laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
დიოგენი (ბიზანტიის ეპისკოპოსი)

დიოგენი (ბერძ. Διογένης; გ. 129) — ბიზანტიის ეპისკოპოსი დაახლოებით თხუთმეტი წლის განმავლობაში (114–129). მან შეცვალა ეპისკოპოსი სედეკიონი. მისი ეპისკოპოსობის დროს იმპერატორები იყვნენ ტრაიანე და ადრიანე. მის შესახებ ძალიან ცოტა რამ არის ცნობილი.
ელეფთერი (ბიზანტიის ეპისკოპოსი)

ელეფთერი (ბერძ. Ελευθέριος, გ. 136) — ბიზანტიის ეპისკოპოსი დაახლოებით შვიდი წლის განმავლობაში (129–136). მან შეცვალა ეპისკოპოსი დიოგენი.მისი ეპისკოპოსობის დროს, იმპერატორი იყო ადრიანე. მისი მემკვიდრე იყო ფელიქსი. Claude Delaval Cobham, The Patriarchs of Constantinople. — Cambridge: Cambridge University Press, 1911. — 106 p., ISBN 1-16911-596-9; ISBN 978-1169115965 (ინგლისური)
სკოტი

საკუთარი სახელი სკოტი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: სკოტი, დეივიდ — აშშ-ის კოსმონავტი მფრინავი სკოტი, დიუკინფილდ ჰენრი — ინგლისელი ბოტანიკოსი სკოტი, რობერტ ფოლკონ — ანტარქტიდის ინგლისელი მკვლევარი სკოტი, ეირილ მეირ — ინგლისელი კომპოზიტორი სკოტი, უოლტერ — ინგლისელი მწერალი
გო-სირაკავა

იმპერატორი გო-სირაკავა (იაპონ. 後白河天皇 გო-სირაკავა ტენო?) (დ. 18 ოქტომბერი, 1127 — გ. 26 აპრილი , 1192 ) — იაპონიის 77-ე იმპერატორი, ოფიციალურად მეფობდა 1155 წლის 23 აგვისტოდან 1158 წლის 5 სექტემბრამდე. იმპერატორ გო-სირაგავას მამა ოყო იმპერატორი ტობა. თვის მხრივ, გო-სირალავა იყო იმპერატორ ნიძიოსა და ტაკაკურას მამა. იმპერატორები როკუიო, ანტოკუ და გო-ტობა იყვნენ გო-სირაკავას შვილიშვილები. იმპერატორის საკუთარი სახელი იყო მასაჰიტო (雅仁), სახელი გო-სირაკავა-ინ (後白河院) მან მიიღო მეფობის დასრულების შემდეგ. გო-სირაკავას მამამ, იმპერატორმა ტობამ შემოიღო სისტემა ინსეი. ამ სისტემის მეშვეობით ტობა მართავდა ქვეყანას ოფიციალური გადადგომისა და მონასტერში გადახვეწის შემდეგაც. ამის გამო გო-სირაკავამ შეძლო ქვეყნის სრული მართვა მხოლოდ მამის გარდაცველების შემდეგ. ჰოგენის აჯანყების შემდეგ გო-სირაკავა გახდა იძულებული ეძია ტაირას კლანის მხარდაჭერა. გო-სირაკავამ გააგრძელა მამის გზა, სიცოცხლეშივე უარი განაცხადა ტახტზე გა გადაიხვეწა მონასტერში, თუმცა ქვეყანას მართავდა თავის გარდაცვალებამდე 1192 წლამდე. Varley, H. Paul, ed. (1980). Kitabatake Chikafusa, 1359], Jinnō Shōtōki («A Chronicle of Gods and Sovereigns: Jinnō Shōtōki of Kitabatake Chikafusa» translated by H. Paul Varley) . Nueva York: Columbia University Press. ISBN 0-231-04940-4 Brown, Delmer M. e Ichirō Ishida, eds. (1979). [ Jien, 1221], Gukanshō (The Future and the Past, a translation and study of the Gukanshō, an interpretative history of Japan written in 1219) . Berkeley: University of California Press. ISBN 0-520-03460-0 ↑ 1.0 1.1 1.2 გო-სირაკავა - iaponeli.wordpress.com-ზე
ქეთო და კოტე (ფილმი)

ქეთო და კოტე — 1948 წლის ქართული საბჭოთა ფილმი, გადაღებული რეჟისორების ვახტანგ ტაბლიაშვილისა და შალვა გედევანიშვილის მიერ ავქსენტი ცაგარელის კომედია „ხანუმას“ და ვიქტორ დოლიძის ოპერა „ქეთო და კოტეს“ მიხედვით. პირველი ჩვენება შედგა 1953 წლის 8 ივნისს. მედეა ჯაფარიძე (ქეთო) ბათუ კრავეიშვილი (კოტე) პეტრე ამირანაშვილი (ლევანი) შალვა ღამბაშიძე (მაკარი) თამარ ჭავჭავაძე (ხანუმა) მარიამ (მერი) დავითაშვილი (ქაბატო) ვასო გოძიაშვილი (სიკო) გიორგი შავგულიძე (ნიკო) ელისაბედ ჩერქეზიშვილი (მაკარის დედა) თამარ ციციშვილი (თეკლე) ალექსანდრე ჟორჟოლიანი (ბეშქენი) აკაკი კვანტალიანი (ბონდო) ზურაბ ლეჟავა (ლუარსაბი) გიორგი გელოვანი (თორნიკე, ყარაჩოხელი) ვერიკო ანჯაფარიძე (კნეინა) სესილია თაყაიშვილი (თავადის ქალი) ცეცილია წუწუნავა (თავადის ქალი) სერგო ზაქარიაძე (ყარაჩოხელი) ირაკლი ქოქრაშვილი (ყარაჩოხელი) მიხეილ მგელაძე (ყარაჩოხელი) „ქეთო და კოტე“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია „ქეთო და კოტე“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
სომხითი

საკუთარი სახელი სომხითი შეიძლება აღნიშნავდეს: სომხითი — სომხეთის აღმნიშვნელი სახელწოდება სომხითი — სამშვილდისა და ხუნანის საერისთავოების სახელწოდება
ქეთო და კოტე (მრავალმნიშვნელოვანი)

ქეთო და კოტე შეიძლება აღნიშნავდეს: ქეთო და კოტე – ვიქტორ დოლიძის ოპერა. ქეთო და კოტე – 1948 წლის ქართული ფილმი. ქეთო და კოტე – 2011 წლის მიუზიკლი.
იაპონიის კონსტიტუცია

იაპონიის კონსტიტუცია, ოფიციალურად იაპონიის სახელმწიფოს კონსტიტუცია (იაპონ. 日本國憲法, 日本国憲法, ნიჰონ-კოკუ კემპო:/ნიპონ-კოკუ კემპო:) — იაპონიის სახელმწიფოს უმაღლესი კანონი. მიღებული იქნა 1947 წელს. კონსტიტუციის თანახმად, იაპონიაში არის მთავრობის პარლამენტური სისტემა, და ადამიანის ფუნდამენტალური უფლებების პატივისცემა და უზრუნველყოფა. კონსტიტუციის თანახმად იაპონიის იმპერატორია არის „სახელმწიფოს სიმბოლო და ხალხის ერთიანობის სიმბოლო“, თუმცა მას აკისრია სუფთა ცერომონიული და ნომინალური როლი. კონსტიტუცია ცნობილია რამდენიმე სხვადასხვა სახელით – მათ შორის „ომის შემდგომი კონსტიტუცია“ (სენგო-კენპო) და „მშვიდობის კონსტიტუცია“ (ჰეივა-კენპო). კონსტიტუციის მეცხრე მუხლი უკრძალავს იაპონიას საკუთარი ჯარის ყოლასა და ომის გამოცხადებას. გარდა ამისა, იაპონიის კონსტიტუციაში წერია, რომ ქვეყნის დე-იურე მმართველი არის იმპერატორი. კონსტიტუცია შეიქმნა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ მოკავშირეების მიერ იაპონიის ოკუპაციისას და შეცვალა მილიტარისტების აბსოლუტური მონარქიული წყობა ლიბერალური დემოკრატიით. დღეისათვის იაპონიის კონსტიტუციაში არ იყო შეტანილი არცერთი დამატება ან შესწორება. იაპონიის კონსტიტუცია დაარქივებული 2010-05-18 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 იაპონიის კონსტიტუცია - iaponeli.wordpress.com-ზე
Lacrimosa

Lacrimosa — დუეტი, რომლის მთავარი კომპოზიტორი და შემსრულებელია გერმანელი ტილო ვოლფი და ფინელი ანა ნურმი. ჯგუფი ჩამოყალიბდა გერმანიაში. ამჟამად მოღვაწეობს შვეიცარიაში. Lacrimosa-ს მუსიკალური ჟანრი თავდაპირველად, იყო გოთური 1993 წლამდე. მიმდინარე მუსიკალური სტილი შერწყმულია გოთურ როკს და მძიმე მეტალს, ვიოლინოსთან, საყვირსა და კლასიკურ ინსტრუმენტებთან ერთად. Lacrimosa-ს ტექსტები ექსკლუზიურად გერმანულ ენაზე იწერებოდა, ხოლო, რაც 1995 წელს ალბომი Inferno გამოვიდა, მას შემდეგ ყველა ალბომში შედის ერთი ან ორი ინგლისურენოვანი სიმღერა, რომლის ავტორია ძირითადად, ანნა ნურმი. ფინურად შეასრულეს ორი სიმღერა: (Schakal - ალბომიდან - Inferno და The Turning Point - Elodia.) და ბონუს სიმღერა Vankina - Fassade. სტუდიური ალბომები ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: Lacrimosa ოფიციალური საიტი ↑ Lacrimosa Longplay-Chartverfolgung German. musicline.de. PHONONET GmbH. ციტირების თარიღი: 22 November 2011. ↑ Lacrimosa in Swiss Charts. hitparade.ch. Hung Medien. ციტირების თარიღი: 22 November 2011. ↑ Lacrimosa in der österreichischen Hitparade German. austriancharts.at. Hung Medien. ციტირების თარიღი: 22 November 2011. ↑ Oficjalna lista sprzedaży - Official Retail Sales Chart Polish. OLiS (22 October 2001). ციტირების თარიღი: 21 November 2011. ↑ Oficjalna lista sprzedaży - Official Retail Sales Chart Polish. OLiS (23 May 2005). ციტირების თარიღი: 22 November 2011. ↑ Lacrimosa - Sehnsucht. aCharts.us. ციტირების თარიღი: 22 November 2011.
ფელიქსი (ბიზანტიის ეპისკოპოსი)

ფელიქსი (ბერძ. Φήλιξ, გ. 141) – ბიზანტიის ეპისკოპოსი 5 წლის განმავლობაში (136-141). მისი წინამორბედი იყო ელეფთერი. მას ეპისკოპოსის თანამდებობა ეკავა იმპერატორ ადრიანეს და ანტონინუს პიუსის დროს. მისი მომდევნო ეპისკოპოსია პოლიკარპე II.
პოლიკარპე II (ბიზანტიის ეპისკოპოსი)

პოლიკარპე II (ბერძ. Πολύκαρπος Β΄, დ. უცნობია — გ. 144) — ბიზანტიის ეპისკოპოსი. მისი ეპისკოპოსობის ვადის შესახებ, უძველესი წყაროდან ვიგებთ, რომ 17 წლის განმავლობაში იყო პატრიარქი (136-141). მაგრამ ეკლესიის ისტორიკოსი ნიკიფოროს კალისტოსი აღნიშნავს, რომ პოლიკარპე II ეპისკოპოსი 3 წლის ვადით იყო (141-144). მან შეცვალა ფელიქსი. პოლიკარპე II წმინდა ნაწილები შენახულია მარმარილოსაგან დამზადებულ კუბოში. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-12-15. ციტირების თარიღი: 2010-07-14.
ჰელსინკის ლუთერანული კათედრალი

ჰელსინკის ლუთერანული კათედრალი (ფინ. Helsingin tuomiokirkko) – საკათედრო ტაძარი ჰელსინკიში ფინეთის ევანგელურ-ლუთერანული ეკლესიის ჰელსინკის ეპარქიის დედაეკლესია. მდებარეობს ჰელსინკიში, კრუუნუნჰაკის უბანში, სენატის მოედანზე. ტაძრის მშენებლობა 1830-1852 წლებში კარლ ლუდვიგ ენგელის პროექტით ხორციელდებოდა. ტაძარი საზეიმო ვითარებაში გაიხსნა 1852 წლის 15 თებერვალს. კათედრალი მოქმედი იმპერატორის ნიკოლოზ I-ის ზეციური მფარველის, წმინდა ნიკოლოზის სახელობაზე აკურთხეს (ფინ. Nikolainkirkko). როგორც საისტორიო ქრონიკებში ვკითხულობთ, 1842 წელს ჰელსინგფორსში საზეიმოდ აღინიშნა ალექსანდრეს უნივერსიტეტის ორასი წლისთავი. რაკი მისმა სამეჯლისო დარბაზმა ყველა მსურველი (3000 ადამიანზე მეტი) ვერ დაიტია , საზეიმო ღონისძიებების ცენტრად უნივერსიტეტთან ახლოს მდებარე ნიკოლოზის ეკლესია იქნა არჩეული, რომელიც იმხანად უკვე სრულიად მზად იყო, თუმცა განათება აკლდა. იმპერატორმა ნიკოლოზ II-ემ კი ინება, რომ ტაძარი თუთიისგან ჩამოსხმული მოციქულების ქანდაკებებით შეემკოთ. მას მერე, რაც 1917 წელს ფინეთი დამოუკიდებელი გახდა, ტაძარს სახელი შეეცვალა და დაერქვა სუურკირკო (ფინ. Suurkirkko - „დიდი ეკლესია“). 1952 წელს, ჰელსინკიში გამართული ოლიმპიადის პარალელურად აღინიშნა ტაძრის ასი წლის იუბილე. 1959 წელს დაარსდა ჰელსინკის ეპარქია, რის შემდეგად ტაძარს ჰელსინკის კათედრალი ეწოდა (ფინ. Helsingin tuomiokirkko). ყოველწლიურად 6 დეკემბერს, ფინეთის დამოუკიდებლობის დღეს, შუადღისას საკათედრო ტაძარში აღევლინება ეკუმენური ღვთისმსახურება ქვეყნის პრეზიდენტისა და სახელმწიფო საბჭოს წევრების მონაწილეობით. საკათედრო ტაძარი საიტზე Helsingin kirkot (ჰელსინკის ტაძრები) დაარქივებული 2017-07-02 საიტზე Wayback Machine.
აფინოდორი (ბიზანტიის ეპისკოპოსი)

აფინოდორი ან აფინოგენი (ბერძ. Αθηνόδωρος ან ბერძ. Ἀθηνογένης) – ბიზანტიის ეპისკოპოსი 144-148 წწ. ნიკიფოროს კალისტოსი მას აფინოდორს უწოდებს, ხოლო სხვა სიებში მას აფინოგენი ეწოდება. მისი ეპისკოპოსობისას სწრაფად იზრდებოდა ქრისტიანი მოსახლეობის რიცხვი. მან ააშენა მეორე ტაძარი ელაეაში, რომელიც შემდეგ განაახლა იმპერატორმა კონსტანტინე დიდმა, რომელსაც სურდა ამ ტაძარში დაეკრძალათ. თუმცა საბოლოოდ ის არ დაასაფლავეს ამ ტაძარში, რადგან იგი მიიჩნიეს იმპერატორისათვის არასათანადოდ.
მაკედონი I

მაკედონი I (ბერძ. Μακεδόνιος Α΄) – კონსტანტინოპოლის არქიეპისკოპოსი 342-346 და 351-360 წწ. მას არქიეპიკოპოსობა მოუწია საკმაოდ რთულ პერიოდში. ამ დროს მწვავე დაპირისპირება მიმდინარეობდა მართლმადიდებლებსა და არიანელებს შორის. პავლე I განდევნის შემდეგ მისი ადგილი სწორედ მაკედონმა დაიკავა, მაგრამ რამდენიმე წელიწადში პავლე I დაბრუნდა, თუმცა არიანელი კონსტანტინე II დევნის გამო კვლავ იძულებული გახდა რომს დაბრუნებოდა. არქიეპიკოპოსის ტახტი კვლავ მაკედონმა დაიკავა. მისი მემკვიდრე კი აღმოჩნდა ევდოქსი.
ალექსანდერ ჰუმბოლდტის ეროვნული პარკი

ალექსანდერ ჰუმბოლდტის ეროვნული პარკი (ესპ. Parque Nacional Alejandro de Humboldt) — ეროვნული პარკი კუბაში, ოლგინისა და გუანტანამოს პროვინციების ტერიტორიაზე. პარკს სახელი ეწოდა გერმანელი მეცნიერის, ალექსანდრე ფონ ჰუმბოლდტის პატივსაცემად, რომელიც კუნძულს 1800-1801 წლებში სტუმრობდა. 2001 წელს პარკი იუნესკოს მიერ შეყვანილი იქნა მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში მრავალი კრიტერიუმის გამო. მათ შორის: ფართობი, სიმაღლე ზღვის დონიდან, ლანდშაფტის მრავალფეროვნება და ენდემური ფლორისა და ფაუნის სიმრავლე. მდინარეები, რომლებიც პარკში მდებარე მწვერვალებიდან იღებენ სათავეს, უდიდესია კარიბის კუნძულების მდინარეებს შორის. პარკი მიჩნეულია კუბის ყველაზე ტენიან ადგილად, რითაც განპირობებულია ბიოლოგიური მრავალფეროვნება. პარკს უჭირავს 711.38 კვადრატული კილომეტრი ტერიტორია. უმაღლესი ადგილია მთა ელ-ტოლდო (3.832 მ) კუბის 28 სახეობის ენდემური მცენარიდან 16 სწორედ ამ პარკშია დაცული. ფლორიდან წარმოდგენილია თუთიყუშის მრავალი სახეობა, ხვლიკები, კოლიბრები, ნუტრია, ლოკოკინები. იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები კუბაში მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ამერიკაში ↑ Radio Habana. Parque Nacional Alejandro de Humboldt. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-10-05. ციტირების თარიღი: 2007-10-10. (ესპანური) ↑ National Protected Areas System of Cuba. (2005)Protected Areas. ციტირების თარიღი: 2009-07-09.[მკვდარი ბმული]
ევზოი (ბიზანტიის ეპისკოპოსი)

ევზოი (ბერძ. Ευζώιος; დ. უცნობია – გ. 154) — ბიზანტიის ეპისკოპოსი 6 წლის განმავლობაში (148–154). მან შეცვალა აფინოდორი. მისი პატრიარქობის პერიოდში ბიზანტიის იმპერატორი იყო ანტონინუს პიუსი, რომელიც ქრისტიანებს დევნიდა. Μανουήλ Γεδεών, Πατριαρχικοί Πίνακες: Ειδήσεις ιστορικαί βιογραφικαί περί των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως: από Ανδρέου του Πρωτοκλήτου μέχρις Ιωακείμ Γ' του από Θεσσαλονίκης, 36-1884. — Κωνσταντινούπολις: Lorenz & Keil, [Σεπτ.1885-Οκτ.1890]. — 720 σ.: πορτρ. — σ. 93 თარგი:Ref-el 2-изд. доп. и расш.: Πατριαρχικοί πίνακες: ειδήσεις ιστορικαί βιογραφικαί περί των Πατριαρχών Κωνσταντινουπόλεως από Ανδρέου του Πρωτοκλήτου μέχρις Ιωακείμ Γ΄ του από Θεσσαλονίκης, 36-1884 / Εκδ. δευτέρα επηυξημένη καί βελτιωμένη… υπό Νικολάου Λυκ. Φυροπούλου. — Άριστη: Σύλλογος πρός διάδοσιν ωφελίμων βιβλίων, 1996. — 922 σ. ISBN 0-007133-38-3 ISBN 978-0-007133-38-3 თარგი:Ref-el Claude Delaval Cobham, The Patriarchs of Constantinople. — Cambridge: Cambridge University Press, 1911. — 106 p., ISBN 1-16911-596-9; ISBN 978-1169115965 (ინგლისური)
სომხითი (ტერიტორია)

სომხითი — შუა საუკუნეების სამშვილდისა და ხუნანის საერისთავოების (ისტორიული გაჩიანისა და გარდაბნის ტერიტორიები) სახელწოდება. ისტორიულ წყაროებში პირველად მოიხსენიება XI საუკუნეში, როდესაც საქართველოს კუთვნილ ტერიტორიას - ქვემო ქართლის უდიდეს ნაწილს - თანდათან (IX საუკუნის დასასრული - XI საუკუნის შუა წლები) დაეუფლა სომხეთის სახელმწიფო (ანისის სამეფო) და სახელწოდება "სომხითი" ამ ტერიტორიაზედაც გავრცელდა. ვახუშტი ბაგრატიონი (XVIII საუკუნე) საკუთრივ სომხეთისაგან განსხვავებით ამ ტერიტორიას "ქართლის სომხითს" უწოდებს. იგი 2 ნაწილად იყოფოდა: "ქუემო, ქუეყანა სომხითისა", რომელიც გაგის პროვინციას (იგივე ძველი გარდაბანი) მოიცავდა, და (ვარაუდით) "ზემო კერძოი ქუეყანა სომხითისა", რომელიც გაჩიანის პროვინციას მოიცავდა. საზღვარი გადიოდა ქურდვაჭრისხევზე (იგივე მდ. დებედა). მუსხელიშვილი დ., ქსე, ტ. 9, გვ. 471, თბ., 1985
ბუნების დაცვის საერთაშორისო კავშირი

ბუნების დაცვის საერთაშორისო კავშირი (ინგლ. International Union for Conservation of Nature; IUCN) — არაკომერციული საერთაშორისო ორგანიზაცია, რომლის მიზანიცაა ბუნების კონსერვაცია / დაცვა. დაარსდა 1948 წლის ოქტომბერში საფრანგეთის ქალაქ ფონტენბლოში. მისი შტაბ-ბინა მდებარეობს შვეიცარიის ქალაქ გლანდიში. კავშირი აერთიანებს მსოფლიოს 82 ქვეყანას, 111 სამთავრობო უწყებას, 800 არასამთავრობო ორგანიზაციას და მსოფლიოს 181 ქვეყნის 10 000 მეცნიერსა და ექსპერტს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბუნების დაცვის საერთაშორისო კავშირი ოფიციალური საიტი IUCN publications დაარქივებული 2010-09-13 საიტზე Wayback Machine.
სენტ-ჯონზი

სენტ-ჯონზი შეიძლება ნიშნავდეს: სენტ-ჯონზი (კანადა) — ქალაქი კანადაში, კანადაში. ნიუფაუნდლენდი და ლაბრადორის შტატში; სენტ-ჯონზი (ანტიგუა და ბარბუდა) — ანტიგუა და ბარბუდის დედაქალაქი.
Henkäys Ikuisuudesta

Henkäys Ikuisuudesta (სუნთქვა ზეციდან) — ტარია ტურუნენის სოლო სადებიუტო ალბომი, რომელიც ძირითადად საახალწლო თემაზეა. გამოვიდა 2006 წლის 8 ნოემბერს. ალბომმა მიიღო ოქროს და პლატინის დისკები და მხოლოდ ფინეთში გაიყიდა 300,000 ცალი ეგზემპლარის სახით. Kuin Henkäys Ikuisuutta You Would Have Loved This Happy New Year En Etsi Valtaa, Loistoa Happy Christmas (War Is Over) Varpunen Jouluaamuna Ave Maria The Eyes Of A Child Mökit Nukkuu Lumiset Jo Joutuu Ilta Marian Poika (Mary's Boy) Magnificat: Quia Respexit Walking in the Air (Cover) Jouluyö, Juhlayö (Silent Night) ↑ http://www.allmusic.com/album/henk%C3%A4ys-ikuisuudesta-mw0000562728
ფაზა იბერიელი

ფაზა იბერიელი — ვახტანგ გორგასლის შთამომავალი, სარდალი ბიზანტიის საიმპერატორო კარზე, ქართველი სარდლის პერან იბერიელის ძმისწული და ბაკურის ბიძაშვილი. იბრძოდა ოსტგუთების წინააღმდეგ. ფაზა იბერიელის შესახებ ცნობებს გვაწვდის ისტორიკოსი პროკოფი კესარიელი. იგი ბიზანტიის იმპერატორ იუსტინიანე I-ის (527-565) კარზე დაწინაურებული სამხედრო მოღვაწე იყო. ფაზა იბერიელის სახელი პირველად გვხვდება 542 წელს, როდესაც იუსტინიანე იმპერატორმა იტალიის პრეფექტად დანიშნა მაქსიმიანე, მისცა მას ფლოტი, რომელზედაც აიყვანა ჯარი, შედგენილი თრაკიელებისა და სომხებისაგან. თრაკიელთა ჯარს მეთაურობდა ჰეროდიანე, ხოლო სომხებისას ფაზა სარდალი. იგი იბრძოდა ოსტგუთების წინააღმდეგ. ოსტგუთთა მეფე ტოტილა სათავეში ჩაუდგა ანტიბიზანტიურ აჯანყებას იტალიაში და რამდენიმე სერიოზულ გამარჯვებასაც მიაღწია ბიზანტიელების წინააღმდეგ ბრძოლაში. ერთ-ერთი ბრძოლის დროს ამინდი შეიცვალა. ზღვაზე ქარიშხალი ამოვარდა და რომაელთა ხომალდები ჩაიძირა. მაგრამ ჰეროდიანემ და ფაზა იბერიელმა ნაპირზე გამოსვლა მოასწრეს და გადარჩნენ. 547 წელს ფაზა იბერიელი ცხენოსანთა ჯარით გაიგზავნა ქალაქ ტარინტის მახლობლად გუთების წინააღმდეგ საბრძოლველად. ამ ბრძოლაში ფაზა იბერიელის სარდლობით ბიზანტიელებმა ბრწყინვალე გამარჯვება მოიპოვეს გუთებზე. ბიზანტიელებმა სიფრთხილე მოადუნეს და სანოვაგის საშოვნელად მახლობელ დასახლებებში გაიფანტნენ, რითაც ისარგებლა ტოტილამ და შეუტია ბიზანტიელთა მცირე ჯგუფს. ფაზა იბერიელი ამ დროს თავის კარავში ისვენებდა, მასთან გუთები შეცვივდნენ და მოკლეს. გეორგიკა, ბიზანტიელი მწერლების ცნობები საქართველოს შესახებ. ტექსტები ქართული თარგმანითურთ გამოსცა ს. ყაუხჩიშვილმა, ტ. II, თბ., 1965 წ. გ. ტივაძე, ოსტგუთების სამეფო, ფეოდალიზმის გენეზისი დასავლეთ ევროპაში, I, თბილისის უნივერსიტეტის გამომცემლობა, თბ., 1959 წ.
პერან იბერიელი

პერან იბერიელი — ქართლის მეფე გურგენის ძმა ან ძე, ბიზანტიელი სარდალი. ფაზა იბერიელის ბიძა და ბაკურის მამა. პერან იბერიელის შესახებ ცნობებს გვაწვდის VI საუკუნის ბიზანტიელი ისტორიკოსი პროკოფი კესარიელი. იგი 523 წელს ირანელების წინააღმდეგ აჯანყებულ გურგენ მეფესთან ერთად დასავლეთ საქართველოში გადავიდა. ეგრისში რამდენი ხანი დაჰყო, ცნობილი არ არის, მაგრამ VI საუკუნის 30-იანი წლებიდან უკვე ბიზანტიის იმპერიაში ჩანს. 535 წლიდან იგი უკვე გამოჩენილი მხედარმთავარია ბიზანტიის იმპერიის კარზე. ბიზანტიის იმპერატორი იუსტინიანე I (527-565 წწ.) პერან იბერიელს საკმაოდ საპასუხისმგებლო სამხედრო ოპერაციების ჩატარებას ანდობდა. პერანი 535 წელს ველისარიუსთან ერთად იბრძვის ოსტგუთთა მეფის თეოდოტის წინააღმდეგ. 537 წელს პერან იბერიელი ისევ იტალიაშია და იბრძვის ოსტგუთების წინააღმდეგ. პროკოფის თქმით, პერანმა და მისმა ჯარმა რამდენიმეჯერ იერიში მიიტანეს გუთებზე და გააქციეს ისინი. არაერთმა წარმატებულმა სამხედრო ოპერაციამ მკვეთრად გაზარდა პერან იბერიელის, როგორც კარგი სტრატეგოსის ავტორიტეტი. 543 წელს პერან იბერიელი აღმოსავლეთის ფრონტზეა მარტიროპოლის მახლობლად. იგი ფისონის სიმაგრესთან წარმოებულ ბრძოლებში იღებს მონაწილეობას. რომაელთა ჯარს სარდლობდნენ იუსტინიანე მეფის ძმისწული და პერან იბერიელი. 544 წელს პერანი ისევ ბიზანტიელთა ჯარის სარდალია და ამჯერად სპარსელების წინააღმდეგ იბრძვის. ბიზანტიელთა ჯარი მიადგა ქალაქ ედესას, რომლისთვისაც ალყა შემოერტყათ სპარსელებს. სპარსელთა ჯარს შაჰი ხოსრო I (531-579 წწ.) სარდლობდა. პერანის ჯარმა სასტიკად დაამარცხა სასანიდი შაჰის არმია. ბიზანტიის სახელგანთქმული სარდალი პერან იბერიელი უბედური შემთხვევის მსხვერპლი გახდა. ნადირობის დროს ცხენიდან გადმოვარდა და მოკვდა. პროკოფი კესარიელის თქმით, ეს 544 წელს მოხდა. გეორგიკა, ბიზანტიელი მწერლების ცნობები საქართველოს შესახებ. ტექსტები ქართული თარგმანითურთ გამოსცა ს. ყაუხჩიშვილმა, ტ. II, თბ., 1965 წ. გ. ტივაძე, ოსტგუთების სამეფო, ფეოდალიზმის გენეზისი დასავლეთ ევროპაში, I, თბილისის უნივერსიტეტის გამომცემლობა, თბ., 1959 წ.
My Winter Storm

My Winter Storm — ფინელი როკ/კლასიკური მომღერლის, ტარია ტურუნენის მეორე სოლო ალბომი, რომელიც გამოიცა 2007 წლის 19 ნოემბერს. ↑ http://www.allmusic.com/album/my-winter-storm-mw0000586384
ჰიტოკირი

ბაკუმაცუს ეპოქის ოთხი ჰიტოკირი (იაპონ. 幕末四大人斬り ბაკუმაცუ სიდაი ჰიტოკირი?, «ჰიტოკირი» პირდაპირ თარგმანში ნიშნავს «ის, ვინც ხალხს ჭრის») — ოთხი დაქირავებული მკვლელის ზოგადი სახელი, რომელებიც მოღვაწეობდნენ იაპონიაში ედოს პერიოდის დროს. ოთხივე ჰიტოკარი წარმოშობის სამხრეთით მდებარე ჰანებიდან იყო და ანტისიოგუნური იდეოლოგიის - «ტობაკუ» (იაპონ. 倒幕 ტო:ბაკუ?, «სიოგუნატის გადაყენება») - მიმდევრები იყვნენ. ოთხეულში შედიოდნენ: კავაკამი გენსაი — კუამატო ; კირინო ტოსიაკი (აგრეთვე ცნობილი როგორც ნაკამურა ჰანძირო) — საცუმა; ოკადა იძო — ტოსა; ტანაკა სიმბეი — საცუმა. ჰიტოკარი არსებობდნენ ასევე სიოგუნატის მომხრეებს - «საბაკუს» (佐幕, «სიოგუნატის ერთგულება» ) შორის. მაგალითად კიოტოს სამხედრო პოლიცია სინსენგუმის მონაწილეს ოისი კუვაძიროს ასევე უწოდებდმემ ჰიტოკარის, რადგანაც პოლიციის მიერ ჩადენილი მკვლელობების დიდი ნაწილი კოვაძიროს მიერ იყო განხორციელებული. ↑ ჰიტოკირი - iaponeli.wordpress.com-ზე ↑ 前田 政記, 新選組全隊士徹底ガイド, 東京: 河出書房新社, 2004. — გვ. 213, ISBN 978-4309407081. (მასაკი მაედა, სინსენგუმი ძენტაისი ტეტეი გაიდო (სანსენგუმის ყველა წევრის სრული კრებული), ტოკიო: კავადე სობო:სინსია, 2004. — გვ. 213, ISBN 978-4309407081.)
ჯანი რივერა

ჯანი რივერა (იტალ. Giovanni (Gianni) Rivera; დ. 18 აგვისტო, 1943, ალესანდრია, პიემონტი, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, ნახევარმცველი. 1969 წელს გახდა ევროპის საუკეთესო ფეხბურთელი, სწორედ იმ წელს როდესაც „მილანმა“ ევროპის ჩემპიონთა თასი მეორედ მოიგო. რივერა არის ალესანდრიის ახალგაზრდული საფეხბურთო სკოლის აღზრდილი. მას დებიუტი სერია ა-ში ჰქონდა 1959 წლის 2 ივნისს, 15 წლის ასაკში ინტერის წინააღმდეგ. მან ითამაშა მხოლოდ 26 მატჩი თავის პირველ გუნში სადაც 6 გოლი გაიტანა, ამის შემდეგ იტალიაში ყველაზე პერსპექტიული ფეხბურთელი მილანმა შეიძინა იმ დროისთვის რეკორდულ თანხად - $200 000. 1962 წელს ჯანიმ მოიგო თავისი პირველი სკუდეტო მილანთან ერთად და იმავე წლის 13 მაისს შედგა მისი დებიუტი იტალიის ნაკრებში, მსოფლიოს ჩემპიონატზე სადაც იტალიის საფეხბურთო ნაკრები დასავლეთ გერმანიის ფედერაციას დაუპირისპირდა ჩილეში. ეს შეხვედრა უგოლო ფრედ დასრულდა. სკუდეტოს მოგების შემდეგ რივერამ მილანთან ერთად ევროპის ჩემპიონთა თასი მოიგო, 1962 წელს როდესაც მილანმა ბენფიკას სძლია ანგარიშით 2-1. 1967/68 წლებში ჯანიმ მილანთან ერთად ევროპის თასების მფლობელთა თასი მოიგო. იმავე წელს მან მეორე ადგილი აიღო ევროპის საუკეთესო ფეხბურთელის ტიტულისთვის ბრძოლაში. შემდეგი სეზონი მილანისთვის და ამავდროულად ჯანისთვის უფრო წარმატებული აღმოჩნდა. მან მოიგო ჩემპიონთა თასი და დაიმსახურა ევროპის საუკეთესო ფეხბურთელის ტიტული. ჯანი რივერამ მილანი თასების მფლობელტა თასის ორ ფინალში გაიყვანა, 1973 და 1974 წლებში. პირველი მათგანი მილანმა მოიგო მეორე კი დათმო. 70-იან წლებში ჯანიმ მილანთან ერთად ასევე შეძლო რამდენიმეჯერ იტალიის თასის მოგება. მილანი სერია A: 1961–62, 1967–68, 1978–79 იტალიის თასი: 1966–67, 1971–72, 1972–73, 1976–77 უეფა-ს თასების მფლობელთა თასი: 1967–68, 1972–73 ევროპის ჩემპიონთა თასი: 1962–63, 1968–69 საკონტინენტთაშორისო თასი: 1969 იტალია ევროპის ჩემპიონი: 1968 მსოფლიოს ვიცე-ჩემპიონი: 1970 გოდუაძე, ლაშა (2010). მსოფლიო თასის ისტორია (1930–2010). თბილისი: გაზეთი „მსოფლიო სპორტი“.  ფანჯიკიძე, გურამ (1967). ფეხბურთის სამშობლოში : მსოფლიო პირველობის ჩემპიონატი ინგლისში. თბილისი: ნაკადული.  ფანჯიკიძე, გურამ (1970). ფეხბურთის სამშობლოში : სპორტული ნარკვევი. თბილისი: საქ. კპ ცკ-ის გამ-ბა.  კაკაბაძე, მიხეილ (1972). მეხიკო, მეხიკო : ნარკვევი ფეხბურთში მექსიკის IX მსოფლიო ჩემპიონატის შესახებ. თბილისი: საბჭ. საქართველო.  ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჯანი რივერა პროფილი და სტატისტიკა — იტალიის ფეხბურთის ფედერაციის საიტზე ჯანი რივერა — ევროპარლამენტის საიტზე ↑ Biography of Gianni Rivera - Soccer. Short Biographies. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-03-15. ციტირების თარიღი: 2011-01-29.
ჩეზარე მალდინი

ჩეზარე მალდინი (იტალ. Cesare Maldini; დ. 5 თებერვალი, 1932 — გ. 3 აპრილი, 2016) — იტალიელი ფეხბურთელი და მწვრთნელი. თამაშობდა მცველის პოზიციაზე. სხვადასხვა დროს იცავდა „ტრიესტინას“, „მილანის“, „ტორინოს“ და იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. 1962 წლის ჩილეს მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე იტალიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. 1960–1963 წლებში იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 14 შეხვედრას ატარებს. 1970 წლიდან სამწვრთნელო სამუშაოზეა. წვრთნიდან სხვადასხვა იტალიურ საფეხბურთო კლუბებს. 1996–1998 წლებში იყო იტალიის, ხოლო 2001–2002 წლებში პარაგვაის ეროვნული ნაკრების მთავარი მწვრთნელი. გარდაიცვალა 2016 წლის 3 აპრილს, 84 წლის ასაკში, მილანში, იტალია. მილანი სერია A: 1954–55; 1956–57; 1958–59; 1961–62 ჩემპიონთა თასი: 1962–63 ლათინური თასი: 1956 მსოფლიო ჩემპიონატის სიმბოლური ნაკრების წევრი: 1962 World Soccer-ის თერთმეტეული: 1963 მილანის დიდების დარბაზის წევრი: 2015 იტალიური ფეხბურთის დიდების დარბაზის წევრი: 2016 მილანი იტალიის თასი: 1972–73 უეფა-ს თასების მფლობელთა თასი: 1972–73 გოდუაძე, ლაშა (2010). მსოფლიო თასის ისტორია (1930–2010). თბ.: გაზეთი „მსოფლიო სპორტი“.  Glanville, Brian (2018). The Story of the World Cup. London: Faber. ციტირების თარიღი: 2019-01-09.  დაარქივებული 2020-08-13 საიტზე Wayback Machine. ISBN 9780571325566 Squires, David (2016). The Illustrated History of Football. Sydney: Random House.  ISBN 1780895585 Holt, Nick (2014). The Mammoth Book of the World Cup. London: Running Press Adult.  ISBN 0762452242 Witzig, Richard (2006). The Global Art of Soccer. Rio Branco: CusiBoy Publishing.  ISBN 0977-66880-0 შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ჩეზარე მალდინი“ ვიკისაწყობში. მწვრთნელის პროფილი magliarossonera.it-ზე ↑ Cesare Maldini. The head of a family deeply etched in the history of Milan, Cesare Maldini joined the club in 1954, after playing for Triestina. A right back endowed with a superb individual technique unmatched by any other defender of the time, he eventually made the move into the heart of defence, first playing as a stopper, then as a sweeper. In 1963 he became the first Milan captain to lift the European Champion Clubs’ Cup trophy. His abundant honours include four league titles and a Latin Cup. acmilan.com. წაკითხვის თარიღი: 9 იანვარი, 2019.