laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მურუზის სახლი

მურუზის სახლი (რუს. Дом Мурузи) — ყოფილი საშემოსავლო სახლი, რომელიც მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში, ლიტეინის გამზირზე 24-ში. აღნიშნული ხუთსართულიანი სახლის მშენებლობა დაიწყო 1874 წელს და დასრულდა 1877 წელს. სახლი აშენდა არქიტექტორის ა. კ. სერებრიაკოვის პროექტით, მშენებლობაში მონაწილეობდა, ასევე პ. ი. შეტოვი. აღნიშნული სახლი, აშენდა ალექსანდრე დიმიტრის ძე მურუზისთვის. მანამდე ნაკვეთი, რომელზეც სახლია განთავსებული ეკუთვნოდა ნ. პ. რეზანოვს. სახლის ინტერიერი ნ. ვ. სულტანოვის მიერ არის შესრულებული. სახლის ფასადი შესრულებულია მავრიტანულ სტილში. 1890 წლიდან რევოლუციამდე, სახლი გენერალ-ლეიტენანტ ოსკარ რაინის მფლობელობაში იყო. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ბინაში მერეჟკოვსკის ლიტერატურული სტუდია მუშაობდა. მურუზის სახლს ღირსეული ადგილი უკავია თანამედროვე სანქტ-პეტერბურგის ლიტერატურულ რუკაზე. 1919 წელს შენობაში გაიხსნა ახალგაზრდა მთარგმნელთა სტუდია.1920-იანი წლების დასაწყისში, ნიკოლოზ გუმილიევის ინიციატივით, აქ შეიქმნა პეტროგრადის პოეტების სახლი. 1955-1972 წლებში აღნიშნულ სახლში ცხოვრობდა იოსებ ბროდსკი. 2010 წლის ოქტომბერში, სახლში რომელშიც ცხოვრობდა იოსებ ბროდსკი, გაიხსნა მისი სახელობის მუზეუმი. სახლის ფასადები გაფორმებულია მრავალრიცხოვანი ფანჯრებით, აივნებითა და ნიშებით. სახლს ამშვენებს მდიდრული სვეტები და მომრგვალებული თაღები. სახლის ფასადი ასევე გაფორმებულია სტილიზირებული წარწერებით. ძირითადი კიბეები აღმოსავლური ორნამენტებით არის მორთული. Зодчие Санкт-Петербурга. XIX — начало XX века / сост. В. Г. Исаченко; ред. Ю. Артемьева, С. Прохватилова. — СПб.: Лениздат, 1998. — 1070 с. — ISBN 5-289-01586-8. Доходный дом князя А. Д. Мурузи. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-01-20. ციტირების თარიღი: 2019-01-28. ↑ Лосев Л. В. Иосиф Бродский. Опыт литературной биографии. — М.: Молодая гвардия, 2011. — С. 13. ISBN 978-5-235-03459-4
თამარიანი

თამარიანი შეიძლება აღნიშნავდეს: თამარიანი — ქართული ლიტერატურის თხზულება თამარიანი — სოფელი ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში
იზმაილოვის ბაღი

იზმაილოვის ბაღი (რუს. Измайловский сад) — ერთ-ერთი ყველაზე ძველი პარკი სანქტ-პეტერბურგში, მდებარეობს მდინარე ფონტანკის სანაპიროზე. იმპერატორ ეკატერინე II-ის დროს პარკი გალამაზდა და გამწვანდა. აქ დაირგო იშვიათი ჯიშის მცენარეები და ყვავილები. პარკში გაკეთდა მდიდრული ყვავილების ბაღი. XIX საუკუნის დასაწყისში აღნიშნულ პარკს იზმაილოვის სახელი მიენიჭა - მომდინარე მდინარე ფონტანკის სანაპიროს მახლობლად მდებარე იზმაილოვის გვარდიის ყაზარმებიდან. 1835 წელს პარკი შეიძინა ა. ტარასოვმა. 1888 წელს აღნიშნულ ტერიტორია იჯარით მიიღო პეტერბურგის გერმანულმა "შუსტერ-კლუბმა". აქ ტურისტებისთვის აშენდა რესტორანი, სადაც იმართებოდა არაჩვეულებრივი საღამოები. სწორედ ამის შემდეგ, დიდი ხნის განმავლობაში აღნიშნული პარკი გადაიქცა პოპულარულ გასართობ დაწესებულებად. 1898 წელს ვაჭარმა იაროსლავლიდან პეტრე ტუმპაკოვმა, 25 წლის ვადით იჯარით შეისყიდა პარკი, სწორედ ამ დროიდან მისი დამსახურებით მთელი რიგი კარდინალური გარდაქმნები გაკეთდა ბაღის ტერიტორიაზე. ყოფილი გერმანიის კლუბის შენობები დაანგრიეს, მათ ადგილას აშენდა ახალი რესტორანი, გაკეთდა ელექტრო განათება გარდა ამისა, ტუმპაკოვმა ააშენა თეატრის შენობა ბაღში და დაარქვა ბუფის თეატრი. ახალი შენობა აშენდა არქიტექტორ ვ. შუხოვის პროექტით. 1910 წელს გახსნილი ბუფის თეატრმა, სწრაფად მოიპოვა პოპულარობა. თეატრმა აუდიტორიის სიყვარული არ დაკარგა ტუმპაკოვის გარდაცვალების, 1911 წლის შემდეგაც. პარკი 1917 წლის რევოლუციის შემდეგაც განაგრძობდა მუშაობას. 1938 წელს, ბუფის თეატრის შენობა შეიცვალა, გაფართოვდა აუდიტორია. გარდა ამისა, ბაღში აშენდა ზაფხულის პავილიონი, სადაც ტარდებოდა კონცერტები და ჭადრაკის ტურნირები. ლენინგრადის ბლოკადის დროს, პარკი ბოსტნეულის სასათბურედ გადაიქცა. 1980 წელს პარკში ახალი ახალგაზრდული თეატრი გაიხსნა. 2007 წელს აღნიშნული პარკი გარემონტდა. ძველი თეატრის შენობა შენარჩუნდა, 2010 წელს კი ახალი სამსართულიანი თეატრი შენობა აშენდა. სპექტაკლები იმართება, როგორც ძველი თეატრის სცენაზე, ასევე ახალგაზრდული თეატრის ახალ სცენაზე. Измайловский сад. ↑ Измайловский сад на http://petersburg-history.narod.ru ↑ Увеселительный сад-театр «Буфф» . Измайловский сад. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-02-07. ციტირების თარიღი: 2019-01-28.
უშაკოვის ხიდი

უშაკოვის ხიდი (რუს. Ушаковский мост) — დიდი ნევკის ერთ-ერთი ხიდი, რომელიც ერთმანეთთან აკავშირებს მდინარე ნევკის მარჯვენა სანაპიროს ქვის კუნძულთან და პრიმორსკისა და პეტროგრადის რაიონებს. 1836-1952 წლებში სტროგანოვსკის ხიდის სახელით მოიხსენიებდნენ, უფრო ადრე კამენოსტროვსკის მეორე ხიდად იყო ცნობილი. დღეისათვის ხიდის განლაგება, ხორციელდება ინდივიდუალური მოთხოვნის საფუძველზე. აღნიშნულ ხიდთან ახლოს მდებარეობს ნ. გ. კუზნეცოვის სამხედრო-საზღვაო აკადემია. ქვის კუნძულის მხრიდან უშაკოვის ხიდის შესასვლელთან მდებარეობს იოანე ნათლისმცემლის შობის ეკლესია. უშაკოვის ხიდის ზემოთ არის კამენოსტროვსკის ხიდი, მის ქვემოთ კი ელაგინის მესამე ხიდი. უშაკოვის ხიდთან მდებარე უახლოესი მეტრო სადგურია „შავი მდინარე“. უშაკოვის ხიდის ძველი სახელწოდება სტროგანოვის ხიდი მომდინარეობს, ხიდთან არც თუ ისე შორს მდებარე სტროგანოვის აგარაკიდან, რომელიც დიდი ხნის განმავლობაში ეკუთვნოდა ა. ს. სტროგანოვს, ხოლო რაც შეეხება თანამედროვე სახელს ხიდს სახელი ადმირალ ფ. უშაკოვის პატივსაცემად ეწოდა. 1786 წელს თავდაპირველად ამ ადგილას აშენდა ხიდი, როგორც მცურავი ხის ხიდი. 1847-1853 წლებში ხიდი გადაკეთდა და შეიძინა როგორც მრავალფუნქციური ხის ხიდის ფუნქციები. შემდგომში ხიდი რამდენჯერმე განახლდა მათ შორის 1906, 1911 და 1935 წლებში. ამჟამინდელი ხიდი 1953 წლიდან 1955 წლამდე აშენდა. ხიდის სიგრძე 205 მეტრი, სიგანე კი — 27 მეტრია. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 474. — 511 с. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 337. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Ушаковский мост // СПб ГБУ «Мостотрест» Ушаковский мост დაარქივებული 2020-01-28 საიტზე Wayback Machine. // Энциклопедия Санкт-Петербурга
სანქტ-პეტერბურგის შესტოკოვის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია

სანქტ-პეტერბურგის შესტოკოვის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია (რუს. Церковь Шестоковской иконы Божией Матери) — მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. ღვთისმსახურება მიმდინარეობს ქართულ და საეკლესიო სლავურ ენებზე. ტაძრის ისტორია იწყება იქიდან, როდესაც ვაჭარმა ა. ი. ბილდეევმა შეიძინა მიწის ნაკვეთი იქ შესტოკოვის ამაღლების დედათა მონასტრის მეტოქის ასაშენებლად. 1896 წლის 28 დეკემბერს იოანე კრონშტადტელმა აკურთხა საძირკვლის ქვა. მშენებლობა მიმდინარეობდა 1897 წლიდან 1900 წლებში ნიკოლოზ ნიკონოვის პროექტის მიხედვით. ამავე წლის 18 ივნისს ბენიამინ კაზანსკიმ აკურთხა ეგვტერი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა და მარიამ მაგდალინელის სახელზე. 1901 წლის 20 ოქტომბერს აკურთხეს კიდევ ერთი ეგვტერი ალექსანდრე ნეველის, ინოკენტი ირკუტსკელისა და ალექსანდრე კომანსკელის სახელზე. 1932 წლის 17 აგვისტოს ეკლესია დახურეს და შენობა გადაეცა ჰაერსაწინააღმდეგო თავდაცვის რაიონულ შტაბს. 1992 წელს ეკლესიას დაუბრუნდა სიწმინდეები, ხოლო 1993 წლის 5 მარტს ტაძარი გადაეცა ქართულ სათვისტომოს. ამავე წლის ნოემბერში აღევლინა პირველი ღვთისმსახურება. 1993 წლის მარტში ქართველების დაფინანსებით დაიწყო სარესტავრაციო სამუშაოები, რომელიც თითქმის ათი წელი გაგრძელდა. ეკლესიის აღდგენის ერთ-ერთი ინიციატორი იყო ერეკლე II-ის შთამომავალი არისტო ბაგრატიონი, რომელიც სანქტ-პეტერბურგში ცხოვრობდა. ტაძრის აღდგენაში მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანეს პეტერბურგის ქართული სათვისტომო „ივერიის“ ხელმძღვანელმა ბადრი კაკაბაძემ, ლუდსახარში ქარხნის „სტეფანე რაზინის“ გენერალურმა დირექტორმა გია გვიჩიამ, ეკონომიკური ასოციაცია „ბალტიკის“ პრეზიდენტმა სოსო ხარებოვმა და სხვებმა. კანკელის ხატები დაწერა მხატვარმა ზაურ ცხადაიამ სამ შვილთან ერთად. 2002 წლის 19 მაისს შედგა ტაძრის კურთხევა, რომელსაც საქართველოს მართლმადივებელი ეკლესიის 20 კაციანი დელეგაცია ესწრებოდა. ცერემონიას ასევე დაესწრო საქართველოს ელჩი რუსეთში ზურაბ აბაშიძე, ზურაბ წერეთელი და ზურაბ სოტკილავა. Храм Шестоковской иконы Божией Матери (Грузинский приход) // pravoslavie.ru, 3 апреля 2012 года Пески: Церковь Шестаковской иконы Божией Матери ↑ ИТАР-ТАСС, Храм грузинского прихода освящён в санкт-Петербурге // pravoslavie.ru
მოცურალა

მოცურალა (ლათ. Berardius) — ზღვის ძუძუმწოვართა გვარი დინგნისკარტასებრთა ოჯახისა. ქვედა ყბაზე ორი წყვილი წაბრტყელებული კბილი აქვთ. ცხოვრობენ ჯოგებად, იკვებებიან თავფეხიანი მოლუსკებით, რომელთა მოსაპოვებლად ყვინთავენ ღრმად და ხანგრძლივად. გვარში ორი სახეობაა: ჩრდილოური მოცურალა (В. bairdi), დედლის სიგრძეა 12,5 მ-მდე, მამლისა 11 მ-მდე, ცხოვრობს წყნარი ოკეანის ჩრდილოეთ ნაწილში იაპონიის, ოხოტისა და ბერინგის ზღვის ჩათვლით; სამხრეთული მოცურალა (В. arnouxi), სიგრძით 11 მ, ბინადრობს სამხრეთ ნახევარსფეროში (ანტარქტიკამდე). მოცურალების რეწვას მხოლოდ იაპონია მისდევს. მოცურალა — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) ↑ Плавуны // Большая советская энциклопедия. — 3-е изд., т. 19 — М., 1975.
აშაღი-თალა

აშაღი-თალა (აზერ. Aşağı Tala) — სოფელი აზერბაიჯანში, ზაქათალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 6,830 კაცი. აშაღი-თალა GEOnet სახელების სერვერზე
გრძელდინგა ვეშაპი

გრძელდინგა ვეშაპი (ლათ. Hyperoodon) — კბილიანი ვეშაპების გვარი დინგნისკარტასებრთა ოჯახისა. აერთიანებს ორ, ერთმანეთთან ძალიან ახლოს მდგომ სახეობას: ჩრდილოური გრძელდინგა ვეშაპი (H. ampullatus) და ბრტყელშუბლა გრძელდინგა ვეშაპი (H. planifrons). საინტერესოა, რომ ამ ორი სახეობის განსახლების არეალები ათასობით კილომეტრითაა ერთმანეთისაგან დაშორებულია: პირველი არქტიკაში გვხვდება, მეორე — სამხრეთ ნახევარსფეროში. აქვთ გრძელი დინგი, ძლიერ განვითარებული შუბლი, რომელში მდებარე პარკში სპერმაცეტია მოთავსებული. გააჩნიათ ორი წყვილი კბილი. მამალი სიგრძეში 9,4 მ-მდეა, დედალი — 8,7 მ. მასა — 6–8 ტ. შეფერილი არიან მეტ-ნაკლებად ერთფეროვნად — რუხად, ასაკის მატებასთან ერთად ფერმკრთალდებიან. იკვებებიან უმთავრესად თავფეხიანებით, აგრეთვე თევზით, იშვიათად — ჰოლოთურიებითა და ზღვის ვარსკვლავებით. ყვინთავენ ღრმად, წყლის ქვეშ ერთ საათამდე შეუძლიათ გაჩერება. მაკეობა 12–15 თვე გრძელდება, 3–3,5 მ სიგრძის ნაშიერს გაზაფხულზე ან ზაფხულში ბადებს. ცხოვრობენ ჯოგებად. სარეწაო ობიექტია, მაგრამ მცირერიცხოვნობის გამო ნადირობა კვოტების მიხედვით მიმდინარეობს. გრძელდინგა ვეშაპი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) გრძელდინგა ვეშაპი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
კბილღვედა ვეშაპი

კბილღვედა ვეშაპი (ლათ. Mesoplodon) — ძუძუმწოვართა გვარი დინგნისკარტასებრთა ოჯახისა. მათი სხეულის სიგრძეა 6 მ-მდე. ფერად მუქები არიან, ზოგჯერ თეთრი ლაქებით. დინგი სუსტადაა გამოყოფილი დაბალი შუბლ-ცხვირის ბალიშისაგან. თავის ქალის როსტრუმი მაგარი და მონოლითურია; ყბები — გრძელი და ვიწრო. კბილები (1 წყვილი) წაბრტყელებული ფორმისაა, განლაგებულია ქვედა ყბის წინა მხარეს (დედალს ჩვეულებრივ არ ამოსდის). გვარში 15-მდე სახეობაა. გავრცელებული არიან თითქმის ყველა ოკეანეში. გამოირჩევიან მცირერიცხოვნობით, მცირედ შესწავლილები არიან. იკვებებიან თავფეხიანი მოლუსკებითა და თევზით. კბილღვედა ვეშაპი — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული)
იპოდრომის ხიდი

იპოდრომის ხიდი (რუს. Ипподромный мост) — საფეხმავლო ხიდი შემოვლით არხზე, სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოსა და ფრუნზეს რაიონში. ერთმანეთთან აკავშირებს უსახელო კუნძულსა და შემოვლითი არხის მარცხენა სანაპიროს. ხიდის სიგრძეა 26,8 მეტრი, ხოლო სიგანე — 3 მეტრი. მდებარეობს სადარბაზოს შესახვევის დასაწყისში. დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს ბოროვოის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — ცარსკოე-სელოს რკინიგზის ხიდი. უახლოესი მეტროს სადგურებია „შემოვლითი არხი“ და „პუშკინსკაია“. იპოდრომის ხიდმა თანამედროვე სახელწოდება მიიღო 1944 წელს ამჟამინდელი პიონერთა მოედნის ადგილზე მდებარე იპოდრომის მიხედვით, რომელიც ააგეს XIX საუკუნის 80-იან წლებში ლეონტი ბენუას პროექტის მიხედვით და დაიწვა ლენინგრადის ბლოკადის დროს. იპოდრომის ხიდი ცნობილია 1944 წლიდან. ძველი ხიდი იყო ხისგან აგებული და სამმალიანი. ამ ფორმით ხიდი მოქმედებდა 1984 წლამდე. ამჟამად არსებული ხიდი აგებულია 1985-1986 წლებში პროექტს მიხედვით, რომელიც შეიმუშავეს ინჟნრებმა ვ. ი. ფელდმანმა, ა. პ. პეტროვმა და არქიტექტორმა ზ. გ. არტემიევმა. ხიდი ერთმალიანია, აგებულია რკინაბეტონით. ხიდი ეყრდნობა სანაპიროს კედლებს. მისი სიგრძეა 26,8 მ, ხოლო სიგანე – 3 მეტრი . ხიდი გამოიყენება ფეხით მოსიარულეებისათვის. სავალი ნაწილიც ასფალტ-ბეტონითაა მოპირკეთებული. ხიდს აქვს თუჯის მოაჯირები. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 37. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Ипподромный мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
რუზოვსკის ხიდი

რუზოვსკის ხიდი (რუს. Рузо́вский мост) — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი შემოვლით არხზე, სანქტ-პეტერბურგში. ერთმანეთთან აკავშირებს რიბინსკისა და რუზოვსკის ქუჩებს. ხიდის სიგრძეა 26,4 მეტრი, ხოლო სიგანე — 21,8 მეტრი. უახლოესი მეტროს სადგურებია „პუშკინსკაია“ (872 მეტრი) და „ტექნოლოგიური ინსტიტუტი“ (870 მეტრი). ხიდმა სახელწოდება მიიღო 1905 წლის 12 თებერვალს ახლოს მდებარე რუზოვსკის ქუჩის მიხედვით. პირველი ხის ხიდი ამ ადგილზე ააგეს 1905 წელს. იგი აკავშირებდა სემიონოვსკის დასახლების საცხოვრებელ კვარტლებს შემოვლითი არხის ჩრდილოეთ სანაპიროსთან. 1941-1942 წლების ბლოკადის დროს ხიდი შეშად დაშალეს. 1961 წელს ნოვო-მოსკოვსკის ხიდის რეკონსტრუქციის ფარგლებში, რუზოვსკის ხიდი ხელახლა ააგეს. ახალი ხიდი იყო სამმალიანი და ხისგან აგებული. 1985 წელს მოხდა ხიდის რეკონსტრუქცია ინჟინერ ს. ნ. შილკინის პროექტის მიხედვით. ეს იყო უკანასკნელი სატრანსპორტო ხაზი შემოვლით არხზე, რომელიც ხისგან იყო დამზადებული. ხიდის სიგრძე შეადგენდა 30,5 მეტრს, ხოლო სიგანე — 27,3 მეტრს. არსებული ხიდი ააგეს 1996 წელს და იგი იყო იმ სამშენებლო პროექტის ნაწილი, რომელიც ითვალისწინებდა ხიდისაა და სანაპიროს ნაწილის მშენებლობას. პროექტის ავტორი იყო ინჟინერი ბ. ნ. ბრუდნო. 2008 წელს მოხდა მეტლის კონსტრუქციების გაწმენდა და შეღებვა. ხიდი ერთმალიანია. მისი სიგრძეა 26,4 მ, ხოლო სიგანე — 21,8 მეტრი (ტროტუარები 2,25 მ). ხიდი გამოიყენება ავტოტრანსპორტისა და ფეხით მოსიარულეებისათვის. სავალი ნაწილიც და ტროტუარებიც ასფალტ-ბეტონითაა მოპირკეთებული. ტროტუარები სავალი ნაწილისაგან გამოყოფილია ლითონის მაღალი პარაპეტებით. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 37. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 106. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. Фотографии Рузовского моста на сайте Все о реке Неве: мосты, притоки, наводнения Рузовский мост на сайте Санкт-Петербург. Все о Петербурге Рузовский мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
სესტრორეცკის ფანჩატური

სესტრორეცკის ფანჩატური (რუს. Беседка Сестрорецка) — ფანჩატური ქალაქ სესტრორეცკში, ანდრეევის ქუჩაზე, სანქტ-პეტერბურგი, რუსეთი. დიდი ხნის განმავლობაში წარმოადგენდა ქალაქის სავიზიტო ბარათს და სიმბოლოს, რომელიც განთავსებული იყო სუვენირებზე და ფოტოებზე. ჩუქურთმებიანი ხის ფანჩატური ააგეს XX საუკუნის დასაწყისში არქიტექტორ ზიგფრიდ იაკოვლევის ძე ლევის პროექტის მიხედვით. ადგილობრივმა მოსახლეობამ აღნიშნულ შენობას შალიაპინის ფანჩატური შეარქვა. იგულისხმება, რომ ფანჩატური სცენად გამოიყენა დიდმა მსახიობმა, რომელიც სწორედ აქ წარსდგა ხალხის წინაშე. მაგრამ ადგილობრივი მხარეთმცოდნის ბ. ე. რივკინის ინფორმაციით თედორე შალიაპინი არასოდეს არ ყოფილა სესტრორეცკის კურორტზე. ყოველ შემთხვევაში, არ არსებობს დოკუმენტი, რომელიც საპირისპიროს დაამტკიცებს. აღნიშნულ თემასთან დაკავშირებით, რამდენიმე ცნობა მოიპოვება „თ. ი. შალიაპინის ცხოვრებისა და შემოქმედების ქრონიკებში“, საიდანაც ვგებულობთ, რომ შალიაპინი სესტრორეცკში და მის შემოგარენში ყოფილა: ქრონიკებში სხვა ინფორმაცია შალიაპინის სესტრორეცკში ყოფნის შესახებ აღარ გვხვდება. ამჟამად ფანჩატური შეტანილია კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების ერთიან სახელმწიფო რეესტრში, როგორც რუსეთის ფედერაციის ხალხთა რეგიონული მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი. ამჟამად დანგრეულია. 2007 წელს შესრულდა ნანგრევების კონსერვაციის სამუშაოები. XXI საუკუნის დასაწყისში სესტრორცკში მუნიციპალური საბჭოს გადაწყვეტილებით დადგეს ფანჩატურის ასლი ტოკარევის ქუჩა № 1-ში. ИСТОРИЯ ГОРОДА СЕСТРОРЕЦКА В Сестрорецке восстановлена беседка, в которой 100 лет назад любил отдыхать Шаляпин
პეტრიაშვილი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი პეტრიაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: ათანასე (პეტრიაშვილი) — სასულიერო პირი ალექსი პეტრიაშვილი — დიპლომატი, პოლიტიკოსი გენო პეტრიაშვილი — მოჭიდავე (თავისუფალი სტილი) გურამ პეტრიაშვილი — მსახიობი, მწერალი, პოლიტიკოსი გურამ პეტრიაშვილი — ფეხბურთელი დავით პეტრიაშვილი — ინჟინერი ვასილ პეტრიაშვილი — ქიმიკოსი თამაზ პეტრიაშვილი — იურისტი, პოლიტიკოსი ნიკოლოზ პეტრიაშვილი — მოჭადრაკე რობერტ პეტრიაშვილი — პოლიტიკოსი რომანოზი (პეტრიაშვილი) — სასულიერო პირი ჯიმშერ პეტრიაშვილი — ინჟინერი
ლურჯი ხიდი (კრონშტადტი)

ლურჯი ხიდი (რუს. Синий мост) — სანქტ-პეტერბურგის ერთ-ერთი ძველი ხიდი. მდებარეობს კრონშტადტის რაიონში, კერძოდ შემოვლით არხზე, მაკაროვის ქუჩაზე. აღნიშნული ხიდის მშენებლობა დაიწყო 1791 წელს. სამუშაოები ჩაატარა პეტროზავოცკელმა ვაჭარმა ფ. ბეკრენევმა. მშენებლობა დასრულდა 1794 წლის ივნისში. თავდაპირველად იგი ხის იყო, ხოლო მექანიზმი — ჯაჭვის. თავიდან ხიდი შეღებილი იყო მწვანედ, შემდგომ გადაღებეს ლურჯად. ოფიციალურად გაიხსნა 1801 წელს. პირველი რეკონსტრუქციის დროს მოხდა ძირეული ცვლილებები. პირველი რეკონსტრუქციისას ხიდის რკინის სამუშაოებს სანქტ-პეტერბურგის ქარხანა არქიმედე აწარმოებდა, ქვის სამუშაოებს კი ცარსკოე-სელოელი ვაჭარი ჯ. ბრუნო, განათება კი უზრუნველყო გაზის ქარხანამ. რეკონსტრუქცია განხორციელდა 1871-1875 წლებში, შემდგომი სარეაბილიტაციო სამუშაოები 1964-1965 წლებში ხორციელდებოდა. რეკონსტრუქციის დროს ლურჯი ხიდი გაფართოვდა და რკინაბეტონის ხიდი გახდა. ლურჯი ხიდი განკუთვნილია ტრანსპორტისა და ფეხით მოსიარულეთა გადაადგილებისთვის, კრონშტადტის რაიონში მოსახვედრად. მას აქვს მეტალის ლურჯი მოაჯირები. ხიდის სიგრძე 23,9 მეტრია, ხოლო სიგანე კი — 10,25 მეტრი. ლურჯი ხიდი მასიურ ქვის სვეტებზეა განლაგებული და გრანიტით არის გაფორმებული. ლურჯი ხიდის ჩრდილოეთით არის ბრინჯაოს დაფა წარწერით — „3.67 მ .1824.“ ეს არის წყლის დონე წყალდიდობის დროს, რომელიც აღწერილია ა. პუშკინის პოემა „ბრინჯაოს მხედარში“. Русское географическое общество. Известия Русского географического общества. — СПб: Наука, 1996. — Т. 128. — С. 59, 62, 63. В. Н. Тимофеев, Эльга Николаевна Порецкина, Надежда Николаевна Ефремова. Мемориальные доски Санкт-Петербурга (справочник). — издательство Артбюро, 1999. — С. 602. — 607 с. — ISBN 590078617X. — ISBN 9785900786179. В. Я. Крестьянинов. Кронштадт: крепость, город, порт. — Издательство Остров, 2002. — С. 68. — 159 с. Синий мост (Кронштадт) //СПб ГБУ «Мостотрест» [https://web.archive.org/web/20170812062111/http://www.encspb.ru/object/2805584197 დაარქივებული 2017-08-12 საიტზე Wayback Machine. Энциклопедия СПб] Фото Мосты Кронштадта
მეკიბოე მეჭვავია

მეკიბოე მეჭვავია (ლათ. Dromas ardeola) — ფრინველი მეჭვავიასნაირთა რიგისა. ერთადერთი სახეობაა თავის ოჯახში. მისი სხეულის სიგრძეა 40 სმ. შეფერილია შავ-თეთრად. ნისკარტი სწორი, გვერდებიდან შეკუმშულია. ფეხები — გრძელი. კარგად დარბიან, შეუძლიათ ცურვა. ბინადრობენ ინდოეთის ოკეანის დასავლეთ და ჩრდილოეთი ნაწილისა და წითელი ზღვის სანაპიროებსა და კუნძულებზე. ცხოვრობენ გუნდებად, ბუდობენ კოლონიებად. ღრმა საბუდარ სოროში დედალი 1 დიდი ზომის კვერცხს დებს. იკვებება ზღვის უხერხემლოებით, უმთავრესად კიბოებით. მეკიბოე მეჭვავია — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული) ↑ crab plover — ინგლისურ-ქართული ბიოლოგიური ლექსიკონი.
შემოვლითი არხი

შემოვლითი არხი (რუს. Обводный канал) — სანქტ-პეტერბურგის ყველაზე დიდი არხი. სათავეს იღებს მდინარე ნევიდან ალექსანდრე ნეველის ლავრის რაიონში და გრძელდება მდინარე ეკატერინგოფკამდე. თავდაპირველად, არხის გაიყვანეს 1769-1780 წლებში, ინჟინერ ლ. კ. კარბონიერის პროექტის მიხედვით მდინარე ეკატერინგოფკისა და ლიგოვსკის არხს შორის. 1805 წელს ინჟინერ ი. კ. გერარდომ დაიწყო შემოვლითი არხის აღმოსავლეთი მონაკვეთის გაჭრა და მას შემდგომ არსებული არხი გაღრმავდა და გაფართოვდა. XIX საუკუნის 30-იან წლებში შემოვლითი არხი ქალაქის სამხრეთ საზღვრად იქცა. XIX საუკუნის მეორე ნახევარში შემოვლითი არხი გახდა სამრეწველო საწარმოების თავმოყრის ადგილი, აქ იყო ღია კოლექტორი, რომელიც აგროვებდა ჩამდინარე წყლებს მიმდებარე ქარხნებიდან. XIX საუკუნის შუა წლებში ქარხნის შენობებს დაემატა ვარშავის (1852-1853 წლებში) და ბალტიის (1855-1858 წლებში) რკინიგზის სადგურები. არხის სიგრძე 8,08 კილომეტრია, სიგანე — 21,3 მეტრი (აღმოსავლეთ ნაწილში — 42,6 მეტრი), სიღრმე კი დაახლოებით 3–5 მეტრია. შემოვლითი არხი აშენდა ტვირთების გადასაზიდად. ამჟამად არხი მწყობრიდან არის გამოსული. დღეისათვის ტრანსპორტირება საკმაოდ რთულია დიდი გემებისთვის, მხოლოდ მცირე ზომის გემი თუ გაივლის. შემოვლით არხს კვეთს 15 საავტომობილო, ექვსი საცალფეხო და ორი სარკინიგზო ხიდი (მესამე სარკინიგზო ხიდი მდებარეობდა შლისენბურგისა და ატამანის ხიდებს შორის, 2010 წლის დეკემბერში ხიდის დემონტაჟი განხორციელდა). Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 451. — 511 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 316. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 88. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. Энциклопедия Санкт-Петербурга. Обводный канал.. encspb.ru. Проверено 11 января 2019. Обводный канал.
რუხი ნისკარტგანიერი თუთიყუში

რუხი ნისკარტგანიერი თუთიყუში (ლათ. Psittacula bensoni) — ამომწყდარი ფრინველი თუთიყუშისნაირთა რიგისა. გავრცელებულია იყო მასკარენის კუნძულებზე: მავრიკსა და რეიუნიონზე. 1973 წელს პირველად აღწერეს რუხი თუთიყუშის მავრიკზე აღმოჩენილი სუბფოსილიები. წარმოადგენდა საკმაოდ ადვილ ნადავლს მონადირეებისათვის, რამაც გამოიწვია მისი ამოწყდომა ჯერ რეიუნიონზე (1730-იან წლებში), ხოლო საბოლოოდ მავრიკზე (1760-იან წლებში). მისი გვარის სხვა თუთიყუშებს ზომითა და ნისკარტის სიდიდით აღემატებოდა. შეფერილი იყო რუხად. კუდი გრძელდი ჰქონდა. ↑ Серый Ширококлювый Попугай / Psittacula bensoni. DiBird.com. ციტირების თარიღი: 30 იანვარი, 2019. ↑ Hume, J. P. (2007). „Reappraisal of the parrots (Aves: Psittacidae) from the Mascarene Islands, with comments on their ecology, morphology, and affinities“ (PDF). Zootaxa. 1513: 4–21. ISBN 978-1-86977-124-9.
გიორგი მიქაუტაძე (იურისტი)

გიორგი მიქაუტაძე (დ. 6 სექტემბერი, 1982 , თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი იურისტი, იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს წევრი. გიორგი მიქაუტაძე დაიბადა 1982 წლის 6 სექტემბერს, თბილისში; 1999 წელს დაამთავრა თბილისის იპოკრატე შევარდნაძის სახელობის მრავალდარგობრივი ლიცეუმი; 2004 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი; 2010-2011 წლებში იყო იუსტიციის უმაღლესი სკოლის მსმენელი; გიორგი მიქაუტაძე 2006 წელს მუშაობდა თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული პროკურატურის სტაჟიორად; 2006-2010 წლებში მუშაობდა თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული პროკურატურის პროკურორად; 2010 წელს მუშაობდა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის სამდივნოს უფროსად; 2012 წლიდან არის თბილისის საქალაქო სასამართლოს მოსამართლე; 2015-2017 წლებში იყო თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის თავმჯდომარე; 2016-2017 წლებში იყო თბილისის საქალაქო სასამართლოს თავმჯდომარე; 2017 წლის 8 აპრილს საქართველოს მოსამართლეთა კონფერენციის მიერ არჩეულ იქნა საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს წევრად; 2017 წლის 24 ივნისს საქართველოს მოსამართლეთა კონფერენციის მიერ არჩეულ იქნა საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს მდივნად. ↑ გიორგი მიქაუტაძე - ბიოგრაფია. hcoj.gov.ge. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-09-01. ციტირების თარიღი: 30 იანვარი, 2019.