laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მილეროვოს მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი

მილეროვოს მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი (რუს. Миллеровский краеведческий музей) — მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი ქალაქ მელეროვოში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მუზეუმი განთავსებულია შემდეგ მისამართზე: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ქალაქი მილეროვო, კომუნალურის შესახვევი № 4-ბ. 1967 წელს ქალაქ მილეროვოში, როსტოვის ოლქის მილეროვოს რაიონის სახალხო დეპუტატთა კრების დადგენილებით დაარსდა საბრძოლო დიდების მუზეუმი, რომელსაც მოგვიანებით ეწოდა მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი. 1993 წელს შენობისათვის გამოიყო 300 მ² ფართობი ახალი მხარეთმცოდნეობის მუზეუმის საგამოფენო დარბაზებისათვის. თანამედროვე ეტაპზე მუზეუმს აქვს ხუთი საგამოფენო დარბაზი. მუზეუმის ექსპოზიციაში თავმოყრილია უნიკალური ექსპონატების დიდი რაოდენობა, რომელიც მოგვითხრობს ქალაქის ცხოვრებაზე და მისი განვითარების ისტორიის შესახებ და სხვადასხვა ეპოქაში ადგილობრივი მაცხოვრებლების ცხოვრების წესის შესახებ. 2013 წლის მონაცემებით მუზეუმის ფონდებში დაცული იყო 2 400 ერთეული ექსპონატი. მუზეუმში რეგულარულად ეწყობა სხვადასხვა თემატიკური გამოფენები, რომელიც ეძღვნება როსტოვის ოლქის მოსახლეობის ყოფა-ცხოვრებას სხვადასხვა წლებში. გამოფენების დროს ასევე წარმოდგენილია ცნობილი მხატვრების ნამუშევრები, დიდი სამამულო ომის ღირსსახსოვარი თარიღებისადმი მიძღვნილი გამოფენები და სხვადასხვა სახის გამოფენები. მუზეუმი მონაწილეობს ყოველწლიურ აქციაში „ღამე მუზეუმში“. მუზეუმის დირექტორია გალინა მიხეილის ასული ლიუბჩენკო. მუზეუმის გვერდი ვიკიმაპიაზე. ↑ Международный день музея ↑ Миллеровский краеведческий музей ↑ Реестр музеев Ростовской области. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-26. ციტირების თარიღი: 2017-07-17. ↑ Приказ Минкультуры России от 04.09.2013 № 1291 «О передаче в безвозмездное пользование музейных предметов, входящих в состав государственной части Музейного фонда Российской Федерации и находящихся в федеральной собственности, муниципальному бюджетному учреждению „Миллеровский краеведческий музей“ (Ростовская область)». დაარქივებულია ორიგინალიდან — 27.02.2017. ციტირების თარიღი: 17.07.2017. ↑ В Миллеровском краеведческом музее работают две выставки ↑ В Миллеровском краеведческом музее открыта выставка «Дон. Шолохов. Россия» ↑ Творчество наших земляков[მკვდარი ბმული] ↑ Свой путь прошли достойно. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-05-04. ციტირების თარიღი: 2017-07-17. ↑ В Миллеровском краеведческом музее работают две выставки[მკვდარი ბმული] ↑ Миллеровский краеведческий музей новую экспозицию приурочил к 50-летию района ↑ Ночь в Миллеровском музее[მკვდარი ბმული] ↑ Ночь в Миллеровском краеведческом музее[მკვდარი ბმული] ↑ «Ночь в музее» прошла в Миллерово[მკვდარი ბმული]
პოლნოე (დასახლება)

პოლნოე (რუს. Полное) — ალანურ-სლავური დასაახლება, მდებარეობდა ჩრდილოეთის დონეცის აუზში IХ-X საუკუნეების მიჯნაზე. დასახლება პოლნოე მდებარეობს მდინარე პოლნაიას ნაპირზე, იქ სადაც მას ერთვის ნაკადული ბოგუჩაროვსკაია, ქალაქ მილეროვოდან დასავლეთით 20 კმ-ის დაშორებით. დასახლება მდებარეობდა ორ, დასავლეთ და აღმოსავლეთ პლატოზე. დასახლების აღმოსავლეთი ნაწილი უფრო დიდია ვიდრე დასავლეთი. დასავლეთ ნაწილში 500 მ²-ზე დაიწყეს არქეოლოგიური გათხრები. შეისწავლეს ერთი საცხოვრებელი და ხუთი საყოფაცხოვრებო დანიშნულების ორმოები. კერამიკული ნაწარმიდან აღმოჩენილია ე. წ. „სალტოვის ტიპის“ ამფორები. მათზე გამოყვანილია ასოები, რომლებიც უნდა იყოს ბერძნული. კერამიკაზე ასევე გამოსახულია სლავური ეთნიკური ელემენტები, ძვლის ამულეტები. დასახლების ცხოველთა სახეობრივი შემადგენლობა მნიშვნელოვნად განსხვავდება სხვა ამ პერიოდის, როგორც ზემო, ისე ქვემო დონის დასახლებებისაგან. დასახლების ცხოველებს შორის სჭარბობს ღორი, სხვა დასახლებებში მათი რიცხვი მცირეა და გვხვდება ძირითადად ლონაკინში და ნოვოლიმარევკაში. ღორი სჭარბობს მხოლოდ ზემო დონის და ოკის სლავურ დასახლებებში. დასახლებაში აღმოჩენილი შინაური ცხოველების პროცენტული განაწილება ასეთია: ღორი — 25 %, თხა, ცხვარი — 24,9 %, შინაური ხარი — 19,5 %, ცხენი — 16,6 %, ძაღლი, შველი, გარეული ღორი, თახვი, ზაზუნა — 2,8 %. პოლნოეს დასახლების ეთნიკური შემადგენლობა შესწავლილია აღმოჩენილი კერამიკის მეშვეობით, რომლის მიხედვითაც ირკვევა, რომ მოსახლეობის ძირითადი შემადგენლობა იყო ალანები და სლავები. დასახლებაში ცხოვრობდნენ მიწის მფლობელები და მწყემსები, ასევე აქვე ცხოვრობდნენ ხელოსნები. Р. В. Прокофьев Алано-славянское поселение «Полное» в бассейне Северского Донца
მილეროვოს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია

მილეროვოს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია (რუს. Церковь Николая Чудотворца) — ყოფილი მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ მილეროვოში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ასევე მოიხსენიებოდა ნიკოლაევის ეკლესიის სახელით. 1903 წლამდე დასახლება მილეროვ-გლუბოკინსკში (ამჟამად ქალაქი მილეროვო) იდგა მხოლოდ ხის სამლოცველო, რომელიც აგებული იყო 1891 წელს. დასახლების მაცხოვრებლები ითვლებოდნენ სლობოდა გრეკოვო-პოლნენსკის ჟენო-მირონოსის ეკლესიის მრევლად. 1900 წელს სოფელში დაიწყეს ხის ეკლესიის მშენებლობა, რომლის მშენებლობაც დასრულდა 1903 წელს და აკურთხეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ეკლესიის პირველი მღვდელი გახდა პეტრე ლადკოვსკი, რომელიც იყო სლობოდა გრეკოვო-პოლნენსკიდან. 1904 წელს ნოვოჩერკასკიდან გამოგზავნეს ვლადიმირ ვოლაგურინი. ეკლესიის ასაშენებლად მილერომის მემამულეებმა გაიღეს შემოწირულობა და მრევლს გადასცეს 3 დესეტინა მიწა. ხისგან აშენებული წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია იდგა ცოკოლის ფუნდამენტზე, გადახურული იყო რკინის ფირფიტებით. ეკლესიას გარს ერტყა რკინის ღობე. ეკლესიაში იყო ერთი საკურთხეველი, რომელიც ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე აკურთხეს. ეკლესიის შტატში ირიცხებოდა ორი ადამიანი, მღვდელი და მეფსალმუნე, რომლებიც ცხოვრობდნენ კელიებში. ტაძართან ასევე არსებობდა შენობა სკოლისათვის. ძველი რევოლუციამდელი წესის თანახმად, მრევლში გარდაცვლილ წარჩინებულ ადამიანებს კრძალავდნენ არა ჩვეულებრივ სასაფლაოზე, არამედ ეკლესიის ეზოში. ეკლესიასთან ახლოს დაკრძალეს მილეროვის პროვიზორის შვილი დიონისე ივანეს ძე მეშკომაევი. ოქტომბრის რევოლუციას, სამოქალაქო ომსა და სამამულო ომს გადარჩენილი ეკლესია 1950-იან წლებში, რელიგიური დევნის პერიოდში, დაანგრიეს. Миллерово. Церковь Николая Чудотворца. Первые церковь и школа в Миллерово ↑ СПИСОК НАСЕЛЕННЫХ МЕСТ МАЛЬЧЕВСКО-ПОЛНЕНСКОГО РАЙОНА ДОНЕЦКОГО ОКРУГА СЕВЕРО-КАВКАЗСКОГО КРАЯ 1926 ГОД ↑ Пос. Греково-Полнинское, Жено-Мироносицкая церковь ↑ Волагурин Владимир Иванович
დუმალა

დუმალა — მდინარე საქართველოში, იმერეთის მაღლობზე, ძირულის მარჯვენა შენაკადი. სათავე აქვს ლიხის ქედის დასავლეთ კალთაზე. სიგრძე 38 კმ, აუზის ფართობი 124 კმ². საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და გრუნტის წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულზე, წყალმცირობა — ზაფხულსა და ზამთარში. საშუალო წლიური ხარჯი 2,70 მ³/ წმ. კიკილაშვილი თ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 506.
საკირის ეკლესია (არტაანი)

საკირის ეკლესია — X საუკუნის ერთნავიანი დარბაზული ეკლესია ისტორიულ არტაანში. თურქეთის დაყოფით მდებარეობს არტაანის პროვინციის, ჩილდირის რაიონის სოფელ ქოთანლიში (ყოფილი სიკიარები). ტაძარი დგას სოფლის შუაგულში და გარშემორტყმულია სახლებითა და საკარმიდამო მიწებით. ნაგებია მოწითალო და რუხი ფერის ბაზალტის ქვით. პერანგის ქვა კარგად არის გათლილი და სწორ მწკრივებად დალაგებული. ფასადებზე ბოლნურჯვრიანი ქვებია ჩატანებული. აღმოსავლეთ ფასადზე, სარკმლის თავზე და ქვედა ნაწილში, ასომთავრული ლაპიდარული წარწერებია. ეკლესიას ტიმპანიანი კარი აქვს დასავლეთით. სამხრეთ კედელში მოწყობილია მიჰრაბი. აფსიდის სარკმლის აქეთ-იქით სწორკუთხა ნიშებია. შემორჩენილი თაღის იმპოსტი მარტივი გეომეტრიული ფორმისაა. შენობის გადახურვა ჩამოქცეულია. ტიმპანის დიდი ქვა მეზობელი სახლის ეზოში დევს. საკირე (სიკიარები) | სამხრეთ კავკასიის ისტორიული ძეგლები ↑ Kotanlı - Index Anatolicus
აბაძეხები

აბაძეხები (ადიღ. адыгэ, абэдзэх) — ადიღელეების ეთნოგრაფიული ჯგუფი, წარსულში რიცხვმრავალი ტომი. ცხოვრობენ აულ შოვგენოვსკიში. ლაპარაკობენ ადიღური ენის აბძახურ დიალექტზე. მორწმუნე აბაძახები სუნიტი მუსლიმანები არიან. მათი ძირითადი საქმიანობაა მიწათმოქმედება, სოფლის მეურნეობა და მებაღეობა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 21. Большая советская энциклопедия, ტ.1, გვ. 3 Дьячков-Тарасов А. Н. Абадзехи (историко-этнографический очерк), წგნ.:Записки Кавказского отдела ИРГО. Кн. 22, ч. 4, Тиф., 1902
სოგანდიკი

სოგანდიკი — ნავთობის ტერმინალი ყაზახეთის სანაპიროზე. მისი მშენებლობა დაიწყო 2004 წელს.  ნავთობის ტერმინალის მოცულობა შეადგენს 20 მილიონ ტონა ნავთობს წელიწადში. ნავთობის ტერმინალი იქნება დაკავშირებული კალამკას-აკტაუს მილსადენთან. http://www.cainfo.ru/article/mass-media-digest/541?print=1
ჰონოლულუ (აეროპორტი)

ჰონოლულუს საერთაშორისო აეროპორტი (IATA: HNL, ICAO: PHNL) — კომერციული და სამხედრო აეროპორტი. მდებარეობს ხუთი მილის ჩრდილო - დასავლეთით ქალაქის ბიზნეს-ცენტრიდან. ჰონოლულუ არის მთავარი აეროპორტი ჰავაიში და ერთ-ერთი ყველაზე დატვირთული ამერიკის შეერთებულ შტატებში. მგზავრთბრუნვამ ჰონოლულუს აეროპორტში 2007 წელს შეადგინა 21 მილიონზე მეტი ადამიანი და მუდმივად იზრდება. ოფიციალური საიტი ინფორმაცია რეისებზე დაარქივებული 2008-04-07 საიტზე Wayback Machine. ჰიკამის ბაზა დაარქივებული 2004-05-10 საიტზე Wayback Machine. ↑ «The State of Hawaii Airport Activity Statistics By Year 2007—1994» დაარქივებული 2008-06-26 საიტზე Wayback Machine. , ტრანსპორტის დეპარტამენტი, ავიაციის სამმართველო.
დივოპუს აეროპორტი

ურუმჩის საერთაშორისო აეროპორტი დივოპუ (IATA: URC, ICAO: ZWWW) — აეროპორტი ჩინეთში. მდებარეობს სინძიანის რაიონში, ქვეყნის ჩრდილო-დასავლეთით, 16 კმ დაშორებით ურუმჩის ცენტრიდან.  ეს არის ყველაზე დიდი აეროპორტი დასავლეთ ჩინეთში და 2012 წლიდან მას უკავია მე-15 ადგილი ყველაზე გადატვირთულ აეროპორტებს შორის (13.3 მილიონი ადამიანი). აეროპორტის ტერიტორია შეადგენს 4.84 კმ²-ს. ასაფრენი ბილიკის სიგრძეა 3,600 მეტრი. საფრენი ტერიტორიის ფართობი 11 ჰექტარია და იტევს 30 თვითმფრინავს. ამინდი აეროპორტში დაარქივებული 2011-10-25 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ინციდენტები აეროპორტში დაარქივებული 2020-10-02 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) „China: Terror plot targeted Olympics“. MSNBC. 2008-03-09. ციტირების თარიღი: 2010-11-30. დამოწმებას აქვს ცარიელი უცნობი პარამეტრ(ებ)ი: |coauthors= (დახმარება) (ინგლისური)
ლისაბონის ღამე

ლისაბონის ღამე (გერმ. Die Nacht von Lissabon) — ერიხ მარია რემარკის რომანი. იგი პირველად 1961 წელს გამოქვეყნდა ჟურნალში "Welt am Sonntag". ცალკეული გამოცემა მოხდა 1962 წელს. ეს არის ემიგრაციის, პაციფიზმის, ფაშიზმთან შეურიგებლობის, ტრაგიკული სიყვარულის ამბავი,სადაც ვერ შეხვდებით პოლიტიკურ ლოზუნგებსა და პათეტიკას. 1942 წელს პორტუგალიის დედაქალაქში ლისაბონში ახალგაზრდა კაცი ცდილობს იშოვოს ბილეთი, თავისთვის და თავისი ცოლისთვის -რუთისთვის, გემზე, რომელიც მეორე დღეს მიემგზავრება ამერიკაში. ისინი გერმანელი ემიგრანტები არიან, რომლებიც ნაცისტებისგან გარბიან. როდესაც მთავარი გმირი ფიქრებში გართული იყო მას მიუახლოვდა უცხო კაცი. გამოლაპარაკების შემდეგ ამ უკანასკნელმა შესთავაზა მას ბილეთები იმ გემზე, მაგრამ ერთი პირობით: მთელი ღამის მანძილზე რომანის მთავარ გმირს უნდა მოესმინა მისი ცხოვრების ისტორია. თავიდან მთხრობელი უარზე იქნება, თუმცა შემდეგ ცდუნებას ვერ გაუძლებს და დათანხმდება. ↑ bio-engl
დუმანი

დუმანი (თურქ.-მონღ. თუმენ — ათი ათასი) — სამხედრო-ადმინისტრაციული ერთეული XIII-XV საუკუნეებში მონღოლეთსა და მათ მიერ დაპყრობილ ქვეყნებში; მონღოლთა ფეოდალური ლაშქრის ძირითადი შენაერთი (შედგებოდა 10 ათასი მეომრისაგან და, თავის მხრივ, იყოფოდა ათასეულებად, ასეულებად და ათეულებად). დუმანი აღნიშნავდა აგრეთვე ტერიტორიას, რომლის მოსახლეობას 10 ათასი მოლაშქრის გამოყვანა შეეძლო. XIII საუკუნის 40-იან წლებიდან მონღოლებმა საქართველო დუმნებად დაჰყვეს და მათ სათავეში ქართველი ერისთავები დააყენეს: ეგარსლან ბაკურციხელი (კახეთ-ჰერეთი და მის აღმოსავლეთით მდებარე თემები), ვარამ გაგელი (ქვემო ქართლის და მის აღმოსავლეთით მდებარე თემები), შანშე მხარგრძელი (სომხეთის თემები), გრიგოლ სურამელი (შიდა ქართლი), გამრეკელ-თორელი (ჯავახეთი), ყვარყვარე ჯაყელი (მესხეთი), ცოტნე დადიანი და რაჭის ერისთავი (დასავლეთ საქართველო). საქართველოში დუმნები მალე გაუქმდა. მიხეილ ბახტაძის აზრით, ყვარყვარე ჯაყელი არ იყო დუმნისთავი (მ.შ. ასე არ ყავს იგი მოხსენიებული ჟამთააღმწერელს) და მესხეთი (სამცხე-ჯავახეთი) ერთ დუმანს წარმოადგენდა გამრეკელ-თორელის ხელმძღვანელობით. ანუ, მისი აზრით, საქართველო დაყოფილი იყო არა რვა დუმნად, როგორც ამას ივანე ჯავახიშვილი და ნიკო ბერძენიშვილი გვთავაზობენ, არამედ შვიდად. ჯავახიშვილი ივ., ქართველი ერის ისტორია, წგნ., 3 თბ., 1966. Владимиров Б. Я., Общественный строй монголов (Монгольский кочевой феодализм), Л., 1934. ↑ 1.0 1.1 კიკნაძე რ., დუმანი // ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 651. ↑ ბახტაძე მ., საქართველოს დუმნებად დაყოფის შესახებ 1245-1247 წლებში // მესხეთი : საისტორიო კრებული / რედ. უტალაძე გ., თბილისი-ახალციხე, 2008, ტ. 10, გვ. 3–10.
იბერიის სამეფოს გენეალოგიური ხე

ქართლის ცხოვრება, მეფეთა ცხოვრება მოქცევაჲ ქართლისაჲ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, 1986 მარი ბროსე, საქართველოს ისტორია ანტიკურიდან XIX საუკუნემდე, სანქტ-პეტერბურგი, 1848–58 კირილ თუმანოვი, გენეალოგიური და ქრონოლოგიური ცხრილები, რომი, 1990
ლესი (2005 წლის ფილმი)

ლესი (ინგლ. Lassie) — 2005 წლის ბრიტანულ-ამერიკულ-ფრანგულ-ირლანდიური სათავგადასავლო დრამატული ფილმი, რომელიც ეფუძნება ერიკ ნაიტის 1940 წლის რომანს „ლესი ბრუნდება“. იგი აღწერს ჯო კერაკლაფის და მისი გრძელბალნიანი კოლის, ლესის მეგობრობას. ფილმის რეჟისორი, სცენარის ავტორი და თანაპროდიუსერია ჩარლზ სტერიჯი, მწარმოებელი კომპანია კი – Samuel Goldwyn Films. პერსონაჟებს განასახიერებენ ჯონათან მეისონი, პიტერ ო'ტული, სამანთა მორტონი, ჯონ ლინჩი, პიტერ დინკლიჯი და ედვარდ ფოქსი. ფილმის პრემიერა ბრიტანეთში 2005 წლის 16 დეკემბერს გაიმართა. გადაღება მიმდინარეობდა შოტლანდიაში, ირლანდიაში და მენის კუნძულზე. კრიტიკოსებმა იგი ძირითადად დადებითად შეაფასეს, მაგრამ საერთო შემოსავალი მცირე იყო. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2012-12-05 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links „ლესი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „ლესი“ — Rotten Tomatoes ↑ http://www.boxofficemojo.com/movies/?id=lassie06.htm
სანა ალ-საიეგი

სანა ალ-საიეგი (არაბ. سناء الصايغ) — პალესტინის უნივერსიტეტის მეცნიერების და ტექნოლოგიის ფაკულტეტის დეკანი. ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში, სანამ მსოფლიოს სხვადასხვა კონფერენციებში წარადგინა თავისი უნივერსიტეტი. 2007 წლის აგვისტოში, ალ-სეიგმა თავისი რელიგია შეცვალა, ასე რომ, იგი ქრისტიანობიდან ისლამზე გადავიდა, რამაც გარკვეული დაპირისპირება გამოიწვია. „პალესტინის ეროვნული მოძრაობა — დამოუკიდებლობისთვის“ მოძრაობის ოფიციალურმა პირებმა, საკუთარი პოლიტიკური მეტოქე ჰამასი ალ-საიეგის გატაცებასა და იძულებით ისლამის მიღებაში დაადანაშაულეს. ჰამასმა თავის მხრივ უარყო ეს ბრალდება. ჰამასის ერთ-ერთი ოფიციალური პირის სახლში დედასთან შეხვედრისას, სანამ შემდეგი რამე თქვა: „დიახ, ღმერთმა სწორ გზაზე დამაყენა“. თუმცა, დედამ მოგვიანებით განაცხადა, რომ მისი ქალიშვილი იძულებული იყო ეს განცხადება გაეკეთებინა, რადგან იგი აიძულეს. ალ-საიეგის ოჯახთან ახლოს მყოფი სხვა წყაროები აცხადებდნენ, რომ ალ-საიეგმა მათ უთხრა, რომ იგი იძულებული იყო დაქორწინებულიყო უნივერსიტეტის მუსლიმ პროფესორზე. ალა აკლუკმა, ღაზის მუსლიმთა მთავარმა სასულიერო პირმა განაცხადა, რომ იგი შეხვდა პროფესორს და დაასკვნა, რომ მან თავისი ნებით მიიღო ისლამი. მან უარყო ბრალდებები, რომ სანა მუსლიმ მამაკაცზე ქორწინების გამო მიიღო ისლამი. გარდა ამისა, მან განაცხადა, რომ პროფესორს „ეშინია“ თავისი ოჯახისთვის ისლამის მიღების ცნობა. ჰანან მატარი, ქალი აქტივისტი, რომელიც მუშაობს ღაზას სექტორის პალესტინის ადამიანის უფლებათა ცენტრში, განაცხადა, რომ იგი შეხვდა ალ-საიეგს, რომელმაც უარყო ისლამის მიღება თავისი ქორწინების გამო. მან ალ-საიეგის ქცევა აღწერა, როგორც „რელიგიური მუსლიმი ქალი“. OneNewsNow.com - ACLJ ისლამზე იძულებით გადმოსულები დაარქივებული 2007-09-27 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 'Hamas forced professor to convert' დაარქივებული 2012-07-22 საიტზე Wayback Machine. (offline) ↑ Hamas pressing Gaza Christians to become Muslims. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-04. ციტირების თარიღი: 2017-07-17. ↑ Officials: Hamas forcibly converted Christian woman to Islam
ჭალის ეკლესია (არფაჩაი)

ჭალის ეკლესია — შუა საუკუნეების ქართული ტაძარი ჩრდილის ტბის აღმოსავლეთით მდებარე სოფელ ჯალაში (ქართ. ჭალა; დღევანდელი დოღრუიოლი). თურქეთის დაყოფით მდებარეობს ყარსის პროვინციის არფაჩაის რაიონში, საქართველოს ეკლესიის დაყოფით კი ახალციხისა და ტაო-კლარჯეთის ეპარქიას ეკუთვნის. ტაძარი ერთნავიანი დარბაზული ეკლესიაა. აღმოსავლეთით ბოლოვდება ნახევარწრიული აფსიდითა და პასტოფორიუმებით. აფსიდისწინა თაღი ოდნავ შეისრული ფორმისაა, ასევეა კონქი. აფსიდის წინ სახატე ნიშებია, სამკუთხა თავებით დაგვირგვინებული. მარჯვენა ნიშაზე ასომთავრული წარწერაა, რომელიც გვამცნობს, რომ ეკლესია ღმრთისმშობლის სახელზეა ნაკურთხი. გვერდის სათავსების ზემოთ საიდუმლო ოთახებია. ცენტრალური ნავი 3 ნაწილად იყოფა მასიური პილასტრებისა და თაღების მეშვეობით. ფასადებიც თაღნარითაა დამუშავებული, გვერდით ფასადებზე 5-5 თაღია. განსაკუთრებულად გაფორმებული ყოფილა სამხრეთი ფასადი, სადაც მცენარეული ორნამენტებით შემკული კაპიტელებია. აღმოსავლეთის ფასადი სამთაღაა და სამკუთხა ნიშებს მოიცავს. ნიშები ნიჟარისებური კონქებითაა გაფორმებული. ყველა ფასადი და ასევე ინტერიერის კედლები კარგად ნათალი ქვებითაა ნაგები. სამშენებლო ტექნიკა და სტილისტური მახასიათებლები მშენებლობის პერიოდად X საუკუნეს მიუთითებს. ჭალა (ჯალა) | სამხრეთ კავკასიის ისტორიული ძეგლები
ასუ

ასუ (პორტ. Assu) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 23 მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვალი-დუ-ასუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 53 227 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 40.84 კმ²-ზე. ფართობი 1 303 442 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ალტუ-დუ-როდრიგისი

ალტუ-დუ-როდრიგისი (პორტ. Alto do Rodrigues) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 32 მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვალი-დუ-ასუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 305 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 64.31 კმ²-ზე. ფართობი 191 334 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
კარნაუბაისი

კარნაუბაისი (პორტ. Carnaubais) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 6 მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვალი-დუ-ასუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 762 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 17.99 კმ²-ზე. ფართობი 542 530 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
იპანგუასუ

იპანგუასუ (პორტ. Ipanguaçu) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვალი-დუ-ასუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 856 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 37.02 კმ²-ზე. ფართობი 374 247 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
იტაჟა (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

იტაჟა (პორტ. Itajá) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 55 მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვალი-დუ-ასუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 932 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 34.04 კმ²-ზე. ფართობი 203 622 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ჟუკურუტუ

ჟუკურუტუ (პორტ. Jucurutu) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 400 მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვალი-დუ-ასუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 17 692 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 18.95 კმ²-ზე. ფართობი 933 729 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
პენდენსიასი

პენდენსიასი (პორტ. Pendências) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვალი-დუ-ასუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 432 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 32.05 კმ²-ზე. ფართობი 419 137 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
პორტუ-დუ-მანგი

პორტუ-დუ-მანგი (პორტ. Porto do Mangue) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვალი-დუ-ასუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 217 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 16.36 კმ²-ზე. ფართობი 318 968 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
სან-რაფაელი (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

სან-რაფაელი (პორტ. São Rafael) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 63 მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ვალი-დუ-ასუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 111 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 17.29 კმ²-ზე. ფართობი 469 102 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
კალედონია

კალედონია (Caledonia) — შოტლანდიის ლათინური დასახელება. რომაელებმა ასე შეარქვეს მიწას, სადაც დღესდღეობით შოტლანდიელები ცხოვრობენ. ვარაუდობენ, რომ სახელწოდების ეტიმოლოგია მომდინარეობს ძველი კელტური წყაროებიდან. სახელწოდება თანამედროვეობაში გამოიყენება რომანტიკული და პოეტური დატვირთვით. შედარებისთვის, სხვა მიწების ძველი სახელწოდებებია ჰაიბერნია (Hibernia) - ირლანდია და კამბრია (Cambria) - უელსი. Anglia Scotia et Hibernia დაარქივებული 2014-09-03 საიტზე Wayback Machine. - 1628 წლის რუკა
ჩეთინ თექინდორი

ჩეთინ თექინდორი (თურქ. Çetin Tekindor, დ. 16 ივლისი, 1945, სივასი, თურქეთი) — თურქი მსახიობი. დაიბადა 1945 წელს სივასში. თეატრში მსახიობის პროფესიის დაუფლების შემდეგ ანკარის სახელმწიფო კონსერვატორიაში ჩააბარა. პროფესიონალური სამსახიობო დებიუტი შედგა სპექტაკლში „IV. მურატი“, 1970 წელს. 1983 წელს შედგა მისი ტელედებიუტი „Küçük Ağa“-ში. 1987 წელს ითამაშა „Kaçamak“-ში. 2003 წელს ანკარის კინოფესტივალზე მიიღო საუკეთესო მსახიობი მამაკაცის ჯილდო, „Karşılaşma“-ში განსახიერებული როლისთვის. ჩეთინ თექინდორი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
გიორგი ბასილის ძის წარწერა

გიორგი ბასილის ძის წარწერა — აღმოჩენილია 30-იან წლებში, მხარეთმცოდნე ი. ავიძბას მიერ, გუდაუთის რაიონის სოფელ ანუხვაში, ეკლესიის ნანგრევების მახლობლად. ამჟამად დაცულია დ. გულიას სახელობის აფხაზეთის სახელმწიფო მუზეუმში. ასომთავრული; 10 სტრიქონი; ამოკვეთილი თეთრი კირქვის სვეტზე. სვეტი გათლილია ოთხკუთხად, უხვად არის მოჩუქურთმებული გეომეტრიული და სტილიზებული მცენარეული ორნამენტით და როგორც ჩანს, ჯვრის ჩასადგმელ სტელას წარმოადგენდა. ამჟამად მისი ქვედა კიდე მოტეხილია; უმნიშვნელოდ არის დაზიანებული, აგრეთვე, სვეტის ზოგიერთი სხვა ნაწილიც. სტელის სიგრძე — 220, სიგანე ორ მხარეს 28, ხოლო დანარჩენ ორ მხარეს — 23. გეომეტრიული ჩუქურთმები სტელას ოთხ რეგისტრად ყოფენ. გიორგი ბასილის ძის სამშენებლო წარწერა ამოკვეთილია ქვემოდან პირველ მეორე რეგისტრში. მას უჭირავს ფართობი: 31X23,5; შესრულებულია არაღრმა კვეთით, კიდურწაისრული, თითქმის თანაბარი სიმაღლის ასოებით. ასოების სიმაღლე 3,5-2,5. განკვეთილობის ნიშანი ტექსტს არ ახლავს, თუ არ ჩავთვლით რომ ციფრის აღმნიშვნელი გ ასოს ორ მხარეს ორ ორი წერტილია დასმული; აგრეთვე, წარწერის ბოლოს დასასრულის ნიშნად დასმულია სამი წერტილი — განლაგებული მარცხნივ წაწვეტებული სამკუთხედის სახით; ქარაგმის ნიშანი: კიდურწაისრული, განივი ხაზი. ს(ა)ხ(ე)ლითა ღ(მრ)თის(ა)ჲთა, ა(ღ)ვ(ა)შ(ე)ნე ჯუ(ა)რი ესე ს(ა)ხ(ე)ლსა ზ(ედ)ა ღ(მრთ)ისა მ(ა)მისა, ძისა, ს(უ)ლისა წ(მი)დ(ი)სსა მე, გ(იორგ)ი ბ(ა)ს(ი)ლის ძემ(ა)ნ. აწ ვინცა ევედ- რ(ე)ბ(ო)დ(ე)თ, ჩ(უე)ნ, გ-ნივე ძმანი ლ(ო)ცვა- სა მოგუიჴსე- ნენით. ა(მე)ნ, იყ(ა)ვნ. ვ. სილოგავა, „დასავლეთ საქართველოს წარწერები“, ნაკ. I (IX-XIIIსს.), თბ., 1980
ჩარლსტონი (დასავლეთი ვირჯინია)

ჩარლსტონი (ინგლ. Charleston, აგრეთვე ცნობილი ზედმეტსახელით „ჩარლი უესტი“) — ქალაქი აშშ-ში. ჩარლსტონი არის დასავლეთ ვირჯინიის შტატის დედაქალაქი და ამავდროულად უდიდესი ქალაქიც. მდებარეობს მდინარე ელკისა და კანავას შეერთების ადგილას. ქალაქის ფართობი 84,59 კმ² არის, 2013 წლის მონაცემებით კი მასში 51 400 ადამიანი ცხოვრობს. ჩალსტონი არის სამთავრობო, კომერციული და ინდუსტრიული ცენტრი. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ჩარლსტონი (დასავლეთი ვირჯინია)“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 1998-12-05 საიტზე Wayback Machine. ↑ I'm Charlie West. დაარქივებულია ორიგინალიდან — ივნისი 20, 2015. ციტირების თარიღი: June 5, 2015. ↑ Nielsen US Media Market rankings.