laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ნაითქროლერი

ნაითქროლერი (ინგ. Nightcrawler) კურტ ვაგნერი - გამოგონილი პერსონაჟი, კომიქსის წიგნის სუპერგმირი მარველის მსოფლიოში. ცნობილია Marvel Comics-ის მიერ გამოცემული გრაფიკული ნოველებიდან. შექმნილია მწერალი ლენ უინისა და ილუსტრატორი დეივ კოკრუმის მიერ. მისი დებიუტი გიგანტური ზომის იქს-ადამიანების (1975 წლის მაისი) პირველსავე ნომერში შედგა. მუტანტი ნაითქროლერი ფლობს ზეადამიანურ სიმარდესა და ტელეპორტაციის უნარს. მისი ფიზიკური მუტაცია მოიცავს ლურჯ თმას, სამ-თითიან ფეხებსა და ხელებს, ყვითელ თვალებსა და მოსაჭიდებელ კუდს. კომიქსის ადრეულ სერიებში ნაითქროლერი მხიარულ, აბეზარ მასხარად ევლინება მკითხველს. იგი ხმლით ბრძოლის ხელოვნებითაა გატაცებული. გერმანელი მუტანტი ნაითქროლერი კათოლიკეა. დებიუტიდან მოყოლებული იგი რეგულარულად მონაწილეობდა მარველის-მონათესავე კომიქსის წიგნებსა და ვიდეო თამაშებში. ნაითქროლერი რამდენიმეჯერ გამოჩნდა 1990-იანი წლების სატელევიზიო ანიმაციურ სერიალში იქს-ადამიანები, ევოლუციაში კი იგი ერთ-ერთი პირველხარისხოვანი პერსონაჟია. თანამშრომლობდა იქს-ადამიანებთან და ექსკალიბურთან. მსახიობი ალან კუმინგი ანსახიერებს პერსონაჟს 2003 წლის სრულმეტრაჟიან ფილმში იქს-ადამიანები 2. 2006 წელს, IGN.com-ის 25 საუკეთესო იქს-ადამიანის სიაში ნაითქროლერმა მე-7 ადგილი დაიკავა; 2008 წელს, მარველის ყველა დროის 10 საუკეთესო იქს-ადამიანს შორის კი მე-4. კომიქსის თანახმად, ნაითქროლერი წარმოშობით ბავარიის პატარა სოფელ ვინცელდორფიდანაა, ანიმაციური სერიებში ’იქს-ადამიანები’ - ნოიჰერცლიდან, ფილმში X2 კი პერსონაჟი საკუთარ წარსულს მუნიჩის ცირკს უკავშირებს. ნაითქროლერი Marvel.com-ზე.
ევროლიგა

1958 წელს ფრანგული გაზეთის „ეკიპის“ წინადადებით ფიბა-მ დააწესა ევროპის ქვეყნების ჩემპიონთა თასი, რომლის გამარჯვებულიც ჯილდოვდებოდა პრიზით - „ვერცხლის კალათი“. გათამაშების სისტემა მრავალჯერ შეიცვალა. 1958 - 1965 წლებში გუნდები თამაშობდნენ ოლიმპიური სისტემით, 1966-1976 წლებში მეოთხედფინლიდან იქმნებოდა ჯგუფები, რომლის გამარჯვებულებიც შემდეგ ოლიმპიური სისტემით აგრძელებდნენ ბრძოლას პრიზისათვის. 1977 წლიდან გუნდები პირველ და მეორე ეტაპზე ჯგუფებში ხვდებოდნენ ერთმანეთს და მეორე ეტაპის ორი საუკეთესო გუნდი ერთმანეთში არკვევდა თასის მფლობელს. 2000 წლამდე ტურნირს ხელმძღვანელობდა ფიბა. 2000/2001 წლების სეზონის წინ ფინანსური პრობლემების გამო სტარტი აიღო ორმა ტურნირმა: ფიბას ,, სუპროლიგამ’’ და ახლად შექმნილი ულების (Union des Ligues Européennes de Basket) ,, ევროლიგამ’’. კონფლიქტი კიდევ დიდხანს გაგრძელდა და წაგებული, როგორც ფინანსური , ისე სპორტული თვალსაზრისით ფიბა დარჩა. 2008/2009 წლების სეზონიდან მხარეები შეთანხმდნენ და ევროპის უპირველეს საკლუბო ტურნირს ულები-ევროლიგა დაერქვა. გუნდები ჯერ ორ ეტაპზე ჯგუფებში არკვევენ ოთხ უძლიერესს, რომლებიც შემდგომ ერთ ქალაქში ოლიმპიური სისტემით ათმაშებენ მთავარ პრიზს. საბჭოთა პერიოდში ამ ტურნირში სამჯერ მონაწილეობდა თბილისის ,,დინამო’’: 1959/1960 წლების გათამაშებაში დინამოელებმა პირველ წრეში დაამარცხეს ბუქარესტის ასა (83-87, 90-68), მეოთხედფინალში - პლოვდივის ,,აკადემიკა’’ (76-64, 72-69), ნახევარფინალში - ვარშავის ,,პოლონია’ (88-65, 64-61) და ფინალში დამარცხდნენ რიგის არმიელებთნ (51-61, 62-69). 1961/1962 წლების გათამაშებაში დინამოელებმა პირველ წრეში დაამარცხეს ბუქარესტის ,,სტიაუა’’ (77-76, 82-77), მეოთხედფინალში - სტამბოლის ,,დარუშაფაქა’’ (75-71, 77-62), ნახევარფინალში - მოსკოვის ცსკა (75-71, 77-66), ხოლო ფინალში დაამარცხეს მადრიდის ,,რეალი’’ (90-83). დინამოელთა შემადგენლობა ფინალურ მატჩში: ლევან მოსეშვილი (3 ქულა), გურამ მინაშვილი (9), ილარიონ ხაზარაძე (2), რევაზ გოგელია, ვალერი ალთაბაევი (17), ანზორ ლეჟავა (16), ლევან ინწკირველი (3), ვლადიმერ უგრეხელიძე (14), ალექსანდრე კილაძე (14), ალექსანდრე პეტროვი (12), ამირან სხიერელი. გუნდს წვრთნიდა - ოთარ ქორქია. 1962/1963 წლების გათამაშებაში დინამოელებმა მეოთხედფინალში დაამარცხეს მილანის ,,სიმენტალი’’ (65-70, 74-68), ხოლო ნახევარფინალში დამარცხდნენ მოსკოვის არმიელებთნ (59-76, 78-79). შენიშვნა: 1. 2000/2001 სეზონში ჩატარდა ორი ტურნირი. 2. გუნდებს რომლებსაც უწერიათ ორი ქვეყანა (მაგ. სსრკ, ლატვია), პირველი ნიშნავს იმ ქვეყანას რომელსაც წარმოადგენდა გუნდი მოცემულ წელს, ხოლო მეორე - ქვეყანას რომელასაც გუნდი წარმოადგენს დღევანდელ დღეს სპორტის ენციკლოპედია. თბილისი. 2006 Баскетбол. Справочник. Москва. изд. „ФиС“ 1982 Official Web Site FIBA Europe Sports123 დაარქივებული 2014-01-17 საიტზე Wayback Machine. შედეგების არქივი
სიროკო

სიროკო (იტალ. sirocco < არაბ. შარკ – აღმოსავლეთი) — სამხრეთის ან სამხრეთ-აღმოსავლეთის თბილი, ძლიერი ქარი, რომელიც უმთავრესად ქრის ხმელთაშუა ზღვის აუზში და უბერავს ჩრდილოეთ აფრიკის შიგა რაიონებისა და არაბეთის ნახევარკუნძულის უდაბნოებიდან. ხმელთაშუა ზღვაზე გადასვლის დროს სიროკო იძენს სინოტივეს, მაგრამ, მიუხედავად ამისა, ევროპის ხმელთაშუაზღვისპირეთის მრავალ ადგილას მაინც აჭკნობს მცენარეებს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 388.
არაბეთი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი არაბეთი შესაძლოა აღნიშნავდეს: არაბული სამყარო — არაბული ენისა და კულტურის გავრცელების რეგიონი საუდის არაბეთი — სახელმწიფო სამხრეთ-დასავლეთ აზიაში არაბთა გაერთიანებული საამიროები — სახელმწიფო სამხრეთ-დასავლეთ აზიაში არაბეთის ნახევარკუნძული — ნახევარკუნძული აზიაში ქვიანი არაბეთი — რომის იმპერიის ისტორიული პროვინცია
გერასიმე (შარაშენიძე)

მიტროპოლიტი გერასიმე (ერისკაცობაში — გიორგი რევაზის ძე შარაშენიძე; დ.20 მაისი, 1958, თბილისი) — საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელმთავარი, ზუგდიდისა და ცაიშის ეპარქიის მიტროპოლიტი, საქართველოს კათოლიკოს–პატრიარქის ქორეპისკოპოსი, საქართველოს საპატრიარქოს საფინანსო–ეკონომიკური საბჭოს თავმჯდომარე, საქართველოს საპატრიარქოს საგარეო საქმეთა განყოფილების ხელმძღვანელი. ანგელოზის დღე — 17 მარტი [ძვ. სტ. 4 მარტი] (ღირსი გერასიმე იორდანელის ხსენება); კათედრა ზუგდიდსა და ცაიშში, რეზიდენცია ზუგდიდსა და წალენჯიხაში. მიტროპოლიტი გერასიმე, ერისკაცობაში გიორგი რევაზის ძე შარაშენიძე, დაიბადა 1958 წლის 20 მაისს თბილისში. 1965-1975 წლებში სწავლობდა თბილისის 55-ე საშუალო სკოლაში, 1975-1980 წლებში საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ელექტროკავშირგაბმულობის ფაკულტეტზე, რომლის დამთავრების შემდეგ, 1980-1992 წლებში, სპეციალობის მიხედვით მუშაობდა სხვადასხვა საპასუხისმგებლო თანამდებობაზე თბილისსა და მოსკოვში. 1992-1997 წლებში გიორგი შარაშანიძე სტიქაროსნად მსახურობდა მოსკოვის აღდგომის, შემდეგ კი წმიდა გიორგის სახელობის ქართულ ეკლესიაში. 1997 წლის მარტში უწმინდესისა და უნეტარესის, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ილია II ლოცვა-კურთხევით განწესებულ იქნა ურბნისისა და რუისის ეპარქიაში. 1997 წლის 28 ივნისს ხაშურის იოანე ნათლისმცემლის სახელობის საკათედრო ტაძარში მთავარეპისკოპოსმა იობმა იგი ბერად აღკვეცა და უწოდა სახელი გერასიმე. 1997 წლის 20 ივლისს აკურთხეს იეროდიაკვნად. 1997 წლის 10 აგვისტოს კი მღვდელმონაზვნად და დაინიშნა წრომის ამაღლების სახელობის საკათედრო ტაძრის წინამძღვრად. 1998 წლის 17 იანვარს, უწმინდესისა და უნეტარესის ლოცვა–კურთხევით მღვდელმონაზონი გერასიმე საგარეჯო–გურჯაანის ეპარქიაში სოფელ პატარძეულის ეკლესიის მოძღვრად დაინიშნა. 1998 წლის 18 თებერვალს საგარეჯო გურჯაანის მთავარეპისკოპოს აბრაამის მიერ დაინიშნა საეპარქიო საბჭოს მდივნად. 1998 წლის 29 მარტს ეკლესიაში ერთგული მსახურებისათვის, უწმინდესმა და უნეტარესმა, საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა ილია II–მ სიონის საპატრიარქო ტაძარში მღვდელ მონაზონი გერასიმე აღამაღლა იღუმენის ხარისხში და დააჯილდოვა ოქროს ჯვრის ტარების უფლებით. 1998 წლის 8 ოქტომბერს საქართველოს სამოციქულო ეკლესიის წმ. სინოდის კრებაზე იღუმენი გერასიმე გამორჩეულ იქნა ზუგდიდისა და ცაიშის ეპარქიის ეპისკოპოსად. 2002 წლის 9 ივნისს ზუგდიდისა და ცაიშის ეპისკოპოსი გერასიმე დაინიშნა საქართველოს საპატრიარქოს საფინანსო-ეკონომიკური საბჭოს თავმჯდომარედ, შემდგომ საპატრიარქოს საგარეო საქმეთა განყოფილების თავმჯდომარედ. 2003 წლის ივლისიდან მეუფე გერასიმე საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ქორეპისკოპოსია. 2003 წელს დაინიშნა საქართველოს საპატრიარქოს საგარეო საქმეთა განყოფილების თავმჯდომარედ. 2006 წლის 11 ივნისს, სულთმოფენობის დღესასწაულზე, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქ ილია II-ის მიერ აყვანილ იქნა მთავარეპისკოპოსის ხარისხში. 2007 წლის 3 ივნისს აყვანილ იქნა მიტროპოლიტის ხარისხში. დაჯილდოებულია: საქართველოს, სერბეთის, საბერძნეთის, რუსეთის, უკრაინის, ჩეხეთისა და სლოვაკეთის საეკლესიო ორდენებით. მეუფე გერასიმე მიტროპოლიტი გერასიმე უწმინდესი და მეუფე გერასიმე მეუფე გერასიმე ათონელ ბერებთან ერთად მეუფე გერასიმე ვატოპედის მონასტერში მეუფე გერასიმე ათონზე საქართველოს ეკლესიის წმინდა სინოდი გაზეთი "ღია ბოქლომი ", # 3, 12 მარტი, 2007 წელი patriarchate.ge // გერასიმე – ზუგდიდისა და ცაიშის მიტროპოლიტი
პიპრისებრნი

პიპრისებრნი, მანაკინისებრნი (ლათ. Pipridae) — ფრინველთა ოჯახი ბეღურასნაირთა რიგისა. ოჯახში 21 გვარის 61 სახეობაა. გავრცელებულია ცენტრალურ და სამხრეთ ამერიკის ტროპიკულ ტყეებში. მათი სხეულის სიგრძე 8-16 სმ, მასა 7-40 გ აღწევს. ბინადრობენ ხშირ ბუჩქნარებში. ბუდეს აკეთებენ ხეებზე. გამრავლების პერიოდში მამლები ტიხტიხებენ. დედალი დებს 2 კვერცხს. იკვებებიან მწერებით, მცენარეული საკვებით (კენკრა, პატარ-პატარა ნაყოფები). ჟორდანია რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 68.
ტრირის წმინდა პავლეს ეკლესია

წმინდა პავლეს ეკლესია არის ქალაქ ტრირში მდებარე გვიანი ბაროკოს ხანის სამრევლო ეკლესია, რომლის ინტერიერი ბალთაზარ ნოიმანმა დააპროექტა. მრავალი საუკუნის განმავლობაში დღევანდელი წმინდა პავლეს ეკლესიის ადგილას სხვადასხვა შენობები იდგა, ხოლო 1804 წელს აქ სამონასტრო ეკლესია აშენდა. ქალაქ ტრირის წმინდა პავლეს ეკლესიას გერმანულად Sankt Paulin [ზანქტ პაულინი] ჰქვია. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ტრირის წმინდა პავლეს ეკლესია ხედი ჩრდილოდასავლეთი მხრიდან ხედი სამხრეთდასავლეთი მხრიდან ხედი სამხრეთაღმოსავლეთი მხრიდან ხედი პეტრისბერგიდან (ქართ. „პეტრეს მთიდან“) წარწერა მთავარ შესავლელთან „BASILICA SANCTI PAULINI“, „წმინდა პავლეს ეკლესია“ საკურთხეველი ორგანი კრ. თ. შეფლერის (Christoph Thomas Scheffler) ფრესკა ჯვარცმის ფრესკა რომანული აკლდამა სივრცე რომანული აკლდამის წინ საჟამნოს შიდა სივრცე
პოლარისი (პერსონაჟი)

პოლარისი (ლორნა დეინი) — Marvel Comics-ის სუპერგმირი, იქს-ადამიანების წევრი. შექმნილია მწერალი არნოლდ დრეიკისა და ილუსტრატორი ჯიმ სტერანკოს მიერ. პირველად გამოჩნდა შემზარავი იქს-ადამიანების 49-ე ნომერში (1968 წლის ოქტომბერი). მუტანტ პოლარისს მაგნეტიზმის მართვა შეუძლია. დიდი ხნის მანძილზე იგი ეჭვობდა, რომ მაგნეტო მისი ბიოლოგიური მამაა. ლორნას ხანგრძლივი, რთული ურთიერთობა აკავშირებს იქს-ადამიანების ჰავოკთან. ეს უკანასკნელი მისი შეყვარებულია. როგორც მაგნეტოს ქალიშვილი, პოლარისი ალისფერი ჯადოქრისა და კვიკსილვერის ნახევარდაა. პოლარისი Marvel-ის სამყაროს ვიკიში
შამგონა

შამგონა — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ზუგდიდის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი. იგი მდინარე ენგურსა და რუხისწყალს შორის მოქცეული საქართველოს ერთადერთი კუნძულია, რომელზეც ცალკე დასახლებული პუნქტია გაშენებული. შამგონა ესაზღვრება გალის მუნიციპალიტეტის სოფლებს — სიდასა და თაგილონს. ეს პატარა კუნძული XVII საუკუნის ნახევარში წყალდიდობის შედეგად წარმოიშვა. წინათ შამგონის ტერიტორია ნახევარკუნძულს წარმოადგენდა. წარსულში კუნძული დაფარული ყოფილა ტყით და უნაყოფო ვენახით, რომელსაც „შამგუს“ უწოდებდნენ. ვენახის სახელწოდების მიხედვით „შამგონად“ იწოდა. კუნძულზე მოსახლეობა XVII საუკუნის მიწურულს გაჩნდა. გადმოცემით პირველი მოსახლე გვარად მიჯგვარია ყოფილა. XVIII საუკუნის შუა ხანებში დაარსდა ეკლესია, რომელიც შემდგომში ერთ-ერთი წყალდიდობის დროს დანგრეულა. ეკლესია კვლავ აშენდა სოფლის სასაფლაოს ტერიტორიაზე. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1605 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ 2.0 2.1 საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
პორფირიონი

პორფირიონი, ხონთქრის ქათამი (ლათ. Porphyrio porphyrio) — ლაინასებრთა ოჯახის ფრინველი. გავრცელებულია სამხრეთ ევროპაში, სამხრეთ აზიაში, აფრიკაში, ავსტრალიასა და დასავლეთ პოლინეზიაში, აღმოსავლეთ დაღესტანსა და აზერბაიჯანში, სამხრეთ-აღმოსავლეთ თურქმენეთში. წინათ საქართველოში გვხვდებოდა ჯანდარისა და კუმისის ტბებზე. პორფირიონი ბინადრობს ზღვებისა და მტკნარი წყალსატევების პირას, ხშირ ლერწამ-ლელქაშში, ბუდეს იკეთებს მიწაზე. მისი სხეულის სიგრძე 45 სმ აღწევს. ცხოვრობენ წყვილებად, აპრილში დედალი დებს 5-7 (ჩვეულებრივ 3-5) კვერცხს, კრუხობს ორივე მშობელი 22-25 დღე-ღამეს. იკვებება მცენარეული საკვებით, უმნიშვნელო რაოდენობით მწერებით. მეტად იშვიათად ჭამს ბაყაყს, ფრინველის მართვეს. შეტანილია „წითელ წიგნში“. ჟორდანია რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 171.
კატერინ სიაჩოკე

მარია ალექსანდრა კატერინ სიაჩოკე (ესპ. Catherine Siachoque; დ. 21 იანვარი 1972, ბოგოტა) — კოლუმბიელი მსახიობი და მოდელი. განსაკუთრებით ცნობილია თავისი როლებით მრავალრიცხოვან ესპანურენოვან ტელენოველებში. იგი ფელიქს სიაჩოკეს და ბლანკა გაეტეს უფროსი ქალიშვილია და ჰყავს სამი ძმა. სიაჩოკე 1999 წლის 4 ივლისიდან დღემდე არგენტინელი მსახიობისა და რეჟისორის მიგელ ვარონის მეუღლეა. კატერინ სიაჩოკე დაიბადა 1972 წლის 21 იანვარს კოლუმბიის დედაქალაქ ბოგოტაში. პერველად ტელესერიალში გამოჩნდა 1994 წელს. სიაჩოკეს ერთ-ერთი ბოლო ნამუშევრებია სტუდია ტელემუნდოს მიერ გადაღებული სერიალები, როგორებიცაა : „სახლი მეზობლად“, „სად არის ელისა?“, „უმკერდოდ სამოთხე არ არსებობს“, „სხვისი ცოდვები“, „ვნებათა მიწა“, „სიყვარულის გაკვეთილები“, „შურისძიება“, „სიყვარული უდაბნოში“ და სატელევიზიო დამოუკიდებელი სერიებისგან შემდგარი პროგრამა „გადაწყვეტილებები“. იგი სერიალებში უფრო ცნობილია უარყოფითი პერსონაჟების, სერიალის წამყვანი ალქაჯების თამაშით, და პოპულარობა სწორედ ამ როლებმა მოუტანეს. ბოლო 10 წელი უარყოფითი როლების თამაშის შემდეგ, მან ერთ-ერთ ბოლო სერიალში განასახიერა დადებითი პერსონაჟის სახე, მთავარი გმირის დედა ილდა სანტანა ტელემუნდოს ტელენოველაში „უმკერდოდ სამოთხე არ არსებობს“. ტელემუნდოს ახალ სერიალში „სახლი მეზობლად“ იგი ასევე დადებით როლს თამაშობს. სიაჩოკე 2014 წელს დაუბრუნდა ეკრანებს ტელემუნდოს ახალ სერიალში „მაფიაზე გათხოვილი“, რომლის გადაღებებიც 2014 წლის თებერვლიდან ამავე წლის აგვისტომდე მიმდინარეობდა, სერიალის პრემიერა აშშ-ში ტელემუნდოს არხზე 8 ივლისს შედგა და 1 დეკემბერს დასრულდა. 2015 წლის აპრილიდან კატერინ სიაჩოკე მეუღლესთან ვარონისთან ერთად მექსიკაში გადავიდა საცხოვრებლად, სადაც ვარონი ტელემუნდოს ახალი სერიალის „რკინის ქალბატონის“ მეორე სეზონის რეჟისორია. 2016 წელს სიაჩოკე ტელემუნდოს ეკრანებს დაუბრუნდება სერიალით „სამოთხე უმკერდოდაც არსებობს“, 2009 წლის ფენომენის „უმკერდოდ სამოთხე არ არსებობს“-ის გაგრძელება, რომლის სიუჟეტიც 14 წლის შემდეგ ვითარდება. 2017-2018 წლებში სიაჩოკე სერიალ „სამოთხე უმკერდოდაც არსებობს“, მეორე და მესამე სეზონებში იღებს მონაწილეობას. კატერინ სიაჩოკე კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში Telemundo Website Official "Sin Senos No Hay Paraíso" Website დაარქივებული 2009-01-17 საიტზე Wayback Machine. Official "Tierra de Pasiones" Website დაარქივებული 2009-01-21 საიტზე Wayback Machine.
სენაკისა და ჩხოროწყუს ეპარქია

სენაკისა და ჩხოროწყუს ეპარქია – მდებარეობს სამეგრელოში, ისტორიული კოლხეთის სამეფოში, ოდიშის დაბლობზე და მოიცავს სამეგრელოს ქალაქებს – სენაკს, ჩხოროწყუს და მათ მიმდებარე ტერიტორიას. სენაკისა და ჩხოროწყუს ეპარქიას აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ჭყონდიდის, დასავლეთიდან - ზუგდიდისა და ცაიშის, ფოთისა და ხობის, ჩრდილო–აღმოსავლეთიდან – ცაგერისა და ლენტეხის, ჩრდილო–დასავლეთიდან – მესტიისა და ზემო სვანეთის, სამხრეთიდან - შემოქმედის ეპარქიები.ეპარქიის ტერიტორია მოიცავს მდინარეების ხობისწყლისა და ტეხურის შუა დინების, და ნაწილობრივ, მდინარე რიონის აუზებს, რაც ძველი ქართული სამეფოს ეგრისის, იმავე ლაზიკის ცენტრალურ ნაწილს წარმოადგენს. აფხაზეთის საკათალიკოსოს ჩამოყალიბების შემდეგ, მთელ დასავლეთ საქართველოში მისი იურისდიქცია გავრცელდა, ხოლო საქართველოს ტერიტორიაზე დაფუძნებული ბერძნული სამღვდელმთავროების ქართულით შეიცვალა. თანამედროვე სენაკისა და ჩხოროწყუს ეპარქიის ტერიტორიის იმჟამინდელი მოსახლეობა ცაიშისა და ჭყონდიდის ეპარქიების შემადგენლობაში ითვლებოდა. როდესაც საქართველო სამეფოებად და სამთავროებად დაიყო, სენაკის ტერიტორიაზე არსებული უკვე გაყოფილი ეგრისის სამეფოს ძველი დედაქალაქი ციხეგოჯი, XVI–XVIII საუკუნეში ოდიშის მთავართა - დადიანთა რეზიდენცია გახდა. ამ დროიდან ჩრდილო კავკასიელ მთიელთა შემოსევებით შევიწროებული აფხაზეთის კათალიკოსი იძულებული ხდებოდა თავშესაფარი შედარებით უსაფრთხო ადგილას ეძია და უპირველესი მღვდელმთავარი ღვთისმსახურებას ხშირად სენაკში აღასრულებდა. საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის გაუქმების შემდეგ ეს მხარე 1823 წელს ჩამოყალიბებულ სამეგრელოს ეპარქიაში იყო გაერთიანებული. 1874 წლის მაისის თვეში რუსეთის ეკლესიის წმიდა სინოდის განჩინებით გაუქმებული სამეგრელოს ეპარქია იმერეთის ეპარქიას მიუერთეს, ხოლო 1885 წლიდან შექმნილი გურია–სამეგრელოს ეპარქია სენაკისა და ჩხოროწყუს ტერიტორიებსაც აერთიანებდა. 1917 წელს საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის ავტოკეფალიის აღდგენის შემდეგ განახლდა ჭყონდიდის ეპარქია, რომელიც მთლიანად მოიცავდა სამეგრელოს ტერიტორიას. 1995 წელს საქართველოს ეკლესიის წმიდა სინოდის გადაწყვეტილებით ჭყონდიდის ეპარქიის საფუძველზე, მის ტერიტორიული გაყოფის შედეგად, აღდგა ძველი სამღვდელმთავროები: ზუგდიდისა და ცაიშის, ფოთისა და სენაკის, და საკუთრივ ჭყონდიდისა. 2003 წ. 18 აგვისტოს, საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის წმიდა სინოდის კრების განჩინებით, ჭყონდიდისა და ფოთი-სენაკის ეპარქიათა ხელახალი ტერიტორიული გადანაწილების საფუძველზე ჩამოყალიბდა სენაკისა და ჩხოროწყუს ეპარქია. ახალდაარსებული ეპარქიის საჭეთმპყრობლად წმიდა სინოდმა გამოარჩია არქიმანდრიტი შიო მუჯირი. საქართველოს ეპარქიები
ჭყონდიდის ეპარქია

ჭყონდიდის ეპარქია – მდებარეობს სამეგრელოს ცენტრალურ ნაწილში და მოიცავს მუნიციპალიტეტებს: მარტვილს, აბაშასა და მათ მიმდებარე ტერიტორიას. ეპარქიის საკათედრო ტაძარი მარტვილში მდებარეობს. ჭყონდიდის ეპარქიას აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ხონისა და სამტრედიის, დასავლეთიდან ზუგდიდ-ცაიშის, ჩრდილოეთიდან მესტიისა და ზემო სვანეთის, სამხრეთიდან ფოთი-ხობის და შემოქმედის ეპარქიები. საეკლესიო ტრადიცია ქრისტიანობის ქადაგებას ამ მხარეში წმინდა მოციქულ ანდრია პირველწოდებულს მიაწერს. პირველი ეკლესია წმინდა მოციქულს მთელს ეგრისში ცნობილი კერპის - მუხის ხის, მეგრულად „ჭყონი დიდი“ მოკვეთილი მასალისგან აუგია. გადმოცემით, მისი სახელწოდებაც „ჭყონდიდი“ სწორედ აღნიშნულ ფაქტს უკავშირდება. IV საუკუნიდან ქვეყნის მოქცევასთან ერთად ეს კუთხეც გაქრისტიანდა, მაგრამ VI ს. II ნახევრიდან ამ მხარეში დაარსებულ ბერძნულენოვან ეპარქიებს შორის გადანაწილდა. აფხაზთა მეფეების მიერ IX-X საუკუნეებში ამ მხარეში დაარსებულ ქართულენოვან ეპარქიათა შორის (მოქვი, ბედია, ცაიში...) ჭყონდიდი ოდიშის უპირველეს სამღვდელმთავრო ეპარქიად ითვლებოდა. ჭყონდიდის სამღვდელმთავრო კათედრა დაარსებიდან (X ს.), მთელი მისი არსებობის მანძილზე უმნიშვნელოვანესი და დასავლეთ საქართველოს ერთ-ერთი უპირველესი ეპარქია იყო. ჭყონდიდელი მღვდელმთავრის დიდი გავლენისა და ავტორიტეტის გამო წმინდა მეფე დავით აღმაშენებელმა უმაღლესი საერო თანამდებობა - მწიგნობართუხუცესობა მიანდო და მეფის შემდეგ სამეფოს პირველ პირად აქცია. შემდეგში მეფე დავითმა ჭყონდიდელს კიდევ ორი ეპარქია - ბედია და ალავერდი დაუქვემდებარა, რაც მისი მზარდი გავლენის მიმანიშნებელია. ჭყონდიდელ-მწიგნობართუხუცესი ზოგჯერ საქართველოს უპირველესი საეკლესიო იერარქი - კათოლიკოსიც ხდებოდა. საქართველოს პოლიტიკური დაშლილობის ხანაში, XV-XVIII სს. ჭყონდიდელი ეპისკოპოსი აფხაზეთის კათოლიკოსს ექვემდებარებოდა და სამეგრელოს სამთავროსა და მთლიანად დასავლეთ საქართველოს პოლიტიკურ ცხოვრებაში მნიშვნელოვან ფუნქციას ასრულებდა. XVII ს-ის 80-იან წლებამდე ოდიშის სამთავროში არსებულ ექვს სამღვდელმთავრო კათედრიდან ჭყონდიდი უპირველესად ითვლებოდა და გარკვეულ დროს ბედიისა და ცაგერ-სვანეთის ეპარქიების სამწყსო ტერიტორიასაც მართავდა. საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის გაუქმების შემდეგ, დაიწყო რა ეპარქიათა შემცირება-გაუქმება, 1818 წელს რუსულმა საიმპერიო ხელისუფლებამ გააუქმა ცაიშის და ცაგერის საეპისკოპოსოები და მათი ტერიტორიები შეუერთა ჭყონდიდის საეპისკოპოსოს, რომელსაც უწოდეს სამეგრელოს ეპარქია, რომელიც 1885 წლიდან გურიის ეპარქიასთან გაერთიანდა და გურია-სამეგრელოს ეპარქია ეწოდა. ავტოკეფალიის აღდგენის შემდეგ განახლდა ჭყონდიდის ეპარქიაც. ევდემონ ჩხეიძე, XVII საუკუნის დასაწყისი ზოსიმე კოპალაძე, XVII საუკუნე გაბრიელ ლიპარტიანი, XVIII საუკუნის დასაწყისი გრიგოლი, (-1877) ანტონ ცაგარელ-ჭყონდიდელი (1777-1815) ბესარიონ დადიანი (მიტროპოლიტი; 1815-15 ივლისი, 1828) — გრიგოლ დადიანის ძმა. ამბროსი ხელაია 17 სექტემბერი, 1917 – 28 ოქტომბერი, 1919 პეტრე (ცაავა) 2019 წლამდე სტეფანე (კალაიჯიშვილი) 2021 წლიდან ჭყონდიდელი საქართველოს ეპარქიები ჟურნალი „ორნატი“ №1, 2003 წ ↑ თაყაიშვილი ე., „არხეოლოგიური მოგზაურობიდან სამეგრელოში“ // ძველი საქართველო, ტ. III, ტფილისი: ელექტრო მბეჭდავი სტამბა სპირიდონ ლოსაბერიძის, 1914. — გვ. 27-28. ↑ გაზ. „ივერია“, №6, 7 აპრილი, 1877
მესტიისა და ზემო სვანეთის ეპარქია

მესტიისა და ზემო სვანეთის ეპარქია — ეპარქია დასავლეთ საქართველოს უკიდურეს ჩრდილოეთში, ისტორიული სვანეთის სამთავროსა და ბალსზემო სვანეთში. ეპარქია კავკასიონის ქედის სამხრეთ კალთებს შეფენილ მესტიის რაიონსა (ყოფილი სეტი) და მის შემოგარენს — მდინარეების ენგურისა და ცხენისწყალის ხეობებს, აგრეთვე კოდორის ზემო წყლის აუზს, ე.წ. აფხაზეთის სვანეთს მოიცავს. მესტიისა და ზემო სვანეთის სამღვდელმთავრო ტერიტორიას აღმოსავლეთით და სამხრეთ-აღმოსავლეთით ესაზღვრება ცაგერისა და ლენტეხის ეპარქია, დასავლეთით — ცხუმ-აფხაზეთის, სამხრეთით ზუგდიდ-ცაიშისა, და სენაკისა და ჩხოროწყუს ეპარქიები, ჩრდილოეთით — საქართველო-რუსეთის სახელმწიფო საზღვრის მონაკვეთია, რომელიც ეპარქიის ტერიტორიას მიჯნავს ყაბარდო-ბალყარეთის ავტონომიურ რესპუბლიკასთან და ყარაჩაი-ჩერქეზეთის ავტონომიურ ოლქთან. ისტორიულად სვანეთის შემადგენლობაში საზღვრის გადაღმა, ჩრდილო კავკასიის მდინარეებს — ყუბანისა და ბაქსანის სათავის ხეობებში მდებარე საკმაოდ ვრცელი ტერიტორიაც შედიოდა. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის ავტოკეფალიის აღდგენის შემდეგ, განახლებული ცაგერისა და ლეჩხუმ-სვანეთის ეპარქია მოიცავდა მესტიასა და ზემო სვანეთსაც. ოციან წლებში დაწყებული საეკლესიო რეპრესიების გამო, ამ მხარეში, მღვდელმსახურება ფაქტობრივად არ აღესრულებოდა, თუმცა საბჭოური მმართველობის მიუხედავად, ზემო სვანეთმა სანიმუშო ერთგულებით დაიცვა ძველი ეკლესია-მონასტრები და იქ არსებული სიწმინდეები. სწორედ ამის გამოც დღეს ეპარქიის ტერიტორიაზე არსებულ ეკლესიათა უდიდეს ნაწილში შეიძლება ღვთისმსახურების განახლება აღდგენითი სამუშაოების ჩატარების გარეშე. ამ მხარის თითქმის ყველა სოფელში რამდენიმე ეკლესიაა. ზოგან მათი რიცხვი სამ ათეულსაც კი აღემატება. მიუხედავად ამისა, ზემო სვანეთში ამჟამად მხოლოდ რამდენიმე ტაძრის ტრაპეზია ნაკურთხი. 2002 წლის 17 ოქტომბერს საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის წმიდა სინოდის განჩინებით ცაგერისა და ლეჩხუმ-სვანეთის ტერიტორიულად განვრცობილი ეპარქიის საფუძველზე ორი სამღვდელმთავრო სამწყსო ჩამოყალიბდა: ა) ცაგერისა და ქვემო სვანეთისა; ბ) მესტიისა და ზემო სვანეთისა. მესტიისა და ზემო სვანეთის ეპარქიის მწყემსმთავრად, წმიდა სინოდის განჩინებით, გამორჩეულ იქნა ურბნისისა და რუისის ეპარქიის წრომის საკათედრო ტაძრის, ხცისის წმინდა გიორგისა ეკლესიის და ხცისის წმიდა იოანე ნათლისმცემლის სახელობის მამათა მონასტრის წინამძღვარი, არქიმანდრიტი ილარიონ ქიტიაშვილი. საქართველოს ეპარქიები მესტიისა და ზემო სვანეთის ეპარქია[მკვდარი ბმული]
პროლეტარიატის ბრძოლა

„პროლეტარიატის ბრძოლა“ — რსდმპ კავკასიის კავშირის კომიტეტის არალეგალური ორგანო; გაზეთი დაარსდა ამიერკავკასიის სოციალ-დემოკრატთა ორგანიზაციების I ყრილობის (1903 წლის მარტი) გადაწყვეტილებით — სომხური გაზეთ „პროლეტარისა“ და ქართული გაზეთ „ბრძოლის“ გაერთიანების შედეგად. 1903 წლის მაისს გამოიცა ქართული („პროლეტარიატის ბრძოლა“), სომხური („პროლეტარიატი კრივი“) და რუსული („ბორბა პროლეტარიატა“) ენებზე. სარედაქციო კოლეგია: ი. სტალინი, ა. წულუკიძე, მ. ცხაკაია, ს. შაუმიანი, ფ. მახარაძე, მ. დავითაშვილი, ვ. ბობროვსკი. თავდაპირველად იბეჭდებოდა ბაქოში, იმ საორგანიზაციო კომიტეტის არალეგალურ სტამბაში, რომელმაც მოიწვია რსდმპ II ყრილობა, შემდეგ კი, 1904 ზაფხულიდან — თბილისში, ავლაბრის სტამბაში. გაზეთში დასტამბულ წერილებში გაშუქებულია ბოლშევიკური პარტიის იდეოლოგიის ორგანიზაციული და თეორიული საფუძვლების საკითხები. „პროლეტარიატის ბრძოლას“ მჭიდრო კავშირი ჰქონდა ლენინურ „ისკრასთან“, „ვპერიოდსა“ და „პროლეტარისთან“. ამ გაზეთებიდან არაერთი სახელმძღვანელო სტატია გადმოიბეჭდა. თავის მხრივ, ცენტრალური ბოლშევიკური გაზეთებიც ბეჭდავდნენ სტატიებს „პროლეტარიატის ბრძოლიდან“. 1905 წლის ოქტომბერში მე-12 ნომრის შემდეგ, გაზეთის გამოცემა შეწყდა. საქართველოს კომუნისტური პარტიის ისტორიის ნარკვევები (1883-1970), თბ., 1971; ნატროშვილი ი., ბოლშევიკური პრესის ისტორია, ნაწ., 1, თბ., 1967; ნატროშვილი ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 202.
პროლეტარიატის ბრძოლის ფურცელი

„პროლეტარიატის ბრძოლის“ ფურცელი — რსდმპ კავკასიის კავშირის კომიტეტის ორგანოს გაზეთ „პროლეტარიატის ბრძოლის“ დამატება. გამოდიოდა 1903 წლის ნოემბრიდან ქართულ «„პროლეტარიატის ბრძოლის“ ფურცელი», სომხურ («„პროლეტარიატი კრივი“, „თეთრიკი“») და რუსულ («ლისტოკ „ბორბი პროლეტარიატა“») ენებზე. «„პროლეტარიატის ბრძოლის“ ფურცელს» ხელმძღვანელობდა სარედაქციო კოლეგია: ი. სტალინი, ა. წულუკიძე, მ. ცხაკაია, ს. შაუმიანი, ფ. მახარაძე, მ. დავითაშვილი, ვ. ბობროვსკი. გაზეთში მეტწილად ქვეყნდებოდა კორესპონდენციები, ინფორმაციები და ქრონიკები, როგორც კავკასიის, ისე მთელი რუსეთის პროლეტარიატისა და გლეხობის რევოლუციურ მოძრაობაზე. პარტიის იდეოლოგიური, ორგანიზაციული და ტაქტიკური საფუძვლების საკითხები უმთავრესად შუქდებოდა მოწინავე სტატიებში. გამოცემა შექყდა 1904 წლის ნოემბერში. გამოიცა 12 ნომერი. ნატროშვილი ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 202.
პროლეტარული მწერლობა (მრავალმნიშვნელოვანი)

პროლეტარული მწერლობა შეიძლება აღნიშნავდეს: პროლეტარული მწერლობა - ქართველ საბჭოთა მწერალთა სალიტერატურო დაჯგუფება პროლეტარული მწერლობა - ჟურნალი