laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
დანიელა დესი

დანიელა დესი (იტალ. Daniela Dessì; დ. 14 მაისი, 1957 — გ. 20 აგვისტო, 2016) — იტალიელი სოპრანო. დანიელა დესი დაიბადა ქალაქ გენუაში. დაამთავრა პარმის კონსერვატორია, როგორც პიანისტმა. მოგვიანებით სიენის აკადემია გაიარა და სიმღერაში დახელოვნდა, რის შემდეგაც მისი კარიერა დაიწყო. დებიუტი მშობლიურ ქალაქში შედგა. იგი მაშინვე მიიწვიეს მსოფლიოს ყველაზე მნიშვნელოვან ფესტივალებზე. დესი ყველაზე ავტორიტეტულ დირიჟორებთან თანამშრომლობდა, მათ შორის იყვნენ კლაუდიო აბადო, რიკარდო შაილი, დანიელე გატტი, ჯან ლუიჯი ჯელმეტტი, კარლო მარია ჯულინი, კარლოს კლაიბერი, ჯეიმზ ლივაინი, ლორინ მააზელი, ზუბინ მეტა, რიკარდო მუტი, ჯუზეპე სინოპოლი, ასევე რეჟისორებთან, როგორებიცაა რობერტო დე სიმონე, პიერ ლუიჯი პიცცი, ლუკა რონკონი, ეტტორე სკოლა, ჯორჯო სტრელერი, ფრანკო ძეფირელი. ის პირველი იტალიელი მომღერალია, რომელმაც შეძლო შეესრულებინა სამი როლი ერთ საღამოს — პუჩინის „ტრიპტიჰში“. დესსი პირველი არააზიელი იყო, რომელმაც შეასრულა მადამ დატერლაის პარტია ოპერიდან „ჩიო-ჩიო-სან“ (ნაგასაკი,იაპონია). დანიელა დესის მრავალი დისკი და ალბომი აქვს გამოშვებული, მათ შორის, ისეთ ჩამწერ კომპანიებთან, როგორებიცაა „ემი“, „დოიჩე გრამაფონი“, „ფილიპსი“, „დეკა“. დესიმ უამრავ სატელევიზიო გადაცემაში მიიღო მონაწილეობა, რომელიც ოპერის პოპულარიზაციას ემსახურებოდა. მიღებული აქვს პრემიები: საერთაშორისო საოპერო ჯილდო, „საოპერო ოსკარი 2013“, ჯაკომო პუჩინის პრემია, არენა დი ვერონას ძენატელოს პრემია, ბრწყინვალე ქალბატონების პრემია 2013, პრემის ქალი ლიდერი, რომელიც გადაეცა EWMD-სგან და პავაროტის ოქროს პრემია 2014. 2002 წელს მან ცხოვრება ფაბიო არმილიატოს დაუკავშირა. წყვილი ერთად მონაწილეობდა ბევრ საოპერო ნაწარმოებში. ოფიციალური საიტი.
მშრალი ხიდი

მშრალი ხიდი (ყოფილი მიხეილის მცირე ხიდი) — ხიდი ქალაქ თბილისში. მშრალი ხიდი ცნობილია თავისი „საბროკერო ბირჟით“, ძველმანების ბაზრობითა და სურათების გამოფენა–გაყიდვით. ამ ადგილზე ხიდის აგება 1830-იან წლებში გადაწყდა, რათა გადაეჭრათ მტკვრის მარცხენა სანაპიროზე ახლად აღმოცენებულ უბნებთან (ჩუღურეთი, კუკია, გერმანელთა დასახლება) დაკავშირების პრობლემა. შემუშავდა კაპიტალური ხიდის პროექტი. სამუშაო უნდა დაფინანსებულიყო ხიდის იჯარით გაცემით, მაგრამ საჯარო ვაჭრობა არ შედგა მსურველთა გამოუცხადებლობის გამო. მშენებლობისთვის გამოყოფილი თანხა სამხედრო მიზნებს მოხმარდა. კაპიტალური ხიდის ნაცვლად 1840-იან წლებში ამ ადგილზე მესანგრეები აშენებდნენ დროებით ხის ხიდებს, რომელსაც რეგულარულად იტაცებდა ადიდებული მდინარე. 1840-იან წლებში მეფისნაცვალ მიხეილ ვორონცოვის დავალებით არქიტექტორმა ჯოვანი სკუდიერიმ შეადგინა ხიდის ახალი პროექტი. ნაგებობა ორი, დიდი და მცირე ხიდებისაგან შედგებოდა, მტკვრის ძირითად კალაპოტსა და მის მარჯვენა ტოტზე. მშენებლობა 1848 წელს დაიწყო, თუმცა რამდენიმეჯერ შეფერხდა, იცვლებოდნენ მოიჯარადეები. 1848 წლის 26 ნოემბერს ვორონცოვმა საზეიმო ვითარებაში ჩაუყარა საძირკველი ახალი ხიდის ბურჯებს. 1849 წელს მდინარემ წაიღო ხის ხიდი. სკუდიერიმ მხოლოდ მტკვრის მარჯვენა ტოტზე ერთმალიანი ხიდის აგება მოასწრო, ის 1851 წელს ტაძრის მშენებლობისას დაიღუპა. თავიდან მას „მიხეილის მცირე ხიდი“ ერქვა, მოგვიანებით ეწოდა „ნიკოლოზის ხიდი“. თლილი ქვით ამოყვანილი ხიდის ქვეშ XX ს-ის 30-იანი წლებამდე მტკვრის ტოტი მიედინებოდა, რომელიც ორბელიანთა, მოგვიანებით კი მადათოვის კუთვნილ კუნძულს გამოყოფდა. ორი ხიდის შესაერთებლად ადგილი რომ აეწიათ, კუნძულის შესაბამის ნაწილში უზარმაზარი მიწაყრილი გაკეთდა. სანაპიროს გზის გაყვანამდე გაჩნდა ახალი ქუჩა, რომლის გაყოლებაზე დაიდგა სავაჭრო დუქნები და ფარდულები. 1930-იან წლებში ტოტის დაშრობის გამო კუნძული გაქრა, ხიდი კი შემორჩა და მას „მშრალი ხიდი" დაერქვა. ქვის თაღოვანი ხიდის მალის სიგრძეა 32 მ (ამ მხრივ ის ერთ-ერთი უდიდესი იყო რუსეთის იმპერიაში), სავალი ნაწილის სიგანე - 11 მ. ხიდს დღემდე თითქმის უცვლელად აქვს შენარჩუნებული პირვანდელი სახე. მშრალი ხიდი განუყოფელია მტკვრის მარჯვენა ნაპირის მიმდებარე განაშენიანებისგან. ამ მხრივ უმნიშვნელოვანესია ხიდის თავში, ერთმანეთის პირდაპირ მდგომი ორი ნაგებობა - ყოფილი სასტუმროები „გრანდ-ოტელი" და „ლონდონი". კლასიცისტური ელემენტების მქონე შენობები ხის და რკინის აივნებით არის შემკული. საყურადღებოა სასტუმრო „ლონდონის" მთავარი ფოიეს სივრცითი გადაწყვეტა და არქიტექტურული მორთულობა. მშრალი ხიდის პარაპეტზე გაკრულია სამახსოვრო დაფა ჯოვანი სკუდიერის სახელით - წარწერით ქართულ და იტალიურ ენებზე. მოკლე ქუჩას, რომელიც ხიდს ალექსანდრეს ბაღთან აკავშირებს, 2006 წელს „იტალიის ქუჩა“ ეწოდა. სარალიძე, ა., „თბილისის ხიდები“, გვ. 14-17, „ტფილისის ჰამქარი“, თბილისი, 2012 "საქართველოს ძველი ქალაქები: თბილისი", 2006 წ. მეორე გამოცემა. ISBN 99940-0-923-0  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 4866
ფაბიო არმილიატო

ფაბიო არმილიატო (იტალ. Fabio Armiliato; დ. 17 აგვისტო, 1956, გენუა, იტალია) — იტალიელი ტენორი. ფაბიო არმილიატო დაიბადა გენუაში, დაამთავრა ნიკოლა პაგანინის სახელობის კონსერვატორია მშობლიურ ქალაქში, სადაც ასევე გადიოდა კონპოზიციის კურსებს. იგი არის ცნობილი დირიჟორის მარკო არმილიატოს ძმა. არმილიატო „ტიტოს სკიპას“ კონკურსის გამარჯვებულია. მისი დებიუტი შედგა სიმონ ბოკანეგრა, გენუის კარლო ფელიცეს საოპერო თეატრში, მალევე დაიწყო მისი საერთაშორისო კარიერა. 1989 წელს მან შეასრულა კავარადოსის პარტია ოპერა „ტოსკაში“ ჯოვანა კასოლასთან ერთად. შემდგომ „ბალმასკარადი“ ლეო ნუჩისთან ერთად, „აიდა“ მარსელის მუნიციპალურ თეატრში. 1990-იან წლებში შედგა მისი პირველი დებიუტები მეტროპოლიტენის ოპერაში, 1993 წელს - „ტრუბადური“ ვლადიმერ ჩერნოვთან და დოლორა ზაჯიკთან ერთად, რასაც მოჰყვა 1994 წელს რადამესი „აიდაში“ ანდრია გრუბერთან და ხუან პონსთან ერთად. „სოფლის პატიოსნება“ მარია გულეგიანას გვერდით, სხვა მნიშვნელოვანი დებიუტები: მილანის „ლა სკალა“-1994, სოლო კონცერტი, 1995 წელი - ფაუსტი „მეფისტოფელში“ რიკარდო მუტის დირიჟორობით სამუელ რემეისთან ერთად, სან-ფრანცისკო - მანრიკო „ტრუბადური“ დანიელ ორენის დირიჟორობით და „აიდა“ მაჩერატას ფესტივალზე. 1995 წელს „ტოსკა“ დონატო რენძეტის დირიჟორობით რაინა კაბაივანსკას გვერდით. „ბოჰემა“ პარმის თეატრში, ვენის შტატსოპერაში გუსტავ მესამე „ბალმასკარადში“, შემდგომ კვლავ მეტროპოლიტენი ჯეიმზ ლივაინთან და კირი ტე კანავასთან, „ფედორა“ -რობერტო აბბადოს დირიჟორობით და მირელა ფრენისთან ერთად. „ტოსკა“- ლივაინთან და „დონ კარლოსი“- მუნგ ვუნ ჩუნგის დირიჟორობით და ტომას ჰემფსონთან ერთად. სან-ფრანცისკა - „აიდა“, პარიზი - „ტოსკა“, ვენა - „კარმენი“ მარსელო ვიოტის დირიჟორობით და ვალტრაუდ მაიერთან ერთად, არენა დი ვერონა - „კარმენი“, „აიდა“, „მადამ ბატერფლაი“ და ისევ „კარმენი“, 2002-2006-2008. 2002 წელს მან ცხოვრება დანიელა დესის დაუკავშირა. წყვილი ერთად ბევრ საოპერო ნაწარმოებში მონაწილეობს. ლონდონის კოვენტ-გარდენში ისევ „ტოსკა“ ანტონიო პაპანოს დირიჟორობით ანჯელა გეორგიუს და ბრინ ტერფელის გვერდით. ფაბიო არმილიატო მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული კავარადოსია („ტოსკა“), მას ეს როლი 140-ჯერ აქვს შესრულებული. ხშირად მონაწილეობს სატელევიზიო გადაცემებში, რომელიც ოპერის პოპულარიზაციას ეძღვნება. 2011 წელს ითამაშე ვუდი ალენის ფილმში „სიყვარულით რომში“. მიღებული აქვს პრემიები - საერთაშორისო ტიტოსკიპას პრემია და პუჩინის პრემია ბრწყინვალე კარიერისთვის. ↑ ფაბიო არმილიატოს პირადი საიტი
თბილისი მარიოტი

სასტუმრო „თბილისი მარიოტი“, ყოფილი სასტუმრო „მაჟესტიკი“ — შოთა რუსთაველის გამზირზე N13-ში მდებარე სომეხი ვაჭრისა და მეცენატის მიხეილ არამიანცის დაკვეთით აშენებული სასტუმრო. მშენებლობა 1911 წელს დაიწყო თბილისში მოღვაწე რუსი არქიტექტორის ალექსანდრ ოზეროვის პროექტით. შენობის საბოლოო ვარიანტი თბილისელმა არქიტექტორმა გაბრიელ ტერ-მიქელოვმა შექმნა 1915 წელს. სწორედ ტერ-მიქელოვისეულია ნაგებობის „შეზნექილი“ ფასადი და გიორგი ჭანტურიას ქუჩის კუთხისკენ მიმართული სიმრგვალე, რომელიც დღესაც განსაზღვრავს რუსთაველის გამზირის ამ მონაკვეთის პლასტიკურ ხასიათს. ხუთსართულიანი ნაგებობის ფასადთა მორთულობის საფუძველს რენესანსულ-ბაროკული ფორმები წარმოადგენს (რუსტიკა, კორინთულკაპიტელიანი, ნახევრადწრიული და ბრტყელი გიგანტური პილასტრები, ქვის კრონშტეინებზე დაყრდნობილი სამკუთხა და რკალური ფრონტონები და სხვ.). გამზირისპირა ფასადის განაპირა ნაწილში მსხვილი კოლონებით აქცენტირებული მთავარი შესასვლელია მოთავსებული. შენობას ასრულებს მეოთხე სართულის მძლავრი ანტაბლემენტი და ატიკის სართული, რომელსაც ნაძერწრიკულებიანი პარაპეტი აგვირგვინებს. ნაგებობა მნიშვნელოვნად დაზიანდა 1991-92 წლების თბილისის ომის დროს. ომის დროსვე განადგურდა მისი არქივი. 2002 წელს მოხდა შენობის რესტავრაცია. მასში განთავსდა Marriott-ის ქსელის სასტუმრო „თბილისი მარიოტი“. „საქართველოს ძველი ქალაქები: თბილისი“, 2006 წ. მეორე გამოცემა. ISBN 99940-0-923-0 შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „თბილისი მარიოტი“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი სასტუმრო მაჟესტიკი დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine.
ტაი ენა

ტაი (სიამური) ენა— ტაილანდელების ენა, მიეკუთვნება ტაის ენებს. დამწერლობა სამხრეთ-ინდურ გრაფიკაზეა. მოლაპარაკეთა რაოდენობა: 45 მლნ ენის კოდი: th სახელწოდება: th - Phasa thai; en - Thai; eo - Taja დამწერლობა: ტაილანდური, ლათინური ტაი ენას რამდენიმე ძირითადი დიალექტი აქვს: ცენტრალური (სიამური ანუ სტანდარტული ტაილანდური) - დაახლ. 20 მლნ, ჩრდილოური - დაახლ. 6 მლნ, ჩრდილო-აღმოსავლური - დაახლ. 20 მლნ, სამხრეთული - დაახლ. 5 მლნ. ისინი ერთმანეთისაგან განსხვავდებიან ფონეტიკურად და ნაწილობრივ - ლექსიკურად. ტაი ენას აქვს 20 თანხმოვანი და 24 ხმოვანი (18 მარტივი და 6 დიფთონგი. სიტყვაწარმოება უმეტესად კომპოზიციის მეშვეობით ხორციელდება. აფიქსების ნაცვლად იყენებენ დამხმარე სიტყვებს. ოფიციალური ენა: ტაილანდი გავრცელების არეალი: ტაილანდი, ვიეტნამი, ჩინეთი (იუნანი), ლაოსი ... ფრაზები და სიტყვები გამარჯობა - Sawatdi კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება - Yin dee; Inde torn lap გმადლობთ - Khawp khun კი / არა - Chai; Dai / Mai; Maidai; Maichai გეთაყვა - Daiprod; Garunah ნახვამდის - Sawatdi; Laagan რიცხვები 1 - nyng, 2 - song, 3 - sa:m, 4 - si:, 5 - ha:, 6 - hog, 7 - ced, 8 - ped, 9 - kazh, 10 - sib ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 638.
Rykka

ქრისტინა მარია რაიდერი (ინგლ. Christina Maria Rieder; დ. 13 მარტი 1986, ვანკუვერი, ბრიტანეთის კოლუმბია, კანადა) ასევე ცნობილია, როგორც Rykka — კანადელ-შვეიცარიელი მომღერალი და კომპოზიტორი ვანკუვერიდან, კანადიდან. ნომინირებული რამდენიმე მუსიკალურ დაჯილდოებაზე კანადაში. წარადგინა შვეიცარია ევროვიზიის სიმღერის კონკურსი 2016-ზე სტოკჰოლმში, სიმღერით „The Last of Our Kind“. Rykka დაიბადა 1986 წლის 13 მარტს ვანკუვერში. გიტარის გაკვეთილები 15 წლის ასაკში დაიწყო, როდესაც გამოვიდა და შეასრულა სიმღერა ადგილობრივი საზოგადოების ფესტივალზე. დაასრულა ორწლიანი პროგრამა ვანკუვერის „Community College“-ში, რის შემდეგ სწავლობდა მომღერლობას პაულა კრემერთან, რომელიც ასევე ცნობილია ვანკუვერში. 2009 წელს Rykka გადავიდა ტორონტოში, სადაც ჩაწერა თავისი მესამე დამოუკიდებელი ალბომი „Straight Line“ „Christina Maria“-ს სახელით. ალბომი დამზადდა რამდენიმე კანადელი პროდიუსერის დახმარებით, როგორიცაა დავით ბაქსტერი, რასელ ბროუმი და სხ. 2010 წელს, მისი ალბომი „Straight Line“ გამოიცა შვეიცარიაში „Jig Records“-ის ავტორობით. Rykka დარჩა და შეასრულა ორივე ქვეყანაში: შვეიცარიასა და გერმანიაში, სპექტაკლით „Sat.1 Frühstücksfernsehen“, ამ დროს გერმანიის ტელეარხს უყურებდა საშუალოდ 1 მილიონი მაყურებელის აუდიტორია. მოგვიანებით ის ნომინირებულ იქნა „DemoTape Clinic“-ის ჯილდოზე „M4Music“-ზე შვეიცარიაში. 2013 წელს, გამოვიდა Rykka მეოთხე სტუდიური ალბომი „Kodiak“, „Vissen Record“-ის გამოცემით კანადაში, რომელიც ერთი წლით ადრე გამოვიდა შვეიცარიაში. 2013 წელს, მოგვიანებით, მან მოიგო $ 100,000.00 „The Peak Performance Project“-ზე. Rykka ყოფს თავის დროს ციურიხსა (შვეიცარია) და მის მშობლიურ ვანკუვერს შორის. მისი პაპა შვეიცარიელია. ↑ "Little Jig Records releases Straight Line (Little Jig Records)" ↑ io-clip "Rykka featured on Sat1 (Sat1)"[მკვდარი ბმული] ↑ "Vissen Records releases Kodiak in Canada (New Canadian Music)". დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-05-03. ციტირების თარიღი: 2016-03-17. ↑ performance-project "Rykka wins the Peak Performance Project 2014 (The Georgia Straight)". დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-08-21. ციტირების თარიღი: 2016-03-17. ↑ Rykka mit The Last Of Our Kind. SRF (6 December 2015).
მიხეილ ჯიბუტი

მიხეილ ჯიბუტი (დ. 11 აპრილი, 1954, შუა ამაღლება, ჩოხატაურის რაიონი, საქართველოს სსრ) — ქართველი პოლიტიკური მოღვაწე და ეკონომისტი. 1992-1993 წლებში იყო საქართველოს ეკონომიკის მინისტრი. მიხეილ ჯიბუტმა 1977 წელს დაამთავრა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი, ხოლო 1980 წელს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასპირანტურა. 2001–2002 წლებში საქართველოს ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის მინისტრის მოადგილე. 2006–2007 წლებში — გაეროს განვითარების პროგრამის პოლიტიკური მრჩეველი. 2006 დღემდე ეფექტიანი მმართველობის სისტემის და ტერიტორიული მოწყობის რეფორმის სახელმწიფო კომისიის წევრი. 2009 წლიდან დღემდე საქართველოს საპატრიარქოს წმიდა ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ქართული უნივერსიტეტი სრული პროფესორი. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ეროვნულ–დემოკრატიული პარტია“. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ეროვნულ–დემოკრატიული პარტია“. არის 150-ზე მეტი ნაშრომის, მათ შორის 4 მონოგრაფიის ავტორი. მიხეილ ჯიბუტი — ქართული უნივერსიტეტი[მკვდარი ბმული] მიხეილ ჯიბუტი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი მიხეილ ჯიბუტი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (საქართველოს პარლამენტის მესამე მოწვევა) მიხეილ ჯიბუტი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (საქართველოს პარლამენტის მეოთხე მოწვევა)
ვაჟა გოგოლაძე

ვაჟა გოგოლაძე (დ. 19 იანვარი, 1927, გოგოლესუბანი, ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტი, საქართველო — გ. 2006) — ქართველი ლოტბარი, მომღერალი, ანსამბლ „გურიის“ დამაარსებელი და ხელმძღვანელი, საქართველოს კულტურის დამსახურებული მოღვაწე, ღირსების ორდენის კავალერი. დაიბადა 1927 წლის 19 იანვარს, ჩოხატაურის რაიონის სოფელ გოგოლესუბანში. მამა — ბარნაბა გოგოლაძე (პროფესიით ხურო, 1937 წელს გადაასახლეს), დედა — ელისაბედ ჯიბლაძე — მომღერალ-მგალობლები იყვნენ. კარგად მღეროდნენ დებიც — შურა (ბანი) და მარგალიტა (წვრილი, კრიმანჭული). და-ძმებს ჩინებული საოჯახო ტრიო ჰქონდათ (ვაჟა დამწყები ხმა იყო). ოთხწლიანი განათლება გოგოლესუბანში მიიღო, საშუალო — ჩოხატაურის გიმნაზიაში (№1 საშ. სკოლა), რომელიც დაამთავრა 1945 წელს. 1945 წლიდან ვაჟა გოგოლაძე თავის დებთან და ბიძაშვილებთან ერთად საჯაროდ კონცერტებს მართავს. ამავე წლებში მოღვაწეობს დამწყებ მსახიობად და ტექნიკურ რეჟისორად ახლადშექმნილ სახელმწიფო დრამატული თეატრის დასში. 1950 წლიდან ჩოხატაურის გუნდში (ხელმძღვანელი ვლადიმერ ბერძენიშვილი) ერთ-ერთ ლოტბარად მიიწვიეს, რადგან თბილისში გაიარა სპეციალური სადირიჟორო კურსები. 1954 წლიდან უკვე თავად ხელმძღვანელობდა ამ გუნდს. 1957 წლიდან გადმოვიდა თბილისში, სადაც დაამთავრა სამუსიკო სასწავლებელი გუნდის დირიჟორის სპეციალობით და გაიგზავნა ქალაქ რუსთავში ოლიმპიადისთვის გუნდის მოსამზადებლად. 1960-79 წლებში მოღვაწეობდა ქალაქ რუსთავში, შექმნა 120-კაციანი გუნდი, რომელმაც 1961 წელს თბილისში, რესპუბლიკურ დათვალიერებაზე დაიმსახურა პირველი ადგილი და ფესტივალის პრემია. მომდევნო წლებში მოღვაწეობდა სხვადასხვა საშუალო სკოლაში და რუსთავის მეტალურგიულ ქარხანაში. 1967 წლის ზაფხულში გურიაში შექმნა მომღერალთა გუნდი, რომელსაც „გურია“ უწოდეს (ანსამბლს მოგვიანებით სახალხო წოდება მიენიჭა). აქედან მოყოლებული, ვაჟა გოგოლაძე „გურიის“ უცვლელი ხელმძღვანელი იყო. მას არაერთხელ ეწვივნენ უცხოელი სპეციალისტები და ქართული ხალხური სიმღერის მოყვარულნი: მორიტა სანი (იაპონია), ფრენკ კეინი (საფრანგეთი), სიუზან ციგლერი (გერმანია), ჰელენ ჩედვიკი (ინგლისი), იოჰან ვესტმანი (შვედეთი), კარლ ლინიკი (აშშ), სოსო ჟორდანია და ნინო ციციშვილი (ავსტრალია), უცხოეთში მოღვაწე ქართული ხალხური სიმღერის შემსრულებელი ანსამბლები: ტრიო „მზეშინა“ (პარიზი) და „გორანი“ (ავსტრალია). ფრენკ კეინის მიწვევით იყო პარიზში, ხოლო იოსებ ჟორდანიას მიწვევით — ავსტრალიაში, ქართული ხალხური სიმღერების შესწავლის მიზნით. ორივე ტურნემ წარმატებით ჩაიარა. „გორანმა“ და სხვა ავსტრალიურმა ანსამბლებმა ისწავლეს და კომპაქტ-დისკზე ჩაწერეს კიდეც მისგან ნასწავლი ქართული ხალხური სიმღერები. ვაჟა გოგოლაძე სხვადასხვა დროს დაჯილდოებულია: შრომის ვეტერანის მედლით, სახალხო განათლების წარჩინებულის მედლით, ღირსების ორდენით, არის კულტურის დამსახურებული მოღვაწე და ჩოხატაურის საპატიო მოქალაქე. კუკულავა, ქეთევან, „ვაჟა გოგოლაძე“, ოზურგეთი, 2015. ვაჟა გოგოლაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ვაჟა გოგოლაძე
შოტლანდიის პირველი მინისტრი

შოტლანდიის პირველი მინისტრი (ინგლ. First minister of Scotland; შოტლ. Prìomh Mhinistear na h-Alba) — მთავრობის ხელმძღვანელი და პოლიტიკური ლიდერი შოტლანდიაში. თანამდებობა პირველი მინისტრი დაარსდა 1999 წელს, 1997 წლის საყოველთაო რეფერენდუმის შემდეგ. ეს სია მოიცავს ხუთ შოტლანდიელ პოლიტიკოსს, რომლებსაც ეკავა პირველი მინისტრის პოსტი. შოტლანდიის მთავრობის ოფიციალური საიტი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-18.(ინგლისური)
ბურთაობა

ბურთაობა — ძველი ქართული მოძრავ თამაშობათა ერთი ჯგუფის — ლელო, ცხენბურთი, გაკვრაბურთი, ღორობია, გაქცევა-ბურთაობა, საყებურთი, შახლაბურთი, ბინაბურთი, წრებურთი, ხაზბურთი და სხვათა ზოგადი სახელწოდება. ცნობები ბურთაობის შესახებ დაცულია „ვეფხისტყაოსანში“ და მომდევნო ხანის წერილობით წყაროებში. ბურთაობა ქართველ ხალხში ძველთაგანვე დიდი პოპულარობით სარგებლობდა. ხალხური თქმით, „ყველა თამაშობაში ბურთაობა მეფეა და ჯირითი დედოფალიო“. ბურთს უმთავრესად ხელით თამაშობდნენ, ბურთით თამაშის ვარიანტებს შორის დიდი ადგილი ეჭირა ბურთის მიზანში ტყორცნას. წარჩინებულთა შორის გავრცელებული იყო ბურთაობის მხედრული სახეობანი, უმთავრესად ცხენბურთი. მოთამაშეთა ასაკის გათვალისწინებით საქართველოში ბურთაობის სხვადასხვა სახეობას იყენებდნენ. ბურთაობა იმართებოდა სხვადასხვა თავყრილობის, დღესასწაულისა და ქორწილის დროს. ძველ საქართველოში ბურთაობას სახელმწიფოებრივ მნიშვნელობას ანიჭებდნენ და ახალგაზრდების ფიზიკურ მომზადების ერთ-ერთ ეფექტურ საშუალებად მიაჩნდათ. ქართველი ხალხის ყოფაში ბურთაობის დიდ მნიშვნელობაზე მეტყველებს ძველ საქართველოში სპეციალური სათამაშო მოედნების (ასპარეზი, მერე და სხვა) არსებობა, თბილისის ერთ-ერთი უბნის სახელწოდება — „საბურთალო“. ისტორიული-ეთნოგრაფიული წყაროების მიხედვით აღდგენილი და გადამუშავებულ-რეგლამენტირებული ზოგი სახეობა (მაგ., ლელო, ცხენბურთი) ახლაც გავრცელებულია. მერკვილაძე გ., ქართული მოძრავი თამაშობანი, ტფ., 1922; რობაქიძე ა., ცხენბურთი, თბ., 1952; შიშნიაშვილი ნ., ქართული ხალხური მოძრავი თამაშობანი, თბ., 1958; ელაშვილი ვ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 576.
ბურდუხანი

ბურდუხანი, ბორდოხანი, საქართველოს მეფის გიორგი III-ის მეუღლე, თამარ მეფისა და რუსუდანის დედა, ოსთა მეფის ხუდდანის ასული. გიორგისა და ბურდუხანის ქორწინება (1150-იანი წლები) მიზნად ისახავდა ჩრდილოეთის ძლიერ მეზობლებთან კავშირის განმტკიცებას. ბურდუხანი გარდაიცვალა 1180-იანი წლების დასაწყისში. „ცხოვრება მეფეთ-მეფისა თამარისი“ დაარქივებული 2011-06-02 საიტზე Wayback Machine. , ბასილი ეზოსმოძღვარი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 576. ჩიჩუა (კალისტრატე). ბურდუხან დედოფლის ხატის გამო. : (1156-1172 წ.) // ივერია. - 1894.-9 ივლისი. - N145. - გვ.2-3 ჩიჩუა (კალისტრატე). ისევ ბურდუხან დედოფლის ხატის გამო : (თ. ჟორდანიას პასუხად) // ივერია. - 1894.-30 ივლისი. - N162. - გვ.3-4
ჯამპალი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ჯამპალი შეიძლება აღნიშნავდეს: ჯამპალი — მდინარე აფხაზეთში ჯამპალი — სოფელი გულრიფშის მუნიციპალიტეტში
უკრაინული ენა

უკრაინული ენა (უკრ. українська мова [ukrɑˈjinʲsʲkɑ ˈmɔwɑ]) — უკრაინელების ენა, მიეკუთვნება ინდოევროპული ოჯახის სლავურ ენებს. მოლაპარაკეთა რაოდენობა: 45 მლნ. ენის კოდი: uk სახელწოდება: uk - українська мова (ukrains’ka mova); en - Ukrainian; eo - Ukraina დამწერლობა: კირილიცა სალიტერატურო ენამ განვითარების ორი ეტაპი გაიარა: ძველუკრაინული (XIV-XVIII სს) და თანამედროვე ლიტერატურული ენა (XVIII ს-ის ბოლოდან). მასში უფრო მეტი სიტყვაა პოლონურიდან ნასესხები, მაგრამ რუსულისაგან განსხვავებით, ნაკლებია საკლესიო სლავურიდან მომდინარე სიტყვები. თანამედროვე ლიტერატურული ენის ფორმირებაში უდიდესი როლი შეასრულა ტარას შევჩენკოს შემოქმედებამ. დამწერლობა სლავურ-კირილურ გრაფიკაზე. ოფიციალური ენაა უკრაინაში, გავრცელებულია ძირითადად უკრაინაში, მის მომიჯნავე რაიონებში: რუსეთსა და ბელარუსში, ყუბანში, პოლონეთში, სლოვაკეთში, აგრეთვე კანადაში, აშშ-ში, არგენტინაში, ავსტრალიაში. მთავარი სტატია: უკრაინული ანბანი. უკრაინული დამწერლობა ეფუძნება კირილიცას და მოიცავს 33 ასო–ნიშანს (გრაფემას). ... ფრაზები და სიტყვები გამარჯობა - Добрий день (Dobri den); Привіт (Pryvit) დილა მშვიდობისა - Доброго ранку (Dobroho ranku) საღამო მშვიდობისა - Добрий вечір (Dobryy̆ vechir) როგორ ხართ? - як ви поживаєте? (yak vy pozhyvayete?) როგორ ხარ? - як поживаєш? (yak pozhyvayesh?) კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება - Ласкаво просимо (Laskavo prosymo); Вітаємо (Vitaemo) როგორ გაქვთ საქმეები? - Як у вас справи? (Yak u vas spravy?) გმადლობთ - Дякую (Dyakuyu); Спасибі (Spasybi) კი / არა - Так / Ні (Tak / Ni) გეთაყვა - Будь ласка (Bud' laska); Прошу (Proshu) ნახვამდის - До побачення (Do pobachennya) რიცხვები უკრაინისტიკა უკრაინულ-ქართული ლექსიკონი
მერანი (გამომცემლობა)

„მერანი“ — როგორც საქართველოს სსრ მწერალთა კავშირის გამომცემლობა დაარსდა 1921 წელს თბილისში. 1925-1931 წლებში გამომცემლობას ეწოდებოდა „ქართული წიგნი“, 1932-1942 — „ფედერაცია“, 1943-1962 — „საბჭოთა მწერალი“. 1963 წელს გამომცემლობები „საბჭოთა მწერალი“, „ზარია ვოსტოკა“ და „ხელოვნება“ გაერთიადნენ ერთ დიდ გამომცემლობად და ეწოდა „ლიტერატურა და ხელოვნება“, რომელსაც 1968 წელს, გამომცემლობა „ხელოვნების“ გამოყოფის შემდეგ, დაერქვა „მერანი“. გამომცემლობას ჰქონდა ქართული და რუსული რედაქციები. „მერანის“ პერიოდული გამოცემები იყო ალმანახები „კრიტიკა“ და „საუნჯე“. გამომცემლობა „მერანი“ თბილისში, რუსთაველის გამზირის N42-ში მდებარეობს. შენობა, რომელშიც უწინ გაზეთის „ზარია ვოსტოკა“ რედაქცია იყო მოთავსებული 1926-30 წლებში აიგო არქიტექტორ დავით ჩისლიევის პროექტით და კონსტრუქტივიზმის ნიმუშს წარმოადგენს. შოთა რუსთაველის გამზირზე ნაგებობის ოთხსართულიანი ნაწილი გამოდის, რომელიც ერთიანი დიდი ჰორიზონტალური სარკმლებით არის განხსნილი. რუსთაველის შესახვევისკენ შენობა ხუთსართულიანი ნაწილით არის მიმართული, მისი ფართო სწორკუთხა ღიობების რიტმს ბოლო სართულის შეისრული თაღები ასრულებს. „საქართველოს ძველი ქალაქები: თბილისი“, 2006 წ. მეორე გამოცემა. ISBN 99940-0-923-0
მუშთაიდის ბაღი

მუშთაიდის ბაღი — ბაღი საქართველოს დედაქალაქ თბილისში. გააშენა 1830-იან წლებში ირანიდან გამოქცეულმა მირ ფეთეაღა სეიდ თავრიზმა, რომელიც აზერბაიჯანში ირანის შიიტების რელიგიური ლიდერი — მუჯთაჰიდი იყო. გადმოცემით, მუჯთაჰიდმა დასასახლებლად თბილისი ქართველი ცოლის გამო აირჩია, რომელიც ადრე გარდაიცვალა და ამავე ბაღშია დაკრძალული. 1853 წლიდან ბაღი სახაზინო საკუთრება გახდა. აქ სისტემატურად ეწყობოდა სახალხო სეირნობები, გამოფენები, სპექტაკლები. XIX საუკუნის ბოლოს ბაღში გამართული იყო სასოფლო-სამეურნეო გამოფენა. მეფის რუსეთის დროს ბაღი ეკუთვნოდა ვინმე ვაჭარ გორგიჯანოვს. 1935 წელს 24 ივნისს პარკი განახლდა და ეწოდა სერგო ორჯინიკიძის სახელობის კულტურისა და დასავენების ცენტრალური პარკი. მასში მოქმედებდა მსოფლიოში პირველი საბავშვო რკინიგზა. ბაღის ერთ-ერთი ღირსშესანიშნაობაა რელიქტური ხის, ძელქვის კორომი. 1887 წელს ბუნებისმეტყველის, ნიკოლოზ შავროვის თაოსნობით ბაღის ტერიტორიაზე დაარსდა კავკასიის მეაბრეშუმეობის სადგური. სადგურის მთავარი შენობა 1892 წელს აიგო (არქ. ალექსანდრე შიმკევიჩი, ნ. შავროვის მონაწილეობით). კომპლექსის დიდი ნაწილი (გრენის დასამზადებელი, აბრეშუმის ძაფის ამოსახვევი და საგრეხი კორპუსი, ე. წ. საჭიე ბინა და სხვ.) დროთა განმავლობაში დაინგრა. მთავარი შენობა კი, სადაც დღეს აბრეშუმის სახელმწიფო მუზეუმია მოთავსებული, თავდაპირველი სახით არის მოღწეული (გ. ცაბაძის ქ. N6). ორსართულიანი შენობა ეკლექტური სტილისაა. შეულესავი აგურის ნაგებობას ქვის მაღალი ცოკოლი აქვს; სიმეტრიული ფასადი ორი განაპირა და ცენტრალური ფართო რიზალიტით არის დაყოფილი. მთავარი შესასვლელის პორტიკის ბრტყელი გადახურვა ბალუსტრადით არის დასრულებული. პირველი სართულის ღიობები სამყურათაღოვანია, მეორე სართულისა კი — თაღოვანი. მათი ალათები მედალიონებით, ვარდულებითა და რომბებით შედგენილ გეომეტრიულ ნახატს ქმნის. ინტერიერის მორთულობის უჩვეულო დეტალები ნაგებობის დანიშნულებას ესადაგება. აქ კლასიკური არქიტექტურის ელემენტების ერთიან თეთრ ფონზე (ფრიზი, კარნიზი, პილასტრი და სხვ.) მკაფიოდ გამოიყოფოდა აბრეშუმის თემაზე შესრულებული სხვადასხვა ფერის ნაძერწი ფორმები (თუთის ფოთოლი, ჭია, პარკი, ჭუპრი, გრენა). მუზეუმის დარბაზსა და ბიბლიოთეკაში შემონახულია ა. შიმკევიჩის ესკიზებით დამზადებული ავეჯი. სადგურის თანამშრომელთათვის აგებული სახლი (დ. აღმაშენებლის გამზ. N184) ძველთბილისური საცხოვრებლის ერთ-ერთი საყურადღებო ნიმუშია. საქართველოს ძველი ქალაქები: თბილისი, 2006, მეორე გამოცემა. ISBN 99940-0-923-0 ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 679, ISBN 99928-20-32-2. მუშტაიდის პარკი (თბილისი). wikimapia. მუშთაიდის ბაღი ↑ გაზ. „კომუნისტი“, №146 (4302), 24 ივნისი, 1935 ↑ თბილისის მერია, პარკები და რეკრეაციული ზონები.
ჯაბა ბრეგვაძე

ჯაბა ბრეგვაძე (დ. 1 დეკემბერი, 1987) — საქართველოს მორაგბეთა ეროვნული ნაკრების მოთამაშე. მისი პოზიციაა ჰუკერი. 2012-2014 წლებში თამაშობდა „ტულუზის“ სახელით ტოპ 14-ში. 2015-2017 წლებში კი ინგლისური „ვოსტერის“ შემადგენლობაში. 2018 წელს ჯაბა გადავიდა იაპონურ „სანვულვზში“ და გახდა პირველი ქართველი მორაგბე, რომელმაც ზერაგბი ითამაშა. ის ასევე არის ერთადერთი ქართველი, ვისაც ზერაგბში ლელო აქვს დადებული. [წყარო არ არის მითითებული 762 დღე] 2022 წლიდან ჯაბა არის იაპონური „კუბოტა სფეარსის“ წევრი. 2011, 2015 და 2019 წლების მსოფლიო ჩემპიონატებში ჯაბა ნაკრების ძირითად მოთამაშეთა შორის იყო. ჯაბა ბრეგვაძე ფრანგულ გრანდში ჩაირიცხა msy.gov.ge ჯაბა ბრეგვაძე საფრანგეთის ყველაზე ტიტულოვან კლუბში იასპარეზებს 1tv.ge ↑ Jaba Bregvadze Profile. Itsrugby.co.uk. ციტირების თარიღი: 7 November 2012.