laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ინტელექტუალური საკუთრების დაცვის ბიურო

ინტელექტუალური საკუთრების დაცვის გაერთიანებული საერთაშორისო ბიურო (BIRPI) (ფრანგ. Bureaux Internationaux Réunis pour la Protection de la Propriété Intellectuelle) იყო საერთაშორისო ორგანიზაცია. იგი შეიქმნა 1893 წელს ბერნის კონვენციის ლიტერატურისა და მხატვრული ნაწარმოებების დაცვის შესახებ და პარიზის სამრეწველო საკუთრების დაცვის კონვენციის ადმინისტრირების მიზნით. BIRPI არის ინტელექტუალური საკუთრების მსოფლიო ორგანიზაციის (WIPO) წინამორბედი. 1873 წელს შემოქმედთათვის წამოიჭრა აქტუალური საკითხი. მათ ეშინოდათ, რომ სხვები მოიპარავდნენ მათ იდეებს, რადგან არ არსებობდა ასეთი საკითხების რეგულირების საშუალება. ბევრმა არჩია არ დასწრებოდა გამოგონებების საერთაშორისო გამოფენას ვენაში (ავსტრია) იმ წელს. 1883 წელს პარიზის კონვენცია სამრეწველო საკუთრების დაცვის შესახებ მივიდა ამ საკითხის გადაწყვეტამდე და ეს იყო პირველი გადადგმული ნაბიჯი ინტელექტუალური საკუთრების დაცვის საქმეში. პარიზის კონვენციის შემდეგ ჯერ კიდევ იყო გარკვეული ხარვეზები, ამიტომ 1886 წელს შედგა ბერნის კონვენცია ლიტერატურული და მხატვრული ნაწარმოებების დაცვის შესახებ. ეს იმას ნიშნავდა, რომ ისეთ შემოქმედებით ნამუშევრებს, როგორიცაა მუსიკა, წიგნები და ნახატები, ასევე ენიჭებოდა დაცვა. 1893 წელს პარიზის კონვენციით დაარსებული საერთაშორისო ბიურო და ბერნის კონვენციით შექმნილი საერთაშორისო ბიურო, ორივე ადმინისტრაციული ამოცანების შესასრულებლად გაერთიანდნენ და ჩამოყალიბდა BIRPI. თავდაპირველად ბერნში (შვეიცარია) დაფუძნებული BIRPI გადავიდა ჟენევაში 1960 წელს. BIRPI ჩაანაცვლა ინტელექტუალური საკუთრების მსოფლიო ორგანიზაციამ (WIPO). კონვენციამ სახელი შეცვალა, თანაც ის სამთავრობათაშორისო ორგანიზაციად იქცა, რომელსაც წევრი სახელმწიფოები ხელმძღვანელობენ. BIRPI-ის ბოლო დირექტორი იყო გეორგ ბოდენჰაუზენი. ↑ https://www.wipo.int/about-wipo/en/history.html
კინოსტუდია „ბელარუსფილმის“ ფილმები

კინოსტუდია „ბელარუსფილმის“ ფილმები — კინოსტუდიაში გადაღებული ფილმების სია ქრონოლოგიური თანმიმდევრობით, დაარსებიდან დღემდე. 1926 ტყის ლეგენდა 1927 კასტუს კალინოვსკი 1927 მისი აღმატებულება 1929 ხვალამდე 1930 რუბიკონი 1930 ქამელეონი 1930 სასამართლო უნდა გაგრძელდეს 1932 ნეითან ბეკერის დაბრუნება 1935 ინჟინერი გოფი 1935 ხომალდის გზა 1936 გოგონა პაემანზე მიიჩქარის 1936 ბეთჰოვენის კონცერტი 1938 დათვი 1938 ნიღაბი 1939 კაცი ფუტლიარში 1947 ახალი სახლი 1949 კონსტანტინე ზასლონოვი 1954 ვინ იცინის ბოლოს? 1954 პარტიზანის შვილები 1955 მწვანე შუქები 1957 ჩვენი მეზობლები 1959 გოგონა ეძებს მამას 1960 წინ სახიფათო მოსახვევია 1965 ალპური ბალადა 1965 ოსტატების ქალაქი 1966 აღმოსავლეთის კორიდორი 1969 მე, ფრანცისკ სკორინა… 1970 იმპერიის 1973 დაშნა 1974 ბრინჯაოს ფრინველი 1974 ბავშვობის უკანასკნელი ზაფხული 1975 ბურატინოს თავგადასავალი 1975 პატარა სერჟანტი 1976 საიდუმლოდ მთელ ქვეყანას 1977 წითელქუდა 1977 შავი არყის ხე 1977 პროფილში და ანფასში 1977 სამი მხიარული ნაკადი 1978 შეხვედრა ზამთრის ბოლოს 1978 გასული წლის კადრილი 1979 განრიგი ზეგისთვის 1979 ათვლის წერტილი 1979 მიიღეთ დეპეშა ნისიად 1979 ცისფერი კარბუნკული 1979 დენისკას საოცარი თავგადასავლები 1980 სახელმწიფო საზღვარი-1 1980 სახელმწიფო საზღვარი-2 1981 საკონტროლო სპეციალობაში 1981 გაყიდული სიცილი 1981 ფრუზა 1981 ჩვენი მოწოდება 1982 სახელმწიფო საზღვარი-3 1982 კათედრა 1983 ბელიე როსი 1983 მამები და შვილები 1984 ფერიას საშემოდგომო საჩუქარი 1984 სახელმწიფო საზღვარი-4 1986 სახელმწიფო საზღვარი-5 1987 სახელმწიფო საზღვარი-6 1987 პიტერ პენი 1987 რეპეტიტორი 1988 სახელმწიფო საზღვარი-7 1988 სახელმწიფო საზღვარი-8 1988 მე მქვია არლეკინი 1990 მარადი ქმარი 1990 ჩვენი კაცი სან-რემოში 1990 ადამიანი შავი „ვილგიდან“ 1992 776-ე კილომეტრი 1995 შავი ყუთი 1997 ბოტანიკური ბაღი 1998 მოსაცდელი დარბაზი 2000 44-ის აგვისტოში 2001 ესკიზი მონიტორზე 2003 ანასტასია სლუცკაია 2003 გამოსასვლელი კაბა 2006 ფელინის წერილი 2009 კადეტი 2014 ბელიე როსი. დაბრუნება კინოსტუდიის ვებ-გვერდი დაარქივებული 2020-01-25 საიტზე Wayback Machine.
დიდი ომი (დოკუმენტური სერიალი)

„დიდი ომი“ (რუს. «Великая война») — რუსული მხატვრულ-დოკუმენტური სერიალი, დოკუმენტური დრამა, რომელიც სსრკ-ის დიდ სამამულო ომში ნაცისტურ გერმანიაზე გამარჯვების 65-ე წლისთავს მიეძღვნა. სერიალის პირველი ეპიზოდი რუსეთის პირველ არხზე 2010 წლის 29 მარტს გავიდა. 2012 წლის 7 მაისს (სერიალის ბოლო ეპიზოდის გამოსვლიდან 2 წლის შემდეგ) გამოვიდა სერიალის გაგრძელება, რომელიც დამატებით 10 ეპიზოდს მოიცავდა. დოკუმენტური სერიალი რუსეთში გადიოდა პირველ არხზე, უკრაინაში — „ინტერზე“, ჩინეთში — „CCTV-9“-ზე. სერიალი შეიძინა საერთაშორისო სატელევიზიო არხმა „The History Channel“-მა და მთლიანად გაახმოვანა ინგლისურად. ამ ენაზე სერიალს ეწოდა Soviet Storm: World War II — In The East („საბჭოთა ქარიშხალი: მეორე მსოფლიო ომი — აღმოსავლეთში“). სერიალის თითოეულ ეპიზოდში მოცემულია დიდი სამამულო ომის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ეტაპი, დაწყებული გერმანული ჯარების სსრკ-ის ტერიტორიაზე შეჭრით დაწყებული და 1945 წლის 9 მაისის გამარჯვების დღითა და იაპონიასთან ომით დამთავრებული. სერიალში გამოყენებულია 3D კომპიუტერულ გრაფიკას, დადგმულ სცენებსა და დოკუმენტურ კადრებს. გადაღებები ძირითადად ყირიმში, კიევსა და ვოლგოგრადში მიმდინარეობდა. Мурадов А. Б. Кандидатская диссертация. Великая отечественная война на телевизионном экране: художественно-эстетические решения в многосерийных фильмах. — М., 2018. — 188 c. სერიალის ყველა ეპიზოდი YouTube-ზე „დიდი ომი“ ტელეარხ „კარუსელის“ საიტზე ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 1.7 1.8 "Soviet Storm: World War II in the East - Operation Barbarossa". Star Media's Official Youtube Channel. ციტირების თარიღი: 2014-01-06 ↑ Star Media снимет продолжение «Великой войны» к весне. MediaБизнес (2010-11-04). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-11-09. ციტირების თარიღი: 2013-06-06. ↑ Сусанна Альперина. (2012-05-04) Великая война. Российская газета. ციტირების თარიღი: 2013-06-06.
ანი ტაკიძე

ანი (ანა) ტაკიძე (დ. 13 დეკემბერი, 1972, თბილისი) — ქართველი მუსიკოსი. მამა, რევაზ ტაკიძე – დირიჟორია, დედა, ლალი – პიანისტ-კონცერტმაისტერი. ანიმ 1991 წელს დაამთავრა თბილისის ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის ცენტრალური სამუსიკო სკოლა – „ნიჭიერთა ათწლედი“ (ფ-ნოს პედაგოგი ლიანა ფირალიშვილი), 1996 წელს კი ბილისის ვანო სარაჯიშვილის სახელობის სახელმწიფო კონსერვატორია, პროფესორ ნანა ხუბუტიას კლასი. მისივე ხელმძღვანელობით 1998 წელს – ასპირანტურა. 2002-2005 წლებში ანი ტაკიძე იყო DAAD-ის სტიპენდიატი და სწავლობდა მიუნჰენის მუსიკისა და თეატრის უმაღლესი სკოლის (hochschule für Musik und Theater München) ასპირანტურაში პროფესორ ფრანც მესინგერთან (ფ-ნო), კამერული ანსამბლის კლასში კი ჰელმუტ დოიჩთან (საკონცერტო დახელოვნება). 2005 წელს გახდა მოსკოვის სვიატოსლავ რიხტერის საერთაშორისო კონკურსის ლაურეატი. იგი ფინალისტებს შორის ერთადერთი მანდილოსანი იყო და მეხუთე პრემია დაიმსახურა. მოსკოვის პრესამ ანის „პუბლიკის საყვარელი პიანისტი“ უწოდა. 2005 წლიდან ანი ტაკიძე არის მიუნხენის ლუდვიგ მაქსიმილიანის უნივერსიტეტის დოცენტი. პედაგოგიურ საქმიანობას წარმატებით უთავსებს აქტიურ საკონცერტო მოღვაწეობას. როგორც სოლისტი და ანსამბლისტი მონაწილეობდა ისეთ ფესტივალებში როგორებიცაა: ოლეგ კაგანის სახელობის ფესტივალი კრეუტში (გერმანია, 2010), გიდონ კრემერის კამერული მუსიკის ფესტივალი ლოკენჰაუზში (ავსტრია, 2011), „შემოდგომის თბილისი“ (2008), თანამედროვე მუსიკის ფესტივალი თბილისში (2008-2010). პიანისტი თანამშრომლობს ცნობილ სიმფონიურ ორკესტრებთან: ნიურნბერგის, მიუნხენის, ტრიერის, მოსკოვის, დუბროვნიკის, თბილისის Sinfonietta; მუშაობს დირიჟორებთან: ჰიროიუკი ივაკი, მარკ მასტი, ერი კლასი, იური კოჩნევი, რობერტ კანეტი, ნორმან ვიჯაჯა, ვახტანგ კახიძე, რევაზ ტაკიძე, დავით კინწურაშვილი და სხვა. 2012 წელს პიანისტმა ჩაატარა მასტერკლასები DAAD-ის პროგრამით თბილისისა და ჯაკარტის (ინდონეზია) კონსერვატორიებში. გასტროლებით მოიარა: რუსეთი, იუგოსლავია, გერმანია, იტალია, ჰოლანდია. ანი ტაკიძის რეპერტუარშია: ბიძინა კვერნაძე – „პოემა“; რევაზ ლაღიძე – „რონდო–ტოკატა“; საფორტეპიანო კონცერტები: მოცარტი №14, 20, 21, 24; ბეთჰოვენი №2,4,5; ბრამსი №1; შოპენი №1,2; შოსტაკოვიჩი №2; რაველი №2; შუმანის ინტროდუქცია და საკონცერტო allegro (პირველი შესრულება; თბ., 2015, 06, 06); ბეთჰოვენის 32–ე საფორტეპიანო სონატა; ბრამსის საფორტეპიანო პიესები; პროკოფიევის მე-9 სონატა; კამერული რეპერტუარი: სკარლატი, ი.ს. ბახი, მოცარტი, ბეთჰოვენი, შუმანი, შოპენი, რაველი და სხვა. ქართული მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი, თბ., 2015, გვ. 445 რევაზ და ანი ტაკიძეების ბენეფისი, გ. ტორაძე, მუსიკა, საქართველოს კომპოზიტორთა შემოქმედებითი კავშირის ჟურნალი, თბ., 2012, №4, გვ. 47-48 ანი ტაკიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მემედ კონცელიძე

მემედ კონცელიძე (დ. 15 დეკემბერი, 1912, მახინჯაური — გ. 1963) — ქართველი ინჟინერი, II მსოფლიო ომის პერიოდის პარტიზანული მოძრაობის მონაწილე ალბანეთში. მიიღო უმაღლესი სასოფლო–სამეურნეო განათლება და მუშაობდა ჯერ ოჩხამურში, შემდეგ კი ოზურგეთის რაიონის სოფელ ლაითურის ჩაის მეურნეობაში ინჟინერ–მექანიკოსად. მეორე მსოფლიო ომის დაწყების მეორე დღესვე გაიწვიეს ჯარში. მემედ კონცელიძე 46–ე არმიის ერთ–ერთი პოლკის შტაბის უფროსის მოადგილე იყო. მონაწილეობდა მარუხის უღელტეხილისათვის ბრძოლებში. 1942 წლის 5 სექტემბერს მძიმედ დაჭრილი ტყვედ ჩავარდა. იმყოფებოდა ჯერ იუგოსლავიაში, ხოლო შემდეგ გადაიყვანეს ალბანეთში, სადაც სხვა ტყვეებთან ერთად ამუშავებდნენ ბარმაშის ხიდის აღდგენაზე. 1943 წლის დამლევს იგი ტყვეობიდან გაიქცა და „აკმარიას“ (სახალხო შურისმაძიებელი) ბატალიონს შუერთდა. მემედ კონცელიძის პირველი საბრძოლო ნათლობა შედგა იმავე წლის სექტემბერში კორჩის რაიონში, სოფელ შტელის მახლობლად. ამ ბრძოლაში პარტიზანებმა შთამბეჭდავი გამარჯვება მოიპოვეს. ოთხი თვის შემდეგ, როგორც კადრის ოფიცერი და ომში გამოცდილების მქონე, იგი დააწინაურეს მეოთხე ბრიგადის პირველი ბატალიონის შტაბის წევრად და, ამავე დროს, დანიშნეს ნაღმმტყორცნელთა ასეულის მეთაურად. 1943 წლის დამლევს მემედ კონცელიძე გადაიყვანეს ალბანეთის განმათავისუფლებელი არმიის გენერალური შტაბის უფროსის მოადგილედ და თან შეუთავსეს მე–4 ბრიგადის პოლიტსამმართველოს უფროსობა. მან რუსულთან ერთად კარგად იცოდა თურქული ენაც, ამიტომ როგორც პოლიტსამმართველოს უფროსი, დიდ სააგიტაციო მუშაობას ეწეოდა ალბანელ მოსახლეობაში და პარტიზანებს შორისაც. ალბანეთის შრომის პარტიის ცენტრალური კომიტეტის გენერალური მდივანი და შეიარაღებული ძალების მთავარსარდალი ენვერ ხოჯა ქართველი ვაჟკაცის ცნობა–დახასიათებაში წერდა: „... თავისი საქმიანობით დიდად შეუწყო ხელი გერმანელებზე ჩვენს გამარჯვებას. ომის განმავლობაში მებრძოლებს უნერგავდა მხნეობას, მამაცობას, პატრიოტიზმს და მტრისადმი სიძულვილს, სარგებლობდა სარდლობის დიდი ნდობით, ჯარისკაცების სიყვარულით, მშვიდობიანი მოსახლეობის პატივისცემით. მისი მეთაურობით განხორციელდა რამდენიმე დიდი ოპერაცია, რომელმაც დააჩქარა ათობით დასახლებული პუნქტისა და ათასობით ალბანელის განთავისუფლება ფაშისტური უღლისაგან. ამიტომ ამხ. მ. კონცელიძე იმსახურებს მადლიერი ალბანეთის საპატიო მოქალაქის წოდებას და პირველი ხარისხის „დიდების“ პარტიზანულ ორდენს“. ომის შემდეგ მემედ კონცელიძე გამარჯვებული დაბრუნდა სამშობლოში. მოღვაწეობდა თავისი პროფესიით. ალბანეთში ცხოვრების წლებზე არ საუბრობდა საბჭოთა კავშირსა და ალბანეთს შორის შექმნილი დაძაბული პოლიტიკური ურთიერთობის გამო. დაკრძალულია მშობლიურ მახინჯაურში. მემედ კონცელიძე, საქართველო-დასავლეთი: ნარკვევები სამხედრო ურთიერთობათა ისტრიიდან, რ. დაუშვილი, შ. უტიაშვილი, თბ., 2012, გვ. 128-129 სურგულაძე, ა. აჭარის წარგზავნილები ევროპის ხალხთა წინააღმდეგობის მოძრაობაში: სამხრეთ-დასავლეთ საქართველოს ისტორიის ნარკვევები: აჭარა: ტ. 4: 1921-1990, ბათუმი, 2012, გვ. 223-225 მემედ კონცელიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ჰვანგ უ იო

ჰვანგ უ იო ( კორ. 황우여, ჰანჯა: 黃祐呂 დ. 3 აგვისტო, 1947) — კორეელი იურისტი, პოლიტიკოსი და საენურის პარტიის ყოფილი თავმჯდომარე. 2012 წლიდან ჰვანი წარმოადგენს იონსუს ოლქში მცხოვრებ ამომრჩეველს, ინჩეონში სამხრეთ კორეის ეროვნულ ასამბლეაში. ჰვანი სამართალს სწავლობდა სეულის ეროვნულ უნივერსიტეტში. ის სამხრეთ კორეაში პოლიტიკოსად გახდომამდე იყო მოსამართლე სეულისა და სხვა იურისდიქციების სასამართლოებში. ჰვანი ხუთჯერ იქნა არჩეული იმ საარჩევნო ოლქში, რომელსაც ის დღეს დღწარმოადგენს. 2016 წელს ჰვანმა მესამე ადგილი დაიკავა Rainbow Vote- ის 22 ყველაზე ჰომოფობი პოლიტიკოსთა სიაში. ის ცნობილია როგორც საუზმის ლოცვების ეროვნული კომიტეტის თავმჯდომარედ და კორეაში ანტი-გეი კანონმდებლობის მთავარ არქიტექტორად. 2014 წელს მან საერთაშორისო სოლიდარობის სააგენტოს ორგანიზებაში მიიღო მონაწილეობა გლობალური ჰომოსექსუალობის შესაჩერებლად, კორეელ ევანგელისტებსა და ჰაიტიში მათ კოლეგებთან თანამშრომლობით. დაამთავრა ინჩეონ სონგნიმის ეროვნული სკოლა დაამთავრა ინჩეონის საშუალო სკოლა დამთავრება ჯაემულპოს საშუალო სკოლა LLB იურიდიული ფაკულტეტი, სეულის ეროვნული უნივერსიტეტი მაგისტრატურა კონსტიტუციურ კვლევებში, სეულის ეროვნული უნივერსიტეტი დოქტორი კონსტიტუციურ კვლევებში, სეულის ეროვნული უნივერსიტეტი ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Lee, Eun-joo (16 May 2012). „Saenuri elects new leaders“. Korea JoongAng Daily. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 14 July 2012. ციტირების თარიღი: 22 December 2012. ↑ 아이티와 ‘지구촌 동성애 저지 국제연대’ 창설 추진-교회연합신문-The Ecumenical press. ციტირების თარიღი: 2016-05-19 ↑ Rainbow Voters Declaration. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-06-02. ციტირების თარიღი: 2016-05-19
ელენა ჩიკვაიძე

ელენა ჩიკვაიძე (დ. 17 ნოემბერი, 1910, თბილისი — გ. 1996, მოსკოვი) — ქართველი მოცეკვავე. ელენა გიორგის ასული ჩიკვაიძე დაიბადა თბილისში, 1910 წლის 17 ნოემბერს. სწავლობდა მ. პერინის კერძო ქორეოგრაფიულ სტუდიაში. 1924-1925 წლებში იყო ზ. ფალიაშვილის სახელობის თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის საბალეტო დასის სოლისტი. 1929 წელს დაამთავრა ლენინგრადის ქორეოგრაფიული სასწავლებელი. 1929-1941 წლებში იგი მოღვაწეობდა კიროვის სახელობის ლენინგრადის ოპერისა და ბალეტის თეატრში. ამ სცენაზე შესრულებული როლებიდან აღსანიშნავია ხასინტას პარტია კრეინის ბალეტ „ლაურენსიაში“ და მანიჟე ა. ბალანჩივაძის ბალეტიდან „მთების გული“. ელენა ჩიკვაიძე იყო ამ როლების პირველი შემსრულებელი. სხვა პარტიები: ფეია ვიოლანტი, პრინცესა ფლორინა, ოდეტა-ოდილია, ჯულიეტა და სხვა. 1938 წელს ელენა ჩიკვაიძე პარალელურად მოღვაწეობდა ლენინგრადის ოპერისა და ბალეტის მცირე თეატრში, სადაც განასახიერა ჩერქეზი ქალი ასაფიევის ბალეტში „კავკასიელი ტყვე“; 1941-1943 წლებში ცეკვავდა ა. სპენდიაროვის სახელობის ერევნის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო თეატრში; 1951 წელს, ბალეტის სხვა ცნობილ მოცეკვავეებთან ერთად, გადაიღეს ფილმში „დიდი კონცერტი“; 1943-1957 წლებში იყო მოსკოვის დიდი თეატრის სოლისტი; 1956–1982 წლებში აქვე განაგრძო მუშაობა ბალეტმაისტერ-რეპეტიტორად. თითქმის 20 წლის მანძილზე ამავე თეატრის მთავარი ბალეტმაისტერი იყო მისი მეუღლე ლეონიდ ლავროვსკი. 1948 წელს ელენა ჩიკვაიძეს მიენიჭა რსფსრ დამსახურებული არტისტის წოდება; 1954-1956 წლებში ასწავლიდა მოსკოვის ქორეოგრაფიულ სასწავლებელში; 1976 წლიდან იგი გახდა რსფსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე. მშობლების გზას გაჰყვა მათი ვაჟი მიხეილ ლავროვსკიც. იგი დაიბადა თბილისში, 1941 წლის 29 ოქტომბერს. 1983-1985 წლებში ზ. ფალიაშვილის სახელობის თბილისის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო აკადემიური თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელი იყო. ღვაწლმოსილი ბალერინა გარდაიცვალა 1996 წლის მაისში, მოსკოვში. ქართული მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი. – თბ., 2015. –გვ. 533. ელენა ჩიკვაიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ლია რატიანი

ლია რატიანი (დ. 2 თებერვალი, 1937, სენაკი) — ქართველი ექიმი, ნევროლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი. 1962 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის პედიატრიული ფაკულტეტი. 1962-1967 წლებში იყო წალენჯიხის რაიონული პოლიკლინიკის თერაპევტი; 1967-1971 წლებში ნევროპათოლოგი; 1971 წლიდან ექიმთა დახელოვნების უნივერსიტეტის კლინიკური საავადმყოფოს ნერვულ სნეულებათა განყოფილების ორდინატორი. ავტორია 16 სამეცნიერო ნაშრომისა, რომლებიც გამოქვეყნებულია ადგილობრივ და საზღვარგარეთის ჟურნალებში. მიღებული აქვს საავტორო უფლება „აუტოალერგიის განსაზღვრის მეთოდი ნერვული სისტემის ინფექციური დაზიანების დროს“, 1973. გამოქვეყნებული აქვს მეთოდური წერილი „აუტოალერგიის განსაზღვრის მეთოდი ნერვული სისტემის ინფექციური დაზიანების დროს“, 1978. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1964 წელს „T და B იმუნური სისტემების ძირითადი მაჩვენებლების მდგომარეობა ტუბერკულოზური და არატუბერკულოზური წარმოშობის სეროზული მენინგიტების და პოლირადიკულონევრიტების დროს“. საქართველოს იმუნოლოგთა სამეცნიერო საზოგადოება, წევრი საქართველოს ნევროლოგთა სამეცნიერო საზოგადოება, წევრი ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 238 ლია რატიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
საქართველოს საბჭოების IV ყრილობის დელეგატთა სია

საქართველოს საბჭოების IV ყრილობაზე აფხაზეთის სსრ-დან წარმოდგენილი იყო შემდეგი დელეგატები: ნაზარეთიანი, ქართველიშვილი, ლეიანდოვსკი, ვ. სტურუა, ნ. ლაკობა, ს. ჭანბა, გ. სტურუა, ინალ იფა, მატიუხინი, სუკოიანი, ხაბურძანია, ლაგველავა, ნაჭყებია, გაბუნია, აბგაჯი, ვ. ლადარია, გარცკია, ბებია, მელაძე, აპბა, დამენია, ანასტასიდი, გიგაური, პაროტიდი, კოფტუნი, მასხულია, მინოსიანი, კეშანიდი. კანდიდატები: მარკოსია, ბასარია, ჩიჟოვა, შამბა, ა. ვარდანია. ↑ газ. «Советская Абхазия», №57 (1624), 15 март, 1927
ოდესის კინოსტუდიის ფილმები

ოდესის კინოსტუდიის ფილმები — კინოსტუდიაში გადაღებული ფილმების სია ქრონოლოგიური თანმიმდევრობით, დაარსებიდან დღემდე. 1926 ვასია-რეფორმატორი 1927 დიპლომატის ჩანთა 1929 არსენალი 1933 კოლიივშჩინა 1938 საზღვაო პოსტი 1939 მეზღვაურები 1941 მეზღვაურის ქალიშვილი 1941 საიდუმლო კუნძული 1941 ტანკერი „დერბენტი“ 1955 თეთრი პუდელი 1956 გაზაფხული ზარეჩნაიას ქუჩაზე 1958 ორი ფიოდორი 1965 ერთგულება 1966 ანეტა 1966 ავდოტია პავლეს ასული 1966 ვერტიკალი 1967 ჰაერის გამყიდველი 1968 შემთხვევა სამძებრო პრაქტიკიდან 1968 ანგელოზის დღე 1969 13 დავალება 1969 თეთრი აფეთქება 1970 ვალერკა, რემკა +… 1973 რინგი 1974 ცისფერი პატრული 1975 არ-ქი-მე-დე-ბი! 1975 კაპიტანი ნემო 1976 თემური და მისი რაზმი 1977 სად ხარ ბაგირა? 1978 დარტანიანი და 3 მუშკეტერი 1979 შეხვედრის ადგილის შეცვლა შეუძლებელია 1979 ელექტრონიკას თავგადასავალი 1979 ბოშა 1981 გაუფრთხილდით ქალებს 1981 გრძელი გზა ლაბირინთში 1982 4:0 ტანეჩკას სასარგებლოდ 1983 ცოცხლად შეიპყარით 1983 იმედის გაზაფხული 1983 სამხედრო-საველე რომანი 1984 მისი ცხოვრების ნაპირი 1987 ათი პატარა ზანგი 1988 ციხესიმაგრე იფის ტუსაღი 1990 გამბრინუსი 1991 ექსტრასენსი 1996 ჯავშნოსანის დაბრუნება 2002 ატლანტიდა 2002 ჩეხოვის მოტივები 2006 ორნი და ომი 2009 სტრადივარის პისტოლეტი სუვენირი ოდესიდან
სო დონგ ჯინი

სო დონგ ჯინი — სამხრეთ კორეელი სოციოლოგი, კულტურის კრიტიკოსი და უნივერსიტეტის პროფესორი. ის ასევე კორეის გეი მამაკაცთა უფლებების ასოციაციის ჩინგუსაის ერთ-ერთი პირველი მთავარი აქტივისტი იყო. სო დონგ ჯინმა შემოიტანა ქვიარ თეორია კორეაში და უმთავრესი როლი შეასრულა კორეის უნივერსიტეტებში LGBTQ+ შეკრებების წამოწყებაში. ის საკუთარ თავს უწოდებს "პროგრესულ ჰომოსექსუალ ინტელექტუალს, რომელიც ლესბოსელებისა და გეებისთვის უკეთეს ცხოვრებას ითხოვს" მისი გამოკითხვებისა და დაკვირვებების გამოქვეყებით მისი სურვილია, რომ სექსუალური უმცირესობის წევრებმა თანაგრძნობა ჰპოვონ და კორეის საზოგადოებაში თავი ნაკლებად გარიყულად იგრძნონ. სო დონგ ჯინმა გამოიგონა ტერმინი "ნაკვონ-დონგის კულტურის გარდაქმნა", რაც გულისხმობს ნაკვონ- დონგის, ჯონგრო- გუს, ბუნდოვან გეი უბანს სეულში. იონსეის უნივერსიტეტის სოციოლოგიის სამაგისტრო სკოლის სტუდენტმა სო დონგ ჯინმა 1995 წლის მარტში გადაწყვიტა სტუდენტურ ჟურნალში გამოექვეყნებინა მარტივი განცხადება იმ მოტივით, რომ ეპოვა სხვა "მისნაირი" ჰომოსექსუალები და შეექმნა წრე სადაც ერთმანეთს განცდებსა და გამოცდილებებს გაუზიარებდნენ. შემდგომში ის აკონკრეტებს, რომ უნივერსიტეტში აღნიშნული წრის შექმნით მას სურდა "გეტოიზებული" ასპექტი გადასულიყო, რასაც ნაკვონ-დონგი-გეი საზოგადოების ზედმეტად სექსუალიზებუი ასპექტი ერქვა. იონსეის უნივერსიტეტი იყო პირველი რომელმაც მიიღო ასეთი წრე რომელსაც შემდგომში მიბაძა სეულის ეროვნულმა უნივერსიტეტმა და შექმნა "Maeum 001 (마음001)", ნომერი "001",რომელიც გეი ადამიანის უფლებების პრიცენტს წარმოადგენს კორეის საზოგადოებაში. ↑ 경향신문. (March 29, 1995) 동성연애 회원 모집' 연대학보 이색광고 ko. ციტირების თარიღი: 2019-06-12
ზოტის განძი

ზოტის განძი — VIII-IX საუკუნეებით დათარიღებული განძი, რომელიც აღმოჩენილია ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზოტში XX საუკუნის 90-იან წლებში. შედგება 11 მთელი მონეტისაგან და 1 რამდენიმე ფრაგმენტად დანაწილებული მონეტისაგან. განძი დაფლულია ჰიჯრით 195 წლის (გრიგორის კალენდრით 811 წელი) შემდეგ. განძი დამარხული ყოფილა დიდი ქვის ქვეშ და ინახებოდა ქოთანში, რომლისგანაც ამჟამად შემორჩენილია ფრაგმენტები. მისი აღმოჩენის შესახებ ადგილობრივმა სტუდენტმა მიაწოდა ინფორმაცია ბათუმის არქეოლოგიური მუზეუმის დირექტორს. განძი შედგებოდა დაახლოებით 150 მონეტისაგან, თუმცა განძის აღმომჩენმა საჯარო გახადა მხოლოდ 12 მონეტა. ამჟამად განძი ინახება ბათუმში, არქეოლოგიურ მუზეუმში. 12 მონეტიდან 9 მოჭრილია ერაყის ზარაფხანაში, 1 — ჯიბალში და 2 — ამიერკავკასიაში. ყველაზე ადრეულია ჰიჯრით 147 წელს (გრიგორის კალენდრით 765 წელი) მოჭრილი მონეტა, ხოლო გვიანდელია ჰიჯრით 195 წელს (გრიგორის კალენდრით 811 წელი) მოჭრილი. ბათუმის არქეოლოგიური მუზეუმის შრომები, VI, ბათუმი 2016, გვ. 11-15
საბჭოების ყრილობა

საბჭოების ყრილობა — საბჭოთა სახელმწიფო ხელისუფლების ადგილობრივი და ცენტრალური ორგანო 1917-1936 წლებში. საბჭოთა ყრილობების სისტემა მოიცავდა რაიონულ (სამაზრო), საოლქო (საგუბერნიო), სამხარეო, რესპუბლიკური (ავტონომიური და მოკავშირე რესპუბლიკების) და საბჭოების სრულიად საკავშირო ყრილობას. საბჭოების ყრილობის შემადგენლობა მრავალსაფეხურიანი არჩევნების გზით, ღია კენჭისყრით ყალიბდებოდა. პირდაპირი არჩევნები ეხებოდა მხოლოდ საქალაქო და სასოფლო საბჭოების დეპუტატთა არჩევას. რაიონული (სამაზრო) საბჭოების ყრილობა ამ რაიონის (მაზრის ტერიტორიაზე მდებარე სასოფლო და საქალაქო საბჭოების წარმომადგენლებისგან შედგებოდა. საოლქო, საგუბერნიო, რესპუბლიკური და სრულიად საკავშირო საბჭოების ყრილობა ქვემდგომი საბჭოების ყრილობების წარმომადგენელთაგან ყალიბდებოდა, კერძოდ, საოლქო (საგუბერნიო), სამხარეო, ავტონომიური რესპუბლიკის საბჭოების ყრილობა შედგებოდა რაიონული საბჭოების ყრილობებზე არჩეული დელეგატებისაგან, მოკავშირე რესპუბლიკის საბჭოების ყრილობა კი — საოლქო (საგუბერნიო), სამხარეო საბჭოების ყრილობების წარმომადგენლებისაგან (იმ რესპუბლიკაში, სადაც არ იყო საოლქო, საგუბერნიო დაყოფა — რაიონული საბჭოების ყრილობის წარმომადგენელტაგან). საბჭოების ყრილობა განიხილავდა და წყვეტდა სახელმწიფო, სამეურნეო და კულტურული მშენებლობის საკითხებს. სსრკ-ის 1936 წლის კონსტიტუციის თანახმად საბჭოების ყრილობის ნაცვლად დამყარდა უშუალოდ მოსახლეობის მიერ არჩეული მშრომელთა დეპუტატების საბჭოების ერთიანი სისტემა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 572.
ნუგზარ მაისურაძე

ნუგზარ მაისურაძე (დ. 3 იანვარი, 1939, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი. 1966 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამშენებლო ფაკულტეტი და მიენიჭა ინჟინერ-მშენებლის კვალიფიკაცია. 1967-1969 წლებში მუშაობდა თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის დაქვემდებარებაში არსებულ საპროექტო ინსტიტუტ „თბილქალაქპროექტში“ ინჯინერ-კონსტრუქტორად; 1970-1981 წლებში საქართველოს ტურიზმისა და ექსკურსიების რესპუბლიკური საბჭოს საპროექტო ბიუროში მთავარ კონსტრუქტორად; 1982 წლიდან იყო თბილისის ზონალური სამეცნიერო-კვლევით, ტიპური და ექსპერიმენტული პროექტირების უნივერსიტეტის, ჯერ პროექტის მთავარი ინჟინერი, შემდეგ კი საპროექტო სახელოსნოს მთავარი კონსტრუქტორი; 2000-2005 წლებში მუშაობდა საპროექტო ორგანიზაცია შპს „დელტაპროექტი-2000“-ის მთავარ კონსტრუქტორად; მისი მონაწილეობითა და ხელმძღვანელობით დამუშავებულ იქნა მრავალი ტურისტული მომსახურების სფეროსა და სხვა საზოგადოებრივი დანიშნულების ობიექტის პროექტი. მათ შორის: ტურისტული ბაზებისა და სასტუმროების ბორჯომში, გუდაურში, დ. ბაკურიანში, ახალ ათონში, შოვში და ჯავაში; აგრეთვე ტურისტული ბაზების ჩრდილოეთ ოსეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში და შუა აზიის რესპუბლიკებში — თურქმენეთში, უზბეკეთში და ყირგიზეთში; მონაწილეობდა არაერთი ტიპური პროექტის დამუშავებაში საცხოვრებელი და კულტურულ-საგანმანათლებლო დანიშნულების შენობებისთვის, ასევე პროექტირებაში დასასვენებელი პანსიონატების ქ. სოჭის ზონის დ. ლოოში და ქ. კუიბიშევში (ამჟამად ქ. სამარა), მიხეილ მესხის სახელობის საფეხბურთო სტადიონის ქ. თბილისში, ბათუმის, ფოთისა და დ. ურეკის რკინიგზის ვაგზლების და სხვა; მრავალწლიანი შრომითი საქმიანობისა და დამსახურებისათვის მიღებული აქვს საქართველოს პრეზიდენტის „მადლობის სიგელი“, ასევე სხვადასხვა საუწყებო ჯილდოები და საპატიო სიგელები. საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, წიგნი 2, თბ., 2021, გვ. 178 ნუგზარ მაისურაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი