laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ზურაბ აბაშიძე (პოლიტიკოსი)

ზურაბ აბაშიძე (დ. 3 მაისი, 1973, თბილისი) — ქართველი თანამდებობის პირი, იურისტი, პოლიტიკოსი. თბილისის IV მოწვევის საკრებულოსა და საქართველოს VIII მოწვევის პარლამენტის წევრი. 1995 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი საერთაშორისო სამართლისა და საერთაშორისო ურთიერთობების ფაკულტეტი. 1996-1998 წლებში მუშაობდა საქართველოს სახელმწიფო კანცელარიის უფროსის თანაშემწედ. 1998–2000 წლებში იყო საქართველოს უშიშროების საბჭოს მრჩეველი. 2000 წელს იყო საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს მდივანი. 2004–2005 წლებში იყო იუსტიციის მინისტრის მოადგილე, შემდეგ იუსტიციის სამინისტროს გენერალური ინსპექციის უფროსი. 2005–2007 წლებში სხვადასხვა დროს იყო: აფხაზეთის მთავრობის წევრი, ხოლო შემდეგ მინისტრი საგანგებო დავალებათა საკითხებში, მთავრობის აპარატის უფროსი, ფინანსთა მინისტრის მოადგილე. 2007–2008 წლებში იყო საქართველოს კონტროლის პალატის გენერალური ინსპექციის უფროსი. 2009–2010 წლებში პოლიტიკური პარტია „თავისუფალი დემოკრატების“ გენერალური მდივანი. 2010–2012 წლებში ქ. თბილისის მეოთხე მოწვევის საკრებულოს წევრი, საარჩევნო ბლოკი „ალიანსი საქართველოსთვის“, საკრებულოს თავმჯდომარის მოადგილე. 2012–2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი (სამგორის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“. 2012–2015 წლებში — პარლამენტის თავმჯდომარის მოადგილე, დარგობრივი ეკონონომიკისა და ეკონომიკური პოლიტიკის კომიტეტის, სახელმწიფო საკონსტიტუციო კომისიის წევრი, იუსტიციის სახელმწიფო მრჩეველი. 2017–2021 წლებში ყაზახეთის რესპუბლიკაში საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი. ზურაბ აბაშიძე (პოლიტიკოსი) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ზურაბ აბაშიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
მაია ციციშვილი

მაია ციციშვილი (დ. 13 მარტი, 1953, თბილისი — გ. 23 მაისი, 2020, იქვე) — ქართველი მეცნიერი, პედაგოგი, ხელოვნებათმცოდნე. ხელოვნებათმცოდნეობის დოქტორი (1993). ირაკლი ციციშვილის ქალიშვილი. 1975 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია ხელოვნებათმცოდნის სპეციალობით. 1992 წელს — საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის გიორგი ჩუბინაშვილის სახელობის ქართული ხელოვნების ისტორიის ინსტიტუტის ასპირანტურა. 1976 წლიდან იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის გიორგი ჩუბინაშვილის სახელობის ქართული ხელოვნების ისტორიის ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ თანამშრომელი, 1998 წლიდან უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი. 1999 წლიდან თსუ ისტორიის ფაკულტეტის ხელოვნების ისტორიისა და თეორიის კათედრის დოცენტი. 2004-2006 წლებში იყო აპოლონ ქუთათელაძის სახელობის თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის რესტავრაციის, ხელოვნების ისტორიისა და თეორიის ფაკულტეტის პროფესორი. 2006-2009 წლებში კონკურსის წესით არჩეული იყო თსუ ჰუმანიტარული ფაკულტეტის სრულ პროფესორად, ხელოვნებათმცოდნეობის მიმართულებით. 2010-2020 წლებში თსუ ჰუმანიტარული ფაკულტეტის ასოცირებული პროფესორი, ხელოვნებათმცოდნეობის მიმართულებით. სამეცნიერო კვლევის სფერო — ახალი და თანამედროვე ხელოვნება (XIX-XXI სს.). კითხულობდა ლექციების კურსს: ახალი ქართული სახვითი ხელოვნება, მხატვრული ნაწარმოების ანალიზი, ხელოვნებათმცოდნეობის შესავალი, ქართული მოდერნიზმი ევროპულ და რუსულ სახვით ხელოვნებასთან მიმართებით. დაკრძალულია დიდუბის მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში მაია ციციშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
საფრანგეთის პრეზიდენტი

საფრანგეთის პრეზიდენტი, ოფიციალურად საფრანგეთის რესპუბლიკის პრეზიდენტი (ფრანგ. Président de la République française)— საფრანგეთის სახელმწიფო მეთაური, აირჩევა 5 წლით საყოველთაო და პირდაპირი არჩევნებით ხმების აბსოლუტური უმრავლესობით ორტურიანი მაჟორიტარული სისტემით. იგი ნიშნავა პრემიერ-მინისტრს და მთავრობის წევრებს, ხელმძღვანელობს მინისტრთა კაბინეტს და შეიარაღებულ ძალებს. პრეზიდენტი უფლებამოსილია დაითხოვოს საფრანგეთის ეროვნული კრება. 2017 წლის 7 მაისს, საპრეზიდენტო არჩევნების მეორე ტურში გაიმარჯვა ემანუელ მაკრონმა, რომელმაც საფრანგეთის ეროვნული ფრონტის ლიდერი მარინ ლე პენი დაამარცხა. პრეზიდენტის რეზიდენცია მდებარეობს ელისეის სასახლეში. საფრანგეთის პრეზიდენტების სია ოფიციალური საიტი
წითელყელა ღორიხვა

წითელყელა ღორიხვა, წითელგულა ღორიხვა (ლათ. Gavia stellata) — ფრინველი ღორიხვასნაირთა რიგისა. დიდი ზომის წყალმცურავი ფრინველია; მისი სხეულის სიგრძეა 53–69 სმ, ფრთების შლილი 106–116 სმ, მასა 1170–1900 გრამი. ყველაზე პატარა ღორიხვაა, ერთადერთია, რომელსაც ასაფრენად გამოქანება არ სჭირდება. აქვს ოდნავ აღუნული ნისკარტი, მობუდარს აქვს მოყავისფრო-წითელი ყელი, მურა რუხი ზურგი ღია წინწკლებით, რუხი თავი, არამობუდარს — დაწინწკლული, მკრთალი მონაცრისფრო ზურგი. გადამფრენი ფრინველია, მრავლდება ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს არქტიკულ ოლქებში (ჩ. გ. 50°-ის ზევით), იშვიათად ტაიგაში, იზამთრებს ჩრდილოეთ ამერიკის წყნარი და ატლანტის ოკეანის სანაპიროებზე (სამხრეთით ფლორიდამდე და კალიფორნიამდე), პორტუგალიის სანაპიროზე, ხმელთაშუა, კასპიის, აზოვისა და შავ ზღვებზე, წყნარი ოკეანის აზიურ სანაპიროზე (სამხრეთით სამხრეთ-აღმოსავლეთ ჩინეთამდე); საქართველოში იშვიათია, გვხვდება ზამთარში და გადაფრენისას. ბინადრობს ტბებზე (გაბარდული ნაპირებით), დიდ მდორე მდინარეებზე, დელტებსა და ზღვებზე. ხმა — ძლიერი მკვნესარე „უააან-უააან“, რომელიც ხარხარის მსგავსად ბოლოვდება; ფრენის დროს — დაბალი „გაგ-გაგა“. ბუდე, რომელიც ზოგჯერ რამდენიმე წელს გამოიყენება, მდებარეობს ნაპირზე ან თავთხელში. აშენებს ორივე მშობელი და წარმოადგენს მცენარეულობის გროვას ან ბორცვის თავზე არსებულ ორმოს. დედალი დებს 2, ზოგჯერ 1, იშვიათად 3 ზეთისხილისფერ კვერცხს მოშავო-ყავისფერი წინწკლებით. კრუხობს ორივე მშობელი 24-29 დღის განმავლობაში. შთამომავლობა გამოჩეკიდან ერთ დღეში ბუდეს ტოვებს და წყალში შედის. მშობლები მათ კვებავენ და, ზოგჯერ, ზურგით დაატარებენ. დაახლოებით 7 კვირაში ფრენას სწავლობენ. წითელყელა ღორიხვა წელიწადში ერთხელ ბუდობს. იკვებება თევზით და კიბოსნაირებით, იშვიათად წყალმცენარეებით. არამობუდარი მოზარდი კვერცხები კრუხობა, ფინეთი კუტუბიძე მ., საქართველოს ფრინველების სარკვევი, თბ., 1985, გვ. 32-34 ↑ ჟორდანია რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 597. ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 გავაშელიშვილი ლ., ჯავახიშვილი ზ., დარჩიაშვილი გ., კოლხეთის ჭარბტენიან ტერიტორიათა ფრინველები, გვ. 26, თბ., 2006, ISBN 99940-857-7-8 ↑ კუტუბიძე მ., ფრინველების ნომენკლატურული ტერმინოლოგია, თბ.: „მეცნიერება“, 1973. — გვ. 16, 161, 229. ↑ 4.0 4.1 4.2 4.3 Бёме Р. Л., Жордания Р. Г., Кузнецов А. А. Птицы Грузии. — Тб.: «Сабчота Сакартвело», 1987. ↑ Red-throated Diver (Gavia stellata). BirdID's Bird Guide. BirdID. ციტირების თარიღი: 25 მაისი, 2020. ↑ 6.0 6.1 6.2 6.3 Бёме Р. Л., Динец В. Л., Флинт В. Е., Черенков А. Е. Птицы. Энциклопедия природы России / Под общ. ред. В. Е. Флинта. — М.: ABF, 1996. С. 29. 432 с. ↑ BirdLife International (2012). „Gavia stellata“. IUCN Red List of Threatened Species. 2012. ციტირების თარიღი: 25 მაისი, 2020. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate=-ში (დახმარება)CS1-ის მხარდაჭერა: ref=harv (link)old-form url ↑ Red-throated Loon (Gavia stellata). Guide to North American Birds. National Audubon Society. audubon.org. ციტირების თარიღი: 25 მაისი, 2020.
თამაზ ავდალიანი

თამაზ ავდალიანი (დ. 16 სექტემბერი, 1964, თბილისი — გ. 30 იანვარი, 2015) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი. 1989 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. ეწეოდა იურიდიულ საქმიანობას. 1991-2006 წლებში იყო საქართველოს ადვოკატთა კოლეგიის წევრი. 2006-2012 წლებში იყო საჯარო სამართლის იურიდიული პირი (სსიპ) საქართველოს ადვოკატთა ასოციაცია. 2012-2015 წლებში საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, პოლიტიკური ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“, პოლიტიკური გაერთიანება „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“, იურიდიულ საკითხთა კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე, ადამიანის უფლებათა დაცვისა და სამოქალაქო ინტეგრაციის კომიტეტის წევრი. თამაზ ავდალიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი თამაზ ავდალიანი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
ვლადიმერ აჩბა

ვლადიმერ აჩბა (დ. 9 აგვისტო, 1948, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი. დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი, ვ. ი. ლენინის სახელობის საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. 1971-1972 წლებში მუშაობდა სამხატვრო აკადემიაში ლაბორანტად. 1972-1974 წლებში იყო „საქსახწყალპროექტში“ ინჟინერი. 1975-1977 წლებში — ტურიზმის და ექსკურსიების საპროექტო სახელოსნოში უფროსს ინჟინრად მუშაობდა. 1978-1979 წლებში იყო საქართველოს სსრ კომკავშირის ცენტრალური კომიტეტის ინსტრუქტორი. 1978 წელს მუშაობდა საქართველოს კომკავშირის ახალგაზრდული ტურიზმის ბიუროში რეფერენტად. 1979-1980 წლებში იყო კომპარტიის ქალაქკომის ტრანსპორტისა და მრეწველობის განყოფილებაში ინსტრუქტორი. 1980-1985 წლებში — მშენებლობის სამინისტროს ტრესტი № 1-ში პარტიული კომიტეტის მდივნის მოადგილედ. 1985-1986 წლებში იყო სამრეწველო წარმოების კომბინატის დირექტორი. 1986-1987 წლებში მუშაობდა ქალაქკომის მშენებლობის და ქალაქის მეურნეობის განყოფილებაში განყოფილების გამგედ. 1987-1991 წლებში იყო ტრესტი № 1-ში პროფკავშირების კომიტეტის თავმჯდომარე. 1987 წელს იყო ქალაქის აღმასრულებელი კომიტეტის განყოფილების გამგე . 1992-1993 წლებში იყო სახელმწიფო კანცელარიაში — უფროსი სპეციალისტი, სამმართველოს უფროსი. 1993-1997 წლებში იყო შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება (შპს) „ოქროს საწმისი“ მენეჯერი. 1997-1998 წლებში მუშაობდა საქართველოს ენერგეტიკის სამინისტრო განყოფილების უფროსად. 2004-2009 იყო შპს „ვათა“-ში ექსპედიტორი. 2009-2015 წლებში — შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება (შპს) „ქორეთი“ დირექტორი. 2015-2016 წლებში — საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით , საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“. ვლადიმერ აჩბა — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ ვლადიმერ აჩბა — ქონებრივი მდგომარეობის დეკლარაცია[მკვდარი ბმული]
როლანდ ახალაია

როლანდ ახალაია (დ. 1 აპრილი, 1950, საჯიჯაო, ხობის რაიონი) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი. 1978 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. 1978–2012 წლებში მუშაობდა პროკურატურის სისტემაში: 1978–1979 წლებში ლანჩხუთის რაიპროკურატურის სტაჟიორი, ხოლოდ 1981–2001 წლებში ზუგდიდის რაიონის პროკურატურა, პროკურორის მოადგილე, პროკურორი. 2001–2004 წლებში იყო საქართველოს იუსტიციის სამინისტროში, მთავარი სამმართველოს მრჩეველი, სამმართველოს უფროსი, გენინსპექციის უფროსის მოადგილე, მრჩეველი. 2004 წელს საქართველოს პროკურატურა, სამეგრელო-ზემოსვანეთის პროკურორი, ხოლო 2008–2012 წლებში — საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს, სამეგრელო-ზემოსვანეთის საოლქო პროკურორი. 2012–2016 წლებში — საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ზუგდიდის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი "ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — „მეტი სარგებელი ხალხს“, დიასპორისა და კავკასიის საქმეთა კომიტეტის წევრი. იუსტიციის სახელმწიფო მრჩეველი. 2007: ღირსების ორდენი 2009: საქართველოს ეკლესიის უმაღლესი ჯილდო — წმიდა გიორგის ოქროს ორდენი 2010: ბრწყინვალების საპრეზიდენტო ორდენი როლანდ ახალაია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი როლანდ ახალაია — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
პაატა ბარათაშვილი

პაატა ბარათაშვილი (დ. 1 იანვარი, 1953, თბილისი) — ქართველი მსახიობი, პოლიტიკოსი. 1975 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. 1970-1971 წლებში მუშაობდა თბილისის შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო აკადემიური თეატრის სცენის მუშად. 1975 წლიდან მიხეილ თუმანიშვილის სახელობის კინომსახიობთა თეატრის მსახიობია. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა — თავისუფალი საქართველოდან“, ქართველ ტრადიციონალისტთა კავშირი, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). 2012-2016 წლებში — საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, პოლიტიკური ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“, პარლამენტის ევროპასთან ინტეგრაციის კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე, საფინანსო-საბიუჯეტო კომიტეტის წევრი. 1977: „ესკულაპეს მოწაფე“ რეჟ. ოთარ აბესაძე 1977: „სინემა“ რეჟ. ლიანა ელიავა 1984: „აქედანა და შენამდე“ რეჟ. ლეილა გორდელაძე 1984: „ახალგაზრდა კომპოზიტორის მოგზაურობა“ რეჟ. გიორგი შენგელაია 1984: „ამბავი სურამის ციხისა“ რეჟისორები დოდო აბაშიძე, სერგო (სარგის) ფარაჯანოვი 1986: „ჭიდაობას რა უნდა“ (ფრანგი ექიმი) რეჟ. მიხეილ ჭიაურელი 1986: „ელისა და რარუს თავგადასავალი“ რეჟ. გურამ პეტრიაშვილი 1988: „ვამეხი მოდია (დაკარგული საგანძურის საძებნელად)“ (ახმახი) რეჟისორები ოთარ შამათავა, ოთარ ლითანიშვილი 1992: „ოქროს ობობა“ (კვაჩახია) რეჟისორები მიხეილ ანთაძე, გიორგი (გოგი) ქავთარაძე, დავით კვირცხალია პაატა ბარათაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი პაატა ბარათაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) პაატა ბარათაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევა) პაატა ბარათაშვილი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
იზაბელა სავოიელი

იზაბელა სავოიელი (იტალ. Isabella di Savoia; დ. 11 მარტი, 1591, ტურინი, სავოიის საჰერცოგო, იტალია — გ. 28 აგვისტო, 1626, მოდენა, მოდენის საჰერცოგო, იტალია) — სავოიელთა დინასტიის წარმომადგენელი. სავოიის ჰერცოგ კარლო ემანუელე I-ისა და კატალინა მიკაელა ესპანელის ასული. მოდენის ჰერცოგ ალფონსო III-ის მეუღლე და ჰერცოგ ფრანჩესკო I-ის დედა. იზაბელა დაიბადა 1591 წლის 11 მარტს ტურინში. იგი იყო სავოიის ჰერცოგ კარლო ემანუელე I-ისა და მისი მეუღლის, კატალინა მიკაელა ესპანელის შუათანა ასული. დედის მხრიდან იგი იყო ესპანეთისა და პორტუგალიის მეფე ფილიპე II-ისა და მისი მესამე ცოლის, დედოფალ ელიზაბეტ დე ვალუას შვილიშვილი, ვის პატივსაცემადაც დაერქვა სახელი, ვინაიდან ელიზაბეტს ესპანელები იზაბელას უწოდებდნენ. 1597 წელს დედამისი თავისი დედისა და დიდი ბებიის მსგავსად მშობიარობას გადაჰყვა. 1608 წლის 22 თებერვალს ტურინში შედგა იზაბელასა და მოდენის პრინც ალფონსოს ქორწინება, რომელიც თავის მხრივ მოდენის ჰერცოგ ჩეზარესა და ვირჯინია მედიჩის ვაჟი იყო. ცნობილია, რომ ალფონსოს მეუღლე მთელი ცხოვრების განმავლობაში უყვარდა და ყოველთვის მისი ერთგული იყო. ქორწინებიდან ორ წელიწადში იზაბელამ მომავალი ჰერცოგი გააჩინა, რითაც მოდენაში მისი მდგომარეობა კიდევ უფრო გამყარდა. იზაბელა სავოიელი 1626 წლის 28 აგვისტოს, 35 წლის ასაკში გადაჰყვა მეთოთხმეტე მშობიარობას. ამ ამბიდან ორ წელიწადში მისი ქმარი მოდენისა და რეჯიოს ჰერცოგი გახდა, თუმცა იგი მეორედ აღარ დაქორწინებულა და გარდაიცვალა 1644 წელს. იზაბელასა და ალფონსოს თოთხმეტი შვილი ჰყავდათ: ჩეზარე (1609-1613), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი; ფრანჩესკო I (1610-1658), მოდენისა და რეჯიოს ჰერცოგი. პირველად დაქორწინდა მარია კატერინა ფარნეზეზე, დაქვრივების შემდეგ ვიტორია ფარნეზეზე, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი ლუკრეცია ბარბერინიზე. სამივე ცოლთან შეეძინა შვილები; ობიცო (1611-1644), მოდენის ეპისკოპოსი; კატერინა (1613-1628), მონაზონი; ჩეზარე (1614-1677), გარდაიცვალა დაუქორწინებელი; ალესანდრო (1615), გარდაიცვალა ჩვილი; კარლო (1616-1679), გარდაიცვალა დაუქორწინებელი; რინალდო (1618-1672), კარდინალი; მარგერიტა (1619-1692), ცოლად გაჰყვა გუასტალის ჰერცოგ ფერანტე III გონძაგას; ბეატრიჩე (1620), გარდაიცვალა ჩვილი; ფილიბერტო (1622-1623), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი; ბონიფაციო (1624), გარდაიცვალა ჩვილი; ანა (1626-1690), ცოლად გაჰყვა ალესანდრო II პიკო დელა მირანდოლას, იზაბელა მასზე მშობიარობას გადაჰყვა. იზაბელა სავოიელის წინაპრები Chiusole, An. La genealogia delle case piu illustri di tutto il mondo : — Venezia : J. B. Recurti, 1743. — P. 552. — 671 p. Osborne, T. Dynasty and Diplomacy in the Court of Savoy: Political Culture and the Thirty Years' War : — Cambridge : Cambridge University Press, 2007. — P. 44. — 320 p. — (Cambridge Studies in Italian History and Culture). — ISBN 978-0-52-103791-4. Sanger, Al.E. Art, Gender and Religious Devotion in Grand Ducal Tuscany : Farnham : Ashgate Publishing, 2014. — P. 44. — 180 p. — (Women and Gender in the Early Modern World). — ISBN 978-1-40-940079-0.
პეგასი (მრავალმნიშვნელოვანი)

პეგასი შეიძლება აღნიშნავდეს: პეგასი — ფრთოსანი ცხენი ძველბერძნულ მითოლოგიაში; პეგასი — გაზეთი, რომელიც 1990-2000 წლებში გამოდიოდა; პეგასი — თანავარსკვლავედი; პეგასი — თევზების გვარი პეგასისებრთა ოჯახისა.
დემურ ბაშელეიშვილი

დემურ ბაშელეიშვილი (დ. 6 იანვარი, 1943, სამტრედია) — ქართველი მხატვარი, პედაგოგი, პოლიტიკოსი, ჟურნალისტი. არის სახვითი ხელოვნების პროფესორი. დაამთავრა თბილისის აპოლონ ქუთათელაძის სახელობის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის ფერწერის ფაკულტეტი და მოსკოვის საერთაშორისო ურთიერთობათა სახელმწიფო ინსტიტუტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი. 1973-1975 წლებში იყო გაზეთ „მალადიოჟ გრუზიის“ კორესპონდენტი. 1975-1981 წლებში მუშაობდა სამეცნიერო-კვლევითი პროგრამებით ავსტრიაში, პოლონეთში, გერმანიაში, ჩეხოსლოვაკიაში, რუსეთსა და ბელორუსში. 1976-1981 წლებში იყო გაზეთ „სოფლის ცხოვრების“ განყოფილების გამგე. 1981-1987 წლებში ჟურნალ „პარტიული სიტყვის“ განყოფილების გამგე. 1990-2000 წლებში — გაზეთ „პეგასის“ დამფუძნებელი და მთავარი რედაქტორი. 1992-2003 წლებში იყო საქართველოს სახელოვნებო აკადემიის რექტორი. 1994-1995 წლებში იყო დამასკოს საერთაშორისო გამოფენის საქართველოს ექსპოზიციის დირექტორი. 1995-2000 წლებში იყო საქართველოს ინტელექტუალთა ლიგა, პრეზიდენტი. საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის კავკასიის საკითხთა კომისიის თავმჯდომარის მოადგილე, ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენის საკითხთა დროებითი კომისიის წევრი, საგარეო ურთიერთობათა კომისიის წევრი, ფრაქცია „ქართული ოცნების“ (2012-2013) და „ქართული ოცნება-მრეწველების“ (2013-2016) წევრი. არის 400-ზე მეტი ფერწერული და გრაფიკული ნაწარმოების ავტორი, რომელთა დიდი ნაწილი ინახება მსოფლიოს 20-მდე ქვეყნის გალერერეებში, მუზეუმებსა და კერძო კოლექციებში. მისი მონუმენტური ნამუშევრები საქართველოს, ევროპისა და აზიის მრავალ ქალაქშია. არის 70 სამეცნიერო ნაშრომის, 10 გამოგონების, 500-ზე მეტი პუბლიკაციისა და ნარკვევის, პოეტური და პროზაული წიგნების ავტორი, 12 სამეცნიერო გამოკვლევის რედაქტორი. ხუთჯერ მიენიჭა პირველი პრემიის ლაურეატის და ორჯერ — „წლის საუკეთესო მხატვრის“ საპატიო წოდებები. საქართველოს დამსახურებული მხატვარი ნიკო ფიროსმანის სახელობის პრემია 2000: ღირსების ორდენი 2003: მედალი „მშვიდობიანი კავკასიისთვის“ დემურ ბაშელეიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი დემურ ბაშელეიშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
ხარიჯიტების აჯანყება

ხარიჯიტების აჯანყება — ძირითადი ხარიჯიტული აჯანყება აბასიანთა სახალიფო წინააღმდეგ, 866-დან 896 წლამდე. აჯანყება ცენტრირებული იყო მოსულის და დიარ რაბიას რაიონებში ალ-ჯაზირას (ზედა შუამდინარეთი) პროვინციაში, აჯანყება გრძელდებოდა დაახლოებით ოცდაათი წლის განმავლობაში, მიუხედავად ცენტრალური ხელისუფლებისა და ადგილობრივი, პროვინციური მმართველების მრავალი მცდელობისა ჩაეხშოთ იგი. აჯანყებულები საბოლოოდ დამარცხდნენ 896 წელს, მას შემდეგ, რაც ხალიფა ალ-მუთადიდმა (დაახლოებით 892–902 წლებში) რამდენიმე კამპანია ჩაატარა რეგიონში ხალიფალური ავტორიტეტის აღსადგენად. აჯანყებას თავდაპირველად ხელმძღვანელობდა ადგილობრივი ხარაჯიტი, სახელად მუსავირ იბნ აბდ ალ-ჰამიდ ალ-შარი. 877 წელს მუსავირის დაღუპვის შემდეგ, მისი წამოწყებული აჯანყება გააგრძელა ჰარუნ იბნ აბდულაჰ ალ-ბაჯალმა, რომელიც აჯანყების დასრულებამდე ლიდერად რჩებოდა.
ფრანჩესკო ჯაკინტო სავოიელი

ფრანჩესკო ჯაკინტო სავოიელი (იტალ. Francesco Giacinto di Savoia; დ. 14 სექტემბერი, 1632, ტურინი, იტალია — გ. 4 ოქტომბერი, 1638, ტურინი, იტალია) — სავოიელთა დინასტიის წარმომადგენელი. სავოიის ჰერცოგი 1637-1638 წლებში. ვიტორიო ამადეო I-ისა და კრისტინა მარია ფრანგის უფროსი ვაჟი. ფრანჩესკო ჯაკინტო დაიბადა 1632 წლის 14 სექტემბერს ტურინში. იგი იყო სავოიის ჰერცოგ ვიტორიო ამადეო I-ისა და მისი ცოლის, კრისტინა მარია ფრანგის უფროსი ვაჟი. მამის მხრიდან იგი ესპანეთის მეფე ფილიპე II-ის შვილთაშვილი იყო, ხოლო დედის მხრიდან პაპა-ბებიად საფრანგეთის მეფე ანრი IV და დედოფალი მარია მედიჩი ერგებოდნენ. როგორც მომავალ ჰერცოგს, მასაც დაბადებისთანავე მიენიჭა პიემონტის პრინცის წოდება. მას შემდეგ, რაც 1637 წლის 7 ოქტომბერს მამამისი გარდაიცვალა, ტახტი ფრანჩესკო ჯაკინტომ დაიკავა, რომელიც მხოლოდ 5 წლის იყო, რის გამოც მას რეგენტად დედამისი დაენიშნა. როგორც ცნობილია დედა მას მეტსახელად „სამოთხის ყვავილს“ (ფრანგ. Fleur de Paradis) უწოდებდა. მისი მმართველობა დიდ ხანს არ გაგრძელებულა, რამეთუ მცირეწლოვანი ჰერცოგი მალევე ყვავილით დაავადდა და 1638 წლის 4 ოქტომბერს, 6 წლის ასაკში აღესრულა, რის გამოც ტახტი მისმა უმცროსმა ძმამ, კარლო ემანუელე II-მ დაიკავა. იგი დაკრძალეს ტურინში, საკრა-დი-სან-მიქაელის ბაზილიკაში. Merlini, Carlo (1938). Ambienti e Figure di Torino Vecchia. Turin.
რუსეთის პრეზიდენტი

რუსეთის პრეზიდენტი — რუსეთის ფედერაციის სახელმწიფო მეთაური, აირჩევა საყოველთაო არჩევნების საფუძველზე 6 წლის ვადით. იგი ამავე დროს არის ქვეყნის შეიარაღებული ძალების უმაღლესი მთავარსარდალი. პრეზიდენტის რეზიდენცია არის მოსკოვის კრემლი. 1. ბორის ელცინი 10 ივლისი, 1991– 31 დეკემბერი, 1999 2. ვლადიმირ პუტინი 7 მაისი, 2000– 7 მაისი, 2008 3. დიმიტრი მედვედევი 7 მაისი, 2008– 7 მაისი, 2012 4. ვლადიმირ პუტინი 7 მაისი, 2012– დღემდე ოფიციალური საიტი
ბეჟან აბესაძე

ბეჟან აბესაძე (დ. 13 მარტი, 1957, ტყიბული) — ქართველი პედაგოგი, პოლიტიკოსი. 1985 წელს დაამთავრა თბილისის სულხან-საბა ორბელიანის სახელობის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტი. სხვადასხვა დროს თბილისის ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის ოპერისა და ბალეტის ეროვნული თეატრის მექანიკოსი, ტყიბულის ინდუსტრიული ტექნიკუმის მასწავლებელი, გაზეთ „ტყიბულის“ სტილისტი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი: საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა - თავისუფალი საქართველო“, N57 ტყიბულის საარჩევნო ოლქი, ილია მართლის საზოგადოება, უზენაესი საბჭოს მუდმივმოქმედი სამდივნოს და მრეწველობის, ენერგეტიკის, მშენებლობის, ტრანსპორტისა და კავშირგაბმულობის კომისიის წევრი; ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). ბეჟან აბესაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ბეჟან აბესაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
ხუჭუჭა ვარხვი

ხუჭუჭა ვარხვი, ქოჩორა ვარხვი (ლათ. Pelecanus crispus) — დიდი ზომის ფრინველი ვარხვისებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 160–180 სმ, ფრთების შლილი 310–345 სმ, მასა 7,3–15 კგ. აქვს გრძელი ნისკარტი, რომელსაც ქვემოდან მიმაგრებული აქვს დიდი ტომარა. შეფერილია თეთრად ან ღია ნაცრისფრად. ფრთის ბოლოები შავია, ქვედა მხარე ნაცრისფერი. კისრის უკანა მხარეს ხუჭუჭა ბუმბულები აქვს. ბარტყი მუქი მურაა. წლევანდულას ზურგის მხარე მკრთალი მონაცრისფრო-ყავისფერია და აქვს პატარა ქოჩორი. ფეხები ნაცრისფერია. ხმა — ყრუ ბღავილის მსგავსი. ფრენს ლივლივით, ფრთების იშვიათი მოსმით. ამ დროს კისერი მოღუნულია ლათინური S-ის ფორმაზე. მრავლდება აღმოსავლეთ ევროპასა და ცენტრალურ აზიაში. ევროპული ინდივიდები იზამთრებენ აღმოსავლეთ ხმელთაშუაზღვისპირეთში, რუსეთსა და ცენტრალურ აზიაში გამრავლებულები — ერაყსა და ინდოსტანზე, მონღოლურები — ჩინეთის აღმოსავლეთ სანაპიროზე. საქართველოში მოზამთრე და გადამფრენი ფრინველია. მიმოფრენის დროს შეინიშნება ჭოროხის დელტაზე, სხვა დროს — ჯავახეთისა და ქვემო ქართლის ტბებზე (კარწახი, კუმისი და სხვ.), კოლხეთის დაბლობზე (პალიასტომის ტბის ნაპირებზე, ყულევისა და ჭურიის ჭაობებზე), იზამთრებს ჯანდარისა და კუმისის ტბებზე, ასევე — მტკვრის, ალაზნისა და ივრის აუზების პატარა ტბებზე. მცირე რაოდენობით ბუდობს ჯავახეთში, უმეტესად კარწახის ტბაზე, სადაც 50-მდე ბუდე შეინიშნება ყოველწლიურად. ცხოვრობს წყვილებად, ბუდობს კოლონიებში. ბინადრობს სტეპისა და უდაბნოს ზონის ტბებზე, დიდ მდორე მდინარეებზე, დელტებსა და ზღვებზე. ბუდეს მცენარეებს შორის აშენებს წყალსატევებში არსებულ კუნძულებზე, რათა დაიცვას ის მტაცებლებისაგან, ზოგჯერ — ღია გრუნტშიც. მასალად იყენებს ლერწამს, ბალახს და ტოტებს. გამრავლების სეზონი გეოგრაფიულად ცვალებადია, არეალის დასავლეთ ნაწილში მარტ-აპრილში იწყება. დებს 2–4 კვერცხს. ინკუბაცია 31 დღე გრძელდება. 60–90 დღეში დამოუკიდებლად იწყებენ ცხოვრებას. იკვებება უმთავრესად თევზით, ასევე ამფიბიებით, მცირე ზომის ქვეწარმავლებითა და წყლის კიბოსნაირებით. შეტანილია საქართველოს წითელ ნუსხაში. ფრენა კვერცხი ტყვეობაში ↑ 1.0 1.1 კუტუბიძე მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 454. ↑ კუტუბიძე მ., ფრინველების ნომენკლატურული ტერმინოლოგია, თბ.: „მეცნიერება“, 1973. — გვ. 60–61, 114, 195. ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 გავაშელიშვილი ლ., ჯავახიშვილი ზ., დარჩიაშვილი გ., კოლხეთის ჭარბტენიან ტერიტორიათა ფრინველები, გვ. 22, თბ., 2006, ISBN 99940-857-7-8 ↑ 4.0 4.1 საქართველოს „წითელი ნუსხის“ დამტკიცების შესახებ. საკანონმდებლო მაცნე. matsne.gov.ge (2 მაისი, 2006). ციტირების თარიღი: 28 მაისი, 2020. ↑ 5.0 5.1 DALMATIAN PELICAN. animalia.bio. ციტირების თარიღი: 28 მაისი, 2020. ↑ 6.0 6.1 Бёме Р. Л., Динец В. Л., Флинт В. Е., Черенков А. Е. Птицы. Энциклопедия природы России / Под общ. ред. В. Е. Флинта. — М.: ABF, 1996. С. 48–49. 432 с. ↑ 7.0 7.1 7.2 7.3 Бёме Р. Л., Жордания Р. Г., Кузнецов А. А. Птицы Грузии. — Тб.: «Сабчота Сакартвело», 1987. ↑ 8.0 8.1 BirdLife International (2017). „Pelecanus crispus“. IUCN Red List of Threatened Species. 2017. ციტირების თარიღი: 28 მაისი, 2020. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate=-ში (დახმარება) ↑ ვარხვზე მონადირე(ე)ბი. კვირის პალიტრა. kvirispalitra.ge (9 სექტემბერი, 2019). ციტირების თარიღი: 31 მაისი, 2020.