laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ვეჯინის ნათლისმცემლის ეკლესია

ვეჯინის ნათლისმცემლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვეჯინის სამხრეთ-დასავლეთით 1,8 კილომეტრზე. ე. წ. აკანაქდის ფერდობზე. ცხრასაყრდის კომპლექსისაკენ მიმავალ გზასთან ახლოს, ტყეში. განეკუთვნება გვიან შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (6,5x4,8 მ.). ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვით: კონსტრუქციულ ნაწილებში გამოყენებულია კვადრატული აგური (24x24x5.5 სანტიმეტრი 22.5x22.5x5.5 სანტიმეტრი). ძლიერ დაზიანებულია: ჩამონგრეულია კამარის აღმოსავლეთ ნახევარი და კონჭის დიდი ნაწილი. კედლების ზედა ნაწილები და ლავგარდიანი, მთელ სიმაღლეზე გაბზარულია აღმოსავლეთ კედელი. შიგნით ეკლესია დაახლოებით 1 მეტრი სიმაღლეზე ჩამონაშალი ქვითა და მოწითაა ამოვსებული. ერთადერთი შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ კიდეშია. კარი გარედან გადახურულია თარაზულად არაწესიერი ფორმის მოზდილი ქვიშაქვით. შიგნით კი ნახევარწრიული თაღით. საკურთხევლის ნახევარწრიულ აფსიდსი შეისრულთაღოვანი სარკმელი და მის ორივე მხარეს განლაგებული თითო სწორკუთხა ნიშაა. სარკმლის ქვემოთ, კედელზე მიდგმულია ოთხწახნაგა ტრაპეზი. აფსიდის ქონქი რიყის ქვით ყოფილა ნაწყობი. ხოლო თაღი - აგურით(შემორჩენილია კონქისა და თაღის ჩრდილოეთ ნაწილი). დარბაზის სივრცე წყვილი პილასტრითა და მათზე გადაყვანილი შეისრული საბჯენი თაღით გაყოფილია ორ თანაბარ ნაწილად. თაღი მთლიანად კვადრატულია აგურითაა ნაწყობი დასავლეთ კედლის ზედა ნაწილში თაღოვანი სარკმელია. აღმოსავლეთ ფასადზე სარკმლის ორივე მხარეს განთავსებულია თითო ფართო და მაღალ თაღოვანი ნიშა. სამხრეთით მდებარე ნიშა გეგმით სამკუთხაა ჩრდილოეთისა კი-ნახევარწრიული. სამხრეთ ფასადზე შესალესის ზღუდარის შუა ნაწილში ტლანქად ნაკვეთი ტოლმკლავა ჯვრის რელიეფური გამოსახულებაა - ბოლოებისაკენ გაფართოებული მკლავებით. იგი ჩასმულია ფონის ამოკვეთით გამოყვანილ სწორკუთხა არეში, ჯვრის ქვედა მკლავის გვერდებზე და ზღუდის დანარჩენ სიბრტყეზე შემორჩენილია დაუდევრად შესრულებული ძლიერ დაზიანებული ასომთავრული წარწერა. აღმოსავლეთ ფრონტონის გვერდებზე შემორჩენილია ლავგარდნის მცირე ნაწილი. რომელიც შედგება კუთხით შვერილი და ჩვეულებრივად ნაწყობი აგურის ორი რიგისაგან. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 118.
გუარამ III

გუარამ III, გუარამიდების დინასტიიდან, იყო ქართლის წარმომადგენელი ერისმთავარი (ქართლი, აღმოსავლეთ საქართველო) დაახლოებით 693-დან 748 წლამდე. გუარამ III-ეს მიენიჭა კუროპალატის ბიზანტიური ტიტული, და ამ გზით, მას უნდა შეეცვალა მისი მამა ან პაპა გუარამ II 693 წლამდე ცოტა ხნით ადრე, სანამ აჯანყებული ხალიფატი ბაზანტიელებს განდევნიდა კავკასიის რეგიონიდან. დაახ. 800 წლის ფსევრო-ჯუანშერის ქრონიკებში ასევე მოიხსენიებიან ერისმთავრები მირი, არჩილი, და ამ უკანასკნელის ძეები – იოვანე და ჯუანშერი – ამ პერიოდში. თუმცა, ამ პირთაგან არცერთი არ ყოფილა ქართლის წარმომადგენელი ერისმთავარი, არამედ კახეთის პროვინციელი მმართველები აღმოსავლეთში. გუარამ III-ეს ჰყავდა შვილი სახელად ასევე გუარამი (ან გურგენი, მომავალი გუარამ IV), და ორი ანონიმური ასული, ერთი მათგანი დაქორწინდა ხოსროიდ უფლისწულ არჩილზე, მეორე – ბაგრატიდ უფლისწულ ვასაკზე. მისი ძე, გუარამი/გურგენი დაქორწინებულ იქნა ნერსიანიდ პრინცესაზე, ადარნასე III-ის ქალიშვილზე, და ეყოლა ძე, სტეფანოზი. ↑ Suny, Ronald Grigor (1994), The Making of the Georgian Nation: 2nd edition, p. 27. Indiana University Press, ISBN 0-253-20915-3 ↑ Rapp, Stephen H. (2003), Studies In Medieval Georgian Historiography: Early Texts And Eurasian Contexts, p. 383. Peeters Bvba ISBN 90-429-1318-5. ↑ Rapp, Stephen H. (2003), Studies In Medieval Georgian Historiography: Early Texts And Eurasian Contexts, p. 375. Peeters Bvba, ISBN 90-429-1318-5.
ვეჯინის მესამე ნაგებობა

ვეჯინის მესამე ნაგებობა — არქიტექტურული ძეგლი საქართველოში, გურჯაანის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ვეჯინის დასავლეთით, 1,5 კილომეტრზე ვეჯინის ხევის მარცხენა ნაპირზე. ძლიერ დაზიანებულია. შემორჩენილია მხოლოდ ზურგის ჩრდილოეთ კედელი, სიგრძე — 17,84 მეტრი, მაქსიმალური სიმაღლე მიწის ზედაპირიდან 8,5 მეტრზე, კედლის სისქე 0,9 მეტრია, და მასთან დაკავშირებული სამი კედელის ნაწიბურები — ბოლოებში და დასავლეთ ნაწილსი იგი ნაგებია რიყის ქვითა და კირის დუღაბით; არქიტექტურული ელემენტების წყობაში გამოყენებულია კვადრატული აგუროც. ნაგებობა სამსართულიანი ყოფილა (კედელზე შემორჩენილია სართულშუა გადახურვის კოჭების დასაყრდნობი საფეხურები). პირველი სართულის დონეზე კედელი თითქმის მთლიანად დაფარულია მიწითა და ნანგრევებით. კედლის აღმოსავლეთ ნაწილის შუაში მოჩანს ისრულთაღოვანის თაღის მცირე ნაწილი. მეორე სართულის დონეზე. აღმოსავლეთ ნაწილში, სამი შეისრულთაღოვანი ნიშაა, რომელთა თაღები აგურისაა. მათგან აღმოსავლეთით მდებარე ნიშაში მოწყობილია ისრული თაღით გადახურული ღრმა უბე. კედლის აღმოსავლეთ ბოლოში. გვერდიგვერდ, ორი სწორკუთხა, ნიშაა მათ ქვემოთ კი - მცირე ისრულთაღოვანი ნიშაა. რომელიც ვიწრო და დაბალი ჰორიზონტალური ხვრელით დაკავშირებულია კედლის სისქეში მოწყობილ ცილინდრულ, ნახევარსფერული კამარით გადახურულ სათავსთან (დიამეტრი — 1,8 მეტრი სიმაღლე — დაახლოებით 2,5 მეტრი). სათავსი მთლიანად შელესილია: მის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში პატარა სწორკუთხა ნიშაა. სართულის კედლის დასავლეთ ნაწილი ყრუა. მესამე სართულზე. აღმოსავლეთ ნაწილში, ორი შეისრულთაღოვანი ნიშაა. მათ აღმოსავლეთით. კი - ერთი საკმაოდ დიდი და ღრმა სწორკუთხა ნიშაა (სიგრძე 1,92 სანტიმეტრი სიმაღლე 1,5 მეტრი სიღრმე — 1,3 მეტრი), მის გვერდებში თითო ისრულთაღოვანი ნიშაა მოწყობილი. ხოლო ძირში — ხვრელი (დიამეტრი — 0,55 მეტრი სიმაღლე 1,3 მეტრი), რომელიც დაკავშირებულია მეორე სართულის დონეზე მოწყობილ სათავსოსთან. კედლის დასავლეთ ნაწილი ამ სართულზეც ყრუა. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 117-118.
ვაზოვანის ეკლესია

ყვარლის ვაზოვანის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დგას ქალაქ ყვარლის ჩრდილო-აღმოსავლეთით 3 კმ-ზე, მდინარე ვაზოვანის მარცხენა შემაღლებულ ნაპირზე, ტყეში, მდინარიდან ორმოცდაათიოდე მეტრის მანძილზე. ძეგლი სამეკლესიიანი ბაზილიკის ტიპისაა. სავარაუდოდ, თარიღდება VI საუკუნით. ძლიერ დაზიანებულია. შემორჩენილია შუა ეკლესიის საკურთხევლის გვერდზე მდებარე სათავსები – სამკვეთლო, სადიაკვნე და ეკლესიის აღმოსავლეთ ნაწილი. შენობის დანარჩენი ნაწილის აგებულება გათხრა-გასუფთავების გარეშე არ ირკვევა. ეკლესია ნაშენებია რიყისა და ნატეხი ქვით. გარეთა კუთხეებში მოზრდილი თლილი ქვები და ალაგ-ალაგ შირიმია გამოყენებული. კედლები შიგნიდან და გარედან მობათქაშებული ყოფილა. შუა ეკლესიას სამი თაღოვანი შესასვლელი აქვს. სამხრეთით, დასავლეთით და ჩრდილოეთით, ეს უკანასკნელი კი მოგვიანებით ამოუშენებიათ. ეკლესიის ვრცელი დარბაზი (შიგნითა ზომები: სიგრძე - 13.5 მეტრი. სიგანე - 5 მეტრი) აღმოსავლეთით დასრულებულია ნალისებრი ფორმის აფსიდით, მისი უმეტესი ნაწილი დანგრეულია, რომლის წინ მოკლე ბემაა. აფსიდის ღერძზე გაჭრილია ვიწრო სარკმელი (შემორჩენილია სამხრეთ წირთხლის ნაწილი), რომლის ორივე მხარეს თითო, ოთხკუთხა ნიშაა. აფსიდის სამხრეთ გვერდზე შემორჩენილია მოხატულობის ნაშთები (მოშავო, მოყავისფრო და წითელი ფერის საღებავით გამოყვანილი კონტურები). გრძივ კედლებზე სამ-სამი ორსაფეხურიანი პილასტრია, რომლებსაც კამარის საბჯენი თაღები ეყრდნობოდა. სამხრეთ კედელში ორი განიერი, ნალისებრთაღოვანი სარკმელია. გრძივი კედლების აღმოსავლეთ ნაწილში მოწყობილი კარებით შუა ეკლესიის სამკვეთლოს და სადიაკვნეს უკავშირდებოდა. ორივე სათავსი უაფსიდოა, ვიწრო სარკმლით აღმოსავლეთიდან (ორივესგან თითო წირთხლიღაა დარჩენილი). სამკვეთლო მთლიანად ნანგრევებითაა ამოვსებული და მისი არქიტექტურული გადაწყვეტა არ ირკვევა. სადიაკვნე გადახურულია ცილინდრული კამარით. სათავსის ჩრდილო კედლის აღმოსავლეთ კიდეში ღრმა ნიშაა. სამხრეთ ეკლესიის ნახევარწრიული აფსიდი და სამხრეთ კედლის მცირე ნაწილიღაა დარჩენილი, ჩრდილოეთ ეკლესიის კი მთლიანად დანგრეულია. ორივე ეკლესია ერთმანეთთან დაკავშირებული იყო დასავლეთ გარშემოსავლელით, რომლის გადახურვა, ისევე, როგორც გვერდის ეკლესიებისა, შუა ეკლესიის კედლების მთელ სიგრძეზე მოწყობილ თაროს (შემორჩენილია სამივე კედელზე) ეყრდნობოდა. ძეგლის სამხრეთ-აღმოსავლეთით დასახლების ნაშთია, ხოლო მისგან აღმოსავლეთით დაახლ. 3 კმ-ზე საკმაოდ დიდი ნაქალაქარია, რომელსაც ადგილობრივი მოსახლეობა ყორიანს უწოდებს. ვაზოვანი // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. ?. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 335-336. ჭილაშვილი გ., კახეთის ერთი უცნობი არქიტექტურული ძეგლის შესახებ (ვაზოვანი), «ძეგლის მეგობარი», 1986, №2. — გვ. 49-53.
გრემის ნაქალაქარის ეკლესია

ტერმინი გრემის ნაქალაქარის ეკლესია შეიძლება აღნიშნავდეს: გრემის ნაქალაქარის პირველი ეკლესია — ეკლესია გრემის ნაქალაქარზე, ყვარლის მუნიციპალიტეტი გრემის ნაქალაქარის მეორე ეკლესია — ეკლესია გრემის ნაქალაქარზე, ყვარლის მუნიციპალიტეტი გრემის ნაქალაქარის მესამე ეკლესია — ეკლესია გრემის ნაქალაქარზე, ყვარლის მუნიციპალიტეტი გრემის ნაქალაქარის მეოთხე ეკლესია — ეკლესია გრემის ნაქალაქარზე, ყვარლის მუნიციპალიტეტი
უშიშარი ჯეინი

მართა ჯეინ კანარი ბიორკი (ინგლ. Martha Jane Cannary Burke, უფრო მეტად ცნობილია, როგორც უშიშარი ჯეინი (ინგლ. Calamity Jane); დ. 1 მაისი, 1852, პრინსტონი, მისურის შტატი — გ. 1 აგვისტო, 1903, დედვუდი, სამხრეთი დაკოტა) — ფრონტირის ამერიკელი მაცხოვრებელი ველურ დასავლეთში, პროფესიონალი სკაუტი, ცნობილი გახდა თავისი სურვილით შეხვედროდა და დაოჯახებულიყო ველურ დიკ ჰიკოკზე. ასევე ცნობილია თავისი მოღვაწეობით ამერიკა-ინდიელების ომში ინდიელების წინააღმდეგ. მრავალრიცხოვანი მოგონებების თანახმად, იგი ასევე ქალი იყო, რომელმაც გამოიჩინა დიდი სიკეთე და თანაგრძნობა, განსაკუთრებით დაავადებულებისა და გაჭირვებულების მიმართ. ამრიგად, ამ კონტრასტმა იგი ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ ადამიანად აქცია ველური დასავლეთის ისტორიაში. მართ ჯეინ კანარი დაიბადა 1852 წლის 1 მაისს მისურის შტატის ქალაქ პრინსტონში. მისი მშობლები იყვნენ რობერტ და შარლოტა კანარები, რომლებიც 1860 წლის აღწერების მონაცემებით ცხოვრობდნენ ქალაქ პრინსტონის ჩრდილო-აღმოსავლეთით 11 კმ-ში. მარტა ჯეინი იყო ოჯახის ექვსი შვილიდან ყველაზე უფროსი. მას ჰყავდა ორი ძმა და სამი და. 1865 წელს რობერტმა ოჯახი საცხოვრებლად წაიყვანა ვირჯინია-სიტში, მონტანა. შარლოტა გარდაიცვალა გზაში პნევმონიის შედეგად. 1866 წელს ვირჯინია-სიტში ჩასვლის შემდეგ რობერტმა თავისი შვილები შორეულ მოგზაურობაში გაუშვა - სოლტ-ლეიკ-სიტში, იუტა. აქ ოჯახი დაკავდა ფერმერული საქმიანობით 40 აკრ მიწაზე. რობერტი გარდაიცვალა 1867 წელს, მაშინ როდესაც ჯეინი იყო 15 წლის. იგი იძლებული გახდა თავის თავზე აეღო ოჯახის უფროსის მოვალეობები. კვლავ ჩაალაგეს მთელი ქონება და საცხოვრებლად გადავიდნენ ფორტ-ბრიჯერში, ვაიომინგის ტერიტორიაზე. აქედან კი გაემგზავრნენ პიემონტში, ვაიომინგი. პიემონტში, მართა ჯეინი ასრულებდა ნებისმიერ სამუშაოს, რომელიც უზრუნველყოფდა მის მრავალრიცხოვან ოჯახს. მუშაობდა მზარეულად, ოფიციანტად, მოცეკვავედ და ძიძად. საბოლოოდ 1870 წელს იგი სკაუტი გახდა. მართა ჯეინი მონაწილეობდა რამდენიმე საბრძოლო კამპანიაში ინდიელების წინააღმდეგ. მისი პირველი საბრძოლო კამპანია გაიმართა 1872 წელს, გუს-კრიკის რაიონში. უშიშარი ჯეინი თან ახლდა ნიუტონ-ჯენის ექსპედიციას ბლექ-ჰილზში 1875 წელს კალიფორნია ჯოსა და ვალენტაინ მაკგილიკიდისთან ერთად. 1876 წელს დასახლდა დედვუდის ოლქში, სამხრეთი დაკოტა. აქ იგი თანამშრომლობდა ველური დასავლეთის ცნობილ სუტინიორ დორა დიუფრანთან. აქ მან გაიცნო ველური ბილი ჰიკოკი. ჯეინი აღფრთოვანებული იყო ჰიკოკით და შეპყრობილი მისი პიროვნებით და მისი ცხოვრებით. მას შემდეგ, რაც 1876 წლის 2 აგვისტოს ჰიკოკი პოკერის თამაშის დროს მოკლეს, ჯეინმა განაცხადა, რომ იყო ჰიკოკის ცოლი და რომ ჰიკოკი იყო მისი შვილის მამა, რომელიც დაიბადა 1873 წლის 25 სექტემბერს და რომელიც მოგვიანებით მიაშვილა ჯიმ ო'ნილსა და მის მეუღლეს. არ არსებობს არანაირი ჩანაწერი, რომლებიც დაადასტურებენ ბავშვის დაბადებას და მისი მთელი ისტორია ჰიკოკთან რომანტიკული ურთიერთობის შესახებ შეიძლება იყოს გამოგონილი. სავარაუდო ბავშვის გაჩენის დროს ჯეინი ჯარის სკაუტად მუშაობდა. 1881 წელს ჯეინმა იყიდა რანჩო მაილზ-სიტის დასავლეთით, სადაც გახსნა ტავერნა. გარდაიცვალა 1903 წელს 51 წლის ასაკში, დაკრძალულია მაუნტ-მორის სასაფლაოზე, დედვუდში, სამხრეთი დაკოტა, ველური ბილი ჰიკოკის გვერდით. Calamity Jane HistoryLink — Digital Deadwood Calamity Jane biography at Women’s History დაარქივებული 2003-02-10 საიტზე Wayback Machine. Calamity Jane на cowgirls.com Martha Jane “Calamity Jane” Canary[მკვდარი ბმული]
ამელია ბრიტანელი (1711-1786)

ამელია ბრიტანელი (ინგლ. Amelia of Great Britain; დ. 10 ივნისი, 1711, ჰანოვერი, გერმანია — გ. 31 ოქტომბერი, 1786, ლონდონი, დიდი ბრიტანეთი) — ჰანოვერის დინასტიის წარმომადგენელი. დიდი ბრიტანეთის მეფე ჯორჯ II-ისა და დედოფალ კაროლინა ბრანდენბურგ-ანსბახელის ქალიშვილი. მეფე ჯორჯ III-ის მამიდა. პრინცესა ამალია დაიბადა 1711 წლის 10 ივნისს ჰერენჰაუზენის სასახლეში, ჰანოვერში. იგი იყო ჰანოვერის მეფე გეორგ ლუდვიგის ვაჟის, პრინცი გეორგისა და მისი ცოლის, პრინცესა კაროლინა ბრანდენბურგ-ანსბახელის შუათანა ქალიშვილი. 1714 წელს დიდი ბრიტანეთის დედოფალი ანა უშვილოდ აღესრულა, რითაც შეწყდა სტიუარტთა დინასტია. ამის გამო ტახტი ჯეიმზ I-ის შვილთაშვილმა, ამელიას ბაბუამ დაიკავა ჯორჯ I-ის სახელით. ამის შემდეგ მათი ოჯახი ლონდონში გადასახლდა, მისი მშობლები კი უელსის პრინცი და პრინცესა გახდნენ. 1727 წელს, ჯორჯ I-ის დაღუპვის შემდეგ ტახტზე ამელიას მამა, ჯორჯ II ავიდა. დედამისმა ამელიას საუკეთესო განათლება მისცა, რასაც წესით მისი სარფიანად გათხოვებისათვის ხელი უნდა შეეწყო. თავიდან იგი საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ის საცოლედ მოიაზრებოდა, თუმცა ამელიამ რელიგიის შეცვლაზე უარი თქვა, რის გამოც ლუიმ პოლონეთის მეფე სტანისლავ I-ის ასული მარია ლეშჩინსკა შეირთო ცოლად. ამის შემდეგ, რიგით მეორე საქორწინო წინადადება წამოვიდა თავად ამელიას მამიდის, პრუსიის დედოფალ სოფია დოროთეა ჰანოვერელისაგან, რომელმაც მას თავის ვაჟ ფრიდრიხზე (შემდგომში მეფე ფრიდრიხ II დიდი) დაქორწინება შესთავაზა, თუმცა აქ მოლაპარაკებები სასიძოს მამამ, მეფე ფრიდრიხ ვილჰელმ I-მა ჩაშალა, რომელსაც აღარ სურდა კიდევ ერთი ბრიტანული ქორწინება, ამიტომაც თავისი ვაჟი გერმანელ პრინცესაზე — ელიზაბეთ კრისტინა ბრაუნშვაიგ-ვოლფენბიუტელ-ბევერნელზე დააქორწინა. ამის შემდეგ საქორწინო წინადადებები აღარ წამოსულა, მას სასურველ მამაკაცზე ქორწინების ნებაც არ დართეს, რის გამოც იგი გაუთხოვარი დარჩა. რამდენადაც ცნობილია, პრინცესა ამელიას რომანი ჰქონდა მდაბიო წარმომავლობის მქონე თომარ არნოლდთან, რომლისგანაც მან 1740 წელს გააჩინა თავისი პირველი და უკანასკნელი უკანონო ვაჟი, გამოჩენილი ინგლისელი კომპოზიტორი სამუელ არნოლდი. პრინცესა ამელიას სახელს მიეწერება ლონდონში რიჩნოლდისა და ჩარლზ I-ის სახელობის პარკების გაშენება. იგი ასევე ცნობილი იყო თავისი ქველმოქმედებებით, რომელთა უმეტესობაც ეკლესიების აღდგენასა და ღარიბ ავადმყოფებს ხმარდებოდა, რომელთაც სამკურნალოდ თანხები არ ჰქონდათ. 1760 წელს ამელიას მამა, მეფე ჯორჯ II გარდაიცვალა, რის გამოც ტახტზე მისი ძმისწული, ჯორჯ III ავიდა, რომელსაც იგი ძალიან უყვარდა, ამიტომაც 1761 წელს მიდსექსში დიდი მამული აჩუქა, სადაც ამელიამ კიდევ ერთი: გუნერსბურის პარკი გააშენა. ასევე მის მფლობელობაში იყო დიდი მამულები და რამდენიმე სასახლე ლონდონში კავენდიშისა და სოჰოს ქუჩებზე, სადაც ცხოვრობდა სიცოცხლის უკანასკნელ წლებში. იგი 1786 წლის 31 ოქტომბერს გარდაიცვალა 75 წლის ასაკში, სოჰოს სასახლეში. Panton, Kenneth J. (2011). Historical Dictionary of the British Monarchy. Scarebrow Press, Inc. ISBN 0-8108-5779-0. Van der Kiste, John (1997) George II and Queen Caroline. Stroud, Gloucestershire: Sutton Publishing. ISBN 0-7509-1321-5. Robert Hoskins: "Samuel Arnold", Grove Music Online ed. L. Macy (accessed 19 February 2009).
კაროლინა ბრიტანელი

კაროლინა ბრიტანელი (ინგლ. Caroline of Great Britain; დ. 10 ივნისი, 1713, ჰანოვერი, გერმანია — გ. 28 დეკემბერი, 1757, ლონდონი, დიდი ბრიტანეთი) — ჰანოვერის დინასტიის წარმომადგენელი. დიდი ბრიტანეთის მეფე ჯორჯ II-ისა და დედოფალ კაროლინა ბრანდენბურგ-ანსბახელის ქალიშვილი. მეფე ჯორჯ III-ის მამიდა. პრინცესა ამალია დაიბადა 1713 წლის 10 ივნისს ჰერენჰაუზენის სასახლეში, ჰანოვერში. იგი იყო ჰანოვერის მეფე გეორგ ლუდვიგის ვაჟის, პრინცი გეორგისა და მისი ცოლის, პრინცესა კაროლინა ბრანდენბურგ-ანსბახელის შუათანა ქალიშვილი. 1714 წელს დიდი ბრიტანეთის დედოფალი ანა უშვილოდ აღესრულა, რითაც შეწყდა სტიუარტთა დინასტია. ამის გამო ტახტი ჯეიმზ I-ის შვილთაშვილმა, ამელიას ბაბუამ დაიკავა ჯორჯ I-ის სახელით. ამის შემდეგ მათი ოჯახი ლონდონში გადასახლდა, მისი მშობლები კი უელსის პრინცი და პრინცესა გახდნენ. 1727 წელს, ჯორჯ I-ის დაღუპვის შემდეგ ტახტზე კაროლინას მამა, ჯორჯ II ავიდა. ჯერ კიდევ 1722 წელს პრინცესა კაროლინას ვარიოლა, იგივე ყვავილი შეეყარა. მართალია იგი გამოჯანმრთელდა, რაც სასწაულის ტოლფასი იყო, მაგრამ სახე დაუმახინჯდა, რამაც მისი უცხოელ მონარქზე დაქორწინების პერსპექტივა მოსპო. მეფე ჯორჯს შეეძლო თავისი ქალიშვილისათვის ნება მიეცა სასურველ მამაკაცზე დაქორწინებულიყო, თუმცა არ სურდა თავისი შვილები უფრო დაბალი სოციალური წრის ხალხს დანათესავებოდნენ, რის გამოც კაროლინა, ისევე როგორც მისი უფროსი და, პრინცესა ამელია, გაუთხოვარი დარჩა. კაროლინა აღწერილია როგორც: „სამართლიანი, კეთილი, სრულყოფილი და უბედური“. მისი უბედურების უმთავრეს მიზეზს ის წარმოადგენდა, რომ თავისზე გაცილებით დაბალი წოდების მქონე ბარონი ჯონ ჰერვი შეუყვარდა. გარდა იმისა, რომ მასზე ქორწინება არ შეეძლო, მის უბედურებას ისიც ემატებოდა, რომ ჰერვის რომანი ჰქონდა კაროლინას უფროს, ბისექსუალ ძმასთან, უელსის პრინც ფრედერიკთან, რომელსაც პარალელურად ცოლიც ჰყავდა პრინცესა ავგუსტა საქსენ-გოთელის სახით და მასთან ცხრა შვილიც ჰყავდა. ფრედერიკისა და ჰერვის რომანის შესახებ ამბავი მხოლოდ 1743 წელს გახმაურდა, რამაც საშინელი გავლენა იქონია კაროლინაზე, რომელიც დეპრესიაში ჩავარდა. ამის შემდეგ მან დატოვა წმინდა ჯეიმზის სასახლე (სადაც მისი ძმა ცხოვრობდა) და უესტმინსტერის სააბატოში გადასახლდა, სადაც გაატარა დარჩენილი ცხოვრება. ცნობილია, რომ კაროლინამ ძმას ეს ყველაფერი არასოდეს აპატია და 1751 წელს მის დაკრძალვაზეც კი არ მივიდა. პრინცესა კაროლინა გარდაიცვალა 1757 წლის 28 დეკემბერს უესტმინსტერში, ლონდონში, 44 წლის ასაკში, გაუთხოვარი და უშვილო. Lodge, Edmund (1838). The Genealogy of the Existing British Peerage: With Sketches of the Family Histories of the Nobility. Saunders and Otley. p. 5. Retrieved 9 June 2018. Yvonne's Royalty Home Page: Royal Christenings Ilias Chrissochoidis, "Princess Carolina's list of monthly expenses, January–February 1727/8," Notes & Queries 58/3 (September 2011), 401–403. Van der Kiste, John (1997). George II and Queen Caroline. Stroud, Gloucestershire: Sutton Publishing. ISBN 0-7509-1321-5. Weir, Alison (1996) Britain's Royal Families: The Complete Genealogy. London: Random House. ISBN 0-7126-7448-9, pp. 272–275 Otto Veh (1974), "Johann Friedrich", Neue Deutsche Biographie (NDB) (in German), 10, Berlin: Duncker & Humblot, pp. 476–476;
ევა ბოურინგი

ევა კელი ბოურინგი (ინგლ. Eva Kelly Bowring; დ. 9 იანვარი 1892, ვერნონი მისური, აშშ — გ. 8 იანვარი 1985, შერიდანი, ნებრასკა, აშშ) — ამერიკელი პოლიტიკოსი, აშშ-ის სენატის წევრი ნებრასკის შტატიდან 1954 წლის 16 აპრილიდან 7 ნოემბრამდე. ამერიკელი პოლიტიკოსის არტურ ბოურინგის მეუღლე. ევა კელი დაიბადა 1892 წლის 9 იანვარს მისურის შტატის ვერნონის ოლქში. 1928 წელს ცოლად გაჰყვა ამერიკელ რანჩოს მფლობელსა და პოლიტიკოს არტურ ბოურინგს და მასთან რანჩოზე გადავიდა საცხოვრებლად ჩერის ოლქში, ნებრასკის შტატი. თავისი მომავალი მეუღლე ევამ შემთხვევით გაიცნო, როდესაც არტური საკუთარ რანჩოს სიახლოვეს დაეხმარა ევას, რომელსაც მანქანა ჰყავდა გაფუჭებული. არტური და ევა ერთად ცხოვრობდნენ 16 წელი. 1944 წლის 19 მარტს ნებრასკის შტატის ქალაქ ჩადრონის საავადმყოფოში არტური გარდაიცვალა გულის შეტევის შედეგად. ცოლ-ქმარი ბოურინგები ნებრასკის შტატში აქტიური რესპუბლიკელი პოლიტიკოსები იყვნენ. არტური მუშაობდა საოლქო კომისაში, რომელიც ოლქის მმართველი ორგანო იყო. 1927-1929 წლებში იგი იყო ნებრასკის შტატის წარმომადგენელთა პალატის წევრი რესპუბლიკური პარტიის რიგებიდან, ხოლო 1930 დან 1933 წლამდე შტატის სენატის წევრი იყო. მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ ევა ბოურინგმა რანჩოს დამოუკიდებლად მართვა დაიწყო, ისე რომ პოლიტიკა არ მიუტოვებია. 1954 წელს იგი შტატის გუბერნატორმა რობერტ ბერკი კროსბმა დანიშნა აშშ-ის სენატის წევრად, რათა დაეკავებინა ვაკანტური ადგილი, რომელიც გაჩნდა სენატორ დუაიტ გრიზუოლდის გარდაცვალების შემდეგ. ამრიგად ევა ბოურინგი გახდა პირველი ქალი, რომელიც ნებრასკის შტატიდან მოხვდა სენატში. მისი სენატის წევრობა არ იყო ხანგრძლივი, იგი გაგრძელდა 1954 წლის 16 აპრილიდან 7 ნოემბრამდე. საერთოდ უნდა აღინიშნოს, რომ ნებრასკაში მე-15 სენატის ვადა, რომელიც გაგრძელდა 1949 წლის 3 იანვრიდან 1955 წლამდე, იყო უჩვეულო, რადგან ამ პერიოდში შეიცვალა ექვსი სენატორი, ევა ბოურინგი მათ შორის იყო მეოთხე. აშშ-ის სენატში მსახურების შემდეგ ევა ბოურინგი რანჩოს დაუბრუნდა. 1956 წლიდან 1964 წლამდე პარალელურად ნახევარ განაკვეთზე მუშაობდა აშშ-ის იუსტიციის სამინისტროს ვადაზე ადრე გათავისუფლების საბჭოში. ევა ბოუირინგი გარდაიცვალა 1985 წლის 8 იანვარს, ერთი დღით ადრე 93-ე დაბადების დღემდე. ნებრასკის შტატის თამაშებისა და პარკების კომისიამ ბოურინგების რანჩოს ისტორიული პარკის სტატუსი მიანიჭა. რანჩოში დღემდე მოქმედებს მესაქონლეობის მეურნეობა, სადაც გამოჰყავთ ჰერიფორდული ჯიში. რანჩოს სახლი და ეზოს სხვა ნაგებობები შემონახულია და დაცულია. ასევე აქვე ფუნქციონირებს ვიზიტორების ცენტრი, სადაც დოკუმენტურად შესაძლებელია ვიზიტორი გაეცნოს ბოურინგების ცხოვრებას. ევა ბოურინგის ბიოგრაფია Bowring Ranch State Historical Park ↑ 'Nebraska Blue Book 1932,' Biographical Sketch of Arthur Bowring, pg. 270 ↑ Early History of Cherry County, Nebraska. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-06-12. ციტირების თარიღი: 2020-02-15. ↑ 'Arthur Bowring, former state legislator, dies,' Nebraska State Journal, March 20, 1944, pg. 1 ↑ 'Nebraska Blue Book 1932,' Biographical Sketch of Arthur Bowring, pg. 270 ↑ Early History of Cherry County, Nebraska. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-06-12. ციტირების თარიღი: 2020-02-15.
გუარამ IV

გუარამ IV ან გურგენი, გუარამიდების დინასტიიდან, იყო ხოლარძენე-ჯავახეთის ერისთავი დაახლოებით 748 წლიდან. კირილ თუმანოვის თანახმად, 748 წელს გუარამ IV იღებს მამამისის, გუარამ III-ის მემკვიდრეობას, ხოლარძენე-ჯავახეთის საერისთავოს. იგი ქართლის ერისმთავრად არ აღიარეს, რადგან კურაპალატის ტიტული და ქართლის საერისთავო, ბიზანტიის იმპერატორის მიერ, გადაეცა მის მამინაცვალს, ნერსიანიდების საგვარეულოს წარმომადგენელ ადარნასეს. ის უჩინარდება გაურკვეველ დროს. კირილ თუმანოვის მიხედვით, გუარამ IV-ს და ადარნასე III-ის ასულს შეეძინათ ძე: სტეფანოზი Cyrille Toumanoff, Les dynasties de la Caucasie chrétienne de l'Antiquité jusqu'au xixe siècle : Tables généalogiques et chronologiques, Rome, 1990, p. 382-383 et 533.
აფხაზეთის რესპუბლიკის საპრეზიდენტო არჩევნები (2020)

აფხაზეთის რესპუბლიკის საპრეზიდენტო არჩევნები 2020 — რიგით მერვე საპრეზიდენტო არჩევნები აფხაზეთის დეფაქტო რესპუბლიკაში. არჩევნები ჩატარდა 2020 წლის 22 მარტს. ეს იყო რიგგარეშე არჩევნები რომლის დანიშვნაც მოჰყვა რაულ ჰაჯიმბას გადადგომას. 2020 წლის 13 იანვრიდან პრეზიდენტის მოვალეობას ასრულებდა ე.წ. პრემიერ-მინისტრი ვალერი ბგანბა. არჩევნებში გამარჯვება მოიპოვა ასლან ბჟანიამ. არჩევნებს არ აღიარებს საერთაშორისო საზოგადოება. ↑ Explainer: what happened in Abkhazia and what’s next – between the president’s dismissal & new elections. JAM News (16 January 2020). ციტირების თარიღი: 11 February 2020. ↑ Joshua Kucera. (13 January 2020) Abkhazian leader resigns, new elections called. EurasiaNet. ციტირების თარიღი: 11 February 2020. ↑ David X. Noack. (15 January 2020) Krise und Rücktritt. junge Welt. ციტირების თარიღი: 11 February 2020.