laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
694

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: 694 694 (ექვსას ოთხმოცდათოთხმეტი) წელი — იულიუსის კალენდრის არანაკიანი წელიწადი, რომლის პირველი დღეა ხუთშაბათი. ეს წელი არის VII საუკუნის მე-10 დეკადის მე-4 წელი. მარადები იუსტინიანე II-ის ჯარს ამარცხებენ. ვესტგუთების მეფე ეგიკა ებრაელებს მაჰმადიანების დახმარებას აბრალებს და მონობას უსჯის. იაპონიაში დედაქალაქი ასუკიდან ფუძივარა-კიოში გადაიტანეს. მთავარი სტატია: კატეგორია:დაბადებული 694. მთავარი სტატია: კატეგორია:გარდაცვლილი 694.
695

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: 695 695 (ექვსას ოთხმოცდათხუთმეტი) წელი — იულიუსის კალენდრის არანაკიანი წელიწადი, რომლის პირველი დღეა პარასკევი. ეს წელი არის VII საუკუნის მე-10 დეკადის მე-5 წელი. იუსტინიანე II ბიზანტიის სამეფო ტახტიდან ჩამოაგდეს. ხილდებერტ III ფრანკთა მეფე გახდა. მთავარი სტატია: კატეგორია:დაბადებული 695. მთავარი სტატია: კატეგორია:გარდაცვლილი 695. ხლოდვიგ IV — ფრანკთა მეფე (დ. 678)
26 მარტი

26 მარტი — გრიგორიანული კალენდრის 85-ე დღე (ნაკიან წლებში – 86-ე დღე). წლის ბოლომდე დარჩენილია 280 დღე. 1812 : ვენესუელაში მოხდა 7,7–8.0 ბალიანი მიწისძვრა (კარაკასის მიწისძვრა). 1960 : დაფუძნდა ახალი ტურნირი — ევროპის ქვეყნების თასების მფლობელთა თასი. 1970 : ავიალაინერ კონკორდის პირველი გაფრენა. 1971 : გამოცხადდა ბანგლადეშის დამოუკიდებლობა. 1979 : ხელი მოეწერა ისრაელ-ეგვიპტის სამშვიდობო შეთანხმებას. 1995 : ევროკავშირის 7 ქვეყანაში ძალაში შევიდა შენგენის შეთანხმება უვიზო რეჟიმის შესახებ. 2000 : ვ. პუტინი რუსეთის პრეზიდენტად აირჩიეს. 2021 : შოტლანდიაში დამოუკიდებლობის მომხრე პარტია ალბა ჩამოყალიბდა, რომელსაც ალექს სალმონდი უხელმძღვანელებს. 2024 : საქართველოს ეროვნულმა საფეხბურთო ნაკრებმა საბერძნეთი პენალტების სერიაში დაამარცხა და ევროპის ჩემპიონატის საგზური ისტორიაში პირველად მოიპოვა. 1884 : ბაკჰაუსი, ვილჰელმ — გერმანელი პიანისტი 1893 : ტოლიატი, პალმირო — იტალიელი პოლიტიკური მოღვაწე 1899 : ამირანაშვილი, შალვა — ქართველი ხელოვნებათმცოდნე 1911 : უილიამსი, ტენესი — ამერიკელი მწერალი და დრამატურგი 1925 : ციმაკურიძე, დავით — ქართველი სპორტსმენი 1925 : ბულეზი, პიერ — ფრანგი კომპოზიტორი 1935 : აბასი, მაჰმუდ — პალესტინის ეროვნული ადმინისტრაციის პრეზიდენტი 1939 : დოჩანაშვილი, გურამ — ქართველი მწერალი 1944 : როსი, დაიანა — ამერიკელი მომღერალი და მსახიობი 2015 : დინხა IV — აღმოსავლეთის ასურული ეკლესიის კათოლიკოს-პატრიარქი 1737 : ვახტანგ VI — ქართლის მეფე, დაკრძალეს ასტრახანში (დ. 1675) 1797 : ჰატონი, ჯეიმზ — შოტლანდიელი ბუნებისმეტყველი, გეოლოგი (დ. 1726) 1827 : ბეთჰოვენი, ლუდვიგ ვან — გერმანელი კომპოზიტორი, პიანისტი და დირიჟორი (დ. 1770) 1892 : უიტმენი, უოლტ — ამერიკელი მწერალი 1923 : ბერნარი, სარა — ფრანგი მსახიობი 1945 : შაპოშნიკოვი, ბორის — რუსი სამხედრო მოღვაწე (დ. 1882) 1945 : ლოიდ ჯორჯი, დეივიდ — დიდი ბრიტანეთის სახელმწიფო მოღვაწე (დ. 1863) 1984 : ბრანკო ჩოპიჩი - იუგოსლავი მწერალი. 2015 : დინხა IV - აღმოსავლეთის ასურული ეკლესიის კათოლიკოს-პატრიარქი. 2019 : ნოდარ მგალობლიშვილი - ქართველი მსახიობი (დ. 1931) მართლმადიდებელი ეკლესია აღნიშნავს შემდეგი წმინდანების ხსენების დღეს: წმინდა ნიკიფორე კონსტანტინეპოლელის ნაწილთა აღმოყვანება წმინდა ალექსანდრე ქრისტიანე სპარსი აფრიკანი, პუბლი და ტერენტი ანინე ხუცესი მღდელმოწამე პუბლი აგრეთვე: ბანგლადეში : დამოუკიდბლობის დღე დიდი ბრიტანეთი : დედის დღე სხვა თვეები
696

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: 696 696 (ექვსას ოთხმოცდათექვსმეტი) წელი — იულიუსის კალენდრის ნაკიანი წელიწადი, რომლის პირველი დღეა შაბათი. ეს წელი არის VII საუკუნის მე-10 დეკადის მე-6 წელი. მთავარი სტატია: კატეგორია:დაბადებული 696. ზუ ლ-რუმა — არაბი პოეტი (გ. 735) მთავარი სტატია: კატეგორია:გარდაცვლილი 696.
697

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: 697 697 (ექვსას ოთხმოცდაჩვიდმეტი) წელი — იულიუსის კალენდრის არანაკიანი წელიწადი, რომლის პირველი დღეა ორშაბათი. ეს წელი არის VII საუკუნის მე-10 დეკადის მე-7 წელი. ეგრისის პატრიკიოსი სერგი ბარნუკის ძე აუჯანყდა ბიზანტიელებს და ქვეყანა არაბებს გადასცა. არაბები ჩრდილოეთ აფრიკას იპყრობენ. მთავარი სტატია: კატეგორია:დაბადებული 697. მთავარი სტატია: კატეგორია:გარდაცვლილი 697.
698

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: 698 698 (ექვსას ოთხმოცდათვრამეტი) წელი — იულიუსის კალენდრის არანაკიანი წელიწადი, რომლის პირველი დღეა სამშაბათი. ეს წელი არის VII საუკუნის მე-10 დეკადის მე-8 წელი. არაბებმა აიღეს კართაგენი. მთავარი სტატია: კატეგორია:დაბადებული 698. მთავარი სტატია: კატეგორია:გარდაცვლილი 698.
699

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: 699 699 (ექვსას ოთხმოცდაცხრამეტი) წელი — იულიუსის კალენდრის არანაკიანი წელიწადი, რომლის პირველი დღეა ოთხშაბათი. ეს წელი არის VII საუკუნის მე-10 დეკადის მე-9 წელი. მთავარი სტატია: კატეგორია:დაბადებული 699. 8 სექტემბერი: აბუ ჰანიფა — მუსლიმანური სამართლის მეცნიერი (გ. 767) დაგობერტ III — ფრანკთა მეფე (გ. 715) მთავარი სტატია: კატეგორია:გარდაცვლილი 699.
წიფორი

საკუთარი სახელი წიფორი შეიძლება აღნიშნავდეს: წიფორი — სოფელი ბოლნისის მუნიციპალიტეტში წიფორი — სოფელი დუშეთის მუნიციპალიტეტში წიფორი — სოფელი ერედვის მუნიციპალიტეტში წიფორი — ნასოფლარი კასპის მუნიციპალიტეტში წიფორის მთა — მთა ასპინძის მუნიციპალიტეტში წიფორის კოშკი – საფორტიფიკაციო-თავდაცვითი ნაგებობა ერედვის მუნიციპალიტეტის სოფელ წიფორში.
წიფურია (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი წიფურია შეიძლება აღნიშნავდეს: წიფურია — სავაჭრო-სახელოსნო პუნქტი ძველ სამეგრელოში ბორის წიფურია — ქართველი მსახიობი
წიფურია (დასახლება)

წიფურია — შუა საუკუნეების (ძირითადად XVII ს.) ისტორიული სავაჭრო-სახელოსნო პუნქტი დასავლეთ საქართველოში, სამეგრელოში, ვარაუდით ახლანდელი გალის რაიონის სოფ. თაგილონის ტერიტორიაზე. სახელწოდება წარმოდგება "წიფლნარიდან" (მეგრულად "წიფური"). წიფურია კათოლიკე მისიონერთა საქმიანობის ცენტრიც იყო. გარკვეულ პერიოდში აქ მოღვაწეობდნენ არქანჯელო ლამბერტი, ჯუზეპე ჯუდიჩე, კრისტოფორო დე კასტელი და სხვა. აღწერილობათა თანახმად წიფურიაში ორი ეკლესია და სხვა ნაგებობები იდგა. პაჭკორია მ., ქსე, ტ. 11, გვ. 334, თბ., 1987
ქალთა მსოფლიო ჩემპიონატი ჭადრაკში 2010

VI ტურნირი ნოკაუტ-სისტემით. 2 დეკემბერი - 21 დეკემბერი 2010 ანთაქია თურქეთი 2010 წელს მოჭადრაკეები თურქეთის პატარა ქალაქ ანთაქიაში შეიკრიბნენ. 4 ქართველი მოჭადრაკე ჩაება ტურნირში. ვერცერთმა მათგანმა ჩემპიონობისათის ბრძოლა ვერ შესძლეს. ჩემპიონობა კი კვლავ ჩინელებმა გაითამაშეს და ამჯერად ხოუ იფანმა გაიმარჯვა. ქართველების შედეგები: პირველი ეტაპი მაია ჩიბურდანიძე - სუბარამან მენეკაში 2-0 მაია ლომინეიშვილი - ანა ზატონსკიხი 0-2 სოფიკო ხუხაშვილი - ირინა ტუროვა 1,5-0,5 ნანა ძაგნიძე - დიანა კაგრამანოვა 2-0 მეორე ეტაპი მაია ჩიბურდანიძე - ქსიუ ჟაო 0,5-1,5 სოფიკო ხუხაშვილი - ალექსანდრა კოსტენიუკი 1-1, 0-2 ნანა ძაგნიძე - ალისა სკრიპჩენკო 1-1, 0-2 ტექნიკური შედეგები (მეოთხედფინალიდან) მეოთხედფინალი ნახევარფინალი ფინალი
წიწამურის ბრძოლა

წიწამურის ბრძოლა — კახეთის ლაშქრის ბრძოლა ყიზილბაშ დამპყრობთა წინააღმდეგ თეიმურაზ I-ის მეთაურობით 1615 წელს. კახეთის აჯანყების (1615) პერიოდში შაჰმა აბას I-მა საქართველოში 15-ათასიანი ჯარი გაგზავნა ალიყული-ხანის სარდლობით. ქართველთა ლაშქარი მოულოდნელად დაესხა თავს წიწამურის ახლოს (ახლანდელი მცხეთის რაიონი) დაბანაკებულ მტერს და დაამარცხა. სპარსელთა მთელი ბანაკი და იარაღი ქართველებს დარჩათ. საქართველოს ბრძოლების სია ნარსია გ., ქსე, ტ. 11, გვ. 335, თბ., 1987
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები არგენტინაში

2014 წლის მონაცემებით არგენტინაში იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის 9 ძეგლია. იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში მსოფლიოს მასშტაბით 962 ძეგლია შეტანილი, მათ შორის 0,9 % არგენტინის ძეგლებია. არგენტინის მსოფლიო მემკვიდრეობის 8 ძეგლიდან: 4 კულტურული ობიექტია 4 ბუნების ძეგლი. 1981 წელს არგენტინის პირველი მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი გახდა ლოს-გლასიარესის ეროვნული პარკი. ცხრილში შეტანილია ძეგლები, იუნესკოს მიერ მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის სიაში დამატების თარიღის მიხედვით. ლოს-გლასიარესი იეზუიტების მისია იგუასუს პარკი კუევა-დე-ლას-მანოსი ვალდესი ისჩიგუალასტო და ტალამპაია იეზუიტების კვარტალი და კორდობის მისია კებრადა-დე-უმაუაკა კურუჩეტის სახლი ცხრილში შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის საცდელ სიაში შეტანილი ძეგლები ლა-პლატა კალჩაკის ხეობა ლას-პარინასი სიერა-დე-ლას-კიხადასი ბუენოს-აირესი კურუჩეტის სახლი მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ამერიკაში იუნესკოს ოფიციალური საიტი. არგენტინის მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ↑ სამხრეთი ამერიკის, მექსიკისა და გერმანიის ობიექტები მსოფლიო კულტურულ მემკვიდრეობად გამოცხადდა
კიცუნე

კიცუნე (იაპონ. 狐) — მელას იაპონური სახელწოდება და იაპონური ფოლკლორის მნიშვნელოვანი გმირი. იაპონიაში ბინადრობს მელას ორი ნაირსახეობა - ნარინჯისფერი მელა )(Vulpes japonica, ჰონდო კიცუნე, ძირითადად ბინადრობს კუნძულ ჰონსიუზე;) და ჰოკაიდოს მელა (კიტა კიცუნე, ბინადრობს ჰოკაიდოზე; Vulpes schrencki). ფართოდ აღიარებული მოსაზრების თანახმად ბევრი მითი კიცუნეს შესახებ იაპონიაში ჩინური, კორეული ან ინდური ფოლკლორიდან შევიდა. ჩინურსა და კორეულ მითოლოგიებში არსებობს ცხრაკუდიანი სულები, რომლებსაც ჩინელები ჰული ძინს, ხოლო კორეელები კუმიჰოს უწოდებენ. მრავალი უძველესი მითი კიცუნეს შესახებ შემორჩა წიგნში „კონძაკუ მონოგატარიში“, რომელიც არის XI საუკუნის ჩინური, ინდური და იაპონური მითების დღემდე გრძელდება კამათი იმის შესახებ, არის თუ არა კიცუნე საკუთრევ იაპონური ფოლკლორის წარმომადგენელი. იაპონელი ფოლკლორისტი კიოსი ნოძაკი მიიჩნევს, რომ კიცუნე იაპონიაში ძვ.წ. V საუკუნეში არსებობდა, ხოლო ჩინეთიდან და კორეიდან მხოლოდ კიცუნეს უარყოფითი თვისებები გადმოვიდა. იგი მიიჩნევს, რომ XVI საუკუნის ჩანაწერების წიგნ ნიჰონ რიაკის თანახმად ადამიანები და მელები უძველეს იაპონიაში თანაცხოვრობდნენ და მრავალი ადგილობრივი ლეგენდა წარმოიშვა როგორც ამ თანაცხოვრობის შედეგი. ინარის შემსწავლელკი მეცნიერი კარენ სმაიერსი მიიჩნევს, რომ მელის კავშირი ბუდზიმთან და მისი წარმოდგენა, როგორც მაცდენელი არსების, იაპონურ ფოლკლორში შევიდა მსგავსი ჩინური მითების გავლენით, თუმცა მყისვე აღნიშნავს, რომ ზოგი მითი საკუთრივ იაპონურია და აქედან გამომდინარე უნიკალურია. სიტყვა კიცუნეს სრული ეტიმოლოგია უცნობი. სიტყვის გამოყენების პირველი მაგალითი გვხვდება 794 წლის ტექსტში სინუაკუ კეგონკიო ონგი სიკი. ძველი წყაროებიდან ასევე აღსანიშნავია ნიჰონ რიოიკი (810–824) და ვამიო რუიჯუსო (მიახ. 934). ეს უძველესი წყაროები დაწერილია მანიოგანით, რომელიც ნათლად აჩვენებს ისტორიულ წარმოთქმას - კი1ტუნე. შემდგომში რამდენიმე დიქრონულმა ფონოლოგიურმა ცვლილებამ გამოიწვია სიტყვა "კუტუნეს" ევოლუცია და დღეს იგი გამოითქმის როგორც "კიცუნე". ↑ Goff, Janet. "Foxes in Japanese culture: beautiful or beastly?" Japan Quarterly 44:2 (April–June 1997). ↑ Nozaki, Kiyoshi. Kitsune — Japan's Fox of Mystery, Romance, and Humor. Tokyo: The Hokuseidô Press, 1961. 5 ↑ Nozaki. Kitsune. 3 ↑ Smyers 1999, pp.127–128
არგენტინის პრეზიდენტების სია

არგენტინას თავისი ისტორიის განმავლობაში სხვადასხვა ტიპის და დასახელების სახელმწიფოს მეთაურები მართავდა. ქვემოთ მოცემულ სიაში წარმოდგენილია არგენტინის მმართველები, რომლებიც ატარებდნენ პრეზიდენტის ტიტულს. Rulers.org — არგენტინის მმართველების სია არგენტინის ისტორიის ქრონოლოგია მენდელევიჩი, პაბლო (2010). El Final. Buenos Aires: Ediciones B. ISBN 978-987-627-166-0.  როსა, ხოსე მარია (1974). არგენტინის ისტორია. Buenos Aires: Editorial Oriente S.A..  ↑ 1.0 1.1 1.2 Mendelevich, p. 23-32 ↑ Mendelevich, p. 38-41 ↑ 3.0 3.1 Mendelevich, p. 42-45 ↑ 4.0 4.1 4.2 Mendelevich, p.46-52 ↑ Mendelevich, p. 53-56 ↑ 6.0 6.1 Mendelevich, p. 57-65 ↑ 7.0 7.1 Mendelevich, p. 66-72 ↑ Mendelevich, p. 73-79 ↑ 9.0 9.1 Mendelevich, p. 80-88 ↑ 10.0 10.1 Mendelevich, p. 89-101 ↑ 11.0 11.1 Mendelevich, p. 102-112 ↑ Mendelevich, p. 113-125 ↑ Mendelevich, p. 126-129 ↑ Mendelevich, p. 130—131 ↑ Mendelevich, p. 130-135 ↑ 16.0 16.1 16.2 16.3 16.4 16.5 Mendelevich, p. 136-155 ↑ Mendelevich, p. 145 ↑ Mendelevich, p. 156-176 ↑ 19.0 19.1 Mendelevich, p. 177-186 ↑ 20.0 20.1 Mendelevich, p. 187-195 ↑ Mendelevich, p. 193 ↑ 22.0 22.1 22.2 22.3 Mendelevich, p. 196-214 ↑ 23.0 23.1 23.2 Mendelevich, p. 215-228 ↑ Mendelevich, p. 223 ↑ Mendelevich, p. 229-235 ↑ 26.0 26.1 26.2 26.3 Mendelevich, p. 236-241 ↑ Mendelevich, p. 242-245 ↑ Mendelevich, p. 247-252 ↑ Mendelevich, p. 253-262 ↑ 30.0 30.1 Mendelevich, p. 263-277 ↑ Mendelevich, p. 278-282 ↑ Mendelevich, p. 283-292
ხუსტისიალისტური პარტია

ხუსტისიალისტური პარტია (ესპ. Partido Justicialista, PJ) — პერონისტული პარტია არგენტინაში, პერონისტული მოძრაობის მთავარი ძალა. პარტიის წევრია ქვეყნის ამჟამინდელი პრეზიდენტი კრისტინა ფერნანდესი, ამავე პარტიის რიგებიდან იყვნენ ყოფილი პრეზიდენტები ნესტორ კირხნერი და ედუარდო დუალდე. არგენტინის დეპუტატთა პალატაში 257 ადგილიდან პარტია ფლობს 116 მანდატს. ასევე უმრავლესობაშია სენატში, 42 მანდატი 72-დან. 24 პროვინციის გუბერნატორიდან 16 ხუსტისიალისტური პარტიის წევრია. პარტია დააარსეს ხუან და ევიტა პერონებმა 1947 წელს. პარტიის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2009-01-26 საიტზე Wayback Machine.
პერონიზმი

პერონიზმი ან ხუსტისიალიზმი (ესპ. Movimiento Nacional Justicialista, ესპ. Peronismo) — არგენტინის პოლიტიკური იდეოლოგია. დაკავშირებული პრეზიდენტ ხუან პერონის პოლიტიკასთან. კრიტიკოსები ამ პოლიტიკურ იდეოლოგიას ადარებენ იტალიურ ფაშიზმს, ასევე გოლიზმსა და ფრანკიზმს. არგენტინაში პერონიზმი ითვლება ნეოლიბერალიზმის ალტერნატივად. მიმდინარეობა ჩამოყალიბდა 1940-იან წლებში.თავისი გავლენა იდეოლოგიამ კვლავ შეინარჩუნა პერონის გარდაცვალების შემდეგაც (1974 წ.). პერონისტები ხელისუფლებაში იყვნენ 1946-1955, 1973-1976, 1989-1999 წლებში, ასევე ხელისუფლებაში არიან 2002 წლიდან დღემდე. პერონისტული პარტიის წარმომადგენელმა ედუარდო დუალდემ ქვეყანა ეკონომიკური კრიზისიდან გამოიყვანა, მასთანაა დაკავშირებული ასევე 2002 წელს ქვეყნის პოლიტიკური სტაბილიზაციაც. ხუსტისიალისტური პარტია პერონიზმი არგენტინაში
ლექეთის წმინდა ნინოს ტაძარი

ლექეთის წმინდა ნინოს ტაძარი – შუა საუკუნეების ქართული ტაძარი სოფელ ლექეთის (ისტორიული წყაროების "ლექართი") მახლობლად, 3 კმ–ზე (ამჟამად აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კახის რაიონში, ისტორიული ჰერეთი, საინგილო). შუა საუკუნეებში აქ ყოფილა დიდი მონასტერი. დღეს ნანგრევებადაა ქცეული. ლექეთის მონასტრის ანსამბლი ძველად გალავნით ყოფილა შემოვლებული, რომლის ნანგრევები დღესაც შეიმჩნევა. კომპლექსის ნანგრევები იყოფა: ზედა და ქვედა ეკლესიებად. ზედა ეკლესიათა ნანგრევთა შორის საყურადღებოა ყველაზე დიდი ტაძარი: მეორე ტაძარი რომელიც ქვემო ეკლესიების ჯგუფს განეკუთვნება, გამოკვლეულია 1940 წელს არქიტექტორ პ. დ. ბარანოვსკის მიერ. ბარანოვსკი აღნიშნულ ძეგლს მიაკუთვნებდა შიგა ტეტრაკონქურ „ცენტრალური გეგმის“ მქონე ნაგებობათა ტიპებს. აღსანიშნავია რომ აღნიშნული ტაძრის ნანგრევებში ვერ აღმოჩნდა ხუროთმოძღვრული მორთულობის რაიმენაირი ელემენტი. ამ თვალსაზრისით ის ძალზედ ჩამორჩება მის მონათესავე იდენტური ძეგლების ბანასა და ზვართნოცის მრავალფეროვან ბრწყინვალე ორნამენტალურ-დეკორულ გადაწყვეტას. შეიძლება ითქვას რომ იგი უკან იხევს, აგრეთვე ქრონოლოგიურადაც. ბანასა და ზვართნოცის ტაძრებთან შედარებით მისი სამშენებლო ტექნიკა რამდენადმე არქაულად გამოიყურება და მრავალი საყურადღებო განმასხვავებელი მკაცრი სამშენებლო ტრადიციებით ხასიათდება. ეს არქაულობა არ არის შედეგი პროვინციული ჩამორჩენილობისა, არამედ იგი წინ უსწრებს ბანასა და ზვართნოცის მშენებლობის პერიოდს, რის გამოც ლექართის მრგვალი ტაძრის სამშენებლო ტექნიკა ადრინდელი ეპოქის დამახასიათებელ ელემენტებს ატარებს. ამიტომ როგორც ცნობილია, ყველაზე უძველესი იდენტური ძეგლის - სირიის ბოსრეს ტაძრის (512 წ.) მშენებლობის პერიოდს აკუთვნებენ, ამის გამო ლექართის მრგვალი ტაძარი შეიძლება ჩაითვალოს ბანასა და ზვართნოცის ტაძრების წინამორბედ ძეგლად. შესაბამისად მისი მიკუთვნება შეიძლება V-VI საუკუნეების საყურადღებო ძეგლებს შორის. წმინდა ნინოს ტაძარი უნიკალური ნაგებობა იყო. ზოგი მკვლევარის აზრით აგებულია ძველი წარმართული მთვარის სალოცავი ტაძრის ადგილზე (ი. ადამია). ენათესავება ბანას ტაძარს. წმინდა ნინოს ტაძარი გეგმით წრიული ნაგებობა იყო, შიგნით მოთავსებული ტეტრაკონქით, გარედან მთელ პერიმეტრზე (დაახლოებით ერთი მესამედის გარდა) სვეტებზე დაყრდნობილი მონუმენტური თაღები ჰქონდა შემოვლებული (მას მრგვალ ტაძარსაც უწოდებენ). ნაგებია ადგილობრივი რიყისა და შირიმის ქვით, გამოყენებულია დასავლეთ საქართველოდან ჩამოტანილი სუფთად გათლილი თეთრი ქვებიც, რომელთა შორის ბევრი წარწერიანი იყო (დღეს დაკარგულია). ტაძრის ირგვლივ კიდევ 12-მდე ეკლესიის ნანგრევებია, რომლებსაც თითქმის XX საუკუნის დამდეგამდე ჰქონდათ შენარჩუნებული ძველ ბრწყინვალებათა ნიშნები - ჩუქურთმები, წარწერები, მხატვრობა. ბორსას კათედრალი (სირია) ბანა (ისტორიული ტაო - თურქეთის ტერიტორიაზე) ზვართნოცი (სომხეთი) ანისი (ისტორიული სომხეთი - თურქეთის ტერიტორიაზე) ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 337. ადამია ი.,„ძველი ჰერეთის ხუროთმოძღვრული ძეგლები“, // ჟურ. ძეგლის მეგობარი, №. 19 თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1969 წელი. — გვ. 47-50 ↑ არნ. ჩიქობავა, ენათმეცნიერების შესავალი, თბ. 1952 წ. გვ. 203 ↑ ზ. ედილი, საინგილო, თბ., 1947, გვ. 156
27 მარტი

27 მარტი — გრიგორიანული კალენდრის 86-ე დღე (ნაკიან წლებში – 87-ე დღე). წლის ბოლომდე დარჩენილია 279 დღე. 1854 : ყირიმის ომი — ბრიტანეთმა რუსეთს ომი გამოუცხადა. 1871 : გაიმართა რაგბის პირველი საერთაშორისო მატჩი ინგლისისა და შოტლანდიის გუნდებს შორის. 1905 : თბილისის ფუნიკულიორი გაიხსნა. 1918 : მოლდოვა და ბესარაბია რუმინეთს შეუერთდა. 1958 : ნიკიტა ხრუშჩოვი სსრკ-ის პრემიერ-მინისტრი გახდა. 1968 : სუჰარტო ინდონეზიის პრეზიდენტი გახდა. 2020 : ჩრდილოეთი მაკედონია ნატოს 30-ე წევრი გახდა. 2023 : შოტლანდიის ნაციონალური პარტიის ლიდერად და ქვეყნის პირველ მინისტრად ჰამზა იუსაფი აირჩიეს. 972: რობერ II — საფრანგეთის მეფე 1785: ლუი XVII — საფრანგეთის მეფე 1845: ვილჰელმ კონრად რენტგენი — გერმანელი ფიზიკოსი 1871: ჰაინრიხ მანი — გერმანელი მწერალი 1873: ქრისტეფორე III — საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი 1881: სიმონ ავალიანი — ქართველი ისტორიკოსი 1886: სერგეი კიროვი — რუსი რევოლუციონისტი 1899: შალვა ალხაზიშვილი — ქართველი კრიტიკოსი, ხელოვნებათმცოდნე 1909: ბენ უებსტერი — ჯაზის ამერიკელი მუსიკოსი 1927: მსტისლავ როსტროპოვიჩი — რუსი ჩელისტი და დირიჟორი 1939: იოსებ კეჭაყმაძე — ქართველი კომპოზიტორი 1963: კვენტინ ტარანტინო — ამერიკელი კინორეჟისორი, სცენარისტი, მსახიობი, კინოპროდიუსერი და კინოოპერატორი 1970: მერაია კერი — ამერიკელი მომღერალი 1625: ჯეიმზ I — ინგლისის, ირლანდიისა და შოტლანდიის მეფე 1833: ჟაკ ფრანსუა გამბა — ფრანგი მოგზაური და ვაჭარი 1945: ჰალიდ ზია უშაქლიგილი — თურქი მწერალი და სახელმწიფო მოღვაწე 1968: იური გაგარინი — რუსი კოსმონავტი 1972: მორის ეშერი — ჰოლანდიელი მხატვარი და გრაფიკოსი 2006: სტანისლავ ლემი — პოლონელი მწერალი მართლმადიდებელი ეკლესია აღნიშნავს შემდეგი წმინდანების ხსენების დღეს: ღირსი ბენედიქტე ევსქიმონ აღმსარებელი აგრეთვე: მსოფლიო თეატრის დღე ანგოლა — გამარჯვების დღე მიანმარი — სამხედრო ძალების დღე სხვა თვეები
კატამარკის პროვინცია

კატამარკა (ესპ. Provincia de Catamarca) — არგენტინის პროვინცია, მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. ადმინისტრაციული ცენტრი – სან-ფერნანდო-დელ-ვალე-დე-კატამარკა. პროვინციის მოსახლეობა – 334 568 კაცი (2001). ფართობი – 102,602 კმ². პროვინცია მოიცავს 16 დეპარტამენტსა და 36 მუნიციპალიტეტს. პროვინციის ტერიტორიაზე აღმოჩენილია არგენტინის არქეოლოგიური კულტურები: ალამიტო, ბელენი, კონდორუასი. არგენტინის პროვინციები ოფიციალური საიტი (ესპანური) ისტორია დაარქივებული 2005-06-04 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) მნიშვნელოვანი ისტორიული თარიღები დაარქივებული 2007-01-15 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) CatamarcaWeb პორტალი დაარქივებული 2005-07-16 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) კატამარკის გიდი დაარქივებული 2017-07-10 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) ინფორმაცია სასტუმროების შესახებ დაარქივებული 2010-05-27 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) Hospital Interzonal de Niños Eva Peron დაარქივებული 2011-05-31 საიტზე Wayback Machine. ↑ https://data.iana.org/time-zones/tzdb-2021e/southamerica
კაზიმირ I

კაზიმირ I აღმდგენელი (პოლ. Kazimierz I Odnowiciel; დ. 25 ივლისი, 1016 — გ. 28 ნოემბერი, 1058) — პოლონეთის მთავარი (1039), პიასტების დინასტიის წარმომადგენელი. კაზიმირ I იყო პოლონეთის მეფის მიეშკო II ლამბერტის და რიკსა ლოტარინგიელის (რეინლანდ-პფალციის პფალცგრაფის ქალიშვილი) ვაჟიშვილი. მამის სიკვდილმა 1034 წ. ქვეყანა მძიმე სოციალურ-პოლიტიკურ კრიზისში ჩააგდო. მაღალმა არისტოკრატიამ და სასულიერმა პირებმა მთავრის და მისი დედის წინააღმდეგ ამბოხი დაიწყეს და ქვეყნიდან გააძევეს. ქვეყანაში დაიწყო ბრძოლა შლიახტებსა და გლეხობას შორის; ქრისტიანული სარწმუნოება რომელიც ახალი შემოსული იყო დაკნინებას განიცდის; სახელმწიფო ხელისუფლება მხოლოდ ქალაქებში შემორჩა. გლეხობის 1037—1038 წ. ამბოხება იმ დროისათვის ყველაზე დიდი აჯანყება იყო თავისი მასშტაბით. პოლონეთისაგან განცალკევდნენ პომორიე და მაზოვია, სადაც ადგილობრივი დინასტიები დამკვიდრნენ. შერყეული იქნა პოლონეთის სახელმწიფოებრიობის საფუძველი. ბოლო დარტყმა იყო — ჩეხეთის მთავრის ბრჟეტისლავ I შემოსევა 1038 წელს, რომელმაც აიღო გნეზნო, მან გაიტანა წმინდა ვოიცეხის ნაწილები და სილეზია ისევ შეუერთა ჩეხეთს. კაზიმირი ჯერ უნგრეთში მეფე იშტვან I წმინდასთან ცხოვრობდა, შემდეგ კი დედასთან საქსონიაში. პოლონეთში წარმართობის დაბრუნების და ჩეხეთის დაქვემდებარებაში შესვლის შიშით მის დასახმარებლად მოვიდა წმინდა რომის იმპერიის იმპერტორი ჰაინრიხ III (სრი). გერმანული ჯარების დახმარებით 1039 წ. კაზიმირ I აღადგინა თავისი ძალაუფლება პოლონეთში. ამბოხება ჩახშობილ იქნა, არისტოკრატები კი დაწყნარებული. მაგრამ მას იმპერატორის დახმარებისათვის ძვირი ფასი უნდა გადაეხადა: პოლონეთი აღიარებდა წმინდა რომის იმპერიის სუზერენიტეტს. 1042 წ. კაზიმირი დაქორწინდა კიევის დიდი მთავრის იაროსლავ ბრძენის დაზე, დობრონეგაზე (ნათლობით - მარია). რუსული ჯარის დახმარებით კაზიმირმა შეძლო პოლონეთისთვის დაებრუნებინა მაზოვია (1047 წ.) მაგრამ იმპერატორის პოზიციის გამო მან ვერ მოახერხა პომორიეს დაბრუნება, მხოლოდ აღმოსავლეთ პომორიემ ცნო პოლონეთის ხელისუფლება, დასავლეთ პომორიე დარჩა იმპერიის შემადგენლობაში. 1054 წ. პოლონეთს ხარკის გადახდის შემდეგ ჩეხეთმა დაუბრუნა სილეზია. სახელმწიფოს შიგნით კაზიმირი ცდილობდა მთავრის ხელისუფლების ავტორიტეტის ამაღლებას და ხელს უწყობდა ქრისტიანული სარწმუნოების განმტკიცებას ეკლესიებისა და მონასტრების აშენებით. კაზიმირ I მართველობის შედეგად მოხდა პოლონეთის სრული აღდგენა, რისი საფასურიც პოლონეთის დამოუკიდებლობის დაკარგვა იყო. (1042) დობრონეგა, კიევის დიდი მთავრის იაროსლავ ბრძენის და ბოლესლავ II გულადი (1042—1081), მთავარი და პოლონეთის მეფე (1058—1079) ვლადისლავ I ჰერმანი (1043—1102), პოლონეთის მთავარი (1079—1102) მიეშკო (16.04.1045 — 06.12.1065) სვეტოსლავა (1048 — 01.09.1126), ცოლად გაჰყვა (1062) ვრატისლავ II, ჩეხეთის მეფეს (2003) Gesta principum Polonorum:The Deeds of the Princes of the Poles. Central European University Press.  შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „კაზიმირ I“ ვიკისაწყობში.
ალამიტოს კულტურა

ალამიტოს კულტურა — არქეოლოგიური კულტურა არგენტინაში, არსებობდა ძვ. წ. 400 – ახ. წ. 650 წლებს შორის კატამარკის პროვინციის ტერიტორიაზე. კარგად განვითარებული კავშირები აქვს კონდორუასის კულტურასთან, რომელმაც დიდი გავლენა იქონია ალამიტოს კულტურაზე. ეკონომიკა დამყარებული იყო სოფლის მეურნეობაზე, ამრავლებდნენ ლამებს. ალამიტოს კულტურას ეკუთვნის ქვის მონოლითური, რელიგიური დანიშნულების, სკულპტურები. Sepia Arte დაარქივებული 2008-04-23 საიტზე Wayback Machine.
წნორი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი წნორი შეიძლება აღნიშნავდეს: წნორი — ქალაქი საქართველოში წნორი — მცენარე ტირიფისებრთა ოჯახისა
ელ-ბაიდა

ელ-ბაიდა (არაბ. البيضاء) — ლიბიის სიდიდით მეოთხე ქალაქი, მდებარეობს ჩრდილო–აღმოსავლეთ კირენაიკაში. იტალიის ოკუპაციის პერიოდში ლიბიის ინდუსტრიული და კომერციული ცენტრი. მისი მოსახლეობა დაახლოებით შეადგენს 250 000-ს. ↑ Fallingrain.com ↑ Beida დაარქივებული 2016-03-14 საიტზე Wayback Machine. Retrieved 28 September 2011. ↑ Libya Cyrene to re-enchant French. Libération (April 30, 2011). დაარქივებულია ორიგინალიდან — მაისი 14, 2020. ციტირების თარიღი: ნოემბერი 5, 2012. ↑ Libya Russian fears, Drogba & Libyan rebels. ESPNsoccernet (September 10, 2011). დაარქივებულია ორიგინალიდან — ნოემბერი 2, 2012. ციტირების თარიღი: ივლისი 6, 2021. ↑ Shahid, Anthony (March 6, 2011). „Free of Qaddafi, a City Tries to Build a New Order“. The New York Times.
ჰალიკარნასი

ჰალიკარნასი (ძვ. ბერძნ. Ἁλικαρνᾱσσός, Halikarnassós or Ἀλικαρνασσός, Alikarnassós; თურქ. Halikarnas) — ძველი ბერძნული პოლისი თანამედროვე ბოდრუმის ადგილას, თურქეთი. ქალაქი სახელგანთქმულია იქ მდებარე ჰალიკარნასის მავზოლეუმის გამო, რომელიც აშენდა ძვ. წ. 353-350 წლებში. მონუმენტი შეტანილია ძველი მსოფლიოს შვიდი საოცრების სიაში. ჰალიკარნასი იყო სპარსეთის იმპერიის ნაწილი, სანამ ალექსანდრე დიდმა არ დაიპყრო ძვ. წ. 334 წელს ალყის შედეგად. ჰეროდოტე (ძვ. წ. 484 – გ. დაახ. ძვ. წ. 425) — ძველი ბერძენი ისტორიკოსი. დიონისე ჰალიკარნასელი (ძვ. წ. I საუკუნე) — ძველი ბერძენი ისტორიკოსი. Livius The Tomb of Mausolus Mausoleum