laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ვაკიჯვარი

ვაკიჯვარი — სოფელი და კურორტი საქართველოში (გურიის მხარე), ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, ვაკიჯვრის ადმინისტრაციული ერთეულის ცენტრი (სოფლები: ვაკიჯვარი, ფამფალეთი). 2014 წლის აღწერით სოფელში 597 მცხოვრებია. ვაკიჯვარი მდებარეობს მდ. ნატანების მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 320 მ-ზე, ოზურგეთიდან 13 კმ-ის დაშორებით. სოფელში არის წითელი რკინის მადანი, აპატიტი. ქანი შეიცავს 7-10 ‰ აპატიტს, ხოლო 41-53 ‰ ფოსფორის ანჰიდრადს. საბადო აღმოაჩინა ინჟინერმა კრუგმა 1912 წელს. მას „ჩხიკვას“ საბადოს ეძახიან. „ჩიჩუას ხევის“ მარჯვენა მხარეზე მოიპოვება მაგნიტური რკინის საბადო, რომელიც პეგმატიტის ძარღვთან არის დაკავშირებული. სოფლის ერთ-ერთი უბანია თავვაკიჯვარი, რომელიც ცენტრიდან 3 კილომეტრითაა დაშორებული. თავვაკიჯვრიდან მიდის საცალფეხო გზა კურორტ ბახმარომდე. ვაკიჯვრის მიდამოებში 1983 წელს კოლხეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ გათხარა გვიანდელი ბრინჯაოს – ადრეული რკინის ხანის მეტალურგიული სახელოსნო. გამოვლინდა წიდები, კერამიკა. ასევე თიხის საქშენი მილები. სოფელში აღმოჩენილია ასევე ძვ. წ. XII –XI საუკუნეების ბრინჯაოს ნივთების განძი. 1828 წლისთვის სოფელში იდგა წმინდა გიორგის სახელობის ხის ეკლესია, რომლის სამრევლო შეადგენდა 35 კომლს. რუსეთის იმპერიის დროს შედიოდა ბახვის საზოგადოებაში და ეწოდებოდა ვაკე-ჯვარი. ბახმაროს აღმოჩენამდე ვაკიჯვარი სამკურნალო ადგილად ითვლებოდა. შემდეგ ვაკიჯვარმა, როგორც სააგარაკო ადგილმა, დაკარგა მნიშვნელობა. 1950-იან წლებში სოფელში აშენდა 250 ადამიანზე გათვლილი კულტურის სახლი. სოფელში მდგარა შუა საუკუნეების (სავარაუდოდ X-X სს.) ეკლესია. მის საძირკველზე 2000 წელს ააგეს ახალი დარბაზული ეკლესია ჩრდილოეთით სწორკუთხა მინაშენით. ახალი ნაგებობის საპირე წყომაში ჩართულია ძველი ეკლესიის მოჩუქურთმებული ქვები. ეზოში დალაგებულია ძველი ეკლესიის სხვა არქიტექტურული დეტალები ტრაპეზის ქვა, არქიტრავის ნაწილი და სვეტი თავისი ბაზისით. ვაკიჯვარი // ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 333. ვაკიჯვარი // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. ?.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 24731  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 16167 ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ თავაძე გ.,„მეტი ყურადღება გურიის მატერიალური კულტურის ძეგლებს“, // ჟურ. ძეგლის მეგობარი, №. 10-11 თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1967 წელი. — გვ. 62 ↑ ქართველიშვილი თ., გურიის საეპისკოპოსოები, თბილისი: „არტანუჯი“, 2006. — გვ. 71, ISBN 99940-11-89-8. ↑ კუნჭულია გრ., ვაკიჯვრის კეთილმოწყობისთვის // „ლენინის დროშა“ : გაზეთი, 1935, № 24, გვ. 4. ↑ Кавказскій календарь на 1910 годъ, Тифлись, 1909, стр. 211. ↑ Кавказский календарь на 1912 год
ფამფალეთი

ფამფალეთი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, ვაკიჯვრის თემში (სოფლები: ვაკიჯვარი, ფამფალეთი). მდებარეობს მდინარეებს ბახვისწყალსა და ნატანებს შორის, ზღვის დონიდან 250 მ., ოზურგეთიდან 12 კმ, ვაკიჯვრიდან 1 კმ. სატრანსპორტო მიმოსვლით დაკავშირებულია ქალაქ ოზურგეთთან. სოფელში არის უბანი თიხნარა. ლეგენდის თანახმად სოფელს ფამფალეთი დაერქვა გოგაურას მთის ძირში მიწის ფამფალის (ეროზიის) გამო. „რადგან მიწა ამ კუთხეში ირყეოდა, ფამფალებდა ეს სოფელი სწორედ მიტომ იწოდება ფამფალეთად“ 1828 წლისთვის სოფელში იდგა ხის წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია. მისი სამრევლო მოიცავდა 36 კომლს. დღეისთვის ფამფალეთის ცენტრში დგას თანამედროვე ეკლესია. სოფელში დაიბადა მომღერალი, ხალხური სიმღერების შემსრულებელი ბესარიონ ინწკირველი, რევოლუციონერი ვანო ინწკირველი. სოფელში ცხოვრობდნენ აქვსენტი, მანასე და ლადიკო სალუქვაძეები, რომელთა შესაძებ შექმნილია ცნობილი ხალხური სიმღერა სამნი ძმანი გურულები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 216. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ გიზო ჭელიძე, „კოლმეურნეობა პირველი მაისის სახელს ატარებს“, გაზეთი „ლენინის დროშა“ N51. გვ 3 — 1959 წ. ↑ Кавказский календарь на 1910 год ↑ Кавказский календарь на 1912 год ↑ თეა ქართველიშვილი, „გურიის საეპისკოპოსოები“ გვ. 71 — „არტანუჯი“, თბილისი, 2006 ISBN 99940-11-89-8
მელექედური

მელექედური — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფელი მელექედური). მდებარეობს ნასაკირალის სერის სამხრეთით, მდინარე ნატანების მარჯვნივ, ზღვის დონიდან 90 მ., ოზურგეთიდან 5 კმ. სოფელში არის საჯარო სკოლა. XVII საუკუნის მიწურულს მელექედურის ეკლესიაში მოღვაწეობდა მღვდელი გიორგი ჯაყელი, რომელმაც აღადგინა ეკლესია და მას შესწირა XVI-XVII საუკუნეებით დათარიღებული მარხვანი, ასევე ოთხთავი, სახარება, სამოციქულო, პარაკლიტონი და ზატიკი. ჯაყელმა ტაძარი გიორგი გურიელის შემწეობით ააგო. 1828 წლისთვის მელექედურში იდგა ასევე წმინდა გიორგის ხის ეკლესია, რომლის სამრევლო 33 კომლს აერთიანებდა. მელექედური შედიოდა დვაბზუს სასოფლო საზოგადოებაში. დვაბზუს თემს გამოეყო 1920 წელს და შეუერთდა ქალაქ ოზუგეთის თემს. საბჭოთა პერიოდში მელექედურის ეკონომიკის წამყვანი დარგი იყო მეჩაიეობა. 1958 წელს გაშენებული იყო 200 ჰექტარი ჩაის პლანტაცია, 75 ჰექტარი სიმინდის, 35 ჰა ტუნგის პლანტაცია, 18 ჰა თუთის და 10 ჰა ხეხილის ბაღი. სოფელში აგრეთვე მისდევდნენ მეცხოველეობასა და მებოსტნეობას. 1950-იანი წლების ბოლოსთვის დასრულდა სოფლის ელექტროფიკაცია, აშენდა საზაფხულო თეატრი 500 ადამიანზე. 1960 წელს აშენდა საშუალო სკოლის ორსართულიანი შენობა. 1976 წელს მელექედურს გამოეყო ქვედა ნასაკირალი. 1977 წელს მელექედურის კოლმეურნეობა ფლობდა 200 ჰა ჩაისა და 8 ჰა ციტრუსის პლანტაციებს. სოფელში დაიბადნენ: დათა მიქელაიშვილი — ფირალი ანტონი (თოთიბაძე) — საეკლესიო მოღვაწე გოგია ღლონტი — სახალხო გვარდიელი აკაკი მგელაძე — საბჭოთა პოლიტიკოსი და პარტიული მოღვაწე ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 556. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ საჯარო სკოლების მონაცემთა ბაზა[მკვდარი ბმული] ↑ თეა ქართველიშვილი, „გურიის საეპისკოპოსოები“ გვ. 70-71 — „არტანუჯი“, თბილისი, 2006 ISBN 99940-11-89-8 ↑ გურიის ერობის მოამბე N7 — გვ. 4 — 15 თებერვალი 1920 ↑ ართილაყვა ან., თავაძე მ., „მელექედური სსრ კავშირის უმაღლესი საბჭოს არჩევნების წინ“ // „ლენინის დროშა“ : გაზეთი, 1958, № 25, გვ. 3. ↑ Кавказский календарь на 1910 год ↑ Кавказский календарь на 1912 год
გურიანთა

გურიანთა — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, ადმინისტრაციული ერთეულის ცენტრი (სოფლები: გურიანთა, ციხისფერდი). მდებარეობს მდინარეების ბჟუჟისა და ნატანების შესართავთან ახლოს, მდინარე სავაციას ნაპირებზე, ზღვის დონიდან 70 მ., ოზურგეთი-ურეკის საავტომობილო გზაზე, ოზურგეთიდან 5 კმ. სოფელში არის საჯარო სკოლა, რკინიგზის სადგური „კახური“, კულტურის სახლი, მუზეუმი. გურიანთა დასახლებული იყო ახალი ქვის ხანაში. მდინარე სკურდუმის მარჯვნივ აღმოჩენილია ნეოლითური ნამოსახლარი. V-VIII სუაკუნეებში გურიანთის ტერიტორიაზე, მდინარეების სკურდუმისა და ნატანების შესართავთან არსებობდა ციხე-ქალაქი ვაშნარი. ვაშნარი ნიკოლოზ ბერძენიშვილის მოსაზრებით წარმოადგენდა მაშინდელი გურიის ცენტრს, ხოლო გურიანთის სახელწოდებიდან წარმოიშვა ტოპონიმი გურია. გვიან ფეოდალურ ხანაში ვაშნარი წარმოადგენდა ნაკაშიძეთა სათავადოს ზამთრის რეზიდენციას. 1689-1717 წლების საბუთში იხსენიება ნაკაშიძეების აზნაური გიორგი მამულაიშვილი, რომელიც ციხისთავი იყო და გურიანთას განაგებდა. სოფლის ტერიტორიაზე ასევე იყო ხის ეკლესიები, კახურის წმინდა გიორგის ეკლესია და მონასტრის მთავარანგელოზთა ეკლესია. 1885 წელს გურიანთის სასოფლო საზოგადოებაში შეიქმნა სოფელი ეწერი, სადაც დაასახლეს 1877-1878 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომის ვეტერანები. 1902 წელს გურიანთის სასოფლო საზოგადოება აერთიანებდა ორ სოფელს, მოსახლეობის რაოდენობა იყო 1895 ადამიანი. 1908 წელს გურიანთის სასოფლო საზოგადოებაში შედიოდა სამი სოფელი, ხოლო მოსახლეობა იყო 1311 ადამიანი. ცალკე სოფლებად იყო აღრიცხული გურიანთა და კახური. 1938 წელს გურიანთისგან გამოყოფილ იქნა და ცალკე სასოფლო საბჭოდ ჩამოყალიბდა ბაილეთი. 1946 წელს სოფელში აშენდა აგურის ქარხანა, რომელიც 50-60 ათას აგურს ამზადებდა წელიწადში. 1949 წელს ამუშავდა ჩაის ფაბრიკა, რომელიც ვაშნარის ნანგრევებზე აშენდა. სოფელ გურიანთის მემორიალური მუზეუმი დაარსდა 1983 წელს. მუზეუმის ექსპოზიციაში წარმოდგენილია სოფლის ისტორიის ამსახველი მასალები, მათ შორის: გურიანთა-ციხისფერდის უბანში მდინარე სკურდუმის ბორცვზე 1963 წელს გათხრების შედეგად აღმოჩენილი გვიანი ნეოლითის ხანის კაჟის, რიყისქვის იარაღები, ადრეფეოდალური ხანის ვაშნარის ციხე-ქალაქის მასალები. მუზეუმის ერთ დარბაზში წარმოდგენილია გურული სახლი, ციხისფერდში ნაპოვნი ქვის ვერძის ქანდაკება. დარბაზებში გამოფენილია სოფლის ისტორიის ამსახველი ფოტოები და ხელნაწერები. პეტრე ნაკაშიძე — პუბლიცისტი ნიკოლოზ მეხუზლა — ფირალი ვასილ კვაჭანტირაძე — სნაიპერი გურამ შარაძე — ისტორიკოსი ჩაის პლანტაცია გურიანთაში, 1990-2000-იანი წლების მიჯნა ავტობუსის გაჩერება გურიანთაში ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 313. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ საგანმანათლებლო დაწესებულებების კატალოგი[მკვდარი ბმული] ↑  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 21056 ↑ სოსელია ო., „ნარკვევები ფეოდალური ხანის დასავლეთ საქართველოს სოციალურ-პოლიტიკური ისტორიიდან“, ტ. II, თბილისი: „მეცნიერება“, 1981. — გვ. 165, 168. ↑ Кавказский календарь на 1910 год ↑ გაზეთი „ლენინის დროშა“ N31 გვ 4. — 1946 ↑ Кавказский календарь на 1894 год გვ. 340 ↑ Кавказский календарь на 1910 год ↑ Кавказский календарь на 1912 год
ციხისფერდი

ციხისფერდი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, გურიანთის თემში (სოფლები: გურიანთა, ციხისფერდი). მდებარეობს მდინარეების სკურდუმისა და ნატანების მარჯვნივ, ზღვის დონიდან 80 მ. ოზურგეთიდან 7 კმ. სოფელში გადის ოზურგეთი-ნატანები-ურეკის საავტომობილო გზა და ნატანები-ოზურგეთის სარკინიგზო ხაზი. არის რკინიგზის ბაქანი. სოფელში არის საჯარო სკოლა. ციხისფერდში, ერთ-ერთ პატარა კლდეზე აღმოჩენილია ზღვის ნიჟარები, რომელიც ადასტურებს, რომ მრავალი საუკუნის წინ აქ იყო ზღვა. სოფლის ძველი სახელწოდებაა ციხე. გვიან ფეოდალურ ხანაში წარმოადგენდა ნაკაშიძეების სამფლობელოს და იყო მათი საზაფხულო რეზიდენცია. XVII საუკუნის დასაწყისში მამია II გურიელმა ააშენა ციხე, რომელიც შემდგომ ნაკაშიძეთა ხელში გადავიდა. იმავე საუკუნეში მამუკა ნაკაშიძემ ააშენებინა და მოახატინა ციხის ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესია. XVII საუკუნეში ბეჟან ნაკაშიძისა და მისი მემკვიდრე გიორგის ბრძანებით მღვდელმა საბამ დაწერა „ციხის გულანი“, იგივე „გურიანთული გულანი“. 1720 წელს ბეჟან ნაკაშიძემ ეკლესიას შესწირა გარდამოხსნა. 1817 წელს მამია V გურიელმა რუსეთის ჯარის დახმარებით ციხე დაუნგრია ნაკაშიძეს. ამის შემდეგ რუსეთის იმპერიის ჯარი (ორასი ჯარისკაცი და ერთი ზარბაზანი) აქ დაბანაკდა. 1873 წელს დიმიტრი ბაქრაძემ ეკლესიაში ნახა მამუკა ნაკაშიძისა და მისი ოჯახის ფრესკები. 1907 წელს ციხის ეკლესიის სიძველეები აღწერა ექვთიმე თაყაიშვილმა. 1911 წლიდან იხსენიება ციხისფერდის სახელით. 1912 წელს სოფელში გაიხსნა საკრედიტო ამხანაგობა, რომელშიც 1500 ადამიანი იყო გაწევრებული და ბიბლიოთეკა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 238. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ საგანმანათლებლო დაწესებულებების კატალოგი[მკვდარი ბმული] ↑ სოსელია ო., ნარკვევები ფეოდალური ხანის დასავლეთ საქართველოს სოციალურ-პოლიტიკური ისტორიიდან, ტ. II, თბილისი: მეცნიერება, 1981. — გვ. 165. ↑ ბაქრაძე დ ., არქეოლოგიური მოგზაურობა გურიასა და აჭარაში, ბათუმი: „საბჭოთა აჭარა“, 1987. ↑ თაყაიშვილი ე., არხეოლოგიური მოგზაურობანი და შენიშვნანი, ტფილისი: „წიგნების გამომცემელ ქართველთ ამხანაგობა“. — გვ. 31-34. ↑ Кавказский календарь на 1914 год ↑ ქ შ წ კ გ საზოგადოების პროსოპოგრაფიული ბაზა ↑ Кавказский календарь на 1912 год
ოზურგეთი (ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი)

ოზურგეთი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფელი ოზურგეთი). მდებარეობს მდინარე ნატანების მარჯვნივ, ზღვის დონიდან 80 მ. ოზურგეთიდან 2 კმ. სოფელში არის საჯარო სკოლა, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მომსახურების სააგენტო, გადის ოზურგეთი-ნატანები-ურეკის საავტომობილო გზა. სოფლის ტერიტორიაზე არის 1918 წელს ოსმალეთის წინააღმდეგ დაღუპულ მებრძოლთა საძმო სასაფლაო. სოფელი 1885 წელს დაარსდა და ეწოდა ეწერი. შედიოდა დვაბზუს სასოფლო საზოგადოებაში. სოფელში დაასახლეს რუსეთ-ოსმალეთის 1877-78 ომში მებრძოლი ყოფილი ჯარისკაცები და მათი ოჯახები. თითოეულ ოჯახს მისცეს სამი დესეტინა მიწა, სამი თუმანი ფული და გაათავისუფლეს გადასახადებისგან. 1896 წლისთვის სოფელში ცხოვრობდა 15 კომლი. განაშენიანება იყო მჭიდრო, ქალაქისთვის დამახასიათებელი. 1916 წლიდან მოიხსენიება სოფელი ოზურგეთად. 1918 წლის 11 აპრილს ვაშნარის ველზე გაიმართა ბრძოლა ოსმალეთის იმპერიისა და ამიერკავკასიის ჯარებს შორის ოზურგეთის დასაკავებლად. 1920 წელს გამოეყო დვაბზუს თემს და შევიდა ქალაქ ოზურგეთის თემში. 1930-იანი წლებიდან სოფელს ფილიპე მახარაძის პატივსაცემად მახარაძე ეწოდა. 1951 წელს სოფელში აშენდა 200 ადამიანზე გათვლილი კულტურის სახლის შენობა, ცენტრში დაიდგა იოსებ სტალინის მონუმენტი. 1983 წელს სოფელში, კერძო ნაკვეთში, აღმოჩნდა ადრე რკინის ხანის ბრინჯაოს შუბის პირი ირმის სტილიზებული გამოსახულებით. 1989 წელს სოფელს ოზურგეთი უწოდეს. სოფელში დაიბადა საზოგადო მოღვაწე მაქსიმე შარაძე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 317. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ საგანმანათლებლო დაწესებულებების კატალოგი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-01-20. ციტირების თარიღი: 2014-01-12. ↑ გურიის ერობის მოამბე N7 — გვ. 4 — 15 თებერვალი 1920 ↑ ბენიაბე წინწიბერაძე, „კოლმეურნეობა - გზა კომუნიზმისკენ“,//„ლენინის დროშა“ N45 გვ 2. — 1952 წ. ↑ Кавказский календарь на 1912 год
ბაილეთი

ბაილეთი (ყოფ. განახლება) — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ახალსოფელი, ბაილეთი, ჭანიეთური). მდებარეობს ნასაკირალის სერის ჩრდილოეთ კლათაზე, მდინარე სუფსის მარცხნივ, ზღვის დონიდან 60 მ. ოზურგეთიდან 9 კმ. სოფელში არის საჯარო სკოლა. გამოღმა ბაილეთი გვიან ფეოდალურ ხანაში წარმოადგენდა ნაკაშიძეების სამფლობელოს. ხოლო XIX საუკუნეში შედიოდა გურიანთის სასოფლო საზოგადოებაში. გურიანთას გამოეყო 1938 წელს და ჩამოყალიბდა ცალკე სასოფლო საბჭოდ, რომელსაც განახლება ეწოდა. 1950-იან წლებში სოფელში ამოქმედდა მცირე ელექტროსადგური და ჩაის ფაბრიკა 1979 წელს დაუბრუნდა ძველი სახელი. 1958-60 წლებში სოფელში გაყვანილ იქნა წყალსადენი, მოხდა სოფლის ელექტროფიკაცია, აშენდა ბიბლიოთეკა. იასე რაჭველი (დ. 1860) — მწერალი და ჟურნალისტი ლიდია მეგრელიძე (დ. 1883) — საბავშვო მწერალი, ფემინისტი რევოლუციონერი სილაური ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 156. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ საჯარო სკოლების მონაცემთა ბაზა[მკვდარი ბმული] ↑ სოსელია ო., ნარკვევები ფეოდალური ხანის დასავლეთ საქართველოს სოციალურ-პოლიტიკური ისტორიიდან, ტ. II, თბილისი: მეცნიერება, 1981. — გვ. 165. ↑ შ. ზაქარიაძე, „ახალმშენებლობანი განახლებაში“, გაზეთი „ლენინის დროშა“, N111 გვ. 4 — 1951 წ. ↑ Кавказский календарь на 1894 год გვ. 340 ↑ Кавказский календарь на 1910 год ↑ Кавказский календарь на 1912 год
ახალსოფელი (ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი)

ახალსოფელი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, ბაილეთის თემში (სოფლები: ახალსოფელი, ბაილეთი, ჭანიეთური). მდებარეობს მდინარე სუფსის ტაფობში, მის მარცხნივ, ზღვის დონიდან 65 მ. გვიან ფეოდალურ ხანაში წარმოადგენდა ნაკაშიძეების სამფლობელოს. სოფელში იდგა წმინდა ნიკოლოზის ქვით ნაგები ეკლესია. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 285. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 95. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 20. ↑ სოსელია ო., ნარკვევები ფეოდალური ხანის დასავლეთ საქართველოს სოციალურ-პოლიტიკური ისტორიიდან, ტ. II, თბილისი: მეცნიერება, 1981. — გვ. 165. ↑ Кавказский календарь на 1910 год
კონჭკათი (ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი)

კონჭკათი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: კონჭკათი, განთიადი). მდებარეობს ნასაკირალის სერის ჩრდილოეთით, მდინარე სუფსის ხეობაში, ზღვის დონიდან 120 მ. ოზურგეთიდან 16 კმ, მერიიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 6 კმ. სოფელში არის საბავშვო ბაღი და საჯარო სკოლა. კონჭკათის ტერიტორია ხვარბეთის სასოფლო საზოგადოებაში შედიოდა. 1930-იან წლებში ის გამოეყო ხვარბეთს და ჩამოყალიბდა ცალკე სასოფლო საბჭოდ, რომელშიც შევიდა ასევე სოფელ ჭანიეთურის ერთი ნაწილი სოფელ განთიადის სახით. საბჭოთა პერიოდში კონჭკათში გავრცელებული კულტურები იყო ჩაი, ციტრუსები და ტუნგი. სოფლის შუაში მდებარეობს რელიეფიდან ამოზიდული კლდოვანი გორა მთაზე, რომელსაც ადგილობრივები კატისციხეს ეძახიან სოფლის განაპირას, ჩრდილოეთით, მაღალ გორაკზე დგას წმინდა გიორგის სახელობის დარბაზული ეკლესიის ნანგრევები. არტემ არონიშიძე — სამხედრო მოღვაწე; ვასილ კვაჭანტირაძე — ქართველი სნაიპერი. ციხია კატისციხე წმინდა გიორგის ეკლესია სოფლის ხედი წმინდა გიორგის ეკლესიიდან ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 654. ენვერ გოგუაძე, „გურიანას ქუეყანა“ — ბათუმი, „ალიონი“ 2001 კუპრეიშვილი ბ. სოფელ კონჭკათის წმ. გიორგის დარბაზული ეკლესია // წელიწდეული IV-V გვ. 52-57 - 1999-2001 წწ. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ საგანმანათლებლო დაწესებულებების კატალოგი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-04-13. ციტირების თარიღი: 2018-12-26. ↑ აკ. ლოდია „კონჭკათი - აყვავებული სოფელი“, გაზეთი „ლენინის დროშა“ N32 გვ 1. — 1958 წ. ↑  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 16885 ↑  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 9942 ↑ Кавказский календарь на 1910 год ↑ Кавказский календарь на 1912 год ↑ გრიშიკაშვილი, ამბროსი, ქართველები პოლონეთში, თბ., 2008, გვ. 159-167
კონჭკათი (ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტი)

კონჭკათი — სოფელი გურიის მხარის ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში, მამათის თემში (სოფლები: კონჭკათი, მამათი, ქვედა მამათი, შათირი). მდებარეობს მდინარე სუფსის მარჯვნივ, ზღის დონიდან 270 მ., ლანჩხუთიდან 17 კმ, მამათიდან 3 კმ. სოფელში იდგა მთავარანგელოზის ხის ეკლესია. სოფელი ჯვარისმამის კუთვნილებას წარმოადგენდა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 654. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ თეა ქართველიშვილი, „გურიის საეპისკოპოსოები“ გვ. 84 — „არტანუჯი“, თბილისი, 2006 ISBN 99940-11-89-8
Magnum Photos

Magnum Photos — ფოტოგრაფთა საერთაშორისო გაერთიანება, რომელიც ჩამოაყალიბეს ანრი კარტიე-ბრესონმა, რობერტ კაპამ, ჯორჯ როჯერმა და დევიდ სეიმურმა, რომლებმაც ახალი ტიპის, დამოუკიდებელი ფოტორეპორტაჟის განვითარებას გაუხსნეს გზა. 1947 წელს მათ დააარსეს ფოტოგრაფთა გაერთიანება, რომელიც თანამედროვე ფოტოგრაფიაში ერთ-ერთ ყველაზე პრესტიჟულ და გავლენიან სააგენტოდ რჩება. 1947 წელს ნიუ-იორკის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმის (MOMA) რესტორანში რობერტ კაპას, ანრი-კარტიე ბრესონის, დევიდ სეიმურისა (მეტსახელად „შიმ“) და უილიამ ვანდევერტის სადილი ფოტოგრაფთა სააგენტოს შექმნით დასრულდა. სადილის განმავლობაში მეგობრების მიერ შესმული შამპანურის დიდი ბოთლის, „მაგნუმის“ პატივსაცემად სააგენტოს „მაგნუმი“ ეწოდა. მეორე მსოფლიო ომის დასრულებიდან ორი წლის შემდეგ, ანუ „მაგნუმის“ შექმნის დროს მისი დამფუძნებლები უკვე წარმატებული და ცნობილი ფოტოგრაფები არიან. მათ შემდგომში ფოტოჟურნალისტიკის ჟურნალისტებს უწოდებენ. უნგრელი ემიგრანტი რობერტ კაპა ესპანეთის სამოქალაქო ომის ყველაზე ცნობილი ფოტოების ავტორია, პოლონელმა ინტელექტუალმა დევიდ სეიმურმა ბავშვებისა და ცნობილი ადამიანების ფოტოებით გაითქვა სახელი, ინგლისელმა ჯორჯ როჯერმა მეორე მსოფლიო ომის დროს 63 ქვეყანაში იმოგზაურა, ყოფილი სამხედრო ტყვე ანრი კარტიე-ბრესონი კი ფრანგი არტისტია. ისინი ერთიანდებიან, რომ შექმნან სააგენტო, რომელსაც თავად ფოტოგრაფები უხელმძღვანელებდნენ. ოთხივე ფოტოგრაფი გადაურჩა მეორე მსოფლიო ომს და მათი სურვილი, ენახათ, რა დარჩა ომისშემდგომი მსოფლიოსგან, სააგენტოს შექმნის განმსაზღვრელი ფაქტორი გახდა. „მაგნუმის“ დამფუძნებლების ძირითადი იდეა — ხელოვნებისა და ჟურნალისტიკის შერწყმაში გამოიხატებოდა. რობერტ კაპას, რომელიც „მაგნუმის“ სულისჩამდგმელი იყო და მის „ინტელექტუალურ საყრდენადაც“ ითვლებოდა, მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ პერიოდში ფოტოგრაფების ფუნქციის სრულიად ახლებული ხედვა ჰქონდა. ამას იმდროინდელი ტექნიკური სიახლეებიც უწყობდა ხელს, კერძოდ კი პატარა ზომისა და პორტატიული აპარატების გამოშვება და მეტად მგრძნობიარე ფირების წარმოების დასაწყისი. ჯორჯ როჯერი იხსენებდა, რომ კაპა „მინიატურული აპარატების უნიკალურ თვისებებს ძალიან აფასებდა. ისინი მართლაც სწრაფი და ჩუმი იყო გადაღებისას... იგი ჩვენს მომავალს სწორედ პატარა აპარატებისა და დიდი იდეების შერწყმაში ხედავდა.“ ნ. ნიჟარაძე, დ. როსტომაშვილი: Magnum Photo. ოფიციალური საიტი
კურგანის ოლქი

კურგანის ოლქი (რუს. Курганская область) — ოლქი რუსეთში. შედის რუსეთის ურალის ფედერალურ ოკრუგში. დაარსდა 1943 წლის 6 თებერვალს ფართობი - 71 500 კმ² ადმინისტრაციული ცენტრი - კურგანი. ოლქი მდებარეობს ურალსა და ციმბირს შორის, მდინარეების ტობოლისა და ისეტის აუზში. ესაზღვრება ჩრდილოეთიდან სვერდლოვსკის, დასავლეთიდან ჩელიაბინსკის, აღმოსავლეთიდან ტიუმენის ოლქები, სამხრეთიდან კი ყაზახეთი. მოსახლეობის 56,5 % ცხოვრობს ქალაქში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კურგანის ოლქი Правительство Курганской области — Официальный сайт Курганская областная Дума — Официальный сайт დაარქივებული 2008-03-11 საიტზე Wayback Machine. Официальный сайт Администрации города Кургана и Курганской городской Думы Курганская область в справочнике-каталоге "Вся Россия" დაარქივებული 2009-07-01 საიტზე Wayback Machine. Информационный портал г. Кургана "Вечерний Курган" - независимый новостной портал დაარქივებული 2009-04-15 საიტზე Wayback Machine.
მეკობრეობა სომალიში

მეკობრეობა სომალის სანაპირო წყლებში მუდმივ საფრთხეს უქმნის საერთაშორისო საზღვაო ტვირთზიდვას მოყოლებული 1990-იანი წლების დასაწყისიდან, როდესაც სომალის სამოქალაქო ომი დაიწყო. 2005 წლიდან, ბევრმა საერთაშორისო ორგანიზაციამ, მათ შორის საერთაშორისო საზღვაო ორგანიზაციამ და მსოფლიო სასურსათო საბჭომ, გამოხატა თავისი შეშფოთება მეკობრეობის შემთხვევების ზრდასთან დაკავშირებით. მეკობრეები აქტიურობენ მაღალი ტვირთბრუნვის მქონე სანაპიროებთან და ხელს უშლიან ჰუმანიტარული ტვირთის გადატანას. მსოფლიო სასურსათო პროგრამების 90 % ხორციელდება საზღვაო გადაზიდვებით და გემები უკვე ესკორტირებას ითხოვენ. კენიის საგარეო საქმეთა მინისტრის განცხადებით, სომალელმა მეკობრეებმა 12 თვის განმვალობაში მოიპოვეს $150 მილიონი, 2008 წლის ნოემბრამდე. ↑ Khan, Sana Aftab. „Tackling Piracy in Somali Waters: Rising attacks impede delivery of humanitarian assistance“. UN Chronicle. United Nations Department of Public Information, Outreach Division. ↑ Piracy in waters off the coast of Somalia. International Maritime Organization. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-06-04. ციტირების თარიღი: 2009-05-07. ↑ Wadhams, Nick (10 October 2008). „Pirates in Standoff Threaten Food Aid, Global Shipping“. National Geographic. National Geographic News. ციტირების თარიღი: 2008-10-11. ↑ „Pirates 'gained $150m this year'“. BBC News. 2008-11-21. ციტირების თარიღი: 2009-03-27.
ჯოზეფ პულიცერი

ჯოზეფ პულიცერი- (ინგლ. Joseph Pulitzer; დ. 10 აპრილი, 1847, მაკო, უნგრეთი — გ. 29 ოქტომბერი, 1911, ჩარლსტონი, სამხრეთი კაროლინა) — უნგრელ-ამერიკელი ჟურნალისტი, გაზეთის გამომცემელი და რედაქტორი. დაიბადა 1847 წლის 10 აპრილს. მისი მამა იყო ვაჭარი, დედა კათოლიკე. მის სახელთანაა დაკავშირებული ამერიკაში ყველაზე პრესტიჟული ჟურნალისტური პრემია, რომელიც პულიცერის პრემიის სახელითაა ცნობილი. ჯილდო ენიჭება არა მხოლოდ ჟურნალისტური საქმიანობისთვის, არამედ ლიტერატურული და მუსიკალური ნაწარმოებებისთვისაც. პირველი პულიცერის პრემია მინიჭებულ იქნა 1917 წლის 4 ივნისს. ბოლო პერიოდში დაჯილდოების ცერემონიალი აპრილის თვეში იმართება. პრემიის ლაურიატების დასახელებას დამოუკიდებელი საბჭო ახდენს, რომლის ოფიციალურ ადმინისტრირებას კოლუმბიის უნივერსიტეტი აწარმოებს. ჯილდო დაფუძნებულია უნგრელი წარმოშობის ჟურნალისტისა და გამომცემლის ჯოზეფ პულიცერის მიერ. პრემია მხოლოდ აშშ-ში დაბეჭდილ და გამოცემულ სტატიებზე და ნაწარმოებებზე გაიცემა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჯოზეფ პულიცერი „ჯოზეფ პულიცერი“ . ენციკლოპედია ამერიკანა. 1920. დამოწმებას აქვს ცარიელი უცნობი პარამეტრ(ებ)ი: |HIDE_PARAMETER15=, |HIDE_PARAMETER13=, |HIDE_PARAMETER2=, |HIDE_PARAMETER21=, |HIDE_PARAMETER8=, |HIDE_PARAMETER17=, |HIDE_PARAMETER20=, |HIDE_PARAMETER5=, |HIDE_PARAMETER7=, |HIDE_PARAMETER4=, |HIDE_PARAMETER22=, |HIDE_PARAMETER16=, |HIDE_PARAMETER19=, |HIDE_PARAMETER18=, |HIDE_PARAMETER6=, |HIDE_PARAMETER9=, |HIDE_PARAMETER10=, |HIDE_PARAMETER11=, |HIDE_PARAMETER1=, |HIDE_PARAMETER23=, |HIDE_PARAMETER14=, |HIDE_PARAMETER3=, და |HIDE_PARAMETER12= (დახმარება)