laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
პიერ თეადორ კლევე

პიერ თეადორ კლევე (შვედ. Per Teodor Cleve; დ. 10 თებერვალი, 1840 — გ. 18 ივნისი, 1905) — შვედი ქიმიკოსი, ბიოლოგი, მინერალოგი და ოკეანოგრაფი . ცნობილია ქიმიური ელემენტების ჰოლმიუმისა და თულიუმის აღმოჩენით. დაიბადა სტოკჰოლმში 1840 წელს. 1863 წელს მიიღო დოქტორის ხარისხი უფსალას უნივერსიტეტში, რის შემდეგ იყო უნივერსიტეტის ქიმიის ასისტენტ-პროფესორი. მოგვიანებით გახდა ზოგადი და სასოფლო-სამეურნეო ქიმიის პროფესორი. 1874 წელს მან წამოაყენა თეორია, რომ დიდმიუმი იყო ფაქტობრივად ორი ელემენტი; ეს თეორია დადასტურდა 1885 წელს, როდესაც კარლ აუერ ფონ უელსბახმა აღმოაჩინა ნეოდიმი და პრაზეოდიმი. 1879 წელს კლევემ აღმოაჩინა ჰოლმიუმი და თულიუმი. მისი სხვა წვლილი ქიმიაში მოიცავს ამინოფთალენსულფონური მჟავების აღმოჩენას, ასევე ცნობილი როგორც კლევეს მჟავები. 1890 წლიდან ყურადღება გაამახვილა ბიოლოგიურ კვლევებზე. მან შეიმუშავა გვიანდელი გამყინვარების და პოსტყინულოვანი საბადოების ასაკისა და რიგის დადგენის მეთოდი საბადოებში არსებული დიატომის ნამარხების ტიპებიდან და დაწერა მნიშვნელოვანი ტექსტი ოკეანოგრაფიის დარგში. хhttp://www.nplg.gov.ge/gwdict/index.php?a=term&d=14&t=111656 კლევე პიერ ტოდორ - (1840-1905 წ.წ.)] — უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 Per Teodor Cleve — 1917. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q379406"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1724971"></a> ↑ 2.0 2.1 Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 Cleve, Per Teodor, f. 1840 i Nikolai, Professor — Riksarkivet. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1724971"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q50287327"></a> ↑ 4.0 4.1 Uppsala domkyrkoförsamlings kyrkoarkiv, Död- och begravningsböcker, SE/ULA/11632/F/11 (1902-1909), bildid: 00150928_00182, sida 179 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q64166606"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10478639"></a> ↑ 5.0 5.1 Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a> ↑ Cleve, Per Teodor — Svenskagravar.se. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q26699962"></a> ↑ Award winners : Davy Medal
ქობულეთის მუნიციპალიტეტის გერბი

ქობულეთის მუნიციპალიტეტის გერბი — ქობულეთის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო დროშასთან ერთად. მიღებულია ქობულეთის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ, 2013 წლის 29 ნოემბერს №10 დადგენილებით. გერბის ფარი გაკვეთილი და გადაკვეთილია ოთხ ნაწილად: I ნაწილი — ზურმუხტოვან ველზე ვერცხლის ჰერალდიკური ჯვარი, რომლის ქვემოთაც გამოსახულია ვერცხლის თაღოვანი ხიდი და სამი შემცირებული ვერცხლის ტალღისებური სარტყელი II და III ნაწილი — ლაჟვარდის ველს მარჯვნიდან მარცხნივ დიაგონალურად კვეთს სამი ვერცხლის სარტყელი. IV ნაწილი — ზურმუხტოვან ველზე ვერცხლის ციხე-სიმაგრე, რომლის ქვემოთაც მოთავსებულია სამი შემცირებული ვერცხლის ტალღისებური სარტყელი. გერბის ფარის ცენტრში მოთავსებულია მეწამული ჰერალდიკური ფარი, რომელზეც გამოსახულია ვერცხლის შველი და ვერცხლის ცხრაქიმიანი ვარსკვლავი. გერბის ფარს ზემოთ მოთავსებულია საქალაქო ვერცხლის გვირგვინი — სამკოშკიანი ქონგურებიანი გალავანი (ციხე-სიმაგრის ფორმის), ნახევრად ღია ჭიშკრით. ფარს ქვემოთ მოთავსებულია გერბის დევიზის ვერცხლ-ზურმუხტოვანი ბაფთა, რომლის ვერცხლის ველზე შავად ჩაწერილია დევიზი — „ქობულეთი“. ქობულეთის მუნიციპალიტეტის დროშა და გერბი ↑ ქობულეთის მუნიციპალიტეტის სიმბოლოების (გერბის და დროშის) დამტკიცების შესახებ
ქობულეთის მუნიციპალიტეტის დროშა

ქობულეთის მუნიციპალიტეტის დროშა — ქობულეთის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია ქობულეთის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ, 2013 წლის 29 ნოემბერს №10 დადგენილებით. დროშა ვერტიკალურად გაყოფილია ორ ნაწილად: I ნაწილი — ზურმუხტის 1:3 ველი. II ნაწილი — ლაჟვარდის ველი, რომელსაც ჰორიზონტალურად კვეთს სამი ვერცხლის სარტყელი. ზურმუხტისა და ლაჟვარდის ველებს შორის მოთავსებულია მეწამული ჰერალდიკური ფარი, ისე რომ მისი ნახევარი ზურმუხტის ველს ფარავს, ნახევარი კი – ლაჟვარდისას. მეწამულ ჰერალდიკურ ფარზე გამოსახულია ვერცხლის შველი და ვერცხლის ცხრაქიმიანი ვარსკვლავი. ფარს გარსშემოუყვება ვერცხლის კანტი. დროშის პროპორცია 2:3. ქობულეთის მუნიციპალიტეტის გერბი და დროშა ↑ ქობულეთის მუნიციპალიტეტის სიმბოლოების (გერბის და დროშის) დამტკიცების შესახებ
ჭიათურის მუნიციპალიტეტის გერბი

ჭიათურის მუნიციპალიტეტის გერბი — ჭიათურის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო დროშასთან ერთად. მიღებულია ჭიათურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ, 2016 წლის 5 თებერვალს №4 დადგენილებით. გერბის ფარი გაკვეთილია და იყოფა ორ ვერტიკალურ ველად: I ნაწილი — ზურმუხტის ველის თავში ჰერალდიკური ვერცხლის ჯვარი, მის ქვემოთ ვერცხლის კლდე (კაცხის სვეტი), რომლის თავზეც აღმართულია ოქროს საყდარი. II ნაწილი — სევადის ველზე ოქროს სამი რონოდა („ვაგონეტკა"), მათ ზემოთ მაღაროელის ვერცხლის ნიჩაბი. გერბის ქვედა ნაწილში ორივე ნახევარს კვეთს სამი ვერცხლის შემცირებული სარტყელი. გერბის ფარს ზემოთ მოთავსებულია საქალაქო ვერცხლის გვირგვინი — სამკოშკიანი ქონგურებიანი გალავანი (ციხე-სიმაგრის ფორმის), ნახევრად ღია ჭიშკრით. ფარს ქვემოთ მოთავსებულია გერბის დევიზის ვერცხლ-ზურმუხტოვანი ბაფთა, რომლის ვერცხლის ველზე შავად ჩაწერილია დევიზი — „ჭიათურა“. ჭიათურის მუნიციპალიტეტის დროშა და გერბი ↑ ჭიათურის მუნიციპალიტეტის სიმბოლოების (გერბის და დროშის) დამტკიცების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2023-03-30. ციტირების თარიღი: 2023-03-30.
რუბიკონი

რუბიკონი (ლათ. Rubicō, იტალ. Rubicone) — 29 კმ სიგრძის მდინარე ჩრდილოეთ იტალიაში. მდინარე სათავეს იღებს აპენინებიდან და ადრიატიკის ზღვაში ჩაედინება სამხრეთ ემილია-რომანიას რეგიონის გავლით ქალაქებს რიმინი და ცეზანას შორის. „რუბიკონის გადაკვეთა“ პოპულარული იდიომაა, რომელსაც იყენებენ ზღვრის გადაჭრისას, რომლიდან უკან მობრუნება არ შეიძლება. ეს მდინარე იყო რომაული საზღვარი გაულებსა და იტალიელებს შორის. იულიუს კეისარმა ძვ. წ. 49 წელს მდინარე განზრახ გადაჭრა ომის პროვოცირებისთვის. ისტორიკოსი სეტონიუსის მტკიცებით კეისარს სწორედ ამ მოქმედებისას უთქვამს „წილი ნაყარია“. მდინარემ კალაპოტი მას შემდეგ მრავალჯერ შეიცვალა და ამიტომ შეუძლებელია იმის დადგენა, თუ სად გადიოდა ის საზღვარი, რომელიც იულიუს კეისარმა გადაკვეთა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: რუბიკონი რუბიკონი
ოქტაი სადიგზადე

ოქტაი სეიდ ოღლუ სადიგზადე (აზერ. Oqtay Seyid Hüseyn oğlu Sadıqzadə; დ. 21 თებერვალი, 1921, ხიზი, ყუბის მაზრა — გ. 20 დეკემბერი, 2014, ბაქო, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანელი მხატვარი, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახალხო მხატვარი, აზერბაიჯანის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (2014). ოქტაი სადიგზადე დაიბადა 1921 წლის 21 თებერვალს ხიზიში, აზერბაიჯანული ლიტერატურის ცნობილი წარმომადგენლების - მწერლის სეიდ ჰუსეინისა და პოეტი უმუგულსუმის ოჯახში. ბავშვობიდან შემოქმედებით გარემოში აღზრდამ განაპირობა მისი მომავალი შემოქმედებითი ბედი. 1935-1939 წლებში სწავლობდა ბაქოს ხელოვნების ტექნიკურ კოლეჯში და პირველი ნამუშევრებით მიიპყრო ხელოვნებათმცოდნეების ყურადღება. 1941 წელს, როგორც რეპრესირებულთა ოჯახის წარმომადგენელი, სადიგზადე გადაასახლეს. მაგრამ მან მიუხედავად მძიმე პირობებისა განაგრძო თავისი შემოქმედება. 1946 წელს ბაქოში დაბრუნების შემდეგ წიგნის გრაფიკით დაკავდა. ამ სფეროში მნიშვნელოვან წარმატებებს მიაღწია. სწავლის გასაგრძელებლად ჩაირიცხა მოსკოვის სურიკოვის სახელობის სახელმწიფო სამხატვრო ინსტიტუტში, რომელიც დაამთავრა 1956 წელს გრაფიკის სპეციალობით. სწავლის დასრულების შემდეგ, ოქტაი სადიგზადემ დაიწყო მუშაობა ბაქოში გამომცემლობა „აზერნაშრში“ სამხატვრო რედაქტორად. წიგნის გრაფიკის სამყაროში შეაბიჯა აზერბაიჯანისა და მსოფლიო ლიტერატურის ცნობილი წარმომადგენლების ნაწარმოებებისთვის დახატული ილუსტრაციებით. მან დააპროექტა ნიზამი განჯევის სახელობის აზერბაიჯანული ლიტერატურის მუზეუმი, აზერბაიჯანის ეროვნული ისტორიის მუზეუმი, უზეირ ჰაჯიბეილის, ჰუსეინ ჯავიდის, სამედ ვურღუნისა და ბულბულის სახლ-მუზეუმები. სადიგზადემ შექმნა აზერბაიჯანელი ხალხის გამოჩენილი წარმომადგენლების პორტრეტების გალერეა: მონუმენტური ნამუშევრების სერია „ნიზამი განჯევი და მსოფლიო კულტურა“, გატრან ტაბრიზისა და ხურშიდბანუ ნათავანის პორტრეტები, ცხრილი „1937 წლის რეპრესიების მსხვერპლი, ტრიპტიქი „ჰუსეინ ჯავიდი“. მხატვრის ნამუშევრები გამოფენილია აზერბაიჯანის ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმში, ასევე პრესტიჟულ კულტურულ ცენტრებში, როგორიცაა ტრეტიაკოვის გალერეა, ინახება კერძო კოლექციებში ამერიკის შეერთებულ შტატებში, გერმანიაში, კანადაში, ისრაელსა და სხვა ქვეყნებში. ოქტაი სადიგზადეს დიდი წვლილი მიუძღვის აზერბაიჯანში თანამედროვე ხელოვნების სკოლის ორგანიზებასა და განვითარებაში. ოქტაი სადიგზადეს შემოქმედება ყოველთვის იყო ხელოვნების მოყვარულთა ყურადღების ცენტრში და უაღრესად დაფასებული სახელმწიფოს მხრიდან. ხელოვანი დაჯილდოებულია აზერბაიჯანის უმაღლესი ორდენებით „ღირსებისა“ და „დიდების“. 2014 წელს დაჯილდოვდა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო პრემიით სახვითი ხელოვნების განვითარებაში გაწეული სამსახურისთვის. დაქორწინებული იყო აზერბაიჯანელ მხატვრასა და გრაფიკოსზე ელმირა შახტახტინსკაიაზე. ამ ქორწინებიდან მათ ერთი ვაჟი შეეძინათ, რომლსაც ალთაი დაარქვეს. ალთაი სადიგზადე თავისი მშობლების კვალს გაჰყვა და მხატვარი გახდა. სადიგზადე 2014 წლის 20 დეკემბერს 93 წლის ასაკში ბაქოში გარდაიცვალა. Из беседы Президента Азербайджанской Республики Гейдара Алиева с ‎народным художником Огтаем Садыгзаде - Президентский дворец, 13 ‎марта 1999 года Скончался народный художник Азербайджана Огтай Садыгзаде ↑ Oqtay Seyid Hüseyn oğlu Sadıqzadə ↑ Xalq rəssamı Oqtay Sadıqzadə vəfat edib, 525-ci qəzet, №234 (4251). 23 dekabr 2014-cü il. səh.3.
ჭიათურის მუნიციპალიტეტის დროშა

ჭიათურის მუნიციპალიტეტის დროშა — ჭიათურის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია ჭიათურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ, 2016 წლის 5 თებერვალს №4 დადგენილებით. დროშა ჰორიზონტალურად გაყოფილია ორ თანაბარ ნაწილად. მარცხენა ნაწილი წარმოადგენს მწვანე ველს, ხოლო მარჯვენა ლაჟვარდოვან ველს. დროშის მწვანე ველის ზედა მარცხენა კუთხეში გამოსახულია ბოლნურ-კაცხური ჯვარი. დროშის პროპორციებია 2:3. ჭიათურის მუნიციპალიტეტის გერბი და დროშა ↑ ჭიათურის მუნიციპალიტეტის სიმბოლოების (გერბის და დროშის) დამტკიცების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2023-03-30. ციტირების თარიღი: 2023-03-30.
ალექსანდრე ციციშვილი

ალექსანდრე კონსტანტინეს ძე ციციშვილი (დ. 24 აპრილი, 1850, გორის მაზრა, თბილისის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. 13 ივლისი,1885) — ქართველი რევოლუციონერი, ხალხოსნური მოძრაობის მონაწილე. ალექსანდრე ციციშვილი სწავლობდა თბილისის კლასიკურ გიმნაზიაში. 1872 წელს, სასწავლებლად გაემგზავრა შვეიცარიაში, ქ. ციურიხში, სადაც გახდა საზოგადოება „უღელის“ წევრი და რამდენიმე მეგობართან ერთად შეადგინა ამ საზოგადოების მემარცხენე ფრთა. გატაცებული იყო რუს რევოლუციონერ მიხეილ ბაკუნინის მოძღვრებით. შვეიცარიიდან დაბრუნების შემდეგ აქტიურად მონაწილეობდა „მოსკოვის“ ხალხოსნური ორგანიზაციის საქმიანობაში. ჟანდარმერიის ცნობით, იყო „სრულიად რუსეთის სოციალ-რევოლუციური ორგანიზაციის“ ერთ-ერთი ორგანიზატორი. როგორც ადმინისტრაციის წევრი, იგი მიდიოდა პერიფერიებში იქ არსებული ხალხოსნური წრეებისთვის დახმარების გასაწევად. მან პირადი ქონება გაყიდა 200 ათას მანეთად და თანხა მთლიანად რევოლუციური საზოგადოების სალაროს გადასცა. გარდა ამისა, იგი ფიქტიურად დაქორწინდა ორგანიზაციის წევრ ალექსანდრა ხორჟევსკაიაზე და ქალის მიერ მშობლებისგან მიღებული მზითვი საზოგადოების სალაროში შეიტანა. ალექსანდრე ციციშვილი იყო ერთ-ერთი მთავარი დამაკავშირებელი რგოლი „სრულიად რუსეთის სოციალ-რევოლუციურ ორგანიზაციასა“ და კავკასიაში მოქმედ რევოლუციონერებს შორის. ხშირად ჩამოდიოდა ამიერკავკასიაში, ადგილობრივი ამხანაგების დასახმარებლად. მან, რუსეთის რევოლუციური მოძრაობის ისტორიაში პირველმა, გაუწია შეიარაღებული წინააღმდეგობა ჟანდარმებს დაპატიმრების დროს (1875, 11 აგვისტო). 1877 წელს გაასამართლეს ორმოცდაათის პროცესზე. მიესაჯა 10 წლით საკატორღო მუშაობა ციხეებში. სენატის საკასაციო სხდომის 1877 წლის მაისის გადაწყვეტილებით სასჯელი შეეცვალა ქარხნებში 8 წლის ვადით საკატორღო მუშაობით. ალექსანდრე ციციშვილმა 1878 წლის აგვისტოში ნოვობელგოროდის საკატორღო ციხეში ადმინისტრაციის წინააღმდეგ პატიმრების აჯანყება სცადა. ამის შემდეგ, ხელისუფლების განკარგულებით სასწრაფოდ გადაიყვანეს აღმოსავლეთ ციმბირის საკატორღო სარეწებში სამუშაოდ. 1883 წელს ალექსანდრე ციციშვილი ფსიქიურად დაავადდა. მისი კატორღაში გაჩერება აღარ შეიძლებოდა. ხელისუფლება იძულებული გახდა იგი გადასახლებულის კატეგორიაში გადაეყვანა და გადააგზავნა ირკუტსკის გუბერნიის დაბა კირენსკში. აქ მას ავადმყოფობა გაუძლიერდა და 1885 წლის 13 ივლისს კირენსკის საავადმყოფოში გარდაიცვალა. ფერაძე ვ., რუსეთ-საქართველოს ურთიერთობის ისტორიის ნარკვევები (X-XXI სს ). – თბ., 2008. – გვ. 177-178. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 235. შველიძე ზ., ალექსანდრე კონსტანტინეს ძე ციციშვილი // ამიერკავკასიელები „სრულიად რუსეთის სოციალ-რევოლუციურ ორგანიზიციაში“ (1874-1876 წწ.). – თბილისი, 1974. – გვ. 119-130. ალექსანდრე ციციშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ალექსანდრე ციციშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ 1.0 1.1 http://www.nplg.gov.ge/emigrants/ka/00000892/
ქოჩარლის მეჩეთი

ქოჩარლის მეჩეთი (აზერ. Köçərli məscidi) — XIX საუკუნეში აშენებული მეჩეთი შუშაში, რომელიც ბაჰმან მირზას სასახლის კომპლექსის ნაწილი იყო. მეჩეთი დედაქალაქ ბაქოდან დაახლოებით 350 კილომეტრში მდებარეობდა, რომელიც 1992 წლის 8 მაისს, სომხეთის მიერ ქალაქის ოკუპაციის შემდეგ, სომხური ძალების კონტროლ ქვეშ მოიქცა. მეჩეთი მდებარეობდა ქალაქის ქოჩარლის უბანში. XIX საუკუნის ბოლოს, მეჩეთი შუშაში მოქმედი 17 მეჩეთიდან ერთ-ერთი იყო. Köçərli məscidi https://www.gomap.az Şuşa rayonunun əsir abidələri დაარქივებული 2021-08-19 საიტზე Wayback Machine. ↑ Köçərli məscidi-Şuşa. ციტირების თარიღი: 2020-08-24
გიორგი ლობჟანიძე (ინჟინერი)

გიორგი ლობჟანიძე (დ. 15 მარტი, 1928, ღები, ონის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი და პედაგოგი, „საქნავთობის“ სამეცნიერიო-ტექნიკური საზოგადოების თავმჯდომარე, დიდი სამამულო ომის ვეტერანი, ტექნიკის მეცნიერებათა დოქტორი (2006). 1954 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამთო ფაკულტეტი სპეციალობით „ნავთობისა და გაზის ჭაბურღილების ბურღვა“. 1947-1948 წლებში მუშაობდა სოფელი ღების კოლმეურნეობაში. ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ გაანაწილეს შუა აზიის ნავთობგაერთიანების „ფერგანის ნავთობძიების ტრესტში“, სადაც მუშაობდა მბურღავად, ბურღვის ოსტატად და ბურღვის საწარმოო-ტექნიკური სამსახურის უფროსად. მიღებული აქვს სხვადასხვა ჯილდო. მოხსენიებულია შუა აზიის ნავთობგაერთიანების საპატიო წიგნში. 1959 წელს დაბრუნდა საქართველოში. 1963 წელს ჩაირიცხა ასპირანტურაში. 1967 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია და მიენიჭა უფროსი მეცნიერ-მუშაკის თანამდებობა. 1969 წელს ტრესტ „საქნავთობის“ მიწვევით გადაიყვანეს ტექნიკური განყოფილების უფროსად, შემდეგ „საქნავთობის“ წარმოების მართვის განყოფილების უფროსად, წარმოების მართვისა და მონიტორინგის განყოფილების უფროსად. პარალელურად მუშაობდა საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში. გამოქვეყნებული აქვს 50-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი. „საქნავთობში“ მუშაობის პერიოდში აქტიურად მონაწილეობდა ნავთობის საბადოების ძებნა-ძიების საქმეში. არის სამგორი-პატარძეულის საბადოს ერთ-ერთი აღმომჩენი, რისთვისაც თანაგუნდელებთან ერთად, 1985 წელს მიენიჭა „სამგორის საბადოს პირველაღმომჩენის“ საპატიო წოდება. მედალი „დიდ სამამულო ომში გამარჯვების 30 წლისთავთან დაკავშირებით“, მედალი „დიდ სამამულო ომში გამარჯვების 50 წლისთავთან დაკავშირებით“, მედალი „1941-1945 წლებში დიდ სამამულო ომში მამაცური შრომისთვის“, საქართველოს დამსახურებული ინჟინერი, საქართველოს დამსახურებული მენავთობე, საქართველოს ნავთობისა და გაზის მრეწველობის საპატიო მუშაკი. საქართველოს ენერგეტიკოსები=Georgian Power Engineers: ენციკლოპედია, თბ., 2016, გვ. 194 გიორგი ლობჟანიძე (ინჟინერი) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
Taking It All Too Hard

Taking It All Too Hard — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ ჯენესისის სინგლი 1983 წლის ალბომიდან Genesis. სინგლი გამოვიდა მხოლოდ აშშ-ში, სადაც იგი რეიტინგის #50 ადგილზე მოხვდა. მის მეორე მხარეს შეტანილი იყო Silver Rainbow, კიდევ ერთი სიმღერა ალბომიდან Genesis. Taking It All Too Hard - 3:54 Silver Rainbow - 4:27 Taking It All Too Hard საიტზე Discogs
ყუიულუყის მეჩეთი

ყუიულუყის მეჩეთი (აზერ. Quyuluq məscidi) — XVIII საუკუნეში აშენებული მეჩეთი შუშაში. მეჩეთი მდებარეობს ქალაქის ოჯაყგულუს ქუჩაზე. XIX საუკუნის ბოლოს, მეჩეთი შუშაში მოქმედი 17 მეჩეთიდან ერთ-ერთი იყო. მეჩეთი, სომხეთის მიერ მთიანი ყარაბაღის ოკუპაციის პერიოდში დაინგრა. მთავარი ფასადის არქიტექტურული კომპოზიციის მიხედვით, ყუიულუყის მეჩეთი მიეკუთვნება შუშაში არსებული სხვა მეჩეთების ტიპს, აივნებით და სხვადასხვა ფორმის ფართო თაღებით. შიდა სივრცის არქიტექტურული კონსტრუქციის მიხედვით, მეჩეთს ხის ბრტყელი ჭერი ჰქონდა. მეჩეთი, რომელიც სავარაუდოდ XVIII საუკუნეში აგებული, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის ბრძანებით, 2001 წელს შეიტანეს ადგილობრივი მნიშვნელობის ძეგლების ნუსხაში. ↑ Şuşa abidələri. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-08-19. ციტირების თარიღი: 2020-08-25 ↑ İşğal altındakı tarixi-dini abidələrimiz. Müəllif Nahid Məmmədov ↑ Shusha State Historical & Architectural Reserve. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 4 October 2010. ციტირების თარიღი: 10 August 2010. ↑ Şuşa qalalar şəhəri, muzeylər məskəni idi. ციტირების თარიღი: 9 August 2010. ↑ ШУША - ИСТОРИЯ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 6 July 2011. ციტირების თარიღი: 10 August 2010. ↑ Ministry of Tourism - Guyulug mosque. ციტირების თარიღი: 10 August 2010. ↑ SHUSHA. Geography. ციტირების თარიღი: 10 August 2010. ↑ M.F.AXUNDOV adına AZƏRBAYCAN MİLLİ KİTABXANASI. ციტირების თარიღი: 10 August 2010. ↑ Город муз и ремесел. ციტირების თარიღი: 10 August 2010.
ირინა ჟილენკო

ირაიდა (ირინა) ჟილენკო (დ. 28 აპრილი, 1941, კიევი — გ. 3 აგვისტო, 2013, იქვე) — უკრაინელი პოეტი. უკრაინის მწერალთა ეროვნული კავშირის წევრი (1967). მთავრის ცოლ ოლღას III ხარისხის ორდენის კავალერი (2001). 1964 წელს დაამთავრა კიევის უნივერსიტეტი. მუშაობდა გაზეთებში „ლუ“, „მოლოდ უკრაინი“, ჟურნალებში „ნოვინი კინოეკრანა“, „რანოკ“ (ყველა — კიევში). დეიუტი შედგა გაზეთში „კიივსკა პრავდა“ (23 მაისი, 1958). ავტორია მხატვრულ ნარკვევთა კრებულისა „ბუკოვინური ბალადები“ (1964), პოეტური კრებულებისა „სოლო სოლფაში“ (1965), „ავტოპორტრეტი წითელში“ (1971), „ფანჯარა ბაღში“ (1978), „კონცერტი ვიოლინოსთვის, წვიმისა და ჭრიჭინასთვის“ (1979; რუსული თარგმანი — მოსკოვი, 1984), „სახლი წაბლის ხის ქვეშ“ (1981), „საოცრებათა ბაზრობა“ (1982), „აღსრულდა ზაფხული: რჩეული“ (1983), „უკანასკნელი ქუჩის მეარღნე“ (1985), „გოგონა სფეროზე“ (1987; სოსიურას სახელობის ლიტერატურული პრემია), „რჩეული“, „ჩაის ცერემონია (1990), „საღამო ძველ მარანში“ (1994; შევჩენკოს სახელობის სახელმწიფო პრემია), „წელიწადის დროები“ (1999), „სახარება მერცხლისგან“ (2002). ირინა ჟილენკო თავის შემოქმედებაში წარმოადგენს სიყვარული, სიხარულითა და სითბოთი სავსე მსოფლიოს, რომელიც ეყრდნობა გამონაგონს, ფანტაზიასა და მასში ყოველდღიურობისა და სიდიადის შერწყმას. სიტუაციური მიკრომსოფლიო, გასულიერებული საგნებითა და დეტალებით, ავტორს აქეზებს მისტიფიკაციებისა და პერსონიფიკაციებისკენ, ხშირად ირონიისა და თვითირონიის გამოყენებით. ირინა ჟილენკო ოსტატია ფსიქოლოგიური პორტრეტის, მედიტაციური რეფლექსიებისა, რაც ადასტურებს მსოფლიოს ასოციაციურ აღქმას. მისი შემოქმედების ცალკეული ფურცელია საბავშვო წიგნები: პოეტური კრებულები „მწიფდებიან თავთავები“ (1964), „ჩემი ბავშვობის ქუჩა“ (1979) და „ბუფეტის ჯუჯის ზღაპრები“ (1985) — მაღალი პოეტური ლირიკის მაგალითები, სადაც ორგანულადაა გადახლართული რეალობა და ზღაპარი; მოთხრობები „ორჯერ ორი უდრის ბაბუაწვერას“ (1983) და „საახალწლო ისტორია კარებზე, რომლებიც აღარ არსებობს, და იმაზე, თუ ზოგჯერ როგორაა სასარგებლო ნომრის შეშლა“ (1986; ყველა — კიევში). ცალკეული ნაწარმოებები თარგმნილია პოლონურ, ინგლისურ, იტალიურ, პორტუგალიურ და რუმინულ ენებზე. 1997 წლიდან ჟურნალ „სუჩასნისტში“ ბეჭდავდა ავტობიოგრაფიულ რომანს „Homo feriens“. Ільницький М. На вістрі серця і пера. К., 1980; Никанорова О. «Дочекалась я щастя жить…». Штрихи до портрета Ірини Жиленко // Никанорова О. Поезії одвічна висота. К., 1986; Моренець В. Неевклідова геометрія поетеси // ЛУ. 1988, 9 черв.; Гордасевич Г. Полуничне віконце // Гордасевич Г. Силуети поетес. К., 1989; Антонишин С. Не розбийте мій ліхтар... (Кілька сюжетів про поезію Ірини Жиленко) // Київ. 1991. № 6; Тарнашинська Л. Автопортрет на зламі двох сторіч // ЛУ. 1996, 22 лют. ↑ Антонишин, С. В.. Жиленко Ірина uk. Енциклопедія Сучасної України [Електронний ресурс]. Інститут енциклопедичних досліджень НАН України (2016). ციტირების თარიღი: 30 მარტი, 2023
ოქსანა მადარაში

ოქსანა მადარაში (დ. 12 სექტემბერი, 1969, ქ. ბუჩაჩი, ტერნოპილის ოლქი) — უკრაინელი დირიჟორი. უკრაინის სახალხო არტისტი (2019). ახალგაზრდა საგუნდო დირიჟორთა სრულიად საკავშირო კონკურსის ლაურეატი (მიკოლაივი, 1988, მე-2 პრემია). სტეფან ტურჩაკის სახელობის სიმფონიურ დირიჟორთა მე-2 ეროვნული კონკურსის სპეციალური პრიზის „იმედის ვარდი“ მფლობელი (კიევი, 1988). დაამთავრა უკრაინის ეროვნული მუსიკალური აკადემია (კიევი, 1994, საგუნდო დირიჟორობა, ვიქტორ პეტრიჩენკოს კლასი; 1999, საოპერო-სიმფონიური დირიჟორობა, ევჰენ დუშჩენკოს კლასი) და მასთან არსებული ასპირანტურა-სტაჟირება (2005). 1994–2002 წლებში მუშაობდა საგუნდო კაპელაში „დუმკა“ (კიევი). 2002 წლიდან — კიევის ოპერეტის თეატრის დირიჟორი, ამავდროულად კიევის საბავშვო ხელოვნების აკადემიის ახალგაზრდა სტუდენტთა კამერული ორკესტრის სამხატვრო ხელმძღვანელი. იყო დირიჟორ-დამდგმელი: გაეტანო დონიცეტის კომიკური ოპერა „ზარი“, იოჰან-სებასტიან ბახის სპექტაკლი „ყავის კანტატა“, ჟორჟ ბიზეს ოპერა „კარმენი“, მიკოლა არკასის ოპერა „ეკატერინა“, იოჰან შტრაუსის ოპერეტა „ღამურა“, ფრედერიკ ლოუს „ჩემი მომხიბვლელი ლედი“, იმრე კალმანის „მონმარტის ია“, ყოველწლიური სიმფონიური კონცერტი „შტრაუსი ოპერეტაში“ (2012-დან), საერთაშორისო კონცერტები „ვივატ, ოფენბახ!“, „დუნაის მარგალიტი“, „სიმფონიური კოქტეილი ბლუზის სტილში“, „ფერენც ლეჰარი“. დირიჟორობდა სპექტაკლებს: სერგეი რახმანინოვის „ალეკო“, პეტრე ჩაიკოვსკის „ევგენი ონეგინი“, ჟაკ ოფენბახის „დაპატიჟებული ვახშამი იტალიელებთან“, იმრე კალმანის „მისტერ იქსი“, „სილვა“ („ცირკის პრინცესა“), ჯუზეპე ვერდის „რიგოლეტო“, ჯოაკინო როსინის „სევილიელი დალაქი“, იჰორ პოკლადის „ასეთია ევროპული ბედნიერება“, იოჰან შტრაუსის „ბოშათა ბარონი“ და სხვ. არის მუსიკალური კონკურსების ჟიურის წევრი. Вахрамєєва Р. Нам без жінок у світі не прожить // ДУ. 2006, 7 берез.; Оксана Мадараш: «Щаслива, коли диригую»: [інтерв’ю записала О. Будник] // Сусп-во і соц. політика. 2010. № 11; Уникати фальшивих нот – у музиці і повсякденні: [інтерв’ю записала С. Наконечна] // Україна молода. 2015, 17 берез.; Руки, які відчувають музику: [інтерв’ю записала Г. Онищук] // КіЖ. 2015, 25–30 груд. ↑ Трощановська, О. А.. Мадараш Оксана Степанівна uk. Енциклопедія Сучасної України [Електронний ресурс]. Інститут енциклопедичних досліджень НАН України (2020). ციტირების თარიღი: 30 მარტი, 2023
რიმინი

რიმინი (იტალ. Rimini, ლათ. Ariminum) — ქალაქი იტალიაში, ემილია-რომანიას რეგიონში და იმავე სახელწოდების პროვინციის დედაქალაქი. მდებარეობს ადრიატიკის ზღვის სანაპიროსთან, მდინარეების: მარექიასა და აუსას შორის. რიმინის ტრადიციული ინდუსტრიები სანაპირო ნაოსნობა და თევზჭერაა. იგი რიკიონესთან ერთად იტალიის ყველაზე პოპულარული საზღვაო კურორტია ადრიატიკის სანაპიროზე. წარმოშობით რიმნიდანაა ცნობილი კინორეჟისორი — ფედერიკო ფელინი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: რიმინი რიმინი, ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე Province of Rimini Rimini Comune (Town Council) Official Tourist Information site of Rimini (Town Council) Rimini დაარქივებული 2013-07-24 საიტზე Wayback Machine. ↑ (2000) რედ. Richard J.A. Talbert: Barrington Atlas of the Greek and Roman World: Map-By-Map Directory. Princeton, NJ and Oxford, UK: Princeton University Press, გვ. 589. ISBN 0691049459.
ნათიძე

საკუთარი სახელი ნათიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: თამაზ ნათიძე — არქიტექტორი, პედაგოგი ნიკოლოზ ნათიძე — მწერალი, სასულიერო პირი
სამხრეთ-აღმოსავლეთი პირკანმაა

სამხრეთ-აღმოსავლეთი პირკანმაა (ფინ. Kaakkois-Pirkanmaan seutukunta) ― ფინეთის ყოფილი ქვერეგიონი პირკანმაის რეგიონში. ფინეთის ქვერეგიონები
იობიდაში

იობიდაში — გამომცხადებელი, რომელიც პროფესიონალ სუმოისტს (რიკიშის) მოუხმობს დოჰიოზე უშუალოდ ორთაბრძოლის წინ. ამას იგი ახორციელებს შემდეგი წესის დაცვით: ხელში უჭირავს ტრადიციული იაპონური დასაკეცი მარაო და რიგრიგობით, წამღერებით იძახის ორივე მებრძოლის სახელს და მხარეს, საიდანაც ისინი გამოდიან (დასავლეთი და აღმოსავლეთი). იობიდაშს აცვია უნიფორმა, რომელიც სტილისტურად ეფუძნება იაპონელი მუშის ტრადიციულ სამოსს. კიმონოზე გამოსახული წარწერები სარეკლამო ხასიათისაა. გამომდინარე მისი მუშური ჩაცმულობიდან, იობიდაში იაპონიის სუმოს ასოციაციის მუშაა, რომელსაც მრავალი ფუნქცია აქვს დაკისრებული. ორთაბრძოლების დღეს იგი გვის დოჰიოს, ამარაგებს სუმოისტებს რიტუალური მარილით, რომელიმე მებრძოლის გამოუცხადებლობის საფუძველზე დოჰიოზე გამოაქვს სპეციალური ბანერი, რითაც მაყურებელს აცნობებს, რომ მის მეტოქეს უბრძოლველად ჩაეთვალა მოგება. გარდა ამისა, უზრუნველყოფს სუმოისტთა უსაფრთხოებას, რომ დოჰიოდან გადმოვარდნის შემთხვევაში კუთხეში მდგარ ხის სათლს არ დაეცნენ და ტრავმა არ მიიღონ. ასევე, იობიდაშებს გამოაქვთ პოპულარული მებრძოლების სპონსორთა სარეკლამო ბანერები. სატურნირო დღეებში ისინი უკრავენ დოლებსაც არენის გარეთ, რითაც გულშემატკივრებს უხმობენ ორთაბრძოლების სანახავად. იობიდაშები აშენებენ თიხისგან დოჰიოს ტურნირებისთვის, საჩვენებელი და საწვრთნელი ვარჯიშებისთვის. არსებობს ტრადიცია, რომლის იხედვითაც იობიდაშები თხზავენ და მღერიან სიმღერებს (ე.წ. "ჯინკუ") სუმოისტთა ცხოვრებაზე. David Shapiro (13 December 2013). Sumo: A Pocket Guide: A Pocket Guide. Tuttle Publishing. pp. 47–. ISBN 978-1-4629-0484-6. Gunning, John (29 August 2018). "Unsung yobidashi keep sumo running smoothly". Japan Times. Retrieved 1 September 2018. "立呼び出しに出場停止２場所＝暴力問題、退職届受理－大相撲". jiji.com (in Japanese). 25 October 2019. Retrieved 25 October 2019.