laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კასტილიისა და ლეონის სამეფო

კასტილიისა და ლეონის სამეფო იგივე კასტილიის კორონა (ესპ. Corona de Castilla) — კასტილიისა და ლეონის მესამე და ბოლო გაერთიანება. გაერთიანდნენ 1230 წელს. ლეონის სამეფო წარმოიქმნა ასტურიის სამეფოსგან. კასტილიის სამეფო თავდაპირველად წარმოადგენდა ლეონის სამეფოს რეგიონს. X საუკუნის II ნახევრიდან XI საუკუნის I ნახევრამდე ხელიდან ხელში გადადიოდა ლეონისა და ნავარის სამეფოს შორის. XI საუკუნეში საბოლოოდ ჩამოყალიბდა როგორც დამოუკიდებელი სახელმწიფო. ლეონისა და კასტილიის სამეფოები აქამდე 2-ჯერ გაერთიანდა: 1037-1065 წწ. გაერთიანებული იყო ფერდინანდ I-ის მმართველობისას. მისი გარდაცვალების შემდეგ ერთიანი სამეფო გაიყო და გადავიდა მისი შვილების ხელში: ლეონი წილად ერგო ალფონსო VI-ს, კასტილია - სანჩო II-ს, ხოლო გალისია - გარსია I-ს. 1072-1157 წ. გაერთიანებული იყო ალფონსო VI-ის, ურაკასა და ალფონსო VII-ის მმართველობის დროს. 1157 წელს ერთიანი სახელმწიფო განაწილდა ალფონსო VII-ის შვილებს შორის:ფერნანდო II-მ მიიღო ლეონი, ხოლო სანჩო III-მ კასტილია. ფერნანდო III-მ კასტილიის სამეფო მიიღო დედის ბერენგარიასაგან 1217 წელს, ხოლო ლეონის სამეფო მამის ალფონსო IX-საგან 1230 წელს. ამის შემდეგ მათ ეწოდებათ კასტილიისა და ლეონის სამეფო ან უბრალოდ კასტილიის კორონა. History of Spain: Primary Documents Spanish History Sources & Documents Stanley G. Payne The Seventeenth-Century Decline Henry Kamen, "The Decline of Spain: A Historical Myth?", Past and Present,) (Explains the complexities of this subject) დაარქივებული 2006-04-26 საიტზე Wayback Machine. WWW-VL "Spanish History Index დაარქივებული 2022-11-11 საიტზე Wayback Machine.
ვასილი I

ვასილი I დიმიტრის ძე (რუს. Василий I Дмитриевич; 30 დეკემბერი, 1371 – 27 თებერვალი, 1425) — მოსკოვის დიდი მთავარი 1389-1425 წლებში. დიმიტრი I დონელის-ის და ეუდოქსია დიმიტრის ასული. ვასილი I-ის მეუღლე იყო, ლიტვის დიდი მთავრის ვიტოვტის ქალიშილი სოფია. სოფიას და ვასილის შეეძინათ ცხრა შვილი ესენია: ანა (1393 – 1417), ბიზანტიის იმპერატორის იოანე VIII-ის ცოლი. იური ვასილის ძე (30 მარტი 1395 – 30 ნოემბერი 1400) ივანე ვასილის ძე (15 იანვარი 1396 – 20 ივლისი 1417), პრონსკის მთავრის ივან ვასილის ძის შვილის ქმარი. ანასტასია ვასილის ასული (გარდაიცვალა. 1470), კიევის მთავრის ვლადიმერ ალექსანდრეს ძის ცოლი. დანიელი ვასილის ძე (6 დეკემბერი 1400 – მაისი 1402). ვასილისა ვასილის ასული. პირველი ქმარი სუზდალის მთავარი ალექსანდრე ივანეს ძე. სიმონ ვასილის ძე (13 იანვარი – 7 აპრილი 1405) მარია ვასილის ასული. იური პეტროვიჩის ცოლი. ვასილი II (10 მარტი 1415 – 27 მარტი 1462) ენციკლოპედია „ბრიტანიკა“
სათოვლის ქედი

სათოვლის ქედი — ქედი საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის მუნიციპალიტეტში. წარმოადგენს თრიალეთის ქედის განშტოებას — საწკეპლის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთის გაგრძელება. იწყება მთა დიდგორიდან და მთავრდება ქალაქ მცხეთის მიდამოებში. აგებულია შუაეოცენური ანდეზიტური ტუფ-ბრექჩიებით, ტუფ-ქვიშაქვებით, ქვიშაქვებით, ოლიგოცენური თაბაშირის შემცველი თიხებითა და ქვიშაქვებით. კალთები ციცაბოა. შემოსილია ტყითა და მეორადი მდელოებით. ნემანიშვილი ს., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 659.
დავათის სტელა

დავათის სტელა — ქართული საკულტო-მემორიალური ძეგლი. აღმოჩენილია დუშეთის მუნიციპალიტეტში სოფელ დავათში ჟინვალის არქეოლოგიური ექსპედიციის მზვერავთა რაზმის მიერ 1980 წელს, მდინარე არაგვის მარცხენა შენაკადის, აბანოსხევის სათავესთან VIII–IX საუკუნეების ღვთისმშობლის ეკლესიის ინტერიერში. იგი სხვადასხვა ანალოგიური სტელების ნაწილებთან ერთად მშენებლებს შესამკობად ჩაუშენებიათ ნავების გამმიჯნავი ბურჯის კუთხეებში. ჟინვალის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ 1984 წელს სტელების ნაწილები ბურჯიდან გამოიღო. ამჟამად ინახება საქართველოს ეროვნული მუზეუმის სიმონ ჯანაშიას სახელობის საქართველოს მუზეუმში. ქართველი მეცნიერებისათვის განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ერთ-ერთი სტელათაგანი, რომლის ერთ ნაწილზე დატანილია შემდეგი ტიპის გამოსახულება: ორ მთავარანგელოზს, მიქაელსა და გაბრიელს, ხელთ უპყრიათ ეტრატი, რომელზეც ნაკაწრის სახით შესრულებულია ქართული ასომთავრული ანბანი. ესაა პირველი ანბანი, რომელმაც ჩვენამდე მოაღწია. მეცნიერთა აზრით დავათის სტელა შესრულებულია IV საუკუნეში, დაახლოებით 367 წელს. თუ დაუკვირდებით სურათს, შეამჩნევთ შემდეგ ასოებზე კ, ტ და ჭ-ზე ქარაგმას. რამინ რამიშვილის აზრით ეს სხვა არაფერია თუ არა შესაბამისი ციფრი 5000+300+20=5320. ქართული დამწერლობის დაარსებად ძვ. წ. 284 წელი მიიჩნევა, ე. ი. ბიბლიის მიხედვით ქვეყნის შექმნიდან ქრისტეს შობამდე კი 5604 წელი მოითვლება. დავათის სტელაზე მინიშნებული რიცხვი 5320 სხვა არაფერია თუ არა 5604-284=5320. ႠႡႢႣႤႥႦ ჁႧႨႩႪႫ ႬჂႭႮႯ ႰႱႲჃႴႵႶ ႷႸႹႺႻႼ ႽႾჄႿჀ Ⴥ დავათის სტელა დავათის სტელა აბრამიშვილი გ., ალექსიძე ზ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 258-259. Abramishvili, G & Aleksidze, Z. (1990), "A national motif in the iconographic programme depicted on the Davati Stela". Le Muséon რ. რამიშვილი, აღმოჩენა სოფელ დავათში. ”მნათობი”, 1986, #8 „სტელები სოფელი დავათიდან“, // ჟურ. ძეგლის მეგობარი, №. 68 თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1984 წელი. — გვ. 43-48 გ. ნარსიძე, აღმოჩენა სოფელ დავათში. ”მნათობი”, 1987, #4 გ. ნარსიძე, აღმოჩენა სოფელ დავათში. ”მნათობი”, 1987, #8 კ. მაჩაბელი, სტელები საქართველოში. 1999 გ. ჯავახიშვილი, ადრეფეოდალური ხანის ქართული სტელები, 1998 რ. პატარიძე, დავათის ქვა-ჯვრის ქართული ანბანი, „მნათობი“, 1987, #2 ანბანი დავათის სტელაზე[მკვდარი ბმული]
მაქსიმო ხერესი

მაქსიმო ხერეს ტელერია (ესპ. Máximo Jerez Tellería, დ. 6 ივნისი, 1818, ლეონი — გ. 11 აგვისტო, 1881) — ნიკარაგუელი პოლიტიკოსი, იურისტი და სამხედრო ლიდერი მე-19 საუკუნის ნიკარაგუაში. ნიკარაგუის მე-7 პრეზიდენტი ტომას მარტინესთან ერთად. მაქსიმო ხერესს მიიჩნევენ უდიდეს ლიბერალ მოაზროვნედ ნიკარაგუის ისტორიაში. ხერესი იყო ცენტრალური ამერიკის გაერთიანების მომხრე. ფრანსისკო კასტელონთან ერთად მომხრე იყო ამერიკელი ავანტურისტის უილიამ უოლკერის ნიკარაგუაში ჩამოყვანისა. 1855 წლის 31 ოქტომბერს იგი, უოლკერის დროებით მთავრობაში, რომელსაც უძღვებოდა პატრისიო რივასი, დაინიშნა ნიკარაგუის საგარეო საქმეთა მინისტრად. 1856 წელს იგი წარუმატებლად მონაწილეობდა ნიკარგაუის საპრეზიდენტო არჩევნებში. უოლკერის ინიციატივით პრეზიდენტმა რივასმა 1856 წლის 10 მარტს დანიშნა არჩევნები, თუმცა იმავე წლის 14 მარტს გააუქმა დეკრეტი, რის გამოც ხერესს ურთიერთობა გაუფუჭდა უოლკერთან. 1857 წლის 23 იანვარს ხერესმა კონსერვატორ ტომას მარტინესთან ერთად შექმნა სამთავრობო ხუნტა უილიამ უოლკერის წინააღმდეგ. უოლკერის დამარცხების შემდეგ მათი ხუნტა ხელისუფლებაში მოექცა და თავი გამოიცხადეს ნიკარაგუის რიგით მეშვიდე პრეზიდენტებად. 1858 წელს ხერესი იყო ნიკარაგუის ელჩი კოსტა-რიკაში. აღნიშნულ თანამდებობაზე ყოფნის დროს მან ხელი მოაწერა ჩანე-შარის შეთანხმებას, რომლის ძალითაც ორ სახელმწიოფს უნდა დაეცვა საზიარო საზღვარი. 1876 წელს სალვადორში მყოფმა ხერესმა მოაწყო ექსპედიცია, რომელიც მიზნად ისახავდა პედრო ხოაკინ ჩამოროს ჩამოგდებას. თუმცა ეს ექსპედიცია წარუმატებელი აღმოჩნდა. მაქსიმო ხერესის სახელის უკვდავსაყოფად ქალაქ ლეონში დგას მისი მონუმენტი. Gámez, José Dolores. El León del Istmo (ესპანურად).  General Máximo Jerez Tallería. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 4 მარტი, 2016.
კიევის ტრამვაი

კიევის ტრამვაი (უკრ. Київський трамвай) — კიევის ტრამვაის მმართველობა, გაიხსნა 1892 წლის 1 ივნისს (ძველი სტილით) და პირველი ელექტროტრამვაი იყო რუსეთის იმპერიაში, ხოლო მესამე ბერლინის შტრასენბანისა და ბუდაპეშტის ტრამვაის შემდეგ. კიევის ტრამვაის 2009 წლისთვის 3 დეპო აქვს და 140 კმ სიგრძის ლიანდაგი, მათ შორის 14 კმ სიგრძის ორი მსუბუქი ტრამვაის ხაზი, რომელიც 1978 წელს გაიხსნა. Tatra T3SU 175 Tatra T3SUCS 107 Tatra T6B5SU 82 KT3UA 14 Tatra T3 10 PESA 71-414К 10 К1 9 К1М 8 T3UA-3 «Каштан» 6 Tatra T3R.P 6 К1М8 4 Electron T5B64 3 Татра-Юг Т6Б5 2 Богдан TR843 1 71-154М-К 1 K3R-NNP «Каштан» 1 Tatra T3SU [ორკარიანი] 1 (2016 დეკ. მდგომარეობით) Стефан Машкевич. Александровский спуск, далее везде. // საიტი «Памяти киевских трамваев». Трамвай на улицах Киева / Дмитрий Ермак — Киев: Скай Хорс, 2011 В. К. Дьяконов, М. А. Ольшанский, В. Ф. Веклич и др. Первый в России. Киевскому трамваю 75 лет — К.:Будівельник, 1967—144 с, илл. В. Ф. Веклич, Л. В. Збарский Проблемы и перспективы развития трамвайного транспорта в Украинской ССР — К.:Общество «Знание» УССР, 1980 В. Ф. Веклич Новые технические решения на городском электрическом транспорте — К.:Будівельник, 1975 — 64 с, илл. Электротранспорт Украины: Энциклопедический путеводитель / Сергей Тархов, Кость Козлов, Ааре Оландер. — Киев: Сидоренко В. Б., 2010. — 912 с.: ил., схемы. — ISBN 978-966-2321-11-1. (უკრ.) С. В. Машкевич. «Трамвайные копейки» (2004) Статья «Как в Киеве появилась первая в СССР линия скоростного трамвая. Исторические фото». На сайте «www.autoconsulting.ua». დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-12-25. ციტირების თარიღი: 2015-12-25. Статья Наталина Сидоренко 45 лет назад в Киеве начали строить первую в СССР линию скоростного трамвая на сайте газеты «Факты и коментарии». დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-01-13. ციტირების თარიღი: 2016-01-11. Комитет «Киевляне — за общественный транспорт» დაარქივებული 2008-01-07 საიტზე Wayback Machine. Вокруг Света, «Когда появились трамваи?» Киев объявил тендер на закупку трамвайных вагонов (Из газеты Сегодня) Трамвайные копейки (რუსული) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კიევის ტრამვაი ვებ-გვერდი კიევის ტრამვაისა და მისი ისტორიის შესახებ (რუსულად და ინგლისურად)
მერაბ ელიოზიშვილი

მერაბ ელიოზიშვილი (დ. 18 დეკემბერი, 1934, ცხინვალი, — გ. 4 იანვარი, 2012, თბილისი) — ქართველი მწერალი, სცენარისტი, მსახიობი. დაიბადა 1934 წლის 18 დეკემბერს ქალაქ ცხინვალში, 1952 წელს დაამთავრა ქ. ცხინვალის საშუალო სკოლა და სწავლა განაგრძო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტზე. ცხინვალში მიღებული არასრული მუსიკალური განათლება უნივერსიტეტის სიმფონიურ ორკესტრში გამოიყენა, უკრავდა ვიოლინოზე. 1958 წლის ჟურნალ „ცისკრის“ მე-12 ნომერში გამოქვეყნდა პირველი სამი მოთხრობა და მას შემდეგ ამ ჟურნალისათვის არ უღალატია. დაწერილი აქვს ორი პატარა წიგნი, მათგან ერთი რუსულ ენაზეც გამოიცა. არის ორი სრულმეტრაჟიანი მხატვრული ფილმის სცენარის ავტორი — ერთი მათგანია „თეთრი ქარავანი“, ხოლო მეორე — „დიდი მწვანე ველი“. მისი პირველი მოთხრობა „ბებერი მეზურნეები“ (1958) პიესადაც გადააკეთა, რომელმაც ყველაზე დიდი აღიარება მოუტანა. 1971–1972 იყო კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ სცენარისტთა შემოქმედებითი გაერთიანების წევრი. 1995 წელს დიაკვნად ეკურთხა ელიოზის სახელით. გარდაიცვალა 2012 წელს. დაკრძალულია ქართველ მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. 1961:„მოლოდინი“ 1964:„დიდედები და შვილიშვილები“ 1968:„ბებერი მეზურნეები“ 1968:„სინოს წითელი ხარები“ 1974:„ძმანო კახელნო“ 1987:„კურდღლის სიმღერა“ 1987:„ჰო თუ არა“ 1991:„წრებრუნვა“ 1992:„მოგზაურობა და ხიფათი“ „აღემართენით“ „მერცხლები“ „სარკე“ „დათვები“ „ბერიკონი“ „არაფერი“ „ყველასგან ყველაფრისთვის“ 1963: „თეთრი ქარავანი“ 1967: „დიდი მწვანე ველი“ 1969: „დიდედები და შვილიშვილები“ 1973: „ბებერი მეზურნეები“ 1977: „დაბრუნება“ 1963: „თეთრი ქარავანი“ (ბალთა) რეჟისორები ელდარ შენგელაია, თამაზ მელიავა 1973: „გაგიმარჯოს, მეზობელო! (ზღვარი)“ რეჟ. თამაზ გომელაური 1973: „შერეკილები“ (ტრიფონი) რეჟ. ელდარ შენგელაია 1976: „ქვიშანი დარჩებიან“ (კოლმეურნეობის თავმჯდომარე) რეჟ. გიორგი შენგელაია 1977: „დაბრუნება“ რეჟ. რამაზ შარაბიძე ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 647. მერაბ ელიოზიშვილი დაარქივებული 2012-03-10 საიტზე Wayback Machine. — ეროვნული ფილმოგრაფია
ბებერი მეზურნეები (მრავალმნიშვნელოვანი)

ბებერი მეზურნეები შეიძლება აღნიშნავდეს: ბებერი მეზურნეები — ვალერიან კვაჭაძის ფილმი ბებერი მეზურნეები — მერაბ ელიოზიშვილის ნოველა
კართაგენი

კართაგენი (ლათ. Carthago; ბერძნ. Καρχηδων = Karchē'dōn) — ანტიკური ქალაქი-სახელმწიფო ხმელთაშუაზღვისპირეთში, ჩრდილოეთ აფრიკის ტერიტორიაზე. წარმოიშვა ტვიროსელ ფინიკიელთა სავაჭრო კოლონიის ადგილას (ამჟამინდელი ტუნისის ყურე) დაახლოებით ძვ. წ. IX საუკუნის ბოლოს ხელსაყრელმა გეოგრაფიულმა მდებარეობამ, სავაჭრო კოლონიათა ფართო ქსელმა განამტკიცა კართაგენის ბატონობა დასავლეთ ხმელთაშუაზღვისპირეთის სავაჭრო გზებზე. გიორგიაძე გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 403-404.
The Singles '82–88'

The Singles '82–88' — ბრიტანული ნეო-პროგრესული როკ-ჯგუფ Marillion-ის სინგლების კრებული, გამოცემული 2000 წელს. მასში ცალკე დისკის სახით შეტანილია კოლექტივის ყველა ოფიციალური სინგლი, გამოცემული 1982-1988 წლებში. Market Square Heroes Three Boats Down from the Candy Grendel He Knows You Know (7" ვერსია) Charting the Single He Knows You Know (12" ვერსია) Garden Party Margaret (საკონცერტო) Charting the Single (საკონცერტო) Margaret (საკონცერტო) Punch and Judy (7" ვერსია) Market Square Heroes (ახლებურად ჩაწერილი) Three Boats Down from the Candy (ახლებურად ჩაწერილი) Market Square Heroes (ახლებურად ჩაწერილი) Assassing (7" ვერსია) Cinderella Search (7" ვერსია) Assassing Cinderella Search Kayleigh (სინგლის ვერსია) Lady Nina (სინგლის ვერსია) Kayleigh (ალტერნატიული ვერსია) Kayleigh (ვრცელი ვერსია) Lady Nina (ვრცელი ვერსია) Lavender Freaks Lavender Blue Heart of Lothian (შემოკლებული) Chelsea Monday (საკონცერტო) Heart of Lothian Incommunicado (სინგლის ვერსია) Going Under Incommunicado Incommunicado (ალტერნატიული ვერსია) Sugar Mice Tux On Sugar Mice (რადიოს ვერსია) Sugar Mice (ვრცელი ვერსია) Warm Wet Circles (7" რემიქსი) White Russian (საკონცერტო) Incommunicado (საკონცერტო) Freaks (საკონცერტო) Kayleigh (საკონცერტო) Childhoods End? (საკონცერტო) White Feather (საკონცერტო) ინფორმაცია საიტზე marillion.com დაარქივებული 2009-11-24 საიტზე Wayback Machine.
რუსლანი და ლუდმილა

„რუსლანი და ლუდმილა“ (რუს. «Руслан и Людмила») — ალექსანდრე პუშკინის პირველი პოემა, რომელიც დაწერილია რუსული ფოლკლორის ზღაპრული მოტივებით. ავტორმა იგი 1818-1820, ლიზეუმიდან გამოსვლისას დაწერა. ამ პოემაზე დაყრდნობით გლინკამ თავისი ერთ-ერთი ყევლაზე ცნობილი ოპერა დაწერა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: რუსლანი და ლუდმილა ოპერის უვერტიურა YouTube-ზე, ლესტერშირის სკოლის სიმფონიური ორკესტრი მოკლე შინაარსი დაარქივებული 2012-03-06 საიტზე Wayback Machine. Belcanto.Ru. ოპერის შექმნის ისტორია სრული ლიბრეტო
The Best of Marillion

The Best of Marillion — ბრიტანული ნეო-პროგრესული როკ-ჯგუფ Marillion-ის სიმღერების კომპილაციური ალბომი, გამოცემული 2003 წელს. მასში შეტანილია როგორც ჯგუფში სტივ ჰოგართის წევრობის, ასევე ფიშის პერიოდების ცნობილი კომპოზიციები. ალბომი მხოლოდ ევროპაში გამოიცა. Garden Party (შემოკლებული ვერსია) - 4:34 Assassing (7" ვერსია) - 3:38 Kayleigh (სინგლის ვერსია) - 3:36 Lavender - 3:43 Heart Of Lothian - 3:37 Incommunicado* - 3:58 Sugar Mice (რადიოს ვერსია) - 5:01 Warm Wet Circles - 4:24 Hooks In You - 2:56 Easter (7" ვერსია) - 4:31 Cover My Eyes* (Pain & Heaven) - 3:54 No One Can* - 4:42 Dry Land (7" ვერსია) - 4:04 Sympathy* - 3:27 Alone Again In The Lap Of Luxury (რადიოს ვერსია) - 4:28 Beautiful (რადიოს ვერსია) - 4:24 Man Of A Thousand Faces - 3:36 Between You and Me (მარკ კელის რემიქსი) - 4:13 ნიშნით აღნიშნული სიმღერები წარმოდგენილია ალბომების ვერსიების სახით. ყველა დანარჩენი სიმღერა აღებულია სინგლებიდან. ფიში - ვოკალი (1-8) სტივ ჰოგართი – ვოკალი (9-18) სტივ როზერი - გიტარები მარკ კელი - კლავიშებიანი საკრავები პიტ ტრევავასი - ბასი მიკ პოინტერი - დასარტყმელი საკრავები (1) იენ მოსლი - დასარტყმელი საკრავები (2-18) ↑ allmusic ((( The Best of Marillion > Overview ))). allmusic.com. ციტირების თარიღი: 2010-01-05. ↑ www.marillion.com/music/albums/bestof2003.htm. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-10-17. ციტირების თარიღი: 2012-05-31.
Less Is More

Less Is More (ქართ. ნაკლები მეტია) — ბრიტანული ნეო-პროგრესული როკ-ჯგუფ Marillion-ის აკუსტიკური ალბომი, რომელიც გამოიცა 2009 წლის 2 ოქტომბერს. მასში შეტანილია ჯგუფის ცნობილი სიმღერები, სპეციალურად ჩაწერილი აკუსტიკური სახით. ალბომზე წარმოდგენილია სიმღერები სტივ ჰოგართის ჯგუფში მოსვლის დღიდან მოყოლებული. ასევე დისკი შეიცავს ერთ ახალ სიმღერა, „It's Not Your Fault“. დისკის გამოცემას მოჰყვა მასშტაბური საკონცერტო ტურნე ევროპის ერთი ნაწილის მასშტაბით. ჟურნალმა Guitarist დისკს მისცა შეფასება 4/5 და აღწერა ის, როგორც ინტიმური მუსიკალური მოვლენა. ინფორმაცია ალბომის შესახებ დაარქივებული 2010-03-17 საიტზე Wayback Machine. Marillion - Less Is More at Discogs. www.discogs.com. ციტირების თარიღი: 2010-01-05. სტივ ჰოგართი – ვოკალი სტივ როზერი – გიტარები მარკ კელი – კლავიშებიანი საკრავები პიტ ტრევავასი – ბას გიტარა იენ მოსლი – დასარტყმელი საკრავები ↑ Guitarist, Issue 323, December 2009, p.199 ↑ allmusic ((( Less Is More > Overview ))). allmusic.com. ციტირების თარიღი: 2010-01-05. ↑ Classic Rock, January 2010.
ღირსმოწამე ევდოკია

ღირსმოწამე ევდოკია — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 1 მარტი, ახალი სტილით - 14 მარტი. იგი სამარიტელი იყო, ფინიკიის ლიბანის ქალაქ ილიოპოლისიდან. წარმათულმა ავხორცობამ იგი კეთილ გზას გადააცდინა და დიდხანს ცხოვრობდა ცოდვებში. ერთხელ ევდოკიამ მოისმინა წმიდა წერილის სიტყვები, რომლებიც ადამიანებს მართალთათვის გამზადებულ მარადიულ ნეტარებასა და ცოდვილთა სამსჯავროს შეახსენებს. ქალის გულს ღვთის მადლი მიეხალა და იგრძნო, რომ ცოდვები მძიმე ტვირთად აწვა მის სულს. კათაკმევლად დადგინებისა და გამოცდის შემდეგ ილიოპოლისის ეპისკოპოსმა თეოდოტიმ ევდოკია მონათლა. ახალნათელღებულმა მთელი ქონება ღარიბებს დაურიგა, თვითონ კი მონასტერს მიაშურა და მკაცრ მოღვაწეობას შეუდგა. ერთხელ, როდესაც ღირსი დედა უკვე მონასტრის წინამძღვარი იყო, ახალგაზრდა წარმართი, ფილოსტრატე, ბერის შესამოსელით შეიპარა მონასტერში და შეეცადა იგი ილიოპოლისში გაეტყუებინა ძველი ცხოვრებისაკენ მისაბრუნებლად. „ღმერთმან შურისგებისამან შეგრისხოს შენ!” _ მრისხანედ უპასუხა ევდოკიამ და მაცდური მკვდარი დაეცა მიწაზე. დედებს შეეშინდათ, რომ ღვთის სასჯელს მკვლელობად ჩაუთვლიდნენ მათ წინამძღვარს და უფალს შეევედრნენ, გამოეჩინა თავისი ძალა. მაშინ უფალი გამოეცხადა წმიდანს და უთხრა: „აღდეგინ, ევდოკია, მოიდრიკე მუხლი, ილოცე და აღსდგება მაცდუნებელი შენი”. ევდოკიას ლოცვით ფილისტრატე მკვდრეთით აღსდგა, ღირს დედას შენდობა სთხოვა, მოინათლა და მონათლული დაბრუნდა ილიოპოლისში. მალე ახალი განსაცდელი დაემუქრა წმიდანს. ილიოპოლისის მცხოვრებლებმა ქალაქის მთავარს ავრელიანეს მოახსენეს, ევდოკიამ თავისი სიმდიდრე მონასტერში გადამალაო. ავრელიანემ მეომართა რაზმი გაგზავნა არარსებული სიმდიდრის ამოსაღებად, მაგრამ, ღვთის წყალობით, მეომრებს ტყეში გზა დაებნათ. ავრელიანემ თავის განზრახვაზე ხელი არ აიღო: კვლავ გაგზავნა მონასტერში რაზმი, ამჯერად, თავისი ვაჟის წინამძღოლობით. ფილოსტრატეს ვაჟი პირველსავე დღეს მძიმედ დაშავდა და გარდაიცვალა. დამწუხრებულ ავრელიანეს ფილოსტრატემ ურჩია, ევდოკიასთვის ეთხოვა ლოცვა გარდაცვლილის სულის საოხად. და კიდევ ერთი სასწაული: ყოვლადსახიერმა უფალმა, ღირსი დედის ლოცვით, გააცოცხლა ჭაბუკი. სასწაულის მხილველმა ავრელიანემ და მისმა მხლებლებმა ირწმუნეს ქრისტე და მოინათლნენ. როდესაც ქრისტიანთა დევნა გაძლიერდა, ღირსი ევდოკია შეიპყრეს და საწამებლად მიჰგვარეს გამგებელ დიოგენს. ტყვექმნილი წმიდანის ლოცვით უფალმა მკვდრეთით აღადგინა მთავარსარდალ დიოდორეს მეუღლე თერმინა. ღვთის მადლში ხილულად დარწმუნებული დიოდორე და დიოგენი ოჯახებით მოინათლნენ. ღირსი ევდოკია რამდენიმე ხანი დიოდორეს სახლში ცხოვრობდა და ახალმოქცეულებს მოძღვრავდა, შემდეგ კი თავის მონასტერში დაბრუნდა და იქ მოღვაწეობდა 56 წლის განმავლობაში. დიოგენის გარდაცვალების შემდეგ გამგებელი გახდა ქრისტიანთა მკაცრი მდევნელი ბიკენტი. მან ბრძანა, სიკვდილით დაესაჯათ ქრისტიანობის უშიშარი აღმსარებელი. წმიდა ღირსმოწამე ევდოკიას თავი მოჰკვეთეს დაახლოებით 152 წლებში, 1 მარტს. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ. გვ. 223-224
ნესტორი და ტრივიმი

წმინდა მოწამენი ნესტორი და ტრივიმი - მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანები, მათი ხსენების დღე არის ძველი სტილით 1 მარტი, ახალი სტილით - 14 მარტი. წმინდანები მცირე აზიის პამფილიიდან იყვნენ. უსჯულო იმპერატორ დეციუსის მიერ ქრისტიანთა დევნის დროს (249-251) ისინი უშიშრად ქადაგებდნენ ქრისტეს სჯულს. აღმსარებლები შეიპყრეს, ხარის გამხმარი ძარღვებით სცემეს, ხეზე ჩამოკიდეს, სხეული დაუსერეს, მაგრამ სარწმუნოება ვერ გამოაცვლევინეს. ბოლოს ნესტორსა და ტრივიმს თავი მოჰკვეთეს. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ. გვ. 223-224
ღირსი აღაპი

ღირსი აღაპი - მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 1 მარტი, ახალი სტილით - 14 მარტი. ღირსი აღაპი ვატოპედის სავანეში მოღვაწე მდუმარე ბერის მორჩილი იყო. ის წმიდა ათონის ნაპირზე გადმოსულმა თურქებმა შეიპყრეს და მაგნეზიაში წაიყვანეს. 12 წელი იყო აღაპი ტყვეობაში, მაგრამ განთავისუფლების იმედი არ დაუკარგავს, მხურვალედ ევედრებოდა შემწეობას ღვთისმშობელს. ერთხელ ყოვლადწმიდა ქალწული გამოეცხადა მას, გაამხნევა და მოძღვართან დაბრუნება აღუთქვა. ბორკილებისაგან სასწაულებრივად განთავისუფლებულმა აღაპიმ ჩამოაღწია მოძღვრამდე, ამ უკანასკნელმა კი, მორჩილების გამოსაცდელად, უკან დაბრუნება უბრძანა სულიერ შვილს. ღირსი აღაპი უსიტყვოდ დაემორჩილა მოძღვარს, უკანვე დაბრუნდა და ყველაფერი მოუყვა თავის ბატონს, ასეთი საქციელითა და ზნეობით განცვიფრებულმა ბატონმა არა მარტო გაათავისუფლა აღაპი, არამედ თავის ორ ვაჟთან ერთად თვითონაც გაჰყვა მას წმიდა მთაზე, ბერად აღიკვეცა და სიცოცხლის დარჩენილი დღეები ღვთის სამსახურში გალია. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, გვ. 225, თბილისი, 2001 წ.
აკაკი ბაქრაძე (მრავალმნიშვნელოვანი)

აკაკი ბაქრაძე რამდენიმე პიროვნებას ჰქვია: აკაკი ბაქრაძე — ქართველი მეან-გინეკოლოგი აკაკი ბაქრაძე — ქართველი კრიტიკოსი აკაკი ბაქრაძე — ქართველი მსახიობი
თეოდოტე კვირინელი

თეოდოტე კვირინელი (გ. 326) — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 2 მარტი, ახალი სტილით - 15 მარტი. წმიდა მღვდელმოწამე თეოდოტე კვირინელი კვიპროსის ქალაქ კირიის ეპისკოპოსი, წარმოშობით გალატიიდან იყო. უსჯულო ლიცინიუსის დროს (307-324) იგი წარმართთა შორის უშიშრად ქადაგებდა ქრისტეს მოძღვრებას. კვიპროსის მთავარმა, საბინმა, ბრძანა, ეპისკოპოსი შეეპყროთ. ეს რომ წმიდანმა გაიგო, თვითონ გამოცხადდა მასთან და უთხრა: მთავრის ბრძანებით თეოდოტე უმოწყალოდ სცემეს, ხეზე მიაბეს, ბასრი დანებით დასერეს, შემდეგ კი საპყრობილეში ჩააგდეს. ხუთი დღის შემდეგ მოწამე ისევ მიჰგვარეს საბინს, რომელმაც კვლავ სარწმუნოების გამოცვლა მოითხოვა მისგან. თეოდოტეს ქრისტეს ქადაგება არ შეუწყვეტია. ჯალათებმა წმიდანი რკინის მესრებზე დააწვინეს და ცეცხლი შეუნთეს, შემდეგ ფეხებზე ლურსმნები გაურჭვეს და სიარული აიძულეს. წმიდა თეოდოტეს წამების მოწმენი, მისი მოთმინებითა და ღვთივსულიერი სიტყვებით აღფრთოვანებულნი, აღიარებდნენ ქრისტეს. როდესაც ეს საბინმა გაიგო, წამების შეწყვეტა ბრძანა, წმიდანი კი დაატუსაღა. მალე, წმინდა კონსტანტინე დიდის (ხს. 4 ივნისს) ბრძანებით, თავისუფლება მიენიჭა ყველა პყრობილ ქრისტიანს. სხვებთან ერთად განთავისუფლდა წმიდა თეოდოტეც. წმიდანი კირინში დაბრუნდა, სადაც ორი წელი იმსახურა ეპისკოპოსად, შემდეგ კი 326 წელს, მშვიდობით მიიცვალა. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ. გვ. 226
ევთალია ქალწული

წმინდა ევთალია ქალწული (გ. 257) - მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 2 მარტი, ახალი სტილით - 15 მარტი. წმინდანი დედასთან და ძმასთან ერთად ცხოვრობდა სიცილიის ქალაქ ლეონტინში. ევთალიას წარმართი დედა დიდხანს ავადმყოფობდა. ერთხელ მას ძილში წმიდა მოწამენი ალფიოსი, ფილადელფოსი და კვიპრიანე (ხს.23 მაისს) გამოეცხადდნენ და აუწყეს, რომ განიკურნებოდა, თუ ქრისტეს ირწმუნებდა. მართლაც შვილთან ერთად ნათლისღების შემდეგ ავადმყოფი განიკურნა. ევთალიას ძმა, წარმართი სირმინი, დისა და დედის მოქცევამ სასტიკად განარისხა. დედა გაექცა შვილის რისხვას, წმიდა ევთალიამ მის წინაშე მხნედ აღიარა ქრისტე და მოწამეობრივად აღესრულა. ის ჯერ სასტიკად სცემეს, შემდეგ კი თავი მოჰკვეთეს. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ. გვ. 226-227
ტროადი ჭაბუკი

ტროადი ჭაბუკი - მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 2 მარტი, ახალი სტილით - 15 მარტი. წმიდა მოწამე ტროადი ჭაბუკი იმპერატორ დეციუსის დროს (249-251) ეწამა ქრისტესთვის პონტოს ნეოკესარიაში. მისი წამება იწინასწარმეტყველა წმიდა გრიგოლ ნეოკესარიელმა (ხს. 30 ნოემბერს). „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ. გვ. 227
აღათონ მეგვიპტელი

აღათონ მეგვიპტელი (გ. 435) — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 2 მარტი, ახალი სტილით — 15 მარტი. წმინდანი მაკარი დიდის (ხს. 1 თებერვალს) თანამედროვე იყო. ის ეგვიპტის ერთ-ერთ უდაბნოში მოღვაწეობდა, თავს უდიდეს ცოდვილად თვლიდა და საოცარი მორჩილებით გამოირჩეოდა. ერთხელ ღირს აღათონთან მივიდნენ ბერები და ჰკითხეს: როდესაც ღირს აღათონს ჰკითხეს რომელი ღვაწლია უმჯობესი ცხონებისათვის – გარეგნული თუ შინაგანი, მან მიუგო: „ადამიანი ხეს ჰგავს. გარეგან, ხორციელ საქმიანობას გამოაქვს ფოთლები, სულიერს _ ნაყოფი. წმიდა წერილი გვასწავლის: „ყოველმან ხემან, რომელმან არა გამოიღოს ნაყოფი კეთილი, მოეკუეთოს და ცეცხლსა დაედუას” . აქედან ცხადია, რომ უპირველესია ნაყოფი, სულიერი ღვაწლი, მაგრამ ხეს ამ ნაყოფის დასაცავად ფოთლებიც სჭირდება”. ღირსი აღათონი გარდაიცვალა 435 წელს. უკანასკნელი 3 დღის განმავლობაში მდუმარე და ჩაფიქრებული იჯდა, თითქოს რაღაცას უთვალთვალებსო. ბერებს უთხრა, საკუთარ თავს ვხედავო უფლის სამსჯავროზე. - ამის თქმისთანავე წმიდანი აღესრულა. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ. გვ. 227 ღირსი აღათონ მეგვიპტელი ↑ მათეს სახარება 3, 10
440 იტალიელი მოწამე

წმინდა 440 იტალიელი მოწამე (გ. 579) — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანები, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 2 მარტი, ახალი სტილით — 15 მარტი. იტალიელი წმინდანები ლანგობარდებმა (გერმანელთა ტომი) დახოცეს იმის გამო, რომ მათ თაყვანი არ სცეს კერპებს. წამებულთაგან მხოლოდ პრესვიტერ სანკტულის და გოსპიცი განდეგილის სახელებია ცნობილი. „წმინდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ. გვ. 228