laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მასალის რაიონი

მასალის რაიონი (აზერ. Masallı rayonu) — ადმინისტრაციული ერთეული აზერბაიჯანის სამხრეთით. ადმინისტრაციული ცენტრი არის ქალაქი მასალი. ძველ დროს რაიონის ტერიტორია იყო მანნას სახელმწიფოს, ანტროპატენას შემადგენლობაში. XVIII საუკუნის შუა რიცხვებიდან თალიშის სახანოს შემადგენლობაში შედიოდა. XIX საუკუნის შუა რიცხვებში მასალი რაიონის ტერიტორია შედია ლენქორანის მაზრის შემადგენლობაში. მასალის რაიონი დაარსდა 1930 წელს. მასალის რაიონს ესაზღვრება ლენქორანის, ლერიქის, იარდიმლის, ჯალილაბადის, ნაფჩალის რაიონები. აღმოსავლეთით, რეგიონი ირეცხება კასპიის ზღვით, დასავლეთით ესაზღვრება თალიშის მთები და ბუროვარის ქედი. ტერიტორიის სიმაღლე აღწევს 917 მ-ს, არის მინერალური და გეოთერმული წყაროები. იანვრის საშუალო ტემპერატურაა 2.5 ° C, ივლისში 25.6 ° C. ნალექების წლიური რაოდენობაა 600-800 მმ. ყველაზე დიდი მდინარე არის ვილაში. რეგიონის მთიან ნაწილში გვხვდება ჰირკანის ტიპის ფართო ფოთლოვანი ტყეები - წაბლი, მუხა, რცხილა, წიფელი, მარანი, ჰირკანის ყვავი, კავკასიური ხურმა, მედლარი და ა.შ. მთლიანი რეგიონის ტყის ფართობია 16.9 ათასი ჰექტარი. კლიმატი ზომიერი სუბტროპიკულია. ზაფხულში რეგიონში საშუალო ტემპერატურაა +29 გრადუსი, ხოლო ზამთარში 7 გრადუსი ნულამდე. რაიონის ტერიტორია დაფარულია მკვრივი ტყეებით, რომელშიც იშვიათი მცენარეები იზრდება, მათ შორისაა რკინის ხე (სპარსული). რაიონის გავლით გზების საერთო სიგრძეა 330.2 კმ. აქედან 11 კმ II კატეგორიას მიეკუთვნება, III კატეგორიისაა 102.4 კმ, IV კატეგორიამდე 66.8 კმ და V კატეგორიას 150 კმ. რაიონის გავლით რკინიგზის სიგრძე 36.2 კილომეტრია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 158 ადამიანი ერთ კვ. კმ-ზე. მასალის ადგილობრივი ისტორიის მუზეუმი შეიცავს 7 ათასზე მეტ ექსპონატს, რომლებიც ასახავს რეგიონის ისტორიას ენეოლითის ხანიდან (ძვ. წ. 4 ათასი) XX საუკუნემდე. მუზეუმში ნაჩვენებია ტანსაცმლის, გრაფიკის, ქანდაკებების, კვეთის, ხელოვნებისა და ხელნაკეთობების, ნუმიზმატიკის, ეთნოგრაფიის, ფოტოების და დოკუმენტების ნიმუშები. მასალის რაიონში არის 168 უძველესი ძეგლი, ციხე, სასახლე, ტაძარი, აბანოები, წყაროები, რომელთაგან 51 არის ისტორიული და არქიტექტურული ძეგლები, 70 არის არქეოლოგიური, ხოლო დანარჩენი XX საუკუნის ძეგლები. ისტისუ მდებარეობს არკივანის სოფელთან. თერმალური წყაროს სახელწოდება აზერბაიჯანულ ენაზე ნიშნავს „ცხელ წყალს“ (ისტი - ცხელი; სუ - წყალი). ამ წყაროს წყალი მოდის 90-250 მ სიღრმედან ცხელი ფორმით (დაახლოებით 69 გრადუსი ცელსიუსით) და გამოიყენება მრავალი დაავადების სამკურნალოდ. წყაროს გარშემო აშენდა რამდენიმე პანსიონი, კოტეჯი, კარვების ბანაკი. ↑ https://www.stat.gov.az/source/regions/az/006_5.xls ↑ ИСТОРИКО-КРАЕВЕДЧЕСКИЙ МУЗЕЙ/МАСАЛЛЫ ↑ ИСТИСУ
სამუხის რაიონი

სამუხის რაიონი (აზერ. Samux rayonu) — ადმინისტრაციული ერთეული აზერბაიჯანის ჩრდილო-დასავლეთით. ადმინისტრაციული ცენტრი არის ქალაქი სამუხი. სამუხის რაიონი მდებარეობს განჯა-ყაზახის ეკონომიკურ რეგიონში. რაიონის ფართობია 1455 კვ.მ. რაიონის ტერიტორია ესაზღვრება განჯას, გოიგოლს, შამქორს, თოვუზს, კახს, ევლახს, გორანბოის, ასევე საქართველოს რესპუბლიკას. სამუხის რაიონში 35 მუნიციპალიტეტია. კლიმატი მშრალი კონტინენტურია. აქ ჰაერის ტემპერატურა ზაფხულში + 30 ° C- ს, ხოლო ზამთარში 0 ° C- მდე მერყეობს. ტერიტორია ძირითადად ბრტყელია. ბოზდაგის და ჯეირანის სტეპური ზამთრის საძოვრები მდებარეობს სამუხის ჩრდილოეთ ნაწილში. რაიონში მიედინება მდინარეები მტკვარი, იორი, ალაზანი, განჯა და გოშგარი. სახელმწიფო ნაკრძალი "ელდარ შამი", რომლის ფართობია 1686 მ 2, მდებარეობს სამუხის რაიონში. იგი შეიქმნა მსოფლიოში ერთადერთი ბუნებრივად მზარდი ბალახის ელდარის ფიჭვის დასაცავად და შესასწავლად. კუნელი, შავი ჟოლო, ბუჩქი, წაბლი იზრდება ტყეებში. ტერმინი „სამუხი“ მომდინარეობს კავკასიური ალბანეთის სიტყვიდან, რომელიც ნიშნავს „ალბანურ მონადირე სახლს“.  სამუხის გარშემო არის ბრინჯაოს ხანის ჭაობები. 1930 წელს შეიქმნა სამუხის რაიონი. მისი რაიონული ცენტრი იყო ყარაგაჩლი (მოგვიანებით სოფელი სამუხი). აზერბაიჯანის სსრ უმაღლესი საბჭოს 1940 წლის 24 იანვრის გადაწყვეტილებით შეიქმნა საფარალიევის რაიონი. 1954 წელს, იმის გამო, რომ ტერიტორიების უმეტესი ნაწილი წყალქვეშ აღმოჩნდა მინგეჩაურის წყალსაცავის მშენებლობასთან დაკავშირებით, სამუხის რაიონი ლიკვიდირებულ იქნა და შეუერთდა საფერალიევის რაიონს.1959 წელს გაუქმდა საფარალიევის რაიონი. სამუხის რაიონი ხელახლა შეიქმნა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს ეროვნული საბჭოს 1992 წლის 18 თებერვლის ბრძანებულებით, ცენტრთან ერთად, ქალაქური ტიპის დასახლებით - საფარალიევი. ეროვნული საბჭოს 1992 წლის 31 დეკემბრის გადაწყვეტილებით, სოფელ საფარალიევის სახელი შეიცვალა და გახდა ნაბიაღალი, 2008 წელს იგი გადაკეთდა ქალაქ სამუხად. 2017 წლის დასაწყისისთვის რეგიონის მოსახლეობა შეადგენდა 57.1 ათას ადამიანს, მათგან 21.4 ათასი იყო ქალაქური მოსახლეობა, ხოლო 35,5 ათასი სოფლის მოსახლეობა. 2018 წელს მთლიანი მოსახლეობა გაიზარდა 0.6 ათასი ადამიანით და შეადგინა 57.7 ათასი. 2018 წლის დასაწყისისთვის, მთლიანი მოსახლეობის 28.9 ათასი ან 49.6 % კაცი იყო, 28.8 ათასი ან 50.4 % ქალი იყო. ერთ-ერთი ისტორიული ძეგლი არის ნაბიაღალის ყურღანები, რომელთა დიამეტრი 10-20 მ და სიმაღლე 1-1,5 მ. ეს ყურღანები თარიღდება ბრინჯაოს ხანის დასასრულითა და ქვის ხანის დასაწყისით. Информация по административно-территориальной единице დაარქივებული 2018-12-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ Город Самух ↑ Azerbaijan Guidebook(FourthEdition). — AzerOlympic International Publishing House, 2007. — С. 262. ↑ Population
თოუზის რაიონი

თოუზის რაიონი (აზერ. Tovuz rayonu) — ადმინისტრაციული ერთეული აზერბაიჯანის ჩრდილო-დასავლეთით. ადმინისტრაციული ცენტრი ქალაქი თოვუზი. 2016 წელს ახალგაზრდულმა სახლმა დაიწყო ფუნქციონირება თოუზის რაიონის ქალაქ გოვლარში. თოუზის რაიონის აღმასრულებელი ხელისუფლების ხელმძღვანელია მამედ მამედოვი. თოუზის რაიონი ესაზღვრება სომხეთს (69 კმ), საქართველოს (23 კმ); ასევე დასავლეთით აღსთაფის რაიონებს, შამქორს ესაზღვრება - აღმოსავლეთით, გადაბეის - სამხრეთით, ხოლო ჩრდილოეთით - სამუხის რაიონს. მისი მახასიათებლების თანახმად, ტერიტორიის რელიეფი იყოფა 4 ზონად: შუამთიან, მაღალმთიან, მთისწინეთით. რეგიონის სამხრეთ ნაწილს მიეკუთვნება შუა-მთიანი და მაღალმთიანი რელიეფი, ცენტრალურ ნაწილს დაბალი მთიანი რელიეფი, ხოლო აღმოსავლეთი ნაწილი წარმოდგენილია მთისწინეთითა და დაბლობის რელიეფით. ჰაერის საშუალო წლიური ტემპერატურაა 8-13 C, იანვარში ტემპერატურა მერყეობს 1-4 C- ს შორის, ივლისში კი - 18-25 გრადუსამდე. საშუალო წლიური ფარდობითი ტენიანობაა 71%. წლიური ნალექი 400-700 მმ-ია. ქარის საშუალო წლიური სიჩქარეა 3.4 მ / წმ. 1803 წლამდე ახლანდელი თოვუზის რაიონის ტერიტორია იყო შამშადილის სასულთნოს ნაწილი, შემდეგ იგი ელიზავეტოპოლის გუბერნიის ყაზახის ყაზის ნაწილი იყო. თოვუზის რაიონი შეიქმნა 1930 წლის 8 აგვისტოს.1912 წელს გერმანული კომპანია Siemens– ის ლიდერების ინიციატივით, ამჟამინდელი თოვუზის რაიონის ტერიტორიაზე აშენდა ცემენტის ქარხანა. 2010 წლისთვის რაიონის ეროვნული ნაწილი შემდეგი იყო თოვუზ ოლქის შემადგენლობაში შედის: ერთი ქალაქი, 102 სოფელი, ერთი დასახლება, 39 ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რაიონი. ოლქი მოიცავს 62 მუნიციპალიტეტს. ↑ https://web.archive.org/web/*/http://www.aztv.az/readnews.php?lang=ru&id=1844 ↑ Назначен новый глава Исполнительной власти Товузского района ↑ КЛИМАТ: ТОВУЗСКИЙ РАЙОН ↑ 4.0 4.1 Товузский район
გიუნაშლი (ლერიქის რაიონი)

გიუნაშლი (აზერ. Günəşli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1022 კაცი. გიუნაშლი GEOnet სახელების სერვერზე
ზანგილანის რაიონი

ზანგილანის რაიონი (აზერ. Zəngilan) — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. ეს ტერიტორია სომხურმა ძალებმა დაიკავეს 1993 წლის შემოდგომაზე, მთიანი ყარაბაღის ომის დროს. რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი არის ქალაქი ზანგილანი. ზანგილანის რაიონი მდებარეობს რესპუბლიკის სამხრეთ-დასავლეთით, მდინარე არაქსის ჩრდილოეთით და ესაზღვრება სომხეთსა და ირანს. რაიონის ტერიტორია 707 კმ²-ს ფართობს მოიცავს. აქ გვხვება მეზოზოური რელიეფი და გავრცელებულია ცარცული პერიოდის, ვულკანური და დანალექი ქანები. მაღალმთიან მხარეებში იურიული და ცარცული პერიოდის ნაშთები თარიღდება 150-200 ათასი წლით. რაიონი მდებარეობს მცირე კავკასიონის მთების სამხრეთით. ამ ტერიტორიაზე ძირითადად გვხვდება დახრილი კლდეები, ტიტების დაბლობები, ტყეები და ბუჩქები. რაიონის ტერიტორიას აქვს რთული ზედაპირული სტრუქტურა. ტერიტორია გამოყოფილია მდინარის ხეობებით და ქმნის ღრმა ხეობებს. ეს ადგილები მდიდარია ოქროს საბადოებით. სუზას მთა, სამხრეთ-აღმოსავლეთით ქმნის დაბლობს. იგი შედგება ცარცული პერიოდის დანალექი ქანებისგან. ხშირი ტყეები გავრცელებულია მთიან ადგილებში. 1800-2000 მეტრის სიმაღლეზე ფართო ფოთლოვანი ტყეები თანდათანობით მცირდება სუბალპურ და ალპურ მდელოებზე. ტერიტორია მდიდარია სამკურნალო მცენარეებით, მინერალური წყლებით, სამშენებლო ქვით, თიხით, მარმარილოთი და ასევე სხვა მასალებით. ტერიტორიის ბუნებრივმა პირობებმა და რთულმა რელიეფმა შექმნა რაიონისთვის დამახასიათებელი კლიმატი. აქ გავრცელებულია უდაბნოს და ნახევრად უდაბნოსთვის დამახასიათებელი კლიმატი.. ძველ დროში თანამედროვე ზანგილანის რაიონი იყო სომხეთის ისტორიული რაიონის კოვსკანის ნაწილი. შუა საუკუნეებში, კოვსკანის პროვინცია უფრო ცნობილი იყო გრამუის ციხესიმაგრის სახელით, რომელიც აქ არსებობდა. საბჭოთა რესპუბლიკების საზღვრების დადგენის პერიოდში, მხოლოდ აჩანური შედიოდა სომხეთის სსრ-ის მხარეში და მხოლოდ დასავლეთი ნაწილი ეკუთვნოდა სომხეთს, ხოლო აღმოსავლეთის ნაწილი, რომელიც ყველაზე ხელსაყრელ ტერიტორიას წარმოადგენდა რეგიონში შედიოდა აზერბაიჯანის სსრ-ის შემადგენლობაში. 1930 წელს შეიქმნა ზანგილანის ადმინისტრაციული ოლქი. ზანგილანის რაიონი დაიპყრეს სომხურმა სამხედრო ძალებმა 1993 წლის 29 ოქტომბერს და მოექცა სომხეთის შეიარაღებული ძალების კონტროლის ქვეშ. რაიონში არის ისტორიული ძეგლები. მათგან გამოსარჩევია, სოფელ მამადბეილში მდებარე იაჰია იბნ მუჰამედ ალ-ჰაჯის სამარხი (1304-1305).. Azərbaycan Milli Esiklopediyası. Bakı: 2007 səh. 875. На сайте Azerbaijan დაარქივებული 2018-12-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ „ХРОНОЛОГИЯ АРМЯНО-АЗЕРБАЙДЖАНСКОГО КОНФЛИКТА“. Embassy of the Republic of Azerbaijan in the People's Republic of China. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-08-29. ↑ „Карабах: История одной агрессии: Начало активных боевых действий и Ходжалинская трагедия - ЧАСТЬ VIII“. 1news.az. ↑ Robert H. Hewsen. The Geography of Ananias of Širak: Ašxarhacʻoycʻ, the Long and the Short Recensions. — Reichert, 1992. — P. 193. ↑ К. М. Мамед-заде. Строительное искусство Азербайджана. Стр. 40-41 Мавзолей в сел. Мамедбейли Зангеланского района дошел до нас в хорошей сохранности... Надпись сообщает о том, что мавзолей построен в месяце рамазан 704 г. (1305 г. н. э.) над могилой Мухаммеда ал-Ходжа.
სოლომონ გოშაძე

სოლომონ ესტატეს ძე გოშაძე (დ. 28 აპრილი [ძვ. სტ. 16 აპრილი], 1880, თელავი — გ. 24 აპრილი [ძვ. სტ. 11 აპრილი], 1908, იქვე) — ქართველი პოეტი, საზოგადო მოღვაწე. სწავლობდა თელავის სამოქალაქო სასწავლებელში, შემდეგ – ბაქოს სპეციალურ საშუალო სკოლაში. მისი პირველი ლექსი 1897 დაიბეჭდა „კვალში“ (#47). გ. ევდოშვილის სკოლის მიმდევარი პოეტი იყო. მან 1905–1907 წლების რევოლუციის პერიოდში მიიქცია ყურადღება სამოქალაქო და პოლიტიკური ხასიათის ლექსებით, რომლებსაც აქვეყნებდა ფსევდონიმებით: „სოლ-გ-ძე“ და „ს. განწირული“. წერდა პიესებსაც. მისი პიესა „კიდევ ბნელა“ (1901), ცენზურამ აკრძალა. რევოლუციური საქმიანობისათვის გოშაძე დაპატიმრებული იყო. 1900-იან წლებში ჩამოაყალიბა დრამატული დასი, რომელიც კახეთის რეგიონში სპექტაკლებს დგამდა. გოშაძე მართავდა ლიტერატურულ საღამოებს, ხოლო შემოსავალს საქველმოქმედო საქმეს ახმარდა. ლექსები, ი. გრიშაშვილის რედ., ტფ., 1927. ჯავახიშვილი გ., ნამცვრევი, «მეგზური», 1975, #3. ჯავახიშვილი გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 127.
გოშაძე

საკუთარი სახელი გოშაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გივი გოშაძე — ეკონომისტი თენგიზ გოშაძე — რეჟისორი, სცენარისტი ლერი გოშაძე — არქიტექტორი სოლომონ გოშაძე — პოეტი
გოჩაშვილები

გოჩაშვილები — ბაგრატიონთა სამეფო სახლის საგვარეულო განშტოება, რომელიც XVII საუკუნიდან ფეოდალურ სათავადოდ ყალიბდებოდა. გოჩაშვილებს ვახუშტი მოიხსენიებს როგორც „მთავარს“. ნიკო დადიანის სიტყვებით, ბაგრატიონთა გვარის შტო – გოჩაშვილნი „არიან აწ თავადნი“, საგვარეულო განშტოების სახელწოდება გოჩა ბატონიშვილის სახელიდან მომდინარეობს. დროთა განმავლობაში გოჩას მემკვიდრეებს ცხარე ბრძოლა მოუწიათ უფლებრივი მდგომარეობის მოსაპოვებლად თუ მის შესანარჩუნებლად, მაგრამ ისინი არა თუ ბატონიშვილობას, არამედ ბაგრატიონობასაც ვეღარ ინარჩუნებენ. ფარსადან გორგიჯანიძის ცნობით, გოჩას ძე გიორგი მეფე როსტომის 1636 წელს საწინააღმდეგო შეთქმულებაში მონაწილეობდა და თუ გაიმარჯვებდა, ქართლის ბატონობასაც კი მოელოდა, მაგრამ დამარცხდა. მას თვალები დათხარეს და მოკლეს; გოჩას შვილიშვილმა იორამმა ასევე „ინება“ მეფობა, მაგრამ მას ვახტანგ V-მ დათხარა თვალები და მამულები წაართვა (1665–66). დამცრობისა და შესაბამისი უფლებრივი მდგომარეობის დაკარგვის შემდეგ გოჩაშვილებმა ფეოდალურ იერარქიაში თავადის რანგით დაიკავეს კუთვნილი ადგილი, ქართლის სამეფო კარისაგან შესაბამის ყმა-მამულს იღებდნენ და თავიანთი ახალი გვარით ქართლის ერთ-ერთი საფეოდალოს — გოჩაშვილების სათავადოს ბატონ-პატრონები გახდნენ. ნინიძე დ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 127. გორგიჯანიძე ფ., საქართველოს ისტორია, ს. კაკაბაძის გამოც., «საისტორიო მოამბე», წგ. 2, ტფ., 1925; დადიანი ნ., ქართველთ ცხოვრება, შ. ბურჯანაძის გამოც., თბ., 1962; ვახუშტი, აღწერა სამეფოსა საქართველოსა, წგ.: ქართლის ცხოვრება, ს. ყაუხჩიშვილის გამოც., ტ. 4, თბ., 1973. ნინიძე დ., ბაგრატიონთა სამეფო სახლის განშტოებათა წარმოშობისათვის, « მაცნე», 1993, #2; ნინიძე დ., გუარი მეფეთა ბაგრატიონთა – გოჩაშვილნი, თბ., 1998.
დმანისის ქუჩა

დმანისის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი). კონსტანტინე ერისთავის ქუჩიდან მარტყოფის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის 1876 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ნორიოს ქუჩა, XX საუკუნის 30-იან წლებში თედო შუშიაშვილის სახელი ეწოდა. 1946 წელს — დმანისის ქუჩა. აქვს I შესახვევი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 63, ISBN 978-99928-20-35-3.
ალექსანდრე ნეველის ეკლესია

ალექსანდრე ნეველის ეკლესია შეიძლება აღნიშნავდეს: დონის ნახიჩევანის ალექსანდრე ნეველის ეკლესია — ეკლესია დონის ნახიჩევანში დონის როსტოვის ალექსანდრე ნეველის ეკლესია — ეკლესია დონის როსტოვში თბილისის ალექსანდრე ნეველის ეკლესია — ეკლესია თბილისში ნოვოჩერკასკის ალექსანდრე ნეველის ტაძარი — მართლმადიდებლური ტაძარი ნოვოჩერკასკში
ივანე ჯავახიშვილის ქუჩა

ივანე ჯავახიშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ძველი კუკია, ჩუღურეთი). კოსტა ხეთაგუროვის ქუჩიდან კონსტიტუციის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის 40-იან წლებში. ქუჩა აღნიშნულია თბილისის 1851 წლის გეგმაზე. ადრე ერქვა ნიკოლოზის, 1922-იდან — მიხეილ კალინინის სახელი. ქუჩას და მოედანს ძველი სახელი დაერქვა ნიკოლოზ I-ის პატივსაცემად. ამ ქუჩაზე ცხოვრობდა ივანე ჯავახიშვილი, რის გამოც 1990 წელს ქუჩას მისი სახელი ეწოდა. ქუჩაზეა პეტრე და პავლე მოციქულთა ეკლესია (XIX საუკუნის 70-იანი წლები). წმინდა ალექსანდრე ნეველის ეკლესია (1864), XIX საუკუნის დასასრულს საცხოვრებელი სახლები. №7 სახლში 1889–1901 წლებში ცხოვრობდა ილია ჭავჭავაძე, აქვე იყო გაზეთ „ივერიის“ რედაქცია და სტამბა. ამჟამად ამ შენობაში განთავისუფლებულია ილია ჭავჭავაძის ლიტერატურულ-მემორიალური მუზეუმი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 211, ISBN 978-99928-20-35-3.
სიმლური

სიმლური (ინგლ. Simlish) — გამოგონილი ენა, რომელიც კომპანია „მაქსისის“ სიმების სერიის თამაშებში გვხვდება. სიმლური ენა პირველად გამოჩნდა თამაში SimCopter, ხოლო განსაკუთრებით ყურში მოსახვედრი ისეთი თამაშებში იყო, როგორებიცა The Sims, The Sims 2 და The Sims 3. ენის მოსმენა აგრეთვე SimCity 4-შიცაა შესაძლებელი, თუმცა საკმაოდ იშვიათად. ეს ენა აგრეთვე გვხვდება კომპანია „ფრაქსისის“ თამაშში Sid Meier's SimGolf. ყველაფერი კი იმით დაიწყო, რომ თამაშის დიზაინერს — უილ რაითს თამაშში დიალოგი დასჭირდა, მაგრამ უნიკალურობის გამო, ნამდვილი ენის გამოყენება არ მოინდომა; თანაც, მსოფლიო ენებზე მთარგმნელების დაქირავებაც ძვირი დაჯდებოდა. სიმების მწარმოებლების გუნდა შექმნა უნიკალური სიმლური ენა, რომელიც ფრაქტირებულ უკრაინულთან და ტაგალურთან (ფილიპინების ერთ-ერთი მთავარი ენა) ექსპერიმენტირების შედეგია. მეორე მსოფლიო ომის დროს გამოყენებული ნავაჰოს კოდით შთაგონებულმა უილ რაითმა - სიმების გამომგონებელმა, თავის გუნდს ნავაჰოსთან ექსპერიმენტირებაც შესთავაზა. რამდენიმე სიმღერა სიმლურ ენაზე დაარქივებული 2012-06-05 საიტზე Wayback Machine. . The Sims 2-ის ოფიციალური საიტი (ინგლისური). სიმლური ენის ოფიციალური გაკვეთილები დაარქივებული 2004-07-22 საიტზე Wayback Machine. . The Sims-ის ოფიციალური საიტი (ინგლისური) .
ჯავის ქუჩა

ჯავის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი). ცოტნე დადიანის ქუჩიდან მთის ფედობამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. აქვს 3 გასასვლელი, 6 შესახვევი. ჯავის I გასასვლელი — ჯავის II შესახვევიდან ჯავის III შესახვევამდე ჯავის II გასასვლელი — ჯავის II შესახვევიდან ჯავის III შესახვევამდე ჯავის III გასასვლელი — ჯავის II შესახვევიდან ჯავის III შესახვევამდე ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 211, ISBN 978-99928-20-35-3.
ლადო ალექსი-მესხიშვილის ქუჩა

ლადო ალექსი-მესხიშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (გარეთუბანი). რევაზ თაბუკაშვილის ქუჩიდან მარი ბროსეს ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის I ნახევარში. თბილისის 1876 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც წყალსაზიდი ქუჩა. 1965 წელს ჯამბულის სახელი დაერქვა. 2014 წელს ეწოდა ვლადიმერ (ლადო) ალექსი-მესხიშვილის სახელი. აქვს I შესახვევი. ვასილ თამარაშვილის ქუჩა (ყოფ. ლადო ალექსი-მესხიშვილის ქუჩა) ლადო მესხიშვილის ქუჩა ↑ 1.0 1.1 ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 201, ISBN 978-99928-20-35-3. ↑ „თბილისში რამდენიმე ქუჩას ახალი სახელი მიენიჭა“. www.ambebi.ge. 21 თებერვალი, 2014. ციტირების თარიღი: 29 დეკემბერი, 2023. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება)
მოსე ჯანაშვილის ქუჩა

მოსე ჯანაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ვაკის რაიონში (ვაკე). ვასილ ბარნოვის ქუჩიდან კორნელი კეკელიძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის დასაწყისში. ადრე უსახელო ქუჩა იყო. 20-იან წლებში მოსე ჯანაშვილის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 211, ISBN 978-99928-20-35-3.
სიმონ ჯანაშიას ქუჩა

სიმონ ჯანაშიას ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (ვარდისუბანი). პეტრე მელიქიშვილის ქუჩიდან ვასილ ბარნოვის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის 1884 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ვარდისუბნის I ქუჩა, 1900 წელს ვარდისუბნის ქუჩა დაერქვა, ასეა შეტანილი თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში. 1947 წელს სიმონ ჯანაშიას სახელი ეწოდა. აქვს I ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 211, ISBN 978-99928-20-35-3.
ალექსანდრე ჯანელიძის ქუჩა

ალექსანდრე ჯანელიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ნავთლუღის I დასახლება). ნავთლუღის I დასახლების VIII შესახვევიდან დიმიტრი უზნაძის ქუჩამდე. ნავთლუღის I დასახლების X ქუჩას 1983 წელს ალექსანდრე ჯანელიძის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 211–212, ISBN 978-99928-20-35-3.
იუსტინე ჯანელიძის ქუჩა

იუსტინე ჯანელიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი). ეროსი მანჯგალაძის ქუჩიდან მთის ფერდობამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის დასაწყისში. თბილისის ქუჩების 1926 წლის ცნობარში შეტანილია როგორც დასავლეთის ქუჩა. ასევეა თბილისის 1934 წლის გეგმაზეც. 60-იან წლებში იუსტინე ჯანელიძის სახელი დაერქვა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 212, ISBN 978-99928-20-35-3.
ვლადიმერ ჯანჯღავას ქუჩა

ვლადიმერ ჯანჯღავას ქუჩა — ქუჩა თბილისში, გლდანის რაიონში (პატარა გლდანი). დავით სარაჯიშვილის ქუჩიდან გლდანისხევის ქუჩამდე. პატარა გლდანის დასახლების VI ქუჩას 1983 წელს ვლადიმერ ჯანჯღავას სახელი ეწოდა. აქვს 3 შესახვევი, 2 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 212, ISBN 978-99928-20-35-3.
ჰამარათი

ჰამარათი (აზერ. Hamarat) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 894 კაცი. ჰამარათი GEOnet სახელების სერვერზე
ჰამარმეშა

ჰამარმეშა (აზერ. Hamarmeşə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 673 კაცი. ჰამარმეშა GEOnet სახელების სერვერზე
კანგარლის რაიონი

კანგარლის რაიონი — (აზერ. Kəngərli rayonu) აზერბაიჯანის ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის ადმინისტრაციული ერთეულია. ადმინისტრაციული ცენტრი არის სოფელი გვირაგი. კანგარლის რაიონის ფართობია 681.94 კვადრატული კილომეტრი. ტერიტორიის სახელწოდება მომდინარეობს თურქული ტომის კანგერლის სახელიდან, რომელიც მდინარე არაქსის ჩრდილოეთით დასახლდა, სავარაუდოდ, დაახლოებით 1500 წელს. კანგარლის რაიონი შეიქმნა 2004 წლის 19 მარტს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის ბრძანებულებით. კანგარლის რაიონი მოიცავს ბაბეკისა და შარურის რეგიონების ნაწილს. რეგიონის რელიეფი მთიანია, რადგან ის მდებარეობს დარალიაზის დაბლობზე. რეგიონის კლიმატი მკვეთრად კონტინენტურია, გამოირჩევა ძალიან ცხელი ზაფხულითა და ძალიან ცივი ზამთრით. რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრიდან 6 კილომეტრში - სოფელ გივაგში, მიედინება მდინარე არაქსი. სამხრეთით, კანგარლის ოლქს ესაზღვრება ირანის ისლამური რესპუბლიკა, ჩრდილოეთით კი სომხეთის რესპუბლიკა. ამჟამად რაიონში შედის 10 სოფელი. კანგარლის რაიონის ადმინისტრაციული ერთეულებია: ბეიკდუზის, ჭალხანგალას, ბაბეკის რაიონი, ჰინჯაბის რაიონი, შარურის რაიონის სოფლები: ღვირაგი, გარაბახლარი, იურდუში, შახტახლი, ხოკი და იენი კერკინი. სტატისტიკის სახელმწიფო კომიტეტის მონაცემებით, 2018 წლის მდგომარეობით, ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 32.200 ადამიანს. ბოლო პერიოდში რაიონის მოსახლეობის რაოდენობა საგრძნობლად გაიზარდა. მთლიანი მოსახლეობიდან 15.900 კაცია, 16.300 ქალი. რაიონის მაცხოვრებლების ძირითად საქმიანობას თამბაქოს მოშენება წარმოადგენს. რაიონშ არის მეფრინველეობის მეურნეობა. მაღალ დონეზე დგას მესაქონლეობა და მცირე მეცხოველეობა, მევენახეობა, მარცვლეულის მოშენება. მოჰყავთ ბოსტნეული და ხილი. როგორც ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის დანარჩენი ნაწილები, აქ უამრავი უძველესი ძეგლია, რაც იმის მტკიცებულებაა, რომ მიწის ნაკვეთი ადრეული დროიდან იყო დასახლებული. რაიონში არის ისეთი ისტორიული ძეგლები, როგორებიცაა ჩალხან გალა, გაზმას მღვიმე, ჯამე და მეჩეთის დასახლებები სოფელ ჰოკში (XVIII საუკუნე), ნახევრად მიწისქვეშა აბანო სოფელ შახტახეთში (XIX საუკუნე მისი არქიტექტორია - ისა სულთან შახტახინსკი. ნახიჩევანის ხუროთმოძღვრების სკოლის ერთ-ერთი მაგალითია გარაბაგლარის კომპლექსი. აღნიშნულ კომპლექსში შედის: ორი მინარეთი და საძვალე (16 მეტრი). მინარეთის ნაგებობა თარიღდება XII საუკუნის დასასრული - XIII საუკუნეების დასაწყისით. ეს კომპლექსი აშენებულია არქიტექტორ აჯემი ნახიჩევანის მიერ. დამაკავშირებელი კავშირი მინარეთებს შორის - ბაშტაგი აშენდა XIV საუკუნეში. Naxçıvan Ensiklopediyası, I cild, Naxçıvan, 2005, Azərbaycan Respublikasının Prezidenti İlham Əliyev Naxçıvan Muxtar Respublikasında Kəngərli rayonunun yaradılması haqqında Bakı şəhəri, 19 mart 2004-cü il Kəngərli rayonu məqaləsi. Naxçıvan Muxtar Respublikasının Kəngərli rayonu. Naxçıvan, 2008. აზერბაიჯანი დაარქივებული 2018-12-25 საიტზე Wayback Machine. კანგარის რაიონი დაარქივებული 2017-11-27 საიტზე Wayback Machine.
ლუკა მჟავანაძე

ლუკა მჟავანაძე (დ. 28 თებერვალი, 2004) — ქართველი ფეხბურთელი. ქუთაისის „ტორპედოს“ ნახევარმცველი. ეროვნული ლიგის ოფიციალური ვებგვერდი
ლუკა ელბაქიძე

ლუკა ელბაქიძე (დ. 16 მარტი, 2004) — ქართველი ფეხბურთელი. ქუთაისის „ტორპედოს“ ნახევარმცველი. ეროვნული ლიგის ოფიციალური ვებგვერდი
სერგი ბაბუნაშვილი

სერგი ბაბუნაშვილი (დ. 31 მარტი, 2003) — ქართველი ფეხბურთელი. ქუთაისის „ტორპედოს“ ნახევარმცველი. ეროვნული ლიგის ოფიციალური ვებგვერდი
აკაკი მელაძე

აკაკი მელაძე (დ. 22 აპრილი, 2003) — ქართველი ფეხბურთელი. ქუთაისის „ტორპედოს“ ნახევარმცველი. ეროვნული ლიგის ოფიციალური ვებგვერდი