laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ბიშაპური

ბიშაპური (სპარს. بیشاپور) — ირანის ისტორიული ქალაქი. მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, თანამედროვე ქალაქ კაზერუნიდან სამხრეთით. სპარსეთისა და ელამის ძველ გზაზე, რომელიც აკავშირებდა სასანიდების დედაქალაქ ისთახრსა და ქტესიფონს. ქალაქი ბიშაპური გარკვეული პერიოდის განმავლობაში სასანიანების იმპერიის დედაქალაქი იყო. ქალაქი 266 წელს მდინარე რუდე-სეფუდის ნაპირზე დააარსა შაპურ I-მა, სასანიანების მეორე მეფემ. ქალაქის სახელწოდება ნიშნავს „შაპურის ქალაქს“, რადგან სწორედ შაპურ I-მა გადაიტანა აქ თავისი დედაქალაქი ისთახრიდან. ქალაქს ამშვენებს მრავალრიცხოვანი რელიეფები, რომელიც შაპურის რომაელებზე გამარჯვებას აღნიშნავენ. მშენებლობაში მონაწილეობდნენ იმპერატორ ვალერიანეს ჯარისკაცები, რომლებიც 260 წელს გამარჯვების შემდეგ ტყვედ ჩაუვარდნენ შაპურს. როგორც ჩანს ქალაქი ცარიელ ადგილზე არ აუშენებიათ. არქეოლოგებმა აღმოაჩინეს პართიული და ელამური ცივილიზაციის კვალი. მოგვიანებით დედაქალაქი გადაიტანეს ქტესიფონში მაგრამ ქალაქმა ბიშაპურმა შეინარჩუნა მნიშვნელობა არაბების დაპყრობებამდე, ხოლო მასში მოსახლეობა X საუკუნემდე ცხოვრობდა. 2018 წლის 30 ივლისს ქალაქი იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში შეიყვანეს, როგორც ფარსის რეგიონის სასანიდური არქეოლოგიური ლანდშაფტის ერთ-ერთი ძეგლი. ფარსის რეგიონის სასანიდური არქეოლოგიური ლანდშაფტი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბიშაპური Bishapur; Photos Bishapur, Photos from Iran, Livius დაარქივებული 2016-11-10 საიტზე Wayback Machine. . City of Bishapur ↑ Four sites added to UNESCO’s World Heritage List. UNESCO. ციტირების თარიღი: 2 July 2018.
შოთა მილორავას ქუჩა

შოთა მილორავას ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს მთაწმინდის რაიონში (ვერე); მიხეილ ზანდუკელისა და დიმიტრი ბაქრაძის ქუჩებს შორის. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც იზმაილოვის შესახვევი. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ელისე ლომინაძის შესახვევი, შემდეგ კოლხიდის, ივანე ჯავახიშვილის, მიხეილ ზანდუკელის შესახვევი ერქვა. შოთა მილორავას სახელი ეწოდა 1992 წელს. აქვს ერთი ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 122, ISBN 978-99928-20-35-3.
მაჩხაანის ქუჩა

მაჩხაანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მდებარეობს ნაძალადევის რაიონში (ლოტკინი), გრძელდება დიმიტრი ჟღენტის ქუჩიდან მთის ფერდობამდე. ლოტკინის დასახლების VII ქუჩას მაჩხაანის ქუჩა დაერქვა XX საუკუნის 70-იან წლებში.
რომან მიმინოშვილის ქუჩა

რომან მიმინოშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს მთაწმინდის რაიონში (ვერე); მერაბ კოსტავასა და გიორგი ახვლედინის ქუჩებს შორის. გიორგი ახვლედიანის ქუჩის ყოფილი შესახვევია. რომან მიმინოშვილის სახელი ეწოდა 1999 წელს. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 122, ISBN 978-99928-20-35-3.
ელიზბარ მინდელის ქუჩა

ელიზბარ მინდელის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ვაკის რაიონში (დელისი); შალვა ნუცუბიძის ქუჩიდან ანა პოლიტკოვსკაიას ქუჩამდე. ქუჩის ეს მონაკვეთი ადრე უსახელო იყო. 1994 წელს ელიზბარ მინდელის სახელი დაერქვა. ქუჩაზე განთავსებულია გიორგი წულუკიძის სახელობის სამთო, ვასილ გულისაშვილის სახელობის სატყეო, რაფიელ დვალის სახელობის მანქანათა მექანიკის, რაფიელ აგლაძის სახელობის არაორგანული ქიმიისა და ელექტროქიმიის ინსტიტუტები. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 122, ISBN 978-99928-20-35-3.
მირზაანის ქუჩა

მირზაანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ნაძალადევის რაიონში (ლოტკინი); იაკინთე ლისაშვილისა და მაჩხაანის ქუჩებს შორის. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში. აქვს ერთი ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 122, ISBN 978-99928-20-35-3.
მოსკოვის გამზირი

მოსკოვის გამზირი — ქუჩა თბილისში, მდებარეობს სამგორის რაიონში (ნავთლუღი). ქეთევან დედოფლის გამზირიდან ქინძმარაულის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის II ნახევარში. სახელი დაერქვა 1960 წელს. გამზირზეა სააქციო საზოგადოებები „ქაშანური“ და „თბილხელსაწყო“, შპს „მზეკაბანი (TG)“. გამოდის მეტროს სადგური „სამგორი“. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 123, ISBN 978-99928-20-35-3.
მირიან მეფის ქუჩა

მირიან მეფის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს საბურთალოს რაიონში (საბურთალო); არჩილ მეფისა და ბაგრატ III-ის ქუჩებს შორის. უსახელო ქუჩას მირიან III-ის სახელი ეწოდა 1991 წელს. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 122, ISBN 978-99928-20-35-3.
ივანე მაჩაბლის ქუჩა

ივანე მაჩაბლის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (სოლოლაკი); გიორგი ლეონიძის ქუჩიდან ლადო ასათიანის ქუჩამდე. ქუჩის განაშენიანება XIX საუკუნის 30–40-იან წლებში დაიწყო. თავდაპირველად ბაღის ქუჩა ერქვა, შემდეგ ეწოდა იმპერატორ ნიკოლოზ I-ის შვილიშვილის, დიდი მთავრის სერგის სახელი. შეტანილია 1851 წელს შედგენილ თბილისის ქუჩების სიაში. 1923 წლიდან ივანე მაჩაბლის სახელი ჰქვია. ქუჩის ხუროთმოძღვრული სახე XIX საუკუნის ბოლო ათეულ წლებსა და XX საუკუნის დასაწყისში ჩამოყალიბდა და ამ პერიოდის თბილისის ხუროთმოძღვრების საუკეთესო ნიმუშად იქცა. შენობები ძირითადად რენესანსულ-ბაროკოული და მავრიტანული სტილისაა, მათგან აღსანიშნავია დავით სარაჯიშვილის საცხოვრებელი სახლი № 13 (შემდგომში მწერალთა კავშირის შენობა, 1905 არქიტექტორი კ. ცაარი), XIX საუკუნის დასასრულის საცხოვრებელი სახლი № 17 და სხვა. ქუჩაზე დგას სანდრო ახმეტელის (მოქანდაკე მერაბ ბერძენიშვილი, არქიტექტორი შოთა ყავლაშვილი) და გალაკტიონ ტაბიძის (მოქანდაკე ბიძინა ავალიშვილი) ბიუსტები. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 114, ISBN 978-99928-20-35-3.
გიორგი მიროტაძის ქუჩა

გიორგი მიროტაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს საბურთალოს რაიონში (საბურთალო); კონსტანტინე გამსახურდიას გამზირიდან ვახტანგ ბოჭორიშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. ადრე ოჟიოს ქუჩა ერქვა. 1925-1926 წლების ცნობათა წიგნში „მთელი ტფილისი“ შეტანილია საბურთალოს ახალი ქუჩების სიაში. აფხაზეთის ომში დაღუპული მედიკოსი სტუდენტის — გიორგი მიროტაძის სახელი ეწოდა 1994 წელს. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 122, ISBN 978-99928-20-35-3.
მარტვილის ქუჩა

მარტვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს კრწანისის რაიონში (ორთაჭალა); ბეჟან კალანდაძის ქუჩიდან ვახტანგ გორგასლის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. 40-იან წლებამდე ნადიკვრის II ქუჩა ერქვა, შემდეგ მარტვილის ქუჩა ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 108, ISBN 978-99928-20-35-3.
მარტყოფის ქუჩა

მარტყოფის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი); ნიკიფორე ირბახის ქუჩიდან კონსტანტინე ერისთავის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. დატანილია თბილისის 1876 წლის გეგმაზე. აქვს 1 შესახვევი, 2 ჩიხი. მარტყოფი ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 108, ISBN 978-99928-20-35-3.
თრიალეთის ქედი

თრიალეთის ქედი — ქედი საქართველოში, მცირე კავკასიონის დასავლეთ ნაწილში. გაწოლილია დასავლეთით — ახალციხის და აღმოსავლეთით — თბილისის ქვაბულებს შორის. იწყება საბადურის და მთავრდება თბილისთან, თელეთის ქედით. მდებარეობს მტკვრის მარჯვენა ნაპირზე. სიგრძე დაახლოებით 150 კმ, მაქსიმალური სიგანე 30 კმ. თრიალეთის ქედი ძირითადად აგებულია პალეოგენური ვულკანოგენური ნალექებით (პორფირიტული ლავური განფენები, ტუფ-ბრექჩიები, ტუფები, ტუფოგენური ქანები), აგრეთვე ზედაცარცული კირქვებით, პალეოცენისა და ოლიგოცენის თიხაფიქლებითა და ქვიშაქვებით. ქედის დასავლეთ ნაწილში გავრცელებულია ახალგაზრდა ანდეზიტური ლავები. თრიალეთის ქედის მთავარი განტოტებებია დასავლეთ ნაწილში — გვირგვინი, საბადური, ჭობარეთი, აღმოსავლეთ ნაწილში — საწკეპელა, თელეთი. ქედის უმაღლესი ადგილია მწვერვალი შავიკლდე (2850 მ); სხვა მწვერვალების სიმაღლე — (არჯევანი, საყველო, კოდიანი, ოშორა, ორთათავი, ქვაჯვარი, კენჭიყარა და სხვა) 2300—2800 მ-ს აღწევს. თრიალეთის ქედის მნიშვნელოვანი უღელტეხილია ცხრაწყარო, რელიეფს ძირითადად ქმნის ეროზიული ქედები და ხეობები. განვითარებულია აგრეთვე ვულკანური წარმონაქმნები, ქვაბულები, მეწყრები, გამოქვაბულები და სხვა. ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე საფეხურებივითაა განლაგებული 5 მოსწორებული ზედაპირი, რომელთა აბსოლუტური სიმაღლე 900-დან 2400 მ-მდე ცვალებადობს. კალთები 1200—1300 მ-მდე შემოსილია მუხნარითა და მუხნარ-რცხილნარით, მთისწინეთი — ჯაგრცხილნარ-მუხნარითა და ჯაგეკლიანი ბუჩქნარით. 1200—1300-დან 2000—2200 მ-მდე წიფლნარი და წიფლნარმუქწიწვიანი ტყეებია. ქედის ყველაზე მაღალი ნაწილი შემოსილია სუბალპური და ალპური ბალახეულობით. ცხოვრებაშვილი შ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 113.
ფორე მოსულიშვილის ქუჩა

ფორე მოსულიშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მდებარეობს გლდანის რაიონში (გლდანის მასივი), გლდანის მასივის „ა“ და II მიკრორაიონებს შორის. წარმოიქმნა XX საუკუნის 70-იან წლებში და ფორე მოსულიშვილის სახელი დაერქვა. ქუჩაზეა სააქციო საზოგადოება „კარტოგრაფია“. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 123, ISBN 978-99928-20-35-3.
როლან ბარტი

როლან ბარტი (Roland Barthes [ʀɔlɑ̃ baʀt]; დ. 12 ნოემბერი, 1915 — გ. 25 მარტი, 1980) — ფრანგი ლიტერატურის კრიტიკოსი, ლიტერატურის და სოციალურ მეცნიერებათა თეორეტიკოსი, ფილოსოფოსი და სემიოტიკოსი. ბარტის ნაშრომებმა, რომლებიც მრავალ სფეროს მოიცავს, გავლენა მოახდინა სხვადასხვა თეორიულ სკოლაზე, მათ შორის - სტრუქტურალიზმზე, სემიოლოგიაზე, ეგზისტენციალიზმზე, მარქსიზმსა და პოსტსტრუქტურალიზმზე. საფრანგეთის ინტელექტუალურ სარბიელზე ბარტი 1950-იან წლებში გამოჩნდა. მასზე დიდი გავლენა მოახდინა სარტრის ნაშრომმა ”რა არის ლიტერატურა?” (1947). ბარტის ნაშრომი ”წერის ნულოვანი ხარისხი” (1953) თავდაპირველად ალბერ კამიუს ჟურნალ ”კომბაში” გამოქვეყნდა, რამაც ავტორი მოდერნისტული ლიტერატურის ერთ-ერთ წამყვან კრიტიკოსად აქცია. მასში ბარტმა შემოიტანა ”წერის” კონცეფცია, რომელიც სტილისგან, ენისგან და მწერლობისგან გამიჯნა.
კემარი

კემარი — ერთ-ერთი უძველესი ბურთის თამაში, რომელიც იაპონიიდან მომდინარეობს და თანამედროვე ფეხბურთთან აქვს ბევრი მსგავსება. კემარი VII საუკუნიდან მოდის, თუმცა აღსანიშნავია, რომ მისი წესები ოდნავ მოგვიანებით ჩამოყალიბდა. კემარი ჰეიანის პერიოდში ძალზედ პოპულარული იყო, თუმცა მას შემდეგ იგი თანამედროვე პერიოდში უფრო აღორძინდა. კემარი იაპონიაში ჩინეთიდან დაახლოებით 644 წლამდე მოვიდა. მისი ყველაზე ადრეული მოხსენიება გვხვდება იაპონიის ერთ-ერთ უძველესს წიგნში ნოჰონ შოკიში. იგი პირველად ითამაშეს ქალაქ ნარაში. აღნიშნულ თამაშს თამაშობდა პრინცი ნაკო ნო ოე, რომელიც შემდგომში გახდა იმპერატორი ტენჯი. წესები სტანდარტიზებულია XI საუკუნიდან. თამაშზე გავლენა მოახდინა კუჯუს ჩინურმა სპორტმა. კემარისთვის პერსონაჟები იგივეა, რაც კუჯუ ჩინურად. სპორტის სახეობა იაპონიაში დაახლოებით 600 წელს დაარსდა, ასუკას პერიოდში. დღესდღეობით ის ტარდება შინტოს სალოცავებში ფესტივალებზე. ჯორჯ ბ. ბუშმა ითამაშა ეს თამაში მისი ერთ–ერთი ვიზიტის დროს იაპონიაში. კემარის დროს ბურთი მიწაზე არ უნდა მოხვდეს. უნდა აბურთავო ხელების გარდა სხვა ნებისმიერი სხეულის ნაწილით. კემარს თამაშობს ექვსი ან რვა მოთამაშე და მათი ერთგვარი დანიშნულეებაა ბურთი რაც შეიძლება დიდხანს გააჩერონ ჰაერში. კემარს განსხვავებით სხვა თამაშებისა იაპონიასა და ჩინეთში თამაშობდნენ მაღალი კლასის წარმომადგენლები. კამაკურად პერიოდისას XII და XIV საუკუნეებს შორის, სამურაებს შორის კემარი ძალზე პოპულარული სპორტის სახეობა იყო. ედოს პერიოდში, XVII და XIX საუკუნეებს შორი, აღნიშნული სპორტის სახეობა დაბალ კლასებშიც გავრცელდა. თუმცა იყო პერიოდი როდესაც, აღნიშნული თამაშის პოპულარობა საკმაოდ დაეცა, რადგან ეს თამაში არ მოსწონდათ იმპერატორებს. დღეისათვის იაპონიაში კემარი ითვლება ერთ-ერთ ყველაზე პოპულარულ თამაშად. წელიწადში ორჯერ იმართება დღესასწაულზე საყოველთაო თამაში კემარის. ეს არაკონკურენტული სპორტია. ბურთი, რომელიც ცნობილია როგორც მარი, დამზადებულია დერსკინისგან, რომელსაც თმა შიგნით აქვს მოქცეული და გარედან დამალულია. აღნიშნული ბურთი ივსება ქერის მარცვლეულით, რომ მისცეს მას ერთგვარი ფორმა. მას, ვინც ბურთს ურტყამს, მასარიაში ჰქვია. კარგი მასარიაში აადვილებს მიმღებს, რომ გააკონტროლოს მარი, და ემსახურება მას რბილი შეხებით, რათა გაადვილდეს მარის ყოფნა ჰაერში. კემარს თამაშობენ ბრტყელ ადგილზე, 6-7 მეტრ კვადრატში. მოთამაშეებს აცვიათ, საკმაოდ ორიგინალური ტრადიციული სამოსი. ამ ტიპის ტანსაცმელს უწოდებდნენ კარიგინუას და ის ძველ დროში საკმაოდ მოდური იყო. აღნიშნულ თამაშს ბევრი საერთო აქვს თანამედროვე სტანდარტულ ფეხბურთთან, როგორც წესებით. კემარი არა მარტო იაპონიაშია პოპულარული, არამედ აზიის სხვა ქვეყნებშიც, ერთ-ერთ პოპულარულ და საყოველთაო თამაშად ითვლება. კემარი[მკვდარი ბმული]
სკოლის ქუჩა

სკოლის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს გლდანის რაიონში (ავჭალა); ბიჭვინთის შესახვევიდან მტკვრის ნაპირამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 60-იან წლებში. აქვს 1 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 161, ISBN 978-99928-20-35-3.
ეგნატე და ვახტანგ ფიფიების ქუჩა

ეგნატე და ვახტანგ ფიფიების ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს დიდუბის რაიონში (დიდუბე); რკინიგზიდან აკაკი წერეთლის გამზირამდე. წარმოიქნმა XIX საუკუნის მიწურულს. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც ტრამვაის ქუჩა, 70–იან წლებში – ვლადიმერ ვორონინის, 1997 წელს ეგნატე და ვახტანგ ფიფიების სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 176, ISBN 978-99928-20-35-3.
სამღერეთის ქუჩა

სამღერეთის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონის (ლოტკინი); დიმიტრი ჟღენტის ქუჩიდან ნიკოლოზ ხუდადოვის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში. ადრე პიონერის II ქუჩა ერქვა. 1990 წელს სამღერეთის ქუჩა ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 157, ISBN 978-99928-20-35-3.
საბუის შესახვევი

საბუის შესახვევი — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ჩუღურეთი); მდებარეობს გრემისა და ბურების შესახვევებს შორის. წარმოიქმნა XIX საუკუნის ბოლოს. შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 153, ISBN 978-99928-20-35-3.
შალვა რადიანის ქუჩა

შალვა რადიანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ვაკის რაიონში (ვაკე); ირაკლი აბაშიძის ქუჩიდან ბადრი შოშიტაშვილის ქუჩამდე. ადრე ვასილ ბარნოვის IV ჩიხი იყო. ქუჩას შალვა რადიანის სახელი დაერქვა 1981 წელს. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 144, ISBN 978-99928-20-35-3.
სამშვილდის ქუჩა

სამშვილდის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ახალი კუკია); დასაწყისი წყაროს ქუჩიდან. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. 40-იან წლებამდე ტყეკულტურის IV ქუჩა ერქვა. ახლანდელი სახელი ეწოდება უძველესი ისტორიული ციხე-ქალაქის — სამშვილდის მიხედვით. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 157, ISBN 978-99928-20-35-3.
დიმიტრი უზნაძის ქუჩა (ისნის რაიონი)

უზნაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ისნის რაიონში (ნავთლუღი); ნავთლუღის I დასახლების V ქუჩიდან მთის ფერდობამდე, ნავთლუღის I დასახლების IV ქუჩას დიმიტრი უზნაძის სახელი ეწოდა 1983 წელს. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 171, ISBN 978-99928-20-35-3.
ფოთის ქუჩა

ფოთის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს დიდუბის რაიონში (დიდუბე); რკინიგზიდან დავით ყიფიანის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1970 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 176, ISBN 978-99928-20-35-3.
პეტრე ქავთარაძის ქუჩა

პეტრე ქავთარაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ვაკის რაიონში (საბურთალო); ანა პოლიტკოვსკაიას ქუჩიდან, ალექსანდრე ყაზბეგის გამზირამდე. ალექსანდრე ყაზბეგის გამზირის გაგრძელება. ქუჩას პეტრე ქავთარაძის სახელი დაერქვა XX საუკუნის 70-იან წლებში. ქუჩაზეა საქართველოს მაღალი ტექნოლოგიების ეროვნული ცენტრი. შპს სამკურნალო კომბინატი. აქვს 1 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 177, ISBN 978-99928-20-35-3.
ივანე სიხარულიძის ქუჩა

ივანე სიხარულიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ნაძალადევის რაიონში (ზღვისუბანი); ივანე სიხარულიძის გასასვლელიდან ჩარგლის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში. ადრე თემქის დასახლების 55-ე ქუჩა ერქვა. 70-იან წლებში ივანე სიხარულიძის სახელი ეწოდა. აქვს 1 გასასვლელი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 161, ISBN 978-99928-20-35-3.
ფაბრიკის შესახვევი

ფაბრიკის შესახვევი — ქუჩა თბილისში, კრწანისის რაიონში (ხარფუხი); ვახტანგ გორგასლის ქუჩიდან ვახტანგ გორგასლის II შესახვევამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში. სახელი დაკავშირებულია წინათ აქ არსებულ ტყავის ფაბრიკა-ქარხნებთან. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 175, ISBN 978-99928-20-35-3.
ავთანდილ კვეზერელი-კოპაძის ქუჩა

ავთანდილ კვეზერელი-კოპაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი); ქეთევან დედოფლის გამზირიდან ალექსანდრე წურწუმიას ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის ბოლოს. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც ფოსტის ქუჩა. რევოლუციამდე ამ ქუჩის მახლობლად მდებარეობდა თბილისის II საფოსტო განყოფილება. 2017 წელს ავთანდილ კვეზერელი-კოპაძის სახელი ეწოდა. აქვს 1 შესახვევი და 1 ჩიხი. ↑ ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 176, ISBN 978-99928-20-35-3. ↑ ქ.თბილისში, ისნის რაიონში, ფოსტის ქუჩისთვის, მასთან არსებული ჩიხისთვის და შესახვევისთვის ექიმი-პედიატრის, პროფესორ ავთანდილ კვეზერელი-კოპაძის სახელის მინიჭების შესახებ. საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე (10 ოქტომბერი, 2017). ციტირების თარიღი: 31 მარტი, 2024
ქერჩის ქუჩა

ქერჩის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს გლდანის რაიონში (გლდანის მასივი); დავით სარაჯიშვილის ქუჩიდან თიანეთის გზატკეცილამდე. თიანეთის გზატკეცილის მონაკვეთს ქერჩის სახელი დაერქვა 1973 წელს. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 178, ISBN 978-99928-20-35-3.
პაატა სააკაძის ქუჩა

პაატა სააკაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ჩუღურეთის რაიონში (სვანეთისუბანი); რკინიგზიდან ზაირა არსენიშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ხრახამულის ქუჩა, 1999 ეწოდა პაატა სააკაძის სახელი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 152, ISBN 978-99928-20-35-3.
უიარაღოს I გასასვლელი

უიარაღოს I გასასვლელი— ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); უიარაღოს ქუჩიდან წრომის ქუჩამდე. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 171, ISBN 978-99928-20-35-3.
საქანელას ქუჩა

საქანელას ქუჩა — ძველი თბილისის რაიონი (ვერე): მიხეილ ჯავახიშვილის ქუჩიდან ზვიად გამსახურდიას სანაპირომდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის ბოლოს თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს. შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც კარუსელის დაღმართი, 20-იან წლებში ეწოდა კარუსელის ქუჩა. 1934 წლის გეგმაზე დატანილია ანდეზიტის ქუჩის სახელწოდებით. თბილისის ქუჩების 1960 წლის ცნობარში შეტანილია როგორც საქანელის ქუჩა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 160, ISBN 978-99928-20-35-3.
საბურთალოს ქუჩა

საბურთალოს ქუჩა — ყოფილი ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (საბურთალო); ქუჩა გიორგი სააკაძის მოედნიდან ალექსანდრე ყაზბეგის გამზირამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში. 1946 წლამდე ახმეტის ქუჩა ერქვა. 1992 წელს ქუჩა ორად გაიყო: I მონაკვეთს დაერქვა ვახტანგ ჭაბუკიანის, II მონაკვეთს — სულხან ცინცაძის სახელი. 1998 წელს სულხან ცინცაძის ქუჩის ნაწილს გივი კარტოზიას სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 153, ISBN 978-99928-20-35-3.
მელიტონ ქანთარიას ქუჩა

მელიტონ ქანთარიას ქუჩა — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (ვეძისი); იური გაგარინის ქუჩიდან ჟიული შარტავას ქუჩამდე, წარმოიქმნა XX საუკუნის 50-იან წლებში. ადრე კოლხეთის II შესახვევი ერქვა, 1968 წლიდან იური გაგარინის II შესახვევი. 1999 წელს აკაკი გახოკიძის სახელი ეწოდა. 2006 წელს — მელიტონ ქანთარიასი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 177, ISBN 978-99928-20-35-3.
ტელეგრაფის ჩიხი

ტელეგრაფის ჩიხი — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს მთაწმინდის რაიონში (ორბელიანთუბანი); დასაწყისი ვახტანგ ორბელიანის ქუჩიდან. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში. ამ უბანში იყო ფოსტა-ტელეგრაფი, აქედან მოდის ქუჩის სახელიც. შემონახულია XIX საუკუნის დასასრულის საცხოვრებელი სახლები. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 170, ISBN 978-99928-20-35-3.
ვალერი ჩკალოვის ქუჩა

ვალერი ჩკალოვის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ისნის რაიონში (ნავთლუღი); გიორგი რთველაძის ქუჩიდან ბოლნისის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის 1876 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ბარბარეს II ქუჩა (სახელწოდება უკავშირდება წმინდა ბარბარეს ეკლესიას), 1901 წლის გეგმაზე — როგორც ნადეჟდას ქუჩა. 1923 წელს — დავით ჭიაბრიშვილის, 1938 წელს ვალერი ჩკალოვის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 194, ISBN 978-99928-20-35-3.
ქინძმარაულის შესახვევი

ქინძმარაულის შესახვევი — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს სამგორის რაიონში (ნავთლუღი); ქინძმარაულის ქუჩასა და გარდაბნის გზატკეცილს შორის. შესახვევშია შპს №5 საავადმყოფო-პოლიკლინიკური გაერთიანება, წმინდა ბარბარეს ქვემო ეკლესია (VIII საუკუნე). ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 180, ISBN 978-99928-20-35-3.
კონსტანტინე ფოცხვერაშვილის ქუჩა

კონსტანტინე (კოტე) ფოცხვერაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ჩუღურეთის რაიონში (ოქროსუბანი); მიხეილ წინამძღვრიშვილის ქუჩიდან ნიკო ფიროსმანის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის 1876 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც არტილერიის ქუჩა. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია ბატარეის ქუჩის სახელწოდებით. 1924 წელს ეწოდა გიგო ხეჩუაშვილის ქუჩა. ამავე სახელითაა დატანილი თბილისის 1934 წლის გეგმაზე. 1959 წელს კონსტანტინე ფოცხვერაშვილის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 176, ISBN 978-99928-20-35-3.
არჩილ ქურდიანის ქუჩა

არჩილ ქურდიანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს დიდუბის რაიონში (დიდუბე); ვლადიმერ მაიაკოვსკის ქუჩიდან აკაკი წერეთლის გამზირამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის ბოლოს. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც გლდანის ქუჩა. 1990 წელს არჩილ ქურდიანის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 181, ISBN 978-99928-20-35-3.
სანავარდოს ქუჩა

სანავარდოს ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ლოტკინი); ვლადიმერ ლუბოვსკის ქუჩიდან ზედამზის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის. 40-იან წლებში. სახელი ეწოდება ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ სანავარდოს მიხედვით. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 157, ISBN 978-99928-20-35-3.
ივანე ფრანგულიანის ქუჩა

ივანე ფრანგულიანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს სამგორის რაიონში (ლილოს დასახლება); ჭირნახულის ქუჩიდან ლილოს დასახლების II მიკრორაიონამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 50-იან წლებში. ადრე აკაკი წერეთლის სახელი ერქვა. 1977 წლიდან ივანე ფრანგულიანის სახელი ეწოდება. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 176, ISBN 978-99928-20-35-3.
ლეო ქიაჩელის ქუჩა

ლეო ქიაჩელის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს მთაწმინდის რაიონში (ვერე); პირველი რესპუბლიკის მოედნიდან ვერის ბაღამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის II ნახევარში. თბილისის 1876 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც გრიგოლ ყორღანოვის ქუჩა. აქ, ოლღას (ახლანდელი მერაბ კოსტავას) ქუჩისა და ვერის დაღმართის კუთხეში, ცხოვრობდა მსხვილი მესაკუთრე გრიგოლ გაბრიელის ძე ყორღანოვი და ქუჩაც მის სახელს ატარებდა. 1923 წელს — გრიგოლ ნიკოლოზის ძე ყორღანოვის, შემდეგ – კალისტრატე საჯაიას, 1948 წელს — ვაჟა-ფშაველას, 1964 წელს კი ლეო ქიაჩელის სახელი დაერქვა. ქუჩაზეა ლურჯი მონასტერი (ანდრია პირველწოდებულის ეკლესია), ქიაჩელის ქუჩისა და ნიკო ნიკოლაძის ქუჩის გადაკვეთაზე დგას იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია. შემონახულია XIX საუკუნის დასასრულისა და XX საუკუნის დასაწყისის საცხოვრებელი სახლები. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 178–180, ISBN 978-99928-20-35-3.
საქართველოს ერთიანობისთვის მებრძოლთა ქუჩა

საქართველოს ერთიანობისთვის მებრძოლთა ქუჩა — სამგორის რაიონი , ჯავახეთის ქუჩიდან მიხეილ გახოკიძის ქუჩამდე. ვარკეთილის დასახლების უსახელო ქუჩას ზემოხსენებული სახელი ეწოდა 1999 წელს , აფხაზეთში დაღუპულ მებრძოლთა პატივსაცემად. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 160, ISBN 978-99928-20-35-3.
გიორგი ქუჩიშვილის ქუჩა

გიორგი ქუჩიშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონი რაიონი (ვერე); შალვა ღამბაშიძის ქუჩიდან იაკობ ნიკოლაძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. ადრე მატერიალური ქუჩა ერქვა (დატანილია თბილისის 1897 და 1934 წლების გეგმებზე). XX საუკუნის 50-იან წლებში გიორგი ქუჩიშვილის სახელი ეწოდა. ქუჩაზეა სასტუმროები „პრიმავერა“ და „ვერე-პალასი“. აქვს 1 შესახვევი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 181, ISBN 978-99928-20-35-3.