laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სტეფანე კევორკოვი

სტეფანე აღაბეკის ძე კევორკოვი (ნამდვილი გვარი გევორქიანცი; სომხ. Ստեփան Կևորկով; დ. 19 მარტი [ ძვ. სტ. 1 აპრილი], 1903, მოსკოვი — გ. 15 აგვისტო, 1991, ერევანი) — საბჭოთა კინორეჟისორი. სსრკ სახალხო არტისტი (1970). სკკპ წევრი 1945 წლიდან. 1930 წელს დაამთავრა მოსკოვის კინემატოგრაფიის სახელმწიფო ტექნიკუმი. მუშაობდა „აზერკინოს“ სტუდიაში. ნიკოლოზ შენგელაიასთან ერთად (მეორე რეჟისორი) გადაიღო ფილმი „ოცდაექვსი კომისარი“ (1933). 1933–1936 წლებში მუშაობდა „მოსფილმში“, 1936 წლიდან „არმენფილმის“ სტუდიაში. ერაზმ კარამიანთან ერთად გადაიღო ფილმები: „მთის მარში“ (1939), „მოჩვენებანი ტოვებენ მწვერვალებს“ (1955) „ქუხილის ბილიკით“ (1956), „აფეთქება ნაშუაღამევს“ (1968). 1956–1964 წლებში იყო სომხეთის კინემატოგრაფისტთა კავშირის გამგეობის პირველი მდივანი. სომხეთის სსრ სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1967). დაჯილდოებულია 2 ორდენითა და მედლებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 458. სტეფანე კევორკოვი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
ბაბოლოვოს სასახლე

ბაბოლოვოს სასახლე (რუს. Баболовский дворец) — გასართობი პავილიონი პუშკინში სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1784-1785 წლებში იმპერატორ ეკატერინე II-ის დაკვეთით გრიგორ პოტიომკინისათვის. არის ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურის ძეგლი. ქვის სასახლე ააგეს ხის ხუთოთახიანი სახლის ადგილზე, რომელიც მდებარეობდა სოფელ ბაბოლოვოს სიახლოვეს ტყის მხარეს. მშენებლობა დაიწყო 1782 წლის 2 ნოემბერს, პროექტის ავტორი იყო არქიტექტორი ილია ნეელოვი. ასიმეტრიული (რაც იყო იმ ეპოქის არქიტექტურაში ახალი სიტყვა) შენობა ააგეს ბორცვზე, რომელიც მდებარეობდა ვერცხლისფერი ჭაობის ნაპირზე. ორი ძირითადი შენობის გადაკვეთაზე აგებული იყო რვაკუთხა კოშკი, რომელიც კოშკური გადახურვით იყო. ფასადები გააფორმეს ნეოგოთიკურ სტილში, პარაპეტები შესრულებულია კბილანების ფორმით. მიუხედავად სახელწოდებისა ეს შენობა არ იყო სასახლე თავისი სრული მნიშვნელობით. შენობის მოკრძალებული ზომისა და შეზღუდული ფართის გამო, მფლობელები დროდადრო ეწვეოდნენ ხოლმე სახლს, მაგრამ მუდმივად არ ცხოვრობდნენ. როდესაც პუშკინი სწავლობდა ცარსკოე-სელოს ლიცეუმში, ბაბილოვოს სასახლეს ალექსანდრე I სტუმრობდა რანდევუზე თავის ფავორიტს სოფია ველოს (ზოგიერთი მკვლევარი ეჭვქვეშ აყენებს ამ ფააქტს). 1820-იან წლებში არქიტექტურული კაპრიზი შეცვალეს ვასილი სტასოვის პროექტის მიხედვით. აქამდე იგი ცნობილი იყო სამეფო-აბანოს სახელით, ეს იყო გრანიტის აბაზანა (სიმაღლე 192 სმ, დიამეტრი — 533 სმ, წონა — 48 ტონა), რომელიც შეასრულა ხელოსანმა სამსონ სუხანოვმა და დაამონტაჟეს ინჟინერ ავგუსტინ ბეტანკურის პროექტის მიხედვით. ბაბილოვოს სასახლეში ომამდე განთავსებული იყო ლენინგრადის სამხედრო ოლქის ქალაქ პუშკინის მე-100 საავაიაციო ბრიგადის სკოლა. ომის დასაწყისში იგი მძიმე დაბომბვების ქვეშ მოექცა. სასახლე დაინგრა დიდი სამამულო ომის დროს და აქამდე არაა აღდგენილი. 2013 წელს ბაბილოვოს პარკში სარესტავრაციო სამუშაოების წარმართვისათვის ფედერალურმა ბიუჯეტმა გამოყო 40 მლნ. რუბლი. Рубан В. М. Баболовский дворец и творение мастера Суханова / Рецензенты Ю. М. Прозоров и И. П. Саутов. — СПб.: Наука, 2003. — ISBN 5-02-027101-2. Статья «Царь-ванна» на сайте «300 лет строительства Санкт-Петербурга» Что случилось со знаменитой Царь-ванной. Интервью директора ГМЗ «Царское Село» О. Таратыновой დაარქივებული 2018-12-20 საიტზე Wayback Machine.
ბანკის ხიდი

ბანკის ხიდი (რუს. Банковский мост) — საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში გრიბოედოვის არხზე, ქალაქის ცენტრალურ რაიონში. აკავშირებს ყაზანისა და სპასკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 20,1 მეტრი, სიგანე - 1,85 მ. ხიდი არის XIX საუკუნის ხიდმშენებლობის გამორჩეული ძეგლი. მდებარეობს გრიბოედოვის არხის სანაპიროზე № 27 და 30 სახლებს შორის. ხიდის ღერძი ორიენტირებულია სახელმწიფო ბანკის კარიბჭის ცენტრის მიმართ - იმ ადგილას, სადაც არხი იცვლის თავის მიმართულებას. ხიდის ახლოს მდებარეობს ყაზანის საკათედრო ტაძარი. დინების ზემოთ მდებარეობს ყაზანის ხიდი, ქვემოთ კი — ფქვილის ხიდი. უახლოესი მეტროსადგურია „ნევის პროსპექტი-2“, რომელიც მდებარეობს 410 მეტრში. თავისი სახელწოდება მიიღო ახლოს მდებარე ბანკის მიხედვით, რომლის შენობაშიც ამჟამად განთავსებულია სანქტ-პეტერბურგის ეკონომიკური უნივერსიტეტი. ხიდის მშენებლობის აუცილებლობა განაპირობა რაიონში მოსახლეობის ზრდამ. ხიდის პროექტი შეიმუშავეს ინჟინრებმა ვასილი ტრეტერმა და ვასილი ხრისტიანოვიჩმა. ბანკის ხიდთან ინჟნრებმა ერთად შეიმუშავეს კიდევ ერთი საფეხმავლო ხიდის, ლომების ხიდის პროექტი. 1825 წლის 18 თებერვალს ორივე პროექტი დაამტკიცეს და ამავე წლის ზაფხულში დაიწყო მათი მშენებლობა. იგეგმებოდა სამუშაოების დასრულება ამავე წლის ოქტომბერში, მაგრამ ხიდის მეტალის ნაწილების დამზადების გაჭიანურების გამო, მათი მშენებლობა დასრულდა 1826 წელს. თუჯისა და მეტალის სამშენებლო მასალები დაამზადეს ბერდის ქარხანაში. 1826 წლის 24 ივლისს ხიდი გაიხსნა ფეხით მოსიარულეებისათვის. ხიდი განსაკუთრებით ცნობადი გახდა ფრთიანი ლომების ქანდაკებებით, რომლებიც იყო პავლე სოკოლოვის ნამუშევარი. მითიური ფრთიანი ლომები ადრე გვხვდებოდა მხოლოდ ავეჯზე და ცალკეულ არქიტექტურულ დეტალებში, ეს კი იყო ქუჩის გაფორმებაში მისი პირველი გამოყენება. მოდელების შექმნის სამუშაოები მიმდინარეობდა 1825 წლის მაისიდან სექტემბრის ჩათვლით. ქანდაკებების მოდელები დაამზადეს თაბაშირისაგან. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — СПб.: Норинт, 1996. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Кочедамов В. И. Мосты Ленинграда. — Л.: Искусство, 1958. — 60 с. Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 40. — 511 с. Банковский мост на сайте «Мосты Санкт-Петербурга» Банковский мост на сайте Мостотреста
სტავროლითი

სტავროლითი (ბერძ. σταυρός — ჯვარი და ...ლითი) — სილიკატების კლასის მინერალი; ქიმიური შემადგენლობა Fe 2 + Al 4 [ SiO 4 ] 2 O 2 ( OH ) 2 {\displaystyle {\ce {Fe^2+Al_4[SiO_4]_2O_2(OH)_2}}} . მინარევებია Co {\displaystyle {\ce {Co}}} , Ni {\displaystyle {\ce {Ni}}} , Mn {\displaystyle {\ce {Mn}}} . კრისტალდება მონოკლინურ სინგონიაში. კრისტალები პრიზმული აქვს; ხშირია სტავროლითის ჯვრისებრი მრჩობლები. მუქი წითელი, მურა შავი ან მურა ყვითელი ფერისაა. ელვარებს მინისებურად. სიმაგრე მინერალოგიური სკალით 7–7,5; სიმკვრივე 3650–3770 კგ/მ³. გავრცელებულია მეტამორფულ ქანებში. გამჭვირვალე კრისტალებს იყენებენ სანახელავო ქვად. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 542. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სტავროლითი სტაფროლითი — თვისებები, საბადოები, ქვების ისტორიიდან მინერალების კატალოგი/ სტავროლითი აღწერა, ფოტოები, საბადოები. მინერალების გალერეები
ჭიჭყინა

ჭიჭყინა ან ქარსალა (ცნობილია აგრეთვე როგორც კილკა (რუს. Килька)) — ქაშაყისებრთა ოჯახის ორი გვარის — ქარსალა და სარდელი — საერთო სახელწოდება. გააჩნიათ დიდი სარეწაო მნიშვნელობა. მცირე ზომის თევზები არიან. საშალოდ მათი სხეულის სიგრძეა 10 სმ, ზოგჯერ 17 სმ-მდეც აღწევენ, ხოლო მასა 50 გრამი. ცხოვრობენ გუნდებად როგორც მლაშე, ისე გამტკნარებულ წყლებში, ძირითადად სანაპიროსთან ახლოს. ტოფობა კიდევ უფრო ახლოს ხდება. იკვებებიან პლანქტონებით. ახასიათებს პელაგიური ქვირითი, რომლის რაოდენობა 6-დან 14 ათასამდეა. ცოცხლობენ 3–4 წელი. სქესობრივ სიმწიფეს ცხოვრების მეორე წელს აღწევენ. ძალიან მნიშვნელოვანი სარეწაო თევზია ბალტიის (მთელი ნათევზავების 10–20%), ჩრდილოეთისა და ნორვეგიის, მცირედ მნიშვნელოვანი კი — ხმელთაშუა და შავ ზღვებში. ჭიჭყინას მოპოვება ხდება რუსეთის, ნორვეგიის, დანიის, ლატვიის, ბულგარეთის, ყოფილი იუგოსლავიის ქვეყნების მიერ. ყოველწლიური ნათევზავები დაახლოებით 600 ათასი ტონაა. გამოიყენება სხვადასხვა სახის კონსერვის, შებოლილი და დამარილებული სახით. იყენებენ თევზის ფქვილის დასამზადებლად. Froese, Rainer, and Daniel Pauly, eds. (2006). Species of Sprattus in FishBase. March 2006 version. Tony Ayling & Geoffrey Cox, Collins Guide to the Sea Fishes of New Zealand, (William Collins Publishers Ltd, Auckland, New Zealand 1982) ISBN 0-00-216987-8 ↑ რუსულ-ქართული ლექსიკონი, ტ. 1, გვ. 586, თბ., 1956 ↑ История «Кильки в томате»
ფერმიუმი

ფერმიუმი (ლათ. Fermium; ქიმიური სიმბოლო — Fm {\displaystyle {\ce {Fm}}} ) — ელემენტთა პერიოდული სისტემის მეშვიდე პერიოდის, ჯგუფგარეშე (ძველი კლასიფიკაციით მესამე ჯგუფის თანაური ქვეჯგუფის, IIIბ) ხელოვნურად მიღებული რადიოაქტიური ქიმიური ელემენტი. განეკუთვნება აქტინოიდების ოჯახს. მისი ატომური ნომერია — 100, tდნ — 1527 °C, სიმკვრივე — 9.7 გ/სმ3. სტაბილური იზოტოპები არ გააჩნია. ცნობილია ფერმიუმის 15-ზე მეტი იზოტოპი, რომელთა მასური რიცხვები 244-დან 258-მდე. 1953 წელს ფერმიუმი პირველად იდენტიფიცირებულია ა. გიორსოსა და სხვათა მიერ Fm 255 {\displaystyle {\ce {^{255}Fm}}} (T1/2=20.07 სთ) იზოტოპის სახით. პირველად ფერმიუმი მიიღეს 1952 წლის ბოლოს ამერიკელი ალბერტი გიორსოსა და სხვა მეცნიერების მიერ ლოს-ალამოსის ლაბორატორიაში იზოტოპ 255Fm სახით რომლის ნახევარდაშლის პერიოდია Т1/2 = 20,1 სთ, რომელიც იყო პირველი თერმობირთვული აფეთქების შემდეგ არსებულ მტვერში, რომელიც აშშ-მა ატოლ ენივეტოკზე მოახდინა 1952 წლის 1 ნოემბერს. აღმოჩენილი იზოტოპი — ეს არის პროდუქტი 238U-ის ბირთვის მიერ 17 ნეიტრონის თანმიმდევრობით მიტაცებისა და რვა β−-დაშლის შედეგად, რომლებიც ნეიტრონებს გარდაქმნის პროტონებად და ზრდის ნუკლიდის ატომურ ნომერს. სახელი ეწოდა იტალო-ამერიკელი ფიზიკოსის ენრიკო ფერმის პატივსაცემად. ფერმიუმს მიიღებენ თორიუმის, ურანის ან პლუტონიუმის მიზნის ციკლოტრონში ნეონის, ჟანგბადის ან ნახშირბადის იონების მეშვეობით დასხივების შედეგად. ფერმიუმის მიღების მეორე მეთოდს წარმოადგენს ბირთვულ რეაქტორში პლუტონიუმის, კიურიუმის ან კალიფორნიუმის იზოტოპების ნარევის ნეიტრონებით დასხივების მეთოდი. ყველაზე მეტს მიახლოებით 109 ატომს წელიწადში მიიღებენ იზოტოპ 257Fm. რადგანაც წონადი რაოდენობით ფერმიუმი არ ყოფილა მიღებული, თვისებების ძირითადი კვლევები ჩატარდა 257Fm (T1/2 = 100,5 დღე)-ის და უფრო ნაკლებად მდგრადი 255Fm (T1/2 = 20,07 საათი რადიონუკლიდის მცირე კონცენტრაციებზე. ყველაზე მდგრადია Fm+3 (ვალენტობა III), მაგრამ ძლიერი აღმდგენების ზემოქმედებით წყლის ხსნარებში მიიღებენ Fm+2. ქიმიური თვისებებით ფერმიუმი ბევრად ჰგავს სხვა სამვალენტიან აქტინოიდებს. ფერმიუმის ატომების მიზანს გამოიყენებენ ბირთვულ ფიზიკაში უფრო მძიმე ელემენტების ბირთვების მისაღებად. ფერმიუმის ყველა ცნობილი იზოტოპი რადიოტოქსიკურია. ფერმიუმი Webelements-ზე ფერმიუმი ქიმიური ელემენტების პოპულარულ ბიბლიოთეკაში დაარქივებული 2018-12-03 საიტზე Wayback Machine. ↑ დოლიძე ვ., ციციშვილი ვ., „ოთხენოვანი ქიმიური ლექსიკონი“, თბ., 2004, გვ. 233 ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 269. ↑ რედაქტორი ნ.ს. ზეფიროვა, ქიმიური ენციკლოპედია, ტ. 5, მ.: დიდი რუსული ენციკლოპედია, 1998. — გვ. 783, ISBN 5-85270-310-9.
ყაზანის ხიდი

ყაზანის ხიდი (რუს. Казанский мост) — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში გრიბოედოვის არხზე, ქალაქის ცენტრალურ რაიონში. აკავშირებს ყაზანისა და სპასკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 18,8 მეტრი, სიგანე - 95,5 მ. ხიდი არის ქალაქში სიგანით ყველაზე დიდ ხიდებს შორის მესამე ლურჯი ხიდისა (97,3 მ) და აფთიაქართა ხიდის (96 მ) შემდეგ. მდებარეობს ნევის პროსპექტის გადაკვეთაზე. ხიდთან ახლოს მდებარეობს ყაზანის საკათედრო ტაძარი და წიგნის სახლი. დინების ზემოთ მდებარეობს იტალიური ხიდი, ქვემოთ კი — ბანკის ხიდი. უახლოესი მეტროსადგურებია „ნევის პროსპექტი“ (სადგურის გასასვლელი გრიბოედოვის არხისაკენ). ამ ადგილზე მდებარე ხიდს ერქვა შობის ხიდი, 1783 წლიდან ეწოდება ყაზანის ხიდი, ახლოს მდებარე ყაზანის ტაძრის გამო. 1923 წლიდან 1944 წლამდე ეწოდებოდა პლეხანოვის ხიდი. ამჟამად არსებული ხიდი ააშენეს 1765-1766 წლებში აქ 1716 წლიდან მდებარე შობის ხიდის ადგილზე. ახალი ხიდის პროექტის ავტორები იყვნენ ინჟინრები ვ. ი. ნაზიმოვი და ილარიონ გოლნიშჩევ-კუტუზოვი. შობის ხიდი დაანგრიეს არხის სანაპიროს გრანიტით მოპირკეთების დროს. 1805-1806წლებში ხიდის გაფართოებისას (არქიტექტორი ლუიჯი რუსკა) მოანგრიეს ბრილინტის მორთულობა, კიბიანი საფეხურბი, ჩუგუნის მოაჯირები შეცვალეს გრანიტის პარაპეტებით. 1999-2002 წლების სამუშაოების დროს კამარა შეარემონტეს 53 მეტრის სიგანეზე. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 99. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Казанский мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [მკვდარი ბმული] Казанский мост //Энциклопедия Санкт-Петербурга
ფქვილის ხიდი

ფქვილის ხიდი (რუს. Мучной мост) — საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში გრიბოედოვის არხზე, ქალაქის ცენტრალურ რაიონში. აკავშირებს ყაზანისა და სპასკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 22,5 მეტრი, სიგანე - 2,3 მ. ხიდი გადაკვეთავს გრიბოედოვის არხს ფქვილის შესახვევთან ახლოს. დინების ზემოთ მდებარეობს ბანკის ხიდი, ხოლო ქვემოთ ქვის ხიდი უახლოესი მეტროსადგურებია (600 მ) „სადოვაია“, „სენის მოედანი“ და „სპასკაია“. ხიდმა თავისი სახელწოდება მიიღო 1952 წელს ფქვილის შესახვევის სახელისაგან. პირველი ხიდი ამ ადგილზე ააგეს 1931 წელს ლენენერგოს გათბობის მილების გაყვანისათვის, ხოლო შემდეგ ფეხით მოსიარულეებისათვის. ეს იყო სამმალიანი ხის ხიდი, რომლის საყრდენი სისტემაც დაფუძნებული იყო ხეზე. ხის მასალის სრული დაშლის გამო ხიდი ავარიულ მდგომარეობაში აღმოჩნდა და 1951 წელს ხიდი შეცვალეს ახალი მეტალის ხიდით. სამუშაოები დააპროექტა „Лендормостпроект“-ის ინსტიტუტის ინჟინერმა პ. ვ. ბაჟენოვმა. 1952 წელს ხიდზე დაამონტაჟეს მოაჯირები, რომელიც მოხსნეს ბანკის ხიდს რესტავრაციისას. ხიდი ამჟამად ერთმალიანია და მეტალისგანაა დამზადებული. ხიდის მალები შედგება ორი ფოლადს წყვილი კოჭისაგან, რომელთა სიმაღლეა 0,8 მეტრი. ხიდის სავალი ნაწილი ხისაა. მოაჯირები რკინისაა და უბრალო ფორმის ნახატებისაგან შედგება. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Мучной мост //СПб ГБУ «Мостотрест» ↑ Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 82. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. ↑ Мучной мост//СПб ГБУ «Мостотрест»
იტალიური ხიდი

იტალიური ხიდი (რუს. Итальянский мост) — საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში გრიბოედოვის არხზე, ქალაქის ცენტრალურ რაიონში. აკავშირებს ყაზანისა და სპასკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 19,66 მეტრი, სიგანე - 3 მ. მდებარეობს იტალიური ქუჩის გაგრძელებაზე. მდებარეობს მაცხოვრის აღდგომის საკათედრო ტაძარის ახლოს. დინების ზემოთ მდებარეობს ნოვო-კონიუშენის ხიდი, ქვემოთ კი — ყაზანის ხიდი. უახლოესი მეტროსადგურებია (300 მ) „ნევის პროსპექტი“ (სადგურის გასასვლელი გრიბოედოვის არხისაკენ). ხიდმა სახელი მიიღო 1910-იან წლებში მის სიახლოვეს მდებარე იტალიური ქუჩის გამო. 1896 წელს სწორედ ამ ადგილზე ინჟნერ ლ. ნ. კოლპიცინის პროექტით ააშენეს ერთმალიანი ხის ხიდი. ხიდის საზეიმო გახსნა გაიმართა 1896 წლის 6 ოქტომბერს. 1902 წელს ხიდი გადააკეთეს არქიტექტორ კარლ ბალდის პროექტის მიხედვით. ასევე მნიშვნელოვნად გადააკეთეს ხიდი 1911-1912 წლებში, ამჟამად გადაკეთების პროექტი შეადგინა ინჟინერმა კონსტანტინ ეფიმოვმა. 1937 წელს მოხდა ხიდის კაპიტალური რემონტი. 1946 წლის მოაცემებით ხიდის სიგრძე იყო 18,4 მეტრი, ხოლო სიგანე 2,07 მეტრი. 1955 წელს ხიდის ავარიულ მდგომარეობასთან დაკავშირებით და გრიბოედოვის არხის კაპიტალური რემონტის გამო ხიდი გადააკეთეს, იგი მეტალისა და ერთმალიანი გახდა. პროექტი შეიმუშავა „Ленгипроинжпроект-ის არქიტექტორმა ვლადიმირ ვასილკოვსკიმ და ინჟინერმა ა. დ. გუტცაიტმა. 1996 წელს გაარემონტეს ხიდის ფანარები და მოაჯირები. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — СПб.: Норинт, 2002. — 353 с. — ISBN 5-7711-0019-6. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Итальянский мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [მკვდარი ბმული] Итальянский мост //Энциклопедия Санкт-Петербурга
გურამ შეროზია

გურამ შეროზია (დ. 29 ნოემბერი, 1989, ფოთი) — ქართველი ბლოგერი, ლექტორი, მარკეტერი, მოგზაური. გურამ შეროზია დაიბადა 1989 წლის 29 ნოემბერს, ფოთში. დაამთავრა ფოთის #1 გიმნაზია და იმავე წელს ჩააბარა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, ეკონომიკის და ბიზნესის ფაკულტეტზე. ბაკალავრიატის დამთავრებისთანავე, სწავლა განაგრძო მაგისტრატურაზე GIPA-ში, ხოლო 2011 წლიდან ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში, სადოქტორო პროგრამაზე. 2005 წლიდან მუშაობა დაიწყო საქართველოს ახალგაზრდა ეკონომისტთა ასოციაციაში. 2007 წლიდან კარიერა განაგრძო საქართველოს ბანკში. 2008-2012 წლებში მუშაობდა თიბისი ბანკში, მისი ბოლო პოზიცია იყო საცალო სესხების მიმართულების პროდუქტების მენეჯერი სათავო ოფისში. 2011 წლიდან ლექციების წაკითხვა დაიწყო ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 2015 წლიდან შეუერთდა საქართველოს ეროვნულ უნივერსიტეტს, ხოლო 2016 წლიდან შავი ზღვის საერთაშორისო უნივერსიტეტს. 2013 წელს მუშაობა დაიწყო ტელეკომპანია პალიტრა TV-ზე, გადაცემა „ბიზნეს ფაილის“ წამყვანად. 2014 წელს გახდა „იმედის დილის“ წამყვანი. 2017 წელს ჰქონდა საავტორო გადაცემა "კაცების დრო" საზოგადოებრივ მაუწყებელზე, რომელსაც ოთარ შამათავასთან, რატი ამაღლობელთან და ბასა ჯანიკაშვილთან ერთად უძღვებოდა. ახალ წელს დაკარგულები (2014) — ეპიზოდური როლი ქართული რეალობა - კინო პოეზია (2015) — მთავარი როლი, ნინი ონიანთან ერთად გურამ შეროზიას ბლოგი დაარქივებული 2018-08-06 საიტზე Wayback Machine. გურამ შეროზიას ბლოგი Facebook-ზე ↑ საქართველოს ეროვნული უნივერსიტეტი ↑ გურამ შეროზია დაარქივებული 2019-10-05 საიტზე Wayback Machine. , შავი ზღვის საერთაშორისო უნივერსიტეტი ↑ „იმედის დილა“ ↑ „კაცების დრო“. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-12-16. ციტირების თარიღი: 2018-12-12. ↑ „ქართული რეალობა - კინო პოეზია“
ალექსანდრე ნეველის ლავრის ხარების ეკლესია

ალექსანდრე ნეველის ლავრის ხარების ეკლესია (რუს. Благовещенская церковь Александро-Невской лавры) — უძველესი შემორჩენილი მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1717-1724 წლებში ალექსანდრე ნეველის ლავრის ტერიტორიაზე. აქვს ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. ტაძარში დაკრძალულები აიან საიმპერატორო ოჯახის წევრები, სახელმწიფო მოღვაწეები, მხედართმთავრები. ტაძარი მდებარეობს მონასტრის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, მდინარე მონასტირკას ხიდთან ახლოს. საბჭოთა პერიოდში იყო ქალაქის ქანდაკებების სახელმწიფო მუზეუმის ფილიალი. თავდაპირველად ტაძრის პროექტით დაკავებული იყო დომენიკო ტრეზინი, ხოლო მშენებლობას ხელმძღვანელობდა კრისტოფ კონრადუ, რომელიც მშენებლობის ბოლო ეტაპზე შეცვალა თეოდორ შვერტფეგერმა. ტაძრის მშენებლობა დაიწყო 1717 წელს. ტაძრის მშენებლობა სახურავამდე დასრულებული იყო უკვე 1719 წლისათვის, მაგრამ ცალკეული საქმიანობები გაგრძელდა 1724 წლამდე. 1720 წელს ეკლესიის სარდაფიდან დაიწყეს მიწის გატანა რათა მოეწყოთ განსასვენებელი 21 კაცზე, რომლებშიც განათავსებდნენ სამეფო ოჯახის წევრთა ცხედრებს. ქვედა ეკლესია-განსასვენებელი აკურთხეს 1725 წლის 25 მარტს. აქ პირველად დაკრძალეს დედოფალი პრასკოვია თეოდორეს ასული. გარდა ამისა პეტრე I დიდის ბრძანებით აქ გადაასვენეს მისი დის, ნატალია ალექსის ასულის და იმპერატორის შვილის პეტრე პეტრეს ძის ცხედრები, რომლებიც თავიდან დაკრძალულები იყვნენ ლაზარევის ეკლესიაში. 1762 წელს განსასვენებლის ცენტრალურ ნაწილში დაკრძალეს იმპერატორი პეტრე III. აქვე არიან დაკრძალულები ეკატერინე II-ის ასული ანა და დედოფალი ელისაბედ ალექსის ასული, ალექსანდრე I-ის ცოლი. 1800 წელს ლავრაში დაკრძალეს გენერალისიმუსი ალექსანდრე სუვოროვი. საბჭოთა მმართველობის დროს საფლავის ქვები გადაიტანეს მუზეუმში და 1950 წელს მუზეუმი გაიხსნა დამთვალიერებლებისათვის. 1954 წელს მუზეუმი დახურეს სარემონტო სამუშაოებთან დაკავშირებით. 1989-1999 წლებში მიმდინარეობდა შენობის კომპლექსური რესტავრაცია. ამჟამად მეორე სართულის დარბაზში მდებარეობს ექსპოზიცია „XVII-XX საუკუნეების პეტერბურგის მონუმენტალური ქანდაკება“. 2013 წელს სანქტ-პეტერბურგის ადმინისტრაციამ გამოაცხადა, რომ ტაძარს უბრუნებდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. В.Саитов. Петербургский Некрополь. 1913. Русское художественное надгробие Александро-Невская лавра. Описание Свято-Троицкой Александро-Невской лавры, с хронологическими списками особ, погребенных в церквах и на кладбищах Лаврских. СПб, в типографии А. Бородина и комп. 1842.
სანქტ-პეტერბურგის დიდი სინაგოგა

სანქტ-პეტერბურგის დიდი სინაგოგა (რუს. Большая хоральная синагога) — სინაგოგა სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1883-1893 წლებში. მდებარეობს ლერმონტოვის პროსპექტზე № 2. პროექტის ავტორებია არქიტექტორები ლევ ბახმანი და ივან შაპოშნიკოვი, ვლადიმირ სტასოვისა და ნიკოლოზ ბენუას მონაწილეობით. წარმოადგენს სანქტ-პეტერბურგის ებრაელთა სასულიერო ცენტრს. XIX საუკუნის შუა წლებში სანქტ-პეტერბურგის ებრაული საზოგადოება 10 000 ადამიანს მოითვლიდა. მათ ჰქონდათ რამდენიმე მცირე სამლოცველო, მაგრამ რელიგიური საჭიროებებისათვის ისინი საკმარისი არ იყო. ამის გამო სათვისტომოს ინიციატივით დაიწყეს ახალი სინაგოგის მშენებლობა. მთავარი სპონსორი გახდა ბარონი ჰორაციო გინცბურგი და ქალაქის ებრაული სათვისტომოს პირველი თავმჯდომარე, მეცენატი სამუილ პოლიაკოვი. შენობის პროექტი შეიმუშავეს არქიტექტორებმა ლევ ბახმანმა და ივან შაპოშნიკოვმა, ვლადიმირ სტასოვისა და ნიკოლოზ ბენუას მონაწილეობით. მშენებლობა გაგრძელდა 1893 წლამდე. სინაგოგის შენობა ააშენეს აღმოსავლურ მავრიტანულ სტილში. სინაგოგის აშენების შემდეგ ყველა მცირე ებრაული სამლოცველო დახურეს. 1909 წელს სინაგოგის გარშემო ხის ღობის ნაცვლად ქვის ღობე ააშენეს. 1929 წლის 29 ივნისს გამოვიდა ლენინგრადის საბჭოს პრეზიდიუმის დადგენილება ებრაული რელიგიური საზოგადოების დახურვის შესახებ. 1930წლის 17 იანვარს სინაგოგა დახურეს. მაგრამ ამავე წლის 1 ივნისს სინაგოგა კვლავ გაიხსნა ებრაელების მიერ ამ პერიოდის ქვეყნის საკანონმდებლო ორგანოსადმი მიმართვის შემდეგ. 1943-1973 წლებში სინაგოგის რაბინი იყო აბრამ ლუბანოვი. XXII ზაფხულის ოლიმპიადის წინ, რომელიც უნდა გამართულიყო მოსკოვში, ლენინგრადსა და ტალინში, სინაგოგა შეიტანეს ძირითადი საექსკურსიო ობიექტების სიაში, ამის გამო სახელმწიფომ გამოყო თანხა მის გასარემონტებლად. 2012 წლის მაისში ვანდალიზმის აქტი მოხდა, სინაგოგის ღობეზე სვასტიკა მიახატეს. 2013 წლის 8 დეკემბერს აღინიშნა სინაგოგის 120 წლისთავი, გამოუშვეს საიუბილეო მონეტა. საიუბილეო მონეტა ასევე გამოუშვეს 100 და 110 წლისთავზე. Сайт синагоги Конкурсный проект синагоги (Зодчий, СПб, 1881) История Большой хоральной синагоги Большая хоральная синагога // портал «Петербург» Панорамные снимки интерьеров синагоги დაარქივებული 2011-11-02 საიტზე Wayback Machine. «Большая хоральная синагога. Зодчие Лев Бахман, Иван Шапошников, Алексей Малов» დაარქივებული 2014-07-14 საიტზე Wayback Machine. документальный фильм из цикла «Красуйся, град Петров!» Фильм RTG-TV о Большой Хоральной Синагоге СПб ↑ Swastika spray-painted on synagogue დაარქივებული 2012-06-11 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-11-27. ციტირების თარიღი: 2018-12-12. ↑ http://foiver.orgfree.com/imagesMP/38.jpg
ბერტონოვის ხიდი

ბერტონოვის ხიდი (რუს. Бертонов мост) — ხიდი ქალაქ პავლოვსკში, პუშკინის რაიონი, სანქტ-პეტერბურგი მდინარე შუა ნევკაზე. გადებულია მდინარე ტიზვაზე, სადაც მას კვეთს ელისაბედის ქუჩა. ხიდის სიგრძეა 46,1 მეტრი, ხოლო სიგანე — 16,5 მეტრი. ხიდი ააგეს XVIII საუკუნის 90-იან წლებში. ამ პერიოდისათვის მას ერქვა მეორე სახელწოდება და მოიხსენიებდნენ როგორც კირასირის ხიდი. აღნიშნული სახელი დაკავშირებული იყო ხიდის სიახლოვეს განლაგებული კირასირის პოლკის სახეწლოდებასთან. თანამედროვე სახელწოდება მიიღო XIX საუკუნის დასაწყისში, ხოლო ოფიციალურად დაამტკიცეს 1997 წლის 6 ნოემბერს. არსებული ტოპონიმი წარმოსდგება რუსეთის იმპერატორ პავლე I-ის კამერდინერის, სახელმწიფო მრჩეველ ბერტონის გვარისაგან, რომელიც 1794 წლიდან 1810 წლამდე აგარაკს ფლობდა ხიდის სიახლოვეს, მდინარე ტიზვის მარჯვენა სანაპიროზე. 1960-იან წლებში მიმდინარეობდა ხიდის კაპიტალური რეკონსტრუქცია. ხიდი არის რუსეთის ფედერაციის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი და მისი ოფიციალური სახელია „ბერტონის ხიდი-კაშხალი“. იგი შედის მარიენტალის პარკის ანსამბლის შემადგენლობაში. ბერტონოვის ხიდს აქვს ასეთი მისამართი: სანქტ-პეტერბურგი, პავლოვსკი, ელისაბედის ქუჩა, შენობა 3, კორპუსი 1. Бертонов мост //СПб ГБУ «Мостотрест» ↑ Постановление Правительства РФ № 527 от 10.07.2001 ↑ Большая топонимическая энциклопедия Санкт-Петербурга / под ред. А. Г. Владимировича. — СПб.: ЛИК, 2013. — С. 880. — 1136 с. — 2000 экз. — ISBN 978-5-86038-171-1.