laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ეკვადორი-საქართველოს ურთიერთობები

საქართველოსა და ეკვადორის რესპუბლიკას შორის დიპლომატიური ურთიერთობები დამყარდა 1998 წლის 28 იანვარს. ოთარ ბერძენიშვილი (რეზიდენციით ქ. ბრაზილია) — 2012 წლის 15 მარტიდან 2014 წლის 26 მარტამდე; გელა სეხნიაშვილი (რეზიდენციით ქ. ბუენოს-აირესი) — 2014 წლის 23 ოქტომბრიდან 2017 წლის 1 ივნისამდე; ირაკლი ყურაშვილი (რეზიდენციით ქ. ბუენოს-აირესი) — 2018 წლის 7 მაისიდან დღემდე. აგუსტო საა კორიერე (რეზიდენციით ქ. ანკარა) — 2013–2015; რობერტო ბეტანკური რუალესი (რეზიდენციით ქ. ანკარა) — 2016 წლის 29 ნოემბრიდან დღემდე. ორმხრივი პოლიტიკური დიალოგის გაღრმავებასთან ერთად, ეკვადორსა და საქართველოს შორის მიმდინარეობს თანამშრომლობა ეკონომიკის, სოფლის მეურნეობის, გარემოს დაცვის, კულტურისა და განათლების სფეროებში. 2011 და 2012 წლებში, ნაცვალგების პრინციპის საფუძველზე, თავდაპირველად გაიმართა ეკვადორის კულტურის დღეები საქართველოში, ხოლო შემდეგ — საქართველოს კულტურის დღეები ეკვადორში. მხარეები თანამშრომლობენ საერთაშორისო ორგანიზაციების ფარგლებში. რეგულარულად ხორციელდება მაღალი და უმაღლესი დონის ორმხრივი შეხვედრები სხვადასხვა ფორუმების ფარგლებში. ურთიერთობები საქართველოსა და ეკვადორის რესპუბლიკას შორის დაარქივებული 2020-11-09 საიტზე Wayback Machine.
საქართველოს პრეზიდენტის მეუღლე

საქართველოს პრეზიდენტის მეუღლე (ასევე - საქართველოს პირველი ქალბატონი ან პირველი ბატონი, ან საქართველოს პირველი ლედი ან ჯენტლმენი,) — საქართველოს პრეზიდენტის მეუღლის საპატიო წოდება. ამჟამინდელი პრეზიდენტის, სალომე ზურაბიშვილის, პოსტზე ყოფნის პერიოდში წოდება ვაკანტურია მისი მეუღლის, ჟურნალისტისა და პუბლიცისტის, ჯანრი კაშიას 2012 წელს გარდაცვალების გამო. ↑ „Woman who might become First Lady of Georgia“. Georgian Journal. 2013-05-13. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-10-27. ციტირების თარიღი: 2018-09-09. ↑ Owen, Elizabeth (2013-09-23). „Georgia: More of the Same with Margvelashvili?“. EurasiaNet. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-10-22. ციტირების თარიღი: 2018-09-09. ↑ „Georgia's President marries long-term love“. Agenda.ge. 2014-09-10. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-09-09. ციტირების თარიღი: 2018-09-09. ↑ „President Margvelashvili officially marries Maka Chichua“. Georgian Journal. 2014-09-10. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-10-20. ციტირების თარიღი: 2018-09-09.
მემარჯვენეობა

მემარჯვენეობა — ტერმინი თანამედროვე პოლიტიკურ მეცნიერებასა და დისკურსში. იგი აერთიანებს პოლიტიკურ იდეოლოგიებსა და თეორიებს, რომლებიც გარკვეულ იერარქიებს და მათზე დაფუძნებულ წყობილებებს მიიჩნევენ გარდაუვლად, ბუნებრივად, ნორმალურად ან სასურველად, როგორც წესი ბუნებითი წესრიგის, ეკონომიკის ან ტრადიციის საფუძველზე. მემარჯვენეობა, როგორც პოლიტიკური პლატფორმის აღმნიშვნელი ტერმინი, წარმოიშვა საფრანგეთის რევოლუციის დროს. დამფუძნებელი კრების პირველ ყრილობაზე (1789 წ.) დეპუტატებმა ადგილები გადაინაწილეს თავიანთი პოლიტიკური შეხედულებების შესაბამისად. მეფისგან მარცხნივ ადგილები დაიკავეს იაკობინელებმა, რომლებიც ყველაზე რევოლუციურად განწყობილი პარტიული დაჯგუფების წევრები იყვნენ. ისინი მხარს უჭერდნენ რადიკალურ გარდაქმნებს და რესპუბლიკის ჩამოყალიბებას. ცენტრალური ადგილები დაიკავეს ჟირონდისტებმა, რესპუბლიკის ზომიერმა მომხრეებმა. მეფისგან მარჯვნივ განლაგდნენ ფეიანები, რომლებიც არსებული წყობის (მონარქიის) შენარჩუნების მომხრეები იყვნენ. ადგილთა ასეთი განლაგება შენარჩუნდა მომდევნო თავყრილობებზეც. ტერმინმა „მემარჯვენემ“ მალევე დაიმკვიდრა რეაქციულის ან კონსერვატიულის გაგება, ხოლო „მემარცხენემ“ — რევოლუციის ან რადიკალური გარდაქმნების მომხრე მიმართულების მნიშვნელობა. თუმცა, თანამედროვე პოლიტიკურ ცხოვრებაში მემარცხენედ და მემარჯვენედ დაყოფა სულ უფრო რთული ხდება და აღარ გამოხატავს უბრალო არჩევანს რევოლუციასა და რეაქციას შორის. ბევრი პოლიტიკური მეცნიერის აზრით, ასეთი დაყოფა სირთულეებს წარმოშობს, რადგან პოლიტიკური იდეების უაღრესად კომპლექსური სისტემების გამარტივებისა და განზოგადებისკენაა მიმართული. ტრადიციულად მემარჯვენე იდეოლოგიებს მიაკუთვნებენ: კლასიკურ ლიბერალიზმს, ლიბერტარიანიზმს, ანარქო-კაპიტალიზმს, კონსერვატიზმს, ნაციონალიზმსა და მონარქიზმს. რადიკალურ მემარჯვენე (ულტრამემარჯვენე) იდეოლოგიებს მიეკუთვნება ფაშიზმი, ნაციონალ-სოციალიზმი, ფალანგიზმი და სხვა. მემარცხენეობა ↑ მემარჯვენეობა – საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა. „პოლიტიკური იდეოლოგიები, შესავალი კურსი“, ენდრიუ ჰეივუდი, ლოგოს პრესი, 2004 წ. ISBN 99928-928-4-6
იოანეს ხიდი

იოანეს ხიდი (რუს. Иоанновский мост) — კრონვერის სრუტეზე გადებული ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, პეტროგრადის რაიონში. აკავშირებს ზაიაჩის და პეტროგრადის კუნძულებს. 1887 წლამდე პეტრეს ხიდის სახელით იყო ცნობილი, თუმცა შემდგომში მას დაერქვა იოანეს ხიდი. ხიდთან უახლოესი მეტროსადგურია „გორკოვსკაია“. სანქტ-პეტერბურგის ისტორია 1703 წელს დაიწყო პეტრესა და პავლეს ციხეების ჩამოყალიბებით. პირველი ხიდი ახლადაშენებულ ქალაქში იყო ხის, რომელიც ერთმანეთთან აკავშირებდა ზაიაჩისა და პეტროგრადის კუნძულებს. ხიდი განთავსებული იყო ჯერ კიდევ 1705 წელს დათარიღებულ ქალაქ სანქტ-პეტერბურგის გეგმაზე. 1738 წელს, როდესაც დამატებითი საფორტიფიკაციო ნაგებობების საჭიროება საბოლოოდ აღმოიფხვრა, ხიდი თავიდან აშენდა. სწორედ ამ დროისათვის აშენდა იოანეს რაველინი, აქტიურად შენდებოდა იოანეს კარიბჭეც, რომელიც დასრულდა 1740 წელს. სწორედ ამ კარიბჭეზე იყო მიმართული ხიდი. თანამედროვე იოანეს ხიდი ფეხით მოსიარულეთათვის არის განკუთვნილი და დღემდე ძველი ხიდის ქვის საძირკველს ეყრდნობა. 2003 წლის 7 მაისს ხიდის მახლობლად დაიდგა კურდღლის ფიგურა. არაოფიციალურად მას უწოდებენ „წყალდიდობისგან გადამრჩენელს“. 2016-2017 წლებში ხიდის უკანასკნელი რემონტი განხორციელდა, ხიდის მოპირკეთებაც განხორციელდა. შეიღება ასევე ლითონის სტრუქტურა. აღდგენილ იქნა დაზიანებული დეკორები. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 462. — 511 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 326. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 50. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Плюхин Е. В., Пунин А. Л. Мосты повисли над водами... — Л.: Аврора, 1975. — 298 с. Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Панкрашкина Н. И. Мосты Петропавловской крепости // Краеведческие записки: исследования и материалы. — СПб.: ГМИСПб, 1998. — Т. 6, № 4. — С. 189—220. Иоанновский мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [https://web.archive.org/web/20171109191448/http://encspb.ru/object/2804006045 დაარქივებული 2017-11-09 საიტზე Wayback Machine. Иоанновский мост] //Энциклопедия Санкт-Петербурга
სამნაწილიანი ხიდი

სამნაწილიანი ხიდი (რუს. Трёхчастный мост) — ორიგინალური დიზაინის მქონე ხიდი, რომელიც გადებულია აღდგომის არხზე, მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში. სამნაწილიანი ხიდი აშენდა 1797-1800 წლებში ინჟინერ პ. პ. საკენის მიერ, არქიტექტორ ვ. ბრენის პროექტით, მიხაილოვსკის სასახლის მშენებლობის დროს. ოფიციალურად გაიხსნა 1800 წელს. 1879–1882 წლებში ხიდი ამოივსო აღდგომის არხთან ერთად, მაგრამ მისი კონსტრუქცია არ დაუნგრევიათ, იგი მიწის ქვეშ მოხვდა. სამნაწილიანი ხიდი აიგო სანქტ-პეტერბურგის უძველესი ქვის ხიდების მსგავსად. მისი სიგრძე დაახლოებით 22 მეტრია, ვიწრო ნაწილში სიგანე დაახლოებით 9,2 მეტრია, ფართო ნაწილში — დაახლოებით 30,5 მეტრი. სამნაწილიანი ხიდი დაკავშირებულია ზამკოვაიას ქუჩასთან, სადაც პეტრე პირველის ძეგლი იყო განთავსებული. ხიდი გრანიტის მოაჯირებით არის გაფორმებული, რომლებიც ჰორიზონტალური ლითონის ძელებით ერთმანეთს უკავშირდებიან. 2003 წლის რესტავრაციის დროს (რა დროსაც ხიდი და აღდგომის არხი გაითხარა) ცენტრალური ხიდის თაღები შეიცვალა რკინაბეტონის თაღებით და მოპირკეთდა გრანიტით. რეკონსტრუქციის დროს გამაგრდა სანაპიროს საძირკველი, დაიდგა გრანიტის ბოძკინტის მსგავსი ზღუდეეები ლითონის ჰორიზონტალურ ძელებთან ერთად. რეკონსტრუქცია ჩაატარა კომპანია „პროფილმა“. ხიდი და მასთან მდებარე ადგილი ძალიან საინტერესო და მიმზიდველია ფოტომოყვარულთათვის, ასევე ტურისტებისთვის. ხიდმა მოაღწია ჩვენამდე თავდაპირველი სახით უვნებლად, გაფორმებულია მაღალ დონეზე, წარმოადგენს უჩვეულო დიზაინის მქონე ხიდს. Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — СПб.: Норинт, 2002. — 353 с. — ISBN 5-7711-0019-6. Зодчие Санкт-Петербурга. XIX — начало XX века / сост. В. Г. Исаченко; ред. Ю. Артемьева, С. Прохватилова. — СПб.: Лениздат, 1998. — 1070 с. — ISBN 5-289-01586-8.
ალფონსო დეივისი

ალფონსო ბოილ დეივისი (ინგლ. Alphonso Boyle Davies; დ. 2 ნოემბერი, 2000) — კანადელი პროფესიონალი ფეხბურთელი, რომელიც თამაშობს მარცხენა მცველის და გარემარბის პოზიციაზე მიუნხენის „ბაიერნსა“ და კანადის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებში. იგი არის პირველი MLS-ის ფეხბურთელი, რომელმაც იქ ითამაშა როგორც დაბადებულმა 2000-იანებში. 2019 წლის იანვარში „ვანკუვერ უაიტკეპიდან“ გადავიდა მიუნხენის „ბაიერნში“ და გუნდთან 4-წლიანი კონტრაქტი გააფორმა. დეივისი დაიბადა ბუდუბურამში, განაში, გომოას აღმოსავლეთ რაიონში. მისი მშობლები ცხოვრობდნენ ლიბერიაში, თუმცა როდესაც დეივისი ხუთი წლის იყო, ლიბერიაში სამოქალაქო ომი დაიწყო. მისი ოჯახიც გადმოსახლდა კანადაში და დასახლდა უინძორში, ონტარიოში, ერთი წლის შემდეგ კი ედმონტონში. 2017 წლის 6 ივნისს ოფიციალურად მიიღო კანადის მოქალაქეობა. „ედმონტონ ინთერნეიშენალასა“ და „ედმონტონ სტრაიკერსში“ თამაშის შემდეგ, 2015 წელს იგი გადავიდა „უაიტკეპს რეზიდენსი“-ში. გუნდში გადასვლის შემდეგ, 2016 წელს მიიღო მონაწილეობა MLS-ის პრე-სეზონის ტურში. იგი მეორე გუნდში გადავიდა 2016 წლის 23 თებერვალს, მისი პროფესიონალური დებიუტი შედგა, როდესაც ის იყო 15 წლისა და 5 თვის, 2016 წლის აპრილში. 2016 წლის 15 მაისს მან გაიტანა პირველი გოლი თავის კარიერაში და გახდა ყველაზე ახალგაზრდა გოლის ავტორი USL-ის ისტორიაში. 2016 წლის სეზონში ითამაშა 11 შეხვედრა. იგი დასახელდა გუნდის განაცხადში 2016 წლის კანადის ჩემპიონატის დროს და გაუფორმდა კონტრაქტი, ეს მოხდა 2016 წლის 1 ივნისს. მისი დებიუტი შედგა „ოტავა ფარის“ წინააღმდეგ. მან მოედანზე 45 წუთი გაატარა (ჩაერთო მეორე ტაიმში). 2016 წლის 15 ივლისს გაახანგრძლივა კონტრაქტი 2018 წლამდე. ამ დროისთვის ის იყო ყველაზე ახალგაზრდა MLS-ის ფეხბურთელი და მესამე (ყველაზე ახალგაზრდა) მათ შორის, ვინც კონტრაქტი გააფორმა ამ ლიგის კლუბთან. იგი არის მეორე ადგილზე (ახალგაზრდა) ამ ლიგის დებიუტანტებს შორის. დეივისის დებიუტი შედგა 2016 წლის 16 ივლისს, 2016-17 წლებში გაიტანა თავისი პირველი გოლი კონკაკაფის ჩემპიონთა ლიგაზე, „სპორტინგ კანზას სიტის“ წინააღმდეგ. მისით მალევე დაინტერესდნენ ევროპული გრანდები: „მანჩესტერ იუნაიტედი“, „ჩელსი“ და „ლივერპული“. 2017 წელს იგი დასახელდა მსოფლიოს 60 საუკეთესო ტალანტს შორის. იგი დასახელდა გუნდის წლის ფეხბურთელად. 2018 წლის 25 ივლისს გადაწყდა მისი გადასვლა ბაიერნში, გუნდმა იგი შეიძინა 13 მილიონ ევროდ. მისი დებიუტი ნაკრებში შედგა კურასაოს წინააღმდეგ, იასპარეზა 2017 წლის ოქროს თასზე, ტურნირზე კი ორი გოლი გაიტანა. ბაიერნი:(10) ბუნდესლიგა (3): 2018–19, 2019–20, 2020–21 გერმანიის საფეხბურთო თასი (2): 2018–19, 2019–20 გერმანიის საფეხბურთო სუპერთასი (2): 2020, 2021 უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგა (1): 2019–20 უეფა-ს სუპერთასი (1): 2020 ფიფა-ს მსოფლიო საკლუბო ჩემპიონატი (1): 2020 ↑ Whitecaps FC Profile: Alphonso Davies. ციტირების თარიღი: February 24, 2016 ↑ Alphonso Davies profile. ↑ Vancouver Whitecaps on Twitter. ციტირების თარიღი: July 17, 2016 ↑ Alphonso Davies » CONCACAF Champions League 2016/2017. World Football. ციტირების თარიღი: July 27, 2018 ↑ Little, Simon. (October 28, 2018) Emotional sendoff as Alphonso Davies plays final game as Vancouver Whitecap. ↑ Uersfeld, Stephan. Canada's Alphonso Davies 'very excited' as Bayern Munich career begins. ESPN (November 22, 2018). ციტირების თარიღი: November 22, 2018.
ჰაროლდი და კუმარი თეთრ სასახლეში მიდიან

„ჰაროლდი და კუმარი თეთრ სასახლეში მიდიან“, იგივე „დაბოლილები“ — 2004 წლის ამერიკული კომედიური ფილმი. მიეკუთვნება ჰაროლდისა და კუმარის ფილმების სერიას. ფილმის სცენარის ავტორები არიან ჯონ ჰურვიცი და ჰაიდენ შლოსბერგი. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ჰაროლდი მიდის კოლეჯში, რათა იმუშაოს მშვიდად. სწორედ აქ ხვდება ჰაროლდი კუმარს, რომელიც, თავის მხრივ, ვინმესგან მარიხუანის შესყიდვას ცდილობს. ჰაროლდი შეყვარებულია სტუდენტ და მოდელ მარიაზე. მოწევის შემდეგ კუმარი გადაწყვეტს მეგობართან ერთად წავიდეს რესტორან „თეთრ სასახლეში“. ამის შემდეგ მათი თავგადასავალი მრავალფეროვნად ვითარდება. ჰაროლდი კუმარის გამო ციხეშიც კი მოხვდება, სადაც გაიცნობენ ცნობილ მსახიობ ნილ პატრიკ ჰარისსაც, რომელიც მათ მანქანას მიისაკუთრებს, თუმცა მოგვიანებით დაუბრუნებს და რესტორნის ფულსაც გადაუხდის. საბოლოოდ, მარია მიდის ნიდერლანდებში.ჰაროლდი მზადაა მას აშშ-ში დაელოდოს, თუმცა კუმარი სხვა აზრზეა, რადგან მარიხუანა ნიდერლანდებში ლეგალურია. ↑ Harold & Kumar. Internet Movie Database (2004-05-30). ციტირების თარიღი: January 14, 2012.
მალენა (თეთრი ყარყატი)

მალენა (ხორ. Malena — ერთი ციცქნა) — თეთრი ყარყატი, რომელიც ხორვატმა სტეპან ვოკიჩმა იპოვა და გაზარდა. 1993 წელს, თევზაობის დროს, ხორვატიის სოფელ ბროდსკი-ვაროშის მკვიდრმა სტეპანმა მონადირის მიერ ფრთაში დაჭრილი ყარყატი იპოვა. აღმოჩნდა, რომ მას ფრენა აღარ შეეძლო და ამიტომ იგი დაიტოვა და მალენა დაარქვა. სახლის სახურავზე აუშენა ბუდე, ზამთარს კი სახლის გარაჟში ატარებს. კვებავს ძირითადად თევზით. დაახლოებით 15 წლის წინ, მალენას ბუდეში მამალი ყარყატი მოფრინდა, რომელიც გაზაფხულზე აფრიკიდან მოფრინავდა. სტეპანმა მას კლეპეტანი დაარქვა. ყარყატები შეწყვილდნენ და მთელ ამ დროის მანძილზე 59-ზე მეტი ბარტყი გამოჩიკეს. ცნობილია, რომ ყოველწლიურად იგი 13 000 კმ-ზე მეტს ფარავს, რათა აფრიკიდან ხორვატიაში დაბრუნდეს და პირიქით. იგი ხორვატიაში ორ თვეს ატარებს და შემდეგ უკან ბრუნდება. ყოველ წელს, მილიონობით ადამიანი ადევნებს თვალს ხორვატიაში პირდაპირ ეთერში კლეტეპანის დაბრნუბის კადრებს. ↑ 1.0 1.1 Dedicated to Malena: The man who adopted a stork ↑ 2.0 2.1 This Stork Flies Over 8,000 Miles Every Spring to Visit His True Love ↑ Klepetan Returns Home as Croatia’s Remarkable Love Story Goes On
რევაზ ჩხაიძე

რევაზ ჩხაიძე (დ. 30 იანვარი, 1935) — ქართველი მსახიობი, თეატრის რეჟისორი. რუსთაველის თეატრის მსახიობია 1959 წლიდან. განასახიერა: ვეზირი, შაჰი, ყრუ, აქიმი, ყასაბი („სიბრძნე სიცრუისა“), ოსვალდი („მეფე ლირი“), სევასტი („ყვარყვარე“), II ექიმი, I ვექილი („კავკასიური ცარცის წრე“). დადგა: „დავიწყებული ამბავი“, „თავისუფალი თემა“, „ოცნება“, „შეშლილი, შეშლილი... ახალი წელი“. თანაავტორია სპექტაკლისა „თორმეტი განრისხებული მამაკაცი“. „შენს ხელთაა სიცოცხლე“ კნუტ სენდერბიუს „ქალთა აჯანყება“ (ქმარი) ა. პოპოვის „ოჯახი“ (ლუზნეცოვი) ვლატისლავ ბლაჟეკის „მესამე სურვილი“ (პეტრე) მიხეილ მრევლიშვილის „ბარათაშვილი“ (ბალაშოვი ) ბორის ლავრენიოვის „რღვევა“ (პოლევიო) მოლიერის „გააზნაურებული მდაბიო“ (კლეონტი) ლევან სანიკიძის „ქუთათურები“ (გიორგი ამირანიძე) გიორგი ნახუცრიშვილის „ფიროსმანი“ (მიშელი ) გიორგი მდივნის „ტერეზას დაბადების დღე“ (ხოსე ) სულხან-საბა ორბელიანის „სიბრძნე სიცრუისა“ (მესამე ვეზირი, შაჰი, ყრუ, აქიმი, ყასაბი, მოტირალი, გლახაკი) უილიამ შექსპირის „მეფე ლირი“ (ოსვალდი, ბურგუნდის მთავარი ) არჩილ სულაკაურის „სალამურა“ (ქონდარუხი ) პოლიკარპე კაკაბაძის „ყვარყვარე“ (სევასტი, მსახიობი) ევგენი შვარცის „დრაკონი“ (კატა) ნოდარ დუმბაძის „საბრალდებო დასკვნა“ (გამცემლიძე) ბერტოლტ ბრეხტის „კავკასიური ცარცის წრე“ (მეორე ექიმი, ბიზერგამი, პირველი ვექილი) ალექსანდრე გელმანის „დასაწყისი“ (კადრების განყოფილების გამგე) დათო ტურაშვილის „დიალოგები ორმოქმედებიანი პიესისათვის“ (შალვა) თამაზ ჭილაძის „დავიწყებული ამბავი“ ალექსანდრე ჩხაიძის „თავისუფალი თემა“ ანტონიო ბუერო ვალიეხოს „ოცნება“ თამაზ მეტრეველის „შეშლილი, შეშლილი... ახალი წელი“ ედუარდო დე ფილიპოს „აჩრდილები“ 1981: საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი საკავშირო კონკურსი, მესამე პრემია 1975-1977 წლებში შექმნილი საუკეთესო სპექტაკლისათვის რევაზ ჩხაიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
სან-კრისტოვანი (საფეხბურთო კლუბი)

სან-კრისტოვან დე ფუტებოლ ე რეგეტასი (პორტ. São Cristóvão de Futebol e Regatas), ან უბრალოდ სან-კრისტოვანი (როგორც მას ხშირად უწოდებენ) — უდიდესი ტრადიციების მქონე კლუბი ბრაზილაში, რიო-დე-ჟანეიროში. დაარსდა 1898 წლის 12 ოქტომბერს, მაგრამ ამჟამინდელი სახელი ეწოდა 1943 წლის 2 თებერვალს. კლუბი 1926 წელს გახდა შტატის ჩემპიონი, გუნდში ასპარეზობდა ბრაზილიელი ფეხბურთელი რონალდო. გუნდი დაარსდა 1898 წლის 12 ოქტომბერს, სან-კრისტოვანი სანაპიროზე სპორტსმენი ჟოზე გალვაოს მიერ, 1943 წლიდან კი ამჟამინდელი სახელით ასპარეზობს. 1926 წლის 21 ნოემბერს, კამპეონატიო კარიოკაზე, ფლამენგო 5-1 დაამარცხა. ამ ტურნირზე ვისენტემ 25 გოლი გაიტანა. შენიშვნა: დროშა აღნიშნავს ეროვნულ ნაკრებს რომელიც განსაზღვრულია ფიფა-ს წესებით. მოთამაშეები შესაძლოა რამდენიმე ფიფა-ს არაწევრ ქვეყანას/ტერიტორიას მიეკუთვნებოდნენ. კამპეონატო კარიოკა: გამარჯვებული (1): 1926 კამპეონატო კარიოკა (მეორე დონე): გამარჯვებული (1): 1965 ↑ São Cristóvão de Futebol e Regatas pt. Arquivo de Clubes. დაარქივებულია ორიგინალიდან — January 2, 2013. ციტირების თარიღი: April 6, 2008. ↑ Rio de Janeiro Championship 1926. RSSSF Brasil. დაარქივებულია ორიგინალიდან — თებერვალი 3, 2007. ციტირების თარიღი: April 6, 2008. São Cristóvão de Futebol e Regatas ვებსაიტი Blogspot-ში (პორტუგალიური) São Cristóvão at Arquivo de Clubes (პორტუგალიური)
ალექსანდრე იმედაშვილი

ალექსანდრე სოლომონის ძე იმედაშვილი (დ. 2 მარტი [ ძვ. სტ. 18 თებერვალი], 1882, თბილისი ― გ. 30 სექტემბერი, 1942, იქვე) — ქართველი მსახიობი, ქართული თეატრის ერთ-ერთი გამოჩენილი ტრაგიკოსი. საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1932). სასცენო მოღვაწეობა დაიწყო თბილისში 1900 წელს. სხვადასხვა წლებში მუშაობდა თბილისის, ბათუმის, ქუთაისის და სხვა თეატრებში. 1921–1924 წლებში მოღვაწეობდა რუსთაველის სახელობის თეატრში, 1928–1931 წლებში — კოტე მარჯანიშვილის მიერ დაარსებულ ქუთაისის თეატრში (ახლანდელი თბილისის კ. მარჯანიშვილის სახელობის თეატრი), 1939–1942 — ქუთაისის ლ. მესხიშვილის სახელობის თეატრში. იყო ლადო მესხიშვილისა და ვასო აბაშიძის მოწაფე, რევოლუციამდელი ქართული თეატრის საუკეთესო ტრადიციების მიმდევარი და დამამკვიდრებელი ქართულ სცენაზე. გამოდიოდა ყველა ჟანრის (ტრაგედია, კომედია, ვოდევილი, მუსიკალური კომედია და სხვა) სპექტაკლებში. განსაკუთრებული წარმატება მოიპოვა კლასიკურ ტრაგედიებში. იმედაშვილი ითვლებოდა ოტელოს (უილიამ შექსპირის „ოტელო“) როლის საუკეთესო შემსრულებელი რევოლუციამდელ ქართულ თეატრში. წარმატებით ითამაშა აგრეთვე ოიდიპოსი (სოფოკლეს „ოიდიპოს მეფე“), მეფე ლირი (უილიმ შექსპირი „მეფე ლირი“), დონ კარლოსი (ფრიდრიხ შილერის „ყაჩაღები“), დათო (ალექსანდრე სუმბათაშვილ-იუჟინის „ღალატი“), ესტევანი (კოტე მარჯანიშვილის მიერ 1922 დადგმული ლოპე და ვეგას „ცხვრის წყარო“) და სხვა. იმედაშვილი გამოირჩეოდა უდიდესი ტემპერამენტით, პროფესიული კულტურით, დახვეწილი აქტიორული ტექნიკითა და სასცენო მეტყველებით. მას დიდი ღვაწლი მიუძღვის ქართულ სცენაზე სწორი ქართული მეტყველების დამკვიდრებაში. 1921 წლიდან მოღვაწეობდა კინოში. შეასრულა გელა („მოძღვარი“, 1922), ექიმის („ამოკი“, 1927), კარდინალ მონტანელის („კრაზანა“, 1928), ასტამირის („ელისო“, 1928) და სხვა როლები. იმედაშვილი იყო რეჟისორი, ანტრეპრენიორი, მთარგმნელი, სხვადასხვა წლებში ხელმძღვანელობდა ბათუმის, ჭიათურის, ქუთაისისა და სხვა თეატრებს, მსახიობთა დასებს. დაჯილდოებულია „საპატიო ნიშნის“ ორდენით. 1921: „არსენა ჯორჯიაშვილი“ (მუშა-რევოლუციონერი) რეჟ. ივანე პერესტიანი 1922: „მოძღვარი“ (გელა — მაყვარას ქმარი) რეჟ. ვლადიმერ ბარსკი 1924: „ქარიშხლის წინ“ (პეტუა) რეჟ. კოტე მარჯანიშვილი 1927: „ამოკი“ (ექიმი) რეჟ. კოტე მარჯანიშვილი 1927: „გიული“ (ალი) რეჟისორები ნიკოლოზ შენგელაია, ლევ პუში 1928: „ელისო“ (ასთამირი) რეჟ. ნიკოლოზ შენგელაია 1928: „კრაზანა“ (კარდინალი მონტანელი) რეჟ. კოტე მარჯანიშვილი 1935: „მდინარის გაღმა“ (მოხუცი ამზათი) რეჟ. ზაქარია ბერიშვილი 1937: „არსენა“ (ფარსადანი) რეჟ. მიხეილ ჭიაურელი ცაგარეიშვილი ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 111-112. ბურთიკაშვილი ა., ალექსანდრე იმედაშვილი, თბ., 1956; ცაგარეიშვილი ლ., ალექსანდრე იმედაშვილი, თბ., 1972; ალექსანდრე იმედაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ალექსანდრე იმედაშვილი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ალექსანდრე იმედაშვილი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
ყაზბეგი (წყალი)

ყაზბეგი — სამკურნალო და სუფრის მინერალური წყალი საქართველოში. ყაზბეგი არის ნახშირორჟანგიანი და სილიციუმმჟავიანი ჰიდროკარბონატულ-ქლორიდული ნატრიუმ-კალციუმიანი მინერალური წყალი. წყაროები გამოდის თერგის ხეობაში, დაბა სტეფანწმინდიდან 2 კმ.-ში. მინერალური წყალი ცირკულირებს იურულ ქვიშაქვა-ფიქლების წყებაში. დედამიწის ზედაპირთან, გამოზიდვის კონუსების გამოვლის დროს მინერალურ წყალს ერევა გრუნტის წყლები. ჩამოსასხმელად იყენებენ ჭაბურღილიდან მიღებულ წყალს. ჭაბურღილის დებეტია 190 ათ ლ/დღ-ღ, წყაროებისა — 500 ათასი ლ/დღ-ღ. გამოიყენება საჭმლის მომნელებელ ორგანოთა დაავადების დროს. ჩიჩუა ტ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 617.
სპიკის გაზელი

სპიკის გაზელი (ლათ. Gazella spekei) — წყვილჩლოქოსანი ძუძუმწოვარი ძროხისებრთა ოჯახისა. ყველაზე პატარა გაზელია. გავრცელებულია სომალის ნახევარკუნძულზე. ბინადრობს ბალახოვან სტეპებსა და ნახევარუდაბნოს ზონებში. ზოგჯერ განიხილავენ როგორც გაზელი დორკასის ქვესახეობას, მაგრამ დღეისათვის ფართოდ უგულებელყოფილია ეს მოსაზრება. ჰაბიტატის მკაცრი ფრაგმენტაცია შეუძლებელს ხდის სპიკის გაზელის მიგრაციებისა და მომთაბარეული ცხოვრების შესწავლას. მცირე რიცხვოვნობის გამო გადაშენების საფრთხის წინაშე დგას. პოპულაციის ზრდის მიუხედავად, IUCN-მა იგი მოწყვლადიდან საფრთხეში მყოფ სახეობების კატეგორიაში გადაიყვანა. შემორჩენილია ტყვეობაში მყოფი ინდივიდები, ველურ ბუნებაში კი მათი რაოდენობა რამდენიმე ათასს შეადგენს. სახელი ეწოდა ცენტრალური აფრიკის ინგლისელი მკვლევარის, ჯონ ჰენინგ სპიკის პატივსაცემად. ფაქტები სპიკის გაზელზე
ერლანგერის გაზელი

ერლანგერის გაზელი ან ნოიმანის გაზელი (ლათ. Gazella erlangeri) — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი ნამდვილი ანტილოპების ქვეოჯახისა. მცირე ზომის, მუქი ფერის გაზელია მსუქანი ტანითა და მოკლე ფეხებით. გავრცელებულია საუდის არაბეთიდან იემენამდე. განიხილება როგორც გადაშენების საფრთხეში მყოფი სახეობა, თუმცა არ მოიპოვება უახლესი ინფორმაცია მის პოპულაციაზე ველურ ბუნებაში. ზოგიერთი წყარო მას განიხილავს როგორც ჩვეულებრივი გაზელის (Gazella gazella) ქვესახეობას. ↑ Grubb, P. (2005). "Gazella erlangeri". In Wilson, D.E.; Reeder, D.M. Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. pp. 637–722. ISBN 978-0-8018-8221-0. OCLC 62265494. ↑ IUCN SSC Antelope Specialist Group (2008). "Gazella gazella" დაარქივებული 2017-09-05 საიტზე Wayback Machine. . IUCN Red List of Threatened Species. Version 2011.1. International Union for Conservation of Nature. Retrieved 22 August 2011.
საუდის გაზელი

საუდის გაზელი (ლათ. Gazella saudiya) — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი ნამდვილი ანტილოპების ქვეოჯახისა. დღეისათვის გადაშენებული სახეობაა, რომელიც გავრცელებული იყო არაბეთის ნახევარკუნძულზე. გადაშენების მიზეზი გახდა ადამიანთა მხრიდან მასზე ნადირობა. გადაშენებულად გამოცხადდა 2008 წელს, მაგრამ სავარაუდოდ, ეს უფრო ადრე მოხდა. ბინადრობდა აკაციით მდიდარ ხრეშიან და ქვიშიან ველებზე ჩრდილოეთ და დასავლეთ არაბეთის ნახევარკუნძულზე, ქუვეითიდან იემენამდე. აღრიცხვათა უმრავლესობა დასავლეთ საუდის არაბეთიდან მოდის. ცხოვრობდა მარტო ან ჯგუფებად, რომელშიც 20-ზე მეტი წევრი იყო გაერთიანებული. საუდის გაზელს ადრე განიხილავდნენ, როგორც დორკასის ქვესახეობას, რის გამოც მის გადაშენებას ნაკლები ყურადღება მიექცა კონსერვატორებისაგან. უკანასკნელმა კვლევებმა დაამტკიცა, რომ იგი ცალკე სახეობაა. გარდა გენეტიკური განსხვავებებისა, საუდის გაზელს შედარებით მოკლე ფეხები ჰქონდა და ფერითაც ღია იყო. სახეობა ყოველთვის იშვიათი იყო და გადაჭარბებული ნადირობის გამო ნელ-ნელა მცირდებოდა; იგი რამდენიმე წლის განმავლობაში არ შეუმჩნევიათ ველურ ბუნებაში და ამიტომ, 1980 წელს ველურ ბუნებაში გადაშენებულად გამოაცხადეს. ანალიზებმა აჩვენა, რომ ტყვეობაში მყოფ საუდის გაზელებად მიჩნეულ ინდივიდთა შორის ან საერთოდ სხვა სახეობები, ანდა ჰიბრიდები იყო. იყო მცდელობები, რომ მოეძიათ სუფთა საუდის გაზელები ველურ ბუნებაში, თუმცა ამას შედეგი არ გამოუღია და 2008 წელს ოფიციალურად გამოცხადდა გადაშენებულ სახეობად. ↑ 1.0 1.1 1.2 IUCN SSC Antelope Specialist Group (2008). "Gazella saudiya". IUCN Red List of Threatened Species. Version 2008. International Union for Conservation of Nature. Retrieved 5 January 2009. ↑ The Extinction Website - Species Info - Saudi Gazelle ↑ Hammond, Robert L., Macasero, William, Flores, Benito, Mohammed, Osama B., Wacher, Tim & Bruford, Michael W. (2001). Phylogenetic Reanalysis of the Saudi Gazelle and Its Implications for Conservation. Conservation Biology 15 (4), 1123-1133.