laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გუსტავ ემილ ოგი

გუსტავ ემილ ოგი (ფრანგ. Gustave Émile Haug; დ. 19 ივნისი, 1861, დრიუზენაიმი, ქვემო რაინი — გ. 28 აგვისტო 1927, ნიდერბრონი, ქვემო რაინი) — ფრანგი გეოლოგი, საფრანგეთის მეცნიერებათა აკადემიის წევრი (1917), პარიზის უნივერსიტეტის პროფესორი (1904). ოგის ძირითადი შრომები შეეხება სტრატიგრაფიის, ტექტონიკის, პალეონტოლოგიისა და რეგიონული გეოლოგიის საკითხებს (ალპები, პროვანსი). ოგი იზიარებდა დედამიწის კონტრაქციის (შეკუმშვის) და იზოსტაზიის თეორიებს; დიდი წვლილი შეიტანა გეოსინკლინის თეორიის ჩამოყალიბებაში. იგი მუშაობდა აგრეთვე ტრანსგრესიებისა და რეგრესიების თეორიაზე. ფართოდაა ცნობილი ოგის გეოლოგიური სახელმძღვანელო. გუსტავ ემილ ოგი იყო პეტერბურგის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1909). Traité de géologie, [t.] 1—2, P., 1907—11; Геология, 7 изд., т. 1, М. — Л., 1938. ემილ ოგი შვედური ენციკლოპედია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 497. ↑ Léonore database — ministère de la Culture. — P. 6. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2886420"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q384602"></a> ↑ 2.0 2.1 Deutsche Nationalbibliothek Record #11652605X // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ 3.0 3.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 4.0 4.1 4.2 Léonore database — ministère de la Culture. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2886420"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q384602"></a> ↑ 5.0 5.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 7.0 7.1 Brozović D., Ladan T. Hrvatska enciklopedija — LZMK, 1999. — 9272 გვრ. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1264934"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q429032"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18446"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1789619"></a> ↑ 8.0 8.1 8.2 8.3 www.accademiadellescienze.it <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107212659"></a> ↑ 9.0 9.1 Annuaire prosopographique : la France savante / B. Delmas — 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q55740543"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2926731"></a> ↑ https://www.persee.fr/doc/inrp_0298-5632_1989_ant_25_1_8704 ↑ http://mmtk.ginras.ru/pdf/Haug,1885_Harpoceras_.pdf ↑ https://www.geosoc.fr/les-prix/distinctions-prix/63-propos/les-prix/liste-des-prix-sgf/108-prix-viquesnel.html
კარლ რულიე

კარლ ფრანცის ძე რულიე (რუს. Рулье, Карл Францевич; დ. 20 აპრილი [ ძვ. სტ. 8 აპრილი], 1814, ნიჟნი-ნოვგოროდი — გ. 22 აპრილი, 1858, მოსკოვი) — რუსი ბუნებისმეტყველი, ბიოლოგ-ევოლუციონისტი. მოსკოვის უნივერსიტეტის პროფესორი. კარლ რულიემ განავითარა იდეა ორგანიზმის გარემოსთან დამოკიდებულების შესახებ. ჩარლზ დარვინის „სახეობათა წარმოშობის“ (1859) გამოსვლამდე რულიე მიუთითებდა (1852), რომ ცხოველთა ახალი ჯიშების გამოყვანისა და მათი აკლიმატიზაციის ცდები მნიშვნელოვანია ბუნებრივ პირობებში მიმდინარე ევოლუციური პროცესების გასაგებად. რულიეს მიაჩნდა, რომ მემკვიდრულობა განისაზღვრება ისტორიულად ჩამოყალიბებული პირობებით, ხოლო ცვალებადობა ორგანიზმის საარსებო პირობებთან შეგუების პროცესია. რულიე ილაშქრებდა ჟორჟ კიუვიეს მეტაფიზიკური და ტელეოლოგიური შეხედულებების წინააღმდეგ, უარყოფდა მოძღვრებას სახეობათა უცვლელობის შესახებ. რულიემ შექმნა დარვინამდელი პერიოდის ზოოლოგ-ევოლუციონისტების პირველი მეცნიერული სკოლა (ანატოლი ბოგდანოვი, იაკობ ბორზენკოვი, ნიკოლოზ სევერცოვი, სერგეი უსოვი). დასახა ცხოველთა ეკოლოგიური და ზოოფსიქოლოგიური კვლევის ფართო პროგრამა. Избранные биологические произведения, М., 1954. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 469. Райков Б. Е. Русские биологи-эволюционисты до Дарвина : материалы к истории эволюционной идеи в России. Т. 3. — М. ; Л. 1955. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Педагоги и психологи мира — 2012. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q126722605"></a> ↑ 2.0 2.1 მცენარეთა სახელების საერთაშორისო ინდექსი — 1999. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q922063"></a> ↑ 3.0 3.1 author citation <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q669585"></a> ↑ 4.0 4.1 Harvard University Herbaria & Libraries Index of Botanists — Harvard University Herbaria and Libraries. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q59611233"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q51926077"></a> ↑ 5.0 5.1 NUKAT — 2002. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q11789729"></a> ↑ 6.0 6.1 6.2 Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a> ↑ 7.0 7.1 Рулье Карл Францевич // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a>
სამელე კლდე

სამელე კლდე — მღვიმე საქართველოში, ჭიათურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზოდის ტერიტორიაზე. მდებარეობს მდინარე ჯრუჭულის მარჯვენა ნაპირას. იგი ნეოლითისა და ადრინდელი ბრინჯაოს ხანის ძეგლია (ძვ. წ. V-IV ათასწლეულის მიჯნა) და წარმოადგენს კლდოვან ფარდულს, რომლის სიგანე დაახლოებით 30 მ-ია, სიღრმე - 25 მ, სიმაღლე - 11 მ. ძეგლი გამოვლენილია და გათხრები მიმდინარეობს 1959 წლიდან (გ. ჯავახიშვილი, დ. თუშაბრამიშვილი). დადგენილია კულტურული ჰორიზონტი. აღმოჩენილია კაჟის საფხეკები, სახოკები, სახვრეტები, ქვის სატეხისებრი და სათლელისებრი გახეხილ-გაპრიალებული იარაღი, ხელსაფქვავები, ძვლისა და ირმის რქისაგან გაკეთებული სადგისები, მახათები, საპრიალებლები, საჩიჩქნები და სხვა, აგრეთვე თიხის ჭურჭლის, ძირითადად ქილისებრი მოყვანილობის, თხელ- და სქელკეციანი დაჭდეულზედაპირიანი ნატეხები. სამელე კლდე ადრინდელი სამიწათმოქმედო კულტურული ძეგლია. სამელე კლდის ანალოგიური ძეგლი მიკვლეულია სოფელ რგანის ტერიტორიაზე (ჭიათურის მუნიციპალიტეტის ტერიტორია), მდინარე ჭერულის ხეობაში. არქეოლოგიური მასალა დაცულია აკადემიკოს ს. ჯანაშიას სახელობის საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში. ჯავახიშვილი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 717.
სამერცხლე

სამერცხლე — მთა საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარეში, ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ჭუთხარო-სამერცხლეს სინკლინურ მასივზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 3584 მ. აგებულია ბაიოსური პორფირიტებით და მისი ტუფებით. რელიეფი დაკბილულია, ძნელად მისადგომი და მოკლებულია ნიადაგ-მცენარეულ საფარს. სამერცხლეს ჩრდილო-დასავლეთ კალთაზე არის დაკიდული მყინვარი. ნემანიშვილი, ს., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 717.
Seven Days (სტინგის სიმღერა)

„Seven Days“ — ინგლისელი მომღერალ და მუსიკოს სტინგის სიმღერა და სინგლი, რომელიც გამოიცა 1993 წელს. იგი შეტანილია მუსიკოსის მეოთხე სტუდიურ ალბომში Ten Summoner's Tales. სინგლში ასევე შეტანილია პოპულარული სიმღერის „Ain't No Sunshine“ საკონცერტო შესრულება და „January Stars“, რომელშიც ჟღერს სხვა კომპოზიციის, Everybody Laughed But You მელოდია, განსხვავებული ტექსტით. Seven Days (რადიოს ვერსია) - 4:13 January Stars - 3:51 Mad About You - 5:31 Ain't No Sunshine - 5:06 ინფორმაცია სტინგის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2013-01-28 საიტზე Wayback Machine.
სამერცხლე კლდე

სამერცხლე კლდე — კარსტული მღვიმე საქართველოში, ჭიათურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზოდსა და სოფელ დარკვეთს შორის, მდინარე ჯრუჭულის მარჯვენა ნაპირზე. წარმოადგენს მრავალფენებიან ნამოსახლარს. ზღვის დონიდან 600 მ. მღვიმე კარსტული წარმოშობისაა, დერეფნისებრი (სიგრძე 450 მ) იწყება სოფელ დარკვეთიდან, კარსტული ჭის სახით, რომლის სიგანეა 8 მ და სიღრმე - 17 მ. როგორც არქეოლოგიური ძეგლი, მიკვლეულია 1962 წელს. გათხარეს 1963-64 წლებში (დ. თუშაბრამიშვილი) და 1966 წელს (მ. ნიორაძე). ფიქსირებულია 3 მ სისქის 7 ლითოლოგიური (3 კულტურული) ფენა. ყველაზე ქვედა ფენა (III კულტურული ფენა) მუსტიეს ხანისაა. მასში აღმოჩნდა ქვის მხოლოდ რამდენიმე ნივთი. ზედაპალეოლითურ ფენაში (II) მოპოვებულია კაჟისა (229 ცალი) და ობსიდიანის (49 ცალი) საგნები, სხვადასხვა ტიპის ნუკლეუსი, ანამტვრევები, ანატკეც-ლამელები, საფხეკები, საჭრისები, საყურადღებოა ძვლის ნაკეთობანი. სადგისები, შუბისპირები. სამერცხლე კლდის ზედა პალეოლითის მასალისათვის დამახასიათებელია ვიწრო, გრძელი (7-12 სმ) ფირფიტების (ლამელების) სიმრავლე. სრულიად არ გვხვდება გეომეტრიული მოყვანილობის მიკროლითები და გრავეტის ტიპის დანები. აღნიშნული ნიშნებით სამერცხლე კლდის ზედაპალეოლითური მასალა საქართველოს სხვა ძეგლებისაგან განცალკევებით დგას. ფაუნა წარმოადგენილია დომბის, ცხენის, კეთილშობილი ირმის, მღვიმური დათვისა და სხვა ცხოველთა ძვლებით. ამ ფენის მასალა საქართველოს ზედაპალეოლითური კულტურით შუა (განვითარებული) საფეხურით თარიღდება. სამერცხლე კლდის ზედა ფენა (I კულტურული ფენა) შეიცავს ენეოლით-ადრინდელი ბრინჯაოს ხანის მასალას. მასში აღმოჩენილია ძირმომრგვალებული, მუცელგაბერილი და სწორყელიანი თიხის ქოთნები, დერგები, რომელთა ზედაპირი ზოგჯერ კარგადაა გაპრიალებული. აქვეა აღმოჩენილი თიხის კვირისტავები, გახეხილ-გაპრიალებული ქვის ცულები, სატეხისებური იარაღი, კაჟისაგან დამზადებული სატევარ-შუბისპირი, სხვადასხვა ტიპის ისრისპირი და სხვა. ამ ფენის არქეოლოგიური მასალა მსგავსებას იჩენს ადრინდელ მაიკოპის კულტურასთან (მეშოკო, სკალა), მაგრამ ქრონოლოგიურად წინ უსწრებს მას. სამერცხლე კლდის მასალა დაცულია აკადემიკოს სიმონ ჯანაშიას სახელობის საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში. თუშაბრამიშვილი დ, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 717.
Fields of Gold

„Fields of Gold“ — ინგლისელი მომღერალ და მუსიკოს სტინგის სიმღერა და ერთ-ერთი პოპულარული სინგლი, რომელიც გამოიცა 1993 წელს. იგი შეტანილია მუსიკოსის მეოთხე სტუდიურ ალბომში „Ten Summoner's Tales“ და მის კომპილაციებში. სტინგის თქმით, ეს სიმღერა ასახავს მის განწყობას, რომელიც დაეუფლა გარეუბანში დასახლების შემდეგ, როდესაც გადახედა ქერის მინდვრებს. სიმღერის ოფიციალური მუსიკალური ვიდეოს რეჟისორია კევინ გოდლი. ბრიტანული სინგლი „Fields of Gold“ - 3:42 „King of Pain“ - საკონცერტო - 7:44 „Fragile“ - საკონცერტო - 3:57 „Purple Haze“ - საკონცერტო - 3:10 ინფორმაცია სტინგის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2013-01-28 საიტზე Wayback Machine. ↑ ოფიციალური მუსიკალური ვიდეო ↑ Matt's CD Singles - The CD Single Specialists - Sting discography page
ჰოვარდ დონალდი

ჰოვარდ დონალდი (დ. 1968 წლის 28 აპრილს) — ცნობილი ინგლისელი მუსიკოსი. იგი არის ჯგუფ Take That-ის ერთ-ერთი თანადამაარსებელი, რომელიც მღერის მის ცნობილ სიმღერებში. პირველად წამყვანი ვოკალისტის სახით გამოჩნდა სიმღერაში Never Forget. „If This is Love“ „Never Forget“ „Beautiful World“ „Mancunian Way“ „What is Love“ „Here“ „Affirmation“ „Aliens“ „Give You My Love“ howarddonald.de
დანიელ ბარლი ვულფოლი

დანიელ ბარლი ვულფოლი (ინგლ. Daniel Burley Woolfall; დ. 25 ივნისი, 1852 — გ. 24 ოქტომბერი, 1918) — ფიფა-ს მეორე პრეზიდენტი. ეს თანამდებობა ეკავა 1906-1918 წლებში. ეროვნებით ინგლისელი. ფიფა-ს პრეზიდენტად არჩევამდე, ვულფოლი ინგლისის საფეხბურთო ასოციაციის პრეზიდენტი იყო. მისი კონტროლის ქვეშ იმყოფებოდა ინგლისური საფეხბურთო კლუბები და ფრანგულ საფეხბურთო კლუბთა ნაწილი, რომლებიც იმ პერიოდში ამ ასოციაციაში შედიოდნენ. დანიელ ბარლი ვულფოლი დაკავებული იყო ფეხბურთის წესების უფრო დახვეწით და ამ წესებში იმ დროს არსებული ხარვეზების აღმოფხვრით. 1908 და 1912 წლებში აქტიურად მონაწილეობდა ოლიმპიური თამაშების ორგანიზებაში. ვულფოლმა აგრეთვე შეიმუშავა ფიფა-ს მუშაობის ძირითადი პრინციპები, რომელთა ნაწილი დღესაც ძალაშია. საერთაშორისო შეჯიბრებები გაყო კლუბურ და სანაკრებო ტურნირებად. ფიფა-ს წევრთა მონაწილეობა სხვა კომერციული ორგანიზაციების მიერ მოწყობილ ტურნირებში სასტიკად იკრძალებოდა. ვულფოლი აქტიურად ცდილობდა ფიფა-ს ზეგავლენის გაზრდას. მისი მეცადინეობით ფიფა-ში გაწევრიანება დაიწყეს არაევროპულმა ქვეყნებმა. დანიელ ბარლი ვულფოლი გარდაიცვალა 1918 წელს, თანამდებობაზე ყოფნის პერიოდში. ფიფა-ს პრეზიდენტები დაარქივებული 2015-04-07 საიტზე Wayback Machine. . ფიფა-ს ოფიციალური საიტი.
ჩქოტუები

ჩქოტუები, ჩხოტუები (აფხ. Чқотуа) — აფხაზეთის თავადური საგვარეულო. ამ გვარის წარმომადგენლები ჯერ კიდევ აფხაზეთის მეფის ლეონ II-ის დროიდან მოიხსენიებიან. XVII საუკუნემდე ჩქოტუების საგვარეულო სამფლობელოს ცენტრი იყო სოფელი ბედია, ხოლო საგვარეულო განსასვენებელი იყო ნაციმერის ეკლესია სოფელ საბერიოში. XVIII საუკუნის მეორე ნახევარში მათ ჰქონდათ თავისი სათავადო. გერმან ჩხოტუა (ჩხეტიძე) იყო ბედიის მთავარეპისკოპოსი აფხაზეთის მეფის ბაგრატ III ბაგრატიონის (978–1014 წწ.) მეფობის დროს. როსტომ ჩქოტუა მოხსენიებული ჰყავს XVII საუკუნეში მოღვაწე იტალიელ მისიონერს არქანჯელო ლამბერტის, როგორც სამეგრელოს სამთავროში ერთადერთი ფეოდალი, რომელიც არ იყო დაკავებული „ტყვის სყიდვით“. ჩხოტუებს მხოლოდ 1901 წლის 31 მარტს მიანიჭეს თავადის სტატუსი და "მისი უბრწიყნვალესობის" (რუს. Его Сиятельство) ტიტული რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში. ფარი გამოფოილია ოთხ ნაწილად: პირველ, ლაჟვარდისფერ ნაწილში — ოქროს ტოლმკლავა ჯვარი (მატლის ტიპის) მოთავსებლია ოქროს ნახევარმთვარეზე. მეორე, მეწამულ ნაწილში — ვერცხლისფერ ცხენზე ამხედრებული წმ. გიორგი (ვერცხლისფერი) ამარცხებს ოქროს ურჩხულს. მესამე, მეწამულ ნაწილში — ოქროს ირემი. მეოთხე, ლაჟვარდისფერ ნაწილში — ოქროს საწმისი. დავით ჩქოტუა — XIX საუკუნის ბოლო მეოთხედში თბილისში მომხდარი ერთ ერთი ყველაზე გახმაურებული ტრაგედიის მონაწილე. იგი თავის უმცროს ძმასთან, ნიკოლოზთან ერთად დაადანაშაულეს 1876 წლის 22 ივლისს მომხდარ ნინა ანდრეევსკაიას გატაცებასა და მკვლელობაში. საბოლოოდ მიუსაჯეს 20 წლიანი კატორღა. ნიკოლოზ ჩხოტუა — ქართველი მწერალი, მალტიის ორდენის წევრი და მისი ელჩი ჩილეში; ცნობილია თავისი ინგლისურენოვანი რომანი „მარადიულით“. ზ. შენგელია, აფხაზ თავად-აზნაურთა საგვარეულო გერბები, თბ., 2004, გვ. 116–117. წარსულის იდუმალი დანაშაული დავით ჩქოტუა ჩხოტუების საგვარეულოს ვებგვერდი ↑ საქართველოს ისტორიის ატლასი : მეორე, შევსებული და გადამუშავებული გამოცემა, „არტანუჯი“, 2016. — გვ. 54, ISBN 978-9941-463-83-9. ↑ Дворянские Роды Российской Империи. Том 4 Князья Царства Грузинского (1998) (რუსეთის იმპერიის თავად-აზნაურული გვარები: ტომი IV, საქართველოს თავადაზნაურობა) გვ.20 ↑ ჩხოტუების საგვარეულოს ვებგვერდი ↑ ზ. შენგელია, აფხაზ თავად-აზნაურთა საგვარეულო გერბები, თბ., 2004, გვ. 116–117.
ჯოელ პიტერ ვიტკინი

ჯოელ პიტერ ვიტკინი (ინგ: Joel-Peter Witkin, დ. 1939 წ-ის 13 სექტემბერს, ბრუკლინი, ნიუ-იორკი) არის ამერიკელი ფოტოგრაფი. ხშირად ეხება ისეთ თემებს, როგორიცაა სიკვდილი, გვამები და სხვადასხვა უმცირესობებს - ჯუჯებს, ტრანსსექსუალებს, ჰერმოფროდიტებსა და ფიზიკურად დეფორმირებულებს. ვიტკინი თავის ტაბლოებში ხშირად იხმობს ცნობილი მხატვრების რელიგიურ ეპიზოდებს. ვიტკინის მამა იყო იუდეველი და დედა კათოლიკე. ჰყავს ტყუპი ძმა ჯერომ ვიტკინი, მხატვარი და აგრეთვე მხატვარი შვილი - კერსენ ვიტკინი. აღმსარებლობის განსხვავებულობის გამო, მისი მშობლები განქორწინდნენ, როდესაც ვიტკინი ახალგაზრდა იყო. ბრუკლინში შევიდა წმ. სესილიას გრამატიკის სკოლაში და შემდეგ გადავიდა გრუვერ ქლივლენდის საშუალო სკოლაში. ფოტოგრაფად მუშაობდა 1961-1964 წწ.-ში, ვიეტნამის ომის პერიოდში. 1967-ში გადაწყვიტა შტატგარეშე ფოტოგრაფად მუშაობა და „City Walls Inc.“-ის ოფიციალური ფოტოგრაფი გახდა. მოგვიანებით, ნიუ-იორკში შევიდა „Cooper Union“-ში, სადაც სწავლობდა ქანდაკებას და 1974-ში გახდა ხელოვნების ბაკალავრი. სწავლა დაასრულა ნიუ-მექსიკოს უნივერსიტეტში, ალბუქერქში, სადაც გახდა სახვითი ხელოვნების მაგისტრანტი. ვიტკინი ამტკიცებს, რომ მისი ხედვა და მგრძნობელობა გამოიწვია მოვლენამ, რომელსაც შეესწრო პატარა ბავშვობისას - ავარია, რომელიც მისი სახლის წინ მოხდა, სადაც პატარა გოგოს თავი წაძვრა. ასევე ამტკიცებს, რომ მისი ოჯახის გაუგებრობებიც მისი ნაშრომების წყაროდ იქცა. მისი ფავორიტი ხელოვანი არის ჯოტო. ვიტკინის ზოგი ნამუშევარი, ძირითადად გვამები, შესრულებული უნდა იყოს მექსიკაში აშშ-ს კანონების გამო. მისი ტექნიკებია ნეგატივის ფხაჭნა, ნაბეჭდის გათეთრება ან ტონირება. ↑ Jewish Virtual Library ↑ Storck, Jeanne. (2001)Band of Outsiders: Williamsburg's Renegade Artists. Billburg.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-09-28. ციტირების თარიღი: 2007-08-19. Joel-Peter Witkin: Tribute to a Genius Photographs by Witkin More photographs by Witkin The Mortal Photographs at The Divine Altar დაარქივებული 2008-10-10 საიტზე Wayback Machine. 21st Editions დაარქივებული 2011-07-21 საიტზე Wayback Machine. The Journal of Joel-Peter Witkin
ნაღმი

ნაღმი — საბრძოლო მასალის სახეობა, რომელიც გამოიყენება ცოცხალი ძალის, საინჟინრო ობიექტების და მოძრავი ტექნიკის გასანადგურებლად. დანიშნულებიდან გამომდინარე გამოჰყოფენ ქვეითსაწინააღმეგო და საზღვაო ნაღმს. სასროლი იარაღიდან (ნაღმსატყორცნებიდან) სატყორცნ მასალას (ნაღმს), როგორც წესი, უბრალოდ ნაღმი ეწოდება. სხვა დანარჩენ შემთხვევებში, ნაღმის აღნიშვნისას აუცილებელია მისი დანიშნულების მითითება ანუ როგორი სახეობის ნაღმს წარმოადგენს იგი, საზღვაოს თუ ქვეითსაწინააღმდეგოს. (March 2014) A Guide to Mine Action, 5th, Geneva, Switzerland: Geneva International Centre for Humanitarian Demining. ISBN 978-2940369-48-5.  დაარქივებული 23 April 2022[Date mismatch] საიტზე Wayback Machine.Category:Webarchive-ის თარგის შეტყობინებები Croll, Mike (2008) Landmines in War and Peace: From Their Origin to the Present Day, Kindle, Casemate Publishers. ISBN 9781844685011.  The Arms Project of Human Rights Watch; Physicians for Human Rights (1993) Landmines: a Deadly Legacy. New York: Human Rights Watch. ISBN 1564321134.  Needham, Joseph (1987) Science and Civilisation in China: Volume 5, Chemistry and Chemical Technology, Part 7, Military Technology: The Gunpowder Epic. Cambridge University Press. ISBN 9780521303583.  Schneck, William C. (November 1998). „The origins of military mines: part II“. Engineer: 44–50. ციტირების თარიღი: 19 May 2019.
ბელოვეჟის ტევრი

ბელოვეჟის ტევრი (ბელარ. Белавежская пушча, პოლ. Puszcza Białowieska) — უდიდესი რელიქტიური ბარის ტყე, რომელიც მეცნიერების მტკიცებებით ევროპის ტერიტორიაზე იზრდება ისტორიამდელი პერიოდიდან. იგი დროთა განმავლობაში განადგურდა და პირვანდელი სახით მხოლოდ ბელოვეჟის ეროვნულ პარკში, პოლონეთისა და ბელარუსის ტერიტორიაზე შემორჩა. 1979 წლიდან ეროვნული პარკი ბელოვეჟის ტევრი შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. 1992 წელს მოხდა მისი გაფართოება იუნესკოს გადაწყვეტილებით. 1993 წელს მიენიჭა ბიოსფერული ნაკრძალის სტატუსი, ხოლო 1997 წელს დაჯილდოვდა ევროპის საბჭოს დიპლომით. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბელოვეჟის ტევრი ბელოვეჟის ტევრი — ვირტუალური ექსკურსია დაარქივებული 2008-09-15 საიტზე Wayback Machine. ბელოვეჟის ტევრი — XXI საუკუნე დაარქივებული 2011-05-14 საიტზე Wayback Machine. Oaks in Bialovieza დაარქივებული 2006-04-09 საიტზე Wayback Machine. ბელოვეჟის ტევრის ოფიციალური საიტი «100 გზა»: ბელოვეჟის ტევრი (ვიდეორეპორტაჟი) დაარქივებული 2009-10-06 საიტზე Wayback Machine.
The Kelly Family-ს დისკოგრაფია

აქ წარმოდგენილია ჯგუფ The Kelly Family-ს დისკოგრაფია. მას გამოცემული აქვს 21 სტუდიური, 3 საკონცერტო და 4 კომპილაციური ალბომი, ასევე 40 სინგლი. KellyFamily.de — ოფიციალური საიტი გერმანული საიტი
ხულუტის ციხე

ხულუტის ციხე — ციხე-დარბაზი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მდინარე ხრამის ღრმა ხეობის ვიწრო ყელში. აგებულია XVIII საუკუნის I მესამედში ყაფლან ბარათაშვილ-ორბელიშვილის მიერ. შედგება 2 ნაწილისაგან; ორივეში ჩაყოლებულია თითო, გალავანში კი - 5 კოშკი. თითოეული მათგანი უპირველეს ყოვლისა საცხოვრებელი დანიშნულებისაა, შემდეგ კი - საბრძოლო. ჩრდილო-დასავლეთის კოშკი ფუნქციით კოშკისებრი სასახლეა, მის მთელ სიმაღლეზე შუაზე ჰყოფს კედელი, რომელშიც საფეხურებია მოწყობილი. ერთი მხარე 6 სართულიანია, მეორე - 7 სართულიანი. ბოლო სართულები გამიზნულია საბრძოლოდ, დანარჩენი - საცხოვრებლად. მთელი ციხე ნაგებია ადგილობრივი კლდის ქვით. კოშკი მდინარეს დაჰყურებს საკმაოდ მაღალი კლდიდან. მასში მოხვედრა შეიძლება აღმართზე მიმავალი გვირაბით. თვით გვირაბში რთული ერთსართულიანი საცხოვრებელი სადგომი ეტყობა გამანაწილებლის როლს ასრულებდა, რადგან აქედან შეიძლებოდა მოხვედრა ორ სხვა კოშკში, მდინარეზე ჩამავალ გვირაბში, საპირფარეშოსა და სხვაგან. ამ სადგომსა და კოშკს შორის მოთავსებულია მოზრდილი წყალსაცავი. მათ ზემოთ ბანი ყოფილა, კედლებში კი სათოფეებია ჩამწკრივებული. 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 514. პ. ზაქარაია, საქართველოს ძველი ქალაქები და ციხეები, თბ., 1973. პ. ზაქარაია, ხულუტის ციხე-დარბაზი, საქართველის სახელმწიფო მუზეუმის მოამბე. XIX-B, თბ., 1972 პ. ზაქარაია, ქართულ ციხესიმაგრეთა ისტორია უძველესი დროიდან XVIII ს. ბოლომდე, თბ., 2002 ხულუტის ციხე ↑ "ჟღერს ქვის ჰარმონია", ტ. 15, გამ. "ციცინათელა", თბილისი 2007 წ., გვ. 307- ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-07-01. ციტირების თარიღი: 2020-02-24.
ახალციხის ციხე

ახალციხის ციხე – ციხესიმაგრე კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახალციხის შუაგულში, ამოზიდულ გორაზე, ნამოსახლარზე. ციხე (38,4 X 23,3 მ) თარიღდება XVIII საუკუნის შუა ხანებით. ნაგებია ნატეხი ქვით. ციხის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მხარე ოდნავ მორკალულია. შესასვლელი დასავლეთ კედელშია. გალავანში ჩართულია ხუთი ცილინდრული კოშკი: ჩრდილო-აღმოსავლეთ, ჩრდილო-დასავლეთ და სამხრეთ-დასავლეთ კუთხეებში, დასავლეთ კედლის შუა ნაწილში და სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ მონაკვეთში. ყველაზე დიდია დასავლეთის კოშკი, ყველაზე პატარა - სამხრეთ-დასავლეთისა. არქიტექტურულ-კონსტრუქციული გადაწყვეტით კოშკები მსგავსია. სართულები ძირითადად საბრძოლო დანიშნულებისაა, მაგრამ ჩანს, საცხოვრებლადაც იყენებდნენ. შესასვლელი ყველა კოშკს ეზოდან აქვს. სართულიანობის დადგენა ძნელია, რადგან ზედა ნაწილები ჩამონგრეულია. ბუხარი ყველა სართულზე კარის მოპირდაპირე კედელშია დატანებული. გალავნისა და კოშკების კედლებში ჩართულია ცალმაგი და ორმაგი სათოფურები. საბრძოლო ბილიკი ციხის მხოლოდ სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებს გასდევს. ციხის ტერიტორიაზე, სასაფლაოზე, ზოგიერთ საფლავის ქვაზე შემორჩენილია გუთნეულის, ურმის, მწყემსის და სხვა გამოსახულებები. (XIX-XX საუკუნეების დასაწყისი). საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 142-143.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 6007
კამჩატკის ნახევარკუნძული

კამჩატკის ნახევარკუნძული (რუს. полуостров Камчатка) — მდებარეობს რუსეთის შორეულ აღმოსავლეთში, წყნარ ოკეანესა (აღმოსავლეთით) და ოხოტის ზღვას (დასავლეთით) შორის. მისი სიგრძე დაახლოებით 1250 კმ-ია, ხოლო მთლიანი ფართობი 472,300 კმ². ნახევარკუნძულის გასწვრივ, სანაპიროსთან სიახლოვეს, მდებარეობს კურილ-კამჩატკის ღარი (10,500 მ). კამჩატკის ნახევარკუნძული, მის სიახლოვეს მდებარე კომანდორის კუნძულებსა და კუნძულ კარაგინსკისთან ერთად შედის რუსეთის ფედერაციის კამჩატკის მხარის შემადგენლობაში. ნახევარკუნძულის მოსახლეობა შეადგენს 402,500 ადამიანს, რომელთა უმრავლესობაც რუსია, მაგრამ ასევე არიან კორიაკებიც. მოსახლეობის ნახევარზე მეტი, თავმოყრილია ქალაქ პეტროპავლოვსკში, იელიზოვოსა და მის შემოგარენში. ნახევარკუნძულზე მდებარეობს კამჩატკის ვულკანები, იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი. კამჩატკის ნახევარკუნძული - ბრიტანიკა (რუსული) კომენდერის კუნძულები დაარქივებული 2011-02-09 საიტზე Wayback Machine. (რუსული) სურეთები დაარქივებული 2016-04-22 საიტზე Wayback Machine. კამჩატკა - ცეცხლის, ყინულისა და აჩრდილების მიწა. დოკუმენტური ფილმი დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine.
ტაიმირის ნახევარკუნძული

ტაიმირის ნახევარკუნძული (რუს. Полуостров Таймыр) — ნახევარკუნძული რუსეთის შორეულ ჩრდილოეთში. მდებარეობს ენისეისა (კარის ზღვა) და ხატანგის (ლაპტევების ზღვა) ყურეებს შორის. შედის კრასნოიარსკის მხარის შემადგენლობაში. ტაიმირის ნახევარკუნძულს, ხშირად ციმბირის შემადგენელ ნაწილად მოიხსენიებენ, რაც მცდარია. ნახევარკუნძულის ცენტრალურ ნაწილში მდებარეობს ტაიმირის ტბა და ბირანგის მთები. ტაიმირის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში მდებარეობს კონტინენტური აზიის უკიდურესი ჩრდილოეთი წერტილი ჩელიუსკინის კონცხი. ტაიმირის ნახევარკუნძულის სურათები დაარქივებული 2007-03-07 საიტზე Wayback Machine.