laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კონსტანტინე მარკოზაშვილი

კონსტანტინე გიორგის ძე მარკოზაშვილი (? — გ. 26 ივნისი, 1921, თბილისი) — ქართველი სამხედრო პირი, რუსეთის სამოქალაქო ომის (1918-1923) მონაწილე. 1918 წლიდან შეუერთდა რუსეთის წითელ არმიას. აქტიურად მონაწილეობდა ბრძოლებში უკრაინის სამხრეთში და ყირიმში; მეთაურობდა ყირიმის 1-ლი საბჭოთა დივიზიის კავალერიის პოლკს, შემდეგ ბრიგადას. 1920 წლის მაისში, როდესაც საბჭოთა რუსეთის ხელისუფლება დამოუკიდებელი საქართველოს წინააღმდეგ ბრძოლას ე. წ. აზერბაიჯანის და ოსეთის ფრონტებზე ახორციელებდა, მარკოზაშვილი გაიგზავნა ვლადიკავკაზში წითელი არმიის კავკასიის მე-2 საკავალერიო დივიზიის მეთაურად. დივიზია ჩამოყალიბების პროცესში იყო და საბჭოთა ხელისუფლების გეგმით მასში ეთნიკურად ქართველი მებრძოლების რეკრუტირება უნდა მოეხდინა. 1920 წლის ივნისში საბჭოთა სარდლობამ მარკოზაშვილს ბრალად დასდო, რომ ის ადგილობრივი ქართველების გავლენის ქვეშ მოექცა და დივიზიის საქართველოს წინააღმდეგ გაგზავნის შემთხვევაში, მას საქართველოს მხარეზე გადასვლა ჰქონდა განზრახული. სასწავლო შეკრებაზე გაყვანილი ქართველი წითელარმიელები განაიარაღეს, ხოლო მარკოზაშვილი დააპატიმრეს. მოსკოვში ეტაპირებისას, სადგურ ბესლანში, გაქცევა მოახერხა და თავი საქართველოს შეაფარა. მსახურობდა საქართველოს სახალხო გვარდიის ცხენოსან დივიზიაში და მონაწილეობდა ბრძოლებში საქართველოში შემოჭრილი საბჭოთა არმიის წინააღმდეგ 1921 წელს. იმავე წლის ივნისში საბჭოთა საგანგებო კომისიამ დააპატიმრა და ღალატის ბრალდებით დახვრიტა. ↑ ხვადაგიანი დავით, კავკაველი: საიდუმლო ომი დარიალის კართან, „რესპუბლიკა 100“, 2021 (შენიშვნა: სტატიაში მარკოზაშვილი შეცდომით იხსენიება ნიკოლოზის სახელით). ↑ გაზ. „თავისუფალი საქართველო“, №5, – 10 აგვისტო, 1921, – გვ. 7-8 (შენიშვნა: სტატიაში მარკოზაშვილი შეცდომით იხსენიება პეტრეს სახელით). ↑ გაზ. „კომუნისტი“, №95, – 29 ივნისი, 1921. – გვ. 2.
მარკოზოვი

საკუთარი სახელი მარკოზოვი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: დიმიტრი მარკოზოვი — რუსეთის იმპერიის არმიის პოლკოვნიკი ვასილ მარკოზოვი — რუსეთის იმპერიის არმიის ინფანტერიის გენერალი ივანე მარკოზოვი — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი მარკოზაშვილი
სალაძე

საკუთარი სახელი სალაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ვლადიმერ სალაძე — საბჭოთა პარტიული და სახელმწიფო მოხელე მიხეილ სალაძე — სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა) ნელი სალაძე — სპორტსმენი (ტანმოვარჯიშე) სულხან სალაძე — იურისტი, პუბლიცისტი
სარიშვილი

საკუთარი სახელი სარიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ივანე სარიშვილი — აგროქიმიკოსი ირინა სარიშვილი — პოლიტიკოსი მაია სარიშვილი — პოეტი, პედაგოგი რენა სარიშვილი — თანამდებობის პირი, პოეტი ტიტე სარიშვილი — პედაგოგი
სართანია

საკუთარი სახელი სართანია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ვახტანგ სართანია — ეკონომისტი, პედაგოგი პლატონ სართანია — სცენისმოყვარე
სახვაძე

საკუთარი სახელი სახვაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ეთერ სახვაძე — პოეტი, ფილოლოგი მორის სახვაძე — სპორტსმენი (ფარიკაობა ხმლით)
არვინდ კრიშნა

არვინდ კრიშნა (ინგლ. Arvind Krishna; დ. 1962, დეჰრადუნი, უტარაკჰანდი, ინდოეთი) — ინდური წარმოშობის ამერიკელი ბიზნესმენი, IBM-ის გენერალური დირექტორი 2020 წლის აპრილიდან. IBM-ში მუშაობა კრიშნამ 1990 წელს დაიწყო სამეცნიერო-კვლევით განყოფილებაში ინჟინრად. მან მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა კომპანიის სამეცნიერო-ტექნიკურ სამუშაოებში (უსადენო ქსელები, კომპიუტერული უსაფრთხოება, ოპერაციული სისტემები და მონაცემთა ბაზები). არვინდ კრიშნა twitter-ზე არვინდ კრიშნა Forbes არვინდ კრიშნა ↑ https://newsroom.ibm.com/2020-12-16-Arvind-Krishna-Elected-IBM-Chairman
შალიკაშვილები

შალიკაშვილები — ქართული თავადური საგვარეულო. ძმები ელიზბარ და ოთარ შალიკაშვილები მოიხსენიებიან დაახლოებით XV საუკუნეში. 1516 წლის "მესხეთის საეკლესიო მამულების სიის" თანახმად, შალიკაშვილებს ჰქონდათ თავის სათავადო (XVI ს.-ის I მესამედში). XVI საუკუნის შუა ხანებში, ოთარ შალიკაშვილი იყო ყვარყვარე III ჯაყელის პირველი ვეზირთა შორის. იგი იცავდა სამცხის დამოუკიკდებლობას იმერეთის მეფისგან (ბაგრატ III). ოთარის ასული შაჰ-თამაზმა ცოლად შეირთო. მისი შვილი ვარაზა მეტოქეობას უწევდა ჯაყელთა საგვარეულოს. ის ამ უკანასკნელთა მხარდამჭერების მიერ იყო მოკლული. მისი შვილი კოკოლა იყო სამცხის ამბოხებული ფეოდალების ხელმძღვანელი. თავდაპირველად იბრძოდა ოსმალების წინააღმდეგ, რომლებმაც დაიპყრეს სამცხე-საათაბაგო. შემდეგ მსახურობდა შაჰის კარზე. მოგვიანებით ის თურქ-ოსმალთა სამსახურში ჩადგა, მიიღო ისლამი და დაირქვა ახალი სახელი – მაჰმუდ-ხანი. თურქების მიერ სამცხის დაპყრობის შემდეგ, შალიკაშვილების ზოგიერთი წარმომადგენელი გადავიდა გურიის სამთავროსა და ქართლის სამეფოში. ისინი ქართლში აბანოს ციხეს ფოლბდნენ. ქართლიდან მომდინარეობს საგვარეულო განშტოება, რომელიც რუსეთში გაემგზავრა 1724 წელს. ვახტანგ VI თანმხლებთა სიაში შალიკაშვილები იხსენიებიან, როგორც შალიკოვები (რუს. Шалыковы). 1612 ლუარსაბ II მიერ გაცემულ სიგელში, თავადებად მოიხსენიებიან ჯუანშერ შალიკაშვილი და მისი შვილი – როჭიკი. იგი ამ დროს შალიკაშვილების ფაქტობრივი მამათავარი იყო, რის გამოც ისინი აგრეთვე ცნობილი იყვნენ, როგორც როჭიკაშვილები. რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში მათ თავადობა დაუმტკიცდათ 25 მარტის 1826 წ. გვარი რუსიფიცრებული იყო, როგორც შალიკოვი (რუს. Шаликовы). Князья Шаликовы (Шаликвшвили) и Князья Катковы-Шаликовы // Думин С. В., Чиковани Ю. К., А..А. Абрамян. Дворянские роды Российской империи. Том 4. Князья Царства Грузинского. — გვ. 253–258. ↑ Князья Шаликовы (Шаликвшвили) и Князья Катковы-Шаликовы // Думин С. В., Чиковани Ю. К., А..А. Абрамян. Дворянские роды Российской империи. Том 4. Князья Царства Грузинского. — გვ. 253–258. ↑ საქართველოს ისტორიის ატლასი, არტანუჯი (გამომცემლობა), 2016. — გვ. 39, ISBN 978-9941-463-83-9.
სიორიძე

საკუთარი სახელი სიორიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი სიორიძე — ინჟინერ-მეტალურგი ზაზა სიორიძე — ბიზნესმენი, პოლიტიკოსი მალხაზ სიორიძე — ისტორიკოსი
ანჩაბაძეები

ანჩაბაძეები (აფხ. Ачаа/Ачба — „აჩაა/აჩბა“, მეგრ. ანჩაბაია) — აფხაზური წარმოშობის ქართული თავადური საგვარეულო აფხაზეთსა და სამეგრელოში. წყაროებში მოიხსენეიბან მხოლოდ XV საუკუნიდან. ვახუშტი ბატონიშვილი აფხაზეთის სამთავროს წარჩინებულთა საგვარეულოებს შორის ასახელებს შარვაშიძეებსა და ანჩაბაძეებს. ეთნოგრაფიულ ლიტერატურაში დადასტურებულია, რომ გადმოცემით აჩბების (ანჩაბაძეთა) საგვარეულო აფხაზეთში ფსხუს მიდამოებიდან შემოვიდა.ანჩაბაძეებს რუსეთის იმპერიამ კვლავ დაუმტკიცა თავადობა 1903 წელს. 1904 წლის აღწერის მონაცემებით. ანჩაბაძეები მკვიდრობდნენ (და ფლობდნენ) დარჩელს, ჭითაწყარს (საბჭოთა პერიოდის კიროვი), მანუჩარის კახათს. ამ საგვარეულოს ეკუთვნის ისეთი ცნობილი ადამიანები, როგრიც არიან: მარიამ დადიანი-ანჩაბაძე, ვალერიან, ზურაბ, გიორგი (მისი შვილი) ანჩაბაძეები და მიჰრი რასიმი. ფარი გაყოფილი ოთხ ნაწილად: ცენტრალურ ნაწილში მცირე ფარი – ლაჟვარდისფერ ფონზე ოქროს სასწორი. პირველ და მეოთხე ნაწილებში – მეწამულ ფონზე ვერცხლისფერი მჯდომარე ბატკანი, რომელსაც უჭირავს ალამი. ალამზე გამოსახულია ოქროსფერ ფონზე ოქროს ჯვარი მეორე, მწვანე ნაწილში – ოქროს კვერთხი და სფერო. მესამე, მწვანე ნაწილში – ქონგურებიანი ოქროს კოშკი. აფხაზეთის სამთავრო სამეგრელოს სამთავრო ↑ Князья Абхазовы (Абхази-Анчабадзе) // Думин С. В., Чиковани Ю. К. Дворянские роды Российской империи. Том 4. Князья Царства Грузинского. — გვ. 101 ↑ ძველ ქართულ წყაროებში აგრეთვე მოიხსენიებიან, როგორც ამჩაბაძეები და ანჩაფაძეები. ↑ 3.0 3.1 ზ. შენგელია, აფხაზ თავად-აზნაურთა საგვარეულო გერბები, თბ., 2004, გვ. 106–107. ↑ 4.0 4.1 4.2 4.3 პაატა ცხადაია, გვარები და გვართა დასახლებანი სამეგრელოში, თბილისი, 2000. — გვ. 51. ↑ ზურაბ პაპასქირი, აფხაზეთი საქართველოა (ისტორიული რაკურსი), თბილისი: შოთა რუსთაველის საქართველოს ეროვნული სამეცნიერო ფონდი. — გვ. 141, ISBN 978-9941-25-969-2. ↑ Давид Мусхелишвили, Исторический статус Абхазии в Грузинской государственности. – Разыскания по истории Абхазии/Грузия, Тбилиси: Издательство «Мецниереба», 1999. — გვ. 133. ↑ Ш. Д. Инал-ипа, Вопросы этно-культурной истории абхазов, Сухуми: Издательство „Алашара“, 1976. — გვ. 141. ↑ Ш. Д. Инал-ипа, Что рассказывают абхазы о древнейшем населении Абхазии и своем происхождении (материалы с комментариями). – Абхазоведение. Язык. Фольклор. Литература, II выпуск, Сухуми, 2006. ↑ Toumanoff, Cyril (1967). Studies in Christian Caucasian History, გვ. 269. Georgetown University Press.
სირაძე

საკუთარი სახელი სირაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: დავით სირაძე — ფეხბურთელი ეკა სირაძე-დელონე — დიპლომატი, იურისტი ვიკა სირაძე — საბჭოთა პარტიული და სახელმწიფო მოხელე რევაზ სირაძე — ფილოლოგი, ლიტერატურათმცოდნე
სირბილაძე

საკუთარი სახელი სირბილაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გია სირბილაძე — მხატვარი ერმალოზ სირბილაძე — პედაგოგი, პოლიტიკოსი ირაკლი სირბილაძე — ფეხბურთელი ნიკოლოზ სირბილაძე — პოეტ ნიკოლო მიწიშვილის ნამდვილი სახელი და გვარი
სოსელია

საკუთარი სახელი სოსელია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი სოსელია — სამართალმცოდნე გურამ სოსელია — ინჟინერი, პედაგოგი ოლღა სოსელია — ისტორიკოსი სიმონ სოსელია — სოციალ-დემოკრატი აქტივისტი შალვა სოსელია (სოსლანი) — მწერალი
აბეხარი

აბეხარი (ესპ. Abejar) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების სორიის პროვინციის პინარესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 23,43 კმ². მოსახლეობა — 286 კაცი (2020 წ.). სორიის მუნიციპალიტეტები აბეხარის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი[მკვდარი ბმული] ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ტობა (მრავალმნიშვნელოვანი)

ტობა შეიძლება აღნიშნავდეს: ტობა — მდინარე საქართველოში, მარტვილის მუნიციპალიტეტში; ტობა — დიდი ტბა ინდონეზიაში; ტობა — ეთნიკური ჯგუფი არგენტინაში, ბოლივიასა და პარაგვაიში.
გიორგი სოსელია

გიორგი ქუთიას სოსელია (დ. 23 აპრილი, 1897, სოფ. კირცხი, ყოფ. ზუგდიდის მაზრა, ახლანდ. ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტი, — გ. 13 ივნისი, 1961, თბილისი) — ქართველი სამართალმცოდნე, იურდიული მეცნიერების დოქტორი (1935), პროფესორი (1936), საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1961). დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოციალურ-ეკონომიური ფაკულტეტის იურიდიული განყოფილება (1928) და მოსკოვის წითელი პროფესურის ინსტიტუტი (1934). 1935-1937 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სახელმწიფოსა და სამართლის თეორიის კათედრის გამგე. 1937-1946 წლებში რეპრესირებული იყო „კონტრრევოლუციური საქმიანობის“ ბრალდებით, სასჯელს იხდიდა შრომა-გასწორების ბანაკში. რეაბილიტირებულია 1954 წელს. სოსელიას ძირითადი ნაშრომებია „რელიგიის წარმოშობა“ (ნარკვევები, I-II გამოც., ტფილისი, 1930-1932), „სახელმწიფოს წარმოშობის საკითხისათვის“ (თბილისი, 1934), „საბჭოები როგორც პროლეტარიატის დიქტატურის სახელმწიფო ფორმა“ (თბილისი, 1934), „საქართველოს საზოგადოებრივი და სახელმწიფოებრივი წყობილება „ვეფხისტყაოსნის“ მიხედვით“, (სოხუმი, 1956), ««Мона» по древнегрузинским источникам» («Вопросы истории». М., 1955, № 4, с. 128-131) და სხვ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 476. გიორგი სოსელია : (1887-1961) // ფესვები / ვ. როდონაია. - ქუთაისი, 2009. - გვ.442-445. გიორგი სოსელია საქართველოში სოციალური კლასებისა და სახელმწიფოს წარმოშობის შესახებ // მარი ბროსე 210 / ყორანაშვილი, გურამ / სოხუმის სახელმწიფო უნ-ტი, საქ. ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინ-ტი. - თბ., 2012. - გვ.205-212. გიორგი სოსელია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი სოსელია გიორგი კუჩუს ძე. სტალინური სიები საქართველოდან [ელექტრონული მონაცემთა ბაზა]. – 2013.
ოლღა სოსელია

ოლღა ნიკოლოზის ასული სოსელია (დ. 16 ივლისი, 1905, სოფ. ობუჯი, ახლანდ. წალენჯიხის მუნიციპალიტეტი, — გ. 29 მარტი, 1995) — ქართველი ისტორიკოსი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (1969), პროფესორი (1990), საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1980). დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი (1935). 1939-1950 წლებში იქვე კითხულობდა საქართველოს ისტორიის ზოგად კურსს. 1941 წლიდან მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტში (1946 წლიდან — უფროს მეცნიერ-თანამშრომლად, 1975 წლიდან — მეცნიერ-კონსულტანტად). იკვლევდა ფეოდალური საქართველოს სოციალ-ეკონომიკური და პოლიტიკური ისტორიის საკითხებს, დასავლეთ საქართველოს სათავადოების ისტორიას. იყო „საქართველოს ისტორიის ნარკვევების“ IV ტომის (1973) თანაავტორი. ავტორია „ქართულ საბჭოთა ენციკლოპედიაში“ გამოქვეყნებული არაერთი სტატიისა. ნარკვევები ფეოდალური ხანის დასავლეთ საქართველოს სოციალურ-პოლიტიკური ისტორიიდან : სათავადოები (ავტორი) // ნაწ.3. - თბილისი, მეცნიერება, 1990. - 205გვ. ნარკვევები ფეოდალური ხანის დასავლეთ საქართველოს სოციალურ-პოლიტიკური ისტორიიდან (ავტორი) // ნაწ. 1 : სათავადოები. - თბილისი, მეცნიერება, 1973. - 331გვ. ფეოდალური ხანის დასავლეთ საქართველოს ისტორიიდან : სათავადოების სისტემა (ავტორი). - თბილისი, მეცნიერება, 1966. - 239გვ. მასალები კლასობრივი ბრძოლის ისტორიისათვის ფეოდალური ხანის დასავლეთ საქართველოში (XVII ს. მიწურულიდან XIX ს. 40-იან წლებამდე) (ავტორი). - თბილისი, საქ. სსრ მეცნ. აკად. გამ-ბა და სტ., 1960. - 167გვ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 476. ოლღა სოსელია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
შალვა სოსლანი

შალვა ბესარიონის ძე სოსლანი (ნამდვილი გვარი — სოსელია) (დ. 18 აპრილი, 1902, სოფ. დიდი ჯიხაიში, ახლანდ. სამტრედიის მუნიციპალიტეტი, — გ. 1941?) — ქართველი მწერალი. ლიტერატურულ სარბიელზე პირველად 1923 წელს გამოჩნდა, იმავე წელს გამოაქვეყნა ფუტურისტული ლექსების პირველი კრებული ქართულ ენაზე. 1924 წელს, როგორც მსახიობი, ვახტანგ მჭედლიშვილის სტუდიის შემადგენლობაში გადავიდა მოსკოვში. სწავლობდა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლიტერატურის ფაკულტეტზე. ამ დროიდან უმეტესად რუსულად წერდა. 1931 წელს ჟურნალ „კრასნაია ნოვში“ გამოაქვეყნა ლირიკული, ნაწილობრივ ავტობიოგრაფიული შინაარსის მოთხრობა „რაში და ქეთევანი“. მომდევნო მოთხრობებში „მდინარეთა სიტყვა“ (1932) და „აჩა“ (1933) სოსლანი ერთმანეთს უპირისპირებდა ძველ და ახალ ყოფას. მას ეკუთვნის ასევე დოკუმენტური მოთხრობა „ახალი ბაღი“ (1936) და დაუმთავრებელი რომანი „ოქროს საწმისი“ (ნაწყვეტები გამოქვეყნდა 1941 წელს). სოსლანის შემოქმედება ორგანულად იყო დაკავშირებული საქართველოსთან და ქართულ ლიტერატურულ ტრადიციებთან. იღვწოდა ქართული ლიტერატურის პოპულარიზაციისთვის, წერდა ნარკვევებს („შოთა რუსთაველი“, 1937; „აკაკი წერეთელი“, „შალვა დადიანი“, ორივე 1940). თარგმნიდა ქართული მწერლობის ნიმუშებს. II მსოფლიო ომის დროს, 1941 წელს სოსლანი მოხალისედ წავიდა ფრონტზე და იმავე წლის დეკემბერში უგზოუკვლოდ დაიკარგა. Конь и Кэтевана. Повести. [Предисл. О. Резника], М., 1966. Девушка с кургана, «Мол. гвардия», 1932, № 8—9. Шамшони. Рассказ, «Новый мир», 1932, № 11. Выход из ущелья, «Мол. гвардия», 1933, № 6. Золотое обязательство. Рассказ, «Знамя», 1934, № 3. Цива и Циа, «Октябрь», 1934, № 8. Суд, «Известия», 1934, 12 сент. [Материалы], в сб. Строка, оборванная пулей, М., 1976. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 476. Сослани // Краткая литературная энциклопедия. Т. 9. / Г. М. Миронов. — 1978. Сослани Шалва Виссарионович. ОБД «Мемориал».
სუთიძე

საკუთარი სახელი სუთიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ირაკლი სუთიძე — მხატვარი კახა სუთიძე — პოლიტიკოსი
ისფენჯი

ისფენჯი — მიწის გადასახადი, რომელსაც ოსმალეთის იმპერიაში მცხოვრები არამუსლიმები იხდიდნენ. აღნიშნული გადასახადი გარკვეულწილად მიზნად ისახავდა წაეხალისებინა არამუსლიმი მოსახლეობა და გადასულიყვნენ ისლამზე. ისფენჯი, როგორც გადასახადი არსებობდა ბალკანეთში ჯერ კიდევ ოსმალეთის იმპერიის დაპყრობებამდე. ისფენჯს იხდიდა საქართველოს მოსახლეობაც და შეადგენდა 25 ახჩას თითოეული კომლისათვის. ↑ ACCOUNTING METHOD USED BY OTTOMANS FOR 500 YEARS: STAIRS (MERDIBAN) METHOD, გვ. 192.  დაარქივებული 2014-02-01 საიტზე Wayback Machine. ↑ (2005) A historical and economic geography of Ottoman Greece: the southwestern Morea in the 18th century. ASCSA, გვ. 24. ISBN 978-0-87661-534-8.  ↑ 3.0 3.1 Malcolm, Noel (1999). Kosovo: A Short History. Harper Perennial. ISBN 978-0-06-097775-7.  ↑ გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთარი, რეგისტრირებული ტერმინები
თეოდორე გიგნაძე

დეკანოზი თეოდორე გიგნაძე (დ. 22 დეკემბერი, 1960) — ქართველი სასულიერო პირი (საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესია), ჯვართამაღლების სატაძრო კომპლექსის წინამძღვარი, თეოლოგიის დოქტორი. დეკანოზი თეოდორე გიგნაძე დაიბადა 1960 წელს. სკოლა დაამთავრა 1978 წელს, ხოლო 1983 წელს - საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი, ავტომატიკისა და გამოთვლითი ტექნიკის სპეციალობით. 1989 წლიდან შეუდგა ეკლესიურ ცხოვრებას წმინდა პეტრესა და პავლეს სახელობის ტაძარში (წინამძღვარი: დეკანოზი არჩილ მინდიაშვილი). 1990-1994 წლებში სწავლობდა თბილისის სასულიერო აკადემიაში. 1998 წელს სრულიად საქართველოს კათოლიკოს პატრიარქმა, ილია II-მ, მას ჯერ დიაკვნად, ხოლო შემდეგ მღვდლად დაასხა ხელი. 2003 წლიდან კი ჯვრის ამაღლების სახელობის ტაძრის (მცხეთა-თბილისის ეპარქია) წინამძღვარია. 2019 წლის 15 ივლისს დეკანოზ თეოდორეს მიენიჭა თეოლოგიის დოქტორის ხარისხი სამეცნიერო ნაშრომისთვის თემაზე “წმინდა გრიგოლ ხანძთელის ეკლესიოლოგია”. წმინდა გრიგოლ ხანძთელის ეკლესიოლოგია (ავტორი). - თბილისი, ჯვართამაღლების სატაძრო კომპლექსთან არსებული წმინდა გრიგოლ ხანძთელის სახელობის განათლების კერის გამომცემლობა, 2020. - 238. ISBN 978-9941-9360-5-0 სარწმუნოობა სარწმუნოებისა, ანუ მზადება მარადისობისთვის ISBN 978-9941-9044-0-0 საწუთო და მარადიული ფასეულობანი ISBN 99940-0-411-15 Invalid ISBN 2006 წლის ქადაგებანი ISBN 9789941936524 თეოდორე გიგნაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ბიოგრაფიული ცნობა დეკანოზ თეოდორე გიგნაძის შესახებ — Madliereba.ge ↑ საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ ტექნიკური უნივერსიტეტის თეოლოგიის სამეცნიერო ცენტრის მიერ პირველი სადოქტორო ხარისხი გაიცა
ყუბაჩური სამაჯურის საიდუმლო

ყუბაჩური სამაჯურის საიდუმლო (რუს. Загадка кубачинского браслета) — რეჟისორ რაფაელ გასპარიანცის 1982 წლის მხატვრული ფილმი, რომელიც გადაღებულია დაღესტნელი მწერლის აჰმედხან აბუ-ბაქარის ავტობიოგრაფიული მოთხრობის „სამაჯური ძვირ­ფა­სი ქვე­ბით“ მიხედვით. აული ყუ­ბა­ჩი, საიდანაც არიან ფილმის მთავარი გმირები, ოდით­გან გან­თქმუ­ლია ხე­ლო­ვა­ნი ადა­მი­ა­ნე­ბით, რომ­ლე­ბიც სა­ი­უ­ვე­ლი­რო საქ­მიანობას ეწე­ვი­ან. აუ­ლის ყვე­ლა მშო­ბე­ლი ცდი­ლობს შთა­მო­მავ­ლო­ბას გა­დას­ცეს თა­ვი­სი ხე­ლო­ბის სა­ი­დუმ­ლო. ახალ­გაზ­რდა მუ­რადს კი ურ­ჩევ­ნია ლექ­სე­ბი წე­როს და უს­მი­ნოს გან­თქმულ აშუღს და მო­ხე­ტი­ა­ლე პო­ეტს მუ­რადს, რომ­ლის პა­ტივ­სა­ცე­მად დაარქვეს მას სა­ხე­ლი. საიდა და მურადი ერთმანეთს დედაქალაქში გაიცნობენ და წარმოდგენაც არ აქვთ, რომ მათი ოჯახები ერთმანეთს მტრობენ მამების შუღლის გამო. ახალგაზრდებს დიდი ძალისხმევა სჭირდებათ, რომ ერთად დარჩნენ. ფილმში უხ­ვა­დაა გამოყენებული ცნო­ბი­ლი ხე­ლო­ვა­ნი ქალის, მანაბა მაგომედოვას ნა­მუ­შევ­რე­ბი, რომელიც ამ სოფ­ლი­და­ნაა. ლიკა ქავჟარაძე — საიდა ლევან უჩანეიშვილი — მურადი ბიმ­ბო­ლათ ვა­ტა­ევ­ი — მურადი (მომღერალი) ვალერია ხუგაევა — საიდას დედა ბარასბი მულაევი — იბრაგიმი ვანატი ალიევი — მუსა ზემფირა გალაზოვა — მურადის დედა თე­მი­ნა ტუ­ა­ე­ვა­ — მანაბა, საიდას და კოსტა ბირაგოვი — აბდულა, საიდას ძმა 1983 — სატელევიზიო ფილმების საკავშირო ფესტივალის პრიზი „ლირიკული კომედიის ჟანრის პოეტური დამუშავებისთვის“ „ყუბაჩური სამაჯურის საიდუმლო“ IMDB-ზე ამ ფილმის შესახებ საქართველოში თითქმის არ იციან
წიგნი ფიცისა

„წიგნი ფიცისა“ — სს „ქართული ფილმის“ 1983 წლის ფილმი. რეჟისორები გრიგოლ (გიგა) ლორთქიფანიძე და ამირან დარსაველიძე. ფილმი ასახავს XVI-XVIII საუკუნეების საქართველოს ტრაგიკული ისტორიის ეპიზოდებს. კერძოდ, 1783 წელს ქართლ –კახეთის გაერთიანებულ სამეფოსა და რუსეთს შორის გაფორმებული, შემდგომში „გეორგიევსკის ტრაქტატად“ წოდებული „სამეგობრო შეთანხმების“ ხელმოწერის პერიპეტიებს. თენგიზ არჩვაძე — მეფე ერეკლე, მეფე ალექსანდრე ლია ელიავა — დედოფალი თინათინი ქართლოს მარადიშვილი — მეფე დავითი გიორგი გეგეჭკორი — ანტონ კათალიკოსი ზურაბ ქაფიანიძე — პაპაი ლეო (ლევან) ფილფანი — ყურშიტი გია ბურჯანაძე — ლევან ბატონიშვილი ზურაბ ყიფშიძე — ალექსანდრე ამილახვარი კოტე თოლორაია — დემეტრე ამილახვარი მურმან ჯინორია — მწირი სოს სარქისიანი — მოვსესი ნინო კირთაძე — ნანილი ლალი ანდრონიკაშვილი — თალალე ნიკოლოზ (ნიკუშა) შენგელაია — ითაბანი თეიმურაზ (თემო) დოლიძე — ლალა მუსტაფა-ფაშა ლიანა ასათიანი — დედოფალი დარეჯანი გივი თოხაძე — ომან ჩოლოყაშვილი ქეთევან კიკნაძე — ქეთევან დედოფალი კახი კავსაძე — შაჰ აბასი რუსლან მიქაბერიძე — ქერიმ-ხანი გიორგი ხარაბაძე — ისლაიმ-ბეგი გიორგი ჭიჭინაძე — მეფისწული კონსტანტინე პაატა ბარათაშვილი — უფლისწული გიორგი რეზო ჩხიკვიშვილი — გაიოზ რექტორი ლალი ბადურაშვილი — ხვარამზე ტარიელ საყვარელიძე — ზაალ ორბელიანი კუკური ლაფერაძე — დავით ერისთავი სოსო ლაღიძე — იოანე ბაგრატიონი ზურაბ ლეჟავა — გარსევან ჭავჭავაძე ოთარ მეღვინეთუხუცესი — იმამყული-ხანი ბონდო გოგინავა — ზამათა ბესტაუთი გივი ჩუგუაშვილი — მუსაბეგი იური სოლომინი — მეფე ივანე თევდორეს ძე ნანა ლორთქიფანიძე — ფატიმათი ნინო ლორთქიფანიძე — აიდე შოთა სხირტლაძე ალექსეი პეტრენკო — ტოტლებენი ალი ისაევ-ავარსკი — ყირიმელ თათართა წინამძღოლო გრიგოლ ნაცვლიშვილი — არქიეპისკოპოსი ნიკოლოზი ლერი მიშველაძე — იოაკიმე ხუცესი ნინა იურასოვა — ეკატერინე II ანატოლი ბისტროვი — ბორის გოდუნოვი იური ნაზაროვი — ანდრეი შჩელკანოვი ეფიმ ბაიკოვსკი — პანინი ვიქტორ ზახაროვი — იგნატ დანილოვი გივი ხახიძე — აბალო ბეროძე თინათინ მიქელაძე — შამსათი ლია კაპანაძე — ზიდონა ედიშერ (დავით) გიორგობიანი — გიორგი აკაკი ხიდაშელი — კონსტანტინე-მირზა ეკა ჩხეიძე ჯემალ მონიავა — ვახტანგი ლეონიდ პიარნი — ტატიშჩევი დიმიტრი გედევანიშვილი — ივანოვი ლევან უჩანეიშვილი თეიმურაზი დავით(დოდო) აბაშიძე — პაატა ბატონიშვილი იოსებ (სოსო) გოგიჩაიშვილი — დავით ჯანდიერიშვილი ვალერი ტორონჯაძე კუკური აბრამიშვილი — გიორგი ხუცესი შალვა ხერხეულიძე — ელიზბარ თაქთაქიშვილი 1985 — შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემია (გიგა ლორთქიფანიძეს, ანზორ სალუქვაძეს, ლევან ნამგალაშვილს, კახი ხუციშვილს, თენგიზ არჩვაძეს, ქეთევან კიკნაძეს, ზურაბ ქაფიანიძეს) „წიგნი ფიცისა“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია „წიგნი ფიცისა“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ ქართული კინო
სირასგომის ციხე

სირასგომის ციხე — არქიტექტურული ნაგებობა თურქეთში, არტაანის პროვინციაში. ლიტერატურაში ცნობილია როგორც სარიამაჩის კოშკი. სირასგომის ციხის ირგვლივ გაშლილი ველებია. კოშკის ირგვლივ გალავნის კედელის არაერთი ნაშთი გვხვდება, რაც ადასტურებს იმას, რომ ძველად ციხესიმაგრის დატვირთვა ჰქონდა, კოშკი კი მის ცენტრალურ ნაგებობას წარმოადგენდა. ტოპონიმი „სირასგომი“ დაკავშირებული უნდა იყოს ქართულ ენაში გავრცელებულ ორ სიტყვასთან: სირა და გომი/გომური. „სირა“ არაბული სიტყვაა და ნიშნავს რიგს. ციხესიმაგრის წარსულის კვლევა დაიწყეს თურქმა სპეციალისტებმა, მათ შორისაა ქემალეთინ ქოროღლუ. ის სირასგომის ციხეს კოშკისებური ფრომის ციხესიმაგრეთა კატეგორიაში აერთიანებს. ტაო-კლარჯეთის ციხე-სიმაგრეები, ტ. 1, თბ., 2020. ISBN 978-9941-9675-9-7
პეტალიტი

პეტალიტი (ძვ. ბერძნ. πέταλον — „ფოთოლი“), კასტორიტი — იშვიათი მინერალი, ლითიუმის ალუმინსილიკატი LiAlSi 4 O 10 {\displaystyle {\ce {LiAlSi4O10}}} . აღიწერა და სახელი მიენიჭა 1800 წელს. ლითიუმი პირველად სწორედ პეტალიტიდან გამოყვეს. სახელი ეწოდება ტკეჩადობის სიბრტყეებზე ფოთლისებრად გახლეჩის უნარის გამო. სინგონია მონოკლინურია. წარმოქმნის პრიზმისებრ ან ბრტყელ კრისტალებს, მსხვილკრისტალურ აგრეგატებს, დიდ ბლოკებს და სხვ. ტკეჩადობის სიბრტყეებზე უფერო, თეთრი, რუხი და ვარდისფერია; ელვარება — მინისებრი, სადაფისებრი. სიმაგრე მოოსის სკალით — 6,5; სიმკვრივე — 2,412–2,422 გ/სმ³. ტკეჩადობა სრულია. გვხვდება გრანიტის პეგმატიტებში. შედის ლითიუმის მადნებში. გვხვდება დასავლეთ ავსტრალიაში, ბრაზილიაში (მინას-ჟერაისის შტატი), იტალიაში (ელბას კუნძული), შვედეთში (უტოს კუნძული), ჩეხეთსა და ნამიბიაში. ჰგავს ბევრ უფერო ქვას, დაწახნაგებული მინას წააგავს. გამოიყენება როგორც სანაკეთო ქვა. ღირებული ნედლეულია კერამიკისათვის. ძვირად ფასობს კოლექციონერებს შორის. კრისტალების მასა იშვიათად აღემატება 5 კარატს, თუმცა აღმოჩენილებიდან ყველაზე დიდის მასა 206 კარატია. Nickel E. H., Nichols M. C. IMA/CNMNC List of Mineral Names (March 2007) — 2007. Н. Гринвуд, А. Эрншо. Химия элементов : в 2 т. / пер. с англ.. — 3-е изд.. — М.: БИНОМ. Лаборатория знаний, 2015. — Т. 1. — С. 74. — 607 с. — (Лучший зарубежный учебник). — ISBN 978-5-9963-1733-2. Шуман В. Мир камня. Драгоценные и поделочные камни. — М.: Мир, 1986. С.180. ↑ Пекова, Наталья Анатольевна. Петалит ru. Научно-образовательный портал «Большая российская энциклопедия» (2022-08-01). ციტირების თარიღი: 3 მაისი, 2023