laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ერა ისტრეფი

ერა ისტრეფი (ალბ. Era Istrefi; დ. 4 ივლისი, 1994, პრიშტინა, იუგოსლავიის ფრ) — კოსოვოელი მომღერალი და სიმღერების ავტორი. პირველად პოპულარობა ევროპის ალბანურენოვან აუდიტორიას შორის 2013 წელს, 19 წლის ასაკში მოიპოვა, როდესაც გამოუშვა თავისი სადებიუტო სიმღერა „Mani për money“. 2016 წელს, თავისი სიმღერის „BonBon“-ის გამოშვების შემდეგ, ისტრეფიმ საერთაშორისო აღიარება მოიპოვა, რომლის ნამუშევარი შეადარეს ისეთი მომღერლების ნამუშევართან, როგორიცაა ბარბადოსელი მომღერალი რიანა და ავსტრალიელი მომღერალი სია. სიმღერის წარმატებიდან ერთი თვის შემდეგ, მან კონტრაქტი გააფორმა ამერიკულ ჩამწერ კომპანია Sony Music-სა და „Ultra Music“-თან. 2017 წელს, მოიგო European Border Breakers Award-ის ჯილდო. ერა ისტრეფი დაიბადა 1994 წლის 4 ივლისს, პრიშტინაში. მისი მშობლებია სუზანა ტაჰირსილაჰი, 1980-იან და 1990-იანი წლების კოსოვოელი მომღერალი და ჟურნალისტი ნეზირ ისტრეფი. მამის სიკვდილის შემდეგ, 2004 წელს დედამისმა მუსიკალური კარიერა დატოვა. მისი და, ნორა ისტრეფი ასევე მომღერალია. ისტრეფმა თავისი სადებიუტო სიმღერა „Mani për money“, თავის მშობლიურ ქვეყანაში 2013 წელს გამოუშვა, რომელიც საბოლოოდ ალბანურის გეგური დიალექტითა და ინგლისურის ფრაზებით არის დაკომპლექტებული. რამდენიმე თვის შემდეგ, გამოუშვა შემდგომი სიმღერა „A Po Don?“, რომლის ვიდეოკლიპი პოპულარობა მოიპოვა. მისი მესამე სინგლი „E Dehun“, რომელიც იყენებს ნეჯმიე პაგარუშას ჩანაწერებს, ასევე იყენებს ლირიკულ და ინსტრუმენტულ მხარეს. „E Dehun“-ის გამოსვლის შემდეგ, ისტრეფმა სამი ჯილდო მოიპოვა, მათ შორის ერთი „საუკეთესო ახალი შემსრულებლის“ ჯილდო. 2014 წლის დეკემბერში, მომღერალმა გამოუშვა პოპ-ბალადა სახელწოდებით „13“, რომელიც გამოიცა შეერთებულ შტატებში. მის თანმხლებ მუსიკალურ ვიდეოს YouTube-ზე, 24 საათის განმავლობაში თითქმის 200,000 ნახვა ჰქონდა. იმავე წელს, მომღერალმა თავისი მხარდაჭერა გამოხატა ლგბტ თემის მიმართ. 2016 წელს ალბანეთის მოქალაქეობა მიიღო. ↑ Rishty, David. (March 22, 2016) Ultra Music's Patrick Moxey on New Signee Era Istrefi, Rihanna & Sia Parallels: Exclusive. ციტირების თარიღი: 2016-09-20 ↑ Rosenzweig, Mathias. Introducing Era Istrefi, the Eastern European Singer With Pipes Like Rihanna en-US. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-12-18. ციტირების თარიღი: 2016-09-20 ↑ WATCH - IF YOU MERGED RIHANNA AND SIA YOU'D GET ERA ISTREFI - BONBON. IX Daily. ციტირების თარიღი: 26 Feb 2016.[მკვდარი ბმული] ↑ Era Istrefi firmos me Sony Music - Lajme rozë. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-07-14. ციტირების თარიღი: 2016-08-27. ↑ Kosovo's Istrefi Tastes Sweet Success With 'Bonbon' :: Balkan Insight. ციტირების თარიღი: 2016-09-20 ↑ Yjet shqiptarë mbështesin legalizimin e martesave gej dhe lezbike (Foto) - Privé - Faqja Zyrtare. ციტირების თარიღი: 2016-08-27. ↑ "A Po Don" thotë Era Istrefi!. Telegrafi. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-09-24. ციტირების თარიღი: 2018-05-22. ↑ Era Istrefi lanson baladën "13" (Video). Telegrafi. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 16 დეკემბერი 2014. ციტირების თარიღი: 13 December 2014. ↑ "13" drejt rekordeve të para (Video) - Lajme rozë. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-12-16. ციტირების თარიღი: 2016-08-27. ↑ Era Istrefi requires Albanian citizenship, meets with President Nishani. ციტირების თარიღი: 12 November 2016.
ქართველ ჰუსართა პოლკი

ქართველ ჰუსართა პოლკი (რუს. Грузинский гусарский полк) — რუსეთის იმპერიის სამხედრო დანაყოფი, რომელიც ძირითადად რუსეთში გადასახლებული ქართველი კოლონისტებისაგან შესდგებოდა. 1722 წელს ქართლის მეფე ვახტანგ IV-მ ღიად გამოთქვა სურვილი რუსეთის იმპერიასთან მოკავშირეობის შესახებ. ვახტანგი იმედოვნებდა, რომ რუსეთის დახმარებით საქართველოს ირანელთა ბატონობისაგან განთავისუფლებდა და ოსმალების მიერ მიტაცებულ სამხრეთ საქართველოს ტერიტორიებსაც დაიბრუნებდა. იგი თვლიდა, რომ რუსეთიდან 5 000-იანი ჯარის შემოსვლა საერთო მტრის წინააღმდეგ ქართველთა გაერთიანებას ხელს შეუწყობდა. ჯერ კიდევ 1720 წელს პეტრე I და ვახტანგ VI ირანის წინააღმდეგ ერთობლივ მოქმედებაზე შეთანხმდნენ, თუმცა ეს გეგმა წარუმატებელი აღმოჩნდა, რის შედეგადაც ვახტანგს მრავალრიცხოვან ამალასთან ერთად ქართლის დატოვება და რუსეთში გადასახლება მოუწია, სადაც მან საფუძველი ჩაუყარა მოსკოვის ქართულ კოლონიას. 1737 წელს ვახტანგის გარდაცვალების შემდეგ სამშობლოში დაბრუნებით იმედგაწყვეტილმა ემიგრანტებმა რუსეთის ქვეშევრდომობა მიიღეს. 1738 წლის 25 მარტს მათ შექმნეს ქართველ ჰუსართა ასეული, რომელიც შემდეგ ანნა ლეოპოლდოვნას ბრძანებით პოლკად გადაკეთდა, რომლის მეთაურად მამუკა ირაკლის ძე მუხრანბატონი დანიშნეს. ქართული ჰუსართა პოლკი 17 ოფიცრისა და 70 დაბალი ჩინის მოსამსახურისგან შესდგებოდა, სადაც ხუთი ესკადრონი შედიოდა და ძირითადად ქართველებით იყო დაკომპლექტებული. სხვადასხვა დროს მეთაურებად გვევლინებიან თავადი ამილახვარი და ქაიხოსრო გურიელი. ქართველ ჰუსართა პოლკი 1739 წლიდან მონაწილეობდა ე.წ. ყირიმის ომში, რომლის მიზანი იყო ოსმალთა შემოტევების შეკავება შავი ზღვისა და ბალკანეთის მიდამოებიდან. 1741-1742 წლებში ქართველი მეომრები ჩრდილოეთით ფინეთში გადაისროლეს შვედების წინააღმდეგ საბრძოლველად. პოლკმა განსაკუთრებით თავი გამოიჩინა შვიდწლიან ომში და რუსეთ-ოსმალეთის 1768-69 წლების ომებში. ქართველ ჰუსართა ამ სამხედრო შენაერთმა 1776 წლამდე იარსება, მისი წევრებიდან ბევრმა გენერლმა სხვაგან განაგრძო სამხედრო კარიერა და სწორედ მათი დამსახურებაა, რომ რამდენიმე ათეული წლის შემდეგ ნაპოლეონ ბონაპარტის წინააღმდეგ ბოროდინოს ველზე 12 ქართველი გენერალი იბრძოდა. ↑ Angus Konstam (25 November 1993). Peter the Great's Army (2): Cavalry. Bloomsbury USA. ISBN 978-1-85532-348-3.
პატაგონიური ტინამუ

პატაგონიური ტინამუ ან სტეპის ტინამუ (ლათ. Tinamotis) — ფრინველთა გვარი ტინამუსებრთა ოჯახისა. მოიცავს სამხრეთ ამერიკაში გავრცელებულ 2 სახეობას: 1. მთა-სტეპის ტინამუ (ლათ. Tinamotis pentlandii), რომელიც გავრცელებულია პერუში, დასავლეთ ბოლივიაში, ჩრდილო-დასავლეთ არგენტინასა და ჩილეში; 2. პატაგონიური მთა-სტეპის ტინამუ (ლათ. Tinamotis ingoufi), რომელიც გავრცელებულია სამხრეთ ჩილესა და სამხრეთ-დასავლეთ არგენტინის სავანებში. Tinamotis pentlandii — მთა-სტეპის ტინამუ Tinamotis ingoufi — პატაგონიური მთა-სტეპის ტინამუ ↑ Clements, James (2007). The Clements Checklist of the Birds of the World (6 ed.). Ithaca, NY: Cornell University Press. ISBN 978-0-8014-4501-9.
ჯუჯა ტინამუ (გვარი)

ჯუჯა ტინამუ (ლათ. Taoniscus) — ფრინველთა გვარი ტინამუსებრთა ოჯახისა. მოიცავს ერთადერთ სახეობას — ჯუჯა ტინამუს (ლათ. Taoniscus nanus), რომელიც გავრცელებულია ბრაზილიაში. ტანად მცირე ფრინველია. შეფერილია ნაცრისფერ-ყავისფრად. გვარს მეცნიერული სახელი კონსტანტინ ვილჰელმ ლამბერტ გლოგერმა უწოდა 1842 წელს. ↑ 2009 IOC World Bird List Versie 2.2 დაარქივებული 2013-12-05 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ↑ ჯუჯა ტინამუ (TSN 174434). ინტეგრაციული ტაქსონომიის საინფორმაციო სისტემა.
რიჩარდ მორგანი

რიჩარდ მორგანი (აშშ-ში ცნობილი როგორც რიჩარდ კ. მორგანი; ინგლ. Richard Morgan; დ. 24 სექტემბერი, 1965) — ბრიტანელი მწერალი სამეცნიერო ფანტასტიკისა და ფენტეზის ჟანრში. მორგანის წიგნების მოვლენები ხშირად დისტოპიურ სამყაროებში ვითარდება. რიჩარდ მორგანი ლონდინში დაიბადა, გაიზარდა ჰეზერსეტის სოფელში, ნორვიჩთან ახლოს. მორგანმა უმაღლესი განათლება კემბრიჯში, ქუინს კოლეჯში მიიღო. სწავლის დასრულების შემდეგ, მსოფლიოს გარშემო მოგზაურობდა და ინგლისურ ენას ასწავლიდა. სწავლის დასრულებიდან 14 წლის და სტრეთკლაიდის უნივერსიტეტში მუშაობის შემდეგ მანდ პირველი რომანი გამოსცდა და თავისი კარიერა მთლიანად მიუძღვნა მწერლის პროფესიას. 2018 წელს ინტერნეტ ტელევიზიამ, „ნეტფლიქსმა“ მისი რომანის, „სახეცვლილი ნახშირბადის“ მიხედვით სატელევიზიო შოუ გადაიღო. მორგანი თავის შეხედულებებს ასე აღწერს: სახეცვლილი ნახშირბადი Broken Angels Woken Furies ↑ Internet Speculative Fiction Database — 1995. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2629164"></a> ↑ 2.0 2.1 NooSFere — 1999. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3343389"></a> ↑ Babelio — 2007. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2877812"></a> ↑ http://www.technovelgy.com/ct/AuthorTotalAlphaList.asp?AuNum=58 ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #130100935 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ http://www.forbes.com/sites/erikkain/2012/07/17/book-review-the-steel-remains-by-richard-morgan/ ↑ http://www.nydailynews.com/authors?author=Richard-Morgan ↑ http://www.nytimes.com/2005/05/01/weekinreview/01fount.html ↑ http://www.smh.com.au/entertainment/books/interview-richard-morgan-20111013-1llnp.html ↑ http://www.aefcft.com/premios-ignotus-2007/
ქოჩრიანი ტინამუ (გვარი)

ქოჩრიანი ტინამუ (ლათ. Eudromia) — ფრინველთა გვარი ტინამუსებრთა ოჯახისა. მოიცავს 2 თანამედროვე და 2-3 ამომწყდარ სახეობას. გვარის მეცნიერული სახელი მომდინარეობს ბერძნული სიტყვებისგან: eu — კარგი და dromos — რბენის სისწრაფე. საშუალო ზომის ფრინველებია, მათი სხეულის სიგრძეა 35 სმ. შეფერილნი არიან ჭრელად, მიწისფერ-ყავისფრად, აყრია შავი ლაქები. ფეხები მოცისფრო აქვთ. თავზე გააჩნიათ ქოჩორი. ბუდეში დებენ 12–16 მუქ მწვანე კვერცხს. გავრცელებულნი არიან სამხრეთ ამერიკის რამდენიმე ქვეყანაში: არგენტინა, ჩილე, ბოლივია, პარაგვაი. ბინადრობენ ღია ცივ სტეპებში. ცხოვრობენ გუნდებადმ რომელშიც 10–20-დან 100 ფრინველამდეა თავმოყრილი. Eudromia elegans — ქოჩრიანი ტინამუ Eudromia formosa — ლამაზი ქოჩრიანი ტინამუ, ან დიდებული ტინამუ † Eudromia intermedia † Eudromia olsoni Бёме Р. Л., Флинт В. Е. Пятиязычный словарь названий животных. Птицы. Латинский, русский, английский, немецкий, французский / Под общ. ред. акад. В. Е. Соколова. — М.: Рус. яз., «РУССО», 1994. — 845 с. — 2030 экз. — ISBN 5-200-00643-0. Галушин В. М., Дроздов Н. Н., Ильичев В. Д. и др. Фауна Мира: Птицы: Справочник / под ред. д.б.н. В. Д. Ильичева. — М.: Агропромиздат, 1991. — 311 с. — 50 000 экз. — ISBN 5-10-001229-3. Коблик Е. А. Система рецентных и субрецентных палеогнат // Древненёбные птицы (очерки филогении, систематики, биологии, морфологии и хозяйственного использования) / Под ред. О. Ф. Черновой, Е. А. Коблика.. — М.: Т-во научных изданий КМК, 2010. — 212 с. — ISBN 978-5-87317-635-9. Gotch A. F. Tinamous // Latin Names Explained. A Guide to the Scientific Classifications of Reptiles, Birds & Mammals. — New York, NY: Facts on File, 1995. — 720 p. — ISBN 0-8160-3377-3. Jobling J. A. The Helm Dictionary of Scientific Bird Names. — London: A&C Black Publishers Ltd, 2010. — 432 p. — ISBN 978-1-4081-2501-4. ↑ 1.0 1.1 ტინამუსებრნი (Tinamidae) საიტზე Handbook of the Birds of the World Alive. (ინგლისური) ↑ Gotch, 1995, p. 183. ↑ Jobling, 2010, p. 274. ↑ 4.0 4.1 4.2 Галушин и др., 1991, с. 31. ↑ Коблик, 2010, с. 54.
ჰეილ-ბოპის კომეტა

ჰეილ-ბოპის კომეტა — მიიჩნევა XX საუკუნის ყველაზე მნათ კომეტად. ის შეუარაღებელი თვალით კარგად იყო ხილული, რეკორდულად, 18 თვის მანძილზე. ჰეილ-ბოპის კომეტა აღმოაჩინეს 1995 წლის 23 ივლისს, მზის დისკოსთან ახლოს. სულ ცოტა ხანში მისი სინათლე იმდენად გაიზარდა რომ ხილული გახდა შეუიარაღებელი თვალისათვის. 1997 წლის გაზაფხულისათვის კი მისი ნათება იმდენად გაიზარდა რომ ბევრად გადააჭარბა მთვარის ნათებას. ჰეილ-ბოპის კომეტის პერიოდულობა 2380 წელს აღწევს. მისი მომდევო დაბრუნება ნავარაუდევია 4377 წელს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჰეილ-ბოპის კომეტა CometBase: Comet Hale-Bopp Cometography.com: Comet Hale-Bopp NASA Hale-Bopp page დაარქივებული 2011-08-21 საიტზე Wayback Machine.
გრიგოლ ცინცაბაძე

გრიგოლ ცინცაბაძე (დ. 1879, ზომლეთი — გ. 20 თებერვალი, 1938, კრასნოიარსკის მხარე) — ქართველი პოლიტიკოსი, დამფუძნებელი კრების წევრი. დაიბადა გლეხის ოჯახში. აკეთის ერთკლასიანი სკოლის დასრულების შემდეგ მშობლებმა მიაბარეს ასოთამწყობის შეგირდად სტამბაში, თბილისში. მუშაობის დროს ჩაერთო სოციალ-დემოკრატიული წრეების მუშაობაში. პირველად დააპატიმრეს 1899 წელს. მუშაობდა თბილისის საბარგო სადგურის შავ მუშად. იყო რსდმპ მენშევიკების ფრაქციის წევრი. თბილისში აქტიურად მონაწილეობდა 1905 წლის რევოლუციაში. დააპატიმრეს 1908 წლის 13 ოქტომბერს. სასამართლომ მიუსაჯა ოთხი წლით კატორღა, რომლის მოხდის შემდეგ, 1913 წელს დამუდამოდ გადაასახლეს ციმბირში. 1917 წელს თებერვლის რევოლუციის შემდეგ დაბრუნდა სამშობლოში. იყო სდპპ ცეკა-ს წევრი. 1918 წლის განმავლობაში იყო საქართველოს პარლამენტის წევრი. 1919 წლის 12 მარტიდან გახდა დამფუძნებელი კრების წევრი. 1921 წლიდან, საქართველოს საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ დარჩა საქართველოში და ჩაება წინააღმდეგობის მოძრაობაში. ოკუპაციის შემდეგ დაბრუნდა სოფელში, დააპატიმრეს 1 მაისს. ციხეში გაატარა ორთვე-ნახევარი. გათავისუფლების შემდეგ კვლავ დაბრუნდა სოფელში, მაგრამ ნოემბერში დააპატიმრეს 25 დღით. ციხიდან გამოსული წავიდა ძმასთან, თელავში, მაგრამ იქ სამუშაო ვერ იპოვა და კვლავ გურიაში დაბრუნდა. 1922 წლის 1 აგვისტოს დააპატიმრეს თბილისში, იოსებ კალანდაძის სახლში, თანაპარტიელებთან ერთად. 1922 წლის 9 ოქტომბერს პოლიტპატიმართა 62-კაციანი ჯგუფი მოსკოვის გავლით გააძევეს პოლონეთში, მათ შორის იყო გრიგოლ ცინცაბაძე. ცინცაბაძე არალეგალურად დაბრუნდა საქართველოში ბენია ჩხიკვიშვილთან, ვალიკო ჯუღელთან, ვიქტორ ცენტერაძესთან და ვასილ ნოდიასთან 1924 წლის მაისში. 1924 წლის აგვისტოში ის ავთო წულაძესთან ერთად ხელმძღვანელობდა იატაკქვეშა ორგანიზაციების აღდგენას. დააპატიმრეს 1924 წლის შემოდგომაზე. გაასამართლეს 1925 წლის ზაფხულში და მიუსაჯეს რვა წლით პატიმრობა. სასჯელის მოხდის შემდეგ ცხოვრობდა კრასნოიარსკში, სადაც კვლავ დააპატიმრეს 1933 წლის 22 თებერვალს და ციხეში იჯდა 29 ოქტომბრამდე. შემდეგ ცხოვრობდა ქალაქ მინუსინსკში. 1934 წელს ჩამოართვეს სამოქალაქო უფლებები. 1936 წლის ზაფხულიდან დაიწყო ქართველი გადასახლებულების დაპატიმრება „ციმბირის ცენტრის“ საქმეზე. ცინცაბაძე დაიჭირეს 1937 წლის 5 ნოემბერს. 1938 წლის 13 თებერვალს მიუსაჯეს დახვრეტა. დახვრიტეს 20 თებერვალს. რეაბილიტირებულია 1956 წლის 22 სექტემბერს. ხვადაგიანი ი., „საქართველოს დამფუძნებელი კრება 1919“, თბ.: „საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორია“, 2016, ISBN 978-9941-0-9318-0.
აჯემი ნაჩივანელელი

აჯემი იბნ აბუბექრ ნახიჩევანი (ნაჩივანელელი) (აზერ. Əcəmi Naxçıvani; XII საუკუნის 20-ანი წლები, ნახიჩევანი — XIII საუკუნე) — მუსულმანური შუასაუკუნეების ხუროთმოძღვარი. ნახიჩევანის არქიტექტორული სკოლის დამაარსებელი, აზერბაიჯანის ათაბაგთა სელჩუკების ხანა. სიცოცხლე და ხელოვნება ცხოვრობდა და მუშაობდა ქალაქ ნახიჩევანში. მის ნაშრომებში შედის : იუსიფ იბნ კუსეირის საფლავის ძეგლი (1162 წელი), რომელიც აშენდა აზერბაიჯანის ათაბაგ მოჰამედ ჯაჰან ფეხლევანის დაკვეთით, მისი პირველი მეუღლის მომინე ხათუნის პატივსაცემად მომინა ხათუნის მავზოლეუმი. (1186), ნახიჩევან - ჯუმა მეჩეტი. მისი თანამედროვენი უწოდებდნენ აჯემის „შეიჰ - ულ - მუჰანდის“ — „ინჟინერების მეთაურს“. მასვე მიეწერება სიტყვები, რომელნიც მიწერილია მომინე-ხათუნის მავზოლეუმზე : „ჩვენ წავალთ — სამყარო დარჩება, ჩვენ მოვკვდებით — ეს დარჩება მოსაგონად“. ნახიჩევანის ნამუშევრები იუსიფ იბნ კუსეირის აკლდამა ნახიჩევანში, 1162 წ. მომინე ხათუნის აკლდამა ქ. ნახიჩევანში, 1186 წ. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „აჯემი ნაჩივანელელი“ ვიკისაწყობში. Photos of Nakhchivan Encyclopaedia Iranica. AJAMİ ABU BAKR.[მკვდარი ბმული] ↑ Большая советская энциклопедия. Аджеми, сын Абубекра. ↑ Encyclopaedia Iranica. AJAMİ ABU BAKR.[მკვდარი ბმული]:«AJAMİ B. ABŪ BAKR, 6th/12th century architect under the Eldigüzid atabegs, founder of the Nakhchevan architectural school.» ↑ Glossary.com. Encyclopedia. Momine Khatun.[მკვდარი ბმული]{
დემირჩილიარი

დემირჩილიარი (აზერ. Dəmirçilər) — აზერბაიჯანული ხალიჩები, რომელიც მიეკუთვნება ყაზახის ჯგუფს განჯა — ყაზახის სახეობას. ამ ხალიჩის დასახელება დაკავშირებულია სოფელ დემირჩილიართან, რომელიც განლაგებულია აზერბაიჯანის ყაზახის რაიონის დასავლეთით 9 კილომეტრის დაშორებით. ზოგიერთი მეხალიჩე უწოდებს ამ ხალიჩას „დემირჩი ჰასან“-ს . ეს ხალიჩა მზადდება ასევე ისეთ სოფლებში, როგორებიც არიან : დაშ სალახლი, ქოსალარი და ურქმაზლი. რესპუბლიკის ყაზახის რაიონი. ხალიჩები „დემირჩილიარი“ ითვლებიან ყაზახის ჯგუფში უმაღლეს ხარისხად. ↑ Лятиф Керимов. Азербайджанский ковёр. Том III. II. Тип Гянджа-Казах. Б) Казахская группа. «Демирчиляр». Б.: «Гянджлик», 1983.
ვიდადი მურადოვი

ვიდადი აიდინ ოღლუ მურადოვი (აზერ. Vidadi Muradov) — ხალიჩების ექსპერტი, ისტორიკოსი, პროფესორი. საქმიანობის სფეროს წარმოადგენს ხალიჩების ისტორიის შესწავლა და ხალიჩების ქსოვის ტრადიციების აღდგენა. ღია სააქციო საზოგადოების „აზერხალჩა“-ს მმართველობის თავმჯდომარე, ხალიჩების არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის სექტორის გამგე, ჟურნალ „აზერბაიჯანული ხალიჩების“ მთავარი რედაქტორი, იუნესკოს სულიერი ტრადიციების კათედრის განყოფილების პროფესორი ჩრდილო კავკასიაში, მუზეუმების საერთაშორისო საბჭოს (ICOM) წევრი. დაიბადა 1956 წლის 5 მარტს აზერბაიჯანუის რესპუბლიკის ქალაქ ბარდაში. მის მიერ 1994 წელს დაარსდა სამეცნიერო- -კვლევითი ცენტრი „აზერ-ილმე“, რომელის საქმიანობის სფეროა აზერბაიჯანული ხალიჩების დავიწყებული ტექნოლოგიების აღდგენა და მათი პოპულარიზება. 2014 წელსისტორიის ინსტიტუტის განყოფილებაში „მოსახლეობის ისტორია და ისტორიული დემოგრაფია“ დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია ფილოსოფიაში თემაზე „ აზერბაიჯანის ირევანის რეგიონში ხალიჩების განვითარების ისტორია : XVIII საუკუნის მეორე ნახევარი — XX საუკუნის დასაწყისი (100 -ზე მეტი ორიგინალური ხალიჩების საფუძველზე, რომლებიც ამ ხანის ამ რეგიონს მიეკუთვნებიან). „იენი აზერბაიჯანი“-ს პარტიის წევრი. დაქორწინებულია, ჰყავს სამი შვილი. ხალიჩების ისტორიული ფესვების კვლევა, ძველებური ხალიჩების ანალიზის შეფარდება, აზერბაიჯანული ხალიჩების შესწავლა მოსახლეობის ისტორიიდან გამომდინარე, ხალიჩების ჯგუფების კლასიფიკაციის დახვეწა, ხალხური ხალიჩების გამოაშკარავება, რომლებიც ინახება მუზეუმებში და კერძო კოლექციებში. Rijkmuseum Research Library Database Cultural Fibers დაარქივებული 2015-04-02 საიტზე Wayback Machine. Azerilme Gallery opening night in Moscow Book on Karabakh school of carpet weaving published დაარქივებული 2015-04-02 საიტზე Wayback Machine.
პარგოლოვოს პეტრე და პავლე მოციქულების ეკლესია

პარგოლოვოს პეტრე და პავლე მოციქულების ეკლესია (რუს. Церковь Петра и Павла в Парголове) — მოქმედი მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში, პარგოლოვოს დასახლებაში, შუვალოვის პარკში. ეკლესია აგებულია 1831-1840 წლებში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. 1820-იან წლებში პარგოლოვოს ფლობდა პავლე შუვალოვის ქვრივი ვარვარა შუვალოვა, რომელიც მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ ცოლად გაყვა იმპერატორის კარის ცერემონმაისტერს, გრაფ ადოლფ პოლეს. 1830 წელს მეორე მეუღლის გარდაცვალებამ სერიოზულად იმოქმედა გრაფინიაზე. მან გადაწყვიტა უკვდავეყო მისი ხსოვნა. ვარვარა შუვალოვას თხოვნით არქიტექტორმა ალექსანდრე ბრიულოვმა შეიმუშავა მისი მეუღლის დასაკრძალავი აკლდამისა პროექტი. აკლდამა იმ წელსვე ააგეს, თაღოვან შესასვლელთან. ძალიან მალევე ვარვარა პეტრეს ასულმა თხოვნით მიმართა სასულიერო კონსისტორიას, რათა ნება მიეცათ აკლდამაზე აეშენებინა ქვის ეკლესია იმავე ბრიულოვის პროექტის მიხედვით. პასუხად მან მიიღო გადაწყვეტილება, რომ არამართლმადიდებელი გრაფის ნეშტი უნდა ყოფილიყო ტაძრის გარეთ. თავდაპირველად ფიქრობდნენ ტაძარი ეკურთხებინათ დიდმოწამე ეკატერინეს სახელზე, მაგრამ თავიდანვე ეკლესიას თვლიდნენ მოციქულების პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძრად. ტაძრის საფუძვლის ჩაყრა გაიმართა 1831 წელს, მაგრამ მფლობელის მძიმე მატერიალური მდგომარეობის გამო ეკლესიის მშენებლობა გაგრძელდა 10 წელი. კიდევ ხუთი წლის შემდეგ, 1846 წლის 9 ივლისს, ტაძარი აკურთხა იოაკიმე კოჩეტოვმა. ამ მომენტიდან პეტრესა და პავლეს ეკლესია გახდა შუვალოვ-ვორონცოვების საოჯახო ეკლესია. 1872 წლის 12 ივლისს ტაძარში ჯვარი დაიწერა ნიკოლოზ რიმსკი-კორსაკოვმა და ნადეჟდა პურგოლდმა. 1917 წლის შემდეგ ეკლესია მიაწერეს პარგოლოვოს ტაძარს და შემდეგ საბოლოოდ დახურეს 1935 წელს. დახურვისთანავე დაიწყო სარესტავრაციო სამუშაოები, სამრეკლოს ზედა იარუსი და მეტალის წვეტი მოხსნეს. კანკელი და მოციქულთა ქანდაკებები გაანადგურეს გოთიკური ფანჯრები შეცვალეს ჩვეულებრივი ფანჯრებით. გადატიხრეს სართულებს შორის. ტაძრის შენობაში განათავსეს ფიზიოთერაპიული კაბინეტი. დიდი სამამულო ომის პერიოდში ეკლესია არ დაზიანებულა. ინტერიერის რესტავრაცია დაიწყო 1954 წელს. 1957 წელს მოხსნეს სართულთშორისი გადატიხვრა და აღდგინეს გოთიკური ფანჯრები. რესტავრაციის მეორე ეტაპი დაიწყო 1977 წელს. 1980-იანი წლების ბოლოს შენობა იმყოფებოდა ჩამონგრეულ მდგომარეობაში. 1991 წელს ამ სახით ეკლესია გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას, დაიწყო რესტავრაცია, რომლის შედეგადაც შენობამ მიიღო თავდაპირველი სახე. Оль Г. А. Александр Брюллов. — Л., 1983. — С. 45—47. Русские церкви Энциклопедия Санкт-Петербурга დაარქივებული 2014-03-06 საიტზე Wayback Machine.
უნიფეი

UniPAY — ელექტრონული საგადასახადო სისტემა. კომპანია უნიფეი ახორციელებს თანხის გადარიცხვის ოპერაციებს ინტერნეტის საშუალებით. 2011 წლიდან, საქართველოში ავითარებს ელექტრონული კომერციის მიმართულებას და ბიზნეს სექტორს სთავაზობს ადგილობრივ და საერთაშორისო გადახდის სისტემების ინტეგრაციის საშუალებას. უნიფეი ოფიციალურად რეგისტრირებულია, როგორც საგადახდო მომსახურების პროვაიდერი საქართველოს ეროვნული ბანკის მიერ საქართველოს ეროვნული ბანკის პრეზიდენტის ბრძანებით დამტკიცებული „საგადახდო მომსახურების პროვაიდერის საქართველოს ეროვნულ ბანკში რეგისტრაციისა და რეგისტრაციის გაუქმების წესის“ შესაბამისად. სარეგისტრაციო ნომერი 0007 - 9004. კომპანია დაარსდა 2011 წელს, საქართველოში, თბილისში. კომპანიის მიზანი იყო შეექმნა მარტივი და ტექნოლოგიურად გამართული ელექტრონული გადახდების სისტემა. პირველივე წელს, კომპანიამ წარადგინა ელექტრონული საფულის სერვისები, რისი მეშვეობითაც მომხმარებელს შეეძლო განეხორციელებინა ელექტრონული თანხის მიღება, გაგზავნა და გადახდა. 2013 წელს კომპანიამ დაანონსა ელ. კომერციის მიმართულება unipay checkout, რომელიც მიზნად ისახავდა პოპულარულ ელ კომერციის პლატფორმებში ონლაინ გადახდების ინტეგრაციას. კომპანია უნიფეიმ პარტნიორობა დაამყარა 12-ზე მეტ საერთაშორისო და ადგილობრივ ელ კომერციის პლატფორმებთან. ოფიციალური საიტი ბლოგი UniPAY Offers Cryptocurrency Payment Solution In Georgia, Partnering With Snapcard დაარქივებული 2019-06-11 საიტზე Wayback Machine. Snapcard, UniPAY partner to allow Bitcoin payments დაარქივებული 2020-09-19 საიტზე Wayback Machine. UniPAY Teams With Snapcard to Offer Bitcoin Option to 55,000 Georgia’s UniPAY Brings Bitcoin to 55,000 Active Users Ripple Has Signed New Partnerships with Different Companies from Asia and Europe Ripple Partners With Five European And Asian Payment Providers
ჰილა-აფშანი

ჰილა-აფშანი (აზერ. Xilə-əfşan) — აზერბაიჯანული ხალიჩები, რომლებიც შედიან ბაქოს ჯგუფში კუბა-შირვანის სახეობა. დასახელებით ეს ხალიჩა დაკავშირებულია სოფელ ხილასთან (სოფლის ძველი სახელწოდება ამირჯანი), რომელიც განლაგებულია ბაქოდან სამხრეთით 15 კილომეტრის დაშორებით აფშერონის ნახევარკუნძულზე. მას აწარმოებენ სოფელ ხილასთან მახლობლად ხალიჩების საქსოვ პუნქტებში ბიულ-ბიულეში და სურახანებში. უცხოელი ავტორების ნამუშევრებში ამ ხალიჩას „შირვანს“ უწოდებენ, ხოლო ზოგიერთი მათგანი შეცდომით სთვლის მას „დერბენტს“. ხალხში ამ ხალიჩას „სადჯაიაგის“ — სამფეხას უწოდებენ. სიტყვა „აფშანი“ ნიშნავს — „დაყრას“, „გაფანტვას“, „ჭრელს“, ხოლო ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნებში ეწოდება დამოუკიდებელ ორნამენტალურ კომპოზიციას ხელოვნებაში. კედლების მოპირკეთებაში, ასევე ხალიჩების ქსოვის დროს „აფშანის“ კომპოზიციას შეადგენენ რთული აღნაგობის სპირალისებური ტოტები. „აფშანის“ კომპოზიცია გამოიყენება არა მხოლოდ კუბა -შირვანის სახის ხალიჩებში, არამედ ტავრიზის სკოლაშიც. იგი ფართოდ არის გავრცელებული ხალიჩის ქსოვის ისეთ ცენტრებში, როგორებიც არის არდებილი, სარაბი, ყარაჯადაღი, და განსაკუთრებით დამახასიათებელია ქალაქ თავრიზისთვის. იმის და მიუხედავად, რომ „აფშანი“-ს ხალიჩები იქსოვება აზერბაიჯანის ჩრდილო-დასავლეთში, სადაც ისინი შეადგენენ შირვანის ჯგუფს, მათი რთული კომპოზიცია დამახასიათებელია „ბაქო-ჰილა“-ს ხალიჩების ჯგუფისათვის და ცნობილია „ხილა -აფშანი“-ს სახელწოდებით. ↑ 1.0 1.1 1.2 Лятиф Керимов. Азербайджанский ковёр. I. Тип Куба-Ширван. В) Бакинская группа. «Хила-Афшан».. — Б.: «Гянджлик», 1983. — Т. III. ↑ О. Гордеева. Восточные ковры в собрании государственного Исторического музея. // Искусство восточных ковров : материалы Международного симпозиума по искусству восточных ковров, 5-11 сентября 1983 г.. — Б.: «Элм», 1988. — С. 113.