laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სსრ კავშირის საბჭოების VII ყრილობა

სსრკ საბჭოების VII ყრილობა (რუს. VII Всесоюзный съезд Советов) — სსრ კავშრის საბჭოების რიგით მეშვიდე ყრილობა, მიმდინარეობდა 1935 წლის 28 იანვარი - 6 თებერვალს მოსკოვში. ესწრებოდა 2022 დელეგატი გადამწყვეტი ხმით (მათ შორის: 940 მუშა, 473 გლეხი, 609 მოსამსახურე) და 540 სათათბირო ხმით. პარტიული შემადგენლობა: 1498 კომუნისტი, 99 კომკავშირელი, 425 უპარტიო. დღის წესრიგი: სსრკ მთავრობის ანგარიში (ვ. მოლოტოვი); მძიმე მრეწველობის სახალხო კომისარიატის ანგარიში (გ. ორჯონიკიძე); მეცხოველეობის განმტკიცებისა და განვითარების ღონისძიებათა შესახებ (მ. ჩერნოვი და მ. კალმანოვიჩი); მოხსენება საკონსტიტუციო საკითხებზე (ა. ენუქიძე); სსრკ კონსტიტუციაში ზოგიერთი ცვლილებების შეტანის შესახებ (ვ. მოლოტოვი); სსრკ ცაკის არჩევნები. საანგარიშო მოხსენებაში შეჯამებული იყო სოციალისტური მშენებლობის შედეგები, განისაზღვრა მისი შემდგომი პერსპექტივები. ერთხმად აღიარეს, რომ სსრკ სახალხო მეურნეობაში სოციალისტური წყობა გაბატონდა. ყრილობამ მოიწონა საბჭოთა მთავრობის საგარეო და საშინაო პოლიტიკა. მძიმე მრეწველობის სახალხო კომისარიატის მოხსენებაში აღნიშნული იყო, რომ I ხუთწლედის გეგმების წარმატებით შესრულებამ განსაზღვრა სსრკ ინდუსტრიული სიმძლავრის შემდგომი ზრდა. შეიქმნა მრეწველობის ახალი დარგები. ყრილობამ მიიღო ვრცელი დადგენილება მეცხოველეობის განმტკიცებისა და განვითარების შესახებ. მოხსენებაში საკონსტიტუციო საკითხებზე მითითებული იყო 1924 წლის კონსტიტუციაში ზოგიერთი ცვლილების შეტანის აუცილებლობა. 1935 წლის 1 თებერვალს გამართულმა საკავშირო კპ(ბ) ცკ-ის პლენუმმა გამოთქვა მოსაზრება საარჩევნო სისტემის შემდგომი დემოკრატიზაციის, სსრკ-ში კლასობრივი ძალების მდგომარეობასთან კონსტისტუციის შესაბამისობაში მოყვანის შესახებ. დიდი პოლიტიკური მნიშვნელობა ჰქონდა ყრილობის გადაწყვეტილებას საარჩევნო სისტემის შემდგომი დემოკრატიზაციის შესახებ. ყრილობამ დაავალა სსრკ ცაკს აერჩიათ საკონსტიტუციო კომისია. ყრილობამ აირჩია სსრკ-ის ცაკი. კავშირების საბჭოში შევიდა 607 წევრი, ეროვნებათა საბჭოში — 150 წევრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 538.
სსრ კავშირის საბჭოების VIII ყრილობა

სსრკ საბჭოების VIII (საგანგებო) ყრილობა (რუს. Чрезвычайный VIII Всесоюзный съезд Советов) — სსრ კავშრის საბჭოების რიგით მეშვიდე ყრილობა, მიმდინარეობდა 1936 წლის 25 ნოემბერი - 5 დეკემბერს მოსკოვში. ესწრებოდა 2016 დელეგატი გადამწყვეტი ხმით. სოციალური შემადგენლობა: მუშა 42%, გლეხი 40%, მოსამსახურე 18%. პარტიული შემადგენლობა: კომუნისტი 72%, უპარტიო 28%. წარმოდგენილი იყო 63 ეროვნება. ყრილობა მოიწვიეს სსრკ ახალი კონსტიტუციის პროექტის განსახილველად და დასამტკიცებლად, რომელიც წარმოადგინა 1935 წლის 6 თებერვალს საბჭოების VII ყრილობის მიერ არჩეულმა სსრკ ცაკის საკონსტიტუციო კომისიამ. ჯერ კიდევ 1936 წლის 11 ივნისს ახალი კონსტიტუციის პროექტი მოიწონა სსრკ ცაკმა და გამოქვეყნდა სახალხო განხილვისათვის. ყრილობაზე სსრკ ახალი კონსტიტუციის პროექტის შესახებ მოხსენებით გამოვიდა ი. სტალინი. მოხსენებაში მოცემული იყო იმ ძირეულ ცვლილებათა ანალიზი, რომელიც მოხდა ქვეყნის საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ ცხოვრებაში 1924 წლის შემდეგ (სსრკ I კონსტიტუციის მიღებიდან), ეკონომიკაში განმტკიცდა მეურნეობის სოციალისტური სისტემა. შეიცვალა არა მარტო საზოგადოების კლასობრივი სტრუქტურა, არამედ მუშათა კლასის, გლეხობისა და ინტელიგენციის სოციალისტური ბუნება. ყველა ეს და სხვა მრავალი აისახა სსრკ ახალ კონსტიტუციაში. ყრილობამ ძირითადად მოიწონა და მიიღო სსრკ კონსტიტუციის პროექტი იმ დამატებითა და შესწორებატა განსახილველად, რომლებიც გამოითქვა როგორც საყოველთაო-სახალხო განხილვის, ისე ყრილობის მუშაობის დროს, და საბოლოო ტექსტის დასადგენად შეიქმნა სარედაქციო კომისია 220 კაცის შემადგენლობით (თავმჯდომარე ი. სტალინი). 1936 წლის 5 დეკემბერს ყრილობამ ერთხმად დაამტკიცა სსრკ ახალი კონსტიტუციის საბოლოო ტექსტი, რომელიც წარმოადგინა სარედაქციო კომისიამ. ეს კონსტიტუცია მოქმედებდა 1977 წლის ოქტომბრამდე, სსრკ ახალი კონსტიტუციის მიღებამდე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 538.
სსრ კავშირის ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტი

სსრ კავშირის ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტი, სსრკ ცაკი (რუს. Центральный исполнительный комитет СССР, ЦИК СССР) — სსრკ 1924 წლის კონსტიტუციის მიხედვით (სსრკ 1936 წლის კონსტიტუციის მიღებამდე), სახელმწიფო ხელისუფლების უმაღლესი ორგანო სრულიად საკავშირო საბჭოების ყრილობათა შუა პერიოდში. სსრკ ცაკი მთელი თავისი საქმიანობისათვის პასუხისმგებელი იყო საბჭოების საკავშირო ყრილობების წინაშე. იგი 2 თანასწორუფლებიანი პალატისაგან შედგებოდა: კავშირის საბჭო, რომელსაც ირჩევდა საბჭოების ყრილობა მოკავშირე რესპუბლიკების წარმომადგენელთაგან თითოეულის მოსახლეობის პროპორციულად და ეროვნებათა საბჭო, რომელიც იქმნებოდა ყოველი მოკავშრე და ავტონომიური რესსპუბლიკის 5-5 და ავტონომიური ოლქის თითო წარმომადგენელისაგან. სსრკ ცაკი სესიებზე იკრიბებოდა (სესიათა შუა პერიოდში უმაღლესი სახელმწიფო ხელისუფლება ეკუთვნოდა ცაკის პრეზიდიუმს). იგი ახორციელებდა საკანონმდებლო, განმკარგულებელ, აღმასრულებელ და საკონტროლო ფუნქციებს. სსრკ ცაკის კომპეტენციაში შედიოდა საბჭოების ყრილობების მოწვევა, მის წინაშე ანგარიშვალდებული ორგანოების ხელმძღვანელობა, სსრკ სახკომსაბჭოს შექმნა, კოდექსების, დეკრეტების, დადგენილებების გამოცემა. სსრკ ცაკის აქტები შესასრულებლად სავალდებულო იყო ქვეყნის მთელ ტერიტორიაზე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 541.
კაენის ციხე

კაენის ციხე — ციხესიმაგრე შუა საუკუნეების საქართველოს სამხრეთ-აღმოსავლეთ მხარეში, მდინარე აღსტევის (აღსთაფა) ზემოწელზე. ძველ ქართულ პროვინცია გარდაბანში (ახლანდელი აზერბაიჯანი). სომხეთის წყაროს მიხედვით, აშენებულია X საუკუნის II ნახევარში, ნამდვილად კი უფრო ძველია. X საუკუნის დასაწყისში გარდაბანი დროებით გამოვიდა ქართული სახელმწიფოს გავლენის სფეროდან. XI საუკუნეში სომეხმა ფეოდალმა გრიგორ მაგისტროსმა კაენის ციხე ბიჯნისისა და კაიწონის ციხეებთან ერთად ბიზანტიას გადასცა. საქართველოდან თურქ-სელჩუკების განდევნის შემდეგ კაენის ციხეს უკვე საქართველოს სამეფო ხელისუფლება აკონტროლებდა. XIII საუკუნის 30-იან წლებში, საქართველოში მონღოლთა ლაშქრობის დროს, კაენის ციხეში ჩაიკეტა ავაგ ამირსპასალარი. მალე მან ციხე მონღოლებს ჩააბარა. ამის შემდეგ კაენის ციხე კარგავს ძველ მნიშვნელობას. მუსხელიშვილი დ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 296.
სსრ კავშირის უმაღლესი საბჭოს უწყებები

სსრ კავშირის უმაღლესი საბჭოს უწყებები (რუს. Ведомости Верховного Совета СССР) — სსრ კავშირის უმაღლესი საბჭოს ოფიციალური (ყოველკვირეული) გამოცემა. გამოდიოდა მოსკოვში 1938-1991 წლებში. ჯერ გამოდიოდა გაზეთის სახით, 1854 წლიდან კი — როგორც ბიულეტენი (მოკავშირე რესპუბლიკების ენებზე). უწყებებში ქვეყნდებოდა სსრკ-ის კანონები, სსრკ უმაღლესი საბჭოსა და მისი პრეზიდიუმის დადგენილებები, სსრკ-ის მიერ უცხო სახელმწიფოებთან გაფორმებული ხელშეკრულებები, კონვენციები და შეთანხმებები, სსრკ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის ბრძანებულებები სსრკ ორდენებითა და მედლებით დაჯილდოებისა და საპატიო წოდებების მინიჭების შესახებ, მასალები სსრკ უმაღლესი საბჭოსა და მისი პალატების, მუდმივი კომისიებისა და პრეზიდიუმის მუშაობის, მოკავშირე რესპუბლიკების ადმინისტრაციულ-ტერიტორიულ დაყოფაში ცვლილებების შესახებ და სხვა. ანალოგიურ უწყებებს გამოსცემდნენ მოკავშირე რესპუბლიკების უმაღლესი საბჭოები. საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს უწყებები ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 541. Ведомости верховного совета СССР (1938-1953) — საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა
ტაბიძისეული

ტაბიძისეული — ქართული თეთრყურძნიანი სელექციური საღვინე ვაზის ჯიში. გამოყვანილია მებაღეობა-მევენახეობისა და მეღვინეობის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში დიმიტრი ტაბიძის მიერ. მშობელ წყვილებად გამოყენებულია საფენა და ხიხვი. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია ხშირი აბლაბუდისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, კონუსური ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, ზოგჯერ ფრთიანი, საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური ფორმის. სრულ სიმწიფეში მოყვითალო, ქარვისფერი ელფერით, ცვილისებრი ნაფიფქით საშუალოდაა დაფარული. კანი საშუალო სისქის და საშუალო სიმკვრივისაა, რბილობი ხორციანი და წვნიანია, სასიამოვნო გემოთი. გავრცელებულია შერეული სახით ყვარლის მუნიციპალიტეტის ვენახებში. სელექციურად სუფთა ნარგაობის სახით დაცულია ჯიღაურას ექსპერიმენტულ ბაზაზე. გამოიყენება სუფრის თეთრი მშრალი ღვინის დასამზადებლად. ღვინო ხასიათდება მინდვრის ყვავილების არომატებით. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 558 ვაზის ჯიშები // „ჩვენი სოფელი“ : გაზეთი, თბილისი, აგვისტო, 2021, № 65, გვ. 7.
ფუმიო კიშიდა

ფუმიო კიშიდა (იაპონ. 岸田 文雄; დ. 29 ივლისი, 1957) — იაპონელი პოლიტიკოსი, რომელიც 2021 წლის 4 ოქტომბრიდან იაპონიის პრემიერ-მინისტრის თანამდებობას იკავებს. 2021 წლის 29 სექტემბერს ის ასევე აირჩიეს იაპონიის ლიბერალურ-დემოკრატიული პარტიის (LDP) პრეზიდენტად. როგორც იაპონიის წარმომადგენელთა პალატის წევრს, კიშიდას 2012-2017 წლებში საგარეო საქმეთა მინისტრის, ხოლო 2017 წელს თავდაცვის მინისტრის მოვალეობის შემსრულებლის თანამდებობები ეკავა. 2017-2020 წლებში LDP-ის პოლიტიკის კვლევის საბჭოს თავმდჯომარე იყო. 2021 წელს LDP-ის ხელმძღვანელობის არჩევნებში 60,2%-ით დაამარცხა ტარო კონო და პრემიერ-მინისტრის პოსტზე მისი წინამორბედი, იოშიჰიდე სუგა ჩაანაცვლა. Official Website MOFA Official Website (in English) Twitter Instagram YouTube ↑ JAPAN'S NEW PRIME MINISTER FUMIO KISHIDA: HIS WIFE, A BEAUTIFUL WOMAN, AND HER CHILDREN ARE VERY GOOD. Huaglad (October 2021). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 4 ოქტომბერი 2021. ციტირების თარიღი: 4 October 2021. ↑ „Fumio Kishida enters LDP leadership race as party sets voting plan“. The Japan Times. ციტირების თარიღი: 26 August 2021. ↑ „Fumio Kishida: Japan's new prime minister takes office“. BBC News (ინგლისური). 4 October 2021.
რქაწითელი ვარდისფერი

რქაწითელი ვარდისფერი — ქართული აბორიგენული ვარდისფერყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში კახეთიდან. რქაწითელი ვარდისფერი არის რქაწითელის ბიოტიპი, კვირტული ვარიაცია. გამოავლინა მეცნიერმა ვასილ ლოლაძემ 1948 წელს. გავრცელებულია. გურჯაანის, თელავის, ლაგოდეხისა და ახმეტის მუნიციპალიტეტებში. ზრდასრული ფოთოლი საშუალოზე დიდია, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე აბლაბუდისებრად თხლადაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია, მტევანი საშუალო ან საშუალოზე დიდი ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური, იშვიათად ცილინდრული ფორმის, ფრთიანი, საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ან დიდი ზომისაა, ოვალური, იშვიათად მომრგვალო, ვარდისფერი. კანი საშუალო სისქის აქვს. რბილობი ხორციანი და წვნიანია, სასიამოვნო ჰარმონიული გემოთი. რქაწითელი ვარდისფერი საშუალო და საშუალოზე ძლიერი ზრდისა და უხვმოსავლიანია. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. სავეგეტაციო პერიოდის ხანგრძლივობა 155-165 დღეა. ერთი მტევნის წონა 240-350 გრამია, საჰექტარო მოსავლიაობა კი 7.0-12.0 ტონა. ვაზს შაქრის დაგროვების დიდი უნარი გააჩნია. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 20-24%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 6-7 გ/ლ-ს. ვარდისფერი რქაწითელი მაღალხარისხიანი სუფრის, მშრალი თეთრი და ვარდისფერი სადესერტო ღვინის მომცემი ჯიშია. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 316 ვაზის ჯიშები // „ჩვენი სოფელი“ : გაზეთი, თბილისი, აგვისტო, 2021, № 65, გვ. 7.
ბუდეშური თეთრი

ბუდეშური თეთრი, ბუდეშური, თეთრი ყურძენი, ბუდეშურის ყურძენი — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი სასუფრე და საღვინე ვაზის ჯიში ქართლიდან. ივ. ჯავახიშვილის თვალსაზრისით ამ ჯიშის სახელწოდება მისი სადაურობის მაუწყებელია. სხვა მოსაზრებით ვაზს სახელწოდება ოვალური მარცვლის ფორმის გამო უნდა მიეღო. მაქსიმე რამიშვილის ვარაუდით კი ამ ჯიშის სახელწოდება შეიძლება კახეთის სოფელ „ბუშეტიდან“ იყოს წამოსული. ძირითადად გავრცელებულია ქართლსა და კახეთში. თავის დროზე გატანილი იყო ყოფილ საბჭოთა კავშირის ღვინის მწარმოებელ რესპუბლიკებში. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური ფორმის, ხუთნაკვთიანი. ქვედა მხრიდან ძარღვების გასწვრივ გასდევს უმნიშვნელო შებუსვა. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, განიერკონუსური. არის დატოტვილი და უფორმო მტევნებიც. საშუალო სიკუმსისაა, თუმცა თხელი და კუმსი მტევნებიც გვსვდება. მარცვალი საშუალო ზომისაა, ოვალური ან ოდნავ მოგრძო, მწვანე, მზის მხრიდან მოყვითალო ელფერიო. თხელკანიანია, ცვილისებრი ფიფქით ოდნავ დაფარული. რბილობი საკმაოდ წვნიანი და ხორციანია, ჩვეულებრივი ტკბილი გემოთი. ბუდეშური თეთრი საშუალო და საშუალოზე ძლიერი ზრდისა და მაღალმოსავლიანი ვაზის ჯიშია. სავეგეტაციო პერიოდის ხანგრძლივობა კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 140-150 დღეა. ვაზი სრულ სიმწიფეში სექტემბრის შუა რიცხვებში შედის. მტევნის საშუალო წონა 190-200 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა — 7.0-10.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18.5-19.2%, ხოლო მჟავიანობა — 6.5-7 გ/ლ-ს. მიიღება სუფრის თეთრი და ცქრიალა ღვინო. ცალკე დაყენებული ღვინო ღია ჩალისფერია, გამჭვირვალე, მცირე ექსტრაქტული და მსუბუქი^ მასობრივი მოხმარებისაა. წარსულში ჩინურთან კუპაჟით მიიღებოდა სასიამოვნო შუშხუნა ტიპის სუფრის ღვინო. ჩინურთან და გორულ მწვანესთან სეპაჟით მონაწილეობდა ცნობილი „ატენური“ ღვინის შედგენილობაში. გამოიყენება სასუფრე ყურძნად. ჯიში პერსპექტიულია მესხეთის მევენახეობის მიკროზონებისთვის. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 79 ვაზის ჯიშები // „ჩვენი სოფელი“ : გაზეთი, თბილისი, აგვისტო, 2021, № 65, გვ. 7.
აღაჰუსეინ მუსტაფაევი

აღაჰუსეინ მუსტაფაევი (აზერ. Ağahüseyn Təbriz oğlu Mustafayev; დ. 11 აპრილი, 1989, ნეფთჩალა, აზერბაიჯანის სსრ, სსრკ) — აზერბაიჯანელი მოჭიდავე. ასპარეზობს თავისუფალი სტილით ჭიდაობაში. აღაჰუსეინ მუსტაფაევი დაიბადა 1989 წელს ნეფთჩალაში. 2002 წლიდან აქტიურად ჩაერთო ჭიდაობაში. ახალგაზრდებსა და იუნიორებს შორის არის ევროპის ჩემპიონატის მრავალგზის პრიზიორი, მედალოსანი. 2020 წელს მუსტაფაევმა 70 კგ წონით კატეგორიაში იტალიაში, რომში ევროპის ჩემპიონატზე მოიპოვა ვერცხლის მედალი. ფინალში დამარცხდა პოლონეთის სახელით მოასპარეზე დაღესტნური წარმოშობის პოლონელ მოჭიდავე მაგომედმურად გაჯიევთან. 2019 წელს ბუქარეტში, უნგრეთში გამართულ ევროპის ჩემპიონატზე მუსტაფაევმა მოიპოვა ვერცხლი მედალი 70 კგ წონით კატეგორიაში. დამარცხდა თურქ მოჭიდავე მუსტაფა ქაიასთან. 2013 წელს მონაწილეობა მიიღო ყაზანში, რუსეთში გამართულ ზაფხულის უნივერისადაზე სადაც მედლის მოპოვება ვერ მოახერხა. 2015 წელს წარადგინა აზერბაიჯანი მუნგიონში, სამხრეთ კორეაში გამართულ მსოფლიო სამხედრო თამაშებზე სადაც 65 კგ წონით კატეგორიაში მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. 2015 წელს იასარ დოღუს ტურნირზე 65 კგ წონით კატეგორიაში მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. 2018 წელს იასარ დოღუს ტურნირზე 70 კგ წონით კატეგორიაში მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. 2019 წლის ევროპის ჩემპიონატის მერვედფინალში დაამარცხა რუსი მოჭიდავე მაგომედრასულ გაზიმაგომედოვი, ანგარიშით 4-3. მეოთხედფინალში მისი მეტოქე იყო სომეხი მოჭიდავე დავიდ საფარიანი, რომელიც ანგარიშით 12-2 დაამარცხა. ნახევარფინალში მისი მეტოქე იყო დიდი ბრიტანეთის წარმომადგენელი ნიკოლაე კოჟოკარუ, ანგარიშით 6-0. ფინალში დამარცხდა თურქ მოჭიდავე მუსტაფა ქაიასთან, ანგარიშით 2-6. 2020 წლის ევროპის ჩემპიონატის 1/32 ფინალში დაამარცხა სომეხი მოჭიდავე გევორგ მხეიანი, ანგარიშით 15-8. მერვედფინალში ანგარიშით 8-2 დაამარცხა ბელარუსი ვიქტორ სერდა. მეოთხედფინალში მისი მეტოქე იყო უკრაინელი ალექსი ბარუტა, რომელიც ანგარიშით 5-2 დაამარცხა. ნახევარფინალში მისი მეტოქე იყო მოლდოველი მოჭიდავე მიჰაი სავა რომელიც ანგარიშით 5-2 დაამარცხა. ფინალში მუსტაფაევი პოლონელ მოჭიდავე მაგომედმურად გაჯიევთან მინიმალური სხვაობით, 0-2 დამარცხდა. ეროვნული ჩემპიონი 2009 წელს, მეორეადილოსანი 2011, 2012, 2013 და 2014 წლებში. iat.uni-leipzig.de ↑ Садулаев уступил в финале чемпионате Европы, Куулар и Газимагомедов взяли бронзу. www.sport-express.ru (2019-04-09). ციტირების თარიღი: 2019-04-11. ↑ Shepherd, Neil (15 February 2020). „Triple gold for Russia on penultimate day of European Wrestling Championships“. InsideTheGames.biz. ციტირების თარიღი: 22 March 2020. ↑ 2020 European Wrestling Championships Results. ციტირების თარიღი: 12 April 2020 ↑ Etchells, Daniel (9 April 2019). „Azerbaijan take lead in freestyle standings after first day of finals at European Wrestling Championships“. InsideTheGames.biz. ციტირების თარიღი: 3 April 2020. ↑ Results Book. ციტირების თარიღი: 9 August 2020 ↑ Results 2015 ↑ Results ↑ Bracket
სერგი წულაძე

სერგი ვასილის ძე წულაძე (დ. 7 სექტემბერი, 1917, თბილისი — გ. 2 ივლისი, 1977, მოსკოვი, რუსეთი) — ქართველი ფსიქოლოგი, მთარგმნელი, მწერალი. წარმოშობით გურიის სოფელ ჭანჭათიდან. 1921 წელს საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ ემიგრაციაში წასულ მამას — ვასილ წულაძეს — თან გაჰყვა და ჯერ სტამბოლში, შემდეგ კი პარიზში ცხოვრობდა. 1939 წელს სერგი წულაძემ დაამთავრა სორბონის უნივერსიტეტის ფილოსოფია–ფსიქოლოგიის ფაკულტეტი, ხოლო 1947 წელს ამავე უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი. II მსოფლიო ომის წლებში სერგი წულაძე აქტიურად მონაწილეობდა საფრანგეთის წინააღმდეგობის მოძრაობაში. 1951 წელს მას მიენიჭა სორბონის უნივერსიტეტის მედიცინის დოქტორის ხარისხი. ამავე წელს მან ცოლად შეირთო ფრანგი მადლენ ვერდო და 1958 წელს ოჯახთან ერთად თბილისში დაბრუნდა. 1958-1961 წლებში სერგი წულაძე მუშაობდა დიმიტრი უზნაძის სახელობის ფსიქოლოგიის ინსტიტუტში, ხოლო 1961 წლიდან გარდაცვალებამდე განაგებდა ფსიქოთერაპიის განყოფილებას მიხეილ ასათიანის ფსიქიატრიის ინსტიტუტში. სერგი წულაძე გარდაიცვალა მოსკოვში 1977 წლის 2 ივლისს. სერგი წულაძეს დიდი დამსახურება მიუძღვის მშობლიური ლიტერატურის წინაშე. ის იყო პირველი მთარგმნელი, რომელმაც უცხოელ მკითხველებს ფრანგულ ენაზე მიაწოდა „ვეფხისტყაოსნის“ სრულყოფილი პოეტური თარგმანი. „ვეფხისტყაოსნის“ სერგი წულაძისეული თარგმანი აღიარებული და სათანადოდ დაფასებულია როგორც საქართველოს, ასევე საფრანგეთის აკადემიურ წრეებში. თარგმანი ცალკე წიგნად გამოსცა ფრანგულმა გამომცემლობა „გალიმარმა“. მას მიენიჭა საფრანგეთის აკადემიის უაღრესად პრესტიჟული ლანგლუას სახელობის პრემია. „ვეფხისტყაოსნის“ გარდა სერგი წულაძემ ფრანგულ ენაზე თარგმნა იაკობ ცურტაველის „შუშანიკის წამება“, იოანე საბანისძის „აბო ტფილელის მარტვილობა“, ჩახრუხაძის „თამარიანის“ ნაწყვეტები. მასვე ეკუთვნის ნიკოლოზ ბარათაშვილის, გალაკტიონ ტაბიძის, ტიციან ტაბიძის, გიორგი ლეონიძის, ირაკლი აბაშიძის, გრიგოლ აბაშიძისა და სხვა ქართველ პოეტთა ლექსების თარგმანები. სერგი წულაძეს და მადლენ ვერდოს ჰყავდათ ორი ვაჟი — გელა და ჯაბა და ქალიშვილი — ნუცა. ჯაბა წულაძე ცნობილია ბავშვობაში ელდარ შენგელაიას ფილმ „არაჩვეულებრივი გამოფენაში“ (1968) შესრულებული როლით (აგული ერისთავის შვილი — აკიმი). ნუცა წულაძის შვილები არიან მუსიკოსი ნიაზ დიასამიძე და დიზაინერი ჯაბა დიასამიძე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 347. სერგი წულაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ „დღემდე აკიმი ვარ“ — როგორ იხსენებს ფილმის გადაღებებს პიპინიას „სისხლის მსმელი“. „კვირის პალიტრა“. 15 ივნისი 2015. ↑ გაიცანით ფრანგულ ენაზე “ვეფხისტყაოსნის” პირველი მთარგმნელი. Artinfo.ge. 29 იანვარი, 2018.
ჯამალადინ მაგომედოვი

ჯამალადინ მაგომედოვი (რუს. Джамаладдин Магомедов; აზერ. Camaləddin Məhəmmədov; დ. 14 მარტი, 1989, მაჰაჩყალა, დაღესტანი) — აზერბაიჯანის მიერ ნატურალიზირებული რუსი მოჭიდავე. არის ავარული წარმოშობის. გამოდის თავისუფალი სტილით ჭიდაობაში. ასპარეზობს მძიმე წონაში, 125 კგ წონით კატეგორიაში. 2011 წელს მაგომედოვმა მოიგო ორი ბრიჯაოს მედალი. სტამბულში, თურქეთში გამართულ მსოფლიო ჩემპიონატსა და ამავე წელს დორტმუნდში, გერმანიაში გამართულ ევროპის ჩემპიონატზე. მაგომედოვი აგრეთვე არის ბაქოს ჭიდაობის კლუბ „Atasport Wrestling Club“-ის წევრი. მისი წევრია დაღესტნელი ანვარ მაგომედგაჯიევი. მაგომედოვი მონაწილეობას იღებდა 2012 წლის ლონდონში გამართულ ზაფხულის ოლიმიპიურ თამაშებზე, 120 კგ წონით კატეგორიაში. დამარცხდა რუს ბილიალ მახოვთან რომელმაც მოახერხა ხუთი ქულის მოპოვება, მაგომედოვმა კი მხოლოდ 1 ქულა აართვა. 2013 წელს თბილისში გამართულ ევროპის ჩემპიონატზე მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. 2017 წელს მოახერხა ნოვი-სადში გამართული ევროპის ჩემპიონატის ფინალში გასვლა. საკვალიფიკაციო ეტაპზე დაამარცხა სომხეთის სახელით მოჭიდავე ქართული წარმოშობის ლევან ბერიანიძე. მაგომედოვმა იმარჯვა ანგარიშით 13-5. ნახევარფინალში დაამარცხა სლოვაკეთის სახელით მოასპარეზე სოსლან გაგლოევი. ფინალში დამარცხდა თურქ თაჰა აქგიულთან. 2018 წელს კასპიისკში გამართულ ევროპის ჩემპიონატზე 125 კგ წონით კატეგორიაში მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. 2020 წელს რომში გამართულ ევროპის ჩემპიონატზე მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. 2015 წელს მოახერხა მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალში გასვლა. 1/32 ფინალში დაამარცხა ერაყელი მოჰამედ საბაჰი. 1/16 ფინალში მისი მეტოქე იყო იაპონელი ნობუიოში არაკიდა, რომელთანაც ანგარიშით 11-0 იმარჯვა. მეოთხედფინალში დაამარცხა მონღოლი მოჭიდავე ჯარგალსაიხანი ჩულუუნბატი. ნახევარფინალში მაგომედოვის მეტოქე იყო ქართველი მოჭიდავე გენო პეტრიაშვილი, რომელთანაც მაგომედოვმა ანგარიშით 10-0 გაიმარჯვა. ფინალში დამარცხდა თურქ თაჰა აქგიულთნ. არის ევროპული თამაშების ორგზის ბრინჯაოს მედლის პრიზიორი (2015, 2019). 2017 წელს 125 კგ წონით კატეგორიაში მოიგო ისლამის სოლიდარობის თამაშები. ფინალში დაამარცხა ყაზახი დაულეთ შაბანბაი. 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მაგომედოვი მეორე რაუნდში დამარცხდა ტეველ დლაგნევთან. 2021 წლის მარტში იასპარეზა ბუდაპეშტში გამართულ 2020 წლის ტოკიოს ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების სალიცენზიო ტურნირზე. NBC Olympics Profile დაარქივებული 2012-08-27 საიტზე Wayback Machine. ↑ Jamaladdin Magomedov. London 2012. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2 April 2013. ციტირების თარიღი: 24 December 2012. ↑ 2.0 2.1 Evans, Hilary; Gjerde, Arild; Heijmans, Jeroen; Mallon, Bill. Jamaladdin Magomedov. Olympics at Sports-Reference.com. Sports Reference LLC. ციტირების თარიღი: 5 ოქტომბერი 2021 ↑ Sesker, Craig (20 July 2012). „Olympic preview in freestyle wrestling at 120 kg/264.5 lbs“. USA Wrestling. The Mat. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 15 აგვისტო 2012. ციტირების თარიღი: 24 December 2012. ↑ Xosrovoglu, Nadir. „Europe thrown onto its shoulders“. Region Plus (Azerbaijan). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 16 November 2012. ციტირების თარიღი: 24 December 2012. ↑ Men's 120kg Freestyle Qualification. London 2012. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 30 ოქტომბერი 2012. ციტირების თარიღი: 24 December 2012. ↑ 2021 European Wrestling Olympic Qualification Tournament Results Book. ციტირების თარიღი: 24 March 2021
ივანე ბუქურაული

ივანე ბუქურაული (დ. 16 აპრილი, 1869, ზემო ალვანი — გ. 23 მარტი, 1943) ― ქართველი ეთნოგრაფი, ფოლკლორისტი, მწერალი. ჟურნალ–გაზეთებში „ივერიაში“, „კვალში“, „მოამბესა“ და „აკაკის კრებულში“ აქვეყნებდა ქართული ზეპირსიტყვიერების მასალებს (თუშურს, იშვიათად ხევსურულს). კრებულ „ძველ საქართველოში“ გამოაქვეყნა 1895–1902 წლებში ქართულ პერიოდიკაში დაბეჭდილი თუშური ლექსები და მათი ვარიანტები, დაურთო კომენტარები და ლექსიკონი. ავტორია ნარკვევებისა: „თუშების თქმულებანი მეფე ერეკლე მეორის შესახებ“ („ივერია" 1895 წელი), „ლაშარის ჯვარი და თამარ დედოფალი“ („მოამბე“ 1898 წელი), „დაღესტნის სამი იმამი“. ხალხურ გადმოცემებზე დაყრდნობით დაწერა მოთხრობები: „ზურაბის კოშკი“ და „მუცალხანი“. დაკრძალულია ზემო ალვანში. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 510. ივანე ბუქურაული — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ივანე ბუქურაული — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
კავაგოე

კავაგოე, (იაპ. 川越市) ქალაქი იაპონიაში, კუნძულ ჰონსიუზე, საიტამის პრეფექტურაში, ტოკიოს ჩრდილო-დასავლეთით. 333.377 ათ. მცხოვრებით (2007). სარკინიგზო კვანძი და სავაჭრო-სამრეწველო ცენტრი. ავეჯის, საფეიქრო (ბამბისა და სინთეზური ქსოვილები), კვების მრეწველობა, საავიაციო ქარხანა. კავაგოეს რაიონში არის საკვალსათბურე მეურნეობა. ქ. კავაგოეს მუზეუმი დაარქივებული 2007-02-13 საიტზე Wayback Machine. ქსე, ტ. 5, გვ. 297, თბ., 1980
ელიმუსი

ელიმუსი (ლათ. Elymus) — ბალახოვან მცენარეთა გვარი მარცვლოვანთა ოჯახისა. მრავალწლოვანი მცენარეებია, სიმაღლეში 2 მეტრამდე, ჩვეულებრივ, წარმოქმნიან ხშირ კორდებს. თავთუნები (2–9 ორსქესიანი ყვავილით) სათითაოდ სხედან ყვავილედის ღერძზე, იშვიათად 2–3-ად, და წარმოქმნიან 30 სმ-მდე სიგრძის რთულ თავთავს. ცნობილია 100-მდე სახეობა. გავრცელებული არიან ორივე ნახევარსფეროს არატროპიკულ სარტყლებში და ტროპიკების ზოგიერთ მთიან რაიონში. ბევრი ელიმუსი ძვირფასი საკვები მცენარეა, ზოგიერთი სახეობა წარმატებითაა კულტივირებული. ↑ მაყაშვილი ა., ელიმუსი // ბოტანიკური ლექსიკონი, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1961. ↑ Крупкина Л. И. Волоснец // Большая российская энциклопедия. т. 5. — М., 2006. — стр. 670.