laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ბელფორის ტერიტორია

ბელფორის ტერიტორია — დეპარტამენტი საფრანგეთის აღმოსავლეთ ნაწილში, ფრანშ-კონტეში. ბელფორის ტერიტორია არის იმ 83 დეპარტამენტიდან ერთ-ერთი, რომლებიც შეიქმნა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1790 წლის 4 მარტს. ბელფორის ტერიტორიის ფართობია 609 კმ². 1999 წლის მონაცემებით დეპარტამენტის მოსახლეობა 137,408 ადამიანს შეადგენს და მას 95-ე ადგილი უკავია, დეპარტამენტში მცხოვრებთა საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე შეადგენს 225 ადამიანს. აქ ყველაზე გავრცელებული ენაა ფრანგული. ბელფორის ტერიტორიის მმართველია ივ აკერმანი. (ფრანგული) Prefecture website დაარქივებული 2005-04-09 საიტზე Wayback Machine. (ფრანგული) General council website (ინგლისური) Tourist Office website დაარქივებული 2009-05-08 საიტზე Wayback Machine.
ერის დეპარტამენტი

ერი — დეპარტამენტი საფრანგეთის აღმოსავლეთ ნაწილში, ზემო ნორმანდიაში. ერი არის იმ 83 დეპარტამენტიდან ერთ-ერთი, რომლებიც შეიქმნა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1790 წლის 4 მარტს. ერის ფართობია 6040 კმ². 1999 წლის მონაცემებით დეპარტამენტის მოსახლეობა 541,054 ადამიანს შეადგენს და მას 44-ე ადგილი უკავია, დეპარტამენტში მცხოვრებთა საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე შეადგენს 90 ადამიანს. აქ ყველაზე გავრცელებული ენაა ფრანგული. ერის მმართველია ჟან-ლუი დესტანი. (ფრანგული) General Council website (ფრანგული) Prefecture website (ფრანგული) Village Arnières sur Iton website დაარქივებული 2008-05-11 საიტზე Wayback Machine.
ზღვისპირა სენა

ზღვისპირა სენა — დეპარტამენტი საფრანგეთის აღმოსავლეთ ნაწილში, ზემო ნორმანდიაში. ზღვისპირა სენა არის იმ 83 დეპარტამენტიდან ერთ-ერთი, რომლებიც შეიქმნა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1790 წლის 4 მარტს. ზღვისპირა სენას ფართობია 6,278 კმ². 1999 წლის მონაცემებით დეპარტამენტის მოსახლეობა 1,243,834 ადამიანს შეადგენს და მას 12-ე ადგილი უკავია, დეპარტამენტში მცხოვრებთა საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე შეადგენს 198 ადამიანს. აქ ყველაზე გავრცელებული ენაა ფრანგული. ზღვისპირა სენას მმართველია დიდიე მარი. (ფრანგული) General Council website დაარქივებული 2007-10-26 საიტზე Wayback Machine. (ფრანგული) Communes 76 (ფრანგული) Prefecture website
ესონა

ესონა — დეპარტამენტი საფრანგეთის ჩრდილოეთ ნაწილში, ილ-დე-ფრანსში. ესონა არის იმ 83 დეპარტამენტიდან ერთ-ერთი, რომლებიც შეიქმნა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1790 წლის 4 მარტს. ესონას ფართობია 1 804 კმ². 1999 წლის მონაცემებით დეპარტამენტის მოსახლეობა 1 198 273 ადამიანს შეადგენს და მას 14-ე ადგილი უკავია, დეპარტამენტში მცხოვრებთა საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე შეადგენს 662 ადამიანს. აქ ყველაზე გავრცელებული ენაა ფრანგული. ესონას მმართველია მიშელ ბერსონი. (ფრანგული) Prefecture website (ფრანგული) General council website დაარქივებული 2016-01-16 საიტზე Wayback Machine. Flickr Photography Group for Essone region
ო-დე-სენა

ო-დე-სენა — დეპარტამენტი საფრანგეთის ჩრდილოეთ ნაწილში, ილ-დე-ფრანსში. ო-დე-სენა არის იმ 83 დეპარტამენტიდან ერთ-ერთი, რომლებიც შეიქმნა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1790 წლის 4 მარტს. ო-დე-სენა ფართობია 176 კმ². 2006 წლის მონაცემებით დეპარტამენტის მოსახლეობა 1,536,100 ადამიანს შეადგენს და მას 5-ე ადგილი უკავია, დეპარტამენტში მცხოვრებთა საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე შეადგენს 8,705 ადამიანს. აქ ყველაზე გავრცელებული ენაა ფრანგული. ო-დე-სენა მმართველია პატრიკ დევეჟანი. დეპარტამენტი იყოფა 3 ოლქად, 45 კანტონად და 36 კომნად. (ფრანგული) Website of the General council დაარქივებული 2009-02-07 საიტზე Wayback Machine. (ფრანგული) Prefecture website
საფრანგეთის გვიანის გეოგრაფია

მთავარი სტატია: საფრანგეთის გვიანა. საფრანგეთის გვიანა — საფრანგეთის უდიდესი ზღვისგადაღმა დეპარტამნეტი, მდებარეობს სამხრეთ ამერიკის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. დასავლეთიდან ესაზღვრება სურინამი, სამხრეთიდან და აღმოსავლეთიდან ბრაზილია, ჩრდილოეთით და ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ატლანტის ოკეანე. ფართობი 86 504 კმ². სახმელეთო საზღვრის სიგრძეა 1183 კმ, აქედან: ბრაზილიასთან — 673 კმ, სურინამთან — 510 კმ (სადავო). საზღვაო საზღვრის სიგრძეა 378 კმ. უმაღლესი მწვერვალი: ბელვიუ დე ლინინი 851 მ. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი კაიენა. გვიანის გეოგრაფია დაარქივებული 2011-11-15 საიტზე Wayback Machine.
შაილერ კოლფაქსი

შაილერ კოლფაქსი (ინგლ. Schuyler Colfax; დ. 23 მარტი, 1823 — გ. 13 იანვარი, 1885) — ამერიკელი პოლიტიკოსი, აშშ-ის მე-17 ვიცე-პრეზიდენტი 1869-1873 წლებში. შაილერ კოლფაქსი — Find a Grave-ზე
სენა და მარნა

სენა და მარნა (ფრანგ. Seine-et-Marne) — დეპარტამენტი საფრანგეთის ჩრდილოეთ ნაწილში, ილ-დე-ფრანსში. დეპარტამენტში ყველაზე გავრცელებული ენაა ფრანგული. სენა და მარნას მმართველია ვინსენტ ებლი. სენა და მარნას ფართობია 5,915 კმ². 2007 წლის მონაცემებით დეპარტამენტის მოსახლეობა 1,289,524 ადამიანს შეადგენს, რითაც საფრანგეთის დეპარტამენტთა შორის მე-11 ადგილი უკავია. დეპარტამენტში მცხოვრებთა საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე შეადგენს 218 ადამიანს. სენა და მარნა არის იმ 83 დეპარტამენტიდან ერთ-ერთი, რომლებიც შეიქმნა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1790 წლის 4 მარტს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სენა და მარნა (ფრანგული) Prefecture website (ფრანგული) General Council website დაარქივებული 2013-01-17 საიტზე Wayback Machine.
ერვე ბაზენი

ერვე ბაზენი (ფრანგ. Hervé Bazin; დ. 17 აპრილი, 1911 — გ. 17 თებერვალი, 1996) — ფრანგი ნოველისტი, პოეტი. ერვე ბაზანი დაიბადა 1911 წლის 17 აპრილს საფრანგეთის ქალაქ ანჟერში. ფილოლოგიური განათლება მიიღო შემდეგ ლექსების რამდენიმე კრებული გამოაქვეყნა, რომელთაც წარმატება არ გქონიათ, მაგრამ 1947 წელს გამოცემულმა ლექსთა კრებულმა „დღემ“ აპოლინერის ლიტერატურული პრემია დაიმსახურა. 1948 წელს გამოვიდა მისი რომანი „რეზოს ოჯახი“, რომელმაც მკითველთა დიდი მოწონება დაიმსახურა. რომანი ავტობიოგრაფიულ ხასიათს ატარებს და საკუთარი ოჯახის კრიტიკა ბურჟუაზიული ოჯახის კრიტიკად იქცევა. შემდეგ ბაზენი ისევ პოეზიას დაუბრუნდა და გამოსცა ლექსების კრებული „განწყობილებანი“. მის უკანასკნელ რომანთაგან აღსანიშნავია: „პატარა კვიცის სიკვდილი“, „აღდეგ და ვიდოდე“, „ვაჟიშვილის გულისთვის“ და სხვა. ბაზენი ავტორია ნოველათა რამდენიმე კრებულისა: „ქორწინებათა ვიურო“, „ქუდი მოიხადეთ“ და სხვა. იგი გონკურის აკადემიის წევრი იყო. ლიტერატურული შემოქმედებისათვის მას მონაკოს დიდი ლიტერატურული პრემია მიენიჭა. ერვე ბაზანი გარდაიცვალა 1996 წლის 17 თებერვალს, საფრანგეთის ქალაქ ანჟერში. ფრანგული ნოველა ორ ტომად – ტომი II; „საბჭოთა საქართველო“, გვ., 551, 1976 წ. ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 2.2 Deutsche Nationalbibliothek Record #118657712 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ Internet Speculative Fiction Database — 1995. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2629164"></a> ↑ filmportal.de — 2005. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q15706812"></a> ↑ GeneaStar <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q98769076"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3100478"></a> ↑ Roglo — 1997. — 10000000 ეგზ. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q83365652"></a> ↑ Babelio — 2007. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2877812"></a> ↑ Proleksis enciklopedija, Opća i nacionalna enciklopedija — 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3407324"></a> ↑ 10.0 10.1 10.2 10.3 Fichier des personnes décédées mirror <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q100324112"></a> ↑ 11.0 11.1 birth certificate <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q83900"></a> ↑ 12.0 12.1 The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a> ↑ 13.0 13.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ LIBRIS — 2012. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1798125"></a> ↑ Bufkin E. C. Foreign literary prizes: Romance and Germanic languages — 1980. — P. 43–44. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q130443959"></a>
სენა-სენ-დენი

სენა-სენ-დენი — დეპარტამენტი საფრანგეთის ჩრდილოეთ ნაწილში, ილ-დე-ფრანსში. სენა-სენ-დენი არის იმ 83 დეპარტამენტიდან ერთ-ერთი, რომლებიც შეიქმნა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1790 წლის 4 მარტს. სენა-სენ-დენის ფართობია 236 კმ². 2006 წლის მონაცემებით დეპარტამენტის მოსახლეობა 1,491,970 ადამიანს შეადგენს და მას 6-ე ადგილი უკავია, დეპარტამენტში მცხოვრებთა საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე შეადგენს 6,292 ადამიანს. აქ ყველაზე გავრცელებული ენაა ფრანგული. სენა-სენ-დენის მმართველია კლოდ ბარტოლონე. (ფრანგული) Website of the General council დაარქივებული 1996-12-23 საიტზე Wayback Machine. (ფრანგული) Prefecture website დაარქივებული 2007-01-17 საიტზე Wayback Machine.
არმან ლანუ

არმან ლანუ (ფრანგ. Armand Lanoux; დ. 24 ოქტომბერი, 1913 — გ. 23 მარტი, 1983) — ფრანგი–რომანისტი, პოეტი და კრიტიკოსი. არმან ლანუ დაიბადა 1913 წლის 24 ოქტომბერს ქალაქ პარიზში საფრანგეთი. ლიტერატურული მოღვაწეობა დეტექტიური რომანებით დაიწყო. შემდეგ სიურრეალისტების გავლენით ლექსების წერას მიჰყო ხელი. 1953 წელს გამოქვეყნებულ ლექსების კრებულს "დამტარებელი" დიდი წარმატება ხვდა წილად და აპოლინერის პრემია დიამსახურა. 1948 წლიდან დაწერილი რომანები რეალისტურ ტენდეციებს ამჟღავნებს. რომანმა "გიჟების კიდობანი" "პოპულისტების" ლიტერატურული პრემია აიღო. შემდგომი რომანებიდან საინტერესოა "ნაზი ასაკი", "ხვლიკები კედლის საათში". 1956 წელს ლანუს რომანმა "მაიორი ვატრენი" "ინტერნალიეს" ლიტერატურული პრემია მიიღო. ხოლო რომანმა "როცა ზღვის უკუქცევაა" 1963 წელს გონკურის პრემია დაიმსახურა. საინტერესოა აგრეთვე რომანი "შეხვედრა ბრიუგში". ლანუ ავტორია დიდი გამოკვლევებისა: "გამარჯობა, ბატონო ზოლა" და "პარიზის ფიზიოლოგია გულის სახით". არმან ლანუ გარდაიცვალა 1983 წლის 23 მაისს, ქალაქ შან-სირ-მარნში, საფრანგეთი. Die ermordete Kanadierin (1943) Das Narrenschiff (1947) Morgenunterricht (1949) Bonjour, Monsieur Zola (1954) Der Tote von Volmerange (1956) Paris 1925 (1957) Das Rendezvousvon Brügge (1958) Wenn das Meer zurückweicht (1963) Maupassant der Bel-Ami (1967) Der abgschnittene Kopf (1972) Der Bienenhirt (1974) ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 122. ფრანგული ნოველა ორ ტომად – ტომი II; "საბჭოთა საქართველო", 1976; გვ: 550. ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 3.0 3.1 Internet Speculative Fiction Database — 1995. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2629164"></a> ↑ 4.0 4.1 GeneaStar <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q98769076"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3100478"></a> ↑ 5.0 5.1 5.2 5.3 5.4 The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a> ↑ 6.0 6.1 6.2 6.3 Fichier des personnes décédées mirror <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q100324112"></a> ↑ Лану Арман // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ 8.0 8.1 Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a> ↑ Bufkin E. C. Foreign literary prizes: Romance and Germanic languages — 1980. — P. 43–44. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q130443959"></a>
ივერი ფრანგიშვილი

ივერი ვარლამის ძე ფრანგიშვილი (დ. 6 ივნისი, 1930, დიდი ჯიხაიში, სამტრედიის მუნიციპალიტეტი ― გ. 28 თებერვალი, 2006, მოსკოვი) — ქართველი მეცნიერი გამოთვლითი ტექნიკისა და ავტომატური მართვის დარგში, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1979), საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ვიცე-პრეზიდენტი (1985), რუსეთის ფედერაციის მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1981), ტექნიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1968), პროფესორი (1969). 1952 წელს დაამთავრა თბილისის პილიტექნიკური ინსტიტუტის (ამჟამად საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი) ენერგეტიკის ფაკულტეტი. 1952-1960 წლებში მუშაობდა საქართველოს სხვადასხვა სამრეწველო და სამეცნიერო დაწესებულებებში. 1960 წლიდან მოღვაწეობდა მოსკოვში ყოფილი სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ავტომატური და ტელემექანიკის (ამჟამად მართვის პრობლემების) ინსტიტუტში, 1970 წლიდან ამავე ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილე სამეცნიერო დარგში. ატომური ელექტროსადგურების ავტომატიზებული მართვის სისტემების გენერალური კონსტრუქტორი (1985). ივერი ფრანგიშვილი იყო რუსეთში მართვის სისტემების თეორიისა და ტექნიკის შემუშავების ერთ–ერთი ინიციატორი, 1985 წლიდან — რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის ვადიმ ტრაპეზნიკოვის სახელობის მართვის პრობლემების ინსტიტუტის დირექტორი. 1987 წელს გახდა საბჭოთა კავშირის გენერალური კონსტრუქტორი ატომური ელექტროსადგურების ტექნოლოგიური პროცესების ავტომატიზებული მართვის სისტემების დარგში, 1992 წელს - საქართველოს საინჟინრო აკადემიის პრეზიდენტი და საერთაშორისო საინჟინრო აკადემიის ვიცე–პრეზიდენტი. ამავე დროს იყო მთელი რიგი საერთაშორისო და უცხოური აკადემიების ნამდვილი წევრი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს ერთიანი კომუნისტური პარტიიდან“. ფრანგიშვილის ძირითადი შრომები ეძღვნება გამოთვლითი ტექნიკას, კერძოდ, ერთგვაროვანი ცვალებადი სტრუქტურის მქონე ელექტრონული გამომთვლელი მანქანებისა და კომპლექსების თეორიისა და მეთოდების დამუშავების საკითხებს. დაჯილდოებულია 2 წითელი დროშის ორდენითა და მედლებით. დაკრძალულია თბილისში, საბურთალოს საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 389. ივერი ფრანგიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ივერი ფრანგიშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
ვალ-დე-მარნი

ვალ-დე-მარნი — დეპარტამენტი საფრანგეთის ჩრდილოეთ ნაწილში, ილ-დე-ფრანსში. ვალ-დე-მარნი არის იმ 83 დეპარტამენტიდან ერთ-ერთი, რომლებიც შეიქმნა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1790 წლის 4 მარტს. ვალ-დე-მარნის ფართობია 245 კმ². 2006 წლის მონაცემებით დეპარტამენტის მოსახლეობა 1,298,340 ადამიანს შეადგენს და მას 10-ე ადგილი უკავია, დეპარტამენტში მცხოვრებთა საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე შეადგენს 5,278 ადამიანს. აქ ყველაზე გავრცელებული ენაა ფრანგული. ვალ-დე-მარნის მმართველია კრისტიან ფაბიერი. დეპარტამენტი იყოფა 3 ოლქად, 49 კანტონად და 47 კომნად. (ფრანგული) Prefecture (ფრანგული) General Council (ფრანგული) Citizen Blog დაარქივებული 2009-03-03 საიტზე Wayback Machine.
ვალ-დ’უაზი

ვალ-დ’უაზი — დეპარტამენტი საფრანგეთის ჩრდილოეთ ნაწილში, ილ-დე-ფრანსში. ვალ-დ’უაზი არის იმ 83 დეპარტამენტიდან ერთ-ერთი, რომლებიც შეიქმნა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1790 წლის 4 მარტს. ვალ-დ'უაზის ფართობია 1,246 კმ². 2006 წლის მონაცემებით დეპარტამენტის მოსახლეობა 1,198,273 ადამიანს შეადგენს და მას 14-ე ადგილი უკავია, დეპარტამენტში მცხოვრებთა საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე შეადგენს 926 ადამიანს. აქ ყველაზე გავრცელებული ენაა ფრანგული. ვალ-დ’უაზის მმართველია დიდიე არნალი. (ფრანგული) Website of the General council დაარქივებული 2006-06-20 საიტზე Wayback Machine. (ფრანგული) Prefecture website
იველინი

იველინი — დეპარტამენტი საფრანგეთის ჩრდილოეთ ნაწილში, ილ-დე-ფრანსში. იველინი არის იმ 83 დეპარტამენტიდან ერთ-ერთი, რომლებიც შეიქმნა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1790 წლის 4 მარტს. იველინის ფართობია 2,284 კმ². 2006 წლის მონაცემებით დეპარტამენტის მოსახლეობა 1,395,804 ადამიანს შეადგენს და მას 8-ე ადგილი უკავია, დეპარტამენტში მცხოვრებთა საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე შეადგენს 612 ადამიანს. აქ ყველაზე გავრცელებული ენაა ფრანგული. იველინის მმართველია პიერ ბედი. (ფრანგული) Prefecture of Yvelines (ფრანგული) General council of Yvelines დაარქივებული 2007-04-08 საიტზე Wayback Machine. (ფრანგული) History of Famous People and Yvelines დაარქივებული 2009-03-01 საიტზე Wayback Machine.
ოდის დეპარტამენტი

ოდი — დეპარტამენტი საფრანგეთის სამხრეთ ნაწილში, ლანგედოკ-რუსილონში. ოდი არის იმ 83 დეპარტამენტიდან ერთ-ერთი, რომლებიც შეიქმნა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1790 წლის 4 მარტს. ოდის ფართობია 6139 კმ². 1999 წლის მონაცემებით დეპარტამენტის მოსახლეობა 309,770 ადამიანს შეადგენს და მას 71-ე ადგილი უკავია, დეპარტამენტში მცხოვრებთა საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე შეადგენს 50 ადამიანს. აქ ყველაზე გავრცელებული ენაა ფრანგული. ოდის მმართველია მარსელ რენო. (ფრანგული) General council website დაარქივებული 2010-01-15 საიტზე Wayback Machine. (ფრანგული) Prefecture website დაარქივებული 2007-03-10 საიტზე Wayback Machine.
გარის დეპარტამენტი

გარის დეპარტამენტი — დეპარტამენტი საფრანგეთის სამხრეთ ნაწილში, ლანგედოკ-რუსილონში. გარი არის იმ 83 დეპარტამენტიდან ერთ-ერთი, რომლებიც შეიქმნა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1790 წლის 4 მარტს. გარის ფართობია 5853 კმ². 1999 წლის მონაცემებით დეპარტამენტის მოსახლეობა 623,125 ადამიანს შეადგენს და მას 34-ე ადგილი უკავია, დეპარტამენტში მცხოვრებთა საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე შეადგენს 106 ადამიანს. აქ ყველაზე გავრცელებული ენაა ფრანგული. გარის მმართველია დამიენ ალარი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: გარის დეპარტამენტი (ფრანგული) Prefecture website (ფრანგული) General Council website დაარქივებული 2009-02-17 საიტზე Wayback Machine. (ფრანგული) Welcome to the Gard (ინგლისური) Welcome to the Gard
ეროს დეპარტამენტი

ეროს დეპარტამენტი — დეპარტამენტი საფრანგეთის სამხრეთ ნაწილში, ლანგედოკ-რუსილონში. ერო არის იმ 83 დეპარტამენტიდან ერთ-ერთი, რომლებიც შეიქმნა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1790 წლის 4 მარტს. ეროს ფართობია 6101 კმ². 1999 წლის მონაცემებით დეპარტამენტის მოსახლეობა 896,441 ადამიანს შეადგენს და მას 22-ე ადგილი უკავია, დეპარტამენტში მცხოვრებთა საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე შეადგენს 147 ადამიანს. აქ ყველაზე გავრცელებული ენაა ფრანგული. ეროს მმართველია ანდრე ვეზინე. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ეროს დეპარტამენტი (ფრანგული) Prefecture website (ფრანგული) Conseil Général website (ინგლისური) The Hérault Tourist Board (ინგლისური) Canal du Midi დაარქივებული 2020-10-29 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) Official tourist office website for Béziers დაარქივებული 2007-06-07 საიტზე Wayback Machine.
სათაფლიის სახელმწიფო ნაკრძალი

სათაფლიის სახელმწიფო ნაკრძალი — სახელმწიფო ნაკრძალი საქართველოში, იმერეთის მღვიმეების დაცული ტერიტორიების ნაწილი. მდებარეობს წყალტუბოს მუნიციპალიტეტის სოფლების გუმბრას, ბანოჯასა და ხომულის ტერიტორიაზე, სათაფლიის მთაზე, ზღვის დონიდან 500 მ. დაარსდა 1935 წელს. ფართობი 330 ჰა. ნაკრძალი კომპლექსური ხასიათისაა და შეიცავს გეოლოგიურ, პალეონტოლოგიურ, სპელეოლოგიურ, ზოოლოგიურ და ბოტანიკურ ძეგლებს. რელიეფი მთაგორიანია. ტერიტორიის 95% დაფარულია რელიქტური კოლხური ტიპის ტყით, რომელსაც ქმნის წიფელი, წაბლი, რცხილა, თელა, ბზა, ძელქვა, მურყანი, ცაცხვი, მუხა, პანტა, მაჟალო და სხვა. ქვეტყე ქმნის გაუვალ რაყას. ბევრია ლიანებიც. ძუძუმწოვრებიდან აქ გავრცელებულია ტურა, კვერნა, მაჩვი, მელა, კურდღელი, ციყვი. იშვიათად შემოდის შველი, ბევრია ფრინველი. ნაკრძალის ტერიტორია მდიდარია კარსტრული მღვიმეებით. აქვე აღმოჩენილია მტაცებელი და ბალახიჭამია დინოზავრების 200-მდე ნაკვალევი, რომლებიც მერგელოვან კირქვებზეა აღბეჭდილი. ნაკრძალში არის ბიოსპელეოლოგიური მუზეუმი. საქართველოს დაცული ტერიტორიები სათაფლიის კარსტული მღვიმეები ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სათაფლიის სახელმწიფო ნაკრძალი მამისაშვილი კ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 657.
ლოზერის დეპარტამენტი

ლოზერი — დეპარტამენტი საფრანგეთის სამხრეთ ნაწილში, ლანგედოკ-რუსილონში. ლოზერი არის იმ 83 დეპარტამენტიდან ერთ-ერთი, რომლებიც შეიქმნა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1790 წლის 4 მარტს. ლოზერის ფართობია 5167 კმ². 1999 წლის მონაცემებით დეპარტამენტის მოსახლეობა 73,509 ადამიანს შეადგენს და მას 100-ე ადგილი უკავია, დეპარტამენტში მცხოვრებთა საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე შეადგენს 14 ადამიანს. აქ ყველაზე გავრცელებული ენაა ფრანგული. ლოზერის მმართველია ჟან-პოლ პურკიე. (ინგლისური) Tourism in Lozère - Official site : Gorges du Tarn, Aubrac, Margeride, Cévennes... დაარქივებული 2011-07-13 საიტზე Wayback Machine. (ფრანგული) Prefecture website (ფრანგული) Conseil Général website დაარქივებული 2005-01-19 საიტზე Wayback Machine. Lozère on netrando.com დაარქივებული 2010-01-13 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ლოზერის დეპარტამენტი
დაკარგული საუნჯე

დაკარგული საუნჯე — 1924 წლის ქართული საბჭოთა სამსერიიანი ფილმი, გადაღებული რეჟისორ ამო ბეკ-ნაზაროვის მიერ. ფილმი შენახულია არასრულად. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. სამოქალაქო ომის დროს, მეგობრები ილია, ტანია და თევდორე კონტრრევოლუციონერთა მიერ გადამალული განძის პოვნას გადაწყვეტენ.მრავალი ფათერაკის შემდეგ შენიღბულები მტრის ბანაკში შეაღწევენ და თეთრგვარდიელების წვეულებაზე აღმოჩნდებიან. ტანია მათ მეთაურს, კლესჩუკს მოხიბლავს და მისი ბინის გასაღებს ჩაიგდებს ხელში. მეგობრები გადამალულ განძს გაიტაცებენ, კლეშჩუკის დევნას თავს დააღწევენ და განძეულს ხელისუფლებას ჩააბარებენ. პავლე ესიკოვსკი — ილია სოფია ჟოზეფი — ტანია პეტრე მორსკოი — მეზღვაური თევდორე ნ. ნიროვი — ბერი ვლადიმერ ობოლენსკი — მოხუცი მარია არნაზი — ჯაშუში ივანე კრუჩინინი — კაპიტანი კლეშჩუკი რეჟისორ ამო ბეკ-ნაზაროვს სურდა გაჯიბრებოდა ივანე პერესტიანის მეტად პოპულარულ ფილმს „წითელი ეშმაკუნები“. მან მთავარ როლებში „ეშმაკუნების“ მთავარი მსახიობები მიიწვია, მაგრამ ფილმმა არ ივარგა, მალე მოიხსნა კინოთეატრებიდან და მიეცა დავიწყებას. ირაკლი მახარაძე, „დიადი მუნჯი“ — ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა, თბილისი, 2014 ISBN 978-9941-23-104-9
აღმოსავლეთ პირენეის დეპარტამენტი

აღმოსავლეთი პირენეი (ფრანგ. Pyrénées-Orientales; კატ. Pirineus Orientals; ოქსიტ. Pirenèus Orientals) — დეპარტამენტი საფრანგეთის სამხრეთ ნაწილში, ლანგედოკ-რუსილონში. მასში ასევე მოქცეულია მცირე ესპანური ექსკლავი ლივია. 1659 წელს პირენეს ზავის დადებამდე, დღევანდელი დეპარტამენტის უდიდესი ნაწილი წარმოადგენდა კატალონიის სამთავროს ნაწილს და შედიოდა ესპანეთის შემადგენლობაში. ისტორიული წარსულიდან გამომდინარე დეპარტამენტში მოსახლეობის უმეტესი ნაწილი საუბრობს კატალონიურად და ხანდახან მას ჩრდილოეთ კატალონიასაც კი უწოდებენ. აღმოსავლეთი პირენეი არის იმ 83 დეპარტამენტიდან ერთ-ერთი, რომლებიც შეიქმნა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1790 წლის 4 მარტს. ის ფაქტობრივად იმეორებს რევოლუციამდელი პროვინციის რუსილონის საზღვრებს და დამატებით მოიცავს ფენოლედას, რომელიც მანამდე ლანგედოკის ნაწილი იყო. 1793 წლისაპრილში ესპანეთმა სცადა რეგიონის დაბრუნება, რამაც გამოიწვია პირენესის ომი. ომი ბაზელის ზავით და საფრანგეთის გამარჯვებით დასრულდა. აღმოსავლეთი პირენეის ფართობია 4116 კმ². 2005 წლის მონაცემებით დეპარტამენტის მოსახლეობა 422,000 ადამიანს შეადგენს და მას 57-ე ადგილი უკავია, დეპარტამენტში მცხოვრებთა საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე შეადგენს 95 ადამიანს. აქ ყველაზე გავრცელებული ენაა ფრანგული. აღმოსავლეთი პირენეის მმართველია კრისტიან ბურკინი. (ფრანგული) General Council of Pyrénées-Orientales დაარქივებული 2007-10-12 საიტზე Wayback Machine. (ფრანგული) Prefecture website
კორეზი

კორეზი — დეპარტამენტი საფრანგეთის ცენტრალურ ნაწილში, ლიმუზენში. კორეზი არის იმ 83 დეპარტამენტიდან ერთ-ერთი, რომლებიც შეიქმნა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1790 წლის 4 მარტს. კორეზის ფართობია 5857 კმ². 1999 წლის მონაცემებით დეპარტამენტის მოსახლეობა 232,576 ადამიანს შეადგენს და მას 80-ე ადგილი უკავია, დეპარტამენტში მცხოვრებთა საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე შეადგენს 40 ადამიანს. აქ ყველაზე გავრცელებული ენაა ფრანგული. კორეზის მმართველია ფრანსუა ოლანდი. (ფრანგული) Prefecture website (ფრანგული) General Council website
კონსტანტინე III მუხრანბატონი

კონსტანტინე მუხრანბატონი (გ. 1756) — მუხრანბატონების სახლის უფროსი, შიდა ქართლის სადროშოს სარდალი 1735–1756 წლებში, სახლთუხუცესი, თბილისის მოურავი 1748 წლიდან. თეიმურაზ II-ისა და ერეკლე II-ის თანამებრძოლი. ლეკიანობის წინააღმდეგ ბრძოლების პერიოდში, 1746, მოსახლეობის დასაცავად განაახლა ქსნისა და მჭადიჯვრის ციხეები, 1756 დაამთავრა შიოსუბნის გალავნისა და ბურჯების მშენებლობა. 1749 მონაწილეობდა ერევნის ლაშქრობაში, 1754–1755 —მჭადიჯვრისა და ყვარლის ციხეების დაცვაში. დაიღუპა ლეკებთან ბრძოლაში. გვრიტიშვილი დ., ფეოდალური საქართველოს სოციალური ურთიერთობის ისტორიიდან (ქართლის სათავადოები), თბ., 1955; ჯამბურია გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 231.