laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
რობერ კლერმონელი

რობერ კლერმონელი (ფრანგ. Robert de Clermont; დ. 1256 — გ. 7 თებერვალი, 1317) — კაპეტინგების დინასტიის წარმომადგენელი და ბურბონთა დინასტიის დამაარსებელი. საფრანგეთის მეფე ლუი IX-ისა და დედოფალ მარგარიტა პროვანსელის უმცროსი ვაჟი. კლერმონის გრაფი და ბურბონის ჰერცოგი. რობერი დაიბადა 1256 წელს. იგი იყო საფრანგეთის მეფე ლუი IX-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ მარგარიტა პროვანსელის შუათანა ვაჟი. ვინაიდან მას უკვე ჰყავდა უფროსი ძმები და ტახტზე ასვლის შანსები არ ჰქონდა, მას ჯერ კლერმონის გრაფობა, ცოტა მოგვიანებით კი ბურბონის ჰერცოგობა უბოძეს. ამის გამო, მან დააარსა საკუთარი ბურბონთა დინასტია, რომელიც საუკუნეების მანძილზე მართავდა საფრანგეთს, ესპანეთს, სიცილიას, ნეაპოლს, ნავარას, ლუქსემბურგსა და პარმას. 1272 წელს რობერი დაქორწინდა შაროლუას გრაფ ჟანის ასულ ბეატრის ბურგუნდიელზე, რომელთანაც შეეძინა ექვსი შვილი: ლუი I (1279-1342), ბურბონის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო მარი ავესნისი, რომელთანაც შეეძინა რვა შვილი; ბლანში (1281-1304), ცოლად გაჰყვა ოვერნისა და ბულონის გრაფ რობერ VII-ს. იგი იყო ბებია, საფრანგეთის დედოფალ ჟანა I ოვერნელისა; ჟანი (1283-1316), შაროლუას ბარონი, ცოლად შეირთო უგო სუასონელის ასული ჟანა დ'არგესი, რომელთანაც შეეძინა ორი შვილი; მარი (1285-1372), მონაზონი და პუასუს აბატისა; პიერი (1287-1330), პარიზის არქიდიაკვანი; მარგარიტა (1289-1309), პირველად ცოლად გაჰყვა ანდრიის გრაფ რაიმონ ბერენგარს, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა ნემურის მარკიზ ჟან I-ზე. Keen, Maurice (1984). "The Rise of the Tournament". Chivalry. Yale University Press. p. 87. ISBN 0-300-03360-5.
ბეატრის ბურგუნდიელი

ბეატრის ბურგუნდიელი (ფრანგ. Béatrice de Bourgogne; დ. 1257 — გ. 1 ოქტომბერი, 1310) — შაროლუას გრაფ ჟან ბურგუნდიელისა და აგნეს დამპიერის ასული. ბურბონისა და კლერმონის გრაფინია როგორც რობერ კლერმონელის მეუღლე. ბურბონის ჰერცოგ ლუი I-ის დედა. 1272 წელს ბეატრისი ცოლად გაჰყვა საფრანგეთის მეფე ლუი IX-ისა და დედოფალ მარგარიტა პროვანსელის უმცროს ვაჟს, კლერმონისა და ბურბონის გრაფ რობერ კლერმონელს, რომელთანაც შეეძინა ექვსი შვილი: ლუი I (1279-1342), ბურბონის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო მარი ავესნისი, რომელთანაც შეეძინა რვა შვილი; ბლანში (1281-1304), ცოლად გაჰყვა ოვერნისა და ბულონის გრაფ რობერ VII-ს. იგი იყო ბებია, საფრანგეთის დედოფალ ჟანა I ოვერნელისა; ჟანი (1283-1316), შაროლუას ბარონი, ცოლად შეირთო უგო სუასონელის ასული ჟანა დ'არგესი, რომელთანაც შეეძინა ორი შვილი; მარი (1285-1372), მონაზონი და პუასუს აბატისა; პიერი (1287-1330), პარიზის არქიდიაკვანი; მარგარიტა (1289-1309), პირველად ცოლად გაჰყვა ანდრიის გრაფ რაიმონ ბერენგარს, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა ნემურის მარკიზ ჟან I-ზე. The origins of courtliness, C. Stephen Jaeger, University of Pennsylvania Press, 1985,p. 172.
იესო უფსკრულიდან

„იესო უფსკრულიდან“ (იტალ. Il Cristo degli Abissi) — იესო ქრისტეს ქანდაკება. მდებარეობს სან-ფრუტუოზოს (იტალ. San Fruttuoso) უბეში, გენუასთან ახლოს (ისტორიული ლიგურიის ნაწილი), იტალიის რივიერის წყლებში. მისი სიმაღლეა 2,5 მ, ჩამოსხმულია ბრინჯაოსაგან. დამონტაჟდა 1954 წლის 22 აგვისტოს 17 მეტრის სიღრმეზე. მას შემდეგ სხვადასხვა ქვეყანაში განთავსდა რამდენიმე ანალოგიური ქანდაკება (როგორც თავდაპირველის ასლები, აგრეთვე ვარიაციები ამავე თემაზე), რომლებსაც იგივე სახელი ეწოდა. Scuba Diving Spots > USA : Florida > The Florida Keys > Key Largo > Spots > Christ of the Abyss. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-10-17. ციტირების თარიღი: 2018-12-01. LIFE Magazine article. ↑ Jerry Wilkinson. Christ of the Deep. Keyshistory.org. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-10. ციტირების თარიღი: 2012-05-09.
ლუი I (ბურბონის ჰერცოგი)

ლუი I დე ბურბონი (ფრანგ. Louis I de Bourbon; დ. 1279 — გ. 22 იანვარი, 1341) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. კლერმონის გრაფ რობერ კლერმონელისა და ბეატრის ბურგუნდიელის ვაჟი. ბურბონის ჰერცოგი, კლერმონისა და ლა მარშის გრაფი. 1310 წელს ლუი დაქორწინდა ჰოლანდიისა და ენოს გრაფ იოჰან II-ისა და ფილიპა ლუქსემბურგელის ასულ მარი ავესნისზე, რომელთანაც რვა შვილი შეეძინა: პიერ I (1311-1356), ბურბონის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო იზაბელ დე ვალუა, რომელთანაც შეეძინა რვა შვილი. იგი დაიღუპა პუატიეს ბრძოლაში; ჟანა (1312-1402), ცოლად გაჰყვა ფორეს გრაფ გაი VII-ს; მარგარიტა (1313-1362), ცოლად გაჰყვა სალის გრაფ ჟან II-ს; მარი (1315-1387), ცოლად გაჰყვა გალილეს პრინც გაი ლუზინიანს, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა ლათინთა იმპერატორ რობერ ტარანტოელზე, თუმცა შვილები მხოლოდ პირველი ქმრისგან ეყოლა; ფილიპი (1316-1327), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი; ჟაკი (1318), გარდაიცვალა ჩვილი; ჟაკ I (1319-1362), ლა მარშის გრაფი, ცოლად შეირთო ჟანა დე შატილონი, მოკლეს ბრინუას ბრძოლაში; ბეატრისი (1320-1383), პირველად ცოლად გაჰყვა ბოჰემიის მეფე იოჰან ლუქსემბურგელს, მისი დაღუპვის შემდეგ კი იქორწინა ოდე II გრანსეიზე. ცნობილია, რომ ლუის წლების მანძილზე ჰქონდა რომანი კლისის გრაფინია ჟანა დე ლანსთან, რომელთანაც მას ოთხი უკანონო შვილი შეეძინა: ჟანი (1297-1375), ბელენავეს სენიორი, ცოლად შეირთო აგნეს დე შალე, აქტიურად იბრძვოდა ასწლიან ომში ინგლისელთა წინააღმდეგ; სახელი და დაბადება-გარდაცვალების თარიღი უცნობია, თუმცა ცნობილია, რომ გოგონა იყო და 1317 წელს ცოლად შერთეს ბაზუას გრაფ ჟერარდ დე შატილონს; გაი (1299-1349), შადერონის სენიორი, ცოლად შეირთო იზაბელ დე შასტელპერონი; ჟანეტი (?-?), 1310 წელს ცოლად გაჰყვა ჟერარდ დე შატელუას. Boehm, Barbara Drake; Fajt, Jiri, eds. (2005). Prague: The Crown of Bohemia, 1347-1437. Yale University Press. The Encyclopedia Americana: a library of universal knowledge, Vol.4, J.D.Lyon Company:Albany, New York, 1919.
მარი ავესნისი

მარი ავესნისი (ფრანგ. Marie d'Avesnes; დ. 1280 — გ. 1354) — ჰოლანდიის გრაფ იოჰან II-ისა და ფილიპა ლუქსემბურგელის ასული. ბურბონის ჰერცოგინია როგორც ლუი I-ის მეუღლე. მარი იყო ჰოლანდიისა და ენოს გრაფ იოჰან II-ისა და მისი მეუღლის, ფილიპა ენოელის ასული. მისი ძმა, ვილჰელმი შემდგომში ასევე ჰოლანდიისა და ენოს გრაფი გახდა, რომლის მხრიდანაც, მარის ძმის შვილებად ერგებოდნენ საღვთო რომის იმპერატორ ლუდვიგ IV-ის ცოლი მარგარიტა ენოელი და ინგლისის მეფე ედუარდ III-ის მეუღლე ფილიპა ენოელი. ფილიპას შვილები იყვნენ უელსის "შავი პრინცი" ედუარდი, მეფე რიჩარდ II და ლანკასტერთა დინასტიის დამაარსებელი ჯონი, რომელიც იყო მამა მეფე ჰენრი IV-ისა. 1310 წელს მარი ცოლად შერთეს ბურბონის ჰერცოგ რობერ კლერმონელისა და ბეატრის ბურგუნდიელის უფროს ვაჟს, ჰერცოგ ლუი I-ს, რომელთანაც რვა შვილი შეეძინა: პიერ I (1311-1356), ბურბონის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო იზაბელ დე ვალუა, რომელთანაც შეეძინა რვა შვილი. იგი დაიღუპა პუატიეს ბრძოლაში; ჟანა (1312-1402), ცოლად გაჰყვა ფორეს გრაფ გაი VII-ს; მარგარიტა (1313-1362), ცოლად გაჰყვა სალის გრაფ ჟან II-ს; მარი (1315-1387), ცოლად გაჰყვა გალილეს პრინც გაი ლუზინიანს, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა ლათინთა იმპერატორ რობერ ტარანტოელზე, თუმცა შვილები მხოლოდ პირველი ქმრისგან ეყოლა; ფილიპი (1316-1327), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი; ჟაკი (1318), გარდაიცვალა ჩვილი; ჟაკ I (1319-1362), ლა მარშის გრაფი, ცოლად შეირთო ჟანა დე შატილონი, მოკლეს ბრინუას ბრძოლაში; ბეატრისი (1320-1383), პირველად ცოლად გაჰყვა ბოჰემიის მეფე იოჰან ლუქსემბურგელს, მისი დაღუპვის შემდეგ კი იქორწინა ოდე II გრანსეიზე. Goeij, Hana de (23 November 2016). "A Breakthrough in C-Section History: Beatrice of Bourbon's Survival in 1337". New York Times. p. A17. Retrieved 24 November 2016.
პიერ I (ბურბონის ჰერცოგი)

პიერ I დე ბურბონი (ფრანგ. Pierre Ier de Bourbon; დ. 1311 — გ. 19 სექტემბერი, 1356) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ბურბონის ჰერცოგ ლუი I-ისა და მარი ავესნისის ვაჟი. ბურბონის ჰერცოგი 1341-56 წლებში. პიერი მოკლეს 1356 წელს პუატიეს ბრძოლაში. პიერი დაიბადა 1311 წელს. იგი იყო ბურბონის ჰერცოგ ლუი I-ისა და მისი მეუღლის, მარი ავესნისის უფროსი ვაჟი. 1336 წელს ცოლად შეირთო იზაბელ დე ვალუა, 1341 წელს კი მამის გარდაცვალების შემდეგ იგი ბურბონის ჰერცოგი ხდება, მისი უმცროსი ძმა, ჟაკ I კი ლა მარშის გრაფი. ამის შემდეგ, პიერი აქტიურად ერეოდა საფრანგეთ-ინგლისს შორის მიმდინარე ასწლიან ომში. 1351 წელს, მეფე ჟან II-ის ბრძანებით იგი ბრძოლაში წავიდა, როგორც საფრანგეთის ჯარების მთავარსარდალი. მან სასტიკად დაამარცხა ინგლისელები და დაიბრუნა მათ მიერ ოკუპირებული ნორმანდია. 1346 წელს თავი გამოიჩინა კრესის ბრძოლაში. 1355 წელს იბრძოდა ლანგედოკშიც, 1356 წელს კი პუატიეს ბრძოლაში ინგლისელებმა მოჰკლეს იგი. 1336 წლის 5 იანვარს პიერმა ცოლად შეირთო ვალუას გრაფ შარლისა და მისი მესამე ცოლის, მაუტ შატილონის ასული იზაბელ დე ვალუა, რომელთანაც შეეძინა ერთი ვაჟი და შვიდი გოგონა: ლუი II (1337-1410), ბურბონის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო ანა ოვერნელი, რომელთანაც შეეძინა ორი ვაჟი და ორი ქალიშვილი; ჟანა (1338-1378), ცოლად გაჰყვა საფრანგეთის მეფე შარლ V-ს, რომელთანაც შეეძინა მომავალი მეფე შარლ VI და ორლეანის ჰერცოგი ლუი I; ბლანკა (1339-1361), ცოლად გაჰყვა კასტილიისა და ლეონის მეფე პედრო I-ს, თუმცა მათ საერთო შვილები არ ჰყოლიათ; ბონა (1341-1402), ცოლად გაჰყვა სავოიისა და პიემონტის გრაფ ამადეო VI-ს, რომელთანაც შეეძინა მომავალი ჰერცოგი ამადეო VII; კატრინი (1342-1427), ცოლად გაჰყვა ჟან VI დე არკუნტს, რომელთანაც შეეძინა ათი შვილი; მარგარიტა (1344-1416), ცოლად გაჰყვა ტარტას ვიკონტსა და ალბრეს ლორდ არნოლდ ამინეუს, რომელთანაც მხოლოდ ერთი ვაჟი შეეძინა; იზაბელი (1345), გარდაიცვალა ჩვილი; მარი (1347-1401), მონაზონი და პუასუს აბატისა. Sumption, Jonathan, The Hundred Years War I: Trial by Battle, University of Pennsylvania Press, September 1999, ISBN 0-8122-1655-5 Sumption, Jonathan, The Hundred Years War II: Trial by Fire, University of Pennsylvania Press, October 2001, ISBN 0-8122-1801-9
იზაბელ დე ვალუა (1313-1383)

იზაბელ დე ვალუა (ფრანგ. Isabelle de Valois; დ. 1313 — გ. 26 ივლისი, 1383) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. ვალუას გრაფ შარლისა და მისი მესამე ცოლის, მაუტ შატილონის ასული. საფრანგეთის მეფე ფილიპ III-ის შვილიშვილი. ბურბონის ჰერცოგინია როგორც პიერ I-ის მეუღლე. 1336 წლის 25 იანვარს იზაბელი ცოლად გაჰყვა ბურბონის ჰერცოგ ლუი I-ისა და მარი ავესნისის ვაჟს, ჰერცოგ პიერ I-ს, რომელთანაც ერთი ვაჟი და შვიდი ქალიშვილი შეეძინა. 1356 წელს, იზაბელის ქმარი პუატიეს ბრძოლაში მოკლეს, რის შემდეგაც იგი მეორედ აღარ გათხოვილა. იგი ხელს უწყობდა თავისი ვაჟის მმართველობისა და მემკვიდრეობის განმტკიცებას, რის გამოც თავის ქალიშვილებს ევროპის სხვადასხვა მონარქებზე ათხოვებდა. იზაბელისა და პიერის სულ რვა შვილი ჰყავდათ: ლუი II (1337-1410), ბურბონის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო ანა ოვერნელი, რომელთანაც შეეძინა ორი ვაჟი და ორი ქალიშვილი; ჟანა (1338-1378), ცოლად გაჰყვა საფრანგეთის მეფე შარლ V-ს, რომელთანაც შეეძინა მომავალი მეფე შარლ VI და ორლეანის ჰერცოგი ლუი I; ბლანკა (1339-1361), ცოლად გაჰყვა კასტილიისა და ლეონის მეფე პედრო I-ს, თუმცა მათ საერთო შვილები არ ჰყოლიათ; ბონა (1341-1402), ცოლად გაჰყვა სავოიისა და პიემონტის გრაფ ამადეო VI-ს, რომელთანაც შეეძინა მომავალი ჰერცოგი ამადეო VII; კატრინი (1342-1427), ცოლად გაჰყვა ჟან VI დე არკუნტს, რომელთანაც შეეძინა ათი შვილი; მარგარიტა (1344-1416), ცოლად გაჰყვა ტარტას ვიკონტსა და ალბრეს ლორდ არნოლდ ამინეუს, რომელთანაც მხოლოდ ერთი ვაჟი შეეძინა; იზაბელი (1345), გარდაიცვალა ჩვილი; მარი (1347-1401), მონაზონი და პუასუს აბატისა. იზაბელ დე ვალუა გარდაიცვალა 1383 წლის 26 ივლისს, 70 წლის ასაკში. Joni M. Hand, Women, Manuscripts and Identity in Northern Europe, 1350-1550, (Ashgate Publishing, 2013), 217. David Nicolle, Poitiers 1356: The Capture of a King, (Osprey, 2004), 24. Abbé Jacques-François Baudiau, Le Morvand, Nevers, 1865, 3e éd. Guénégaud, Paris, 1965, 3 vol., t.II, p. 152.
ჟაკ I (ლა მარშის გრაფი)

ჟაკ I დე ბურბონი (ფრანგ. Jacques Ier de Bourbon; დ. 1319 — გ. 6 აპრილი, 1362) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი და მისი ლა მარშული განშტოების დამაარსებელი. ბურბონის ჰერცოგ ლუი I-ისა და მარი ავესნისის ვაჟი. ლა მარშისა და პუატიეს გრაფი, საფრანგეთის კონეტაბლი. აქტიურად იბრძოდა ასწლიან ომში, აგრეთვე იბრძოდა ნავარასა და ტულუზაში, მონაწილეობა მიიღო პუატიეს ბრძოლაში, გარდაიცვალა კომპიენის ალყისას. ჟაკი დაიბადა 1319 წელს და იგი იყო ბურბონისა და ლა მარშის გრაფ ლუი I-ისა და მარი ავესნისის უმცროსი ვაჟი. 1341 წელს, ლუი I-ის გარდაცვალების შემდეგ ჟაკს ლა მარშის საგრაფო ერგო, მის უფროს ძმას კი ბურბონის საჰერცოგო. 1342 წლიდან შარლ დე ბლუასთან და ჟან დე მონტფორტთან ერთად ჩართული იყო ბრეტანის მემკვიდრეობის ომში. 1351 წელს კი საფრანგეთის მეფე ჟან II კეთილმა ჟაკს ერთგულებისათვის პუატიეს გრაფობა უბოძა. 1346 წელს ჟაკმა თავი გამოიჩინა კრესის ბრძოლაში, 1356 წელს კი პუატიეს ბრძოლაში, სადაც მართალია იგი გადარჩა, თუმცა მისი ძმა დაიღუპა, მეფე კი ტყვედ ჩავარდა. ჟაკი სიცოცხლის ბოლომდე ბრძოლებში იყო ჩაბმული 1357-60 წლებში იგი იბრძოდა ნავარის სამოქალაქო ომში და ტულუზაში. 1362 წელს კი ქალაქ კომპიენის ალყისას მოკლეს ინგლისელებმა. 1335 წელს ჟაკმა ცოლად შეირთო ლუსეს ლორდ უგო დე შატილონის უფროსი ასული ჟანა დე შატილონი, რომელთანაც ოთხი შვილი შეეძინა: იზაბელი (1340-1371), პირველად ცოლად გაჰყვა ბემონ-ა-მაინის ვიკონტ ლუი II-ს, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა ვანდომის გრაფ ბუშარდ VII-ს; პიერ II (1342-1362), ლა მარშის გრაფი, გარდაიცვალა ახალგაზრდა და დაუოჯახებელი; ჟან I (1344-1393), ლა მარშის გრაფი, ცოლად შეირთო კატრინ დე ვენდომი, რის შემდეგაც იგი ვენდომის გრაფი გახდა. მათი შთამომავალი იყო ანრი IV და შემდეგში საფრანგეთის, ლუქსემბურგის, ესპანეთისა და იტალიის ყველა ბურბონი მმართველი; ჟაკი (1346-1417), ტურის ბარონი, ცოლად შეირთო მარგარიტა დე პრეი, რომელთანაც შეეძინა ექვსი ქალიშვილი. Sumption, Jonathan, The Hundred Years War II: Trial by Fire, University of Pennsylvania Press, October 2001, ISBN 0-8122-1801-9
კუპიშკისი

კუპიშკისი — ქალაქი ლიეტუვის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, კუპიშკისის რაიონის დედაქალაქი. კუპიშკისის გარეუბანში მუშას შენაკადები ლევუო და კუპა მოედინება. ქალაქის დასახელება სწორედ ამ უკანასკნელის სახელიდან მომდინარეობს. ქალაქი ექვს ნაწილად იყოფა. არქეოლოგიური გათხრების დროს აღმოჩენილი მტკიცებულებები აჩვენებს, რომ ქრისტეს შობამდე მე-3, მე-2 საუკუნეებში კუპიშკისის ტერიტორიაზე ხალხი ცხოვრობდა. ამის მიუხედავად, არ არსებობს დაზუსტებული ინფორმაცია იმის შესახებ, თუ როდის დაარსდა უშუალოდ ეს დასახლება. 1529 წელს კუპიშკისი საისტორიო წყაროებში პირველად ჩნდება. ის სიგიზმუნდ I-ის, ლიტვის დიდი სამთავროს მმართველის საკუთრება იყო. 1561-1565 ის პატარა სამმართველოების, ჯერ უპიტას, შემდეგ კი უკმერგეს ცენტრი იყო. ამავე პერიოდში მთავარი გზა ვილნიუსიდან რიგამდე კუპიშკისაზე გადიოდა. 1616 წელს ქალაქში კათოლიკური ტაძარი ააშენეს. 1781 წელს კი კუპიშკისში პირველი სკოლა გაიხსნა. ლიეტუვის სტატისტიკის დეპარტამენტის 2005 წლის 1-ელი იანვრის მონაცემებით ქალაქში 8 243 ადამიანი ცხოვრობს. 2001 წლის ამავე აღწერის მონაცემებით მოსახლეობის ეთნიკური შემადგენლობა შემდეგია: 23,965 (97.3%) ლიეტუველები 430 (1.7%) რუსები 64 (0.3%) პოლონელები 49 (0.2%) უკრაინელები 38 (0.2%) ბელარუსიელები 82 (0.3%) სხვა ეროვნების წარმომადგენლები Kupiškis district municipality official site დაარქივებული 2011-09-28 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) Kupiskis JewishGen ShtetLinks site დაარქივებული 2008-05-14 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) Kupiškis City photos on Miestai.net (ინგლისური) ↑ Resident population by city / town at the beginning of the year — State Data Agency of Lithuania, 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q112626509"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12663462"></a>
საინჟინროს პირველი ხიდი

საინჟინროს პირველი ხიდი (რუს. 1-й Инженерный мост) — ხიდი სანქტ-პეტერბურგის ცენტრალურ რაიონში, მდინარე მოიკაზე. აკავშირებს საზაფხულო ბაღისა და სპასკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 27,8 მეტრი, სიგანე - 9,5 მ. წარმოადგენს მდინარე ფონტანკის დასავლეთი სანაპიროს გაგრძელებას მიხაილოვის სასახლესა და საზაფხულო ბაღს შორის, მდინარე მოიკის შესართავთან. ქმნის ანსამბლს ფონტანკაზე მდებარე პანტელეიმონის ხიდთან ერთად. ხიდთან ახლოს მდებარეობს ჩიჟიკ-პიჟიკის ძეგლი. დინების ქვემოთ მდებარეობს ბაღის პირველი ხიდი. უახლოსეი მეტროსადგურია „გოსტინი-დვორი“. ამ ადგილზე XVIII საუკუნის 60-იან წლებში მდებარეობდა ხის ხიდი, რომელსაც ზაფხულის ხიდი ერქვა (ზაფხულის ბაღის მიხედვით). არსებული სახელი კი მიიღო 1882 წელს ახლოს მდებარე მიხაილოვის (საინჟინრო) სასახლის გამო. აღნიშნულ ადგილზე 1720-1750-იან წლებში არსებობდა საფეხმავლო ხიდი. ახალი ხის ხიდი ააგეს XVIII საუკუნის 60-იან წლებში. 1824-1825 წლებში მის ადგილზე ააგეს ახალი ხიდი ინჟინების პეტრე ბაზენისა და ე. კ. კლაპეირონის პროექტის მიხედვით. ხიდის მეტალის კონსტრუქცია დამზადებულია ჩარლზ ბერდის თუჯჩამომსხმელ ქარხანაში. ხიდი 120 წელი ექსპლუატაციაში იყო და მხოლოდ 1946 წელს დახურეს საფეხმავლო ნაწილის დეფორმაციის გამო. 1952-1954 წლებში ხიდი გადააკეთეს. 1955 წელს აღადგინეს ფასადის დეკორები. ექვსკუთხა ფანარები დაამონტაჟეს არქიტექტორ ალექსანდრე როტაჩის პროექტის მიხედვით. 1994 წელს ხიდთან აღმართეს ჩიჟიკ-პიჟიკის ძეგლი. 2002 წელს კი მიმდინარეობდა მორიგი სარესტავრაციო სამუშაოები. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — С. 186—189. — 280 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 94. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Пунин А. Л. Архитектура отечественных мостов. — Л.: Стройиздат, 1982. — 152 с. Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. 1-й Инженерный мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [https://web.archive.org/web/20181208122723/http://encspb.ru/object/2804006628 დაარქივებული 2018-12-08 საიტზე Wayback Machine. Инженерные мосты] //Энциклопедия Санкт-Петербурга ↑ Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 49. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2.
პავლოვსკის მარიამ მაგდალინელის ეკლესია

პავლოვსკის მარიამ მაგდალინელის ეკლესია (რუს. Церковь Марии Магдалины) — მოქმედი მართლმადიდებლური ტაძარი პავლოვსკში, სანქტ-პეტერბურგი. ეკლესია აგებულია 1781-1784 წლებში. ეკლესია არის პირველი ქვის შენობა ქალაქში. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. ტაძრის წინამძღვარია დანიელ რანე. ეკლესიის მშენებლობა დაიწყეს 1781 წლის მაისში, მისი საფუძვლის ჩაყრაში მონაწილეობდა დიდი თავადი პავლე პეტრეს ძე ოჯახით. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა იმპერატრიცა მარია თევდორეს ასულის ფინანსებით. პროექტის ავტორი იყო ჯაკომო კვარნეგი. ქვის ყველა სამუშაოები დასრულდა 1781 წლის 23 სექტემბერს, ხოლო ტაძრის კურთხევა შედგა 1784 წლის 17 სექტემბერს მიტროპოლიტ გავრილ პეტროვის მიერ მარიამ მაგდალინელის სახელზე. ეკლესია ითვლებოდა სასახლის კარის საზაფხულო ეკლესიად, თუმცა პრაქტიკულად იგი საეპარქიო იყო. 1932 წლის 10 ივნისს ეკლესია დახურეს, მის შენობაში დიდ სამამულო ომამდე განთავსებული იყო ფეხსაცმლის ფაბრიკა „სპარტაკი“. ოკუპაციის პერიოდში კი სახელოსნოდ გადააკეთეს. ომის შემდეგ აქ განათავსეს ფაბრიკა „ტომჩეხი“, ხოლო 1956 წლიდან — ფაბრიკა „მეტალსათამაშო“. 1960 წლიდან შენობა სახელმწიფო დაცვის ქვეშაა, ხოლო 1995 წლიდან შეტანილია ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურის ძეგლების სიაში. 1995 წელს ეკლესია დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას და მიაწერეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარს. ეკლესიის აღდგენითი სამუშაოები დაიწყო 1998 წელს. ტაძრის ხელახლა კურთხევა შედგა 1999 წელს. ეკლესიის რემონტი დასრულდა 2000 წელს, ხოლო 2002 წელს დაამონტაჟეს ახალი კანკელი. ტაძრის სიგრძეა 21 მეტრი, სიგანე — 10,5 მეტრი, ხოლო სიმაღლე — 19 მეტრი. Семевский М. И. Павловск: Очерк истории и описание 1777—1877 гг. — СПб., 1877. — С. 23, 42, 242, 295. Историко-статистические сведения о Санкт-Петербургской епархии. — СПб., 1884. — Т. VIII. — С. 367—373. Мещанинов М. Ю. Храмы Царского Села, Павловска и их ближайших окрестностей: Краткий исторический справочник. — 2-е, испр. и доп. — СПб.: Genio Loci, 2007. — С. 272—281. — ISBN 5-9900655-3-1. Народный каталог Православной архитектуры Храм святой равноапостольной Марии Магдалины в Павловске на сайте «Глобус Санкт-Петербургской епархии»
Plays Live (ალბომი)

Plays Live — პიტერ გებრიელის პირველი საკონცერტო ალბომი. იგი გამოიცა ორი ფირფიტისა და აუდიოკასეტის სახით. 2002 წელს ამერიკაში გამოვიდა მისი შემოკლებული ვერსია, Plays Live - Highlights, რომელშიც შეტანილია მხოლოდ 12 სიმღერა. ბრიტანეთში ამავე დროს გამოვიდა სტანდარტული ვერსია 16 სიმღერით. ერთადერთი ახალი სიმღერა არის I Go Swimming, რომელიც გადიოდა რადიოსადგურების ეთერში და მოხვდა ამერიკულ ჩარტებში 1983 წელს. ყველა სიმღერის ავტორია პიტერ გებრიელი. The Rhythm of the Heat – 6:26 I Have the Touch – 5:18 Not One of Us – 5:29 Family Snapshot – 4:44 D.I.Y. – 4:20 The Family and the Fishing Net – 7:22 Intruder – 5:03 I Go Swimming – 4:44 San Jacinto – 8:27 Solsbury Hill – 4:42 No Self Control – 5:03 I Don't Remember – 4:19 Shock The Monkey – 7:10 Humdrum – 4:23 On the Air – 5:22 Biko – 7:01 I Have the Touch – 4:47 Family Snapshot – 4:47 D.I.Y. – 4:05 The Family and the Fishing Net – 7:38 I Go Swimming – 4:54 San Jacinto – 8:19 Solsbury Hill – 4:41 No Self-Control – 5:04 I Don't Remember – 4:12 Shock The Monkey – 7:10 Humdrum – 4:21 Biko – 6:52 პიტერ გებრიელი – სინთეზატორი, ფორტეპიანო, ვოკალი ჯერი მაროტა – დასარტყმელი საკრავები, პერკუსია და ვოკალი ტონი ლევინი – ბას გიტარა, ვოკალი დევიდ როუდსი – გიტარა, ვოკალი ლარი ფასტი – სინთეზატორი Plays Live საიტზე Discogs.com Plays Live - Highlights საიტზე Discogs.com ↑ Eder, B.. (2011 [last update])Plays Live - Peter Gabriel | AllMusic. allmusic.com. ციტირების თარიღი: 25 July 2011. ↑ Fricke, D.. (2011 [last update])Peter Gabriel: Plays Live : Music Reviews : Rolling Stone. web.archive.org. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 25 ივლისი 2008. ციტირების თარიღი: 25 July 2011.
ახნა

ახნა (ბერძ. Άχνα) ან დუზჯე (თურქ. Düzce) — მიტოვებული სოფელი კვიპროსში, ფამაგუსტის რაიონში. მდებარეობს ბუფერული ზონის ჩრდილოეთით, ფამაგუსტიდან 12 კმ-ით აღმოსავლეთ-სამხრეთ-აღმოსავლეთით (WSW), ზღვის დონიდან 45 მ-ზე. დე ფაქტოდ კონტროლირდება ჩრდილოეთ კვიპროსის მიერ. კუნძულზე თურქეთის შეჭრის შემდეგ იძულებით გადაადგილებულმა ბერძნულმა მოსახლეობამ ახალი სოფელი დააარსა ძველთან ახლოს. თავდაპირველად კარვების სოფელი აშენდა ახნის ტყეში, რამდენიმე ასეული მეტრის მოშორებით ძველი ლოკაციისაგან. მოგვიანებით დაიწყო სოფლის, სახელად დასაკი-ახნასი მშენებლობა დეკელიის არეაში. 2001 წელს კვიპროსის რესპუბლიკის სტატისტიკის დეპარტამენტის მიხედვით ახნის მოსახლეობა 1952 ადამიანი იყო. 2011 წლის მონაცემებით დასაკი-ახნასის მოსახლეობა 2087 კაცს შეადგენს. უახლოესი აეროპორტი მდებარეობა ქალაქ ლარნაკაში. ახნა ცნობილია თავის საფეხბურთო კლუბ ეთნიკოს ახნათი, რომელმაც უეფა-ს ინტერტოტოს თასი მოიგო 2006 წელს. შეხვედრებს ატარებს დასაკის სტადიონზე. ↑ Cyprus census 1973 — 9 — CYSTAT. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29822150"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q28863790"></a> ↑ 2.0 2.1 Athna, Cyprus Page. Fallingrain Global Gazetteer. ციტირების თარიღი: 2013-11-23. ↑ ACHNA, PRIO Cyprus Centre, http://www.prio-cyprus-displacement.net/default.asp?id=538. წაკითხვის თარიღი: 4 October 2014 ↑ ENUMERATED HOUSING UNITS, HOUSEHOLDS, INSTITUTIONS AND POPULATION BY DISTRICT, MUNICIPALITY/COMMUNITY AND QUARTER (1st October 2001). Statistical Service of the Republic of Cyprus. ციტირების თარიღი: 2013-11-23. ↑ Population - Place of Residence, 2011. Republic of Cyprus, Ministry of Finance, Statistical Service. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 16 October 2014. ციტირების თარიღი: 12 October 2014.
სამინისტროს პირველი სახლი

სამინისტროს პირველი სახლი (რუს. 1-й Министе́рский дом) — ისტორიული შენობა პეტერგოფში. აგებულია 1839-1841 წლებში. შენობა არის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტი. მდებარეობს საზღვაო დესანტის ქუჩაზე, სახლი 1, ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება გაყრის მოედანი. სახლი ააშენეს არქიტექტორ იოსებ შარლემანის პროექტის მიხედვით. მშენებლობას ხელმძღვანელობდა ოსტატი ბერი. სახლის პროექტი დაამტკიცეს 1839 წლის 14 ივლისს. მშენებლობა კი დაიწყო ამავე წლის აგვისტოში და ორი თვის განმავლობაში დაანგრიეს სახლის ადგილზე მდგარი ძველი შენობა, ჩაყარეს სარძიკველი და სანახევროდ ამოიყვანეს კედლები. 1840 წლის ნოემბრში დასრულდა სამშენებლო სამუშაოები, დაამონტაჟეს წყალგაყვანილობა. შენობის გარკვეული ნაწილის მშენებლობა დაარულეს 1841 წელს. სახლში განათავსეს სახაზინო ბინები მინისტრების დროებითი სტუმრობისათვის. სახლი ოთხჯერ გადააკეთეს უმნიშვნელოდ: 1877-1878, 1899-1900, 1935 და 1956-1957 წლებში. აღნიშნული ცვლილებები შეეხო შიდა გადახურვებს, გამოცვალეს ღუმელები, აბან, გადააკეთეს შესასვლელები. დიდი სამამულო ომის პერიოდში სახლი ოდნავ დაზიანდა. ომის შემდეგ მასში განათავსეს კომუნალური ბინები და განყოფილებები. 2012 წლამდე მასში განთავსებული იყო შინაგან საქმეთა სამინისტროს პეტროდვორეცის რაიონის განყოფილება, ხოლო 2012 წლიდან შენობა გადაეცა პეტერგოფის სახელმწიფო მუზეუმ-ნაკრძალს. სახლი შედის გაყრის მოედნის ანსამბლში სამინისტროს მეორე სახლსა და ადიუტანტის ფლიგელის სახლთან. განსახვავებით სამინისტროს მეორე სახლის სიმეტრიული მდებარეობისაგან, სამინისტროს პირველ სახლს აქვს მაღალი ცოკოლის სართული, განსახვავებულად დაგეგმარებული დერეფნები და განსახვავებული დეკორი აღმოსავლეთის ფასადზე. 1-й Министерский дом - УМВД России по Петродворцовому району. citywalls.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-06-30. ციტირების თარიღი: 2018-06-29. ↑ 1.0 1.1 1.2 1-й Министерский дом - УМВД России по Петродворцовому району. citywalls.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-06-30. ციტირების თარიღი: 2018-06-29.