laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ალექსანდრე II-ის ძეგლი (დონის როსტოვი)

ალექსანდრე II-ის ძეგლი (რუს. Памятник Александру II) — ყოფილი ძეგლი დონის როსტოვში. მდებარეობდა სობორნის მოედანზე, ააგეს 1890 წელს ძეგლი ეძღვნებოდა რუსეთის იმპერატორს ალექსანდრე II-ს. პროექტია ავტორი იყო მოქანდაკე მიხაილ მიკეშინი. ძეგლი დაშალეს 1924 წელს. იდეა, იმისა რომ ალექსანდრე II-ის ძეგლი დაედგათ როსტოვში გაჩნდა მალევე მისი გარდაცვალების შემდეგ. გადაწყვეტილება ძეგლის დადგმის შესახებ მიიღეს 1881 წლის 15 მარტს ქალაქის საკრებულოს საგანგებო სხდომაზე. ძეგლის პროექტის დამტკიცებას დასჭირდა რამდენიმე წელი. ძეგლის პროექტის შემმუშავებელმა კომიტეტმა მიმართეს მქანდაკე მიხაილ მიკეშინს, რომელმაც კომისიას წარუდგინა საესკიზო ნახაზი. პროექტი მცირე ცვლილებებით დაამტკიცეს. ძეგლის დასადგმელ ადგილად განიხილავდნენ ორ ვარიანტს: სობორნის მოედანი ღვთისმშობლის შობის ტაძართან და დიდი სადოვაიას ქუჩა ქალაქის პარკის შესასვლელთან. რამდენადაც იმპერატორი გამოსახული იყო მლოცველის პოზაში არჩევანი გააკეთეს სობორის მოედნის სასარგებლოდ. გარდა ამისა იმპერატორის დაბადების დღეს სწორედ ამ მოედანზე ტარდებოდა აღლუმი. ძეგლის აგების ორგანიზებით დაკავებული იყო როსტოვის ქალაქის თავი ანდრეი ბაიკოვი. იგი აწარმოებდა მოაპარაკებას მოქანდაკესთან და სათავეში ედგა ფუის შეგროვების საქმიანობას (ძეგლის აგება დაჯდა 70 ათასი მანეთი). მაგრამ ბაიკოვმა ვერ იცოცხლა ძეგლის გახსნამდე და ერთი წლით ადრე გარდაიცვალა. ძეგლის გახსნის საზეიმო ცერემონიალი შედგა 1890 წლის 17 აპრილს. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ ძეგლი დახურეს წითლად შერებილი ფანერის ყუთით, რომელსაც თავზე ხუთქიმიანი ვარსკვლავი ედგა. 1924 წლის 27 მარს ძეგლი გადმოაგდეს კვარცხლბეკიდან ტრაქტორის დახმარებით და გაუსვეს „კრასნი აკსაის“ ქარხანაში გადასადნობად. გარდაქმნის შემდეგ ბევრმა როსტოველმა გამოთქვა აზრი, რომ ალექსანდრე II-ის ძეგლი უნდა დაებრუნებინათ თავის ადგილზე, მაგრამ დონის როსტოვის ადმინისტრაციის ინიციატივით 1999 წელს ამ ადგილზე დადგეს წმინდა განმანათლებლის დიმიტრი როსტოველის ძეგლი (მოქანდაკე ვ. ბელიაკოვი, არქიტექტორი ნ. გმირია). ძეგლის საერთო სიმაღლე შეადგენდა 4,5 საჟენს. ბრინჯაოს ქანდაკების სიმაღლე შეადგენდა 7 არშინს. იმპერატორის ფიგურა გამოსახული იყო მთელი ტანით. მისი მანტია დაშვებული იყო კვარცხლბეკამდე. მარჯვენა ხელში ალექსანდრე II-ს ეჭირა სკიპტრა, მისი მზერა კი მიმართული იყო ზეცისაკენ. კვაცხლბეკის წინა ნაწილზე მდებარეობდა სახელმწიფო გერბი და მის ზემთ ალექსანდრე ინიციალები, რომელიც გადაჯაჭვული იყო ეკლებითა და დაფნით. . ქვემოთ მდებარეობდა მეტალის დაფა ძველსლავურ სტილში შესრულებული წარწერით ასევე წარწერილი იყო დაბადებისა და გარდაცვალების თარიღები კვარცხლბეკის უკანა მხარეზე გამოსახული იყო როსტოვის გერბი. ძეგლის ავტორი იყო მოქანდაკე მ. მიკეშინი. კვარცხლბეკი დაამზადა იტალიელმა ს. ტონიტომ. ძეგლის ყველა მეტალის ნაწილი (ქანდაკება, თუჯის მოაჯირი, ფანარები) დამზადებული იყო სანქტ-პეტერბურგის სხვადასხვა ქარხნებში. ქანდაკება ცამოსხმული იყო ნ. შტანგეს ბრინჯაოს ქარხანაში, მოაჯირები და ფანრები კი ნ. სან-გალეს ქარხანაში. Снос памятника Александру II. Кинохроника. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 Кукушин B. C. Разрушенные шедевры // История архитектуры Нижнего Дона и Приазовья. — Ростов-на-Дону: ГинГО, 1995. — 275 с. — ISBN 5-88616-027-2. ↑ 2.0 2.1 Памятник Александру II в Ростове-на-Дону. voopiik-don.ru. ციტირების თარიღი: 2013-08-16.
ადამავის რეგიონი

ადამავის რეგიონი (ინგლ. Adamawa Region, ფრანგ. Région de l’Adamaoua) — რეგიონი კამერუნის ცენტრალურ ნაწილში. ესაზღვრება კამერუნის ჩრდილოეთის, ცენტრალური, აღმოსავლეთის, დასავლეთის და ჩრდილო-დასავლეთის რეგიონებს, ნიგერიას და ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკას. ეს მთიანი რაიონი წარმოადგენს ბუნებრივ წინაღობას ქვეყნის ხე-ტყიან სამხრეთსა და სავანებით დაფარულ ჩრდილოეთს შორის. რეგიონის ფართობი შეადგენს 63 701 კმ²-ს. რეგიონისთვის დამახასიათებელია უსწორმასწორო რელიეფი და მოსახლეობის დაბალი სიმჭიდროვე. მოსახლეობა ძირითადად დაკავებულია მსხვილი რქოსანი საქონლის მოშენებით. მთავარი ეთნიკური ჯგუფი — მუსლიმი ფულბეს ტომის ხალხი. რეგიონი იყოფა 5 დეპარტამენტად: ადამავის რეგიონის ტიპური ადგილმდებარეობა. ქალაქი ნგაუნდერე. ეთნიკური ჯგუფების გეოგრაფიული გადანაწილება ადამავის რეგიონში. ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (geohive) ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (citypopulation) ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (statoids) ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (Statistique)
ივან ზვორკინის სახლი

ივან ზვორკინის სახლი (რუს. Дом Ивана Зворыкина) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს პუშკინის ქუჩისა და სემაშკოს შესახვევის გადაკვეთაზე. აგებულია 1914 წელს არქიტექტორ ვასილ პოპოვის პროექტის მიხედვით. რევოლუციამდე სახლში ცხოვრობდა როსტოვის ქალაქის თავი ივან ზვორკინი. 1923-1926 წლებში სახლში ცხოვრობდა საბჭოთა დრამატურგი ვლადიმირ კორშინი. შენობას აქვს რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური დაქვემდებარების კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. სახლი ააშენეს 1914 წელს არქიტექტორ ვასილ პოპოვის პროექტის მიხედვით. შენობაში განთვსებული იყო დონის როსტოვის ქალაქის თავის ივან ზვორკინის სამმართველო და ქალაქის თავის ოთახები. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოხდა შენობის ნაციონალიზაცია. შენობაში განთავსდა სხვადასხვა კანტორები, განყოფილებები, საცხოვრებელი სახლები და საბჭოთა პარტიული სკოლის საერთო საცხოვრებელი. თავდაპირველი დეკორის ნაწილი დაიკარგა. 1923-1926 წლებში სახლში ცხოვრობდა საბჭოთა დრამატურგი ვლადიმირ კირშონი. მისი კომუნალური ბინა იყო № 10. 2000-იან წლებში შენობის მეორე სართული დაიკავა როსტოვის ოლქის გუბერნატორმა ვლადიმირ ჩუბმა. სადაც იგი ცხოვრობდა თავის ოჯახთან ერთად. შენობა გაარემონტეს და დააყენეს იტალიური ლიფტი. სამსართულიან სახლს უჭირავს კვარტლის კუთხე. მისი ფასადები გადის როგორც პუშკინის ქუჩაზე, ასევე სემაშკოს შესახვევში. სახლი აგებულია მოდერნის სტილში და აქვს გოთიკის ელემენტები. ივანე ზვორკინის სახლს აქვს რთული კონფიგურაციის გეგმა. იგი იყოფა ორ სექციად, რომელთაც აქვთ ცალ-ცალკე შესასვლელი, როგორც უშკინის ქუჩიდან, ასევე სემაშკოს შესახვევიდან. თითოეულ სექციას აქვს ნახევრტემპიანი კიბე და ლიფტი. კიბიანი ჰოლის გარშემო მდებარეობს ოთახები. 1962 წელს შენობაზე დაკიდეს მემორიალური დაფა ტექსტით: მეორე მემორიალური დაფა დაკიდეს 1997 წელს ფოლკლორის ნიმუშების შემგროვებლის ფიოდორ ტუმილევიჩის პატივსაცემად. დაფაზე წერია: ↑ 1.0 1.1 1.2 Волошинова Л. Ф. Пушкинская улица. — Ростов-на-Дону: «Донской издательский дом», 2000. — С. 57—64. — (Серия "Судьбы улиц, площадей, зодчих"). — ISBN 5-87688-250-X. ↑ 2.0 2.1 2.2 Мария Бондаренко. (2008-04-21) Жив еще Ростов купеческий. Независимая газета. ციტირების თარიღი: 2013-10-18. ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 Шулепова Э. А. Дом, в котором с 1923 по 1926 г. жил и работал драматург В. М. Киршон // Материалы свода памятников истории и культуры РСФСР. Ростовская область.. — М.: Изд-во НИИ культуры, 1990. ↑ Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). Официальный портал Правительства Ростовской области. ციტირების თარიღი: 2013-10-18. ↑ Избушка для губернатора. газета «Южный репортёр». დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-10-19. ციტირების თარიღი: 2013-10-18.
გენჩ-ოგლუევის სახლი

გენჩ-ოგლუევის სახლი (რუს. Дом купца Генч-Оглуева) — პირველი მრავალსართულიანი საგადასახადო სახლი დონის როსტოვში. მდებარეობს ბალშაია სადოვაიის და სემაშკოს შესახვევის კუთხეში. აგებულია 1883 წელს ალექსანდრე პომერანცევის პროექტის მიხედვით ვაჭარ სტეფან გენჩ-ოგლუევისათვის. აგებულია ეკლექტიკის სტილში და გააჩნია ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. 1870-იანი წლების ბოლოს უდიდესმა როსტოველმა ვაჭარმა სტეფან გენჩ-ოგულევმა გადაწყვიტა აეშენებინა საკუთარი საგადასახადო სახლი. სახლის აშენება სთხოვა არქიტექტორ ალექსანდრ პომერანცევს. სავაჭრო სახლის მშენებლობა დაიწყო 1880 წელს და დასრულდა 1883 წელს. პომერანცევისთვის ეს იყო როსტოვში აშენებული პირველი სახლი. ვაჭარმა გენჩ-ოგულევმა სახლი გააქირავა. პირველ სართულზე მიმდინარეობდა ვაჭრობა, ხოლო მის ზემოთ განთვსებული იყო კანტორები და ბინები. გენჩ-ოგლუევის სახლში გარკვეული პერიოდი მდებარეობდა გაზეთ „აზოვისპირეთის მხარის“ სტამბა. აქვე 1897 წლიდან 1909 წლამდე მდებარეობდა ვოლგა-კამის ბანკის ოფისიც. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოხდა სახლის ნაციონალიზაცია. 1925 წლისათვის აქ განათავსეს სამხრეთ-აღმოსავლეთის კომერციული სააქციონერო ბანკი, დონის როსტოვის რაიონის „ნავთობსინდიკატის“ სამმართველო, მაღაზია „ხორცპროდუქტი“ და სხვ. მეორედან მეოთხე სართულის ჩათვლით განთავსდა საცხოვრებელი ადგილები. 1930-იან წლებში შენობაში გაიხსნა თევზის მაღაზია. მეორე მსოფლიო ომის დროს განადგურდა შენობის სახურავი. 1948-1949 წლებში სახლი აღადგინეს გ. კალაიჯანის პროექტის მიხედვით. გარემონტების შემდეგ მნიშვნელოვნად შეიცვალა შენობის იერსახე. სახლი ოთხსართულიანია. არქიტექტურაში ჰარმონიულადაა შერწყმული სხვადასხვა არქიტექტურული სტილი. აგებულია ეკლექტიკის სტილში, თუმცა ფასადი მორთულია ბაროკოს სტილში, რუსტები და სანდრიკები შეიცავს კლასიციზმის ელემენტებს, ხოლო ფრონტონი შეიცავს გოთიკის ელემენტებს. ↑ 1.0 1.1 1.2 Роль здания доходного дома в жизни города. grants.rsu.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2004-11-07. ციტირების თარიღი: 2013-08-15. ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 Швецов С. Д. На высоком донском берегу: Очерки из прошлого Ростова. — Ростов, 1982. — С. 61—62.
კონსტანტინოპოლის ალყა (717-718)

კონსტანტინოპოლის ალყა — არაბთა მიერ მეორე უშედეგო მცდელობა, დაეკავებინათ ბიზანტიის დედაქალაქი კონსტანტინოპოლი. მიმდინარეობდა 717-718 წლებში. ეს ალყა იყო არაბთა ოცწლიანი წარმატებული ომის კულმინაცია. ამ დროს ბიზანტიელთა ძალა შესუსტებული იყო შიდა არეულობების შედეგად. 716 წელს ბიზანტიურ მცირე აზიაში მასლამა იბნ აბდ ალ-მალიკი შეიჭრა. მათ სურდათ სამოქალაქო არეულობებში გახვეული ბიზანტიის იმპერატორ თეოდოსიუს III-ის წინააღმდეგ აჯანყებული ლეონ ისავრიელი გამოეყენებინათ, თუმცა ლეონმა ეს კავშირი ტახტის ხელში ჩასაგდებად გამოიყენა. არაბთა არმიამ ზამთარი მცირე აზიის დასავლეთ სანაპიროზე გაატარა. 717 წლის გაზაფხულზე ისინი შეიჭრნენ თრაკიაში და ბლოკადაში მოაქციეს კონსტანტინოპოლი, რომელსაც მასიური თეოდოსიუსის კედლები იცავდა. ბიზანტიელებს ასევე ბულგარეთის ხანი ტერველი ეხმარებოდა. არაბთა ფლოტი ბიზანტიელებმა „ბერძნული ცეცხლის“ წყალობით მალევე გაანადგურეს. მძიმე ზამთრის და ფლოტის დახმარების გარეშე არაბთა სახმელეთო არმია შიმშილმა და დაავადებებმა მოიცვა. მათ დასახმარებლად გამოგზავნილი ფლოტიც განადგურდა. 718 წლის 15 აგვისტოს არაბებმა ალყა მოხსნეს. კონსტანტინოპოლის ალყის შემდეგ ძლიერ შესუსტდა არაბთა ლაშქრობები ბიზანტიის წინააღმდეგ. Blankinship, Khalid Yahya (1994). The End of the Jihâd State: The Reign of Hishām ibn ʻAbd al-Malik and the Collapse of the Umayyads. Albany, New York: State University of New York Press. ISBN 0-7914-1827-8. Brandes, W. (2007). "Die Belagerung Konstantinopels 717/718 als apokalyptisches Ereignis. Zu einer Interpolation im griechischen Text der Pseudo-Methodios-Apokalypse". In Belke, K. Byzantina Mediterranea: Festschrift für Johannes Koder zum 65. Geburtstag (in German). Vienna: Böhlau. pp. 65–91. ISBN 3205776089.
მაქსიმოვის სახლი

მაქსიმოვის სახლი (რუს. Дом Максимова) — შენობა დონის როსტოვში. აგებულია XIX საუკუნის შუა წლებში კლასიციზმის სტილში. სახლი არის ქალაქის დღემდე შემონახული ერთ-ერთი უძველესი ქვის შენობა. სახლის პირველი მფლობელი იყო ვაჭარი პ. მაქსიმოვი. ნაგებობას გააჩნია ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. 1867 წელს დონის როსტოვის ბაზრის მოედანზე ააშენეს ორსართულიანი შემოსავლების სახლი. იგი ეკუთვნოდა მარცვლეულის ვაჭარ პ. მაქსიმოვს, რომელსაც ეკუთვნოდა ასევე წისქვილები. ზოგიერთი ვარაუდით შენობის არქიტექტორია ტროფიმ შარჟინსკი. 1868 წელს მაქსიმოვის სახლში გაიხსნა სხვადასხვა საზოგადოებრივი ადგილები და სახლში გადავიდა საქალაქო საკრებულო და სხვა სახელმწფოებრივი დაწესებულებები. ქალაქის საკრებულო მაქსიმოვის სახლში დარჩა 1899 წლამდე. 1899 წელს კი მისთვის აშენდა ახალი შენობა დიდი სადოვაიის ქუჩაზე. 2000-იან წლებში სახლმა გამოიცვალა რამდენიმე მფლობელი. შენობაში განათავსეს სხვადასხვა მაღაზიები და ოფისები. ამავე პერიოდში დაიწყო დავა მაქსიმოვის სახლის დაცვის შესახებ. 2006 წლის აპრილში დონის როსტოვის ლენინის რაიონის სასამართლომ ძეგლს მიანიჭა კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტის სტატუსი. მოგვიანებით პროკურატურა ცდილობდა გადაწყვეტილების გასაჩივრებას. მაქსიმოვის სახლს ჩაუტარდა რესტავრაცია. 2006 წელს შენობაზე დაკიდეს მემორიალური დაფა, მაგრამ 2011 წელს ფასადის რეკონსტრუქციის დროს იგი ჩამოხსნეს. სახლი მდებარეობს სტანისლავსკის ქუჩისა და სემაშკოს შესახვევის გადაკვეთაზე. ნაგებობის ფასადი მიმართულია ღვთისმშობლის შობის ეკლესიის მხარეს. შენობა აგებულია გვიანი კლასიციზმის სტილში. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Есаулов Г. В., Черницына В. А. Архитектурная летопись Ростова-на-Дону. — 2-е изд.. — Ростов-на-Дону, 2002. — С. 39—40. — ISBN 5-8456-0489-3. ↑ 2.0 2.1 Кукушин B. C. Русский классицизм // История архитектуры Нижнего Дона и Приазовья. — Ростов-на-Дону: ГинГО, 1995. — 275 с. — ISBN 5-88616-027-2. ↑ Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). Официальный портал Правительства Ростовской области. ციტირების თარიღი: 2013-09-28. ↑ 4.0 4.1 Думские адреса и почти всё о доме Максимова. rostovbereg.ru. ციტირების თარიღი: 2013-10-08. ↑ Беспамятство в законе. Новая газета на Дону (2006-04-16). ციტირების თარიღი: 2013-10-08. ↑ 6.0 6.1 Олег Петрушин. (2011-04-21) Дом Максимова низложили. rostov-dom.info. ციტირების თარიღი: 2013-10-08.
ახამორი (მეიოს საგრაფო)

ახამორი (ინგლ. Aghamore ან Aughamore; ირლ. Achadh Mór, „დიდი მინდორი“) — სოფელი ირლანდიაში, მდებარეობს მეიოს საგრაფოში, კონაქტის პროვინციაში. სოფელში არის გელური ფეხბურთისა და ჰარლინგის კლუბები. მეიოს საგრაფო ახამორი Mayo-Ireland.ie-ზე
მარგარიტა ჩერნოვოის სახლი

მარგარიტა ჩერნოვოის სახლი (რუს. Дом Маргариты Черновой) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს დიდი სადოვაიის ქუჩაზე. ნაგებობა ააშენეს 1899 წელს არქიტექტორ ნიკოლაი დოროშენკოს პროექტის მიხედვით. იგი ეკუთვნოდა მარგარიტა ჩერნოვოის. სახლს გააჩნია რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. ვილა დიდი სადოვაიის ქუჩაზე მარგარიტა ჩერნოვოისათვის ააშენა მისმა თაყვანისმცემელმა, რომელიც პარამანოვების გვარის წარმომადგენელი იყო. პროექტის ავტორი სავარაუდოდ იყო ნიკოლაი დოროშენკო. XIX-XX საუკუნეების მიჯნაზე აქ იმართებოდა, ბალ-მასკარადები, მუსიკოსების გამოსვლები და სხვ. შენობის პირველი სართული არენდით იყო გაცემული სხვადასხვა სავაჭრო ორგანიზაციებზე. მეორე სართულზე განთავსებული იყო საცხოვრებელი ოთახები. სცენა მდებარეობდა დარბაზის კუთხეში. კორიდორიდან გასვლა შეიძლებოდა აივანზე. ფასადის გასწვრივ ხალტურინის შესახვევის მხარეზე მდებარეობს სასადილო, სასტუმრო, საძინებელი და სხვ. თითოეული ოთახი შეღებილია ზეთის საღებავებით. მთავარი შესასვლელი დიდი სადოვაიის ქუჩისა და ხალტურინის შესახვევის ქუჩის კუთხეში მდებარეობს. 1920 წელს საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ ჩერნოვოი გაასახლეს და შენობის ნაციონალიზაცია მოახდინეს. პირველ სართულზე და სარდაფში გახსნეს „აფთიაქი № 2“, ხოლო მეორე სართულზე „საბავშვო კომუნა № 5“. 1926 წლის 2 თებერვალს შენობა გადაეცა სამხარეო პროკურატურას. ამავე წლიდან შენობაში განთავსდა პარტიული კლუბი. 1940 წლიდან შენობაში განთავსებულია როსტოვის ოლქის პარტიული არქივი, ხოლო საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ - როსტოვის ოლქის სახელმწიფო არქივი. 2000-იანი წლების დასაწყისში შენობა ავარიულ მდგომარეობაში იმყოფებოდა. 2001 წელს განახორციელეს ნაგებობის რესტავრაცია, რის შედეგადაც დაემატა ფასადის დეკორაციები. ამჟამად შენობაში განთავსებულია მოსკოვის ბანკის ფილიალი. ჩერნოვოის სახლი რევოლუციამდელ ფოტოებზე 1909 წელი 1910 წელი 1916 წელი ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Есаулов Г. В., Черницына В. А. Архитектурная летопись Ростова-на-Дону. — Ростов-на-Дону, 1999. — С. 105—107. — ISBN 5-8456-0433-8. ↑ Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). Официальный портал Правительства Ростовской области. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-14. ციტირების თარიღი: 2013-08-24. ↑ Кукушин B. C. Эклектика // История архитектуры Нижнего Дона и Приазовья. — Ростов-на-Дону: ГинГО, 1995. — 275 с. — ISBN 5-88616-027-2. ↑ Дом Черновой - с.3. voopiik-don.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-15. ციტირების თარიღი: 2013-08-27.
ცენტრალური რეგიონი (კამერუნი)

ცენტრალური რეგიონი (ინგლ. Centre Region, ფრანგ. Région du Centre) (2008 წლამდე — ცენტრალური პროვინცია) — რეგიონი კამერუნის ცენტრალურ ნაწილში. რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი იაუნდე (კამერუნის დედაქალაქი), მთავარი სამრეწველო და კულტურული ცენტრი. დედაქალაქის ფარგლებს გარეთ გავრცელებულია პლანტაციური სოფლის მეურნეობა. ესაზღვრება კამერუნის ადამავის, სამხრეთის, ჩრდილოეთის, დასავლეთის და სამხრეთ-დასავლეთის რეგიონებს. ფართობის მიხედვით ქვეყნის რეგიონებს შორის უკავია მეორე ადგილი. ცენტრალური რეგიონი მთლიანად მდებარეობს სამხრეთკამერუნის პლატოზე, საშუალო სიმაღლე: 500—1000 მეტრი მდინარე სანაგის ხეობისა და მისი შენაკადების გამოკლებით. რეგიონი დაყოფილია 10 დეპარტამენტად: ზედა სანაგა (Haute-Sanaga) — 11 854 კმ² ლეკიე (Lekié) — 2989 კმ² მბამი და ინუბუ (Mbam-et-Inoubou) — 7125 კმ² მბამი და კიმი (Mbam-et-Kim) — 25 906 კმ² მეფუ და აფამბა (Méfou-et-Afamba) — 3338 კმ² მეფუ და აკონო (Méfou-et-Akono) — 1329 კმ² მფუნდი (Mfoundi) — 297 კმ² ნიონგი და კელე (Nyong-et-Kéllé) — 6362 კმ² ნიონგი და მფუმუ (Nyong-et-Mfoumou) — 6172 კმ² ნიონგი და სო’ო (Nyong-et-So’o) — 3581 კმ² ეთნიკური ჯგუფების გეოგრაფიული გადანაწილება ცენტრალურ რეგიონში. ცენტრალური რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრის — იაუნდეს ხედი ცენტრალური რეგიონის დეპარტამენტები ↑ https://www.osidimbea.cm/collectivites/centre/ ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (geohive) ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (citypopulation) ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (statoids) ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (Statistique)
შირმანის სახლი

შირმანის სახლი (რუს. Дом Ширмана) — შენობა დონის როსტოვში. აგებულია 1911 წელს არქიტექტორ არუთიუნ ზაკიევის პროექტის მიხედვით. მდებარეობს ვოროშილოვის პროსპექტისა და სუვოროვის ქუჩის კუთხეში. შირმანის სახლს გააჩნია რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. მ. შირმანის შემოსავლების სახლი ააშენეს 1911 წელს როსტოველი არქიტექტორის არუთიუნ ზაკიევის პროექტის მიხედვით. 1920-იან წლებში, საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოახდინეს სახლის ნაციონალიზაცია და გახდა „პრესის სახლი“. სახლში განათავსეს როსტოვის პროლეტარი მწერლების ასოციაცია და გაზეთ „Молот-ის“ კორესპონდენტთა კლუბი. 1922 წელს შენობაში ჩამოყალიბდა როსტოვში პირველი პიონერული დანაყოფი „სპარტაკი“. 1926 წელს პრესის სახლში სიტყვით გამოვიდა პოეტი ვლადიმერ მაიაკოვსკი. მეორე მსოფლიო ომის დაწყებამდე შენობა გადაეცა შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატს. ომის დასრულების შემდეგ სახლში გაიხსნა სასტუმრო „სამხრეთი“, ხოლო პირველ სართულზე განთავსდა თოჯინების თეატრი. ამჟამად შენობაში განთავსებულია გაზპრომის დონის როსტოვის განყოფილება. ზოგიერთი ინფორმაციით 2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის პერიოდში უნდა გაიხსნას ოთხვარსკვლავიანი სასტუმრო. ხუთსართულიანი აგურის შენობა გებულია მოდერნის სტილში. იგი გეგმით სწორკუთხაა შიდა ეზოთი. მთავარი შესასვლელი ვოროშილოვის პროსპექტისა და სუვოროვის ქუჩის კუთხეშია. 1983 წელს სახლის კედელზე დაკიდეს მემორიალური დაფა წარწერით: მეორე მემორიალურ დაფაზე არის ასეთი წარწერა: ↑ 1.0 1.1 1.2 Шулепова Э. А. Материалы свода памятников истории и культуры РСФСР. Ростовская область.. — М.: Изд-во НИИ культуры, 1990. — С. 34. ↑ Памятники регионального значения, находящиеся на учёте в Администрации Ростовской области на 1 января 2009г.. voopiik-don.ru. ციტირების თარიღი: 2013-09-04. ↑ 3.0 3.1 Юлия Банишевская. (2004-12-17) Неутраченный Ростов. Ворошиловский проспект. Комсомольская правда. ციტირების თარიღი: 2013-09-04. ↑ 8 отелей Ростова-на-Дону, которые построят к Чемпионату мира 2018. cityreporter.ru. ციტირების თარიღი: 2013-09-04.
აღმოსავლეთის რეგიონი (კამერუნი)

აღმოსავლეთის რეგიონი (ინგლ. East Region, ფრანგ. Région de l'Est) (2008 წლამდე — აღმოსავლეთის პროვინცია) — რეგიონი კამერუნის აღმოსავლეთში. ესაზღვრება ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკას (აღმოსავლეთში), კონგოს რესპუბლიკას (სამხრეთში), კამერუნის ადამავას (ჩრდილოეთში), ცენტრალურ და სამხრეთის (დასავლეთში) რეგიონებს. ტერიტორიის მიხედვით ქვეყნის ყველაზე უფრო დიდი რეგიონი (109 002 კმ²). რეგიონის ტერიტორია თითქმის მთლიანად მდებარეობს სამხრეთკამერუნის პლატოზე, რომლისგანაც შედგება ქვეყნის სამხრეთ-აღმოსავლეთი ნაწილი. სიმაღლე მერყეობს ზღვის დონიდან 500-1000 მეტრის ფარგლებში, უკიდურეს სამხრეთ-აღმოსავლეთში მდებარე დაბლობი ადგილების გამოკლებით (200—500 მეტრი). რეგიონის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარეობს «ლობეკეს» ეროვნული პარკი. მოსახლეობის დიდი ნაწილი მიეკუთვნება ბანტუს ხალხს, მეორე ნაწილს შეადგენს ადამავა-უბანგის ხალხი, რომლებიც სახლობენ რეგიონის ჩრდილოეთ რაიონებში. მოსახლეობის მესამე ნაწილს შეადგენს ფულბეს ხალხი, ასევე ცხოვრობს პიგმეების მცირერიცხოვანი ჯგუფი. რეგიონი იყოფა 4 დეპარტამენტად: მრეწველობა სუსტადაა განვითარებული, ძირითადი ეკონომიკური საქმიანობაა ხე-ტყის წარმოება და სასარგებლო წიაღისეულის მოპოვება. მოსახლეობის დიდი ნაწილი დაკავებულია სოფლის მეურნეობით, რომელიც მათთვის არსებობისათვის ერთადერთი საშუალებაა. ადგილი ბერტუასთან ახლოს. ბანტუს ხალხის ტიპური საცხოვრებელი. ეთნიკური ჯგუფების გეოგრაფიული გადანაწილება აღმოსავლეთის რეგიონში. ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (geohive) ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (citypopulation) ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (statoids) ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (Statistique)
არარიპინა

არარიპინა (პორტ. Araripina) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 622 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარიპინის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 77 302 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 40.84 კმ²-ზე. ფართობი 1 892 596 კმ²-ია. პერნამბუკუ ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ბოდოკო

ბოდოკო (პორტ. Bodocó) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 443 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარიპინის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 35 158 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 21.75 კმ²-ზე. ფართობი 1 616 502 კმ²-ია. პერნამბუკუ ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ეშუ (პერნამბუკუ)

ეშუ (პორტ. Exu) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 523 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარიპინის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 31 636 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 23.6 კმ²-ზე. ფართობი 1 337 495 კმ²-ია. პერნამბუკუ ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
გრანიტუ (პერნამბუკუ)

გრანიტუ (პორტ. Granito) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 447 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარიპინის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 855 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 13.13 კმ²-ზე. ფართობი 521 942 კმ²-ია. პერნამბუკუ ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
იპუბი

იპუბი (პორტ. Ipubi) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 535 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარიპინის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 28 120 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 32.64 კმ²-ზე. ფართობი 861 419 კმ²-ია. პერნამბუკუ ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
მორეილანდია

მორეილანდია (პორტ. Moreilândia) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 502 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარიპინის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 132 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 27.6 კმ²-ზე. ფართობი 403 392 კმ²-ია. პერნამბუკუ ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ორიკური

ორიკური (პორტ. Ouricuri) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 451 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარიპინის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 64 358 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 26.56 კმ²-ზე. ფართობი 2 422 901 კმ²-ია. პერნამბუკუ ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
სანტა-კრუსი (პერნამბუკუ)

სანტა-კრუსი (პორტ. Santa Cruz) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 515 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარიპინის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 594 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 10.82 კმ²-ზე. ფართობი 1 255 936 კმ²-ია. პერნამბუკუ ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil