laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კერიკ-ონ-შენონი

კერიკ-ონ-შენონი (ინგლ. Carrick-on-Shannon; ირლ. Cora Droma Rúisc, „ჭაობიანი ქედის კაშხალი“) — ქალაქი ირლანდიაში, ლიტრიმის საგრაფოს ადმინისტრაციული ცენტრი (კონაქტის პროვინცია) და მისი უდიდესი ქალაქი. ის ასევე არის ქვეყნის ყველაზე პატარა ადმინისტრაციული ცენტრი. ქალაქი მდებარეობს მდინარე შენონის სტრატეგიულ წერტილზე. 2011 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 3 980 ადამიანს შეადგენდა. ლიტრიმის საგრაფო
ბალინამორი

ბალინამორი (ინგლ. Ballinamore; ირლ. Béal an Átha Móir, „დიდი ფონის პირი“) — პატარა ქალაქი ირლანდიაში, მდებარეობს ლიტრიმის საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში. ჩრდილოეთ ირლანდიის საზღვრიდან დაშორებულია 19 კმ-ით. 2006 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 805 ადამიანს შეადგენდა. ლიტრიმის საგრაფო ↑ Placenames Database of Ireland დაარქივებული 2012-06-14 საიტზე Wayback Machine. (see archival records)
ბუტკო

ბუტკო (ლათ. pistil) — ფარულთესლოვანი მცენარეების ყვავილის რეპროდუქციული ორგანო. შედგება ქვედა გამსხვილებული ნასკვის, წვრილი ცილინდრული სვეტისა და სხვადასხვა ფორმის დინგისგან, რომელსაც დამტვერვის დროს ხვდება მტვრის მარცვლები. ნასკვის ღრუში მოთავსებული ერთი ან რამდენიმე თესლკვირტი განაყოფიერების შემდეგ გადაიქცევა თესლად, ნასკვი კი — ნაყოფად. ბუტკო სხვადასხვა ფორმისაა. წარმოიქმნება ერთი ან რამდენიმე განცალკევებული ან შეზრდილი ნაყოფფოთლისგან. მარტივ შემთხვევაში ბუტკო ერთი ნაყოფფოთლისგან ვითარდება (მაგ., ბაიასებრნი); თუ ერთ ყვავილში რამდენიმე ასეთი განცალკევებული ბუტკოა, მაშინ მას აპოკარპული ეწოდება, ორი ან რამდენიმე ერთმანეთთან შეზრდილი ნაყოფფოთლისგან შექმნილ ერთ ბუტკოს კი — ცენოკარპული. ბუტკოს წარმომქმნელი ნაყოფფოთლების რაოდენობა შეიძლება განისაზღვროს (მაგრამ არა ყოველთვის) დინგისა და დინგის ნაკვთების ან ნასკვის კედლის შუა ძარღვების რაოდენობით. დახშულნასკვიანი ბუტკოს წარმოშობა მცენარეთა სამყაროს განვითარების მნიშვნელოვანი ეტაპია. მან ხელი შეუწყო ფარულთესლოვანი მცენარეების სწრაფ განსახლებას. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 589.
მოჰილი

მოჰილი (ინგლ. Mohill; ირლ. Maothail) — ქალაქი ირლანდიაში, მდებარეობს ლიტრიმის საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში. კერიკ–ონ–შენონიდან დაშორებულია 16 კმ-ით. 2011 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 928 ადამიანს შეადგენდა. ქალაქის მთავარ ქუჩას ჰაიდ–სტრიტი ჰქვია (ჰაიდის ქუჩა), ირლანდიის პირველი პრეზიდენტის, დაგლას ჰაიდის პატივსაცემად, რომლის მამა და პაპა ამ ქუჩაზე ცხოვრობდნენ და თავადაც აქ ჰქონდა ბავშვობის ნაწილი გატარებული. ლიტრიმის საგრაფო ↑ 2011 Census
ბუსუსტანა

ბუსუსტანა (ლათ. Antennaria) — მცენარის გვარი რთულყვავილოვანთა ოჯახისა. ცნობილია 55-მდე (სხვა მონაცემებით 100-მდე) სახეობა, რომელიც გავრცელებულია ევროპაში, აზიაში, ამერიკასა და ავსტრალიაში. საქართველოში გვხვდება 1 სახეობა — Antennaria doica, რომელიც მთის ზემო სარტყელში იზრდება. ორსახლიანი ქეჩისებრ შებუსული მცენარეა, ამ გვარის სახეობათა შორის ყველაზე გავრცელებული. იზრდება აღმოსავლეთ ევროპაში, კავკასიაში, ციმბირსა და შორეული აღმოსავლეთის მშრალ მდელოებზე, მინდვრებსა და ნათელ ტყეებში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 588.
დრამშანბო

დრამშანბო (ინგლ. Drumshanbo; ირლ. Droim Sean Bhoth, „ძველი ქოხების ქედი“) — პატარა ქალაქი ირლანდიაში, მდებარეობს ლიტრიმის საგრაფოს შუაგულში, კონაქტის პროვინციაში. დრამშანბო გარშემორტყმულია ბორცვებით, მთებით, ტყეებითა და ტბებით. ქალაქში არის რესტორნები, ლუდხანები და მაღაზიები; ასევე, გოლფის ოთხი სხვადასხვა ზომის მოედანი. 2011 წლის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 857 ადამიანს შეადგენდა. ლიტრიმის საგრაფო ↑ 2011 Census
ბუსტამანტეს კოდექსი

ბუსტამანტეს კოდექსი (ინგლ. Bustamante Code) — რეგიონული ხასიათის (ამერიკის ქვეყნებისათვის) ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი საკოდიფიკაციო აქტი საერთაშორისო კერძო სამართლის სფეროში. მიიღეს 1928 წლის 20 თებერვალს ჰავანაში VI პანამერიკულ კონფერენციაზე და უწოდეს პროექტის მთავარი ავტორისა და ტექსტის რედაქტორის — კუბელი იურისტის ა. ბუსტამანტეს სახელი. კოდექსის მიზანია გადაწყვიტოს ამერიკის კონტინენტის სახელმწიფოთა სამართლებრივ ნორმებს შორის არსებული კოლიზია. ბუსტამანტეს კოდექსი შედგება შესავლისა და ოთხი წიგნისგან: 1 — საერთაშორისო სამოქალაქო სამართალი; 2 — საერთაშორისო სავაჭრო სამართალი; 3 — საერთაშორისო სისხლის სამართალი; 4 — საერთაშორისო საპროცესო სამართალი. რატიფიცირებულია ლათინური ამერიკის სახელმწიფოთა უმრავლესობის მიერ. სხვა სახელმწიფოებში, მათ შორის, ამერიკის შეერთებულ შტატებში, სასამართლოები ბუსტამანტეს კოდექსს სამართლის დამატებით წყაროდ იყენებენ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 588.
ძვ. წ. 998

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 998 მეფე დავითი აარსებს ისრაელის სამეფოს დედაქალაქს - იერუსალიმს.
ანტონიო ბუსტამანტე

ანტონიო ბუსტამანტე, სანჩეს დე ი სირვენ (ესპ. Antonio Bustamante, Sánchez de y Sirven; 13.IV 1865 ჰავანა — 24 VIII იქვე ) — კუბელი იურისტი და დიპლომატი. საერთაშორისო სამართლის პროფესორი, ჰავანის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტის საპატიო დეკანი. საერთაშორისო მართლმსაჯულების მუდმივი პალატის მოსამართლე. მისი ძირითადი ნაშრომებია: „საჯარო წესრიგის შესახებ საერთაშორისო კერძო სამართალში“ (1893), „ავტონომიის საწყისების შესახებ საერთაშორისო კერძო სამართალში“ (1914); „საერთაშორისო მართლმსაჯულების მუდმივი პალატის შესახებ“ (1945) და სხვა. ბუსტამანტემ შეადგინა საერთაშორისო კერძო სამართლის კოდექსი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 588.
მცენარის ბუსუსები

ბუსუსები — მცენარის კანის უჯრედების ერთ- ან მრავალუჯრედიანი გამონაზარდები. მათი მსგავსია ე. წ. ემერგენცები, რომელთა წარმოქმნაში უფრო ღრმად მდებარე ქსოვილები მონაწილეობენ. ერთუჯრედიან ბუსუსებს ვარსკვლავის ან დვრილის ფორმა აქვთ, მრავალუჯრედიანები კი ქმნიან გრძელ გამონაზარდებს ან ქერქლებს. ბუსუსები იცავენ მცენარეს ტემპერატურის ცვალებადობისგან და უნარჩუნებენ ტენს. ხეშეში, ეკლიანი და შხამიანი ბუსუსები (მაგ., ჭინჭრის მსუსხავი ბუსუსები) თავდაცვის საშუალებაა. ბუსუსები ხშირად ხელს უწყობენ მცენარის ნაყოფის ან თესლის გავრცელებას, ამაგრებენ მცოცავ მცენარეებს საყრდენზე (ღეროს კაუჭისებრი ბუსუსები), შეიწოვენ წყალს (ყველა მცენარის ფესვის ბუსუსები), ასრულებენ გამომყოფი ორგანოების ფუნქციას (ჯირკვლოვანი ბუსუსები, რომლებიც გამოყოფენ ეთეროვან ზეთებს) და სხვა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 588.
ბუტაფორია

ბუტაფორია (იტალ. buttafuoria ) — მულაჟი, თეატრალური წარმოდგენებისა და კინოგადაღებებისთვის საგანგებოდ დამზადებული საგნები — ქანდაკება, ავეჯი, ჭურჭელი, სამკაული, იარაღი, ავტომობილი, სახლი და სხვა; მზადდება იაფფასიანი მასალისგან: მუყაო, ხე, თუნუქი. ფორმით, ზომითა და ფერით ორიგინალსა ჰგავს. ბუტაფორიულ საგნებს ამზადებს თეატრის ან კინოსტუდიის თანამშრომელი — ბუტაფორი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 589.
ბუტადიონი

ბუტადიონი, ფენილბუტაზონი — არასტეროიდული სამკურნალო პრეპარატი ბუტულირაზოლიდონების ჯგუფისა; ტკივილგამაყუჩებელი, სიცხისდამწევი და ანთების საწინააღმდეგო საშუალება. ბუტადიონის ტაბლეტებს იყენებენ მწვავე და ქრონიკული რევმატიზმის, რევმატული და ინფექციური პოლიართრიტის, ნიკრისის ქარისა და სხვა დაავადებათა სამკურნალოდ. განსაკუთრებულ ეფექტიანობას ამჟღავნებს ბეხტერევის დაავადების და რეიტერის სინდრომის მკურნალობის დროს. ქიმიური სტრუქტურით ახლოს დგას პრეპარატ ტრიბუზონთან. ზოგჯერ ბუტადიონი იწვევს კუჭის გაღიზიანებას, კანზე გამონაყარს და სხვა გვერდით მოვლენებს. მისი მიღება შეიძლება მხოლოდ ექიმის დანიშნულებით. აშშ-სა და დიდ ბრიტანეთში ამოღებულია ხმარებიდან ადამიანის ორგანიზმში სისხლის თეთრი უჯრედების დათრგუნვის გამო და აპლასტიკური ანემიისას. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 589.
რეიტერის სინდრომი

რეიტერის სინდრომი — მეტწილად პოსტინფექციური (ენტერიტის შემდგომ) ალერგიული რეაქტიული მდგომარეობა, რომელსაც თან ახლავს შემდეგი ტრიადა: ურეთრიტი, კონიუნქტივიტი, ართრიტი. ხშირად ვითარდება კერატიტი და ირიტი. ჩვეულებრივ ვლინდება მოზრდილ ბავშვებში. რეიტერის სინდრომის გამოწვევა არცთუ იშვიათად შეუძლიათ ქლამიდიებსა და გონოკოკებს. არსებობს ამ სინდრომის 2 ფორმა — სპორადული და ეპიდემიური. საინკუბაციო პერიოდი 2 კვირაა. დაავადებულთა უმეტესობა HLA-B27-ის მატარებელია. მკურნალობა — გამომწვევი მიზეზების ლიკვიდაცია + არასტეროიდული ანთებისსაწინააღმდეგო პრეპარატების გამოყენება. eMedicine Reactive arthritis topic list დაარქივებული 2009-06-04 საიტზე Wayback Machine. - Merck Manual Reiter's Syndrome - WrongDiagnosis.com MorbusReiter.de one patient of the rare reactive arthritis is offering to other patients a platform with information, guestbook and forum.
ძვ. წ. 999

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 999 ძვ. წ. 999 — წლების რაოდენობა ქრისტესშობამდე.
ბუხარი

ბუხარი — სახლის კედელში დატანებული აგურის ან ქვის ღია (უკარო), კვამლსადენიანი ღუმელი. მისი ძირი, ცეცხლის სანთები ადგილი — ყვერბია. ზოგჯერ საკვამურის შუა ტანიდან დაშვებულია საქვაბე, ანუ საკიდელი. ბუხრის „შუბლი“ თაღოვანია, წინ წამოწეული და ხშირად რელიეფური ჩუქურთმით („სიცოცხლის ხის“ და სხვა მოტივით) შემკული. ბუხრის თავი — „ფიდონი“ თაროსებრია და სანთლის, ჭრაქის და სხვათა დასადგმელად იყენებენ. ქართულ საცხოვრებელში ბუხარი არსებითად იმავე ფუნქციას ასრულებს, რასაც შუა სახლში მოთავსებული კერა (შუაცეცხლი). ბუხრის დიდი ღირსებაა ის, რომ იგი ხელს უწყობს შენობის კარგ ვენტილაციას. მისი ნაკლია დიდძალი საწვავის ხარჯვა და გათბობის დაბალუნარიანობა. ბუხარი გავრცელებულია მსოფლიოს უმეტეს ნაწილში, განსაკუთრებით კავკასიასა და ჩრდილოეთის ქვეყნებში. თანამედროვე საცხოვრებლებში ბუხარი ზოგჯერ დეკორაციულ დანიშნულებას ასრულებს. რეხვიაშვილი ნ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 595.
კრიუკოვის არხი

კრიუკოვის არხი (რუს. Крюков канал) — სამდინარო არხი სანქტ-პეტერბურგში, გამოედინება საადმირალოს არხიდან და ჩაედინება მდინარე ფონტანკაში. მისი სიგრძე 1015 მეტრია. კრიუკოვის არხით გამოიყოფა კუნძული ახალი ჰოლანდია. თავდაპირველად, 1719-20 წლებში არხი გაყვანილი იყო ნევიდან მოიკამდე და გამოიყენებოდა სატრანსპორტო მიზნებისთვის. 1738 წლიდან არხი ატარებს მენარდე სემიონა კრიუკოვის სახელს. ბლაგოვეშჩენსკის ხიდის მშენებლობისას შრომის მოედანზე გამავალი არხის ნაწილი მილის საშუალებით დახურეს და დღემდე ასე რჩება. По малым рекам и каналам Санкт-Петербурга. СПб.: Лениздат, 2001. Зуев Г. И., Там, где Крюков канал…, М.-СПб.: Центрполиграф, МиМ-Дельта, 2007, ISBN 978-5-9524-2726-6. ↑ Мост Лейтенанта Шмидта, Фотохроника реконструкции//СПИГ
ქალაქ-თანამგზავრი

ქალაქ-თანამგზავრი — ქალაქი ან დაბა, რომელიც ვითარდება უფრო დიდი ქალაქის (მიზიდვის ცენტრი) ახლოს და არსებითად განიცდის მისი საწარმოო-სამეურნეო და კულტურულ-საყოფაცხოვრებო პროცესების ზემოქმედებას. ქალაქ-თანამგზავრი არ ამჟღავნებს ტენდენციას, შეუერთდეს ცენტრალურ ქალაქს. ქალაქ-თანამგზავრის შექმნას საფუძვლად უდევს ქალაქის მახლობლად სამრეწველო საწარმოების, სამეცნიერო-კვლევითი დაწესებულებების, უმაღლესი სასწავლებლებისა და სხვათა განლაგება. ქალაქ-თანამგზავრის მთავარი დანიშნულებაა დიდი ქალაქების განტვირთვა ჭარბი მოსახლეობისა და მრეწველობის ზედმეტი კონცენტრაციისგან. არსებობს სხვადასხვა ტიპის ქალაქ-თანამგზავრები: საცხოვრებელი - „საძილე ქალაქი“, ჩვეულებრივად, ტრადიციულ კაპიტალისტურ ქვეყნებში; სამრეწველო-სატრანსპორტო; სამეცნიერო-საკურორტო და სხვა. საქართველოში საბჭოთა პერიოდში ერთი ქალაქ-თანამგზავრი იყო — რუსთავი, რომელსაც სხვა დანიშნულებასთან ერთად თბილისის განტვირთვაც ევალებოდა. ნეიძე ვ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 445.
ქართული ენციკლოპედიის მთავარი სამეცნიერო რედაქცია

ქართული ენციკლოპედიის ირაკლი აბაშიძის სახელობის მთავარი სამეცნიერო რედაქცია დაარსდა 1965 წელს თბილისში, როგორც ქართული საბჭოთა ენციკლოპედიის რედაქცია. შედიოდა საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის სისტემაში. 1975 წლიდან საქართველოს სსრ გამსახკომის სისტემაშია. შედგება (1986 წლის მონაცემებით) 10 სამეცნიერო-დარგობრივი და 4 ფუნქციური რედაქციისგან. დარგობრივ რედაქციებთან შექმნილია სამეცნიერო-დარგობრივი საბჭოები და სექციები, რომლებიც სხვადასხვა დარგის ცნობილ მეცნიერებსა და სპეციალისტებს აერთიანებს. რედაქციამ მოამზადა და გამოსცა ქართული საბჭოთა ენციკლოპედიის 11 ტომი (1975-1987 წწ) და 1 სპეციალური ტომი „საქართველოს სსრ“ (1981 წ. ქართულ და რუსულ ენებზე); აგრეთვე „ბერძნული და ლათინური სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი“ (1985 წ.). მე-20 საუკუნის 80-იან წლებში იგეგმებოდა „მცირე ქართული საბჭოთა ენციკლოპედიის“ გამოცემა 3 ტომად. მომზადებული იყო გამოსაცემად ენციკლოპედია „თბილისი“, „პოპულარული სამედიცინო ენციკლოპედია“, „სასოფლო-სამეურნეო ენციკლოპედია“ (3 ტომად); „მოკლე პოლიტიკური ლექსიკონი“. მთავარი რედაქტორი ირაკლი აბაშიძე. 1980-ანი წლების ბოლოს საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ შექმნილმა ეკონომიკურმა კრიზისმა საქართველოში წიგნის ბეჭდვის საქმე გაართულა, ამიტომაც დაგეგმილი ენციკლოპედიებიდან დღის სინათლე ვერც ერთმა ვერ იხილა. მხოლოდ 1997 წელს მოხერხდა ენციკლოპედია „საქართველოს“ I ტომის გამოცემა (ტირაჟი უცნობია), ხოლო მეორე ტომი 2012 წელს დაიბეჭდა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 483-484.
ქართული ცხრატყავა

ქართული ცხრატყავა (ლათ. Lonicera Iberica) — მცენარე ცხრატყავასებრთა ოჯახისა. ძლიერ დატოტვილი ბუჩქია, რომლის სიმაღლე 0,5 — 1,5 მეტრს აღწევს. ხეშეში, გაფარჩხული ყლორტები აქვს. ყვავილები მოყვითალო-თეთრია, წყვილ-წყვილად სხედან ფოთლების იღლიებში. ნაყოფი კენკრაა, კაშკაშა წითელი ფერის. ხნიერ ტოტებზე კანი თხელ ფურცლებად სძვრება და რამდენიმე ფენადაა ჩამოკიდებული (აქედანაა სახელწოდება „ცხრატყავაც“). იზრდება ქსეროფილურ მეჩხერ ტყეებსა და ბუჩქნარებში, მშრალსა და ხრიოკ ადგილებზე, უმეტესად მთის ქვედა და შუა სარტყელში, იშვიათად ზღვის დონიდან 2500 მეტრამდე. გავრცელებულია აღმოსავლეთ კავკასიონზე, დაღესტანში, ცენტრალურ სამხრეთ-აღმოსავლეთ ამიერკავკასიაში, ჩრდილოეთ ირანში, ქურთისტანსა და თურქეთის სომხეთში. უხვადაა მცხეთის მიდამოების დეგრადირებულ მუხნარებსა და ჯაგნარებში. დეკორაციული ბუჩქია. ევროპაში დიდი ხანია შეტანილია კულტურაში. აქვს ძლიერ მკვრივი, მაგარი და ლამაზი მერქანი. იყენებენ სახარატო საქმეში. ქიმერიძე კ, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 487.
ქარენერგეტიკა

ქარენერგეტიკა — მეცნიერებისა და ტექნიკის დარგი, რომელიც ამუშავებს ქარის ენერგიის გამოყენების თეორიულ საფუძვლებს, მეთოდებსა და საშუალებებს მექანიკური, ელექტრული და სითბური ენერგიის მისაღებად და განსაზღვრავს სახალხო მეურნეობაში ქარის ენერგიის მიზანშეწონილი გამოყენების სფეროსა და მასშტაბს. ქარენერგეტიკა მოიცავს 2 ძირითად ნაწილს: ქარტექნიკა — ამუშავებს აგრეგატ-დანადგარების დაპროექტების თეორიულ საფუძვლებსა და პრაქტიკულ ხერხებს; ქარგამოყენება — მოიცავს ქარის ენერგიის ოპტიმალური გამოყენების, დანადგარებისა და მათი ტექნიკურ-ეკონომიკური მაჩვენებლების რაციონალური თეორიისა და პრაქტიკის საკითხებს. ქარენერგეტიკა ეყრდნობა აგრეთვე აეროლოგიური გამოკვლევების შედეგებს, რომელთა ბაზაზე ამუშავებენ ქარენერგეტიკულ კადასტრს. ქარის ენერგიის გამოყენება მიზანშეწონილია ისეთ საწარმოო პროცესებში, სადაც დასაშვებია ენერგიის მიწოდების პერიოდული შეწყვეტა ან იმ შემთხვევაში, როდესაც შეიძლება გადამუშავების პროდუქტის მომარაგება (წყლის აწევა, ელექტროქიმიური აკუმულატორების დამუხტვა და ა. შ.). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 457.
ძვ. წ. 1000

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 1000 მილეტში მოდის გადმოსახლების ახალი ტალღა ევროპიდან — ბერძნები-იონიელები.
ქარზურგა კუნძულები

ქარზურგა კუნძულები (ინგლ. Leeward Islands) — ვულკანურ კუნძულთა ჯგუფი ვესტ-ინდოეთში, კარიბის ზღვაში, მცირე ანტილის კუნძულების აღმოსავლეთი ნაწილი. ფართობი დაახლოებით 6 ათასი კმ². ქარპირა კუნძულების შემადგენლობაში შემავალი კუნძულები გვადელუპა და მარტინიკა საფრანგეთის სამფლობელოა, ხოლო ანტიგუა და ბარბუდა, სენტ-ვინსენტი და გრენადინები, დომინიკა, გრენადა და სენტ-ლუსია — დამოუკიდებელი სახელმწიფოებია. დიდი კუნძულების რელიეფი მთაგორიანია, სიმაღლე 1421 მეტრამდე (ვულკ. დიაბლოტენი კუნძულ დომინიკაზე). ჰავა ტროპიკულია, პასატური და ნოტიო. ბუნებრივი მცენარეულობა თითქმის მთლიანად განადგურებულია. კუნძულებზე არის შაქრის ლერწმის, კაკაოს, ბანანის პლანტაციები. მნიშვნელოვანი ქალაქებია: ფორ-დე-ფრანსი (კ. მარტინიკა), პუენტ-ი-პიტრი და ბას-ტერი (კ. გვადელუპა), კასტრი (კ. სენტ-ლუსია). ჯაყელი ქ, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 458.
დუნტინხუ

დუნტინხუ (ჩინ.: 洞庭湖) — ტბა ჩინეთში. მდებარეობს მდინარე იანძის აუზში, ჭაობიან ვაკეზე. ფართობი სეზონის შესაბამისად ცვალებადია. აქვს დაბალი ნაპირები. ჩაერთვის რამდენიმე სანაოსნო მდინარე. შეერთებულია მდინარე იანძისთან 4 არხით. აღმოსავლეთიდან დასავლეთისაკენ გადაჭიმულია საშუალოდ 150 კმ-ზე, ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ 95 კმ-ზე. ფართობი 2,820 კმ². წყალდიდობის პერიოდში წყლის დონე მატულობს 15 მეტრით და დატბორილი ტერიტორიის ფართობი 20000 კმ²-მდე იზრდება. ზამთარში წყლის ჩამონადენი მიემართება მდინარე იანძისაკენ, რის გამოც ტბა თხელდება და წარმოიქმნება ბევრი კუნძული. დუნტინხუ წარმოადგენს ჩინეთის სიდიდით მეორე მტკნარ ტბას პოიანხუს შემდეგ. განვითარებულია თევზჭერა. დუნტინხუ — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
ქარპირა კუნძულები

ქარპირა კუნძულები, სამხრეთი ანტილის კუნძულები (ინგლ. Leeward Antilles, ესპ. Islas de Sotavento, ნიდერ. Benedenwindse Eilanden) — მცირე ანტილის კუნძულთა მწკრივის სამხრეთი ნაწილი კარიბის ზღვაში. დ. გ. 64°-ის დასავლეთით. დიდი კუნძულებია არუბა, კიურასაო, ბონეირი (ნიდერლანდების საკუთრება), ავესი, ლოს-როკესი, ორჩილა, ბლანკილია (ვენესუელის საკუთრება). ფართობი დაახლოებით 1200 კმ², სიმაღლე 372 მეტრამდე. დიდი კუნძულები აგებულია მეტამორფული და კრისტალური ქანებით, რომლებიც დაფარულია ვულკანური და დანალექი ქანებით. პატარა კუნძულები მარჯნისაა. ჰავა სუბეკვატორულია. ნალექები 500-600 მმ წელიწადში. კუნძულები შემოსილია მეჩხერი ტყითა და ბუჩქნარით. ადგილობრივი მოსახლეობა მისდევს მეცხვარეობასა და მეთხეობას. მოჰყავთ სორგო, ბატატი და ბანანი. მთავარი ქალაქი და ნავსადგურია ვილემსტადი კუნძულ კიურასაოზე. მოიპოვებენ მარგალიტს; ვენესუელიდან მიღებულ ნავთობს კი გადაამუშავებენ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 490.
თბილისის 39-ე საჯარო სკოლა

თბილისის 39-ე საჯარო სკოლა (სრული სახელწოდება — სსიპ - ქალაქ თბილისის №39 საჯარო სკოლა) — ქალაქ თბილისის ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულება. სკოლა შედგება ორი შენობისგან. აქვს საკუთარი სტადიონი ხელოვნური საფარით, სპორტული დარბაზი, მოქმედი ბუფეტი და ბიბლიოთეკა, ასევე საკონცერტო დარბაზი. სკოლაში მოქმედებს ფეხბურთის, ცეკვისა და ჭადრაკის წრეები. მოსწავლეები უზრუნველყოფილნი არიან სამედიცინო დახმარებით. სკოლას ემსახურება მანდატურთა სამსახური. სკოლა აქტიურად იღებს მონაწილეობას სახელმწიფო სასკოლო ოლიმპიადებში. კლასები არ არის დაკომპლექტებული მოსწავლეთა სიძლიერისა და შესაძლებლობების მიხედვით. 2006 წელს სკოლას ჩაუტარდა ნაწილობრივი რეაბილიტაცია. სსიპ - ქალაქ თბილისის 39 საჯარო სკოლა დაარქივებული 2019-07-07 საიტზე Wayback Machine. ↑ 39-ე საჯარო სკოლა
პოიანხუ

პოიანხუ (ჩინ.: 鄱阳湖) — ტბა ჩინეთში, მდინარე იანძის ხეობაში. ტბიდან წყლის ნაკადი მდინარე იანძიში ჩადის, ზაფხულის წყალდიდობის დროს კი პირიქით — წყალი მდინარიდან ტბას ერთვის. ამის გამო პოიანხუს სიდიდე მკვეთრ სეზონურ ცვალებადობას განიცდის. ტბის ფართობი რთულად განისაზღვრება, იგი ტბათა სისტემებისა და ჭაობებისაგან შედგება. ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ გადაჭიმულია 150 კმ-ზე, აღმოსავლეთიდან დასავლეთისაკენ 31 კმ-ზე. წვიმიან პერიოდში ტბის ფართობი 4400 კმ² აღწევს, მშრალ სეზონში 1000 კმ²-ს. ზამთარში დიდ ჭაობად იქცევა. მაქსიმალური სიღრმე 25 მ. ტბა ვიწრო ყელით 2 ნაწილად იყოფა. ბევრია გადამფრენი ფრინველი. სანაოსნოა. თევზჭერა აკრძალულია. 1363 წელს ტბასთან გაიმართა ბრძოლა. პოიანხუ — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
დალაინორი

დალაინორი (ჩინ.: 又名達賚湖) — ტბა ჩინეთში. მდებარეობს ბარგის ზეგანზე, ზღვის დონიდან 539 მ სიმაღლეზე. ფართობი კლიმატური პირობების შესაბამისად იცვლება. აქვს დაბალი და ბრტყელი ნაპირები. ჩვეულებრივ ტბის ფართობი აღწევს 2,315 კმ²-ს. წყლის მაღალი დონის დროს ტბიდან წყლის ნაკადი მდინარე არგუნში ჩადის. ზოგჯერ წყალი მდინარიდან ტბას ერთვის. მაქსიმალური სიგრძე 90 კმ, სიგანე 27 კმ. საშუალო სიღრმე 5,7 მ. ტბა მტკნარია, მდიდარია თევზით. დალაინორი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
ზორქოლი

ზორქოლი, ვიქტორია (ტაჯ. Зоркӯл) — ტბა ტაჯიკეთისა და ავღანეთის საზღვარზე. მდებარეობს პამირში, ზღვის დონიდან 4126 მ სიმაღლეზე. ფართობი 38,9 კმ². სიგრძე 20 კმ-მდე, სიგანე დაახლოებით 3,5 კმ. წყალი მტკნარია, მდიდარია თევზითა და მოცურავე ფრინველებით. ტბიდან გამოედინება სასაზღვრო მდინარე პამირი, მდინარე ფანჯის ერთ-ერთი მდგენელი. ზორქოლი — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული)
ჩრდილოეთი ვიძემეს ბიოსფერული ნაკრძალი

ჩრდილოეთი ვიძემეს ბიოსფერული ნაკრძალი (ლატვ. Ziemeļvidzemes biosfēras rezervāts) — ლატვიის ერთადერთი ბიოსფერული ნაკრძალი, მდებარეობს ქვეყნის ისტორიული კუთხის ვიძემეს ჩრდილოეთ ნაწილში, ესტონეთის საზღვართან. 1990 წელს მთავრობამ დღევანდელი ბიოსფერული რესერვის ტერიტორიაზე შექმნა ჩრდილოეთი ვიძემეს რეგიონული ბუნების კონსერვაციის კომპლექსი. მისი სათავო ოფს განთავსდა სალაცგრივაში და დაიწყო აქტიური მუშაობა ლატვიაში ბიოსფერული ნაკრძალის შექმნაზე. ნაკრძალი შეიქმნა 1997 წლის 11 დეკემბერს და იგი მოიცავს ქვეყნის ტერიტორიის 6%-ს. ის არის ბიოსფერული ნაკრძალების მსოფლიო ქსელის ნაწილი. ჩრდილოეთი ვიძემეს ბიოსფერული ნაკრძალი დაარქივებული 2007-09-27 საიტზე Wayback Machine. - ოფიციალური საიტი
სეიშელის კუნძულების ისტორია

სეიშელის კუნძულების ისტორია პორტუგალიელი ზღვაოსნების მიერ XVI საუკუნეში, კუნძულების აღმოჩენით იწყება. XVIII საუკუნის შუა ხანებში ფრანგებმა სეიშელის კუნძულები თავიანთ კოლონიად აქციეს. როდესაც 1502 წელს ვასკო და გამა, იმ დროს ადმირალი, ამ ადგილას მოვიდა, აღმოაჩინა ამირანტის კუნძულები. პორტუგალიელმა კარტოგრაფებმა, პირველად შეიტანეს თავიანთ რუკაზე დიდი კუნძული ილია-განა, ახლანდელი კუნძული მაე. შემონახულია მტკიცებულებები იმისა, რომ არაბმა ზღვაოსნებმა იმოგზაურეს ამ კუნძულებზე (შემორჩენილია IX-X საუკუნეების წარწერები საფლავებსა და კლდეებზე და კლდეზე გაკეთებული წარწერები ფრიგიტის კუნძულზე). იმ დროს ეს არქიპელაგი დაუსახლებელი იყო. მეცნიერები ვარაუდობენ, რომ სეიშელის დაუსახლებელ ტერიტორიას, თავიდან ავსტრონეზიელი, მალდიველი და არაბი ვაჭრები ეწვიენ. სწორედ, მალდიველმა ზღვაოსნებმა აღმოაჩინეს კუნძული სილუეტი. შემდგომ, ორი საუკუნის შემდეგ, სეიშელის კუნძულები წარმოადგენდა მეკობრეთა თავშესაფარს. ევროპელებიდან, პირველად ამ არქიპელაგზე ფეხი დადგეს ინგლისელებმა. 1609 წელს, კუნძულები პირველად შეისწავლა და აღწერა კაპიტანმა ა. შარპეამ. პირველი მოსახლეებს კუნძულ მაესა და პრასლინზე, შეადგენდნენ ფრანგები, რომლებმაც 1756 წლიდან დაიწყეს დარიჩინის, მიხაკისა და ვანილის პლანტაციების მოშენება. მას შემდეგ ტერიტორიას, საფრანგეთის ფინანსთა მინისტრის — მორო დე სეიშელის სახელი ეწოდა. კუნძულებს თავიდან Séchelles ეწოდა, ხოლო შემდგომ იგი შეიცვალა ინგლისურით Seychelles. ფრანგმა კოლონისტებმა დაიწყეს მონების შემოყვანა მადაგასკარიდან და აღმოსავლეთ აფრიკიდან. არქიპელაგი შესწავლილ იქნა ფრანგი მეცნიერის, ლაზარე პიკალტის მიერ 1742 და 1744 წლებში. კუნძულები გამოიყენებოდა მეკობრეების მიერ სატრანზიტო პუნქტად აზიასა და აფრიკას შორის, მანამ, სანამ საფრანგეთმა დაიწყო კონტროლი კუნძულებზე 1756 წელს. 1794 წელს, არქიპელაგი დაიპყრეს ბრიტანელებმა. 1814 წელს, პარიზის ხელშეკრულების თანახმად, სეიშელის კუნძულები შევიდა დიდი ბრიტანეთის შემადგენლობაში. 1835 წელს მონობის გაუქმებისას, კუნძულებზე ევროპელ კოლონისტებზე ჩამორთმეული მათი სამუშაო ძალის გამო, შემცირდა ინტენსიური მუშაობა ისეთ მცენარეულ კულტურებზე, როგორიცაა ქოქოსი, ვანილი, მიხაკი და დარიჩინი. 1903 წელს სეიშელი გახდა მავრიკის კოლონია. სეიშელის კუნძულების ისტორია სეიშელის კუნძულების ისტორია — ენციკლოპედია ბრიტანიკა ↑ Xavier Romero-Frias, The Maldive Islanders, A Study of the Popular Culture of an Ancient Ocean Kingdom. Barcelona 1999, ISBN 84-7254-801-5 ↑ Our History. National Assembly of Seychelles. ციტირების თარიღი: 12 May 2012. ↑ Страны мира: Краткий полит.-экон. справочник. — М.: Политиздат, 1985. — С. 341. — 495 с. — 300 000 экз.
TIM-ის თასი

TIM-ის თასი (იტალ. Trofeo TIM, ტროფეო ტიმ) — საფეხბურთო გათამაშება იტალიაში, სადაც მონაწილეობას იღებს 3 გუნდი. დაარსდა 2001 წელს. გათამაშება ტარდება ივლისში, ან აგვისტოში, სერია A-ს ახალი სეზონის დაწყებამდე. თავდაპირველად მონაწილე გუნდები იყვნენ - „იუვენტუსი“, „მილანი“ და „ინტერი“. 2013 წელს ინტერმა უარი განაცხადა ტურნირში მონაწილეობაზე და მის ნაცვლად გათამაშებაში „სასუოლო“ ჩაერთო. 2016 წელს, სელტა გახდა პირველი არაიტალიური კლუბი, რომელმაც მიიღო გათამაშებაში მონაწილეობა. სულ იმართება 3 მატჩი, სადაც სამივე მონაწილე ერთმანეთთან მართავს შეხვედრას მხოლოდ 45 წუთით, იმ შემთხვევაში თუ მატჩი ფრედ დამთავრდება, გამარჯვებული ვლინდება პენალტების სერიაში. გამარჯვება ძირითად დროში - 3 ქულა გამარჯვება პენალტების სერიით - 2 ქულა დამარცხება პენალტების სერიით - 1 ქულა დამარცხება ძირითად დროში - 0 ქულა 2001 მილანი 2002 ინტერი 2003 ინტერი 2004 ინტერი 2005 ინტერი 2006 მილანი 2007 ინტერი 2008 მილანი 2009 იუვენტუსი 2010 ინტერი 2011 ინტერი 2012 ინტერი 2013 სასუოლო 2014 მილანი 2015 მილანი 2016 სელტა ↑ Trofeo Tim 2013: Juve-Milan-Sassuolo dal Mapei Stadium
ახალი ტალღა 2013

ახალი ტალღა 2013 — ახალგაზრდა შემსრულებელთა მე-12 საერთაშორისო კონკურსი, რომელიც მიმდინარეობდა 2013 წლის 24 ივლისიდან 28 ივლისის ჩათვლით, ძინტარში, იურმალა. ოფიციალური საიტი