laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ნიუ-იორკის მეტროპოლიტენი

ნიუ-იორკის მეტროპოლიტენი (ინგლ. New York City Subway) — უმსხვილესი მეტროპოლიტენი მსოფლიოში ხაზების სიგრძის მიხედვით; გაიხსნა 1904 წელს. ექსპლუატაციაში არსებული ხაზების საერთო სიგრძე შეადგენს 1370 კმ-ს (მათ შორის სამგზავროდ გამოიყენება 1056 კმ). სადგურების ოფიციალური რაოდენობაა 472, მარშრუტებისა — 28. მგზავრთა დღიურმა გამტარობამ შეადგინა 1,311,320,200 ადამიანი 2021 წელს. მიუხედავად ტრადიციული სახელწოდებისა „subway“ (მიწისქვეშა), გზების დაახ. 40% მიწაზე ან მიწისზედა კონსტრუქციებზე გადის. მთელი სისტემა განცალკევებულია საგზაო მოძრაობისა ან ტრანსპორტის სხვა სახეობებისგან, ხაზებს შორის გადაკვეთების უმრალესობა მრავალდონიანი ლიანდაგების მეშვეობით ხორციელდება. . საქალაქო ტრანსპორტის პირველი მიწისზედა ხაზი ნიუ-იორკში დაახლოებით 1870 წელს გამოჩნდა, რომელიც დღევანდლამდე ვერ შემოინახა. დღემდე შემორჩენილი სექცია მიწისზედა ლიანდაგებისა 1885 წელს არის გახსნილი. უფრო ადრე, 1863 წელს ქალაქში გაიხსნა დღემდე მოქმედი მონაკვეთი, რომელიც იმხანად საორთქლმავლე გზისთვის გამოიყენებოდა. ნიუ-იორკში პირველი მიწისქვეშა მონაკვეთების გახსნისას 1904 წლისთვის საქალაქო რკინიგზა ორ მსხვილ კერძო კომპანიას ეკუთვნოდა — BRT (Brooklyn Rapid Transit Company, მოგვიანებით Brooklyn-Manhattan Transit Corporation, BMT) და IRT (Interborough Rapid Transit Company, IRT : საგრაფოთაშორისო ჩქაროსნული ტრანსპორტი). თუმცა ქალაქის მთავრობა ტრანსპორტის განვითარებისთვის მნიშვნელოვან სახსრებს ხარჯავდა. ხაზების უმეტესობა ნიუ-იორკის ბიუჯეტიდან დაფინანსდა და ისე გადაეცა კომპანიებს არენდით. ბროდვეი მე-7 ავენიუს ხაზი (ბრონქსი—მანჰეტენი—ბრუკლინი) 42-ე ქუჩის შატლი (მანჰეტენი) დაირ ავენიუ ლაინი (ბრონქსი) Eastern Parkway Line (ბრუკლინი) Flushing Line (მანჰეტენი—კუინზი) Jerome Avenue Line (ბრონქსი) Lenox Avenue Line (მანჰეტენი) Lexington Avenue Line (მანჰეტენი) Nostrand Avenue Line (ბრუკლინი) Pelham Line (ბრონქსი) White Plains Road Line (ბრონქსი) 63rd Street Line (მანჰეტენი) Archer Avenue Line (ქვინსი) Astoria Line (ქვინსი) Brighton Line (ბრუკლინი) Broadway Line (ბრუკლინი) Brookin Loops (მანჰეტენი—ბრუკლინი) Canarsie Line (მანჰეტენი—ბრუკლინი) Culver Line (ბრუკლინი) Fourth Avenue Line (ბრუკლინი) Franklin Avenue Shuttle (ბრუკლინი) Jamaica Line (ბრუკლინი—ქვინსი) Myrtle Avenue Line (ბრუკლინი—ქვინსი) Sea Beach Line (ბრუკლინი) West End Line (ბრუკლინი) 63rd Street Line (მანჰეტენ-ქვინსი) Archer Avenue Line (ქვინსი) Concourse Line (ბრონქსი) Crosstown Line (ბრუკლინ-ქვინსი) Culver Line (ბრუკლინი) Eighth Avenue Line (მანჰეტენ-ბრუკლინი) Fulton Street Line (ბრუკლინ-ქვინსი) Queens Boulevard Line (ქვინსი) Rockaway Line (ქვინსი) Sixth Avenue Line (მანჰეტენი) 60th Street Tunnel Connection (ქვინსი) (BMT/IND) 63rd Street Lines (მანჰეტენი) (BMT/IND) ასტორია ლაინი/Flushing Line (BMT/IRT) Chrystie Street Connection (მანჰეტენი) (BMT/IND) 207th Street Yard (მანჰეტენი) (IND/IRT) Coney Island Complex (ბრუკლინი) (BMT/IND) Concourse Yard (ბრონქსი) (IND/IRT) Linden Yard (ბრუქკლინი) (BMT/IRT/LIRR) მეტროპოლიტენების სია ინტერაქტიული რუკა
გვადალკვივირი

გვადალკვივირი (ესპ. Guadalquivir) — მდინარე სამხრეთ ესპანეთში. სიგრძე 657 კილომეტრი, აუზის ფართობი 57 ათასი კმ2. სათავე აქვს ანდალუსიის მთების ჩრდილოეთით. მიედინება ანდალუსიის დაბლობზე. კალაპოტის სიგანე ქალაქებს სევილიასა და კორდოვას შორის 150-200 მეტრი. სევილიის ქვემოთ ბრტყელ სანაპირო დაბლობზე მიედინება და იტოტება. ვიდრე კადისის ყურეს (ატლანტის ოკეანე) შეუერთდებოდეს, კვლავ ერთ კალაპოტში ექცევა და 7 კილომეტრი სიგანის ესტუარს ქმნის. მთავარი შენაკადებია, მარცხნიდან:პატარა გვადიანა, ხენილი. მარჯვნიდან გუადალიმარი, უელვა. საზრდოობს ძირითადად წვიმის წყლით. წყალდიდობა იცის თებერვალ-მარტში. წყლის საშუალო ხარჯი 164 მ3/წმ. სანაოსნოა ქალაქ კორდოვამდე, ქალაქ სევილიამდე ზღვის გემებისათვის (მოქცევის დროს). იყენებენ სარწყავად. გვადალკვივირი, ენციკლოპედია ბრიტანიკა More information from the United Nations Environmental Program. დაარქივებული 2005-03-19 საიტზე Wayback Machine.
გვადიანა

გვადიანა (ესპ. Guadiana, პორტ. Guadiana) — მდინარე ესპანეთსა და პორტუგალიაში, სიგრძე 742 კილომეტრი, აუზის ფართობი 67 ათასი კმ2. სათავე აქვს ლა-მანჩის პლატოზე, მიედინება ახალი კასტილიის ზეგანზე, ღრმა ხეობაში, შემდეგ ესტრემადურის დაბლობზე, კვეთს ალენტეჟუს ვაკეს და გადის სანაპირო ვაკეზე. ესტუარით ერთვის კადისის ყურეს (ატლანტის ოკეანე). საზრდოობს წვიმის წყლით. წყალდიდობა იცის ზამთარში და გაზაფხულზე, წყალმცირობა - ზაფხულში. გვადიანაზეა დიდი წყალსაცავი სიხარა. გამოყენებულია სარწყავად, სანაოსნოდ (საზღვაო გემები პორტუგალიის ქალაქ პომარანამდე ადიან). შესართავშია პორტუგალიის ნავსადგური ვილა-რეალ-დი-სანტუ-ანტონიუ. Guadiana Online დაარქივებული 2018-08-18 საიტზე Wayback Machine. United Nations Environment Programme description დაარქივებული 2005-03-10 საიტზე Wayback Machine.
ებრო

ებრო — მდინარე ჩრდილო-აღმოსავლეთ ესპანეთში. სიგრძე 910 კილომეტრი, აუზის ფართობი 80 ათასი კმ2. სათავე აქვს კანტაბრიის მთების სამხრეთ კალთებზე. ზღვის დონიდან 850 მეტრზე. ერთვის ხმელთაშუა ზღვას. მთავარი შენაკადებია: მარჯვენა ხალონი, გუადალოპე; მარცხენა - არაგონი, გალიეგო, სეგრე. ზემოთში კვეთს ძველი კასტილიის პლატოს შუაწელში მიედინება არაგონის ვაკეზე გაშლილ ხეობაში. ქვემოთში ვიწრო ხეობით კვეთს კატალონიის მთებს, გადის ზღვისპირა დაბლობზე და ქმნის დელტას. ზღვას არხით უერთდება. ებრო შერეული საზრდოობის მდინარეა. წყალმოვარდნები იცის ზამთარსა და გაზაფხულზე. საშუალო წლიური ხარჯი ქვემოთში (ქალაქ ტორტოსასთან) 618 მ3/წმ. იყენებენ სარწყავად. სანაოსნოა ქალაქ სარაგოსამდე. მდინარე ებრო, ენციკლოპედია ბრიტანიკა მდინარე ბერო და მისი დელტა ებროს დელტა კოსმოსიდან ებროს დელტა Google Maps-ზე
ევსევი (ილინსკი)

მთავარეპისკოპოსი ევსევი (რუს. Евсевий), ერისკაცობაში — ალექსი ალექსის ძე ილინსკი (Алексей Алексеевич Ильинский; დ. 1809, ბელგოროდი — გ. 12 მარტი, 1879, ტვერი) — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელთმთავარი. საქართველოს ეგზარქოსი (1 მარტი, 1858-8 დეკემბერი, 1877). ალექსი ილინსკი დაიბადა კურსკის გუბერნიაში, მიახლოვებით 1808 წელს. 1834 წელს ბერად აღიკვეცა, 1835 წელს სწავლა დაასრულა კიევის სასულიერო აკადემიაში. იყო ჯერ კიევის, მერე ვილენსკის სემინარიის რექტორი. 1849 წელს იყო კოვენსკის ეპისკოპოსად, 1851 წ. პოდოლის ეპისკოპოსი. 1858 წლიდან 1877 წლამდე იყო საქართველოს ეგსარქოსი. 1865 წლის 30 აგვისტოს მიიღო ალმასის ჯვარი კუნკულზე სატარებლად. 1878 წელში გადაყვანილ იქნა ტვერის მთავარეპისკოპოსად, სადაც გარდაიცვალა 1879 წელს. 1860 წელს ევსევიმ დააარსა კავკასიაში მართლმადიდებელი ქრისტიანობის აღდგენის საზოგადოება. კავკასიის მთიანეთში „საზოგადოების“ სახელით შეიქმნა სასულიერო სკოლები; მცხეთაში, სამთავროს დედათა მონასტერში, დაარსდა სასწავლებელი სამღვდელო პირთა ქალიშვილებისათვის; თბილისის სასულიერო სემინარიასთან შეიქმნა საკვირაო სკოლა. ევსევის მოღვაწეობის პერიოდში სასულიერო წრეებში იდევნებოდა თავისუფალი აზრი. იმავე დროს ქართული საეკლესიო ქონების დაკარგვა განსაკუთრებულად ხშირი მოვლენა გახდა. ილინსკის ხელშეწყობით ქართული საეკლესიო ქონება რუსი კოლექციონერების კერძო კოლექციებში ხვდებოდა. მაგალითად, 1860-ან წლებში ილინსკის დახმარებითა და მფარველობით ქუთაისის გენერალ-გუბერნატორმა ვლადიმირ ვასილის ძე ლევაშოვმა გელათის მონასტერში დაცული ხახულის ღვთისმშობლის ხატი გაძარცვა, კერძოდ, ღვთისმშობლის ტიხრულ მინანქარში შესრულებული ხატი და მინანქრის სხვა უნიკალური ნამუშევრები მოიპარა და იმ პერიოდში ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ რუს კოლექციონერს, მიხეილ ბოტკინს მიჰყიდა. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები ბუბულაშვილი ე., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?. Русский биографический словарь: В 25 т. / под наблюдением А. А. Половцова. 1896—1918 Архіеп. Евсевій Ильинскій ↑ ეროვნულმა ბიბლიოთეკამ უიშვიათესი გამოცემა - მიხეილ ბოტკინის მიერ 1911 წელს გამოცემული "სობრანიე" შეიძინა // Information Agency 'PirWeli'. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-12-08. ციტირების თარიღი: 2011-12-07.
პავლე (ლებედევი)

მთავარეპისკოპოსი პავლე (ერისკაცობაში — პეტრე ვასილის ძე ლებედევი) — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელთმთავარი. საქართველოს ეგზარქოსი 1882-1887 წლებში. დაიბადა ტვერის გუბერნიის ვესიეგორსკის უეზდის სოფ. ჩისტაია დუბრავაში 1827 წელს. 1853 წელს უმაღლესი ღვთის მეტყველების განათლება მიიღო პეტერბურგის სასულიერო აკადემიაში, სადაც დაასრულა კურსი მაგისტრის ხარისხით. მსახურობდა სასულიერო სასწავლებელში, ინსპექტორად სმოლენსკისა და პეტერბურგის სასულიერო სემინარიებში, ამავე აკადემიის ინსპექტორად, იყო სმოლენსკის და პეტერბურგის სემინარიების რექტორი. 1868 წელს ეპიკსოპოსად იქნა ხელდასხმული, 2 წლის განმავლობაში იმყოფებოდა პეტერბურგის სამიტროპოლიტო ეპარქიის ვიკარიდ. 1871-1882 წწ. კიშინიოვის ეპისკოპოსი. 1882 წლის 18 ივლისიდან იყო საქართველოს ეგზარქოსი. 1886 წელს თბილისის სასულიერო სემინარიის სტუდენტმა იოსებ ლაღიაშვილმა მოკლა სემინარიის რექტორი პავლე ჩუდეცკი. ჩუდეცკის დაკრძალვის დღეს ეგზარქოსმა პავლემ დაწყევლა მკვლელი და საზოგადოება, რომელმაც ის წარმოშვა. უცნობია, ზუსტად რა სიტყვები წარმოთქვა პავლემ, თუმცა ის აღქმულ იქნა, როგორც ქართველი ერის დაწყველა. პროტესტი ყველაზე მკაფიოდ დიმიტრი ყიფიანმა გამოხატა და საჯაროდ, პრესის მეშვეობით მოითხოვა ეგზარქოსისგან საქართველოს დატოვება. ეგზარქოსმა პავლემ წერილითვე უარყო წყველის წარმოთქმა, ხოლო დიმიტრი ყიფიანის მიმართ ხელისუფლებამ რეპრესიული ზომები გაატარა, თანამდებობიდან გადააყენა და სტავროპოლის მხარეში გადაასახლა, სადაც ის მოკლეს. ყიფიანის გადმოსვენება და მთაწმინდაზე დაკრძალვა ანტიიმპერიულ აქციად იქცა. 1888 წლიდან პავლე იყო ყაზანის მთავარ-ეპისკოპოსი. გარდაიცვალა ყაზანში 1892 წლის 23 აპრილს. გამოცემულია მისი "სიტყვანი და შესხმანი" სამ ტომად 1879-1881 წწ. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები „რელიგიები საქართველოში“, თბილისი: სახალხო დამცველის ბიბლიოთეკა, 2008. — გვ. 160, ISBN 978-9941-0-0902-0. Русский биографический словарь: В 25 т. / под наблюдением А. А. Половцова. 1896—1918.
პალადი (რაევი)

მიტროპოლიტი პალადი (ერისკაცობაში — პავლე ივანეს ძე რაევი) — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელთმთავარი. სანქტ-პეტერბურგისა და ლადოგის მიტროპოლიტი, საქართველოს ეგზარქოსი 1887 წლის 29 სექტემბრიდან 1892 წლის 18 ოქტომბრამდე. დაიბადა 1827 წელს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიის მღვდლის ოჯახში . ნიჟეგოროდის სასულიერო სემინარიის დასრულების შემდეგ სწავლა განაგრძო ყაზანის სასულიერო აკადემიაში, რომელიც დაასრულა 1852 წელს მაგისტრის წოდებით. 1861 წელს დაქვრივდა, აღიკვეცა ბერად და მცირე ხანში აიყვანეს არქიმანდრიტის წოდებაში. 1863 წელს სანქტ-პეტერბურგის სასულიერო სემინარიის ინსპექტორია, 1864-1866 წლებში სანქტ-პეტერბურგის სასულიერო სემინარიის რექტორი. ლადოგის ეპისკოპოსად კურთხევის შემდეგ, პალადი 1869 წელს ხდება ვოლოგდის ეპისკოპოსი, შემდეგ ტამბოვისა (1873 - 1876 წწ.) და რიაზანისა (1876 - 1882 წწ.). დააფუძნა რასკოლნიკების საწინააღმდეგო მისიონერული საზოგადოება ქ. ტამბოვში და რიაზანში მოღვაწეობისას. ქ. ვოლოგდაში შემოიტანა და დაამკვიდრა კეთილმოწესეთა ("ბლაღოჩინების") არჩევის წესი, იქვე დაამკვიდრა სასულიერო წოდების ემიტარული სალარო. 1887-1892 წლებში პალლადი საქართველოს ეგზარქოსია. 1892 წლიდან პალადი ინიშნება სანქტ-პეტერბურგის მიტროპოლიტად, ინიშნება უწმიდეს სინოდის წევრად. მიტროპოლიტი პალადი გარდაიცვალა 1898 წელს. ქართული ინტელიგენციის წარმომადგენლებთან (დიმიტრი ბაქრაძე, ექვთიმე თაყაიშვილი, თედო ჟორდანია) ერთად, პალადის უშუალო ძალისხმევით დაფუძნდა და ამოქმედდა საეკლესიო მუზეუმი ქ. თბილისში. ПАЛЛАДИЙ (РАЕВ) დაარქივებული 2013-06-17 საიტზე Wayback Machine. ↑ "Церковные Ведомости"; прот. Е.П. Аквилонов "Над гробом в Бозе почившего владыки-митрополита спб. Палладия" (СПб., 1899)
ვლადიმერი (ბოგოიავლენსკი)

მიტროპოლიტი ვლადიმერი (ერისკაცობაში — ვასილი ნიკიფორეს ძე ბოგოიავლენსკი) — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელთმთავარი. საქართველოს ეგზარქოსი 1892-1898 წლებში. ვლადიმერი დაიბადა1848 წელს. იგი იყო ტამბოვის ეპარქიის მღვდლის შვილი. დაამთავრა კიევის სასულიერო აკადემია, მასწავლებლობდა ტამბოვის სასულიერო აკადემიაში, დაქვრივების შემდეგ აღიკვეცა ბერად, სამების მონასტრის წინამძღოლი ქ. კოზლოვში, 1888 წ. ეკურთხა ეპისკოპოსად, ნოვგოროდის ეპისკოპოსის ვიკარი. 1892-1898 წლებშისაქართველოს ეგზარქოსია. მიტროპოლიტი ვლადიმერი მოკლეს 1918 წლის 25 იანვარს კიევ-პეჩორის ლავრის კედლებთან კომუნისტებმა. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები † Высокопреосвященный Митрополит Киевский Владимир. (Некролог) «Прибавления к Церковным ведомостям». Пг., 1918. № 5. Свт. Тихон, патр. Московский. Речь на торжественном собрании Священного Собора Российской Православной Церкви, посвященном памяти мученически скончавшегося высокопреосвященного Владимира (Богоявленского), митр. Киевского и Галицкого, 15 (28) февраля 1918 года «Прибавления к Церковным ведомостям». Пг., 1918. № 9-10. Митр. Арсений Стадницкий. Речь на торжественном заседании Священного Собора, посвященном памяти мученически скончавшегося митрополита Киевского Владимира (Богоявленскаго), 15 (28) февраля 1918 года «Прибавления к Церковным ведомостям». Пг., 1918. № 9-10. Протопресвитер Михаил Польский. «Новые мученики Россійскіе» — Первое собрание материалов. Гл. 1. Владимир, Митрополит Киевский и Галицкий Jordanville, 1949. Митр. Анастасий Грибановский. Похвальное слово (митрополитам Владимиру и Вениамину), новым священномученикам Русской Церкви Jordanville, 1949.
ფლავიანე (გოროდეცკი)

მიტროპოლიტი ფლავიანე (ერისკაცობაში — ნიკოლოზ ნიკოლოზის ძე გოროდეცკი) — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელთმთავარი. საქართველოს ეგზარქოსი 1898-1901 წლებში. ფლავიანე არ ეკუთვნოდა სასულიერო წოდებას. სწავლობდა მოსკოვის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე, შემდგომ აღიკვეცა ბერად, 1873 წლიდან 1884 წლამდე რუსეთის სასულიერო მისიის წევრი პეკინში (ჩინეთი), შემდეგ ამ მისიის თავმჯდომარე, შეისწავლა ჩინური ენა, ჩინურად თარგმნა მის მიერვე შედგენილი "Объяснение православного богослужения". 1885 წლიდან ეპისკოპოსი ლიუბლინისა, მთავარეპისკოპოსი ვარშავისა. 1898-1901 წლებში საქართველის ეგზარქოსი. 1901 წლიდან ხარკოვის მთავარეპისკოპოსი. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები Открытая Православная Энциклопедия «Древо» Флавиан (Городецкий)
ალექსი (ოპოცკი)

მთავარეპისკოპოსი ალექსი (ერისკაცობაში — ალექსი ალექსის ძე ოპოცკი; დ. 12 დეკემბერი, 1837, სოფ ოპოჩკი, ფსკოვის გუბერნია — გ. 21 დეკემბერი, 1914, მოსკოვი, დონის მონასტერი) — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელთმთავარი. ტვერისა და კაშინის მთავარეპისკოპოსი, საქართველოს ეგზარქოსი 1901—1905 წლებში. დაიბადა მღვდლის ოჯახში. 1863 წელს დაამთავრა სანქტ-პეტერბურგის სასულიერო აკადემია და მომდევნო წელს დაინიშნა ვილნის სასულიერო სასწავლებლის ინსპექტორად და მასწავლებლად. 1872 წელს მიიღო ღვთისმეტყველის სამეცნიერო ხარისხი თემაზე - „Откровенное учение о Промысле сравнительно с новейшими теориями о мирохранении и мироправлении“. 1891 წელს დაინიშნა რექტორად ლიტვის სასულიერო სემინარიაში. 1892 წელს დეკანოზი ალექსი დაქვრივდა და აღიკვეცა ბერად, შემდეგ გახდა წმინდა სამების მონასტრის წინამძღვარი და არქიმანდრიტი. ერთი წლის შემდეგ იგი ეპისკოპოსის ხარისხში აიყვანეს და დანიშნეს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიის ქორეპისკოპოსად ბალახნინის ეპისკოპოსის წოდებით. 1896 წელს დაინიშნა ვიატკის და სლობოდკის ეპისკოპოსად. 1901-1905 წლებში საქართველოს ეგზარქოსი იყო. 1905 წლის 29 მაისს დაიწყო მუშაობა საქართველოს ეკლესიის სამღვდელოების არასანქცირებულმა ყრილობამ ავტოკეფალიის აღდგენის მოთხოვნით. ეგზარქოსმა ალექსიმ კრება კაზაკების მეშვეობით დაარბია. ამ ფაქტმა საპროტესტო მოძრაობა უფრო გააძლიერა. ხელისუფლება იძულებული გახდა ეგზარქოსი ალექსი საქართველოდან გაეწვია. 1905 წელს ის გადაიყვანეს ტვერისა და კაშირის მთავარეპისკოპოსად. 1910 წლიდან ჩამოშორდა აქტიურ სამღვდელო საქმიანობას, დასახლდა მოსკოვში, დონის მონასტერში, სადაც 1914 წლის 21 დეკემბერს გარდაიცვალა და დაიკრძალა. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები „რელიგიები საქართველოში“, თბილისი: სახალხო დამცველის ბიბლიოთეკა, 2008. — გვ. 162, ISBN 978-9941-0-0902-0. Алексий (Опоцкий) Тихое чудо Прокопия Вятского
ალექსი (მოლჩანოვი)

მთავარეპისკოპოსი ალექსი (ერისკაცობაში — ალექსი ვასილის ძე მოლჩანოვი; დ. 1853, სარაპულის მაზრა, ვიატკის გუბერნია — გ. 20 მაისი, 1914, ტფილისი) — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელთმთავარი. საქართველოს ეგზარქოსი (2 ნოემბერი, 1913 — 20 მაისი, 1914). დაიბადა მღვდლის ოჯახში. 1885 წელს ეკურთხა მღვდლად. 1888 წელს მიიღო ღვთისმეტყველების მაგისტრის წოდება. 1899 წელს აღიკვეცა ბერად. 1900 წელს არქიმანდრიტის ხარისხით დაინიშნა ყაზანის სასულიერო აკადემიის რექტორად, შემდგომ ეკურთხა ეპისკოპოსად, ტობოლსკის მთავარეპისკოპოსად. 1913 წლის 2 ნოემბრიდან ალექსი საქართველოს ეგზარქოსია. მთავარეპისკოპოსი ალექსი გარდაიცვალა თბილისში 1914 წლის 20 მაისს. დაკრძალულია მშობლიურ სოფელში, ვიატკის გუბერნიაში. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები Алексий (Молчанов) დაარქივებული 2009-02-14 საიტზე Wayback Machine. // Русское православие (база данных) Алексий // Православная энциклопедия (под ред. Патриарха Московского и всея Руси Кирилла) Викарные архиереи Казанской епархии დაარქივებული 2013-01-16 საიტზე Wayback Machine. Ректоры Казанской духовной семинарии დაარქივებული 2015-05-18 საიტზე Wayback Machine. Алексий (в миру Алексей Васильевич Молчанов) ↑ საქართველოს ახალი ეგზარხოსი. „კლდე“. # 33, ღვინობისთვე, 1913 წ.
პიტირიმე (ოკნოვი)

მიტროპოლიტი პიტირიმი (ერისკაცობაში — პავლე ვასილის ძე ოკნოვი) — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელთმთავარი. საქართველოს ეგზარქოსი (26 ივნისი, 1914 - 23 ნოემბერი, 1915) პიტირიმ ოკნოვი, დაიბადა ქალაქ რიგაში, სამღვდელო პირის ოჯახში. 1879 წელს რიგაში დაამთავრა გიმნაზია, შემდგომში კიევის სასულიერო აკადემია. 1883 წელს აღიკვეცა ბერად. 1890 წელს, 32 წლის ასაკში ხდება არქიმანდრიტი, 36 წლის ასაკში კი ნოვგოროდ-სევერსკის, შემდეგ ტულას ეპისკოპოსი, 1909 წლიდან კურსკის, ვლადიკავკაზისა და სამარის მთავარეპისკოპოსია. 1914 წლიდან საქართველოს ექსეგზარქოსირხოსი. პიტირიმმა შეასრულა წირვა ქართულად აკაკი წერეთელის პანაშვიდზე ქაშვეთის ეკლესიაში, 1915 წლის 27 იანვარს, რითაც ქართველთა საზოგადოების მადლიერება დაიმსახურა. 1916 წელს პიტირიმი გადაიყვანეს სანქტ-პეტერბურგის მიტროპოლიტად, სადაც დარჩა 1917 წლის თებერვლის რევოლუციამდე. 1917 წელს რუსეთის წმინდა სინოდის განკარგულებთ პეტროგრადისა და ლადოჟის მიტროპოლიტი პიტირიმე თანამდებობიდან გადააყენეს. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები Питирим (Окнов) დაარქივებული 2012-12-21 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links сайт Русское православие Шавельский Георгий Иванович. Воспоминания последнего протопресвитера Русской армии и флота. Гл. XIX Церковные дела. Тобольский скандал. Митрополит Питирим и обер-прокурор А. Н. Волжин ↑ გაზ. „საქართველო“, #60, 1917
გაბრიელ გარსია მორენო

გაბრიელ გარსია მორენო (დ. 24 ოქტომბერი, 1821, გუაიაკილი, ეკვადორი — გ. 6 აგვისტო 1875, კიტო, ეკვადორი) — ეკვადორის სახელმწიფო მოღვაწე. 1860 წელს სათავეში ჩაუდგა დროებით მთავრობას. 1861-1865 წწ. იყო პრეზიდენტი. 1869 წელს სახელმწიფო გადატრიალება მოახდინა და თავი დიქტატორად გამოაცხადა. მან ქვეყანა ერთგვარ თეოკრატიულ სახელმწიფოდ აქცია. რომის პაპთან კონკორდატით (1862 წ. 26 სექტემბერი) აქ კათოლიციზმი ერთადერთ რელიგიად გამოაცხადა და ყოველწლიურად ვატიკანის ხაზინაში სახელმწიფოს შემოსავლის 10 %-ს რიცხავდა. 1875 წელს მოკლეს შეთქმულმა სტუდენტებმა. Official Website of the Ecuadorian Government about the history of the country's presidents დაარქივებული 2008-05-17 საიტზე Wayback Machine. Catholic Encyclopedia: Gabriel Garcia Moreno Christian Order: The Prophecy of Garcia Moreno's Presidency & Death
ნიკოლოზი (ნალიმოვი)

მთავარეპისკოპოსი ნიკოლოზი (ერისკაცობაში — ნიკოლოზ ალექსანდრეს ძე ნალიმოვი; დ. 1852 — გ. 1914) — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელთმთავარი. საქართველოს ეგზარქოსი (1 ივლისი 1905 — 9 ივნისი 1906). სწავლობდა პეტერბურგის სასულიერო აკადემიაში, 1885 წელს აღიკვეცა ბერად, 1890 წელს ეკურთხა ეპისკოპოსად. ბოლოს იყო ვლადიმირისა და სუზდალის ეპარქიის მთავარეპისკოპოსი. 1905 წელს დაინიშნა საქართველოს ეგზარქოსად, მართავდა საეგზარქოს ერთ წელზე ნაკლებ დროს, გადაიყვანეს ვლადიმირის კათერაზე. დაკრძალულია ალექსანდრე ნეველის საძმო სასაფლაოზე. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები ნიკოლოზ ნალიმოვი დაარქივებული 2011-11-16 საიტზე Wayback Machine.
ამსტერდამის მეტროპოლიტენი

ამსტერდამის მეტროპოლიტენი — ნიდერლანდების დედაქალაქის ამსტერდამის მიწისქვეშა და მიწისზედა მეტროპოლიტენის ქსელი. ქსელი ვრცელდება როგორც ამსტერდამში, ასევე ახლომდებარე დაბებში: ამსტელვეენი, დიემენი, ოდერ-ამსტელი. მეტრო ამსტერდამის ადმინისტრაცია, ხოლო ექსპლუატაციას კომპანია Gemeentelijk Vervoerbedrijf უწევს, გარდა მეტროპოლიტენისა, კომპანია ტრამვაისა და ბორნის ექსპლუატაციასაც ახორციელებს. მეტროპოლიტენის აშენების გადაწყვეტილება 1968 წელს მიიღეს. მეტროს ოთხი ხაზი უნდა ჰქონოდა, ქალაქის ცენტრი გარეუბნებთან დაეკავშირებინა და ტრამვაის ქსელები უნდა ჩაენაცვლებინა. დღეისათვის ამსტერდამის მეტროპოლიტენი ოთხი ხაზისგან შედგება:Geinlijn და Gaasperplaslijn (ორივე აღმოსავლეთის ხაზია და ერთმანეთთანაა დაკავშირებული), ასევე Amstelveenlijn და Ringlijn. ხაზი Noord-Zuidlijn მშენებლობის პროცესშია. ქალაქში სულ 52 სადგურია, აქედან 19 მეტროტრამისაა. Noord-Zuidlijn-ის ხაზის გახსნის შემდეგ 6 მეტროსადგური დაემატება. მეტროპოლიტენების სია Metro map დაარქივებული 2011-01-03 საიტზე Wayback Machine. Gemeentelijk Vervoerbedrijf-ის ოფიციალურ საიტზე
ნიკონი (სოფიისკი)

მთავარეპისკოპოსი ნიკონი (ერისკაცობაში — ნიკოლოზ ანდრიას ძე სოფიისკი; დ. 14 (26) მაისი, 1861, სოფ. ოზარნიკოვო, კოსტრომის გუბერნია — გ. 28 მაისი (10 ივნისი), 1908, ტფილისი) — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელთმთავარი. საქართველოს ეგზარქოსი (9 ივნისი, 1906 — 28 მაისი, 1908). ნიკოლოზ სოფიისკი დაიბადა 1861 წელს, კოსტრომის გუბერნიის ცუხლომის უეზდის სოფელ ოზარნიკოვოში სამღვდელოს ოჯახში. დაამთავრა სოლიგალიჩის სასულიერო სასწავლებელი, შემდეგ კოსტრომის სასულიერო სემინარია. 1883 წლიდან მღვდელი. დაქვრივების შემდეგ, 1887 წელს აღიკვეცა ბერად. სანქტ–პეტერბურგის სასულიერო აკადემიის დასრულების შემდეგ, 1888 წელს დაინიშნა სანქტ-პეტერბურგის სასულიერო სემინარიის ინსპექტორად, 1891 წელს ვლადიმირის სასულიერო სემინარიის რექტორად, 1891 წელსვე აიყვანეს არქიმანდრიტის ხარისხში. 1898 წლის 8 მარტს ვოლსკის ეპისკოპოსი, 1901 წლიდან მოყოლებული ეკავა ნარვის, ვიატკისა და სლობოდის საეპისკოპოსო კათედრები. 1906 წლის 9 ივნისიდან დაინიშნა ქართლისა და კახეთის მთავარეპისკოპოსად, უწმიდესი სინოდის წევრად და საქართველოს ეგზარქოსად. 1908 წლის 28 მაისს, თბილისში, სინოდალური კანტორის ვესტიბიულში მოკლა ცეცხლსასროლი იარაღით, დღემდე დაუდგენელიმა პიროვნებამ. ეჭვი მიტანილ იქნა ეპისკოპოს კირიონზე, რომელიც დააპატიმრეს, მღვდელმოქმედება შეუჩერეს და გადაასახლეს, არქიმანდრიტ ამბროსიზე, რომელიც 1910 წელს გაამართლეს და მღვდელ ნიკოლოზ ნამორაძეზე, რომელიც გაიქცა, თავი სტამბულის ქართველ კათოლიკეთა მონასტერს შეაფარა და საქართველოში მხოლოდ 1917 წლის რევოლუციის შემდეგ დაბრუნდა. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები „რელიგიები საქართველოში“, თბილისი: სახალხო დამცველის ბიბლიოთეკა, 2008. — გვ. 160-161, ISBN 978-9941-0-0902-0. Никон, архиепископ Карталинский и Кахетинский, экзарх Грузии დაარქივებული 2012-06-18 საიტზე Wayback Machine. Памяти Высокопреосвященного Никона (Софийского) დაარქივებული 2018-12-26 საიტზე Wayback Machine. Биография დაარქივებული 2007-09-29 საიტზე Wayback Machine.
ბელგრადის მეტროპოლიტენი

ბელგრადის მეტროპოლიტენის — მშენებლობა ჯერ კიდევ 1970-იან წლებში უნდა დაწყებულიყო. მშენებლობა დაიწყო 1980-იან წლებში, თუმცა, მოგვიანებით გეგმა შეცვალეს და მიწისქვეშა სადგურები საქალაქო ელექტრომატარებლების სისტემაში მოაქციეს. 1995 წელს გაიხსნა ორი მიწისქვეშა სადგური: „კარაჯორჯევის პარკი“ (არც თუ დიდ სიღრმეში) და „ვუკოვ სპომენიკი“ (ღრმად). ამ სადგურებში რიგის ვაგონმშენებელი ქარხნის მატარებლები დადიან. ამ ორ სადგურს ხშირად მეტროს უწოდებენ, რაც შეცდომაა. 2006 წელს ბელგრადის მეტროპოლიტენის სისტემის მშენებლობა დაიწყო, რომელშიც მოსკოვის მეტრომშენელები იღებენ მონაწილეობას. მეტროპოლიტენების სია ბელგრადის მეტრო დაარქივებული 2009-02-05 საიტზე Wayback Machine. სიახლეები და განხილვა[მკვდარი ბმული] სიახლეები და განხილვა