laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ლუბა (აბრა)

ლუბა (ოფიციალურად ლუბის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Luba) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 6 518 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 8 ბარანგაის. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Luba: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 25 April 2020.
მალიბკონგი

მალიბკონგი (ოფიციალურად მალიბკონგის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Malibcong) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 4 027 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 12 ბარანგაის. S ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Malibcong: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 25 April 2020.
ბახვა ჩიქობავა

ბახვა ჩიქობავა (დ. 3 ივნისი, 1967, სენაკი, — გ. 19 მარტი, 2022, მარიუპოლი, უკრაინა) — ქართველი ოფიცერი, მოხალისე უკრაინის შეიარაღებულ ძალებში. დაიღუპა ბრძოლაში უკრაინაში რუსეთის შეჭრის დროს. 2012 წლამდე მსახურობდა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროში (შსს). მონაწილეობდა საბრძოლო მოქმედებებში აფხაზეთში (1992-1993) და 2008 წლის აგვისტოს ომში. 2007 წელს აფხაზეთის ადმინისტრაციულ საზღვარზე დამნაშავეებთან შეტაკების დროს მძიმედ დაიჭრა და დაჯილდოვდა ვახტანგ გორგასლის ორდენით. 2012 წელს იყო შსს-ის განსაკუთრებულ დავალებათა დეპარტამენტის სამეგრელო-ზემო სვანეთის სამხარეო სამმართველოს უფროსი, პოლიციის პოლკოვნიკი. 2012 წელს, საქართველოში ხელისუფლების ცვლილების შემდეგ გარკვეული ხნით დაკავებული იყო „დანაშაულის შეუტყობინებლობის“ ბრალდებით. 2014 წლიდან მოხალისედ იმყოფებოდა უკრაინაში. მონაწილეობა მიიღო ბატალიონ „აზოვის“ ჩამოყალიბებაში და მომდევნო წლების განმავლობაში ხელმძღვანელობდა ბატალიონის ახალი რეკრუტების წვრთნას. დაიღუპა რუსეთის ჯარების ქალაქ მარიუპოლზე თავდასხმების დროს, 2022 წლის 19 მარტს. ↑ თანამდებობის პირის ქონებრივი მდგომარეობის დეკლარაცია: ბახვა ჩიქობავა დაარქივებული 2022-05-11 საიტზე Wayback Machine. . საჯარო სამსახურის ბიურო, 2012. ↑ უკრაინაში სამი ქართველი მებრძოლი დაიღუპა. Civil.ge. 21 მარტი, 2022. ↑ 3.0 3.1 "შეუმჩნეველ ადგილას არის დამალული" - რატომ ვერ ხერხდება უკრაინაში დაღუპული ბახვა ჩიქობავას ჩამოსვენება. რადიო თავისუფლება. მარტი 25, 2022. ↑ Грузино-абхазский конфликт: противостояние продолжается. Радио Свобода. 18 октября 2007 (რუსულ ენაზე). ↑ საქართველოს პრეზიდენტი მიხეილ სააკაშვილი ქუთაისის რეაბილიტაციისა და განვითარების პროექტის პრეზენტაციას დაესწრო. saakashviliarchive.info. 31 ოქტომბერი, 2007. ↑ შსს–მ კუდ-ის ყოფილი და მოქმედი მაღალჩინოსნები დააკავა. NETGAZETI.GE. 5 დეკემბერი, 2012.
ჩიქობავა

საკუთარი სახელი ჩიქობავა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: არნოლდ ჩიქობავა — ქართველი ენათმეცნიერი, ფილოლოგი ბახვა ჩიქობავა — ოფიცერი საქართველოს და უკრაინის სამსახურში ზაალ ჩიქობავა — ქართველი მსახიობი
აბელ მამარდაშვილი

აბელ მამარდაშვილი (დ. 11 დეკემბერი, 1927, ქუთაისი — გ. მაისი, 2008) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. ექიმი-ფსიქიატრი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი. 1958 წელსდაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1958–1961 წლებში იყო სურამის, თბილისის ფსიქიატრიული საავადმყოფოს ექიმი-ორდინატორი. 1961–1964 წლებში კი ფსიქიატრიის ინსტიტუტის უფროსი ლაბორანტი. რესპუბლიკური ფსიქიატრიული კლინიკური საავადმყოფოს ექიმი-ორდინატორი იყო 1964–1969 წლებში. ასევე ფსიქიატრიის ინსტიტუტის მეცნიერ-თანამშრომელი 1969–1972 წლებში. იყო ნარკოლოგიური, საორგანიზაციო განყოფილებების მეცნიერ–ხელმძღვანელი 1972–1979 წლებში და 1979–1996 წლებში რესპუბლიკური ფსიქიატრიული საავადმყოფოს მთავარი ექიმი. 1996 წლიდან ფსიქიატრიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილე გახდა და კლინიკის მთავარი ექიმი. ავტორია 41 სამეცნიერო ნაშრომისა, რომლებიც ეხება ეპილეფსიის, ნარკომანიის, შიზოფრენიის, სასამართლო–ფსიქიატრიული ექსრერტიზის საკითხებს. მათ შორისაა ერთი მონოგრაფია: „უჯრედთა ზოგიერთი თავდაცვითი გამოვლინებანი ეთანოლის მოქმედებით“ (1986). იყო თბილისის სამედიცინო აკადემიის ფსიქიატრიის კათედრის გამგე, საქართველოს სასამართლო–ფსიქიატრიული ექსპერტიზის ხელმძღვანელი. 1975–1986 წლებში იყო თბილისის მთავარი ფსიქიატრი. 1982–1989 წლებში კი რესპუბლიკის მთავარი ნარკოლოგი. მიღებული აქვს საქართველოს უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საპატიო სიგელი 1976 წელს. 1998 - ღირსების ორდენი 1986 - ხალხთა მეგობრობის ორდენი 1986 - საქართველოს დამსახურებული ექიმი ვებრძოლოთ ლოთობასა და ალკოჰოლიზმს, თბ., 1985, გვ. 24 ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში: თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 182 საქართველოს მეცნიერებათა დოქტორები, თბ., 2012, გვ. 348 წიგნი ღირსებისა, თბ., 2001, გვ. 357 აბელ მამარდაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მანაბო

მანაბო (ოფიციალურად მანაბოს მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Manabo) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 11 611 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 11 ბარანგაის. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Manabo: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 25 April 2020.
პენიარუბია (აბრა)

პენიარუბია (ოფიციალურად პენიარუბიის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Peñarrubia) ― მეექვსე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 6 951 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 9 ბარანგაის. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Peñarrubia: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 25 April 2020.
პიდიგანი

პიდიგანი (ოფიციალურად პიდიგანის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Pidigan) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 12 475 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 15 ბარანგაის. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Pidigan: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 25 April 2020.
პილარი (აბრა)

პილარი (ოფიციალურად პილარის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Pilar) ― მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 10 146 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 19 ბარანგაის. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Pilar: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 25 April 2020.
პაატა სურგულაძე

პაატა სურგულაძე (დ. 9 აპრილი, 1958, თბილისი) — ქართველი ისტორიკოსი, მეცნიერი, პედაგოგი, ისტორიის აკადემიური დოქტორი. 1980 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტი, 1983 წელს ასპირანტურა. 1983-1984 წლებში იყო სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტის სტაჟიორი, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საქართველოს ისტორიის კათედრის უმცროსი და უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1987-1992 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე. 1989-1995 წლებში იყო საქართველოს ახალგაზრდა ისტორიკოსთა ასოციაციის პრეზიდენტი. 1990-1991 წლებში საქართველოს პარლამენტის დემოკრატიული აღმშენებლობისა და პოლიტოლოგიის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1992-1994 წლებში საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ისტორიისა და ეთნოგრაფიის სამეცნიერო ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1992-1995 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საქართველოს ისტორიის კათედრის დოქტორანტი, საქართველოს მოქალაქეთა კავშირის სამდივნოს პოლიტიკური დეპარტამენტის ხელმძღვანელი და სათათბიროსთან არსებული ბალტიისპირეთის, შავი ზღვის ქვეყნებისა და დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობის კომისიის თავმჯდომარე. 1995-1996 წლებში დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობის სახელმწიფო ბიუროს სახელმწიფო მრჩეველი. 1996 წლიდან იყო საქართველოს პარლამენტის მუდმივი წარმომადგენელი დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობის საპარლამენტო ასამბლეაში, გენერალური მდივნის მოადგილე. სამეცნიერო ინტერესების სფეროს წარმოადგენს საქართველოს, სამხრეთ კავკასიის, ირანის, რუსეთის, ახლო აღმოსავლეთის ახალი და თანამედროვე ისტორიის საკითხები. არის 40-მდე სამეცნიერო ნაშრომისა და წიგნის ავტორი და თანაავტორი, მათ შორის: „საქართველოს ისტორია“ (1991, თანაავტორი), „ეროვნული კულტურის კერა“ (1988), „ქართული პარლამენტის სათავეებთან“ (1991), „ირანის ისლამური რესპუბლიკა“ (1990). არის საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის პრემიისა და მედლის (1974) და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ახალგაზრდა მეცნიერებათა პრემიის (1986) ლაურეატი. პაატა სურგულაძე 40-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის ავტორია. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „თანამედროვე ისლამური სახელმწიფო: თეორია და პრაქტიკა, ირანის ისლამური რესპუბლიკის მაგალითზე“, დაიცვა 1985 წელს. ქართული პარლამენტის სათავეებთან, თბ., ცოდნა, 1991, გვ. 31 საქართველოს ისტორია, თბ., 1991, გვ. 461 ეროვნული კულტურის კერა: თბილისის სახელმწ. უნივერსიტეტი, I-ლი გამოცემა, თბ., ნაკადული, 1988, გვ. 73 თანამედროვე ისლამური სახელმწიფო და მისი თეორიული წინამძღვრები, თბ., საქ. სსრ საზ-ბა „ცოდნა“, 1984, გვ. 20 ვინ ვინ არის საქართველოში: ქართული ბიოგრაფიული ცნობარი, თბ., 2006, გვ. 432 პაატა სურგულაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
სალიაპადანი

სალიაპადანი (ოფიციალურად სალიაპადანის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Sallapadan) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 6 389 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 9 ბარანგაის. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Sallapadan: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 25 April 2020.
გიორგი ქუფარაშვილი

გიორგი ქუფარაშვილი — ქართველი სამხედრო პირი, თადარიგის ვიცე-პოლკოვნიკი, უკრაინის შეიარაღებული ძალების მოხალისე მებრძოლი. საქართველოს შეიარაღებულ ძალებში ირიცხებოდა 1992 წლიდან. მოგვიანებით მსახურობდა კოჯორში მდებარე სპეცდანიშნულების ძალების ბაზაზე. 1999 წლიდან მაიორი ქუფარაშვილი ხელმძღვანელობდა პირველ საერთაშორისო სამშვიდობო მისიას საქართველოს სამხედრო ისტორიაში — ქართულ ქვედანაყოფს „კოსოვოს ძალების“ (KFOR) შემადგენლობაში. მომდევნო წლებში იყო ეროვნული სასწავლო ცენტრ „კრწანისის“ აღმასრულებელი ოფიცერი. მონაწილეობდა რუსეთ-საქართველოს ომში (2008). საქართველოს შეიარაღებული ძალებიდან დათხოვნის შემდეგ, 2014 წელს მოხალისედ გაემგზავრა უკრაინაში. მონაწილეობდა ბატალიონ „აზოვის“ ჩამოყალიბებაში და ქალაქ მარიუპოლის დაცვაში. 2016 წლის აპრილში ქუფარაშვილმა დააარსა პოლკოვნიკ ევგენი კონოვალცის სახელობის სერჟანტთა სკოლა და მას 2017 წლის ნოემბრამდე ხელმძღვანელობდა. 2022 წელს რუსეთის უკრაინაში შეჭრის დროს აქტიურად მონაწილეობდა მარიუპოლის დაცვაში. მძიმედ დაიჭრა 2022 წლის მარტის ბოლოს. ↑ U.S. forces help Georgian army make 'big changes'. Stars and Stripes. June 18, 2005. ↑ ლიკლიკაძე, კობა. ქართველი სამხედროები საერთაშორისო ასპარეზზე. რადიო თავისუფლება. აპრილი 13, 2003. ↑ АЗОВ поздравляет с праздником друга Георгия - Начальника Военной школы имени полковника Евгения Коновальца. nackor.org. 24.11.2016. ↑ ВШК имени полковника Евгения Коновальца 2 года. Поздравляем команду школы!. nackor.org. 17.04.2018. ↑ [1]. cnews.ge. 21 მარტი, 2022.
პეტრე ნასყიდაშვილი

პეტრე ნასყიდაშვილი (დ. 27 ნოემბერი, 1928, ვალე — გ. 2014) — ქართველი მეცნიერი, სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა კანდიდატი (1956), სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა დოქტორი (1976), პროფესორი (1977). 1952 წელს დაამთავრა საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტის აგრონომიული ფაკულტეტი; საქართველოს სასოფლო სამეურნეო ინსტიტუტის ასპირანტურა სელექცია — მწთესლეობის სპეციალობით 1955 წელს. 1952–2006 წლებში იყო საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტის ასპირანტი, სელექცია — მეთესლეობის კათედრის ლაბორანტი, დოცენტი, აგრონომიული ფაკულტეტის დეკანი, გენეტიკისა და სელექცია — მეთესლეობის კათედრის გამგე და ამ კათედრის პროფესორი, პრორექტორი სასწავლო დარგში; 1995-2006 წლებში საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს სელექციური მიღწევების გამოცდისა და დაცვის კომისიის თავმჯდომარე, შემდეგ ინსპექციის უფროსი; 2007-2010 წლებში საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტის აგროტექნოლოგიის დეპარტამენტის მთავარი კონსულტანტი. 2008 წლიდან საქართველოს სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა აკადემიის გენეტიკური რესურსების საკოორდინაციო ცენტრის ხელმძღვანელი, აკადემიური დეპარტამენტის მთავარი ექსპერტი. 2005 წელს იუნესკოს გადაწყვეტილების შესაბამისად, მეცნიერების ისტორიის საქართველოს საზოგადოებამ დააჯილდოვა მედლით და პრემიით; საქართველოს ერის წინაშე გაწეული დიდი ღვაწლისთვის და მეცნიერების განვითარებაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისთვის, დაჯილდოებულია საქართველოს საპატრიარქოს სიგელით (2007); ხორბლის სელექციაში დიდი მიღწევებისთვის, ხორბლის და სიმინდის გაუმჯობესების ცენტრის (CIMMYT) მიერ დაჯილდოებულია დიპლომით და სამკერდე ნიშნით (2008); არჩეულ იქნა გორის სუხიშვილის სახელობის უნივერსიტეტის საპატიო პროფესორად (2008); მიენიჭა ლეონარდე დეკაპრელევიჩის აკადემიური სახელობითი პრემია (2011); ნიკილოზ ვავილოვის სახელობის მედალი (2012). გამოქვეყნებული აქვს 675-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი ქართულ (501), რუსულ (140) და ინგლისურ (34) ენებზე, მათ შორის 15 მონოგრაფია, 16 სახელმძღვანელო, 23 მეთოდური მითითება და მეთოდური დამუშავება, 10-ზე მეტი ღონისძიება — რეკომენდაცია და 19 ჯიშისა და ჰიბრიდის ავტორი. აგრარული განათლების საერთაშორისო აკადემია, აკადემიკოსი (2000-) საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემია, აკადემიკოსი (1996-) საქართველოს სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა აკადემია, წევრ–კორესპონდენტი (1990-1996) საქართველოს სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა აკადემია, აკადემიკოსი (1996-2014) ფაზისის მეცნიერებათა აკადემია, აკადემიკოსი (2003-) 1997 — ღირსების ორდენი 1990 — საქართველოს სახელმწიფო პრემია 1987 — ახალციხის საპატიო მოქალაქე 1985 — საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე 1980 — საპატიო ნიშნის ორდენი ტრიტიკალე (ავტორი). თბ., საბჭ, საქართველო, 1986, გვ. 111 ხორბლის სელექციის გენეტიკური საფუძვლები. (ავტორი). თბ., 1985, გვ. 56 ტრიტიკალეს წარმოების ინტენსიფიკაციის გზები (ავტორი). თბ., სამეცნ.-კვლევ. ინ-ტი, 1984, გვ. 44 წიგნი ღირსებისა: ტ. 2/ შემდგ.:ყიფიანი თ., (რედ.), გაჩეჩილაძე თ., სიმონიშვილი გ., თბ., 2001, გვ. 202 პეტრე ნასყიდაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
სან-ისიდრო (აბრა)

სან-ისიდრო (ოფიციალურად სან-ისიდროს მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng San Isidro) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 4 745 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 9 ბარანგაის. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ San Isidro: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 25 April 2020.
ფილიპინების ქალაქებისა და მუნიციპალიტეტების სია

ქვემოთ მოცემულია ფილიპინების ქალაქებისა და მუნიციპალიტეტების სრული სია. ფილიპინები ადმინისტრაციულად 81 პროვინციად იყოფა. პროვინციები ეროვნული დედაქალაქის რეგიონის ჩათვლით ქალაქებად და მუნიციპალიტეტებად იყოფა. 1991 წლის ადგილობრივი მმართველობის კოდექსის მიხედვით, ქალაქები მაღალურბანიზებულ, დამოუკიდებელ შემადგენელ და შემადგენელ ქალაქებად იყოფა. 2022 წლის 17 დეკემბრის მონაცემებით ფილიპინებში 148 ქალაქი (33 მაღალურბანიზებული, 5 დამოუკიდებელი შემადგენელი და 110 შემადგენელი) და 1 486 მუნიციპალიტეტია. დახრილი შრიფტით დაწერილი ქალაქი შესაბამისი პროვინციისგან დამოუკიდებლად იმართება. ეროვნული დედაქალაქის რეგიონი პროვინცია არ არის, თუმცა შედარებისთვის ცხრილში მოყვანილია. მუნ მუნიციპალიტეტებს აღნიშნავს, შქ ― შემადგენელ ქალაქებს, დშქ ― დამოუკიდებელ შემადგენელ ქალაქებს, მქ ― მაღალურბანიზებულ ქალაქებს. გამუქებული საზღვრებით ოფიციალური (დე-იურე) პროვინციული დედაქალაქებია აღნიშნული. ფილიპინების ქალაქების სია ფილიპინების სახელშეცვლილი ქალაქებისა და მუნიციპალიტეტების სია
ირინე ნაჭყებია

ირინე ნაჭყებია (დ. 19 ნოემბერი, 1956, თბილისი) — ქართველი ისტორიკოსი, მეცნიერი, მთარგმნელი, პედაგოგი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი. 1977 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ეკონომიკური გეოგრაფიის სპეციალობით. 1977-1983 წლებში ეკონომიკური გეოგრაფიის კათედრაზე გაიარა ასპირანტურის კურსი. 1982-1983 წლებში მუშაობდა ეკონომიკური გეოგრაფიის კათედრაზე უმცროს მეცნიერ-თანამშრომლად. 1983 წლიდან მუშაობს გიორგი წერეთლის სახელობის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტში, ჯერ სამეცნიერო ინფორმაციის, შემდეგ ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნების ახალი და უახლესი ისტორიის განყოფილებაში. 1996 წლიდან თანამშრომლობს საფრანგეთის სამეცნიერო კვლევის ნაციონალური ცენტრის (CNRS) „ირანული სამყაროს“ კვლევით პროგრამებში. 1996-2002 წლებში სამეცნიერო მივლინების დროს, პარიზის არქივებსა და ბიბლიოთეკებში მოიძია დღემდე უცნობი მასალები 1804-1810 წლების საფრანგეთ-ირანის დიპლომატიურ ურთიერთობებსა და მასში საქართველოს მნიშვნელობის შესახებ. 2001-2003 წლებში მონაწილეობდა INTAS-ის გაერთიანებული საერთაშორისო ჯგუფის სამეცნიერიო პროექტში — თბილისი XIX საუკუნეში: ისტორია, კულტურა. 1991-1999 წლებში ეწეოდა პედაგოგიურ საქმიანობას, კითხულობდა ლექციებს თბილსიის აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტსა და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტზე. გამოქვეყნებული აქვს სამეცნიერო ნაშრომები. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ამედე ჟობერის ნაშრომი მოგზაურობა სომხეთსა და სპარსეთში 1805-1806 წლებში, როგორც წყარო XIX საუკუნის დასაწყისის მახლობელი აღმოსავლეთის ქვეყნების ისტორიისათვის“, დაიცვა 1990 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „საფრანგეთ-ირანის დიპლომატიური ურთიერთობა 1804-1810 წლებში (ფრანგული წყაროებისა და საარქივო მასალის მიხედვით)“, დაიცვა 2003 წელს. ნაპოლეონის დიპლომატიური მისიები ირანში და საქართველოს საკითხი: XIX საუკუნის პირველი ათწლეული, თბ., მწიგნობარი, 2018, გვ. 364 ISBN 9789941473517 ორიენტალისტური ძიებანი = Studia Orientalia: კრებული, ქუთაისი, აკაკი წერეთლის სახელმწ. უნ-ტის გამ-ბა, 2018, გვ. 352 ISBN 9789941417092 აღმოსავლეთსა და დასავლეთს შორის = Between East and West: ირანელი და ფრანგი ავტორები მე-19 საუკუნის საქართველოს შესახებ: კრებული, თბ., ილიას სახელმწ. უნ-ტი, 2018, გვ. 392 ISBN 9789941182990 ნარკვევები საფრანგეთ-ირანის დიპლომატიური ურთიერთობის ისტორიიდან (XIX საუკუნის დასაწყისი), თბ., ენა და კულტურა, 2002, გვ. 168 მოგზაურობა სომხეთსა და სპარსეთში 1805-1806 წლებში, თბ., მეცნიერება, 1997, გვ. 288 ამუდე ჟობერის ცნობები ჯანიკის 1805 წლის აჯანყების შესახებ, თბ., საქ. მეცნ. აკად., აღმოსავლეთმცოდნ. ინ-ტი, 1990, გვ. 11 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი, თბ., 2003, გვ. 204-205 ირინე ნაჭყებია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გრიგოლ მამამთავრიშვილი

გრიგოლ მამამთავრიშვილი (დ. 10 აპრილი, 1953, თბილისი) — ქართველი ექიმი და მეცნიერი, ქირურგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი. 1977 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1977–1978 წლებში იყო თბილისის ექსპერიმენტული და კლინიკური ქირურგიის ინსტიტუტის კლინიკური ორდინატორი. 1978–1980 წლებში მიზნობრივი ორდინატურის კურსი გაიარა მოსკოვში, საკავშირო კლინიკურ და ექსპერიმენტულ სამეცნიერო–კვლევით ინსტიტუტში, 1983 წელს დაამთავრა ამავე ინსტიტუტში მიზნობრივი ასპირანტურა. 1984 წელს მუშაობდა თბილისის ექსპერიმენტული და კლინიკური ქირურგიის ინსტიტუტის გასტრო–ენტეროლოგიურ განყოფილებაში უფროს ლაბორანტად, 1994 წლიდან უფროს მეცნიერ–თანამშრომლად. 1987–1991 წლებში კვალიფიკაციის ამაღლების მიზნით, მივლინებული იყო საკავშირო–სამეცნიერო ქირურგიის ცენტრის ღვიძლის, სანაღვლე გზების და პანკრეასის ქირურგიის განყოფილებაში. ავტორია 32 სამეცნიერო ნაშრომისა, რომლებიც ეხება ჰეპატოლოგიისა და გასტროენტეროლოგიის საკითხებს. ეწევა პედაგოგიურ მოღვაწეობას ქირურგიის სპეციალობით სამედიცინო ინსტიტუტ — „მედიკოსში“, სამეცნიერო–პრაქტიკულ მუშაობას–პედიატრიის ინსტიტუტში. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ქრონიკული ჰეპატიტის ქირურგიული მკურნალობის ასპექტები“, დაიცვა 1988 წელს. ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში: თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 181 გრიგოლ მამამთავრიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
დე შტეილი

დე შტეილი (ჰოლ. De Stijl [də ˈstɛɪl] - სტილი), აგრეთვე ცნობილი როგორც ნეოპლასტიციზმი — ჰოლანდიური ხელოვნების მიმდინარეობა დაარსებული 1917 წელს. უფრო ვიწრო გაგებით, ტერმინი დე შტეილი გამოიყენება ჰოლანდიელ ხელოვანთა ერთი ჯგუფის მიერ 1917-31 წლებში შექმნილ ნამუშევართა კლასიფიკაციისთვის. დე შტეილი ასევე იყო ჟურნალის სახელწოდება, რომელსაც მხატვარი და კრიტიკოსი თეო ვან დესბურგი გამოსცემდა, სადაც ის ჯგუფის თეორიებს უწევდა პროპაგანდას. ვან დესბურგთან ერთად ჯგუფის მთავარი წევრები იყვნენ მხატვრები პიტ მონდრიანი და ბარტ ვან დერ ლეკი, ასევე არქიტექტორები გერიტ რიტველდი და ჯ. ჯ. პ. ოუდი. შემოქმედებითი ფილოსოფია, რომელიც საფუძვლად დაედო ჯგუფის შემოქმედებას ცნობილი იყო სახელწოდებით "ნეოპლასტიციზმი" — ახალი პლასტიური ხელოვნება (ჰოლ. Nieuwe Beelding). დე შტეილის პროპონენტები მიისწრაფვოდნენ სულიერი ჰარმონიისა და წესრიგის ახალი უტოპიური იდეალის გამოხატვისკენ. ისინი წმინდა აბსტრაქციასა და უნივერსალურობას ქადაგებდნენ ფორმისა და ფერის საწყისებამდე დაშლით, ამარტივებდნენ რა ვიზუალურ კომპოზიციებს ვერტიკალურ და ჰორიზონტალურ მიმართულებებამდე, უმთავრესად პირველადი ფერების გამოყენებით შავისა და თეთრის გვერდით. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დე შტეილი De Stijl Proeven van Stijlkunst Mondrian and mysticism
სან-ხუანი (აბრა)

სან-ხუანი (ოფიციალურად სან-ხუანის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng San Juan) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 10 688 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 19 ბარანგაის. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ San Juan: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 25 April 2020.
სან-კინტინი (აბრა)

სან-კინტინი (ოფიციალურად სან-კინტინის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng San Quintin) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 5 705 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 6 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სან-კინტინი (აბრა) History of San Quintin ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Pidigan: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 26 April 2020.
ტაიუმი

ტაიუმი (ოფიციალურად ტაიუმის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bauan ng Tayum) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 14 869 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 11 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ტაიუმი Municipality of Tayum ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Tayum: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 26 April 2020.
ტინეგი

ტინეგი (ოფიციალურად ტინეგის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Tineg) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი აბრის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 4 977 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 10 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ტინეგი Municipality of Tineg ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Tineg: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 26 April 2020.