laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კვირიკე III

კვირიკე III — კახეთ-ჰერეთის მეფე 1010/1014-1037 წლებში. კვირიკე III-ს მმართველობის დროს სამეფომ სახელმწიფოებრივ, ადმინისტრაციულ და სამხედრო ძლიერებას მიაღწია. კვირიკე III-მ გააერთიანა კახეთ-ჰერეთი და მიიღო მეფის ტიტული. სამეფო დაყო ადმინისტრაციულ ერთეულებად - 7 საერისთავოდ (რუსთავის, კვეტერის, პანკისის, ხორნაბუჯის, ვეჯინის, მაჭის და შტორის). სამეფოს დედაქალაქი გახდა თელავი. დაახლოებით 1027-1032 წწ. კვირიკე III-ის ინიციატივით მოეწყო კოალიციური ლაშქრობა განძის ამირა ფადლონის წინააღმდეგ. მონაწილეობდნენ ქართლის ფეოდალები ლიპარიტ ბაღვაში და ივანე აბაზასძე, თბილისის ამირა ჯაფარი და სომეხთა მეფე დავითი. მდინარე ეკლეცზე საქართველოს ლაშქარმა ფადლონი დაამარცხა. დაახლოებით ამავე წლებში კვირიკე III-მ სძლია ოსთა მეფე ურდურეს, ბრძოლაში ურდურე მოკლეს. 1037 წელს კვირიკე III მონაწილეობდა ლიპარიტ ბაღვაშის მიერ თბილისის ამირის წინააღმდეგ მოწყობილ ლაშქრობაში. თბილისის ხანგრძლივი ალყის დროს კვირიკე III მოუკლავს ოს მონას "სისხლისათვის ოვსთა მეფისა ურდურესი" (ვახუშტი ბატონიშვილი). 2017 წლის 23 აგვისტოს კალაურის ნათლისმცემლის სამონასტრო კომპლექსში აღმოაჩინეს „რანთა და კახთა მეფის“ საფლავი, როგორც სპეცილისტები ვარაუდობენ ეს საფლავი ეკუთვნის კახეთის მეფე კვირიკე III-ს. ინფორმაცია საფლავის აღმოჩენის შესახებ საქართველოს ჩოხოსანთა საზოგადოების წევრმა ზვიად სეხნიაშვილმა სოციალური ქსელის მეშვეობით გამოაქვეყნა. მისი ინფორმაციით, ნათლისმცემლის სამონასტრო კომპლექსის მთავარი ტაძრის მარჯვენა ეკვდერის რესტავრაციისა და გაწმენდის პროცესში, აღმოაჩინეს XI საუკუნის საფლავი, სადაც წარწერის მიხედვით განისვენებს "რანთა და კახთა მეფე...". თუმცა როგორც კულტურის სამინისტრომ გაავრცელა ინფორმაცია სოფელ კალაურის ტაძარში ნაპოვნი სამარხი კვირიკე III-ის არ აღმოჩნდა. პაპუაშვილი თ., ჰერეთის ისტორიის საკითხები, თბ., 1970 პაპუაშვილი თ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 499. ↑ გურჯაანში კახეთის მეფე კვირიკე III -ის საფლავს მიაკვლიეს. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-12-03. ციტირების თარიღი: 2017-08-25. ↑ ტელეკომპანია „იმედი“ - გურჯაანში კახეთის მეფე კვირიკე III -ის საფლავს მიაკვლიეს. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-12-03. ციტირების თარიღი: 2017-08-25. ↑ სოფელ კალაურის ტაძარში ნაპოვნი სამარხი კვირიკე III-ის არ აღმოჩნდა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-12-03. ციტირების თარიღი: 2018-02-22.
დაბლობი

დაბლობი — ხმელეთის ზედაპირი, რომლის სიმაღლე ზღვის დონიდან 200 მეტრს არ აღემატება. დაბლობი უმთავრესად მოვაკებულია, ზოგჯერ — გორაკ-ბორცვიანი. ზოგიერთი დაბლობი ზღვის დონეზე დაბლა მდებარეობს (მაგ., კასპიისპირა დაბლობი, 0-დან — 28 მ-მდე). ქსე, ტ. 3, გვ. 326, თბ., 1978
დავით დვალი

დავით დვალი (დ. 29 მაისი 1965, თბილისი, საქართველოს სსრ) — სამაუწყებლო კომპანია „რუსთავი 2-ის“ ერთ-ერთი დამფუძნებელი და პირველი ასტროფოტოგრაფი საქართველოში. დავით დვალმა დააფუძნა მოყვარული ასტროფოტოგრაფების ჯგუფი, სახელად Geo-Astro. დავით დვალი დაიბადა ქალაქ თბილისში 1965 წლის 29 მაისს. 1987 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ქიმიის ფაკულტეტი, ფიზიკური ქიმიის სპეციალობით. 1987-89 წლებში სწავლობდა ფიზიკური ქიმიის ინსტიტუტის ასპირანტურაში. 1994 წელს ჯარჯი აქიმიძესა და ეროსი კიწმარიშვილთან ერთად, ქალაქ რუსთავში დააარსა სამაუწყებლო კომპანია „რუსთავი 2“, რომელიც მოკლე დროში საქართველოს ყველაზე პოპულარული ტელევიზია გახდა. 1994-96 წლებში ეკავა კომპანიის ტექნიკური დირექტორის პოზიცია, ხოლო 1996-2000 წწ. იყო “რუსთავი 2”-ის გენერალური დირექტორი. 2000 წელს თავის პარტნიორებთან ერთად დააფუძნა და სათავეში ჩაუდგა სატელეკომუნიკაციო კომპანია „ჯორჯია ონლაინს“, რომელიც სულ მალე საქართველოს ინტერნეტ ბაზრის ლიდერი გახდა. ამჟამად დავით დვალი არის რამდენიმე სხვადასხვა პროფილის კომპანიის მფლობელი. 2014 წლიდან აქტიურად არის დაკავებული საქართველოში სრულიად ინოვაციური დარგით — ასტროფოტოგრაფიით. მისმა ნამუშევრებმა გაიმარჯვეს მრავალ კონკურსში, მოიპოვეს საერთაშორისო აღიარება, მიღებული აქვს მრავალი ჯილდო. დავით დვალის თაოსნობით შეიქმნა ჯგუფი „ჯეო-ასტრო”, რომლის მიზანია საქართველოში ასტრონომიის პოპულარიზაცია, პრეზენტაციებისა და შეხვედრების მოწყობა, ღია ცის ქვეშ ლექციების ჩატარება და სხვა. დავით დვალის ფოტოებს საერთაშორისო გამოხმაურებები არ აკლია. ასტროფოტოგრაფთა საერთაშორისო საიტ Astrobin-ზე ის ამჟამად მეოთხე ადგილზე იმყოფება. დავით დვალის ექვსმა ასტროფოტომ დაიმსახურა Image Of The Day-ს სტატუსი ამ საერთაშორისო საიტზე. მას მრავალჯერ აქვს აღებული AAPOD (Amateur Astronomy Picture Of the Day)-იც. ჭუპრის ნისლეული LBN777 M81 და M82 NGC 1333 NGC 7497 ორიონის ნისლეული როზეტის ნისლეული ↑ დავით დვალი National Geographic საქართველოში[მკვდარი ბმული] ↑ Geo-Astro ფეისბუქზე ↑ დავით დვალი European Astronomy Picture Of the Day-ზე ↑ Trending astrophotographers. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-07-02. ციტირების თარიღი: 2017-03-31.
ავოგადროს რიცხვი

ავოგადროს რიცხვი (აღნიშნა: N A {\displaystyle N_{A}} , L {\displaystyle L} ; 7023602214076000000♠6.02214076×1023 მოლი−1) — ფიზიკური მუდმივა, რომელიც რიცხობრივად ტოლია მოლეკულების რიცხვისა ნებისმიერი ნივთიერების ერთ გრამ-მოლეკულაში ან ატომების რიცხვისა მარტივი ნივთიერების ერთ გრამ-ატომში. ადრე განსაზღვრული იყო, როგორც ატომების რაოდენობა 12 გრამ სუფთა ნახშირბად-12-ის იზოტოპში. ავოგადროს რიცხვი ერთ-ერთი უნივერსალური მუდმივაა, რომელსაც იყენებენ მრავალი ფიზიკური სიდიდის (ბოლცმანის მუდმივა, ფარადეის რიცხვი და სხვა) მნიშვნელობათა განსაზღვრისას. ავოგადროს რიცხვია: N A = {\displaystyle N_{A}=} 7023602214076000000♠6.02214076×1023 მოლი−1. ავოგადროს რიცხვი ეწოდა იტალიელი მეცნიერის ამედეო ავოგადროს პატივსაცემად, რომელმაც 1811 წელს პირველმა წარმოადგინა თეორია ნივთიერებაში მოლეკულების რაოდენობასთან დაკავშირებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 130. An Exact Value for Avogadro's Number დაარქივებული 2011-08-13 საიტზე Wayback Machine. Avogadro and molar Planck constants for the redefinition of the kilogram დაარქივებული 2011-07-17 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 1.2 www.nist.gov // NA: the Avogadro constant ↑ Avogadro, Amadeo (1811). „Essai d'une maniere de determiner les masses relatives des molecules elementaires des corps, et les proportions selon lesquelles elles entrent dans ces combinaisons“. Journal de Physique. 73: 58–76. English translation.
ჰაიდერ გირეი

ჰაიდერ გირეი (ყირიმ. Hayder Geray, حيدر‎‎; გ. — ბელოოზერო, მოსკოვის დიდი სამთავრო, 1487) — ყირიმის ხანი 1475 წელს, სახანოსა და გირეის დინასტიის ფუძემდებლის, ჰაჯი I გირეის მე-2 ვაჟი. მასზე ცოტა ხანს ყირიმი არავის უმართავს (2 თვე). მის შესახებ ინფორმაცია ძალზედ მწირეა. მემატიანეების ცნობით, პირველად აჯანყდა 1456 წელს, მამის წინააღმდეგ, რის გამოც სახელმწიფო საქმეებს ჩამოაშორეს. მისი უმცროსი ძმის, მენლი I გირეის მმართველობის დროს გამოკეტილი იყო სუდაკში, გენუელთა ციხე-სიმაგრეში. 1475 წელს, ოსმალების შემოსევების დროს თავი დააღწია ტყვეობას და დროებით დაიკავა ყირიმის ტახტი. მისი მმართველობა მხოლოდ 2 თვემდე გაგრძელდა. ჰაიდერი თავისმა ძმამ, ნურ-დევლეთმა ჩამოაგდო ტახტიდან. ამის შემდეგ ჰაიდერი კიევში გაიქცა და ლიტოვსკის მთავართან ერთად დაგეგმა ყირიმზე გალაშქრება, მაგრამ უშედეგოდ. 1479 წელს მოხვდა მოსკოვში, ივანე III-ის კარზე. ივანემ ჰაიდერი მალევე გადაასახლა ჩრდილო-აღმოსავლეთ რუსეთში, სადაც ცხოვრების უკანასკნელი წლების გატარება მოუწია. გარდაიცვალა 1487 წელს, ბელოოზეროში. ყირიმის სახანო გირეის დინასტია ყირიმის ხანების სია Гайворонский Алексей. Созвездие Гераев. — Симферополь, 2003 г. Олекса Гайворонский «Повелители двух материков», том 1, Киев-Бахчисарай, 2007 г. ISBN 978-966-96917-1-2
სტრაკას აკადემია

სტრაკას აკადემია (ჩეხ. Strakova akademie) — ჩეხეთის რესპუბლიკის მთავრობის რეზიდენცია. აშენებულია ნეო-ბაროკოს სტილში; მდებარეობს პრაღაში, მდინარე ვლტავის მარცხენა ნაპიროზე, მალა-სტრანის რაიონში. დააპროექტა არქიტექტორმა ვაცლავ როშტპალიპილმა, აშენდა 1891-1896 წლებში. იმ დროისთვის გამოიყენებოდა გაღარიბებულ ჩეხ არისტოკრატთა შვილების საერთო საცხოვრებლად. ↑ Visit Straka's Academy - the seat of the Czech Republic Government and of the Office of the Czech Republic Government. Government of the Czech Republic. ციტირების თარიღი: 11 June 2013.
კრივიანსკაიის ტიხონ ზადონელის ეკლესია

კრივიანსკაიის ტიხონ ზადონელის ეკლესია (რუს. Церковь Тихона Задонского) — მართლმადიდებლური ეკლესია ოქტომბრის რაიონის სტანიცა კრივიანსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ოქტომბრის რაიონი, სტანიცა კრივიანსკაია, კოოპერატივის ქუჩა, 123ა. ტიხონ ზადონელის სახელობის ეკლესია ააგეს 1891 წელს სტანიცა კრივიანსკაიაში. პროექტის ავტორი იყო საოლქო ინჟინერ-არქიტექტორი კარლ თედოეს ძე კიუნცელი. ეკლესია ააშენეს სტანიცის მრევლის ძალებით და მათი ფინანსებით. მშენებლობის სამახსოვროდ 1891 წელს მის კედელზე დაკიდეს მემორიალური დაფა. 1892 წლის 11 ოქტომბერს ეკლესია აკურთხა დონისა და ნოვოჩერკასკის ყოფილმა მთავარეპისკოპოსმა მაკარიმ. ახალ ეკლესიას ჰქონდა ერთი საკურთხეველი, რომელიც აკურთხეს ტიხონ ზადონელის სახელზე, რომელიც იყო ვორონეჟისა და ზადონის ეპისკოპოსი. ეკლესია აგურითაა ნაგები. წმინდა ტიხონის სახელობის ეკლსიასთან მოქმედებს სამრევლო სკოლა. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ 1920-იან წლებში ტიხონ ზადონელის ეკლესია დახურეს. 1930-იან წლებში ხის კანკელი გამოიყენეს სტანიცაში ახლად მშენებარე სკოლის კედლად. ეკლესია გადაურჩა მეორე მსოფლიო ომის ამბებს. გერმანელთა ოკუპაციის პერიოდში ადგილობრივი მოსახლეობის თხოვნით ეკლესია გახსნეს, მასში მიმდინარეობდა რეგულარუი ღვთისმსახურება. ომის შემდეგ წლებში მიმდინარეობდა ეკლესიის მშენებლობა. მას მიაშენეს ორი საკურთხეველი, რომელთაგან ერთი აკურთხეს ღვთისმშობლის საფარველის, ხოლო მეორე - წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, მირონ-ლუკიის მთავარეპისკოპოსის, სახელზე. ამჟამად ეს არის მოქმედი ეკლესია, შიდა კედლები მთლიანად მოხატულია, მათ შორის არის უძველესი ფრესკებიც. ეკლესიის ცენტრში ჩამოკიდებულია მოოქროვილი ჭაღი. 1994 წელს ეკლესიასთან ჩამოყალიბდა საეკლესიო სამრევლო საკვირაო სკოლა „Ангелочек“. ეკლესიის წინამძღვარია ანატოლი (პოჩტოვოი). Кирсанов Е. И. Православный Тихий Дон. М.: Держава, 1997 Кривянская. Церковь Тихона Задонского. Святыни православия Кривянского сельского поселения Свято-Тихоновский храм станицы Кривянской Третья из трех. Станица Кривянская
კრივიანსკაიის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია

კრივიანსკაიის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია (რუს. Церковь Покрова Пресвятой Богородицы) — მართლმადიდებლური ეკლესია ოქტომბრის რაიონის სტანიცა კრივიანსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ოქტომბრის რაიონი, სტანიცა კრივიანსკაია, სკოლის ქუჩა, № 89. 1747 წელს სტანიცა კრივიანსკაიაში ააგეს ხის პატარა სამლოცველო. 1776 წლის 21 ივნისს სამლოცველოს ადგლზე ადგილობრივი მრევლის სახსრებით ააგეს ხის ეკლესია ანალოგიური სამრეკლოთი. ეკლესიის საკურთხეველი აკურთხეს ღვთისმშობლის საფარველის სახელზე. ახალი ეკლესიაც ააგეს მრევლის სახსრებითდა აკურთხეს 1777 წლის 30 სექტემბერს. ახალ ეკლესიაში ინახებოდა 1717 წელს გამოცემული „სახარება“, ხოლო ეკლესიის მთელი ჭურჭელი ვერცხლისა იყო. 1867 წელს ეკლესიასთან გაიხსნა სამრევლო სასწავლებელი. ახალი ეკლესია გადახურეს რკინის ფირფიტებით და შემოარტყეს ხის მესერი. მოგვიანებით მიიღეს გადაწყვეტილება ხის ეკლესია შეეცვალათ ქვის ეკლესიით. ეკლესიისსათვის საჭირო აგური მოიტანეს აგურის ქარხნიდან, რომელიც მუშაობდა სტანიცის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. აგურის ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო XX საუკუნის ათიან წლებში. ძველი ხის ეკლესია 1910 წელს გადასცეს ხუტორ პოპოვკასა და მიხაილოვკას (ამჟამად დაბა კამენოლომნი). ტრანსპორტირებისას ეკლესია არ დაუშლიათ და გადაიტანეს დამონტაჟებული. ახალი ეკლესიაც აკურთხეს ღვთისმშობლის საფარველის სახელზე, ხოლო ეკლესიის მცირე საკურთხეველი - ელია წინასწარმეტყველის სახელზე. საეკლესიო-სამრევლო სკოლა, რომელიც ჯერ კიდევ ძველ ეკლესიაში გახსნეს მუშაობას აგრძელებდა ახლად აშენებულ ეკლესიაშიც. საბჭოთა ხელისუფლების დროს ეკლესია დაძველდა და სრულიად დაინგრა. მისი სამრეკლოდან მოხსნეს ყველა გუმბათი. ხის კანკელი გამოიყენეს ტიხრად № 72 სკოლის ორი კლასის გაყოფისას. 1990 წელს სკოლის კაპიტალურ რემნტის პერიოდში ტიხარი მოხსნეს და აღმოაჩინეს ხატები. XX საუკუნის 30-იან წლებში ეკლესიაში განათავსეს მანქანა-ტრაქტორთა სადგური, შემდეგ ეკლესია გამოიყენებოდა ხორბლის საწყობად. ამჟამად ეს არის მოქმედი ეკლესია ძველი ხატებით და საეკლესიო ნივთებით. მიმდინარეობს აღდგენითი სამუშაოები. მისი კედლები აქამდე მოხატული არაა. ეკლესიაში აღდგენილია ღვთისმსახურება. ეკლესიის წინამძღვარია მღვდელმონაზონი ანდრე (სუპრუნოვი). Кирсанов Е. И. Православный Тихий Дон. М.: Держава, 1997 Кривянская. Церковь Покрова Пресвятой Богородицы. Третья из трех. Станица Кривянская В день памяти пророка Илии свой престольный праздник отметил храм Покрова Пресвятой Богородицы ст. Кривянская[მკვდარი ბმული]
გოლუბინკის ღვთისმშობლის კვართის ტაძარი

გოლუბინკის ღვთისმშობლის კვართის ტაძარი (რუს. Храм Покрова Пресвятой Богородицы) — მართლმადიდებლური ეკლესია ბელოკალიტვინის რაიონის ხუტორ გოლუბინკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონის ეპარქიას. მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ბელოკალიტვინის რაიონი, ხუტორი გოლუბინკა. ღვთისმშობლის კვართის ტაძარი ხუტორ გლუბინკაში ააშენეს 1888 წელს. ახალი ეკლესია იყო ხისგან აგებული. ღვთისმშობლის კვართის ტაძრის კომპლექსი შედგება თავად ტაძრისაგან, საეკლესიო სამრევლო სკოლის შენობისაგან და საეკლესიო საყარაულოსაგან. სამრევლო სკოლის შენობა ასევე ხისგან იყო აგებული, იდგა ქვის ფუნდამენტზე და გადახურული იყო თუნუქის ფირფიტებით. საეკლესიო სამრევლო სკოლა მოითვლიდა 60 მოსწავლეს. 1910 წლიდან სამრევლო სკოლა გახდა ქალთა სკოლა. 1897 წლიდან ხუტორში ასევე მოქმედებდა სამრევლოს სკოლა. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ღვთისმშობლის კვართის ტაძარი დახურეს. ტაძრის შენობა გამოიყენებოდა როგორც ხორბლის საწყობი. ღვთისმშობლის კვართის ტაძარში ღვთისმსახურება აღსდგა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ. 1997 წელს ეკლესიაში გაჩნდა ხანძარი, რამაც გამოიწვია ხის შენობის განადგურება. ღვთისმსახურების გასაგრძელებლად ადგილობრივმა მართლმადიდებელთა საზოგადოებამ გამოიყენა ძველი სკოლის შენობა და გადააკეთეს სამლოცველო სახლად. ამჟამად ღვთისმშობლის კვართის სამლოცველო სახლში აღევლინება ღვთისმსახურება. მოხდა სამლოცველო სახლის გარემონტება. მთლიანად შეკეთდა სახურავი, გამოიცვალა ეკლესიის კარი, ჩააყენეს მეტალოპლასმასის ფანჯრები. გამოცვალეს სამლოცველო სახლის შესასვლელი კარის ჯვარი. სახურავზე დააყენეს პატარა გუმბათი ჯვრით. Кирсанов Е. И. Православный Тихий Дон. М.: Держава, 1997 Храм Покрова Пресвятой Богородицы, х. Голубинка Храм Покрова Пресвятой Богородицы х. Голубинка დაარქივებული 2017-09-19 საიტზე Wayback Machine. Исторические сведения о приходе.
ბაჰარი (ბეილაგანი)

ბაჰარი (აზერ. Bahar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 129კაცი.
ბაჰარაბადი (ბეილაგანი)

ბაჰარაბადი (აზერ. Baharabad) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 741 კაცი.
ბირინჯი-აშიგლი

ბირინჯი-აშიგლი (აზერ. Birinci Aşıqlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 981 კაცი. ბირინჯი-აშიგლი GEOnet სახელების სერვერზე
ბირინჯი-შაჰსევანი

ბირინჯი-შაჰსევანი (აზერ. Birinci Şahsevən) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 7 345 კაცი. ბირინჯი-შაჰსევანი GEOnet სახელების სერვერზე
ბოლსულუ

ბოლსულუ (აზერ. Bolsulu) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 591 კაცი. ბოლსულუ GEOnet სახელების სერვერზე
ბიუნიადლი (ბეილაგანი)

ბიუნიადლი (აზერ. Bünyadlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2 270 კაცი. ბიუნიადლი GEOnet სახელების სერვერზე
დილაღარდა (ბეილაგანი)

დილაღარდა (აზერ. Dilağarda) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. დილაღარდა GEOnet სახელების სერვერზე
დიუნიამალილარი

დიუნიამალილარი (აზერ. Dünyamalılar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 5 968 კაცი. დიუნიამალილარი GEOnet სახელების სერვერზე
აჰმედლი (ბეილაგანი)

აჰმედლი (აზერ. Əhmədli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 348 კაცი. აჰმედლი GEOnet სახელების სერვერზე
ალინაზარლი

ალინაზარლი (აზერ. Əlinəzərli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 588 კაცი. ალინაზარლი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ http://www.azerpost.az/?options=content&id=188
ამირზეიდლი

ამირზეიდლი (აზერ. Əmirzeydli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 887 კაცი. ამირზეიდლი GEOnet სახელების სერვერზე
ეივაზლილარი (ბეილაგანი)

ეივაზლილარი (აზერ. Eyvazlılar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2 248 კაცი. ეივაზლილარი GEOnet სახელების სერვერზე
ეივაზლილარი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ეივაზლილარი შეიძლება აღნიშნავდეს: ეივაზლილარი — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში ეივაზლილარი — სოფელი აზერბაიჯანში, გორანბოის რაიონში
ეივაზალარი

ეივაზალარი (აზერ. Eyvazallar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. ეივაზალარი GEOnet სახელების სერვერზე
გიოდაქლარი (ბეილაგანი)

გიოდაქლარი (აზერ. Gödəklər) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 517 კაცი. გიოდაქლარი GEOnet სახელების სერვერზე
გიუნაში

გიუნაში (აზერ. Günəş) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 890 კაცი.
იქინჯი-აშიქლი

იქინჯი-აშიქლი (აზერ. İkinci Aşıqlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 600 კაცი. იქინჯი-აშიქლი GEOnet სახელების სერვერზე
იქინჯი-შაჰსევანი

იქინჯი-შაჰსევანი (აზერ. İkinci Şahsevən) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2 742 კაცი. იქინჯი-შაჰსევანი GEOnet სახელების სერვერზე
იმამვერდილი

იმამვერდილი (აზერ. İmamverdili) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 200 კაცი. იმამვერდილი GEOnet სახელების სერვერზე
ისგანდარლი (ბეილაგანი)

ისგანდარლი (აზერ. İsgəndərli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. ისგანდარლი GEOnet სახელების სერვერზე
ქაგრამანლი

ქაგრამანლი (აზერ. Kagramanly) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. ქაგრამანლი GEOnet სახელების სერვერზე
კვირიკე IV

კვირიკე IV — კახეთ-ჰერეთის მეფე 1084-1102 ან 1104 წწ. მისი მეფობის უკანასკნელ წლებში დავით აღმაშენებელმა დაიწყო ბრძოლა კახეთ-ჰერეთის შემოერთებისათვის. 1101 წელს მან კვირიკე IV-ს ზედაზნის ციხე წაართვა. პაპუაშვილი თ., ჰერეთის ისტორიის საკითხები, თბ., 1970 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 499.
ქაბირლი (ბეილაგანი)

ქაბირლი (აზერ. Kəbirli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 4 250 კაცი. ქაბირლი GEOnet სახელების სერვერზე
ლექინო

ლექინო (აზერ. Lekino) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. ლექინო GEOnet სახელების სერვერზე
მაიაქი

მაიაქი (აზერ. Mayak) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 726 კაცი. მაიაქი GEOnet სახელების სერვერზე
მილი (ბეილაგანი)

მილი (აზერ. Mil; ორჯონიკიძე, აზერ. Orconikidze) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 975 კაცი. მილი GEOnet სახელების სერვერზე
მილაბადი

მილაბადი (აზერ. Milabad) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2 196 კაცი. მილაბადი GEOnet სახელების სერვერზე
მოშქარა

მოშქარა (აზერ. Moshkara) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოშქარა GEOnet სახელების სერვერზე
სამხრეთი არაბეთი

სამხრეთი არაბეთი — ისტორიული რეგიონი, რომელიც არაბეთის ნახევარკუნძულის სამხრეთ რეგიონებს მოიცავს. ძირითადად ის მოიცავს დღევანდელი იემენის ტერიტორიას. ისტორიულად მასში ასევე შედიოდა დღევანდელი ომანის რეგიონი დოფარი და საუდის არაბეთის შემდეგი რეგიონები: ნაჯრანი, ჯიზანი, ასირი. სამხრეთი არაბეთი დასახლებულია განსხვავებული ეთნიკური და ლინგვისტური ჯგუფებით. კულტურული კავშირები და საერთო ტრადიციები არღვევს არსებუკლ პოლიტიკურ საზღვრებს. ეს არის სამხრეთი არაბეთის ისტორიული ხალხის - კაჰტანიტების (არაბ. قَحْطَانِي) რეგიონი. ისტორიულად რეგიონში გავრცელებული იყო საერთო სამხრეთარაბული ენა და მისი დიალექტები. გამოიყენებოდა საერთო სამხრეთარაბული დამწერლობა, რომლისგანაც მოგვიანებით შეიქმნა ეთიოპიური ანბანი. იემენი ან ალ-იემენ აღნიშნავს მარჯვენა მხარეს. რომაელები რეგიონს უწოდებდნენ ფელიქს არაბიას (თარგმანში ნაყოფიერი არაბეთი). სამი ათასი წლის წინ რეგიონში რამდენიმე ანტიკური სახელმწიფო არსებობდა, მაგალითად: მინეიელების სამეფო, კატაბანი, ჰადრამავთი, საბეიელების სამეფო. ამ პერიოდში მოღვაწეობდა ლეგენდარული საბის დედოფალი და ასევე შეიქმნა რამდენიმე ღირსშესანიშნაობა, მათ შორის: მარიბის დამბა, საკმევლის გზა. ორი ათასი წლის წინ სამხრეთ არაბეთში წამყვანი ძალა იყო ჰიმიარიტების სამეფო. პირველად აქსუმის სამეფოს ჯარები III-IV საუკუნეში გამოჩნდნენ და ტერიტორიას VI საუკუნის შუარიცხვებამდე იმორჩილებდნენ. 575 წლიდან რეგიონი სასანიანების გავლენის ქვეშ მოექცა, ხოლო 628 წელს ის მუსლიმანური გახდა. ომიანები 661–750 აბასიანები 750–897 ზიადიდები 819–1018 სულაიჰიდები 1047–1138 აიუბიდები 1174–1228 რასულიდები 1229–1454 ტაჰირიდები 1454–1526 Official Website of the Al-Quaiti Royal Family of Hadhramaut ↑ Qahtan, ონლაინ ენციკლოპედია ბრიტანიკა, 2009, webpage: . ↑ De Lacy O'Leary (2001). Arabia Before Muhammad, გვ. 18.  notes "Qahtan are divided into the two sub-groups of Himyar and Kahlan". ↑ Mackintosh-Smith, Yemen (London: John Murray 1997) at 8. ↑ Brian Doe, South Arabia (London: Thames & Hudson 1971) at 60–102. ↑ Jean-Francois Breton, Arabia Felix (University of Notre Dame 1999) at 13–20, 23; 53–73; 3–5, 41–43. ↑ al-Tabari, The History of al-Tabari, volume VIII, The Victory of Islam (S.U.N.Y. 1997) at 114 (became Muslim).
ნოვოჩერკასკის კაზაკების იუნკერთა სასწავლებლის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია

ნოვოჩერკასკის კაზაკების იუნკერთა სასწავლებლის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია (რუს. Церковь Святого Архистратига Михаила в Новочеркасском казачьем юнкерском училище) — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ ნოვოჩერკასკის კაზაკთა სასწავლებელში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სასწავლებელი არსებობდა 1869 წლიდან 1925 წლამდე. ნოვოჩერკასკის კაზაკების იუნკერთა სასწავლებელი დაარსდა 1869 წელს, რათა მოემზადებინა დონის კაზაკების სამხედრო ნაწილებისათვის ოფიცრები. სასწავლებელს არ ჰქონდა თავისი კარის ეკლესია. ეს საკითხი არაერთხელ დააყენა დაწესებულების ხელმძღვანელობამ. პრაქტიკულად ამ საკითხის გადაწყვეტა დაიწყო მას შემდეგ, რაც უსტ-მედვედიჩკოს გადამდგარმა ურიადნიკმა სტეფანე ნიკიფორეს ძე დრონოვმა ნოვოჩერკასკის სასწავლებელს შესწირა 3 500 რუბლი. ამის შემდეგ სასწავლებლის ხელმძღვანელმა გადაწყვიტა აეშენებინათ სასწავლებლის ეკლესია. ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 1898 წელს. ეკლესია იყო ერთსართულიანი აგურის შენობა, რომლის შიგნით განთავსებული იყო საგუნდო ოთახი და გარეთ სამრეკლო. ეკლესიის ზომები იყო სიგრძე 40 მეტრი, სიგანე - 8,5 მეტრი და სიმაღლე - 6,4 მეტრი. ეკლესიის კურთხევა შედგა 1898 წლის 24 სექტემბერს. ეკლესიის მთავარი დღესასწაული იყო 21 ნოემბერი - მთავარანგელოზ მიქაელის ხსენების დღე. ეკლესიაში იყო მოჩუქურთმებული ცაცხვის მასალისაგან დამზადებული კანკელი. მისი ხატები დახატული იყო ტილოზე. ხატების ნაწილი დახატეს თავად ოფიცრებმა. 1903 წელს უფლის სახე დახატა პოდპოლკოვნიკმა დ. კრაპოტკინმა. იოანე ნათლისმცემელის თავი ნ. კრასნოვიმ. ბიბლია ეკლესიას საჩუქრად გადასცა აქსაის ეპისკოპოსმა იოანემ. გამოსაჩენ ადგილზე ეკლესიის ფასადზე ჰკიდია ორი მემორიალური დაფა. ერთ-ერთ დაფაზე დაწერილია რუსეთ-ოსმალეთის 1877-1878 წლების ომში დაღუპული მეომრის, იუნკერთა სკოლის კურსდამთავრებულის გურბანოვისა და რუსეთ-იაპონიის ომის პერიოდში მიღებული ჭრილობისაგან გარდაცვლილი კონსტანტინე კალინინის სახელები. მეორე დაფაზე დაწერილი იყო ყველა იმ კურსდამთავრებულის სახელი, რომლებიც დაიღუპნენ 1905-1907 წლების ამბების დროს. 1920 წლის 24 მარტს მოხდა სასწავლებლის ევაკუაცია ყირიმში, ხოლო 1925 წელს იგი დაიხურა. Кирсанов Е. И. Православный Тихий Дон. М.: Держава, 1997. "Донская церковная старина", ч. 1, стр. 81, г. Новочеркасск, 1906. Новочеркасское казачье юнкерское училище დაარქივებული 2011-12-30 საიტზე Wayback Machine. Храмы Новочеркасска
ორჯონიკიძე (ბეილაგანი)

ორჯონიკიძე (აზერ. Orconikidze) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. ორჯონიკიძე GEOnet სახელების სერვერზე
იორანგალა

იორანგალა (აზერ. Örənqala) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 840 კაცი. იორანგალა GEOnet სახელების სერვერზე
ორთა-ალინაზარლი

ორთა-ალინაზარლი (აზერ. Orta Əlinəzərli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 060 კაცი.