laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ღართისკარის ბრძოლა

ღართისკარის ბრძოლა — გაიმართა 1778 ან 1779 წლის ოქტომბერში, ღართისკარში, ქეთევან ანდრონიკაშვილის პირად მცველსა და ლეზგინელ ჯგუფს შორის. ქეთევანის პირადი ხელმძღვანელობით ქართველების მიერ განხორციელებული სამი შეტევის შემდეგ ლეზგინები გადამწყვეტად დამარცხდნენ. ერეკლე II-ის კარზე აზნაური ქეთევანი მუხრანიდან ღართისკარის გადასასვლელით სამეფოს დედაქალაქ თბილისში მიემგზავრებოდა მეფის მიერ დანიშნული სამეფო გვარდიის რაზმის თანხლებით. იმ დროს ჩრდილო-კავკასიის ხშირი შემოსევები დიდ საფრთხეს უქმნიდა საქართველოში მოგზაურებს. ლეზგინების მიერ ჩასაფრებული ჩასაფრების შემდეგ ქეთევანმა ყარაულის მეთაურობა აიღო და მძარცველები გაანადგურა. თბილისში უვნებელი ჩამოსვლის შემდეგ ერეკლემ დიდი ზეიმით მიიღო. ↑ 1.0 1.1 1.2 Ioseliani, Platon Life of George XIII, Iveria redaction, 1880, Part II. ↑ 2.0 2.1 "Republic of Georgia" N61, 2010, Tbilisi
სისხლი, კლასი და ნოსტალგია

სისხლი, კლასი და ნოსტალგია: ანგლო-ამერიკული ირონიები (ინგლ. Blood, Class, and Nostalgia: Anglo-American Ironies) — კრისტოფერ ჰიტჩენსის 1990 წლის წიგნი, რომლის მიზანია გაერთიანებულ სამეფოსა და აშშ-ს შორის არსებული ე. წ. „განსაკუთრებული ურთიერთობის“ გამოკვლევა, განსაკუთრებით XX საუკუნის პერიოდში. ჯონ ტ. ელსონმა ტაიმში გამოქვეყნებულ მიმოხილვაში წიგნს უწოდა „უთავბოლო [და] თვითნებური“. წიგნი 2004 წელს ხელახლა გამოიშვა სახელწოდებით „სისხლი, კლასი და იმპერია: მტკიცე ანგლო-ამერიკული ურთიერთობა“ (ინგლ. Blood, Class and Empire: The Enduring Anglo-American Relationship), რომელშიც ავტორმა ახალი შესავალი დაამატა. ჰიტჩენსის თქმით, წიგნი არ წარმოადგენს ამ ქვეყნების ურთიერთობის ისტორიას, არამედ „შერჩეული გადამწყვეტი მომენტების ჭრილებ[ი]ს“ სერიას. ↑ ელსონი, ჯონ (6 August 1990). „Books: Brit Kitsch Blood, Class, and Nostalgia by Christopher Hitchens“. ტაიმი. ↑ ჰიტჩენსი 2004, გვ. ix. ჰიტჩენსი, კრისტოფერ. სისხლი, კლასი და იმპერია: მტკიცე ანგლო-საქსური ურთიერთობა. Nation Books, 2004.
ჩუღურეთის წმინდა ნინოს ეკლესია

ჩუღურეთის წმინდა ნინოს ეკლესია — ქართული მართლმადიდებლური ეკლესია თბილისში. მდებარეობს ჩუღურეთში, ნინო ჩხეიძის ქუჩაზე. ტაძარი აგურით ნაშენები სამნავიანი ბაზილიკაა. აგებულია XIX საუკუნეში ღვთისმშობლის სახელზე. საბჭოთა პერიოდში ეკლესია გაუქმებული იყო და საცხოვრებელ სახლად გამოიყენებოდა. 1989-1991 წლებში ეკლესია განახლდა და ეკურთხა წმინდა ნინოს სახელზე. ინტერიერი მოხატულია მხატვარ ირაკლი ცინცაძის მიერ 1990-იან წლებში. ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 968, ISBN 99928-20-32-2. გაზეთი „საპატრიარქოს უწყებანი“ №20, 1999.
მთაწმინდის წმინდა ნინოს ეკლესია

მთაწმინდის წმინდა ნინოს ტაძარი — ქართული მართლმადიდებლური ეკლესია თბილისში (მთაწმინდის რაიონი), შიო ჩიტაძის ქუჩაზე. ეკლესია ააგეს 1850-იან წლებში, იმდროინდელ გარეთუბანში, წმინდა ნინოს სახელობის კეთილშობილ ქალთა სასწავლებლის ეზოში, მეფისნაცვალ მიხეილ ვორონცოვის მეუღლის ელისაბედის თაოსნობით და შემოწირულობით. საბჭოთა პერიოდში ეკლესია გაუქმდა და მისი შენობა საშუალო სკოლის (ამჟამინდელი 47-ე საჯარო სკოლის) სპორტულ დარბაზად გამოიყენებოდა. 1990-იან წლებში ეკლესია განახლდა და გაფართოვდა. 1999 წელს აღდგა ღვთისმსახურება. ეკლესია წარმოადგენს აგურით ნაშენ სამნავიან ბაზილიკას. კარიბჭის ზემოთ მიშენებულია სამიარუსიანი სამრეკლო, რომელიც ეყრდნობა რვა სვეტს. ეკლესია ორსართულიანია. მასში ორი ტრაპეზია: წმიდა ნინოს სახელობის და წმიდათა ზაბულონისა და სოსანას (წმიდა ნინოს მშობლების) სახელობისა. ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 968, ISBN 99928-20-32-2. გაზეთი „საპატრიარქოს უწყებანი“ № 30, 1999 წ.
მთაწმინდა (მრავალმნიშვნელოვანი)

მთაწმინდა შეიძლება აღნიშნავდეს: მთაწმინდა — მთა საქართველოში, თბილისში; მთაწმინდა — მთა საქართველოში, ხარულის ქედზე; მთაწმინდა — პირველი დამოუკიდებელი გამომცემლობა კომუნისტური რეჟიმის პერიოდში საქართველოში.
ვერის წმინდა პანტელეიმონ მკურნალის ეკლესია

ვერის წმინდა პანტელეიმონ მკურნალის ეკლესია — ქართული მართლმადიდებლური ეკლესია თბილისში (მთაწმინდის რაიონი). დგას ზემო ვერის სასაფლაოს ტერიტორიაზე (გურამ რჩეულიშვილის ქუჩა). ეკლესია აგებულია XIX საუკუნის 70-80-იან წლებში. გეგმით ცენტრალურგუმბათოვანია. კედლები აგურითაა ნაშენი, გუმბათი ქვისაა. თავდაპირველად ღვთისმშობლის სახელობის იყო. საბჭოთა პერიოდში ეკლესია გაუქმდა, 1989 წელს კვლავ აღდგა და იკურთხა წმინდა პანტელეიმონ მკურნალის სახელზე. ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 968, ISBN 99928-20-32-2. გაზეთი „საპატრიარქოს უწყებანი“ № 9, 1999 წ.
ზემო ვერე

ზემო ვერე — მიკროუბანი თბილისში, მტკვრის მარჯვენა მხარეს, მთაწმინდის ქედის ფერდობზე (მთაწმინდის რაიონი), იაკობ გოგებაშვილის და გურამ რჩეულიშვილის ქუჩებისა და ვერის ახალი სასაფლაოს მიდამოები. მისი ადრინდელი სახელია „ვარდისუბნის მთა“, „ვარდიგორა“. სახელწოდება მიიღო აქ გავრცელებული ასკილის ბუჩქნარის გამო. XIX–XX საუკუნეების მიჯნაზე დაერქვა „სემიონოვკა“. ეს სახელი უკავშირდებოდა ამ ადგილებში დისლოცირებულ „სემიონოვსკის“ პოლკს. ↑ ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 80, ISBN 978-99928-20-35-3.
ფუტი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ფუტი შეიძლება აღნიშნავდეს: ფუტი — სიგრძის ერთეული; ფუტი, ჰორტონ — ამერიკელი დრამატურგი და სცენარისტი.
კორინთლები

კორინთლები — ქართლის წარჩინებულ ფეოდალთა საგვარეულო IX-X საუკუნეებში. გვარი მომდინარეობს ქსნის ხეობაში მდებარე ადგილის — კორინთის სახელიდან. კორინთლები ეწინააღმდეგებოდნენ საქართველოში ძლიერი ცენტრალური ხელისუფლების დამყარებას. მაგ., X საუკუნის I ნახევარში დაჩი კორინთელმა ქართლისა და კახეთის სხვა ფეოდალებთან ერთად აფხაზთა მეფის გიორგი II-ის მიერ დაპყრობილი კახეთის ციხეები კვლავ ხელში ჩააგდებინა კვირიკე კახთა ქორეპისკოპოსს და ამით ხელი შეუშალა აფხაზთა მეფეს საქართველოს გაერთიანებისათვის ბრძოლაში. გვიანდელი შუა საუკუნეებში კორინთლები დაემცრნენ და უკვე აზნაურთა წოდებას მიეკუთვნებოდნენ. კორინთლების საფეოდალოს (მდინარე ქსანსა და მეჯუდას შორის) ეწოდებოდა საკორინთლო. შოშიაშვილი ნ., ქსე, ტ. 5, გვ. 674, თბ., 1980
საავტორო უფლებების დაცვის ნიშანი

საავტორო უფლების დაცვის ნიშანი (ინგლ. copyright symbol, copyright sign; სიმბოლო: ©) — ინგლისური სიტყვის „Copyright“ (კოპირაიტი) პირველი ასო. შედგება სამი ელემენტისაგან: წრეში ჩასმული ლათინური ასო „C“ – საგან; განსაკუთრებული საავტორო უფლების მფლობელის სახელისაგან (დასახელებისაგან); პირველი პუბლიკაციის წლისაგან. როგორც წესი, საავტორო უფლების დაცვის ნიშანს ათავსებენ სატიტულო ფურცლის უკანა მხარეს ან პირველი გვერდის ბოლოში (შესაძლოა განთავსების სხვა ვარიანტებიც). დოხნაძე ვ., საგამომცემლო ლექსიკონი, თბ., საგამომც. საქმის სასწ. ცენტრი, 2006, ISBN: 99928-998-1-6 Graphemica (Ⓒ)
ძევრის გუდიელის ეკლესია

ძევრის გუდიელის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თერჯოლის მუნიციპალიტეტის სოფელ ძევრში. დარბაზული ეკლესია ნაგებია სუფთად თლილი კირქვის კვადრების რეგულარული წყობით. აღმოსავლეთიდან დასრულებულია ხუთწახნაგა შვერილი აფსიდით. თითოეულ კედელზე, გარდა აღმოსავლეთისა, გაჭრილია სამი სწორკუთხა კარი. ინტერიერი ნათდება რვა თაღოვანი სარკმლით, რომლებიც სიმეტრიულად არის გადანაწილებული ფასადებზე. სამი სარკმელი დატანებულია აღმოსავლეთით, ორ-ორი ჩრდილოეთითა და სამხრეთით, ერთი - დასავლეთით. ნაგებობას შემოსდევს ცოკოლი, რომელიც უმეტეს ნაწილში ორსაფეხურიანია, ხოლო გარკვეულ ადგილებში - სამსაფეხურიანი. კედლების დასრულებულია პროფილირებული ლავგარდანით. ეკლესიის ძირითადი დარბაზი ორფერდა გადახურვითაა დაბურული, ხოლო აფსიდის წახნაგების შესაბამისად, ხუთფერდა გადახურვა აქვს. სახურავის მასალად გამოყენებულია თუნუქის ფირფიტები. ეკლესიას მხატვრულ ეფექტს სძენს პროფილირებული და დეკორატიული ელემენტები, რომლებიც კარ-სარკმლეთა და აფსიდის წახნაგებზეა გაკეთებული. სამივე კარსა და აფსიდის წახნაგებს შემოსდევს ორმაგი ლილვებით დეკორირებული თაღი და პილასტრები. თითოეული პილასტრი გაფორმებულია გეომეტრიული ფიგურებისა და ორნამენტული რელიეფების მქონე ბაზისებითა და იმპოსტებით. სარკმლების საპირეები შექმნილია საფეხურებად განლაგებული ლილვისებური და ბრტყელი სიბრტყეების მონაცვლეობით.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 17004
უძო (მრავალმნიშვნელოვანი)

უძო შეიძლება აღნიშნავდეს: უძო — მთა საქართველოში, თბილისში; უძო — არქიტექტურული ძეგლი კახეთის მხარის საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ნინოწმინდაში.
ჩხარის წმინდა გიორგის ეკლესია

ჩხარის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თერჯოლის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ჩხარში. ჩხარის წმინდა გიორგის ეკლესია დარბაზული ტიპისაა (12,9 X 8 მ) და აგებულია კარგად თლილი ქვებით. ეკლესიას კარები სამი მხრიდან აქვს. იატაკი ქვის ფილებისაგან არის გაკეთებული. ინტერიერის მხრიდან ეკლესიას ეტყობა გადაკეთების, რესტავრაციის კვალი, რომელიც თანამედროვე ეპოქაშია ჩატარებული.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 8400
მარსია ნეუგებაუერი

მარსია ნეუგებაუერი (ინგლ. Marcia Neugebauer, დ. 27 სექტემბერი, 1932, ნიუ-იორკი, ამერიკის შეერთებული შტატები) — გამოჩენილი ამერიკელი გეოფიზიკოსი. მან მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა კოსმოსის კვლევაში. მარსია ნეუგებაუერის პიონერული კვლევის შედეგად მოხერხდა მზის ქარის პირველი პირდაპირი გაზომვები. ამ კვლევამ ნათელი მოჰფინა მის ფიზიკურ ბუნებას და ურთიერთქმედებას კომეტებთან. მარსია ნეუგებაუერი დაიბადა ნიუ-იორკში (აშშ). მომავალი მეცნიერი დადიოდა Burr and Burton Academy-ს (შემდგომში Burr and Burton Seminary) კერძო სკოლაში მანჩესტერში (ვერმონტის შტატი), სადაც თამაშობდა კალათბურთს და ამავე დროს სწავლობდა თხილამურებით სრიალს. მიიღო ბაკალავრის ხარისხი (BA) ფიზიკაში კორნელის უნივერსიტეტიდან 1954 წელს, შემდეგ კი — მაგისტრის ხარისხი (MS) ფიზიკაში ურბანა-შამპეინის ილინოისის უნივერსიტეტიდან 1956 წელს. 1998 წელს მას მიენიჭა ნიუ-ჰემფშირის უნივერსიტეტის ფიზიკის საპატიო დოქტორის წოდება. მარსია ნეუგებაუერი იყო პირველი მკვლევარი, რომელმაც გამოიყენა პლანეტათაშორისი სადგურის Mariner 2-ის პლაზმური ანალიზატორი მზის ქარის პირველი ფართომასშტაბიანი გაზომვების გასაკეთებლად და მისი თვისებების დასადგენად. მან ასევე შეიმუშავა ანალიტიკური მოწყობილობები, რომელთაგან ზოგიერთი გაუშვა დედამიწის ორბიტაზე, სხვები მთვარეზე აიტანეს აპოლოს ასტრონავტებმა, ხოლო დანარჩენი გაგზავნეს ჰალეის კომეტაზე ევროპის ინტერპლანეტურ სადგურ „ჯოტოზე.“ NASA-ში თავისი ხანგრძლივი კარიერის განმავლობაში მეცნიერი ჩართული იყო არაერთ კოსმოსურ კვლევაში და ეკავა რამდენიმე წამყვანი თანამდებობა რეაქტიული მოძრაობის ლაბორატორიაში, მათ შორის იყო ფიზიკისა და კოსმოსური ფიზიკის დეპარტამენტების ხელმძღვანელი, Mariner Mark II კვლევითი ჯგუფის ხელმძღვანელი. ის ასევე იყო პროგრამების რეინჯერი (აპარატები 1 და 2), კომეტათა პაემანი და ასტეროიდების შეჯახების (CRAF) მეცნიერ-თანამშრომელი. 1967 წელს მეცნიერებისა და მრეწველობის მუზეუმმა ნეიგებაუერი დაასახელა წლის "კალიფორნიელ მეცნიერ ქალად". მას მიღებული აქვს მრავალი ჯილდო NASA-სგან, მათ შორის განსაკუთრებული ჯილდო, გამორჩეული სამეცნიერო მიღწევებისთვის მედალი და გამორჩეული ლიდერობისთვის ( NASA-ს უმაღლესი ჯილდო). მარსია ნეუგებაუერი იყო ამერიკის გეოგრაფიული კავშირის პრეზიდენტი და მისი ჟურნალის Reviews of Geophysics („ გეოფიზიკის მიმოხილვა“) მთავარი რედაქტორი. ის ასევე იყო ამერიკის შეერთებული შტატების მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის მზის ფიზიკის და კოსმოსური ფიზიკის კომიტეტის წევრი. 2010 წელს მარსია ნოუგებაუერს მიენიჭა ამერიკის ასტრონომიული საზოგადოების მზის ფიზიკის განყოფილების ჯორჯ ელერი ჰეილის პრიზი „მზის ქარის“ აღმოჩენაში შეტანილი მნიშვნელოვანი წვლილისთვის, ასევე მზის ჰელიოსფერული ფიზიკაში შეტანილი მისი წვლილისთვის. მარსია ნეუგებაუერის მეუღლე იყო ამერიკელი ასტროფიზიკოსი ჯერალდ ნეუგებაუერი. ↑ http://www.nasonline.org/programs/awards/arctowski-medal.html ↑ https://www.witi.com/halloffame/ ↑ https://searchpub.nssc.nasa.gov/servlet/sm.web.Fetch/Agency_Awards_Historical_Recipient_List.pdf?rhid=1000&did=2120817&type=released ↑ https://spd.aas.org/prizes/hale/previous
გოდოგანის ოქროს ჯვრის ეკლესია

გოდოგანის ოქროს ჯვრის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თერჯოლის მუნიციპალიტეტში, სოფელ გოდოგანში. გოდოგანის ოქროს ჯვრის ეკლესია დარბაზული ნაგებობაა, ნაშენია კარგად გათლილი ქვებით. ეკლესიას შესასვლელი აქვს დასავლეთიდან, სამხრეთიდან და ჩრდილოეთიდან. ტაძრის სარკმლები შიდა მხრიდან გაფართოებულია. ეკლესიას სულ რვა სარკმელი აქვს, სამი აღმოსავლეთით, ორ-ორი სამხრეთითა და ჩრდილოეთით, ხოლო ერთი მცირე ზომის სარკმელი დასავლეთით. ეკლესიის კედლები ეყრდნობა ორ კიბისებურ ცოკოლს. საკურთხეველი გამოყოფილია თანადროული კანკელით. დასავლეთის კარიბჭის თავზე სამშენებლო წარწერაა ამოკვეთილი, რომელშიც მოხსენიებულია ოსტატი ისიდორე ბერეკაშვილი.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 16978
გოდოგანის წმინდა გიორგის ეკლესია

გოდოგანის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თერჯოლის მუნიციპალიტეტში, სოფელ გოდოგანში. გოდოგანის წმინდა გიორგის ეკლესია დარბაზული ტიპისაა. ეკლესიას ორი კარი აქვს დასავლეთიდან და სამხრეთიდან. სარკმელები შიდა მხრიდან გაფართოებულია. საკურთხეველში ტაძარს აქვს სამი ნიშა. ეკლესიის ზომებია 8,9 X 6.6 მეტრი, კედლის სისქე 1.1 მეტრი, კარის სიმაღლე 2.3, ხოლო სიგანე 1 მეტრია.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 8430
ნახშირღელის წმინდა გიორგის ეკლესია

ნახშირღელის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თერჯოლის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ნახშირღელეში. ნახშირღელის წმინდა გიორგის ეკლესია დარბაზული ტიპის ნაგებობაა (17,7 X 8,1 მ), ნაშენია კარგად გათლილი ქვებით. ეკლესიას კარებები აქვს დასავლეთიდან, სამხრეთიდან და ჩრდილოეთიდან. აღმოსავლეთის კედელში ჩასმულია სამი სარკმელი, ჩრდილოეთისა და სამხრეთის მხარეს ორ-ორი, დასავლეთის კედელში კი ერთი სარკმელი.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 8408
ჩხარის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია

ჩხარის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თერჯოლის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ჩხარში. ჩხარის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია სამნავიანი ბაზილიკაა. იგი აგებულია ნახევრად დამუშავებული ქვებითა და კირხსნარით. ეკლესია თითქმის მთლიანად დანგრეულია. ტაძარს გარს უვლის გალავანი, რომელშიც მოქცეულია ორი შენობის საძირკველი, აქედან ერთი სამრეკლო უნდა ყოფილიყო. ეკლესიის ზომება: 11,8 X 16,6 მეტრი.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 8395
მაჩიტაურის ეკლესია

მაჩიტაურის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თერჯოლის მუნიციპალიტეტში, სოფელ მაჩიტაურში. მაჩიტაურის ეკლესია მდებარეობს სოფლის სასაფლაოზე და წარმოადგენს დიდ დარბაზულ, შვერილაბსიდიან ეკლესიას. გადახურვა ჩანგრეულია. სამშენებლო მასალად გამოყენებულია ქვიშაქვა, კონსტრუქციულ ადგილებში კი თლილი კვადრებია გამოყენებული. წყობის თარაზულობა დაცულია. კარნიზიც თლილი ქვითაა გამოყვანილი. ეკლესია ცოკოლზეა აღმართული. ნაგებობა წაგრძელებული სწორკუთხედია. აფსიდის შიდა ნახევარწრიული ფორმა იმეორებს ფასადის ფორმასაც. საკურთხეველში ორი თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. აფსიდა დარბაზისაგან გამოყოფილია სამთაღოვანი კანკელით, ამათგან შუა თაღი მაღალი და ფართოა. დარბაზის გრძივ კედლებში წყვილ-წყვილი სარკმელია მოთავსებული. ეკლესიაში შესასვლელი სამივე კარი შიგნიდან თაღოვანი, გარედან კი არქიტრავულია. კედლებს გარედან ეტყობა შელესილობის კვალი.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 9320
თუზის წმინდა გიორგის პირველი ეკლესია

თუზის წმინდა გიორგის პირველი ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თერჯოლის მინიციპალიტეტში, სოფელ თუზში. თუზის წმინდა გიორგის პირველი ეკლესია მდებარეობს სოფლის სასაფლაოზე, იგი წარმოადგენს დიდ დარბაზულ ეკლესიას, რომელიც ნაშენია რუხი ფერის კარგად თლილი ქვიშაქვის კვადრებით. წყობა თარაზულია. ძეგლი სამსაფეხურიან ცოკოლზეა აღმართული. გადახურვა მთლიანად ჩანგრეულია. ნაგებობა გეგმით წაგრძელებული სწორკუთხედია, აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდით, მის ღერძზე სამი თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. გვერდითა კედლებში სწორკუთხა ნიშებია მოწყობილი, საკურთხეველი ორი საფეხურითაა ამაღლებული. ეკლესიაში შესასვლელი სამივე კარი გარედან არქიტრავული, შიგნიდან თაღოვანია. გრძივ კედლებზე დეკორატიული თაღები გადადის, რომლებიც ერთსაფეხურიანი პილასტრების პროფილირებულ კაპიტელებს ეყრდნობა, კედლები შიგნიდან შელესილია. იატაკი ქვის ფილებითაა დაგებული. ეკლესიას დასავლეთიდან მიშენებული აქვს სამსართულიანი სამრეკლო, რომლის პირველი სართული კარიბჭის ფენქციას ასრულებს. სამრეკლო თაღებითაა გახსნილი. ზედა მესამე სართული მონგრეულია.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 9295
თუზის წმინდა გიორგის მეორე ეკლესია

თუზის წმინდა გიორგის მეორე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თერჯოლის მუნიციპალიტეტში, სოფელ თუზში. თუზის წმინდა გიორგის მეორე ეკლესია XIX საუკუნის დარბაზული ნაგებობაა. ტაძარი ნაგებია ნატეხი ქვით, კირის დუღაბზე. ეკლესიის სამივე კარი გარედან არქიტრავული, შიგნიდან კი თაღოვანია. დარბაზი გეგმით წაგრძელებული სწორკუთხედია, რომელიც აღმოსავლეთით ბოლოვდება ფართო მხრებით გამოყოფილი ნახევარწრიული აფსიდით. მის ღერძზე თაღოვანი სარკმელია გამოჭრილი. გვერდითა კედლებში ნიშებია დატანილი. დარბაზის გრძივი კედლები ერთსაფეხურიანი პილასტრებითაა დანაწევრებული, რომლებზეც დეკორატიული თაღებია გადაყვანილი, ისინი პროფილირებულ კაპიტელებს ეყრდნობიან. სარკმლები თაღოვანია. დასავლეთი კედლის ჩრდილოეთ ნაწილში ვიწრო სწორკუთხა კარია გაჭრილი, რომლის კიბეებსაც სამრეკლო აქვს მიშენებული, მისი პირველი სართული ერთგვარ კარიბჭეს წარმოადგენს. იგი სამი მხრიდან თაღებითაა გახსნილი.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 9294
კორკულა

კორკულა — ერედვის მუნიციპალიტეტის სოფლების ზემო კორკულისა და ქვემო კორკულის ძველი სახელწოდება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 675.
ნაგარევის მთავარანგელოზის ეკლესია

ნაგარევის მთავარანგელოზის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თერჯოლას მუნიციპალიტეტში, სოფელ ნაგარევში ნაგარევის მთავარანგელოზის ეკლესია მდებარეობს სოფლის სასაფლაოზე და წარმოადგენს დიდ დარბაზულ ეკლესიას, რომელიც ნაშენია თლილი კვადრებით. წყობის თარაზულობა დაცულია. კედლებს ეტყობა შელესილობის კვალი. დასავლეთ კარის თავზე სამშენებლო წარწერაა: "სოფლის ნაგარევის შტატის წმინდის მთავარანგელოზის ეკლესია. ოსტატი იოსებ ხერეკაშვილი და აღშენება ჩყპგ-სა წელსა". ნაგებობა გეგმით წაგრძელებულია, რომელიც აღმოსავლეთით ბოლოვდება ორსაფეხურიანი მხრებით გამოყოფილი ნახევარწრიული აფსიდით. მის ღერძზე სამი თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. გვერდებზე ნიშებია დატანილი. დარბაზი ცილინდრული კამარითაა გადახურული, რომელიც შემაგრებულია საბჯენი თაღებით. გრძივი კედლები ორსაფეხურიანი პილასტრებითაა დანაწევრებული, რომლებზეც დეკორატიული თაღებია გადაყვანილი. ისინი პროფილირებულ კაპიტელებს ეყრდნობიან. სამივე კარი შიგნიდან თაღოვანი, გარეთ არქიტრავულია. ფასადზე ისინი შეწყვილებული ლილვებითაა გაფორმებული. ეკლესია სამსაფეხურიან ცოკოლზეა აღმართული.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 9329
უარესისთვის მომზადებული

უარესისთვის მომზადებული: შერჩეული ესეები და უმცირესობის მოხსენებები (ინგლ. Prepared for the Worst: Selected Essays and Minority Reports) — კრისტოფერ ჰიტჩენსის 1998 წლის ესეების კრებული, რომლებიც პირველად ბრიტანულ და ამერიკულ გამოცემებში გამოქვეყნდა. მათ ორისაა „Harpers“, „Times Literary Supplement“, „The Spectator“, „London Review of Books“, „The Nation“, „New Statesman“ და „Society“. კრებული შეიცავს ლიტერატურული კრიტიკის, საგარეო რეპორტაჟისა და პოლიტიკური ანალიზის სექციებს. კონგრესიის ბიბლიოთეკის ჩანაწერები ↑ - კონგრესის ბიბლიოთეკა ↑ Amazon
კორმოფიტები

კორმოფიტები (ბერძ. kormos — ღერო და phyton — მცენარე) — მცენარეები, რომელთაც ღერო და ფოთლები აქვთ. ასეთია ხავსების უმეტესობა, გვიმრანაირნი და თესლოვანი მცენარეები. კორმოფიტები ჩამოყალიბდნენ თალუსოვანი მცენარეების ისტორიული განვითარების პროცესში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 675.
ადამსი (მთვარის კრატერი)

კრატერი ადამსი (ლათ. Adams) — დარტყმითი მეტეორიტული კრატერი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. სახელი ეწოდა სამი ასტრომომის უოლტერ ადამსის, ჩარლზ ჰიჩკოკ ადამსისა და ჯონ კაუჩ ადამსის პატივსაცემად (დამტკიცებულ იქნა საერთაშორისო ასტრონომიული კავშირის მიერ 1970 წელს). კრატერის წარმოქმნას ათარიღებენ ნექტარული პერიოდით. კრატერის ჩრდილო-დასავლეთით არის კრატერები ჰაზე, პალიჩი და პეტავიუსი; ჩრდილო-აღმოსავლეთით არის ლეჟანდრის კრატერი; სამხრეთ-დასავლეთით არის ფურნერიუსის კრატერი და ჰაზეს ნაპრალები (ნაოჭები). კრატერის ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია 31°53′S 68°23′E﻿ / ﻿31.89° ს. გ. 68.39° ა. გ.﻿ / -31.89; 68.39, დიამეტრი 63.3 კმ, სიღრმე 4,19 კმ. კრატერის ზვინულს წრიული ფორმა აქვს და ადგილ-ადგილ დარღვეულია პატარა კრატერებით. ზვინულის მაქსიმალური სიმაღლე მიმდებარე ტერიტორიიდან აღწევს 1260 მ. კრატერის ძირს არ აქვს გამოკვეთილი სტრუქტურა და დაღარულია მრავალი პატარა კრატერით. მთვარის კრატერების სია საერთაშორისო ასტრონომიული კავშირი — Adams Цифровой фотографический атлас Луны. Кратер Адамс на карте LAC-98. Селенологическая карта окрестностей кратера. Andersson, L.E., and E.A. Whitaker, NASA Catalogue of Lunar Nomenclature, NASA Reference Publication 1097, October 1982. ↑ 1.0 1.1 1.2 Gazetteer of Planetary Nomenclature — საერთაშორისო ასტრონომიული კავშირი. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q6867"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q24033439"></a> ↑ Описание кратера на сайте The Moon-Wiki. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-05-31. ციტირების თარიღი: 2024-02-08. ↑ Кратер Адамс на карте LAC-98.. ციტირების თარიღი: 2019-12-02 ↑ Справочник Международного Астрономического Союза. ციტირების თარიღი: 2019-12-02 ↑ John E. Westfall’s Atlas of the Lunar Terminator, Cambridge Univ. Press (2000). ციტირების თარიღი: 2012-11-27
მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფლების სია

მცხეთის მუნიციპალიტეტი შედის მცხეთა-მთიანეთის მხარის შემადგენლობაში. საქართველოს ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის მიხედვით მუნიციპალიტეტი არის თვითმმართველი ერთეული, რომელსაც აქვს ადმინისტრაციული საზღვრები და ადმინისტრაციული ცენტრი. მუნიციპალიტეტს გააჩნია არჩევითი წარმომადგენლობითი და აღმასრულებელი ორგანოები, რეგისტრირებული მოსახლეობა და აქვს საკუთარი ქონება, ბიუჯეტი, შემოსულობები. მუნიციპალიტეტი საჯარო სამართლის იურიდიული პირია. მუნიციპალიტეტს ხელმძღვანელობს მერი. მუნიციპალიტეტი მართვის ოპტიმიზაციისათვის დაყოფილია ადმინისტრაციულ ერთეულებად. მცხეთის მუნიციპალიტეტის შემადგენლობაში შედის 1 დაბა, 16 ტერიტორიული ორგანო და 64 სოფელი (მათ შორის 4 ნასოფლარია). მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფლები ერთიანდებიან აღდგომლიანთკარის, გალავნის, ვაზიანის, ლისის, მისაქციელის, მუხრანის, ნიჩბისის, საგურამოს, ქსნის, ქსოვრისის, ციხისძირის, ცხვარიჭამიის, ძალისის, ძეგვის, წეროვანისა და წილკანის ადმინისტრაციულ ერთეულებში. მცხეთის მუნიციპალიტეტის ფართობია 592,8 კმ² და 2014 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 47 711 კაცს, ხოლო სიმჭიდროვეა 80,5 კაცი. მუნიციპალიტეტის ცენტრია ქალაქი მცხეთა. 2014 წლის აღწერის მიხედვით მუნიციპალიტეტის ყველაზე დიდი სოფელი მოსახლეობის მიხედვით არის წეროვანი (8 191 ადამიანი), მცხეთიდან ყველაზე დიდი მანძილით დაშორებულია სოფელი კევლიანი (40 კმ.). მცხეთა 1 აღდგომელაანთკარი 2 ახალი ნიჩბისი ახალსოფელი ახალუბანი ბევრეთი ბიწმენდი ბურიანი გალავანი გოროვანი ერედა ვაზიანი ვარდისუბანი ზაქარო ზაჰესი ზემო ნიჩბისი თეზამი კარსანი კევლიანი კოტორაანთკარი ლელუბანი ლისი მამკოდა მისაქციელი მსხალდიდი მუხათგვერდი მუხათწყარო მუხრანი მშრალხევი ნავაზი ნავდარაანთკარი ნატახტარი ნაფეტვრები ნახშირგორა პატარა ქანდა საგურამო სათოვლე სასხორი სხალტბა უფურეთი ფრეზეთი 3 ქსანი ქსოვრისი შანკევანი ჩარდახი ციხისძირი ცხვარიჭამია ძალანთხევი ძალისი ძეგვი ძველი ქანდა წეროვანი წილკანი 4 წიწამური წოდორეთი ხეკორძი ჯიღაურა რუკაზე ციფრებით აღნიშნულია: 1 — არაშენდა 2 — ახალდაბა 3 — ქვემო ნიჩბისი 4 — წინამძღვრიანთკარი ↑ საქართველოს ორგანული კანონი, ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსი, მუხლი 2.2 ↑ საქართველოს ორგანული კანონი, ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსი, მუხლი 4.4 ↑ 3.0 3.1 3.2 2014 წლის აღწერის ძირითადი შედეგები
კორნეტი (მრავალმნიშვნელოვანი)

კორნეტი შეიძლება აღნიშნავდეს: კორნეტი — ჩინი რუსეთის კავალერიაში; კორნეტი — მუსიკალური საკრავი.
ეპინუსი (მთვარის კრატერი)

კრატერი ეპინუსი (ლათ. Aepinus) — მცირე დარტყმითი მეტეორიტული კრატერი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის უკიდურეს ჩრდილოეთ ნაწილში, ჩრდილოეთ პოსუსთან ახლოს. სახელი ეწოდა გერმანელი წარმოშობის რუსი ასტრონომის ფრანც ეპინუსის პატივსაცემად (დამტკიცებულ იქნა საერთაშორისო ასტრონომიული კავშირის მიერ 2009 წელს). მთვარის კრატერების სია საერთაშორისო ასტრონომიული კავშირი — Aepinus Andersson, L. E.; Whitaker, E. A. (1982) NASA Catalogue of Lunar Nomenclature. NASA RP-1097.  Blue, Jennifer. (July 25, 2007) Gazetteer of Planetary Nomenclature. USGS. ციტირების თარიღი: 2007-08-05 Bussey, B.; Spudis, P. (2004) The Clementine Atlas of the Moon. New York: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-81528-4.  Cocks, Elijah E.; Cocks, Josiah C. (1995) Who's Who on the Moon: A Biographical Dictionary of Lunar Nomenclature. Tudor Publishers. ISBN 978-0-936389-27-1.  McDowell, Jonathan. (July 15, 2007) Lunar Nomenclature. Jonathan's Space Report. ციტირების თარიღი: 2007-10-24 Menzel, D. H.; Minnaert, M.; Levin, B.; Dollfus, A.; Bell, B. (1971). „Report on Lunar Nomenclature by the Working Group of Commission 17 of the IAU“. Space Science Reviews. 12 (2): 136–186. Bibcode:1971SSRv...12..136M. doi:10.1007/BF00171763. S2CID 122125855. Moore, Patrick (2001). On the Moon. Sterling Publishing Co.. ISBN 978-0-304-35469-6.  Price, Fred W. (1988). The Moon Observer's Handbook. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-33500-3.  Rükl, Antonín (1990). Atlas of the Moon. Kalmbach Books. ISBN 978-0-913135-17-4.  Webb, Rev. T. W. (1962). Celestial Objects for Common Telescopes, 6th revised, Dover. ISBN 978-0-486-20917-3.  Whitaker, Ewen A. (1999). Mapping and Naming the Moon. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-62248-6.  Wlasuk, Peter T. (2000). Observing the Moon. Springer. ISBN 978-1-85233-193-1.