laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
უკრაინის კათოლიკური უნივერსიტეტი

უკრაინის კათოლიკური უნივერსიტეტი (უკრ. Український католицький університет; 1929-1945 და 1992-2002 წლებში ლვოვის ღვთისმეტყველების აკადემია) — რელიგიური პედაგოგიური სასწავლებელი უკრაინის ქალაქ ლვოვში. პირველი კათოლიკური უნივერსიტეტი ყოფილი საბჭოთა კავშირის ტერიტორიაზე და პირველი უნივერსიტეტი, რომელიც დაფუძნდა უკრაინის ბერძნული კათოლიკური ეკლესიის მიერ. 1929 წელს შედგა ლვოვის ღვთისმეტყველების აკადემიის საზეიმო გახსნის ცერემონია. აკადემიის პირველ რექტორად დაინიშნა იოსიფ სლიპი. აკადემიამ თავის გარშემო შემოიკრიბა დასავლეთ უკრაინის ინტელიგენცია და გახდა ღვთისმეტყველეფისა და ფილოსოფიის ცენტრი. მაშინდელი პოლონეთის ტერიტორიაზე ეს იყო პირველი უკრაინული უმაღლესი სასწავლებელი. დაარსებიდან ათი წლის თავზე აკადემია საკმაოდ გაიზარდა: გაიხსნა ახალი ფაკულტეტები, კათედრები, პროფესორების შემადგენლობა გაიზარდა 40-მდე. 1945 წელს აკადემია დახურეს, ხოლო პედაგოგები ან ემიგრაციაში წავიდნენ, ან მოხდა მათი რეპრესირება ან საერთოდ შეწყვიტეს პედაგოგიური საქმიანობა. 1992 წელს უკრინის ბერძნული კათოლიკური ეკლესიის მეთაურის მიროსლავ ლიუბაჩივსკის კურთხევით შეიქმნა კომისია, რომელიც მსჯელობდა აკადემიის აღდგენის შესახებ. 1994 წელს ლვოვის სინოდმა ხმა მისცა ლვოვის ღვთისმეტყველების აკადემიის აღდგენას. ამავე წლის სექტემბერში მოხდა აკადემიის ოფიციალური გახსნა. 1997 წელს აღდგა ჟურნალ „ღვთისმეტყველების“ გამოცემა. 1999 წელს მიიღო საერთაშორისო აკრედიტაცია. ამავე წელს გამოუშვა სტუდენტების პირველი ნაკადი. აკადემიის პირველი რექტორი გახდა მიხაილ დიმიდი. 2000 წელს იგი შეცვალა ბორის გუძიაკმა. 2002 წელს ლვოვის ღვთისმეტყველების აკადემიას ეწოდა უკრაინის კათოლიკური უნივერსიტეტი, რომლის რექტორიც კვლავ ბორის გუძიაკი გახდა. 2013 წელს უნივერსიტეტის ლექტორი გახდა ბორის პრახი, ხოლო ბორის გუძიაკი უნივერსიტეტის პრეზიდენტად აირჩიეს. უკრაინის კათოლიკურ უნივერსიტეტში ასწავლიან: თეოლოგიას, ისტორიას, კომპიუტერულ მეცნიერებებს, პოლიტოლოგიას, ფსიქოლოგიას, სოციალურ პოედაგოგიკას, სოციოლოგიას, კულტუროლოგიას, ფილოლოგიასა (ინგლისური ენა) და ბიზნეს-ანალიტიკას. უკრაინის კათოლიკური უნივერსიტეტი დაარქივებული 2022-04-03 საიტზე Wayback Machine. უკრაინის კათოლიკური უნივერსიტეტი დაარქივებული 2022-01-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ http://international.ucu.edu.ua/international-profile/networks-and-associations/
შარლ დე ვალუა

შარლ დე ვალუა შეიძლება იყოს: შარლ დე ვალუა — საფრანგეთის მეფე ფილიპ III-ისა და ისაბელა არაგონელის ვაჟი, ვალუას გრაფი და ვალუას დინასტიის დამაარსებელი; შარლ დე ვალუა — ორლეანის ჰერცოგ ლუი I-ისა და ვალენტინა ვისკონტის ვაჟი, ორლეანის ჰერცოგი და საფრანგეთის მეფე ლუი XII-ის მამა; შარლ დე ვალუა — ანგულემის გრაფ ჟან ორლეანელისა და მარგარიტა დე როანის ვაჟი, ანგულემის გრაფი და საფრანგეთის მეფე ფრანსუა I-ის მამა; შარლ დე ვალუა — საფრანგეთის მეფე შარლ VII-ისა და მარია ანჟუელის ვაჟი, ბერის, ნორმანდიისა და აკვიტანიის ჰერცოგი; შარლ დე ვალუა — საფრანგეთის მეფე ფრანსუა I-ისა და კლაუდია ვალუას ვაჟი, ორლეანის ჰერცოგი; შარლ დე ვალუა — საფრანგეთის მეფე შარლ IX-ისა და მარი ტუშეს უკანონო ვაჟი, ანჟულემის ჰერცოგი;
გასკონი

გასკონი (ფრანგ. Gascogne, გასკ. Gasconha [gasˈkuɲɔ / gasˈkuɲə], ოქსიტ. Gasconha) — ისტორიული ოლქი სამხრეთ-დასავლეთ საფრანგეთში. სახელწოდება დაკავშირებულია ბასკებთან. (ლათ. Vasconi, აქედან Vasconia, შემდეგ ფრანგ. Gascogne), რომლებმაც VI საუკუნეში პირენეები გადალახეს და ამ ტერიტორიაზე დასახლდნენ. 602 წლიდან გასკონი საჰერცოგოა. 1036 წელს აკვიტანიის საჰერცოგოს შეუერთდა. XVII–XVIII საუკუნეებში საფრანგეთის სამეფოში შედიოდა და გიენთან ერთად შეადგენდა გიენისა და გასკონის საგუბერნატოროს. გასკონის ტერიტორიაზე რამდენიმე დეპარტამენტი ჩამოყალიბდა. გასკონის საჰერცოგო ბასკონიის საჰერცოგო ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 11.
გიენი

გიენი, გიუიენი (ფრანგ. Guyenne [gɥiˈjɛn], ოქსიტ. Guiana [giˈanɔ], [ˈgjanɔ]) — ისტორიული ოლქი სამხრეთ-დასავლეთ საფრანგეთში, ძვ. აკვიტანიის სახელწოდება XIII საუკუნიდან. XII–XV საუკუნეებში დროდადრო ინგლისს ეკუთვნოდა. 1453 წელს საფრანგეთს დაუბრუნდა. 1469–1472 წლებში ლუი XI-ის ძმის, შარლის აპანაჟი იყო, შემდგომ სამეფო დომენს შეუერთდა. XVI–XVIII საუკუნეებში გუიუიენისა და გასკონის (ცენტრი — ბორდო) საგუბერნატოროში შედიოდა. ამჟამად გიენის ტერიტორია რამდენიმე დეპარტამენტს უკავია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 153.
ანჟუ

ანჟუ (ფრანგ. Anjou<ლათ. Andecavi — ერთ-ერთი გალური ტომის სახელწოდება) — ისტორიული ოლქი ჩრდილო-დასავლეთ საფრანგეთში, ქვემო ლუარის აუზში. მთავარი ქალაქი – ანჟე. ამჟამად ანჟუს ტერიტორიის დიდი ნაწილი შედინ მენისა და ლუარის დეპარტამენტში. ანჟუში მოჰყავთ ხორბალი, კანაფი. განვითარებულია მებაღეობა, მეცხოველეობა, მეღვინეობა, კვების მრეწველობა. IX საუკუნის II ნახევარში ანჟუ იხსენიება როგორც ანჟეს სავიკონტო, რომელსაც რობერტინგების წარმომადგენელმა რობერმა ჩაუყარა საფუძველი. 929 წელს ანჟუ საგრაფოა. შემდგომში მას ტურენი (1044) მენი (1110) შეუერთდა. ანჟუს საგრაფომ უდიდეს ძლიერებას XI საუკუნეში მიაღწია. 1131 წელს ანჟუს გრაფი ფულკ V იერუსალიმის მეფე გახდა. მისმა ძემ ჟოფრუა V პლანტაგენეტმა შემოიმატა ნორმანდია (1135), უკანასკნელის შვილიშვილმა ანრიმ ალიენორ აკვიტანელზე ქორწინებით მიიღო აკვიტანია (1152), ხოლო დედისაგან მემკვიდრეობით — ნორმანდია და ინგლისის ტახტზე ავიდა ჰენრი II-ის სახელით. ანჟუ პლანტაგენეტების სახელმწიფოს ნაწილად იქცა. 1204 წელს ანჟუ შეუერთდა საფრანგეთის სამეფოს. 1246 წელს გადაეცა საუფლისწულოდ ლუი IX-ის ძმას შარლ ანჟუელს, რომელმაც ანჟუს მიწებს შეჰმატა პროვანსი (1246) და სიცილიის სამეფო (1266); 1297 წელს ანჟუ საჰერცოგოდ იქცა. მისი უკანასკნელი ჰერცოგის შარლ IV-ის (მენისთვის — შარლ V) გარდაცვალების შედეგ (1481) ანჟუს სამემკვიდრეო (საჰერცოგოს მიწები, პროვანსი და პრეტენზიები ნეაპოლის სამეფოზე) საფრანგეთის მეფეს გადაეცა. ჟორდანია გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 471.
ანგუმუა

ანგუმუა (ფრანგ. Angoumois) — ისტორიული ოლქი დასავლეთ საფრანგეთში. 1790 წლიდან შარანტისა და დორდონის დეპარტამენტების შემადგენლობაშია. მთავარი ქალაქი — ანგულემი. ანგუმუა განვითარებული სასოფლო-სამეურნეო რაიონია. განვითარებულია მეღვინეობა, სპირტისა და კონიაკის (ქ. კონიაკი) წარმოება, მანქანათმშენებლობა, ქაღალდის (ანგულემი) და სამხედრო (რიუელი) მრეწველობა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 440.
კასტურბა განდი

კასტურბა მაჰათმა განდი (დ. 11 აპრილი, 1869 – 22 თებერვალი, [1944]]) — ინდოელი პოლიტიკური აქტივისტი და მაჰათმა განდის მეუღლე. ბრიტანეთის ინდოეთის დროს მეუღლესთან ერთად მონაწილეობას იღებდა ინდოეთის განმანთავისუფლებელ მოძრაობაში. Gandhi, Arun (2000) Kasturba : a life. New Delhi: Penguin Books. ISBN 0140299718.  Gupta, Indra (December 31, 2010) India's 50 Most Illustrious Women. Icon Publications. ISBN 978-8188086047.  Nayyar, Sushila (1948) Kasturba, wife of Gandhi. Pendle Hill. ციტირების თარიღი: 25 March 2017.  Thomas, KP (1944) Kasturba Gandhi: A biographical study. Orient Illustrated Weekly. ციტირების თარიღი: 25 March 2017.
ზაურ ბოლქვაძე

ზაურ ემელიანეს ძე ბოლქვაძე (დ. 2 აპრილი, 1933, გუთური, ჩოხატაურის რაიონი — გ. 23 ივნისი, 1997) — ქართველი პოეტი. 1941-1948 წლებში სწავლობდა გუთურის რვაწლიან სკოლაში, ხოლო 1948-1951 წლებში — ჩოხატაურის საშუალო სკოლაში. 1951 წელს ჩააბარა და 1956 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტის ჟურნალისტიკის განყოფილება. ერთი წელი იმუშავა რადიოინფორმაციის მთავარ სამმართველოში. 1957 წლიდან მუშოაბდა გაზეთ „ახალგაზრდა სტალინელში“. პირველი ლექსი 1951 წელს გამოაქვეყნა, ლექსთა პირველი კრებული „ღელვის დასაწყისი“ — 1961 წელს. 1962-1965 წლებში იყო „ცისკრის“ განყოფილების გამგე. ავტორია რამდენიმე პოეტური კრებულისა: „ლექსები“ (1964, 1968, 1972, რუსულ ენაზე 1971), „მიწის სიმწვანე“ (1966), „ვარსკვლავები“ (1970) და სხვა. ბოლქვაძის ცალკეული ლექსები თარგმნილია უკრაინულ, სომხურ, გერმანულ, პოლონურ და ბერძნულ ენებზე. თარგმნა ნ. ტიხონოვის, ა. ტვარდოვსკის, ბ. ახმადულინას, ილ კუპალას, ე. ლოტიანუს და სხვების ნაწარმოებები. ზაურ ბოლქვაძის პირადი არქივი დაცულია საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნულ ცენტრში. თბილისში არსებობს მისი სახელობის ქუჩა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 457. ზაურ ბოლქვაძე // მწერალთა ავტობიოგრაფიები, ტ. II, თბილისი: ლიტერატურის მუზეუმი, 2013. — გვ. 721-722, ISBN 978-99940-28-85-6. ზაურ ბოლქვაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ საქართველოს პარლამენტის კულტურის კომიტეტი. Culture Committee Par (2 აპრილი, 2020). ციტირების თარიღი: აპრილი, 2020. ↑ ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის საარქივო ფონდი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-08-08. ციტირების თარიღი: 2013-06-04.
არტუა

არტუა (ფრანგ. Artois) — ისტორიული ოლქი ჩრდილოეთ საფრანგეთში. ამჟამად მისი ტერიტორიის დიდი ნაწილი პა-დე-კალეს დეპარტამენტში შედის. მთავარი ქალაქი — არასი. არტუა მნიშვნელოვანი სამრეწველო რაიონია. განვითარებულია ქვანახშირის მოპოვება, მეტალურგია, მანქანათმშენებლობა, საფეიქრო, კვების მრეწველობა. XII საუკუნის დამლევამდე არტუა ფლანდრიის საგრაფოში შედიოდა. 1180 წელს საფრანგეთის მეფემ ფილიპ II-მ იგი მეუღლის მზითევში მიიღო. 1191 წელს აპანაჟად გადაეცა საფრანგეთის ტახტის მემკვიდრეს, 1223 წელს შეუერთდა სამეფო დომენს. 1237 წელს არტუა საგრაფო გახდა. 1382 წელს მემკვიდრეობით გადაეცა ფლანდრიის გრაფ ლუი დე მალს, მისი სიკვდილის შემდეგ 1384 წელს — მის სიძეს ბურგუნდიის ჰერცოგ ფილიპე გულადს და არტუა ბურგუნდიის ჰერცოგთა სამფლობელოს (1384–1477) შეუერთდა. ბურგუნდიის უკანასკნელი ჰერცოგის შარლ გულადის დაღუპვის შემდეგ, 1477 წელს, არტუა დაიპყრო საფრანგეთმა, 1493 წელს სანლისის ზავით (1526) დაუთმო ავსტრიას, თუმცა საფრანგეთის მეფემ მაინც შეინარჩუნა არტუაზე სიუზერენიტეტი, რომელიც გაუქმდა მადრიდის ზავით (1526). არტუა გადავიდა ჰაბსბურგების სრულ საკუთრებაში, შეუერთდა ნიდერლანდებს და შევიდა კარლ V-ის იმპერიაში. 1556 წელს ნიდერლანდების სხვა პროვინციებთან ერთად არტუას განაგებდა ესპანეთი. ნიდერლანდების ბურჟუაზიული რევოლუციის დროს არტუასა და ენოს რეაქციული კათოლიკე თავადაზნაურობა აჯანყდა (1578 წლის ოქტომბერი) და ქ. არასში დაიდო არასის უნია (1579). ოცდაათწლიანი ომის დროს არტუა დაიპყრო საფრანგეთმა. პირველი მსოფლიო ომის დროს არტუა დიდი ბრძლების (1914 წლის სექტემბერ-დეკემბერი, 1915 წლის მაისი, სექტემბერ-ოქტომბერი, 1917 წლის აპრილ-მაისი) ასპარეზად გადაიქცა. ჟორდანია გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 592.
ბერი (საფრანგეთი)

ბერი (ფრანგ. Berry, Berri, ლათ. Bioturica) — ისტორიული ოლქი ცენტრალურ საფრანგეთში, პარიზის აუზსა და საფრანგეთის ცენტრალურ მასივს შორის. ფართობი დაახლ 14 ათ. კმ². მთავარი ქალაქი — ბურჟი. ბერის ტერიტორია შედის ენდრისა და შერის დეპარტამენტების შემადგენლობაში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 318.
ბურბონე

ბურბონე (ფრანგ. Bourbonnais) — ისტორიული ოლქი ცენტრალურ საფრანგეთში, საფრანგეთის ცენტრალური მასივის ჩრდილოეთ განაპირა ნაწილში, მდინარე ალიეს აუზში. მთავარი ქალაქი — მულენი. ბურბონეს ტერიტორია შედის ალიეს დეპარტამენტში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 574.
ნელი ფურტადო

ნელი კიმ ფურტადო (Nelly Furtado; დ. 2 დეკემბერი, 1978) — პორტუგალიური წარმოშობის კანადელი მომღერალი, კომპოზიტორი, ჩანაწერების პროდიუსერი და ინსტრუმენტალისტი. ფურტადო ხალხისთვის ცნობილი 2000 წელს გამოშვებული სადებიუტო ალბომ Whoa, Nelly!-ით და გრემის მფლობელი სიმღერით I'm Like a Bird გახდა. შვილის გაჩენის და კომერციულად ნაკლებად წარმატებული ალბომის Folklore (2003) გამოშვების შემდეგ, ის სალიდერო პოზიციებს 2006 წელს ალბომის Loose გამოშვებით უბრუნდება, რასაც თან სდევს ჰიტი სინგლები Promiscuous ,Maneater, Say It Right, და All Good Things (Come to an End). ნელი ფურტადო ცნობილია თავისი ექსპერიმენტებით სხვადასხვა ინსტრუმენტების, ჟანრების, ენების და ვოკალური სტილების გამოყენებით. ეს მრავალფეროვნება მისი სხვადასხვა კულტურებით დაინტერესებით და მრავალფეროვანი მუსიკალური გემოვნებიდან გამომდინარეობს. ნელი ფურტადო დაიბადა ვიქტორიაში, ბრიტანეთის კოლუმბიაში აზორესიდან (პორტუგალია) იმიგრირებული მარია მანუელა და ანტონიო ხოსე ფურტადოს ოჯახში. მას სახელი საბჭოთა ტანმოვარჯიშის, ნელი კიმის, პატივსაცემად დაარქვეს. ნელი კათოლიკურ ოჯახში იზრდებოდა და პირველად ოთხი წლის ასაკში დედასთან ერთად ეკლესიაში იმღერა პორტუგალიის დღეზე. მიუხედავად იმისა, რომ იგი თავის რელიგიურ მრწამსში ბოლომდე გარკვეული არაა, მას მაინც სჯერა ღმერთის, ათი მცნების და შვიდი მომაკვდინებელი ცოდვის. ინსტრუმენტებზე დაკვრა ცხრა წლისამ დაიწყო, ადრეულ წლებში ტრომბონზე დაუკელეკეზე დაკვრა ისწავლა, ხოლო მოგვიანებით გიტარასა და კლავიშს დაეუფლა. თორმეტი წლისამ სიმღერების დაწერა დაიწყო, და თინეიჯერობის დროს პორტუგალიურ სამარშო ბენდში გამოდიოდა. პირველი მუსიკოსები, ვისთანაც ნელის შეხება ჰქონდა ანდერგრაუნდ რეპერები და დიჯეები იყვნენ. ზაფხულში, მეთერთმეტე კლასის ბოლოს ტორონტოში ვიზიტისას, ფურტადო ტალის ნიუკირკს შეხვდა, რომელიც ჰიპ ჰოპ ჯგუფ Crazy Cheese-ის წევრი იყო. მან თავისი ვოკალი დაურთო ჯგუფის 1996 წლის ალბომში, Join the Ranks, შესულ ტრეკს Waitin' 4 the Streets. მთავარი სტატია: ნელი ფურტადოს დისკოგრაფია. სტუდიური ალბომები Whoa, Nelly! (2000) Folklore (2003) Loose (2006) Mi Plan (2009) The Spirit Indestructible (2012) The Ride (2017) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ნელი ფურტადო ოფიციალური საიტი Nelly Furtado კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
თამარ ბოლქვაძე

თამარ სპირიდონის ასული ბოლქვაძე (დ. 9 ივნისი, 1904, ქუთაისი ― გ. 15 მაისი, 1972, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) ― ქართველი კონომსახიობი. საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი (1961). ბოლქვაძის პირველი როლია ვალიდა ივანე პერესტიანის ფილმში „სამი სიცოცხლე“ (გიორგი წერეთლის „პირველი ნაბიჯის“ მიხედვით, 1924). სხვა როლებია: ქეთო („ხანუმა“, 1926), მერი („თავადის ასული მერი“, 1926), ტელემაკის ქალიშვილი („ჯანყი გურიაში“, 1928), პროკურორის ცოლი („საკანი № 79“, 1929). ბოლქვაძე იმ მსახიობთა რიცხვს ეკუთვნის, რომელთაც საფუძველი ჩაუყარეს ქართულ კინოხელოვნებას. 1924: „სამი სიცოცხლე“ (ვალიდა) რეჟ. ივანე პერესტიანი 1926: „ხანუმა“ (ელო-ადამის ქალიშვილი) რეჟ. ალექსანდრე წუწუნავა 1926: „თავადის ასული მერი“ (თავადის ასული მერი) რეჟ. ვლადიმერ ბარსკი 1928: „ჯანყი გურიაში“ (ტელემაკის ქალიშვილი) რეჟ. ალექსანდრე წუწუნავა 1929: „საკანი №79 “ (პროკურორის მეუღლე) რეჟ. ზაქარია ბერიშვილი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 457. თამარ ბოლქვაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი თამარ ბოლქვაძე კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში თამარ ბოლქვაძე [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
ნელი ნენოვა

ნელი ნენოვა (ბულგ. Нинель Тодоровна Ненова, დ. 26 აპრილი, 1929 — გ. 15 ივლისი, 2016) — ბულგარული წარმოშობის ქართველი კინორეჟისორი. საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1976). ნინელ ნენოვა დაიბადა 1929 წლის 26 აპრილს სოფიაში, ბულგარეთი. 1949 წელს, სოფიის მეორე ქალთა გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ, სწავლობდა მოსკოვის კინემატოგრაფიის საკავშირო სახელმწიფო ინსტიტუტში სარეჟისორო ფაკულტეტზე, რომელიც 1955 წელს დაასრულა. 1957 წლიდან მუშაობდა კინოსტუდია ქართულ ფილმში. დაქორწინებული იყო კინორეჟისორ გენო წულაიაზე. ნენოვას რეჟისორული ნამუშევრებიდან აღსანიშნავია: „ლადო გუდიაშვილი“ (1957), „წარსული ზაფხული“ (1959), „ცეროდენა რაინდები“ (1964), „დრო იწურება განთიადისას“ (1966), „ორერა-რერო“ (1969), „მოვდივართ და მოვიმღერით“ (1973), „ბიჭები იასამნის ქუჩიდან“ (1974), „პეპელა“ (1979), „ქორწინება იმერულად“ (1981), „ყოჩაღად პაპებო“ (1981), „ჩიორა“ (1984). ყველა თავისი ფილმი ნენოვამ გადაიღო მეუღლესთან — გენო წულაიასთან ერთად, გარდა ფილმისა „ბიჭები იასამნის ქუჩიდან“. მიღებული აქვს პრიზები და პრემიები ტაშკენტის (1973), ბათუმის (1975), ბაქოს (1979), სოხუმის (1981), ერევნის (1981), მინსკის (1985) საკავშირო კინოფესტივალებზე. ნელი ნენოვა 2016 წლის 15 ივლისს, ბულგარეთში გარდაიცვალა. ნელი ნენოვა კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ნელი ნენოვა [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია ნელი ნენოვა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ნელი ნენოვა — kino-teatr.ru (რუსული)
თინათინ ბოლქვაძე

თინათინ ბოლქვაძე (დ. 29 ნოემბერი, 1918, ოზურგეთი — გ. 11 მარტი, 2003) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1971), აფხაზეთის ასსრ სახალხო არტისტი (1976). 1940 წელს დაამთავრა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტი. 1940–1948 წლებში მუშაობდა რუსთაველის სახელობის თეატრში. 1949 წლიდან კი სოხუმის ჭანბას სახელობის თეატრის (ქართული დასი, შემდგომში — კ. გამსახურდიას დრამატული თეატრი) მსახიობი იყო. შესრულებული აქვს როლები: ქსენია (ბორის ლავრენიოვის „რღვევა“), გულიკო (გენო ქელბაქიანის „ახალგაზრდა მასწავლებელი“), სმერალდინა (კარლო გოლდონის „ორი ბატონის მსახური“), ნინო (მარიკა ბარათაშვილის „ჩემი ყვავილეთი“), კატრინი (უილიამ შექსპირის „ჭირვეული ცოლის მორჯულება“), ლილი ბელი (პატრიკის „უცნაური მისის რევიკი“), ნასტია (აკაკი გეწაძის „წმინდანები ჯოჯოხეთში“), მარგარიტი (ანატოლ ფრანსის „მუნჯი ცოლი“) და სხვა. 1958: საქართველოს დამსახურებული არტისტი 1971: საქართველოს სახალხო არტისტი 1976: აფხაზეთის ასსრ სახალხო არტისტი 1998: ღირსების ორდენი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 457. თინათინ ბოლქვაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ გაზეთი საქართველოს რესპუბლიკა, 11 მარტი, 2003, N64 (4443), გვ 8. თინათინ ბოლქვაძე: ნეკროლოგი ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1958. № 1. გვ. 17.
ზღვის მგელი (წიგნი)

ზღვის მგელი (ინგლ. The Sea-Wolf) — ჯეკ ლონდონის 1904 წლის რომანი. წიგნის მთავარი გმირი, ჰამფრეი ვან ეიდენი არის ოკეანეში გადარჩენილი, რომელიც ვულფ ლარსენის, ამორალური კაპიტნის და გადამრჩენელის მფარველობაში ექცევა. მას შემდეგ, რა ჯეკ ლონდონის „წინაპართა ძახილი“ გაიცნო მკითხველმა, „ზღვის მგელის“ პირველი გამოცემის ორმოცი ათასი ეგზემპლარი ძალიან მალე გაიყიდა. ამბროსი ბიერსმა დაწერა: „ვოლფ ლარსენის“ ანტიპოდი კაპიტანი ალექს მაკლეინი იყო. მაკლეინი, დაიბადა 15 მაისს, 1858 წელს, ქვეყნის აღმოსავლეთში, ნოვა შოტლანდიაში. ის ძირითადად, წყნარი ოკეანის ჩრდილო-დასავლეთით დაცურავდა თავის ძმასთან, კაპიტან დენ მაკლეინთან ერთად. ძმები ინარჩუნებდნენ კავშირს კუნძულ კეიპ-ბრეტონთან, სადაც მათ ნათესავები ჰყავდათ. ლონდონი, რომელსაც მისი ახლობლები მგელს ეძახდნენ, უბის წიგნაკით მგლის გამოსახულებას ატარებდა და თავის სასახლესაც „მგლის სახლს“ უწოდებდა. ლონდონი თავის მოთხრობაში მიზნად ისახავდა იერიში მიეტანა ნიცშეს სუპერ ადამიანის ფილოსოფიაზე. ნიცშე და შოპენჰაუერი რომანის მეორე წინადადებაშივეა მოხსენიებული, როგორც საყვარელი ავტორები ერთი პერსონაჟისა, რომელიც ვულფმა მოინახულა გემის კატასტროფამდე. რომანში ასევე გვხვდება ჰერბერტ სპენსერი თავი: 8, 10; ჩარლზ დარვინი, თავი: 5, 6, 10, 13, ომარ ხიაიამი თავი 11, 17, 26, თავი 5, შაკიევი და ჯონ მილტონი თავი 26. ↑ The Cambridge History of American Literature ↑ A much misunderstood man
მარიხუანა საქართველოში

საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2018 წლის 30 ივლისის გადაწყვეტილებით, ქვეყანაში მარიხუანის მოხმარება და ფლობა კანონიერია, მაგრამ კანაფის კულტივაცია (მოყვანა) და გაყიდვა უკანონოა. საქართველოში კანაფს უკანონოდ მცირე რაოდენობით ზრდიან, რაც ძირითადად ადგილობრივი მოხმარებისთვისაა გათვლილი. 2005 წლის მდგომარეობით, საქართველო ასევე იყო ცენტრალური აზიიდან მომდინარე ნარკოტიკების ტრანზიტული მარშრუტი, რომელიც ძირითადად რუსეთსა და ევროპის ქვეყნებში გადიოდა. საქართველოში მოქმედებს მკაცრი ნარკოპოლიტიკა, რომლის თანახმადაც, ნარკო-დამნაშავეებს შეიძლება 14 წლამდე პატიმრობა მიესაჯოს. თეთრი ხმაურის მოძრაობის აქტივისტების ჯგუფი აცხადებს, რომ ყოველდღიურად პოლიცია 100-ზე მეტ ადამიანს უტარებდა (უტარებს) ნარკოტესტს. 2006 წლიდან, ანტი-ნარკოტიკული კანონმდებლობის გაძლიერების შემდეგ, საქართველომ ნარკოტიკებთან დაკავშირებული ჯარიმებით 11,3 მილიონი დოლარი შეაგროვა. 2016 წლის 31 დეკემბერს, საახალწლოდ გირჩის აქტივისტებმა პარტიის სათაო ოფისში, თბილისში დათესეს კანაფის 84 ძირი. როგორც პარტიის წევრებმა განაცხადეს, ეს იყო დაუმორჩილებლოს აქტი. პოლიციამ მოახდინა კანაფის ძირების კონფისკაცია, თუმცა გირჩის აქტივისტების წინააღმდეგ სისხლის სამართლის საქმე არ აღძრულა. როგორც გირჩის ლიდერმა, ზურაბ ჯაფარიძემ განაცხადა, ისინი ხვდებოდნენ, რომ პოლიცია ვერ შეძლებდა მთელი პარტიის დაკავებას, და რადგანაც მათი დაკავება ვერ შეძლეს, აწი კანაფის მოყვანის ბრალდებით აღარც სხვა ადამიანების დაკავების მორალური უფლება ექნებათ. 2017 წლის 30 ნოემბერს საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლომ დააკმაყოფილა გივი შანიძის სარჩელი საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ და მარიხუანას მოხმარებაზე სისხლის სამართლის პასუხისმგებლობა გააუქმა. მოსარჩელეები ითხოვდნენ საქართველოს კონსტიტუციის მე-16 მუხლთან (პიროვნების თავისუფალი განვითარების უფლება) მიმართებით საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 273-ე მუხლის სიტყვების „ექიმის დანიშნულების გარეშე მოხმარება“ იმ ნორმატიული შინაარსის არაკონსტიტუციურად ცნობას, რომელიც ითვალისწინებდა პასუხისგებლობას ნარკოტიკული საშუალება მარიხუანის მოხმარებისთვის. 2018 წლის 30 ივლისს საკონსტიტუციო სასამართლომ დააკმაყოფილა გირჩის ლიდერების, ზურაბ ჯაფარიძის და ვახტანგ მეგრელიშვილის სარჩელი და მოახდინა კანაფის მოხმარების ლეგალიზაცია. ↑ Angell, Tom (September 21, 2018). „Governor Signs Marijuana Legalization Bill, Making History In US Territory“. Forbes. ციტირების თარიღი: September 21, 2018. ↑ International Monetary Fund. Legal Dept. (4 January 2013). Georgia: Detailed Assessment Report on Anti-Money Laundering and Combating the Financing of Terrorism. International Monetary Fund, გვ. 24–. ISBN 978-1-4755-5293-5.  ↑ Guy Arnold (29 March 2005). International Drugs Trade. Routledge, გვ. 174–. ISBN 1-135-45516-3.  ↑ Green Defiance Challenges Law, Power in Georgia. Voanews.com (2017-01-02). ციტირების თარიღი: 2017-01-16. ↑ მარიხუანის გამოყენება ლეგალიზებულია, მაგრამ მისი შოვნა ისჯება. www.amerikiskhma.com (2018-10-20). ციტირების თარიღი: 2018-10-20. ↑ საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საქმეზე „საქართველოს მოქალაქე გივი შანიძე საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“. w2w.constcourt.ge (2017-11-30). ციტირების თარიღი: 2017-11-30.
ლუარსაბ ბოცვაძე

ლუარსაბ გერასიმეს ძე ბოცვაძე (დ. 16 იანვარი [ძვ. სტ. 4 იანვარი], 1866, სოფელი ნოღა, ახლანდელი სამტრედიის მუნიციპალიტეტი — გ. 24 ივნისი, 1919, თბილისი) — ქართველი პედაგოგი, პუბლიცისტი და საზოგადო მოღვაწე. დაამთავრა ხონის საოსტატო სემინარია და იმავე წელს დაადგა მასწავლებლობის რთულ გზას. პედაგოგიური მოღვაწეობა დაიწყო წყალტუბოს სკოლაში, სადაც 3 წელი დაჰყო, რის შემდეგ წინამძღვრიანთკარის სასოფლო-სამეურნეო სკოლაში გადაიყვანეს. 1908 წელს დააარსა ყოველთვიური პედაგოგიური ჟურნალი „განათლება“, რომელსაც რედაქტორობდა 1908–1918 წლებში. 1890-იდან გარდაცვალებამდე იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების თვალსაჩინო წევრი. ბოცვაძეს ეკუთვნის 350-მდე პედაგოგიური ნაშრომი და სტატია, სასწავლო პროგრამები სახალხო სკოლებისათვის. ბოცვაძის პედაგოგიური შეხედულებების საფუძველია ხალხურობის იდეა: საყოველთაო სავალდებულო და უფასო სწავლება ყველა ბავშვისათვის; ქალისა და ვაჟის ტანასწორი განათლება; სწავლება რეალური, ცხოვრების მოთხოვნილებათა გათვალისწინებით; მშობლიური ენის მთავარი ადგილი სწავლებაში; პატრიოტიზმისა და შრომისნოყვარეობის აღზრდა; რუსული ენის სწავლება რუსული და ევროპული კულტურის დაუფლებისათვის. ბოცვაძე აკრიტიკებდა „თავისუფალი აღზრდის“ თეორიას; აღზრდა მიაჩნდა ორგანიზებულ, მიზანმიმართულ პროცესად, რომელიც მიმდინარეობს მასწავლებლის ხელმძღვანელობით. ის დიდ მნიშვნელობას ანიჭებდა გონებრივსა და მორალურ არძრდას, მაგრამ ვერ ითვალისწინებდა მორალის კლასობრივ არსს და შეცდომით ქადაგებდა ერთნაირ ზნეობრივ ნორმებს კლასობრივი საზოგადოების ყველა წევრისათვის, აღზრდის მთავარ საშუალებად ბოცვაძეს მიაჩნდა შრომა; შრომითი აღზრდის მიზანი, მისი აზრით, პროფესიული მომზადება კი არ იყო, არამედ აღსაზდრელის შრომითი ჩვევების, შრომის უნარის გამომუშავება. მოზარდი თაობის აღზრდის საქმეში ბოცვაძე წამყვან როლს ანიჭებდა სკოლას. მან გააკრიტიკა მაშინდელი სკოლა, წამოაყენა ახალი სკოლის პრინციპები: სკოლის კავშირი ცხოვრებასთან, სწავლების საერო ხასიათი, სკოლისა და ოჯახის კავშირი აღზრდის საქმეში, მასწავლებლის წამყვანი როლი აღზრდისა და სწავლების პროცესში, მასწავლებლის მუშაობის ჰუმანური მეთოდები. ბოცვაძე სწავლებისა და განათლების თეორიაში კ. უშინსკისა და ი. გოგებაშვილის მიმდევარი იყო. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. მასთან პანთეონში დასაფლავებულია მისი მეუღლე — ნინო იოსების ასული ბაქრაძე (დ. 1883, თბილისი — გ. 5 სექტემბერი, 1971, იქვე). ლ. ბოცვაძე. პედაგოგიური თხზულებანი, თბილისი, 1982. ი. ჭკუასელი. ლუარსაბ ბოცვაძე, თბილისი, 1954. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 474. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 88, თბ., 1994