laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ელიზავეტოვკის მიძინების ტაძარი

ელიზავეტოვკის მიძინების ტაძარი (რუს. Успенский храм) — მართლმადიდებლური ეკლესია აზოვის რაიონის სოფელ ელიზავეტოვკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. მისამართი: 346767, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აზოვის რაიონი, სოფელი ელიზავეტოვკა, პირველი მაისის ქუჩა № 51. ელიზავეტოვკის მიძინების ტაძარი ააგეს 1816 წელს მრევლის ფინანსებით. ეკლესიის ადგილზე ადრე მდგარა სამლოცველო სახლი. მიძინების ეკლესია ააგეს ხისგან, იყო ერთსართულიანი და იდგა ქვის ფუნდამენტზე. ეკლესიას მიაშენეს ხის სამრეკლო, სახურავი გადახურული იყო თუნუქის ფირფიტებით. ეკლესიიის დაგეგმარება ჯვრის ფორმისა იყო, ხის კედელი გამოჰყოფდა საკურთხეველს ეკლესიისაგან, კედელზე მიმაგრებული იყო კანკელი. ეკლესიის კამარა აგებული იყო ბოძების გარეშე. ეკლესიაში და საკურთხეველში ფიჭვის ხისგან დამზადებული იატაკი იყო. ერთნაწილიანი საკურთხეველი ერთი საფეხურით ზემოთ იყო ვიდრე ეკლესია. საკურთხეველზე მიმაგრებული იყო დაფა ღვთისმშობლის მიძინების ხატის გამოსახულებით და საიდუმლო სერობა. ეკლესიის ჩრდილოეთ ნაწილში იყო საკურთხეველი. სამდონიან კანკელზე განთავსებული იყო აღსავლის კარი, უფლის და ღვთისმშობლის ხატი. ეკლესიას მიაშენეს სამიარუსიანი ოთხკუთხედი სამრეკლო ექვსი ზარით. ყველაზე დიდი ზარი იწონიდა 1 800 კილოგრამს. ზარები იყიდეს XIX საუკუნის შუა წლებში, მათზე გამოსახულია ღვთისმშობლის მიძინება, ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედი, მესია, ღვთისმშობელი, იოანე ნათლისმცემელი. ზარს აქვს წარწერა, რომელიც მოგვითხრობს როდის და ვის მიერ, რომელმა სასულიერო პირებმა შეიძინეს იგი. კედლებზე და კამარაზე დახატული იყო იესო ქრისტეს მიწიერი ცხოვრების სცენები, ღვთისმშობელი, წმინდანები. ეკლესიის მრევლში ელიზავეტოვკის გარდა შედიან სოფლების პლატონოვკის, მაშინო და სინინოს, გრიგორიევკისა და ოტრადოვკის მოსახლეობა. სასულიერო პირების შტატი შედგება მღვდლის, დიაკონისა და მნათესაგან (1846 წ.). ამჟამად ტაძარში მსახურობენ მღვდლები იოანე დერგოჟინსკი და მარკ ჟენტკევიჩი. Успенский храм ПРИХОД ХРАМА УСПЕНИЯ ПРЕСВЯТОЙ БОГОРОДИЦЫ, с. Елизаветовка დაარქივებული 2018-09-01 საიტზე Wayback Machine.
ბაირამქოხა

ბაირამქოხა (აზერ. Bayramkoxalı) — სოფელი აზერბაიჯანში, გაბალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 039 კაცი. ბაირამქოხა GEOnet სახელების სერვერზე
ბაილი

ბაილი (აზერ. Bəyli) — სოფელი აზერბაიჯანში, გაბალის რაიონში. ბაილი GEOnet სახელების სერვერზე
ბილიხი

ბილიხი (აზერ. Bılıx) — სოფელი აზერბაიჯანში, გაბალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 862 კაცი. ბილიხი GEOnet სახელების სერვერზე
ალფრედ ნეულანდი

ალფრედ კარლ ნეულანდი (ესტ. Alfred Karl Neuland, დ. 10 ოქტომბერი, 1895 — გ. 16 ნოემბერი, 1966) — ესტონელი სპორტსმენი და ოლიმპიური ჩემპიონი ძალოსნობაში. მონაწილეობდა 1920 და 1924 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებში, სადაც მან ოქროს (1920) და ვერცხლის (1924) მედლების მოპოვება შეძლო. ალფრედი პირველი ესტონელია, რომელმაც ოლიმპიურ თამაშებზე ოქროს მედალი აიღო. 1922 წელს მოიგო მსოფლიო ჩემპიონატი ტალინში. ძალოსნობაში დაამყარა სამი მსოფლიო რეკორდი 1920 – 1923 წლებში: ერთი ატაციში და ორი აკვრაში. ნეულანდი დაიბადა 1895 წლის 10 ოქტომბერს ვალგაში, ლივონიის გუბერნიაში (დღეს ესტონეთი). განათლება მიიღო რიგაში და სანქტ-პეტერბურგში. ძალოსნობაში მოღვაწეობა ადრეული ასაკიდან დაიწყო, 1913 და 1914 წლებში მეორე ადგილი დაიკავა რუსეთის ჩემპიონატში. ძალოსნობაში რუსეთის ტიტული მოიგო 1915 წელს მცირეწონაში და 1916 წელს მძიმე წონაში. ამის შემდეგ იბრძოდა პირველ მსოფლიო ომში და ესტონეთის განმათავისუფლებელ ომში, დემობილიზაციის შემდეგ მოიგო ძალოსნობის ტიტული ესტონეთის ჩემპიონატში, მცირე წონაში 1921 და 1924 წლებში, ხოლო საშუალო წონაში 1923 წელს. 1923 წელს პირველი ადგილი დაიკავა გეტებორგის თამაშებში. სპორტიდან წასვლის შემდეგ მუშაობდა ბიზნესმენად, ასევე მოღვაწეობდა მწვრთნელად ძალოსნობაში, 1921 – 1940 წლებში იყო მსაჯი ვალგაში. 1950 – 1955 წლებში ტალინში ხელმძღვანელობდა ქარხანას (Estonian Experimental Soft Drinks Factory-ს). 1995 წელს ვალგაში მის პატივსაცემად დაიდგა მისი მონუმენტი, 2000 წლიდან ამავე ქალაქში ტარდებოდა მისი სახელობის ტურნირი. ალფრედ ნეულანდი დაარქივებული 2016-04-14 საიტზე Wayback Machine. ალფრედ ნეულანდი მონუმენტი ალფრედ ნეულანდი (ბიოგრაფია) დაარქივებული 2010-01-31 საიტზე Wayback Machine. ალფრედ ნეულანდი, ესტონეთი (ძალოსნობა) ↑ 1.0 1.1 Alfred Neuland. sports-reference.com ↑ Alfred Neuland. chidlovski.net ↑ Neuland, Alfred Karl. Eesti spordi biograafiline leksikon
დავით დადიანი

დავით დადიანი (დ. 26 იანვარი, 1812, ჭაქვინჯი, ზუგდიდის მუნიციპალიტეტი — გ. 30 აგვისტო, 1853) — სამეგრელოს მთავარი (1846-1853 წწ.), ლევან V დადიანის ძე, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (1845). მამამ — ლევან V დადიანმა თავის სიცოცხლეშივე (1840 წლიდან) ჩააბარა სამთავროს გამგებლობა. მიღებული ჰქონდა ევროპული აღზრდა-განათლება. 1829-1840 წლებში მსახურობდა ლაიბგვარდიის კაზაკთა პოლკში, სადაც პოლკოვნიკის წოდება მიიღო. სამთავროს სათავეში ჩადგომისთანავე ცდილობდა სამთავროში მმართველობის ახალი სისტემის შემოღებას. ამ მიზნით ქვეყანა 8 მაზრად (ოლქად) დაყო და თითოეულ მათგანს სათავეში მდივან-ბეგი ჩაუყენა. მოხელეთა თანამდებობის მემკვიდრეობით გადაცემის ნაცვლად მათი დანიშვნა შემოიღო. მთავრის ტახტთან შექმნა სამდივნო მოხელეთა შტატით. თავად-აზნაურების ყმობისაგან გაათავისუფლა დაბალი სამღვდელოება. ზრუნავდა ვაჭრობისა და მრეწველობის განვითარებაზე. მეაბრეშუმეობის განვითარების მიზნით 1848 წელს სამეგრელოში მიიწვია ფრანგი როზმორდიუკი, რომელმაც ზუგდიდში გამართა აბრეშუმის საწარმო. მის დროსვე მოეწყო არყის სახდელი ქარხნები ზუგდიდსა და სალხინოში. დავით დადიანი მწიგნობრობის დიდი მოყვარული იყო. შეაგროვა ქართულ ხელნაწერ წიგნთა მდიდარი კოლექცია, რომელიც შემდეგ მისმა შვილმა ნიკო დადიანმა ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელ საზოგადოებას გადასცა. ახლო ურთიერთობა ჰქონდა პ. იოსელიანთან და მ. ბროსესთან. დაჯილდოებულია წმიდა ანას, წმინდა ვლადიმირის, წმინდა სტანისლავის სხვადასხვა ხარისხის ორდენებით. დაკრძალულია მარტვილის მონასტერში, საგვარეულო აკლდამაში. დავით დადიანის ბიბლიოთეკა ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დავით დადიანი კალანდია გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 286-287. მაკალათია ს., სამეგრელოს ისტორია და ეთნოგრაფია, თბ., 1941; მეუნარგია ი., სამეგრელოს სამთავროს უკანასკნელი პერიოდი და დავით დადიანი, თბ., 1939
ალბანეთის ხელოვნების უნივერსიტეტი

ალბანეთის ხელოვნების უნივერსიტეტი (ალბ. Universiteti i Arteve; ძველი სახელწოდება — ალბანეთის ხელოვნების აკადემია) — ხელოვნების განხრით მთავარი საგანმანათლებლო დაწესებულება ტირანაში, ალბანეთი. ალბანეთის ხელოვნების უნივერსიტეტი დაარსდა 1966 წელს, როგორც ხელოვნების საშუალო ინსტიტუტი და გაერთიანდა ხელოვნების სამ დაწესებულებასთან: ტირანას სახელმწიფო კონსერვატორია, სახვითი ხელოვნების საშუალო სკოლა და სამსახიობო სკოლა „Aleksდაer Moisiu“. ხელოვნების აკადემიას შეეძლო კლასიკურ მუსიკასა და ბალეტში რუსული ტრადიციით სარგებლობა, ვინაიდან, კომუნიზმის პერიოდში, ალბანეთს და რუსეთს ახლო ურთიერთობა აკავშირებდათ. უნივერსიტეტი კვლავ ინარჩუნებს კავშირს რუსეთის კლასიკური მუსიკის და ბალეტის სკოლასთან. 1991 წელს, ხელოვნების საშუალო ინსტიტუტს, უნივერსიტეტის სტატუსი მიენიჭა და ხელოვნების აკადემია ეწოდა. 2009 წლის 12 ოქტომბერს, ალბანეთის პრეზიდენტმა — ბამირ ტოპმა, ალბანეთის ხელოვნების აკადემია „დიდი მაგისტრის“ ორდენით დააჯილდოვა. 2011 წლის 23 მარტს, ალბანეთის მინისტრთა საბჭოს გადაწყვეტილებით, ხელოვნების აკადემიას, ალბანეთის ხელოვნების უნივერსიტეტი ეწოდა, რომელმაც საქმიანობა 2011/2012 სასწავლო წელს დაიწყო. ალბანეთის ხელოვნების უნივერსიტეტს, სამი ძირითადი ფაკულტეტი აქვს: მუსიკის ფაკულტეტი. მოიცავს მუსიკათმცოდნეობას, დირიჟორობას, კომპოზიციას, ფორტეპიანოს, ვიოლინოს, ალტს, ჩელოს, კონტრაბასს, გიტარას, ფლეიტას, ჰობოის, კლარნეტს, ტრომბონს, საყვირს, აკორდეონს, ფაგოტს, ბუკს, ტუბას და პედაგოგიკას. აქვს ორი აკადემიური განყოფილება: მუსიკათმცოდნეობის/ კომპოზიციის/ სადირიჟორო განყოფილება საშემსრულებლო განყოფილება ვიზუალური ხელოვნების ფაკულტეტი. მოიცავს ფერწერას, გრაფიკას, ტექსტილს და მოდის დიზაინს, მულტიმედიას, გამოყენებით დიზაინს, სკულპტურას და კერამიკულ ხელოვნებას. აქვს ორი განყოფილება: ფერწერის განყოფილება სკულპტურის განყოფილება დრამის ფაკულტეტი. მოიცავს რეჟისურას ფილმებსა და ტელევიზიებში, მსახიობობას, სასცენო დიზაინს, კოსტიუმოგრაფიას და ქორეოგრაფიას. აქვს ორი განყოფილება: სამსახიობო განყოფილება რეჟისურის/ სცენის/ დიზაინის/ ქორეოგრაფიის/ ხელოვნების თეორიის განყოფილება უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები, ცნობილნი გახდნენ ცეკვაში, მუსიკაში, თეატრში, ფილმებსა და ტელევიზიაში, როგორც ალბანეთში, ისე საზღვარგარეთ. სასწავლო პერსონალი და უნივერსიტეტის პარტნიორები, მუსიკათმცოდნეები, ინსტრუმენტებზე დამკვრელები, მხატვრები, მოქანდაკეები, თეატრის, კინოს და ტელევიზიის რეჟისორები, სასცენო დიზაინერები და ქორეოგრაფები არიან. ალბანეთის ხელოვნების უნივერსიტეტს, დაარსებიდან 1991 წლამდე, დირექტორები ხელმძღვანელობდნენ. 1997 წლიდან დღემდე, დირექტრის ფუნქციას რექტორები ასრულებენ. ერმონელა იაჰო — ოპერის მომღერალი; ედი რამა — ვიზუალურ ხელოვნებათმცოდნე Official Website Официальный сайт (ალბ.) Официальный сайт (ალბ.) Albania | Ranking Web of Universities (ინგლისური) ↑ http://www.uart.edu.al/index.php?pg=faqe&id=120&niveli=2 ↑ On March 23, 2011 by Decision of the Council of Ministers of the Republic of Albania, the Academy of Arts was reorganized and renamed "University of Arts".. დაარქივებულია ორიგინალიდან — ივლისი 18, 2011. ციტირების თარიღი: აპრილი 1, 2017. ↑ President of the Republic of Albania – News. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-06-08. ციტირების თარიღი: 2017-04-01.
ბიოიიუქი-ემილი

ბიოიიუქი-ემილი (აზერ. Böyük Əmili) — სოფელი აზერბაიჯანში, გაბალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 128 კაცი. ბიოიიუქი-ემილი GEOnet სახელების სერვერზე
სამარსკოეს სამების ტაძარი

სამარსკოეს სამების ტაძარი (რუს. Храм Троицы) — მართლმადიდებლური ეკლესია აზოვის რაიონის სოფელ სამარსკოეში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. მისამართი: 346751, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აზოვის რაიონი, სოფელი სამარსკოე, პირველი მაისის შესახვევი № 84. XIX საუკუნის 50-იან წლებში როსტოვის ოლქის სოფელ სამარსკოეში ააგეს ხის ეკლესია. ახალი ეკლესია იყო ერთსაკურთხევლიანი, მასზე მიშენებული იყო აგურის სამრეკლო. ზარები ჩამოსხმული იყო ყოველგვარი წარწერებისა და გამოსახულებების გარეშე. ეკლესია შემოღობილი იყო რკინის მესრით, ჰქონდა ასევე რკინის კარი. ეკლესიაში დაკრძალულნი იყვნენ მღვდლები: მამა სტეფანე და მამა როდიონი. თავდაპირველად ეკლესიის მსახურთა სიაში შედიოდა მღვდელი და მეფსალმუნე. XX საუკუნის დასაწყისში ეკლესიაში მოღვაწეობდა ორი მღვდელი: მამა ავტანომ ივანოვი და მამა თევდორე ზაიცევი, მეფსალმუნე ალექსი ბაშინსკი და დიაკვანი იოანე ივანოვი. საბჭოთა ხელისუფლების წლებში 1931-1932 წლებში ეკლესია დაანგრიეს. ეკლესიის აგური გამოიყენეს სოფლის საავადმყოფოს ასაშენებლად. ეკლესიისაგან დარჩა მხოლოდ ღობე, ისიც მხოლოდ XX საუკუნის 60-იან წლებამდე იდგა. ამჟამად ყოფილი სამების ეკლესიის ადგილზე დგას სამარსკოეს № 1 საშუალო სკოლა. 1991 წელს სოფელ სამარსკოეში კვლავ ჩამოყალიბდა სამების მრევლი. მათ ღვთისმსახურებისთვის გადაეცათ შესყიდვების კანტორის შენობა. 1991 წელსვე აქ გაიხსნა სამლოცველო სახლი. 1990-იან წლებში სოფელში გადაწყვიტეს აეშენებინათ ახალი აგურის ეკლესია. მომავალი ეკლესიის ასაშენებლად მრევლს გადაეცა ადგილი პირველი მაისის შესახვევთან. ეკლესია ააგეს მრევლის შემოწირულობით. 1998 წელს უკვე ამოიყვანეს კედლები. 2007 წელს ეკლესიას დაადგეს გუმბათი, ჩაუყენეს ფანჯრები, შიგნიდან შელესეს, დააგეს ბეტონის იატაკი. 2008 წელს ეკლესიას ჩაუყენეს კარი. 2010 წლის აპრილში ეკლესიის კედლებში გაიმართა სააღდგომო ღვთისმსახურება. 2012 წლის 7 აპრილიდან კი ეკლესიაში მუდმივად მიმდინარეობს მსახურება. ტაძართან მოქმედებს საკვირაო სკოლა. ეკლესიის წინამძღვრია იაკობი (ოლიხოვატოვი). Храм Троицы Живоначальной Троицкий храм с. Самарское Азовского района ↑ Молитвенный дом во имя Святой Троицы. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-11-13. ციტირების თარიღი: 2017-04-02.
ბიოიიუქი-ფირალი

ბიოიიუქი-ფირალი (აზერ. Böyük Pirəli) — სოფელი აზერბაიჯანში, გაბალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 362 კაცი. ბიოიიუქი-ფირალი GEOnet სახელების სერვერზე
ბუმი (გაბალი)

ბუმი (აზერ. Bum) — სოფელი აზერბაიჯანში, გაბალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 5 095 კაცი. ბუმი GEOnet სახელების სერვერზე
დავით და კონსტანტინეს მარტვილობა

„დავით და კონსტანტინეს მარტვილობა“ — ძველი ქართული ჰაგიოგრაფიული მწერლობის ძეგლი, რომელშიც აღწერილია არგვეთის მთავრების გმირობა და ქრისტიანული სარწმუნოებისათვის მათი მოწამებრივი აღსასრული მურვან ყრუს შემოსევის დროს. როგორც თავად თხზულებაში ჩანს, დავითისა და კონსტანტინეს ღვაწლი ადრევე აღუწერიათ („ვითარცა გვსწავიეს ესე ძუელთა უწყებათაგან, იყენეს წმიდანი ესე მოწამენი სანახებისაგან არგუეთისა“), მაგრამ მათი წამების თავდაპირველი ტექსტი დაკარგულია. ნაწარმოები მოღწეულია უცნობი ავტორის მიერ გადამეტაფრასებული რედაქციით, რომელიც XII საუკუნეზე ადრინდელი არ უნდა იყოს. ამაზე მიუთითებს თხზულებაში ჯუანშერის საისტორიო ნაშრომისა და არსენ იყალთოელის „დოგმატიკონში“ მოთავსებული ერთი ანტიმაჰმადიანურ-პოლემიკური თხზულების გამოყენება. ცნობილია ასევე მეტაფრასული ტექსტის ანტონ კათალიკოსისეული რედაქცია (1768-1769) და XIII-XVIII საუკუნეების 5 სხვადასხვა სვინაქსარული ვარიანტი. თხზულება XVIII საუკუნის ხელნაწერის მიხედვით ტექსტი პირველად გამოსცა მიხეილ საბინინმა (კრებული „საქართველოს სამოთხე“, 1882); მეორედ — სოლომონ ყუბანეიშვილმა XIII საუკუნის ხელნაწერის მიხედვით (ძველი ქართული ლიტერატურის ქრესტომათია; ტ. 1, თბ., 1946). კეკელიძე კ., ქართული ლიტერატურის ისტორია, ტ. 1, თბ., 1960; ბარამიძე რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 339. ბარამიძე რ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 289.
ბუნუდი

ბუნუდი (აზერ. Bunud) — სოფელი აზერბაიჯანში, გაბალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 819 კაცი. ბუნუდი GEOnet სახელების სერვერზე
ბრონცია კოლერ-პინელი

ბრონცია კოლერ-პინელი (დ. 25 თებერვალი, 1863, სანოკი — გ. 26 აპრილი, 1934, ობერვალტერსდორფი) — ავსტრიელი ექსპრესიონისტი მხატვარი, სპეციალიზებულია პორტრეტებსა და ყოფაცხოვრების ჟანრში. ის დაიბადა ბრონისლავა პინელესის სახელით ებრაულ ოჯახში, რომელიც დღესდღეობით პოლონეთშია. მისი მამა საულ პინელესუ (1834, ტისმენიცა – 1903, ვენა) სამხედრო ფორტიფიკაციების დიზაინერი იყო. 1870 წელს ისინი გადავიდნენ ვენაში, რათა დაეწყოთ სამრეწველო ბიზნესი (სადაც გვარი „პინელით“ შეიცვალეს) და ბრონცია დადიოდა კერძო სამხატვრო გკვეთილებზე ალოის დელიგთან. 1885 წელს მას პირველი საჯარო გამოფენა ჰქონდა. მომდევნო ხუთი წლის განმავლობაში სწავლობდა მიუნხენში, მხატვართა ასოციაცია „Damenakademie“-ში, ლუდვიგ ფონ ჰერთერიჩის სტუდიაში. ამას მოჰყვა გამოფენები ვენის Künstlerhaus-ში, მიუნხენსა და ლაიფციგში. 1896 წელს ოჯახის ნების წინააღმდეგ ის ცოლად გაჰყვა ელექტრო-ფიზიკოს დოქტორ უგო კოლერს, რომელიც კათოლიკე იყო. მათი შვილი ქრისტიანად აღზარდეს, თავად ბრონცია კი ქრისტიანად არასოდეს მონათლულა. თავდაპირველად ისინი ცხოვრობდნენ ზალცბურგში და ნიურნბერგში, მაგრამ 1902 წელს დაბრუნდნენ ვენაში. მცირე ხნის შემდეგ კი ბრონცია გახდა ვენის სეცესიონის წევრი. 1904 წელს მან მემკვიდრეობით მიიღო სახლი ობერვალტერსდორფში. ოჯახი მალევე გადავიდა საცხოვრებლად სახლში, რომელიც იოზეფ ჰოფმანმა და კოლომან მოზერმა გააფორმეს. მოკლე ხანში ბრონციამ შექმნა სალონი, რომელსაც ხშირად სტუმრობდნენ ეგონ შილე, ანტონ ფაისტაუერი და ალბერტ პარის გიუტერსლო. მისი ვაჟი რუპერტი (1896–1976) გახდა დირიჟორი და მოკლე ხანში იქორწინა ანა მალერთან. ქალიშვილი, სილვია (1898–1963) იყო მხატვარი. ქალი ლურჯი თავშალით (თარიღი უცნობია) სილვია კოლერი ჩიტის გალიასთან ერთად (1905) დაამჯდარი (1907) ნატურმორტი წითელ სპილოსთან ერთად (1920) ფრიდრიხ ეკსტაინის პორტრეტი (1920) Die Malerin Broncia Koller 1863–1934. Exhibition catalog, Niederösterreichisches Landesmuseum, Vienna (1980) Tobias G. Natter: Broncia Koller Pinell. Eine Malerin im Glanz der Wiener Jahrhundertwende. Exhibition catalog. Jüdisches Museum, Vienna (1993) Boris Manner: Broncia Koller-Pinell 1863–1934. Brandstätter, Vienna (2006) ISBN 3-902510-88-9 ArtNet: More work by Koller-Pinell Wien-Vienna Website: "On the Career of Broncia Koller", a book review by Susanne Neuberger Broncia Koller-Pinell @ The Blue Lantern ↑ 1.0 1.1 The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a> ↑ 2.0 2.1 Murau K. Wiener Malerinnen — S. 84–85. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q104531584"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q103278479"></a> ↑ Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a>
დალაპორტეს სახლი

დალაპორტეს სახლი (რუს. Дом Даллапорте) — ძველი ორსართულიან სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. მისამართი: ტაგანროგი, იტალიის შესახვევი № 9. ორსართულიანი სახლი იტალიის შესახვევში ააგეს XIX საუკუნის მეორე ნახევარში დონელი კაზაკების მაიორის ალექსანდრე ეგოროვის სახსრებით. მოგვიანებით პირველი გილდიის ვაჭრის ივან პავლეს ძე დალაპორტეს ცოლის ეკატერინა ეგორის ასულის თხოვნით, რომელიც ამ დროისათვის უკვე სახლის ახალი დიასახლისი იყო, დააშენეს მეორე სართული. სახლის მფლობელის, დალაპორტეს ოჯახში 1834 წელს დაიბადა ბიჭი, პანაგი. თავად ივანე პავლეს ძე გარდაიცვალა 1870 წელს მძიმე ავადმყოფობის შედეგად 70 წლის ასაკში. XX საუკუნის დასაწყისში დალაპორტეს მემკვიდრეებმა გაყიდეს. იგი იყიდა ტაგანროგის მემკვიდრეობით საპატიო მოქალაქემ მინა ეგორის ძე სინოდი-პოპოვმა და კონსტანტინე ნიკოლოზის ძის ცოლმა ელენა სემიონის ასული ავერინომ. 1921 წლის მაისში ელენა ავერინო გარდაიცვალა ინფარქტის შედეგად 78 წლის ასაკში. ამ პერიოდისათვის სახლი შეფასებული იყო 26 000 რუბლად. საბჭოთა მმართველობის პერიოდში მოხდა სახლის ნაციონალიზაცია. ამჟამად შენობაში განთავსებულია სილამაზის სალონი და საყოფაცხოვრებო ქიმიის მაღაზია. მეორე სართულზე განთავსებულია საცხოვრებელი ოთახები. იტალიის შესახვევში მდებარე დალაპორტეს ორსართულიანი აგურის შენობა ასიმეტრიულია. პირველი სართულის ფასადზე ექვსი ფანჯარაა, ხოლო მეორე სართულზე - 5. შენობას აქვს ნახევრად სარდაფის სართული ფანჯრებით. ზედა სართულის ნაპირა ფანჯრები გაფორმებულია სანდრიკებით, ოთხ-ოთხი პილასტრით. ბინის წინ 2010 წელს დადგეს აკოფ ხალაფიანის სკულპტურული კომპოზიცია „მეგობრობა არ ჟანგდება“(„კლოუნი და კომპანია“). Волошин В. Вдоль и поперёк Итальянского. — Таганрог: ИП Кравцов В.А., 2012. ISBN 978-5-904585-27-3. Гаврюшкин О. П. По старой Греческой... (Хроника обывательской жизни). — Таганрог: Лукоморье, 2003. — 514 с. — ISBN 5-901565-15-0. Давидич Т. Ф. Стиль как язык архитектуры. — Харьков: Изд-во Гуманитарный центр, 2010. — 336 с. — ISBN 978-966-8324-70-3. Собрание фасадов Его Императорского Величества, высочайше апробированных для частных строений в городах Российской империи. Ч. 1-4. СПб., 1809–1812. Таганрог. Итальянский переулок. д. 9 დაარქივებული 2014-03-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ Глазычев В. Л. Архитектура. Энциклопедия. — М.: Дизайн. Информация. Картография; Астрель; АСТ, 2002. — 672 с. — ISBN 5-17-005418-1. ↑ Скульптурная композиция "Дружба не ржавеет"
სალსკის დიმიტრი როსტოველის ეკლესია

სალსკის დიმიტრი როსტოველის ეკლესია (რუს. Церковь Димитрия Ростовского) — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ სალსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონის ეპარქიას. ეკლესია ააგეს 2010 წელს. მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ქალაქი სალსკი, ყირიმის ქუჩა № 25-ა. 2006 წელს ეპარქიის ხელმძღვანელობამ მიიღო გადაწყვეტილება ქალაქ სალსკში ყირიმის ქუჩაზე დაეწყოთ ახალი ეკლესიის მშენებლობა. ეკლესიის მშენებლობის დაწყება შესაძლებელი გახდა ადგილობრივი მოსახლეობის შემოწირულობით, რომლებმაც მოაგროვეს 40 მლნ რუსული რუბლი. ეკლესიის მშენებლობა დაიწყეს ამავე წლის 7 ივლისს, მშენებლობის ადგილზე ლოცვა არავლინა და მშენებლობა დალოცა მთავარეპისკოპოსმა პანტელეიმონმა, მანვე ეკლესიის საძირკველში ჩადო პირველი ქვა. აქედან რამდენიმე თვეში ჩაასხეს ფუნდამენტი. პირველი ღვთისმსახურება გაიმართა 2008 წლის 21 სექტემბერს ღვთისმშობლის შობის დღესასწაულზე. 2009 წლის ივნისში ეკლესიაზე დააყენეს გუმბათი. უკანასკნელი ძირითადი სამუშაოები დასრულდა 2010 წელს. აღდგომისათვის დააყენეს და აკურთხეს ცხრა გუმბათი, ხოლო ზაფხულში დასრულდა შიდა სამუშაოები, მოაწყვეს სატრაპეზო, საკვირაო სკოლა და ბიბლიოთეკა. 2010 წლის 7 ნოემბერს დასრულებული ეკლესია აკურთხა როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპისკოპოსმა პანტელეიმონმა. დიმიტრი როსტოველის ეკლესია გახდა პირველი ტაძარი სალსკში, რომელიც ააშენეს XIX საუკუნის შუა წლების შემდეგ. ↑ Храм святителя Димитрия Ростовского, г. Сальск - Храмы Волгодонской епархии - Фотоальбомы - Волгодонская правда. vpravda.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-07-03. ციტირების თარიღი: 2017-02-02. ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 Храм святителя Димитрия Ростовского, г. Сальск | наш приходской сайт. dimitriyhram.cerkov.ru. ციტირების თარიღი: 2017-02-02. ↑ Сальск|Церковь Димитрия Ростовского. sobory.ru. ციტირების თარიღი: 2017-02-02.
ევგენი ევტუშენკო

ევგენი ევტუშენკო (გვარი დაბადებისას — განგნუსი, დ. 18 ივლისი 1932(პასპორტით 1933), ზიმა; სხვა ცნობებით — ნიჟნეუდინსკი , ირკუტსკის ოლქი —გ. 1 აპრილი 2017, ტულსა, ოკლაჰომა, აშშ) — საბჭოთა და რუსი პოეტი. სახელი გაითქვა, როგორც პროზაიკოსმა, რეჟისორმა, სცენარისტმა, პუბლიცისტმა და მსახიობმა. საბჭოთა პერიოდში გამოდიოდა დისიდენტების, იოსებ ბროდსკის, ალექსანდრე სოლჟენიცინის და იული დანიელის დაცვით. ბიოგრაფია, ლექსები, სტატიები ბიოგრაფია, ლექსები, პოემები, პროზა ლექსები რუსული პოეზიის ანტოლოგიის საიტზე შემოქმედება The Electronic Literary Database-ში დაარქივებული 2006-06-23 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a> ↑ 2.0 2.1 Legendary Russian poet Yevtushenko dies in US — 1904. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q223799"></a> ↑ ე. ევტუშენკო საკუთარ თავზე დაარქივებული 2003-06-17 საიტზე Wayback Machine. // საუკუნის სტროფები: რუსული პოეზიის ანთოლოგია / შემდგ. ე. ევტუშნეკო, რედ. ევგენი ვიტკოვსკი, მინსკი; პოლიფაკი, 1995, 1999. — ISBN 5-89356-006-X ↑ 4.0 4.1 ვ. პრიშეპა, ცხოვრების და შემოქმედების ძირითადი თარიღები.ევგენი ევტუშენკო: სემინარი // ვ. პრიშეპა: რუსული მამულის პოეტი: ე. ა. ევტუშენკო 1965—1995 წლები, აბაკანი: ნ. ფ. კატანოვის სახელობის ხაკასიის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, 1996. — 344 с. — ISBN 5-7810-0019-4 დაარქივებული 2016-10-01 საიტზე Wayback Machine. ↑ ევგენი ევტუშენკო: ჩვენ ვქმნიდით მწერლებს, რომლებიც ჩვენ გვქმნიდნენ. РИА Новости (2012-07-18). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-08-04. ციტირების თარიღი: 2012-07-22. ↑ ევგენი ევტუშენკო თანამემამულეებს შეხვდა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-11-09. ციტირების თარიღი: 2017-04-02. ↑ https://meduza.io/news/2017/04/01/umer-evgeniy-evtushenko?utm_source=website&utm_medium=push&utm_campaign=breaking
კახაბერ I გურიელი

კახაბერ I გურიელი — გურიის საერისთავოს გამგებელი, იხსენიება 1352 წელს ლიხაურის ხატის წარწერაში. იყო გიორგი II დადიანის ვაჟი. იწოდებოდა ერისთავთერისთავად, სვანთა ერისთავად და გურიის პატრონად. კახაბერ გურიელი მოხსენიებულია ჯუმათის მონასტრის გაბრიელ მთავარანგელოზის ხატის ზურგის მოჭედილობის წარწერაში. წარწერაში იხსენიებიან გიორგი დადიანი და მისი შვილები, ვამეყ მანდატურთუხუცესი და კახაბერ გურიელი. კახაბერ გურიელი აგრეთვე იხსენიება ექადიის ტაძრის და შემოქმედის ღვთისმშობლის ხატის წარწერებზე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 446.
დავით III კურაპალატის მემკვიდრეობა

დავით III კურაპალატის მემკვიდრეობა — მიწა-წყალი, რომელიც ტაოს მეფის დავით III-ის ანდერძის თანახმად ბიზანტიის იმპერიას უნდა გადასცემოდა და რომლის გამოც შემდეგში ხანგრძლივი ომი ატყდა საქართველოსა და ბიზანტიას შორის. დავით III-ის სამემკვიდრეო სამფლობელოს შეადგენდა იმიერტაო ჩრდილო ბასიანითურთ. 979 წელს აჯანყებული ბარდა სკლიაროსის წინააღმდეგ გაწეული დახმარებისათვის ბიზანტიის ხელისუფლებამ დავით III-ს გადასცა „ზემონი ქუეყანანი საბერძნეთისანი, რაჲთა თავისა სიცოცხლესა ჰქონდინ“ (გიორგი მთაწმიდელი). XI საუკუნის სომეხი ისტორიკოსის სტეფანოს ტარონეცის (ასოღიკი) ცნობით, ეს ქვეყნები იყო: ციხე ხალტოარიჭი და მასთან მდებარე კლისურა დასავლეთ ევფრატის ხეობაში, ჩორმაირის თემი მდინარე ჭოროხის სათავეებთან, კარინი ანუ თეოდოსიოპოლი თავისი თემით, ციხე სევუკი მარდალიის კანტონში, მდინარე არაქსის სათავეებთან, ჰარქისა და აპაუნიქის პროვინციები აღმოსავლეთ ევფრიტის ხეობაში. ფიქრობენ, რომ ამ ქვეყნების სამემკვიდრეოდ შენარჩუნების მიზნით დავით III დაუკავშირდა იმპერატორის წინააღმდეგ აჯანყებულ ბარდა ფოკას, მაგრამ მისი დამარცხების შემდეგ (989 წელს) იძულებული გახდა ბასილი კეისრისათვის პატიება ეთხოვა და დათანხმებულიყო, რომ სიკვდილის შემდეგ მისი სამფლობელოები იმპერიას შეერთებოდა. მკვლევართა შორის არაა თანხმობა, თუ რა ქვეყნები უნდა გადასცემოდა ბიზანტიას ამ დათმობის შედეგად. ერთნი ფიქრობდნენ, რომ აქ მხოლოდ „ზემონი ქუეყანანი“ უნდა იგულისხმებოდეს, სხვებს მიაჩნიათ, რომ დავით III-მ მისი სამფლობელო უანდერძა იმპერატორს. მეორე მოსაზრება უფრო სწორი უნდა იყოს, რადგან „ზემონი ქუეყანანი“ მას ისედაც დროებით, მხოლოდ სიცოცხლის მანძილზე გადაეცა სამფლობელოდ. კოპალიანი ვ., საქართველოსა და ბიზანტიის პოლიტიკური ურთიერთობა 970-1070 წლებში, თბ., 1969; ბოგვერაძე ა., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 340.