laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
აჰმედ ოზქანი (მელაშვილი)

აჰმედ ოზქანი (მელაშვილი) (თურქ. Ahmet Özkan Melaşvili) (დ. 10 ივნისი, 1922, სოფ. ქოჩბაირი, გონენის რაიონი (ბალიქესირის პროვინცია, თურქეთი) — გ. 5 ივლისი, 1980) — ქართველი კულტურული მოღვაწე თურქეთში, რომლის მოღვაწეობა მიმართული იყო თურქეთის ქართველობაში ეროვნული თვითშეგნების გაღვიძებისაკენ. აჰმედ ოზქანი დაიბადა სოფელ ბალიქესირში, ქართველ მაჰმადიან ემიგრანტთა (მუჰაჯირთა) ოჯახში. დაწყებითი განათლების მიღების შემდეგ, ოზქანმა დაამთავრა სტამბოლის უნივერსიტეტის არქიტექტურული ფაკულტეტი 1962 წელს და დასახლდა თურქეთის პატარა ქართულ სოფელ ჰაირიეში, სადაც დაქორწინდა და ტურისტული საზოგადოება დააფუძნა. შემდეგ არქიტექტორადაც მუშაობდა. მისი მთავარი საქმიანობა კი მაინც ადგილობრივ ქართულ თემებში „ჩვენებურებში“ — ქართული იდეის პოპულარიზაცია იყო. მის წიგნს საქართველოზე Gürcüstan (1968) დიდი გამოხმაურება მოჰყვა. თურქეთის მთავრობამ წიგნი აკრძალა. საქმე სასამართლომდე მივიდა, მაგრამ ოზქანი გაამართლეს. ამის შემდეგ, 1970-იან წლებში, მან ორჯერ იმოგზაურა საქართველოში. თურქეთში დაბრუნების შემდეგ იგი თარგმნიდა და აქვეყნებდა ქართველ კლასიკოს მწერლებს, სტატიებს საქართველოს ისტორიისა და კულტურის შესახებ. მის მიერ 1972 წელს დაარსებული ჟურნალი Çveneburi დღემდე რჩება თურქეთის ქართული დიასპორის ყველაზე მნიშვნელოვან კულტურულ პერიოდულ გამოცემად. მას ზოგჯერ „თურქეთის ქართველების ილია ჭავჭავაძესაც“ უწოდებდნენ. 1980 წლის 5 ივლისს ქალაქ ბურსაში, ოზქანი თურქული ულტრანაციონალისტური დაჯგუფების „რუხი მგლების“ აქტივისტებმა მოკლეს. ოზქანი საქმიანობას სათავეში მისი ვაჟი, იბერია, ჩაუდგა. მისი მეგობარი და თანამოაზრე იყო ქართველი მეცნიერი და საზოგადო მოღვაწე ჰაირი ჰაირიოღლუ (ვახტანგ მალაყმაძე). აჰმედ ოზქანი მელაშვილი სოფელ ჰაირიეში განისვენებს. მის საფლავს ამშვენებს წარწერა თურქულად და ქართულად: „მე ვიცხოვრე ჩემი ხალხისთვის და არა უკვდავებისთვის“. აჰმედ ოზქანი (მელაშვილი) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი აჰმედ მელაშვილი|უცხოელი ქართველოლოგები აჰმედ ოზქან მელაშვილი — თურქეთის ქართველების ილია ჭავჭავაძე დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine. . Chveneburi.net.
ტომსკის ნათლისღების ტაძარი

ტომსკის ნათლისღების ეკლესია (რუს. Богоявленский собор) — მართლმადიდებლური საკათედრო ტაძარი ტომსკში. შენდებოდა 1777-1784 წლებში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ტომსკის ეპარქიას. ნათლისღების ტაძარი წარმოადგენს ტომსკის ტაძრებს შორის ერთ-ერთ უძველეს ნაგებობას. იგი თავის დასაწყისს იღებს ხის ეკლესიისაგან, რომელიც ააგეს 1630 წელს. 1858 წელს ხის ძველი ეკლესიის საკურთხევლის ადგილზე ააგეს ივერიის ღვთისმშობლის ხატის სახელობის სამლოცველო. მოქმედი ორსართულიანი, ბაროკოს სტილში აგებული შენობა ააშენეს 1777 წელს. ქვის ტაძრის ქვედა სართული აკურთხეს 1784 წელს უფლის ნათლისღების სახელზე. მალევე ქვედა სართულზე აკურთხეს ეგვტერი მიქაელ მთავარანგელოზის სახელზე, ხოლო ზემო სართულზე ელია წინასწარმეტყველის სახელზე. ეკლესიას ტომსკის ისტორიაში განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვს. ნათლისღების ტაძარმა აირჩია ტომსკის პირველი გუბერნატორი ვასილი ხვოსტოვი, რომელმაც ფერისცვალების დღესასწაულზე 1804 წელს გამოაცხადა ტომსკის გუბერნიის შექმნა. 1895 წლიდან ტაძარში მოქმედებს ღარიბთა თავშესაფარი, 1898 წლიდან კი — საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. ტაძართან მუშაობს ბიბლიოთეკა 400 წიგნით. ყოველი წლის ნათლისღების დღეს, 19 იანვარს, იმართება საეკლესიო მსვლელობა მდინარე ტომისკენ წყლისკურთხევის ცერემონიალის შესასრულებლად. ტაძარი ღვთისმსახურებისთვის დახურეს 1930 წელს. 1936 წელს ტაძარში განათავსეს ვერმიშელის ფაბრიკა. 1997 წლიდან იწყება ნათლისღების ტაძრის აღდგენა, რომელიც 1995 წელს დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. 2008 წელს ტომსკის სასულიერო სემინარიასთან გაიხსნა საეკლესიო-ისტორიული მუზეუმი, სადაც წარმოდგენილია უნიკალური საეკლესიო ჭურჭელი. Богоявленская церковь // Томск от А до Я: Краткая энциклопедия города. / Под ред. д-ра ист. наук Н. М. Дмитриенко. — 1-е изд. — Томск: Изд-во НТЛ, 2004. — С. 36-37. — 440 с. — 3 000 экз. — ISBN 5-89503-211-7. Богоявленский собор — Православие в Томске დაარქივებული 2012-12-16 საიტზე Wayback Machine. История Богоявленского собора на 3dhram.
გოგი ალექსი-მესხიშვილი

გიორგი (გოგი) ალექსი-მესხიშვილი (დ. 2 მარტი, 1941) — ქართველი მხატვარი, თეატრალური დეკორატორი. 1967 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემიის ფერწერის ფაკულტეტი. 1975 წელს აირჩა რუსთაველის თეატრის მთავარ მხატვრად, სადაც ორმოცამდე სპექტაკლი გააფორმა. საუკეთესო ნამუშევრებია ბერტოლდ ბრეხტის “კავკასიური ცარცის წრე”, “სეჩუანელი კეთილი ადამიანი”, კარლო გოცის “ქალი-გველი”, უილიამ შექსპირის “ზაფხულის ღამის სიზმარი”, “როგორც გენებოთ, ანუ შობის 12 ღამე”, მოლიერის “დონ ჟუანი”. წარმატებით თანამშრომლობს მუსიკალურ თეატრებთან: თბილისის ოპერის თეატრში: გია ყანჩელის “არს მუსიკა”, ბიზეს “კარმენი”, სერგეი პროკოფიევის “ცეცხლის ანგელოზი”; მიუნხენის ნაციონალურ ოპერაში პეტრე ჩაიკოვსკის “პიკის ქალი”, ვერდის “ოტელო” ბუსეტოს ფესტივალზე და სხვ. 1999 წელს მუშაობდა რუსი კომპოზიტორის — სერგეი სლონიმსკის ნაწარმოებზე “ივანე მრისხანეს ხილვანი” რობერტ სტურუასა და მსტისლავ როსტროპოვიჩთან ერთად. ჯილდოები: “საქართველოს სახალხო არტისტი”, ყოფილი საბჭოთა კავშირის სახელმწიფო პრემია; ევროპული კინოჯილდო (ფელიქსი) სერგო ფარაჯანოვის ფილმისათვის “აშუღ-ყარიბი”. გოგი ალექსი-მესხიშვილი ამჟამად ცხოვრობს აშშ-ში. ეწევა პედაგოგიურ და შემოქმედებით მუშაობას. არის დართმუთის კოლეჯის პროფესორი. მხატვარია ფილმების: 1988 — აშუღ-ყარიბი 1972 — გლადიატორი 1970 — ფეოლა ↑ http://www.imdb.com/name/nm0995677/awards გ. ალექსი-მესხიშვილის ბიო რუსთაველის თეატრის ვებგვერდზე. დაარქივებული 2007-09-28 საიტზე Wayback Machine. გიორგი (გოგი) ალექსი-მესხიშვილი დაარქივებული 2012-01-18 საიტზე Wayback Machine. , ეროვნული ფილმოგრაფიის ვებ საიტი. ქეთი გელაშვილი[მკვდარი ბმული], «ალექსი-მესხიშვილი გიორგი»[მკვდარი ბმული], ბიოგრაფია პროექტი LeMill-ი. ქეთი გელაშვილი, «ალექსი-მესხიშვილი გიორგი, შემოქმედება»[მკვდარი ბმული] გოგი ალექსი-მესხიშვილი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
ჩვეულებრივი გაზელი

ჩვეულებრივი გაზელი (ლათ. Gazella gazella) — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი ნამდვილი ანტილოპების ქვეოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 98–115 სმ, მასა 16–29,5 კგ. მამლები 10 სმ-ით მაღლები და მცირედ მძიმენი არიან დედლებზე. კუდის სიგრძეა 8–13 სმ. მამლების რქები 22–29 სმ-მდე, დედლებისა კი 6–12 სმ-მდეა. ჩვეულებრივი გაზელის ტანი წვრილია, აქვს გრძელი კისერი და ფეხები. სხეულის ზედა ნაწილი და გვერდები შეფერილია მუქ ყავისფრად. მუცელი, კიდურების შიდა ნაწილი და სხეულის უკანა ნაწილი თეთრია. ხშირად ამ ორ მხარეს ერთმანეთისაგან ზოლი გამოჰყოფს. დამახასიათებელია ვერტიკალური თეთრი ზოლები, რომლებიც რქებიდან ეწყება და თვალების გარშემო და ცხვირზე გასდევს. წარსულ დროში სახეობა ფართოდ იყო გავრცელებული არაბეთისა და სინის ნახევარკუნძულებზე. დღეისათვის უპირატესად გვხვდება ისრაელში, საუდის არაბეთში, ომანში, არაბთა გაერთიანებულ საამიროებსა და იემენში. ბინადრობს უდაბნოებსა და ნახევარუდაბნოებში, იშვიათად გვხვდება მეჩხერ ტყეებში. უპირატესობას ანიჭებს დაბალ მთებს. გაზელი აგრეთვე ბინადრობს სანაპირო ქვიშის დიუნებსა და ზეგნებზე. სახეობის განსახლების რაიონებში ტემპერატურა მინუს რამდენიმე გრადუსიდან პლიუს 45°C-მდეა. გაზელი აქტიურია დილით ადრე და გვიან საღამოს. ადამიანებით მჭიდროდ დასახლებულ რეგიონებში, აგრეთვე აქტიურები არინ ღამით. დღის ცხელ პერიოდში ცხოველები ისვენებენ, მიაშრებენ დაცულ ადგილისაკენ. იკვებებიან ბალახით და ბალახოვანი მცენარეებით, აგრეთვე ხეების და ბუჩქების ფოთლებით. გვალვიან ადგილებში მიწას თხრიან ბოლქვების მოსაძებნად. გავრცელების არეალიდან გამომდინარე ჩვეულებრივი გაზელი მრავლდება მთელი წლის განმავლობაში ან მხოლოდ გაზაფხლის დასაწყისში. მაკეობა 180 დღე-ღამე გრძელდება. დედალი შობს უმეტესად 1 ხბოს. სქესობრივ სიმწიფეს დედლები 12 თვის ასაკში აღწევენ, მამლები — 20 თვის ასაკში. ტყვეობაში 13 წლამდე ცოცხლობენ, ველურ ბუნებაში — 8 წლამდე. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Dr. David Blank Mountain gazelle. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-14. ციტირების თარიღი: 2019-01-09. ↑ IUCN SSC Antelope Specialist Group. 2008. Gazella gazella დაარქივებული 2012-11-12 საიტზე Wayback Machine. . The IUCN Red List of Threatened Species 2008.
ელეანორ დე როი

ელეანორ დე როი (ფრანგ. Eléanor de Roye; დ. 24 თებერვალი, 1535 — გ. 23 ივლისი, 1564) — როსის გრაფ შარლ დე როის ქალიშვილი. კონდეს პირველი პრინცესა როგორც ლუი I-ის მეუღლე და მისი რვა შვილის დედა. ელეანორი დაიბადა 1535 წლის 24 თებერვალს, საფრანგეთის ცენტრში მდებარე რეგიონ ლუარეში. იგი იყო როსის გრაფისა და როის ბატონ შარლ დე როისა და მისი მეუღლის, მადლენ დე მაილის ქალიშვილი. დედამისი იყო საფრანგეთის დედოფალ ელეანორ ავსტრიელის (ვის პატივსაცემადაც დაარქვეს მას სახელი) ფრეილინა ლუიზ დე მონმორანსის უფროსი და საყვარელი ქალიშვილი, რის გამოც მადლენი და ელეანორი ყოველთვის ახლოს იყვნენ დედოფალთან და სამეფო კართან. 1551 წლის 22 ივნისს ელეანორი ცოლად გაჰყვა საფრანგეთის მეფის ბიძაშვილს, ნავარის მეფე ანტუან დე ბურბონის უმცროს ძმას, კონდეს პრინც ლუი I-ს. ქორწინებისას ელეანორი 16 წლის იყო. ცნობილია, რომ ამ დროს იგი უკვე ჰუგენოტი იყო და სწორედ მან ითამაშა დიდი როლი ლუის ჰუგენოტთა მხარეს გადასვლაში. ბედნიერ წყვილს ქორწინებაში სულ რვა შვილი შეეძინა, რომელთაგან მხოლოდ ორმა ვაჟმა მიაღწია ზრდასრულობამდე. საფრანგეთის რელიგიური ომების განმავლობაში, ელეანორი და დედამისი მნიშვნელოვან გავლენას ახდენდნენ კონდეს გადაწყვეტილებებზე. აღსანიშნავია, რომ ლუი და ინგლისის დედოფალი ელიზაბეთ I სწორედ ელეანორმა დააკავშირა ერთმანეთს და გააერთიანა ისინი ფრანგი კათოლიკეების წინააღმდეგ საბრძოლველად. ელეანორს სძულდა კათოლიკობის დამცველი გიზების დინასტია და გამუდმებით ებრძოდა მათ. ასევე ცნობილია, რომ 1562 წელს დადებული სამშვიდობო ხელშეკრულებისას მოლაპარაკებებს ორივე მხრიდან ქალები აწარმოებდნენ: კათოლიკეებს დედა-დედოფალი ეკატერინე მედიჩი, ხოლო ჰუგენოტებს ელეანორ დე როი წარმოადგენდნენ. მათმა მოლაპარაკებამ შედეგი გამოიღო და საფრანგეთში რამდენიმე წლით რელიგიური ომები შეწყდა, თუმცა მის განახლებას თავად ელეანორი ვეღარ მოესწრო, რადგან იგი 1564 წელს, 29 წლის ასაკში გარდაიცვალა. მისმა ქმარმა, მისი გარდაცვალებიდან სულ ერთ წელიწადში იქორწინა ფრანსუაზ ორლეანელზე. ანრი (1552-1588), კონდეს პრინცი, პირველად ცოლად შეირთო მარია კლეველი, რომელთანაც ერთი გოგონა შეეძინა, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა შარლოტ კატრინ დე ლა ტრემუალზე, რომელთანაც ერთი ვაჟი და ერთი გოგონა შეეძინა; მარგარიტა (1556), გარდაიცვალა ჩვილი; შარლი (1557), გარდაიცვალა ჩვილი; ფრანსუა (1558-1614), კონტის პრინცი, ცოლად შეირთო ჟანა დე კუზმი, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა ლუიზა მარგარიტა დე ლორენზე, თუმცა შვილები არც მასთან ჰყოლია; შარლი (1562-1594), ლუის ტყუპისცალი, რუანის ეპისკოპოსი და კათოლიკე კარდინალი; ლუი (1562), შარლის ტყუპისცალი, გარდაიცვალა ჩვილი; მადლენი (1563), გარდაიცვალა ჩვილი; კატრინი (1564), გარდაიცვალა ჩვილი; Jules Delaborde, "Éléonore de Roye, Princesse de Condé, 1535-1564", Librairie Sandoz et Fischbacher, 1876 Knecht, R.J. (2000). The French Civil Wars. Pearson Education Limited. Lachèvre, Frédéric (1917). "Poésies inédites de Jacques Grévin". Revue d'Histoire littéraire de la France (in French). Laoutaris, Chris (2014). Shakespeare and the Countess: The Battle that Gave Birth to the Globe. Penguin Books Limited. ISBN 978-0-241-96021-9. Thompson, James Westfall (1915). The Wars of Religion in France, 1559-1576: The Huguenots, Catherine de Medici and Philip II. The University of Chicago Press.
ფრანსუაზ ორლეანელი (1549-1601)

ფრანსუაზ ორლეანელი (ფრანგ. Françoise d'Orléans; დ. 5 აპრილი, 1549 — გ. 11 ივნისი, 1601) — ვალუას დინასტიის ორლეანელთა შტოს წარმომადგენელი. კონდეს პრინც ლუი I-ის მეორე ცოლი და მისი სამი ვაჟის დედა. ფრანსუაზი დაიბადა 1549 წლის 5 აპრილს საფრანგეთში. მას დაბადებისთანავე მიენიჭა მადმუაზელ დე ლუნევილის წოდება. იგი იყო როტელინის მარკიზ ფრანსუა ორლეანელისა და მისი მეუღლის, ჟაკლი დე როანის ქალიშვილი. 1565 წლის 8 ნოემბერს ცოლად გაჰყვა ნავარის მეფე ანტუან დე ბურბონის უმცროს ძმას, უკვე დაქვრივებულ კონდეს პრინც ლუი I-ს. მცირეხნიანი და არც თუ ისე ბედნიერი ქორწინებიდან, წყვილს სულ სამი ვაჟი შეეძინა, რომელთაგან ორი ჩვილობაშივე დაიღუპა. ლუის პირველი ცოლისგან, ელეანორ დე როისაგან, რომელიც 1564 წელს გარდაიცვალა, რვა შვილი ჰყავდა, ამიტომაც მისთვის მემკვიდრის საკითხი პრობლემას არ წარმოადგენდა. საფრანგეთის რელიგიური ომების პერიოდში ფრანსუაზი პასიური პიროვნება იყო და დიდად არ ერთვებოდა პოლიტიკაში, განსხვავებით თავისი რძლისგან, ნავარის დედოფალ ჟანა დ'ალბრესგან. 1569 წლის 13 მარტს ჟარნაკის ბრძოლაში ლუი I მოკლეს, დაქვრივებულმა ფრანსუაზმა კი მეორე ქორწინებაზე კატეგორიული უარი განაცხადა. დაქვრივების შემდეგ იგი მთლიანად თავისი გერის, კონდეს პრინც ანრი I-ისა და მისი ცოლის, მარია კლეველის ხარჯზე ცხოვრობდა. 1572 წელს, წმინდა ბართლომეს ღამის შემდეგ, მან ოფიციალურად მიიღო კათოლიციზმი, რის შემდეგაც სამუდამოდ დატოვა პარიზი და თავის ვაჟთან ერთად მყუდრო შატო დე ბლანდში მოეწყო. იგი გარდაიცვალა 1601 წლის 11 ივნისს პარიზში, 52 წლის ასაკში. შარლი (1566-1612), სუასონის გრაფი, ცოლად შეირთო ანა დე მონტაფიე, რომელთანაც ერთი ვაჟი და ორი ქალიშვილი შეეძინა; ლუი (1567), გარდაიცვალა ჩვილი; ბენჟამინი (1569), გარდაიცვალა ჩვილი; Mark Strage, Women of Power – The life and times of Catherine de Médicis, Harcourt Brace Jovanovich, 1976, 368 p. ISBN 0-15198-370-4 R. P. Anselme, Histoire généalogique et chronologique de la maison royale de France, des pairs, grands officiers de la couronne et de la maison du roy et des anciens barons du royaume, Paris, la compagnie des libraires, 1726-1733, 9 vol. in-folio
ლიანა გოგიაშვილი

ლიანა ევტიხის ასული გოგიაშვილი (დ. 3 ოქტომბერი, 1944, თბილისი) — ქართველი პათოლოგ-ანატომი; მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1984 წ.), პროფესორი (1990 წ.). დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი 1968 წელს. 1972 წელს დაიწყო მუშაობა ალექსანდრე ნათიშვილის სახელობის ექსპერიმენტული მორფოლოგიის ინსტიტუტში (ამჟამად თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მორფოლოგიის ინსტიტუტი): იყო ციტოლოგიის განყოფილების უმცროსი, უფროსი (1976–1986 წწ.) და მთავარი მეცნიერ-თანამშრომელი (1986–2005 წწ.), ადამიანის ზოგადი პათოლოგიისა და ადამიანის ეკოლოგიის განყოფილების გამგე (2005–2006 წწ.), კლინიკური და ექსპერიმენტული პათოლოგიის დეპარტამენტის ხელმძღვანელი (2006 წლიდან). გოგიაშვილის სამეცნიერო შრომები ეძღვნება გულ-სისხლძარღვთა და სასუნთქი სისტემის პათოლოგიებს. (რუსული) Ультраструктура сердечно-сосудистой системы в норме и патологии (თანაავტორი). - Тбилиси, Мецниереба, 1986. (რუსული) Функциональная морфология сердечно-легочного синдрома (თანაავტორი). - Тбилиси, Ганатлеба, 1982. (რუსული) Регенерация рочки в раннем постнатальном периоде развития организма (ავტორი). - Тбилиси, Мецниереба, 1977. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 61. ლიანა გოგიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
შრომითი თერაპია

შრომითი თერაპია — შრომითი პროცესების გამოყენება სამკურნალო მიზნით. ზოგიერთი დაავადების დროს შრომით თერაპიას მიმართვენ ორგანიზმის ტონუსის ასაწევად, ნივთიერებათა ცვლის მოსაწესრიგებლად. ამისათვის შრომითი თერაპია ტარდება სუფთა ჰაერზე. ტრავმატოლოგიასა და ორთოპედიაში კიდურების ფუნქციის აღსადგენად იყენებენ შრომის სპეციალურ სახეებს, რომლებიც მოითხოვს გარკვეული მოცულობის მოძრაობის შესრულებას და კუნთების გარკვეული ჯგუფების მონაწილეობას. შრომითი თერაპია უმეტესად იხმარება ფსიქიატრიაში ავადმყოფის ფსიქიკაზე დადებითი ზემოქმედების მიზნით. თანდათანობით მზარდი შრომითი პროცესები წვრთნის და აძლიერებს კომპენსატორულ მექანიზმებს და აადვილებს საწარმოო პირობებში შრომაზე გადასვლას. საზოგადოებრივად სასარგებლო შრომას, კოლექტივის დადებით ზეგავლენას დიდი სამკურნალო-პროფილაქტიკური მნიშვნელობა აქვს. სსრკ-ში ფსიქიკურად დაავადებული ავადმყოფების შრომითი თერაპია ჩვეულებრივ ტარდებოდა ფსიქიატრიულ საავადმყოფოებში, დისპანსერებში, სადაც შექმნილი იყო სამკურნალო შრომითი სახელოსნოები; ამ სახელოსნოების შტატში შედიოდნენ ექიმები და მედდები, რომლებიც მეთვალყურეობას უწევდნენ ავადმყოფებს, უტარებდნენ მედიკამენტურ მკურნალობას, აძლევდნენ შრომით რეკომენდაციებს და სხვ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 37.
ქვემო აგარაკი

ქვემო აგარაკი (რუს. Нижняя дача) — აგარაკი რუსეთის ფედერაციის ქალაქ სანქტ-პეტერბურგში. ალექსანდრიის ბოლო მსხვილი სასახლე, ოთხსართულიანი. მას ხშირად უწოდებენ ახალს. მდებარეობს ფინეთის ყურის სანაპიროებზე. 1880-იანი წლების შუა რიცხვებში არქიტექტორ ა. ტომიშკომ, ალექსანდრე III-ის დავალებით „იტალიური არქიტექტურის“ პავილიონი ააგო. სასახლის მახლობლად მდებარე ყურის ნაპირზე აშენდა მომსახურების შენობები. შენარჩუნებული იყო იგივე სტილი, რაც სხვა შენობებს ჰქონდა. შექმნეს პატარა სასახლე და პარკი. სწორედ აქ, 1904 წლის 30 ივლისს ნიკოლოზ II-ის ერთადერთი ვაჟი დაიბადა. ამ აგარაკზე მოაწერა იმპერატორმა ხელი მანიფესტს რუსეთის ჩართვის შესახებ პირველ მსოფლიო ომში. საბჭოთა ხელისუფლების პირველ წლებში სასახლეში მუზეუმი მოეწყო, რომელიც საკმაოდ პოპულარული იყო რუსეთში, თუმცა სულ მალე ეს შენობა შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის პანსიონატს გადაეცა. დიდი სამამულო ომის დროს ქვემო აგარაკი მნიშვნელოვნად დაზიანდა. შენობა 1961 წელს ააფეთქეს. დღეისათვის პროექტი იქმნება სასახლის ხელახლა შესაქმნელად. 1883 წელი — ა. ტომიშკოს პროექტის ნახაზი; 1885 წელი — მშენებლობის დასრულება; 1895 წელი — არქიტექტორის ა. ტომიშკოს მიერ შენობის აღდგენა; 1897 წელი — რეკონსტრუქციის დასრულება; 1944 წელი — დიდი სამამულო ომის დროს დაზიანდა; 1961 წელს — შენობა ააფეთქეს. Нижняя дача в Александрии.
ზაზა პაპუაშვილი

ზაზა პაპუაშვილი (დ. 20 ოქტომბერი, 1964, თბილისი) — ქართველი მსახიობი, პოლიტიკოსი, რეჟისორი. 1986 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტი. იმავე წლიდან რუსთაველის თეატრის მსახიობია. აღსანიშნავი როლებია: კირილე მიმინოშვილი („სამანიშვილის დედინაცვალი“), კლავდიუსი („ჰამლეტი“), სეხიზმუნდო („ცხოვრება სიზმარია“), მასხარა („მეფე ლირი“), იანგ ზუნი („სეჩუანელი კეთილი ადამიანი“), მაკბეტი („მაკბეტი“), მინდია („ლამარა“), ბაჩა („მერე რა რომ სველია სველი იასამანი“), პანტალონე („ქალი გველი“), ჰამლეტი („ჰამლეტი“), მალვოლიო („როგორც გენებოთ ანუ შობის მეთორმეტე ღამე“), ესტრაგონი („გოდოს მოლოდინში“), დარისპანი („დარისპანის გასაჭირი“), სევდიანი უცნობი („ვანილის მოტკბო, სევდიანი სურნელი“). დადგმული აქვს სპექტაკლები ბათუმის ილია ჭავჭავაძის სახელობისა და შოთა რუსთაველის სახელობის დარამატულ თეატრებში. 2012-2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თბილისის მტაწმინდის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“. 2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თბილისის დიდუბის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. 2000: „სიყვარული ვენახში“ (სანდრო) რეჟ. გიორგი შენგელაია 2000: „ნუცას სკოლა“ (ნიკა) რეჟ. მერაბ კოკოჩაშვილი 2000: „სამოთხე ჩვენი ქალაქის ქუჩებში“ რეჟ. გიორგი გაჩეჩილაძე 2003: „ჭერი ანუ დაუმთავრებელი ფილმის მასალა“ რეჟ. რეზო ესაძე 2004: „სკამი“ რეჟ. ლევან ბზვანელი 2005: „მიდიოდა მატარებელი“ (ენვერი) რეჟ. გიორგი შენგელაია 2011: „გული“ რეჟ. ირაკლი ჩხიკვაძე დავით კლდიაშვილი „სამანიშვილის დედინაცვალი“ (კირილე მიმინოშვილი) უილიამ შექსპირი „ჰამლეტი“ (კლავდიუსი) პედრო კალდერონი „ცხოვრება სიზმარია“ (სეხიზმუნდო) უილიამ შექსპირი „მეფე ლირი“ (მასხარა) ბერტოლტ ბრეხტი „სეჩუანელი კეთილი ადამიანი“ (იანგ ზუნი) უილიამ შექსპირი „მაკბეტი“ (მაკბეტი) გრიგოლ რობაქიძე „ლამარა“ (მინდია) ლაშა თაბუკაშვილი „მერე რა რომ სველია სველი იასამანი“ (ბაჩა) კარლო გოცი „ქალი-გველი“ ( პანტალონე) უილიამ შექსპირი „ჰამლეტი“ (ჰამლეტი) უილიამ შექსპირი „როგორც გენებოთ ანუ შობის მეთორმეტე ღამე“ (მალვოლიო) სემუელ ბეკეტი „გოდოს მოლოდინში“ (ესტრაგონი) დავით კლდიაშვილი „დარისპანის გასაჭირი“ (დარისპანი) ირაკლი სამსონაძე „ვანილის მოტკბო, სევდიანი სურნელი“ (სევდიანი უცნობი) 1996: საქართველოს სახელმწიფო პრემია თეატრალური საზოგადოების ჯილდო „ოქროს ნიღაბი“, მამაკაცის საუკეთესო როლის შესრულებისთვის ლადო მესხიშვილის სახელობის პრემია ზაზა პაპუაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ზაზა პაპუაშვილი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია ზაზა პაპუაშვილი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ზაზა პაპუაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ზაზა პაპუაშვილი, შემოქმედება, ფოტოგალერეა
ბაჟანოვის სახლი

ბაჟანოვის სახლი (რუს. Дом Бажанова) — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში. სახლი აშენდა 1909 წელს სავაჭრო და სამრეწველო პარტნიორების ბაჟანოვისა და ჩუვალდინის დაკვეთით არქიტექტორ პავლე ალეშინის მიერ. ძეგლი მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში, მარატის ქუჩის 72 ნომერში. 1907 წლის 12 თებერვალს პავლე ალეშინის პროექტი დამტკიცდა სანქტ-პეტერბურგის საქალაქო მთავრობის ტექნიკური დეპარტამენტის მიერ. ნიკოლაევსკის ქუჩის მთავარი შენობა სამსართულიანი ნაგებობაა. სამი ეზო ერთმანეთან დაკავშირებულია თაღოვანი სავალი გზით. რაც შეეხება ბაჟანოვის სახლი განთავსდა მთავარი შენობის პირველ და მეორე სართულებზე და მიმდებარე შესასვლელების მეორე სართულებზე. მის კომპლექსში შედიოდა ორმოცდაათი ოთახი. ამ შენობა-ნაგებობების მშენებლობაში დიდი რაოდენობით ახალი პროდუქტი იქნა გამოყენებული, მათ შორის: საყრდენი ბეტონისა და შიდა სართულებისთვის, გათბობა-კონდიცირება ცხელი წყლით. დაიხარჯა მილიონობით რუსული რუბლი. შენობა თანამედროვე სტილში აშენდა. შენობის მშენებლობა და გაფორმება დასრულდა 1909 წლის ბოლოს. შენობა გამოირჩევა მდიდრული შიდა ინტერიერით. ძირითადი შენობის წინა ფასადი გაფორმებულია წითელი გრანიტის ფილებით, რომელიც თავის მხრივ გაფორმებულია ორნამენტებით. ძირითადი შენობის სახურავზე გამოყენებულია მეტალის ფილები. მთელი ფასადი მოპირკეთდა მდიდრული ქვით, რომელიც გაფორმებული იყო ყვავილების ორნამენტებით. ახალი შენობის მშენებლობის პროექტი თავდაპირველად დაევალა ბ. ი. კოკეტსკს, მაგრამ 1906 წლის ოქტომბერში გარდაიცვალა, მან დაამთავრა მხოლოდ სხვადასხვა სართულზე მდებარე შენობის გეგმები. Гашкова Г. Н. Судьба обитателей дома Бажанова. Десятые открытые слушания Института Петербурга. 11-12 января 2003 года. Долгова А. И. Дом Бажанова. Памятник петербургского модерна. СПб.: Коло, 2017. Ромм М. Д. Улица Марата, 72. Ленинградская панорама. 1988. № 5. Ясиевич В. Е. Киевский зодчий П. Ф. Алёшин. Киев. 1966. Ясиевич В. Е. Павел Алешин. Советская архитектура, 1969. № 18. Ясиевич В. Е. Творческое кредо зодчего. К 100-летию со дня рождения П. Ф. Алёшина. Строительство и архитектура. 1981. № 3. Дом Бажанова на ФГУП ГИВЦ Минкультуры России. Решение № 1049 от 25.11.1968. Архитектор Павел Алёшин. Мемориальный персональный сайт (Украина). დაარქივებული 2010-02-09 საიტზე Wayback Machine. Пекный, Глеб. Дом Бажанова (ул. Марата 72). Сайт, посвящённый творчеству архитектора Павла Алёшина. დაარქივებული 2017-06-08 საიტზე Wayback Machine.
ჩაპლინის სახლი

ჩაპლინის სახლი (რუს. Дом Чаплиных) — განცალკევებული სახლი. მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში, ნევის გამზირზე. აშენებულია 1804-1806 წლებში, არქიტექტორ ბერეტის მიერ. 1755 წელს, ანა იოანეს ასულის ზამთრის სასახლის ადგილზე ელიზაბეტა პეტრეს ასულისთვის დროებითი სასახლე დაიდგა. როდესაც მეხუთე ზამთრის სასახლე დაიხურა 1762 წელს, დროებითი შენობის დანგრევა მოხდა, ნევის გამზირისა და ბოლშაია მორსკაიას ქუჩის კუთხეში მდებარე ნაკვეთი გათავისუფლდა. ამ ტერიტორიაზე, დიდი ხნის განმავლობაში არაფერი აშენებულა, იყო იდეები და პროექტები თუმცა არ განხორციელდა. 1771 წლიდან კი აქტიურად დაიწყო მუშაობა ამ ტერიტორიის ათვისებაზე. თუმცა ტერიტორიაზე შენობის აშენება მხოლოდ XIX საუკუნის დასაწყისში დაიწყო, მანამდე უარყოფილი იქნა ყველა პროექტი. სახლს აქვს ოთხი სართული. დღემდე, სახლის ფასადი თავდაპირველი სახით, ხელუხლებელია ჩვენამდე მოღწეული. სახლის კუთხე ნევის გამზირისა და ბოლშაია მორსკაიას ქუჩის გადაკვეთაზეა გაწყვეტილი. წინა ფასადები თითქმის სიმეტრიულია. სახლი აშენებულია რუსულ კლასიკურ სტილში. 1801 წლამდე აქ ცარიელი ადგილი იყო. მათ შორის იყო აღსანიშნავია ის, რომ აქ ისეთი ღრმა ჭაობი იყო, რომ წვიმის შემდეგ, მეზობელი სახლებიდან ბავშვები ნავით მოძრაობდნენ. თუმცა შემდგომში ადგილი საჯარო აუქციონზე გაიყიდა. სახლი თავდაპირველად ა. ი. ფერეცმა შეიძინა, შემდეგ — ჩაპლინმა, 1802 წელს. შემდგომ მისი მფლობელები იყვნენ მ. ფ. მაგენი, ა. ფ. კოხანოვა, ო. ფ. გეორგანდოპულო. Кириков Б.М., Кирикова Л.А., Петрова О.В. Невский проспект. — Москва - Санкт-Петербург: ЦЕНТРПОЛИГРАФ, МиМ-Дельта, 2004. Анатолий Иванов. История Петербурга в старых объявлениях. — М. — СПб.: Центрполиграф, 2008. Дом Чаплина. на CITYWALLS (24 Августа 2008). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-12. ციტირების თარიღი: 2011-03-08.