laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გოგი თოთიბაძე

გოგი კონსტანტინეს ძე თოთიბაძე (დ. 29 ოქტომბერი, 1928, თბილისი — გ. 8 აპრილი, 2010) — ქართველი მხატვარი, გრაფიკოსი, სსრკ-ის მხატვართა კავშირის წევრი, სსრკ-ის სამხატვრო აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1975 წლიდან), აფხაზეთის ასსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1976), საქართველოს სსრ-ის სახალხო მხატვარი (1983). დაიბადა პედაგოგთა ოჯახში. მხატვრის დედა ელენე ხუნდაძე ქართული ენის და ლიტერატურის მასწავლებელი იყო, მამა კონსტანტინე თოთიბაძე ფიზიკოსი, იგი ხელოვნების მოყვარულიც იყო და კარგადაც ხატავდა. პაპა (დედის მხრიდან) სილოვან ხუნდაძე იყო პოეტი, პუბლიცისტი, მთარგმნელი; იგი ქართულ ენასა და ლიტერატურას ასწავლიდა ქუთაისის სათავადაზნაურო გიმნაზიაში (სადაც დირექტორიც იყო გარკვეული ხნის განმავლობაში). 1947-1953 წლებში სწავლობდა თბილისის სამხატვრო აკადემიაში, 1954-1956 წლებში თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის ასპირანტია. მისი ნამუშევრები დაცულია თბილისის ეროვნული გალერეაში, საქართველოს ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმში, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიაში, ტრეტიაკოვის სახ. მუზეუმში და საქართველო-რუსეთის კერძო კოლექციებში. გოგი თოთიბაძე გარდაიცვალა 2010 წლის 8 აპრილს თბილისში, 81 წლის ასაკში. დაკრძალულია დიდუბის მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში. 1995 — ხელოვნების მუშაკთა სახლი, თბილისი, საქართველო. 1979 — თბილისი, საქართველო. 1983 — სსრკ მხატვართა აკადემიის წევრთა და წევრ-კორესპონდენტთა გამოფენა, მოსკოვი, რუსეთი. 1980 — ქართული სახვითი ხელოვნების რეტროსპექტიული გამოფენა, ლენინგრადი, რუსეთი. 1979 — სსრკ მხატვართა აკადემიის გამოფენა, მოსკოვი, რუსეთი 1979 — საქართველოს რესპუბლიკის სახვითი ხელოვნების გამოფენა, იუგოსლავია და საბერძნეთი. 1978 — საბჭოთა საქართველოს სახვითი ხელოვნების გამოფენა, შვედეთი, შვეიცარია, ბელგია. 1977 — სსრკ-ის მხატვართა კავშირის წევრთა და წევრ-კორესპონდენტთა ნამუშევრების საკავშირო გამოფენა. 1975 — მხატვართა რესპუბლიკური გამოფენა „დიდება შრომას“, თბილისი, საქართველო. 1975 — საკავშირო გამოფენა, მოსკოვი, რუსეთი. 1970 — ლენინის დაბადებიდან 100 წლისთავისადმი მიძღვნილი რესპუბლიკური გამოფენა, თბილისი, საქართველო. 1967 — მხატვართა მოსკოვის საკავშირო საიუბილეო გამოფენა, რუსეთი. 1965 — ქართული სახვითი ხელოვნების გამოფენა „მშვიდობის სადარაჯოზე“. 1961 — თბილისის რესპუბლიკური საიუბილეო გამოფენა, საქართველო 1961 — მოსკოვის საკავშირო გამოფენა, რუსეთი. 1959 — ქართული სახვითი ხელოვნების გამოფენა, პოლონეთი. 1959 — ქართული საბჭოთა პორტრეტის გამოფენა, თბილისი, საქართველო. 1958 — ქართული სახვითი ხელოვნების გამოფენა, მოსკოვი, რუსეთი. 1956 — მხატვართა მოსკოვის საკავშირო გამოფენა, რუსეთი. 1955 — მხატვართა რესპუბლიკური გამოფენა, თბილისი, საქართველო. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: გოგი თოთიბაძე გოგი თოთიბაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გოგი თოთიბაძე[მკვდარი ბმული] — ენციკლოპედია „ენციკლოპედია“ გოგი თოთიბაძე — ბურუსი — Burusi ↑ გამოსათხოვარი: გიორგი თოთიბაძე // „საქართველოს რესპუბლიკა“
მერენრა I

მერენრა I — ძველი ეგვიპტის მეფე (ფარაონი) მეექვსე დინასტიიდან, რომელიც მეფობდა ძველი სამეფოს პერიოდში. მერენრა სამეფო ტახტზე მამის პეპი I-ის გარდაცვალების შემდეგ ავიდა, მისი მმართველობა დაიწყო ძვ.წ. 2283 წელს და დასრულდა ძვ.წ. 2278 წელს. მერენრას შემდეგ ეგვიპტის ახალი ფარაონი მისი ძმა და პეპი I-ის მეორე ვაჟი პეპი II ავიდა. მეექვსე დინასტია ფარაონი მერენრა I ეგვიპტის მეექვსე დინასტია
სიდამონ-ერისთავი

საკუთარი სახელი სიდამონ-ერისთავი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი სიდამონ-ერისთავი — იურისტი დიმიტრი სიდამონ-ერისთავი — ქიმიკოსი ენდრიუ სიდამონ-ერისთავი — ამერიკელი იურისტი, პოლიტიკოსი ვალერიან სიდამონ-ერისთავი — მხატვარი კონსტანტინე სიდამონ-ერისთავი — ამერიკელი იურისტი, პოლიტიკოსი სიმონ სიდამონ-ერისთავი — სამხედრო პირი, ემიგრანტი
დიმიტრი ერისთავი (ქიმიკოსი)

დიმიტრი იოსების ძე სიდამონ-ერისთავი (დ. 20 მარტი, 1903, თბილისი — გ. 18 აგვისტო, 1971, იქვე) — ქართველი ქიმიკოსი, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი, საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე, პროფესორი. თბილისის მესამე ტექნიკუმში მიიღო საშუალო სპეციალური განათლება და სწავლა განაგრძო თბილისის უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტის საბუნებისმეტყველო ფაკულტეტზე, რომელიც დაამთავრა 1928 წელს ქიმიკოსის კვალიფიკაციით. მალე მუშაობა დაიწყო საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში, სადაც განვლო ღირსეული გზა კათედრის ასისტენტიდან პრორექტორობამდე. პარალელურად 1930 წლიდან ოცი წლის მანძილზე განაგებდა განყოფილებას ახლადდაარსებულ ქიმიის ინსტიტუტში. იყო 120-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი ანალიზურ ქიმიაში, მათ შორის 9 მონოგრაფიაა და 4 სახელმძღვანელო. მისი ფუნდამენტური გამოკვლევები აღიარებულია როგორც ჩვენში ასევე უცხოეთშიც. დიდი დამსახურება მიუძღვის მეცნიერს საქართველოში ანალიზური ქიმიის განვითარების საქმეში. მან შექმნა იშვიათი და გაბნეული ელემენტების განსაზღვრის მთელი რიგი ახალი მეთოდები; დაამუშავა იშვიათ და გარდამავალ ელემენტთა დაყოფის ქრომატოგრაფიული საკითხები, გამოიკვლია ჩვენი მინერალური წყლების ქიმიური შემადგენლობა. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 136, თბ., 1994 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 193. დიმიტრი ერისთავი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
დინარა

დინარა — მთა ბოსნია და ჰერცეგოვინისა და ხორვატიის საზღვარზე. მას აქვს ორი მთავარი კარლინგი: ტროგლავი (1913 მ) და ეპონიმური დინარა (1831 მ.). დინარა არის ხორვატიის უმაღლესი მწვერვალი. მას აქვს ადამიანის თავის ფორმა. შეფარდებითი სიმაღლეა 728 მ. მისი ლათინური სახელია „Adrian oros“. ითვლება, რომ მისი დღევანდელი სახელი აქ მცხოვრები ილირიელების ენიდან მომდინარეობს. მისი სახელი ასევე წარმოადგენს დინარის მთიანეთი სახელის ფუძეს. დინარა ადრიატიკის ზღვიდან მხოლოდ რამდენიმე კილომეტრში მდებარეობს, თუმცა მისი კლიმატი საკმაოდ ცივია და ის ხორვატიის ერთ-ერთ ყველაზე ცივ ადგილს წარმოადგენს. მწვერვალზე საშუალო ტემპერატურა 2-4 °C-ია. ნალექის რაოდენობა არის მაღალი, ხოლო მზიანი საათების რაოდენობა წელიწადში შეადგენს დაახლოებით 1700-1900-ს. ყველაზე შთამბეჭდავი მასივი სამხრეთ-დასავლეთი ფერდობია. ის არის 6 კილომეტრის სიგრძის და 1700 მეტრი სიმაღლის. დინარა არის ენდემური ჯიშის მღრღნელების და ბალკანური თოვლის ვირთხების გავრცელების ადგილი. Photographs and climbing information. ↑ 2013 Statistical Yearbook of the Republic of Croatia, p. 42 ↑ "Dinara" on Peakbagger.com Retrieved 1 October 2011 ↑ Geography of Croatia on Europeaklist Gives a topographic prominence of 728 based on an elevation of 1,831 m. Retrieved 1 October 2011 ↑ 2013 Statistical Yearbook of the Republic of Croatia, p. 36 ↑ 2013 Statistical Yearbook of the Republic of Croatia, p. 37
ალექსანდრე IV მაკედონელი

ალექსანდრე IV მაკედონელი — ალექსანდრე III დიდისა და პრინცესა როქსანა ბაქტრიელის ვაჟი. ალექსანდრე IV-ის მამა მის დაბადებამდე გარდაიცვალა. გამომდინარე იქიდან, რომ მისი სქესი უცნობი იყო, მაკედონურ ჯარში განხეთქილება წარმოიშვა. ქვეითი ჯარი მხარს ფილიპე II-ის ვაჟს არიდეოსის უჭერდა მხარს, თუმცა ელიტარული კავალერიის გენერალი პერდიკა ჯარს მოთმინებისაკენ მოუწოდებდა, იმ იმედით, რომ ბავშვი მამრობითი სქესის იქნებოდა. ბავშვის დაბადებამდე გადაწყდა, რომ იმპერია პერდიკა ჩაუდგებოდა სათავეში, როგორც რეგენტი, არიდაიოსის (ანუ ფილიპე III) კი იმეფებდა, როგორც მარიონეტი, რეალური ძალის გარეშე. თუ ბავშვი მამრობითი სქესის დაიბადებოდა მაშინ ის მომავალი მეფე გახდებობა. ძვ.წ. 323 წელს დაიბადა ალექსანდრე IV მაკედონელი. ალექსანდრე IV ალექსანდრე დიდის ვაჟი დაარქივებული 2011-07-09 საიტზე Wayback Machine. ალექსანდრე IV მაკედონელი დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. ალექსანდრე IV, მაკედონიის მეფე
თეიმურაზ კუხიანიძე

თეიმურაზ მაქსიმეს ძე კუხიანიძე (დ. 8 ივლისი, 1934, თბილისი — გ. 29 აგვისტო, 1961, ტიან-შანი, მწვერვალი ჟენიშ-ჩოქუსუ) — ქართველი ალპინისტი. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტის დამთავრების შემდეგ, იმავე ფაკულტეტზე მეცნიერ-მუშაკად დატოვეს. მრავალმხრივი სპორტსმენი, მისდევდა მძლეოსნობას, სათხილამურო სპორტს, ცურვაში იყო საქართველოს ჩემპიონი. ალპინიზმით 1952 წელს დაინტერესდა. შესანიშნავი ფიზიკური მომზადების ნიჭიერი მთამსვლელი იმ დროს ჩატარებულ თითქმის ყველა ლაშქრობაში მონაწილეობდა და ორჯერ — 1957 წელს დარვაზის ქედის ტრავერსის, ხოლო 1960 წელს პამირის ზულუმარტისა და იმერალის ტრავერსების დალაშქრისათვის ჩემპიონის ტიტული მიენიჭა და ოქროს მედლით დაჯილდოვდა. 1956 წელს კი მოსკოვის პიკის დაპყრობისათვის ვერცხლის მედალი გადაეცა. მისთვის უკანასკნელი დაპყრობილი მთიდან დაშვებისას, მოულოდნელი ავადმყოფობით გარდაიცვალა ცნობილი მთამსვლელი ილია გაბლიანი. ცოტა ხნის შემდეგ ციცაბო კედელს მოსწყდა თემურ კუხიანიძე და შემდეგ მოიერიშე ჯგუფის ხელმძღვანელი ჯუმბერ მეძმარიაშვილი, რომელიც გადარჩენილი მეგობრის ამოყვანის გზებს ეძებდა. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 227, თბ., 1994
კუხიანიძე

საკუთარი სახელი კუხიანიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ბესარიონ კუხიანიძე — საეკლესიო პირი გიორგი კუხიანიძე — ფეხბურთელი ვახტანგ კუხიანიძე — სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული და თავისუფალი ჭიდაობა) ზურაბ კუხიანიძე — პოეტი თეიმურაზ კუხიანიძე — ალპინისტი მელიტონ კუხიანიძე — ლოტბარი, პედაგოგი ნინო (ნუცა) კუხიანიძე ― მსახიობი რობი კუხიანიძე — როკ-მუსიკოსი სიმონ კუხიანიძე — საოპერო მომღერალი, პედაგოგი
გოგუცა კუპრაშვილი

ნინო (გოგუცა) ნიკოლოზის ასული კუპრაშვილი (დ. 15 აპრილი, 1908, ცაგერი — გ. 21 სექტემბერი, 1983, თბილისი) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1955). პატარა გოგუცამ საყოველთაო ყურადღება მაშინ მიიქცია, როდესაც აკაკი წერეთლის რაჭა-ლეჩხუმში მოგზაურობისას, მას ლექსი წაუკითხა სოფელ ალპანაში საზეიმო დახვედრის დროს, 1912 წლის 21 ივლისს. გოგუცას არტისტულობით პოეტი მოიხიბლა და მასთან სურათის გადაღება მოინდომა. გოგუცა იხსენებს: „...მე მხოლოდ ის მიკვირს, რომ ასეთ დიდი საზეიმო შეკრება არასოდეს მენახა და როგორ არ დავიბენი. გაბედულად წავდექი წინ და მისივე ლექსი წავიკითხე. აკაკიმ აქეთ-იქით დამიწყო ძებნა, რადგან ხმა ესმოდა, მე კი არსად ვჩანდი…“ თეატრალური საქმიანობაში ბავშვობის ასაკიდანვე, 7-8 წლისა ჩაერთო. 1924 წელს დაამთავრა ჰუმანიტარული სკოლა ქუთაისში და სწავლა განაგრძო თბილისის კონსერვატორიაში ე. წ. დრამატულ ფაკულტეტზე, რომელსაც ხელმძღვანელობდნენ კოტე მარჯანიშვილი და აკაკი ფაღავა. ჯერ კიდევ სწავლისას, 1926 წელს, მარჯანიშვილმა იგი რუსთაველის თეატრში მიიწვია. 1927 წელს გადავიდა მუშათა თეატრში, ხოლო 1928 წლიდან თბილისის მოზარდ მაყურებელთა თეატრში, რომლის ერთ-ერთი დამაარსებელი და წამყვანი მსახიობი იყო. ოცდაათი წელი იღვაწა გოგუცა კუპრაშვილმა ამ სცენაზე და თავისი ნიჭითა და მონდომებით აღზარდა მაყურებლის რამდენიმე თაობა. მან შექმნა ბიჭუნების (ე. წ. ტრავერსი) დაუვიწყარი სახეები მოზარდის სცენაზე: თავისუფლების მოტრფიალე ინგლისელი ჯონი („რობინ ჰუდი“), დოყლაპია ვახუშტი („ნაცარქექია“), დაბეჩავებული გიქორი („გიქორი“), ხულიგანი ნუკა („აურიე რგოლი“), მხიარული რუსი ბიჭი გრიშუტკა („კიკვიძე“) და სხვა. არანაკლებ მომხიბლავი იყო მსახიობი გოგონებისა და ქალების როლებში: ზანგი ბეკი („ალმასის საბადოები“), წუნია გასათხოვარი („კომბლე“), ცელქი კატო („ქაჯანა“), მოხუცი ძიძა („რომეო და ჯულიეტა“) და სხვა. გოგუცა კუპრაშვილი თანაბარი წარმატებით ასრულებდა, როგორც დრამატულ და ტრაგიკულ, ისე ლირიკულ-კომედიურ როლებს. ქართველი ახალგაზრდობის ამ უსაყვარლესმა მსახიობმა, მთელი ნათელი ცხოვრება ჩვენი მომავალი თაობის სულიერი აღზრდა-ჩამოყალიბებას შეალია. დაქორწინებული იყო რესპუბლიკის დამსახურებულ არტისტზე, მომღერალსა და მსახიობ ვალიკო ძაგნიძეზე, რომელიც იყო წევრი ცნობილი მუსიკალური დუეტის — ძაგნიძე და ჩხიკვაძე. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. „რობინ ჰუდი“ (თავისუფლების მოტრფიალე ინგლისელი ჯონი) „ნაცარქექია“ (დოყლაპია ვახუშტი) „გიქორი“ (დაბეჩავებული გიქორი) „აურიე რგოლი“ (ხულიგანი ნუკა) „კიკვიძე“ (მხიარული რუსი ბიჭი გრიშუტკა) „ალმასის საბადოები“ (ზანგი ბეკი) „კომბლე“ (წუნია გასათხოვარი) „ქაჯანა“ (ცელქი კატო) „რომეო და ჯულიეტა“ (მოხუცი ძიძა) 1941 — საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი 1955 — საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 226, თბ., 1994 გოგუცა კუპრაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1941. № 1-3. გვ. 27. ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1955. № 1. გვ. 21.
ჰოლა-პრისტანი

ჰოლა-პრისტანი (უკრ. Гола Пристань) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 14755 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
კახოვკა

კახოვკა (უკრ. Каховка) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 37266 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ნოვა-კახოვკა

ნოვა-კახოვკა, ნოვაია-კახოვკა (უკრ. Нова Каховка) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 48298 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ბერისლავი

ბერისლავი (უკრ. Берислав) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 13457 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ჰენიჩესკი

ჰენიჩესკი (უკრ. Генічеськ) — ქალაქი უკრაინაში. ჰენიჩესკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს ხერსონის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 20 487 კაცს შეადგენდა. 2022 წლის 12 ნოემბერს საოკუპაციო ჯარებმა ჰენიჩესკი გამოაცხადეს „ხერსონის რეგიონის დროებით ადმინისტრაციულ დედაქალაქად“, მას შემდეგ, რაც უკრაინის შეიარაღებულმა ძალებმა სამხრეთით კონტრშეტევისას ხერსონი გაანთავისუფლეს. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-10-10. ციტირების თარიღი: 2015-03-24. ↑ Occupation ‘government’ of Kherson region announces temporary relocation of regional capital to Henichesk (November 12, 2022). ციტირების თარიღი: November 12, 2022
სკადოვსკი

სკადოვსკი (უკრ. Скадовськ) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 22287 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ტავრიისკი

ტავრიისკი (უკრ. Таврійськ) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 11051 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ოლეშკი

ოლეშკი (უკრ. Олешки; 2016 წლამდე - ციურუპინსკი უკრ. Цюрупинськ) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ხერსონის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 25217 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ბათუ კრავეიშვილი

ბათუ (ბართლომე) ირაკლის ძე კრავეიშვილი (დ. 16 დეკემბერი, 1914, სამტრედია — გ. 14 ივნისი, 1970, თბილისი) — ქართველი მომღერალი (ბარიტონი), საქართველოს სახალხო არტისტი (1950). თავდაპირველად თბილისში პროფესორ ვ. ვრონსკისთან ეუფლებოდა ვოკალს, მაგრამ ისე მოხდა, რომ 1935 წელს დაამთავრა მოსკოვის სამედიცინო ინსტიტუტი, თუმცა სცენაზე ფიქრი არ განელებია. საბოლოოდ სასწორმა ხელოვნებისაკენ გადასძლია. 1937 წელს დაამთავრა თბილისის კონსერვატორია და იმავე წელს დებიუტი ჰქონდა თბილისის საოპერო სცენაზე, დაისში შეასრულა კიაზოს პარტია. 1939 წელს გაიმარჯვა კონკურსში და ჩაირიცხა მოსკოვის დიდი თეატრის დასში, სადაც წარმატებით იმღერა ჟერმონის, ელეცკის და სხვა პარტიები. 1941 წლიდან ბათუ კრავეიშვილი კვლავ თბილისშია მან განვლო დიდი და ნაყოფიერი შემოქმედებითი გზა — შექმნა მრავალი დასამახსოვრებელი საოპერო სახე. შეასრულა 42 წამყვანი საოპერო პარტია : კიაზო, მურმანი, აბდუშაჰილი, გოჩა, თავადი იგორი, ელეცკი, ონეგინი, რობერტი, ჟერმონი, ამონასრო, სკარპია, ვალენტინი და სხვა. ბ. კრავეიშვილმა კინოში სულ რამდენიმე სახე შექმნა: ლაზარია „დაკარგულ სამოთხეში“ და კოტე „ქეთო და კოტეში“. დაჯილდოებულია ლენინის, შრომის წითელი დროშის, საპატიო ნიშნის ორდენებით და მედლებით. 2014–2021 წლებში ნიაღვრის ქუჩას ბათუ კრავეიშვილის სახელი ერქვა. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 225, თბ., 1994 ბათუ კრავეიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ეროვნული ფილმოგრაფია — ბათუ კრავეიშვილი ბათუ კრავეიშვილი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
გურამ კორძახია

გურამ ვლადიმერის ძე კორძახია (დ. 21 ივნისი, 1923, თბილისი — გ. 23 ოქტომბერი, 1970, იქვე) — ქართველი მოქანდაკე, საქართველოს დამსახურებული მხატვარი. 1952 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია. სადიპლომო ნამუშევარმა „ვლადიმერ მაიაკოვსკიმ“ ავტორს საყოველთაო აღიარება მოუპოვა, და არა მარტო საქართველოში ეს ძეგლი დაიდგა მოსკოვში პოეტის სახლ-მუზეუმის ეზოში, ხოლო მოგვიანებით მისივე ასლი აღიმართა თბილისში, დიღმის მასივში. გურამ კორძახიას სხვა ნამუშევრებიდან აღსანიშნავია ნ. ბარათაშვილის პორტრეტი (ხე), „გოგონა ყვავილი“ (მარმარილო, დაიდგა სასტუმრო „ივერიის“ ეზოში) და სხვა. მოქანდაკე სისტემატურად მონაწილეოდა რესპუბლიკურ თუ საკავშირო გამოფენებზე. 1954 წლიდან ნაყოფიერ პედაგოგიურ მოღვაწეობას ჯერ სამხატვრო სასწავლებელში, ხოლო 1966 წლიდან სამხატვრო აკადემიაში. მონაწილეობდა მეორე მსოფლიო ომში, დაჯილდოვებული იყო წითელი დროშისა და დიდების ორდენებით, მედლით „მამაცობისათვის“. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 224, თბ., 1994 გურამ კორძახია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
პეტრე კობახიძე

პეტრე (პიერ) კალისტრატეს ძე კობახიძე (დ. 29 ივნისი, 1906, ზუგდიდი — გ. 17 აგვისტო, 1963, სოხუმი) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სახალხო არტისტი. 1924 წელს დაამთავრა აკაკი ფაღავას სტუდია და ნიჭიერი ახალგაზრდა ჩარიცხეს რუსთაველის სახელობის თეატრში, რომელსაც კოტე მარჯანიშვილი ხელმძღვანელობდა. შემდეგ დიდმა რეჟისორმა თავის მიერ შექმნილ თეატრში მიიწვია და სიცოცხლის ბოლომდე ამ თეატრის წამყვანი მსახიობი იყო. სცენაზე პიერ კობახიძემ შექმნა მრავალრიცხოვანი და მრავალფეროვანი გმირების გალერეა: ურიელი („ურიელი კოსტა“), ფერდინანდი („ვერაგობა და სიყვარული“), არმანი („მარგარიტა გოტიე“), პეტრუჩიო („ჭირვეული ცოლის მორჯულება“), პარატოვი („უმზითვო“), ანტონიუსი („ანტონიუს და კლეოპატრა“), ჩონტა („მოკვეთილი“), იცკა („იცკა რიჟინაშვილი“), ვაშაძე („მისი ვარსკვლავი“, სსრ კავშირის სახელმწიფო პრემია) და სხვები. ჭეშმარიტად ნიჭიერმა მსახიობმა შესძლო იმავე სცენააზე წარმატებით შეესრულებინა ურიელი დიდი უშანგი ჩხეიძის შემდეგ. პიერ კობახიძე ნაყოფიერად მუშაობდა საქართველოს რადიოში. იყო პირველი სპორტული კომენტატორი; ძველი რადიოჩანაწერებიდან დღესაც თანამედროვედ ჟღერს მის მიერ შექმნილი როლები, ქართველ პოეტთა ნაწარმოებების მისეული, პიერისეული, განუმეორებელი შესრულება. პოეზიის სიყვარული მსახიობს ბავშვობიდან დაჰყვა. ქართულ პერიოდიკაში მრავლადაა გაფანტული მისი ლექსები პეტრე ხეთელის ფსევდონიმით. ხელოვანმა რეჟისურაშიც სცადა ძალა: დადგა გ. ქელბაქიანის „შესაფერი ჯილდო“, კ. კალაძის „ლალი“, მ. ჯაფარიძის „ბეღურა“ და სხვა. დაჯილდოვებული იყო ორი შრომის წითელი დროშის ორდენით, „საპატიო ნიშნის“ ორდენით და მედლებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. 1926: „სამანიშვილის დედინაცვალი“ რეჟისორები კოტე მარჯანიშვილი, ზაქარია ბერიშვილი კარლ გუცკოვის „ურიელ აკოსტა“ (ურიელი) ფრიდრიხ შილერის „ვერაგობა და სიყვარული“ (ფერდინანდი) ალექსანდრე დიუმას „მარგარიტა გოტიე“ (არმანი ) უილიამ შექსპირის „ჭირვეული ცოლის მორჯულება“ (პეტრუჩიო) ალექსანდრე ოსტროვსკის „უმზითვო“ (პარატოვი) უილიამ შექსპირი„ანტონიუს და კლეოპატრა“ (ანტონიუსი) ვაჟა-ფშაველას „მოკვეთილი“ (ჩონტა) გერცელ ბააზოვის „იცკა რიჟინაშვილი“ (იცკა) ილო მოსაშვილის „მისი ვარსკვლავი“ (ვაშაძე) 1946: საქართველოს სახალხო არტისტი 1952: სსრკ სახელმწიფო პრემია შრომის წითელი დროშის ორდენი (2 ორდენი) საპატიო ნიშნის ორდენი ცხომარია, მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 565-566. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 223, თბ., 1994 გუგუშვილი, ვ. პიერ კობახიძე, თბილისი, 1968 პეტრე კობახიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი პეტრე კობახიძე [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
კამიანეც-პოდილსკი

კამიანეც-პოდილსკი, კამენეც-პოდოლსკი (უკრ. Кам'янець-Подільський) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ხმელნიცკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 102254 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ნეტიშინი

ნეტიშინი (უკრ. Нетішин) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ხმელნიცკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 36844 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
სლავუტა

სლავუტა (უკრ. Славута) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ხმელნიცკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 35892 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
შეპეტივკა

შეპეტივკა (უკრ. Шепетівка) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ხმელნიცკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 43255 კაცს შეადგენდა. შეპეტივკაში დაიბადა რუსეთის ფედერაციის საბჭოს თავმჯდომარე ვალენტინა მატვიენკო. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
სტაროკოსტიანტინივი

სტაროკოსტიანტინივი (უკრ. Старокостянтинів) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ხმელნიცკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 35104 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
დერაჟნია

დერაჟნია (უკრ. Деражня) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ხმელნიცკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 10302 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
დუნაივცი

დუნაივცი (უკრ. Дунаївці) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ხმელნიცკის ოლქში. 2022 წელს ქალაქის მოსახლეობა 15707 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ჰოროდოკი (ხმელნიცკის ოლქი)

ჰოროდოკი (უკრ. Городок) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ხმელნიცკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 16741 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
იზიასლავი

იზიასლავი (უკრ. Ізяслав) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ხმელნიცკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 17212 კაცს შეადგენდა. ↑ zespół autorów Internetowa encyklopedia PWN <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4041526"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1690980"></a> ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
კრასილივი

კრასილივი (უკრ. Красилів) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ხმელნიცკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 19679 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
პოლონე

პოლონე (უკრ. Полонне) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ხმელნიცკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 21651 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ვოლოჩისკი

ვოლოჩისკი (უკრ. Волочиськ) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ხმელნიცკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 19578 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
კრისტოფ დიუგარი

კრისტოფ დიუგარი (ფრანგ. Christophe Dugarry დ. 24 მარტი, 1972, ლორმონი) — ფრანგი ფეხბურთელი, საფრანგეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების ყოფილი თავდამსხმელი. ნაკრებთან ერთად მოგებული აქვს მსოფლიოს (1998) და ევროპის (2000) ჩემპიონატები. დიუგარის სანაკრებო დებიუტი შედგა 1994 წლის 26 მაისს ავსტრალიასთან გამართულ მატჩში, რომელიც ფრანგებმა 1–0 მოიგეს. სულ საფრანგეთის ეროვნულ ნაკრებში 55 მატჩი ჩაატარა და რვა გოლი გაიტანა. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „კრისტოფ დიუგარი“ ვიკისაწყობში. Profil bei www.fussballdaten.de Karrierestatistiken auf www.lequipe.fr ↑ Christophe Dugarry – International Matches. RSSSF.
ბადრი კობახიძე

ბადრი პეტრეს ძე კობახიძე (დ. 8 ივნისი, 1926, სოხუმი — გ. 1 სექტემბერი, 1988, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სახალხო არტისტი (1976). დაიბადა ცნობილი ქართველი მსახიობის პიერ კობახიძის ოჯახში, რამაც მნიშვნელოვნად განსაზღვრა ახალგაზრდის მომავალი. 1948 წელს დაამთავრა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტი, 1963 წელს კი სარეჟისორო ფაკულტეტი. 1948 წლიდან იყო რუსთაველის თეატრის მსახიობი. მის სცენაზე ბადრი კობახიძემ შეასრულა 40-მდე მცირე თუ დიდი როლი. ბადრი კობახიძე დიდხანს მუშაობდა თბილისის თეატრალურ ინსტიტუტში. მან მნიშვნელოვანი კვალი დაამჩნია რუსთაველის თეატრის რეპერტუარს. განსაკუთრებით აღსანიშნავია მის მიერ დადგმული სპექტაკლები ი. შტოკის „ღვთაებრივი კომედია“, რიჩარდ ნეშის „წვიმის გამყიდველი“, ალექსანდრე ჩხაიძის „დაბრუნება“, ოტია იოსელიანის „სანამ ურემი გადაბრუნდება“ და სხვა. წლების მანძილზე იყო საქართველოს თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირის პირველი მდივანი. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. 1957: „ოთარაანთ ქვრივი“ რეჟ. მიხეილ ჭიაურელი 1959: „დღე უკანასკნელი, დღე პირველი“ რეჟ. სიკო დოლიძე 1959: „მაია წყნეთელი“ რეჟ. რევაზ (რეზო) ჩხეიძე 1959: „წარსული ზაფხული“ (მრავალშვილიანი მამა) რეჟისორები ნელი ნენოვა, გენო წულაია 1960: „კარდაკარ“ (პლატონი) რეჟისორები ოთარ აბესაძე, მერაბ კოკოჩაშვილი 1961: „კეთილი ადამიანები“ რეჟ. შოთა მანაგაძე 1971: „ზოია რუხაძე“ (ფოგტი) რეჟ. დავით რონდელი 1976: „ბაკულას ღორები“ (სეკრეტარი) რეჟ. ბიძინა რაჭველიშვილი 1976: „დილის ნისლივით“ რეჟ. გენო ხოჯავა 1982: „მე დავბრუნდები“ რეჟ. მერაბ თავაძე 1985: „ერთ პატარა ქალაქში“ (გაიოზ დევდარიანი) რეჟ. გრიგოლ (გიგა) ლორთქიფანიძე 1988: ოპერაცია „ვუნდერლანდი“ რეჟ. ოთარ კობერიძე ი. შტოკის „ღვთაებრივი კომედია“ რიჩარდ ნეშის „წვიმის გამყიდველი“ ალექსანდრე ჩხაიძის „დაბრუნება“ ოტია იოსელიანის „სანამ ურემი გადაბრუნდება“ 1961: საქართველოს დამსახურებული არტისტი 1976: საქართველოს სახალხო არტისტი 1983: საქართველოს სახელმწიფო პრემია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 565. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 222, თბ., 1994 ბადრი კობახიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ბადრი კობახიძე [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1961. № 14. გვ. 415. ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1976. № 8. გვ. 451.