laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კორდაიტები

კორდაიტები, კორდაიტისნაირნი (ლათ. Cordaitales) — გადაშენებულ შიშველთესლოვან მცენარეთა რიგი. კორდაიტები დიდი ხეები იყო. მერქნის ტრაქეიდების კედლებზე გარემოიანი ფორები მჭიდროდ ჰქონდათ განლაგებული. მათი ლანცეტა ხაზური ან ნიჩბისებური, ფოთლების სიგრძე 20-50 სმ და მეტი იყო. გამრავლების ორგანოები შეკრებილი ჰქონდათ სტრობილებისაგან შემდგარ მჭადასებრ ყვავილედებად. კორდაიტები წარმოიშვა პროგიმნოსპერმების ტიპის მცენარეებისაგან და შესაძლოა დასაბამი მისცეს წიწვოვნებს. კარბონული და პერმული პერიოდის დასაწყისში კორდაიტები გავრცელებული იყო ტრიპიკულ ევრამერიკულ და არატროპიკულ ანგარულ ანუ ტუნგუსურ ოლქსა და გონდვანაში. პერმულ ეპოქაში დიდი რაოდენობით იყო მხოლოდ ანგარულ ოლქში. კორდაიტების ფოთლებს დიდი მნიშვნელობა აქვთ სტრატიგრაფიისათვის. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 662.   კორდაიტები ▲ ▲ ▲ ▲ ▲
ჭრებალოს ქუჩა

ჭრებალოს ქუჩა — ქუჩა თბილისში, გლდანის რაიონში (ავჭალა); ელეფთერ ანდრონიკაშვილის ქუჩიდან მთის ფერდობამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 60-იან წლებში. ადრე პირველი მაისის ქუჩა ერქვა. ჭრებალოს ქუჩა ეწოდა 70-იან წლებში. 2019 წელს ქუჩა გაგრძელდა და 2 ჩიხი დაემატა. 2023 წელს ჭრებალოს I შესახვევის ხარჯზე გაგრძელდა ლიბანის ქუჩა. აქვს 1 შესახვევი და 4 ჩიხი. ↑ ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 208, ISBN 978-99928-20-35-3. ↑ ქ. თბილისში, გლდანის რაიონში, ჭრებალოს ქუჩის გაგრძელების და მასთან არსებული ორი ჩიხისთვის ჭრებალოს სახელის მინიჭების შესახებ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულო (10 ივლისი, 2018). ციტირების თარიღი: 4 თებერვალი, 2024 ↑ ქალაქ თბილისში, გლდანის რაიონში, ჭრებალოს I შესახვევისთვის და უწერის II შესახვევისთვის ლიბანის ქუჩის სახელის მინიჭების შესახებ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულო (21 თებერვალი, 2023). ციტირების თარიღი: 4 თებერვალი, 2024
ვიქტორ ვოიუცკი

ვიქტორ ვოიუცკი (რუს. Виктор Семенович Воюцкий; დ. XIX საუკუნის I ნახევარი — გ. 1880) — პოლონური წარმოშობის რუსი ფოტოგრაფი. მოღვაწეობდა კიევში, ქუთაისსა და ვლადიკავკაზში. ვიქტორ ვოიუტსკი ეკუთვნოდა პოლონურ დიდგვაროვან ოჯახს, რომელიც 1831 წლის პოლონეთის აჯანყების შემდეგ მიმოფანტული იყო თანამედროვე უკრაინის ტერიტორიაზე. ოჯახის ნაწილი ვოლინში დასახლდა, ​​ვიქტორ ვოიუტსკის წინაპრები კიევში ვილნას გავლით ჩავიდნენ. ვიქტორ ვოიუტსკიმ თავისი პირველი ფოტოსტუდია კიევში 1850-იანი წლების ბოლოს გახსნა. იგი მდებარეობდა ოცისლავსკის სახლში ფუნდუკლეევსკაიას ქუჩაზე. 1861 წლის 7 მაისს ვოიუცკიმ, გადაიღო ტარას შევჩენკოს დაკრძალვა (გამოქვეყნდა 1894 წელს ჟურნალ „კიევის სიძველეში“. 1867 წელს ვიქტორ ვოიუცკიმ მხატვარ ა. რუდკოვსკისთან ერთად გამოუშვა პირველი ფოტო კალენდარი რუსეთის იმპერიაში, რომელიც აღინიშნა 1868 წელს იმპერატორ ალექსანდრე II-ის ჯილდოთი — ოქროს საათი ჯაჭვზე. ვოიუტსკიმ შემდეგი ჯილდო 1871 წელს მიიღო, რაზეც პასპარტუზე წარწერა მოწმობს. კიევში ფოტოგრაფის ძირითადი საქმიანობა იყო პორტრეტების სალონური ფოტოგრაფია. მის ფოტოებს შორის ვხედავთ, როგორც უბრალო მოქალაქეებს, ასევე ცნობილ ადამიანებს. 1870-იანი წლების დასაწყისში ვოიუტსკიმ არაერთხელ გადაიღო ნიკოლაი ლესკოვისა და მისი ოჯახის წევრების ფოტოგრაფიული პორტრეტები. მას გადაღებული აქვს, როგორც „უკრაინული ტიპები“, ასევე სცენები სოფლის ცხოვრებიდან. 1869 წელს ქუთაისის სამხედრო გუბერნატორმა ლევაშოვმა ქუთაისიდან იმოგზაურა სვანეთში. არსებობს აღნიშნული ექსპედიციის დ. ერმაკოვისა და ვ. ვოიუცკის ავტორობით შესრულებული ფოტოები. არაუგვიანეს 1873 წელს ვოიუტსკიმ პარტნიორ ვ. ბარკანოვთან ერთად ქუთაისში ატელიე გახსნა. ასე ახასიათებდა 1874 წლის „კავკასიაში მოგზაურობის მეგზური და თანამოსაუბრე“ თავის საქონელს: „ვოიუცკისა და ბარკანოვის ფოტო. მშობლიური კოსტიუმების ბარათების ფასი ვერცხლის 25 კაპიკია — უფერული და 1 რუბლი ვერცხლისფერში — მოხატული. ვოიუცკიდან შეგიძლიათ იყიდოთ ფოტოები ცნობილი ცნობილი ნახატებიდან „მხატვრის ჰერშელტის, რომლის თემაც კავკასიის ომიდანაა გადაღებული. ამ ნახატების ყიდვა ღირს, რადგან ისინი უფრო ნათელ წარმოდგენას აძლევენ კავკასიის ომზე, ვიდრე ბევრი გრძელი აღწერილობა. ფასი თითო ფოტოზე არის 1,5 - 2 რუბლი“. 1877 წლის 16 ივნისს ვლადიკავკაზში ფოტოსტუდია გახსნეს ვიქტორ ვოიუტსკიმ და მისმა კომპანიონმა ფელიქს ვლოდეცკიმ. გარკვეული პერიოდის განმავლობაში ვოიუცკი მუშაობდა ორ ქალაქში, რაც დასტურდება ამ „გარდამავალი“ პერიოდის პასპარტუით. მაგრამ შემდეგ ვოიუტსკის ოჯახი საბოლოოდ დასახლდა ვლადიკავკაზში, იქირავა ბინა მენიუკოვის სახლში, კლასიკური გიმნაზიის შენობის უკან. ვლადიკავკაზში, ვოიუტსკიმ გადაიღო „კავკასიის ტიპების“ უზარმაზარი სერიები, ერთ-ერთმა პირველმა გადაიღო ოსები ეროვნულ სამოსში. 1880 წელს, ფოტოსტუდიის გახსნიდან 3 წლის შემდეგ, ვიქტორ ვოიუტსკი გარდაიცვალა და სტუდია გადაეცა მის ქვრივს, რომელმაც 1885 წელს იგი გადასცა ვინმე გადამდგარ რიგით აკიმ აგაფონოვიჩ სკარჟინსკის. Владикавказский музей фотографии и кино — Воюцкий Виктор Семенович
ქვემო მაჩხაანის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია

ქვემო მაჩხაანის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სიღნაღის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ქვემო მაჩხაანში. ქვემო მაჩხაანის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია XVIII საუკუნის დარბაზული ნაგებობაა. აშენებულია რიყის ქვისა და აგურის მონაცვლეობით დუღაბზე. შესასვლელი დასავლეთიდან და სამხრეთიდან აქვს. კარები არქიტრავულია. დასავლეთი კარის არქიტრავად ჩადგმულია 1747 წლით დათარიღებული საფლავის ქვა. ყველა კედელში თითო საკმაოდ ვიწრო, თაღოვანი სარკმელია, რომლებიც შიგნით საკმაოდ გაგანიერებული წირთხლებით და საფეხურით ხასიათდება. ფასადები აგურის საფეხუროვანი კარნიზითაა დასრულებული. ტაძარი კრამიტითაა დახურული. აფსიდა ნახევარწრიულია. ერთი საფეხურით ამაღლებული და ორსაფეხურიანი მხრით გამოყოფილი დარბაზისგან. კონქი ორსაფეხურიან შეისრულ სატრიუმფო თაღს ეყრდნობა. აფსიდის ჩრდილოეთ კედელში თაღოვანი ნიშია, რომლის ქვეშ კედელზე ვიწრო ტრაპეზია მიშენებული. მთავარი ტრაპეზი აფსიდის შუაში დგას. კამარა დასავლეთ კიდეში გაკეთებულ შეისრული ფორმის შეკიდულ თაღებს ებჯინება. სამხრეთი კედლის აღმოსავლეთ კიდეში, საკურთხევლის წინ კედელზე გრძელი მაგიდის მსგავსი მერხია გაკეთებული. ტაძრის იატაკი აგურფენილია. დარბაზში ორი საფლავია, რომლებიც ტაძრის მღვდლებს ეკუთვნოდა. ტაძარი გარედან ნაწილობრივ, შიგნიდან კი სრულადაა გალესილი. დასავლეთ კიდეში ტაძარზე დაშენებულია ექვსთაღიანი სამრეკლოს ფანჩატური, რომელიც პირამიდული აგურის გუმბათითაა დასრულებული. დასავლეთ კედელს, ჩრდილოეთ ნაწილში რიყის ქვისგან აშენებული კედელი აქვს მიდგმული, რომლის დანიშნულება გაურკვეველია.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 18664
ანაგის მთავარანგელოზის ეკლესია

ანაგის მთავარანგელოზის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სიღნაღის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ანაგაში. ანაგის მთავარანგელოზის ეკლესია დარბაზული ნაგებობაა. ნაშენია აგურითა და ქვით კირხსნარზე. მოგვიანებით აფსიდის მხარეს აგურის მინაშენი გაუკეთებიათ და ეკლესია დაუგრძელებიათ. თავდაპირველ ეკლესიას შესასვლელი დასავლეთიდან და სამხრეთიდან ჰქონდა. სამხრეთის კარი მინაშენის გაკეთების შემდეგ გასასვლელ კარად იქცა. ამჟამინდელი აფსიდა თავდაპირველ ტაძარის გადაკეთების დროინდელია. იგი ნახევარწრიულია და სრულდება ნახევარელიფსური კამარით, რომელიც დარბაზისგან მხრებზე გადაყვანილი თაღითაა გამოყოფილი. თავდაპირველი ეკლესიის აფსიდის მხრები ამჟამად ტაძრის პილასტრის როლს ასრულებს, რომელზეც კამარის საბჯენი თაღი გადადის. ტაძრის თაღოვანი სარკმლები მოგვიანებითაა გაფართოვებული. ეკლესია შიგნიდან შელესილია საბჭოთა პერიოდში, შელესილობის ქვეშ მოჩანს ლურჯი საღებავი — შესაძლოა მოხატულობის კვალი. დასავლეთის ფასადზე ტაძარს აქვს მორთულობა: აგურის ჩაღრმავებით გამოყვანილია ჯვარი და მის მკლავებს ზემოთ აგურისავე ლუნეტები.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 6528
ზემო ბოდბის წმინდა მარიამის ეკლესია

ზემო ბოდბის წმინდა მარიამის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სიღნაღის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ზემო ბოდბეში. სოფელის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, 3 კილომეტრში. ზემო ბოდბის წმინდა მარიამის ეკლესია ჯვარგუმბათოვანი ტიპის ტაძარია, მისი სიმაღლე დაახლოებით 10-12 მეტრია. აგებულია რიყის ქვითა და ქართული აგურით, რომელიც ტაძრის ძირში ერთმანეთს ენაცვლება, კედლების ზედა ნაწილი, გუმბათი და გუმბათის სახურავი მხოლოდ აგურითაა ნაშენი. ფლიგელები ქართული კრამიტით არის გადახურული. ტაძარი 1-1.5 მეტრის სიგანის ბრტყელი რიყის ქვითა და ბეტონით დაფარული ბილიკით არის გარშემორტყმული. ტაძრის სამხრეთით რიყის ქვით ნაგები გალავანია შემორჩენილი. ტაძრის გუმბათსა და აღმოსავლეთის კედელზე დატანებულია, ბაზალტის ქვაზე შესრულებული, რამდენიმე ბარელიეფი.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 6364
ნუკრიანის წმინდა გიორგის ეკლესია

ნუკრიანის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სიღნაღის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ნუკრიანში. სოფლის აღმოსავლეთ ნაწილში, სასაფლაოზე. თბილისი სიღნაღის გზატკეცილის პირას, მარცხენა მხარეზე. ტაძრის სიმაღლე დაახლოებით 8-10 მეტრია, აგებულია რიყის ქვითა და ქართული აგურით. ტაძარი მოთუთიებული თუნუქით არის გადახურული. ტაძრის კედლების მნიშვნელოვანი ნაწილი გარედან შეთეთრებულია, შიგნიდან ნაწილობრივ გალესილია გაჯით. ტაძრის სამხრეთ კედელზე დატანებულია ბაზალტის ქვა წარწერებით. ეკლესია ამჟამად მოქმედია.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 6367
საქობოს წმინდა სტეფანეს ეკლესია

საქობოს წმინდა სტეფანეს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სიღნაღის მუნიციპალიტეტში, სოფელ საქობოში. საქობოს წმინდა სტეფანეს ეკლესია დარბაზული ნაგებობაა, აშენებულია რიყის ქვითა და აგურით. ამჟამად აღდგენილია თანამედროვე აგურითა და ცემენტით. შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. კარი თაღოვანია. ეკლესია განათებულია 6 სარკმლით, რომელთაგან თითო აღმოსავლეთის და დასავლეთის კედელშია გაჭრილი, დანარჩენი კი წყვილად გრძივ კედლებში. ფასადები გაფორმებული ყოფილა ფრონტონში აგურის დადაბლებით მოცემული ჯვრების გამოსახულებით. დასავლეთის ჯვრის საყრდენად სარკმლის არქიტრავად ჩასმული ქვაა გამოყენებული. დასავლეთის ფასადში, კარის გასწვრივ საფლავის ქვა და ჯვრის რელიეფურგამოსახულებიანი ქვაა ჩაშენებული. ეს უკანასკნელი ამოყირავებულია. ფორმით ის განვითარებული შუა საუკუნეების რელიეფს იმეორებს. ნახევარწრიული აფსიდა პილასტრითაა დარბაზისგან გაყოფილი. ასეთივე ორი წყვილი პილასტრი დარბაზის ნაწილშიცაა. პილასტრები საფეხურისებრი იმპოსტებითაა დასრულებული. კამარა სრულად აღდგენილია. ეკლესია შიგნიდან გაჯითაა შელესილი. საკურთხევლის წინ ქვის თუ აგურის კანკელია გაკეთებული, რომელიც ასევე შელესილია. ეკლესიის გარშემო ძველი სასაფლაოა.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 18681
ანაგის წმინდა მარიამის ეკლესია

ანაგის წმინდა მარიამის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სიღნაღის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ანაგაში. ანაგის წმინდა მარიამის ეკლესია დარბაზული ტიპის ნაგებობაა, ნაშენია რიყის ქვითა და აგურით კირხსნარზე. გადახურულია კრამიტით. შესასვლელი დასავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან აქვს. კარის ღიობები სწორკუთხაა, რომელთა თავზე აგურით შეისრული თაღის დეკორატიული წყობაა გაკეთებული. ყველა კედელში თითო სარკმელია. დასავლეთისა და აღმოსავლეთის კედლებზე სარკმლის ზემოთ აგურის ჩაწევით კვარცხლბეკზე აღმართული ჯვარი და ორ-ორი რომბია გამოყვანილი. ეკლესიის დასავლეთ კიდეზე ფანჩატურის ტიპის აგურის სამრეკლოა დადგმული. დასავლეთიდან ეკლესიას აგურის ფილაქანი გასდევს.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 12793
საქობოს ღვთისმშობლის ეკლესია

საქობოს ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სიღნაღის მუნიციპალიტეტის სოფელ საქობოში. ეკლესია დარბაზული ტიპისაა, ნაგებია რიყის ქვით. კონსტრუქციული დეტალები, ფასადთა გაფორმება და კარნიზი აგურისაა. შესასვლელი ორი აქვს: დასავლეთიდან და სამხრეთიდან. სამხრეთის შესასვლელი სწორკუთხაა, დასავლეთის კი გარედან სწორკუთხა არეში ჩაჭრილი თაღითაა დასრულებული. განათებულია ყველა კედელში დატანებული თითო თაღოვანი სარკმლით. გაფორმება მხოლოდ განივ კედლებს აქვს, ფრონტონში გამოსახულია გოლგოთის ჯვარი და ორ-ორი რომბი. აფსიდა ნახევარწრიულია და მხრითაა გამოყოფილი დარბაზისგან. იატაკი ერთი საფეხურითაა ამაღლებული. აფსიდის ჩრდილოეთ კედელში სხვადასხვა ზომის ორი თაღოვანი ნიშაა, ხოლო სამხრეთისაში ერთი. ერთი პატარა ნიშაც ჩრდილოეთ კედელში, საკურთხევლის წინაა გაკეთებული. საკურთხევლის ღერძზე, კედელზე ტრაპეზია ამოყვანილი. დარბაზი წყვილი პილასტრითაა გაყოფილი ორ ნაწილად. ნახევარპილასტრებია გრძივი კედლების დასავლეთ კიდეშიც. კონქი და კამარა აგურისაა და თაღებს ეყრდნობა. ტაძრის იატაკი აგურფენილია. ეკლესია შელესილი ყოფილა და კონქში შემორჩენილია XIX საუკუნის მხატვრობის კვალი. კარგად იკითხება ღრუბლებიდან მომზირალი ანგელოზის სახე. ტაძრის დასავლეთ ნაწილში კეხზე აგურით ნაშენი სამრეკლოს ფანჩატურია დაშენებული. სამრეკლო რვაწახნაგაა და 4 თაღითაა გახსნილი. ეკლესიის გარშემო XIX-XX საუკუნის დასაწყისის სამაროვანია.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 18679
ასანურის წმინდა გიორგის ეკლესია

ასანურის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სიღნაღის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ასანურში. ასანურის წმინდა გიორგის ეკლესია დარბაზული ნაგებობაა, ნაშენია რიყის ქვისა და აგურის რიგების მონაცვლეობით, კონსტრუქციულ დეტალებში (თაღები, კარნიზი) აგურია გამოყენებული. ეკლესია მრავალჯერაა გადაკეთებული. პირველი გადაკეთება XIX საუკუნეში მომხდარა, 1921 წლამდე ეკლესია მოქმედი იყო, შემდეგ მიატოვეს, XX-XXI საუკუნეების მიჯნაზე ეკლესია ადგილობრივმა მოსახლეობამ აღადგინა, რის გამოც ტაძარმა თითქმის მთლიანად იცვალა სახე. თავდაპირველ ეკლესიას ორი შესასვლელი ჰქონდა: დასავლეთიდან და ჩრდილოეთიდან. კარის ჭრილები თაღოვანი იყო, რომლებიც გადაკეთების შემდეგ შეიცვალა. მეორე გადაკეთების შემდეგ ჩრდილოეთის კარი ამოაშენეს. ტაძარი ნათდება დასავლეთისა და აღმოსავლეთის თითო, ასევე, ჩრდილოეთისა და სამხრეთის ორ-ორი სარკმლით. სარკმლები თაღოვანი იყო, გადაკეთების შემდეგ სარკმლის თაღები მოშალეს. ნახევარწრიული აფსიდა დარბაზისგან პილასტრითაა გამოყოფილი. საკურთხევლის ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებში ორ-ორი თაღოვანი ნიშია გაკეთებული. დარბაზი სამი წყვილი პილასტრითაა დანაწევრებული, რომელიც სამსაფეხურიანი კაპიტელებით სრულდება. კაპიტელებზე კამარის და კონქის საბჯენი შეისრული ფორმის თაღებია გადაყვანილი. ჩრდილოეთის და სამხრეთის კედლებში პილასტრებს შორის ღრმა შეისრული ნიშებია გაკეთებული, რომლებშიც კარ-სარკმელთა ღიობებია გაჭრილი. ამჟამად ეკლესიას ქვისგან გაკეთებული კანკელი და იატაკი აქვს. 1990 წლის მონაცემების მიხედვით, თავდაპირველი ეკლესია მოხატულიც ყოფილა. ეკლესიის ფასადების გაფორმებას ქმნიდა სამშენებლო წყობის მონაცვლეობა, დასავლეთ და აღმოსავლეთ ფრონტონებში გაკეთებული აგურის დადაბლებით მიღებული გოლგოთის ჯვრის გამოსახულებები, რომლებიც დღეს სრულად წაშლილი და სახეცვლილია. ეკლესია სრულდებოდა აგურის საფეხუროვანი კარნიზით.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 12903
მინუს 22 გრადუსი ცელსიუსით

მინუს 22 გრადუსი ცელსიუსით (ინგლ. Eight Below) — 2006 წლის ამერიკული მხატვრული ფილმი-დრამა ანტარქტიკაში ძაღლების გამძლეობაზე, რომლის რეჟისორია ფრენკ მარშალი. ფილმი რიმეიკია 1983 წლის იაპონური ფილმისა „ანტარქტიკული ისტორია“. მისი სიუჟეტი ეფუძნება ნამდვილ ამბავს, რომელიც 1958-1959 წლებში იაპონურ კვლევით ორგანიზაციას გადახდა თავს. ფილმში მოქმედება 1993 წელს ხდება ანტარქტიკაში. პოლარული სადგურის თანამშრომელი ჯერი შეფერდი და უნივერსიტეტის პროფესორი დევის მაკლარენი მეტეორიტს ეძებენ ძაღლებიანი მარხილით. დაბრუნებისას პროფესორი დაშავდება და მისი ევაკუაცია ხდება საჭირო. ამინდის მკვეთრი გაუარესების გამო, პროფესორთან ერთად, მთელი სადგურის შემადგენლობის ევაკუაცია ხდება და სადგურზე მხოლოდ 8 ძაღლი რჩება. თავიდან მათი დაბრუნება რამდენიმე დღეში იგეგმებოდა, მაგრამ ხანგრძლივი ქარბუქის, შემდეგ კი ზამთრის დადგომის გამო, ეს ვეღარ მოხერხდა. ძაღლები მარტო აღმოჩნდნენ ანტარქტიკის სიცივეში და ბრძოლა უწევთ გადარჩენისთვის. პოლ უოკერი — ჯერი შეფერდი ბრიუს გრინვუდი — პროფესორი მაკლარენი ჯეისონ ბიგზი — კუპერი ვენდი კრუსონი — ევა მუნ ბლუდგუდი — კეტი აუგუსტ შელენბერგი — მინდო „მინუს 22 გრადუსი ცელსიუსით“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
მემარცხენე ნაციონალიზმი

მემარცხენე ნაციონალიზმი — ნაციონალიზმის ფორმა, რომელიც ემყარება თანასწორობის, სახალხო სუვერენიტეტის და ეროვნული თვითგამორკვევის იდეებს. მის სათავედ მიიჩნევა იაკობინელობა საფრანგეთის დიდი რევოლუციის დროს. მემარცხენე ნაციონალიზმს ჩვეულებრივ ანტიიმპერიალისტური პოზიცია უკავია, განსხვავდება მემარჯვენე ნაციონალიზმისგან და ხშირად უარყოფს უკიდურეს ნაციონალიზმს და ფაშიზმს. წერეთელი ი., ჩხაიძე ი., მაცაბერიძე მ., მაცაბერიძე დ., „ნაციონალიზმი: ენციკლოპედიური ცნობარი“ თბ., 2021, გვ. 152-153 ISBN 9789941974724
დმანისის მუნიციპალიტეტის სოფლების სია

დმანისის მუნიციპალიტეტი შედის ქვემო ქართლის მხარის შემადგენლობაში. საქართველოს ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის მიხედვით მუნიციპალიტეტი არის თვითმმართველი ერთეული, რომელსაც აქვს ადმინისტრაციული საზღვრები და ადმინისტრაციული ცენტრი. მუნიციპალიტეტს გააჩნია არჩევითი წარმომადგენლობითი და აღმასრულებელი ორგანოები, რეგისტრირებული მოსახლეობა და აქვს საკუთარი ქონება, ბიუჯეტი, შემოსულობები. მუნიციპალიტეტი საჯარო სამართლის იურიდიული პირია. მუნიციპალიტეტს ხელმძღვანელობს მერი. მუნიციპალიტეტი მართვის ოპტიმიზაციისათვის დაყოფილია ადმინისტრაციულ ერთეულებად. დმანისის მუნიციპალიტეტის შემადგენლობაში შედის 1 ქალაქი, 15 ტერიტორიული ორგანო და 57 სოფელი. დმანისის მუნიციპალიტეტის სოფლები ერთიანდებიან ამამლოს, განთიადის, გომარეთის, გუგუთის, დიდი დმანისის, დმანისის, ირგანჩაის, მასავერას, ოროზმანის, საკირეს, სარკინეთის, ყარაბულახისა და ყიზილქილისის ადმინისტრაციულ ერთეულებში. დმანისის მუნიციპალიტეტის ფართობია 1198,8 კმ² და 2014 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 19 141 კაცს, ხოლო სიმჭიდროვეა 16 კაცი. მუნიციპალიტეტის ცენტრია ქალაქი დმანისი. 2014 წლის აღწერის მიხედვით მუნიციპალიტეტის ყველაზე დიდი სოფელი მოსახლეობის მიხედვით არის ირგანჩაი (2014 ადამიანი), დმანისიდან ყველაზე დიდი მანძილით დაშორებულია სოფელი გომარეთის კაკლიანი (47 კმ.). დმანისი ამამლო ანგრევანი ახა 1 ბახჩალარი ბაზაქლო ბოსლები განახლება განთიადი გომარეთი გორა გუგუთი დაგარახლო დალარი დიდი დმანისი ვაკე ვარდისუბანი ველისპირი ზემო ოროზმანი ზემო ყარაბულაღი იაღუფლო ირგანჩაი იფნარი კაკლიანი კაკლიანი კამარლო კამიშლო ლოქჯანდარი მამიშლარი მამიშლო მამულა მაშავერა მეორე სალამალექი მთისძირი ორმაშენი პანტიანი პატარა დმანისი პირველი სალამალექი საკირე სარკინეთი საფარლო საჯა სოღუთლო ტნუსი ტყისპირი უკანგორი უსეინქენდი ქარიანი ქვემო ოროზმანი ქვემო ყარაბულაღი ქცია ყიზილაჯლო ყიზილქილისა შახმარლო შინდლარი 2 ჯავახი რუკაზე ციფრებით აღნიშნულია: 1 — ახალი გედაგდაღი 2 — ძველი გედაგდაღი ↑ საქართველოს ორგანული კანონი, ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსი, მუხლი 2.2. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2024-02-26. ციტირების თარიღი: 2024-02-05. ↑ საქართველოს ორგანული კანონი, ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსი, მუხლი 4.4. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2024-02-26. ციტირების თარიღი: 2024-02-05. ↑ 3.0 3.1 3.2 2014 წლის აღწერის ძირითადი შედეგები
სტრატიგრაფია (მრავალმნიშვნელოვანი)

სტრატიგრაფია შეიძლება აღნიშნავდეს: სტრატიგრაფია — გეოლოგიის დარგი; სტრატიგრაფია — კულტურული ფენების მონაცვლეობის სისტემა.
უდანაშაულო (ფილმი)

„უდანაშაულო“ (იტალ. L'innocente) — რეჟისორ ლუკინო ვისკონტის 1976 წლის ფილმი-დრამა. ფილმი გადაღებულია იტალიელი პოეტისა და დრამატურგის გაბრიელე დ’ანუნციოს ამავე სახელწოდების რომანის მიხედვით. არისტოკრატი ტულიო ცოლს ხშირად ღალატობს და არც მალავს. სიტუაცია იცვლება, როცა ქალი ახალგაზრდა მწერალს შეხვდება. ჯანკარლო ჯანინი — ტულიო მასიმო ჯიროტი — გრაფი სტეფანო ლაურა ანტონელი — ჯულიანა ჯენიფერ ო'ნილი — ტერეზა რინა მორელი — ტულიოს დედა მარკ პორელი — ფილიპო დ'არბორიო „უდანაშაულო“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
თბილისის წმინდა მიხეილ ტვერელის ეკლესია

თბილისის წმინდა მიხეილ ტვერელის ეკლესია — ყოფილი რუსული, ამჟამად ქართული მართლმადიდებლური ეკლესია თბილისში (მთაწმინდის რაიონი). მდებარეობს ვერეზე, სოლომონ ზალდასტანიშვილის ქუჩაზე, „პურის გორაკზე“ (წარსულში „ფერხულის გორას“ უწოდებდნენ). ეკლესია აგებულია 1911-1913 წლებში არქიტექტორ იოჰან დიცმანის პროექტით ე. წ. რუსული სტილით. ეკლესია აკურთხეს XIII-XIV საუკუნეების რუსი მთავრის მიხეილ ტვერელის სახელზე. მშენებლობას ფულადი დახმარება აღმოუჩინეს მეფისნაცვალ ილარიონ ვორონცოვ-დაშკოვის მეუღლემ გრაფინია ელისაბედმა და დიდმა მთავარმა მიხეილ ალექსანდრეს ძემ. ეკლესიასთან მისასვლელი გზა, რომელიც ახლანდელი კონსტანტინე მაყაშვილის ქუჩის ბოლოდან იწყბოდა, მესანგრეთა ძალებით გაიყვანეს; მას „ელისაბედის პროსპექტი“ უწოდეს (თბილისის 1913 წლის გეგმა). 1990-იან წლებამდე მღვდელთმსახურება რუსულ ენაზე მიმდინარეობდა. ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 967-968, ISBN 99928-20-32-2.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 4192
თეიმურაზ სალაყაია

თეიმურაზ სალაყაია (დ. 5 თებერვალი, 1937, სენაკი) — ქართველი ინჟინერი. 1961 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი ხიდებისა და გვირაბების სპეციალობით. 1961-1965 წლებში — მუშაობდა საქართველოს მინისტრთა საბჭოსთან არსებული გზატკეცილების მთავარი სამმართველოს საგზაო სამეცნიერო საკვლევი სადგურის ხიდსაცდელი ჯგუფის ინჟინრად, უფროს ინჟინრად და ჯგუფის ხელმძღვანელად. 1965 წელს გადაყვანილ იქნა გზატკეცილების მთავარი სამმართველოს N9 ხიდების სარემონტო-სამშენებლო სამმართველოში სამუშაოთა მწარმოებლად, ტექნიკური განყოფილების უფროსად. 1971 წელს გადაყვანილ იქნა საავტომობილო გზების სამინისტროს N13 საექსპლუატაციო უბნის მთავარ ინჟინრად. 1972 წელს საავტომობილო გზების სამინისტროს სახელმწიფო გზების სამმართველოს უფროს ინჟინრად. 1974 წლიდან სამმართველოს უფროსის მოადგილედ. 1975-1981 წლებში — მუშაობდა საავტომობილო გზების სამინისტროს N5 საგზაო საექსპლუატაციო უბნის მთავარ ინჟინრად. 1981-1983 წლებში N4 საგზაო სარემონტო-სამშენებლო სამმართველოს მთავარ ინჟინრად. 1984-1993 წლებში — გორის ხიდების სარემონტო-სამონტაჟო და N11, N2 საგზაო სარემონტო-სამშენებლო სამმართველოებში უფროს სამუშაოთა მწარმოებლად. 1993-1995 წლებში — მუშაობდა კონცერნ „საქავტოგზის“ მშენებარე ობიექტების დირექციაში მთავარ სპეციალისტად. 1995 წელს დაინიშნა საავტომობილო გზების დეპარტამენტის საერთაშორისო გზების ექსპლუატაციის სამმართველოს უფროსის მოადგილედ; 1998 წლიდან მუშაობდა გზების მოვლა-შენახვისა და რეაბილიტაციის ზედამხედველობის დირექციაში მთავარ სპეციალისტად. 2005 წლიდან მუშაობს შპს „გზამშენპროექტში“ ტექნიკური განყოფილების უფროსად. საქართველოს საავტომობილო გზების სისტემაში ხელმძღვანელ თანამდებობებზე მუშაობისას, როგორც მაღალკვალიფიციური, გამოცდილი ინჟინერი, წარმატებით ასრულებდა საავტომობილო გზებისა და ხიდების მშენებლობის, ექსპლუატაციისა და გამოცდა-გამოკვლევის სამუშაოებს. საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია. თბ., 2017, გვ. 497-498 საქართველოს დამსახურებული მეგზევე თეიმურაზ სალაყაია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ჩუღურეთის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია

ჩუღურეთის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია — ქართული მართლმადიდებლური ეკლესია თბილისში. მდებარეობს ჩუღურეთში, კოსტა ხეთაგუროვის ქუჩაზე. ეკლესიას თავდაპირველად „ჯუარის გამოჩენისა“ ერქვა და უგუმბათო იყო, პატარა ზომის, ქვითკირით ნაშენი. დ. კარიჭაშვილის კატალოგის მიხედვით ის ძველი ეკლესიის საძირკველზე დეკანოზ პეტრე იმნაძეს აუგია 1812 წელს. 1857-1859 წლებში პეტრე იმნაძის შვილის, დეკანოზ იოანეს მეცადინეობით ეკლესია გადააკეთეს, დასავლეთიდან კარიბჭე-საძვალე მიაშენეს და წმინდა ნიკოლოზის სახელზე აკურთხეს. 1861-1863 წლებში იოანეს ძე პეტრემ ეკლესიას გუმბათი დაადგა. 1901-1904 წლებში საქართველოს ეგზარქოსის ნებართვით და მღვდელ სოლომონ შოშიაშვილის თაოსნობით, მრველიდან შეგროვებული სახსრებით ეკლესია გააფართოვეს, მას მიემატა ჩრდილოეთის და სამხრეთის მკლავები. 1901-1902 წლებში თბილისელმა თვითნასწავლმა მხატვარმა გიგო ზაზიაშვილმა ეკლესიის კედლები მოხატა თამარ მეფისა და დავით აღმაშნეებლის ფრესკებით, მანვე აღადგინა ეკლესიის ძველი მხატვრობა. მღვდელ შოშიაშვილის ინიციატივით XIX საუკუნის 80-90-იან წლებში ეკლესიასთან დაარსდა ქართული სამრევლო სასწავლებელი. 1920-იან წლებში საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა. მოგვიანებით ეკლესიის შენობა „ქართული ფოლკლორის თეატრს“ დაეთმო. 1982 წელს ჩატარდა ეკლესიის შემოგარენის რეკონსტრუქცია (არქიტეტორები შ. ყავლაშვილი და გ. ბათიაშვილი). 1990-იან წლებში დეკანოზ გრიგოლ გოცირიძის ძალისხმევით მოხდა ეკლესიის რესტავრირება და აღდგა ღვთისმსახურება. ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 968, ISBN 99928-20-32-2.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 2841
კორდისკბილა

კორდისკბილა (Euphasia) — მცენარეთა გვარი შავწამალასებრთა ოჯახისა. ერთწლოვანი, ზოგჯერ მრავალწლოვანი ნახევრად პარაზიტი ბალახებია. 200-მდე, უმეტესად პოლიმორფული სახეობა გავრცელებულია ძირითადად ჩრდილოეთ ნახევარსფეროში, აგრეთვე მალაის არქიპელაგის მთებში, ავსტრალიასა და სამხრეთ ამერიკის ზომიერ სარტყელში. საქართველოში 19 სახეობა იზრდება, მათ შორის 7 საქართველოს და 5 კავკასიის ენდემია. Euphasia stricta, ისევე როგორც კორდისკბილას მრავალი სხვა სახეობა, ძირითადად მარცვლოვნების ფესვების პარაზიტთა და ზოგჯერ მნიშვნელოვნად ამცირებს მდელოს მოსავლიანობას. საქართველოში ყველგან გვხვდება, უმეტესად ალპურ სარტყელში. მიქელაძე ი., ქსე, ტ. 5, გვ. 663, თბ., 1980