laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გიორგი შენგელაია

გიორგი შენგელაია (დ. 11 მაისი, 1937, მოსკოვი — გ. 17 თებერვალი, 2020, თბილისი) — ქართველი მსახიობი, კინორეჟისორი და სცენარისტი. რუსთაველის პრემიის ლაურეატი (1985), საქართველოს სახალხო არტისტი (1985), საქართველოს ღირსების ორდენის კავალერი (1997), თბილისის საპატიო მოქალაქე (2015). რეჟისორ ელდარ შენგელაიას ძმა. დაამთავრა საკავშირო კინემატოგრაფიის ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტი. 1962 წლიდან მუშაობს კინოსტუდია „ქართულ ფილმში“. პირველი ფილმი „ალავერდობა“ (1963) გადაიღო გურამ რჩეულიშვილის ამავე სახელწოდების ნოველის მიხედვით. ფილმში შენგელაიამ გამოხატა სულიერად ამაღლებული ახალგაზრდა გმირის პროტესტი დამახინჯებული ტრადიციების მიმართ. 1969 წელს გადაიღო ფილმი „ფიროსმანი“ მხატვარ ნიკო ფიროსმანის შესახებ. შენგელაიამ ქართული კინო გაამდიდრა ეროვნულ მასალაზე შექმნილი პოპულარული ჟანრებითაც. მას ეკუთვნის ვესტერნი „მაცი ხვიტია“ (1966), მიუზიკლი „ვერის უბნის მელოდიები“ და სათავგადასავლო ფილმი „ხარება და გოგია“ (1987). 1962 — ალავერდობა 1965 — ჯილდო 1966 — მაცი ხვიტია 1969 — ფიროსმანი 1973 — ვერის უბნის მელოდიები 1976 — ქვიშანი დარჩებიან 1980 — სიყვარული ყველას უნდა 1984 — ახალგაზრდა კომპოზიტორის მოგზაურობა 1987 — ხარება და გოგია 1996 — ორფეოსის სიკვდილი 2000 — სიყვარული ვენახში 2005 — მიდიოდა მატარებელი მიღებული აქვს ამიერკავკასიისა და უკრაინის რესპუბლიკის კინოფესტივალის დიპლომი (1966), ბერგამოს (იტალია) მე–10 საერთაშორისო კინოფესტივალის პრიზი „დრაკონი“ და ფიპრეისის დიპლომი (1966), ჩიკაგოს მე–10 საერთაშორისო კინოფესტივალის დიდი პრიზი „ოქროს იუგო“ (1974), დიდი ბრიტანეთის კინოსტუდიის პრემია (1973), აზოლას საერთაშორისო კინოფესტივალის პირველი პრემია (1974), ფინეთის ხელოვნების აკადემიის პრიზი (1975), კინოხელოვნების საშუალებებით ესთეტიკური აღზრდის პრობლემებისადმი მიძღვნილი სიმპოზიუმის საპატიო დიპლომი (ერევანი 1977), სახალხო მეურნეობის მიღწევათა საკავშირო გამოფენის ბრინჯაოს მედალი (1980). შოთა რუსთაველის სახელობის პრემია (1985) და სხვა პრიზები. გარდაიცვალა 2020 წლის 17 თებერვალს, 82 წლის ასაკში. დაკრძალულია დიდუბის პანთეონში. ოკუჯავა, ეთერ., ქართველი კინორეჟისორები : ნარკვევების კრებული : ნაწილი I, თბ., 2005. — გვ. 240. 168–189 გვ. გიორგი შენგელაია დაარქივებული 2012-03-12 საიტზე Wayback Machine. ეროვნულ ფილმოგრაფიაზე Georgiy Shengelaya კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში გიორგი შენგელაია, ფოტოგალერეა გიორგი შენგელაია - 70, რადიო თავისუფლება ↑ გარდაიცვალა კინორეჟისორი გიორგი შენგელაია 1tv.ge ↑ რეჟისორ გიორგი შენგელაიას დიდუბის პანთეონში დაკრძალავენ, interpressnews.ge. 18 თებერვალი, 2020.
ვიქტორ დოლიძე

ვიქტორ ისიდორეს ძე დოლიძე (დ. 30 ივლისი, 1890 — გ. 24 მაისი, 1933) — ქართველი კომპოზიტორი და პირველი ქართული კომიკური ოპერის ავტორი. ვიქტორ ისიდორეს ძე დოლიძე დაიბადა ქ. ოზურგეთში 1890 წლის 30 ივლისს ღარიბი გლეხის ოჯახში. ის ბავშვობიდან იპყრობდა ყურადღებას შესანიშნავი სმენით, მეხსიერებითა და იმპროვიზაციული ნიჭით. მამამისი კარგად მღეროდა და უკრავდა გარმონზე. მიუხედავად ამისა, სერიოზულად არ ეკიდებოდა ვაჟის მუსიკალურ აღზრდას. 1902 წელს დოლიძეების ოჯახი თბილისში გადასახლდა, სადაც ვიქტორი შეიყვანეს კომერციულ სასწავლებელში. პარალელურად იგი მანდოლინაზე დაკვრას სწავლობდა. მოკლე ხანში ისე დაეუფლა ამ საკრავს, რომ სასწავლებლის მოწაფეებისგან შეადგინა მანდოლინისა და გიტარის დამკვრელთა თვითმოქმედი წრე, რომელსაც თვითონ ხელმძღვანელობდა. 1910 წელს გამართულ კონკურსში მანდოლინაზე დამკვრელთა შორის დაიკავა პირველი ადგილი. 1912 წელს 22 წლის დოლიძე კიევში ჩავიდა და კომერციულ ინსტიტუტში განაგრძო მეცადინეობა. აქ მას გაუძლიერდა ინტერესი მუსიკისადმი და საბოლოოდ დარწმუნდა, რომ მისი მოწოდება მუსიკა იყო. პარალელურად სწავლობდა კიევის სამუსიკო სასწავლებელში ვიოლინოსა და კომპოზიციის კლასში. ვიოლინოზე დაკვრას სწავლობდა ცნობილ პედაგოგ ერდენკოსთან. იქვე მოისმინა მუსიკის თეორიული დისციპლინების კურსი. ხუთი წელი, რომელიც მან კიევში გააატარა მეტად სასარგებლო აღმოჩნდა მისი მუსიკალური განვითარებისთვის. ინსტიტუტი დაასრულა 1917 წელს. 1917 წელს სამშობლოში დაბრუნდა და შეუდგა შემოქმედებით მოღვაწეობას. კიევიდან დაბრუნებისთანავე მას დაებადა სურვილი დაეწერა ოპერა, რისთვისაც აირჩია ავქსენტი ცაგარელის ცნობილი პიესა „ხანუმა“. ერთი წლის მუშაობის შემდეგ მან შექმნა პირველი ქართული კომიკური ოპერა — „ქეთო და კოტე“. ოპერის პრემიერა შედგა 1919 წლის 11 დეკემბერს. ნაწარმოებმა კომპოზიტორს დიდი აღიარება მოუტანა. 1926 წელს სწავლობდა ოსურ მუსიკალურ ფოლკლორს. მან 200-მდე ოსური სიმღერა ჩაიწერა. დოლიძის ოპერებია „ლეილა“ (ცაგარელის პიესის, „ლეკის ქალი გულჯავარის“ მიხედვით, 1922), „ცისანა“ (ერთაწმინდელის მიხედვით, 1929), „ზამირა“ (ოსურ ხალხურ თემებზე, დაუმთავრებელი, 1931). 1925 წელს დოლიძემ შექმნა სიმფონიური ფანტაზია „ივერიადა“, ხოლო 1932 წელს სიმფონია „აზერბაიჯანი“ და საფორტეპიანო კონცერტი. ავტორია რამდენიმე რომანსისა. ოპერა „ლეილაში“ მთავარ გმირად ერეკლე II იყო გამოყვანილი, რის გამოც ის „მონარქიული სენტიმენტების“ გაძლიერებად ჩაითვალა და რეპერტუარიდან მოიხსნა. ვიქტორ დოლიძე გარდაიცვალა 1933 წლის 24 მაისს, პარტახტიანი ტიფით. დაკრძალეს დიდუბის მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 427. ტორაძე., გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 610. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 125, თბ., 1994 ჩხიკვაძე გ. „საქართველოს საბჭოთა კომპოზიტორები“, თბილისი, 1956 ↑ 1.0 1.1 თალაკვაძე ნ., „მოქალაქე მღვდლის დღიურიდან“, თბ.: ქართული ლიტერატურის სახელმწიფო მუზეუმი, 2013. — გვ. 798, ISBN 978-99940-28-77-1.
ვლადიმირ-სუზდალის სამთავრო

ვლადიმირ-სუზდალის სამთავრო — X-XIII საუკუნეებში რუსეთის ფეოდალური სამთავრო მდინარეებს ოკასა და ვოლგას შუა. X საუკუნემდე ამ მიწაზე ცხოვრობდნენ ფინურ-უნგრული ტომები. X საუკუნის ბოლოს ამ ტერიტორიაზე კოლონიზაცია დაიწყეს სლოვენებმა და კრივიჩებმდა, რასაც შედეგად მოჰყვა ადგილობრივი ტომების გარუსება და ველიკორუსი ხალხის ჩამოყალიბება. X-XI საუკუნეებში გაჩნდა ქალაქები: როსტოვი, იაროსლავლი, მურომი, სუზდალი. სამტავროს ცენტრი იყო როსტოვი, რომელიც კიევის რუსეთის ძლიერების პერიოდში ემორჩილებოდა და ხარკს უხდიდა კიევის მთავრებს. 1054 წელს როსტოვის მიწა ერგო ვსევოლოდ იაროსლავის ძეს. 1108 წელს ვლადიმირ მონომახმა მდინარე კლიაზმაზე დააარსა ციხესიმაგრე ვლადიმირი. იური დოლგორუკის დროს სამთავრო გაძლიერდა, აშენდა რამდენიმე ქალაქი (გაამაგრეს მოსკოვი 1156); საფუძველი ჩაეყარა ვლადიმირ-სუზდალის სკოლას. იური დოლგორუკის კიევში გამთავრების შემდეგ ვლადიმირ-სუზდალის მთავარი გახდა მისი ვაჟი ანდრია ბოგოლიუბსკი (1157-1174), რომელიც მამის პოლიტიკას განაგრძობდა და ვლადიმირ-სუზდალის სამთავროს რუსეთის ცენტრად თვლიდა. მან გააფართოვა ქ. ვლადიმირი და იქ გადაიტანა მთავრის რეზიდენცია (ბოგოლიუბოვო, ვლადიმირიდან 10 კმ-ზე). 1169 წელს ანდრიამ ილაშქრა კიევზე, დაიპყრო იგი და მთავრად დასვა თავისი ძმა გლები. 1170 წელს დროებით დაიმორჩილა ნოვგოროდიც. ანდრია ბოგოლიუბსკი ცდილობდა ვლადიმირი რუსეთის ქრისტიანობის ცენტრადაც ექცია. ამგვარი პოლიტიკის შედეგი იყო საეკლესიო არქიტექტურისა და კულტურის აყვავება. 1174 წელს ანდრია ბოგოლიუბსკი შეთქმულმა ბოიარებმა მოკლეს. სამთავროში არეულობა დაიწყო. საბოლოოდ გაიმარჯვა ანდრიას ძმამ ვსევოლოდ დიდმა ბუდემ (1176-1212). იგი წარმატებით განაგრძობდა მამისა და ძმის პოლიტიკას. 1203 წელს მან კვლავ დაარბია კიევი, 1207 წელს დაიმორჩილა რიაზანი. ჟამთააღმწერლები მას „დიდს“ უწოდებდნენ. ვსევოლოდის საქმიანობა აისახა ცნობილ თხზულებაში „ამბავი იგორის ლაშქრობისა“. მისი გარდაცვალების შემდეგ ვლადიმირ-სუზდალის სამთავროში კვლავ არეულობა დაიწყო. 1218 წელს ტახტზე ავიდა ვსევოლოდის შვილი იური. მან კვლავ განამტკიცა ვლადიმირ-სუზდალის სამთავროს ჰეგემონია რუსეთის სამთავროებს შორის, 1220 წელს დაამარცხა ვოლგის ბულგარები და 1221 წელს დააარსა ნიჟნი-ნოვგოროდი. 1238 წელს ბათო-ყაენის ურდოებმა ააოხრეს ვლადიმირ-სუზდალის სამთავრო, დაწვეს და დაანგრიეს ქალაქები. მაგრამ თატარ-მონღოლთა უღელმა ვერ შეძლო ვლადიმირ-სუზდალის სამთავროში ჩასახული პოლიტიკური და კულტურული ტრადიციების მოსპობა. ეს ტრადიციები XIV-XV საუკუნეებში გააგრძელა და განავითარა მოსკოვის სამთავრომ ერთიანი ცენტრალიზებული სახელმწიფოს შექმნის პროცესში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 438.
სვერდლოვსკის ოლქი

სვერდლოვსკის ოლქი (რუს. Свердловская область) - რუსეთის ფედერაციის სუბიექტი. შედის რუსეთის ურალის ფედერალურ ოკრუგში. დაარსდა 1934 წლის 17 იანვარს ფართობი - 194 300 კმ² ადმინისტრაციული ცენტრი - ეკატერინბურგი. ოლქს ესაზღვრება ჩრდილოეთიდან კომის რესპუბლიკა და ხანტი-მანსის ავტონომიური ოკრუგი, დასავლეთიდან პერმის მხარე, აღმოსავლეთიდან ტიუმენის, სამხრეთიდან კი კურგანისა და ჩელიაბინსკის ოლქები და ბაშკირეთი. 2002 წლის აღწერის მიხედვით ოლქში ცხოვრობს: რუსები – 89,23 %. თათრები - 3,75 %. უკრაინელები – 1,24 %. გერმანელები - 76 334 კაცი. ბაშკირები – 0,83 %. სხვა - 4,95 %. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სვერდლოვსკის ოლქი გუბერნატორი ედუარდ როსელი დაარქივებული 2007-02-08 საიტზე Wayback Machine. ოლქის მთავრობის ოფიციალური საიტი ოლქის კანონმდებლობა Свердловская область в справочнике-каталоге "Вся Россия" დაარქივებული 2012-10-16 საიტზე Wayback Machine. Законодательное собрание Свердловской области დაარქივებული 2014-03-28 საიტზე Wayback Machine. ეკატერინბურგის ადმინისტრაცია სვერდლოვსკის ოლქის ენციკლოპედია დაარქივებული 2012-01-01 საიტზე Wayback Machine. Карты Свердловской области для приемников GPS (Garmin, ГИС Русса, Навител) Информационный сайт города Верхняя Пышма в Свердловской области დაარქივებული 2009-05-31 საიტზე Wayback Machine. Все об озере Таватуй на сайте tavatuy.ru
ტიუმენის ოლქი

ტიუმენის ოლქი (რუს. Тюменская область) — რუსეთის ფედერაციის სუბიექტი. შედის რუსეთის ურალის ფედერალური ოკრუგის შემადგენლობაში. დაარსდა 1944 წლის 14 აგვისტოს. ადმინისტრაციული ცენტრი - ქალაქი ტიუმენი. ტიუმენის ოლქს ესაზღვრება ომსკის, კურგანისა და სვერდლოვსკის ოლქები და ყაზახეთი. 2002 წლის აღწერის მიხედვით ოლქში ცხოვრობს: რუსები – 71,6 %. თათრები - 7,4 %. უკრაინელები – 6,5 %. ბაშკირები - 1,4 %. აზერბაიჯანელები – 1,3 %. გერმანელები - 0,83 %. ყაზახები - 0,57 %. სომხები - 0,45 %. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ტიუმენის ოლქი ტიუმენის ოლქის ადმინისტრაციული საიტი დაარქივებული 2009-03-04 საიტზე Wayback Machine. Тюменская область в справочнике-каталоге «Вся Россия» დაარქივებული 2008-10-14 საიტზე Wayback Machine. Инвестиционный паспорт Тюменской области დაარქივებული 2008-06-21 საიტზე Wayback Machine. ტიუმენის საოლქო დუმა დაარქივებული 2006-06-15 საიტზე Wayback Machine. ტიუმენის ოლქი დაარქივებული 2008-02-08 საიტზე Wayback Machine. ↑ Official website of Tyumen Oblast. Vladimir Vladimirovich Yakushev, Governor of Tyumen Oblast
ჩელიაბინსკის ოლქი

ჩელიაბინსკის ოლქი (რუს. Челябинская область) — რუსეთის ფედერაციის სუბიექტი. შედის რუსეთის ურალის ფედერალურ ოკრუგში. დაარსდა 1934 წლის 17 იანვარს. ადმინისტრაციული ცენტრი - ჩელიაბინსკი. ჩელიაბინსკის ოლქს ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება სვერდლოვსკის, სამხრეთიდან ორენბურგის და აღმოსავლეთით კურგანის ოლქები, დასავლეთიდან ბაშკირეთი, ხოლო სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან ყაზახეთი. 2002 წლის მონაცემების მიხედვით ოლქში ცხოვრობს: რუსები – 82,3 %. თათრები - 5,7 %. ბაშკირები - 4,6 %. უკრაინელები – 2,14 %. ყაზახები - 1 %. გერმანელები - 0,8 %. ბელარუსები – 0,56 %. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჩელიაბინსკის ოლქი ჩელიაბინსკის გუბერნატორის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2015-12-01 საიტზე Wayback Machine. ჩელიაბინსკის ოლქის მთავრობა დაარქივებული 2015-11-20 საიტზე Wayback Machine. ჩელიაბინსკის ოლქის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2008-09-23 საიტზე Wayback Machine. Челябинская область в справочнике-каталоге «Вся Россия» დაარქივებული 2009-07-01 საიტზე Wayback Machine. ფლორა და ფაუნა. ჩელიაბინსკის ოლქის წითელი წიგნი დაარქივებული 2019-07-19 საიტზე Wayback Machine. Особо охраняемые природные территории Челябинской области ჩელიაბინსკის ოლქის გეოგრაფია დაარქივებული 2009-06-02 საიტზე Wayback Machine. Краеведческий портал Челябинской области დაარქივებული 2008-09-27 საიტზე Wayback Machine. Радиоактивное загрязнение Челябинской области დაარქივებული 2009-04-04 საიტზე Wayback Machine.
კალინინგრადის ოლქი

კალინინგრადის ოლქი (რუს. Калининградская область) — რუსეთის ფედერაციის სუბიექტი. შედის რუსეთის ჩრდილო-დასავლეთის ფედერალური ოკრუგის შემადგენლობაში. არის რუსეთის ყველაზე დასავლეთით მდებარე და ფართობით ყველაზე პატარა ოლქი. ადმინისტრაციული ცენტრი — კალინინგრადი. სამხრეთიდან ესაზღვრება ესაზღვრება პოლონეთი, ჩრდილოეთით და აღმოსავლეთით ლიეტუვა, ხოლო დასავლეთით ბალტიის ზღვა. 2002 წლის აღწერის მიხედვით ოლქში ცხოვრობს: რუსები – 82,37 % ბელარუსები – 5,31 % უკრაინელები – 4,94 % ლიეტუველები - 2,06 % სომხები - 0,88 % ბოშები - 0,15 %, ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კალინინგრადის ოლქი კალინინგრადის ოლქის მთავრობა დაარქივებული 2009-04-30 საიტზე Wayback Machine. კალინინგრადისა და კალინინგრადის ოლქის საინფორმაციო-ანალიტიკური პორტალი დაარქივებული 2020-09-21 საიტზე Wayback Machine. Калининградская область в справочнике-каталоге «Вся Россия» დაარქივებული 2008-10-14 საიტზე Wayback Machine. კალინინგრადის ოლქის დროშა და გერბი Калининградский городской портал დაარქივებული 2008-12-09 საიტზე Wayback Machine. Фотогалерея довоенных достопримечательностей Калининградской области — фотографии кирх, замков и.т.д. დაარქივებული 2009-05-01 საიტზე Wayback Machine. НАРВА-ЛД — фотографии Прибалтики დაარქივებული 2008-12-01 საიტზე Wayback Machine. Указ Президиума Верховного Совета РСФСР "О переименовании населённых пунктов Калининградской области", 5 июля 1950 г., №745/3 დაარქივებული 2009-02-03 საიტზე Wayback Machine. სოვეტსკი - მეორე ქალაქი კალინინგრადის ოლქში დაარქივებული 2009-07-21 საიტზე Wayback Machine. რუსეთის ჩრდილო-დასავლეთის ფედერალური ოკრუგი კარელიის რესპუბლიკა | კომის რესპუბლიკა | არხანგელსკის ოლქი | ვოლოგდის ოლქი | კალინინგრადის ოლქი | ლენინგრადის ოლქი | მურმანსკის ოლქი | ნოვგოროდის ოლქი | ფსკოვის ოლქი | ქალაქი სანქტ-პეტერბურგი | ნენთა ავტონომიური ოკრუგი
რუსეთ-ოსმალეთის ომი (1686-1700)

რუსეთ-ოსმალეთის ომი 1686-1700 - გამოწვეული იყო 1686 წელს რუსეთის შესვლით ანტიოსმალურ "წმინდა ლიგაში" (ავსტრია, რეჩ პოსპოლიტა, ვენეცია). 1687 და 1689 წლებში მოეწყო რუსეთის ჯარის ლაშქრობები ყირიმზე, მაგრამ უშედეგოდ. 1695-1696 წწ. კი პეტრე I-მა აზოვის ლაშქრობები ჩაატარა. 1700 წელს კონსტანტინოპოლის საზავო ხელშეკრულებით რუსეთმა მიიღო აზოვი და აზოვის ზღვის სანაპირო მდინარე მიუსამდე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 503.
ევალდ ფონ კლაისტი

პაულ ლუდვიგ ევალდ ფონ კლაისტი (გერმ. Paul Ludwig Ewald von Kleist; დ. 8 აგვისტო, 1881, ბრაუნფელსი, გერმანიის იმპერია – გ. 16 ნოემბერი, 1954, ვლადიმიროვკის კოლონია, სსრკ) — გერმანელი სამხედრო მოღვაწე, ვერმახტის გენერალ-ფელდმარშალი და არმიათა ჯგუფის სარდალი მეორე მსოფლიო ომის დროს.
რუსეთ-ოსმალეთის ომი (1710-1713)

რუსეთ-ოსმალეთის ომი 1710-1713 - პოლტავასთან რუსეთის არმიის გამარჯვების შემდეგ (1709 წ.) შვედეთის მეფე კარლ XII ოსმალეთში გაიქცა. ავსტრიისა და საფრანგეთის დახმარებით მან შეძლო ოსმალეთის ჩაბმა (1710 წლის 20 ნოემბერი) რუსეთთან ომში. 1711 წელს პეტრე I-მა მდინარე პრუტისაკენ გაილაშქრა, მაგრამ წარმატება ვერ მოიპოვა. ოსმალებმა რუსების ბანაკს ალყა შემოარტყეს. 12 (23) ივლისს დაიდო საზავო ხელშეკრულება, რუსეთის ჯარმა მოლდავეთიდან თავისუფალი გასვლის უფლება მიიღო, სამაგიეროდ რუსეთმა ოსმალეთს აზოვი დაუბრუნა, თანაც რუსეთს დნეპრისა და აზოვის ზღვის სანაპიროებზე ციხესიმაგრეები უნდა მოეშალა. მაგრამ ომი 1713 წლამდე გაგრძელდა, რადგანაც ოსმალეთის სულთანმა ახალი მოთხოვნების წამოყენება მოინდომა. 1713 წელს ადრიანოპოლში დაიდო ხელშეკრულება, რომელმაც 1711 წლის ზავის პირობები გაიმეორა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 503.
ვიტებსკის სამთავრო

ვიტებსკის სამთავრო, სლავური სამთავრო — მოიცავდა ტერიტორიას მდინარე დასავლეთ დვინის შუა წელზე. 1101 წელს გამოეყო პოლოცკის სამთავროს. XIII საუკუნის დამდეგს ექვემდებარებოდა სმოლენსკს, XIII საუკუნის მესამედში ლიეტუვამ დაიპყრო. XIII საუკუნის დასასრულს მას სმოლენსკის მთავრის მოხელეები მართავდნენ, XIV საუკუნის დასაწყისიდან მიეკუთვნა მთავარ იაროსლავ ვასელის ძეს, 1320 წლიდან გადავიდა მისი სიძის, ლიტვის მთავრის ალგირდასის მფლობელობაში, 1141 წელს გაუქმდა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 430.
The Barry Williams Show

The Barry Williams Show — პიტერ გებრიელის 2002 წლის სინგლი ალბომიდან Up. სიმღერაში გებრიელი დასცინის ტოკ-შოუების პოპულარულ ფორმატს, მაგალითად კი მოჰყავს მათი სტუმრების ფრაზები - მსურს, საკუთარი მეზობელი მოვკლა, ჩემი გოგონა სექსუალურ კავშირებს ამყარებს, ჩემი გოგო ბიჭად გადაკეთდა - ანუ ხაზს უსვამს ასეთი ტელეგადაცემების აბსურდს. საკონცერტო გამოსვლების დროს მრგვალ სცენაზე, რომელზეც პიტერის ბენდი გამოდიოდა, ჩნდებოდა ტელეკამერა, რომლითაც მუსიკოსი მთელ დარბაზს იღებდა. სიმღერის ოფიციალური მუსიკალური ვიდეოს რეჟისორია შონ პენი. CD სინგლი (ევროპა) - Real World Records ‎– PGSCD13 The Barry Williams Show (რადიოს ვერსია) - 4:44 The Barry Williams Show (ალბომის ვერსია) - 7:18 My Head Sounds Like That (Röyksopp-ის რემიქსი) - 8:22 Cloudless (რადიოს ვერსია) - 4:08 7" (ბრიტანეთი) - Real World Records ‎– PGSV13 The Barry Williams Show (რადიოს ვერსია) - 4:44 Cloudless (რადიოს ვერსია) - 4:08 7" (CD, ავსტრალია და აშშ) - Real World Records ‎– PGSCD13 / Geffen Records ‎– INTR-10805-2 The Barry Williams Show (ცენზურით) - 4:44 The Barry Williams Show (ცენზურის გარეშე) - 4:44 ინფორმაცია Discogs-ზე ↑ http://www.stereogum.com/7303/video_hangover_peter_gabriel_the_barry_williams_sh/video/
More Than This

More Than This არის პიტერ გებრიელის 2002 წლის სინგლი ალბომიდან Up. ეს არის მეორე სინგლი ამ ალბომიდან. იგი ასევე სრულდებოდა მუსიკოსის ტურის Growing Up მსვლელობისას. More Than This - რადიოს ვერსია 4:30 More Than This - Polyphonic Spree რემიქსი 5:06 More Than This - Elbow რემიქსი 5:03
ვლადიმირ-ვოლინის სამთავრო

ვლადიმირ-ვოლინის სამთავრო, ან ვოლინის სამთავრო (უკრ. Володимирське) — რუსული ფეოდალური სამთავრო მდინარე დასავლეთ ბუგის ზემო და შუა წელზე, თანამედროვე უკრაინის დასავლეთ ნაწილში. ჩამოყალიბდა X საუკუნის დასასრულს ვოლინელთა მიწაზე. პირველი მთავარი იყო ვლადიმირ სვიატოსლავის ძის ვაჟი ვსევოლოდი. 1097 წელს ლიუბეჩის მთავართა ყრილობაზე გადაეცა დავით იგორის ძეს, ვიტიჩევის ყრილობაზე (1100) — სვიატოპოლკ იზიასლავის ძეს. 1118 წელს დაიპყრო ვლადიმირ მონომახმა და გადასცა თავის ვაჟს ანდრიას. 1134-1154 მთავრობდა იზიასლავ მსტისლავის ძე. 1154 წელს საბოლოოდ გამოეყო კიევის სამთავროს. რომან მსტისლავის ძემ (იზიასლავის შვილიშვილმა), რომელიც 1170-1205 წლებში მთავრობდა, განამტკიცა ხელისუფლება და 1199 წელს გააერთიანა ვოლინისა და გალიჩის მიწები, რის შედეგად ჩამოაყალიბა გალიჩ-ვოლინის სამთავრო. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 436.
Growing Up

Growing Up არის პიტერ გებრიელის 2003 წლის სინგლი ალბომიდან Up. ეს არის მესამე სინგლი ამ ალბომიდან. იგი ასევე სრულდებოდა მუსიკოსის ტურის Growing Up მსვლელობისას - ასეთ მომენტში პიტერი ჯდებოდა გიგანტურ პლასტიკურ გამჭვირვალე სფეროში და მისი აქეთ-იქით ტრიალით დადიოდა სცენაზე. Growing Up - რადიოს ვერსია 3:08 Growing Up - ალბომის ვერსია 7:33 Growing Up - ტრენტ რეზნორის რემიქსი 6:29
Burn You Up, Burn You Down

Burn You Up, Burn You Down — პიტერ გებრიელის 2003 წლის სინგლი ალბომიდან Up. ეს არის მეოთხე სინგლი ამ ალბომიდან. სინგლზე აგრეთვე წარმოდგენილია სიმღერის „Darkness“ რემიქსი. Burn You Up, Burn You Down (Radio Edit) - 3:47 Darkness (Engelspost Remix) - 14:10 ↑ http://www.discogs.com/Peter-Gabriel-Burn-You-Up-Burn-You-Down/master/29785
ერიხ ჰეპნერი

ერიხ ჰეპნერი (გერმ.: Erich Hoepner) (დ. 14 სექტემბერი, 1886, ოდერის ფრანკფურტი — გ. 8 აგვისტო, 1944, ბერლინი) — გერმანელი სამხედრო მოღვაწე, „ვერმახტის“ გენერალ-პოლკოვნიკი და „ვიდერშტანდის“ წევრი.
Down to Earth (სიმღერა)

Down to Earth — პიტერ გებრიელის სიმღერა, რომელიც დაიწერა ფილმისთვის WALL-E. სიმღერას მნიშვნელოვანი წარმატება ხვდა წილად. სხვადასხვა მიზეზის გამო იგი არ შესრულდა 2009 ოსკარის დაჯილდოებაზე, სადაც წარდგენილი იყო კატეგორიაში საუკეთესო სიმღერა ფილმიდან. მიუხედავად ამისა, იგი სრულდებოდა მუსიკოსის 2009 წლის საკონცერტო ტურნეს მსვლელობისას. Pixar-ის ბლოგზე
გალიჩ-ვოლინის სამთავრო

გალიჩ-ვოლინის სამთავრო (უკრ. Галицько-Волинське князівство, რუს. Галицко-Волынское княжество, პოლ. Księstwo Halicko-Wołyńskie ანუ Halicko-Włodzimierskie, ლათ. Regnum Galiciæ et Lodomeriæ, Regnum Rusie) — რუსეთის ფეოდალური სამთავრო. წარმოიქმნა 1199 წელს გალიჩისა და ვლადიმირ-ვოლინის სამთავროების გაერთიანების შედეგად. მდებარეობდა მდინარეების დნესტრის, ვისლის, ნარევის და პრიპიატის ზემო დინების ნაყოფიერ შვმიწა ნიადაგიან მხარეში. მოსახლეობა ძველტაგანვე მისდევდა სახნავ მიწათმოქმედებას. სამთავრო მდიდარი იყო მარილის სარეწებით, მაღალ დონეზე იდგა ხელოსნობა, ვაჭრობა და სხვა. სამთავროში ადრევე განვითარდა ფეოდალური ურთიეთობანი, ბოიარები დიდ როლს ასრულებდნენ პოლიტიკურ ცხოვრებაში. პირველმა მთავარმა რომან მსტისლავის ძემ კიევი აიღო და მთავრის ტიტუტლი მიიღო (1203). მისი გარდაცვალების შემდეგ გალიჩ-ვოლინის სამთავრო რამდენიმე მცირე სამთავროდ დაიშალა, მიწების ნაწილი კი ბოიარების მიერ მოწვეულმა უნგრელმა და პოლონელმა ფეოდალებმა ჩაიგდეს ხელში. ფეოდალურმა აშლილობამ და უცხოელთა მოძალებამ სახალხო აჯანყებები გამოიწვია. 1219 წელს მოქალაქეებმა მოიწვიეს ნოვგოროდის მთავარი მსტისლავ მსტისლავის ძე მამაცი, რომელმაც 1221 წელს გალიციიდან განდევნა უნგრელი ფეოდალები. ამავე დროს ვოლინში მთავრად დაჯდა დანიელ რომანის ძე, რომელმაც გააერთიანა ვოლინი (1229) და მთელი სამხრეთ-აღმოსავლეთი რუსეთი (1245). იგი ოქროს ურდოსთან ფრთხილ პოლიტიკას ახორციელებდა, ნომინალურად მისი ვასალობაც კი აღიარა (1245). მანვე პაპის ინოკენტი IV-ის წარმომადგენლებთან გამართული მოლაპარალებები გალიჩ-ვოლინის სამთავროს დასავლეთ საზღვრების სტაბილიზაციისათვის გამოიყენა. XII საუკუნის და XIII საუკუნის I ნახევარში გალიჩ-ვოლინის სამთავროს კულტურული აღმავლობის პერიოდი იყო. დანიელის გარდაცვალების (1264) შემდეგ მისი სამფლობელო 4 საუფლისწულო სამთავროდ დაიშალა, რომლებიც ნომინალურად დიდ მთავარს ემორჩილებოდნენ. 1352 წლის ხელშეკრულებით (პოლონეთსა და ლიტვას შორის) გალიჩის მიწა პოლონეთს შეუერთდა, ვოლინი კი ლიტვას დარჩა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 643. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: გალიჩ-ვოლინის სამთავრო Довідник з історії України. За ред. І. Підкови та Р. Шуста. — Київ: Генеза, 1993. დაარქივებული 2009-04-10 საიტზე Wayback Machine. Галицько-волинські князі დაარქივებული 2009-09-25 საიტზე Wayback Machine. Ісаєвич Я. Князь і король Данило та його спадкоємці // Дзеркало тижня. 2001, №48 (372) დაარქივებული 2008-12-09 საიტზე Wayback Machine. Карта Галицько-Волинського князівства Володимир-Волинський у «Галереї мистецтв»
კიროვის ოლქი

კიროვის ოლქი (რუს. Кировская область) — რუსეთის ფედერაციის სუბიექტი. შედის რუსეთის ვოლგისპირეთის ფედერალური ოკრუგის შემადგენლობაში. ადმინისტრაციული ცენტრი - კიროვი. კიროვის ოლქი მდებარეობს რუსეთის ევროპული ნაწილის ჩრდილო-აღმოსავლეთით. აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება პერმის მხარე და უდმურტეთი, ჩრდილოეთიდან კომის რესპუბლიკა და არხანგელსკის ოლქი, დასავლეთიდან ვოლოგდის, კოსტრომისა და ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქები, ხოლო სამხრეთიდან მარი-ელისა და თათრეთის რესპუბლიკები. ოლქის ეთნიკური შემადგენლობა ასეთია:ძირითადი მოსახლეობა - რუსები — 91,8 %, შემდეგ მარიელები — 2,6 %, თათრები — 2,2 %, უდმურტები — 1,4 % და სხვა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კიროვის ოლქი კიროვის ოლქის მთავრობის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2007-07-28 საიტზე Wayback Machine. Официальный сайт Законодательного Собрания Кировской области Официальный сайт Департамента финансов Кировской области დაარქივებული 2018-11-29 საიტზე Wayback Machine. კიროვის ოლქის რუკა დაარქივებული 2011-09-20 საიტზე Wayback Machine. Кировская область в справочнике-каталоге "Вся Россия" დაარქივებული 2009-05-10 საიტზე Wayback Machine. Флаг и герб Кировской области