საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარე

საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარე — საქართველოს პარლამენტის უმაღლესი თანამდებობის პირი, რომელიც აირჩევა ახალი მოწვევის პარლამენტის მიერ, პირველსავე სესიაზე, თავისი უფლებამოსილების ვადით, ფარული კენჭისყრით. იგი უძღვება პარლამენტის მუშაობას, უზრუნველყოფს აზრის თავისუფალ გამოხატვას, ხელს აწერს პარლამენტის მიერ მიღებულ აქტებს და ასრულებს რეგლამენტით გათვალისწინებულ სხვა უფლებამოსილებებს. საქართველოში პირველად საკანონმდებლო ორგანოს თავმჯდომარის თანამდებობა შემოღებულ იქნა 1918 წელს, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მიერ დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ. საქართველოს დამოუკიდებლობის აქტი დამფუძნებელი კრების მოწვევამდე საქართველოს მართვა-გამგეობას აბარებდა ეროვნულ საბჭოს, რომელიც შევსებული უნდა ყოფილიყო ეროვნულ უმცირესობათა წარმომადგენლებით. მისი პირველი თავმჯდომარე გახდა ნიკოლოზ ჩხეიძე. 1918 წლის 8 ოქტომბერს საქართველოს ეროვულ საბჭოს საქართველოს პარლამენტი ეწოდა, ხოლო 1919 წლის 12 მარტიდან - 1921 წლის 25 თებერვლამდე — საქართველოს დამფუძნებელი კრება. საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ საქართველოს უმაღლესი წარმომადგენლობითი ორგანო იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭო; 1992 წლის 4 ნოემბრიდან მას საქართველოს პარლამენტი ჰქვია. ნიკოლოზ ჩხეიძე, 26 მაისი, 1918 – 8 ოქტომბერი, 1918 ნიკოლოზ ჩხეიძე, 8 ოქტომბერი, 1918 – 12 მარტი, 1919 ნიკოლოზ ჩხეიძე, 12 მარტი, 1919–25 თებერვალი, 1921 ნიკოლოზ ჩხეიძე, 25 თებერვალი, 1921–16 მარტი, 1921 ზვიად კონსტანტინეს ძე გამსახურდია, 14 ნოემბერი, 1990 – 14 აპრილი, 1991 აკაკი თორნიკეს ძე ასათიანი, 18 აპრილი, 1991 – 6 იანვარი, 1992 თენგიზ კალისტრატეს ძე კიტოვანი, 6 იანვარი, 1992 – 10 მარტი, 1992 ჯაბა კონსტანტინეს ძე იოსელიანი, 6 იანვარი, 1992 – 10 მარტი, 1992 1992 წლის მარტის დასაწყისში ედუარდ შევარდნაძე დაბრუნდა საქართველოში და 1992 წლის 10 მარტს დაინიშნა ქვეყნის უმაღლესი მმართველი ორგანოს, საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო საბჭოს თავმჯდომარედ, შეცვალა რა სამხედრო საბჭო. 1992 წლის 11 ოქტომბერს საყოველთაო არჩევნების გზით არჩეულ იქნა საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარედ და 1992 წლის 4 ნოემბერს ახალი პარლამენტის პირველივე სხდომიდან შეუდგა სამსახურებრივ მოვალეობის შესრულებას. სულ მალე, პარლამენტმა შემოიღო საქართველოს სახელმწიფო მეთაურის თანამდებობა და 1992 წლის 6 ნოემბერს ედუარდ შევარდნაძე უალტერნატივოდ არჩეულ იქნა ამ პოსტზე, ფორმალურად შეენახა რა პარლამენტის თავმჯდომარის თანამდებობა, გათავისუფლდა ყოველდღიური სამუშაო სხდომების ხელმძღვანელობისგან. შეიქმნა პარლამენტის სპიკერის პოსტი, არჩეულ იქნა სპიკერი – ვახტანგ გოგუაძე, რომელსაც დაევალა პარლამენტის სხდომების ხელმძღვანელობა. 1995 წლის 26 ნოემბრიდან პარლამენტის თავმჯდომარის და სპიკერის თანამდებობა გაერთიანდა, საქართველოს პრეზიდენტის პოსტის აღდგენასთან ერთად. ედუარდ შევარდნაძე, 4 ნოემბერი, 1992 – 6 ნოემბერი, 1992 ვახტანგ გოგუაძე, 6 ნოემბერი, 1992 – 25 ნოემბერი, 1995 ზურაბ ჟვანია, 25 ნოემბერი, 1995 – 20 ნოემბერი, 1999 ზურაბ ჟვანია (მეორეჯერ), 20 ნოემბერი, 1999 – 1 ნოემბერი, 2001 ნინო ბურჯანაძე, 9 ნოემბერი, 2001 – 22 აპრილი, 2004 ნინო ბურჯანაძე (მეორეჯერ), 22 აპრილი, 2004 – 7 ივნისი, 2008 დავით ბაქრაძე, 7 ივნისი, 2008 – 21 ოქტომბერი, 2012 დავით უსუფაშვილი, 21 ოქტომბერი, 2012 – 18 ნოემბერი, 2016 ირაკლი კობახიძე, 18 ნოემბერი, 2016 – 21 ივნისი, 2019 თამარ ჩუგოშვილი (მ. შ.), 21 ივნისი, 2019 – 25 ივნისი, 2019 არჩილ თალაკვაძე, 25 ივნისი, 2019 – 24 აპრილი, 2021 გია ვოლსკი (მ. შ.), 24 აპრილი, 2021 – 27 აპრილი, 2021 კახა კუჭავა, 27 აპრილი, 2021 – 24 დეკემბერი, 2021 გია ვოლსკი (მ. შ.), 24 დეკემბერი, 2021 – 29 დეკემბერი, 2021 შალვა პაპუაშვილი, 29 დეკემბერი, 2021 — თავმჯდომარე. ახალი ამბები; პრესკონფერენციები / ინტერვიუები; განცხადებები / მიმართვები / გამოსვლები; ბიოგრაფია; ფოტოგალერეა; შეხვედრები; ვიზიტები; არქივი. საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი. ციტირების თარიღი: 2011. ↑ საქართველოს კონსტიტუციის 55-ე მუხლის პირველი და მე-2 პუნქტები ↑ საქართველოს დამოუკიდებლობის დეკლარაციის მე-7 მუხლი