laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მირნადი ზეინალოვი

მირნადირ მირალი ოღლი ზეინალოვი (აზერ. Mirnadir Mirəli oğlu Zeynalov, დ. 12 ნოემბერი, 1942, ბაქო - გ. 10 მარტი, 2021, ბაქო) — აზერბაიჯანელი მხატვარი, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახალხო მხატვარი (2006). მირნადირ ზეინალოვი დაიბადა 1942 წლის 12 ნოემბერს ბაქოს სოფელ ბუზოვნაში. 1963 წელს დაამთავრა აზიმ აზიმზადეს სახელობის სამხატვრო სკოლა, შემდეგ კი 1973 წელს დაამთავრა მოსკოვის ბეჭდვის ინსტიტუტის გრაფიკული განყოფილება. იყო აზერბაიჯანის მხატვართა კავშირისა და მსოფლიო სამხატვრო აკადემიის სრულუფლებიანი წევრი. მხატვრის პროფესიული კარიერა 1970-იან წლებში დაიწყო. მასზე გავლენა მოახდინეს აფშერონის სამხატვრო სკოლის გამოჩენილმა წარმომადგენლებმა. მხატვრის ნამუშევრებში ასახულია აფშერონის მკაცრი ბუნება და პეიზაჟები, სადაც ის დაიბადა და გაიზარდა. ამათგან გამოირჩევა ნაწარმოებები „მარტოხელა ხე“ (1974) და „ძველი სოფელი“ (1989 წ.). კარიერის პირველ წლებში მხატვარმა დაიწყო რეალიზმის სტილში ნახატების, მოგვიანებით კი აბსტრაქტული ნახატების შექმნა. რამდენჯერმე მოეწყო მირნადირ ზეინალოვის პერსონალური გამოფენები. მხატვრის ნამუშევრები გამოიფინა მოსკოვში, კიევში, ჰიუსტონში, ლოს-ანჯელესსა და სხვა ქალაქებში. მისი გამორჩეული ნამუშევრები ინახება აზერბაიჯანის ეროვნული ხელოვნების მუზეუმისა და აზერბაიჯანის სახელმწიფო სამხატვრო გალერეის ფონდებში. მხატვარი 2021 წლის 10 მარტს 78 წლის ასაკში გარდაიცვალა. ↑ Mir Nadir Zeynalov. YAY Gallery. ციტირების თარიღი: 25 yanvar 2018. ↑ Rəssam ömrünün rəng çalarları. anl.az. ციტირების თარიღი: 25 yanvar 2018.
ნადირ გასიმოვი

ნადირ სადიგ ოღლუ გასიმოვი (აზერ. Nadir Sadiq oğlu Qasımov, დ. 22 მაისი, 1928, ბაქო - გ. 10 მარტი, 2000) — აზერბაიჯანელი მხატვარი, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახალხო არტისტი (1992). ნადირ გასიმოვი დაიბადა 1928 წლის 22 მაისს. 1941-1946 წლებში სწავლობდა აზიმ აზიზადეს სახელობის სამხატვრო სკოლაში. 1947-1953 წლებში სწავლა განაგრძო პეტერბურგის ილია რეპინის სახელობის სამხატვრო აკადემიაში, იოჰანსონის სახელოსნოში. პორტრეტებისა და პეიზაჟების ნამუშევრები წარმატებით გამოიფინა საერთაშორისო და რესპუბლიკურ გამოფენებზე 1953-1954 წლებში. მათ შორისაა სსრკ სახალხო არტისტების ბულბულისა და მარზია დავიდოვა პორტრეტები. მხატვრის შემოქმედებაში ყველაზე ხშირად იგრძნობა რომანტიზმის მიმდინარეობა. 1990 წლის 20 იანვრის სისხლიანი ტრაგედია აისახა პეიზაჟურ ნაშრომში „1990 წელს კასპიის ზღვაზე“. ხშირად აზერბაიჯანის სოფლებსა და რეგიონებში შემოქმედებით მოგზაურობაში მხატვარი ბუნებასთან ერთად აფასებდა ჩვეულებრივი ფერმის მუშებისა და ქალების შრომას და მათგან შთაგონებას იღებდა. მხატვრის 50-მდე პეიზაჟი და პორტრეტი, რომელიც ეძღვნება ძველ და თანამედროვე ჩინეთს, წარმოდგენილი იყო მის პირველ პერსონალურ გამოფენაზე, რომელიც მოეწყო 1961 წელს აზერბაიჯანის სახელმწიფო ხელოვნების მუზეუმში. მისი ნამუშევრები არაერთხელ იქნა გამოფენილი მსოფლიოს 50-ზე მეტ ქვეყანაში 1958-1969 წლებში ნადირ გასიმოვი აირჩიეს აზერბაიჯანის ხელოვანთა კავშირის დირექტორთა საბჭოს წევრად, ხოლო 1967-1969 წლებში სამი ვადით აირჩიეს ბაქოს საქალაქო საბჭოს დეპუტატად. 1970-2000 წლებში ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას ხელოვნების უნივერსიტეტში, იყო ფერწერის განყოფილების პროფესორი. ნადირ გასიმოვი გარდაიცვალა 2000 წლის 10 მარტს. ↑ Nadir Qasımov: 1928–2000/Azərbaycan Respublikası Mədəniyyət və Turizm Nazirliyi.- Bakı, 2008.- 52 s. ↑ Misirli, E. Xalq rəssamı Nadir Qasımovun yaradıcılığında portret janrı /Elnarə Misirli//Təzadlar.- 2014.- 18 oktyabr.- S.10.
სლიტერეს ეროვნული პარკი

  სლიტერეს ეროვნული პარკი ( ლათ . Slīteres nacionālais parks) — ეროვნული პარკი ტალსის მუნიციპალიტეტში კურზემეს რეგიონში, ლატვიის დასავლეთ სანაპიროზე. 1910 წელს რიგის ნატურალისტთა საზოგადოებამ შუამდგომლობით მიმართა რუსეთის იმპერიის მიწის მართვის მთავარ დირექტორატს, კუნძულ მორიცაზე (ან მორიცალაზე) ნაკრძალის შექმნის მიზნით. ნებართვა მიიღეს და, ამრიგად, კუნძული მორიცა (80 ჰექტარი ფართობით) კურლანდის პროვინციის ვინდავას რაიონში მდებარე უსმას ტბაზე გახდა რუსეთის იმპერიის პირველი სახელმწიფო ნაკრძალი. ეს იყო უძველესი ნაკრძალი როგორც ლატვიის რესპუბლიკაში, ასევე სსრკ- ში. ლატვიის მეორე ნაკრძალი იყო „ Zalie Kalni “ (მწვანე ბორცვები), რომელიც 1921 წელს მოეწყო ქალაქ დუნდაგას მიდამოებში 717 ჰექტარ ფართობზე. მოგვიანებით, ლატვიის სსრ ტალსის რაიონში „ ზალი კალნის“ ბაზაზე შეიქმნა სლიტერეს ნაკრძალი 15060 ჰექტარი ფართობით, რომლის ადმინისტრაციის დაქვემდებარებაში შედიოდა ვენტსპილსის რეგიონში მდებარე უფრო მცირე ნაკრძალები „ მორიცალა“ ( იმ დროისთვის 818 ჰექტარი ფართობით) და ლიეპაიას რაიონში „გრინი“ (1076 ჰექტარი ფართობით). 2000 წელს ყოფილი ნაკრძალის ბაზაზე შეიქმნა სლიტერეს ეროვნული პარკი. სლიტერეს ეროვნული პარკის ფართობია 265 კმ2 (აქედან 101 კმ2 ბალტიის ზღვაზე). სლიტერი ლატვიის ყველაზე პატარა ეროვნული პარკია. ეროვნული პარკი ცნობილია თავისი ფოთლოვანი ტყეებით, რომლებიც ფარავს უძველეს სანაპირო ზოლს და დიუნების უნიკალური კომპლექსით (ლატვიურად ეგრეთ წოდებული კანგარი ) და დიუნთაშორისი დაბლობებით ( ვიგასი ), ნაწილობრივ ჭაობებით. ფართოფოთლოვანი ტყეების უმეტესობა მდებარეობს „ ზალი კალნიში“ (ანუ მწვანე ბორცვები), რომელიც გეოლოგიურად პარკის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ატრაქციონია. ათასობით წლის წინ "ზალი კალნი" იყო ბალტიის მყინვარული ტბის უძველესი სანაპირო. პარკის ტერიტორიის დაახლოებით 30% დაფარულია წიწვოვანი ტყეებით. პარკის ფლორა მოიცავს ასობით სახეობის მაღალ მცენარეებსა და ხავსებს. პარკში ასობით სხვადასხვა სახეობის მცენარე და ბრიოფიტია, რომელთაგან 29 სახეობა ლატვიაში სხვაგან არსად გვხვდება. სლიტერეს ეროვნული პარკი მდებარეობს ბალტიის ფრინველთა მიგრაციის მარშრუტის გასწვრივ. ამის წყალობით, პარკი ლატვიის ერთ-ერთი საუკეთესო ადგილია ფრინველებზე დაკვირვებისთვის. ლატვიაში ნაპოვნი ფრინველების თითქმის ყველა სახეობა ასევე ნაპოვნი იყო სლიტერაში. საგაზაფხულო და შემოდგომის მიგრაციების დროს საათში შესაძლებელია 60 ათასამდე გადამფრენი ფრინველზე დაკვირვება. ეროვნულ პარკში დიდი ძუძუმწოვრებიდან ბინადრობს მგელი, ფოცხვერი და ელა . მცენარეულობისა და ჰაბიტატების მაღალი მრავალფეროვნების გამო ეროვნულ პარკში ნაპოვნია მწერების და ხმელეთის მოლუსკების მრავალი იშვიათი სახეობა. ნაცრისფერი სელაპების დანახვა შესაძლებელია ბალტიის ზღვის სანაპიროზე და ასევე იშვიათად რგოლისებრი სელაპის ნახვაც არის შესაძლებელი. სლიტერეს ეროვნული პარკი იცავს ლივონის სანაპიროს დიდ ნაწილს ( Līvõd Rānda), რომელშიც განთავსებულია ლივონის სოფლები. კონცხი კოლკა და სოფლები ვაიდე, საუნაგები, პიტრაგები. სლიტერეს შუქურა სახლები სლიტერეს შუქურის ფონზე სოფელი კოშრაგსი, ჩრდილო-დასავლეთი სანაპირო (ირბეს სრუტე). ↑ Заповедники СССР. Т. 1. М.: Гос. изд-во Географической литературы. 1951. 453 с. ↑ Slītere National Park, location map on google.com/maps. ↑ Заповедники СССР. Т. 1. М.: Гос. изд-во Географической литературы. 1951. 453 с. ↑ Slītere National Park : fauna
მარი პოპლენი

მარი პოპლენი (ფრანგ. Marie Popelin; დ. 16 დეკემბერი, 1846 ― გ. 5 ივნისი, 1913) ― ბელგიელი იურისტი, ადრეული ფემინისტური პოლიტიკური მოძრაობის წინამძღოლი. ქალთა განათლების საკითხების განვითარებისთვის პოპლენი ისაბელ გატი დე გამონთან ერთად მუშაობდა და პირველი ბელგიელი ქალი გახდა, რომელმაც სამართლის დოქტორის ხარისხი მიიღო. მას შემდეგ, რაც ადვოკატობის შესაძლებლობა არ მისცეს, პოპლენი ქალთა უფლებების ბელგიური ლიგის წინამძღოლი გახდა. მარი პოპლენი დაიბადა სჰარბეკში, ბრიუსელის მახლობლად, საშუალო კლასის ოჯახში, 1846 წლის 16 სექტემბერს. მისი ძმებიდან ერთ-ერთი ექიმი იყო, მეორე ― სამხედრო ოფიცერი. პოპლენმა იმ დროისთვის კარგი განათლება მიიღო. დასთან, ლუიზთან ერთად ბრიუსელში სწავლობდა, სადაც ინსტიტუტს ცნობილი ფემინისტი პედაგოგი, ისაბელ გატი დე გამონი ხელმძღვანელობდა 1864 წლიდან 1875 წლამდე. გატისთან განსხვავებული პოზიციის გამო, დები მონსში გადავიდნენ, სადაც გოგონებისთვის ახალი სკოლა გახსნეს. 1882 წელს მარი პოპლენი ბრიუსელში დაბრუნდა, სადაც საშუალო სკოლას ხელმძღვანელობდა ლაკენში, თუმცა მომდევნო წელს თანამდებობიდან გადააყენეს. Albisetti, James C. (2000). „Portia Ante Portas: Women and the Legal Profession in Europe, ca. 1870–1925“. Journal of Social History (ინგლისური). 33 (4): 825–857. doi:10.1353/jsh.2000.0051. ISSN 0022-4529. Carlier, Julie (2010). „Forgotten Transnational Connections and National Contexts: an 'entangled history' of the political transfers that shaped Belgian feminism, 1890–1914“. Women's History Review. 19 (4): 503–522. doi:10.1080/09612025.2010.502396. ISSN 0961-2025. de Bueger-Van Lierde, F. (1976) „Popelin, Marie“, Biographie nationale de Belgique. Brussels: Académie royale de Belgique.  de Bueger-Van Lierde, Françoise (1972). „A l'origine du mouvement féministe en Belgique. "L'Affaire Popelin"“. Revue Belge de Philologie et d'Histoire (ფრანგული). 50 (4): 1128–1137. doi:10.3406/rbph.1972.2941. Mossman, Mary Jane (2008). „The First Women Lawyers: Gender Equality and Professionalism in Law“, Honouring Social Justice. University of Toronto Press. ISBN 978-1-4426-9235-0.  New 2-euro commemorative coin on display in the Museum (2011). National Bank of Belgium Museum. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 13 ოქტომბერი 2013. ციტირების თარიღი: 26 May 2014 Gubin, Eliane; Piette, Valérie; Jacques, Catherine (January–March 1997). „Les féminismes belges et français de 1830 à 1914: Une approche comparée“. Le Mouvement Social (ფრანგული) (178): 36–68. doi:10.2307/3779562. Nandrin, Jean-Pierre (2006). „POPELIN, Marie (1846–1913)“, რედ. Gubin, Éliane: Dictionnaire des femmes belges XIXe et XXe siècles (fr). Bruxelles: Racine. ISBN 978-2-87386-434-7.  Aubenas, Jacqueline; Van Rokeghem, Suzanne; Vercheval-Vervoort, Jeanne (2006) Des femmes dans l'histoire en Belgique, depuis 1830 (fr). Brussels: Luc Piré. ISBN 978-2-87415-523-9.  Schandevyl, Eve (2016). „Women and the Courts in Twentieth-Century Belgium: An Historical Perspective“, New Perspectives on European Women's Legal History. Routledge. ISBN 978-1-138-80554-5.  ↑ Biographie nationale 1976, p. 733. ↑ Biographie nationale 1976, p. 733-4.
Metsatoll

Metsatöll — ესტონური ფოლკ-მეტალ ჯგუფი. სახელი Metsatöll ითარგმნება როგორც „მგელი“ ძველესტონურიდან. ჯგუფის ბევრ სიმღერაში გამოყენებულია სხვადასხვა ეროვნული მუსიკალური ინსტრუმენტები, თემატიკა კი მეთოთხმეტე, მეთვრამეტე საუკუნეების დამოუკიდებლობის ბრძოლებს ეხება. ჩამოყალიბების შემდეგ, 1998 წ. ჯგუფი მოღვაწეობდა ეპიკური მეტალის ჟანრში, ესტონური ფოლკლორის მცირეოდენი დანამატით. ამავე წელს გამოვიდა ჯგუფის სადებიუტო ალბომი სახელად: „Terast mis hangund me hinge“. 2000 წელს ჯგუფს შეემატა ახალი წევრი, ლაური იუნაპუ, მათი კარგი მეგობარი, რომელმაც იცოდა სხვადასხვა ესტონურ ნაციონალურ ინსტრუმენტებზე დაკვრა. ასე დაიწყო ჯგუფის ფოლკ-მეტალისკენ გადახრა. Markus «Rabapagan» Teeäär — ვოკალი, გიტარა Lauri «Varulven» Õunapuu — ვოკალი, გიტარა, ფლეიტა, გუდასტვირი და სხვა ინსტრუმენტები Raivo «Kuri» Piirsalu — ბას-გიტარა, ვოკალი Tõnis Noevere — დასარტყმელი საკრავები, ვოკალი ყოფილი წევრები Silver «Factor» Rattasepp — დასარტყმელი საკრავები (1998 – 2004) Andrus Tins — ბას-გიტარა (1998 – 2000) Marko Atso — დასარტყმელი საკრავები, ვოკალი (2004 – 2017) Terast mis hangund me hinge (1999) Hiiekoda (2004) Terast mis hangund me hinge 10218 (2005) Sutekskäija (2006) Lahinguväljal näeme, raisk! (CD/DVD) (2006) Raua needmine (CD/DVD) (2006) ოფიციალური საიტი
კოშკი

კოშკი — გეგმით მართკუთხა, მრავალკუთხა ან წრიული ფორმის ნაგებობა, რომლის სიმაღლე ბევრად დიდია მის ჰორიზონტალურ ზომებზე (დიამეტრზე, ფუძის გვერდზე და სხვა). კოშკი აღმართულია განცალკევებით, ან წარმოადგენს შენობის ნაწილს. თავდაპირველად თავდაცვითი დანიშნულება ჰქონდა, შემდეგ იყენებდნენ როგორც არქიტექტურულ ელემენტს (სამრეკლო, მინარეთი, რატუშის საათიანი კოშკი, შუქურა), საინფორმაციო ნაგებობას (წყალსაწნევი კოშკი, რადიო- და ტელეანძები), აგრეთვე კოსმოსურ ტექნიკაში (ე. წ. მომსახურების კოშკი). კომპოზიციურად კოშკი ხშირად წარმოადგენდა ქალაქის ხუროთმოძღვრულ დომინანტს. ცნობილია „დახრილი კოშკი“ პიზაში (1174-1372, სიმაღლე 56 მ), კოშკი კამპანილე პიაცა დი სან-მარკოზე ვენეციაში (888-1517, დაინგრა 1902, აღადგინეს 1912, სიმაღლე 100 მ), მოსკოვის კრემლის კოშკები (XV-XVII სს.), ეიფელის კოშკი (1889, სიმაღლე დაახლოებით 300 მ, ინჟინერი ა. ეიფელი, პარიზი). თანამედროვე კოშკებს აგებენ ფოლადის, ხის, რკინა-ბეტონისა და ქვისაგან მეტეოროლოგიური დატვირთვის (ქარი, ტემპერატურა, შემოყინვა) გათვალისწინებით. ტერმინი კოშკი ქართულ წყაროებში XI საუკუნიდან გვხვდება. მანამდე უწოდებდნენ გოდოლს, მურყვამს. საქართველოში ძირითადად გავრცელებული იყო გეგმით მართკუთხა ან მრგვალი, აგრეთვე ზურგიანი (ერთი ბრტყელი ფასადი და მომრგვალებული ზურგი) კოშკები. სახურავის ფორმისა და საბრძოლო საშუალებათა მიხედვით გვხვდება. ციხე-კოშკები, რომელთაც ბანიანი სახურავი და ქონგურებიანი პარაპეტი აქვს (უპირატესად ქართლ-კახეთის ბარში); ორფერდასახურავიანი კოშკები, რომელთაგან ზოგს საბრძოლო ჩარდახები (თუშეთი, ფშავ-ხევსურეთი) ან დუროები (სვანეთი, რაჭა) აქვს; სიპედიანი კოშკები საფეხუროვან-პირამიდული სახურავითა და ჩარდახებით (ხევსურეთი, თუშეთი). დუროებიანი და სიპედიანი კოშკების (სიმაღლე ზოგჯერ 25 მ) კომპოზიციის აოფმრბი უნიკალურია და კავკასიის გარდა არსად მოიპოვება. კოშკს იყენებდნენ აგრეთვე საცხოვრებლადაც. ჩვეულებრივ ეს იყო სართულიანი ნაგებობა ბოსლითა (ქვედა სართულში) და საბრძოლო ბაქნით (ზედა სართულში). სვანეთში (მესტია, უშგულის თემი), ხევსურეთში (შატილი, მუცო), თუშეთი (ომალო, დართლო), ზემო რაჭაში (ღები, ჭიორა) კოშკური სახლის რამდენიმე ტიპით შექმნილია რელიეფთან ოსტატურად შეხამებული ანსამბლები. ქართლ-კახეთში გვიანდელი საგვარეულო კოშკების I სართულში ხშირად მარანს ან წყაროს აწყობდნენ. მუცო მუცო შატილი დართლო იფარი სუმბაძე ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 7.
ოლეგ ჟაკოვი

ოლეგ პეტრეს ძე ჟაკოვი (დ. 1 აპრილი [ ძვ. სტ. 19 მარტი], 1905, სარაპული, ახლანდელი უდმ. ასსრ — გ. 4 მაისი, 1988, პიატიგორსკი) — საბჭოთა ეპოქის რუსი მსახიობი. სსრკ სახალხო არტისტი (1960). სტალინური პრემიის (1946) და სსრკ-ის სახელმწიფო პრემიის (1971) ლაურეატი. 1929 წელს დაამთავრა ლენინგრადის სასცენო ხელოვნების ტექნიკუმის კინოს განყოფილება. 1925-იდან იღებენ კინოში. პირველი მნიშვნელოვანი როლია რადისტი კურტ შეფერი ფილმში „შვიდი მამაცი“ (1936). სხვა როლები: იან დრაუნი („ჩვენ კრონშტადტიდან ვართ“, 1936), „როლფი“ („პროფესორი მამლოკი“, 1938), პაული („ჭაობის ჯარისკაცები“, 1938), დუდირიოვი („სასამართლო“, 1962). ჟაკოვის საუკეთესო როლია თედორე ტალანოვი ფილმში „შემოსევა“ (1945; სსრკ სახელმწიფო პრემია, 1946). 1970 წელს შეასრულა ბარმინის როლი ფილმში „ტბასთან“ (სსრკ სახელმწიფო პრემია). დაჯილდოებულია 3 ორდენით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 238-239. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ოლეგ ჟაკოვი“ ვიკისაწყობში. ოლეგ ჟაკოვი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
მაია ბლიაძე

მაია ბლიაძე (დ. 13 თებერვალი, 1965, თბილისი) — ქართველი გეოგრაფი, მეცნიერი და პედაგოგი. გეოგრაფიის დოქტორი. 1988 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი. ქალაქ ლოძის (პოლონეთი) სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიური და სოციალური გეოგრაფიის ფაკულტეტი. მუშაობდა ქ. თბილისის 126-ე საშუალო სკოლის პედაგოგად და დირექტორად; არის ბუნების 1-6 კლასების და გეოგრაფიის 7-12 კლასების სახელმძღვანლეობის, სამუშაო რვეულებისა და მასწავლებლის წიგნების ავტორი; ასევე გამოცემული აქვს გეოგრაფიის ცნობარი-ლექსიკონი, ილუსტრირებული ლექსიკონი ბუნებისმცოდნეობაში, ტესტების კრებულები გეოგრაფიაში, სასკოლო ატლასები, დამხმარე სახელმძღვანელოები „გარემოსდაცვითი და აგრარული განათლება“, „მდგრადი განვითარების მიზნები“, „კლიმატის ცვლილება“; გამოცემული აქვს მოთხრობების წიგნი „ანას დღიური“. მაია ბლიაძე არის ევროპის და ქუთაისის უნივერსიტეტების პროფესორი; ასევე თანამშრომლობს განათლებისა და მეცნიერების სამინისტორს მასწავლებელთა პროფესიული განვითარების ეროვნულ ცენტრთან ტრენერ-კონსულტანტად. რაფიელ დანიბეგაშვილის სახელობის პრემია ანას დღიური, მოთხრობები, თბილისი, 2013 ISBN 978-9941-15-841-4 გეოგრაფია, თეორიული კურსი აბიტურიენტებისათვის, თბილისი, 2013 ISBN 978-9941-15-947-3 გეოგრაფია, ლექსიკონი + ცნობარი (თანაავტორი), თბილისი, 2011, ISBN 978-9941-15-476-8 ფიზიკური გეოგრაფია, მე-6 კლასი (თანაავტორი), თბილისი, 2004, ISBN 99928-42-06-7 ბუნება, მე-5-კლ. ძირითადი სახელმძღვანელო (თანაავტორი), თბილისი, 2004 გეოგრაფია, ცნობარი, დამხმარე სახელმძღვანელო მოსწავლეებისა და აბიტურიენტებისათვის (თანაავტორი), თბილისი, 2003 გეოგრაფია, ცნობარი (თანაავტორი), თბილისი, 2001, ISBN 99928-885-0-4 მაია ბლიაძის ბიოგრაფია მაია ბლიაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ 1.0 1.1 http://www.nplg.gov.ge/bios/ka/00000561
ფრედერიკე პეტრიდისი

ფრედერიკე პეტრიდესი (ფრანგ. Frédérique Petrides; დ. 26 სექტემბერი, 1903 ― გ. 12 იანვარი, 1983) ― ბელგიელი-ამერიკელი დირიჟორი და მევიოლინე. 1933 წელს მან ნიუ-იორკში კლასიკური ორკესტრი (Orchestrette Classique) დააარსა და დირიჟორობდა. ორკესტრი ქალებით იყო დაკომპლექტებული და შედარებით უცნობი ამერიკელი კომპოზიტორების ნამუშევრებს ასრულებდა, როგორებიც იყვნენ: პოლ კრესტონი, სემიუელ ბარბერი და დეივიდ დაიმონდი, რომლებიც დღეს ძალიან ცნობილი კომპოზიტორები არიან. პეტრიდისი ასევე რედაქტორობდა და გამოსცემდა საინფორმაციო ბიულეტენს, „ქალები მუსიკაში“, რომელშიც წლების მანძილზე პროფესიონალი ქალი მუსიკოსების საქმიანობა იყო წარმოჩენილი. პეტრიდისმა მანჰეტენზე კონცერტების სერიებიც დააფუძნა, მათ შორის: ვესტ-საიდის საორკესტრო კონცერტბი, ნიუ-იორკის სტუდენტური სიმფონიური საზოგადოება და კარლ ჩურცის პარკის კონცერტები. Garraty, John Arthur, ed. (1999). „Petrides, Frédérique“. American National Biography. 9. New York: Oxford University Press. OCLC 39182280. Hitchcock, H. Wiley; Sadie, Stanley, eds. (1986). „Petrides, Frédérique“. The New Grove Dictionary of American Music. 3. London: Macmillan Publishers. ISBN 978-0-943818-36-8. OCLC 13184437. Ireland, Norma Olin (1988). „Petrides, Frédérique“. Index to Women of the World from Ancient to Modern Times: A Supplement. Metuchen, New Jersey: Scarecrow Press. ISBN 978-0-8108-2092-0. OCLC 17301004. LePage, Jane Weiner (1983). „Frederique Petrides“. Women Composers, Conductors and Musicians of the Twentieth Century. 2. Metuchen, New Jersey: Scarecrow Press. ISBN 978-0-8108-1597-1. OCLC 6087371. Morehead, Philip David; MacNeil, Anne (1991). „Petrides, Frédérique“. The New American Dictionary of Music. New York: E. P. Dutton. ISBN 978-0-525-93345-8. OCLC 23694214. Neuls-Bates, Carol, ed. (1982). „Petrides, Frédérique“. Women in Music: An Anthology of Source Readings from the Middle Ages to the Present (1st ed.). Harper & Row, Publishers. ISBN 978-0-06-014992-5. OCLC 8409196. Webb, Walter, ed. (1984). „Petrides, Frédérique“. Biography Index: September 1982 – August 1984. 13. New York: H. W. Wilson Company. OCLC 31441138. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ფრედერიკე პეტრიდისი Frédérique Petrides papers, 1923-1986 Music Division, The New York Public Library. Frédérique Petrides papers, Additions, 1918-1983 Music Division, The New York Public Library. ↑ Neuls-Bates 1982, p. 260–264 ↑ Groh 1991 ↑ LePage 1983
თინა იველაშვილი

თინათინ ვლადიმერის ასული იველაშვილი (დ. 8 აგვისტო, 1948, სარო) — ქართველი ისტორიკოსი, ეთნოლოგი, პროფესორი. თინათინ იველაშვილი დაიბადა ასპინძის მუნიციპალიტეტის სოფელ საროში. 1975 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1976-1979 წლებში ირიცხებოდა ივ. ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის ასპირანტურაში. არის ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი. ფლობს რუსულ, გერმანულ, ინგლისურ და თურქულ ენებს. 1979–1992 წლებში მუშაობდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტში. 1991 წელს დაიცვა სადოქტორო ნაშრომი თემაზე: "საქორწილო წეს-ჩვეულებები საქართველოში". 1992 წლიდან იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მესხეთის ფილიალის პროფესორი, 1994–2005 წლებში – ისტორიის ფაკულტეტის დეკანი, 1995–2005 – ეთნოგრაფიის კათედრის გამგე. 2008 წლიდან არის სამცხე-ჯავახეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი. 2009 წელს გახდა კავკასიის საზოგადოებრივ მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილი წევრი. 2000 წელს დაჯილდოვდა ღირსების ორდენით, 2015 წელს სამცხე-ჯავახეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მედლით. მისი კვლევის სფეროა ეთნოსო­ცი­ა­ლური, ეთნორელიგიური ურთი­ერთობები, რელიგიური კონფესიები, რელიგიური კონფლიქტები და ქალთა უფლებრივი მდგომარეობის საკითხები. ავტორია 50-ზე მეტი სამეცნიერო სტატიისა და 10-ზე მეტი მონოგრაფიის. ამჟამად ეწევა პედაგოგიურ მოღვაწეობას ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ახალციხის ფილიალში. თინა იველაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი იველაშვილი თინათინ ვლადიმერის ასული - საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემია თინათინ იველაშვილი - სამცხე-ჯავახეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორები
შჩეპკინსკის ტყე

  შჩეპკინსკის ტყე (მუნიციპალური ტყე) — რუსეთში მდებარე სპეციალურად დაცული ბუნებრივი ტერიტორია, ყველაზე დიდი ტყის პლანტაცია ვოროშილოვის რაიონის ქალაქ დონის როსტოვში. დაცულ ტერიტორიას სახელი ეწოდა შჩეპკინსკის ხევის მიხედვით, რომელიც მდებარეობს ამჟამინდელი ტყის ადგილზე, ხოლო ზოგიერთი სხვა წყაროს მიხედვით, ნაკრძალს სახელი დაარქვეს ერთ-ერთი ახლომდებარე დასახლება შჩეპკინის მიხედვით. პარკის სიგრძე ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ არის 4 კილომეტრია, ხოლო დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენ გადაჭიმულიაა 4-4,5 კილომეტრზე. შჩეპკინსკის ტყეს 2006 წლის 30 იანვრამდე ჰქონდა რეგიონული მნიშვნელობის სახელმწიფო ნაკრძალის სტატუსი, თუმცა ეს სტატუსი შემდგომში უკვე მოიხსნა როსტოვის ოლქის ადმინისტრაციის ბრძანების შესაბამისად. ქალაქ დონის როსტოვის ადმინისტრაციის 2014 წლის 20 მაისის №558 განკარგულების მიხედვით, მიწის ნაკვეთი ტყესთან ერთად კლასიფიცირებულია, როგორც „დასახლებული ტერიტორია.“ შსაბამისად, ასეთი სახის ტყეებში ნადირობა აკრძალულია. მე-20 საუკუნის დასაწყისში, როსტოვის რაიონში, სოფელ შჩეპკინოს მიმდებარე ტერიტორიაზე მიღებული იქნა გადაწყვეტილება ტყის პლანტაციის დაარსების შესახებ, რომელიც მოგვიანებით ე.წ. პარტიულ ზაკაზნიკად ( ეკონომიკური საქმიანობის ნაწილობრივი შეზღუდვის მქონე დაცული ტერიტორია) გადაკეთდა. ცნობილია, რომ ზაკაზნიკი მის ტერიტორიაზე სხვადასხვა სახის ცხოველის მოშენებისთვის შეიქმნა, მაგრამ ინიციატივა ჩაიშალა და ამ სფეროში ყოველგვარი ეკონომიკური აქტივობა შემცირდა. შემორჩენილია ტყიანი ადგილები, რომლებიც შთაბეჭდილებას ახდენენ თავიანთი თვალწარმტაცი პეიზაჟებით. ვრცელი სატყეო მეურნეობა მრავალფეროვანი მცენარეული სახეობითაა წარმოდგენილი. ამჟამად შჩეპკინსკის ტყე არის ყველაზე დიდი ადამიანის მიერ შექმნილი ტყის პლანტაცია ქალაქ დონის როსტოვის საზღვრებთან. როსტოვის მაცხოვრებლებს უყვართ არდადეგების გატარება ნაკრძალის ტერიტორიაზე მისი ადგილების შთამბეჭდავი სილამაზის გამო. პარკში არის ველობილიკების ფართო ქსელი. შჩეპკინსკის ტყე დონის როსტოვის ჩრდილო-აღმოსავლეთით მდებარეობს. რელიეფი წარმოდგენილია აკუმულაციური წარმონაქმნებით. ნაკრძალის ტერიტორიაზე განლაგებულია ორი კარიერი, რომელთაგან ერთი წყლით არის სავსე. ტყის ცენტრალურ ნაწილში დგას გუბე დამდგარი წყლით; იქ ბანაობა აკრძალულია. ტყის პლანტაციის აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარეობს ხელოვნური ტბა, რომელიც წარმოქმნილია მდინარეების ბოლშაია კამიშევახასა და ტემერნიკის შენაკადების შეერთების შედეგად. შჩეპკინსკის ტყის ტერიტორიები გამოირჩევა მდინარისა და ტყის ფლორისა და ფაუნის სახეობების მრავალფეროვნებით. დატბორილ კარიერში მოიპოვა თევზი, რომელთაგან ძირითადად აღსანიშნავია ვერცხლისფერი კარპი, ღორჯოსებრი ქვიშის გობი და კიბო . ტყეში ბინადრობს შველი,მელა, კურდღელი, გარეული ღორი, ხოხობი, ყანჩა და სხვა ცხოველთა სახეობები, რომლებიც გავრცელებულია სამხრეთ რუსეთში. შჩეპკინსკის ტყეში ნადირობა აკრძალულია. თევზჭერაზე ნებართვა არ არის საჭირო. ↑ 1.0 1.1 Щепкинский лес | Отдых на природе Ростов, места отдыха в Ростовской области | Отдых в Ростове-на-Дону и Ростовской области. ციტირების თარიღი: 2015-02-23 ↑ Ростовское городское сообщество — Щепкинский лес. ციტირების თარიღი: 2015-02-23 ↑ янъ-портал: Щепкинский лес. ციტირების თარიღი: 2015-02-23 ↑ Щепкинский лес — Ростов-на-Дону. ციტირების თარიღი: 2015-02-23
წყურგილი

'წყურგილი შეიძლება აღნიშნავდეს: წყურგილი - სოფელი სოხუმის მუნიციპალიტეტი წყურგილი - სოფელი ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში
დავით კობალავა

დავით კობალავა (დ. 5 იანვარი, 1910, ბოვაური — გ. 1988) — ქართველი მეცნიერი, სოფლის მეცნიერების მუშაკი. 1937 წელს დაამთავრა საქართველოს ზოოტექნიკურ-სავეტერინარო ინსტიტუტის ზოოტექნიკური ფაკულტეტი. 1937 წელს მუშაობდა საქართველოს ზოოტექნიკურ-სავეტერინარო ინსტიტუტის კერძო ზოოტექნიკის კათედრაზე. 1938-1941 წლებში სწავლობდა მოსკოვის ტიმირიაზევის სახელობის სასოფლო-სამეურნეო აკადემიის ასპირანტურაში. 1941-1945 წლებში იყო საქართველოს მიწსახკომის სანაშენო საქმის ინსპექტორი. 1945-1956 წლებში საქართველოს მეცხოველეობის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის მეცხენეობის განყოფილების უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი. 1959-1967 წლებში ახლად რეორგანიზებული ზოოვეტერინარული ინსტიტუტის ცხოველთა კვების და საკვებთა ტექნოლოგიის განყოფილების უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი. 1967-1987 წლებში თავდაპირველად მეცხენეობის, ხოლო მოგვიანებით გახდა მეცხენეობა-მებოცვრეობის განყოფილების გამგე. აქვს 80-მდე სამეცნიერო ნაშრომი, რომელიც, ეხება მეცხენეობას, მებოცვრეობას და ცხოველთა კვების საკითხებს1974 წელს დაიცვა 1974 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაციის თემა — „სასოფლო-სამეურნეო წარმოების ანარჩენების ბიოლოგიური გადამუშავების შედეგად მიღებული ბაქტერიული ბიომასის გამოყენება მსხვილფეხა რქოსანი პირუტყვის, ღორის და ფრინველის პროდუქტიულობის გადიდების საქმეში.“ მეცხენეობის განვითარება საქართველოში (ავტორი). - თბილისი, 1981 გვ. 24 კვიცის გამოზრდა ჯოგური მეურნეობის პირობებში (ავტორი). - თბილისი, სახელგამი, 1954 გვ. 32 საქართველოს ზოოტექნიკური განათლებისა და მეცნიერების ფუძემდებლები. თბ., 2004 გვ. 163 დავით კობალავა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი