laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
პუნიკური ომები

პუნიკური ომები (ძვ. წ. 264 - ძვ. წ. 146) — ომები რომსა და კართაგენს შორის. რომაელები კართაგენელებს პუნებს უწოდებდნენ. აქედან მოდის სიტყვა „პუნიკური“. პირველი პუნიკური ომის (ძვ. წ. 264 - ძვ. წ. 242) დაწყების მიზეზი იყო დასავლეთ ხმელთაშუაზღვისპირეთზე ჰეგემონობა. მოცემულ დროს რომაელებმა უკვე მთლიანად დაასრულეს იტალიაში ექსპანსია და სურდათ ზღვაზე ბატონობის მოპოვება, მაგრამ მათ არც გამოცდილება ჰქონდათ, არც ფლოტი, ხოლო კართაგენი უკვე აკონტროლებდა დასავლეთ ხმელთაშუაზღვისპირეთის დიდ ნაწილს. მას დაპყრობილი ჰქონდა სიცილია, სარდინია, კორსიკა და სამხრეთი ესპანეთი. მიუხედავად ამისა, რომაელებმა ამ ომში მოიპოვეს გამარჯვება, რის შედეგადაც დაიპყრეს სიცილია, თვითონ კართაგენში კი ამ დამარცხებისგან ისე აირია სიტუაცია, რომ რომაელებმა უპრობლემოდ დაიკავეს სარდინიაც და კორსიკაც. მეორე პუნიკური ომი (ძვ. წ. 218 - ძვ. წ. 202) კართაგენი არ აპირებდა მარცხთან შეგუებას. ზღვაზე დაკარგული კუნძულების სანაცვლოდ კართაგენმა ახალი ესპანური ოლქები დაიპყრო. ძვ.წ.226/225 წლებში რომმა და კართაგენმა პირინეს ნახევარკუნძულზე თავიანთი გავლენის გამყოფ ზოლად მდ. ებრო დაასახელეს. ეს შეთანხმება რომაელებმა დაარღვიეს, როდესაც კართაგენის ზონაში მდებარე ქ. საგუნტუმი თავის მფლობელობაში მოაქციეს. ეს გახდა რომსა და კართაგენს შორის ახალი ომის საბაბი. ძვ. წ. 219 წელს 25 წლის კართაგენელმა სარდალმა ჰანიბალმა აიღო საგუნტუმი. საპასუხოდ რომმა კართაგენს ბრძოლა გამოუცხადა. ასე დაიწყო მეორე პუნიკური ომი. ჰანიბალმა გადაწყვიტა მტრის ტერიტორიაზე ეომა. ძვ. წ. 218 წელს მან 40 000-იანი ჯარით ალპები გადალახა და ჩრდილო იტალიაში შევიდა. რომის მოძულე გალური ტომები, რომლებიც ჰანიბალს გამათავისუფლებლად მიიჩნევდნენ, მის მებრძოლთა რიგებს ავსებდნენ. რომი ბრძოლას ბრძოლზე აგებდა. გარდატეხა რომის სასარგებლოდ დაიწყო მხოლოდ ძვ. წ. 210 წლიდან, მას შემდეგ, რაც რომის მთავარსარდლად დაინიშნა პუბლიუს კორნელიუს სციპიონი. სციპიონმა ჯერ ესპანეთში მიაყენა დარტყმა კართაგენელებს, შემდეგ ჩრდილო იტალიაში, სულ ბოლოს კი საბრძოლო მოქმედებები აფრიკაში გადაიტანა. ძვ. წ. 202 წელს სციპიონი და ჰანიბალი შეხვდნენ ზამასთან. ამ ბრძოლისას ნუმიდიელთა მხედრობამ უღალატა ჰანიბალს და რომაელთა მხარეზე გადავიდა. ჰანიბალი დამარცხდა. ასე დამთავრდა მეორე პუნიკური ომი. კართაგენმა დაკარგა სამფლობელოები ესპანეთში, დაედო კონტრიბუცია 10000 ტალანტის ოდენობით, აეკრძალა სამხედრო ფლოტისა და საბრძოლო სპილოების ყოლა. მესამე პუნიკური ომი (ძვ. წ. 149 - ძვ. წ. 146) მეორე პუნიკურ ომში დამარცხების შემდეგ კართაგენი ძლიერ დასუსტდა, მაგრამ რომს ჰანიბალის აჩრდილი მოსვენებას არ აძლევდა. სენატორი კატონ უფროსი სენატის ყოველ სხდომაზე ერთსა და იმავეს იმეორებდა: „კართაგენი უნდა დაინგრეს“! ძვ.წ. 149 წელს რომაელებმა კართაგენს ალყა შემოარტყეს. ამჯერად რომაელებს სარდლობდა სციპიონ აფრიკელი უმცროსი, შთამომავალი სახელოვანი პუბლიუს კორნელიუს სციპიონისა. ჯარის გარეშე დარჩენილი კართაგენის მოსახლეობა 3 წლის განმავლობაში მამაცურად იცავდა თავს, ამაგრებდა თითოეულ სახლს. ალყა 3 წელს გრძელდებოდა. ბოლოს რომაელებმა აიღეს კართაგენი, ჯერ დაანგრიეს, შემდეგ გადახნეს და მარილი დათესეს, რომ არაფერს გაეხარა ამ მიწაზე. კართაგენის სამფლობელოები რომის ხელში გადავიდა. ვიკიწიგნები, ძველი რომის ისტორია, V თავი - პუნიკური ომები პუნიკური ომების ქრონოლოგია (ინგლისურ ენაზე)
გილად შალიტი

გილად შალიტი (ებრ. גלעד שליט; დ. 28 აგვისტო, 1986, ნაჰარია, ისრაელი) — ისრაელის შეიარაღებული ძალების ჯარისკაცი, რომელიც 2006 წლის 25 ივნისს გაიტაცეს ტერორისტული ორგანიზაცია ჰამასის წარმომადგენლებმა. 2011 წლის 18 ოქტომბერს გაათავისუფლეს ხუთწლიანი ტყვეობიდან. გილადის დასახსნელად, ისრაელი 1 027 ტერორისტის გათავისუფლებაზე დათანხმდა, რასაც ჰამასის ლიდერმა ხალედ მაშაალმა პალესტინის „სტრატეგიული გამარჯვება“ უწოდა. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „გილად შალიტი“ ვიკისაწყობში. Gilad.org დაარქივებული 2009-12-12 საიტზე Wayback Machine. – Official site maintained by Shalit's family Gaza Kidnapping of Israeli Soldier The Saga of Gilad Shalit დაარქივებული 2011-10-19 საიტზე Wayback Machine. Gilad Watch A taped video of Gilad Shalit speaking Kerem Shalom attack and kidnapping of Cpl. Gilad Shalit Kerem "When the Shark and the Fish First Met" by Gilad Shalit Gilad Shalit: five years of difficult negotiations ↑ Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ დაიწყო ისრაელის ჯარისკაცის პალესტინელ დაკავებულებზე გაცვლის პროცედურა ↑ ჰამასის ლიდერი კაპრალის შალიტის გაცვლას ასობით პალესტინელ ტუსაღზე „სტრატეგიულ გამარჯვებას“ უწოდებს
საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო

საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო — საქართველოს სამინისტრო, რომლის ხელმძღვანელი (მინისტრი) მთავრობის წევრია. სამინისტრო ანგარიშვალდებულია მთავრობის წინაშე და ასრულებს მისსავე ან პრემიერ-მინისტრის მიერ დაკისრებულ ამოცანებს. საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო ჩამოყალიბდა 1918 წელს საქართველოს რესპუბლიკის პირველი ლიდერის, ნოე ჟორდანიას მიერ. სამინისტროს ხელმძღვანელი - მინისტრი მთავრობის წევრია და პასუხისმგებელია ქვეყნის სისტემურ ურთიერთობებზე სხვა უცხოურ ქვეყნებთან. სამინისტრო ანგარიშვალდებულია მთავრობის წინაშე და ასრულებს მისსავე ან პრემიერ-მინისტრის მიერ დაკისრებულ ამოცანებს. საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო მდებარეობს თბილისში, გიორგი ლეონიძის №3-ში. მანამდე განთავსებული იყო შიო ჩიტაძის ქუჩის №4-ში, თუმცა შენობის არამდგრადობის გამო დაწესებულება საქართველოს ეროვნული ბანკის ყოფილ შენობაში გადაიტანეს. 1921 წლის 25 თებერვალს რუსეთ-საქართველოს 1921 წლის ომის შედეგად საბჭოთა რუსეთმა დაიპყრო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა. საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო გაუქმდა და საქართველოს რევკომის გადაწყვეტილებით საქართველოს სსრ საგარეო საქმეთა სახალხო კომისარიატი ჩამოყალიბდა, რომელიც მოგვიანებით ჩაანაცვლა საქართველოს სსრ საგარეო საქმეთა სამინისტრომ. აკაკი ჩხენკელი, 26 მაისი, 1918 – 21 მარტი, 1919 ევგენი გეგეჭკორი, 21 მარტი, 1919 – ნოემბერი, 1921 გიორგი ხოშტარია, 26 ნოემბერი, 1990 – 15 აგვისტო, 1991 მურმან ომანიძე, 15 აგვისტო, 1991 – 31 დეკემბერი, 1991 ალექსანდრე ჩიკვაიძე, 1 მარტი, 1992 – 21 დეკემბერი, 1995 ირაკლი მენაღარიშვილი, 15 დეკემბერი, 1995 – 29 ნოემბერი, 2003 თედო ჯაფარიძე, 30 ნოემბერი, 2003 – 20 მარტი, 2004 სალომე ზურაბიშვილი, 20 მარტი, 2004 – 19 ოქტომბერი, 2005 გელა ბეჟუაშვილი, 19 ოქტომბერი, 2005 – 31 იანვარი, 2008 დავით ბაქრაძე, 31 იანვარი, 2008 – 5 მაისი, 2008 ეკატერინე ტყეშელაშვილი, 5 მაისი, 2008 – 6 დეკემბერი, 2008 გრიგოლ ვაშაძე, 6 დეკემბერი, 2008 – 1 ნოემბერი, 2012 მაია ფანჯიკიძე, 1 ნოემბერი, 2012 – 5 ნოემბერი, 2014 თამარ ბერუჩაშვილი, 11 ნოემბერი, 2014 – 1 სექტემბერი, 2015 გიორგი კვირიკაშვილი, 1 სექტემბერი, 2015 – 30 დეკემბერი, 2015 მიხეილ ჯანელიძე, 30 დეკემბერი, 2015 — 21 ივნისი, 2018 საქართველოს კანონში ცვლილების შეტანის თაობაზე (2017 წლის 7 დეკემბერი #1620-რს) საქართველოს კანონის შესაბამისად, უწყებას შეუერთდა — სახელმწიფო მინისტრის აპარატი ევროპულ და ევროატლანტიკურ სტრუქტურებში ინტეგრაციის საკითხებში. დავით ზალკალიანი, 21 ივნისი, 2018 — 4 აპრილი, 2022 ილია დარჩიაშვილი, 4 აპრილი, 2022 — დღემდე ოფიციალური საიტი ↑ მინისტრთა კაბინეტი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-09. ციტირების თარიღი: 2011-10-20. ↑ „მიწისძვრამ საგარეო უწყების შენობის ნაწილი დააზიანა, იწყება ევაკუაცია“. netgazeti.ge. ციტირების თარიღი: 19 ოქტომბერი, 2023. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ საქართველოს კანონი „საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის, უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ“ საქართველოს კანონში ცვლილების შეტანის თაობაზე. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-01-09. ციტირების თარიღი: 2018-09-08.
სანელებელი მცენარეები

სანელებელი მცენარეები — მცენარეები, რომელთა სხვადასხვა ნაწილი დიდი რაოდენობის არომატულ ნივთიერებებს შეიცავს. გვარცელებულია ყველგან, უფრო ტროპიკებში, მათ შორის ბევრია ხე და ბუჩქი. მათგან აღსანიშნავია: მიხაკისა და დარიჩინის ხე, ვანილი, წიწაკა, პილპილი და სხვა. ფართოდ არის გავრცელებული კამა, ოხრახუში, ქინძი, წიწაკა, ნიახური, მდოგვი, რეჰანი, ხახვი, ნიორი და სხვა. სუბტროპიკებიდან — კეთილშობილი დაფნა და სხვა. სანებელი მცენარეებს იყენებენ კულინარიასა და მედიცინაში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 80.
დიმიტრი გორდეევი

დიმიტრი ალექსანდრეს ძე გორდეევი (რუს. Дмитрий Александрович Гордеев; დ. 6 იანვარი, 1978) — რუსი პოლიტიკოსი, ბიზნესმენი, ნოვოსიბირსკის ოლქის საკანონმდებლო ორგანოს დეპუტატი , პარტია "ედინაია როსიას" (Единая Россия) წევრი 2011 წლის 19 ოქტომბრამდე, ეკონომიკურ მეცნიერებათა კანდიდატი. საქართველოში პოლიტიკური თავშესაფრის მაძიებელი. დაამთავრა ნოვოსიბირსკის სახელმწიფო არქიტექტურულ-სამშენებლო უნივერსიტეტი ინჟინერ-მშენებლის სპეციალობით. ნოვოსიბირსკის ოლქის საკანონმდებლო ორგანოში წარმოადგენს ქ. ნოვოროსიისკის კალინინის რაიონს, იყო ფრაქციის "ედიანია როსია" წევრი. დ. გორდეევის კომპანია «მიგ-1» (Миг-1) ნოვოსობირსკში აშენებს 86 ათასი კვ. კმ. სავაჭრო-გასართობ ცენტრს "ევროპული". დიმიტრი გორდეევის თქმით, უშიშროების ფედერალური სამსახურის თანამშრომლები მასზე რუსეთში რამდენიმე წლის განმავლობაში მუდმივ თვალთვალს ახორციელებდნენ, ხელისუფლებისა და პრეზიდენტისგან კი დაცვას ვერ მიაღწია და იძულებული გახდა, გაქცეულიყო. რუსული მედიის ინფორმაციით, დეპუტატმა რამდენიმე წლის წინ ერთ-ერთი სამშენებლო კომპანიისგან 11 მლნ რუბლი აიღო და სანაცვლოდ ქალაქის ადმინისტრაციაში ლობირებას დაჰპირდა, თუმცა დაპირება არ შეასრულა. გორდეევის მიმართ სისხლის სამართლის საქმე თაღლითობის მუხლით აღიძრა. 2011 წლის მარტში დეპუტატმა რუსეთის პრეზიდენტ დიმიტრი მედვედევისთვის ვიდეო-მიმართვა ჩაწერა, რომელშიც ამტკიცებს, რომ უშიშროების ფედერალური სამსახურის თანამშრომლების მხრიდან გამოძალვის მსხვერპლი გახდა. გორდეევის თქმით, სპეცსამსახურების ოფიცერი, მას დიდ თანხას სძალავდა, უარის შემთხვევაში კი ციხით ემუქრებოდა. როგორც დეპუტატი აცხადებს, დასაწყისში იგი პირობებს დასთანხმდა, თუმცა შემდეგ ახალი მოთხოვნა წაუყენეს, სისხლის სამართლის საქმე კი არ შეწყვეტილა. გორდეევის მტკიცებით, ამის შემდეგ იგი იძულებული გახდა, რუსეთში დამალულიყო, შემდეგ ტაილანდში გადაინაცვლა და მასზე საერთაშორისო ძებნა გამოცხადდა. შემდეგ უკვე დეპუტატმა საქართველომდე ჩამოაღწია და ქვეყნის ხელისუფლებას პოლიტიკური თავშესაფარი სთხოვა. 2011 წლის 19 მარტს გორდეევი რუსეთის მმართველი პარტია "ედინაია როსიადან" გარიცხეს. Депутат Гордеев, обвиненный в мошенничестве, обратился к Медведеву // Новосибирск-Ньюс დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. რუსი დეპუტატი, რომელიც საქართველოს ხელისუფლებას პოლიტიკურ თავშესაფარს სთხოვს, "ედინაია როსიადან" გარიცხეს // Information Agency 'PirWeli' დაარქივებული 2022-04-07 საიტზე Wayback Machine. Новосибирский депутат, объявленный в международный розыск за мошенничество, заявляет, что дело сфабриковано // Комсомольская правда ↑ ნოვოსიბირსკის ოლქის დეპუტატი საქართველოში პოლიტიკურ თავშესაფარს ითხოვს
სანელსაცხებლე

სანელსაცხებლე, ბალზამარიუმი, უნგენტარიუმი — სურნელოვანი ზეთებისა და ნელსაცხებლების შესანახი და გადასატანი ჭურჭელი. ძვ. წ. II ათასწლეულში მინის სანელსაცხებლების დამზადება დაიწყეს ეგვიპტესა და სირიაში — ძვ. სამყაროში ნელსაცხებლის უმთავრეს მწარმოებელ და ექსპორტიორ ქვეყნებში. უძველესი სანელსაცხებლები მზადდებოდა ფერადი გაუმჭვირვალე მინისაგან, რისთვისაც იყენებდნენ ე. წ. თიხის გულგულას. ამ მეთოდით დამზადებული მინის სხვადასხვა ფორმის სანელსაცხებლები (ამფორისკები, არიბალოსები, ალაბასტრონები, ოინოქოიები) განსაკუთრებით გავრცელდა ძვ. წ. VI—IV საუკუნეებში და დიდი რაოდენობით გადიოდა ხმელთაშუაზღვისპირეთის ქვეყნებიდან (სირია, ფინიკია, ძველი ეგვიპტე). ამ დროის სანელსაცხებლეები ნაპოვნია საქართველოშიც (წალკა, ბრილი, ვანი, ფიჭვნარი). ამავე მეთოდით არის დამზადებული თბილისში აღმოჩენილი ძვ. წ. I — ახ. წ. I საუკუნეები ფერადი მინის ალაბასტრონი. უნიკალურ სანელსაცხებლებს ამზადებდნენ ქვისაგან (ალებასტრი, მარმარილო, მთის ბროლი, აქატი და სხვა) და ძვირფასი ლითონისაგანაც. მასობრივ წარმოებაში მინას კონკურენციას მხოლოდ თიხა უწევდა, განსაკუთრებით ადრინდელი ანტიკური და ელინისტურ ხანაში. ძვ. წ. VI—IV საუკუნეებში საბერძნეთში ამზადებდნენ სხვადასხვა ფორმის თიხის სანელსაცხებლებს (არიბალოსები, ალაბასტრონები, ამფორისკები, ლეკითოსები, ასკოსები და სხვა). ძვ. წ. IV საუკუნის დასასრულიდან თითისტარის ფორმის თიხის სანელსაცხებლების (უნგვენტრიუმების) წარმოება ფართოდ გავრცელდა მთელ ელინისტურ სამყაროში და შემორჩა რომაულ ხანამდე, სანამ მას საბოლოოდ გამოდევნიდა მინის სანელსაცხებლები. ელინისტური და რომაული ხანის თიხის უნგვენტარიუმები და ამფორისკები აღმოჩნდა საქართველოშიც (ვანი, დაბლაგომი, ეშერა, სამადლო, ჟინვალი, ურბნისი). ზოგიერთი მათგანი ადგილობრივი ნაწარმია. ახ. წ. I საუკუნიდან ფართოდ გავრცელდა გამობერვის წესით დამზადებული მინის სანელსაცხებლები, რომლებიც უკვე გამჭვირვალე მინისა იყო და გამოირჩეოდა ფორმათა მრავალფეროვნებით. I—III საუკუნეებში მათი წარმოება ანტიკური სამყაროს მრავალ პუნქტშია დადასტურებული (სირია, ეგვიპტე, იტალია, რაინის ოლქი, ჩრდილოეთი შავიზღვისპირეთი და სხვა). სანელსაცხებლებს ძველად იყენებდნენ არა მარტო ყოფაში, არამედ სამგლოვიარო რიტუალშიც. ამიტომ ხშირად გვხვდება სამარხებში. სანელსაცხებლები დიდი რაოდენობითაა აღმოჩენილი საქართველოში გათხრილ I—III საუკუნეების სამაროვნებშიც (ურეკი, ბორი, კლდეეთი, ზღუდერი, სამთავრო, ურბნისი და სხვა). ისინი ძირითადად შემოტანილია IV საუკუნიდან კი საქართველოში აღმოჩენილი მინის სანელსაცხებლების უმრავლესობა ადგილობრივი ნაწარმია. VI—VIII საუკუნეებში სანელსაცხებლები საქართველოდან მეზობებ ქვეყნებშიც გაჰქონდათ. საგინაშვილი მ., ურბნისის სამაროვანის მინის ჭურჭელი, თბ., 1970; უგრელიძე ნ., ადრეულ შუასაუკუნეთა ქართლში მინის წარმოების ისტორიისათვის, თბ., 1967; Гагошидзе Ю. М., Самадло, Тб., 1979; Fossing P., Glass Vessels before Glass-Blowing, Cph., 1940 საგინაშვილი მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 80.
სან-ხუან-დე-ლოს-მოროსი

სან-ხუან-დე-ლოს-მოროსი (ესპ. San Juan de los Morros) — ქალაქი ცენტრალურ ვენესუელაში. გუარიკოს შტატის დედაქალაქი. ვენესუელის ქალაქებს შორის ფართობით იგი მეოთხე ადგილზეა, თუმცა მოსახლეობის სიმჭიდროვე მეტად დაბალია. 2001 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 103 706 კაცს. წარსულში სან-ხუან-დე-ლოს-მოროსი შედიოდა არაგუის შტატის შემადგენლობაში, შემდეგ შეუერთდა გუარიკოს შტატს, რის შემდეგ გახდა მისი დედაქალაქი. ქალაქის ტერიტორიაზე მდებარეობს მრავალი ისტორიული ძეგლი: სან-ხუან-ბაუტისტას მონუმენტი (სიმაღლე 20 მ), ბანდერას მონუმენტი, ბოლივარ-პლასა და სხვა მრავალი. არის სასარგებლო ცხელი წყაროებიც, რის გამოც აქ განვითარებულია ტურიზმი. სან-ხუან-დე-ლოს-მოროსში ჰაერის ტემპერატურა იცვლება 24°C-იდან 32°C-მდე. კალაბოსო –  ვენესუელა ვალე-დე-ლა-პასკუა –  ვენესუელა ალტაგრასია-დე-ორიტუკო –  ვენესუელა არაუკა –  კოლუმბია ვილიავისენსიო –  კოლუმბია პუერტო-კაბეზასი –  ნიკარაგუა მანისალესი –  კოლუმბია ვალიადოლიდი – ესპანეთი ვენესუელის ქალაქების სია სან-ხუან-დე-ლოს-მოროსი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) სან-ხუან-დე-ლოს-მოროსი რუკაზე
ვენესუელის ეროვნული ასამბლეა

ვენესუელის ეროვნული ასამბლეა (ესპ. Asamblea Nacional) — ვენესუელის საკანონმდებლო ორგანო. ერთპალატიანი პარლამენტი შედგება ხუთი წლის ვადით, პროპორციული სისტემით არჩეული დეპუტატებისაგან. პარლამენტში სამი ადგილი დაჯავშნულია ადგილობრივი მოსახლეობისათვის. 1999 Constitution დაარქივებული 2012-07-17 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) National Assembly website (ესპანური) Constitución de la República Bolivariana de Venezuela (html) (ესპანური) Constitución de la República Bolivariana de Venezuela დაარქივებული 2005-01-18 საიტზე Wayback Machine. (pdf) (ესპანური) 1961 Constitution
ანალოგია

ანალოგია შეიძლება აღნიშნავდეს: ანალოგია — კონვერგენცია ბიოლოგიაში; ანალოგია — ერთმანეთთან დაკავშირებული ენობრივი ფორმების ურთიერთგავლენა; ანალოგია — მსგავსი შემთხვევები.
რორშახი

რორშახი — დარაჯების კომიქსების პერსონაჟი. მისი შემქმნელები არიან მხატვარი დეივ გიბონსი და სცენარისტი ალან მური. პერსონაჟი პირველად გამოჩნდა სერიის დარაჯები პირველ ნომერში 1986 წელს. მას არ აქვს სუპერძალა, არის ძალიან კარგი მოკრივე და აკრობატი. ატარებს რორშახის ტესტის მსგავს ნიღაბს - თეთრ ნაჭერს, რომელზეც მელნის ლაქები მისი ხასიათის მიხედვით იცვლიან ფორმას. პერსონაჟი ამ ნიღაბს საკუთარ ნამდვილ სახეს უწოდებს. რორშახი საიტზე Comic Book DB (არქივირებულია ორიგინალიდან)
სან-ფერნანდო-დე-აპურე

სან-ფერნანდო-დე-აპურე (ესპ. San Fernando de Apure) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ვენესუელის დაახლოებით ცენტრალურ ნაწილში, მდინარე აპურეს ნაპირებზე. აპურეს შტატის დედაქალაქი. 2001 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 175 056 კაცს. გაშენებულია დაბლობზე, ზღვის დონიდან 47 მ სიმაღლეზე. ბუნებრივი ამაღლებები არ გვხვდება, რის გამოც ჰორიზონტის ხილვადობა 10 კმ-მდეა. ჰაერის ტემპერატურა იცვლება 22°C-იდან 30°C-მდე. მიუხედავად ცხელი კლიმატური პირობებისა, ჰავა აქ, გასაძლისია. ტენიანობა უტოლდება 79%-ს და მეტსაც. დაარსდა მდინარე აპურეს ნაპირებზე 1788 წლის 28 თებერვალს, ფერნანდო გონსალესის მიერ. 1793 წლის 1 დეკემბერიდან აქვს ქალაქის სტატუსი. 1831 წელს ხუან კასტელანოს ხელმძღვანელობით შეიქმნა კერძო სკოლა. 1844 წელს სკოლას დაემატა კლასები, ხოლო 1875 წელს გაიხსნა ფედერალური საშუალო სკოლა. XIX საუკუნის ბოლოს გაიხსნა ლეონ XIII ფედერალური სკოლა. ქალაქის ფარგლებში მდინარე აპურეზე გაშენებულია ხიდი, რომლის მშენებლობა დაიწყო 1959 წელს, პრეზიდენტ რომულო ბეტანკურის განკარგულებით. 1961 წლის 1 თებერვალს ხიდი გახსნილად გამოაცხადეს. სან-ფერნანდო-დე-აპურე შტატის მთავარი საფინანსო ადგილია. განვითარებულია სოფლის მეურნეობა, სადაც გაშენებულია მრავალი რანჩო. ამრავლებენ მსხვილრქოსან საქონელსა და ღორს. აწარმოებენ ხორცს, რძეს, ყველს. სოფლის მეურნეობაში ჭარბობს ლობიო, ბამბა, ბანანი, სიმინდი და მანიოკი. ასევე განვითარებულია თევზჭერა, რომელიც ტრადიციული მოღვაწეობის სფეროა. მიუხედავად ეკონომიკის პოტენციალისა, იგი ვენესუელის შტატების დედაქალაქებს შორის ითვლება ერთ-ერთ უღარიბესად. 2001 წლის აღწერით სან-ფერნანდო-დე-აპურეს მოსახლეობის 44,49% იმყოფება სიღარიბის ზღვარს ქვემოთ. ვენესუელის ქალაქების სია სან-ფერნანდო-დე-აპურე — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) (ესპანური) Historia del Municipio San Fernando de Apure დაარქივებული 2006-10-08 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) San Fernando de Apure Venezuela Tuya ↑ Economy. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-09-27. ციტირების თარიღი: 2011-10-21.
ადამიანი სახის გარეშე: ვლადიმერ პუტინის დაუჯერებელი აღმასვლა

ადამიანი სახის გარეშე: ვლადიმერ პუტინის დაუჯერებელი აღმასვლა (ინგ. The Man without a face: The unlikely rise of Vladimir Putin) — რუსეთის ფედერაციის პრემიერ-მინისტრის ვლადიმერ პუტინის ბიოგრაფია, მაშა გესენის ავტორობით. წიგნი პირველად გამოჩნდა ფრანკფურტის წიგნის ბაზრობაზე 2011 წელს. დაიბეჭდა გამომცემლობა Riverhead-ში. გესენი თავის წიგნში აღწერს, როგორ წაიყვანა ბორის ელცინმა КГБ მეორეხარისხოვანი ოპერი საკუთარ მემკვიდრედ, შემდეგ კი ეს უკანასკნელი სწრაფად გაუსწორდა ნებისმიერ პროგრესულ ძვრებს დემოკრატიისკენ და ხელისუფლებაში მკაცრ ავტოკრატად ჩამოყალიბდა. 2011 წლის 20 ოქტომბერს The Washington Post-ი წერდა, რომ მისი ინფორმაციით, ვლადიმერ პუტინის ბიოგრაფია მისი ავტორისთვის საფრთხეს ქმნის. მაშა გესენის ლიტერატურული აგენტი ელიზ ჩეინი ცდილობდა, წიგნის საზღვარგარეთ გამოცემის უფლება გაეყიდა და ეს ისე გაეკეთებინა, რომ წიგნი ჩრდილში დარჩენილიყო. The Washington Post: "პუტინის ბიოგრაფია მისი ავტორისთვის საფრთხეს ქმნის" // Information Agency 'PirWeli'[მკვდარი ბმული] Putin biography raises risk for author By Steven Levingston, The Washington Post.
ჩარგალი

ჩარგალი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში, მაღაროსკარის თემში. თბილისიდან 80 კმ-ის დაშორებით. მდებარეობს ქართლის ქედის ჩრდილო-დასავლეთ კალთაზე, მდინარე ჩარგლულის ხეობაში. ზღვის დონიდან 1200 მ. დუშეთიდან 52 კმ. ჩარგალში დაიბადა ვაჟა-ფშაველა. სოფელში არის მწერლის სახლ-მუზეუმი და იქვე ყოველ წელს ტრადიციული ფესტივალი „ვაჟაობა“ იმართება. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 69 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 83. ჩარგალი - Wikimapia ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ვაჟა-ფშაველას სახლ-მუზეუმი ჩარგალში

ვაჟა-ფშაველას სახლ-მუზეუმი ჩარგალში — მუზეუმი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩარგალში. ისტორიული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩარგალის ცენტრალურ ნაწილში. სახლი ერთსართულიანია, ოროთახიანი. ნაგებია რიყის ქვითა და ნატეხი ქვით. წინა მხარეს, გრძივი ფასადის მთელ სიგრძეზე, ხისსვეტებიანი გადახურული აივანი გასდევს. აივანი მხოლოდ გვერდებიდანაა გახსნილი. აივნიდან სწორკუთხა შესასვლელით ვხვდებით ვიწრო ტალანში, რომლის ორივე მხარეს სხვადასხვა ფართობის თითო ოთახია, ორივე ოთახის ფანჯრები აივანზე გამოდის. პატარა ოთახს ორი სწორკუთხა ფანჯარა აქვს, მოზრდილს — სამი. ორივე ოთახში თითო ბუხარია. ოთახებიდან თავდაპირველი ვაჟას მამის (პავლე რაზიკაშვილი, 1831-1890 წლები.) მიერ აგებული პატარა (16 კვადრატული მეტრი) ოთახია, ამ ოთახში დაიბადა და თავისი ცხოვრების უმეტესი ნაწილი გაატარა ცნობილმა ქართველმა პოეტმა ვაჟა-ფშაველამ (ლუკა რაზიკაშვილი 1861-1915 წლები.). მეორე ოთახი (ფართობი 20 კვადრატული მეტრი), რომელიც ვაჟას ოჯახისთვის იყო განკუთვნილი, მუზეუმის გახსნის წელსაა (1935) მიშენებული. 1976 წელს ძეგლზე სარესტავრაციო სამუშაოები ჩაატარა სპეციალურმა სამეცნიერო-სარესტავრაციო საწარმოო გაერთიანებამ (ხელმძღვანელი თ. აბრამიშვილი). აღდგა პავლესეული სახლი, შეკეთდა გადახურვა და სხვა. 1986 წელს, აღდგენილ იქნა საბძელ-გომური, წყლის წისქვილი, წყარო. 1987 წელს, მწერლის დაბადების 125 წლისთავზე, აშენდა მუზეუმის საგამოფენო დარბაზით და ერთი ფონდსაცავით (არქიტექტორები: ო. ლითანიშვილი, ა. გურული). მუზეუმის შესასვლელის წინ დაიდგა ვაჟა-ფშაველას ბრინჯაოს ქანდაკება — კვარცხლბეკზე შედგმული დიდი ზომის (სიმაღლე 5 მეტრი) თავი (მოქანდაკე — ბ. ავალიშვილი). ქანდაკების უკან, მუზეუმის სახურავზე, ვიწრო, სწორკუთხა კვარცხლბეკზე დგას არწივის ბრინჯაოს ქანდაკება, რომელიც ვაჟას მიერ შექმნილ პოეტურ სახეს განასახიერებს. ვაჟა-ფშაველას სახლ-მუზეუმი დაარსდა 1961 წელს. მასში დაცულია, როგორც პოეტის ცხოვრებასა და მოღვაწეობასთან დაკავშირებული მემორიალური ნივთები, ასევე XIX და XX საუკუნის დასაწყისის ეთნოგრაფიული მასალები. იქვე ინახება პოეტის კრებულების სხვადასხვა პერიოდის გამოცემები. მუზეუმში აგრეთვე დაცულია პოეტისადმი მიძღვნილი ფერწერული, გრაფიკული და სკულპტურული ნამუშევრები, ფოტომასალა და სხვა. მუზეუმის ფონდში, საერთო ჯამში, 2000-ზე მეტი ერთეული ინახება. დევდარიანი ფ., დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 338-339. ვაჟა-ფშაველას სახლ-მუზეუმი ჩარგალში // ბურუსი
ეუკუმბენე

ეუკუმბენე (ინგლ. Lake Eucumbene) — ანთროპოგენური წარმოშობის ტბა და წყალსაცავი ავსტრალიაში. მდებარეობს ამავე სახელწოდების მდინარეზე, სნოუის მთებში, ახალი სამხრეთი უელსის შტატის ტერიტორიაზე. ტბა შეიქმნა მდინარე ეუკუმბენეზე აგებული კაშხლის შედეგად, სნოუის მთების სქემის მიხედვით. კაშხალი აშენებულია 1956-1958 წლებს შორის. კაშხლის სიმაღლე აღწევს 116 მ-ს, ხოლო სიგანე საფუძველში 686 მ-ია. ეუკუმბენე გვირაბით არის დაკავშირებული მდინარე სნოუისთან და მდინარე მარამბიჯთან, ასევე ტუმუტისა და ტანტანგარის წყალსაცავებთან. განვითარებულია თევზჭერა. მოიპოვება კალმახი. 2007 წლის აპრილის მონაცემებით ეუკუმბენეს წყალმა საგრძნობლად დაიკლო, რაც გამოწვეული იყო გვალვიანობით. ეუკუმბენე — ინფორმაცია დაარქივებული 2014-02-14 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ეუკუმბენე — ინფორმაცია დაარქივებული 2014-05-31 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
ცხრაკარას სასახლის კომპლექსი

ცხრაკარას სასახლის კომპლექსი – ლევან მეფის (1520–1574 წწ.) სასახლის კომპლექსის ნაშთები კახეთის მხარეში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ზემო ალვანსა და ქვემო ალვანს შორის, ალაზნის ველის ზემოთ, კავკასიონის მთისწინეთზე. მის მახლობლადაა იოანე ნათლისმცემლის ბაზილიკა, რომელშიაც ლევან მეფისა და თინათინ დედოფლის ძლიერ დაზიანებული პორტრეტებია გადარჩენილი. ლევან კახთა მეფის სასახლე ძლიერ დანგრეულია. კედლების ზემო ნაწილი და გადახურვა აღარ არსებობს, იატაკი აყრილია, სარკმლების ალათების ან სხვა რაიმე მოწყობილობის კვალიც არ არის დარჩენილი. ცხრაკარას სასახლის კომპლექსი საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტროს დაქვემდებარებაშია. ზაქარაია პ., XVI-XVIII საუკუნეების სასახლეები, საქართველოს მუზეუმის მოამბე, XXIV.B, 1963 ციცხვაია ხ., ლევან მეფის სასახლე, გაზ. ბახტრიონი (ახმეტა), 1966 წლის 22 დეკემბერი. ბერიძე ვ., XVI-XVIII საუკუნეების ქართული ხუროთმოძღვრება, ტ. 1, 1983 Чубинашвили Г., Архитектура Кахетии, Тб., 1959
ივანა მილიჩევიჩი

ივანა მილიჩევიჩი (სერბოხორ. Ivana Miličević; დ. 26 აპრილი 1974, სარაევო, ბოსნია და ჰერცეგოვინა) — ამერიკელი მსახიობი და მოდელი. ეროვნებით ხორვატი. დაიბადა 1974 წლის 26 აპრილს, ქალაქ სარაევოში, დედამისის — დიასახლისის ტონკას, და მამამისის — მეწარმის დამირ მილიჩევიჩის ოჯახში. 5 წლის ასაკში ივანა ემიგრირებული იყო ამერიკის შეერთებულ შტატებში, სადაც აღიზარდა მიჩიგანში. ჰყავს ორი უმცროსი ძმა, ტომო და ფილიპი. 1992 წელს დაამთავრა სკოლა, შემდეგ საცხოვრებლად გადავიდა ლოს-ანჯელესში. ივანა მილიჩევიჩის კინოდებიუტი შედგა 1998 წელს ფილმში „სახელმწიფო მტერი“. შემდეგ გამოჩნდა სატელევიზიო შოუებში, როგორებიცაა: „მოჯადოებული“, „საინფელდი“, „ფელისიტი“, „დეტექტივი ნეშ ბრიჯესი“, „ძიძა“, „ბაფი-ვამპირების გამანადგურებელი“, „ჩაკი“, „ექიმი ჰაუსი“, „მეგობრები და სხვა. ივანა მილიჩევიჩი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ Ivana's Ethnic Heritage on croatianworld.net. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-12-07. ციტირების თარიღი: 2011-10-21. ↑ Ivana Miličević Biography (1978-) ↑ Ivana Miličević Biography - Yahoo! Movies. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-12-02. ციტირების თარიღი: 2011-10-21.