laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
The Elder Scrolls V: Skyrim – Hearthfire

The Elder Scrolls V: Skyrim – Hearthfire — რიგით მეორე გადმოტვირთვადი კონტენტი ღია სამყაროს მოქმედებითი როლური ვიდეო თამაშის The Elder Scrolls V: Skyrim-ისთვის. თამაში შეიმუშავა კომპანია Bethesda Game Studios-მა და გამოსცა Bethesda Softworks-მა. Xbox 360-ის ვერსია გამოვიდა 2012 წლის 4 სექტემბერს, Microsoft Windows-ის ვერსია გამოიცა Steam-ის მეშვეობით 2012 წლის 5 ოქტომბერს, ხოლო PlayStation 3-ის ვერსიის რელიზი შედგა ცოტა მოგვიანებით, 2013 წლის 19 თებერვალს ჩრდილოეთ ამერიკაში, ხოლო ევროპაში - 2013 წლის 20 თებერვალს. Skyrim-ის სხვა დამატებების მსგავსად, Hearthfire-ის გეიმპლეი არის ღია სამყაროს ტიპის, სადაც შესაძლებელია თამაშის ტერიტორიაზე თავისუფლად მოგზაურობა, პერსონაჟების შექმნა, კუესტების შესრულება ან მათი გადადება განუსაზღვრელი დროით, თუმცა მასში დამატებული არის სიახლეებიც: ერთ-ერთი ძირითადი სიახლე არის თამაშში საკუთარი მიწის შეძენის შესაძლებლობა, საცხოვრებელი სახლის შენება სხვადასხვა მატერიალებით - ეს შეძილება იყოს, როგორც მცირე, ასევე დიდი ზომის სახლი. ასევე მოთამაშეს შეუძლია დაკავდეს თევზაობით, ფერმაში მუშაობით და ა.შ. შეუძლია იყოლიოს ოჯახი - ცოლი და შვილები. მთავარ მიზანს წარმოადგენს საკუთარი მიწის დაცვა სხვადასხვა მტრისგან. Hearthfire-მა კრიტიკოსებისგან მიიღო შერეული შეფასებები. საერთო განხილვის საიტზე GameRankings-ზე თამაში Xbox 360-ის ვერსია ფლობს 61.60% და PS3-ს ვერსია 73.75%, რაც შეეხება Metacritic-ს, GameRankings-თან შედარებით, იგი დაბალი ქულებით შემოიფარგლა და Xbox 360-ის ვერსიას დაუწერა 100-დან 54 ქულა, ხოლო PS3-ის ვერსიას - 100-დან 69 ქულა. Skyrim Dawnguard Dragonborn ოფიციალური საიტი ↑ Hearthfire – Coming to Xbox LIVE on September 4th (Updated) | Bethesda Blog. Bethblog.com (2012-08-28). ციტირების თარიღი: 2013-09-13. ↑ Hearthfire available on Steam | Bethesda Blog ↑ Sipple, Brian. (18 იანვარი, 2013) 'Skyrim's' 'Dragonborn,' 'Hearthfire' & 'Dawnguard' Finally Confirmed for February PS3 Release. GameRant.com. ციტირების თარიღი: 21 იანვარი, 2013. ↑ Skyrim Hearthfire Releasing On PS3 Today (19 თებერვალი, 2013). ციტირების თარიღი: 28 თებერვალი, 2013. ↑ PS3 Skyrim DLC Release Date: Hearthfire Releases Tomorrow, Feb. 19, Followed By Dawnguard One Week Later (]18 იანვარი, 2013). ციტირების თარიღი: ~7 მარტი, 2013. ↑ Phillips, Tom. (2012-08-28) Skyrim: Hearthfire DLC allows you to build a house, adopt a child • News • Xbox 360 •. Eurogamer.net. ციტირების თარიღი: 2013-09-13. ↑ The Elder Scrolls V: Skyrim - Hearthfire for Xbox 360. GameRankings (2012-09-04). ციტირების თარიღი: 2013-09-13. ↑ The Elder Scrolls V: Skyrim - Hearthfire for PlayStation 3. GameRankings (2013-02-19). ციტირების თარიღი: 2013-09-13. ↑ The Elder Scrolls V: Skyrim - Hearthfire for Xbox 360 Reviews. Metacritic (2012-09-04). ციტირების თარიღი: 2013-09-13. ↑ The Elder Scrolls V: Skyrim - Hearthfire for PlayStation 3 Reviews. Metacritic (2013-02-19). ციტირების თარიღი: 2013-09-13.
ტუნისის ჰიმნი

სამშობლოს დამცველები (არაბ. حماة الحمى; ინგლ. Ḥumāt al-Ḥimá) — ტუნისის ეროვნული ჰიმნი. ტექსტის ავტორებია: მოსტაფა სადიქ ალ-რაფიი და აბულ-ქაჯემ ეჩჰები. ჰიმნის სიტყვები მოდის ლიბანში დაბადებული ეგვიპტელი პოეტის, მოსტაფა სადიქ ალ-რაფიის 1930 წლის ლექსიდან. მიუხედავად იმისა, რომ ზოგი ამბობს, რომ მელოდია ლექსისთვის იყო დაკომპლექტებული მუჰამედ აბდელ ვაჰაბი მიერ, ტუნისელი მუსიკათმცოდნე სალაჰ ელ-მაჰდი აცხადებს, რომ ჰიმნის მელოდია დაიწერა პოეტ აჰმედ ხეირედინის მიერ, ხოლო ორიგინალური მუსიკა პოემისთვის იყო დაკომპლექტებული ზაქარია აჰმადის მიერ. ჰიმნის ბოლო ვერსია დაიწერა აბულ-ქაჯემ ეჩჰების მიერ. ელ-მაჰდის თქმით, ჰიმნის ეს ვერსია, 1955 წლის ივნისში ნაციონალისტმა მონგი სლიმმა გამოიყენა ჰიმნად. ცნობილი, როგორც რევოლუციის ჰიმნი, იგი ჟღერდებოდა მმართველი პარტიის Neo Destour-ის შეხვედრების დროს, რომელმაც მოგვიანებით შეცვალა თავისი სახელი და გახდა სოციალისტური დესტურის პარტია. Ḥumāt al-Ḥimá დროებით გამოიყენებოდა, როგორც ეროვნული ჰიმნი, მონარქიის დასარულს 1957 წლის 25 ივლისიდან 1957 წლამდე, როდესაც მიიღეს ჰიმნად ალ-ხალიდი, როგორც ოფიციალური ჰიმნი, ხოლო 1958 წლის 20 მარტს, იგი შეცვალა Salam al-Bey-მა. Ḥumāt al-Ḥimá ჩაანაცვლა ალ-ხალიდმა, 1987 წლის 7 ნოემბრის პუტჩის დროს, რომელიც მოაწყო პრეზიდენტმა ზინ ელ-აბიდინ ბენ ალიმ. ტუნისის დროშა ტუნისის გერბი ↑ National Anthems of the World Organisation. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-04. ციტირების თარიღი: 2016-07-08. ↑ Students of the World ↑ Darwich, Hasan (2005). Alhan Zaman. Cairo: Culture Palaces Corporation, გვ. 343–344.  ↑ Cheraït, Abderrazak (2002). Abou el Kacem Chebbi. Tunis: Appolonia, გვ. 19.  ↑ Tunisian National Anthem on NationalAntems.info
Alfa Romeo Carabo

Alfa Romeo Carabo (ბერტონე ალფა რომეო კარაბო) — სარბოლო ავტომანქანა, რომელიც შემუშავებულია იტალიური საავტომობილო კომპანია Alfa Romeo-ს მიერ. მანქანა ცნობილია გარდამავალი მწვანე შეფერილობით, რითაც ხოჭო კარაბოს მოგვაგონებს. „კარაბო“ 1968 წლის პარიზის ავტოშოუსათვის შეიქმნა და მისი ავტორი ბერტონეს დიზაინის სახლში მოღვაწე იტალიელი მარჩელო განდინია. განდინის აგრეთვე ეკუთვნის ისეთი ცნობილი ავტომობილების დიზაინი, როგორიცაა „ლამბორჯინი ქაუნთაჩი“, „ლანიკა სტრატოსი“, და „ბუგატი EB110“. 70-იან წლებში დიზაინერები განუდგნენ მსუბუქ, მომრგვალებულ ფორმებს და ხისტ, მკვეთრ ფორმებზე გადავიდნენ. გემოვნების ცვლილება ყველაზე კარგად ლამბორჯინი „მიურადან“ „ქაუნთაჩზე“ გადასვლისას იგრძნობა. კარაბოს ინტერიერში სწორი ხაზები და მართკუთხა ფორმები სჭარბობს, ხოლო ავტომობილში მაღლა ასაწევი კარებიდან შეიძლება დაჯდომა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: Alfa Romeo Carabo ჯონ ლამი, „სუპერმანქანები“, თბ., 2009
ეტ-ტადამუნი

ეტ-ტადამუნ-ელ-მნიჰლა (არაბ. التضامن المنيهلة) — ქალაქი ჩრდილოეთ ტუნისში. განეკუთვნება ქვეყნის უდიდეს საქალაქო აგლომერაციას, რომლის ცენტრიცაა დედაქალაქი ტუნისი. პრაქტიკულად წარმოადგენს მის დასავლეთ გარეუბანს. ქალაქი დაარსდა 1970-იან წლებში ქალაქების ტადამუნისა (რომლის სახელწოდებაც ითარგმნება, როგორც სოლიდარობა) და მნიჰლას შეერთებით. ადმინისტრაციულად შედის არიანის ვილაიეთის შემადგენლობაში. 2014 წლის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობს 196 298 ადამიანი და იგი ამ მონაცემების მიხედვით მეოთხე ქალაქია ქვეყანაში. ტუნისის რევოლუციის დროს ქალაქში მიმდინარეობდა შეტაკებები დემონსტრანტებსა და სამთავრობო ძალებს შორის. იყო მსხვერპლიც. Présentation de l’Ariana sur le site de la ville de Grasse დაარქივებული 2007-11-18 საიტზე Wayback Machine. Cité des sciences de Tunis დაარქივებული 2020-05-22 საიტზე Wayback Machine.
გაბესი

გაბესი (არაბ. قابس‎) — ქალაქი ტუნისში. მდებარეობს გაბესის ყურის ნაპირზე. გაბესის ვილაიეთის ადმინისტრაციული ცენტრი. მოსახლეობა 152 921 კაცი (2014). ანტიკურ პერიოდში ქალაქს ეწოდებოდა ტაკაპე. სტრაბონი ტაკაპეს მოიხსენიებს როგორც გაბესის ყურის უმნიშვნელოვანეს პორტს. VII საუკუნეში დაიპყრეს მუსულმანებმა. 1881 წლიდან ქალაქი ფრანგული პროტექტორატის ქვეშაა. მეორე მსოფლიო ომის დროს თითქმის მთლიანად დაინგრა. 1956 წლიდან შედის დამოუკიდებელი ტუნისის შემადგენლობაში. 2013 წლიდან დამეგობრებულია ქალაქ ტრაპიზონთან. გაბესი ცნობილია თავისი ბაზრით. გაბესის ოაზისი შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის საცდელ სიაში. ქალაქის მიმდებარე ტერიტორიაზე ტურისტების ყურადღებას იქცევს ბერბერების სოფელი მატმატა. Gabès official website დაარქივებული 2010-04-12 საიტზე Wayback Machine. "Gabès: Oasis on the Sea" from Lexicorient დაარქივებული 2012-10-30 საიტზე Wayback Machine. ↑ KARDEŞ ŞEHİRLER" PROTOKOLÜ İMZALANAN ŞEHİRLER დაარქივებული 2019-12-23 საიტზე Wayback Machine. (თურქული) ↑ გაბესის ოაზისი
BMW M1

BMW M1 — სარბოლო ავტომანქანა, რომელიც შემუშავებულია გერმანული საავტომობილო კომპანია BMW-ს მიერ. M1-ს პოლ ბრაკის 1972 წლის turbo-ს ზეგავლენა ეტყობა. M1 ასევე გიუგაროს მიერ შექმნილი Lotus Espriti-სა და Delorien-ის კარგად ცნობილი ფორმების უფრო დახვეწილი ვარიანტია. BMW-ს ძალიან უნდოდა რბოლებში გერმანელი კონკურენტის Porsche-ს დამარცხება და ძარის წინა ნაწილში განლაგებული ძრავას მქონე CSi კუპეები გამოსცადა, თუმცა ეს საკმარისი არ აღმოჩნდა და ამიტომ ძარის შუა ნაწილში განლაგებულ ძრავას მქონე კუპეების შექმნა გადაწყვიტა. ახალ ძრავას M1 ეწოდა და ის BMW motorsport-მა შექმნა. ექსტერიერის ფორმა ცნობილ იტალიელ დიზაინერ ჯორჯეტო გიუგაროს ეკუთვნის. სავალი ნაწილის შექმნა Lamborjini-ს დაევალა. სავალი ნაწილი და შუშაბოჭკო იტალიაში დამზადდა, თუმცა მანქანა გერმანიაში აიგო. მცდელობა წარმატებული აღმოჩნდა, მაგრამ პროექტი მეტისმეტად გაიწელა და ავტომობილს რბოლებში დაშვებასთან დაკავშირებით პრობლემები შეექმნა. საბოლოოდ M1 აშშ-ს IMSA სერიაში და PRICAR-ის სერიაში გამოსცადეს. BMW M1-ის მხოლოდ 450 ეგზემპლარი აიწყო. განსაკუთრებით აღსანიშნავია ავტომობილის უკანა ფანჯრების ჟალუზები, რაც 70-იანების ბევრ ავტომობილს ახასიათებდა. ამის გარდა, M1 არჭურვილია ექვსცილინდრიანი, 277 ცხენის ძალის და 243 ფუნტი/ფუტზე ბრუნვის მომენტის მქონე ძრავათი. M1-ს ხელის ხუთსიჩქარიანი ZF გადაცემის კოლოფი აქვს. M1-ის ინტერიერი თანამედროვე სტანდარტებით ღარიბულად გამოიყურება, თუმცა საკმაოდ ფუნქციონალურია. ინსტრუმენტების პანელი ბრტყელია და შთამბეჭდავი ეკრანი აქვს, ხოლო სავარძლები ოდნავ ბრტყელი და კომფორტულია. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: BMW M1 ჯონ ლამი, „სუპერმანქანები“, თბ., 2009
ბიზერტა

ბიზერტა (არაბ. بنزرت) — ქალაქი ჩრდილოეთ ტუნისში. ხმელთაშუა ზღვის ნავსადგური. აფრიკის უკიდურეს ჩრდილოეთ წერტილ ბენ-სეკას კონცხთან ახლოს. ტუნისის და მთელი აფრიკის ყველაზე ჩრდილოეთით მდებარე ქალაქი. ბიზერტა დააარსეს ფინიკიელებმა ძვ. წ. I საუკუნეში. ბიზერტის პორტი მდებარეობის გამო მნიშვნელოვან როლს თამაშობდა ისტორიაში. XVI საუკუნეში ქალაქი ხმელთაშუა ზღვის მეკობრეების ბაზა გახდა. XIX საუკუნის ბოლოს დაიწყო რკინიგზის გაყვანა, გზების დაგება, პორტის გაფართოება. 1891-1895 წლებში გაიყვანეს არხი, რომლითაც დააკავშირეს ბიზერტის ტბა და ხმელთაშუა ზღვა. 1895 წლისთვის ნავსადგური გაიხსნა საერთაშორისო ვაჭრობისთვის. ქალაქი მალევე გადავიდა საფრანგეთის სამხედრო-საზღვაო ფლოტის დაქვემდებარებაში. 1961 წელ საფრანგეთსა და ტუნისს შორის გაიმართა შეიარაღებული კონფლიქტი ბიზერტის ნავსადგურისათვის, რომელიც ბიზერტის კრიზისის სახელითაა ცნობილი. ბიზერტის ნავსადგური ბიზერტის ხიდი ალექსანდრე ნეველის ეკლესია ოფიციალური ვებ-გვერდი დაარქივებული 2010-01-04 საიტზე Wayback Machine. "Encyclopedia of the Orient" დაარქივებული 2012-07-14 საიტზე Wayback Machine.
კონსტანტინე კემულარია

კონსტანტინე (კოტე) კემულარია (დ. 20 მარტი, 1954, ხობი) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარე 2004-2005 წლებში. კონსტანტინე კემულარია დაიბადა 1954 წლის 20 მარტს, ქალაქ ხობში. 1975 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი; 1979—1980 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის სამართლის ინსტიტუტში უმცროს მეცნიერ თანამშრომლად; 1980 წელს ჩაირიცხა საკავშირო მეცნიერებათა აკადემიის სახელმწიფოსა და სამართლის ინსტიტუტის ასპირანტურაში (ქ. მოსკოვი); 1980—1983 წლებში ამავე ინსტიტუტის მეცნიერ თანამშრომელია; 1983 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია სისხლის სამართლის პროცესში; 1983—1987 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის სამართლის ინსტიტუტის უფროს მეცნიერ თანამშრომელად; 1975 წელს, უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ, მუშაობდა ქ. სოხუმის პროკურატურაში გამომძიებლად; 1976—1979 წლებში ქ. ქუთაისის პროკურატურის უფროსი გამომძიებელია; 1987—1992 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პროკურატურის სამმართველოს პროკურორი, ქ. ჭიათურის პროკურორი, საქართველოს რესპუბლიკის პროკურატურის განყოფილების გამგის მოადგილე, სამმართველოს უფროსი, არჩეული იყო პროკურატურის კოლეგიის წევრად. ამავე პერიოდში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დოცენტი. კონსტანტინე კემულარია 1992—1993 წლებში იყო საქართველოს იუსტიციის მინისტრი; 1994—1995 წლებში ქ. მოსკოვის იურიდიული სამსახურის „ინიურკონსალტინგის“ ხელმძღვანელი; 1995წელს თბილისში ჩამოაყალიბა საერთაშორისო იურიდიული კომპანია „ინიურსერვისი“; 1998 წელს არჩეულ იქნა ქ. თბილისის საკრებულოს წევრად, ხელმძღვანელობდა იურიდიულ კომისიას; 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ხობის მაჟორიტარი) ფრაქცია „ნაციონალური მოძრაობის“ თავმჯდომარე; 2004 წლის თებერვლიდან ივნისამდე იყო საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი რუსეთის ფედერაციაში; 2004 წლის ივნისიდან 2005 წლის თებერვლამდე იყო საქართველოს უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარე. კონსტანტინე კემულარია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი კონსტანტინე კემულარია — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარეები
ბიზერტის კრიზისი

ბიზერტის კრიზისი (ფრანგ. Crise de Bizerte) — სამხედრო კონფლიქტი საფრანგეთსა და ტუნისს შორის. მიმდინარეობდა 1961 წლის 19 ივლისიდან 23 ივლისამდე. კონფლიქტის საგანი იყო ბიზერტის ნავსადგური, რომელიც ტუნისის დამოუკიდებლობის მიღების შემდეგაც (1956 წ.) რჩებოდა საფრანგეთის გავლენის სფეროში. ტუნისის დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ საფრანგეთმა, 1955 წლის 3 ივნისს დადებული შიდა ავტონომიების ხელშეკრულების თანახმად შეინარჩუნა კონტროლი ტუნისის გარკვეულ ტერიტორიებზე. ეს ტერიტორიები იყო ქალაქი ბიზერტა და ტუნისის სამხრეთი ნაწილი. 1956 წლის 22 მარტს, დამოუკიდებლობის გამოცხადებიდან ორ დღეში, ტუნისის პრეზიდენტმა ჰაბიბ ბურგიბამ გამოაცხადა, რომ მისი მიზანია ფრანგული ჯარის გასვლა ტუნისის მთელი ტერიტორიიდან. ტუნისის სამხრეთიდან საფრანგეთის ჯარი გავიდა 1958 წელს, ხოლო ბიზერტა კვლავ რჩებოდა საფრანგეთის ხელში, როგორც საფრანგეთის სამხედრო-საზღვაო ფლოტის სტრატეგიული ბაზა. 1961 წლის 27 თებერვალს ჰაბიბ ბურგიბა შეხვდა შარლ დე გოლს. აღნიშნულ შეხვედრაზე საფრანგეთის პრეზიდენტმა განაცხადა, რომ ბიზერტის ბაზის არსებობა სტრატეგიულად უმნიშვნელოვანესია საფრანგეთის თავდაცვისათვის. 4 მაისს ფრანგმა ადმირალმა მორის ამანმა განუცხადა ტუნისის მთავრობას, რომ დაიწყო ასაფრენი ბილიკის გაფართოება, რომელიც 1,5 მეტრით გადადიოდა ტუნისის კუთვნილ ტერიტორიაზე. პრაქტიკულად გაფართოება უკვე დაწყებული იყო 15 აპრილს, გაფრთხილების გარეშე. ბურგიბამ საპასუხო ნაბიჯები გადადგა: ეროვნულმა გვარიდიამ ტუნისელი მუშები აიძულა შეეჩერებინათ მუშაობა. 15 ივნისს პრაქტიკულად შეწყდა ასაფრენ ბილიკზე მუშაობა, ხოლო საბოლოოდ 24 ივნისს ადმირალმა ამანმა გასცა ბრძანება მშენებლობის შეწყვეტის შესახებ. შემდეგ ტუნისმა ააგო დამცავი კედელი ბაზის პერიმეტრზე, რომელმაც საფრანგეთის უკმაყოფილება და სიტუაციის დაძაბვა გამოიწვია. 6 ივლისს ბიზერტაში გაიმართა მრავალათასიანი მიტინგი ჯარის გაყვანის მოთხოვნით. დე გოლისთვის მსგავის ზეწოლა მიუღებელი აღმოჩნდა. 7-13 ივლისს მთელი ტუნისის ტერიტორიაზე გაიმართა მიტინგები, სადაც მოხალისებმა გამოთქვეს ბიზერტის დაცვის სურვილი. ბაზის მთელ პერიმეტრზე სანგრები გათხარეს. ბაზის სამხედრო მომსახურეთა რაოდენობა 7 700 კაცს მოითვლიდა. 13 ივლისს ტუნისის არმია საომარ მზადყოფნაში მოიყვანეს. 19 ივლისს ტუნისის სამმა ბატალიონმა არტილერიის მხარდაჭერით დაიკავეს პოზიციები. საფრანგეთის პრეზიდენტმა მიიღო ბიზერტაში შეჭრის გადაწყვეტილება. 21-22 ივლისის ღამეს გაიმართა გაეროს უშიშროების საბჭოს რიგგარეშე სხდომა, სადაც განიხილეს ტუნისში შექმნილი სიტუაცია. 22 ივლისს ხელი მოაწერეს ცეცხლის შეწყვეტის ხელშეკრულებას. ფრანგულმა მხარემ შეწყვიტა საომარი მოქმედებები. 23 ივლისის დილის რვა საათზე ძალაში შევიდა ცეცხლის სრული შეწყვეტის ხელშეკრულება. საბოლოოდ ფრანგულმა ფლოტმა ბიზერტა დატოვა 1963 წლის 15 ოქტომბერს. აღნიშნული დღე ტუნისის ეროვნული დღესასწაულია. Sébastien Abis, Bizerte, otage de l'histoire, L'Harmattan, coll. Histoire et perspectives méditerranéennes, Paris, 2011. ISBN 9782296554009 (ფრანგული) Tahar Belkhodja, Les trois décennies Bourguiba, Publisud, Paris, 1998 (ფრანგული) Noureddine Boujellabia, La Bataille de Bizerte, Sud Éditions, Tunis, 2004. ISBN 9973844416 (ფრანგული) Omar Khlifi, Bizerte, MC-Editions, Carthage, 2001. ISBN 9973807197 (ფრანგული)
ჰასეკი სულთანი

ჰასეკი სულთანი (ოსმ. خاصکي السلطان او خاسكي السلطان) — ოსმალეთის სულთნის მეუღლის ან ხარჭის იმპერიული ტიტული. დროის ადრეული პერიოდისთვის გამოიყენება ეს წოდება, ჰასეკი სულთანი. მისი მნიშვნელობაა „მთავარი მეუღლე“ ან „ერთი საყვარელი“ სულთანი. შემდგომ პერიოდში, მნიშვნელოვნად იწყება წოდების სახეცვლილება და იქცევა უფრო ზოგად ცნებად, როგორიცაა „იმპერიული მეუღლე“. ჰიურემ სულთანი, იყო სულეიმან დიდებულის მთავარი მეუღლე, რომელიც იყო ამ სათაურის პირველი მფლობელი. ჰასეკი სულთანი გამოიყენებოდა მხოლოდ მე-16, მე-17 საუკუნეში. ამის შემდეგ, ქადინ ეფენდი გახდა უმაღლესი ხარისხის იმპერიეული წოდება სულთნის ცოლებისთვის. სიტყვა haseki (خسكي-خاصکي-خاسكي) მომდინარეობს არაბულიდან და ნიშნავს „ატრიბუტი რაღაც ექსკლუზიურად“. სულთანი (سلطان) ეს სიტყვა არაბული წარმოშობისაა, რაც ნიშნავს, „ორგანოს“ ან „სამფლობელოს“. მე-16 საუკუნის დასაწყისიდან, ამ სათაურს ატარებენ.  ჰასეკი ჰიურემ სულთანი (1502/04 - 1558) — ჰიურემი, პირველი ჰასეკი სულთანი, სულეიმან I-ის მეუღლე. იგი იყო პირველი ჰასეკი, პირველი მონა, რომელმაც 1-ზე მეტი შვილი გაუჩინა სულთანს, რადგან ეს მაშინ არ შეიძლებოდა. იგი იყო პირველი მონა, რომელიც სულთანმა ცოლად შეირთო და წესი დაარღვია. ჰიურემს 5 შვილი ეყოლა: შეჰზადე მეჰმედი, მიჰრიმაჰ სულთანი, სელიმ II , შეჰზადე ბაიაზიდი, შეჰზადე ჯიჰანგირი. მისი შვილი — სელიმი ტახტის მფლობელი გახდა მაგრამ ჰიურემი ამას ვერ მოესწრო და ვერ მიიღო ვალიდეს ტიტული. ჰასეკი აფიფე ნურბანუ ვალიდე სულთანი (1524 - 1583) — ნურბანუ, სელიმ II-ს მეუღლე. მისმა მეუღლემაც მამას მიბაძა და ნურბანუ ცოლად შეირთო, მანაც 1-ზე მეტი შვილი გააჩინა. მას და სელიმს ეყოლათ 4 შვილი: ესმაჰან სულთანი, გევერჰან სულთანი, შაჰ სულთანი, მურად III. მურადის მმართველობისას იყო ვალიდე სულთანი. ჰასეკი მაჰფეიქერ ქიოსემ ვალიდე სულთანი (1590 - 1651) — ქიოსემი, აჰმედ I-ის მეუღლე. მანაც წინამორბედი სულთნების მსგავსად შეირთო ცოლად ქიოსემი და ეყოლათ 9 შვილი: შეჰზადე მეჰმედი, აიშე სულთანი, ფატმა სულთანი, გევერჰან სულთანი, ჰანზადე სულთანი, მურად IV, შეჰზადე ქასიმი, შეჰზადე სულეიმანი, იბრაჰიმ I. მურადის, იბრაჰიმის და ასევე მისი შვილიშვილის — მეჰმედ IV-ს მმართველობის დროს იყო ვალიდე სულთანი. ↑ Bianchi, Thomas Xavier (1831) Vocabulaire français-turc à l'usage des interprètes: des commerçans, des navigateurs, et autres voyageurs dans le Levant. Paris: Éverat, გვ. 830. ციტირების თარიღი: November 24, 2014.  ↑ Peirce (1993) p.107 ↑ Peirce (1993) p.91 ↑ Davis (1986)
ჩრდილოეთი კაპლანდი

ჩრდილოეთი კაპლანდი (ინგლ. Northern Cape, აფრ. Noord-Kaap, კოს. Mntla-Koloni, ტსვანა Kapa Bokone) — სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის 9 პროვინციიდან ერთ-ერთი. ფართობის მხრივ იგი ყველაზე დიდი პროვინციაა ქვეყანაში, უკავია ტერიტორიის 30 %, გეოგრაფიულად მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. პროვინციას დასავლეთიდან ესაზღვრება ატლანტის ოკეანე, სამხრეთიდან დასავლეთი კაპლანდი, ჩრდილოეთით ბოტსვანა და ნამიბია. მიუხედავად იმისა, რომ პროვინცია ტერიტორიით ყველაზე დიდია ქვეყანაში, მოსახლეობის რაოდენობის მხრივ მას უკავია უკანასკნელი ადგილი. პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი კიმბერლი. ჩრდილოეთი კაპლანდის პროვინცია – ფართობის მხრივ ყველაზე დიდია ქვეყანაში და ცოტათი აღემატება კიდეც ისეთ ქვეყანას, როგორიცაა გერმანია. ტერიტორიის დიდი ნაწილი მდებარეობს კარუს რეგიონში და ხასიათდება დანალექი ქანებით და დიაბაზური ნარევებით. პროვინციის სამხრეთი და სამხრეთ-აღმოსავლეთი საკმაოდ მაღალია (1200–1900 მეტრი). დასავლეთი ბორცვებიანი და მთიანი, აქ ჭარბობს გრანიტი და სხვა მეტამორფული ქანები. ცენტრალური რაიონები — შედარებით მოსწორებული და თანაბარია. პროვინციის ჩრდილოეთი ნაწილი მდებარეობს კალაჰარის უდაბნოს რაიონში, ამ ადგილებისათვის დამახასიათებელია წითელი ქვიშის დიუნები და უდაბნოს მცენარეულობა. ჩრდილოეთი კაპლანდის პროვინციის კლიმატი საკმაოდ რბილი და მშრალია. ნალექების წლის საშუალო დონე იზრდება დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენ, პროვინციის საშუალო მაჩვენებელი შეადგენს 202 მმ-ს. ამავე დროს ზოგიერთ რაიონში მოდის 400 მმ-ზე მეტი რაოდენობის ნალექი, ხოლო ზოგიერთ რაიონში ეს მაჩვენებელი ძლივს აღწევს 20 მმ-მდე. ყველაზე უფრო მაღალი ტემპერატურა, არა მხოლოდ პროვინციაში, არამედ მთელ ქვეყანაში, შეინიშნება ნამიბიის საზღვრის გასწვრივ. ტემპერატურის მაქსიმუმი ზაფხულში შეადგენს 30 °С-ს, ხოლო ზოგჯერ 40 °С-საც აღწევს. ზამთრის ამინდი საკმაოდ ყინვიანი და მზიანია, ზოგიერთ რაიონში ტემპერატურა ზოგჯერ 0 °С-ს ქვემოთ ეშვება. 2011 წლის აღწერის მონაცემებით პროვინციის მოსახლეობა შეადგენს 1 145 861 ადამიანს. პროვინვიაში საკმაოდ დაბალი მოსახლეობის სიმჭიდროვეა (3,07 ად./კმ²). მოსახლეობის 53,8 % ლაპარაკობს აფრიკაანსის ენაზე, ხოლო ტსვანას ენაზე საუბრობს მოსახლეობის 33,1 %. ეთნიკური ჯგუფების მხრივ პროვინციის მოსახლეობის 50,4 % შავკანიანია, 40,3 % — ფერადკანიანი, 7,1 % — თეთრკანიანი და 0,7 % — აზიელი. მოსახლეობა 50 000 და უფრო მეტი მაცხოვრებლით კიმბერლი აპინგტონი მოსახლეობა 10 000 და უფრო მეტი მაცხოვრებლით დუგლასი ბარკლი-უესტი კოულსბერგი დე-აარი იან-კემპდორპი კატუ კურუმანი პოსტმასბურგი პრისკა სპრინგბოკი ვიქტორია-უესტი უორენტონი ადმინისტრაციულად პროვინცია იყოფა 5 სასოფლო ოლქად: ნამაკვა (Namakwa) პიქსლი-კა-სემე (Pixley ka Seme) სიიანდა (Siyanda) ფრანსე-ბაარდი (Frances Baard) ჯონ ტაოლო გაეტსევე (John Taolo Gaetsewe) პროვინციის ეკონომიკა დამყარებულია სასარგებლო წიაღისეულის მოპოვებაზე (პირველ რიგში ალმასების) და სოფლის მეურნეობაზე. პროვინციაში მდებარეობს ქვეყნის მნიშვნელობით მეორე სარკინიგზო კვანძი — დე-აარი. ↑ SouthAfrica.info. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-11-21. ციტირების თარიღი: 2016-07-09. ↑ 2.0 2.1 Statistics South Africa. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-11-13. ციტირების თარიღი: 2016-07-09. ↑ The languages of South Africa. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-03-04. ციტირების თარიღი: 2016-07-09. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჩრდილოეთი კაპლანდი
სტეჩკები

სტეჩკები (სერბ. Stećci, ხორ. Stećak) — შუა საუკუნეების მონუმენტური საფლავის ქვები, რომელთა დიდი რაოდენობა (დაახლ. 60 000) გვხვდება ბოსნია და ჰერცეგოვინაში. ასევე გავრცელებულია ხორვატიაში, მონტენეგროსა და სერბეთში (დაახლ. 10 000). 2009 წელს ოთხივე ქვეყანა შეთანხმდა და სტეჩკები წარადგინეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების საცდელ სიაში. 2016 წლის 15 ივლისს სტეჩკები შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. პლევლია, მონტენეგრო ნიკშიჩის ნეკროპოლი ნიკშიჩი ცეტინე ბოსნია და ჰერცეგოვინის ეროვნულ მუზეუმში სერბეთის სტეჩკა ყველაზე ძველი სტეჩკა ↑ 1.0 1.1 Sito-Sucic, Daria (November 2, 2009). „Balkans to nominate medieval tombstones to U.N. list“. Reuters. ↑ იხ. აგრეთვე заявку Сербии, Хорватии, Черногории, Боснии и Герцеговины ↑ Five sites inscribed on World Heritage List
ტუნისის ვილაიეთები

ტუნისი დაყოფილია 24 ვილაიეთად (wilayat): ვილაიეთები იყოფა 264 "დელეგაციებად" ან "რაიონებად" (mutamadiyat), ხოლო ისინი შემდგომში იყოფიან მუნიციპალიტეტებად (baladiyat) და სექტორებად (imadats). ტუნისის ადმინისტრაციული დაყოფა ↑ 2014 Tunisian census data. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-05-18. ციტირების თარიღი: 2016-07-09. ↑ tunisieindustrie.nat.tn. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-12-17. ციტირების თარიღი: 2016-07-09. ↑ Tunisia Governorates ↑ Portail de l'industrie Tunisienne დაარქივებული 2013-01-06 საიტზე Wayback Machine. , in French
ფილიპი

ფილიპი (ბერძ. Φίλιπποι) — მაკედონური ქალაქი ეგეოსის ზღვის სანაპიროზე. დაარსდა და სახელი ეწოდა მაკედონიის მეფის ფილიპე II-ის პატივისცემის ნიშნად. რომაულ ეპოქაში ძვ. წ. 42 წელს ქალაქთან გაიმართა ბრძოლა მონარქისტებსა (ოქტავიანე ავგუსტუსი) და რესპუბლიკელებს (მარკუს იუნიუს ბრუტუსი) შორის. ფილიპი არის პირველი ევროპული ქალაქი სადაც პავლე მოციქულის ძალისხმევით დაარსდა პირველი ქრისტიანული საზოგადოება, სადაც მოინათლა ლიდია თიატირელი და მისი ოჯახი. არსებობს პავლე მოციქულის ეპისტოლე „ფილიპელთა მიმართ“. 2014 წლის 11 იანვრიდან წადგენილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის საცდელ სიაში. 2016 წლის 15 ივლისს ნაქალაქარი შეიტანეს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში Ch. Bakirtzis, H. Koester (ed.), Philippi at the Time of Paul and after His Death, Harrisburg, 1998. (ინგლისური) P. Collart, Philippes ville de Macédoine de ses origines jusqu'à la fin de l'époque romaine, Paris, 1937. (ფრანგული) G. Gounaris, E. Gounaris, Philippi: Archaeological Guide, Thessaloniki, 2004. (ბერძნული) P. Lemerle, Philippes et la Macédoine orientale à l'époque chrétienne et byzantine, Ed. De Boccard, Paris, 1945. (ფრანგული) M. Sève, "De la naissance à la mort d'une ville : Philippes en Macédoine (IVe siècle av. J.-C.–VIIe siècle apr. J.-C.)", Histoire urbaine n° 1, juin 2000, 187–204. (ფრანგული) Ch. Koukouli-Chrysanthaki, Ch. Bakirtzis, Philippi Athens, second edition, 1997. (ინგლისური) ↑ Archaeological site of Philippi ↑ Five sites inscribed on World Heritage List
არიანის ვილაიეთი

არიანის ვილაიეთი (არაბ. ولاية أريانة) — ტუნისის 24 ვილაიეთიდან ერთ-ერთი ვილაიეთი (პროვინცია). მდებარეობს ჩრდილოეთ ტუნისში. მოიცავს 482 კმ²-ის ფართობს, ხოლო მოსახლეობა შეადგენს 576 088 კაცს (2014 წლის მონაცემებით). დედაქალაქი — არიანა. ვილაიეთი ესაზღვრება ბიზერტის და ტუნისის ვილაიეთებს. საშუალო ტემპერატურაა 18,7°C, ხოლო წლიური ნალექი 450 მილიმეტრამდე აღწევს. ადმინისტრაციულად, ვილაიეთი დაყოფილია შვიდ რაიონად (mutamadiyat), ექვს მუნიციპალიტეტებად, ოთხ სოფლის საბჭოდ და 42 სექტორში (imadas). რაიონები და მოსახლეობა 2004 და 2014 წლების აღწერის დროს, ჩამოთვლილია ქვემოთ: შემდეგი ექვსი მუნიციპალიტეტი მდებარეობს არიანას ვილაიეთში: ↑ 1.0 1.1 http://tunisie.co/article/159/shopping/telephonie/indicatifs-525410 ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 (ფრანგული) tunisieindustrie.nat.tn. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-02-17. ციტირების თარიღი: 2016-07-09. ↑ 3.0 3.1 2014 Tunisian census data. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-05-18. ციტირების თარიღი: 2016-07-09. ↑ Recensement Général de la Population et de l'Habitat 2014 – Population, logements et ménages par commune et arrondissement. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-02. ციტირების თარიღი: 2016-07-09.