრინჯაოს ცულების ნიშნების მქონე იარაღს (ყუამილიან-ყუადაქანებულ ცულებს და სხვ), ადრეულ თოხებსა და ა. შ. ურეკში აგრეთვე აღმოჩენილია სხვადასხვა ტიპის კოლხური ცულები და ძვ. წ. XVI-XIV სს კოლხური ცული (დაცულია სანქტ-პეტერბურგის ეთნოგრაფიისა და ანთროპოლოგიის მუზეუმში). დათარიღებაში აზრთა სხვადასხვაობაა: ძვ. წ. XVIII, XVII სს. (დ. ქორიძე და ა. რამიშვილი), ძვ. წ. II ათასწლეულის I ნახევარი (ო. ჯაფარიძე), ძვ. წ. XV, XIV სს. (თ. მიქელაძე). განძი მნიშვნელოვანია კოლხური ბრინჯაოს პერიოდიზაციის, წარმომავლობისა და ტიპოლოგიური ევოლუციის თვალსაზრისით. ძირითადი ნაწილი დაცულია ს. ჯანაშიას სახელობის სახელმწიფო მუზეუმში, მცირე ნაწილი ოზურგეთის ისტორიულ მუზეუმში. 1942 წელს ზღვისპირა დიუნის ყრილში ნაპოვნია გვიანანტიკური ხანის ნივთების განძი. განძს სამარხისეულ ინვენტარად მიიჩნევენ (ნ. ხოშტარია). განძი შეიცავს პოლიქრომული სტილის ოქროს სამკაულებს, რომლებიც არმაზისხევისა და ბორის სამკაულს უტოლდება. იქვე იყო III ს-ის ოქროსა და ვერცხლის რომაული მონეტები. განძი დათარირებულია (ა. აფაქიძე) III საუკუნის დასასრული IV საუკუნის დასაწყისით. ძირითადი ნაწილი დაცულია ჯანაშიას სახელობის სახელმწიფო მუზეუმში. 1948 წელს ურეკში აღმოჩნდა ვერცხლის ჭურჭელი (ლანგარი, კოვზი, ლამბაქი, 2 სურა და სხვ.), რომელიც სავარაუდოდ (ნ. ხოშტარია) აღნიშნულ განძს განეკუთვნება. 1946 წელს ურეკში აღმოჩნდა ძვ. წ. VIII-VII სს განძი (ბრინჯაოს კოლხური ცული, სატევარი, დანისპირი, სეგმენტისებრი იარაღი, ლახტისთავი და აბზინდა, ზოდი და თიხის ტოლჩა), დაცულია ჯანაშიას სახელობის სახელმწიფო მუზეუმში. 1948 წელს ამ მუზეუმს გადაეცა კოლხური და არქაული ცული (2 ც.) და ადრეული თოხი, რომელიც დიუნზე აღმოჩნდა. ოზურგეთის ისტორიულ მუზეუმში დაცულია სხვადასხვა დროის ბრინჯაოს იარაღი. ურეკში არქეოლოგიური სადაზვერვო გათხრები ჩატარდა 1936 (ა. კალანდაძე), 1938 (ა. იესენი) და 1948 (ო. ჯაფარიძე) წლებში. დიუნებში დადგინდა კულტურული ფენების არსებობა და მათი მსგავსება მდინარე ხობის შესართავისა და აფხაზეთის სანაპიროს ნამოსახლარებთან. ნაპოვნია ბრინჯაოს ხანის დასასრულის კერამიკა, თიხის ორკაპა სადგრები, ანტიკური ხანის კრამიტი, ძვ.წ. V-IV სს იმპორტული შავლაქიანი კერამიკა, ცხოველის მცირე ზომის ქანდაკება, საწაფები. ურეკის კერამიკაში დადგენილია ჭარბი რაოდენობით მაგნეტიტის შემცველობა, რაც მის ადგილობრივ დამზადებაზე მეტყველებს. 1949-50 წლების გათხრების (ნ. ხოშტარია) დროს დადგინდა დიუნების ხასიათი, კულტურული ფენებიხ განლაგება, სტრუქტურა და ასაკი (ძვ. წ. II ათასწლეულის დასასრული — I ათასწლეულის დასაწყისი). შეიმჩნევა ანტიკური ხანის კულტურული ფენების არსებობაც. დასახლების ინტენსივობას ხსნიან (ნ. ხოშტარია) ზღვისპირა ქვიშებში მაგნეტიტის არსებობით. გ. უშვერიძე, ე. გოგაძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 172. ა. აფაქიძე, „გვიანანტიკური ხანის არქეოლოგიური ძეგლები ურეკიდან“ // საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის მოამბე, 1947 წ. ტ. 14 B ა. რამიშვილი, „კოლხეთის მატერიალური კულტურის ისტორიიდან“, ბათუმი 1974 დ. ქორიძე, „კოლხური კულტურის ისტორიისთვის“, თბილისი 1965
ყულალისი (ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტი)

ყულალისი — სოფელი საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტში, გონდრიოს თემში. მდებარეობს მდინარე მურჯახეთისწყლის (ფარავნის მარცხენა შენაკადი) ნაპირზე, ზღვის დონიდან 1880 მ სიმაღლეზე. ქალაქ ნინოწმინდიდან დაშორებულია 15 კილომეტრით. 2002 წლის მონაცემებით სოფელ ყულალისის მოსახლეობა შეადგენს 908 ადამიანს. სოფელში არის ყულალისის საშუალო სკოლა. სოფლის მიდამოებში დგას ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლები: ეკლესია (აშენებულია 1060 წელს), რომლის კედლებზე ამოკვეთილია ლაპიდარული წარწერები, განვითარებული შუა საუკუნეების ციხე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 662. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05. ↑ 2002 წლის მოსახლეობის აღწერის მონაცემები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2012-05-27. ↑ სკოლების სია
ღვინიო

ღვინიო (ლათ. Russula cyanoxantha) — ქუდიანი სოკო ფირფიტოსანთა რიგისა. ქუდის დიამეტრია 5-10 სმ, კიდეებისაკენ მოლურჯოა, შუაში — მომწვანო-მოიისფრო, ქვედა მხარეს განვითარებულია თეთრი ფირფიტები. ფეხი თეთრია. იზრდება ფოთლოვან და წიწვოვან ტყეებში ზაფხულ-შემოდგომაზე. საჭმელად იხმარება ახალი (მოხრაკული) და დამწინილებული. რბილი და კაკლის გემოს მქონეა. ძირითადად გვხვდება წიფლის ტყეების ძირში. ფოთლოვან ტყეებთან ერთად ქმნის მიკორიზას. ნახუცრიშვილი ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 588. ღვინიო Index Fungorum-ზე (ინგლისური)
ჯებირი

ჯებირი (ფრანგ. Digue; იგივეა რაც დამბა) — მიწის კაშხალის მსგავსი ჰიდროტექნიკური ნაგებობა. ჯებირი ორგვარია: სადაწნეო (აგებენ მდინარისა და ზღვის დაბალი ნაპირების დატბორვისაგან დასაცავად, არხების შემოსაზვინად და სხვ.) და უდაწნეო (იყენებენ მდინარის კალაპოტის სარეგულირებლად, ნაოსნობის პირობებისა და წყალსატარი ნაგებობის მუშაობის გასაუმჯობესებლად). კაშხალისგან განსხვავებით პერიოდულად სადაწნეო ან სრულიად დაწნევას მოკლებული ნაგებობაა. ცნობილი დამბები აშენებულია მისისიპის, საკრამენტოს, პოს, რაინის, მაასის, რონის, ლუარის, ვისლისა და სხვ. მდინარეების გასწვრივ. მდინარე მისისიპის დამბების სისტემა მსოფლიოში ერთ-ერთი უდიდესია. მათი საერთო სიგრძე მდინარის გაყოლებაზე 1000 კილომეტრამდეა. დამბები ფართოდ არის გავრცელებული აგრეთვე კანადის დაბლობიან ტერიტორიაზე. გარდა ამისა, არსებობს ისეთი დამბები, რომლებიც ხელოვნურად იქმნება. კაშხალი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 551. ჯებირი – ენციკლოპედია ბრიტანიკა (ინგლისური)
მალენა

მალენა (იტალ. Malèna) — 2000 წლის იტალიური მელოდრამა. მთავარ როლებში მონაწილეობენ: მონიკა ბელუჩი და დამწყები იტალიელი მსახიობი ჯუზეპე სულფარო. სცენარის ავტორი და რეჟისორია ჯუზეპე ტორნატორე. სცენარს რეჟისორმა საფუძვლად დაუდო მამამისის, ლუჩანო ვინცენზოლის ამავე სახელწოდების მოთხრობა. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ქვრივი მალენას სილამაზე მამაკაცების ოცნებისა და ქალების შურის საგანია. ქალები მას უგონებენ ათასგვარ ბინძურ ჭორს და საზოგადოებას ის მსჯავრდებულის სკამამდეც კი მიჰყავს. და როდესაც მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ მის მიმართ დაგროვილი შური, სიძულვილი და აგრესია კულმინაციას აღწევს, ომიდან ბრუნდება მალენას დაღუპულად გამოცხადებული ქმარი და ისინი კვლავ ერთად არიან. „მე ვიყავი 13 წლის, როდესაც პირველად ვიხილე ის. გავიდა ხანი, მე მიყვარდა მრავალი ქალი, და როდესაც ჩვენ ახლო ურთიერთობაში ვიყავით ერთმანეთთან, ისინი მეკითხებოდნენ: მეხსომებოდნენ კი ისინი? და მე ვპასუხობდი: კი, მეხსომებით. მაგრამ ერთადერთი, რომელსაც მე არასდროს დავივიწყებ, ესაა ის, რომელსაც არასდროს უკითხია — მალენა“. მონიკა ბელუჩი — მალენა სკორდია ჯუზეპე სულფარო — რენატო ამოროზო ლუჩანო ფედერიკო — რენატოს მამა მატილდა პიანა — რენატოს დედა ფილმის მუსიკის ავტორია კომპოზიტორი ენიო მორიკონე, ხოლო ფილმის საუნდტრეკი წარდგენილი იყო ოსკარისა და ოქროს გლობუსის ნომინაციაზე. Inchini Ipocriti E Disperazione Malèna Passeggiata In Paese Visioni Nella Casa Malèna (End Titles) Linciaggio Orgia Il Ritorno Bisbigli Della Gente Ma L’Amore No Casino Bolero Altro Casino Visioni (Fantasie D’Amore) Cinema D’Altri Tempi Ipocrisie Pensieri Di Sesso Momenti Difficili „მალენა“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
ახალი ავსტრალია

ახალი ავსტრალია იყო უტოპისტი სოციალისტების დასახლება პარაგვაიში, რომელიც ავსტრალიელმა ახალი ავსტრალიის მოძრაობამ დააარსა. კოლონია ოფიციალურად 1893 წლის 28 სექტემბერს დაარსდა სახელით კოლონია ნუევა აუსტრალია (Colonia Nueva Australia) და შედგებოდა 238 მოზრდილისა და ბავშვისგან. ახალი ავსტრალიის კოოპერატიული სამოსახლო ასოციაცია, რომელიც ცნობილია მოკლე სახელით „ახალი ავსტრალიის მოძრაობა“ 1892 წელს უილიამ ლეინმა დააარსა. ლეინი ავსტრალიის მუშათა მოძრაობის წამყვანი ფიგურა იყო და მან 1890 წელს ავსტრალიის მშრომელთა პირველი გაზეთი — Queensland Worker-ი დააფუძნა. ავსტრალიის მუშათა მოძრაობის გაყოფის შედეგად წევრთა გარკვეული ნაწილი ავსტრალიის ლეიბორისტულ პარტიაში გადავიდა, რამაც ლეინს ქვეყნის ფარგლებს გარეთ სოციალისტურ-უტოპიური მოძრაობის შექმნისკენ უბიძგა. New Australia: The Journal of the New Australia Co-operative Settlement Association დაარქივებული 1999-02-22 საიტზე Wayback Machine. Nueva Australia (Mostly French language) დაარქივებული 2006-12-04 საიტზე Wayback Machine. New Australia Australian Broadcasting Corporation documentary on YouTube ↑ Cosme and New Australia colonies. National Library of Australia. ციტირების თარიღი: 2006-07-27.
ფრანსისკო სოლანო ლოპესი

ფრანსისკო სოლანო ლოპესი (ესპ. Francisco Solano López; დ. 24 ივლისი, 1827 — გ. 1 მარტი, 1870) — პარაგვაის პრეზიდენტი 1862 წლიდან სიკვდილამდე, 1870 წლამდე. ოფიციალურად იგი პრეზიდენტ კარლოს ანტონიო ლოპესის უფროსი ვაჟი იყო, რომლის მემკვიდრეც იგი გახდა. თუმცა, დედამისი აღიარებდა, რომ იგი ქორწინების გარეშე შეეძინა. სოლანო ლოპესი პასუხისმგებელია სამთა ალიანსის ომზე, რომელშიც იგი დაიღუპა კიდეც. პარაგვაის პრეზიდენტი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ფრანსისკო სოლანო ლოპესი Paraguay de Antes (pictures of Triple Alliance War) დაარქივებული 2006-12-14 საიტზე Wayback Machine. Satellite Map of Cerro Corá დაარქივებული 2022-04-07 საიტზე Wayback Machine.
პარაგვაის ტბების სია

ცხრილში მოცემულია პარაგვაის მნიშვნელოვანი ტბების არასრული სია: პარაგვაის მდინარეების სია პარაგვაის გეოგრაფია ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პარაგვაის ტბები ტბები LOCATION & GEOGRAPHY
ლიბერალური პარტია (პარაგვაი)

ლიბერალური პარტია (ესპ. Partido Liberal), აგრეთვე ცნობილი როგორც ცისფერი პარტია, (ესპ. Partido Azul) — 1904 - 1940 წლებში პარაგვაიში მოქმედი პოლიტიკური პარტია. პარტია 1887 წელს კოლორადოს პარტიასთან ერთად დაარსდა, მისი მიზანი იყო მიწათმფლობელებისა და საშუალო კლასის ინტერესების დაცვა, თუმცა 1904 წლის ლიბერალურ რევოლუციამდე კოლორადოს პარტია იყო დომინანტი. რევოლუციის შემდეგ 1940 წლამდე ლიბერალური პარტია ინარჩუნებდა ხელისუფლებას. პარტია დაიშალა 1942 წელს, და 1947 წლის რევოლუციის შემდეგ კოლორადოს პარტია ერთადერთი იყო ქვეყანაში. ლიბერალური პარტია მხოლოდ საზღვრებს გარეთ აგრძელებდა არსებობას და 1963 წელს აღდგენილი ჯგუფი დაბრუნდა ქვეყანაში, რათა ალფრედო სტრესნერის რეჟიმისთვის წინააღმდეგობა გაეწია. ამან პარტიაში განხეთქილება წარმოშვა და ჩამოყალიბდა რადიკალური ლიბერალური პარტია. 1963 წლის არჩევნებში პარტიის კანდიდატმა ერნესტო გავილანიმ მიიღო ხმათა 7.7%, თუმცა 60 სადეპუტატო მანდატიდან პარტიამ მიიღო 20. 1967 წლის საკონსტიტუციო საბჭოს არჩევნებში პარტიამ 120 ადგილიდან მხოლოდ 8 -ის მოგება შეძლო, მარ გაუსწრო როგორც კოლორადოს ასევე რადიკალურ ლიბერალურმა პარტიამაც. ამის შემდგომ 1968 წლის არჩევნებში მხოლოდ 3 ადგილის მიღება მოახერხეს, 1973 წლის არჩევნებში ერთის, 1978 წლის არჩევნებში ოთხის, 1983 წლის არჩევნებში შვიდის და ასევე 1988 წლის არჩევნებშიც შვიდის. მას შემდეგ რაც სტრესნერის რეჟიმი დასრულდა პარტიის მხარდაჭერაც მნიშვნელოვნად შემცირდა, 1989 წლის არჩევნებში მან მხოლოდ ხმათა 0.5% და ვერცერთი მანდატი მიიღო, ასევე მათ ვერ შეძლეს პარლამენტში ადგილის მოპოვება 1993 წლის არჩევნებშიც, რის შემდეგაც პარტიას არჩევნებში მონაწილეობა აღარ მიუღია. ↑ Nohlen, D (2005) Elections in the Americas: A data handbook, Volume II, p413 ISBN 978-0-19-928358-3 ↑ Nohlen, p414 ↑ 3.0 3.1 Nohlen, p428 ↑ 4.0 4.1 Nohlen, p415 ↑ Nohlen, pp433-435
პარაგვაის კულტურა

ეთნიკურად, კულტურულად და სოციალურად პარაგვაის საზოგადოება მიეკუთვნება ერთ-ერთ ყველაზე ერთგვაროვანს ლათინურ ამერიკაში. ადგილობრივი მოსახლეობის დაახლოებით 95% მიეკუთვნება ესპანო-ინდიური წარმომავლობის მეტისებს. ქვეყანაში ასევე ცხოვრობენ იტალიელების, გერმანელების, იაპონელების, კორეელების, ჩინელების, არაბების, ბრაზილიელების და არგენტინელების მცირე ეთნიკური ჯგუფები. ამ ეთნიკური ჯგუფების უმრავლესობამ (განსაკუთრებით აღსანიშნავია ბრაზილიელები) შეინარჩუნეს თავიანთი ენა, კულტურა და წესჩვეულებები. კულტურული მრავალფეროვნების ნათელი მაგალითია ქვეყანაში ორი სახელმწიფო ენის არსებობა. მოსახლეობის 80% ესპანურ და გუარანულ ენაზე მეტყველებს. ეს მრავალფეროვნება აისახება ხელოვნებაშიც, როგორიცაა ქარგვა, მაქმანების დამზადება და ა.შ. მუსიკა შედგება რითმული პოლკისგან, ენერგიული გალოპებისგან და მშვიდი გუარანული რითმებისგან, რომელსაც ნაციონალურ საკრავზე ასრულებენ.