laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კამენოლომნის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია

კამენოლომნის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია (რუს. Церковь Михаила Архангела) — მართლმადიდებლური ეკლესია ოქტომბრის რაიონის სოფელ კამენოლომნში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. აგებულია 1914 წელს. როსტოვის ოლქის მცირე საბჭოს 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 დადგენილებით წარმოადგენს რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლს. ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ოქტომბრის რაიონი, სოფელი კამენოლომნი. ხუტორ მაქსიმოვკის (კამენოლომნის ძველი სახელწოდება) ახლოს, XIX საუკუნის დასასრულს დაარსდა ხუტორი ნოვოგრუშევსკაია, რომელშიც დასახლდნენ სტანიცა კრივიანსკოიდან გადმოსახლებული ახალგაზრდა კაზაკების ოჯახები. ორ ხუტორს ერთმანეთისაგან ჰყოფდა პატარა ნაკადული. ნოვოგრუშევსკაიაში რამდენიმე ხნის შემდეგ ააგეს ეკლესია და საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში ეკლესია დაინგრა, ამის გამო ღვთისმსახურება გადაიტანეს საცხოვრებელ სახლში, რომელიც მალევე გადააკეთეს საბავშვო სახლად. 1948 წლიდან მოყოლებული სამლოცველო სახლის მართლმადიდებელი თემი აგროვებდა სახსრებს, რომლითაც შემდეგ გამოისყიდეს მიწის ნაკვეთები და ნაგებობები. წლების განმავლობაში იგი გადააკეთეს ეკლესიად, რომელიც მოქმედებს დღემდე. დაარსდა ახალი საკვირაო სკოლა. 1980-იან წლებში მიმდინარეობდა ეკლესიის რეკონსტრუქცია, რომლის დროსაც ეკლესიის კედლები მოაპირკეთეს წითელი აგურით. 1992 წელს ტაძარი აღიარეს რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლად. ↑ 1.0 1.1 Каменоломни|Церковь Михаила Архангела. sobory.ru. ციტირების თარიღი: 2017-02-21. ↑ 2.0 2.1 Памятники истории и культуры (объекты культурного наследия) народов Российской Федерации. old.kulturnoe-nasledie.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-22. ციტირების თარიღი: 2017-02-21. ↑ 3.0 3.1 Храм Архангела Михаила — Нижнедонское Благочиние. www.don-blago.ru. ციტირების თარიღი: 2017-02-21.
ჯესი უილიამსი

ჯესი ვესლი უილიამსი (ინგლ. Jesse Williams; დ. 5 აგვისტო, 1981) — ამერიკელი მსახიობი, მოდელი და აქტივისტი. 2013 წელს შეასრულა აქტივისტ ჯეიმზ ლოუსონის როლი ფილმში „მსახურთუფროსი“ (ინგლ. აგრეთვე ცნობილია ექიმ ჯექსონ ეივერის როლით ABC-ის სამედიცინო დრამატულ სერიალში „გრეის ანატომია“. ჯესი უილიამსი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
სულთან ბაისუნქური

აბულ ფათჰ სულთან ბაისუნქური (აზერ. Əbülfəth Sultan Baysunqur; დ. 1481, თავრიზი — გ. 5 ივნისი, 1492, ბარდა ან განჯა) — აყ-ყოიუნლუს სახელმწიფოს მმართველი 1490–1492 წლებში. ბაისუნქური დაიბადა 1481 წელს, სულთან იაქუბისა და შირვანშაჰ ფარუხ-იასარ I-ის ქალიშვილის, გევჰერ სულთან ბეგუმის ოჯახში. 1490 წლის 24 დეკემბერს, გარდაიცვალა იაქუბი და ტახტზე 9 წლის ბაისუნქური ავიდა. მისი მცირეწლოვნების გამო, ძალაუფლება ხელში ჩაიგდო შაჰის ვეზირმა, ჰალილ-ხანმა და ფაქტობრივად ის მართავდა ქვეყანას. 1492 წელს, ბაისუნქურს აუჯანყდა ერთ–ერთი სახელმწიფო მოღვაწე, სულეიმან ბეი ბიჯანოღლუ. მალე, სულეიმანი და ჰალილი ერთმანეთს დაეტაკნენ. ამ ბრძოლაში ჰალილ-ხანი დამარცხდა და ბაისუნქური მალე ტახტიდან ჩამოაგდეს. ბაისუნქურის ტახტზე ასვლიდან მალევე, მას დაუპირისპირდა მისი ბიძა, მესიჰ-მირზა, მაგრამ მესიჰი ჰალილ-ხანმა დაამარცხა და ბრძოლაშივე დაიღუპა. 1492 წელს, მესიჰ-მირზას შვილი, რუსტემი მისი მომხრეების დახმარებით, ციხიდან გამოუშვეს და დაიწყო ტახტისთვის ბრძოლა. როდესაც ბაისუნქური ტახტიდან ჩამოაგდეს, მისი ადგილი სწორედ რუსტემმა დაიკავა. გაქცეულმა ბაისუნქურმა დახმარება სთხოვა მის ბაბუას, ფარუხ-იასარს. გზაში, როდესაც იგი დახმარების სათხოვნელად მიდიოდა, ბაისუნქურს თავს დაესხა რუსტემის არმია და გაიმართა ბრძოლა. ამ ბრძოლაში რუსტემმა გაიმარჯვა და ამავე ბრძოლაშივე დაიღუპა ბაისუნქური. George Sale,George Psalmanazar,Archibald Bower,George Shelvocke,John Campbell,John Swinto - An Universal history, from the earliest account of time, 6. cild, səh.115
მალაიზიის ჰიმნი

ნეგარაკუ («ჩემი ქვეყანა») — მალაიზიის ჰიმნის ოფიციალური სახელწოდება პირველი სტრიქონიდან. ჰიმნის მუსიკა აღებულია პერაკის შტატიდან, რომელიც დღისათვის არ სრულდება. თავის დროზე პერაკის ჰიმნი შეიქმნა სიმღერა „ტერნგ ბულანის“ ( "ნათელი მთვარე") საფუძველზე. არსებობს ორი ლეგენდა იმის შესახებ, თუ როგორ გარდაიქმნა სიმღერა პერაკის ჰიმნად. პირველი ლეგენდის მიხედვით, სიმღერის ამ ხარისხით შესრულება დაკავშირებულია პერაკის სულთნის იდრის I-ის ლონდონში ვიზიტთან 1888 წელს დედოფალ ვიქტორიას კორონაციის გამო, ხოლო მეორე ლეგენდის მიხედვით, ეს მოხდა 1901 წელს სამეფო ტახტზე მეფე ედუარდ VII-ის ინაუგურაციისას. ჰიმნის ისტორიის კვლევის თანახმად, „ტერნგ ბულანის“ მელოდია მალაიზიაში შემოვიდა სინგაპურიდან. ის აქ ჩამოიტანა ფრანგულმა ჯგუფმა. მის კომპოზიტორად ითვლება ფრანგი პოეტი და მუსიკოსი ბერანჟე. 1956 წელს, მალაიზიის დამოუკიდებლობის გამოცხადებიდან რამდენიმე დღით ადრე ჩატარდა კონკურის მალაიზიის ეროვნული ჰიმნის შექმნაზე. მრავალრიცხოვანი ვარიანტებიდან შესაბამისი მელოდიის შერჩევა ვერ მოხერხდა. გადაწყდა, რომ განხილულიყო, აგრეთვე, შტატების ჰიმნებიც და მათ შორის ერთ-ერთი მიღებული ყოფილიყო, როგორც მალაიზიის ეროვნული ჰიმნი. მოსამართლეთა კომისიამ აირჩია პერაკის ჰიმნი და მონაწილეობა მიიღო ჰიმნის ტექსტის შექმნაში. ჰიმნის შესრულების წესები განისაზღვრება 1968 წლის აქტით. სხვადასხვა შემთხვევებისათვის არსებობს ჰიმნის სრული და შემცირებული და კიდევ უფრო მოკლე ვერსიები. ჰიმნის შესრულებისას ნებისმიერი პირი ვალდებულია ფეხზე ადგეს (რადიოტრანსლაციის დროს ეს წესი არ ვრცელდება). ჰიმნისადმი უპატივცემულობა ისჯება ჯარიმით 1000 რინგტიტი ან 1 თვემდე პატიმრობის ვადით. 1992 წელს, ჰიმნის შენელებული ტემპი ტექსტის შეუცვლელად გადავიდა მარშით შესრულებაზე. პრემიერ-მინისტრი აბდულა ბადავის ხელისუფლებაში მოსვლასთან ერთად ჰიმნი დაუბრუნდა ძველ, უფრო ზომიერ ტემპს. ჰიმნის ტექსტი მალაურ ენაზე Negaraku, tanah tumpahnya darahku, Rakyat hidup, bersatu dan maju, Rahmat bahagia, Tuhan kurniakan, Raja kita, selamat bertakhta. Rahmat bahagia, Tuhan kurniakan, Raja kita, selamat bertakhta. მალაიზიის ჰიმნი დაარქივებული 2016-04-01 საიტზე Wayback Machine. ინფორმაცია ჰიმნის შესახებ[მკვდარი ბმული]
ასტახოვის ჯვართამაღლების ეკლესია

ასტახოვის ჯვართამაღლების ეკლესია (რუს. Церковь Воздвижения Креста Господня) — მართლმადიდებლური ეკლესია კამენის რაიონის სოფელ ასტახოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. აგებულია 1914 წელს. ეკლესიის მისამართი: 347852, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, კამენის რაიონი, სოფელი ასტახოვი, საბჭოს ქუჩა № 36. 1792 წელს, როდესაც სტანიცა კამენსკოეში (ამჟამად კამენსკ-შახტინსკი) ააგეს და აკურთხეს ქვის კამენსკაიის ღვთისმშობლის საფარველის ეკლესია, ძველი ეკლესია, რომელიც აგებული იყო 1748 წელს, იყიდა კაზაკების პოლკოვნიკმა ივან სკასირსკიმ და გააგზავნა სლობოდა სკასირსკიაში, სადაც 1795 წელს ხელახლა ააგეს და აკურთხეს უკვე ჯვართამაღლების სახელზე. 1906 წელს სლობოდაში დაიწყო ახალი აგურის ეკლესიის მშენებლობა, რომელიც ააგეს 1912 წელს. ძველი ხის ეკლესია დაშალეს და გადაეცა ხუტორ ასტახოვის მრევლს, სადაც დაიწყეს აგება 1913 წლის მშენებლობის განყოფილების გადაწყვეტილების საფუძველზე. აქაც ეკლესიამ მიიღო ჯვართამაღლების სახელწოდება. ეკლესიის მშენებლობა დასრულდა 1914 წელს და მალევე აკურთხეს კიდეც. XVIII საუკუნის პირველ ნახევარი აგებული და რევოლუციებს, სამოქალაქო ომებსა და მსოფლიო ომს გადარჩენილი ეკლესია მოქმედია დღემდე. 1994 წლის 14 მარტის № 69 გადაწყვეტილებით ასტახოვის ეკლესია წარმოადგენს რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის ძეგლს. ეკლესიის წინამძღვარია მღვდელმონაზონი იოანე ელატონცევი, რომელიც დაჯილდოებულია შახტნის ეპარქიის ორდენით „შახტინის ეპარქიის წინაშე დამსახურებისათვის“. ეკლესია ერთგუმბათიანი და ერთსაკურთხევლიანია. კანკელი სამიარუსიანია. Деревянные храмы Ростовской области Церковь хутора Астахова — одна из загадок каменской земли В престольный день Преосвященнейший епископ Симон возглавил Божественную литургию в храме в честь Воздвижения Креста Господня хутора Астахов ↑ 1.0 1.1 Евгения Чеботарёва. Астаховская церковь родом из Каменской. Газета «ПИК», № 9 (1169), 1 марта 2017 года. ↑ Слободы Скасырской Крестовоздвиженская церковь ↑ Храм Воздвижения Креста ↑ Крестовоздвиженский храм хутора Астахов
კამენსკაიის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია

კამენსკაიის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია (რუს. Церковь Покрова Пресвятой Богородицы) — ყოფილი მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ კამენსკ-შახტინსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. ეკლესია აგებული იყო 1829 წელს და დაანგრიეს 1934 წელს. პირველი ეკლესია სტანიცა კამენსკაიაში, როდესაც იგი მდებარეობდა მდინარე ჩრდილოეთის დონეცის მარცხენა ნაპირზე, იყო ხის და ნაკურთხი ღვთისმშობლის კვართის სახელზე. ამჟამად ამ ადგილზე მდებარეობს სტანიცა სტარაია-სტანიცა. ეკლესია ააგეს 1740 წელს, რომელიც 1745 წელს ხანძრის შედეგად დაიწვა. ეკლესიის მეორე შენობის, რომელიც ასევე ხის იყო, მშენებლობა დაიწყეს 1747 წლის 22 მარტს და მომდევნო წელს დაასრულეს. 1748 წელსვე აკურთხეს. 1787 წელს მის ადგილზე ააშენეს ღვთისმშობლის კვართის ქვის ეკლესია, რომლის ერთი ეგვტერი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე იყო ნაკურთხი. ახალი ეკელსია აკურთხეს 1792 წლის 18 ივლისს. ძველი ეკლესია კი იყიდა პოლკოვნიკმა ივანე სკასირსკიმ და გააგზავნა სტანიცა სკოსირსკაიაში. 1817 წელს როდესაც სტანიცა კემენსკაია გადაიტანეს მდინარე ჩრდილოეთის დონეცის მარჯვენა ნაპირზე (იქ სადაც დღეს მდებარეობს ქალაქი კამენსკ-შახტინსკი), ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია, ისევე როგორც სხვა ძველი ნაგებობები დაშალეს, ხოლო სამშენებლო მასალები გამოიყენეს ახალი ეკელსიის ასაშენებლად, რომელსაც ეგვტერი ჰქონდა ამაღლებისა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე ნაკურთხი. ეკლესიის კურთხევა შედგა 1829 წელს. ეკლესია მდებარეობდა თანამედროვე მეორე საჯარო სკოლის რაიონში. იგი დაანგრიეს 1934 წელს. 2003 წელს ქალაქში (შჩადენკოს სკვერში) ააშენეს ახალი აგურის ეკლესია, რომელიც ასევე ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია უწოდეს. Станицы Каменской Покровская церковь ↑ Каменск-Шахтинский. Церковь Покрова Пресвятой Богородицы в станице Каменской (старая). ↑ Старая Станица ↑ 3.0 3.1 Евгения Чеботарёва. Астаховская церковь родом из Каменской. Газета «ПИК», № 9 (1169), 1 марта 2017 года.
ელვის კოსტელო

დეკლან პატრიკ მაკმანუსი უფრო მეტად ცნობილი სასცენო ფსევდონიმით ელვის კოსტელო (დ. 25 აგვისტო, 1954), — ინგლისელი მუსიკოსი, მომღერალი, სიმღერების ავტორი და მუსიკალური პროდიუსერი. კარიერა დაიწყო 1970-იანებში, პაბ-როკის შესრულებით და როლი შეასრულა ბრიტანული პანკ-როკის პირველ ტალღაში. კრიტიკოსების მიერ აღიარებული ალბომი My Aim Is True გამოვიდა 1977 წელს. მეორე ალბომი, This Year's Model, Rolling Stone-მა 1967-1987 წლების ერთ-ერთ საუკეთესო დისკად დაასახელად. მუსიკოსის ყველაზე წარმატებული სინგლია "Oliver's Army", ალბომიდან Armed Forces. მისი პირველი სამი ალბომი შედის Rolling Stone-ის ყველა დროის 500 საუკეთესო ალბომის რეიტინგში. მთავარი სტატია: ელვის კოსტელოს დისკოგრაფია. My Aim Is True (1977) This Year's Model (1978) Armed Forces (1979) Get Happy!! (1980) Trust (1981) Almost Blue (1981) Imperial Bedroom (1982) Punch the Clock (1983) Goodbye Cruel World (1984) King of America (1986) Blood & Chocolate (1986) Spike (1989) Mighty Like a Rose (1991) The Juliet Letters (1993) Brutal Youth (1994) Kojak Variety (1995) All This Useless Beauty (1996) When I Was Cruel (2002) North (2003) Il Sogno (2004) The Delivery Man (2004) Momofuku (2008) Secret, Profane & Sugarcane (2009) National Ransom (2010) შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ელვის კოსტელო“ ვიკისაწყობში. ElvisCostello.com ელვის კოსტელო კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ელვის კოსტელო AllMusic-ზე. ციტირების თარიღი: 5 December 2010. ↑ Thrills, Adrian (25 October 2012). „'The fact he's my husband didn't enter into it': Diana Krall on why she decided to work with Elvis Costello on her new record“. Daily Mail. ციტირების თარიღი: 21 September 2014. ↑ The Juliet Letters-ის ანოტაციებიდან ↑ Barsky, Alice. (11 September 2015) Elvis Costello to Release Soundtrack Album to His Upcoming Memoir. Paste. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 ივლისი 2018. ციტირების თარიღი: 19 December 2015. ↑ Carr, Roy. "Pub Rock". NME. 29 October 1977. ↑ სრულ სახელს ხოლმე არასწორად უთითებენ ასე დეკლან პატრიკ ალოისიუს მაკმანუსი ↑ Masley, Ed (18 October 2002). „The Best of Elvis Costello“. Post-Gazette. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 22 დეკემბერი 2010. ციტირების თარიღი: 30 July 2011. ↑ Elvis Costello. Encyclopædia Britannica (25 August 1954). ციტირების თარიღი: 30 July 2011.თარგი:Dubious
გეგენ-ყაენი

შიბიდალა გეგენ-ყაენი იგივე იმპერატორი ინგძონგი (დ. 22 თებერვალი, 1302 — გ. 4 სექტემბერი, 1323, ხანბალიქი) – იუანის დინასტიის მე-5 იმპერატორი 1320–1323 წლებში, მონღოლთა ნომინალური ყაენი, ბუიანთუ-ყაენის ვაჟი, ქულუგ-ყაენის ძმისშვილი. ტახტი დაიკავა მამის გარდაცვალების შემდეგ. მისი 3 წლიანი მმართველობა გამოირჩა მუსლიმების ხშირი აჯანყებებით, რომლებსაც საბოლოოდ ის შეეწირა. გეგენ-ყაენი 1323 წელს მოკლეს მისი ნათესავების მომხრეებმა და ყაენისა და იუანის იმპერატორის ტიტული უბოძეს მამამისის ბიძაშვილს, იესუნ თემურ-ყაენს. იუანის დინასტია მონღოლთა იმპერია მონღოლთა იმპერიის მმართველთა სია The Cambridge History of China: "Alien regimes and border states, 907–1368", p.505 Herbert Franke, Denis Twitchett, John King Fairbank The Cambridge History of China: Alien regimes and border states, 907–1368, p.523 P.Jackson The Mongols and the West, p.271 Huang Chin-Chin-hua Huang hsien sheng wen chi, pp.9b Henry Hoyle Howorth, Ernest George Ravenstein History of the Mongols: From the 9th to the 19th Century, p.382 Yuan shi, 114. pp.2876 Man, John (2006). Kublai Khan: From Xanadu to Superpower. London: Bantam Books. ISBN 9780553817188.
კამენსკ-შახტინსკის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია

კამენსკ-შახტინსკის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია (რუს. Церковь Покрова Пресвятой Богородицы) — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ კამენსკ-შახტინსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. ეკლესია აგებულია 2003 წელს. ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვი ოლქი, ქალაქი კამენსკ-შახტინსკი, ბაშკევიჩის შესახვევი № 85. ეკლესიის მშენებლობას საფუძველი ჩაუყარეს 1991 წლის 14 ოქტომბერს, კვართის დღესასწაულზე, ხოლო მისი შენება დაიწყეს 1996 წელს და მიმდინარეობდა ადგილობრივი მოსახლეობის, კაზაკებისა და ქალაქის ორგანიზაციების სახსრებით. ეკლესიის გუმბათი დაამზადეს ვოლგოდონსკში. სამრეკლოზე ექვსი ზარი ჰკიდია, მათგან ხუთი პატარაა, ხოლო დედო-ზარი 350 კილოგრამს იწონის და ერთი მეტრის დიამეტრისაა. ყველა ზარი ჩამოასხეს ვორონეჟში. თუჯის მესრის ფილები დაამზადეს ქიმკომბინატის სარემონტო-მექანიკურ საამქროში. ეკლესია საზეიმოდ გაიხსნა 2003 წლის 14 ოქტომბერს. ეკლესია აკურთხა წინამძღვარმა მღვდელმა გიორგი ვოლოშჩუკმა. ეკლესიასთან გაიხსნა საკვირაო სკოლა, მოქმედებს სამრევლო ბიბლიოთეკა, საქველმოქმედო სასადილო, რომელიც კვებავს ქალაქის პირველ საავადმყოფოს, საბავშვო სახლს, № 10 საშუალო სკოლას, 398/12 აღმზრდელობით დაწესებულებას, სათნოების სახლს ხუტორ მალაია-კამენკაში, სამხედრო ნაწილებს № 18590 და № 21241. მოქმედებს საეკლესიო ქორო (ხელმძღვანელი ლიუდმილა ვოლოშჩუკი). საინტერესოა, რომ ეკლესია აგებულია ადგილზე, სადაც 1914 წელს ააგეს ქვის ეკლესია წმინდა პეტრე და პალე მოციქულების სახელზე. იგი არ დასრულებულა და 1921 წელს დაანგრიეს, მის საპატვისაცემოდ აღმართულია ჯვარი. Храм Покрова Пресвятой Богородицы, г. Каменск-Шахтинский დაარქივებული 2017-01-10 საიტზე Wayback Machine. Епископ Шахтинский и Миллеровский Симон совершил Пасхальную утреню в храме в честь Покрова Пресвятой Богородицы, Каменск-Шахтинский დაარქივებული 2017-01-10 საიტზე Wayback Machine. ↑ Храм Покрова Пресвятой Богородицы (Каменск-Ша́хтинский) ↑ Церковь Покрова Пресвятой Богородицы в Каменске-Шахтинском
ვერა წიგნაძე

ვერა ვარლამის ასული წიგნაძე (დ. 24 სექტემბერი, 1924, ბაქო, აზერბაიჯანი, — გ. 17 ივნისი, 2016, თბილისი, საქართველო) — ქართველი ბალერინა. საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1955). თბილისის საპატიო მოქალაქე (2009). ვერა წიგნაძე 1970 წლამდე იყო ვახტანგ ჭაბუკიანის უცვლელი პარტნიორი. 1943 წელს დაამთავრა ბაქოს ქორეოგრაფიული სასწავლებელი, 1943–1946 წლებში ცეკვავდა ახუნდოვის სახელობის ოპერისა და ბალეტის თეტრში. 1946 წლიდან თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის წამყვანი მოცეკვავე გახდა. 1970 წლამდე იყო ვახტანგ ჭაბუკიანის უცვლელი პარტნიორი და ქართული ეროვნული საბალეტო რეპერტუარის დამკვიდრების მონაწილე. იგი პირველი ინტერპრეტატორია შემდეგი პარტიებისა: კეთილი ფერია (გრიგოლ კილაძის „სინათლე“; სახელმწიფო პრემია, 1948), ირემა (დავით თორაძის „გორდა“; სახელმწიფო პრემია, 1951), ნატაშა (დავით თორაძის „მშვიდობისათვის“), დეზდემონა (ალექსი მაჭავარიანის „ოტელო“), თამარი (სულხან ცინცაძის „დემონი“). წიგნაძის ცეკვისათვის დამახასიათებელი იყო პოეტურობა, რომანტიკული მღელვარება, დახვეწილი ოსტატობა. მაღალი, ჰაეროვანი ნახტომი, მოძრაობის სიმსუბუქე და გამომსახველობა, კარგი სცენური გარეგნობა, რაც განსაზღვრავდა მოცეკვავის ფართო საშემსრულებლო დიაპაზონს ლირიკული, დრამატული და გმირული ხასიათის როლებში: ჟიზელი (ადოლფ ადანის „ჟიზელი“), ლაურენსია (კრეინის „ლაურენსია“), ოდეტა-ოდილია (პეტრე ჩაიკოვსკის „გედის ტბა“), ნიკია (ლუდვიგ მინკუსის „ბაიადერა“), ავრორა (პეტრე ჩაიკოვსკის „მძინარე მზეთუნახავი“), ტაო-ხოა (გლიერის „წითელი ყაყაჩო“). 2015 წლის 31 იანვარს თბილისის დიდ საკონცერტო დარბაზში გაიმართა ვერა წიგნაძის 90 წლის იუბილესადმი მიძღვნილი გალა-კონცერტი, რომელშიც მონაწილეობდა ოპერისა და ბალეტის თეატრის საბალეტო დასი და ორკესტრი დავით მუქერიას დირიჟორობით. გალა-კონცერტზე შესრულდა პა დე დეები კლასიკური ბალეტებიდან: „დონ კიხოტი“, „რომეო და ჯულიეტა“, „რაიმონდა“, „ჟიზელი“, „კონკია“ და თანამედროვე ქორეოგრაფების ნომრები. ოპერისა და ბალეტის თეატრის საბალეტო დასთან ერთად, ღონისძიებაში მონაწილეობდნენ მსოფლიო ბალეტის ვარსკვლავები: იგორ არტამონოვი, ლუდმილა ხიტროვა, კონსტანტინ გერონიკი (მინსკის დიდი თეატრი, ბელორუსი); მეთიუ გოლდინგი (სამეფო ბალეტი, ინგლისი); ანა ციგანკოვა, მაია მახათელი, არტურ შესტიარიკოვი (ნიდერლანდების ნაციონალური ბალეტი); ვიქტორია ჯაიანი, თემურ სულუაშვილი (ჯოფრი ბალეტი, აშშ). 2015 წლის 31 იანვარს საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის მინისტრმა მიხეილ გიორგაძემ, საბალეტო ხელოვნების განვითარებაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისთვის, ვერა წიგნაძეს სამინისტროს სპეციალური ჯილდო — „ხელოვნების ქურუმი“ გადასცა. წიგნაძე აგრეთვე ახალგაზრდობის და სტუდენტთა ბუდაპეშტის საერთაშორისო ფესტივალის ლაურეატია (1949). იყო ასევე სტალინური პრემიის ორგზის ლაურეატი (1948, 1951). 2007 წელს, ნინო ანანიაშვილის ინიციატივით, საერთაშორისო ასტრონომიულ კატალოგში „კოსმოსი-დედამიწა“ შეტანილ იქნა ვახტანგ ჭაბუკიანისა და ვერა წიგნაძის ვარსკვლავები, რომელიც „გედის თანავარსკვლავედში“ ორ უსახელო ვარსკვლავს მიენიჭა. ↑ 1.0 1.1 1.2 გუნია ნ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 314. ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტრო — ვერა წიგნაძე. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-06-19. ციტირების თარიღი: 2021-02-20. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ვერა წიგნაძე
ბაჰადურ-შაჰ I

ბაჰადურ-შაჰ I (დ. 14 ოქტომბერი, 1643, ბიჯაპური — გ. 27 თებერვალი, 1712, ლაჰორი) — დიდ მოგოლთა იმპერიის მე-8 იმპერატორი 1707–1712 წლებში, აურანგზებისა და ნავაბ ბაის მეორე ძე, თემურიდების დინასტიის წარმომადგენელი. ბაჰადური დაიბადა 1643 წელს, ბიჯაპურში. ბაბუის, შაჰ-ჯაჰანის მმართველობის პერიოდში დანიშნული იყო ლაჰორის მმართველად. ლაჰორში მან კარგი განათლება და სამხედრო პრაქტიკები მიიღო. 1670-1678 წლებში მართავდა დეკანისა და რაჯასტანის პროვინციებს. მამამისთან დაძაბული ურთიერთობის გამო არასოდეს განიხილებოდა ტახტის მემკვიდრედ. 1690-იან წლებში შეებრძოლა მარათჰებს, მაგრამ უშედეგოდ. 1702 წელს სამართავად გაგზავნეს ქაბულში, სადაც 1707 წლამდე დაჰყო. აურანგზების გარდაცვალების შემდეგ, 1707 წლის მარტში ბაჰადურმა ვერ შეძლო ძალაუფლების ხელში ჩაგდება, რადგან მისმა უმცროსმა ძმამ, მუჰამად აზამ-შაჰმა თავი იმპერატორად გამოაცხადა. 3 თვიანი ბრძოლის შემდეგ ბაჰადურმა შეძლო ძმის დამარცხება და სიკვდილით დასჯა. 1707 წლის 19 ივნისს ინდოეთმა ის აღიარა დიდ მოგოლთა მე-8 იმპერატორად. მისი 5 წლიანი მმართველობა გამოირჩეოდა მარათჰებთან ომებში განცდილი მარცხებითა და იმპერიის სრული რეგრესით. მამამისის დროს გამდიდრებული ხაზინა სწრაფად დააცარიელა ამბოხებულების წიააღმდეგ ბრძოლის ხარჯებმა. მოგოლთა ხელისუფლების სათავეში აღარ იყვნენ ისეთი სახელმწიფო მოღვაწეები, როგორებიც ბაჰადურის წინაპრებს (აქბარი, ჯაჰანგირი, შაჰ-ჯაჰანი და აურანგზები) ჰყავდათ. 1708 წელს მოგოლებს გამოეყო დეკანის ოლქი და მთლიანი ავღანეთი. 1708 წელს ბაჰადური თავად ჩაუდგა მოგოლებს სათავეში და გაილაშქრა სიქიზმის მიმდევარი სიხების წინააღმდეგ და მევატთან გაანადგურა მათი 25,000 კაციანი არმია. მოგოლებს დიდ პრობლემებს უქმნიდნენ რაჯპუტებიც, რომლებიც მძიმე გადასახადების გაუქმებას ითხოდნენ. 1712 წელს ლაჰორში მყოფი 69 წლის ბაჰადურ-შაჰი გარდაიცვალა, დაკრძალეს დელიში. მის შემდეგ დიდ მოგოლთა იმპერიას სათავეში ჩაუდგა მისი უფროსი ვაჟი, ჯაჰანდარ-შაჰი, რომელმაც ტახტზე ასვლისთანავე სიკვდილით დასაჯა თავისი 3 ძმა და ნათესავების დევნა დაიწყო. დიდ მოგოლთა იმპერია აურანგზები დიდ მოგოლთა იმპერატორების სია Faruqui, Munis D., The Princes of the Mughal Empire, 1504–1719, Cambridge University Press, ISBN 978-1-107-02217-1 Puri, B.N., A Comprehensive History of India: Comprehensive history of medieval India, Sterling Publishers, ISBN 978-81-207-2508-9 Singh, Raj Pal, The Sikhs : Their Journey Of Five Hundred Years, Pentagon Press, ISBN 978-81-86505-46-5 Bamber Gascoigne: Die Großmoguln. Glanz und Größe mohammedanischer Fürsten in Indien. Prisma-Verlag, München 1987, ISBN 3-570-09930-X. Stephan Conermann: Das Mogulreich. Geschichte und Kultur des muslimischen Indien. Beck, München 2006, ISBN 3-406-53603-4. https://www.britannica.com/biography/Bahadur-Shah-I http://storyofpakistan.com/bahadur-shah-i
დაღესტნური მთის ცხვარი

დაღესტნური მთის ცხვარი — წმინდამატყლიანი ცხვრის ჯიში. გამოყვანილია დაღესტანში 1934-1950 წლებში, ადგილობრივი (ღუნიბური) უხეშმატყლიანი ნერბის ვიურტემბერგულ ერკემალთან შეჯვარებით. ერკემლის ცოცხალი მასა 80-85 კგ, მაქსიმალური 130 კგ-მდე; ნერბისა 50-55 კგ, მაქსიმალური 95 კგ-მდე. მატყლი თეთრია, ერთგვაროვანი, 8,0-8,5 სმ სიგრძისა, ძირითადად მე-60 ხარისხისა. ნაპარსი იწონის — ერკემლისა 5,5-6,0 კგ, მაქსიმალური 10 კგ-მდე, ნერბისა 3,3 -3,5 კგ, მაქსიმალური 6,5 კგ. სუფთა მატყლის გამოსავალი 52-54%, ნაყოფიერება 130-135 ბატკანი 100 ნერბზე. დაღესტნური ცხვარი კარგად ეგუება მომთაბარე მოვლა-შენახვას. იყენებენ ადგილობრივი უხეშმატყლიანი ცხვრის გასაუმჯობესებლად, გავრცელებულია დაღესტანში. ქუმსიშვილი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 406-407.
მამია III დადიანი

მამია III დადიანი (გ. 1533) — ოდიშის ერისთავი 1512-1533, ლიპარიტ II დადიანის ძე. 1533 იანვარში იმერეთის მეფე ბაგრატ III-ის თაოსნობით მამია III დადიანმა გურიის ერისთავ მამია I გურიელთან ერთად ზღვით ჯიქეთში ილაშქრა. პირველ დღეს ბრძოლაში ქართველებმა გაიმარჯვეს, მეორე დღეს მამია III დადიანსა და მის ლაშქარს შორის უთანხმოება ჩამოვარდა და ოდიშის ლაშქარმა ბრძოლის ველი მიატოვა, ამის გამო ქართველები დამარცხდნენ, მამია III დადიანი მოწინააღმდეგეებმა ღალატით ხელთ იგდეს და მოკლეს. ბერაძე თ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 396.
დაღი

დაღი, დადაღვა — გახურებული რკინის იარაღით  შანთით ამომწვარი საკუთრების ნიშანი მსხვილფეხა საქონლის ბეჭზე, გავაზე ან თავკისერზე (წვრილფეხა საქონელზე საკუთრების ნიშანი ცნობილია სერის სახელწოდებით). ცხენის დადაღვა გავრცელებული იყო მთელ საქართველოში, განსაკუთრებით სამეგრელოში. ფეოდალურ ხანაში მხოლოდ მაღალი წოდების კუთვნილი საქონელი იდაღებოდა. ყმას შეეძლო ბატონისათვის დაღი გამოეთხოვა და სამაგიეროს „დაღის გადასახადი“ მიერთმია. ბატონყმობის გაუქმების შემდეგ შეძლებულმა გლეხებმა იწყეს ცხენის დადაღვა თავისი ნიშნებით ან თავისი გვარის პირველი ასოთი. დაღის წინასწარ ნახშირით ან ცარცით გამოსახავდნენ და შემდეგ შანთით ამოწვავდნენ. დაღის მზა ყალიბიც არსებობდა. მაკალათია მ., მესაქონლეობა მესხეთში (სამცხე-ჯავახეთი), კრ.: მასალები მესხეთ-ჯავახეთის ეთნოგრაფიული შესწავლისათვის, თბ., 1972; მაკალათია ს., სამეგრელოს ისტორია და ეთნოგრაფია, თბ., 1941; შამილაძე ვ., ალპური მესაქონლეობა საქართველოში, თბ., 1969 მაკალათია მ, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 407.