laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ნოღაელები

ნოღაელები (ნოღ.: Ногайла) — თურქულენოვანი ეთნიკური ჯგუფი. ისინი ცხოვრობენ ჩრდილოეთ კავკასიაში, განსაკუთრებით ჩრდილოეთ დაღესტანში, სტავლოპოლის მხარეში, ყარაჩაი-ჩერქეზეთში და ასევე ასტრახანის ოლქში. მათი ენაა — ნოღაიური. ისინი სხვადასხვა თურქულენოვანი და მონღოლურენოვანი ტომების შთამომავალები არიან, რომლებმაც ჩამოაყალიბეს ნოღაის ურდო. ყირიმელი თათრები და ნოღაელები თურქეთში ↑ Официальный сайт Всероссийской переписи населения 2010 года. Информационные материалы об окончательных итогах Всероссийской переписи населения 2010 года. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-06-05. ციტირების თარიღი: 2018-06-18. ↑ Всероссийская перепись населения 2010. Национальный состав населения РФ 2010. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-12-23. ციტირების თარიღი: 2018-06-18. ↑ Всероссийская перепись населения 2010 г. Национальный состав регионов России. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-10-20. ციტირების თარიღი: 2018-06-18. ↑ Minahan, James (2000). One Europe, Many Nations: A Historical Dictionary of European National Groups. Greenwood Publishing Group, გვ. 493–494. ISBN 978-0-313-30984-7.
შჩეცინის ტრამვაი

შჩეცინის ტრამვაი — ერთ-ერთი ყველაზე ძველი და სიდიდით მეხუთე ტრამვაის სისტემა პოლონეთის რესპუბლიკაში. ლიანდაგების ჯამური სიგრძე 64 კილომეტრს აღწევს. ლიანდაგის სიგანე 1435 მმ-ია, ხოლო ძაბვა 600 V. 2020 წლის მდგომარეობით შჩეცინი ტრამვაის 12 მარშრუტია და ექსპლუატაციაშია 199 ვაგონი. ქსელს მართავს Tramwaje Szczecińskie (TS), რომელიც 2009 წელს დაფუძნდა. 2017 წლის სექტემბრის მდგომარეობით შჩეცინის ტრამვაი მოიცავს: 12 დღის მარშრუტს (№1–12) და 1 ისტორიულ მარშრუტს (№0, მუშაობს კვირაობით ივლისიდან აგვისტომდე). ზოგიერთი მარშრუტი მუშაობს მხოლოდ სამუშაო დღეებში. ასევე არსებობს დამატებითი მარშრუტები, რომლებიც განსაკუთრებულ დღეებში ინიშნება. შჩეცინის ტრამვაის ისტორია 1879 წლიდან იწყება. ცხენის წევაზე მომუშავე ტრამვაიმ 1896-1900 წწ იარსება, ხოლო 1900 წლიდან მოხდა ქსელის ელექტროფიცირება. დეპო პოგოდნო (Pogodno) დეპო გოლეცინი (Golęcin) 2018 წლის მაისის მდგომარეობით შჩეცინში მოძრაობს შემდეგი ვაგონები: 1 – დეპო პოგოდნო, 2 – დეპო გოლენწინ ქსელს აქვს 12 მოქმედი მარშრუტი: ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: შჩეცინის ტრამვაი (პოლონური) შჩეცინის ტრამვაის ოფიციალური ვებგვერდი (პოლონურად) ↑ 1.0 1.1 o firmie. ts.szczecin.pl. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-10-18. ციტირების თარიღი: 2018-06-10. ↑ 2.0 2.1 Rozkłady jazdy według linii. zditm.szczecin.pl (2018-06-10). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-06-24. ციტირების თარიღი: 2018-06-10. ↑ TS 105Ng/2015. mkm.szczecin.pl (2018-06-10). ციტირების თარიღი: 2018-06-10. ↑ 4.0 4.1 105N2k/2000. mkm.szczecin.pl (2018-06-10). ციტირების თარიღი: 2018-06-10. ↑ Tatra KT4Dt. mkm.szczecin.pl (2018-06-10). ციტირების თარიღი: 2018-06-10. ↑ Tatra T6A2D. mkm.szczecin.pl (2018-06-10). ციტირების თარიღი: 2018-06-10. ↑ MZK 105N/S/HF/09. mkm.szczecin.pl (2018-06-10). ციტირების თარიღი: 2018-06-10. ↑ Moderus Alfa 105N/S/HF10AC. mkm.szczecin.pl (2018-06-10). ციტირების თარიღი: 2018-06-10. ↑ Pesa 120NaS. mkm.szczecin.pl (2018-06-10). ციტირების თარიღი: 2018-06-10. ↑ Pesa 120NaS2. mkm.szczecin.pl (2018-06-10). ციტირების თარიღი: 2018-06-10. ↑ Moderus Beta MF 15 AC. mkm.szczecin.pl (2018-06-10). ციტირების თარიღი: 2018-06-10.
სანაია

საკუთარი სახელი სანაია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ამირან სანაია — ქართველი ფეხბურთელი გელა სანაია — ქართველი მწვრთნელი გიორგი სანაია — ქართველი ჟურნალისტი ვალტერ სანაია — ქართველი ფეხბურთელი
3D World

3D World — ბრიტანული ჟურნალი და საიტი, რომელიც დაარსდა 2000 წელს და გამოსცემს კომპანია Future plc. ჟურნალი დაკავებულია 3D ანიმაციების, ვიზუალური ეფექტების, ვიდეო თამაშებისა და ილუსტრაციების თემებთან დაკავშირებული სტატიების წერით. ჟურნალი გამოიცემა ყოველ ოთხ კვირაში ერთხელ, წელიწადში 13-ჯერ და იყიდება ბრიტანეთში, აშშ-ში, ევროპა, ავსტრალია, ახალი ზელანდია, სამხრეთ აფრიკასა და სხვა ქვეყნებში. ჟურნალი ასევე ვრცელდება ციფრული სახითაც. Future plc Future US ოფიციალური საიტი ↑ Standard Certificate of Circulation - 3D World. ABC (12 თებერვალი, 2011). ციტირების თარიღი: 6 თებერვალი, 2012.
აფრიკატი

აფრიკატი (ლათ. affrico — „ვხეხავ“) — ხშული თანხმოვანი, რომლის წარმოთქმისას გახშვის ჩქამს (ხახუნის ხმაურს) საწარმოთქმო ნაპრალში მიღებული ჩქამი მოსდევს. აფრიკატს, ჩვეულებრივ, უწოდებენ „ხშულნაპრალოვანს“, „ნახევარხშულს“, „რთულ თანხმოვანს“. აფრიკატში ხშულობა და ნაპრალოვნობა წარმოდგენილია ერთი ბგერის ფარგლებში და მუდამ ერთი და იმავე თანმიმდევრობით — ხშულობას მოსდევს ნაპრალოვნობა. ქართული ენის ფონეტიკურ სისტემაში აფრიკატები ქმნის ორ სამეულს: ჯ-ჩ-ჭ; ძ-ც-წ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 27. ახვლედიანი გ., „ზოგადი ფონეტიკის შესავალი“, თბ., 1966
ალვეოლარული თანხმოვნები

ალვეოლარული თანხმოვნები — სამეტყველო ბგერები, რომლებიც წარმოიქმნება ზედა საჭრელი კბილების ნუნებთან (ალვეოლებთან) ენის მიბჯენის ან მიახლოების ადგილას. ენის მიბჯენით წარმოიქმნება ხშული (ჯ, შ, ჭ), ხოლო მიახლოებით — ნაპრალოვანი (ჟ, შ) თანხმოვნები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 304.
შეჯახება (ჯეიმზ ბალარდის რომანი)

შეჯახება (ინგლ. Crash) — ინგლისელი მწერლის, ჯეიმზ ბალარდის 1973 წლის სკანდალური რომანი. სიუჟეტი ეხება სიმფოროფილიას, კერძოდ, ავტოკატასტროფების მიმართ სექსუალურ ფეტიშიზმს: რომანის მთავარი გმირი ხდება სექსუალურად აღგზნებადი ავტოკატასტროფებში მონაწილეობის მიმართ. რომანის გამოსვლას მოჰყვა აღშფოთება საზოგადოების მხრიდან. 1996 წელს რეჟისორმა დევიდ კრონენბერგმა გადაიღო ამავე სახელწოდების ფილმი. „შეჯახება“ დაარქივებული 2016-10-05 საიტზე Wayback Machine. — ბრიტანეთის ენციკლოპედია The Terminal Collection: JG Ballard First Editions
აიონ-ოროსი

აიონ-ოროსი (ბერძნ. Hagiom Oros, ახალი ბერძნ. ajon Oros — წმინდა მთა), იგივე ათონი — ნახევარკუნძული აღმოსავლეთ საბერძნეთში, ქალკედონის ნახევარკუნძულის აღმოსავლეთი შვერილი. შეჭრილია ეგეოსის ზღვაში. სიგრძე 50 კმ, სიგანე 10 კმ. მის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში აღმართულია მთა ათონი (2033 მ). აიონ-ოროსი კრისტალური ფიქლებით აგებული ჰორსტია. შემოსილია მაქვისით, ფიჭვის, მუხისა და წიფლის ტყეებით. ნახევარკუნძულის ძველი სახელმწიფო იყო აქტე. ძვ. წ. 480 საბერძნეთის წინააღმდეგ გამოლაშქრებამდე ქსერქსეს აქტეს ყელზე გაუჭრია არხი, რომლის კვალი დღემდეა შემორჩენილი. VII—VIII საუკუნეებში აქ იწყება განდეგილების, შემდეგ მონაზონთა დამკვიდრება და სამონასტრო მშენებლობა. VIII საუკუნის ბოლოს, ქართველ მონაზვნებს აქ მცირე სავანე, „ათო“ დაუფუძნებიათ. შემდეგ არაბთა თავდასხმების შედეგად, აიონ-ოროსი რამდენიმეჯერ გაუკაცრიელებულა. პირველი დიდი მონასტერი — „დიდი ლავრა“ აქ 963 წელს ააგო ათანასე ათონელმა. ათანასე ათონელის წინამძღვრობის დროსვე დაარსდა მონასტერი ვატოპედი და ათონის ივერთა მონასტერი. ბერძნებისა და ქართველების გარდა, აქ მონასტრები ააშენეს სერბებმა (ხილანდარი), ბულგარელებმა (ზოგრაფუ), რუსებმა (როსიკონი) და სხვა; XV საუკუნეში აიონ-ოროსზე 30 მონასტერი და 30 ათასამდე მონაზონი იყო, 1961 წელს კი 20 მონასტერი და 12 სოფელი (2687 მცხ.). ბიზანტიის იმპერიის დაცემის ხანაში, კერძოდ, თესალონიკეს დაცემის შემდეგ, (1430) აიონ-ოროსი ოსმალებმა დაიპყრეს და ყოველწლიური გადასახადის პირობით მონასტრეს მმართველობის და კულტის თავისუფლება მიანიჭეს. პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ, აიონ-ოროსი საბერძნეთის შემადგენლობაში (თესალონიკეს ნომი) შევიდა. აიონ-ოროსის მონასტრებზე უმაღლესი იურისდიქციის უფლება კონსტანტინოპოლის პატრიარქის ხელთ არის, ხოლო მონასტრებს მართავს მათივე 20 წარმომადგენლისაგან შემდგარი საბჭო. აღმასრულებელი ხელისუფლება ეკუთვნის მორიგეობით არჩეულ საბჭოს 4 წევრს და კრების თავმჯდომარეს — პროტოსს, რომლის ადგილსამყოფელია კარიასი (X საუკუნიდან). აიონ-ოროსის საკულტო არქიტექტურისათვის დამახასიათებელია გუმბათიანი სამაბსიდიანი ტაძრები, ჩვეულებრივ ორმაგი კარიბჭით. მონასტერთან არის სატრაპეზოები, საცხოვრებლები, სენაკები, ბიბლიოთეკა და სამეურნეო ნაგებობანი; ზოგიერთ მონასტერში ფრესკები, მოზაიკა, ხატები, ოქრომჭედლობისა და მინანქრის საუკეთესო ნიმუშებია (ყველაზე ადრინდელი XI საუკენეს განეკუთვნება). აიონ-ოროსის მონასტრების ძვირფასი საგანძურია 11 ათასამდე ხელნაწერი (ბერძნული, ქართული, სლავური), სიგელ-გუჯრები და სხვა დოკუმენტები. ეს მასალა საუკუნეთა მანძილზე ნადგურდებოდა მტერთა შემოსევის შედეგად. ბევრი ხელნაწერი დაიღუპა ოსმალეთის წინააღმდეგ ბერძენთა ეროვნულ-განმათავისუფლებელი აჯანყების დროს 1821—1829 წლებში. უკანასკნელ ხანს მიღებულია ზომები აიონ-ოროსის ყველა ხელნაწერის აღსანუსხავად და მათ ფოტოპირთა გადასაღებად. ათონის მთის საიტი დაარქივებული 2016-06-18 საიტზე Wayback Machine. ათონის მთის ფოტოები ალექსიძე ა., ქსე, ტ. 1, გვ. 235, თბ., 1975 Кондаков Н. П., Памятники христианского искусства на Афоне, СПб., 1902; Натроев А., Иверский монастырь на Афоне, Тфл., 1909; Успенский П., История Афона, ч. 1—3, К., 1977; Bies J., Mont Athos, P., 1963; Le millénaire du mont Sthos, 963—1963, Études et mélanges, t. 1—2, (Chevetogne), 1963—1964; Sherrard Ph., Athos the mountain of silence, Osf., (Toronto), 1960 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: აიონ-ოროსი
დენდრიტი

დენდრიტი (ბერძ. δένδρον (dendron) — „ხე“) — ნეირონის განტოტვილი ნაწილი, რომელიც ქიმიური (ან ელექტრული) სინაფსების გავლით იღებს ინფორმაციას სხვა ნეირონების აქსონებისგან (ან დენდრიტებისა და სომებისგან) და ელექტრული სიგნალის სახით გადასცემს მას ნეირონის სხეულს (პერიკარიონს), რომლიდანაც თვითონაა გამოზრდილი. ტერმინი „დენდრიტი“ 1889 წელს შემოიღო შვეიცარიელმა მეცნიერმა ვილჰელმ ჰისმა. ↑ Fiala, J.C., Harris, K.M., Dendrite Structure // Dendrites / G. Stuart, N. Spruston, M. Häusser (eds.), Oxford: Oxford Press, 1999. — 1-34 გვ, ISBN ISBN 0-19-856656-5 Invalid ISBN.
პანკი

პანკი (ინგლ. Punk) — სუბკულტურა, რომელიც გაჩნდა 1960-იანი წლების ბოლოსა და 1970-იანი წლების დასაწყისში დიდ ბრიტანეთში, აშშ-ში, კანადასა და ავსტრალიაში. პანკი თავისთავში მოიცავს იდეოლოგიების და მოდის მრავალფეროვან მასივს, ასევე გამოხატვის სხვა ფორმებს — სახვით ხელოვნებას, ცეკვას, ლიტერატურასა და ფილმებს. ის დიდწილად ხასიათდება დადგენილი უფლებამოსილების წინააღმდეგობრივობით, პოლიტიკისა და საზოგადოების მიმართ კრიტიკული დამოკიდებულებითა და ინდივიდუალური თავისუფლების დაწესებით, რომელიც კონცენტრირებულია ხმამაღალ, აგრესიულ როკ მუსიკაზე — პანკ-როკზე. მისი მიმდევრები მოიხსენიბიან პანკებად. არსებობს პანკური მოდის ფართო სპექტრი: განზრახ შეურაცხმყოფელი მაისურები, ტყავის ქურთუკები, Dr. Martens-ის ფირმის მძიმე ჩექმები, ფერადი „იროკეზული ვარცხნილობები, კოსმეტიკა, ტატუირება, საიუველირო ნაწარმები და სხეულის მოდიფიკაცია. დღემდე შეიქმნილია დიდი რაოდენობით პანკური პოეტური და პროზაული ნაწარმოებები, პანკისადმი მიძღვნილი ჟურნალები და გაზეთები. აგრეთვე პანკურ თემებზე უამრავი ფილმი და სხვადასხვა სახის ვიდეოებია გადაღებული. Willoughby Sharp Joseph Nechvatal, (1984) Machine Language Books, NY NY Alan Moore and Marc Miller, eds., ABC No Rio Dinero: The Story of a Lower East Side Art Gallery (1985) (Colab, i.e. Collaborative Projects, NY, NY) Hans Versluys, London's Burning: An exploration in punk subculture (Universiteit Antwerpen, Belgium, 1980) Translated 2011, published by CreateSpace დაარქივებული 2012-08-13 საიტზე Wayback Machine. Vasileios Yfantis, Punk Goes Science: The Academic Punk Bibliography, (2014) CreateSpace, Athens, Greece. More information დაარქივებული 2017-10-19 საიტზე Wayback Machine. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „პანკი“ ვიკისაწყობში. პანკები — სამოქალაქო განათლება Punk: Chaos to Couture
Dr. Martens

Dr. Martens — ბრიტანული ფეხსაცმელებისა და ტანსაცმელების სავაჭრო მარკა, რომელიც, აგრეთვე აწარმოებს რიგ აქსესუარებს – ფეხსაცმლისა და ტანსაცმელების მოვლის პროდუქტებს, ტანსაცმელებს, ჩანთებს და სხვა. ძირითადი სახელწოდების გარდა, მარკა ცნობილია როგორც Doctor Martens, Doc Martens, DMs ან უბრალოდ Docs. Martens-ის ფეხსაცმელები გამოირჩევა რბილი საჰაერო ბალიშებით, ზედა ფორმითა და გარშემო ყვითლად შემოკერილი ძაფით. ჩექმები იქცა ბრიტანეთის კულტურის სხვადასხვა ჯგუფების განუყრელ ნაწილად: 1960-იანებში ფეხსაცმლის ტარება დაიწყეს სკინჰედებმა, 1980-იანების ბოლოს პოპულარული იყო პანკებს, ახალი ტალღის მუსკოსებსა და ახალგაზრდა სუბკულტურების წევრებს შორის, პირველ რიგში გრანჯ-მოდის პერიოდში ადრეულ 1990-იან წლებში. Dr Martens 1460 Cherry Red Smooth 1460 Black Worn შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „Dr. Martens“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი Dr. Martens-ის ისტორია ↑ About Dr, Martens. dmusastore.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-07-10. ციტირების თარიღი: 8 ოქტომბერი, 2010. ↑ Manzoor, Sarfraz (31 ოქტომბერი, 2010). „Dr Martens at 50: these boots were made for… everyone“. The Observer. ციტირების თარიღი: 25 ივლისი, 2012. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate= და |date=-ში (დახმარება) ↑ 11 Ways '90s Grunge Influenced StreetwearPearl Jam vs. A$AP Mob en. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-06-18. ციტირების თარიღი: 2017-11-23
ვეშაპის ულვაში

ვეშაპის ულვაში — საკვების შესაკავებელი რქოვანი ფირფიტები უკბილო ვეშაპების ზედა ყბაზე. იყენებენ სავარცხლების, ჯაგრისების და სხვა ნივთების დასამზადებლად. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 390.
ვეჩერნი ტბილისი

„ვეჩერნი ტბილისი“ (რუს. „Вечерний Тбилиси“) — გაზეთი დაარსდა თბილისში 1923 წლის 9 მარტს რუსულ ენაზე. თავდაპირველად გამოდიოდა „რაბოჩაია პრავდის“ სახელწოდებით, 1932 წელს ეწოდა „ტიფლისსკი რაბოჩი“, 1935 წლიდან — „ვეჩერნი ტბილისი“. 1941–1957 წლებში გაზეთი არ გამოდიოდა, განახლდა 1958 წელს. რედაქტორი იყო პ. ასლანიდი (1958 წლიდან). როდესაც საუბარია ქართულ პრესაზე, არ შეიძლება დავივიწყოთ ის ადამიანები ვისაც თავისი წვლილი შეჰქონდათ მის განვითარებაში. 1799 წელს იოანე ბაგრატიონს გაუჩნდა იდეა ქართული გაზეთის დაარსების შესახებ. 1819 წელს გამოვიდა გაზეთი რომელსაც ჯერ საქართველოს გაზეთი ეწოდა, შემდეგ კი ქართული გაზეთის სახელწოდებით გახდა ცნობილი. 1828–1832 წლებში გამოდიოდა გაზეთი თბილისის უწყებანი, რომლის რედაქტორი იყო სოლომონ დოდაშვილი. 1852 წელს ჟურნალი გიორგი ერისთავის რედაქტორობით გამოვიდა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 390.
ვერონიკა თუმანიშვილი

ვერონიკა თუმანიშვილი (დ. 19 აპრილი, 1922 — გ. 30 ივლისი, 2009) — ქართველი მუსიკოსი, პიანისტი და მუსიკის დამსახურებული პედაგოგი. ვერონიკა თუმანიშვილი დაიბადა 1922 წლის 19 აპრილს, თბილისში. დედა, მართა ვაჩნაძე — პროფესიით მუსიკოსი იყო. მამა —ივანე თუმანიშვილი, იურისტი, დიპლომატი და ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრი. მშობლები ადრეულ ასაკში დაეღუპნენ. ათი წლის იყო, როდესაც დედა მოულოდნელი დაავადებით გარდაეცვალა. მამა კი 1937 წლის სტალინისტური რეპრესიებს შეეწირა. ვერონიკას აღზრდა ბებიამ და დეიდებმა ითავეს. ექვსი წლიდან ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიასთან არსებულ ნიჭიერ ბავშთა სკოლა-ინტერნატში, (შემდგომში ზ. ფალიაშვილის სახელობის ცენტრალური მუსიკალური სკოლა), პროფ. ანა თულაშვილის კლასში, რომელიც იყო ქართული საფორტეპიანო სკოლის ერთ-ერთი ფუძემდებელი საქართველოში. ვერონიკამ განსაკუთრებული მუსიკალური ნიჭი ადრინდელ ასაკში გამოავლინა და ბევრი გამოჩენილი მუსიკოსის ყურადღება მიიპყრო. მათ შორის რუსი პიანისტების, ჰენრიხ ნეიგაუზისა და მარია იუდინასი, რომლებმაც დიდი შეფასება მისცეს მის საშემსრულებლო ხელოვნებას. ოსტატობის დახვეწა თბილისის კონსერვატორიაში განაგრძო პროფ. ალექსანდრე იოხელესთან. თუმცა ხელების დაავადების გამო საკონცერტო კარიერაზე უარის თქმა მოუწია და მთელი თავისი გამოცდილეობა პედაგოგიურ მოღვაწეობას მოახმარა. ხანგრძლივი პერიოდის განმავლობაში მუშაობდა ზ. ფალიაშვილის სახელობის თბილისის ცენტრალურ სამუსიკო სკოლაში („ნიჭიერთა ათწლედი“), სადაც აღზარდა არაერთი გამორჩეული პიანისტი, რომელებიც დღეს საქართველოში და მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში მოღვაწეობენ, მათ შორის ნიუ-იორკში მოღვაწე მანჰეტენის მუსიკალური სკოლის წამყვანი პედაგოგი ნათელა მჭედლიშვილი, იერუსალიმის მუსიკისა და ბალეტის აკადემიის კონსერვატორიის დირექტორი, პროფესორი ლეა აგმონი, საფრანგეთში მცხოვრები პიანისტი მეგი სპარსიაშვილი, ამჟამად ნიდერლანდებში მოღვაწე სახელგანთქმული პიანისტი და პედაგოგი, საერთაშორისო კონკურსების და ბორლეტი–ბუიტონის პრემიის (Borletti-Buitoni Trust) ლაურეატი, ნინო გვეტაძე, თბილისის ზ. ფალიაშვილის სახელობის ცენტრალური მუსიკალური სკოლის, „ნიჭიერთა ათწლედის“ წამყვანი პედადგოგი ლალი რჩეულიშვილი და სხვა. მას ასევე ჰყავდა მოსწავლეები, რომელთაც მუსიკის გარდა სხვადასხვა სფეროში გაითქვეს სახელი. მაგალითად, ცნობილი ხელოვნებათმცოდნე პროფესორი დიმიტრი თუმანიშვილი, მუსიკოსი, მსახიობი და მხატვარი, ლიკა ქავჟარაძე, პოლიტიკოსი და ბიზნესმენი ნინო კობახიძე და სხვა. ვერონიკა თუმანიშვილი სიცოცხლის ბოლომდე აქტიურ პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა. გარდაიცვალა 87 წლის ასაკში, 2009 წლის 30 ივლისს. ვერონიკა თუმანიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ვერონიკა თუმანიშვილი[მკვდარი ბმული] — ქართული პრესის ელექტრონული არქივი ვერონიკა თუმანიშვილი —Blogger.com ↑ ივანე თუმანიშვილი. Iverieli. ციტირების თარიღი: 20 ივნისი, 2018. ↑ ვერონიკა თუმანიშვილი. Veronikatumanishvili.Blogspot.com (21 მაისი, 2018). ციტირების თარიღი: 20 ივნისი, 2018. ↑ ხსოვნა: ვერონიკა თუმანიშვილი (1922-2009). საქართველოს რესპუბლიკა. ქართული პრესის ელექტრონული არქივი (4 აგვისტო, 2009). ციტირების თარიღი: 20 ივნისი, 2018.[მკვდარი ბმული] ↑ ნინო გვეტაძე და ქართველი მუსიკოსები ლონდონში დიდი წარმატებით გამოდიან. Kvira.ge (20 მარტი, 2017). ციტირების თარიღი: 20 ივნისი, 2018.
დამოუკიდებლობის ძეგლი ბაქოში

დამოუკიდებლობის ძეგლი მდებარეობს აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ხელნაწერთა ინსტიტუტისა და აზერბაიჯანის სახელმწიფო ეკონომიკური უნივერსიტეტის შენობებს შორის. დადგმულია აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის პატივსაცემად, რომელიც აზერბაიჯანის ეროვნულმა საბჭომ 1918 წლის 28 მაისს ტიფლისში გამოაცხადა. 1992 წლის 28 მაისიდან ეს დღე აღინიშნება რესპუბლიკის დღედ. ძეგლი აღმართეს აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის პატივსაცემად, რომელიც ისლამურ აღმოსავლეთში პირველი დემოკრატიული რესპუბლიკა იყო. 2006 წლის 18 დეკემბერს აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა ილჰამ ალიევმა ხელი მოაწერა ბრძანებას №1838, დამოუკიდებლობის მუზეუმის შექმნისა და დედაქალაქში დამოუკიდებლობის ძეგლის დადგმის შესახებ. ბრძანების შესაბამისად, გამოცხადდა კონკურსი დამოუკიდებლობის ძეგლის შექმნისთვის და დადგინდა პრემიები. ძეგლი 2007 წლის 25 მაისს ისთიგლალიათის ქუჩაზე გაიხსნა. გახსნის ცერემონიალს ესწრებოდა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტი ილჰამ ალიევი. ძეგლზე, გრანიტითა და თეთრი მარმარილოთი ამოტვიფრულია, ძველი არაბული და ლათინური ანბანით დამოუკიდებლობის დეკლარაციის ტექსტი ეროვნული საბჭოს წევრების ხელმოწერებით. ↑ Public Holidays in Azerbaijan ↑ Azerbaijan Democratic Republic: The first democratic, parliamentary and secular republic in the Islamic East ↑ tРАСПОРЯЖЕНИЕ ПРЕЗИДЕНТА АЗЕРБАЙДЖАНСКОЙ РЕСПУБЛИКИ О СОЗДАНИИ МУЗЕЯ НЕЗАВИСИМОСТИ И УСТАНОВЛЕНИИ ПАМЯТНИКА НЕЗАВИСИМОСТИ В СТОЛИЦЕ АЗЕРБАЙДЖАНСКОЙ РЕСПУБЛИКИ ГОРОДЕ БАКУ - azertag.az ↑ "Памятник Независимости" посвящённый Народной Республике
აზერბაიჯანელი ხალხის ეროვნული ხსნის დღე

აზერბაიჯანელი ხალხის ეროვნული ხსნის დღე (აზერ. Azərbaycan xalqının milli qurtuluş günü) — ოფიციალური დღესასწაული აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში, რომელიც იმართება 15 ივნისს, აზერბაიჯანის ეროვნული ასამბლეის 1997 წლის 27 ივნისის განკარგულების შესაბამისად. 1998 წელს, დღესასწაულმა სახელმწიფო სტატუსი მიიღო.15 ივნისი აზერბაიჯანში არასამუშაო დღეა. 1991 წელს აზერბაიჯანმა დამოუკიდებლობა მოიპოვა, მაგრამ ქვეყანაში პოლიტიკური მდგომარეობა არასტაბილური იყო. 1993 წლის 4 ივნისს განჯაში, პოლკოვნიკ სურეთ ჰუსეინოვის ხელმძღვანელობით ამბოხი დაიწყო. ეს, ფაქტობრივად, სამოქალაქო ომის დასაწყისი იყო. ამ პრობლემის გადასაწყვეტად განჯაში ჩამოსული სახელმწიფო მოღვაწეები დაატყვევეს. აჯანყება გაიზარდა და ბაქოს მიაღწია. 10 ივნისს, აზერბაიჯანის პარლამენტის თავმჯდომარე ისა გამბარი გადადგა. 1993 წლის 15 ივნისს ჰეიდარ ალიევი, მაშინდელი პრეზიდენტის, აბულფაზ ელჩიბეის, მიწვევით დაბრუნდა ნახჩივანიდან ბაქოში. ნახიჩევანში ის იყო უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარე. 18 ივნისს პრეზიდენტი დედაქალაქს ტოვებს. 25 ივნისს ალიევი არჩეულ იქნა აზერბაიჯანის  ეროვნული საბჭოს თავმჯდომარედ და იმავე წელს, ოქტომბერში - აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტად. 1993 წლის 15 ივნისი ჰეიდარ ალიევის ხელისუფლებაში დაბრუნების დღე აღინიშნება, როგორც ეროვნული ხსნის დღე. ეს დღე სამუდამოდ შევიდა აზერბაიჯანის ხალხის ისტორიაში, როგორც ეროვნული ხსნის დღე. ამ დღიდან აზერბაიჯანმა აიღო კურსი ურთიერთობების დამყარებასა და განვითარებაზე მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნებთან, კერძოდ მეზობელ ქვეყნებთან. ქვეყანამ გადალახა სეპარატიზმი და გადატრიალების მცდელობები. დაიწყო არმიის მშენებლობა. უკვე რამდენიმე წელია ეროვნული ხსნის დღე ჰეიდარ ალიევის საფლავზე სტუმრობით აღინიშნება. აზერბაიჯანის დღესასწაულები ↑ Национальные истории на постсоветском пространстве II - Геннадий Аркадьевич Бордюгов ↑ Azerbaijan Commemorates National Salvation Day. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-10-05. ციტირების თარიღი: 2018-06-20. ↑ 15 июня - День Национального Спасения ↑ День Национального Спасения. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-10-12. ციტირების თარიღი: 2018-06-20.
ვეჯინის განძი

ვეჯინის განძი — თამარ მეფისა და დავით სოსლანის სახელით მოჭრილი სპილენძის მონეტების განძი, სულ 2759 ცალი, აქედან 2656 ცალი თარიღიანია, 103 ცალი უთარიღოა, ნაპოვნია 1924 წელს სოფ. ვეჯინში (გურჯაანის მუნიციპალიტეტი). მონეტების შუბლზე ოთხსტრიქონიანი არაბული წარწერაა: დედოფალი დედოფალთა, შვენება ქვეყნისა და სარწმუნოებისა, თამარ, ასული გიორგისა, მესიის თაყვანისმცემლისა. ზურგზე: თამარისა და დავითის დაქარაგმებული სახელები და მოჭრის თარიღი ქორონიკონით 420 (1200). უთარიღო მონეტები კი მოჭრილი უნდა იყოს თამარისა და დავითის შეუღლებიდან (1189-იდან) დავითის გარდაცვალებამდე (1207). ლომოური თ., თამარის ფულების განძი, «თსუ შრომები», 1936, ტ. 1. ჯალაღანია ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 391. ჯალაღანია ი., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014.
პაულო ლინსი

პაულო ლინსი (დ. 11 ივნისი, 1958, რიო დე ჟანეირო) — ბრაზილიელი მწერალი. ლინსი რიო-დე-ჟანეიროში გაიზარდა. შვიდი წლის ასაკში „ციდადე დე დეუშის“ ფაველაში გადასახლდა. ლინსი ძალადობის ციკლს გაექცა, რათა წარმატებული მწერალი გამხდარიყო. მისი ყველაზე ცნობილი რომანი — „ღმერთის ქალაქი“ 1997 წელს დაიბეჭდა. 2002 წელს კი ბრაზილიელმა კინორეჟისორმა, ფერანდუ მეირელისიმ წიგნის მიხედვით იმავე სახელწოდების ფილმი გადაიღო. ↑ Freebase Data Dumps — Google. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q95"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q648625"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q15241312"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1453477"></a> ↑ Itaú Cultural Enciclopédia Itaú Cultural — São Paulo: Itaú Cultural, 2001. — ISBN 978-85-7979-060-7 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q174"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10304263"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q41599984"></a> ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #129524018 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ LIBRIS — 2018. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1798125"></a> ↑ Richter, Larry (26 April 2003). „THE SATURDAY PROFILE; Out of the Slums of Rio, an Author Finds Fame“. New York Times. ციტირების თარიღი: 10 February 2011.
გენოფობია

გენოფობია ან ცოიტოფობია (ძვ. ბერძნ. γένος genos — სქესი; φόβος — შიში) — სექსუალური სიახლოვის შიში. ეს სიტყვა ასევე ჩამოყალიბდა ბერძნული არსებითი სახელიდან phobos და ტერმინით coitus, რომელიც გულისხმობს კოპულაციის აქტს, რა დროსაც მამრობითი რეპროდუქციული ორგანო შეიყვანება ქალის რეპროდუქციულ ტრაქტში. გენოფობიის აღწერისას შეიძლება გამოყენებული იქნას ტერმინი ეროტოფობია, რომელიც გამომდინარეობს ბერძნული ღვთაების სახელიდან ეროსი, რომელიც ბერძნულ მითოლოგიაში არის სიყვარულის ღმერთი. შეიძლება არსებობდეს უამრავი მიზეზი, რასაც მოჰყვება ადამიანებში გენოფოფიის განვითარება, თუმცა ბევრ სხვა მიზეზთაგან მისი გამომწვევი ძირითადი მიზეზია სექსუალური ხასიათის ძალადობა ან გაუპატიურება, რაც მსხვერპლში იწვევს გენოფობიის განვითარებას და გამოიხატება სექსის მიმართ ფსიქიკური და ფიზიოლოგიური შიშით. გენოფობიის სიმპტომებია: პანიკის შეტევა, ტერორის და შიშის შეგრძნება, გულისცემის აჩქარება, ჰაერის უკმარისობა, კანკალი, შფოთვა, ოფლიანობა, ხშირი ტირილი და სხვებისათვის თავის არიდება. ფობიების სია გინოფობია ↑ Genophobia or the Fear of Sexual Intercourse ↑ Genophobia, Coitophobia – Symptoms and Causes of Genophobia