laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
დონის როსტოვის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია

დონის როსტოვის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია (რუს. Церковь Михаила Архангела) — 1960-იან წლებში დანგრეული ტაძარი დონის როსტოვში. ეკლესია შენდებოდა 1890-1894 წლებში ბორკის მაცხოვრის ტაძრის ანალოგიურად და მის არქიტექტურულ სტილში. მდებარეობდა თანამედროვე ნიკოლაევსკაიის საქალაქო საავადმყოფოს ადგილზე. საბჭოთა მმართველობის პერიოდში ეკლესია დახურეს და 1960-იანი წლების დასაწყისში მთლიანად დაანგრიეს. პირველი ხის ეკლესია მიქაელ მთავარანგელოზის სახელზე დონის როსტოვში, სავარაუდოდ ააშენეს 1762 და 1764 წლებში. იგი მდებარეობდა დოლმანოვსკის ციხესიმაგრის დასავლეთით. 1778 წელს გაუქმებული დოლმანოვის პოლკის კაზაკები გავავიდნენ როგოვსკში. მასთან ერთად გადაიტანეს ეკლესიაც, რომელიც დადგეს სტანიცა ალექსანდროვსკაიის დასავლეთ ნაწილში. 1876 წელს დონის როსტოვის ხელისუფლებამ მიიღო გადაწყვეტილება აეშენებინათ ქალაქის საავადმყოფო. მის ასაშენებლად გამოყვეს მიწის ნაწილი დიდი სადოვაიისა და პუშკინის ქუჩებს შორის როსტოვი-ნახიჩევანის საზღვარზე. თუმცა რუსეთ-ოსმალეთის ომის დაწყების გამო ეს გეგმები გადაიდო, ხოლო გამოყოფილ ტერიტორიაზე დროებით განთავსდა წითელი ჯვრის ჰოსპიტალი. 1880-იანი წლების ბოლოს საავადმყოფოს აშენების გეგმა კვლავ ძალაში შევიდა. არქიტეტორმა ნ. სოკოლოვმა გადაამუშავა საავადმყოფოს გეგმა,რომელიც განიხილავდა საავადმყოფოს ეკლესიის მშენებლობასაც. ეკლესიის საძრიკველის საზეიმო ჩაყრა გაიმართა 1890 წლის 18 მაისს. საძირკველის ქვა აკურთხა ეკატერინოსლავისა და ტაგანროგის ეპისკოპოსმა სერაფიონმა. საავადმყოფოს მშენებლობის პროცესში იყო წინადადება მისთვის ეწოდებინათ „ნიკოლაევსკის ეკლესია“ იმპერატორ ნიკოლოზ II-ზე იაპონიის ქალაქ ოცუში თავდასხმისას იმპერატორის გადარჩენის აღსანიშნავად. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა ვაჭარ პლატონ ტროიანკინის ფინანსებით. ეკლესიის მშენებლობა დასრულდა 1894 წელს. ეკლესია აკურთხეს მიქაელ მთავარანგელოზის სახელზე. მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია მიწერილი იყო ახლოს მდებარე დონის როსტოვის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესიაზე. მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესიის მამასახლისი იყო პეტრე პარამონოვი, ცნობილი როსტოველი ვაჭრის ელპიდიფორ პარამონოვის შვილი. მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია ააგეს ნეობიზანტიურ სტილში. ეკლესიის ფასადის გაფორმებაში გამოიყენება ძველი რუსული სტილი. ეკლესიის შესასვლელის თავზე ორსართულიანი სამრეკლო დგას. 1923 წელს მიიღეს გადაწყვეტილება ეკლესიის ახურვის შესახებ, მაგრამ იგი კიდევ რამდენიმე წელი განაგრძობდა ფუნქციონირებას. 1930 წელს როსტოვში შეიქმნა სამედიცინო ინსტიტუტი და მას გავაეცა ყოფილი ნიკოლაევსკის საავადმყოფო. ინსტიტუტის შენობა ძლიერად დაზიანდა დიდი სამამულო ომის დროს. 1940-იანი წლების ბოლოს მთელი კორპუსი, ეკლესიასთან ერთად, აღადგინეს. ყოფილი მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია მცირე ხნით იგა ინსტიტუტის ტერიტორიაზე, მასში განათავსეს ტირი სტუდენტებისთვის. 1960-იანი წლების დასაწყისში ეკლესია დაანგრიეს. ამჟამად მის ადგილზე დგას როსტოვის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის სასწავლო-დიაგნოსტიკური კორპუსი. ЦЕРКОВЬ МИХАИЛА АРХАНГЕЛА (ЦЕРКОВЬ КРАСНОГО КРЕСТА) დაარქივებული 2017-02-16 საიტზე Wayback Machine. Ростов-на-Дону. Церковь Михаила Архангела. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 1.7 Малаховский Е. И. Храмы и культовые сооружения Ростова-на-Дону. — Ростов-на-Дону: Издательство «NB», 2006. — С. 39—41. — ISBN 5-98155-014-7.
მეჰმან ჰუსეინოვი

მეჰმან რაფიკის ძე ჰუსეინოვი (აზერ. Mehman Rafiq oğlu Hüseynov; დ. 24 ნოემბერი, 1992, ბაქო, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანელი ჟურნალისტი და ადამიანის უფლებათა დამცველი. დააპატიმრეს 2017 წლის 9 იანვარს ცენტრალურ ბაქოში, ადგილობრივი დროით საღამოს 8 საათზე. დაპატიმრებამდე ცოტა ხნით ადრე, ინტერნეტში გამოაქვეყნა ხელისუფლების წარმომადგენლების მდიდარი და უზარმაზარი სახლები. მან ასევე განაცხადა, რომ იგი დაპატირების შემდეგ აწამეს. მეჰმან ჰუსეინოვი 1992 წლის 24 ნოემბერს, აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში დაიბადა. ჰუსეინოვს დამთავრებული აქვს აზერბაიჯანის სახელმწიფო ეკონომიკური უნივერსიტეტი ბაკალავრის ხარისხით. ჰუსეინოვი სოციალურ-პოლიტიკური ჟურნალის SANCAQ-ის (სანჯაყი) რედაქტორი იყო, რომელიც თავისმხრივ იყენებს პლატფორმად სოციალურ მედიას. იგი ასევე ხელმძღვანელობს რეპორტიორების თავისუფლებისა და უსაფრთხოების ინსტიტუტს (IRFS), რომელიც არის აზერბაიჯანის ადამიანის უფლებათა დამცველი ორგანიზაცია, სიტყვისა და ინფორმაციის თავისუფლების მხრივ. დაკავებამდე მან ახალი კამპანია წამოიწყო, სახელად „ნადირობა კორუფციონერებზე“, რომლის მიზანი აზერბაიჯანის მმართველ წრეებში კორუფციონერების გამოვლენა იყო. მისი დაპატიმრების შემდეგ, ის ნასიმის რაიონის სასამართლოს დახურულ სხდომაზე გამოჩნდა, სადაც მას 200 მანათის (დაახლოებით 105 ევრო) გადახდა დააკისრეს, „პოლიციისადმი დაუმორჩილებლობის“ გამო. მოგვიანებით მას ესტუმრნენ უცხოელი ექიმები, რომლებიც დაადასტურეს, რომ მისი სამედიცინო და ფსიქოლოგიური მდგომარეობა მიუთითებს არასათანადო მოპყრობის ფაქტებზე. მოგვიანებით, 2017 წლის 3 მარტს, ჰუსეინოვი გამოჩნდა სურახანის რაიონის სასამართლოში, სადაც ის „ცილისწამებაში“ დამნაშავედ ცნეს და ორწლიანი პატიმრობა მიუსაჯეს. ↑ Rights Groups Demand Justice for journalist Mehman Huseynov Tortured in Azerbaijan PEN International en-US. ციტირების თარიღი: 2017-03-17 ↑ http://europeanjournalists.org/wp-content/themes/efj/humans.txt (2017-01-11). „Azerbaijani journalist Mehman Huseynov detained overnight“. European Federation of Journalists (ინგლისური). ციტირების თარიღი: 2017-03-17. ↑ Rights Groups Demand Justice for journalist Mehman Huseynov Tortured in Azerbaijan | Reporters without borders fr-FR. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-17. ციტირების თარიღი: 2017-03-17 ↑ 4.0 4.1 Mehman Huseynov Sentenced. Frontline Defenders. ციტირების თარიღი: 17 March 2017.
დონის როსტოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია

დონის როსტოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია (რუს. Церковь Святого Николая) — ამჟამად დანგრეული მართლმადიდებლური ეკლესია დონის როსტოვში. ეკლესია ააგეს 1822 წელს. მდებარეობდა ნიკოლსკის (ამჟამად სოციალისტურ ქუჩაზე). 1930-იან წლებში ეკლესია დაანგრიეს. 1822 წელს დონის როსტოვის ნიკოლსკის ქუჩაზე ააგეს მცირე ხუთგუმბათიანი ეკლესია. ეკლესიის მამასახლისი გარკვეული პერიოდით იყო როსტოველი ვაჭარი ივანე თევდორეს ძე ნეფიოდოვი (მიხაილოვი), რომელმაც მისი კეთილმოწყობისათვის გაიღო საკუთარი სახსრები. XIX საუკუნის შუა წლებში მიიღეს ეკლესიის გაფართოების გადაწყვეტილება. რეკონსტრუქციის პროექტი მზად იყო 1854 წელს და იგი შეასრულა ტიტულარულმა მრჩეველმა ლიკოვმა. 1856 წლის 27 სექტემბერს პროექტი დაამტკიცა იმპერატორმა და დაიწყო ეკლესიის გაფართოების სამუშაოები. 1860 წელს სამუშაოები დასრულდა. მთავარი საკურთხევლი ნაკურთხი იყო ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე, მარჯვენა (სამხრეთის) საკურთხეველი უფლის მირქმის სახელზე, ხოლო მარცხენა (ჩრდილოეთის) - ღვთისმშობლის მიძინების სახელზე. ეკლესიის ძირითადი არქიტექტურული ელემენტი იყო ხუთთავიანი გუმბათი. ეკლესიის შიდა კედლები მოხატული ყოფილა ზეთოვანი საღებავით. ეკლესიის სიწმინდეები იყო მაცხოვრისა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ხატები. 1895 წელს ეკლესიასთან გაიხსნა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. ნიკოლსკის ეკლესიის მომღერალთა ქორო ცნობილი იყო არამარტო როსტოვში, არამედ მის ფარგლებს გარეთაც. იგი მოქმედებდა 1912 წლამდე. 1927 წელს ეკლესია გადაეცა ობნოვლენცების მოძრაობას. 1930-იანი წლების დასაწყისში ეკლესია დახურეს, ხოლო 1936 წელს მთლიანად დაანგრიეს. ეკლესიის ადგილზე ააგეს № 55 საშუალო სკოლის შენობა. 2000 წელს სკოლის ფასადზე დაკიდეს მემორიალური დაფა წარწერით: Сергей Макаров. Никольская церковь вне закона. Донской Временник. ციტირების თარიღი: 2013-11-12. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Малаховский Е. И. Храмы и культовые сооружения Ростова-на-Дону. — Ростов-на-Дону: Издательство «NB», 2006. — С. 33—34. — ISBN 5-98155-014-7. ↑ Постановление от 26 апреля 2000 г. № 1040 о присвоении почетных званий, установке мемориальных досок, переименовании проспекта Октября. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-11-16. ციტირების თარიღი: 2013-11-12.
დონის ნახიჩევანის სურბ-ამბარცუმის ეკლესია

დონის ნახიჩევანის სურბ-ამბარცუმის ეკლესია (რუს. Церковь Сурб Амбарцум) — ამჟამად დანგრეული სომხური მართლმადიდებლური ეკლესია, რომელიც მდებარეობდა დონის ნახიჩევანში (ამჟამად დონის როსტოვის პროლეტარის რაიონის ნაწილი). ეკლესია ააგეს 1783 წელს. დაანგრიეს 1930-იანი წლების ბოლოს. ეკლესია მდებარეობდა ამაღლების ქუჩაზე (ამჟამად რიაბიშევის ქუჩა), 34-ე და 36-ე ხაზებს შორის. ქვის ამაღლების ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1781 წლიდან 1783 წლამდე. მთავარეპისკოპოსმა საზეიმო კურთხევის ცერემონია ჩაატარა 1783 წლის 27 აგვისტოს. ტაძარი იყო მცირე სამრევლო ეკლესია ნახევარწრული აფსიდით, სვეტებზე დაყრდნობილი გუმბათით და კარიბჭეზე დაშენებული სამრეკლოთი. სამი კარი გაფორმებული იყო კოლონებით. ფასადი კი გაფორმებული იყო ლაკონიური კლასიკური დეკორით, მას დამატებული ჰქონდა კლასიკური თამასები და კარნიზები. დამახასიათებელი არქიტექტურული დეტალი იყო კედელში ჩაშენებული ხაჩქარი. ერთ-ერთი მათგანი, რომელიც ფასადზე მდებარეობდა, თარიღდება 1439 წლით. ეკლესიასთან მოქმედებდა სომხური სასულიერო სასწავლებელი. 1799 წელს ეკლესიას კაპიტალური რემონტი ჩაუტარდა. მთავარი საკურთხეველი ააგეს ვაჭარ მატვეი ქრისტეფორეს ძე შორბარონოვის სახსრებით. 1863 წლიდან 1868 წლებში ეკლესია კიდევ ერთხელ გაარემონტეს, მაგრამ ახლა უკვე მრევლის მიერ შემოწირული სახსრებით. 1879 წელს ეკლესია გაძარცვეს, გაიტაცეს ყველა საეკლესიო ფასეულობა და ჭურჭელი. 1882 წლისათვის გატაცებული ფასეულობების აღდგენა მოხერხდა. 1898 წლის 6 ივნისს დონის ნახიჩევანის საქალაქო სამმართველოს თხოვნით მიმართა ამაღლების ეკლესიის ქტიტორმა ეგორ ქრისტეფორეს ძე ალახანოვმა. იგი ითხოვდა სახსრების გამოყოფას მომდევნო სარემონტო სამუშაოებისათვის. ამ მოთხოვნის პასუხად ქალაქის საკრებულომ მიიღო გადაწყვეტილება 2 000 რუბლი გამოყოფის შესახებ, მაგრამ ეს მოხდებოდა მომდევნო 1899 წელს. ქალაქის სათათბირომ დაამტკიცა ადმინისტრაციული საბჭოს დასკვნა. ამავდროულად შეიქმნა სამეურვეო საბჭო თანხის შეგროვების ორგანიზებისათვის. 1898-1899 წლებში ეკლესიის საემონტო-აღდგენითი სამუშაოები დასრულდა. ღვთისმსახურება გაგრძელდა 1936 წლამდე. 18 აგვისტოს ქარიშხალმა ეკლესიას სახურავი გადახადა. ქარიშხლის შემდეგ ეკელსია დახურეს, ჯერ რემონტისათვის, შემდეგ კი საბოლოოდ. ეკლესია დაშალეს, ხოლო სასულიერო სასწავლებელი გადააკეთეს სატყეო სკოლად. 1942 წელს ქალაქის გერმანული ოკუპაციის დროს გერმანელი სამხედრო მოსამსახურის მკვლელობის გამო ვერმახტის ჯარისკაცებმა სკოლის ეზოში დახვრიტეს რამდენიმე უდანაშაულო ადგილობრივი მაცხოვრებელი. ↑ Церковь Сурб Амбарцум (Нахичевань-на-Дону). Энциклопедия фонда Хайзаг. ციტირების თარიღი: 2017-03-06. ↑ Нахичеванские храмы. Донской временник. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-04-20. ციტირების თარიღი: 2017-03-06.
ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (დონის როსტოვი)

დონის როსტოვის ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (რუს. Церковь в честь иконы Божией Матери «Всех Скорбящих Радость») — ამჟამად დანგრეული მართლმადიდებლური ეკლესია დონის როსტოვში. ეკლესია შენდებოდა 1890-1893 წლებში. მდებარეობდა თანამედროვე ბუდიონოვსკის პროსპექტისა და წითელარმიელის ქუჩის გადაკვეთაზე. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ ეკლესია დაანგრიეს. როსტოვის ციხესიმაგრის ამშენებლის ალექსანდრე რიგელმანის მემუარების მიხედვით, ორი თავშესაფარი დააარსეს ციხესიმაგრეში 1768 წელს, ხოლო კიდევ ერთი დააარსეს მოგვიანებით, 1805 წელს. 1824 წელს ისინი გაერთიანდნენ ერთ საავადმყოფოში. XIX საუკუნის მეორე ნახევარში მიიღეს გადაწყვეტილება ქალაქში ახალი პეტროპავლოვსკის თავშესაფრის მშენებლობის შესახებ. 1879 წლის 24 ოქტომბერს თავშესაფრისთვის გამოიყო შენობა. გადაწყვიტეს მისთვის ეწოდებინათ პეტროვავლოვსკის თავშესაფარი, ნოვოროსიისკისა და ბესარაბიის გენერალ-გუბერნატორის პავლე კოცებუს პატივისცემის ნიშნად. მეორე გილდიის ვაჭარმა გავრილ ილიას ძე შუშპანოვმა თავშესაფრის ერთ ოთახში მოაწყო სამლოცველო ოთახი, დროებითი ეკლესია, ის აირჩიეს ამავე ეკლესიის პირველ მამასახლისად. 1889 წლის 11 მაისს როსტოვის ქალაქის საკრებულომ გამოიტანა გადაწყვეტილება თავშესაფართან ცალკე ეკლესიის მშენებლობის შესახებ. ეკლესიის პროექტი შეიმუშავა ქალაქის არქიტექტორმა ნიკოლაი დოროშენკომ. ეკლესიის მშენებლობისათვის თანხა გაიღო გავრილ შუშპანოვმა. ეკლესია გაიხსნა 1893 წელს. ეკლესიის ძირითადი საკურთხეველი აკურთხეს ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის სახელზე . 1899 წელს ეკლესიას მიაშენეს მეორე საკურთხეველი, რომელიც აკურთხეს დიდმოწამე პანტელეიმონის სახელზე. საკურთხევლის სახელები შეირჩა თავშესაფრის მიზნებიდან გამომდინარე. 1900 წლიდან ეკლესიის მამასახლისია ქალაქის საპატიო მოქალაქე ივან ტრიფონოვი. 1920 წლის შემდეგ თავშესაფარი დახურეს. ეკლესია გახდა სამრევლო და მცირე ხნის განმავლობაში იყო მოქმედი, მაგრამ მალევე ისიც დახურეს და დაანგრიეს. ეკლესიის ადგილმდებარეობის ახლოს 1931-1934 წლებში ააშენეს სასტუმრო „როსტოვი“. Богадельня и её церкви. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Малаховский Е. И. Храмы и культовые сооружения Ростова-на-Дону. — Ростов-на-Дону: Издательство «NB», 2006. — С. 58—62. — ISBN 5-98155-014-7.
მალაქია

საკუთარი სახელი მალაქია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: მალაქია (კათოლიკოსი) — აღმოსავლეთ საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი მალაქია I — დასავლეთ საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი მალაქია II — დასავლეთ საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი მალაქია II გურიელი — გურიის მთავარი
ბალნეარიუ-აროიუ-დუ-სილვა

ბალნეარიუ-აროიუ-დუ-სილვა (პორტ. Balneário Arroio do Silva) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 10 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარანგუის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 586 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 100.63 კმ²-ზე. ფართობი 95 259 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ბალნეარიუ-გაივოტა

ბალნეარიუ-გაივოტა (პორტ. Balneário Gaivota) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 7 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარანგუის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 234 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 56.49 კმ²-ზე. ფართობი 145 762 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ერმუ

ერმუ (პორტ. Ermo) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 16 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარანგუის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 050 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 32.31 კმ²-ზე. ფართობი 63 439 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ჟასინტუ-მაშადუ

ჟასინტუ-მაშადუ (პორტ. Jacinto Machado) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 28 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარანგუის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 609 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 24.59 კმ²-ზე. ფართობი 431 379 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
მარაკაჟა

მარაკაჟა (პორტ. Maracajá) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 30 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარანგუის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 404 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 102.52 კმ²-ზე. ფართობი 62 463 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
მალეირუ

მალეირუ (პორტ. Meleiro) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 38 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარანგუის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 000 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 37.42 კმ²-ზე. ფართობი 187 057 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
მორუ-გრანდი

მორუ-გრანდი (პორტ. Morro Grande) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 90 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარანგუის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 890 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 11.28 კმ²-ზე. ფართობი 256 184 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
LulzSec

Lulz Security, უფრო მეტად ცნობილი, როგორც LulzSec — შავ ქუდიანი ჰაკინგის ჯგუფი, რომელმაც პასუხისმგებლობა აიღო რამდენიმე მასშტაბური თავდასხმისთვის. მათ შორის იყო 2011 წელს Sony Pictures-ის მომხმარებელთა ანგარიშების მონაცემების მოპარვა. LulzSec-ის ერთ-ერთი დამფუძნებელი იყო კომპიუტერული უსაფრთხოების სპეციალისტი ჰექტორ მონსგური, რომელმაც გამოიყენა ონლაინ-ფსევდონიმი Sabu. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „LulzSec“ ვიკისაწყობში. LulzSec საიტზე Wayback Machine (archive index) Lulz Security Twitter-ზე Lulzsecurity.org - ამჟამინდელი საიტი ↑ Weisenthal, Joe (25 June 2011). „Notorious Hacker Group LulzSec Just Announced That It's Finished“. Business Insider. Silicon Alley Insider. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 25 June 2011. ციტირების თარიღი: 25 June 2011.
პასუ-დი-ტორისი

პასუ-დი-ტორისი (პორტ. Passo de Torres) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 10 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარანგუის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 927 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 104.37 კმ²-ზე. ფართობი 95 114 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
პრაია-გრანდი (სანტა-კატარინა)

პრაია-გრანდი (პორტ. Praia Grande) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 45 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარანგუის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 267 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 25.57 კმ²-ზე. ფართობი 284 163 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
სანტა-როზა-დუ-სული

სანტა-როზა-დუ-სული (პორტ. Santa Rosa do Sul) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 30 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარანგუის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 054 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 53.33 კმ²-ზე. ფართობი 151 030 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
სან-ჟუან-დუ-სული

სან-ჟუან-დუ-სული (პორტ. São João do Sul) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 15 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარანგუის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 002 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 38.19 კმ²-ზე. ფართობი 183 358 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
სომბრიუ

სომბრიუ (პორტ. Sombrio) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 10 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარანგუის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 26 613 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 185.68 კმ²-ზე. ფართობი 143 329 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ტიმბე-დუ-სული

ტიმბე-დუ-სული (პორტ. Timbé do Sul) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 123 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარანგუის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 308 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 16.08 კმ²-ზე. ფართობი 330 089 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ტურვუ (სანტა-კატარინა)

ტურვუ (პორტ. Turvo) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 28 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის სამხრეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარანგუის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 854 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 50.33 კმ²-ზე. ფართობი 235 517 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
შავი ქუდი

შავქუდიანი ჰაკერი — ჰაკერი, რომელიც „არღვევს კომპიუტერულ უსაფრთხოებას მცირე მიზეზების გამო, მუქარის ან პირადი მოგებისთვის“. ტერმინი შემოიღო ჰაკერული კულტურის თეორეტიკოსმა რიჩარდ სტოლმანმა. შავქუდიანი ჰაკერი არის თეთრქუდიანი ჰაკერების საპირისპირო, რომლებიც იცავენ სისტემებს და აკეთებენ მათ. შავქუდიანი ჰაკერები არიან სტერეოტიპურად უკანონო ჰაკერული ჯგუფები, რომლებსაც ხშირად უწოდებენ „საზოგადოების შიშის ეპიცენტრს“. ისინი ხშირად ტეხავენ უსაფრთხო ქსელებს, რათა გაანადგურონ და მოიპარონ მონაცემები ან შეუძლებელი გახადონ ავტორიზებული ქსელის გამოყენება მომხმარებელთათვის. ↑ Moore, Robert (2005). Cybercrime: Investigating High Technology Computer Crime. Matthew Bender & Company, გვ. 258. ISBN 1-59345-303-5.  ↑ O'Brien, Marakas, James, George (2011). Management Information Systems. New York, NY: McGraw-Hill/ Irwin, გვ. 536–537. ISBN 978-0-07-752217-9.  ↑ Moore, Robert (2006). Cybercrime: Investigating High-Technology Computer Crime, 1st, Cincinnati, Ohio: Anderson Publishing. ISBN 978-1-59345-303-9.  ↑ Here Are The Top 5 Hackers Arrested in 2016.
ტაგანროგის სომხურ-გრიგორიანული ტაძარი

ტაგანროგის სომხურ-გრიგორიანული ტაძარი (რუს. Армяно-Григорианский храм) — ყოფილი სომხურ-გრიგორიანული ტაძარი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მდებარეობდა ბერძნების ქუჩაზე 1929 წლამდე. მისი დანგრევის შემდეგ მის ადგილზე ააშენეს სამსართულიანი მრავალბინიანი სახლი (თანამედროვე ბერძნების ქუჩა № 62). მიწის ნაკვეთი ბერძნების ქუჩაზე, ქვის კიბესთან ახლოს, სადაც შემდეგ განთავსდა სომხურ-გრიგორიანული ეკლესია, ქალაქელებს აჩუქა მსხვილმა ბიზნესმენმა იაკობ მიხაილის ძე სერებრიაკოვმა 1895 წელს. ნიკოლოზ II-ის გამეფების აღსანიშნავად. ეკლესიის მშენებლობის გადაწყვეტილება მიიღეს 1897 წელს, 1900 წელს დაიწყეს მშენებლობა. ეკლესია დახურეს 1929 წელს და საბოლოოდ მისი დანგრევა დაიწყეს 1930 წელს. 1920-იანი წლების ბოლოს დახურული სომხურ-გრიგორიანული ტაძრის შენობაში განათავსეს მხატვარ-მოქანდაკეების სახელოსნო არტელი. ამ სახელოსნოში თავის დროზე მუშაობდა ცნობილი მხატვარი ვალენტინა რუსო. უკანასკნელ წლებში, შენობის დანგრევამდე, ეკლესიის შენობა გამოიყენებოდა ტაგანროგის ლუდსახარში ქარხნის ხორბლის საწყობად. ტაძრის კურთხევის პერიოდში ეკლესიაში მღვდელი არ იყო. ღვთისმსახურის არჩევის დღედ დანიშნეს 1906 წლის 4 ივნისი. პასტორის ადგილის მსურველი ადამიანი ბევრი იყო, მათ შორის მამა იოანე ოქსენტიანცი და მამა ვართანიანცი. აღნიშნულ კრებაზე პასტორად ერთხმად აირჩიეს მამა იოანე სოფელ ეკატერინოვკიდან. ამ გავაწყვეტილების შემდეგ მოსახლეობა უკმაყოფილო დარჩა და მოითხოვეს მისი დაბრუნება ძველ ადგილზე. სასულიერო საზოგადოება შეხვდა მოსახლეობას, თუმცა გადაწყვეტილება არ შეცვალეს. 24 სექტემბერს გაიმართა მეორე შეხვედრა, რომელშიც მონაწილეობდა სომეხთა არქიმანდრიტი მუშე. კრებაზე ერთადერთ კანდიდატად განიხილებოდა მამა ვართანაიანცი სოფელ კრასნოვოდსკიდან. მამა იოანემ გაიარა სწავლების კურსი დონის ნახიჩევანის სომხურ სემინარიაში და მისი დასრულების შემდეგ დანიშნეს ეკატერინოვკის უფროს მასწავლებლად. Армяно-Григорианский храм на сайте Исторический Таганрог დაარქივებული 2017-04-13 საიტზე Wayback Machine. ↑ Гаврюшкин О. П. Отблески золотых куполов. — Таганрог: 1999. — С. 80-84 — ISBN 5-87612-016-2. ↑ 2.0 2.1 Собств. корр. Люди и годы // Таганрогская правда. — 2009. — 6 марта. ↑ Емельянов С. Н. Армянская церковь // www.proza.ru. — 2009. — 7 апр.
ცისარტყელა (ჟურნალი)

ცისარტყელა — ქართული ყოველთვიური ლიტერატურული ჟურნალი, გამოდიოდა თბილისში 1919–1921 წლებში. რედაქტორი — სარედაქციო კოლეგია (ი. გომართელი, ა. აბაშელი (ჩოჩია), პოლიო ირეთელი, ა. რუხაძე და სხვ.). ჟურნალში წარმოდგენილი იყო პოეზია, პროზა, დრამატურგია, კრიტიკა, ბიბლიოგრაფია. გამოქვეყნდა შ. არაგვისპირელის, ვ. ბარნოვის, ნ. ლორთქიფანიძის, ი. გომართელის, ლ. ქიაჩელის, დუტუ მეგრელის, კ. გამსახურიას და სხვათა ნაწარმოებები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 224.