laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
თბილისური ხმალი

თბილისური ხმალი — უქარქაშო ხმალი, მთლიანი სიგრძე - 95 სმ., პირი - 81,5 სმ. ნივთი 1941 წელს აგრაფინე ჭეიშვილისგან არის შეძენილი. ხმლის პირი დამზადებულია დამასკოული ფოლადისაგან. ცალლესული, ორღარიანი, ოდნავ მოხრილი, აქვს 21 სმ. სიგრძის შაშარი (ორლესული პირი). პირის ორივე მხარეს ყუასთან ახლოს ვადიდან შაშარამდე ორ-ორი ღარი მიჰყვება. ზედა შედარებით ვიწრო, ხოლო ქვედა ფართო. ხმლის ღარებში ვიზუალური დაკვირვებით კარგად ჩანს დამასკული ფოლადის სტრუქტურა, რომელიც ხმალს თითქოს ორნამენტად მიუყვება. პირის ზედა მხარეს შტამპით რვაწახნაგიანი დამღაა შესრულებული. აღნიშნული ტიპის დამღები იმ თბილისელ ოსტატებს ეკუთვნოდა, რომლებიც XIX საუკუნის I ნახევარში მოღვაწეობდნენ. დამღიდან გამომდინარე ასეთი ხმლები თბილისური ხმლების კატეგორიში ერთიანდება. ხმალზე დაგებულია ფოლდის ვადაჯვარი, რომლის ზედაპირზე თითბის ზარნიშით შესრულებული ორნამენტის კვალი ჩანს, იკითხება გეომეტრიული ფიგურებიც. ტარი დამზადებულია ხისგან, რომელზეც გადაკრული უნდა ყოფილიყო შავი ტყავი, ტყავი დაზიანებულია. ტყავს ზემოდან გადაკრული აქვს დაბალი სინჯის ვერცხლის ორნამენტირებული სამი ფირფიტა, ვერცხლის ფირფიტითაა დაფარული ტარის მოხრილი ადგილი (ვაშლი). „ვაშლის“ ბოლო ორკაპაა და პირდაღებულ ცხოველს მოგვაგონებს. ტარის ზედაპირი, სალტეების გარშემო შეჭედილია 12 გობაკით. ასეთი ტარები ქართული ხმლებისთვისაა დამახასიათებელი. ქაფიანიძე მ., ქართული ხმლების ტიპოლოგიისათვის, საქართველოს ეროვნული მუზეუმის მოამბე, N 1, 2010 Аствацатурян Э. Г., Оружие народов кавказа, Санкт-Петербург, 2004 Асхабов И.,Чеченское оружие, Москва, 2001 Горелик М.З., Ранний Монголъский Доспех (IX-первая половина XIVв) Новосибирск, 1987 Елашвили В.И., Парикаоба (Хевсурское фехтование), Тбилиси, 1956 Ленц Е. Е., О клеймах мастеров на оружии, Санкт-Петербург, 1911 Трубников Б.Г., Защитное Вооружение, Санкт-Петербург, 2004 აბაშიძე ბ. მითოლოგიის საკითხები ქართულ ზეპირსიტყვიერებაში, თბილისი, 1978 გასიტაშვილი გ., „ხევსურული აბჯარი“ მასალები საქართველოს ეთნოგრაფიისათვის ტ. IX, გვ 79-108, თბილისი, 1957 გუგუშვილი პ., საქართველოსა და ამიერკავკასიის ეკონომიკური განვითარება XIX-XX საუკუნეებში, ტ., V, 1962
გიეონგჰუიგუნგი

გიეონგჰუის სასახლე (კორეულად: გიეონგჰუიგუნგი, სიტყვასიტყვით ჰარმონიული სიმშვიდის სასახლე) — სასახლე, რომელიც მდებარეობს სამხრეთ კორეაში, სეულში. ის იყო ერთ-ერთი „ხუთი გრანდიოზული სასახლიდან“, რომელიც აიგო ჩოსონის დინასტიის პერიოდში. სასახლის მშენებლობა დაიწყო 1600 წელს მეფე გვანგჰაეგუნგის მეფობის დროს. ჩოსონის დინატიის ბოლო პერიოდში გიეონგჰუიგუნგი მეფის მეორე სასახლედ მიიჩნეოდა, ასევე ის განლაგებული იყო სეულის დასავლეთ ნაწილში, ამიტომაც გიეონგჰუიგუნგს ასევე უწოდებდნენ სეოგვოლს (დასავლეთის სასახლე). მეორეხარისხოვან სასახლეს, როგორ წესი, მეფე საგანგებო სიტუაციებში იყენებდა. მეფე ინჯოდან, მეფე ჩეოლჯონგამდე, ჩოსონის დინასტიის დაახლოებით ათი მმართველი ჩერდებოდნენ გიეონგჰუიგუნგში. ეს სასახლე აშენდა მიმდებარე მთის ირიბი გეოგრაფიის გამოყენებით, რომლის არქიტექტურას აქვს ტრადიციული სილამაზე და ძალიან დიდი ისტორიული მნიშვნელობა. გარკვეული დროის განმავლობაში სასახლეს ეკავა დიდი ადგილი, ეს დასტურდება თუნდაც იმით, რომ მას ჰქონდა თაღოვანი ხიდი, რომლითაც უკავშირდებოდა დეოკსუგუნგის სასახლეს. მეფის სამეფო აუდიტორიისთვის სასახლეს ჰქონდა სუნგჯეონგჯეონისა და ჯაეჯეონგჯეონის შენობები, ხოლო საძილე შენობებს წარმოადგენდნენ იუნგბოკჯეონი და ჰოესანგჯეონი. გიეონგჰუიგუნგმა უმეტესი ნაწილი დაკარგა XIX საუკუნის ხანძრის დროს, მეფე სუნჯონისა და გოჯონგის მმართველობის პერიოდში. იაპონიის მიერ კორეის ნახევარკუნძულის ოკუპაციის დროს რაც დარჩა გიეონგჰუის სასახლიდან იაპონიის მთავრობამ ყველაფერი მიისაკუთრა და მის ადგილას ააშენა სკოლა იაპონელებისთვის. თავდაპირველი სასახლის ორი ძირითადი შენობა - სუნგჯეონგჯეონის სატახტო დარბაზი და ჰეუნგჰვამუნის კარიბჭე დაიშალა და სეულის სხვადასხვა ადგილებში გადავიდა. მისი რეკონსტრუქცია დაიწყო 1990 წელს სამხრეთ კორეის მთავრობის ინიციატივით, აღედგინათ „ხუთი გრანდიოზული სასახლე“, რომელიც ძალიან მძიმედ დააზიანა და გაანადგურა იაპონიამ. თუმცა ურბანული ზრდისა და ათწლეულების განმავლობაში უგულებელყოფის შედეგად, მთავრობამ შეძლო თავდაპირველი სასახლის მხოლოდ 33% ის აღდგენა. სასახლე არის ისტორიული ძეგლი ნო.271. სასახლის ტერიტორიაზე ამჟამად მდებარეობს სეულის ისტორიული მუზეუმი, ასევე სეულის ხელოვნების მუზეუმის მინაშენი. 2009 წელს იქ განთავსდა პრადას განმაახლებელი. გიეონგბოკგუნგი კორეის ისტორია Official guide from Cultural Heritage Administration დაარქივებული 2007-09-30 საიტზე Wayback Machine. Visit Seoul information[მკვდარი ბმული] Seoul Museum of Art დაარქივებული 2007-09-28 საიტზე Wayback Machine. The Seoul Guide : Gyeonghuigung Palace ↑ „The 5 Palaces of Seoul“. Chosun Ilbo. 24 January 2012. ციტირების თარიღი: 23 April 2012. ↑ Gyeonghuigung Palace. Cultural Heritage Administration of Korea. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 24 ივლისი 2013. ციტირების თარიღი: 11 September 2015. ↑ http://parks.seoul.go.kr/park/common/park_info/park_info_detail.jsp?p_idx=45&p_cate=4[მკვდარი ბმული]
სირიის შეიარაღებული ძალები

სირიის შეიარაღებული ძალები (არაბ. القوات المسلحة العربية السورية) — სირიის შეიარაღებული ძალები შედგება: არმიის, საჰაერო, საზღვაო, საჰაერო თავდაცვის ძალების და ისეთი გასამხედროებული ძალებისგან როგორიცაა ეროვნული თავდაცვა. კონსტიტუციის თანახმად შეიარაღებული ძალების მთავარსარდალი სირიის პრეზიდენტია. შეიარაღებული ძალებში მოქმედებს გაწვევის სამსახური. ჯარში 18 წელს მიღწეული მამაკაცები მსახურობენ, თუმცა სამხედრო სამსახურში ბევრი ქალიცაა. სირიის სამოქალაქო ომის გამო სამხედრო მოსამსახურეთა რაოდენობა 325 000-დან დაახლოებით 150 000-მდე შემცირდა. Armed Forces in the Middle East: Politics and Strategy edited by Barry Rubin and Thomas A. Kearney. London and Portland, OR: Frank Cass, 2002. BESA studies in international security, ISSN 1368-9541. ISBN 0714652555; ISBN 0714682454. Syria chapter by Eyal Zisser. ↑ Bashal al-Assad in uniform with rank of Marshal. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-10-09. ციტირების თარიღი: 2017-01-06. ↑ Jansen, Michael (23 July 2012). „Syrian army reasserts control over rebel areas“. The Irish Times. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 23 ივლისი 2012. ციტირების თარიღი: 6 იანვარი 2017. ↑ 3.0 3.1 „Syria increasing efforts to build up military after substantial losses“. South China Morning Post. December 29, 2014. ციტირების თარიღი: December 29, 2014.
ფუშიმის სასახლე

ფუშიმის სასახლე (伏見城 ფუშიმი-ჯო?) აგრეთვე ცნობილი როგორც მომოიამის სასახლე ან ფუშიმი-მომოიამის სასახლე — სასახლე, რომელიც მდებარეობს კიოტოს კუშიმის ადმინისტრაციულ რაიონში. დღევანდელი სტრუქტურა არის 1964 წლის ტოიოტომი ჰიდეიოსის მიერ აგებული თავდაპირველი, ორიგინალი სასახლის კოპიო. თავდაპირველი სასახლის მშენებლობა დაიწყო 1592 წელს, როდესაც ჰიდეიოშიმ დატოვა რეგენტობის თანამდებობა, სასახლის მშენებლობა კი დასრულდა 1594 წელს. ოცი პროვინციიდან უკვე მომზადებული მუშები მუშაობდნენ სასახლის მშნებელობაზე, მათი რაოდენობა დაახლოებით 20000-დან 30000-მდე იყო. მიუხედავად იმისა, რომ გარე შეხედულებით სასახლე საბრძოლო მიზნებისთვისაა, სინამდვილეში სტრუქტურა განკუთვნილი იყო, როგორც ჰიდეიოშის საპენსიო სასახლე, სწორედ ამ მიზნისთვის იყო მოწყობილი და მორთული სასახლე. ეს სასახლე განსაკუთრებუით ცნობილია მისი ჩაის ცერემონიის ოთახით, რომლის კედლებიც და ხელსაწყოებიც დაფარული იყო ოქროს ფოთლით. სასახლე უნდა ყოფილიყო ჰიდეიოშის სამშვიდობო მოლაპარაკებების ადგილი ჩინელ დიპლომატებთან, რათა მოეძებნათ გზა კორეაში შვიდწლინი ომის დასასრულებლად, მაგრამ მისი აგებიდან ორ წელიწადში მიწისძვრის შედეგად სასახლე მთლიანად დაინგრა. იგი მალევე აღადგინეს, სასახლეზე კონტროლი კი ტორი მოტოტადაზე გადავიდა, რომელიც იყო ტოკუგავა იეიასუს ვასალი. 1600 წელს სასახლე იშიდა მიტსუნარის მნიშვნელოვანი და ცნობილი ალყის შედეგად დაეცა. ტორი მოტოტადამ გამოიჩინა ძალიან დიდი სიმამაცე და ღირსება, ის სასახლეს თერთმეტი დღის განმავლობაში იცავდა და შეძლო იშიდას ძალების შეკავება, მან მის ბატონს ტოკუგავას მისცა დრო, რომ შეეკრიბა საკუთარი არმია. ამან ძალზედ დიდი გავლენა მოახდინა ამ ფაქტის შემდგომ მალევე დაწყებულ სეკიგაჰარას ომში, რომელმაც საბოლოო გამარჯვება მოუტანა ტოკუგავა იეიასუს მისი ყველა კონკურენტიის წინააღმდეგ ბრძოლაში. 1623 წელს ციხე დაიშალა და მისი ბევრი ოთახები და შენობები მთელ იაპონიაში სასახლეებსა და ტაძრებში იქნა გადანაწილებული. კიოტოს რამდენიმე ტაძარში, როგორიცაა იოგენ-ინი (養源院), გენკო-ანი (源光庵) და ჰოსენ-ინი (宝泉院). მათ აქვთ სისხლით შეღებილი წარსული, ფუშიმის სასახლის დერეფანში ტორი მოტოტადამ და მისმა საზოგადოებამ თავი მოიკლეს. 1912 წელს იმპერატორ მეიჯის საფლავი აიგო სასახლის თავდაპირველ ტერიტორიაზე. სასახლე 1964 წლამდე მეორედ აღარ აშენებულა, ხოლო 1964 წელს მისი ზუსტად მსგავსი სასახლე აიგო ძალიან ახლოს და რაც მთავარია ბეტონით. ახალი ნაგებობა გახდა მუზეუმი ტოიოტომი ჰიდეიოსის ცხოვრებისა და ომების შესახებ, ასევე იმავე ტერიტორიაზე იყო ძალზედ მიმზიდველი პატრა პარკი სახელწოდებით სასახლის მიწა„“, მაგრამ ის საზოგადოებისთვის 2003 წელს დაიხურა. Bryant, Anthony J. (2005). Sekigahara 1600: The Final Struggle for Power. Praeger Publishers.  Schmorleitz, Morton S. (1974). Castles in Japan. Tokyo: Charles E. Tuttle Co., გვ. 78–80. ISBN 0-8048-1102-4.  SengokuDaimyo.com : The website of Samurai Author and Historian Anthony J. Bryant. Accessed 4 April 2011. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-12-25. ციტირების თარიღი: 2017-01-06. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-09-06. ციტირების თარიღი: 2017-01-06. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-05-18. ციტირების თარიღი: 2017-01-06. ↑ http://www.japanese-castle-explorer.com/castle_profile.html?name=Fushimi
გორის ციხე

გორის ციხე — ისტორიული ციხესიმაგრე ქართლში, ქალაქ გორის ცენტრში, მაღალ კლდოვან ბორცვზე. 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. ჩრდილოეთ ფერდობზე შემორჩენილი ნანგრევები და არქეოლოგიური მონაცემები მოწმობს, რომ აქ ძვ. წ. I ათასწლეულის უკანასკნელ საუკუნეებში ძლიერი სიმაგრე, მის გარშემო კი მოსახლეობა ყოფილა. „გორის ციხედ“ წყაროებში პირველად XIII საუკუნეში იხსენიება. გორის ციხე მნიშვნელოვან სტრატეგიულ სიმაგრეს წარმოადგენდა; მისი დაუფლება ნიშნავდა პოლიტიკურ ბატონობას მთელ შიდა ქართლზე. საუკუნეების მანძილზე გორის ციხე არაერთხელ განახლებულა და გადაკეთებულა. ძირითადი ნაწილი აღდგენილია XVII საუკუნის 30-იან წლებში როსტომ მეფის მიერ. დღევანდელი სახე ციხემ 1774 წელს მიიღო, როდესაც იგი საფუძვლიანად შეაკეთა მეფე ერეკლე II-მ. ქართლ-კახეთის რუსეთთან შეერთების (1801) პირველ წლებში გორის ციხე კიდევ ასრულებდა თავის სტრატეგიულ ფუნქციას — აქ რუსეთის არმიის გრენადერთა ბატალიონი იდგა. შემდგომში მან დაკარგა ადრინდელი მნიშვნელობა. ციხესიმაგრე ნაგებია რიყის ქვით; ადრინდელ ფენებში თლილი ქვაა ნახმარი. გეგმით ოვალურ ციტადელს დასავლეთიდან შედარებით უკეთ შემონახული ნაწილი — „ცხრაკარა“ ეკვრის; სამხრეთით და აღმოსავლეთით დამხმარე გალავნებია. ციხესიმაგრის თავდაპირველი შესასვლელი არ ჩანს; სამხრეთი კედლის შუაში მოთავსებულია გვიანდელი ხანისკამაროვანი ჭიშკარი. სამხრეთ-აღმოსავლეთ მონაკვეთში პატარა ეკლესიის ნანგრევებია. ციხეს ჰქონდა გვირაბი წყლის ამოსაზიდად და წყალსაცავი. გორის ციხე მნიშვნელოვნად დააზიანა 1920 წლის მიწისძვრამ. 1950-იან წლებში ის ნაწილობრივ აღადგინეს, შემდგომ კი პერიოდულად ტარდებოდა სარემონტო სამუშაოები. გორის ციხის აღმოსავლეთ მონაკვეთში დგას XI–XII საუკუნეების დარბაზული ეკლესია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 229. გვასალია ჯ., მამისთვალიშვილი ე., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 121. ზაქარაია პ., საქართველოს ძველი ქალაქები და ციხეები, თბ., 1973; მამისთვალიშვილი ე., გორის ისტორია, I (1801 წლამდე), თბ., 1994. ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-07-01. ციტირების თარიღი: 2020-02-02. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: გორის ციხე
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 372

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 372 მიიღეს 1975 წლის 18 აგვისტოს. გაეროში გაწევრიანების შესახებ კაბო-ვერდეს განცხადების განხილვის შემდეგ უშიშროების საბჭომ დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას კაბო-ვერდეს გაწევრიანების შესახებ. რეზოლუცია მიიღეს ერთხმად. რეზოლუციის ტექსტი
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 373

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 373 მიიღეს 1975 წლის 18 აგვისტოს. გაეროში გაწევრიანების შესახებ სან-ტომე და პრინსიპის განცხადების განხილვის შემდეგ უშიშროების საბჭომ დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას სან-ტომე და პრინსიპის გაწევრიანების შესახებ. რეზოლუცია მიიღეს ერთხმად. რეზოლუციის ტექსტი
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 374

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 374 მიიღეს 1975 წლის 18 აგვისტოს. გაეროში გაწევრიანების შესახებ მოზამბიკის განცხადების განხილვის შემდეგ უშიშროების საბჭომ დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას მოზამბიკის გაწევრიანების შესახებ. რეზოლუცია მიიღეს ერთხმად. რეზოლუციის ტექსტი
ხვატრისებრნი

ხვატრისებრნი, მეღამისებრნი (ლათ. Noctuidae) — ღამის პეპლების ოჯახი. ფრთების შილი 3-5 სმ აღწევს. წინა ფრთები წაგრძელებულია, უკანა ფრთები ფართო და მომრგვალებულია. აქვს ჯაგრისებური, იშვიათად სავარცხლისებური ულვაშები, განვითარებული ხორთუმი. მატლი შიშველია, ძნელად შესამჩნევი ჯაგრით დაფარული, იჭუპრებს ნიადაგში, იშვიათად ხეზე. საქართველოში გვხვდება 600-ზე მეტი სახეობა. იშვიათი სახეობებიდან აღსანიშნავია ტროპიკული ელემენტი Dichromia opulenta (საქართველო წარმოადგენს მისი გავრცელების ჩრდილო საზღვარს), ამიერკავკასიის ენდემი ქართლის ხვატარი (ლათ. Scotia carthalina), მთის ლოკალური და ქერცლფრთიანებში დღემდე ენდემური გვარი Cyrebia. ხვატრისებრთა შორის ბევრია ტყისა და სასოფლო-სამეურნეო კულტურების მავნებელი. დიდმანიძე ე., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 476.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 375

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 375 მიიღეს 1975 წლის 18 აგვისტოს. გაეროში გაწევრიანების შესახებ პაპუა-ახალი გვინეის განცხადების განხილვის შემდეგ უშიშროების საბჭომ დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას პაპუა-ახალი გვინეის გაწევრიანების შესახებ. რეზოლუცია მიიღეს ერთხმად. რეზოლუციის ტექსტი
თეიმურაზ მარკოზაშვილი (არქიტექტორი)

თეიმურაზ მიხეილის ძე მარკოზაშვილი (დ. 5 დეკემბერი, 1927, თელავი, — გ. 14 ივლისი, 1973, თბილისი) — ქართველი არქიტექტორი. 1949 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. მისი ძირითადი ნაუშევრებია: საცხოვრებელი სახლები თბილისში (1952), საჰაერო საბაგირო გზის ქვედა და ზედა სადგურები კუს ტბაზე (1962), საცხოვრებელი სახლები ტყიბულში, ოზურგეთში (1954-57), 280-ადგილიანი ტურბაზა ვარძიაში (1978), ახალი ათონის გამოქვაბულის კომპლექსი (1976, ავტორთა ჯგუფთან ერთად; სსრკ სახელმწიფო პრემია, 1977). კინწურაშვილი, ს., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 446.
რაფიელ რიჟინაშვილი

რაფიელ სამსონის ძე რიჟინაშვილი (დ. ძველი სტილით [23 მარტი], ახალი სტილით [5 აპრილი], 1916, ოდესა — გ. ?) — ქართველი არქიტექტორი. დაამთავრა ოდესის სამოქალაქო და კომუნალური მშენებლობის ინჟინერთა ინსტიტუტი (1940). მუშაობდა ოდესისა (1940) და თბილისის (1943 წლიდან) სხვადასხვა საპროექტო დაწესებულებაში (1973 წლიდან მუშაობდა „საქგიპროშახტში“ პროექტის მთავარ ინჟინრად). 1977 წელს ახალი ათონის სსრკ-ში პირველი უნიკალური კარსტული მღვიმის კომპლექსის შექმნისათვის პროექტის ავტორთა და მშენებელთა ჯგუფთან ერთად მიენიჭა სსრკ სახელმწიფო პრემია, როგორც პროექტის მთავარ ინჟინერს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 395.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 382

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 382 მიიღეს 1975 წლის 18 აგვისტოს. გაეროში გაწევრიანების შესახებ სურინამის განცხადების განხილვის შემდეგ უშიშროების საბჭომ დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას სურინამის გაწევრიანების შესახებ. რეზოლუცია მიიღეს ერთხმად. რეზოლუციის ტექსტი
ვალერი ვოუბა

ვალერი სოკრატის ძე ვოუბა (დ. 23 აგვისტო, 1942, სოფელი თხინა, ოჩამჩირის რაიონი) — აფხაზი ინჟინერ-ტექნიკოსი. სკკპ წევრი 1962 წლიდან. აფხაზეთის კულტურის დამსახურებული მუშაკი. ახალი ათონის ტურისტულ-საექსკურსიო გაერთიანების გენერალური დირექტორი (1974). ახალი ათონის მღვიმის კომპლექსის შექმნისათვის მეცნიერთა და მშენებელთა ჯგუფთან ერთად მიენიჭა სსრკ სახელმწიფო პრემია (1977). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 459.
ანატოლი გოფი

ანატოლი გენრიხის ძე გოფი (რუს. Анатолий Генрихович Гофф; დ. 29 მარტი [ძვ. სტ. 16 მარტი], 1908, სოფ. კილასოვო, ახლანდელი პერმის ოლქი — გ. 1996) — ინჟინერ-მშენებელი, წარმოშობით ინგლისელი. 1933 წელს დაამთავრა საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტი. 1931-1941 წლებში მუშაობდა ამიერკავკასიის ნაგებობათა სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში, 1941-1942 წლებში — „საქქალაქმშენსახპროექტში“, 1942-1964 წლებში — ტრესტ „საქშახტმშენში“, 1964-1992 წლებში — კვლავ „საქქალაქმშენსახპროექტში“. 1992 წლიდან საცხოვრებლად გადავიდა რუსეთში. სსრკ-ში პირველი უნიკალური ახალი ათონის მღვიმის კომპლექსის შექმნისათვის მეცნიერთა და მშენებელთა ჯგუფთან ერთად 1977 წელს მიენიჭა სსრკ სახელმწიფო პრემია. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. ჯავრიშვილი ვ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 126.
გივი ციმინტია

გივი კირილეს ძე ციმინტია (დ. 28 თებერვალი 1926, ზუგდიდი — გ. 1999) — ქართველი ინჟინერი. ტექნიკის მეცნიერებათა კანდიდატი (1973), საქართველოს სსრ დამსახურებული ინჟინერი (1971). სკკპ წევრი 1950 წლიდან. დაამთავრა თბილისის რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინრების ინსტიტუტი (1948). მუშაობდა შავი ზღვის სანაპიროს რკინიგზის გვირაბების, თბილისის მეტროპოლიტენის, დარიალის ხეობის საავტომობილო გვირაბებისა და სხვა ობიექტების მშენებლობაზე (1948-79); 1979-81 წლებში „თბილგვირაბმშენის“ მთავარი ინჟინერი, 1981 წლიდან მმართველის მოადგილე იქვე. ახალი ათონის უნიკალური კარსტული მღვიმის კომპლექსის შექმნისათვის 1977 წელს სპეციალისტთა ჯგუფთან ერთად მიენიჭა სსრკ სახელმწიფო პრემია. დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშის ორდენითა და მედლებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 220.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 34

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 34 მიიღეს 1947 წლის 15 სექტემბერს. რეზოლუციის მიხედვით უშიშროების საბჭომ გადაყვიტა, რომ დავა ერთი მხრივ საბერძნეთსა და მეორე მხრივ ალბანეთს, იუგოსლავიასა და ბულგარეთს შორის, უნდა ამოიღონ უშიშროების საბჭოს განსახილველი საკითხებიდან. ასევე მოთხოვეს გაეროს გენერალური ასამბლეის გენერალურ მდივანსგაეკეტებინა ანგარიში აღნიშნულ საკითხზე. რეზოლუცია მიიღეს ცხრა ხმით. საბჭოთა კავშირი და პოლონეთი რეზოლუციის წინააღმდეგ წავიდნენ. რეზოლუციის ტექსტი
ერმალოზ მამულია

ერმალოზ ივანეს ძე მამულია (დ. ძველი სტილით [31 იანვარი], ახალი სტილით [13 თებერვალი], 1909, სოფელი ფოცხო, ახლანდელი სენაკის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი გეოდეზისტი, საქართველოს სსრ დამსახურებული ინჟინერი (1961 წლიდან). 1933 წელს დაამთავრა მოსკოვის გეოდეზიური ინსტიტუტი. 1951 წლამდე მუშაობდა მოსკოვის მეტროპოლიტენისა და შავიზღვისპირა რკინიგზის მაგისტრალის გვირაბების მშენებლობაზე. 1951-68 წლებში იყო „თბილგვირაბმშენის“ სამმართველოს მთავარი მარკშაიდერი. სსრკ-ში პირველი უნიკალური ახალი ათონის მღვიმის კომპლექსის შექმნისათვის მეცნიერთა და მშენებელთა ჯგუფთან ერთად 1977 წელს მიენიჭა სსრკ სახელმწიფო პრემია. დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშის ორდენითა და მედლებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 400.
ივანე კოჟუხოვი

ივანე მათეს ძე კოჟუხოვი (დ. 7 ნოემბერი 1915, სოფელი იურტი, ბროდსკის რაიონი, ორიოლის ოლქი) — „თბილგვირაბმშენის“ № 9 საგვირაბო რაზმის კომპლექსური ბრიგადის ბრიგადირი. სსრკ-ში პირველი უნიკალური ახალი ათონის მღვიმის კომპლექსის შექმნისათვის მეცნიერთა და მშენებელთა ჯგუფთან ერთად 1977 წელს მიენიჭა სსრკ სახელმწიფო პრემია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 662.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 82

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 82 მიიღეს 1950 წლის 25 ივნისს. კსდრ-ის სამხრეთ კორეაში შეჭრასთან დაკავშირებით. უშიშროების საბჭოს პირველი სხდომა მოიწვიაა გაეროს გენერალურმა მდივანმა ტრიუგვე ლიმ. უშიშროების საბჭოს საგანგებო სხდომას ბოიკოტი გამოუცხადა სსრკ-მ. უშიშროების საბჭომ დაგმო ჩრდილოეთ კორეის შეჭრა სამხრეთ კორეაში და მოითხოვა გაეროს შეყვანა კონფლიქტის ზონაში, რის შედეგადაც შეძლო ომის შემობრუნება. რეზოლუციას ხმა მისცა 9 ქვეყანამ, იუგოსლავიამ თავი შეიკავა, ხოლო სსრკ-მ ბოიკოტი გამოაცხადა. რეზოლუციის ტექსტი
კაბიანი ხმალი

კაბიანი ხმალი — კაბიანი ხმალი (კაბიანი კალდიმი). მთლიანი სიგრძე - 88 სმ., პირის - 74,5 სმ. ნივთის წარმომავლობა - იმერული. ხმლის პირი დამზადებულია ფოლადისაგან, ცალლესული, ცალღარიანი, სწორი. აქვს მკვეთრად დაქანებული 6სმ. სიგრძის შაშარი (ორლესული წვერი). პირის ორივე მხარეს შუაში 15სმ სიგრძის თითო ღარია მოცემული. ზედა მხარეს ღარში გამოსახულია დამღა „სამეფო სფეროს“ სტილიზებული გამოსახულება - 1სმ დიამეტრის წრე, რომელსაც ჯვარი აზის, ჯვრის ვერტიკალური ღერძი სფეროს შუაზე კვეთს. დამღა შესრულებულია სპილენძის ზარნიშით. პირის მეორე მხარეს, ღარში მორბენალი მგლის დამღაა გამოსახული. მგლის ფიგურაზე კარგად იკითხება, თათები, სახე და ბალანიც კი (რაც ადასტურებს ხმლის ქართულ და არა ევროპულ წარმომავლობას). ტარი დამზადებულია ხისგან, რომელზეც გადაკრულია ვერცხლის ორნამენტირებული ფირფიტები და ვერცხლის დაცვარული მავთული (მავ-თული დაზიანებულია). ფრიად საინტერესოა ის ფაქტიც, რომ ტარი პირთან მიმართებაში 30 გრადუსიანი კუთხის დაქანებითაა დაგებული. ტარი ბოლოვდება ნისკარტისებური ფორმით, რომელზეც გადაკრულია ორნამენტირებული ვერცხლის ფირფიტები. ქარქაში დამზადებულია ხისაგან. მასზე გადაკრულია ყავისფერი ტყავი. ქარქაშს აქვს რკინის ბუნიკი და რკინის ორი ბრტყელი სალტე. ზედა სალტეს სიგრძე 12სმ-ია. იგი მორთულია რელიეფურად შესრულებული ყვავილოვანი ორნამენტებით, რომლებიც ერთმანეთისაგან ჰორიზონტალური, რელიეფური ხაზებითაა გამოყოფილი. სალტის უკან მირჩილულია თასმის გასაყრელი რგოლი. მის გვერდით მეორე სალტეა მოთავსებული, ამ სალტის ზედაპირი დაფანჯრულია, ხოლო უკანა მხარეს, მასზეც მირჩილულია თასმის გასაყრელი რგოლი. სალტეების ქვემოთ კი ქარქაშს „აცვია კაბა“ ანუ ქარქაშზე მიმაგრებულია ქალის კაბის „ქვედა ტანის“ ფორმის ორმაგი ტყავი. ტყავი ძალზე დაზიანებულია. გახეულია გვერდზე, საიდანაც კარგად ჩანს, რომ ქარქაშის ,,კაბიანი” მონაკვეთი მხოლოდ „კაბითაა“ დაფარული და, რომ მასზე არ არის გადაკრული სხვა ტყავი. „კაბა“ ხმლის უკანა მხარეს ლითონის სამსჭვლებითაა (დაზიანებული) შეკრული. აღწერილი ხმალი ქართული კაბიანი ხმალია, რომელიც დას. საქართველოში, კერძოდ, იმერეთში იყო გავრცელებული. კაბიანი ხმალი მხოლოდ ქართულ რეალობაში დადასტურებული ექსპონატია და უფრო სიღრმისეულ შესწავლას მოითხოვს. ამ ხმლისათვის, ასევე დამახასიათებელია მოხრილი ტარი, რომელიც ქართულ რეალობას შეესაბამება და მთელ კავკასიაში ანალოგი არ აქვს. რაც შეეხება დამღას, იგი კალდიმისაა (რომელიც უკვე დავახასიათეთ). აღწერილი ხმალი ქართული კაბიანი კალდიმია. ქაფიანიძე მ., ქართული ხმლების ტიპოლოგიისათვის, საქართველოს ეროვნული მუზეუმის მოამბე, N 1, 2010 ჯალაბაძე გ., საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის ეთნოგრაფიული ფონდების გზამკვლევი, თბ., 1979