laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
საქართველოს პარლამენტის მეცხრე მოწვევის დეპუტატები

საქართველოს პარლამენტის მეცხრე მოწვევის დეპუტატები — საქართველოს პარლამენტის წევრები 2016-2020 წლებში. ირაკლი აბესაძე ირაკლი აბუსერიძე რევაზ არველაძე ბადრი ბასიშვილი (17-01-2020 ) დავით ბაქრაძე გიორგი ბეგაძე გია ბენაშვილი ლევან ბეჟანიძე ირაკლი ბერაია ირაკლი (დაჩი) ბერაია ეკა ბესელია აკაკი ბობოხიძე გიორგი ბოკერია თინათინ ბოკუჩავა ანზორ ბოლქვაძე გიგა ბუკია ზაზა გაბუნია გიორგი გაჩეჩილაძე რუსლან გაჯიევი ბიძინა გეგიძე ვალერი გელაშვილი (18-02-2020) ლევან გოგიჩაიშვილი ხათუნა გოგორიშვილი პაატა გოგოხია (13-12-2019 ) ნინო გოგუაძე ელგუჯა გოცირიძე თემურ გოცირიძე (10-12-2019 ) რომან გოცირიძე გოგა გულორდავა თენგიზ გუნავა ლაშა დამენია ოთარ დანელია მახირ დარზიევი ისკო დასენი გოჩა ენუქიძე ალექსანდრე ერქვანია მუხრან ვახტანგაძე გიორგი ვოლსკი ვანო ზარდიაშვილი ცოტნე ზურაბიანი სალომე ზურაბიშვილი (18-11-2016 — 22-12-2018) არჩილ თალაკვაძე გიორგი თოთლაძე ედიშერ თოლორაია ჯუმბერ იზორია (13-12-2019 ) ირმა ინაშვილი რატი იონათამიშვილი რომან კაკულია გიორგი კანდელაკი სერგი კაპანაძე ვლადიმერ კახაძე (27-06-2019 ) გიორგი კახიანი ოთარ კახიძე ზაზა კედელაშვილი ზვიად კვაჭანტირაძე პაატა კვიჟინაძე ემზარ კვიციანი შალვა კიკნაველიძე სოფიო კილაძე კობა კობალაძე ირაკლი კობახიძე მანანა კობახიძე (18-11-2016 - 08-02-2017) ლევან კობერიძე ლევან კობიაშვილი ირაკლი კოვზანაძე კარლო კოპალიანი (18-11-2016 - 05-02-2020) გიორგი კოპაძე თეიმურაზ კოხრეიძე სვეტლანა კუდბა კახაბერ კუჭავა გიორგი ლომია კობა ლურსმანაშვილი დავით მათიკაშვილი იოსებ მაკრახიძე სამველ მანუკიანი გენადი მარგველაშვილი ადა მარშანია გუგული მაღრაძე ენძელა მაჭავარიანი გურამ მაჭარაშვილი სულხან მახათაძე ლევან მგალობლიშვილი (03-10-2019 ) მამუკა მდინარაძე ირაკლი მეზურნიშვილი ნიკანორ მელია (18-11-2016 — 12-12-2019) გოგი მეშველიანი სავალან მირზოევი გელა მიქაძე გრიგოლ მიქელაძე ენზელ მკოიანი გიორგი მოსიძე რომან მუჩიაშვილი დიმიტრი მხეიძე პაატა მხეიძე ირმა ნადირაშვილი თამაზ ნავერიანი კობა ნაკაიძე ილია ნაკაშიძე კობა ნარჩემაშვილი კობა ნაყოფია ბექა ნაცვლიშვილი რამაზ ნიკოლაიშვილი სიმონ ნოზაძე ბექა ოდიშარია კახაბერ ოქრიაშვილი ანრი ოხანაშვილი (10-02-2017) ზაზა პაპუაშვილი რუსლან პოღოსიანი გია ჟორჟოლიანი სერგო რატიანი სალომე სამადაშვილი გელა სამხარაული დიმიტრი სამხარაძე ირაკლი სესიაშვილი დავით სონღულაშვილი აზერ სულეიმანოვი ერეკლე ტრიპოლსკი გიორგი ტუღუში გედევან ფოფხაძე ირინე ფრუიძე ალექსანდრე ქანთარია სოფიო ქაცარავა (18-11-2016 - 10-12-2019) ლელა ქებურია მერაბი ქვარაია ზაქარია ქუცნაშვილი (18-11-2016 — 03-09-2019) გიორგი ღვინიაშვილი მიხეილ ყაველაშვილი ირაკლი შიოლაშვილი გოდერძი ჩანქსელიანი მამუკა ჩიქოვანი ოთარ ჩრდილელი (18-11-2016 — 19-03-2020) თამარ ჩუგოშვილი ნატო ჩხეიძე დიმიტრი ცქიტიშვილი ზვიად ძიძიგური გიორგი წერეთელი მირიან წიკლაური ნინო წილოსანი ივლიანე წულაია ზურაბ ჭიაბერაშვილი გივი ჭიჭინაძე (16-05-2018 ) დავით ჭიჭინაძე თეიმურაზ ჭკუასელი შოთა ხაბარელი არჩილ ხაბაძე ლერი ხაბელოვი ფატი ხალვაში გიორგი ხატიძე ირაკლი ხახუბია ელენე ხოშტარია თენგიზ ხუბულური თამარ ხულორდავა დიმიტრი ხუნდაძე ზაზა ხუციშვილი ვიქტორ ჯაფარიძე მარიამ ჯაში საქართველოს პარლამენტის მეცხრე მოწვევის წევრები
კონცერნი

კონცერნი (ლათ. Concernere — „შერევა“) — სხვადასხვა დამოუკიდებელი სამრეწველო, საფინანსო და სავაჭრო საწარმოს გაერთიანება, რომლებიც, მართვის ფუნქციების გარკვეული ცენტრალიზაციის საფუძველზე, ეწევიან ერთობლივ საქმიანობას. საქართველოს კანონმდებლობით, კონცერნი იქმნება იმ შემთხვევაში, თუ ერთი საწარმო სხვა საწარმოში მონაწილეობს ოცდახუთ პროცენტზე მეტი წილით. იმავდროულად, კონცერნი არ სარგებლობს იურიდიული პირის უფლებით. ზურაბიშვილი, დ., გობრონიძე გ., სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი, საიას იურიდ. განათლ. ხელშეწყობის ფონდი, თბ., 2011. ISBN 978-9941-0-3354-4.
კრიზისი

კრიზისი (ბერძ. κρίσις — გადამწყვეტი, გარდატეხის მომენტი) — მძიმე, გაჭირვებული მდგომარეობა; დიდი გარდატეხა, მკვეთრი ცვლილება, მძიმე გარდამავალი პერიოდი, რისამე მწვავე ნაკლებობა (განსაკუთრებით ითქმის მოხმარების საგნებზე, პროდუქტებზე). კრიზისით ხშირად მოიხსენიებენ საზოგადოებაში მიმდინარე ისეთ პროცესებს, რომლებიც იწვევენ ეკონომიკური კავშირების და ურთიერთობების მოშლას, რასაც თან სდევს როგორც მოსახლეობის ფართო ფენების, ასევე ბიზნესისა და მეწარმეების ცხოვრების დონის მკვეთრი გაუარესება, უმუშევრობა და სხვა. მედიცინაში: მიმდინარეობაში გარდატეხის მომენტი, რომელსაც მოსდევს ავადმყოფის მდგომარეობის გაუმჯობესება ან გაუარესება. საბაზრო ეკონომიკაში: საქონლის პერიოდული ჭარბწარმოება, რომელსაც თან სდევს წვრილ მწარმოებელთა გაკოტრება, წარმოების შეკვეცა და უმუშევრობის ზრდა. ზურაბიშვილი, დ., გობრონიძე გ., სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი, საიას იურიდ. განათლ. ხელშეწყობის ფონდი, თბ., 2011. ISBN 978-9941-0-3354-4.
ლობი

ლობი, ლობირება (ინგლ. lobby — ვესტიბიული, შენობის შესასვლელი ნაწილი, პარლამენტის კულუარი) — ამა თუ იმ ინტერესთა ჯგუფის გამომხატველი ორგანიზებული გუნდი, რომელიც მუშაობს საკანონმდებლო და წარმომადგენლობით ხელისუფლებასთან დამკვეთი ჯგუფის სასარგებლოდ. ლობირების მიზანი შეიძლება იყოს რაიმე საკანონმდებლო აქტის მიღება ან რაიმე სხვა კონკრეტული გადაწყვეტილება დამკვეთის ინტერესების შესაბამისად. ამ ტერმინით ასევე აღინიშნება ეკონომიკურად და პოლიტიკურად ძლიერი სტრუქტურების წარმომადგენელთა ჯგუფი, რომელიც ზეგავლენას ახდენს სახელმწიფო პოლიტიკაზე. ზურაბიშვილი, დ., გობრონიძე გ., სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი, საიას იურიდ. განათლ. ხელშეწყობის ფონდი, თბ., 2011. ISBN 978-9941-0-3354-4.
მაგისტრატი მოსამართლე

მაგისტრატი მოსამართლე – რაიონული (საქალაქო) სასამართლოს მოსამართლე, რომელიც თავის უფლებამოსილებას ახორციელებს რაიონული (საქალაქო) სასამართლოს სამოქმედო ტერიტორიაზე არსებულ ადმინისტრაციულ-ტერიტორიულ ერთეულში. საქართველოში მაგისტრატი მოსამართლის სამოქმედო ტერიტორია და რაოდენობა განისაზღვრება საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს გადაწყვეტილებით. მაგისტრატი მოსამართლეების შემადგენლობას რაიონულ (საქალაქო) სასამართლოში განსაზღვრავს საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭო. საქართველოში სისხლის სამართლის საქმეებზე მაგისტრატი მოსამართლის კომპეტენციას მიეკუთვნება ადამიანის კონსტიტუციური უფლების შეზღუდვისა და იძულებით ღონისძიებასთან დაკავშირებული საგამოძიებო მოქმედების ჩატარების შესახებ სასამართლოს განჩინების გამოტანა, ბრალდებულის მიმართ აღკვეთის ღონისძიების საკითხის გადაწყვეტა, სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსით გათვალისწინებულ შემთხვევებში გამომძიებლის ან/და პროკურორის უკანონო ქმედების გამო საჩივრის გადაწყვეტა, ასევე სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსით გათვალისწინებული სხვა უფლებამოსილებების განხორციელება. სამოქალაქო სამართლის საქმეებზე მაგისტრატი მოსამართლეები განიხილავენ: ქონებრივ დავებს, თუ სარჩელის ფასი არ აღემატება 5 000 ლარს; ზოგიერთ კატეგორიის უდავო და გამარტივებული წარმოების საქმეებს, თუ მოთხოვნის ან ქონების ღირებულება აღემატება 5 000 ლარს; საოჯახო-სამართლებრივი ურთიერთობიდან გამომდინარე დავებს (გარდა შვილად აყვანის, მშობლის უფლების ჩამორთმევის, მამობის დადგენის და განქორწინების საქმეებისა, თუ მეუღლეებს შორის არსებობს დავა ბავშვის მიკუთვნების თაობაზე). ადმინისტრაციული სამართლის საქმეებზე მაგისტრატი მოსამართლეები განიხილავენ: ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის საქმეებს; სახელმწიფო სოციალური დაცვის საკითხის თაობაზე საქმეებს; სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების აღსრულებასთან დაკავშირებით წარმოშობილ დავებს; საჯარო სამსახურში შრომითი ურთიერთობიდან წარმოშობილ დავებს; მეწარმის საქმიანობის შემოწმების შესახებ მაკონტროლებელი ორგანოს შუამდგომლობის საფუძველზე ბრძანების გამოცემის თაობაზე საქმეებს; არანებაყოფლობითი ფსიქიატრიული დახმარების მიზნით პირის სტაციონარში მოთავსების შესახებ ფსიქიატრიული დაწესებულების ან პენიტენციური დაწესებულების მიმართვებს; ტუბერკულოზის გავრცელების თავიდან აცილების მიზნით პირის არანებაყოფლობითი იზოლაციის თაობაზე საზოგადოებრივი ჯანდაცვის ადგილობრივი ერთეულის მიმართვას; პირის შესახებ მონაცემების აზარტულ ან/და მომგებიან თამაშობებზე დამოკიდებულ პირთა სიაში შეტანასთან დაკავშირებით განცხადებას. ზურაბიშვილი, დ., გობრონიძე გ., სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი, საიას იურიდ. განათლ. ხელშეწყობის ფონდი, თბ., 2011. ISBN 978-9941-0-3354-4. ↑ „საერთო სასამართლოების შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონის 28-ე მუხლის მე-3 პუნქტი. ↑ საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის მე-20 მუხლის მე-2 ნაწილი. ↑ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-14 მუხლი. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-6 მუხლი.
ნოდარ გურეშიძე

ნოდარ ვარლამის ძე გურეშიძე (დ. 10 მარტი, 1927, სოფ. მარანი, ახლანდ. აბაშის მუნიციპალიტეტი, — გ. 30 ოქტომბერი, 2004, თბილისი) — ქართველი პოეტი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტი (1950). იყო მარჯანიშვილის თეატრის დირექტორი (1966-1967), საქართველოს მწერალთა კავშირის გამგეობის მდივანი (1971-1973), მწერალთა კავშირის ლიტერატურული ფონდის დირექტორი (1987–1989), საქართველოს საავტორო უფლებათა სახელმწიფო სააგენტოს თავმჯდომარე (1989–2001), საქართველოს ინტელექტუალური საკუთრების ეროვნული ცენტრის გენერალური დირექტორის მოადგილე (2001-2003). ლექსებს აქვეყნებდა 1946 წლიდან. გურეშიძე ავტორია პოეტური კრებულებისა: „ჩემი გაზაფხული“ (1955), „შინ და გარეთ“ (1959), „მიწა და ვარსკვლავები“ (1962), „ლექსები“ (1965, 1967, 1974, 1984), „გუშინ, დღეს, ხვალ“ (1974), „გზა“ (1985), „სამადლობელი“ (1986), „კი და არა“ (1989) და სხვ.; პროზაული ნაწარმოებებისა: „მეგობრობის თვალით“ (1956), „დღეები და ქალაქები“ (1964). თარგმნა უცხოელ ავტორთა ნაწარმოებები, მ. შ. უნგრელი მწერლის იმრე მადაჩის დრამატული პოემა „ადამიანის ტრაგედია“ (1984). მისი ლექსები თარგმნილია უცხოურ ენებზე. 1985 წელს მიენიჭა საქართველოს სახელმწიფო პრემია. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (1997). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 215.
ირაკლი ბერაია (მრავალმნიშვნელოვანი)

ირაკლი ბერაია შეიძლება აღნიშნავდეს: ირაკლი ბერაია — საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრი ირაკლი (დაჩი) ბერაია — საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრი
გურია-სამეგრელოს ეპარქია

გურია-სამეგრელოს ეპარქია — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის საქართველოს საეგზარქოსოს ერთ-ერთი ეპარქია საქართველოში 1885-1917 წლებში. შეიქმნა რუსეთის სინოდის 1885 წლის 12 ივნისს გადაწყვეტილებით, რის შედეგადაც გურიისა და სამეგრელოს ეპარქიები გაერთიანდა. კათედრად გამოცხადდა ქ. ფოთი. გაუქმდა 1917 წელს, საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის გამოცხადების შემდეგ (მის ტერიტორიაზე დაარსდა ორი ეპარქია: ჭყონდიდის ეპარქია და ბათუმ-შემოქმედის ეპარქია). ეპარქიის ტერიტორიაზე არსებობდა 2 სასულიერო სასწავლებელი, 141 საეკლესიო-სამრევლო და 4 სამონასტრო სკოლა. XX საუკუნის დასაწყისში კავკასიაში ეკლესიის რეორგანიზაციასთან დაკავშირებით რუსეთის ცარიზმს სურდა გურია-სამეგრელოს ეპარქიიდან სვანეთის გამოყოფა და მისი შეერთება სოხუმის ეპარქიასთან, მაგრამ ხალხის წინააღმდეგობის გამო ეს პროექტი ვერ განხორციელდა. ეპარქიის მმართველები იყვნენ: 1886-1898 — გრიგოლი (დადიანი), 1898-1903 — ალექსანდრე (ოქროპირიძე), 1903-1905 — დიმიტრი (აბაშიძე), 1905-1908 — გიორგი (ალადაშვილი), 1908-1918 — ლეონიდე (ოქროპირიძე). ბუბულაშვილი ე., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 217. Иоселиани П., Краткая история Грузинской церкви, СПб., 1843; [Епископ Кирион], Краткий очерк истории Грузинской церкви и экзархата за XIX столетие, Тфл., 1901;
გიორგი გურიელი

გიორგი ლევანის ძე გურიელი (დ. წ. უცნობია, სოფ. ჩოჩხათი, ახლანდ. ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტი, — გ. 16 ნოემბერი, 1853, სოფ. შეკვეთილი, ახლანდ. ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი თავადი, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (1853). მონაწილეობდა რუსეთ-ირანისა (1826-1828) და რუსეთ-ოსმალეთის (1828-1829) ომებში. დაიღუპა ყირიმის ომის (1853–56) დასაწყისშივე, ოსმალების მიერ შეკვეთილის ციხის აღების დროს მიღებული მძიმე ჭრილობის შედეგად. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 217.
ვასილ გურიელი

ვასილ ლევანის ძე გურიელი (დ. 7 ოქტომბერი, 1861 — გ. 1919) — რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორი (1917), გენერალ-ლეიტენანტ ლევან გურიელის ვაჟი. 1871-1881 წლებში იყო იმპერატორ ალექსანდრე II-ის კარის პაჟი. დაამთავრა საკავალერიო სასწავლებელი. სხვადასხვა დროს მსახურობდა 45-ე დრაგუნთა პოლკში, კავკასიის სამხედრო ოლქის შტაბში. 1914–1917 წლებში იყო განსაკუთრებულ დავალებათა გენერალი კავკასიის მეფისნაცვალთან. დაჯილდოებული იყო წმ. ვლადიმირის, წმ. ანას, წმ. სტანისლავის სხვადასხვა ხარისხის ორდენებით. დოლიძე ლ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 218.
არჩილ გურიელი–ჭყონია

არჩილ გურიელი–ჭყონია (დ. 18 თებერვალი, 1895, ქუთაისი, — გ. 21 ნოემბერი, 1955, ნიუ-იორკი) — ქართველი მრეწველი, ბიზნესმენი, პოლიტიკური ემიგრანტი. 1917 წლიდან იყო საქართველოს ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის წევრი. მონაწილეობდა 1921 წლის თებერვალში წითელ არმიასთან ბრძოლებში. ემიგრაციაში იყო საფრანგეთში (1922-1937), შემდეგ ამერიკის შეერთებული შტატებში. 1937 წელს ცოლად შეირთო ცნობილი ბიზნესმენი და კოლექციონერი ელენე რუბინშტეინი. მათ ამერიკაში დააფუძნეს პარფიუმერიის სამრეწველო და სავაჭრო ქსელი „Gourielli Apothecary“. გურიელი–ჭყონია ასევე იყო პარფიუმერული წარმოება „Prince Matchabelli“-ის თანადამფუძნებელი. მონაწილეობდა ემიგრანტების საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ საქმიანობაში. იყო აშშ-ში ქართული ასოციაციის ერთ-ერთი ფუძემდებელი, 1945-1947 წლებში — თავმჯდომარე. ურუშაძე ლ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 219.
დავით გურიელი

დავით მამიას ძე გურიელი (დ. 1818 — გ. 23 აგვისტო, 1839) — გურიის უკანასკნელი მთავარი (ფორმალურად, 1826-1829), მამია V გურიელისა და სოფიო წულუკიძის ვაჟი. გურიის მთავრად მამამისის, მამია V გურიელის გარდაცვალების შემდეგ გამოცხადდა 1826 წელს. დავითის მცირეწლოვანების გამო სამთავროს რეგენტთა საბჭო მართავდა დედამისის, სოფიოს თავმჯდომარეობით. რუსეთ-ოსმალეთის ომის (1828-1829) დროს დედამ ოსმალეთის ტერიტორიაზე, ჯერ ქობულეთში, შემდეგ კი ტრაპიზონში გადაიყვანა. ამ პერიოდში რუსეთმა გურიის სამთავროს ავტონომია გააუქმა. 1829 წლის 9 სექტემბერს რუსეთის მთავრობამ დავითი გადაყენებულად გამოაცხადა, გურია კი იმპერიას უშუალოდ შეუერთა. დავითს და მის დას, ეკატერინეს სამშობლოში დაბრუნების უფლება სოფიოს გარდაცვალების შემდეგ მისცეს, რადგან საზღვარგარეთ წასვლისას მცირეწლოვნები იყვნენ. დაბრუნების შემდეგ, 1832 წელს დავითი პეტერბურგში მიავლინეს პაჟთა კორპუსში სასწავლებლად. 1838 წელს კორნეტის ჩინით ჩაირიცხა ლაიბ-გვარდიის კაზაკთა პოლკში და გაიგზავნა კავკასიელ მთიელებთან ომში. 1839 წელს დაიღუპა შამილის ჯართან ბრძოლაში აულ ახულგოსთან. პაპავა თ., „დიდი სახეები პატარა ჩარჩოებში“, ტ. II, ბუენოს-აირესი, 1953. — გვ. 42-121. Утверждение русского владычества на Кавказе: К столетию присоединения Грузии к России. 1801-1901; Том III: Часть 2: Время Алексея Петровича Ермолова 1816―1826 годы / Под руководством начальника штаба Кавказского военного округа генерал-лейтенанта Н.Н. Белявского; Под ред. генерал-майора Потто . - Тифлис: тип. Я.И. Либерман: 1904, — გვ. 537–538; Утверждение русского владычества на Кавказе: К столетию присоединения Грузии к России. 1801-1901; Том IV: Часть 2: Время Паскевича. Турецкая война 1828—1829 годы / Под руководством начальника штаба Кавказского военного округа генерал-лейтенанта Н.Н. Белявского; Под ред. генерал-майора Потто . - Тифлис: тип. Я.И. Либерман: 1908, — გვ. 130–140; Думин С. В., Чиковани Ю. К. Дворянские роды Российской империи. Том 4. Князья Царства Грузинского / Под ред. С. В. Думина. – М.: Линкоминвест, 1998. — გვ. 41. დავით გურიელი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ილია ნაკაშიძე (მრავალმნიშვნელოვანი)

ილია ნაკაშიძე შეიძლება აღნიშნავდეს: ილია ნაკაშიძე — მწერალი, პუბლიცისტი, კრიტიკოსი და საზოგადო მოღვაწე ილია ნაკაშიძე — საქართველოს IX მოწვევის პარლამენტის წევრი ნაკაშიძე
გურიის 159-ე ქვეითი პოლკი

გურიის 159-ე ქვეითი პოლკი — რუსეთის იმპერიის არმის ერთ-ერთი ქვედანაყოფი. დაარსდა 1863 წლის 6 ნოემბერს გურიის ქვეითი პოლკის სახელწოდებით. 1864 წლის 25 მარტს ეწოდა გურიის 159-ე ქვეითი პოლკი. 1879 აპრილიდან პოლკი შედგებოდა 4 ბატალიონისაგან. მისმა ჯარისკაცებმა და ოფიცრებმა თავი ისახელეს 1877–78 რუსეთ-ოსმალეთის ომში. II და III ბატალიონებს უბოძეს გიორგის დროშა წარწერით: „ყარსის აღებისათვის 1877 წლის 6 ნოემბერს“. განთავსებული იყო მოგილიოვში, შემდეგ სამარაში. ჟორდანია ო., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. Хроника кавказских войск, в 2-х частях, сост. А. Л. Гизетти, Тфл., 1896; Военная энциклопедия / Под ред. В. Ф. Новицкого и др. — СПб.: т-во И. В. Сытина, 1911—1915;
გურიის ქვეითი რაზმი

გურიის ქვეითი რაზმი — რუსეთის იმპერიის არმიის არარეგულარული დანაყოფი („დრუჟინა“). დაარსდა 1815 წლის 28 დეკემბერს როგორც გურიის მილიციის ასეული. მის რიგებში ირიცხებოდა 110 ქვეითი მეომარი. ასეულს ევალებოდა დაეცვა ოზურგეთის მაზრის საზღვარი ოსმალეთთან. 1877 წელს გადაკეთდა გურიის I ქვეით რაზმად, რომლის პირადი შემადგენლობა 400 კაცამდე გაიზარდა. თავი ისახელა 1877–78 რუსეთ-ოსმალეთის ომში, რისთვისაც ებოძა გიორგის დროშა წარწერით: „წარჩინებისათვის 1877 და 1878 წლების ოსმალეთის ომში“. გურიის ქვეითი რაზმი ომის დამთავრების შემდეგ უწოდეს. 1877 წელს მის საფუძველზე შეიქმნა კავკასიის მკვიდრი მოსახლეობის მესამე მსროლელთა რაზმი. ქობულეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხუცუბანში არის გურიის დრუჟინის მებრძოლთა საძმო სასაფლაო. ჟორდანია ო., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. Хроника кавказских войск, в 2-х частях, сост. А. Л. Гизетти, Тфл., 1896; ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 521.
ანისის სამეფო

ანისის სამეფო (სომხ. Անիի թագավորություն) — ფეოდალური სამეფო 885-იანი წლებიდან 1045 წლამდე, აერთიანებდა სომხეთის ტერიტორიის დიდ ნაწილს. დედაქალაქი — ანისი. სამეფოს მართავდნენ ბაგრატუნთა დინასტიის წარმომადგენლები, რომლებაც დაამხეს არაბთა სახალიფოს ხელისუფლება და გააერთიანეს სომხური მიწები, უპირატეს აღმოსავლეთ სომხეთში. სამეფოს ცენტრი იყო შირაკის ოლქი, ამიტომ ხშირად მას შირაკის სამეფოსაც უწოდებენ. სამეფოში ვითარდებოდა ფეოდალური მიწათმოქმედება, ხელოსნობა და ვაჭრობა, რამაც ხელი შეუწყო ქალაქების განვითარებას. მაღალ დონეს მიაღწია მეცნიერებამ, ხელოვნებამ, ლიტერატურამ, არქიტექტურამ. ფეოდალურმა დაქსაქსულობის შედეგად წარმოიქმნა ვასპურაკანის (908), ყარსის (963), ტაშირ-ძორაგეტის (978), სიუნიკის (987) სამეფოები, რომლების ვასალურ დამოკიდებულებაში იყვნენ ბაგრატუნებთან. 1045 წელს ბიზანტიის ექსპანსიის შედეგად ანისის სამეფო დაემხო. ანისის სამეფოს მჭიდრო პოლიტიკური და კულტურულ-ეკონომიკური ურთიერთობა ჰქონდა საქართველოსთან. ჯანაშია ლ.-ნ, ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 161.
მორის რაველის ნაწარმოებების სია

ქვემოთ მოცემულია მორის რაველის ნაწარმოებების სრული სია, რომელიც კატეგორიზებულია ჯერ ჟანრის, ხოლო ჟანრის შიგნით ქრონოლოგიურად, დასრულების წლების მიხედვით. M ღილაკზე დაკლიკება მთლიან სიას დასრულების თარიღების მიხედვით დაალაგებს (ხელახლა დაკლიკება შეაბრუნებს მიმდევრობას, ხოლო ჟანრების მიხედვით დალაგებაზე დასაბრუნებლად გვერდი გადატვირთეთ). კატალოგის ნომრები (M) მინიჭებულია მუსიკათმცოდნე მარსელ მარნას მიერ, კომპოზიციის დასრულების თარიღების მიხედვით. რაველის საკუთარი ნაწარმოებების არანჟირებებს მინიჭებული აქვს ორიგინალი ვერსიის M ნომერი, რომელსაც მოჰყვება ლათინური ანბანის ასო (a, b, c და ასე შემდეგ). რაველის მიერ გაკეთებულ სხვა კომპოზიტორების ნაწარმოებთა ან „ტრადიციული“ მუსიკის არანჟირებებს მინიჭებული აქვს განსხვავებული MA ნომერი და დალაგებულია არანჟირების თარიღის მიხედვით. მარნას მორის რაველის ნაწარმოებების კატალოგი (ფრანგულ ენაზე)
ბორშჩივის რაიონი

ბორშჩივის რაიონი (უკრ. Борщі́вський район) — რაიონი უკრაინაში, ტერნოპილის ოლქში. მისი ფართობია 1 006 კმ². 2016 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 65 731 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 65,3 კაცს კმ²-ზე. ბორშჩივის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ბორშჩივი. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-03. ციტირების თარიღი: 2020-04-19.
ბუჩაჩის რაიონი

ბუჩაჩის რაიონი (უკრ. Бу́чацький район) — რაიონი უკრაინაში, ტერნოპილის ოლქში. მისი ფართობია 802 კმ². 2016 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 62 710 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 78,1 კაცს კმ²-ზე. ბუჩაჩის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ბუჩაჩი. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-03. ციტირების თარიღი: 2020-04-19.
ჰუსიატინის რაიონი

ჰუსიატინის რაიონი (უკრ. Гуся́тинський район) — რაიონი უკრაინაში, ტერნოპილის ოლქში. მისი ფართობია 1 016 კმ². 2016 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 58 502 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 57,5 კაცს კმ²-ზე. ჰუსიატინის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ჰუსიატინი. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-07-01. ციტირების თარიღი: 2020-04-19.
ზალიშჩიკის რაიონი

ზალიშჩიკის რაიონი (უკრ. Залі́щицький район) — რაიონი უკრაინაში, ტერნოპილის ოლქში. მისი ფართობია 684 კმ². 2016 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 45 541 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 66,5 კაცს კმ²-ზე. ზალიშჩიკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ზალიშჩიკი. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-03. ციტირების თარიღი: 2020-04-19.
ბერბენკი (ქლიავის ჯიში)

ბერბენკი — ქლიავის ჯიში. გამოყვანილია ლუთერ ბერბენკის მიერ 1883 წელს იაპონიიდან მიღებული ქლიავის კურკის დათესვით. საქართველოში გვხვდება მხოლოდ საკოლექციო ნარგავებში. ხე ძლიერ გამძლე, მოსავლიანი და საღია. ნაყოფი სხვა იაპონურ ქლიავის ჯიშებთან შედარებით, საუკეთესო გემოსია. ხე ხასიათდება ბრტყელი გაშლილი ვარჯით. ფოთოლი განიერ-ლანცეტისებრია, ძალიან წააგავს ატმის ფოთოლს. ახასიათებს ადრეული ყვავილობა. ნაყოფი მწიფდება ივლისის ბოლო რიცხვებში; საშუალო ზომისაა (4🞩4,5 სმ), მრგვალი ფორმის. კანი თხელია, მაგრამ მკვრივი. ძირითადი ფერი ყვითელია და დაფარულია წითელი შეფერვით. კანზე ემჩნევა მრავალი მსხვილი ყომრალი ფერის წერტილი. რბილობი მუქი ყვითელი ფერისაა, წვნიანი, ნაზი, მკვრივი, ტკბილი და სურნელოვანი. კურკა არ ეცლება რბილობს, წვრილია, მომრგვალო, ოვალური ფორმის. ნაყოფი კარგად იტანს ტრანსპორტირებას და დიდხანს ინახება. ხომეზურიშვილი ნ., ერისთავი ელ., საქართველოს კულტურული ფლორის ატლასები; ტ. 2 : საქართველოს სამრეწველო ხილის ჯიშები, საქართველოს სსრ მიწსახკომი, ლ. პ. ბერიას სახელ. სას.-სამ. ინსტიტუტი, თბ.: „ტექნიკა და შრომა“, 1941.
დიდი ჰერცოგი (ქლიავის ჯიში)

დიდი ჰერცოგი — ქლიავის ჯიში. მიეკუთვნება უნგრულების ჯგუფს. გამოყვანილია 1876 წელს ინგლისში, თომას რივერსის მიერ, შემოდგომის კომპოტის კურკიდან. საქართველოს რაიონებში ხშირად გვხვდება. ლამაზი, მსხვილი, ტრანსპორტირებისადმი გამძლე ნაყოფის გამო დიდი ჰერცოგი სამრეწველო ჯიშად ითვლება. მსხმოიარობა კარგი იცის, კარგად ეგუება გარემო პირობებს. თუმცა, ნაყოფი გემოთი მდარეა და არ გამოიყენება საჩირედ ან კომპოტისათვის. ხე საშუალო ზრდისაა, მაღალი, ვიწრო ვარჯით, ხშირი დატოტვით. ფოთოლი მსხვილი, მუქი მწვანე და ბრჭყვიალა. ყვავილობა ადრეულა აქვს. თვითსტერილია. ნაყოფი მსხვილია (5,2🞩4 სმ), საშუალო მასა 41,6 გრამს უდრის. უკუკვერცხისებრი ფორმისაა, ფუძესთან ემჩნევა ამობურცული რგოლი, გვერდები არათანასწორია. ნაყოფის კანი მუქი მოწითალო-ლურჯი ფერისაა, ზევიდან გადაჰკრავს ძლიერი ნაფიფქი. რბილობი მკვრივია, მოყვითალო, ტკბილი გემოსი. კურკა არ სცილდება რბილობს. მწიფდება აგვისტოს ბოლო რიცხვებში, სექტემბრის დასაწყისში. ნაყოფი ნაკლებად ზიანდება სიდამპლით, მხოლოდ ნაყოფიჭამია აზიანებს მოსავალს. ხომეზურიშვილი ნ., ერისთავი ელ., საქართველოს კულტურული ფლორის ატლასები; ტ. 2 : საქართველოს სამრეწველო ხილის ჯიშები, საქართველოს სსრ მიწსახკომი, ლ. პ. ბერიას სახელ. სას.-სამ. ინსტიტუტი, თბ.: „ტექნიკა და შრომა“, 1941. ↑ მაღლაკელიძე, ელენე; ბობოქაშვილი, ზვიად (2015) ქლიავის ბაღის გაშენება. თბილისი: სოფლის მეურნეობის სამეცნიერო-კვლევითი ცენტრი. ციტირების თარიღი: 15 აპრილი, 2020.  დაარქივებული 2021-08-03 საიტზე Wayback Machine.
ეკატერინე (ქლიავის ჯიში)

ეკატერინე — საფრანგეთში ფართოდ გავრცელებული ძველი შავი ქლიავის ჯიში. აშშ-ში კატალოგში უკვე 1862 წელს იყო შეტანილი. საქართველოში ფართოდაა გავრცელებული ქართლის რაიონებში, ხშირად იტალიური ან აჟანის უნგრულის სახელწოდებით (გორი, მერეთი). ჯიშისათვის საუკეთესო პირობები ქართლშია. ქართლისა და კახეთის პირობებში ქლიავის ჯიში ხასიათდება უხვი მოსავლიანობით, ნაყოფის მაღალი ღირსებითა და გარემო პირობებისადმი მცირე მოთხოვნილებით, რის გამოც შეტანილია საოჯახო და სამრეწველო ჯიშთა ასორტიმენტში. ხე კარგად იზრდება და უხვ მოსავალს იძლევა, საშუალოდ 35 ცენტნერს ერთი ჰექტარიდან. ნაყოფისაგან მზადდება საუკეთესო ჩირი, რომელიც შაქრიანობით იტალიურ უნგრულიდან დამზადებულ ჩირს არ ჩამოუვარდება, მხოლოდ სიმსხოსა და ფერის მხრივ ვერ შეედრება მისგან დამზადებულ ჩირს. ეკატერინე ნაკლებად მომთხოვნია გარემო პირობებისადმი. ხასიათდება უკუპირამიდული ფორმის ვარჯით, ხშირად დატოტვით. ერთწლიანი ყლორტები მოწითალო ფერისაა. ფოთოლი წვრილია, უკუკვერცხისებრი ფორმის, წვრილად დაკბილული კიდეებით. ყვავილობა ადრეული იცის. ჯიში თვითფერტილია. ნაყოფი წვრილი ან საშუალო ზომისაა, ფორმით მოკლე ბოთლისებრი. კანი მკვრივი და სქელი, არ სცილდება რბილობს, მომწვანო-ყვითელია, შეფერვა ვარდისფერი; ემჩნევა უფრო მუქი წითელი წინწკლები, ზევიდან გადაჰკრავს ცვილისებრი ნაფიფქი, რომელიც ნაყოფს მოლურჯო ფერს აძლევს. რბილობი მოყვითალო ფერისაა, მკვრივი, წვნიანი, ძლიერ ტკბილი. კურკა რბილობს არ სცილდება. მწიფდება სექტემბრის დასაწყისში. ხომეზურიშვილი ნ., ერისთავი ელ., საქართველოს კულტურული ფლორის ატლასები; ტ. 2 : საქართველოს სამრეწველო ხილის ჯიშები, საქართველოს სსრ მიწსახკომი, ლ. პ. ბერიას სახელ. სას.-სამ. ინსტიტუტი, თბ.: „ტექნიკა და შრომა“, 1941.