laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ალეხანდრა პისარნიკი

ალეხანდრა პისარნიკი (29 აპრილი, 1936 - 25 სექტემბერი, 1972) – არგენტინელი პოეტი. ის აველიანედაში (ბუენოს-აირესის გარეუბანი) დაიბადა, 1936 წლის 29 აპრილს, რუსი ებრაელი იმიგრანტების ოჯახში. ბუენოს-აირესის უნივერსიტეტის ფილოსოფიისა და ლიტერატურის ფაკულტეტზე შესვლიდან ერთ წელიწადში გამოსცა პირველი ლექსების წიგნი: La tierra más ajena (1955). მალევე მან დაიწყო ხუან ბატლე პლანასთან მხატვრობის შესწავლა. პისარნიკმა დებიუტის შემდეგ გამოსცა კიდევ ორი წიგნი: La última inocencia (1956) და Las aventuras perdidas (1958). 1960 წლიდან 1964 წლამდე პისარნიკი ცხოვრობდა პარიზში. იქ ის ჟურნალ Cuadernos-ისთვის მუშაობდა და აქტიურად იყო ჩართული პარიზის ლიტერატურულ ცხოვრებაში. ის ასევე ესწრებოდა პარიზის უნივერსიტეტის ლექციებს, მათ შორის თანედროვე ფრანგული ლიტერატურის. ის ბუენოს-აირესში სეკობორბიტალის დიდი დოზით გამო გარდაიცვალა. მიწა სადღაც შორს(La tierra más ajena) (1955) უკანასკნელი უდანაშულო (La última inocencia, 1956) დაკარგული თავგაასავლების მაძიებლები (Las aventuras perdidas,1958) დიანას ხე (Árbol de Diana, 1962) შრომები დაღამეები (Los trabajos y las noches, 1965) ნატეხები სიგიჟის ქვიდან(Extracción de la piedra de locura) (1968) მუსიკალური ჯოჯოხეთი(El infierno musical) (1971) სისხლიანი გრაფის ასული(La condesa sangrienta) (1971) "Humor y poesía en un libro de Julio Cortázar." Revista Nacional de Cultura [კარაკასი] 25.160 (1963): 77-82. "'El ojo' de Alberto Girri." Rev. Sur [ბუენოს-აირესი] 291 (1964): 84-87. "El verbo encarnado." Sur 294 (1965): 35-39. "Silencios en movimientos." Sur 294 (1965): 103-106. "Una tradición de la ruptura." La Nación [ბუენოს-აირესი] (June 26, 1966). "Sabios y poetas." Sur 306 (1967): 52-55. "Dominios ilícitos." Sur 311 (1968): 91-95. "Nota de relectura de 'Nadja'. La muchacha del Bosque." Imagen [კარაკასი] 32 (1968). "Notas sobre un cuento de Cortázar: 'El otro cielo'." Imagen 25 (1968): 5-6. "'La motocicleta' de André Pieyre de Mandiargues." Sur 320 (1969): 101-104. "The Bloody Countess. (1968)" The Oxford Book of Gothic Tales, ed. Chris Baldick. ოქსფორდის უნივერსიტეტის გამომცემლობა: 466-477. ალეხანდრა პისარნიკის გვერდების დირექტორია (ინგლისურად) ალეხანდრა პისარნიკი (ესპანური) ირაკლი ყოლბაიას თარგმანი, "სარკის ბილიკები" "Unmothered Americas: Poetry and universality, Charles Simic, Alejandra Pizarnik, Giannina Braschi", Jaime Rodriguez Matos, dissertaion, COLUMBIA UNIVERSITY; Faculty Advisor: Gustavo Perez-Firmat, 2005. “The Sadean Poetics of Solitude in Paz and Pizarnik.” Latin American Literary Review / Rolando Pérez, 2005 Review: Art & Literature of the Americas: The 40th anniversary Edition", featuring Alejandra Pizarnik, Christina Peri Rossi, Octavio Paz, Giannina Braschi," edited by Doris Sommer and Tess O'Dwyer, 2006. "Arbol de Alejandra: Pizarnik Reassessed," (monograph) by Karl Posso and Fiona J. Mackintosh, 2007. These are Not Sweet Girls featuring Alejandra Pizarnik, Giannina Braschi, Marjorie Agosin, and Julia Alvarez," White Pine Press, 2000. "La Disolucion En La Obra de Alejandra Pizarnik: Ensombrecimiento de La Existencia y Ocultamiento del Ser," by Ana Maria Rodriguez Francia, 2003.
ხობი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ხობი შეიძლება აღნიშნავდეს: ხობი — მდინარე წალენჯიხის, ჩხოროწყუს, ზუგდიდისა და ხობის მუნიციპალიტეტებში. ხობი — ქალაქი დასავლეთ საქართველოში. იხილეთ აგრეთვე: ხობის მუნიციპალიტეტი
სოლომონ ლაფაური

სოლომონ ლაფაური-იობაშვილი (დ. 4 ოქტომბერი, 1929 — გ. 12 აპრილი, 2007) — ქართველი მუსიკათმცოდნე, ჟურნალისტი, საზოგადო მოღვაწე. საქართველოს ტელევიზიის და რადიომაუწყებლობის გუნდის დამაარსებელი. საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე. დატოვებული აქვს მდიდარი არქივი. დაამთავრა თელავის იაკობ გოგებაშვილის სახელობის პედაგოგიური ინსტიტუტი 1951 წელს; 1959 წელს ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია. 1947–1951 წლებში მღეროდა ფირუზ მახათელაშვილის გუნდში. საქართველოს ტელე-რადიო მაუწყებლობის დაარსების დღიდან (1956 წლის 30 დეკემბერი) მისი თანამშრომელი. მისი ხელმძღვანელობით მუსიკის რედაქციაში შეიქმნა სხვადასხვა სატელევიზიო ფორმატები. ხალხური რედაქციის დამაარსებელი (1979 წლიდან) და ხელმძღვანელი. მისი იდეით და ხელმძღვანელობით დაარსდა და შეიქმნა სხვადასხვა სახალხო დღესასწაულები „გარეჯობა“, „საბაობა“, „აფხაზეთი ტელეეკრანებზე“, „სულიკო, სსრკ–ში პირველი ქართული ტელეოპერა „გამზრდელი“ (1960 წელი, კომპოზიტორი ნოდარ გიგაური) და სხვა. რაიონებში მუშაობის შედეგად მისი იდეით შეიქმნა და ტარდებოდა თბილისის ფილარმონიაში „ხალხური შემოქმედების საღამოები“, რომელსაც ვახუშტი კოტეტიშვილი მოდერირებდა. 1967 წლის 27 დეკემბერს, სოლომონ ლაფაურის ინიციატივით მოეწყო პირველი ქართული ტელერეპორტაჟი და ტრანსლაცია ქუთაისიდან. (მანამდე მოძრავი ტელესადგურები არ არსებობდა, იმ დროისათვის მოსკოვმა გადასცა საქართველოს ნახმარი ტელესადგური, რომელიც თბილისში შეკეთებული იქნა) ქუთაისის ოპერის თეატრის გახსნასთან დაკავშირებით (დაიდგა „აბესალომ და ეთერი“). 2017 წლის 14 აპრილს, თბილისში, მიცკევიჩის 11-ში სოლომონ ლაფაურის მემორიალური დაფა გაიხსნა. სოლომონ ლაფაური (1964). დები იშხნელები. თბილისი: საბჭოთა საქართველო, გვ. 26.  სოლომონ ლაფაური (1975). ცისფერი ეკრანი და მუსიკალური. თბილისი: ხელოვნება, გვ. 31.  სოლომონ ლაფაური (2002). კისიხევი და კისისხეველები. თბილისი, გვ. 207.  სოლომონ ლაფაური (2008). მიტროფანე ცაგურია. თბილისი, გვ. 240.  რუსუდან ქუთათელაძე, მზია ჯაფარიძე (2016). ქართული მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი. თბილისი: საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტრო, გვ. 280.  სოლომონ ლაფაური — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი სოლომონ ლაფაურის არქივი ↑ სოლომონ ლაფაური. old.radio1 (10 თებერვალი, 2014). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-09-30. ციტირების თარიღი: 30 სექტემბერი, 2019. ↑ სოლომონ ლაფაურის მემორიალური დაფა თბილისში. old.1tv.ge (18 აპრილი, 2017). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-09-30. ციტირების თარიღი: 30 სექტემბერი, 2019.
ოლგა ოროსკო

ოლგა ნოემი გულიოტა ოროსკო (ესპ. Olga Noemí Gugliotta Orozco; დ. 17 მარტი, 1920, ტოაი, ლა-პამპა, არგენტინა — გ. 15 აგვისტო, 1999, ბუენოს-აირესი, არგენტინა) — არგენტინელი პოეტი, მწერალი, ჟურნალისტი, მთარგმნელი და სცენარისტი. ბავშვობა ბაია-ბლანკაში გაატარა. 16 წლის იყო, როდესაც მისი ოჯახი ბუენოს-აირესში გადასახლდა, საიდანაც მისი სამწერლო მოღვაწეობა დაიწყო. ჟურნალისტად მუშაობის პერიოდში ზოგიერთ ლიტერატურულ ნაწარმოებს ფსევდონიმით აქვეყნებდა. მიეკუთვნებოდა სიურეალიზმის გავლენით ჩამოყალიბებულ ე. წ. „მესამე ავანგარდს“ (ოლივერიო ხირონდო და სხვ.). მის პოეზიაზე გავლენა მოახდინეს ჟან რემბომ, ნერვალმა, ბოდლერმა, მილოშ ჩესლავმა და რილკემ. ოლგა ოროსკო 1999 წელს, ბუენოს-აირესში, 79 წლის ასაკში გულის შეტევით გარდაიცვალა. «Primer Premio Municipal de Poesía» «Premio de Honor de la Fundación Argentina» (1971) «Gran Premio del Fondo Nacional de las Artes» «Premio Esteban Echeverría» «Gran Premio de Honor» de la SADE, «Premio Nacional de Teatro a Pieza Inédita» (1972) «Premio Nacional de Poesía» (1988) «Laurea de Poesia della Università di Torino» «Premio Gabriela Mistral» «Premio de Literatura Latinoamericana y del Caribe Juan Rulfo» (1998). Desde lejos (1946) Las muertes (1951) Los juegos peligrosos (1962) La oscuridad es otro sol (1967) Museo salvaje (1974) Veintinueve poemas (1975) Cantos a Berenice (1977) Mutaciones de la realidad (1979) La noche a la deriva (1984) En el revés del cielo (1987). Torres de Peralta E. La poética de Olga Orozco: desdoblamiento de Dios en máscara de todos. Madrid: Playor, 1987 Acercamientos a Olga Orozco/ José Brú, ed. Guadalajara: Universidad de Guadalajara, 1998 Legaz M.E. La escritura poética de Olga Orozco: una lección de luz. Buenos Aires: Corregidor, 2010 Lergo Martín I. Olga Orozco: territorios de fuego para una poética. Sevilla: Universidad de Sevilla, 2010 Plöger E. Die Todesthematik im lyrischen Werk von Olga Orozco: eine intertextuelle Studie. Aachen: Shaker Verlag, 2010 ოლგა ოროსკოს პოეზია ოლგა ოროსკოს პოეზია ოლგა ოროსკოს პოეზია ოლგა ოროსკოს ბიოგრაფია და შემოქმედება ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 3.0 3.1 3.2 Find a Grave — 1996. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q63056"></a> ↑ 4.0 4.1 Gran Enciclopèdia Catalana — Grup Enciclopèdia, 1968. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18696256"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2664168"></a> ↑ poets.org <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q24635963"></a> ↑ Olga Orozco: Infancia (capítulo completo) YouTube-ზე. Canal Encuentro. გამოქვეყნების თარიღი: 3 ნოე. 2017. ↑ Olga Orozco: Obra (capítulo completo) YouTube-ზე. Canal Encuentro. გამოქვეყნების თარიღი: 3 ნოე. 2017. ↑ მესამე ავანგარდი (ესპ. Tercera Vanguardia)
ვანაძეები (ხულოს მუნიციპალიტეტი)

ვანაძეები — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ხულოს მუნიციპალიტეტში (ღორჯომის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს მესხეთის ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე ღორჯომისწყლის (აჭარისწყლის მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში, ზღვის დონიდან 1200 მ-ზე, ხულოდან 15 კმ-ში. სოფელს სახელი ეწოდა ვანაძეების საგვარეულოს მიხედვით. XIX საუკუნის ბოლოსა და XX საუკუნის დასაწყისის ოფიციალურ დოკუმენტებში ეწოდებოდა ვანაძე. საბჭოთა პერიოდში სოფელში განვითარებული იყო მეთამბაქოეობა. სოფლის სამხრეთით, ჩრდილაქედის („საკაჟიქედი“) შემაღლებულ ადგილზე, შემონახულია შუა საუკუნეების ეკლესიის ნანგრევები. მოსახლეობა ამ ქედს საყდრისქედს, ეკლესიის ადგილს — ნასაყდრალს, ხოლო თვით ეკლესიას აგარის ეკლესიას უწოდებს. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 196 ადამიანი. მამულაძე შ., ღორჯომის წყლის ხეობაში 1985 წელს წარმოებული არქეოლოგიური გათხრების ანგარიში, წგ.: სამხრეთ-დასავლეთ საქართველოს ძეგლები, თბ., 1988. მამულაძე შ., აჭარისწყლის ხეობის შუა საუკუნეების არქეოლოგიური ძეგლები, ბათუმი, 1993. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 151. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ Кавказскій календарь на 1910 годъ, Тифлись, 1909, стр. 211. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ხიხაძირი

ხიხაძირი — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ხულოს მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ხიხაძირი, ახალშენი, კალოთა, სკვანა). მდეობარეობს მდინარე სხალთის ორივე ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1240 მეტრის სიმაღლეზე. იგი 41 კილომეტრითაა დაშორებული დაბა ხულოდან და 116 კილომეტრით ბათუმიდან. ეს უძველესი ქართული სოფელი გაშენებულია ხიხანის ციხის ქვემოთ. სოფელში მდებარეობს XIII საუკუნის ეკლესია თიკინაური და ორი ციხე: ციხისყელი და ვარდციხე. ეს ციხეები თავის დროზე ხიხანის ციხეს იცავდა დასავლეთიდან. სოფელი ხიხაძირი X-XI საუკუნეებში სამხრეთ საქართველოს ერთ-ერთი მოწინავე კუთხე და დიდმნიშნელოვანი კულტურული ცენტრი ყოფილა. XIII საუკუნეში ხიხაძირში მოღვაწეობდა ცნობილი ქართველი ჰიმნოგრაფი ტბელ აბუსერისძე. ცნობილია, რომ ხიხაძირის ხეობაში იმოგზაურეს და ადგილობრივ მკვდრთა ყოფა-ცხოვრება სხვადასხვა კუთხით აღწერეს: ჟურნალ „ცისკრის“ რედაქტორმა ივანე კერესელიძემ 1869 წელს, ცნობილმა ისტორიკოსმა დიმიტრი ბაქრაძემ 1873 წელს, გეოგრაფმა და საზოგადო მოღვაწემ - გიორგი ყაზბეგმა 1874 წელს, ეთნოგრაფმა თედო სახოკიამ 1896 წელს და აკადემიკოსმა გიორგი ჩიტაიამ 1933 წელს. საბჭოთა პერიოდში სოფელში განვითარებული იყო მეთამბაქოეობა. დღეისათვის ხიხაძირში ფუნქციონირებს საშუალო სკოლა, კულტურის სახლი, საავადმყოფო, აფთიაქი და კავშირგამბულობის განყოფილება. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 455 ადამიანი. ხიხაძირში დაიბადნენ: დავით გაბაიძე — იურისტი, პოლიტიკოსი, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარე; გიორგი გაბაიძე — პოეტი; ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ Кавказскій календарь на 1910 годъ, Тифлись, 1909, стр. 398. ↑ Кавказскій календарь на 1912 годъ, Тифлись, 1911, стр. 217. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ხომი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ხომი შეიძლება აღნიშნავდეს: ხომი – მთა კავკასიონის მთავარ ქედზე, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში; ხომი – სოფელი დუშეთის მუნიციპალიტეტში.
უჩხო

უჩხო — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ხულოს მუნიციპალიტეტში, დეკანაშვილების თემში. მდებარეობს მესხეთის ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე უჩხოსწყლის (აჭარისწყლის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირებზე, ზღვის დონიდან 1120 მ., ხულოდან 8 კმ. საბჭოთა პერიოდში გავრცელებული იყო მეთამბაქოეობა, სოფელი შედიოდა ხულოს სადაბო საბჭოში. სოფელში არის XII საუკუნის უჩხოს ქვისთაღოვანი ხიდი და ბეგოშვილების ციხე. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 328 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 197. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კალოთა

კალოთა — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ხულოს მუნიციპალიტეტში (ხიხაძირის თემი), მდინარე ხიხანისწყლის (სხალთის მარცხენა შენაკადი) მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1430 მ. ხულოდან 48 კმ. სოფელში არის XI-XIII საუკუნეების ეკლესიის – კალოთის ეკლესიის ნანგრევები. სოფელში არის საჯარო სკოლა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 132 ადამიანი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 502. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ სსიპ საგანმანათლებლო და სამეცნიერო ინფრასტრუქტურის განვითარების სააგენტო[მკვდარი ბმული] ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ხონი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ხონი შეიძლება აღნიშნავდეს: ხონი — ხონის მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრი; ხონი — სოფელი ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში.
სოურარინ სორლაუქსონი

სოურარინ ბენედიქტ სორლაუქსონი (ისლ. Þórarinn Benedikt Þorláksson; დ. 14 თებერვალი, 1867 — გ. 10 ივლისი, 1924) — ისლანდიელი მხატვარი. ძირითადად ხატავდა პეიზაჟებს. ასგრიმ იოუნსონთან (Asgrim Jónsson), იონ ქიარვალთან (John Kjarval) და იონ სტეფაუნსონთან (Jon Stefánsson) ერთად, ითვლება ისლანდიური ხელოვნების პიონერად. იგი პირველი ისლანდიელი მხატვარია, რომელიც სწავლობდა საზღვარგარეთ. Þingvellir, 1900 Hvítá í Borgarfirði, 1903 Sumarkvöld í Reykjavík, 1904 Frá Þingvöllum II, 1905 Foss, 1909 Áning, 1910 Frá Þingvöllum, 1914 Stórisjór og Vatnajökull, 1921 Hekla frá Laugardal, 1922 Heimili listamannsins, 1923 Frá Laugardal, 1923 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სოურარინ სორლაუქსონი Dánartilkynning í Lögrjéttu Hin upphafna kyrrð, umfjöllun um yfirlitssýningu á verkum Þórarins í Lesbók Morgunblaðsins 2000
ქეთა თოფურია

ქეთევან (ქეთა) თოფურია (დ. 9 სექტემბერი, 1986, თბილისი) — რუსეთში მოღვაწე ქართველი მომღერალი, ჯგუფ „ა-სტუდიოს“ ვოკალისტი. მისი მამა, ამჟამად გარდაცვლილი, ანდრო თოფურია იყო კანონიერი ქურდი, ხოლო დედა – ნატალია თოფურია — ინჟინერ–ქიმიკოსი. ქეთას მუსიკასთან ბავშვობიდანვე ჰქონდა ურთიერთობა. 1998 წელს დაამთავრა გოგი სუდრაძის სახელობის თბილისის მუსიკალური სკოლა, ხოლო 2003 წელს  — მუსიკალური სასწავლებელი ვოკალის მასწავლებლის სპეციალობით. 2003 წელს ჩააბარა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, ფსიქოლოგიის ფაკულტეტზე, მაგრამ შეწყვიტა სწავლა მას შემდეგ, რაც მიიღო მოწვევა ჯგუფ ა-სტუდიოსაგან იმის თაობაზე, რომ შეეცვალა ჯგუფის იმჟამინდელი ვოკალისტი პოლინა გრიფიტსი. მოწვევაზე დათანხმების შემდეგ ის საცხოვრებლად მოსკოვში გადავიდა. 2005 წელს ის წარადგინეს ა-სტუდიოს ახალ ვოკალისტად, რითაც ამჟამადაცაა დაკავებული. ჯგუფ „ა-სტუდიოს“ ოფიციალური საიტი ↑ http://www.utro.ru/articles/2010/09/23/924343.shtml ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-05-01. ციტირების თარიღი: 2011-01-31. ↑ http://www.trud.ru/article/19-06-2008/130263_keti_topurija_esli_ja_sozdam_semju_to_navsegda.html
ხოჟორნი

ხოჟორნი — ისტორიული დასახლებული პუნქტი აღმოსავლეთ საქართველოში, ქვემო ქართლში, მდინარე დებედის შენაკად ბანოშისწყლის ხეობაში, ახლანდელი სოფელი ხოჯორნის (მარნეულის მუნიციპალიტეტი) მახლობლად. IV-VII საუკუნეებში ქართლის სამეფოს ადმინისტრაციული ერთეულის, წოფის ხევის (წოფოფორი) ერთ-ერთი სოფელი იყო. ვარაუდით ამ დროს აქ უნდა ყოფილიყო მნიშვნელოვანი საკულტო ცენტრი (შემორჩენილია X საუკუნის ეკლესიის კედლებში ჩაშენებული ადრინდელი ქრისტიანული ხანის სტელების ბარელიეფებიანი ფრაგმენტები). X საუკუნეში აქ ციხესიმაგრე აშენდა და მხარის ცენტრი წოფის ციხიდან ხოჟორნში გადმოიტანეს. ნასოფლარის თავზე სამხრეთით აღმართულ მაღალ კლდოვან მთაზე შემორჩენილია ხოჟორნის ციხესიმაგრის კომპლექსი („მენზილ კახი“) მცირე ეკლესიითურთ. ნასოფლარის ტერიტორიაზეა ადრინდელი შუა საუკუნეების სამი ეკლესია. მოზრდილი ჯვაროვან-გუმბათოვანი ტიპისაა (X საუკუნე), ერთ-ერთ სარკმელზე შემორჩენილია ქტიტორების გამოსახულება დაზიანებული სომხური წარწერით, სამხრეთის კარის თავზე კიდევ ერთი სომხური წარწერა. აქვეა „მარმარილოს“ ეკლესია, დარბაზული ეკლესია და სხვა ნაგებობები. მუსხელიშვილი დ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 497.
ხორანთა

ხორანთა, ჰერეთი — ქალაქი ისტორიულ საქართველოში, მდინარეების მცირე ალაზნისა და დიდი ალაზნის (იორისა და ალაზნის) შესართავთან. ისტორიული ტრადიციის მიხედვით დააარსა ჰერების ეპონიმმა ჰეროსმა (ქართველთა ეთნარქები). ხორანთა ჴუარან\\ხორნისაგან არის მიღებული. მკვლევარები ამ ფუძეში ხედავენ სპარსულ მზეს (ხუარან\\ხორან — „მზე“ და თა — „მთა“) ამჟამად მისი ტერიტორია მოყოლილია მინგეჩაურის წყალსაცავში (აზერბაიჯანის ტერიტორია). ქალაქს თავდაპირველად ჰერეთი ერქვა. XI საუკუნეში მოხსენებულია ხორანთას სახელწოდებით. მტკვარი, ალაზანი, იორის შესართავის ნაწილი 1941 წლის ხუთვერსიან რუკაზე მუსხელიშვილი დ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 498. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 316-318. ნაქალაქარი ხორანთა. საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტო ↑ {{{title}}}. „ლოლაშვილი ი., „ქართული წარმართული საკულტო ტაძრები კამბეჩოვანში“, თბ., 1971, გვ. 148“
დაჩი

საკუთარი სახელი დაჩი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: დაჩი — ქართლის მეფე VI საუკუნის დამდეგს; დაჩი — X საუკუნის მწიგნობარი.
გამზრდელი (ოპერა)

„გამზრდელი“ — პირველი ქართული ტელე-ოპერა. დაიდგა სოლომონ ლაფაურის ინიციატივით და ხელმძღვანელობით 1960 წელს, აკაკი წერეთლის პოემის მიხედვით. ითვლება სსრკ-ში პირველ ტელე-ოპერად. იმავე წელს ნაჩვენები იყო სსრკ მუსიკალური რედაქციების საკავშირო სემინარზე, როგორც ნოვატორული ფორმატი. 1961 წლის 1 ივნისის საკავშირო კომიტეტის თავმჯდომარის ბრძანებულებით დაჯილდოებული იქნა 25 კაციან შემოქმედებითი ჯგუფი. პირველი წარმატებული ფორმატის შემდეგ შეიქმნა ოთარ თაქთაქიშვილის სატელევიზიო ოპერა „ჯილდო“ (1964). ეს ოპერა ლევან თაქთაქიშვილის მიერ გადატანილი იქნა კინოფირზე და ინახება საქ.ტელეარქივში. სერგო ევლახიშვილი – რეჟისორი ლილე კილაძე – დირიჟორი და რედაქტორი ნოდარ გიგაური – კომპოზიტორი სოლომონ ლაფაური – მუსიკალური რედაქტორი ჯ. ნანიტაშვილი, რ. არცივაძე, რ. გაბაშვილი – ოპერატორები თენგიზ სამსონაძე – მხატვარი ლევან ქიშმიშევი – ხმის რეჟისორი დალი ღოღელიანი, რამაზ ჩხიკვაძე, ირაკლი უჩანეიშვილი, ტარიელ საყვარელიძე – გახმოვანება პეტრე თომაძე, ვახტანგ გლუნჩაძე, ნათელა ტუღუში, შოთა კიკნაძე – სოლისტები „ცისფერი ეკრანი და მუსიკალური ხელოვნება“, სოლომონ ლაფაური, თბ., 2008.
კუშჩი (მარნეულის მუნიციპალიტეტი)

კუშჩი — სოფელი საქართველოში, მარნეულის მუნიციპალიტეტში (კასუმლოს თემი), მარნეულის ვაკეზე, მდინარე დებედის (ხრამის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 320 მ სიმაღლეზე, მარნეულიდან დაშორებულია 20 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 404 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 91. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ფასილ-გების ციხესიმაგრე

ფასილ-გების ციხესიმაგრე – ციხესიმაგრე ეთიოპიაში, მდებარეობს ამჰარის რეგიონის ქალაქ გონდერში. XVI–XVII საუკუნეებში ციხესიმაგრე წარმოადგენდა ეთიოპიის მეფის ფასილიდასის და მისი მემკვიდრეების რეზიდენციას. ძველი ქალაქი გარშემორტყმულია 900-მეტრიანი გალავნით, რომლის მიღმაც მდებარეობს სასახლეები, ტაძრები, მონასტრები და უნიკალური საზოგადოებრივი და კერძო ნაგებობები. არქიტექტურა ინდური და არაბული სტილის ნაზავია. მოგვიანებით სასახლე ბაროკოს სტილში შეცვალეს, რაც მისიონერი იეზუიტების დამსახურებაა. 1979 წელს ფასილ-გების ციხესიმაგრე შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში. UNESCO Fact Sheet Ethiopia Travel Webpage დაარქივებული 2012-06-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ Fasil Ghebbi, Gondar Region. UNESCO World Heritage Centre. ციტირების თარიღი: 2010-01-09.
ეთიოპია-საქართველოს ურთიერთობები

ეთიოპია-საქართველოს ურთიერთობები წარმოადგენს ურთიერთობებს ეთიოპიასა და საქართველოს შორის. ეთიოპიასთან დიპლომატიური ურთიერთობები დამყარდა 1993 წლის 29 ივნისს. ეთიოპია-საქართველოს შორის თანამშრომლობა ძირითადად საერთაშორისო ორგანიზაციების ფარგლებში მიმდინარეობს. ეთიოპიასა და საქართველოს შორის 2000 წელს ექსპორტის ღირებულებამ შეადგინა 21.2 ათასი აშშ დოლარი, ხოლო იმპორტმა 1,1 ათასი აშშ დოლარი. საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო ეთიოპიასთან ურთიერთობის შესახებ დაარქივებული 2010-12-18 საიტზე Wayback Machine. ეთიოპიის საგარეო საქმეთა სამინისტრო
მეორე ქესალო

მეორე ქესალო — სოფელი საქართველოში, მარნეულის მუნიციპალიტეტში (ქაფანახჩის თემი), მარნეულის ვაკეზე, მდინარეების მტკვრისა და ალგეთის შესართავთან. ზღვის დონიდან 300 მ სიმაღლეზე, მარნეულიდან დაშორებულია 30 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1353 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 585. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ამჰარის რეგიონი

ამჰარის რეგიონი (ამჰ. አማራ) — ეთიოპიის რეგიონი, რომლის ძირითადი მოსახლეობაა ამჰარები. დედაქალაქია ბაჰრ-დარი. მოსახლეობა — 20 018 988 ადამიანი (2014 წელი), ფართობი — 154 708,96 კმ². რეგიონში მდებარეობს ეთიოპიის უდიდესი ტბა ტანა. აქაა ასევე სიმენის ეროვნული პარკი ქვეყნის უმაღლეს მწვერვალ რას-დაშანით. იმპერატორის ეთიოპიის დროს რეგიონი დაყოფილი იყო რამდენიმე პროვინციად, რომლებსაც მართავდნენ ნეგუსები. ამ პროვინციების დიდი ნაწილი 1995 წელს გაერთიანდა ერთ რეგიონში. 2007 წლის მონაცემებით რეგიონის მოსახლეობა შეადგენს 17 214 056 ადამიანს, ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს — 12,27 %-ს. მოსახლეობის საშუალო სიმჭიდროვეა — 111,27 ად./კმ². რეგიონში აღრიცხულია 3 953 115 ცალკეული მეურნეობა, ასე რომ, საშუალოდ 4,3 ადამიანი მოდის ერთ მეურნეობაზე. მოსახლეობის დაახლოებით 91,48 % მიეკუთვნება ამჰარების ეთნიკურ ჯგუფს. სხვა ჯგუფებია: არაუელები — 3,46 %, ორომოები — 2,62 % და სხვა. რეგიონის მოსახლეობის 91,47 % საუბრობს სემიტური ენების ჯგუფის ამჰარული ენაზე, დანარჩენი მოსახლეობის უმეტესობა ლაპარაკობს აფრაზიულ ენებზე, მათ შორისაა: აგავური ენები (ავი), აგავური ენები (კამირი), ორომოს ენა და არგობა. მოსახლეობის 82,5 % — ქრისტიანი-მონოფიზიტია; 17,2 % — მუსულმანია; 0,2 % — პროტესტანტია; 0,1 % — სხვა რელიგიების მიმდევარია. 1994 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენდა 13 834 297 ადამიანს, ხოლო ქალაქის მოსახლეობა სულ 9,15 %-ს. CSA-ს 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობის მხოლოდ დაახლოებით 28 %-ს აქვს შესაძლებლობა ისარგებლოს სუფთა სასმელი წყლით (19,89 %-ს სოფლებში და 91,8 %-ს ქალაქებში). განათლების დონე შეადგენს 54 %-ს მამაკაცებისთვის და 25,1 %-ს ქალებისთვის. ბავშვთა სიკვდილიანობა შეადგენს 94 ბავშვს 1000 დაბადებულიდან (რაც, ქვეყნის საშუალოზე მაჩვენებელზე გაცილებით მაღალია — 77 ბავშვი 1000 დაბადებულზე). აგევ-ავი (Agew Awi) ბაჰირ-დარი (Bahir Dar) აღმოსავლეთ გოჯამი (Misraq Gojjam) ჩრდილოეთ გონდარი (Semien Gondar) ჩრდილოეთ შევა (Semien Shewa) ჩრდილოეთ ვოლო (Semien Wollo) ორომია (Oromia) სამხრეთ გონდარი (Debub Gondar) სამხრეთ ვოლო (Debub Wollo) ვაგ-ჰემრა (Wag Hemra) დასავლეთ გოჯამი (Mirab Gojjam) ეთიოპიის რეგიონები http://www.ethiopar.net/type/English/basinfo/infoamra.htm დაარქივებული 2011-05-24 საიტზე Wayback Machine. http://www.africaguide.com/culture/tribes/amhara.htm http://www.ocha-eth.org/Maps/downloadables/AMHARA.pdf http://www.dppc.gov.et/downloadable/map/administrative/Atlas_Amhara.pdf დაარქივებული 2008-10-31 საიტზე Wayback Machine. ↑ Federal Demographic Republic of Ethiopia Central Statistical Agency – Population Projection of Ethiopia for All Regions At Wereda Level from 2014 – 2017. 2014 Population and Housing Census of Ethiopia. CSA (2014). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 17 ოქტომბერი 2015. ციტირების თარიღი: 1 October 2014. ↑ 2011 National Statistics. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-09-23. ციტირების თარიღი: 2015-10-02.