laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ეთერ თათარაიძე

ეთერ თათარაიძე (დ. 15 მარტი, 1956, ზემო ალვანი, ახმეტის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი პოეტი, პედაგოგი, ფოლკლორისტი. ეთერ თათარაიძემ 1984 წელს დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1998 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე: „დემონოლოგიური გადმოცემები აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანეთში“. მუშაობდა პედაგოგად, თბილისის მე-6 და 53-ე სკოლებში (1984-1999). 1985-2005 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში უძღვებოდა ლექციების კურსს ზოგად ფოლკლორისტიკაში. 2004 წლიდან, ხელმძღვანელობს საქართველოს ფოლკლორის სახელმწიფო ცენტრის ზეპირსიტყვიერების მიმართულებას. ეთერ თათარაიძის ლექსები თარგმნილია ინგლისურ და იტალიურ ენებზე. ორი, სამი, ოთხი (პოეტური მინიატურები), გამომცემლობა „მერიდიანი“, 2018 დემონოლოგიური თქმულებები (მონოგრაფია), თბილისი, ინტელექტი, 2016 დევიღუპეთ! (პროზაული კრებული), რედაქტორი ამირან არაბული, ნახატი გარეკანზე თენგიზ მირზაშვილის, გარეკანის დიზაინერი თეონა ჭანიშვილი, თბილისი, ინტელექტი, 2016 ჩიტ რო იძახს, წიავ (ლექსები), თბილისი, საუნჯე, 2012 100 ლექსი, თბილისი, ინტელექტი, 2011 ავაგე ეკლესიები (თანაავტორი), თბილისი, 2010 აღათო = Agato, თუში ქალ-ვაჟის სიყვარულის ისტორია, თბილისი, უნივერსალი, 2009 მამამა ღმერთს ჩამაჰყარა სახელი, გულქან რაზიკაშვილის ნაამბობი, თბილისი, ეროვნული მწერლობის გამომცემლობა, 2008 ჩამომიარ საწუთრომ... (ლექსები), თბილისი, ლომისი, 1998 მოთხრობები, ავტორები: ზაზა ენუქიძე, ეთერ თათარაიძე, ირაკლი (შმაგი) დოლიძე; თბილისი, ივერია, 1990 მთვარის ნალი (ლექსები), თბილისი, მერანი, 1988 იმედის გვირილა'ო (ლექსები), წინასიტყვაობის ავტორი ვახუშტი კოტეტიშვილი, თბილისი, ნაკადული, 1979 წიგნისთვის „მამამა ღმერთს ჩამაჰყარა სახელი” (ვაჟა-ფშაველას შესახებ) მიენიჭა პარიზის ქართულ-ევროპული ინსტიტუტის ილია ჭავჭავაძის სახელობის პრემია (1991) კრებულისთვის „შენდობით მომიხსენიეთ” (ამირან არაბულის თანაავტორობით) — ლიტერატურული პრემია „საბა” (2008). ეთერ თათარაიძის შესახებ ერთ-ერთ ინტერვიუში ცნობილი მხატვარი თენგიზ მირზაშვილი (ჩუბჩიკა) ასე პასუხობდა მიხო მოსულიშვილს: . ფილოლოგი და პოლიტიკოსი ლევან ბერძენიშვილი აღნიშნავს: . ქართული მწერლობა, გვ. 112, თბ., 2011 ეთერ თათარაიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი თათარაიძე ეთერ დაარქივებული 2016-03-23 საიტზე Wayback Machine. ეთერ თათარაიძე „მარტო შენ გეტყვი, ეთერო...“ ეთერ და ლელა თათარაიძეების ვარსკვლავი ↑ ქართველი პოეტი ქალები: ორენოვანი ანთოლოგია, გვერდი 47 ↑ „როცა ქვეყნებს სძინავთ“, 7 ქართველი და 7 იტალიელი პოეტი ქალი სიფხიზლისთვის (იტალიურ ენაზე Quando i paesi dormono, 2019) ↑ დევიღუპეთ! ↑ 100 ლექსი ↑ მიხო მოსულიშვილი — „მცნობი და მჭვრინავი, ანუ როგორ ხატავენ ეთერ თათარაიძე და თენგიზ მირზაშვილი ერთმანეთის პორტრეტს თუშეთის ფონზე“. ჟურნალი „ცისკარი“, N1, 1999 წელი, გვ. 107-115 ↑ ეთერ და ლელა თათარაიძეების ვარსკვლავი, 15.04.2019
სათვალიანი სუსხური

სათვალიანი სუსხური (ლათ. Somateria fischeri) — ფრინველი იხვისებრთა ოჯახისა. რამდენადმე მცირეა ჩვეულებრივ სუსხურზე; მისი სხეულის სიგრძეა 51-58 სმ, მასა დაახლოებით 1630 გ. მამალი ზურგსა და თავზე შეფერილია თეთრად, თვალების გარშემო გააჩნია „სათვალე“ (აქედან სახელი), ნისკარტის ზემოთ მწვანე ფართო ზოლი, ფრთის ბოლოები, კუდი და მუცელი შავია. მდედრი მამრისგან ფართოდ განსხვავდება; შეფერილია მუქი-ყავისფერი ბუმბულით. იშვიათი, ფრაგმენტულად გავრცელებული სახეობაა. ბინადრობს ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ტუნდრაში; ციმბირში, ჩრდილოეთ ამერიკის სანაპიროებსა და სხვ. ზამთარში ინაცვლებს უფრო სამხრეთით, მაგალითად ბერინგის ზღვა. ბუდობს ალასკისა და ჩრდილო-დასავლეთ ციმბირის სანაპიროებზე. სხვა სუსხურების მსგავსად იკვებება მოლუსკებით, რისთვისაც ყვინთავს ზღვის ფსკერზე. აგრეთვე საკვებად იყენებს კიბოსნაირებს, მწერებსა და მათ ლარვებს, ბალახის ყლორტებს და თესლს, კენკროვნებს. გამრავლების სეზონი მაის-ივნისში იწყება. დედალი დებს 4-5 კვერცხს. ინკუბაცია 24 დღე-ღამე გრძელდება. ბარტყები მუქი-ყავისფერი ღინღლით არიან შეფერილნი. 50-53 დღისანი ფრთიანდებიან. C. Carboneras 1992. Family Anatidae (Ducks, Geese and Swans) in del Hoyo, J., Elliott, A., & Sargatal, J., eds. Vol. 1. // Путеводитель по птицам мира = Handbook of the birds of the world. — Barcelona: Lynx Edicions, 1992. — ISBN 84-96553-42-6. John Gooders, Trevor Boyer. Ducks of Britain and the Northern Hemisphere. — London: Collins & Brown, 1997. — С. 108-111. — ISBN 1855855704. (ინგლისური) Derek A. Scott, Paul M. Rose. Атлас популяций утиных в Африке и западной Евразии = Atlas of Anatidae populations in Africa and Western Eurasia. — Wetlands International, 1996. — С. 193-197. — 336 с. — ISBN 1 900442 09 4. (ინგლისური) Г. П. Дементьев, Н. А. Гладков. Птицы Советского Союза. — Советская наука, 1953. — Т. 4. — С. 538—541. — 635 с. (რუსული)
ივერია-სოფრონის უდაბნო

ივერია-სოფრონის უდაბნო (რუს. Иверско-Софрониева пустынь) — დედათა მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის არზამასის რაიონის სოფელ კავაქსაში. დაარსებულია XIX საუკუნეში. ეკლესია მიეკუთვნებოდა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას. მონასტრის სახელწოდება მომდინარეობს ივერიის ღვთისმშობლის ხატისა და ადგილობრივი მორჩილი ბერის სოფრონის სახელისაგან, რომელმაც დააარსა უდაბნო. ბერი სოფრონი 1921 წელს აღნიშნულ უდაბნოში გარდაიცვალა. ივეროა-სოფრონის უდაბნო დააარსა XIX საუკუნის დასასრულს არქიმანდრიტმა სოფრონმა (სმირნოვი), რომელიც იმჟამად იყო არზამასის ვისოკოგორის უდაბნოს წინამძღვარი. სასულიერო კონსისტორიის ბრძანებით 1907 წლის 16 ნოემბრიდან არქიმანდრიტმა სოფრონმა დატოვა ვისოკოგორის უდაბნოს წინამძღვრის პოსტი და 1908 წლის დასაწყისიდან დასახლდა ტყიან უდაბნოში. ბერთან ერთად ვასახლდა მისი ოთხი მორჩილი, ცოტა მოშორებით კი ააგეს კარის ეკლესიის შენობა სავაც ცხოვრობდა 12 გოგონა, ძირითადად მისი სულიერი შვილები, რომლებიც შემდეგ გახდნენ უდაბნოს მსახურები. 1908 წლის 26 ივლისს, შედგა ტაძრის კურთხევა იესო ქრისტეს ჯოჯოხეთში მისვლის სახელზე. 1921 წელს ბერი სოფრონის გარდაცვალების შემდეგ, არზამასის ეპისკოპოსმა მიხეილმა აქ ოფიციალურად დააარსა ივერია-სოფრონის თემი, ივერიის ღვთისმშობლის ხატის პატივსაცემად. აღნიშნული უდაბნო მოქმედებდა 1929 წლამდე, სანამ არ დახურეს ქვეყნის ხელისუფლებაში მოსულმა ბოლშევიკებმა. 1990-იანი წლების დასაწყისში, ახლოს მვებარე სოფლების მოსახლეობის ძალებით დაიწყო უდაბნოს აღორძინება. უფოსებმა მიტოვებული სახლები დაშალეს ვა მასალა გადაიტანეს მიტოვებულ მონასტერში. ააგეს დროებითი ეკლესია, სამლოცველო, ორი სახლი, პირუტყვის სახლი და აბანო, მაგრამ რადგანაც მონასტერში მონაზვნები არ ყოფილან, 1990-ანი წლების ბოლოს აღორძინების პროცესი შენელდა. 2001 წლის ბოლოდან სოფრონის უდაბნოში დასახლდა დედაოების მცირე ჯგუფი, რომელთაც ხელმძღვანელობდა ვლადიმირა ცვეტკოვა. უდაბნოში ამ დროისათვის ცხოვრობდა რამდენიმე დარაჯი და მუშა. 2002 წლის დეკემბერში ღუმელის მილიდან გაჩნდა ხანძარი, რის შედეგადაც სამლოცველი სახლი მთლიანად დაიწვა. 2003 წელს საფუძველი ჩაუყარეს სავანის ახალ ტაძარს. სანქტ-პეტერბურგელი ხელოსნების ჯგუფმა ააგეს ხის ძელური შენობა ძველ რუსულ სტილში. ტაძარი დააფარეს სახურავი, დაადგეს ორი გუმბათი და დააყენეს ჯვარი, დაამონტაჟეს ფანჯრები და დაიწყეს შიდა სამუშაოები. 2008 წლის 12 ივლისს უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით ბერი სოფრონი წმინდანად შერაცხეს სვიატოგორსკის ლავრის ჩვიდმეტ წმინდანთან ერთად. სწორედ სვიატოგორსკში დაიწყო სოფრონმა სამონასტრო ცხოვრება. გარკვეული პერიოდის შემდეგ სოფრონის საფლავზე ააგეს ეგვტერი. უდაბნოს ხშირად სტუმრობენ ადამიანები, მოსალოცად და მონასტრის დებისათვის ფიზიკური დახმარების გასაწევად. ოფიციალური ვებგვერდი ივერია-სოფრონის უდაბნო დაარქივებული 2012-11-22 საიტზე Wayback Machine. ოფიციალური გვერდი
კახეთის მატარებელი (ფილმი)

კახეთის მატარებელი — ლალი კიკნაველიძის 2019 წლის ქართული დრამა, რომელიც ეფუძნება არჩილ ქიქოძის ამავე სახელწოდების მოთხრობას. სცენარის ავტორები არიან ლალი კიკნაველიძე, არჩილ ქიქოძე, მიხო მოსულიშვილი. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. მიშა გზასაცდენილი შვილის დაკარგვის გამო დანაშაულის გრძნობით დამძიმებული ცხოვრობს. მას პოლიციელები დაღუპული შვილის ნაძარცვის შენახვას ედავებიან და სასტიკად სცემენ. ნიკო ფიროსმანის ნახატთან „კახეთის მატარებელი“ შეხება მიშასთვის უკან დაბრუნების, მონანიების, შვილისადმი სიყვარულის აღიარების შესაძლებლობა ხდება. მესტიის მოკლემეტრაჟიანი და მთის ფილმების პირველი საერთაშორისო კინოფესტივალის პრიზი მამაკაცის როლის საუკეთესო შესრულებისათვის ფილმში „კახეთის მატარებელი“ მიენიჭა მიხეილ გომიაშვილს, 2021 კახეთის მატარებელი დაარქივებული 2021-07-26 საიტზე Wayback Machine. კახეთის მატარებელი • Kakhetian Train „კახეთის მატარებლის“ ვიდეოანონსი Kakhetian Train (2019) ↑ Train in Kakheti by Niko Pirosmani
პატარა ბატასინი

პატარა ბატასინი (ლათ. Mergellus albellus) — ფრინველი იხვისებრთა ოჯახისა. მონოტიპური გვარის წარმომადგენელია. შუალედური სახეობაა ბატასინსა და კოკონას შორის. კარგად ცურავს და ყვინთავს. მცირე ზომის ფრინველია. მისი სხეულის სიგრძეა 38-44 სმ, მამლის წონაა 510-935 გ, დედლისა 500-680 გ. მამრი შეფერილია თეთრი ბუმბულით, ზურგი შავი აქვს, თვალის გარშემო გააჩნია შავი ლაქა, კისერზე იმავე ფერის „საყელო“. მდედრი მთლიანად ნაცრისფერ-შავია, თავი ყავისფერი, კისრის ზედა ნაწილი თეთრი. ბუდობს ჩრდილოეთ და საშუალო ტაიგისა, ტყეტუნდრის წყალსატევებში სკანდინავიიდან დასავლეთით ანადირის აუზის აღმოსავლეთ ნაწილამდე, კამჩატკამდე, ოხოტის ზღვის სანაპირომდე, ჰოკაიდომდე. იზამთრებს ბუდობის ადგილებიდან სამხრეთით. მიგრირებს შავი, ბალტიის, კასპიის ზღვებისკენ, ვადენზეესკენ, აგრეთვე მისი გამოზამთრების ადგილებია პაკისტანი, ჩინეთი, იაპონიის კუნძულები, საფრანგეთი, ინგლისი, ალჟირი, ტუნისი, ეგვიპტე, ერაყის ცენტრალური ნაწილი. ბუდეს ხეებზე იკეთებს, მიწიდან 10 მ-ის სიმაღლეზე. მასში დებს 5-11 (ძირითადად 7-9) მოთეთრო, ზოგჯერ მოყვითალო კვერცხს. ინკუბაცია 26-28 დღე-ღამე გრძელდება. ფრთიანდებიან 10 კვირის ასაკში. იკვებებიან ძირითადად სხვადასხვა სახის უხერხემლოებით, აგრეთვე თევზითა და ამფიბიებით. სიცოცხლის მაქსიმუმი ევროპაში დაფიქსირდა ნიდერლანდებში (10 წელზე მეტი). C. Carboneras 1992. Family Anatidae (Ducks, Geese and Swans) in del Hoyo, J., Elliott, A., & Sargatal, J., eds. Vol. 1. // Путеводитель по птицам мира = Handbook of the birds of the world. — Barcelona: Lynx Edicions, 1992. — ISBN 84-96553-42-6. James F. Clements. The Clements Checklist of Birds of the World. — Cornell University Press, 2007. — 843 с. — ISBN 0801445019. (ინგლისური) John Gooders, Trevor Boyer. Ducks of Britain and the Northern Hemisphere. — London: Collins & Brown, 1997. — С. 153-156. — ISBN 1855855704. (ინგლისური) Paul A. Johnsgard. Ducks, Geese, and Swans of the World. — Lincoln and London: University of Nebraska Press, 1978. — ISBN 978-0-8032-0953-4. (ინგლისური) Janet Kear. Vol. 2 // Ducks, Geese, and Swans. — USA: Oxford University Press, 2005. — 930 с. — ISBN 0198546459. (ინგლისური) Killian Mullarney, Lars Svensson, Dan Zetterström, Peter J. Grant. Птицы Европы = Birds of Europe. — United States: Princeton University Press, 2000. — С. 60. — 400 с. — ISBN 978-0-691-05054-6. (ინგლისური) Derek A. Scott, Paul M. Rose. Атлас популяций утиных в Африке и западной Евразии = Atlas of Anatidae populations in Africa and Western Eurasia. — Wetlands International, 1996. — С. 222-224. — 336 с. — ISBN 1 900442 09 4. (ინგლისური) ↑ Gooders, С.153 ↑ Scott, С.222 ↑ Kear, 2005 ↑ Smew (Mergellus albellus). BirdLife Species Factsheet. BirdLife. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-04. ციტირების თარიღი: 16 июля 2009. ↑ Carboneras, С.625
კუგითანგთაუ

კუგითანგთაუ (თურქმ. Köýtendag) — ქედი პამირ-ალაის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, უზბეკეთისა და თურქმენეთის ტერიტორიაზე. წარმოადგენს ბაისუნთაუს ქედის სამხრეთ გაგრძელებას. ქედი გადაჭიმულია ამუდარიის ხეობიდან მდინარე შერაბადის ხეობამდე დაახლოებით 100 კმ-ზე. მაქსიმალური სიმაღლე — 3139 მ (მთა აირიბაბა). აგებულია დანალექი ქანებით, კერძოდ, კირქვებითა და თაბაშირიანი წყებებით. გავრცელებულია კარსტი. მთისწინეთში გვხვდება ეფემერული ნახევარუდაბნოს, ხოლო უფრო მაღლა ქსეროფიტულ ბუჩქნარებთან ერთად მთის სუბტროპიკული სტეპის ლანდშაფტები. კუგითანგთაუს ქედის უნიკალური ლანდშაფტების დასაცავად 1986 წელს შეიქმნა კუგითანგთაუს ნაკრძალი. კუგითანგთაუ — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული)
ერიკ ბერნშტეინი

ერიკ ადოლფის ძე ბერნშტეინი (დ. 1866 — გ. 19 იანვარი, 1932, ბერლინი) — გერმანელი პედაგოგი, საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის წევრი, საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი. ერიკ ადოლფის ძე ბერნშტეინი დაიბადა 1866 წელს. ეროვნებით იყო გერმანელი. უმაღლესი განათლება საზღვარგარეთ მიიღო; პროფესიით პედაგოგი. 1917 წლიდან იყო საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის წევრი. 1918 წელს, ამიერკავკასიის სეიმმა გერმანიაში წარმომადგენლად გაგზავნა. 1919 წლის 12 მარტს აირჩიეს საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით; იყო მომარაგების კომისიის წევრი და საბიუჯეტო-საფინანსო კომისიის მდივანი. 1921 წელს საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაციის შემდეგ დატოვა საქართველო და ცხოვრობდა გერმანიაში. გარდაიცვალა 1932 წლის 19 იანვარს, ბერლინში. 22 იანვარს ცხედარი დაწვეს ვედინგის კრემატორიუმში. ირაკლი ხვადაგიანი, საქართველოს დამფუძნებელი კრება 1919. საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორია. გვ. 175, თბ., 2016,
ფატიმა აშ-შარიფი

ფატიმა ელ-შარიფი (არაბ. فاطمة الشريف); დ. 1911, კუფრა — გ. 3 ოქტომბერი, 2009, კაირო) — ლიბიის მეფის, იდრის პირველის მეუღლე, ლიბიის დედოფალი. ფატიმა ელ-შარიფი, დაიბადა 1911 წელს, იგი იყო ყოფილი ისლამური რელიგიური ორდენის სენუსიას მეთაურის ახმედ შარიფის ერთადერთი ქალიშვილი. მამამისი აქტიურად ეწინააღმდეგებოდა ევროპულ კოლონიზაციას მუსულმანურ სახელმწიფოებთან მიმართებაში. ლიბიის ომის შემდეგ, რომელიც 1912 წელს დასრულდა, ლივიის ტერიტორია გადავიდა იტალიური სამეფოს კონტროლის ქვეშ. 1923 წელს, იტალიის მთავრობაში, ფაშისტების მოსვლის შემდეგ და მათ მიერ განახლებული საომრო მოქმედებები ლიბიაში, ფატიმამ აქლემით გადალახა ეგვიპტის საზღვარი. თავს უშველა იმ იტალიელებისგან, რომლის მეთაურიც მარშალი გრაციანი იყო. 1931 წელს, სივაში, ის ცოლად გაჰყვა მუჰამედ იდრის ალ-მახდი ას-სენუსს, რომელიც იყო მამამისის პოსტის ორდენ სენუსიას მემკვიდრე. 1951 წელს, ფატიმა ელ-სენუსი გახდა ლიბიის დედოფალი. მთელი ცხოვრების განმავლობაში, ცოლ-ქმარს არ ჰყავდათ შვილები. მათი ერთადერთი ვაჟი, დაიბადა 1953 წელს, რომელიც გარდაიცვალა დაბადებიდან მეორე დღესვე. მემკვიდრის არ ყოლამ დიდი პრობლემები შეუქმნა მეფეს და სახელმწიფოს. 1954 წელს, დეოფლის ძმის შვილმა, იბრაჰიმ ალ-შელხიმ მოკლა იდრის I-ლის მრჩეველი, მიზეზი კი შემდგომი ჭორები იყო: მრჩეველმა ურჩია, რომ გაყროდა და ცოლად მოეყვანა თვითონ მრჩევლის ქალიშვილი. შემდგომ იდრისმა ბრძანება გასცა ფატიმას ძმის შვილის მოკვლის. რამდენიმე ხნის შემდეგ, იდრისმა გადაწყვიტა კიდევ ერთი ცოლი მოეყვანა, რომელიც მემკვიდრეს გაუჩენდა. ფატიმამ თვითონ შესთავაზა ორი შესაფერისი კანდიდატი, მაგრამ მან არცერთი არ აირჩია. 1995 წელს, მეფემ ცოლად მოიყვანა ალია აბდელ კადერ ლამლუმი, მიუხედავად მეუღლის ამ გადაწყვეტილებისა, ფატიმა მაინც დარჩა სამეფო რეზიდენციაში, ტობრუკში და მალევე შეურიგდა მას. შემდგომში ფატიმა და იდრისი გახდნენ დედინაცვალი და მამინაცვალი მათი გარდაცვლილი ნათესავების შვილებისთვის. თანამედროვეები ახასიათებდნენ ფატიმას, როგორც ტაქტიკურ, დახვეწილი იუმორის გრძნობის მქონე და კომუნიკაბელურ(ბავშვების მიმართებაში განსაკუთრებით) და როგორც იდრისის ერთგულ მეუღლეს. ის გახდა სამაგალითო ლიბიის ქალებისთვის. ფატიმა არ ატარებდა ჩადრს და იცვავდა ევროპულად. არ მისდევდა ჩაკეტილ ასკეტიკურ ცხოვრების წესს, არამედ პირიქით-აქტიურ მონაწილეობას იღებდა პოლიტიკურ და საზოგადო სახელმწიფო საქმეებში, ესწრებოდა სახელმწიფო ღონისძიებებს. მუამარ კადაფის სათავეში მოსვლის შემდგომ, ლიბიის საგვარეულო მდებარეოდა თურქეთში. მონარქიის დაცემის შემდეგ, 1969 წლის 1 სექტემბრიდან და სიკვდილამდე, იგი ცხოვრობდა ეგვიპტეს დედაქალაქ კაიროში. რევოლუციონურმა სასამართლომ, ლიბიაში, დაუსწრებლად, ყოფილ დედოფალს ჩამოართვა პრივილეგიები და 5 წლით თავისუფლება აღუკვეთეს. 2007 წელს, ლიბიის მმართველებმა, დაუბრუნეს ფატიმას თავისი სახლი, ტრიპოლში, მაგრამ მან არ მოისურვა ლიბიაში დარჩენა. 2009 წლის 3 ოქტომბერს, 40 წლიანი დევნის შემდეგ, გარდაიცვალა 98 წლის ასაკში, კაიროში. ↑ 1.0 1.1 Fatima al-Sanussi, Queen of Libya | Times Online Obituary. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-05-24. ციტირების თარიღი: 2018-03-23.
ანდრონიკე III

საკუთარი სახელი ანდრონიკე III შეიძლება აღნიშნავდეს: ანდრონიკე III პალეოლოგოსი (1297–1341) — ბიზანტიის იმპერატორი 1328–1341 წლებში. ანდრონიკე III კომნენოსი (1310–1332) — ტრაპიზონის იმპერატორი 1330–1332 წლებში.
არზამასის წმინდა ნიკოლოზის მონასტერი

არზამასის წმინდა ნიკოლოზის მონასტერი (რუს. Свято-Николаевский монастырь) — ედდათა მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის ქალაქ არზამასში. მდებარეობს ტაძრის მოედანზე. დაარსებულია 1580 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას. ეკლესია დააარსა ივანე მრისხანემ 1580 წელს. ეკლესიის მშენებლები იყვნენ არზამასის მცხოვრებლები ტეოფილაქტე იაკოვლევი, რომელიც შემდეგ სამონასტრო ცხოვრებას შეუდგა. თავდაპირველად ააგეს ხის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია, რომლის საფუძველზეც შემდეგ ჩამოყალიბდა დედათა მონასტერი. ხის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია არაერთგზის დაიწვა. 1683 წელს ააგეს ქვის ეკლესია. 1723 წელს ხანძრის შემდეგ აღადგინეს. 1764 წლიდა მესამე კლასის დედათა მონასტერია. 1811 წელს ხის ტაძრის ადგილზე ააგეს ქვის მაცხოვრის ეკლესია, რომელიც აკურთხეს 1813 წელს. 1878 წელს განაახლეს წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია. მონასტერი დაიხურა 1924 წელს, ხოლო აღსდგა 1994 წელს. ამავე წელს აკურთხეს ზედა ზამთრის მინაშენი მაცხოვრის გამოცხადების სახელზე. 1995 წელს შედგა ქვედა საკურთხევლის კურთხევა ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის სახელზე. სავანეში ცხოვრობდა 25 მორჩილი. 2017 წლის 28 დეკემბერს ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მიტროპოლიტმა გიორგიმ შეასრულა მაცხოვრის გამოცხადების ეკლესიის კურთხევა. 2001 წელს მონასტერს გადაეცა არზამასის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია. 2005 წელს ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მიტროპოლიტმა გიორგიმ შეასრულა ლოცვა ახლადაღდგენილ წმინდა ნიკოლოზის ეკლესიაში. ქვემო ეკლესიაში დაცულია: ღვთისმშობლის ორი სასწაულმოქმედი ხატი, ხოლო ზედა ეკლესიაში: წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ხატი, მატრონა მოსკოველისა და ტატიანას ხატი, მათი წმინდა ნაწილებით. სარკოფაგი, რომელშიც შემონახულია ოპტინის მამათა და სხვა წმინდანების წმინდა ნაწილები. Арзамас. Николаевский женский монастырь ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Святыни земли Нижегородской. Свято-Николаевский женский монастырь დაარქივებული 2013-05-22 საიტზე Wayback Machine. , Нижегородская епархия ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 Действующие монастыри. Нижегородская епархия. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-06-17. ციტირების თარიღი: 2010-01-11. ↑ Дарья Петрова. (2017-12-28) В Свято-Николаевском монастыре Арзамаса освящен собор в честь Богоявления Господня. Нижегородская митрополия. ციტირების თარიღი: 2017-12-31. ↑ 25 мая 2005 года. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-19. ციტირების თარიღი: 2010-01-12.
ნესტიარის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია

ნესტიარის წმინდა ნიკოლოზის მონასტერი (რუს. Свято-Николаевский монастырь) — მოქმედი მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის სოფელ ნესტიარში. დაარსებულია 1859 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს გოროდეცკის ეპარქიას. ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 1859 წლის აგვისტოში. პროექტი შეიმუშავეს არქიტექტორებმა ა. ტურმიშევმა და ნ. უჟუმედსკ-გრიცევიჩმა. პროექტი ძირითადად მორგებულია კონსტანტინე ტონის პროექტზე, რომელიც ტაძარს აშენებდა არქიტექტურული სტილით გემი. მთავარ, დასავლეთის შესასვლელის თავზე დაადგეს სამიარუსიანი სამრეკლო. ტაძრის არქიტექტურა არის ეკლექტიზმის საუკეთესო ნიმუში, რომელიც შეიცავს კლასიციზმის (დიდი ნახევარწრიული ფანჯრები, სამკუთხა ფრონტონები და სანდრიკები) ელემენტებს, ძველირუსული ხუროთმოძღვრების ელემენტებთან ერთად. ფასადები წარმოდგენილია მკაცრი გეომეტრიული ორნამენტებით. ეკლესია დაიხურა 1930-იანი წლების ბოლოს. შენობა გადაეცა კოლმეურნეობის საწყობს და მალევე დაინგრა. XX საუკუნის ბოლოს ხანძრის შედეგად დაზიანდა ტაძრის მთავარი ნაწილი, სამრეკლო და სატრაპეზოს გავახურვა. 2006 წელს ეკლესია გადაეცა ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას. აღდგენითი სამუშაოები მიმდინარეობდა პროექტის მიხედვით, რომელიც ეესაბამებოდა XIX საუკუნის არქიტექტურულ სტილს. 2008 წლისათვის დასრულდა გუმბათის კონსტრუქციის შედუღება და განხორციელდა მისი დამონტაჟება. 2009 წელს შეაკეთეს სამრეკლო. ამ დროისათვის ხუთი გუმბათიდან სამი იყო სპილენძისა, ხოლო ორი - მეტალისა. აგვისტოს დასასრულს სამრეკლოზე აღართეს პირველი ჯვარი. სულ ტაძრისათვის ნიჟნი-ნოვგოროდის ქარხანა „ბურევესტნიკში“ დაამზადეს ათი ჯვარი. მოოქროვების შემდეგ ხუთი მათგანი დაამონტაჟეს ცენტრალურ გუმბათზე, ხოლო ოთხი - სამრეკლოზე. 2011 წელს შედგა პირველი ღვთისმსახურება. ამავე პერიოდში დასრულდა სარესტავრაციო სამუშაოები. ↑ На восстанавливающийся храм в селе Нестиары будут установлены кресты. Нижегородская епархия (18 августа 2009 года). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-09-07. ციტირების თარიღი: 2011-12-24. ↑ Высоцкая, Светлана. (31 августа 2009 года) На Никольский храм в селе Нестиары установлен первый крест. Нижегородская епархия. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-09-07. ციტირების თარიღი: 2011-12-24. ↑ Высоцкая, Светлана. (19 декабря 2008 года) В Никольской церкви села Нестиары Воскресенского района Нижегородской области ведутся реставрационные работы. Нижегородская епархия. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-09-07. ციტირების თარიღი: 2011-12-24.
მაროვსკის ჯვართამაღლების მონასტერი

მაროვსკის ჯვართამაღლების მონასტერი (რუს. Маровский Крестовоздвиженский монастырь) — მოქმედი მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის სპასკოეს რაიონში. დაარსებულია 1632 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას. „კრესტომაროვსკის უდაბნოს შექმნის ამბავის“ მიხედვით 1632 წელს ნიჟნი-ნოვგოროდის მაზრის სოფელ პრუდიშჩში გამოჩნდა კიეველი ბერი მატვეი, რომელმაც მთებში, იოანე წინასწარმეტყველის ეკლესიის მახლობლად გამოთხარა გამოქვაბული და იქ დასახლდა ძალიან მალე მატვეიმ და პრუდიშჩელმა გლეხმა ილარიონმა, ტყეში სამ ვერსზე სოფლიდან, ააშენეს ქოხი. აქ მათ შეუერთდა მაკარევოს მონასტრის ბერი მარკელი და ვოლგისპირელი ბერი მაკარი. სოფელ პრუდიშჩის მფლობელმა თავადმა ივან ლეონტიევმა მიწის ნაკვეთი შესწირა მათ, ხოლო პატრიარქმა იოსებმა მათ მონასტრის დაარსების ნება მისცა. მონასტერში ააშენეს მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია, ქვის ჯვართამაღლების ტაძარი და სამების ეკლესია. პეტრე I-ის მეფობის პერიოდში სამონასტრო ცხოვრება დაეცა. 1721 წელს მონასტერი მიაწერეს ორანკის ღვთისმშობლის მონასტერს. ეკატერინეს მმართველობის პერიოდში კი სამონასტრო ცხოვრება საერთოდ გაუქმდა. 1870-იანი წლებიდან მონასტრის აღორძინება დაიწყო ჩუვაშმა ივან პეტროვიჩმა. მისი სიკვდილის შემდეგ 1885 წელს ხის ეკლესიასთან ააშენეს ქვის ეგვტერი. 1887 წლის 6 ივლისს ბალახნინის ეპისკოპოსი დიმიტრი (სამბიკინი) ესტუმრა მონასტერს და დალოცა ამ ადგილზე მონასტრის აღორძინება . 1901 წელს აკურთხეს ხისგან აშენებული სამების ეკლესია. მისი მთავარი სიწმინდე გახდა ღვთისმშობლის ხატი, რომელიც დაიწერა იერუსალიმში XIX საუკუნის დასასრულს. 1927 წელს მონასტერი დაიხურა. მონასტრისაგან შემორჩა მხოლოდ ქვის კედლების ფუნდამენტი. 2008 წელს ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ აკურთხა მონასტრის მშენებლობა. 2009 წელს შექმნეს ჯვართამაღლების მაროვსკის დედათა მონასტრის პროექტი. მონასტრის მშენებლობისათვის გამოიყო 71,815 ათ. მ². ეპარქია გეგმავს მშენებლობის დასრულებას 2018 წლისათვის. 2011 წლის 14 აგვისტოს ეკლესია აკურთხა მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ Маровский Крестовоздвиженский монастырь ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 Новая жизнь древней обители დაარქივებული 2013-10-04 საიტზე Wayback Machine. , Сергей Ледров, «Нижегородские епархиальные ведомости», №16(205), 2011 г ↑ Димитрий (Самбикин), Епископ Балахнинский, викарий Нижегородской епархии, Вознесенский печерский мужской монастырь ↑ В Нижегородской епархии будет восстановлен Маровский монастырь დაარქივებული 2014-09-03 საიტზე Wayback Machine. , Нижегородская митрополия, Анна Берлин, 30 июля 2009 года ↑ Крапивина, Людмила. (14 августа 2011 года) Архиепископ Георгий совершил освящение Никольского храма в селе Мары (фото). Нижегородская епархия. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-06-17. ციტირების თარიღი: 2011-08-16.