laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მაცა

მაცა — უმარილო ხმიადი, რომელსაც ებრაელები რელიგიური ჩვეულების მიხედვით აცხობენ სააღდგომოდ. მაცა უმარილოდ, ხორბლის ფქვილისა და წყლისაგან მომზადებული თხელი, ხმელი პურის. აღსანიშნავია, რომ მაცისგან დამზადებული ფქვილი მაცამელი, ებრაული სარიტუალო პურობის განუყოფელი ნაწილია. მას ებრაელები მიირთმევენ პასექის დღესასწაულზე, ვინაიდან ამ დროს აკრძალულია საფუარზე დამზადებული პროდუქტების მიღება. მაცის მომზადების დროს, ფირფიტებს დანამავენ მდუღარე წყლით, მოასხამენ კვერცხს,გამოაცხობენ და სწორედ ასეთ მომზადებულ მაცას პურის ნაცვლად მიირთმევენ. მაცამელს სხვადასხვანაირად იყენებენ. მას ბრინჯის ნაცვლად ამატებენ ხორცისა და ბოსტნეულის კერძებში, აცხობენ ნამცხვრებს და ღვეზელებს. როგორც თორა მოგვითხრობს, ღმერთმა უბრძანა იუდეველებს შექმნათ ეს განსაკუთრებული უსაფუარო პური. პასექის დროს იგი იჭრება როგორც ბრტყელი, კრეკერის მსგავსი პური ან გამოიყენება კერძებში, როგორც პურის ტრადიციულ მატიოს ბურთულას სუპში. მაცოს სიმბოლიზმის მიღმა უამრავი ახსნა არსებობს. ერთი ისტორიულია: პასექი არის ეგვიპტედან გამოსვლის ხსოვნის ხსენება. ბიბლიური მონათხრობი ნათქვამია, რომ ებრაელებმა ეგვიპტე დატოვეს ნაჩქარევად და სამწუხაროდ ვერ დაელოდნენ თავიანთ პურის ცომს. ასევე, საფუარი სიმბოლოა კორუფციის და სიამაყის, როგორც საფუარი - "ტანჯვის პურის" ჭამა არის როგორც გაკვეთილზე თავმდაბლობა, ასევე მოქმედება, რომელიც თავისუფლებას აფასებს. მაცოს ორი ძირითადი ფორმა არსებობს. დასავლეთის ბევრ ქვეყანაში ყველაზე გავრცელებული ფორმაა მაცოს რთული ფორმა, რომელიც გარეგნულად და გემოვნებით არის კრეკერი და გამოიყენება ყველა აშკენაზურ და სეპარატისტულ ყველა საზოგადოებაში. იემენიელებმა და ერაყელმა ებრაელებმა ტრადიციულად შექმნეს რბილი მაცას ფორმა, რომელიც ბერძნულ პიტას ჰგავს ან ტანჯულას ჰგავს. რბილი მაცო მზადდება მხოლოდ ხელით და, ზოგადად, შამურა ფქვილით. მაზოს არომატიზებული ჯიშები იწარმოება კომერციულად, მაგალითად, ყაყაჩოს თესლი ან ხახვის არომატით. იწარმოება შვრიისა და დატრიალებული მაზოს კოზერული სერტიფიცირებით. შვრიის მაცო ზოგადად შესაფერისია მათთვის, ვისაც წებოვანა არ შეუძლია. ასევე ხელმისაწვდომია მთელი ხორბალი, ქატო და ორგანული მაზოზი. შოკოლადით დაფარული მაცო ბავშვებში ყველაზე საყვარელია, თუმცა ზოგი მიიჩნევს, რომ ის „გამდიდრებულია მაცოს“ და მას არ ჭამს პასექის დღესასწაულის დროს. შოკოლადისა და თხილის საკმაოდ განსხვავებულ ბრტყელ კონფიგურაციას, რომელიც წააგავს მაცოს, ზოგჯერ "შოკოლადის მაცოს" ეძახიან. მაცო შეიცავს, როგორც წესი, 111 კალორიას, დაახლოებით იგივეს, რასაც ჭვავის ხრაშუნა. ებრაელები, რომლებიც თავიდან აიცილებენ გემბროტების ჭამას, ჭამენ მაზოს კერძებს პასექის მერვე დღეს ისრაელის მიწის გარეთ, რადგან მერვე დღე არის რაბინული და არა თორას წარმოშობის. მეორე მსოფლიო ომის დასასრულს, ებრაელთა კეთილდღეობის ეროვნულ საბჭოს ჰქონდა მაცოს ქარხანა. ამერიკული ებრაული ისტორიული საზოგადოების თანახმად, ეს იყო ნიუ ჯერსის მანიქისტიცის მაცოს ქარხანა. ფესახი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მაცა Manischewitz Matzo Products
მიდი

მიდი, მედოსი (ბერძ. Μῆδος) — ბერძნული მითოლოგიის პერსონაჟი. მედეას და ეგეას ძე. ათინაში იგი გაეყარა იაზონს და შეირთო ეგეა, რომლისგან ეყოლა მიდი. თეზეოსთან მომდურების გამო, მედეა განაძევეს. მაშინ მას შეურიგდა იაზონი და ერთად დაბრუნდნენ კოლხეთს. აქ მაშინ მეფობდა პერსე, რომელსაც თავისი ძმა აჲეთისი ტახტიდან ჩამოეგდო. მედეამ უშველა მამას და ტახტი დაუბრუნა მერე წავიდა აღმოსავლეთს, კასპიის ზღვის პირად, და იქ დააარსა სამეფო, რომელსაც ეწოდა მედია ანუ მისის შვილის სახელი – მიდია. ფსევდო-აპოლოდორე, ბიბლიოთეკა APOLLODORE, LE DÉTAIL DE LA BIBLIOTHÈQUE (I, 9, 28). გაიუს იულიუს ჰიგინუსი, BIBLIOTHECA AUGUSTANA, Excerpta ex Hygini genealogiis, volgo fabulae. Textus: Hygini Fabulae ed. H. I. Rose, Lugduni Batavorum 1967 (editio tertia), (XXVI). ↑ მედეას შვილმა მიდმა, აპოლოდორის სიტყვით, დაიპყრა მრავალი ბარბაროსთა ქვეყნები, თავისს სამფლობელოს დაარქვა მიდია და თვითონ მოკვდა ინდოეთის ლაშქრობაში. ↑ მ. გ. ჯანაშვილი „საქართველოს ისტორია უძველეს დროითგან 985 წლ. ქრ. შ.“: ბ. ღმერთ-კაცნი. იბ. მედეა=მედია, ასული აჲეთისა. ტომი I, გვერდი: 95, 96.
მსტისლავ როსტროპოვიჩის საერთაშორისო ფესტივალი

მსტისლავ როსტროპოვიჩის საერთაშორისო ფესტივალი (აზერ. Mstislav Rostropoviç adına Beynəlxalq musiqi festivalı) — მუსიკალური ფესტივალი ბაქოში, რომელიც დაარსდა 2007 წლის დეკემბერს, და ეძღვნებოდა დიდი ბაქოელს, მსტისლავ როსტროპოვიჩს. ამ ღონისძიების საფუძველი იყო როსტროპოვიჩის მიერ 2006 წელს ბაქოში ორგანიზებული ფესტივალი, რომელიც ეძღვნებოდა დიმიტრი შოსტაკოვიჩის დაბადების 100 წლის იუბილეს. ფესტივალის ორგანიზატორია კულტურის სამინისტრო, მისტილავ როსტროპოვიჩის ფონდი და ჰეიდარ ალიევის ფონდი. ბაქოში ფესტივალში მონაწილეობის მისაღებად ყოველწლიურად უამრავი ცნობილი მუსიკოსი და შემსრულებელი ჩამოდის. ასევე, დამთვალიერებელს შეუძლია დატკბეს მსტისლავ როსტროპოვიჩის ფონდის სტიპენდიის მფლობელობის გამოსვლებით. ფესტივალის ფარგლებში ჩატარებული კონცერტები ტარდება ქალაქის საუკეთესო დარბაზებში. ↑ В Баку пройдет V Международный фестиваль Мстислава Ростроповича ↑ Программа международного фестиваля Ростроповича в Баку
ხოჯა

„ხოჯა“ (აზერ. Xoca) — აზერბაიჯანელი რეჟისორის, ANS-ის კომპანიების ჯგუფის პრეზიდენტ ვაჰიდ მუსტაფაევის ფილმი. გადაღებულია 2012 წელს კინოსტუდია Bakyfilm-ის სტუდიაში და მიეძღვნა ხოჯალის ხოცვა-ჟლეტას. ფილმი მოგვითხრობს ყარაბაღის ომის დროს ორი მოსიყვარულე წყვილის ტრაგიკულ ბედზე. „ხოჯა“ მიიჩნევა პირველი ნეოექსპრესიონიზმის ჟანრში გადაღებულ ფილმად, ისევე როგორც პირველი სრულმეტრაჟიან ფილმად, რომელიც ასახავს ხოჯალის მთელ ტრაგედიას. ↑ Юсифова Аксана. Вахид Мустафаев: «Словно я выполнил свой долг перед памятью наших шехидов».[მკვდარი ბმული]
ლანა როუდსი

ლანა როუდსი (ინგლ. Lana Rhoades; დ. 6 სექტემბერი, 1996, ჩიკაგო, აშშ) — ამერიკელი პორნომსახიობი. ნომინირებული იყო 40 ჯილდოზე, მათგან 7 მოიგო. 2020 წელს დროებით დაბრუნდა პორნოგრაფიაში. პორნოგრაფიული კარიერა დაიწყო 2016 წელს და დაასრულა 2018 წელს. მონაწილეობა მიღებული აქვს 271 ფილმში. 2016 — 2 Cute 4 Porn 4 2016 — A Taste Of Kink 2016 — Brothers and Sisters 3 2016 — Busty Nurses 3 2016 — Cum Swallowing Auditions 27 2016 — Dirty Talk 4 2016 — Flesh Hunter 14 2016 — Hot Models 2016 — Interracial Icon|Interracial Icon 3 2016 — Love Stories 5 2016 — Slut Puppies 11 2016 — Stacked 5 2017 — 406 Mulberry Rd 2017 — All Natural 2017 — Bad Lesbian 8 2017 — Faces Covered 5 2017 — Facialized 4 2017 — Glamour Solos 7 2017 — Hookup Hotshot New To The Internet 2017 — It’s a Sister Thing! 2 2017 — Just Like My Sister 2017 — Lana 2017 — Lana Rhoades Filthy Fantasies 2017 — Lana Rhoades Unleashed 2017 — Lesbian Seduction 2017 — Lust Unleashed 11 2017 — My Stepdaddy Punished My Pussy 2017 — Naturally Stacked Stories 2017 — Sensual Moments 6 2017 — Sex With My Trainer 2017 — Sexy Hotwife Stories 2017 — She Loves Anal 2017 — White Bitch Sandwich 6 2017 — Young and Beautiful 4 2018 — All Roads Lead To Lana 2018 — Anal Beauties 2018 — Art of Foreplay 2018 — Blacked Raw V3 2018 — Gangbang Me 3 2018 — Hot Bodies 3 2018 — Lana Desires of Submission 2018 — Moms In Control 8 2018 — Perfectly Trimmed Bush 5 2018 — Pornochic 28: Claire and Lana 2018 — Pure Sexual Attraction 7 2018 — Rubbing Down a Horny Slut 3 2018 — Teen Temptations 2018 — Ultimate Fuck Toy: Lana Rhoades ↑ Erotica X’s Couples Series 'Love Stories' Releases 5th Volume On DVD. AVN (2016-11-23). ციტირების თარიღი: 2018-11-03. ↑ Lana Rhoades Headlines Erotica X’s 'Sensual Moments 6'. AVN (2017-08-23). ციტირების თარიღი: 2018-11-03. ↑ Dan Miller. (2017-12-13) New Sensations Releases 'Sexy Hotwife Stories'. AVN. ციტირების თარიღი: 2018-11-03. ↑ Hard X’s ‘Hot Bodies’ Returns for Third Volume. AVN (2018-04-25). ციტირების თარიღი: 2018-11-03. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ლანა როუდსი ლანა როუდსი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ლინა როუდსი — ზრდასრულთა კინოფილმების მონაცემთა ბაზა
სანჯუ

სანჯუ (კორ. 상주시?, 尙州市?) — ქალაქი სამხრეთი კორეაში. მდებარეობს კიონსან-პუქტოს პროვინციაში. სანჯუ კორეის ისტორიაში მნიშვნელოვან როლს თამაშობდა. ცნობილია დასახლებები, რომლებიც თანამედროვე სანჯუს ტერიტორიის სილას ძველი კორეული სამეფოს მიერ დაპყრობის შემდეგ გაჩნდა. მაშინ აქ განლაგებული იყვნენ ტომობრივი გაერთიანებები: კორიონ კაია და საბოლგუკი. სილას მიერ კორეის გაერთიანების შემდეგ სანჯუ სილას დედაქალაქის გარშემო არსებული ცხრა რეგიონიდან ერთ-ერთი გახდა. ქალაქი მნიშვნელოვან სატრანსპორტო ხაზს წარმოადგენდა და აერთიანებდა კიონჯუსა და სუდოგვონს, დღევანდელი სეულის რაიონებს. სილას ეპოქის დასასრულს IX საუკუნის მიწურულს სანჯუში, ისევე როგორც მთელი ქვეყნის ტერიტორიაზე, დაიწყო აჯანყებები, რომელიც სანჯუს ციხის აღებით დასრულდა, რის შემდეგაც აჯანყებულებმა საბოლგუკის დამოუკიდებლობა გამოაცხადეს. სანჯუ მალე დაიპყრეს ჰუპექჩეს ჯარებმა. 1895 წელს სანჯუს მიანიჭეს სტატუსი „კუნ“. იაპონიის კოლონიური მმართველობის დროს ქალაქი თანდათანობით მოდერნიზირდებოდა. 1924 წელს აქ ააშენეს რკინიგზა და დაახლოებით ამავე დროს იქნა დაარსებული სანჯუს უნივერსიტეტი. 1945 წლის შემდეგ სანჯუს მნიშვნელობა ეტაპობრივად ეცემოდა. კორეის მნიშვნელოვანი სატრანსპორტო მაგისტრრალები ვითარდებოდა ქალაქისგან განცალკევებულად, ერთ-ერთი მათგანია კიონბუს ავტომაგისტრალი. ქალაქის ეკონომიკა კვლავ სოფლის მეურნეობაზე იყო დაფუძნებული. მიუხედავად ამისა სანჯუს მოსახლეობის აოდენობა იზრდებოდა და 1980 წელს მას ქალაქის სტატუსი მიენიჭა. სანჯუ მდებარეობს კიონსან-პუქტოს პროვინციის ჩრდილო-დასავლეთის საზღვართან, ესაზღვრება ჩჰუნჩჰონ-პუქტოს პროვინციას. საზღვრები აქვს ასევე პოინთან, კვესანთან, ოქჩონთან, იონდონთან, იეჩნთან, იისონთან და ქალაქებთან: მუნგიონი, კუმი, კიმჩჰონი. სანჯუს ცენტრი მდებარეობს მდინარე ნაკტოგანის ხეობაში. ქალაქის ლანდშაფტი ძირითადად მთიანია, ყველაზე მაღალი წერტილია მდინარე სონისანი - ზღვის დონიდან 1058 მეტრი. ქალაქის კლიმატი მუსონურია. საშუალო წლიური ტემპერატურა 12 - 13 °C-ია, მაქსიმალური საშუალო თიური ტემპერატურა აგვისტოში 26 °C-ია, მინიმალური საშუალო თიური ტემპერატურა იანვარში კი −3 °C. საშუალო წლიური ნალექი 1 050 მილიმეტრს აღწევს. სანჯუს ეკონომიკა ტრადიციულად სოფლის მეურნეობაა. ამჟამად სოფლის მეურნეობა რეგიონის ეკონომიკის ყველაზე მნიშვნელოვან სექტორს წარმოადგენს, რადგანაც მოსახლეობის თითქმის 40% ამ სფეროშია დასაქმებული. არანაკლებ მნიშვნელოვანი კულტურაა ბრინჯი, რომლი სანჯუში ორმოცდა სამი საგანმანათლებლო უმაღლესი სკოლაა განლაგებული. ამას გარდა, ჩვიდმეტი მუნიციპალური საშუალო სკოლა, რომელთაგან თითო-თითო გოგოებისა და ვაჟებიათვის ცალ-ცალკეა. ასევე, ქალაქში ხუთი კერძო სკოლაა, რომელთაგან მხოლოდ ერთში იღებენ განათლებას გოგოები და ბიჭები ერთად (ორი მხოლოდ გოგოებისთისაა, ორი კი ვაჟებისთის). ძველი სკოლების რაოდენობა კი თორმეტია. უმაღლესი განათლების მიღება სანჯუს უნივერსიტეტშია შესაძლებელი, რომელიც აგრონომიული სფეროს მიმართულებისაა. ქალაქში, მოსწავლეთა საერთო რაოდენობა დაახლოებით ოცი ათასს აღწევს. ქალაქის საიტი ↑ http://kosis.kr/statHtml/statHtml.do?orgId=110&tblId=DT_11001N_2013_A001&conn_path=I2
ევგენი აქუბარდია

ევგენი აქუბარდია (დ. 22 ნოემბერი, 1926, ჯვარი, დღ. წალენჯიხის მუნიციპალიტეტი — გ. 2009, თბილისი) — ქართველი ისტორიკოსი, მწერალი. 1953 წელს დაამთავრა გორკის სახელობის სოხუმის პედაგოგიური ინსტიტუტის ქართული ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი. 1955 წლიდან საოლქო გაზეთ „საბჭოთა აფხაზეთი“-ის რედაქციის თანამშრომელი, 1957 წლიდან კულტურის, ლიტერატურისა და ხელოვნების განყოფილების გამგე. აფხაზეთის კულტურის დამსახურებული მოღვაწე, საქართველოს კულტურის დამსახურებული მოღვაწე 1987 წელს. ასევე იყო გაზეთ „ტყვარჩელის მაღაროელი“-ის რედაქციის განყოფილების გამგე. 2000 წელს გადაეცა გიორგი შერვაშიძის სახელობის სახელმწიფო პრემია. „კოჩა“, თბილისი, „ეროვნული მწერლობა“, 2007. — 398 გვ.. — ISBN: 978-99940-0-884-1 „აკვანი“, — სოხუმი, „ალაშარა“, 1991. — 273 გვ. „განთიადისას“, სოხუმი, „აფხაზეთის სახელგამი“, 1961. — 132 გვ. ევგენი აქუბარდია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
აბდუშელიშვილები

აბდუშელიშვილები (მხ. რ. აბდუშელიშვილი) — ქართული გვარი. ძირითადად გავრცელებულია ჭიათურის, საჩხერის მუნიციპალიტეტებში და თბილისში, აგრეთვე ქუთაისში. გადმოცემის მიხედვით ირანული სახელიდან („აბდუშაჰილ“) მომდინარეობს: ალტერნატიული ფორმაა აბდუშელაშვილი, რომლის 53 წარმომადგენელი ცხოვრობდა საქართველოში 1995 წლის მონაცემებით. ამავე წელს 567 აბდუშელიშვილი იყო ცნობილი. 2019 წელს ფიქსირდება 600 აბდუშელიშვილი და არცერთი აბდუშელაშვილი. აბდუშელიშვილი მაისურაძე, ი., ქართული გვარსახელები, გვ. 16, თბ., 1990. ↑ სილაგაძე ა., თოთაძე, ა, გვარ-სახელები საქართველოში, გვ. 15, თბ., 1997. ↑ საინტერესო სტატისტიკა დაარქივებული 2020-05-24 საიტზე Wayback Machine. — სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტო
აბელიშვილები

აბელიშვილები (მხ. რ. აბელიშვილი) — ქართული გვარი. წარმოშობით ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ ოჟიოდან არის. გავრცელებულია გურჯაანის, თელავის მუნიციპალიტეტეტისა და თბილისის ტერიტორიაზე. პარალელურად ხმარებული ვარიანტია აბელაშვილი. 1995 წლისთვის საქართველოში ცხოვრობდა 101 აბელიშვილი. 2019 წელს ფიქსირდება 91. აბელიშვილი მაისურაძე, ი., ქართული გვარსახელები, გვ. 16, თბ., 1990. ↑ სილაგაძე ა., თოთაძე, ა, გვარ-სახელები საქართველოში, გვ. 15, თბ., 1997. ↑ საინტერესო სტატისტიკა დაარქივებული 2020-05-24 საიტზე Wayback Machine. — სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტო
აბელიშვილი

საკუთარი სახელი აბელიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსანდრე აბელიშვილი — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი ანტონინა აბელიშვილი — ქართველი მსახიობი ვასილ აბელიშვილი — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი ლევან აბელიშვილი — ქართველი ელექტროტექნიკოსი აბელიშვილები
ლაშა თაბუკაშვილი

ლაშა თაბუკაშვილი (დ. 23 ნოემბერი, 1950, თბილისი, საქართველო) — ქართველი მწერალი, დრამატურგი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (2015). დაიბადა 1950 წლის 23 ნოემბერს, რევაზ თაბუკაშვილისა და მედეა ჯაფარიძის ოჯახში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (თსუ) ფილოლოგიის ფაკულტეტი. იყო მწერალთა კავშირის უცხოეთთან ურთიერთობის განყოფილების რეფერენტი, ასევე კინომსახიობთა თეატრის ლიტერატურული ნაწილის გამგე. ჟურნალ „XX საუკუნესთან“ დააარსა მწერალთა კავშირის კლუბი „XX საუკუნე“ (1998). მისი ლიტერატურული დებიუტი შედგა 1969 წელს ჟურნალ „ცისკარში“ მოთხრობით – „მოკლეს ბიჭი“. სულ დაბეჭდილი აქვს ოცამდე მოთხრობა, რომელიც მრავალ ენაზეა ნათარგმნი. ლაშა თაბუკაშვილის პიესები ყოფილი საბჭოთა კავშირის თითქმის ყველა რესპუბლიკის აკადემიურ თეატრშია დადგმული, აგრეთვე ჩეხოსლოვაკიაში, გერმანიაში და ნათარგმნია მრავალ ენაზე. მისი ბიოგრაფია შეტანილია იუჯინ ო'ნილის სახელობის დრამატურგთა ცენტრის კატალოგში „100 ყველა დროის ცნობილი დრამატურგი“. კინომსახიობთა თეატრის ლიტერატურული ნაწილი, გამგე (1975-1981) კინოსტუდია ,,ქართული ფილმის მწერალთა შემოქმედებითი გაერთიანება, წევრი (1981-1986) მწერალთა კავშირი, წევრი (1978-1998) მწერალთა კავშირი, მდივანი (1986-1988) ჭრილობა დარაბებს მიღმა გაზაფხულია ძველი ვალსი ათვინიერებენ მიმინოს შენკენ სავალი გზები მაგრამ უფლება არ მოუცია... ნატაძრალზე მერე რა, რომ სველია, სველი იასამანი! თოვლივით თეთრი თოვლი ასტეროიდი სადღაც, ცისარტყელას მიღმა... ერთიც გაგვიცინე, გუინპლენ! (რომანი), - თბილისი, ინტელექტი, 2015 თოვლივით თეთრი თოვლი, თბილისი, ბაკურ სულაკაურის გამ-ბა, 2001 მერე რა, რომ სველია, სველი იასამანი, (პიესა 2 მოქმედებად), თბილისი, საარი, 1999 - ISBN 99928-39-03-1 შენსკენ სავალი გზები, თბილისი, მერანი, 1985 ლიტერატურული პრემია საბა „დრამატურგიის“ ნომინაციაში წიგნისათვის – „სადღაც, ცისარტყელას მიღმა...“, 2017 თე­ატ­რა­ლუ­რი პრე­მია „დურუჯი“, საუკეთესო ქართული თანამედროვე პიესა, 2010 "ათვინიერებენ მიმინოს" ("სულის სამჭედლო, ანუ სისხლი სისხლის წილ") შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემია, წლის საუკეთესო პიესა „დარაბებს მიღმა გაზაფხულია“, 2005 კომკავშირის პრემია ლაშა თაბუკაშვილი ეროვნული ფილმოგრაფია დაარქივებული 2016-04-04 საიტზე Wayback Machine. ლაშა თაბუკაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ლაშა თაბუკაშვილი - ლექსები, პოემები არ ვიცი რამ გადაგვარჩინა, ალბათ, მედეა ძალიან ლამაზი იყო წერილი ქეთი ნიჟარაძეს თაბუკაშვილი ლაშა (პიესები) დაარქივებული 2017-01-11 საიტზე Wayback Machine. ლაშა თაბუკაშვილი დაარქივებული 2021-05-07 საიტზე Wayback Machine. ↑ http://geocinema.ge//ka/persons/6731 ↑ დარაბებს მიღმა გაზაფხულია[მკვდარი ბმული] ↑ შენკენ სავალი გზები[მკვდარი ბმული] ↑ მერე რა, რომ სველია, სველი იასამანი![მკვდარი ბმული] ↑ სადღაც, ცისარტყელას მიღმა... ↑ ერთიც გაგვიცინე, გუინპლენ!
ბაჩო ოდიშარია

ბაჩო ოდიშარია (დ. 11 ოქტომბერი, 1991, თბილისი) — ქართველი კინოკრიტიკოსი, კულტურის პოლიტიკის მკვლევარი და ბლოგერი, ონლაინ-ჟურნალის, „Digital Culture“-ის მთავარი რედაქტორი. 2023 წლიდან საქართველოს კინემატოგრაფიის ეროვნული ცენტრის ფილმწარმოების დეპარტამენტის ხელმძღვანელი. ბაჩო ოდიშარია დაიბადა 1991 წლის 11 ოქტომბერს, ქალაქ თბილისში. სწავლობდა ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოციოლოგიის ფაკულტეტზე. 2017 წლიდან საზოგადოებრივ მაუწყებელზე მიჰყავს გადაცემა „ილუზიონი“. იგი აგრეთვე არის ტელეკომპანია „POSTV“-ის ანალიტიკის განყოფილების ხელმძღვანელი. ბაჩო ოდიშარია[მკვდარი ბმული] — „Espersona“ ბაჩო ოდიშარიას ბლოგები დაარქივებული 2016-11-18 საიტზე Wayback Machine. — „Digital Culture“ ბაჩო ოდიშარიას ბლოგები — „პირველი არხი“ ↑ ბაჩო ოდიშარია. „ესპერსონა“. ციტირების თარიღი: 23 ნოემბერი, 2019. ↑ „ბაჩო ოდიშარია კინოცენტრის ფილმწარმოების დეპარტამენტის ხელმძღვანელად დაინიშნა“. Tabula.ge. 20 ნოემბერი, 2023. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 13 თებერვალი, 2024. ციტირების თარიღი: 25 მარტი, 2024. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate=, |date=, და |archivedate=-ში (დახმარება) ↑ ბაჩო ოდიშარია. „პირველი არხი“. ციტირების თარიღი: 23 ნოემბერი, 2019.[მკვდარი ბმული] ↑ „პირველი არხის“ ეთერში გადაცემა „ილუზიონი“ ბრუნდება. „Liberali.Ge“ (24 ოქტომბერი, 2017). ციტირების თარიღი: 23 ნოემბერი, 2019.
ადილ ჯამილი

ჯამილოვ ადილ სავალან ოღლუ — აზერბაიჯანელი პოეტი, მთარგმნელი და ლიტერატურათმცოდნე, აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის წევრი (1985), აზერბაიჯანის ჟურნალისტთა კავშირის წევრი (1979), ოქროს კალმის გამარჯვებული (1998), აზერბაიჯანის დამსახურებული ჟურნალისტი (2015). ადილ ჯამილი დაიბადა 1954 წლის 8 ოქტომბერს აზერბაიჯანის ქალბაჯარის რაიონის სოფელ კილსალში. მან დაამთავრა საშუალო სკოლა და მე-9 საშუალო სკოლა მეინჩხეირში. სწავლობდა AUL-ს ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე (1972-1977). იგი გაიგზავნა „იაზიკის“ გამომცემლობის შეკვეთით. იყო პოეზიის განყოფილების რედაქტორი (1977-1990). გაზეთ „ჰაკკატის“ მთავარი რედაქტორი, გაზეთ „ბაკის“ კულტურის განყოფილების გამგე, გაზეთ „ბოზ კურტის“ რედაქტორი (1990-1993), აზერბაიჯანის სოფლის მეურნეობის სამინისტროში საგამომცემლო განყოფილების უფროსი (1993-1994), ბინაგადის საოლქო გაზეთის რედაქტორი (1994-2001). ამჟამად არის ლიტერატურის გაზეთის განყოფილების ხელმძღვანელი (2002 წლიდან). მიუხედავად იმისა, რომ მან საშუალო სკოლის წლებში დაიწყო მხატვრული მოღვაწეობა, მისი პირველი პრეს-ლექსი - „ბაჰარი“ გამოიცა 1970 წლის 22 მარტს გაზეთ „მინგაჩევრის შუქებში“. იგი ასევე მონაწილეობს ლიტერატურულ თარგმანში. გამოიცა თარგმანები რუსული, ბელარუსული, უზბეკური, ლათინური ამერიკის პოეზიიდან, გამოიცა გაზეთები, ჟურნალები და კოლექციები. აზერბაიჯანულ პრესაში გამოქვეყნებულია ყირგიზეთის ეროვნული გმირული ეპოსის „მანასის“ ზოგიერთი ნაწილი. მან დაასრულა თავისი გამოკვლევა „„მანასის“ ეპოსი და თურქული თხრობის ტრადიციის შესახებ“ და მიენიჭა ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხი (2004). ასევე ოცამდე მხატვრული ფილმი - „სიყვარულის ბოლო სიმღერა“ (თურქეთი), „სამრაატი“ (ინდოეთი), „მე-13 შვილიშვილი“ (ყირგიზეთი), „დაივიწყე დაბრუნება“ (მოლდოვა) და სხვა და თარგმნა მშობლიურ ენაზე. მისი ლექსები ნათარგმნი იყო ძმური საბჭოთა ხალხების ენებზე. როგორც მოგვითხრობს მენგაჩევირში მცხოვრები და მოღვაწე პოეტების პოეზიის მიმოხილვის კონკურსის გამარჯვებული (1976), მან მიიღო რესპუბლიკური წიგნის საზოგადოებისა და მინგაჩევრის ნათლის საპატიო გადაწყვეტილებები. იგი იყო მონაწილეობა ქუთაისში „მაიაკოვსკის პოეზიის დღეებში“ 1985, ხოლო ყირგიზეთში არსებული ეპოსის „მანასის“ 1000 წლის იუბილე 1995. 2015 წლის 30 დეკემბერს მას მიენიჭა აზერბაიჯანის საპატიო ჟურნალისტის წოდება. ↑ President. (30 dekabr 2015) Azərbaycan Respublikasının mədəniyyət xadimlərinə fəxri adların verilməsi haqqında Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Sərəncamı az. President.az. ციტირების თარიღი: 2015-12-30.
ალადინ აბასოვი

ალადინ ასლან-ოღლუ აბასოვი (აზერ. Ələddin Abbasov; დ. 5 მაისი, 1922 — გ. 13 ივლისი, 2014) — საბჭოთა და აზერბაიჯანელი თეატრისისა და კინოს მსახიობი, აზერბაიჯანის სსრ-ის დამსახურებული არტისტი, საპატიო ნიშნის ორდენის კავალერი (1959). დაიბადა 1922 წლის 5 მაისს განჯაში. 1939 წლიდან ასრულებდა მცირე როლებს კიროვაბადის დრამატულ თეატრში. მონაწილეობდა მეორე მსოფლიო ომში. ფრონტიდან დაბრუნების შემდეგ მან განაგრძო სამსახიობი კარიერა (შეასრულა 300-ზე მეტი როლი). 1971 წელს მიიღო აზერბაიჯანის სსრ-ის სახალხო არტისტის წოდება. 2005 წელს გახდა თეატრალური პრემია „ოქროს დერვიშის“ ლაურეატი. 2013 წელს მიენიჭა „ეროვნული კინოპრემია“ — აზერბაიჯანული კინოს უმაღლესი ჯილდო. გარდაიცვალა 2014 წლის 14 ივნისს განჯაში. იმავე დღეს განჯის დრამატულ თეატრში გაიმართა მსახიობის გამოსამშვიდობებელი ცერემონია. ალადინ აბასოვი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ალადინ აბასოვი — Кино-СССР ↑ Аладдин Аббасов — последнее интервью: «Я счастлив, что смог оставить свой след в искусстве» ↑ Аладдин Аббасов удостоен Национальной кинопремии
აჰმედ ისაევი

აჰმედ მამედ ოღლუ ისაევი — აზერბაიჯანელი მწერალი და პუბლიცისტი, აზერბაიჯანის ჟურნალისტთა კავშირის წევრი 1964 წლიდან, აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის წევრი (1992 წლიდან), აზერბაიჯანის საპატიო ჟურნალისტი (1987), „ოქროს ფანქარი“ (1974), „მაღალი ოსტატი“ (1995), ჰასან ბეი ზარაბის (1996) და არაზის (1999) უმაღლესი ლიტერატურის პრემიის ლაურეატი, AKTA–ს საპატიო დოქტორი 2003 წლიდან, განჯისა და ახალგაზრდული საქველმოქმედო საზოგადოების თავმჯდომარე 1992 წლიდან. აჰმედ ისაევი დაიბადა 1940 წლის 30 აგვისტოს ზაგატალის რაიონის სოფელ სუვაგილში. საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ მან დაიწყო თავისი კარიერა მეურნეობაში. იგი მუშაობდა სუვაგილის სოფლის კლუბის დირექტორად. 1959–1965 წლებში სწავლობდა აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. ჯერ კიდევ სტუდენტობის პერიოდში, მან მუშაობა დაიწყო კომუნისტურ გაზეთში 1963 წელს: იყო უმცროსი ლიტერატურათმცოდნე, მთავარი ლიტერატურათმცოდნე და განყოფილების ხელმძღვანელი. 1970–1990 წლებში მუშაობდა განჯა-გაზახის რეგიონში სპეციალურ კორესპონდენტად. 1990–1991 წლებში იყო გაზეთის რეპუბლიკა დამფუძნებელი და პირველი მთავარი რედაქტორი. გარკვეული პერიოდის განმავლობაში მუშაობდა გაზეთებში ცხოვრება და „დილა“. 1995 წლიდან არის გაზეთ აზერბაიჯანული რეგიონალური კორესპონდენტი. ის პრესაშია 1957 წლიდან. იგი ურჩევნია ისტორიულ საგნებს, დოკუმენტურ გამომცემლობას. ის არის ორი ათასზე მეტი გაზეთის და ჟურნალების სტატიების და ოცდაათზე მეტი წიგნის ავტორი. ჟურნალისტის ჩხრეკის თანახმად, მოკლემეტრაჟიანი ფილმი „წერილები ფრონტიდან“ გადაღებულია ლენინგრადის დოკუმენტურ სტუდიაში 1985 წელს და სპექტაკლი „ცარიელი ბარები“ (1988) დაიდგა განჯას სახელმწიფო დრამატულ თეატრში. იგი ეწვია თურქეთს (1974, 1992), საბერძნეთში (1977), საფრანგეთში (1985), ბულგარეთში (1987), ინგლისში (1994) სამთავრობო დელეგაციასთან და ჟურნალისტებთან. წარმოადგენდა აზერბაიჯანს გაზეთ უნიტას ფესტივალზე იტალიაში (1981) და საერთაშორისო მეცნიერების კურსები ეგვიპტეში (1995 წ.). 1999 წელს იგი წავიდა სალოცავი საუდის არაბეთში. მან გაიმარჯვა მრავალ შემოქმედებით კონკურსში. 1986 წელს იგი სსრკ კავშირის ჟურნალისტთა კავშირის მიერ დასახელდა წლის ჟურნალისტად. მან სამჯერ მიიღო მოსკოვის ჟურნალისტის სპეციალური დიპლომი (1977, 1981, 1982). ინტელექტუალთა რესპუბლიკური საზოგადოების საბჭოს (1999) დიპლომის „მე-20 საუკუნის საპატიო ინტელექტის“ გადაწყვეტილებით, კავკასია-მედიის საზოგადოებრივ გაერთიანებას მიენიჭა „პროფესიონალი ჟურნალისტი“ (2008). 1970 წელს მიენიჭა ღირსების მედალი და 2005 წლის პროგრესის პრიზი. მას მიენიჭა პრეზიდენტის 2006 წლის 11 დეკემბრის ბრძანებულება აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ილჰამ ალიევის ბრძანებულებით „აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სოციალურ და კულტურულ ცხოვრებაში გამორჩეული მომსახურებისთვის“. განმეორებით, ის იყო აზერბაიჯანელი ჟურნალისტების წარმომადგენელი, ხოლო 1982 წელს სსრ კავშირის ჟურნალისტთა კავშირის მეხუთე ყრილობა. იგი თექვსმეტი წლის ვადით აირჩიეს აზერბაიჯანის ჟურნალისტთა კავშირის გამგეობაში.