laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გიორგი დავითაშვილი

გიორგი მიხეილის ძე დავითაშვილი (დ. 27 თებერვალი [ძვ. სტ. 15 თებერვალი], 1893, ბათუმი — გ. 4 ივლისი, 1966, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სახალხო არტისტი, სსრკ სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი. 1913 წელს დაამთავრა ბათუმის გიმნაზია და სწავლა განაგრძო პეტერბურგის ა. პეტროვსკის სასცენო ხელოვნების სკოლაში. 1915–1918 წლებში მუშაობდა ტაგანროგის თეატრში, სადაც გამოდიოდა დავიდოვის გვარით. 1918 წელს დაბრუნდა ბათუმში, ხოლო მომდევნო წელს მოღვაწეობდა თბილისის რუსულ თეატრში. აქ შესრულებული აქვს რასკოლნიკოვის („დანაშაული და სასჯელი“ ფიოდორ დოსტოევსკის მიხედვით), ჟადოვის, პარატოვის (ალექსანდრე ოსტროვსკის „შემოსავლიანი ადგილი“, „უმზითვო“) და სხვა მნიშვნელოვანი როლები. 1920 წლიდან დავითაშვილი ქართულ დრამატულ თეატრშია (ამჟამად რუსთაველის თეატრი). ეს ის დროა როდესაც ქართულ სცენაზე მკვიდრდებოდა რევოლუციურ-რომანტიკული სულისკვეთება. კოტე მარჯანიშვილისა და ალექსანდრე ახმეტელის საუკეთესო სპექტაკლებმა ახალ ეპოქის სული შემოიტანეს და დავითაშვილიც, ისევე როგორც თეატრის სხვა მოღვაწენიც იღწვოდნენ სცენაზე ახალი იდეებისა და ფორმების დამკვიდრებისათვის. დავითაშვილი ეკუთვნოდა ქართველ მსახიობთა იმ თაობას, რომელმაც საფუძველი ჩაუყარა რუსთაველის სახელობის თეატრს. ამ თეატრის სცენაზე შექმნა 80-მდე როლი. მათ შორის: ზაალ ბარათაშვილი (სანდრო შანშიაშვილის „არსენა“), ლევან ხიმშიაშვილი (დავით ერისთავის „სამშობლო“), ოთარბეგი (ალექსანდრე სუმბათაშვილ-იუჟინის „ღალატი“), ნეზნამოვი (ალექსანდრე ოსტროვსკის „უდანაშაულო და დამნაშავენი“), ფრონდოსო (ლოპე დე ვეგას „ცხვრის წყარო“), გოდუნოვი (ვლადიმერ სოლოვიოვის „დიდი ხელმწიფე“ სახელმწიფო პრემია 1946), ჰამლეტი (უილიამ შექსპირის „ჰამლეტი“), მინდია (გრიგოლ რობაქიძის „ლამარა“), ფრანც მოორი (ფრიდრიხ შილერის „ყაჩაღები“) და სხვა მრავალი. გიორგი დავითაშვილმა ხარკი ქართულ კინოსაც მიუზღო. მან დასამახსოვრებელი სახეები შექმნა ფილმებში: „არსენა ჯორჯიაშვილი“, „მოძღვარი“, „თავადის ასული მერი“, „დავით გურამიშვილი“ და სხვა. დაჯილდოვებული იყო ლენინის ორი ორდენით, შრომის წითელი დროშის, „საპატიო ნიშნის“ ორდენებითა და მედლებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. 1921: „არსენა ჯორჯიაშვილი“ რეჟ. ივანე პერესტიანი 1922: „სურამის ციხე“ (თავადი წერეთელი) რეჟ. ივანე პერესტიანი 1922: „მოძღვარი“ (ონისე) რეჟ. ვლადიმერ ბარსკი 1926: „თავადის ასული მერი“ (გრუშნიცკი) რეჟ. ვლადიმერ ბარსკი 1943: „გიორგი სააკაძე“ (კათოლიკოსი) რეჟ. მიხეილ ჭიაურელი 1943: „უჩინარი იანი“ (პროფესორი) რეჟისორები ვლადიმერ პეტროვი, ისიდორე ანენსკი 1946: „დავით გურამიშვილი“ (სულხან-საბა ორბელიანი) რეჟისორები ნიკოლოზ სანიშვილი, იოსებ თუმანიშვილი 1956: „ჩვენი ეზო“ რეჟ. რევაზ (რეზო) ჩხეიძე 1957: „ოთარაანთ ქვრივი“ რეჟ. მიხეილ ჭიაურელი 1957: „ქალის ტვირთი“ რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილი ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 119, თბ., 1994 გვენცაძე ა., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 276. გიორგი დავითაშვილი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია გიორგი დავითაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
არჩილ გულისაშვილი

არჩილ ალექსის ძე გულისაშვილი (დ. 1 აპრილი, 1887, საგარეჯო — გ. 30 დეკემბერი, 1971, თბილისი) — ქართველი ინჟინერ-მეტალურგი, პროფესორი, საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე. დაიბადა მღვდლის ოჯახში. დაამთავრა თბილისის გიმნაზია, ხოლო 1916 წელს პეტროგრადის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მეტალურგიის ფაკულტეტი პირველი ხარისხის დიპლომით. სტუდენტობის პერიოდში დაიწყო მუშაობა პუტილოვოს ქარხანაში მუშად, შემდეგ ობუხოვის ქარხანაში ოსტატად. 1914 წელს დაინიშნა რუსეთის ვაჭრობისა და მრეწველობის სამინისტროს სამთო დეპარტამენტში უმცროს ინჟინრად. 1915 წელს ამავე სამინისტროს დავალებით შეუდგა სპეციალური შენადნობის დამზადებას. 1916 წელს ხელმძღვანელობდა ეკატერინებურგის მაზრის სოფელ ბოევკაში ვოლფრამიტის საბადოებზე ელექტრომეტალურგიული ქარხნის მშენებლობას და ორგანიზაციას უწევდა ახალი შენადნობების დამზადებას ურალის საბადოებზე. აქვე კითხულობდა ლექციებს სპეციალობის მიხედვით. 1921 წელს არჩილ გულისაშვილი დაბრუნდა სამშობლოში და დაინიშნა სპეციალისტ-კონსულტანტად სახალხო მეურნეობის უმაღლეს საბჭოში, პარალელურად ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას მაშინდელ პოლიტექნიკურ სასწავლებელში როგორც დირექტორი და მასწავლებელი. 1923 წელს გამოიგონა ყურძნის საწნეხი მანქანა, რისთვისაც დაჯილდოვდა საპატიო სიგელით. 1928 წელს ა. გულისაშვილის უშუალო მონაწილეობით უნივერსიტეტს გამოეყო და ცალკე ინსტიტუტად გაფორმდა თბილისის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. 1930 წლიდან იგი არის ამ ინსტიტუტის მეტალურგიის ფაკულტეტის დეკანი და კათედრის გამგე, ხოლო წლების მანძილზე დირექტორის მოადგილე, პრორექტორი სასწავლო-სამეცნიერო დარგში. ა. გულისაშვილს დიდი ღვაწლი მიუძღვის ქართული ტექნიკური ლიტერატურის შექმნისა და განვითარების საქმეში, კერძოდ მას ეკუთვნის პირველი წიგნი ქართულად მხაზველობით გეომეტრიაში (1927), პირველი სახელმძღვანელო მეტალურგიული პროცესების თეორიაში, „მანქანათა ნაწილები“ (ორ წიგნად). ამ და სხვა ნაშრომებმა მკვიდრის საფუძველი დაუდვეს შემდგომში ქართული ტექნიკური ლიტერატურის განვითარებას. სულ იგი ასამდე ნაბეჭდი შრომის ავტორია. არჩილ გულისაშვილი იყო მეცნიერული და ტექნიკური ცოდნის დაუცხრომელი პროპაგანდისტი და ახალგაზრდობის გულისხმიერი აღმზრდელი. 1930 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე სათავეში ედგა მხაზველობითი გეომეტრიისა და საინჟინრო გრაფიკის კათედრას, მისი ხელმძღვანელობით არაერთი სახელოვანი სპეციალისტი აღიზარდა. ამასთანავე არ შეიძლება არ აღინიშნოს მეცნიერის დიდი ერუდიცია და მასშტაბურობა. ბავშვობიდან გატაცებული იყო ლიტერატურით. იგი ხომ გიორგი ლეონიძის მკვიდრი ბიძაშვილი იყო. 8 წლის ასაკიდან აქვეყნებდა ლექსებს ჟურნალ „ჯეჯილში“, სისტემატურად იბეჭდებოდა ჟურნალ „ნივაში“ ნიჭიერი ქართველი სტუდენტის კრიტიკული წერილები ლიტერატურაზე, მის მიერ რუსულ ენაზე თარგმნილი ნიკოლოზ ბართაშვილის „მერანი“, მიჩნეულია ერთ-ერთ საუკეთესოდ, გატაცებული იყო ტურიზმით და ალპინიზმით. მთასვლელობაში მინიჭებული ჰქონდა პირველი ანრიგი, მეცნიერის დიდი ღვაწლი აღინიშნა ლენინის, ორი შრომის წითელი დროშის, „საპატიო ნიშნის“ ორდენებით და მედლებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 116, თბ., 1994
დინხა IV

დინხა IV (სირიული ܡܪܝ ܕܢܚܐ ܪܒܝܥܝܐ და არაბ. مار دنخا الرابع), (დ. 15 სექტემბერი, 1935 — გ. 26 მარტი 2015) — აღმოსავლეთის ასურული ეკლესიის კათოლიკოს-პატრიარქი. დაიბადა ერაყის სოფელ დერბენდოკში. განათლება მიიღო პაპამისისგან ბენიამინ სოროსგან, რომელიც იყო მღვდელი. 1947 წლიდან მის განათლებაზე ზრუნავდა მიტროპოლიტი იოსიპ ხანიშო. 1949 წელს დიაკვნად აკურთხეს. 1957 წელს გახდა მღვდელი. 1962 წელს პატრიარქმა შიმუნ XXI იშაიამ ეპისკოპოსად აკურთხა. 1976 წელს აირჩიეს კათოლიკოს-პატრიარად და სახელად აირჩია დინხა IV. დინხა IV გარდაიცვალა 2015 წლის 26 მარტს მინესოტას შტატის ქალაქ როჩესტერში. Bailey, J. Martin (2003), Who Are the Christians in the Middle East?, Wm. B. Eerdmans Publishing, ISBN 0-8028-1020-9 Baum, Willhelm; Winkler, Dietmar W. (2003), The Church of the East: A Concise History, London: RoutledgeCurzon, ISBN 0-415-29770-2 Baumer, Christoph (2006), The Church of the East: An Illustrated History of Assyrian Christianity, London: I.B. Tauris, ISBN 1-84511-115-X Joseph, John (2000), The Modern Assyrians of the Middle East: Encounters with Western Christian Missions, Archaeologists, and Colonial Powers, Studies in Christian Mission, 26 (2nd რედ.), Brill Publishers, ISBN 90-04-11641-9 His biography from the Church of the East in India დაარქივებული 2010-01-15 საიტზე Wayback Machine. The official news site of the Assyrian Church of the East ↑ Awa Royel. (27 March 2015) Catholicos-Patriarch Mar Dinkha IV Enters Eternal Rest. The Orthodox Church. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 31 მარტი 2015. ციტირების თარიღი: 27 March 2015. ↑ Patriarch Mar Dinkha IV of the Assyrian Church of the East dies at age of 79. Vatican Radio (27 March 2015). ციტირების თარიღი: 27 March 2015. ↑ Awa Royel. (27 March 2015) Catholicos-Patriarch Mar Dinkha IV Enters Eternal Rest. The Orthodox Church. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 31 მარტი 2015. ციტირების თარიღი: 27 March 2015.
კონსტანტინე გრძელიშვილი

კონსტანტინე კონსტანტინეს ძე გრძელიშვილი (დ. 13 სექტემბერი, 1902, თბილისი — გ. 13 სექტემბერი, 1970, იქვე) — ქართველი მხატვარი, საქართველოს სსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე. 1921 წელს დაამთავრა რეალური სასწავლებელი და სწავლა განაგრძო სამხატვრო აკადემიაში. პირველი სამი კურსი გაიარა გამოჩენილი მხატვრის, პროფესორ გ. ი. გაბაშვილის კლასში, 1925 წელს გადავიდა აკადემიკოს ევგენი ლანსერეს სახელოსნოში, ხოლო აკადემია დაამთავრა 1927 წელს. ჯერ კიდევ აკადემიაში შესვლამდე სრულიად ახალგაზრდა ხატვასა და ხაზვას ასწავლიდა თბილისის სამხატვრო ტექნიკუმში, საფაბრიკო საქარხნო სასწავლებელსა და პირველ საალო სკოლაში; თეატრებსა და კლუბებში მხატვრულად აფორმებდა სპექტაკლებს, გამომცემლობებში წიგნებს, თანამშრომლობდა ჟურნალებში. 1924 წლიდან სისტემატურად მონაწილეობდა საქართველოს მხატვართა გამოფენებში, მისი ნამუშევრები იგზავნებოდა მოსკოვის, ლენინგრადის, ხარკოვისა და სხვა ქალაქების გემოფენებზე. კ. გრძელიშვილი 1934 წლიდან პედაგოგობდა თბილისის სამხედრო-საშეფო სტუდიაში, სადაც მთელ თავის ნიჭსა და უნარს უშურველად ახმარდა ახალგაზრდა მხატვართა გამოვლენისა და აღზრდის საქმეს. 1943 წელს იგი საშეფო ხაზით გაგზავნეს ფრონტზე, სადაც მხატვრულ ტილოებზე აღბეჭდა ომის საინტერესო ეპიზოდები. თბილისის სამხატვრო აკადემიაში იგი პედაგოგად მუშაობდა 1943 წლიდან, იყო ფერწერის კათედრის დოცენტი, შემდეგ — პროფესორი. კ. გრძელიშვილის შემოქმედების ძირითადი ჟანრია პეიზაჟი. მხატვარი დიდი სიყვარულით ასახავს მშობლიური მხარის სილამაზეს, ბუნების სიუხვეს, ადამიანთა გარჯას. მისი ნახატები რეალისტურია, გასაგები, მიმზიდველი, ღრმად ჩაფიქრებული და მარტივად გადმოცემული. ყურადღებას იპყრობს კომპოზიციის სისადავე, ფერთა სიუხვე, მუდამ იგრძნობა მზე, სინათლე, ჯანსაღი ოპტიმისტური განწყობა. ღვაწლმოსილი ხელოვანი დაჯილდოვებული იყო მედლებით და სიგელებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“,გვ. 115, თბ., 1994
გრიგოლ გრიგორაშვილი

გრიგოლ მაქსიმეს ძე გრიგორაშვილი (დ. 18 ივლისი, 1905, ქუთაისი — გ. 1 ივნისი, 1962, თბილისი) — ქართველი საოპერო თეატრის სოლისტი, საქართველოს სახალხო არტისტი (1958). დაამთავრა ქუთაისის რეალური სასწავლებელი და შევიდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აგრონომიულ ფაკულტეტზე, რომლის დამთავრების შემდეგ მუშაობა დაიწყო სპეციალობით. მაგრამ ჯერ კიდევ სტუდენტობის დროინდელმა გატაცებამ თავისი გაიტანა და თბილისის კონსერვატორიის ვოკალური ფაკულტეტის სტუდენტი გახდა. 1935 წელს დაამთავრა კონსერვატორია და რეჟისორ ალექსანდრე წუწუნავას მიწვევით ჩაირიცხა თბილისის საოპერო სტუდიაში. 1936 წელს იგი უკვე საოპერო თეატრშია. თავისი არტისტული კარიერის მანძილზე იმღერა ბანის ორმოცდაათამდე წამყვანი პარტია — მეფე გიორგი (მელიტონ ბალანჩივაძის „დარეჯან ცბიერი“), მეფისტოფელი (გუნოს „ფაუსტი“), ენგიჩარი, აბიო (ზაქარია ფალიაშვილის „ლატავრა“, „აბესალომ და ეთერი“), მეწისქვილე (დარგომიჟსკის „ალი“), მეფე ბორისი (მუსორგსკის „ბორის გოდუნოვი“), კოჩუბეი (ჩაიკოვსკის „მაზეპა“) დონ ბაზილიო (როსინის „სევილიელი დალაქი“) და სხვა. 1937 და 1958 წლების დეკადებზე მოსკოვში გ. გრიგორაშვილს დიდი წარმატება ხვდა წილად. კინოფილმ „ჯურღაის ფარში“ მონაწილეობისათვის 1950 წელს მიენიჭა სსრკ სახელმწიფო პრემია. დაჯილდოვებული იყო შრომის წითელი დროშის, „საპატიო ნიშნის“ ორდენებით და მედლებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. მასთან პანთეონში დასაფლავებულია მისი მეუღლე — ელენე გრიგოლის ასული ბუტალაშვილი (დ. დეკემბერი, 1905, ქუთაისი — გ. თებერვალი, 1976, თბილისი). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 159. გედევანიშვილი, მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 269-270. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 115, თბ., 1994 გრიგოლ გრიგორაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გრიგოლ გრიგორაშვილი— ეროვნული ფილმოგრაფია
ნიკოლოზ გოცირიძე

ნიკოლოზ (ნიკო) სიმონის ძე გოცირიძე (დ. 16 თებერვალი, 1872, თბილისი — გ. 30 ივლისი, 1949, იქვე) — ქართველი მსახიობი, ვანო სარაჯიშვილისა და ვასო აბაშიძის შემდეგ ერთ-ერთ პირველს მიენიჭა საქართველოს სახალხო არტისტის წოდება (1924). შრომითი საქმიანობა დაიწყო თბილისის რკინიგზის დეპოში მღებავად. პარალელურად გამოდიოდა ავჭალის აუდიტორიაში, ხოლო 1909 წლიდან ზუბალაშვილების სახალხო სახლში (ახლანდელი კოტე მარჯანიშვილის თეატრი), ამასთან ნიკოლოზ გოცირიძე, როგორც კარგი ხმის პატრონი, მღეროდა იოსებ რატილის და ალექსანდრე (სანდრო) კავსაძეს გუნდებში. 1921 წელს მიიწვიეს რუსთაველის, ხოლო 1930 წლიდან მარჯანიშვილის თეატრში. ნიკოლოზ გოცირიძეს პოპულარობა მოუტანა ჯერ კიდევ მუშათა სცენაზე შესრულებულმა როლებმა: ავეტიქა (ავქსენტი ცაგარელის „რაც გინახავს, ვეღარ ნახავ“), გრუშევსკი (ტრიფონ რამიშვილის „მეზობლები“), გასტონი („პარიზის ღარიბ-ღატაკები“), შმაგა („უდანაშაულო დამნაშავენი“), ბიზო („პარიზის ბიჭები“), პავლე მედროგე (გერჰარტ ჰაუპტმანის „მელანიას ოინები“), ოსიპი (ნიკოლოზ გოგოლის „რევიზორი“), საქუა („მსხვერპლი“), ოსეფა (რაფიელ ერისთავის „ჯერ დაიხოცნენ, მერე იქორწინეს“), აკოფა (ავქსენტი ცაგარელის „ხანუმა“). დიდ სცენაზე მისი პირველი როლი იყო ზაზა „სამშობლოში“. ამას მოჰყვა გეურქა (ზურაბ ანტონოვის „მზის დაბნელება საქართველოში“), ჟურდენი (მოლიერის „გააზნაურებული მდაბიო“), მოსამართლე (ხაკინტო ბენავენტე ი მარტინესის „ინტერესთა თამაში“), გიქო, გიჟმოზე (გაბრიელ სუნდუკიანის „პეპო“, „დაქცეული ოჯახი“), კოსტილევი (მაქსიმ გორკის „ფსკერზე“) და სხვა. ნიკოლოზ გოცირიძე სცენაზე 60 წელი იდგა და მის მიერ განვლილ პერიოდზე დაწერა „მოგონებები“. დაჯილდოვებული იყო „საპატიო ნიშნის“ ორდენით და მედლებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ნიკოლოზ გოცირიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 112, თბ., 1994
გორგაძე

საკუთარი სახელი გორგაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ანთიმოზ გორგაძე — მოქანდაკე ბიძინა გორგაძე — ფერმწერი ვასო გორგაძე — პოეტი, მთარგმნელი ლევან გორგაძე — პროფესიონალი სუმოისტი მიხეილ გორგაძე — სპორტის ისტორიკოსი სერგი გორგაძე — ლიტერატურათმცოდნე, ისტორიკოსი, ენათმეცნიერი, პედაგოგი გორგაძეები — გეოგრაფიული დასახელება
ანთიმოზ გორგაძე

ანთიმოზ (ალეკო) მიხეილის ძე გორგაძე (დ. 2 ივლისი, 1924, ქუთაისი — გ. 21 იანვარი, 1970, თბილისი) — ქართველი მოქანდაკე, საქართველოს სსრ დამსახურებული მხატვარი (1962). 1949 წელს წარმატებით დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემიის ქანდაკების ფაკულტეტი (პროფესორ იაკობ ნიკოლაძის კლასი), სწავლა განაგრძო ასპირანტურაში, შემდეგ წლების მანძილზე ახალგაზრდა თაობის აღზრდის საქმეს ემსახურებოდა. 1951 წლიდან აქტიურად მონაწილეობდა გამოფენებში. სიცოცხლის ბოლო წლებში ა. გორგაძე წარმატებით იღწვოდა ლითონქანდაკების დარგში. მან მნიშვნელოვანი ნაწარმოებები შექმნა და ღირსეულად დაიმკვიდრა საპატიო ადგილი ქართული სახვითი ხელოვნების ისტორიაში. მოქანდაკემ დაგვიტოვა არაერთი საგულისხმო ნაწარმოები. მისი მთავარი ნამუშევრებია „მეშახტე ბოტკოველი“, „ჭაბუკის პორტრეტი“, „დეკაბრისტები“ და სხვა. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. მასხარაშვილი გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 101. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 111, თბ., 1994 ანთიმოზ გორგაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ზაქარია გომელაური

ზაქარია (შაქრო) ნიკოლოზის ძე გომელაური (დ. 17 ნოემბერი, 1890, თბილისი — გ. 10 ივლისი, 1964, იქვე) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1950). დაამთავრა თბილისის სამოქალაქო სასწავლებელი და მუშაობა დაიწყო ავლაბრის ქართულ დრამატულ წრეში. 1909 წელს ამ წრის წევრებმა იუბილე გადაუხადეს ცნობილ ქართველ მსახიობს ნატო გაბუნიას, წარმოადგინეს „ხანუმა“, რომელშიც შაქრო გომელაურმა შეასრულა კოტე ფანტიაშვილის როლი. ამ საღამოს დამსწრე ვალერიან გუნიას მოეწონა ახალბედა მსახიობის თამაში და მიიწვია პროფესიულ დასში. აქედან მოყოლებული, შაქრო გომელაური ერთგულად ემსახურებოდა ქართულ თეატრს. სხვადასხვა დროს მუშაობდა ქუთაისსა და ბათუმში, 1928 წლიდან კი იგი მარჯანიშვილის თეატრის მსახიობია. აქ შეასრულა ისეთი როლები, როგორიცაა ერეკლე ( აკაკი წერეთლის „პატარა კახი“), კილმანი, (ერნსტ ტოლერის „ჰოპლა, ჩვენ ვცოცხლობთ“), პეპია (ილია ჭავჭავაძის მიხედვით „ჩატეხილი ხიდი“), კომისარი (პოლიკარკე კაკაბაძის „ყვარყვარე თუთაბერი“), კოკოშკინი (ლეონიდ ლეონოვის „შემოსევა“), გიგო (ვიქტორ გაბესკირიას „უფსკრულთან“), სპირიდონ მცირიშვილი (შალვა დადიანის „ნინოშვილის გურია“), იაგო (უილიამ შექსპირის „ოტელო“), ტარტიუფი (ჟან-ბატისტ მოლერის „ტარტიუფი“) და სხვა მრავალი. მსახიობის თამაში გამოირჩეოდა მკაფიო ინდივიდუალობით, განსაკუთრებით კარგად ასრულებდა სახასიათო როლებს. დაჯილდოვებული იყო „საპატიო ნიშნის“ ორენით და მედლებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. გვენცაძე ა., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 91. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 110, თბ., 1994 ზაქარია გომელაური — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ვიტოშა

ვიტოშა (ბულგ. Витоша) — მთის მასივი ბულგარეთში. მდებარეობს მდებარეობს ქვეყნის ცენტრალური ნაწილის დასავლეთში. ვიტოშას 19 კმ სიგრძისა და 17 კმ სიგანის გუმბათისებური ფორმა გაჩნია. ვიტოშის ძირში გაშენებულია ბულგარეთის დედაქალაქი სოფია. ვიტოშის მთის ტერიტორია ეროვნულ პარკსაც მოიცავს, რომელიც მასივის ყველაზე მონახულებადი ტურისტული მარშრუტების სიაშია. მასივის უმაღლესი წერტილია მწვერვალი ჩერნი-ვრიხი (2290 მ). ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ვიტოშა ფოტო გალერეა ვიტოშის მთის გალერეა დაარქივებული 2018-03-24 საიტზე Wayback Machine. ვიტოშის ეროვნული პარკის საიტი ვიტოშის მთა - ვირტუალური ტური დაარქივებული 2006-11-15 საიტზე Wayback Machine.
სერჟიპი

სერჟიპი (პორტ. Sergipe, SE) — ბრაზილიის შტატი. ეკონომიკის საფუძველი სოფლის მეურნეობაა. უკავია ბრაზილიის ზეგანის ფერდობები და ატლანტის ოკეანის სანაპირო. ფართობი – 22 ათასი კმ². მოსახლეობა – 1,9 მლნ. ქალაქები (ათ.) – არაკაჟუ (480), ნოსა-სენიორა-დუ-სოკორუ (141). დაბალგანვითარებული აგრარული შტატია.
ისკირი

ისკირი (ბულგ. Искър) — მდინარე ბულგარეთში. წარმოადგენს მდინარე დუნაის მარჯვენა შენაკადს. სათავე მდებარეობს რილის მასივის ჩრდილოეთ ფერდობზე მდინარეების ბელი-ისკირისა და ჩერნი-ისკირის შეერთების ადგილას. მდინარის სიგრძე 340 კმ, ხოლო აუზის ფართობი 8650 კმ-ია. მდინარე ისკირი BlueLink.net-ზე დაარქივებული 2007-10-30 საიტზე Wayback Machine.
რეზოვსკა

რეზოვსკა (ბულგ. Резовска) — მდინარე ბულგარეთში. სათავე მდებარეობს მდინარეების კამენიცისა და მიტნიშკატის შეერთების ადგილას. ჩაედინება შავ ზღვაში. მდინარის სიგრძე 112 კმ, ხოლო აუზის ფართობი 738 კმ-ია. ბულგარეთის მდინარეები
როპოტამო

როპოტამო (ბულგ. Ропотамо) — მდინარე ბულგარეთში. სათავე მდებარეობს ბოსნის მთაზე. მდინარის სიგრძე 48 კმ, ხოლო აუზის ფართობი 249 კმ-ია. ბულგარეთის მდინარეები
აღმოსავლეთი პროვინცია (შრი-ლანკა)

აღმოსავლეთი პროვინცია (სინჰალ. නැගෙනහිර පළාත Næ̆gĕnahira Paḷāta, ტამილ. கிழக்கு மாகாணம் Kil̮akku Mākāṇam) — შრი-ლანკის ცხრა პროვინციიდან ერთ-ერთი. პროვინცია არსებობს XIX საუკუნიდან, თუმცა 1987 წელს შრი-ლანკის კონსტიტუციის მეცამეტე შესწორებამდე ოფიციალური სტატუსი არ ჰქონდა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: აღმოსავლეთი პროვინცია (შრი-ლანკა) ↑ Provinces of Sri Lanka. Statoids. ↑ Provincial Councils. Government of Sri Lanka. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-07-07. ციტირების თარიღი: 2015-04-06.
ამისულაშვილი

საკუთარი სახელი ამისულაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსანდრე ამისულაშვილი — ფეხბურთელი შალვა ამისულაშვილი — პოეტი
მელიავა

საკუთარი სახელი მელიავა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: თამაზ მელიავა — კინორეჟისორი კიჭი მელიავა — ფეხბურთელი
არაბიძე

საკუთარი სახელი არაბიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი არაბიძე — ფეხბურთელი ვასილ (ვასო) არაბიძე — მსახიობი ვასილ არაბიძე — მხატვარი, მსახიობი მერი არაბიძე — მოჭადრაკე ნიკა არაბიძე — მსახიობი, კომიკოსი
პარიზერ პლაცი

პარიზერ პლაცი (Pariser Platz) — მოედანი ბერლინის ცენტრში, გერმანია, ბრანდენბურგის კარიბჭესთან უნტერ დენ ლინდენის ბოლოს. მოედანს სახელი 1813 წელს ლაიპციგის ბრძოლაში ნაპოლეონის დამარცხების საზეიმოდ დაერქვა და ამჟამად ქალაქის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი უბანია.
დასავლეთი პროვინცია (შრი-ლანკა)

დასავლეთი პროვინცია (სინჰალ. බස්නාහිර පළාත Basnahira Palata, ტამილ. மேல் மாகாணம் Mael Maakaanam) — შრი-ლანკის ცხრა პროვინციიდან ერთ-ერთი. პროვინცია არსებობს XIX საუკუნიდან, თუმცა 1987 წელს შრი-ლანკის კონსტიტუციის მეცამეტე შესწორებამდე ოფიციალური სტატუსი არ ჰქონდა. პროვინცია მეცხრე ადგილზეა ფართობის მხრივ, თუმცა პირველ ადგილს იკავებს მოსახლეობის მიხედვით. მის ტერიტორიაზე მდებარეობს ქვეყნის დედაქალაქი შრი-ჯაიავარდენეპურა-კოტე და შრი-ლანკის ფინანსური და ეკონომიკური ცენტრი კოლომბო. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დასავლეთი პროვინცია (შრი-ლანკა) Western Provincial Council ↑ Provinces of Sri Lanka. Statoids. ↑ Provincial Councils. Government of Sri Lanka. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-07-07. ციტირების თარიღი: 2015-04-06.
აიაბაკის რაიონი

აიაბაკის რაიონი (ესპ. Distrito de Ayabaca) — რაიონი პერუში, პიურის რეგიონის აიაბაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 709 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 37 444 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 24 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 549 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ფრიასის რაიონი

ფრიასის რაიონი (ესპ. Distrito de Frías) — რაიონი პერუში, პიურის რეგიონის აიაბაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 673 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 22 812 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 40 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 568.81 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ხილილის რაიონი

ხილილის რაიონი (ესპ. Distrito de Jilili) — რაიონი პერუში, პიურის რეგიონის აიაბაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 319 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 975 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 28 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 104.73 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ლაგუნასის რაიონი (აიაბაკა)

ლაგუნასის რაიონი (ესპ. Distrito de Lagunas) — რაიონი პერუში, პიურის რეგიონის აიაბაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 216 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 249 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 33 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 190.82 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
მონტეროს რაიონი

მონტეროს რაიონი (ესპ. Distrito de Montero) — რაიონი პერუში, პიურის რეგიონის აიაბაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 062 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 665 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 59 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 130.57 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
პაკაიპამპის რაიონი

პაკაიპამპის რაიონი (ესპ. Distrito de Pacaipampa) — რაიონი პერუში, პიურის რეგიონის აიაბაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 967 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 25 788 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 26 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 981.5 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
პაიმასის რაიონი

პაიმასის რაიონი (ესპ. Distrito de Paimas) — რაიონი პერუში, პიურის რეგიონის აიაბაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 550 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 761 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 31 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 319.67 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
საპილიკის რაიონი

საპილიკის რაიონი (ესპ. Distrito de Sapillica) — რაიონი პერუში, პიურის რეგიონის აიაბაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 466 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 032 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 41 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 267.09 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.