laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გარბინიე მუგურუსა

გარბინიე მუგურუსა ბლანკო (ესპ. Garbiñe Muguruza Blanco; დ. 8 ოქტომბერი, 1993, კარაკასი, ვენესუელა) — ვენესუელური წარმოშობის ესპანელი პროფესიონალი ჩოგბურთელი, მსოფლიოს ყოფილი პირველი ჩოგანი. მუგურუსას ორი დიდი სლემის ტურნირი აქვს მოგებული – 2016 წელს, მან საფრანგეთის ღია პირველობის ფინალში სერენა უილიამსი ორ სეტში დაამარცხა, ხოლო 2017 წელს უიმბლდონის ფინალში მის დას – ვინუსს ასევე ორ სეტში სძლია. მუგურუსას ჯამში 6 WTA-ის ტურნირი აქვს ერთეულთა თანრიგში მოგებული. იგი 4 კვირის განმავლობაში იკავებდა რეიტინგში პირველ ადგილს. გარბინიე დაიბადა ვენესუელის დედაქალაქ კარაკასში. დედა სკარლეტ ბლანკო ვენესუელელია, ხოლო მამა ხოსე ანტონიო მუგურუსა ბასკია ესპანეთიდან. ჰყავს ორი ძმა – ასიერი (ინჟინერი) და იგორი (ეკონომისტი). გარბინიემ ჩოგბურთის თამაში სამი წლის ასაკში დაიწყო ძმებთან ერთად. გამოირჩევა აგრესიული სათამაშო სტილით. მისი ფავორიტი საჩოგბურთო საფარია ჰარდი. მისი ფავორიტი ჩოგბურთელები იყვნენ სერენა უილიამსი და პიტ სამპრასი. ფლობს ესპანურ და ინგლისურ ენებს. უყვარს კულინარია, წიგნების კითხვა და მუსიკის მოსმენა. მთავარი სტატია: გარბინიე მუგურუსას სტატისტიკა და მიღწევები. (დ) – დახურული კორტი ოფიციალური საიტი (ესპანური) გარბინიე მუგურუსა Facebook-ზე გარბინიე მუგურუსა Twitter-ზე მუგურუსა WTA-ს ოფიციალურ საიტზე მუგურუსა ITF-ის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2018-04-21 საიტზე Wayback Machine. მუგურუსა ფედერაციის თასის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2017-02-13 საიტზე Wayback Machine. ↑ „Rankings WTA Tennis“. wtatennis.com. ციტირების თარიღი: 6 მაისი, 2018. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate=-ში (დახმარება) ↑ „French Open 2016: Garbine Muguruza upsets Serena Williams to win title“. bbc.com. ციტირების თარიღი: 6 მაისი 2018. ↑ „Wimbledon 2017: Garbine Muguruza beats Venus Williams to win first title“. bbc.com. ციტირების თარიღი: 6 მაისი 2018. ↑ „Garbiñe Muguruza player bio“. wtatennis.com. ციტირების თარიღი: 6 მაისი 2018.
დუაბი

დუაბი — მდინარე აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში, მდინარე მოქვის მარჯვენა შენაკადი. სათავე აქვს კოდორის ქედზე. სიგრძე 26 კმ, აუზის ფართობი 114 კმ². საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულზე. საშუალო წლიური ხარჯი 5,6 მ³/წმ. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 501.
ხმელევის კლდე

ხმელევის კლდე (რუს. Хмелевая скала) ან ზაიცევის კლდე (რუს. Зайцевская скала) — ბუნებრივი კლდების ფორმირება, რომელიც მდებარეობს კრასნოსულინის რაიონში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია, ქალაქ შახტიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ხუტორ სადკის ჩრდილოეთით. წარმოადგენს ბუნებრივი კლდეების ერთობლიობას. კლდის სიმაღლეა 30 მეტრი, საერთო სიგრძე დაახლოებით ერთი კილომეტრი. ხმელევის იგივე ზაიცევის კლდეები ყველაზე მაღალია როსტოვის ოლქში. ხმელევის კლდეები - ეს არის ადგილი სადაც იმართება საფრონოვის შეჯიბრება ალპინიზმში, რომელიც საერთო რუსულ ხასიათს ატარებს და მთელი ქვეყნის ალპინისტები იყრიან თავს. აქვე სხვა სპორტული ღონისძიებებიც იმართება. მთაზე ასვლის სხვადასხვა სირთულის მარშრუტებია მონიშნული. ეს მარშრუტებია: „სპარტაკი“, „ტაგანროგი“, „გემის კიჩო“, „გული“ და „ვორონეჟი“. კლდეების თავზე მდებარეობს დიდი ვაკე, რომელსაც იყენებენ კემპინგისათვის. კლდეებთან ახლოს მიედინება პატარა მდინარე კუნდრიუჩია. მდინარესა და კლდეებს შორის დაბლობი გადადის სქელ კორომში, რომელიც ოაზისს წარმოადგენს. აქედან გამომდინარე ამ ადგილებში მუდმივად სიგრილეა, ზაფხულის ცხელ დღეებშიც კი. კორომებთან ახლოს მდებარეობს დიდი მოედანი, სადაც კარგი ადგილია კარვების გასაშლელად. მთელი კორომის გაყოლებაზე ქვემოთ მიემართება ბილიკები სადაც უხვადაა სასმელი წყლები. კლდეებამდე მისვლა შესაძლებელია მანქანით, დონის როსტოვიდან М-4 გზატკეცილით, მოსკოვის მიმართულებით. მგზავრმა უნდა იაროს 100 კმ. სანამ არ შეხვდება გზის მაჩვენებელი „Владимировка“. მასთან მოუხვევს მარჯვნივ და ივლის ცენტრალური გზით. 4,5 კმ-ის შემდეგ გაუხვევს მარცხნივ ხუტორ „სადკის“ მხარეს. ხუტორის გავლის შემდეგ იწყება გლუვი გრუნტიანი გზა. კლდეებამდე ბევრი ბილიკი მიდის შესაძლებელია ნებისმიერს გაყვეს. ხმელევის კლდეებამდე მისვლა კარგია მზიიანი ამინდის შემთხვევაში, არ შეიძლება წასვლა გადაუღებელი წვიმების შემდეგ. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-04-27. ციტირების თარიღი: 2017-07-16. ↑ Хмелевая (Зайцевская) скала | Отдых на природе в Ростовской области. Каталог №1: фотографии, адреса, маршруты. | Rest61.ru. rest61.ru. ციტირების თარიღი: 2017-04-17.
თურქაშენის ეკლესია

ტაძრის გეგმა თურქაშენის ეკლესია — ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი, საქართველოს ისტორიულ მხარე კოლაში, თანამედროვე თურქეთის ტერიტორიაზე, სოფელ თურქაშენთან (დღევანდელი იიღითქონაღი). ნაწილობრივ დანგრეულია. შემორჩენილი ფრაგმენტების მიხედვით X საუკუნით ათარიღებენ. ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია კარგად თლილი, ფერადი ქვებით. ჰორიზონტალები დაცულია. შენობის გადახურვა ჩამოქცეულია. აღმოსავლეთისა და სამხრეთის კედლების შუა ნაწილები გამონგრეულია. აფსიდში სარკმლის აქეთ-იქით მცირე ზომის სწორკუთხა ნიშებია. დარბაზს სამხრეთით ჰქონდა კარი, დასავლეთით – სარკმელი. დარბაზი წყვილი პილასტრით ორად იყოფა. თუქრაშენი | სამხრეთ კავკასიის ისტორიული ძეგლები
ალმინუ-აფონსუ

ალმინუ-აფონსუ (პორტ. Almino Afonso) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 236 მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ უმარიზალის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 871 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 38.04 კმ²-ზე. ფართობი 128 038 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ანტონიუ-მარტინსი

ანტონიუ-მარტინსი (პორტ. Antônio Martins) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 320 მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ უმარიზალის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 907 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 28.2 კმ²-ზე. ფართობი 244 897 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ფრუტუოზუ-გომისი

ფრუტუოზუ-გომისი (პორტ. Frutuoso Gomes) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 235 მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ უმარიზალის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 233 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 66.89 კმ²-ზე. ფართობი 63 279 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ჟუან-დიასი

ჟუან-დიასი (პორტ. João Dias) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 474 მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ უმარიზალის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 601 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 29.5 კმ²-ზე. ფართობი 88 173 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ლუკრესია (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

ლუკრესია (პორტ. Lucrécia) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 209 მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ უმარიზალის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 633 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 117.45 კმ²-ზე. ფართობი 30 931 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
მარტინსი (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

მარტინსი (პორტ. Martins) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 690 მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ უმარიზალის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 218 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 48.49 კმ²-ზე. ფართობი 169 464 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ოლიუ-დ’აგუა-დუ-ბორჟისი

ოლიუ-დ'აგუა-დუ-ბორჟისი (პორტ. Olho-d'Água do Borges) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 154 მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ უმარიზალის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 295 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 30.42 კმ²-ზე. ფართობი 141 170 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
რაფაელ-გოდეირუ

რაფაელ-გოდეირუ (პორტ. Rafael Godeiro) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 31 მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ უმარიზალის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 063 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 30.61 კმ²-ზე. ფართობი 100 073 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
სერინია-დუს-პინტუსი

სერინია-დუს-პინტუსი (პორტ. Serrinha dos Pintos) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 511 მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ უმარიზალის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 540 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 37.1 კმ²-ზე. ფართობი 122 375 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
უმარიზალი

უმარიზალი (პორტ. Umarizal) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ უმარიზალის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 659 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 49.91 კმ²-ზე. ფართობი 213 584 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ლაქტონები

ლაქტონები — ოქსიმჟავათა შიგა ციკლური ეთერები, რომელთა რგოლები შეიცავს − COO {\displaystyle {\ce {-COO}}} — დაჯგუფებას. ლაქტონების წარმომქმნელი ოქსიმჟავების ტიპის მიხედვით განასხვავებენ β-, γ-, δ-, ε- ლაქტონებს და ა.შ. მაგალითად, β-პროპიოლაქტონი (დუღილის ტემპერატურა 155°C), γ-ბუტიროლაქტონი (tდუღ 203—204 °C), δ-ვალეროლაქტონი (tდუღ 218—220 °C). ლაქტონებს ახასიათებს არაციკლური რთული ეთერების თვისებები; მაგალითად, მჟავებთან ან ტუტეებთან გახურებისას ყოველი ლაქტონები ჰიდროლიზდება სათანადო ოქსიმჟავად, ხოლო ამინთან წარმოქმნის ამიდს. ლაქტონების პოლიმერიზაციის შედეგად მიიღება ხაზობრივი პოლიეთერები. ლაქტონებს იყენებენ ორგანულ სინთეზში, წამლებისა და სურნელოვან ნივთიერებათა წარმოებაში. β-პროპიოლაქტონი γ-ბუტიროლაქტონი D-გლიცინო-δ-ლაქტონი ε-კაპროლაქტონი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 146.
დუდუკი

დუდუკი — აღმოსავლური წარმოშობის ხის ჩასაბერი მუსიკალური საკრავი. შედგება ლულის, მილაკის, ხუფისა და რეგულატორისაგან. ამზადებენ უმთავრესად ჭერმის, აგრეთვე თუთისა და ბზის ხისაგან. ლულაზე ზემოდან ამოჭრილია 8, ხოლო ქვემოდან 1 ნახვრეტი (თვალი). ლულაში ჩადგმულია ლულის ან ლელქაშის ბრტყელი ორმაგი მილაკი. დუდუკის ბგერათა რიგი დიატონურია. ნახვრეტების ნაწილობრივ დახშვისას მიიღება ქრომატული ბგერათრიგიც. დუდუკი არის როგორც საანსამბლო, ისე სოლო საკრავი. აქვს ნაზი, რბილი ხმოვანება. XIX საუკუნიდან ძალზე გავრცელებული იყო თბილისში. დროთა განმავლობაში მან რამდენადმე შეიცვალა პირვანდელი სახე და ორიგინალური თბილისური იერი მიიღო. დუდუკს უკრავდნენ გლოვის (მასრაფი, ხამუხრა) და ლხინის (დილის საარი) დროს. მედუდუკეებს იწვევდნენ „ბატონებით“ დაავადებული ბავშვების სამკურნალოდაც (იავნანას ჰანგის შესასრულებლად). სახელგანთქმული მედუდუკეები იყვნენ: არტემ კუპრიაშვილი (კუპრია, 1830–1916), პავლე მაისურაძე (1848–1917), დათა ზუბიაშვილი (1874–1933), ხაჩიკ ტალგაუკოვი (1907–1962), ქსოვრელები და სხვ. ჩხიკვაძე გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 649. ჩხიკვაძე გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?. დუდუკი[მკვდარი ბმული] მ. შილაკაძე, „ქართული ხალხური საკრავები და საკრავიერი მუსიკა“, თბ., 1970
ჯიჯორის ეკლესია

ტაძრის გეგმა ჯიჯორის ეკლესია — ტაძარი ისტორიულ მხარე კოლაში, თანამედროვე თურქეთის ტერიტორიაზე. შემორჩენილია ნანგრევების სახით არტაანი-კოლას საავტომობილო გზის მარცხენა ფერდზე. ნაშენებია X საუკუნეში. ეკლესია დარბაზულია. სამხრეთ და აღმოსავლეთ ნაწილების ცენტრალური ნაწილები გამონგრეული, თაღები და კამარები ჩამოქცეული, პერანგის საპირე წყობა კი შემოძარცვულია. გააჩნია მინაშენი ჩრდილოეთის მხარეზე, რომელიც დიდწილად დანგრეულია. დარბაზს აღმოსავლეთით ბემიანი ნახევარწრიული საკურთხეველი ედგმის, რომლის სამხრეთ ნაწილში ღრმა, აღმოსავლეთისკენ წაგრძელებული ნიშაა. დარბაზის სივრცე პილასტრებით ორ ნაწილად იყოფა. თითოეული ნაწილიდან ჩრდილოეთ მინაშენში გასასვლელი კარია. მინაშენი ორნაწილადაა გაყოფილი. დასავლეთის სწორკუთხაა, ხოლო აღმოსავლეთისას დაბოლოება აფსიდალური აქვს. ჯიჯორი | სამხრეთ კავკასიის ისტორიული ძეგლები
ლისოგორკის ბუნების ძეგლი

ლისოგორკის ბუნების ძეგლი (რუს. Лысогорка) — რეგიონული მნიშვნელობის კომპლექსური დაცული ტერიტორია - ბუნების ძეგლი. მდებარეობს კუიბიშევის რაიონში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ლისოგორკამ ბუნების ძეგლის სტატუსი მიიღო როსტოვის ოლქის მთავრობის 2006 წლის 19 ოქტომბრის № 418 გადაწყვეტილების შესაბამისად. ლისოგორკის რაიონი მიეკუთვნება სამხრეთრუსული ქსეროფიტების გავრცელების არეალს - ზეგანის მშრალი გარემოს მცენარეები, რომელთაც შეუძლიათ გაუძლონ ხანგრძლივ გვალვას და მაღალ სიცხეს. მრავალი სახეობა, რომელიც ბუნების ძეგლის ტერიტორიაზე გვხვდება იშვიათი სახეობაა და შეტანილია როსტოვის ოლქის წითელ წიგნში. ესენი არიან: ვაციწვერა, ავშანი, რუსული ხახვისთავა, დონის ონოსმა, ტერესკენი და სხვა. როსტოვის ოლქის ტერიტორია გეოლოგიურ წარსულში წარმოადგენდა ნაოჭა მთათა ქედს. ბუნების ძალების მოქმედების შედეგად ქედი თანდათან დაიშალა. ეს მოვლენები ხდებოდა შუა კარბონულ სისტემაში (311 მლნ წლის წინ) ალბურ სართულზე (103 მლნ წლის წინ) და ნეოგენური სისტემის ბურდიგალურ სართულზე (18 მლნ წლის წინ). ამ პერიოდში ლისოგორკის ტერიტორია, თბილი და თავთხელი ზღვის ფსკერს წარმოადგენდა. კაინოზოური ერის მეოთხეულ სისტემაში გამყინვარებამ ვერ მიაღწია როსტოვის ოლქის ტერიტორიამდე. მწვერვალებზე ყინულების დნობის შედეგად დაიტბორა ტერიტორია და ჩამოყალიბდა რელიეფი. ლისოგორკამ სოფელ ლისოგორკასთან ერთად, ბუნების ძეგლის სტატუსი მიიღო როსტოვის ოლქის მთავრობის 2006 წლის 19 ოქტომბრის № 418 გადაწყვეტილების შესაბამისად. ბუნების ძეგლს გააჩნია ბუნებისდაცვითი და სასწავლო დანიშნულება. "О памятниках природы Ростовской области". Постановление Администрации Ростовской области от 19 октября 2006 года № 418. ლისოგორკა
დუკატი

დუკატი (ლათ. dukatus) — XII-XIX საუკუნეების ევროპული მონეტა. ვერცხლის დუკატი პირველად მოჭრა სიცილიის სამეფოს მეფემ როჯერ II-მ 1140 წელს. ვენეციაში 1283/1284 წლებში დოჟმა ჯოვანი დანდოლომ დაიწყო ოქროს დუკატის მოჭრა. მისი წონაა 3,559 გ. შუბლზე გამოსახულია ვენეციის რესპუბლიკის მფარველი წმ. მარკოზი, რომელიც მუხლმოყრილ დოჟს გადასცემს ალამს. გარშემო ლათინური ზედწერილია: მარცხნივ — „წმინდა მარკოზი ვენეციისა“, მარჯვნივ — დოჟის სახელი და გვარი, ალმის ტარის გასწვრივ — „ჰერცოგი“. ზურგზე გამოსახულია ვარსკვლავებით გარშემოვლებული ქრისტე და წრიული ზედწერილი: „ქრისტე! საჰერცოგო, რომელსაც განაგებ, დეე გებოძოს შენ“. ოქროს დუკატი სწრაფად გავრცელდა ევროპასა და აღმოსავლეთ ქვეყნებში და XIV საუკუნიდან საერთასრისო ფულადი ერთული გახდა. XIV საუკუნიდან ევროპის სხვადასხვა სახელმწიფოებში სხვადასხვა ტიპის დუკატი იჭრებოდა. რუსეთში დუკატს ჭრიდნენ 1701-1855 წლებში. ეწოდებოდა ჩერვონეცი, იწონიდა 3,6 გ. ვენეციაში დუკატს ცეხინიც ეწოდებოდა. XV-XVIII საუკუნეებში საქართველოში ხმარობდნენ ვენეციურ, ჰოლანდიურ და უნგრულ დუკატებს, რომელთაც უწოდებდნენ ფლურს, ჰოლანდიურ დუკატებს კი — ასლანსაც. დუკატები აღმოჩენილია ლეხურის ხეობაში, ქუთაისში, ანანურში (დუშეთის მუნიციპალიტეტი), ახალსოფელსა (სოხუმის მუნიციპალიტეტი) და ირაგაში (თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტი). ქებულაძე რ., ევროპული მონეტების მიმოქცევა საქართველოში XV-XVIII სს., თბ. 1971 ქებულაძე რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 650. ქებულაძე რ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?.
ბაგრატიონთა დინასტიის გენეალოგიური ხე

ბაგრატიონთა დინასტია
სენეგალის გეოგრაფია

სენეგალი მდებარეობს დასავლეთ აფრიკაში. ესაზღვრება ატლანტის ოკეანეს. სანაპირო ზოლის სიგრძე 531 კილომეტრია. მთლიანი ფართობი — 196 190 კმ². სასაზღვრო ზოლის სიგრძე გამბიასთან — 740 კმ, გვინეასთან — 330 კმ, გვინეა-ბისაუსთან — 338 კმ, მალისთან — 419 კმ, მავრიტანიასთან — 813 კმ. სენეგალის უმაღლესი მწვერვალი მდებარეობს ზღვის დონიდან 581 მეტრზე. http://kruzo.com.ua/voksvet/senegal.htm დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine.
რულა ჰალავანი

რულა ჰალავანი (არაბ. رولا حلواني; დ. 1964) — პალესტინელი ფოტოგრაფი და პედაგოგი, რომელიც ცხოვრობს და მოღვაწეობს იერუსალიმში. ჰალავანი დაიბადა აღმოსავლეთ იერუსალიმში. ბაკალავრის ხარისხი ფოტოგრაფიაში სასკაჩევანის უნივერსიტეტში, ხოლო მაგისტრის ხარისხი ფოტოგრაფიულ კვლევებში ვესტმინსტერის უნივერსიტეტში მიიღო. ვიზუალური ხელოვნებაზე გადასვლამდე, იგი მუშაობდა თავისუფალ ფოტოჟურნალისტად სხვადასხვა ჟურნალებსა და გაზეთებისთვის. ჰალავანი ბირზეტის უნივერსიტეტში ფოტოგრაფიის განყოფილების დირექტორია. 2016 წელს, მას გადაეცა რეზიდენტურის სტიპენდია კამეროს ფონდისგან, კასისში. მისი ნამუშევრები გამოიფინა ლონდონში, დუბაიში, ბეირუთში, ამანის ხალიდ შომანის ფონდში, შარჯაის ბიენალეში, ხელოვნების ქალთა ეროვნულ მუზეუმში, ნოორდელიხტის ფესტივალზე, რომში, ბრიუსელის ლე-ბოტანიკში, სამხრეთ კორეის ბუზან ბიენალეში და პარიზის არაბთა სამყაროს ინსტიტუტში. ჰალავანის ნამუშევრები ტარდება შემდეგ მუდმივ კოლექციებში: ჯორჯ პომპიდეუს ცენტრი, პარიზი ვიქტორიისა და ალბერტის მუზეუმი, ლონდონი ბრიტანული მუზეუმი, ლონდონი სახვითი ხელოვნების მუზეუმი, ჰიუსტონი ხალიდ შომანის ფონდი, ამანი ნადურის კოლექცია, გერმანია. ↑ 1.0 1.1 1.2 Rula Halawani. World Press Photo. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-03-15. ციტირების თარიღი: 2017-07-16. ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 Rula Halawani. Ayyam Gallery. ↑ 3.0 3.1 Rula Halawani.
ალექსეევკის ტყე

ალექსეევკის ტყე (რუს. Алексеевский лес) — ტყის მასივი, რომელიც მდებარეობს მატვეევო-კურგანის რაიონში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია, იქ სადაც ერთდებიან მდინარეები კრინკა და მიუსი. ტყის ფართობია 1 000 ჰა. მნიშვნელოვანია, როგორც ნიადაგის დაცვის, ასევე წყლის დაცვის კუთხითაც, რის გამოც შეტანილია საოლქო მნიშვნელობის ბუნების ძეგლების სიაში. ალექსეევკის ტყის პირველი ნაწილი გააშენეს 1840 წელს დაახლოებით 33 დესეტინა მიწის ფართობზე. გადაწყვეტილება ტყის გაშენების შესახებ მიიღო ტაგანროგის ქალაქის თავმა. ტყის გაშენებაში მონაწილეობდა ადგილობრივი მემამულე ფურსოვი, რადგანაც ხეები დარგეს მისი ნაკვეთებიდან მოყოლებული ატამან ალექსი ილივაისკოს ადგილებამდე. ამ უკანასკნელის პატივისცემის ნიშნად სოფელსაც და ტყესაც უწოდეს ალექსეევკა, ალექსეი ილოვაისკი იყო ატამან ალექსეი ივანეს ძე ილოვაისკოს შვილიშვილი, რომელიც ხელისუფლებაში იყო 1775 წლიდან 1796 წლამდე. მისი შვილიშვილი ასევე ალექსეი, თავის დროზე ყურადღებას ამახვილებდა არა სამხედრო საქმეებზე, არამედ ცდილობდა დონის მხარეში სტაბილური ცხოვრებისათვის შეეწყო ხელი. ატამანი ალექსი ვასილის ძე ილოვაისკი ხელისუფლებაში იყო 1821 წლიდან 1826 წლამდე. სწორედ მან შეუწყო ხელი ტყის მელიორაციის საქმიანობას. 1992 წელს ალექსეევკის ტყის გამოკვლევის შედეგად, მონიშნეს ბევრი მუხა, რომელიც 150 წლის ასაკში იყვნენ. ისინი იმყოფებოდნენ კარგ მდგომარეობაში, სიმაღლით 25-30 მეტრი, რომელთა დიამეტრიც 20 მეტრს შეადგენდა. ალექსეევკის ტყე მდებარეობს ტაგანროგიდან სარკინიგზო გზით ერთი საათის სავალზე. ომის შემდეგ ტყე პოპულარული დასასვენებელი ადგილი გახდა ტურისტებისთვის. ამჟამად ალექსეევკის ტყეში მიმდინარეობს უკანონო ჭრა და ხდება დანაგვიანება. ტურისტების რიცხვი, რომლებიც სტუმრობენ ალექსეევკის ტყეს, უკანასკნელი წლების განმავლობაში საკმაოდ გაიზარდა, ძირითადად ტაგანროგისა და დონის როსტოვის მოსახლეობის ხარჯზე. შესაბამისი ორგანოები არ აქცევენ სათანადო ყურადღებას ალექსეევკის ტყეს. ტერიტორია არ გაწმენდილა ჯერ კიდევ საბჭოთა პერიოდშიც კი. ტყე სავსეა ხმელი და წაქცეული ხეებით, რის გამოც ტყეში გავრცელდა სოკოვანი დაავადება, რომელიც სპობს და ანადგურებს ასევე ჯანმრთელ მუხებსაც და კოპიტებსაც. ↑ 1.0 1.1 Кукушин В. С. История архитектуры Нижнего Дона и Приазовья — Ростов-на-Дону, ГинГо, 1996 ↑ Елена Мотыжева SOS из Алексеевского леса[მკვდარი ბმული]
Dead Can Dance-ის დისკოგრაფია

აქ წარმოდგენილია ავსტრალიური ემბიენტ-დუეტ Dead Can Dance-ის დისკოგრაფია. მასში შედის რვა სტუდიური, ორი საკონცერტო, ოთხი კომპილაციური და ერთი ვიდეო ალბომი, აგრეთვე EP და ცხრა ოფიციალური სინგლი. დუეტი 1981 წელს ავსტრალიაში ჩამოყალიბდა, მაგრამ გადავიდა ლონდონში, სადაც კონტრაქტი 4AD Records-თან მოიპოოვა და 1998 წელს დაიშალა, თუმცა წლების შემდეგ კვლავ შეიკრიბა, გამოსცა კიდევ ერთი სტუდიური ალბომი და ჩაატარა ტურნე. საკონცერტო Toward the Within (VHS, 1994; LD, 1994; DVD, 2004) მონაწილეობა Lonely Is an Eyesore (4AD-ის კომპილაცია, 1987) All Virgos Are Mad (4AD-ის კომპილაცია, 1994) Garden of the Arcane Delights (17 აგვისტო 1984) Live Happenings – Part I (30 სექტემბერი 2011) Live Happenings – Part II (დეკემბერი 2011) Live Happenings – Part III (31 იანვარი 2012) Live Happenings – Part IV (20 მარტი 2012) Live Happenings – Part V (15 მაისი 2012) ↑ A Passage in Time იყო კომპილაციური ალბომი, თავდაპირველად გამოცემული 1991 წელს. 1995 წელს ავსტრალიაში იგი ხელახლა გამოვიდა. A.^  CD პრომო B.^  შემოკლებული საკონცერტო ვერსია ↑ 1.0 1.1 Holmgren, Magnus. Dead Can Dance. Australian Rock Database. Magnus Holmgren. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 ოქტომბერი 2012. ციტირების თარიღი: 2 მარტი 2014. ↑ 2.0 2.1 McFarlane, Ian (1999) „Encyclopedia entry for 'Dead Can Dance (DCD)'“, Encyclopedia of Australian Rock and Pop. St Leonards, NSW: Allen & Unwin. ISBN 1-86508-072-1.  ↑ 3.0 3.1 Discographie Dead Can Dance French. Belgium charts portal. Ultratop, Hung Medien. ციტირების თარიღი: 23 დეკემბერი 2010. ↑ 4.0 4.1 4.2 Discographie Dead Can Dance French. French charts portal. Hung Medien. ციტირების თარიღი: 23 დეკემბერი 2010. ↑ 5.0 5.1 Discografie Dead Can Dance ჰოლანდიურად. GfK Dutch charts portal. Hung Medien. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 20 ოქტომბერი 2012. ციტირების თარიღი: 23 დეკემბერი 2010. ↑ Dead Can Dance. Chart Stats. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 25 აგვისტო 2011. ციტირების თარიღი: 25 დეკემბერი 2010. ↑ 7.0 7.1 7.2 Dead Can Dance > Charts & awards > Billboard albums. Allmusic (Rovi Corporation). ციტირების თარიღი: 23 დეკემბერი 2010. ↑ http://olis.onyx.pl/listy/index.asp?idlisty=775&lang=en ↑ Archived copy. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 3 ივნისი 2013. ციტირების თარიღი: 2010-10-14. ↑ Dead Can Dance Chart History Alternative Songs. Billboard. Prometheus Global Media. ციტირების თარიღი: 24 დეკემბერი 2010.
ფართოწყარი

ფართოწყარი, ფართოწყალი — მტკნარი ტბა საქართველოში, ხობის მუნიციპალიტეტში, ქალაქ ფოთის ჩრდილოეთით მდინარე რიონის შესართავთან, ზღვის დონიდან –0,3 მ სიმაღლეზე. ტბის სარკის ფართობია 0,21 კმ², აუზის ფართობი 1,17 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 3,5 მ, საშუალო სიღრმე 2,1 მ, წყლის მოცულობა 4,41 მილიონი მ³. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 168. ↑ 2.0 2.1 „წყლის ფრინველების მონიტორინგი საქართველოში, სახელმძღვანელო“, 2014 წ., გვ. 29-30 ↑ გიორგი ზედგენიძე, „კოლხეთის ჭაობები (მოკლე გეოგრაფიული მიმოხილვა)“, ამირანი, XIX, 2008 წ., გვ. 202. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-02-19. ციტირების თარიღი: 2017-07-17. ↑ ვაჟა ტრაპაიძე, „წყლის რესურსები: სასწავლო კურსი“, თსუ, 2012 წ., გვ. 26