laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ბაკურ კვეზერელი

ბაკურ კვეზერელი (დ. 5 იანვარი, 1981, თბილისი, საქართველო) — ქართველი სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე, საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრი 2008–2011 წლებში. 2002 წელს წარჩინებით დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის მართვის სისტემების ფაკულტეტი ეკონომიკური-ინფორმატიკის სპეციალობით. 2005 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის მაგისტრატურა საბანკო საქმის სპეციალობით და მიენიჭა მაგისტრის ხარისხი. 2005 წელს ქ. ტოკიოს ტოკასიუკუს უნივერსიტეტში გაიარა მოკლე კურსი თემაზე: „საერთაშორისო დახმარების ეფექტიანი გამოყენება“. 2002–2003 წლებში მუშაობდა სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროში მინისტრის თანაშემწედ. 2003–2004 წლებში — ეკონომიკის, მრეწველობის და ვაჭრობის მინისტრის აპარატში სპეციალისტად. 2004–2005 წლებში მუშაობდა მცირე და საშუალო ბიზნესის ხელშეწყობის საკითხებში სახელმწიფო მინისტრის აპარატში. 2005–2006 წლებში მუშაობდა საქართველოს მთავრობის კანცელარიის რეგიონული ეკონომიკის განყოფილებაში. 2006 წლის ოქტომბრიდან 2007 წლის მარტამდე იყო სოფლის მეურნეობის მინისტრის მოადგილე, ხოლო 2007 წლის 3 მარტიდან 2008 წლის 29 აპრილამდე — მინისტრის პირველი მოადგილედ. 2008 წლის 29 აპრილს დაინიშნა საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრად. 2009 წელს დაჯილდოებულია „ღირსების ორდენით“. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბაკურ კვეზერელი საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტრო დაარქივებული 2011-12-03 საიტზე Wayback Machine. ↑ ბაკურ კვეზერელმა მინისტრის პოსტი დატოვა
თანგკა

თანგკა ან თანკა (ტიბ. ཐང་ཀ་ თანგ კა; ნეპ. पौभा) — ტიბეტური აბრეშუმის ნახატი ნაქარგებით, ხშირად გამოსახულია ბუდდჰათა, ცნობილი სცენები და მანდალების გამოსახულებები. თანგკა არ არის ზეთის ან აკრილის ნახატების მსგავსად ბრტყელი. საერთოდ, თანგკები დიდი ხანი ძლებს და ინარჩუნებს ელვარებას, თუმცა მისი ფაქიზი ბუნების გამო, უნდა ინახებოდეს მშრალ ადგილას, რომ ნესტმა აბრეშუმი არ დააზიანოს. ხშირად თანგკას გრაგნილ-ნახატებსაც უწოდებენ. თავიდან, თანგკები მოგზაური ბერების გამო გახდა პოპულარული, რადგან გრაგნილი-ნახატები ადვილად იხვეოდა და მონასტრიდან მონასტერში წასაღებად ადვილი იყო. თანგკები ასრულებდნენ მნიშვნელოვან როლს ბუდდჰების, გავლენიანი ლამების, სხვა ღვთაებებისა და ბოდჰისატვათა ცხოვრების ამსახველ სასწავლო იარაღად. თანგკას რამდენიმე დანიშნულება აქვს: სასწავლო იარაღი ბუდდჰათა ცხოვრების, ცნობილ ლამათა ისტორიებისა და სხვადასხვა, ღვთაებებთან დაკავშირებული, მითების. რელიგიური გამოსახულებები, რომლებიც გაკუთვნილია დეკორაციისათვის სხვადასხვა რიტუალებისა და ლოცვის დროს; და, ალბათ, ყველაზე მნიშვნელოვანი - ის გამოიყენება მედიტაციისას, გასხივოსნების მისაღწევად. ჩინურმა მხატვრობამ დიდი გავლენა მოახდინა ზოგადად ტიბეტურ მხატვრობაზე. XIV დან XV საუკუნემდე ტიბეტურმა მხატვრობამ ბევრი ელემენტი გადმოიღო ჩინურიდან. თანგკა არის ნეპალური ხელოვნების სახეობა, რომელიც ტიბეტში ჩაიტანა ნეპალის პრინცესა ბჰრიკუტიმ, მეფე ლიჩჩავის ქალიშვილმა და ტიბეტის მმართველის სრონ ცან გამპოს ცოლმა. ტექნიკისა და მასალების მიხედვით თანგკა შეიძლება რამდენიმე ჯგუფად დაიყოს. ძირითადად გამოირჩევა ორი სახისა: რომლებიც იბეჭდება (ტიბ. ბრის ტან) და რომლებიც მზადდება აბრეშუმისგან ან იქარგება. თანგკებს, უფრო ზუსტად, ამ კატეგორიებად ყოფენ: ფერებში დახატული (ტიბ. ცონ ტანგ) გო ტანგი შავფონიანი (ტიბ. ნაგტაგ) ტორსის ნაბეჭდი ამოქარგული (ტიბ. წიმ ტანგ) ოქროსფონიანი წითელფონიანი საშუალო ზომის თანგკა 50-70 სანტიმეტრის სიდიდისაა, მაგრამ არსებობს ფესტივალებისა და სხვა დანიშნულებისთვის განკუთვნილი თანგკები, რომლებიც ხშირად მთელ კედელზეა გამოსახული, ან სახლის რამდენიმე სართულისხელაცაა. მონღოლური თანგკა, ცენტრშიშაკიამუნი, აქეთ-იქით - ავალოკიტეშვარა და მანჯუშრი ბჰუტანური თანგკა ვაჯრაიოგინი ბჰავაჩაკრა მანდალა დჰარმაპალას თანგკების ცენტრის (კატმანდუ, ნეპალი) თანგკების 4500ზე მეტი გვერდი.
ბიობიოს რეგიონი

ბიობიოს რეგიონი (ესპ. Región del Biobío) — ადმინისტრაციული რეგიონი ჩილეს ცენტრალურ ნაწილში. მოიცავს 4 პროვინციასა და 54 კომუნას. ფართობი — 37062,6 კმ². მოსახლეობა — 1 861 562 კაცი (2002). მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 50,23 ად./კმ². ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. კონსეფსიონი. რეგიონი მდებარეობს ჩილეს ცენტრალურ ნაწილში და ესაზღვრება: ჩრდილოეთიდან – მაულეს რეგიონი აღმოსავლეთიდან – არგენტინა სამხრეთიდან – არაუკანიის რეგიონი დასავლეთიდან – წყნარი ოკეანე ბიობიოს რეგიონის ოფიციალური საიტი
ვალპარაისოს რეგიონი

ვალპარაისოს რეგიონი (პორტ. Región de Valparaíso) — ადმინისტრაციული რეგიონი ჩილეს ცენტრალურ ნაწილში. მოიცავს 7 პროვინციასა და 38 კომუნას. ფართობი — 16396,1 კმ². მოსახლეობა — 1 539 852 კაცი (2002). მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 93,92 ად./კმ². ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. ვალპარაისო. რეგიონი მდებარეობს ჩილეს ცენტრალურ ნაწილში და ესაზღვრება: ჩრდილოეთიდან – კოკიმბოს რეგიონი აღმოსავლეთიდან – არგენტინა სამხრეთიდან – სანტიაგოსა და ო’ჰიგინსის რეგიონები დასავლეთიდან – წყნარი ოკეანე ვალპარაისოს რეგიონის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2011-06-15 საიტზე Wayback Machine.
ვალპარაისო (მრავალმნიშვნელოვანი)

ტოპონიმი ვალპარაისო შეიძლება აღნიშნავდეს: ვალპარაისო — ქალაქი ჩილეში. ვალპარაისო — რეგიონი ჩილეში. ვალპარაისო — პროვინცია ჩილეში. ვალპარაისო — მუნიციპალიტეტი მექსიკაში. ვალპარაისო — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში ვალპარაისო — მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში ვალპარაისო — ქალაქი მექსიკაში
კოკიმბოს რეგიონი

კოკიმბოს რეგიონი (ესპ. Región de Coquimbo) — ადმინისტრაციული რეგიონი ჩილეს ჩრდილოეთ ნაწილში. მოიცავს 3 პროვინციასა და 15 კომუნას. ფართობი — 40579,9 კმ². მოსახლეობა — 603 210 კაცი (2002). მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 14,9 ად./კმ². ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. ლა-სერენა. რეგიონი მდებარეობს ჩილეს ჩრდილოეთ ნაწილში და ესაზღვრება: ჩრდილოეთიდან – ატაკამის რეგიონი აღმოსავლეთიდან – არგენტინა სამხრეთიდან – ვალპარაისოს რეგიონი დასავლეთიდან – წყნარი ოკეანე კოკიმბოს რეგიონის ოფიციალური საიტი
მაგალიანესი და ჩილეს ანტარქტიკის რეგიონი

მაგალიანესი და ჩილეს ანტარქტიკის რეგიონი (პორტ. Región de Coquimbo) — ადმინისტრაციული რეგიონი ჩილეს სამხრეთ ნაწილში. მოიცავს 4 პროვინციასა და 11 კომუნას. ფართობი — 132297,2 კმ². მოსახლეობა — 150826 კაცი (2002). მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 1,14 ად./კმ². ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. პუნტა-არენასი. რეგიონი მდებარეობს ჩილეს სამხრეთ ნაწილში და ესაზღვრება: ჩრდილოეთიდან – აისენის რეგიონი აღმოსავლეთიდან – არგენტინა სამხრეთიდან – დრეიკის სრუტე დასავლეთიდან – წყნარი ოკეანე მაგალიანესი და ჩილეს ანტარქტიკის რეგიონის ოფიციალური საიტი
ლოს-ლაგოსის რეგიონი

ლოს-ლაგოსის რეგიონი (პორტ. Región de Los Lagos) — ადმინისტრაციული რეგიონი ჩილეს ცენტრალურ ნაწილში. მოიცავს 4 პროვინციასა და 30 კომუნას. ფართობი — 48 584 კმ². მოსახლეობა — 716 739 კაცი (2002). მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 14,75 ად./კმ². ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. პუერტო-მონტი. რეგიონი მდებარეობს ჩილეს ცენტრალურ ნაწილში და ესაზღვრება: ჩრდილოეთიდან – ლოს-რიოსის რეგიონი აღმოსავლეთიდან – არგენტინა სამხრეთიდან – აისენის რეგიონი დასავლეთიდან – წყნარი ოკეანე ლოს-ლაგოსის რეგიონის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2019-11-18 საიტზე Wayback Machine.
ლოს-რიოსის რეგიონი

ლოს-რიოსის რეგიონი (პორტ. Región de Los Ríos) — ადმინისტრაციული რეგიონი ჩილეს ცენტრალურ ნაწილში. მოიცავს 4 პროვინციასა და 30 კომუნას. ფართობი — 18 429 კმ². მოსახლეობა — 356 396 კაცი (2002). მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 14,75 ად./კმ². ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. ვალდივია. რეგიონი მდებარეობს ჩილეს ცენტრალურ ნაწილში და ესაზღვრება: ჩრდილოეთიდან – არაუკანიის რეგიონი აღმოსავლეთიდან – არგენტინა სამხრეთიდან – ლოს-ლაგოსის რეგიონი დასავლეთიდან – წყნარი ოკეანე ლოს-ლაგოსის რეგიონის ოფიციალური საიტი
მიხეილ ვრუბელი

მიხეილ ვრუბელი (რუს.: Михаил Александрович Врубель) (დ. 17 მარტი [ ძვ. სტ. 5 მარტი], 1856, ომსკი ― გ. 14 აპრილი [ ძვ. სტ. 1 აპრილი], 1910, პეტერბურგი) — საყოველთაოდ აღიარებულია, როგორც არტ-ნუვოს მიმდინარეობის უდიდესი რუსი მხატვარი. სინამდვილეში, ის განზრახ განუდგა მის თანამედროვე ხელოვნების მიმდინარეობებს და მისი უჩვეულო მანერის წყაროები უნდა ვეძიოთ გვიანდელი ბიზანტიური და ადრეული რენესანსის მხატვრობაში. ჰამლეტი და ოფელია 1883 მარიამი ყრმით 1884 მოსე 1884 ანგელოზი თასითა და სანთლით 1887 ყვავილები ლურჯ ლარნაკში 1887 დემონი ჩამომჯდარი ბაღში 1890 მკითხავი 1895 ფაუსტისა და მეფისტოს გადაფრენა 1896 ბოგატირი 1898 ვრუბელის მეუღლე 1898 პანი. 1899 ლილია 1900 ნადეჟდა ალექსანდროვნა საბელა-ვრუბელი 1900 გედი-პრინცესა 1900 მარგალიტის ნიჟარა 1904 ექვს-ფრთიანი სერაფიმი. 1904 ექვს-ფრთიანი სერაფიმი, პუშკინის პოემის მიხედვით, 1905 ვალერი ბრიუსოვის პორტრეტი. 1906 Stepan P. Yaremich, Mikhail Alexandrovich Vrubel. Zhizn’ i tvorchestvo [Mikhail Alexandrovich Vrubel. Life and works], Igor Grabar (ed.), Moscow: Knebel, 1911. Mikhail A. Vrubel, Letters 521–540. In Mastera iskusstv ob iskusstve [Masters of arts about art], vol. 4, D. Ye. Arkin and B. N. Ternovets (eds.), 521–540, Moscow/Leningrad: State Publishing House of Fine Arts, 1937. Petr K. Suzdalev, Vrubel and Lermontov, Moscow: Izobrazitelnoe iskusstvo, 1980. Dmitrij V. Sarab’yanov, Vrubel, Moscow: Izobrazitelnoe iskusstvo, 1981. Aline Isdebsky-Pritchard, The Art of Mikhail Vrubel (1856–1910), UMI Research Press, 1982. Nina A. Dmitrieva, Mikhail Alexandrovich Vrubel, Leningrad: Hudozhnik RSFSR, 1984. Natalia Dmitriyeva, Russian Painters of the XIX century, Moscow, 1990. Mikhail Guerman, Michail Vrubel: The Artist of the Eves, Parkstone Press, 1998. Vrubel and Ceramics დაარქივებული 2016-03-03 საიტზე Wayback Machine. Vrubel and Decorative Panels დაარქივებული 2016-03-03 საიტზე Wayback Machine. Canvases and biography by Mikhail Alexandrovich Vrubel Works by Vrubel at the Russian Art Gallery Vrubel's short biography დაარქივებული 1999-08-21 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links Online Vrubel museum Mikhail Vrubel Gallery Mikhail Vrubel დაარქივებული 2019-05-02 საიტზე Wayback Machine.
მაიუმი იიძუკა

მაიუმი იიძუკა (იაპონ. 飯塚 雅弓, ინგლ. Mayumi Iizuka; დ. 3 იანვარი, 1977, ტოკიო, იაპონია) — იაპონელი მომღერალი და „სეიუ“ (ხმა მსახიობი მოქმედებს „ანიმეს“). აკუსერუ (იაპონ. アクセル), 1997 love letter, 1999 caress/place to be, 2000 My wish, 2000 იასაშიი მიგიტე (იაპონ. やさしい右手), 2002 კოი ნო ირო (იაპონ. 恋の色), 2002 კიკასეტეიო კიმი ნო კოე (იაპონ. 聴かせてよ君の声), 2002 Pure♡, 2003 amulet, 2004 TRUST - კიმი ტო არუკუ მირაი - (იაპონ. TRUST～君と歩く未来～), 2011 კატაომოი (იაპონ. かたおもい), 1997 მინტ ტო კუჩიბუე (იაპონ. ミントと口笛), 1998 so loving, 1999 AERIS, 2000 ჰიმავარი (იაპონ. ひまわり), 2001 ნიჟი ნო საკუ ბაშო (იაპონ. 虹の咲く場所), 2002 SMILE×SMILE, 2003 ∞infinity∞, 2004 mine, 2005 10LOVE, 2006 Crystal Days, 2007 Stories, 2008 Fight!!, 2009 კიმი ე... (იაპონ. 君へ。。。), 2009 Fly Ladybird fly, 1998 23degrees。, 2004 პურეზენტო (იაპონ. プレゼント), 2005 berry best, 2001 BESTrawberry, 2005 „Only Yesterday“ (ცუნეკო ტანი), 1991 „The Vision of Escaflowne“ (იუკარი უჩიდა, მილლერნა ასტონ), 1996 „Pokémon“ (კასუმი), 1997- „Magic User's Club“ (ნანაკა ნაკატომი), 1999 „To Heart“ (აოი მაცუბარა), 1999 „Kanon“ (მაკოტო სავატარი), 2006-07 ოფიციალური საიტი „Berry Smile“ (იაპონური) ოფიციალური ბლოგი „Mayumi Iizuka's Machan Biyori“ დაარქივებული 2011-07-25 საიტზე Wayback Machine. (იაპონური)
მაულეს რეგიონი

მაულეს რეგიონი (პორტ. Región de Maule) — ადმინისტრაციული რეგიონი ჩილეს ცენტრალურ ნაწილში. მოიცავს 4 პროვინციასა და 30 კომუნას. ფართობი — 30 296,1 კმ². მოსახლეობა — 908 097 კაცი (2002). მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 29,97 ად./კმ². ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. ტალკა. რეგიონი მდებარეობს ჩილეს ცენტრალურ ნაწილში და ესაზღვრება: ჩრდილოეთიდან – ო’ჰიგინსის რეგიონი აღმოსავლეთიდან – არგენტინა სამხრეთიდან – ბიო-ბიოს რეგიონი დასავლეთიდან – წყნარი ოკეანე მაულეს რეგიონის ოფიციალური საიტი
საქართველო-ჩილეს ურთიერთობები

საქართველო-ჩილეს ურთიერთობები – ესაა ჩილესა და საქართველოს შორის განვითარებული საგარეო ურთიერთობები. ორ ქვეყანას შორის დიპლომატიური ურთიერთობა დამყარდა 1993 წლის 7 ივლისს. საქართველოს საელჩო არგენტინაში აკრედიტებულია ჩილეს რესპუბლიკაში, ხოლო ჩილეს საელჩო პოლონეთში ფარავს საქართველოს. ორ ქვეყანას შორის 2015 წელს გაფორმდა შეთანხმება უვიზო მიმოსვლის შესახებ. საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო ჩილესთან ურთიერთობის შესახებ დაარქივებული 2010-11-25 საიტზე Wayback Machine. ჩილეს საგარეო საქმეთა სამინისტრო ↑ Informativo de Visas Diplomáticas y Oficiales. ჩილეს საგარეო საქმეთა სამინისტრო. minrel.gob.cl. ციტირების თარიღი: 3 აპრილი, 2021 ↑ „საქართველოსა და ჩილეს შორის ხელი მოეწერა უვიზო მიმოსვლის შესახებ შეთანხმებას“. საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო. mfa.gov.ge. 27 ივნისი, 2015. ციტირების თარიღი: 3 აპრილი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება)[მკვდარი ბმული]
ლ (ასო)

ლ, ⴊ, Ⴊ, Ლ (ლასი) — ქართული ანბანის მეთერთმეტე (ძველ ქართულში — მეთორმეტე) ასო. მისი სახელია „ლასი“. გრაფიკული სიმბოლო გვერდითი სონორი თანხმოვანსა. ასომთავრულში იწერებოდა Ⴊ, ნუსხურში — ⴊ. ძველ ქართულ სათვალავში აღნიშნავდა რიცხვ ოცდაათს (30). მხედრული დამწერლობის ოთხხაზოვან სისტემაში მისი მოხაზულობა ქვედა სამ ხაზში თავსდება. ლ-ს მოხაზულობა ასომთავრულში წრისა და ხაზების კომბინაციაა, რომელიც კვადრატულ არეს იკავებს. იგი ნუსხურში კუთხოვანი ფორმისაა, მარჯვნივ გადახრილია და შუა ორ ხაზშია მოთავსებული. ლ-ს მხედრულში საყრდენი ფეხი აქვს და ქვედა სამ ხაზში იწერება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 94. Graphemica (ლ) Graphemica (ⴊ) Graphemica (Ⴊ) ↑ Georgian Extended ↑ UNESCO, World Braille Usage, Third Edition, Washington, D.C. p. 45
ჩაკრულო

ჩაკრულო — ქართული (ქართლ-კახური) კლასიკური, საგუნდო, პოლიფონიური, სუფრული სიმღერა. ბურდონული მრავალხმიანობის (სამხმიანობის) ერთ-ერთი კლასიკური ნიმუშია. ჩაკრულოს პირველი ჩანაწერი გააკეთა ზაქარია ფალიაშვილმა სოფელ ვაჩნაძიანში (გურჯაანის მუნიციპალიტეტი). სიმღერაში რთული მოდულაციური ცვლილებებია. აგებულებით ჩაკრულო ემთხვევა სიმღერებს „ძველი სუფრული“ და „სუფრული და მისი დამატება“. ვარიანტების ტექსტები თემატიკურად განსხვავებულია. ვაჩნაძიანის ჩაკრულოს ტექსტი პროზაულია, ვხვდებით ეპიკურ სუფრულ პოეტურ ტექსტებსაც. 2001 წელს ქართული პოლიფონია იუნესკოს მიერ აღიარებულ იქნა, როგორც კაცობრიობის ზეპირსიტყვიერი და არამატერიალური მემკვიდრეობის შედევრი; „ჩაკრულო“ შევიდა იუნესკოს არამატერიალური მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების ნუსხაში. 1977 წელს გაშვებულ ავტომატურ საპლანეტათშორისო სადგურებზე „ვოიაჯერ-1-სა“ და „ვოიაჯერ-2-ზე“ მოთავსებულ ორ იდენტურ გრამფირფიტაზე ჩაწერილ პროგრამაში „დედამიწის ხმები“, რომელიც განკუთვნილია არამიწიერი ცივილიზაციის წარმომადგენლებისათვის და მიზნად ისახავს წარმოდგენა მისცეს მათ დედამიწისა და კაცობრიობის შესახებ, სხვა ინფორმაციასთან ერთად (წყლის ხმაური, ბავშვის ტირილი, მისალმება 60 ენაზე და სხვ.) შეტანილია ჩაკრულოც (ილია ზაქაიძის და როსტომ საგინაშვილის მიერ შესრულებული ვერსია). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 76. საქართველო და იუნესკო, მთავარი მოვლენები დაარქივებული 2008-09-04 საიტზე Wayback Machine. www.alazani.ge: ჩაკრულოს ტექსტი ↑ Voyager - The Interstellar Mission: Music From Earth
ილია ზაქაიძე

ილია ზაქაიძე (დ. 7 ივლისი, 1924, დუშეთი — გ. 2008) — ქართველი მომღერალი, საქართველოს სახალხო არტისტი (1980), საქართველოს სსრ-ის სიმღერისა და ცეკვის სახელმწიფო ანსამბლის სოლისტი, ქართლ-კახური სიმღერების გამორჩეული შემსრულებელი. ილია ზაქაიძე დაიბადა 1924 წლის 7 ივლისს ქალაქ დუშეთში. სიმღერა დაიწყო ადგილობრივ ფოლკლორულ ანსამბლში. 1951 წელს მე-7 რესპუბლიკურ ოლიმპიადაზე ივანე (ვანო) ჯავახიშვილის მუსიკაზე შესრულებულმა სიმღერამ „ბალადა ვეფხისა და მოყმისა“ ზაქაიძეს საყოველთაო აღიარება მოუტანა. 1957 წელს საქართველოს სიმღერისა და ცეკვის სახელმწიფო ანსამბლის სამხატვრო ხელმძღვანელმა ვალერიან ცაგარეიშვილმა ილია ზაქაიძე ანსამბლში სოლისტად მიიწვია, სადაც 50 წელი მოღვაწეობდა. მღეროდა დუეტებს, ქალაქურ (მედუდუკეთა დასის თანხლებით), საგუნდო და სოლო საფანდურო სიმღერებს. მის მიერ როსტომ საგინაშვილთან ერთად შესრულებული სიმღერა „ჩაკრულო“ 1977 წელს „ნასამ“ კოსმოსში გაგზავნა. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (1997), საპატიო სიგელებითა და სხვა ჯილდოებით. 2014 წელს დუშეთში ილია ზაქაიძის 90 წლის იუბილესადმი მიძღვნილი საღამო გაიმართა. კონცერტი გამართა ცეკვისა და სიმღერის ანსამბლმა „ერისიონმა“. მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი. — თბ., 2007. — გვ. 104 ილია ზაქაიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ილია ზაქაიძის ბიოგრაფია — Planeta.ge ↑ ილია ზაქაიძე. საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი. ციტირების თარიღი: 13 ივნისი, 2019. ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება. საქართველოს რესპუბლიკა. Iverieli (17 ივლისი, 1997). ციტირების თარიღი: 13 ივნისი, 2019. ↑ ილია ზაქაიძის იუბილესადმი მიძღვნილი საღამო დუშეთში. old.1tv.ge (4 დეკემბერი, 2014). ციტირების თარიღი: 13 ივნისი, 2019.[მკვდარი ბმული]
ო’ჰიგინსის რეგიონი

ო’ჰიგინსის რეგიონი (პორტ. Región de O'Higgins) — ადმინისტრაციული რეგიონი ჩილეს ცენტრალურ ნაწილში. მოიცავს 3 პროვინციასა და 33 კომუნას. ფართობი — 16 387 კმ². მოსახლეობა — 780 627 კაცი (2002). მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 14,9 ად./კმ². ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. რანკაგუა. რეგიონი მდებარეობს ჩილეს ცენტრალურ ნაწილში და ესაზღვრება: ჩრდილოეთიდან – რეგიონები ვალპარაისო და სანტიაგო აღმოსავლეთიდან – არგენტინა სამხრეთიდან – მაულეს რეგიონი დასავლეთიდან – წყნარი ოკეანე ო'ჰიგინსის რეგიონის ოფიციალური საიტი
სანტიაგოს რეგიონი

სანტიაგოს რეგიონი (პორტ. Región de Metropolitana de Santiago) — ადმინისტრაციული რეგიონი ჩილეს ცენტრალურ ნაწილში. მოიცავს 6 პროვინციასა და 52 კომუნას. ფართობი — 15 403,2 კმ². მოსახლეობა — 6 061 185 კაცი (2002). მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 393,5 ად./კმ². ადმინისტრაციული ცენტრი — ქ. სანტიაგო. რეგიონი მდებარეობს ჩილეს ცენტრალურ ნაწილში და ესაზღვრება: ჩრდილოეთიდან და დასავლეთიდან – ვალპარაისოს რეგიონი აღმოსავლეთიდან – არგენტინა სამხრეთიდან – ო’ჰიგინსის რეგიონი სანტიაგოს რეგიონის ოფიციალური საიტი
სტივ მაკ-კარი

სტივ მაკ-კარი (ინგლ. Steve McCurry; დ. 23 აპრილი 1950) — ამერიკელი ფოტოჟურნალისტი. მის მიერ გადაღებულია უამრავი უნიკალური, ისტორიული თუ ღირსშესანიშნავი ფოტო. ერთ-ერთი ასეთი ფოტოა „ავღანელი გოგო“, რომელიც თავდაპირველად გამოჩნდა „National Geographic“-ის ჟურნალებში, და რომელსაც საკმაოდ საინტერესო ისტორია აქვს. 1968 წელს სტივ მაკ-კარიმ პენსილვანიის სახელმწიფო უნივერსიტეტში დაიწყო კინემატოგრაფიის ისტორიის შესწავლა, თუმცა, საბოლოოდ, მან სწავლა გააგრძელა თეატრალური ხელოვნების ფაკულტეტზე, რომელიც 1974 წელს წარჩინებით და ღირსების ორდენით დაამთავრა. სტივ მაკ-კარი ფოტოგრაფიით დაინტერესდა მას შემდეგ, რა პენსილვანიის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გაზეთისთვის დაიწყო ფოტოების გადაღება. სტივ მაკ-კარიმ თავისი კარიერა დაიწყო ფოტო-რეპორტაჟის კეთებით ავღანეთში, სადაც მიმდინარეობდა საბჭოთა კავშირის ომი. უსაფრთხოებისა და ფოტოების გადაღების მიზნით, სტივ მაკ-კარი შეიმოსა (შეინიღბა) ავღანურ, ტრადიციულ ტანისამოსში, რომელზეც ფარულად იყო მიმაგრებული ფოტოაპარატი. სტივმა მოახერხე ასეთ რთულ სიტუაციაში გადაეღო საკმაოდ ბევრი ისტორიული სურათი, რომელიც ასახავდა იქაურ კონფლიქტებს. ამის შემდეგ, სტივ მაკ-კარიმ მიიღო რობერტ კაფას ოქროს მედალი ნომინაციაში საუკეთესო ფოტოგრაფიული მასალების გაშუქება უცხოეთიდან. ოფიციალური საიტი
კოიაიკე

კოიაიკე (ესპ. Coihaique) — ქალაქი და კომუნა ჩილეში. ამავე სახელობის კომუნის, პროვინციის და აისენის რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. კომუნის ფართობი – 7290,2 კმ². მოსახლეობა — 55381 კაცი (2002). სიმჭიდროვე — 6,86 ად/კმ². კომუნის ოფიციალური საიტი
ანტოფაგასტა (ქალაქი)

ანტოფაგასტა (ესპ. Antofagasta) — საპორტო ქალაქი ჩრდილოეთ ჩილეში. ანტოფაგასტის პროვინციისა და ანტოფაგასტის რეგიონის დედაქალაქი. მდებარეობს დედაქალაქ სანტიაგოდან 1130 კილომეტრით ჩრდილოეთით. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქში ცხოვრობდა 281 155 ადამიანი, ხოლო მთლიანად მუნიციპალიტეტში 296 905. ქალაქის სახელწოდება მომდინარეობს კეჩუას ან აიმარას ენიდან და ნიშნავს „ნატრიუმის ნიტრატით მდიდარ ქალაქს“. ანტოფაგასტის ოფიციალური საიტი ↑ https://chl.areacodebase.com/node/21 ↑ https://areaphonecodes.com/chile/antofagasta
Dž

Dž, dž — გავრცობილი ლათინური ანბანის ერთ-ერთი ასოთშეთანხმება ზოგიერთ სამხრეთსლავურ ენაში. სერბულ-ხორვატული ენის (ხორვატული, ბოსნიური) ანბანებისთვის. წარმოითქმის როგორც ქართული ჯ. სერბულ ე.წ. ჩირილიცაში შეესაბამება Џ, џ. მაგ.; ლათინიცაზე Džordžija, კირილიცაზე Џорџija, џез. Jahić, Dževad; Halilović, Senahid; Palić, Ismail; Gramatika Bosanskoga Jezika. Urednik izdanija prof. Redžo Čaušević. Glavni i odgovorni urednik: dr. Hasnija Muratagić. Zenica: Dom Štampe, 2000.
Đ

Đ, đ არის გავრცობილი ლათინური ანბანის ერთ-ერთი ასო-ნიშანი ზოგიერთ სამხრეთსლავურ ენაში, სერბულ-ხორვატული ენის (ხორვატული, ბოსნიური), ასევე ვიეტნამური ანბანებისთვის. ეს ნიშანი, რომელიც ლათინური ანბანის D, d ასოს შუა წელზე დამატებითი, ჰორიზონტალური ხაზის დართვით შეიქმნა, თავდაპირველად გამოიყენებოდა შუა საუკუნეების ლათინურში „დ“-ს ასო-ნიშნის შემცველ შემოკლებათა გამოსასახავად. მაგ.; scđo გამოსახავდა სიტყვა secundo-ს. სრულფასოვანი ასო-ნიშნის სტატუსი მოიპოვა 1830 წელს ე.წ. „გაიევიცა“-ში, - ეს სახელი სერბოხორვატული ანბანის ლათინურ ვარიანტს დაარქვეს სერბებმა, ხორვატებმა, ბოსნიელებმა ხორვატი სლავისტისა და ახალი ხორვატიული სამწერლობო ენის ფუძემდებლის ლიუდევიტ გაის პატივსაცემად, რომელშიც იგი კირილური ანბანის Ђ, ђ ასო-ბგერის ფუნქციას ასრულებს. სერბოხორვატულში წარმოითქმის როგორც ქართული "ჯ". როგორც ცნობილია, სერბეთი მოიხმარს ორ, კირილურსა (ე. წ. ჩირილიცას) და ლათინურ, - სლავურ ქვეყნებში „ლატინიცად“ წოდებულ ანბანს, ანუ ჟურნალ-გაზეთები სერბეთში ორ ანბანზე იბეჭდება. სერბულ ე.წ. "ჩირილიცაში" შეესაბამება Ђ,ђ. მაგ.; ლათინიცაზე Đenova, Đavo. კირილიცაზე Ђенова, ђаво. გარდა ამისა, ეს ასო გამოიყენება ვოდურ ანბანში, სადაც იგი აღნიშნავს [d']-ს, ასევე იგი გვხვდება ვიეტნამურ ანბანში. ვიეტნამურში ის აღნიშნავს [d]-ს (ე.წ. „ტრადიციული“ D, d-საგან განსხვავებით, რომელიც [z]-ს აღნიშნავს). Jahić, Dževad; Halilović, Senahid; Palić, Ismail; Gramatika Bosanskoga Jezika. Urednik izdanija prof. Redžo Čaušević. Glavni i odgovorni urednik: dr. Hasnija Muratagić. Zenica: Dom Štampe, 2000.
Nj

Nj, nj — ლათინური ანბანის ერთ-ერთი ასოთშეთანხმება ზოგიერთ სამხრეთსლავურ ენაში, სერბულ-ხორვატული ენის (ხორვატული, ბოსნიური) ანბანებისთვის. ზედანუნისმიერი ნ, რომელიც წარმოითქმის ერთგვარი იოტირებით. როგორც ცნობილია, სერბეთი მოიხმარს ორ, კირილურსა (ე. წ. ჩირილიცას) და ლათინურ (ე. წ. ლატინიცას) ანბანს, ანუ ჟურნალ-გაზეთები სერბეთში ორ ანბანზე იბეჭდება. სერბულ ე.წ. ჩირილიცაში მას შეესაბამება Њ, њ. მაგ.; ლათინიცაზე Njujork, njegov. ჩირილიცაზე Њyjорк, његов. Jahić, Dževad; Halilović, Senahid; Palić, Ismail; Gramatika Bosanskoga Jezika. Urednik izdanija prof. Redžo Čaušević. Glavni i odgovorni urednik: dr. Hasnija Muratagić. Zenica: Dom Štampe, 2000.
Lj

Lj, lj — ლათინური ანბანის ერთ-ერთი ასოთშეთანხმება ზოგიერთ სამხრეთსლავურ ენაში, სერბულ-ხორვატული ენის (ხორვატული, ბოსნიური) ანბანებისთვის. დაახლოებით წარმოითქმის როგორც ქართული დიალექტური ლ' ოდნავი იოტირებით. როგორც ცნობილია, სერბეთი მოიხმარს ორ, კირილურსა (ე. წ. ჩირილიცას) და ლათინურ (ე. წ. ლატინიცას) ანბანს, ანუ ჟურნალ-გაზეთები სერბეთში ორ ანბანზე იბეჭდება. სერბულ ე.წ. ჩირილიცაში მას შეესაბამება Љ, љ. მაგ.; Ljig, ljut. Љиг, љут. Jahić, Dževad; Halilović, Senahid; Palić, Ismail; Gramatika Bosanskoga Jezika. Urednik izdanija prof. Redžo Čaušević. Glavni i odgovorni urednik: dr. Hasnija Muratagić. Zenica: Dom Štampe, 2000.
Š

Š, š — გავრცობილი ლათინური ანბანის ერთ-ერთი ასო-ნიშანი, რომელსაც თავზე უზის ე.წ. ჰაჩეკი. გამოიყენება ზოგიერთ სამხრეთსლავურ ენასა (- სერბულ-ხორვატული ენის (ბოსნიური, ხორვატული)) და ბალტიის ქვეყნების ანბანებში. წარმოითქმის როგორც „შ“. XV საუკუნეში იან ჰუსის (Jan Hus) მიერ ჩატარებული რეფორმების შედეგად ამ ასო-ნიშანმა ადგილი ჩეხურ ანბანში დაიმკვიდრა. 1830 წელს ლიუდევიტ გაიმ (Ljudevit Gaj) ხორვატიულშიც შეიტანა. მოგვიანებით ჰაჩეკიანი „შ“ სლოვენებმაც შემოიღეს. ამ ასოს გამოიყენებენ სლოვაკები, ესტონელები, ლატვიელები, ლიეტუველები და სორბები. ფინურში ამ ასოს გამოიყენებენ მხოლოდ უცხოურ სიტყვებში. როგორც ცნობილია, სერბეთი მოიხმარს ორ, კირილურსა (ე. წ. ჩირილიცას) და ლათინურ (ე. წ. ლატინიცას) ანბანს, ანუ ჟურნალ-გაზეთები სერბეთში ორ ანბანზე იბეჭდება. სერბულ ე.წ. ჩირილიცაში მას შეესაბამება Ш,ш. მაგ.; ლათინიცაზე Šangaj, Šest. კირილიცაზე Шангаj, шест. Jahić, Dževad; Halilović, Senahid; Palić, Ismail; Gramatika Bosanskoga Jezika. Urednik izdanija prof. Redžo Čaušević. Glavni i odgovorni urednik: dr. Hasnija Muratagić. Zenica: Dom Štampe, 2000.
Ž

Ž, ž — გავრცობილი ლათინური ანბანის ერთ-ერთი ასო-ნიშანი ზოგიერთ სლავურ ენაში, სერბულ-ხორვატული ენის (ხორვატული, ბოსნიური) ანბანებისთვის. წარმოითქმის როგორც ჟ. როგორც ცნობილია, სერბეთი მოიხმარს ორ, კირილურსა (ე. წ. ჩირილიცას) და ლათინურ (ე. წ. ლატინიცას) ანბანს, ანუ ჟურნალ-გაზეთები სერბეთში ორ ანბანზე იბეჭდება. სერბულ ე. წ. ჩირილიცაში მას შეესაბამება Ж, ж. მაგ.; ლატინიცა Ženeva, Žut. კირილიცა Женева, жут. Jahić, Dževad; Halilović, Senahid; Palić, Ismail; Gramatika Bosanskoga Jezika. Urednik izdanija prof. Redžo Čaušević. Glavni i odgovorni urednik: dr. Hasnija Muratagić. Zenica: Dom Štampe, 2000.
ტემუკო

ტემუკო (ესპ. Temuco) — ქალაქი და კომუნა ჩილეში. ამავე სახელობის კომუნის, კაუტინის პროვინციისა და არაუკანიის რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. კომუნის ფართობი – 464 კმ². მოსახლეობა — 282279 კაცი (2002). სიმჭიდროვე — 608,36 ად/კმ². ქალაქის და კომუნის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2019-05-04 საიტზე Wayback Machine.
კოპიაპო

კოპიაპო (ესპ. Copiapó) — ქალაქი და კომუნა ჩილეში. ამავე სახელობის კომუნის, პროვინციისა და ატაკამის რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. კომუნის ფართობი – 16681 კმ². მოსახლეობა — 129091 კაცი (2006). სიმჭიდროვე — 7,7ად/კმ². ქალაქის და კომუნის ოფიციალური საიტი