laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კულტუბანი

კულტუბანი (აფხ. Асабулеи [ასაბულეი]; ყოფილი ზარია ვოსტოკა) — სოფელი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის გაგრის მუნიციპალიტეტში (ხეივნის თემი), შავიზღვისპირა დაბლობზე, ფსოუსა და ლაფსთის შუამდინარეთში. ზღვის დონიდან 100 მ, გაგრიდან 22 კმ, ლესელიძიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 5 კმ. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. XIX საუკუნეში აქ იყო აფხაზური სოფელი ასაბულეი. სახელწოდების ფუძეა ქართველური (მეგრული) გვარსახელი ბულია, რომელსაც აწარმოებს დანიშნულების სახელთა მაწარმოებელი სა- პრეფიქსი. მისი თავდაპირველი ფორმა უნდა ყოფილიყო საბულიო, რაც ბულიების (ქართული გვარი) სამკვიდროს ნიშნავს. მას აწარმოებს აფხაზური ა- პრეფიქსი და აფხაზურ ყაიდაზე გაფორმდა როგორც ასაბულეი. 1935 წელს რუსული იდეოლოგიზებული სახელი Культучасток (Культурныйучасток) დაერქვა, ხოლო 1948 წელს _ კულტუბანი, რაც რუსული სახელის კალკირებული თარგმანია (შემოკლებული ფორმაა კულტუბანი, გაშლილად _ კულტურული უბანი). 1952 წელს გაგრის რაიონის ლესელიძის ს/საბჭოს გამოეყო სოფ. კულტუბანი და ამავე რაიონის განთიადის ს/საბჭოს მიეკუთვნა. მოგვიანებით, ის ხეივნის სასოფლო საბჭოს შეუერთეს. ერთხანს ერქვა ზარია ვოსტოკა. 1992-1993 წწ. ომის შემდეგ აფხაზებმა ასაბულეი (Асабулеи) დაარქვეს. 1989 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობდა 866 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 67. პაატა ცხადაია, ბეჟან ხორავა, „აფხაზეთის გეოგრაფიული სახელწოდებანი“, თბ., 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 57. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 96. ↑ В. Е. Кәарҷиа, «Аԥсны атопонимика», Аҟәа 2002
ლიძავა

ლიძავა (აფხ. Лӡаа [ლძაა]; ლიძაა) — სოფელი და თემის ცენტრი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის გაგრის მუნიციპალიტეტში, ბიჭვინთის კონცხზე. საზღვაო კლიმატური კურორტი. ზღვის დონიდან 5-30 მ, გაგრიდან 25 კმ. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. XX საუკუნის პირველ ნახევარში სოფელს ერქვა აჯრა, რაც აფხაზურად „მუხნარს“ ნიშნავს, ხოლო თემს — ლიძავა. 1925 წელს ლიძავის თემი ერთი სოფლით შედიოდა გუდაუთის მაზრაში. 1930 წელს ლიძაას ს/საბჭო 4 სოფლით გუდაუთის მაზრაში შედიოდა. 1938 წელს ლიძავის ს/საბჭო გუდაუთის რაიონიდან გაგრის რაიონს გადაეცა. 1952 წელს ლიძავას ლძაანი, ხოლო 1955 წელს — ლიძავა ეწოდა. ლიძავაში აღმოჩნდა ძვ. წ. XV-XIV სს. ბრინჯაოს ცულების განძი (ცნობილია ბიჭვინთის განძის სახელით), რომელიც შეიცავს ორი სახეობის კოლხურ ცულებს, აგრეთვე ადრეული ტიპის ბრინჯაოს ცულს, რომელიც კოლხური ცულის პროტოტიპადაა მიჩნეული. 1992-1993 წწ. ომის შემდეგ აფხაზებმა დაარქვეს ლძაა (Лӡаа). 1989 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობდა 1 506 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 270. პაატა ცხადაია, ბეჟან ხორავა, „აფხაზეთის გეოგრაფიული სახელწოდებანი“, თბ., 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 63. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 105. ↑ В. Е. Кәарҷиа, «Аԥсны атопонимика», Аҟәа 2002
მენდელეევო

მენდელეევო (აფხ. Агкқәа [აგკქჿა]) — სოფელი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის გაგრის მუნიციპალიტეტში (ბაღნარის თემი), აფხაზეთის მთისწინეთში, მდინარე სანდრიფშის (ხაშუფსის მდგენელი) მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 420 მ, გაგრიდან 37 კმ. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. 1949 წელს ბაღნარის სასოფლო საბჭოში შედიოდა. 1992-1993 წწ. ომის შემდეგ აფხაზებმა აგკქუა (Агкқәа) დაარქვეს. 1989 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობდა 20 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 570. პაატა ცხადაია, ბეჟან ხორავა, „აფხაზეთის გეოგრაფიული სახელწოდებანი“, თბ., 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 68. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 112. ↑ В. Е. Кәарҷиа, «Аԥсны атопонимика», Аҟәа 2002
მეხადირი (გაგრის მუნიციპალიტეტი)

მეხადირი (აფხ. Маҳадыр [მაჰადჷრ]; ყიფილი ნაკადული, ყოფილი მეჰადირ — გადაერქვა 1948 წლის 3 სექტემბერს, მაჰადირი) — სოფელი და თემის ცენტრი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის გაგრის მუნიციპალიტეტში, აფხაზეთის მთისწინეთში, მდინარე მეხადირის ზემოთში. ზღვის დონიდან 250 მ, გაგრიდან 28 კმ. მეხადირის თემში ასევე შედის სოფლები: ვაშლოვანი, ზეგანი, კლდიანი, მუხნარი. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. სოფელი XIX საუკუნიდან ფიქსირდება წყაროებში. 1935 წელს გაგრის რაიონის პილენკოვოს ს/საბჭოდან სოფლების ზემო მაჰადირის, ქვემო მაჰადირის, ოტლუკის (თურქ. საბალახო, 1948 წლიდან სოფ. კლდიანი), ვოსემსოტსკოეს, ევდოკიმოვკას, როგოჟინოს გამოყოფით შეიქმნა მაჰადირის ს/საბჭო ცენტრით ქვემო მაჰადირში. 1948 წელს მაჰადირს ქართული სახელი ნაკადული ეწოდა. 1967 წელს ეწოდა მეჰადირი. 1992-1993 წწ. ომის შემდეგ აფხაზებმა დაარქვეს მაჰადირ (Маҳадыр). 1989 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობდა 137 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 652. პაატა ცხადაია, ბეჟან ხორავა, „აფხაზეთის გეოგრაფიული სახელწოდებანი“, თბ., 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 69. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 114. ↑ В. Е. Кәарҷиа, «Аԥсны атопонимика», Аҟәа 2002 ↑ საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საინფორმაციო-სტატისტიკური განყოფილება, „საქართველოს სსრ ადმინისტრაციულ ტერიტორიული დაყოფა 1949 წლის 1 სექტემბრისათვის“, თბ., 1949 ↑ საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს უწყებები, №1-2 (14-15), გვ. 32, თბ., 1948 წ. ISSN 0203-2023
კუმისი

კუმისი — სოფელი გარდაბნის მუნიციპალიტეტში (კუმისის თემი), კუმისის ტბის ჩრდილო-დასავლეთით, თბილის-მარნეულის საავტომობილო გზაზე. ზღვის დონიდან 500 მ, გარდაბნიდან 48 კმ, კუმისიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 6 კმ. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1900 კაცი. წყაროებში პირველად იხსენიება XV საუკუნეში. 1462 წელს კუმისთან ქართველთა ლაშქარმა სასტიკად დაამარცხა თურქმანთა ჯარი. კუმისშია შუა საუკუნეების სამების ეკლესია და ორბელიანების საგვარეულო საძვალე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 71. ↑ მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
კუტიძრა

კუტიძრა — სოფელი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკის გუდაუთის მუნიციპალიტეტში (ააცის თემი), მდინარე ააფსთის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 80 მ, გუდაუთიდან 16 კმ. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 89.
ლაშფსარდი

ლაშფსარდი — სოფელი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკის გუდაუთის მუნიციპალიტეტში (ანუხვის თემი), აფხაზეთის მთისწინეთში. ზღვის დონიდან 580 მ, გუდაუთიდან 30 კმ. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 148.
ხელოვნება (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ხელოვნება შეიძლება აღნიშნავდეს: ხელოვნება — საზოგადოებრივი ცნობიერების ერთ-ერთი ფორმა ხელოვნება — ქართული საბჭოთა გამომცემლობა
მაზიხვა

მაზიხვა — სოფელი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკის გუდაუთის მუნიციპალიტეტში (ბარმიშის თემი), ბზიფის ქედის სამხრეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 270 მ, გუდაუთიდან 21 კმ. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 349. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 107. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 65.
მამიჯირხვა

მამიჯირხვა — სოფელი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკის გუდაუთის მუნიციპალიტეტში (ოთხარის თემი), აფხაზეთის ბორცვიან მთისწინეთში, მდინარე მჭიშთის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 100 მ, გუდაუთიდან 22 კმ. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 397.
მზახვა

მზახვა — სოფელი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკის გუდაუთის მუნიციპალიტეტში (ლიხნის თემი), შავიზღვისპირა დაბლობზე. ზღვის დონიდან 50 მ, გუდაუთიდან 5 კმ. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 656.
ზემო ჩოჩეთის მარიამ ღვთისმშობლის ეკლესია

ზემო ჩოჩეთის მარიამ ღვთისმშობლის ეკლესია – ეკლესია კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზემო ჩოჩეთის ოკაანთ უბანში. თარიღდება XVIII-XIX საუკუნეებით. ეკლესია დარბაზულია (17,4 X 11,7 მ), ნაგებია აგურით. აქვს ორი შესასვლელი - დასავლეთით და სამხრეთით. აფსიდის ღერძზე ვიწრო სარკმელია, გვერდებზე - პატარა ბრტყელი ნიშები. თითო განიერი სარკმელი ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებშია, ერთი ვიწრო სარკმელი - დასავლეთ კედელში. დარბაზის გრძივ კედლებზე წყვილი მასიური პილასტრია, რომლებზეც გადადის კამარის საბჯენი თაღი. ეკელსიაში ყოფილა ხის პატრონიკე. ეკლესიას ჩრდილოეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში ორსართულიანი სამრეკლო აქვს მიშენებული, რომელიც გადახურულია აგურის გუმბათითა და კრამიტის პირამიდული სახურავით. ეკლესიის აღმოსავლეთ ფასადზე და სამრეკლოს დასავლეთ კედელში ჩასმულ ქვიშაქვის ქვებზე შემორჩენილია ძლიერ დაზიანებული წარწერები. საქართველოს ისტორიის და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990 წ.
ზემო ჩოჩეთის წმინდა გიორგის ეკლესია

ზემო ჩოჩეთის წმინდა გიორგის ეკლესია — ეკლესია კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზემო ჩოჩეთის განაპირას, ჩრდილოეთით, ტორიკაანთ უბანში. თარიღდება X საუკუნის დასასრულით. ეკლესია დარბაზულია (11,3 X 5,9 მ), ნაგებია ნატეხი და რიყის ქვით, კონსტრუქციის ნაწილებში გამოყენებულია თლილი ქვა. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. ნახევარწრიული აფსიდის გვერდზე თაღოვანი სარკმელია, მის ორივე მხარეს - თითო მაღალი ნახევარწრიული, თაღოვანი ნიში. აფსიდის მხრების წინ საკურთხევლის ბაქანია, რომელსაც ცენტრში ნახევარწრიული არდაბაგი ეკვრის. გრძივი კედლები ორ თანაბარ ნაწილადაა გაყოფილი სამსაფეხურიანი პილასტრებით. ფასადების კედლის სიბრტყე სხვადასხვა ფორმისა და ფერის ქვითაა ნაწყობი. კუთხეებში დიდი ზომის ქვებია გამოყენებული. დასავლეთ ფასადზე მაღლა, მოურთველი სარკმლის ორივე მხარეს ჩასმულია წარწერიანი ქვები (დაზიანებულია). სარკმლის ქვემოთ ორი ქვაა, რომლებზეც წითლად შეღებილ ფონზე ტოლმკლავებიანი ჯვრებია გამოსახული. ეკლესიას თაროსებრი ლავგარდანი ჰქონია. განივ ფასადებზე ფრონტონის ლავგარდანს ქვემოთ ჰორიზონტალური გადანაკეცები აქვს. ეკლესია გადახურულია კრამიტის ორფერდა სახურავით. საქართველოს ისტორიის და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990 წ.
ზემო ჩოჩეთის წმინდა სამების ეკლესია

ზემო ჩოჩეთის წმინდა სამების ეკლესია – ეკლესია კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზემო ჩოჩეთის ძველ სასაფლაოზე. თარიღდება IX-X საუკუნეებით. ეკლესია დარბაზულია (7,5 X 4,7 მ), ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვით, კონსტრუქციის ნაწილებში გამოყენებულია მოზრდილი გათლილი ქვები. შესასვლელი სამხრეთ კედლის შუა ნაწილშია. კარი შიგნიდან თაღოვანია და ტიმპანითაა დასრულებული. ოდნავ ნალისებრი ფორმის აფსიდში სწორკუთხა სარკმელია, რომელიც გარეთკენ ძლიერ ვიწროვდება. მის გვერდებზე თითო სწორკუთხა ნიშია. აღმოსავლეთ ფასადზე, ფრონტონის ზემოთა ნაწილში სწორკუთხა შეღრმავებაა. საკურთხევლის თაღოვანი სარკმელი გარედან მოწითალო ტუფის მოზრდილი ქვებითაა ნაწყობი. თაღოვანი ნაწილი ერთ ქვაშია ამოკვეთილი. სამხრეთ ფასადის კედლის წყობაში გამორჩევა შესასვლელი, რომელიც მთლიანად ამოყვანილია გათლილი ქვებით. ეკლესიის კედლები დასრულებულია სქელი ფიქალის ფილებით ნაწყობი თაროსებრი ლავგარდნით, რომელსაც გვერდითი ფასადების ფრონტონებზე ჰორიზონტალური გადანაკეცები აქვს. ეკლესიის სახურავი ორფერდაა. საქართველოს ისტორიის და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990 წ.
ლათა

ლათა — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, გულრიფშის მუნიციპალიტეტში, მდინარე კოდორის მარჯვენა ნაპირზე, სოხუმის სამხედრო გზაზე. თემის ცენტრი (სოფლები: არღუნია, ზემო ლათა, ზენობანი, კადარი, მარდახუჭი, მიასნიკოვკა, ქვენობანი, ხიზარუხა). ზღვის დონიდან 300 მ, გულრიფშიდან 52 კმ. დატანილია სამეგრელოს 1861 წლის რუკაზე. იხსენიება 1864 წლის აფხაზ მუჰაჯირთა სიაში, შედიოდა დალის თემში. 1923 წელს გუმისთის მაზრაში შედიოდა ათარა-ლათის თემი 7 სოფლით, ხოლო 1925 წელს არსებოდა ლათის სადაბო საბჭო. 1930 წელს ლათის სადაბო საბჭოში შედიოდა სოფლები შუა ლათა და ზემო ლათა. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. სახელწოდება ქართულია, სვანურად გასაყარს, გასაყოფ ადგილს ნიშნავს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 106. ↑ 1.0 1.1 ბ. ხორავა,  პ. ცხადაია, აფხაზეთის გეოგრაფიული სახელწოდებანი, თბილისი, 2016. — გვ. 93, 94.
პუესტო-კორტადერასი

პუესტო-კორტადერასი — ბაზალტურ-პიროკლასტური კონუსის მქონე ვულკანი არგენტინაში. ასაკით მიკეუთვნება ჰოლოცენის პერიოდს. მისი მწვერვალი ზღვის დონიდან 970 მეტრზე მდებარეობს. არგენტინის ვულკანების სია პუესტო-კორტადერასი, მსოფლიო ვულკანიზმის პროგრამა დაარქივებული 2011-04-07 საიტზე Wayback Machine. თანამგზავრული ფოტოები დაარქივებული 2011-08-03 საიტზე Wayback Machine.
ანდრია რუბლიოვი

ანდრია რუბლიოვი (რუს. Андре́й Рублёв) (1360? – 1430?) — საყოველთაოდ აღიარებული უდიდესი რუსი ფერმწერი — ხატმწერი. მისი ცხოვრების შესახებ მცირე ინფორმაცია არსებობს. დაბადების ადგილი ცნობილი არ არის. სავარაუდოდ ცხოვრობდა ტროიცე-სერგიევის ლავრაში ბერობის სახელით რადონეჟი, რომელიც სერგი რადონეჟსკის გარდაცვალების შემდეგ იღუმენი ხდება. პირველი ცნობები რუბლიოვის ხატწერის შესახებ 1405 წელს ჩნდება, როდესაც მან მოსკოვის კრემლის საკათედრო ტაძრის ფრესკები მოხატა თეოფანე გრეკსა და პროხორ გოროდეცთან ერთად. მისი სახელი ხელოსანთა სიაში ბოლოს იყო, როგორც ყველაზე უმცროსის რანგითაც და ასაკითაც. ქრონიკებში მოხსენიებულია, რომ 1408 წელს მას დანიილ ჩერნისთან ერთად ვლადიმირის მიძინების ტაძარი მოუხატავს, ხოლო 1425-27 წლებში კი წმინდა სამების ტაძარი და წმინდა სერგის სამების ლავრა. დანიილის გარდაცვალების შემდეგ ანდრია გადადის მოსკოვის ანდრონიკოვის მონასტერში, სადაც ასრულებს მის ბოლო ნამუშევარს — მაცხოვრის საკათედრო ტაძრის ფრესკებს. ერთადერთი ქმნილება, რომელიც ცნობილია, როგორც მხოლოდ მისი პირადი ნამუშევარი არის ძველი აღთქმის სამების ხატი (დაახ. 1410), ტრეტიაკოვის გალერეა, მოსკოვი. ხატის ცნობილია როგორც „აბრაამის მასპინძლობა“. რუბლიოვის ხელოვნებაში ორი ტრადიცია არის გაერთიანებული: უმაღლესი ასკეტიზმი და ბიზანტიურ მანერათა კლასიკური ჰარმონია. მისი ფერწერული ტილოების პერსონაჟები მუდამ მშვიდნი არიან. დროთა განმავლობაში მისი ხელოვნება ეკლესიური მხატვრობისა და ხატწერის იდეალად იქნა აღიარებული. რუბლიოვი გარდაიცვალა ანდრონიკოვის მონასტერში 1430 წლის 29 იანვარს. მისმა ხელოვნებამ უდიდესი გავლენა იქონია მომავალ მხატვართა მთელ თაობაზე. სტოგლავი სობორში (1551) რუბლიოვის ფრესკები საეკლესიო მხატვრობის მოდელად გამოცხადდა. 1988 წელს წმინდანად იქნა შერაცხილი. რუსული ეკლესია მის სახელს ყოველი წლის 4 ივლისს მოიხსენიებს. 1959 წლიდან ანდრია რუბლიოვის მუზეუმი გაიხსნა ანდრონიკოვის მონასტერში, სადაც მისი ეპოქის ხელოვნების ნიმუშებია გამოფენილი. 1966 წელს ანდრია ტარკოვსკიმ გადაიღო ფილმი რუბლიოვის ცხოვრების შესახებ. ქრისტეს ამაღლება, დაახ. 1408 ვლადიმირის თეოტოკოსი, დაახ. 1405 ქრისტე ცოდვათა მიმტევებელი, დაახ. 1410 პავლე მოციქული, დაახ. 1410 რუბლიოვის ნამუშევრები რუსულ ხელ. გალერეაში.
რისკო-პლატეადო

რისკო-პლატეადო — ვულკანური კომპლექსი არგენტინაში. მდებარეობს ვულკან კალდერა-დელ-ატუელიდან 10 კმ-ით სამხრეთით, ზღვის დონიდან 4999 მეტრზე. მოიცავს სტრატოვულკანს, რომელიც კალდერას ტიპისაა, მისი სიგანე 4 კმ-ია. არგენტინის ვულკანების სია რისკო-პლატეადო, მსოფლიო ვულკანიზმის პროგრამა დაარქივებული 2011-04-08 საიტზე Wayback Machine.
რობლედო (ვულკანი)

რობლედო — კალდერის ტიპის ვულკანი არგენტინაში, კატამარკის პროვინციაში. მისი სიგანე 6 კმ-ია და მდებარეობს ზღვის დონიდან 4400 მეტრზე. რობლედოს სამხრეთ-დასავლეთით, 80 კმ-ში მდებარეობს უფრო დიდი ვულკანი გალანი. ცენტრალური ანდების თანამგზავრულმა გეოდეზიურმა დაკვირვებებმა აჩვენა, რომ რობლედომ 1990-იან წლებში დაიწია. არგენტინის ვულკანების სია რობლედო, მსოფლიო ვულკანიზმის პროგრამა დაარქივებული 2011-04-07 საიტზე Wayback Machine. თანამგზავრული ფოტოები დაარქივებული 2011-08-03 საიტზე Wayback Machine.
სიერა-ნევადა-დე-ლაგუნას-ბრავასი

სიერა-ნევადა-დე-ლაგუნას-ბრავასი ან უბრალოდ სიერა-ნევადა — ვულკანური კომპლექსი სამხრეთ ამერიკაში, არგენტინა-ჩილეს საზღვარზე. უმაღლესი მწვერვალი ზღვის დონიდან 6,127 მეტრზე მდებარეობს. კომპლექსის ზოგიერთი ნაწილი ჰოლოცენის პერიოდს განეკუთვნება და არგენტინის მხარეს მდებარეობს, ზოგიერთი კი აშკარად პლეისტოცენის ხანისაა. კომპექსი ანდების ერთ-ერთ ყველაზე მიუდგომელ ნაწილში მდებარეობს და იკავებს 225 კმ²-ს. სიერა-ნევადას მწვერვალი მთამსვლელებმა პირველად 2000 წელს დაიპყრეს. არგენტინის ვულკანების სია ჩილეს ვულკანების სია სიერა-ნევადა-დე-ლაგუნას-ბრავასი, მსოფლიო ვულკანიზმის პროგრამა დაარქივებული 2012-10-24 საიტზე Wayback Machine.
სოკომპა

სოკომპა — სტრატოვულკანური კომპლექსი სამხრეთ ამერიკაში, არგენტინა-ჩილეს საზღვარზე. მდებარეობს ზღვის დონიდან 6,051 მეტრზე. კომპლექსი ცნობილია საუკეთესოდ შემონახული დალექილი ვულკანური ნამტვრევებით, ასევე გამოირჩევა მსოფლიოში ყველაზე მაღლა მდებარე მიკორბული ეკოსისტემით. ამ ტერიტორიაზე განვითარებულია მნიშვნელოვანი საგზაო სისტემა. მათ შორის, აქ გაივლის ანტოფაგასტა-სალტის ტრანს-ანდური რკინიგზა. არგენტინის ვულკანების სია ჩილეს ვულკანების სია სოკომპა,მსოფლიო ვულკანიზმის პროგრამა დაარქივებული 2011-05-14 საიტზე Wayback Machine.
ზემო ხანდაკის სამების ეკლესია

ზემო ხანდაკის სამების ეკლესია – ეკლესია კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზემო ხანდაკიდან 2-3 კილომეტრზე, მოშიშვლებულ ბორცვზე. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ეკლესია დარბაზულია (8,15 X 5,75 მ), ნაგებია ნატეხი რიყის ქვითა და ქვაფიქალით. გარედან არქიტრავული, შიგნიდან თაღოვანი შესასვლელი სამხრეთითაა. არაღრმა აფსიდის ღერძზე გაჭრილია სწორკუთხა სარკმელი. მის ორივე მხარეს მცირე ნიშებია. სარკმლის ქვეშ მთლიანი ქვის სატრაპეზო დგას. ერთი სარკმელი დასავლეთ კედელშია. დარბაზის ცილინდრული კამარის ქუსლები გრძივ კედლებს ეყრდნობა. აღმოსავლეთის ფასადი საკმაოდ განიერია და მეტისმეტად მაღალი ფრონტონი აქვს. საქართველოს ისტორიის და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990 წ.
ხოფა

ხოფა (თურქ. Hopa, ლაზ. ხოპე) — ქალაქი ართვინის პროვინციაში, თურქეთი, შავი ზღვის პირას, საქართველოს საზღვრიდან 25 კმ-ში. წყაროებში იხსენიება V საუკუნეში, როგორც ლაზიკისა და ბიზანტიის სასაზღვრო ციხესიმაგრე. ისტორიოგრაფიაში გამოთქმულია მოსაზრება, რომ ხოფის მიდამოებში მდებარეობდა ციხე-ქალაქი „პეტრა". 1865 წელს ქალაქი ხოფა იყო ხოფას კაზის ცენტრი. ხოფას კაზა შედიოდა ტრაპიზონის ვილაიეთის ლაზისტანის სანჯაყში და მდებარეობდა გონიოს კაზის სამხრეთით და არჰავის კაზის ჩრდილოეთით. კაზაში სულ შედიოდა 22 სოფელი და ცხოვრობდა 4290 ადამიანი. მოსახლეობას მოჰყავდა სიმინდი, აწარმოებდა ყველსა და კარაქს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 504. ↑ Кавказский календарь на 1867 год : 22-й год. - 1866 გვ. 403
სერ თომას ლიპტონის თასი

სერ თომას ლიპტონის თასი — საფეხბურთო შეჯიბრი, რომელიც ჩატარდა ტურინში (იტალია) ორჯერ, 1909 და 1911 წლებში. შეჯიბრს ასევე ხშირად მოიხსენიებენ, როგორც მსოფლიოს პირველი ჩემპიონატი ფეხბურთში. თასი ატარებდა შოტლანდიელი ბარონეტის, სერ თომას ლიპტონის სახელს. ტურნირზე თავიანთი გუნდები გაგზავნეს იტალიის, გერმანიის, შვეიცარიის ფედერაციებმა, თუმცა ინგლისის ფეხბურთის ასოციაციამ უარი თქვა კლუბის გაგზავნაზე. სამაგიეროდ, ლიპტონმა მიიწვია ინგლისის სამოყვარულო კლუბი – დასავლეთ ოკლენდის გუნდი. დასავლეთ ოკლენდის გუნდმა მოახერხა 1909 წლის ტურნირში გამარჯვება, ორი წლის შემდეგ კი – ტიტულის დაცვა. 1911 წელს, ფინალში მასპინძელი „იუვენტუსი“ დაამარცხა, ანგარიშით 6–1. 1994 წლის იანვარში თასი, რომელიც დასავლეთ ოკლენდის გუნდს გადაეცა, მოიპარეს, თუმცა დღემდე გუნდში ინახება თასის რეპროდუქცია. „ტორინო XI“ (იტალია) (ძირითადად დაკომპლექტდა იუვენტუსისა და ტორინოს მოთამაშეებით) „სპორტფრენდი“ შტუდგარტი (გერმანია) დასავლეთ ოკლენდის გუნდი (ინგლისი) „ვინტერტური“ (შვეიცარია) ნახევარფინალი მესამე ადგილისათვის ფინალი „იუვენტუსი“ (იტალია) „ციურიხი“ (შვეიცარია) დასავლეთ ოკლენდის გუნდი (ინგლისი) „ტორინო“ (იტალია) ნახევარფინალი მესამე ადგილისათვის ფინალი სერ თომას ლიპტონის თასის შედეგები ↑ (ინგლისური) West Auckland - Winners of the First World Cup 1909 & 1911 დაარქივებული 2001-07-09 საიტზე Wayback Machine. . / West Auckland Web. წაკითხვის თარიღი: 13 დეკემბერი, 2010.
ზემო ხანდაკის წმინდა გიორგის ეკლესია

ზემო ხანდაკის წმინდა გიორგის ეკლესია — ეკლესია კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზემო ხანდაკის ცენტრში. თარიღდება XIX საუკუნით. ეკლესია დარბაზულია (15,7 X 7,8 მ), ნაგებია ნატეხი ქვითა და აგურით, კუთხეები ნაწყობია თლილი ქვით. დასავლეთით შესასვლელია, რომელსაც შიგნით და გარეთ აგურით ნაწყობი დამრეცი თაღი აქვს. აფსიდის ღერძზე ფართო, მაღალი თაღოვანი სარკმელია, მის გვერდებზე - ორი სწორკუთხა ნიში. აფსიდი მცირე მხრებითაა გამოყოფილი დარბაზისაგან. კარის თავზე ერთი ფართო და მაღალი თაღოვანი სარკმელია. ორი ასეთივე სარკმელი ჩრდილოეთ კედელშია. ამავე კედლის შუა ნაწილში ერთი მარტივი პილასტრია. საქართველოს ისტორიის და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990 წ.
ტიპასი

ტიპასი — ვულკანური კომპლექსი ჩრდილო-დასავლეთ არგენტინაში. უმაღლესი მწვერვალი ზღვის დონიდან 6 660 მეტრზე მდებარეობს. მის სიახლოვეს მდებარეობს დასავლეთ ნახევარსფეროს სიმაღლით მეორე და მსოფლიოს უმაღლესი ვულკანი ოხოს-დელ-სალადო. თავის მხრივ, ტიპასი მსოფლიოს მესამე უმაღლესი მოქმედი ვულკანია. მოიცავს სტრატოვულკანებს, ლავის გუმბათებს და ნაკადებს. გარშემორტყმულია მრავალი აქტიური ვულკანით, მათ შორის აღსანიშნავია ოლმედო. არგენტინის ვულკანების სია ტიპასი, მსოფლიო ვულკანიზმის პროგრამა დაარქივებული 2020-11-14 საიტზე Wayback Machine.
ტროკონი

ტროკონი — დაციტ-ანდეზიტური გუმბათოვანი ვულკანური კომპლექსი არგენტინაში, ნეუკენის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2,500 მეტრზე. გააჩნია ორი კრატერი და პიროკლასტური კონუსი. ასაკით მიეკუთვნება პლეისტოცენ-ჰოლოცენის ხანას. არგენტინის ვულკანების სია ტროკონი, მსოფლიო ვულკანიზმის პროგრამა
ჰიროსაკი

ჰიროსაკი (იაპონ. 弘前市 ჰიროსაკი-სი?) — ქალაქი იაპონიაში, რომელიც მდებარეობს აომორი პრეფექტურაში. ქალაქისის ფართობი შეადგენს 524,12 კმ², მოსახლეობა — 182 338 ადამიანს (2010 წლის 1 ივნისის მონაცემებით), მოსახლეობის სიმჭიდროვე — 347,89 ადამიანი/კმ². ქალაქი განთავსებულია კუნძულზე ჰონსიუ. დასახლებული პუნქტი მდებარეობს აომორი პრეფექტურაში, ტოჰოკუს რეგიონში. მას ესაზღვრება ქალაქები ცუგარუ, ჰირაკავა, ოდატე, დასახლებები ოვანი, ფუძისაკი, იტაიანაგი, ცურუტა, სოფლები ნისიმეია, ინაკადატე. ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 182 338 ადამიანი (2010 წლის 1 ივნისის მონაცემებით), ხოლო სიმჭიდროვე — 347,89 ადამიანი/კმ². მოსახლეობის რაოდენობის ცვლილება 1980 წლიდან 2005 წლამდე: ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 669. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ჰიროსაკი“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი ↑ 統計分析課 青. 企. 青森県の推計人口 月報 ↑ ფართობი არის მოყვანილი ვებ-გვერდ Geospatial Information Authority of Japan(იაპონური) ინფორმაციით 2009 წლის 1 აპრილისთვის. გარდა ამისა, გათვალისწინებულია 2010 წლის 1 აპრილს შეტანილი ცვლილებები. ↑ 統計情報のご案内. აომორის პრეფექტურის ადმინისტრაცია (1 ივნისი, 2010). ციტირების თარიღი: 2010-07-15. ↑ 国土数値情報　行政区域データの詳細. Counsellor, National and Regional Planning Bureau. ციტირების თარიღი: 2010-07-23. ↑ მოსახლეობის რაოდენობა მოიცემა იაპონიის მოსახლეობის 1980, 1985, 1990, 1995, 2000 и 2005 წლების აღწერის მიხედვით. ↑ 平成17年国勢調査. 総務省統計局 (2005). ციტირების თარიღი: 2010-08-04. (იაპონური) 青森県. Geospatial Information Authority of Japan. ციტირების თარიღი: 2010-07-23. 青森県内市町村. Local Authorities Systems Development Center. ციტირების თარიღი: 2010-07-23.