laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
განძანის ეკლესია (XII-XIII საუკუნეები)

განძანის ეკლესია — ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლი სამცხე-ჯავახეთის მხარეში, ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტში, სოფელ განძანში. აგებულია XII-XIII საუკუნეებში. დარბაზული ტიპის ეს ეკლესიაც ნაგებია იმავე მოწითალო ფერის ანდეზიტური ტუფით, როგორითაც ნაგებია ზედა უბნის, ზემო ეკლესია ნაშენი. სამხრეთის მხარეს ორსაფეხურიან ცოკოლზე დგას. კედლები დასრულებულია მარტივი, თაროსებრი ლავგარდნით. შესასვლელი დასავლეთიდან და სამხრეთიდან აქვს. ორივე კარი გარედან არქიტრავითაა დასრულებული, შიგნიდან თაღოვანია. კარებებს გარედან მარტივი ლილვების თაღოვანი მოჩარჩოება აქვს. დასავლეთის, აღმოსავლეთისა და სამხრეთის კედლებში ერთიან ქვაში გაჭრილი თითო სარკმელია. დასავლეთის და სამხრეთის სარკმლებს სწორკუთხა საპირე შემოსდევს, აღმოსავლეთისას კი - თაღოვანი. აბსიდა ნახევარწრიულია. კონქი აბსიდისწინა პილასტრებზე გადასულ თაღს ებჯინება. ასეთივე, ორსაფეხურიანი პილასტრებია გრძივი კედლების შუაში და დასავლეთ კიდეში. მათზე გადასულ თაღებს კამარა ეყრდნობა. პილასტრებს შორის დეკორატიული თაღებია. ფასადები მოჩუქურთმებულია და აქ ორი ვრცელი ასომთავრული ლაპიდარული წარწერაა. სამხრეთ კედლის ბალავერზე იკითხება, შემდგომი: იქვე სამხრეთის კედელზე სარკმლის მარცხნივ წერა: სწორედ ამ ორი წარწერით ხერხდება ეკლესიების დათარიღება როგორც ზემოთა და ქვემოთა უბნისა. კერძოდ წარწერებში მოხსენეიებული მეფე გიორგი, გიორგი ბრწყინვალეა, ხოლო შალვა- ბექა ჯაყელის ძე. ზედა ეკლესიის აგების დროს კი შალვა მეჭურჭლეთუხუცესი ყოფილა, ხოლო ქვედა ეკლესიის აგების დროს მანდატუხუცესი. ჯაყელებს განძანიც ეკუთვნოდათ ჯავახეთში. განძანის ეკლესია 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. ვალერი სილოგავა, განძანის წარწერის "მანგლაფას" შესახებ, ახალციხე 2009 განძანის ეკლესიები //ჟღერს ქვის ჰარმონია; ნაკვეთი პირველი, ა-დ, საკითხავნი ყმაწვილთათვის, "ციცინათელა", თბილისი 2006 წ., გვ. 232-234 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: განძანის ეკლესია (XII-XIII საუკუნეები)  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 16467 ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-12-04. ციტირების თარიღი: 2019-07-30.
ლალისყურის დედაღვთისმშობლის ეკლესია

ლალისყურის დედაღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თელავის მუნიციპალიტეტის სოფელ ლალისყურში. ეკლესია დარბაზულია (7,3 მ X 5 მ), ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვის შერეული წყობით. წყობაში აქა-იქ გამოყენებულია მოზრდილი, დაუმუშავებელი ნატეხი ქვაც, რომლებიც ფასადის მხარეს ბრტყელი მხარით არის მოქცეული. ქვებს შორის დარჩენილი არეები ამოვსებულია კირის წმინდა ბათქაშით, რომელიც წვრილი ქვების მნიშვნელოვან ნაწილს ფარავს. კარ-სარკმლების ღიობები და ლავგარდანი ნაწყობია კვადრ. აგურით. გარდა ამისა, აგური, აქა-იქ, თარაზული შრეების სახით, კედლებშიცაა ჩართული. შესასვლელი დასავლეთითაა. იგი გადახურულია ოდნავ შეისრული თაღით, შიგნიდან კი სწორკუთხაა. ეკლესიის დარბაზი მოკლეა - თითქმის კვადრატული გეგმის. აღმოსავლეთით მას ერთვის ღრმა, დარბაზის იატაკის მიმართ ოციოდე სმ-ით შემაღლებული, ნახევარწრიული აფსიდი, რომლის ცენტრში გაჭრილია დაბალი, თაღოვანი სარკმელი. იგი შედარებით მაღლაა ატანილი, იმდენად, რომ მისი თაღის ნაწილი კონქის ფარგლებშია მოქცეული. ერთი თაღოვანი, ოღონდ გაცილებით მაღალი სარკმელი დასავლეთ კედელშია. აფსიდში, სარკმლის ორივე მხარეს, თითო, მაღალი, შეისრულთაღიანი ნიშაა. სარკმლის ქვემოთ დგას აგურით ნაგები, კუბური ფორმის, კედელზე მიბჯენილი ტრაპეზი. დარბაზი ცილინდრული ფორმის, სხმული, რომელსაც განიკვეთში წესიერი ნახევარწრის ფორმა არა აქვს. გარედან შესასვლელის თაღი საფეხურით შეღრმავებულ არეშია ჩასმული, რომელსაც ორსაფეხურიანი, ვიწრო ფრიზი აგვირგვინებს. კედლის ამ ნაწილზე შემორჩენილია წითელი საღებავით დახატული, სხვადასხვა, მცირე გეომეტრიული სახეების კვალი, ფრიზის ზედა საფეხურზე კი, რამდენიმე წრეხაზი. ფასადები დასრულებულია ლეკალური აგურით ნაწყობი, რთულპროფილიანი, მაღალი ლავგარდანით. ლავგარდანი შელესილი და შეღებილი ყოფილა. ნალესობის აქა-იქ შემორჩენილ ფრაგმენტებზე შესამჩნევია მოწითალო ფერის საღებავის კვალი. ეკლესია გადახურული იყო ღარისებრი კრამიტით.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 18773
ახალშენის ორმალიანი ხიდი

ახალშენის ორმალიანი ხიდი — ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლი საქართველოში, წალკის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ახალშენში. ხიდი წარმოადგენს ორმალიან ნაგებობას. აგებულია დაუმუშავებული ქვით. ნახევარწრიული მალის თაღები გადაყვანილია დამუშავებული ქვის კვადრებით. ხიდის შუაში დაბალი, მასიური ბურჯია. მასზე მდინარის დინების საწინააღმდეგო მხრიდან მიდგმულია კონუსური ფორმის კონტრფორსი. ხიდის სავალი ნაწილი მოკირწყლულია. ახალშენის ორმალიან ხიდს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი მიენიჭა 2006 წლის 30 მარტს საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის სამინისტროს მიერ, ხოლო ამავე წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის № 665 ბრძანებულების თანახმად, მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. ახალშენის ორმალიანი ხიდი[მკვდარი ბმული] ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-07-01. ციტირების თარიღი: 2019-07-31.
მიხეილ ლომიზე

მიხეილ გრიგორის ძე ლომიზე (რუს. Михаил Григорьевич Ломизе; დ. 21 სექტემბერი, 1933 — გ. 2 ივლისი, 2021) — საბჭოთა და რუსი გეოლოგი. გეოლოგია-მინერალოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1981), მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოლოგიური ფაკულტეტის დინამიკური გეოლოგიის კათედრის პროფესორი (1985). აკადემიკოს ვიქტორ ხაინის მოწაფე. მიხეილ ლომიზე დაიბადა 1933 წლის 21 სექტემბერს ქალაქ თბილისში, მოსამსახურის ოჯახში. 1956 წელს წარჩინებით დაამთავრა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოლოგიური ფაკულტეტი და ჩააბარა ასპირანტურაში დინამიკური გეოლოგიის კათედრაზე. 1963 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე: „ჩრდილო-დასავლეთ კავკასიის მეზოზოური ეფუზიური ვულკანიზმი და მისი კავშირი ტექტონიკასთან“. 1962–67 წლებში იყო უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, 1967–69 წლებში უფროსი ლექტორი, 1969–83 წლებში დოცენტი, ხოლო 1985 წლიდან დინამიკური გეოლოგიის კათედრის პროფესორი. 1981 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერაცია თემაზე: „გეოსინკლინური ვულკანიზმის ტექტონიკური ვითარება“ (კავკასიის, კარპატებისა და ანდების მაგალითზე). სხვადასხვა დროს იყო: გეოლოგიური ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე (1982–87), გეოდინამიკური პროექტის სამუშაო ჯგუფის თავმჯდომარე (1975–80), სსრკ-ის უმაღლესი და საშუალო სპეციალური განათლების სამინისტროს სამეციერო-მეთოდური საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე უმაღლესი გეოლოგიური განათლების მიმართულებით (1981), მეცნიერ-მდივანი (1971 წლიდან), მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოლოგიური ფაკულტეტის სამეცნიერო საბჭოს წევრი სადოქტორო და საკანდიდატო დისერტაციების დაცვის საკითხში გეოლოგიისა და გეოტექტონიკის დარგში, სსრკ-ის უმაღლესი საატესტაციო კომისიის ექსპერტი. მიხეილ ლომიზეს გამოქვეყნებული აქვს 160-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი. მისი ინტერესების სფერო მოიცავს: ტექტონიკასა და ნაოჭა ოლქების გეოდინამიკას. მის კვლევებს თან ახლდა მრავალრიცხოვანი საველე სამუშაოები კავკასიონსა და მცირე კავკასიონზე, კარპტებში, ანდებში (ჩილე), ისლანდიაში, ტიან-შანზე, აგრეთვე სამარშრუტო დაკვირვებები სხვადასხვა რეგიონში. კითხულობდა ლექციებს გეოტექტონიკისა და ნაოჭა ოლქების პალეოტექტონიკის დარგში. ↑ Большая биографическая энциклопедия // Ломизе, Михаил Григорьевич ↑ Ломизе Михаил Григорьевич. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-04-13. ციტირების თარიღი: 2019-07-31.
შავი ავსტრალორპი

შავი ავსტრალორპი — სახორცე-მეკვერცხული მიმართულების ქათმის ჯიში. გამოყვანილია ავსტრალიაში ინგლისური შავი ორპინგტონის საფუძველზე. შეფერილია შავად, დასდევს მუქი მწვანე ელფერი. მამლის ცოცხალი მასაა 3,5–3,9 კგ, დედლისა 2,5–2,9 კგ. კვერცხმდებლობა 150–180 კვერცხი წელიწადში. კვერცხის მასა 55–62 გ; ნაჭუჭი ყავისფერია. ჯიში ძირითადად ავსტრალიასა და აშშ-შია გავრცელებული. სსრკ-ში (რსფსრ) პირველად 1946 წელს შეიყვანეს. გამოიყენება შეჯვარებებში მაღალი კვერცხმდებლობის ჰიბრიდული კვერცხისმდებელი ქათმების გაუმჯობესების მიზნით. АВСТРАЛОРП ЧЁРНЫЙ დაარქივებული 2019-07-31 საიტზე Wayback Machine. // Большая российская энциклопедия. Том 1. Москва, 2005, стр. 114.
კლერკი

კლერკი (ფრანგ. clerc) — საფრანგეთში, ბელგიასა და ნიდერლანდებში საქმის მწარმოებელი, სტაჟიორი, რომელიც ნოტარიუსად ემზადება. ინგლისსა და აშშ-ში მოსამსახურე სავაჭრო-სამრეწველო საწარმოში, ნოტარიუსის ან ადვოკატის კანტორაში. შუა საუკუნეებში საფრანგეთსა და ინგლისში - სასულიერო პირი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 556.
სუმგაითის ტექნოლოგიური პარკი

სუმგაითის ტექნოლოგიური პარკი (აზერ. Sumqayıt Texnologiyalar Parkı) დაარსდა 2009 წელს აზერბაიჯანის ქალაქ სუმგაითის ჩრდილოეთით, სოფელ ჰაჯი-ზეინალაბდინში. პირველი ტექნოპარკი სამხრეთ კავკასიასა და აზერბაიჯანში. ტექნოპარკის ფართობი 250 ჰექტარია. პარკის გახსნის ცერემონია გაიმართა 2009 წლის 22 დეკემბერს. 12 ქარხნის საწარმოო და სამშენებლო ობიექტებში 2000-ზე მეტი ადამიანია დასაქმებული, რომელთა დაგეგმილი რაოდენობაა 10 000. პარკის პროდუქტებში შედის ელექტრომოწყობილობები, კაბელები, ჩარხები, პოლიმერული პროდუქტები, ფოლადის წარმოება, სენდვიჩ-პანელები, სავენტილაციო სისტემები, პოლივილინქლორიდის ფანჯრები, ტექნიკური კეისები, მზის პანელები და სხვ. შედუღების და მონტაჟის პროცესი ფერწერის პროცესი ზუსტი მექანიკის პროდუქტები ცხელი გალვანიზაციის პროდუქტები შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „სუმგაითის ტექნოლოგიური პარკი“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი ↑ ტექნოლოგიური გიგანტი გამოფენაში “Caucasus Build 2018“ მიიღებს მონაწილეობას ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-07-31. ციტირების თარიღი: 2019-08-05.
ადლერული ვერცხლისფერი

ადლერული ვერცხლისფერი — მეხორცეულ-მეკვერცხული მიმართულების ქათმის ჯიში. გამოყვანილია სსრკ-ში ადლერის მეფრინველეობის ფაბრიკაში 1960-იან წლებში რუსული თეთრი, საპირველმაისო, ნიუ-ჰემფშირის, თეთრი პლიმუთროკისა და იურლოვური ჯიშის ქათმების შეჯვარებით. შეფერილია თეთრად, კისერზე, ფრთებსა და კუდზე შავი ბუმბული აქვს; ბიბილო ფურცლისებურია. მამლის ცოცხალი მასაა 3,8 კგ, დედლისა 2,6 კგ. კვერცხმდებლობა 160–180 კვერცხი წელიწადში; კვერცხის მასაა 58–60 გ. იყენებენ დედის ხაზის შესაქმნელად ბროილერების წარმოებაში. ადლერული ვერცხლისფერი ჯიშის დედლების შეჯვარებით თეთრი კორნიშის ჯიშის მამლებთან ღებულობენ წიწილებს, რომლებსაც სწრაფი ზრდა ახასიათებს (70 დღის ასაკში უკვე 1500 გ-ს აღწევენ); მათი ხორცი მაღალი ხარისხით გამოირჩევა. АДЛЕРСКИЕ СЕРЕБРИСТЫЕ КУРЫ დაარქივებული 2019-07-31 საიტზე Wayback Machine. // Большая российская энциклопедия. Том 1. Москва, 2005, стр. 232.
ახალშენის წმინდა გიორგის ეკლესია

ახალშენის წმინდა გიორგის ეკლესია — ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლი საქართველოში, წალკის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ახალშენში. ეკლესია მდებარეობს სოფლის სამხრეთით. ეკლესია დარბაზულია. ხუროთმოძღვრული ძეგლი მიეკუთვნება XII - XIII საუკუნეებს. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდაა შუაში თაღოვანი სარკმლით. აფსიდის იატაკი დარბაზის იატაკზე ერთი საფეხურით მაღალია, აფსიდის შუა ადგილზე დევს ტრაპეზის ქვა, შესასვლელი კარები სამხრეთის კედლის დასავლეთ ნაწილშია, ამავე კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში ერთი სარკმელია, დასავლეთი და ჩრდილოეთი კედლები ყრუა, ეკლესია გადახურულია ნახევრწრიული კამარით, რომელიც ეყრდნობა ტრიუმფალურ და ერთ თაღს, თაღები ეყრდნობიან კრონშტეინებს, კამარის დასავლეთი ნაწილი ახალი აღდგენილია და ბეტონისაა, ეკლესია ნაშენია საკმაოდ დიდი ზომის კლდის ქვით და ნატეხი ქვით, ეკლესიის სახურავი და იატაკი ახალი აღდგენილია ახალშენის წმინდა გიორგის ეკლესია კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი მიენიჭა 2006 წლის 30 მარტს საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის სამინისტროს მიერ, ხოლო ამავე წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის № 665 ბრძანებულების თანახმად, მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. ახალშენის წმინდა გიორგის ეკლესია დაარქივებული 2019-08-30 საიტზე Wayback Machine. ახალშენი ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-07-01. ციტირების თარიღი: 2019-07-31.
საპირველმაისო

საპირველმაისო — სახორცე-მეკვერცხული მიმართულების ქათმის ჯიში. გამოყვანილია როდ-აილენდის, ვიანდოტისა და იურლოვური მყივანა ჯიშის შეჯვარებით. ტანი საშუალო სიგრძისა, განიერი და ღრმად ჩასხმული. თავი პატარაა, აქვს მცირე ზომის მოვარდისფრო ბიბილო; ე. წ. ყურის ბიბილოები წითელია; ნისკარტი მცირე, ყვითელი. შებუმბვლის შეფერილობა თეთრია, ფაფარი და კუდის საჭის ბუმბული — შავი. კანი და ფეხები ყვითელია. მამლის საშუალო მასაა 3,7 კგ, დედლისა — 2,7 კგ. კვერცხმდებლობა 160–170 ცალი წელიწადში; თითოეული საშუალოდ 57 გ იწონის. ჯიშს ძირითადად მოყვარული მეფრინველეები აშენებენ და გენოფონდის მეურნეობებში ინახავენ როგორც რეზერვს. Ройтер Я. С. ПЕРВОМАЙСКАЯ ПОРОДА დაარქივებული 2019-08-01 საიტზე Wayback Machine. // Большая российская энциклопедия. Том 25. Москва, 2014, стр. 609.
იურლოვური მყივანა

იურლოვური მყივანა — ერთ-ერთი უძველესი სამამულო მეხორცულ-მეკვერცხული ქათმის ჯიში. გამოყვანილია XIX საუკუნის ბოლოს ვორონეჟის, კურსკისა და ორლოვოს გუბერნიების ტერიტორიაზე (რუსეთის იმპერია) სახალხო სელექციის მეთოდით. ხანგრძლივი ხმიერი ყივილის მქონე მამლების (აქედან სახელწოდება) ამორჩევით მიიღეს ფრინველები განვითარებული გულმკერდითა და კარგად გამოხატული მეხორცული ფორმებით. ტანი მასიურია, თავი მსხვილი, ბიბილო მცირე ზომის, მოვარდისფრო და ფურცლისებრი. შებუმბვლა სხვადასხვა ფერისაა (გავრცელებულია ღია ყვითელი ან მურა ფერის „ფაფრის“ მქონე ქათმები). მამლის ცოცხალი მასაა 3,3–4,0 კგ, დედლისა 2,5–3,0 კგ. კვერცხმდებლობა 110–120 ცალი წელიწადში; თითოეული 65–70 გ იწონის. ძირითადად აშენებენ რუსეთის ცენტრალური ფედერალური ოკრუგის მოყვარული მეფრინველეები. ინახავენ სარეზერვო გენოფონდის სახით. Ройтер Я. С. ЮРЛОВСКАЯ ГОЛОСИСТАЯ ПОРОДА დაარქივებული 2019-08-01 საიტზე Wayback Machine. // Большая российская энциклопедия. Том 35. Москва, 2017, стр. 600.
ჯოჯიკი

ჯოჯიკი — ქართველი პოლიტიკური მოღვაწე X საუკუნის II ნახევარში. ტაოელი ერისთავთერისთავი, დავით III კურაპალატის ერთ-ერთი მხედართმთავარი. XI საუკუნის სომეხი ისტორიკოსის სტეფანოს ტარონეცის (ასოღიკის) ცნობით, 979 წელს ჯოჯიკი უშუალოდ წინამძღოლობდა იმ 12 ათას ქართველ მხედარს, რომლებიც თორნიკე ერისთავის საერთო სარდლობით დავით კურაპალატმა მიაშველა ბიზანტიის სამეფო კარს ბარდა სკლიაროსის წინააღმდეგ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 577.
შაჰანი

შაჰანი (უკრ. Шагани) — ლიმანი უკრაინაში, ოდესის ოლქში. გაწოლილია შავი ზღვის სანაპიროზე, ზღვის დონიდან –0,4 მ-ით დაბლა. მდებარეობს სასიკის ტბასა და ალიბეის ტბას შორის. ზედაპირის ფართობი 71 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 2,4 მ. ზღვიდან გამოყოფილია ქვიშის ცელათი. დაკავშირებულია ალიბეის ტბასთან. საფუძველი ლამბაქისებრი ფორმისაა, მოსწორებული ფსკერით, რომელიც დამრეცია შაჰანისა და ალიბეის შემაკავშირებელი სრუტის მიმართულებით. ფსკერის ფორმა არის ირიბი მაჩვენებელი იმისა, რომ შაჰანის ლიმანი წარმოიქმნა დაახლოებით 5000 წლის წინ ეროზიული დეპრესიის თანდათანობითი დაძირვის შედეგად. ფსკერის ნაწილი გარეგანი მხარით აბრაზიულ ტერასას წარმოადგენს, რომელიც ლიმანური ტალღებითაა გამომუშავებული, რაც აღმოჩენილია ჩრდილო და ჩრდილო-აღმოსავლეთ სანაპიროს გასწვრივ. ნაყარი, რომელიც შაგანს გამოჰყოფს ზღვისაგან ქმნის განსაკუთრებულ ჰიდროქიმიურ რეჟიმს. ნაყარში არსებული ფარვატერით უკავშირდება შავ ზღვას. ქვაბული წაგრძელებული არასწორი ფორმისაა, რომელიც გადაჭიმულია ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან სამხრეთ-დასავლეთისაკენ. ჩრდილოეთით მდებარე ნაპირი წარმოქმნის ღერძს. სამხრეთი ნაპირი დამრეცია. შაგანს აქვს ხუთი განშტოება: დასავლეთით მდებარე 1 უსახელო განშტოება და ჩრდილოეთით მდებარე 4 განშტოება — მაგალა, მართაზა, უსახელო და ბუდური. აღმოსავლეთით ებჯინება ალიბეის ტბას, ხოლო დასავლეთით განლაგებულია ტბა პატარა სასიკი. წყლის დონის ვარდნის გამო ახასიათებს ნაწილობრივი დაშრობა და დამლაშება. ფსკერი დაფარულია შავი ლამით, ადგილ-ადგილ ქვიშით. გვხვდება 20-ზე მეტი სახეობის თევზი. სარეწაო სახეობებში პირველი ადგილი უკავია კეფალს. შაჰანი — სასიკი — ალიბეი — ბურნასის სიტემამ მიიღო საერთაშორისო ჭარბტენიანი ტერიტორიების სტატუსი როგორც წყლის ფრინველთა ბუდობის ადგილმა და შეტანილია რამსარის კონვენციის საერთაშორისო სიაში. ტბის ნაწილი მოქცეულია ტუზლოვსკის ლიმანების ეროვნული პარკის შემადგენლობაში. 1812 წლამდე ეწოდებოდა მურთაზა. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Физико-географические черты природы лиманов Шаганы и Алибей на побережье Черного моря[მკვდარი ბმული] ↑ Ramsar Sites Information Service // Sasyk Lake ↑ Тузловські лимани / Історія. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-08-01. ციტირების თარიღი: 2019-08-01.
84 (რიცხვი)

ოთხმოცდაოთხი — ოთხმოცდამეოთხე ნატურალური რიცხვი. არის ოთხმოცდასამის მომდევნო და ოთხმოცდახუთის წინამდგომი. აღინიშნება სიმბოლოთი 84. 84 არის ლუწი და შედგენილი რიცხვი. სიტყვა „ოთხმოცდაოთხი“ რთული შედგენილობისაა და მისი პირვანდელი ვარიანტია ოთხი ოცი და ოთხი (იგულისხმება ოთხმოცზე ოთხი ერთეულით მეტი). Prime Curios! 84 from the Prime Pages
85 (რიცხვი)

ოთხმოცდახუთი — ოთხმოცდამეხუთე ნატურალური რიცხვი. არის ოთხმოცდაოთხის მომდევნო და ოთხმოცდაექვსის წინამდგომი. აღინიშნება სიმბოლოთი 85. 85 არის კენტი და შედგენილი რიცხვი. სიტყვა „ოთხმოცდახუთი“ რთული შედგენილობისაა და მისი პირვანდელი ვარიანტია ოთხი ოცი და ხუთი (იგულისხმება ოთხმოცზე ხუთი ერთეულით მეტი). Prime Curios! 85 from the Prime Pages
86 (რიცხვი)

ოთხმოცდაექვსი — ოთხმოცდამეექვსე ნატურალური რიცხვი. არის ოთხმოცდახუთის მომდევნო და ოთხმოცდაშვიდის წინამდგომი. აღინიშნება სიმბოლოთი 86. 86 არის ლუწი და შედგენილი რიცხვი. სიტყვა „ოთხმოცდაექვსი“ რთული შედგენილობისაა და მისი პირვანდელი ვარიანტია ოთხი ოცი და ექვსი (იგულისხმება ოთხმოცზე ექვსი ერთეულით მეტი). Prime Curios! 86 from the Prime Pages
პლიმუთროკი

პლიმუთროკი — სახორცე-მეკვერცხული მიმართულების ქათმის ჯიში. გამოყვანილია აშშ-ში XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. შებუმბვლის შეფერილობის მიხედვით გამოყოფენ 8 სახესხვაობას: ზოლიანს, თეთრს (ყველაზე მეტად გავრცელებული) და სხვ. ტანი გრძელი, ფართო და ღრმაა; ფეხები საშუალო სიგრძისაა. მამლის ცოცხალი მასაა 3,6–4,0 კგ, დედლისა 2,7–3,4 კგ. საშუალო კვრცხმდებლობა 170–180 ცალი წელიწადში, კვერცხის მასა 57–60 გ. მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე ფართოდ გავრცელებული ქათმის ჯიშია; იყენებენ სადედე ფორმად კორნუოლურ ქათმებთან შეჯვარების დროს, რის შედეგადაც ღებულობენ ბროილერ წიწილებს. Ройтер Я. С. ПЛИМУТРОК დაარქივებული 2019-08-01 საიტზე Wayback Machine. // Большая российская энциклопедия. Том 26. Москва, 2014, стр. 423.
ცინცაბაძე

საკუთარი სახელი ცინცაბაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გრიგოლ ცინცაბაძე — ქართველი პოლიტიკოსი ემელიან ცინცაბაძე — ქართველი ეკონომისტი სერგი ცინცაბაძე — ქართველი არქიტექტორი
ხუვხოიტუნი

ხუვხოიტუნი (რუს. Хувхойтун) — ჩამქრალი ვულკანი რუსეთში, კამჩატკის მხარეში. მდებარეობს კამჩატკის ნახევარკუნძულის ცენტრალურ ნაწილში, შუა ქედზე, მდინარე მარჯვენა ნაჩიკის სათავეებში. წარმოადგენს შუა ქედის ერთ-ერთ უმაღლეს ვულკანს. სიმაღლე 2618,9 მ. ფარისებრი ვულკანია. მისი საფუძველის დიამეტრია დაახლოებით 16 კმ. ვულკანის დასავლეთი ნაწილი დიდწილად გადაფარულია ნოვოგრაბლენოვისა და ატლასოვის ვულკანების ლავური ღვარებით. ვულკანის ხილვადი ნაწილის ფართობია დაახლოებით 80 კმ². ამოფრქვეული მასალის მოცულობაა 60 კმ³. ხუვხოიტუნის ფარისებრი ნაგებობა ჩამოყალიბდა ადრე და გვიანდელ პლეისტოცენში. ვულკანური ნაგებობის ფორმა ტიპურია, დამახასიათებელია რამდენადმე ეროზირებული კონუსი. ფერდობების დახრის კუთხე აღწევს 25–30°-ს. კალთების ღრმა ეროზიულობა შეინიშნება არა მხოლოდ ვულკანის ძირში, არამედ მისი მწვერვალის ნაწილშიც. როგორც წესი, ნიშანდობლივია მცირე ტროგული ხეობები, მყინვარული კარები და სხვა. ნაგებობის უმაღლესი ნაწილი აგრეთვე ძლიერაა ეროზირებული და წარმოადგენს ვიწრო კლდოვან თხემს. ვულკანური ნაგებობა აგებულია ლავური ნაკადების დანაშრევებითა და პიროკლასტური მასალებით. ლავურ ღვარებს აქვს სხვადასხვა სიმძლავრე — 1–2 მ-იდან ათეულ მ-მდე და წარმოდგენილია ანდეზიტებით, ანდეზიტ-ბაზალტებითა და იშვიათ შემთხვევებში ბაზალტებით. ვულკანის ფერდობის ზოგიერთ ადგილას შეინიშნება ბაზალტური შედგენილობის დაიკები. ხუვხოიტუნის ასაკია ზედამეოთხეული. ↑ 1.0 1.1 1.2 Вулкан Хувхойтун (гора Хувхойтун). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-08-02. ციტირების თარიღი: 2019-08-02. ↑ Апродов В.А. Вулканы. — Москва: "Мысль", 1982. — С. 37. — 367 с.
კლასიკური ცეკვა

კლასიკური ცეკვა — ქორეოგრაფიული ხელოვნების გამომსახველობითი საშუალებების დაკანონებული სისტემა, რომელიც სცენური სახის პოეტურ-განზოგადებული გააზრების პრინციპს ემყარება. ემოციების, აზრისა და განცდების გადმოცემა პლასტიკური საშუალებებით. ტერმინი დამკვიდრდა რუსეთში XIX საუკუნის დასასრულს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 548.
მაია ჭალაგანიძე

მაია ჭალაგანიძე (დ. 15 ოქტომბერი, 1965) — ქართველი ჟურნალისტი. დაიბადა 1965 წლის 15 ოქტომბერს, ქალაქ თბილისში. 1988 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი. მუშაობდა რამდენიმე გაზეთში, რომელთა შორისაა: „ახალგაზრდა ივერიელი“ (1988), „ივერია ექსპრესი“ (1992), „კავკასიონი“ (1994). იყო რადიოპროგრამა „ალიონის“, რადიო „უცნობის“, „პიკის საათის“, გადაცემა „თავისუფალი სიტყვის“ წამყვანი. არის ჟურნალ „საკანონმდებლო მაცნეს“ და „weekend“-ის მთავარი რედაქტორი. ვინ ვინ არის საქართველოში: ქართული ბიოგრაფიული ცნობარი, გვ. 557, თბ., 2006. მაია ჭალაგანიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ლემნოსი

ლემნოსი (ბერძ. Λήμνος) — კუნძული ეგეოსის ზღვაში, ეკუთვნის საბერძნეთს. შედის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუნძლების ჯგუფში. კუნძლის ფართობია 477 კმ², მოსახლეობა 17 000 ადამიანი (2001 წლის მონაცემებით). კუნძულზე ოცდაათამდე დასახლებული პუნქტია. მისი დედაქალაქია მირინა, ხოლო სიდიდით მეორე ქალაქია მუდროსი. ლემნოსი ვულკანური წარმოშობისაა. აეროპორტი განლაგებულია უნძულის ცენტრში. ყოველდღიური რეისებებია ათენიდან. ასევე არსებობს საჰაერო შეტყობინება სალონიკთან და ლესბოსთან. პორტი მდებარეობს მირინას სამხრეთით. კუნძულ ლემნოსის ოფიციალური საიტი ლემნოსის შესახებ
ვლადიმერ წერეთელი

ვლადიმერ წერეთელი (დ. 7 აგვისტო, 1947, ჭიათურა) — ქართველი იურისტი. დაიბადა 1947 წლის 7 აგვისტოს, ჭიათურაში. 1970 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1971-1989 წლებში იყო რესპუბლიკის პროკურორის განსაკუთრებით მნიშვნელოვან საქმეთა გამომძიებელი, საქართველოს პროკურორის გამომძიებელი, სამმართველოს პროკურორი, მოსამართლე და თბილისის ვაკის რაიონის პროკურორის მოადგილე. იყო თბილისის ვაკის რაიონის სასამართლოს თავმჯდომარე და გლდანის რაიონის მოსამართლე 1989-2000 წლებში. 2002 წლიდან არის საოლქო სააპელაციო სასამართლოს მოსამართლე, ხოლო 2006 — სააპელაციო სასამართლოს მოსამართლე. მიღებული აქვს რესპუბლიკის პროკურორის 4 მადლობა. ვინ ვინ არის საქართველოში: ქართული ბიოგრაფიული ცნობარი, გვ. 550, თბ., 2006. ვლადიმერ წერეთელი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ლომი (ტანკი)

Panzerkampfwagen VII Löwe (გერმ. Löwe - ლომი) — კრუპის მიერ მეორე მსოფლიო ომის დროს წარმოებული ზემძიმე საბრძოლო ტექნიკა, რომლის თავდაპირველი სახელი იყო VK 70.01 (K). ტანკი წარმოებაში არ ჩაშვებულა და პროექტად დარჩა, გაუქმდა 1942 წლის 5-6 მარტს. არსებობს „ლომის“ ორი ვარიანტი, არაოფიციალური სახელწოდება Leichter Löwe (მსუბუქი ლომი) და Schwerer Löwe (მძიმე ლომი). ორივეს ხუთკაციანი ეკიპაჟი მართავდა. Leichter Löwe-ს წონა უნდა ყოფილიყო 76 ტონა. ტანკი წინიდან 100 მილიმეტრის სისქის ჯავშანი იცავდა, კორპუსის უკანა მხარეს ჰქოდნა დამონტაჟებული 10.5 cm L/70 მაღალი წარმადობის ქვემეხი და ტყვიამფრქვევი, მაქსიმალური სიჩქარე 27 კმ/ს, მოგვიანებით ადოლფ ჰიტლერის ბრძანებით მისი წარმოება შეწყდა. Schwerer Löwe-ს წონა უნდა ყოფილიყო 90 ტონა. ტანკს წინიდან იცავდა 120 მილიმეტრიანი ჯავშანი, კორპუსის ცენტრში ჰქონდა 10.5 cm L/70 მაღალი წარმადობის ქვემეხი და ტყვიამფრქვევი, მაგრამ მისი სიჩქარე არ აღემატებოდა 23 კმ/ს-ს. რემოდელირების შემდეგ წინა ჯავშანი შეიცვალა 140 მილიმეტრით, ამჯერად გამოიყენეს 8.8 cm L/71 ქვემეხი, რომლის მაქსიმალური სიჩქარე გახდა 35 კმ/ს. Panzerkampfwagen VII Löve (Lion) დაარქივებული 2014-08-14 საიტზე Wayback Machine. . Achtung Panzer. 1996. B., David (11 February 2015). " "Panzerkampfwagen VII Löwe (VK 70.01) Heavy tank – Paper project (1942)". Retrieved 23 July 2017.
სონამი

სონამი (კორ. 성남시) — ქალაქი სამხრეთ კორეაში. მდებარეობს კიონგიდოს პროვინციაში. სონამი მდებარეობს სეულის სამხრეთით. დასავლეთით ის ესაზღვრება კვაჩხონსა და იივანს, სამხრეთით — იონინს, აღმოსავლეთით — კვანჯუს, ხოლო ჩრდილოეთით სეულსა და ჰანამს.  სამხრეთი კორეა, ასანი  სამხრეთი კორეა, მოკპჰო  სამხრეთი კორეა, ჰონჩონი  სამხრეთი კორეა, კაპჰიონი  სამხრეთი კორეა, მასანი  სამხრეთი კორეა, სამჩჰოკი  ბრაზილია, პარისიკაბა, სან-პაულუს შტატი  აშშ, კოლორადოს შტატი  ჩინეთი, შენიანი  უზბეკეთი, ნამანგანი, ნამანგანის ოლქი სამხრეთ კორეის ქალაქების სია ქალაქის ოფიციალური საიტი ↑ https://kosis.kr/statHtml/statHtml.do?orgId=101&tblId=DT_1B040A3&checkFlag=N