laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
OpenSSH

OpenSSH (OpenBSD Secure Shell) — თავისუფალი პროგრამების კრებული რომლებიც საშუალებას იძლევიან შიფრირებული SSH პროტოკოლების გამოყენებით ქსელში კავშირის დამყარებისთვის. იგი შექმნილი იქნა როგორც ღია კოდიანი ალტერნატივა SSH Communications Security კომპანიის მიერ გაკეთებული პროგრამების, OpenSSH არის დაწერილი OpenBSD-ის ჯგუფის მიერ, რომელსაც მეთაურობს პროექტის დამფუძნებელი, თეო დე რაადტი, და გავრცელებულია BSD ლიცენზიის მიხედვით. OpenSSH-ი მოიცავს შემდეგ პროგრამებს: ssh, რომელიც ცვლის rlogin-ს და telnet-ს: ssh user@example.com scp, რომელიც ცვლის rcp-ს: scp user@example.com:~/directory . sftp, რომელიც ცვლის ftp-ს: sftp user@example.com sshd, SSH-ის სერვერი (დაემონი): sshd (ინგლისური) Official website (ინგლისური) OpenSSH for Windows (ინგლისური) Portable releases (ინგლისური) Darren Tucker's OpenSSH Page დაარქივებული 2009-06-19 საიტზე Wayback Machine. (mirror available here) (ინგლისური) Privilege Separation of OpenSSH დაარქივებული 2012-01-02 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) PKCS#11 patch for OpenSSH (ინგლისური) X.509 patch for OpenSSH (ინგლისური) All about OpenSSH on one page დაარქივებული 2009-08-31 საიტზე Wayback Machine. - a page covering OpenSSH, starting with theory and ending with many practical examples about its usage. (ფრანგული) Une introduction à OpenSSH : Introduction, explications pour l'installation, la configuration et quelques exemples d'applications d'OpenSSH.
საალყო არტილერია

საალყო არტილერია — ციხესიმაგრის კედლებისა და შიგა ნაგებობების დასანგრევად, მისი დამცველების გასანადგურებლად განკუთვნილი მსხვილკალიბრიანი ქვემეხები. საალყო არტილერიას უძველესი დროიდან იყენებდნენ. როგორც არტილერია დამოუკიდებელი სახეობა, XVI-XVII საუკუნეებში ჩამოყალიბდა. რუსეთში XVIII საუკუნის დასაწყისში მიეცა მუდმივი ორგანიზაცია საალყო პარკის სახით, რომელიც შედგებოდა 462 ქვემეხის, 18 საკანონირო და 6 საბომბარდო ასეულისაგან. რუსეთ-იაპონიის ომის (1904-1905) შემდეგ რუსეთის არმიაში საალყო არტილერიას ეწოდა მძიმე საველე არტილერია. პირველი მსოფლიო ომის (1914-1918) შემდეგ ტერმინი „საალყო არტილერია“ აღარ იხმარება; მის ნაცვლად იყენებენ ტერმინს „დიდი და განსახუთრებული სიმძლავრის არტილერია“. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 536.
ფილადელფია (მრავალმნიშვნელოვანი)

ფილადელფია შეიძლება იყოს: ფილადელფია — ქალაქი აშშ-ში ფილადელფია — ქალაქი პარაგვაიში ფილადელფია — ამჟამად ამანი, იორდანია ფილადელფია — ამჟამად ალასეჰირი, თურქეთი ფილადელფია — ქალაქი ეგვიპტეში, რომელსაც ამჟამად დარბ-გერზა ჰქვია
ავსტრალიის შტატები და ტერიტორიები

ავსტრალიის ტერიტორია იყოფა ექვს შტატად. ავსტრალიის შემადგენლობაში ასევე შედის სამი ტერიტორია და შვიდი გარე ტერიტორია, რომელთაგან ერთი ავსტრალიის ანტარქტიდული ტერიტორიაა. შენიშვნა: 1) + ავსტრალიის ანტარქტიდულ ტერიტორიაზე არ არსებობს მუდმივი მოსახლეობა, იქ მხოლოდ სამეცნიერო სადგურების დროებითი მაცხოვრებლებია, ანტარქტიდის ხელშეკრულების თანახმად ის ავსტრალიის ოფიციალურ ტერიტორიად არ ითვლება. შესაბამისად მისი ტერიტორიის ფართობი და მოსახლეობის რიცხვი ცხრილში შესული არაა 2) ++ ძველად გამოყოფილი იყო ავსტრალიისგან. წარსულში ავსტრალიას ჰქონდა დეფაქტო ტერიტორიები, რომლებიც მას გამოეყვნენ: 1949 და 1972 წლებში, პაპუას და ახალი გვინეის ტერიტორია გამოეყო ავსტრალიას და გამოცხადდა პაპუა-ახალი გვინეის სახელმწიფოდ. მთავარი სტატია: ავსტრალიის შტატების მმართველები. დაშორება კილომეტრობით. ავსტრალიის რუკა დაარქივებული 2008-12-04 საიტზე Wayback Machine. ავსტრალიის ქალაქები ინფორმაცია ↑ ავსტრალიის შტატები და ტერიტორიები. ↑ ISO 3166-2:AU (სტანდარტიზაციის საერთაშორისო ორგანიზაცია 3166-2 ავსტრალიის შტატების და ტერიტორიების კოდები) ↑ 3.0 3.1 მოსახლეობის აღწერა (2011) ↑ 4.0 4.1 ავსტრალიის ფართობი — შტატები და ტერიტორიები. Geoscience Australia. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-02. ციტირების თარიღი: 2011-10-27.
არიერგარდი

არიერგარდი (ფრანგ. arrière-garde) — ჯარის ან ფლოტის ნაწილი. იგი მთავარ ძალებს ბოლოში მიჰყვება. არიერგარდის დანიშნულებაა ფრონტიდან ზურგისაკენ მოძრაობისას მთავარი ძალების დაცვა.
სუ-15

სუ-15 (ნატოს კლასიფიკაციით „Flagon“) — სუხოის მიერ გამოშვებული სერიული გადამტაცი თვითმფრინავი რომელსაც უნდა ჩაეცვლებინა 1960 წელს გამოშვებული სუ-11. Butowski, Piotr and Pankov, Valeriy and Ponomaryev, Vadim. Su-15 Flagon. Monografie Lotnicze #14. Gdańsk: AJ-Press, 1994 (ISBN 83-86208-04-X) (პოლონურად). ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სუ-15 Su-15 from FAS Su-15 from The Global Aircraft Organization Su-15 from Military Factory Su-15TM walkaround photos დაარქივებული 2010-03-18 საიტზე Wayback Machine.
ვისენტე ბლასკო იბანესი

ვისენტე ბლასკო იბანესი (ესპ. Vicente Blasco Ibáñez; დ. 29 იანვარი, 1867 – გ. 28 იანვარი, 1928) იყო ესპანელი რეალისტი მწერალი, სცენარისტი და კინორეჟისორი. იბანესი დაიბადა ვალენსიაში, ღარიბი კომერსანტის ოჯახში. საშუალო სასწავლების დამთავრების შემდეგ მშობლების სურვილით იძულებული იყო დაემთავრებინა იურიდიული ფაკულტეტი, მაგრამ უარი განაცხადა ვექილის კარიერაზე. იბანესი არაერთხელ განდევნეს, მრავალჯერ დააპატიმრეს, მაგრამ ვალენსიიდან დეპუტატად არჩევის შემდეგ გაათავისუფლეს. იბანესი თანდათან დარწმუნდა პარლამენტური ბრძოლის უნაყოფობაში, 1909 წელს უარი თქვა დეპუტატობაზე, დატოვა ესპანეთი და ამერიკაში გაემგზავრა. მაგრამ მერე კვლავ დაბრუნდა ესპანეთში და განაგძო ოთხი წლით მიტოვებული ლიტერატურული საქმიანობა. ოქტომბრის რევოლუციას იბანესი აღტაცებული შეხვდა და სიცოცხლის უკანასკნელ დღეებამდე რუსეთის დიდი მეგობარი იყო. მრავალმხრივია XIX საუკუნის ამ დიდი რეალისტი მწერლის შემოქმედება. მან რომანტიკული ტრადიციებით დაიწყო და თანდათან მივიდა კრიტიკული რეალიზმის აღიარებამდე. ადრე წერდა ისტორიული ხასიათის რომანებს. 1894-1902 წლებში გამოვიდა მთელი სერია რომანებისა და მოთხრობებისა ვალენსიელთა ყოფა-ცხოვრებაზე. ბლასკო იბანესმა შთამომავლობას მდიდარი მემკვიდრეობა დაუტოვა, რომელიც მსოფლიო ლიტერატურის საგანძურში შევიდა. ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 3.0 3.1 3.2 Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ 4.0 4.1 filmportal.de — 2005. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q15706812"></a> ↑ 5.0 5.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 6.0 6.1 Internet Speculative Fiction Database — 1995. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2629164"></a> ↑ 7.0 7.1 7.2 7.3 7.4 The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a> ↑ 8.0 8.1 8.2 Бласко Ибаньес Висенте // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ 9.0 9.1 https://encyclopedia.thefreedictionary.com/Vicente+Blasco+Ib%c3%a1%c3%b1ez ↑ ბროდვეის ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა — 2000. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q31964"></a> ↑ Library of the World's Best Literature / C. D. Warner — 1897. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q952614"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19098835"></a>
ხოაკინ დისენტა

ხოაკინ დისენტა ი ბენედიქტო (ესპ. Joaquín Dicenta Benedicto; დ. 3 თებერვალი, 1862 – გ. 21 თებერვალი, 1917) — ესპანელი ჟურნალისტი, პოეტი, რომანისტი და სცენარისტი. ხოაკინ დისენტა ავტორია რომანტკული დრამებისა „ვერტერის თვითმკვლელობა“ (1888), რომელიც ლექსად აქვს დაწერილი, „პატივი და ცხოვრება“ (1888), „უდანაშაულონი“ (1890). ამ პიესებში დისენტა სოციალურ პრობლემებს აყენებს და სიყვარულით ხატავს უბრალო ადამიანების ცხოვრებას. ყველაზე განთქმულია მისი დრამები: „სენიო ფეოდალი“ (1904), „დანიელი“ (1907) და განსაკუთრებით „ხუან ხოსე“ (1895). ↑ 1.0 1.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 2.0 2.1 Diccionario biográfico español — Real Academia de la Historia, 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q41705771"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2720582"></a> ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 3.6 Archivio Storico Ricordi — 1808. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3621644"></a> ↑ Дисента Хоакин // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ https://es.wikipedia.org/wiki/Premio_Lope_de_Vega
გვადალახარის პროვინცია

გვადალახარა (ესპ. Guadalajara) — პროვინცია ცენტრალურ ესპანეთში, კასტილია-ლა მანჩის ჩრდილოეთ ნაწილში. მას ესაზღვრება ესპანეთის შემდეგი პროვინციები: კუენკა, მადრიდი, სეგოვია, სორია, სარაგოსა და ტერუელი. პროვინციის მოსახლეობა შეადგენს 213.505 კაცს (2006 წლის მონაცემებით). ფართობი - 12.190 კმ². მისი დედაქალაქია ესპანეთი, სადაც პროვინციის სრული მოსახლეობის 35% ცხოვრობს. პროვინციაში არის 288 მუნიციპალიტეტი, რომლის სამი მეოთხედი არის სოფლები 200 კაცზე ნაკლები მოსახლეობით. პროვინციის მთავრობა
ალმერიის პროვინცია

ალმერია (ესპ. Almería) — პროვინცია სამხრეთ ესპანეთში. იგი შემოსაზღვრულია გრანადისა და მურსიის პროვინციებით. სამხრეთით აკრავს ხმელთაშუა ზღვა. მისი დედაქალაქია ალმერია. პროვინცია გადაჭიმულია 8,769 კმ²-ზე. მოსახლეობა შეადგენს 635.850 კაცს (2006 წლის მონაცემებით), ხოლო სიმჭიდროვე 62.32/კმ²-ია. ალმერიაში არის 103 მუნიციპალიტეტი. იხ ალმერიის მუნიციპალიტეტები
ვალიადოლიდის პროვინცია

ვალიადოლიდი (ესპ. Valladolid) — პროვინცია ცენრალურ/ჩრდილო-აღმოსავლეთ ესპანეთში, კასტილია და ლეონის ცენტრალურ ნაწილში. მას ესაზღვრება ესპანეთის შემდეგი პროვინციები: სამორა, ლეონი, პალენსია, ბურგოსი, სეგოვია, ავილა და სალამანკა. პროვინციის მოსახლეობა შეადგენს 720,157 კაცს (2005 წლის მონაცემებით), რომლის ორი მესამეფი ცხოვრობს მის დედაქალაქ ვალიადოლიდში, რომელიც ასევე ავტონომიური გაერთიანების დედაქალაქიცაა. პროვინციაში არის 255 მუნიციპალიტეტი, რომლის მესამედზე მეტი სოფლებია 1000 კაცზე ნაკლები მცხოვრებით. იხ. ვალიადოლიდის მუნიციპალიტეტების სია. ვალიადოლიდი არის ავტონომიური გაერთიანება კასტილია და ლეონის მთავარი ეკონომიკური ცენტრი.
ბადახოსის პროვინცია

ბადახოსი (ესპ. Badajoz) — პროვინცია დასავლეთ ესპანეთში, ესტრემადურის ავტონომიურ გაერთიანებაში. იგი დაარსდა 1833 წელს. მას ესაზღვრება ესპანეთის შემდეგი პროვინციები: კასერესი, ტოლედო, სიუდად რეალი, კორდობა, სევილია და უელვა. დასავლეთით ესაზღვრება პორტუგალია. 21 766 კმ2 ფართობით, იგი არის ყველაზე დიდი პროვინცია ესპანეთში. ეხტრემადურას მეორე პროვინცია კასერასი კი სიდიდით მეორეა. ბადახოსის მოსახლეობა შეადგენს 662,808 კაცს (2002 წლის მონაცემებით). მისი დედაქალაქია ბადახოსი. პროვინციაში არის 163-მდე მუნიციპალიტეტი. იხ. ბადახოსის მუნიციპალიტეტების სია.
საამილახორო

საამილახორო, საამილახვრო — პოლიტიკური-ადმინისტრაციული ერთეული — სათავდო, რომელსაც მართავდა მეფის დანიშნული მოხელე — ამილახვარი. საამილახოროს ტერიტორია მოქცეული იყო მდინარეებს ლეხურასა და ლიახვს შორის. წარმოიშვა XIV საუკუნის დასაწყისში, როდესაც ზევდგენიძეებმა სამემკვიდრეოდ მიიღეს სხვილოური მამული. XIV საუკუნის ბოლოს მათ ებოძათ ახალციხე (არაგვის ხეობაში) და შიომღვიმე საგვარეულო საძვალედ (გვიანდელ ხანაში ამილახვრები სამთავისშიც იმარხებოდნენ). 1429 წელს ზევდგენიძეების ხელში გადავიდა კასპი, იგოეთი, ნადარბაზევი, გომი, უფლისციხე, გვერდისძირი. XV საუკუნის I ნახევარში ზევდგენიძეებმა მიიღეს ამილახორის სახელი. 1470-იან წლებში ისინი ყმა-მამულებს ფლობდნენ მცხეთაში, კარსანში, ძაგნაკორნაში, ახატანში, ხატისწობენში. ზევდგენიძე-ამილახორთა უფლებები განმტკიცდა XV-XVI საუკუნეებში, როდესაც ქართლი დაიყო სადროშო-სასარდლოებად და მემარჯვენე სასარდლოს მეთაურად ამილახორი დაილახორი დაინიშნა. ამილახორთა ძლიერებას ზრდიდა ისიც, რომ XV საუკუნის დასაწყისიდან ისინი ფლობდნენ გორის მოურავის სახელოს. XIV-XVI საუკუნეებში ცენტრი იყო სხვილო, ხოლო XVII საუკუნის დასაწყისიდან ქვემო ჭალა. საამილახორო განსაკუთრებით გაძლიერდა XVII საუკუნის II ნახევრიდან და XVIII საუკუნის I ნახევარში. XVII საუკუნის 20-იან წლებში ამილახვრებმა და ქსნის ერითავებმა ერთობლივი ძალებით ამოწყვიტეს ღაზნელთა საგვარეულო და საღაზნილო ერთმანეთში გაინაწილეს. ამის შემდეგ საამილახოროს სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან ესაზღვრებოდა ქსნის საერისთავო. გივი ამილახვრის აჯანყების დამარცხების შემდეგ მისი ძლიერება თანდათან დაეცა. საქართველოს რუსეთთან შეერთების შემდეგ მნიშვნელობა დაკარგა ამილახორის სახელომ და საამილახორო, როგორც პოლიტიკურ-ადმინისტრაციული ერთეული, უკვე აღარ არსებობდა. ამილახვრები გვასალია ჯ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 536. ↑ გვრიტიშვილი დ., გვიანფეოდალური ქართლის სოციალური ურთიერთობიდან // მასალები საქართველოსა და კავკასიის ისტორიისათვის, ტ. XXIX, თბილისი: საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის გამომცემლობა, 1951. — გვ. 42.
საამნამე

„საამნამე“ — „შაჰნამეს“ ქართული ვერსია, მომდინარეობს „შაჰნამეს“ სპარსული მიბაძვა-გაგრძელებისაგან, რომელსაც საფუძვლად დაედო ხაჯო ქირმანელის (1282-1352) პოემა „ჰომაი და ჰომაიუნი“. „საამნამეში“ ვრცალდაა აღწერილი „შაჰნამეს“ ერთ-ერთი გმირის საამისა და ჩინეთის მეფის ასულის ფერიდუხტის სამიჯნურო თავგადასავალი. მოგვიანებით სპარსული პოეტური ვერსია პროზაულად გადაკეთდა და ჩაერთო „შაჰნამეს“ ინტერპოლირებულ ტექსტში. სწორედ ეს ვერსია XVIII საუკუნეში პროზითვე გადმოიღო ანონიმმა ქართველმა მთარგმნელმა სათაურით „წიგნი საამ ფალავნისა“. ძეგლი პირველად აღმოაჩინა ა. ბარამიძემ, ხოლო სპარსული წყაროებთან მისი მიმაღტება შეისწავლა დ. კობიძემ. ბარამიძე ალ., შენიშვნები „შაჰ-ნამეს“ ქართული ვერსიების შესახებ, «საქართველოს არქივი», 1927, ტ. 3; კობიძე დ., „შაჰ-ნამეს“ ქართული ვერსიების სპარსული წყაროები, თბ., 1959; გვახარია ა., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 536.
ირინა ბოკოვა

ირინა ბოკოვა (ბულგ. Ирина Георгиева Бокова; დ. 12 ივლისი, 1952, სოფია, ბულგარეთი) — ბულგარელი პოლიტიკური და საზოგადო მოღვაწე. ბულგარეთის პარლამენტის ორგზის წევრი ბულგარეთის სოციალისტური პარტიიდან. პრემიერ-მინისტრ ჟან ვიდენევის კაბინეტის საგარეო საქმეთა მინისტრი; ამჟამად ბულგარეთის ელჩი საფრანგეთსა და მონაკოში. 2009 წლის 22 სექტემბერს აირჩიეს იუნესკოს გენერალურ დირექტორად და ეს თანამდებობა ეკავა 2017 წლის 10 ნოემბრამდე. დაიბადა ბულგარეთის ცნობილ პოლიტიკურ ოჯახში. მამამისი გეორგი ბოკოვი იყო კომუნისტური პარტიის ერთ-ერთი ლიდერი და პარტიის ოფიციალური ბეჭვდითი ორგანოს «Работническо дело» რედაქტორი. ძმა – ფილიპ ბოკოვი ცნობილი პოსტკომუნისტური პერიოდის პოლიტიკოსია. ამჟამად არის ბულგარეთის სრულეფლებიანი და საგანგებო ელჩი სლოვენიაში. 1976 წელს დაამთავრა მოსკოვის საერთაშორისო ურთიერთობათა სახელმწიფო ინსტიტუტი. 1977 წლიდან მუშაობს მაღალ თანამდებობებზე ბულგარეთის საგარეო საქმეთა სამინისტროში. 1982-1984 წწ. ბულგარეთის მუდმივი წარმომადგენელია გაეროში. 1990 წელს აირჩიეს დიდი სახალხო კრების წევრად. 1991–1992 წლებში კვლავ საგარეო საქმეთა სამინისტროში მუშაობს. მაგრამ სულ მალე იძულებული იყო კომუნისტური წარსულის გამო დაეტოვებინა სახელმწიფო სამსახური. 1995 წელს დაიკავა საგარეო საქმეთა მინისტრის მოდგილის თანამდებობა. 1996 წლის ნოემბრიდან 1997 წლის თებერვლამდე ეკავა საგარეო საქმეთა მინისტრის თანამდებობა. 2005 წელს ხელისუფლებაში სოციალისტების დაბრუნების შემდეგ დაინიშნა ბულგარეთის საგანგებო და სრულუფლებიან ელჩად საფრანგეთში და ქვეყნის სრულუფლებიან წარმომადგენლად იუნესკოში. 2009 წლის 22 სექტემბერს მრავალი წარუმატებელი კენჭისყრის შემდეგ, იუნესკოს აღმასრულებელმა საბჭომ ირინა ბოკოვას რეკომენდაცია გაუწია გენერალური დირექტორის თანამდებობაზე. მისი კანდიდატურა გენერალური დირექტორის პოსტზე დამტკიცეს 2009 წლის 15 ოქტომბერს. ირინა ბოკოვას ოფიციალური ბიოგრაფია დაარქივებული 2013-03-31 საიტზე Wayback Machine. ↑ იუნესკოს ახალი გენ. მდივანად აირჩიეს ირინა ბოკოვა. ↑ ბულგარეთის ელჩი საფრანგეთშიირინა ბოკოვა დაამტკიცეს იუნესკოს გენ. დირექტორის თანამდებობაზე[მკვდარი ბმული]
პროგონი

პროგონი — ალბანელი მმართველი, პროგონის დინასტიის დამაარსებელი. მეფობდა 1190 წლიდან 1198 წლამდე. იყო კრუიის ციხესიმაგრის და მისი მიმდებარე ტერიტორიის (ასევე ცნობილი როგორც არბერის სამთავრო) მმართველი. მას ჰყავდა ორი მემკვიდრე, გიინი და დიმიტრი პროგონი იყო ალბანეთის პირველი მმართველი შუა საუკუნეების პერიოდში. ცოტა რამ არის ცნობილი მის შესახებ, მაგრამ ვიცით, რომ ის იყო არბერის პირველი მმართველი 1190 წლიდან 1198 წლამდე. კრუია პროგონების ოჯახის ხელში დარჩა და გადავიდა გიინის და შემდგომ დიმიტრის ხელში. 1204 წლამდე არბანონი იყო ავტონომიური სამთავრო ბიზანტიის იმპერიის შემადგენლობაში. პროგონი ვაჟებთან ერთად მოხსენიებულია წმ. მარიამის მონასტერის წარწერაზე, გეზიქში (ჩრდილოეთ ალბანეთი). დიმიტრის ტიტული „პანჰიპერსებატოსი“ მიუთითებს ბიზანტიის იმპერიასთან მის დაქვემდებარებაზე. ალბანეთის ისტორია ალბანეთის მონარქების სია David Abulafia, The New Cambridge Medieval History: c. 1198-c. 1300 Elsie, Robert (2003), Early Albania : a reader of historical texts, 11th-17th centuries, ISBN 978-3-447-04783-8, OCLC 52911172, https://books.google.com/books?id=_sHmTRCEe7kC&pg=PP8 Norris, H. T. (1993). Islam in the Balkans: religion and society between Europe and the Arab world. University of South Carolina Press, გვ. 35. ISBN 978-0-87249-977-5. ციტირების თარიღი: 15 March 2012.  Arshi Pipa, Sami Repishti, Studies on Kosova, East European Monographs, 1984 Peter Jordan, Karl Kaser, Walter Lukan, Stephanie Schwandner-Sievers, Holm Sundhaussen, Albanien: Geographie - historische Anthropologie - Geschichte - Kultur - postkommunistische Transformation, Peter Lang, 2003 Steven G. Ellis,Lud'a Klusáková, Imagining frontiers, contesting identities ↑ Fine, p. 51 ↑ Clements 1992, p. 31 "By 1190, Byzantium's power had so receded that the archon Progon succeeded in establishing the first Albanian state of the Middle Ages, a principality" ↑ Pickard-Çeliku 2008, p. 16 ↑ Norris 1993, p. 35 ↑ Frashëri 1964, p. 42 "The territories of this principality extended over the present- day districts of central Albania. Its capital was at Kruja. The first ruler of the Principality of Arberia was Archon Progon (1190-1198) about whose life and doings we know.." ↑ Anamali-Prifti 2002, p. 215 ↑ Ellis, p. 134 ↑ Curta, p. 340 ↑ Abulafia, p. 780
ლოკალური ომი

ლოკალური ომი (ლათ. localis - ადგილობრივი) – ომი, შეიარაღებული კონფლიქტი, რომელიც ერთ ქვეყანაში ან ქვეყნის ერთ ნაწილში ვითარდება. მისი შედეგი შეიძლება გახდეს ორ ან მეტ სახელმწიფოს შორის არსებული ტერიტორიული, რელიგიური, ნაციონალური შუღლი. ენციკლოპედია „ბრიტანიკა“
ჯუზეპე ტომაზი დი ლამპედუზა

ჯუზეპე ტომაზი დი ლამპედუზა (იტალ. Giuseppe Tomasi di Lampedusa; დ. 23 დეკემბერი, 1896, პალერმო – გ. 23 ივლისი, 1957, რომი) — იტალიელი მწერალი, საყოველთაო აღიარება მოიპოვა მისმა ერთადერთმა რომანმა „ლეოპარდი“ (გამოქვეყნდა 1959 წელს), რომელშიც მწერალმა აღწერა XIX საუკუნის 60–იანი წლების იტალიის ისტორიული მოვლენები, რომანის სცენარით ლუკინო ვისკონტიმ გადაიღო ფილმი „ლეოპარდი“. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 15. ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ 3.0 3.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 4.0 4.1 Babelio — 2007. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2877812"></a> ↑ Internet Speculative Fiction Database — 1995. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2629164"></a> ↑ 6.0 6.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 7.0 7.1 Vegetti Catalog of Fantastic Literature <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23023088"></a> ↑ 8.0 8.1 8.2 8.3 Archivio Storico Ricordi — 1808. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3621644"></a> ↑ 9.0 9.1 9.2 9.3 The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a> ↑ 10.0 10.1 10.2 Deutsche Nationalbibliothek Record #120871114 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ Sir David Gilmour, 4th Baronet The Last Leopard: A life of Giuseppe Tomasi di Lampedusa — 1 — NYC: Pantheon Books, 1988. — P. 158. — 223 p. — ISBN 0-679-40183-0 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q7526400"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q60"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q120066204"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q520387"></a> ↑ LIBRIS — 2012. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1798125"></a> ↑ Sir David Gilmour, 4th Baronet The Last Leopard: A life of Giuseppe Tomasi di Lampedusa — 1 — NYC: Pantheon Books, 1988. — P. 63. — 223 p. — ISBN 0-679-40183-0 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q7526400"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q60"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q120066204"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q520387"></a>
ლეოპარდი (რომანი)

ლეოპარდი – ჯუზეპე ტომაზი დი ლამპედუზას ისტორიული რომანი, გამოცემული 1958 წელს. მწერალმა რომანში აღწერა XIX საუკუნის 60–იანი წლების იტალიის ისტორიული მოვლენები; რომანის მთავარი გმირი თავადი სალინა, რომელიც მწუხარებით უყურებს თავისი კლასის დაღუპვას, აშკარად გადმოგვცემს მწერლის განცდებსა და აზრებს. ეს აღრმავებს ნაწარმოების ფსოგოლოგიურ რეალისტურ ტონს. წიგნი დაწერილია კლასიკური ლიტერატურული სტილით.
ბურგოსის პროვინცია

ბურგოსი (ესპ. Burgos) — პროვინცია ჩრდილოეთ ესპანეთში, კასტილია და ლეონის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. მას ესაზღვრება ესპანეთის შემდეგი პროვინციები: პალენსია, კანტაბრია, ბისკაია, ალავა, სეგოვია და ვალიადოლიდი. მისი დედაქალაქია ბურგოსი. პროვინცია გადაჭიმულია 14,300 კმ²-ზე. მოსახლეობა შეადგენს 352,273 კაცს (2002 წლის მონაცემები), რომლის ნახევარი ცხოვრობს დედაქალაქში. ბურგოსთან ერთად დიდი ქალაქებია მირანდა დე ებრო და არანდა დე დუერო. პროვინციაში არის 371 მუნიციპალიტეტი. იხ. ბურგოსის მუნიციპალიტეტების სია. პროვინციის ყველაზე მნიშვნელოვანი მდინარეებია ებრო და დუერო.
პალენსიის პროვინცია

პალენსია (ესპ. Palencia) — პროვინცია ჩრდილოეთ ესპანეთში, კასტილია და ლეონის ჩრდილოეთ ნაწილში. მას ესაზღვრება შემდეგი პროვინციები: ლეონი, კანტაბრია, ბურგოსი და ვალიადოლიდი. პროვინციის მოსახლეობა 176,125 კაცია (2002 წლის მონაცემები), რომლის 45% ცხოვრობს მის დედაქალაქ პალენსიაში. პროვინციაში არის 191 მუნიციპალიტეტი, რომლის ნახევარზე მეტი სოფლებია 200 კაცზე ნაკლები მცხოვრებით. პალენსიის მუნიციპალიტეტები პალენსიის პროვინცია
სევილიის პროვინცია

სევილია (ესპ. Sevilia) — პროვინცია სამხრეთ ესპანეთში, ანდალუსიის ჩრდილოეთით. იგი შემოსაზღვრულია ესპანეთის შემდეგი პროვინციებით: მალაგა, კადისი, უელვა, ბადახოსი და კორდობა. სევილიის ფართობია 14,042 კმ². მოსახლეობა — 1 758 720 (2002 წლის მონაცემებით), რომლის 40 % ცხოვრობს მის დედაქალაქ სევილიაში. სიმჭიდროვე — 125,25 კაცი/კმ². სევილიაში არის 105 მუნიციპალიტეტი. სევილიის მუნიციპალიტეტები შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „სევილიის პროვინცია“ ვიკისაწყობში. პროვინციის საბჭო ტურისტული პორტალი
პაპა ბებურიშვილი-ვაჩნაძე

პაპა ბებურიშვილი-ვაჩნაძე — ერეკლე II-ის თანამებრძოლი. კახელი თავადიშვილი. 1751 წელს, აგრის ბრძოლაში დამარცხების შემდეგ, ბებურიშვილმა ერეკლე II მდინარე ალაზანში დახრჩობას გადაარჩინა. 1755 წელს იგი მეთაურობდა 206 მოხალისე თავადს, აზნაურსა და გლეხს, რომლებმაც გაარღვიეს ყვარლის ალყა (ყვარლის ბრძოლა 1755) და მეციხოვენეებს სურსათი და ტყვია-წამალი მიაწოდეს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 263. თეიმურაზ პეტრიაშვილი, კრწანისს ნაბრძოლი ხმალი და ბატის ფრთის კალამი იოანე ბატონიშვილისა, თბ., 2006. თეიმურაზ პეტრიაშვილი, ყვარლის ბრძოლა ანუ მაშინ კიდევ ერთხელ გადარჩა საქართველო, თბ., 2008. საქართველოს ისტორიის ქრონიკები, მე–17—მე–19 სს. ტექსტი მოამზადა ა.იოსელიანმა, თბ., 1980. პაპუნა ორბელიანი, „ამბავნი ქართლისანი“, ტექსტი დაადგინა ე.ცაგარეიშვილმა, თბ., 1981. ომან ხერხეულიძე, მეფობა ირაკლი მეორისა, ტექსტი მოამზადა, გამოკვლევა ,ლექსიკონი და საძიებელი დაურთო ლელა მიქიაშვილმა, თბ., 1989. საქართველოს ისტორიის ნარკვევები, ტომი მეოთხე, თბ., 1973.