laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ჯოან კროუფორდი

ჯოან კროუფორდი (ინგლ. Joan Crawford; დ. 23 მარტი, 1904 — გ. 10 მაისი, 1977) — ამერიკელი მუნჯი და ხმოვანი კინოს მსახიობი, ოსკარის ლაურეატი, ჰოლივუდის ოქროს ხანის უდავოდ ერთ-ერთი უდიდესი წარმომადგენელი 1920-40-იან წლებში. ამერიკის კინოს ინსტიტუტმა კროუფორდი ყველა დროის უდიდეს ქალ მსახიობთა შორის დაასახელა (მეათე ადგილზე). თავდაპირველად მოცეკვავე კროუფორდმა კინოში კონტრაქტი მეტრო-გოლდუინ-მაიერ სტუდიასთან გააფორმა 1925 წელს და მცირე როლებს ასრულებდა. 20-იანი წლების ბოლოსთვის მისი პოპულარობა იზრდება. 1930-იან წლებში ის უკვე კონკურენციას უწევს მგმ-ის კოლეგებს ნორმა შირერსა და გრეტა გარბოს. მისი გმირები შრომისმოყვარე ქალები იყვნენ, რომლებიც საბოლოოდ სიყვარულსა და წარმატებას პოულობდნენ. ამგვარ როლებს მაყურებელი ენთუზიაზმით ხვდებოდა დეპრესიის პერიოდში. ამ ათწლეულის ბოლოსთვის ის უკვე ჰოლივუდის უდიდესი ვარსკვლავი იყო და ასევე ყველაზე მეტად ანაზღაურებადი ქალი აშშ-ში. ჯოან კროუფორდი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ჯოან კროუფორდი TCM-ის კინოფილმების მონაცემთა ბაზაში ჯოან კროუფორდი — AllMovie
იოსებ გრიშაშვილის ქუჩა

იოსებ გრიშაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, კრწანისის რაიონში (ხარფუხი). აბანოს ქუჩიდან ვახტანგ გორგასლის ქუჩამდე. თბილისის 1867 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც საბაჟოს ქუჩა (ქვემო საბაჟოს ქუჩა), თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წლის შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია სურბ-სარქისის ქუჩის სახელწოდებით. 1925 წლიდან ალი ტაგი-ზადეს სახელი ერქვა, შემდეგ — ბოლნისის ქუჩა. 1948 წელს იოსებ გრიშაშვილის სახელი ეწოდა. იოსებ გრიშაშვილის ქუჩა თბილისის უძველესი ქუჩაა, ხელოვნებათმცოდნეები, აღნიშნავენ რა ხაზგასმით ამ ქუჩის მნიშვნელობას ძველი ქალაქისთვის, ხშირად ადარებენ რომის სახელგანთქმულ ქუჩას — „ვია აპია ანტიკას“. ადრე ამ ქუჩას განჯის გზა ერქვა (მოემართებოდა განჯის მხრიდან) და ერთადერთი გზა იყო, რომელიც აკავშირებდა დასავლეთს აღმოსავლეთთან (სპარსეთი, ინდოეთი, ჩინეთი). განჯასა და თბილისზე გამავალი ამ გზით სარგებლობდა მტერიც და მოყვარეც, გადიოდა სავაჭრო ქარავნები და ამავე გზით შემოდიოდა აღმოსავლეთიდან ურიცხვ დამპყრობელთა დამანგრეველი ურდოები. გზაზე იყო ქალაქის ორი ჭიშკარი: ერთი ციხესიმაგრის კედელში, იქ, სადაც ამჟამად სამასი არაგველის მემორიალია, მეორე — ქალაქის მთავარი ციტადელის — ნარიყალის შესასვლელთან, იქ სადაც ამჟამად ბოტანიკური ბაღის შესასვლელია. შემორჩენილია ძველი ხიდის ბურჯები. იოსებ გრიშაშვილის ქუჩისა და ნიკოლოზ (კარლო) ჩხეიძის (ყოფილი მირ ვეზიროვის) ქუჩების გადაკვეთაზე დგას XIX საუკუნის წმინდა ნიკოლოზის ბერძნული ეკლესია (ამჟამად წირვა-ლოცვა ქართულად მიმდინარეობს), ხოლო თვით ქუჩა გოგირდის აბანოების კომპლექსიდან იწყება. შემორჩენილია ე. წ. „ბებუთის აბანო“ (XVII საუკუნე), სახაზინო აბანო (XIX საუკუნე). აღა-მაჰმად-ხანის შემოსევის (1795) დროს იოსებ გრიშაშვილის ქუჩის თითქმის მთელი განაშენიანება განადგურდა, მაგრამ დარჩა საერთო გაბარიტები, ძველი მიმართულება, გეგმარებითი კონტურები. ამჟამად ქუჩა განაშენიანებულია ძირითადად XIX საუკუნის დაბალსართულიანი საცხოვრებელი სახლებით (არის აგრეთვე რამდენიმე თანამედროვე სახლი), რომლებიც შემკულია ხის ნაკეთობებით, ტრადიციული ორნამენტებით, გამოყენებულია ქართული კვადრატული აგური. საცხოვრებელი სახლები, თბილისური მწვანე ეზოებითა და აივნებით, როგორც წესი, შეჭრილია თაბორის ქედის კალთებში. შემორჩენილია ბრტყელი ბანური სახურავები, რომლებიც ერთდროულად მათ ზემოთ განლაგებული ბინების ტერასაცაა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 48, ISBN 978-99928-20-35-3.
ჭადრაკი აზერბაიჯანში

ჭადრაკი აზერბაიჯანში ერთ-ერთი პოპულარული სპორტის სახეობაა. ქვეყანაში იგი იმართება აზერბაიჯანის ჭადრაკის ფედერაციის მიერ (ACF). 2009 წლის 5 მაისს აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა ილჰამ ალიევმა, რომელიც ასევე არის ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტის თავმჯდომარე, ხელი მოაწერა აღმასრულებელ ბრძანებას, რომლის ინიცირებულია სახელმწიფოს მიერ ჭადრაკის განვითარების პროგრამა; პროგრამა 2009-2014 წლების პერიოდს მოიცავდა. ჭადრაკის შესახებ ცნობების ნახვა შესაძლებელია XII საუკუნის ისეთი სპარსი პოეტების ნაწარმოებებში როგორებიც იყვნენ ხაკანი და ნიზამი; ცნობების ნახვა აგრეთვე შესაძლებელია XVI საუკუნეში მცხოვრები მწერლის, ფუზულის შემოქმედებაში. მწერალმა და ფილოსოფოსმა მირზა ფათალი ახუნდოვი ახსნა ჭადრაკის წესები 1864 წლის პოემაში "შატრანჯის თამაში". მოწესრიბებული ჭადრაკი აზერბაიჯანში 1920 წელს აზერბაიჯანის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის შექმნისთანავე გამოჩნდა და მალევე გავრცელდა ქვეყანაში. 1923 წელს გაიმართა პირველი ბაქოს ჩემპიონატი, რომელსაც მოიგეს ძმები ვლადიმერ და მიხეილ მაკოგონოვებმა. 1924 წელს კომკავშირის (ახალგაზრდა კომუნისტური ლიგის) და პროფკავშირების კონფერენციამ ჭადრაკის პოპულარიზაცია დაიწყო. 1920-იანი წლების ბოლოს გამოჩნდა უამრავი ძლიერი ახალგაზრდა მოთამაშე, მათ შორის: ძმები სარიჩევი და დანილოვი, ო. როსტოვცევი, ნ. დოქტორსკი, კ. სელიმხანოვი და ა. ბილიბინი. ლექციები და გამოფენები აღვივებდნენ აზერბაიჯანში ჭადრაკისადმი ინტერესს. 1929 წლის 2–3 მაისს, ბაქოსა და თბილისის გუნდებს შორის გაიმართა შეხვედრა ბაქოში, 8 დაფაზე. 1934 წელს გაიმართა აზერბაიჯანის პირველი ჩემპიონატი. ჩემპიონატი სელიმხანოვმა მოიგო, რომელიც 1935 წელს გახდა აზერბაიჯანული საჭადრაკო ორგანიზაციის თავმჯდომარე. 1936 წელს გაიმართა ქალთა პირველი ჩემპიონატი, რომელიც მოიგო როჟდესტვენსკაიამ. 1936 წელს ა. პოლიისკაია (იგი ბაქოდან იყო) გახდა სამხრეთ კავკასიის ქალთა ჩემპიონი. 1938 წელს ბაქოს საჭადრაკო და ღია კლუბში გაიხსნა ქალთა ჭადრაკის სკოლა. 2018 წლის ოქტომბრის მდგომარეობით ფიდე, ჭადრაკის მსოფლიო ფედერაცია, ითვლის 24 აქტიურ აზერბაიჯანელ გრანდმასტერს, 30 საერთაშორისო მასტერსა და 151 ტიტულის მქონე მოთამაშეს. 2018 წლის ოქტომბრის მდგომარეობით ტოპ 10 კაცი გრანდმასტერი იხილეთ ქვემოთ. შახრიარ მამედიაროვი (3) თეიმურ რაჯაბოვი (18) არკადი ნაიდიჩი (29) რაუფ მამედოვი (46) ელთაჯ საფარლი (67) 2018 წლის ოქტომბრის მდგომარეობით ტოპ 10 ქალი მოჭადრაკე იხილეთ ქვემოთ. გუნაი მამაძადა (33) ზეინაბ მამედიაროვა (107) გულნარ მამადოვა (110) ხანიმ ბალაჯაევა (145) ულვია ფატალიევა (156) Official web site of Azerbaijan Chess Federation (ACF) (აზერბაიჯანული) (ინგლისური) Azerbaijan Chess Federation დაარქივებული 2005-04-04 საიტზე Wayback Machine. (აზერბაიჯანული) (რუსული) ↑ „Ильхам Алиев подписал Госпрограмму по шахматам“. azerisport.com. ↑ Championship of Azerbaijan- 5-21.8.1934(Final). Rusbase 1913-94. ↑ Federations Ranking. World Chess Federation (FIDE). ციტირების თარიღი: October 13, 2018. ↑ Federations Ranking: Azerbaijan. World Chess Federation (FIDE). ციტირების თარიღი: October 13, 2018. ↑ Federations Ranking: Azerbaijan, Women. World Chess Federation (FIDE). ციტირების თარიღი: October 18, 2018.
შალვა დადიანის ქუჩა

შალვა დადიანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (მთაწმინდა, სოლოლაკისა და კალის თანამედროვე საზღვარი). თავისუფლების მოედნიდან ლადო ასათიანის ქუჩამდე. სოლოლაკის ერთ-ერთი უძველესი ქუჩა. შუა საუკუნეებში აქ გადიოდა ქალაქის ზღუდე-გალავანი, რომელიც XIX საუკუნის I ნახევარში დაინგრა. ვახუშტი ბატონიშვილის მიერ შედგენილ თბილისის 1735 წლის გეგმაზე დატანილია კოჯრის გზის სახელწოდებით. ქუჩა დააპროექტა პოლკოვნიკმა ბანოვმა 1809 წელს. 1841 წელს შედგენილ თბილისის ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც ალექსი ველიამინოვის ქუჩა, 1922 წელს — ვლადიმერ (ლადო) დუმბაძის, 1932 წელს — ამიერკავკასიის ფედერაციის, 1947 წელს ილია ჭავჭავაძის სახელი დაერქვა. 1959 წელს შალვა დადიანის სახელი ეწოდა. ქუჩაზეა XIX საუკუნისა და XX საუკუნის დასაწყისის საცხოვრებელი სახლები. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 55, ISBN 978-99928-20-35-3.
სომხური სამზარეულო

სომხური სამზარეულო — სომეხი ხალხის ეროვნული სამზარეულო. უილიამ პოკლებკინის თანახმად, ევროპაში ერთ – ერთი უძველესი სამზარეულო და უძველესი ამიერკავკასიაშიც. სომხური კულინარიული ტრადიციები უძველესი დროიდან იღებს სათავეს. ცნობილია, რომ სომხებს ჰქონდათ წარმოდგენა 2500 წლის წინ დუღილის პროცესზე და ასევე თონეების შესახებ. არაერთი სომხური კერძის მომზადების ტრადიცია უცვლელი რჩება დღესაც კი. სომხური სამზარეულოს ტრადიცია და უწყვეტობა სხვადასხვაგვარად ვლინდება — მაგალითად, ძველი სამზარეულოს ჭურჭლის გამოყენებაში და კერძების მომზადების ტექნოლოგიაში. სომხური კერძების ტექნოლოგია ზოგიერთ შემთხვევაში შრომატევადია. სომხური სამზარეულოს დიდი რაოდენობით კერძების მომზადება ემყარება შეფუთვასა და გახურებას. სომხური სამზარეულოს ტექნოლოგიის კიდევ ერთი დამახასიათებელი თვისებაა ის, რომ კერძის სხვადასხვა ნაწილები ხშირად მზადდება ერთმანეთისგან დამოუკიდებლად, შემდეგ კი კომბინირებულად. სომხურ სამზარეულოში არსებობს მრავალფეროვანი ტექნოლოგიური მეთოდი. მაგალითად, მრავალი საკონდიტრო ნაწარმის მომზადებისას არის საზამთროს კანი, ბოსტნეულის ნედლეული. ასევე არსებობს სუპების დამზადების სხვადასხვა გზა. სომხურ სამზარეულოს აქვს მრავალფეროვანი შემადგენლობა კერძები და რთული არომატის და არომატული დიაპაზონის ფართო სხვადასხვაობა. ეს იმის გამო ხდება, რომ სომხურ სამზარეულოში გამოყენებული პროდუქტები სტაბილურად იზრდება სომხეთის მაღალმთიანეთში და არარატის ველში. ჯერ კიდევ უძველესი დროიდან სომხები დაეუფლნენ მეცხოველეობას და მეფრინველეობის მეურნეობას და ამან განაპირობა ცხოველთა მრავალფეროვანი ჯიშის გამოყვანა: ძროხა, ცხვარი (ცხვრის საკუთარი ჯიშები), ღორები და ინდაური, ქათმები, ბატები, იხვები. სომხურ სამზარეულოში შეგიძლიათ იპოვოთ ძალიან იშვიათი კომბინაცია სხვადასხვა სახის ხორცისგან. მაგალითად, ერთ-ერთი უძველესი კერძები — არგანაკი — აერთიანებს ქათმის და ირმის ხორცს, ამ უკანასკნელს ქათმის ბულიონში ადუღებენ. ასევე პოპულარულია ხორცის ბულიონი - ხაში. სამზარეულოს მომზადების დროს სომხები იყენებენ დიდი რაოდენობით ბალახს, რომელსაც მოიხმარენ როგორც ნედლეულს, ისე სანელებლების სახით მომზადებულ კერძებს. სტეპან ზელინსკიმ სამეცნიერო პუბლიკაციაში „კავკასიონის ადგილებისა და ტომების აღწერის მასალების კრებული“, რომელიც გამოიცა 1881 წელს, აღნიშნა, რომ სომხებს არ შეუძლიათ ბაღის მწვანილის, ნესვის, საზამთროს და სხვა მცენარეულობის გარეშე ცხოვრება. მისი თქმით, სომხები თითქმის არასოდეს სჯერდებიან საჭმელს ბოსტნეულისა და ბალახების გარეშე. მრავალი კავკასიური სამზარეულოს მსგავსად, სანელებლები ხშირად გამოიყენება სომხურ სამზარეულოში: შავი პილპილი, პიტნა, ტარხუნა, რეჰანი, ნიორი და ხახვი, ხოლო საკონდიტრო ნაწარმისთვის — დარიჩინი, კბილი, ზაფრანა და ვანილი. სომხური კერძები სანელებელის გარეშე წარმოუდგენელია. Д-ва С. А. «Сорок армянских блюд». — М.: «Посредник», 1909. Վարդան Հացունի. Ճաշեր եւ խնճոյք հին Հայաստանի մէջ, Վենետիկ, 1912 Месропян С. И. «100 блюд армянской кухни». — М.: Госторгиздат, 1939. Ханбекян Г. Н. «Книга о национальной армянской пище домашней хозяйке». — Ереван: Армгиз, 1950. Павлов А. «Блюда армянской кухни» (набор открыток). — М.: Планета, 1973. — 35 (15 двухсторонних открыток) с. А. С. Пирузян, С. Р. Сафарян, Г. Х. Порсугян, И. М. Юзбашян. «Армянская кулинария». — Ереван: Айастан, 1983. — 273 с. Г. А. Дубовис. «Армянская кухня». — М.: АСТ, 2003. — 460 с. — ISBN 5-17-019461-7.
სომხური ეროვნული სამოსი

სომხური ეროვნული სამოსი - სომეხი ხალხის ტრადიციული სამოსი. სომხური ეროვნული სამოსი, რომელმაც გაიარა მრავალსაუკუნოვანი განვითარების გზა, უკვე XIX საუკუნის დასაწყისში იყო სტაბილური ნაწილი სომხეთის ეროვნულობის. ძველი სომხური სამოსის შესახებ ფრაგმენტული მასალა არქეოლოგიური გათხრების შედეგად არის მოპოვებული. ასევე სომხური ნაციონალური სამოსის შესახებ არაერთი ისტორიული წყარო, არქიტექტურული ნიმში, მინიატურა და საფლავის ქვებია ჩვენამდე მოღწეული. სომეხთა ეთნოგრაფიული ჯგუფების მრავალფეროვნება აისახებოდა სწორედ ხალხურ, ეროვნულ ტანსაცმელში. სომხური ნაციონალური სამოსის თითოეული დეტალი, ფერი თუ ჭრილი დაკავშირებული იყო სომხურ ტრადიციებთან, ადათთან, თვითშეგნებასთან და ა.შ. სომხურ ოჯახში განსაკუთრებული ყურადღება ეთმობოდა მამაკაცის სამოსს, განსაკუთრებით კი სახლის უფროსის ტანსაცმელს. აღმოსავლეთის სომეხ მამაკაცთა საცვლების საფუძველს წარმოადგენდა ძირითადად: ქვედა პერანგი და შარვალი. ყველაზე გავრცელებული იყო ტრადიციული ტანის ფორმის მამაკაცის პერანგი. XIX საუკუნის ბოლოს და XX საუკუნის დასაწყისში, მთელ რიგ რაიონებში (ვაიოტ-ძორი, ტავუში და ა.შ.) მათ ეცვათ ძველი ტიპის პერანგი, რომელიც ერთი ქსოვილის პანელიდან მოჭრილი იყო, ხასიათდებოდა ძირითადად საყრდენი მხრითა და სწორი მკლავით. XIX საუკუნის ბოლოს და XX საუკუნის დასაწყისში, ყველა ასაკის მამაკაცებსა და ქალებს ეხურათ ტრადიციული სტილის ქუდი, ახალგაზრდა ბიჭებიდან დაწყებული და მოხუცი კაცებით დამთავრებული. ცნობილია და ჩვენამდე მოაღწია არაერთმა მნიშვნელოვანმა არქეოლოგიურმა მასალამ, ასე მაგალითად: სომეხ ქალთა კოსტუმებმა, რომელიც ჯერ კიდევ ურარტულ პერიოდით თარიღდება. აღსანიშნავია რომ ქალის კაბები გამოფმებული იყო ოქროსფერი ძაფით. ძირითადად სომხური ნაციონალური სამოსი მანდილოსნის არის კრემისფერი, აბრეშუმის. სომეხთა ჩვეულებრივი თავსაბურავი იყო ბეწვის ქუდი - ცხვრის ტყავებისაგან შეკერილი. ყველაზე ძვირადღირებული და პრესტიჟულ ქუდათ ითვლებოდა ასტახან ბუხარის ჯიშის ცხვრის მატყლისგან, შეკერილი ქუდი რომელსაც ძირითადად მაღალი ფენის წარმომადგენლები ატარებნდნენ. ტრადიციული ეტიკეტის თანახმად, გარკვეულ სიტუაციებში მამაკაცს უნდა წაეღო თავისი ქუდი თან: ეკლესიაში, დაკრძალვის დროს, პატივცემულ ადამიანებთან შეხვედრებზე და ა.შ. უძველესი დროიდან ფეხსაცმელი იყო სომეხთა ტრადიციული ტანსაცმლის განუყოფელი ნაწილი. ქალისა და მამაკაცის ფეხსაცმელი (ნაქსოვი წინდები და სათანადო ფეხსაცმელი) მეტწილად იდენტური იყო. სომხების ფეხსაცმელებში მნიშვნელოვან ადგილს იკავებდნენ ნაქსოვი მოქსოვილი შაბლონების წინდები, რომლებიც მამაკაცის გამაშებთან ერთად, ურარტული პერიოდის განმავლობაშიც კი იყო ცნობილი. დასავლეთ სომხების ფეხსაცმელი ოდნავ განსხვავდებოდა აღმოსავლეთ სომხეთისგან. ჩვეულებრივ, ტყავის ფეხსაცმელი ეცვათ დახვეწილი წინდებითურთ. Армянский национальный костюм — Тараз — Armenian Geographic
სომხური ნაციონალური ცეკვები

სომხური ნაციონალური ცეკვები — სომეხი ხალხის ცეკვა. სომხეთის თითოეულ რეგიონს და პროვინციას აქვს თავისი კუთვნილი ეროვნული მახასიათებლები, მათ შორის ტანსაცმელი და ცეკვები. თეატრალიზმის დახმარებით, ცეკვა გამოხატავს სხვადასხვა ტერიტორიული უბნის ცხოვრების, ადათების, კულტურული ფასეულობებისა და ტრადიციების მახასიათებლებს. ყოველ ნაბიჯს, ყოველ ხმას აქვს გარკვეული მნიშვნელობა და ასახავს სომხეთის ისტორიას. ერთ-ერთი მთავარი კრიტერიუმია შესრულების წესი, რომლის მიხედვით, სომხური ცეკვები იყოფა სამ დიდ ჯგუფად, რომელთაგან შემდგომი კლასიფიკაცია ხდება თითოეულში: სიმღერები, რომლებიც ახლავს ცეკვებს; ისეთი ტიპის ცეკვები, რომლებიც შესრულებულია ეროვნული მუსიკალური ინსტრუმენტების თანხლებით; კომბინირებული, აერთიანებს წინა ორი ჯგუფის შესრულების წესს. სომხური ქორეოგრაფიული ხელოვნების ზოგიერთი შედევრი დღემდე საკმაოდ პოპულარულია და ზოგჯერ სხვადასხვა ღონისძიებების აღნიშვნის განუყოფელი ნაწილია. სომხური ნაციონალური ცეკვებიდან გამოსარჩევია, მამაკაცების ცეკვები რომელშიც გამოხატულია საბრძოლო სულისკვეთება. სწორედ ამ ცეკვებს ასრულებდნენ მეომრები ბრძოლის წინ. ძირითადად სომხურ ნაციონალურ ცეკვებში ქალის ყველა მოძრაობა ხასიათდება პლასტიურობით, სინაზით, თავშეკავებით და ხორციელდება ნელი ტემპით. მთელს კავკასიაში, ხორა ცეკვა ძალიან პოპულარულია. მას უამრავი ინტერპრეტაცია აქვს, კავკასიის კულტურული ტრადიციების მცოდნე ექსპერტები კვლავ კამათობენ მისი წარმოშობის ისტორიის შესახებ. მიუხედავად ამისა, უმეტესობას მიაჩნია, რომ იგი თავდაპირველად იგი სომხეთში გაჩნდა, შემდეგ კი ახლომდებარე ტერიტორიებზე გავრცელდა. ყველაზე ხშირად, ორი კაცი და ერთი ქალი ასრულებს სომხურ ხორას. ქორეოგრაფიული კომპოზიციის ნაკვეთში მყოფი კაცები იბრძვიან ლამაზი ქალბატონის ყურადღების მოსაპოვებლად, მათი უპირატესობების დემონსტრირებისთვის კი ისინი ენერგიულად და ექსპანსიურად მოძრაობენ და ქალი, პირიქით, ასრულებს თავშეკავებულ და პლასტიკურ მოძრაობებს. ერთ-ერთ პოპულარულ სომხურ ნაციონალურ ცეკვას წარმოადგენს თრახაღი, რომელიც განეკუთვნება საომარ ცეკვებს, ასრულებენ მხოლოდ მამაკაცები. ძირითადად ეს ცეკვა სრულდება ინსტრუმენტული ანსამბლის თანხლებით ასე მაგალითად დოლი, ზურნა და დუდუკი. სომხურ ეროვნულ ცეკვები სხვადასხვა სახის იარაღის გამოყენებით სრულდება, მათ შორის ხმლები და დაშნები ხშირად ფიგურირებს. მამაკაცები ცეკვის დროს ძირითადად ცდილობენ საკუთარი უნარები წარმოაჩინონ იარაღის გამოყენებაში. Из истории армянского народного танца… Армянские танцы и их особенности
ჯოდი ფოსტერი

ჯოდი ფოსტერი (ინგლ. Jodie Foster; დ. 19 ნოემბერი, 1962) — ამერიკელი მსახიობი, რეჟისორი და პროდიუსერი; ორგზის ამერიკის კინოაკადემიის ოსკარის, ოქროს გლობუსის, BAFTA-სა და კინომსახიობთა გილდიის პრემიის ლაურეატი. პირველი როლი 1970 წელს სატელევიზიო ფილმში „Menace on the Mountain“ ითამაშა, რომელსაც რამდენიმე დისნეის ნამუშევარი მოჰყვა. დიდი წარმატება 1976 წელს კინოფილმში „ტაქსის მძღოლი“ მოზარდი მეძავის როლმა მოუტანა, რომელიც ოსკარზე იყო წარდგენილი საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლის ნომინაციით. საუკეთესო მსახიობი ქალის ნომინაციით ოსკარი 1988 წელს მიიღო ფილმში „ბრალდებული“ გაუპატიურების მსხვერპლის როლით. 1991 წელს შეასრულა კლერის სტარლინგის როლი ფილმში „კრავთა დუმილი“, რომელშიც სერიულ მკვლელს იძიებს, როგორც ფედერალური საგამოძიებო ბიუროს აგენტი. ამ როლით უკვე საერთაშორისო აღიარება მოიპოვა და მეორე ოსკარი საუკეთესო მსახიობის ნომინაციით. მისი ფილმები და როლები ჟანრთა მრავალფეროვნებით გამოირჩევა, მოიცავს რა ტრილერებს, კრიმინალისტიკას, სასიყვარულო რომანს, კომედიას, საბავშვო ფილმებსა და მეცნიერულ ფანტასტიკას. გადაღებული აქვს სამი ფილმი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჯოდი ფოსტერი ჯოდი ფოსტერი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
პაოლო ვალერი

პაოლო ვალერი (დ. 16 მაისი, 1978, რომი, იტალია) — იტალიელი საფეხბურთო მსაჯი. 2011 წლის 1 იანვრიდან არის ფიფას მიერ ლიცენზირებული მსაჯი. იმსაჯა 2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატზე. სამსაჯო კარიერა დაიწყო 2007 წელს. 2007-2010 წლებში მსაჯობდა სერია B-ში, 2010 წლიდან მსაჯობს სერია ა-ში. 2011 წლის 1 იანვრიდან არის ფიფას მიერ ლიცენზირებული მსაჯი. Worldfootball.net
LeapFrog Didj

LeapFrog Didj — პორტატიული ვიდეო თამაშების კონსოლი, შექმნილი კომპანია LeapFrog Enterprises-ის მიერ. გამოვიდა 2008 წლის 22 აგვისტოს. მისი თავდაპირველი ფასი შეადგენდა 89.99 აშშ დოლარს. კონსოლის თამაშების უმეტესობა საგანმანათლებლო ხასიათისაა და დაფუძნებულია Disney-ის, Nickelodeon-ისა და, Marvel-ის ნაწარმოებებზე, რომლებიც ძირითადად განკუთვნილია ბავშვებისთვის. კონსოლმა აგრეთვე მიიპყრო ჰაკერების ყურადღება, რადგანაც მოიხმარს ოპერაციული სისტემა ლინუქსის ერთ-ერთ დისტრიბუტივს, ისევე როგორც OpenGL-თან თავსებადობის გამო. არსებობის განმავლობაში კონსოლისთვის შეიქმნა რამდენიმე homebrew აპლიკაცია და ემულატორი. ოფიციალური საიტი LeapFrog Didj-ის თამაშები — Giant Bomb LeapFrog Didj — SegaRetro LeapFrog Didj-ის სახელმძღვანელო — Internet Archive ↑ LeapFrog Didj. segaretro.org. ციტირების თარიღი: 1 ნოემბერი, 2019. ↑ Munns, James. (თებერვალი, 2010) Leapfrog Didj: Handheld Linux on the Cheap. ციტირების თარიღი: 16 მაისი, 2011. ↑ Didj gpSP GBA Emulator ↑ Szczys, Mike. (2010-05-13) OpenGL on the Didj. Hack a Day. ციტირების თარიღი: 15 ნოემბერი, 2011.
არტურ ედიგარიანი

არტურ ედიგრიანი (სომხ. Արթուր Եդիգարյան; დ. 26 ივნისი, 1987, ერევანი, საბჭოთა კავშირი) — სომეხი ფეხბურთელი. პოზიციით დაცვითი ნახევარმცველი. ამჟამად იგი თამაშობს დასავლეთ სომხეთის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებსა და სომხეთის საფეხბურთო პრემიერლიგის კლუბ ალაშკერტში. არტურ ედიგარიანი 2008-15 წლებში სომხეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების მოთამაშე იყო. დღესდღეობით იგი წარმოადგენს დასავლეთ სომხეთის ეროვნულ ნაკრებს. იგი იყო იმ პიუნიკის წევრი, რომელმაც სომხეთის პრემიერლიგის მოგება 2006-2009 წლებში მოახერხა; აგრეთვე ედიგარიანი ირიცხება იმ ალაშკერტში, რომელმაც ხსენებული ტურნირი 2015-2018 წლებში მოიგო. მას აქვს ისეთ ქვეყნებში თამაშის გამოცდილება, როგორებიც არიან: ირანი, რუსეთი, უკრაინა და ყაზახეთი. არტურ ედიგარიანი დაიბადა ერევანში, სომხეთში, ფეხბურთელების ოჯახში; არტური და მისი ძმა არტაკი წარმოადგენენ ოჯახის მესამე თაობას, რომლებმაც პროფესიონალური ფეხბურთი ითამაშეს. არტურმა ფეხბურთის თამაში 6 წლის ასაკში დაიწყო. ედიგარიანების ოჯახი ცხოვრობდა ერევნის რესპუბლიკური სტადიონი გვერდით მდებარე სახლში. მისი პირველი მწვრთნელი იყო ჰოვიკ ღაზანჩიანი. მას დამთავრებული აქვს კლუბ პიუნიკის საფეხბურთო სკოლა. 19 წლის ასაკში იგი გახდა იმ პიუნიკის პირველი გუნდის წევრი, რომელმაც 2006, 2007, 2008, 2009 წლებში სომხეთის პრემიერლიგა, 2009 წელს სომხეთის თასი, ხოლო 2007, 2008 წლებში სომხეთის სუპერთასი მოიგო. 2009 წლის სომხეთის პრემიერლიგის სეზონის დასრულებამდე, იგი იჯარით ირანის პრო ლიგის კლუბ „პასი ჰამედანში“ გადავიდა. ეს იყო მისი პირველი საზღვარგარეთული გამოცდილება. არტურ ედიგარიანის დებიუტი სომხეთის ეროვნულ ნაკრებში შედგა 2008 წლის 2 თებერვალს, მალტას წინააღმდეგ გამართულ ამხანაგურ შეხვედრაში. 2008-2015 წლებში იგი ნაკრების მაისურით 41 თამაშში გამოჩნდა. 2018 წლის მაისში არტურ ედიგარიანი დასავლეთ სომხეთის ეროვნულმა ნაკრებმა გამოიძახა, რათა მონაწილეობა მიეღო 2018 წლის ConIFA-ს მსოფლიო საფეხბურთო თასზე. 2018 წლის ივნისში იგი კვლავ გამოიძახეს დასავლეთ სომხეთის ნაკრებში; ამჯერად მას მონაწილეობა 2019 წლის CONIFA-ს ევროპის საფეხბურთო თასე უნდა მიეღო. არტურის ახალგაზრდა ძმა, ატრაკ ედიგარიანი აგრეთვე თამაშობს სომხეთის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებში. მათი მამა, გეგამ ედიგარიანი იყო საბჭოთა ფეხბურთელი; მათი პაპა ფელიქს ვერანიანი ფეხბურთელი და მწვრთნელი იყო. არტურის მეუღლის სახელია გაიანა. წყვილი ადრე კლასელები იყვნენ. მათ ჰყავთ ქალიშვილი. კლუბ პიუნიკში ედიგარიანს მოგებული აქვს: სომხეთის საფეხბურთო პრემიერლიგა (2006, 2007, 2008, 2009), სომხეთის თასი (2009, 20013) და სომხეთის სუპერთასი (2007, 2008). კლუბ კაირატში მოგებული აქვს 2014 წლის ყაზახეთის თასი. კლუბ ალაშკერტში მოგებული აქვს: სომხეთის საფეხბურთო პრემიერლიგა (2015-16, 2016-17, 2017-18) და სომხეთის თასი (2019). Profile at Football Federation of Armenia არტურ ედიგარიანი — National-Football-Teams.com არტურ ედიგარიანი — FootballDatabase.eu არტურ ედიგარიანი — Soccerway ↑ 1.0 1.1 Artur Yedigaryan at National-Football-Teams.com ↑ Артур Едигарян: уверен, лучшие игры у меня еще впереди დაარქივებული 2019-12-10 საიტზე Wayback Machine. (in Russian). ArmFootball.com. Retrieved 24 March 2013.
სტეფან სარქისიანი

სტეფან სარქისიანი (სომხ. Ստէփան Սարգսյան; დ. 15 სექტემბერი, 1962, შამუტი, რუსეთი) — კარიერადასრულებული საბჭოთა სომეხი თავისუფალი სტილით მოჭიდავე. არის ოლიმპიური ვერცხლის მედალოსანი და ევროპის ჩემპიონი. 1988 წელს მიენიჭა საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატის წოდება. სტეფან სარქისიანი დაიბადა 1962 წლის 15 სექტემბერს, საბჭოთა სომხეთის სოფელ შამუტში. 1976 წელს მისი ოჯახი საცხოვრებლად ვანაძორში გადავიდა; აქ მან დაიწყო თავისუფალი სტილით ჭიდაობა პედაგოგის, იაკობ გენძიანას ხელმძღვანელობით. 1981 წელს მოიგო ახალგაზრდული მსოფლიო ჩემპიონატი. სსრკ თავისუფალი სტილით მოჭიდავეთა ეროვნულ გუნდს სარქისიანი 1984 წელს შეუერთდა. იმავე წელს მან ჭიდაობის მსოფლიო თასის (გუნდურ შეჯიბრში) ოქროს მედალი მოიპოვა: ფინალში მან დაამარცხა ამერიკელი ლეროი სმიტი. 1988 წელს საქრისიანს ძალიან წარმატებული კარიერა ჰქონდა: იგი პირველად სწორედ ამ დროს გახდა საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი. მოგვიანებით სარქისიანმა მოიპოვა ოქროს მედალი 1988 წლის ჭიდაობის ევროპის ჩემპიონატში. როგორც ევროპის ჩემპიონმა, სარქისიანმა მონაწილეობა მიიღო სეულში 1988 წელს გამართულ ამავე წლის ზაფხულის ოლიმპიადაში. მან ფინალამდე ყველა მოწინააღმდეგე მარტივად დაამარცხა, ხოლო ბოლო ეტაპზე იგი ჯონ სმიტს, ლეროის უმცროს ძმას დაუპირისპირდა. სარქისიანმა მოწინააღმდეგის დამარცხება ვერ შეძლო და ამგვარად, ვერცხლის მედალი მიენიჭა. შემდეგ წელს სარქისიანმა მოჭიდავეთა მსოფლიო თასზე მოიგო თავისი მეორე ოქროს მედალი; ფინალში მისთვის ნაცნობი მოწინააღმდეგე, ჯონ სმიტი დაამარცხა. მომდევნო წელს იგი 1989 წლის ჭიდაობის მსოფლიო ჩემპიონატზე ასპარეზობდა, თუმცა სმიტთან ტურნირის ადრეულ ეტაპზე წაგების გამო მან მე-6 ადგილი დაიკავა. 1990 წელს, სიეტლში გამართულ გუდვილის თამაშებში მოიგო ვერცხლის მედალი. საბჭოთა ნაკრები სტეფან სარქისიანმა 1990 წელს დატოვა; 1991 წელს დაასრულა მოჭიდავის კარიერა. მოგვიანებით ის მუშაობდა სპორტის ოფიციალურ წარმომადგენლად ამჟამად უკვე დამოუკიდებელ სომხეთში. თავისუფალი სტილით ჭიდაობის საერთაშორისო ტურნირი, რომელიც ეძღვნება სტეფან სარქისიანს, ტარდება 1996 წლიდან, სომხეთის ქალაქ ვანაძორში, სარქისიანის მშობლიურ ქალაქში. ტურნირში ასპარეზობენ სომხეთიდან, საქართველოდან, რუსეთიდან, უკრაინიდან და ირანიდან მიწვეული მოჭიდავეები. სარქისიანი იყო სომხეთის ჭიდაობის ფედერაციის პრეზიდენტი 1998-2002 წლებში, ხოლო 2002 წელს გახდა საპატიო პრეზიდენტი. Sports-Reference.com დაარქივებული 2020-04-18 საიტზე Wayback Machine. Миндиашвили Д.Г. Антология вольной борьбы: даты, события, имена. — Красноярск, 2010. — 367 с. ↑ Armenian wrestlers win Stepan Sargsyan international tournament. PanARMENIAN.Net. ციტირების თარიღი: 13 October 2012. ↑ Stepan Sargsyan wrestling tournament completed in Armenia. PanARMENIAN.Net. ციტირების თარიღი: 13 October 2012.
LeapFrog Enterprises

LeapFrog Enterprises (საზოგადოდ ცნობილია როგორც LeapFrog) — საგანმანათლებლო გასართობი ელექტრონული პროდუქციის მწარმოებელი კომპანია, რომლის შტაბ-ბინა განთავსებულია ქალაქ ემერვილში, კალიფორნიის შტატში. LeapFrog აწარმოებს და უშვებს საბავშვო საგანმანათლებლო ელექტრონული ტიპის პროდუქციას. კომპანია LeapFrog დაარსდა 1994 წელს, მაიკლ ვუდისა და რობერტ ლეილის მიერ. 2016 წლის 4 აპრილს LeapFrog 72 მილიონ აშშ დოლარად შეიძინა კომპანია VTech-მა. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „LeapFrog Enterprises“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი ↑ „History of LeapFrog Enterprises, Inc.“. International Directory of Company Histories. 139. St. James Press. 2013. ↑ „VTech Completes Acquisition of LeapFrog“. 4 აპრილი, 2016. ციტირების თარიღი: 4 აგვისტო, 2016. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate= და |date=-ში (დახმარება) ↑ Jamerson, Joshua (February 7, 2016). „VTech to Buy LeapFrog for $72 Million“. The Wall Street Journal. ციტირების თარიღი: 4 აგვისტო, 2016. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate=-ში (დახმარება)