laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
საქართველოს პრეზიდენტის დროშა

საქართველოს პრეზიდენტის შტანდარტი ან საქართველოს პრეზიდენტის დროშა — საქართველოს პრეზიდენტის სიმბოლო. საქართველოს პრეზიდენტის დროშა არის კვადრატული ფორმის თეთრი ალამი. ალმის შუაგულში მოთავსებულია საქართველოს მცირე სახელმწიფო გერბის ფარი, რომლის მეწამულ ველზე გამოსახულია ოქროს ჯვრით დაბოლოებული ვერცხლის შუბით ვერცხლის გველეშაპის განმგმირავი ვერცხლის მხედარი – წმინდა გიორგი ოქროს შარავანდედით. საქართველოს პრეზიდენტის დროშას შემოვლებული აქვს წითელი არშია წითელი კუწუბებით შიგნითა მხრიდან. საქართველოს პრეზიდენტმა სალომე ზურაბიშვილმა საქართველოს პრეზიდენტის დროშა დაამტკიცა 2020 წლის 30 ივლისს „სახელმწიფო მნიშვნელობის სიმბოლოების შესახებ“ საქართველოს კანონით გათვალისწინებული პროცედურის დაცვით. საქართველოს პარლამენტთან არსებულმა ჰერალდიკის სახელმწიფო საბჭომ შექმნა დროშის სამი პროექტი, რომლიდანაც საქართველოს პრეზიდენტმა ერთ-ერთი დაამტკიცა. საქართველოს პრეზიდენტის დროშის დამტკიცებული ნიმუშის გამოსახულებისა და აღწერილობის საფუძველს წარმოადგენს საქართველოს პირველი დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის შტანდარტი. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის შტანდარტი საქართველოს პრეზიდენტის შტანდარტი, რომელსაც იყენებდა საქართველოს მესამე პრეზიდენტი მიხეილ სააკაშვილი ↑ 1.0 1.1 საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება N 191 — საქართველოს პრეზიდენტის დროშის დამტკიცების შესახებ. საქართველოს პრეზიდენტის საიტი. president.gov.ge (30 ივლისი, 2020). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-08-03. ციტირების თარიღი: 7 აგვისტო, 2020. ↑ 2.0 2.1 2.2 პრეზიდენტმა საქართველოს პრეზიდენტის დროშის დამტკიცების შესახებ ბრძანებულება გამოსცა. საქართველოს პრეზიდენტის საიტი. president.gov.ge (31 ივლისი, 2020). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-08-07. ციტირების თარიღი: 7 აგვისტო, 2020.
დავითი (წერეთელი)

დავითი (გვარად წერეთელი) (დ. 1781 — გ. 14 თებერვალი, 1853) — ქართველი საეკლესიო მოღვაწე. გენერალ-მაიორ ზურაბ ქაიხოსროს ძე წერეთლის ვაჟი. 1796 წელს ბერად აღიკვეცა გელათის მონასტერში. 1804 წელს ჯრუჭის მონასტრის არქიმანდრიტი გახდა. დიდი ამაგი დასდო ჯრუჭის ქართული კულტურის კერას. 1804 წელს არქიეპისკოპოსად აკურთხეს, მალე მიტროპოლიტის ხარისხი მიიღო. 1829 წელს დანიშნეს მიტროპოლიტად სამეგრელოში, სადაც რამდენიმე ეკლესია ააშენა. თავადაზნაურობის მოთხოვნით, 1843 წელს დავითი რუსეთის ხელისუფლებამ იმერეთის საეკლესიო საქმეებს ჩაუყენეს სათავეში, იქვე მოღვაწეობდა სიკვდილამდე. დასაფლავებულია ჯრუჭის მონასტერში, წერეთელთა საგვარეულო სასაფლაოზე. სიხარულიძე ფ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 287.
დავითი (ღამბაშიძე)

დავითი (გვარად ღამბაშიძე) [დ. 1842, ყვირილა (ახლანდ. ზესტაფონი), — გ. 21 დეკემბერი, 1910, იქვე] — ქართველი საეკლესიო და საზოგადო მოღვაწე, დეკანოზი; პუბლიცისტი, რედაქტორ-გამომცემელი. დაამთავრა ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელი და თბილისის სასულიერო სემინარია. იყო გაბრიელ ეპისკოპოსის (ქიქოძის) თანამებრძოლი. ზემო იმერეთში „დიდ დეკანოზად“ მოიხსენიებდნენ. 1883–1910 წლებში მისი რედაქტორობით დაბა ყვირილაში გამოდიოდა რუსული დამატებით (1886–1903) სასულიერო ორკვირეული ჟურნალი „მწყემსი“, რომელიც ხელს უწყობდა ეროვნული თვითშეგნების ამაღლებას. დავითი იბრძოდა რუსიფიკატორული რეჟიმის წინააღმდეგ. როცა მას კატეგორიულად მოსთხოვეს საღმრთო რჯულის რუსულ ენაზე სწავლება, პროტესტის ნიშნად პედაგოგობას თავი დაანება. დავითი პუბლიცისტურ წერილებში იცავდა ავტოკეფალიაწართმეული საქართველოს ეკლესიის უფლებებს. მის შრომებს შორის აღსანიშნავია „ექიმი იოანე გომართელი და მისი მსჯელობა, „თუ რა გზას უნდა დაადგეს სამღვდელოება?“, „სახალხო სააქიმო წიგნი კარაბადინი“ და სხვ. კ. გ-ლი [კონსტანტინე ანთიძე], დეკანოზი დავით ღამბაშიძე, «სახალხო გაზეთი», 1910, №193; მიუდგომელი დეკანოზი დავით ღამბაშიძე, გაზ. «თემი», 1911, №4; ბუბულაშვილი ე., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 288.
დავითიანი (მრავალმნიშვნელოვანი)

სახელს დავითიანი შეიძლება ჰქონდეს ერთ-ერთი შემდეგი მნიშვნელობათაგანი: დავითიანი — სოფელი ზუგდიდის მუნიციპალიტეტში დავითიანი — სოფელი ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში აკაკი დავითიანი — ენათმეცნიერი არჩილ დავითიანი — მთარგმნელი დავითიანი (ორმოცი მოწამის ეკლესია) — კულტურის ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტში „დავითიანი“ — დავით გურამიშვილის პოეტური თხზულება „დავითიანი“ (S-1598) — თხზულების ავტოგრაფული ხელნაწერი დავითიანნი — საქართველოს საპატრიარქოსთან არსებული ახალგაზრდული მოძრაობა
რევაზ გაგულაშვილი

რევაზ გაგულაშვილი (დ. 2 ივლისი, 1955, სენაკი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი. 1977 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი “. რევაზ გაგულაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი რევაზ გაგულაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი[მკვდარი ბმული]
დავით გადელია

დავით გადელია (დ. 1 მარტი, 1959, ცხაკაია, ახლანდ. სენაკი) — ქართველი ექიმი. აკადემიკოს ვახტანგ ბოჭორიშვილის კლინიკის გენერალური დირექტორი. 1983 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1984 წელს იყო რუსთავის ფსიქონევროლოგიური დისპანსერის ექიმი-ფსიქიატრი. 1986 წლიდან გარდაბნის რაიონის მთავარი ექიმის მოადგილე. 1991–1994 წლებში საქართველოს ჯანმრთელობის სამინისტროს რეფორმების შტაბის წევრი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით (საარჩევნო ბლოკიდან „ეროვნულ–დემოკრატიული პარტია“), ჯანმრრთელობის დაცვისა და სოციალურ საკითხთა კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე. თბილისობასთან დაკავშირებით, 2020 წლის 3 ოქტომბერს, COVID-19-ის პანდემიასთან მებრძოლ რვა ექიმთან ერთად თბილისის საპატიო მოქალაქის წოდება მიენიჭა. დავით გადელია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი დავით გადელია — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი ↑ COVID-19-თან მებრძოლ ექიმებს თბილისის საპატიო მოქალაქის წოდება მიენიჭათ. netgazeti.ge (2020-20-03). ციტირების თარიღი: 4 ოქტომბერი, 2020.
ივანე კუპრაძე

ივანე კუპრაძე (დ. 9 ოქტომბერი, 1975 — გ. 5 სექტემბერი, 2018) — ქართველი გარემოს დამცველი (რეინჯერი) და იურისტი. 2001 წლიდან მუშაობდა ბორჯომ-ხარაგაულის ეროვნულ პარკში დაცვის განყოფილების უფროსად, 2018 წელს დაიღუპა ტყის ხანძრის სალიკვიდაციო სამუშაოების შესრულებისას მომხდარი უბედური შემთხვევის დროს. 2020 წელს, მისი ტრაგიკული გარდაცვალების შემდეგ, საქართველოს პრეზიდენტმა სალომე ზურაბიშვილმა სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას გამოვლენილი განსაკუთრებული მამაცობისა და თავდადებისათვის ივანე კუპრაძე ღირსების ორდენით დააჯილდოვა. საქართველოს პრეზიდენტმა ღირსების ორდენი ორბელიანების სასახლეში ივანე კუპრაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ ბორჯომის ხანძარში ნაკრძალის უფროსის მოვალეობის შემსრულებელი ივანე კუპრაძე დაიღუპა, «ახალი თაობა». 6 სექტემბერი, 2018. ↑ საქართველოს პრეზიდენტმა ივანე კუპრაძე, სიკვდილის შემდეგ, ღირსების ორდენით დააჯილდოვა, «ინტერპრესნიუსი». 31 ივლისი, 2020.
კუპრაძე

საკუთარი სახელი კუპრაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ვიქტორ კუპრაძე — მათემატიკოსი ივანე კუპრაძე — ტყის მცველი (რეინჯერი)
რაგბის მთავარი ლიგა

რაგბის მთავარი ლიგა (ინგლ. Major League Rugby, MLR) — პროფესიონალური სარაგბო ლიგა აშშ-სა და კანადაში. 2021 წლის სეზონში მონაწილობას მიღებს 13 გუნდი — 12 აშშ-დან და ერთი კანადიდან. ლიგა დაარსდა 2017 წელს. შტაბბინა მდებარეობს სოლტ-ლეიკ-სიტიში, იუტაში. პირველი გათამაშება ჩატარდა 2018 წელს, სადაც სიეტლის „ზღვის მგლებმა“ გაიმარჯვა. 2019 წელს იგი ზედიზედ მეორედ გახდა გამარჯვებული. 2020 წელს COVID-19-ით გამოწვეული პანდემიის გამო სეზონი გაუქმდა და გამარჯვებული არ გამოვლენილა. წლების მიხედვით გუნდების მიხედვით ოფიციალური საიტი ↑ MLR 2020: LEAGUE FORMAT. Major League Rugby (July 13, 2019). დაარქივებულია ორიგინალიდან — ივლისი 13, 2019. ციტირების თარიღი: 13 ივლისი, 2019. ↑ Major League Rugby Cancels 2020 Season & Returns in 2021 - djcoilrugby. djcoilrugby.com (19.03.2020). ციტირების თარიღი: 5 აგვისტო, 2020.
დემურ გადელია

დემურ გადელია (დ. 27 მაისი, 1940, გეგეჭკორი) — ქართველი ინჟინერი. 1965 წელს დაამთავრა საქართველოს სუბტროპიკული ინსტიტუტის საინჟინრო-მექანიკური ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (მაჟორიტარი). 1999 -2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი (სენაკის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. დემურ გადელია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი დემურ გადელია — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
ჰამლეტ გეგენავა

ჰამლეტ გეგენავა (დ. 10 ივლისი, 1935, სოფელი ნაჩხეტაური, სამტრედიის რაიონი — გ. 11 ნოემბერი, 2014) — ქართველი პოლიტიკოსი, სამხედრო პირი. 1957 წელს დაამთავრა თბილისის სამხედრო სასწავლებელი, 1969 წელს თბილისის პედაგოგიური ინსტიტუტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი და 1978 წელს საკავშირო ცენტრალურ კომიტეტთან არსებული უმაღლესი პარტიული სკოლა. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. ჰამლეტ გეგენავა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ჰამლეტ გეგენავა — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
დავითის ციხე

დავითის ციხე — სასაზღვრო ციხე დარიალის ხეობაში, ისტორიულ ხევში (ახლანდ. ყაზბეგის მუნიციპალიტეტი). ვახუშტი ბატონიშვილის (XVIII ს.) მიხედვით, ეს ციხე აგებული უნდა იყოს დავით აღმაშენებლის მიერ და მდებარეობდა სოფელ გველეთის ჩრდილოეთით მდ. ქისტის წყლის (ქისტურის, ახლანდ. ხდისწყლის) ნაპირზე, დარიალის კარის სამხრეთით. XIX საუკუნის II ნახევარში ციხის მხოლოდ ნანგრევები იყო შემორჩენილი. ცინცაძე ზ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. დავითის ციხე // „ქართლის ცხოვრების ტოპოარქეოლოგიური ლექსიკონი“, გ. გამყრელიძე, დ. მინდორაშვილი, ზ. ბრაგვაძე, მ. კვაჭაძე და სხვ. (740 გვ.), რედ. და პროექტის ხელმძღვ. გელა გამყრელიძე. საქ. ეროვნ. მუზეუმი, არქეოლ. ცენტრი. – I გამოცემა. – თბ.: ბაკურ სულაკაურის გამ-ბა, 2013.
დავითისმთა

დავითისმთა — მთა აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, მცხეთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს სათოვლის ქედზე (თრიალეთის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთი განშტოება), მდინარე სათოვლეხევის (ხეკორძულის მარჯვენა შენაკადი) სათავეში. სიმაღლე ზღვის დონიდან 1463 მ. აგებულია შუაეოცენური ანდეზიტური ტუფ-ბრექჩიებით. მწვერვალი მობრტყელებულია, ჩრდილოეთი კალთა ციცაბოა, დანარჩენი — დამრეცი. შემოსილია მდელოს ბალახეულით. უკლება დ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 289.
დავითიშვილ-ბაგრატიონები

დავითიშვილ-ბაგრატიონები — ბაგრატიონთა სამეფო სახლის საგვარეულო განშტოება, რ-იც XVI საუკუნიდან ფეოდალურ სათავადოდ ჩამოყალიბდა. წარმოდგება ბაგრატიონთა კახეთის შტოსგან. 1511 წელს გიორგი ბატონიშვილმა მოკლა მამა — კახეთის მეფე ალექსანდრე I, ხოლო ძმას — დიმიტრი ბატონიშვილს — თვალები დასთხარა (ვახუშტი ბატონიშვილის სიტყვებით, „აღმოქადა მასცა თუალნი“) და ცოლშვილიანად გააძევა. ქართლში გადასვლის შემდეგ დიმიტრის შთამომავლებისაგან დაიწყო ბაგრატიონთა სახლის საგვარეულო განშტოება, რომელთაც „თვალდამწვრიანები“ უწოდეს. შემდგომში ეს განშტოება სათავადო სახლად ჩამოყალიბდა. დიმიტრი „თვალდამწვრის“ ჩამომავალ დავითიდან ისინი დავითიშვილებად იწოდნენ. დავითიშვილთა თავადურ სახლში დიმიტრის ძის — დავით თვალდამწვრიანის შვილის — რამაზ დავითიშვილის შთამომავლობით კი, კიდევ ერთი საგვარეულო განშტოება — რამაზიშვილები — დაფუძნდა. XVI–XVIII საუკუნეებში ამ ორ შტოს შორის ხშირი იყო დავები, რაც ისტორიულ საბუთებშია ასახული: რამაზიშვილები თავიანთ განაყოფს მამულებს ედავებოდნენ, ხოლო დავითიშვილები მათ „სახლიკაცობას“ არ ცნობენ. ისტორიული წყაროებით, დავითიშვილების სამფლობელო ყოფილა შიდა ქართლის შემდეგი სოფლები: თავდაპირველად — დირბი, ბრეთი, ბებნისი, შემდეგ — ნული, ფცა, აბანო, თორმანეული, ღვერთეთი, თიხევი, ბროწლეთი, ტკოცა. ნულში ჰქონდათ სასახლე, კოშკი, საყდარი და ა. შ. დიმიტრი ბაქრაძის აზრით, ბაგრატიონთა საგვარეულოს ამ განშტოების საძვალე რუისის ტაძარში უნდა ყოფილიყო. მოგვიანებით საგვარეულოს თავისი გერბიც გაუჩნდა. იოანე ბატონიშვილის მიხედვით, ცხინვალში „წყლის ხეობასა შინა“ ცხოვრობენ თავადი დავითიშვილნი და „არიან გუარით ბაგრატოანნი“. XVIII საუკუნის ბოლოსა და XIX საუკუნეში თავადურ გვართა ერთმა ნაწილმა თავისი ძველი, ძირითადი გვარი დაიბრუნა. ეს დავითიშვილებმაც შეძლეს — 1783 წლის ტრაქტატს თანდართულ ქართლ-კახეთის თავადებისა და აზნაურების ნუსხაში მათი წარმომადგენელი მოხსენიებულია როგორც „თავადი დავითისშვილი–ბაგრატოვანი“. ამ პერიოდში დავითიშვილის გვარისა და, შესაბამისად, ბაგრატიონობის დაბრუნება რამაზიშვილებმაც მოახერხეს. გორგიჯანიძე ფ., საქართველოს ისტორია, ს. კაკაბაძის გამოც., «საისტორიო მოამბე», 1925, წგ. 1; ეგნატაშვილი ბ., ახალი ქართლის ცხოვრება. მეორე ტექსტი, წგ.: ქართლის ცხოვრება, ს. ყაუხჩიშვილის გამოც., ტ. 2, თბ., 1959; ვახუშტი, აღწერა სამეფოსა საქართველოსა, იქვე, ტ. 4, თბ., 1973. ნინიძე დ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012.
დავითსაგარეჯო

დავითსაგარეჯო — ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი, მდებარეობს ბოლნისის მუნიციპალიტეტში, მდ. მაშავრის მარჯვენა ნაპირას, მთის ფერდობზე, სოფ. კიანეთიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით დაახლ. 3 კმ-ზე. ამ ადგილას მონასტერი უნდა ყოფილიყო. შემორჩენილია ორი ეკლესიისა და რამდენიმე ქვის შენობის ნაშთი. მთავარი ტაძარი (XIII–XIV სს.) საშუალო ზომის ერთნავიანი შენობაა. მისგან მხოლოდ აღმოსავლეთი და ჩრდილოეთი კედლებია დაცული. კედლები შემოსილი იყო სუფთად გათლილი მომწვანო ქვით. ტაძარი გადახურული იყო ლორფინებით. შესასვლელი სამხრეთიდან ჰქონდა. ტაძარს ამკობდა ბარელიეფები და ჩუქურთმები. აღმოსავლეთ კედელზე გამოსახულია ჯვრები, არწივები; კალატოზები თავიანთი იარაღებით. უხვად ყოფილა მოჩუქურთმებული შესასვლელიც. მეორე, მცირე ეკლესია, რომელიც მთავარი ტაძრის სამხრეთ-დასავლეთით დგას, მხოლოდ გარედანაა შემოსილი იმავე ქანის თლილი ქვით; იგი უფრო გვიან უნდა იყოს აშენებული, მის კედლებში ძველი ტაძრის ქვებია ჩატანებული. მუსხელიშვილი ლ., არქეოლოგიური ექსკურსიები მაშავრის ხეობაში, თბ., 1941; ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 17887  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 17888
დავლიანიძე

საკუთარი სახელი დავლიანიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ლიანა დავლიანიძე — ისტორიკოსი სერგო დავლიანიძე — საბჭოთა არმიის გენერალ-მაიორი
ლიანა დავლიანიძე

ლიანა სევერიანის ასული დავლიანიძე (დ. 26 დეკემბერი, 1930, თბილისი — გ. დეკემბერი, 2012) — ქართველი ისტორიკოსი. ისტორიულ მეცნიერებათა დოქტორი (1990), პროფესორი (1992). დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტი (1952). 1954–1955 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ვარძიის მუზეუმ-ნაკრძალში. შეისწავლა და გამოაქვეყნა თმოგვის ციხის მიდამოების სომხური ეპიგრაფიკული ძეგლები (1959). 1956–1990 მუშაობდა ი. ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტში. თარგმნილი და გამოქვეყნებული აქვს სომხური საისტორიო მწერლობის არაერთი მნიშვნელოვანი ძეგლი შესავალი წერილითა და შენიშვნებით: მხითარ გოშის „ალვანეთის ქრონიკა“ (1968), ზაქარია აგულეცის „დღიური“ (1979), იაკობ შემახელის „თამაზ ყული-ხანის ლაშქრობანი“ (1978), აბრაჰამ ერევანცის „ომების ისტორია“ (1976). ეს ნაწარმოებები მოიცავს მდიდარ მასალას საქართველოს ისტორიის შესახებ. აქვს მხატვრული თარგმანიც. 1990–2006 წლებში მუშაობდა საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში. კითხულობდა საქართველოს ისტორიის კურსს (უძველესი დროიდან XIX ს-მდე). დაჯილდოებულია ი. ჯავახიშვილის საიუბილეო მედლით (1976). ქრონოგრაფიული ისტორია (მთარგმნელი). - თბილისი, მეცნიერება, 1990; Значение армянских источников ХVIII века для истории Грузии, Тб., 1985. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 293. ლიანა დავლიანიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გიორგი დავრიშვილი

გიორგი დავითის ძე დავრიშვილი (დ. 1810 — გ. 1875) — ქართველი ექიმი. დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი (1830). 1830–1836 წლებში მუშაობდა საოლქო გიმნაზიის ექიმად მოსკოვში, ხოლო შემდეგ — შაქის (ნუხის) მაზრაში (ახლანდ. აზერბაიჯანის რესპუბლიკა), 1836 წელს — თბილისის ქალაქის საავადმყოფოში, 1837 წელს კი — თელავის მაზრაში. იმავე წელს მიავლინეს ქოლერის ეპიდემიის სალიკვიდაციოდ ხევსურეთში. 1846 წლიდან თბილისის, ხოლო 1866 წლიდან ალექსანდროპოლის (ახლანდ. გიუმრი, სომხეთი) სამხედრო ჰოსპიტალში მუშაობდა. იყო კავკასიის სამედიცინო საზოგადოების ერთ-ერთი დამაარსებელი და მისი აქტიური წევრი. საქართველოს მედიცინის ისტორია, ტ. 4, წგ. 1, თბ., 1960; შენგელია მ., ქართული მედიცინის ისტორია, თბ., 1970; შენგელია მ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 294. გიორგი დავრიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
დათუაშვილი

საკუთარი სახელი დათუაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: დანიელი (დათუაშვილი) — საეკლესიო პირი პაატა დათუაშვილი — გენერალ-მაიორი ჯილდა დათუაშვილი — საესტრადო მომღერალი
დათუკიშვილი

საკუთარი სახელი დათუკიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ვალერიან დათუკიშვილი — ეკონომისტი მარინა დათუკიშვილი — პოლიტიკოსი
იური გვრიტიშვილი

იური (გივი) გვრიტიშვილი (დ. 2 მაისი, 1954, სოფელი იკოთი, ლენინგორის რაიონი) — ქართველი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი. 1976 წელს დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის ეკონომიკის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ახალგორის მაჟორიტარი). იური გვრიტიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი იური (გივი) გვრიტიშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
ვალერი გიორგობიანი

ვალერი გიორგობიანი (დ. 10 იანვარი, 1960, სოფელი სპათაგორი, ცაგერის რაიონი — გ. 31 მარტი, 2011) — ქართველი ინჟინერი, სპორტსმენი. 1994 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის კავშირგაბმულობის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (მაჟორიტარი). 2004-2008 წლებში — საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ ნაციონალური მოძრაობა - დემოკრატები “. ვალერი გიორგობიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ვალერი გიორგობიანი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
ბონდო შალიკიანი

ბონდო ზურაბის ძე შალიკიანი (დ. 1967 — გ. 7 აგვისტო, 2012, მინსკი) — ქართველი ბიზნესმენი და პოლიტიკოსი. შალიკიანი პოლიტიკურ საქმიანობაში 1990-იანი წლების ბოლოს ჩაერთო. ამ დროისთვის ის დასავლეთ საქართველოს ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი ბიზნესმენი იყო. ფლობდა ბენზინგასამართი სადგურების ქსელს, აქციებს ქუთაისის საავტომობილო ქარხანაში, კურორტ „საირმეში“, ფარმაცევტულ ქარხანას ქუთაისში, ტელეკომპანია „ქუთაისს“ და სხვ. 2002 წელს აირჩიეს ქუთაისის საკრებულოს წევრად, 2003 წელს — საქართველოს პარლამენტის წევრად (ტყიბულის მაჟორიტარი დეპუტატი). 2004 წლის მარტში ქუთაისში ჩატარებული პოლიციური ოპერაციის მსვლელობისას დააპატიმრეს გადასახადებისთვის თავის არიდების და იარაღის უკანონო ტარების ბრალდებით. წინასწარ პატიმრობაში მყოფი შალიკიანის სადეპუტატო უფლებამოსილების ცნობა საქართველოს პარლამენტმა გადაავადა. 2004 წლის ბოლოს გაათავისუფლეს, თუმცა ჩამოართვეს კუთვნილი ბიზნესების ნაწილი. შალიკიანი ამის შემდეგ რუსეთში გადავიდა საცხოვრებლად და იქაური მოქალაქეობა. 2007 წელს საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრომ მის წინააღმდეგ სისხლის სამართლებრივი დევნა განაახლა 1990-იანი წლების დასაწყისში ჩადენილი დანაშაულების გამო (ადამიანის გატაცება, გამოძალვა, „ქურდული სამყაროს“ წევრობა), რის გამოც სასამართლომ მას დაუსწრებლად 13-წლიანი პატიმრობა მიუსაჯა. ცხოვრობდა რუსეთსა და ბელარუსში (ბონდო პავლოვის სახელით). 2012 წელს მოკლეს მინსკში. ↑ პარლამენტმა 217 დეპუტატის უფლებამოსილება სცნო[მკვდარი ბმული], „სივილ ჯორჯია“. 22 აპრილი, 2004. ↑ ბონდო შალიკიანი მოკლულია, „ნეტგაზეთი“. 7 აგვისტო, 2012.
კონდენსირებული გარემოს ფიზიკა

კონდესირებული გარემოს ფიზიკა არის ფიზიკის ნაწილი რომელიც სწავლობს ე.წ. კონდესირებულ მდგომარეობაში მყოფ მასალებს. უპირველესად ესაა მყარი სხეულები, ასევე სითხეები. კონდესირებულ მდგომარეობათა რიცხვში ასევე მოაზრება ზეგამტარული და ზედენადი ფაზა, ბოზე-აინშტაინის კონდესატი და ა.შ. კონდენსირებული გარმოს ფიზიკა არის ფიზიკის ყველაზე პოპულარული ნაწილი. ამერიკელი ფიზიკოსების დაახლოებით ერთი მესამედი სწორედ ამ მიმართულებით მოღვაწეობს. ფიზიკის ეს მიმართულება მჭიდროდაა შეკავშირებული ქიმიასთან, მასალათმცოდნეობასთან, ინჟინერიასა და ნანოტექნოლოგიებთან. მეოცე საუკუნის 40-იან წლებში, ისეთი დისციპლინები როგორიცაა კრისტალოგრაფია, მეტალურგია და მაგნეტიზმი ცალკეულ დარგებად მიიჩნეოდა. თუმცა მოგვიანებით ისინი გაერთიანდნენ ერთ დარგში — მყარი სხეულის ფიზიკა. 60-იანი წლებიდან ამ სიას დაემატა სითხეების ფიზიკაც, რის შემდეგაც აქტუალობა დაკარგა ტერმინმა „მყარი სხეულის ფიზიკა“ და უფრო მისაღები გახდა „კონდესირებული გარემოს ფიზიკა“. ↑ Condensed Matter Physics Jobs: Careers in Condensed Matter Physics. ციტირების თარიღი: 2010-11-01 ↑ Cohen, Marvin L. (2008). „Essay: Fifty Years of Condensed Matter Physics“. Physical Review Letters. 101 (25): 250001. Bibcode:2008PhRvL.101y0001C. doi:10.1103/PhysRevLett.101.250001. PMID 19113681. ციტირების თარიღი: 31 მარტი, 2012. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate=-ში (დახმარება) ↑ Kohn, W. (1999). „An essay on condensed matter physics in the twentieth century“ (PDF). Reviews of Modern Physics. 71 (2): S59–S77. Bibcode:1999RvMPS..71...59K. doi:10.1103/RevModPhys.71.S59. დაარქივებულია ორიგინალიდან (PDF) — 25 აგვისტო, 2013. ციტირების თარიღი: 27 მარტი, 2012. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |archivedate=-ში (დახმარება)
გიორგი გოგნიაშვილი

გიორგი გოგნიაშვილი (დ. 6 აპრილი, 1962, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, ფიზიკოსი. 1986 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ეროვნულ–დემოკრატიული პარტია“. გიორგი გოგნიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გიორგი გოგნიაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი[მკვდარი ბმული]
დავით გოქაძე

დავით გოქაძე (დ. 12 აპრილი, 1964, ზესტაფონი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი. 1989 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მექანიკა-მანქანათმშენებლობის ფაკულტეტი. 1981-1989 მუშაობდა საავიაციო გაერთიანებაში. 1989-1992 წლებში ეწეოდა ბიზნესსაქმიანობას, კერძოდ იყო კოოპერატივ „სინათლის“ თავმჯდომარე. 1992-1995 იყო მისი საქმეთა მმართველი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ეროვნულ–დემოკრატიული პარტია“. იყო ადამიანის უფლებათა და ეროვნულ უმცირესობათა საკითხების კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე, აგრეთვე ცხინვალის რეგიონის პრობლემების შემსწავლელი დროებითი საპარლამენტო კომისიის წევრი. დავით გოქაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი დავით გოქაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი[მკვდარი ბმული]
პაატა დათუაშვილი

პაატა ნასყიდას ძე დათუაშვილი (დ. 5 აგვისტო, 1954, ყვარელი, — გ. 25 იანვარი, 1995, მოსკოვი, დაკრძალულია თბილისში) — ქართველი გენერალ-მაიორი (1992). დაამთავრა თბილისის უმაღლესი სამხედრო–საარტილერიო სამეთაურო სასწავლებელი (1975), მოსკოვის მ. კალინინის სახელობის სამხედრო–საარტილერიო აკადემია (1988). 1975–1985 წლებში საბჭოთა არმიის რიგებში მსახურობდა ბელორუსიის სამხედრო ოლქში, გერმანიაში საბჭოთა ჯარების ჯგუფში, თურქმენეთის სამხედრო ოლქში, ავღანეთში. 1988–1990 ბაიკალისპირეთის სამხედრო ოლქში მეთაურობდა რეაქტიულ დივიზიონს. 1990-იანი წლების დასაწყისში მონაწილეობდა დამოუკიდებელი საქართველოს შეიარაღების ჩამოყალიბების პროცესში. 1991 წელს დაინიშნა საქართველოს რესპუბლიკის ეროვნული გვარდიის არტილერიის უფროსად. 1992 წლიდან იყო საქართველოს შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის უფროსის მოადგილე, 1992–1993 წლებში — მე-2 მექანიზებული კორპუსის მეთაური. მონაწილეობდა აფხაზეთის ომში. 1993–1994 წლებში იყო საქართველოს თავდაცვის მინისტრის პირველი მოადგილე. შემდეგ სწავლა განაგრძო მოსკოვის გენშტაბის აკადემიაში. დაიღუპა იქვე ტერორისტული აქტის დროს (ამავე თავდასხმის დროს მძიმედ დაიჭრა გენერალ-მაიორი გიორგი ყარყარაშვილი). დაჯილდოებულია ვახტანგ გორგასლის III ხარისხის ორდენით (1993). დოლიძე ლ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 296. გოგიტიძე, მ., ბეჟიტაშვილი, გ., „სამხედრო ფიცის ერთგულნი“, თბილისი, 2015. — გვ. 136-137, ISBN 978-9941-0-7386-1. პაატა დათუაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ვალერიან დათუკიშვილი

ვალერიან იოსების ძე დათუკიშვილი (დ. 15 ივნისი, 1922, სოფ. არბოშიკი, ახლანდ. დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტი, — გ. 21 მაისი, 2011, თბილისი) — ქართველი ეკონომისტი. ეკონომიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1968), პროფესორი (1970). II მსოფლიო ომის მონაწილე. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიური ფაკულტეტი (1946). 1953–1960 წლებში ხელმძღვანელობდა საქართველოს ზოოტექნიკურ–სავეტერინარო ინსტიტუტის, ხოლო 1983–1991 წლებში — საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის პოლიტეკონომიის კათედრებს; 1960–1983 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პოლიტეკონომიის კათედრის დოცენტი, პროფესორი. შეთავსებით მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის პაატა გუგუშვილის სახელობის ეკონომიკის ინსტიტუტში მთავარ მეცნიერ თანამშრომლად, განყოფილების გამგედ (1991–2005). მისი სამეცნიერო შრომები ეხება პოლიტეკონომიისა და მრეწველობის ეკონომიკის პრობლემებს. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (2000). ჯიბუტი მ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 296. ვალერიან დათუკიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
რომან დალაქიშვილი

რომან დალაქიშვილი (დ. 25 სექტემბერი, 1950, სოფ. ჯორჯიაშვილი, ახლანდ. თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი. 1972 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სატრანსპორტო ფაკულტეტი ხიდებისა და გვირაბების სპეციალობით, ხოლო 1981 წელს — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საინჟინრო-ეკონომიკური ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკიდან „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. 1999-2004 წლებში — საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, ამავე საარჩევნო ბლოკიდან. რომან დალაქიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი რომან დალაქიშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)