laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
აგორაფობია

აგორაფობია (ბერძნ. αγοραφοβία - „სივრცის შიში“, — αγορά აგორა – „სივრცე“, „ბაზარი“ და φόβος ფობოს – „შიში“) არის შიში გახსნილი სივრცის მიმართ. აგორაფობიით შეპყრობილი ხალხი განიცდის შიშს დიდ მოედნებში, ცარიელ ქუჩებში, ან გახსნილ მდელოში. გახსნილი სივრცის გარდა, აგორაფობიკებს ასევე ეშინიათ ხალხმარავალი ადგილების. თვით სიტყვა აგორას (ბერძნ. αγορά) პირველი მნიშვნელობაა ბაზარი, რაც ხალხმრავლობასთან იყო გაიგივებული. ეს ხალხი უსაფრთხოდ თავს მარტო შენობაში გრძნობენ, სადაც სრულიად მარტო ან ცოტა ხალხი არის. ყოველგვარი საზოგადოებრივი ადგილები მათ აშინებთ, ისინი მარტო მოგზაურობასაც ვერ ახერხებენ ამ შიშის გამო. აგროფობია შეიძლება გამოწვეული იყოს ნერვული დარღვევისა ან ფსიქიკური დაავადების შედეგად. კლაუსტროფობია
ტონგა 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

ტონგამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეექვსედ 2004 წელს, საბერძნეთის დედაქალაქ ათენში იასპარეზა. ქვეყანა თამაშებზე 4 სპორტის სახეობაში, ხუთი სპორტსმენით იყო წარმოდგენილი. ქვეყანამ თამაშებზე მედლის მოპოვება ვერ შეძლო. სპორტული ბმულები დაარქივებული 2017-12-06 საიტზე Wayback Machine.
ვინსენტი და თეო

ვინსენტი და თეო (ინგლ. Vincent & Theo) — რობერტ ოლტმენის 1990 წლის ბიოგრაფიული ფილმი ნიდერლანდელი მხატვრის ვინსენტ ვან გოგის და მისი ძმის, თეო ვან გოგის შესახებ. ვინსენტის შემოქმედება ცნობილი მხოლოდ მისი გარდაცვალების შემდეგ გახდა, სიცოცხლეში კი მხატვარს საკუთარი, ძმა თეო აფინანსებდა. მთავარ როლებს ასრულებენ ტიმ როთი და პოლ რისი. ფილმის სატელევიზიო ვერსია ოთხი სერიისგან შედგება (საერთო ხანგრძლივობა 200 წუთი), ხოლო კინოთეატრებში 138 წუთიანი ვერსია ჩაეშვა. „ვინსენტი და თეო“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ Vincent & Theo. Middlesex: Belbo films. OCLC 320373206. The release also contains a 35-minute program on Robert Altman and Vincent and Theo that was broadcast on The South Bank Show on 22 April 1990. The program features extended interviews with Altman and screenwriter Julian Mitchell. See The South Bank Show (a Subjects & Air Dates Guide). epguides. ციტირების თარიღი: 28 April 2016.
გაჯავრებული ახალგაზრდები

გაჯავრებული ახალგაზრდები — ინგლისელი მწერლების ჯგუფი XX საუკუნის 50-იან წლებში. სახელწოდება მიიღო ლ. ა. პოლის ავტობიოგრაფიული წიგნიდან „გაჯავრებული ახალგაზრდა“ (1951) და ჯ. ოზბორნის პიესიდან „ გონს მოდი, გაჯავრებულო!“ (1956). ეს სახელი ეწოდათ მწერლებს კ. ემისს, ჯონ ბრეინს და სხვებს. „გაჯავრებულ ახალგაზრდებს“ არ ჩამოუყალიბებიათ ლიტერატურული სკოლა და ესთეტიკური კრედო, მათ ჰქონდათ საერთო სულისკვეთება და საერთო გმირი: უპერსპექტივობით და ცხოვრებით უკმაყოფილო ახალგაზრდა. „გაჯავრებულმა ახალგაზრდებმა“ ხელი შეუწყვეს სოციალურ-კრიტიკული ლიტერატურის აღმავლობას. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 28. თოფურიძე ც., „უძლურთა მრისხანება“, „სანჭოთა ხელოვნება“, 1976 N3 თოფურიძე ც., „გაჯავრებული ახალგაზრდები და ჯონ ბრეინი“ //წინასიტყვაობა წიგნისა „გზა მაღალი საზოგადოებისაკენ“, თბილისი, 1964 გაჯავრებული ახალგაზრდები — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
შულავერ-შომუთეფეს კულტურა

შულავერ-შომუთეფეს კულტურა — არქეოლოგიური კულტურა, რომელიც გვიან ნეოლითში და ენეოლითში გავრცელებული იყო ამიერკავკასიაში, თანამედროვე საქართველოსა და აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე. თარიღდება ძვ. წ. 6000-4000 წლებით. სახელწოდება მიიღო შულავრის გორისა (საქართველო) და შომუთეფეს (აზერბაიჯანი) დასახლებების მიხედვით. იმირის გორა და შულავრის გორა 1965-1971 წწ. შეისწავლა ს. ჯანაშიას სახელობის საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმისა და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გაერთიანებულმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელები ო. ჯაფარიძე, ალ. ჯავახიშვილი), ხოლო შომუთეფე შეისწავლეს 1961-1964 წლებში. შულავერ-შომუთეფეს კულტურა წინ უსწრებს მტკვარ-არაქსის კულტურას, რომელიც არსებობდა ამიერკავკასიაში და ახლო აღმოსავლეთის მიმდებარე რეგიონებში დაახლოებით ძვ. წ. 4000-2200 წლის განმავლობაში და რომელმაც მოგვიანებით მნიშვნელოვნად ზეგავლენა მოახდინა თრიალეთის კულტურაზე (ძვ. წ. 2200-1500 წწ.). აღმოსავლეთ საქართველოში გავრცელებული სიონის კულტურა უნდა იყოს გარდამავალი ეტაპი შულავერ-შომუთეფეს კულტურიდან მტკვარ-არაქსის კულტურაზე. აზერბაიჯანში, ლეილათეფეს კულტურის ფენები ზოგიერთ შემთხვევაში გადაფარავს შულავერი-შომუთეფესს კულტურის ადრეულ ფენებს. შულავერ-შომუთეფეს კულტურა, ისევე როგორც სამხრეთ კავკასიის მეზობელი ნეოლითური კულტურები, იარაღების დასამზადებლად იყენებდა ადგილობრივ ობსიდიანს, დაკავებული იყო მესაქონლეობით (მსხვილფეხა პირუტყვი, ღორი), კულტივირებული მცენარეების, მათ შორის ყურძნის მოყვანით. სოფელ იმირის ახლოს მდებარე გადაჭრილი გორის მასალები რადიოლოგიური ანალიზის შედეგად თარიღდება ძვ. წ. 6000 წლით. Джавахишвили А. И. Строительное дело и архитектура поселений Южного Кавказа V—III тыс. до н. э. Тбилиси, «Мецниереба», 1973 ქართლის ცხოვრების ტოპოარქეოლოგიური ლექსიკონი, გვ. 573-576, თბ., 2013 წელი. ↑ ქართლის ცხოვრების ტოპოარქეოლოგიური ლექსიკონი, გვ. 574, თბ., 2013 წელი. ↑ Vəli Baxşəli oğlu Baxşəliyev. Azərbaycan arxeologiyası (Ali məktəb tələbələri üçün vəsait). Bakı: Elm, 2007, s. 32 (elektron variant). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-01-11. ციტირების თარიღი: 2018-01-04 ↑ Kushnareva K. Kh. 1997. The Southern Caucasus in Prehistory: Stages of Cultural and Socioeconomic Development from the Eighth to the Second Millennium B.C. University Museum Monograph 99. Philadelphia: The University of Pennsylvania Museum. ↑ Kiguradze T., Menabde M. 2004. The Neolithic of Georgia. In: Sagona, A. (ed.), A View from the Highlands: Archaeological Studies in Honour of Charles Burney. Ancient Near Eastern Studies Supplement 12. Leuven: Peeters. Pp. 345—398. ↑ Инанишвили Г., Маисурадзе В., Гобеджишвили Г. 2010, Древняя бронза Кавказско-Переднеазиатского региона დაარქივებული 2017-10-05 საიტზე Wayback Machine. ↑ Anatolia and the Caucasus, 8000-2000 BC ↑ ნანა რუსიშვილი. ვაზის კულტურა საქართველოში პალეოეთნობოტანიკური მონაცემების საფუძველზე. დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. ასოციაცია „მთენი“, 2010. ↑ Peter Boisseau. How wine-making spread through the ancient world: U of T archaeologist. June 17, 2015.
ზარადი

ზარადი — ჯაჭვის ბადე, რომელიც საბრძოლო თავსაბურავს გარშემო ჰქონდა დამაგრებული. ფარავდა ყელის, კისრისა და მხრების არეს, ხანდახან მთლიანად სახესაც, რა შემთხვევაშიც მასში მხედველობისთვის ღიობები კეთდებოდა. როგორც წესი, თავდაპირველად ზარადს უშუალოდ საბრძოლო თავსაბურავში გაკეთებული ნახვრეტებზე კიდებდნენ, თუმცა 1320-იანი წლებიდან დაწყებული, დასავლეთ ევროპაში დაიწყეს მოხსნადი ზარადების დამზადება. ამგვარი ზარადი ეკიდებოდა არა უშუალოდ მუზარადზე, არამედ ტყავის სარტყელზე, რომელიც თავის მხრივ, მიმაგრებული იყო მუზარადზე და საჭიროების შემთხვევაში ეხსნებოდა მას. XIV საუკუნისთვის ევროპაში ზარადმა დაიწყო მთლიანი ჯაჭვის კაპიუშონის — ჩაბალახის ჩანაცვლება და XV საუკუნისთვის სრულად დაიკავა მისი ადგილი. ევროპაში ზარადები ყველაზე ხშირად ბასინეტის ტიპის მუზარადებზე მაგრდებოდა, საქართველოსა და ახლო აღმოსავლეთში კი საცხვირიან ან უსაცხვირო მუზარადებზე. ↑ ზარადი ↑ Gravett, Christopher (2008). Knight: Noble Warrior of England 1200–1600. Osprey Publishing.
ტონგა 2000 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

ტონგამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეხუთედ 2000 წელს, ავსტრალიისს ქალაქ სიდნეიში იასპარეზა. ქვეყანა თამაშებზე 2 სპორტის სახეობაში, სამი სპორტსმენით იყო წარმოდგენილი. ქვეყანამ თამაშებზე მედლის მოპოვება ვერ შეძლო. სპორტული ბმულები დაარქივებული 2017-12-06 საიტზე Wayback Machine.
ბედიის წარწერები

ბედიის წარწერები — სხვადასხვა დროს შესრულებული ქართული ასომთავრული წარწერები ბედიის ტაძარზე, სამრეკლოსა და საეპისკოპოსო პალატაზე. ცნობილია, 4 ასეთი წარწერა. მარი ბროსეს ცნობით 1849 წელს ბედიის მონასტრის დასავლეთის კედლის ერთ-ერთ კუთხის ქვაზე ამოკვეთილი ყოფილა წარწერა, რომელიც სამწუხაროდ არსად ჩანს. დიდი ალბათობის ის განადგურდა XIX საუკუნის მეორე ნახევარში ტაძრის მოპირკეთებისა და განახლების დროს. მისი ტექსტი ასეთია: „წმინდაო ღვთისმშობელო, მეოხ ექმენ წმიდისა ამის საყდრისა ამშენებელს, გალატოზთაუხუცეს სჳმეონს“. აღნიშნული წარწერა, თავისი შინაარსით ბედიის ტაძრის აგების თანადროულია და ამიტომ X საუკუნით უნდა დათარიღდეს. აგრეთვე მარი ბროსეს ცნობით, ბედიის მონასტერში, დასავლეთით მდებარე სამრეკლოს აღმოსავლეთ შესასვლელის თავზე ჩასმული ყოფილა ფილა, რომელზეც ასომთავრულით იყო შესრულებული წარწერა. მან, ეს წარწერა ფრაგმენტულად გამოაქვეყნა, როგორც ჩანს იგი დაზიანებული იყო იმ დროისათვის, დღეს კი საერთოდ გამქრალია. მარი ბროსეს მიერ გამოქვეყნებული მასალა ინახება ხელნაწერთა ეროვნულ ცენტრში, კერძოდ თედო ჟორდანიას პირად საარქივო ფონდში №393. წარწერა ასე შეიძლება წავიკითხოთ: „[† ღმერთო, შეიწყალე სული ამის] მაშენებლისა ნიკოლაოზ კათალიკოზისა და სოფრონ ბედიელისა - გონგლიბაჲსძეთასა; შეიწყალენ ღმერთმან“.
ალექსანდრე ჯალიაშვილი

ალექსანდრე ჯალიაშვილი (დ. 1 მარტი, 1905 გალავანი — გ. 24 იანვარი, 1981) — ქართველი კინომსახიობი, რეჟისორი, საქართველოს სსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1961). დაიბადა 1905 წლის 1 მარტს ს. გალავანში. 1925 წ. დაამთავრა სახკინმრეწვის და პროლეტკულტის სასწავლებელი და მუშაობა დაიწყო სახკინმრეწვის ლაბორატორიაში. 1928 წლიდან იღებდნენ ფილმებში. წლების განმავლობაში მუშაობდა სვერდლოვსკის კინოსტუდიაში. 1946 წლიდან, თბილისში დაბრუნების შემდეგ გადაიღო მხატვრულ-დოკუმენტური ფილმები. მუშაობდა აგრეთვე დუბლიაჟის რეჟისორად. გარდაიცვალა 1981 წლის 24 იანვარს. 1941 — „სადარაჯო ჯიხური“ 1943 — „განთავისუფლებული მიწა“ 1945 — „ხრამჰესი" 1947 — „თეთრი მელია“ 1949 — „პუშკინი საქართველოში" 1948 — „საბჭოთა საქართველო" 1948 — „ბუნების გარდამქმნელები" 1928 — „ჰოლტზე“ (ტრაქტორისტი) 1929 — „საბა“ (საბა — ტრამვაის მძღოლი) 1929 — „უკანასკნელ საათს“ 1930 — „გაყრა“ (ბესო) 1930 — „უსინათლო“ 1931 — „იყავ მზად“ 1931 — „ლურსმანი ჩექმაში“ (მუშა) 1934 — „უკანასკნელი მასკარადი“ (მიტო) 1936 — „პირველი დღე“ 1977 — „სინემა“ 1980 — „მშობლიურო ჩემო მიწავ!“ (პაპა ტარიელი) 1981 — „გამოაღეთ ფანჯრები“ ალექსანდრე ჯალიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ალექსანდრე ჯალიაშვილი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) АЛЕКСАНДР (САНДРО) ДЖАЛИАШВИЛИ ↑ საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1961. № 14. გვ. 411 ↑ ეროვნული ფილმოგრაფია
გიორგი სააკაძე (ფილმი)

გიორგი სააკაძე — 1942-43 წლებში გადაღებული ქართული მხატვრული ფილმი. რეჟისორი მიხეილ ჭიაურელი. ფილმი გადაღებულია ანა ანტონოვსკაიას რომანის „დიდი მოურავის“ მიხედვით. ცალ-ცალკე სამთავროებად დაქუცმაცებულ, გარეშე მტრების სათარეშოდ გადაქცეული საქართველოს გაერთიანებისთვის იბრძვის გიორგი სააკაძე. ქართლის მეფეს — ლუარსაბ მეორესაც სამთავროების გაერთიანებისკენ მოუწოდებს. მეფე ცოლად გიორგის დას შეირთავს. დიდი მოურავის აღზევებით შურით აღვსილი თავადები შეთქმულებას აწყობენ მის წინააღმდეგ. სააკაძე იძულებული ხდება ირანის შაჰის კარზე შეაფაროს თავი. დაიწყო დიდი ომები, რომელსაც გიორგი სააკაძე შაჰისთვის აწარმოებდა. ისპაჰანში გამარჯვებით დაბრუნებულს შაჰი უკვე საქართველოზე გალაშქრებას მოსთხოვს. მძევლად კი უმცროს შვილს დაიტოვებს. სააკაძეს სპარსეთის ლაშქრის დახმარებით უნდა ურჩი თავადები გაანადგუროს და საქართველო გააერთიანოს. მტრის ურიცხვი ჯარის განადგურებით იგი შელახულ ღირსებას აღიდგენს. ქართველები გამარჯვებას ზეიმობენ, ამ დროს კი გიორგი სააკაძეს შაჰის გამოგზავნილ ძღვენს მიართმევენ. შაჰმა გიორგის ღალატის სანაცვლოდ მის შვილს თავი მოჰკვეთა და სააკაძეს გაუგზავნა. სულიერად გატეხილ სააკაძეს კი გაერთიანებული თავადები ადვილად ამარცხებენ… ფილმის გადაღება თავად სტალინმა შეუკვეთა. მისი ბიუჯეტი 7 მილიონი მანეთი იყო. ფილმის გადაღების დაწყება ქვეყანაში ოფიციალურად გამოაცხადეს 1941 წლის 22 ივნისს. XVII საუკუნის ეპოქის გასაცოცხლებლად, სტალინის სპეციალური ბრძანებით, კრემლის ცნობილი მუზეუმიდან მოხდა ქართველი თავადების ორიგინალი კოსტიუმების გამოტანა. ისინი რეჟისორს უკან აღარ დაუბრუნებია და დღემდე ინახება საქართველოს მუზეუმებში. გამოსვლიდან პირველი 2 წლის განმავლობაში ფილმი 40 მილიონმა ადამიანმა ნახა. მათ შორის ადოლფ ჰიტლერმა, თეოდორ რუზველტმა, უინსტონ ჩერჩილმა და ირანის შაჰმა მოჰამედ რეზა ფეჰლევმა ფილმი აღდგენილია 1979 წელს კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ მიერ. აკაკი ხორავა — გიორგი სააკაძე ვერიკო ანჯაფარიძე — რუსუდანი, გიორგის მეუღლე სპარტაკ ბაღაშვილი — ლუარსაბ II მედეა ჯაფარიძე — თინათინი — ლუარსაბ II-ის და ლიანა ასათიანი — თეკლა, გიორგის და გუგული მგელაძე, ზურაბ ლეჟავა — ავთანდილი, გიორგის შვილი მერაბ კოკოჩაშვილი, გ.შარაშიძე — პაატა, გიორგის შვილი ალექსანდრე ჟორჟოლიანი — თავადი ორბელიანი სერგო ზაქარიაძე — თავადი შადიმან ბარათაშვილი შალვა ღამბაშიძე — ანდუყაფარი აკაკი ვასაძე — შაჰ აბასი მიხეილ ჩიხლაძე — ყარჩი-ხანი გიორგი შავგულიძე — ნოდარი კოტე დაუშვილი — ტრიფილი ივანე პერესტიანი — რუსეთის ელჩი ნიკოლოზ კანდელაკი — გერმანიის ელჩი ფილმის მსახიობები ვერიკო ანჯაფარიძე და აკაკი ხორავა, რეჟისორი მიხეილ ჭიაურელი და დამდგმელი ოპერატორი ალექსანდრე დიღმელოვი დაჯილდოვდნენ I ხარისხის სტალინური პრემიით. „გიორგი სააკაძე“ — ეროვნული ფილმოგრაფია „გიორგი სააკაძე“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ფილმი ფილმზე - „გიორგი სააკაძე“ გიორგი სააკაძე ანა ანტონოვსკაია ↑ კოსტიუმები ქართული ისტორიული ფილმიდან „გიორგი სააკაძე“ ↑ დოკუმენტური ფილმი — „ფილმი ფილმზე — გიორგი სააკაძე"
გადაჭრილი გორა

გადაჭრილი გორა — ნეოლითური ხანის არქეოლოგიური ძეგლი მარნეულის მუნიციპალიტეტის სოფელ იმირის მახლობლად. მდებარეობს იმირის გორის სამხრეთ-აღმოსავლეთით. მიეკუთვნება შულავერის ჯგუფის ძეგლებს. ნამოსახლარზე ექსპედიციას არქეოლოგიური გათხრები არ ჩაუტარებია. ძეგლს კვეთს შულავერის ღელე, რის გამოც წარმოდგენილია მთლიანი ბორცვის ბუნებრივი ჭრილი. ზედაპირულად და ჭრილში შეგროვებული მასალა ზოგად წარმოდგენას გვაძლევს ძეგლის ხასიათის შესახებ. ძეგლის სამშენებლო ჰორიზონტების სისქე ბორცვის შუა ნაწილის ჭრილში 4-5 მეტრია. სამოსახლოს დაახლოებით ცენტრალურ ნაწილში ჩანს ალიზის შენობა, რომელსაც თითქმის მთლიანად აქვს შემორჩენილი გუმბათი და 1 მეტრის სიმაღლეს აღწევს. მასალის ფრაგმენტულობის მიუხედავად, ჩანს რომ ძეგლის თიხის ჭურჭელს შულავერის გორის კერამიკული ნაწარმისათვის დამახასიათებელი ნიშნები აქვს. ძეგლზე მოპოვებული ნატკეცი ქვის მასალა 114 ერთეულია, ამათგან 77 ლამელებითაა წარმოდგენილი. მათ შორის 25 ურეტუშოა. გავრცელებული იარაღებია საჭრისები, საფხეკები, სახოკები, ხოწი. აქვე აღმოჩნდა ქვის სოლისებური ფორმის ცულის ფრაგმენტი და ძვლის 4 სადგისი. მასალა დაცულია ს. ჯანაშიას სახელობის საქართველოს მუზეუმში. ქვემო ქართლის არქეოლოგიური ექსპედიციის შედეგები (1965-1971 წწ.), თბ., 1975 ↑ „გადაჭრილი გორა“-ს განვითარების კონცეფცია ↑ ქართლის ცხოვრების ტოპოარქეოლოგიური ლექსიკონი, გვ. 575, თბ., 2013 წელი.
დანგრეული გორა

დანგრეული გორა — არქეოლოგიური ძეგლი მარნეულის მუნიციპალიტეტის დაბა შულავერის მახლობლად. მდებარეობს შულავერის გორის სამხრეთ-აღმოსავლეთით. მიეკუთვნება შულავერის ჯგუფის ძეგლებს. ძეგლი განადგურებული იყო, რის გამოც მის ადგილზე გაკეთდა მხოლოდ ორი საკონტროლო თხრილი. მოხერხდა ადრესამიწათმოქმედო და მტკვარ-არაქსული კულტურის ფენების გამოყოფა. კულტურული ფენა თანამედროვე ველის დონიდან 1,2 მ სიღრმეზე ჩადიოდა. ძეგლზე საცხოვრებელი ნაგებობის კვალი არ გამოვლენილა. დაფიქსირდა მხოლოდ ერთი სამეურნეო ორმო, თუ მიწური (1,2X1,4 დიამეტრით), რომელიც ქვევით ფართოვდებოდა. ორმოს კედლები და ძირი თიხის ხსნარითაა შელესილი. აღსანიშნავია ორმოს ძირზე მცენარეთა თესლისა და ყურძნის წიბწის აღმოჩენა. ამგვარი კულტურული ნაშთები ვრცელდებოდა ორივე თხრილში გათხრილ ფართობზე. დანგრეული გორის ადგილზე აღმოჩენილ კერამიკულ მასალაში გვხვდება იმირის გორისათვის დამახასიათებელი სამივე ჯგუფის თიხის ნაწარმი. ყველა ჭურჭელი ხელითაა ნაძერწი. თიხაში გასამჭლევებლად შერეულია როგორც არაორგანული, ასევე ორგანული მინარევი. შემკულობა რელიეფურია, მხოლოდ ერთ ჭურჭელს აქვს პირი ირიბად დაჭდეული. აღსანიშნავია ერთი ნამჯანარევი თიხის ჭურჭლის ფრაგმენტი წითლად შეღებილი გაპრიალებული ზედაპირით და სარჩულით. იმირის გორის ჭურჭლების მსგავსად, აქაც გვხვდება ძირზე ჭილოფის სპირალური ანაბეჭდი და პირჩადრეკილი ჭურჭლის ფრაგმენტები. აქვე აღმოჩნდა ძვლისა და რქის იარაღები: სადგისები, საპრიალებლები, ორი სატარენახვრეტიანი თოხი და რელიეფური ორნამენტით შემკული კვერთხისთავი. დანგრეული გორის ნატკეცი ქვის კოლექციაში 18 ერთეულია: ერთი ამორფული ნუკლეუსი და ლამელაზე დამზადებული იარაღები. მასალა დაცულია ს. ჯანაშიას სახელობის საქართველოს მუზეუმში. ქართლის ცხოვრების ტოპოარქეოლოგიური ლექსიკონი, გვ. 573-576, თბ., 2013 წელი. „დანგრეული გორა“, // ჟურ. ძეგლის მეგობარი, №. 30 თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1972 წელი. — გვ. 50-57 ქვემო ქართლის არქეოლოგიური ექსპედიციის შედეგები (1965-1971 წწ.), თბ., 1975 ↑ ქართლის ცხოვრების ტოპოარქეოლოგიური ლექსიკონი, გვ. 575, თბ., 2013 წელი. ↑ ნანა რუსიშვილი. ვაზის კულტურა საქართველოში პალეოეთნობოტანიკური მონაცემების საფუძველზე. დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. ასოციაცია „მთენი“, 2010.
ამპელური მცენარეები

ამპელური მცენარეები (გერმ. Am­pel — ჩამოკიდებული ვაზა ყვავილებისათვის < ბერძ. ἄμπελος — ვაზი) — მცენარეები ჩამოშვებული, გართხმული ან მცოცავი ღეროებით, რომლებსაც ზრდიან ჩამოკიდებულ ვაზონებში (ამპელებში), სპეციალური ფორმის კალათებში, ქოთნებში და ა.შ. იყენებენ შენობების ინტერიერის, საცხოვრებელი ოთახების, ზამთრის ბაღების, აივნებისა და კაპიტელების გასაფორმებლად. მრავალ ამპელურ მცენარეს აქვს დეკორატიული ფოთლები (სატაცური, ფხიჯა და სხვ.) ან ლამაზი ყვავილები (მაჩიტა, ბეგონია, ნემსიწვერა, ლობელია), ისინი გამოიყენება ინტერიერებში. კულტურისათვის ამპელურ მცენარეებიდან ღია ცის ქვეშ იყენებენ როგორც ხეებს (ვაზი, ვაშლანა), ისე ბალახოვან მცენარეებს (დედოფლის ყვავილი, პეტუნია). ნიადაგს ამზადებენ ფოთლოვანი, კორდიანი და ტორფიანი მიწის ნარევით, რომელსაც შერეული აქვს მდინარის ქვიშა. საჭიროებს ზომიერ დატენიანებას. ბებერი, ძლიერ გაზრდილი ამპელური მცენარეები კარგავენ დეკორატიულობას. ამრავლებენ უპირატესად კალმით. ↑ Ампельные растения // Большая российская энциклопедия. т. 625. — М..
პენ ო რეზენი

პენ ო რეზენი (ფრანგ. pain aux raisins, წარმოთქმა ფრანგულად: [pɛ̃ o ʁɛzɛ̃] ( მოსმენა)), ასევე ესკარგო (ფრანგ. escargot, წარმოთქმა ფრანგულად: [ɛskaʁɡo] ( მოსმენა)) ან პენ რეზე — სპირალური ფორმის საკონდიტრო ნაწარმი, რომელსაც ხშირად მიირთმევენ საუზმეზე საფრანგეთში. მისი სახელები ითარგმნება როგორც „ქიშმიშიანი პური“, „ლოკოკინა“ და „რუსული პური“. ის არის ვენური დესერტების ოჯახის (ფრანგ. pâtisserie viennoise) წევრი. საფრანგეთში, როგორც წესი, ეს არის კრუასანის ან პენ ო შოკოლას ვარიანტი, რომელიც მზადდება საფუარიანი და კარაქიანი ცომით. მას ემატება ქიშმიში, იხვევა სპირალურად და ემატება მოხარშული კრემი (ფრანგ. crème pâtissière). თუმცა, ჩრდილოეთ ევროპისა და ჩრდილოეთ ამერიკის ბევრ რაიონში, იგი ჩვეულებრივ მზადდება ტკბილი პურის ან ბრიოშის ცომით. ↑ Torres, Jacques. Croissants, Pain au Chocolat, Pain Raisin and Danish. Food Network. ციტირების თარიღი: 16 June 2017
ტონგა 1996 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

ტონგამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეოთხედ 1996 წელს, აშშ-ის ქალაქ ატლანტაში იასპარეზა. ტონგა თამაშებზე 4 სპორტის სახეობაში, ხუთი სპორტსმენით იყო წარმოდგენილი. ქვეყანამ თამაშებზე მედლის მოპოვება ვერ შეძლო. სპორტული ბმულები დაარქივებული 2017-12-06 საიტზე Wayback Machine.
სიღნაღის ვეტერინარული ლაბორატორია

სიღნაღის ვეტერინარული ლაბორატორია — არქიტექტურული ძეგლი ქალაქ სიღნაღში. შენობა აშენებულია XX საუკუნის დასაწყისში. ის ერეკლე II -ის ქუჩაზე მდებარეობს. ლაბორატორია ორსართულიანია და აგურით არის ნაგები. შენობის პირველი სართული მთლიანად მიწაშია და მხოლოდ სარკმელების ზედა მოხაზულობაა მიწის დონიდან ამოწეული. მეორე სართული ქუჩისკენ გამოდის. მთავარი ფასადი დანაწევრებულია ათი სწორკუთხა პილასტრით, რომელთა შორის სარკმელებისა და სადარბაზო კარის ღიობებია მოქცეული. ღიობები სრულდება პატარა შვერილებზე დაყრდნობილი აგურით გამოყვანილი შეისრული მოხაზულობის თაღებით. პილასტრებს მარტივი კაპიტელები აქვთ და ეყრდნობა აგურის თაროს, რომელიც მთელ ფასადს გასდევს. თარო ფასადის სიბრტყეში ღრმადაა შეჭრილი და ქვის კიბე აქვს მიდგმული. ღიობების ზემოთ ფასადს კარნიზი და დაბალი პარაპეტი გასდევს. სადარბაზო კარი ხისაა. სახლის უკანა ფასადი ეზოში გადის. შენობის ორივე სართულის ღია აივნები დატიხრული და ამოშენებულია. სახლს მარცხენა მხარეს აგურის ახალი მინაშენი აქვს, მარჯვნივ მიდგმული არის მეორე სართულზე ასასვლელი კიბე.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 229
პარსეთის ნიში

პარსეთის ნიში — არქიქტექტურული ძეგლი ქურთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ძარწემში. ეკლესია თარიღდება XIX საუკუნით. ფიცრული ეკლესია მეტრევლიანთ უბანში, საავტომობილო გზის პირას დგას. ტაძარი „გერის წმინდა გიორგის ნიშის" სახელითაა ცნობილი. შესასვლელი სამხრეთის კედელშია და შესასვლელის წინ ვიწრო აივანია. სწორკუთხა სარკმელია დასავლეთითაა განთავსებული. ნაგებობა აღმოსავლეთით მიწას ეყრდნობა, დასავლეთით სამ ბოძს.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 298
ცისკარიშვილების სასახლე

ცისკარიშვილების სასახლე — არქიტექტურული ძეგლი ქურთის მუნიციპალიტეტის, სოფელ ქურთაში. ძეგლი თარიღდება XIX საუკუნით. იგი ქურთის ცენტრში, მაჩაბლების სასახლის სამხრეთით 10 მეტრშია. ექიმი ცისკარიშვილი მაჩაბლების სიძე იყო. სასახლე ნაშენებია ქართული აგურით. წყობაში ზოგიერთ ადგილას ჩართულია რიყის ქვა. 1991 წლის მიწისძვრამ, შემდეგ მოსახლეობამ ის საკმაოდ დააზიანა. ორივე სართულის სიმაღლეზე აღმოსავლეთის ფასადია შემორჩენილი. ასევე, სასახლეს აქვს ჩრდილოეთის ფასადის აღმოსავლეთი ნახევარი და სამხრეთი ფასადის აღმოსავლეთი ნაწილი. პირველი სართულის სათავსები სარდაფებად და მარნად გამოიყენებოდა. სავარაუდოდ, 5 დარბაზი უნდა ყოფილიყო მეორე სართულზე. გადახურვა, იატაკი და დასავლეთი ფასადი აღარ არსებობს.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 321
ევე (ხალხთა ჯგუფი)

ევე — ხალხთა ჯგუფი დასავლეთ აფრიკაში (განის სამხრეთ-აღმოსავლეთი, ტოგოსა და ბენინის სამხრეთი, ნიგერიის სამხრეთ-დასავლეთი). მის შემადგენლობაში შედის: დასავლეთი ევე, ან საკუთრივ ევე; აღმოსავლეთი ევე, ან ფონი; ცენტრალური ევე — აჯა (1,7 მლნ. ადამიანი ბენინის სამხრეთ-დასავლეთში და 650 ათ. ადამიანი ტოგოს სამხრეთ აღმოსავლეთში); უაჩი (1 მლნ.-ზე მეტი ადამიანი ტოგოს მარიტაიმის რეგიონის აღმოსავლეთში და 40 ათ. ადამიანი ბენინის სამხრეთში — მონოს დეპარტამენტში); გენი, ან გე, გებე, გუინი, მინა, პოპო (0,5 მლნ. ადამიანი ტოგოს სამხრეთში — ლომეს აღმოსავლეთით და 80 ათ.-ზე მეტი ადამიანი სამხრეთ-დასავლეთში; იყოფიან შემდეგ ჯგუფებად: გლიჯიმ, ანეხო, აგოი, ტოფი, გბესი და კპესი). რაოდენობა — დაახლ. 16 მილიონი ადამიანი (2017, შეფასება). აგრეთვე ცხოვრობენ ბურკინა-ფასოში, ლიბერიაში, კოტ-დ’ივუარში, გაბონში და სხვ. 100 ათასზე მეტი ევე გადასახლებულია საფრანგეთსა და დასავლეთ ევროპის სხვა ქვეყნებში, აგრეთვე აშშ-სა და კანადაში. ლაპარაკობენ გბე ენებზე. XVII–XIX საუკუნეებში ტრანსატლანტიკური მონებით ვაჭრობის შედეგად ევეს შთამომავლები შევიდნენ ბრაზილიელებისა და კარიბის ზღვის აუზის რიგი კრეოლური ეთნოსების შემადგენლობაში. ↑ Попов В. А. Эве // Большая российская энциклопедия. т. 35. — М., 2017. — стр. 201–202.
მაჩაბლების სასახლე

მაჩაბლების სასახლე — არქიტექტურული ძეგლი ქურთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქურთაში. სასახლე XIX საუკუნით თარიღდებოდა. შენობა სოფლის ცენტრში იდგა. მასში გასაბჭოების პერიოდიდან 1992 წლამდე ბავშვთა თავშესაფარი ფუნქციონირებდა. სასახლე ორსართულიანი იყო. იგი პირველი ქართულ-ოსური კონფლიქტის დროს გაიძარცვა. ამ პერიოდში მთლიანად დაინგრა სამხრეთი ფასადის მეორე სართული და მეორე სართულის დასავლეთი ფასადი. პირველ სართულზე სარდაფები და მარანი იყო განთავსებული. მეორე სართულზე 6 დარბაზი, აღმოსავლეთით პატარა აივანი იყო. სასახლეს XX საუკუნის შუა წლებში ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან რამდენიმე ოთახიანი ფლიგელი მიაშენეს. 2008 წლის რუსეთ-საქართველოს ომის დროს, 13 აგვისტოს, სასახლე ჯერ გაძარცვეს, შემდეგ კი ბულდოზერით მიწასთან გაასწორეს.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 320 ↑ „ვიკიპედია უნდა იყოს „დაბომბილი“ ქართველ ისტორიკოსთა ინფორმაციებით“. kvirispalitra.ge. 22 თებერვალი, 2021. ციტირების თარიღი: 14 აგვისტო, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება)
დოკაანთ კოშკი

დოკაანთ კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი ქურთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხეითში. კოშკი XVII-XVIII საუკუნეებით თარიღდება. ტრაპეციის ფორმის კოშკი აგებულია ფლეთილი ქვითა და რიყის ქვით. იგი მოსახლეობაში „დოკაანთ კოშკის“ სახელითაა ცნობილი. შენობა სოფლის აღმოსავლეთით, მაცხოვრის ეკლესიის ჩრდილოეთით 10 მეტრში დგას. კოშკი 1991 წლის რაჭის მიწისძვრის დროს ძალიან დაზიანდა. მისი დასავლეთ კედელი მთლიანად დაინგრა. მორღვეულია დანარჩენი კედლების ზედა ნაწილები. შემორჩენილია კოშკის ოთხი სართული. ჩანს შელესილობის კვალი. პირველი სართული ქვებითაა ამოვსებული. ჩრდილოეთის და სამხრეთის კედლებს ოთხი სათოფური აქვთ, აღმოსავლეთისას – ხუთი.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 353
გიორგი საათაშვილი

გიორგი საათაშვილი (დ. 6 მარტი, 1950, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1973 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1975 წლიდან მუშაობდა თბილისის კარდიოლოგიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ქრონიკული კორონალური უკმარისობის განყოფილების ექიმ-კარდიოლოგად, უმცროს და უფროს მეცნიერ-თანამშრომლად, წამყვან მეცნიერ-თანამშრომლად. ავტორია 28 სამეცნიერო ნაშრომისა გულის იშემიური დაავადების ჰემოდინამიკურ ასპექტებზე. ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში: თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 243 გიორგი საათაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი