laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ნინო ჩხეიძე (მომღერალი)

ნინო ჩხეიძე (დ. 6 ივნისი, 1981, თბილისი) — ქართველი მომღერალი. 2006 წელს გამოუშვა პირველი სტუდიური ალბომი. ნინო ჩხეიძის რეპერტუარი ქალაქურ ფილკლორს, ეთნო და პოპ-მუსიკის ელემენტებს შეიცავს. ნინო ჩხეიძე დაიბადა 1981 წლის 6 ივნისს, ქალაქ თბილისში, პროფესიით ეკონომისტის — გია ჩხეიძისა და მათემატიკოსის — ქეთინო ქოჩიაშვილის ოჯახში. ბავშვობიდან დადიოდა პიონერთა სასახლეში. 1999 წელს დაამთავრა მეხუთე მუსიკალური სკოლა. 1999-2002 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ტელე-ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე, რის შემდეგაც სწავლა გააგრძელა მაგისტრატურაში იგივე განხრით. მისი პირველი სიმღერაა მაცაცო სებისკვერაძის „ჩემი გული შენია“. 2005 წელს ნინო ჩხეიძემ დაიწყო ქალაქური სიმღერების ჩაწერა, სადაც ჩაწერა ძველი ქალაქური სიმღერა „ჩემი გმირი გიწოდე“. შემდეგ ჩაწერა მარეხ გოძიაშვილის „წაღვერიდა თბილისი“. 2006 წელს გამოვიდა ნინო ჩხეიძის პირველი ალბომი, სადაც შესული იყო 12 ძველი ქალაქური სიმღერები. 2007 წელს გამოვიდა მეორე ალბომი „უშენოდ“, სწორედ სიმღერა „უშენოდ“-ზე გადაიღო ჩხეიძემ ვიდეო რგოლი, რომლის რეჟისორები იყვნენ ბესო სოლომონაშვილი და ზვიად ალხანაიძე. 2008 წელს გამოვიდა კიდევ ორი ალბომი „ვიცი გიყვარვარ“ და საახალწლოდ ამავე წელს გამოუშვა კიდევ ერთი ალბომი „საუკეთესო სიმღერების კრებული“. 2008 წელს გადაიღო კიდევ ორი ვიდეო რგოლი სიმღერებზე „სანთელივით დავდნები“ და „ვიცი გიყვარვარ“ რამაზ ჩაჩანიძის რეჟისორობით. 2008 წლის 17 დეკემბერს გახსნა თავისი ხმის ჩამწერი სტუდია „ნიო სტუდიო“. 2009 წელს გამოვიდა კიდევ ორი ალბომი: ალბომი „5“ და ასევე „კარაოკე“. 2010 წელს გამოვიდა ალბომი „გამახარე“. 2010 წელს ნინო ჩხეიძე რადიო „აფხაზეთის ხმის“ მუსიკალური ხელმძღვანელი გახდა. 2011 წელს გამოვიდა ალბომი „მიყვარხარ ცამდე“. 2011 წელსვე ნინო ჩხეიძემ გადაიღო კიდევ ერთი ახალი ვიდეო რგოლი, დუეტი ნინო ჩხეიძე და კაბუ „მიყვარხარ ცამდე“, რომლის რეჟისორი იყო ზურა მენთეშაშვილი. 2012 წელს ტელეკომპანია „იმედმა“ მიიწვია პირველ მეგა-პროექტ ახალ ქართულ ხმაში ერთ-ერთ მწვრთნელად. 2013 წელს გამოვიდა ალბომი „ნინო ჩხეიძე“. 2014-2017 წლებში ნინო ჩხეიძე იყო საავტორო მუსიკალური TV პროექტის — „საქართველოს ფანოღის“ იდეიისა და პროექტის ავტორი. 2015 წელს გამოვიდა კიდევ ერთი ახალი ალბომი „ნინო ჩხეიძე mp3“, სადაც შესულია მისი საუკეთესო სიმღერები. 2015 წელს გამოვიდა ალბომი „ნინო ჩხეიძე დუეტები“, სადაც შესულია დუეტები. 2016 წელს გამოვიდა ახალი ალბომი „ყველაფერი ხდება“. 2016 წელს შექმნა ბრენდი, რომელსაც დაარქვა „NIO“ და აწარმოებს დღემდე ბრენდირებულ ქუდებს. 2017 წელს გამოვიდა ალბომი „ნინო ჩხეიძე“. 2018 წელს მიიღო მონაწილებოა პროექტ „ცეკვავენ ვარსკვლავებში“, ხოლო 2018 წელს შექმნა მუსიკალური ბენდი „NIO ბენდი“. ჰყავს მეუღლე გიორგი კორახაშვილი და შვილი მარიამ კორახაშვილი. მისი ძმა დიმიტრი ჩხეიძე პროფესიით ეკონომისტია. ნინო ჩხეიძე — არხი YouTube-ზე soundcloud.com ↑ ნინო ჩხეიძე (ბიოგრაფია). Intermedia.Ge (23 მაისი, 2012). ციტირების თარიღი: 3 ივნისი, 2018. ↑ 2.0 2.1 ნინო ჩხეიძე: ჩემმა ქმარმა მომიტაცა, წივილ-კივილი არ დამიწყია, ცოტა „მეგოიმა“ ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 ნინო ჩხეიძე // ბიოგრაფიული ცნობები
ვერხოტურეს კვართის მონასტერი

ვერხოტურეს კვართის მონასტერი (რუს. Верхотурский Покровский монастырь) — მართლმადიდებლური დედათა მონასტერი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ვერხოტურეში. მონასტერი დაარსდა 1621 წელს. მონასტერი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინბურგის ეპარქიას. მონასტერი არის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. ვერხოტურეს კვართის მონასტერი დაარსდა 1621 წელს და იყო პირველი დედათა მონასტერი ციმბირში. მონასტრის დაარსების ინიციატორი იყო ციმბირის პირველი ეპისკოპოსი კიპრიანე სტარორუსენიკოვი. თავდაპირველად მონასტერი აგებული იყო ხისაგან, მაგრამ მოგვიანებით ხანძრების შედეგად ნელ-ნელა გადააკეთეს ქვის ნაგებობად. ვერხოტურელმა ვაჭარმა და მაღაროელმა მაქსიმე მიხეილის ძე პოხოდიაშინმა თავისი ფინანსებით ააგო ღვთისმშობლის კვართისა (1744-1753 წწ.) და იოანე ნათლსიმცემლის შობის (1768 წ.) ტაძრები. მონასტერი გაუქმდა 1782 წელს. მისი ფუნქციონირება აღსდგა 1896 წელს, ხოლო იმის გამო, რომ ადრე არსებული მონასტრის ეკლესია ახლა იყო სამრევლო, 1898-1902 წლებში ააგეს ახალი კვართის ეკლესია. 1914 წლის ივლისში მომლოცველობის პერიოდში მონასტერში შეჩერდა დიდი თავადი ელისაბედ თევდორეს ასული. მონასტერი საბჭოთა ხელისუფლებამ დახურა 1926 წელს, ხოლო რყუსეთის მართლმადიდებელმა ეკლესიამ იგი დაიბრუნა 1991 წელს. 2012 წლის გაზაფხულზე დასრულდა იოანე ნათლისმცემლის შობის ეკლესიის რესტავრაციის პროექტი. მონასტერში დაცულია ციმბირელი წმინდანის კოზმა ვერხოტურელის ნეშტი. 2006 წელს მისთვის დაამზადეს ახალი სარკოფაგი და მასში ჩაასვენეს. კვართის ძველი ეკლესია იოანე ნათლსიმცემლის ეკლესია კვართის ახალი ეკლესია Сойкин П. П. Верхотурский Покровский монастырь // Православные русские обители: Полное иллюстрированное описание православных русских монастырей в Российской Империи и на Афоне. — СПб.: Воскресение, 1994. — С. 166-167. — 712 с. — 20 000 экз. — ISBN 5-88335-001-1. М. Ю. Нечаева. Верхотурский во имя Святителя Николая Чудотворца мужской монастырь // Православная энциклопедия. — М. : Церковно-научный центр «Православная энциклопедия», 2004. — Т. VIII. — С. 24-28. — 752 с. — 39 000 экз. — ISBN 5-89572-014-5. По святым местам Урала. Реж: «Малыш и Карлсон». 2011 г. Стр. 10-13. Свято-Покровский женский монастырь города Верхотурья — официальный сайт Свято-Покровский женский монастырь დაარქივებული 2017-09-16 საიტზე Wayback Machine. Покровский монастырь на сайте православной архитектуры ↑ В Верхотурье завершен проект реставрации Иоанно-Предтеченской церкви. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-12-28. ციტირების თარიღი: 2018-06-03. ↑ Изготовлена рака для мощей преподобного Космы Верхотурского
პროგრესული როკი

პროგრესული როკი, ან როგორც მას ხშირად მოიხსენიებენ, პროგ როკი — როკ-მუსიკის ქვეჟანრი, რომელიც წარმოიშვა 1960-იანი წლების ბოლოს, მიაღწია წარმატების პიკს 1970-იანებში და კვლავაც ვითარდება დღეს. უფრო მეტად იგი ასოცირებულია სიმფონიურ და არტ როკთან. პროგრესული როკის ჟანრის კომპოზიციებში, როგორც წესი, შეტანილია კლასიკური ან ჯაზური მუსიკის ელემენტები. პროგრესული როკის კომპოზიციები ხშირად შედგება რამდენიმე ნაწილისგან, მათში ირღვევა ტემპი და რიტმი; ზოგჯერ გამოყენებულია სხვადასხვა ხმის ეფექტი და ა. შ. ამ ტიპის მუსიკალური ნაწარმოები, როგორც წესი, არ მონაწილეობს პოპულარული სიმღერების რეიტინგებში, თუმცა მუსიკოსები ხშირად, სიმღერის სინგლად გამოცემისათვის მიმართავენ სპეციალურ ხერხს — ამოკლებენ სიმღერას, რაც რადიოსადგურებსა და ტელევიზიას საშუალებას აძლევს, მოახდინონ სინგლის/კლიპის დემონსტრირება საკუთარი ეთერით. პროგრესული როკ შემსრულებლების სია პროგრესული როკის ქრონოლოგია კატეგორია:პროგრესული როკი ↑ Piero Scaruffi, The History of Rock Music - The Sixties ↑ Listening to the future: the time of progressive rock, 1968-1978, pp. 71-75
ეკატერინბურგის ხელთუქმნელი ხატის ტაძარი

ეკატერინბურგის ხელთუქმნელი ხატის ტაძარი (რუს. Храм в честь Всемилостивого Спаса) — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ეკატერინბურგში. ტაძარი შენდებოდა 1872-1876 წლებში. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინბურგის ეპარქიას. შედის ნოვო-ტიხვინის დედათა მონასტრის შემადგენლობაში. 1809 წლის 31 დეკემბერს ალექსანდრე I-ის ბრძანებით ეკატერინბურგის გარეუბანში ჩამოყალიბდა ნოვო-ტიხვინის მონასტერი, რომლის პირველი წინამძღვარიც გახდა ტატიანა მიტროფანოვა-კოსტრომინა (ცნობილი იყო სახელით ტაისია). სავანე მალევე გახდა მსხვილი მონასტერი - 1819 წელს იგი მოითვლიდა 135 მონაზონს. მონასტრის ტიპიკონი დაამტკიცეს 1822 წელს, სავანემ მიიღო პრივილეგია, რომ წინამძღვარი აერჩიათ თავიანნთი რიგებიდან. ეს მართლაც პრივილეგია იყო, რადგან ამ პერიოდში წინამძღვარი ზემოდან ინიშნებოდა. მონასტრის ზომებზე კარგად მოგვითხრობს 1819 წლის გეგმა, საიდანაც ჩანს, რომ მართკუთხა ნაკვეთზე განლაგებული იყო ხუთი კელია, სამეურნეო ნაგებობა და ასევე ორი ეკლესია. მონასტრის ტერიტორია იყოფოდა სამ ნაწილად: სამხრეთის (საყოფაცხოვრებო ეზო და ბაღი), ცენტრალური (საცხოვრებელი შენობები და ეკლესიები) და ჩრდილოეთისა (სასაფლაო). XIX საუკუნის შუა წლებში ნოვო-ტიხვინის მონასტერი ერთ-ერთი უმსხვილესი გახდა ურალში. შესაბამისად გაიზარდა მონასტრის მეურნეობაც. 1872 წელს მონასტრის მიერ მიღებულ მიწაზე დაიწყეს და 1876 წელს აკურთხეს ხელთუქმნელი ხატის ტაძარი, რომლის ჩრდილოეთი ეგვტერი აკურთხეს დიდმოწამე პარასკევას სახელზე 1878 წლის 11 ივნისს, ხოლო სამრეთისა მიქაელ მთავარანგელოზის სახელზე 1880 წლის 15 ივნისს. მონასტრის დახურვის შემდეგ 1921 წელს ტაძარი კვლავ სამრევლო გახდა. მეურნეობა მთლიანად მოიშალა, ჩამოართვეს მიწა, რომელზეც განათავსეს კოლმეურნეობა. 1922 წელს ტაძრიდან დაიტაცეს ძვირფასი ჭურჭელი, მაგრამ ტაძარი მაინც განაგრძობდა ფუნქციონირებას. საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი 1938 წელს დახურა, ხოლო მისი შენობა გადაეცა მაუდ-კამვოლის კომბინატსა და საწყობს. ტაძრის შენობაში გაჩნდა სამი ხანძარი და 1988 წლისთვის იმყოფებოდა ავარიულ მდგომარეობაში. ხელმეორედ გახსნის წინ, 1989 წელს იმყოფებოდა ნახევრადდანგრეულ მდგომარეობაში. ხელთუქმნელი ხატის ტაძარი ეკატერინბურგის ტაძრებიდან პირველი იყო, რომელიც დაუბრუნდა მართლმადიდებელ ეკლესიას. 2000 წელს ტურინსკში აღმოაჩინეს ვასილისკ ციმბირელის ცხედარი. იგი გადაიტანეს ხელთუქმნელი ხატის ტაძარში. 2004 წელს ვასილისკ ციმბირელი წმინდანად შერაცხეს. ↑ 1.0 1.1 1.2 Летопись монастыря. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-07-17. ციტირების თარიღი: 2018-06-03. ↑ 2.0 2.1 Голобородский М. В. Формирование и развитие композиции Ново-Тихвинского монастыря // Академический вестник УралНИИпроект РААСН. — 2010. — № 4. — С. 69—70. ↑ Храм во имя Всемилостивого Спаса. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-06-05. ციტირების თარიღი: 2018-06-03. ↑ Храм во имя Всемилостивого Спаса. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-06-05. ციტირების თარიღი: 2018-06-03. ↑ Православная Газета. Завершая пребывание на уральской земле, епископ Троицкий Панкратий посетил спасский храм Екатеринбурга.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-05. ციტირების თარიღი: 2018-06-03. ↑ Православная Газета. 14 августа Спасский храм Екатеринбурга встретит престольный праздник.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-09-25. ციტირების თარიღი: 2018-06-03.
ვენეციის სკოლა (მრავალმნიშვნელოვანი)

ვენეციის სკოლა შეიძლება აღნიშნავდეს: ვენეციის სკოლა — ფერწერის ერთ-ერთი მთავარი სკოლა იტალიაში ვენეციის სკოლა — შემოქმედებითი მიმართულება მუსიკაში
ვენეციის აკადემიის გალერეა

ვენეციის აკადემიის გალერეა (L'Accademia di Belle Arti di Venezia, ვენეციაში უბრალოდ ცნობილი როგორც Accademia), 1800 წლამდე პერიოდის ხელოვნების გალერეა იტალიის ქალაქ ვენეციაში. საფუძველი ჩაეყარა 1807 წელს. გალერეის კოლექცია იქმნებოდა ვენეციის ნატიფი ხელოვნების აკადემიის დაარსების (1750) შემდეგ, აკადემიის ორგანიზატორების ჯ. ბ. პიაცეტასა და ჯოვანი ბატისტა ტიეპოლოს ინიციატივით. გალერეაში წარმოდგენილია იტალიის XIV-XVIII საუკუნეების და განსაკუთრებით ვენეციური სკოლის მხატვრობა (ჯაკოპო, ჯენტილე და ჯოვანი ბელინები, ვიტორე კარპაჩო, ჯორჯონე, ტიციანი, პაოლო ვერონეზე, ჯაკოპო ტინტორეტო, ჯაკოპო ბასანო და სხვა). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 362. ოფიციალური საიტი. გალერეის ვირტუალური ტური დაარქივებული 2009-04-13 საიტზე Wayback Machine. (იტალ. ტექსტი). სატელიტური ფოტო გუგლმაპსიდან (გრძელი ხიდის სამხრეთ ბოლოსთან).
ეკატერინბურგის ქრისტეს შობის ეკლესია

ეკატერინბურგის ქრისტეს შობის ეკლესია (რუს. Церковь Рождества Христова) — მართლმადიდებლური ეკლესია სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ეკატერინბურგში. ეკლესია შენდებოდა 1996-2000 წლებში. ეკლესია არის პირველი, რომელიც აშენდა ეკატერინბურგში ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინბურგის ეპარქიას. ეკატერინბურგის ქრისტეს შობის ეკლესიის საფუძვლის ჩაყრა გაიმართა 1996 წლის 30 სექტემბერს. მშენებლობა სწრაფი ტემპით მიმდინარეობდა და მისი გახსნა შედგა 1999 წლის 7 იანვარს, ქრისტეშობის დღესასწაულზე. 2000 წლის 19 სექტემბერს ქრისტიანობის 2000 წლისთავთან დაკავშირებით ტაძარში აღმართეს მიქაელ მთავარანგელოზის ბრინჯაოს ქანდაკება, რომლის სიმაღლეც არის 2,5 მეტრი წონა კი სულ 2 ტონა. ქანდაკება ჩამოასხეს ურალის მანქანათმშენებელ ქარხანაში. 2000 წლის 23 სექტემბერს ქანდაკება აკურთხა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა ალექსი II-მ. თანამედროვე ეტაპზე ქრისტესშობის ეკლესიის მრევლი ეკატერინბურგის ეპარქიაში ყველაზე დიდია. მის შემადგენლობაში შედის ეკატერინბურგის ორჯონიკიძის რაიონის ინვალიდებისა და მოხუცთა თავშესაფრის მოსახელობა, ინვალიდი ბავშვების სარეაბილიტაციო ცენტრი „Пеликан“, ბავშვთა სახლი „Гнездышко“, ურალმაშის რაიონის საავადმყოფოს დანაყოფი, სკოლები, სასწავლებლები, სამხედრო ნაწილი. ამ ეკლესიასთან ერთად მართლმადიდებლურმა თემმა ააშენა ეკატერინბურგის სამების ეკლესია, ეკატერინბურგის ქსენია პეტერბურგელის ტაძარი მატრონა მოსკოველის სახელობის ტაძარი, სერგი რადონეჟელისა და ელისაბედის სახელობის ტაძარი. ტაძრის წინამძღვარია დეკანოზი ვლადიმირ ზიაზევი. ↑ Начался первый визит Алексия II на Урал. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2003-05-16. ციტირების თარიღი: 2018-06-04. ↑ Православная Газета. 13 апреля от Уралмаша до Шарташа пройдет Крестный ход с мироточивой иконой.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-12-20. ციტირების თარიღი: 2018-06-04.
ეკატერინბურგის იოანე ნათლისმცემლის საკათედრო ტაძარი

ეკატერინბურგის იოანე ნათლისმცემლის საკათედრო ტაძარი (რუს. Иоанно-Предтеченский собор) — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ეკატერინბურგში ივანოვსკის სასაფლაოზე. ტაძარი შენდებოდა 1846-1860 წლებში. არის ერთადერთი ტაძარი, რომელიც ფუნქციონირებდა საბჭოთა ეპოქაშიც კი. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინბურგის ეპარქიას. ტაძრის მშენებლობა, რომელიც ქვისაგან უნდა აეშენებინათ, დაიწყო 1846 წლის 15 სექტემბერს და ააგეს როგორც ერთსაკურთხევლიანი. გარდა ტაძრისა მის გარშემო ასევე იგეგმებოდა სამრეკლოს აგებაც. მშენებლობის მთავარი მეცენატი იყო ეკატერინბურგელი ვაჭარი ე. ა. ტელეგინი. მშენებლობის დასრულებისთანავე 1860 წლის 12 სექტემბერს ეკატერინბურგის ეპისკოპოსმა ვარლაამმა მოახდინა ტაძრის საზეიმო კურთხევა. პირველი საკურთხეველი ააშენეს იოანე ნათლისმცემლის სახელზე. მაგრამ ძალიან მალევე მცირე სამლოცველო ნაგებობა აღარ იყო საკმარისი მრევლისთვის, განსაკუთრებით დღესასწაულების პერიოდში, ამის გამო 1886 წელს ეკატერინბურგის ეპისკოპოს ნათანიელის ლოცვა-კურთხევით დაიწყეს კიდევ ორი ეგვტერის მშენებლობა ჩრდილოეთ და სამხრეთ მხარეს. მარცხენა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეგვტერი აკურთხეს 1887 წლის 27 დეკემბერს, ხოლო მარჯვენა ღვთისმშობლის ხატის სახელზე აკურთხეს 1888 წლის 3 ივნისს. XIX და XX საუკუნეების დასაწყისში რუსეთის ისტორიაში მთელი რიგი საბედისწერო მოვლენების მიუხედავად, ეკლესიის ცხოვრება ჩვეულ რეჟიმში გაგრძელდა. 1930-იან წლებში ანტირელიგიური კამპანიის პერიოდში დახურეს ეკატერინბურგის ალექსანდრე ნეველის საკათედრო ტაძარი და ყველაწმინდის ეკლესია. ნათლისმცემლის ტაძარში გადაიტანეს სვერდლოვსკისა და ურალის მიტროპოლიტ გრიგორი იაცკოვსკის კათედრა. დიდი სამამულო ომის დაწყების შემდეგ ეკლესიაზე შეტევა შენელდა. 1943 წლიდან ტაძარი სვერდლოვსკის ეპარქიის საკათედრო გახდა. მესამედი საუკუნის განმავლობაში იოანე ნაათლისმცემლის ტაძარი იყო ურალის მთავარი ტაძარი და ერთადერთი ტაძარი სვერდლოვსკში, რომლის მოსახლეობამ ჯერ კიდევ 1970-იან წლებში გადააჭარბა მილიონს. 1957 წელს შესასვლელთან მიაშენეს ტამბური, რამაც გაზარდა ტაძრის ტევადობა 80-100 ადამიანით. ქვეყანაში დაწყებული გარდაქმნის შემდეგ 1988 წელს ტაძარს ზარების რეკვის ნება დართეს. 2007 წელს გამოაცხადეს, რომ ტაძრის 150 წლის იუბილესთან დაკავშირებით, 2010 წელს შეიქმნებოდა ტაძრის მუზეუმი. ↑ Престольный праздник отметил Иоанно-Предтеченский Собор Екатеринбурга. Православие.ру ↑ Создаётся музей Иоанно-Предтеченского Кафедрального собора Екатеринбурга, в 2010-м году отмечающем 150-летие со дня основания. Православная Газета. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-06-01. ციტირების თარიღი: 2018-06-04.
ვეჟან ბუზმირი

ვეჟან ბუზმირი — ქართლის მარზპანი VI საუკუნის 40-იან წლებში. მოხსენებულია ქართულ ჰაგიოგრაფიულ ძეგლში „ევსტათი მცხეთელის მარტვილობა“. ვეჟან ბუზმირმა მცხეთელი სპარსელების დაბეზღებით შეიპყრო გაქრისტიანებული სპარსელი ევსტათი (რომელიც ქართლის წინანდელმა მარზპანმა არვანდ გუშნასპმა გაათავისუფლა) და სიკვდილით დასაჯა. ფარცხალაძე ლ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 246.
ვერბენა ლიმონისა

ვერბენა ლიმონისა ლათ. (Lippia citriodora), ლიპია — ეთერზეთოვანი მრავალწლოვანი ბუჩქბალახა მცენარე ვერბენასებრთა ოჯახისა. სამშობლოა სამხრეთ ამერიკა. 2 მ-მდე სიმაღლის ღერო სწორია, ტიტველი, წაწვეტებულ-ლანცეტისებრი ფოთლები მიპირდაპირედაა განლაგებული. ყვავილები წვრილია, გვირგვინი თეთრი, შიგნიდან მეწამული. ფოთლები და ყვავილები შეიცავს ეთეროვან ზეთს, რომელშიც 30%-ზე მეტი ციტრალია; სასიამოვნო სურნელება აქვს, იყენებენ პარფიუმერიასა და კვების მრეწველობაში. კულტივირებულია ტაჯიკეთსა და აზერბაიჯანში. ამრავლებენ ძირითადად კალმით. პლანტაციაში ირგვება შემოდგომაზე ან გაზაფხულზე. ყინვისაგან დასაცავად შემოდგომაზე მცენარეს 30 სმ სიმაღლეზე გადაჭრიან და მიწას შემოაყრიან, გაზაფხულზე კი ისევ მოაცილებენ. ჩიქვანაია ე., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 368. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-12-08. ციტირების თარიღი: 2009-05-16.
ვერე (მრავალმნიშვნელოვანი)

ვერე შეიძლება აღნიშნავდეს: ვერე — მდინარე თრიალეთის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე; ვერე — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; ვერე — ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი; ვერე — ერთ-ერთი ძველი უბანი თბილისში.
ეკატერინბურგის ამაღლების ტაძარი

ეკატერინბურგის ამაღლების ტაძარი (რუს. Храм Вознесения Господня) — ერთ-ერთი უძველესი მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ეკატერინბურგში. ტაძარი შენდებოდა 1792-1818 წლებში. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინბურგის ეპარქიას. მდებარეობს მისამართზე: 620151, ეკატერინბურგი, ამაღლების მოედანი, 1. ეკლესიის მშენებლობა დაიწყეს 1770 წლის მაისში და აკურთხეს ამავე წლის 19 სექტემბერს. თავდაპირველად ეს იყო ძალიან პატარა ხის სტრუქტურა. 1789 წლისათის ტაძრის შენობა უკვე არასაიმედო იყო და მრევლის თხოვნით გადაწყვეტილება მიირეს აეშენებინათ ქვის ორსართულიანი ეკლესია. ქვედა სართული იყო ღვთისმშობლის შობის, ხოლო ზედა - ქრისტეს ამაღლების სახელზე ნაკურთხი. XIX საუკუნის განმავლობაში არაერთხელ დააშენეს და გააფართოეს. 1834 წელს მღვდელთმსახურმა და მრევლმა გადაწყვიტა მიეშენებინათ ტაძრისთვის ორი ეგვტერი სამხრეთით და ორი ეგვტერი ჩრდილოეთით და გადაეხურათ. XX საუკუნის დასაწყისისათვის უკვე გაფართოვებულ ტაძარს ჰქონდა ექვსი ეგვტერი: ამაღლების, ღვთისმშობლის შობის, ხარების, წმინდა მიტროფანეს სახელობის, ელია წინასწარმეტყველისა და ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელებზე. ქვედა სართული გამოყოფილი იყო ვაჟთა ერთკლასიანი საეკლესიო-სამრევლო სკოლისათვის. 1926 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი დახურა. მოგვიანებით მასში განათავსეს თავდაპირველად სკოლა, შემდეგ კი ისტორიულ-რევოლუციური მუზეუმი. 1991 წლის 15 თებერვალს უფლის მირქმის დღესასწაულზე ტაძარში მრავალი წლის შემდეგ პირველად აღევლინა ლიტურგია. 2011 წლის შემოდგომიდან 2014 წლის ოქტმბრამდე ტაძრის წინამძღვარი იყო არქიმანდრიტი პიმენ ადარჩენკო. 2014 წლის 18 ოქტომბერს ეკატერინბურგელმა სასულიერო პირმა ნიკოლაი ტარანტინმა მრევლს წარუდგინა ახალი წინამძღვარი - დეკანოზი ალექსი კულბერგი. Приходы и церкви Екатеринбургской епархии. — 1902. დაარქივებული 2007-02-06 საიტზე Wayback Machine.
ვერე (თბილისი)

ვერე, ვერა — უბანი თბილისში, ქალაქის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, მდინარე მტკვრის მარჯვენა მხარეს (მთაწმინდის რაიონი). სახელი ეწოდა მდინარე ვერის მიხედვით. ქალაქისპირა ისტორიული დასახლების ვერის ადრინდელი სახელია სკვირეთი (სკორეთი). პირველად სიტყვა „ვერე“ „ვერისხევის“ სახელად XIII საუკუნიდან გვხვდება. XVI საუკუნეში მეფე სიმონ I-ის მიერ გაცემულ სიგელში გვხვდება „ვერისხევის“ ტარუღა. სოფელი ვერე (ვერა) მდ. ვერის ქვემოწელზე, მტკვრის შესართავთან XVIII საუკუნეში წერილობით წყაროებში იხსენიება. აქ აღმოჩენილი ნუმიზმატიკური მასალა ცხადყოფს, რომ ეს ადგილები უფრო ადრეც უნდა ყოფილიყო დასახლებული. ვერეზე გადიოდა თრიალეთისაკენ მიმავალი მნიშვნელოვანი სტრატეგიული და სავაჭრო-საქარავნო გზა. XVIII საუკუნეში ამ გზას იცავდა საგანგებო რაზმი, ე. წ. „ვერის ხევის ყარაული“. შემოიფარგლებოდა აღმოსავლეთიდან — გაბაანთ ხევით (ახლანდ. მ. ჯავახიშვილისა და ე. გაბაშვილის ქუჩებით), ჩრდილოეთიდან — საბურთალოთი, დასავლეთიდან — ვარაზისხევით, ხოლო სამხრეთიდან — ე. წ. „სემიონოვკის დასახლებით“ (ახლანდ. ზემო ვერით). ვერე საგაბაშვილო მამული იყო. XVIII საუკუნეში შედგენილი ერთი დოკუმენტის („ქალაქის მოურავის სარგო“) მიხედვით, ქალაქის მოურავს თავისი წილი ვერის ბაღებიდანაც ერგებოდა. XIX საუკუნეში აქ ახალი უბნები გაჩნდა — ვარდისუბანი, ვაკე. ვერის ინტენსიური განაშენიანება XIX საუკუნის 80-იან წლებში დაიწყო და საუკუნის ბოლოს ქალაქურმა საცხოვრებელმა სახლებმა ვაკის საზღვარს (ვარაზისხევს) მიაღწია. ვერის ტერიტორიაზე შემორჩენილია XIII საუკუნის ეკლესია — „ლურჯი მონასტერი“, რომლის გვერდით მდებარეობს XX საუკუნის დასაწყისში აგებული იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია. ბერიძე თ., ძველი თბილისის გარეუბნების ისტორია, თბ., 1977. ბერიძე თ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 246.
ვერის სახალხო თეატრი

ვერის სახალხო თეატრი, ვერის აუდიტორია, მუშათა თეატრი თბილისში. დაარსდა ვერის უბანში მცხოვრები მოწინავე მუშა-ახალგაზრდობის ინიციატივით. პირველ სპექტაკლად 1907 წლის 30 ივნისს (14 ივლისი) წარმოადგინეს ა. ცაგარლის "ჭკუისა მჭირს" გ. იორდანიშვილის ხელმძღვანელობით. ვერის სახალხო თეატრის სპექტაკლებში გამოდიოდნენ ს. ივანიძე, ა. იმედაშვილი და სხვები. რეჟისორი იყო ვ. მატარაძე. თეატრს დიდად ეხმარებოდნენ ნ. გოცირიძე, ნ. გაბუნია, ე. ჩერქეზიშვილი და სხვები. დაიხურა 1910 წელს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 371.
ვერონა (მრავალმნიშვნელოვანი)

ვერონა შეიძლება აღნიშნავდეს: ვერონა — ქალაქი იტალიაში ვერონა — მთა საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში ვერონა — სოფელი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში
ალპური ვარდი (სასტუმრო)

სასტუმრო „ალპიისკაია როზა“ ან სასტუმრო „ალპური ვარდი“ (რუს. Гостиница «Альпийская роза») — ისტორიული შენობა მოსკოვის ცენტრში (პუშეჩნაიას ქუჩა, სახ. 4, შენ. 1). აშენებულია 1901-1902 წლებში, არქიტექტორ ა. ა. ოსტროგრადსკის პროექტით, მოდერნის სტილში. შენობას, გამოვლენილი კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი აქვს. ამ დროისთვის, შენობაში განლაგებულია „როსგოსცირკი“. XVIII საუკუნის ბოლოს, დღევანდელი შენობის ადგილას, პუშეჩნის ქუჩაზე აშენდა ორსართულიანი ქვის შენობა. 1821 წელს, შენობა ეკუთვნოდა გენერალ (სხვა ვერსიით პოლკოვნიკ) ა. ვ. არგამაკოვს. 1848 წელს, შენობის ერთ-ერთ ფლიგელში გაიხსნა „ალექსანდრე სემენის სტამბა“. მოგვიანებით, შენობაში განლაგებული იყო „ს. პ. იაკოვლევის სტამბა“, სარესტორნო ჭურჭლის მაღაზია და გარდნერისა და მალცევის ქარხნის კრისტალის ჭურჭელი, ფოტო-ატელიე და მაღაზიები. 1870-იან წლებში, შენობაში რესტორანი „ალპური ვარდის ქვეშ“ გაიხსნა, რომელიც მოგვიანებით მიიღო სახელი „ალპური ვარდი“ (გერმ. «Alpenrose»). 1880-იან წლებში, როდესაც შენობა ეკუთვნოდა თავადის ქალს ო. ა. ტურქესტან-არგამაკოვს, შენობა გაიყო ორნაწილად . 1901-1902 წლებში, მარცხენა ნაწილის ადგილას, ძველი შენობის კედლის შენარჩუნებით, აშენდა ახალი ოთხსართულიანი სასტუმრო „ალპური ვარდი“, არქიტექტორ ა. ა. ოსტროგრადსკის პროექტის მიხედვით. 1911-1912 წლებში, მარჯვენა ნაწილის საფუძველზე, ინჟინერ პ. პ. ვისნევსკის და ა. ა. ვესნინის მონაწილეობით, აშენდა რესტორანი „ალპური ვარდი“ (დღეს სახლი 4, შენ. 2). სასტუმრო „ალპური ვარდი“ ეკუთვნის ადრინდელ მოდერნის სტილის შენობას. ოთხსართულიანი შენობის ფასადი მოხაზულია ვერტიკალური ფრთებით, რომელიც მოპირკეთებულია ღია ნაცრისფერი კერამიკული ფილებით. პირველ სართულს გააჩნია დიდი ფანჯრები, რაც განკუთვნილია მაღაზიის ვიტრინებისთვის. მეორე სართულიდან მეოთხე სართულამდე ფანჯრები ორნაწილიანია. ფანჯრის ქვეშა ნიშები და ბურჯები მორთულია რელიეფური მორთულობით. ფასადის რელიეფური მორთულობა შეესაბამება სასტუმროს სახელწოდებას და ასახავს ალპური ყვავილების მრავალფეროვნებას: ტიტები და ზამბახები მეოთხე სართულის ფანჯრებს შორის, გადაჯაჭვული ყაყაჩოები მეორესა და მესამე სართულებს შორის და ბიჭი გირლანდით შესასვლელის თახზე. ყველაზე შესამჩნევი დეკორატიული ელემენტია რელიეფური მორთილობაა ფრიზი მესამე და მეოთხე სართულებს შორის, რომელიც ასახავს ნაიადას ბანაობას. შემონახულია შენობის აივნების ორიგინალი თუჯის გისოსები და სახურავი. ↑ 1.0 1.1 1.2 Москва: Архитектурный путеводитель / И. Л. Бусева-Давыдова, М. В. Нащокина, М. И. Астафьева-Длугач. — М.: Стройиздат, 1997. — С. 130. — 512 с. — ISBN 5-274-01624-3. ↑ Доходный дом с рестораном «Альпийская роза» დაარქივებული 2018-07-07 საიტზე Wayback Machine. // data.mos.ru ↑ Распоряжение от 24 апреля 2014 года N 432 «О согласии с заключением (актом) государственной историко-культурной экспертизы». Департамент культурного наследия города Москвы. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-02-04. ციტირების თარიღი: 2018-02-04. ↑ 4.0 4.1 4.2 Дом учителя // liveinmsk.ru