laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მანუელ კამპუს სალისი

მანუელ კამპუს სალისი (პორტ. Manuel Ferraz de Campos Sales; დ. 15 თებერვალი, 1841 — გ. 28 ივნისი, 1913) — ბრაზილიელი იურისტი, ფერმერი და პოლიტიკოსი; იუსტიციის მინისტრი, სენატორი და სან-პაულუს შტატის გუბერნატორი (1894–1897). ბრაზილიის მეოთხე პრეზიდენტი, პრეზიდენტად აირჩიეს 1898 წელს და თანამდებობაზე დარჩა ვადის ამოწურვამდე, 1902 წლამდე. თავისი მმართველობის პერიოდში გაატარა მკაცრი ფინანსური რეფორმები. ბრაზილიის პრეზიდენტი ბრაზილიის პრეზიდენტების სია ბრაზილიის პრეზიდენტის ოფიციალური საიტი - მანუელ კამპუს სალისი
ბრაზილიის შტატები

ატლანტის ოკეანე წყნარი ოკეანე ჩრდილოეთი რეგიონი ჩრდ-აღმ. რეგიონი ცენტრ.-დას. რეგიონი სამხრ.-აღმ.რეგიონი სამხრეთი რეგიონი აკრი ამაზონასი პარა რორაიმა ამაპა რონდონია ტოკანტინსი მარანიანი ბაია პიაუი სეარა რიუ-გრანდი- -დუ-ნორტი პარაიბა პერნამბუკუ ალაგოასი სერჟიპი მატუ-გროსუ მატუ-გროსუ- -დუ-სული ფედერალური ოლქი გოიასი მინას-ჟერაისი სან-პაულუ რიო-დე-ჟანეირო ესპირიტუ-სანტუ პარანა სანტა-კატარინა რიუ-გრანდი- -დუ-სული არგენტინა ბოლივია ჩილე კოლუმბია საფრანგეთის გვიანა გაიანა პარაგვაი პერუ სურინამი ურუგვაი ვენესუელა ბრაზილიის შტატები (პორტ. estados brasileiros) — ბრაზილია ფედერაციული რესპუბლიკაა, შედგება 26 შტატისა (პორტ. estados) და ერთი ფედერალური ოლქისაგან, რომელიც მოიცავს დედაქალაქ ბრაზილიას. შტატები ძირითადად ისტორიულია, თუმცა ზოგიერთი საზღვარი ამ წესს არ ემორჩილება. 1955 წელს პრეზიდენტმა ჟუან კაფე ფილიუმ გოიასის შტატიდან გამოყო ტერიტორია ფედერალური ოლქისათვის. ოლქს ესაზღვრება გოიასი და მინას-ჟერაისი. პირველი ადმინისტრაციული დანაყოფი ბრაზილიაში იყო მემკვიდრეობითი საკაპიტნოები. იბერიის უნიის (1580-1640) შემდეგ პორტუგალიის სამფლობელოები სამხრეთ ამერიკაში კიდევ უფრო გაიზარდა და ტერიტორიები დაიყო საკაპიტნოებად, სამეფო საკაპიტნოებად და პროვინციებად. 1822 წელს, დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ ბრაზილია გახდა იმპერია და ყველა საკაპიტნო პროვინციად გადაიქცა. კოლონიურ პერიოდში არსებული თითქმის ყველა საზღვარი ხელუხლებელი დარჩა. 1889 წელს კი ბრაზილიის რესპუბლიკად გამოცხადების შემდეგ ყველა პროვინციას შტატი ეწოდა. ქვემოთ მოყვანილ ცხრილში, ჩამოთვლილია ბრაზილიის შტატები. Economic statistical data for Brazil's 26 states and federal district (in English, Portuguese, and Spanish) ბრაზილიის შტატები საიტზე Curlie Map of Brazil, showing states and their regular timezones დაარქივებული 2015-01-04 საიტზე Wayback Machine. http://www.ibge.gov.br/home/estatistica/populacao/condicaodevida/indicadoresminimos/sinteseindicsociais2010/SIS_2010.pdf
ქეშალო (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ქეშალო შეიძლება აღნიშნავდეს: ქეშალო - სოფელი მარნეულის მუნიციპალიტეტიში ქეშალო - სოფელი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტიში
ტუმუკ-უმაკი

ტუმუკ-უმაკი (ნიდერლ. Toemoek-Hoemakgebergte, პორტ. Serra do Tumucumaque, ფრანგ. Monts Tumuc Humac) — მთათა სისტემა სამხრეთ ამერიკაში, გადაჭიმულია დაახლოებით 120 კილომეტრის სიგრძეზე ბრაზილიის, სურინამისა და საფრანგეთის გვიანის სამხრეთ საზღვართან. აპალამის და ვაიანას ხალხების ენაზე Tumucumaque ნიშნავს: „კლდეები, რომლებიც შამანებსა და სულებს შორის ბრძოლის სიმბოლოა“. ქედი თითქმის მიუდგომელია. მდინარეები მარონი და ოიაროკი სათავეს ტუმუკ-უმაკის მთებში იღებენ. მარონი (ნიდერლ. Marowijne) ქმნის საზღვარს სურინამსა და ფრანგულ გვიანას შორის, ხოლო ოიაროკი (პორტ. Oiapoque) ბრაზილიასა და ფრანგულ გვიანას შორის. ტუმუკ-უმაკის მთები არის ტუმუკუმაქუს ნაწილი, რომელიც თავის მხრივ შედის გვიანას მთიანეთში. გეოგრაფიულად ისინი ყოფენ ამაზონის აუზს და ატლანტის სანაპიროს. ტუმუკ-უმაკის პლატო დაფარულია ტყეებით. ბრაზილიაში ტუმუკუმაკუს ეროვნული პარკი მოიცავს ტუმუკ-უმაკის მთიან ტერიტორიას, პარასა და ამაპას შტატებში. ეს არის ბრაზილიის უდიდესი ეროვნული პარკი და ტროპიკული ტყეების მსოფლიოში ყველაზე დიდი დაცული ტერიტორია. უმაღლესი მწვერვალი არის 701 მეტრის სიმაღლის, რომელიც მდებარეობს ამაპას შტატში. ფრანგული ფილმს Tumuc Humac (გადაღებული 1970-ში, რეჟისორი ჟან-მარი პერიერი), სახელი ეწოდა ამ მთების პატივსაცემად. გაიანას ქედი ↑ ბრაზილიის პორტალი
შტაბს-როტმისტრი

შტაბს-როტმისტრი (გერმ. штабс-ротмистр) — ობერ-ოფიცრის X (1797—1884) და IX (1884-1917) კლასის წოდება რუსეთის იმპერიის კავალერიის, ჟანდარმერიის და სასაზღვრო დაცვის წოდებათა რანგების ტაბელით. შეესაბამებოდა შტაბს-კაპიტნის წოდებას ქვეით ჯარებში და პოდ-იასაულს კაზაკთა ლაშქარში. ↑ რანგების ტაბელი (სტატია რუსულ ვიკიპედიაში) Большой Энциклопедический словарь
ქვაბისხევი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ქვაბისხევი შეიძლება აღნიშნავდეს: ქვაბისხევი — მდინარე ბორჯომის მუნიციპალიტეტში ქვაბისხევი — სოფელი ბორჯომის მუნიციპალიტეტში
სართავი ჯარა

სართავი ჯარა — ხალხური ყოფა-ცხოვრების ნივთი, რომლის საშუალებით ძაფებს რთავდნენ. როდესაც ოსტატი სატერფულს აჭერს, ხელსაწყოს საინტერესო მექანიზმს ამუშავებს, ბორბალი და კოჭი ტრიალს იწყებს, ძაფი იჭიმება და წვრილდება. სართავი ჯარა სავარაუდოდ ინდოეთის ტერიტორიაზე შექმნეს და უკვე XIV საუკუნეში ევროპაშიც გაჩნდა, მანამდე კი ძაფებს ევროპაში თითისტარის დახმარებით რთავდნენ. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „სართავი ჯარა“ ვიკისაწყობში. სართავი ჯარა (ვიდეო)
ფლიგელ-ადიუტანტი

ფლიგელ-ადიუტანტი (გერმ. Flügeladjutant) — სამხედრო წოდება. თავდაპირველად, იმპერატორის, ფელდმარშალის და გენერალისიმუსის ადიუტანტი ოფიცრის წოდებით. რუსეთის იმპერიაში XIX საუკუნის დასაწყისიდან 1917 წლამდე იყო საპატიო წოდება, რომელიც ენიჭებოდა მისი საიმპერატორო უდიდებულესობის სვიტის წევრ ოფიცრებს. ფლიგელ-ადიუტანტები ატარებდნენ მუნდირს აქსელბანტით. ფლიგელ-ადიუტანტის წოდება რუსეთის გარდა არსებობდა ასევე გერმანიაში, დიდ ბრიტანეთში, ბულგარეთში და ზოგიერთ სხვა ქვეყანაში. Объяснение 25000 иностранных слов, вошедших в употребление в русский язык, с означением их корней". Михельсон А.Д., 1865 Словарь иностранных слов, вошедших в состав русского языка". Павленков Ф., 1907 Полный словарь иностранных слов, вошедших в употребление в русском языке". Попов М., 1907 Словарь иностранных слов, вошедших в состав русского языка". Чудинов А.Н., 1910 Шепелев Л. Е. Титулы, мундиры, ордена. Л., 1991
მუნდირი

მუნდირი (გერმ. Montur, ფრანგ.-დან. monture, პოლ. mundur), იგივეა, რაც უნიფორმა (ლათ. ერთგვაროვანი) — სტილით, თარგით, ქსოვილითა და ფერით ერთგვაროვანი სპეციალური, სამსახურეობრივი ტანსაცმელი. მუნდირი, ფორმა მისი მატარებლის ფუნქციის და ამა თუ იმ ორგანიზაციისადმი კუთვნილების სიმბოლოა. მუნდირი შეიძლება ჰქონდეს როგორც სამხედრო, ასევე სამოქალაქო ორგანიზაციებს. მუნდირი, უნიფორმა აქვს პრაქტიკულად ყველა ქვეყნის შეიარაღებული ძალებს, პოლიციას, სახანძრო და საბაჟო სამსახურებს. ასევე შეიძლება ჰქონდეთ სამოქალაქო დაწესებულებატა წარმომადგენლებს, როგორებიც არიან რკინიგზელები, ფოსტალიონები, საზოგადოებრივი ტრანსპორტის მუშაკები, სამედიცინო დაწესებულებების მუშაკები და სხვა. Алексушин Г.В. Партикулярная Россия. Самара: Издательство СЮИ МЮ РФ, 2001. Шепелев Л. Е. Титулы, мундиры, ордена. Л., 1991. Канник П. Военная униформа: Все страны мира. — СПб.: ООО "Издательство «Полигон», 2002 Regina Henkel: Corporate Fashion: Uniformen in Unternehmen, Edition Ebersbach, 2009, ISBN 3869150017 Elisabeth Hackspiel-Mikosch (Hrsg.), Stefan Haas (Hrsg.): Die zivile Uniform als symbolische Kommunikation, Franz Steiner Verlag, Stuttgart 2006, ISBN 978-3-515-08858-9
ლოკომოტივი თბილისი (საფეხბურთო კლუბი)

ლოკომოტივი თბილისი — საფეხბურთო კლუბი თბილისში, დაარსდა 1936 წელს. ასპარეზობს საქართველოს უმაღლეს ლიგაში. უეფა-ს თასის გათამაშებაში პირველად მონაწილეობა მიიღო 1999 წელს (C3, სეზონი 1999/2000). საფეხბურთო კლუბი „ლოკომოტივი“ სსრ კავშირის სახკომსაბჭოს დადგენილებით 1936 წლის 14 აგვისტოს დაარსდა. იგი რკინიგზის ტრანსპორტის მუშაკთა საკავშირო ნებაყოფლობით სპორტულ საზოგადოებას წარმოადგენდა, რომელშიც გაერთიანდნენ დარგის მუშაკები, ინჟინერ-ტექნიკური პერსონალი, რკინიგზის წარმოება-დაწესებულებათა, სატრანსპორტო მშენებლობისა და მეტროპოლიტენის მოსამსახურეები. აგრეთვე, რკინიგზის სამინისტროს სისტემაში შემავალი უმაღლესი და საშუალო სასწავლებლების სტუდენტები და მოსწავლეები. გამოდიოდა ომც „ლოკომოტივი“ (1988-89), „მერანის“ (1990-93), „მერანი-ბაჩოს“ (1993-95) სახელწოდებით. თამაშობდა სსრკ ჩემპიონატების უმაღლეს (1938, 40), პირველ (1939, 1946-48, 1959-70), მეორე (1936-37, 1981-82, 1984-86, 1988-89) ლიგებში და საქართველოს სსრ ჩემპიონატის პირველ ჯგუფში (1937, 1943, 1945, 1955-56, 1971-75, 1983). 1990 წლიდან მონაწილეობს საქართველოს ეროვნულ ჩემპიონატებში: უმაღლეს (1997 წლიდან), პირველ (1991-95, 1996-97) და მეორე (1990-91) ლიგებში. საქართველოს ჩემპიონატის ორგზის მეორე (2001, 02) და მესამე (1999) პრიზიორი. საქართველოს თასის სამგზის მფლობელი (2000, 02, 05) და ფინალისტი (2001). ევროპის საკლუბო ტურნირებში მონაწილეობს 1999 წლიდან. უეფას თასზე ითამაშა 10 მატჩი (1 მოგება, 3 ფრე, 6 წაგება). მიხეილ მესხის სახელობის სტადიონი — სტადიონი თბილისში, ყოფილი „ლოკომოტივი“. აქ ტარდება შეჯიბრებები ფეხბურთსა და მსუბუქ ათლეტიზმში. საფეხბურთო კლუბი „ლოკომოტივის“ საშინაო მოედანია. სტადიონი 24 680 მაყურებელს იტევს. აქვე ხშირად ტარდება საქართველოს შიდა ჩემპიონატის მატჩები. სტადიონს განთქმული ქართველი ფეხბურთელი მიხეილ მესხის სახელი ჰქვია. სტადიონი ტევადობით მეორეა საქართველოში, ბორის პაიჭაძის ეროვნული სტადიონის შემდეგ. მონაცემები აღებულია „Crystalbet ეროვნული ლიგის“ ოფიციალური საიტიდან 2021 წლის 9 ნოემბრის მონაცემებით. შენიშვნა: დროშა აღნიშნავს ეროვნულ ნაკრებს რომელიც განსაზღვრულია ფიფა-ს წესებით. მოთამაშეები შესაძლოა რამდენიმე ფიფა-ს არაწევრ ქვეყანას/ტერიტორიას მიეკუთვნებოდნენ. * — იჯარით ** — იჯარიდან * — იჯარით ** — იჯარიდან საქართველოს საბჭოთა ჩემპიონატი ჩემპიონი: 1937, 1945 საქართველოს უმაღლესი ლიგა მეორე ადგილი: 2001, 2002 მესამე ადგილი: 1999 საქართველოს თასი ჩემპიონი: 2000, 2002, 2005 ფინალისტი: 2001 საბჭოთა პირველი ლიგა ჩემპიონი: 1961 მეორე ადგილი: 1939, 1960 მესამე ადგილი: 1969, 1947 საბჭოთა მეორე ლიგა ჩემპიონი: 1963 პირველი ლიგა მეორე ადგილი: 1997, 2013 ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2011-07-21 საიტზე Wayback Machine. ↑ ლოკომოტივი - ეროვნული ლიგა (erovnuliliga.ge)
ფრანსისკუ როდრიგეს ალვესი

ფრანსისკუ დე პაულა როდრიგეს ალვესი (პორტ. Francisco de Paula Rodrigues Alves; დ. 7 ივლისი, 1845, გუარატინგეტა, სან-პაულუ — გ. 16 იანვარი, 1919, რიო-დე-ჟანეირო, რიო-დე-ჟანეირო) — ბრაზილიელი პოლიტიკოსი. ბრაზილიის მეხუთე პრეზიდენტი (1902-1906 წწ.). 1918 წელს აირჩიეს ბრაზილიის მეათე პრეზიდენტად მაგრამ, ჯანმრთელობის გაუარესების გამო ვერ შეძლო ფუნქციების შესრულება. ორიოდე თვეში გარდაიცვალა ესპანური გრიპისაგან. როდრიგეს ალვესის მთავრობა ბრაზილიის პრეზიდენტის ოფიციალურ საიტზე ↑ Frank D. McCann (2004), Soldiers of the Pátria: a history of the Brazilian Army, 1889-1937, Stanford University Press, ISBN 9780804732222, http://books.google.com/books?id=xDep7jGaHPwC&pg=RA2-PA191&dq=Francisco+influenza ]
ალექსი I (ტრაპიზონი)

ალექსი I დიდი კომნენოსი (ბერძ. Αλέξιος Α΄ Μέγας Κομνηνός; დ. 1181, კონსტანტინოპოლი, ბიზანტია — გ. 1 თებერვალი, 1222, ტრაპიზონი, ტრაპიზონის იმპერია) — ტრაპიზონის იმპერიის პირველი იმპერატორი 1204–1222 წწ. კომნენოსების დინასტიის დამაარსებელი. ალექსი იყო ბიზანტიის კარის სევასტოკრატორის მანუელ კომნენოსის და საქართველოს მეფის გიორგი III-ის ასულის რუსუდანის შვილი. 1185 წელს კონსტანტინოპოლში სახელმწიფო გადატრიალების შედეგად დაიღუპა მისი მამა და პაპა ანდრონიკე I, ალექსი და მისი ძმა დავითი საიდუმლოდ გადავიდნენ საქართველოში, სადაც უკვე მათი დეიდა თამარი მეფობდა. 1204 წელს ჯვაროსნების მიერ კონსტანტინოპოლის აღების შემდეგ ხელსაყრელი პოლიტიკური სიტუაცია კარგად გამოიყენა თამარ მეფემ და ტრაპიზონის იმპერია ჩამოაყალიბა, რომლის იმპერატორადაც თავისი დის შვილი ალექსი I აკურთხა. ალექსი კომნენოსის წინაპრები ყაუხჩიშვილი, ს., მიქელ პანარეტოსი // ბიზანტიელი მწერლების ცნობები საქართველოს შესახებ, ტ. VII, თბილისი: მეცნიერება, 1967. — გვ. 165-166. The Oxford Dictionary of Byzantium, Vol. 1, NY-Oxford, 1991, გვ. 63 Fondation for Medieval Genealogy : ტრაპიზონის იმპერატორები.
ანდრონიკე I (ტრაპიზონი)

ანდრონიკე I გიდონი (ბერძ. Ανδρόνικος Α΄ Γίδος; გ. 1235, ტრაპიზონი, ტრაპიზონის იმპერია) — ტრაპიზონის იმპერიის მეორე იმპერატორი 1222–1235 წწ. კომნენოსების დინასტიის წარმომადგენელი. ალექსი I-ის სიძე. თანამედროვეების მიხედვით ანდრონიკე იყო „ძალიან შორსმჭვრეტელი და კარგად ერკვეოდა სამხედრო საქმეებში.“ კონიის სულთნის ქეი-ქაუსის წინააღმდეგ ომში ანდრონიკემ დამარცხა თურქების არმია, შეიჭრა მათ დედაქალაქში და ტყვედ ჩაიგდო თავად სულთანი. ამ გამარჯვების შედეგდ სასულთნოსთან დადო ძალზედ ხელსაყრელი ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც ტრაპიზონის იმპერია გახდა დამოუკიდებელი თურქებისაგან. მაგრამ მათი დამოუკიდებლობა მხოლოდ 1230 წლამდე გაგრძელდა. ამ დროს ხვარაზმის შაჰის ჯალალედინის არმია შეიჭრა ანატოლიის ტერიტორიაზე და იმპერატორმა გადაწყვიტა დაედო სამოკავშირეო ხელშეკრულება მასთან კონიის სასულთნოს საწინააღმდეგოდ. ეს ალიანსი წარუმატებელი აღმოჩნდა. ხორეზმელთა არმია, რომლის შემადგენლობაში ტრაპიზონელებიც შედიოდნენ, 1230 წელს თურქებთან ახლატის ბრძოლაში დამარცხდა. ანდრონიკე იძულებული იყო კვლავ კონიის სასულთნოს დამორჩილებოდა. ამ ამბებიდან რამდენიმე წელიწადში იგი გარდაიცვალა მისი მემკვიდრე გახდა ალექსი I-ის შვილი იოანე I. ყაუხჩიშვილი, ს., მიქელ პანარეტოსი // ბიზანტიელი მწერლების ცნობები საქართველოს შესახებ, ტ. VII, თბილისი: მეცნიერება, 1967. — გვ. 166. The Oxford Dictionary of Byzantium, Vol. 1, NY-Oxford, 1991 Fondation for Medieval Genealogy : ტრაპიზონის იმპერატორები
იოანე I (ტრაპიზონი)

იოანე I აქსუხოსი დიდი კომნენოსი (ბერძ. Ιωάννης Α΄ Αξούχος Μέγας Κομνηνός; დ. ? – გ.1238, ტრაპიზონი, ტრაპიზონის იმპერია) — ტრაპიზონის იმპერიის მესამე იმპერატორი 1235–1238 წწ. კომნენოსების დინასტიის წარმომადგენელი. ალექსი I-ისა და თეოდორა აკსუხინას უფროსი შვილი. მამის გარდაცვალების დროს, 1222 წელს არასრულწლოვანი იყო და სამეფო ტახტი მისმა დის ქმარმა ანდრონიკე I-მა დაიკავა, რომლის გარდაცვალების შემდეგ, 1235 წელს, საიმპერატორო ტახტი მის ხელში გადავიდა. მეფობდა სამი წლის მანძილზე. გარდაიცვალა ჩოგბურთის თამაშის დროს. მისი შვილი მონასტერში მოღვაწეობდა, ამიტომ ტახტზე ადის ალექსი კომნენოსის უმცროსი შვილი მანუელ I. ყაუხჩიშვილი, ს., მიქელ პანარეტოსი // ბიზანტიელი მწერლების ცნობები საქართველოს შესახებ, ტ. VII, თბილისი: მეცნიერება, 1967. — გვ. 167. The Oxford Dictionary of Byzantium, Vol. 1, NY-Oxford, 1991. Fondation for Medieval Genealogy : ტრაპიზონის იმპერატორები
მანუელ I (ტრაპიზონი)

მანუელ I დიდი კომნენოსი (ბერძ. Μανουήλ Α΄ Μέγας Κομνηνός;დ. 1218, ტრაპიზონი, ტრაპიზონის იმპერია – გ. მარტი, 1263, ტრაპიზონი, ტრაპიზონის იმპერია) — ტრაპიზონის იმპერიის მეოთხე იმპერატორი 1238–1263 წწ. კომნენოსების დინასტიის წარმომადგენელი. ალექსი I-ის უმცროსი შვილი. მისი იმპერატორობის დროს, 1243 წელს, გაჩნდა დიდი ხანძარი ტრაპიზონში. მანუელმა მოჭრა მონეტა, რომელიც „კირმანაულის“ სახელით გავრცელებული იყო სამხრეთ და დასავლეთ საქართველოში. პირველი ცოლი: 1235-დან ანა ქსილალოია (გ. 1253-მდე) ანდრონიკე II (1236—1266), ტრაპიზონის იმპერატორი მეორე ცოლი: 1242/1245 რუსუდან ქართველი (მაისი 1223 — 1253) თეოდორა (გ. 1285 წლის შემდეგ), ტრაპიზონის იმპერატორი მესამე ცოლი: 1253 წლის შემდეგ ირინა სირიკაინა (1238 — 1280) გიორგი I (გ. 1284 წლის შემდეგ), ტრაპიზონის იმპერატორი გოგო (1258/59 — 1280); ქმარი: 1273 წლიდან ცნობილი ქართული ოჯახის წარმომადგენელი გოგო (1260/61 — 1289); ქმარი: 1277 წლიდან დემეტრე II ((1259 — 12 მარტი 1289), საქართველოს მეფე იოანე II (1262/1263 — 16 აგვისტო 1297), ტრაპიზონის იმპერატორი ყაუხჩიშვილი, ს., მიქელ პანარეტოსი // ბიზანტიელი მწერლების ცნობები საქართველოს შესახებ, ტ. VII, თბილისი: მეცნიერება, 1967. — გვ. 167-168. The Oxford Dictionary of Byzantium, Vol. 1, NY-Oxford, 1991, Fondation for Medieval Genealogy : ტრაპიზონის იმპერატორები ↑ კაპანაძე, დ. „ქართული ნუმიზმატიკა“ გვ. 94-96, 1955 ↑ აბრამიშვილი, თ. „საქართველოს მუზეუმის ბიზანტიური მონეტები“, თბილისი, 1966
ანდრონიკე II (ტრაპიზონი)

ანდრონიკე II დიდი კომნენოსი (ბერძ. Ανδρόνικος Β΄ Μέγας Κομνηνός; დ. 1236, ტრაპიზონი, ტრაპიზონის იმპერია – გ. 1266, ტრაპიზონი, ტრაპიზონის იმპერია) — ტრაპიზონის იმპერიის მეხუთე იმპერატორი 1263–1266 წწ. კომნენოსების დინასტიის წარმომადგენელი. იმპერატორ მანუელ I-ისა და მისი პირველი ცოლის, ტრაპიზონელი აზნაურის, ანა ქსილალოიას უფროსი შვილი. მისი სამწლიანი მმართველობის დროს იმპერიამ დაკარგა სინოპი. ანდონიკეს გარდაცვალების შემდეგ იმპერატორის ტახტზე ავიდა მისი ძმა გიორგი I კომნენოსი. ყაუხჩიშვილი, ს., მიქელ პანარეტოსი // ბიზანტიელი მწერლების ცნობები საქართველოს შესახებ, ტ. VII, თბილისი: მეცნიერება, 1967. — გვ. 168. The Oxford Dictionary of Byzantium, Vol. 1, NY-Oxford, 1991, Fondation for Medieval Genealogy : ტრაპიზონის იმპერატორები
ტუმუკუმაკუს ეროვნული პარკი

ტუმუკუმაკუს ეროვნული პარკი – ეროვნული პარკი, მდებარეობს ჩრდილო-დასავლეთ ბრაზილიაში, ამაზონის აუზში, ამაპას შტატის ტერიტორიაზე. ესაზღვრება საფრანგეთის გვიანას და სურინამს. ბრაზილიის მთავრობისა და ბუნებრივი რესურსების მსოფლიო ფონდის (WWF) თანამშრომლობით, 2002 წლის 23 აგვისტოს გამოაცხადდა ეროვნულ პარკად. ტერიტორია მოიცავს 38,874 კმ²-ს, რითიც წარმოადგენს მსოფლიოს უდიდეს ტროპიკული ტყეების ეროვნულ პარკს. ის უფრო დიდია ვიდრე მთელი ბელგია. თუ მას დავუმატებთ მის მოსაზღვრე გვიანის ამაზონის ეროვნულ პარკსაც, რომელიც საფრანგეთის გვიანაში მდებარეობს მაშინ მათი საერთო ფართობი აღწევს 59174 კმ²-ს. ეს არის დაუსახლებელი ტერიტორია და აქვს დიდი ეკოლოგიური ღირებულება. განსაკუთრებით მისი ცხოველთა სამყაროს მრავალფეროვნებით, თევზეულობით, და ენდემური ფრინველების სახეობებით. ის არის იაგუარების, პრიმატების, წყლის კუების, არწივების და მღრღნელების გავრცელების არეალი. ბრაზილიის ამაპას შტატის უმაღლესი მწვერვალი (701 მ.) მდებარეობს ამ პარკში. ბრაზილიის ეროვნული პარკების სია ბრაზილიის გეოგრაფია გვიანის ამაზონის ეროვნული პარკი ↑ ბრაზილიის პორტალი ამაზონიის მაცხოვრებლები ტუმუკუმაკუს ეროვნული პარკის მთები
Casio

Casio Computer Co., Ltd. (იაპონ. カシオ計算機株式会社 Kashio Keisanki Kabushiki-gaisha) — ტრანსნაციონალური სამომხმარებლო ელექტრონიკის მწარმოებელი კომპანია. მთავარი ოფისი მდებარეობს ქალაქ ტოკიოს შიბუიას რაიონში, იაპონიაში. იგი ძირითადად დაკავებული არის კალკულატორების, აუდიო აპარატურის, ციფრულ კამერების, მუსიკალური ინსტრუმენტებისა და საათების წარმობით. 2015 წლის მონაცემებით, კომპანიის წლიური ბრუნვა შეადგენდა 338,4 მილიარდ იაპონურ იენას (2,836 მილიარდი აშშ დოლარი) და იმავე მონაცემებით, მსოფლოს მასშტაბით ემსახურებოდა 11 592 თანამშრომელი. Casio დაარსდა 1946 წლის აპრილს, ინჟინერ-ტექნოლოგის, ტადაო კასიოს მიერ. 1957 წელს კომპანიამ შექმნა მსოფლიოში პირველი ელექტრონული კომპაქტური კალკულატორი. Casio იყო ადრეული ციფრული კამერების ერთ-ერთი წამყვანი ნოვატორი. 1980-1990-იან წლებში შექმნა რიგი ელექტრონული კლავიშებიანი საკრავი მუსიკოსებისთვის. Casio EV-SP3900 ელექტრონული ლექსიკონი QV-10-ის ციფრული კამერა Au W31CA-ის მობილური ტელეფონი Csio-ს კალკულატორის ძველი მოდელი ჯიბის კომპიუტერი PB-770 Casio Sport OutGear SGW-400HD-1BV ციფრული საათი Casio F-91W Casio VL-1 Casio SK-1 Casiotone 201 Casio CZ AZ-1 PG-380 CTK-496 Casio Celviano AP-620 Casio Loopy PV-1000 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: Casio Casio Worldwide Casio International Casio Bangladesh დაარქივებული 2016-10-20 საიტზე Wayback Machine. Casio G-Shock Special Site Casio Edifice Special Site ↑ History. Casio Computer Co., Ltd.. ციტირების თარიღი: 30 აპრილი, 2012. ↑ "Corporate." Casio. Retrieved on თებერვალი 25, 2009
დრაგინიანი

დრაგინიანი (ფრანგ. Draguignan) — ქალაქი საფრანგეთში, პროვანსი-ალპები-ლაჟვარდოვან ნაპირში.
კოლხეთი-1913 ფოთი (საფეხბურთო კლუბი)

„კოლხეთი“ – საქართველოს საფეხბურთო კლუბი ქალაქ ფოთიდან. თამაშობს „ფაზისის“ სტადიონზე. დაარსდა 1913 წელს და 1978 წლამდე „კოლხიდას“ სახელით ასპარეზობდა. 1978 და 1988 წლებში მოიგო საქართველოს სსრ-ის რეგიონული ჩემპიონატი. „კოლხეთი-1913-ის“ სახელით მონაწილეობა მიიღო საქართველოს ეროვნული ჩემპიონატის პირველი გათამაშების (1990) გახსნით მატჩში, „თბილისის „იბერიას“ წინააღმდეგ. მატჩი, რომელიც ბორის პაიჭაძის ეროვნულ სტადიონზე გაიმართა, „კოლხეთმა“ 1–0 მოიგო. საუკეთესო შედეგი საქართველოს უმაღლეს ლიგაში „კოლხეთი 1913-ს“ 1993-1994 და 1996-1997 წლებში ჰქონდა, როდესაც გუნდმა მე-2 ადგილი დაიკავა. საქართველოს საბჭოთა ჩემპიონატი ჩემპიონი: 1978 საქართველოს უმაღლესი ლიგა მეორე ადგილი: 1993/1994, 1996/1997 მესამე ადგილი: 1995, 1996, 1998 პირველი ლიგა მეორე ადგილი: 2009/2010, 2013/2014 (ჯგუფი A) საბჭოთა მეორე ლიგა მეორე ადგილი: 1989 მესამე ადგილი: 1982, 1983, 1984, 1987 მონაცემები ზამთრის სატრანსფერო ფანჯრის დახურვის შემდეგ. შენიშვნა: დროშა აღნიშნავს ეროვნულ ნაკრებს რომელიც განსაზღვრულია ფიფა-ს წესებით. მოთამაშეები შესაძლოა რამდენიმე ფიფა-ს არაწევრ ქვეყანას/ტერიტორიას მიეკუთვნებოდნენ. * — იჯარით ** — იჯარიდან * — იჯარით ** — იჯარიდან ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კოლხეთი-1913 ფოთი პროფილი Soccerway-ზე (ინგლისური) კოლხეთი-1913 ფოთი Facebook-ზე ↑ ლაშა გოგილავა. „ფოთის „კოლხეთი-1913“ - წარსული და ახალი გუნდი“. პრემიერი (2009, №9). ციტირების თარიღი: 08.06.2014. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate=-ში (დახმარება) ↑ კოლხეთი 1913
ალექსანდრე პუშკინის ბიუსტი თბილისში

ალექსანდრე პუშკინის ბიუსტი თბილისში — რუსი პოეტის, ალექსანდრე პუშკინის ბიუსტი, ქალაქ თბილისში, თავისუფლების მოედნის სიახლოვეს (მოქანდაკე ფ. ხადოროვიჩი). 1829 წელს ა. პუშკინი მოქმედ არმიაში გამგზავრებისას გაჩერდა თბილისში, სადაც მან დაჰყო ორი კვირა (26 მაისიდან 10 ივნისამდე). 60 წლის შემდეგ, იმ სახლის წინ სადაც ის ცხოვრობდა გადაწყდა პოეტის პატივსაცემად დაედგათ ბრინჯაოს ბიუსტი. 1905-1906 წლებში შენობა რომელშიც პუშკინი ცხოვრობდა აიღეს, ხოლო მის მაგივრად ააშენეს ე. წ. პუშკინის პასაჟი. შენობას მოგვიანებით გაუკეთდა დაშენება. 1890 წლის 15 თებერვალს თბილისის პოლიცმეისტერმა ლ. ა. როსინსკიმ ქალაქის საკრებულოს მიმართა ხელმომწერთა თხოვნით: 1) ალექსანდრე პუშკინის ძეგლისათვის გამოყოფილიყო ადგილი ერივანსკის მოედანზე მდებარე ბაღში რომელსაც შემდგომში პუშკინის სკვერს დაარქმევდნენ, და 2) ალექსანდრე პუშკინის ბიუსტი ყოფილიყო სანქტ-პეტერბურგში მდებარე იმპერატორ ალექსანდრე I-ის ბიუსტის ანალოგი. ბიუსტის შესაქმნელად შეგროვდა 2281 რუბ. 05 კაპ. შემოთავაზება მიღებულ იქნა ქალაქის დუმის მიერ 1890 წლის 30 აპრილს, ხოლო პროექტი დამტკიცდა პეტერბურგში 1891 წლის 14 მარტს. პროექტი შესრულდა თავისუფალი მოქანდაკის — ფელიქს ხოდოროვიჩის მიერ თბილისში. შეთანხმებისამებრ, შესრულება 1891 წლის 1 ივნისს დაიწყო და 1891 წლის 19 ოქტომბერს დაამთავრა, რაზეც დაიხარჯა 2236 რუბლი. კონკრეტულად კი: კვარლცხლბეკი და ფუნდამენტი პორტლანდცემენტის საფუძველზე 975 რუბ. — კაპ. ბიუსტი ჩამოსხმული მუქი ვენეციური ბრინჯაოსაგან 900 რუბ. — კაპ. ლირა, გვირგვინი და ლენტები იმავე ბრინჯაოსაგან 280 რუბ. — კაპ. ყვითელი სპილენძისაგან ჩამოსხმული ასოები (27 ცალი) 81 რუბ. — კაპ. ბიუსტი ჩამოასხეს პეტერბურგში კ. ვერფელის ქარხანაში. პიედესტალი კი თბილისში ქუთაისური წითელი და ნაცრისფერი ფერის კვადრებით დამუშავდა ვინჩენცო პალაჯის სახელოსნოში. პიედესტალზე დაგეგმილი იყო ორი წარწერა: წინა მხარეს - ზურგის მახრეს - მაგრამ შემდგომ წარწერები ამოიღეს და და დარჩა სახელი, გვარი და მამის სახელი, რომელიც ასევე არ ჩაეტია და სახელი და მამის სახელი ჩაანაცვლეს ინიციალებით А . С. 1892 წლის 25 მაისს მოხდა ძეგლის საზეიმო გახსნა. თბილისის ძეგლები Дѣло Тифлисской Городской Управы, 1-го Распорядительнаго отдѣленія, 1890 г., по описи № 31 „О сооруженію въ Тифлисѣ памятника Пушкину“ Памятникъ Пушкину въ Тифлисѣ ↑ https://arran.ru/?q=en/node/140 Дом, в котором жил А.С. Пушкин в Тифлисе. Репродукция с литографии неизвестного автора. (АРАН. Ф.543. Д.941. Л.36) ↑ გაზ. კომუნისტი, №303 (4459), 31 დეკემბერი, 1935
გიორგი I (ტრაპიზონი)

გიორგი დიდი კომნენოსი (ბერძ. Γεώργιος Μέγας Κομνηνός; დ. დაახლ. 1255, ტრაპიზონი, ტრაპიზონის იმპერია – გ. 1284 წლის შემდეგ) — ტრაპიზონის იმპერიის მეექვსე იმპერატორი 1266–1280 წწ. კომნენოსების დინასტიის წარმომადგენელი. იმპერატორ მანუელ I-ისა და მისი მესამე ცოლის, ტრაპიზონელი აზნაურის, ირინა სირიკაინას უფროსი შვილი. ტრაპიზონის იმპერატორი გახდა უფროსი ძმის, ანდრონიკე II-ის გარდაცვალების შემდეგ. თავისი მმართველობის დროს გიორგი ატარებდა ანტიარისტოკრატიულ პოლიტიკას. გარდა ამისა მან კავშირი დაამყარა კარლ ანჟუელთან და ბიზანტიელ უნიის მოწინააღმდეგეებთან ბიზანტიის იმპერატორ მიხეილ VIII-ის წინააღმდეგ. ასევე უარი უთხრა სპარსეთში მონღოლების მმართველს აბაღას სამხედრო დახმარებაზე ეგვიპტელი მამლუქების წინააღმდეგ. გიორგი კომნენოსმა ილაშქრა თურქ-სელჩუკების წინააღმდეგ, რომლებიც არბევდნენ იმპერიის სასაზღვრო მხარეებს. ტავრეზიონის მთებში მთავრებმა და სარდლებმა მას უღალატეს და ჩავარდა ტყვედ. ტახტი კი დაიკავა მისმა უმცროსმა ძმამ იოანე II-მ. გიორგიმ თავისუფლება 1282 წელს, აბაღას სიკვდილის შემდეგ მიიღო. 1284 წელს გიორგის ჰქონდა ტახტის დაბრუნების მცდელობა, მაგრამ მისი მომხრეები დამარცხდნენ და თავს აფარებდნენ მთებში. 1284 წლის შემდეგ მისი ბედის შესახებ აღარაფერია ცნობილი. The Oxford Dictionary of Byzantium, Vol. 1, NY-Oxford, 1991, Fondation for Medieval Genealogy : ტრაპიზონის იმპერატორები