laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მახათელი (გვარი)

საკუთარი სახელი მახათელი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებას: მაია მახათელი — ბალეტის მოცეკვავე ნიკოლოზ მახათელი — ბალეტის მოცეკვავე, ქორეოგრაფი, პედაგოგი
მახვილაძე

საკუთარი სახელი მახვილაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებას: ელეონორა ტერ-ფარსეგოვა-მახვილაძე — პოლიტიკოსი მიხეილ მახვილაძე — ფეხბურთელი ნიკოლოზ მახვილაძე — თერაპევტი ნოდარ მახვილაძე — მათემატიკოსი
კვალითი

კვალითი — ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის სოფლების ზედა კვალითის, ქვედა კვალითისა და შუა კვალითის ძველი სახელწოდება. კვალითი ამავდროულად არის ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ერთეული, რომლის ცენტრია შუა კვალითი. ლეგენდის თანახმად აქაურ თავად-აზნაურებს ეწვიათ სტუმრები სამეგრელოდან რომლებიც იყვნენ ცხენებით. ნადიმის შემდეგ ერთი ცხენი გამქრალიყო. გაგზავნეს ერთ-ერთი სოფლელი, რომელმაც დიდი ხნის ძებნის შემდეგ იპოვა ცხენი და უვნებელი ჩააბარა პატრონს. როდესაც კითხეს თუ როგორ იპოვა ცხენი, ასე უპასუხა „კვალითი მივაგენი, ბატონო, კვალითი“ და ასე შეარქვეს ამ სოფელს კვალითი. კვალითი, გალერეა[მკვდარი ბმული] ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 483.
ჰამზა იუსაფი

ჰამზა იუსაფი (ინგლ. Humza Yousaf; დ. 7 აპრილი, 1985, გლაზგო) — შოტლანდიელი პოლიტიკოსი. შოტლანდიის პირველი მინისტრი და შოტლანდიის ნაციონალური პარტიის ლიდერი 2023 წლის მარტიდან. 2018-2021 წლებში ნიკოლა სტარჯონის მთავრობის იუსტიციის მდივანი, ხოლო 2021-2023 წლებში ჯანდაცვის მდივანი. 2016 წლიდან შოტლანდიის პარლამენტის წევრი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჰამზა იუსაფი Personal website ჰამზა იუსაფი Twitter-ზე Scottish National Party profile ↑ Biography: Humza Yousaf — National Records of Scotland. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q16932348"></a> ↑ Who is Humza Yousaf's wife Nadia El-Nakla? — 2023.
ალინ ვლასენკო

ალინ ვლასენკო (დ. 30 ივნისი, 1938, ქ. ჩელიაბინსკი — გ. 23 ნოემბერი, 2021, კიევი) — უკრაინელი დირიჟორი და პედაგოგი. პროფესორი (1992). უკრაინის სახალხო არტისტი (2000). 1961 წელს დაამთავრა ხარკივის კონსერვატორია (კლარნეტი, ო. კოზლოვას კლასი). 1966 წელს დაამთავრა კიევის კონსერვატორიის ასპირანტურა (დირიჟორობა, მ. კანარშტაინის კლასი). 1966–1971 წლებში იყო უკრაინის სსრ-ის სახელმწიფო სიმფონიური ორკესტრის დირიჟორი, 1971 წლიდან — უკრაინის ეროვნული ოპერისა (კიევი), ამავდროულად 1994–1998 წლებში — ხარკივის ფილარმონიის სიმფონიური ორკესტრის დირიჟორი და სამხატვრო ხელმძღვანელი. 1965 წლიდან შეთავსებით ასწავლიდა უკრაინის ეროვნულ მუსიკალურ აკადემიაში (კიევი), 1992 წლიდან — კიევის რეინგოლდ გლიერის სახელობის მუსიკალურ სასწავლებელში. მის მოსწავლეებს შორისაა — ვოლოდიმირ სირენკო, ვიქტორია ჟადკო, ნატალია პონომარჩუკი, ანდრი ივანიში. გასტროლებზე დადიოდა გერმანიაში, იაპონიაში, ბულგარეთში, ჩეხოსლოვაკიაში, კუბაზე და სხვ. აქვს 160 საფონდო ჩანაწერი უკრაინის რადიოში, ჩანაწერები ფირფიტაზე და 2 ვიდეოჩანაწერი. დადგმული აქვს სპექტაკლები: ჰერმან ლევენშოლდის „სილფიდა“ (1980), ლუდვიგ მინკუსის „ბაიადერა“ (1985), პეტრე ჩაიკოვსკის „მაკნატუნა“ (1986), ევჰენ სტანკოვიჩის „შობის ღამე“ (1992), მიხაილო სკორულსკის „ტყის სიმღერა“ (1994). პირველმა შეასრულა ვიტალი კირეიკოს მე-4 და მე-5 სიმფონიები, ნ. დრემლიუგას მე-5 სიმფონია (ყველა — 1968–1969) და სხვ. დირიჟორობდა სპექტაკლებს: შარლ გუნოს „ფაუსტი“, ჯუზეპე ვერდის „ტრავიატა“, ჯოაკინო როსინის „სევილიელი დალაქი“, სემენ გულაკ-არტემოვსკის „ზაპორიჟიელი დუნაის გაღმა“, მიკოლა ლისენკოს „ნატალკა პოლტავკა“. ავტორია ნარკვევებისა დირიჟორების სტეფან ტურჩაკის, მიხაილო კანარშტაინის, ვენიამინ ტოლბას შესახებ. ↑ https://life.pravda.com.ua/culture/2021/11/23/246605/ ↑ Гамкало, І. Д.. Власенко Аллін Григорович uk. Енциклопедія Сучасної України [Електронний ресурс]. Інститут енциклопедичних досліджень НАН України (2022). ციტირების თარიღი: 30 მარტი, 2023
ისიდორე ქიქოძე

ისიდორე გიორგის ძე ქიქოძე (დ. იანვარი, 1855, ოზურგეთის მაზრა, ქუთაისის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. 1916) — ქართველი რევოლუციონერ-ხალხოსანი. ისიდორე ქიქოძე დაიბადა მღვდლის ოჯახში. ქუთაისის კლასიკური გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ, 1871 წელს შევიდა პეტერბურგის ტექნოლოგიურ ინსტიტუტში. 1873 წლის მაისში გადავიდა სამედიცინო-ქირურგიულ აკადემიაში. 1875 წელს „კანონის საწინააღმდეგო პროპაგანდაში მონაწილეობისათვის“ აკადემიიდან გარიცხეს. სტუდენტობის პერიოდში ისიდორე ქიქოძე აქტიურად მონაწილეობდა „კავკასიელთა“ რევოლუციური წრისა და „სრულიად რუსეთის სოციალ-რევოლუციური ორგანიზაციის“ საქმიანობაში. მისი რევოლუციური მეტსახელი იყო „კიკი“. ისიდორე ქიქოძე იყო საქართველოში ხალხოსნური ორგანიზაციის დაარსების ერთ-ერთი ინიციატორი და მისი ლიდერი. 1876 წლის თებერვალში მონაწილეობდა საპატიმროდან რევოლუციონერი ამხანაგების გაქცევის ორგანიზებაში. სტეპანოვის გვარით აწარმოებდა მოლაპარაკებას ჟანდარმერიის უნტეროფიცერ ბულანოვთან. შეთქმულება ჩაიშალა, ბულანოვი დააპატიმრეს, ქიქოძე მიიმალა. მონაწილეობდა ხალხოსანთა ორგანიზაციის ოდესის „ობშჩინის“ საქმიანობაში. 1875 წლის 13 ივლისს ალექსანდრე ციციშვილის საბუთებით ისიდორე ქიქოძე ფიქტიურად დაქორწინდა ოდესის „ობშჩინის“ წევრ ალექსანდრა ხორჟევსკაიაზე. ქორწინების მიზანი იყო ქალის მიერ მზითვად აღებული ფულის გამოყენება პროპაგანდისტული საქმისათვის. „მოსკოველთა“ ორგანიზაციაში დაპატიმრების დაწყების შემდეგ ისიდორე ქიქოძე სამშობლოში ჩამოვიდა და არალეგალურად განაგრძო ცხოვრება დასავლეთ საქართველოში. აქ იგი ხალხოსნური წრეების გაფართოებაზე ზრუნავდა და ხელმძღვანელობდა საქართველოს სხვადასხვა კუთხეებში არსებული ხალხოსნური ჯგუფების პრაქტიკულ-რევოლუციურ მუშაობას. 1875 წელს, გაზაფხულზე, საქართველოში იმყოფებოდა, როცა მოსკოვის ხალხოსნური ორგანიზაციციის საქმესთან დაკავშირებით გაიჩხრიკა მისი ბინა ქუთაისში. ისიდორე ქიქოძე აიყვანეს პოლიციის მკაცრი მეთვალყურეობის ქვეშ და ქალაქიდან გასვლა აუკრძალეს. ამავე წლის ნოემბერში გაიცა ისიდორე ქიქოძის დაპატიმრების ბრძანება. ისდორემ მიმალვა მოახერხა და გადავიდა არალეგალურ ცხოვრებაზე. 1875-77 წლებში იმალებოდა ქვემო გურიაში, რომელიც იმ დროს ოსმალეთის იმპერიას ეკუთვნოდა და იქიდან ხელმძღვანელობდა ხალხოსნურ მოძრაობას გურიასა და სამეგრელოში. ისიდორე უმეტესად თურქეთს აფარებდა თავს, თუმცა ხშირად მალულად გადმოდიოდა გურიაში. რადგან ხელისუფლებამ ვერ მოახერხა ისიდორე ქიქოძის დაპატიმრება, 1878 წლის 26 ივლისს მის მიმართ აღძრული საქმის მსვლელობა შეჩერდა. ერთხანს იგი კვლავ განაგრძობდა რევოლუციურ საქმიანობას. დაახლოებით 1889 წელს პოლიტიკას თავი საბოლოოდ დაანება, დაბრუნდა საქართველოში და შევიდა სახელმწიფო სამსახურში. მსახურობდა გურიაში აქციზის უწყების მოხელედ. გარდაიცვალა 1916 წელს. ოზურგეთიდან გვწერენ... [ისიდორე ქიქოძის გადაკარგვა ოსმალეთში და ადმინისტაციის მიერ მისი ოჯახის აკლება] // გაზ. დროება. - ტფილისი, 1876. - 13 ოქტომბერი. - N102. - გვ.1. შველიძე ზ., ისიდორე გიორგის ძე ქიქოძე // ამიერკავკასიელები "სრულიად რუსეთის სოციალ-რევოლუციურ ორგანიზიციაში" (1874-1876 წწ.). - თბილისი, 1974. - გვ. 134-137. ისიდორე ქიქოძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ http://www.nplg.gov.ge/emigrants/ka/898/
თერჯოლის მუნიციპალიტეტის გერბი

თერჯოლის მუნიციპალიტეტის გერბი — თერჯოლის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო დროშასთან ერთად. მიღებულია თერჯოლის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ, 2017 წლის 5 ივნისს №8 დადგენილებით. გერბის ფარი გაკვეთილია და ქონგურისებრად გადაკვეთილია ოთხ ნაწილად: I ნაწილი — ზურმუხტის ველზე ოქროს საყდარი. II და III ნაწილი — ზურმუხტის მტევანი, ვაზის ორი ზურმუხტის ფოთლით. IV ნაწილი — ზურმუხტოვან ველზე ზედა ნაწილში ოქროს თაღოვანი ხიდი, ქვედა ნაწილში კი ოქროს სამი შემცირებული ტალღოვანი სარტყელი. გერბის ფარს ზემოთ მოთავსებულია საქალაქო ვერცხლის გვირგვინი — სამკოშკიანი ქონგურებიანი გალავანი (ციხე-სიმაგრის ფორმის) ნახევრად ღია ჭიშკრით. ფარს ქვემოთ მოთავსებულია გერბის დევიზის ვერცხლ-ზურმუხტოვანი ბაფთა, რომლის ვერცხლის ველზე შავად ჩაწერილია დევიზი — „თერჯოლა“. თერჯოლის მუნიციპალიტეტის დროშა და გერბი ↑ თერჯოლის მუნიციპალიტეტის სიმბოლოების (გერბის და დროშის) დამტკიცების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2023-03-30. ციტირების თარიღი: 2023-03-30.
თერჯოლის მუნიციპალიტეტის დროშა

თერჯოლის მუნიციპალიტეტის დროშა — თერჯოლის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია თერჯოლის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ, 2017 წლის 5 ივნისს №8 დადგენილებით. დროშა ქონგურისებურად გადაკვეთილია ორ ნაწილად: I ნაწილი — ზურმუხტის 2:3 ველი. II ნაწილი — ვერცხლის 1:3 ველი. ზურმუხტის ველზე გამოსახულია ოქროს ჰერალდიკური ჯვარი. დროშის პროპორციაა 2:3. თერჯოლის მუნიციპალიტეტის გერბი და დროშა ↑ თერჯოლის მუნიციპალიტეტის სიმბოლოების (გერბის და დროშის) დამტკიცების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2023-03-30. ციტირების თარიღი: 2023-03-30.
კვართი

კვართი, სამღვდელო სტიქარი — მღვდელმსახურის შიდა სამოსი, გრძელი, ფართო სახელოებიანი კაბა, სტიქარის ნაირსახეობა. სტიქარისგან განსხვავებით, კვართი თხელი, ღია ფერის, ძვირფასი ქსოვილისგან მზადდება და თასმებით დაბოლოებული, ვიწრო სახელოები აქვს. კვართს ძველად ქალიც და მამაკაციც ატარებდა. შემდგომში, ეკლესიამ მიიღო მისი ტარების უფლება, როგორც შესამოსელის შიგნით ჩასაცმელი კაბა, რომლითაც იმოსებიან დიაკვნები, მღვდლები და ეპისკოპოსები. კვართი ითვლება ქრისტეს სამოსელის სიმბოლურ გამოხატულებად. ასევე ნიშნავს სულიერ სიმტკიცეს და სიწმინდეს. სახელოების ქვეშ ჭრილები კი განასახიერებს იესო ქრისტეს დაჭრილ გვერდს. მისი ღია ფერი მღვდელმსახურს შეახსენებს, რომ მას მუდამ წმინდა სული უნდა ჰქონდეს და უმწიკვლოდ ცხოვრობდეს. უფლის კვართი ღვთისმშობლის კვართი ლომინაძე ბ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 489. ლ. ბარბაქაძე, „ჯიბის ცნობარი მართლმორწმუნე ქრისტიანისათვის“. თბილისი, 2013 წ.
მეიფარიანი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი მეიფარიანი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: აკაკი მეიფარიანი — სპორტსმენი (ფარიკაობა) ვალერიან მეიფარიანი — ფილოსოფოსი ვანო მეიფარიანი — საბჭოთა თანამდებობის პირი, სოციალისტური შრომის გმირი მეიფარიანი — გვარი დასავლეთ საქართველოში
მესხია

საკუთარი სახელი მესხია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: ნაპო მესხია — ექიმი, პოლიტიკოსი შოთა მესხია — ისტორიკოსი
ჰაჯი იუსიფლის მეჩეთი

ჰაჯი იუსიფლის მეჩეთი (აზერ. Hacı Yusifli məscidi) — მდებარეობს შუშას ჰაჯი იუსიფლის უბანში. ითვლება, რომ იგი აშენდა მე-18-19 საუკუნეებში. არქიტექტორი მემარ კარბალაი საფიხან ყარაბაღია. მეჩეთი აშენდა გასიმ ბეი ზაქირისა და გ.ისმაილოვის ქუჩების კვეთაზე, ჰაჯი იუსიფლის უბანში, შუშაში. ჰაჯი იუსიფლის უბანი შუშას ერთ-ერთი უძველესი უბანია. მეჩეთი იყო მე-19 საუკუნეში შუშაში მოქმედი 19 მეჩეთიდან ერთ-ერთი. მეჩეთი იყო შუშას სახელმწიფო ისტორიულ-არქიტექტურული ნაკრძალის ერთ-ერთი ყველაზე ძვირფასი ძეგლი. საოკუპაციო პერიოდის დასრულების შემდეგ დაიწყო ისტორიული ძეგლის რესტავრაცია. მე-19 საუკუნეში აშენებული ჰაჯი იუსიფლის მეჩეთის გენერალური შესასვლელი შედგებოდა ასიმეტრიული მთავარი ფასადის, ფანჯრებისა და კარების ღიობისაგან. მიუხედავად ამისა, განსაკუთრებული გემოვნებით იყო დამუშავებული ნახევარმთვარის ფორმის თასები, რომლებიც ფარავს ამ ღიობებს და რამდენიმე ქვის წარწერას, რომლებიც განთავსებულია ამ ზოლებზე. ჰაჯი იუსიფლის მეჩეთის საერთო დარბაზში აშენდა ქალთა სალოცავი ოთახი და მასში შესასვლელად საერთო შესასვლელი კარის გვერდით განთავსდა ცალკე კარი. იმ კარის შიდა ზღურბლიდან დაწყებული კიბეები პირდაპირ ადის ქალთა განყოფილებამდე. საერთო შესასვლელი კარის ზედა მხარეს განთავსებული წყვილი ფანჯარა უზრუნველყოფს ამ ერთეულის ბუნებრივ განათებას. ↑ Ministry of Tourism - Haji Yusifli mosque. ციტირების თარიღი: 17 August 2010. ↑ SHUSHA. Geography. ციტირების თარიღი: 17 August 2010. ↑ ŞUŞA HƏSRƏTİ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 12 May 2010. ციტირების თარიღი: 17 August 2010. ↑ Средневековые памятники Карабаха. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 27 ივლისი 2011. ციტირების თარიღი: 17 August 2010. ↑ MIDDLE AGES GARABAGH MONUMENTS. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 6 July 2011. ციტირების თარიღი: 17 August 2010.
მესხიშვილი

საკუთარი სახელი მესხიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ივლიტა მესხიშვილი — ჟურნალისტი, ტელევიზიის თანამდებობის პირი მერი მესხიშვილი — ლექსიკოგრაფი ალექსი-მესხიშვილი
კვარის ციხე

კვარას ციხე, კუარას ციხე — ფეოდალური ხანის ციხესიმაგრე საქართველოში, რაჭაში, მდინარე კრიხულის მარჯვენა ნაპირზე, სოფ. ზემო სხვავიდან 1,5 კმ დაშორებით (ამბროლაურის მუნიციპალიტეტი). ისტორიულ წყაროებში პირველად მოხსენიებულია XI საუკუნეში. გვიანდელ ფეოდალურ ხანაში სამეფო სამფლობელო იყო. XVI საუკუნის 90-იან წლებში დაეუფლა ქართლის მეფე სიმონ I, XVIII საუკუნის დასაწყისში — იაშვილთა ფეოდალური საგვარეულო. 1769 წლიდან კვლავ სამეფო ხელისუფლებას ექვემდებარებოდა. 1786 წელს კვარის ციხეს თავს აფარებდა იმერეთის მეფის დავით გიორგის ძის მოწინააღმდეგე ბატონიშვილი დავით არჩილის ძე (მეფობაში სოლომონ II). 1802 წელს კვარას ციხეში თავი მოჰკვეთეს ახალციხის ფაშას საბუდს. 1810, იმერეთის სამეფოს რუსეთის იმპერიასთან შეერთების დროს, კვარას ციხე გარკვეული წინააღმდეგობის შემდეგ დანებდა რუსეთის ჯარს. შემდეგ ხანებში კვარას ციხემ დაკარგა თავისი მნიშვნელობა. ვახუშტი ბატონიშვილი აღნიშნავს: "სხოვის სამხრეთით და კრიხის პირისპირ, აღმოსავლეთის კიდურს, მაღალს, კლდიანს გორასა ზედა არს ციხე კუარასი მტკიცე (აშიაზე – კვარას ციხე). კვარას ციხე ტიპური ციხე-დარბაზია, გარს უვლის 6-7 მ სიმაღლის გალავანი. საერთო ფართობი დაახლოებით 2000 მ². შესასვლელი მხოლოდ ერთი მხრიდან აქვს. გალავნის შიგნით შემორჩენილია ორსართულიანი მრგვალი საცხოვრებელი კოშკი, მცირე ზომის ეკლესია, აუზი და სხვა შენობათა ნანგრევები. ვახუშტი, აღწერა სამეფოსა საქართველოსა, წგნ., ქართლის ცხოვრება, ს. ყაუხჩიშვილის გამოც., ტ. 4, თბ., 1973 ბერაძე თ., ქსე, ტ. 5, გვ. 489, თბ., 1980 საქართველოს ისტორიის ნარკვევები, ტ. IV, თბ. 1973. გიორგი ბოჭორიძე, რაჭა–ლეჩხუმის ისტორიული სიძველეები, შემდგენელი ლევან ფრუიძე, თბ., 1994. გ.გასვიანი, დასავლეთ საქ. პოლიტიკური ვითარება და რუსეთთან შეერთება. XVI-XIX სს., თბ., 1988. იაგო ქვათაძე, სხვავა და სხვაველები,თბ., 2005.
ტორტოლესი

ტორტოლესი (ესპ. Tórtoles) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის ელ-ბარკო-დე-ავილა-პიედრახიტის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 20,78 კმ². მოსახლეობა — 43 კაცი (2022 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები ტორტოლესის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ტორმელიასი

ტორმელიასი (ესპ. Tormellas) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის ელ-ბარკო-დე-ავილა-პიედრახიტის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 9 კმ². მოსახლეობა — 37 კაცი (2022 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები ტორმელიასის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
სოლანა-დე-ავილა

სოლანა-დე-ავილა (ესპ. Solana de Ávila) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის ელ-ბარკო-დე-ავილა-პიედრახიტის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 68 კმ². მოსახლეობა — 110 კაცი (2022 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები სოლანა-დე-ავილის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი[მკვდარი ბმული] ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ხილ-გარსია

ხილ-გარსია (ესპ. Gil García) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის ელ-ბარკო-დე-ავილა-პიედრახიტის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 15 კმ². მოსახლეობა — 41 კაცი (2022 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები ხილ-გარსის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ოიორედონდო

ოიორედონდო (ესპ. Hoyorredondo) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის ელ-ბარკო-დე-ავილა-პიედრახიტის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 17,22 კმ². მოსახლეობა — 58 კაცი (2022 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები ოიორედონდოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
კლაიპედა

კლაიპედა (Klaipėda, გამოითქმის /ˈklaɪpɛdə/, გამარტ. ლიეტუვური გამოთქმა: [klaǐpēda]; გერმ.: Memel) — ქალაქი ლიეტუვაში, ბალტიის ზღვის სანაპიროზე. ლიეტუვის ერთადერთ პორტს აქვს საბორნე კავშირი შვედეთთან და გერმანიასთან. ქალაქის უძველესი ხის ბოძებით მორთული შენობების ფასადები მსგავსია გერმანიის, ინგლისისა და დანიის ძველი საპორტო ქალაქების არქიტექტურის. 2011 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 161,300 ადამიანს შეადგენს. კლაიპედა ქვეყანაში სიდიდით მესამე ქალაქია. არის კლაიპედის მაზრის ცენტრი. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2006-04-15 საიტზე Wayback Machine. .
ჟამთაძვრა

ჟამთაძვრა (ინგლ. Timequake) 一 ამერიკელი სატირიკოსი მწერლის, კურტ ვონეგუტის რიგით ბოლო, ნახევრად ავტობიოგრაფიული რომანი, რომელიც, თავდაპირველად, 1997 წელს გამოქვეყნდა. წიგნი, ავტორისეული განმარტებით, წარმოადგენს მისი შემოქმედების ერთგვარ „ნახარშს“, რომელშიც იგი თავს უყრის სწორედ იმ ნაწარმოებს, რომელზეც ის წლების განმავლობაში მუშაობდა. როგორც ავტორის მრავალი სხვა მრავალი რომანის შემთხვევაში, თხრობა, აქაც, არაწრფივია. „ჟამთაძვრა“ არის ნახევრად ავტობიოგრაფიული რომანი, რომელშიც ფანტასტიკური სიუჟეტები პრეზენტაცია გადაჯაჭვულია მემუარულ პროზასთან, ასევე დისკუსიებთან სოციალიზმის, ჰუმანიზმისა და მორალის თემებზე. წინასიტყვაობაში ვონეგუტი აცხადებს, რომ ნაწარმოების თავდაპირველი ვერსია „ჯობდა საერთოდ არც დაეწერა, რადგან ის, საბოლოოდ, მაინც გამოუქვეყნებელი დარჩა“, ხოლო მისი განახლებული ვარიანტი, „მასზე მუშაობის პერიოდამდე შვიდი თვის განმავლობაში მომხდარი მოვლენებით გაჟღენთილ ფიქრებსა და ნააზრევებს წარმოადგენდა“. საინტერესოა, რომ ნაწარმოების პროტაგონისტი, კილგორ ტრაუტი, 84 წლის ასაკში გარდაიცვალა, რაც ემთხვევა თავად ვონეგუტის გარდაცვალების ასაკს. 2001 წლის 13 თებერვალს უცნაური ფენომენი დაფიქსირდა 一 მოხდა ე.წ. დროის გადაწევა, ანდაც ჟამთაძვრა, რომლის შედეგადაც მთელი მსოფლიო ათი წლით უკან, 1991 წელში დაბრუნდა. მომდევნო ათი წლის განმავლობაში, ყველა იძულებულია, გაიმეოროს და გადადგას კვლავ ის ნაბიჯები, რომლებიც მათ ამ პერიოდში განახორციელეს, თუმცა რაიმეს შეცვლის იმედი და პერსპექტივა მაინც არ არსებობს. როდესაც ეს „შეფერხებითი“ პერიოდი დასრულდა, ადამიანები, მიჩვეულნი განმეორებითი მოვლენების თვალყურის დევნებას, მასიურად დაჰიპნოზირდნენ და არ შეეძლოთ ახალი გადაწყვეტილებების მიღება. ამის გამო ხდება არაერთი უბედური მოვლენა 一 ავტოკატასტროფები, ავარიათა აურაცხელი რაოდენობა და ა.შ. ვონეგუტი ამ მოვლენას მოიხსენიებს, როგორც „თავისუფალი ნებით ყველა გაგიჟებული“. სამყაროს გადარჩენა მხოლოდ კილგორ ტრაუტს, სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრში მოღვაწე მწერალს, ძალუძს, რომელიც ვონეგუტის სხვა მრავალ რომანშიც ჩნდება (მათ შორის, სასაკლაო ნომერი 5). დროის გადახვევის მომენტში, ის ნიუ-იორკელი უსახლკარო კაცია, რომელიც ადგილობრივ თავშესაფარში ცხოვრობს. საბოლოოდ, ორ სხვა პერსონაჟთან, ამერიკულ იხელოვნების აკადემიის წევრებთან 一მონიკა პეპერთან და დადლი პრინცთან 一 ერთად, ის ახერხებს საზოგადოების „გამოღვიძებას“ იმის შთაგონებით, რომ, მიუხედავად წარსული სნეულებისა, ის კვლავ რიგზეა და რომ ბევრი რამაა მოსაგვარებელი. ამ ერთგვარი „გამოღვიძების“ შემდეგ, ტრაუტი, მონიკა და დადლი, რომელთაც ადგილობრივ ხელისუფლებასთან მრავალი გაუგებრობა მოსდით, მიემგზავრებიან მწერალთა დაწესებულებაში, სახელად „ქსანადუ“, სადაც თავად ვონეგუტი, სხვა ახლო მწერლებთან ერთად, მოდის. გმირები აწყობენ სპექტაკლს აბრაამ ლინკოლნზე, რითაც პატივს მიაგებენ ტრაუტს, როგორც სამყაროს მხსნელს, რომელიც, მოქმედების შემდეგ, გარდაიცვლება. კურტ ვონეგუტი ↑ Sayers, Valerie. (1997-09-28) Vonnegut Stew. New York Times. ციტირების თარიღი: 2007-05-07.
ალაზანი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ალაზანი შეიძლება აღნიშნავდეს: ალაზანი გურჯაანი — ქალაქ გურჯაანის საფეხბურთო კლუბი; ალაზანი — მდინარე კახეთში.
ზარიჩია (ნადვირნის რაიონი)

ზარიჩია (უკრ. Зарі́ччя) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ივანო-ფრანკივსკის ოლქის ნადვირნის რაიონში. 2022 წელს სოფლის მოსახლეობა 3841 კაცს შეადგენდა. ბლოგი სოფლის შესახებ
კვერეთი

კვერეთი — ადგილობრივი მნიშვნელობის დაბალმთიანი ბალნეოკლიმატური კურორტი საჩხერის მუნიციპალიტეტში. ზღვის დონიდან 570 მ. იცის რბილი ზამთარი (იანვრის საშუალო ტემპერატურა 2,0—3,0°C), თბილი, ზომიერად ნოტიო ზაფხული (ივლისის, საშუალო ტემპერატურა 20,0°C). ნალექები 1100-1200 მმ წელიწადში. ძირითადი სამკურნალო ფაქტორია დაბალი მინერალიზაციის წყალი, რომელსაც იყენებენ აბაზანებისათვის. წყლის ტემპერატურა 16°C. დღე-ღამის დებიტი — 40 ათ. ლ. კვერეთში მკურნალობენ სახსრების, პერიფერიული ნერვული სისტემისა და გინეკოლოგიურ დაავადებებს. არის სააბაზანო, დასასვენებელი სახლი. სეზონი — მთელი წელი. უშვერიძე გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 494.
აზერბაიჯანის კინემატოგრაფისტთა კავშირი

აზერბაიჯანის კინემატოგრაფისტთა კავშირი (აზერ. Azərbaycan Kinematoqrafçılar İttifaqı) — საზოგადოებრივი შემოქმედებითი ორგანიზაცია. კავშირი აერთიანებს კინემატოგრაფიის მოღვაწეებს. 1958 წლის იანვარში შეიქმნა აზერბაიჯანის კინემატოგრაფისტთა კავშირის საორგანიზაციო ბიურო. შემოქმედებითი ორგანიზაციის თავმჯდომარედ კინორეჟისორი ლატიფ საფაროვი აირჩიეს, მოადგილედ კი კინორეჟისორი ჰუსეინ სეიდზადე. საორგანიზაციო ბიუროს შექმნისას აზერბაიჯანის კინემატოგრაფისტთა კავშირში 82 ადამიანი შედიოდა. 1960 წლის 10 თებერვალს კინოს სახლი გაიხსნა კავშირთან. მისი აქტივისტები გახდნენ კინორეჟისორები, მწერლები, მხატვრები, კომპოზიტორები, მსახიობები. აზერბაიჯანის კინემატოგრაფისტთა კავშირი საბოლოოდ ჩამოყალიბდა 1963 წლის 11 იანვარს რესპუბლიკური კინემატოგრაფიის მუშაკთა I დამფუძნებელ ყრილობაზე. ამჟამად აზერბაიჯანის კინემატოგრაფისტთა კავშირის თავმჯდომარე კინომსახიობი, აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი რასიმ ბალაევია. დღეს აზერბაიჯანის კინემატოგრაფისტთა კავშირი არის დამოუკიდებელი ორგანიზაცია, რომელიც მოქმედებს საკუთარი წესდების საფუძველზე, რაც თავის მხრივ არ ეწინააღმდეგება აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კონსტიტუციასა და აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კანონს „არასამთავრობო ორგანიზაციების შესახებ“ სამართლებრივი და სხვა უფლებებით. კავშირის მთავარი მიზანია ეროვნული კინოს, როგორც ეროვნული კულტურისა და მსოფლიო კინოს განუყოფელი ნაწილის განვითარება. ორგანიზაცია ამყარებს უშუალო შემოქმედებით და საქმიან კონტაქტებს სხვა ქვეყნების კინემატოგრაფიულ ორგანიზაციებთან, წარმოადგენს მისი წევრების ინტერესებს საზღვარგარეთ, იცავს მათ პროფესიულ, სამოქალაქო და სოციალურ უფლებებს. აზერბაიჯანის კინემატოგრაფისტთა კავშირი თანმიმდევრულად და მიზანმიმართულად თანამშრომლობს სხვა შემოქმედებით და საზოგადოებრივ ორგანიზაციებთან, რესპუბლიკის სახელმწიფო ორგანოებთან აზერბაიჯანული კინემატოგრაფიის განვითარების ტენდენციების ანალიზისა და შეჯამების მიზნით ეროვნული და მსოფლიო კულტურის კონტექსტში, ეროვნული კულტურის განვითარების კონცეფციების შემუშავებაში. კავშირი მოქმედებს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მთელ ტერიტორიაზე. აზერბაიჯანის კინემატოგრაფისტთა კავშირი არის დსთ-სა და ბალტიისპირეთის ქვეყნების კინემატოგრაფისტთა გაერთიანებების კონფედერაციის წევრი. კავშირის მიერ დაარსებულია ბაქოს კინოს სკოლა, რომელიც პროფესიული განათლების მიღების შანსს ათეულობით ახალგაზრდას აძლევს. ორგანიზაციის მიერ დაწესებულია კინოს ეროვნული დღის ყოველწლიური ჯილდო. კავშირის შემოქმედებითი სახლი ქალაქ შაქიში ფუნქციონირებს. https://aki.az/ - აზერბაიჯანის კინემატოგრაფისტთა კავშირის ოფიციალური ვებ-გვერდი ↑ Энциклопедия / "Неизвестные" бакинцы ↑ Rasim Balayev Azərbaycan Kinematoqrafçılar İttifaqının sədri seçilib