laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ზემო მაკვანეთი

ზემო მაკვანეთი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, მაკვანეთის თემში (სოფლები: გოგიეთი, ზემო მაკვანეთი, ქვემო მაკვანეთი). მდებარეობს მდინარე აგიდაყვის მარჯვნივ, ზღვის დონიდან 140 მეტრზე. ქვემო მაკვანეთიდან 0,5 კმ., ოზურგეთიდან 5 კმ. სოფელში მოიპოვება კაოლინი, კაოლინის ფენის სიმძლავრე 0,4-დან 11 მეტრამდეა. გვიან ფეოდალურ ხანაში წარმოადგენდა ნაკაშიძეების სამფლობელოს. აქვე ცხოვრობდა ნაკაშიძეების ერთი შტო, რომელსაც XVII-XVIII საუკუნეების მიჯნაზე მაკვანეთში სასახლე ჰქონდა მოწყობილი. მამუკა ნაკაშიძე მოხსენიებული იყო სოფელში მდგარი მთავარანგელოზის ეკლესიის მთავარანგელოზის ვერცხლის ხატის ქვემო არშიაზე. აღნიშნული წარწერა XVIII საუკუნის დასაწყისს მიეკუთვნება. ნაკაშიძეების სახელი დღემდე აქვს შემორჩენილი ერთ-ერთ გორაკს. მთავარანგელოზის ხის ტაძარი, მთა გორმაღალზე იდგა და ქვის გალავანი ჰქონდა. 1828 წლისთვის მის სამრევლოში 58 კომლი შედიოდა. ამჟამად ნაკაშიძეების ნამოსახლარზე სოფლის სასაფლაოა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 509. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ სოსელია ო., ნარკვევები ფეოდალური ხანის დასავლეთ საქართველოს სოციალურ-პოლიტიკური ისტორიიდან, ტ. II, თბილისი: მეცნიერება, 1981. — გვ. 165. ↑ თაყაიშვილი ე., არხეოლოგიური მოგზაურობანი და შენიშვნანი, ტფილისი: „წიგნების გამომცემელ ქართველთ ამხანაგობა“, 1907. — გვ. 31. ↑ ქართველიშვილი თ., გურიის საეპისკოპოსოები, თბილისი: „არტანუჯი“, 2006. — გვ. 72, ISBN 99940-11-89-8.
ქვემო მაკვანეთი

ქვემო მაკვანეთი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (ქვემო მაკვანეთი, ზემო მაკვანეთი, გოგიეთი). მდებარეობს მდინარეების ბჟუჟისა და აჭისწყლის შუამდინარეთში. ზღვის დონიდან 130 მ. ოზურგეთიდან 4 კმ. სოფელში არის საჯარო სკოლა, ხარების სახელობის ეკლესია, ასევე კაოლინის საბადო, რომლის ფენის სიმძლავრე 0,4-დან 11 მეტრამდეა. მისდევენ მეფრინველეობას. სოფლის ერთ-ერთი უბანია წყავშანა. სოფელში ჩამოდის მდინარეები აგიდაყვა და შკვარაშკურა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 514. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ საგანმანათლებლო დაწესებულებების კატალოგი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-08-11. ციტირების თარიღი: 2018-12-26.
გოგიეთი

გოგიეთი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, ადმინისტრაციულ ერთეულ მაკვანეთში (სოფლები: გოგიეთი, ზემო მაკვანეთი, ქვემო მაკვანეთი). მდებარეობს მესხეთის ქედის მთისწინეთში, მდინარე აგიდაყვის (ბჟუჟის შენაკადი) მარჯვნივ. ზღვის დონიდან 280 მ, ოზურგეთიდან 9 კმ., ქვემო მაკვანეთიდან 3 კმ. სოფელში გავრცელებულია მეფუტკრეობა. სოფელში ადრე ხდებოდა კირის მოპოვება და შემორჩენილია ტოპონიმი „ნაკირევი“. გოგიეთი ეკუთვნოდათ აზნაურ იორაშვილებს. ისტორიულად შედიოდა შემოქმედის სასოფლო საზოგადოებაში. შემოქმედის ეკლესიაშივე ინახებოდა გოგიეთიდან წაღებული წმინდა დიმიტრის ხატი. სოფელში იდგა ეკლესია, რომელიც ამჟამად დანგრეულია. შემორჩენილია იატაკის და საკურთხევლის ნაწილი, ასევე ქვის ჯვრები, ოთკუთხა თლილი ქვის ფრაგმენტები. ეკლესიის დანარჩენი ნაწილი ხის იყო, ის დაშალეს 1930-იან წლებში და ააშენეს სკოლა, რომელიც ასევე აღარ არის შემორჩენილი. 1963-1964 წლებში მიმდინარეობდა მაკვანეთი-გოგიეთის საბაგირო გზის მშენებლობა, რომელიც არ დასრულებულა. სოფელში არის ადგილი ბაზიერების გორა, სადაც დგას გურიაში ცნობილი ბაზიერების მემორიალი. ნადირობის სეზონის გახსნის წინ იქ იკრიბებიან ბაზიერები და აღნიშნავენ სეზონის გახსნას. ნიკოლოზ ქარცივაძე (1884-1937) – საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრი, რეპრესირებული გოგიეთის ნაეკლესიარი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 197. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 62. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ გაზეთი „ალიონი“ N41 გვ. 7 — 31 ოქტომბერი, 2018 წ. ↑ ბაქრაძე დ ., „არქეოლოგიური მოგზაურობა გურიასა და აჭარაში“, ბათუმი: „საბჭოთა აჭარა“, 1987 [1878].
მსოფლიო

მსოფლიო — პლანეტა დედამიწის გავრცელებული სახელი ადამიანთა გადმოსახედიდან, როგორც ადამიანებით დასახლებული ადგილი. სიტყვა ხშირად გამოიყენება კაცობრიობის მთლიანი გამოცდილებისა და ისტორიის აღსანიშნავად, ან ზოგადად კაცობრიობის ყოფის გამოსახატად. მეტაფიზიკურ კონტექსტში, მსოფლიო შეიძლება აღნიშნავდეს სამყაროს, ყველაფერს რაც რეალობას ქმნის. World დაარქივებული 2010-01-05 საიტზე Wayback Machine. , მსოფლიო ცნობარი. ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტო. (ინგლისური); მსოფლიო პორტალი დაარქივებული 2010-04-07 საიტზე Wayback Machine. , ერთად თავმოყრილი საჭირო ბმულების ერთობლიობა. (ინგლისური); მსოფლიო საათი. (ინგლისური);
ტუვა

ტუვა, ტუვის რესპუბლიკა (რუს. Респу́блика Тыва́, ტუვ.Тыва Республика) — რუსეთის ფედერაციის სუბიექტი, შედის ციმბირის ფედერალურ ოკრუგში. წარმოიქმნა 1944 წლის 11 ოქტომბერს. რესპუბლიკა მდებარეობს სამხრეთ ციმბირის ტერიტორიაზე. აღმოსავლეთით და სამხრეთით ესაზღვრება მონღოლეთი, ჩრდილოეთით - კრასნოიარსკის მხარე, ჩრდილო-დასავლეთით - ხაკასეთი, ჩრდილო-აღმოსავლეთით - ბურიატეთი და ირკუტსკის ოლქი, ხოლო დასავლეთით - ალთაის რესპუბლიკა. ტუვა გამოირჩევა მთაგორიანი რელიეფით, მის ტერიტორიაზე გადაჭიმულია საიანის და ტანუ-ოლას ქედები. რესპუბლიკის უმაღლეს მწვერვალია მთა მონგუნ-ტაიგა (3970 მ). ჰავა კონტინენტურია. დამახასიათებელია ზამთრისა და ზაფხულის ტემპერატურებს შორის მაღალი ამპლიტუდა. რესპუბლიკის ტერიტორიაზე ასევე გავრცელებულია მარადი მზრალობა. ტუვის ტერიტორიის უდიდესი ნაწილი მოქცეულია ენისეის აუზში; უმსხვილესი მდინარეები, როგორებიცაა კაა-ხემიდა ბიი-ხემი, ამ უკანასკნელის შენაკადებს წარმოადგენენ. მრავლადაა სხვადასხვა ტიპის მინერალური წყლები, ასევე მყინვარული და მარილიანი ტბები. სასარგებლო წიაღისეულიდან აღსანიშნავია ქვანახშირი, რკინის მადანი, კობალტი, ოქრო. რესპუბლიკის მნიშვნელოვანი სიმდიდრეა მისი ველური ბუნება და შეადრებით ხელუხლებელი ლანდშაფტები. ტუველთა წინაპარი თურქულენოვანი ხალხი რესპუბლიკის ტერიტორიაზე ძველთაგანვე ცხოვრობდნენ. სხვადასხვა დროს ტუვა შედიოდა მონღოლთა და ცინის იმპერიის შემადგენლობაში. XIX საუკუნიდან აქ დასახლება დაიწყეს რუსებმა. ჩინეთის 1911 წლის რევოლუციის პერიოდში, ადგილობრივმა მმართველმა წრეებმა რუსეთის იმპერიის გავლენით მოითხოვეს ცინის იმპერიიდან გამოსვლა და რუსეთის პროტექტორატის ქვეშ შესვლა. 1921 წელს წარმოიშვა დამოუკიდებელი ტანუ-ტუვის რესპუბლიკა, რომელიც მოგვიანებით, 1944 წელს ადგილობრივი საკანონმდებლო ორგანოს თხოვნით, შეუერთდა საბჭოთა კავშირს ჯერ როგორც ავტონომიური ოლქი, ხოლო შემდეგ როგორც ავტონომიური რესპუბლიკა რსფსრ-ის შემადგენლობაში. 1993 წელს მიღებული იქნა ახალი კონსტიტუცია, რომლის მიხედვითაც, რესპუბლიკა ცხადდება რუსეთის ფედერაციის ნაწილად, მაგრამ ამასთან უფლებას იტოვებს, ჩატარდეს რეფერენდუმი დამოუკიდებლობის მოთხოვნით. 2009 წლის შეფასებით, ტუვის მოსახლეობა შეადგენს 313 ათას კაცს, მათ შორის უმრავლესობას (77 %) ტუველები შეადგენენ, ასევე ცხოვრობენ რუსები 20 %. მოსახლეობის ნახევარზე ცოტა მეტი თავმოყრილია ქალაქებში. ტუველები მისდევენ ტიბეტურ ბუდიზმს, რომელიც შერწყმიულია ადგილობრივ შამანისტურ კულტებთან. გავრცელებულია მართლმადიდებლობა, ძირითადად - რუსულენოვან მოსახლეობაში. რესპუბლიკის უდიდესი ქალაქია კიზილი (108 ათ. მცხ), აღსანიშნავია აკ-დოვურაკი, შაგონარი. რესპუბლიკაში განვითარებულია რკინის, ქვანახშირის, კობალტის მოპოვებითი მრეწველობა, ხის დამუშავება. გეგმაშია, აიგოს კიზილისა და კურგანოვოს დამაკავშირებელი სარკინიგზო მონაკვეთი, რაც მნიშვნელოვნად შეუწყობს ხელს ტუვის სამრეწველო ათვისებას. გარდა საავტომობილო ტრანსპორტისა, დიდია სამდინარო გადაზიდვების წილი. ტუვა ცნობილია თავისი სპეციფიკური სასიმღერო ხელოვნებით - ე. წ. ტუვური ყელისმიერი სიმღერით, რომელიც წარმოადგენს ობერტონებში სიმღერის ტექნიკას. ამ ხალხურ ხელოვნებას იყენებს ბევრი ადგილობრივი მუსიკოსი, მათ შორის ყველაზე ცნობილი - როკ-ჯგუფი იატ-ხა. ტუვის რესპუბლიკის მთავრობის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2014-02-12 საიტზე Wayback Machine. ტუვის საინფორმაციო პორტალი დაარქივებული 2008-10-06 საიტზე Wayback Machine.
სტავროპოლის საბჭოთა რესპუბლიკა

სტავროპოლის საბჭოთა რესპუბლიკა (რუს. Ставропольская Советская Республика) — ეს სახელწოდება მიიღო სტავროპოლის გუბერნიამ იქ საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ, 1918 წლის 1 (14) იანვარს, გუბერნიის სახალხო კრების გადაწყვეტილებით გუბერნიის აღმასკომის თავმჯდომარე გახდა ესერ-მაქსიმალისტი გ. მეშჩერიაკოვი. 8 (21) იანვარს, ღამით, აირჩიეს სახკომსაბჭო (თავმჯდომარე ბოლშევიკი ა პონომარიოვი). სტავროპოლის საბჭოთა რესპუბლიკა გამოცხადდა რსფსრ-ს შემადგენელ ნაწილად. საგუბერნიო აღმასკომი სცემდა გაზეთ „ვლასტ ტრუდას“. 28 აპრილს ესერებმა სტავროპოლში შექმნეს „სამხედრო რევოლუციური კომიტეტი” დააპატიმრეს სახკომსაბჭოს თავმჯდომარე ა. პონომარიოვი და სხვა. ეს გამოსვლა ჩაახშეს, დაპატიმრებულები კი გაათავისუფლეს. 1918 წლის 9-14 მაისს მოიწვიეს საბჭოების საგანგებო, საგუბერნიო ყრილობა, რომელმაც სახკომსაბჭოს ფუნქციები გადასცა ახლად არჩეულ საგუბერნიო აღმასკომის პრეზიდიუმს; წევრების უმრავლესობა ბოლშევიკი იყო. ჩრდილოეთ კავკასიის საბჭოების I ყრილობამ (1918 წელი, 5-7 ივლისი) მიიღო გადაწყვეტილება სტავროპოლის საბჭოთა რესპუბლიკის ჩრდილოეთ კავკასიის საბჭოთა რესპუბლიკაში შესვლის შესახებ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 543.
გომი (ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი)

გომი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, შემოქმედის ადმინისტრაციულ ერთეულში (სოფლები: გომი, გონებისკარი, კვირიკეთი, შემოქმედი, წითელმთა). მდებარეობს მესხეთის ქედის მთისწინეთში, მდინარე ბჟუჟის მარჯვნივ, ზღვის დონიდან 250 მ.-ზე., ოზურგეთიდან 9 კმ. ნალექების საშუალო წლიური რაოდენობა 2160 მმ. სოფელში არის საჯარო სკოლა. გომს მოიხსენიებს იოჰან გიულდენშტედტი (XVIII ს.). სოფელში არის წმ. გიორგის ეკლესია (XVI ს.). XIX საუკუნეში გომში იდგა იოანე ნათლისმცემლის სახელობის გუმბათიანი ხის ეკლესია. ტაძარში ინახებოდა ნათლისმცემლის ხატი წარწერით, რომელიც 1817 წლით თარიღდებოდა. 1890-იან წლებში სოფელში ცხოვრობდა 40-მდე ოჯახი. თითქმის ყველა მათგანი მისდევდა მეფუტკრეობას. განთქმული იყო გომის „სანთლის არაყი“, რომელსაც აქაურები თაფლისგან ამზადებდნენ და ყიდდნენ. სოფლის ტერიტორიაზე მოწყობილია ჰიდროელექტროსადგური ბჟუჟჰესი და მისი სათავე ნაგებობა. სოფელში არის სიენიტების საბადო. 2016 წლიდან მაისის თვეში სოფელში იმართება ექსტრემალური კაიაკინგის ყოველწლიური ჩემპიონატი. გერასიმე მახარაძე – საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრი ივანე გოლიაძე – ცირკის მსახიობი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 214. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 93. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ საგანმანათლებლო დაწესებულებების კატალოგი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-11-24. ციტირების თარიღი: 2018-12-26. ↑ დიმიტრი ბაქრაძე, „არქეოლოგიური მოგზაურობა გურიასა და აჭარაში“, გვ.169 — ბათუმი, „საბჭოთა აჭარა“, 1987 ↑ თედო სახოკია, „მოგზაურობანი“ გვ. 60— ბათუმი, „საბჭოთა აჭარა“, 1985 ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-05-29. ციტირების თარიღი: 2018-05-03. ↑ Кавказский календарь на 1910 год ↑ Кавказский календарь на 1912 год
გონებისკარი

გონებისკარი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, შემოქმედის ადმინისტრაციულ ერთეულში (სოფლები: გომი, გონებისკარი, კვირიკეთი, შემოქმედი, წითელმთა). მდებარეობს მესხეთის ქედის მთისწინეთში, მდინარე ბჟუჟის ნაპირებზე, ზღვის დონიდან 190 მ.-ზე, ოზურგეთიდან 6 კმ., შემოქმედიდან 1 კმ. სოფელში დაიბადა ბოლშევიკი რევოლუციონერი ფილიპე მახარაძე. სოფლის ძველი სახელწოდებაა გომების კარი. XIX საუკუნეში ეწოდებოდა კარისყურე (კარისყური). 1851-1852 წლებში გლეხებმა დიანოს სურგულაძის და გოგია მამაკაიშვილის ხელმძღვანელობით შეიარაღებული გამოსვლა მოაწყვეს. 1871-1916 და 1862-1896 წლებში იმერეთის სინოდის კანტორის მეტრიკული წიგნების საძიებელში ფიქსირდება კარისყურის წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია, რომელიც ასევე იხსენიება არქიმანდრიტ არსენ მგალობლიშვილის მიერ 1828 წელს შედგენილ შემოქმედის ეპარქიის ეკლესიების სიაში. ეკლესიის მრევლი 20 კომლს შეადგენდა. ეკლესია იყო ხის, გუმბათიანი. მასში ინახებოდა წმინდა გიორგის წარწერიანი ხატი. სოფელ გონებისკარის განაპირა უბანში, „მესხისეულში“, მომაღლო ბორცვის ვაკობ ადგილას შემორჩენილი არის ქვის მასიური საწნახელი. გრუნტი, რომელშიც საწნახელია გამოკვეთილი მიწის ზედაპირიდან 40 სმ-ით არის აწეული, გრუნტის სიგრძე 8 მეტრია, სიგანე 2,5 მ. ამოკვეთილი საწნახელის სიგრძე 6 მეტრია, სიგანე 120 სმ, სიღრმე 90 სმ. საწნახელი ოდნავ დაქანებულია სამხრეთიდან ჩრდილოეთისკენ. მის ირგვლივ 80 კვ. მ. შემოღობილი იყო ფლეთილი ქვის ყორით. ასეთივე საწნახელია შემორჩენილი ადგილ „მომწვარაში“. საწნახელი გამოთლილია ქვის მასალით, სავსეა წყლით და სიძველისგან ხავსი აქვს მოდებული. ფილიპე მახარაძის სახლ-მუზეუმი გაიხსნა 1957 წლის 3 ნოემბერს სახლში, სადაც მახარაძე დაიბადა. მუზეუმი ამჟამად არ ფუნქციონირებს. სანახევროდ დანგრეული სახლი წარმოადგენს ტრადიციული დასავლეთ ქართული არქიტექტურის ტიპურ ნიმუშს, ხის ოდას, საცხოვრებელი ოთახებითა და აივნით. ეზოს შესასვლელთან შემორჩენილია 1950-იანი წლების თაღი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 96. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 217. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ შემოქმედელ გლეხთა აჯანყება 1850 ↑ დიმიტრი ბაქრაძე, „არქეოლოგიური მოგზაურობა გურიასა და აჭარაში“, გვ.169 — ბათუმი, „საბჭოთა აჭარა“, 1987 ↑ «Кавказский календарь» на 1910 год ↑ Кавказский календарь на 1912 год ↑ ე. გოგუაძე, „ფლეთილი ქვის საწნახელი“ // ლენინის დროშა // N49 — 1980 წ. ↑ საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-09-29. ციტირების თარიღი: 2019-09-29. ↑ ფილიპე მახარაძის სახლ-მუზეუმი
კვირიკეთი

კვირიკეთი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, შემოქმედის თემში (სოფლები: გომი, გონებისკარი, კვირიკეთი, შემოქმედი, წითელმთა). მდებარეობს მდინარე ბჟუჟის მარჯვნივ, ზღვის დონიდან 75 მ., ოზურგეთიდან 1,5 კმ. სოფელში არის საჯარო სკოლა. საბჭოთა პერიოდში სოფელში გავრცელებული იყო მეჩაიეობა. სოფელში დგას XIX საუკუნის წმინდა კვირიკესა და ივლიტას სახელობის დარბაზული ეკლესია. ქვით ნაგებ ტაძარში მოთარეშე ოსმალებს გუმბათი და ეკვდრები დაუნგრევიათ. 1828 წელს მის სამრევლოში 17 კომლი შედიოდა. ეკლესია ორი კომლით ეკუთვნოდა კვიპროსზე მდებარე გიქოკოს მონასტერს. ტაძრის აღდგენა 1990 წლის თებერვალში დაიწყო და 1991 წლის 28 ივლისს დასრულდა. სოფელში დაიბადნენ: ნესტორ კალანდარიშვილი - ანარქისტი და რევოლუციონერი. სოფელში მოქმედებდა მისი სახელობის სახლ-მუზეუმი; მელქისედეკ გუნთაიშვილი - ფირალი, ტერორისტი, რევოლუციონერი. დასაფლავებულია კვირიკეთის ეკლესიის ეზოში; გურამ თიკანაძე - ალპინისტი და ფოტოგრაფი; ივლიანე კეჭაყმაძე - მომღერალი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 499. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ საგანმანათლებლო დაწესებულებების კატალოგი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-04. ციტირების თარიღი: 2014-11-11. ↑ თეა ქართველიშვილი, „გურიის საეპისკოპოსოები“ გვ. 72 — „არტანუჯი“, თბილისი, 2006 ISBN 99940-11-89-8 ↑ Кавказский календарь на 1910 год ↑ Кавказский календарь на 1912 год
წითელმთა

წითელმთა — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, შემოქმედის თემში (სოფლები: გომი, გონებისკარი, კვირიკეთი, შემოქმედი, წითელმთა). მდებარეობს მდინარე ბჟუჟის ნაპირებზე, ზღვის დონიდან 170 მ.-ზე, ოზურგეთიდან 2 კმ. სოფელში ჩამოედინება მცირე მდინარე კიკვატა, რომელიც ბჟუჟის მარცხენა შენაკადია. სოფელში არის ოქრას საბადო, ეკლესია, საოჯახო სასტუმრო. 1828 წლისთვის სოფელში იდგა წმინდა გიორგის სახელობის ხის ეკლესია, რომლის სამრევლო შეადგენდა 26 კომლს. 1983 წელს სოფელში აშენდა სასროლეთის კომლექსი. გოგია ლომჯარია (1860-1886) — ფირალი ალექსანდრე ერქომაიშვილი (1887-1937) — რევოლუციონერი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 320. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ *ქართველიშვილი თ., გურიის საეპისკოპოსოები, თბილისი: „არტანუჯი“, 2006. — გვ. 71, ISBN 99940-11-89-8. ↑ Кавказский календарь на 1910 год ↑ Кавказский календарь на 1912 год
ბოხვაური

ბოხვაური — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ბოხვაური, ჭალა). მდებარეობს მდინარეების ბჟუჟისა და ნატანების შუამდინარეთში, ზღვის დონიდან 100 მ.-ზე, ოზურგეთიდან 5 კმ. სოფელში არის საჯარო სკოლა. სოფელში მიედნიება მდინარეები ნაბჟუარა და დვაბზუსწყალი. ლეგენდის მიხედვით ამ ადგილებში ცხენითა და ურმით დადიოდა ვინმე ბახვა ურია, შემდეგ კი ამ ადგილებს ბოხვაური უწოდა ხალხმა. სამეცნიერო მოსაზრებით, ის შესაძლოა წარმოშობილი იყოს გვარ ბოხვაძისაგან. შედიოდა დვაბზუს სასოფლო საზოგადოებაში. 1828 წლისთვის სოფელში იდგა წმინდა გიორგის სახელობის ხის ეკლესია, გარშემო ქვის გალავნით. სამრევლოში 33 კომლი შედიოდა. 1920 წელს გამოეყო დვაბზუს თემს და შევიდა ქალაქ ოზურგეთის თემში. 1930-იან წლებში სოფელი ლაშე-გაკირულის სასოფლო საბჭოში შედიოდა. სოფელში აგებული იყო მცირე ჰიდროელექტროსადგური, რომლის სიმძლავრე იყო 50 კვტ/სთ. 1950-იანი წლების ბოლოს ბოხვაურში აშენდა საყოფაცხოვრებო მომსახურების კომბინატი, ოზურგეთის ჩაის ფაბრიკიდან სოფელ ჭალამე დაიგო ცენტრალური გზა. სოფელში განვითარებული იყო მეჩაიეობა. გავრცელებული გვარებია ჩავლეიშვილები, სიხარულიძეები, არობელიძეები, გირკელიძეები, ღლონტები, მენაბდეები, მუჯირები. ერმილე მოლარიშვილი (1860-1922) — ლოტბარი, სახალხო მომღერალი აპოლონ ჩავლეიშვილი (1906-1987) — ლოტბარი, სახალხო მომღერალი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 496. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ იოსელიანი ა., ნარკვევები კოლხეთის ისტორიიდან, თბ.: მეცნიერება, 1973. — გვ. 58. ↑ ქართველიშვილი თ., „გურიის საეპისკოპოსოები“, თბილისი: „არტანუჯი“, 2006. — გვ. 72, ISBN 99940-11-89-8. ↑ გურიის ერობის მოამბე N7 — გვ. 4 — 15 თებერვალი 1920 ↑ მუჰამედ მურვანიძე, „ჰიდროელექტროსადგურები სოფლად“, გაზეთი „ლენინის დროშა“ 1945 წ. N46 გვ. 4 ↑ Кавказский календарь на 1910 год ↑ Кавказский календарь на 1912 год
გაღმა დვაბზუ

გაღმა დვაბზუ — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, დვაბზუს თემში (სოფლები: გაღმა დვაბზუ, დვაბზუ). მდებარეობს მდინარე ნატანების მარჯვნივ, ზღვის დონიდან 125 მ.-ზე, ოზურგეთიდან 7 კმ. სოფელში გადის ქობულეთი-საჯავახოს საავტომობილო გზა. სოფელში არის საჯარო სკოლა, საოჯახო სასტუმრო, ბენტონიტური თიხის ქარხანა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 21. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ საგანმანათლებლო დაწესებულებების კატალოგი[მკვდარი ბმული] ↑ სასტუმრო „გურიის ხიბლი“ ↑ ასკანგელ ალიანსი
Joomla

Joomla — უფასო და ღია პროგრამული უზრუნველყოფის საშუალება ინტერნეტ-სივრცისათვის. მისი დახმარებით შესაძლებელია თითქმის ნებისმიერ ტიპის საიტის შექმნა (როგორც სოციალური ქსელის, ასევე უბრალო საინფორმაციო პორტალის), შიგთავსის რეგულარული განახლება (სპეციალური სამართავი პანელიდან) და სხვა. სისტემა შექმნილია Joomla-ს გუნდის მიერ. Joomla პირველად აგებული იქნა 'მამბოს' სამართავი სისტემის მაგალითზე. ის გამოვიდა 2005 წლის 17 აგვისტოს. ამ დროისათვის 'მამბოს' ფლობდა Miro International Pvt Ltd, რომელმაც შექმნა კომერციული სექტორი, რომლის მიზანიც იყო 'მამბოს' დაფინანსება და მისი დაცვა სხვადასხვა სარჩელისგან. სამართავი სისტემის შემქმნელი გუნდი გაიყო, რადგან მასში სუფევდა უთანხმოება ეკონომიკური პოლიტიკის საკითხებში. 2005 წლის 16 სექტემბერს გამოჩნდა Joomla, რომელიც აგებული იყო 'მამბოზე', მაგრამ შეიცავდა ბევრ შესწორებას. Joomla, ისევე როგორც მისი წინამორბედი, კვლავ დარჩა ღია ტიპის კოდის მქონე პროგრამულ უზრუნველყოფად, ისევე როგორც მისი ბევრი დამატებითი მოდული თუ კომპონენტი, თუმცა სხვადასხვა კომპონენტი და მოდული, რომელიც დღეს Joomla-სთვის იქმნება, ფასიანიც არის. ძირითადად, Joomla-ში არსებობს გაფართოებების სამი ტიპი. ესენია: კომპონენტი Joomla-ში უფრო ხშირად აღნიშნავს გაფართოების ისეთ ტიპს, რომელიც Joomla-ზე აგებულ საიტს ამატებს ახალ თემატურ განყოფილებას. ძირითადად, ასეთებია: ფოტო და ვიდეო გალერეები, ფორუმები, ჩეტები, წიგნების ბიბლიოთეკის აღრიცხვის სისტემები, ონლაინ მაღაზიები და ა.შ. თუმცა, ხშირად, კომპონენტი Joomla-ში შეიძლება იყოს ფარული, მაგრამ ამავე დროს, ასრულებდეს თავის ფუნქციებს. ასეთია, მაგალითად, კომენტარების სისტემა, რომელიც ავტომატურად უერთდება სტატიების ამა თუ იმ სექციას თუ კატეგორიას. არსებობს ადმინისტრატორის პანელის შიდა კომპონენტები - როგორიც, მაგალითად, არის სტატისტიკა საიტზე შემოსული მომხმარებლების შესახებ. მოდული Joomla-ში არ არის იგივე, რაც სხვა სამართავ სისტემებში. Joomla-ში მოდული ნიშნავს საიტის ამა თუ იმ არეშე (გარდა სტატიის სხეულის) განთავსებულ ბლოკს, რომელიც პასუხისმგებელია ამა თუ იმ ფუნქციაზე (და ხშირად დაკავშირებულია ადმინისტრატორის სამართავი პანელის კომპონენტთან). ასეთებია, მაგალითად, სიახლეების მაჩვენებელი, საიტზე საკუთარი მომხმარებლის სახელით შესვლის ფორმის, მუსიკალური ფაილების მოსმენის მოდულები. მოდულების სახით ხშირად წარმოდგენილია სანავიგაციო მენიუების სისტემებიც. დამატებები Joomla-ში აფართოებენ სისტემის მუშაობას. დამატება ამატებს მცირე ან დიდი მნიშვნელობის მქონე ფუნქციებს. განსხვავებით მოდულისგან, დამატება არ განთავსდება საიტის კონკრეტულ ადგილზე. უფრო ხშირად იგი გავლენას ახდენს სტატიებზე. მაგალითად, შესაძლო ხდება სტატიაში განთავსებული სურათის განსაკუთრებული ჩარჩოს ან სხვა ეფექტის თანხლებით ჩვენება. ოფიციალური საიტი Joomla საიტზე Curlie ↑ Joomla 5.1.4 and Joomla 4.4.8 are here!. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: Joomla
ყინულზე ბრძოლა

ყინულზე ბრძოლა (გერმ. Schlacht auf dem Eise), ასევე ჩუდის ტბის ბრძოლა (გერმ. Schlacht auf dem Peipussee) — 1242 წლის 5 აპრილს მომხდარი ბრძოლა ნოვგოროდელებსა და ტევტონთა ორდენსა და ხმლოსანთა ორდენს შორის. გაიმართა ჩუდის ტბაზე. დაასრულა გერმანელ რაინდთა შეჭრა აღმოსავლეთისკენ. ნოვგოროდელებს მეთაურობდა ალექსანდრე ნეველი, ხოლო გერმანელებს – ანდრეას ფონ ველვენი. დაზუსტებით უცნობია გერმანელ რაინდთა ზუსტი რაოდენობა – საბჭოელი მეცნიერები 10-20 ათას ადამიანს ასახელებდნენ, თუმცა თანამედროვე ისტორიკოსები მიიჩნევენ, რომ მათი რაოდენობა 3000-4000 არ აღემატებოდა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 645.
ნოვგოროდის რესპუბლიკა

ნოვგოროდის მიწა (რუს. Новгоро́дская земля́ ან რუს. Земля́ Новгоро́дская) — კიევის რუსეთის (შემდგომში კი მოსკოვის სახელმწიფოს) შემადგენლობაში ერთ-ერთი უდიდესი სახელმწიფო-ტერიტორიული ერთეული, (1708 წლამდე) რომლის ცენტრი ნოვგოროდში იყო. ოქროს ხანის დროს მისი საზღვარი გადიოდა თეთრ ზღვაზე, ხოლო აღმოსავლეთით ურალის მთებზე. დღეისათვის მთლიანად შედის რუსეთის ფედერაციის ჩრდილო-დასავლეთის ფედერალური ოკრუგის შემადგენლობაში. ნოვგოროდის ფეოდალური რესპუბლიკის უმაღლეს ორგანოს წარმოადგენდა ვეჩე, რომელიც ბოიართა რიგებიდან ირჩევდა მმართველ პირებს („პოსადნიკი“, „ტისიაცკი“) და არქიეპისკოპოსსაც კი (1156 წლამდემდე). დიდი უფლებებით სარგებლობდა არქიეპისკოპოსი, რომელიც განაგებდა ხაზინას, საგარეო საქმეებს, სამართალს და სხვა საკითხებს. პოლიტიკურ ცხოვრებაში მონაწილეობდნენ ვაჭარ-ხელოსნებიც, რომელიც თავისი გაერთიანებები ჰქონდათ. ვეჩე იწვევდა მთავარსაც (მეტწილად ვლადიმირის სამთავროდან), რომელსაც სარდლის მოვალეობა ეკისრებოდა, მაგრამ ომის დაწყებისა და ზავის დადების უფლება მას არ ჰქონდა. ფსკოვის რესპუბლიკა ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 460. Infoplease: Novgorod History The fall of Great Novgorod დაარქივებული 2012-10-10 საიტზე Wayback Machine. Swedish Viking role in Novgorod დაარქივებული 2004-08-17 საიტზე Wayback Machine.
ჩუდ-ფსკოვის ტბა

ჩუდ-ფსკოვის ტბა (ესტ. Peipsi-Pihkva järv, ასევე გვხვდება სახელები გდოვის ტბა, პეიპსი ესტ. Peipsi-დან) — ტბა ესტონეთისა და რუსეთის საზღვარზე. ტბაზე უამრავი კუნძულია, აღსანიშნავია უდიდესი პორკა (ესტ. Piirissaar) და თალაბის კუნძულები. 1242 წელს აქ გაიმართა ყინულზე ბრძოლა. რუსეთის ტბები მსოფლიოს უდიდესი ტბების სია ესტონეთის ტბების სია ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჩუდ-ფსკოვის ტბა