პლატონი (როჟდესტვენსკი)

მიტროპოლიტი პლატონი (ერისკაცობაში — პორფირი ფედორის ძე როჟდესტვენსკი; დ. 23 თებერვალი, 1866, კურსკის გუბერნია — გ. 20 აპრილი, 1934, აშშ) — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელთმთავარი. საქართველოს ეგზარქოსი (1915–1917), კავკასიის ეგზარქოსი (1917-1920), მიტროპოლიტი. 1886 წელს დაამთავრა კურსკის სასულიერო სემინარია. 6 იანვარი, 1887 1887 წელს იკურთხა მღვდლად და ოთხი წელი იყო კურსკის ეპარქიის ერთ-ერთი სოფლის მღვდელი. 1891 წელს დაქვრივდა და ჩააბარა კიევის სასულიერო აკადემიაში. 1894 წელს აღიკვეცა ბერად. 1895 წელს დაამთავრა აკადემია და დატოვებულ იქნა კათედრაზე. 1896 წელს ასრულებდა დოცენტის მოვალეობას. 1898 წელს მიენიჭა ღვთისმეტყველების მაგისტრის ხარისხი თემაზე - "Древний Восток при свете Божественного Откровения". 1898 წლიდან ინსპექტორის თანაშემწე, ინსპექტორი და ბოლოს პროფესორი არქიმანდრიტის ხარისხში. 1902 წლიდან აკადემიის რექტორი. 1902 წლიდან ჩიგირინის ეპისკოპოსი, ამავდროულად კიევის სასულიერო აკადემიის რექტორი და კიევის საძმო მონასტრის წინამძღვარი. 1906 წლიდან ჟურნალ - "Церковь и народ" დამაარსებელი. 1907 სახელმწიფო დუმის წევრი. 1907 წლიდან არქიეპისკოპოსი ალეუტისა და ჩრდილო ამერიკის. 1909 წელს მონაწილეობდა წმინდა სინოდის კრებაზე. 1914 წლიდან არქიეპისკოპოსი კიშინიოვისა და ხოტინისა. 1915 წლის 5 დეკემბრიდან ქართლისა და კახეთის მთავარეპისკოპოსი, საქართველოს ეგზარქოსი, წმინდა სინოდის წევრი. 1915 წელს არჩეულ იქნა პეტროგრადის სასულიერო აკადემიის საპატიო წევრად. 1916 წელს არჩეულ იქნა ყაზანის სასულიერო აკადემიის საპატიო წევრად. 1917 წელს დაინიშნა სარწმუნოების განმამტკიცებელი საბჭოს მოადგილედ. 1917 წლის 13 აგვისტოს დაწინაურდა მიტროპოლიტის ხარისხში და დაინიშნა თბილისისა და ბაქოს მიტროპოლიტად - კავკასიის ეგზარქოსად. 1917 წელს ოქტომბრის რევოლუციის დროს მონაწილეობდა ბოლშევიკებთან მოლაპარაკებაში. 1918 წელს მონაწილეობდა სრულიად უკრაინის კრებაში. 1918 წელს მიტროპოლიტი ხერსონისა და ოდესისა. 1920 წელს ემიგრირდა ჩრდილოეთ ამერიკაში. 1921 წელს ჩაიბარა ჩრდილოამერიკის ეპარქია. 1922 წელს დაინიშნა სრულიად ამერიკისა და კანადის მიტროპოლიტად. 1923 წელს რუსეთის პატრიაქმა ტიხონმა დანიშნა ჩრდილოამერიკის ეპარქიის მმართველად. 1924 წლიდან რუსულმა ეკლესიამ დაითხოვა ჩრდილო ამერიკის ეპარქიიდან მიტროპოლიტი პლატონი დამოურჩილებლობის გამო, თუმცაღა იგი პატრიარქისა და სინოდის გადაწყვეტილებას არ დაემორჩილა და განაგრძობდა ეპარქიის მართვას. 1924 წელს ქ. დეტროიტში გაიმართა სრულიად ამერიკის საეკლესიო კრება, რომლის საფუძველზეც ემიგრირებულმა ეკლესიამ აღიარა მიტროპოლიტ პლატონის ძალაუფლება და დატოვა ეპარქიის მმართველად, ვიდრე სრულიად რუსეთის საეკლესიო კრება ჩატარდებოდა. 1926 წელს ამერიკისა და დასავლეთ ევროპის რუსული ეკლესია გამოეყო საზღვარგარეთის ეკლესიას და დამოუკიდებლობა გამოაცხადა. 1933 წლიდან მიტროპოლიტმა პლატონმა, ყველასგან დამოუკიდებლად, გამოაცხადა ამერიკის ეკლესია ავტონომიურად. 1933 წლის 16 აგვისტოს შედგა სინოდის კრება რომელმაც დაადგინა, რომ მიტროპოლიტ პლატონის ქმედება ეწინააღმდეგებოდა დედა ეკლესიის პრინციპებს; ასევე, მას უნდა აჰყროდა სამღვდელო ხარისხი, რათა ვერ შესძლებოდა მღვდელთმსახურების წარმოება, ვიდრე არ შეინანებდა. გარდაიცვალა 1934 წლის 20 აპრილს. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები Митр. Платон (Рождественский) ↑ „საქართველოს ეგზარხოსს პლატონს ამა თვის (იანვარი) 6-ს უსრულდება 30 წელი, რაც სასულიერო უწყებაშია. დღესასწაული იანვრის რვისათვის არის გადადებული. სასულიერო დაწესებულებანი და პირნი ემზადებიან, რომ იმ დღეს მის მაღლადუსამღვდელოესობას მიულოცონ და საჩუქრები მიართვან.“ — გაზ. „საქართველო“, №4, 5 იანვარი, 1917