laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სან-ანდრეს-ისტლაუაკა

სან-ანდრეს-ისტლაუაკა (ესპ. Municipio de San Andrés Ixtlahuaca) ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ცენტრალურ რაიონში, ცენტრალური ხეობის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 1 776 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 23.4%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 28.8 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 61.7 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა. ოახაკის მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/oax/territorio/div_municipal.aspx ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 26, 2021 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: January 27, 2021 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Nayarit es. INEGI (January 2016). ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Oaxaca División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1507-3.
სან-ანტონიო-დე-ლა-კალი

სან-ანტონიო-დე-ლა-კალი (ესპ. Municipio de San Antonio de la Cal) ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ცენტრალურ რაიონში, ცენტრალური ხეობის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 26 282 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 22.5%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 11 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 2 389.3 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა. ოახაკის მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/oax/territorio/div_municipal.aspx ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 26, 2021 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: January 27, 2021 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Nayarit es. INEGI (January 2016). ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Oaxaca División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1507-3.
სან-ბარტოლო-კოიოტეპეკი

სან-ბარტოლო-კოიოტეპეკი (ესპ. Municipio de San Bartolo Coyotepec) ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ცენტრალურ რაიონში, ცენტრალური ხეობის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 10 391 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 19.7%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 31.4 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 330.9 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა. ოახაკის მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/oax/territorio/div_municipal.aspx ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 26, 2021 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: January 27, 2021 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Nayarit es. INEGI (January 2016). ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Oaxaca División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1507-3.
სან-ხასინტო-ამილპასი

სან-ხასინტო-ამილპასი (ესპ. Municipio de San Jacinto Amilpas) ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ცენტრალურ რაიონში, ცენტრალური ხეობის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 16 827 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 21.4%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 4.2 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 4 006.4 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა. ოახაკის მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/oax/territorio/div_municipal.aspx ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 26, 2021 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: January 27, 2021 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Nayarit es. INEGI (January 2016). ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Oaxaca División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1507-3.
სან-პედრო-ისტლაუაკა

სან-პედრო-ისტლაუაკა (ესპ. Municipio de San Pedro Ixtlahuaca) ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ცენტრალურ რაიონში, ცენტრალური ხეობის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 14 552 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 113.3%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 23.2 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 627.2 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა. ოახაკის მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/oax/territorio/div_municipal.aspx ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 26, 2021 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: January 27, 2021 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Nayarit es. INEGI (January 2016). ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Oaxaca División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1507-3.
სან-რაიმუნდო-ხალპანი

სან-რაიმუნდო-ხალპანი (ესპ. Municipio de San Raymundo Jalpan) ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ცენტრალურ რაიონში, ცენტრალური ხეობის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 4 105 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 97.5%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 8.2 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 500.6 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა. ოახაკის მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/oax/territorio/div_municipal.aspx ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 26, 2021 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: January 27, 2021 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Nayarit es. INEGI (January 2016). ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Oaxaca División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1507-3.
სან-სებასტიან-ტუტლა

სან-სებასტიან-ტუტლა (ესპ. Municipio de San Sebastián Tutla) ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ცენტრალურ რაიონში, ცენტრალური ხეობის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 16 878 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 3.9%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 7.3 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 2 312.1 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა. ოახაკის მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/oax/territorio/div_municipal.aspx ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 26, 2021 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: January 27, 2021 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Nayarit es. INEGI (January 2016). ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Oaxaca División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1507-3.
სანტა-კრუსი-ამილპასი

სანტა-კრუს-ამილპასი (ესპ. Municipio de Santa Cruz Amilpas) ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ცენტრალურ რაიონში, ცენტრალური ხეობის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 13 200 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 30.4%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 2.3 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 5 739.1 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა. ოახაკის მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/oax/territorio/div_municipal.aspx ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 26, 2021 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: January 27, 2021 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Nayarit es. INEGI (January 2016). ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Oaxaca División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1507-3.
სანტა-კრუს-სოსოკოტლანი

სანტა-კრუს-სოსოკოტლანი (ესპ. Municipio de Santa Cruz Xoxocotlán) ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ცენტრალურ რაიონში, ცენტრალური ხეობის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 100 402 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 29%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 43.9 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 2 287.1 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა. ოახაკის მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/oax/territorio/div_municipal.aspx ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 26, 2021 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: January 27, 2021 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Nayarit es. INEGI (January 2016). ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Oaxaca División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1507-3.
სანტა-ლუსია-დელ-კამინო

სანტა-ლუსია-დელ-კამინო (ესპ. Municipio de Santa Lucía del Camino) ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ცენტრალურ რაიონში, ცენტრალური ხეობის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 50 362 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 6.3%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 9.4 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 5 357.7 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა. ოახაკის მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/oax/territorio/div_municipal.aspx ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 26, 2021 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: January 27, 2021 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Nayarit es. INEGI (January 2016). ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Oaxaca División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1507-3.
გიორგი ბენდელიანი

გიორგი ბენდელიანი (დ. 17 ოქტომბერი, 2006 ) — ქართველი ძიუდოისტი. ასპარეზობს -100 კგ წონით კატეგორიაში. 2024 წელს იასპარეზა მადრიდის ღია პირველობაზე. 2023 წელს ჭაბუკებს შორის მსოფლიო ჩემპიონატზე მესამე ადგილი დაიკავა. ბრინჯაოს მედლისთვის ბრძოლაში სერბი დუშან გრაჰოვაჩი ვაზარით დაამარცხა. 2023 წელს მოიგო გოიგოლში გამართული ჭაბუკთა ევროპის თასი სადაც - 81 კგ წონით კატეგორიაში იასპარეზა და ფინალში თურქი ემირ სელიმ არი დაამარცხა. 2023 წელს ბიელსკო-ბიალაში გამართულ ჭაბუკთა ევროპის თასზე მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. გიორგში 2022 წელს გამართულ ევროპის ჭაბუკთა თასზე ბრინჯაოს მედალი მოიპოვა. 2023 წელს ევროპის ზაფხულის ახალგაზრდულ ოლიმპიურ ფესტივალზე მოიპოვა ვერცხლის მედალი. 2024 წელს იასპარეზა მადრიდის ღია პირველობაზე. გიორგი ბენდელიანი ძიუდოს საერთაშორისო ფედერაციის საიტზე ↑ JudoInside ↑ მედლები გვემატება, მაგრამ ოქრო არ ჩანს! გუნდურს იაპონიის ვიწყებთ ↑ შედეგები ძიუდოს საერთაშორისო ფედერაციის საიტზე
თელავის მუნიციპალიტეტის სოფლების სია

თელავის მუნიციპალიტეტი შედის კახეთის მხარის შემადგენლობაში. საქართველოს ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის მიხედვით მუნიციპალიტეტი არის თვითმმართველი ერთეული, რომელსაც აქვს ადმინისტრაციული საზღვრები და ადმინისტრაციული ცენტრი. მუნიციპალიტეტს გააჩნია არჩევითი წარმომადგენლობითი და აღმასრულებელი ორგანოები, რეგისტრირებული მოსახლეობა და აქვს საკუთარი ქონება, ბიუჯეტი, შემოსულობები. მუნიციპალიტეტი საჯარო სამართლის იურიდიული პირია. მუნიციპალიტეტს ხელმძღვანელობს მერი. მუნიციპალიტეტი მართვის ოპტიმიზაციისათვის დაყოფილია ადმინისტრაციულ ერთეულებად. თელავის მუნიციპალიტეტის შემადგენლობაში შედის 1 ქალაქი და 29 სოფელი. თელავის მუნიციპალიტეტის სოფლები ერთიანდებიან, აკურის, ართანის, ბუშეტის, გულგულის, ვანთის, ვაზისუბნის, თეთრიწყლების, იყალთოს, კისისხევის, კონდოლის, კურდღელაურის, ლალისყურის, ლაფანყურის, ნასამხრალის, ნაფარეულის, რუისპირის, სანიორეს, ფშაველის, ქვემო ხოდაშენის, ყარაჯალის, შალაურისა და წინანდლის ადმინისტრაციულ ერთეულებში. თელავის მუნიციპალიტეტის ფართობია 1 082,5 კმ² და 2014 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 38 721 კაცს, ხოლო სიმჭიდროვეა 35,8 კაცი. მუნიციპალიტეტის ცენტრია ქალაქი თელავი. 2014 წლის აღწერის მიხედვით მუნიციპალიტეტის ყველაზე დიდი სოფელი მოსახლეობის მიხედვით არის ყარაჯალა (4891 ადამიანი), თელავიდან ყველაზე დიდი მანძილით დაშორებულია სოფელი ლეჩური (39 კმ.). თელავი აკაურთა ართანა ახატელი ბუშეტი გულგულა ვანთა ვარდისუბანი თეთრი წყლები იყალთო კისისხევი კობაძე კონდოლი კურდღელაური ლალისყური ლაფანყური ლეჩური ნადიკვარი ნასამხრალი ნაფარეული პანტიანი რუისპირი სანიორე სეროდანი ფშაველი ქვემო ხოდაშენი ყარაჯალა შალაური წინანდალი ჯუღაანი ↑ საქართველოს ორგანული კანონი, ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსი, მუხლი 2.2. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2024-02-26. ციტირების თარიღი: 2024-04-13. ↑ საქართველოს ორგანული კანონი, ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსი, მუხლი 4.4. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2024-02-26. ციტირების თარიღი: 2024-04-13. ↑ 3.0 3.1 3.2 2014 წლის აღწერის ძირითადი შედეგები
პავლე მოსულიშვილი

პავლე მოსულიშვილი (დ. 19??, საქართველო — გ. 1948, საფრანგეთი) — ქართველი მწერალი და ლოტბარი. პავლე მოსულიშვილი იყო პუბლიცისტი, 1898-1899 წლებში ყოველდღიურ გაზეთ „ცნობის ფურცელში“ (რედაქტორ-გამომცემელი: ვალერიან გუნია, 1896-1899 წლებში) სისტემატურად აქვეყნებდა სტატიებს, წერილებსა და კორესპონდენციებს სხვადასხვა საკითხებზე. მისი ფსევდონიმები იყო: „ბანი“ და „პავლე მოს - შვილი“. ემიგრაციაში წასვლის მერე იმყოფებოდა სტამბოლში, სადაც 1922 წელს ქართველ კათოლიკეთა სავანეს სტამბაში წიგნად გამოსცა თავისი პიესა. 1920-1930 წლებში პარიზში ხელმძღვანელობდა ქართველ მომღერალთა გუნდს. 1930 წლის 5 ივლისს პარიზში სასულიერო მოღვაწეებმა საქართველოს ეროვნული გმირის, ქაქუცა ჩოლოყაშვილის პანაშვიდი გადაიხადეს, საგალობლებს ასრულებდა ქართული გუნდი პავლე მოსულიშვილის ლოტბარობით. 1938 წელს 15 წელი შეუსრულდა ემიგრაციაში მოღვაწე ლოტბარის და დრამატურგის პავლე მოსულიშვილის ქართველ მომღერალთა გუნდს. ამ თარიღთან დაკავშირებით, ქართული ემიგრანტული ჟურნალის, „სამშობლოს“ რედაქციამ თხოვნით მიმართა იმხანად მედიცინის სფეროში მომუშავე, მაგრამ, იმავდროულად, ქართული მუსიკალური კულტურის ზედმიწევნით მცოდნე ელა (ელენე) წერეთელს, რომ მიმოხილვითი ხასიათის წერილი დაეწერა. აღნიშნული ჟურნალის 1939 წლის იანვრის ნომერში (N 27) გამოქვეყნდა სტატია „ქართული სიმღერა საფრანგეთში. ლოტბარი“. შენ ხარ მზე (ოთხმოქმედებიანი ფანტასტიური ეტიუდი საქართველოს პოლიტიკურ ცხოვრებიდან), დაწერილია ლტოლვილობის დროს ქ. კონსტანტინეპოლში, 1922 წელს - კონსტანტინეპოლი, ქართველ კათოლიკეთა სავანეს საბეჭდავი, 111 გვერდი, 1922 საითიძე გ., ქაიხოსრო (ქაქუცა) ჩოლოყაშვილი (დოკუმენტური თხრობა), თბ., საოჯახო ბიბლიოთეკა, 2012 - ISBN 978-9941-438-06-6 პავლე მოსულიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი პავლე მოსულიშვილი - „შენ ხარ მზე“ „სხვა-და-სხვა ამბავი. ქალაქი მარსელი“ (დასაწყისი), გაზეთი „ცნობის ფურცელი“, # 847, კვირა, 20 ივნისი, 1898-1899[მკვდარი ბმული] „სხვა-და-სხვა ამბავი. ქალაქი მარსელი“ (გაგრძელება და დასასრული), გაზეთი „ცნობის ფურცელი“, # 848, სამშაბათი, 22 ივნისი, 1898-1899[მკვდარი ბმული] ↑ პავლე მოს - შვილი ↑ წყარო: საძიებელი და კომენტარები // ქართული ემიგრაცია / გრიგოლ რობაქიძის სახელობის უნივერსიტეტის ქართული ემიგრაციის ისტორიისა და გეოგრაფიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი, გიორგი მაჩაბლის ფონდი.-თბილისი, 2015.-N3 (6).-გვ.142
ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფლების სია

ყვარლის მუნიციპალიტეტი შედის კახეთის მხარის შემადგენლობაში. საქართველოს ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის მიხედვით მუნიციპალიტეტი არის თვითმმართველი ერთეული, რომელსაც აქვს ადმინისტრაციული საზღვრები და ადმინისტრაციული ცენტრი. მუნიციპალიტეტს გააჩნია არჩევითი წარმომადგენლობითი და აღმასრულებელი ორგანოები, რეგისტრირებული მოსახლეობა და აქვს საკუთარი ქონება, ბიუჯეტი, შემოსულობები. მუნიციპალიტეტი საჯარო სამართლის იურიდიული პირია. მუნიციპალიტეტს ხელმძღვანელობს მერი. მუნიციპალიტეტი მართვის ოპტიმიზაციისათვის დაყოფილია ადმინისტრაციულ ერთეულებად. ყვარლის მუნიციპალიტეტის შემადგენლობაში შედის 1 ქალაქი და 21 სოფელი. ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფლები ერთიანდებიან ახალსოფლის, ბალღოჯიანის, გავაზის, გრემის, ენისელის, კუჭატნის, მთისძირის, საბუის, შილდისა და ჭიკაანის ადმინისტრაციულ ერთეულებში. ყვარლის მუნიციპალიტეტის ფართობია 1 000 კმ² და 2014 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 29 827 კაცს, ხოლო სიმჭიდროვეა 29,8 კაცი. მუნიციპალიტეტის ცენტრია ქალაქი ყვარელი. 2014 წლის აღწერის მიხედვით მუნიციპალიტეტის ყველაზე დიდი სოფელი მოსახლეობის მიხედვით არის ახალსოფელი (4158 ადამიანი), ყვარლიდან ყველაზე დიდი მანძილით დაშორებულია სოფელი შაქრიანი (35 კმ.). ყვარელი ალმატი ახალსოფელი ბალღოჯიანი გავაზი გრემი გრძელი ჭალა ენისელი ზინობიანი თივი თხილისწყარო კუჭატანი მთისძირი საბუე სანავარდო საცხენე შაქრიანი შილდა შოროხი ჩანტლისყურე წიწკანაანთსერი ჭიკაანი ↑ საქართველოს ორგანული კანონი, ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსი, მუხლი 2.2. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2024-02-26. ციტირების თარიღი: 2024-04-13. ↑ საქართველოს ორგანული კანონი, ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსი, მუხლი 4.4. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2024-02-26. ციტირების თარიღი: 2024-04-13. ↑ 3.0 3.1 3.2 2014 წლის აღწერის ძირითადი შედეგები
იაგო ვარდოსანიძე

იოჰან (იაგო) ლევანის ძე ვარდოსანიძე (დ. 17 ივნისი, 1928, სოფ. ობჩა, ახლანდ. ბაღდათის მუნიციპალიტეტი, — გ. 1 იანვარი, 1996, თბილისი) — ქართველი ჟურნალისტი, მთარგმნელი. საქართველოს კულტურის დამსახურებული მუშაკი (1983). დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი (1951). 1952–1961 წლებში მუშაობდა გაზეთ „ახალგაზრდა კომუნისტის“ რედაქციაში ლიტერატურულ მუშაკად (1952–1954), ხოლო შემდეგ აგიტაციისა და პროპაგანდის განყოფილების გამგედ (1954–1961). 1958 წლიდან იყო საქართველოს ჟურნალისტთა ფედერაციის წევრი. 1961–1965 წლებში იყო გამომცემლობა „ნაკადულის“ საშუალო და უფროსი ასაკის ბავშვთა ლიტერატურის რედაქციის გამგე, ხოლო შემდეგ — ამავე გამომცემლობის მთავარი რედაქტორი. 1968 წელს ვარდოსანიძემ მუშაობა დაიწყო ქართული ენციკლოპედიის მთავარ სამეცნიერო რედაქციაში: იყო უფროსი სამეცნიერო რედაქტორი, ლიტერატურული კონტროლის რედაქციის გამგე (1970–1975) და პასუხისმგებელი მდივანი (1975–1995). „ქართული საბჭოთა ენციკლოპედიის“ 12-ტომეულის მომზადებასა და გამოცემაში შეტანილი წვლილისათვის ვარდოსანიძეს 1988 წელს მიენიჭა საქართველოს სახელმწიფო პრემია (სხვებთან ერთად). ვარდოსანიძე ეწეოდა მთარგმნელობით საქმიანობას. თარგმნა ბორის ლავრენიოვის, ვლადიმირ იანის, რეიმონდ ჩანდლერის და სხვათა ნაწარმოებები. ვარდოსანიძე, იოჰან (იაგო) // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 173.
ლევან ვარდოსანიძე (მოქანდაკე)

ლევან ნოდარის ძე ვარდოსანიძე (დ. 10 სექტემბერი, 1957, თბილისი) — ქართველი მოქანდაკე. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის ქანდაკების ფაკულტეტი (1982), მოსკოვის სახვითი ხელოვნების აკადემიასთან არსებული ქ. თბილისის შემოქმედებითი სახელოსნო (1986). მნიშვნელოვანი ნამუშევრებია: სოფიკო ჭიაურელის (2009, თბილისი, სიონის სკვერი), ნატო ვაჩნაძის (2017, თბილისი, დავით აღმაშენებლის გამზირი) და ოთარ მეღვინეთუხუცესის (2015, თბილისი, 9 აპრილის ბაღი) ძეგლები, ქანდაკება „დიჯეი“ (2011, თბილისი, ვაკის პარკის მიმდებარე ტერიტორია), საქართველოს ოლიმპიურ ჩემპიონთა მემორიალი (2014, თბილისი, ივანე მაჩაბლის ქუჩა), ქანდაკებები „ბედნიერება“ (2019) და „თავისუფალი მოქალაქე“ (2021, ორივე — თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი) და სხვ. ვარდოსანიძეს ეკუთვნის აგრეთვე ნატო ვაჩნაძის, ნიკოლოზ შენგელაიას, სოფიკო ჭიაურელის, გურამ საღარაძის, მიხეილ ჭიაურელის, ვერიკო ანჯაფარიძის, იაკობ ტრიპოლსკის, ზეინაბ ბოცვაძის, თეიმურაზ ჩირგაძის მემორიალური დაფები. ვარდოსანიძის ნამუშევრები დაცულია მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნის კერძო კოლექციებსა და მუზეუმებში, მ. შ. საერთაშორისო ოლიმპიურ მუზეუმში (ლოზანა). ლევან ვარდოსანიძე (მოქანდაკე) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მიხეილ ვარენცოვი

მიხეილ ივანეს ძე ვარენცოვი (რუს. Михаил Иванович Варенцов; დ. 7 იანვარი 1902, სოფ. პოპოვსკაია, ახლანდ. ივანოვოს ოლქი, რუსეთი, — გ. 26 მაისი, 1977, მოსკოვი) — რუსი გეოლოგი. სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1953), გეოლოგიურ-მინერალოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი (1940), პროფესორი (1942). ვარენცოვმა დაამთავრა მოსკოვის სამთო აკადემიის გეოლოგიურ-საძიებო ინსტიტუტი 1929 წელს. ის მუშაობდა ნავთობის გეოლოგიურ-საძიებო ინსტიტუტში, სადაც 1934 წლიდან იყო დირექტორის მოადგილე. 1949-1955 წლებში იყო სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის გეოლოგიის ინსტიტუტის დირექტორი, ხოლო 1956-1977 წლებში — საწვავი წიაღისეულის გეოლოგიისა და დამუშავების ინსტიტუტის დირექტორი. მისი შრომები ძირითადად შეეხება ნავთობაირიანი რეგიონების გეოლოგიის უმნიშვნელოვანეს საკითხებს, როგორიცაა შედარებითი ტექტონიკა და სტრატიგრაფია, განვითარების ისტორია და ნავთობისა და აირის საბადოების განთავსების კანონზომიერებები. ვარენცოვმა დიდი წვლილი შეიტანა საქართველოს ნავთობიანი რაიონების გეოლოგიურ შესწავლაში და ამ საკითხებზე 2 ათეულზე მეტი შრომა გამოაქვეყნა. Перспективы нефтеносности западной части Куринской депрессии и соседних областей Большого и Малого Кавказа, «Бюллетень Грузнефти», 1947, №1–2. Геологическое строение западной части Куринской депрессии, М.–Л., 1958. Геологическое строение области Триалетских гор и смежных районов Карталинии, «Труды Ин-та нефти», 1950, т. 1, в. 2. ზესაშვილი ვ., ვარენცოვი, მიხეილ // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. ?.
კონსტანტინე ვართანიანი

კონსტანტინე ტიგრანის ძე ვართანიანი (დ. 24 სექტემბერი, 1898, თბილისი, — გ. 10 დეკემბერი, 1957, იქვე) — საქართველოში მოღვაწე ინჟინერ-ტექნოლოგი, ეროვნებით სომეხი. ტექნიკურ მეცნიერებათა კანდიდატი (1953). 1931 წელს გერმანიაში დაამთავრა სამთო აკადემია. 1932–1957 წლებში მუშაობდა მინერალური ნედლეულის საკავშირო ინსტიტუტის საქართველოს განყოფილებაში (ახლანდელი თსუ-ის კავკასიის მინერალური ნედლეულის ინსტიტუტი) უფროს მეცნიერულ თანამშრომლად, ლაბორატორიის გამგედ. მისი შრომები ძირითადად ეხება სასარგებლო წიაღისეულის გამდიდრების საკითხებს. 1951 წელს საქართველოს ბარიტის საბადოთა შესწავლისათვის, სხვა სპეციალისტებთან (ხელმძღვ. — ანტიფორე კალანდაძე) ერთად, მიენიჭა სტალინური პრემია. ვართანიანი, კონსტანტინე // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 174.
არკადი ვართაპეტოვი

არტაშეს (არკადი) იაკობის ძე ვართაპეტოვი (დ. 20 იანვარი, 1894, ბაქო, — გ. 10 მაისი, 1987, თბილისი) — საქართველოში მოღვაწე დერმატოლოგი, ეროვნებით სომეხი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1955), პროფესორი (1956), საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1962). დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი (1919). 1952 წლიდან ხელმძღვანელობდა საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს კანისა და ვენერულ სნეულებათა სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის დერმატოლოგიურ განყოფილებას. იკვლევდა ნეიროგენულ-ალერგიული დერმატოზების, კანის ინფექციური დაავადებების საკითხებს, კანის პათოლოგიისა და ენდოკრინოლოგიური პრობლემების ურთიერთკავშირს და სხვ. К клинической симптоматологии пеллагры, Тфл., 1934. Патология кожи и внутренняя секреция, Тфл., 1935 (თანაავტ.). Современные основы иммунотерапии глубоких форм стафилодермии, Тб., 1971. Чесотка, Тб., 1973. ვართაპეტოვი, არკადი // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 175.
არტემ ვართანოვი

არტემ სოლომონის ძე ვართანოვი (რუს. Артемий Соломонович Вартанов; დ. 15 თებერვალი, 1855, თბილისი, — გ. 25 ოქტომბერი, 1937, ბანია-ლუკა, ახლანდ. ბოსნია და ჰერცეგოვინა) — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-ლეიტენანტი (1913), წარმოშობით თბილისელი სომეხი. დაამთავრა თბილისის რეალური სასწავლებელი, მიხეილის საარტილერიო აკადემია (1875). 1872 წლიდან მსახურობდა საარტილერიო ნაწილებში. მონაწილეობდა რუსეთ-ოსმალეთის 1877–1878 წლების ომში. 1898–1904 წლებში მეთაურობდა კავკასიის არმიის საარტილერიო პოლკს, 1907–1908 — მე-16 საარტილერიო ბრიგადას. 1907 წელს მიენიჭა გენერალ-მაიორის, 1913 წელს — გენერალ-ლეიტენანტის წოდება. I მსოფლიო ომის დროს, 1915–1916 წლებში იყო მე-14 საარტილერიო კორპუსის ინსპექტორი, შემდეგ — I არმიის არტილერიის ინსპექტორი. რუსეთის სამოქალაქო ომის წლებში იყო სამხრეთ რუსეთის შეიარაღებული ძალების შტაბში. 1920 წლიდან ემიგრაციაში იყო იუგოსლავიის სამეფოში. გოგიტიძე მ., ვართანოვი, არტემ // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 175. Волков С.В. Генералитет Российской империи: Энциклопедический словарь генералов и адмиралов от Петра I до Николая II, в 2-х т. Центрполиграф: Москва, 2009.
სერგო ვართანოვი

სერგო ალფრედის ძე ვართანოვი (დ. 12 ივნისი, 1932, თბილისი, — გ. 7 ივნისი, 1990, მოსკოვი) — საბჭოთა სამედიცინო სამსახურის გენერალ-მაიორი (1982). დაამთავრა ლენინგრადის სამხედრო-სამედიცინო აკადემია (1956). 1968-1987 წლებში იყო მოსკოვის სამხედრო ოლქის ჰაერსაწინაღო თავდაცვის სამხედრო ჰოსპიტლის მთავარი ექიმი, ხოლო 1987-1990 წლებში ამავე ოლქის სამხედრო სამედიცინო სამსახურის უფროსი. ვართანოვი ასევე იყო სპორტის ოსტატი კალათბურთში, თამაშობდა თბილისის „დინამოს“ გუნდში. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. დოლიძე ლ., ვართანოვი, სერგო // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 175.