laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ნუგზარ ბარამია

ნუგზარ ბარამია (დ. 9 ივნისი, 1942, სენაკი) — ქართველი ექიმი. სამედიცინო განათლება ნუგზარ ბარამიამ კიევში მიიღო. მანამდე ზედიზედ ორი წელი თბილისის სამედიცინო ინსტიტუტში აბარებდა, მაგრამ დაბალი ქულების გამო ვერ მოხვდა. კიევში მამის მეგობრებმა მიიწვიეს. ინსტიტუტში სამკურნალო ფაკულტეტზე სწავლობდა და ყოველთვის მოწინავეთა რიგებში იყო. ჯერ კიდევ მესამე კურსის სტუდენტმა დაიწყო ქირურგიული ოპერაციების გაკეთება. მანამდე სამედიცინო პრაქტიკაზე იმყოფებოდა სამეგრელოში, მაშინდელ ცხაკაიაში, სადაც ქირურგიული განყოფილების გამგე ქირურგი სერგო შენგელია გახლდათ და ნუგზარი მასთან ერთად ატარებდა ოპერაციებს. 1972 წელს, სამკურნალო ფაკულტეტის დამთავრების შემდეგ, ნუგზარ ბარამია განაწილებით მოხვდა ახალგახსნილ კლინიკურ-ექსპერიმენტული ქირურგიის სამედიცინო-კვლევით ინსტიტუტში. თავდაპირველად უმცროსი მეცნიერ-მუშაკი იყო. დისერტაციის დაცვის შემდეგ კი უფროს მეცნიერ-მუშაკად გადაიყვანეს. ინსტიტუტს ხელმძღვანელობდა ქირურგი-მეცნიერი ალექსანდრე შალიმოვი. მისი წინადადებით, 1985 წელს ახალგაზრდა ექიმი დაინიშნა პოლიტრავმის კლინიკის ხელმძღვანელად, რომელიც სასწრაფო დახმარების საავადმყოფოში გაიხსნა. ეს იყო ახალი და მძიმე მიმართულება ქირურგიაში. ნუგზარ ბარამიას ხელმძღვანელობის 30 წლის მანძილზე პოლიტრავმის კლინიკას ჩატარებული აქვს დაახლოებით 18 ათასი ოპერაცია, აქედან 522 უნიკალური გულის ოპერაციაა; ის გახლავთ ქირურგიის ინსტიტუტის საპატიო თანამშრომელი; 1997 წლიდან უკრაინის სამხედრო-სამედიცინო აკადემიის ქირურგიის კათედრის პროფესორი; მისი სახელი უკრაინის 300 ცნობილი ადამიანის ნუსხაშია შესული. ქართველი ქირურგი ხუთი სამთავრობო ჯილდოსა და საერთაშორისო პრემიის „ოქროს ფორტუნის“ ლაურეატია. 2002 წელს, მას მიენიჭა III ხარისხის დამსახურების ორდენი და უკრაინის მინისტრთა კაბინეტის დიპლომი, ხოლო, 2007 წელს — „იაროსლავ ბრძენის“ V საფეხურის ორდენი. ნუგზარ ბარამიას მეუღლე ნონა ბასილაია არის მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი, ნევროპათოლოგი და არატრადიციული მედიცინის ოსტატი. მათი ერთადერთი ვაჟი, ვახტანგი, კიევის საერთაშორისო ურთიერთობების ინსტიტუტის კურსდამთავრებულია და საკანდიდატო დისერტაციაც იქვე დაიცვა. მუშაობდა საქართველოში უკრაინის საელჩოში და უკრაინის საგარეო საქმეთა სამინისტროში. ბატონი ნუგზარი გახდა პირველი ქართველი, რომელიც კიევის საპატიო მოქალაქედ აირჩიეს. ის სენაკის საპატიო მოქალაქეცაა. იქ არის მისი მშობლიური სახლი, სადაც თითქმის ყოველ წელს ჩადის. „ბედნიერების მთავარი ინგრედიენტი ჩემთვის ადამიანის გვერდში ყოფნაა“, ამბობს ნუგზარ ბარამია, მიუხედავად იმისა, რომ ახალგაზრდობიდან კიევში ცხოვრობს, სამშობლოსთან კავშირი არ გაუწყვეტია. მან დაახლოებით 120 ქართველ ახალგაზრდას გაუკვალა გზა და პროფესიონალად ჩამოყალიბებაში დაეხმარა. მისი აღზრდილები დღეს სენაკის, თბილისის, ქუთაისის, ხობის და საქართველოს სხვა ქალაქების საავადმყოფოებში მუშაობენ. ბარამია, ნუგზარ. კიევი ჩემი სახლია : ინტერვიუ = Киiв мiй дiм / ნუგზარ ბარამია ; ესაუბრა მარი ტყეშელაშვილი // საქართველო = Сакартвело / უკრაინის ქართველთა ასოციაცია "იბერია". - თბილისი, 2007. - N1(2). გვ. 30-33 ნუგზარ ბარამია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
Netflix and chill

"Netflix and chill" — ინტერნეტ ჟარგონი, რომელიც გამოიყენება როგორც ევფემიზმი შემთხვევითი სექსითვის. 2015 წლისთვის, "Netflix and Chill" გახდა ინტერნეტ-მიმი. ფრაზა პირველად გამოიყენა "NoFaceNina"-მ 2009 წლის 21 იანვარს თავის ტვიტში. მან თქვა: ფრაზის ადრეული გამოყენება სექსუალური კონოტაციების გარეშე იყო, გულისხმობდა უბრალო Netflix-ის ყურების აქტს. 2013 წლისთვის, Netflix-ის პოპულარობა შეერთებულ შტატებში მნიშვნელოვნად გაიზარდა, სერვისს მილიონობით აბონენტი შეემატა, ამ ფრაზამაც მაშინ შეიძინა თანამედროვე მნიშვნელობა. ↑ 1.0 1.1 Roose, Kevin. (27 August 2015) 'Netflix and chill': the complete history of a viral sex catchphrase. Fusion.net. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 28 აგვისტო 2015. ციტირების თარიღი: 14 November 2015
ზაურ ჩანქსელიანი

ზაურ ჩანქსელიანი (დ. 1948) — ქართველი აგროქიმიკოსი და სოფლის-მეურნეობის მეცნიერებათა დოქტორი (1994). დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის აგრონომიის ფაკულტეტი აგროქიმია-ნიადაგთმცოდნეობის განხრით. 1978 წელს დაიცვა დისერტაცია სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხის მოსაპოვებლად აგროქიმიის სპეციალობით. 1979 წლიდან მცხეთის სარაიონათშორისო საწარმო გაერთიანების „სოფლნაყოფიერების“ თავმჯდომარეა. 1988 წლიდან მუშაობს სასოფლო-სამეურნეო რესურსების სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორად. იკვლევს სასუქების გამოყენების პირობებში რადიონუკლიდების მიგრაციას ნიადაგში, მცენარეებსა და პროდუქტებში. 1995 წლებში მუშაობდა პირველი მოწვევის პარლამენტის აპარატის აგრარულ კომიტეტში შეთავსებით. 1998 წლიდან იყო სოფლის მეცნიერებათა აკადემიის საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო რადიოლოგიის სამეცნიერო-კვლევითი — ინსტიტუტის დირექტორი. 2001 წლიდან ამავე ინსტიტუტისა და საქართველოს აგროეკოლოგიური სამეცნიერი-კვლევითი ინსტიტუტის გაერთიანების შედეგად შექმნილი სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა აკადემიის აგრარული რადიოლოგიისა და ეკოლოგიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის, ხოლო 2008 წლიდან საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირის აგრარული რადიოლოგიისა და ეკოლოგიის ინსტიტუტის დირექტორად. 2010 წლიდან იყო საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტის ამავე ინსტიტუტის დირექტორი. 2000-2006 წლებში მუშაობდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში პროფესორის თანამდებობაზე. 2014 წელს არჩეული იქნა სოფლის მეურნეობის სამინისტროს სსიპ სოფლის მეურნეობის სამეცნიერო-კვლევითი ცენტრის ნიადაგის ნაყოფიერების კვლევის სამსახურის უფროსად. გამოქვეყნებული აქვს 150-ზე მეტი ნაშრომი, მათ შორის სამი სახელმღვანელო. მცენარეული რადიოპროტექტორები: სახელმძღვანელო, თბილისი, 2011, გვ. 280 რადიოლოგიის საფუძვლები: წიგნი ეძღვნება ჩემი შვილის ხათუნა ჩანქსელიანის ხსოვნას: სახელმძღვანელო, თბილისი, 2010, გვ. 107 ISBN 9789941024931 მელიორაცია კოლხეთის მიწას ღალას მატებს, თბილისი, მერკური, 1993, გვ. 49 აგროქიმიის ეკოლოგიური საფუძვლები, თბილისი, საქართველო, 1992, გვ. 132 თბილისი: ენციკლოპედია, თბ., 2002, გვ. 791 ზაურ ჩანქსელიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მანანა სალუქვაძე

მანანა სალუქვაძე (დ. 1 იანვარი, 1949, ლიხაური) — ქართველი გეოგრაფი, მეცნიერი, გლაციოლოგი, ჰიდრომეტეოროლოგიის უნივერსიტეტის წყლის რესურსებისა და ჰიდროლოგიური პროგნოზების განყოფილების უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, გეოგრაფიის აკადემიური დოქტორი. 1974 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ინჟინერ-მეტეოროლოგის სპეციალობით. მუშაობა დაიწყო ჰიდრომეტეოროლოგიის უნივერსიტეტში გლაციოლოგიის ლაბორატორიაში. გამოქვეყნებული აქვს სამეცნიერო ნაშრომები. მისი ნაშრომები ეხება თანამედროვე გლაციოლოგიურ საკითხებს, კერძოდ თოვლის ზვავების წარმოქმნის, რეჟიმისა და გავრცელების თავისებურებებს. მუშაობს საქართველოს ტერიტორიაზე თოვლის ზვავების რაოდენობრივი მახასიათებლების ცვალებადობის დადგენაზე, მოსახლეობის საშიში ზვავშემკრებების, ზვავსაშიში დასახლებული პუნქტებისა და სახალხო ობიექტების გამოვლენაზე. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „კატასტროფული ზვავების გავრცელება საქართველოს ტერიტორიაზე და მათი მასიური ჩამოსვლის წინასწარმეტყველების მეთოდები“. საქართველოს თოვლის ზვავების კადასტრი (ავტორი), თბ., საქ. ტექნ. უნ-ტის ჰიდრომეტეოროლოგიის ინ-ტი, 2018, გვ. 154 — ISBN: 9789941808432 თოვლის ზვავები საქართველოში (თანაავტორი), თბ., საქ. ტექნ. უნ-ტის ჰიდრომეტეოროლოგიის ინ-ტი, 2015, გვ. 170 — ISBN: 9789941084522 კატასტროფული წყალდიდობები, ღვარცოფები და თოვლის ზვავები საქართველოში და მათი უსაფრთხოება : მონოგრაფია (თანაავტორი), თბ., საქ. ტექნ. უნ-ტი, 2012, გვ. 244 — ISBN: 9789941201202 ზემო სვანეთის ზვავსაშიშროება (ავტორი), თბ., სტუ-ს ჰიდრომეტეოროლ. ინ-ტი, 2011, გვ. 67 — ISBN: 9789941036521 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი, თბ., 2003, გვ. 227-228; მანანა სალუქვაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მონტენეგროს უნივერსიტეტი

მონტენეგროს უნივერსიტეტი (მონტენ. Универзитет Црнe Горе / Univerzitet Crne Gore) — მონტენეგროს ერთადერთი სახელმწიფო უნივერსიტეტი. უნივერსიტეტის ცენტრალური ადმინისტრაცია და ფაკულტეტების უმრავლესობა მდებარეობს ქვეყნის დედაქალაქ პოდგორიცაში. დაწესებულება დაარსდა 1974 წელს და ამჟამად ჯამში 19 ფაკულტეტი აქვს. მონტენეგროს უნივერსიტეტი დაარსდა 1974 წლის 29 აპრილს ტიტოგრადში (ახლანდელი პოდგორიცა). დაარსებიდან ერთი წლის შემდეგ დაწესებულებას, ველკო ვლახოვიჩის, იმ წელს გარდაცვილი კომუნისტი აქტივისტის სახელი დაერქვა. 1992 წელს უნივერსიტეტს მიენიჭა სახელი — მონტენეგროს უნივერსიტეტი. ოფიციალური საიტი ↑ https://eua.eu/about/member-directory.html — ევროპის უნივერსიტეტების ასოციაცია. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q868940"></a> ↑ https://web.archive.org/web/20221123144401/https://www.auf.org/les_membres/nos-membres/
სარაევოს უნივერსიტეტი

სარაევოს უნივერსიტეტი (ბოსნ. Univerzitet u Sarajevu / Универзитет у Сарајеву) — სახელმწიფო უნივერსიტეტი, რომელიც მდებარეობს სარაევოში, ბოსნია და ჰერცეგოვინაში. სარაევოს უნივერსიტეტი არის ქვეყნის უდიდესი და უძველესი უნივერსიტეტი, ასევე უმაღლესი განათლების უძველესი დაწესებულებაა მთელ ყოფილ იუგოსლავიაში. დაარსდა 1537 წელს, როგორც მედრესე. სარაევოს უნივერსიტეტი ჩარიცხული სტუდენტების რაოდენობის მხრივ ბალკანეთის უდიდეს უნივერსიტეტებს შორისაა. 1949 წელს გახსნის შემდეგ, სულ 122 000 სტუდენტმა მიიღო ბაკალავრის ხარისხი, 3,891-მა მიიღო მაგისტრის ხარისხი და 2,284-მა მიიღო დოქტორის ხარისხი 45 სხვადასხვა სფეროში. უნივერსიტეტს აქვს 32 ფაკულტეტი. ბოსნია-ჰერცეგოვინაში პირველი უმაღლესი სკოლები დაარსდა მე-16 საუკუნეში ოსმალების მეთვალყურეობის ქვეშ. პირველი მედრესე ბოსნიაში, კერძოდ, ღაზი ხოსრო-ბეგის მედრესე და ბიბლიოთეკა, გაიხსნა სარაევოში 1537 წელს. უნივერსიტეტმა თავისი თანამედროვე იერსახე ავსტრია-უნგრეთის იმპერიის მმართველობის დროს მიიღო, როდესაც დაარსდა მრავალი უმაღლესი განათლებისა და კულტურის ინსტიტუტი, როგორიცაა ბოსნია და ჰერცეგოვინის ეროვნული მუზეუმი, რომელიც დღემდე აქტიურია. სარაევოს უნივერსიტეტს პარტნიორული ურთიერთობები აქვს ევროპის, აშშ-ის, კანადისა და ახლო აღმოსავლეთის 120-ზე მეტ უნივერსიტეტთან. ↑ Agency, Anadolu. Saraybosna'da 476 yıldır yaşayan medrese! (Sarajevo Celebrates 476 Years of its Medresa!). Haber7. ციტირების თარიღი: 11 November 2013 ↑ Univerzitet u Sarajevu - O Univerzitetu bs. ციტირების თარიღი: 26 April 2017 ↑ History en. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 1 იანვარი 2017. ციტირების თარიღი: 26 April 2017 ↑ Gazi Husrev-begova medresa bs-BA. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 27 აპრილი 2017. ციტირების თარიღი: 26 April 2017 ↑ Saraybosna'da 476 yıldır yaşayan medrese! (Sarajevo Celebrates 476 Years of its Medresa!) tr. ციტირების თარიღი: 11 November 2013 ↑ A History of the University of Sarajevo. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 10 სექტემბერი 2015. ციტირების თარიღი: 10 June 2012 ↑ University of Sarajevo – DEPARTMENT FOR INTERNATIONAL COLLABORATION. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 5 მაისი 2017. ციტირების თარიღი: 27 April 2017 ↑ University of Sarajevo - INFO - International agreements. ციტირების თარიღი: 27 April 2017
ფიშერინგის ციხესიმაგრე

ფიშერინგის ციხესიმაგრე (გერმ. Burg Vischering) — ციხესიმაგრე ლუდინგჰაუზენში, ჩრდილოეთ რაინ-ვესტფალია. XVI საუკუნეში კომპლექსი თითქმის მთლიანად აღადგინეს, მაგრამ ციხესიმაგრემ ძლიერი ციხის ფუნქციების შენარჩუნება მოახერხა. ფიშერინგის ციხესიმაგრე ერთ-ერთი უძველესი და ყველაზე კარგად შემონახული ციხესიმაგრეა მთელს მიუნსტერში. ციხე შედგება გარე თავდაცვითი ეზოსგან, კარიბჭეებისგან, თხრილისგან, ხიდისგან, მთავარი შენობისა და სამლოცველოსაგან. ფიშერინგის ციხე აშენდა ეპისკოპოს გერჰარდ ფონ დერ მარკის დავალებით. თუმცა ის მალევე გადაეცა დროსტე ცუ ფიშერინგთა ოჯახს. დროსტე იყო ადგილობრივი ტიტული მემკვიდრეობით კეთილშობილი პირებისთის, რომლებიც ემსახურებოდნენ მიუნსტერის ეპისკოპოსებს. მთავარი შენობა არის ცხენის ფორმის სამსართულიანი ნაგებობა მასიური გარე კედლით. ციხე ხანძარმა გაანადგურა 1521 წელს. მეორე მსოფლიო ომის დროს საჰაერო თავდასხმისგან მიღებული ზარალი უმნიშვნელო იყო. ფიშერინგის ციხესიმაგრეში განთავსებულია მიუნსტერლანდმუზეუმი, რაინდობის გამოფენა პატარებისთვის, ასევე კაფე-რესტორანი. Official Website Burg Vischering auf burgenwelt.de in German ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ფიშერინგის ციხესიმაგრე
დროსტე ცუ ფიშერინგი

დროსტე ცუ ფიშერინგი — ძველი და მნიშვნელოვანი ვესტფალიური დიდგვაროვანი ოჯახის სახელი. ეპისკოპოსი კლემენს ავგუსტ დროსტე ცუ ფიშერინგი (1773–1845), კიოლნის მთავარეპისკოპოსი მარია დროსტე ცუ ფიშერინგი (1863–1899), მონაზონი გოტფრიდ ფონ დროსტე ცუ ფიშერინგ-პადბერგი (1908-1992), ფიზიკოსი კლემენს ავგუსტ დროსტე ცუ ფიშერინგი კლემენს ჰაიდენრაიხ დროსტე ცუ ფიშერინგი მარია დროსტე ცუ ფიშერინგი ↑ Heinrich August Pierer (1858). „Droste zu Vischering“, Universal-Lexikon der Gegenwart und Vergangenheit [de]. Altenburg, გვ. 345–346.
მთვარის მოტაცება (ფილმი)

მთვარის მოტაცება — 1973 წლის ქართული საბჭოთა ფილმი, გადაღებული რეჟისორ თამაზ მელიავას მიერ კონსტანტინე გამსახურდიას რომანის „მთვარის მოტაცების“ მიხედვით. უცხოეთიდან ახლად დაბრუნებული თარაშ ემხვარი ტარიელ შერვაშიძის ოჯახს ეწვევა, სადაც სიყრმის მეგობარი თამარი ეგულება. შერვაშიძეებს თარაშის გამზრდელი და ძიძიშვილი, კაც და არზაყან ზვამბაიებიც სტუმრობენ. არზაყანს კომკავშირლობისა და სოფლის კოლექტივიზაციაში მონაწილეობისათვის ძმები თარბები მოსაკლავად დასდევენ. მას უსიამოვნება აქვს მამასთანაც, რომელსაც არ სურს ქონება კოლექტივს გაუნაწილოს. არზაყანისგან განსხვავებით, თარაში ახალ ცხოვრებაში თავის ადგილს ვერ ხედავს. მისი ერთადერთი იმედი თამარია. თამარი მამასთან ერთად თბილისში მიემგზავრება. თარაშს აღიზიანებს თამარის სწრაფვა გართობისკენ, სთხოვს შეინარჩუნოს მისთვის ძვირფასი ოცნების ქალიშვილის სახე. რადგან თამარი ნაწნავებს მაინც იჭრის და არ თმობს ქალაქური ცხოვრების წესს, იმედგაცრუებული სოფელს უბრუნდება. კაც ზვამბაია შეიტყობს, რომ მას განკულაკებას უპირებენ და საკუთარი ხელით ხოცავს ხარებს. შეთქმულები მისი ოჯახის ამოწყვეტას გადაწყვეტენ. არზაყანს და თარაშს თავდამსხმელები, ძმები თარბები შემოაკვდებიან და იძულებულნი ხდებიან თავი სვანეთს შეაფარონ. როდესაც თარაში იგებს, რომ ფეხმძიმე თამარი კვდება, მის სანახავად წასვლას გადაწყვეტს, ენგურის გადალახვას დააპირებს, მაგრამ მდინარეში ცხენიანად იღუპება. ოთარ მეღვინეთუხუცესი — არზაყან ზვამბაია გეიდარ ფალავანდიშვილი — თარაშ ემხვარი ირინა ჭიჭინაძე — თამარ შერვაშიძე კოტე დაუშვილი — კაც ზვამბაია არიადნა შენგელაია — კაროლინა აკაკი ვასაძე — ტარიელ შერვაშიძე ეროსი მანჯგალაძე — გვანჯ აფაქიძე ვარლამ (ვალოდია) წულაძე — ლუკაია ლაბახუა სპარტაკ ბაღაშვილი — მებორნე რამაზ ჩხიკვაძე — შარდინ ალშიბაია კირა (უმც) ანდრონიკაშვილი — ძაბული იმედა კახიანი — ჩალმაზი მანუჩარ შერვაშიძე — არემბა არლანი რუსლან მიქაბერიძე — ჯოტო ზურაბ ქაფიანიძე — ლომკაც თარბა თამარ ციციშვილი — თარაშ ემხვარის დედა ლეო (ლევან) ფილფანი — ჯამლეტ ტარბა ოთარ კოპტონაშვილი — ბესლან ტარბა ამირან ქადეიშვილი — კეგვე ტარბა ბორის წიფურია — ჯოკია დალი წერეთელი — ზესნა ეკა შაკერბაია — ხათუნა კახი კავსაძე — ვახტანგ იამანიძე მიხეილ ვაშაძე — ლომკაც ესვანჯია „მთვარის მოტაცება“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია „მთვარის მოტაცება“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
პუენტე-ლა-რეინა-დე-ხაკა

პუენტე-ლა-რეინა-დე-ხაკა (ესპ. Puente la Reina de Jaca, არაგ. Puent d’a Reina de Chaca) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ხასეტანიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 48,10 კმ². მოსახლეობა — 245 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები პუენტე-ლა-რეინა-დე-ხაკის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - პუენტე-ლა-რეინა-დე-ხაკა დაარქივებული 2022-03-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
სანტა-სილია

სანტა-სილია (ესპ. და არაგ. Santa Cilia) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ხასეტანიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 28,10 კმ². მოსახლეობა — 243 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები Gran Enciclopedia Aragonesa - სანტა-სილია დაარქივებული 2022-03-24 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
სანტა-კრუს-დე-ლა-სეროსი

სანტა-კრუს-დე-ლა-სეროსი (ესპ. Santa Cruz de la Serós, არაგ. anta Cruz d’as Serors) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ხასეტანიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 27,00 კმ². მოსახლეობა — 188 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები Gran Enciclopedia Aragonesa - სანტა-კრუს-დე-ლა-სეროსი დაარქივებული 2022-03-24 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ვალიე-დე-ეჩო

ვალიე-დე-ეჩო (ესპ. Valle de Hecho, არაგ. Val d’Echo) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ხასეტანიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 234,40 კმ². მოსახლეობა — 817 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ვალიე-დე-ეჩოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ვალიე-დე-ეჩო დაარქივებული 2022-01-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ვილიანუა

ვილიანუა (ესპ. Villanúa, არაგ. Villanuga) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ხასეტანიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 58,20 კმ². მოსახლეობა — 451 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ვილიანუის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ვილიანუა დაარქივებული 2022-03-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
შაუმიანი (დაბა)

შაუმიანი (1932 წლამდე შულავერი) — დაბა მარნეულის მუნიციპალიტეტში, სადაბო საკრებულოს ცენტრი (სოფლები: ახყულა, ყუდრო, ხიხანი). მდებარეობს რკინიგზის სადგურ შულავერიდან 7 კილომეტრის დაშორებით (თბილისი-გიუმრის ხაზი). ვრცელდება მდინარე შულავრის (ხრამის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირებზე. სახელი ეწოდა სტეფანე შაუმიანის პატივსაცემად. დაბის სტატუსი მიიღო 1932 წელს. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 3107 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 694. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ 2.0 2.1 საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის შედეგბი, ტომი I. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2003). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-09-28. ციტირების თარიღი: 16 აგვისტო 2016.
ბიესკასი

ბიესკასი (ესპ. და არაგ. Biescas) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ალტო-გალიეგოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 189,10 კმ². მოსახლეობა — 1474 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ბიესკასის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ბიესკასი დაარქივებული 2021-01-21 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
კალდეარენასი

კალდეარენასი (ესპ. Caldearenas, არაგ. Candarenas) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ალტო-გალიეგოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 192,30 კმ². მოსახლეობა — 226 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები Gran Enciclopedia Aragonesa - კალდეარენასი დაარქივებული 2021-01-30 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ოს-დე-ხაკა

ოს-დე-ხაკა (ესპ. Hoz de Jaca, არაგ. Oz de Tena) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ალტო-გალიეგოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 12,50 კმ². მოსახლეობა — 73 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ოს-დე-ხაკის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ოს-დე-ხაკა დაარქივებული 2022-04-17 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
პანტიკოსა

პანტიკოსა (ესპ. Panticosa, არაგ. Pandicosa) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ალტო-გალიეგოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 95,90 კმ². მოსახლეობა — 800 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები პანტიკოსის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - პანტიკოსა დაარქივებული 2022-03-24 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
საბინიანიგო

საბინიანიგო (ესპ. Sabiñánigo, არაგ. Samianigo) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ალტო-გალიეგოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 586,80 კმ². მოსახლეობა — 9185 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები საბინიანიგოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - საბინიანიგო დაარქივებული 2022-03-24 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
სალიენტ-დე-გალიეგო

სალიენტ-დე-გალიეგო (ესპ. Sallent de Gállego, არაგ. Sallent de Galligo) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ალტო-გალიეგოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 162,10 კმ². მოსახლეობა — 1477 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები სალიენტ-დე-გალიეგოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - სალიენტ-დე-გალიეგო დაარქივებული 2022-03-24 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ესერო

ესერო (ესპ. Yésero, არაგ. Yesero) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ალტო-გალიეგოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 30,20 კმ². მოსახლეობა — 57 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ესეროს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ესერო დაარქივებული 2021-04-26 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ებრა-დე-ბასა

ებრა-დე-ბასა (ესპ. და არაგ. Yebra de Basa) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ალტო-გალიეგოს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 90,90 კმ². მოსახლეობა — 142 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ებრა-დე-ბასის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ებრა-დე-ბასა დაარქივებული 2022-01-21 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ჯუმბერ მამალაძე

ჯუმბერ მამალაძე (დ. 28 იანვარი, 1935, თბილისი) — ქართველი გეოლოგი და მეცნიერი. გეოლოგია-მინერალოგიის მეცნიერებათა კანდიდატი. 1957 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ინჟინერ-გეოლოგის სპეციალობით. 1964 წელს დაამთავრა თბილისის უცხო ენათა პედაგოგიურ ინსტიტუტთან არსებული ფრანგული ენის ორწლიანი კურსები. 1957-1961 წლებში მუშაობდა საქართველოს მინისტრთა საბჭოსთან არსებულ გეოლოგიური სამმართველოს ტეხურის გეოლოგიურ-საძიებო პარტიაში, ლიახვის გეოლოგიურ-აგეგმვით პარტიაში ინჟინერ-გეოლოგად. 1961-1973 წლებში ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის მეოთხეული ნალექების შემსწავლელ განყოფილებაში უმცროსი მეცნიერი თანამშრომლის თანამდებობაზე. 1973 წლიდან მუშაობდა კავკასიის მინერალური ნედლეულის ინსტიტუტში ჯერ უფროსი მეცნიერი თანამშრომლის თანამდებობაზე, შემდეგ სექტორის ხელმძღვანელად. იკვლევდა კოლხეთის მეოთხეულ ნალექებს, რომელიც საფუძვლად დაედო მის საკვალიფიკაციო ნაშრომს — „კოლხეთის პლეისტოცენური ზღვიური ნალექების სტრატიგრაფია და შავი ზღვის დონის რყევა“ (1973). გამოქვეყნებული აქვს 20-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი, რომლებიც შეეხება კოლხეთის მეოთხეულ ნალექებს და გეომორფოლოგიური რუკების (ეგზოგენური პროცესები) შედგენას. Морской плейстоцен Колхиды, Тбилиси, „Мецниереба“, 1975, с. 207 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი, თბ., 2003, გვ. 180 ჯუმბერ მამალაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი