laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
იონა (ამერიკის მიტროპოლიტი)

მიტროპოლიტი იონა (ინგლ. Metropolitan Jonah, ერისკაცობაში — ჯეიმზ პაფხაუზენი, ინგლ. James Paffhausen Jr; დ. 20 ოქტომბერი, 1959, ილინოისი, ჩიკაგო) — ვაშინგტონისა და ნიუ-იორკის მთავარეპისკოპოსი, სრულიად ამერიკისა და კანადის მიტროპოლიტი. მიტროპოლიტად აირჩიეს 2008 წლის 12 ნოემბერს, ხოლო აღსაყდრება მოხდა 28 დეკემბერს, ვაშინგტონში. მიტროპოლიტი დაიბადა 1959 წელს ჩიკაგოში (ილინოისის შტატი) და იყო მონათლული საეპისკოპოსო ეკლესიაში. შემდეგ მისი იჯახი გადასხლდა კალიფორნიაში, ქალაქ ლა-ჰოიაში, სან-დიეგოს სიახლოვეს. უმაღლესი განათლება მიიღო სან-დიეგოში, შემდეგ კი სანტა-კრუზის კალიფორნიის უნივერსიტეტში. 1978 წელს მიიღო მართლმადიდებლობა მოსკოვის საპატრიარქოს ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სან-დიეგოს ეკლესიაში. უნივერსიტეტის დასრულების შემდეგ განაღლება მიიღო კრესტვუდში, ნიუ-იორკის შტატი. 1985 წლიდან - ღვთისმეტყველების კანდიდატი (Master of Divinity); 1988 წლიდან ღვთისმეტყველების მაგისტრი (Master of Theology) დოგმატიკის საკითხებში. განათლების მიღება გააგრძელა ქალაქ ბერკლის დოქტორანტურაში, კალიფორნია, თუმცა შეწყვიტა განათლების მიღება ბერ-მონაზვნური ცხოვრებისთვის. 1980 წლებში იმყოფებოდა სსრკ-ში, მოსკოვში, სადაც ურთიერთობდა მოსკოვის საპატრიარქოს საგამომცემლო განყოფილებასთან და ეცნობოდა რუსული ეკლესიის ცხოვრების წესს. მისი სულიერი მამა გახდა ვალაამის მონასტერი წინამძღვარი, აქიმანდრიტი (2005 წლის 2 ივნისიდან ტროიცკის ეპოსკოპოსი) პანკრატი. 1994 წელს გახდა დიაკვანი, ხოლო შემდეგ პრესვიტერი. 2008 წლის 12 ნოემბერს XV სრულამერიკულ საეკლესიო კრებაზე პიტსბურგში, პენსილვანია, იგი აირჩიეს ვაშინგტონისა და ნიუ-იორკის არქიეპისკოპოსად, სრულიად ამერიკისა და კანადის მიტროპოლიტად.. 2009 წლის ნოემბერში გახდა ერთ-ერთი აშშ-ს იმ ქრისტიანულ ლიდერთა შორის, რომლებმაც ხელი მანჰეტების დეკლარაციას მოაწერეს. წმინდა ინოკენტის, მოსკოვისა და კოლომნის მიტროპოლიტის I ხარისხის ორდენი ორდენი. (რუსული მართლმადიდებელი ეკლესია, 2009 წელი) თანამდებობა დატოვა 2012 წლის 7 ივლისს. მიტროპოლიტმა იონამ მიმართა სინოდს გადადგომის თხოვნასთან დაკავშირებით, შედგა სატელეფონო კონფერენცია, რომელსაც ყველა ეპისკოპოსი ესწრებოდა, გარდა მისი მაღალყოვლადუსამღვდელოესობისა, მეხიკოსა და სრულიად მექსიკის მთავარეპისკოპოსისა ალეხოსი. მიტროპოლიტმა იონამ შემდეგი სიტყვებით მიმართა სინოდის წევრებს: ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესიები და მათი მეთაურები ამერიკის მართლმადიდებელი ეკლესიის ოფიციალური საიტი ↑ Bishop Jonah of Fort Worth Elected Metropolitan of All America and Canada მეა-ს ოფიციალური საიტი. 12 ნოემბერი 2008 წ. ↑ Предстоятелем Православной Церкви в Америке избран епископ Иона (Паффхаузен) На официальном сайте МП 13 ноября 2008 г. ↑ Предстоятель Русской Православной Церкви встретился с Блаженнейшим Митрополитом всей Америки и Канады Ионой ↑ საქართველოს საპატრიარქოს დასავლეთ ევროპის ეპარქია[მკვდარი ბმული]
ევტიქი (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)

წმინდა ევტიქი (დ. 510 — გ. 582) — კონსტანტინოპოლელი პატრიარქი (552–565; 577–582); მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 6 აპრილი, ახალი სტილით — 19 აპრილი. დაიბადა ფრიგიაში. მისი მამა, ალექსანდრე, მეომარი იყო, დედა კი, სინესია, ავგუსტოპოლის ეკლესიის მღვდლის, ისიხის ასული. წმინდა ევტიქიმ პირველდაწყებითი განათლება და ქრისტიანული აღზრდა პაპასთან მიიღო. ერთხელ, თამაშის დროს, პატარა ევტიქიმ საკუთარი სახელი დაწერა პატრიარქის ტიტულით და თითქოს იწინასწარმეტყველა თავისი მომავალი. თორმეტი წლის ევტიქი კონსტანტინეპოლში გააგზავნეს სწავლის გასაგრძელებლად. ყმაწვილმა ბრწყინვალედ აითვისა სხვადასხვა მეცნიერება და მიხვდა, რომ ყოველგვარი ადამიანური სიბრძნე არარაობაა ღვთაებრივი გამოცხადების წინაშე. მან გადაწყვიტა, ბერად აღკვეცილიყო. წმიდა ევტიქი ამასიის ერთ-ერთ მონასტერში წავიდა. ღვთივსათნო ცხოვრების გამო მალე ის მთელი ამასიის მონასტრების არქიმანდრიტად აირჩიეს. როცა კეთილმსახური იმპერატორის, იუსტინიანეს (527–565) დროს V მსოფლიო კრება მზადდებოდა, ამასიის მიტროპოლიტი დასნეულდა და თავის ნაცვლად წმინდა ევტიქი გაგზავნა კონსტანტინეპოლში. აქ წმინდანი მოხუცმა პატრიარქმა წმინდა მინამ (536–552, ხს. 7 სექტემბერს) ნახა და პატრიარქობა უწინასწარმეტყველა. წმინდა მინას სიკვდილის შემდეგ იმპერატორ იუსტინიანეს პეტრე მოციქული გამოეცხადა და უფლის ნება აუწყა: დაქვრივებულ ტახტზე ევტიქი უნდა აღსაყდრებულიყო. წმინდა ევტიქის საპატრიარქო მოღვაწეობის დასაწყისში მოწვეულ იქნა V მსოფლიო კრება (553), რომელზეც მამებმა წარმოქმნილი ერესები განსაჯეს და ანათემას გადასცეს. რამდენიმე წლის შემდეგ ეკლესიაში გაჩნდა ახალი ერესი, რომელიც ასწავლიდა, რომ ქრისტეს არ განუცდია ვნებანი. წმინდა ევტიქიმ უშიშრად ამხილა ეს ერესი, რის გამოც იგი გადაასახლეს. პატრიარქი მორჩილად იტანდა გადასახლებას, ლოცვასა და მარხვაში ატარებდა დღეებს და მრავალ სასწაულს და კურნებას იქმოდა: მისი ლოცვით კეთილმსახური ანდროგინის მეუღლეს, რომელიც მანამდე ყოველთვის მკვდარ შვილებს შობდა, ორი ჯანმრთელი ვაჟი ეყოლა, ორმა ყრუ-მუნჯმა ენა აიდგა, ზეთის ცხებით და ჯვრის გადასახვით მხატვარი განიკურნა, განიკურნა ორი მძიმედ სნეული ბავშვიც. წმიდა პატრიარქი კურნავდა არა მარტო ხორციელ, არამედ სულიერ სნეულებებსაც: ჩვილისაგან განდევნა ბოროტი სული, რომელიც წმიდა ზიარებაზე არ უშვებდა ბავშვს, ბოროტი სული განდევნა მონასტრიდან გაქცეული ყმაწვილისაგანაც; კურნავდა კეთროვანებს, ლოთებს. როცა ამასიას სპარსელები შემოესივნენ და ქალაქში შიმშილობამ დაისადგურა, პატრიარქის მითითებით დაიწყეს მონასტრის საცავებიდან ხორბლის გატანა და მოსახლეობისთვის დარიგება, მაგრამ მონასტერში წმიდა ევტიქის ლოცვით ხორბალი არ ილეოდა. წმინდა ევტიქიმ ღვთისგან წინასწარხედვის ნიჭი მიიღო. მან იწინასწარმეტყველა იუსტინიანეს ორი მემკვიდრის სახელი - იუსტინე (565-578) და ტიბერიუსი (578-582). წმინდა პატრიარქის, იოანე სქოლასტიკოსის გარდაცვალების შემდეგ, 577 წელს, წმინდა ევტიქი დაბრუნდა თორმეტწლიანი გადასახლებიდან და კვლავ ჩაიბარა სამწყსო. პატრიარქის ტახტზე დაბრუნებიდან ოთხნახევარი წლის შემდეგ, 582 წლის თომას კვირიაკეს წმინდა ევტიქიმ მრევლი შეკრიბა, აკურთხა, ყველას გამოემშვიდობა და მშვიდად ჩააბარა სული უფალს. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი II, თბილისი, 2001 წ. წმიდა ევტიქი კონსტანტინეპოლელი მთავარეპისკოპოსი
მინა (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)

წმინდა მინა (გ. 552) — კონსტანტინოპოლელი პატრიარქი (536-552); მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 25 აგვისტო, ახალი სტილით - 7 სექტემბერი. იგი თავდაპირველად ხუცესად მსახურობდა კონსტანტინოპოლში და ღირსი სამსონ უცხოთშემწყნარებლის დავრდომილთა თავშესაფრის ზედამხედველი იყო წმინდა იუსტინიანე I-ის (527-565) ზეობისას. სათნოებებით უხვად შემკული, მართლმადიდებლობის მხნე აღმსარებელი მამა ერეტიკოს ანთიმოზის (535-536) ჩამოგდების შემდეგ აღასაყდრეს კონსტანტინოპოლის საპატრიარქო ტახტზე. ხელდასხმა აღასრულა იმჟამად კონსტანტინოპოლში მყოფმა რომის პაპმა აღაპიტემ (535-536). მღვდელმთავარ მინას პატრიარქობის დროს კონსტანტინოპოლში მოხდა სასწაული, რომელიც მთელს ქალაქში გახდა ცნობილი. ერთი ებრაელის ბავშვი ტაძარში შევიდა და ქრისტეს წმინდა სისხლსა და ხორცს ეზიარა. როდესაც ამის შესახებ მან სახლში მამას მოუთხრო, ეს უკანასკნელი საშინლად განრისხდა, ყრმა შეიპყრო და გავარვარებულ ღუმელში შეაგდო, მეუღლისთვის კი არაფერი უთქვამს. სასოწარკვეთილი დედა სამი დღე ტირილით დაეძებდა შვილს და ხმამაღლა უხმობდა, სანამ ბოლოს იგი გახურებული ქურიდან არ შეეხმიანა. დედამ იქიდან გაჭირვებით გამოიყვანა ბავშვი, რომელიც სრულიად უვნებელი აღმოჩნდა. ბიჭი ყვებოდა, ბრწყინვალე ქალბატონი მოდიოდა ჩემთან, ცეცხლის სიმხურვალეს განაქარვებდა და წყალსა და საზრდელს მიზიდავდაო. ამის შესახებ მღვდელმთავარმა მინამ და წმინდა იუსტინიანე I-მა შეიტყვეს. დედა-შვილი მოინათლნენ, გულგაქვავებულმა მამამ კი იმ დიდი სასწაულის მიუხედავად, რომლის მოწმეც შეიქნა, არ ისურვა ცოდვის მონანიება. მაშინ იმპერატორმა სამსჯავროს გადასცა იგი, როგორც მკვლელი და სიკვდილით დასაჯა. პატრიარქი მინა თექვსმეტი წელი განაგებდა კონსტანტინოპოლის ეკლესიას. წმინდა სოფიას ცნობილი ტაძარი სწორედ მისი პატრიარქობის დროს იკურთხა. წმინდა მღვდელმთავარი მშვიდობით მიიცვალა 552 წელს. წმიდანთა ცხოვრება, ტომი III, გვ. 211–212, თბილისი, 2001 წ. წმიდა მინა, კონსტანტინოპოლის პატრიარქი
კვიპროსის მთავარეპისკოპოსები

კვიპროსის მთავარეპისკოპოსები — აქ წარმოდგენილია კვიპროსის მართლმადიდებელი ეკლესიის არქიეპისკოპოსები სია: წმინდა ბარნაბა (45) გელასიოსი (325) წმინდა ეპიფანე (368) სტავრინოსი (403) ტროილოსი (431) რეგინოსი (431) ოლიმპიოსი (449) სტავრინოს II (457) ანთემიოსი (470) ოლიმპიოს II (იუსტინიანე I-ის მმართველობის პერიოდში) ფილოქსენოსი (იუსტინიანე I–ის მმართველობის პერიოდში) დამიანე (იუსტინიანე I–ის მმართველობის პერიოდში) სოფრონი გრიგორი (იუსტინიანე I–ის მმართველობის პერიოდში) არკადი (იუსტინიანე I–ის მმართველობის პერიოდში) პლუტარქე (620) არკადი II (630) სერგი (643) ეპიფანე II (681) იოანე I (691) გიორგი (750) კონსტანტინე (783) ეპიფანე III (890) ბასილი ნიკოლოზი იოანე II (1151) ბარნაბა II (1175) სოფრონ II (1191) ისაია (1209) ნეოფიტე (1222) გიორგი II (1254) გერმანე (1260) During the Lusignan and later Venetian rule from 1260-1571 the Church of Cyprus ceased to be autocephalous and came under the direct rule of the Papacy, its fourteen Dioceses was reduced to four until 1571 when the Ottomans, for expedient administrative reasons, restored to the Orthodox Church of Cyprus all its previous privileges and rights. ტიმოთე (1572) ლავრენტი (1580) ნეოფიტე II (1592) ატანასე (1592) ბენიამინი (1600) ქრისტოდულოსი (1606) ნიკიფორე (1641) ილარიონი (1674) ქრისტოდულოს II (1682) იაკობი (1691) გერმანე II (1695) ათანასე (1705) იაკობ II (1709) სილვესტრე (1718) ფილოთეოსი (1734) პაისი (1759) ქრიზანთოსი (1767) კიპრიანე (1810) იოაკიმე (1821) დამასკინე (1824) პანარეტოსი (1827) იოანიკე (1840) კირილე (1849) მაკარიოს I (1854) სოფრონ III (1865) კირილე II (1909) კირილე III (1916) ლეონტი (1947) მაკარიოს II (1947) მაკარიოს III (1950) არქიეპისკოპოსი და კვიპროსის რესპუბლიკის პირველი პრეზიდენტი ქრიზოსტომოს I (1977) ქრიზოსტომოს II (2006) კვიპროსის მართლმადიდებელი ეკლესია ანტიოქიის მართლმადიდებელი ეკლესია იერუსალიმის მართლმადიდებელი ეკლესია ელადის მართლმადიდებელი ეკლესია კვიპროსის არქიეპისკოპოსები
სურამის ციხე (ფილმი)

სურამის ციხე — 1923 წლის ქართული საბჭოთა ფილმი, გადაღებული ივანე პერესტიანის მიერ. „სურამის ციხე“ იყო ლიტერატურულ ნაწარმოებზე დაფუძნებული პირველი ქართული საბჭოთა ფილმი. გადაღებულია დანიელ ჭონქაძის ამავე სახელწოდების მოთხრობის მიხედვით. „სურამის ციხეში“ რეჟისორმა ამო ბეკ-ნაზაროვმა უკანასკნელად ითამაშა, როგორც მსახიობმა. პირველი ჩვენება საკავშირო ეკრანებზე შედგა 1923 წლის 16 ნოემბერს. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ყმა დურმიშხანი, რომელსაც მხევალი ვარდუა უყვარს, ყმობისაგან თავის დასახსნელი და ვარდუაზე დასაქორწინებელი ფულის საშოვნელად ვაჭრობით გამდიდრებულ ოსმან–აღას დაუდგება ნოქრად. საქმეში გაუმართლებს, მდიდარ ქალსაც შეირთავს და მისი ლოდინით განაწამებ ვარდუას დაივიწყებს. წლების შემდეგ, ცნობილ მკითხავად ქცეული ვარდუა მოღალატე შეყვარებულზე შურს იძიებს. მისი რჩევით სურამის ციხის კედლის გასამაგრებლად მშენებლები მასში დურმიშხანის ერთადერთ ვაჟს, ზურაბს ცოცხლად ჩაატანენ. გამწარებული დურმიშხანი მკითხავში ვარდუას იცნობს. ქალი დურმიშხანს ხანჯლით განგმირავს და თვითონაც თავს მოიკლავს. ამო ბეკ-ნაზაროვი — დურმიშხანი მიხეილ ჭიაურელი — ოსმან აღა თამარ საყვარელიძე — ვარდუა ტატიანა მაქსიმოვა — გაიანე - დურმიშხანის ცოლი ლ. გალუსტიანი — ზურაბი – დურმიშხანის შვილი ასე გადაწყდა რიგით მეორე ქართლ საბჭოთა ფილმად „სურამის ციხის“ გადაღება. სურამის ციხის კედლის ამოშენებისას საჭირო იყო პარაკლისისს გადაღება, რისთვისაც დეკანოზ კალისტრატე ცინცაძის დახმარებით 12 მღვდელმა მიიღო ფილმში მონაწილეობა. სცენა თბილისის ბოტანიკურ ბაღში იქნა გადაღებული. მღვდლებმა გასამრჯელოდ თუმანი, ეპისკოპოსმა კი 10 თუმანი მიიღეს. პერესტიანმა ფილმის მონტაჟისას პარაკლისის სცენას ტიტრები „პირფერობა, ფარისევლობა, ცრუმორწმუნეობა“ გაუკეთა. ფილმში მონაწილე მღვდლებმა ამის გამო კათოლიკოს-პატრიარქთან იჩივლეს. გერმანე გოგიტიძემ დახურული ჩვენება მოაწყო კათოლიკოს-პატიარქისთვის, სადაც აჩვენა ფილმის ვერსია, რომელშიც სადავო ტიტრი ამოღებული იყო, მაგრამ კინოთეატრებში ჩვენებისას ტიტრი მაინც დააბრუნა. ფილმზე მოთხოვნა იმდენად დიდი იყო, რომ კინოსექციამ მისი 14 ასლი დაბეჭდა და გაავრცელა კინოთეატრებში. მახარაძე ი., „დიადი მუნჯი“, თბილისი: ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა, 2014, ISBN 978-9941-23-104-9. გოგიტიძე გ., „ქართული კინოს წარსულიდან“, საგა, 2013. — გვ. 81-83, ISBN 978-9941-0-5910-0. ↑ კარლო გოგოძე, „ი.ნ. პერესტიანი“ გვ. 25 — „ხელოვნება“, თბილისი, 1957
თბილისის ტელეანძა

თბილისის ტელეანძა — დამოუკიდებლად მდგომი სტრუქტურა, რომელიც საკომუნიკაციო მიზნებისთვის აშენდა 1955 წელს. მდებარეობს თბილისში, მთაწმინდაზე. 1972 წელს მოხდა პირველი ანძის დემონტაჟი, რომელიც გადატანილ იქნა ქალაქ გორთან, ხოლო მის ადგილას თანამედროვე ანძა აშენდა. ტელეანძას „საქართველოს ტელეცენტრი“ მართავს, რომელიც 1955 წელს დაარსდა. ანძის საკომუნიკაციო სისტემები მოიცავს ტრანსლირებას, MMDS, პეიჯერსა და მობილურ გადამცემებს და კომერციულ ტელევიზიას. ანძის სიმაღლეა 274.5 მ და ზღვის დონიდან 719.8 მეტრის სიმაღლის მთაწმინდის პლატოზე დგას. ანძების სია ცათამბჯენების სია ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: თბილისის ტელეანძა თბილისის ტელეანძის მიერ ტრანსლირებული რადიოარხების სია საქართველოს სატელევიზიო გადამცემი ანძა თბილისში საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისია თბილისის ტელეანძა 3D განზომილებაში (1)[მკვდარი ბმული] თბილისის ტელეანძა 3D განზომილებაში (2)[მკვდარი ბმული]
დათა თუთაშხია (მრავალმნიშვნელოვანი)

დათა თუთაშხიას შესახებ: დათა თუთაშხია — ჭაბუა ამირეჯიბის რომანი. დათა თუთაშხია — 1978 წლის ქართული საბჭოთა ფილმი
Some Time in New York City

Some Time in New York City — ჯონ ლენონის მესამე სოლო-ალბომი და რიგით მეხუთე, ჩაწერილი იოკო ონოსთან ერთად. თავის მხრივ, დისკმა კრიტიკოსების დაბალი შეფასება მიიღო. შესაძლოა, ამის მიზეზად იქცა მისი ექსპერიმენტული ხასიათი. ალბომის პროდიუსერია ფილ სპექტორი. ↑ Some Time in New York City AllMusic-ზე ↑ Starostin, George. John Lennon. starling.rinet.ru. ციტირების თარიღი: 8 August 2011. ↑ Christgau, Robert. Robert Christgau: CG: John & Yoko/Plastic Ono Band. robertchristgau.com. ციტირების თარიღი: 8 August 2011. ↑ Gary Graff & Daniel Durcholz, MusicHound Rock: The Essential Album Guide, Visible Ink Press (Farmington Hills, MI, 1999), p. 667.
ნარიყალა

ნარიყალა (ნარინ კალა) — უძველესი დროის ციხესიმაგრე, რომელიც თბილისსა და მდინარე მტკვარს გადაჰყურებს. ნარიყალა (სპარს. ნარინყალა — ციტადელი, შიდაციხე), თბილისის ციხის — კალას გვიანდელი სახელწოდებაა. წყაროებში პირველად მოხსენიებულია 1772 წელს გერმანელი მოგზაურ იოჰან გიულდენშტედტთან. ციხესიმაგრე გალავნის ორი სექციისგან შედგება, რომელიც ციცაბო ამაღლებაზე მდებარეობს გოგირდის აბანოებსა და ბოტანიკურ ბაღს შორის. ნარიყალას ქვემო ეზოში ახლად აღდგენილი წმ. ნიკოლოზის სახელობის ეკლესია და მცირე კაფე მდებარეობს. ლეგენდის მიხედვით ციხე როგორც თვით ქალაქი მეფე ვახტანგ გორგასალის დაფუძნებულია. ისტორიკოსების ერთ-ერთი ვერსიით IV საუკუნეში მეფე ვარაზ-ბაკურს ციხე-სიმაგრე აუშენებია ამ ადგილას რომელსაც შემდგომში სასანუდურ ირანს ჩაუგდია ხელში, რომელიც ისტორიულ წყაროებში მოხსენიებულია როგორც „შურის ციხე“, V საუკუნის შუა ხანებში ქართლის მეფეებმა დაიბრუნეს ციხე. VII საუკუნეში და მოგვიანებით დავით აღმაშენებლის მიერ (1089-1125) მნიშვნელოვნად გაფართოვდა. მოგვიანებით შემოსულმა მონღოლებმა მას „ნარინ ქალა“ („მცირე ციხესიმაგრე“) დაარქვეს. დღემდე მოღწეული ძირითადი გამაგრებები XVI და XVII საუკუნეებით თარიღდება. 1827 წელს ციხის გალავნის დიდი ნაწილი მიწისძვრამ დააზიანა და დაანგრია. ციხესიმაგრე რთული სისტემის თავდაცვითი ნაგებობა იყო, მტკიცე კედლებით, კოშკებითა და პატნეზებით (ბასტიონებით) გამაგებული, ძნელად მისადგომი და ასაღები. ადრეული მშენებლობის ნაშთები დღესაც არის შემორჩენილი ციხის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხეში მდგომი კოშკის კედლებში, თლილი ქვის სახით. XVII საუკუნემდე ციხის შიგნითა ტერიტორიაზე, შემოსასვლელ გვირაბთან განლაგებული ყოფილა „მეფის სასახლე“. ქართლ-კახეთის სამეფოს რუსეთთან შეერთების შემდეგ (1801 წ.) დედაციხემ დაკარგა ადრინდელი მნიშვნელობა, რის გამოც იქ განთავსდა რუსის ჯარის ტყვია-წამლის საწყობი. კერძოდ კი, წმინდა ნიკოლოზის ტაძარში ყოფილა განთავსებული, რომელიც 1847 წელს მეხის დაცემის შემდეგ აფეთქდა. ნარიყალას ციხე ისტორიულ ძეგლთა შორის ერთ-ერთ უძველეს ციხესიმაგრედ არის მიჩნეული. მას მუდმივად სტუმრობს უამრავი სტუმარი და მნახველთა შორის დიდ ინტერესს იწვევს. ნარიყალა საქართველოს ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი კულტურულ-ისტორიული ძეგლია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 321. ბერიძე, თ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 58. ჟურნ. „ძეგლის მეგობარი“, 1977 წ. გვ. 8-15; 1971წ, გვ.27-31. ჟურნ. „საბჭოთა ხელოვნება“, 1965 წ. 2, გვ. 49-54.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 3616 ↑ http://www.orthodoxy.ge/tveni/noemberi/vakhtang.htm ↑ https://books.google.ge/books?id=k7TZDwAAQBAJ&pg=PA142&dq=Varaz-Bakur&hl=en&sa=X&ved=2ahUKEwj64b3_uYbzAhULRfEDHVBICEUQ6AF6BAgFEAI#v=onepage&q=Varaz-Bakur&f=false
გაყინული მაიამიდან

გაყინული მაიამიდან (ინგლ. New in Town) — 2009 წლის ამერიკულ-კანადური ფილმი, რომლის რეჟისორია იონას ელმერი. მთავარ როლშია რენე ზელვეგერი და გარი კონიკი უმცროსი. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ლიუსი ჰილს მდიდრული კაბები და მანქანები მოსწონს. მას მოსწონს კარიერის კიბეზე წინსვლა. ერთხელაც მშობლიური ცხელი მაიამიდან მას მივლინებაში ცივ მინესოტაში გააგზავნიან. დავალების შესასრულებლად, ლიუსი უნდა მიეჩვიოს სასტიკ კლიმატურ პირობებს და ადგილობრივ მაცხოვრებლებს, რომლებიც არ აპირებენ მის თბილ მიღებას. ↑ 'New in Town' Gets May Blu-ray Release, highdefdigest.com, March 25, 2009
გაღიზიანებადობა

გაღიზიანებადობა, აღგზნებადობა — უჯრედშიგა წარმონაქმნების, ქსოვილებისა და ორგანოების უნარი სტრუქუტურისა და ფუნქციის შეცვლით უპასუხოს გარემოს ყოველგვარ ზემოქმედებას. მცენარეები განსაკუთრებით მგრძნობიარენი არიან ისეთი გამღიზიანებლების მიმართ, როგორიცაა სინათლე, ტემპერატურა, სიმძიმის ძალა, ტენიანობა, აერაცია, ნიადაგის ხსნარის მჟავიანობა და მარილების კონცენტრაცია. გამღიზიანებელზე საპასუხო რეაქცია განაპირობებს მცენარის ორგანოთა განლაგებას ჰაერსა და ნიადაგში. უფრო მგრძნობიარეა ღეროს კენწერო და პესვის წვერი, საიდანაც აღგზნება გადაეცემა ზრდის ზონებს და შესაბამის ცვლილებებს იწვევს ზრდის მიმართულებაში. მცოცავი და ხვიარა მცენარეების ღეროებს, ფოთლის ყუნწებსა და პწკალებს, აგრეთვე ზოგი მცენარის მტვრიანებისა და ბუტკოებს ახასიათებს ძლიერი კონტაქტური მგრძნობელობა (გაპტოტროპიზმი). ბევრი მცენარის ფოთოლი და ყვავილი რეაგირებს განათებისა და ტემპერატურის ცვლილებებზე. გაღიზიანებაზე სწრაფი რეაქცია აქვს განსაკუთრებით მგრძნობიარე მცენარეებს (მიმოზა, მწერიჭამია მცენარეები - დროზერა, ვენერას მახე, ბუზიჭერია და სხვა). გამღიზიანებლის გავლენით შეიძლება შეიცვალოს უჯრედის სტრუქტურებისა (ციტოპლაზმა, ბირთვი, ქრომოსომები, ქლოროპლასტები, მიტოქონდრიები და სხვა) და აგრეთვე სუბსტრატზე მიუმაგრებელი უმდაბლესი მცენარეების, ზოოსპორებისა დასპერმიუმების მოძრაობა. გაღიზიანებადობის მოვლენას მცენარეებსა და ცხოველებში ბევრი საერთო აქვს, თუმცა მისი გამოვლენა მცენარეებში მკვეთრად განსხვავდება ცხოველთა მამოძრავებელი და ნერვული მოქმედებისაგან. გაღიზიანების საპასუხოდ მცენარეებშიც წარმოიქმნება აგზნება, რომლის ხარისხი გაღიზიანების რაოდენობის პროპორციულია. ქსოვილის ან ორგანოს აგზნებული უბანი სხვა უბნების მიმართ უარყოფითად იმუხტება გაღიზიანების ადგილებში უჯრედის მემბრანების იონური გამტარობის ცვლილებების გამო. ძლიერი გაღიზიანების დროს აგზნება ვრცელდება მეზობელ უჯრედებზე უმეტესად ბიოდენების სახით და ფიტოჰორმონების მონაწილეობით. მრავალუჯრედიან წყალმცენარეებსა და უმაღლეს მცენარეებში აღმოჩენილია მოქმედების პოტენციალები, რომლებიც ცხოველთა ქსოვილების მოქმედების პოტენციალების მსგავსია. მცენარეში აგზნების გავრცელების სისწრაფე დამოკიდებულია გამღიზიანებლის თვისებაზე, მცენარის მდგომარეობასა და სხვა. ყველაზე ნელა ვრცელდება გეოტროპული და ფიტოტროპული გაღიზიანება (1სმ/სთ), ყველაზე სწრაფად - მოქმედების დენები (50 - 100მ/სთ). მემკვიდრულად განპირობებული მოთხოვნები და ცვლადი გარემო პირობები მოითხოვს ყველა უჯრედის, ქსოვილისა და ორგანოს რთულსა და შეთანხმებულ მოქმედებას. მცენარეებში ეს ხორციელდება რეგულაციის რთული სისტემით, რომელიც მოიცავს პლაზმურ, ჰორმონულ, ჭურჭლოვან და ბიოელექტრულ კავშირებს და ერთიან ორგანიზმად აერთიანებს მცენარის ყველა უჯრედს.
ოსტანკინოს ტელეანძა

ოსტანკინოს ტელეანძა (რუს. Останкинская телебашня) — ცალკე მდგომი სატელევიზიო და რადიო გადამცემი ანძა მოსკოვში, რუსეთი. 540 მ სიმაღლის ოსტანკინოს პროექტი ეკუთვნის ნიკოლაი ნიკიტინს და გაწევრიანებულია უდიდესი კოშკების საერთაშორისო ფედერაციაში. 2005 წლისთვის ის რჩებოდა ევრაზიაში უმაღლეს ცალკე მდგომ სტრუქტურად. ანძის მშენებლობა 1963 წელს დაიწყო და 1967-ში დასრულდა. მას ათი წლის განმავლობაში მსოფლიოს უმაღლესი სტრუქტურის ტიტული ეჭირა, სანამ მას ტორონტოს ტელეანძა (კანადა) გაუსწრებდა. 2000 წლის 27 აგვისტოს ანძაზე ხანძარი გაჩნდა, რამაც სატელევიზიო და რადიო გადაცემების შეწყვეტა გამოიწვია მოსკოვისა და მის შემოგარენში მცხოვრები 18 მილიონი ადამიანისთვის. ხანძარმა სამი ადამიანის სიცოცხლე იმსსხვერპლა. ხანძარი დაახლოებით 98 მეტრი სიმაღლეზე გაჩნდა საობსერვატორიო პლატფორმიდან და მეშვიდე ცის რესტორნიდან, რის გამოც იქ მყოფი მთელი პერსონალისა და მნახველების ევაკუაცია გახდა საჭირო. ელექტრონული მოწყობილობის სიძველის (მისი უმეტესობა 60-იან წლებში იქნა დამონტაჟებული) და 20 წლის განმავლობაში აღდგენითი სამუშაოების ჩაუტარებლობის გამო დანაკარგი უზარმაზარი იყო. ↑ Fire at television tower offers new evidence of Russia's decay, Associated Press (reprinted by the Independent), 28 August 2000. დაარქივებული 25 October 2012 საიტზე Wayback Machine. ↑ Russia's Tallest TV Tower Was Created as Symbol of USSR's Power. Pravda.ru (21 September 2009). ციტირების თარიღი: 5 October 2009. ↑ "What if the CN Tower Caught Fire?". CBC News. Canadian Broadcasting Corporation. 10 November 2000. Archived from the original on 13 October 2007. Retrieved 26 June 2007. Cite uses deprecated parameter |deadurl= (help) ↑ Russian TV knocked out as fire rages through 1,800ft tower by Barry Renfrew, The Independent, 28 August 2000 Archived 25 October 2012 at the Wayback Machine
ეგვიპტური გირვანქა

ეგვიპტური გირვანქა იგივე გინეა (არაბ. الجنيه المصرى) არის ეგვიპტის ვალუტა. ის იყოფა 100 კირშად (პიასტრად) ან 1000 მილიმად. ეგვიპტური გირვანქა (ინგლისური) (გერმანული)
მოსკოვის პატრიარქები

აქ წარმოდგენილია სრული სია რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურებისა, რომელთა სრული წოდებაა პატრიარქი მოსკოვისა და სრულიად რუსეთისა. იობი (23 იანვარი 1589 — ივნისი 1605) იგნატი (30 ივნისი 1605 — მაისი 1606) წმინდა გერმოგენი (3 ივნისი1606 — 17 თებერვალი 1612) ფილარეტი (24 ივნისი 1619 — 1 ოქტომბერი 1633) იოასაფ I (6 თებერვალი 1634 — 28 ნოემბერი 1640) იოსები (27 მაისი 1642 — 15 აპრილი 1652) ნიკონი (25 ივლისი 1652 — 12 დეკემბერი 1666) იოასაფ II (10 თებერვალი 1667 — 17 თებერვალი 1672) პიტირიმი (7 ივლისი 1672 — 19 აპრილი 1673) იოაკიმი (26 ივლისი 1674 — 17 მარტი 1690) ადრიანი (24 აგვისტო 1690 — 16 ოქტომბერი 1700) ადრიანეს გარდაცვალების შემდეგ მემკვიდრე აღარ აურჩევიათ. 1700—1721 წწ. „ეგზარქოსია“ — იაროსლავსკის მიტროპოლიტი სტეფანე. პეტრე I–მა 1721 წელს დააფუძნა სასულიერო კოლეგია, რომელსაც შემდეგ ეწოდა წმინდა სინოდი, რომელიც იყო რუსეთის ეკლესიის უმაღლესი საეკლესიო სახელმწიფო ორგანო. პატრიარქის თანამდებობა აღსდგა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ადგილობრივ კრებაზე 28 ოქტომბერს (11 ნოემბერი), 1917. ტიხონი (5 (18) ნოემბერი, 1917 — 25 მარტი (7 აპრილი), 1925) საყდარი ვაკანტურია (25 მარტი (7 აპრილი), 1925 — 8 სექტემბერი 1943) სერგი (8 სექტემბერი 1943 — 15 მაისი 1944) ალექსი I (2 თებერვალი 1945 — 17 აპრილი 1970) პიმენი (2 ივნისი 1971 — 3 მაისი 1990) ალექსი II (10 ივნისი 1990 — 5 დეკემბერი 2008) კირილე I (1 თებერვალი 2009 — დღემდე) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მოსკოვის პატრიარქები Деяние Константинопольского собора 1593 года, которым утверждено патриаршество в России («Труды Киевской духовной академии». 1865 г. Том 3) м-т Макарий (Булгаков). История Русской церкви. Том 5. Отдел 1 // УЧРЕЖДЕНИЕ ПАТРИАРШЕСТВА В РОССИИ Протоиерей Лев Лебедев. Десять Московских патриархов დაარქივებული 2009-02-01 საიტზე Wayback Machine. Андрей Петрович Богданов. Тайны первого патриарха
რუმინეთის პატრიარქები

აქ წარმოდგენილია რუმინეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მიტროპოლიტების, პრიმასების და პატრიარქების სრული სია 1875 წლიდან დღემდე. რუმინეთის ეკლესიის მიტროპოლიტები და პრიმასები ნიფონი 1850-1875 კალინიკე მიკლესკუ 1875 −1886 იოსებ გეორგიანი 1886 −1893 გენადი პეტრესკუ 1893 −1896 იოსებ გეორგიანი 1896 −1909 ათანასე მირონესკუ 1909 −1911 კონონ არემესკუ–დონიჩი 1912 −1919 მირონ კრისტია 1919 −1925 პატრიარქები მირონი 1925—1938 ნიკოდიმი 1939—1948 იუსტინიანე მარინა 1948—1977 იუსტინე 1977—1986 თეოკტისტე 16 ნოემბერი 1986 — 30 ივლისი 2007 დანიელი 30 სექტემბერი 2007–დან. რუმინეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ისტორია დაარქივებული 2011-08-08 საიტზე Wayback Machine.
ვენერნი

ვენერნი — ტბა შვედეთის სამხრეთ ნაწილში. ფართობი – 5.5 ათ. კმ² (მესამეა ევროპაში ლადოგისა და ონეგის ტბების შემდეგ). სიგრძე დაახლოებით 140 კმ; მაქსიმალური სიგანე დაახლ. 80 კმ, უდიდესი სიღრმე 100 მ; წყლის დონის სიმაღლე 44 მ. წყალშემკრები აუზის ფართობი დაახლ. 48 ათ კმ². ვენერნს უჭირავს ტექტონიკური ღრმული, რომელიც პლეისტოცენური მყინვარებით დამუშავებულ გრაბენს წარმოადგენს. ნაპირები უმეტესად დაბალი და ძლიერ დანაწევრებულია. ბევრია კუნძული. წლის დონის რყევა უმნიშვნელოა.იყინება დეკემბერ–იანვარში, ყინულძვრა – აპრილის ბოლოს, თუმცა ყინულსაფარი არამდგრადია. ტბას ერთვის 30–ზე მეტი მდინარე, რომელთა შორის უდიდესია კლარ–ელვენი, რომელიც კატეგატის სრუტეს ერთვის. ვენერნის ტბა სტოკჰოლმ–გეტებორგის წყლის გზის (გეტა–კანალის) ნაწილია. ტბა სანაოსნოა. დიდი ნავსადგურებია: კარლსტადი, მარიესტადი, ვენერსბორგი. მსოფლიოს უდიდესი ტბების სია ოფიციალური საიტი