laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ევროპის I გუნდური ჩემპიონატი ჭადრაკში ქალთა შორის

ევროპის I გუნდური ჩემპიონატი ჭადრაკში ქალთა შორის 20 - 30 ნოემბერი 1992 დებრეცენი, უნგრეთი პირველ ჩემპიონატს უნგრეთის ქალაქმა, დებრეცენმა უმასპინძლა. დებრეცენში 36 ქვეყნის ნაკრები გუნდი ჩავიდა. უნგრელებს, როგორც მასპინძლებს, მეორე და მესამე გუნდებიც გამოყავდა. სულ 38 გუნდი მოგროვდა, მაგრამ პირველი ტურის შემდეგ იუგოსლავიის ნაკრები ტურნირს გამოეთიშა. ქართველები დებრეცენში ფავორიტებად ითვლებოდნენ, მათ უმაღლესი გუნდური კოეფიციენტი, 2405, ჰქონდათ. ამავე კოეფიციენტის მიხედვით მათი მთავარი მეტოქეები რუსები (იულია დიომინა, სვეტლანა პრუდნიკოვა, ლიუდმილა ზაიცევა), უნგრელები (ილდიკო მადლი, ჟუჟა ვერეცი, მარია ივანკა) და უკრაინელები (ალისა გალიამოვა, მარტა ლიტინსკაია, ირინა ჩელუშკინა). კარგი გუნდები ჰყავდათ რუმინელებს (კრისტინა ფოიშორი და კორინა პეპტანი), პოლონელებს (აგნეშკა ბრუსტმანი და ჰანა ერენსკა) და შვეიცარიელებს (ტატიანა ლემაჩკო და ბარბარა ჰუნდი). ბრძოლა ძირითდად ქართველებსა და უკრაინელებს შორის წარიმართა. მესამე ტურში ეს გუნდები ერთმანეთს შეხვდნენ და კახიანის მოგების წყალობით ქართველებმა გაიმარჯვეს. მომდევნო სამ ტურში უკრაინელებმა ექვსი ქულა აიღეს და მეშვიდე ტურის წინ ქულანახევრით გავიდნენ წინ. მეშვიდე ტურში უკრაინელები აზერბაიჯანის ნაკრებთნ დამარცხდნენ და სხვაობა ნახევარ ქულამდე დავიდა. სამწუხაროდ მერვე ტურში ქართველებმა ვერ მოუგეს პოლონელებს (არახამია დამარცხდა ბრუსტმანთან) და ევროპის პირველი ჩემპიონი უკრაინის ნაკრები გახდა. 10,5 ქულა 6. საფრანგეთი, 7. ესპანეთი, 8. რუმინეთი 10 ქულა 9. ისრაელი, 10. საბერძნეთი, 11. შვეიცარია, 12. უნგრეთი 9,5 ქულა 13. ესტონეთი, 14. ბოსნია და ჰერცეგოვინა, 15. მოლდოვა, 16. გერმანია, 17. რუსეთი, 18. ინგლისი 9 ქულა 19. სომხეთი, 20. ბულგარეთი, 21. ფინეთი 8,5 ქულა 22. ლიეტუვა, 23. ნორვეგია, 24. ბელარუსი 8 ქულა 25. დანია, 26. ხორვატია, 27. ლატვია, (28). უნგრეთი-3, 28. შოტლანდია 7,5 ქულა 29. სლოვენია, (30). უნგრეთი -2 7 ქულა 30. ბელგია, 31. შვედეთი, 32. ავსტრია 6,5 ქულა 33. პორტუგალია 5 ქულა 34. ირლანდია 3,5 ქულა 35. უელსი 1 ქულა 36. იუგოსლავია  აზერბაიჯანი ფირუხა ველიხანლი 6,5 (+4=5-0), ილაჰა კადიმოვა 6 (+5=2-2)
კაპრიჩიო №5 (პაგანინი)

კაპრიჩიო №5 — ვირტუოზი მევიოლინე ნიკოლო პაგანინის მიერ მე-18 საუკუნეში დაწერილი ერთ-ერთი ნაწარმოები 24 კაპრიჩიოდან სოლო ვიოლინოსათვის. ნაწარმოები განთქმულია სიჩქარით და ტექნიკური სიძნელით. არსებობს მოსაზრება, რომ პაგანინის ერთ სიმზე შეეძლო მისი დაკვრა, თუმცა არ არსებობს არცერთი არგუმენტი, რომელიც ამ თეორიას ან უარყოფდა, ან გაამყარებდა. შეიქმნა ამ კაპრიჩიოს სხვადასხვა ვერსიები: ფორტეპიანოსთვის, ჩელოსთვის, აკორდეონისთვისა და გიტარისთვის. სტივ ვაის დაკრული ვარიაცია ამ თემაზე ჟღერდა ფილმში „გზაჯვარედინი“. 24-ვე კაპრიჩიოს პირველი ფიქსირებული ჩანაწერი კლასიკური გიტარისთვის ეკუთვნის ელიკტ ფისკს. მიუხედავად იმისა, რომ დაწერილი იყო ვიოლინოსთვის, კაპრიჩიო №5 პოპულარული გახდა გიტარისტებს შორისაც, განსაკუთრებულად მისი პროფესიონალური მიდგომების გამო შრედ გიტარისადმი, როგორც ჯეისონ ბეკერის ელექტრო-გიტარის ვერსიაში ჩანს. ამ ნაწარმოებმა დიდი გავლენია იქონია როკ-გიტარისტ ინგვი მალმსტინის სწრაფი დაკვრის ტექნიკაზე. გამოყენების მაგალითები თანამედროვე მუსიკაში: რეპერ Busdriver-ის სიმღერის Imaginary Places-ის შესვენების ადგილი. მაიკლ ანჯელო ბატიოს სიმღერა No Boundaries მისი ამავე სახელწოდების 1995 წელს გამოსული სადებიუტო ალბომიდან შეიცავს ფრაგმენტებს ამ ნაწარმოებიდან. ფინურ ნეო-კლასიკურ მეტალ ჯგუფ Virtuocity-ს ვარიაციები მეხუთე კაპრიჩიოდან გამოყენებული აქვს სიმღერაში Eye for an Eye მათი სადებიუტო ალბომიდან Secret Visions. გერმანული მძიმე მეტალ ჯგუფი Domain აგრეთვე იყენებს ვარიაციებს სოლოსთვის სიმღერაში Warpath ალბომიდან The Sixth Dimension. ჯო სტამპი იყენებს ელემენტებს ნაწარმოებიდან სიმღერაში Paganini's Revenge ალბომიდან Guitar Dominance. კომპოზიციის პირველი ნოტები გამოყენებულია ამერიკული როკ-ჯგუფის The Faint ალბომში Wet From Birth პირველი ტრეკის დასაწყისიდან, Desperate Guys. ნეიტ რობინსონი უკრავს მეხუთე კაპრიჩიოს ვიოლინოზე ჯეისონ ბეკერი უკრავს მეხუთე კაპრიჩიოს ინგვი მალმსტინის დაწერილი რიფები გიტარაზე.
ბონდეს სასახლე

ბონდეს სასახლე (შვედ Bondeska palatset) — სასახლე, რომელიც მდებარეობს სტოკჰოლმის ისტორიულ უბან გამლა სტანში, შვედეთში. სასახლე განთავსებულია რაინდთა სახლსა (Riddarhuset) და კანცელარიას (Kanslihuset) შორის და შვედეთის იმპერიის პერიოდის (1611-1718) შესაძლოა ყველაზე გამოჩენილ ნაგებობად მივიჩნიოთ. აგებულია არქიტექტორ ნიკომედუს ტესინ უმცროსისა და ჟან დე ლა ვილას მიერ 1662-1667 წლებში ლორდ გუსტაფ ბონდეს კერძო მამულად. სასახლე დღემდე ბონდეს სახელს ატარებს იმის მიუხედავად, რომ მე-18 საუკუნიდან სტოკჰოლმის, ხოლო 1949 წლიდან შვედეთის უმაღლესი სასამართლოა შენობაში განთავსებული. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ბონდეს სასახლე“ ვიკისაწყობში. Supreme Court of Sweden (ინგლისური) National Property Board (ინგლისური)
კაპრიჩიო №13 (პაგანინი)

კაპრიჩიო №13 მეტსახელად „ეშმაკის სიცილი“ — ერთ-ერთი ნიკოლო პაგანინის 24 კაპრიჩიოდან. ნაწარმოები იწყება საშუალო ტემპით (მოდერატო), მეორე ნაწილი გადადის ალეგრეტოში. Youtube - შლომო მინცი უკრავს პაგანინის მე-13 კაპრიჩიოს Youtube - იაშა ხეფეცი უკრავს პაგანინის მე-13 კაპრიჩიოს
ტესინთა სასახლე

ტესინთა სასახლე ბაროკოს ტიპის მამულია გამლა სტანში, სტოკჰოლმის ძველ უბანში; შვედეთი. აშენებულია სამეფო სასახლის გვერდით. კერძო სახლი დაახლოებით 1694-1700 წლებს შორისაა აგებული არქიტექტორ ნიკომედუს ტესინ უმცროსის მიერ. სასახლეში არქიტექტორის ვაჟი გუსტაფ ტესინი დაბინავდა, თუმცა, 1750 წელს, ფინანსური მიზეზით, მამულის გაყიდვა მოუწია . სასახლე მოგვიანებით სამეფო ოჯახმა შეიძინა და სტოკჰოლმის საგრაფოს გუბერნატორის საცხოვრისად გამოიყენებოდა ხოლმე.
ევგენი კისინი

ევგენი კისინი (რუს. Евгений Игоревич Кисин; დ. 10 ოქტომბერი, 1971) — რუსი კლასიკოსი პიანისტი. 2002 წლიდან დიდი ბრიტანეთის მოქალაქე, 2013 წლიდან ისრაელის მოქალაქე. ფართო საზოგადოებისთვის ის ცნობილი გახდა, როგორც გენიოსი ბავშვი. მას აქვს საკმაოდ ფართო რეპერტუარი და თუმცა ყველაზე მეტად ცნობილია რომანტიზმის ერის ნაწარმოებების ინტერპრეტაციით, განსაკუთრებით ფრიდერიკ შოპენის, სერგეი რახმანინოვის და ფერენც ლისტის. დაიბადა მოსკოვში. 1 წლის ასაკში დაიწყო სმენით მღერა, 2 წლიდან ფორტეპიანოზე დაკვრა. 6 წლის შევიდა გნესინების სახელობის მუსიკალურ სკოლაში. პირველი და ერთადერთი მასწავლებელი - ანა კანტორი. 10 წლის ასაკში კისინს ჰქონდა დებიუტი ულიანოვკის სიმფონიურ ორკესტრთან ერთად, სადაც შეასრულო მოცარტის საფორტეფიანო კონცერტი No. 20 D მინორში. კისინის ტალანტი საერთაშორიშო მასშტაბით 1984 წელს გახდა ცნობილი, 12 წლის ასაკში, როდესაც მან დაუკრა და ამავდროულად ჩაწერა შოპენის საფორტეპიანო კონცერტი მოსკოვის ფილარმონიულ ორკესტრთან ერთად მოსკოვის კონსერვატორიის დიდ დარბაზში. კისინის პირველი დებიუტი რუსეთს გარეთ იყო 1985 წელს აღმოსავლეთ ევროპაში, მას მოჰყვა პირველი ტური იაპონიაში 1986 წელს. 1987 წელს, 16 წლის ასაკში მან ჩაატარა პირველი კონცერტი დასავლეთ ევროპაში, კერძოდ ბერლინის ფესტივალზე, ამავდროულად დიდ ბრიტანეთში დირიჟორ ვალერი გერგიევთან და მევიოლინე მაქიმს ვენგეროვ და ვადიმ რეპინთან ერთად ლიჩფილდის ფესტივალზე. 1990 წელს კისინს ჰქონდა დებიუტი ჩრდილოეთ ამერიკაში, სადაც დაუკრა შოპენის ორი საფორტეპიანო კონცერტი. ნიუ-იორკის ფილარმონიულ ორკესტრთან ერთად ზუბინ მეჰთას თანხლებით და პირველი კონცერტი კარნეგის დარბაზში. 1988 წელს კისინი გავიდა საახალწლო კონცერტზე, სადაც ჰერბერტ ფონ კარაიანის დირიჟორობით, ბერლინის ფილარმონიის ორკესტრთან ერთად შესრულდა პეტრე ჩაიკოვსკის პირველი საფორტეპიანო კონცერტი. 90-იანი წლების დასაწყისში ოჯახი ოფიციალურად გადადის აშშ-ში. 2017 წლის 10 მარტს კისინი დაქორწინდა კარინა არზუმანოვაზე, ბავშვობის მეგობარზე, პრაღაში. მუსიკალური აკადემია "Chigiana"-ს პრემია — წლის საუკეთესო პიანისტი (იტალია, 1991) ჟურნალი "Musical America"-ს პრემია — წლის საუკეთესო ინსტრუმენტალისტი (1994) პრემია "Триумф" — (რუსეთი, 1997) შოსტაკოვიჩის სახელობის პრემია — (რუსეთი, 2003) კარაიანის სახელობის პრემია — (გერმანია, 2005) გრემის ჯილდო — "საუკეთესო კლასიკური მუსიკის შესრულება სოლო ინსტრუმენტზე" სკრიაბინის, მატნერის და სტრავინსკის ნაწარმოებების შესრულებისთვის. (აშშ, 2006) ბენედეტი მიკელანჯელის სახელობის პრემია (იტალია, 2007) ↑ https://www.thejc.com/news/uk-news/pianist-kissin-protests-against-bbc-anti-israel-bias-1.13266 ↑ http://www.tomgrossmedia.com/mideastdispatches/archives/001415.html
ძინჯოუ

ძინჯოუ — ქალაქი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ჩინეთში, ლიაონინის პროვინციაში, მდინარე სიაოლინხეს ნაპირზე, იმ ადგილის მახლობლად, სადაც მდინარე სიაოლინხე ერთვის ლიაოდუნის ყურეს (ყვითელი ზღვა). ქალაქში განვითარებულია ნავთობგადამუშავება და მანქანათმშენებლობა (მათ შორის, სამთომომპოვებითი და ქაღალდის მრეწველობა, მოწყობილობების, ჩარხების დამზადება), ქიმიური, საფეიქრო, კვების მრეწველობა; საწარმოები ფეროშენადნობების, საშენ მასალათა და ფაიფურის წარმოება. ძინჯოუზე გადის ნავთობსდადენი დაცინ-პეკინი. ქსე, ტ. 11, გვ. 275, თბ., 1987
ავსტრიის პრეზიდენტი

ავსტრიის პრეზიდენტი – ავსტრიის ფედერალური სახელმწიფოს მეთაური, რომელსაც მოსახლეობა ირჩევს 6 წლით. ავსტრიის პრეზიდენტების სია
უძილობა

უძილობა, ინსომნია, აგრიპნია, ძილის მოშლა — ახასიათებს ღამის ძილის პერიოდის შემცირება, დაძინების გაძნელება, ზერელი წყვეტილი ძილი და ნაადრევი გაღვიძება (ზოგჯერ დილით გაღვიძების გაძნელება); ხშირად დაერთვის მოუსვენრობა, მომეტებული აგზნებადობა და სხვა. უძილობის დროს მცირდება ღრმა ძილის პერიოდი, ირღვევა ურთიერთობა ძილის (სიზმრებიანი და უსიზმრო) ფაზებს შორის. უძილობა ძირითადად ვითარდება ნევროზის, ფსიქოზის, ტვინის ორგანული დაავადების (ნეიროინფექცია, თავის ტვინის ღეროს ანთებითი, სისხლძარღვოვანი, ტრავმული დაზიანება), გულ-სისხლძარღვთა ზოგიერთი დაავადების დროს, აგრეთვე ისეთი სომატური დაავადების შემთხვევაში, როდესაც დაავადების რაიმე გამოვლინება (ქოშინი, ხველა, ტკივილი, კუჭის აშლილობა და სხვა) ხელს უშლის თავის ტვინის ძილის მარეგულირებელი მექანიზმის დროულ ჩართვას ძილში. ჯანმრთელი ადამიანის უძილობა შეიძლება გამოიწვიოს ფიზიკურმა ან\და ფსიქოლოგიურმა გადაძაბვამ, ღრმა განცდებმა და ა.შ. შრომისა და დასვენების რეჟიმის დაცვა; გამაღიზიანებელი ფაქტორების თავიდან აცილება; უძილობის გამომწვევი დაავადების მკურნალობა; ნევროზის დროს — ფსიქოთერაპია, ტრანკვილიზატორები, ძილის წინ სეირნობა, წყლის პროცედურები, ფიზიკური ვარჯიში: ზოგჯერ საძილე საშუალებანი; ↑ Roth T (August 2007). „Insomnia: definition, prevalence, etiology, and consequences“. Journal of Clinical Sleep Medicine. 3 (5 Suppl): S7–10. doi:10.5664/jcsm.26929. PMC 1978319. PMID 17824495.
უცხოელები

უცხოელები — ამა თუ იმ სახელმწიფოს ტერიტორიაზე მყოფი სხვა სახელმწიფოს მოქალაქეობის მქონე პირები. უცხოელების რეჟიმი რეგულირდება შინასახელმწიფოებრივი კანონებითა და საერთაშორისო სამართლებრივი სახელშეკრულებო და ჩვეულებრივი ნორმებით. ყოველი სახელმწიფო თვითონ განსაზღვრავს თავის ტერიტორიაზე მყოფი უცხოელების უფლებრივ სტატუსს; ამასთან ერთად საერთაშორისო სამართალში არსებობს უცხოელების რეჟიმის საყოველთაოდ აღიარებული ზოგადი პრინციპები. უცხოელებზე ვრცელდება ან ეროვნული რეჟიმი ანუ მათ უფლებრივ სტატუსს უთანაბრებენ ადგილობრივი მოქალაქეების უფლებებს ანდაც უმეტესი ხელშეწყობის რეჟიმი. არსებობს აგრეთვე სპეციალური რეჟიმი — განსაზღვრულ, ზუსტად დადგენილ უფლებთა ერთობლიობა. უცხოელები მოვალენი არიან დაიცვან მათი ადგილსამყოფელი სახელმწიფოს კანონები და სხვა ნორმატიული აქტები. კანონიერების დარღვევის შემთხვევაში, ისინი პასუხს აგებენ ადგილობრივი მართლმსაჯულების წინაშე (ეს წესი არ ვრცელდება დიპლომატიური იმუნიტეტის მქონე უცხოელებზე). Resident Alien Information დაარქივებული 2006-08-18 საიტზე Wayback Machine. Aliens (Encyclopedic Entry) დაარქივებული 2012-03-20 საიტზე Wayback Machine.
პორტუგალიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები

პორტუგალიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები — ეროვნული ნაკრები, რომელიც ქვეყანას წარმოადგენს რაგბის საერთაშორისო მატჩებში და ტურნირებში. მათი ისტორიაში პირველი თამაში შედგა 1935 წელს თავიანთი მეზობლების ესპანეთის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ. მატჩი დამთავრდა ესპანელების გამარჯვებით ანგარიშით 6-5. დღეისათვის პორტუგალიის ეროვნული ნაკრები მონაწილეობას იღებს ევროპის ერთა თასის გათამაშებაში. რაგბის კავშირს პორტუგალიაში მართავს პორტუგალიის რაგბის ფედერაცია. 2007 წელს პორტუგალიამ მოიპოვა მათთვის პირველი კვალიფიკაცია მსოფლიო ჩემპიონატზე. 2007 წლის რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატზე პორტუგალიის ნაკრები თამაშობდა C ჯგუფში ახალ ზელანდიასთან, იტალიასთან, რუმინეთთან და შოტლანდიასთან ერთად, სადაც მათ ყველა თამაში წააგეს და მხოლოდ ერთი ბონუს-ქულა მოიპოვეს. პორტუგალიის ნაკრების მეტსახელია Os Lobos, ანუ „მგლები“. 2000-იანი წლების დასაწყისში პორტუგალიის რაგბი აქტიურად ვითარდებოდა. 2003/04 წლების სეზონში პორტუგალიის ეროვნულმა ნაკრებმა სიურპრიზი შემოგვთავაზა, მან გაიმარჯვა ევროპის ერთა თასის გათამაშებაში, ხოლო 2005/06 წლების სეზონში პორტუგალიელები მესამე ადგილზე გავიდნენ. პორტუგალიის ნაკრები ასევე მაღალ დონეს აჩვენებს შვიდკაცა რაგბის თამაშის დროსაც. 2006 წელს პორტუგალიის სარაგბო ინსტიტუტებმა მიიღეს გრანტი მსოფლიო რაგბის საბჭოდან. ვარაუდობდნენ, რომ დაფინანსება დაეხმარებოდა პორტუგალიას მიეღო IRB-ს მეორე დონის ნაკრების სტატუსი. ახალი კლასიფიკაციის თანახმად, პორტუგალიის ნაკრები შედის «პერფომანსის» იმ ქვეყნების კატეგორიაში, რომლებსაც აქვთ მსოფლიო ჩემპიონატზე გამოსვლის გამოცდილება, მაგრამ ჯერ არ არიან მსოფლიო რაგბის ლიდერები. 2007 წლის რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატის დამთავრების შემდეგ პორტუგალიის ნაკრები ერთბაშად დატოვა რამდენიმე ძლიერმა და წამყვანმა მოთამაშემ, რომლებსაც ღირსეული შემცვლელი ვერ მოეძებნა. ნაკრების დონეც თანდათან უკან წავიდა და 2015/16 წლების სეზონზე პორტუგალიას სხვების გარდა გერმანიის ნაკრებმაც მოუგო, რის შედეგადაც პორტუგალიელებმა A ჯგუფი დატოვეს და B ჯგუფში ჩამოქვეითდნენ. ევროპის ერთა თასი
ომი და მშვიდობა (1968 წლის ფილმი)

ომი და მშვიდობა (რუს. Война́ и мир) — 1966-67 წლების საბჭოთა მხატვრული ფილმი ოთხ ნაწილად, რომელიც გადაღებულია ლევ ტოლსტოის ამავე სახელწოდების რომანის მიხედვით. ინფლაციის გათვალისწინებით ფილმი კინემატოგრაფიის ისტორიაში ყველაზე მაღალბიუჯეტიანი ფილმია. ფილმში მრავლადაა ბატალური სცენები. ფილმმა მიიღო ოსკარისა და ოქროს გლობუსის ჯილდოები საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმისთვის. „ომი და მშვიდობა“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
ალბანეთის პრეზიდენტი

ალბანეთის პრეზიდენტი — ალბანეთის სახელმწიფოს მეთაური, რომელსაც პარლამენტი ირჩევს 5 წლით. ალბანეთის პრეზიდენტების სია ალბანეთის პრეზიდენტის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2012-07-16 საიტზე Wayback Machine.
ბელარუსის პრეზიდენტი

ბელარუსის რესპუბლიკის პრეზიდენტი (ბელარ. Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь) — არის სახელმწიფოს მეთაური, ბელარუსის რესპუბლიკის კონსტიტუციის გარანტი, ასევე ბელარუსის მოქალაქის უფლებებისა და თავისუფლების გარანტი. ის წარმოადგენს ბელარუსს სხვა სახელმწიფოებთან და საერთაშორისო ორგანიზაციებთან ურთიერთობაში. ბელარუსის პრეზიდენტად შეიძლება აირჩეს მოქალაქე (დაბადებით ბელარუსში), მინიმუმ 35 წლის, ასევე ხმის მიცემის უფლების მქონე, რომელიც ცხოვრობს მინიმუმ ათი წელი არჩევნებამდე ბელარუსში. ბელარუსის პრეზიდენტი აირჩევა 5 წლით. 1990-1991 წლებში, ბელარუსის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტი განიხილავდა იდეას, სადაც უნდა შემოეღოთ ბელარუსში პრეზიდენტის პოსტი. პირველი საპრეზიდენტო არჩევნები ბელარუსში ჩატარდა 23 ივნისს (პირველი ტური) და 10 ივლისს 1994 წელს (მეორე ტური), ამავე დროს შევიდა პირველი ცვლილება კონსტიტუციაში, სადაც ნებადართულ იქნა არჩევნებში მონაწილეობა მიეღოთ 35 წლის კანდიდატებს (ადრე 40). არჩევნებში მონაწილეობას იღებდა 6 კანდიდატი. პირველ ტურში სამივე ლიდერმა გაიმარჯვა ალექსანდრე ლუკაშენკო — 44,82%, ვიაჩესლავ კებიჩი — 17,32%, ზენონ პოზნიაკი — 12.82%. მეორე ტურში ხმების 80%-ით მოიგო ალექსანდრე ლუკაშენკომ. ბელარუსის პრეზიდენტების სია ↑ Историк: введение поста президента в Беларуси обсуждалось ещё в 1990—1991 годах. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-11-24. ციტირების თარიღი: 2016-03-06.
ბულგარეთის პრეზიდენტი

ბულგარეთის პრეზიდენტი — ბულგარეთის სახელმწიფოს მეთაური, რომელსაც მოსახლეობა ირჩევს 5 წლით. ბულგარეთის პრეზიდენტი დაარქივებული 2007-01-06 საიტზე Wayback Machine.
ირლანდიის პრეზიდენტი

ირლანდიის პრეზიდენტი – ირლანდიის სახელმწიფოს მეთაური, რომელსაც მოსახლეობა ირჩევს 7 წლით. ირლანდიის პრეზიდენტების სია ↑ Mary Kenny (13 September 2010). „If you want my vote for President, do it cheaper“. Irish Independent.
სტოკჰოლმის მეტროპოლიტენი

სტოკჰოლმის მეტროპოლიტენი (შვედ. Stockholms tunnelbana) — მეტროპოლიტენის ხაზების სისტემა დიდ სტოკჰოლმში; ერთადერთია შვედეთში. გაიხსნა 1950 წლის 1 ოქტომბერს. მფლობელია კომპანია SL. მეტროსადგურის მომსახურებაზე კონტრაქტი კონკურსის საწყისებზე ფორმდება. ამჟამად გამარჯვებული მომსახურე კომპანიაა Veolia Transport სისტემა 100 სადგურს მოიცავს სამ განტოტვილ ხაზზე, რომელთა საერთო სიგრძე 105,7 კილომეტრს შეადგენს; 47 სადგური მიწისქვეშაა, 53 სადგური მიწისზედა ან საქვეითოა. ხაზებზე მოძრაობა მარცხნიდან წარმოებს, რადგან, მეტროსადგურის გახსნის დროს სტოკჰოლმში მარცხენამხრივი მოძრაობა იყო. (ლონდონის მსგავსად) სტოკჰოლმის მეტროპოლიტენი ცნობილია ზოგიერთი სადგურის უჩვეულო გაფორმებით (ძირითადში ცენტრალური სადგურების), და მას "მსოფლიოში ყველაზე გრძელ სამხატვრო გალერეას" უწოდებენ. მწვანე ხაზი პირველი მეტროსადგური ქალაქში 1950 წელს გაიხსნა და გვირაბად 1933 წელს აგებული ჩქაროსნული ტრამვაისთვის განკუთვნილ გვირაბს იყენებდა. ხაზზე სამი მარშრუტია — T17, T18 და T19. წითელი ხაზი გაიხსნა 1964 წელს. ხაზზე ორი მარშრუტია — T13 და T14. ლურჯი ხაზი ხაზის პირველი მონაკვეთი 1975 წელს დასრულდა. ძალიან ლამაზი კლდოვანი სადგურები დაუმუშავებელი ქვის კედლებითა და ჭერით. ხაზზე ორი მარშრუტია — T10 და T11. ოფიციალური საიტი Storstockholms Lokaltrafik (SL) სტოკჰოლმის მეტროპოლიტენის ფოტოები სტოკჰოლმის მეტროპოლიტენი საიტზე urbanrail.net დაარქივებული 2009-03-20 საიტზე Wayback Machine.
ისლანდიის პრეზიდენტი

ისლანდიის პრეზიდენტი – ისლანდიის სახელმწიფოს მეთაური, რომელსაც მოსახლეობა ირჩევს 4 წლით. ოფიციალური საიტი ისლანდიის პრეზიდენტების სია
ოსლოს მეტროპოლიტენი

ოსლოს მეტროსადგურს Oslo T-bane ეწოდება და ქალაქის უსწრაფეს ტრანსპორტს წარმოადგენს. იმართება კომპანია ოსლო ტ-ბადედრიფტის მიერ სატრანსპორტო უწყება რუტერთან კონტრაქტის საფუძველზე. მეტროქსელი ექვს ხაზს მოიცავს, რომლებიც ცენტრის გავლით მოძრაობენ. ხაზების საერთო სიგრძე 80 კილომეტრია. მეტროს დღიურად დაახლოებით 226,000 მგზავრი გადაჰყავს (2012 წლის მონაცემებით). ქსელში 97 სადგურია, აქედან 16 სადგური მიწისქვეშაა. პირველი ჩქაროსნული ხაზი 1898 წელს გახსნილი ჰოლმენკოლის ხაზია, 1912 წელს გახსნილ რიოას ხაზთან ერთად. 1928 წელს Nationaltheatret-ის მიწისქვეშა ხაზი გაიხსნა. აქვე უნდა ითქვას, რომ ოსლოს მეტრო სკანდინავიასა და აღმოსავლეთ ევროპაში უძველესია. სონგსვანის ხაზი 1934 წელს გაიხსნა, ხოლო კოლსოს ხაზი 1942 წელს. T-bane სისტემის ხაზის განახლება 1966 წელს დაიწყო ქალაქის აღმოსავლეთ უბნებში 1957 წელს აგებული იოსტენსიოს ხაზის გადაკეთებით. ამას ლამბესტეტერის, გრურუდისა და ფურუსეტის ხაზების განახლება მოჰყვა; 1993 წელს ორი ახალი მიწისქვეშა ხაზი გაიყვანეს მთავარი გვირაბისთვის, რაც 2006 წელს რინგის ხაზის ექსპლუატაციაში შესვლით დაგვირგვინდა. 2006-დან 2010 წლამდე მოძველებული T1000 შემადგნლობა MX3000-ის ახალი შემადგენლობით შეიცვალა. სარკინიგზო ტრანსპორტი ოსლოში 1854 წელს გაიხსნა ჰოვედბანენიდან ეიდსვოლის მიმართულებით. 1872 წელს დრამენბანენი ჩადგა მწყობრში ოსლოს დასავლეთის მიმართულებით, 1879 წელს იოსტფოლბანენი შევიდა ექსპლუატაციაში ნორსდტრანდის გავლით, თუმცა, მომსახურება ერთობ შეზღუდული იყო, მხოლოდ ქალაქის მასშტაბით. 1894 წელს უკვე ელექტროტრამვაიმ დაიწყო მუშაობა კომპანია ქრისტიანია ელექტრსიკეს ხელმძღვანელობით. პირველი საგარეუბნო ხაზი 1898 წელს გაიხსნა და ჰოლმენკოლი ეწოდა. T-bane map დაარქივებული 2009-03-06 საიტზე Wayback Machine. Oslo T-bane at UrbanRail.Net დაარქივებული 2011-09-03 საიტზე Wayback Machine. Oslo T-banedrift დაარქივებული 2007-05-17 საიტზე Wayback Machine. Ruter Fare and timetable information
სასკატუნი

სასკატუნი (ინგლ. Saskatoon) — ქალაქი კანადაში, სასკაჩევანიის პროვინციის უდიდესი ქალაქი. დაარსდა 1883 წელს. ქალაქის მოსახლეობა არის 202,340 (2006). ↑ https://www.saskatoon.ca/city-hall/mayor-city-councillors/mayors-office ↑ https://thestarphoenix.com/news/local-news/clark-rides-optimism-into-mayors-chair
ოსეთის სამხედრო გზა

ოსეთის სამხედრო გზა — ისტორიული გზის სახელწოდება, რომელიც მამისონის უღელტეხილზე კვეთს მაღრან-დვალეთის კავკასიონის მთავარ ქედს. აკავშირებს ქ. ქუთაისს (საქართველო) რკინიგზის სადგურ დარგკოხთან (ჩრდილოეთი ოსეთი). სიგრძე 273 კმ. მშენებლობა დაიწყო 1858 წელს, გაიხსნა 1888 წელს. ქ. ქუთაისიდან მიუყვება მდინარეების რიონისა და ჭანჭახის ხეობებს, გადადის უღელტეხილზე, ეშვება მდინარე მამისონდონის ხეობაში, გაივლის ჯერ კასარის, შემდეგ არდონის ხეობას და მიდის სადგურ დარგკოხამდე. საავტომობილო მიმოსვლა საუღელტეხილო გზაზე სეზონურია. მთელი წლის მანძილზე მოძრაობა შესაძლებელია დარგკოხიდან ბურონამდე და შოვიდან ქუთაისამდე. ოსეთის სამხედრო გზა გადის დასახლებულ პუნქტებზე: ალპანა, ამბროლაური, ონი, შოვი, ქვემო ზარამაგი, ბურონი, მიზურსკი. ოსეთის სამხედრო გზას აქვს საექსკურსიო-ტურისტული მნიშვნელობა. ამჟამად ფუნქციონირება თითქმის დაკარგული აქვს. საქართველოს სამხედრო გზა სოხუმის სამხედრო გზა კვერენჩხილაძე რ., ქსე, ტ. 7, გვ. 593, თბ., 1984
კოპენჰაგენის მეტროპოლიტენი

კოპენჰაგენის მეტროპოლიტენი (დან. Københavns Metro) — დანიის ქალაქ კოპენჰაგენის, ფრედერიქსბერგისა და ტიორნბნიუს მომსახურე მეტროსადგურის სისტემის ხაზი. სისტემა 2002 წელს გაიხსნა და ორი ხაზისგან (M1 და M2) და 22 სადგურისგან შედგება. 2007 წელს ხაზი დააგრძელეს და სადგურმა კოპენჰაგენის აეროპორტამდე მიაღწია. დანიის დედაქალაქის მეტროქსელში გამოყენებულმა ტექნოლოგიამ ევროპის არაერთი ქვეყნის დედაქალაქს შთააგონა ხაზების დაგრძელებისა და ახალი სადგურების აშენების აუცილებლობა ერთიანი სისტემით. მეტროპოლიტენების სია ოფიციალური საიტი.
ბერლინის მეტროპოლიტენი

ბერლინის მეტროპოლიტენი (გერმ. U-Bahn Berlin) — ქალაქის ელექტრომატარებლების ქსელიანად გერმანიის დედაქალაქის ტრანსპორტის საფუძველს შეადგენს. გერმანიაში უძველესი ბერლინის მეტრო 1902 წელს გაიხსნა. ბერლინის მეტროს დაპროექტებაში აქტიური მონაწილეობა ვერნერ ფონ სიმენსმა მიიღო. დღეისათვის ბერლინის მეტროში 175 სადგური და 9 ხაზია 155.4 კმ საერთო სიგრძით. ლიანდაგების 80 %მდე მიწისქვეშ არის. გადაყვანილი მგზავრების რაოდენობამ 2017 წელს 553.1 მილიონი შეადგინა. ბერლინის მეტროპოლიტენის მშენებლობის ისტორიაში შეიძლება სამი ეტაპი გამოვყოთ: 1910 წლამდე — Kleinprofil-ის ქსელის მშენებლობა (ვიწროპროფილიანი) ბერლინში, შარლოტენბურგში, შიონებერგსა და ვილმერსდორფში. 1930 წლამდე — Großprofil-ის ქსელის მშენებლობის დაწყება (ფართოპროფილიანი), რომელიც ბერლინის სამხრეთიდან ჩრდილოეთით მიმართული პირველი ხაზების საწყისად მიიჩნევა. 1953 წლიდან — შემდგომი განვითარება მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ. მეტროპოლიტენების სია ოფიციალური საიტი (ინგლისური)
ოსეთის სასულიერო კომისია

ოსეთის სასულიერო კომისია (რუს. Осетинская духовная комиссия) — სამისიონერო ორგანიზაცია, რომელიც შექმნა რუსეთის მთავრობამ 1744 წლის დამდეგს ოსეთში ქრისტიანობის გასავრცელებლად. ოსეთის სასულიერო კომისიის ნამდვილი მიზანი იყო რუსეთის გაბატონება კავკასიაში. კომისია დაკომპლექტებული იყო ქართველი სასულიერო პირებით. მისი ძირითადი ამოცანა იყო ქრისტიანობის საშუალებით ოსებისა და სხვა მთიელების რუსეთის მხარეზე გადაყვანა. კომისიის წევრების მხარდაჭერით რუსეთის მთავრობამ 1768-1774 წლებში სამი სამთო ექსპედიცია მოაწყო ჩრდილოეთ ოსეთში მადნეულის შესასწავლად და მისი გამოყენების საკითხების გასარკვევად. ოსეთის სასულიერო კომისიის საქმიანობისადმი დიდ ინტერესს იჩენდნენ ქართველი სახელმწიფო და სასულიერო მოღვაწეები. 1746 წელს თბილისში თეიმურაზ I-მა და ანტონ I-მა დიდი პატივით მიიღეს ამ კომისიის წევრი ეფრემ ჯანდიერი. კომისიის ხელმძღვანელი არქიმანდრიტი პახომი საქართველოდან ფულად სახსრებს იღებდა ჩრდილოეთ კავკასიაში ქართველთა ტყვეების გამოსასყიდად და სამშობლოში დასაბრუნებლად. მას ბრალად დასდეს, თითქოს ოსების საქართველოს ქვეშევრდომობაში შეყვანა სურდა. 1768-1774 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომის წინ ქართველი მეფე მთავრების პოზიციის გასარკვევად, საქართველოში ჩამოვიდა კომისიის წევრი გრიგოლ რომანიშვილი. იგი მიიღეს ერეკლემ და სოლომონ I-მა. 1768 წელს იგი თურქების აგენტებმა მოკლეს გურიაში. ოსეთის სასულიერო კომისია ოსთა შორის ქართულ მწიგნობრობას ავრცელებდა. პახომი და გრიგოლი ოს ბავშვებს ქართულ წერა-კითხვას ასწავლიდნენ, სინოდის დავალებით ქართულიდან ოსურ ენაზე საეკლესიო ხასიათის წიგნებს თარგმნიდნენ და საამისოდ იყენებდნენ ქართულ ანბანს. 1753 წლიდან პახომის ინიციატივით ქურთათის ხეობაში 30 ბავშვისათვის უნდა გახსნილიყო სკოლა, მაგრამ იგი მხოლოდ 1764 წელს გაიხსნა მოზდოკის ციხესიმაგრესთან. 1768-1774 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომში რუსეთის წარმატების შემდეგ, 1771 წლიდან, ოსეთის სასულიერო კომისიას სათავეში რუსი სამღვდელო პირი ჩაუყენეს, კომისიის წევრები რუსი მისიონერებით შეავსეს და იგი მეფის რუსეთის კავკასიური პოლიტიკის იარაღად აქციეს. ოსურ ანბანს ქართულის ნაცვლად რუსული გრაფიკა დაუდეს საფუძვლად. 1792 წელს ოსეთის სასულიერო კომისიამ არსებობა შეწყვიტა. 1815 წელს რუსეთის მთავრობამ კომისია აღადგინა. სათავეში ჩაუყენეს დოსითეოზ ფიცხელაური. მან 13 ათასამდე ოსი გააქრისტიანა. ქრისტიანობის მიღების პირობად იგი ოს გლეხებს მებატონისაგან განთავისუფლებას და სახაზინო გლეხების კატეგორიაში ჩარიცხვას ჰპირდებოდა. ადგილობრივი ხელისუფლებისა და მებატონეების წინააღმდეგობის შედეგად დოსითეოსი გადააყენეს და ოსეთის სასულიერო კომისია უშუალოდ საქართველოს ეგზარქოსს დაუქვემდებარეს. კომისია 1861 წლამდე არსებობდა. 1863 წლიდან იგი ჩაანაცვლა კავკასიაში მართლმადიდებელი ქრისტიანობის აღდგენის საზოგადოებამ. თოგოშვილი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 593. თოგოშვილი გ., საქართველო-ოსეთის ურთიერთობა XV-XVII საუკუნეები, თბ., 1969; ხანთაძე შ., ქართველი მოღვაწეები ჩრდილო კავკასიაში XVIII საუკუნეში, „ს. ჯანაშიას სახელობის საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის მოამბე“, 1957, ტ. 19A და 20B;
ოსიაური

ოსიაური — ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფლების ზემო ოსიაურისა და ქვემო ოსიაურის ძველი სახელწოდება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 594.