laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
აზერბაიჯანის მიგრაციის კოდექსი

აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მიგრაციის კოდექსი (აზერ. Azərbaycan Respublikasının Miqrasiya Məcəlləsi) — ნორმატიული აქტი, რომელიც განსაზღვრავს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო პოლიტიკის განხორციელების ნორმებს მიგრაციის სფეროში. კოდექსი მიღებულ იქნა 2013 წლის 2 ივლისს. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მიგრაციის კოდექსი შედგება ექვსი ნაწილისგან, 15 თავისა და 95 მუხლისგან. პირველი ორი თავი შედის კოდექსის პირველ ნაწილში და მოიცავს კოდექსის ზოგად დებულებებს: აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მიგრაციის კანონმდებლობასა და უცხოელთა და მოქალაქეობის არმქონე პირთა მიგრაციის ჩანაწერებს. პირველი ნაწილში შედის 8 სტატია. მეორე ნაწილი — შემოსვლა და გასვლა, მოიცავს 15 სტატიას. ეს სტატიები განსაზღვრავს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მოქალაქეების ქვეყნიდან გასვლისა და შესვლის წესებს, აგრეთვე უცხოელებისა და მოქალაქეობის არმქონე პირების შესვლას აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე, მათ დროებით ყოფნასა და გამგზავრებას. კოდექსის მესამე ნაწილში არის ისეთი სტატიები, რომლებიც განსაზღვრავენ უცხოელთა და მოქალაქეობის არმქონე პირთა აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე დროებით ყოფნას, დროებითი და მუდმივი საცხოვრებელი ადგილის ხანგრძლივობის პერიოდს, აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე დროებითი და მუდმივი საცხოვრებელი ადგილის განსაზღვრის წესებს. მიგრაციის კოდექსის მეოთხე ნაწილი მოიცავს შრომითი მიგრაციის ნორმებს. ნორმატიული აქტის მეხუთე ნაწილი მოიცავს უცხოელთა და მოქალაქეობის არმქონე პირთა სამართლებრივ მდგომარეობას, რომელშიც უცხოელი და მოქალაქეობის არმქონე პირთა უფლებები და ვალდებულებები განისაზღვრება აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე ყოფნის პერიოდში. კოდექსის ბოლო ნაწილი მოიცავს უცხო ქვეყნის მოქალაქეებისა და მოქალაქეობის არმქონე პირთა გაძევების ზოგად წესებსა და საფუძვლებს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ფარგლებს გარეთ, უკანონოდ მიგრანტთა დაკავების ცენტრებში უცხოელთა და მოქალაქეობის არმქონე პირების განთავსების საფუძვლებს, წესებს, ვადებსა და პროცედურებს. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მიგრაციის კოდექსის ბოლო სტატიაში შეყვანილია მიგრაციის კანონმდებლობის დარღვევის პასუხისმგებლობის ნორმები. აზერბაიჯანის სახელმწიფო მიგრაციის სამსახური აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მიგრაციის კოდექსი დაარქივებული 2018-08-14 საიტზე Wayback Machine. - (აზერბაიჯანული) ↑ МИГРАЦИОННЫЙ КОДЕКС АЗЕРБАЙДЖАНСКОЙ РЕСПУБЛИКИ ↑ Об утверждении, вступлении в силу Миграционного кодекса Азербайджанской Республики и связанном с этим правовом регулировании ↑ Миграционный Кодекс Азербайджанской Республики от 2 июля 2013 года
სიმონა ჰალეპი

სიმონა ჰალეპი (რუმ. Simona Halep; დ. 27 სექტემბერი, 1991, კონსტანცა, რუმინეთი) — რუმინელი პროფესიონალი ჩოგბურთელი, მსოფლიოს მოქმედი პირველი ჩოგანი. ჰალეპს მოგებული აქვს 2 დიდი სლემის ტურნირი – 2018 წელს მან საფრანგეთის ღია პირველობის ფინალში ამერიკელი სლოან სტივენსი სამ სეტში დაამარცხა. 2019 წელს მოიგო უიმბლდონი. რუმინელ ჩოგბურთელს ჯამში კარიერაში WTA-ის 18 ტურნირი აქვს ერთეულებში მოგებული. იგი 41 კვირის განმავლობაში იკავებდა რეიტინგში პირველ ადგილს. მთავარი სტატია: სიმონა ჰალეპის სტატისტიკა და მიღწევები. (დ) – დახურული კორტი სიმონა ჰალეპი Facebook-ზე სიმონა ჰალეპი Twitter-ზე ჰალეპი WTA-ს ოფიციალურ საიტზე ჰალეპი ITF-ის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2014-04-25 საიტზე Wayback Machine. ჰალეპი ფედერაციის თასის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2018-01-26 საიტზე Wayback Machine. ↑ „Rankings WTA Tennis“. wtatennis.com. ციტირების თარიღი: 16 აგვისტო, 2018. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate=-ში (დახმარება) ↑ „French Open 2018: Simona Halep beats Sloane Stephens in final“. bbc.com. ციტირების თარიღი: 16 აგვისტო 2018.
მზის დაბნელება (ძვ. წ. 281 წლის 6 აგვისტო)

მზის დაბნელება (ძვ. წ. 281 წლის 6 აგვისტო) — ძველი სტილით, ძვ. წ. 281 წლის 6 აგვისტოს მზის დაბნელებამ მოიცვა: ბრუნეის სამხრეთი, ცენტრალური და დასავლეთი კალიმანტანი; მალაიზიის სამხრეთი; ინდოეთის ცენტრალური ნაწილი; პაკისტანი; ავღანეთი; სპარსეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთი; თურქმენეთის სამხრეთ-დასავლეთი; ამიერკავკასია; შავი ზღვის აუზის აღმოსავლეთი, ჩრდილოეთი და დასავლეთი სანაპირო; რუმინეთის ცენტრალური ნაწილი; სერბეთი; უნგრეთის სამხრეთი; ხორვატია; ბოსნია-ჰერცეგოვინას ჩრდილოეთი; სლოვენია; ავსტრიის სამხრეთი; იტალიის ჩრდილოეთი; შვეიცარიის სამხრეთი; საფრანგეთის სამხრეთი; ესპანეთის ჩრდილო-დასავლეთი და პორტუგალიის ჩრდილოეთი. ასევე, ამ დღეს ამიერკავკასიაში დაფიქსირდა ბუნიობა. სავარაუდოა, რომ სწორედ აღნიშნული თარიღი დაედო საფუძვლად ძველ ქართულ წარმართულ კალენდარულ დღესასწაულს — არმაზობას. Total Solar Eclipse of -281 August 06
ქართული ხალხური არქიტექტურა

ქართული ხალხური არქიტექტურა უახლეს დრომდე რიგითი ქართველი მოსახლეობის სამშენებლო ტრადიციებია. ის გამოირჩევა მრავალფეროვნებით, რაც აიხსნება საქართველოს განსხვავებული ბუნებრივი პირობებითა და სოციალური განვითარების სხვადასხვა დონით სხვადასხვა კუთხეში. აღმოსავლეთ საქართველოსა და მთიანი საქართველოსათვის დამახასიათებელია რელიეფთან შეთანხებული კომპაქტური განაშენიანება; მთიან რაიონებში გლეხის სახლი ასრულებდა საცხოვრებელ, სამეურნეო და თავდაცვით ფუნქციებს; შემუშავდა ციხე-სახლის ტიპები: სვანეთში, ხევსურეთში, ფშავსა და ხევში საცხოვრებელ კომპლექსებში ხშირად შედის გეგმით კვადრატული ქვის კოშკი. ძველი სვანეთის პეიზაჟის ერთი ძირითადი ნიშანი იყო მრავალკოშკიანი სოფლები. ხევსურეთში შემორჩენილია ერთიანი გამაგრებული სოფელი შატილი. ქართლსა და მესხეთში (სოფლებშიც და ქალაქებშიც - თბილისში, ახალციხეში) ძველთაგანვე გავრცელებული იყო დარბაზის ტიპის საცხოვრებელი, რომლის პროტოტიპიც აღწერა ვიტრუვიუსმა. დასავლეთ საქართველოს დაბლობ რაიონებში საცხოვრებელი კომპლექსი ცალკეული შენობებისაგან შედგება - საცხოვრებელ ბინად, სამეურნეო დანიშნულებისათვის (სასიმინდე, საქათმე, სამზარეულო და სხვა) დამოუკიდებელ შენობებს აგებენ. გავრცელებული იყო ოდასახლის ტიპი, რომელიც თავისი ფუნქციური მიზანშეწონილობის წყალობით ყველაზე სიცოცხლისუნარიანი გამოდგა. ქართული გლეხური საცხოვრებელი სახლები მაღალი ხელოვნების ნიმუშია და განვითარებულ ესთეტიკურ გემოვნებას მოწმობს. დარბაზის განმსაზღვრელი ელემენტებია გვირგვინი და ხის დედაბოძი, რომელიც კვეთილი ორნამენტით იყო შემკული. დარბაზის ზოგი ტიპის შემადგენელი ელემენტია მხატვრულად დამუშავებული ბუხრები. მხატვრულად არის დამუშავებული აგრეთვე სვანური სახლის მაჩუბი, დას. საქართველოს ოდასახლის შიდა კედლები, ბუხრები, ხის აივნის მოაჯირები. ინტერიერის არსებითი შემადგენელი ნაწილია ხის ავეჯი, რომლის ნიმუშები ბოლო დრომდე უმეტესად ქვეყნის მთიანეთმა შემოინახა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, საქ. სსრ, გვ. 282, თბ., 1981 წელი.
ჩიხორის ბრძოლა (1732)

ჩიხორის ბრძოლა — 1732/1734 წელს მომხდარი ბრძოლა იმერეთის სამეფოსა და სამეგრელოს სამთავროს შორის. იმერლებმა გაიმარჯვეს ამ ბრძოლაში და ტყვედ ჩაიგდეს სამეგრელოს მთავარი ოტია დადიანი. 1730 წელს ოტია დადიანი აუჯანყდა ოსმალების ბატონობას და მონაწილეობა არ მიიღო მათ ლაშქრობაში, რომელიც ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთ შავიზღვისპირეთში მცხოვრები მთიელების დამორჩილებას ისახავდა მიზნად. ამის გამო ოსმალებმა ოდიშის სამთავრო დაარბიეს და ილორის წმინდა გიორგის ეკლესია დაწვეს. თურქთა ამ ლაშქრობაში იმერეთის მეფე ალექსანდრე V მონაწილეობდა. შურის საძიებლად ოტია დადიანი იმერეთის ფეოდალთა ჯგუფს, აბაშიძესა და რაჭის ერისთავს დაუკავშირდა და მამუკა ბატონიშვილის ტახტზე აყვანა გადაწყვიტა. იმერეთის მეფეს მიემხრნენ ლევან აბაშიძე, მამია IV გურიელი, ბარის ერისთავი გედევანი, მერაბ წულუკიძე და სხვანი. 1732/1734 წელს იმერეთსა და სამეგრელოს შორის ჩიხორთან გამართულ ბრძოლაში ოტია დადიანი დაიჭრა და ტყვედ ჩავარდა. იგი იძულებული გახდა იმერეთის მეფისთვის საჭილაო და სამიქელაო დაეთმო. ტყვეობიდან გათავისუფლების შემდეგ დადიანმა კვლავ გააგრძელა იმერეთის მიმართ მტრული პოლიტიკის გატარება. ბრძოლის სავარაუდო თარიღია 1732 წელი, თუმცა ზოგი ისტორიკოსი ჩიხორის ბრძოლას 1734 წლით ათარიღებს. იმერეთის მეფეების ისტორია ჩიხორი - ქართლის ცხოვრების ტოპოარქეოლოგიური ლექსიკონი
ოტსის ნაპირი

ოტსის ნაპირი ოტსის ნაპირი (ინგლ. Oates Coast) — ვიქტორიას მიწის ჩრდილოეთ სანაპიროს ნაწილი აღმოსავლეთ ანტარქტიდაში, რომელიც გაწოლილია აღმოსავლეთ გრძედის 156° და 166° შორის. ოტსის ნაპირი გადაჭიმულია დაახლოებით 600 კმ-ზე. ნაპირი თითქმის მთლიანად ყინულითაა დაფარული, მხოლოდ აღმოსავლეთ ნაწილშია ყინულისაგან თავისუფალი მთების ჯგუფი. ოტსის ნაპირი აღმოაჩინა რობერტ სკოტის ინგლისურმა ექსპედიციამ 1911 წლის თებერვალში და ეწოდა ამ ექსპედიციის ერთ-ერთი წევრის — კაპიტან ლოურენს ოტსის სახელი, რომელიც სკოტთან ერთად დაიღუპა სამხრეთ პოლუსიდან დაბრუნების დროს. ნაპირი ჰაერიდან პირველად აგეგმეს 1946-1947 წლებში აშშ-ის ექსპედიციის დროს. 1958 წელს აგეგმა და პირველად გამოიკვლია საბჭოთა ანტარქტიდულმა ექსპედიციამ. 1971 წლის თებერვლიდან 1991 წლის მარტამდე ოტსის ნაპირის ტერიტორიაზე ფუნქციონირებდა საბჭოთა ანტარქტიდული სადგური — ლენინგრადსკაია, რომელიც 1991 წლის მარტიდან დაკონსერვებულია. ოტსის ნაპირი — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული) გეოგრაფიული სახელწოდებების საინფორმაციო სისტემა — ოტსის ნაპირი დაარქივებული 2020-02-19 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) Oates Coast: Antarctica // geographic.org (ინგლისური)
სენტ-ჩარლზის კონცხი

სენტ-ჩარლზის კონცხი (ინგლ. Cape St. Charles; ფრანგ. cap St Charles) — კონცხი კანადაში, ლაბრადორის ნახევარკუნძულის სანაპიროზე. გაწოლილია ბელ-აილის სრუტის შესასვლელთან. მიეკუთვნება კანადის პროვინცია ნიუფაუნდლენდი და ლაბრადორს. სენტ-ჩარლზის კონცხი ჩრდილოეთ ამერიკის უკიდურესი აღმოსავლეთი წერტილია. ↑ სენტ-ჩარლზის კონცხი
თარიღის ცვლის ხაზი

თარიღის ცვლის ხაზი — დედამიწის ზედაპირზე გატარებული პირობითი ხაზი, რომლის სხვადასხვა მხრიდან მიმდებარე ადგილებში საათების ჩვენება ერთმანეთს ემთხვევა, კალენდარული თარიღები კი ერთი დღეღამითაა განსხვავებული. გავლებულია უმთავრესად 180° გრძედის მერიდიანის გასწვრივ ისე, რომ არსად არ კვეთს დასახლებულ პუნქტებს. მისგან აღმოსალეთით კალენდარული თარიღი 1 დღ-ღ უფრო ნაკლებია, ვიდრე დასავლეთით. როდესაც მოგზაური განუწყვეტლივ გადაინაცვლებს აღმოსავლეთისაკენ, იგი ყოველ სასაათო ზოლში გადასვლისას საათის ისარს წინ სწევს 1 სთ. ასე რომ დედამიწის სრული გარშემოვლისას 1 დღ-ღ „გაუსწრებს“ რეალურ დროს. დასავლეთისკენ მიმავალ მოგზაურს, პირიქით, ერთი დღ-ღ „დაეკარგება“. ამის გამო გემზე (ან თვითმფრინავზე), როცა იგი თარიღის ცვლის ხაზს დასავლეთიდან აღმოსავლეთით გადაკვეთს, დღეების აღრიცხვისას 1 დღ-ღ ნაკლებს ანგარიშობენ (მაგალითად, თუ გადაკვეთა 30 ივნისს მოხდა, მიიჩნევენ, რომ 29 ივნისია), აღმოსავლეთიდან დასავლეთით გადაკვეთისას კი — 1 დღ-ღ მეტს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 589.
მურად I

მურად I ხუდავენკიარი (ღვთის სადარი) (ოსმ. مراد اول - Murâd-ı evvel, თურქ. Birinci Murat; დ. 29 ივნისი, 1326 — გ. 15 ივნისი, 1389) — ოსმალეთის სულთანი 1362–1389 წლებში, ორჰანის მეორე ვაჟი ბიზანტიის დედოფლისგან. 1362 წელს დაიპყრო მთელი თრაკია, 1365 წელს სახელმწიფოს დედაქალაქად ადრიანოპოლისი გახადა და დააარსა იანიჩართა კორპუსი. სერბები, ვლახები და ბულგარები საკუთარი ნებით გახდნენ მისი ვასალები. 1383 წელს მიიღო სულთნის ტიტული. ალე-ბეგ კონიელზე 1386 წელს გამარჯვებით მისი მმართველობის ქვეშ მოექცა მთელი მცირე აზია. კოსოვოს ველზე დაამარცხა სერბების, ალბანელებისა და ვლახების გაერთიანებული არმია, თუმცა დაიღუპა მილოშ ობილიჩის ხელით, რომელიც მალულად შეიპარა მის კარავში. გარდაცვალების შემდეგ ის ოსმალთა ტახტზე შეცვალა მისმა ვაჟმა ბაიეზიდმა. ოსმალეთის სულთნების სია Harris, Jonathan, The End of Byzantium. New Haven and London: Yale University Press, 2010. ISBN 978-0-300-11786-8 Imber, Colin, The Ottoman Empire. London: Palgrave/Macmillan, 2002. ISBN 0-333-61387-2
ბეჰრუზ ქანგარლი

ბეჰრუზ (შამილ) შირალიბეგ ოღლი ქანგარლი (აზერ. Bəhruz (Şamil) Şirəlibəy oğlu Kəngərli; დ. 22 იანვარი, 1892, ნახიჩევანი — გ. 7 თებერვალი, 1922, ნახიჩევანი) — აზერბაიჯანელი მხატვარი, გრაფიკოსი და ფერმწერი. აზერბაიჯანის ერთ-ერთი პირველი სახვითი ხელოვნების პროფესიონალი და აზერბაიჯანული ფერწერის დაზგური რეალიზმის პიონერი. ბეჰრუზ ქანგარლი დაიბადა 1892 წლის 10 (22) იანვარს, ნახიჩევანში. 1910 წელს იგი გაემგზავრა ტიფლისში და ჯალილ მამედყულიზადეს დახმარებით ჩაირიცხა ტიფლისის ხელოვნების წამახალისებელი საზოგადოების სამხატვრო სკოლაში. 1916 წელს სამხატვრო სკოლის დამთავრების შემდეგ ქანგარლი დაბრუნდა ნახიჩევანში. ქანგარლიმ დაგვიტოვა თავისი თანამედროვეების უამრავი პორტრეტები („მოხუცი“, „ქართველი“). „დევნილების“ მხატვრული ციკლი განსხვავდება თავისი რეალიზმითა და ფსიგოლოგიზმით („დევნილი ხანუმი“, „დევნილი ბიჭი“, „დევნილი ქალი“, „უსახლკარო ოჯახი“). შვიდწლიანი მოღვაწეობის შედეგად ბეჰრუზ ქანგარლიმ დაგვიტოვა 2000-ზე მეტი ნახატი. 2007 წლის 22 მაისს ქალაქ ნახიჩევანში შეიქმნა ბეჰრუზ ქანგარლის სახლ-მუზეუმი და დაიდგა ძეგლი მის საფლავზე.
განაპირა ზღვა

განაპირა ზღვა — კონტინენტებთან მიბჯენილი ზღვა, რომელიც ოკეანეებისაგან სუსტად არის განცალკევებული ნახევარკუნძულებითა და კუნძულებით. განაპირა ზღვები განლაგებულია ჩვეულებრივ შელფსა და კონტინენტურ კალთაზე, ზოგჯერ იკავებს ოკეანის ღრმაწყლიან არეს. ამ ზღვების ყველა თავისებურებაზე (ფსკერული დანალექების ხასიათი, კლიმატური, ჰიდროლოგიური რეჟიმი, ორგანული სიცოცხლე) დიდ გავლენას ახდენს როგორც კონტინენტი ისე ოკეანე. ტიპური განაპირა ზღვებია: ბარენცის ზღვა, კარის ზღვა, ლაპტევების ზღვა, ლაზარევის ზღვა, სამხრეთ ჩინეთის ზღვა, აღმოსავლეთ ციმბირის ზღვა, ჩუკოტკის ზღვა, ნორვეგიის ზღვა, ბელინსგაუზენის ზღვა, კოსმონავტთა ზღვა, დეივისის ზღვა, სომოვის ზღვა და სხვა. განაპირა ზღვა — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული)
ჯეირახის რაიონი

ჯეირახის რაიონი (ინგშ. ЖIайраха район) — ინგუშეთის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული და მუნიციპალური რაიონი. ინგუშეთის რესპუბლიკის ყველაზე სამხრეთით მდებარე რაიონი. ადმინისტრაციული ცენტრი სოფელი ჯეირახი. ჯეირახის რაიონი მდებარეობს ინგუშეთის მთიან ნაწილში და მოიცავს კავკასიონის ცენტრალურ ნაწილს. ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება სუნჯის რაიონი, ჩრდილო-დასავლეთით ჩრდილოეთ ოსეთის პრიგოროდნის რაიონი, დასავლეთიდან ვლადიკავკაზის საქალაქო ოლქი, სამხრეთიდან საქართველოს ყაზბეგისა და დუშეთის მუნიციპალიტეტები, აღმოსავლეთით - ჩეჩნეთი. რაიონის ფართობია 627,04 კმ². მთავარი მდინარეებია ასა და არმხი. რაიონის ტერიტორიაზე მდებარეობს მწვერვალები ხახალგი (3031 მ) და ჩერეხკორტი (2230 მ). 1944-1955 წლებში შედიოდა საქართველოს სსრ-ის ახალხევის რაიონის შემადგენლობაში. რაიონი დაარსდა 1993 წლის 8 ოქტომბერს ინგუშეთის პრეზიდენტის რუსლან აუშევის ბრძანებულების შესაბამისად. 2009 წელს ჯეირახის რაიონმა მიიღო მუნიციპალური რაიონის სტატუსი და მის შემადგენლობაში დაარსდა ხუთი მუნიციპალური გაერთიანება სოფლის სტატუსით. 2018 წლის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 2 981 ადამიანს, რომელთა ეროვნული შემადგენლობა ასეთია: ინგუშები — 2222 ად. (84,3 %) რუსები — 244 ად. (9,2 %) სხვა — 172 ად. (6,5 %) ჯეირახის რაიონში ხუთი მუნიციპალურ გაერთიანებაა: ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 http://www.gks.ru/free_doc/2016/oktmo/tom4_oktmo.rar <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q26883285"></a> ↑ Оздоев И. А. Русско-ингушский словарь: 40 000 слов / Под. ред. Ф. Г. Оздоевой, А. С. Куркиева. — М.: Русский язык, 1980. — 832 с. — С. 616 ↑ საქართველო ჩრდილოეთ კავკასიაში: ქლუხორისა და ახალხევის რაიონები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-06-19. ციტირების თარიღი: 2018-08-17. ↑ Указ Главы Республики Ингушетии от 08 октября 1993 года N 296 «Об образовании Джейрахского района Ингушской Республики» ↑ 5.0 5.1 Закон РИ от 23 февраля 2009 года № 5-РЗ «Об установлении границ муниципальных образований Республики Ингушетия и наделении их статусом сельского поселения, муниципального района и городского округа». დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-10-17. ციტირების თარიღი: 2018-08-17.
Descendents

Descendents — პანკ-როკ ბენდი, რომელიც ჩამოყალიბდა 1977 წელს მანჰეტენში, კალიფორნიაში, გიტარისტ ფრენკ ნავეტას, ბასისტ ტონი ლომბარდოსა და დრამერ ბილ სტივენსონის მიერ. 1979 სტივენსონის სკოლის მეგობარი მაილო ოკერმანი ჩაწერეს როგორც მომღერალი და თავიდან გამოჩნდნენ როგორც პანკ-როკ ბენდი, ძირითადი როლი ითამაშეს ჰარდკორ პანკის სცენის განვითარებაში ლოს-ანჯელესში. მათ გამოუშვეს შვიდი სტუდიური ალბომი, სამი მუსიკალური ალბომი, სამი კომპილაციური ალბომი და სამი EP. რაც 1986 წლის შემდეგ, ჯგუფის შემადგენლობას მიეკუთვნებოდნინ მომღერალი მაილო ოკერმანი, გიტარისტი სტივენ ეჯერტონი, ბასისტი კარლ ალვარესი და დრამერი ბილ სტივენსონი. ამჟამინდელი წევრები ბილ სტივენსონი — დასარტყამები (1977-1983, 1985-1987, 1995-1997, 2002-2004, 2010–დღემდე) მაილო ოკერმანი — ვოკალი (1980-1982, 1985-1987, 1995-1997, 2002-2004, 2010–დღემდე) კარლ ალვარესი — ბას-გიტარა (1986-1987, 1995-1997, 2002-2004, 2010–დღემდე) სტივენ ეჯერტონი — გიტარა (1986-1987, 1995-1997, 2002-2004, 2010–დღემდე) ყოფილი წევრები ფრენკ ნავეტა — გიტარა (1977-1983; გარდაიცვალა 2008) დევიდ ნოლტი — ვოკალი, გიტარა (1977-1979) ტონი ლომბარდო — ბას-გიტარა (1978-1983, 1985) რეი კუპერი — ვოკალი, რითმ-გიტარა (1982-1983), გიტარა (1985-1986) დუგ კარიონი — ბას-გიტარა (1985-1986) 2013 წელს Rogue Elephant Pictures-მა, ტეხასში დაფუძნებულმა კინოკომპანიამ განაცხადა, რომ მიმდინარეობდა დიდლ ლაკურისა და მეტ რიგლის ფილმის „Filmage: ALL/Descendents-ის ისტორიის“ გამოშვება. დოკუმენტური ფილმი მოიცავს 40-ზე მეტ ინტერვიუს ჯგუფის ყოფილ და მიმდინარე წევრებთან, ასევე ასოცირებულ მუსიკოსთა კომენტარებს, როგორებიცაა კეიტ მორისი და კიარა როსლერი, ჯგუფ Black Flag-ის წევრები, მაიკ ვატი (Minutemen), იან მაკკეი (Fugazi) და მრავალი სხვა. ფილმი გამოვიდა 2013 წლის 15 ივნისს. მთავარი სტატია: Descendents-ის დისკოგრაფია. სტუდიური ალბომები Milo Goes to College (1982) I Don't Want to Grow Up (1985) Enjoy! (1986) All (1987) Everything Sucks (1996) Cool to Be You (2004) Hypercaffium Spazzinate (2016) 9th & Walnut (2021) EP-ები Ride the Wild / It's a Hectic World (1980) Fat EP (1981) Sessions (1997) 'Merican (2004) Spazzhazard (2016) შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „Descendents“ ვიკისაწყობში. Descendents AllMusic-ზე ოფიციალური საიტი ↑ Dalton, Stephen. (2014-09-26) Filmage: The Story of Descendents/All: Film Review. The Hollywood Reporter. ციტირების თარიღი: 2015-02-19.
ზესტაფონის კრება

ზესტაფონის კრება 1892 წელს — მარქსისტულად განწყობილი ინტელიგენციის არალეგალური კრება. შედგა ეგნატე ნინოშვილისა და მიხა ცხაკაიას ინიციატივით 1892 წლის 25 დეკემბერს (ძველი სტილი) დაბა ზესტაფონში (ქუთაისის გუბერნია, შორაპნის მაზრა). კონსპირაციული მოსაზრებით კრებას საშობაო დღესასწაულის შეკრების ხასიათი მიეცა. ესწრებოდნენ: ეგნატე ნინოშვილი, მიხა ცხაკაია, სილიბისტრო ჯიბლაძე, ნოე ჟორდანია, ილია კაკაბაძე, დიმიტრი კალანდარიშვილი, კარლო ჩხეიძე, ისიდორე კვიცარიძე, არსენ წითლიძე, ისიდორე რამიშვილი, ევგენი ვაწაძე და რაჟდენ კალაძე. კრებაზე განიხილეს ეროვნულ-დემოკრატიული ორგანიზაციის შექმნის პროგრამის პროექტი, რომელიც ნოე ჟორდანიამ წარადგინა. იგი მკაცრად გააკრიტიკა და უარყო დამსწრეთა უმრავლესობამ, თუმცა კრების მონაწილენი ჯერ კიდევ გარკვევით არ იდგნენ სოციალ-დემოკრატთა პოზიციებზე, მათ გადაჭრით გამოთქვეს აზრი სოციალიზმის იდეების პროპაგანდის სასარგებლოდ. ზესტაფონის კრება გაგრძელდა 3 დღეს. მას არ მიუღია პროგრამა და რაიმე დადგენილება, მაგრამ სამაგიეროდ აქ საფუძველი ჩაეყარა საქართველოს პირველ მარქსისტულ, სოციალ-დემოკრატიულ ორგანიზაციას რომელსაც შემდეგში „მესამე დასი“ ეწოდა. გეგეშიძე ზ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 515. ამიერკავკასიის კომუნისტური ორგანიზაციების ისტორიის ნარკვევები, ნაწ. 1, თბ., 1971; საქართველოს კომუნისტური პარტიის ისტორიის ნარკვევები (1883-1970), თბ., 1971; ცხაკაია მ., რუსეთის კომპარტიის არსებობის 25 წლისთავი (მოგონებები), «რევოლუციის მატიანე», 1923, № 2;
აჰმედ-ბეგ აგაევი

აჰმედ-ბეგ აგაევი (აზერ. Əhməd bəy Ağaoğlu; დ. 1868 — გ. 19 მაისი, 1939) — აზერბაიჯანელი საზოგადო მოღვაწე, ჟურნალისტი და თურქოლოგი. აჰმედ-ბეგ აგაევი დაიბადა არისტოკრატიულ ოჯახში 1865 წელს, ქალაქ შუშაში. თავისი გვარის ტრადიციებიდან გამომდინარე მიიღო საღვთო განათლება. ისწავლა არაბული და სპარსული. პირველადი განათლება მიიღო შუშის ლიცეუმში. ტიფლისის გიმნაზიაში რუსულად საშუალო განათლების მიღების შემდეგ 1887 წელს აჰმედ-ბეგმა გააგრძელა სწავლა პეტერბურგის პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში. 1888 წელს გაემგზავრა პარიზში და იქ გააგრძელა სწავლა სორბონის კოლეჯ დე ფრანსის აღმოსავლეთმცოდნეობის სკოლაში. სწავლის დროს თავისი სტატიები გამოაქვეყნა ისლამურ და პოლიტიკურ გამომცემლობებში. აგაევი გახდა ცნობილი ფრანგული პოლიტიკური გამომცემლობის „Journal des débats“-ის კორესპონდენტი სპარსეთის მიმართულებით. 1894 წელს აგაევი დაბრუნდა ყარაბაღში, სადაც ასწავლიდა ფრანგულს ქალაქ შუშის სასწავლებელში. 1897 წელს საცხოვრებლად გადავიდა ბაქოში, იგი აგრძელებს თავის პედაგოგიურ მოღვაწეობას და გამოსცემს გაზეთს „კასპი“. 1904 წლის იანვრიდან აგაევი ხდება გაზეთ „ჰაიათის“ ერთ-ერთი რედაქტორი. ასევე მონაწილეობას იღებს რიგი გაზეთების დაარსებაში. 1905 წელს გაზეთი „ირშადი“ და 1908 წელს - „ტარაგი“. მის მიერ იქნა დაწერილი: „ჰაჯი სეიდ აზიმის თხზულებები“, „შექსპირის ოტელო“, „შილერის ყაჩაღები“, „გორკი და მუსულმანობა“, „თათარი ასლანი“ გორკის პიესიდან. 1905—1907 წლების რუსეთის რევოლუციის დროს აჰმედ-ბეგი ხდება საზოგადოებრივი მოძრაობის ერთ-ერთ ლიდერად. 1909 წელს აჰმედ-ბეგი საცხოვრებლად გადადის თურქეთში, სადაც აქტიურად მონაწილეობს განმანთავისუფლებელ მოძრაობვაში. 1915 წელს იგი შედის „რუსეთის თურქ-თათარ მუსლიმთა უფლებების დაცვის კომიტეტში“. 1918 წელს აგაევი ინიშნება კავკასიის ისლამური ჯარის ნური ფაშას მრჩევლად. ამ სტატუსით იგი ჩამოდის აზერბაიჯანში. ბაქოდან თურქული ჯარის გაყვანის შემდეგ 1918 წლის ბოლოს აჰმედ-ბეგი რჩება აზერბაიჯანში. 1919 წელს აჰმედ-ბეგი გახდა პარიზის სამშვიდობო კონფერენციის აზერბაიჯანის დელეგაციის წევრი. Сеидзаде Д. Б. Из истории азербайджанской буржуазии в начале XX века. — Баку, 1978.
ალი ბეგ ჰუსეინზადე

ალი ბეგ ჰუსეინ ოღლი ჰუსეინზადე (აზერ. Hüseynzadə Əli bəy Hüseyn oğlu; დ. 7 მარტი, 1864 — გ. 17 მარტი, 1940) — აზერბაიჯანელი მეცნიერი, ფილოსოფოსი, მხატვარი და ექიმი. ალი ბეგ ჰუსეინზადე დაიბადა რელიგიური მოღვაწეების ოჯახში 1864 წლის 7 მარტს სალიანში. მისი პაპა ახუნდ აჰმედ სალიანი 32 წლის მანძილზე იყო კავკასიის შეიჰ ულ-ისლამი. ალი ბეგმა პირველადი განათლება მიიღო ტიფლისის მუსლიმთა სკოლაში, შემდეგ ტიფლისის გიმნაზიაში. 1885 წელს ჩააბარა სანქტ-პეტერბურგის უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტზე. შემდეგ სტამბოლში გაემგზავრა, სადაც ჩააბარა სტამბოლის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტზე. სამხედრო განათლების დასრულების შემდეგ იგი მუშაობდა სამხედრო ექიმად ოსმალეთის ჯარში, ხოლო შემდგომ სტამბოლის უნივერსიტეტის პროფესორის თანაშემწედ. იგი არის პარტია „იტიჰად ვე თერეგი“-ს ერთ-ერთი დამფუძნებელი. ალი ბეგ ჰუსეინზადე ახალგაზრდობაში ალი ბეგ ჰუსეინზადე კავკასიურ სამოსში. 1908 წელი ალი ბეგ ჰუსეინზადე 1910 წელი ↑ Сеидзаде Д. Б. Из истории азербайджанской буржуазии в начале XX века. — Баку, 1978, с. 43
ისმაილ ბეი გუთგაშინლი

ისმაილ ბეი გუთგაშინლი (აზერ. İsmayıl bəy Sultan Nəsrullah oğlu Qutqaşınlı; დ. 1806 — გ. 26 აგვისტო [ძვ. სტ. 14 აგვისტო], 1861) — აზერბაიჯანელი მწერალი და რუსი სამხედრო მოღვაწე, რუსეთის იმპერიის ჯარის გენერალ-მაიორი, წმინდა გიორგის ორდენის პირველი აზერბაიჯანელი კავალერი. 1826 წლის 3 სექტემბერს მონაწილეობა მიიღო შამქორთან სპარსელების დამარცხებაში, 13 სექტემბერს ელიზავეტპოლის ბრძოლაში. 1827 წლის 28 იანვარს ბრძოლაში გამორჩევისათვის მიენიჭა პოდპორუდჩიკის წოდება. 1827 წლის ივლისში მონაწილეობას იღებდა აბას-აბადისა და სარდარ-აბადის ციხეების აღებაში. 1827 წლის 24 სექტემბრიდან იმავე წლის 1 ოქტომბრამდე მონაწილეობდა ერივანის აღებაში. 1827 წელს სპარსეთის ომისათვის დაჯილდოვებულ იქნა წმინდა ანას მე-4 ხარისხის ორდენით წარწერით „მამაცობისათვის“ 1828 წლის 25 იანვარს. 1829 წლის 20 ნოემბერს დაინიშნა გენერალ ნიკიტა პანკრატიევის ადიუტანტად. 1831 წლის 6 იანვარს პარუჩიკი გუთგაშინლი გადაყვანილი იყო ლეიბ-გვარდიის პავლოვსკის პოლკში. სამხედრო სამსახურიდან გამომდინარე გუთგაშინლი გარკვეული ხანი ცხოვრობდა ვარშავაში, სადაც ფრანგულ ენაზე დაწერა მოთხრობა „რაშიდ ბეგი და საადათ ხანუმი“. აზერბაიჯანული ფოლკლორისა და რუსული სენტიმენტალიზმის გავლენით გუთგაშინლიმ დაწერა პირველი აზერბაიჯანული მხატვრული ნაწარმოები ევროპულ სტილში სიყვარულის თემასთან დაკავშირებით. ამ ნოველის გმირი ახალგაზრდა კაცი გამოთქვამს ავტორის განმანათლებლურ და დემოკრატიულ აზრებს. იგი აკრიტიკებს ქალთა უთანასწორობას, უმღერის ურთიერთსიყვარულს. ისმაილ ბეი გუთგაშინლის ფართო ხედვებზე მოწმობს ასევე მისი მეორე ნაწარმოები „საფარ-ნამე“ („მოგზაურობის წიგნი“) - სამოგზაურო ჩანაწერები, რომლებიც მან შექმნა მექაში 1852 წელს მოგზაურობის დროს. ასევე ცნობილია მისი ლირიკული ლექსები და ჩანაწერები. ↑ Куткаше́нский, Исмаил-бек. Краткая литературная энциклопедия. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-06-12. ციტირების თარიღი: 2018-08-18.
ზვარე

ზვარე შეიძლება აღნიშნავდეს: ზვარე — სოფელი ქედის მუნიციპალიტეტში ზვარე — სოფელი ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში ზვარე — მინერალური სამკურნალო სასმელი წყალი; საბადო — ზვარისა და ჩრდილის საზღვარზე
იივანი

იივანი (კორ. 의왕시?, 義王市?, Uiwang-si) — ქალაქი კიონგიდოს პროვინციაში, სამხრეთი კორეა. ქალაქის ბიუჯეტი 137,772 მილიონ ვონს შეადგენს. ეკონომიკის ძირითადი დარგებია - ავეჯის წარმოება, სოფლის მეურნეობა. ქალაქში მოყავთ - ბრინჯი, ბოსტნეული, ყვავილები. ხე: ძელქვა - პატიოსნებისა და კეთილდღეობის სიმბოლო. ყვავილი: აზალია - სიყვარულის სიმბოლო. ფრინველი: კაჭკაჭი - კარგი ამბების განსახიერებაა. ცხოველი: ბურუნდუკი - განასახიერებს შრომისმოყვარეობას. ქალაქის ოფიციალური საიტი ↑ http://kosis.kr/eng/
იანჯუ

იანჯუ (კორ. 양주시?, 楊州市?, Yangju-si) — ქალაქი კიონგიდოს პროვინციაში, სამხრეთი კორეა. ქალაქი მდებარეობს პროვინციის ჩრდილოეთ ნაწილში. სამხრეთით ესაზღვრება იიჯონბუ, ჩრიდლოეთით - ტონდუჩხონი, აღმოსავლეთი]]თ - პხოჩხონი, დასავლეთით კი პხაჯუ.  აშშ ჰენრიკო (შტატი ვირჯინია) - 2005-დან.  ჩინეთი დუნინი - (პროვინცია შანდუნი) - 2008-დან.  იაპონია ფუძიედა (პრეფექტურა სიძუოკა) - 2008-დან. ხე: ფიჭვი - პროგრესისა და წინსვლის სიმბოლო. ყვავილი: ფორციზია - სიმდიდრისა და კეთილდღეობის სიმბოლო. ფრინველი: კაჭკაჭი - წარმატების სიმბოლო. სიმბოლო-თილისმა: თორი და ნარი - განასახიერებენ წაბლისა და ფორიციზიის ყვავილებს. ოფიციალური საიტი ↑ http://kosis.kr/eng/