laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ბადრი ბეგალიშვილი

ბადრი (ბაადურ) ბეგალიშვილი (დ. 5 აპრილი, 1933, ქუთაისი, საქართველოს სსრ, სსრკ — გ. 16 მარტი, 2013, თბილისი) — ქართველი კინოსა და თეატრის მსახიობი. საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1990). დაიბადა 1933 წლის 5 აპრილს ქუთაისში, მარჯანიშვილის თეატრის მსახიობის ჭიჭიკო ბეგალიშვილის ოჯახში. იმ პერიოდში მარჯანიშვილის თეატრი ქუთაისში ფუნქციონირებდა და თბილისში გადმოვიდა, 3 წლის ბადრი ოჯახთან ერთად თბილისში გადმოვიდა საცხოვრებლად. 1951 წელს დაამთავრა თბილისის 35-ე ვაჟთა საშუალო სკოლა. სხვადასხვა დროს მუშაობდა: ზუგდიდის თეატრში (1958–1960), საქართველოს სახელმწიფო ფილარმონიაში (1960–1961), მარჯანიშვილის თეატრში (1961–1962). 1963 წლიდან მუშაობდა მუსიკალური კომედიის თეატრში. ბადრი 27 წლის იყო, როდესაც პირველად დაოჯახდა, მომავალი მეუღლე, მსახიობი ფატი ბელქანია, მან ზუგდიდის თეატრში გაიცნო, თუმცა ოჯახი რამდენიმეწლიანი ურთიერთობის შემდეგ დაინგრა და მეორედ დაქორწინდა ასევე მსახიობ იზა ბოჭოიძეზე, რომელთანაც გარდაცვალებამდე იცხოვრა. მსახიობის სამივე ვაჟი, ასევე ცნობილი მსახიობები არიან — ზურა და ალეკო პირველი ქორწინებიდან და ბადრი მეორე ქორწინებიდან. გარდაიცვალა 2013 წლის 16 მარტს თბილისში. 1971: „წუთისოფელი“ რეჟისორები შოთა მანაგაძე, ნოდარ მანაგაძე 1972: „ჩარი რამა“ (ჭიპილია) რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილი 1973: „წკიპურტები“ რეჟ. რეზო ესაძე 1974: „ღამის ვიზიტი“ (აშნა ლომიკ) რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილი 1975: „ივანიკა და სიმონიკა“ (მონადირე) რეჟ. პავლე ჩარკვიანი 1975: „ერთი ნახვით შეყვარება“ რეჟ. რეზო ესაძე 1975: „ჩირიკი და ჩიკოტელა“ (ჩიკოტელა) რეჟისორები ლევან ხოტივარი, რამაზ (ბუბა) ხოტივარი 1976: „ქალაქი ანარა“ რეჟ. ირაკლი კვირიკაძე 1979: „კაცია ადამიანი?!“ (მოურავი) რეჟისორები სიკო დოლიძე, ქეთი დოლიძე 1981: „მე მოვედი“ (მღებავი) რეჟ: ალექსანდრე (ალეკო) ნინუა 1982: „ანდერძი“ რეჟ. ნანა დვალიშვილი 1982: „დიმიტრი II“ (ქოსა) რეჟ. რამაზ (ბუბა) ხოტივარი 1986: „ჩეგემური დეტექტივი“ რეჟ. ალექსანდრე (საშა) სვეტლოვი 1988: „ქველი“ (კეთილისმყოფელი) რეჟ. ვალერიან კვაჭაძე 1990: „თეთრი ბაირაღები“ (მოშიაშვილი) რეჟ. გრიგოლ (გიგა) ლორთქიფანიძე 1991: „პრემიერა“ რეჟ. გრიგოლ (გიგა) ლორთქიფანიძე 1992: „ზნედაცემული ანგელოზი“ რეჟისორები მამუკა კიკალეიშვილი, ლევონ უზუნიანი 1993: „ლეონარდო“ (ბენო) რეჟ. დავით ნაცვლიშვილი 1995: „დონ ჟუანის დაბადება“ (აღა) რეჟ. გიორგი კაჭარავა 1996: „შეყვარებული კულინარის 1001 რეცეპტი“ რეჟ. ნანა ჯორჯაძე 2003: „მშრალი ხიდის სიზმრები“ რეჟ. ნანა ჯანელიძე 2003: „ჭერი ანუ დაუმთავრებელი ფილმის მასალა“ რეჟ. რეზო ესაძე 2008: „მაცხოვრის საფლავზე ანთებული სანთელი“ რეჟ. რევაზ (რეზო) ჩხეიძე ბადრი ბეგალიშვილი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ბადრი ბეგალიშვილი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია ბადრი ბეგალიშვილი — КиноTeamp.RU (რუსული) ბადრი ბეგალიშვილი — КиноПоиск.RU (რუსული) ბადრი ბეგალიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1990. № 3. გვ. 13. ↑ რა დარდს გადაჰყვა ბადრი ბეგალიშვილის პარტნიორი ვირი Tbiliselebi.GE. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-09-12. ციტირების თარიღი: 2020-12-31. ↑ ალეკო ბეგალიშვილი გადატანილ ტრაგედიასა და ბეგალიშვილების სამსახიობო დინასტიაზე KvirisPalitra.GE
ვაღინაკ ბექარიანი

ვაღინაკ ბექარიანი (სომხ. Վաղինակ Բեքարյան; დ. 5 იანვარი, 1891, პარტიზაკი, თურქეთი — გ.15 ივნისი, 1975, ერევანი, სომხეთის სსრ) — სომეხი განმანათლებელი, პოეტი და მწერალი. დაიბადა 1891 წელს თურქეთში, პარტიზაკში, სტამბოლთან ახლოს. დაწყებითი განათლება მიიღო ადგილობრივ სკოლაში, ხოლო შემდეგ სწავლა გააგრძელა კონსტანტინოპოლის ცენტრალურ კოლეჯში. 1915 წელს ბექარიანის ოჯახი გენოციდის გამო საცხოვრებლად გადავიდა იერუსალიმში, სადაც ასწავლიდა სასულიერო სემინარიაში. 1916 წელს, სომხური სათვისტომოს მიერ მიწვევის შემდეგ, ადის-აბებაში დააარსა სკოლა. 1922 წელს საცხოვრებლად გადავიდა პარიზში, ხოლო 1925 წელს სომხეთში. პოლიტექნიკური უნივერსიტეტის დასრულების შემდეგ ასწავლიდა ეჩმიაძინისა და ერევნის სკოლებსა და პედაგოგიურ ინსტიტუტებში. გარდაიცვალა 1975 წელს ერევანში. Գառնիկ Ստեփանյան, «Կենսագրական Բառարան», 1973, Երևան, էջ 198։ ↑ Կարպիս Սուրենյան, «Բնիկ ո՞րտեղացի եք», 1969 Երևան
რომან ბერეზოვსკი

რომან ბერეზოვსკი (სომხ. Ռոման Բերեզովսկի; დ. 5 აგვისტო, 1974) — სომეხი ფეხბურთელი. პოზიციით მეკარე. თამაშობდა სომხურ და რუსულ კლუბებში, ასევე იყო სომხეთის ეროვნული ნაკრების კაპიტანი. ამჟამად არის „დინამო მოსკოვის“ მეკარეების მწვრთნელი. ბერეზოვსკიმ კარიერა სომხეთში დაიწყო სადაც სულ 2 წელი გაატარა. მისი კარიერის უმეტესი და უმნიშვნელოვანესი ნაწილი რუსეთის ჩემპიონატს უკავშირდება, ბერეზოვსკი იყო „ზენიტის“, „მოსკოვის ტორპედოს“, „ხიმკისა“ და „მოსკოვის დინამოს“ მეკარე. სომხეთის ეროვნულ ნაკრებში ბერეზოვსკის დებიუტი 1996 წლის აგვისტოში შედგა პორტუგალიის წინააღმდეგ, მას შემდეგ მან ნაკრებში 93-ჯერ ითამაშა. მიჩნეულია ყველა დროის საუკეთესო სომეხ მეკარედ. ნაკრებში ჩატარებული თამაშების რაოდენობით მას მხოლოდ სარგის ჰოვსეპიანი უსწრებს. 2012 წლის ევროპის ჩემპიონატის საკვალიფიკაციო მატჩში ირლანდიის ნაკრების წინააღმდეგ ბერეზოვსკი შეცდომით იქნა გაძევებული მოედნიდან ხელით თამაშისთვის, საბოლოოდ ამ შეცდომამ მნიშვნელოვნად იმოქმედა მატჩის შედეგზე, იმ შეხვედრის მთავარმა არბიტრმა თანამდებობა დატოვა. ბერეზოვსკიმ კაპიტნის სამკლაური 2012 წელს მიიღო, მას შემდეგ რაც ჰოვსეპიანმა კარიერა დაამთავრა და პირველად გუნდს იტალიის ნაკრებთან უკაპიტნა. 2015 წელს სამწვრთნელო კარიერა დაიწყო და დინამო მოსკოვის მეკარეების მწვრთნელი გახდა. რუსეთის თასი: 1998-1999 რუსეთის პირველი ლიგა: 2006 news.sportbox.ru klisf.info armfootball.tripod.com ↑ Berezovsky's personal coaching page by RFPL. Russian Football Premier League. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 4 მარტი 2016. ციტირების თარიღი: 9 August 2015. ↑ Euro 2012 qual. – Armenia file protest over keeper's red card. uk.eurosport.yahoo.com. ციტირების თარიღი: 11 March 2013. ↑ hy:Իտուրալդե Գոնսալեսն ավարտում է մրցավարի կարիերան hy. sport.news.am. ციტირების თარიღი: 11 March 2013. ↑ hy:Իտալիայի դեմ խաղում Հայաստանի հավաքականի ավագի թևկապը կկրի Ռոման Բերեզովսկին hy. PanArmenian.Net. ციტირების თარიღი: 11 March 2013. footballdatabase.eu
კადიმიის მეჩეთი

კადიმიის მეჩეთი — ერაყში, ბაღდადის გარეუბან კადიმიაში არსებული სალოცავი. აქ მდებარეობს თორმეტიანების მეშვიდე და მეცხრე იმამების მუსა ალ-კაზიმის და მუჰამად ალ-ჯავადის საფლავები. აქ ასევე დაკრძალულია ცნობილი მეცნიერები ალ-შაიხ ალ მუფიდი და ნასირ ალ-დინ ალ-ტუსი. History of the Shrine at Kadhimayn
მეგი – ქართველი გოგონა

მეგი – ქართველი გოგონა — ემიგრანტი ქართველი მწერლის, გერმანიაში მოღვაწე გრიგოლ რობაქიძის 1932 წლის რომანი. გრიგოლ რობაქიძის „მეგი – ქართველი გოგონა“ 1932 წელს ტიუბინგენში, რაინერ ვუნდერლიხის გამომცემლობაში დაიბეჭდა. რომანის თავდაპირველი სათაური „მედეას ნაწნავები“ იყო და როგორც ჰანს ჰატო ფონ ველტჰაიმისადმი მიწერილი ბარათიდან ირკვევა, მწერალს ორიგინალის ტექსტი რუსულ ენაზე შეუქმნია. ამ ფაქტს გრიგოლ რობაქიძე შემდეგნაირად ხსნის: „მაშინ უკვე მქონდა საიდუმლო განზრახვა გერმანიაში გაპარვისა. მინდოდა გერმანული ტექსტი ხელთ მქონოდა. ჩემი მეგობარი რაინჰოლდ ჩაკერტი, რომელიც ამ წიგნის მთარგმნელად არის დასახელებული, ქართულს არ ფლობდა. ორმაგი სამუშაო რომ თავიდან ამეცდინა, ჯერ ქართულად დამეწერა რომანი და მერე რუსულად მისთვის, „მეგის“ ორიგინალური ტექსტი იმთავითვე რუსულად შეიქმნა“. „მეგი“ — მთავარი პერსონაჟი, მეგრელი გოგონა „ციცინო“ — მეგის დედა „მენიკი“ — ძიძა „უტუ“ — მოსამსახურე „ასტამური“ — მეგის შეყვარებული „ბუჩუ“ — მეგის მეგობარი „ჯვებე“ — ასტამურის მეგობარი რომანი 2012 წელს ქართულად ითარგმნა(გამომცემლობა არტანუჯი). რომანი goodreads.com-ზე ↑ literacy.ge
მაგდანას ლურჯა

„მაგდანას ლურჯა“ — კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ 1955 წლის მხატვრული ფილმი. მისი დამდგმელი რეჟისორები არიან თენგიზ აბულაძე და რეზო ჩხეიძე. სცენარის ავტორია კარლო გოგოძე. ფილმის ოპერატორები არიან ლევ სუხოვი, ალექსანდრე დიღმელოვი﻿. მხატვრები – იოსებ სუმბათაშვილი, ფარნაოზ ლაპიაშვილი, გივი გიგაური, კახი ხუციშვილი﻿﻿. ფილმის კომპოზიტორია არჩილ კერესელიძე﻿. მთავარ როლს ასრულებს დუდუხანა წეროძე. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ქვრივი მაგდანას შვილებმა მიხომ და კატომ შარაზე მომაკვდავი სახედარი იპოვეს, კარგი მოვლით ფეხზე დააყენეს და „ლურჯა“ შეარქვეს. ლურჯამ წვრილშვილიან ქვრივს შრომა შეუმსუბუქა. ამიერიდან მაგდანა მაწვნით სავსე ქილებს ქალაქში ლურჯას დახმარებით ეზიდებოდა. ხანმოკლე გამოდგა ოჯახის სიხარული - ვაჭარმა მიტუამ თავისი მიტოვებული სახედრის უკან დაბრუნება მოინდომა, სასამართლო მოისყიდა და ქვრივის ოჯახს ლურჯა წაართვა. დუდუხანა წეროძე (მაგდანა) ლიანა მოისწრაფიშვილი (სოფო) როლანდ (მიხო) ბორაშვილი (მიხო) ნანი ჩიქვინიძე (კატო) აკაკი კვანტალიანი (მენახშირე მიტუა) ალექსანდრე ომიაძე (გიგო პაპა) აკაკი ვასაძე (მამასახლისი) კარლო საკანდელიძე (ვანო მოჯამაგირე) ალექსანდრე თაყაიშვილი (მოსამართლე) სტეფანე გრიქუროვი (გაბო) დოდო აბაშიძე ცაცა (ეკატერინე) ამირეჯიბი (კეკე) ალექსანდრე ალაზნისპირელი მარიამ გარიყული შალვა გედევანიშვილი ნუნუ მაჭავარიანი (თებრო) ვასილ კახნიაშვილი შოთა ნოზაძე მავრ პიასეცკი ირაკლი ქოქრაშვილი (გლეხი) ნინო ჩხეიძე შალვა ხერხეულიძე (მღვდელი ტრიფონი) ბუხუტი ზაქარიაძე მერი კანდელაკი ვლადიმერ (ლადო) გვიშიანი მერაბ გეგეჭკორი (კინტო)﻿ პრიზი საუკეთესო მოკლემეტრაჟიანი მხატვრული ფილმისთვის. კანის საერთაშორისო კინოფესტივალი, საფრანგეთი (1956). ფილმი IMDb-ზე „მაგდანას ლურჯა“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
ბიურაკანის სურბ-ჰოვანესის ეკლესია

ბიურაკანის სურბ-ჰოვანესის ეკლესია (სომხ. Սուրբ Հովհաննես Մկրտիչ եկեղեցի) — ეკლესია სომხეთში. მდებარეობს არაგაწოტნის პროვინციის სოფელ ბიურაკანში. სურბ-ჰოვანესის ეკლესია აგებულია X საუკუნეში. იგი დარბაზული ტიპისაა. შესასვლელი ორი აქვს. ეკლესიის გარშემო მრავალი ხაჩკარია. შესასვლელი ინტერიერი ძველ სომხური წარწერა შესასვლელის თავზე Kiesling, Brady (2005), Rediscovering Armenia: Guide, ერევანი: Matit Graphic Design Studio Armeniapedia.org: Byurakan Church ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბიურაკანის სურბ-ჰოვანესის ეკლესია
მარკოს პიზელი

მარკოს პიზელი (სომხ. Մարկոս Պինեյրո Պիցցելլի; დ. 3 ოქტომბერი, 1984) — ბრაზილიური წარმომავლობის სომეხი ფეხბურთელი, რომელიც თამაშობს ყაზახურ „აქტობეში“ და სომხეთის ეროვნულ ნაკრებში. პიზელიმა ახალგაზრდული წლები ბრაზილიაში გაატარა, თუმცა მისი პირველი პროფესიონალური კლუბი ერევნის „არარატი“ იყო. ასევე ნათამაშები აქვს რამდენიმე სომხურ, უკრაინულ და რუსულ კლუბში. აქტობეში 2014 წელს არენდით, 2015 წელს კი საბოლოოდ შეუერთდა. სომხეთის ნაკრებში პიზელის დებიუტი 2008 წელს შედგა მოლდოვას ნაკრების წინააღმდეგ, ამ მატჩში გაიტანა მან სადებიუტო გოლიც. მარკოსი დაოჯახებულია, ჰყავს ცოლი ნატალია, რომელიც ბრაზილიაში გაიცნო, ახლა კი ისინი სომხეთში ცხოვრობენ. მათ შვილი არ ყავთ. პიზელის შეუძლია პორტუგალიურად, სომხურად და ინგლისურად საუბარი, სწავლობს რუსულს. მარკოსი თავს ბრაზილიელ-სომხად თვლის და ამბობს რომ არასდროს დაივიწყებს სომხეთს, რადგან მათ საშუალება მისცეს განვითარებულიყო. სომხეთის პრემიერლიგა: 2008 (მეორე ადგილი) სომხეთის თასი: 2008 სომხეთის პრემიერლიგა: 2009, 2010 სომხეთის თასი: 2009, 2010 ყაზახეთის სუპერთასი: 2014 სომხეთის პრემიერლიგის საუკეთესო ბომბარდირი: 2007, 2008, 2010 Profile at FFA website Profile at footballdatabase.eu Profile at armfootball.tripod.com ↑ Marcos Pizzelli joins Kazakh club. sport.news.am. ციტირების თარიღი: 12 March 2014. ↑ Актобе выкупил Маркоса Пиззелли Russian. sports.kz/ (9 October 2014). ციტირების თარიღი: 4 January 2015. ↑ hy:Հայաստանի հավաքականի ֆուտբոլիստների կանայք (ֆոտո) hy. sport.news.am. ციტირების თარიღი: 7 March 2013. ↑ hy:Մարկոս Պիզելի. Բերեզովսկին կարծես հայր լինի բոլորիս համար hy. news.am. ციტირების თარიღი: 6 March 2013. ↑ 5.0 5.1 5.2 M. Pizzelli. Soccerway. ციტირების თარიღი: 9 September 2014. ↑ Armenia Cup 2008. rsssf.com. ციტირების თარიღი: 9 September 2014. ↑ Armenia Cup 2009. rsssf.com. ციტირების თარიღი: 9 September 2014. ↑ Armenia 2010 - Cups. rsssf.com. ციტირების თარიღი: 9 September 2014. ↑ ru:«Актобе» взял Суперкубок Russian. sport.kg. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 მარტი 2016. ციტირების თარიღი: 14 March 2014. ↑ 10.0 10.1 10.2 Armenia - List of Topscorers. ციტირების თარიღი: 9 September 2014. ↑ http://espndeportes.espn.go.com/futbol/gamecast/estadisticas?id=308545
ვაჰანავანქი

ვაჰანავანქი (სომხ. Վահանավանք) — მონასტერი სომხეთში. მდებარეობს სიუნიქის პროვინციაში ქალაქ კაპანიდან დასავლეთით 7 კმ-ში. წარმოადგენდა სიუნიქის სამეფოს მთავართა განსასვენებელს. ვაჰანავანქის მონასტერი 911 წელს თავად ძაგიკ ვაჰანის უმცროსმა შვილმა ააგო. წლების მანძილზე იყო სიუნიქის სამეფოს რელიგიური ცენტრი. კომპლექსის მთავარი ნაგებობაა გრიგოლ განმანათლებლის სახელობის ეკლესია. გუმბათოვან ტაძარზე რამდენიმე წარწერაა შემონახული. მოგვიანებით, დასავლეთის მხარეს, ეკლესიას მიაშენეს პორტიკი. 1086 წელს სიუნიქის დედოფალმა შაჰანდუხტ II-მ და მისმა დამ კატამ ააგეს ღვთისმშობლის ეკლესია, სადაც დაკრძალულები არიან თვით და მათი შთამომავლები. მათ ასევე გადააკეთეს ტაძრის სამხრეთი შესასვლელი. XI საუკუნით თარიღდება ეკლესიის ხაჩკარები, წარწერები, საფლავის ქვები და მონასტრის სხვა ნაგებობები. ვაჰანავანქში მდებარეობს სიუნიქის მეფეთა საგვარეულო სამარხი. აქ აღმოაჩინეს მეფე ვასაკის საფლავის ქვა (გ. 1051 წ.), აქვეა დაკრძალული გრიგოლ I აშოტიანი (გ. 1072 წ.), მეფე სერექერიმის დედა - დედოფალი სოფი (გ. 1081 წ.) და სამეფო დინასტიის სხვა წარმომადგენლები. სიუნიქის სამეფო ვაჰანავანქის ახლადაღმოჩენილი წარწერები დაარქივებული 2015-06-30 საიტზე Wayback Machine. ↑ Г. М. Григорян., Новонайденные надписи Ваанаванка , 1972, გვ., 215-229. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-06-30. ციტირების თარიღი: 2015-08-20. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ვაჰანავანქი
სმბატ IV ბაგრატუნი

სმბატ IV ბაგრატუნი (სომხ. Սմբատ Դ Բագրատունի) (გ. 616/617 ) — სომეხი პრინცი ბაგრატუნების დინასტიიდან, რომელიც თავდაპირველად ბიზანტიის არმიაში მსახურობდა, თუმცა მოგვიანებით დაახლოებით 595 წლისთვის სასანიანთა იმპერიის არმიაში გადავიდა, სადაც მას გამორჩეული სამხედრო კარიერა ჰქონდა და გარდაცვალებამდე 616/617 წლამდე დიდი პატივით სარგებლობდა. მისი მემკვიდრე (შთამომავალი) მისი ვაჟი ვარაზ-ტიროც II ბაგრატუნი იყო. სმბატი იყო მანველ ბაგრატუნის ვაჟი. პირველად იგი მოხსენიებულია 580-იან წლებში, როდესაც ბიზანტიის იმპერატორმა მავრიკიოსმა (582–602 წწ.) სომეხ დიდებულებს კავალერიაში შესვლა და ბალკანურ კამპანიაში ხუნძების წინააღმდეგ ბრძოლა მოსთხოვა. სმბატი და საჰაკ მამიკონიანი ჯარს კონსტანტინოპოლისკენ წარუძღვენ, თითოეული 1000 კაციან შენაერთს ხელმძღვანელობდა, კონსტანტინოპოლში ისინი უხვად დააჯილდოვეს და სახლში გამოუშვეს. 589 წელს სმბატი მეთაურობდა აჯანყებას, რომელიც ბიზანტიის წინააღმდეგ იყო მიმართული, სმბატი შეიპყრეს და კონსტანტინოპოლში გაგზავნეს, სადაც ის გაასამართლეს და სიკვდილი მიუსაჯეს, სასჯელის მიხედვით სმბატი კონსტანტინოპოლის იპოდრომზე მხეცებისთვის უნდა მიეგდოთ. თუმცა, იმპერატორმა მავრიკიოსმა ბოლო წუთს შეიწყალა, სიკვდილის სანაცვლოდ ის გააძევეს "შორეულ კუნძულებზე", მოგვიანებით კი აფრიკაში. რამდენიმე ხნის შემდეგ სმბატი დევნილობიდან დაბრუნდა და სასანიანთა შაჰის ხოსრო II-ის სამსახურში ჩადგა, რომელმაც 595 წელს სმბატი ჰირკანიის (კასპიის ზღვის სამხრეთ სანაპიროების) მარზპანად (სამხედრო გუბერნატორი) დანიშნა. სმბატი ამ თანამდებობაზე 602 წლამდე მსახურობდა, თუმცა, მოგვიანებით გაანთავისუფლეს ხორასანში ვისტაჰმის აჯანყების ჩახშობის გამო, მოგვიანებით ქტესიფონის სასახლეში მიიწვიეს, სადაც მას რამდენიმე ტიტული და მცირე ფინანსთა მინისტრადაც დაინიშნა. დაახლოებით 607 წელს ("ხოსროს მეფობის მერვე წელს") სმბატი კვლავ სომხეთში გაგზავნეს, თუმცა უფრო დიდი ძალაუფლებით, როგორც "ლორდთა სახლების არმიის მხედართმთავარი". მისი მოღვაწეობა სომხეთში ხანმოკლე მაგრამ პროდუქტიული (ნაყოფიერი) აღმოჩნდა, წერს ნ. გარსონიანი: მომავალ წელს, სმბატმა მოკრძალებული ტიტული ხოსრო შანი ("ხოსროს სიხარული ან კმაყოფილება") მიიღო, ასევე წარუძღვა სამხედრო კამპანიას ხოსროს სახელით, რომელიც მიმართული იყო ეფთალიტების იმპერიის წინააღმდეგ, სამხედრო კამპანია სმბატისა და სასანიანების გამარჯვებით დასრულდა, არსებობს მოსაზრება, რომ სმბატმა მათი ლიდერი პირისპირ ბრძოლაში მოკლა. ამის შემდეგ, იგი პენსიაზე გავიდა, დანამდვილებით უცნობია თუ როდის გარდაიცვალა სმბატ IV, არსებობს ორი ვერსი 616 ან 617 წელი, მისი გარდაცვალების შემდეგ, მისი მემკვიდრე მისი ვაჟი ვარაზ-ტიროც II გახდა. სმბატ ბაგრატუნი სმბატ IV ბაგრატუნი სმბატ IV ბაგრატუნი სმბატ IV ხოსროვ შუმ ბაგრატუნი ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Martindale, John R.; Jones, A.H.M.; Morris, John (1992). „Symbatius 1“, The Prosopography of the Later Roman Empire: Volume III, AD 527–641. Cambridge University Press, გვ. 1209–1211. ISBN 0-521-20160-8.  ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 Garsoian, Nina. (2005-07-20) SMBAT BAGRATUNI. Encyclopaedia Iranica. Iranicaonline.org. ციტირების თარიღი: 2013-08-10.
ჰილა

ჰილა (არაბ. الحلة‎) — ქალაქი ერაყში. მდებარეობს ქვეყნის ცენტრალურ ნაწილში. იგი არის ბაბილის (ბაბილონის) მუჰაფაზის ადმინისტრაციული ცენტრი. არის ზღვის დონიდან 34 მეტრზე და მდებარეობს ისტორიული ბაბილონეთის ტერიტორიაზე. 2005 წელს ქალაქის მოსახლეობა 289 714 ადამიანს შეადგენდა. ქალაქი ჰილა არის საკუთარი მუჰაფაზის აღმოსავლეთ ნაწილში. ჰილა მდებარეობს 100 კილომეტრის დაშორებით ქვეყნის დედაქალაქ ბაღდადიდან. ჰილაში ძირითადად ერაყელები სახლობენ, მაგრამ მოსახლეობის რაღაც ნაწილი ქურთია. ქალაქში, როგორც თითქმის მთელ ერაყში, მოსახლეობის უდიდეს ნაწილს მუსლიმები წარმოადგენენ. ქალაქს ძალიან ბევრი სტუმარი სტუმრობს. ამის მიზეზი კი ის არის, რომ ქალაქი ისტორიულ ბაბილონეთში მდებარეობს და მდიდარია შორეული წარსულიდან შემორჩენილი ნაშთებით. ბაბილის მუჰაფაზა Iraq Image - Al Hillah Satellite Observation დაარქივებული 2009-09-17 საიტზე Wayback Machine.
როზეტა გუჯეჯიანი

როზეტა გუჯეჯიანი (დ. 25 ოქტომბერი, 1970) — ქართველი ისტორიკოსი, ეთნოლოგი, ისტორიის მეცნიერებათა კანდიდატი, პროფესორი. საქართველოს საპატრიარქოს წმიდა ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ქართული უნივერსიტეტის ეთნოლოგიის მიმართულების ხელმძღვანელი. ეთნოლოგი როზეტა გუჯეჯიანი დაიბადა 1970 წლის 25 ოქტომბერს. 1989-1994 წლებში სწავლობდა სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ისტორიის ფაკულტეტზე. 1994-1997 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასპირანტურაში, ეთნოლოგიის სპეციალობით. 2005 წელს მიიღო მეცნიერებათა კანდიდატის სამეცნიერო ხარისხი. 2005 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტში თემაზე: „ტრადიციული ყოფისა და რწმენა-წარმოდგენების ურთიერთმიმართება დასავლეთ საქართველოს მთიანეთში (სვანეთის ეთნოგრაფიული მასალის მიხედვით)“. 1994 წელს ეთნოგრაფიული მუზეუმის ლაბორანტია. 1994-2006 ამავე მუზეუმის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 2005-2012 წლებში საქართველოს ეროვნული მუზეუმის კურატორია. 2005-2012 წწ. ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერი თანამშრომელი. 2008-2012 წწ. მიწვეული ლექტორი თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ფაკულტეტზე ეთნოლოგიის მიმართულებით. 2010-2012 წწ. ასოცირებული პროფესორი ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ქართულ უნივერსიტეტში. გამოქვეყნებული აქვს ორი მონოგრაფია და 103 ნაშრომი. მონაწილეობა აქვს მიღებული 85 სამეცნიერო კონფერენციასა და სიმპოზიუმში. ქართველ მთიელთა მენტალობის ისტორიიდან სვანეთი, თბილისი, “უნივერსალი”, 2008. რედაქტორი - ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი რ. თოფჩიშვილი; რეცენზენტები: ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი ნ. მინდაძე, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი მ. ხიდაშელი. ნაშრომი მოიცავს 227 გვერდს. თეორიული ეთნოლოგია, სახელმძღვანელო სტუდენტებისათვის. ივანე ჯავახიშვილის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გამომცემლობა, თბ., 2010. თანაავტორები: როლანდ თოფჩიშვილი, ქეთევან ხუციშვილი. რედაქტორები: ნ. მინდაძე, ი. ღუტიძე. რეცენზენტები: თ. ფუტკარაძე, ნ. შოშიტაშვილი. ნაშრომი მოიცავს 466 გვერდს. როზეტა გუჯეჯიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი როზეტა გუჯეჯიანი — ეთნოლოგიის სამეცნიერო დისციპლინის შესახებ ინტერვიუ პროფესორ როზეტა გუჯეჯიანთან „განათლება გამოგარჩევს“ როზეტა გუჯეჯიანი[მკვდარი ბმული] გადაცემაში შუადღე ერთსულოვნებაზე როზეტა გუჯეჯიანი — რადიო 1 დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine.
სეიშელის შიდა კუნძულები

სეიშელის შიდა კუნძულები (ან გრანიტის სეიშელის კუნძულები ინგლ. Granitic Seychelles) — კუნძულთა ჯგუფი ინდოეთის ოკეანე, რომელიც შედის სეიშელის კუნძულების შემადგენლობაში (მასში ასევე შედის კიდევ კუნძულთა რამდენიმე ჯგუფი, რომელთა გაერთიანებასაც ეწოდება სეიშელის გარე კუნძულები) შემადგენლობაში. შესაბამისად კუნძულთა ამ ჯგუფს ასევე ეძახიან შიდა კუნძულებს. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით შიდა კუნძულების მოსახლეობის რაოდენობა კუნძულ მაესთან ერთად შეადგენს 90 187 ადამიანს (კუნძული მაე — 78 539 ადამიანი), მაეს გარეშე 11 648 ადამიანს. სეიშელის შიდა კუნძულები მდებარეობს სეიშელის ამაღლებაზე, რომელიც წარმოადგენს მასკარენის ქედის (Mascarene Plateau) ჩრდილოეთ ნაწილს. ცნობილია ამ ჯგუფში შემავალი 44 კუნძული. მათ შორის 2 კუნძული, რომლებიც მდებარეობენ კუნძულთა დანარჩენი ნაწილიდან ჩრდილოეთით, მარჯნისაა: ბერდი (Ile aux Vaches / Bird Island) დენისი (Ile Denis) დანარჩენი კუნძულები ჩამოყალიბებულია გრანიტისაგან, სეიშელის გარე კუნძულებისაგან განსხვავებით, რომლებიც გეოლოგიური თვალსაზრისით მარჯნისაა. გარე მარჯნის კუნძულებისგან განსხვავებით სეიშელის გრანიტის კუნძულები მდიდარია ნაყოფიერი ნიადაგით, მათთვის დამახასიათებელია მდიდარი მცენარეულობა ცხოველთა სამყარო. იქ თავმოყრილია დასახლებული პუნქტების უმრავლესობა და ქვეყნის პრაქტიკულად მთელი სამეურნეო საქმიანობა. მაე (Mahé) — სეიშელის არქიპელაგის ყველაზე დიდი კუნძული სამხრეთ-დასავლეთი სანაპიროს გასწვრივ არსებული კუნძულები კონსეპშენი (Conception) ტერეზი (Thérèse) ლ’ისლეტი (L’Islette) ვაშ-მარინი (Ile aux Vaches (Marines)) ჩრდილო-აღმოსავლეთი სანაპიროს გასწვრივ არსებული კუნძულები ოდული (Hodoul) სენტ-ანის კუნძულების ჯგუფი სენტ-ანი (Ste. Anne) სერფი (Cerf / Ile au Cerf) კაშე (Cachée / Faon Islet) ლონგი (Long / Ile Longue) მუაენი (Moyenne) რაუნდი (რონდი) (Round / Ile Ronde) ბიკონი (სეში) (Beacon / Ile Sèche) ანონიმი (Anonyme) რატი (Rat) შოვ-სური (Chauve Souris) დასავლეთი შიდა კუნძულები სილუეტი (Silhouette) — მაედან ჩრდილო-დასავლეთით ნორტი (North Island / Ile du Nord) მამელი (Mamelles) — მომცრო კუნძული მაესა და პრასლინს შორის ჩრდილო-აღმოსავლეთი შიდა კუნძულები არიდი (Aride) ბუბი (ილ-ო-ფუ) (Booby / Ile aux Fous) პრასლინი (Praslin) ნორტ-კუზენი (Cousin / Cousin N.) საუტ-კუზენი (Cousine / Cousin S.) კურიოზი (Curieuse) შოვ-სური (ჟანეტი) (Chauve Souris / Jeanette Island) სენ-პიერი (St. Pierre) რაუნდი (რონდი) (Round / Ile Ronde) ლა-დიგი (La Digue) ლა-ფუში (Ile La Fouche) ფელისიტე (Félicité) კოკო (Cocos / Ile aux Cocos) მერი-ანი (Marianne) უესტ-სისტერი (პტი-სორი) (Petite Sœur) ისტ-სისტერი (გრანდ-სორი) (Grand Sœur) აღმოსავლეთი შიდა კუნძულები ფრეგატი (Frégate) ლ’ილო ფრეგატი (L’Ilot Frégate) რესიფი (Récif / Ile aux Récifs) კუნძულები, რომელთა ზუსტი ადგილმდებარეობა უცნობია ჰარისონ-როკსი (გრან-როშე) (Harrison Rocks / Grand Rocher) ლ’ილო (L’Ilot) სური (Souris) ზავე (Zavé) Granitic Seychelles forests (World Wildlife Fund) Islands of the Seychelles Archipelago (I[მკვდარი ბმული], II[მკვდარი ბმული], III[მკვდარი ბმული], IV[მკვდარი ბმული], V[მკვდარი ბმული] parts) საიტზე Virtual Seychelles (official website of the Republic of Seychelles) ↑ Population and Housing Census 2010 Report. National Bureau of Statistics. ციტირების თარიღი: 12 November 2013.
ქონდარი

ქონდარი (ლათ. Satureja) — მცენარეთა გვარი ტუჩოსანთა ოჯახისა. ერთ- და მრავალწლოვანი ბალახები ან ბუჩქ-ბალახებია. მისი 30-მდე სახეობა გავრცელებულია ზომიერ და სუბტროპიკულ სარტყელში. საქართველოში გვხვდება 3 სახეობა. ქონდარი იზრდება მშრალ და კირქვიან ფერდობებზე, ბუჩქნარებში, ტყის პირას. ბევრი სახეობა ეთეროვან ზეთებს შეიცავს. ბაღის ქონდარი (Satureja hortensis) ველურად ევროპული ნაწილის სამხრეთშია გავრცელებული. იყენებენ საჭმლის საკაზმად, მედიცინასა და პარფიუმერიაში. ამასთან საქართველოში კულტივირებულია ტყის ქონდარი (Satureja laxiflora), რომელსაც იყენებენ ლიქიორისა და კონიაკის წარმოებაში არომატისათვის. გარეული ქონდარი ანუ ოჭო (Satureja spicigera) და მთის ქონდარი (Satureja montana), რომელსაც დეკორატიულ მცენარედ იყენებენ. რობაქიძე თ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 547.
ალ-დივანია

ალ-დივანია (არაბ. الديوانية‎), ასევე ცნობილია დივანიის სახელით — ქალაქი ერაყში. მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში და იგი არის ქადისიის მუჰაფაზის ადმინისტრაციული ცენტრი. ქალაქ დივანიის მოსახლეობა 2012 წელს 650 927 ადამიანს შეადგენდა. ქალაქი მდებარეობს 25 მეტრზე ზღვის დონიდან. დივანია მდებარეობს საკუთარი მუჰაფაზის დასავლეთ ნაწილში. 2011 წლის 21 ივნისს, ალ-დივანიაში, ერთ-ერთ ადამიანს ჰქონდა თვითმკვლელობის მცდელობა ქადისიის მუჰაფაზის გუბერნატორის სახლის წინ და ააფეთქა ბომბი, რის შედეგადაც, მართალია, გადარჩა გუბერნატორი, მაგრამ გარდაიცვალა 27 ადამიანი და დაიჭრა 30-ზე მეტი. ქადისიის მუჰაფაზა ალ-დივანიის მდებარეობა ქალაქის ამინდი