laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კლარკ გეიბლი

უილიამ კლარკ გეიბლი (ინგლ. Clark Gable; დ. 1 თებერვალი, 1901 — გ. 16 ნოემბერი, 1960) — ამერიკელი კინომსახიობი და უდიდესი კინოვარსკვლავი ხმოვანი კინოს ადრეულ ეპოქაში. დაიბადა კადიზში, ოჰაიო, მშობლების — უილიამ გეიბლი და ადელინ ჰეშელმანის ოჯახში. გეიბლს გერმანელი წინაპრები ჰყავდა მშობლების ორივე შტოდან. ექვსი თვის ასაკში ფანატურად მორწმუნე კათოლიკე დედამ ის რომაელ კათოლიკეთ მოანათლინა. გეიბლს დედა 10 თვის ასაკში გარდაეცვალა, სავარაუდოდ ტვინის კიბოს დაავადების შედეგად. მამამისი ხელახლა დაქორწინდა და ახალი ოჯახი ოჰაიოს მეზობელ ქალაქ ჰოუდეილში დასახლდა სადაც კლარკი სკოლაში დადიოდა. გვიანდელი სიყმაწვილის დროს, ოჯახი რავენაში გადასახლდა, აკრონთან ახლოს, სადაც კლარკს შეგუება საკმაოდ გაუჭირდა და მალევე სკოლა მიატოვა აკრონის საბურავების ქარხანაში სამუშაოდ. ერთი თეატრალური დადგმის ნახვის შემდეგ ის ამ პროფესიით ისე მოიხიბლა, რომ მიზნად დაისახა მსახიობი გამხდარიყო თუმცა ამ მიზნის განხორციელებას მხოლოდ ოცდაერთი წლის ასაკიდან ახერხებს, როცა მამამისის მემკვიდრეობით მიღებული ფულით შესაძლებლობა მიეცა ქარხანაში სამსახურისთვის თავი დაენებებინა. ამ დროს ის იწყებს ტურებს მეორე ხარისხის თეატრალურ დასებთან და მოიარა მთელი შუა-დასავლეთი, პორტლანდი და ორეგონი. აქ მან ჰალსტუხების გამყიდველის სამსახური იშოვა და დარჩენა გადაწყვიტა. ორეგონში ყოფნის დროს ის ხვდება კარგად ცნობილი მსახიობი ლორა ჰოუპ კრიუს შვილიშვილს, რომელიც მას აქეზებს სცენაზე დაბრუნებას სხვა თეატრალურ კომპანიაში. აქ მას მსახიობობას ჯოზეფინ დილონი ასწავლიდა, რომელმაც მას „კბილი გაულესა“ და საბოლოოდ მოამზადა კინოში ეცადა ბედი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კლარკ გეიბლი კლარკ გეიბლი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
დიზი

დიზი — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მესტიის მუნიციპალიტეტში, ლახამულის ადმინისტრაციულ ერთეულში (სოფლები: გენწვიში, დიზი, თოთელეში, ლახამულა, ნოდაში, ნოღარი-კეცლანი, ქვედა იფარი, შდიხირი, ხელრა, ჰამაში). მდებარეობს შდავლერის ქედის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე ენგურის მარჯვენა სანაპიროზე, ზუგდიდ–მესტიის საავტომობილო გზაზე, ზღვის დონიდან 1000 მ-ზე, მესტიიდან 48 კმ-ში. სოფლის მიდამოებში არის მარმარილოს საბადო. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 65 ადამიანი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 430. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ამარათი

ამარათი — გალავნით შემოზღუდული ნაგებობათა კომპლექსი XVIII საუკუნის თბილისში, სოლოლაკის უბანში, რომელიც დატანილია ვახუშტი ბაგრატიონის მიერ 1735 წელს შედგენილ გეგმაზე (ობიექტი № 41). სოლოლაკის ქედის ჩრდილოეთ კალთის ძირში „ლაკისწყლის“ და „კოჟრის გზის“ მარცხნივ მხარეს. ვახუშტი მას „ამარათს“ ( სპარსულად „შენობა“, „სასახლე“) უწოდებს. იგივე კომპლექსი აღნიშნულია ა. პიშჩევიჩის 1785 წლის გეგმაზე, როგორც „ნანგრევები საქართველოს მეფის ძველი რეზიდენციისა“. პიშჩევიჩი პირველია, ვინც გარეთუბანში ამ ადგილას საქართველოს მეფის ძველი სასახლის არსებობას გვამცნობს. ქალაქგარეთა ეს რეზიდენცია მდებარეობდა დაახლოებით ახლანდელი გ. ქიქოძის ქუჩის ღერძის მიმართულებით, ლ. ასათიანის ქუჩის გადაღმა. თბილისის ძველ გეგმებზე ამარათის დასავლეთით მხოლოდ თოფის წამლის ქარხანა და თბილისის ბოტანიკური ბაღია ნაჩვენები. ამარათი XVIII საუკუნის დოკუმენტურ მასალაში ორჯერ გვხდება. 1764 წელს შედგენილი ნაყიდობის წიგნის მიხედვით ამარათი გარეთუბანში გაბაშვილების კუთვნილ მიწის ნაკვეტში ან მის გვერდით მდგარა . მეორეჯერ იგი ნახსენებია 1796 წელს მეფე ერეკლე II-ის მიერ თოფიწამლის ოსტატის თაყუაშვილისადმი გაცემულ წყალობის წიგნში , საიდანაც ვიგებთ , რომ გარეთუბანში XVIII საუკუნეში „სალალაკზედ“ საგანგებოთ მდგარ ქარხანაში ამზადებდენ ტოფის წამალს. დატანილი. ქარხანა დამწვარა 1795 თბილისში აღა-მაჰმად ხანის შემოსევის დროს. კვირკველია, თ., ძველთბილისური დასახელებანი, გვ. 16. «საბჭოთა საქართველო», თბ., 1985 ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 285, ISBN 99928-20-32-2.
სალომე ქართველი

სალომე ქართველი — XIII საუკუნის ქრისტიანი წმინდანი. ხსენების დღეა 2 აგვისტო (ძველი სტილით 20 ივლისი). მის შესახებ ცნობას გვაწვდის იერუსალიმის ჯვრის მონასტრის სვინაქსარი: „ამასვე დღესა (20 ივლისი ძვ. სტ. / 2 აგვისტო ახ. სტ.) წამებაჲ სალომე ქართველისაჲ, რომელ პირველ შესცდა სპარსთა მიერ და ქრისტე უარყო. ამისა შემდგომად კუალად აღიარა სარწმუნოებაჲ ქრისტესი და თავი წარეკვეთა და ცეცხლისა მიერ სრულ იქმნა წამებაჲ მისი.“ ტიმოთე გაბაშვილი თავის „მიმოსვლაში“ აღნიშნავს, რომ: „მუნ (ე. ი. იერუსალიმის ჯვრის მონასტერში) წამებულა წმიდა მოწამე სალომე რამეთუ შეუპყრიათ უსჯულოთა და დატევებისათვის სჯულისა აიძულებდნენ რა, განბასრა სარწმუნოება მათი მხნემან მან. ამის შემდგომად ცეცხლითა და მახვილითა უწამებიათ სანატრელი იგი.“ როგორც ჩანს სალომე ქართველი იყო იერუსალიმის დედათა სავანეში მოღვაწე ქალი. ვარაუდობენ რომ ის ეწამა წმინდა ლუკა იერუსალიმელის (გ. 1227 წ. ხს. 12 თებერვალი) მოწამეობრივი აღსასრულის შემდეგ. წმინდანთა ცხოვრება, ტ. III, თბ. 2001 წელი, გვ., 77 წმიდა სალომე ქართველი, სპარსთაგან წამებული (XIII) – orthodoxy.ge
არსენალი (თბილისი)

არსენალი — უბანი თბილისში (ჩუღურეთის რაიონი), ჩუღურეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთით მდებარე მთაზე („არსენალის მთა“), რკინიგზის გადაღმა. უბანი წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. 1870 წელს სამხედრო არსენალის ღუნიბის მოედნიდან მტკვრის მარცხენა მხარეს, ჩუღურეთში გადატანის შემდეგ ამ უბანს „არსენალი“ ეწოდა. დატანილია თბილისის 1876 წლის გეგმაზე. არსენალმა, როგორც სამხედრო დაწესებულებამ, XX საუკუნის 30-იან წწ.-მდე იარსება, თუმცა ტოპონიმი დღემდეა შემორჩენილი. საბჭოთა პერიოდში აქ სამხედრო ნაწილი იყო განთავსებული. საბჭოთა კავშირის დაშლის (1991) შემდეგ არსენალის ტერიტორია საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს გადაეცა. 2008 წ. მოხდა ტერიტორიის ნაწილის პრივატიზება. დაახლოებით, 78 ჰა შეიძინა „კალა კაპიტალის“ (დამფუძნებელი კახა კალაძე) შვილობილმა კომპანიამ „არსენალ დეველოპმენტი“, რომელიც გეგმავდა ამ ტერიტორიაზე საცხოვრებელი და კომერციული კომპლექსის „არსენალი სიტის“ შექმნას. კვირკველია, თ., ძველთბილისური დასახელებანი, თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1985. — გვ. 17.
გიორგი ტუღუში

გიორგი ტუღუში (დ. 26 მარტი, 1977) — საქართველოს სახალხო დამცველი 2009-2012 წლებში, საქართველოს სასჯელაღსრულების, პრობაციისა და იურიდიული დახმარების საკითხთა მინისტრი 2012 წლის 20 სექტემბრიდან – 25 ოქტომბრამდე. მიღებული აქვს ლუნდის უნივერსიტეტის მაგისტრის ხარისხი ადამიანის უფლებათა საერთაშორისო სამართალში და ასევე საქართველოს საზოგადოებრივ საქმეთა ინსტიტუტის მაგისტრის ხარისხი სახელმწიფო ადმინისტრირებაში. 1999-2000 წლებში იყო თბილისის საკრებულოს თავმჯდომარის აპარატის უფროსი. 2000-2002 წლებში ტუღუში იყო ურბანული ინსტიტუტი/USAID-ის ექსპერტი სამართლებრივ საკითხებში, ხოლო 2003 წლის მაისამდე იგი თავისუფლების ინსტიტუტში მედია პროექტების კოორდინატორი იყო. 2003 წელს დაინიშნა გაეროს განვითარების პროგრამის ექსპერტად სამართლებრივ საკითხებში. 2004 წლის მუშაობდა ადამიანის უფლებათა თანამშრომლად ეუთოს მისიაში საქართველოში. ომბუდსმენის პოსტზე დანიშნვამდე მუშაობდა ევროკავშირის დაფინანსებულ პროექტში, რომლის მიზანი სახალხო დამცველის აპარატის შესაძლებლობების გაზრდა იყო. ასევე იყო ევროპის საბჭოს წამების საწინააღმდეგო კომიტეტის წევრი. 2009 წელს აირჩიეს საქართველოს სახალხო დამცველად 2011 წლის 18 ოქტომბერს ის გაეროს წამების წინააღმდეგ ბრძოლის კომიტეტის წევრად აირჩიეს. 2012 წლის 20 სექტემბერს, გლდანის ციხის სკანდალის შემდეგ დაინიშნა სასჯელაღსრულების, პრობაციისა და იურიდიული დახმარების საკითხთა მინისტრად. ამ თანამდებობაზე იყო იმავე წლის 25 ოქტომბრამდე. 2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“. გიორგი ტუღუში — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გიორგი ტუღუში — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ მმართველმა პარტიამ ომბუდსმენის კანდიდატურა შეარჩია. სივილ.გე, 28 ივლისი 2009. ↑ სააკაშვილმა გიორგი ტუღუში სასჯელაღსრულების მინისტრად დანიშნა დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine. . „სივილ ჯორჯია“. 20 სექ.'12.
ასტურიის სამეფო

ასტურიის სამეფო (ესპ. Reino de Asturias) — პირველი ქრისტიანული სახელმწიფო პირენეის ნახევარკუნძულზე, რომელიც დაარსდა 711 წელს მუსლიმი მავრების მიერ ნახევარკუნძულის დაპყრობის შემდეგ. სახელმწიფო დააარსა ცნობილმა ვესტგუთმა პელაიომ, რომელიც აჯანყდა მავრების წინააღმდეგ 718 წელს. სულ მალე ამის შემდეგ მან დაამარცხა არაბები კოვადონგის რაიონში (ამ ისტორიულ მოვლენას ზოგიერთი ისტორიული წყარო ათარიღებს 718 წლით, ზოგიერთი კი - 721 წლით). ეს თარიღი ფორმალურად ითვლება რეკონკისტის დასაწყისად. პელაიომ დააარსა ასტურიის დინასტია, რომლის მმართველობის პერიოდში გაფართოვდა სახელმწიფოს საზღვრები. ალფონსო II-ის (791-842 წწ.) მმართველობის პერიოდში ასტურიის სახელმწიფო აგრძელებს ექსპანსიას სამხრეთით და იპყრობს ტერიტორიებს თითქმის ლისაბონამდე (პორტუგალია). სამეფოს 924 წლამდე ეწოდებოდა ასტურია. 924-1230 წლებში ეწოდებოდა ლეონის სამეფო, რომელსაც 1137 წელს გამოეყო კასტილიის სამეფო. 1230 წელს კი კასტილიის სამეფოს მეფე ფერდინანდ III გახდა გაერთიანებული კასტილიისა და ლეონის სახელმწიფოს მეფე. ასტურიის მეფეთა სია Islamic and Christian Spain in the Early Middle Ages, Leiden: Brill, ISBN 9004147713 Information and virtual reconstructions of early monuments of Oviedo
ლეონის მეფეთა სია

გარსია I (910—914) ორდონიო II (914—924), ასევე გალისიის მეფე 910-დან ფრუელა II (924—925), ასევე გალისიის მეფე 924-დან და ასტურიისა 910-დან ალფონსო ფროილასი (925), ასევე გალისიის მეფე 925—926 წწ. ალფონსო IV (925—931), გ. 933 რამირო II (931—951) ორდონიო III (951—956) სანჩო I მსუქანი (956—958), (960—966) ორდონიო IV ბოროტი (958—960) რამირო III (966—984) ბერმუდო II (984—999), ასევე გალისიის მეფე 982-დან ალფონსო V კეთილშობილი (999—1028) ბერმუდო III (1028—1037) ფერდინანდ I დიდი (1037—1065), ასევე კასტილიის მეფე (1035—1065) ალფონსო VI ცბიერი (1065—1072), (1072—1109), ასევე კასტილიის მეფე (1072—1109) სანჩო II ძლიერი (1072), ასევე კასტილიის მეფე (1065—1072) ურაკა (1109—1126), ასევე კასტილიის მეფე (1109—1126) შემდეგი მმართველები იყვნენ ურაკას ქმრის რაიმუნდო ბურგუნდიელის შთამომავლები. ალფონსო VII (1126-1157), ასევე გალისიის (1111-1157) და კასტილიის მეფე (1126-1157) ფერნანდო II (1157-1188) ალფონსო IX (1188-1230) ფერნანდო III წმინდა (1230-1252), ასევე კასტილიის მეფე 1217-დან, წმინდანად შერაცხეს 1671 წელს. ყველა შემდეგი მმართველი იყო ასევე კასტილიის მეფე. ალფონსო X მეცნიერი (1252-1284) სანჩო IV ცბიერი (1284-1295) ფერნანდო IV ნიჭიერი (1295-1312) ალფონსო XI სამართლიანი (1312-1350) პედრო I (1350-1369) ენრიკე II იყო ალფონსო XI-ის უკანონო შვილი და გახდა გრაფი ტრასტამარისა. ენრიკე II (1369-1379) ხუან I (1379-1390) ენრიკე III სუსტი (1390-1406) ხუან II (1406-1454) ენრიკე IV უძლური (1454-1474) ისაბელ I (1474-1504), დაქორწინდა ფერდინანდ II არაგონელზე ხუანა I შეშლილი (1504-1555), 1506-დან ქვეყანას ფაქტობრივად მართავდნენ მისი რეგენტები: ფილიპე I 1504-1506, მისი ქმარი ფერნანდო V, 1506-1516, იგივე ფერდინანდ არაგონელი, მამამისი კარლოს I 1516-1556, მისი შვილი 1516 წლიდან ფერნანდო არაგონელისა და იზაბელა კასტილიელის ქორწინების შემდეგ ესპანეთი გაერთიანდა, კარლოს I არის გაერთიანებული ესპანეთის პირველი მეფე. Barton, Simon. The Aristocracy in Twelfth-Century León and Castile. Cambridge University Press, 1997. Appendix I: "The Counts of Twelfth Century León and Castile", pp. 235–302. Kings of Spain, 700– დაარქივებული 2007-11-28 საიტზე Wayback Machine. ანონიმი ავტორი. Испанские средневековые хроники: Хроника Карденьи I. Хроника Карденьи II. Анналы Толедо I. Анналы Толедо II. Анналы Толедо III.. www.bloknot.info. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-12-04. ციტირების თარიღი: 2012-01-07.
მათე ღვინიანიძე

მათე ღვინიანიძე (დ. 10 დეკემბერი, 1986, თბილისი) — ქართველი ფეხბურთელი, უკრაინული „სევასტოპოლისა“ და საქართველოს ეროვნული ნაკრების მცველი. მათე 6 წლისა იყო, როცა თბილისის „დინამოში“ მიიყვანეს. ის ქუჩაში თამაშობდა მეგობრებთან ერთად და უფროსებს სჯობდა. „დინამოს“ სკოლაში ის იმდენად გაიზარდა, რომ საქართველოს ჭაბუკთა ნაკრებში მიიწვიეს, ხოლო სრულწლოვანი რომ გახდა, მოსკოვის „ლოკომოტივთან“ გააფორმა კონტრაქტი. ლოკომოტივში გადასვლამდე ღვინიანიძეს ერთი თამაშიც არ ჰქონდა ჩატარებული საქართველოს ჩემპიონატში. იური სიომინს ქართველი ძალიან მოეწონა და 5-წლიანი ხელშეკრულებაც გაფორმდა. უნივერსალური მცველი, შესაძლოა, „მეორე ასათიანი“ გამხდარიყო, მაგრამ სიომინი „ლოკომოტივიდან“ წავიდა, მისი შემცვლელის პერიოდში კი ღვინიანიძემ მხოლოდ 4 მატჩი ჩაატარა და ისიც დუბლებში. გასაკვირი არც არის, რომ ფეხბურთელი ბედის ძებნას შეუდგა და აღმოჩნდა გერმანულ „მიუნხენ 1860“-ში, რომლის მწვრთნელმა ვალტერ შახნერმა უცებ გადაწყვიტა: „ახლავე უნდა ავიყვანოთ! ის გაგვაძლიერებს!“ აქვე ისიც უნდა აღინიშნოს, რომ ღვინიანიძის ტრანსფერის წარმატებით დასრულებაში დიდი წვლილი შეიტანა საქართველოს ეროვნული ნაკრების მთავარმა მწნრთნელმა კლაუს ტოპმიოლერმა. ღვინიანიძის ტრანსფერი 100 ათასი ევრო დაჯდა. შახნერს ის ძალიან მოსწონდა. მართალია, მწვრთნელი მის გვარს ვერ გამოთქვამდა, მაგრამ მათეს ეძახდა. ქართველიც გახარებული იყო, ჩემი გუნდი ვიპოვე, გერმანიის მეორე ბუნდესლიგა საკმაოდ ძლიერია და ყოველ ვარჯიშზე ახალ-ახალს ვსწავლობო. ქართველს კარგად მისდიოდა საქმე. მას 2011 წლამდე გაუგრძელეს „მიუნხენ 1860“-თან კონტრაქტი, 2011 წლიდან იცავს „სევასტოპოლის“ ღირსებას. მათე ღვინიანიძემ სანაკრებო კარიერა ახალგაზრდულ ნაკრებში თამაშით დაიწყო — 2005 წლის 9 თებერვალს,ლიტველ თანატოლებთან მატჩში.მალე მათე გუნდის წამყვანი მოთამაშე და კაპიტანი გახდა.21 წლამდე ნაკრებში 12 თამაში ჩაატარა და 1 გოლი გაიტანა.რაც შეეხება ეროვნულ ნაკრებს,მისი დებიუტი 2006 წლის 26 თებერვალს შედგა,მონაწილეობა მიიღო ევრო 2008-ის შესარჩევ და ამხანაგურ მატჩებში,სულ ჩაატარა 5 თამაში.ხშირი ტრავმები ხელს უშლიდა ახალგაზრდა ქართველ ფეხბურთელს სანაკრებო კარიერულ წინსვლაში,თუმცა დღეს მათე ჩინებულ ფორმაშია და ეროვნულ ნაკრებში დაცვის მარჯვენა ფლანგზე არსებული დაბალი კონკურენციის გამო მას აქვს დიდი პერსპექტივა ქვეყნის უპირველეს გუნდში ადგილი დაიმკვიდროს. 2013 წლის შემოდგომაზე გამოიძახეს ესპანეთთან თამაშისთვის. პროფილი Transfermarkt-ზე (ინგლისური) პროფილი Soccerway-ზე (ინგლისური) პროფილი სევასტოპოლის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2013-10-04 საიტზე Wayback Machine.
ავგუსტინ ალმოდოვარი

ავგუსტინ ალმოდოვარ კაბალიერო (ესპ. Agustín Almodóvar; დ. 1955) — ესპანელი კინოპროდიუსერი. დაიბადა კალსადა დე კალატრავაში, ესპანეთში. მიღებული აქვს ხარისხი ქიმიაში მადრიდის უნივერსიტეტში. პროდიუსერის კარიერა დაიწყო შიკრიკობით ფერნანდო ტრუებას ფილმში Sé infiel y no mires con quién. 1986 წელს მან და მისმა უფროსმა ძმამ პედრო ალმოდოვარმა დააარსეს საკუთარი კინოკომპანია ელ დესეო. იმავე წლიდან მოყოლებული ეს კინოკომპანია პედროს ფილმების უმრავლესობას იღებს. ასევე გადაღებული აქვს რამდენიმე ფრანგულენოვანი ნამუშევარი. ავგუსტინ ალმოდოვარი არის ესპანეთის კინემატოგრაფიული ხელოვნებისა და მეცნიერების აკადემიის წევრი. ავგუსტინ ალმოდოვარი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
სესილია როთი

სესილია როთი (სესილია როტემბერგი; დ. 8 აგვისტო, 1956, ბუენოს-აირესი, არგენტინა) — არგენტინელი მსახიობი. მამამისი, უკრაინელი ებრაელი, მუშაობდა რედაქტორად და ჟურნალისტად. იგი არგენტინაში შეხვდა სესილიას დედას, ჩილელ მომღერალ დინა როთს. სესილია როთი გადაიღეს რამდენიმე სატელევიზიო სერიალში. რამდენიმე ფილმზე მუშაობის შემდეგ იგი არგენტინიდან წავიდა ესპანეთში, სადაც დაიწყო ინტენსიური მუშაობა ესპანელ კინორეჟისორ პედრო ალმოდოვართან. როთი გადაღებულია პედროს ექვს ფილმში, როგორც მთავარ, ისე მეორეხარისხოვან და ეპიზოდურ როლებში. იგი რამდენიმე წელი ცხოვრობდა არგენტინელ მუსიკოსთან ფიტო პაესთან, რომელთანაც ჰყავს შვილი. მისი ძმა არის არგენტინელი მუსიკოსი არიელ როთი. სესილია როთი არის ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული ესპანურენოვანი მსახიობი ქალი, რომელიც მონაწილეობს ესპანურ, არგენტინულ და მექსიკურ ფილმებში. სესილია როთი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
Real World Records

Real World Records — 1989 წელს პიტერ გებრიელის მიერ დაარსებული ხმისჩამწერი ლეიბლი. ლეიბლის წარმატება გამოიწვია პიტერის მიერ ჩამოყალიბებული ფესტივალების WOMAD სერიამ და მისი მხრიდან ამა თუ იმ მუსიკოსთან თანამშრომლობამ. ამჟამად ლეიბლთან თანამშრომლობენ ისეთი ცნობილი მუსიკოსების, როგორც: The Blind Boys of Alabama, Afro Celt Sound System და შეილა ჩანდრა. Real World Records ოფიციალური საიტი Real World Remixed
მარისა პარედესი

მარია ლუიზა პარედეს ბართოლომე (ესპ. Marisa Paredes; დ. 8 აპრილი, 1946, მადრიდი, ესპანეთი) ცნობილია, როგორც მარისა პარედესი — ესპანელი თეატრისა და კინოს მსახიობი. მარისა პარედესი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
ალბერტო იგლესიასი

ალბეტო იგლესიას ფერნანდო-ბარიდი (ესპ. Alberto Iglesias Fernández-Berridi; დ. 21 ოქტომბერი, 1955, სან-სებასტიანი, ესპანეთი) — ესპანელი კომპოზიტორი. იგი ძირითადად სიმღერებს წერს პედრო ალმოდოვარის ფილმებისთვის. წარდგენილი იყო ოსკარის ჯილდოზე ფილმებისთვის „ერთგული მებაღე“ (2005) და „ფრანით მორბენალი“ (2007). ოფიციალური საიტი ალბერტო იგლესიასი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ Gutierrez, Evan C. "Alberto Iglesias Biography", Allmusic. დაარქივებულია 21 სექტემბერი, 2013
გულისტანის საზავო ხელშეკრულება

გულისტანის საზავო ხელშეკრულება (სპარსულად عهدنامه گلستان) — ხელშეკრულება რუსეთის იმპერიასა და სპარსეთს შორის, რომლითაც დამთავრდა რუსეთ-ირანის ომი (1804-1813). ხელშეკრულებას ხელი მოაწერეს სოფელ გულისტანში, ყარაბაღი, ნიკოაი რტიშჩევმა და აბას-მირზამ 1813 წლის 12 (24) ოქტომბერს. ხელშეკრულებით სპარსეთმა დაკარგა ტერიტორიები არაქსის ჩრდილოეთით და აღიარა რუსეთის სიუზერენობა დაკარგულ მიწებზე. ირანის მიერ რუსეთისდვის დათმობილი რეგიონი მოცავდა შემდეგ მხარეებს: დაღესტანი, ქართლ-კახეთის სამეფო, სამეგრელოს სამთავრო, გურიის სამთავრო, იმერეთის სამეფო, აფხაზეთის სამთავრო, ბაქოს სახანო, ყუბის სახანო, დარუბანდის სახანო, შირვანის სახანო, ყარაბაღის სახანო, განჯის სახანო, შაქის სახანო, თალიშის სახანო ლენქორანის ციხე-სიმაგრითურთ. სპარსეთმა დაკარგა უფლება კასპიის ზღვაზე ფლოტის ყოლისა. ამ უფლებით მხოლოდ რუსეთის იმპერიას შეეძლო ესარგებლა. ხელშეკრულებასთან ერთად გაფორმდა შეთანხმება თავისუფალ ვაჭრობაზე, რაც რუსეთს აძლევდა სპარსეთის ტერიტორიაზე სავაჭრო საქმიანობის შესაძლებლობას. ყველაფერ ამის სანაცვლოდ რუსეთი შეჰპირდა აბას-მირზას, რომ ფათ ალი შაჰის სიკვდილის შემდეგ მას დაუმტკიცებდა სპარსეთის ტახტს. ეს არ შესრულებულა, რადგანაც აბას მირზა ადრე გარდაიცვალა. სპარსეთი არ შეურიგდა დანაკარგებს და დიდი ბრიტანეთისგან წახალისებულმა დაიწყო ახალი ომი რუსეთის წინააღმდეგ. კავკასიაზე ირანის ბატონობა დიდი ბრიტანეთის ინტერესებში შედიოდა რამეთუ რუსეთი კარგავდა დასაყრდენს კავკასიაში და გავლენას შავი ზღვის და კასპიის რეგიონებზე. გულისტანის საზავო ხელშეკრულებას სხვადასხვანაირად აფასებენ. ისტორიკოსთა ერთი ნაწილი ფიქრობს, რომ რუსეთის იმპერიის მიერ ამიერკავკასიის ანექსიამ დაიცვა მოსახლეობა თურქული ინტერვენციებისაგან და მშვიდობა და ეკონომიკური სტაბილურობა დაამყარა. ისტორიკოსთა მეორე ნაწილის აზრით ამიერკავკასიის ხალხებს არ მიეცათ თვითგამორკვევის საშუალება და ძალით იქნენ შეყვანილნი რუსეთის მმართველობის ქვეშ. ეს განსაკუთრებით ეხება ამიერკავკასიაში მცხოვრებ შიიტებს, რომელთაც სპარსეთტან ძლიერი კულტურული კავშირები ჰქონდათ. ამ მოსაზრების მოწინააღმდეგეები კი აცხადებენ, რომ თვითგამორკვევის უფლება ნაპოლეონ ბონაპარტის პერიოდში არ არსებობდა და ასევე ვერ იარსებებდა ის მე-19 საუკუნის დასაწყისის აზიაში. დღეს ირანი გულისტანის ხელშეკრულებას თურქმანჩაის საზავო ხელშეკრულებასთან ერთად მიიჩნევს დამამცირებლად, ხოლო ფათ ალი შაჰი ამის გამო მიჩნეულია სპარსეთის ყველაზე უუნარო მმართველად. ვიკიწყაროში არის სტატია: мирный договор 1813 года გულისტანის საზავო ხელშეკრულება გულისტანის საზავო ხელშეკრულება (რუსულად)
კანდელა პენია

მარია დელ პილარ პენია სანჩესი იგივე კანდელა პენია (დ. 14 ივლისი, 1974, ბარსელონა, ესპანეთი) — ესპანელი მსახიობი. იგი იყო ერთადერთი შვილი კატალონიელი წყვილისა, რომლებიც ფლობდნენ ბარს ბარსელონაში. 4 წლის პენიამ დაიწყო ცეკვის სწავლა ქალაქში. სკოლის დამთავრების შემდეგ, კი ჩავიდა სევილიასა და შემდეგ მადრიდში თეატრალური ხელოვნების შესასწავლად. პედრო ალმოდოვარის დახმარებით მან გამოსცა ნოველა 2001 წელს. კანდელამ მოიგო გოიას პრიზი 2003 წელს ფილმისთვის „გიძღვნი ჩემს თვალებს“ (Te doy mis ojos), მას შემდეგ, რაც მრავალჯერ ნომინირებული იყო გოიას დაჯილდოებაზე. Princesas (2005) The Three Ages of the Crime (2005) ¡Hay motivo! (2004) Te doy mis ojos (2003) Descongélate! (2003) Torremolinos 73 (2003) Los muertos van deprisa (2003) No somos nadie (2002) Sin vergüenza (2001) Desaliñada (2001) Novios (1999) Todo sobre mi madre (1999) Insomnio (1998) ¿De qué se ríen las mujeres? (1997) Un, dos, tres, ¡Taxi! (1997) La celestina(1996) Boca a boca (1995) Hola, ¿estás sola? (1995) Días contados (1994) კანდელა პენია კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-06-09. ციტირების თარიღი: 2011-07-27.
ზურაბ ბარათაშვილი

ზურაბ ბარათაშვილი — XVII საუკუნის I ნახევრის ქართლის სამეფოს პოლიტიკური მოღვაწე, მეწინავე სადროშოს (სომხით-საბარათიანოს) სარდალი (იხსენიება 1634, 1637 საბუთებში). სარდლობა უნდა მიეღო სიმონ II-ის მეფობის ბოლო ხანებში, ქაიხოსრო ბარათაშვილის შემდეგ ერთგულობდა როსტომ მეფეს. ზურაბი იყო ბარათაშვილთა ერთი შტოს - ზურაბიშვილთა გვარის ფუძემდებელი. ყმა-მამული სასახლითა და ეკლესია-მონასტრით ჰქონდა კაზრეთში, რომლის შემდეგ ზურაბიშვილთა სამფლობელოს, საზურაბიშვილოს, რეზიდენცია გახდა. ჯამბურია გ., ქართული ფეოდალური ურთიერთობის ისტორიიდან, თბ., 1955; ჯამბურია გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 198.
ანტონია სან ხუანი

ანტონია სან ხუანი (ესპ. Antonia San Juan; დ. 22 მარტი 1961, ლას-პალმასი, ესპანეთი) — ესპანელი მსახიობი, რეჟისორი და სცენარისტი. 19 წლის ასაკში იგი ჩავიდა მადრიდში, როგორც თეატრის პროფესიონალი მსახიობი და კაბარეს წამყვანი კლუბებსა და ბარებში. მას წარმატება მოუტანა პედრო ალმოდოვარის ფილმმა ყველაფერი დედაჩემის შესახებ, სადაც ასრულებს აგრადოს როლს. იგი ესპანეთში ცნობილია არა მარტო როგორც მსახიობი, არამედ თავისი იუმორისტული მონოლოგებით ტელევიზიასა და თეატრში. Alfaro, Luis. „Nearly all about Antonia“. The Advocate (USA). pp. 88–89. დამოწმებას აქვს ცარიელი უცნობი პარამეტრ(ებ)ი: |coauthors= (დახმარება) ანტონია სან ხუანი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში (ესპანური) ოფიციალური საიტი
როზა მარია სარდა

როზა მარია სარდა (ესპ. Rosa Maria Sardà; დ. 1941, ბარსელონა, ესპანეთი — გ. 11 ივნისი, 2020, იქვე) — ესპანელი მსახიობი და კომიკოსი. მას ნათამაშები აქვს როლები ესპანურად და კატალონიურად. მისი მეუღლე არის კომიკოსი ხოსე მარია მაინატი. ხოლო მარიას უმცროსი ძმა არის ხავიერ სარდა. მარიამ მოღვაწეობა დაიწყო 1970-იან წლებში და ესპანური კინოსა და თეატრის მნიშვნელოვან მსახიობად ჩამოყალიბდა. 2004: Witt 1982: Yo me bajo el la próxima ¿y usted? 1982: Duet per a violet 1994 გოიას ჯილდო საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლისთვის-¿Por qué lo llaman amor cuando quieren decir sexo? 2002 გოიას ჯილდო საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლისთვის-Sin vergüenza როზა მარია სარდა კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
ამირან სანაია

ამირან სანაია (დ. 3 სექტემბერი, 1989, სოხუმი) — ქართველი ფეხბურთელი, მარცხენა მცველი. ამირან სანაიამ საფეხბურთო კარიერა „ზესტაფონში“ დაიწყო. საქართველოს 19 წლამდელთა ნაკრებში თამაშის შემდეგ მისით უცხოური კლუბები დაინტერესდნენ. ერთ-ერთი იყო ფრანგული „ლე-მანი“. 2007 წელს, „ზესტაფონის“ მთავარ შემადგენლობაში თამაშს შემდეგ ამირანი საფრანგეთში გადავიდა, „ლე-მანის“ შემდეგ იყო „ბასტიაში“, 2013–2014 წლებში „ლიუზნაკის“ რიგებში თამაშობდა. 2017 წლიდან საფრანგეთის მესამე ლიგის საფეხბურთო კლუბ „როდეზის“ ღირსებას იცავს. ამირან სანაიამ ახალგაზრდულ ნაკრებში თამაში 2008 წლიდან დაიწყო, ექვსი თამაში ჩაატარა. ხოლო ეროვნულ ნაკრებში დებიუტი 2007 წლის შემოდგომაზე ჰქონდა ყატარის წინააღმდეგ, რომელიც ქართველმა ფეხბურთელებმა 2–1 მოიგეს. შემდეგ იყო მატჩი პორტუგალიელებთან და 2009 წლის ზაფხულში კუპერმა კვლავ იხმო ნაკრებში. ლიგა 2 ჩემპიონი:2011/2012 ამირან სანაია — ფიფას ჩანაწერი[დაარქივებული] პროფილი Transfermarkt-ზე (ინგლისური) პროფილი Soccerway-ზე (ინგლისური) პროფილი ლიუზნაკის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2014-08-19 საიტზე Wayback Machine. (ფრანგული)
ფერნანდო ფერნან გომესი

ფერნანდო ფერნან გომესი (ესპ. Fernando Fernán Gómez; დ. 28 აგვისტო, 1921, ლიმა, პერუ — გ. 21 ნოემბერი, 2007, მადრიდი, ესპანეთი) — ესპანელი მსახიობი და რეჟისორი. მსახიობი დაიბადა პერუს დედაქალაქ ლიმაში, სადაც ჩასული იყო დედამისი — ასევე მსახიობი კაროლა ფერნანა-გომესი. ესპანეთის სამოქალაქო ომის დროს, ფერნანდომ ხელი მიჰყო სამართლის სწავლას და შეწყვიტა თეატრში მუშაობა. 1942 წელს მან განაახლა თეატრალური მუშაობადა დაიწყო კინემატოგრაფში საქმიანობა. დააარსა საკუთარი თეატრალური დასი და მიიღო არაერთი ჯილდო რეჟისურისა და წერისათვის. 1950-იან წლებში დაიწყო ფილმების გადაღება. მათ შორის იყო თავისსავე ნოველაზე შექმნილი სურათი მოგზაურობა არსად (El viaje a ninguna parte). განსაკუთრებით პოპულარული იყო მისი 1958 წელს გადაღებული კომედია La vida por delante, რომლის გაგრძელება იყო La vida alrededor. მან იქორწინა პირველად მარია დოლორეს პრადერაზე 1945. მათმა ქორწინებამ 1959 წლამდე გასტანა. მეორედ შეუღლდა ემა კოენზე 2000 წელს. ემასთან ერთად ცხოვრობდა გარდაცვალებამდე. გომესი გარდაიცვალა 2007 წლის 21 ნოემბერს მადრიდში. ფერნანდო ფერნან გომესი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ფერნანდო ფერნან გომესი: მსახიობი, რეჟისორი და ანარქისტი ↑ (ესპანური) Fallece Fernando Fernán Gómez - El País