laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გიგლა ბერბიჭაშვილი

გიორგი (გიგლა) პეტრეს ძე ბერბიჭაშვილი (დ. 6 აგვისტო, 1878, სოფ. ახატანი, ახლანდ. დუშეთის მუნიციპალიტეტი, — გ. 16 ივლისი, 1942, თბილისი) — ქართველი გლეხი, ილია ჭავჭავაძის უშუალო მკვლელი. რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული (ბოლშევიკური) პარტიის წევრი 1905 წლიდან. მონაწილეობდა 1905-1907 წლების რევოლუციურ გამოსვლებში (საგურამოს „წითელი რაზმის“ წევრი). 1907 წლის 12 სექტემბერს დაჯგუფების სხვა წევრებთან (ივანე ინაშვილი, გიორგი [ლომა] ხიზანიშვილი, გიგოლა მოძღვრიშვილი, თედო ლაბაური და პავლე ფშავლიშვილი [აფციაური]) ერთად წიწამურთან გზა გადაუღობა ილია ჭავჭავაძის ეტლს. მისი ნასროლი ტყვია გახდა ილიას გარდაცვალების უშუალო მიზეზი. მკვლელობის შემდეგ ბერბიჭაშვილი ირანში გაიქცა, დანაშაულის სხვა მონაწილეები პოლიციამ დააპატიმრა და სიკვდილით დასაჯა (ფშავლიშვილი პოლიციასთან შეტაკებისას დაიღუპა). საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ ბერბიჭაშვილი სამშობლოში დაბრუნდა. 1921-1936 წლებში სხვადასხვა ადმინისტრაციულ და სამეურნეო სამუშაოებზე იყო საბჭოთა საქართველოში, მ. შ., 1921-1922 წლებში საგურამოს აღმასკომის თავმჯდომარედ მუშაობდა, 1922-1926 წლებში — მუხრანის რაიაღმასკომის თავმჯდომარედ, 1926-1928 წლებში — დუშეთის სამაზრო დამზღვევი სალაროს თავმჯდომარედ, 1928-1930 წლებში — შრომის ბირჟის მე-3 სექციის გამგედ, 1930 წლის თებერვლიდან 1932 წლის 9 აპრილამდე — „საქართველოს ღვინოს“ მომარაგების განყოფილების ცენტრალური საწყობის გამგედ, 1932-1934 წლებში — სამტრედიის №2 ღვინის ქარხნის დირექტორის მოადგილედ, 1934-1936 წლებში — სამნეო ნაწილის გამგედ. 1936 წელს ილიას მკვლელობის გამოძიება დაევალა კომისიას კონსტანტინე გორდელაძის თავმჯდომარეობით. 1941 წლის მაისში ბერბიჭაშვილი დააპატიმრეს. იმავე წლის დეკემბერში დაიწყო სასამართლო პროცესი, რომელზეც ბერბიჭაშვილმა მკვლელობა არ აღიარა. საბჭოთა სასამართლომ ბერბიჭაშვილი დამნაშავედ ცნო, მისი რევოლუციური წარსული კი ტყუილად მიიჩნია, მკვლელობის შემკვეთად მეფის საიდუმლო პოლიცია („ოხრანკა“) დაასახელა, უშუალო ორგანიზატორად კი ილიას მოურავი — დიმიტრი ჯაში. 1942 წლის 5 იანვარს ბერბიჭაშვილს დახვრეტა მიუსაჯეს, მაგრამ ხანდაზმულობის გამო სასჯელი მალევე 10-წლიანი პატიმრობით შეუცვალეს. გარდაიცვალა ციხის საავადმყოფოში. „საარქივო მოამბე“, – №14.[მკვდარი ბმული] – 2013.
ლაშხრაში

ლაშხრაში — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მესტიის მუნიციპალიტეტში, ნაკრის თემში (სოფლები: ანილი, თავრალი, კვიცანი, კიჩხულდაში, ლაშხრაში, ლაწომბა, ლენკვაში, ნაკრა, ცალერი, ხერხვაში). 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2 ადამიანი. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
გერმანიის მარშალის ფონდი

გერმანიის მარშალის ფონდი (ინგლ. German Marshall Fund) (სრული სახელი - ამერიკის შეერთებული შტატების გერმანიის მარშალის ფონდი (ინგლ. German Marshall Fund of the United States), შემოკლებით - GMF) — დამოუკიდებელი არაპარტიული საჯარო ანალიტიკური და გრანტის გამცემი ინსტიტუტიცია, რომლის მიზანი არის ჩრდილოეთ ამერიკასა და ევროპას შორის თანამშრომლობისა და ურთიერთგაგების ხელშეწყობაა. ფონდი გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის მთავრობის მიერ მარშალის გეგმის 25-ე წლისთავზე, 1972 წელს, დაფუძნდა. ფონდის დაარსებისას ჰარვარდში წარმოთქმულ სიტყვაში გერმანიის კანცლერმა ვილი ბრანდტმა აღნიშნა, რომ „ჩემს მთავრობას სურდა მარშალის გეგმის დაწყების 25-ე წლისთავის აღნივნა უფრო მეტით, ვიდრე სიტყვებით. გერმანიის მთავრობამ, პარლამენტის ნებართვით, გამოყო გარკვეული თანხები მარშალის მემორიალური ფონდის შესაქმნელად. ეს თანხა გამოყოფილია ამერიკა-ევროპის კვლევებისა და კვლევითი პროექტებისთვის.“ GMF-ის საქმიანობის სფერო მოიცავს ტრანსატლანტიკური და გლობალური საკითხების კვლევასა და ანალიზს; საერთაშორისო კონფერენციების ჩატარებასა და ბიზნესისა და პოლიტიკის სფეროს ლიდერების შეხვედრების მოწყობას; გაცვლითი პროგრამები ევროპელი და ამერიკელი ლიდერებისთვის; დემოკრატიის გაძლიერების ინიციატივების მხარდაჭერა. ფონდის ძირითადი საქმიანობა არის პოლიტიკის დოკუმენტების შემუშავება, ლიდერებოა და სამოქალაქო საზოგადოება. გერმანიის მარშალის ფონდის შტაბ-ბინა ქალაქ ვაშინგტონში მდებარეობს, ხოლო მისი რეგიონული ოფისები რამდენიმე ევროპულ დედაქალაქში. ↑ 1.0 1.1 1.2 GRID Release 2019-02-17 — 2019-02-17 — 2019. — doi:10.6084/M9.FIGSHARE.7738979 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q61868141"></a> ↑ ბრანდტი, ვილი (1976), People and Politics. The Years 1960-1975. ("Begegnungen und Einsichten. Die Jahre 1960-1975."), p. 308 ↑ 3.0 3.1 About Us. German Marshall Fund. ციტირების თარიღი: 18 July 2013. ↑ About Us.
იულია ტიმოშენკო

იულია ტიმოშენკო (უკრ. Юлія Володимирівна Тимошенко, ნამდვ. გრიგიანი, დ. 27 ნოემბერი, 1960, დნეპროპეტროვსკი, უსსრ) — უკრაინელი პოლიტიკოსი, უკრაინის პრემიერ-მინისტრი, პარტიის „ბატკივშინა“ და ბლოკ იულიი ტიმოშენკოს ლიდერი. იგი არის 2004 წლის ნარინჯისფერი რევოლუციის ერთ-ერთი ლიდერი. 2005 წლის 4 თებერვალს უკრაინის უზენაესმა რადამ ხმათა უმრავლესობით იულია ტიმოშენკო ქვეყნის ახალ პრემიერ-მინისტრად დაამტკიცა, თუმცა 2005 წლის 8 სექტემბერს პრეზიდენტმა ვიქტორ იუშენკომ მისი კაბინეტი გადააყენა. 2007 წლის 18 დეკემბერს უზენაესმა რადამ ხმათა უმრავლესობით იულია ტიმოშენკო ქვეყნის პრემიერ-მინისტრად დაამტკიცა. 2018 წლის 20 ივნისს ტიმოშენკომ განაცხადა რომ მონაწილეობას მიიღებდა 2019 წლის უკრაინის საპრეზიდენტო არჩევნებში. იგი მოისაზრებოდა ერთ-ერთ მთავარ ფავორიტად. 16 მარტს სერგეი ტარუტამ განაცხადა რომ ხსნიდა საკუთარ კანდიდატურას და მხარს უჭერდა ტიმოშენკოს, მაგრამ კანდიდატურის მოხსნის ბოლო თარიღი 7 მარტი იყო შესაბამისად ტარუტა წარდგენილი იყო საარჩევნო ბიულეტინზე. 2019 წლის 31 მარტს არჩევნების პირველ ტურში ტიმოშენკომ 13,4% მოიპოვა და მესამე ადგილი დაიკავა ვლადიმერ ზელენსკისა და პეტრო პოროშენკოს შემდეგ. იულია ტიმოშენკოს ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2018-01-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ ტარუტა საპრეზიდენტო არჩევნებში ტიმოშენკოს დაუჭერს მხარს. ციტირების თარიღი: 2019-03-16 ↑ (უკრაინული) Another candidate appeared in favor of Gritsenko, Ukrayinska Pravda (7 March 2019)
არალის მამა იოსების ეკლესია

არალის მამა იოსების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ არალის ცენტრში. აგებულია 1860 წელს. ეკლესია დარბაზული ნაგებობაა, ნაგებია ნათალი ქვის კვადრებით. გადახურულია ქვის ფილებით. შესასვლელი დასავლეთ და სამხრეთი კედლის დასავლეთ ნაწილშია. ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებში ოთხ-ოთხი, ხოლო აღმოსავლეთის და დასაველთის კედლებში თითო სწორკუთხა და ოთხ-ოთხი ლუნეტისებური სარკმელია. ტაძარს სამხრეთიდან მიდგმული აქვს სამსართულიანი სამრეკლო, რომლის პირველი სართული ყრუ სივრცეა, მეორე სართული ოთხ სწორკუთხა სვეტებზე გადასული თაღოვანი ფანჩატური, მესამე სართული კი მრგვალ სვეტებზე გადასული თაღოვანი სამრეკლოა. ამ სართულის სვეტები XIX საუკუნის ბოლოს, სამცხე-ჯავახეთის მონოფიზიტურ-კათოლიკური ძეგლებისთვის მახასიათებელი პროფილირებული კაპიტელებით სრულდება. ნაგებობა დახურულია ქვის რვაკუთხა სახურავით. მესამე სართულის სამხრეთ და აღმოსავლეთ სარტყელზე ქართული მხედრული წარწერაა: ტაძარს აღმოსავლეთიდან ტაძრის საპერანგე ქვების შესაბამისი ქვებით მიშენებული აქვს თაღოვანი ფანჩატური მადონას ქანდაკების დასაბრძანებლად, ხოლო სამხრეთიდან დახურული კარიბჭე-სათავსო. ორივე მინაშენი ასევე ქვის ფილებითაა გადახურული.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 17759
არალის სტელა

არალის სტელა — მონუმენტური სახვითი ხელოვნების ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ არალის ერთ-ერთი უბნის განაპირას. თარიღდება ადრე შუა საუკუნეებით. სტელა ქვის მასიური სვეტია, ყველა წახნაგი ლილვითაა დასრულებული, თავზე კი ვოლუტია მოცებული. აღმართულია დიდ სამ ლოდზე. თავზე რკინის ჯვრის გამოსახულება აქვს დადგმული, რომელიც გვიანაა გაკეთებული. დასავლეთის წახნაგზე, ზედა ნაწილში ამოკვეთილია 11 სტრიქონიანი ხუცური წარწერა: „ქ. სახელითა ღმრთისაითა აღემართა ძელი ცხორებისაი ხელითა მახასითა სალოცველად მშობელთა მისთათუის ამენ“.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 17758
არალის ეკლესია

არალის ეკლესია, ეკლესია ირმისა — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ არალის ერთ-ერთი უბნის განაპირას. თარიღდება გვიანი შუა საუკუნეებით. ეკლესია დარბაზული ტიპისა ყოფილა, ამჟამად დანგრეულია. ჩრდილოეთით მიშენებული ქონია ეკვდერები. ნაგები იყო ნატეხი და რიყის ქვით დუღაბზე. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდა ჰქონდა. ჩრდილოეთის მინაშენი ორ ნაწილად იყო გაყოფილი — დასავლეთ და აღმოსავლეთის ნაწილად. აღმოსავლეთის ნაწილს აღმოსავლეთით აფსიდა ქონია. 1933 წლისთვის, როცა ეს ეკლესია გიორგი ბოჭორიძემ მოინახულა, ჯერ კიდევ იკითხებოდა აღმოსავლეთ კედლის თლილი ქვები, შემკული ჩუქურთმებით. ამჟამად ეკლესიის ადგილას უკვე კათოლიკური ეკლესიაა აშენებული, ხოლო ჩრდილოეთის ეკვდერები ნანგრევების სახითაა შემორჩენილი.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 17757
ვანო შარვაძე

ვანო შარვაძე (დ. 27 მაისი, 2002) — ქართველი ფეხბურთელი. საჩხერის „ჩიხურას“ ნახევარმცველი. პირველი მატჩი კარიერაში 2020 წელს ჩაატარა. ეროვნული ლიგის ოფიციალური ვებგვერდი
ივან ფოცხვერია

ივან ფოცხვერია (დ. 24 ივლისი, 2002) — ქართველი ფეხბურთელი. საჩხერის „ჩიხურას“ ნახევარმცველი. პირველი მატჩი კარიერაში 2020 წელს ჩაატარა. ეროვნული ლიგის ოფიციალური ვებგვერდი
ალექსანდრე ტეფნაძე

ალექსანდრე ტეფნაძე (დ. 8 აპრილი, 2002) — ქართველი ფეხბურთელი. საჩხერის „ჩიხურას“ ნახევარმცველი. პირველი მატჩი კარიერაში 2020 წელს ჩაატარა, გუნდის განაცხადში კი პირველად 2019 წელს მოხვდა. ეროვნული ლიგის ოფიციალური ვებგვერდი
Nintendo DS Lite

Nintendo DS Lite (იაპონ. ニンテンドーDS Lite) — მეშვიდე თაობის ორ ეკრანიანი პორტატიული ვიდეო თამაშების კონსოლი, შექმნილი და გამოცემული იაპონური კომპანია Nintendo-ს მიერ. დაანონსდა 2006 წლის 26 იანვარს, ხოლო გამოვიდა 2006 წლის 2 მარტს იაპონიაში, 1 ივნისს — ავსტრალიაში, 11 ივნისს — ჩრდილოეთ ამერიკაში, 23 ივნისს — ევროპაში, 26 ივნისს — ჩინეთში და 2007 წლის 18 იანვარს — სამხრეთ კორეაში. DS Lite არის Nintendo DS-ის შემცირებული ვერსია, განახლებული ეკრანით. მისი თავდაპირველი ფასი იაპონიაში შეადგენდა 16,800 იაპონურ იენას, აშშ-ში — 128 დოლარს, ევროპაში — 150 ევროს, კანადაში — 149 კანადურ დოლარს. მასზე თავსებადი იყო Game Boy Advance-ის და ორიგინალი DS-ის თამაშები. ყველაზე გაყიდვადი თამაშია „New Super Mario Bros“ (დაახლოებით 30.80 მილიონი ასლი). DS Lite ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული კონსოლია — Nintendo-ზე დაყრდნობით, 2014 წლის 31 მარტის მონაცემებით, მსოფლიოს მასშტაბით გაიყიდა DS Lite-ის 93.86 მილიონი ასლი. სისტემა მოიხმარდა ARM9-ის ცენტრალურ პროცესორს 67 მჰც ტაქტური სიხშირით, ასევე ARM7-ის თანაპროცესორს 33 მჰც ტაქტური სიხშირით; 3.12-ინჩიან სენსორულ LCD ეკრანს 256x192-ზე გაფართოებით; 4 მბ ოპერატიულ მეხსიერებას; 1000 მილიამპერიან ლითიუმ-იონურ აკუმულატორს 15-19 საათიანი ხანგრძლივობით (თამაშის პროცესში). კონსოლს წილად ხვდა უმაღლესი შეფასებები ვიდეო თამაშების კრტირიკოსებისაგან. 2020 წელს საიტმა Kotaku-მ თავის სიაში „25 საუკეთესო პორტატიული კონსოლი“ DS Lite-ს პირველი ადგილი მიუჩინა. კონსოლის წარმოება შეწყდა 2014 წლის 31 მარტს. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „Nintendo DS Lite“ ვიკისაწყობში. Nintendo DS Lite — Cnet Nintendo DS Lite — Nintendo.co.za Nintendo DS Lite — Game.co.uk DS vs DS Lite vs DSi დაარქივებული 2021-07-06 საიტზე Wayback Machine. — Retro Game Buyer ↑ 1.0 1.1 Consolidated Sales Transition by Region (PDF). Nintendo (2014-05-02). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-05-08. ციტირების თარიღი: 2014-07-19. ↑ Rojas, Peter. (2006-02-20) The Engadget Interview: Reggie Fils-Aime, Executive Vice President of Sales and Marketing for Nintendo. Engadget. ციტირების თარიღი: 2006-06-01. ↑ New Nintendo DS Lites The Way For Mario. Nintendo (2006-05-04). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-10-12. ციტირების თარიღი: 2006-06-01. ↑ Nintendo DS/DS lite. What console. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-03-04. ციტირების თარიღი: 2011-02-24. ↑ „The 25 Best Gaming Handhelds, Ranked“. „Kotaku“ (10 იანვარი, 2020). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 31 აგვისტო, 2020. ციტირების თარიღი: 31 აგვისტო, 2020.
ფოლისი

ფოლისი (ინგლ. Policy, ასევე პოლიტიკის დოკუმენტი) — გადაწყვეტილების მიღებისა და ოპტიმალური რეზულტატის მიღების პრინციპების სისტემა. ფოლისი მიმართავს ქმედებებს ზოგადი მიზნების მისაღწევად კონკრეტული ამოცანების შესრულების გზით. მიმართულებათა დაყოფის მეშვეობით ფოლისი ხსნის ძირითად მექანიზმებს, რომელთა გამოყენებითაც უნდა იყოს მიღწეული მიზნები და ტოვებს მანევრის თავისუფლებას კონკრეტული ქმედებების შერჩევისას საბოლოო მიზნის მისაღწევად. როგორც წესი, ფოლისი მიღებულია ორგანიზაციის ხელმძღვანელი რგოლის მიერ. ფოლისი, რომელიც ეხმარება გადაწყვეტილების მიმღებ პირს სუბიექტური გადაწყვეტილების მიღებაში, როგორც წესი დაფუძნებულია მრავალ ცვლადზე და მისი შედეგის ობიექტურად შეფასება რთულია. ამის საპირისპიროა ობიექტური ფოლისი - როგორც წესი, ობიექტური ფოლისი ეფუძნება კონკრეტულ მონაცემებს და მისი ობიექტურად შეფასება მარტივია (მაგალითად, პაროლების სირთულის ფოლისი). ↑ "Reagan Doctrine" at U.S. Department of State. State.gov. ციტირების თარიღი: 2014-04-14. ↑ Chang, Felix (February 11, 2011). „Reagan Turns One Hundred: Foreign Policy Lessons“. The National Interest. ↑ Office, Publications. What is policy. ციტირების თარიღი: 15 April 2018.
მიქაელ მახმუდოვი

მიქაელ მახმუდოვი (დ. 13 მაისი, 1926, დმანისი) — ქართველი პოლიტიკოსი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. მიქაელ მახმუდოვი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი მიქაელ მახმუდოვი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
კურტ ალდერი

კურტ ალდერი (გერმ. Kurt Alder; დ. 10 ივლისი, 1902 — გ. 20 ივნისი, 1958) — გერმანელი ქიმიკოსი და ნობელის პრემიის ლაურეატი ქიმიაში. კურტ ალდერი 1902 წლის 10 ივლისს დაიბადა დღევანდელ ქორზაუში, სადაც მან მიიღო დაწყებითი სკოლის განათლება. ალდერმა მაშინ დატოვა თავისი მშობლიური მხარე, როდესაც 1922 წელს ქორზაუ პოლონეთის ნაწილი გახდა. ბერლინის უნივერსიტეტში შეისწავლა ქიმია. მოგვიანებით კიელის უნივერსიტეტში სწავლისას დაწერა სადისერტაციო ნაშრომი, რომლისთვისაც 1926 წელს დაჯილდოვდა. 1930 წელს დაიწყო „კიელის უნივერსიტეტში“ ლექციების კითხვა, ხოლო 1934 წელს გახდა ქიმიის ლექტორი. 1936 წელს დატოვა კიელის უნივერსიტეტი და მუშაობა დაიწყო IG Farben-ში. 1940 წელს გახდა კელნის უნივერსიტეტის პროფესორი, შემდეგ ქიმიის უნივერსიტეტის დირექტორი. ალდერმა სიცოცხლის განმავლობაში რამდენიმე ჯილდო დაიმსახურა, მათგან ყველაზე გამორჩეული ნობელის პრემიაა, რომელიც ალდერმა და მისმა მასწავლებელმა ოტო დილსმა, „დილს-ალდერის რეაქციის“ აღმოჩენისთვის გადაეცათ. კურტ ალდერი გარდაიცვალა 1958 წლის 20 ივნისს, გარდაცვალების მიზეზი უცნობია, იგი გარდაცვალებიდან ორი კვირის შემდეგ თავის საცხოვრებელ ბინაში, კელნიში, გერმანიაში იპოვეს. ფაქტები კურტ ალდერზე ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ 3.0 3.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 4.0 4.1 Gran Enciclopèdia Catalana — Grup Enciclopèdia, 1968. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18696256"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2664168"></a> ↑ 5.0 5.1 Proleksis enciklopedija, Opća i nacionalna enciklopedija — 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3407324"></a> ↑ 6.0 6.1 Munzinger Personen <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107343683"></a> ↑ Альдер Курт // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ 8.0 8.1 Deutsche Nationalbibliothek Record #118644505 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ The Nobel Prize in Chemistry 1950 — Nobel Foundation. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1781959"></a> ↑ Table showing prize amounts — Nobel Foundation, 2019. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1781959"></a> ↑ https://en.gdch.de/gdch/prizes-and-awards/gdch-awards/emil-fischer-medal.html ↑ https://en.gdch.de/gdch/prizes-and-awards/gdch-awards/fresenius-award.html ↑ NNDB.
მიხეილ ზანდუკელი (ფიზიოთერაპევტი)

მიხეილ ოთარის ძე ზანდუკელი (დ. 1 მაისი, 1881, სოფ. არანისი, დუშეთის მაზრა, — გ. 22 ნოემბერი, 1950, თბილისი) — ქართველი ფიზიოთერაპევტი და კურორტოლოგი. საქართველოს წითელი ჯვრის საზოგადოების ერთ-ერთი დამფუძნებელი და საკურორტო საქმის ერთ-ერთი პირველი ორგანიზატორი იყო საქართველოში. დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი 1909 წელს. 1907 წელს პირველმა წამოაყენა წინადადება მოსკოვში ქართველთა საზოგადოების დაარსების შესახებ და იყო ამ საზოგადოების გამგეობის წევრი და თავმჯდომარის (ა. სუმბათაშვილი) მოადგილე, მოსკოვში ქართული საღამოების მოწყობის ერთ-ერთი ინიციატორი, განაგებდა და უსასყიდლოდ ემსახურებოდა ქართული საზოგადოების მიერ მოსკოვში მოწყობილ ლაზარეთს. 1912 მისი ინიციატივით მოსკოვში დაარსდა საექიმო შრომის სამედიცინო ბიურო, რომლის თავმჯდომარე თვითონ იყო. 1918 წლიდან მოღვაწეობდა საქართველოში. დიდი საექიმო დახმარება გაუწია ქ. გორის მოსახლეობას 1920 წლის მიწისძვრის დროს. ზანდუკელის ხელმძღვანელობით გაიხსნა სანატორიუმები ბორჯომსა და აბასთუმანში, თბილისში (გოგირდის წყლითა და ტალახით სამკურნალო), თბილისის ბალნეოლოგიური კურორტი (1937, იყო მისი პირველი დირექტორი). ზანდუკელმა დააარსა და ხელმძღვანელობდა თბილისის ფიზიოთერაპიული მეთოდებით მკურნალობის ინსტიტუტს (1926–1941). მეორე მსოფლიო ომის დროს განაგებდა ამ ინსტიტუტის ბაზაზე გახსნილ საევაკუაციო ჰოსპიტალს, 1946–1950 წლებში კი — თბილისის ფიზიოთერაპიულ საავადმყოფოს. ზანდუკელი საქართველოს ფიზიოთერაპევტთა საზოგადოების ერთ-ერთი დამაარსებელი და თავმჯდომარე იყო (1938–1950). მისი სამეცნიერო შრომები ეხება ძირითადად ფიზიოთერაპიული მეთოდებით მკურნალობის საკითხებს. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. მიხეილ ზანდუკელის ძმა ნიკოლოზი, საქართველოს არმიის კაპიტანი, დაიღუპა წითელ არმიასთან ბრძოლაში 1921 წელს. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 307. ნოდია, მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 481. ტატიშვილი ირ., დეკანოსიძე თ., მოსკოვის უნივერსიტეტი და ქართული ახალგაზრდობა, თბ., 1960; მიხეილ ზანდუკელი (ფიზიოთერაპევტი) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ფიქრია ზანდუკელი

ფიქრია ზურაბის ასული ზანდუკელი (დ. 9 აპრილი, 1933, თბილისი, — გ. 3 ნოემბერი, 2005, იქვე) — ქართველი ფილოლოგი, ფოლკლორისტი. ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1995). დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი (1956). მუშაობდა იქვე, იყო ფოლკლორისტიკის განყოფილების წამყვანი მეცნიერი-თანამშრომელი. იკვლევდა საბავშვო ფოლკლორის, საწესჩვეულებო პოეზიის, ხალხური პროზის, მხატვრული ოსტატობის, ფოლკლორული ჟანრების თავისებურებებს რეგიონების მიხედვით და ფოლკლორისტიკის სხვა საკითხებს. ძირითადი ნაშრომები: „ფოლკლორი და ქართველი საბავშვო მწერლები“ (1974), „ქართული საბავშვო ფოლკლორის საკითხები“ (1977), „წერილები საბავშვო ფოლკლორზე“ (1980), „მხატვრული ოსტატობის საკითხები ქართულ ფოლკლორში“ (1985), „ქართული ფოლკლორის მოკლედ ანოტირებული ბიბლიოგრაფია (1829–1901)“ (წგ. 1, 1973, ე. ვირსალაძესა და მ. გოგიჩაიშვილთან ერთად) და სხვ. 1988 წელს „ქართული ხალხური პოეზიის“ თორმეტტომეულის მომზადებისათვის მიენიჭა საქართველოს სახელმწიფო პრემია (სხვებთან ერთად). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 307.
კოტე მგალობლიშვილი

კონსტანტინე (კოტე) მგალობლიშვილი (დ. 7 ივნისი, 1940, თბილისი — გ. 18 სექტემბერი, 2021) — ქართველი თანამდებობის პირი, ინჟინერი, პოლიტიკოსი. საქართველოს სამი მოწვევის პარლამენტის (1995, 2001, 2004) წევრი. დაიბადა 1940 წლის 7 ივნისს. დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1958 წელს – გეოლოგიური სამმართველოს ბარიტის საძიებო პარტიის მუშა. 1958-1960 წლებში – საქალაქო ტრანსპორტის საამშენებლო ტრანსპორტის სამმართველოს მუშა. 1963-1965 წლებში – სარეკლამო კომპანია „ზაკკოპრეკლამას“ კონსტრუქტორი. 1965-1972 წლებში – თბილისის საკონდიტრო კომბინატი „მზიურის“ განყოფილების უფროსი. 1972-1973 წლებში – მხატვრულ ნაკეთობათა კომბინატის მთავარი ინჟინერი. 1973-1985 წლებში იყო საქართველოს ჟურნალისტთა კავშირის ფოტო-პოლიგრაფსტუდიის დირექტორი. 1985 წელს ქაღალდისა და საკანცელარიო ნაკეთობათა ფაბრიკის მთავარი ინჟინერი. 1985-1995 წლებში იყო საქართველოს გამომცემლობათა, პოლიგრაფიისა და წიგნის ვაჭრობის საქმეთა სახელმწიფო კომიტეტის შპს „პოლიექსპრესის“ დირექტორი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. 2001-2004 წლებში — საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“. 2004-2008 წლებში — საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარლამენტის წევრი, საარჩევნო ბლოკი „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“. გარდაიცვალა 2021 წლის 18 სექტემბერს. გარდაცვალების მიზეზად COVID-19-ის გადატანის შემდეგ დარჩენილი გართულებები დასახელდა. 1956: ჩვენი ეზო (გოჩა) 1961: უდიპლომო სასიძო (ბიჭიკო) კოტე მგალობლიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი კოტე მგალობლიშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ „მსახიობი კოტე მგალობლიშვილი გარდაიცვალა“. alia.ge. 18 სექტემბერი, 2021. ციტირების თარიღი: 18 სექტემბერი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება)
ჯემალ მეგრელიძე

ჯემალ მეგრელიძე (დ. 21 იანვარი, 1965, ქობულეთი) — ქართველი ეკონომისტი, თანამდებობის პირი, პოლიტიკოსი. 1990 წელს დაამთავრა საქართველოს სუბტროპიკული მეურნეობის ინსტიტუტი (ქ. სოხუმი) წარჩინებით. 1994 წელს — სუბტროპიკულ კულტურათა და ჩაის მრეწველობის სსგ ასპირანტურა. 1989 წელს — საქართველოს კომპარტიის ცენტრალურ კომიტეტთან არსებული მარქსიზმ-ლენინიზმიზმის უნივერსიტეტის აფხაზეთის ფილიალი წარჩინებით, სპეციალობით იდეოლოგია. 1998 წელს თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი ეკონომიკის ბაკალავრის სამეცნიერო ხარისხით, სპეციალობით - „ფინანსები და საბანკო საქმე“. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს აღორძინება“. ჯემალ მეგრელიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ჯემალ მეგრელიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
Killages

Killages — ქართული მუსიკალური ჯგუფი, რომელიც 2016 წელს რუსთავში შეიქმნა. ამჟამინდელი წევრები არიან: გუგა მაჭარაშვილი, ანრი ყაველაშვილი და რატი რატიანი. Killages მუსიკალური პროექტ Tbilisi Newcomers 2017-ის გამარჯვებული გახდა, რამაც მათი პოპულარობის ზრდას შეუწყო ხელი. 2017 — პროექტ Tbilisi Newcomers 2017-ის გამარჯვებული. Original Brothers (2020) ↑ "გორის დღეზე" კონცერტის ჩასატარებლად მერიამ ბენდი "Killages" მიიწვია ↑ #თაობა – Killages: ვცდილობთ სიმღერები ქართულენოვანი იყოს
ნიკოლოზ ზანდუკელი (სამხედრო ცენტრი)

ნიკოლოზ (ნიკო) მიხეილის ძე ზანდუკელი (დ. 1886, სოფ. არანისი, ახლანდ. დუშეთის მუნიციპალიტეტი, — გ. 20 მაისი, 1923, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკური და სამხედრო მოღვაწე. 1903 წლიდან იყო საქართველოს სოციალისტ-ფედერალისტთა პარტიის წევრი. რევოლუციური საქმიანობისათვის 1905 წელს ადმინისტრაციული წესით გადაასახლეს ოლონეცკის გუბერნიაში, საიდანაც გამოიქცა. ერთხანს არალეგალურად ცხოვრობდა. 1910 წელს გადასახლების ადგილზე დააბრუნეს. 1913 წელს დაბრუნდა გადასახლებიდან. I მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ გაიწვიეს რუსეთის იმპერიის არმიაში. მსახურობდა რიგითად სახელმწიფო ლაშქრის სტავროპოლის 597-ე დრუჟინაში კავკასიის ფრონტზე. 1918 წელს როგორც ეროვნული საბჭოს წევრობის კანდიდატმა, ხელი მოაწერა დამოუკიდებლობის აქტს. 1919 წელს გაწევრიანდა სახალხო გვარდიაში და შეუერთდა საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული პარტიას. იყო დუშეთის მაზრის სამხედრო კომისარიატის სამნეო ნაწილის გამგე, სოციალ-დემოკრატიული პარტიის დუშეთის სამაზრო კომიტეტის წევრი. 1921 წელს საქართველოს საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ მსახურობდა დუშეთის მაზრის სამხედრო კომისარიატში. აქტიურად მონაწილეობდა იატაკქვეშა ანტისაბჭოთა მოძრაობაში დუშეთის მაზრის ტერიტორიაზე, იყო საქართველოს დამოუკიდებლობის კომიტეტის მიერ შექმნილი „სამხედრო ცენტრის“ წევრი. 1923 წელს ჩეკამ დააპატიმრა და თბილისში, დღევანდელი ვაკის პარკის ტერიტორიაზე სამხედრო ცენტრის სხვა 14 წევრთან ერთად დახვრიტა. 2023 წლის 4 ივლისს საქართველოს პრეზიდენტმა სალომე ზურაბიშვილმა ნიკოლოზ ზანდუკელს და სამხედრო ცენტრის სხვა დახვრეტილ წევრებს ეროვნული გმირის ორდენი და ეროვნული გმირის წოდება (სიკვდილის შემდეგ) მიანიჭა. მშვიდობით ძმებო, გვხვრეტენ ამაღამ! დაარქივებული 2020-11-26 საიტზე Wayback Machine. / [საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს არქივი ; პროექტის ხელმძღვანელი ომარ თუშურაშვილი. თბ., 2016 . ISBN 9789941094361. - გვ. 146-158 ; ურუშაძე ლ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 307.; კუპატაძე ბ., საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918–1921) : ენციკლოპედია-ლექსიკონი, თბ.: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2018. — გვ. 170. ↑ საქართველოს პრეზიდენტის განკარგულება N04/07/02. ↑ გამოცემაში შეცდომით იხსენიება, როგორც „ზანდუკელი მიხეილ ნიკოლოზის ძე“.