laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ჟან I (ლა მარშის გრაფი)

ჟან I დე ბურბონი (ფრანგ. Jean Ier de Bourbon; დ. 1344 — გ. 11 ივნისი, 1393) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ლა მარშის გრაფ ჟაკ I-ის ვაჟი. ლა მარშისა და ვენდომის გრაფი. ჟანი დაიბადა 1344 წელს. იგი იყო ლა მარშის გრაფ ჟაკ I-ისა და ჟანა დე შატილონის მეორე ვაჟი. იგი ჯერ კიდევ ბავშვი იყო, როდესაც პუატიეს ბრძოლაში მიიღო მონაწილეობა. სულ რამდენიმე წელიწადში, გარდაიცვალა ჯერ მამამისი, ხოლო მას შემდეგ, რაც ბრინუას ბრძოლაში მისი ძმა მოკლეს, ჟან I ლა მარშის გრაფი გახდა. ჟანი აქტიურად ერეოდა ასწლიანი ომის მსვლელობაში. იგი საფრანგეთის ჯარებს სარდლობდა ლიმუზენის ინგლისისაგან გაწმენდის დროს. 1366 წელს, ბერნარ დუ გესკლინთან ერთად იბრძოდა კასტილიაში. 1374 წელს მისი ცოლის ძმა, ვენდომის გრაფი ბუშარ VII უშვილოდ დაიღუპა, რის გამოც ჟანი, როგორც მისი უახლოესი ნათესავი ვენდომის გრაფი გახდა. 1382 წელს იგი საფრანგეთის მეფე შარლ VI-თან ერთად იბრძოდა ფლანდრიაში, 1392 წელს კი ბრეტანში. იგი გარდაიცვალა 1393 წელს, ბრეტანის ლაშქრობისას. 1364 წლის 28 სექტემბერს ცოლად შეირთო ვენდომის გრაფ ჟან VI-ის უფროსი ასული კატრინ ვენდომელი, რომელთანაც შეეძინა შვიდი შვილი: ჟაკ II (1370-1438), ლა მარშის გრაფი, ცოლად შეირთო ჯერ ბეატრის ნავარელი, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი ნეაპოლის დედოფალი ჯოვანა II, თუმცა მემკვიდრე ვერ დატოვა; იზაბელი (1373-?), მონაზონი და პუასუს აბატისა; ლუი I (1376-1446), ვენდომის გრაფი, ცოლად შეირთო ჯერ ბლანშ დე რუა, შემდეგ კი ჟანა დე ლავალი, რომელთანაც შეეძინა ორი ვაჟი და ერთი ქალიშვილი; ჟანი (1378-1457), კრესის ლორდი, ცოლად შეირთო კატრინ არტუელი, რომელთანაც შვილები არ ჰყოლია, თუმცა მისი გარდაცვალების შემდეგ იქორწინა ჟანა დე ვენდომუაზე, რომელმაც მას ორი გოგონა გაუჩინა; ანა (1380-1408), პირველად ცოლად გაჰყვა მონტპენსიერის გრაფ ჟან ბერელს, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა ბავარიის ჰერცოგ ლუდვიგ VII-ზე; მარი (1386-1463), ცოლად გაჰყვა ბრენკურის ბარონ ჟან დე კრუას; შარლოტი (1388-1422), ცოლად გაჰყვა კვიპროსის, კილიკიის სომხეთისა და იერუსალიმის მეფე იან I-ს. Famiglietti, R. C. (1992). Tales of the Marriage Bed from Medieval France (1300-1500). Picardy Press. Potter, David (1995). Keen, Maurice, ed. A History of France, 1460–1560: The Emergence of a Nation State. Macmillan.
კატრინ ვენდომელი

კატრინ ვენდომელი (ფრანგ. Catherine de Vendôme; დ. 1354 — გ. 1412) — ვენდომის გრაფ ჟან VI-ის ასული. ვენდომისა და ლა მარშის გრაფინია როგორც ჟან I-ის მეუღლე. კატრინი დაიბადა 1354 წელს საფრანგეთში. იგი იყო ვენდომის გრაფ ჟან VI-ისა და მისი მეუღლის, ჟანა დე პუატიეს ასული. 1464 წელს ცოლად გაჰყვა ლა მარშის გრაფ ჟან I-ს. ქორწინებიდან რამდენიმე წელიწადში კატრინის ძმა უშვილოდ დაიღუპა, რის გამოც ვანდომის საგრაფო კატრინსა და მის ქმარს დარჩათ. 1393 წელს კატრინის მეუღლე გარდაიცვალა, რის გამოც ლა მარშის გრაფი მათი უფროსი ვაჟი, ჟაკ II გახდა, ხოლო კატრინმა ვანდომი თავის მეორე ვაჟს, ლუი I-ს გადასცა, რომელთან ერთადაც მართავდა მას 1403 წლამდე. იგი გარდაიცვალა 1412 წელს. 1364 წლის 28 სექტემბერს ცოლად გაჰყვა ლა მარშის გრაფ ჟან I-ს, რომელთანაც შეეძინა შვიდი შვილი: ჟაკ II (1370-1438), ლა მარშის გრაფი, ცოლად შეირთო ჯერ ბეატრის ნავარელი, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი ნეაპოლის დედოფალი ჯოვანა II, თუმცა მემკვიდრე ვერ დატოვა; იზაბელი (1373-?), მონაზონი და პუასუს აბატისა; ლუი I (1376-1446), ვენდომის გრაფი, ცოლად შეირთო ჯერ ბლანშ დე რუა, შემდეგ კი ჟანა დე ლავალი, რომელთანაც შეეძინა ორი ვაჟი და ერთი ქალიშვილი; ჟანი (1378-1457), კრესის ლორდი, ცოლად შეირთო კატრინ არტუელი, რომელთანაც შვილები არ ჰყოლია, თუმცა მისი გარდაცვალების შემდეგ იქორწინა ჟანა დე ვენდომუაზე, რომელმაც მას ორი გოგონა გაუჩინა; ანა (1380-1408), პირველად ცოლად გაჰყვა მონტპენსიერის გრაფ ჟან ბერელს, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა ბავარიის ჰერცოგ ლუდვიგ VII-ზე; მარი (1386-1463), ცოლად გაჰყვა ბრენკურის ბარონ ჟან დე კრუას; შარლოტი (1388-1422), ცოლად გაჰყვა კვიპროსის, კილიკიის სომხეთისა და იერუსალიმის მეფე იან I-ს. Broad, Jacqueline and Karen Green, Virtue, liberty, and toleration: political ideas of European women, 1400-1800, (Springer, 2007).
ჟაკ II (ლა მარშის გრაფი)

ჟაკ II დე ბურბონი (ფრანგ. Jacques II de Bourbon; დ. 1370 — გ. 1438) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ლა მარშის გრაფ ჟან I-ისა და კატრინ ვენდომელის უფროსი ვაჟი. ლა მარშის გრაფი. ჟაკი დაიბადა 1370 წელს, იგი იყო ლა მარშის გრაფ ჟან I-ისა და მისი მეუღლის, კატრინ ვენდომელის პირველი შვილი. მან მონაწილეობა მიიღო ოსმალთა წინააღმდეგ მიმართულ ჯვაროსნულ ლაშქრობასა და ნიკოპოლის ბრძოლაში. საფრანგეთში დაბრუნებისთანავე, ჟაკი აქტიურად ჩაება ინგლისელთა წინააღმდეგ ბრძოლაში. 1403 წელს ფრანგულ ფლოტს გაუძღვა ბრძოლაში, რომელიც ჯერ კიდევ ბრძოლამდე გაანადგურა ქარიშხალმა 1404 წელს. საფრანგეთში ატეხილ ბურგუნდიელ-არმანიაკთა ომის დროს, იგი ბურგუნდიის ჰერცოგ ჟან I-ის ერთგული მოკავშირე და არმანიაკების მოსისხლე მტერი იყო. 1415 წელს, პირველი დაქვრივების შემდეგ, ჟაკმა საფრანგეთი დატოვა, ჩავიდა იტალიაში და ასევე დაქვრივებული ნეაპოლის დედოფალი ჯოვანა II შეირთო ცოლად. ამის შემდეგ იგი აქტიურად ებრძოდა დედოფლის მტრებს — მილანელ სფორცებსა და ტარანტოელ ალოპოებს. 1416 წელს სფორცასა და ალოპოს გაერთიანებულმა არმიამ სასტიკად დაამარცხა ჟაკი, რაც 1419 წელს მისი და ჯოვანას განქორწინებით დაგვირგვინდა. განქორწინების შემდეგ იგი საფრანგეთში დაბრუნდა და კვლავ ინგლისელთა წინააღმდეგ ბრძოლას მიჰყო ხელი. 1428 წელს საფრანგეთის მეფე შარლ VII-მ ერთგული სამსახურისათვის ჟაკი ლანგედოკის გუბერნატორად დანიშნა. ჟაკი გარდაიცვალა 1438 წელს ბეზანსონის ალყისას. ჟაკს შვილები მხოლოდ თავის პირველ ცოლთან, ბეატრის ნავარელთან ჰყავდა: იზაბელი (1408-1445), მონაზონი და ბეზანსონის აბატისა; მარი (1410-1445), მონაზონი და ამიენის აბატისა; ალიენორი (1411-1464), ცოლად გაჰყვა პარდიაკის გრაფ ბერნარ არმანიაკს. Kenneth Meyer Setton, The Papacy and the Levant, 1204-1571: The thirteenth and fourteenth centuries, Vol. I, (American Philosophical Society, 1976), 345. The Cambridge Medieval History, Vol. 8, ed. John Bagnell Bury, Henry Melvill Gwatkin and James Pounder Whitney, (Cambridge University Press, 1959), 365 Elena Woodacre, The Queens Regnant of Navarre: Succession, Politics, and Partnership, 1274-1512, (Palgrave Macmillan, 2013), 91.
ლუი I (ვენდომის გრაფი)

ლუი I დე ბურბონი (ფრანგ. Louis Ier de Bourbon; დ. 1376 — გ. 21 დეკემბერი, 1446) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ლა მარშის გრაფ ჟან I-ისა და კატრინ ვენდომელის შუათანა ვაჟი. ვენდომის გრაფი. ლუი დაიბადა 1376 წელს საფრანგეთში. იგი იყო ლა მარშის გრაფ ჟან I-ისა და მისი მეუღლის, კატრინ ვენდომელის შუათანა ვაჟი. მამის გარდაცვალების შემდეგ მის უფროს ძმას, ჟაკ II-ს ლა მარშის გრაფობა, ხოლო ლუის ვენდომის გრაფობა ერგო. ლუი იყო ძლევამოსილი ორლეანის ჰერცოგის მომხრე და მისი მხარდამჭერი, რის გამოც ჰერცოგმა მას საფრანგეთის სამეფო საბჭოში ადგილი მისცა. მას შემდეგ, რაც ბურგუნდიელებსა და არმანიაკებს შორის სამოქალაქო ომი დაიწყო, ლუი ორივე მხარეს უჭერდა მხარს. 1414 წელს მან ცოლად შეირთო ბლანშ დე რუსი, თუმცა მომდევნო წელს იგი ინგლისელებს ტყვედ ჩაუვარდა აზენკურის ბრძოლაში და არც თუ ისე მცირე დრო გაატარა ტყვეობაში. მას ბლანშთან შვილები არ ჰყოლია, რადგან ბლანში 1421 წელს დაიღუპა, ლუი კი 1423 წელს გაანთავისუფლეს. 1424 წელს მან ცოლად შეირთო ჟანა დე ლავალი, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი: კატრინი (1425-?); გაბრიელი (1426-?); ჟან VIII (1425-1477), ვენდომის გრაფი, ცოლად შეირთო იზაბელ დე ბევე; მრავალწლიანი ინგლისური ტყვეობის დროს, ლუის ერთ-ერთ ინგლისელ ქალთან, სიბილა ბოსტუმთან შეეძინა უკანონო შვილი: ჯონი (1420-1496), ვენდომის ბასტარდი; იგი იბრძოდა ლეგენდარული ჟანა დ'არკის მხარდამხარ 1429 ორლეანთან და დაესწრო შარლ VII-ის მეფედ კურთხევას რეიმსში. იგი გარდაიცვალა 1446 წლის 21 დეკემბერს. Askins, William (2000). "The Brothers Orleans and their Keepers". In Arn, Mary-Jo. Charles D'Orléans in England, 1415-1440. D.S. Brewer. Grammit, David (2010). "Battle near Crevant". In Rogers, Clifford J. The Oxford Encyclopedia of Medieval Warfare and Military Technology. Vol. 1. Oxford University Press. Henneman, John Bell (1995). "Bourbon". In Kibler, William W. Medieval France: An Encyclopedia. Routledge.
შარლოტ დე ბურბონი

შარლოტ დე ბურბონი (ფრანგ. Charlotte de Bourbon, ბერძ. Καρλόττα των Βουρβόνων; დ. 1388 — გ. 15 იანვარი, 1422) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ლა მარშის გრაფ ჟან I-ისა და კატრინ ვენდომელის ქალიშვილი. კვიპროსის, სომხეთისა და იერუსალიმის დედოფალი 1411-22 წლებში როგორც იან I-ის მეუღლე. მათი საერთო მრავალი შვილიდან აღსანიშნავია კვიპროსის მეფე იან II და სავოიის ჰერცოგინია ანა კვიპროსელი, რომლის ქალიშვილი, შარლოტა სავოიელი შემდგომში საფრანგეთის დედოფალი გახდა. თავისი მმართველობის პერიოდში, ნიქოზიის სამეფო კარზე უამრავი ფრანგული წეს-ჩვეულება დაამკვიდრა. შარლოტი დაიბადა 1388 წელს საფრანგეთში. იგი იყო ლა მარშის გრაფ ჟან I-ისა და მისი ცოლის, კატრინ ვენდომელის მეშვიდე შვილი. მას სამი უფროსი ძმა და სამი უფოსი და ჰყავდა, რომლების იყვნენ: ლა მარშის გრაფი ჟაკ II, ვენდომის გრაფი ლუი I, კრესის ლორდი ჟანი, მონტპენსიერის ჰერცოგინია ანა, ბრენკურის ბარონესა მარი და იზაბელი. მას ასევე ჰყავდა უკანონო ნახევარ-ძმა, რომელიც მამამისს საყვარლისგან ჰყავდა. მამის მხრიდან შარლოტის ბებია-ბაბუა იყვნენ ლა მარშის გრაფი ჟაკ I და ჟანა დე შატილონი, ხოლო დედის ხაზით ვენდომის გრაფი ჟან VI და ჟანა დე პუატიე. 1411 წლის 25 აგვისტოს, კვიპროსის დედაქალაქ ნიქოზიას წმინდა სოფიას კათედრალში შარლოტი დაქორწინდა კვიპროსის, სომხეთისა და იერუსალიმის მეფე იან I-ზე, რომელიც იყო მეფე ჟაკ I-ისა და ჰელვის ბრაუნშვაიგელის ვაჟი. იანისა და შარლოტის მარიონეტული ქორწინება 1409 წლის 2 აგვისტოს შედგა საფრანგეთის ქალაქ მელუნში. საქორწინო კონტრაქტი 1409 წლის 10 აგვისტოს გაფორმდა, რომლის მიხედვითაც, შარლოტი ჯერ პარიზიდან ვენეციაში უნდა ჩასულიყო, იქიდან კი გემით გაემგზავრებოდა კვიპროსში. იანისათვის ეს მეორე ქორწინება იყო. თავდაპირველად იგი დაქორწინებული იყო მილანის ჰერცოგის ასულ ანგლესია ვისკონტზე, რომელიც ისე გარდაიცვალა, რომ მას შვილები ვერ გაუჩინა, სწორედ ეს გახდა მიზეზი იმისა, რომ იანმა შარლოტი შერითო ცოლად. ცნობილია, რომ დედოფალმა შარლოტამ ნიქოზიის სამეფო კარზე ჩაიტანა და დაამკვიდრა უამრავი ფრანგული წეს-ჩვეულება. ასევე მის სახელს მიეწერება კვიპროსის სამეფოში ფრანგების გავლენების ზრდა და იქ ფრანგული კულტურის გავრცელება. მართალია იანს მისთვის არ უღალატია, თუმცა ქორწინებამდე საყვარლებთან უკვე ჰყავდა უკანონო შვილები. შარლოტი გარდაიცვალა 1422 წლის 15 იანვარს. იგი შავი ჭირის ეპიდემიას ემსხვერპლა. იგი დაკრძალულია ნიქოზიის წმინდა დომინიკის სახელობის კათედრალში. შარლოტსა და იანს ერთად ექვსი შვილი ჰყავდათ: ჟაკი (1416), გარდაიცვალა ჩვილი; იან II (1414-1458), კვიპროსის, სომხეთისა და იერუსალიმის მეფე, ცოლად შეირთო ამადეა პალეოლოგინა, რომელთანაც შეეძინა კვიპროსის დედოფალი შარლოტა, ხოლო თავის საყვარელთან, მარიეტა ბერძენთან ჰყავდა ერთი უკანონო ვაჟი, რომელიც შემდგომში კვიპროსის მეფე გახდა; უსახელო ტყუპისცალი (1415), გარდაიცვალა ჩვილი; უსახელო ტყუპისცალი (1415), გარდაიცვალა ჩვილი; ანა (1418-1462), ცოლად გაჰყვა სავოიის ჰერცოგ ლუდოვიკოს, რომელთანაც შეეძინა ცხრამეტი ჩვილი; მარი (?-1437), დანიშნული იყო ბეჟოს ლორდ ფილიპ დე ბურბონზე, თუმცა ქორწინებამდე გარდაიცვალა. Andrée Giselle Simard, The Manuscript Torino J.II.9: A Late Medieval Perspective on Musical Life and Culture at the Court of the Lusignan Kings at Nicosia, pp.35-36, December 2005, retrieved on 15 June 2009. Charles Cawley, Medieval Lands, Kings of Cyprus.
ჟან VIII (ვენდომის გრაფი)

ჟან VIII დე ბურბონი (ფრანგ. Jean VIII de Bourbon; დ. 1425 — გ. 6 იანვარი, 1477) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ვენდომის გრაფ ლუი I-ის ვაჟი. მეფე შარლ VII-ის ბრძანებით იბრძოდა ინგლისელთა წინააღმდეგ და დაიბრუნა ნორმანდია და გიენი. იყო მეფე ლუი XI-ის ფავორიტი და ვენდომის გრაფი. 1454 წელს ცოლად შეირთო პროვანსის მარშალ ლუი დე ბოვოსა და მარგარიტა დე შამბრეის ქალიშვილი იზაბელ დე ბოვო, რომელთანაც შეეძინა რვა შვილი: ჟანა, ცოლად გაჰყვა გრანდპრეს გრაფ ლუის; კატრინი, ცოლად გაჰყვა შაბანის გრაფ გილბერტს; ჟანა, პირველად ცოლად გაჰყვა ბურბონის ჰერცოგ ჟან II-ს, შემდეგ კი ოვერნის ჰერცოგ ჟან III-ს, მისი შვილი იყო საფრანგეთის დედოფალი ეკატერინე მედიჩი; რენე, ფონტევრუდის აბატისა; ფრანსუა, ვენდომის გრაფი, ცოლად შეირთო მარი ლუქსემბურგელი, მისი შვილთაშვილი იყო საფრანგეთისა და ნავარის მეფე ანრი IV; ლუი, ლა როშე-სურ-იონის პრინცი; შარლოტი, ცოლად გაჰყვა ნევერის გრაფ ენგელბერტს; იზაბელი, ტრენტის აბატისა; გარდა ამისა, ჟანს საყვარლისაგან ჰყავდა ორი უკანონო ვაჟი: ლუი, ავრანშის ეპისკოპოსი; ჟაკი, ვალუას გუბერნატორი, იგი იყო კატრინ დე ბურბონისა, რომელიც იყო ანრი IV-ის საყვარლის, გაბრიელ დესტრეს ბებია. Du Tillet, Jean (1994). Brown, Elizabeth A. R., ed. Jean Du Tillet and the French wars of religion: five tracts, 1562-1569. Binghamton University Press. Potter, David (1995). Keen, Maurice, ed. A History of France, 1460–1560: The Emergence of a Nation State. Macmillan. Ward, A.W.; Prothero, G.W.; Leathes, Stanley, eds. (1911). The Cambridge Modern History. Cambridge University Press.
ჟანა დე ბურბონი (1465-1511)

ჟანა დე ბურბონი (ფრანგ. Jeanne de Bourbon; დ. 1465 — გ. 22 იანვარი, 1511) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ვენდომის გრაფ ჟან VIII-ის ასული. ბურბონის ჰერცოგინია როგორც ჟან II-ის, ხოლო ოვერნის გრაფინია როგორც ჟან III-ის მეუღლე. ურბინოს, ბოლონიისა და ფლორენციის ჰერცოგინია მადლენ ოვერნელის დედა და საფრანგეთის დედოფალ ეკატერინე მედიჩის ბებია. ჟანა დაიბადა 1465 წელს საფრანგეთში. იგი იყო ვენდომის გრაფ ჟან VIII-ისა და იზაბელ დე ბუვოს ქალიშვილი. წარმოშობით, იგი საფრანგეთის მეფე ლუი IX-ისა და დედოფალ მარგარიტა პროვანსელის შთამომავალი იყო. 1487 წელს ჟანა დააქორწინეს თავისსავე, ორჯერ დაქვრივებულ ბიძაშვილზე, ბურბონის ჰერცოგ ჟან II-ზე. ამ დროს ამ დროს სიძე 61 წლის, ხოლო პატარძალი 22 წლის იყო. ჟანს მართალია აქამდე ორი ცოლი ჰყავდა, თუმცა ორივე მათგანი უშვილოდ დაიღუპა, რის გამოც იქორწინა მან ჟანაზე, რომელთანაც მხოლოდ ერთი ვაჟი შეეძინა: ლუი (1488), კლერმონის გრაფი, გარდაიცვალა ჩვილი. ბავშვის დაბადებიდან მალევე ჟანიც გარდაიცვალა, რომელსაც მათი ჩვილი ვაჟიც მიჰყვა. დაქვრივების შემდეგ, ჟანა განიხილებოდა საფრანგეთის ახალგაზრდა მეფე შარლ VIII-ის საცოლედ. მოლაპარაკებები ძალიან კარგად და ინტენსიურად მიმდინარეობდა, თუმცაღა საბოლოოდ შარლმა ცოლად ანა ბრეტონელი შეირთო და ჟანას დედოფლობის იმედი სამუდამოდ გადაეწურა. 1495 წლის 11 იანვარს იგი დაქორწინდა ოვერნის გრაფ ჟან III-ზე, რომელთანაც ორი გოგონა შეეძინა: ანა (1496-1524), ოვერნის გრაფინია, ცოლად გაჰყვა შოტლანდიის მეფე ჯეიმზ II-ის შვილიშვილს, ალბანის ჰერცოგ ჯონ სტიუარტს, თუმცა შვილები არ ჰყოლია; მადლენი (1498-1519), ცოლად გაჰყვა ფლორენციის, ურბინოსა და ბოლონიის ჰერცოგ ლორენცო II მედიჩის, იგი პირველივე მშობიარობას გადაჰყვა, რა დროსაც გააჩინა საფრანგეთის მომავალი, ლეგენდარული დედოფალი ეკატერინე მედიჩი. ჟან III 1501 წელს გარდაიცვალა, რის შემდეგაც, მეორედ დაქვრივებულმა ჟანამ მესამედ ქორწინება გადაწყვიტა. 1503 წლის 27 მარტს იგი ცოლად გაჰყვა გარდის ბარონ ფრანსუა დე ლა პუზეს, თუმცა მასთან შვილები არ ჰყოლია. ჟანა გარდაიცვალა 1511 წლის 22 იანვარს, 45-46 წლის ასაკში. Bingham, Denis (1890). The Marriages of the Bourbons. New York: Scribner and Welford. ASIN B000V1RCR2.
ამერიკული ტბის კუ

ამერიკული ტბის კუ (ლათ. Emys blandingii ან Emydoidea blandingii) — კუს სახეობა ჭაობის კუების ოჯახისა. გავრცელებულია აშშ-სა და კანადაში. დიდ ინტერესს იწვევს ის ფაქტი, რომ ამერიკულ ტბის კუზე არ მოქმედებს დაბერების პროცესი და შთამომავლობას მთელი სიცოცხლის განმავლობაში ტოვებს. მისი სხეულის სიგრძეა 18–27 სმ. კარაპაქსი ზეთისხილისფერია წვრილი ღია ლაქებით, პლასტრონი კი — ყვითელი. ბინადრობს მცირედ გამდინარე წყალსატევებში. ძირითადად იკვებება კიბოსნაირებითა და მწერებით, უმნიშვნელოდ — თევზითა და მცენარეებით. სქესობრივ სიმწიფეს 14–20 წლის ასაკში აღწევს. წყვილდებიან მარტიდან ოქტომბრამდე. დედალი დებს 6–12 კვერცხს, საიდანაც გამოჩეკილი კუები გაზაფხულამდე მიწის ქვეშ რჩებიან. ცოცხლობენ 77 წელზე მეტს. ამერიკული ტბის კუს ხორცი საჭმელად ვარგისია. Маккой C. J. 1973. Emydoidea, E. blandingii. Catalogue of American Amphibians and Reptiles (136): 1—4. Obst F. J. 2003. Sumpfschildkröten. Draco 4(13): 4—18. ↑ „Emydoidea blandingii“. The Moirai - Aging Research (ინგლისური). 2016-10-30. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-09-03. ციტირების თარიღი: 2018-09-02. ↑ Michael Brooks (2008). 13 Things That Don’t Make Sense, Ch 9: „Death“, NY: Doubleday, ISBN 9781861978172. ↑ Американская болотная черепаха - Мы очень любим черепах. Рассматриваем такие проблемы как: Уход и содержание за черепахами, Болезни и их лечение, Мифы о черепахах, Размножение черепах, Виды черепах. aturtle.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-09-03. ციტირების თარიღი: 2018-09-02. ↑ Emydoidea blandingii[მკვდარი ბმული] (ინგლისური) The IUCN Red List of Threatened Species.
სამხრეთული ძაღლი

სამხრეთული ძაღლი იყო ძაღლის ჯიშის სახეობა, რომელიც არსებობდა დიდ ბრიტანეთში სავარაუდოდ მე-19 საუკუნემდე. უცნობია, თუ როდის შეწყდა მისი არსებობა, თუმცა ვარაუდობენ, რომ იგი შეერია სხვა ჯიშებს. ცნობილია, რომ ჯიში გამოიყენებოდა ნადირობისას. Leighton, Robert [1934] (2004). Dogs and All About Them. Kessinger Publishing, გვ. 292. ISBN 1419116363.  "Stonehenge", (J. H. Walsh) (1859). The Dog, in Health and Disease. London: Longman, Green, Longman and Roberts.  Smith, Steve (2002). The Encyclopedia of North American Sporting Dogs. Willow Creek Press, გვ. 256. ISBN 1572235012.  Youatt, William (1852). The Dog. Blanchard and Lea, გვ. 403.
ფრანსუა I (ვენდომის გრაფი)

ფრანსუა I დე ბურბონი (ფრანგ. François Ier de Bourbon; დ. 1470 — გ. 30 ოქტომბერი, 1495) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. გრაფ ჟან VIII-ის ვაჟი და ვენდომის გრაფი. ფრანსუა დაიბადა 1470 წელს საფრანგეთში. იგი იყო ვენდომის გრაფ ჟან VIII-ისა და იზაბელ დე ბუვოს ვაჟი. მამის გარდაცვალების შემდეგ, შვიდი წლის ფრანსუა ვენდომის გრაფი ხდება. სრულწოვანებამდე, მის მაგივრად ადმინისტრაციულ მოვალეობებს ბიძამისი ასრულებდა. ფრანსუა იყო საფრანგეთის მეფე შარლ VIII-ისა და მისი რეგენტის, ანა ვალუას უერთგულესი ქვეშევრდომი. 1487 წელს ფრანსუამ ცოლად შეირთო სუასონის გრაფ პიერ II-ისა და მარგერიტა სავოიელის უფროსი ქალიშვილი, რომონის გრაფ ჟაკ სავოიელის ქვრივი მარი ლუქსემბურგელი. მას მზითვში მოჰყვა უამრავი საოცარი სასახლე და ადგილ-მამული, რომელთა შორისაც იყო სენ-პოლის, სუასონისა და პიკარდიის საგრაფოები და ასევე კონდეს სასახლე. სწორედ ამ კონდეს სასახლიდან წამოვიდა ბურბონთა განშტოება — კონდეები, რომელიც ფრანსუას შვილიშვილმა დააარსა. ფრანსუასა და მარის სულ ექვსი შვილი ჰყავდათ: შარლ IV (1489-1537), ვენდომის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო ფრანსუაზ ალანსონელი, რომელთანაც შეეძინა ნავარის მეფე ანტუან დე ბურბონი; ჟაკი (1490-1491), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი; ფრანსუა (1491-1545), ესტუტენვილის ჰერცოგი, გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო; ლუი (1493-1557), სენის არქიეპისკოპოსი; ანტუანეტი (1493-1575), ცოლად გაჰყვა გიზის ჰერცოგ კლოდ დე გიზს, რომელთანაც შეეძინა შოტლანდიის დედოფალი მარი დე გიზი; ლუიზი (1495-1575), ფონტერვუდის აბატისა; გარდა ამისა, ფრანსუას ჰყავდა ერთი უკანონო ვაჟი: ჟაკ დე ბურბონი, ვენდომის ბასტარდი; ფრანსუა დაიღუპა 1495 წლის 30 ოქტომბერს, 25 წლის ასაკში, ჩრდილო იტალიურ ქალაქ ვერჩილში, ბრძოლისას. Busby, Keith; Freeman, M.J.; Houppermans, Sjef; Pelckmans, Paul, eds. (1993). Les Manuscrits de Chrétien de Troyes. Vol. 2. Rodopi. Potter, David (1993). War and Government in the French Provinces, Picardy 1470-1560. Cambridge University Press. Ward, A.W.; Prothero, G.W.; Leathes, Stanley, eds. (1911). The Cambridge Modern History. Cambridge University Press.
ანეგრეტ კრამპ-კარენბაუერი

ანეგრეტ კრამპ-კარენბაუერი დაბ. კრამპი (გერმ. Annegret Kramp-Karrenbauer; დ. 9 აგვისტო 1962, ვიოლკლინგენი, ზაარბრიუკენი, ზაარლანდი) — გერმანელი პოლიტიკური მოღვაწე, 2011 წლის 10 აგვისტოდან 2018 წლის 28 თებერვლამდე ზაარლანდის მხარის მინისტრ-პრეზიდენტი, 2018 წლის 26 თებერვლიდან 2018 წლის 7 დეკემბრამდე ქრისტიან-დემოკრატიული კავშირის გენერალური მდივანი, 2018 წლის 7 დეკემბრიდან არის ქრისტიან-დემოკრატიული კავშირის თავმჯდომარე. გერმანიის თავდაცვის მინისტრი 2019 წლის 17 ივლისიდან. ანეგრეტ კრამპ-კარენბაუერი ↑ ანგელა მერკელის ნაცვლად მმართველი პარტიის თავმჯდომარედ ანეგრეტ კრამპ-კარენბაუერი აირჩიეს
ინგლისის სანაპირო

ინგლისის სანაპირო (რუს. Английская набережная) — სანაპირო სანქტ-პეტერბურგის საადმირალოს რაიონში. სიგრძე 1 260 მეტრი. მდებარეობს მდინარე დიდი ნევის სანაპიროზე სენატის მოედანსა და ახალი საადმირალოს არს შორის. 1918-1994 წლებში ეწოდებოდა წითელი ფლოტის სანაპირო. სანაპირო დააარსეს XVIII საუკუნის დასაწყისში მდინარე დიდი ნევის ქვემო დინებაში. აქედან მომდინარეობს მისი ძველი სახელწოდება „Береговая Нижняя набережная улица“. ისააკის ტაძრისაგან, რომელიც აღმართულია ბრინჯაოს მხედრის სიახლოვეს, წარმოიშვა მისი მეორე სახელწოდება „ისააკის სანაპირო“. მისი მესამე სახელწოდება გალერის სანაპირო, წარმოიქმნა მას შემდეგ, რაც ახალ საადმირალო არხზე ააშენეს გალერების ასაშენებლი ქარხანა. XVIII საუკუნეში აქ დასახლება დაიწყეს ინგლისელმა ვაჭრებმა და გაიხსნა იესო ქრისტეს ანგლიკანური ეკლესია (სახლი № 56) — საიდანაც წარმოსდგება მისი მეოთხე და ამჟამინდელი სახელწოდება. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ, 1918 წელს უწოდეს წითელი ფლოტის სანაპირო, რომელიც მას 1994 წლამდე ერქვა. აღნიშნული სახელი ბალტიის ფლოტის მეზღვაურების პატივისცემის ნიშნად უწოდეს, რომლებმაც აქტიური მონაწილეობა მიიღეს ოქტომბრის რევოლუციაში. სანაპიროს ქუჩაზე № 44 სახლის ახლოს დგას სტელა, რომლითაც მონიშნულია კრეისერ „ავრორას“ სადგომი ადგილი 1917 წლის 7 ნოემბერს. სტელა დაამონტაჟეს 1939 წელს არქიტექტორ ალექსანდრე გეგელოს პროექტის მიხედვით. ინგლისის სანაპიროს ისტორიული სახელწოდება დაუბრუნდა 1994 წელს სანქტ-პეტერბურგში დიდი ბრიტანეთის დედოფლის, ელისაბედ II-ის ვიზიტისთვის მზადების პერიოდში. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 182—183. — 511 с. Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 22. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. Соловьёва Т. А. К причалам Английской набережной. СПб., 1998. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — СПб.: Норинт, 2002. — 353 с. — ISBN 5-7711-0019-6. Английская набережная на сайте о Петербурге. Энциклопедия Санкт-Петербурга. დაარქივებული 2015-06-11 საიტზე Wayback Machine.
შარლ IV (ვენდომის გრაფი)

შარლ IV დე ბურბონი (ფრანგ. Charles II de Bourbon; დ. 2 ივნისი, 1489 — გ. 25 მარტი, 1537) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ვენდომის გრაფ ფრანსუა I-ისა და მარი ლუქსემბურგელის ვაჟი. ვენდომის გრაფი და ნავარის მეფე ანტუან დე ბურბონის მამა. შარლი დაიბადა 1489 წლის 2 ივნისს საფრანგეთში. იგი იყო ვენდომის გრაფ ფრანსუა I-ისა და მისი მეუღლის, მარი ლუქსემბურგელის უფროსი ვაჟი. 1495 წელს, მამის გარდაცვალების შემდეგ შარლი ვენდომის გრაფი ხდება. იგი მეფე ლუი XII-ის გვერდით იბრძოდა იტალიური ომების დროს, რის გამოც მეფემ იგი ვენდომის გრაფობიდან ვენდომის ჰერცოგობამდე აამაღლა. 1515 წელს იგი ასევე იბრძოდა მარინიანოს ბრძოლაშიც, ფლანდრიაში. თავისი უმაღლესი არისტოკრატიული წარმომავლობისა და სამეფო გვართან ნათესავობის გამო, მეფე ფრანსუა I-მა იგი თავის კონსულად დანიშნა და გარდა ამისა, პავიის ბრძოლის დროს საფრანგეთის ჯარებს სწორედ შარლი სარდლობდა. 1513 წლის 18 მაისს ცოლად შეირთო ალანსონის ჰერცოგ რენე დე ვალუასა და მარგარიტა ალანსონელის ქალიშვილი ფრანსუაზ ალანსონელი, რომელთანაც ცამეტი შვილი შეეძინა. 1525 წელს ალანსონის ჰერცოგ შარლ IV-ის, ხოლო 1527 წელს ბურბონის ჰერცოგ შარლ III-ის გარდაცვალების შემდეგ, შარლი პირველი ადამიანი გახდა სამეფო ტახტის რიგში თავად მეფის ვაჟების შემდეგ. ასევე ცნობილია ისიც, რომ ალანსონის ჰერცოგი შარლ IV დაქორწინებული იყო მეფე ფრანსუა I-ის დაზე, მარგარიტა ანჟულიმელზე, თუმცა იგი უშვილოდ დაიღუპა, რის გამოც მარგარიტა ნავარის მეფეს შერთეს ცოლად. წლების შემდეგ, მარგარიტას ქალიშვილი, ნავარის დედოფალი ჟანა III დაქორწინდა შარლის უფროს ვაჟზე, ანტუან დე ბურბონზე, რითაც ნავარაში ბურბონთა დინასტია გამეფდა. 1527 წლიდან, შარლი ასევე იყო საფრანგეთის კონეტაბლიც. იგი გარდაიცვალა 1537 წელს ამიენში, 47 წლის ასაკში. ლუი (1514-1516), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი; მარი (1515-1538), დანიშნული იყო შოტლანდიის მეფე ჯეიმზ V-ზე, თუმცა ქორწინებამდე გარდაიცვალა; მარგარიტა (1516-1589), ცოლად გაჰყვა ნევერის გრაფ ფრანსუა I-ს; ანტუანი (1518-1562), ვენდომის ჰერცოგი და ნავარის მეფე-კონსორტი, ცოლად შეირთო ნავარის დედოფალი ჟანა III დ'ალბრე, რომელთანაც შეეძინა ორი შვილი:საფრანგეთისა და ნავარის მეფე ანრი IV და ლოთარინგიისა და ბარის ჰერცოგინია კატრინი; ფრანსუა (1519-1546), ენგიენის ჰერცოგი, გარდაიცვალა უცოლ-შვილო; მადლენი (1521-1561), სენ-კრუასა და პუატიეს აბატისა; ლუი (1522-1525), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი; შარლი (1523-1590), რუანის არქიეპისკოპოსი; კატრინი (1525-1594), სუასონის აბატისა; რენე (1527-1583), შელის აბატისა; ჟანი (1528-1557), სუასონისა და ენგიენის გრაფი, ცოლად შეირთო მარი ესტუატევილი, თუმცა შვილები არ ჰყოლიათ; ლუი (1530-1569), კონდეს პრინცი, პირველად იქორწინა ელეონორ დე როიზე, რომელთანაც შეეძინა რვა შვილი, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი ცოლად შეირთო ფრანსუაზ ორლეანელი, რომელთანაც შეეძინა სამი ვაჟი; ელეონორი (1532-1611), ფონტერვუდის აბატისა. Busby, Keith; Freeman, M.J.; Houppermans, Sjef; Pelckmans, Paul, eds. (1993). Les Manuscrits de Chrétien de Troyes. Volume 2. Rodopi. Knecht, R.J. (1982). Francis I. Cambridge University Press. Potter, David (1993). War and Government in the French Provinces, Picardy 1470-1560. Cambridge University Press. Potter, David (1995). A History of France, 1460-1560. St. Martin's Press.