laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ზურაბ ზვიადაური

ზურაბ ზვიადაური (დ. 2 ივლისი, 1981, ახმეტა) — ქართველი ძიუდოისტი, ოლიმპიური ჩემპიონი. 2005 წელს დაამთავრა საქართველოს სახელმწიფო ფიზიკური აღზრდისა და სპორტის აკადემია ძიუდოს მწვრთნელის კვალიფიკაციით. 1998 წელს ზურაბ ზვიადაური მსოფლიოს ჭაბუკთა თამაშების მეორე პრიზიორი გახდა, ხოლო 2000 წელს — მსოფლიოს ჩემპიონი ახალგაზრდებს შორის. ზვიადაურმა ორჯერ მოიპოვა ვერცხლის მედალი მსოფლიოს 2001 და 2003 წლების ჩემპიონატებზე, ხოლო ევროპის 2002 წლის ჩემპიონატზე ბრინჯაოს მედალი აიღო. ზვიადაურმა 2004 წლის ათენის ოლიმპიურ თამაშებში ოქროს მედალი მოიპოვა 90 კგ წონით კატეგორიაში და პირველი ოლიმპიური ჩემპიონი გახდა დამოუკიდებელი საქართველოს ისტორიაში. მოგვიანებით ზვიადაური ასპარეზობდა შერეული საბრძოლო ხელოვნების შეჯიბრებებში. არის სპორტის რაინდი (სპორტისა და ახალგაზრდობის საქმეთა სამინისტრო) - 2004, ბრწყინვალების საპრეზიდენტო ორდენის (2018) და ღირსების ორდენი კავალერი. 2012-2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ახმეტის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“. ზურაბ ზვიადაური არის საბერძნეთის სახელით მოასპარეზე ქართველი ძიუდოისტის, ჯარჯი ზვიადაურის ბიძაშვილი. ღირსების ორდენი 2004: სპორტის რაინდის წოდება 2018: ბრწყინვალების საპრეზიდენტო ორდენი ზურაბ ზვიადაური — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ზურაბ ზვიადაური — ქართული სპორტი ზურაბ ზვიადაური — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ზურაბ ზვიადაური. საქართველოს ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტი. ზვიადაურის კარიერის სტატისტიკა დაარქივებული 2020-04-18 საიტზე Wayback Machine. . ოფიციალური საიტი facebook-ზე. ↑ Sengoku Signs Another Top-Notch Judoka (ინგლისური)
ნანტის ედიქტი

ნანტის ედიქტი — კანონი, რომელიც ფრანგ პროტესტანტ-ჰუგენოტებს რწმენის თავისუფლებას ანიჭებდა. კანონი შედგენილ იქნა მეფე ანრი IV-ის ბრძანებით და დამტკიცდა ნანტში, 1598 წლის 13 აპრილს. კანონი შედგებოდა 93 მუხლისა და 36 საიდუმლო დადგენილებისგან; ეს უკანასკნელი პარლამენტის მიერ განხილული არ იყო და მის პროტოკოლში არ შეუტანიათ. ედიქტის მიღებას წინ უძღოდა ჰუგენოტების მრავალრიცხოვანი საჩივრები და ხანგრძლივი მოლაპარაკებები მეფესთან. მონაწილეთა მთავარი განხილვის თემა სამოქალაქო კავშირი იყო. შედეგად, ედიქტმა სამოქალაქო კავშირი რელიგიურისგან გამოყო, ასევე პირველად ისტორიაში ზოგიერთ პროტესტანტს ერეტიკოსის წოდება მოუხსნა, გაუხსნა რა გზა სეკულარიზმსა და ტოლერანტობას. პიროვნებისთვის თვითგამორკვევის თავისუფლების მინიჭებით, ედიქტი პროტესტანტებს მრავალ მნიშვნელოვან დათმობას სთავაზობდა, მათ შორის ამნისტიასა და მათი სამოქალაქო უფლებების აღდგენას (მოიცავდა ნებისმიერ სფეროში სამსახურის უფლებას და საჩივრების პირდაპირ მეფესთან მიტანის უფლებას). ედიქტმა ბოლო მოუღო რელიგიურ ომებს, რომელიც საფრანგეთის მოსახლეობას ერთმანეთთან აქიშპებდა XVI საუკუნის მეორე ნახევრის განმავლობაში. ნანტის ედიქტი გაუქმდა 1685 წელს ფონტებლოს ედიქტის საფუძველზე ლუი XIV-ის მიერ. The Edict of Nantes დაარქივებული 2012-12-14 საიტზე Wayback Machine. The Edict of Nantes დაარქივებული 2018-09-16 საიტზე Wayback Machine.
ახალი ხიდი (პარიზი)

ახალი ხიდი (ფრანგ. Pont Neuf) — პარიზის უძველესი დღემდე შემონახული ხიდი მდინარე სენაზე; პარიზის ერთ-ერთი სიმბოლო. მისი სახელი, რომელიც მას ძველი გარდიგარდმო სახლებმიჯრილი ხიდებისგან განასხვავებდა, აგების პერიოდიდან შემორჩა. შუასაუკუნეების პარიზის გულში მდებარე კუნძული ილ-დე-ლა-სიტეს დასავლეთის ბოლოში მდგარი ხიდი პარიზის ორივე სანაპიროს აკავშირებს. ხიდი სინამდვილეში ორი ფრთისგან შედგება. ერთ-ერთი ხუთთაღიანი ფრთა მარცხენა სანაპიროს აერთებს ილ-დე-ლა-სიტესთან, მეორე კი, შვიფთაღიანი ფრთა, მარცხენა სანაპიროსთან. პარიზის ძველი გრავიურირებული რუკები უჩვენებს, თუ სად იყო აგებული ხიდი. ამ რუკების მიხედვით ხიდი ილ-დე-ლა-სიტეს კიდეს ებჯინებოდა. მას შემდეგ ბუნებრივი ნასილი მდინარის შუა მდებარე კუნძულს აფართოებს. ამ ნაწილში შემდეგ "მწვანე გალანტის პარკი" (Parc Vert Gallant) გაშენდა, ჰენრი IV-ის პატივსაცემად (რომელსაც "მწვანე გალანტ" მეფეს უწოდებდნენ სიყვარულით).
ვოგეზთა მოედანი

ვოგეზთა მოედანი (ფრანგ. Place des Vosges) — პარიზის ყველაზე ძველი მოედანი. მდებარეობს მარეს კვარტალში და წარმოადგენს კვადრატს (140 მ გვერდებით). 1799 წლამდე სამეფო მოედანი ერქვა (Place Royale). ამჟამინდელი სახელწოდება ვოგეზის დეპარტამენტის მცხოვრებთა პატივსაცემად მიიღო, რომლებმაც რევოლუციური არმიისთვის გადასახადების გადახდა საკუთარი ნებით დაიწყეს. მოედანი მეფე ჰენრი IV-ის ბრძანებით ააგეს 1605-12 წლებში. მას შემდეგ მოედანი თითქმის უცვლელი რჩებოდა. შენობები მოედნის გარდიგარდმო მკაცრად ერთგვაროვან სტილშია დაცული — თითოეული მათგანი წითელი აგურითაა ნაგები და ნაცრისფერი ქვის ზოლები დაყვება. ორ შენობას შედარებით მაღალი მანსარდებით მეფისა და დედოფლის პავილიონები ჰქვია. ამ მოედანზე მდებარე სახლებში მრავალ განთქმულ პიროვნებას უცხოვრია, მათ შორის იყვნენ კარდინალი რიშელიე, მარიონ დელორმი, ვიქტორ ჰიუგო, თეოფილე გოტიე, ალფონს დოდე და სხვები. ამ ადგილას შედგა რაინდული ტურნირი, რომელზეც სასიკვდილოდ დაიჭრა საფრანგეთის მეფე ანრი II. The official guide, partner of the Paris Tourist Office
ვანდომის მოედანი

1er Arrt. ვანდომის მოედანი (ფრანგ. Place Vendôme), ადრე „ლუი დიდის“ მოედანი (ფრანგ. Place Louis le Grand) — ერთ-ერთი პარიზის ხუთ სამეფო მოედანთაგან. მდებარეობს პარიზის ოპერის თეატრის სიახლოვეს პირველ მუნიციპალურ ოლქში. მოედანი გაშენდა 1699 წელს არქიტექტორი ჟიულ არდუენ-მანსარის პროექტით ლუი XIV-ის პატივსაცემად. სახელი მოედანს სეზარ ვანდომის პატივსაცემად დაერქვა. მოედანს ამშვენებს კლასიციზმის სტილში ნაგები შენობები, რომლებიც 1720 წელს აიგო. ვანდომის მოედნის ცენტრში აღმართულია 44-მეტრიანი ვანდომის სვეტი ნაპოლეონის ქანდაკებით, რომის ტრაიანეს სვეტის მსგავსად. ვანდომის 15 ნომერში მდებარეობს 1898 წელს სეზარ რიცის მიერ გახსნილი ფუფუნებით განთქმული სასტუმრო რიცი. 1979 წლიდან რიცი ეგვიპტის მილიარდერ მოჰამედ ალ-ფაიედს ეკუთვნის, პრინცესა დაიანასთან გარდაცვლილი დოდი ალ-ფაიედის მამას. სწორედ ამ სასტუმროდან გავიდა ალ-ფაიედის მერსედესი იმ ღამეს, როდესაც დ’ალმას მოედნის ქვეშ ისინი ავტოავარიაში დაიღუპნენ. ვანდომის 12 ნომერში 1849 წელს გარდაიცვალა შოპენი. ამავე შენობაში ნაპოლეონ III-მ მისი მომავალი მეუღლე ევგენია გაიცნო. ვანდომის მოედანზე მდებარეობს მოდების სახლი შანელის შტაბ-ბინა.
მალაბო

მალაბო (ესპ. Malabo; 1973 წლამდე – სანტა-ისაბელი) — ეკვატორული გვინეის რესპუბლიკის დედაქალაქი. გაშენებულია კუნძულ ბიოკოს (ანუ ფერნანდო-პოს) ჩრდილოეთ ნაწილში, დაძირული ვულკანის სიახლოვეს, ზღვის დონიდან 0 მეტრ სიმაღლეზე. გარემო ტერიტორია ვრცელდება ბიაფრის ყურეზე, რომელიც თავის მხრივ, წარმოადგენს გვინეის ყურის ნაწილს. ქალაქში მდებარეობს ეკვატორული გვინეის ეროვნული უნივერსიტეტის მთავარი კამპუსი. დააარსეს ინგლისელებმა XIX საუკუნის 20-იან წლებში და უწოდეს პორტ-კლარენსი. 1843 წელს კუნძულ ბიოკოზე (ფერნანდო-პოზე) ესპანეთის გაბატონების შემდეგ დაერქვა სანტა-ისაბელი. 1968 წლამდე იყო ესპანეთის კოლონია — ესპანეთის გვინეის ადმინისტრაციული ცენტრი, 1968 წლის 12 ოქტომბრიდან — ეკვატორული გვინეის რესპუბლიკის დედაქალაქი. მალაბო ეწოდა 1973 წელს, ბუბის ტომის ბელადის სახელის მიხედვით, რომელიც ხელმძღვანელობდა კოლონიზატორების წინააღმდეგ ბრძოლას. ჰავა ეკვატორულია. საშუალო წლიური ტემპერატურა შეადგენს 25,4 °C-ს. ატმოსფერული ნალექების საშუალო რაოდენობა წელიწადში დაახლოებით 2000 მმ-ია. მალაბო გვინეის ყურის კუნძულებზე მდებარე ერთ-ერთი ისეთი ქალაქია, რომლის კლიმატიც არასასიამოვნოა. 2015 წლის აღწერის წინასწარი მონაცემებით ქალაქ მალაბოს მოსახლეობა შეადგენს 257 000 ადამიანს. მალაბო ქვეყნის მთავარი კომერციული და ფინანსური ცენტრია. ნავსადგური რეგიონში ერთ-ერთი უღრმესია, ხელსაყრელია რამდენიმე გემის სადგომად. ეკონომიკის ერთ-ერთი ძირითადი მამოძრავებელი ძალაა კაკაოს, მერქნისა და ყავის ექსპორტზე გატანა. ფუნქციონირებს საერთაშორისო აეროპორტი, რომელიც ასრულებს რეისებს ეკვატორულ გვინეაში (ქალაქი ბატა), აფრიკის, ევროპის და ამერიკის შეერთებული შტატების სხვადასხვა ქალაქებში. 1969 წლის აურზაურის და ასევე 1970-იანი წლების შუა პერიოდში ნიგერიელი დაქირავებული მუშების ნიგერიაში დაბრუნების შედეგად, ქალაქში მცხოვრები, როგორც ევროპელი, ასევე მთლიანი მოსახლეობა შეთხელდა. ქვეყანაში ნავთობის მარაგის გამოვლინებამ 1980-1990-იან წლებში ხელი შეუწყო მალაბოში ბიზნესის ზრდა-განვითარებას, საშუალოდ 90 %-ით. Malabo, ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე მალაბო – ეკვატორული გვინეა დაარქივებული 2011-07-11 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) მალაბო – ენციკლოპედია ბრიტანიკა (ინგლისური) ↑ 2015 წლის მოსახლეობის აღწერის წინასწარი მონაცემები (citypopulation. 2015 წელი)
Holden

ჰოლდენი (ინგლ. Holden) — ავსტრალიური ავტო მწარმოებელი კომპანია. თავდაპირველად იგი იყო დამოუკიდებელი, 1931 წლიდან კი არის კომპანია ჯენერალ მოტორსის შემადგენლობაში. მდებარეობს პორტ მელბურნში, ვიქტორიაში. იგი დააარსა ჯეიმზ ალექსანდრ ჰოლდენმა 1856 წელს. შემდეგ კი ფირმას მისი შვილი, ედვარდ ჰოლდენი უძღვებოდა. 1931 წლამდე, მანამ სანამ კომპანიას ჯენერალ მოტორსი შეიძენდა, იგი მხოლოდ ავტომობილის ნაწილებს უშვებდა. 1990-იანი წლებიდან კი ჰოლდენმა ავტომობილების გამოშვება დაიწყო. მისი ყველა მოდელი სხვა ავტომობილების, ძირითადად ჯენერალ მოტორს კომპანიის, ბაზაზე იწყობოდა. ავსტარლიური საიტი ჰოლდენის ისტორია დაარქივებული 2008-08-27 საიტზე Wayback Machine. მოდელები დაარქივებული 2008-05-07 საიტზე Wayback Machine. მოდელების ისტორია დაარქივებული 2008-08-28 საიტზე Wayback Machine.
ლომე

ლომე (ფრანგ. Lomé) — ტოგოს დედაქალაქი და უმსხვილესი ქალაქი. ქვეყნის სამრეწველო, ადმინისტრაციული ცენტრი და უმსხვილესი საზღვაო პორტი. მდებარეობს გვინეის ყურეზე. ქალაქიდან გააქვთ ყავა, კაკაო და პალმის კაკალი. ასევე ხდება ნავთობის გადამუშავება. ქალაქი XVIII საუკუნეში ევეს ხალხმა დააარსა. მოსახლეობის სწრაფი ზრდა XX საუკუნის მეორე ნახევარში დაიწყო. 1950 წელს მოსახლეობამ 30 000-ს შეადგინა, 1960 წელს კი როდესაც ტოგომ საფრანგეთისგან დამოუკიდებლობა მოიპოვა 80 000. 1970 წელს ამ რიცხვმა 200 000-ს მიაღწია. 1975 წლინდა ლომეში 10%-ით გაიზარდა ინვესტირება, რაც განვითარებისკენ იყო მიმართული. ამავე პერიოდში გაფართოვდა რკინიგზა. ქალაქის შემოგარენში გაიზარდა მებოსტნეობა-მებაღეობა, რასაც უმუშევრობის მაღალმა რიცხვმა, სოფლებიდან მიგრაციამ და ბოსტნეულზე მოთხოვნის ზრდამ შეუწყო ხელი. ბულვარი ლომეს პლაჟის ხედი სასტუმრო იბისიდან The Olympio family Map of Lomé Togo Woezon Tourism
თორა

თორა (ძვ. ებრაულად תורה - მოძღვრება, კანონი) — ბიბლიის პირველი ხუთი წიგნის სახელი. ტრადიცია მის შედგენას მოსეს მიაწერს. თორა არის თანახის (תנ"ך) ნაწილი, რომელიც ქრისტიანული ბიბლიის ძველ აღთქმას შეესაბამება. თორა შედგება მოსეს 5 წიგნისაგან: დაბადება Genesis (ბერეშით בראשית) - მოსეს I წიგნი გამოსვლათა Exodus (შემოთ שמות) - მოსეს II წიგნი ლევიტელთა Lexitikus (ვაიკრა ויקרא) - მოსეს III წიგნი რიცხვთა Numeri (ბემიდბარ במדבר) - მოსეს IV წიგნი მეორე რჯულისა Deuteronomium (დვარიმ דברים) - მოსეს V წიგნი იუდაიზმი მონოთეიზმი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 692.
ISO 8601

ISO 8601 — საერთაშორისო სტანდარტი, გამოშვებული ორგანიზაცია ISO–ს მიერ, რომელიც განსაზღვრავს თარიღისა და დროის ფორმატს და საერთაშორისო კონტექსტში მათი გამოყენების რეკომენდაციებს იძლევა. ნორმატივების დასახელებებია — Data elements and interchange formats — Information interchange — Representation of dates and times. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ISO 8601“ ვიკისაწყობში. ISO's catalog entry for ISO 8601:2004
საერთაშორისო სტანდარტი

საერთაშორისო სტანდარტი — სტანდარტი, შემუშავებული საერთაშორისო სტანდარტიზაციის საერთაშორისო ორგანიზაციის მიერ. საერთაშორისო სტანდარტები ხელმისაწვდომია განხილვისა და გამოყენებისთვის მსოფლიო მასშტაბით.
არაკი სადაო

არაკი სადაო (იაპონ. 荒木貞夫; დ. 26 მაისი, 1877 ― გ. 2 ნოემბერი, 1966) — იაპონიის სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწე, გენერალი (1933-იდან). მეთაურობდა „ახალგაზრდა ოფიცრების“ დაჯგუფებას, რომელიც კუხარას, ნაკაძიმასა და სხვა კონცერნებთან იყო დაკავშირებული. 1931–1934 არაკი სამხედრო მინისტრი იყო, 1938—1939 — განათლების მინისტრი, 1920—1940-იან წლებში — იაპონიის იმპერიალისტური აგრესიის ერთ-ერთი ხელმძღვანელი და იდეოლოგი. 1948 წელს, არაკის საერთაშორისო სამხედრო ტრიბუნალმა სამუდამო პატიმრობა მიუსაჯა. 1955 წელს გაათავისუფლეს ავადმყოფობის გამო. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 536.
პოლი მკვდარია

„პოლი მკვდარია“ — ჯგუფ The Beatles-ის წევრ პოლ მაკ-კარტნის შესახებ გავრცელებული ჭორების სერია. პირველი ჭორი მუსიკოსის დაღუპვის შესახებ გაჟღერდა 1967 წელს. ითქვა, რომ თითქოს იგი ავტოავარიაში დაიღუპა. როგორც წესი, საკუთარ თეორიებს ჯგუფის მსმენელები ქმნიან, გამომდინარე სხვადასხვა სიმღერიდან. დიდი როლი უკავია ალბომის ყდებსაც. მაგალითად, The Beatles-ის ალბომის Abbey Road-ის გარეკანზე მაკ-კარტნი ქუჩაზე ფეხშიშველი გადადის. ბევრი თვლის, რომ ეს ნიშანია, თითქოს პოლი ამ დროისთვის აღარ იყო ცოცხალი. ამ ჭორზე საპასუხოდ პოლმა 1993 წლის საკონცერტო ალბომის Paul Is Live გარეკანზე შექმნა პაროდია Abbey Road-ის გარეკანზე. ↑ Yoakum, Jim. "The Man Who Killed Paul McCartney" Gadfly May/June 2000
კონაკრი

კონაკრი (ფრანგ. Conakry) — გვინეის დედაქალაქი და უმსხვილესი ქალაქი. მდებარეობს ატლანტის ოკეანის სანაპიროზე და წარმოადგენს გვინეის ეკონომიკურ, ფინანსურ და კულტურულ ცენტრს. 2009 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 1 548 500 ადამიანს შეადგენს. თავდაპირველად ქალაქი კუნძულ ტომბოზე მდებარეობდა, მაგრამ შემდეგ გაფართოვდა და კალუმის ნახევარკუნძულიც მოიცვა. კონაკრის მოსახლეობის ზუსტი რაოდენობის დადგენა რთულია, თუმცა აშშ-ის აფრიკის საქმეთა სამსახურის მონაცემებით ის 2 მილიონამდე უნდა აღწევდეს. ამ შემთხვევაში, კონაკრიში თავს იყრის გვინეის მოსახლეობის მეოთხედი. ლეგენდის თანახმად, ქალაქის სახელი მომდინარეობს სახელ „კონადან“, რომელიც ბაგას ხალხის ერთ მეღვინეს ერქვა, დამატებული სიტყვა „ნაკრი“ კი სოსოს ენაზე „სხვა ნაპირს“ ნიშნავს. ქალაქი მას შემდეგ დაარსდა, რაც 1887 წელს ბრიტანელებმა კუნძული ტომბო ფრანგებს დაუთმეს. მანამდე, 1885 წელს მისი მოსახლეობა 500-მდე ადამიანს ითვლიდა. 1904 წელს კონაკრი საფრანგეთის გვინეის დედაქალაქი გახდა და როგორც საექსპორტო პორტი მალე აყვავდა. ექსპორტზე ძირითადად ქვეყნის შიდა ნაწილიდან გამოგზავნილ მიწისთხილს გზავნიდა. გვინესი დამოუკიდებლობის მომენტისთვის, 1958 წელს, კონაკრის მოსახლეობა 50 000 ადამიანი იყო. 1980 წელს ამ რიცხვმა 600 000-ს მიაღწია. მიუხედავად იმისა, რომ მისი შედარებით იზოლირებული მდებარეობა ქვეყნის დანარჩენი ნაწილისგან კოლონიზატორებს ხელს აძლევდა, დამოუკიდებლობის შემდეგ დაბრკოლება გახდა ინფრასტრუქტურის განვითარებისათვის. Conakry – based news portal დაარქივებული 2018-10-06 საიტზე Wayback Machine. Le Jour Guinée (ფრანგული) http://www.conakrycity.com Office National du Tourisme, République du Guinée დაარქივებული 2018-03-22 საიტზე Wayback Machine. . l’Université Kofi Annan de Guinée (UNIKAG) დაარქივებული 2019-05-11 საიტზე Wayback Machine. ↑ [1] (2009 estimate) ↑ "Background Note: Guinea". Bureau of African Affairs, U.S. Department of State, January 2007. Retrieved 24 February 2007; World Gazetteer[მკვდარი ბმული], Retrieved 16 June 2008 ↑ Histoire de Conakry დაარქივებული 2006-06-25 საიტზე Wayback Machine. – (ფრანგული) ↑ Patrick Manning. Francophone Sub-Saharan Africa, 1880–1995, Cambridge (1998) ↑ For the urban infrastructure and its history, see M. Dian DIALLO. Street Addressing And Basic Services In Conakry, Guinea. Presented at the Urban Forum/ World Bank – Washington, D.C. – 2–4 April 2002.
ტაკეო არისიმა

არისიმა ტაკეო (იაპონ. 有島武郎; დ. 4 მარტი, 1878 ― გ. 9 ივნისი, 1923) — იაპონელი მწერალი. წარმოშობით არისტოკრატი. გატაცებული იყო ძენბუდიზმით, შემდეგ — ქრისტიანობითა და ტოლსტოის მოძღვრებით. გაეცნო კროპოტკინის, კაუცკის, ენგელსის შრომებს. სიცოცხლის მიწურულში ამტკიცებდა სოციალისტური რევოლუციის გარდაუვალობას. 1922 თავისი მიწები გლეხებს დაურიგა. 1923 წელს თავი მოიკლა. მისი ნაწარმოებებია რომანი „ქალი“ (1913-1919) და ნოველა „კაენის შთამომავალი“ (1917). არისიმა ტაკეოს შემოქმედების მთავარი თემაა საზოგადოებისაგან გარიყული ამაყი ადამიანის ცხოვრება. მისი განდგომილი გმირების ამბოხი მარტოკაცის უნაყოფო პროტესტია. ბოლო წლებში დიდ ყურადღებას უთმობდა პუბლიცისტიკას. ↑ 1.0 1.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 2.0 2.1 Proleksis enciklopedija, Opća i nacionalna enciklopedija — 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3407324"></a> ↑ Арисима Такэо // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a>
კოტონუ

კოტონუ (ფრანგ. Cotonou) — ბენინის ყველაზე დიდი ქალაქი. ქვეყნის ფინანსური დედაქალაქი და უდიდესი ქალაქი. ლიტორალის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2006 წლის ოფიციალური მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 761 137 კაცს. 1979 წ.: 320.348 (აღწერა) 1992 წ.: 536.827 (აღწერა) 2002 წ.: 665.100 (მონაც.) 2005 წ.: 690.584 (მონაც.) კოტონუს ინტერნეტ პორტალი
ასანუმა ინეძირო

ასანუმა ინეძირო (იაპონ. 浅沼稲次郎; დ. 27 დეკემბერი, 1898 ― გ. 12 ოქტომბერი, 1960) — იაპონიის სოციალ-დემოკრატიული მოძრაობის მოღვაწე. 1923 დაამთავრა ვასედის უნივერსიტეტი. 1925-1940 ეკავა ხელმძღვანელო პოსტები იაპონიის სოციალ-დემოკრატიულ პარტიებში. ასანუმამ აქტიური მონაწილეობა მიიღო იაპონიის სოციალისტური პარტიის (ისპ) შექმნაში (1945 წლის ნოემბერი). 1948-1951, 1955-1960 წლებში იყო ისპ ცაკ-ის გენერალური მდივანი. 1951-1955 წლებში — იაპონიის მემარჯვენე სოციალისტური პარტიის ცაკ-ის თავმჯდომარე. 1935 წლიდან ცხრაჯერ იქნა არჩეული პარლამენტში. 1958-1960 წლებში იყო იაპონია-აშშ-ის „უშიშროების ხელშეკრულების“ წინააღმდეგ ბრძოლის ერთ-ერთი ხელმძღვანელი. გადაჭრით გამოდიოდა ამერიკის იმპერიალიზმისა და იაპონიის რეაქციის წინააღმდეგ. მოკლა ფაშისტმა ტერორისტმა. ასანუმა ინეძირო — Find a Grave-ზე
ვანგა

ვანგა (ბულგ. Ванга; დ. 31 იანვარი, 1911 — გ. 11 აგვისტო, 1996) — ბულგარელი ნათელმხილველი. დაიბადა ოსმალეთის იმპერიაში, ბულგარელი გლეხის ოჯახში. ცხოვრების უმეტესი ნაწილი ცხოვრობდა სოფელ პეტრიჩში. ბოლო 20 წელი ხალხს რუპიტესაში იღებდა. სრული სახელია ვანგელია პანდევა გუშტეროვა (ბულგ. Вангелия Пандева Гущерова). სახელი „ვანგელია“ (ბერძ. Ευαγγελία) ნიშნავს „კეთილ ამბავს“. ის აგრეთვე ცნობილია, როგორც ბაბა ვანგა (Баба Ванга). BABA VANGA BIOGRAPHY (1911-1996) დაარქივებული 2011-06-22 საიტზე Wayback Machine. . fullissue.com
დეივიდ კამერონი

დეივიდ უილიამ დონალდ კამერონი (ინგლ. David William Donald Cameron; დ. 9 ოქტომბერი, 1966) — ბრიტანელი პოლიტიკოსი, კონსერვატიული პარტიის ლიდერი. გაერთიანებული სამეფოს პრემიერ-მინისტრი 2010 წლის 11 მაისიდან 2016 წლის 13 ივლისამდე. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დეივიდ კამერონი ბიოგრაფია მთავრობის ოფიციალურ საიტზე დეივიდ კამერონი კონსერვატორული პარტიის საიტზე დეივიდ კამერონის ოფისი
ასიკაგა

ასიკაგა — შუა საუკუნეების იაპონიის სამხედრო ფეოდალური მმართველთა - სოგუნების მეორე დინასტია (1336 (1338) - 1573). დააარსა ასიკაგა ტაკაუძიმ. აშიკაგას დინასტიისა 15 შოგუნი იყო. აშიკაგას ძალაუფლება მტკიცე არ ყოფილა ადგილობრივი ფეოდალების (დაიმიო) გაძლიერების გამო. XV საუკუნის შუა ხანებიდან დაიწყო ფეოდალური შინა ომები, გაძლიერდა გლეხთა მოძრაობა, სახელმწიფო სამთავროებად დაიშალა, რამაც დაასუსტა აშიკაგას ძალაუფლება. აშიკაგას დინასტია 1573 დაამხო ოდა ნობუნაგამ. ქსე, ტ. 1, გვ. 631, თბ., 1975
კურტ დალიუგე

კურტ მაქს ფრანც დალიუგე (გერმ. Kurt Max Franz Daluege) (დ. 15 სექტემბერი 1897, კროიცბერგი (დღ. კლუჟბორკი), პოლონეთი — გ. 23 ოქტომბერი 1946, პრაღა, ჩეხეთი) — გერმანელი პოლიტიკური და სამხედრო მოღვაწე, "სს"-ის ობერსტგრუპენფიურერი და მესამე რაიხის "წესრიგის პოლიციის" (გერმ. Ordnungspolizei) შეფი. დალიუგე ზემო სილეზიელი ჩინოვნიკის ოჯახში დაიბადა. იგი ახალგაზრდული მოძრაობა "ვანდერფოგელის" წევრი იყო და 1916 წელს მას შემდეგ რაც სკოლა დაამთავრა მოხალისედ ჩაეწერა არმიაში. პირველ მსოფლიო ომში იგი დასავლეთის ფრონტზე იბრძოდა, რამდენიმეჯერ დაიჭრა და 1918 წელს არმიიდან დაითხოვეს ვიცე-ფელდფებელის ჩინით. 1918-1921 წლებში იგი მეთაურობდა „ზემო სილეზიის თვითდაცვის“ („Selbstschutz Oberschlesien“) რაზმს და იბრძოდა პოლონელების წინააღმდეგ. ამავდროულად იგი მოკლევადიან სამუშაოებზე მუშაობდა ბერლინის ერთ-ერთ ფაბრიკაში. 1921-1924 წლებში დალიუგე სწავლობდა ბერლინის ტექნიკური უნივერსიტეტის საინჟინრო-სამშენებლო ფაკულტეტზე. ამ წლებში იგი მრავალი ნაცისტური, მემარჯვენე-რადიკალური და ანტისემიტური ორგანიზაციის წევრი იყო. 1922 წელს დალიუგე „როსბახის“ ფრაიკორპსის ქვედანაყოფის მეთაური იყო. 1924 წელს მან უნივერსიტეტი დაამთავრა და ინჟინრის დიპლომი აიღო. SS-Obergruppenführer und General der Polizei Kurt Daluege: der Chef der Ordnungspolizei. Dokumentensammlung des Institute of Documentation in Israel for the Investigation of Nazi War Crimes, zsgest. von T. Friedman, Haifa 1997. (გერმ.) Richard Breitman: Staatsgeheimnisse. Die Verbrechen der Nazis - von den Alliierten toleriert. München, Blessing, 1999. Caron Cadle: Kurt Daluege. Der Prototyp des loyalen Nationalsozialisten, in: Ronald Smelser u.a. (Hg.): Die braune Elite II. Darmstadt 1993, S.66-79. (გერმ.) Michael Wildt: Generation des Unbedingten. Das Führungskorps des Reichssicherheitshauptamtes. Hamburg, Hamburger Ed., 2002. (გერმ.)
ფრანც ქსავერ შვარცი

შვარცი, ფრანც ქსავერ (გერმ. Franz Xaver Schwarz) (დ. 27 ნოემბერი, 1875, გიუნცბურგი, გერმანია — გ. 2 დეკემბერი, 1947, რეგენსბურგი, გერმანია) — გერმანელი პარტიული და სახელმწიფო მოღვაწე, "SS"-ის ობერსტგრუპენფიურერი, რაიხსლაიტერი და ნაცისტური პარტიის ფინანსური განყოფილების ერთადერთი შეფი. Picture and an article in German Picture and brief biography დაარქივებული 2010-01-09 საიტზე Wayback Machine.
1869

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: 1869 1869 (ათას რვაას სამოცდაცხრა) წელი — გრიგორიანული კალენდრის არანაკიანი წელიწადი, რომლის პირველი დღეა პარასკევი და იულიუსის კალენდრის არანაკიანი წელიწადი, რომლის პირველი დღეა ოთხშაბათი. ამ წელს კალენდრებს შორის განსხვავება იყო 12 დღე. ეს წელი არის XIX საუკუნის მე-7 დეკადის მე-9 წელი. 1 მარტი : დ. მენდელეევმა აღმოაჩინა ელემენტთა პერიოდული სისტემა. 4 ნოემბერი : გამოვიდა სამეცნიერო ჟურნალი "Nature"-ის პირველი ნომერი. 17 ნოემბერი : ჩატარდა სუეცის არხის ინაუგურაცია. კათოლიკურმა ეკლესიამ აკრძალა აბორტი. ტოკიო იაპონიის დედაქალაქი გახდა. გამოიგონეს სურსათის გაყინვა. მთავარი სტატია: კატეგორია:დაბადებული 1869. 1 იანვარი : ვახტანგ მუსხელიშვილი — ქართველი ექიმი (გ. 1933) 22 იანვარი  : გრიგოლ რასპუტინი — რუსი გლეხი, მკურნალი (გ. 1916) 19 თებერვალი  : ჰოვანეს თუმანიანი — სომეხი მწერალი და საზოგადო მოღვაწე. (გ. 1923) 22 თებერვალი : ანდრე ჟიდი — ფრანგი მწერალი (გ. 1951) 26 თებერვალი : ნადეჟდა კრუპსკაია — რუსი რევოლუციონერი (გ. 1939) 16 მარტი : გიორგი ბადრიძე — ქართველი ექიმი-პედიატრი (გ. 1938) 18 მარტი : ნევილ ჩემბერლენი — დიდი ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრი (1937–1940) (გ. 1940) 21 მარტი : ალბერტ კანი — ამერიკელი არქიტექტორი. (გ. 1942) 2 ოქტომბერი : მაჰათმა განდი - ინდოეთის პოლიტიკური ლიდერი (გ.1948) 22 ოქტომბერი : ჟიდი, ანდრე - ფრანგი მწერალი (გ.1951) 11 ნოემბერი : ვიტორიო ემანუელე III - იტალიის მეფე 31 დეკემბერი : მატისი, ანრი - ფრანგი მხატვარი (გ.1954) მთავარი სტატია: კატეგორია:გარდაცვლილი 1869. 8 მარტი : ბერლიოზი, ჰექტორ - ფრანგი კომპოზიტორი (დ.1803)
1868

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: 1868 1868 (ათას რვაას სამოცდარვა) წელი — გრიგორიანული კალენდრის ნაკიანი წელიწადი, რომლის პირველი დღეა ოთხშაბათი და იულიუსის კალენდრის ნაკიანი წელიწადი, რომლის პირველი დღეა ორშაბათი. ამ წელს კალენდრებს შორის განსხვავება იყო 12 დღე. ეს წელი არის XIX საუკუნის მე-7 დეკადის მე-8 წელი. 3 იანვარი : იაპონიაში იმპერატორმა მუცუჰიტომ გამოაცხადა საიმპერატორო ხელისუფლების აღდგენა. ნოემბერი : აშშ-ის საპრეზიდენტო არჩევნებში გაიმარჯვა უ. გრანტმა. მიწისძვრა პერუში, ჩილესა და ბოლივიაში. დაიღუპა 40 000 ადამიანი. მთავარი სტატია: კატეგორია:დაბადებული 1868. 2 იანვარი : ჟორდანია, ნოე — საქართველოს პრემიერ-მინისტრი 1918-1921 (გ.1953) 3 იანვარი : თაყაიშვილი, ექვთიმე — ქართველი ისტორიკოსი და საზოგადო მოღვაწე (გ.1953) 10 იანვარი : ოძაკი კოიო — იაპონელი მწერალი (გ. 1903) 14 იანვარი  : ნოე ჟორდანია — ქართველი პოლიტიკური მოღვაწე. (გ. 1953) 3 თებერვალი : ანასტასია ერისთავი-ხოშტარია — ქართველი ნოველისტი. (გ. 1951) 4 თებერვალი  : სიმონ ესაძე — ქართველი სამხედრო ისტორიკოსი (გ. 1927) 14 თებერვალი  : ედუარდ აბოლი — ქართველი ფარმაკობოტანიკოსი. (გ. 1959) 15 თებერვალი  : ანასტასია ერისთავი-ხოშტარია — ქართველი პროზაიკოსი. (გ. 1951) 26 თებერვალი : ვენსესლაუ ბრასი — ბრაზილიის პრეზიდენტი (1914–1916) (გ. 1966) 9 მარტი  : ფილიპე მახარაძე — ქართველი ბოლშევიკი (გ. 1941) 15 მარტი : თედო სახოკია — ქართველი მწერალი, ეთნოგრაფი (გ. 1956) 17 მარტი  : სპირიდონ ვირსალაძე — ქართველი ექიმი (გ. 1930) 28 მარტი : მაქსიმ გორკი — რუსი მწერალი და საზოგადო მოღვაწე (გ. 1936) 4 აპრილი : ანდრია ბენაშვილი — ქართველი სამხედრო და საზოგადო მოღვაწე 6 მაისი : ნიკილოზ II — რუსეთის უკანასკნელი მეფე (გ.1918) 29 მაისი : აბდულ მეჯიდ II — ოსმალეთის უკანასკნელი ხალიფა (გ.1944) 6 ივნისი : ჰალირი, ჰანს — გერმანელი ბოტანიკოსი (გ.1932) 8 ნოემბერი : ჰაუსდორფი, ფელიქს — გერმანელი მათემატიკოსი (გ.1942) 2 დეკემბერი : ჟამი, ფრანსის — ფრანგი პოეტი (გ.1938) ბაგრატიონი, ნიკო — ინგლისელებისა და ბურების ომის (1899-1902) აქტიური მონაწილე (გ.1933) მთავარი სტატია: კატეგორია:გარდაცვლილი 1868. 7 მარტი : ფალიაშვილი, ივანე — ქართველი დირიჟორი, პიანისტი, ორგანისტი 1 ივნისი : ბიუკენენი, ჯეიმზ — აშშ-ის მე-15 პრეზიდენტი (დ.1791) 18 ივლისი : ჰაჯი დიმიტრი — ბულგარელი სახალხო გმირი (დ.1840) 13 ნოემბერი : ჯოაკინო როსინი — იტალიელი კომპოზიტორი.