laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ლანცეტაფოთლიანი მრავალძარღვა

ლანცეტაფოთლიანი მრავალძარღვა (ლათ. Plantago lanceolata) — მრავალწლიანი ბალახოვანი მცენარეა, სიმაღლე – 5-80 სმ. მიტკეცილი ბეწვით შებუსული. საყვავილე ღერო – რამდენიმე, სწორი ან წამოწეული. ფოთლები ფესვთანურ როზეტად არის შეკრებილი, ფორმით ელიფსურ ან ხაზურლანცეტა, კიდემთლიანი, ყუნწში შევიწროებული და წაწვეტებული. საყვავილე ღერო გრძელია, სიგრძივღარებინი, თავთავები მოგრძოკვერცხისებური, კონუსური ან ცილინდრული. იზრდება დაბლობიდნ სუბალპურ სარტყლამდე – მდელოებზე, ქვიან, კლდოვან და ღორღიან ადგილებში, გზისპირებზე, ბოსტნებში, სარწყავი არხების გაყოლებაზე. საქართველოში ყველა რეგიონშია გავრცელებული. გავრცლების არეალი მოიცავს მთელ კავკასიასა და თითქმის მთელი ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს არატროპიკულ ნაწილს, აგრეთვე ჩრდილოეთ ამერიკას. ყვავილი ფოთლები თესლები ფესვები ილუსტრაცია სუხიტაშვილი კ., საქართველოს ყვავილოვანი მცენარეები, თბ., 2018, გვ. 604.
ყაყაჩურა

ყაყაჩურა (ლათ. Glaucium corniculatum) — 10-40 სმ სიმაღლის ერთწლიანი ბალახოვანი მცენარეა. ღერო წახნაგოვანია, ღარებიანი, ჩვეულებრივ, გაფარჩხულდატოტვილი. მთელი მცენარე ჯაგრითაა მოფენილი. ფოთლები ღრმად ფრთისებრურად არის დანაკვთული, არათანაბარ ბასრხერხკბილა სეგმენტებად. ფესვთანური ფოთლები ყუნწიანია, ღეროსეული ფოთლები მჯდომარე. გვირგვინის ფურცლები 1,5-3 სმ სიგრძისაა, შეფერილობით ღვინისფერ-წითელია, ძირში მოშავო-იისფერი ლაქით. დაბლობების, მშრალი ფერდობებისა და ნათესების მცენარეა. გავრცელებულია, ძირითადად, აღმოსავლეთ საქართველოში. გავრცელების საერთო არეალი მოიცავს კავკასიას, ცენტრალურ და სამხრეთ ევროპას, მცირე აზიასა და ირანს. სუხიტაშვილი კ., საქართველოს ყვავილოვანი მცენარეები, თბ., 2018, გვ. 588.
ყვავისხმალა

ყვავისხმალა (ლათ. Hypecoum pendulum) — ორწლიანი ბალახოვანი მცენარე. ღერო სწორია ან წამოწეული, სიმაღლით — 10-30 სმ, დატოტვილი. ფოთლები სამ ნაწილად ფრთისებურად განკვეთილია ძაფისებურ-ხაზურ წვეტიან ნაკვთებად. ფესვთანური ფოთლები როზეტულია. ღეროსეული ფოთლები ძალიან პატარაა და თათის მსგავსად დაყოფილი. ყვავილები გრძელ ტოტებზეა მოთავსებული. გვირგვინი ყვითელია. გვერდითი ნაკვთები შავი წერტილებით არის დაფარული. მცენარე გავრცელებულია ნათესებსა და კლდოვან ადგილებში. გავრცელებულია, ძირითადად, აღმოსავლეთ საქართველოში. გავრცელების საერთო არეალი მოიცავს კავკასიას, ცენტრალურ და სამხრეთ ევროპას, მცირე აზიასა და ირანს. სუხიტაშვილი კ., საქართველოს ყვავილოვანი მცენარეები, თბ., 2018, გვ. 588.
ჩაღანდრი

ჩაღანდრი (ლათ. Veronica anagallis-aquatica) — მრავალწლიანი ბალახოვანი მცენარეა, სიმაღლე – 15-80 სმ. ღერო მარტივი ან დატოტვილია, სწორი, შეფოთლილი. ფოთლები მჯდომარეა, მოყვანილობით ფართო ან მოგრძოლანცეტა, კიდეები დაკბილულია ან კიდემთლიანია. ყვავილედი მრავალყვავილიანია, იღლიური მტევანი. გვირგვინი ჯამზე გრძელია, მკრთალი ცისფერი ან მოვარდისფრო-იისფერია. იზრდება მთის ქვედა და შუა სარტყელში; არხების, მდინარეების და ტბების ნაპირებზე. საქართველოში გავრცელებულია ყველა რეგიონში. გავრცელების საერთო არეალი მოიცავს თითქმის მთელ ევროპას, შუა აზიას, მცირე აზიას, აღმოსავლეთ აზიას და ჩრდილოეთ ამერიკას. სუხიტაშვილი კ., საქართველოს ყვავილოვანი მცენარეები, თბ., 2018, გვ. 606.
საგარეჯოს წმინდა გიორგის ეკლესია

საგარეჯოს წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში, ქალაქ საგარეჯოში. აგებულია შუა საუკუნეებში. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია რიყის ქვითა და ნატეხი ქვით. გარეთა კუთხეებში და ალაგ-ალაგ, კედლებშიც მოზრდილი დამუშავებული ქვებია გამოყენებული. კედლები მოყვითალო ფერის, წმინდა ბათქაშითაა გასწროებული. შესასვლელი ეკლესიას სამხრეთიდან აქვს. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომელიც გადახურულია წესიერი ფორმის კონქით. გარედან ეკლესიის კედლები სადაა. ეკლესიასთან ახლოს სხვადასხვა ზომის ბევრი ქვევრი აწყვია.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 26289
ალპური წიწინაური

ალპური წიწინაური (ლათ. Polygala alpicola) — მრავალწლიანი ბალახოვანი მცენარე, შიშველი. ღერო, ჩვეულებრივ, სწორია ან წამოწეული, ხშირი შეფოთვლით. ქვედა ფოთლები ძლიერ პატარაა, უკუკვერცხისებური ან ნიჩბისებური. ზედა ფოთლები უფრო დიდია, ლანცეტა ფორმის. ყვავილედი მოკლე მტევანია. გვირგვინი ლურჯია, იშვიათად – ვარდისფერი. მცენარე იზრდება სუბალპური და ალპური სარტყლების მდელოებზე. გავრცელებულია მთელ საქართველოში. გავრცელების საერთო არეალი მოიცავს მცირე აზიის აღმოსავლეთ ნაწილს. სუხიტაშვილი კ., საქართველოს ყვავილოვანი მცენარეები, თბ., 2018, გვ. 622.
ჭიკარტი

ჭიკარტი (ლათ. Veronica polita) — ერთწლიანი ბალახოვანი მცენარეა, სიმაღლე 10-25 სმმდე. მოკლე ბანჯგვლიანბეწვიანი, ზოგჯერ ჯირკვლოვანი. ღერო სუსტი და დატოტვილია, გართხმული, ძირთან აღმავალი ან მწოლიარე, დაფესვიანებული ყლორტებით, ხშირი შეფოთვლით. ფოთლები მომრგვალო კვერცხის ან კვერცხის ფორმისაა, თითქმის გულისებური ძირით. ზედა ფოთლები უფრო პატარა ზომისაა და კვერცხის ფორმის. ყვავილები მარტოულია და განლაგებული ზედა ფოთლების იღლიებში. გვირგვინი ცისფერია, უფრო იშვიათად – თეთრი, ჯამის ტოლია ან მასზე ცოტა მოკლე. იზრდება მთის ქვედა სარტყელში – მინდვრებზე, მშრალ ფერდობებსა და რუდერალურ ადგილებში. გავრცელებულია საქართველოს ყველა რეგიონში. გავრცელების საერთო არეალი მოიცავს მთელ კავკასიას, ევროპას, შუა აზიას, აღმოსავლეთ აზიას და ჩრდილოეთ ამერიკას. სუხიტაშვილი კ., საქართველოს ყვავილოვანი მცენარეები, თბ., 2018, გვ. 616.
დედოფლის თითა

დედოფლის თითა (ლათ. Veronica officinalis) — მრავალწლიანი ბალახოვანი მცენარეა. 10-40 სმ-მდე სიმაღლის შებუსული ბანჯგვლიანი, ზოგჯერ, ზედა ნაწილში ჯირკვლოვანი ბეწვებით დაფარული. ღერო დატოტვილია, გართხმული, ძირთან დაფესვიანებული და წვერით წამოწეული. ფოთლები ელიფსურია ან უკუკვერცხისებური, კიდეებზე ხერხისებურად დაკბილული, ძირთან კიდემთლიანი. ორივე მხარეზე მარტივი ბეწვით შებუსული. ყვავილები შეკრებილია ზედა ფოთლების იღლიებში მოთავსებული მტევნისებრ ყვავილედებად. გვირგვინი მკრთალი ცისფერია ან ლილისფერი, ზოგჯერ მოთეთროა იასამნისფერი ძარღვებით. გვირგვინის ნაკვთები 1/3-ზე შეზრდილია მილად. იზრდება მთის ზედა სარტყლამდე – ტყეებში, ტყისპირებსა და მდელოებზე. გავრცელებულია საქართველოს ყველა რეგიონში. გავრცელების საერთო არეალი მოიცავს მთელ კავკასიას, ევროპას, ციმბირსა და ჩრდილოეთ ამერიკას. სუხიტაშვილი კ., საქართველოს ყვავილოვანი მცენარეები, თბ., 2018, გვ. 614.
ჭაინახუპი

ჭაინახუპი (უდი. „ჭაინა“ — ერბო, „ხუპ“ — ფლავი) — უდიური სამზარეულოს ტრადიციული კერძი, რომელიც უდიური ტრადიციის თანახმად მზადდება ყველიერის კვირა დღეს, დიდმარხვის დაწყებამდე, თუმცა მისი დამზადება ნებისმიერ დროსაა შესაძლებელი. აღნიშნული კერძის დამზადება ნელ-ნელა დავიწყებას მიეცა, განსაკუთრებით აზერბაიჯანის მიღმა მცხოვრებ უდიებში. ქავთარაძე ა., უდიები, თბ., 2022, ISBN 978-9941-8-4400-3 ჭაინახუპის დამზადება - უდიური სამზარეულო ↑ კახეთში მცხოვრები ალბანელთა შთამომავლები, რომელთაც საკუთარი ენა და დამწერლობა აქვთ
გენო წულაია

გენო წულაია (დ. 17 იანვარი, 1930, სოხუმი, საქართველოს სსრ — გ. 18 სექტემბერი, 2000)— ქართველი რეჟისორი, მსახიობი, სცენარისტი, კომპოზიტორი. საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1979). საკავშირო კინოფესტივალის ლაურეატი (1985). გენო წულაია დაიბადა 1930 წლის 17 იანვარს სოხუმში. 1948 წელს დაამთავრა სოხუმის მუსიკალური სასწავლებელი. 1948-1950 წლებში სწავლობდა ოდესის სამედიცინო ინსტიტუტში. 1957 წელს დაამთავრა საკავშირო კინემატოგრაფიის ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტი (მიხეილ ჭიაურელისა და იური გენიკას სახელოსნო). 1957 წლიდან კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ რეჟისორია. 1981 წელს დაამთავრა თბილისის შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის კინოფაკულტეტი. ფილმებს იღებდა მეუღლესთან, კინორეჟისორ ნელი ნენოვასთან ერთად. 1993 წლიდან ცხოვრობდა ბულგარეთში. 1983 — ყვითელი ჩიტი 1988 — ოპერაცია „ვუნდერლანდი" 1959 — წარსული ზაფხული 1963 — ცეროდენა რაინდები 1965 — დრო იწურება განთიადისას 1971 — რერო მასპინძლობს 1973 — მოვდივართ და მოვიმღერით 1977 — პეპელა 1979 — ქორწინება იმერულად 1981 — ყოჩაღად, პაპებო! 1984 — ჩიორა 1988 — მეტიჩარა დრო იწურება განთიადისას მოვდივართ და მოვიმღერით რერო მასპინძლობს ქორწინება იმერულად ყოჩაღად, პაპებო! პეპელა გენო წულაია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გენო წულაია — ეროვნული ფილმოგრაფია გენო წულაია — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
გალავნის წმინდა ნინოს ეკლესია

გალავნის წმინდა ნინოს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ გალავანში. აგებულია შუა საუკუნეებში. ეკლესია რიყის ქვით აგებული დარბაზული ნაგებობაა, არქიტრავული კარი სამხრეთიდან აქვს დატანებული. ინტერიერში, საკურთხეველი დანარჩენი დარბაზისგან მოხატული კანკელითაა გამოყოფილი, რომლის რიტმსაც, თავის მხრივ სამი თაღი და ორი ნიში ქმნის. აღმოსავლეთით, აფსიდის ღერძზე გაჭრილია სარკმელი, რომლის ორივე მხარეს სხვადასხვა ზომის თითო ნიშია დატანებული. ასეთივე, თაღოვანი სარკმლებია სამხრეთ და დასავლეთ კედლებშიც. ეკლესიის კამარის თაღი თაროსებრ, სადა იმპოსტებზე გადმოდის. კონქი კუთხეებში ეყრდნობა კაპიტელებს. სამხრეთ, დასავლეთ და ჩრდილოეთ ფასადებზე, ქვის წყობაში ჩართულია აგურის ჯვრის გამოსახულებები. ლავგარდანიც აგურისაა. მოცულობა გადახურულია კრამიტით.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 29920
ახალშენის ნაეკლესიარი

ახალშენის ნაეკლესიარი — არქიტექტურული ძეგლი ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახალშენში. სოფელ ახალშენში სასაფლაოს ტერიტორიაზე, შემორჩენილია ეკლესიის ნაშთები (რამდენიმე ქვა). სასაფლაოს ტერიტორიაზე არის ძველი საფლავის ქვები.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 29282
მირახშნის გამოქვაბული

მირახშნის გამოქვაბული — არქიტექტურული ძეგლი ასპინძის მუნიციპალიტეტის სოფელ მირახშანში, აგებულია შუა საუკუნეეში. გამოქვაბულში შესასვლელი არის ტერასის ზედაპირიდან 1 მეტრ სიმაღლეზე და ვიწრო გვირაბით უკავშირდება ზედა ქვაბულს. გამოქვაბულის შესასვლელში არის ქვის, წაქცეული კარი, რომლის ზომებია 1.5x0.85მ. თვითონ გამოქვაბულში არის 2 სათავსი და ერთი სამზარეულო, სადაც კლდეში სადგარი არის გამოკვეთილი.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 21343
მლოკოსევიჩის იორდასალამი

მლოკოსევიჩის იორდასალამი (ლათ. Paeonia daurica) — მრავალწლიანი ბალახოვანი მცენარეა. ღერო შეფოთლილია. ფოთოლი ორ-სამფოთოლაკიანია, სულ ზედა ფოთოლი მთლიანია. ორივე მხარე ან მხოლოდ ქვედა მხარე ლეგა ფერისაა, შიშველია ან ქვედა მხარეს შებუსული. ფოთლის ნაკვთები უკუკვერცხისებურია. ყვავილი ფართოდ არ არის გადაშლილი, გვირგვინი თეთრია ან მოყვითალო. სამტვერეები ყვითელია. იზრდება მთის შუა სარტყლის ტყეებში, გვხვდება მხოლოდ ლაგოდეხის დაცულ ტერიტორიაზე. საქართველოს ენდემია. მცენარე აღწერილია 1897 წელს ბოტანიკურ ბაღში კულტივირებული ეგზემპლარების მიხედვით. სუხიტაშვილი კ., საქართველოს ყვავილოვანი მცენარეები, თბ., 2018, გვ. 576.
ძაღლისპირა

ძაღლისპირა (ლათ. Antirrhinum majus) — ერთწლიანი ბალახოვანი მცენარეა, ღერო – 25-80 სმ სიმაღლის, მარტივი ან დატოტვილი, ზედა ნაწილში შებუსული. ფოთლები – ლანცეტა ფორმის, მოპირისპირედ ან იშვიათად, მორიგეობით განლაგებული. ყვავილედი კომპაქტურია, ყვავილი დიდი ზომისაა, მეწამული, ყვითელი ან თეთრი. მცენარე იზრდება ქვიან ადგილებში, კედლებზე. ფართოდ არის კულტივირებული და გაველურებული. გვხვდება მთელ საქართველოში. გავრცელების საერთო არეალი მოიცავს მთელ კავკასიას, სამხრეთ ევროპას, ჩრდილოეთ ამერიკას/გაველურებულია. სუხიტაშვილი კ., საქართველოს ყვავილოვანი მცენარეები, თბ., 2018, გვ. 596.
ყანის ჭლექი

ყანის ჭლექი (ლათ. Fallopia convolvulus) — ერთწლიანი ბალახოვანი მცენარეა. ღერო 10-100 სმ სიმაღლისაა, ხვიარა, იშვიათად – მწოლიარე ან სწორი, დაკუთხულ-დაღარული, ძირიდანვე დატოტვილი. ფოთლები სამკუთხაკვერცხისებურია, საკმაოდ გრძელყუნწიანი. ყვავილები შეკრებილია 3-6 მეჩხერ კენწრულ მტევნებად. ყვავილსაფარი ნახევრამდე ხუთნაკვთიანია, მომწვანო ფერისაა. ნაყოფი სამწახნაგოვანია, შავი, 3-3,5 მმ სიგრძის. იზრდება ნათესებსა და ნაჩხატებში, დანაგვიანებულ ადგილებში, იშვიათად – ბუჩქნარებში. გავრცელებულია მთელ საქართველოში. გავრცელების საერთო არეალი მოიცავს ჩრდილოეთ და ცენტრალურ ევროპას, მცირე აზიას, შუა და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიას, ირანს. სუხიტაშვილი კ., საქართველოს ყვავილოვანი მცენარეები, თბ., 2018, გვ. 626.
წიაღა

წიაღა (ლათ. Polygonum patulum) — 10-100 სმ სიმაღლის, ერთწლიანი ბალახოვანი მცენარეა. ღერო ძირიდანვე დატოტვილია. ფოთლები მოგრძოლანცეტა ფორმისაა, მცირერიცხოვანი, მოკლეყუნწიანი ან თითქმის მჯდომარე. 1-4 ყვავილი ერთად არის შეკრებილი, ყუნწიანია, ყვავილსაფარი მწვანეა ან მოყავისფრო-მწვანე, კიდეებსა და წვერში მოწითალო. იზრდება დანაგვიანებულ ადგილებსა და ნათესებში. გავრცელებულია ქართლში, კახეთში, მთიულეთსა და მესხეთ-ჯავახეთში. გავრცელების საერთო არეალი მოიცავს კავკასიას, სამხრეთ ევროპას, მცირე და შუა აზიას, ირანს. სუხიტაშვილი კ., საქართველოს ყვავილოვანი მცენარეები, თბ., 2018, გვ. 632.
კოლხური ყოჩივარდა

კოლხური ყოჩივარდა (ლათ. Cyclamen colchicum) — მრავალწლიანი ბალახოვანი მცენარეა. ტუბერი სფეროსებურია, ოდნავ შებრტყელებული. ფოთლები თირკმლისებურია, მომრგვალო წვერით. ზედა მხარე მწვანეა, ქვედა მხარე იისფერ-მეწამული ფერისაა. ჯამი მიტკეცილი, გაბნეული ბეწვით არის დაფარული. გვირგვინი ვარდისფერია, გადანაღუნი ნაკვთები ელიფსურია ან მოგრძოკვერცხისებრი. იზრდება მთის ქვედა სარტყლიდან სუბალპურ სარტყლამდე ღორღიან ადგილებში, კლდეებზე. გავრცელებულია აფხაზეთში, რაჭა-ლეჩხუმსა და სამეგრელოში. მცენარე საქართველოს ენდემია. სუხიტაშვილი კ., საქართველოს ყვავილოვანი მცენარეები, თბ., 2018, გვ. 638.
დიდჯამა ფურისულა

დიდჯამა ფურისულა (ლათ. Primula veris) — მრავალწლიანი ბალახოვანი მცენარეა. ფოთლები დანაოჭებულია და, ძირითადად, ფრთიან ყუნწად არის წარზიდული. ფოთლები ფორმით მოგრძოკვერცხისებურია, კიდედაკბილული. მთელი მცენარე მეტ-ნაკლებად შებუსულია. საყვავილე ღერძი გრძელია. გვირგვინი ოქროსფერ-ყვითელია, ყვავილობის დროს თავდახრილი. იზრდება ტყეებში, მდელოებზე, ხევებში, ბუჩქნარებში. გავრცელებულია მთელ საქართველოში. გავრცელების საერთო არეალი მოიცავს კავკასიას, შუა აზიას, მცირე აზიასა და ჩრდილოეთ ირანს. სუხიტაშვილი კ., საქართველოს ყვავილოვანი მცენარეები, თბ., 2018, გვ. 648.
ყოჩივარდა

ყოჩივარდა (ლათ. Cyclamen) — მცენარეთა გვარი ფურისულასებრთა ოჯახისა. ცნობილია 20-ზე მეტი ველურად მზარდი სახეობა. უპირატესად ხმელთაშუაზღვისპირეთში არიან გავრცელებული. ბალახოვანი მცენარეებია (სიმაღლეში 5–30 სმ) გორგლისებრი ფესურათი. ფოთლები ფესვთანური, გრძელყუნწიანი, გულისებური, ზოგჯერ ნაირფერად შეფერილი. ყვავილები ორსქესიანი, მარტოული, გრძელ საყვავილე ღეროზე, უბრალო ან ფოჩიანი ფურცლებით, მათ ძირში ხშირად ლაქით; შეფერილობა თეთრიდან ბორდოსფერსა და იისფრამდე. ყოჩივარდას სახეობებს შორისაა სამკურნალო მცენარეები. ოთახის კულტურაში ზრდიან სპარსული ყოჩივარდას (С. persicum), მეწამული ყოჩივარდას (С. purpurascens), ამოკვეთილი ყოჩივარდას (C. repan­dum) ჯიშებსა და ჰიბრიდებს; დეკორატიულ მებაღეობაში — სუროფოთოლა ყოჩივარდას (С. hederifoli­um), კოსის ყოჩივარდას (С. coum) და მისი ქვესახეობა კავკასიურ ყოჩივარდას (C. c. subsp. caucasicum). ამრავლებენ უპირატესად ფესურის გაყოფით. ↑ cyclamen — ინგლისურ-ქართული ბიოლოგიური ლექსიკონი. ↑ Шевырёва Т. В. Цикламен // Большая российская энциклопедия. т. 34. — М., 2017. — стр. 331.
წიბა

წიბა (ლათ. Daphne glomerata) — 50 სმ-მდე სიმაღლის ბუჩქია. ღერო შიშველია, მურა ნაცრისფერი ქერქით, ძირიდანვე დატოტვილი, ტოტები წამოწეულია, მარტივია ან ორთითასებურად დატოტვილი. ფოთლები მოგრძოლანცეტაა ან ნიჩბისებური, მჯდომარეა და თავმოყრილი ტოტების ბოლოებზე. ყვავილები სურნელოვანია, 3-16 ყვავილი ერთად კონებად არის შეკრებილი. ყვავილსაფარი გარედან ვარდისფერია, შიგნიდან – თეთრი. ყვავილსაფრის ნაკვთები ლანცეტაა, ნაყოფი-წითელი. იზრდება სუბალპური და ალპური სარტყლების მდელოებზე და ბუჩქნარებში, ძლიერ გაძოვებულ ადგილებში. გავრცელებულია მთელ საქართველოში. გავრცელების საერთო არეალი მოიცავს კავკასიას, მცირე აზიას, შუა და აღმოსავლეთ აზიას. სუხიტაშვილი კ., საქართველოს ყვავილოვანი მცენარეები, თბ., 2018, გვ. 796.
თელადუმა

თელადუმა (ლათ. Ulmus glabra) — 40-45 მ სიმაღლის ხეა, გლუვი, რუხი ქერქით.ნორჩი ტოტები მოწითალო-მურა ფერისაა.ფოთლები მოკლეყუნწიანია, დიდი ზომის, 18 სმ-მდე სიგრძისა და 10 სმ სიგანის, ფართოელიფსური ან უკუკვერცხისებური, წვერში გრძლად წაწვეტებული, ორივე მხარეს ძირთან არათანაბარგვერდიანი, დაფარული მრავალი მოკლე, ხეშეში ბეწვით, ძლიერ ხაოიანი, კიდეზე ხერხკბილა. იზრდება მთის შუა სარტყელში ფართოფოთლოვან ტყეებში, ტენიან ადგილებში, ჭალებისა და ხევების გაყოლებით.გავრცელებულია თითქმის მთელ საქართველოში. გავრცელების საერთო არეალი მოიცავს კავკასიას, მცირე აზიას, ჩრდილოეთ, ცენტრალურ და სამხრეთ ევროპას. შესულია საქართველოს წითელ ნუსხაში, როგორც მოწყვლადი მცენარე. სუხიტაშვილი კ., საქართველოს ყვავილოვანი მცენარეები, თბ., 2018, გვ. 800.
ალმუნიენტე

ალმუნიენტე (ესპ. Almuniente, არაგ. Almunient) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის მონეგროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 37,60 კმ². მოსახლეობა — 457 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ალმუნიენტეს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ალმუნიენტე დაარქივებული 2021-04-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ბარბუესი

ბარბუესი (ესპ. და არაგ. Barbués) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის მონეგროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 19,60 კმ². მოსახლეობა — 86 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ბარბუესის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ბარბუესი დაარქივებული 2020-10-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
კაპდესასო

კაპდესასო (ესპ. Capdesaso, არაგ. Cabosaso) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის მონეგროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 17,70 კმ². მოსახლეობა — 211 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები კაპდესასოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - კაპდესასო დაარქივებული 2020-10-31 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
კასტეხონ-დე-მონეგროსი

კასტეხონ-დე-მონეგროსი (ესპ. Castejón de Monegros, არაგ. Castillón de Monegros) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის მონეგროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 165,30 კმ². მოსახლეობა — 510 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები კასტეხონ-დე-მონეგროსის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - კასტეხონ-დე-მონეგროსი დაარქივებული 2022-01-21 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
კასტელფლორიტე

კასტელფლორიტე (ესპ. Castelflorite, არაგ. Castiflorit) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის მონეგროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 34,80 კმ². მოსახლეობა — 103 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები კასტელფლორიტეს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - კასტელფლორიტე დაარქივებული 2022-01-21 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
გრანიენი

გრანიენი (ესპ. Grañén, არაგ. Granyén) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის მონეგროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 124,00 კმ². მოსახლეობა — 1738 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები გრანიენის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - გრანიენი დაარქივებული 2022-03-24 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
უერტო

უერტო (ესპ. და არაგ. Huerto) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის მონეგროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 86,70 კმ². მოსახლეობა — 213 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები უერტოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - უერტო ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ლალუესა

ლალუესა (ესპ. Lalueza, არაგ. A Lueza) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის მონეგროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 88,20 კმ². მოსახლეობა — 892 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ლალუესის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ლალუესა დაარქივებული 2022-03-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ლანახა

ლანახა (ესპ. Lanaja, არაგ. Lanacha) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის მონეგროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 183,70 კმ². მოსახლეობა — 1163 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ლანახის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ლანახა დაარქივებული 2022-03-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
პენიალბა

პენიალბა (ესპ. Peñalba, არაგ. Penyalba) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის მონეგროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 156,70 კმ². მოსახლეობა — 644 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები პენიალბის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - პენიალბა დაარქივებული 2021-04-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
პოლენინიო

პოლენინიო (ესპ. Poleñino, არაგ. Polinyino) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის მონეგროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 33,00 კმ². მოსახლეობა — 210 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები პოლენინიოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - პოლენინიო დაარქივებული 2022-03-24 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
რობრესი

რობრესი (ესპ. და არაგ. Robres) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის მონეგროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 64,30 კმ². მოსახლეობა — 514 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები რობრესის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - რობრესი დაარქივებული 2022-03-24 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
სანგარენი

სანგარენი (ესპ. და არაგ. Sangarrén) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის მონეგროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 32,20 კმ². მოსახლეობა — 221 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები სანგარენის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - სანგარენი დაარქივებული 2022-03-24 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
სარინიენა

სარინიენა (ესპ. Sariñena, არაგ. Sarinyena) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის მონეგროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 275,60 კმ². მოსახლეობა — 4184 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები სარინიენის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - სარინიენა დაარქივებული 2015-10-13 საიტზე Wayback Machine.
სენა (უესკა)

სენა (ესპ. და არაგ. Sena) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის მონეგროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 104,70 კმ². მოსახლეობა — 501 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები სენის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - სენა დაარქივებული 2022-03-24 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
სენეს-დე-ალკუბიერე

სენეს-დე-ალკუბიერე (ესპ. Senés de Alcubierre, არაგ. Senés d’Alcubierre) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის მონეგროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 20,50 კმ². მოსახლეობა — 40 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები სენეს-დე-ალკუბიერეს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - სენეს-დე-ალკუბიერე დაარქივებული 2022-03-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>