laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ნატახტარი (მცხეთის მუნიციპალიტეტი)

ნატახტარი — სოფელი საქართველოში, მცხეთის მუნიციპალიტეტში, მისაქციელის თემში. მდებარეობს მდინარე არაგვის მარჯვენა მხარეს, საქართველოს სამხედრო გზაზე, მცხეთიდან 14 კილომეტრზე. სოფლის ძველი სახელწოდებაა საფურცლე. ამ ადგილას გავრცელებული ყოფილა სააბრეშუმე თუთის ხის ჯიში. ისტორიულ წყაროებში II საუკუნიდან მოიხსენიება. II საუკუნეში ქართლის მეფე ამაზასპმა აქ დაამარცხა ალანთა ლაშქარი. გადმოცემით IV საუკუნეში ქართველთა განმანათლებელ ნინოს მცხეთის მოსახლეობასთან ერთად საფურცლელი მწყემსებიც მიეგებნენ. 1514 წელს კახეთის მეფემ გიორგი II-მ (ავგიორგი) საფურცლეში მოკლა მამამისი ალექსანდრე I. სოფელი სამუხრანბატონოს შექმნამდე სვეტიცხოვლის კუთვნილება იყო. XVII საუკუნის 20-იან წლებში ზურაბ არაგვის ერისთავმა „ხმლით აიღო“ სოფელი და სვეტიცხოველს დაუბრუნა. ნატახტარზე გადიოდა მნიშვნელოვანი გზები: ე. წ. საქალაქო გზა-ახალგორი-ოძისი-ქსოვრისი-დამპალა-წილკანი-ნატახტარი-საქართველოს სამხრეთ გზა-თბილისი; მეორე - მეჯვრისხევი-საამილახვრო-ოკამი-თეზი-აღაიანი-მუხრანი-წეროვნის სანახები-ნატახტარი-საქართველოს სამხრეთ გზა-თბილისი. 1560 წელს თბილისის ციხეში მყოფმა ყიზილბაშებმა საფურცლესთან გამართულ ბრძოლაში შეიპყრეს სიმონ I-ის ერთგული არჩილ მუხრანბატონის შვილი (ბაგრატ მუხრანბატონის ვაჟი). 1630 წელს თეიმურაზ I-მა საფურცლეში პურობაზე მიიწვია ზურაბ არაგვის ერისთავი და მოაკვლევინა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1234 ადამიანი. ჭყონია თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 302. ვახუშტი, აღწერა სამეფოსა საქართველოსა, წგნ., ქართლის ცხოვრება. ს.ყაუხჩიშვილის გამოც., ტ. 4, თბ., 1973 ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 170. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
პატარა ქანდა

პატარა ქანდა — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის მუნიციპალიტეტში, მუხრანის თემში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 432 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
სათოვლე

სათოვლე — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის მუნიციპალიტეტში, ძეგვის თემში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1 ადამიანი. აბულეთის სამონასტრო კომპლექსი ბერუათხევი სათოვლის ნამოსახლარი სათოვლის ნასოფლარი სათოვლის სამაროვანი ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
სხალტბა (მცხეთის მუნიციპალიტეტი)

სხალტბა — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის მუნიციპალიტეტში, წეროვნის თემში. XX საუკუნის დასაწყისში სოფელი დასახლებული იყო ოსებით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2 ადამიანი. სხალტბის ტაძარი ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ Кавказскій календарь на 1912 годъ, Тифлись, 1911, стр. 205. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ტაბარუკი

ტაბარუკი — ნასოფლარი საქართველოში, მცხეთის მუნიციპალიტეტში, ლისის თემში. მდებარეობს თრიალეთის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე დიღმისწყლის ზემოთში, ზღვის დონიდან 960 მ., მცხეთიდან 48 კმ, ქვემო ლისიდან 15 კმ. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მერძევეობა და მებოსტნეობა. XXI საუკუნეში დაცლილია მოსახლეობისგან. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ ცხოვრობს. ტაბარუკის სამაროვანი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 634. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ Кавказскій календарь на 1912 годъ, Тифлись, 1911, стр. 205. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
უფურეთი (მცხეთის მუნიციპალიტეტი)

უფურეთი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის მუნიციპალიტეტში, აღდგომელაანთკარის თემში. მდებარეობს ალევის ქედის სამხრეთ დაბოლოებაზე. ზღვის დონიდან 1000 მ. მცხეთიდან 25 კმ. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 18 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 193. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ძვ. წ. 75

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 75 ძვ. წ. 75 — წლების რაოდენობა ქრისტესშობამდე.
ფრეზეთი

ფრეზეთი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის მუნიციპალიტეტში, აღდგომელაანთკარის თემში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 725 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ქსანი (მცხეთის მუნიციპალიტეტი)

ქსანი — სოფელი საქართველოში, მცხეთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მდინარე მტკვრის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 490 მ., მცხეთიდან 30 კმ. საბჭოთა პერიოდში შედიოდა ძეგვის სასოფლო საბჭოში, მოქმედებდა ნიჩბისის მეთესლეობის მეურნეობა, საშენ მასალათა კომბინატი, ავტობაზა, პურპროდუქტების მიმღები ბაზა. სოფლის მახლობლად დგას შუა საუკუნეების ქსნის ციხე. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2962 ადამიანი. ნასტაგისი სამადლო (ნაქალაქარი) ქსნის ციხე ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 561. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ქსოვრისი

ქსოვრისი — სოფელი საქართველოში, მცხეთის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (სოფლები: ქსოვრისი, ვარდისუბანი). მდებარეობს მდინარე ქსნის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 640 მეტრი. მცხეთიდან 22 კმ., ქსნის რკინიგზის სადგურიდან 15 კმ. საბჭოთა პერიოდში სოფელში მოქმედებდა მეთესლეობის საბჭოთა მეურნეობა, მეფრინველეობის ფაბრიკა. ქსოვრისის სასოფლო საბჭოში შედიოდა ასევე სოფელი ვაზიანი. სოფელი ქსოვრისი ისტორიული ძეგლია მუხრანის ვაკეზე. სოფელი უძველესი დროიდანვე წარმოადგენდა ქსნის ხეობის მნიშვნელოვან დასახლებას. არაბი ისტორიკოსი ბელაძორის ცნობით, არაბებს სხვა მხარეებთან ერთად გარკვეული პირობით ქსოვრისიც დამორჩილებია. ქსოვრისის დაწინაურებაში მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა მისმა გეოგრაფიულმა მდებარეობამ. ქსოვრისზე გადიოდა „საქალაქო გზა“. აქ იღებდა სათავეს ე. წ. საგლახო რუ, რომელიც XVIII საუკუნეშიც მოქმედებდა. XVI საუკუნიდან სოფელი წილკნელის სამწყსოში და მუხრანბატონთა სათავადოში შედიოდა. ამავე ხანიდან ქსოვრისში ყმა-მამულის გარკვეულ ნაწილს ფლობდნენ რატიშვილები, ელიზბარაშვილები და გლურჯიძეები. XVIII საუკუნეში ქსოვრისი ლეკთა თარეშის წინააღმდეგ წარმოებული ბრძოლების ერთ-ერთ ბასტიონად იქცა. XVII-XVIII საუკუნეების მიჯნაზე ლეკთა წინააღმდეგ ბრძოლებში განსაკუთრებით გამოიჩინა თავი ქსნის ერისთავთა საგვარეულო სახლის განაყოფმა, აზნაურმა ზურაბ რატიშვილმა, რისთვისაც მას სამეფო კარმა თავადობა უბოძა. 1723 წელს ქსოვრისში დაბანაკდა ვახტანგ VI, რომელიც აქედან ხელმძღვანელობდა ლეკთა წინააღმდეგ წარმოებულ ბრძოლებს. 1732 წლის დეკემბერში ქსოვრისს ლეკები დაესხნენ თავს. გივი ამილახვარმა და თარხან ლუარსაბმა მტერი დაამარცხა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1268 ადამიანი. სოფელში შემორჩენილია XVIII საუკუნის ქართული ხუროთმოძღვრული კომპლექსი რატიშვილების ციხე-დარბაზის ნანგრევები და ეკლესია. სოფლის განაპირას აღმართულია ცილინდრული კოშკი. XIX საუკუნეში დანგრეული სასახლის ადგილზე ორსართულიანი საცხოვრებელი სახლი ააშენეს. ციხე სამიარუსიანი იყო. მისი ერთადერთი ოთხსართულიანი საბრძოლო კოშკი სამხრეთ-დასავლეთ კუთხეშია აღმართული. კოშკის ქვედა სართულში ჭაა. ზედა სართული საბრძოლო ბაქანია, მეორე და მესამე სართულები საცხოვრებლად იყო გამოყენებული. თელოვნის ჯვარპატიოსნის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 566. ჭყონია თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 316. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
შანკევანი

შანკევანი, ივეთის-ზახარო — სოფელი საქართველოში, მცხეთის მუნიციპალიტეტში, საგურამოს თემში.მდებარეობს საგურამოს ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 880 მ, მცხეთიდან 16 კმ, საგურამოდან 4 კმ. 1898 წლის ერთვერსიან რუკაზე აღნიშნული დასახლება მოხსენიებულია „ივეთის-ზახარო“-ს სახელით, ხოლო სოფელი არაშენდა — „შანკევარი“-დ (რუს. Шанкеваръ/Аръ-Ашенда). 1910 წლის ერთვერსიან რუკაზე კი სოფელი უკვე იხსენიება, როგორც „შამკევანი“. საბჭოთა პერიოდში სოფელში მოქმედებდა საგურამოს მებოსტნეობის საბჭოთა მეურნეობა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 58 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 683. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ ერთვერსიანი რუკა, 1898 წ. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ჩარდახი

ჩარდახი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის მუნიციპალიტეტში, წეროვნის თემში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 700 ადამიანი. დიდგორას ნამოსახლარი ჩარდახის ნამოსახლარი ჩარდახის სამაროვანი ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ციხისძირი (მცხეთის მუნიციპალიტეტი)

ციხისძირი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მუხრან-საგურამოს ვაკეზე, მდინარე ქსნის მარცხენა ნაპირას, ზღვის დონიდან 510 მ, მცხეთიდან 21 კმ, ქსნის რკინიგზის სადგურიდან 7 კმ. საბჭოთა პერიოდში მოქმედებდა მცხეთის სანერგე მეურნეობა, სოფელი შედიოდა მუხრანის სასოფლო საბჭოში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1606 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 238. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
წეროვანი

წეროვანი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 8191 ადამიანი. წეროვნის სამების ეკლესია წეროვნის დევნილთა დასახლება ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
მანსტერი

მანსტერი (ინგლ. Munster, ირლ. Mhumhain) — ირლანდიის რესპუბლიკის პროვინცია. კლერის საგრაფოს გარდა, მანსტერი ეკუთვნის ევროპარლამენტის ირლანდიის სამხრეთ საარჩევნო ოლქს. მანსტერი იმ ხუთი მხარიდან ერთ-ერთი იყო, რომელსაც „მეფეთ-მეფე განაგებდა“ (ირლ. rí ruirech). ნორმანთა შემოჭრის შემდეგ უძველესი სამეფოები დაჰყვეს საგრაფოებად ადმინისტრაციული და იურიდიული საკითხების მოსაგვარებლად. შემდგომ საუკუნეებში ადგილობრივმა ხელისუფლებამ ისტორიული საგრაფოები ქვე-დანაყოფებად დაყო. დღეს საგრაფოები ერთიანდება ოთხ პროვინციაში, თუმცა მათ ოფიციალური სტატუსი არ გააჩნიათ. კონაქტი აერთიანებს 7 საგრაფოს: კლერი, კორკი, კერი, ლიმერიკი, უოტერფორდი და ტიპერარის ორი (ჩრდილოეთი ტიპერარი და სამხრეთი ტიპერარი) საგრაფო. მუქად აღნიშნულ დასახლებებს აქვთ City-ის სტატუსი. Gaeltacht Comprehensive Language Study 2007 Gaelscoil stats ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მანსტერი
ძვ. წ. 76

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 76 ალექსანდრა იერუსალიმელი იუდეის დედოფალი ხდება
ლენსტერი

ლენსტერი (ინგლ. Leinster, ირლ. Laighin) — ირლანდიის პროვინცია, მდებარეობს ირლანდიის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. უძველეს დროში დღევანდელი ლენსტერი იყოფოდა სამ სამეფოდ: მიდე, ოსრეგი და ლენსტერი. ნორმანთა შემოჭრის შემდეგ მიდე და ლენსტერი თანდათან შეერწყა ერთმანეთს. ამის ძირითადი მიზეზი პეილი იყო, რომელიც მოიცავდა ორივე ტერიტორიას. შემდგომში უძველესი სამეფოები დაჰყვეს საგრაფოებად ადმინისტრაციული და იურიდიული საკითხების მოსაგვარებლად. შემდგომ საუკუნეებში ადგილობრივმა ხელისუფლებამ ისტორიული საგრაფოები ქვე-დანაყოფებად დაყო. დღეს საგრაფოები ერთიანდება ოთხ პროვინციაში, თუმცა მათ ოფიციალური სტატუსი არ გააჩნიათ. ლენსტერი აერთიანებს 12 საგრაფოს: კარლოუ, დუბლინი, კილდერი, კილკენი, ლიში, ლონგფორდი, ლაუთი, მითი, ოფალი, უესტმითი, უექსფორდი და უიკლოუ. ისტორიული საგრაფო დუბლინი დღეს ადმინისტრაციულად დაყოფილია 3 საგრაფოდ (დან-ლერი-რატდაუნი · ფინგალი · სამხრეთი დუბლინი) და ქალაქ დუბლინად. მუქად აღნიშნულ დასახლებებს აქვთ City-ის სტატუსი. CSO Irish Regional Income/GDP 2004 Report http://www.gaelscoileanna.ie/assets/Staitistic%C3%AD-2010-2011_Gaeilge.pdf Irish census 2006 - Gaeltacht Comprehensive Language Study 2007
ოლსტერი

ოლსტერი (ირლ. Cúige Uladh; ინგლ. Ulster) — ირლანდიის პროვინცია. ამ ისტორიული პროვინციის 6 საგრაფო (ტერიტორიის 57 %) ჩრდილოეთ ირლანდიას ეკუთვნის, ხოლო 3 საგრაფო (ტერიტორიის 43 %) ირლანდიის რესპუბლიკას. ადრე შუასაუკუნეებში პროვინციას მართავდა ო'ნილების დინასტია. ნორმანთა შემოჭრის შემდეგ ის აღმოჩნდა ნორმანი ბარონების მმართველობის ქვეშ, თავიდან — დე კურსის, ხოლო შემდეგ — დე ლასის. მათ აქ დააარსეს ოლსტერის საგრაფო. XIX საუკუნეში ოლსტერი იყო ყველაზე მდიდარი და აყვავებული პროვინცია ირლანდიაში, ხოლო ბელფასტმა მოსახლეობის რაოდენობით გაასწრო ქვეყნის დედაქალაქ — დუბლინს. ოლსტერი აერთიანებს 9 საგრაფოს. მათგან 3 (კავანი, დონეგალი, მონაჰანი ) საგრაფო ირლანდიის რესპუბლიკის შემადგენლობაში შედის, ხოლო 6 (ანტრიმი, არმა, დაუნი, ფერმანა, ლონდონდერი, ტირონი) ჩრდილოეთ ირლანდიაში და მათ ოფიციალური სტატუსი არ გააჩნიათ. მუქად აღნიშნულ დასახლებებს აქვთ City-ის სტატუსი. BBC Nations დაარქივებული 2006-06-17 საიტზე Wayback Machine. History of Ireland Mercator Atlas of Europe დაარქივებული 2006-04-05 საიტზე Wayback Machine. Map of Ireland ("Irlandia") circa 1564 Placenames Database of Ireland developed by Fiontar Gaeltacht Comprehensive Language Study 2007
ძვ. წ. 77

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 77 ძვ. წ. 77 — წლების რაოდენობა ქრისტესშობამდე.
ბუდინაჟი

ბუდინაჟი (ფრანგ. boudinage; < boudin — ძეხვი) — შრეებში მოქცეული მკვრივი ქანების ფენების ან ძარღვების დანაწევრება ცალკეულ ლინზებად და ბლოკებად. ბუდინაჟი გამოწვეულია ტექტონიკურად დაძაბულ პლასტიკურ შრეებში მოქცეული მკვრივი გეოლოგიური სხეულის გასრესით. ასეთი ვითარება იქმნება, მაგალითად, ძლიერ მოხრილი ნაოჭის ფრთებზე, სადაც შედარებით უფრო პლასტიკური შრეები ტექტონიკური წნევის ზეგავლენით იწელება, წყვეტს შიგ მოყოლილ შედარებით უფრო მკვრივ ფენას ბლოკებად და გარს ეკვრის მათ. ბუდინაჟი უმეტესად შეინიშნება მეტამორფულ ქანებში. ყველაზე დიდი ბუდინაჟი სისქეში 20 მ-მდეა, ყველაზე წვრილი დაახლოებით — 1 სმ-მდე. ბუდინაჟი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) ბუდინაჟი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 552.
ჟეოდა

ჟეოდა (ფრანგ. géode; ძვ. ბერძნ. γεοειδής ან γεώδης — „მიწისმაგვარი“) — ქანში არსებული დიდი ბუნებრივი სიცარიელე, ეგრეთ წოდებული სეკრეცია, რომელიც ნაწილობრივ ამოვსებულია მინერალთა ფარული ან აშკარად კრისტალური აგრეგატებით. ჟეოდის ფორმა იზომეტრიულია, მრგვალი. ხშირად ჟეოდაში მინერალური ნივთიერება ფენებად არის დალექილი და ქმნის ზონური აგებულების აგრეგატს. ჟეოდის სიდიდე 1 მ-მდე და მეტიცაა. ჟეოდა — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) ჟეოდა — ენციკლოპედია ბრიტანიკა (ინგლისური) ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 248.
კლივაჟი

კლივაჟი (ფრანგ. clivage — გახლეჩა, ატკეჩა) — გეოლოგიური ტერმინი სტრუქტურულ გეოლოგიასა და პეტროლოგიაში. ქანის უნარი დეფორმაციის შემდეგ გაიხლიჩოს თხელ, ურთიერთპარარელურ ფირფიტებად, რომლებიც შრეებრიობის სიბრტყის მიმართ ძირითადად ირიბად არიან ორიენტირებულნი. შეინიშნება დედამიწის ქერქის შრეთა ხაზოვანი ნაოჭების გავრცელების ადგილებში. განსაკუთრებით კარგად არის გამოხატული თიხოვან ქანებში, სადაც ფენების სისქე რამდენიმე მილიმეტრია. შედარებით სქელი და უხეში ფენები წარმოიქმნება ქვიშაქვებსა და კირქვებში. კლივაჟის წარმოქმნისას დიდ როლს თამაშობს წყალი, რომელიც გამოიყოფა მინერალების მიერ ქანების მეტამორფიზმის შედეგად. ტერმინი შემოიღო ინგლისელმა გეოლოგმა ადამ სეჯუიკმა 1835 წელს. კლივაჟი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) კლივაჟი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
სეკრეცია

სეკრეცია (ლათ. secretio – გამოყოფა) — მომრგვალო ფორმის მინერალური აგრეგატი, რომელიც წარმოიქმნება კრისტალური ან კოლოიდური ნივთიერებით ქანებში არსებული სიღრუეების ამოვსებით. სეკრეციისთვის დამახასიათებელია მინერალური ნივთიერების კონცენტრულ-შრეებრივი დალექვა სიღრუის კედლიდან ცენტრისაკენ. ცალკეული შრეები ერთმანეთისაგან განსხვავდება ფერითა და შედგენილობით. სეკრეციის ცენტრში ხშირად დრუზაა განლაგებული. მსხვილ სეკრეციას ჟეოდა ეწოდება. სეკრეცია – დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია[მკვდარი ბმული] (რუსული) ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 274.
სეკრეცია (მრავალმნიშვნელოვანი)

სეკრეცია შეიძლება აღნიშნავდეს: სეკრეცია – სეკრეტების გამომუშავება და გამოყოფა ჯირკვლების მიერ სეკრეცია – მინერალური აგრეგატი
ძვ. წ. 80

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 80 ძვ. წ. 80 — წლების რაოდენობა ქრისტესშობამდე.
მამისაანთუბანი

მამისაანთუბანი — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ერედვის თემში. 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება (ოს. Мамысантысых). ↑ საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე — საქართველოს კანონი ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ
ფეტვისხევი

ფეტვისხევი — ნასოფლარი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში, ბოშურის თემში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში არავინ ცხოვრობს. ფეტვისხევის მარიამწმინდის ეკლესია ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
სეკრეცია (ფიზიოლოგია)

სეკრეცია (ლათ. secretio — გამოყოფა) — სპეციალიზებული ჯირკვლების მიერ განსაკუთრებული პროდუქტის — სეკრეტის გამომუშავება და გამოყოფა. არჩევენ გარეგან და შინაგან სეკრეციას. თუ სეკრეტი გამოიყოფა სხეულის ზედაპირზე ან ღრუ ორგანოში სადინარებით, ამ პროცესს გარეგანი სეკრეცია, ეგზოსეკრეცია ან ეგზოკრინული სეკრეცია ეწოდება, ხოლო თუ სეკრეტი პირდაპირ გადადის სისხლსა და ლიმფაში, მაშინ — შინაგანი ანუ ენდოკრინული სეკრეცია ჰქვია. თითოეული ჯირკვლის სეკრეტორულ ციკლში განარჩევენ ორ ფაზას სეკრეტის პროდუქციისა და გამოყოფის ფაზებს. ზოგ ჯირკვალში ეს ფაზები ერთდროულად, სხვებში კი სხვადასხვა დროს მიმდინარეობს. ბაკურაძე ა., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 274.
ბალახაური

ბალახაური (ყოფ. წინწყალა, სისკალა) — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარის ბოლნისის მუნიციპალიტეტში, ნახიდურის თემში.მდ. ხრამის მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 640 მ, ბოლნისიდან 12 კმ. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 455 ადამიანი. ↑ https://web.archive.org/web/20140826010819/http://census.ge/en/home ↑ http://silknet.com/?module=popup_content&language=ge&product_id=8&type_id=20&attr=city_indexes ↑ http://www.gpost.ge ↑ 4.0 4.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ბერთაკარი

ბერთაკარი (ყოფ. ბექთაკარი) — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარის ბოლნისის მუნიციპალიტეტში, აკაურთის თემში. მდებარეობს შუა ხრამის მთათა ჯგუფის მთისწინეთში, მდინარე ხრამის მარჯვენა მხაარეს, ზღვის დონიდან 860 მ, ბოლნისიდან 15 კმ. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფლის მოსახლეობა შეადგენს 120 ადამიანს. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 120 ადამიანი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 417. ↑ http://census.ge/en/home ↑ http://silknet.com/?module=popup_content&language=ge&product_id=8&type_id=20&attr=city_indexes ↑ http://www.gpost.ge ↑ 4.0 4.1 4.2 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ავანპოსტი

ავანპოსტი (ფრანგ. avant-poste) — ზოგი ქვეყნის არმიებში: მოწინავე სადარაჯო პოსტი, რომელიც იცავს დასასვენებლად განლაგებულ ან დაცვაზე მყოფ ჯარს მტრის მოულოდნელი თავდასხმისაგან. XVIII-XIX საუკუნეების რუსეთში — სადარაჯო პოსტი მტრის პოზიციის პირისპირ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 116.
გეტა (ბოლნისის მუნიციპალიტეტი)

გეტა (ყოფ. ქვემო გულავერი) — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარის ბოლნისის მუნიციპალიტეტში, აკაურთის თემში. მდინარე გეტისწყლის (მაშავერის მარცხენა შენაკადი) მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 800 მეტრი. ბოლნისიდან 17 კმ. სოფელში მდებარეობს გვიანი შუა საუკუნეების ეკლესია, რომელიც ძლიერ დაზიანებულია. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 531 ადამიანი. გულავერი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 513. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ვანათი (ბოლნისის მუნიციპალიტეტი)

ვანათი, ყოფილი მიგირლო, მიღირლო — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში (ქვემო ქართლის მხარე), ბოლნისის მუნიციპალიტეტში (რაჭისუბნის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს მდ. ფოლადაურის (მაშავრის მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში, ზღვის დონიდან 510 მ-ზე, ბოლნისიდან 6 კმ-ში. სოფელი მიგირლო ჩამოყალიბდა XIX საუკუნის II ნახევარში ქვემო ქართლის (ბორჩალოს) აზერბაიჯანულენოვანი მომთაბარეების ბინადარი ცხოვრების წესზე გადასვლასთან დაკავშირებით. დღევანდელი სოფლის სიახლოვეს ვახუშტი ბატონიშვილის რუკაზე (XVIII ს.) აღნიშნულია ადგილი „ვანათი“, რის მიხედვითაც ეს სახელი ეწოდა სოფლის დასავლეთით, მინდორზე შემორჩენილ ადრეული შუა საუკუნეების სამეკლესიანი ბაზილიკის ნანგრევებს, 1991 წელს კი — თავად სოფელ მიგირლოს. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 510 ადამიანი. ვანათი // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. ?. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ შამილაძე ვ., საქართველოს ისტორიულ-ეთნოგრაფიული ატლასი: მასალები, ტ. III, თბ., 1986. — გვ. 80. ↑ Чубинашвили Г. Н., Одна из древнейших трëхцерковных базилик Квемо Картли, წგ. Вопросы истории искусства, т. 1, Тб., 1970. — с. 108. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ზემო არქევანი

ზემო არქევანი (ყოფ. ზემო ქოშაქილისი) — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარის ბოლნისის მუნიციპალიტეტში, მამხუტის თემში, ქვემო ქართლის ვაკეზე, მდინარე ხრამის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 400 მ, ბოლნისიდან 28 კმ. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 467 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ http://ufps.org/index.php?option=com_content&task=view&id=35 ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.