laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ალბანეთის შრომის პარტია

ალბანეთის შრომის პარტია (ალბ. Partia e Punës e Shqipërisë) — პოლიტიკური პარტია ალბანეთში. 1941-1991 წლებში. ამ პერიოდში იგი იყო ერთადერთი პარტია ალბანეთში. დაარსდა 1941 წლის 8 ნოემბერს და ეწოდებოდა ალბანეთის კომუნისტური პარტია. 1948 წელს იოსებ სტალინის ინიციატივით შეეცვალა სახელი. თავდაპირველად ეკავა პროიუგოსლავიური პოზიცია, მაგრამ 1948 წლიდან პროსაბჭოური პარტიაა, ხოლო სკკპ XX ყრილობის შემდეგ პროჩინური კურსი აიღო. გაუქმდა 1991 წლის 5 ივნისს და მის ბაზაზე ჩამოყალიბდა ალბანეთის სოციალისტური პარტია. Documents of the Party of Labour of Albania დაარქივებული 2011-07-07 საიტზე Wayback Machine. A speech delivered by E. Hoxha commemorating the 20th anniversary of the founding of the PPSh
შკოდერი

შკოდერი (ალბ. Shkodër) — ქალაქი ალბანეთში. მდებარეობს სკადარის ნაპირზე. ადრიატიკის ზღვიდან 20 კილომეტრში, მდინარეების დრინისა და ბუნის შეერთების ადგილთან ახლოს. შკოდერი სიდიდის მიხედვით მეოთხეა ალბანეთში. იგი ერთ-ერთი უძველესი ქალაქია, მდიდარია ისტორიულ-კულტურული მემკვიდრეობით. შკოდერის ციხესიმაგრე აგებულია ძვ. წ. IV საუკუნეში ილირიელების ერთ-ერთი ტომის მიერ. ძვ. წ. 168 წელს ქალაქი დაიპყრეს რომაელებმა. 1479 წელს ქალაქი დაიპყრეს ოსმალებმა. შკოდერი გახდა ამავე სახელწოდების ვილაიეთის ადმინისტრაციული ცენტრი. 1757-1831 წლებში იყო შკოდერის ფაშალიკის დედაქალაქი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: შკოდერი Shkodra, ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე Official Muslim Organization Official Facebook Page Shkodra at In Your Pocket City Guide[მკვდარი ბმული] Minibus departure times in Shkodra Kisha Katolike Shkodër Municipality of Shkodra (Albanian) Regional Council of Shkodër (Albanian) History of Shkodër დაარქივებული 2012-03-20 საიტზე Wayback Machine.
აკვედოლჩი

აკვედოლჩი (იტალ. Acquedolci) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება მესინის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 5504 ადამიანი. ფართობი 13 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0941, საფოსტო ინდექსი — 98070. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
ალი (სიცილია)

ალი (იტალ. Alì) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება მესინის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 933 ადამიანი. ფართობი 16 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0942, საფოსტო ინდექსი — 98020. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
ალი-ტერმე

ალი-ტერმე (იტალ. Alì Terme) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება მესინის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 2565 ადამიანი. ფართობი 6 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 00942, საფოსტო ინდექსი — 98021. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
ალკარა-ლი-ფუზი

ალკარა-ლი-ფუზი (იტალ. Alcara li Fusi) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება მესინის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 2474 ადამიანი. ფართობი 62 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 00941, საფოსტო ინდექსი — 98070. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
ანტილო

ანტილო (იტალ. Antillo) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება მესინის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 1130 ადამიანი. ფართობი 43 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0942, საფოსტო ინდექსი — 98030. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
ბარჩელონა-პოცო-დი-გატო

ბარჩელონა-პოცო-დი-გატო (იტალ. Barcellona Pozzo di Gotto) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება მესინის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 41293 ადამიანი. ფართობი 59 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 090, საფოსტო ინდექსი — 98051. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
ბროლო

ბროლო (იტალ. Brolo) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება მესინის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 5595 ადამიანი. ფართობი 7.86 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0941, საფოსტო ინდექსი — 98061. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
დემოკრატიული პარტია (აშშ)

დემოკრატიული პარტია ან დემოკრატები (ინგლ. Democratic Party, Democrats) — აშშ-ის ერთ-ერთი მთავარი პოლიტიკური პარტია. მისი ისტორია იწყება ტომას ჯეფერსონის მიერ 1792 წელს დემოკრატიულ-რესპუბლიკური პარტიის დაარსებიდან. თანამედროვე დროში ითვლება რესპუბლიკური პარტიის მემარცხენე მოწინააღმდეგედ და მასთან ერთად ქმნის აშშ-ის ორპარტიულ სისტემას. 2012 Democratic National Convention Democratic Senate Caucus Democratic House Caucus Democratic Senatorial Campaign Committee Democratic Congressional Campaign Committee Democratic Legislative Campaign Committee Democratic Governors Association Democratic Attorneys General Association National Conference of Democratic Mayors National Federation of Democratic Women College Democrats of America დაარქივებული 2006-12-06 საიტზე Wayback Machine.
ვალდინა

ვალდინა (იტალ. Valdina) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება მესინის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 1206 ადამიანი. ფართობი 2 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 090, საფოსტო ინდექსი — 98040. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
ვენეტიკო

ვენეტიკო (იტალ. Venetico) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება მესინის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 3691 ადამიანი. ფართობი 4 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 090, საფოსტო ინდექსი — 98040. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
ვილაფრანკა-ტირენა

ვილაფრანკა-ტირენა (იტალ. Villafranca Tirrena) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება მესინის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 8921 ადამიანი. ფართობი 14 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 090, საფოსტო ინდექსი — 98049. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
გაჯი

გაჯი (იტალ. Gaggi) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება მესინის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 2818 ადამიანი. ფართობი 7 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0942, საფოსტო ინდექსი — 98030. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
გალატი-მამერტინო

გალატი-მამერტინო (იტალ. Galati Mamertino) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება მესინის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 3127 ადამიანი. ფართობი 39 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0941, საფოსტო ინდექსი — 98070. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
გალოდორო

გალოდორო (იტალ. Gallodoro) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება მესინის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 409 ადამიანი. ფართობი 6 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0942, საფოსტო ინდექსი — 98030. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
გუალტერი-სიკამინო

გუალტერი-სიკამინო (იტალ. Gualtieri Sicaminò) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება მესინის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 2021 ადამიანი. ფართობი 14 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 090, საფოსტო ინდექსი — 98040. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
ბაზიკო

ბაზიკო (იტალ. Basicò) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება მესინის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 681 ადამიანი. ფართობი 11 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0941, საფოსტო ინდექსი — 98060. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
გრანიტი (სიცილია)

გრანიტი (იტალ. Graniti) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება მესინის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 1551 ადამიანი. ფართობი 9 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0942, საფოსტო ინდექსი — 98036. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
ჯოზეფინა ტოპალი

ჯოზეფინა ტოპალი (ალბ. Jozefina Topalli; დ. 26 ნოემბერი, 1963, შკოდერი, ალბანეთი) — ალბანელი პოლიტიკოსი. ალბანეთის პარლამენტის თავმჯდომარე 2005-2013 წლებში. დემოკრატიული პარტიის წევრი. 1996 წელს აირჩიეს პარლამენტის წევრად დემოკრატიული პარტიიდან. შემდგომში კიდევ 4-ჯერ იყო არჩეული პარლამენტში. 2005 წლიდან ალბანეთის სიტორიაში პირველი ქალი პარლამენტის თავმჯდომარეა. PLE - JOZEFINA TOPALLI დაარქივებული 2014-10-20 საიტზე Wayback Machine.
ფატოს ნანო

ფატოს ნანო (ალბ. Fatos Nano; დ. 16 სექტემბერი, 1952, ტირანა, ალბანეთი) — ალბანელი პოლიტიკოსი. ალბანეთის სამგზის პრემიერ-მინისტრი (1991, 1997-1998 და 2002-2005 წწ.). სოციალისტური პარტიის წევრი. დაიბადა ტირანაში. იყო შრომის პარტიის წევრი. 1991 წელს დაიკავა პრემიერ-მინისტრის თანამდებობა. მალევე იძულებული გადახდა გადამდგარიყო საპროტესტო დემონსტრაციების გამო. 1993 წელს მიუსაჯეს პატიმრობა კორუფციაში ბრალდების გამო. 1997 წელს ალბანეთის ხელისუფლებაში მოდის სოციალისტური პარტია და ნანოს მთავარი პოლიტიკური მოწინააღმდეგე სალი ბერიშა იძულებული გახდა გადამდგარიყო. პრემიერ-მინისტრად კვლავ დაინიშნა ფატოს ნანო, მაგრამ ოპოზიციის ლიდერის მკვლელობის გამო 1998 წელს გადადგა. მესამედ პრემიერ-მინისტრად დანიშნეს 2002 წელს, 2005 წელს სოციალისტურმა პარტიამ დაკარგა უმრავლესობა პარლამენტში, ნანომ ვერ შეძლო მთავრობის ფორმირება. 2005 წლის 1 სექტემბერს გადადგა როგორც პრემიერ-მინისტრის, ასევე პარტიის ხელმძღვანელის თანამდებობიდან. Nano, Rexhina (2008). Te Jetosh Kohen. Botime DUDAJ. ISBN 978-99943-0-045-7.  [1]
ცეცხლოვანი მიწა

ცეცხლოვანი მიწა (ესპ. Tierra del Fuego) — არქიპელაგი სამხრეთ ამერიკის სამხრეთ დაბოლოებასთან, რომლისგანაც გამოყოფილია მაგელანის სრუტით. აღმოსავლეთი ნაწილი ეკუთვნის არგენტინას, დასავლეთი — ჩილეს. ფართობი დაახლოებით 72 ათასი კმ² (მთავარი კუნძულია ცეცხლოვანი მიწა, ანუ ისლა გრანდე, ფართობი 48 ათასი კმ²). ახლოს მდებარე კუნძულ ჰორნზე არის ამავე სახელწოდების კონცხი (სამხრეთ ამერიკის უკიდურესი სამხრეთი წერტილი). ცეცხლოვანი მიწის ჩრდილოეთი და აღმოსავლეთი ნაწილის რელიეფი ბორცვიანი ვაკეა, დასავლეთი და სამხრეთი ნაწილი ანდების ძლიერ დაქუცმაცებული მთებია. ჰავა ზომიერია, ოკეანური ტყე და მდელოსტეპის მცენარეულობა. არის ტორფიანი ჭაობები. მისდევენ მეცხვარეობას, მეთევზეობას. იღებენ ნავთობსა და ბუნებრივ აირს. მთავარი დასახლებული პუნქტია უშუაია (არგენტინა) და პორვენირი (ჩილე). ცეცხლოვანი მიწა აღმოაჩინა ფერნანდო მაგელანმა 1520 წელს. ჩილეს კუნძულების სია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 205. Patagonia Expedition Race
მეჰმედ შეჰუ

მეჰმედ შეჰუ (ალბ. Mehmet Shehu; დ. 10 იანვარი, 1913, ჩორუში — გ. 17 დეკემბერი, 1981, ტირანა) — ალბანეთის სახელმწიფო და პარტიული მოღვაწე. მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარე (1954–1981) ენვერ ხოჯას მმართველობის პერიოდში. 1930-იან წლებში სწავლობდა ნეაპოლის სამხედრო კოლეჯში. 1942 წლიდან მონაწილეობდა ალბანეთის პარტიზანულ ბრძოლებში ფაშისტების წინააღმდეგ. 1948–1954 წლებში მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე და შინაგან საქმეთა მინისტრია. 1954–1981 წლებში მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარე და 1974 წლიდან ასევე ეროვნული თავდაცვის მინისტრია. იყო სსრკ-სთან დაშორებისა და ჩინეთთან დაახლოების იდეოლოგიის ავტორი. 1981 წელს სიცოცხლე დაასრულა თვითმკვლელობით. Shehu, Duro. Mehmet Shehu: Im vëlla, Tirana, Bota Shqiptare: 2008.
ვანო ჩხიკვაძე

ვანო გაიოზის ძე ჩხიკვაძე (დ. 5 ოქტომბერი, 1947, კირბალი, ახლანდელი გორის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი მწერალი, პუბლიცისტი, პროზაიკოსი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი 1971 წელს. პირველი ლექსები გამოაქვეყნა 1966 წელს, ლექსთა პირველი წიგნი — 1973. მისი ცალკეული ლექსები თარგმნილია რუსულ, უკრაინულ, გერმანულ, ლიტვურ და ფრანგულ ენებზე. 1999 - საქართველოს მწერალთა კავშირის პრემია 1997 - ღირსების ორდენი 1997 - საქართველოს მწერალთა კავშირის პრემია 1985 - კომკავშირის პრემია (წიგნისთვის "ორი კაცი") „დერეფანი“ (ავტორი) — თბილისი, მერანი, 1999. - 274 გვ. „ექო“ (ავტორი) — თბილისი, მერანი, 1999. - 271 გვ. „ორი რომანი“ (ავტორი) — თბილისი, მერანი, 1991. - 493გვ. „წიგნში ჩამარხული ყვავილის სევდა“ (ავტორი) — თბილისი, ნაკადული, 1989. - 271გვ. ჩიტები ზამთარში (ავტორი) — თბილისი, ნაკადული, 1986. - 375გვ. „გადაფრენა“ : ლექსები (ავტორი) — თბილისი, საბჭოთა საქართველო, 1984. - 186გვ „ორი კაცი“ (ავტორი) — თბილისი, ნაკადული, 1983. - 134გვ. „შემოდგომის ბილიკი“ : ლექსები (ავტორი) — თბილისი, ნაკადული, 1982. - 70გვ. „სალამი ზამთრის დედოფალო!“ : ლექსები (ავტორი) — თბილისი, მერანი, 1981. - 111გვ. „მტრედი ეკლესიის გუმბათზე“ : ლექსები (ავტორი) — თბილისი, მერანი, 1980. - 223გვ. „ლექსები“ (ავტორი) — თბილისი, საბჭოთა საქართველო, 1980. - 114გვ. „ორნი სინათლის წრეში“ : ლექსები (ავტორი) — თბილისი, მერანი, 1978. - 77გვ. „დაბადება“ : ლექსები (ავტორი) — თბილისი, საბჭოთა საქართველო, 1976. - 79გვ. „ნათდება“ : ლექსები (ავტორი) — თბილისი, მერანი, 1973. - 63გვ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 177. ვანო ჩხიკვაძე ვ. ჩხკვაძის ღირსების ორდენით დაჯილდოების შესახებ დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine.
ირაკლი კანდელაკი

ირაკლი ისაკის ძე კანდელაკი (დ. 27 სექტემბერი, 1901, თელავი — გ. 22 ივლისი, 1970, თბილისი) — ქართველი კინოდოკუმენტალისტი, საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი (1965). „წითელი ვარსკვლავის ორდენის“ კავალერი. 1932 წელს დაამთავრა თბილისის კონსერვატორია. კინოში გვიან მივიდა და თითქმის ოთხი ათეული წელი ემსახურა მას. აღსანიშნავია რეჟისორის მიერ სამამულო ომის პერიოდში შექმნილი ფილმები. ირაკლი კანდელაკმა ქართული დოკუმენტური კინო გაამდიდრა ისეთი ფილმებით, როგორებიცაა: „ფერეიდანელი ქართველები“, „მტკვრის კვალდაკვალ“, „წელიწადის ოთხი დრო“, „სამგორი“, „ძველი ქალაქის გაზაფხული“, „დიოსკურია“, „იზმირის საერთაშორისო გამოფენა“, „მზიურ მხარეში“ და სხვა. ბოლო წლებში ხელოვანი დაუბრუნდა ირანის თემას. იმოგზაურა იქ და შექმნა ფილმები: „თეირანის შთაბეჭდილებები“ და „შირაზი, ისპაჰანი, პერსოპოლი“. ი. კანდელაკის მრავალი ფილმი აღინიშნა პრემიით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 364. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 203, თბ., 1994 ირაკლი კანდელაკი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ირაკლი კანდელაკი — ეროვნული ფილმოგრაფია ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1965. N6. გვ. 113
ვალერიან კანდელაკი (დრამატურგი)

ვალერიან ლაზარეს ძე კანდელაკი (დ. 19 ივლისი, 1918, სუფსა, ოზურგეთის მაზრა — გ. 2 აპრილი, 1983, თბილისი) — ქართველი დრამატურგი, საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1961). 1925 წელს შეიყვანეს პირველდაწყებით სკოლაში, ბათუმში, რომელიც დაამთავრა 1936 წელს. 1936-1938 წლებში სწავლობდა ბათუმის ლენინის სახელობის საშუალო სკოლაში, 1938-1940 წლებში კი სწავლობდა ბათუმის სამასწავლებლო ინსტიტუტში, 1940 წლიდან კი სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ენის და ლიტერატურის ფაკულტეტზე. პარალელურად დაუსწრებლად სწავლობდა საკავშირო იურიდიულ ინსტიტუტში მეოთხე კურსამდე 1940 წლიდან მუშაობდა ბათუმში ქალაქის აღმასკომის იურისტად, შემდგომში კი ბათუმის თეატრის მსახიობად. იმ პერიოდში ბათუმის თეატრს სათავეში ედგა არჩილ ჩხარტიშვილი, რომლის სპექტაკლების გამო კანდელაკმა დაიწყო პიესების წერა. თეატრმა მოიწონა და 1944 წელს დადგა მისი რამდენიმე ნაწარმოები, მათ შორის დიდი სამამულო ომისადმი მიძღვნილი პიესა „ბაბუა თევდორე“, რომელიც ასევე წარმატებით იდგმებოდა ჭიათურის თეატრის სცენაზე. 1945 წლიდან იყო აჭარის დამცველთა კოლეგიის წევრი. 1952 წელს გამოქვეყნდა მისი პირველი წიგნი „ამაღლებული სოფელი“. ამას მოჰყვა „სარეველა“ (1953), „მაია წყნეთელი“ (1955), „ქართლის ჩირაღდნები“ (1960), „ნაკრძალში“ (1966), „დრო-24 საათი“ (1970), „გრძელი დღე“ (1974), „ოქროს საწმისი“, „აიეტი“ (1975) და სხვა. დრამატურგს ეკუთვნის „მაია წყნეთელის“ (1959) კინოსცენარი, რომელიც რეზო ჩხეიძემ გადაიღო. ფილმს დიდი წარმატება ხვდა წილად. მისივე სცენარით განხორციელდა სატელევიზიო დადგმები „მოლოდინი“ (1967) და „იხატებოდა სურათი“ (1968). დაჯილდოვებული იყო საპატიო ნიშნის ორდენით და მედლებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 364. ვალერიან კანდელაკი // მწერალთა ავტობიოგრაფიები, ტ. II, თბილისი: ლიტერატურის მუზეუმი, 2013. — გვ. 573-576, ISBN 978-99940-28-85-6. ბაბუნაშვილი ზ., ნოზაძე თ., „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 202, თბილისი, 1994 საიუბილეო თარიღები: თეატრი, მუსიკა, კინო.- თბ., 1988. -გვ.62 ვალერიან კანდელაკი (დრამატურგი) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ბიძინა კანდელაკი

ბიძინა სიმონის ძე კანდელაკი (დ. 7 მარტი, 1902, ქუთაისი — გ. 22 მაისი, 1970, თბილისი) — ქართველი ქიმიკოსი, პროფესორი, საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე. 1924 წელს დაამთავრა თბილისის უნივერსიტეტის აგრონომიული ფაკულტეტი და ასისტენტად დატოვეს პროფესორ პ. მელიქიშვილთან. 1927 წელს ნიჭიერი ახალგაზრდა მიავლინეს გერმანიაში, სადაც წარმატებით დაამთავრა გეტინგენის უნივერსიტეტის ქიმიური განყოფილება, შემდეგ იქვე მუშაობდა. 1929 წელს ასევე წარმატებით დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია, დაბრუნდა სამშობლოში და სათავეში ჩაუდგა ქიმიის კათედრებს სხვადასხვა ინსტიტუტში. 1935 წლიდან ხელმძღვანელობდა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ფიზიკური და კოლოიდური ქიმიის კათედრას. 1936–1939 წლებში იყო თბილისის პეტრე მელიქიშვილის სახელობის ქიმიის ინსტიტუტის დირექტორი. ბიძინა კანდელაკის შრომებმა ტრიქოტროპიული გელების სტრუქტურისა და თვისებების შესახებ, მის მიერ წამოყენებული ლაბების კლასიფიკაციამ და სხვამ მნიშვნელოვანი როლი შეასრულეს კოლოდიური ქიმიის განვითარებაში. მან გამოაქვეყნა ორმოცდაათზე მეტი ნაშრომი ჩვენში და უცხოეთში. იგი როგორც კოლოდიური ქიმიის თვალსაჩინო სპეციალისტი დიდი ავტორიტეტით სარგებლობდა ქიმიკოსთა შორის. დაჯილდოვებული იყო შრომის წითელი დროშის ორდენით და მედლებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. მის გვერდით დასაფლავებულია მისი მეუღლე — მელიტა გიორგის ასული ზურმუხტაშვილი (დ. 9 მაისი, 1905, თბილისი — გ. 12 აგვისტო, 1991, იქვე). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 364. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 202, თბ., 1994 ბიძინა კანდელაკი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
კარლო კალაძე

კარლო რაჟდენის ძე კალაძე (დ. 16 მარტი, 1907, ეწერი, ახლანდელი სამტრედიის მუნიციპალიტეტი — გ. 10 დეკემბერი, 1988, თბილისი) — ქართველი პოეტი, დრამატურგი, საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე. პირველი ლექსები გამოაქვეყნა 1920 წელს არალეგალურ პრესაში კაკი ეწრელის ფსევდონიმით. 1924 წელს რედაქტორობდა ჟურნალ „პროლემაფს“. 1927-1930 წლებში იყო მარჯანიშვილის სახელობის თეატრის დირექტორი. 1931 წელს მისი ინიციატივით ქუთაისში დაარსდა ლიტერატურული გაზეთი „სიტყვა და საქმე“. იგი იყო 1924 წელს ჩამოყალიბებული ახალგაზრდა პროლეტარული მწერლობის ორგანიზაციის ერთ-ერთი დამაარსებელი. მან აქტიური როლი შეასრულა საქართველოს მწერალთა კავშირის შექმნაში, იყო ამ კავშირის პრეზიდიუმის წევრი. კარლო კალაძის ადრინდელი ლექსებისათვის დამახასიათებელია რევოლუციური და ეროვნული პათოსი. ამ პერიოდს ეკუთვნის პოეტის სხვადასხვა თემაზე შექმნილი ნაწარმოებები: „პოემა უჩარდიონი“, „მთების ეპოსი“, „ხერთვისის განთიადები“ და სხვა. კ. კალაძე განსაკუთრებული შემოქმედებით გამოეხმაურა დიდ სამამულო ომს. ხანგრძლივად იმყოფებოდა ჩრდილოეთ კავკასიის ფრონტზე და შექმნა ლექსებისა და პოემების წიგნი „შეხვედრები ბრძოლის ველზე“. კარლო კალაზეს დიდი ამაგი მიუძღვის დრამატურგიაზეც. თეატრში, რომელსაც კ. მარჯანიშვილი ხელმძღვანელობდა, დაიდგა კ. კალაძის პიესები „როგორ?“ და „ხატიჯე“, ხოლო სპექტაკლებს „სოფლის საღამოები“, „სახლი მტკვრის პირას“ წარმატება ხვდა რუსთაველის სახელობის თეატრში. დაჯილდოვებული იყო ოქტომბრის რევოლუციის, სამი შრომის წითელი დროშის და „საპატიო ნიშნის“ ორდენებითა და მედლებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 201, თბ., 1994
ალექსანდრე ხეთაგური

ალექსანდრე ხეთაგური (დ. 5 აგვისტო, 1976, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი და ეკონომისტი. 1993–1997 წლებში სწავლობდა საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში გამოთვლითი ტექნიკის ფაკულტეტზე კომპიუტერული სისტემებისა და ქსელების სპეციალობით (ბაკალავრის ხარისხი). 2000 წელს დაამთავრა თბილისის ბიზნესისა და მარკეტინგის ინსტიტუტის ეკონომიკის ფაკულტეტი საბუღალტრო და აუდიტის სპეციალობით (მაგისტრის ხარისხი). 2000 წელს ფლორიდის უნივერსიტეტში (ფლორიდის შტატი, აშშ.) გაიარა თრენინგის კურსი კომუნალურ საწარმოთა რეგულირებისა და სტრატეგიის სპეციალობით (მსოფლიო ბანკის პროგრამა), ხოლო 2001 წელს — ფინანსებისა და საბიუჯეტო განვითარების საერთაშორისო თრენინგი (USAID/AED-ის პროგრამა)ქ. პორტლენდი, მეინის შტატი, აშშ. 2000-2002 წლებში სწავლობდა საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში ენერგეტიკის ფაკულტეტზე ენერგეტიკის მენეჯმენტის სპეციალობით (მაგისტრის ხარისხი). 1999-2000 წლებში იყო საქართველოს ენერგეტიკის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის აპარატის ეკონომიკური დეპატრამენტის წამყვანი სპეციალისტი. 2000-2002წწ. - საქართველოს ენერგეტიკის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის აპარატის ეკონომიკური დეპარტამენტის მთავარი სპეციალისტი. 2002-2004წწ. მუშაობდა საქართველოს ენერგეტიკის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის აპარატში მეთოდოლოგიური და ინფორმაციული უზრუნველყოფის დეპარტამენტის დირექტორად. 2004-2005 წლებში იყო საქართველოს ენერგეტიკის მინისტრის მოადგილე. 2005-2006 წლებში - მინისტრის პირველი მოადგილე. 2006-2007 წლებში ეკავა საქართველის ნავთობისა და გაზის კორპორაციის გენერალური დირექტორის თანამდებობა. 2007-2012 წლებში იყო ენერგეტიკისა და ბუნებრივი რესურსების მინისტრი. 2012 წლის 13 აგვისტოდან – 25 ოქტომბრამდე იყო ფინანსთა მინისტრი. ალექსანდრე ხეთაგური — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი 2003-2015 წლებში საქართველოს პრეზიდენტების მიერ გაცემული სახელმწიფო ჯილდოები
თედო ჯაფარიძე

თედო ჯაფარიძე (დ. 18 სექტემბერი, 1946, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი დიპლომატი, თანამდებობის პირი, მეცნიერი, პოლიტიკოსი, ფილოლოგი, საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრი (2003–2004). გენერალ-მაიორი. 1971 წელის დაამთავრა წითელი დროშის ორდენოსანი თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დასავლეთ ევროპის ენებისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი. 1974–1977 წლებში თედო ჯაფარიძე საბჭოთა კავშირის მეცნიერებათა აკადემიასთან არსებული აშშ-ისა და კანადის ინსტიტუტის ასპირანტურაში სწავლობდა. 1977–1989 წლებში ამავე ინსტიტუტის ჯერ უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, შემდეგ უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი იყო. 1990 წლიდან საგარეო საქმეთა სამინისტროს პოლიტიკური ანალიზისა და პროგნოზირების სამსახურის უფროსი იყო. 1991 წელს საგარეო საქმეთა მინისტრის პირველი მოადგილე. 1992 წელი — მუშაობს საქართველოს სახელმწიფოს მეთაურის თანაშემწედ ეროვნულ უშიშროების საკითხებში. 1994–2002 წლებში თედო ჯაფარიძე საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი იყო აშშ-სა და კანადაში. 2002 წელს დაინიშნა საქართველოს ეროვნული უშიშროების საბჭოს მდივნად. 2003 წლის 30 ნოემბრიდან 2004 წლის 20 მარტამდე იყო საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრი. 2012–2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“. არის 200-ზე მეტი სამეცნიერო პოლიტიკური პუბლიკაციის ავტორი. ჰყავს ერთი შვილი. ფლობს ინგლისურ, ესპანურ, გერმანულ და რუსულ ენებს. ბრწყინვალების საპრეზიდენტო ორდენი (2018) „საქართველოს სახელმწიფოებრიობის განმტკიცების, საერთაშორისო ასპარეზზე საქართველოს ეროვნული ინტერესების დაცვისა და ქართული დიპლომატიის განვითარებაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისათვის“ თედო ჯაფარიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი თედო ჯაფარიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) თედო ჯაფარიძე დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine. ↑ „პრეზიდენტმა ირაკლი მენაღარიშვილი და თედო ჯაფარიძე ბრწყინვალების საპრეზიდენტო ორდენით დააჯილდოვა“. ghn.ge. 29 მაისი, 2018. ციტირების თარიღი: 14 ოქტომბერი, 2022. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება)
ირაკლი რეხვიაშვილი

ირაკლი რეხვიაშვილი (დ. 1975) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს ეკონომიკის მინისტრი 2004 14 იანვრიდან 1 ივნისამდე. 1996 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საერთაშორისო უნივერსიტეტის საერთაშორისო სამართლის ფაკულტეტი. 1998 წელს პრინსტონის უნივერსიტეტის ვუდროუ ვილსონის სახელობის საერთაშორისო და საზოგადოებრივ ურთიერთობათა სასწავლებელი. 2000-2004 წლებში იყო ბუდაპეშტში ადგილობრივი თვითმართველობისა და საჯარო სამსახურის რეფორმების ინსტიტუტის პროგრამების მენეჯერი. ფლობს ინგლისურ, ესპანურ და რუსულ ენებს. ირაკლი რეხვიაშვილი დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine. ↑ „საქართველოს ეკონომიკას ახალი მინისტრი ჰყავს“. Civil.ge. 15 იანვარი, 2004. ციტირების თარიღი: 18 თებერვალი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ „რუსეთში მოღვაწე ქართველი ბიზნესმენი საქართველოს ეკონომიკის მინისტრი ხდება“. Civil.ge. 1 ივნისი, 2004. ციტირების თარიღი: 18 თებერვალი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება)