laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ნიგოზა

ნიგოზა — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში, კოდისწყაროს თემში. მდებარეობს კვერნაქების ჩრდილოეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 900 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 18 კილომეტრით. XIX საუკუნის შუა ხანებში ქსნის ხეობის სოფელ კუცხოვეთიდან ჩამოსული ოჯახები ქვემო ჭალელ თავად ამილახვარს ისინი დღევანდელი სოფლის ადგილას მიუყვანია, ხალხს ოქრო მიუციათ და სოფელი დაუარსებიათ. „ნიგოზით გემრიელი მიწააო“ — გადმოცემით ასე უთქვამს ამილახვარს ახალმოსახლეებისათვის და ამ ფაქტს უკავშირებენ სოფლის სახელის წარმოშობას. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 123 ადამიანი. ნიგოზის მეორე სამაროვანი ნიგოზის ნამოსახლარი ნიგოზის ნასოფლარი ნიგოზის პირველი სამაროვანი ნიგოზის სამაროვანი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 412. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ „სოფელი ნიგოზა“. qartli.ge. 2020-11-20. ციტირების თარიღი: 22 ნოემბერი, 2020. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate=-ში (დახმარება) ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ნოსტე

ნოსტე — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში, ახალციხის თემში. მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 920 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 21 კილომეტრით. მეტეხიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგურიდან) 13 კმ. სოფლის მახლობლად ძველი ნასახლარია — გიორგი სააკაძის ყოფილი ციხე-დარბაზი, ხოლო სოფლის სამხრეთ-დასავლეთით ორი ეკლესიაა სამება და ღვთისმშობელი. ნოსტე სააკაძეთა საგვარეულოს ეკუთვნოდა. სააკაძეების გვარის ძირითადი შტო (სამეფო აზნაურები) ატენის ხეობის ზემო ნაწილში ტანასწყლის ხეობასა და რაზმითის მთის მიდამოებში სახლობდა. აქ იყო მათი ძველი სამკვიდრო სოფლები ფელი და კიკნათბერი. XV საუკუნიდან სააკაძეებმა დაიწყეს თავისი მამულების გაფართოება თეძმის ხეობაში, რაშიც დიდი წვლილი შეიტანა გიორგის მამამ სიაუშმა და ბიძებმა. ეს საქმე წარმატებით დაასრულა მოურავმა (1609 წლიდან) გიორგი სააკაძემ (დაახლოებით 1580-1629 წწ.). მან თავისი საგვარეულოს პოლიტიკური რეზიდენცია ფელიდან ნოსტეში გადმოიტანა. ნოსტე სამიმოსვლო გზებით იყო დაკავშირებული ქართლის სხვა რაიონებთან და ახლოს იყო მეფეთა ერთ-ერთ საზაფხულო რეზიდენციასთან — ცხირეთთან. 1611 წელს ნოსტეში გამართულ ნადიმზე ნახა პირველად მეფე ლუარსაბ II-მ გიორგი სააკაძის და. თავადების წინააღმდეგობის მიუხედავად ლუარსაბ მეფემ იქორწინა გიორგის დაზე. 1612 წელს გიორგი სააკაძის აღზევების გამო განაწყენებულმა დიდგვაროვანმა თავადებმა ნოსტე დაარბიეს. მოურავი სპარსეთში გაიქცა. მხოლოდ სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ შესძლო მან რეზიდენციის აღდგენა (1620-1625 წწ.). 1626 წელს ნოსტე კვლავ დაარბიეს თავადებმა და სააკაძისეული მამულები მიიტაცეს. XVII საუკუნის 30-იან წლებში როსტომ მეფემ სააკაძის ცოლ-შვილს მამულები დაუბრუნა. ბატონყმობის გაუქმებამდე მებატონეთაგან შევიწროებულ ნოსტეს გლეხებს არაერთხელ მოუწყვიათ შეიარაღებული გამოსვლები. 1858 წელს მებატონე თარხნიშვილების გლეხებმა უარი განაცხადეს გადასახადებზე. მოხდა შეიარაღებული შეტაკება. გლეხებთან მოსალაპარაკებლად მთავრობამ იასაული გაგზავნა. აღელვებული გლეხები მას სიკვდილით დაემუქრნენ. ხელისუფლებამ მოთავენი დააპატიმრა. ზოგი მათგანი გადაასახლეს. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 254 ადამიანი. ნოსტეს ნათლისმცემლის ეკლესია მუხაურის წმინდა გიორგის ეკლესია ოძისის წმინდა გიორგის ეკლესია ნოსტეს წმინდა სტეფანეს ეკლესია გველდესი კორუმტყე მუხაურის ნასოფლარი მღებრისუბანი ოძისი (ნასოფლარი) სააკაძეთა ნასახლარი წითლობი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 481. აფრასიძე გ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 180. ჩიმაკაძე თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 180. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ Ethnic composition of Georgia 2014 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
პანტიანი (კასპის მუნიციპალიტეტი)

პანტიანი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში, ქვემო ჭალის თემში. მდებარეობს მდინარე ლეხურის ხეობაში. ზღვის დონიდან 800 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 16 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 66 ადამიანი. პანტიანის წმინდა გიორგის ეკლესია პანტიანის ჯვარპატიოსნის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 665-666. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ Ethnic composition of Georgia 2014 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
მოძვი

მოძვი — სოფელი საჩხერის მუნიციპალიტეტში (ჯალაურთის თემი), მდებარეობს ჭიათურის პლატოზე, მდინარე ფრონის (ყვირილის აუზი) ნაპირას. ზღვის დონიდან 800 მეტრი, საჩხერიდან 15 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 738 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 154. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
მოხვა

მოხვა — სოფელი საჩხერის მუნიციპალიტეტში (ცხომარეთის თემი). მდებარეობს რაჭის ქედის სამხრეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 820 მეტრი, საჩხერიდან 15 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 271 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 158. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ნიგვზარა

ნიგვზარა — სოფელი საჩხერის მუნიციპალიტეტში (კორბოულის თემი), მდებარეობს იმერეთის მაღლობზე. ზღვის დონიდან 940 მეტრი, საჩხერიდან 21 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 592 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 412. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
სავანის წმინდა გიორგის ეკლესია

სავანის წმინდა გიორგის ეკლესია — ერთნავიანი ეკლესია იმერეთის მხარის საჩხერის მუნიციპალიტეტის სოფელ სავანეში. სამხრეთის შესასვლელის წარწერაში აღნიშნულია ძეგლის აგების ზუსტი თარიღი − 1046 წელი, მოხსენიებულია ადგილობრივი ფეოდალი − ერისთავთერისთავი გიორგი გულზვიადის ძე, ხოლო დასავლეთის შესასვლელის წარწერაში ნათქვამია, რომ ეკლესია აუგია ხუროთმოძღვარ ჰარაბას. გეგმით მარტივ შენობას სამხრეთით მთელ სიგრძეზე გასდევს სტოა − კარიბჭე, რომელიც სხვა ოსტატის აშენებული უნდა იყოს ცოტა მოგვიანებით. ეკლესიის პროპორციები ჰარმონიული და დახვეწილია. უხვი და მოტივებით მდიდარი მორთულობა ორგანულადაა შეხამებული შენობის ხუროთმოძღვრულ ფორმებთან. ეკლესიაში არის XI საუკუნის მდიდრულად მოჩუქურთმებული თაბაშირის კანკელი, რომელიც ძლიერაა დამახინჯებული XIX საუკუნეში ძეგლის შეკეთების დროს. სამრეკლო XIX საუკუნის II ნახევარს მიეკუთვნება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 637. ↑ საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის მინისტრის ბრძანება № 03/44 , 2013 წლის 12 მარტი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ
საკოხია

საკოხია — სოფელი საჩხერის მუნიციპალიტეტში (ჭალის თემი), მდებარეობს იმერეთის მაღლობზე, მდინარე ყვირილის მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 640 მეტრი, საჩხერიდან 12 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 25 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 682. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ურბანული ეკონომიკა

ურბანული ეკონომიკა ზოგადად ურბანული რეგიონების ეკონომიკის შესწავლაა. ამგვარად, ის მოიცავს ეკონომიკის ხელსაწყოების გამოყენებას ისეთი ურბანული საკითხების ანალიზისთვის, როგორიცაა კრიმინალი, განათლება, საზოგადოებრივი ტრანზიტი, საბინაო საკითხი და ადგილობრივი მთავრობის ფინანსები. უფრო ვიწრო თვალსაზრისით, ეს არის მიკროეკონომიკის განშტოება, რომელიც ურბანულ სივრცულ სტრუქტურასა და ოჯახური მეურნეობებისა და ფირმების მდებარეობას შეისწავლის. ურბანული ეკონომიკური ანალიზი უმეტესწილად ეყრდნობა ურბანული სივრცული სტრუქტურის კერძო მოდელს, ე.წ. მონოცენტრისტული ქალაქის მოდელს, რომელიც 1960-იან წლებში უილიამ ალონზომ, რიჩარდ მუთმა და ედვინ მილსმა ჩამოაყალიბეს. მაშინ, როდესაც ნეოკლასიკური ეკონომიკის ყველა დანარჩენი ფორმა არ ითვალისწინებს ინდივიდთა და ორგანიზაციათა გეოსივრცულ ურთიერთობებს, ურბანული ეკონომიკის ფოკუსი სწორედ ამ სივრცულ ურთიერთობებზეა, ქალაქების ფორმაციის, ფუნქციონირებისა და განვითარების ეკონომიკური წამახალისებელი ფაქტორების შესასწავლად. 1964 წელს მოდელის ფორმულირების შემდეგ, უილიამ ალონზოს დისკოს ფორმის ცენტრალური ბიზნეს უბნისა (Central Business District - CBD) და მას გარშემორტყმული საცხოვრებელი რეგიონის მონოცენტისტული ქალაქის მოდელი ურბანული ეკონომიკური ანალიზის ამოსავალი წერტილის როლს ასრულებდა. მონოცენტრულობა დროთა განმავლობაში შესუსტდა ტექნოლოგიური ცვლილებების გამო, განსაკუთრებით უფრო სწრაფი და იაფი ტრანსპორტირების (რამაც შესაძლებელი გახადა ცენტრალური ბიზნეს უბნებიდან გაცილებით შორ რეგიონებში დასახლება) და კომუნიკაციების (რამაც დამხმარე ოპერაციების ცენტრალური ბიზნეს უბნებიდან გადატანა გახადა შესაძლებელი) გამო. ამასთან ბოლოდროინდელ კვლევებში ჩნდება პოლიცენტრულობის იდეა, რაც აღწერილია ჟოელ გაროს ნაშრომში "Edge City". პოლიცენტრული ექსპანსიის მიზეზთა შორის არის შედარებით დაბალი მიწის იჯარა და აგლომერაციის ეკონომიკით გამოწვეული მზარდი ამონაგები.
ანტინოე

ანტინოე (Ἀντίνοος, ლათინიზებული ფორმაა Antinous ან Antinoos; დ. 27 ნოემბერი, 110-115 წლებს შორის — გ. 30 ოქტომბერი, 130, ნილოსში ბესასთან) — რომის იმპერატორ ადრიანეს ანტურაჟის წევრი, მისი საყვარელი. სიკვდილის შემდეგ (დაიხრჩო ნილოსში) ღმერთად შერაცხეს. ადრიანემ მას ტაძრები აუგო და ქალაქი ანტინოოპოლისი დააარსა მის პატივსაცემად, იმ ადგილთან, სადაც ის დაიღუპა. მისი აკლდამა მონიშნული იყო ობელისკით, რომელიც ამჟამად რომში, პორტა მაჯიორესთან დგას. დღემდე შემონახულია მრავალი ქანდაკება, სამკაული და მონეტა, რომელზეც ანტინოეა გამოსახული, როგორც ახალგაზრდობის სილამაზის ეტალონი. გლიპტოთეკა პინაკოთეკა ბარბერინის ფავნი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: Antinous The Temple of Antinous, Ecclesia Antinoi Antinous Homepage - various facets of the Antinous topic Cassius Dio's Roman History, epitome of Book 69 Sculpture of Antinous at the *Lady lever Art Gallery Virtual Museum: Portraits of Antinous ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 490.
პატარა ატენი

პატარა ატენი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში ატენის თემის ცენტრი (სოფლები: ბნავისი, გარდატენი, დეგეულა, დიდი ატენი, დრე, ზემო ქსოვრისი, იკვნევი, ოლოზი, ღვარები, ღვედრეთი, წედისი, ჭეჭელაანთუბანი, ხანდისი, ჯებირი), მდებარეობს მდინარე ტანის (მტკვრის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირებზე. ზღვის დონიდან 710 მეტრი, გორიდან 6 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 861 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 707. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
პატარა გარეჯვარი

პატარა გარეჯვარი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (კარალეთის თემი). მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე, მდინარე აძურის (მეჯუდის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 660 მეტრი, გორიდან 12 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 1483 ადამიანი. პატარა გარეჯვრის წმინდა გიორგის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 707. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
პატარა გორიჯვარი

პატარა გორიჯვარი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (სკრის თემი), მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 680 მეტრი, გორიდან 4 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 47 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 708. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
პატარა მეჯვრისხევი

პატარა მეჯვრისხევი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (მეჯვრისხევის თემი). მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე, მდინარე მეჯუდის ნაპირას. ზღვის დონიდან 800 მეტრი, გორიდან 20 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 386 ადამიანი. პატარა მეჯვრისხევის ღვთისმშობლის ეკლესია პატარა მეჯვრისხევის წმინდა გიორგის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 708. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ გორის რაიონი და ქალაქი გორი: სტატისტიკური კრებული, გვ. 38, სახელმწიფო სტატისტიკის გორის რაიონული განყოფილება, გორი, 1988. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II ↑ მათ შორის სახეზე მყოფი 1169
პატარა წერეთი

პატარა წერეთი — ნასოფლარი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (მღებრიანის თემი). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1580 მეტრი. გორიდან 45 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში არავინ ცხოვრობს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 709. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
პატარა ჭვარები

პატარა ჭვარები — ნასოფლარი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (მღებრიანის თემი). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე თეძმის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1360 მეტრი, გორიდან 44 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში არავინ ცხოვრობს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 709. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
პატარა ღრომი

პატარა ღრომი — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში (ადმინისტრაციული ერთეული არცევი). მდებარეობს მდინარე მეჯუდის მარცხენა ნაპირას, ზღვის დონიდან 900 მეტრეზე, ცხინვალიდან 30 კილომეტრის დაშორებით. 1922-1990 წლებში შედიოდა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ცხინვალის რაიონში, შემდეგ გორის, 2006 წლიდან — ერედვის მუნიციპალიტეტში, თუმცა არ ექვემდებარებოდა საქართველოს ხელისუფლების დე ფაქტო კონტროლს. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 709. ↑ ერედვის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს დადგენილება №11, 2022 წლის 2 მაისი. „საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე“. ↑ საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე — საქართველოს კანონი ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ
პატარა ხურვალეთი

პატარა ხურვალეთი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (შავშვების თემი), ტირიფონის ვაკეზე, ტირიფონის არხის ნაპირებზე. ზღვის დონიდან 780 მეტრი, გორიდან 20 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 414 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 710. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
მღებრიანი

მღებრიანი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში თემის ცენტრი (სოფლები: ბორცვანა, დიდი წერეთი, დიდი ჭვარები, ოქიანი, პატარა წერეთი, პატარა ჭვარები, პიტნარა, სახორცე, ტამი, ჭანჭახა). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე თეძმის ნაპირებზე. ზღვის დონიდან 1520 მეტრი, გორიდან 41 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 4 ადამიანი. კლიკის ჯვარი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 236. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
მუმლაანთკარი

მუმლაანთკარი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (ახალუბნის თემი). მდებარეობს ტირიფონის ვაკეზე. მდინარე მეჯუდის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 800 მეტრი, გორიდან 24 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 112 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 195. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
მიფარეთი

მიფარეთი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, (გერის თემი), 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში. მდებარეობს გუდისის ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე ღვრიის (პატარა ლიახვის მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 1230 მეტრი, ცხინვალიდან 19 კილომეტრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 23.
ნადარბაზევი (გორის მუნიციპალიტეტი)

ნადარბაზევი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (შავშვების თემი). მდებარეობს ტირიფონის ვაკეზე, გორი-თბილისის საავტომობილო გზაზე. ზღვის დონიდან 570 მეტრი, გორიდან 15 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 203 ადამიანი. ნადარბაზევის წმინდა გიორგის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 284. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ნადარბაზი

ნადარბაზი — ნასოფლარი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (საყავრის თემი). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1500 მეტრი, გორიდან 47 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში არავინ ცხოვრობს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 285. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ნაწრეტი

ნაწრეტი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (შავშვების თემი). მდებარეობს კვერნაქების ჩრდილოეთ კალთაზე, გორი-თბილისის საავტომობილო გზაზე. ზღვის დონიდან 730 მეტრი, გორიდან 15 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 423 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 345. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ნანიაური

ნანიაური — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ქსუისის თემში. მდებარეობს მდინარე პატარა ლიახვის ხეობაში. ზღვის დონიდან 960 მეტრი, ცხინვალიდან 13 კილომეტრი. 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება (ოს. Нинаури). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 312. ↑ https://web.archive.org/web/20210514232412/https://ugosstat.ru/wp-content/uploads/2017/06/Itogi-perepisi-RYUO.pdf ↑ საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე — საქართველოს კანონი ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ
ნიში (ერედვის მუნიციპალიტეტი)

ნიში — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ღრომის თემში. მდებარეობს მდინარე მეჯუდის მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 1000 მეტრი, ცხინვალიდან 37 კილომეტრი. 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 453. ↑ საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე — საქართველოს კანონი ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ
ნოგყაუ (ერედვის მუნიციპალიტეტი)

ნოგყაუ — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, არცევის თემში. მდებარეობს შიდა ქართლის ჩრდილოეთ მთისწინეთში. ზღვის დონიდან 900 მეტრი. ცხინვალიდან 20 კილომეტრი. 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება (ოს. ...). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 456-457. ↑ საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე — საქართველოს კანონი ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ
ოლოზი

ოლოზი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (ატენის თემი). მდებარეობს მდინარე ატრევის (მდინარე ტანის მარცხენა შენაკადი) ნაპირებზე. ზღვის დონიდან 940 მეტრი. გორიდან 14 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 77 ადამიანი. ოლოზის ღვთისმშობლის ეკლესია ოლოზის წმინდა გიორგის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 522. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ოთარშენი

ოთარშენი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (ტინისხიდის თემი), მოსახლეობაში გავრცელებული სახელწოდებაა ორთაშენი. მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე, მდინარე ლიახვის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 660 მეტრი, გორიდან 2 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 568 ადამიანი. ამილახვრიანთ კოშკი ოთარშენის ნასოფლარი და კოშკი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 505. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები
ორმოცი (გორის მუნიციპალიტეტი)

ორმოცი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (ბოშურის თემი). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე ტანის (მტკვრის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირებზე. ზღვის დონიდან 1170 მეტრი, გორიდან 25 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 35 ადამიანი. ორმოცის ღვთისმშობლის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 581. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ოქიანი

ოქიანი — ნასოფლარი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (მღებრიანის თემი). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე თეძმის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1460 მეტრი, გორიდან 42 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში არავინ ცხოვრობს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 609. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II