laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
რაშად მაჯიდი

რაშად მაჯიდი (რაშად მუსეიბ ოღლუ მაჯიდოვი აზერ. Rəşad Müseyib oğlu Məcidov; 1964 წლის 21 აგვისტო, აღჯაბaდი, აღდამის რაიონი) — მწერალი, ჟურნალისტი, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კულტურის დამსახურებული მოღვაწე, „525-ე გაზეთის“ მთავარი რედაქტორი, აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის თავმჯდომარის მოადგილე, აზერბაიჯანის პრესის საბჭოს თავმჯდომარე, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტთან არსებული ამნისტიის საკითხთა კომისიის წევრი. რაშად მაჯიდი 1964 წელს აღჯაბადის რაიონში დაიბადა. 1979 წლამდე აღდამში ცხოვრობდა, შემდეგ ბაქოში გადავიდა. 1981 წელს დაამთავრა ფიზიკა-მათემატიკის საშუალო სკოლა, 1988 წელს კი ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი. 1985 წლიდან დაიწყო მუშაობა ჟურნალში „მეცნიერება და ცხოვრება“ რედაქტორის პოზიციაზე, 1990 წლამდე მუშაობდა ამ ჟურნალის კორესპონდენტად. 1990-1991 წლებში მუშაობდა აზერბაიჯანის მხატვრული თარგმანისა და ლიტერატურული ურთიერთობის ცენტრის თავმჯდომარის მოადგილედ. 1991-1992 წლებში იყო გაზეთ „ადალათის“ („სამართალი“), შემდეგ კი გაზეთ „აზერბაიჯანის“ მთავარი რედაქტორის პირველი მოადგილე. 1992 წელს დააარსა „525-ე გაზეთი“. 1993 წელს გახდა აზერბაიჯანის პრესის კავშირის ხელმძღვანელი. 1994-1995 წლებში მუშაობდა აზერბაიჯანის მთარგმნელობით ცენტრში პასუხისმგებელ მდივნად. 1995 წლიდან „525-ე“ გაზეთის მთავარი რედაქტორია. 2003 წლის 15 მარტს, აზერბაიჯანის პრესის საბჭოს დამფუძნებელ ყრილობაზე (აზერბაიჯანის ჟურნალისტთა I კონგრესი) რაშად მაჯიდი იყო კონგრესის შეხვედრების ერთ-ერთი მთავარი წამყვანი, აქტიურად მონაწილეობდა ახლად შექმნილი ინსტიტუტის ორგანიზებასა და ჩამოყალიბებაში. ყრილობაზე რაშად მაჯიდმა, სადაც ის  აირჩიეს აზერბაიჯანის პრესის საბჭოს პირველი დირექტორთა საბჭოს წევრად, ხმების დიდი უმრავლესობით განაგრძო საქმიანობა დირექტორთა საბჭოს წევრად მომდევნო ყრილობებზე. აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ბრძანებით ორჯერ - 2004 და 2008 წლებში იყო პრეზიდენტთან არსებული მასმედიის განვითარების სახელმწიფო მხარდაჭერის ფონდის სამეთვალყურეო საბჭოს წევრი. ამავდროულად, ორჯერ - 2016 და 2020 წლებში - სახელმწიფოს მეთაურის ბრძანებით დაინიშნა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტთან არსებული ამნისტიის საკითხთა კომისიის წევრად, ასევე ორჯერ იყო წარმოდგენილი სახელმწიფო კომისიაში. 2004 წელს აზერბაიჯანის მწერალთა მე-11 ყრილობაზე აირჩიეს ახალგაზრდებთან მუშაობის ასოციაციის მდივნად. 2021 წლის ივლისიდან არის აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის თავმჯდომარის მოადგილე. 2022 წლის 24 სექტემბერს გამართულ აზერბაიჯანელ ჟურნალისტთა VIII კონგრესზე აირჩიეს აზერბაიჯანის პრესის საბჭოს თავმჯდომარედ. ის აღარ მოვა (ლექსები, თარგმნა სეიფედინ ალთაილიმ). ანკარა: გამომცემლობა „ბენგუ“; 2014 წელი; „ლა დონა!“ (თარგმანი: მაის ნურიევი, დავიდე გუალიტერი). მილანი: გამომცემლობა „Treditre editori“, 2015 წელი; გიჟი (ნარკვევები, თარგმნა მ. რიზა გოჩიმ) ანკარა: გამომცემლობა „ილესამ“, 2017 წელი; „კალმის გარეშე დაწერილნი“ (ესეები; თარგმნა იმდათ ავშარმა) სტამბოლი: თურქული ლიტერატურის ფონდი,  გამომცემლობა „ტურაი“, 2019 წელი; „თბილისის წვიმა“ (ლექსები, თარგმნა იმირ მამადლიმ); თბილისი: 2021 წელი. ↑ Rəşad Məcid. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-10-24. ციტირების თარიღი: 2023-02-27. ↑ Rəşad Məcid AYB-nin sədr müavini, Elçin Hüseynbəyli və Səlim Babullaoğlu katib təyin olunub ↑ Mətbuat Şurasının yeni sədri seçildi, İdarə Heyətinin 23 yeni üzvü müəyyənləşdi
იგლუ

იგლუ — კანადელი ესკიმოსების ზამთრის საცხოვრებელი. იგლუ შენდება თოვლის ბლოკებისგან და წარმოადგენს გუმბათისებრ კონსტრუქციას. როგორც წესი იგლუს დიამეტრია 3-4 მეტრი და სიმაღლე 2 მეტრამდე. ღრმა თოვლისას იგლუს შესასვლელი კეთდება თოვლში გათხრილი გვირაბის სახით, ხოლო თუ თოვლის საფარი არაა სქელი, მაშინ გარედან თოვლის ბლოკებისგან კეთდება დერეფანი, ეს იგლუს ქარისგან იცავს. თოვლი კარგი თბოიზოლატორია, ამიტომ როდესაც ჰაერის ტემპერატურა −40 −45 გრადუსია, შიგნით ტემპერატურა შესაძლოა მერყეობდეს −7-დან + 26 გრადუსამდე. იგლუს სპეციალურად არ ათბობენ. ცივი ჰაერის შემოდინება უზრუნველყოფს თოვლის შიდა ზედაპირის გაყინვას, რაც არ იძლევა იგლუს დადნობის საშუალებას. იგლუს ასაშენებლად აუცილებელია დიდხანს ნადები კარგად გამაგრებული თოვლი. ბლოკების დაჭრა ნებისმიერი მჭრელი ინსტრუმენტით შეიძლება. გამოჭრა იმ მხრიდან იწყება, საიდანაც ქარი უბერავს, რადგან აქ თოვლი უფრო მკვრივია. ხანდახან თოვლის ბლოკებთან ერთად ყინულიც გამოიყენება, რათა იგლუში სინათლემ შეაღწიოს. იგლუს ჭერში ტოვებენ ღია ხვრელს ვინტილაციისთვის და განათებისთვის. იგლუს არქიტექტურა უნიკალურია. მისი ბლოკები სპირალურად ლაგდება ისე, რომ კედლები თავისუფლად იტანს სახურავის სიმძიმეს, ხოლო ვინტილაცია არ აძლევს თოვლს გადნობის საშუალებას. იგლუში დასაძინებელი ადგილები ამაღლებულ პლატფორმაზეა, ვინაიდან თბილი ჰაერი ზემოთ ადის, ხოლო ცივი ქვემოთ ჩადის. ზოგი ტონები იგლუში ცხოველთა ტყავებს აფენენ მეტი სითბოსთვის. Richard Gv. Condon, Julia Ogina and the Holman Elders, The Northern Copper Inuit (ISBN 0-8020-0849-6) Igloo – the Traditional Arctic Snow Dome ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: იგლუ Building an Igloo, by Hugh McManners დაარქივებული 2010-06-19 საიტზე Wayback Machine. Field Manual for the U.S. Antarctic Program, Chapter 11: "Snow Shelters", pp. 140-145 დაარქივებული 2006-09-23 საიტზე Wayback Machine. Traditional Dwellings: Igloos (1)
ჩრდილოეთი ილოკოსი

ჩრდილოეთი ილოკოსი (ოფიციალურად ჩრდილოეთ ილოკოსის პროვინცია; ტაგალ. Lalawigan ng Ilocos Norte) ― ფილიპინების პროვინცია. მდებარეობს ილოკოსის რეგიონში. პროვინციის დედაქალაქია ლაოაგი. მდებარეობს კუნძულ ლუსონის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. აღმოსავლეთიდან კაგაიანი და აპაიაო ესაზღვრება, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან ― აბრის პროვინცია, ხოლო სამხრეთ-დასავლეთიდან ― სამხრეთი ილოკოსი. პროვინციის დასავლეთით დასავლეთ ფილიპინების ზღვა ესაზღვრება, ხოლო ჩრდილოეთით ლუსონის სრუტე მდებარეობს. ჩრდილოეთ ილოკოსის ფართობი 3 467.89 კმ²-ია. პროვინცია ლუსონზე, ილოკოსის რეგიონის ჩრდილოეთ ნაწილში მდებარეობს. ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან კაგაიანი ესაზღვრება, აღმოსავლეთიდან − აპაიაო, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან − აბრის პროვინცია, სამხრეთ-დასავლეთიდან − სამხრეთი ილოკოსი, დასავლეთიდან − სამხრეთ ჩინეთის ზღვა, ხოლო ჩრდილოეთიდან − ლუსონის სრუტე. ჩრდილოეთი ილოკოსი 21 მუნიციპალიტეტსა და 2 შემადგენელ ქალაქს მოიცავს. შედეგბა 559 ბარანგაისგან. პროვინციაში ორი საკანონმდებლო რაიონია. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a>
ამპატუანი (მაგინდანაო)

ამპატუანი (ოფიციალურად ამპატუანის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Ampatuan) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ მაგინდანაოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 28 941 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 11 ბარანგაის. Ampatuan Profile at the DTI Cities and Municipalities Competitive Index Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Ampatuan, Maguindanao : Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 19 January 2019.
ბულუანი

ბულუანი (ოფიციალურად ბულუანის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Buluan) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი სამხრეთ მაგინდანაოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 57 406 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 7 ბარანგაის. Buluan Profile at the DTI Cities and Municipalities Competitive Index Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Buluan, Maguindanao : Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 19 January 2019
დატუ-აბდულაჰ-სანგკი

დატუ-აბდულაჰ-სანგკი (ოფიციალურად დატუ-აბდულაჰ-სანგკის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Datu Abdullah Sangki) ― მუნიციპალიტეტი სამხრეთ მაგინდანაოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 30 117 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 10 ბარანგაის. Datu Abdullah Sangki Profile at the DTI Cities and Municipalities Competitive Index MMA Act No. 153 : An Act Creating the Municipality of Datu Abdullah Sangki in the Province of Maguindanao Philippine Census Information Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Datu Abdullah Sangki, Maguindanao : Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 19 January 2019.
დატუ-ანგალ-მიდტიმბანგი

დატუ-ანგალ-მიდტიმბანგი (ოფიციალურად დატუ-ანგალ-მიდტიმბანგის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Datu Anggal Midtimbang) ― მუნიციპალიტეტი სამხრეთ მაგინდანაოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 28 224 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 7 ბარანგაის. Datu Anggal Midtimbang Profile at the DTI Cities and Municipalities Competitive Index MMA Act No. 206 : An Act Creating the Municipality of Datu Anggal Midtimbang in the Province of Maguindanao Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2014-03-14 საიტზე Wayback Machine. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Datu Anggal Midtimbang, Maguindanao: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 19 January 2019.
დატუ-ჰოფერ-ამპატუანი

დატუ-ჰოფერ-ამპატუანი (ოფიციალურად დატუ-ჰოფერ-ამპატუანის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Datu Hoffer Ampatuan) ― მუნიციპალიტეტი სამხრეთ მაგინდანაოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 26 660 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 11 ბარანგაის. Datu Hoffer Ampatuan Profile at the DTI Cities and Municipalities Competitive Index MMA Act No. 220 : An Act Creating the Municipality of Datu Hoffer Ampatuan in the Province of Maguindanao 2007 Census Population Figures for Maguindanao COMELEC - Plebiscite results for 3 new Maguindanao towns COMELEC Resolution No. 8169 ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Datu Hoffer Ampatuan, Maguindanao : Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 19 January 2019.
ასეთი სიყვარული

ასეთი სიყვარული — ნინო ბასილიას ფილმი. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ორი მოხუცი ადამიანის ცხოვრებისეული ურთიერთობის მოკლე ჩანახატები. ამბავი 70 წლამდე მიღწეულთა გამხელილი სიყვარულის შესახებ. დოდო ჭიჭინაძე რამაზ ჩხიკვაძე ↑ ეროვნული ფილმოგრაფია
სიმა ეივაზოვა

სიმა ეივაზოვა (აზერ. Sima Rəhman qızı Eyvazova; დ. 2 ოქტომბერი, 1933, ბაქო — გ. 6 მაისი, 2009, ჟენევა) — საბჭოთა და აზერბაიჯანელი დიპლომატი, დამოუკიდებელი აზერბაიჯანის პირველი მუდმივი წარმომადგენელი გაეროში და სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციებში შვეიცარიაში. აზერბაიჯანის საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი. სიმა ეივაზოვა დაიბადა ბაქოში, ექიმის ოჯახში. დაამთავრა აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. მან კარიერა 16 წლის ასაკში დაიწყო. 23 წლის ასაკში - აზერბაიჯანის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის აგიტაციისა და პროპაგანდის განყოფილების ინსტრუქტორი იყო. 26 წლის ასაკში, ცენტრალური კომიტეტის გადაწყვეტილებით, სასწავლებლად გაგზავნეს სსრკ საგარეო საქმეთა სამინისტროს უმაღლეს დიპლომატიურ სკოლაში, რომელიც წარჩინებით დაამთავრა. მეოთხედ საუკუნეზე მეტი ხნის განმავლობაში მუშაობდა როგორც სსრკ საგარეო საქმეთა სამინისტროს ცენტრალურ ოფისში - მე-2 ევროპულ დეპარტამენტში სსრკ-სა და დიდ ბრიტანეთს შორის ურთიერთობების საკითხებზე, ასევე საგარეო უწყებებში. მუშაობდა საგარეო საქმეთა სამინისტროში - სსრკ-ს საელჩოებში ლონდონსა და სოფიაში, ასევე გაეროს შტაბ-ბინაში - ნიუ-იორკში, გაეროს ოფისებში ჟენევასა და ვენაში. ეივაზოვამ გაიარა დიპლომატიური სამსახურის ყველა ეტაპი - მესამე მდივანიდან პირველი დონის მრჩევლამდე. 1982 წელს აზერბაიჯანის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის I მდივანმა ჰეიდარ ალიევმა მიიწვია ის აზერბაიჯანის სსრ საგარეო საქმეთა მინისტრის პოსტზე. 1985 წლიდან 1993 წლამდე მუშაობდა ჟენევის გაეროს ოფისში პასუხისმგებელ თანამდებობაზე. 1994 წლის იანვრიდან სიმა ეივაზოვა მუშაობდა აზერბაიჯანის მუდმივ წარმომადგენლად ჟენევაში გაეროს ოფისში და შვეიცარიის სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციებში. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის ალიევის 1997 წლის 4 მარტის ბრძანებით იგი დაინიშნა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მუდმივ წარმომადგენლად ჟენევის გაეროს ოფისში და შვეიცარიის სხვა საერთაშორისო ორგანიზაციებში აზერბაიჯანის რესპუბლიკის საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩის წოდებით. მას მეგობრული ურთიერთობა ჰქონდა სხვა ცნობილ აზერბაიჯანელ დიპლომატებთან - თაჰირა თაჰიროვასთან და ელმირა გაფაროვასთან. სიმა ეივაზოვა საუბრობდა ექვს ენაზე, მათ შორის გაეროს სამი ოფიციალური ენაზე - რუსული, ინგლისური და ფრანგული. სიმა ეივაზოვა დამოუკიდებელი აზერბაიჯანის ისტორიაში პირველი პროფესიონალი დიპლომატია. ის არის პირველი და ერთადერთი არარუსი ქალი ყოფილი საბჭოთა კავშირიდან, რომელმაც დაამთავრა სსრკ საგარეო საქმეთა სამინისტროს უმაღლესი დიპლომატიური სკოლა აღნიშნული საგანმანათლებლო დაწესებულების მთელ ისტორიაში. 1991 წლის ოქტომბერში, ჟენევაში გაეროს ოფისში მუშაობისას, მან დატოვა საბჭოთა დიპლომატიური სამსახური და დარეგისტრირდა გაეროში, როგორც დამოუკიდებელი აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მოქალაქე, რითაც გახდა გაეროს პირველი თანამშრომელი სუვერენული აზერბაიჯანის ისტორიაში. ↑ AZƏRBAYCAN RESPUBLİKASI PREZİDENTİNİN FƏRMANLARI QƏBUL EDİLDİYİ TARİX 28.06.1999. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 27.02.2023. ციტირების თარიღი: 27.02.2023. ↑ PERMANENT REPRESENTATIVES AND AMBASSADORS TO THE UNITED NATIONS IN GENEVA ↑ Скандал с бывшим представителем Азербайджана в ООН
ეტიგოს ქედი

ეტიგოს ქედი (იაპონ. 越後山脈) — ქედი იაპონიაში, კუნძულ ჰონსიუს ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. მაქსიმალური სიმაღლე 2085 მ (მთა ნაკანოდაკე). სამხრეთ-აღმოსავლეთით ესაზღვრება ეტიგოს ვაკე. დანაწევრებულია მდინარეთა ღრმა ხეობებით. აგებულია გრანიტებითა და დიორიტებით. ქედზე გადადის როკუძიურიგოს უღელტეხილი (863 მ), რომელიც აკავშირებს ნიიგატისა და ფუკუსიმის პრეფექტურებს. ფართო გაგებით ეტიგოს ქედი ასაჰის, იიდეს, მიკუნისა და ტაიასუაკუს ქედების კრებითი სახელწოდებაა. 1000 მ-მდე ჭარბობს ფაროფოთლოვანი ტყე, ზემოთ წიწვოვანია; მწვერვალებზე ბუჩქნარისა და ვერანის რაყებია. დიდი ნაწილი სამთო ტურისტული ზონაა. ↑ 1.0 1.1 Echigo Mountains | Encyclopedia Nipponica www.kotobank.jp
დოდო ჭიჭინაძე

დოდო ჭიჭინაძე (დ. 28 დეკემბერი, 1924, ქუთაისი — გ. 3 ნოემბერი, 2009, თბილისი) — ქართველი კინოსა და თეატრის მსახიობი. საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1960). საქართველოს სახალხო არტისტი (1976). 1944–1945 დაამთავრა საქართველოს კინოსტუდიასთან არსებული კინომსახიობის სტუდია. 1950 წლიდან იყო კოტე მარჯანიშვილის თეატრის მსახიობი. თბილისში არსებობს მისი სახელობის ქუჩა. 1946: „დავით გურამიშვილი“ (ქეთევანი) რეჟისორები ნიკოლოზ სანიშვილი, იოსებ თუმანიშვილი 1949: „ბედნიერი შეხვედრა“ (ეთერი) რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილი 1954: „ჭრიჭინა“ (თინა) რეჟისორები სიკო დოლიძე, ლევან ხოტივარი 1955: „ცისკარა“ (მზია) რეჟ. სერგო ჭელიძე 1956: „ბაში-აჩუკი“ (ნინო) რეჟ. ლეო ესაკია 1959: „ნინო“ (ეთერი) რეჟ. ლეო ესაკია 1960: „შეწყვეტილი სიმღერა“ (დოდო, გურამის ცოლი) რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილი 1977: „სინემა“ რეჟ. ლიანა ელიავა 1983: „ცისფერი მთები ანუ დაუჯერებელი ამბავი“ რეჟ. ელდარ შენგელაია 1986: „ორომტრიალი“ (ქეთევანი) რეჟ. ლანა ღოღობერიძე 1987: „ბილიკი“ რეჟ. მამუკა მინდიაშვილი 1992: „ვალსი პეჩორაზე“ რეჟ. ლანა ღოღობერიძე 2000: „ნეტავ აღარ იწვიმოს“ რეჟ. მაია არჩვაძე 2000: „შური“ რეჟ. ზაზა მერაბიშვილი 2005: „გაფითრებული თებერვლის ლანდი“ (მარო მაყაშვილი) (დოკუმენტური ფილმი) რეჟ. გია ჭუბაბრია 2006: „ასეთი სიყვარული“ რეჟ. ნინო ბასილია 2006: „გამცილებელი“ რეჟ. სანდრო ჯანდიერი 2009: წარსული სიყვარულის გახსენება რეჟ. შოთა კალანდაძე 2009: კადრები კოსმოსში რეჟ. შოთა კალანდაძე 1960: საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი 1976: საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი 1999: ღირსების ორდენი ქართული კინოხელოვნების განვითარებაში, მის პოპულარიზაციაში შეტანილი პირადი დიდი წვლილის, ნაყოფიერი შემოქმედებითი და საზოგადოებრივი მოღვაწეობისათვის ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 403. დოდო ჭიჭინაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი დოდო ჭიჭინაძე [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია დოდო ჭიჭინაძე კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში დოდო ჭიჭინაძე — საქართველოს მშფოთვარე ჭირისუფალი
შრი-ლანკის პორტების სია

ქვემოთ მოცემულია შრი-ლანკის პორტების სია. შრი-ლანკაში პორტები და ნავსადგურები შრი-ლანკის მთავრობისა და შრი-ლანკის პორტების სააგენტოს დაქვემდებარებაშია. Sri Lanka Ports Authority Ministry of Ports & Aviation
აშუღ-ფერი

აშუღ-ფერი (აზერ. Aşıq Pəri; დაახ. 1811, სოფელი აშაღი მარალიანი, ყარაბაღის სახანო — 1847, შუშა, შემახას გუბერნია, რუსეთის იმპერია) — აზერბაიჯანელი აშუღი ქალი და პოეტი, აზერბაიჯანის ქალთა აშუღური სკოლის ერთ-ერთი გამოჩენილი წარმომადგენელი XIX საუკუნის I ნახევარში. ითვლება ქალთა აშუღური შემოქმედების ფუძემდებლად. აშუღ-ფერი დაიბადა სოფელ აშაღი მარალიანში (ახლანდელი ჯაბრაილის რაიონი) დაახლოებით 1811 წელს. ბავშვობიდან დაინტერესდა აშუღური ლექსებით. განათლება მიიღო მედრესეში, სადაც სწავლობდა არაბულსა და სპარსულს. 18 წლის ასაკში გადავიდა ყარაბაღის სახანოს დედაქალაქში - შუშაში. იქ ცხოვრობდა და მუშაობდა თავისი ხანმოკლე სიცოცხლის ბოლომდე, სადაც გარდაიცვალა 1847 წელს, 36 წლის ასაკში. თუმცა აშუღი ქალის ცხოვრებისა და მოღვაწეობის ზოგიერთი მკვლევარი ამტკიცებს, რომ მან სიბერემდე იცოცხლა. ფერის მამა, ჰაჯი საიადი, წვრილმანი ვაჭრობით იყო დაკავებული, რის გამოც მას ადგილობრივებმა მეტსახელად თაჯირი (ვაჭარი) ჰაჯი საიადი შეარქვეს. დედა - გიულისტანი თავისი დროის პროგრესულად მოაზროვნე ქალი იყო და ქალიშვილისთვის განათლების მიღებაში ხელი არ შეუშლია. აშუღ-ფერის შემოქმედებისა და ცხოვრების ერთ-ერთი მკვლევარი, ფირუდინ ბეი კოჩარლი თავის კვლევაში აღნიშნავს, რომ 25 წლის ასაკში ფერი დაქორწინდა მოლაზე, სახელად მუჰამედი. ქორწინებით ბედნიერი არ იყო. მოლას არ მოსწონდა, რომ მისი ცოლი წერდა ლექსებს და მონაწილეობდა პოეზიის საღამოებში, რის გამოც იგი ქმრისგან მუდმივ საყვედურებს იღებდა. შედეგად, მთელი მისი ტანჯვა გადაიზარდა ლექსებში, რაც ასახავდა ახალგაზრდა აშუღის რთულ ცხოვრებას. 1847 წელს აშუღ-ფერის გარდაცვალების შემდეგ, მისმა ძმებმა ქერბალაი ფერზალიმ და მაჰმუდმა მისი ცხედარი ჯაბრაილის მშობლიურ სოფელ მარალიანში ჩაასვენეს, სადაც დაკრძალეს. აშუღ-ფერი ყარაბაღის აშუღური გარემოს წარმომადგენლებს მიეკუთვნება, რომლებიც ცხოვრობდნენ და მოღვაწეობდნენ ყარაბაღში XIX საუკუნის პირველ ნახევარში. აშუღ-ფერის სახელი, რომელმაც გარკვეული როლი ითამაშა აზერბაიჯანული აშუღური პოეზიის განვითარებაში და ითვლება ერთ-ერთ პროფესიონალ ქალ აშუღად მოხსენიებულია მაჰსეთი განჯევისთან, ხურშიდბანუ ნათავანთან, ჰეირან-ხანუმთან და ფატმა კამინესთან ერთად. მისი ლექსების მხოლოდ მცირე ნაწილია შემორჩენილი დღემდე, ამიტომ ხალხში აშუღ-ფერის ცხოვრების შესახებ ბევრი ლეგენდა ვრცელდება. თავის ლექსებში აშუღი ადიდებდა ქალთა თავისუფლებისთვის ბრძოლას, ქალების ოცნებებს და მათ პოზიციას საზოგადოებაში. მან ლიტერატურაში შემოიტანა ახალი მოტივები და ხასიათი, აღწერა აზერბაიჯანელი ქალების ცხოვრების წესი, მანერები და ადათ-წესები. აშუღ-ფერის ხსოვნისადმი აზერბაიჯანში რეგულარულად იმართება მეჯლისები - შემოქმედებითი საღამოები. მისი ერთ-ერთი ორგანიზატორია აშუღ ულდუზ სენმეზი (გულიევა). ↑ 1.0 1.1 CERL Thesaurus — Consortium of European Research Libraries. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q60909659"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1127581"></a> ↑ Aşıq Pəri irsinə məhəbbətlə - Bakı - clb.az ↑ 3.0 3.1 Aşıq Pəri ↑ 4.0 4.1 Ашугская школа в Карабахе ↑ Aşıq Pəri məclisi. Aşıqlar və el şairləri. (tərtib edənlər N.Xatun, M.Əhmədov, Z.Yaqub). Bakı: Yazıçı, 1991, 440 s. ↑ Qarabağın ilk qadın şairi Bu, Aşıq Pəri sayılır ↑ Какие они – азербайджанки? ↑ В Баку прошел творческий вечер ашуга Улдуз Сёнмеза – ФОТО
დავით ჭავჭავაძე (დ. 1878)

დავით ზაქარიას ძე ჭავჭავაძე (დ. 12 სექტემბერი, 1878 — გ. 1921 შემდეგ) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, გენერალი. ჭავჭავაძეთა წინანდლის შტოს წარმომადგენელი. დაამთავრა თბილისის კადეტთა კორპუსი. რუსეთის იმპერიის სამხედრო სამსახურში იყო 1897 წლიდან. 1900 წელს დაამთავრა ნიკოლოზის საკავალერიო სასწავლებელი პირველი თანრიგით და ჩაირიცხა ნიჟეგოროდის 44-ე (1907 წლიდან — მე-17) დრაგუნთა პოლკში (კორნეტი, 1899; პორუჩიკი, 1903; როტმისტრი, 1911). მონაწილეობდა რუსეთ-იაპონიის ომში (1904-1905; დაიჭრა დალინის უღელტეხილზე 1904 წელს) და პირველ მსოფლიო ომში (1914-1918; დაიჭრა 1914 წელს). 1916 წელს მიიღო პოდპოლკოვნიკის, იმავე წელს — პოლკოვნიკის წოდება. 1916 წელს იყო ქართული ცხენოსანი პოლკის ჩამოყალიბების ინიციატორი და მეთაური. ამ შენაერთით მონაწილეობდა გენერალ ნიკოლოზ ბარათოვის ექსპედიციაში სპარსეთში. 1917 წელს პოლკოვნიკი ჭავჭავაძე დაბრუნდა საქართველოში. დამოუკიდებლობის წლებში (1918-1921) ჰქონდა გენერლის წოდება. საბჭოთა რუსეთის თავდასხმის პერიოდში, 1921 წლის თებერვალში პოლკოვნიკ ქაქუცა ჩოლოყაშვილთან ერთად გაიგზავნა დასავლეთ საქართველოში საკავალერიო ნაწილების ჩამოსაყალიბებლად. მოხერხდა ორი ესკადრონის შექმნა, თუმცა ამ დროისთვის ქართულ შეიარაღებულ ძალებს აღმოსავლეთი საქართველო უკვე დატოვებული ჰქონდათ. დაჯილდოებული იყო წმ. ანას IV (1904) და II (ხმლებით, 1905), წმ. სტანისლავის III (ხმლებითა და ბაბთით, 1905) და II (ხმლებით, 1905), წმ. ვლადიმირის IV (ხმლებითა და ბაბთით, 1905) და III (ხმლებით, 1917), წმ. გიორგის IV (1915) ხარისხის ორდენებით, გიორგის იარაღით (1916). ბახტაძე მ., საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918–1921) : ენციკლოპედია-ლექსიკონი, თბ.: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2018. — გვ. 525.
ლეო შერვაშიძე

ლეონიდე (ლეო) ალექსის ძე შერვაშიძე (დ. 16 ნოემბერი, 1910, პარიზი, — გ. 23 ივლისი, 2003, თბილისი) — ხელოვნების ისტორიკოსი, აფხაზეთის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი, აფხაზეთისა (1961) და საქართველოს (1983) ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე. დაიბადა იმხანად პარიზში მცხოვრები აფხაზი თავადის ოჯახში 1910 წელს. დაამთავრა თბილისის რკინიგზის სატრანსპორტო ინსტიტუტი (1945). 1948-1951 წლებში იყო ქართული ხელოვნების ისტორიის ინსტიტუტის (ახლანდ. გიორგი ჩუბინაშვილის სახელობის ქართული ხელოვნების ისტორიისა და ძეგლთა დაცვის ეროვნული კვლევითი ცენტრი) ასპირანტი, 1951 წლიდან — თანამშრომელი. 1957-1974 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აფხაზეთის ენის, ლიტერატურის და ისტორიის ინსტიტუტში მეცნიერ-თანამშრომლად, არქეოლოგიის, ეთნოგრაფიის, ანთროპოლოგიისა და ხელოვნების განყოფილების გამგედ. საქართველოს მხატვართა კავშირის წევრი 1963 წლიდან. შერვაშიძის სამეცნიერო კვლევის სფერო იყო ანტიკური და შუა საუკუნეების სახვითი ხელოვნება — ხელნაწერთა შემკულობა, მონუმენტური მხატვრობის ძეგლები, ქართული და აფხაზური ხელოვნება. მრავალი წელი მიუძღვნა ძველი ქალაქების — დიოსკურიისა და სებასტოპოლისის ნაშთების შესწავლას, მ. შ., არქეოლოგიურ კვლევა-ძიებას შავ ზღვაში. მუშაობდა აფხაზი და ქართველი წარჩინებულ გვარების გერბების მოძიება-აღდგენის საკითხებზე, შარვაშიძეთა გენეალოგიაზე. თავადაც ხატავდა, გამოფენებში მონაწილეობდა 1932 წლიდან. იყო არაერთი წიგნის ილუსტრატორი. შერვაშიძის ნამუშევრები დაცულია ს. ჯანაშიას სახელობის სახელმწიფო მუზეუმში, სოხუმის დ. გულიას სახელობის მუზეუმში. გარდაიცვალა 2003 წელს. ანდერძის თანახმად დაკრძალულია სოხუმში. შერვაშიძე, ლეონიდე (ლეო). გიორგი ჩუბინაშვილის სახელობის ქართული ხელოვნების ისტორიისა და ძეგლთა დაცვის ეროვნული კვლევითი ცენტრი
ეტიგოს ვაკე

ეტიგოს ვაკე, ნიიგატის ვაკე (იაპონ. 越後平野) — ალუვიური ვაკე იაპონიაში, ნიიგატის პრეფექტურაში. მდებარეობს კუნძულ ჰონსიუს ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. თითისტარისებრია. გადაჭიმულია იაპონიის ზღვის გასწვრივ ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ დაახლოებით 100 კმ-ზე, ხოლო აღმოსავლეთიდან დასავლეთისაკენ 10–25 კმ-ზე. ფართობი 2070 კმ². ჩრდილოეთისაკენ და სამხრეთისაკენ შევიწროებულია, ხოლო ცენტრისაკენ გაფართოებული. აგებულია მდინარე სინანოსა და აგანოს ალუვიონითა და ზღვიური დანალექებით. ატმოსფერული ნალექების წლიური რაოდენობა 1500–2000 მმ. ზამთარში მძლავრი თოვლის საბურველია. არის ნავთობისა და ბუნებრივი აირის საბადო. გვხვდება ბრინჯის, ბოსტნეული და ბაღჩეული კულტურების ნათესები. ვაკის ფარგლებში 1964 წელს მოხდა კატასტროფული მიწისძვრა. მჭიდროდ დასახლებული რეგიონია. ქალაქებიდან მნიშვნელოვანია ნიიგატა და ნაგაოკა. ↑ 1.0 1.1 Echigo Plain | Encyclopedia Nipponica www.kotobank.jp ↑ M 7.6 - 24 km NW of Murakami, Japan www.earthquake.usgs.gov ↑ Niigata Plain | Encyclopedia Nipponica www.kotobank.jp