laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
რაბათის უბანი

რაბათის უბანი — გამორჩეული ისტორიული უბანი, სამცხე-ჯავახეთში, ახალციხის მუნიციპალიტეტში. ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლი. ადგილი სადაც ქართველები, სომხები, ბერძნები, პოლონელები, უკრაინელები, რუსები და ებრაელები ერთად ცხოვრობდნენ. 1990 წელს საქართველოში დაწყებული არეულობის გამო, დიდმა ნაწილმა ქვეყანა დატოვა. ახალციხეში დარჩენილი ებრალების ორი ოჯახი სინაგოგას ტურისტების მიერ გაღებული შემოწირულობით ინახავს. გასულ წელს ახლციხის ციხეს 75 314 უცხოელი ტურისტი ესტუმრა. მათ შორის, ყველაზე მეტი ტურისტი პოლონეთიდან, ისრაელიდან, რუსეთიდან და სომხეთიდან იყო. რაბათი ერთადერთი უბანია, სადაც კათოლიკეების, მართლმადიდებლების, მაჰმადიანების, ებრაელებისა და სომხების სალოცავებია გაშენებული. ახალციხის ისტორიულ უბანში, რაბათში ერთმანეთის გვერდით დგას წმ. მარინეს სახელობის მართლმადიდებლური ტაძარი, იოანე ნათლისმცემლის სახელობის კათოლიკური ეკლესია, სინაგოგა და სომხური სამოციქულო ეკლესია. ახალციხეში უმნიშვნელოვანეს ისტორიულ-კულტურულ ძეგლს წარმოადგენს ციხესიმაგრე რაბათი რომელიც შვიდ ჰექტარზეა გაშლილი, სადაც ქართული, თურქული და რუსული არქიტექტურის ნიმუშები გვხვდება, მნახველს რამდენიმე საათი სჭირდება, რომ მთელი კომპლექსი საგულდაგულოდ დაათვალიეროს. არქიტექტორთა და რესტარვატორთა ჩანაფიქრით, რაბათის ციხე-ქალაქი პირობითად ორ ნაწილად დაიყო. ისტორიული ნაწილი შედარებით მაღლა მდებარეობს, სადაც ეროვნული მნიშვნელობის ძეგლების რესტარვაცია-რეაბილიტაცია განხორციელდა. კომპლექსის მეორე ნაწილში თანამედროვე დაწესებულებებია, მაგ., ტურისტული საინფორმაციო ცენტრი, რესტორანი, კაფე, სუვენირებისა და ტანსაცმლის მაღაზიები, მუზეუმი, ოთახი, სადაც ტურისტებმა შეიძლება იხილონ ქალაქ ახალციხის მაკეტი, ქორწინების სახლი, თურქული აბანოები, ამფითეატრი, ღვინის მარანი, სადაც შეიძლება ქართული ღვინოს დაგემოვნება და ყიდვა, აქ წარმოდგენილია 24-ზე მეტი ქართული ღვინის ბრენდი. იმ ტურისტებისათვის, ვისაც ძვირფასეულობა აინტერესებს, გახსნილია საიუველირო მაღაზია ქართული ეროვნული ნაკეთობებით. რაბათის მთელ ტერიტორიას გარს არტყია ტრადიციული ოთხი კოშკი, რომელზედაც შეიძლება ასვლა შიდა კიბეებით და იშლება ფანტასტიკური ხედი. რაბათი მნახველის ყურადღებას იპყრობს დარბაზული ტიპის ძველი შენობებით. ახალციხის ისტორია IX საუკუნიდან, სწორედ რაბათიდან იწყება. რაბათის ციხის ტერიტორიაზე განთავსებული იყო ჰოსპიტალი, რომლის ტერიტორიაზე ახლა ამფითეატრი, მუზეუმი, რესტორნები, კაფეები, კარიბჭიდან ხელმარცხნივ კი, მარანი გაკეთდა. რაბათის უბანი 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. რაბათის უბანი ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ
ადიშის მთავარანგელოზის ეკლესია (ზაგრალის უბანი)

ადიშის მთავარანგელოზის ეკლესია (თარინგზელ) — სოფელ ადიშში ზაგრალის უბანში, სვანეთში, მესტიის მუნიციპალიტეტში, მდინარე ენგურის შენაკადის — ადიშჭალის მარჯვენა ნაპირზე, ზღვის დონიდან 2040 მეტრის სიმაღლეზე მდებარეობს. ადიში მდიდარია ისტორიული ძეგლებით. სოფელში კედლის მხატვრობით შემკული ოთხი ეკლესიაა: მაცხოვრის ეკლესია (X–XI საუკუნეები), წმინდა გიორგის (სვანურად - ჯგრაგ) ორი ეკლესია (XI - XII საუკუნეები) და მთავარანგელოზის ეკლესია (XII საუკუნე). ეკლესიები დარბაზული ტიპისაა და განვითარებული შუა საუკუნეების ხანას განეკუთვნება. ადიშში იყო დაცული ძველი ქართული ენისა და მწერლობის უმნიშვნელოვანესი ძეგლი, 897 წელს კლარჯეთში, შატბერდის ლავრაში გადაწერილი ოთხთავი. აქედან წარმოდგება მისი სახელწოდებაც - ადიშის ოთხთავი. ოთხთავი ამჟამად სვანეთის ისტორიულ-ეთნოგრაფიულ მუზეუმში ინახება. ადიშში ამჟამად 60-მდე ადამიანი ცხოვრობს. ადიში სვანეთის ერთ - ერთი უძველესი სოფელია. მასში შედიოდა სოფელი ზაგარიც, რომელიც 1811-2812 წლების ჟამიანობამ მოსპო. მთავარანგელოზის ეკლესიის პრიმიტიული მხატვრობა (XII საუკუნის) ყურადღებას იპყრობს ნახატის გამომსახველობით. ადიშის მთავარანგელოზის ეკლესია 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 96. ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-07-01. ციტირების თარიღი: 2019-07-26.
განძანის ნათლისმცემლის ეკლესია

განძანის ნათლისმცემლის ეკლესია — ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლი. მდებარეობს ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (განძანი, საღამო). მდებარეობს ჯავახეთის ზეგანზე, ფარავნის ტბის სამხრეთით, მდინარე ფარავნის ორივე ნაპირზე. ზღვის დონიდან 2020 მ. ნინოწმინდიდან დაშორებულია 22 კმ-ით. სოფელი განძანი გამოირჩევა არქიტექტურული ძეგლების სიმრავლით, აქ ვხვდებით ქართული ხუროთმოძღვრების არაერთ უნიკალურ ნიმუშს, მათ შორის ერთ-ერთი გამორჩეულია XIII საუკუნის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია. განძანის ნათლისმცემლის ეკლესია 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 689. ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-12-04. ციტირების თარიღი: 2019-07-26.
პანკისი

პანკისი — ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარე აღმოსავლეთ საქართველოში. მოიცავდა ტერიტორიას ალაზნის ზემო დინების ხეობას ბახტრიონს ზემოთ. ვახუშტი ბაგრატიონის სიტყვებით: დავით მუსხელიშვილის (1969) მიხედვით, მთის ათვისების მყარ მოწმობას წარმოადგენს გარკვეული ტიპის ციხესიმაგრეთა მშენებლობა, რომლის ტიპური მაგალითია პანკისის ციხესიმაგრე. ციხის გეოგრაფიული მდებარეობა ნათლად გვიჩვენებს მისი წარმოქმნისს ეკონომიკურ არსს. ერთის მხრივ ის გაბატონებულია ველზე, მეორეს მხრივ, დგას მთისა და ბარის დამაკავშირებელ მთავარ მაგისტრალზე, რითაც ახორციელებს კონტროლს ამ გზაზე. განვითარებული ფეოდალიზმის პერიოდში ამ ფაქტორებს დიდი მნიშვნელობა არ ჰქონდა, რის გამოც პანკისი „კახეთის საერისთავოს“ ცენტრად ჩანს (1980/88). ამასთან „მატიანე ქართლისა“ მხოლოდ პანკისის საერისთავოში იცნობს. დავით მუსხელიშვილის(1969/157) მიხედვით, ვახუშტი ბაგრატიონს სწორედ ჰქონდა წარმოდგენილი პანკისის საერისთავოს საზღვრები. აღსანიშნავია, რომ ყოველი ადმინისტრაციული ერთეულის საზღვარი ძველი პერიოდიდანვე მკაცრად განსაზღვრულ წესს ემყარებოდა და იგი უმთავრესად ბუნებრივ მიჯნებზე გადიოდა. ასევეა კახეთის სამეფოს ყველა ერთეულის და, მათ შორის, პანკისის საზღვარიც გატარებული. პანკისის საერისთავო ძველად კახეთის სამთავროს ერთ-ერთი ადმინისტრაციული ერთეული იყო, რომელიც მოიცავდა პანკისის ხეობას, ალვანის ველსა და თუშეთს. ცენტი პანკისის ციხე იყო. მოგვიანებით იგი კახეთის სამეფოში შედიოდა. ახლანდელი დაყოფით იგი ახმეტის მუნიციპალიტეტში შედის. პანკისის რეგიონს თითქმის შუაზე ჰყოფს მდინარე ალაზნის სათავეები. იგი სწორედ ამ ნაწილში ქოჩარის ქედით ორ ნაწილად იყოფა, რომლებიც მდინარეებს წიფლოვანისწყალსა და სამყურისწყალს ეკუთვნის. მათი შეერთების შედეგად წარმოიშობა ალაზანი. იგივე ვახუშტი წერს: ეს ციხე ხორაჯოს სახელით დატანილია 1930 წლის რუკაზე. ამ ციხის ნანგრევები დღემდე შემორჩენილია მდინარე ალაზნის სათავეებში, ხადორს ზემოთ, მახვილოსხევზე. სწორედ აქედან მოყოლებული ალაზნის ხეობისათვის დამახასიათებელია ფართო, მოვაკებული, დატერასებული ფსკერი. პანკისის ტერიტორიაზე ალაზანს ერთვის მისი ყველაზე დიდი მარჯვენა შენაკადი ილტო, რომელიც პანკისის ტერიტორიაზე გაედინება. ვახუშტი ბაგრატიონი წერს: აქ, ლაპარაკია მდინარე ილტოზე. სხვა ადგილას წერს: ამდენად, უტოსხევი იგივე ილტოა. პანკისის ხეობაში ვახუშტი ბაგრატიონი ასახელებს 19 დასახლებულ პუნქტს. ზუსტად იმავე თანმიმდევრობით აქვს ჩამოთვლილი ისინი იოანე ბაგრატიონსაც, ოღონდ ორი სოფელი ბაწარას წინ არის ჩამატებული. 1930 წლის რუკაზე და ადმინისტრაციულ-ტერიტორიულ დაყოფაში ამ დასახლებული პუნქტების ნახევარიც არ შემორჩენილა. კ. ხარაძე, „კახეთის ისტორიული გეოგრაფია XVIII ს“, თბ., 2010, გვ. 125-129
გომარეთის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია

გომარეთის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია — ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლი, დმანისის მუნიციპალიტეტის სოფელ გომარეთში, ისტორიულ ქვემო ქართლში. გომარეთი შედიოდა ისტორიულ ზურტაკეტში XI საუკუნის პირველ ნახევარში, მას მართავდნენ და ფლობდნენ კლდეკარის ერისთავები. სოფელ გომარეთის მიმდებარე ტერიტორიაზე, სახნავ-სავარგულებში შემორჩენილია დაზიანებული ქვაჯვარა, რომელიც, სავარაუდოდ, ადრე შუა საუკუნეებში უნდა იყოს დადგმული. სოფელი გამორჩეულია ხუროთმოძღვრული ძეგლებით. ერთ-ერთ უნიკალურ ძეგლს წარმოადგენს XI საუკუნის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია. გომარეთის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. მუსხელიშვილი, საქართველოს ისტორიული გეოგრაფიის ძირითადი საკითხები, ნაწ. I, თბ., 1977 გომარეთის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-07-01. ციტირების თარიღი: 2019-07-27.
ჯეიმზ ჯოუნზი

ჯეიმზ ჯოუნზი (ინგლ. James Jones; დ. 6 ნოემბერი, 1921, რობინსონი, ილინოისის შტატი — გ. 9 მაისი. 1977, ლონგ-აილენდი) — ამერიკელი მწერალი. მონაწილეობდა II მსოფლიო ომში. პოპულარობა მოიპოვა პირველსავე რომანით „ამიერიდან უკუნითი უკუნისამდე“ (1951), რომელშიც მთელი ძალით გაისმა ჯოუნსის ჰუმანისტური პროტესტი მილიტარიზმის წინააღმდეგ. მისი მნიშვნელოვანი რომანიებია „მავანნი სირბილით მოცვივდნენ“ (1957), „წვრილი წითელი ზოლი“ (1962), „ოღონდ კი უხმე“ (1977). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 576. ჯეიმზ ჯოუნსის ლიტერატურული საზოგადოება ჯეიმზ ჯოუნზი — Find a Grave-ზე ჯეიმზ ჯოუნზი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ 1.0 1.1 Person Profile // კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა — 1990. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q37312"></a> ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 3.0 3.1 Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ 4.0 4.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 5.0 5.1 ბროდვეის ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა — 2000. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q31964"></a> ↑ 6.0 6.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 7.0 7.1 Proleksis enciklopedija, Opća i nacionalna enciklopedija — 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3407324"></a> ↑ 8.0 8.1 8.2 The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a> ↑ Munzinger Personen <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107343683"></a> ↑ LIBRIS — 2018. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1798125"></a> ↑ https://www.nationalbook.org/books/from-here-to-eternity/
ოქრუაშვილების ხიდი

ოქრუაშვილების ხიდი — გვიანი შუა საუკუნეების ძეგლი საქართველოში, აჭარაში, ხულოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ოქრუაშვილებში. ხიდი არის მცირე ზომის და გადებულია აჭარისწყლის ერთ-ერთ შენაკადზე. ხიდს, 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად, მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლების სია  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 11848 ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ
ბელარუსი 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

ბელარუსმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეექვსედ 2016 წელს, ბრაზილიის ქალაქ რიო-დე-ჟანეიროში იასპარეზა. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 9 მედალი მოიპოვეს. სპორტული ბმულები დაარქივებული 2018-07-20 საიტზე Wayback Machine. ↑ „Выбраны капитан и знаменосец белорусской олимпийской команды“ [Captain and flag bearer of the Belarusian Olympic team selected] (ბელარუსული). Belarus Olympic Committee. 11 July 2016. ციტირების თარიღი: 12 July 2016.
ალაგირი

ალაგირი (რუს. Алагир) — ქალაქი რუსეთში, ჩრდილოეთ ოსეთის ცენტრალურ ნაწილში, ალაგირის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 20 013 მცხოვრები (2019). მდებარეობს მდინარე არდონზე (თერგის მარცხენა შენაკადი), ალაგირის ხეობიდან მისი გამოსვლის ადგილზე, ჩრდილოეთ ოსეთის ვაკეზე. რკინიგზის სადგური. ოსეთის სამხედრო გზის საწყისი პუნქტი. წარმოიშვა XIX საუკუნის შუა ხანებში, როგორც გამაგრებული დასახლება ფერადი ლითონების გამოდნობის ქარხანასთან (მოქმედებდა 1853–1897 წლებში), ძველი ვერცხლ-ტყვიის საბადოსთან ახლოს, ალაგირის ხეობის შესასვლელთან. 1938 წლიდან ქალაქის სტატუსი გააჩნია. აღსანიშნავია არქიტექტურული ძეგლები: ალაგირის ცენტრში — დაბალი ციხის კედლები კოშკებითა და სათოფურებით, ტაძარი რუსულ-ბიზანტიურ სტილში (1850–1853, მხატვარ გ. გ. გაგარინის პროექტი; იტერიერის მოხატულობა კ. ლ. ხეთაგუროვისა, 1888–1889). ქალაქში მდებარეობს მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი, ალაგირის წინაღობებისა და ხის დასამუშავებელი ქარხნები, კვების მრეწველობის საწარმო. ქალაქის სიახლოვეს, მდინარე ტამისკდონის ხეობაში არის ბალნეოლოგიური კურორტი ტამისკი გოგირდწყალბადოვანი წყლებით (დაარსდა 1937 წელს). საბჭოთა პერიოდში მოიპოვებდნენ ტყვია-თუთიის მადანს, ცემენტის მერგელს. АЛАГИР // Большая российская энциклопедия. т. 1. — М., 2005. — стр. 2005. ↑ 1.0 1.1 Оценка численности постоянного населения Республики Северная Осетия-Алания на 1 января 2019 г. в разрезе муниципальных образований დაარქივებული 11.07.2019, საიტზე Wayback Machine. . Дата обращения 7 мая 2019. ↑ ელერდაშვილი ა., ალაგირი // უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი : [3 ტომად], 1-ლი გამოც., თბ.: ფანტაზია, 2006. ↑ 3.0 3.1 Алагир // Большая советская энциклопедия. — М.: Советская энциклопедия 1969—1978.
ალაპაევსკი

ალაპაევსკი (რუს. Алапаевск) — ქალაქი რუსეთში, სვერდლოვსკის ოლქის ცენტრალურ ნაწილში, ალაპაევსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 37 526 მცხოვრები (2018). მდებარეობს შუა ურალის აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე ნეივაზე (ობის აუზი), აქ უერთდება მას ალაპაიხა. აეროპორტი. სარკინიგზო კვანძი. ქალაქი წარმოიშვა სოფელ ალაპაიხას (ცნობილი 1639 წლიდან) ადგილზე ალაპაევსკის რკინასაკეთებელი ქარხნის მშენებლობასთან დაკავშირებით (1702–1704). 1781–1796 წლებში იყო პერმის სამეფისნაცვლოს სამაზრო ქალაქი, 1796 წლიდან — პერმის გუბერნიის ვერხოტურიეს მაზრის შტატგარეშე ქალაქი, 1781–1907 წლებში — ალაპაევსკის სამთო ოკრუგის ცენტრი. 1934 წლიდან — რსფსრ სვერდლოვსკის ოლქის სარაიონო ცენტრი. 1918 წლის 20 მაისიდან ალაპაევსკში იმყოფებოდნენ რომანოვების დინასტიის დაპატიმრებული წევრები: დიდი მთავრები კონსტანტინე, იოანე და იგორ კონსტანტინეს ძეები, სერგეი მიხეილის ძე, დიდი მთავრის ცოლი ელიზავეტა ფიოდორის ასული, მთავარი ვ. პ. პალეი. 17–18 ივლისის ღამეს ისინი სადგურ მეჟნაიას ძველ შახტაში ჩაყარეს, ალაპაევსკთან ახლოს. არქიტექტურული ძეგლები: წმინდა სამების ტაძარი (1702), ალაპაევსკის სამთო ოკრუგის მთავარი კანტორის შენობა (1837), პ. ი. ჩაიკოვსკის მეორე სახლ-მუზეუმი (ალაპაევსკში ბავშვობის წლები გაატარა, მამამისი 1849–1852 წლებში იყო მეტალურგიული ქარხნის მმართველი); ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი. ქალაქიდან 12 კმ-ში — ხის ხუროთმოძღვრების მუზეუმ-ნაკრძალი ღია ცის ქვეშ. ქალაქი არის რკინა-მადნის რაიონისა და შავი მეტალურგიის ერთ-ერთი უძველესი მთავარი ცენტრი ურალზე (პირველი ქარხანა 1704 წელს დაარსდა). ალაპაევსკში მოქმედებს მეტალურგიული კომბინატი, „ალავაევსკი სტანკოზავოდ“ (ალაპაევსკის ჩარხის ქარხანა), „ფანკომ“ (ხის დამუშავება), რძის, ხორცის კომბინატები. საბჭოთა პერიოდში მუშაობდა მანქანათსაშენი ქარხანა. ქალაქში მდებარეობს ინდუსტრიული ტექნიკუმი, სამედიცინო სასწავლებელი და სხვ. Мошкин М., Быстров С. К., Алапаевск, Свердловск, 1961; Ачкасова Т. А. Алапаевск // Большая российская энциклопедия. т. 1. — М., 2005. — стр. 402. ↑ 1.0 1.1 Численность населения Российской Федерации по муниципальным образованиям на 1 января 2018 года. Дата обращения 25 июля 2018. Архивировано 26 июля 2018 года. ↑ Народная энциклопедия «Мой Город» ↑ ელერდაშვილი ა., ალაპაევსკი // უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი : [3 ტომად], 1-ლი გამოც., თბ.: ფანტაზია, 2006. ↑ 4.0 4.1 Алапаевск // Большая советская энциклопедия. — М.: Советская энциклопедия 1969—1978.
ლევან კობერიძე

ლევან კობერიძე (დ. 28 მაისი, 1972, თბილისი) — ქართველი ექიმი და პოლიტიკოსი. საქართველოს პარლამენტის წევრი 2016-2020 წლებში. დაიბადა 1972 წლის 28 მაისს, თბილისში. 1996 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი. 2006-2007 წლებში სწავლობდა სტოკჰოლმის ეკონომიკის სკოლის ბიზნეს-ადმინისტრირებასა და სტრატეგიულ მარკეტინგს. 1999-2003 წლებში გაიარა სააგენტოებსა და უნივერსიტეტებში გაიარა მარკეტინგისა და კომუნიკაციების სპეციალური პროგრამები. 1996-1998 წლებში იყო სარეკლამო კომპანია „აუდიენციის“ კომერციული დირექტორი და სარეკლამო დეპარტამენტის უფროსი. 1998-2000 წლებში — კომპანია „ალიანს კავკასიის“ მარკეტინგის მენეჯერი. 2000-2007 წლებში — კომპანია „GWS/პენო რიკარის ჯგუფის“ ბრენდმენეჯერი და გაყიდვების დირექტორი. 2011-2016 წლებში იყო შპს „Brending.ge“-ს დირექტორი. ტელეგადაცემის „რა? სად? როდის?“ ქართული კლუბის ერთ-ერთი დამფუძნებელი. 2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თბილისის გლდანის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. იყო ფრაქცია „ქართული ოცნების“ წევრი (18 ნოემბერი, 2016 — 6 მაისი, 2019). 2019 წლის 1 მაისს დატოვა პარტია ქართული ოცნება და საპარლამენტო საქმიანობა დამოუკიდებელი დეპუტატის სახით განაგრძო. 2019 წლის 2 დეკემბრიდან გაერთიანებული იყო ფრაქციაში „დამოუკიდებელი დეპუტატები“. 2020 წლის 11 აგვისტოდან — „ლელოს“ წევრი. 2020 წლის საპარლამენტო არჩევნებზე კობერიძე „ლელო საქართველოსთვის“ სახელით კენჭს იყრიდა ვაკეში, თუმცა დამარცხდა. 2021 წლის 8 თებერვალს „ლელო“ დატოვა, მიზეზად რუსთავი 2-ის ეთერში აზრთა სხვადასხვაობა დაასახელა. ლევან კობერიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ლევან კობერიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ თანამდებობის პირის ქონებრივი მდგომარეობის დეკლარაცია: ლევან კობერიძე. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-09-07. ციტირების თარიღი: 2019-07-28. ↑ ლევან კობერიძემ „ქართული ოცნების“ უმრავლესობა დატოვა. radiotavisupleba.ge (1 მაისი, 2020). ციტირების თარიღი: 7 ივლისი, 2020. ↑ ლევან კობერიძე „ლელოში“ გაწევრიანდა. Netgazeti.ge (11 აგვისტო, 2020). ციტირების თარიღი: 12 აგვისტო, 2020. ↑ ლევან კობერიძემ “ლელო” დატოვა. Netgazeti.ge (8 თებერვალი, 2021). ციტირების თარიღი: 8 თებერვალი, 2021. ↑ „ლევან კობერიძე განმარტავს, რატომ დატოვა „ლელო““. imedinews.ge. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-03-06. ციტირების თარიღი: 8 თებერვალი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება)
ალექსანდროვსკი (პერმის მხარე)

ალექსანდროვსკი (რუს. Александровск) — ქალაქი რუსეთში, პერმის მხარის აღმოსავლეთ ნაწილში, საქალაქო დასახლებისა და ალექსანდროვსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 12 222 მცხოვრები (2019). მდებარეობს შუა ურალის დასავლეთ კალთაზე, მდინარე ლიტვაზე, რკინიგზის სადგურ კოპიდან 2 კმ-ში. დაარსდა 1835 წელს, როგორც დაბა მეტალურგიულ ქარხანასთან; 1951 წლიდან ქალაქის სტატუსი გააჩნია. ქალაქში მდებარეობს მანქანათსამშენებლო ქარხანა (სამთო-საშახტო მოწყობილობები, სახალხო მოხმარების საქონელი), განვითარებულია სამშენებლო მასალების წარმოება („პერმსტრომ“), ხე-ტყის დამზადება. 2005 წლიდან ფუნქციონირებს სპორტული კომპლექსი „იუპიტერი“, 2014 წელს გაიხსნა დახურული ყინულის კომპლექსი „ალექს-არენა“. მოქმედებს მანქანათსამშენებლო ტექნიკუმი. Воронец Т. Б. АЛЕКСАНДРОВСК დაარქივებული 2019-07-28 საიტზე Wayback Machine. // Большая российская энциклопедия. Том 1. Москва, 2005 ↑ 1.0 1.1 Оценка численности населения Пермского края на 1 января 2019 года и в среднем за 2018 год დაარქივებული 2022-03-31 საიტზე Wayback Machine. (XLS ). Дата обращения: 7 февраля 2020. ↑ ელერდაშვილი ა., ალექსანდროვსკი // უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი : [3 ტომად], 1-ლი გამოც., თბ.: ფანტაზია, 2006. ↑ Александровск // Большая советская энциклопедия. — М.: Советская энциклопедия 1969—1978.
ალექსანდროვსკ-სახალინსკი

ალექსანდროვსკ-სახალინსკი (რუს. Александровск-Сахалинский) — ქალაქი რუსეთში, სახალინის ოლქში, ალექსანდროვსკ-სახალინსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 9346 მცხოვრები (2019). მდებარეობს კუნძულ სახალინის აღმოსავლეთ ნაწილში, თათრის სრუტის სანაპიროზე, აღმოსავლეთ სახალინის მთების ძირში; რკინიგზის სადგურ ტიმოვსკოედან 60 კმ-ში, ზონალნოეს აეროპორტიდან 75 კმ-ში. მოქმედებს საავტომობილო გზა ალექნანდროვსკ-სახალინსკი—ხოლმსკი. მსხვილი პორტი (კუნძულზე უძველესი). წარმოიშვა 1862 წელს, როგორც დასახლება ალექსანდროვკა (სლობოდკა), რომელში 1881 წელს ალექსანდროვკის სამხედრო პოსტი დაარსდა. 1884 წელს გახდა სახალინის ადმინისტრაციული ცენტრი, კუნძულის უფროსის ადგილსამყოფელი (1894 წლიდან სამხედრო გუბერნატორისა). 1909 წლიდან სახალინის ოლქის ცენტრია. 1917 წელს გარდაიქმნა ქალაქ ალექსანდროვსკად. 1920–1925 წლებში დაკავებული იყო იაპონელი მებრძოლების მიერ. 1926 წლიდან თანამედროვე სახელს ატარებს, იყო შორეული აღმოსავლეთის მხარისა (1926–1932) და სახალინის ოლქის საოლქო ცენტრი (1932–1947). აღსანიშნავია კულტურულ-ისტორიული ძეგლები: 15 მაისის სახელობის მოედანი (1925 წელს ჩრდილოეთ სახალინის იაპონელთაგან განთავისუფლების პატივსაცემად), ყოფილი ხაზინის შენობა (1880, დღეს ხელოვნების სახლი), ალექსანდროვსკ-სახალინსკთან ახლის, ჟონკიერის კონცხზე მდებარეობს შუქურის შენობა (1864); მუზეუმები: მხარეთმცოდნეობისა და ისტორიულ-ლიტერატურული მუზეუმი „ჩეხოვი და სახალინი“ (1890 წელს ალექსანდროვსკ-სახალინსკს ეწვია ა. პ. ჩეხოვი). ალექსანდროვსკ-სახალინსკი — სახალინის ქვანახშირის წარმოების ცენტრი, ქალაქთან ახლოს არის შახტა „მგაჩი“; ტყისა და თევზის მრეწველობის საწარმოები. მოქმედებს სამთო ტექნიკუმი, სამედიცინო და პედაგოგიური სასწავლებელი, თეატრი. Воронец Т. Б. АЛЕКСАНДРОВСК-САХАЛИНСКИЙ დაარქივებული 2019-07-23 საიტზე Wayback Machine. // Большая российская энциклопедия. Том 1. Москва, 2005, стр. 456. ↑ 1.0 1.1 Оценка численности населения в разрезе муниципальных образований по состоянию на 01.01.2019 года и среднегодовая за 2018 год.[მკვდარი ბმული] Территориальный орган Федеральной службы государственной статистики по Сахалинской области დაარქივებული 2019-04-25 საიტზე Wayback Machine. (22 апреля 2019). Дата обращения 25 апреля 2019. Архивировано 25 апреля 2019 года. ↑ Александровск-Сахалинский // Большая советская энциклопедия. — М.: Советская энциклопедия 1969—1978.
ალექსეევკა (ბელგოროდის ოლქი)

ალექსეევკა (რუს. Алексеевка) — ქალაქი რუსეთში, ბელგოროდის ოლქის აღმოსავლეთ ნაწილში, ალექსეევკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 38 447 მცხოვრები (2017). მდებარეობს შუა რუსეთის მაღლობის სამხრეთ ნაწილში, მდინარე ტიხაია-სოსნაზე (დონის შენაკადი). რკინიგზის სადგური. საავტომობილო გზა ნოვი-ოსკოლი—როსოში. აეროპორტი. წარმოიშვა 1685 წელს, როგორც დაბა და სახელი ეწოდა პირველი მფლობელის — ალექსი ჩერკასკის მიხედვით. ცნობილია ზეთსახდელი წარმოებით (1829 წელს მზესუმზირის მარცვლებისაგან მიიღეს ზეთი; 1833 წელს გაიხსნა რუსეთში პირველი ზეთსადღვებელი ქარხანა). ქალაქში მდებარეობს ბელგოროდის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილიალი, ალექსეევკის ქიმიური მანქანათმშენებლობის ქარხანა, სამშენებლო მასალების მრეწველობის („მონოლითი“, ალექსეევკის სამშენებლო მასალების კომბინატი), ელექტრონული („დევიზ“), ხის გადასამუშავებელი და კვების (რძე-კონსერვების, ხორცფრინველკომბინატი, ზეთის, შაქრის ქარხნები და სხვ.) მრეწველობის საწარმოები. საბჭოთა პერიოდში მოქმედებდა სასოფლო-სამეურნეო ტექნიკუმი, რომელიც ჯერ 1992 წელს გადაკეთდა სასოფლო-სამეურნეო კოლეჯად, ხოლო 2007 წელს — ეკონომიკისა და ინფორმაციული ტექნოლოგიების კოლეჯად. АЛЕКСЕЕВКА დაარქივებული 2019-07-28 საიტზე Wayback Machine. // Большая российская энциклопедия. Том 1. Москва, 2005, стр. 462. ↑ 1.0 1.1 Численность населения Российской Федерации по муниципальным образованиям на 1 января 2017 года (31 июля 2017). Дата обращения 31 июля 2017. Архивировано 31 июля 2017 года. ↑ ელერდაშვილი ა., ალექსეევკა // უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი : [3 ტომად], 1-ლი გამოც., თბ.: ფანტაზია, 2006. ↑ 3.0 3.1 Алексеевка // Большая советская энциклопедия. — М.: Советская энциклопедия 1969—1978. ↑ ОГБОУ СПО «Алексеевский колледж экономики и информационных технологий»: История колледжа
ლი ჯინ კი

ლი ჯინ კი (კორ. 이진기, დ. 14 დეკემბერი, 1989, კვანმიონი, კიონგიდო) — სამხრეთ კორეული ჯგუფის „Shinee“ ლიდერი. ცნობილი ფსევდონიმით ონიუ. ონიუმ 1,44 ტონა ბრინჯი გაიღო, რათა დახმარებოდა ჩრდილოეთ კორეელ ბავშვებს. 2010 წლის 16 ოქტომბერს ის ეწვია ინჩჰონის საწყობს და ჩრდილოეთ კორეაში გაემგზავრა 22 ოქტომბერს. მან ასევე სამხრეთ კორეელი ბავშვებისთის 770 კილოგრამი ბრინჯი გაიღო. მზის შთამომავლები ჯგუფის ოფიციალური გვერდი დაარქივებული 2019-07-28 საიტზე Wayback Machine.