laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
თომას დე ვაალი

თომას დე ვაალი (ინგლ. Thomas de Waal; დ. 7 დეკემბერი, 1966, ნოტინგემი) — ბრიტანელი ჟურნალისტი, ექსპერტი კავკასიის საკითხებში, თანამედროვე ამიერკავკასიის შესახებ გამოკვლევის ავტორი. 1988 წელს თომას დე ვაალმა დაამთავრა ბალიონ-კოლეჯი ოქსფორდში რუსული და ახალბერძნული ენების სპეციალობით. 1991—1993, მუშაობდა BBC World Service-ში, პროდიუსერი. 1993—1997, The Times-ის, The Moscow Times-ის, The Economist-ის მიმომხილველი მოსკოველი კორესპონდენტი. 1998—2000, BBC World Service, ანალიტიკოსი ყოფილი საბჭოთა კავშირის თემაზე. 2000—2001, BBC World Service, რეპორტიორი სომხეთსა და აზერბაიჯანში. აგრეთვე, მუშაობდა წიგნზე "შავი ბაღი" - ყარაბაღის კონფლიქტის შესახებ. 2002—2008, ომისა და მშვიდობის ინსტიტუტი (IWPR), რედაქტორი კავკასიაში. ის მონაწილეობდა პროგრამებში კავკასიელი ჟურნალისტებისათვის. რედაქტორობდა გაზეთ "პანორამას", რომელიც გამოიოდა, საქართველოსა და აფხაზეთში 2009, „Conciliation Resources“ მეცნიერ-თანამშრომელი, ამიერკავკასიის ანალიზისა და სამშვიდობო პროექტებში. 2010 — კარნეგის ფონდის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი კავკასიის საკითხებში. 2003 წელს ყარაბაღის კონფლიქტის ზონაში მუშაობის შედეგებით დე ვაალმა გამოაქვენა წიგნი „შავი ბაღი“. კრიტიკოსებმა დადებითად შეაფასეს ნაშრომი და აღნიშნეს, რომ ეს იყო კონფლიქტის გარემოების პირველი ნეიტრალური კვლევა. 2006 წელს რუსეთის მხარემ უარყოთომას დე ვაალის თხოვნა ვიზის მიცემაზე „ეროვნული უსაფრთხოებიდან გამომდინარე“ კანონის თანახმად, სადაც მას მონაწილეობა უნდა მიეღო მთიანი ყარაბაღის შესახებ წიგნის რუსული ვერსიის პრეზენტაციაში. 2010 წელს თომასმა დაწერა მეორე წიგნი - „გაიცანით: კავკასია“. ბებიის ელიზაბეთ დე ვაალის (ქალიშვილობაში გვარად ეფუსი) მხრიდან, თომასი ენათესავება წარმატებულ ებრაული წარმოშობის ბანკირთა, ეფუსების ოჯახს. ეფუსები მეორე მსოფლიო ომამდე მფარველობდნენ ევროპაში ხელოვნებას. მათი სიმდიდრე დაიბადა მე-19 საუკუნის ოდესაში. თომასი აწარმოებდა კვლევას ოჯახის რუსული ფესვების შესახებ, რომელიც დაეხმარა ძმას, ედმუნდ დე ვაალს ოჯახური ისტორიის კვლევაში, რის შედეგადაც შეიქმნა წიგნი "კურდღელი ქარვისფერი თვალებით". თომას დე ვაალი: „შავი ბაღი“ თომას დე ვაალი: „გაიცანით: კავკასია“ ინტერვიუ სომხურ ტელევიზიაში ინტერვიუ აზერბაიჯანის უნივერსიტეტში წიგნი: "შავი ბაღი" Amazon.com-ზე
იჰიახი

იჰიახი (იაკუტ. Ыhыах) — ახალი წლის დღესასწაული სახაში. იმართება გაზაფხულ-ზაფხულის მიჯნაზე და ეძღვნება ბუნების გამოღვიძების ღმერთ აიის. დღესასწაული აღინიშნება განსაკუთრებული კერძებით და სვამენ კუმისს, ასევე იმართება სახალხო ცეკვები და შეჯიბრებები. მიიჩნევა, რომ იჰიახის დღესასწაული წარმოიშვა ცენტრალური აზიაში. ამ დღესასწაულს ბევრი აქვს საერთო სხვა თურქულენოვანი ხალხების მსგავს დღესასწაულებთან. იაკუტებს წლის ორად გაყოფის, მომთაბარე ხალხისთვის დამახასიათებელი ტრადიცია შემორჩათ. უძველესი წერილობითი ცნობა ამ დღესასწაულის შესახებ მოიპოვება XVII საუკუნის ნიდერლანდელი მოგზაურის პლესის ჩანაწერებში, რომელმაც ჩინეთისკენ მიმავალ გზაზე ციმბირი გაიარა. ის წერდა, რომ ეს დღესასწაული აღინიშნება დიდი ზეიმით. იაკუტები ანთებენ კოცონს და არ აქრობენ მთელი დღესასწაულის განმავლობაში. ზაფხულის და ბუნების გამოღვიძებისთვის მიძღვნილი ამ ზეიმის დროს ისინი ასევე იხსენებენ წინაპრებს და მათ ჩვეულებებს. Дидактический материал "Национально-региональный компонент на уроках английского языка" – Шамaева М.И., Семенова В.Д., Ситникова Н.В., Якутск 1995. (Didactic material "the National-regional component at lessons of English language" – Shamaeva M. I, Semenova V. D, Sitnikova N.V., Yakutsk 1995.) Ысыах — якутский национальный праздник დაარქივებული 2011-10-03 საიტზე Wayback Machine. Список литературы о празднике Ысыах на сайте «Орто Дойду» დაარქივებული 2007-09-28 საიტზე Wayback Machine. Журнал «ИЛИН», № 3 (50), 2006 დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ Н. А. Алексеев, Н. В. Емельянов, В. Т. Петров; "Предания, легенды и мифы саха (якутов)"; გამომცემლობა: Сибирская издательская фирма РАН; Новосибирск; წ. 1995; isbn = 5-02-030901-X; (გვ. 382)
ჰანს-გერტ პეტერინგი

ჰანს-გერტ პოტერინგი (Hans-Gert Pöttering; დ.15 სექტემბერი, 1945, ბერსენბრუკი, ქვემო საქსონია) — გერმანელი კონსერვატორი (CDU) პოლიტიკოსი, ევროპის პარლამენტის პრეზიდენტი 2007-2009 წლებში. ჰანს-გერტ პეტერინგი ევროპის პარლამენტის საიტზე
შოთა ლაფერაძე

შოთა ლაფერაძე (დ. 28 თებერვალი, 1929, თბილისი — გ. 11 მარტი, 1995, თბილისი) — ქართველი კინოპროდიუსერი. იგი პროდიუსერია ფილმებისა: „ჯარისკაცის მამა“, „ზღვის ბილიკი“, „ნერგები“, „ღიმილის ბიჭები“, „პასტორალი“ და სხვა. შოთა ლაფერაძე დაიბადა საბჭოთა რეჟიმის მიერ 1937 წელს დახვრეტილი ქართველი ეკონომისტის გრიგოლ ლაფერაძის ოჯახში. 1957 წლიდან იგი მოღვაწეობდა კონოსტუდია „ქართულ ფილმში“, 1957–1960 წლებში იყო გადამღები ჯგუფის დირექტორის მოადგილე, ხოლო, 1960–1995 ფილმის დირექტორი. 1991–1995 ხელმძღვანელობდა კინოგაერთიანებებს „აისი“ და „კავკასია“, იყო საქართველოს კინემატოგრაფისტთა შემოქმედებითი კავშირის წევრი. ქართულ კინოში შოთა ლაფერაძის მოღვაწეობა არაერთ ცნობილ კინორეჟისორთან არის დაკავშირებული, მათგან აღსანიშნავია: რეზო ჩხეიძე, ოთარ იოსელიანი, თეიმურაზ ბაბლუანი და გიორგი შენგელაია. იმ ფილმებმა, რომელთა პროდიუსერიც შოთა ლაფერაძე იყო მოიპოვეს მნიშვნელოვანი საერთაშორისო ჯილდოები: „ჯარისკაცის მამა“ (რომის II საერთაშორისო კინოფესტივალის პრიზი, 1965), „ნერგები“ (მოსკოვის საერთაშორისო კონოფესტივალის პრიზი, 1972) „მშობლიურო ჩემო მიწავ!“ (ვილნიუსის XIV საკავშირო კინოფესტივალის მთავარი პრიზი, 1981), „პასტორალი“, (ბერლინის საერთაშორისო კინოფესტივალის კინო-პრესის ჯილდო, 1982) და სხვა. 1974 წელს ფილმისთვის „მზე შემოდგმისა“, კინოწარმოების საუკეთესო ორგანიზებისათვის, შოთა ლაფერაძე დაჯილდოვდა თბილისის კონოფესტივალის პრემიით. 1962 — ზღვის ბილიკი 1964 — ჯარისკაცის მამა 1966 — მაცი ხვიტია 1969 — ღიმილის ბიჭები 1970 — ჩემი ქალაქის ვარსკვლავი 1970 — ფეოლა 1972 — ნერგები 1973 — მზე შემოდგომისა 1974 — აკაციის ყვავილობა 1975 — პასტორალი 1975 — მოხეტიალე რაინდები 1975 — ნიძლავი 1976 — ბაკულას ღორები 1977 — დაბრუნება 1978 — ჩემი მეგობარი ძია ვანია 1980 — მშობლიურო ჩემო მიწავ! 1981 — ძმა 1989 — ცხოვრება დონ კიხოტისა და სანჩოსი 1992 — ზნედაცემული ანგელოზი შოთა ლაფერაძე დაარქივებული 2016-04-19 საიტზე Wayback Machine. — ეროვნული ფილმოგრაფია შოთა ლაფერაძე — IMDb
ჟან ბაპტისტ ბაგაზა

ჟან ბაპტისტ ბაგაზა (ფრანგ. Jean-Baptiste Bagaza, დ. 29 აგვისტო, 1946, რუტოვუ, ბურუნდი — გ. 4 მაისი, 2016, ბრიუსელი, ბელგია) — ბურუნდის სახელმწიფო და სამხედრო მოღვაწე. ბურუნდის მე-2 პრეზიდენტი 1976–1987 წლებში. დაიბადა 1946 წლის 29 აგვისტოს რუანდა-ურუნდის პატარა ქალაქ რუტოვუში. საზღვარგარეთ ერთ-ერთი ვიზიტის დროს ქვეყანაში მოხდა სახელმწიფო გადატრიალება, რომლის შედეგად მოქმედი პრეზიდენტი თანამდებობიდან გადააყენეს და მისი ადგილი დაიკავა პიერ ბუიოიამ. ჟან ბაპტისტ ბაგაზა ცხოვრობდა ემიგრაციაში ჯერ უგანდაში, შემდეგ 1993 წლამდე ლიბიაში. 1994 წელს დაბრუნდა ქვეყანაში ჩამოაყალიბა ახალი პარტია და გახდა მუდმივი სენატორი, როგორც ყოფილი სახელმწიფოს მეთაური. გარდაიცვალა 2016 წლის 4 მაისს ბელგიის დედაქალაქ ბრიუსელის ჰოსპიტალში ხანგრძლივი ავადმყოფობის შემდეგ. ბურუნდის პრეზიდენტი ↑ Young, Eric (2010) „Jean-Baptiste Bagaza“, Encyclopedia of Africa. Oxford: Oxford University Press, გვ. 146. ISBN 9780195337709.  ↑ "POST TRANSITION SENATORS' LIST", Burundian Senate website (ფრანგული). ↑ "The Senate composition" დაარქივებული 2007-06-25 საიტზე Wayback Machine. , Burundian Senate website (ფრანგული). ↑ Former President Of Burundi, Colonel Jean-Baptiste Bagaza, has died. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-05-04. ციტირების თარიღი: 2016-05-04.
კოსოვოს ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები

კოსოვოს ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები — საფეხბურთო გუნდი, წარმოადგენს ნაწილობრივ აღიარებული კოსოვოს საფეხბურთო ნაკრებს. 1993 წელს იუგოსლავიის დაშლის შემდეგ კოსოვომ მიიღო საკუთარი არაღიარებული საფეხბურთო გუნდი, რომელმაც გამართა მისი პირველი თამაში ალბანელების წინააღმდეგ. თამაში დასრულდა, ალბანეთის გამარჯვებით 3:1. სხვადასხვა დროს კოსოვოს გუნდმა ითამაშა, მხოლოდ რამდენიმე მატჩი, რომელთა შორის უმრავლესობა ითამაშა კლუბების წინააღმდეგ ყველაზე დიდი გამარჯვება მოიპოვა მონაკოსთან ანგარიშით: 7:1. 2016 წლის 3 მაისს კოსოვო გახდა უეფას წევრი. ოფიციალური საიტი
კოსოვოს ფეხბურთის ფედერაცია

კოსოვოს ფეხბურთის ფედერაცია (ალბ. Federata e Futbollit e Kosovës; სერბ. Fudbalski Savez Kosova) — უმაღლესი საფეხბურთო ორგანო კოსოვოში. მისი შტაბ-ბინა მდებარეობს პრიშტინაში. 2016 წლიდან არის უეფას წევრი. ფედერაციის ორგანიზებით რვა საფეხბურთო შეჯიბრება გაიმართა.  სუპერლიგა Liga e Parë (პირველი ლიგა ) Liga e Dytë (მეორე ლიგა) Liga e Dytë Grupi მე Veriut (მეორე ლიგა,  ჩრდილოეთ დივიზიონში) Liga e Dytë Grupi მე Jugut (მეორე ლიგა, სამხრეთ დივიზიონში ) Superliga- — Juniorët (ახალგაზრდული ლიგა) Liga e Parë — Juniorët ( ახალგაზრდული პირველი ლიგა) Futsall (ფუტსალი) Kupa e Kosovës (კოსოვოს თასი) ფედერაცია არ არის ფიფას წევრი. 2011 წლის 22 ოქტომბერს ფიფამ კოსოვოს ფეხბურთის ფედერაცია უარი განუცხადა. 2015 წლის მაისში, ალბანეთის ფეხბურთის ფედერაციის პრეზიდენტმა განაცხადა, რომ 2016 წელს კოსოვოს ფეხბურთის ფედერაცია იქნება უეფასა და ფიფას წევრი. , მაგრამ ფიფას პრეს-სამსახურმა ეს განცხადება უარყო, რაც მიუთითებს, რომ ფიფას წევრობა იმ ქვეყნებს მიენიჭება ვინც უეფას წევრია. 2016 წლის 3 მაისს ფედერაცია უეფაში გაწევრიანდა. კოსოვოს ნაკრებს ფეხბურთში (სერბული) ოფიციალური საიტი ↑ Косово примут в ФИФА и УЕФА в 2016 году, страна попадет в отбор к ЧМ-2018 — Дука ↑ Футбольная федерация Косова по-прежнему не является членом ФИФА — пресс-служба. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-08-07. ციტირების თარიღი: 2016-05-04.
GamesTM

GamesTM — დიდ ბრიტანეთში დაფუძნებული მრავალფორმატიანი ვიდეო თამაშების ჟურნალი, რომელიც მოიცავს კონსოლების, პორტატული კომპიუტერების, პერსონალური კომპიუტერებისა და არკადული ავტომატების თამაშებს. პირველი ნომერი გამოვიდა 2002 წლის დეკემბერს და იგი დღესაც გამოიშვება ყოველთვიურად ინგლისსა და გერმანიაში. გარდა იმისა რომ ჟურნალი მიმოხილილავს ყველა მიმდინარე და ბოლო დროს მომხდარ მოვლენებს ვიდეო თამაშების ინდუსტრიიდან, იგი ასევე მოიცავს რეტრო სექციას, სადაც ქვეყნდება მიმოხილვები ძველი თამაშების შესახებ. ჟურნალის გვერდების სტანდარტული რაოდენობა არის 164 გვერდი. მოიცავს:ინტერვიუებს დეველოპერებთან, სიახლეებს, რევიუებს, პრევიუებს და ა.შ. ჟურნალი თამაშებს აფასებს 10 ბალიანი სისტემით. მაქსიმალური 10 ქულის მიღება მხოლოდ და მხოლოდ 15-მა თამაშმა შესძლო. ასევე The Project Gotham Racing 2, Halo 3, LitleBigPlanet, Monster Hunter Tri და Halo: Reach-ის მრავალმოთამაშიანმა რეჟიმებმა მიიღეს 10 ქულა, მაშინ როდესაც ერთმოთამაშიან რეჟიმებს მიენიჭათ 8 ან 9 ქულა 10-დან. თამაშები უმაღლესი შეფასებით: Metroid Prime Burnout 3 Gears of War God of War II BioShock Grand Theft Auto IV Fallout 3 Demon's Souls Mass Effect 2 Super Mario Galaxy 2 LittleBigPlanet 2 Dead Space 2 BioShock Infinite Grand Theft Auto V Metal Gear Solid V: The Phantom Pain GamesTM Official website the Dutch GamesTM website დაარქივებული 2008-03-13 საიტზე Wayback Machine. GamesTM Index Project დაარქივებული 2008-03-07 საიტზე Wayback Machine. - Complete index of previewed and reviewed games with scores. The GamesTM Archive - Fan-run by-game index of GamesTM articles ↑ "Contact Us" page. GamesTP. ციტირების თარიღი: 2016-03-27. ↑ Standard Certificate of Circulation - Games TM (PDF). ABC (2010-02-11). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-02-16. ციტირების თარიღი: 2010-02-16. ↑ Standard Certificate of Circulation - Games TM (PDF). ABC (2009-02-12). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-08-16. ციტირების თარიღი: 2009-02-21. ↑ Standard Certificate of Circulation - Games TM (PDF). ABC (2008-08-15). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-02-16. ციტირების თარიღი: 2008-06-12. ↑ „ABC circulation figures (January - December 2006)“. GamesTM (56): 171. April 2007. ↑ Metal Gear Solid 5: The Phantom Pain review
ჰილდა ჰაინი

ჰილდა ჰაინი (ინგლ. Hilda Cathy Heine; დ. 6 აპრილი, 1951) — მარშალის კუნძულელი პედაგოგი და პოლიტიკოსი. მარშალის კუნძულების პრეზიდენტი მოქმედი პრეზიდენტი 2024 წლის 3 იანვრიდან და ყოფილი პრეზიდენტი 2016 წლის 28 იანვრიდან 2020 წლის 13 იანვრამდე. პრეზიდენტის თანამდებობის დაკავებამდე იყო განათლების მინისტრი. პირველი ადამიანი მარშალის კუნძულებზე, რომელმაც მიიღო მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხი. ქალთა უფლებების ჯგუფის დამაარსებელი. პირველი ქალი ქვეყნის მეთაურის თანამდებობაზე, ასევე პირველი ქალი პრეზიდენტი მიკრონეზიის ქვეყნებში. ჰილდა ჰაინი სწავლობდა აშშ-ში, ერთ-ერთ კოლეჯში, სადაც 1970 წელს ორეგონის შტატის უნივერსიტეტში მიიღო ბაკალავრის ხარისხი. 1975 წელს ჰავაის შტატის უნივერსიტეტში მიიღო მაგისტრის ხარისხი. 1975–1982 წლებში მუშაობდა მაჯუროში მარშალის კუნძულების უმაღლეს სკოლაში. 2000 წელს დააარსა ჯგუფი ქალთა უფლებებისთვის. 2005 წლიდან განათლების მინისტრია. წარმოადგენს ატოლ აურს მარშალის კუნძულების საკანონმდებლო კრებაში . 2016 წლის 27 იანვარს აირჩიეს პრეზიდენტად. იყო ერთადერთი კანდიდატი და 33 წევრიდან მიიღო 24 ხმა. მან შეცვალა კასტენ ნემრა, რომელიც გადააყენეს ინაუგურაციიდან ერთი კვირის თავზე უნდობლობის ვოტუმის შედეგად. 2023 წლის ნოემბრის საყოველთაო არჩევნების შემდეგ აირჩიეს ქვეყნის პრეზიდენტად და 2024 წლის 3 იანვარს მეორედ შეუდგა აღნიშნული მოვალეობის შესრულებას. ↑ Johnson, Giff (2016-01-28). „Hilda emerges as RMI President“. Marshall Islands Journal. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-01-31. ციტირების თარიღი: 2016-01-31. ↑ „Hilda Heine Becomes First Women President Of The RMI“. East-West Center (Radio New Zealand International). 2016-01-27. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-10. ციტირების თარიღი: 2016-01-31. ↑ „Hilda Heine elected Marshalls president“. Radio New Zealand International. 2016-01-28. ციტირების თარიღი: 2016-01-31. ↑ „First female President Hilda Hine elected in the Marshall Islands“. PACNews (Pacific Islands News Association). 2016-01-27. ციტირების თარიღი: 2016-01-31. ↑ Marshall Islands. Pacific Women in Politics. ციტირების თარიღი: 5 June 2015. ↑ „First Female President Hilda Hine Elected In The Marshall Islands“. RNZI. Papua New Guinea Today. 28 Jan 2016. ციტირების თარიღი: 31 January 2016. ↑ (4 April 2013) Marshall Islands Land Ownership and Agricultural Laws Handbook - Strategic Information and Basic Laws. Lulu.com, გვ. 22. ISBN 978-1-4387-5952-4.  ↑ „Hilda Heine elected first female Pacific leader as president of Marshall Islands“. ABC News. January 27, 2016. ციტირების თარიღი: January 27, 2016. ↑ „Hilda Heine elected Marshalls president“. Radio New Zealand. January 27, 2016. ციტირების თარიღი: January 27, 2016. ↑ Johnson, Giff. Marshall Islands election results declared as high-profile incumbents lose re-election. RNZ (30 December 2023). ↑ Ko Lin. Taiwan congratulates new Marshall Islands President Hilda Heine. Focus Taiwan (2 January 2024).
წინუბანი (თბილისი)

წინუბანი — სოფელი თბილისში, სამგორის რაიონში. ზღვის დონიდან 580 მ-ის სიმაღლეზე. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1274 კაცი. 2007 წლამდე ექვემდებარებოდა გარდაბნის მუნიციპალიტეტის დიდი ლილოს თემს. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05. ↑ georgia-ethnic-2014
ნასაგური

ნასაგური — სოფელი თბილისში, სამგორის რაიონში, ზღვის დონიდან 650 მ-ის სიმაღლეზე. 2007 წლამდე ექვემდებარებოდა გარდაბნის მუნიციპალიტეტის დიდი ლილოს თემს. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1509 კაცი. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05. ↑ georgia-ethnic-2014
კეკე გელაძე

ეკატერინე (კეკე) გიორგის ასული გელაძე-ჯუღაშვილი (დ. 5 თებერვალი, 1858, ღამბარეული, გორის მაზრა — გ. 4 ივნისი, 1937, თბილისი) — იოსებ სტალინის დედა. ეკატერინე გიორგის ასული გელაძე დაიბადა 1858 წლის 5 თებერვალს, სოფელ ღამბარეულში. კეკე გელაძე 17 წლის ასაკში ცოლად გაჰყვა ბესარიონ ჯუღაშვილს. მათი ორი ვაჟი დაბადებისთანავე გარდაიცვალა — მიხეილი 1875 წელს, ხოლო გიორგი 1876 წელს. მესამე შვილი იოსები შეეძინა 1878 წლის 6 (18) დეკემბერს, ხოლო მონათლეს 1878 წლის 17 (29) დეკემბერს ქალაქ გორში. ეკატერინე გელაძე იყო უაღრესად მორწმუნე ქალი. მისი სურვილი იყო ერთადერთი ვაჟი მღვდელი გამოსულიყო და ყველაფერს აკეთებდა იმისათვის, რომ იოსებს თბილისის სასულიერო სემინარიაში ესწავლა. ვაჟიც დედას ემორჩილებოდა და დიდი მონდომებით სწავლობდა ჯერ გორის სასულიერო სასწავლებელში, ხოლო შემდგომ თბილისის სასულიერო სემინარიაში. კეკე გელაძე მოესწრო იმ პერიოდს, როდესაც საბჭოთა კავშირის უზარმაზარი იმპერიის სათავეში საკუთარი ვაჟი მოექცა და გახდა საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის პირველი მდივანი. კეკე გელაძემ სიცოცხლის უკანასკნელი წლები გაატარა თბილისში. გარდაიცვალა 1937 წლის 4 ივნისს, დაკრძალულია მთაწმინდის პანთეონში. აღსანიშნავია, რომ იოსებ სტალინი დედის გარდაცვალებასთან დაკავშირებით საქართველოში არ ჩამოსულა, ის მხოლოდ ერთი წლით ადრე 1936 წელს იმყოფებოდა დედის სანახავად. კეკეს დაკრძალვის ცერემონიალს კი ლავრენტი ბერია ხელმძღვანელობდა, ამიტომაც გადაწყდა მის განსასვენებლად მთაწმინდის პანთეონი. ვახტანგ გურული. მეფე-მამა. გამომცემლობა ,,არტანუჯი", თბილისი, 2014, გვ.17. გელა ჩარკვიანი. ინტერვიუ მამასთან. გამომცემლობა ,,არტანუჯი", თბილისი, 2013, გვ.114. ისააკ დოიჩერი. სტალინი - პოლიტიკური ბიოგრაფია. ნაწილი I. წიგნი #48, თბილისი, 2015.
ფრენკ ლენტინი

ფრენკ ლენტინი (დ. 8 ივლისი, 1884, როზოლინი — გ. 22 სექტემბერი, 1966, ჯექსონვილი) — იტალიელ - ამერიკელი ცირკის მსახიობი. ცნობილი როგორც „განუმეორებელი ფრენკი“. ფრენკი დაიბადა სიცილიაში, თორმეტშვილიან (შვიდი და, ხუთი ძმა) ოჯახში. მსოფლიოში ცნობილი გახდა სხეულის ანომალიებით: სამი ფეხით, ოთხი ტერფით და ფეხზე 16 თითით. ასეთი უცნაურობა გამოწველი იყო განუვითარებელი სიამის ტყუპით, რომელიც ემბრიონულ პერიოდში ფრენკს შეეზარდა. ფრენკის მესამე ფეხი სრულფასოვნად მოქმედებდა, ერთადერთი განსხვავება სხვა ფეხებთან შედარებით მოკლე ზომა იყო. 8 წლის ფრენკი ოჯახთან ერთად აშშ-ში გადავიდა საცხოვრებლად და შოუ ბიზნესით დაკავდა, კონკრეტულად კი ცირკში დაიწყო მუშაობა. 30 წლის ასაკში ამერიკის შეერთებული შტატების მოქალაქეობა მოიპოვა. მისი კარიერა 40 წელიწადს ითვლის, ამ პერიოდში ლენტინმა არაერთი ცირკის გამოსვლებში მიიღო მონაწილეობა, მათ შორის ბუფალო ბილის „ველურ დასავლეთში“. ლენტინის პოპულარობის გამო მისი თანატოლები ფრენკს „მეფეს“ უწოდებდნენ. ბავშვობაში ფრენკი ფეხბურთს თამაშობდა, აქედან მომდინარეობს მისი კიდევ ერთი ზედმეტსახელი „სამფეხა ფეხბურთელი“. ფრენკს ჰყავდა მეუღლე ტერეზა მური და ოთხი შვილი: ჯოზეფი, ნატალი, ფრენკი, ჯეიმსი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ფრენკ ლენტინი James G. Mundie, "The Life History of Francesco A. Lentini, Three-legged Wonder" pitchbook pamphlet (with photos) J. Tithonus Pednaud, FRANCESCO LENTINI – The Three- Legged Man www.pinterest.com ↑ aww.ge. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-03-23. ციტირების თარიღი: 2016-05-05. ↑ David Wallechinsky & Irving Wallace. Biography of Three-Legged Wonder Franceso A. Lentini Part 1. trivia-library.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-05-08. ციტირების თარიღი: 2012-09-26. ↑ ფრენკ ლენტინი-სამფეხა ადამიანი(ნამდვილი ამბავი + ფოტოები) intermedia.ge ↑ FRANCESCO LENTINI – THE THREE- LEGGED MAN www.thehumanmarvels.com ↑ Mario Barresi (2010-08-29). „L'uomo di Rosolini che aveva tre gambe. E due paia di organi genitali“ (იტალიური). ragusanews. ციტირების თარიღი: 2012-09-27.
კიევსკაია (მოსკოვის მეტრო, კოლცევაია)

კიევსკაია (რუს. Киевская) — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს კოლცევაიას ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1954 წელს. მოსკოვის მეტროპოლიტენის საიტი დაარქივებული 2020-10-03 საიტზე Wayback Machine.
კრასნოპრესნენსკაია (მოსკოვის მეტრო)

კრასნოპრესნენსკაია (რუს. Краснопресненская) — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს კოლცევაიას ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1954 წელს. მოსკოვის მეტროპოლიტენის საიტი დაარქივებული 2020-10-03 საიტზე Wayback Machine.
ბელორუსკაია (მოსკოვის მეტრო, კოლცევაია)

ბელორუსკაია (რუს. Белорусская) — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს კოლცევაიას ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1952 წელს. მოსკოვის მეტროპოლიტენის საიტი დაარქივებული 2020-10-03 საიტზე Wayback Machine.
ნოვოსლობოდსკაია (მოსკოვის მეტრო)

ნოვოსლობოდსკაია (რუს. Новослободская) — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს კოლცევაიას ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1952 წელს. მოსკოვის მეტროპოლიტენის საიტი დაარქივებული 2020-10-03 საიტზე Wayback Machine.
პროსპექტ-მირა (მოსკოვის მეტრო, კოლცევაია)

პროსპექტ-მირა (რუს. Проспект Мира) — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს კოლცევაიას ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1952 წელს. მოსკოვის მეტროპოლიტენის საიტი დაარქივებული 2020-10-03 საიტზე Wayback Machine.
კომსომოლსკაია (მოსკოვის მეტრო, კოლცევაია)

კომსომოლსკაია (რუს. Комсомольская) — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს კოლცევაიას ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1952 წელს. მოსკოვის მეტროპოლიტენის საიტი დაარქივებული 2020-10-03 საიტზე Wayback Machine.
კურსკაია (მოსკოვის მეტრო, კოლცევაია)

კურსკაია (რუს. Курская) — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს კოლცევაიას ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1950 წელს. მოსკოვის მეტროპოლიტენის საიტი დაარქივებული 2020-10-03 საიტზე Wayback Machine.
ტაგანსკაია (მოსკოვის მეტრო, კოლცევაია)

ტაგანსკაია (რუს. Таганская) — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს კოლცევაიას ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1950 წელს. მოსკოვის მეტროპოლიტენის საიტი დაარქივებული 2020-10-03 საიტზე Wayback Machine.
პაველეცკაია (მოსკოვის მეტრო, კოლცევაია)

პაველეცკაია (რუს. Павелецкая) — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს კოლცევაიას ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1950 წელს. მოსკოვის მეტროპოლიტენის საიტი დაარქივებული 2020-10-03 საიტზე Wayback Machine.
დობრინინსკაია (მოსკოვის მეტრო)

დობრინინსკაია (რუს. Добрынинская) — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს კოლცევაიას ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1950 წელს. მოსკოვის მეტროპოლიტენის საიტი დაარქივებული 2020-10-03 საიტზე Wayback Machine.
ოქტიაბრსკაია (მოსკოვის მეტრო, კოლცევაია)

ოქტიაბრსკაია (რუს. Октябрьская) — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს კოლცევაიას ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1950 წელს. მოსკოვის მეტროპოლიტენის საიტი დაარქივებული 2020-10-03 საიტზე Wayback Machine.
პარკ-კულტური (მოსკოვის მეტრო, კოლცევაია)

პარკ-კულტური (რუს. Парк культуры) — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს კოლცევაიას ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 1950 წელს. მოსკოვის მეტროპოლიტენის საიტი დაარქივებული 2020-10-03 საიტზე Wayback Machine.
ლონდონის პროტოკოლი (1830)

ლონდონის პროტოკოლი — პროტოკოლი, რომელსაც ევროპის დიდმა სახელმწიფოებმა (რუსეთის იმპერია, დიდი ბრიტანეთი, საფრანგეთი) ხელი მოაწერეს 1830 წლის 3 თებერვალს. პროტოკოლის ძალით მათ აღიარეს საბერძნეთის დამოუკიდებლობა ოსმალეთის იმპერიისაგან, მას შემდეგ რაც 1829 წელს ოსმალეთისა და რუსეთის იმპერიებს შორის დაიდო ადრიანოპოლის სამშვიდობო ხელშეკრულება. დიდი ბრიტანეთის პოლიტიკური წრეები შიშობდნენ მართლმადიდებლური საბერძნეთისა და ასევე მართლმადიდებლური რუსეთის იმპერიის დაახლოების გამო, რადგან ეს აზარალებდა დიდი ბრიტანეთის იმპერიის ინტერესებს სრუტების კონტროლის საქმეში. ამის გამო ბრიტანელმა დიპლომატებმა საბერძნეთის საზღვრები მინიმუმამდე დაიყვანეს. ქვეყნის ჩრდილოეთი საზღვარი გაატარეს ქალაქების ვოლოსი-არტის ხაზზე. ეგეოსის უდიდესი კუნძულები, მათ შორის ისეთებიც, რომლებიც დასახლებული იყო ეთნიკური ბერძნებით (კრეტა, ლესბოსი, როდოსი და სხვ.), გარდა კუნძულ ევბეისა, დარჩა ოსმალეთის იმპერიის შემადგენლობაში. დამოუკიდებელი საბერძნეთის სამეფოს შემადგენლობაში ცხოვრობდა დაახლ. 800 000 ადამიანი, რომელთაგანაც მეოთხედზე მეტს შეადგენდნენ ალბანელი-არნაუტები და ბოშები. 3 მლნ. ეთნიკური ბერძენი დარჩა საზღვრებს მიღმა, რაც გახდა მრავალი ათწლეულის განმავლობაში ბალკანეთში არასტაბილურობის მიზეზი. დიდი ბრიტანეთის დაჟინებული მოთხოვნის გამო საბერძნეთი კონსტიტუციურ მონარქიად გამოცხადდა. გერმანელი სამეფო ოჯახის წარმომადგენლის მონარქად არჩევა ასევე ითვალისწინებდა საბერძნეთის პოლიტიკურ დაშორებას რუსეთისგან. საბერძნეთის სუვერენიტეტის გამოცხადებას მოჰყვა „დამოუკიდებლობის აღლუმი“ ბალკანეთში. The London Protocol of 3 February 1830 ↑ ლონდონის პროტოკოლი ↑ Лондонский протокол 1830
ლონდონის პროტოკოლი

ტერმინი ლონდონის პროტოკოლი შეილება აღნიშნავდეს: ლონდონის პროტოკოლი (1828) ლონდონის პროტოკოლი (1829) ლონდონის პროტოკოლი (1830) ლონდონის პროტოკოლი (1832) ლონდონის პროტოკოლი (1852) ლონდონის პროტოკოლი (1862) ლონდონის პროტოკოლი (1877) ლონდონის პროტოკოლი (1944) ლონდონის პროტოკოლი (2000)
იაკუტური ენა

იაკუტური ან სახა (саха тыла) — თურქული ენების ოჯახის ენა რომელზეც დაახლოებით 480,000 ადამიანი საუბრობს. ის ძირითადად გავრცელებულია სახას რესპუბლიკაში (რუსეთი) და ამ ენაზე იაკუტები საუბრობენ. როგორც ყველა ტურქული ენები იაკუტურიც არის აგლუტინაციური ენა და დაფუძნებულია ხმოვნების შეთანხმებულობაზე. იაკუტები Sakha phrasebook, ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე იაკუტურ-ინგლისური ლექსიკონი დაარქივებული 2008-04-09 საიტზე Wayback Machine. Sakhatyla.ru იაკუტურ-რუსული ონლაინ ლექსიკონი