laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მალხაზ აბდუშელიშვილის ქუჩა

მალხაზ აბდუშელიშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნისა და ჩუღურეთის რაიონებში (ავლაბარი), მდებარეობს ალვანის ქუჩიდან ნიკო ლომოურის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის 1876 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ჟანდარმის ქუჩა. 1922 წელს სამოქალაქო ქუჩა დაერქვა, 2000 წელს მალხაზ აბდუშელიშვილის სახელი ეწოდა. ჰქონდა ერთი ჩიხი (ყოფილი სამეგრელოს ქუჩა, შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წლის შედგენილ ქუჩების სიაში და 1926–1926 წლების ცნობათა წიგნში „მთელი ტფილისი”). ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 11, ISBN 978-99928-20-35-3.
ხაჩატურ აბოვიანის ქუჩა

ხაჩატურ აბოვიანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, კრწანისის რაიონში (ქვემო უბანი), მდებარეობს აბო თბილელის ქუჩიდან კოტე აფხაზის ქუჩამდე. წარმოიქმნა არა უგვიანეს XVII საუკუნის 40-იანი წლებისა, იმ დროს როდესაც როსტომ მეფემ აქ ახალი სამეფო სასახლე ააშენა. აღნიშნულია ალექსანდრე პიშჩევიჩის მიერ შედგენილ თბილისის 1785 წლის გეგმაზე. 1841 წელს შედგენილ თბილისის ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც აზნაურის ქუჩა. 1924 წელს გლეხის ქუჩა ეწოდა, 1938 წელს ხაჩატურ აბოვიანის სახელი ეწოდა. ქუჩაზე შემონახულია XIX საუკუნის საცხოვრებელი სახლები. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 12, ISBN 978-99928-20-35-3.
ალვანის ქუჩა

ალვანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი), მდებარეობდა მალხაზ აბდუშელიშვილის ქუჩასა და კონსტანტინე ცუცქირიძის ქუჩებს შორის. წარმოიქმნა XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. თბილისის 1876 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც მიხეილ როსლავლიოვის ქუჩა. 1902 წლის გეგმაზე, როგორც ყაზარმის ქუჩა დაერქვა, რადგან ამ ქუჩაზე მდებარეობდა გრენადერთა სამეგრელოს პოლკის პოკროვსკის ყაზარმა. 1923 წელს ალვანის ქუჩა ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 17, ISBN 978-99928-20-35-3.
ნიკო ლომოურის ქუჩა

ნიკო ლომოურის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი), მდებარეობს ქედის შესახვევიდან კონსტანტინე ცუცქირიძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის 1876 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც პოკროვსკის ქუჩა (სახელწოდება დაკავშირებულია აქ მდებარე „ოფიცერთა პოკროვსკის ყაზარმასთან“). 1923 წელს ნიკო ლომოურის სახელი ეწოდა. აქვს ერთი შესახვევი და ერთი ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 106, ISBN 978-99928-20-35-3.
კონსტანტინე ცუცქირიძის ქუჩა

კონსტანტინე ცუცქირიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი), მდებარეობს ალვანის ქუჩიდან ლადო მესხიშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის 1876 წლის გეგმაზე ქუჩის ნაწილი დატანილია, ახლანდელი ალვანის ქუჩიდან ნიკო ლომოურის ქუჩამდე, დატანილია როგორც ტბის ქუჩა, შემდეგ პოლკის ქუჩა (ქუჩაზე იდგა გრენადერთა სამეგრელოს პოლკის პოკროვსკის ყაზარმები). ასევე შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში, ხოლო მონაკვეთი ნიკო ლომოურის ქუჩიდან ლადო მესხიშვილის ქუჩამდე შეტანილია ბალაჯარის ქუჩის სახელწოდებით. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე კი დატანილია როგორც ნამგლისა და ბალაჯარის ქუჩები. ქუჩას XX საუკუნის 60-იან წლებში ტიციან ტაბიძის სახელი ეწოდა. 70-იანი წლებიდან კი — კონსტანტინე ცუცქირიძის სახელი. აქვს ერთი შესახვევი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 197, ISBN 978-99928-20-35-3.
სუზან სარანდონი

სუზან სარანდონი (ინგლ. Susan Sarandon; ქალიშვილობის სახელი სუზან ებიგეილ ტომალინი, ინგლ. Susan Abigail Tomalin; დ. 4 ოქტომბერი, 1946, ნიუ-იორკი, აშშ) — ამერიკელი მსახიობი, ოსკარის პრემიის ლაურეატი. დაიბადა ნიუ-იორკში. ცხრა შვილიან ოჯახში უფროსი იყო. კინოკარიერაზე პირველად კრის სარანდონზე გათხოვებისას დაფიქრდა (1967-79). მის ადრეულ ფილმთაგან ყველაზე წარმატებული იყო „როკი ჰორორის საშინელებების შოუ“ (1975). 1970-იანი წლების ბოლოს იწყებს თანამშრომლობას ფრანგ რეჟისორ ლუი მალთან, რომელთან ერთან შექმნა როლი ფილმში „ატლანტიკ სიტი“ (1980). ეს ფილმი ოსკარზე იყო წარდგენილი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სუზან სარანდონი სუზან სარანდონი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
ზვიად გამსახურდიას სანაპირო

ზვიად გამსახურდიას სანაპირო — მარჯვენა სანაპიროს მონაკვეთი თბილისში, კრწანისის რაიონში. ჰეიდარ ალიევის სანაპიროდან მეტეხის ხიდამდე. 2004 წელს იოსებ სტალინის სახელობის სანაპიროს ზვიად გამსახურდიას სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 42, ISBN 978-99928-20-35-3.
ლადო მესხიშვილის ქუჩა

ლადო მესხიშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი). მდებარეობს ავლაბრის მოედნიდან სამრეკლოს ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის 50-იან წლებში. აღნიშნულია თბილისის 1867 წლის გეგმაზე. 1923 წლამდე ივანე ლაზარევის სახელი ერქვა, ამის შემდეგ ქუჩის ნაწილს ლადო მესხიშვილის, ხოლო მეორეს — მოსე ურიცკის სახელი ეწოდა (ამ უკანასკნელს ახლა სამრეკლოს ქუჩა ჰქვია). აქვს ერთი შესახვევი (ყოფილი ყაღიზმანის შესახვევი). 2015 წლის 30 ოქტომბერს ეთერ კაკულიას ქუჩა დაერქვა. ამავე წლის 27 ნოემბერს აღნიშნული გადაწყვეტილება გაუქმდა და ქუჩას ლადო მესხიშვილის სახელი აღუდგა. ეთერ კაკულიას ქუჩა ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 118, ISBN 978-99928-20-35-3. ↑ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს განკარგულება №400. საკანონმდებლო მაცნე (30 ოქტომბერი, 2015). ციტირების თარიღი: 12 მარტი, 2020. ↑ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს განკარგულება №464. საკანონმდებლო მაცნე (27 ნოემბერი, 2015). ციტირების თარიღი: 30 იანვარი, 2023
გიორგი ათონელის ქუჩა

გიორგი ათონელის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (ორბელიანთუბანი). ნიკოლოზ ბარათაშვილის ქუჩიდან სიმონ (სოლიკო) ვირსალაძის ქუჩამდე. ადრე იგი ორბელიანის ქუჩის ნაწილს წარმოადგენდა. ქუჩის მიდამოები XVIII საუკუნის შუა წლებამდე სამეფო საკუთრება იყო. 1751 წელს ქართლის მეფე თეიმურაზ II-მ ეს მიდამოები „სახასო სასახლის ადგილიდურთ“ სარდალ რევაზ ორბელიანს უბოძა. XIX საუკუნის 60-იან წლებში ქუჩა გაიყო: ერთ ნაწილს ორბელიანის სახელი დარჩა, მეორეს მადათოვის ქუჩა ეწოდა (20-იან წლებში ორბელიანებმა კუთვნილი ადგილის ნაწილი, მათ შორის ყოფილი კუნძილი მტკვრის მარჯვენა სანაპიროზე, ახლანდელ მშრალ ხიდთან, გენერალ ვალერიან (როსტომ) მადათოვს მიჰყიდეს, ხოლო მესამეს — დიდი ვანქისა. 1922 წელს მადათოვის ქუჩას ვ. ვოლოდარსკის სახელი ეწოდა, დიდი ვანქისას —პრესისა. 1958 წელს პრესის ქუჩას, 1965 წელს კი ორივე ქუჩას გიორგი ათონელის ქუჩა ეწოდა. ქუჩას ესაზღვრება გიორგი ლეონიძის ბაღი (ყოფილი ალექსანდრეს ბაღის ქვედა ნაწილი). ადრე № 31 სახლში სასტუმრო „ლონდონი“ იყო განთავსებული, ხოლო №29-ში — სასტუმრო „გრანდ-ოტელი“. შემონახულია: გალავნისა და ძველი ეკლესიი ნაშთი (სამრეკლოზე მიშენებულია №2 სახლი). ვანქის სამრეკლო (XIX საუკუნე); XIX საუკუნის 50-70-იანი წლებისა და საუკუნის დასასრულის საცხოვრებელი სახლები; ეკლექტიკური ხასიათის შენობა №25, რომელშიც ამჟამად განთავსებულია საქართველოს პრეზიდენტის ოფიციალური რეზიდენცია, აგებულია XIX საუკუნის დასასრულს (ადრე ამ ადგილზე იდგა გრიგოლ ორბელიანის სახლი). ქუჩას აქვს I ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 16, ISBN 978-99928-20-35-3.
ავლაბრის მოედანი

ავლაბრის მოედანი — მოედანი თბილისში. მდებარეობს ისნის რაიონში (ავლაბარი) ღვინის აღმართს, მეტეხის ქუჩას, ქეთევან დედოფლის გამზირს, ნიკიფორე ირბახისა და ლადო მესხიშვილის ქუჩებს შორის. მოედანი წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. 1828 წლიდან იხსენიება როგორც კახეთის მოედანი, თბილისის 1876 წლის გეგმაზე დატანილია ავლაბრის მოედნის სახელით (აქ იყო ე. წ. „ავლაბრის ბაზარი“, გაუქმდა 1911 წელს). თბილისის ქუჩების 1926 წლის ცნობარში შეტანილია როგორც კახეთის მოედანი, 30-იან წლებში სტეფანე შაუმიანის სახელი ეწოდა, 1990 წელს — ქეთევან წამებულის სახელი. 2005 წელს დაუბრუნეს ძველი სახელწოდება. ავლაბრის მოედანზე მდებარეობს ეჩმიაძინის წმინდა გიორგის ეკლესია, რომლის ეზოშიც 1989 წლის 9 აპრილის ტრაგედიის გამო სომხეთიდან ქართველი ხალხის თანაგრძნობის ნიშნად ჩამოტანილი ქვაჯვარი (მოქანდაკე ა. მარტიროსიანი) დგას. მოედანზე მდებარეობს მეტროს სადგური ავლაბარი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 13, ISBN 978-99928-20-35-3.
ღვინის აღმართი

ღვინის აღმართი — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ისნის რაიონში (მეტეხი, ავლაბარი) ევროპის მოედნიდან, ავლაბრის მოედნამდე. აღმართი მიემართება „საჩინოს“ სასახლის ციხის ძირზე, მტკვრის მარცხენა სანაპიროზე. იგი ძველი თბილისის ერთ-ერთი კოლორიტული ქუჩაა. აქ განლაგებული იყო ღვინითა და არყით მოვაჭრეთა რიგები. ადრე დიდი სირაჯხანა და სირაჯხანის აღმართი ერქვა (სპარს. „სირაჯ“, „სირაჩ“ მეღვინეს ნიშნავს, „ხანა“ — სახლს). ამ აღმართზე ასევე იყო ძველი თბილისის ღვინის მთავარი ბაზარი, რომელიც კახეთიდან ტიკებით ჩამოტანილი ღვინით მარაგდებოდა. ქუჩას ღვინის აღმართი ეწოდა XIX საუკუნეში და ეს სახელი დღემდე შემორჩა. დატანილია თბილისის 1876 წლის გეგმაზე. განაშენიანება ძირითადად XIX საუკუნის ბოლოს დაიწყო. XX საუკუნის 80-იან წლებში, უბნის რეკონსტრუქციის (ხელმძღვანელი გიორგი ბათიაშვილი) დროს ქუჩის ერთ-ერთ სარდაფში აღადგინეს ღვინის მცირე დუქანი (არქიტექტორი ვაჟა ორბელაძე). აღმართის დასაწყისში იყო დავით სარაჯიშვილის ღვინისა და სპირტის მიწისქვეშა სარდაფები. შემონახულია XIX საუკუნის II ნახევრის საცხოვრებელი სახლები. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 182, ISBN 978-99928-20-35-3.
მეტეხის ქუჩა

მეტეხის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ისნის რაიონში (მეტეხი, ავლაბარი) მეტეხის აღმართიდან, ავლაბრის მოედნამდე. ადრინდელი მეტეხის აღმართის ნაწილი. ქუჩაზე XIX საუკუნის 80-იანი წლების საცხოვრებელი სახლებია შემონახული. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 119, ISBN 978-99928-20-35-3.
მეტეხის აღმართი

მეტეხის აღმართი — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ისნის რაიონში (მეტეხი). მდებარეობს ევროპის მოედნიდან, მეტეხის ქუჩამდე. შეტანილია 1841 წლის თბილისის ქუჩების სიაში და დასახლებული იყო წვრილი ვაჭრებითა და ხელოსნებით. XIX საუკუნის დასაწყისში აღმართის დასაწყისში ზუბალაშვილების, ძმები ხეროდინოვებისა და კვეზერელ-კოპაძის ქარვასლები იდგა, აქვე იყო მეიარაღეთა, სირაჯთა და მეთევზეთა რიგები. 1899 წელს აღმართის მონაკვეთს მეტეხის ხიდიდან ღვინის აღმართამდე საბაყლო ეწოდა. XX საუკუნის 20-იან წლებში მეტეხის აღმართის ნაწილს, რომელიც ახლანდელი ავლაბრის მოედანზე გადიოდა, მეტეხის ქუჩა ეწოდა. 1981 წელს მეტეხის აღმართის განაშენიანების სამუშაოები გაიმართა. აღმართის მარჯვენა მხარეს, პლატოზე, დგას მეტეხის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია. მის წინ კი, მტკვრის პირზე, კლდეზე აღმართულია ვახტანგ გორგასლის ძეგლი (მოქანდაკე ელგუჯა ამაშუკელი. არქიტექტორები: თეიმურაზ კანდელაკი, დავით მორბედაძე). ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 118-119, ISBN 978-99928-20-35-3.
არა აბრაჰამიანი

არა აბრაჰამიანი (სომხ. Արա Աբրահամյան; დ. 27 ივლისი, 1975, გიუმრი, სომხეთის სსრ) — სომეხი-შვედი ბერძნულ-რომაული სტილით მოჭიდავე. მოგებული აქვს ორი მსოფლიო ჩემპიონატი 76 და 84 კილოგრამ კატეგორიებში და ვერცხლის მედალი 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიადაზე 84 კილოგრამ კატეგორიაში. აგრეთვე მოიგო ბრინჯაოს მედალი 2008 წლის ზაფხულის ოლიმპიადაზე, თუმცა მან მედლის მიღებაზე უარი თქვა ნახევარფინალში მიღებული საკამათო გადაწყვეტილების გამო. ხალხმრავალი დაჯილდოვების ცერემონიის დროს, აბრაჰამიანმა გააპროტესტა ჭილობის შუაში მედლის მდებარეობა. იგი მოგვიანებით იქნა დისკვალიფიცირებული საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის მიერ (IOC). შემთხვევის გამო ოლიმპიადისგან უვადო აკრძალვა მიიღო. აგრეთვე FILA-მ ორწლიანი დისკვალიფიკაცია მისცა, მაგრამ 2009 წლის მარტში აკრძალვა გააუქმა სპორტის საარბიტრაჟო სასამართლომ. არა აბრაჰამიანმა მოჭიდავის კარიერა დაიწყო 8 წლის ასაკში, სომხეთში. იგი სამჯერ გახდა სომეხთა ახალგაზრდა ჩემპიონი. 1994 წელს ჩავიდა სტოკჰოლმში, შვედეთში და მონაწილეობა მიიღო სტოკჰოლმის ახალგაზრდულ ღია ოლიმპიადაშე, რომელიც გამარჯვებით დაასრულა. მან სომხეთის ეროვნული ნაკრები დატოვა და 1998 წელს შვედეთის ნაკრებს შეუერთდა. 2000 წლის ზაფხულის ოლიმპიადაზე არა აბრაჰამიანი შვედეთს წარმოადგენდა. იგი ასპარეზობდა 69-75 კილოგრამ წონით კატეგორიაში, ბერძნულ-რომაული სტილით ჭიდაობაში. არა აბრაჰამიანი 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიადის შემდეგ კარიერის დასრულებას გეგმავდა, ხოლო თვით ოლიმპიადაზე ოქროს მედლის მოპოვება ჰქონდა დაგეგმილი. გრძელ და დამღლელ ფინალში რუს ალექსეი მაშინთად დამარცხების შემდეგ, აბრაჰამიანმა საკუთარ გვერდზე დაწერა:„ფინალი 1:1 დასულდა. ეს ნიშნავს წაგებას, თუ რუსს შეხვდებით“. პელე სვენსონი, კარიერადასრულებული ორგზის მსოფლიო ჩემპიონი (ბერძნულ-რომეული სტილით ჭიდაობა; 100 კგ კატეგორია) და FILA-ის საბჭოს წევრი 1990-2007 წლებში, მოწმე გახდა თუ როგორ აძლევდა მსაჯს ნიშანს მიხაილ მამიაშვილი. როდესაც სვენსონი მიუახლოვდა მას და აცნობა, რომ ეს წესების მიხედვით არ იყო ნებადართული, მამიაშვილმა მას უპასუხა: "თქვენ უნდა იცოდეთ, რომ ამან შეიძლება გამოიწვიოს თქვენი სიკვდილი". მოგვიანებით სვენსონმა დაადგინა, რომ რუმინელი მსაჯი მოქრთამული იყო (სვენსონის თანახმად, მსაჯმა მიიღო ერთ მილიონზე მეტი შვედური კრონა). Ara Abrahamian დაარქივებული 2022-01-26 საიტზე Wayback Machine. , official website Ara Abrahamian, profile at the 2008 Summer Olympics website ↑ Ara Abrahamian profile დაარქივებული August 12, 2008, საიტზე Wayback Machine. , official 2008 Olympics site, 2008-08-14 ↑ „International Olympic Committee (IOC) stripps bronze medal for disrupting award ceremony“. დაარქივებულია ორიგინალიდან — August 19, 2008. ↑ Official home page დაარქივებული 2022-01-26 საიტზე Wayback Machine. . See entry dated August 31, 2004 in the news section (Swedish) ↑ 4.0 4.1 4.2 Sjöberg, Daniel (2008-08-14). „Pelle Svensson: Jag blev mordhotad“ (Swedish). Aftonbladet. ციტირების თარიღი: 2008-08-17.
ლევონ ჯუფალაკიანი

ლევონ ჯუფალაკიანი (სომხ. Լեւոն Ջուլֆալակյան; დ. 5 აპრილი, 1964, გიუმრი, სომხეთის სსრ) — კარიერადასრულებული საბჭოთა სომეხი ბერძნულ-რომაული სტილით მოჭიდავე. არის ოლიმპიური, მსოფლიო და ევროპის ჩემპიონი; 1988 წელს მიენიჭა საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატის წოდება. ჯულფალკანიანი არის სომხეთის ბერძნულ-რომაული ჭიდაობის ეროვნული ნაკრების ამჟამინდელი მთავარი მწვრთნელი და სომეხ ოლიმპიელთა კავშირის პრეზიდენტი, ასევე აღმასრულებელი კომიტეტის (NOC) წევრი. ლევონ ჯუფალაკიანი დაიბადა გიუმრში, სომხეთის სსრ-ში. მისი ორივე მშობელი ტანმოვარჯიშე იყო. ლევანი ადრეული ასაკიდან ესწრებოდა ტანვარჯიშის სესიებს, ხოლო შემდეგ დაიწყო ჭიდაობა გიუმრის ახალგაზრდულ აკადემიაში. 1983 წელს მოიგო სსრკ-ის ახალგაზრდული ჩემპიონატი. ლევონ ჯუფალაკიანი საბჭოთა კავშირის ჭიდაობის ეროვნულ გუნდს შეუერთდა 1985 წელს და იმავე წელს ჭიდაობის მსოფლიო თასის გუნდურ შეჯიბრებაში მოიპოვა ოქროს მედალი. 1996 წლის ჭიდაობის ევროპის ჩემპინატზე მან ოქროს მედალი მოიპოვა, ამგვარად იგი ევროპის ჩემპიონი გახდა. ოთხი თვის შემდეგ, 1996 წლის ჭიდაობის მსოფლიო ჩემპიონატზე ოქროს მედლის მოპოვებით, მან მსოფლიო ჩემპიონის ტიტულიც მოიპოვა. სეულში გამართულ 1988 წლის ზაფხულის ოლიმპიადაზე იგი 68 კილოგრამ წონით კატეგორიაში ასპარეზობდა. ჯულფალკიანი თავის ყველა მატჩში ძალიან დომინანტი იყო და ყველა მეტოქეს ქულების დიდი რაოდენობით ამარცხებდა. ტურნირზე გამარჯვებისთვის მან კუთვნილი ოქროს მედალი მიიღო. ოლიმპიურ ჩემპიონად გახდომამდან ერთი წლის შემდეგ, ჯუფალაკიანმა 1989 წლის ჭიდაობის მსოფლიო ჩემპიონატზე მესამე ადგილი დაიკავა. აქ მან მოჭიდავის კარიერის დასრულება გადაწყვიტა. მოჭიდავის კარიერის დასრულების შემდეგ ჯუფალაკიანმა მწვრთნელად დაიწყო მუშაობა. 1999 წელს გახდა სომხეთის ბერძნულ-რომაული ჭიდაობის ეროვნული ნაკრების მთავარი მწვრთნელი და სომეხ ოლიმპიელთა კავშირის პრეზიდენტი. 2002 წელს დაინიშნა სომხეთის ჭიდაობის ფედერაციის ვიცე-პრეზიდენტად, შემდეგ წელს კი გახდა NOC- ის აღმასრულებელი კომიტეტის წევრი. ლევონ ჯუფალაკიანი აგრეთვე იყო სომხეთის ოლიმპიელთა ასოციაციის პრეზიდენტი. ლევონ ჯუფალაკიანი დღესდღეობით ერევანში ცხოვრობს. იგი დაქორწინებულია და ჰყავს ორი ვაჟი, არსენი და არამი, რომლებიც მამის მსგავსად მოჭიდავეები არიან. მისმა უფროსმა ძმამ არსენ ჯუფალაკიანმა ლონდონში გამართულ 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიადაზე ვერცხლის მედალი მოიპოვა; ხსენებული ოლიმპიადის დასრულებისას მას ხელთ ეროვნული (სომხეთის) დროშა ეჭირა. ჯუფალაკიანს 2012 წელს მიენიჭა „ღირსებისთვის“ პირველი ხარისხის მედალი. The-Sports.org Interview ↑ 1.0 1.1 Джулфалакян Левон (in Russian). vayr.ucoz.ru. Retrieved 26 March 2018. ↑ Levon Julfalakyan დაარქივებული 2020-04-18 საიტზე Wayback Machine. . Sports-Reference.com. Retrieved 26 March 2018. ↑ "Հայաստանի Հանրապետության մեդալներով պարգևատրելու մասին" (in Armenian). President.am. 24 December 2012. Retrieved 26 March 2018.
არჩილ ხანდამაშვილი

არჩილ ხანდამაშვილი (დ. 4 ოქტომბერი, 1975, ვეჯინი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი ფინანსისტი და პოლიტიკოსი. გურჯაანის მუნიციპალიტეტის მერი 2017 წლიდან. დაიბადა 1975 წლის 4 ოქტომბერს. 1992-1996 წლებში სწავლობდა თბილისის საბანკო საფინანსო ინსტიტუტში, საერთაშორისო ეკონომიურ ფაკულტეტზე, საერთაშორისო ფინანსებისა და კრედიტების სპეციალობით. 1996-1997 წლებში იყო საქართველოს მოქალაქეთა კავშირის გურჯაანის ორგანიზაციის პრეს-სამსახურის უფროსი. 1998-1999 წლებში იყო „VTB ბანკის“ გურჯაანის რეგიონული ფილიალის სპეციალისტი ეკონომიურ განყოფილებაში. 1999-2002 წლებში ამავე ფილიალის მმართველის მოადგილე. 2003-2004 წლებში კი — ამავე ფილიალის მმართველი. 2010 წლიდან იყო „სახალხო ბანკის“ გურჯაანის ფილიალის მმართველი. 2017 წელს აირჩიეს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის მერად. ჰყავს მეუღლე და ორი შვილი. გურჯანიის მუნიციპალიტეტის ვებგვერდი
არმენ ნაზარიანი

არმენ ნაზარიანი (სომხ. Արմեն Նազարյան; დ. 9 მარტი, 1974, მასისი, სომხეთის სსრ, საბჭოთა კავშირი) — სომეხი ბერძნულ-რომაული სტილით მოჭიდავე. მოგვიანებით წარმოადგენდა ბულგარეთს. იგი არის ორგზის ოლიმპიური ჩემპიონი (1996, 2000), სამგზის მსოფლიო ჩემპიონი (2002, 2003, 2005) და ექვსგზის ევროპის ჩემპიონი (1994, 1995, 1998, 1999, 2002, 2003). 1991 წელს სომხეთის დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, ნაზარიანი გახდა ქვეყნის პირველი ოლიმპიური ოქროს მედალოსანი. FILA-მ იგი საუკეთესო მოჭიდავედ 1998 და 2003 წლებში ცნო. 2007 წელს გახდა FILA-ის დიდების დარბაზის წევრი. ნაზარიანი დაიბადა 1974 წლის 9 მარტს მასისში, სომხეთში. მან ჭიდაობა დაიწყო რვა წლის ასაკში რობერტ ნერსესიანის მწვრთნელის ქვეშ და 1987 წელს ჩაირიცხა ერევნის სპორტულ სკოლაში. 1993 წელს ნაზარიანი გახდა „ესპოირის ჭიდაობის მსოფლიო ჩემპიონი“, ხოლო 1993 წელს მოიპოვა ვერცხლის მედალი ამავე წლის ჭიდაობის მსოფლიო ჩემპიონატზე. ნაზარიანმა მოიგო პირველი მედალი სომხეთის დამოუკიდებელი რესპუბლიკისთვის ჭიდაობის მსოფლიო ჩემპიონატში. მომდევნო წელს, ნაზარიანმა მოიპოვა ოქროს მედალი 1994 წლის ჭიდაობის ევროპის ჩემპიონატზე. არმენის და მისი მიერ წარდგენილი ქვეყნის (სომხეთის) დებიუტი 1996 წლის ზაფხულის ოლიმპიადაზე შედგა. უკვე ჩამოყალიბებული სპორტსმენი, ნაზარიანი მძიმე წონით კატეგორიაში ოქროს მედლის მომგებ ერთ-ერთ ფავორიტად მიიჩნეობა. მან ხუთივე ბრძოლაში დამაჯერებლად გაიმარჯვა; მეოთხედფინალში დაამარცხა მსოფლიო ჭიდაობის ჩემპიონი სამველ დანიელიანი, რომელმაც მას 1955 წელს მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალში სძლია, ხოლო ფინალში ბრანდონ პაულსონის წინააღმდეგ მოიპოვა გამარჯვება. ნაზარიანი გადაიქცა ოლიმპიური ოქროს მედალოსანად: პირველ სომეხ სპორტსმენად, რომელიც ქვეყნის დროშის ქვეშ გახდა ოლიმპიური მედალოსანი და ოლიმპიური ჩემპიონი. 1996 წელს დასახელდა სომხეთის წლის ათლეტად. ერთი წლის შემდეგ ნაზარიანი ბულგარეთის მოქალაქე გახდა და მშობლიური სომხეთის ნაცვლად ამ ქვეყნის საერთაშორისო კონკურსებში დაიწყო მონაწილეობის მიღება. იმდროისათვის სომხეთის ერთადერთი ოლიმპიური ჩემპიონის ქვეყნის შეცვლით, მრავალი სომეხი იმდეგაცრუებული დარჩა. მოგვიანებით ნაზარიანმა თქვა:„მე მიყვარს ჩემი ქვეყანა და მისთვის ყოველთვის მაქსიმუმს ვაკეთებდი. თუმცა მას შემდეგ რაც ოლიმპიური ჩემპიონი გავხდი, ჩვენი მთავრობა არ მაფასებდა. მათ ქვეყანაში დაბრუნება მხოლოდ 2001 წელს შემომთავაზეს, თუმცა ჩემი მოთხოვნები დაუკმაყოფილებელად რჩებოდა.“ ზაფხულის ოლიმპიადა 1996-ის შემდეგ ნაზარიანმა 52 კილოგრამ კატეგორიიდან 58 კილოგრამ კატეგორიაში გადაინაცვლა. ახალ წონით კატეგორიაში იგი გახდა 1998 და 1999 წლების ევროპის ჩემპიონი. თუმცა მან ვერ შეძლო ჭიდაობის მსოფლიო ჩემპიონატის მოგება და აღნიშნული ტურნირი მესამე ადგილით დაასრულა. არმენი დაქორწინებულია ინგა ნაზარიანზე. მათ ჰყავთ ორი ვაჟი და ერთი ქალიშვილი. ოფიციალური საიტი FILA Hall of Fame page. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 13 აპრილი 2009. ციტირების თარიღი: 31 ოქტომბერი 2019. Evans, Hilary; Gjerde, Arild; Heijmans, Jeroen; Mallon, Bill. დაარქივებული ასლი. Olympics at Sports-Reference.com. Sports Reference LLC. ციტირების თარიღი: 2019-10-31 Armen Nazaryan at United World Wrestling ↑ https://pantheon.world/profile/person/Armen_Nazaryan ↑ Olympic champion Nazaryan: sports museum must be opened in Armenia. PanArmenian.net. ციტირების თარიღი: 27 November 2012.
იური პატრიკეევი

იური პატრიკეევი (სომხ. Յուրի Պատրիկեև, რუს. Юрий Николаевич Патрикеев; დ. 28 სექტემბერი, 1979, კიროვო-ჩეპეცკი, რუსეთი) — სომეხი-რუსი ბერძნულ-რომაული სტილით მოჭიდავე. იგი არის ოლიმპიური და მსოფლიო მედალისტი და ოთხგზის ევროპის ჩემპიონი. პატრიკეევს მინიჭებული აქვს საერთაშორისო დონის ტიტული „რუსეთის სპორტის ოსტატი“. იური პატრიკეევმა ბერძნულ-რომაული სტილით ჭიდაობა დაიწყო მშობლიურ ქალაქში, კიროვო-ჩეპეცკიში, პაულ ვერტუნოვას ზედამხედველობის ქვეშ. 1996 წელს ჩაირიცხა კუბის ფიზიკურ აღზრდის სახელმწიფო უნივერსიტეტში და გადავიდა კრასნოდარში, სადაც დაიწყო ჭიდაობა რუსეთის დამსახურებული მწვრთნელის, იგორ ივანოვის ხელმძღვანელობით. 1995 წელს პატრიკეევი გახდა მსოფლიო ჩემპიონი, როგორც კადეტი და 1999 წელს მსოფლიო ჩემპიონი, როგორც უმცროსი. 2000 წელს პატრიკეენი გახდა რუსეთის ეროვნული ბერძნულ-რომაული სტილით მოჭიდავეთა გუნდის წევრი. ორი წლის შემდეგ, მან ოქროს მედალი მოიგო ჭიდაობის 2002 წლის ევროპის ჩემპიონატზე და ბრინჯაოს მედალი ჭიდაობის 2002 წლის მსოფპიო ჩემპიონატზე. პატრიკეევმა ოქროს მედალი მოიგო ჭიდაობის 2004 წლის ევროპის ჩემპიონატში. მიუხედავად იმისა, რომ გახდა ევროპის ჩემპიონი, პატრიკეევი რუსეთის ფედერაციის ჩემპიონატის ფინალში ამავე წლის ბოლოს დამარცხდა ხასან ბაროევთან და ამიტომ ვერ მოხვდა 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიადაზე (ათენში) წარსადგენ რუსეთის ჭიდაობის ეროვნულ გუნდში. პატრიკეევმა მწვრთნელთა ეს გადაწყვეტილება უსამართოდ მიიჩნია. ამასთან დაკავშირებით, პატრიკეევს კონფლიქტი მოუვიდა რუსეთის ბერძნუო-რომაული ჭიდაობის ნაკრების მთავარ მწვრთნელ გენდი საფუნოვთან; 2005 წელს მიიღო გადაწყვეტილება, რომ რუსეთის მოქალაქეობა სომხეთის მოქალაქეობით შეეცვალა. ამავე დროს იური განაგრძობდა ცხოვრებას და ვარჯიშს კრასნოდარში, მაგრამ მოგვიანებით მსახურობდა სომხეთის დროშის ქვეშ. მან რუსეთის ნაკრები ოფიციალურად 2005 წელს დატოვა. სომხეთის ახალმა მოჭიდავემ ჭიდაობის 2007 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე ბრინჯაოს მედალი მიპოვა. მომდევნო წელს ოქროს მედალი მოიგო ჭიდაობის 2008 წლის ევროპის ჩემპიონატში. პატრიკეევი 2008 წლის ზაფხულის ოლიმპიადაზე, ბიიჯენგში ასპარეზობდა. მან ხსენებულ ოლიმპიადაზე ბრინჯაოს მედალი მოიპოვა. იური პატრიკეევი გახდა პირველი ოლიმპიური მედლის მფლობელი, რომელიც სომხეთის სახელით ასპარეზობდა, თუმცა ქვეყანაში დაბადებული არ იყო. პატრიკეევი დაოჯახებულია და ჰყავს ქალიშვილი. მან განაცხადა რომ თავი ისევე მიაჩნია სომეხად, როგორც რუსად. ↑ https://pantheon.world/profile/person/Yury_Patrikeyev ↑ Yuri Patrikeyev’s daughter his muse. sport.news.am. ციტირების თარიღი: 20 January 2013.
ალექსანდრე გრიბოედოვის ქუჩა

ალექსანდრე გრიბოედოვის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (მთაწმინდა). ბესიკის ქუჩიდან შოთა რუსთაველის გამზირამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის დასაწყისში. დააპროექტა პოლკოვნიკმა ბანოვმა 1809 წელს. 1843 წლიდან კომენდატის ქუჩა ერქვა (აქ იდგა ქალაქის კომენდატის სახლი), ამ სახელითაა შეტანილი 1843 წლის შედგენილ თბილისის ქუჩების სიაშიც. 1879 წელს ალექსანდრე გრიბოედოვის გარდაცვალებიდან 50-ე წლის აღსანიშნავად ქუჩას ეწოდა მისი სახელი. ქუჩაზე არის აპოლონ ქუთათელაძის სახელობის სამხატვრო აკადემია (XIX საუკუნის 50-იანი წლები, არქიტექტორი გ. ივანოვი; შენობის მარცხენა ნაწილი გადაკეთდა 1902 წელს, არქიტექტორი სიმონ კლდიაშვილი), ვანო სარაჯიშვილის სახელობის სახელმწიფო კონსერვატორია (1904; არქიტექტორი ალექსანდრე შიმკევიჩი), ტიძიან ტაბიძის ბინა-მემორიალი (№18). XIX საუკუნის 40-იანი წლებიდან ახლანდელი ალექსანდრე გრიბოედოვისა და ალექსანდრე ჭავჭავაძის ქუჩების კუთხეში იდგა ალექსანდრე ჭავჭავაძის სახლი. ამჟამად ამ ადგილას ბაქოს I გილდიის ვაჭრის გრ. არაფელოვის ყოფილი სახლია (1897; არქიტექტორი პავლე შტერნი). სამხატვრო აკადემიის წინ სკვერში, დგას მიხაი ზიჩის ქანდაკება (მოქანდაკე შ. კიში. არქიტექტორები: ჯ. ვადაში, ნოდარ მგალობლიშვილი). შემონახულია XIX საუკუნის დასასრულისა და XX საუკუნის დასაწყისის საცხოვრებელი სახლები. აქვს 1 შესახვევი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 48, ISBN 978-99928-20-35-3.
გრიგოლ ხანძთელის ქუჩა

გრიგოლ ხანძთელის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, კრწანისის რაიონში (ქვემო უბანი). ვახტანგ ბერიძის ქუჩიდან პურის მოედნამდე. აღნიშნულია ალექსანდრე პიშჩევიჩის მიერ შედგენილს თბილისის 1785 წლის გეგმაზე. ქალაქის 1867 წლის გეგმაზე დატანილია ნორაშენის ქუჩის სახელით (სახელწოდება უკავშირდება ნორაშენის ღვთისმშობლის სომხურ-გრიგორიანულ ეკლესიას; მოიცავდა ახლანდელ ივერიის ქუჩასაც). 1923 წელს — ჰაზირას, 30-იან წლებში — ალექსანდრე მიასნიკოვის, 1991 წელს კი გრიგოლ ხანძთელის სახელი ეწოდა. შემონახულია XIX საუკუნის დასაწყისის და XX საუკუნის დასაწყისის საცხოვრებელი სახლები. აქვს 2 ჩიხი. გრიგოლ ხანძთელის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, გლდანის რაიონში (ავჭალა). ალექსანდრე მანაგაძის ქუჩიდან ზაჰესის დასახლებამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის 40-იან წლებში, ადრე — ვაჟა-ფშაველას სახელი ერქვა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 48, ISBN 978-99928-20-35-3.
ქინჯივო

ქინჯივო (აზერ. Kıncıvo) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 202 კაცი. ქინჯივო საიტზე GEOnet Names Server