laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გრიგოლ გოლიცინი

გრიგოლ სერგეის ძე გოლიცინი (რუს. Григорий Сергеевич Голицын; დ. 1838, ვლადიმირის გუბერნია — გ. 1907) — კავკასიის მთავარმართებელი 1897-1904 წლებში; რუსეთის იმპერიის არმიის ინფანტერიის გენერალი, გენერალადიუტანტი. განათლება მიიღო პაჟთა კორპუსში და გენშტაბის ნიკოლოზის აკადემიაში. მსახურობდა კავკასიის არმიის მთავარ შტაბში. მეთაურობდა სხვადასხვა ნაწილებს, მათ შორის გრენადერთა მე-14 ქართულ პოლკს. 1885 წელს გახდა სენატორი. 1893 წელს დანიშნეს სახელმწიფო საბჭოს წევრად. გოლიცინი, როგორც რუსული კოლონიური რეჟიმის ტიპური წარმომადგენელი, უხეში ფორმებით ცდილობდა ამ რეჟიმის ინტერესების ცხოვრებაში გატარებას. იგი გულმოდგინედ ადგენდა ამიერკავკასიაში ეგრეთ წოდებული „ჭარბი მიწების“ სიებს სოფლების დასაარსებლად რუსეთიდან ამიერკავკასიაში გადმოსახლებულთათვის. 1898 წლის 28 სექტემბერს გოლიცინმა დაამტკიცა საგადასახადო საკითხებთან დაკავთემშირებული „დროებითი წესები“, რომელშიც იგი მთლიანად უგულებელყოფდა ადგილობრივ მცირემიწიანი მოსახლეობის უფლებებსა და ინტერესებს. მის მიერ შედგენილი დოკუმენტები მოწმობს რუსეთის იმპერიის მიგრაციული პოლიტიკის რეაქციულ არსს. გოლიცინის პოლიტიკა იმდენად აღიზიანებდა ამიერკავკასიის ადგილობრივ მოსახლეობას, რომ მას თავს დაესხნენ და დაჭრეს, რის შემდეგაც საიმპერიო ხელისუფლება იძულებული გახდა 1905 წლის დასაწყისისათვის იგი კავკასიიდან გაეწვია. ლორთქიფანიძე გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 85. საქართველოს ისტორიის ნარკვევები, ტ. 5, თბ., 1970; ჭუმბურიძე დ., რუსული დასახლებები საქართველოში (XIX–XX სს.), წგ.: რუსული კოლონიალიზმი საქართველოში, თბ., 2008 (ავტ. კოლექტივი); Кавказский календарь на 1898, отд. III – Адрес- календарь.
თოუმიში

თოუმიში, ტუმუში — მდინარე საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში. სათავე აქვს კოდორის ქედის სამხრეთ მთისწინეთში, ზღვის დონიდან 380 მ-ზე და ერთვის შავ ზღვას სოფელ ნაოჩთან. სიგრძე 25 კმ, აუზის ფართობი 62 კმ². საზრდოობს წვიმის, თოვლის და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულსა და ზამთარში, წყალმცირობა — აგვისტო-სექტემბერში. საშუალო ხარჯი შესართავთან 1,64 მ³/წმ. აფხაზავა ი., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 97.
გოლოვინოს სამაროვანი

გოლოვინოს სამაროვანი — ბრინჯაოს ხანის არქეოლოგიური ძეგლი სომხეთში, სოფელ გოლოვინოს მიდამოებში. გამოვლინდა რამდენიმე სამაროვანი: 1. 1929 და 1950 წლებში გათხარეს ძვ. წ. VIII-VII სს. კრომლეხები. აღმოჩნდა ბრინჯაოსა და რკინის იარაღი (სატევრები, დანები, შუბისპირები), ბრინჯაოს სამკაული (სამაჯურები, რგოლები, ხატისუღლები, საკიდები, სარტყელი, მძივები), პასტისა და ქვის მძივები, ბრინჯაოსა და თიხის ჭურჭელი. 1950 წელს იქვე გათხარეს ორმოსამარხი, რომელშიც ადამიანისა და ცხენის ჩონჩხები იყო; 2. აღნიშნული სამაროვნიდან 500 მ-ზე აღმოჩნდა პირველი საუკუნეების სამარხები. გათხარეს აგრეთვე ძვ. წ. VIII–VII სს. 2 აკლდამა, რომლებშიც შავპრიალა თიხის ჭურჭელი იყო. გოლოვინოს სამაროვანში გამოვლენილი მასალა თრიალეთის სინქრონული ძეგლების მსგავსია. Мартиросян А. А., Раскопки в Головино, კრ.: Археологические раскопки в Армении, Ер., 1954,№ 4. ფანცხავა ლ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 85-86.
ვიქტორ გოლცევი

ვიქტორ ვიქტორის ძე გოლცევი (რუს. Виктор Викторович Гольцев; დ. 28 ივლისი [ძვ. სტ. 15 ივლისი], 1901, მოსკოვი — გ. 9 მაისი, 1955, იქვე) — რუსი კრიტიკოსი და ლიტერატურათმცოდნე. 1923 წლამდე სწავლობდა ბრიუსოვის სახელობის უმაღლეს ლიტერატურულ-მხატვრულ ინსტიტუტში. პირველი ნაწარმოები გამოაქვეყნა 1923 წელს. XX საუკუნის 30-იანი წლების დასაწყისიდან გაიტაცა ქართულმა ლიტერატურამ. იყო ქართული ლიტერატურის კარგი მცოდნე და პოპულარიზატორი. ავტორია რამდენიმე წიგნისა და 50-ზე მეტი სტატიისა ქართული ლიტერატურის შესახებ. მანვე შეადგინა ანთოლოგია „ქართული პოეზია“ (რუსულ ენაზე, 1949). საგანგებო ნაშრომები მიუძღვნა შოთა რუსთაველის (მონოგრაფია), დ. გურამიშვილის, ი. ჭავჭავაძის, ნ. ბარათაშვილის, ა. წერეთლის, ა. ყაზბეგის, ვაჟაფშაველას, ე. ნინოშვილის, ტ. ტაბიძის, გ. ლეონიძის (მონოგრაფია), ს. ჩიქოვანის, ი. გრიშაშვილის, ა. მირცხულავას, კ. კალაძის, ლ. ქიაჩელის, კ. გამსახურდიას, ს. კლდიაშვილის, კ. ლორთქიფანიძის, ა. ქუთათელისა და სხვა თანამედროვე მწერალთა შემოქმედებას. გოლეცი იყო რედაქტორი, შემდგენელი, წინასიტყვაობის ავტორი და კომენტატორი ქართველ მწერალთა 80-მდე რუსულად გამოცემული წიგნისა. საქართველოს დაუკავშირა რუსი მწერლები: ნ. ზაბოლოცკი, ა.მეჟიროვი, მ. ლუკონინი და სხვები. იყო ჟურნალ „დრუჟბა ნაროდოვის“ რედაქტორი. ამ პერიოდის ჟურნალის ფურცლებზე გაფართოვდა ქართული თემატიკა და თანამშრომლობა ქართველ ავტორებთან. გოლცევს თითქმის მთელი საქართველო ჰქონდა შემოვლილი. ამ მოგზაურობის შედეგად დაწერა მრავალი ნარკვევი („სავანე“, „სინათლე“ და სხვ.). შოთა რუსთაველი და მისი პოემა, თბ., 1941; სინათლე, თბ., 1948; Литературно-критические статьи, Тб., 1957; Статьи и очерки, М., 1958. მარგველაშვილი გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 86. მარგველაშვილი გ., ვ. გოლცევის წერილები და ნარკვევები, «მნათობი », 1959, #8; მარგველაშვილი გ., მტკვარდალეული, «ლიტერატურული საქართველო », 1971, 10 სექტ.; Маргвелашвили Г., Мастер дружбы, წგ.: Несгорающий костер, Тб., 1973; Тихонов Н.,Большой характер, «Дружба народов», 1961, №12.
გომა (მთა)

გომა — მთა საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის შუახევის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს შავშეთის ქედის ჩრდილოეთ განშტოებაზე, ჩრდილო ეროზიულ-დენუდაციურ მერიდიანულ შტოქედ წინაველაზე, მდინარეების ტბეთისა (ჩირუხისწყლის მარცხენა შენაკადი) და დიდღელის (მერისის მარცხენა შენაკადი) წყალგამყოფზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2360 მ. აგებულია პალეოგენური ვულკანური ქანებით (ტუფ-ბრექჩიები, ტუფები, ანდეზიტური განფენი). გომა გუმბათის ფორმისაა. კალთები ციცაბოა, დაფარული ფართოფოთლოვანი ტყით; წვერზე სუბალპური მდელოა. უკლება დ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 86.
გომფონემა

გომფონემა (ლათ. Gomphonema) — კაჟოვანი წყალმცენარეების (ლათ. Bacillariophyta) გვარი. ერთუჯრედიანი ფორმები, სუბსტრატთან ლორწოვანი „ჭიმებით“ მიმაგრებული; იშვიათად ქმნიან დატოტვილ კოლონიებს. უჯრედები სოლისებრი, ლანცეტისებრი ან სწორხაზოვანია. მათი ბოლოები კი — მომრგვალებული, თავაკიანი, ზოგჯერ წაწვეტებულიც სხვადასხვაგვარი ზედა და ბაზალური ბოლოთი. აქვს ვიწრო ღერძული, იშვიათად — გარდიგარდმო გაგანიერებული მომცრო, მომრგვალებული შუა ველი, უმთავრესად ერთი ან რამდენიმე იზოლირებული წერტილით. განივი შტრიხები ნაზი, პუნქტირებული, იშვიათად ხაზოვანია. ფართოდაა გავრცელებული ძირითადად მტკნარ წყლებში, ბინადრობს წყალსატევების ფსკერზე. საქართველოში ცნობილია გომფონემის გვარის 43 წარმომადგენელი (8 სახეობა, 29 სახესხვაობა, 6 ფორმა). განსაკუთრებით ხშირად გვხვდება: ლათ. Gomphonema angustatum, Gomphonema parvulum, Gomphonema intricatum, Gomphonema truncatum. კუხალეიშვილი ლ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 95.
ფიცხელაურების კოშკი

სახელწოდება ფიცხელაურების კოშკი შეიძლება აღნიშნავდეს: ფიცხელაურების კოშკი (პატარძეული) — კოშკი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ პატარძეულში. ფიცხელაურების კოშკი (წირქოლი) — კოშკი ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ წირქოლში.
მანანა მენაბდე

მანანა მენაბდე (დ. 1948, თბილისი, საქართველო) — ქართველი მუსიკოსი, მომღერალი, მწერალი, მხატვარი და მსახიობი. მანანა მენაბდე დაიბადა 1948 წელს მომღერლების — დები იშხნელების ოჯახში, რომლებიც ქართული ქალაქური რომანსის დამაარსებლებად ითვლებიან. კარიერის დასაწყისში კონცერტებით მოგზაურობდა ორკესტრ „რეროსთან“ ერთად. შემდეგ, მოსკოვში გაემგზავრა, სადაც რუსეთის თეატრალური ხელოვნების აკადემიაში სწავლობდა. აკადემიის დამთავრების შემდეგ, ახალგაზრდა მომღერალი სოლო კონცერტებით გამოდიოდა მოსკოვში, სადაც მსმენელს ქართული, რუსული და ევროპული სიმღერების, რომანსების და ნაწარმოებების თავისებურ ინტერპრეტაციას სთავაზობდა. მისი მუსიკალური ნაწარმოებები პირველად ქართველი რეჟისორის, ლანა ღოღობერიძის ფილმში „დღეს ღამე უთენებია“ აჟღერდა (ფილმმა 1982 წელს კანის კინოფესტივალზე მაყურებლის პრიზი დაიმსახურა), სადაც მანანა მენაბდე თვითონვე მღეროდა საკუთარ სიმღერებს და ერთ-ერთ მთავარ როლს ასრულებდა. სწორედ მაშინ ჩამოყალიბდა მისი შემოქმედების მთავარი კონცეფცია — ქართული ხალხური მუსიკალური საწყისების თანამედროვე მუსიკალური ენის საშუალებით გადმოცემა. 1991 წლიდან მანანა მენაბდე ბერლინში ცხოვრობს და მოღვაწეობს. მან საკუთარი თავი შემოქმედების არაერთ სფეროში გამოსცადა. მუსიკის გარდა, ის წერს პროზაულ და პოეტურ ნაწარმოებებს, ხატავს და კერამიკულ ნაკეთობებს ამზადებს. ის თანამშრომლობდა ქართულ ფოლკლორულ ჯაზ კოლექტივთან „შინ“, რომელიც მჭიდროდაა დაკავშირებული ქართულ მუსიკალურ ტრადიციებთან. ამას გარდა, მანანა მენაბდემ ნიკა მაჩაიძესა და გოგი ძოძუაშვილთან ერთად ჩაწერა ალბომი „Sami“, რომელშიც მომღერლის რეპერტუარი თრიფ ჰოპის სტილის არანჟირებითაა წარმოდგენილი. 1983 წელს ბი-ბი-სის რადიო და რადიო „თავისუფლება“ რეგულარულად გადასცემდა პროგრამებს მანანა მენაბდის შესახებ. 1986 წელს მან მთავარი როლი მიიღო მუსიკალურ საგმირო ეპოსში, ნანა ხატისკაცისა და თენგიზ მაღალაშვილის ფილმში „არსენას ლექსი“, სადაც ის არსენას (ლადო ბურდული) დედის როლს ასახიერებს. 1991 წელს ნანა ხატისკაცი ისევ იღებს მომღერალს მხატვრულ ტელეფილმში „სიბრძნე სიცრუისა“, რომელიც რეჟისორმა სულხან-საბა ორბელიანის იგავების მიხედვით გადაიღო. 2004 წელს პეტერბურგულმა გამომცემლობა „აზია+“-მა მანანა მენაბდის იგავების წიგნი „და დრო გადიოდა...“ გამოსცა რუსულ ენაზე. მანანა მენაბდეს გამოცემული აქვს ალბომები: 2004 — CD და MC „ბულატ ოკუჯავას სიმღერებს ასრულებს მანანა მენაბდე“, სტუდია „АЗиЯ-плюс“ 2002 — „Сны о Грузии“, სტუდია „АЗиЯ-плюс“ 2002 — CD და MC „SAMI“, სტუდია „АЗиЯ-плюс“ 2000 — MC „იმედის გვირილაო“ ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2020-10-20 საიტზე Wayback Machine.
ფიცხელაურების კოშკი (პატარძეული)

ფიცხელაურების კოშკი, მრიზიანთ კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ პატარძეულის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, მთის ფერდობზე. აგებულია XVIII საუკუნის მეორე ნახევარში. ეკუთვნოდა ფიცხელაურებს. ადგილობრივი მოსახლეობა მას მრიზიანთ კოშკსაც უწოდებს. კოშკი ცილინდრულია, ხუთსართულიანი, ზემოთ შევიწროებული. ნაგებია რიყის ქვით. კონსტრუქციული ელემენტები აგურისაა. მხოლოდ მეორე სართულის კედლებია შიგნიდან შელესილი. კოშკის ქვედა სამ სართულს კამაროვანი გადახურვა აქვს. მეოთხე და მეხუთე სართულებს ხის კოჭოვანი, ბრტყელი გადახურვა ჰქონია. სართულებს შორის კავშირი კედელში მოქცეული კობითაა შესაძლებელი. პირველი სართული დამხამარე დანიშნულებისაა. იგი შიგნიდანაც მრგვალია. და კამარაში მოქცეული. მეორე სართული გეგმით რვაწახნაგაა. გადახურულია აგურის კამარით. მესამე სართული გუმბათოვანი კამარით გადახურული, წრიული ოთახია. კოშკის მეოთხე და მეხუთე სართულები საბრძოლო დანიშნულებისა იყო. მეოთხე სართულზე შემორჩენილია ოთხი სალოდე და ერთი საზარბაზნე, რომელთა შორის ერთი ან ორი დახრილი სათოფურებია. მეხუთე სართულის შემორჩენილ კედლში მხოლოდ სათოფურებია.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 6845 დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 186-189.
რომან მუჩიაშვილი

რომან მუჩიაშვილი (დ. 13 მაისი, 1974, საგარეჯო, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი პოლიტიკოსი და ფინანსისტი. დაიბადა 1974 წლის 13 მაისს, საგარეჯოში. დაამთავრა თბილისის დამოუკიდებელი უნივერსიტეტი ფინანსებისა და კრედიტების სპეციალობით. 1996-1997 წლებში იყო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მაკროეკონომიკური პროგნოზირების დეპარტამენტის უფროსი სპეციალისტი, 1997-1999 წლებში მაკროეკონომიკური პროგნოზირებისა და ანალიზის დეპარტამენტის წამყვანი სპეციალისტი და კონსულტანტი, 1999-2001 წლებში სამინისტროს ინფორმაციული და კომპიუტერული უზრუნველყოფის დეპარტამენტის კონსულტანტი. 2001-2003 წლებში — ფინანსთა სამინისტროს საზოგადოებასთან ურთიერთობისა და ინფორმაციის დეპარტამენტის კონსულტანტი. 2003-2004 წლებში იყო ფინანსთა სამინისტროს ინფორმატიკის სამსახურის კომპიუტერული და ინფორმაციული უზრუნველყოფის განყოფილების კონსულტანტი. 2004-2007 წლებში — ფინანსთა სამინისტროს საინფორმაციო-ანალიტიკური დეპარტამენტის ქსელების ადმინისტრირების და ტექნიკური უზრუნველყოფის სამმართველოს სპეციალისტი. 2007-2016 წლებში იყო შპს „პატარძეულის“ ფინანსური დირექტორი. 2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი (საგარეჯოს მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. რომან მუჩიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი რომან მუჩიაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
თოფი (მრავალმნიშვნელოვანი)

თოფი შეიძლება აღნიშნავდეს: თოფი — ცეცხლსასროლი იარაღი თოფი — გარკვეული სიდიდის ქსოვილის ნაჭერი თოფი — სოფელი აზერბაიჯანში, ზანგილანის რაიონი თოფი — სოფელი აზერბაიჯანში, ოღუზის რაიონი
ნარიმანაბადი (ლენქორანი)

ნარიმანაბადი (აზერ. Nərimanabad) — დაბა აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 4,876 კაცი. ნარიმანაბადი GEOnet სახელების სერვერზე
თოფი (ერთეული)

თოფი — სიგრძის საზომი ერთეული. გარკვეული სიდიდის ქსოვილის ნაჭერი. XVIII საუკუნეში საქართველოში თოფით იზომებოდა ქსოვილი. თოფის სიდიდე იყო 8-10 ადლი (დაახლოებით 8-10 მ). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 696.
თოხიტარა

თოხიტარა (ლათ. Aegithalos caudatus) — ფრინველი ბეღურასნაირთა რიგისა. მომცრო ტანისაა, გრძელბოლოიანი. თავის ნაწილი და მუცლის მხარე თეთრი აქვს, ზურგის მხარე — შავი, ადგილ-ადგილ ვარდისფერი ან მოყავისფრო ელფერი დაჰკრავს. გავრცელებულია ევროპასა და აზიაში; საქართველოში ბევრია, როგორც მობინადრე ფრინველი. იკვებება მწერებით, რითაც მნიშვნელოვანი სარგებლობა მოაქვს მეურნეობისათვის. ჟორდანია რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 697-698.
ჯოვანი ბორჯია

ჯოვანი ბორჯია (იტალ. Giovanni Borgia; დ. 1474 — გ. 14 ივნისი, 1497) — ბორჯიათა გამოჩენილი ოჯახის წევრი. რომის პაპ ალექსანდრე VI-ისა და მისი საყვარლის, ვანოცა დეი კატანეის უკანონო ვაჟი. ჩეზარე, ლუკრეცია და ჯოფრედო ბორჯიების ძმა. განდიის ჰერცოგი 1488-1497 წლებში როგორც ესპანეთის მეფე ფერდინანდ II-ის ბიძაშვილის, მარია ენრიკეს დე ლუნას მეუღლე. ჯოვანი ბორჯია დაიბადა 1474 წელს რომში. იგი იყო კარდინალ როდრიგო ბორჯიასა და მისი საყვარლის, ვანოცა დეი კატანეის მეორე ვაჟი. გავლენების გაზრის მიზნთ 1488 წელს ჯოვანი ჩავიდა ესპანეთში და იქორწინა მეფე ფერდინანდ II-ის ბიძაშვილ მარია ენრიკეს დე ლუნაზე, რითაც მიიღო განდიის ჰერცოგობა. აღსანიშნავია, რომ მეფე ფერდინანდის დედა, დედოფალი ხუანა ენრიკესი იყო მარია ენრიკეს დე ლუნას ღვიძლი მამიდა. როგორც ცნობილია, მარია ენრიკეს დე ლუნა 1485 წლიდან დაქორწინებული იყო ჯოვანის ნახევარ ძმაზე, პიერო ლუიჯი ბორჯიაზე, რომელიც ქორწინებიდან მალევე დაიღუპა. ამ ქორწინებით ჯოვანი გახდა განდიის ჰერცოგი, სესას ჰერცოგი და ნეაპოლის დიდი კონეტაბლი. ჯოვანისა და მარიას ხანმოკლე ქორწინებიდან სულ სამი შვილი შეეძინათ: ტყუპები — ხუან და ფრანსისკა ბორჯიები, და ისაბელ ბორჯია. ხუანი შემდგომში განდიის ჰერცოგი გახდა, ფრანსისკა ვალიადოლიდში მონაზვნად აღიკვეცა, ხოლო ისაბელი ჯოვანის დაღუპვიდან მალევე დაიბადა. აღსანიშნავია, რომ ხუანი იყო მამა წმინდანად შერაცხული ფრანსისკო ბორჯიასი. 1497 წელს ჯოვანი ბორჯია მშობლიურ რომს ეწვია, სადაც იგი ამავე წლის 14 ივნისის ღამეს, პიაცა-დელა-ჯუდეკას წინ, რომის გარეუბანში მოკლეს. ამ დროს იგი 21 წლის იყო. ჯოვანი ცოცხალი უკანასკნელად დედამისმა, ვანოცა დეი კატანეიმ ნახა, რომელმაც მისი ჩასვლის აღსანიშნავად შვილების შეკრება მოაწყო ოჯახურ ვახშამზე. გარდა მისი და მისი და-ძმებისა, ამ ვახშამს ესწრებოდნენ ვანოცას ქმარი, კარლო კანალე, ასევე ჯოფრი ბორჯიას მეუღლე, სანჩია არაგონელი და მათი ბიძაშვილი ხუან ბორჯია. მეორე დღეს, ვანოცას ვილაში ჯოვანის ცხენი მის გარეშე დაბრუნდა, რამაც მას აფიქრებინა, რომ მისი ვაჟი დაიკარგა. საბძებრო ჯგუფმა მისი გვამი მდინარე ტიბრის ნაპირზე იპოვნა გამორიყული. როგორც აღმოჩნდა იგი ჯერ მოკლეს, შემდეგ კი მდინარეში გადააგდეს. მისი გარდაცვალებით შეძრულმა მამამისმა, პაპმა ალექსანდრე VI-მ ინტენსიური გამოძიება წამოიწყო ამ საქმის გასახსნელად. როგორც შემდგომში გაირკვა ჯოვანი მისმა ძმამ, ჯოფრედო ბორჯიამ მოკლა თავის ცოლთან, სანჩია არაგონელთან რომანის გამო. აღსანიშნავია, რომ ჯოვანის გამორიყულ გვამს სხეულზე ხელუხლებლად ეკეთა ოქროთი სავსე ქისა, რამაც თავიდანვე გააჩინა ეჭვი, რომ იგი მძარცველებს არ მოუკლავთ და საქმეში არისტოკრატის ხელი იყო გარეული. Maxwell-Stuart, P.G., Chronicle of the Popes, London, Thames and Hudson, 1997, page 158–159, ISBN 0-500-01798-0 Christopher Hibbert: The Borgias and Their Enemies. Harcourt, Inc. 2008, p. 30 Sarah Bradford: Cesare Borgia; His Life and Times. London, 1876, p. 17 Williams, George L. (1998). Papal Genealogy: The Families and Descendants of the Popes. Jefferson, North Carolina: McFarland & Co. p. 217. ISBN 0-7864-2071-5.
ალბერტ რაზინი

ალბერტ რაზინი (რუს. Альберт Разин; დ. 12 ივნისი, 1940 — გ. 10 სექტემბერი, 2019, იჟევსკი) — უდმურტი მეცნიერი და საზოგადო მოღვაწე. უდმურტული ენის დაცვის აქტივისტი. ფილოსოფიის მეცნიერებათა კანდიდატი. 2019 წლის 10 სექტემბერს უდმურტეთის რესპუბლიკის პარლამენტის წინ განახორციელა თვითდაწვის აქტი, რუსეთის ენის პოლიტიკის წინააღმდეგ პროტესტის ნიშნად. 1962 წელს დაამთავრა უდმურტეთის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტი ქიმიისა და ბიოლოგიის მასწავლებლის კვალიფიკაციით. იყო უდმურტეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეროვნული ურთიერთობების ლაბორატორიის ერთ-ერთი დამფუძნებელი. 1992 წელს მიიღო მონაწილეობა უდმურტეთის უნივერსიტეტის ერთ-ერთი ინსტიტუტის შექმნაში, რომელსაც ხელმძღვანელობდა კიდეც. მუშაობდა უდმურტეთის მეცნიერებათა საზოგადოებაში. 2019 წლის 10 სექტემბერს იჟევსკში, რესპუბლიკის პარლამენტის წინ, დილის 9 საათსა და 45 წუთზე რუსეთის ფედერაციის ენის პოლიტიკის გაპროტესტების ნიშნად დაიწვა თავი. ამ დროს მას ეკავა ორი პლაკატი. ერთზე ეწერა ავარელი პოეტის რასულ ჰამზათოვის სიტყვები: მეორეზე კი ეწერა: Альберт Разин: «Удмуртский этнос исчезает на глазах»(რუსული) Удмуртский ученый поджег себя перед зданием Госсовета в Ижевске. «Умру за язык»: в Удмуртии ученый Разин сжег себя перед Госсоветом. Альберт Разин: биография учёного, устроившего акт самосожжения у здания Госсовета УР Обращение А. А. Разина к депутатам Госсовета Удмуртской республики, 20 августа 2019 г. ↑ https://www.rbc.ru/rbcfreenews/5d77a38c9a7947375024693d
სანჩია არაგონელი

სანჩია არაგონელი (იტალ. Sancia d'Aragona; დ. 1478 — გ. 1506) — ტრასტამარას დინასტიის წარმომადგენელი. ნეაპოლის მეფე ალფონსო II-ის უკანონო ქალიშვილი. რომის პაპ ალექსანდრე VI-ის ნაბოლარა ვაჟის, ჯოფრედო ბორჯიას პირველი ცოლი. სანჩია დაიბადა 1478 წელს გაეტაში. იგი იყო ნეაპოლის მეფე ალფონსო II-ისა და მისი საყვარლის, ტროჯა გაცელას უკანონო ქალიშვილი. 1494 წელს, 16 წლის სანჩია მიათხოვეს რომის პაპ ალექსანდრე VI-ის 12 წლის ვაჟ ჯოფრედო ბორჯიას, რის შემდეგაც მათ გადაეცათ სკვილეჩის ჰერცოგისა და ჰერცოგინიის წოდება. ქორწინება მთლიანად პოლიტიკური, უნაყოფო და უბედური იყო, რა დროსაც სანჩია ქმართან ერთად ვატიკანის კარზე ცხოვრობდა. აქ მას სხვა მრავალი დიდებულის გარდა, რომანი ჰქონდა თავის მაზლებთან — ჩეზარე და ჯოვანი ბორჯიებთან. აღსანიშნავია, რომ იგი ასევე ახლო მეგობარი იყო თავისი მულის, ლუკრეცია ბორჯიასი. როგორც ცნობილია, სწორედ სანჩიასთან არსებული რომანი გახდა მიზეზი, რის გამოც 1497 წელს ჩეზარე და ჯოფრედო ბორჯიებმა მოკლეს და შემდეგ ტიბრში გადააგდეს ჯოვანი ბორჯია. 1498 წელს ლუკრეცია ბორჯია ცოლად სანჩიას ნახევარ-ძმას, პრინც ალფონსო არაგონელს გაჰყვა. სანჩას ცხოვრება ბორჯიების კარზე მეტად მშფოთვარე იყო. მას ჩეზარეს ფრანგ დიდებულ შარლოტ დ'ალბრეზე ქორწინების შემდეგაც კი არ განუტწვეტია მასთან რომანი. იქიდან გამომდინარე, რომ 1494 წელს დაწყვებული იტალიური ომების მთავარი სამიზნე სწორედ სანჩიას მშობლიური ნეაპოლი იყო, იგი ვატიკანში მეტად მნიშვნელოვან ფიგურად აღიქმებოდა, რის გამოც ეპატია ყველა მისი რომანი. 1500 წელს, მას შემდეგ რაც ჩეზარე ბორჯიამ, რომელსაც თავის დასთან, ლუკრეციასთან ჰქონდა რომანი, სასტიკად მოკლა მისი ქმარი ალფონსო არაგონელი, რომელიც სანჩიას საყვარელი ძმა იყო. ამით განრისხებულმა სანჩიამ დაუყოვნებლივ რომის დატოვება მოისურვა, მაგრამ იგი მისმა მამამთილმა, პაპმა ალექსანდრე VI-მ დააპატიმრა და სანტ'ანჯელოს კოშკში გამოკეტა. მისი ტყვეობა მხოლოდ 1503 წელს, პაპის გარდაცვალების შემდეგ დასრულდა, რის შემდეგაც სანჩიამ და ჯოფრედომ დატოვეს რომი და ნეაპოლში გადასახლდნენ, სადაც გარდაიცვალა იგი 1506 წელს. ამის შემდეგ ჯოფრედომ მეორედ იქორწინა თავის ბიძაშვილ მარია დე მილაზე, რომელთანაც ოთხი შვილი შეეძინა და რომელთა შთამომავლებიც 1735 წლამდე მართავდნენ სანჩიას მზითვით მიღებულ სკვილეჩის საჰერცოგოს. Bradford, Sarah (2005). Lucrezia Borgia. La storia vera. Milan: Mondadori. pp. 85–88. ISBN 88-04-55627-7. Commire, Anne; Deborah Klezmer (2000). Women in world history: a biographical encyclopedia. 2. Yorkin Publications. p. 773. ISBN 0-7876-4061-1.
ნუგზარ წურწუმია

ნუგზარ წურწუმია (დ. 25 თებერვალი, 1997, ხობი — გ. 3 ივლისი, 2024) — ქართველი სპორტსმენი, ბერძნულ-რომაული სტილის მოჭიდავე. 55 კილოგრამამდე წონით კატეგორიაში საქართველოს ჩემპიონი (2019). მსოფლიოს ჩემპიონი (2019), ასევე მსოფლიოსა (2018) და ევროპის (2018) ჩემპიონატების ბრანჯაოს პრიზიორი. 2014 წელს გახდა ჭაბუკებს შორის ევროპის ბრინჯაოს პრიზიორი. 2015 წელს, ახალგაზრდებს შორის მოიპოვა მსოფლიოს ვერცხლისა და ევროპის ბრინჯაოს სინჯის მედლები. მომდევნო 2016 წელს, ახალგაზრდებს შორის გახდა ევროპის ჩემპიონი, ხოლო მსოფლიო ჩემპიონატზე ბრინჯაოს მედალს დასჯერდა. 2017 წელს ევროპის ჩემპიონატზე ბრინჯაოს მედალი აიღო. 2018 წელს, 23 წლამდელ მოჭიდავეთა შორის გახდა ევროპისა და მსოფლიოს ჩემპიონი. 2018 წლიდან გამოდის საქართველოს ბერძნულ-რომაული ჭიდაობის მთავარ ნაკრებში. სადებიუტო წელს, ევროპისა და მსოფლიოს ჩემპიონატებზე ბრინჯაოს მედლები აიღო. 2019 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე, 55 კგ. წონით კატეგორიაში, ნუგზარ წურწუმიამ ოთხი მეტოქე დაამარცხა და მსოფლიოს ჩემპიონი გახდა. 2024 წლის 3 ივლისს ხობში, საკუთარ სახლში გარდაცვლილი იპოვეს. Tsurtsumia, Nugzari (GEO) — iat.uni-leipzig.de ნუგზარ წურწუმია — ქართული სპორტი ↑ https://www.iat.uni-leipzig.de/datenbanken/dbwrestling/daten.php?spid=BF071754794D4F82A29D3C9BF7417990 ↑ 2.0 2.1 მსოფლიოს ჩემპიონი ნუგზარ წურწუმია გარდაიცვალა
მაჰაბჰარატა

მაჰაბჰარატა (სანსკ. महाभारत mahābhārata „თქმულება დიდ ბჰარატებზე“) — ძველი ინდური ეპიკური პოემა, რომელსაც საფუძვლად უდევს ჩრდილოეთისა და ჩრდილოეთ-დასავლეთის ინდოელი ხალხების თქმულებები და ლეგენდები. მისი აღმოცენების ხანად ითვლება ძვ. წ. II ათასწლეულის II ნახევარი. თანამედროვე სახე მიიღო ახ. წ. I ათასწლეულის შუა წლებში. წერილობითი ფორმით ძვ. წ. 400 და ჩვ. წ. 400 წლებში ჩამოყალიბდა. მაჰაბჰარატა შეიცავს დაახლ. ასი ათას ორლექსეულს, რითაც იგი მსოფლიოში ყველაზე დიდი პოემაა. მაჰაბჰარატა როგორც საგმირო, ასევე რელიგიურ-ფილოსოფიური ეპოსია. მის ავტორად მიჩნეულია ლეგენდარული პოეტი ვიასა, რომელსაც მაჰაბჰარატას შექმნა ღვთაება განეშამ შთააგონა. პოემა შედგება თვრამეტი თავისა და ბოლოსიტყვაობისგან. ისევე როგორც არაბული ათას ერთი ღამე, მისი მთავარი შინაარსი განვრცობილია მრავალი პარალელური მოთხრობითა და მოკლე ეპიზოდით. მაჰაბჰარატა განიხილავს ინდუიზმის ყველა ძირითად თემას - არსებათა ყოფას, სიკვდილსა და ხელმეორედ დაბადებას, კარმასა და დჰარმას, აღწერს ბედნიერებასა და ტანჯვას, კეთილისა და ბოროტის ქმედების ნაყოფს, მსხვერპლშეწირვას და მის დანიშნულებას. ბჰარატას უძველესი შთამომავლობის პატრიარქს სამი შვილი ჰყავდა: დჰრიტარაშტრა, პანდუ და ვიდურა. უფროსი დჰრიტარაშტრა ბრმა დაიბადა, ამიტომ ტახტის მემკვიდრეობა შემდეგ ძმას - პანდუს - ერგო, მაგრამ პანდუმ თავისი ბრმა ძმა გაამეფა, თავად კი თავის მეუღლეებთან ერთად ტყეში გადაიხვეწა, სადაც მას ხუთი ვაჟი შეეძინა - ძმები პანდავები. მათს შორის აღსანიშნავია არჯუნა — კრიშნას მეგობარი და მოსწავლე. ბრმა დჰრიტარაშტრას ასი ვაჟი ეყოლა, ცნობილნი როგორც კაურავები. კაურავები შიშობდნენ, რომ პანდავები მათ ტახტს შეეცილებოდნენ, ამიტომ ცდილობდნენ ძმების განადგურებას, მაგრამ პანდავებს ბედი უღიმოდათ და ისინი ყოველთვის გადაურჩებოდნენ ხოლმე სიკვდილს. საბოლოოდ, პანდავებს წილად ერგოთ საკუთარი სამეფო, რომელიც მათ კაურავებთან კენჭისყრაში ცამეტი წლით წააგეს, მაგრამ ამ ვადის გასვლის შემდეგაც კაურავებმა პანდავებს სამეფო არ დაუბრუნეს, რამაც მათს შორის ომი გამოიწვია. ბრძოლა კურუკშეტრას ველზე გაიმართა (დელის მიდამო). საომარი მოქმედებების დაწყებამდე კრიშნამ არჯუნას, რომელიც, მიუხედავად კაურავების ვერაგობისა, ძმათშორისი ომის წინააღმდეგი იყო, ბჰაგავადგიტა (მაჰაბჰარატას VI თავი) მოუყვა და ომის აუცილებლობასა და სამართლიანობაში დაარწმუნა. პანდავებმა კაურავები დაამარცხეს და ტახტი დაიბრუნეს. etext დაარქივებული 2010-03-23 საიტზე Wayback Machine. (metrical) დაარქივებული 2009-05-19 საიტზე Wayback Machine. , entered by Muneo Tokunaga GRETIL etext დაარქივებული 2009-07-24 საიტზე Wayback Machine. (Muneo Tokunaga) Mahābhārata online დაარქივებული 2010-11-07 საიტზე Wayback Machine. Reading Suggestions, J. L. Fitzgerald, Das Professor of Sanskrit, Department of Classics, Brown University Mahabharata and Sindhu- Sarasvathi tradition, a paper by Subhash kak (pdf) Map of India during Ramayana and Mahabharata
ლინა პაული

ლინა პაული (ინგლ. Lena Paul; დ. 12 ოქტომბერი, 1993, ფლორიდა, აშშ) — ამერიკელი მსახიობი და პორნომსახიობი. სამსახიობო კარიერა დაიწყო პორნოგრაფიაში. საიტ Pornhub-ის რეიტინგში იკავებს მე-14 ადგილს. მონაწილეობა მიიღო 376 ფილმში. კარიერა დაიწყო 2016 წელს. 2016: A Brazzers Christmas Special 2017: Black & White Vol. 8 2017: Breast Worship 5 2017: Interracial Icon Vol. 4 2017: The Art of Anal Sex 5 2017: Brazzers House 2 2017: Justice League XXX: An Axel Braun Parody 2017: Family Holiday 2017: Interracial Teens 4 2018: DP Me 6 2018: Big Wet Tits 17 2018: Xander’s World Tour 2018: Erotic Massage Stories Vol. 10 2018: Perfectly Natural 15 2018: Brazzers House 3 2018: The Bombshells 8 2019: Natural 3 2019: Squirt For Me 6 2019: Lesbian Superstars 2019: Watching My Hotwife] 6 და სხვ. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ლინა პაული ლინა პაული კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ლინა პაული — ზრდასრულთა კინოფილმების მონაცემთა ბაზა[მკვდარი ბმული] iafd.com