laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ენოტი

ენოტი, ჩვეულებრივი ენოტი (ლათ. Procyon lotor) — მტაცებელი ძუძუმწოვარი ენოტისებრთა ოჯახისა. გავრცელებულია ჩრდილოეთ ამერიკაში (მექსიკა, აშშ). მისი სხეულის სიგრძეა დაახლოებით 75 სმ, კუდისა — 25 სმ-მდე. ბეწვი ხშირია, ფერად მოყვითალო-რუხი, შავი მინარევებით; კუდზე შავ-მურა რგოლებია. სხეულის აგებულება მკვრივია, თავი ფართო, დინგი მოკლე, ყურები მომრგვალებული, თვალები კი მსხვილი და ერთმანეთთან დაახლოებულია. ბინადრობს ტყეებში, აქტიურია ღამით; დღის საათებს ბუნაგში ატარებს, რომელსაც ხის ფუღუროში აკეთებს, იშვიათად კლდეებში. ზამთრობით ძილს ეძლევა. იკვებება სხვადასხვანაირი ცხოველური და მცენარეული საკვებით. ჭამის წინ, ზოგჯერ საკვებს წყალში ავლებს. ხურაობს იანვარ–თებერვალში, მაკეობა 9 კვირა გრძელდება. ძვირფასი ბეწვეულის მქონე ცხოველია. აკლიმატიზირებულია მრავალ ადგილას. ზოგჯერ გვხვდება საქართველოშიც, კერძოდ ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში. ენოტი — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული) ↑ ჯანაშვილი ა., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 160.
დიანჩი

დიანჩი (ჩინ.: 滇池) — გამდინარე ტბა ჩინეთში, იუნანის პროვინციაში. განლაგებულია იუნანის მთიანეთზე, მთათაშუა ქვაბულში, ზღვის დონიდან 1886,5 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 298 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 11,2 მ. ფართობით იუნანის პროვინციის უდიდესი ტბაა. აღმოსავლეთი და დასავლეთი ნაპირები მაღალია, ხოლო ჩრდილოეთით ფართო ალუვიური ვაკეა, რომელიც ინტენსიურად ირწყვებოდა იუანის დინასტიისა (1279-1368) და მინის დინასტიის (1368-1644) დროს. ტბის მთავარი პრობლემა დაბინძურებაა. დიანჩიდან გამოედინება მდინარე პუდუხე, რომელიც ერთვის მდინარე ძინშას. ტბის ჩრდილოეთ სანაპიროს სიახლოვესაა ქალაქი კუნმინი. განვითარებულია ნაოსნობა და თევზჭერა. ↑ დიანჩი // უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი ↑ 2.0 2.1 დიანჩი // დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია (რუსული) ↑ დიანჩი // ენციკლოპედია ბრიტანიკა (ინგლისური)
ორინ-ნური

ორინ-ნური, ნგორინგ-ცო (ჩინ.: 鄂陵湖) — ტბა ჩინეთში, ცინხაის პროვინციის სამხრეთ-აღმოსავლეთით. გაწოლილია ტიბეტის მთიანეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, ზღვის დონიდან 4268 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 610,7 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 30,7 მ. ტბაზე გაედინება მდინარე ხუანხე. პირველად გამოიკვლია მოგზაურმა ნიკოლოზ პრჟევალსკიმ 1884 წელს. ტიბეტურ ენაზე ტბის სახელწოდება ითარგმნება როგორც „გრძელი ლურჯი ტბა“. მდიდარია თევზით. ორინ-ნური — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული)
კოატი

კოატი (ლათ. Nasua narica) — მტაცებელი ძუძუმწოვარი ენოტისებრთა ოჯახისა. მისი სხეული სიგრძეა 41–67 სმ, კუდისა — 32–69 სმ, იწონის 11,3 კგ-მდე. შეფერილობა მურა-რუხია, ან ზედა ნაწილი შავია ხოლო ქვედა — თეთრი. კუდზე მუქი და ღია რგოლებია. ცხვირი წაგრძელებული და ძალიან მოძრავია. ბინადრობს ჩრდილოეთ ამერიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთი ნაწილის, ცენტრალური და სამხრეთ ამერიკის ტროპიკულ და სუბტროპიკულ ტყეებში. კარგად ცოცავს ხეებზე, ბალანსირებასა და მოჭიდებას კუდის მეშვეობით ახორციელებს. ბუნაგს აწყობს ხეების ფუღუროებში, მიწის ჩაღრმავებებში, ქვებს შორის. ქმნიან 5–6 სულიან (ზოგჯერ 40-მდეც) ჯგუფებს; ასაკოვანი მხეცები ჩვეულებრივ მარტონი ცხოვრობენ. აქტიურია დღისითაც და ღამითაც. იკვებება მხოლოდ მიწაზე, საკვებად იყენებს მცენარეულ საკვებსა და მცირე ძუძუმწოვრებს. მრავლდებიან წელიწადში ერთხელ, დედალი შობს 2–6 ნაშიერს. ზიანს აყენებს მინდვრის კულტურებს და მეფრინველეობას. მისი ხორცი საკვებად გამოიყენება. კოატი — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული)
ფუსიანხუ

ფუსიანხუ (ჩინ.: 抚仙湖) — ტბა ჩინეთში, იუნანის პორვინციაში. მდებარეობს იუნანის მთიანეთზე, ზღვის დონიდან 1721 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 212 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 155 მ. მოქცეულია სუბტროპიკული ოკეანური კლიმატის ზონაში. ფუსიანხუ ცნობილია თავისი უნიკალური ფაუნით, რომელიც შეიცავს მრავალ ენდემურ სახეობას. ტბაში გვხვდება 24 სახეობისა და ქვესახეობის თევზი, რომელთაგან 11 ენდემურია. ტბას აქვს ყელიანი გოგრის ფორმა. ↑ ფუსიანხუ // დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია (რუსული) ↑ China Protects Its Second Deepest Lake (ინგლისური)
სამაგიდო როლური თამაში

სამაგიდო როლური თამაში (ინგლ. Tabletop role-playing game) — როლური თამაშის (RPG) სახე, რომელშიც მონაწილეები საკუთარი პერსონაჟების მოქმედებებს სიტყვიერად აღწერენ. ისინი საკუთარი პერსონაჟების მოქმედებებს განსაზღვრავენ მათი დახასიათების გათვალისწინებით, მოქმედებების წარმატება თუ წარუმატებლობა კი დგინდება წესებისა და დირექტივების განსაზღვრული ფორმალური სისტემის მიხედვით. წესების ფარგლებში მოთამაშეებს თავისუფლად შეუძლიათ იმპროვიზაცია; მათი გადაწყვეტილებები თამაშის მიმართულებასა და შედეგზე ზემოქმედებს. სამაგიდო როლური თამაში Curlie-ზე Pen & Paper დაარქივებული 2011-05-04 საიტზე Wayback Machine. — RPG-ს მონაცემთა ბაზა RPG.Net — RPG თემი და მონაცემთა ბაზა ↑ Kim, John. What is a Role-Playing Game?. ციტირების თარიღი: 2008-09-09. ↑ Kim, John. "Narrative" or "Tabletop" RPGs. ციტირების თარიღი: 2008-09-09.
ჰოენცოლერნის ციხესიმაგრე

ჰოენცოლერნის ციხესიმაგრე (გერმ. Burg Hohenzollern) — უძველესი ციხესიმაგრე ბადენ-ვიურტემბერგში, შტუტგარტიდან სამხრეთით 50 კილომეტრში. შუა საუკუნეებში პრუსიისა და ბრანდენბურგის მმართველი დინასტიის, ჰოენცოლერნების სამემკვიდრეო მამული, რომლებიც ქვეყანას მართავდნენ პირველი მსოფლიო ომის დასრულებამდე. ციხესიმაგრე განთავსებულია მთის თხემზე ზღვის დონიდან 855 მეტრზე და მდებარეობს დასახლებული პუნქტების ეხინგენისა და ბიზინგენის ახლოს. შუა საუკუნეების ეს ციხე-დარბაზი პირველად 1267 წელს იხსენიება, თუმცა ვარაუდობენ, რომ აქ სიმაგრე უფრო ადრე, XI საუკუნეში ააგეს. XV საუკუნეში, რომის საღვთო იმპერიის ჯარების მიერ შვაბიის თავისუფალი ქალაქების ხანგრძლივი ალყის შემდეგ, 1423 წლის 15 მაისს სიმაგრე აიღეს და მთლიანად დაანგრიეს. მეორე ციხე-დარბაზი 1454-1461 წლებში აშენდა და ჰოენცოლერნების შვაბიური შტოს რეზიდენციას წარმოადგენდა. ოცდაათწლიანი ომის (1618-1648 წწ.) დროს ამ ციხესიმაგრეს დიდი სტრატეგიული მნიშვნელობა ჰქონდა. ჩვენამდე სრული სახით მოაღწია მესამე ციხე-დარბაზმა, რომელიც პრუსიის კრონპრინცმა (შემდგომში მეფემ) ფრიდრიხ ვილჰელმ IV-მ ააგო 1850-1867 წლებში არქიტექტორ ფრიდრიხ ავგუსტ შტიულერის ხელმძღვანელობით. Patrick Glückler. Burg Hohenzollern. Kronjuwel der Schwäbischen Alb. — Hechingen: Reclam, 2002. — ISBN 3925012346. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჰოენცოლერნის ციხესიმაგრე Official Website (Start page). Hohenzollern Castle, Family. Hohenzollern Castle. Federal Ministry for Economic Affairs and Energy. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-10-17. ციტირების თარიღი: 2019-01-27. Official Website of the House of Hohenzollern. House of Hohenzollern. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-05-19. ციტირების თარიღი: 2019-01-27.
ენოზერო

ენოზერო (რუს. Ёнозеро) — ტბა რუსეთში, კოლის ნახევარკუნძულზე. ფართობი — 94,4 კმ², მრავალრიცხოვან კუნძულებთან ერთად დაახლოებით 100 კმ²-ია. მდებარეობს ზღვის დონიდან 224 მ-ის სიმაღლეზე. სანაპირო კლდოვანია, ძლიერ დანაწევრებული. შედგება ორი ნაწილისაგან, რომელთაც 350 მ-ის სიგრძის სრუტე აერთებს. ენოზეროდან გამოედინება მდინარე ვარზინა, რომელიც ბარენცის ზღვას უერთდება. ენოზერო — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული)
კლოდეტ კოლბერი

კლოდეტ კოლბერი (ინგლ. Claudette Colbert; დაბადებით ემილი კლოდეტ შოშუანი; დ. 13 სექტემბერი, 1903 — გ. 30 ივლისი, 1996) — ამერიკელი თეატრისა და კინოს მსახიობი. ორ ათწლეულზე მეტი ხნის განმავლობაში იყო ჰოლივუდის წამყვანი ლედი, რომელიც მოიხსენიებოდა როგორც „განუმეორებელი სილამაზის, გაწაფულობის, საზრიანობისა და სიმხნე-სიხალისის ნარევი“. თავისი კარიერა დაიწყო 1920-იანი წლების ბოლოს ბროდვეის დადგმებში და ხმოვანი კინოს გაჩენისთანავე კინოში გადავიდა. თავდაპირველად თანამშრომლობდა Paramount Pictures-თან, ხოლო შემდეგ შტატგარეშე მსახიობად მუშაობდა. ელი ენდრიუსის როლის შესრულებისთვის ფილმში „ეს მოხდა ერთხელ ღამით“ გადაეცა ოსკარი საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის (1934). სხვა ცნობილი ფილმებიდან აღსანიშნავია: „კლეოპატრა“ (1934) და „პალმ-ბიჩის ისტორია“ (1942). თავისი მრგვალი სახით, დიდი თვალებით, მომხიბვლელობით, არისტოკრატიული მანერით, მსუბუქი კომედიური და ემოციური დრამატული ნიჭის წყალობით, კოლბერმა სახელი გაითქვა როგორც მრავალმხრივმა მსახიობმა, რის გამოც 1930-1940 წლების ერთ-ერთი ყველაზე მაღალანაზღაურებადი მსახიობი გახდა. მთელი თავისი კარიერის განმავლობაში ითამაშა 60-ზე მეტ ფილმში. კოლბერი იყო ინდუსტრიის ყველაზე მაღალანაზღაურებადი ვარსკვლავი 1938 და 1942 წლებში. გადასაღებ მოედანზე მისი ხშირი პარტნიორები იყვნენ ფრედ მაკმიურეი შვიდ ფილმში (1935-49) და ფრედრიკ მარჩი ოთხ ფილმში (1930-33). 1950-იანი წლების დასაწყისში კოლბერი არსებითად ეკრანს ჩამოსცილდა და ტელევიზიასა და თეატრს მიემხრო და მიიღო ტონის ჯილდოს ნომინაცია პიესაში „ქორწინება შემოვლით“ 1959 წელს. მისი კარიერა დაღმავლობას განიცდიდა 1960-იანი წლების დასაწყისში, თუმცა 1970-იანი წლების ბოლოს ადგილი ჰქოდა მისი კარიერის გამოცოცხლებას თეატრში და მიიღო სარა სიდონზის ჯილდო ჩიკაგოს თეატრში შესრულებული სამუშაოსათვის 1980 წელს. შესრულებული როლისთვის სატელევიზიო მინისერიალში „ორი მისიზ გრენვილზი“ (1987) მიენიჭა ოქროს გლობუსი და ნომინირებული იყო ემის ჯილდოზე. 1999 წელს ამერიკის კინოინსტიტუტმა კლოდეტ კოლბერი სიკვდილის შემდგომ AFI-ის 100 წელი... 100 ვარსკვლავის ჩამონათვალში მე-12 ადგილზე განაწესა. კლოდეტ კოლბერი — ბროდვეის ინტერნეტ მონაცემთა ბაზაში (IBDb) (ინგლისური) კლოდეტ კოლბერი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში კლოდეტ კოლბერი TCM-ის კინოფილმების მონაცემთა ბაზაში კლოდეტ კოლბერი — AllMovie
თამარი (ცთომილი)

326 თამარი (Tamara) — მცირე ცთომილი № 326. აღმოაჩინა ავსტრიელმა ასტრონომმა იოჰან პალიზამ 1892 წლის 19 მარტს. სახელი ეწოდა საქართველოს მეფის თამარის პატივისაცემად. თამარის საშუალო მანძილი მზიდან 346,8 მლნ. კმ; მზის ირგვლივ გარემოქცევის პერიოდი 3,5 წ; საშუალო ვარსკვლავიერი სიდიდე 12,6. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 580.
ენისეის ყურე

ენისეის ყურე (რუს. Енисейский залив) — კარის ზღვის ყურე, გიდანის ნახევარკუნძულსა და აზიის კონტინენტის სანაპიროს შორის. სიგრძე სოპოჩნაია-კარგის კონცხამდე შეადგენს 225 კმ-ს. სიგანე შესართავთან 150 კმ-ია. სიღრმე — 6–20 მ. ენისეის ყურეში ჩაედინება მდინარე ენისეი. ზამთარში იფარება უძრავი ყინულით, ჩრდილოეთ ნაწილში — მცურავით. ყინულისაგან თავისუფლდება ზაფხულის სამი თვის განმავლობაში. მოქცევა ნახევარდღეღამურია (0,4 მ სიმაღლის). ადგილი აქვს თევზჭერასა (ნელმა, ომული და სხვ.) და ზღვის ცხოველებზე (სელაპი, თეთრი ვეშაპი და სხვ.) ნადირობას. ენისეის ყურეზე გადის ქვემო ენისეის პორტებთან — დუდინკასთან და იგარკასთან დამაკავშირებელი საზღვაო გზები. ყურის შესართავის აღმოსავლეთ მხარეს არის საპორტო ქალაქი დიქსონი, რომლის სიახლოვეს, ამავე დასახელების კუნძულზე მდებარეობს ჰიდრომეტეოროლოგიური ობსერვატორია. ენისეის ყურე — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) ↑ Енисейский залив // Большая советская энциклопедия. — 3-е изд., т. 9 — М., 1972.
თეთრი ვეშაპი

თეთრი ვეშაპი (ლათ. Delphinapterus leucas) — ძუძუმწოვარი ცხოველი კბილიანი ვეშაპების ქვერიგის ნარვალისებრთა (ადრე დელფინისებრთა) ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 6 მ-მდე, მასა 1,5 ტ-მდე. ზრდასრულები თეთრად არიან შეფერილი (აქედან სახელწოდება). გავრცელებულია წრიულპოლარულად, ბინადრობს არქტიკის ზღვებში, გვხვდება ყინულებს შორის. კანს აქვს ფხვიერი ეპიდერმისის სქელი (2 სმ-მდე) ფენა. იკვებება თევზით (მოივა, საიკა, ორაგულისებრნი, ქაშაყისებრნი და მრ. სხვ.), კიბოსნაირებითა და მოლუსკებით. თევზის დევნისას ხშირად შედის დიდ მდინარეებში (ობი, ენისეი, ლენა, ამური და სხვ.); ამურში ხშირად შედის 2000 კმ და მეტზე. ცხოვრობს ჯოგებად (რამდენიმე ათეულიდან ათას სულამდე). ასრულებს რეგულარულ სეზონურ მიგრაციებს. დედალი შობს 140–160 სმ სიგრძის ნაშიერს. თეთრი ვეშაპის შეფერილობა ასაკთან ერთად იცვლება: ახალშობილი ასპიდისფერ-ლურჯია, შემდეგ რუხი, ღია რუხი (ცისფერი); მხოლოდ ზრდასრულები არიან თეთრები. სქესობრივ სიმწიფეს 2–3 წელში აღწევენ. რეწვის ობიექტია, იყენებენ მის ტყავსა და ქონს. თეთრი ვეშაპი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) ↑ white whale — ინგლისურ-ქართული ბიოლოგიური ლექსიკონი. ↑ Белуха // Большая советская энциклопедия. — 3-е изд., т. 3 — М., 1970.
მერკური (მრავალმნიშვნელოვანი)

სიტყვას მერკური რამდენიმე მნიშვნელობა აქვს: მერკური — მზის სისტემის პლანეტა. მერკური (ღმერთი) — რომაული მითოლოგიის ღმერთი მერკური (ავტომანქანა) — ამერიკული ავტომწარმოებელი ფრედი მერკური — ინგლისელი როკ-მუსიკოსი. Mercury
სკა ლვოვი (საფეხბურთო კლუბი)

სკა ლვოვი (უკრ. СКА Львів) — საბჭოთა არმიის საფეხბურთო კლუბი ქალაქ ლვოვიდან. ლვოვის მთავარი საფეხბურთო კლუბი ლვოვის „კარპატის“ შექმნამდე. ჩამოყალიბდა ქალაქ ლვოვში 1949 წელს, იარსება 1989 წლამდე. სხვადასხვა დროს ასპარეზობდა სხვადასხვა დასახელებით. ოდო (რუს. ОДО (Окружной дом офицеров); უკრ. ОБО (Окружний будинок офіцерів) — 1949–1956) ოსკ (რუს. ОСК (Окружной спортивный клуб); უკრ. ОСК (Окружний спортивний клуб) — 1957) სკვო (რუს. СКВО (Спортивный клуб военного округа); უკრ. СКВО (Спортивний клуб військового округу) — 1957–1959) სკა (რუს. СКА (Спортивный клуб армии); უკრ. СКА (Спортивний клуб армії) — 1960–1981) სკა კარპატი (რუს. СКА Карпаты; უკრ. СКА Карпати — 1982–1989) იოჟეფ ბეცა (1953–1954) სტეპან ვარგა (1963–1965) მიროსლავ დუმანსკი (1951–1952) ვლადიმერ კაპლიჩნი (1964–1965) რომან ხიჟაკი (1968–1969) ოლეგ კოპაევი (1958) ოლეგ ლუჟნი (1988) ანატოლი პუზაჩი (1962–1963) ვადიმ ტიშჩენკო (1985–1986) ვასილი ტურიანჩიკი (1955–1958) სტეპან იურჩიშინი (1979–1983) Липовецкий Э., Синеокий В. Футбол-82. Календарь-справочник СКА «Карпаты». — Львов, 1982—112 с. Сало І. А. Футбол… зі сльозами — Львів: Каменяр, 2007. — 542 с ISBN 5-7745-1021-2 Михалюк Ю. Таємниці львівського футболу (Книга I). — Львів: ЛА «Піраміда», 2004. — 192 с ISBN 966-8522-18-4 2004. — 192 с. კლუბის სტატისტიკა FootballFacts.ru Чемпионаты СССР ↑ СКА Львів დაარქივებული 2020-07-11 საიტზე Wayback Machine. · Клуб основан в 1949 г. (ОДО). В 1958–1959 — СКВО. В 1961–1981 — СКА. В чемпионате СССР — 1949, 1954–1981. Лучший результат — 1-е место в классе Б и участие в переходном турнире за место в классе А 1958 г. В начале 1982 г. СКА был объединен с "Карпатами" в новую армейскую команду СКА "Карпаты", занявшую место "Карпат" в первой лиге СССР. Літопис українського футболу დაარქივებული 2019-06-18 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links. წაკითხვის თარიღი: 29 იანვარი, 2019. ↑ СКА Карпати Львів[მკვდარი ბმული] · Клуб основан в 1982 г. путем слияния львовских "Карпат" и СКА под армейским началом. Занял место "Карпат" в первой лиге чемпионата СССР. В 1982–1989 гг. — в первой лиге СССР. Лучшее место — 3-е (1984, 1985). В начале 1990 г. СКА "Карпаты" были ликвидированы. На их месте (уже во второй лиге) и на его базе образовался клуб СФК "Дрогобыч", через несколько месяцев переименнованный в "Галичина" Дрогобыч. Літопис українського футболу დაარქივებული 2019-06-18 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links. წაკითხვის თარიღი: 29 იანვარი, 2019. ↑ 400 трудных таймов. Очерки о футбольной команде СКА (Ростов)[მკვდარი ბმული] „...В тот год (1958) победителями всех шести зон класса «Б» оказались коллективы Вооруженных Сил, что дало повод полушутя назвать финальный турнир первенством армии и флота. Вот состав финалистов: СКВО (Свердловск), СКВО (Хабаровск), СКВО (Ростов), СКВО (Львов), СКВО (Одесса), СКЧФ (Севастополь).“ Авторы: Чупринин, А.И.; Скорятин, В.И.; Елагин, В.В. Ростовское книжное издательство (1965). litmir.me დაარქივებული 2019-06-18 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links. წაკითხვის თარიღი: 28 იანვარი, 2019.
დელფინისებრნი

დელფინისებრნი (ლათ. Delphinidae) — ძუძუმწოვარ ცხოველთა ოჯახი კბილიანი ვეშაპების ქვერიგისა. მათი სხეულის სიგრძეა 10 მ-მდე. შუბლზე არ გააჩნიათ ნაღარი (გრძივი ნაოჭი), კუდი ფარფლი უკანა მხრიდან ღრმად არის ამოჭრილი. აერთიანებს 20-მდე გვარის 40-მდე სახეობას. ადრე დელფინისებრთა ოჯახში შედიოდა ნარვალისებრნი, როგორც ქვეოჯახი, მაგრამ დღეს მასაც ოჯახის სტატუსი გააჩნია. Дельфиновые // Большая советская энциклопедия. — 3-е изд., т. 8 — М., 1972.
ნიკოლოზ დიასამიძე (პუბლიცისტი)

ნიკოლოზ დიასამიძე (დ. 1845, გორის მაზრა — გ. 13 აგვისტო, 1897, ბრილი, გორის მაზრა) — ქართველი საზოგადო მოღვაწე, პუბლიცისტი, მეცენატი. ნიკოლოზ (ნიკო) დიასამიძე იყო ქართველი საზოგადო მოღვაწე, პუბლიცისტი, მეცენატი. დაიბადა 1845 წელს, საქართველო-იმერეთის გუბერნიაში, გორის მაზრაში. 1877 წელს აღალო თუთაევთან ერთად გორში თავისი ხარჯით გადააკეთა ძველი როტონდა და იქ თეატრი დააარსა; მას საკუთარ სახლებში (თბილისში, სოფლები: საქაშეთი, ბრილი) მოწყობილი ჰქონდა სალონები, სადაც მართავდა ლიტერატურულ შეხვედრებს (ე. წ. „ორშაბათები“), თეატრის წარმოდგენებს; 1877 წელს მისი აქტიური მონაწილეობით სოფელ რუისში საქველმოქმედო მიზნით დაარსდა საზოგადოებრივი ბანკი, რომელსაც ერთხანს კონსტანტინე მამაცაშვილთან ერთად ხელმძღვანელობდა; 1892 წელს, გორის მაზრის სოფელ ბრილში (ახლანდელი ხაშურის მუნიციპალიტეტი), მის სახლში, მისივე მონაწილეობით ჩატარდა გაზეთ „კვალის“ დამფუძვნებელი კრება; გაზეთ „დროებაში“ აქვეყნებდა პუბლიცისტურ წერილებს სოციალურ და განათლების საკითხებზე; მოკლეს ბრილელმა გლეხებმა; ამ ფაქტს აკაკი წერეთელმა, რომელსაც მასთან ახლო მეგობრობა აკავშირებდა, უძღვნა ლექსი „ნიკო დიასამიძის სახსოვრად“. დაკრძალულია სოფელ ბრილში. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 402. ბრილელი მებატონის საინტერესო ცხოვრების გზა და მძიმე დასასრული ნიკოლოზ დიასამიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
დინგნისკარტასებრნი

დინგნისკარტასებრნი (ლათ. Ziphiidae) — ძუძუმწოვართა ოჯახი კბილიანი ვეშაპების ქვერიგისა. მათი სხეულის სიგრძეა 4–12,5 მ. დინგი წაგრძელებულია, განვითარებულია ცხომოვანი ბალიში (შუბლის შვერილი). ხელის ქვეშ აქვს 2–4 წინ მიმართული ნაკეცი (ნაოჭი). კუდის ფარფლი უკანა მხრიდან ამოუკვეთავია. აერთიანებს 5–6 გვარს: მოცურალა (2 სახეობა), გრძელდინგა ვეშაპი (2 სახეობა), დინგნისკარტა (1 სახეობა), კბილღვედა ვეშაპი (14–15 სახეობა), ტასმანიური დინგნისკარტა (1 სახეობა) და ავსტრალიური კბილღვედა ვეშაპი (1 სახეობა). კბილები (1–2 წყვილი) მხოლოდ ქვედა ყბაზე აქვთ; გამონაკლისია დასმანიური დინგნისკარტა, რომელსაც 93-მდე კბილი გააჩნია. გავრცელებული არიან ყველა ოკეანეში. იკვებებიან თავფეხიანებით, დიდხანს ყვინთავენ (ჩვეულებრივ 15–30 წთ) ასეულობით მეტრის სიღრმეში. გრძელდინგა და მოცურალა რეწვის ობიექტებია. Томилин А. Г., Китообразные, М., 1957 (Звери СССР и прилежащих стран, т. 9): Жизнь животных, т. 6, М., 1971. დინგნისკარტასებრნი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული)
შარლოტ დე როანი

შარლოტ დე როანი (ფრანგ. Charlotte de Rohan; დ. 7 ოქტომბერი, 1737 — გ. 4 მარტი, 1760) — როანების ძველი გავლენიანი ფრანგული არისტოკრატიული საგვარეულოს წარმომადგენელი. კონდეს პრინცესა 1753-60 წლებში როგორც ლუი ჟოზეფ I-ის პირველი მეუღლე. კონდეს უკანასკნელი პრინცის, ლუი ანრი II-ის დედა. შარლოტი დაიბადა 1737 წლის 7 ოქტომბერს პარიზში. იგი იყო სუბიზეს პრინც შარლ დე როანისა და მისი მეუღლის, ანა მარი ლუიზ დე ლა ტურ დ'ოვერნის შუათანა ქალიშვილი. მამამისი საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ის უსაყვარლესი და უახლოესი ბავშვობის მეგობარი და შესაბამისად მისი ნდობით აღჭურვილი პირი იყო. რაც შეეხება დედამისს, იგი გამოჩენილი მაზარინებიდან ერთ-ერთის, მარია ანა მანჩინის შვილთაშვილი იყო. დედის ხაზით, შარლოტს ბიძაშვილებად ერგებოდნენ პრინცი ევგენი სავოიელი და ლუი ჟოზეფ დე ბურბონი. გარდა ამისა, დედამისი იყო ლუი XV-ის აღმზრდელის, მადამ დე ვენტადურის შვილიშვილი. ასევე აღსანიშნავია, რომ შარლოტის ნახევა-და ვიქტორია მომავალში მეფე ლუი XVI-ის სამეფო აღმზრდელი გახდა. ვიქტორია ასევე დედის მხრიდან ბიძაშვილად ერგებოდა დედოფალ მარია ანტუანეტას უახლოეს მეგობარ პრინცესა დე ლამბალს. 1739 წელს დედის გარდაცვალების შემდეგ შარლოტმა მემკვიდრეობით მიიღო გორდეს მარკიზატი და მონშას საგრაფო. 1745 წელს კი მას მიენიჭა გინიენის ვიკონტესას წოდება. 1753 წლის 3 მაისს ვერსალის სასახლეში შარლოტი დაქორწინდა კონდეს პრინც ლუი ჟოზეფ I დე ბურბონზე, საფრანგეთის მეფის გარე ბიძაშვილზე. ცნობილია, რომ მამამისმა მას მზითვში 20 მილიონი ლივრი გაატანა. ლუი ჟოზეფი შარლოტზე სულ ერთი წლით იყო უფროსი. შარლოტს მამამთილად ერგებოდა უკვე განსვენებული კონდეს პრინცი ლუი ანრი I, რომელმაც მოაწყო მეფე ლუი XV-ისა და პოლონეთის პრინცესა მარია ლეშჩინსკას ქორწინება, რის გამოც დედოფალი ყოველთვის ახლო ურთიერთობაში იყო კონდეს ოჯახთან. ამ დროს შარლოტის დედამთილიც, კაროლინა ჰესენ-როტენბურგელიც გარდაცვლილი იყო, იგი ქმრის დაღუპვიდან სულ ერთ წელიწადში გარდაიცვალა. შარლოტმა, კონდეს ახალი პრინცესის რანგში სამეფო კარზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა და მაშინვე გაერია უმაღლეს ფენებში. იგი დედოფალ მარია ლეშჩინსკასა და ორლეანის ჰერცოგინია ლუიზ ანრიეტა დე ბურბონის ახლო მეგობარი გახდა. იგი სასახლეში თავისი კეთილშობილი და უბრალო ბუნებით გახდა ცნობილი, რაც დიდი იშვიათობა იყო. ბოლო, მესამე მშობიარობის შემდეგ შარლოტი მძიმედ დაავადდა და მისი ავადმყოფობა წლებიც კი გაგრძელდა. საბოლოოდ იგი 1760 წელს, 22 წლის ასაკში გარდაიცვალა. მიუხედავად იმისა, რომ მან ლუი ჟოზეფს მემკვიდრეები დაუტოვა, იგი მეორედ მაინც დაქორწინდა მონაკოს პრინცის ქვრივ მარია კატერინა ბრინოლზე. მარი (1755-1759), მადმუაზელ დე ბურბონი, გარდაიცვალა მცირეწლოვანი; ლუი ანრი II (1756-1830), კონდეს პრინცი, ცოლად შეირთო ბატილდა ორლეანელი, რომელთანაც შეეძინა ერთი ვაჟი, ენგიენის ჰერცოგი ლუი ანტუანი; ლუიზ ადელაიდა (1757-1824), რემირემონტის აბატისა, გარდაიცვალა გაუთხოვარი; Villemur, A. R. Monseigneur le duc de Bourbon: notice historique sur la vie et la mort de son altesse royale, p.15. d'Albert de Luynes, Marie Charles Louis. Chronique de le régence et du regne de Louis XV p.238.
მიშელ ლეგრანი

მიშელ ლეგრანი (ფრანგ. Michel Jean Legrand; 24 თებერვალი, 1932, პარიზი — 26 იანვარი, 2019, პარიზი) — ფრანგი კომპოზიტორი, პიანისტი, დირიჟორი და მომღერალი. სამგზის „ოსკარის“, ხუთჯერ - „გრემის“, ერთხელ „ოქროს გლობუსის“ ჯილდოს მფლობელი. მიშელ ლეგრანი დაიბადა 1932 წლის 24 თებერვალს, პარიზში. იგი განსაკუთრებით ცნობილი გახდა კინოფილმებისთვის შექმნილი მუსიკით. მათ შორის „შერბურის ქოლგები“, კატრინ დენევის მონაწილეობით, რომელსაც 1964 წელს კანის კინოფესტივალზე მთავარი პრიზი „ოქროს პალმის რტო“ ერგო. მისი ნამუშევრები 13-ჯერ იყო ნომინირებული ოსკარზე და სამჯერ იყო ამ პრემიის ლაურეატი. ფრანგი პიანისტი, კომპოზიტორი და მომღერალი მიშელ ლეგრანი 2019 წლის 26 იანვარს, პარიზში, 86 წლისა ასაკში გარდაიცვალა. მიშელ ლეგრანს საქართველოსთან განსაკუთრებით მომღერალი თამარ გვერდწითელი აკავშირებდა. 1991 წელს გვერდწითელი თავისმა ფრანგმა აგენტმა პარიზში მიიწვია, სადაც მიშელ ლეგრანი და ჟან დრეჟაკი გაიცნო. ლეგრანი მოიხიბლა ქართველი მომღერლით, რის შემდეგაც მათ კონტრაქტი გააფორმეს და პარიზის „ოლიმპიაში" პირველი კონცერტიც გაიმართა. ლეგრანმა, გვერდწითელის სამიათასიანი დარბაზისთვის წარდგენისას, განაცხადა: „პარიზო, დაიხსომე ეს სახელი!". ამის შემდგომ მათ არაერთი ერთობლივი კონცერტი გამართეს. მიშელ ლეგრანი საქართველოს 2008 წლის დეკემბერში ეწვია და სოლო კონცერტი გამართა. ლეგრანის ცნობილი ნაწარმოებები ეროვნულმა სიმფონიურმა ორკესტრმა ნიკა მემანიშვილის დირიჟორობით შეასრულა. კონცერტი საქველმოქმედო იყო და პროექტის – „ხელოვანები ხელოვანთათვის” ფარგლებში ჩატარდა. შემოსული თანხა ომით დაზარალებულ ხელოვანებს მოხმარდათ. ფრანგი კომპოზიტორი საქართველოს მეუღლესთან, დასთან და ორ მუსიკოსთან ერთად ეწვია. იგი საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქს, ილია II-ს შეხვდა, ხოლო 22 დეკემბერს საქართველოს პრეზიდენტმა მიხეილ სააკაშვილმა მიიღო. მიშელ ლეგრანის ოფიციალური ვებ-გვერდი მიშელ ლეგრანი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ Fichier des personnes décédées mirror <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q100324112"></a> ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ მიშელ ლეგრანი გარდაიცვალა. imedinews.ge. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-04-12. ციტირების თარიღი: 28 იანვარი, 2019. ↑ Tamara Gverdtsiteli. fest-sbv.by. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-20. ციტირების თარიღი: 28 იანვარი, 2019. ↑ Tamara Gverdtsiteli and Michel Legrand (Concert). www.youtube.com. ციტირების თარიღი: 28 იანვარი, 2019. ↑ მიშელ ლეგრანი თბილისში დღეს სოლო კონცერტს გამართავს. ციტირების თარიღი: 28 იანვარი, 2019.
გოგოლი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი გოგოლი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ავთანდილ გოგოლი — ქართველი ჰიგიენისტი გიული გოგოლი — ქართველი ზოოტექნიკოსი ნიკოლოზ გოგოლი — რუსი მწერალი
გოგოხია

საკუთარი სახელი გოგოხია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ამირან გოგოხია — ექიმი დამიანე გოგოხია — ისტორიკოსი პაატა გოგოხია — ბიზნესმენი, პოლიტიკოსი რამინ გოგოხია — პოლიტიკოსი რევაზ გოგოხია — ეკონომისტი შოთა გოგოხია — ექიმი, ჯანდაცვის ორგანიზატორი
გოგუა

საკუთარი სახელი გოგუა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსი გოგუა — აფხაზი მწერალი ბენიამინ გოგუა — ქართველი ჟურნალისტი გია გოგუა — ქართველი ფეხბურთელი გოგიტა გოგუა — ქართველი ფეხბურთელი ვასილ გოგუა — ქართველი ინჟინერი, საბჭოთა პარტიული და სახელმწიფო მოხელე თადა გოგუა — ქართველი ლოტბარი კალისტრატე გოგუა — ქართველი პოლიტიკური მოღვაწე
გოდერძიშვილი

საკუთარი სახელი გოდერძიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გელა გოდერძიშვილი — ვეტერინარი ექიმი, პოლიტიკოსი გუგული გოდერძიშვილი — ვეტერინარი ექიმი დავით გოდერძიშვილი — ვეტერინარი ექიმი თამაზ გოდერძიშვილი — დრამატურგი, მთარგმნელი
გოდუაძე

საკუთარი სახელი გოდუაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ვახტანგ გოდუაძე — ქართველი არქიტექტორი თამთა გოდუაძე — ქართველი პოპ მომღერალი მიხეილ გოდუაძე — ქართველი ფეხბურთელი
გოზალიშვილი

საკუთარი სახელი გოზალიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი გოზალიშვილი — ისტორიკოსი გიორგი გოზალიშვილი — თერაპევტი, პოლიტიკოსი დენიზა გოზალიშვილი — მთამსვლელი, პედაგოგი შალვა გოზალიშვილი — ლიტერატურათმცოდნე ხალილ გოზალიშვილი — მაჰმადიანი მესხი საზოგადო მოღვაწე