laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მარია ბრაბანტელი (1190-1260)

მარია ბრაბანტელი (ფრანგ. Marie de Brabant, გერმ. Maria von Brabant; დ. 1190 — გ. 1260) — რეჯინართა დინასტიის წარმომადგენელი. საღვთო რომის უკანასკნელი იმპერატრიცა ველფების დინასტიიდან 1214-1215 წლებში როგორც იმპერატორ ოტო IV-ის მეორე ცოლი. მარია დაიბადა 1190 წელს ნიდერლანდებში. იგი იყო ბრაბანტის ჰერცოგ ანრი I-ისა და მისი ცოლის, მაუდ ბულონელის ქალიშვილი. 1198 წელს მარია საღვთო რომის იმპერატორ ოტო IV ბრაუნშვაიგელზე დაინიშნა, მაგრამ მამამისმა ტახტისათვის მიმდინარე ბრძოლის გამო ქორწინება გააჭიანურა. ხანგრძლივმა შესვენებამ გააღიზიანა ოტო და 1204 წელს მარიასთან არსებული ნიშნობა გააუქმა. 1212 წელს ოტო IV-მ ცოლად ბეატრიქს შვაბიელი შეირთო, რომელიც ქორწილიდან რამდენიმე დღეში გარდაიცვალა. მარიას მამამ სასწრაფოდ სცადა ოტოსთან მოლაპარაკებების განახლება, მაგრამ იგი ნაწყენი იყო, რადგან 1208 წელს ანრიმ მისი სიმამრი, ფილიპე შვაბიელი მოკლა და მისი მკვლელობაც სცადა. მიუხედავად ამისა, ოტომ ბრაბანტელებთან მოლაპარაკებები განაახლდა და 1214 წლის 19 მაისს, მაასტრიხტში იქორწინა მარიაზე. მარია ცნობილი იყო თავისი დამოკიდებულებით აზარტულ თამაშებზე, რომლებშიც უმეტესწილად მარცხდებოდა. ამან დიდი დარტყმა მიაყენა იმპერატორის ხაზინას, რომელიც იმპერატრიცას ვალების გასტუმრებას ვერ აუდიოდა. 1215 წელს ოტო უშვილოდ გარდაიცვალა. 1220 წელს მარია მეორედ გათხოვდა ჰოლანდიის გრაფ ვილემ I-ზე. მარია ბრაბანტელისათვის მეორე ქორწინებაც ისეთივე უნაყოფო და ხანმოკლე აღმოჩნდა, როგორც პირველი. 1222 წელს ვილემი უშვილოდ გარდაიცვალა. მეორე დაქვრივების შემდეგ იგი მშობლიურ ბრაბანტში დაბრუნდა, სადაც ცნობილი გახდა იმით, რომ დააარსა ცისტერციანელთა მონასტერი. იგი გარდაიცვალა 1260 წელს, ბრაბანტში, დაკრძალულია ქალაქ ლუვენის წმინდა პეტრეს სახელობის კათედრალში. Monika Escher, Frank G. Hirschmann: Maria von Brabant – die vergessene Kaiserin. Reichspolitik, Kulturtransfer und Urbanisierung. In: Blätter für deutsche Landesgeschichte, Bd. 137 (2001), S. 161–197. Online-Ausgabe bei der BSB Amalie Fößel: Beatrix von Schwaben und Maria von Brabant – die Frauen Ottos IV. In: Bernd Ulrich Hucker/ Stefanie Hahn/ Hans-Jürgen Derda (Hrsg.) Otto IV. Traum vom welfischen Kaisertum. Landesausstellung Niedersachsen 2009. Petersberg 2009, S. 229–236, ISBN 978-3-86568500-1
ავსტრიის კონსორტების სია

ავსტრიის კონსორტების სიაში წარმოდგენილია იმ ქალების სია, რომლებიც ატარებდნენ ავსტრიის მარკგრაფინიების, ჰერცოგინიების, ერცჰერცოგინიებისა და იმპერატრიცების წოდებას და რომლებიც დაქორწინებულნი იყვნენ ავსტრიის მონარქებზე. მთელი ისტორიის მანძილზე, ავსტრიის ყველა კონსორტი ქალი იყო, რომელთაგან პირველი, რიკარდის ფონ ზუალაფელდაგი ტახტზე 976 წელს ავიდა, ხოლო უკანასკნელი, იმპერატრიცა ზიტა დე ბურბონ-პარმელი ტახტიდან 1918 წელს ჩამოაგდეს. ავსტრიის მონარქების სია საღვთო რომის იმპერატრიცების სია უნგრეთის დედოფლების სია
დავით გოგოჭური

დავით ლევანის ძე გოგოჭური (დ. 15 ნოემბერი, 1922, ბუჩუკურთა, ახლანდ. დუშეთის მუნიციპალიტეტი — გ. 2000, თბილისი) — ქართველი ფოლკლორისტი. ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1990). 1949 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1974 წელს გამოაქვეყნა პირველი წიგნი „მელექსეობა ხევსურეთში“. იკვლევდა ფოლკლორის ცალკეულ ჟანრებს, ხევსურული მელექსეობის, საგმირო, საწესჩვეულებო პოეზიის საკითხებს. ავტორია პროზაული მხატვრული კრებულისა „ეს უმღერია პაპასა“ (1991). „ქართული ხალხური პოეზიის“ თორმეტტომეულის მომზადებისათვის მიენიჭა საქართველოს სახელმწიფო პრემია (სხვებთან ერთად, 1988). ხევსურული საგმირო პოეზია და გმირები, თბ., 1977; ხალხური სიტყვიერება მავნე წეს-ჩვეულებათა წინააღმდეგ, თბ., 1978. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 71. დავით გოგოჭური — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
რევაზ გოგოხია

რევაზ აკაკის ძე გოგოხია (დ. 28 აპრილი, 1936, სოფ. ფახულანი, ახლანდ. წალენჯიხის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ეკონომისტი. ეკონომიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1988), პროფესორი (1989), ღირსების ორდენის კავალერი (2003). 1958 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონონომიკის ფაკულტეტი. სხვადასხვა წლებში მუშაობდა საქართვ. მეცნიერებათა აკადადემიის ეკონონომიკურ ინსტიტუტში უფროს მეცნიერ თანამშრომლად, ჟურნ. „ეკონომიკის“ განყოფილების გამგედ, საქართველოს სოფლის მეურნეობის მინისტრის პირველ მოადგილედ. 1989 წლიდან იყო თსუ-ის ეკონონომიკური თეორიის კათედრის პროფესორი, აგრეთვე თსუ-ის სოხუმისა (1995–2001) და ზუგდიდის (2001–2005) ფილიალების კათედრის გამგე, საერთაშორისო სამეცნიერებათა-პრაქტიკული ჟურნალი „სოციალური ეკონომიკის“ მთ. რედაქტორი (1999–2007). 2008 წლიდან მისი რედაქტორობით გამოდის თსუ-ის ეკონ. და ბიზნესის ფაკულტეტის საერთაშორისო სამეცნიერო-პრაქტიკული ჟურნალი „ეკონომიკა და ბიზნესი“. გოგოხიას სამეცნიერო შრომები ეხება ეკონომიკის თეორიის, საბაზრო ეკონომიკის, აგრარული ურთიერთობებისა და შერეული ეკონომიკის სისტემის, საქართველოს სოციალურ-ეკონომიკური განვითარების პრობლემურ საკითხებს. დაჯილდოებულია ი. ჯავახიშვილის მედლითა (2001) და ღირსების ორდენით (2003). ჩიქავა ლ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 71.
ვასილ გოგუა

ვასილ ბარნაბის ძე გოგუა (დ. 18 თებერვალი, 1908, სოფ. ჯურუყვეთი, ახლანდ. ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტი — გ. 25 მაისი, 1967, თბილისი) — საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის თავმჯდომარე (1948-1952). საქართველოს დამსახურებული ინჟინერი. 1932 წელს დაამთავრა საქართველოს სამთო-საინჟინრო ინსტიტუტი. 1932-1936 წლებში მუშაობდა ზაჰესის მე-2 და ტყვარჩელის თბოელექტროსადგურების მშენებლობებზე, 1948 წლის 26 მარტამდე საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარე, 1948-1952 წლებში საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის თავმჯდომარე. 1936-1967 წლებში — სხვადასხვა საპასუხისმგებლო პარტიულ და სამეურნეო თანამდებობაზე. იყო სსრკ II–III მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. კოჯელაშვილი მ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 72. ვასილ გოგუა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გოგუაძე

საკუთარი სახელი გოგუაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ადელინა გოგუაძე — მსახიობი ალფეს გოგუაძე — სამხედრო პირი გია გოგუაძე — ინჟინერი, პოლიტიკოსი გიორგი გოგუაძე — ეკონომისტი, პოლიტიკოსი ემზარ გოგუაძე — პოლიტიკოსი, ჟურნალისტი ვალერი გოგუაძე — ქიმიკოსი ვახტანგ გოგუაძე — პოლიტიკოსი, ფილოსოფოსი ვლადიმერ გოგუაძე — სამხედრო პირი მანასე გოგუაძე — სტამბის მუშა, რევოლუციონერი ნინო გოგუაძე — იურისტი, პოლიტიკოსი ნინო გოგუაძე — ქიმიკოსი, პოლიტიკოსი ჯემალ გოგუაძე — ტრავმატოლოგ-ორთოპედი
ვალერი გოგუაძე

ვალერი პეტრეს ძე გოგუაძე (დ. 29 სექტემბერი, 1911, ბათუმი — გ. 2 მარტი, 1971, თბილისი) — ქართველი ქიმიკოსი. ქიმიის მეცნიერებათა დოქტორი (1948), პროფესორი (1949), საქართველოს დამსახურებული გამომგონებელი. 1934 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. 1959 წლიდან ხელმძღვანელობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის არაორგანული ქიმიისა და ელექტროქიმიის ინსტიტუტის ელემენტორგანულ ნაერთთა ლაბორატორიას. დაამუშავა პროვიტამინ D13-ის სინთეზის უმოკლესი გზა. ავტორია მნიშვნელოვანი სამეცნიერო შრომებისა და გამოგონებებისა. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 72. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 201.
ჯემალ გოგუაძე

ჯემალ მელქისედეკის ძე გოგუაძე (დ. 16 იანვარი, 1939, სოფ. ჭყონაგორა, ახლანდ. ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტი — გ. 19 ნოემბერი, 2000, თბილისი) — ქართველი ტრავმატოლოგ-ორთოპედი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1993), პროფესორი (1996), საქართველოს მედიცინის მეცნიერებათა აკადემიის წევრი (1998), ტრავმატოლოგიისა და ორთოპედიის სამეცნიერო-კვლევითი ცენტრის დირექტორი (1997–2000). 1963 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი. 1966-1968 წლებში ჩაირიცხა მოსკოვის ცენტრალური ტრავმატოლოგიისა და ორთოპედიის ინსტიტუტის ორდინატურაში, შემდეგ მუშაობა განაგრძო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ტრავმატოლოგიისა და ორთოპედიის კათედრაზე. 1994 წლიდან იყო ამავე კათედრის გამგე, 1997-2000 წლებში — რესპუბლიკის მთავარი ტრავმატოლოგ-ორთოპედი. არის 10 გამოგონებისა და ერთი მონოგრაფიის ავტორი („სამხედრო საველე ქირურგიის საკითხები“, თბ., 1999). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 73.
გუგული გოდერძიშვილი

გუგული ილიას ძე გოდერძიშვილი (დ. 17 ოქტომბერი, 1927, საგარეჯო — გ. 7 სექტემბერი, 2008, თბილისი) — ქართველი ვეტერინარი ექიმი. ვეტერინარიის მეცნიერებათა დოქტორი (1967), პროფესორი (1970), საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1981). საქართველოს სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილი წევრი (1995; წევრ-კორრესპოდენტი – 1992). 1950 წელს დაამთავრა საქართველოს ზოოტექნიკური-სავეტერინარო ინსტიტუტი. 1968 წლიდან იყო საქართველოს ზოოტექნიკურ-სავეტერინარო სასწავლო-კვლევითი ინსტიტუტის პარაზიტოლოგიის კათედრის გამგე, 1992-1999 წლებში — ინსტიტუტის პრორექტორი სასწავლო დარგში. 1997-1998 წლებში იყო რექტორის მოვალეობის შემსრულებელი. 2003 წლიდან ინსტიტუტის პარაზიტოლოგიისა და ვეტერინარულ-სანიტარულ ექსპერტიზის კათედრას გოდერძიშვილის სახელი ეწოდა. გოდერძიშვილის სამეცნიერო შრომები ეხება სასოფლო-სამეურნეო ცხოველთა ფასციოლოზის, დიკროცელიოზის, ცხვრის მონიეზიოზის, თიზანიეზიოზის, ავიტელინოზის, სტრონგილიატოზების ბიოლოგიისა და ეპიზოოტოლოგიის შესწავლას, მათ ქიმიოთერაპიასა და ქიმიოპროფილაქტიკას. მანვე შეიმუშავა ზოგიერთი ჰელმინთოზის საწინააღმდეგო ღონისძიებანი, რომლებიც დანერგილია სავეტერინარო პრაქტიკაში. გოდერძიშვილის ხელმძღვანელობითა და მონაწილეობით საწარმოო პირობებში მომზადდა პრეპარატი დარიშხანმჟავა კალა (კალას არსენატი), გამოინახა ამ ჯგუფის ახალი ანტიჰელმინთური საშუალებები (თუთიის, მანგანუმისა და კალციუმის არსენატი), რომლებიც გამოიყენეს საბჭოთა კავშირში და მსოფლიოს მრავალ ქვეყანაში ცესტოდოზების, ე. ი. ლენტისებრი ჭიებით გამოწვეული დაავადებების წინააღმდეგ საბრძოლველად. გოდერძიშვილი ავტორია მრავალი სამეცნიერო ნაშრომისა, აქვს 4 საავტორო მოწმობა გამოგონებაზე. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები, მ. შ. ღირსების ორდენი (2000). კაპანაძე კ., გამოჩენილი მეცნიერი და პედაგოგი (გუგული გოდერძიშვილი), თბ., 1999. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 74.
თორღვის ბრძოლა

თორღვის ბრძოლა — ბრძოლა კახეთის სამეფო ტახტის პრეტენდენტებს შორის. 1574 წელს გარდაიცვალა კახეთის მეფე ლევანი. მისმა შვილებმა დაიწყეს ბრძოლა ტახტისათვის. თავდაპირველად ტახტზე ქაიხოსრო ავიდა (ლევანის შვილი შამხალ ყარამუსალი ასულისაგან). ალექსანდრემ (ალექსანდრე II, ლევანის შვილი გურიელის ქალისაგან) თავი შეაფარა ყაზახს. ალექსანდრეს მიემხრნენ ქართლის მეფე დავით X (დაუთ-ხანი), სიმამრი ბარძიმ ამილახვარი, ელიზბარ ქსნის ერისთავი და რამდენიმე კახი თავადი. ბრძოლა გაიმართა თორღვას (ახლანდელი ახმეტის მუნიციპალიტეტი) 1578 წელს. ალექსანდრემ გაიმარჯვა და სამეფო ტახტიც მას დარჩა. საქართველოს ისტორიის ნარკვევები, ტ. 4, თბ., 1973; ნარსია გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 695.
დავით გოდერძიშვილი

დავით გუგულის ძე გოდერძიშვილი (დ. 7 აგვისტო, 1963, თბილისი) — ქართველი ვეტერინარი ექიმი. ვეტერინარიის მეცნიერებათა დოქტორი (2002), პროფესორი (2004). 1985 წელს დაამთავრა საქართველოს ზოოტექნიკური-სავეტერინარო სასწავლო-კვლევითი ინსტიტუტი. 1986-2006 წლებში იყო ამავე ინსტიტუტის სავეტერინარო ფაკულტეტის მიკრობიოლოგია-ვირუსოლოგიის კათედრის დოცენტი, შემდეგ — პროფესორი. 2006 წლიდან საქართველოს სახელმწიფო აგრარული უნივერსიტეტის სავეტერინარო მედიცინის ფაკულტეტის ინფექციურ და ინვაზიურ სნეულებათა დეპარტამენტის უფროსი და სრული პროფესორია. ეწევა სამეცნიერო-პედაგოგიურ მოღვაწეობას. გოდერძიშვილმა პირველმა გამოიყენა ცხოველთა ვირუსული დაავადებების სამკურნალოდ ინტერფერონი; დაადგინა ღორის ახალი ლეიკოციტარული ინტერფერონის მაღალი ანტივირუსული ეფექტი მსხვილფეხა პირუტყვის პარაგრიპ-3-ისა და ღორის გრიპის სამკურნალოდ და პროფილაქტიკისათვის. სავეტერინარო იმუნოლოგია, თბ., 2009; სავეტერინარო ვირუსოლოგია, თბ., 2010. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 74.
ვახტანგ გოდუაძე

ვახტანგ ირაკლის ძე გოდუაძე (დ. 10 ოქტომბერი, 1924, ქუთაისი — გ. 26 ოქტომბერი, 1990, იქვე) — ქართველი არქიტექტორი. საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორი (1971). დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი (1949). 1950 წლიდან მუშაობდა ქუთაისის საპროექტო ინსტიტუტებში სხვადასხვა თანამდებობაზე, ბოლოს – „საქქალაქმშენსახპროექტის“ ქუთაისის ფილიალში (1965 წლიდან – ფილიალის მთავარი არქიტექტორი, 1968 წლიდან — მთავარი ინჟინერი). 1973-1983 წლებში იყო ქუთაისის სახელმწიფო დეპუტატების საქალაქო საბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარის მოადგილე, 1985 წლიდან — ისევ საპროექტო ინსტიტუტის ფილიალის მთავარი არქიტექტორი. 1963-1978 წლებში არჩეული იყო საქართველოს არქიტექტორთა კავშირის ქუთაისის ორგანიზაციის თავმჯდომარედ. 1956-1957 და 1972-1975 წლებში ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას. ძირითადი ნამუშევრები: ქუთაისში — სასტუმრო „თბილისი“ (1954), ორდარბაზიანი კინოთეატრი (1957), საცხოვრებელი კვარტალი (60-იანი წწ.); მარტვილში — საცხოვრებელი სახლი და ადმინისტრაციული შენობა (50-იანი წწ.); საჩხერეში — კულტურის სახლი (1973). კინწურაშვილი ს., მაისურაძე მ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 75. ვახტანგ გოდუაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ერალდო პეჩი

ერალდო პეჩი (იტალ. Eraldo Pecci; დ. 12 აპრილი, 1955, სან-ჯოვანი-ინ-მარინიანო, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, ნახევარმცველი. იცავდა „ბოლონიის“, „ტორინოს“, „ფიორენტინას“, „ნაპოლის“, „ვიჩენცას“ და იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. იტალიის თასის მფლობელი „ბოლონიის“ შემადგენლობაში. იტალიის ჩემპიონი, ვიცე-ჩემპიონი და ორგზის ბრინჯაოს პრიზიორი „ტორინოს“ შემადგენლობაში. 1978 წლის არგენტინის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე იტალიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. 1975–1978 წლებში იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 6 შეხვედრას ატარებს. ერალდო პეჩი იყო იტალიის ეროვნული ნაკრების წევრი 1978 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე, თუმცა ნაკრების მიერ ჩატარებულ შეხვედრებში მონაწილეობა არ მიუღია. ბოლონია იტალიის თასი თასის მფლობელი: 1973–74 ტორინო სერია A ჩემპიონი: 1975–76 ვიცე-ჩემპიონი: 1976–77 ბრინჯაოს პრიზიორი: 1977–78, 1979–80 გოდუაძე, ლაშა (2010). მსოფლიო თასის ისტორია (1930–2010). თბ.: გაზეთი „მსოფლიო სპორტი“.  ერალდო პეჩი დაარქივებული 2019-09-15 საიტზე Wayback Machine. — Calcio.com ერალდო პეჩი — EU-football.info ერალდო პეჩი — Footballdatabase.eu ერალდო პეჩი — National-Football-Teams.com ერალდო პეჩი — Transfermarkt ერალდო პეჩი — TuttoCalciatori.Net ერალდო პეჩის სანაკრებო სტატისტიკა — Association of Football Statisticians ერალდო პეჩის სანაკრებო სტატისტიკა — Federazione Italiana Giuoco Calcio ↑ Fernando Pellerano (3 აპრილი, 2013). Eraldo Pecciდაარქივებულია ორიგინალიდან. დაარქივების თარიღი: 2 ივლისი, 2013. წაკითხვის თარიღი: 13 სექტემბერი, 2021. ↑ Davide Morgera (4 თებერვალი, 2017). Eraldo Pecci// Eraldo Pecci: «La famiglia Bruscolotti mi trattò come un figlio. Stasera tifo Napoli» // Intervista all’ex calciatore di Bologna e Napoli. Parla di Maradona, del perché lasciò Napoli, dei suoi match contro gli azzurri. დაარქივებულია ორიგინალიდან. დაარქივების თარიღი: 13 სექტემბერი, 2019. წაკითხვის თარიღი: 13 სექტემბერი, 2021. ↑ 1978 FIFA World Cup: Italy Squad წაკითხვის თარიღი: 27 სექტემბერი, 2021. ↑ Eraldo Pecci in the World Cups წაკითხვის თარიღი: 13 სექტემბერი, 2021.
პაოლო კონტი

პაოლო კონტი (იტალ. Paolo Conti; დ. 1 აპრილი, 1950, რიჩონე, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, მეკარე. იცავდა „რიჩონეს“, „მოდენას“, „არეცოს“, „რომას“, „ვერონას“, „სამპდორიას“, „ბარის“, „ფიორენტინას“ და იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. იტალიის თასის მფლობელი „რომას“ შემადგენლობაში. 1978 წლის არგენტინის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე იტალიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. 1977–1979 წლებში იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 7 შეხვედრას ატარებს. პაოლო კონტი იყო იტალიის ეროვნული ნაკრების წევრი 1978 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე, თუმცა ნაკრების მიერ ჩატარებულ შეხვედრებში მონაწილეობა არ მიუღია. რომა იტალიის თასი: 1979–80 გოდუაძე, ლაშა (2010). მსოფლიო თასის ისტორია (1930–2010). თბ.: გაზეთი „მსოფლიო სპორტი“.  პაოლო კონტი დაარქივებული 2019-09-30 საიტზე Wayback Machine. — Calcio.com პაოლო კონტი — EU-football.info პაოლო კონტი — National-Football-Teams.com პაოლო კონტი — Solobari.it პაოლო კონტი — Transfermarkt პაოლო კონტის სანაკრებო სტატისტიკა — Association of Football Statisticians ↑ Paolo Conti: Il baffo, portiere per casoდაარქივებულია ორიგინალიდან. დაარქივების თარიღი: 13 სექტემბერი, 2019. წაკითხვის თარიღი: 13 სექტემბერი, 2021. ↑ 1978 FIFA World Cup: Italy Squad წაკითხვის თარიღი: 13 სექტემბერი, 2021. ↑ Paolo Conti in the World Cups წაკითხვის თარიღი: 13 სექტემბერი, 2021.
პაოლო პულიჩი

პაოლო პულიჩი (იტალ. Paolo Pulici; დ. 27 აპრილი, 1950, რონჩელო, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, თავდამსხმელი. იცავდა „ლენიანოს“, „ტორინოს“, „უდინეზეს“, „ფიორენტინას“ და იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. იტალიის ჩემპიონი, ვიცე-ჩემპიონი, სამგზის ბრინჯაოს პრიზიორი და იტალიის თასის მფლობელი „ტორინოს“ შემადგენლობაში. 1974 წლის გერმანიისა და 1978 წლის არგენტინის მსოფლიო ჩემპიონატების მონაწილე იტალიის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. სათამაშო კარიერის დასრულების შემდეგ მუშაობს საფეხბურთო მწვრთნელად. 1973–1978 წლებში იტალიის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 19 შეხვედრას ატარებს და 5 გოლი გააქვს. პაოლო პულიჩი იყო იტალიის ეროვნული ნაკრების წევრი 1974 და 1978 წლების მსოფლიო ჩემპიონატებზე, თუმცა ნაკრების მიერ ჩატარებულ შეხვედრებში მონაწილეობა არ მიუღია. ტორინო სერია A ჩემპიონი: 1975–76 ვიცე-ჩემპიონი: 1976–77 ბრინჯაოს პრიზიორი: 1971–72, 1977–78, 1979–80 იტალიის თასი თასის მფლობელი: 1970–71 სერია A-ს წლის საუკეთესო ბომბარდირი: 1972–73, 1974–75, 1975–76 „ტორინოს“ დიდების დარბაზის წევრი: 2014 გოდუაძე, ლაშა (2010). მსოფლიო თასის ისტორია (1930–2010). თბ.: გაზეთი „მსოფლიო სპორტი“.  ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პაოლო პულიჩი პაოლო პულიჩი დაარქივებული 2019-09-20 საიტზე Wayback Machine. — Calcio.com პაოლო პულიჩი — EU-football.info პაოლო პულიჩი — Footballdatabase.eu პაოლო პულიჩი — National-Football-Teams.com პაოლო პულიჩი — Transfermarkt პაოლო პულიჩის სანაკრებო სტატისტიკა — Association of Football Statisticians ↑ Paolo Pulici: La lunga onda granata. წაკითხვის თარიღი: 30 იანვარი, 2021. ↑ 1978 FIFA World Cup: Italy Squad. წაკითხვის თარიღი: 30 იანვარი, 2021. ↑ Paolo Pulici in the World Cups. წაკითხვის თარიღი: 30 იანვარი, 2021.
გოეთეს საზოგადოება

გოეთეს საზოგადოება — გოეთეს შემოქმედების მეცნიერული კვლევისა და პოპულარიზაციის საერთაშორისო ორგანიზაციის საქართველოს განყოფილება. შეიქმნა თბილისში 1970 წელს, როგორც ვაიმარში 1885 წელს დაარსებული გოეთეს საერთაშორისო საზოგადოების ერთ-ერთი განშტოება. მისი დამაარსებელი და პირველი პრეზიდენტი იყო ო. ჯინორია (1969 წლიდან გოეთეს საერთაშორისო საზოგადოების პრეზიდიუმის წევრი). 1975 წლიდან პრეზიდენტი იყო დ. ლაშქარაძე, 1999 წლიდან — ნ. კაკაბაძე, 2006 წლიდან — მ. პაიჭაძე. გოეთეს საზოგადოების საქართველოს განყოფილება შეისწავლის გერმანული კლასიკური ლიტერატურისა და კულტურის საკითხებს; ეწევა მის სისტემატურ პროპაგანდას. ამ საქმიანობამ ქართული გერმანისტიკის სკოლას ფართო აღიარება მოუპოვა საერთაშორისო ასპარეზზე. გოეთეს საზოგადოების საქართველოს განყოფილების ანგარიში რეგულარულად ქვეყნდება გოეთეს საერთაშორისი საზოგადოების ბეჭდვით ორგანოში „გოეთეს წელიწდეულში“ ("Goethes Jahrbuch"). 1995 წელს დაარსდა გოეთეს საზოგადოების ფოთის განყოფილება. 1982 წელს ქუთაისში გაიხსნა ფილიალი, რომელიც 1996 წლიდან ჩამოყალიბდა დამოუკიდებელ ადგილობრივ ორგანიზაციად. დამოუკიდებელი გაერთიანებების წევრთა დელეგაციები მონაწილეობენ გოეთეს საერთაშორისო საზოგადოების მიერ ორგანიზებულ გოეთეს კონგრესებში, რომლებიც ორ წელიწადში ერთხელ ტარდება ვაიმარში. ბაქანიძე ნ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 77.
გოელრო

გოელრო (რუს. ГОЭЛРО — „Государственная комиссия по электрификации России“) — გეგმა, დამუშავებული 1920 წლის საბჭოთა რუსეთის ელექტრიფიკაციის სახელმწიფო კომისიის მიერ გ. კრჟიჟანოვსკის ხელმძღვანელობით, რომელიც ითვალისწინებდა 10-15 წლის განმავლობაში სახელმწიფო მეურნეობის ძირფესვიან რეკონსტრუქციას ელექტრიფიკაციის ბაზაზე (მძლავრი საწარმოების მშენებლობა, 30 რაიონული ელექტროსადგურის, მ. შ. 1,75 მლნ. კვტ ჯამური სიმძლავრის მქონე და 8,8 მლრდ. კვტ. სთ წლიური გამომუშავების 10 ჰიდროელექტროსადგურის აგება). გეგმა ძირითადად შესრულდა 1931 წლისთვის. მოგვიანებით გოელროს გეგმის საფუძველზე შედგა ამიერკავკასიის საბჭოთა რესპუბლიკების, მ. შ. საქართველოს სსრ სახელმწიფო მეურნეობის განვითარების გეგმა. ენერგეტიკის დარგში იგი ითვალისწინებდა მდინარე რიონის ჰიდროენერგორესურსების გამოყენებას ელექტროენერგიის მისაღებად, ჰიდრო და თბოელექტროსადგურების მშენებლობას. 1922 წლის დამდეგს საბჭოთა საქართველოში დაიწყეს ზემოავჭალის ჰიდროელექტროსადგურის (ზაჰესი ) მშენებლობა; 1921-1927 წლებში — აბაშის ჰესის, აწჰესის, ცხინვალჰესის, რიონჰესის და სხვათა მშენებლობა. 1927 წლის 26 ივნისს საზეიმოდ გაიხსნა ზაჰესი, პირველი დიდი ელსადგური ამიერკავკასიასა და საქართველოში (მეორე — ვოლხოვის ჰიდროელსადგურის შემდეგ). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 77. პაჭკორია გ., გოელროს გეგმა და საქართველო, თბ., 1971; Кржижановский Г. М., Стеклов В. Ю., Ленинский план электрификации в действии, М., 1956.
გოთოთა

გოთოთა — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში (ხვწის თემი). მდებარეობს მდინარე დიდი ლიახვის ხეობაში, ზღვის დონიდან 1280 მ. ჯავიდან დაშორებულია 10 კმ-ით, ცხინვალიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) — 30 კმ-ით. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 78. ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — „სილქნეტი“ ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“ ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 46. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 30.
ბაგიათა

ბაგიათა — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში (ვანელის თემი). მდებარეობს მდინარე ლიახვის ხეობაში მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 950 მ. ჯავიდან დაშორებულია 15 კმ-ით, ცხინვალიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) — 26 კმ-ით. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 314. ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — „სილქნეტი“ ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“ ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 30. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 22.
გაზათიყაუ

გაზათიყაუ — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში (ხვწის თემი). მდებარეობს მდინარე გუდისისწყლის ხეობაში, მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 980 მ. ჯავიდან დაშორებულია 13.5 კმ-ით, ცხინვალიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) — 23.5 კმ-ით. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 533. ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — „სილქნეტი“ ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“ ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 41. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 28.
გოითეფე

გოითეფე — მრავალფენიანი ნამოსახლარი გორა რეზაიეს (ურმიის) ტბის დასავლეთ ნაპირზე, ქ. რეზაიეს მახლობლად. გორის ფართობია 540მ × 450მ . 1948 გათხარა ინგლისელმა არქეოლოგმა ტ. ბარტონ ბრაუნმა. გამოვლინდა სხვადასხვა პერიოდის 8 კულტურული ფენა. სავარაუდოა უფრო ადრეული ფენების არსებობაც. ქვედა ორი ფენა ენეოლითის ხანისაა. ქვევიდან მეორე (M) ფენაში აღმოჩნდა სწორკუთხა ნაგებობათა ნაშთები, ნამჯანარევი თიხისაგან ნაძერწი ანგობირებული და უმეტესად ყავისფრად მოხატული კერამიკა, ადრინდელი სამიწათმოქმედო კულტურებისათვის დამახასიათებელი ქვის, ძვლის ნაწარმი და სპილენძის 3 ნივთი. კავკასიისმცოდნეობისათვის ყველაზე საინტერესოა მომდევნო (K) ფენა, რომელშიც არის როგორც ოთხკუთხა, ისე მრგვალი ნაგებობები. ეს ფენა მთლიანად შეიცავს ამიერკავკასიის ადრინდელი ბრინჯაოს ანუ მტკვარ-არაქსის კულტურის მასალას. გოითეფე ერთ-ერთი პირველი ძეგლია, სადაც ეს კულტურული მასალა სტრატიგრაფიულ დაფენებაში აღმოჩნდა სხვა პერიოდის მასალასთან ერთად. ამ ფენის ზემოდან ბრინჯაოს ხანის რამდენიმე ფენაა. ზედა (A) ფენა გვიანდ. ბრინჯაოს — ადრინდ. რკინის ხანისაა (დაახლ. ძვ. წ. 1200). Brown T. B., Excavations in Azerbaijan. 1948, L.,[1951]. კიღურაძე თ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 80.
გოლგოთის სამლოცველო

გოლგოთის სამლოცველო — სამლოცველო გოლგოთის მთაზე, ქართველებს ეკუთვნოდათ XIV-XVI საუკუნეებში და ცნობილი იყო სხვადასხვა სახელით: „სამლოცველო გოლგოთის ძირში“, „სამლოცველო კალვარიის მთის ძირში“, „სამლოცველო, სადაც დაიკრძალა ადამი“, „სამლოცველო, სადაც დაკრძალულნი არიან ლათინთა მეფეები“, „წმ. იოანე მახარებლის სამლოცველო“, „წმ. საფლავის ეკლესიის ტალანები“, „წმ. ელენეს სამლოცველო“. ფერაძე გრ., უცხოელ პილიგრიმთა ცნობები იერუსალიმში ქართველი ბერების და ქართული მონასტრების შესახებ, გ. ჯაფარიძის გამოც., თბ., 1995. მამისთვალიშვილი ე., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 84.
თოუმიში (მრავალმნიშვნელოვანი)

თოუმიში შეიძლება აღნიშნავდეს: თოუმიში — მდინარე ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში თოუმიში — სოფელი ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში