laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ხატია წილოსანი

ხატია წილოსანი (დ. 10 ოქტომბერი, 1984, ლანჩხუთი) — ქართველი პოლიტიკური მოღვაწე. საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი 2020 წლიდან. 2011 წელს იყო საერთაშორისო საქმეთა ეროვნულ-დემოკრატიული ინსტიტუტის საპარლამენტო პროგრამის თანამშრომელი. 2011-2012 წლებში იყო საერთაშორისო საქმეთა ეროვნულ-დემოკრატიული ინსტიტუტის პარლამენტის კომუნიკაციის ცენტრის პროგრამის ასისტენტი. 2012-2017 წლებში სხვადასხვა დროს იკავებდა სოფლის მეურნეობის სამინისტროს ევროინტეგრაციისა და საერთაშორისო ურთიერთობების სამმართველოს უფროსი, საერთაშორისო ურთიერთობების დეპარტამენტის უფროსის მოადგილისა და უფროსის თანამდებობას. 2017-2020 წლებში იყო გარემოს დაცვისა და სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საერთაშორისო ურთიერთობების დეპარტამენტის პირველადი სტრუქტურის ერთეულის ხელმძღვანელი, მინისტრის მოადგილე. 2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. ხატია წილოსანი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ ქონებრივი დეკლარაცია[მკვდარი ბმული] ↑ ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ საქართველოს პარლამენტის 2020 წლის 31 ოქტომბრის არჩევნები შეაჯამა. ცესკო (2020-12-03). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-12-15. ციტირების თარიღი: 6 დეკემბერი, 2020.
ტუშურების ღვთისმშობლის ხატი

ტუშურების ღვთისმშობლის ხატი — საკულტო ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტუშურების სამხრეთით, შეღრმავებულ ადგილას, ტყეში. აგებულია XlX-XX საუკუნეში. ხატის (სიმაღლე 3,5 მეტრი) ქვედა მასიური კორპუსი (1,5x1,3 მეტრი) ნატეხი ქვითაა ნაშენი. ჩრდილო წახნაგში სწორკუთხა ნიშია. ზედა ნაწილი ნატეხი ქვითა და აგურით ნაგები ფანჩატურია - ოთხ სწორკუთხა ბურჯსა და მათზე გადებულ კოჭებს თუნუქის ოთხფერდა სახურავი ეყრდნობა. ფანჩატურში ბრინჯაოს ზარი კიდია. ხატის აღმოსავლეთით, 1 მეტრზე ხატის ბეღელი დგას. ბეღელი ნატეხი ქვითა და აგურით ნაშენი ერთოთახიანი ნაგებობაა (3,6x3,4 მეტრი). ნახევარწრიული ტიმპანით დასრულებული სწორკუთხა შესასვლელი დასავლეთ კედლის ღერძზეა გაჭრილი. შიგნიდან სწორკუთხა, ხოლო გარედან თაღოვანი სარკმლები ჩრდილო და სამხრეთ კედლებშია. აღმოსავლეთ კედლის ღერძზე სწორკუთხა ნიშია. ბეღელს ხის ბრტყელი ჭერი და კრამიტის ორფერდა სახურავი აქვს, დგას 0,8 მეტრი სიმაღლის ცოკოლზე. ბაქრაძე ზ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 418.
თოხლიაურის ეკლესია

ტერმინი თოხლიაურის ეკლესია შეიძლება აღნიშნავდეს: თოხლიაურის პირველი ეკლესია — ეკლესია საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ თოხლიაურში თოხლიაურის მეორე ეკლესია — ეკლესია საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ თოხლიაურში თოხლიაურის მესამე ეკლესია — ეკლესია საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ თოხლიაურში თოხლიაურის მეოთხე ეკლესია — ეკლესია საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ თოხლიაურში თოხლიაურის მეხუთე ეკლესია — ეკლესია საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ თოხლიაურში
ირმისბაწარა

ირმისბაწარა (ლათ. Hericium coralloides) — საჭმელი სოკო ბაწარასებრთა ოჯახისა, რომლის გავრცელების არეალი მოიცავს ევროპის კონტინენტს. იშვიათი სოკოა. საჭმელად გამოიყენება ახალი. იზრდება ფოთლოვან ტყეებში მკვდარ და დამპალ ხეებზე, უპირატესად წიფელზე, ზაფხულიდან შემოდგომამდე. სოკო პირველად აღწერა იტალიელმა ბუნებისმეტყველმა ჯოვანი ანტონიო სკოპოლიმ 1772 წელს როგორც Hydnum Coralloides. მიმდინარე ბინომინალური სახელი მიანიჭა გერმანელმა მიკოლოგმა კრისტიან ჰენდრიკ პერსონმა 1794 წელს. სამეცნიერო სინონიმები: Hydnum coralloides Scop., 1772basionym Dryodon coralloides (Scop.) P. Karst., 1881 Friesites coralloides (Scop.) P. Karst., 1880 Manina coralloides (Scop.) Banker, 1912 და სხვები. ნაყოფსხეული ფორმისა და ზომის მიხედვით ვარირებს, მისი დიამეტრი 10–40 სმ-მდე აღწევს, ძლიერ დატოტვილია, მარჯნისებრი ფორმის, ტოტები ქვემოთ მიმართული გრძელი წაწვეტებული ეკლებით არის დაფარული, მოთეთრო-კრემისფერი ან ღია მოყვითალო შეფერილობის, მოგვიანებით ზოგჯერ უფრო მუქი, მოყვითალო-მოყავისფრომდე. რბილობი — თავდაპირველად თეთრია, შემდგომში მოყვითალო, განსაკუთრებული სუნის გარეშე, ოდნავ მომწარო გემოთი. სპორების ფხვნილი — ამილოიდური, თეთრი. სპორები — სფეროსებრი, გლუვი ან ოდნავ ხაოიანი, უფერული, 3.5–4.5 X 3–3.5 მკმ. მეჭეჭებიანი ზედაპირით. Hericium abietis Hericium alpestre Hericium americanum Hericium clathroides Hericium erinaceus იზრდება ფოთლოვან ტყეებში მკვდარ და დამპალ ხეებზე ან ცოცხალი ხეების ფუღუროში, აგრეთვე (იშვიათად) ტყეებს გარეთ, განსაკუთრებით წიფელზე, იშვიათად თელაზე, მუხაზე არყზე და ა.შ. უპირატესობას ანიჭებს ნესტიან ადგილებს. სოკო შეტანილია პოლონეთის, ბელგიის, რუსეთის, უკრაინის, ბელარუსის, ჩეხეთის, გერმანიის, დანიის, ინგლისის, ლიეტუვის, ნორვეგიის, ნიდერლანდების, შვედეთისა და ფინეთის გადაშენების პირას მყოფი სახეობების ნუსხაში. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ირმისბაწარა“ ვიკისაწყობში. ირმისბაწარა MycoBank-ზე (ინგლისური) ირმისბაწარა Index Fungorum-ზე (ინგლისური) ირმისბაწარა დაარქივებული 2022-08-04 საიტზე Wayback Machine. — საქართველოს სოკოებისა და ლიქენების ეთნობიოლოგია ↑ G.A. Scopoli: Flora Carniolica, 2. ed.. T. II. 1772, s. 472–473. ↑ C.H. Persoon. Neuer Versuch einer systematischen Eintheilung der Schwamme. „Neues Magazin für die Botanik”, s. 109, 1794 (niem.). ↑ Pavol Škubla: Wielki atlas grzybów. Poznań: Elipsa, 2007. ISBN 978-83-245-9550-1. ↑ ნახუცრიშვილი ივ., საქართველოს სოკოები / რედ. და თანაავტ. არჩ. ღიბრაძე, თბ.: „ბუნება პრინტი“ და საქართველოს ბუნების შენარჩუნების ცენტრი, 2006. — გვ. 50, ISBN 99940-856-1-1. ↑ 5.0 5.1 Władysław Wojewoda, Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski, Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003, ISBN 83-89648-09-1 ↑ Zbigniew Mirek, Kazimierz Zarzycki, Władysław Wojewoda, Zbigniew Szeląg, Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski, Kraków: W. Szafer Institute of Botany, PAN, 2006, ISBN 83-89648-38-5.
საბადურისგორის ნამოსახლარი

კაკაბეთის საბადურისგორის ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ კაკაბეთის სამხრეთით, სასაფლაოზე. თარიღდება ძვ. წ. II ათასწლეულის დასასრულით და ძვ. წ. I ათასწლეულის I ნახევრით. ძეგლი შეისწავლა კახეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ, კონსტანტინე ფიცხელაურის ხელმძღვანელობით. ნამოსახლარი კონუსებრივ, მაღალ გორაზე დგას, რომელსაც გარცემო ერთი ფართე ტერასა აკრავს. ძეგლის ამონაყარ მიწაში აღმოჩენილია კაჟის ნამგლის ჩასართი და მოყავისფროდ გამომწვარი, ზოლებით შემკრული თიხის ჭურჭლის ფრაგმენტები. კალანდაძე მ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 113.
ტუშურების წმინდა გიორგის ხატი

ტუშურების წმინდა გიორგის ხატი — საკულტო ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტუშურების სამხრეთით, 0,5 კილომეტრზე. აგებულია XlX საუკუნეში. გეგმით კვადრატულ (1x1 მეტრი), ნატეხი ქვით ნაგებ ოთხწახნაგა პრიზმის მაგვარ მასიურ პოსტამენტზე (სიმაღლე 1,6 მეტრი) დადგმულია მთლიანად კვადრატული აგურით ნაგები ოთხწახნაგა ფანჩატური (სიმაღლე 2,5-2,7 მეტრი). ქვედა ნაწილის აღმოსავლეთ და დასავლეთ წახნაგებში, მიწის დონეზე, თითო მცირე ზომის სწორკუთხა ნიშია. ჩრდილო წახნაგის ზედა ნახევარში, ერთიმეორის თავზე, განლაგებულია ორი სწორკუთხა ნიში. მათგან ზედა ნიშის ფუძის დონეზე (წახნაგის მარჯვენა ნაწილში) ჩასმულია თიხის მილი. ფანჩატური, ქვედა ნაწილთან შედარებით, ოდნავ ვიწროა და მაღალი. მის ოთხივე კუთხეში დადგმულია თითო კვადრატული ბურჯი, რომელსაც ნახევარწრიული თაღები ეყრდნობა. ფანჩატური ვიწრო ლავგარდნითაა დასრულებული, რომელიც წყობიდან კუთხით შვერილი აგურებითაა შედგენილი. ნაგებობა გადახურულია აგურით ნაწყობი პირამიდული ფორმის სახურავით. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 418.
კაკაბეთის სამების ეკლესია

კაკაკბეთის სამების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ კაკაბეთის ოთიანთ უბნის პირდაპირ, ბორცვზე. აგებულია 1989 წელს ძველ ნაეკლესიარზე. ნაგებობა უაფსიდოა, დასავლეთიდან აქვს ერთი შომოსასვლელი, და ორი სარკმელი, დასავლეთით და აღმოსავლეთით. ეკლესია შიგნიდან და გარედან შელესილია. ეკლესიის სახურავის კეხის კიდეებში თითო ლითონის ჯვრებია დადგმული. კუპრეიშვილი ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 113.
ასკილაურის მეორე ეკლესია

ასკილაურის მეორე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ასკილაურის ჩრდილო-დასავლეთით, დაახლოებით 1,2 კილომეტრზე, ტყეში. სავარაუდოდ განეკუთვნება გვიან შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (5,4×3,7 მეტრი). ნაგებია ქვიშაქვის ნატეხი ქვითა და კირის დუღაბით. გარეთა კედლები ძირითადად მოზრდილი ქვებითაა ამოყვანილი. გუბეში ალაგ-ალაგ ჩართულია ლოდებიც, წყობა ქაოსურია. ბათქაშის შემორჩენილი ფრაგმენტებიდან ჩანს, რომ შიგნით კედლები შეთეთრებული ყოფილა. ტაძარი ძლიერ დაზიანებულია: ჩამოშლილია კამარა და კონქის დიდი ნაწილი, დანგრეულია სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლების დასავლეთ ნახევარი. მთელ სიმაღლეზე გახეთქილია აღმოსავლეთ კედელი, სამხრეთ კედლის შემორჩენილ ნაწილს გარედან საპირე წყობა თითქმის მთლიანად მიკრული აქვს. ინტერიერში და კედლებზე ხეებია ამოსული. ეკლესიას შესასვლელი სამხრეთიდან ჰქონია. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომელშიც განიერი გარეთკენ შევიწროვებული სარკმელია გაჭრილი. აფსიდის ჩრდილოეთ გვერდშიმცირე ოთხკუთხა ნიშია. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 79.
ვასილი ომელიანსკი

ვასილი ომელიანსკი (დ. 26 თებერვალი, 1867, პოლტავა — გ. 21 აპრილი, 1928, გაგრა) — რუსი მიკრობიოლოგი, სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1923). მისი ძირითადი ნაშრომები შეეხებოდა მიკროორგანიზმების როლს აზოტისა და ნახშირბადის წრებრუნვაში. შეიმუშავა ნიტრიფიკაციის ბაქტერიების გამოყოფისა და კულტივირების მეთოდი. შეისწავლა მათი მორფოლოგია და ფიზიოლოგია. ვასილი ომელიანსკი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a> ↑ 2.0 2.1 2.2 Омелянский Василий Леонидович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a>
არდადეგებზე

„არდადეგებზე” — რეჟისორ მერაბ კოკოჩაშვილის 1962 წლის მხატვრული ფილმი. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმი არდადეგებზე სოფლად ჩასულ ანც და-ძმაზე მოგვითხრობს, რომელთაც გულით სურთ მინდორსა და ბაღ-ვენახებში განავარდება, მაგრამ მამის მკაცრი რეჟიმისათვის თავი ვერ დაუღწევიათ და იძულებულნი არიან მთელი დღეები მეცადინეობაში გაატარონ. ბოლოს და ბოლოს მამა უთმობს შვილებს და ლაღად მიუშვებს საყვარელ ადგილებში სანავარდოდ. გიორგი გეგეჭკორი (მამა) მარინა მანჯგალაძე (დარო) ნუკრი კაკოიშვილი (რეზო) ო. არღუთაშვილი (როსტია) მერაბ გეგეჭკორი (მოხუცი) ნ. ერისთავი (ბებია) არდადეგებზე — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ ეროვნული ფილმოგრაფია. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-04-04. ციტირების თარიღი: 2014-09-01.
ფიჭვიანის ნამოსახლარი

ფიჭვიანის ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფიჭვიანში, ადგილ სადათვეთში. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. შეიმჩნევა 4-5 ნასახლარი ბუდე. აქვე ზედაპირულად შეგროვდა წითლად გამომწვარი, უხეშკეციანი თიხის ჭურჭლის ფრაგმენტები. ბერაძე ე., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 418.
თოხლიაურის მეოთხე ეკლესია

თოხლიაურის მეოთხე ეკლესია (ასევე ცნობილი როგორც ღამურის საყდარი) — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ თოხლიაურის ჩრდილოეთით, 3-3,5 კილომეტრის მოშორებით. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით, სავარაუდოდ აგებულია უფრო ძველი ეკლესიის ადგილზე, რომლის აღმოსავლეთ კედლის ნაწილი ახალი ეკლესიის აღმოსავლეთ კედელშია ჩასმული. ეკლესია დარბაზულია, 5,7 მეტრი 4,3 მეტრზე. ნაგებია დაუდევრად, რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. წყობაშე ასევე გამოყენებულია შირიმის ქვები. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. ეკლესიის დარბაზი მოკლე და დაბალია, სიგრძეში 2,9 მეტრი, სიგანე 3,3 მეტრი, სიმაღლე იატაკიდან კამარის წვერამდე 3,5 მეტრი. აღმოსავლეთიდან ეკლესიას ერთვის აფსიდა, რომელსაც გეგმით გაგანიერებული ნახევარწრის ფორმა აქვს. აფსიდში მოწყობილია დაბალი სარკმელი, რომელიც აფსიდის ღერძიდან ოდნავ ჩრდილოეთითაა. სარკმლის ორივე მხარეს მცირე ზომის თითო ნიშია. სარკმლის ქვემოთ კი ოთხწახნაგა ტრაპეზია. აფსიდი ტალანქად ნაწყობი კონქითაა გადახურული. დარბაზის დასავლეთის ორივე კუთხე ოდნავ მომრგვალებულია. დასავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებში თითო-თითო ოთხკუთხა სარკმელია. გარედან აღმოსავლეთ კედლის წყობაში შესამჩნევია ძველი ეკლესიის საპირე წყობის ქვედა რიგების მცირე ნაწილი, რომელიც შირიმის ქვებითაა გამოყვანილი. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 108-109.
იახსრის ხატი

ტერმინი იახსრის ხატი შეიძლება აღნიშნავდეს: იახსრის ხატი — საკულტო ძეგლი ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ დართლოში იახსრის ხატი — საკულტო ძეგლი თელავის მუნიციპალიტეტის სოფელ ლაფანყურში იახსრის ხატი — საკულტო ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტოლათსოფელში
არის ასეთი ქვეყანა

არის ასეთი ქვეყანა — რეჟისორ ლევან ანჯაფარიძის 2003 წლის ფილმი. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმი წარმოადგენს ტრაგიკომედიას, რომელიც ირონიის დიდი დოზით დღევანდელ ყოველდღიურ ცხოვრებას განიხილავს. მასში ქართული სოციალური და პოლიტიკური რეალობის ამსახველი რამდენიმე პრობლემაა თავმოყრილი: უსახლკარო ბავშვების, საზღვარგარეთ გაქცეული ახალგაზრდების, ძველი ინტელიგენციის და კიდევ ბევრი სხვა. ხათუნა იოსელიანი მიხეილ ჯოჯუა ზურა წერეთელი დავით დვალიშვილი ↑ ეროვნული ფილმოგრაფია არის ასეთი ქვეყანა — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
ვერი

ვერი (აზერ. Veri) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 786 კაცი. ვერი GEOnet სახელების სერვერზე
ვერხნი-გიადუქი

ვერხნი-გიადუქი (აზერ. Verkhniy Gyaduk) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. ვერხნი-გიადუქი GEOnet სახელების სერვერზე
ვიჟაქერი

ვიჟაქერი (აზერ. Vıjaker) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 284 კაცი. Vıjaker (as Vijəker) GEOnet სახელების სერვერზე
ტახტიმუხის ნამოსახლარი

ტახტისმუხის ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ კაკაბეთის განაპირა უბანში, მცირედ შემაღლებულ გორაზე. ძეგლი შეისწავლა კახეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ, კონსტანტინე ფიცხელაურის ხელმძღვანელობით. ნამოსახლარს, ირგვლიც სათავდაცვო თხრილი აქვს შომოვლებული. აქ XIX საუკუნეში სასაფლაო მოაწყვეს. შეგროვებული თიხის ჯურჭრების მიხედვით ძეგლი ძვ. წ. II ათასწლეულის დასასრულით და ძვ. წ. I ათასწლეულის I ნახევრით თარიღდება. კალანდაძე მ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 113.
არსენა (ფილმი)

„არსენა“ — სს „სახკინმრეწვის“ 1937 წლის ფილმი, რომლის რეჟისორია მიხეილ ჭიაურელი. ფილმი ქართული ხალხური პოემის - „არსენას ლექსის“ მოტივებს ეფუძნება. მისი პირველი ჩვენება საკავშირო ეკრანზე 1937 წლის 20 მაისს შედგა. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმი XIX ს-ის გლეხთა აჯანყებასა და მის სულისჩამდგმელ ყაჩაღ არსენა ოძელაშვილის ცხოვრებაზე მოგვითხრობს. ჩაგრული გლეხობის დამცველი არსენა სათავეში უდგება აჯანყებას, რომელსაც სასტიკად უსწორდებიან რუსის ჯარის ნაწილები. ამ ფონზე იშლება არსენასა და მისი სატრფოს სიყვარულის თემა. უთანასწორო ბრძოლაში აჯანყება მარცხდება, არსენა კი მოღალატის ტყვიით განგმირული იღუპება. სპარტაკ ბაღაშვილი (არსენა) ნატო ვაჩნაძე (ნენო) ალექსანდრე იმედაშვილი (ფარსადანი) ნუცა ჩხეიძე (დარეჯანი) ვერიკო ანჯაფარიძე (მანანა) ვიქტორ გამყრელიძე (გივი) ივანე პერესტიანი (ბარონი გრიგოლ როზენი) პეტრე მორსკოი (მიტროხინი) ვ. მატოვი (ოსტუჯევი) სეფე ლორთქიფანიძე (ციციშვილი) ცაცა (ეკატერინე) ამირეჯიბი (მარიკა - ზურიკოს დედა) ზურაბ ლეჟავა (ზურიკო) ალექსანდრე კვალიაშვილი (კინტო) ემანუელ აფხაიძე (მესტვირე) გიორგი გაბელაშვილი (ვაჭარი) შალვა გედევანიშვილი (კორნეტი ამილახვარი) ალექსანდრე (სანდრო) ჟორჟოლიანი (მღვდელი) სახელმწიფო პრემია (1941) „არსენა“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ ეროვნული ფილმოგრაფია. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-10-19. ციტირების თარიღი: 2013-01-18.
ვისთანი

ვისთანი (აზერ. Vistən) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1007 კაცი. Vistən (Vistan) GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azərbaycan Respublikası əhalisinin siyahıyaalınması 2009-cu il. I cild. Bakı - 2010
ომერ სეიფედინი

ომერ სეიფედინი (დ. 28 თებერვალი, 1884, პოლტავა — გ. 6 მარტი, 1920, სტამბოლი) — თურქი მწერალი. ლიტერატურული მოღვაწეობა დაიწყო 1908 წლის შემდეგ. 1938 წელს გამოსცა მოთხრობა „თეთრი ტიტა“. მისი ნაწარმოებები თარგმნილია სხვადასხვა ენებზე, მათ შორის ქართულად. გოცირიძე, ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 525. ომერ სეიფედინი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ 1.0 1.1 Deutsche Nationalbibliothek Record #119525836 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a>
ვიზაზამინი

ვიზაზემინი (აზერ. Vizəzəmin) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 492 კაცი. ვიზაზამინი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azərbaycan Respublikası əhalisinin siyahıyaalınması 2009-cu il. I cild. Bakı - 2010
კაკაბეთის ღვთისმშობლის მეორე ეკლესია

კაკაბეთის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ კაკაბეთში. აგებულია XX საუკუნის II ნახევარში, ადგილობრივი მოსახლეობის მიერ. ძველი დანგრეული ეკლესიის ადგილას. ეკლესია გეგმით ოთხკუთხაა 6,3 მეტრი 5,3 მეტრზე. ნაგებია რიყის ქვით და ბეტონის ბლოკებით. შენობას დასავლეთიდან და სამხრეთიდან აქვს შომოსასვლელები, აღმოსავლეთში კი სარკმელია გაჭრილი. გადახურულია ხის მორებზე დაწყობილი კრამიტით. კუპრეიშვილი ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 115.
ვოვი

ვოვი (აზერ. Vov) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 334 კაცი. ვოვი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azərbaycan Respublikası əhalisinin siyahıyaalınması 2009-cu il. I cild. Bakı - 2010
არსენა ყაჩაღი

არსენა ყაჩაღი — რეჟისორ ვლადიმერ ბარსკის ფილმი არსენა ოძელაშვილის შესახებ. გადაღებულია 1923 წელს. „არსენა ყაჩაღი“ ცნობილი ქართველი მსახიობის, ნატო ვაჩნაძის პირველი კინოროლი იყო. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმი ასახავს ბატონყმური წყობილების მძიმე შედეგებს. არსენა ოძელაშვილი თავადის ქალს შეუყვარდება, მაგრამ არსენა უარს იტყვის. შეურაცხყოფილი ქალის შურისძიების გამო არსენა იძულებულია ყაჩაღად გავარდეს. სოციალური უსამართლობისა და ძალადობის წინააღმდეგ მებრძოლი გლეხი არსენა სათავეში უდგება გლეხთა აჯანყებას. გარყვნილი ბატონი ჯერ შეურაცხყოფს მის სატრფოს, შემდეგ კი თვითმკვლელობამდე მიჰყავს იგი. გაბოროტებული არსენა შურს იძიებს, ახერხებს ციხიდან გაქცევას და უბრუნდება თავის რაზმს. გულგატეხილი არსენა მარტოდმარტო აგრძელებს ბრძოლას მჩაგვრელთა წინააღმდეგ. გრიგოლ ჩეჩელაშვილი — არსენა ოძელაშვილი ნატო ვაჩნაძე — ნენო პეტრე ესიკოვსკი — გიგო კოტე ანდრონიკაშვილი — თავადი ირაკლი ზაქრო ბერიშვილი — მოურავი ვასო არაბიძე — თავადი ვახტანგი ასია ბარხუდაროვა — თავადის ქალი რუსუდანი ივან კრუჩინინი — გენერალი გ. ავეტიანი — გენერალი ვლადიმერ ბარსკის კონსერვატორიის სტუდენტი გრიგოლ ჩეჩელაშვილი შემთხვევით გაიცნო რუსთაველის გამზირზე. ფილმმა ჩეჩელაშვილს მცირე პოპულარობა მოუტანა და შემდგომში მან რამდენიმე ფილმში („აბრეკ-ზაური“, „კეთროვანი“, „მეორე ცოლი“, „ზელიმხანი“) მიიღო მონაწილეობა. ფილმი მაყურებელმა მოიწონა, მაგრამ პრესისგან კრიტიკა შეხვდა. კრიტიკოსების აზრით სცენარის ავტორი არსენას არ იცნობდა და ხალხის გმირს ფილმმა ჩრდილი მოჰფინა. მათი აზრით გამოწკეპილი და დაპუდრული არსენა დიდგვაროვანს უფრო წააგავდა, ვიდრე გაყაჩაღებულ გლეხკაცს. ფილმის სახელწოდებამ უკმაყოფილება გამოიწვია მოსკოვში. ფუნქციონერებს არ სურდათ, მთავარი გმირი ბანდიტი ყოფილიყო, თუმცა როცა გაიგეს არსენას, როგორც მჩაგვრელების წინააღმდეგ მებრძოლის პოზიცია, სათაურიც დატოვეს და ფილმს გამოსვლის უფლება მისცეს. ირაკლი მახარაძე, „დიადი მუნჯი“ — ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა, თბილისი, 2014 ISBN 978-9941-23-104-9 არსენა ყაჩაღი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ ნათია ამირეჯიბი, „დროთა ეკრანი“ გვ. 32 — „ხელოვნება“, თბილისი, 1990
კალობნის ღვთისმშობლის ეკლესია

კალობნის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ თოხლიაურსა და მანავს შორის, ტყით დაფარულ მთაზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. 2013 წელს ეკლესიას ჩაუტარდა რემონტი, რის გამოც ძეგლმა დაკარგა ისტორიული ღირებულებები. ეკლესია დარბაზულია, 4,5 მეტრი 3,2 მეტრზე, ეკლესიას არ გააჩნია აფსიდი. ეკლესია ნაგებია ქვიშაქვის ნატეხითა და რიყის ქვით. გარეთა კედლების წყობაში აქა-იქ ჩატანებულია დაუმუშავებელი მოზრდილი ქვები. ქვების წყობა ქაოსურია. ეკლესიას შესასვლელი სამხრეთიდან ჰქონდა. აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებში კი თითო, სწორკუთხა სარკმლები იყო გაჭრილი. რემონტის დროს აღმოსავლეთ კედლის სარკმელი, მრგვალ სარკმლად გადააკეთეს, დასაცლეთ სარკმელი კი დაუდევრად დაადაბლეს. შენობა გადახურულია ხის ნივნივებზე დალაგებული ღარისერი კრამიტით. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 115.
ბექა ლილუაშვილი

ბექა ლილუაშვილი (დ. 20 სექტემბერი, 1991, ქუთაისი) — ქართველი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი. საქართველოს X მოწვევის პარლამენტის წევრი. პოლიციის უმცროსი ლეიტენანტი. დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 2013–2014 წლებში იყო სს „პროკრედიტ ბანკის“ მცირე ბიზნესის კლიენტთა მრჩეველი. 2014 წელს სს „ბანკი კონსტანტას“ ბიზნესის დაკრედიტების ექსპერტი. 2014–2016 წლებში მუშაობდა საქართველოს მთავრობის ადმინისტრაციაში — ეკონომიკური საბჭოს აპარატის ეკონომიკური განვითარების სამსახურის მრჩევლად (II კატეგორია); 2016 წელს — ეკონომიკური საბჭოს აპარატის ეკონომიკური განვითარების სამსახურის მრჩევლად (I კატეგორია). 2017 წელს იყო საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს ეკონომიკური ზრდის ანალიზის დეპარტამენტის კონსულტანტი (I კატეგორია). 2017 წელს საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს ეკონომიკური ანალიზისა და რეფორმების დეპარტამენტის ეკონომიკური რეფორმების სამმართველოს უფროსი. 2017–2018 წლებში მუშაობდა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს კვლევისა და განვითარების დეპარტამენტში. 2018–2019 წლებში იყო საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საინფორმაციო-ანალიტიკური დეპარტამენტის კვლევისა და რეფორმების სამმართველოს უფროსი. 2019 წელს ამავე დეპარტამენტის დირექტორის მოადგილე. 2019–2020 წლებში საქართველოს პრემიერ-მინისტრის მრჩეველი ეკონომიკურ საკითხებში. 2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. ბექა ლილუაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ ქონებრივი დეკლარაცია[მკვდარი ბმული] ↑ ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ საქართველოს პარლამენტის 2020 წლის 31 ოქტომბრის არჩევნები შეაჯამა. ცესკო (2020-12-03). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-12-15. ციტირების თარიღი: 6 დეკემბერი, 2020.