laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სიაოცუანჩენგი

იმპერატორის მეუღლე სიაოცუანჩენგი (ჩინ.: 孝全成皇后; დ. 24 მარტი, 1808 — გ. 13 თებერვალი, 1840) — ჩინეთის იმპერატორ დაოგუანგის მეუღლე და მისი ოფიციალური კონსორტი 1834-1840 წლებში. იმპერატორ სიანფენგის დედა. სიაოცუანჩენგი დაიბადა მთვარის კალენდრის მეორე თვის 28-ე დღეს, იმპერატორ ჯიაცინგის მმართველობის მე-13 წელს, რაც ითარგმნება როგორც 1808 წლის 24 მარტს, გრიგორიანული კალენდრით. მან თავისი ბავშვობა სუჟოუს პროვინციაში გაატარა მშობლებთან და ძმასთან ერთად. ამ პერიოდში იგი ცნობილი იყო როგორც ქალბატონი ნიოჰურუ. მამამისი, ილინგი, იყო მესამე ხარისხის დიდებული და პირველი რანკის სამხედრო ოფიცერი. რაც შეეხება დედამისს, მას უია ერქვა და მანჩუს არისტოკრატიული საგვარეულოს წარმომადგენელი იყო, რომელთაც დიდი გავლენა ჰქონდათ ჩინეთში. სიაოცუანჩენგი მას მხოლოდ ქორწინების შემდეგ დაერქვა, მისი დაბადების სახელი კი ისტორიაში ცნობილი არაა. 1821 წელს, სიაოცუანჩენგი ახალგაზრდა იმპერატორის, დაოგუანგის საცოლედ გამოცხადდა. აკრძალულ ქალაქში გადასვლის შემდეგ, მას „კეთილშობილი ქალბატონი ცუანი“ დაარქვეს. 1822 წლის 28 დეკემბერს ის და იმპერატორი დაქორწინდნენ, თუმცა რადგან იმპერატორს უკვე ჰყავდა პირველი ცოლი, იგი მისი კონსორტი არ ყოფილა. 1824 წლის 2 იანვარს მას მუცელი მოეშალა. ეს სიაოცუანჩენგისთვის პირველი ორსულობა იყო. 1825 წლის 8 აპრილს მან იმპერატორს მესამე ქალიშვილი გაუჩინა (თუმცა მისთვის პირველი შვილი იყო), რომელსაც დუანშუნი დაარქვეს და პირველი რანკის პრინცესობა უბოძეს, თუმცა იგი 1835 წლის 27 დეკემბერს გარდაიცვალა ნაადრევად. 1826 წლის 12 მაისს, მან იმპერატორს მეოთხე ქალიშვილი გაუჩინა. ეს იყო პირველი რანკის პრინცესა შოუანი, რომელიც მოგვიანებით ცოლად გაჰყვა ბორჯიგიტთა კლანის წარმომადგენელს. ამას მოჰყვა 1831 წლის 17 ივლისს მომავალი იმპერატორის, სიანფენგის გაჩენა. როგორც ცნობილია, მესამე ორსულობისას მშობიარობა ვადას ხუთი კვირით გადასცდა, რის გამოც მთელი ეს დრო მან ბებიაქალისა და ექიმების გარემოცვაში გაატარა, მშობიარობის მოლოდინში. 1833 წლის 16 ივნისს იმპერატორის პირველი ცოლი, სიაოშენჩენგი გარდაიცვალა, რის შემდეგაც დაიწყო მზადება სიაოცუანჩენგის კონსორტად გამოცხადებისთვის მზადება. მას ეს წოდება მხოლოდ 1834 წლის 18 ნოემბერს მიენიჭა. ამის შემდეგ მასზე ცნობები თითქმის აღარ არსებობს. იმპერატორის მეუღლე სიაოცუანჩენგი გარდაიცვალა 1840 წლის 13 თებერვალს, აკრძალულ ქალაქში, 31 წლის ასაკში. მისი დაღუპვის მიზეზი უცნობია. 1840 წლის 20 ნოემბერს, იგი დაკრძალეს დასავლეთ ცინის მავზოლეუმში. 1850 წელს, მისი ვაჟი ჩინეთის იმპერატორი გახდა. Rawski, Evelyn S. (1998). The Last Emperors: A Social History of Qing Imperial Institutions (Reprint ed.). University of California Press. ISBN 052092679X. Wan, Yi; Shuqing, Wang; Yanzhen, Lu; Scott, Rosemary E. (1988). Daily Life in the Forbidden City: The Qing Dynasty, 1644-1912 (Illustrated ed.). Viking. ISBN 0670811645. Zhao, Erxun (1928). Draft History of Qing (Qing Shi Gao) (in Chinese).
ღვინო ისრაელში

ღვინო ისრაელში — ღვინის ისტორიას ისრაელის მიწაზე ბიბლიური ეპოქიდან მოყოლებული შეგვიძლია გადავავლოთ თვალი. თორა და თალმუდი სავსეა ამ საკითხით. თორაში ღვინო ყველაზე უფრო ხშირად ნახსენები სასმელია (დაახლოებით 141-ჯერ). ღვინო ბიბლიაში პირველად ნოეს შესახებ ამბის თხრობისას გვხვდება პირველი ადამიანის, რომელმაც წარღვნის შედეგ ვენახი გააშენა, ღვინო დააყენა, მიირთვა და თრობაც განიცადა. აღსანიშნავია, რომ ისრაელიდან ღვინო ეგვიპტეში გაჰქონდათ. ის ფარაონების საყვარელი სასმელი იყო. VII საუკუნიდან, როდესაც პალესტინა არაბებმა დაიპყრეს, ღვინის დაწურვა სასტიკად აიკრძალა. მას შემდეგ კი ისრაელში ღვინის წარმოება, მხოლოდ XIX საუკუნეში აღორძინდა. ამის ინიციატორი კი ბარონ ედმონდ დე როტშილდი იყო, რომელმაც ისრაელის მიწაზე გააცოცხლა მეღვინეობა. მას ორი მიზანი ამოძრავებდა პირველი ისრაელის აღორძინება და მეორე მეღვინეობის წინ წამოწევა. მისი ოჯახი დღესაც ფლობს ღვინის ბიზნესს ისრაელში. დღეისათვის ისრაელის უძველესი ღვინის ქარხანა Carmel Winery-ია. სწორედ ეს კომპანია არის, ქვეყანაში ღვინის უმსხვილესი მწარმოებელი (75%) და თავისი პროდუქცია 40 ქვეყანაში გააქვს. ბოლო რამდენიმე წელია ისრაელის ღვინის წარმოებაში ნამდვილი რევოლუცია მოხდა. ღვინის ასორტიმენტი სრულიად შეიცვალა; ღვინო დღეს ისრაელელთა ეროვნული სიამაყის ერთ-ერთი მთავარი საგანია. XX საუკუნის 60-იან წლებამდე ებრაული ღვინოები სათანადოდ არ ფასდებოდა. ექსპერტები მას აღიქვამდნენ, როგორც დაბალხარისხოვანსა და ძალიან ტკბილ სასმელს, მაგრამ 1960-1970-იან წლებში მოულოდნელად დაიწყო გარდატეხა და მალე ისრაელი მსოფლიო ღვინის წარმოების ლიდერად იქცა. ე. წ. „ღვინის რევოლუცია“ (1972 წ.) უშუალოდ უკავშირდება 1967 წლის ექვსდღიან ომში ისრაელის გამარჯვებას, რომლის შემდეგაც ქვეყნის მფლობელობაში მოექცა გოლანის მაღლობები. „გოლანის მაღლობების მეღვინეობამ“ თავისი ახალი ნაწარმით (1983 წელს) სრული აღფრთოვანება გამოიწვია და აბსოლუტურად შეცვალა ისრაელის მეღვინეობის სახე. სწორედ ამ დროიდან იწყება გოლანის მაღლობზე კაბერნე სოვინიონის, მერლოს, შარდონესა და სხვა ფრანგული ჯიშების მოყვანა. ისრაელში ღვინის რეგიონების კონტროლირებული სისტემა არ არსებობს, თუმცა გამოიყოფა 5 დიდი და, თავის მხრივ, სუბრეგიონებად დაყოფილი ტერიტორია. ისრაელში ვენახების ფართობი არც ისე დიდია – 5500 ჰექტარი. აქ, ძირითადად, ხმელთაშუა ზღვის კლიმატია, ხანგრძლივი ცხელი ზაფხულითა და ხანმოკლე ზამთრით. 2016 წელს 5 კონტინენტზე, 40-ზე მეტ ქვეყანაში ისრაელის ღვინის ექსპორტმა $40 მლნ შეადგინა. ათი წლის წინ ეს მაჩვენებელი მხოლოდ 8 მლნ-ს უდრიდა. უმთავრესი საექსპორტო ქვეყნებია: აშშ, საფრანგეთი, დიდი ბრიტანეთი, კანადა, ჰოლანდია, გერმანია და პოლონეთი. ღვინო და იუდაიზმი დაარქივებული 2019-11-16 საიტზე Wayback Machine. ღვინო
მის გრანდ ინტერნეიშენელი

მის გრანდ ინტერნეიშენელი (ინგლ. Miss Grand International) — ყოველწლიური საერთაშორისო სილამაზის კონკურსი, რომელსაც ატარებს „ორგანიზაცია მის გრანდ ინტერნეიშენელი“. დააარსა ნაუატ ითსარაგრისილმა, 2013 წელს ბანგკოკში (ტაილანდი). გალერეა მის გრანდ ინტერნეიშენელი 2023ლუსიანა ფუსტერი  პერუ მის გრანდ ინტერნეიშენელი 2022იზაბელა მენინი  ბრაზილია მის გრანდ ინტერნეიშენელი 2021ნგუენ თუკ თუი ტიენი  ვიეტნამი მის გრანდ ინტერნეიშენელი 2020აბენა აპია  აშშ მის გრანდ ინტერნეიშენელი 2019ვალენტინა ფიგუერა  ვენესუელა მის გრანდ ინტერნეიშენელი 2018კლარა სოსა  პარაგვაი მის გრანდ ინტერნეიშენელი 2017მარია ხოსე ლორა  პერუ მის გრანდ ინტერნეიშენელი 2016არისკა პუთრი პერტივი  ინდონეზია მის გრანდ ინტერნეიშენელი 2015 კლერ ელიზაბეთ პარკერი  ავსტრალია მის გრანდ ინტერნეიშენელი 2014 ლი გარსია  კუბა მის გრანდ ინტერნეიშენელი 2013 ჯანელე ჩაპარო  პუერტო-რიკო ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მის გრანდ ინტერნეიშენელი ოფიციალური საიტი მის გრანდ ინტერნეიშენელი Facebook-ზე მის გრანდ ინტერნეიშენელი Instagram-ზე მის გრანდ ინტერნეიშენელი Twitter-ზე გრანდ ინტერნეიშენელი ვიდეო YouTube-ზე ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Voltaire E. Tayag. (2017-10-21) Miss Grand International: A Pageant for Peace (ინგლისური). The Rappler. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-15. ციტირების თარიღი: 2019-11-11. ↑ 2.0 2.1 Alexa Villano. (2019-10-23) What you need to know about the Miss Grand International pageant (ინგლისური). The Rappler. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-10-24. ციტირების თარიღი: 2019-11-11. ↑ Rebecca Macatee. (2016-10-25) Miss Iceland Quits Beauty Pageant After Being Told to Lose Weight: "I Think I'm Fine as I Am" (ინგლისური). E Online. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-07-30. ციტირების თარიღი: 2019-11-11. ↑ Hot in Juba. (2014) Miss Grand International Lees Garcia is in Juba (ინგლისური). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-09-27. ციტირების თარიღი: 2019-11-12. ↑ 5.0 5.1 Jenna Clarke. (2016-03-02) Sexual assault allegations engulf Miss Grand International as Claire Parker adopts crown (ინგლისური). The Sydney Morning Herald. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-11-11. ციტირების თარიღი: 2019-11-11. ↑ Concurso Nacionalde Beleza. (2017-04-21) Conheça os detalhes sobre o Miss Grand International 2017! (პორტუგალიური). ციტირების თარიღი: 2018-04-27. ↑ Global Beauties. (2017-10-25) Miss Grand International 2017 is Miss Peru! (ინგლისური). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-05-08. ციტირების თარიღი: 2018-04-27. ↑ Rappler.com. (2018-10-26) Miss Grand International 2018 Clara Sosa faints on stage after winning title (ინგლისური). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-11-23. ციტირების თარიღი: 2018-11-12. ↑ Testbook.com. Current Affairs Capsule October 2018 ((ინგლისური)). Testbook.com, გვ. 28.  ↑ Metro Puerto Rico. (2019-10-28) Valentina Figuera conquista Miss Grand International en su tierra (პორტუგალიური). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-11-05. ციტირების თარიღი: 2019-10-30. ↑ Miss Grand International. (2013) Name :Ana Lomidze (ინგლისური). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-03-29. ციტირების თარიღი: 2019-11-17.
მოსეშვილი

საკუთარი სახელი მოსეშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ვარლამ მოსეშვილი — ფარმაკოლოგი იასონ მოსეშვილი — ქიმიკოსი ლევან მოსეშვილი — კალათბურთელი
ანვერ მამედხანლი

ანვარ მანმადხანლო აზერ. Ənvər Məmmədxanlı(დ. 28 თებერვალი, 1913, გოქჩაი, ბაქოს პროვინცია — გ. 19 დეკემბერი, 1990) — მთავარი რედაქტორი (1946–1964), აზერბაიჯანის სსრ დამსახურებული მოღვაწე (1963), აზერბაიჯანის სსრ სახალხო მწერალი (1987). ანვარ მამამხანელი დაიბადა 1913 წლის 28 თებერვალს გოჩაში. დაწყებითი სკოლის დამთავრების შემდეგ სწავლობდა ბაქოს ნარიმან ნარიმანოვის სამრეწველო ტექნიკურ კოლეჯში (1926-1931). შემდეგ მუშაობდა ბაქოს მექანიკურ ქარხანაში ტექნიკოსად, ენერგეტიკისა და ელექტრიფიკაციის განყოფილების ტექნიკოსი, აზერბაიჯანის ნავთობის ინსტიტუტის სამეცნიერო ინჟინერი (1931-1934). ამავე დროს სწავლობდა აზერბაიჯანის ნავთობის ინსტიტუტში ორი წლის განმავლობაში. რედაქტორი და მთარგმნელი აზერნეცის სამხატვრო კათედრაზე (1934-1936), მოსკოვის კინემატოგრაფიის უმაღლესი ინსტიტუტის ასოცირებული პროფესორი (1936-1938) [1] იგი იყო სპეციალური კორესპონდენტი ფრონტის გაზეთის აზერბაიჯანული გაზეთისა. ამის შემდეგ იგი რედაქტორთან ერთად სტალინგრადში გაგზავნეს. 1942 წლის ბოლოს, 416-ე განყოფილებით აზერბაიჯანელ მწერალთა ჯგუფი ეწვია ჩრდილოეთ კავკასიის ფრონტს. იგი მუშაობდა ბაქოში აზერბაიჯანის რადიო მაუწყებლობის კომიტეტის რედაქტორად (1943-1944) . იგი კვლავ გაგზავნეს ამიერკავკასიის ფრონტზე და იქიდან სამხედრო სამსახურში ირანში. იგი მუშაობდა სპეციალურ კორესპონდენტად სამხედრო გაზეთის "სამშობლოსკენ მიმავალ გზაზე" რედაქტორში, რომელიც გამოქვეყნებულია თავრიზში (1944-1946) . ჯარიდან განთავისუფლების შემდეგ, იგი იყო აზერბაიჯანული ფილმის სტუდიის სცენარის ავტორიზაციის საბჭოს მთავარი რედაქტორი (1946-1964). შემოქმედებალიტერატურული საქმიანობა დაიწყო 1930-იან წლეში. დიდი სამამულო ომის დაწყებასთან დაკავშირებით, ნამუშევრები ითარგმნა ყოფილი სსრკ და უცხო ერების ენებზე. "აღმოსავლეთის დილა" ([სალიტერატურო ლიტერატურა, ჟანრი, ჟანრი, სტილი და ცხოვრების სტილი) განიცადა არაერთი ახალი ცვლილება. ის ისტორიებში, რომელიც მან ომის დროს დაწერა, ისევე როგორც იმ დროს ჩვენს პუბლიცაშიზმში, დროისა და დღის გადაუდებელი მოთხოვნები, ჩვენი ხალხის წმინდა მოვალეობა, აისახებოდა ძლიერი საღებავებით. [2] წერილი წინა მხრიდან, "დედები გზაზე", "ახალი წლის ღამე", "შეიარაღებული მთები", "სისხლიანი ბეჭედი", "ყინულის ქანდაკება", "სად არიან თქვენი ჯარისკაცები?", "დედის სიკვდილი", "ვარსკვლავები" (1947) , პიჯაკის "ცეცხლში" (1951) და "შირვან ლამაზი" (1957) ლირიკული კომედია "შირვან სილამაზეს" მიენიჭა პირველი ხარისხის დიპლომი ამიერკავკასიის თეატრის გაზაფხულზე. 1975 წელს აკადემიის დრამატულ თეატრში მისმა სპექტაკლმა მიენიჭა სსრკ სახელმწიფო პრემია. ამასთან, არცერთი ავტორის სახელი არ ყოფილა გამარჯვებულთა სიაში. ანვარ მამამხანელმა შეადგინა თარგმანები ევროპელი და რუსი კლასიკური მწერლებისგან.— იგი საბჭოთა კავშირის დელეგაციას ეწვია კუბაში (1967), თურქეთში (1968), ესპანეთში (1980). მას ორჯერ მიენიჭა ღირსების ორდენი (1946-1949) , წითელი შრომის დროშა (1980-1983) და მეორე მსოფლიო ომი (მეორე კლასი) ორდენები და მედლები. გარდაიცვალა 1990 წლის 19 დეკემბერს ბაქოში. იგი დაკრძალეს ღირსების ხეივანში. ↑ Азербайджанской ССР кинематография. Кино: Энциклопедический словарь / Гл. ред. С. И. Юткевич; Редкол.: Ю. С. Афанасьев, В. Е. Баскаков, И. В. Вайсфельд и др. — Москва: Советская энциклопедия, 1987. — стр. 12.
სოფიო ქაცარავა

სოფიო (სოფო) ქაცარავა (დ. 8 დეკემბერი, 1976, თბილისი) — ქართველი ფილოლოგი და პოლიტიკოსი. საქართველოს პარლამენტის წევრი 2016-2019 წლებში, 2020 წლის აპრილიდან საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი გაერთიანებულ სამეფოში. დაიბადა 1976 წლის 8 დეკემბერს. 1999 წელს დაამთავრა ილია ჭავჭავაძის სახელობის დასავლური ენებისა და კულტურის სახელმწიფო ინსტიტუტის ინგლისური ენის ფაკულტეტი. 1997-2004 წლებში იყო ბუნების დაცვის მსოფლიო ფონდის პრესასთან და საზოგადოებასთან ურთიერთობის პროექტის მენეჯერი. 2005-2016 წლებში — დიდი ბრიტანეთის საელჩოს პროექტების მენეჯერი, პრესასთან და საზოგადოებასთან ურთიერთობის ხელმძღვანელი და პოლიტიკური მდივანი. 2016 წელს იყო პარტია „ქართული ოცნების“ საერთაშორისო ურთიერთობების განყოფილების მრჩეველი. 2016 წლიდან საქართველოს პარლამენტის წევრ პარტიული სიით. 2019 წლის ნოემბერში დატოვა „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. სოფიო ქაცარავა 2020 წლის თებერვალში გაერთიანებულ სამეფოში საქართველოს ელჩად დაინიშნა. სოფიო ქაცარავა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი სოფიო ქაცარავა — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ თანამდებობის პირის ქონებრივი მდგომარეობის დეკლარაცია: სოფიო ქაცარავა. declaration.gov.ge (2 დეკემბერი, 2019). ციტირების თარიღი: 20 მაისი, 2020.[მკვდარი ბმული] ↑ ჩუგოშვილმა, ცქიტიშვილმა, ხულორდავამ და ქაცარავამ უმრავლესობა და ქართული ოცნება დატოვეს. on.ge (14 ნოემბერი, 2019). ციტირების თარიღი: 20 მაისი, 2020. ↑ „სოფიო ქაცარავა დიდ ბრიტანეთში საქართველოს ელჩად დანიშნეს“. რადიო თავისუფლება. ციტირების თარიღი: 19 თებერვალი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება)
Lamborghini Gallardo

Lamborghini Gallardo — სპორთული მანქანა, რომელსაც აწარმოებდა იტალიური კომპანია Lamborghini-ს 2003-2013 წლებში. ეს Lamborghini-ს პირველი ბესტსელლინგ მოდელია, სადაც 14 022 დამზადებული მანქანიდან ყველა გაყიდულია. სახელწოდება მომდინარეობს ცნობილ ხართა ბრძოლიდან. V10 ძრავით გაძლიერებული „Gallardo Lamborghinis“ გაყიდვის ლიდერი იყო. 2013 წლის 25 ნოემბერს უკანასკნელი Gallardo გავიდა პროდუქციის ხაზზე. Gallardo 2014 წელს ადგილი დაუთმო Huracan-ის მოდელის მანქანას. Gallardo-ს პირველი თაობაზე გაძლიერებული წრავი 4,993 cc (5.0 L) V10, წრავის მაქსიმალური ძალა 493 ცხენის ძალა. Gallardo აქვს 6 სიჩქარიანი ელექტრო გადაცემათა გოლოფი. ეს არის E-Gear. ეს გადაცემათა გოლოფის განსხახება ეს არის რომ მძყოლმა უფრო მალე შეუძლია სიჩქარის შეცვლა. ეს ავტომობილის დიზაინი შეიქმნა Luc Donckerwolke. ↑ Luc Donckerwolke « Future Car. Futurecar.co.za (25 June 2011). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 14 May 2013. ციტირების თარიღი: 4 July 2012. ↑ Lamborghini Concept S : News & Reports : Motoring. Web Wombat. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 3 აპრილი 2012. ციტირების თარიღი: 4 July 2012. ↑ Anderson, Brad. (16 December 2015) Lamborghini Concept S Fails To Sell At RM's New York Auction. Carscoops. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 29 May 2016. ციტირების თარიღი: 4 July 2016.
სიაოშენჩენგი

იმპერატორის მეუღლე სიაოშენჩენგი (ჩინ.: 孝慎成皇后; დ. 5 ივლისი, 1792 — გ. 16 ივნისი, 1833, აკრძალული ქალაქი) — ჩინელი არისტოკრატი და ტუნგიას კლანის წარმომადგენელი. ჩინეთის იმპერატორ დაოგუანგის მეორე მეუღლე 1809 წლიდან და მისი ოფიციალური კონსორტი 1822-1833 წლებში. სიაოშენჩენგი დაიბადა მთვარის კალენდრის მეხუთე თვის მე-17 დღეს, იმპერატორ ციანლონგის მმართველობის 57-ე წელს, რაც ითარგმნება როგორც გრეგორიანული კალენდრით 1792 წლის 5 ივლისს, ჩინეთში. იგი იყო ტუნიგიას ძლევამოსილი კლანის წარმომადგენელი. მამამისი შუმინგა, იყო პირველი კლასის დიდგვაროვანი. ამას გარდა, იგი 1771-1772 წლებში იყო იონგანის მაგისტრატი, 1776-1777 წლებში კი სიანანის. მიუხედავად ამისა, სიაოშენჩენგის დედის ვინაობა დღემდე უცნობია. თავისი დიდი წარმომავლობის გამო, სიაოშენჩენგი თავიდანვე საიმპერატორო კარზე იზრდებოდა, სადაც ცნობილი იყო როგორც ქალბატონი ტუნგია. 1808 წლის 17 თებერვალს გარდაიცვალა იმპერატორ ჯიაცინგის ტახტის მემკვიდრის მეუღლე, პრინცესა სიაომუჩენგი, რის გამოც პრინცმა დაოგუანგმა მეორე საცოლის ძიება დაიწყო. მან თავისი არჩევანი სწორედ ქალბატონ ტუნგიაზე შეაჩერა. ამას მოჰყვა 1809 წლის 2 თებერვალს სიაოშენჩენგისა და დაოგუანგის ქორწინება, რითაც იგი მისი მეორე, თუმცა ერთადერთი მეუღლე და ოფიციალური კონსორტი გახდა. 1813 წლის 29 ივლისს, სიაოშენჩენგმა თავისი პირველი და უკანასკნელი შვილი — პრინცესა დუანმინი გააჩინა, რომელსაც პირველი რანკის პრინცესობა უბოძეს. მიუხედავად ამისა, მისი სიცოცხლე მეტად ხანმოკლე გამოდგა, რადგანაც იგი 1819 წლის 7 დეკემბერს, სრულიად მოულოდნელად გარდაიცვალა 6 წლის ასაკში. საიმპერატორო ექიმის დასკვნით, სიაოშენჩენგი მეტი ბავშვის გაჩენას ვეღარ შეძლებდა, რის გამოც დაოგუანგი იძულებული გახდა კიდევ ერთი ცოლი შეერთო სიაოცუანჩენგის სახით, რომელთა ქორწინებაც 1821 წლის 26 დეკემბერს შედგა. აღსანიშნავია, რომ სწორედ სიაოცუანჩენგთან შეეძინა დაოგუანგს მომავალი იმპერატორი — სიანფენგი, რომელიც ქვეყანას 1831 წელს მოევლინა. მიუხედავად ამისა, იმპერატორმა 1825 წელს კიდევ მეოთხე ცოლი შეირთო სიაოჯინგჩენგის სახით. სიაოშენჩენგი იმპერატორის საყვარელ მეუღლედ რჩებოდა, რის გამოც იგი მისი ერთადერთი ოფიციალური კონსორტი იყო, ანუ მის სხვა ცოლებს არ ჰქონდათ ოფიციალური პოზიცია და წოდება. 1820 წლის 2 სექტემბერს სიაოშენჩენგის მამამთილი, იმპერატორი ჯიანცინი გარდაიცვალა, რის შემდეგაც იმპერატორი დაოგუანგი გახდა. 1822 წლის 28 დეკემბერს სიაოშენჩენგი მისი ოფიციალური კონსორტი გახდა, რის შემდეგაც ეწოდა მას ეს სახელი, მისი დაბადების სახელი კი ჩვენთვის უცნობია. აღსანიშნავია, რომ სიაოშენჩენგი თავად განაგებდა იმპერატორის ჰარამხანას და სხვა ცოლებისგან განსხვავებით ქმრის ღალატზე პრობლემა არასდროს ჰქონია. 1833 წლის 16 ივნისს, 40 წლის სიაოშენჩენგი აკრძალულ ქალაქში გარდაიცვალა. იგი დაკრძალეს დასავლეთ ცინის მავზოლეუმში. მისი გარდაცვალებიდან ერთ წელიწადში, 1834 წელს დაოგუანგმა თავის ოფიციალურ კონსორტად საკუთარი მესამე ცოლი, სიაოცუანჩენგი გამოაცხადა. Wan, Yi; Shuqing, Wang; Yanzhen, Lu; Scott, Rosemary E. (1988). Daily Life in the Forbidden City: The Qing Dynasty, 1644-1912 (Illustrated ed.). Viking. ISBN 0670811645. Wei, Betty Peh-T'i (2006). Ruan Yuan, 1764-1849: The Life and Work of a Major Scholar-Official in Nineteenth-Century China Before the Opium War. Hong Kong University Press. p. 272. ISBN 962-209-785-5. Zhao, Erxun (1928). Draft History of Qing (Qing Shi Gao) (in Chinese).
Le Carrefour

"Le Carrefour" (აზერ. Yol qovşağı; ქართ. გზების კვეთა‎) — აზერბაიჯანულ ენაზე მოქმედი ერთადერთი ფრანგულენოვანი მედია გამომცემლობა. „Le Carrefour“ გაზეთის პირველი ნომერი გამოიცა 2007 წლის ივლისში. ამრიგად 2007 წლის 14 მაისს აზერბაიჯანის რესპუბლიკა ივლისში პირველად იუსტიციის სამინისტროში დარეგისტრირებული გაზეთის მკითხველი შედგა შეხვედრაზე. გაზეთის დაფუძნებელი და მთავარი რედაქტორი არის ზეინაბ კაზიმოვა. გაზეთის შექმნის მთავარი მიზანია აზერბაიჯანის ჭეშმარიტების მსოფლიო საზოგადოებისთვის გადმოცემა, წვლილი შეიტანოს აზერბაიჯანსა და საფრანგეთის შორის ურთიერთიობების განვითარებაში, ქვეყნის პოპულარიზაცია ფრანგ მკითხველს აზერბაიჯანის შესახებ ინფორმირების გზით ხალხის ეროვნული და სულიერი ფასეულებების აგრეთვე კულტურული მემკვიტრეობის პროპაგანტა. გაზეთი თავისი პირველივე დღიდან აცნობებეს ფრანგ მკითხველს მთიანი ყარაბაღის სომხურ-აზერბაიჯანული კონფლიკდის შესახებ. გაზეთის მიზანი ხელი შეუწყოს აზერბაიჯანსა და საფრანგეთს, ასევე ფტანგულენოვან ქვეყნებს შორის კულტურულ ეკონომიკურ და სამეცნიერო განვითარებას, აცნობს ფრანგებს და ზოგადად უცხოელებს ქვეყანაში მიმდინარე სოციალური, კულტურული და ეკონომიკური მოვლენების შესახებ აზერბაიჯანის საერთოშორისო თანამეგობრების ინფორმირება საკუთარ ენებზე აგრეთვე საფრანგეთში და ფრანგულენოვან ქვეყნები აზერბაიჯანის პოპულურიზაციის შესახებ ეროვნულ-ტრარიციულ ჩვენი ღირებულების პოპულარიზაციის მისისს აღებას. 2016 წლის დასაწყისში გაზეთის საიტი -www.lecarrefour.az დაიწყო ფუნქციონირება და ფარანგულენოვან მოსახლეობას საშუალება მიეცა მათ ენაზე ინფორმაციის გაცნობა. ოფიციალური საიტი ↑ “Yol qovşağı” (Le Carrefour) 9 ilin qovşağında. xeberle.com, 16.07.2016 (აზერბაიჯანული)
ჩინგიზ აბდულაევი

ჩინგიზ აბდულაევი (აზერ. Çingiz Abdullayev; დ. 7 აპრილი, 1959) — აზერბაიჯანელი მწერალი. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახალხო მწერალი (2005), აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის წევრი 1989 წლიდან. ამავე წლის 7 თებერვლიდან აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის მდივანი. 2011 წლიდან PEN-კლუბის პრეზიდენტი. წერს ძირითადად პოლიტიკური დეტექტივის ჟანრში.
ნატიგ რასულზადე

ნატიგ რასულზადე (აზერ. Natiq Rəsulzadə; დ. 5 ივნისი, 1949, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ, სსრკ) — აზერბაიჯანელი მწერალი, აზერბაიჯანის დამსახურებული ხელოვნების მოღვაწე (1999), დიდების ორდენის ლაურიატი (2009), აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის პირადი პენსიონერი. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახალხო მწერალი. ნატიგ რასულზაძე დაიბადა 1949 წლის 5 ივნისს ბაქოში. 1975 წელს დაამთავრა მოსკოვის მ. გორკის ლიტერატურის ინსტიტუტი. 1979 წლიდან აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის, კინემატოგრაფისტთა კავშირისა და თეატრალური მხატვრების კავშირის წევრია. მისი ნამუშევრები გამოქვეყნებულია 40 სხვადასხვა ენაზე და მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში, 40 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში. გამოაქვეყნა 40-ზე მეტი წიგნი აზერბაიჯანში, აშშ-ში, რუსეთში, უნგრეთში, ყოფილ იუგოსლავიაში, პოლონეთსა და სხვა ქვეყნებში. მისმა ნამუშევრებმა მიიღო მრავალი პრესტიჟული ეროვნული და საერთაშორისო სალიტერატურო ჯილდო. 1984 წელს მას მიენიჭა ნ. ოსტროვსკის სახელობის საკავშირო პრემია. „თვითმკვლელობის დღიური“, „ღამის წამყვანი“, „ნონსენსი“, „სიყვარულის წელი“, „წვიმიანი დღესასწაული“, „კოშმარს შუა“, „ჩიტები“, „ვარსკვლავიანი გზები“, „ხაფანგი“, „ტკბილი“ და მისი სხვა მრავალი პოპულარული ნაწარმოების საფუძველზე და სცენარზე დაყრდნობით გადაიღეს „ნუ დაიჯერებთ ანგელოზებს“, „წვიმა დღესასწაულზე“, „იცოცხლე ოქროს თევზო“, „ვაჰიმა“, „დამკვეთი“, „მკვლელობა ღამის მატარებელში“, „რა ლამაზია სამყარო...“, „მძევალი“, „ჰიპნოზიორი“, „ჩვენ დავბრუნდებით“ და ათობით სხვა ფილმი. 2017 წელს, მწერლის სცენარის საფუძველზე აზერბაიჯანის სახელმწიფო რუსულ დრამატულ თეატრში სპექტაკლი „მემე“ დაიდგა. 1999 წელს მას აზერბაიჯანის დამსახურებული ხელოვანის წოდება მიენიჭა. რესპუბლიკის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატია. 2009 წელს მას გადაეცა დიდების ორდენი. 2015 წლის 21 დეკემბერს ის აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის პირადი პენსიონერი გახდა. ↑ Azərbaycan Respublikasının mədəniyyət xadimlərinə fəxri adların verilməsi haqqında Azərbaycan Respublikası Prezidentinin 24 may 2019-cu il tarixli Sərəncamı az. president.az (2019-05-25). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-05-25. ციტირების თარიღი: 2019-05-25. ↑ N.R.Rəsulzadəyə Azərbaycan Respublikası Prezidentinin fərdi təqaüdünün verilməsi haqqında Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Sərəncamı