laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ვრადიივკის რაიონი

ვრადიივკის რაიონი (უკრ. Врадіївський район) — რაიონი უკრაინაში, მიკოლაივის ოლქში. მისი ფართობია 811 კმ². 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 18 025 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 23 კაცს კმ²-ზე. ვრადიივკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ვრადიივკა. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-03. ციტირების თარიღი: 2015-06-03.
ვიტოვკის რაიონი

ვიტოვკის რაიონი (უკრ. Вітовський район; 2016 წლამდე - ჟოვტნევის რაიონი უკრ. Жовтневий район) — რაიონი უკრაინაში, მიკოლაივის ოლქში. მისი ფართობია 1 460 კმ². 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 50 843 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 35 კაცს კმ²-ზე. ვიტოვკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი მიკოლაივი. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-03. ციტირების თარიღი: 2015-06-03.
ორონა

ორონა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე-სასუფრე ვაზის ჯიში გურიიდან. ივანე ჯავახიშვილის ცნობით, ორონა გურიის ადგილობრივი ვაზის ჯიშია და იშვიათი 100-წლიანი ვაზებია შემორჩენილი სოფელ შემოქმედში. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, ოდნავ ოვალური ან მომრგვალო, სამნაკვთიანია, ფოთლის ქვედა მხარის შებუსვა სქელი ქეჩისებრია. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო და დიდი ზომისაა, ცილინდრული ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, ძალიან კუმსი, სიმკვრივისგან ხშირად მოხრილი. ზოგჯერ მუხლიდან ფრთა უვითარდება, რომლის ზომაც ძირითადი მტევნის ნახევარს აღწევს. მარცვალი საშუალო ზომისაა, ოდნავ ოვალური, თითქმის შავი. სქელკანიანია. ცვილისებრი ფიფქით უხვად დაფარული რბილობი მკვრივია, სასიამოვნო ტკბილი გემოთი. ორონა საშუალო ზრდისაა. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 210 დღეა. სრულ სიმწიფეში ნოემბრის დასაწყისში შედის. მტევნის საშუალო წონა 150-200 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 7.5-8.5 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18-19.5%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7.5-8.9 გ/ლ-ს. ორონა გამოიყენება სუფრის წითელი მშრალი ღვინის დასამზადებლად. ღვინო მუქი ვარდისფერია, ჰარმონიული გემოთი და სასიამოვნო მჟავიანობით. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 285 ქართული ვაზის ძველი ჯიშები ↑ ორონა // catalog.elkana.org.ge ↑ ქართული ვაზის ძველი ჯიშები // saunje.ge
არიზონის ოცნება

„არიზონის ოცნება“ (ინგლ. Arizona Dream) — ემირ კუსტურიცას 1993 წლის ფილმი. ფილმი გადაღებულია აშშ-ში და ინგლისურენოვანია. ფილმმა მიიღო ვერცხლის დათვი 43-ე ბერლინალეზე. „არიზონის ოცნება“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „არიზონის ოცნება“ — Rotten Tomatoes
ანდრო კობალაძე

ანდრო კობალაძე (დ. 15 მარტი, 1920, ფერეთა, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა — გ. 1984) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი (1958). განსაკუთრებით სახელი გაითქვა იოსებ სტალინის როლების შესრულებით. დაიბადა 1920 წლის 15 მარტს ფერეთაში (ამჟამინდელი ვანის მუნიციპალიტეტი). 1937 წელს დაამთავრა ქუთაისის პირველი საშუალო სკოლა. 1937–1941 წლებში სწავლობდა შოთა რუსთაველის სახელობის საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტში. სწავლობდა სამხატვრო სტუდიაში. 1941–1945 წლებში მუშაობდა ქუთაისის, 1938-1941 და 1945–1948 წლებში — რუსთაველის, ხოლო 1948 წლიდან გარდაცვალებამდე მარჯანიშვილის თეატრებში. ჯერ კიდევ მეორე კურსის სტუდენტმა, 1938 წელს პირველად შეასრულა იოსებ სტალინის როლი სპექტაკლებში: „ნაპერწკლიდან“ და „თოფიანი კაცი“. მას შემდეგ 35 წლის განმავლობაში ასრულებდა ამ როლს სოციალისტური ბანაკის თითქმის ყველა ქვეყნის სხვადასხვა კინოსტუდიების მიერ გადაღებულ ფილმებში. შალვა დადიანის „ნაპერწკლიდან“ (სტალინი) ნიკოლოზ პოგოდინის „თოფიანი კაცი“ გრიგოლ ბერძენიშვილის „დაჭრილი არწივი“ ალექსანდრე სუმბათაშვილ-იუჟინის „ღალატი“ (ერეკლე, საბა ბერი) ალექსანდრე ოსტროვსკის „უდანაშაულო დამნაშავენი“ (ნეზნამოვი) ავქსენტი ცაგარლის „ხანუმა“ (კოტე, ზაქარია) ვანიონ დარასელის „კიკვიძე“ (დუდნიკოვი) პოლიკარპე კაკაბიძის „ყვარყვარე თუთაბერი“ , „კახაბერის ხმალი“ (სევასტი, მეფე) ვლადიმერ სოლოვიოვი ს „დიდი ხელმწიფე“ (ბატონიშვილი თევდორე) უილიამ შექსპირის „რომეო და ჯულიეტა“, „მეფე ლირი“, „ანტონიოს და კლეოპატრა“, „მეთორმეტე ღამე“ (ბენვილიო, საფრანგეთის მეფე, კეისარ პრინცი ორსინო, ჰერცოგი) ბორის ლავრენიოვის „მეზღვაურები“ (ლაბინსკი) ილო მოსაშვილის „მისი ვარსკვლავი“ (ანდრო ვაშაძე) ალექსანდრე ყაზბეგის „ქეთევან დედოფალი“ (თეიმურაზ ბატონიშვილი) ნიკოლოზ შიუკაშვილის „სულელი“ (ბარათაშვილი) გიორგი მდივნის „ბატალიონი მიდის დასავლეთისაკენ“ (ოთარი) კიტა ბუაჩიძის „მკაცრი ქალიშვილები“ (თენგიზი) სერგო კლდიაშვილის „ნაირმალი“ (მურთაზი) კარლო კალაძის „ერთი ღამის კომედია“ (არჩილი) მარიკა ბარათაშვილის „მარინე“ ( შოთა კევლიშვილი) ნინო ნაკაშიძის „ვინ არის დამნაშავე?“ (სიკო) ალექსანდრ დიუმას „მარგარიტა გოტიე“ (გასტონი) რევაზ ებრალიძის „ნანა“ (ზურაბ შევარდნაძე) ვიქტორ გაბესკირიას „ახალწლის ღამე“ (აბელ ტალიაშვილი) მიხეილ მრევლიშვილის „ზვავი“ (გოჩა მინდელი) ჯემალ ქარჩხაძის „დევიძების ოჯახი“ (სამსონი) ევრიპიდეს „მედეა“ (ეგოსი) ედუარდო დე ფილიპოს „კომედიის ხელოვნება“ (კვინდო ბარეცი) გიორგი ხუხაშვილის „მოსამართლე“ (იოსები) გურამ ფანჯიკიძის „თვალი პატიოსანი“ (თავზიშვილი) 1958: საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი ანდრო კობალაძე კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ანდრო კობალაძე [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია ანდრო კობალაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ანდრო კობალაძე — КиноTeamp.RU (რუსული)
ტუვა ენა

ტუვა ასევე: ტუვინური, ტივანი ან ტუვინი (тыва дыл, ტივა დილ) — თურქული ენების ოჯახის ენა, რომელზეც ძირითადად საუბრობენ რუსეთის ფედერაციაში შემავალ ტუვას რესპუბლიკაში. ენას აქვს მნიშვნელოვანი კავშირები მონღოლურთან და ტიბეტურთან, ხოლო თანამედროვე ენაში ბევრია რუსულიდან ნასესხები სიტყვები. ტუველებს ასევე აქვთ რამდენიმე დიალექტი, რომლებზეც მონღოლეთსა და ჩინეთში საუბრობენ. Anderson, Gregory D. S. (2004). Auxiliary Verb Constructions in Altai-Sayan Turkic. Wiesbaden: Otto Harrassowitz. ISBN 3-447-04636-8 Anderson, Gregory D. S. (1999). Tyvan, Languages of the World/Materials 257. Lincom Europa. ISBN 3-89586-529-X.  Harrison, K. David. (2001). "Topics in the Phonology and Morphology of Tuvan," Doctoral Dissertation, Yale University. (OCLC catalog #51541112) English-Tuvan, Tuvan-English online talking dictionary Тыва дыл кырында форум (An online forum in and about the Tyvan language) დაარქივებული 2005-05-13 საიტზე Wayback Machine. Tuvan language and folklore materials TyvaWiki Language Articles Tuvan Alphabet Research among the Tyvans (Tuvans) of South Siberia დაარქივებული 2013-09-03 საიტზე Wayback Machine. Contemporary Legends and other Folklore-Texts from Tuva დაარქივებული 2013-09-04 საიტზე Wayback Machine.
სუხე-ბატორის აიმაკი

სუხე-ბატორის აიმაკი (მონღ. Сүхбаатар аймаг) — ერთ-ერთი მონღოლეთის 21 აიმაკიდან. შეიქმნა 1943 წელს. მდებარეობს ქვეყნის აღმოსავლეთ ნაწილში. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ბარუუნ-ურტი. აიმაკის ფართობია 82 287,15 კმ², ხოლო მოსახლეობა — 54 363 ადამიანი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სუხე-ბატორის აიმაკი ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2022-01-23 საიტზე Wayback Machine. ↑ MONGOLIA REPORT NATIONAL ECONOMY OF THE MPR IN 1981 A COMPILATION OF STATISTICS. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-10-02. ციტირების თარიღი: 2015-06-04. ↑ Statoids (Gwillim Law) web page [1] ↑ Statistics office of Sükhbaatar aimag. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-12-17. ციტირების თარიღი: 2015-06-04. ↑ National Statistical Office. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-06-07. ციტირების თარიღი: 2015-06-04. ↑ National Economy of the Mongolian People's Republic (1921 - 1981), Ulaanbaatar 1981 ↑ Thomas Brinkhoff: City Population ↑ Sukhbaatar Aimag Statistical Office 2008 Annual Report. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-07-22. ციტირების თარიღი: 2015-06-04.
კონსტანტინე ბარამიძე

კონსტანტინე მოსეს ძე ბარამიძე (დ. 20 თებერვალი [ ძვ. სტ. 7 თებერვალი], 1914, თბილისი ― გ. 8 ივნისი, 1978, იქვე) — ქართველი მეცნიერი ელექტრომექანიკისა და საწარმოთა ავტომატიზაციის დარგში. ტექნიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1952), პროფესორი (1954), საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1974), საქართველოს მეცნიერებისა და ტექნიკის დამსახურებული მოღვაწე (1962). 1954-1972 წლებში მუშაობდა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამთო საწარმოთა ელექტროფიკაციისა და ავტომატიზაციის კათედრის გამგედ, 1973 წლიდან ამ ინსტიტუტის პრორექტორი. მისი შრომები ეხება სამთო საწარმოთა ავტომატიზაციისა და კიდული ბაგირგზების თეორიის საკითხებს, არის 16 გამოგონების ავტორი, მ. შ. ერთი (საშახტო ამწეებისა და საბაგირო გზების ამძრავი) დაპატენტებულია შვეიცარიაში, იტალიაში, იაპონიასა და სხვა ქვეყნებში. ბარამიძე დაჯილდოებულია "საპატიო ნიშნის" ორდენითა და მედლებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 201. ენციკლოპედია "საქართველო", ტ. 1, გვ. 356, თბ., 1997
სუხე-ბატორი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი სუხე-ბატორი შეიძლება აღნიშნავდეს: სუხე-ბატორი — ქალაქი მონღოლეთში, სელენგეს აიმაკის ადმინისტრაციული ცენტრი. სუხე-ბატორი — აიმაკი მონღოლეთში.
ბარანკოსი

ბარანკოსი (ესპ. baranco — ხრამი) — ღრმა ღარი, რომელიც ვულკანური კონუსის ფერდობს სერავს. ბარანკოსები რადიალურად ეშვება მწვერვალიდან ძირისაკენ. წარმოიქმნება კალთების ჩამორეცხვის შედეგად. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 202.
აბაზივკა (ზაჩეპილივკის რაიონი)

აბაზივკა (უკრ. Абазівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხარკივის ოლქის ზაჩეპილივკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 529 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
აბაზივკა (პოლტავის რაიონი)

აბაზივკა (უკრ. Абазівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის პოლტავის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 1679 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
აბრამივკა (ვიშჰოროდის რაიონი)

აბრამივკა (უკრ. Абрамівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს კიევის ოლქის ვიშჰოროდის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 214 კაცს შეადგენდა. 21 საბჭოთა ჯარისკაცის საერთო სასაფლაო. სოფლის ამინდი
აბრამივკა (მაშივკის რაიონი)

აბრამივკა (უკრ. Абрамівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს პოლტავის ოლქის მაშივკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 430 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
აბრამივსკა-დოლინა

აბრამივსკა-დოლინა (უკრ. Абрамівська Долина) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ვინიციის ოლქის მოჰილივ-პოდილსკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 316 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
აბრამოკი

აბრამოკი (უკრ. Абрамок) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ჟიტომირის ოლქის ნოვოჰრად-ვოლინსკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 49 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
აბრანკა

აბრანკა (უკრ. Абранка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ზაკარპატიის ოლქის ვოლოვეცის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 589 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
აბრიკოსივკა (კამიანეც-პოდილსკის რაიონი)

აბრიკოსივკა (უკრ. Абрикосівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხმელნიცკის ოლქის კამიანეც-პოდილსკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 529 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
აბრიკოსოვკა (კიროვსკოეს რაიონი)

აბრიკოსოვკა (უკრ. Абрикосівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ყირიმის ავტონომიური რესპუბლიკის კიროვსკოეს რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 1372 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ბარბარიზმი

ბარბარიზმი (ბერძნ. barbaros — უცხო), ამა თუ იმ ენის ბუნებისათვის შეუფერებელი გამონათქვამი ან სიტყვა, რომელიც შექმნილია სხვა ენის წესის მიხედვით. მაგ., ქართულში „არ მაწყობს“ (შდრ. რუს. меня не устраивает), „თავისთან არის“ (он у себя), „ძირითადში“ (в основном), „ჯერჯერობით!“ (пока!). ბარბარიზმი ისეთი კალკია, რომელიც არღვევს მოცემული ენის სალიტერატურო ნორმას. ბარბარიზმად ითვლება აგრეთვე საჭიროების გარეშე გამოყენებული უცხო სიტყვა. მხატვრულ ლიტერატურაში ბარბარიზმს მიმართავენ პერსონაჟის დასახასიათებლად, სოციალური გარემოს დასახატავად. სხვა ხალხთა ყოფის რეალიების, ადგილობრივი კოლორიტის გადმოსაცემად. ბარბარიზმების ხაზგასმული სიჭარბით ხმარებას „მაკარონული მეტყველება“ ეწოდება. «ქართული ღვინო! ეტო გლუპოსტ! რა ღვინოა, ჰსწორეთ კლუკვენი კვასია! კლუკვას რა ჰქვიან? ძა… ძახველი» (გ. ერისთავი). ნასესხობა ინტერფერენცია კალკი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 203.
აბრიკოსივკა (მიხაილივკის რაიონი)

აბრიკოსივკა (უკრ. Абрикосівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ზაპორიჟიის ოლქის მიხაილივკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 80 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
აბრიკოსოვკა (საკის რაიონი)

აბრიკოსოვკა (უკრ. Абрикосівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ყირიმის ავტონომიური რესპუბლიკის საკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 517 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
აბრიკოსოვე (ბილჰოროდ-დნისტროვსკის რაიონი)

აბრიკოსოვე (უკრ. Абрикосове) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ოდესის ოლქის ბილჰოროდ-დნისტროვსკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 238 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
აბრიკოსოვოე (პერვომაისკოეს რაიონი)

აბრიკოსოვოე (უკრ. Абрикосове) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ყირიმის ავტონომიური რესპუბლიკის პერვომაისკოეს რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 1030 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ავანჰარდი (ვესელეს რაიონი)

ავანჰარდი (უკრ. Авангард) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ზაპორიჟიის ოლქის ვესელეს რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 107 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ავჰუსტინივკა

ავჰუსტინივკა (უკრ. Августинівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ზაპორიჟიის ოლქის ზაპორიჟიის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 1017 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ავგუსტივკა (ბილიაივკის რაიონი)

ავგუსტივკა (უკრ. Августівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ოდესის ოლქის ბილიაივკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 1432 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ავჰუსტივკა (პრილუკის რაიონი)

ავჰუსტივკა (უკრ. Августівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ჩერნიჰივის ოლქის პრილუკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 218 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ავჰუსტივკა (კოზოვის რაიონი)

ავჰუსტივკა (უკრ. Августівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ტერნოპილის ოლქის კოზოვის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 589 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ავდიივკა (კულიკივკის რაიონი)

ავდიივკა (უკრ. Авдіївка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ჩერნიჰივის ოლქის კულიკივკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 551 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ბარბარობა

ბარბარობა — ქრისტიანული წმინდანის, ბარბარეს (ბარბალეს) სახელობის დღესასწაული. ხალხური წეს-ჩვეულების თანახმად იმართებოდა 4-6 დეკემბერს (ძველი სტილით). ქრისტიანული ბარბარეს კულტი წარმოიშვა და გავრცელდა აღმოსავლეთის მართლმადიდებელთა შორის. მის სამშობლოდ ასახელებენ ეგვიპტეს, ბაალბექს, ფრიგიას. ბარბარეს უმთავრესად თაყვანს სცემდნენ როგორც ავადმყოფთა მკურნალსა და მფარველს. ევროპის კათოლიკურ ქვეყნებში მიაჩნდათ ცეცხლისა და ქარიშხლისაგან მფარველ წმინდანად და მის სახელზე ზარებს წირავდნენ, აგრეთვე იმ ხელოსანთა მფარველად, რომელთაც მუშაობისას თოფის წამლის გამოყენება სჭირდებოდათ. ქართველების ერთ-ერთი უძველესი საახალწლო დღესასწაული. ქართლი ბარბარობის წინაქრისტიანული ხანის წარმოდგენებსაც შეიცავს. ქართველები ბარბოლს, ბარბლაშის (სვანეთი) და ბარბალეს სახით თაყვანს სცემდნენ ამავე სახელწოდების წინაქრისტიანული მზის ადგილობრივ ღვთაებას. ღვთაება ბარბალეს ატრიბუტებს წარმოადგენდა წრიული საგნები და სხვადასხვა სოლარული ემბლემები (რკინისა თუ მწვანე რტოებით დამზადებული წრეები, კვირისტავები, გვერგვი, კალპი, გვირვინი და სხვა). მორწმუნე ქართველებს იგი წარმოდგენილი ჰყავდათ როგორც ქალების, ფურების და საერთოდ ბუნების ნაყოფიერების დედური ძალების მფარველი ასტრალური ქალღვთაება. ბარბარობაში ასახულია ქართველთა კოსმოგონიური წარმოდგენები, რადგან ეს დღეობა ითვლებოდა ზამთრის მზის ბუნიობის დღეობად. რიგი გადმონაშთებისა ასახავს ბარბალესა და ნიშხის, ე. ი. მზისა და ციური გველეშაპის ანუ ნათლისა და ბნელის კოსმოგონიურ ბრძოლას. ქართველთა ძველ კალენდარში ბარბალეს თვე უნდა ყოფილიყო წლის დასაწყისი თვე. ბარბარობასთან დაკავშირებული იყო სხვადასხვა რიტუალური ლოცვა-ვედრება, შესაწირავები: რძის ფაფა, ხაჭაპურები (სვანეთში), ლობიოს- და ნიგვზისგულიანი ჯვარდასახული ტაბლები, ე. წ. საბარბალო ტაბლები (ლეჩხუმში) და სხვა. ბარბარობის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი რიტუალი იყო მეკვლეობა. ბარბალე სურგულაძე ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 203.
ავდიივკა (სოსნიციის რაიონი)

ავდიივკა (უკრ. Авдіївка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ჩერნიჰივის ოლქის სოსნიციის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 2012 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ავდოტივკა

ავდოტივკა (უკრ. Авдотівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს დნიპროპეტროვსკის ოლქის კრივი-რიჰის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 393 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ავიდივკა

ავიდივკა (უკრ. Авидівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ოდესის ოლქის ბილჰოროდ-დნისტროვსკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 228 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ავილოვკა

ავილოვკა (უკრ. Авіловка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს დონეცკის ოლქის ენაკიევეს საქალაქო საბჭოში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 49 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ავქსენივკა

ავქსენივკა (უკრ. Авксенівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს დნიპროპეტროვსკის ოლქის კამიანსკეს რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 127 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ავრამენკოვე

ავრამენკოვე (უკრ. Авраменкове) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს სუმის ოლქის რომნის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 148 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ავრამივკა (სინელნიკოვეს რაიონი)

ავრამივკა (უკრ. Аврамівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს დნიპროპეტროვსკის ოლქის სინელნიკოვეს რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 298 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ავრამივკა (კროპივნიცკის რაიონი)

ავრამივკა (უკრ. Аврамівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს კიროვოჰრადის ოლქის კროპივნიცკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 164 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ავრამივკა (უმანის რაიონი)

ავრამივკა (უკრ. Аврамівка) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ჩერკასის ოლქის უმანის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 1916 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ავრამკივშჩინა

ავრამკივშჩინა (უკრ. Аврамківщина) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს სუმის ოლქის ოხტირკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 101 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ბარბიზონის სკოლა

ბარბიზონის სკოლა — XIX საუკუნის 30-60-იანი წლების რეალისტური პეიზაჟის ფრანგ მხატვართა ჯგუფი. სახელწოდება მიიღო ფონტენბლოს ტყესთან (პარიზის სამხრეთ-აღმოსავლეთით) მდებარე სოფელ ბარბიზონისაგან (Barbizon), სადაც დიდხანს მუშაობდა ჯგუფში შემავალი ზოგიერთი მხატვარი („ბარბიზონელები“). ბარბიზონის გარდა, ამ სკოლის მხატვრები მუშაობდნენ ილ-დე-ფრანსის, ნორმანდიის, ბურგუნდიის და სხვა რაიონებში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 205.
ავრატინი (ვოლოჩისკის რაიონი)

ავრატინი (უკრ. Авратин) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ხმელნიცკის ოლქის ვოლოჩისკის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 628 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ავრატინი (ლიუბარის რაიონი)

ავრატინი (უკრ. Авратин) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ჟიტომირის ოლქის ლიუბარის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 407 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ავრორა (სოფელი)

ავრორა (უკრ. Аврора) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ყირიმის ავტონომიური რესპუბლიკის რაზდოლნოეს რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 403 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ავტუნიჩი

ავტუნიჩი (უკრ. Автуничі) — სოფელი უკრაინაში. მდებარეობს ჩერნიჰივის ოლქის ჰოროდნიის რაიონში. 2013 წელს სოფლის მოსახლეობა 357 კაცს შეადგენდა. სოფლის ამინდი
ბარგისუხუცესი

ბარგისუხუცესი — მეფის აღალის, კერძოდ, მისი „სასაგებლე“ ნაწილის უფროსი შუა საუკუნეების საქართველოში. ეკუთვნოდა მსახურთუხუცესის უწყებას და უშუალოდ მესაწოლეთუხუცესს ექვემდებარებოდა. მგზავრობის დროს ბარგისუხუცესი აღალს წინ მიუძღოდა. ფურცელაძე დ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 206.
ბარდა (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ბარდა შეიძლება აღნიშნავდეს: ბარდა — მცენარის გვარი; ბარდა — ქალაქი აზერბაიჯანში.
სიკიმი

სიკიმი (Sikkim, si) — შტატი ინდოეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, იგივე დენჯონგი. XIV საუკუნიდან 1975 წლამდე იმართებოდა ნამგულების დინასტიის მიერ. 1950 წლიდან ინდოეთის პროტექტორატია. 1975 წელს ინდოეთის ხელისუფლებამ გააუქმა მონარქია, რის შემდეგაც სიკიმი შტატად გამოაცხადა. მოსახლეობა — 607,688; ფართობი — 7,096 ათასი; დედაქალაქი — განგტოკი. ენები — ნეპალი, ბჰოტია და ლეპეჩა (1977 წლიდან), ლიმბუ (1981 წლიდან), ნევარული, გურუნგი, შერპული, ტამანგი და მანგარი (ყველა 1995 წლიდან), სუნუარი (1996 წლიდან). რელიგია — მაჰაიანა (ბუდიზმი), ინდუიზმი. Ray, Arundhati; Das, Sujoy (2001). Sikkim: A Traveller's Guide. Orient Blackswan, New Delhi. ISBN 81-7824-008-4. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სიკიმი Buddhist Monasteries of Sikkim დაარქივებული 2010-08-28 საიტზე Wayback Machine. "Historic India-China link opens"
ბარდა

ბარდა (ლათ. Pisum) — ერთწლოვანი და მრავალწლოვანი მცენარის გვარი პარკოსანთა ოჯახისა. გვარში გაერთიანებულია 6-7 სახეობა. კულტურაში ფართოდ არის გავრცელებული ჩვეულებრივი ბარდა (ლათ. Pisum sativum), რომელიც ერთწლოვანი საგაზაფხულო ან საშემოდგომო მცენარეა. აქვს 30-180 სმ-მდე სიმაღლის ღერო, ფოთოლი წყვილფრთისებრია, ყვავილი თეთრი, თვითდამმტვერავი. ნასკვიდან განაყოფიერების შემდეგ ვითარდება პარკი, ყოველ პარკში 3-11 გლუვი ან ნაოჭიანი სხვადასხვა ფერის თესლია. კარგად ხარობს საკმაო აერაციისა და სუსტი მჟავე ან ნეიტრალური რეაქციის თიხნარ ნიადაგებზე. იყენებენ კულინარიაში, ამზადებენ ბურღულს, ფქვილს, კონსერვსა და სხვა. მისი საკვები ჯიშები ცხოველებისათვისაც მოჰყავთ. ბარდის სამშობლოდ აღმოსავლეთი ავღანეთი და ჩრდილო-დასავლეთი ინდოეთი ითვლება. საქართველოში მოჰყავთ უმეტესად მაღალმთიან რეგიონებში (ჯავახეთი, მესხეთი, თრიალეთი, ქვემო იმერეთის ზოგ ადგილას და სხვა). დარაიონებული ჯიშია ახალქალაქური ბარდა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 206.
ვენის კონვენცია დიპლომატიური ურთიერთობის შესახებ

ვენის კონვენცია დიპლომატიური ურთიერთობის შესახებ — ერთ-ერთი მთავარი საერთაშორისო ხელშეკრულება დიპლომატიურ სამართალში. ვენის კონვენცია დიპლომატიური ურთიერთობის შესახებ დადებულია ვენაში, 1961 წლის 18 აპრილს. სახელმწიფოები, ამ კონვენციის მხარეები, აღნიშნავენ, რომ ყველა ქვეყნის ხალხები ოდითგანვე ცნობენ დიპლომატიური აგენტების სტატუსს. მხედველობაში იღებენ გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის წესდების მიზნებსა და პრინციპებს სახელმწიფოთა სუვერენულ თანასწორობას, საერთაშორისო მშვიდობისა და უშიშროების მხარდაჭერას და სახელმწიფოთა შორის მეგობრული ურთიერთობის განვითარებისათვის ხელშეწყობას, დარწმუნებული არიან, რომ დიპლომატიური ურთიერთობის, პრივილეგიებისა და იმუნიტეტების შესახებ საერთაშორისო კონვენციის დადება ხელს შეუწყობს სახელმწიფოთა მეგობრული ურთიერთობის განვითარებას მათი სახელმწიფო და საზოგადოებრივი წყობილების განსხვავების მიუხედავად, შეგნებული აქვთ, რომ ასეთი პრივილეგიები და იმუნიტეტები ენიჭებათ არა ცალკეულ პირთა მხრივ გამორჩენის მიზნით, არამედ იმისათვის, რომ ნაყოფიერად აღასრულონ დიპლომატიურ წარმომადგენლობათა, როგორც სახელმწიფოთა წარმომადგენელი ორგანოების ფუნქციები, ადასტურებენ, რომ ჩვეულებითი საერთაშორისო სამართლის ნორმები კვლავაც დაარეგულირებენ საკითხებს, რომლებსაც უშუალოდ არ ითვალისწინებს ამ კონვენციის დებულებანი. საქართველოს რესპუბლიკა შეუერთდა საქართველოს პარლამენტის 1993 წლის 13 მაისის დადგენილებით. საგარეო საქმეთა სამინისტრო დაარქივებული 2015-03-15 საიტზე Wayback Machine. (ქართული ენა) დიპლომატიური სამსახურის შესახებ (ქართული ენა)
ივანე გუგუნავა

ივანე (ჩითან) გუგუნავა (დ. 24 მარტი, 1860, ლიტვინოვო — გ. 8 თებერვალი, 1919, მოსკოვი) — ქართველი მხატვარი, ფერმწერი, პეიზაჟისტი, პორტრეტისტი. მისი მამა, გიორგი ჩითანის ძე გუგუნავა იყო საიმპერატორო არმიის ოფიცერი, გრენადერების პოლკის პრაპორშჩიკი, დედა კი — სოფიო ნიკოლოზის ასული ანდრეევსკაია — წარმოშობით ლიტველი იყო. 1865 წელს გიორგი გუგუნავა არმიიდან დაითხოვეს თავისუფალი შეხედულებების გამო. ოჯახი საქართველოში გადავიდა საცხოვრებლად და ძიმითში, წინაპრების ოჯახში დასახლდა. გიორგი გუგუნავამ სასიყვარულო ურთიერთობა გააბა თავადის ქალ მაკა შალიკაშვილთან, რაც განქორწინებით დასრულდა. 1872 წელს სოფიო და ივანე რუსეთში გადავიდნენ. 12 წლის შეიყვანეს პეტერბურგის სამხედრო სასწავლებელში, შემდეგ კი უგამოცდოდ ჩარიცხეს პეტერბურგის სამხატვრო აკადემიაში. 1875-1880 წლებში სწავლობდა მოსკოვის ფერწერის, ქანდაკებისა და ხუროთმოძღვრების სასწავლებელში. 1876 და 1877 წლებში სასწავლებელში მოწყობილ გამოფენაზე გუგუნავამ წარადგინა საქართველოს ბუნების ამსახველი პეიზაჟები და ეტიუდები. 1881–1886 წლებში სწავლობდა პეტერბურგის სამხატვრო აკადემიაში სტუდენტობის პირველ წელს მიიღო ვერცხლის მედალი ნატურიდან შესრულებული ეტიუდისთვის. 1888 წელს მიიღო კლასგარეშე (თავისუფალი) მხატვრის წოდება. 1886-1887 წლებში თანამშრომლობდა ჟურნალთან „მსოფლიო ილუსტრაცია“. 1891 წლამდე ცხოვრობდა პეტერბურგში. 1892 წელს გადავიდა მოსკოვში. იყო მოსკოვის მხატვართა ამხანაგობის წევრი, ასწავლიდა მე-5 ვაჟთა გიმნაზიაში. 1897–1901 წლებში მამის გარდაცვალების გამო ცოლ-შვილთან ერთად დაბრუნდა საქართველოში. 1901 წლიდან სიკვდილის ბოლომდე ცხოვრობდა მოსკოვში. მონაწილეობდა მოსკოვის მხატვართა ამხანაგობის (1901-1913, 1910, 1916, 1918), მხატვართა ახალი საზოგადოების (1910), მხატვრული დაჯგუფება „სრედას“ (1918) და სხვა გამოფენებში, 1911 წელს მონაწილეობა მიიღო მსოფლიო გამოფენაზე რომში. დახატული აქვს საქართველოს ბუნების ამსახველი 100–ზე მეტი სურათი; მისი ძირითადი ნამუშევრებია: „შემოდგომის დილა“ (1886), „ოკაზე“ (1888), „წმიდა ეგორის დღეობა“ (1890), „გურული ოდა“ (1893, საქართველოს ხელოვნების მუზეუმი), „ჩონგურზე დამკვრელი ქართველი ქალი“ (1893, საქართველოს ხელოვნების მუზეუმი), „სალომეს პორტრეტი“ (1893, საქართველოს ხელოვნების მუზეუმი), „პატარა სიმონ ჯახუტაშვილი“ (1892–1893, ოზურგეთის ისტორიული მუზეუმი), „შემოღამება ბახვისწყალზე“ (საქართველოს ხელოვნების მუზეუმი); „პატარა მაკას პორტრეტი“ (ოზურგეთის ისტორიული მუზეუმი); ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 172. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 289. ფირალიშვილი ო. „ივანე გუგუნავა, მივიწყებული მხატვრის კვალდაკვალ“ — „ლიტერატურა და ხელოვნება“, 1964 წ. ჟურნალი „საბჭოთა ხელოვნება“ N5, 6 — 1956 წ. საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი