laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ილინსკის ბაღი (სანქტ-პეტერბურგი)

ილინსკის ბაღი (რუს. Ильинский сад) — ბაღი სანქტ-პეტერბურგის წითელგვარდიელთა რაიონში. რევოლუციის გზატკეცილის კენტი ნომრების მხარეს და ქიმიკოსების ქუჩაზე, პოტაპოვის ქუჩისა და მდინარე ოხტას შორის. ბაღი ვრცელდება მდინარე ოხტას მეორე ნაპირზეც ილინსკის სლობოდასა და მდინარე ლუბიას შორის. ილინსკის ბაღი ჩამოყალიბდა 1980-იან წლებში, ახალი საცხოვრებელი კომპლექსის რჟევკა-პოროხოვიეს მშენებლობის პერიოდში და მოიცავს ამ ადგილების კულტურულ, ბუნებრივ და ისტორიულ ობიექტებს. ისევე როგორც ილინსკის სლობოდამ და ორივე ხიდმა (ილინსკის დიდი და პატარა ხიდები), სახელწოდება მიიღო ახლოს მდებარე ელია წინასწარმეტყველის ტაძრის მიხედვით. ილინსკის ბაღზე გაედინება მდინარე ოხტა და ყოფს მას ორ ნაწილად, რომლებსაც საკუთარი დასახელება აქვთ: ილინსკის დიდი ბაღი, რომელიც მდებარეობს რევოლუციის გზატკეცილის ნაპირზე პოტაპოვის ქუჩისა და მდინარე ოხტას შორის და მცირე ილინსკის ბაღი, რომელიც განთავსებულია მდინარე ოხტის მეორე ნაპირზე ილინსკის სლობოდასა და მდინარე ლუბიას შორის. პირველი ხის სამლოცველო ელია წინასწარმეტყველის სახელზე აქ აგებული იყო ჯერ კიდევ 1717 წელს, ამჟამად მოქმედი კი აგებულია 1785 წელს არქიტექტორ ნიკოლაი ლვოვის პროექტით. ილინსკის დიდი ხიდი გადებულია მდინარე ოხტაზე წითელგვარდიელთა რაიონში. ერთ-ერთი პირველი მონოლითური რკინაბეტონის ხიდი სანქტ-პეტერბურგში. ააგეს 1912 წელს, შემონახულია პირვანდელი სახით. ალექსანდრეს ჭიშკარი — კლასიციზმის სტილში აგებული არქიტექტურის ძეგლი სანქტ-პეტერბურგში, ოხტის ყოფილი დენთის ქარხნის ჭიშკარი. აგებულია 1806 წელს არქიტექტორ ფიოდორ დემერცოვის პროექტის მიხედვით. სანქტ-პეტერბურგის ელია წინასწარმეტყველის ტაძარი რევოლუციის გზატკეცილი ალექსანდრეს ჭიშკარი ილინსკის დიდი ხიდი Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — СПб.: Норинт, 2002. — 353 с. — ISBN 5-7711-0019-6. Зодчие Санкт-Петербурга. XIX — начало XX века / сост. В. Г. Исаченко; ред. Ю. Артемьева, С. Прохватилова. — СПб.: Лениздат, 1998. — 1070 с. — ISBN 5-289-01586-8. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Ильинский сад — описание и фотография места დაარქივებული 2016-03-08 საიტზე Wayback Machine. Храм Святого Илии Пророка в народном каталоге православной архитектуры[მკვდარი ბმული] Храм Святого Илии Пророка на сайте al-spbphoto.narod.ru ↑ Rutraveller — «Ильинский сад». დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-08. ციტირების თარიღი: 2019-01-21. ↑ Храм Святого Илии Пророка на сайте al-spbphoto.narod.ru
ჰაკაჰანა

ჰაკაჰანი — გარეუბანი ნამიბიის დედაქალაქ ვინდჰუკში. მდებარეობს ქალაქის ჩრდილოეთით, მისი მოსაზღვრე დასახლებები არიან: კატუტურა, უანაჰედა და ოკურიანგავა. 2010 წლის მონაცემებით დასახლებაში ცხოვრობს 8870 ადამიანი. 2003 წლამდე ის ექვემდებარებოდა კჰომასის რეგიონს. 2008 დაარქივებული 2008-12-04 საიტზე Wayback Machine. 2010 დაარქივებული 2015-12-21 საიტზე Wayback Machine.
წყლის ოპოსუმი

წყლის ოპოსუმი (ლათ. Chironectes minimus) — ძუძუმწოვარი ცხოველი ოპოსუმისებრთა ოჯახისა; გვარ Chironectes-ის ერთადერთი სახეობა. სხეულის სიგრძეა 35–40 სმ, კუდისა — 40–45 სმ. ბეწვი მოკლე და ხშირია, კუდი ქერცლითაა დაფარული. ფერად რუხია, თავსა და ზურგზე დიდი მუქი ლაქები აყრია. თათებზე საცურაო აპკები აქვს. გავრცელებულია ცენტრალურ და სამხრეთ ამერიკაში (სამხრეთით არგენტინამდე). ცხოვრობს ხშირ ტყეებში წყალსატევებთან ახლოს, აქტიურია ღამით. მისდევს ნახევრად წყლის ცხოვრების წესს; კარგად ცურავს. თავშესაფრად იყენებს სოროებს, რომლის შესასვლელი წყლის დონის მაღლაა. იკვებება წყლის უხერხემლოებითა და ხერხემლიანებით. მრავლდება წელიწადში ერთხელ; შობს 5-მდე ნაშიერს. დედალს შეუძლია ცურვა ნაშიერებთან ერთად, რომლებსაც ჩანთაში ისვავს და მის ნახვრეტს კუნთებით კეტავს. წყლის ოპოსუმი — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული)
ოხტის კაშხალი

ოხტის კაშხალი (რუს. Охтинская плотина) — ძველი ჰიდროტექნიკური ნაგებობა სანქტ-პეტერბურგში, მდებარეობს მდინარე ოხტაზე, შესართავიდან 9 კილომეტრში, კომუნის ქუჩის დასაწყისში. იგი პრაქტიკულად არის ოხტის წყალსაცავის საკეტი და წყალსაგდები. 2005 წლიდან 2016 წლამდე ავტოტრანსპორტის მოძრაობა კაშხალზე აკრძალული იყო მის ავარიულ მდგომარეობასთან დაკავშირებით. კაშხალზე ამჟამად დავს ავტობუსი № 168 ლადოგის ვაგზლიდან და № 164 სანქტ-პეტერბურგის ისტორიულ რაიონ ვესიოლი-პასელიოკიდან. 1715 წელს დენთის ქარხანასთან ააგეს პირველი ხის კაშხალი, რომლის დანიშნულებაც იყო წყლის მიწოდება ოხტის ქარხანაში. ქარხანა ააშენეს პეტრე I-ის განკარგულებით. უკვე XVIII საუკუნეში ქარხანა უმსხვილესი რუსული სახაზინო მანუფაქტურა გახდა. კაშხლის დახმარებით მიღებული ენერგია მთლიანად ხმარდებოდა წარმოებას. 1824-1828 წლებში კაშხლის პირველი კაპიტალური რემონტი მიმდინარეობდა ინჟინერ პ. პ. ბეზინის ხელმძღვანელობით. ხის კაშხალი თუჯის კაშხლად გადააკეთეს. 1864-1868 წლებში კაშხალი გადააკეთეს ინჟნერ კ. ფ. გუსმანის ხელმძღვანელობით. რეკონსტრუქცის დროს ფართოდ გამოიყენეს ბეტონი. დიდი სამამულო ომის დროს კაშახალი დაზიანდა. დაინგრა მისი ცენტრალური საგდული. 1965 წელს კაშხალი გადააკეთეს, გაამაგრეს და გააფართოეს. 2005 წელს აკრძალეს მასზე საავტომობილო მოძრაობა ავარიული მდგომარეობის გამო. 2016 წლის 29 აპრილს გარემონტებული კაშხალი გახსნეს ავტოტრანსპორტისათვის. Охтинская плотина დაარქივებული 2019-01-21 საიტზე Wayback Machine. Охтинская плотина
ალდაგი

ალდაგი — პირველი კერძო სადაზღვევო კომპანია საქართველოში, რომელიც 1990 წელს დაარსდა. კომპანიაში შესაძლებელია ავტომობილის, ქონების, სამოგზაურო, აგრო, საპენსიო, მესამე პირის წინაშე პასუხისმგებლობისა და სიცოცხლის დაზღვევის შეძენა. კომპანიის პროდუქტებს შორისაა ასევე ავტო სტარტი, ტურის დაზღვევა, „ალდაგი ბიზნესი“ — სპეციალური სადაზღვევო პროგრამა მცირე და საშუალო ბიზნესისთვის. ალდაგის ოფისები ფუნქციონირებს თბილისში და საქართველოს სხვადასხვა ქალაქში — თელავი, გორი, ქუთაისი, ზუგდიდი, ფოთი, ბათუმი. სადაზღვევო კომპანია ალდაგი 1990 წელს დაარსდა. 2006 წლის ბოლოს სადაზღვევო კომპანია „ბი სი აი-მ“ სადაზღვევო კომპანია „ალდაგის“ აქციების 100% შეისყიდა. ამ წლის 22 ივნისს განხორციელდა აღნიშნული კომპანიების იურიდიული გაერთიანება, სახელწოდებით „ალდაგი ბისიაი“, რომელმაც ბაზრის 36% დაიკავა. 2012 წელს „ალდაგმა“ სადაზღვევო კომპანია „იმედი L“ შეიძინა, რომლის შედეგადაც კიდევ უფრო გაიზარდა კომპანიის ბაზრის წილი. 2014 წელს, კომპანიის აქციონერთა გადაწყვეტილებით, „ალდაგმა“ მსოფლიოში აპრობირებულ ბიზნეს მოდელს მიმართა და გაიმიჯნა დაზღვევის ორი მიმართულება — ჯანმრთელობის დაზღვევა და არაჯანმრთელობის დაზღვევა. 2017 წელს კომპანიამ „World Finance Global Insurance Awards-ისგან“ საქართველოში საუკეთესო მზღვეველის სტატუსი მიიღო. 2018 წელს კომპანია „Global Brand Magazine-ის“ მიერ საქართველოში ავტოდაზღვევის საუკეთესო ბრენდად დასახელდა. ფინანსური მონაცემები სსიპ საქართველოს დაზღვევის სახელმწიფო ზედამხედველობის სამსახურის მიხედვით ოფიციალური საიტი ↑ World Finance Global Insurance Awards 2017 ↑ Global Brand Magazine 2018 ↑ სსიპ საქართველოს დაზღვევის სახელმწიფო ზედამხედველობის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-09-25. ციტირების თარიღი: 2019-01-28.
დეგერესული ცხვრები

დეგერესული ცხვრები — ნახევრად წმინდამატყლიანი ცხვრის ჯიშების ჯგუფი. გამოყვანილია ყაზახეთის ასსრ-ში ყაზახური დუმიანი ნერბის შეჯვარებით შროპშირისა და პრეკოსის ჯიშის ერკემლებთან. მაგარი კონსტიტუციისანი არიან, ჩონჩხი კარგადაა განვითარებული. ტანი კომპაქტურია, ოდნავ წაგრძელებული. დუმა რამდენადმე მცირე აქვს, ვიდრე — ყაზახურ ცხვარს. ერკემლის მასაა 100–115 კგ (უდიდესი უდიდესი 135 კგ), ნერბისა — 60–65 კგ (უდიდესი 90 კგ). ნაპარსი ერკემლისა 3,5–4 კგ (საუკეთესოსი 8 კგ), ნერბისა 2,5–3 კგ (საუკეთესოსი 4,5). მატყლის სიგრძეა 12–15 სმ, ნაპარსის გამოსავალი 65–68%. მატყლი მცირედ ცხიმოფლიანია. ყოფილ სსრკ-ში მისი მოშენების მთავარი რაიონი იყო ყაზახეთის სსრ; საუკეთესო სანაშენო ფარა მდებარეობდა ალმა-ათის ოლქის ბალხაშის რაიონის საბჭოთა მეურნეობა „ბაკანასკი“-ში («Баканасский»). დეგერესული ცხვრები — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული)
მაინა

მაინა, მაინები (ლათ. Acridotheres) — ფრინველთა გვარი შოშიასებრთა ოჯახისა. გავრცელებული არიან ტრიპიკულ სამხრეთ აზიაში ირანიდან ჩინეთამდე, აგრეთვე ინდონეზიაში. აერთიანებს 10 სახეობას. ნაირმჭამელები არიან, იკვებებიან ხილით, ნექტარითა და მწერებით. ბევრი სახეობა ინტროდუცირებულია სხვადასხვა ქვეყნებში. Feare, Chris & Craig, Adrian (1999): Starlings and Mynas. Princeton University Press. ISBN 0-7136-3961-X Grimmett, Richard; Inskipp, Carol, Inskipp, Tim & Byers, Clive (1999): Birds of India, Pakistan, Nepal, Bangladesh, Bhutan, Sri Lanka, and the Maldives. Princeton University Press, Princeton, N.J.. ISBN 0-691-04910-6 ↑ Acridotheres — ინგლისურ-ქართული ბიოლოგიური ლექსიკონი. ↑ Nuthatches, Wallcreeper, treecreepers, mockingbirds, starlings, oxpeckers. World Bird List Version 8.1. International Ornithologists' Union (2018). ციტირების თარიღი: 11 May 2018.
ვუიჩის სახლი

ვუიჩის სახლი (რუს. Дом Вуича) — ისტორიული შენობა პუშკინში. აგებულია 1880 წელს. სახლი რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლია. მდებარეობს ეკლესიის ქუჩის № 6-ში. თავდაპირველად, 1880 წელს შენობის ადგილას აშენდა ხის სახლი, არქიტექტორ ა. ვ. ვიდოვის მიერ, სახელმწიფო მრჩეველ ვასილი ვუიჩისთვის. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ სახლი გადააკეთეს საცხოვრებლად. 1930 წელს საცხოვრებელ სახლში დასახლდა მწერალი ა. ნ. ტოლსტოი, ​​რომელიც 1938 წლამდე ცხოვრობდა. სახლში გატარებული დროის განმავლობაში ის მუშაობდა რომან „პეტრე პირველზე“. ტოლსტოის კაბინეტი კი მეორე სართულზე იყო განთავსებული. მას ხშირად სტუმრობდნენ მწერლები და მხატვრები, მათმა წრემ მიიღო სახელწოდება „საბავშვო ბაღის ხელოვნების კოლონია“. მეორე მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ, აღნიშნულ სახლში განთავსდა ლენინგრადის სახალხო მილიციის კიროვის პირველი დივიზიის გაზეთ „საბჭოთა სამშობლოსათვის“ რედაქცია. სახლი სერიოზულად დაინგრა ომის პერიოდში, სახურავი განადგურდა და ფანჯრები ჩაიმტვრა. აღდგენის შემდეგ, სახლში განათავსეს საბავშვო ბაღი, შემდეგ კი სანქტ-პეტერბურგის მთავარი წყალსადენის სადგურის დასასვენებელი ცენტრი. სახლი მოძველდა, დიდი ხნის განმავლობაში იყო მიტოვებული და ემუქრებოდა მთლიანად დანგრევა, მაგრამ საზოგადოების ძალისხმევის წყალობით მან მიიღო პუშკინის ისტორიულ-ლიტერატურული მუზეუმის არქიტექტურული ძეგლის სტატუსი. იგეგმება სახლის რესტავრაცია. Семенова Г. В. Царское Село: знакомое и незнакомое. — М.: Центрполиграф, 2009. — С. 395. — 638 с. — ISBN 978-5-9524-4249-8. Бунатян Г. Г. Город муз. — Л.: Лениздат, 1975. — С. 318—343. — 368 с. Церковная 6. Дом Вуича (Толстого). Энциклопедия Царского Села. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-14. ციტირების თარიღი: 2018-07-14. Дом В. И. Вуича - Дом А. Н. Толстого - Дом творчества ленинградских писателей. citywalls.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-14. ციტირების თარიღი: 2018-07-14. ↑ Дом В.И. Вуича, в котором в 1930-1938 гг. жил писатель А.Н.Толстой, в 1938-1941 гг. находился Дом творчества ленинградских писателей, в августе 1941 г. размещалась редакция газеты "За Советскую Родину". КГИОП Санкт-Петербурга. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-16. ციტირების თარიღი: 2018-07-14. ↑ Распоряжение КГИОП № 10-15 от 01.06.2009 ↑ Церковная 6. Дом Вуича (Толстого). Энциклопедия Царского Села. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-14. ციტირების თარიღი: 2018-07-14. ↑ Дом В. И. Вуича - Дом А. Н. Толстого - Дом творчества ленинградских писателей. citywalls.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-14. ციტირების თარიღი: 2018-07-14.
ნანჯაო

ნანჯაო (ჩინ. ტრად. 南詔, გამარტ. 南诏, ფინინი: Nánzhāo) — ბაის ხალხთა სამეფო. რომელთა ტერიტორია მოიცავდა ძირითადად, იუნანის პროვინციას ჩინეთში. ნანჯაოს აყვავების პერიოდი VIII-IX საუკუნეებზე მოდის. იგი იყო მრავალეთნიკური ბუფერული სახელმწიფო ჩინეთსა და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის ხალხებს შორის. ნანჯაოს ექსპანსიამ და დაცემამ გამოიწვია ლაოსა და ტაის ხალხების გადასახლება თანამედროვე ლაოსისა და ტაილანდის ტერიტორიაზე. ნანჯაოს დაარსება მოხდა დაახლოებით 650 წლისათვის. ბაის ტომები დასახლდნენ ტბა ერხაის სანაპიროზე. მათ წარმოქმნეს სამთავრო, რომელსაც ჩჟაოს სახელით იცნობდნენ. 737 წელს ტანის ჩინეთის მხარდაჭერით მეფე პილოგემ გააერთიანა „შვიდი ჯაო“ და ახალი სახელი ნანჯაო უწოდა. იგი ფორმალურად ითვლებოდა ტანის ჩინეთის ვასალურ სახელმწიფოდ. მისი დედაქალაქი 738 წელს გახდა ნაყოფიერი ხეობის ცენტრში მდებარე ქალაქი ტაიხე. 17 წლის შემდეგ პილოგეს ვაჟმა გელოფენმა თავი იმპერატორად გამოაცხადა, ე. ი. ჩინეთისაგან დამოუკიდებლობა გამოაცხადა. 750 წელს ნანჯაო აჯანყდა ტანის ჩინეთის წინააღმდეგ. 751 წელს ჩინეთმა არმია წარგზავნა აჯანყებულთა დასასჯელად. მაგრამ არმია განადგურდა სიანგუანეს მახლობლად, იმავე წელს, რა დროსაც მოხდა ტალასის ბრძოლა. ამ ბრძოლაშიც ჩინელებმა გამანადგურებელი დარტყმა მიიღეს არაბებისაგან ცენტრალურ აზიაში. ამ ბრძოლის მოწმე იყო გენერალთა ხევი და 10 ათასობით ჯარისკაცის საფლავი სიანგუანის რაიონში. 754 წელს ჩინეთმა მეორე არმია გაგზავნა, რომელიც ასევე გაანადგურეს. ამ წარუმატებლობებით წაქეზებულმა ნანჯაომ მთელი იუნანის პროვინცია დაიკავა და ამავე დროს, შეიჭრა ბირმაში, ლაოსში, ტაილანდში და გადაადგილდნენ სიჩუანში. 829 წელს აიღეს ჩენდუ. 832 წელს ნანჯაომ დაარბია სახელმწიფო პიუს (ბირმაში) დედაქალაქი ხალინჯი, რომელიც მიწასთან გაასწორეს და ცოცხლად გადარჩენილი მცხოვრებნი ტყვედ წაასხეს. 835 წელს ნანჯაოს ჯარები შეიჭრნენ მონის სამეფოში (თანამედროვე მიანმარის შტატი) და მრავალი ტყვე წაასხეს, თუმცა მონის სახელმწიფომ შეძლო თავისი ძალების გაერთიანება ნანჯაოს წინააღმდეგ ბრძოლაში და მოახერხა მისი შეჩერება. 873 წელს ნანჯაო განდევნეს სიჩუანიდან. ამის მერე სამეფოს სიძლიერე თანდათან დაეცა და ჩაქრა. 902 წელს ტახტიდან ჩამოადგეს ნანჯაოს დინასტია. უმოკლეს დროში კიდევ სამი დინასტია შეიცვალა და 937 წელს დაარსდა დალის სამეფო. 1254 წელს დალის სამეფო დაიპყრეს მონღოლებმა ყუბილაი ყაენის მეთაურობით. ტაის ტომები გადაადგილდნენ თანამედროვე ტაილანდის, ლაოსის, და ინდოეთის ასამის შტატის ტერიტორიებზე. ნანჯაო ასოცირდება ბუდიზმთან, რასაც ამტკიცებენ იმ პერიოდის ქვის წარწერები. ზოგიერთი მეცნიერის მოსაზრებით, ადგილობრივი ბუდიზმი აჩარია ტანტრული ბუდიზმის, არის, მონათესავე ფორმა იყო, რომელიც გავრცელებულია თანამედროვე მიანმაში. იუნანი ლაოსის ისტორია ტაილანდის ისტორია ი. ნ. მაშკინა. ჩინეთი და ვიეტნამი III—XIII სს. «მეცნიერება». 1978წ. პირველი სახელმწიფოები მიანმას ტერიტორიაზე ბუდიზმის რეგიონი შუა საუკუნეების ჩინეთი
ჩვეულებრივი მაინა

ჩვეულებრივი მაინა (ლათ. Acridotheres tristis) — ფრინველი ბეღურასნაირთა რიგის შოშიასებრთა ოჯახისა. სხეულის სიგრძეა დაახლოებით 25 სმ. შეფერილია ყავისფრად, ვეჟან-შავ და თეთრთან ერთად. გავრცელებულია სამხრეთ აზიაში. XX საუკუნის დასაწყისიდან აღწევდა ცენტრალურ აზიაში, ხოლო 30-იანი წლებიდან სწრაფად დასახლდა ჩრდილო-დასავლეთში, მიაღწია თურქმენეთს, უზბეკეთს, ყარაყალპაკეთსა და ყაზახეთს. მკვიდრი ბინადარია, ხშირად გვხვდება დასახლებულ პუნქტებში. ბუდობს წელიწადში 2–3-ჯერ; ბუდეს იკეთებს სახურავების ქვეშ, შენობათა კედლებზე, იშვიათად ფლატეებსა და ფუღუროებში. დებს 4–5 ცისფერი კვერცხს. იკვებება მწერებით (მათ შორის კალიებით, რითაც სარგებლობა მოაქვს), კენკრით (უმთავრესად თუთით). ხშირად ჰყავთ გალიებში, შეუძლია სიტყვებისა და ფრაზების წარმოთქმა. ჩვეულებრივი მაინა — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული)
გიორგი ტყემალაძე

გიორგი ტყემალაძე (დ. 28 აგვისტო, 1975) — ქართველი ინჟინერ-ტექნოლოგი, პოლიტიკოსი, ქ. თბილისის საკრებულოს თავმჯდომარე 2017 წლიდან დღემდე. გიორგი ტყემალაძე დაიბადა 1975 წლის 28 აგვისტოს. სწავლობდა საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტში, აგრარულ მეცნიერებათა აკადემიაში, რომელიც დაამთავრა ინჟინერ-ტექნოლოგის სპეციალობით. 1998-2000 წლებში იყო საქართველო-ამერიკის ერთობლივი საწარმო „ჩალას-ვაინსის" მენეჯერი. 2000-2002 წლებში მუშაობდა საქართველოს სახელმწიფო კანცელარიაში, სახელმწიფო მინისტრის თანაშემწის პოზიციაზე. 2002-2003 წლებში საქართველოს ეროვნული საინვესტიციო სააგენტოს პირველი მოადგილეა, 2003-2004 წლებში საქართველოს ეროვნული საინვესტიციო სააგენტოს დირექტორი, 2004-2006 წლებში საქართველოს ბიზნესმენთა ფედერაციის ბიზნეს კომპანიებთან ურთიერთობის მენეჯერი. 2006-2008 წლებში მუშობდა შ.პ.ს. "ვეტპრეპარატის" დირექტორად. გიორგი ტყემალაძე 2007 წლიდან პოლიტურ საქმიანობაში ჩაება და 2007-2008 წლებში „თოფაძე - მრეწველების" პროპორციული საარჩევნო სიით ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მესამე მოწვევის საკრებულოს წევრი გახდა. 2008-2010 წლებში იყო ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მესამე მოწვევის საკრებულოს წევრი და საზღვარგარეთის ქვეყნების თვითმმართველობის ორგანოებთან თანამშრომლობის დროებითი კომისიის თავმჯდომარე. 2010 წლიდან დღემდე - ევროსაბჭოს ადგილობრივი და რეგიონული თვითმმართველობის კონგრესის წევრი. 2010 წლიდან დღემდე საქართველოს ადგილობრივი თვითმმართველობის ეროვნული ასოციაციის ვიცე პრეზიდენტი. 2010-2012 წლებში ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მეოთხე მოწვევის საკრებულოს წევრი, ურბანული დაგეგმარების და ძველი თბილისის რეაბილიტაციის კომისიის თავმჯდომარე. 2012-2014 წლებში ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მეოთხე მოწვევის საკრებულოს წევრი - თავმჯდომარის მოადგილე, 2012 ელიდან დღემდე - საქართველოს ჩოგბურთის ფედერაციის ვიცე-პრეზიდენტი, 2014-2017 წლებში ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის V მოწვევის საკრებულოს წევრი- თავმჯდომარის პირველი მოადგილე, 2017 წლიდან დღემდე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის VI მოწვევის საკრებულოს თავმჯდომარე. გიორგი ტყემალაძე - საკრებულოს თავმჯდომარე გიორგი ტყემალაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ გიორგი ტყემალაძე - საკრებულოს თავმჯდომარე. tbsakrebulo.gov.ge. ციტირების თარიღი: 22 იანვარი, 2019.
ირაკლი შიხიაშვილი

ირაკლი შიხიაშვილი (დ. 9 აპრილი, 1972) — ქართველი ინჟინერ-ეკონომისტი, პოლიტიკოსი, ქ. თბილისის საკრებულოს თავმჯდომარე 2013-2014 წლებში. ირაკლი შიხიაშვილი დაიბადა 1972 წლის 9 აპრილს, თბილისში. 1989 წელს დაამთავრა ქ. თბილისის 106 საშუალო სკოლა; 1996 წელს დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მანქანათმშენებლობის მართვის და ეკონომიკის ფაკულტეტი, ინჟინერ-ეკონომისტის კვალიფიკაციით; 1992-1993 წლებში იყო შინაგან საქმეთა სამინისტროს სპეც-დანიშნულების დივერსიული ასეულის მეთაური (მონაწილეობას ღებულობდა საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობისთვის წარმოებულ საომარ მოქმედებებში აფხაზეთსა და სამაჩაბლოში) 1999 წლის საპარლამენტო არჩევნებში კენჭი იყარა სამგორის რაიონის მაჟორიტრ დეპუტატად („მრეწველობა გადაარჩენს საქართევლოს"). 2003 წლის საპარლამენტო არჩევნებში სამგორის რაიონის მაჟორიტად დეპუტატად იყარა კენჭი (ბლოკი "ახალი მიმარჯვენეები"). 2004 წლის დეკემბრიდან 2008 წლის სექტემბრამდე მუშაობდა ისანი-სამგორის რაიონის გამგებლის მოადგილედ. 2008 წლის ნოემბრიდან 2010 წლამდე მუშაობდა თბილისის მერიის სამობილიზაციო - საიდუმლო სამსახურის უფროსის მოადგილედ. 2010 წლის მაისიდან არის თბილისის საკრებულოს წევრი, სამგორის რაიონის მაჟორიტარი დეპუტატი, 2012 წლის 11 ოქტომბრიდან ფრაქცია „თავისუფლება"-ს ასევე თბილისის საკრებულოს თავმჯდომარე. 2013 წლის 27 ივლისიდან 2014 წლის 14 ივლისამდე იყო თბილისის საკრებულოს თავმჯდომარე. ირაკლი შიხიაშვილი - საკრებულოს თავმჯდომარე ირაკლი შიხიაშვილი - დეკლარაცია[მკვდარი ბმული] ↑ ირაკლი შიხიაშვილი - საკრებულოს თავმჯდომარე. ghn.ge. ციტირების თარიღი: 22 იანვარი, 2019. ↑ თბილისის საკრებულოს თავმჯდომარედ ირაკლი შიხიაშვილი აირჩიეს. geonews.ge. ციტირების თარიღი: 22 იანვარი, 2019.[მკვდარი ბმული]
სიკვდილის ზუავები

სიკვდილის ზუავები (პოლ: Żuawi śmierci) — იანვრის აჯანყების პერიოდში მოქმედი პოლონური სამხედრო შენაერთები. ჩამოყალიბდა 1863 წლის თებერვალში, ოიცუველში მოხალისეების მიერ. ფრანგი ფრანკოის როჩებრუნის (პოლ: Franciszek Rochebrune) მეთაურობით. მან დანაყოფის მოდელად აიღო ფრანგული ზუავი, სადაც ის ყირიმის ომის დროს მსახურობდა. სიკვდილის ზუავები გამოირჩეოდნენ სიმამაცით, თუმცა დიდ დანაკარგებს განიცდიდნენ. დანაყოფმა არსებობა აჯანყების დამარცხების შემდეგ 1864 წელს შეწყვიტა. პოლონეთიდან როჩებრუნი საფრანგეთის ჯარში კაპიტნად დაბრუნდა. ↑ Zofia Gołubiewowa, Halina Blak, Barbara Małkiewicz, Elżbieta Wojtałowa, Modern polish painting: Polish painting of the 19th century, The National Museum, 2001 ↑ Bartek Rogalski, "„Żuawi Śmierci” w Powstaniu Styczniowym" დაარქივებული August 3, 2014, საიტზე Wayback Machine. (Zouaves of Death in the January Uprising), last accessed 1/14/2011
ლადო კახაძე

ვლადიმერ (ლადო) კახაძე (დ. 28 ოქტომბერი, 1953, თბილისი) — ქართველი ექიმი, პოლიტიკოსი, ქ. თბილისის პირველი მოწვევის საკრებულოს თავმჯდომარე 1998-2002 წლებში, საქართველოს მე-9 და მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი. ლადო კახაძე დაიბადა 1953 წლის 28 ოქტომბერს, თბილისში. 1978 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნაალო ფაკულტეტი. 1978-1979 წლებში იყო ექიმი-ინტერნი; 1979-1982 წლებში თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტის მეანობა-გინეკოლოგიისა და სხივური დიაგნოსტიკის კათედრების კლინიკური ორდინატორი; 1982-1987 წლებში სტუდენტთა საკონსტრუქტორო სამეცნიერო-კვლევითი ბიუროს უფროსი ლაბორანტი. 1987-1992 წლებში საქართველოს დიაგნოსტიკის ცენტრის ულტრაბგერითი განყოფილების ხელმძღვანელი; 1993-1998 წლებში შპს სამედიცინო ფირმა „ლაფორტუნატოს" პრეზიდენტი. 1998-2002 წლებში გახდა თბილისის საკრებულოს თავმჯდომარე საქართველოს ლეიბორისტული პარტიიდან, თუმცა არჩევის შემდეგ მალევე დატოვა პარტია. 2002-2006 წლებში სამედიცინო ფირმა „ლაფორტუნატის" კონსულტანტი; 2012 წლიდან კლინიკა „ოქსფორდ მედიქალ ჯორჯია"-ს ექიმი ექოსკოპისტი; 2015 წლიდან კლინიკა „აქსა მედიქალის" ექიმი რადიოლოგი. ეკუთვნის 1 საავტორო უფლება. არის სამეცნიერო ნაშრომების ავტორი. 2016 წლის საპარლამენტო არჩევნების წინასაარჩევნო პერიოდში ლადო კახაძემ პაატა ბურჭულაძის პარტიას „სახელმწიფო ხალხისთვის“ 60 000 ლარი შესწირა და ამავე პარტიის სახელით კენჭი იყარა მთაწმინდის ოლქში, სადაც მხოლოდ 618 ხმა მიიღო. სალომე ზურაბიშვილის პრეზიდენტად არჩევისა და მის მიერ მთაწმინდის დეპუტატის უფლებამოსილების შეწყვეტის შემდეგ, 2019 წლის 25 მარტს ქართულმა ოცნებამ მთაწმინდის მაჟორიტარული ოლქის შუალედურ არჩევნებზე კანდიდატად წარადგინა. ლადო კახაძის წარდგენისას საპარლამენტო უმრავლესობის წევრმა, მამუკა მდინარაძემ ყურადღება გაამახვილა იმაზე, რომ ლადო კახაძე „განსაკუთრებული კოლორიტულობით გამოირჩევა“. პირველ ტურში მან ხმათა 41,01%, ხოლო მეორეში 61,83% მიიღო. ლადო კახაძე მთაწმინდის ოლქის პარლამენტის მაჟორიტარი დეპუტატის შუალედურ არჩევნებში მეორე ტურში გადავიდა, სადაც მიიღო 10 738 ხმა, რითაც ამომრჩეველთა 61,83%-ის მხარდაჭერა მოიპოვა და პირველი ადგილი დაიკავა. 2019-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თბილისის მთაწმინდის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. 2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. ლადო კახაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ლადო კახაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ 1.0 1.1 1.2 საკრებულო ჩავაბარე და მალევე შევარდნაძესთან “მოადინა ტყაპანი” – ნათელაშვილი კახაძეზე ↑ თბილისის საკრებულოს თავმჯდომარე ლადო კახაძე. www.nplg.gov.ge. ციტირების თარიღი: 22 იანვარი, 2019. ↑ მდინარაძე: ლადო კახაძე განსაკუთრებული კოლორიტულობით გამოირჩევა ↑ პირველი ტურის შედეგები[მკვდარი ბმული] ↑ მეორე ტურის შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-11-02. ციტირების თარიღი: 2019-06-13. ↑ თამარ ჟვანიამ 9 ივნისის არჩევნების წინასწარი შედეგები წარადგინა[მკვდარი ბმული] ↑ ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ საქართველოს პარლამენტის 2020 წლის 31 ოქტომბრის არჩევნები შეაჯამა. ცესკო (2020-12-03). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-12-15. ციტირების თარიღი: 19 დეკემბერი, 2020.
კლარა ელჩიბეგაშვილი

კლარა ელჩიბეგაშვილი (დ. 7 მარტი, 1948, სოფ. ოსიაური, ახლანდ. ხაშურის მუნიციპალიტეტი — გ. 12 ოქტომბერი, 2023) — ქართველი ფილოსოფოსი, ფილოსოფიის მეცნიერებათა კანდიდატი (1978), პროფესორი, გორის უნივერსიტეტის რექტორი 2005-2007 წლებში. კლარა ელჩიბეგაშვილი დაიბადა 1948 წლის 7 მარტს, ხაშურის რაიონის სოფელ ოსიაურში. ხაშურის მე-3 საშუალო სკოლის დასრულების შემდეგ სწავლობდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, ფილოსოფიის სპეციალობით. შემდეგ სწავლა გააგრძელა ამავე უნივერსიტეტის ასპირანტურაში, აქვე დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია („ნიკო ნიკოლაძის ფილოსოფიურ-ესთეტიკური შეხედულებანი“). 1992 წელს მიენიჭა დოცენტის სამეცნიერო წოდება ფილოსოფიის დარგში. 1968 წლიდან კლარა ელჩიბეგაშვილი მუშაობდა ნიკოლოზ ბარათაშვილის სახელობის გორის სახელმწიფო პედაგოგიურ ინსტიტუტში ჯერ უფროს მასწავლებლად, შემდეგ — დოცენტად. მრავალი წლის განმავლობაში იყო ამავე ინსტიტუტის პრორექტორი სამეცნიერო დარგში. პარალელურად იკავებდა ფილოსოფიის კათედრის გამგის თანამდებობას. 2004-2005 წლებში იყო გორის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პრორექტორი (პირველი პირის ხელმოწერის უფლებით), 2005-2006 წლებში ასრულებდა რექტორის მოვალეობას, შემდეგ კი აირჩიეს რექტორის თანამდებობაზე, რომელსაც ის იკავებდა 2007 წლის სექტემბრამდე. 1999 — ღირსების ორდენი „სტუდენტი ახალგაზრდობის აღზრდა-განათლებაში შეტანილი პირადი დიდი წვლილის, ნაყოფიერი სამეცნიერო — პედაგოგიური და საზოგადოებრივი მოღვაწეობისათვის“ 2016 — ხაშურის საპატიო მოქალაქე იაკობ გოგებაშვილის სახელობის მედალი კლარა ელჩიბეგაშვილი - გორის უნივერსიტეტის რექტორი კლარა ელჩიბეგაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ გორის უნივერსიტეტის რექტორები. www.gu.edu.ge. ციტირების თარიღი: 22 იანვარი, 2019. ↑ კლარა ელჩიბეგაშვილის 70 წლის საიუბილეო ღონისძიება. www.gu.edu.ge. ციტირების თარიღი: 22 იანვარი, 2019.