laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
დავით ძნელაძე

დავით (დუდე) ყარამანის ძე ძნელაძე (დ. 1 ნოემბერი, 1889, ხაშური — გ. 12 დეკემბერი, 1971, თბილისი) — ქართველი რეჟისორი, საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1943). დაწყებითი განათლება ხაშურში მიიღო. სწავლობდა თბილისის რეალურ, ხოლო შემდეგ მოსკოვში, კომერციულ სასწავლებელში. გაიტაცა თეატრალურმა ცხოვრებამ, რამაც განაპირობა მისი მომავალი საქმიანობა. მან მთელი შეგნებული ცხოვრება თეატრს დაუკავშირა. 1913 წელს დაბრუნდა სამშობლოში და წარმართა ხაშურის სცენისმოყვარეთაა წრის მუშაობა, როგორც მსახიობმა და რეჟისორმა. შემდეგ მისი მოღვაწეობის ასპარეზია ქუთაისი, თბილისი, აჭარა და კვლავ ხაშური. აქ დავით ძნელაძემ პირველად დადგა უ. ჰაჯიბეკოვის ოპერეტა „არშინ მალ-ალან“. 1927 წელს დ. ძნელაძე მიავლინეს სოხუმში, სადაც დააარსა ქართული თეატრი. მალე იგი კოტე მარჯანიშვილმა ქუთაისის თეატრში ჩამოიყვანა მსახიობად. პარალელურად მონაწილეობდა ქართულ კინოფილმებში: „იბრაგიმ და გოდერძი“, „ჯანყი გურიაში“, „ღრუბელთა თავშესაფარი“ და სხვა. დ. ძნელაძე თბილისის მუსიკალური კომედიის თეატრის ერთ-ერთი დამაარსებელია. იგი 18 წლის მანძილზე იყო ამ თეატრის დირექტორი და სამხატვრო ხელმძღვანელი. შემდეგ მოღვაწეობდა საქართველოს ფილარმონიაში და შეთავსებით ეკავა თეატრალური საზოგადოების თავმჯდომარის მოადგილის თანამდებობა. სცენაზე განასახიერა 100-ზე მეტი როლი და დადგა 50-მდე სპექტაკლი. დაჯილდოვებული იყო შრომის წითელი დროშისა და „საპატიო ნიშნის“ ორდენებით და მედლებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 401, თბ., 1994 დავით ძნელაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი დავით ძნელაძე] — ეროვნული ფილმოგრაფია
ვალიკო ძაგნიძე

ვალერიან (ვალიკო) დავითის ძე ძაგნიძე (დ. 31 იანვარი, 1912, ბაქო — გ. 5 თებერვალი, 1967, თბილისი) — ქართველი მსახიობი, რესპუბლიკის დამსახურებული არტისტი. წევრი მუსიკალური დუეტისა ძაგნიძე და ჩხიკვაძე. 1937 წელს წარჩინებით დაამთავრა კოტე მარჯანიშვილის სახელობის თეატრალური სტუდია და დაიწყო მუშაობა მოზარდ მაყურებელთა თეატრში, სადაც შეხვდა შალვა ჩხიკვაძეს, 1938 წელს შეიქმნა დუეტი ძაგნიძე და ჩხიკვაძე. თავდაპირველად ცნობილი მუსიკალური ნაწარმოებების მუსიკებზე ფელეტონებს ჰქმნიდნენ და ასრულებდნენ, რითაც მეტად გაითქვეს სახელი. დაქორწინებული იყო რესპუბლიკის დამსახურებული არტისტზე, მომღერალსა და მსახიობ  გოგუცა კუპრაშვილზე. მეორე მსოფლიო ომის დროს დაჭრილი ჯარისკაცების გართობისთვის იქმნებოდა არტისტული ბრიგადები, დუეტმაც ვალიკოს მეუღლესთან, მომღერალსა და მსახიობ გოგუცა კუპრაშვილთან ერთად შექმნა კოლექტივი, რომელმაც 600-მდე კონცერტი გამართა. ძაგნიძისა და ჩხიკვაძის საესტრადო ვოკალურმა დუეტმა და მათმა ხელოვნებამ დიდად შეუწყო ხელი ჩვენში ამ ჟანრის განვითარებას. ვალიკო იყო ქართული საესტრადო მუსიკის ერთ-ერთი ნოვატორი, შექმნა 100-ზე მეტი სიმღერა, რომლებიც დღესაც დიდი პოპულარობით სარგებლობენ. 1945 წლიდან მოღვაწეობა განაგრძო მარჯანიშვილის თეატრში, პარალელურად მოღვაწეობდა კინოში და ესტრადაზე. შალვა ჩხიკვაძესთან ერთად, როგორც მუსიკალურ დუეტს მიღებული აქვს მონაწილეობა ფილმებში: „საბუდარელი ჭაბუკი“ და „ბედნიერი შეხვედრა“. გარდაიცვალა 1967 წელს, დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. 1949: „ბედნიერი შეხვედრა“ (პაჭუტია) რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილი 1961: საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი საქართველოს სახალხო არტისტი ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 401, თბ., 1994 ვალიკო ძაგნიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ვალიკო ძაგნიძე [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
მელიტონ ცქიფურიშვილი

მელიტონ სტეფანეს ძე ცქიფურიშვილი (დ. 1884, სოფ. სიმონეთი ზესტაფონის რაიონი — გ. 16 ივნისი, 1927, კასპი) — ორთქმავლის მემანქანე. მუშაობდა რკინიგზის სახელოსნოში. ახალგაზრდობიდანვე ჩაება რევოლუციურ მოძრაობაში. შემდეგ საორთქმავლო დეპოშია და დიდი პატივისცემიტ სარგებლობდა, როგორც გამოცდილი მემანქანე. მან ერთხელ თავიდან აიცილა დიდი ავარია და მრავალი მგზავრი იხსნა დაღუპვისაგან, როცა სხვისი დაუდევრობით მის მიერ მართული შემადგენლობა ეჯახებოდა მძიმეწონიან საბარგო მატარებელს, მან შესძლო სულ რამდენიმე მეტრში შეეჩერებინა ორთქმავალი, რიტაც დაიმსახურა მგზავრტა და ამიერკავკასიის რკინიგზის ხელმძღვანელობის სამართლიანი მადლობა. თავისი შრომითი საქმიანობის უკანასკნელ და საბედისწერო დრესმას სადგურ კასპში სამუხრუჭე სისტემის შემოწმებისას გაუსკდა ორთქმავლის ქვაბი და იმსხვერპლა იგი. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 400, თბ., 1994
ანა ხახუტაშვილი

ანა (ცქვიტი) ანტონის ასული ხახუტაშვილი (დ. 1886, მეჯვრისხევი (დღევანდელი გორის მუნიციპალიტეტი) — გ. 2 სექტემბერი, 1960, თბილისი) — ქართველი საბავშვო მწერალი. საშუალო სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ 1902 წელს მუშაობა დაიწყო ფოსტა-ტელეგრაფის უწყებაში, სადაც აქტიურად ჩაება რევოლუციურ მოძრაობაში, რისთვისაც 1906 წელს სამსახურიდან დაითხოვეს. 1907 წელს ჟურნალ „ნაკადულში“ გამოქვეყნდა ანა ხახუტაშვილის პირველი მოთხრობა „მიტოს გაბედულობა“. აქედან მოყოლებული, მისი მოთხრობები სისტემატურად იბეჭდებოდა „ცქვიტის“ ფსევდონიმით. 1909 წელს წერა-კითხვის გამავრცელებელმა საზოგადოებამ სტიპენდია დაუნიშნა. უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ, მასწავლებლობდა ჯერ გორის, ხოლო შემდეგ თბილისის ქალთა გიმნაზიაში და თან ლიტერატურულ მოღვაწეობას ეწეოდა. 1916 წელს დაამთავრა ხარკოვის უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. მოთხრობები (ავტორი). - თბილისი, ნაკადული, 1984. - 215გვ. გაზაფხულის მერცხლები : მოთხრობები (ავტორი). - თბილისი, საბლიტგამი, 1951. - 104გვ. თომიკოს საჩუქარი : მოთხრობები (ავტორი). - თბილისი, საბლიტგამი, 1949. - 244გვ. იოსებ ლაღიაშვილი : რომანი (ავტორი). - თბილისი, 1941. - 189გვ. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 399, თბ., 1994
ნადეჟდა ცომაია

ნადეჟდა ათანასეს ასული ცომაია (დ. 18 იანვარი, 1904, ქუთაისი — გ. 29 ნოემბერი, 1974, თბილისი) — ქართველი საოპერო მომღერალი, მეცო-სოპრანო, საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1943). საშუალო განათლება ქუთაისში მიიღო და აქვე პარალელურად სწავლობდა სიმღერას მუსიკალურ ტექნიკუმში. 1927 წელს შევიდა თბილისის კონსერვატორიაში, სადაც მისი პროფესორი იყო ო. ბახუტაშვილი-შულგინა. 1929 წელს ახალგაზრდა მომღერალი ჩარიცხეს ფალიაშვილის სახელობის თბილისის ოპერისა და ბალეტის დასში და მალე წამყვანი პარტიები შეასრულა ოპერებში „დარეჯან ცბიერი“, „შოთა რუსთაველი“, „პიკის ქალი“, „აიდა“ და „კარმენი“. მომღერლის საყოველტაო აღიარებას მოწმობდა ის, რომ იგი მიიწვიეს ლენინგრადის კიროვის სახელობის ოპერისა და ბალეტის აკადემიურ თეატრში, სადაც დიდი წარმატებით იმღერა „კარმენის“, „ამნერსის“, „აზუჩენას“, „მარფასა“ და სხვა პარტიები. 1935 წელს ნადეჟდა ცომაია ჩვენს ქვეყანაში ერთ-ერთი საუკეთესო მეცო-სოპრანო, დუაბრუნდა მშობლიურ თეატრს, სადაც მთელი სიდიადით წარდგა საზოგადოების წინაშე. 1960 წლიდან ის ჩამოსცილდა აქტიურ სასცენო მოღვაწეობას და დაიწყო პედაგოგობა თბილისის კონსერვატორიაში. აქაც დიდად ნაყოფიერი გამოდგა მისი დაუცხრომელი მოღვაწეობა. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 398, თბ., 1994 ნადეჟდა ცომაია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი მ/ფ „ქეთო და კოტე“ — მღერის ნადეჯდა ცომაია
დინკა (ენა)

დინკა (Thuɔŋjäŋ) — სამხრეთ სუდანის უმსხვილესი ეთნიკური ჯგუფის დინკას სასაუბრო ენა. დინკა მიეკუთვნება ნილოტურ ენებს. მას აქვს ხუთი გამორჩეული კილო: ნგოკი; რეკი; აგაარი; ტვისი; ლეკრითი და ბორი. რეკი წარმოადგენს სტანდარტულ დიალექტს. დინკას უახლოესი ენა არის ნუერი. მასთან ასევე ახლოსაა ლუო. დინკაზე მოსაუბრეთა უმეტესობა ცხოვრობს ბაჰრ-ელ-ღაზალში. XX საუკუნის დასაწყისებში დინკა იყენებდა ლათინური ალფაბეტის რამდენიმე ვარიანტს. დინკას დღევანდელი ანბანი შემდეგნაირად გამოიყურება: a ä b c d dh e ë ɛ ɛ̈ g ɣ i ï j k l m n nh ny ŋ t th u w o ö ɔ ɔ̈ p r y დინკა ნუერი ნილო-საჰარული ენები Andersen T. (1987). "The phonemic system of Agar Dinka". Journal of African Languages and Linguistics 9, 1–27. Andersen T. (1990). "Vowel length in Western Nilotic languages". Acta Linguistica Hafniensia 22, 5–26. Andersen T. (1991). "Subject and topic in Dinka". Studies in Language 15, 265–294. Andersen T. (1993). "Vowel quality alternation in Dinka verb inflection". Phonology 10, 1–42. Beltrame, G. (1870). Grammatica della lingua denka. Firenze: G. Civelli. Deng, Makwei Mabioor (2010). Piööcku Thuoŋjäŋ: The Elementary Modern Standard Dinka (Multilingual Edition), Xlibris, ISBN 1-4500-5240-1. Malou, Job. (1988) Dinka Vowel System. Summer Institute of Linguistics and the University of Texas at Arlington Publications in Linguistics. ISBN 0-88312-008-9. Mitterrutzner, J. C. (1866). Die Dinka-Sprache in Central-Afrika; Kurze Grammatik, Text und Worterbuch. Brixen: A. Weger. Nebel, A. (1979). Dinka–English, English–Dinka dictionary. 2nd. ed. Editrice Missionaria Italiana, Bologna. Nebel, A. (1948). Dinka Grammar (Rek-Malual dialect) with texts and vocabulary. Instituto Missioni Africane, Verona. Trudinger. R. (1942–44). English-Dinka Dictionary. Sudan Interior Mission Tuttle. Milet Picture Dictionary English-Dinka. (at WorldLanguage.com) OpenRoad page on Dinka დაარქივებული 2014-06-21 საიტზე Wayback Machine. Dinka Language Institute (Australia) (DLIA) multilingual site on Dinka, including in Dinka დაარქივებული 2012-10-22 საიტზე Wayback Machine. PanAfrican L10n page on Dinka Dinka alphabet on Answer.com
თამარ ციციშვილი

თამარ იოსების ასული ციციშვილი (დ. 19 დეკემბერი, 1908, ოდესა — გ. 1 სექტემბერი, 1988, თბილისი) — ქართველი კინომსახიობი, საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1981). 1930 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტი და მიიწვიეს კინოსტუდიაში. მსახიობის პირველი დიდი ნამუშევარი იყო რეჟისორ სიკო დილიძის ფილმში „დარიკო“, რომელმაც სამუდამოდ დაუმკვიდრა სახელი და დიდება ჯერ კიდევ ახალგაზრდა კინოვარსკვლავს. ამას მოჰყვა დასამახსოვრებელი ეკრანული სახეები: ნესტანი („ქაჯეთი“), მარო („დაგვიანებული სასიძო“), აგრონომი თამარი („მეგობრობა“), თავადის ქალი („დავით გურამიშვილი“), დედა („აკაკის აკვანი“), ელენე („ბედნიერი შეხვედრა“), დარეჯანი („ორი ოჯახი“), თარაშ ემხვარის დედა („მთვარის მოტაცება“), მარიამი („შავი მერცხალი“) და მრავალი სხვა. თამარ ციციშვილის ნიჭს ამკობდა სულიერი სისპეტაკე და გამორჩეული ქართველი იერი, რაც არაერთი მხატვრის შთაგონების წყარო შეიქმნა. ასე გაჩნდა ლადო გუდიაშვილის, იგორ გრაბარის, მოსე და ირაკლი თოიძეებისეული თამარ ციციშვილის პორტრეტები. თამარ ციციშვილი თეატრშიც მუშაობდა. 1949–1950 წლებში მან კოტე მარჯანიშვილის თეატრის სცენაზე შექმნა დასამახსოვრებელი სახეები. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. 1936: „ქაჯეთი“ (ნესტანი) რეჟ. კოტე მიქაბერიძე 1936: „დარიკო“ (დარიკო) რეჟ. სიკო დოლიძე 1939: „დაგვიანებული სასიძო“ (მარო) რეჟ. კოტე მიქაბერიძე 1940: „მეგობრობა“ (თამარი-აგრონომი) რეჟ. სიკო დოლიძე 1946: „დავით გურამიშვილი“ რეჟისორები ნიკოლოზ სანიშვილი, იოსებ თუმანიშვილი 1947: „აკაკის აკვანი“ (ეკატერინე - აკაკის დედა) რეჟ. კონსტანტინე პიპინაშვილი 1948: „ქეთო და კოტე“ (თეკლე) რეჟისორები ვახტანგ ტაბლიაშვილი, შალვა გედევანიშვილი 1949: „ბედნიერი შეხვედრა“ (ელენე) რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილი 1954: „ჭრიჭინა“ (შოთას დედა) რეჟისორები სიკო დოლიძე, ლევან ხოტივარი 1956: „ეთერის სიმღერა“ (ეთერის დედა) რეჟ. სიკო დოლიძე 1956: „ბაში-აჩუკი“ (ერისთავის ქალი) რეჟ. ლეო ესაკია 1958: „ორი ოჯახი“ (დარეჯანი) რეჟ. დავით კანდელაკი 1961: „ენგურის ნაპირებზე“ (ექიმი ქალი) რეჟ. დავით რონდელი 1966: „აბესალომ და ეთერი“ რეჟ. ლეო ესაკია 1968: „ტარიელ გოლუა“ (მთვარისა) რეჟ. ლევან ხოტივარი 1970: „დიდოსტატის მარჯვენა“ რეჟისორები ვახტანგ ტაბლიაშვილი, დევი აბაშიძე 1973: „მზე შემოდგომისა“ (სტუმარი) რეჟ. თემურ ფალავანდიშვილი 1973: „მთვარის მოტაცება“ (თარაშ ემხვარის დედა) რეჟ. თამაზ მელიავა 1977: „სინემა“ რეჟ. ლიანა ელიავა 1981: „იცოცხლე გენაცვალე“ (ნინა ვასილიევნა) რეჟისორები თამაზ გომელაური, ვახტანგ (ბუბა) კიკაბიძე 1984: „მონანიება“ რეჟ. თენგიზ აბულაძე 1984: „სანამ წვიმა გადივლიდეს“ რეჟ. ქეთი დოლიძე 1984: „ამბავი სურამის ციხისა“ რეჟისორები დოდო აბაშიძე, სერგო (სარქის) ფარაჯანოვი 1985: „ფრაგმენტები ქალაქის ცხოვრებიდან“ რეჟ. დიმიტრი ბათიაშვილი 1986: „შავი მერცხალი“ რეჟ. თამარ დულარიძე 1986: „რობინზონიადა ანუ ჩემი ინგლისელი პაპა“ რეჟ. ნანა ჯორჯაძე 1953: საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი 1981: საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 397, თბ., 1994 თამარ ციციშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი თამარ ციციშვილი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია თამარ ციციშვილი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ თამარ ციციშვილი — ეროვნული ფილმოგრაფია ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1981. № 3. გვ. 18.
ჭაბუკობაზე სინანულის გარეშე

ჭაბუკობაზე სინანულის გარეშე — რეჟისორ აკირა კუროსავას ფილმი. გამოვიდა 1946 წელს. გამოუშვა კომპანია „ტოჰომ“. „ჭაბუკობაზე სინანულის გარეშე“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
დავით ციციშვილი

დავით (დიმიტრი) ნიკოლოზის ძე ციციშვილი (დ. 26 ოქტომბერი, 1901, ტაშკენტი — გ. 5 ნოემბერი, 1986, თბილისი) — ქართველი გრაფიკოსი, ქართული ხალხური დეკორატიული ხელოვნების მკვლევარი, ხელოვნებათმცოდნე, საქართველოს სახალხო მხატვარი. დაიბადა სამხედრო პირის ოჯახში. სწავლობდა განჯის, კრონშტადტის, პეტერბურგის, ხოლო 1918 წელს კი დაამთავრა თბილისის მეოთხე გიმნაზია. შემდეგ ჩაირიცხა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის საინჟინრო-მექანიკურ ფაკულტეტზე, რომელსაც მეოთხე კურსიდან თავი დაანება და დაიწყო მხატვრად მუშაობა მიწათმოწყობის სახალხო კომისარიატში, სადაც იღებდა ასლებს კუსტარული მრეწველობის განყოფილებაში. 1939 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია. ის იყო ი. შარლემანის მოწაფე. 1935-1973 წლებში მოღვაწეობდა თბილისის სამხატვრო აკადემიაში, 1959 წელს დააარსა დეკორატიულ-გამოყენებითი ხელოვნების ფაკულტეტი. 1973 წლიდან მუშაობდა თსუში, ცოციშვილმა აღადგინა ტიხრული მინანქრის, ლურჯი სუფრისა და ძველი ქართული ფერადი დაჩითვის ტექნოლოგია. მას ეკუთვნის ა. ბარბიუსის, ა. გრიბოედოვის, ა. ბელიაშვილის, ი. ჭავჭავაძის, ს. აინის და სხვთა ნაწარმოებების ილუსტრაციები. ავტორია წიგნისა ხალხური რეწვის ტექნოლოგია. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 396, თბ., 1994 ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 949, ISBN 99928-20-32-2. დავით ციციშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
კორკის რაიონი

კორკის რაიონი (ესპ. Distrito de Ccorca) — რაიონი პერუში, კუსკოს რეგიონის კუსკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 635 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 441 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 13 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 188.56 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
კუსკოს რაიონი

კუსკოს რაიონი (ესპ. Distrito de Cusco) — რაიონი პერუში, კუსკოს რეგიონის კუსკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 399 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 108 798 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 940 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 116.22 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
პოროის რაიონი

პოროის რაიონი (ესპ. Distrito de Poroy) — რაიონი პერუში, კუსკოს რეგიონის კუსკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 570 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 452 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 300 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 14.96 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
სან-ხერონიმოს რაიონი (კუსკო)

სან-ხერონიმოს რაიონი (ესპ. Distrito de San Jerónimo) — რაიონი პერუში, კუსკოს რეგიონის კუსკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 244 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 28 856 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 280 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 103.34 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
სან-სებასტიანის რაიონი (კუსკო)

სან-სებასტიანის რაიონი (ესპ. Distrito de San Sebastián) — რაიონი პერუში, კუსკოს რეგიონის კუსკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 244 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 85 472 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 960 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 89.44 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
სანტიაგოს რაიონი (კუსკო)

სანტიაგოს რაიონი (ესპ. Distrito de Santiago) — რაიონი პერუში, კუსკოს რეგიონის კუსკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 400 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 66 277 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 950 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 69.72 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
1951

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: 1951 1951 (ათას ცხრაას ორმოცდათერთმეტი) წელი — გრიგორიანული კალენდრის არანაკიანი წელიწადი, რომლის პირველი დღეა ორშაბათი. ეს წელი არის XX საუკუნის მე-6 დეკადის 1-ლი წელი. მთავარი სტატია: კატეგორია:დაბადებული 1951. 1 იანვარი  : სალვა კიირი — სამხრეთი სუდანის პოლიტიკური მოღვაწე 5 იანვარი  : ირაკლი ფავლენიშვილი — ქართველი მედიკოსი 8 იანვარი : ჯონ მაკ-ტირნანი — ამერიკელი კინორეჟისორი, პროდიუსერი და სცენარისტი. 9 იანვარი  : შოთა ხინჩაგაშვილი — ქართველი ფეხბურთელი 16 იანვარი : რამაზ ხარშილაძე — ქართველი ძიუდოისტი (გ. 2017) 21 იანვარი  : აბესალომ ტუღუში — ქართველი ისტორიკოსი. 21 იანვარი : ბუჭუნა მოშიაშვილი — ქართველი ებრაელი კომპოზიტორი და მომღერალი. (გ. 2015) 22 იანვარი  : ანდრეი ნეპალა — სლოვაკი ფიგურული მოციგურავე (გ. 1989) 3 თებერვალი  : ბლეზ კომპაორე — ბურკინა-ფასოს სახელმწიფო და სამხედრო მოღვაწე. 15 თებერვალი: შაბთაი ცური — ქართველი ებრაელი პოლიტიკოსი, დიპლომატი 15 თებერვალი: ჯეიმ სეიმური — ბრიტანელ-ამერიკელი მსახიობი 19 თებერვალი : ჰორეს ენდი — რეგის მომღერალი და სიმღერების ავტორი. 20 თებერვალი  : ჯეიმზ ბრაუნი — დიდი ბრიტანეთისა და ჩრდილოეთ ირლანდიის გაერთიანებული სამეფოს 52-ე პრემიერ-მინისტრი (გ. 2006) 24 თებერვალი  : ლაიმდოტა სტრაუიუმა — ლატვიის პოლიტიკური მოღვაწე. 4 მარტი  : კენი დალგლიში — შოტლანდიელი ფეხბურთელი და მწვრთნელი. 4 მარტი  : ტერეზა ჰაკ კიუნგ ჩა — ამერიკელი მწერალი, პროდიუსერი, რეჟისორი (გ. 1982) 4 მარტი  : კრის რი — ბრიტანელი როკ და ბლუზური გიტარისტი 7 მარტი : თეიმურაზ გუგუშვილი — ქართველი ოპერის მომღერალი 11 მარტი  : დომინიკ სანდა — ფრანგი მსახიობი 17 მარტი  : კურტ რასელი — ამერიკელი მსახიობი. მთავარი სტატია: კატეგორია:გარდაცვლილი 1951. 21 იანვარი : მიამოტო იურიკო — იაპონელი მწერალი (დ.1899) 19 თებერვალი : ჟიდი, ანდრე — ფრანგი მწერალი 18 მაისი : ბალანჩივაძე, ვასილ — ქართველი მსახიობი (დ.1867) 23 ივლისი : პეტენი, ანრი ფილიპ — საფრანგეთის სამხედრო და სახელმწიფო მოღვაწე 16 აგვისტო : ჟუვე, ლუი — ფრანგი რეჟისორი, მსახიობი ფიზიკა : ქიმია : ფიზიოლოგია და მედიცინა : ლიტერატურა : მშვიდობა : ეკონომიკა :
საილიის რაიონი

საილიის რაიონი (ესპ. Distrito de Saylla) — რაიონი პერუში, კუსკოს რეგიონის კუსკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 138 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 635 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 93 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 28.38 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine. ↑ http://www.mimp.gob.pe/files/programas_nacionales/pncvfs/plan_nacional/ord_dist_saylla.pdf
ვანჩაკის რაიონი

ვანჩაკის რაიონი (ესპ. Distrito de Wanchaq) — რაიონი პერუში, კუსკოს რეგიონის კუსკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 366 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 54 524 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 8 500 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 6.38 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ივო ვიქტორი

ივო ვიქტორი (ჩეხ. Ivo Viktor; დ. 21 მაისი, 1942) — ჩეხი ფეხბურთელი, თავისი დროის ერთ-ერთი საუკეთესო მეკარე. იცავდა ჩეხოსლოვაკიის ნაკრების ღირსებას, სადაც 1966–1977 წლებში 63 მატჩი ჩაატარა. ვიქტორის სანაკრებო დებიუტი 1966 წელს შედგა მარაკანაზე, ბრაზილიის ნაკრების წინააღმდეგ. მონაწილეობდა 1970 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე. 1976 წელს ის გახდა ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის გამარჯვებული, ეროვნული გუნდის რიგებში ვიქტორი გამორჩეული ფეხბურთელი იყო და იმავე წელს ოქროს ბურთის გამოკითხვაში მესამე ადგილი აიღო. საკლუბო დონეზე ის დუკლას ღირსებას იცავდა, სადაც 13 წელი გაატარა. აქტიური საფეხბურთო კარიერის დასრულების შემდეგ, 1990–91 წლების სეზონში ვიქტორი დაუბრუნდა სამუშაოდ დუკლაში, როგორც გუნდის მთავარი მწვრთნელი, თუმცა არც ისე წარმატებული სეზონის შემდეგ (მე-11 ადგილი ჩემპიონატში), თანამდებობა დატოვა. დუკლა პრაღა ჩეხოსლოვაკიის ჩემპიონი: 1964, 1966, 1977 ჩეხოსლოვაკიის თასის მფლობელი: 1965, 1966, 1969 ჩეხოსლოვაკია ევროპის ჩემპიონატი ჩემპიონი: 1976 ჩეხოსლოვაკიის წლის ფეხბურთელი: 1968, 1972, 1973, 1975, 1976 ევროპის ჩემპიონატის სიმბოლური ნაკრების წევრი: 1976 ოქროს ბურთი (მესამე ადგილი): 1976 ევროპის წლის მეკარე: 1969, 1976 24-ე პოზიცია საუკუნის მეკარეების სიაში შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ივო ვიქტორი“ ვიკისაწყობში. ივო ვიქტორის სტატისტიკა დაარქივებული 2012-02-13 საიტზე Wayback Machine. სანაკრებო სტატისტიკა — rsssf.com Hall of Fame Dukla Praha profile ↑ Pivoda, Aleš (2013). Legenda se vrátila (Czech), გვ. 36.  ↑ Czechoslovakia – Player of the Year ↑ European Goalkeeper of the Year ↑ IFFHS-ის საუკუნის გამოკითხვა European Keeper of the Century
ალტო-პიჩიგუის რაიონი

ალტო-პიჩიგუის რაიონი (ესპ. Distrito de Alto Pichigua) — რაიონი პერუში, კუსკოს რეგიონის ესპინარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 4 000 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 905 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 7.7 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 375.89 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
კონდორომის რაიონი

კონდორომის რაიონი (ესპ. Distrito de Condoroma) — რაიონი პერუში, კუსკოს რეგიონის ესპინარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 4 737 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 589 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 3.1 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 513.36 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
კოპორაკეს რაიონი (ესპინარი)

კოპორაკეს რაიონი (ესპ. Distrito de Coporaque) — რაიონი პერუში, კუსკოს რეგიონის ესპინარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 942 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 986 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 9.6 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 564 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ესპინარის რაიონი

ესპინარის რაიონი (ესპ. Distrito de Espinar) — რაიონი პერუში, კუსკოს რეგიონის ესპინარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 915 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 32 471 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 43 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 747.78 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ოკორუროს რაიონი

ოკორუროს რაიონი (ესპ. Distrito de Ocoruro) — რაიონი პერუში, კუსკოს რეგიონის ესპინარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 4 093 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 588 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 4.5 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 353.15 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
პალპატის რაიონი

პალპატის რაიონი (ესპ. Distrito de Pallpata) — რაიონი პერუში, კუსკოს რეგიონის ესპინარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 980 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 367 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 7.8 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 815.56 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
პიჩიგუის რაიონი

პიჩიგუის რაიონი (ესპ. Distrito de Pichigua) — რაიონი პერუში, კუსკოს რეგიონის ესპინარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 870 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 791 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 13 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 288.76 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.