laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
თურქმენეთის ადმინისტრაციული დაყოფა

თურქმენეთის ადმინისტრაციული დაყოფა — თანამედროვე თურქმენეთის ტერიტორია ტერიტორიულ-ადმინისტრაციულად იყოფ თურქმენეთის კანონით ადმინისტრაციული დაყოფის შესახებ, რომელიც მიღებულია 2009 წლის 18 აპრილს. აღნიშნული კანონის თანახმად ქვეყნის დასახლებული პუნქტები იყოფა ქალაქებად, დაბებად და სოფლებად. ამჟამად თურქმენეთში 25 ქალაქი, 77 - დაბა და 1928 სოფელია. ადმნისტრაციულად თურქმენეთი იყოფა ველაიათებად, რომლებიც თავის მხრივ იყოფიან ეტრაპებად და გენგეშლიკებად. ველაიათი (5); ველაიეთთან გათანაბრებული ქალაქი (ქალაქი რომლის მოსახლეობაც 500 ათ. ადამიანზე მეტია; ფაქტობრივად ერთი აშხაბადი); ეტრაპი (50 ველაიეთში და 7 ქალაქში — 5 აშხაბადში და 2 თურქმენაბადში); ეტრაპთან გათანაბრებული ქალაქი (ქალაქი რომლის მოსახლეობაც 30 ათ. ადამიანზე მეტია; ასეთი ქალაქია 15); ეტრაპის ქალაქები (დასახლება, რომლის მოსახლეობაც 8 ათ. ადამიანზე მეტია; სულ 9); დაბა (დასახლება, რომლის მოსახლეობაც 2 ათ. ადამიანზე მეტია; სულ 77 დაბა); სოფელი (დასახლება, რომლის მოსახლეობაც 50 ადამიანზე მეტია; სულ 1928 სოფელი); გენგეშლიკი (565; გენგეშლიკში გაერთიანებულია ერთი ან რამდენიმე სოფელი). 1917 წელს თანამედროვე თურქმენეთის ტერიტორია შედიოდა კასპიისპირეთის ოლქში (დედაქალაქი - აშხაბადი) და ბუხარის საემიროში. 1919 დაარსდა თურქმენეთის საბჭოთა ფედერაციული რესპუბლიკა ცენტრით ტაშკენტში, რომლის შემადგენლობაშიც შევიდა თურქმენეთის უდიდესი ტერიტორია. თურქმენეთი, როგორც ცალკე ადმინისტრაციული დანაყოფი დაარსდა 1921 წელს. 1924 წელს, ბუხარის რესპუბლიკის ლიკვიდაციის შემდეგ ქვეყნის დასავლეთი ტერიტორიები გაერთიანდნენ და ჩამოყალიბდა თურქმენეთის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა. თავდაპირველად თურქმენეთის სსრ იყოფოდა კერკინის, ლენინის (მოგვიანებით - ჩარჯუის), მერვის, პოლტორაცკის (მოგვიანებით - აშხაბადის) და ტაშაუზის ოკრუგებად. 1939 წელს შემოიღეს საოლქო დაყოფა და შეიქმნა აშხაბადის, კრასნოვოდის, მარის, ტაშაუზის და ჩარჯოუს ოლქები. 1943 წელს დაარსდა კერკინის ოლქი, არსებობდა 1947 წლამდე. ამ წელსვე ლიკვიდირებულ იქნა კრასნოვოდის ოლქიც (ოლქი აღადგინეს და არსებობდა 1952-1955 წწ.). 1959 წელს გაუქმდა აშხაბადის ოლქი. 1963 გაუქმდა მარის, ტაშაუზის და ჩარჯოუს ოლქები, რომლებიც 1970 წელს აღადგინეს. 1973 წელს აღდგა აშხაბადის და კრასნოვოდის ოლქიც, რომლებიც კვლავ გააუქმეს 1988 წელს. 1991 წელს ყოფილი კრასნოვოდის ოლქის ტერიტორიაზე დაარსდა ბალკანის ოლქი, რომლის დედაქალაქიც გახდა ნებიტ-დაღი 1992 ყოფილი აშხაბადის ოლქის ტერიტორიაზე დაარსდა ახალის ველაიათი (დედაქალაქი - აშხაბადი, მოგვიანებით ანაუ და ბოლოს რუხაბადი). ბალკანისა და მარის ოლქებს ეწოდათ შესაბამისად ბალკანისა და მარის ველაიათი. ტაშაუზის ოლქს ეწოდა დაშოგუზის ველაიათი, ჩარჯოუს ოლქს — ლებაპის ველაიათი . Кратко о Туркменистане დაარქივებული 2010-04-03 საიტზე Wayback Machine. Туркмения-визитная карточка დაარქივებული 2006-08-22 საიტზე Wayback Machine. ↑ Закон Туркменистана от 18 апреля 2009 года «О порядке решения вопросов административно-территориального устройства Туркменистана, присвоения наименований и переименования государственных предприятий, организаций, учреждений и других объектов» ↑ თურქმენეთის სტატისტიკის სახელმწიფო კომიტეტი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-04. ციტირების თარიღი: 2011-10-10.
გუახირა

სახელი გუახირა შესაძლოა აღნიშნავდეს: გუახირა — დეპატრამენტი კოლუმბიაში გუახირა — უდაბნო გუახირის ნახევარკუნძულზე, კოლუმბიისა და ვენესუელის ტერიტორიებზე გუახირა — ნახევარკუნძული სამხრეთ ამერიკის ჩრდილოეთ ნაწილში, კოლუმბიისა და ვენესუელის ტერიტორიებზე გუახირა (ვაიუ) — ჩრდილო-აღმოსავლეთ კოლუმბიასა და ჩრდილო-დასავლეთ ვენესუელაში მცხოვრებ ინდიელთა ეთნიკური ჯგუფი გუახირა — კუბური მუსიკის, სიმღერის ან ცეკვის სტილი გუახირა — კოლუმბიური ტელენოველა
საღვთო ივეოსი

საღვთო ივეოსი (ლათ. Threskiornis aethiopicus) — ტანად დიდი ფრინველი ლაკლაკისნაირთა რიგისა. მისი სხეულის სიგრძეა 75 სმ. დებს 2-3 კვერცხს. ბუდეს იკეთებს წყალსატევების ნაპირებზე, ხეებზე, ბუჩქებსა და მიწაზე. აქვს ქვემოთ მოღუნული ნისკარტი, გრძელი ფეხები. გავრცელებულია აფრიკაში (საჰარის სამხრეთით, არაბეთის ნახევარკუნძულის სამხრეთით, მადაგასკარზე). სუდანში გადამფრენი ფრინველია. რეგისტრირებულია საღვთო ივეოსის შემოფრება კასპიის ზღვაზე. XIX საუკუნემდე გვხვდებოდა ეგვიპტის ტერიტორიაზე. იგი შეყვანილი იყო საფრანგეთში, იტალიაში, ესპანეთში, ტაივანსა და ამერიკის შეერთებულ შტატებში. იკვებება თევზით, ქვეწარმავლებით, მოლუსკებით, მწერებით. ხშირად სწავლობს ნიადაგს, რის საფუძველზე იჭერს უხერხემლოებს. ძველ ეგვიპტეში საღვთო ფრინველად ითვლებოდა (აქედან მოდის სახელწოდებაც), რადგანაც მისი მოფრენა ნილოსის ადიდებას ემთხვეოდა, და ამდენად, მოსავლის ბედ-იღბალს განსაზღვრავდა. ჟორდანია რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 200. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: საღვთო ივეოსი Sacred Ibis videos, photos & sounds დაარქივებული 2016-06-27 საიტზე Wayback Machine. on the Internet Bird Collection Invasive Species Factsheet African Sacred Ibis დაარქივებული 2016-11-26 საიტზე Wayback Machine. on DAISIE European Invasive Alien Species Gateway
ახალის ველაიათი

ახალის ველაიათი (თურქმ. Ahal welaýaty) – თურქმენეთის ადმინისტრაციული ერთეული. დაარსდა 1992 წელს ყოფილი აშხაბადის ოლქის ტერიტორიაზე. ველაიათის ადმინისტრაციული ცენტრია ანაუ. ახალის ველაიათი დაარქივებული 2013-03-21 საიტზე Wayback Machine. ახალის ველაიათი დაარქივებული 2010-07-29 საიტზე Wayback Machine.
ბალკანის ველაიათი

ბალკანის ველაიათი (თურქმ. Balkan welaýaty) – თურქმენეთის ადმინისტრაციული ერთეული. დაარსდა 1992 წელს ყოფილი ბალკანის ოლქის ტერიტორიაზე. ველაიათის ადმინისტრაციული ცენტრია ბალკანაბადი. ბალკანის ველაიათი დაარქივებული 2008-02-29 საიტზე Wayback Machine.
დაშოგუზის ველაიათი

დაშოგუზის ველაიათი (თურქმ. Daşoguz welaýaty) – თურქმენეთის ადმინისტრაციული ერთეული. დაარსდა 1992 წელს ყოფილი ტაშაუზის ოლქის ტერიტორიაზე. ველაიათის ადმინისტრაციული ცენტრია დაშოგუზი. დაშოგუზის ველაიათი დაარქივებული 2009-07-28 საიტზე Wayback Machine.
ძვ. წ. 449

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 449 დეცემვირების გაგდება და კონსულების არჩევა რომის კონსულები: ლუციუს ვალერიუს პ.ფ. პოტიტუსი, მარკუს ჰორაციუს ბარბატუსი.
ლებაპის ველაიათი

ლებაპის ველაიათი (თურქმ. Lebap welaýaty) – თურქმენეთის ადმინისტრაციული ერთეული. დაარსდა 1992 წელს ყოფილი ჩარჯოუს ოლქის ტერიტორიაზე. ველაიათის ადმინისტრაციული ცენტრია თურქმენაბადი. ლებაპის ველაიათი დაარქივებული 2009-07-28 საიტზე Wayback Machine.
მარის ველაიათი

მარის ველაიათი (თურქმ. Mary welaýaty) – თურქმენეთის ადმინისტრაციული ერთეული. დაარსდა 1992 წელს ყოფილი მარის ოლქის ტერიტორიაზე. ველაიათის ადმინისტრაციული ცენტრია მარი. ველაიეთის ტერიტორიაზე 1939-1963 წლებსა და 1970-1992 წლებში არსებობდა მარის ოლქი (ფართობი 86,8 ათასი კმ²). 1992 წლის 14 დეკემბრიდან ოლქის ტერიტორიაზე წარმოიქმნა მარის ველაიათი. მარის ველაიათი მდებარეობს თურქმენეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, მდინარე მურღაბის შუა და ქვემო დინებაში. ჩრდილოეთით მდებარეობს ყარაყუმის უდაბნო, სამხრეთით — ყარაბილისა და ბადხიზის მაღლობები. დიდი მდინარეა მურღაბი (2 წყალსაცავი) შენაკადებიანად. ველაიათის ტერიტორიას კვეთს ყარაყუმის არხი, რომელიც ამუდარიიდან ქალაქ მარიმდე სანაოსნოა. მარის ოლქის რუკა 1983 წელს ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 443-444. მარის ველაიათი დაარქივებული 2009-07-28 საიტზე Wayback Machine.
კაბიმასი

კაბიმასი (ესპ. Cabimas) — ქალაქი ჩრდილო-დასავლეთ ვენესუელაში, სულიას შტატში. მდებარეობს მარაკაიბოს ტბის სანაპიროზე. 2007 წლის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 268 006 ადამიანს შეადგენს. 1900-იან წლებამდე, ცნობილი იყო რომ ვენესუელა ფლობდა კომერციული რაოდენობის ნავთობს. ერთ-ერთი უმთავრესი აღმოჩენა იყო „სუმაკე 1“-ის საბადო 1914 წელს, მანე-გრანდეს არეალში, კაბიმასიდან 80 კმ-ით სამხრეთ-აღმოსავლეთით. 1922 წელს ქალაქში გაბურღეს საბადო „ბაროსო 2“, რითაც ვენესუელის თანამედროვე ისტორიაში ნავთობის უდიდესი საბადოს ფუნქციონირება დაიწყო. კაბიმასი დღემდე რჩება ქვეყნის მნიშვნელოვან ნავთობგადამამუშავებლად, რომელიც აქ ქვეყნის უდიდესი — მარაკაიბოს ტბის გარშემო ტერიტორიებიდან და ფსკერზე არსებული საბადოებიდან შემოდის. ასევე იზრდება სხვა საბადოების მნიშვნელობაც, რომლებიც ძირითადად ვენესუელის აღმოსავლეთშია განლაგებული. კაბიმასი 1758 წელს ცისტერიენელმა ბერებმა დააარსეს. ვენესუელის ქალაქების სია ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2011-09-28 საიტზე Wayback Machine. ↑ http://es.wikipedia.org/wiki/Municipio_Baralt_(Zulia,_Venezuela) (Spanish) ↑ The Royal Dutch ­ Shell Group of Companies in Venezuela, 1913-1922. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2006-10-13. ციტირების თარიღი: 2011-10-10.
ანაუ

ანაუ (თურქმ. Änew) — ქალაქი თურქმენეთში, ახალის ველაიათში. აკ-ბუგდაის ეტრაპისა და ახალის ველაიათის ადმინისტრაციული ცენტრი. წარმოადგენს აშხაბადის გარეუბანს. ეტრაპის ქალაქის სტატუსი მიიღო 2008 წლის 3 თებერვალს.. თურქმენეთის ქალაქების სია Article at the University of Pennsylvania on discovery of bronze age stamp seal დაარქივებული 2011-06-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ Population census 1989, Demoscope Weekly, No. 359-360, 1-18 January 2009 (search for Туркменская ССР) ↑ Халк Маслахаты Туркменистана принял Постановление об изменении статуса некоторых городов и поселков Туркменистана " «Туркменистан: золотой век». დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-01-07. ციტირების თარიღი: 2011-10-11.
ქულბაქი (ცაგერის მუნიციპალიტეტი)

ქულბაქი — სოფელი საქართველოში, ცაგერის მუნიციპალიტეტში, ჩქუმის თემში. მდებარეობს მდინარე ჯონოულის (ცხენისწყლის მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 720 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 17 კილომეტრით, ჩქუმიდან 3 კმ. საბჭოთა პერიოდში შედიოდა წიფერჩის სასოფლო საბჭოში, განვითარებული იყო მეცხოველეობა, მემცენარეობა, მეხილეობა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 131 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 573. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ღუ

ღუ — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, ლაილაშის თემში. მდებარეობს მდინარე ლაჯანურის (რიონის მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 710 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 23 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 34 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 600. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
შუა აღვი

შუა აღვი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, აღვის თემში. მდებარეობს ცაგერის ქვაბულის სამხრეთ ნაწილში, მდინარე ცხენისწყლის ხეობაში. ზღვის დონიდან 600 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 10 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 43 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 49. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ჩქუმი

ჩქუმი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ქულბაქი). მდებარეობს მდინარე ჯონოულის (ცხენისწყლის მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 650 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 15 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 86 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 172. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 121. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 201. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ჩხუტელი

ჩხუტელი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (სოფლები: დოღურაში, ლასხანა). მდებარეობს მდინარე ცხენისწყლის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 580 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 1 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 591 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 180. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ცაგერა (ცაგერის მუნიციპალიტეტი)

ცაგერა — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, ალპანის თემში. მდებარეობს მდინარე რიონის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 920 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 25 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 28 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 183. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ცხუკუშერი

ცხუკუშერი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, ნაკურალეშის თემში. მდებარეობს მდინარე ცხენისწყლისა და რიონის წყალგამყოფზე. ზღვის დონიდან 900 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 33 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 53 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 259. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ Кавказскій календарь на 1912 годъ, Тифлись, 1911, стр. 222. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
წილამიერი

წილამიერი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, ორბელის თემში. მდებარეობს მდინარე ლაჯანურის ხეობაში. ზღვის დონიდან 640 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 16 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 67 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 323. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
წიფერჩი

წიფერჩი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (სოფლები: ბარდნალა, ლარჩვალი). მდებარეობს მდინარე ცხენისწყლის ხეობაში. ზღვის დონიდან 760 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 6 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 242 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 334. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ხოჯი

ხოჯი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, უსახელოს თემში. მდებარეობს მდინარე ლაჯანურის ხეობაში. ზღვის დონიდან 680 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 19 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 87 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 507. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ Кавказскій календарь на 1910 годъ, Тифлись, 1909, стр. 398. ↑ Кавказскій календарь на 1912 годъ, Тифлись, 1911, стр. 217. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ესეკიბო

ესეკიბო (ესპ. Río Esequibo) — მდინარე სამხრეთ ამერიკაში, გაიანაში. სათავე აქვს გვიანის ზეგანზე. მიედინება ტყეებით და სავანებით გარშემორტყმულ ტერიტორიაზე და შეერთვის ატლანტის ოკეანეს. სიგრძე 1010 კმ. აჩენს 25 კმ-მდე სიგანის ესტუარს, სადაც მრავალი მომცრო კუნძულია. ატლანტის ოკეანეს ერთვის გაიანის დედაქალაქ ჯორჯტაუნიდან 21 კილომეტრის მოშორებით. აქვს მრავალი შენაკადი: რუპუნუნი, პოტარო, მასარუნი, სიპარუნი, კუიუნი და სხვ. შესართავთან დაახლოებით 30 კმ-ში მდებარეობს კუნძულები ლეგუანი (ფართობი 28 კმ²), ვაკენაამი (ფართობი 44 კმ²) და ჰოგი (ფართობი 60 კმ²). წყალუხვია. მდინარეზე ბევრი ჭორომი და ჩანჩქერია. სანაოსნოა შესართავიდან 80 კილომეტრამდე. მდინარის ქვემოთში არის ქალაქი ბარტიკა. მდინარე ესეკიბოზე მდებარეობს სახელგანთქმული წყალვარდნილი — კაიეტური, რომლის სიმაღლეა 226 მ. პირველი ევროპული კოლონია გაიანაში აშენდა მდინარის დაბალ ნაწილებში 1615 წელს. კოლონისტები ინდიელებთან მეგობრულ ურთიერთობაში იმყოფებოდნენ, სადაც სანაპიროსთან ახლოს გაშენებული ჰქონდათ შაქრისა და კაკაოს პლანტაციები. 1995 წელს მდინარეზე დაიღვარა მჟავის შხეფები. დაახლოებით 4 000 000 მ³ მოცულობის ციანიტი მდინარეში იყო გაშვებული, რამაც ზარალი გამოიწვია. მდინარის სახელწოდება მომდინარეობს ძველი ჰოლანდიური კოლონიის — ესეკიბოს სახელწოდებიდან. მდინარე ესეკიბო – ენციკლოპედია ბრიტანიკა მდინარე ესეკიბო – ინფორმაცია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 212.
სამწიფარასებრნი

სამწიფარასებრნი (ლათ. Meloidae) — ხოჭოების ოჯახი. ჩვეულებრივ კაშკაშა ფერის სხეული აქვთ, ჰემოლიმფა შეიცავს შხამიან ნივთიერებას — კანტარიდინს, რომელიც ადამიანის კანზე მოხვედრისას წყლულებს აჩენს. ოჯახში 2500-მდე სახეობაა. ყოფილ სსრკ-ში 200-მდე სახეობა გვხვდება, რომელთაგან საქართველოში აღსანიშნავია თავწითელა ესპანურა (Epicauta erythrocephala). ოთხწერტილა სამწიფარა (Mylabris quadripunctata), ცვალებადი სამწიფარა (Meloidae variabilis) ყვავილის სამწიფარა (Meloidae polymorpha) და სხვა. სამწიფარასებრთა ზოგი სახეობა მცენარეთა მავნებელია; ზოგის მატლი სასარგებლოა (კალიის კვერცხებს ანადგურებს), ზოფი კი ფუტკრის ბუდეში პარაზიტებს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 50.
პიემონტი

პიემონტი (იტალ. Piemonte) — რეგიონი იტალიის ჩრდილოეთში. მისი ფართობი 25 402 კმ²-ია, მოსახლეობა კი 2010 წლის მონაცემებით დაახლოებით 4,4 მლნ ადამიანს შეადგენს. დედაქალაქია ტურინი. მთავარი ადგილობრივი ენაა პიემონტური. კუენოსა და ტურინის პროვინციებში მდებარე ოქსიტანის ხეობაში ასევე ლაპარაკობენ ოქსიტანურ ენაზე. პიემონტს სამი მხრიდან გარს ალპები არტყავს. ესაზღვრება საფრანგეთსა და შვეიცარიას, ასევე იტალიის შემდეგ რეგიონებს: ლომბარდიას, ლიგურიას, ვალ-დ-აოსტას და ძალიან მცირე საზღვრით ემილია-რომანიას. რეგიონის ტერიტორიის 43,3% მთიანია, 30,3% გორაკ-ბორცვებს უჭირავს, 26,4% კი ვაკეებს. პიემონტი იტალიის რეგიონებს შორის სიდიდით მეორეა, სიცილიის შემდეგ. პიემონტში მდებარეობს პოს ნაყოფიერი ხეობა, აქ განვითარებულია მანქანათმშენებლობის ინდუსტრია (ფიატი). პიემონტის სახელი მოდის შუა საუკუნეების ლათინური სიტყვიდან Pedemontium ან Pedemontis, ანუ, ad pedem montium, რაც ნიშნავს „მთის ძირს“ (იგულისხმება ალპები); ეს სახელი დასტურდება XII საუკუნის ბოლო პერიოდის დოკუმენტებში. პიემონტის რეგიონი ადმინისტრაციულად 8 პროვინციად იყოფა: იტალიის ადმინისტრაციული დაყოფა ოფიციალური საიტი (იტალიური) ↑ 1.0 1.1 http://www.gazzettaufficiale.it/eli/id/2014/4/7/14G00069/sg ↑ 2.0 2.1 https://web.archive.org/web/20141203050730/http://www.gazzettaufficiale.it/eli/id/2014/4/7/14G00069/sg ↑ italiano, Touring club (15 June 1976). Piemonte (non compresa Torino). Touring Editore. p. 11. ISBN 9788836500017 – via Google Books.
სამწუბი

სამწუბი, სანძობი, ზანზობი — ისტორიული სოფელი სამხრეთ საქართველოში. მოხსენიებულია „გურჯისტანის ვილაიეთის დიდ დავთარში“ (XVI საუკუნე). ჯიქია ს., გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთარი, წგნ. 3, თბ., 1958 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 50.
ძვ. წ. 448

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 448 რომის კონსულები: ლარს (ან სპ.) ჰერმინიუს კორტინესანუსი (აკილინუსი), ტიტუს ვერგინიუს ტრიკოსტუს კელიომონტანუსი
World Magnetic Tour

World Magnetic Tour იყო ამერიკული მძიმე მეტალ ჯგუფ მეტალიკის 2008 — 2010 წლებში გამართული საკონცერტო ტურნე. იგი ჩატარდა მათი მეცხრე სტუდიური ალბომის, Death Magnetic, მხარდასაჭერად, რომელიც გამოვიდა 2008 წლის 9 სექტემბერს. ოფიციალურად, ტურნე დაიწყო 2008 წლის ოქტომბერში, აშშ-ის შტატ არიზონაში, ქალაქ გრენდეილში, რამდენიმე სარეკლამო შოუსა შემდეგ ევროპასა და აშშ-ში. 2010 წლის სექტემბრისთვის ტურნეს უკვე უმასპინძლეს ევროპამ, აზიამ, ოკეანეთმა, ჩრდილოეთ და სამხრეთ ამერიკამ. ტურნე დამთავრდა 2010 წლის 21 ნოემბერს, სამი შოუთი მელბურნში. ტურნე ყველაზე წარმატებული აღმოჩნდა მეტალიკისათვის. ამასთანავე, ტურნემ დაიკავა მეჩვიდმეტე ადგილი ყველა დროის ყველაზე შემოსავლიან ტურნეებს შორის. ჟურნალის Pollstar მიხედვით, World Magnetic Tour იყო 2009 წლის მეათე ყველაზე შემოსავლიანი ტურნე 89.1 მილიონი აშშ-ის დოლარით 78 შოუდან, ხოლო 2010 წელს, 110.1 მილიონი დოლარით, გადაინაცვლა მეხუთე პოზიციაზე წლის ყველაზე შემოსავლიან ტურნეებს შორის. საერთო ჯამში, ტურნეს შემოსავალმა შეადგინა 217 245 629 დოლარი 166 შოუდან ორი წლის განმავლობაში, რომელსაც დაესწრო 2.6 მილიონზე მეტი ადამიანი. ჯეიმზ ჰეტფილდი — წამყვანი ვოკალი, რიტმული გიტარა; კირკ ჰემეტი — წამყვანი გიტარა, დამატებითი ვოკალი; ლარს ულრიხი — დასარტყმელი საკრავები; რობერტ ტრუჰილო — ბას-გიტარა, დამატებითი ვოკალი. მეტალიკის ოფიციალური საიტი მეტალიკა საიტზე MySpace MetOnTour.com LiveMetallica.com ↑ მეტალიკა. (9 აგვისტო, 2010) The End of the Line.... Metallica.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-01-19. ციტირების თარიღი: 2011-10-14. ↑ Steffan Chirazi. (21 ნოემბერი, 2010) THE LAST THREE SHOWS...THE END OF THE LINE...THE BEGINNING OF ANOTHER.... Metallica.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-01-19. ციტირების თარიღი: 2011-10-14. ↑ 3.0 3.1 2009 Top 50 World Wide Tours. Pollstar. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-09-09. ციტირების თარიღი: 2011-10-14. ↑ 4.0 4.1 2010 Top 50 World Wide Tours. Pollstar. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-12-05. ციტირების თარიღი: 2011-10-14.
საღრძე

საღრძე — სოფელი სამხრეთ საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ადიგენის მუნიციპალიტეტში, ვარხანის თემში. მდებარეობს მდინარე ოცხის (ქვაბლიანის მარცხენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 1240 მეტრზე. დაბა ადიგენიდან დაშორებულია 19 კილომეტრით, ახალციხიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 24 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 275 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 201. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ძვ. წ. 447

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 447 რომის კონსულები: მ. გეგანიუს მ.ფ. მაცერინუსი, გაიუს იულიუსი (იულუსი?)
ბალკანაბადი

ბალკანაბადი (თურქმ. Balkanabat) - ქალაქი თურქმენეთში, ბალკანის ველაიათის ადმინისტრაციული ცენტრი. მოსახლეობა 87 822 კაცი. მდებარეობს ქვეყნის დასავლეთ ნაწილში დიდი ბალკანის მთისწინეთში. აშხაბადიდან ჩრდილო-დასავლეთით 400 კმ.-ზე. ქალაქი დაარსდა 1933 წელს ტრანსკასპიური რკინიგზის ხაზზე, ქალაქის სტატუსი მიიღო 1946 წელს. მოიპოვება ბუნებრივი გაზი და ნავთობი. ბალკანაბადში მდებარეობს ღვთისმშობლის შობის ტაძარი. ქალაქის მახლობლად 1983 წელს გადაირეს ფილმი ქინ-ძა-ძა. თურქმენეთის ქალაქების სია Небит-Даг Земляки Туркменистана. Школы Небит-Дага. Фотографии города დაარქივებული 2022-01-03 საიტზე Wayback Machine. Фото Балканабада დაარქივებული 2014-09-03 საიტზე Wayback Machine. ↑ Population Of Balkanabat
იური იარვეტი

იური ევგენის ძე იარვეტი (ესტ. Jüri Järvet; დ. 18 ივნისი 1919, ტალინი — გ. 5 ივლისი 1995, იქვე) — ესტონელი თეატრისა და კინოს მსახიობი. ესტონეთის დამსახურებული არტისტი (1964), სსრკ სახალხო არტისტი (1975). სსრკ სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1981). 1949 წელს დაამთავრა ტალინის თეატრალური ინსტიტუტი. 1952 წლიდან იყო ტალინის კინგისეპის სახელობის დრამატული თეატრის მსახიობი (1965-1967 წლებში მოსკოვის ახალგაზრდულ თეატრში მოღვაწეობდა). იარვეტის მიერ შექმნილი სცენური სახეებიდან აღსანიშნავია: მასხარა, ვოიტინსკი (აანტონ ტამსაარეს „მეფეს სცივა“, „ადამიანი და ღმერთი“), კლავდიუსი (უილიამ შექსპირის „ჰამლეტი“) და სხვა. გადაღებულია ფილმებში: „მკვდარი სეზონი“ (1968), „მეფე ლირი“ (1971), „სოლარისი“ (1972) და სხვა. ითამაშა ქართულ სატელევიზიო მრავალსერიან მხატვრულ ფილმში „დათა თუთაშხია“ (1979), სადაც შეასრულა გრაფი სეგედის როლი. იური იარვეტის შვილი აგრეთვე მსახიობია, რომელიც გადაღებულია რამდენიმე ფილმში. დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშის ორდენით, აგრეთვე მედლებით. იური იარვეტის პროფილი ეროვნული ფილმოგრაფიის საიტზე დაარქივებული 2011-09-17 საიტზე Wayback Machine. იური იარვეტი – ცნობები იური იარვეტი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში იური იარვეტი – ბიოგრაფია იური ევგენის ძე იარვეტი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 60. Eesti NSV rahvakunstnik Jüri Järvet, Koost. К. Kask, [Tallinn, 1974].