laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
აკაკი ბერიძე

აკაკი ბერიძე (დ. 14 თებერვალი, 1988) — ქართველი იურისტი, მეცნიერი, პედაგოგი. 2010 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი; 2012 წელს ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტის მაგისტრატურა საერთაშორისო სამართლის სპეციალობით; 2014 წელს ჩიკაგო-კენტის სამართლის სკოლის, ილინოისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (აშშ) საერთაშორისო და შედარებითი სამართლის მაგისტრატურა. 2014 წლიდან არის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტის დოქტორანტი საერთაშორისო სამართლის მიმართულებით; კანონის უზენასეობა გლობალური განვითარებისათვის - მაგისტრი - ლოიოლას ჩიკაგოს უნივერსიტეტის რომის ფელიჩის ცენტრი (2018-2019., აშშ, იტალია). 2009–2010. იკავებდა საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციაში ადვოკატის პოზიციას სისხლის სამართლის მიმართულებით; 2010–2012. მუშაობდა საქართველოს მთავრობის კანცელარიის იურიდიულ დეპარტამენტში მთავარ სპეციალისტად; 2012-2014. იყო აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს ადამიანის უფლებათა დაცვის საკითხთა კომისიის აპარატის მთავარი სპეციალისტი; 2014 წლიდან არის საქართველოს პარლამენტის იურიდიულ საკითხთა კომიტეტის აპარატის წამყვანი სპეციალისტი. კითხულობს ლექციებს საერთაშორისო საჯარო სამართლის, ევროპული სამართლის მიმართულებით უმაღლეს სასწავლებლებში. არის ავტორი სტატიებისა: „კოვიდ 19 და საერთაშორისო სამართალი“; „რუსი მეფისტოფელის მიერ ისტორიის შეცვლის უნიათო მცდელობები“; „ესპანური ელ-კლასიკო – მადრიდი კატალონიის წინააღმდეგ საერთაშორისო სამართალში“; „ყველაზე ძველი პარლამენტი და ყველაზე „ახალგაზრდა“ სასამართლო ბრექსითის შესახებ“. ამერიკის საერთაშორისო სამართლის ასოციაცია - ASIL American Society of International Law,-ის წევრი (2014-) იბერო-ამერიკული სამართლის ინსტიტუტის საერთაშორისო და ევროპული სამართლის სამეცნიერო კვლევითი ცენტრი-ის (პორტო, პორტუგალია), წევრი (2020-) საქართველოს ადვოკატთა ასოციაციის, წევრი (2015-) 2004 — საქართველოს პრეზიდენტის სტიპენდიატი აკაკი ბერიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ აკაკი ბერიძე
გიორგი ტოგონიძე

გიორგი ტოგონიძე (დ. 1904 — გ. 1989) — ქართველი გეოლოგი, მეცნიერი, პედაგოგი. გიორგი ტოგონიძე დაიბადა 1904 წელს, ქუთაისში. 1922 წელს ჩააბარა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პოლიტექნიკურ ფაკულტეტზე. 1930 წელს დაამთავრა საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტი. მუშაობა დაიწყო ინდუსტრიულ ინსტიტუტში გამოყენებით გეოლოგიის კათედრაზე ასისტენტად. საკანდიდატო დისერტაციის დაცვის შემდეგ იყო კათედრის დოცენტი; 1967-1980 წლებში კათედრის გამგე; 1980 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე - პროფესორი; 1967 წლამდე მუშაობდა აგრეთვე კავკასიის მინერალური ნედლეულის ინსტიტუტში იშვიათი ლითონების განყოფილების გამგედ; თითქმის 60 წელი ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას; პედაგოგიურ მოღვაწეობასთან ერთად, 1930-1952 წლებში იყო გეოლოგიური საძიებო პარტიის უფროსი, მთავარი ინჟინერი, სამეცნიერო კონსულტანტი; ზემო რაჭაში მან აღმოაჩინა „კარობის მოლიბდენის“ საბადო, აგრეთვე ზოფხითოს ანთიმონიტის და ნოწარულას ვოლფრამის საბადოები, დარიშხანისა და ვერცხლის წყლის მადანგამოვლინებები; თითქმის 30 წლის განმავლობაში სწავლობდა ზემო რაჭაში. მის მიერ აღმოჩენილ მოსაპირკეთებელი ქვის საბადოებს და იღწვოდა მათი პრაქტიკული გამოყენებისათვის. 60-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. გამოჩენილი ინჟინრები და მეცნიერები: კრებული მიტროპოლიტი ანანია ჯაფარიძე, თბილისი, 2012, გვ. 135 გიორგი ტოგონიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ 1.0 1.1 1.2 http://www.nplg.gov.ge/bios/ka/00016986/ ↑ გიორგი ტოგონიძე
ხელოვნური თანამგზავრი

ხელოვნური თანამგზავრი — კოსმოსური აპარატი ან ნებისმიერი სხვა ხელოვნური ობიექტი, რომელიც მოძრაობს ციური სხეულის გარშემო ორბიტაზე. თანამგზავრები არსებობენ: სამხედრო, კვლევითი, მეტეოროლოგიური, გეოლოკაციური, საკომუნიკაციო, სამაუწყებლო და სანავიგაციო თანამგზავრები. დედამიწის ხელოვნური თანამგზავრი (დხთ) მოძრაობს დედამიწის გარშემო ორბიტაზე. მზის ხელოვნური თანამგზავრი მოძრაობს მზის გარშემო ორბიტაზე. მთვარის ხელოვნური თანამგზავრი მოძრაობს მთვარის გარშემო ორბიტაზე. ვენერის ხელოვნური თანამგზავრი მოძრაობს ვენერის გარშემო ორბიტაზე. მარსის ხელოვნური თანამგზავრი მოძრაობს მარსის გარშემო ორბიტაზე.
ჰალიქტიდები

ჰალიქტიდები (ლათ. Halictidae) — ფუტკრების სიდიდით მეორე ოჯახი. მოიცავს ფუტკრების 4500-მდე სახეობას. ამ სახეობების წარმომადგენლები მსოფლიოს ყველა კონტინენტზე გვხვდებიან, გარდა ანტარქტიდისა. ჰალიქტიდების ოჯახის წარმომადგენლები მრავალფეროვნებით გამოირჩევიან, გააჩნიათ განსხვავებული ზომა, სხეულის ფორმა და ფერი. გვხვდებიან როგორც მუქი შეფერილობის, ასევე მწვანე, წითელი და იასამნისფერი სახეობები. განსხვავდებიან მამრი და მდედრი ინდივიდებიც. ეს ოჯახი არის პირველი აღმოჩენილი ეუსოციალური ფუტკრების ჯგუფი. ჰალიქტიდების უმეტესობა მიწაში ბუდობენ, ხშირად თიხიან ნიადაგებში ან მდინარის სანაპიროებთან, უფრო იშვიათად ხეებში. ისინი „მასობრივად უზრუნველყოფენ“ თავიანთ შთამომავლებს, და არა პროგრესულად, განსხვავებით თაფლის ფუტკრებისგან, ე.ი. ისინი კვერცხთან ერთად ლუქავენ დიდი რაოდენობით ნექტარსა და მტვერს, რათა მატლმა ერთიანად მიიღოს მისთვის საჭირო საკვები. ჰალიქტიდების ყველა სახეობა, გარდა კლეფტოპარაზიტებისა, მტრით იკვებება და მათ მნიშვნელოვანი როლი მიუძღვით დამტვერვაში. ჰალიქტიდების უმეტესი სახეობა ეუსოციალურია (ნაწილობრივ მაინც), მაგალითად Lasioglossum malachurum. მუშა ფუტკრებსა და დედოფალს შორის მკვეთრად გამოკვეთილი განსხვავებებია, ხოლო მათი საქმიანობა დიფერენცირებული. ჰალიქტიდებში შეინიშნება მრავალფეროვანი სოციალური ქცევები და ინსტინქტები, რომლებზეც შესაძლებელია გავლენა მოახდინოს ისეთმა ფაქტორებმა, როგორებიცაა სეზონი, კლიმატი, ადგილმდებარეობა, ხელმისაწვდომი რესურსები და სხვა. იმ სახეობებს, რომლებშიც ინდივიდებს არ აქვთ დიფერენცირებული საქმიანობა და მოვალეობები, როგორებიცაა Lasioglossum zephyrus ან Halictus rubicundus, პრიმიტიულ ეუსოციალურ სახეობებს მიაკუთვნებენ. პრიმიტიული ეუსოციალობის კიდევ ერთი მაგალითია Halictus ligatus. ფუტკრების ამ ოჯახისთვის აგრესიაა იერარქიული და სოციალური წყობის განმსაზღვრელი. ამის მსგავსი პრიმიტიული ეუსოციალური სახეობების არსებობა ეუსოციალობის განვითარებაზე გვიქმნის წარმოდგენას. ჰალიქტიდებში მხოლოდ მდედრ ფუტკრებს აქვთ კბენის უნარი, რაც, მათი არააგრესიული ბუნების გამო, საკმაოდ იშვიათია და მხოლოდ ფუტკრის მოკვლის მცდელობის გამო, ან მასთან შემთხვევითი კონტაქტის დროს ხდება. ნაკბენი უმნიშვნელოა და არანაირ საშიშროებას არ წარმოადგენს ადამიანებისთვის. ბრაიან ნ., დანფორტი, ალმეიდა კ., The Impact of Molecular Data on Our Understanding of Bee Phylogeny and Evolution, 2013, გვ. 57-78 http://www.cirrusimage.com/Bees_halictid.htm http://bugguide.net/index.php?q=search&keys=Halictidae&search=Search http://www.everythingabout.net/articles/biology/animals/arthropods/insects/bees/sweat_bee/ ↑ A native ground nesting bee, Nomia melanderi, sustainably managed to pollinate alfalfa across an intensively agricultural landscape ↑ Forest Preserve District of Will County
ნუგზარ ავალიანი

ნუგზარ ავალიანი (დ. 5 იანვარი, 1942, ქუთაისი, საქართველოს სსრ, სსრ კავშირი — გ. 8 მარტი, 2014, ქუთაისი, საქართველო) — ქართველი არქიტექტორი, ინჟინერი, პოლიტიკოსი. საქართველოს ერთიანი კომუნისტური პარტიის პირველი მდივანი (2009–2014). საქართველოს პრეზიდენტობის კანდიდატი (2013). დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი, სამრეწველო და სამოქალაქო მშენებლობის სპეციალობით 1965 წელს. მუშაობა დაიწყო მშენებლობის ოსტატად, კონსტრუქტორ-დამპროექტებლად, ინჟინერ-ტექზედამხედველად, ტექნიკუმის სპეცსაგნების მასწავლებლად, თერჯოლის მთავარ არქიტექტორად.1970 წლიდან პარტიულ და სამეურნეო სამუშაოაზე.აირჩიეს საქართველოს კომპარტიის ქუთაისის, წყალტუბისა და ტყიბულის საქალაქო კომიტეტების სკკპ ავტოზავოდსკის რაიკომის პირველ მდივნად. ასევე, პარტიის ქუთაისის საქალაქო კომიტეტის მშენებლობისა და საქალაქო მეურნეობის განყოფილების გამგე. 1983–1986 სწავლობდა მოსკოვში, საზოგადოებრივ მეცნიერებათა აკადემიის ასპირანტურაში. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ ნუგზარ ავალიანმა აქტიური მონაწილეობა მიიღო საქართველოს კომუნისტური პარტიის აღდგენაში და გახდა კომუნისტური მოძრაობის ერთ-ერთი ლიდერი. არჩეული იყო სახალხო დეპუტატთა ადგილობრივი საბჭოების რამდენიმე მოწვევის დეპუტატად. 2010 წელს დააფუძნა საზოგადოებრივი ორგანიზაცია „სახალხო-პატრიოტული მოძრაობა“ და მისი ხელმძღვანელია. 2014 წლის 31 იანვარს ქუთაისის ცენტრში ფეხით მოსიარულე გადასასვლელზე მანქანა დაეჯახა, მიიღო მძიმე დაზიანებები, ამის შედეგად გარდაიცვალა. ალეკო კაკულია, „საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია“, თბილისი, 2017, გვ.39-40 ნუგზარ ავალიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ ეპიცენტრი — ნუგზარ ავალიანი. პირველი არხი. ↑ კაცი, რომელმაც არ უღალატა თავის ცხოვრებისეულ მრწამსს
თეიმურაზ მამაცაშვილი

თეიმურაზ მამაცაშვილი (დ. 10 ნოემბერი, 1942) — ქართველი დიპლომატი. თეიმურაზ მამაცაშვილი დაიბადა 1942 წლის 10 ნოემბერს, თბილისში. 1965 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ავტომატიკის და გამოთვლითი ტექნიკის ფაკულტეტი; 1973 წელს მოსკოვის საკავშირო საგარეო ვაჭრობის აკადემია, საგარეო ვაჭრობის ეკონომიკის ფაკულტეტი. 1965 წლის მაისადან, ამავე წლის ოქტომბრამდე იყო თბილისის ავტომატიზაციის და ხელსაწყოთმშენებლობის სამეცნიერო კვლევით ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ-მუშაკი; 1965-1970 წლებში თბილისის მეტროლოგიის ინსტიტუტის უფროსი ინჟინერი; 1974-1977 წლებში სსრკ-ს სავაჭრო წარმომადგენლობის ავსტრალიაში, უფროსი ინჟინერი; 1977-1989 წლებში ლიცენზინტორგის წარმომადგენელი, სსრკ-ს საგარეო ვაჭრობის საკავშირო ორგანიზაცია "ლიცენზინტორგი", ფირმა "ლიცენზმაშის" დირექტორი; 1989-1992წლებში სსრკ-ს სავაჭრო წარმომადგენლობა იაპონიაში; 1992-1993 წლებში დამოუკიდებელი საქართველოს საგარეო ეკონომიკური ურთიერთობების მინისტრი; 1995-2004 წლებში საქართველოს მმართველი ევროპის რეკონსტრუქციის და განვითარების ბანკში; 1995-2004 წლებში საქართველოს პირველი ელჩი დიდი ბრიტანეთის და ჩრდილოეთ ირლანდიის გაერთიანებულ სამეფოში, პირველი ელჩი ირლანდიის რესპუბლიკაში, მუდმივი წარმომადგენელი საერთაშორისო საზღვაო ორგანიზაციაში; 1997-2004 წლებში იყო დამკვირვებელი ნავთობით დაბინძურების საერთაშორისო საკომპენსაციო ფონდში. მინიჭებული აქვს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩის დიპლომატიური რანგი. ჭუმბურიძე, ზვიად, დამოუკიდებელი საქართველოს ელჩები, 1991-2021: ნაწილი 1, თბ. 2021, გვ. 114 თეიმურაზ მამაცაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
აკირა ტორიამა

აკირა ტორიამა (იაპონ. 鳥山 明; დ. 5 აპრილი 1955, გ. 1 მარტი 2024) — იაპონელი მანგაკა და პერსონაჟების დიზაინერი. დაიბადა 1955 წლის 5 აპრილს ნაგოია, იაპონიაში და გარდაიცვალა 2024 წლის 1 მარტს (68 წლის ასაკში). მისი ყველაზე ცნობილი ნამუშევარები არის Dragon Ball, Dragon Ball GT და Dragon Ball Z. ასევე მთავარი დამხმარე პირი იყო Dragon Ball Super-ის შექმნაში, რადგან ტორიამამ უზრუნველყო სიუჟეტის ძირითადი მონახაზი და ზოგიერთი პერსონაჟის დიზაინი. ასევე დამხმარე პირი იყო ვირტუალურ თამაშების Chrono Trigger-ის და Dragon Quest-ის შექმნაში. ასევე Dr. Slump and the adventurous Cowa! მანგა სერიის შემქმნელია. Akira Toriyama „Dragon Ball“ 1984-1995 წლები, Shueisha Madman Entertainment Viz Media Glénat Akira Toriyama „Dragon Ball Z“ 1989-1996 წლები, Shueisha Madman Entertainment Viz Media Glénat Akira Toriyama „Dragon Ball GT“ 1996-1997 წლები, Shueisha Madman Entertainment Viz Media Glénat წყარო 1 წყარო 2 ↑ Dragon Ball Creator Akira Toriyama Nominated for an Eisner Award — ComicBook.com, 2019. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q24075231"></a> ↑ Dragonball Creator Akira Toriyama Knighted by France — Anime News Network, 2019. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q220509"></a> ↑ Remise de l’ordre des Arts et des Lettres aux mangakas Tadashi Agi et Akira Toriyama [ja] — 2019. ↑ ბიოგრაფიის წყარო ↑ ნამუშევრების წყარო
ცვლადი დენი

ცვლადი დენი (AC) — ელექტრული დენი, რომელიც პერიოდულად იცვლის მიმართულებას და დროთა განმავლობაში მუდმივად იცვლის სიდიდეს, განსხვავებით მუდმივი დენისგან (DC), რომელიც მხოლოდ ერთი მიმართულებით მიედინება. ცვლადი დენით მიეწოდება ელექტროენერგია შენობებს და შესაბამისად ეს არის ელექტროენერგიის ფორმა, რომელსაც ჩვეულებრივ იყენებენ ნებისმიერი ტექნიკის დენცქვიტაში შეერთებისას. აბრევიატურა (AC) და (DC) ხშირად გამოიყენება ცვლადი და მუდმივი დენის მაგიერ. ალტერნატიული დენის ტალღის ფორმა უმეტეს ელექტრონულ სქემაში არის სინუსოიდი. ზოგიერთ შემთხვევაში სხვა ტალღის ფორმებიც გამოიყენება, როგორიცაა სამკუთხა ან კვადრატული ტალღები. ელექტროენერგია ნაწილდება ცვლადი დენის სახით, რადგანაც AC ძაბვა შეიძლება გაზრდოს და შემცირდეს ტრანსფორმატორის მეშვეობით. ეს შესაძლოს ხდის ელექტროენერგიის ეფექტურ გადაცემას მაღალ ძაბვაზე, რაც სადენის წინაღობის შედაგად დანაკარგებს ამცირებს და შემდეგ გარდაიქმნება უფრო დაბალ, უსაფრთხო ძაბვაზე საყოფაცხოვრებო მოხმარებისთვის. ენერგიის დანაკარგები ( P w {\displaystyle P_{\rm {w}}} ) სადენში არის დენის კვადრატისა და სადენის წინაღობის ნამრავლი, რომელიც აღწერილია ფორმულით: P w = I 2 R . {\displaystyle P_{\rm {w}}=I^{2}R\,.} ეს ნიშნავს, რომ ენერგიის ფიქსირებული ოდენობის სადენზე გადაცემისას დენის განახევრება (ძაბვის გაორმაგება) დანაკარგებს მეოთხედამდე ამცირებს. გადაცემული ენერგია ტოლია დენისა და ძაბვის ნამრავლის: P t = I V . {\displaystyle P_{\rm {t}}=IV\,.} შედეგად, ენერგიის გადაცემა მაღალ ძაბვაზე ითხოვს ნაკლებ დანაკარგების გამომწვევ დენს, ვიდრე იგივე ენერგიის გადაცემა დაბალ ძაბვაზე. ენერგია ძირითადად გადაეცემა ასობით კილოვოლტზე გადამცემ კოშკებზე, შემდგომ გარდაიქმნება ათობით კილოვოლტამდე ქვედა დონის სადენებზე გადასაცემად და ბოლოს გარდაიქმნება 100 - 240 ვოლტამე საყოფაცხოვრებო გამოყენებისთვის. N. N. Bhargava (1983). Basic Electronics & Linear Circuits. Tata McGraw-Hill Education, გვ. 90. ISBN 978-0-07-451965-3.  National Electric Light Association (1915). Electrical meterman's handbook. Trow Press, გვ. 81.  ↑ N. N. Bhargava (1983). Basic Electronics & Linear Circuits. Tata McGraw-Hill Education, გვ. 90. ISBN 978-0-07-451965-3.  ↑ National Electric Light Association (1915). Electrical meterman's handbook. Trow Press, გვ. 81.
ტიტე კუბო

ტიტე კუბო (იაპონ. 久保帯人; დ. 26 ივნისი 1977, იაპონია) — იაპონელი მანგაკა, მწერალი, ილუსტრატორი და სცენარისტი. ცნობილია მანგას სერიით Bleach, რომლის 2018 წელს 120 მილიონზე მეტი ეგზემპლარი გაიყიდა. ასევე ცნობილი, როგორც ნორიაკი კუბო და ტაიტო კუბო. დაიბადა 1977 წლის 26 ივნისს იაპონია, ჰიროსიმის პრეფექტურაში. დაწყებით სკოლაში უკვე ჰქონდა გადაწყვეტილი, რომ მანგაკა გახდეს მანგა Saint Seiya-ს წაკითხვის შემდეგ. მისი დაბადების სახელი არის ნორიაკი კუბო. მისი დებიუტი იყო Ultra Unholy Hearted Machine, რომელიც დაწერილი იყო Weekly Shonen Jump-ის გაზეთისთვის 1996 წელს. შემდეგ დაწერა მისი პირველი მანგა Zombiepowder, რომელიც ასევე გამოქვეყნდა Weekly Shonen Jump-ში 1999 წელს. მას ჰქონდა 27 თავი, სანამ გაუქმდებოდა 2000 წელს. ავტორის კომენტარის მიხედვით, კუბო მძიმე ემოციურ ტრავმაში იმყოფებოდა, როდესაც დაწერა. მისი შემდეგი მანგაა Bleach, რომელიცაა სკოლის მოსწავლეზე, რომელიც ხდება შინიგამი და ებრძვის არსებებს, რომლებიც ცნობილები არიან, როგორც Hollows. დაიწყო გამოშვება იმავე გაზეთში 2001 წელს. კუბო თავდაპირველად ელოდა, რომ სერიალის სერიალიზაცია გაგრძელდებოდა არა უმეტეს ხუთი წლისა. ორიგინალური სიუჟეტის კონცეფცია გადაეგზავნა Weekly Shonen Jump-ს Zombiepowder-ის გაუქმებიდან მალევე, მაგრამ უარი განაცხადეს. Dragon Ball-ის შემქმნელმა აკირა ტორიამამ ნახა ამბავი და კუბოს გამამხნევებელს წერილი მისწერა. Bleach Manga გადიოდა 15 წლიანი სერიალიზაციის განმავლობაში და მიაღწია 686-ზე მეტ თავს 2001 წლიდან 2016 წლამდე. გარდა ამისა, სერიალის ანიმე ადაპტაცია გადიოდა ტელე ტოკიოში 8 წლის განმავლობაში 2004 წლიდან 2012 წლამდე, რომელიც მოიცავს 366 ეპიზოდს. მანგა დასახელდა Shogakukan Manga Award გამარჯვებულად მისი კატეგორიისთვის 2004 წელს. პირველი Bleach-ის ფილმი გამოვიდა იაპონიაში 2006 წლის 16 დეკემბერს, რასაც მოჰყვა მეორე ფილმი 2007 წლის 22 დეკემბერს, მესამე 2008 წლის 13 დეკემბერს და მეოთხე 2010 წლის 4 დეკემბერს. ასევე 2018 წელს გამოუშვა BURN THE WITCH Weekly Shonen Jump-ში, როგორც ერთ ეპიზოდიანი მანგა. ტიტე კუბო ასევე პოემებს წერს თავისი მანგის თითო ვოლიუმში მაგალითად: Tite Kubo Ultra Unholy Hearted Machine 1996, Weekly Shonen Jump Tite Kubo Zombiepowder 1999, Weekly Shonen Jump Tite Kubo Bleach 2001, Weekly Shonen Jump Tite Kubo BURN THE WITCH 2018, Weekly Shonen Jump Tite Kubo, Ryōgo Narita Bleach: Can't Fear Your Own World 2018, Shueisha Tite Kubo, Ryōgo Narita Bleach: Spirits Are Forever With You 2012, Shueisha ტიტე კუბო კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ Person Profile // კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა — 1990. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q37312"></a> ↑ 2.0 2.1 goo biographical dictionary <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q11221823"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q111916209"></a> ↑ https://www.comic-con.org/awards/inkpot ↑ imdb
ჯუმბერ თითმერია

ჯუმბერ თითმერია (დ. 20 თებერვალი, 1939, ზუგდიდი — გ. 2 იანვარი, 2007) — ქართველი კრიტიკოსი, მთარგმნელი, მწერალი, პუბლიცისტი, ჟურნალისტი. 1962 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი. 1973-1975 წლებში იყო ალმანახ „კრიტიკის“ და ჟურნალ „საბჭოთა ხელოვნების“ პასუხისმგებელი მდივანი. 1985-1987 წლებში საქართველოს მწერალთა კავშირთან არსებული მხატვრული თარგმანისა და ლიტერატურული ურთიერთობების მთავარი სარედაქციო კოლეგიის პასუხისმგებელი მდივანი. 1996 წლიდან იყო გაზეთ „კრიმინალური ქრონიკის“ მთავარი რედაქტორი. გამოქვეყნებული აქვს ლიტერატურულ კრიტიკული წერილების კრებულები, შემდგენელია კრებულებისა: „იაკობის სამრეკლო“, „აკაკის სამრეკლო“ და სხვა. თარგმნა შუკშინის მოთხრობების კრებულები: „მგლები“ და „წყენა“, გრანინის „მიზნის არჩევა“, XI საუკუნის იაპონელი მწერალი ქალის სეი სიონაგონის რომანი „მარტოობის ჟამის ჩანაწერები.“ XIII საუკუნის II ნახევრისა და XIV საუკუნის დასაწყისის იაპონელი მწერალი ქალის ნიძიოს რომანი „საჩუმათო ამბავი“, ტოლსტოის „რა არის ხელოვნება?“ და „მოთხრობები, ნამდვილი ამბები, იგავ-არაკები“, ედიგეის „თვითმკვლელის დღიური“ და ხმელნიცკაიას „რა თქვა მიცვალებულმა“, ქალანთარიანის რომანი „მარათონი“, სალვადორ დალის „ერთი გენიოსის დღიური“ და სხვა. მიღებული აქვს ფრიტოფ ნანსენის საპატიო მედალი. 1999 - ღირსების ორდენი საუბრები : დიალოგებისა და საუბრების კრებული (ავტორი). - თბილისი, საარი, 2004 გვ. 192 - ISBN: 99940-29-20-7 ისევ... დრო. ფიქრი. სიტყვა თბილისი, საარი, 1999. - 392გვ.. - ISBN: 99928-39-00-7 იაკობის სამრეკლო : წერილები, მოგონებები იაკობ გოგებაშვილზე თბილისი, განათლება, 1990 გვ. 604 აკაკის სამრეკლო : წერილები, მოგონებები თბილისი, განათლება, 1990. - გვ. 494 ილიას სამრეკლო : ლიტ.-პუბლ. სტატიების კრებული (შემდგენელი). - თბილისი, განათლება, 1987. გვ. 575 პანორამა : წერილები (ავტორი). - თბილისი, მერანი, 1986 გვ. 199 დრო. ფიქრი. სიტყვა : ლიტერატურული წერილები (ავტორი). - თბილისი, საბჭოთა საქართველო, 1979 გვ. 286 ვაჟა-ფშაველა ლიტერატურისა და ხელოვნების შესახებ (შემდგენელი). - თბილისი, თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1967 გვ. 361 საქართველო: ენციკლოპედია: ტ. IV. -თბ., 2018 გვ. 68 წიგნი ღირსებისა: ტ. 4/ შემდგ.: თამაზ ყიფიანი (რედ.), თენგიზ გაჩეჩილაძე, გურამ სიმონიშვილი თბ., 2002 გვ. 65 ჯუმბერ თითმერია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ ჯუმბერ თითმერია
ალექსანდრე მურადაშვილი

ალექსანდრე მურადაშვილი (დ. 1890 — გ. 1956) — ქართველი მომღერალი და რეჟისორი. ალექსანდრე მურადაშვილი (ედუარდ ბლანი) დაიბადა 1890 წელს, 1908 წელს იგი შევიდა ხარკოვის სამედიცინო ინსტიტუტში. 1910 წელს წავიდა პარიზში რათა დაეხვეწა თავისი ხმა. მამამ მას ყველანაირ დახმარებაზე უარი უთხრა რადგან ალექსანდრეს მიზნების სრული წინააღმდეგი იყო, მაგრამ ალექსანდრე არ დანებებულა და განაგრძო მიზნებისკენ სწრაფვა. 1915 წლამდე ეუფლებოდა ვოკალურ ხელოვნებას პარიზში, შემდეგ მილანში. როდესაც სწავლა დაამთავრა გამოდიოდა მაროკოს, ჟენევის, ტუნისის საოპერო დარბაზებში. 1919 წლიდან 1956 წლამდე იყო პარიზის ოპერის წამყვანი, ბარიტონი, რეჟისორი. პარიზში მას ფსევდონიმად ედუარდ ბლანს ეძახდნენ. ალექსანდრე მურადაშვილი გარდაიცვალა 1956 წელს. მისი ძმა — ლევანი მურადაშვილი საზღვარგარეთ გამოჩენილი მოქანდაკე იყო, თავიდან ის პარიზში ხოლო შემდეგ აშშ-ში გადასახლდა. ლევანმა მსოფლიო გამოფენაზე მოიპოვა ოქროს მედალი. მეორე ძმა — კონსტანტინე მურადაშვილი 40 წლის მანძილზე მღეროდა თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრში, მან დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია 1925 წელს. ალექსანდრე მურადაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ქართული მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი. – თბ., 2015. – გვ. 341 მჭედლიძე, დიმიტრი. ქართველ მომღერალთა სამი თაობა. - თბ., 1968. –გვ. 86–87.
ომარ გუგეშაშვილი

ომარ გუგეშაშვილი (დ. 30 მარტი, 1941, ლაგოდეხი) — ქართველი მოჭიდავე ბერძნულ-რომაულ სახეობაში, მწვრთნელი. სსრკ დამსახურებული მწვრთნელი (1982, თემურ ყაზარაშვილის აღზრდისთვის). საქართველოს დამსახურებული მწვრთნელი. დაამთავრა საქართველოს სახელმწიფო ფიზკულტურის ინსტიტუტი. მუშაობდა რუსთავში მწვრთნელად. მან აღზარდა არაერთი რესპუბლიკური, საკავშირო და საერთაშორისო ჩემპიონი და პრიზიორი. 2021 წლის აპრილში რუსთავის ცენტრალურ პარკში, ბერძნულ-რომაულ ჭიდაობაში საქართველოს დამსახურებული მწვრთნელის, ომარ გუგეშაშვილის სახელობის ვარსკვლავი გაიხსნა. ვარსკვლავის გახსნის საზეიმო ცერემონია ომარ გუგეშაშვილის 80 წლის იუბილეს დაემთხვა. ნაცარაშვილი ო., კახეთის გამოჩენილი ადამიანები, თბილისი, 2001, გვ. 721 ომარ გუგეშაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ ბიოგრაფიული ლექსიკონი
სოსო აბაშიძე

სოსო აბაშიძე (დ. 17 აპრილი, 1953, ვაშლოვანი — გ. 2013) — ქართველი მწერალი, პოეტი, პუბლიცისტი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი 1975 წელს. მისი პირველი ლექსები დაბეჭდილია ახალგაზრდა ავტორთა კრებულში „ყვავილობა“. ავტორია წიგნებისა: „გააღეთ კარი“, „ჟამი ფრთის გასწორებისა“, „ლიტერატურული წერილები“, „გახელილი სარკმელი“, „გუმბათი ცასთან“, „ლექსები“ (1990), „სალამი ჩემო“, „ლექსები“ (1994), „დრო მიჰქრის“, „ლიტერატურული წერილები“ (2004) და სხვა. ასევე შექმნა მრავალი სატელევიზიო საავტორო გადაცემა. სხვადასხვა პერიოდში მუშაობდა: საქართველოს ტელე-რადიოს კორესპონდენტად, საქართველოს ტელე-რადიოს ბიუროს ხელმძღვანელად აჭარაში, აჭარის ტელე-რადიოს დეპარტამენტის თავმჯდომარის მოადგილედ. ცისანა ანთაძე, საინფორმაციო ცნობარი აჭარაში მოღვაწე მწერალთა შესახებ, ბათუმი, 2019, გვ. 134 სოსო აბაშიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ 1.0 1.1 1.2 http://www.nplg.gov.ge/bios/ka/00018945
იური ანუა

გიორგი ანუა (დ. 6 აგვისტო, 1934 — გ. 5 ივლისი, 1993) — ქართველი ინჟინერი, საზოგადო მოღვაწე) იური (გიორგი) დიმიტრის ძე ანუა. დაიბადა 1934 წლის 6 აგვისტოს, ოჩამჩირეში. დაამთავრა მოსკოვის საინჟინრო-სამშენებლო ინსტიტუტი ინჟინერ-მშენებლის კვალიფიკაციით 1955 წელს. ამავე წლიდან სწავლა გააგრძელა ასპირანტურაში, რომელიც დაამთავრა 1957 წელს. შრომითი საქმიანობა სამშენებლო სფეროში დაიწყო 1960 წლიდან ტყვარჩელში, მაღაროს მშენებელ ოსტატად; იყო ოჩამჩირის მოძრავ-მექანიზებული კოლონის მთავარი ინჟინერი, შემდგომ მისი უფროსი; გასული საუკუნის 70-იან წლებში მუშაობდა საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს სამშენებლო ტრესტ "სპეცმშენის" სამშენებლო სამმართველოს უფროსად და მისი ხელმძღვანელობით აშენდა "გაგრა-ბიჭვინთისა" და "გუდაუთა-ახალი ათონის" ჩამდინარე წყლების გამწმენდი ნაგებობების კომპლექსები; 1980 წელს დაინიშნა აფხაზეთის შავი ზღვის სანაპირო ზოლის ნაპირგამაგრებითი სამუშაოების გაერთიანების დირექტორად; 1984 წლიდან სათავეში ედგა, მისი ინიციატივით შექმნილ, აფხაზეთის სასოფლო საბინაო-კომუნალური მეურნეობის გაერთიანებას "აფხაზსოფკომუნბინმეურნეობა", რომელსაც ხელმძღვანელობდა 1993 წლამდე; მონაწილეობდა არაერთი კულტურულ-ისტორიული ძეგლის აღდგენაში საქართველოს სხვადასხვა რეგიონში; ამ მხვრივ განსაკუთრებულ ყურადღებას იმსახურებს კომანის (ქ. სოხუმის მახლობლად) საერთაშორისო მნიშვნელობის უნიკალური სამონასტრო კომპლექსის აღდგენა-რესტავრაცია; 1993 წელს, სეპარატისტების მიერ გაღვივებული ქართულ-აფხაზური კონფლიქტის დროს, ის ბოლომდე ერთგული დარჩა თავისი მრწამსის და 1993 წლის 5 ივლისს მოწამებრივად აღესრულა სოფელ კომანში, მის მიერ აშენებული ეკლესიის მახლობლად. საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, თბ.2017, გვ. 52 იური ანუა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მფრინავი მელა

მფრინავი მელა — მსოფლიოში უდიდესი ხელფრთიანების გვარი ხილიჭამიათა ქვერიგისა. ბინადრობენ აზიის ტროპიკებსა და სუბტროპიკებში (ინდოეთის სუბკონტინენტის ჩათვლით), ავსტრალიაში, აღმოსავლეთ აფრიკის კუნძულებზე (მაგრამ არა კონტინენტურ აფრიკაში) და ინდოეთისა და წყნარი ოკეანის მრავალ სხვა კუნძულზე. მინიმუმ 60 დღეს არსებულ სახეობას აერთიანებს ეს გვარი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მფრინავი მელა მფრინავი მელა - სახელმძღვანელო დაარქივებული 2007-10-09 საიტზე Wayback Machine. , დაწერილი ავსტრალიელი ველური ბუნების გულშემატკივრის დეივ პინსონის მიერ Chisholm, Hugh, ed. (1911).„მფრინავი მელა“ — ენციკლოპედია ბრიტანიკა. Cambridge University Press. მე-11 გამოცემა, ტ. 10. გვ. 586 ↑ (1999) რედ. Nowak, R. M.: Walker's Mammals of the World, ტომი 1, მე-6 გამოცემა, გვ. 264-271. ISBN 0-8018-5789-9.  ↑ Simmons, N. B.; Wilson, D. E.; Reeder, D. M. „Genus Pteropus“, Mammal Species of the World, მე-3 გამოცემა, Johns Hopkins University Press, გვ. 334-346. ISBN 978-0-8018-8221-0. OCLC 62265494.