laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მაგიდა სამისთვის

მაგიდა სამისთვის (ესპ. Mesa para tres) — კოლუმბიური ტელენოველა, რომლის პროდიუსერმა ორლანდო ხიმენესმა გადაიღო 2004 წელს ტელეკომპანია Caracol TV-თვის. მთავარ როლებში ჰექტორ არენდონდო, დიეგო კადავიდი და კატალინა არისტისაბალი. სერიალის ახალი ვერსია ტელეკომპანია MyNetworkTV- იმ გადაიღო სახელწოდებით სურვილი: მაგიდა სამისთვის, რომლის ამერიკული რეიტინგი 14,2 დან 55,0-მდე მერყეობდა. ლუისი და მისი ძმა ალეხანდრო ტორო დედამისთან ერთად გადავიდნენ ბოგოტაში, რადგან მათ მშობლიურ ქალაქში რესტორანი ჰქონდათ, რომელიც დაეწვათ. ბოგოტაში ისინი კლასიკურ რესტორან Zavatti-ში დაიწყებენ მუშაობას, სადაც ორივე ძმა ერთი ქალი ანდრეა საბატი შეუყვარდება, რომელიც რესტორნის მფლობელის ჰაროლდ საბატის ქალიშვილია. ჯორჯ ბრაუნი ანდრეას შეყვარებულია და ცდილობს ორივე ძმა მოაშოროს შეყვარებულს, რადგან მფლობელის ქალიშვილთან ურთიერთობით მას გარანტირებული აქვს მომავალი. ლუისს გაიტაცებენ და ყველა ჩათვლის რომ გარდაცვლილია, ალეხანდრო და ანდრეა ერთად არიან მაგრამ, როცა ლუისი ისევ დაბრუნდება უკან ალეხანდროს უღალატებს და ანდრეასთან დაახლოვებას დაიწყებს. დიეგო კადავიდი - ალეხანდრო ტორო კატალინა არისტიბალი - ანდრეა საბატი ჰექტორ არენდონდო - ლუის საბატი (†) დანიელ ოჩოა - ჯორჯ ბრაუნ სტივენსი მირიამ დე ლორდესი - რიტა ტორო ალვარო როდრიგესი - ფრანსისკო გუარინი "პაკო" ესტეფანია ბორხე - კატი ნოგერა ხერმან ქუინტერო - ჰაროლდ საბატი ხენოვევა კარო - სუსანა მარულანდა გომესი "სუსი" ორლანდო ვალენსუელა - რამონ ტავარნერო ვალენტინა რენდონი - კლაუდია ნეირა ფელიპე ნოგერა - დანიელ ალვარესი ტანია ფალკესი - ანხელა ბარერა სანდრა გუსმანი - მარტა კონსუელო სანდოვალი ლუის ფერნანდო მუნერა - ხუსტო გამარა მარია კრისტინა გალვესი - ვიქტორია სტივენს დე ბრაუნი მაიტე ვილანი - ბლანკა პატრისია მელო პატრისია გრისალესი - ლეონორ ტორესი "ლეიტო" ფრანკ ბელტრანი - ვალენტინ გასტონი "გასტონი" იული ფერერა - ვიოლეტა გამარა კლემენსია გილენი - ხუსტოს და დავიოლეტას დეიდა კარლოს ურტადო - გილერმინო ფლორესი - ალიას კაიმანი დანიელ როჩა - კარმელო სეპულვედა ანდრეს მარტინესი - ოსვალდო პინეროსი ხორხე "ელ სალსა" სანჩესი - პოლიციელი მიგელ ალფონსო მურილიო - შშმ მქონე პატიმარი კრისტინა კამპუსანოსი - კალიქსტა დანსა ჰერნან მენდესი - პედრასა სანტიაგო მური - ხერარდო პისონი მანოლო ორხუელა - ფარფანი ივან როდრიგესი - ადალბერტო არბელესი "ელ ცოხო" უგო არმანდო - ექიმი ლუს მერი არიასი - ძიძა ჯული პედრასა - ლუს ამასკეტა ასტრიდ ხუნგიტო - ფიდელინა ტორესი (ლეიტოს და) ნატალი უმანა - სანდრა ანდრე ტორო - ანდრესი ალვარო ბაიონა ანდერსონ ბალასერო საქართველოში ტელესერიალის პრემიერა 2006 წლის 1 ნოემბერს ტელეკომპანია მზეზე შედგა. სერიალი ტელეკომპანია მზის ეთერში ყოველდღე შაბათ კვირის გარდა 21:00 საათზე გადიოდა. საუკეთესო მთავარი როლის შემსრულებელი კაცი მსახიობი: დიეგო კადავიდი საუკეთესო ქალი მსახიობი წარდგენილი: კატალინა არისტიბალი საერთაშორისო პროექტირება მსახიობი ქალი: კატალინა არისტიბალი საერთაშორისო პროექტირება მსახიობი კაცი: დიეგო კადავიდი ტელეკომპანია MyNetworkTV-ის ეთერში გავიდა ტელესერიალი სახელწოდებით სურვილი: მაგიდა სამისთვის, რომელიც Stu Segall Productions-მა გადაიღო სან-დიეგო, კალიფორნიაში. „მაგიდა სამისთვის“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ოფიციალური საიტი
დავიდ ჩერკასკი

დავიდ ჩერკასკი (დ. 23 აგვისტო, 1932, ქ. შპოლა, უსსრ, სსრკ ― გ. 30 ოქტომბერი, 2018) — საბჭოთა და უკრაინელი მხატვარი-ანიმატორი, რეჟისორი და სცენარისტი. აგრეთვე არის უკრაინის სახალხო არტისტი. ანიმაციით 1959 წლიდან დაკავდა, როდესაც კიევნაუჩფილმის თანამშრომელი გახდა. დავიდ ჩერკასკი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში Animator.ru-ზე ↑ Умер режиссер мультфильма "Остров сокровищ" Давид Черкасский ru. ციტირების თარიღი: 2019-06-06 ↑ Давид Черкасский ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-05-09. ციტირების თარიღი: 2021-09-07.
ნატალია არსიენიევა

ნატალია არსიენიევა (ბელარ. Наталля Арсеннева; დ. 20 სექტემბერი, 1903 — გ. 25 ივლისი, 1997) — ბელარუსი სცენარისტი, პოეტი და თარჯიმანი. დაქორწინებული იყო ფრანც კუშელზე. არსეინიევამ ბავშვობა გაატარა ვილნიუსში და იქ დაამთავრა ბელარუსიული გიმნაზია 1921 წელს. ის სწავლობდა ხელოვნების ფაკულტეტში ვილნიუსის უნივერსიტეტში. 1922 წელს არსიენიევა დაქორწინდა ფრანც კუშელზე. შემოდგომაზე ის დააპატიმრეს და დაადეპორტეს ყაზახეთში. მისი გათავისუფლების შემდეგ ის მინსკში გადავიდა საცხოვრებლად, სადაც ის მუშაობდა ბელარუსული გაზეთისთვის მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში. 1944 წელს არსიენიევა გადასახლდა გერმანიაში, ხოლო 1950-იან წლებში გადავიდა ამერიკის შეერთებულ შტატებში, აქ ის მუშაობდა გაზეთ „Biełarus-ისა“ და რადიო თავისუფალი ევროპა/რადიო თავისუფლებასთვის. არსიენიევა დაიღუპა 1997 წლის 25 ივლისს როჩესტერში, ნიუ-იორკში. Байкоў М. Аб творчасці Наталлі Арсеньевай // Полымя. 1927, №8 Сачанка Б. Сняцца сны… С. 43—48 Мішчанчук М. «Між берагамі» // Культура беларускага замежжа. Кн. 1. Мн., 1993 Тарасюк Л. Праз акіян забыцця // ЛіМ. 1993, 5 лют. Тарасюк Л. Пад небам паэзіі // Полымя. 1995, №6 Сямёнава А. Лёс — і над лёсам // Голас Радзімы. 1993, 30 верас. Калеснік У. Наталля Арсеннева // ЛіМ. 1994, 9 снеж. Савік Л. Жывём Айчынай мы… // Пакліканыя. Літаратура Беларускага Замежжа. Мн., 2001. Берасьнева М. Творчасць Наталлі Арсенневай – набытак Беларусі დაარქივებული 2015-06-18 საიტზე Wayback Machine. // «Рэгіянальная газета» ნატალია არსიენიევა დაარქივებული 2012-03-14 საიტზე Wayback Machine. საიტზე - «Родныя вобразы» ↑ Wojciech Roszkowski, Jan Kofman: Biographical Dictionary of Central and Eastern Europe in the Twentieth Century. Routledge, 08.07.2016. p. 37
ვალეს წმინდა ევსტათი მცხეთელის ეკლესია

ვალეს წმინდა ევსტათი მცხეთელის ეკლესია — ქართული მართლმადიდებლური ეკლესია ვალეში. აგებულია 2001-2003 წლებში. უჩვეულო გეგმის მცირე ზომის სამლოცველო ნაგებია ტუფის სუფთად გათლილი კვადრებით (გარე ზომებია: 3,8X4,63 მ.). ერთადერთი შესასვლელი დასავლეთიდანაა. საკურთხეველი ბრტყელია, აფსიდური მომრგვალების და საკურთხევლის სარკმლის გარეშე. ტაძარი ორი სარკმლით ნათდება, თითო-თითო ჩრდილოეთისა და სამხრეთის კედლებშია გაჭრილი. სწორკუთხა შესასვლელის ღიობს ლილვი შემოუყვება და არქიტრავზე ტიმპანის მაგვარ არეს შემოსაზღვრავს, სადაც ტოლმკლავა ჯვარია ამოკვეთილი. არქიტრავის ქვის კიდეებში ვაზის რელიეფური ჩუქურთმებია ამოკვეთილი. თაროსებრი კარნიზი შემკულია ორი ერთმანეთში გადაჭდობილი ზონარით მიღებული რომბების გრაფიკული ორნამენტაციით. სამლოცველოს ორქანობიანი სახურავი შემოსილია კრამიტით. გ. მარსაგიშვილი, „ვალეს წმ. ევსტათი მცხეთელის ეკლესია“ // „ახალციხისა და ტაო-კლარჯეთის ეპარქია“, (რედ. ვალერი ასათიანი), თბ. 2013, გვ. 457
ვალეს წმინდა იოანე ნათლისმცემელის ეკლესია

ვალეს წმინდა იოანე ნათლისმცემელის ეკლესია — ქართული მართლმადიდებლური ეკლესია ვალეში. აგებულია 2002-2003 წლებში. მცირე ერთნავიანი ეკლესია (გარე ზმომებია 5,3X7,1 მ.) შიგნიდან აფსიდით, გარედან კი სწორკუთხაა, მინაშენისა და კარიბჭის გარეშე. ეკლესია მდებარეობს ღია ველზე. ნაგებია ნაცრისფერი და სხვადასხვა ტონალობის მოწითალო ტუფით. გარშემო მოშანდაკებულია ბაზალტის ფილებით. შესასვლელი ერთი აქვს დასავლეთიდან, სარკმელი სამი — თითო-თითო აღმოსავლეთის, სამხრეთისა და ჩრდილოეთის კედლებშია გაჭრილი. აფსიდი გრძივ კედლებს უშუალოდ, საფეხურის გარეშე აგრძელებს. აფსიდში საკურხევლის სარკმლის გვერდებზე ორი სწორკუთხა ნიშია, რომლებიც იატაკიდან იწყება. ტაძრის დარბაზი პილასტრებისა და საბჯენი თაღის გარეშეა და ცილინდრული კამარიტ არის გადახურული. ფასადი სადაა, გრძივ ფასადზე თითო თაღოვანი სარკმელი ცენტრშია გაჭრილი. სარკმლებს და შესასვლელს გლუვი ლილვები შემოუყვება. ფასადებს გრეხილი ლილვებითა და მათ შორის ორბაფთიანი წნული ორნამენტით შედგენილი კარნიზი ასრულებს. ორქანობიანი სახურავი შემოსილია კრამიტით. ტაძარს დასავლეთ ფასადზე კარის ზემოთ, სწორკუთხა ქვაზე ამშვენებს ცხრასტრიქონიანი წარწერა: ჩვენ მონებმან ღვთისამან ძმებ- მა სპარტაკ და ესტატე ჩიტაძეებ- მა დედის-თამარის თხოვნით აღუ- აშენეთ ნასაყდრალზე ტაძარი იოანე ნათლისმცემელის ხსენები- სა ხუროთმოძღვრები: ავთანდილ, ნიკო, ზაზა, გიორგი ნადირაძეები 2002-2003 ეკლესიის სამხრეთ-დასავლეთით სალოცავ ნიშად და სასანთლედ სარკმლის თაღოვანი ნაწილის ქვა დევს გარდამავალი ხანისათვის დამახასიათებელი ჰორიზონტალურ კიდეებიანი თავსართით. გ. მარსაგიშვილი, „ვალეს წმ. იოანე ნათლისმცემელის ეკლესია“ // „ახალციხისა და ტაო-კლარჯეთის ეპარქია“, (რედ. ვალერი ასათიანი), თბ. 2013, გვ. 458
შემსიშაჰ სულთანი

შემსიშაჰ სულთანი (თურქ. Şemsişah Sultan; დ. 1619, საქართველო — გ. 1698, სტამბოლი, ოსმალეთის იმპერია) — ოსმალეთის იმპერიის სულთნის, მურად IV-ის კანონიერი ცოლი. წარმოშობით ქართველი. ზილიხანი დაიბადა 1619 წელს, სამეგრელოში. იგი იყო ოდიშის მთავრის, ლევან II დადიანისა და მისი მეორე ცოლის ნესტან-დარეჯან ჭილაძის ქალიშვილი. მოგვიანებით იგი მოხვდა სულთან მურად IV-ის ჰარემში. მან მურადს ორი ქალიშვილი გაუჩინა: ჰაფსა სულთანი (1634–1636) და ფატმა სულთანი (1636–1640). შემსიშაჰი გარდაიცვალა 1698 წელს, სტამბოლში. ↑ IV. Murad. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-18. ციტირების თარიღი: 2017-05-08.
დვალურა

დვალურა (ლათ. Polygonum bistorta) — მრავალწლოვანი ბალახოვანი მცენარე მატიტელასებრთა ოჯახისა. აქვს კენწრულ თავთავად შეკრებილი წითელი ან ვარდისფერი წვრილი ყვავილები. გავრცელებულია ევროპისა და აზიის ჩრდილოეთ ნაწილში. საქართველოში გვხვდება სუბალპურ და ალპურ მდელოებზე, უფრო ხშირად დეკიანებში. დვალურას ფესურა შეიცავს მთრიმლავ და საღებავ ნივთიერებებს, სახამებელს, C ვიტამინს, გლუკოზასა და სხვა. იყენებენ მედიცინაში. ნორჩ ფოთოლს საქართველოში ზოგან მხალად ხმარობენ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 491.
წყალთბილის ეკლესია

წყალთბილის ეკლესია — ქართული არქიტექტურული ძეგლი. მდებარეობს ახალციხის მუნიციპალიტეტის სოფელ წყალთბილაში. ძეგლი ცუდადაა შემონახული, მას საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის მინისტრის №03/44 ბრძანების საფუძველზე 2013 წლის 12 მარტს მიენიჭა კულტურული მემკვიდრეობის უძრავი ძეგლის სტატუსი. ამჟამად ტაძრის ნანგრევებში ჩაშენებულია სომხური ეკლესია. ↑ საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის მინისტრის ბრძანება № 03/44, 2013 წ ლის 12 მარტი, ქ. თბილისი, კულტურული მემკვიდრეობის თვალსაზრისით ღირებული ობიექტებისათვის კულტურული მემკვიდრეობის უძრავი ძეგლის სტატუსის მინიჭების თაობაზე ↑ ბრძანება N03/44 კულტურული მემკვიდრეობის თვალსაზრისით ღირებული ობიექტებისათვის კულტურული მემკვიდრეობის უძრავი ძეგლის სტატუსის მინიჭების თაობაზე. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-09-09. ციტირების თარიღი: 2017-05-07. ↑ გაზეთი „ახალი თაობა“, კულტურული მემკვიდრეობის უძრავ ძეგლებს 26 ობიექტი დაემატა, 22.03.2013 წ.[მკვდარი ბმული] ↑ გაზეთ კვირის პალიტრის სტატია ეკლესიის შესახებ
Rolex

Rolex SA — საათების მწარმოებელი შვეიცარიული კომპანია, რომელიც დააარსეს ჰანს ვილსდორფმა და მისმა სიძემ, ალფრედ დეივისმა, 1905 წელს. იმ დროისთვის მათი ბიზნესი იყო Hermann Aegler Swiss–ის მექანიზმების იმპორტირება ლონდონში. თავიანთი წარმოების მაჯის საათებს ყიდდნენ იუველირებს, რომლებიც შემდეგ მათ ყიდდნენ, როგორც საკუთარ ნაწარმს. 1908 წელს შვეიცარიაში ვილსდორფმა რეგისტრაციაში გაატარა ფაბრიკის ნიშანი Rolex მანამ, სანამ მას უთხრეს რომ საჭირო იყო ისეთი სახელი, რომელიც თავისუფლად გამოითქმებოდა ნებისმიერ ენაზე და საათის სახეს კარგად წარმოაჩენდა. არსებობს ვერსია, რომ მისი მნიშვნელობა მოდის ფრანგული ენიდან, რომელიც ნიშნავს საუკეთესო მექანიზმს. Tudor Prince Date Day Rolex Daytona Rolex Sea Dweller Deepsea Rolex GMT Master II Rolex Quartz Date Rolex SA Franz-Christoph Heel (Hrsg.): Rolex – Armbanduhren. Heel, Königswinter 2009, ISBN 978-3-86852-189-4. Martin Skeet, Nick Urul: Klassische Rolex Sportuhren. Alle Modellreihen seit 1952. Heel Verlag Königswinter 2011, ISBN 978-3-86852-468-0. ოფიციალური საიტი ↑ (2000) International Directory of Company Histories. St. James Press.
ლიუდმილა პეტრუშევსკაია

ლიუდმილა პეტრუშევსკაია (რუს. Людми́ла Стефа́новна Петруше́вская; დ. 26 მაისი, 1938, მოსკოვი) — რუსი პროზაიკოსი, მომღერალი, პოეტი და დრამატურგი. ლიუდმილა პეტრუშევსკაია დაიბადა 1938 წლის 26 მაისს, მოსკოვში, მოსამსახურის ოჯახში. იგი არის ენათმეცნიერ ნიკოლაი ფეოფანოვიჩის შვილიშვილი. ნიკოლაის ნაშრომები თარგმნილია სხვადასხვა ენებზე. ომის დროს იგი ცხოვრობდა ნათესავებთან, ასევე ბავშვთა სახლში ქალაქ უფასთან. ომის შემდეგ იგი დაბრუნდა მოსკოვში, დაამთავრა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი. მუშაობდა მოსკოვური გაზეთების კორესპონდენტად. 1972 წლიდან ის არის ცენტრალული სატელევიზიო სტუდიის რედაქტორი. ლიუდმილა პეტრუშევსკაიამ ადრე დაიწყო ლექსების წერა. წერდა სცენარებს სტუდენტთა საღამოებისთვის და სერიოზულად არც ფიქრობდა, რომ გამხდარიყო მწერალი. მისი პირველი გამოქვეყნებული მოთხრობა იყო „Через поля“, რომელიც გამოიცა 1979 წელს ჟურნალ „ავრორა“-ში. ამის შემდეგ სტეფანოვნას პროზა აღარ იბეჭდებოდა 10 წელი და მისი გამოშვება დაიწყეს მასშტაბური გარდაქმნებისას. ლუდმილას შემოქმედება საკმაოდ მრავალფეროვანია და მან ძალიან ბევრი ადამიანი მოხიბლა, რამაც გამოიწვია მისი პოპულარობა. მისი შემოქმედება მოიცავს ქალთა ცხოვრებას ახალგაზრდობიდან სიბერემდე. Людмила Петрушевская მაქსიმ მოშკოვის ბიბლიოთეკაში Информация о писательнице на сайте Кино-Театр.ру. — 27.02.2010. Людмила Петрушевская на сайте animator.ru Творчество Людмилы Петрушевской на сайте The Electronic Literary Database დაარქივებული 2007-05-02 საიტზე Wayback Machine. Статьи Людмилы Петрушевской на сайте журнала «Сеанс» დაარქივებული 2016-07-20 საიტზე Wayback Machine. Людмила Петрушевская (Библиотека Альдебаран) დაარქივებული 2006-10-08 საიტზე Wayback Machine. Юбилейный год Людмилы Петрушевской დაარქივებული 2015-04-26 საიტზე Wayback Machine. в Петербурге, Москве и Красноярске (организаторы — МА «Живая классика») Людмила Петрушевская в библиотеке А.Белоусенко Людмила Петрушевская на проекте «Сноб» დაარქივებული 2009-06-08 საიტზე Wayback Machine. Людмила Петрушевская в музее современного искусства Эрарта Людмила Петрушевская в интервью радиостанции "Коммерсант FM" Интервью сайту OFF | THE | RECORD დაარქივებული 2016-09-19 საიტზე Wayback Machine. ↑ Internet Speculative Fiction Database — 1995. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2629164"></a> ↑ FemBio database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q61356138"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ Munzinger Personen <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107343683"></a> ↑ Русская литература XX века. Прозаики, поэты, драматурги / под ред. Н. Н. Скатов — 2005. — С. 56–59. — ISBN 5-94848-307-X <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124467367"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124518168"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4421639"></a> ↑ LIBRIS — 2013. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1798125"></a>
ბიღირი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ბიღირი შეიძლება აღნიშნავდეს: ბიღირი — სოფელი აზერბაიჯანში, გოქჩაის რაიონში ბიღირი — სოფელი აზერბაიჯანში, ისმაილის რაიონში
ჩახირლი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ჩახირლი შეიძლება აღნიშნავდეს: ჩახირლი — სოფელი აზერბაიჯანში, გოქჩაის რაიონში ჩახირლი — სოფელი აზერბაიჯანში, იმიშლის რაიონში ჩახირლი — სოფელი აზერბაიჯანში, მასალის რაიონში ჩახირლი — სოფელი აზერბაიჯანში, ჯაბრაილის რაიონში
ალიქენდი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ალიქენდი შეიძლება აღნიშნავდეს: ალიქენდი — სოფელი აზერბაიჯანში, გოქჩაის რაიონში ალიქენდი — სოფელი აზერბაიჯანში, უჯარის რაიონში ალიქენდი — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარის რაიონში
ალხასავა

ალხასავა (აზერ. Alxasava) — სოფელი აზერბაიჯანში, გოქჩაის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 780 კაცი. ალხასავა GEOnet სახელების სერვერზე
აშაღი-ყარამარიამი

აშაღი-ყარამარიამი (აზერ. Aşağı Qaraməryam) — სოფელი აზერბაიჯანში, გოქჩაის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 838 კაცი. აშაღი-ყარამარიამი GEOnet სახელების სერვერზე
ლუსი მილებუ ობიუსონი

ლუსი მილებუ ობიუსონი, ასევე ცნობილია როგორც ლუსი მბუსუ (დ. 25 თებერვალი, 1957) — გაბონელი ოფთალმოლოგი და პოლიტიკოსი. გაბონის სენატის პრეზიდენტი 2015 წლიდან. ლუსი მილებუ ობიუსონი დაიბადა 1957 წლის 25 თებერვალს ქალაქ ფუგამუში. იგი არის ფილოსოფიის დოქტორი მედიცინაში. ოფთალმოლოგიას სწავლობდა ექს-მარსელის უნივერსიტეტში, საფრანგეთში. ლუსი მილებუ ობიუსონი იყო გაბონში პირველი ოფთალმოლოგი. 1988 წლიდან 2002 წლამდე იყო ლიბრევილში ჟანა ებორის ფონდის მთავარი სამედიცინო ოფიცერი და ომარ ბონგოს უნივერსიტეტის მედიცინის ფაკულტეტის ასისტანტ-პროფესორი. იგი ასევე იყო სამედიცინო კლინიკის დირექტორი და არასამთავრობო ორგანიზაცია „გაბონის სამედიცინო დახმარების“ დამფუძნებელი. ობიუსონი არის გაბონის დემოკრატიული პარტიის წევრი და სენატში აირჩიეს ფუგამუს კომუნიდან 2002 წელს. იგი არის სენატის საგარეო საქმეთა, ფინანსებისა და რეგიონალური დაგეგმარების მუდმივმოქმედი კომისიის წევრი. ობიუსონი ასევე მუშაობდა გაბონის სენატორ ქალთა ეროვნული ქსელის პრეზიდენტად. იგი იყო მესამე მოწვევის სენატის ვიცე-პრეზიდენტი და მეოთხე მოწვევის სენატის თავმჯდომარედ აირჩიეს 2015 წელს როზა როგომბეს შემდეგ. Senate Gabon profile დაარქივებული 2018-09-30 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 GSW Speaker Bios.[მკვდარი ბმული] ↑ 2.0 2.1 2.2 Lucie MBOUSSOU , née MILEBOU AUBUSSON , remplace Rose Francine ROGOMBE à la tête du Sénat ! French. Amba Maroc (28 February 2015). ციტირების თარიღი: 24 April 2017. ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 Lucie Milebou Aubusson, élue sans surprise président du Sénat French. Agence Gabonaise de Presse (27 February 2015). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2 აპრილი 2015. ციტირების თარიღი: 24 April 2017. ↑ 4.0 4.1 4.2 Infos, Ogooue. (3 March 2015) Gabon : Lucie Milebou-Aubusson élue à la tête du sénat French. Libreville.com. ციტირების თარიღი: 24 April 2017. ↑ Gabon: Lucie Milebou Aubusson nouveau président du Sénat French. Atlas Info (28 February 2015). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 25 აპრილი 2017. ციტირების თარიღი: 24 April 2017.
Budgie (გრაფიკული სივრცე)

Budgie (ბადჯი) — GNOME-ისა და GTK+-ის ტექნოლოგიებზე დაფუძნებული გრაფიკული სივრცე UNIX-ის მსგავსი ოპერაციული სისტემებისთვის. Budgie შეიქმნა 2013 წელს, ლინუქსის დისტრიბუტივი Solus-სთვის (ყოფილი Evolve OS). დღესდღეობით Budgie არის ერთ-ერთი ძირითადი გრაფიკული სივრცე რამდენიმე დისტრიბუტივისთვის, მათ შორის Arch Linux და Ubuntu Budgie. გრაფიკული სივრცე ასევე ხელმისაწვდომია მრავალი პოპულარული დისტრიბურივის რეპოზიტორიებში (მაგ.: Debian). Budgie-ს ადრეული ვერსიები დიდწილად ეფუძნებოდა GNOME Shell-ის კოდს. Budgie-ს შემქმნელების შთაგონება სათავეს იღებს Chome OS-გან, შესაბამისად Budgie-ს იერსახე და სამომხმარებლო ინტერფეისის ძირითადი მახასიათებლები წააგავს Google-ს ოპერაციულ სისტემას. შემქმნელების თანახმად, Budgie-ს მთავარი პრინციპი სიმარტივეა . იერსახესთან ერთად GNOME Shell-ის კოდს ასევე დაემატა რამდენიმე უნიკალური პროგრამა, როგორიცაა Budgie Menu და Raven (შეტყობინებების და სისტემური პარამეტრების მართვის პროგრამა) . GNOME-ს განახლებებით გამოწვეული პრობლემების შედეგად, Budgie-ს კოდი თანდათანობით დაშორდა GNOME Shell-ის ფესვებს. 2017 წლის დასაწყისში Solus პროექტის ჯგუფმა გამოაქვეყნა გეგმა რომლის მიხედვითაც Budgie-ს მე-11 გამოცემა GNOME-ს კოდს სრულიად დაშორდება, და Qt 5-ის ბაზაზე გადავა . ოფიციალური საიტი GitHub-ზე ↑ Budgie Desktop, https://budgie-desktop.org/home/. წაკითხვის თარიღი: 2017-05-07 დაარქივებული 2018-06-06 საიტზე Wayback Machine. ↑ Budgie, https://solus-project.com/budgie/. წაკითხვის თარიღი: 2017-05-07 დაარქივებული 2015-11-26 საიტზე Wayback Machine. ↑ Doherty, Ikey (2017-01-25), Kicking Off Budgie 11, https://budgie-desktop.org/2017/01/25/kicking-off-budgie-11/. წაკითხვის თარიღი: 2017-05-07 დაარქივებული 2018-10-30 საიტზე Wayback Machine.
ვიდეო თამაშების კონსოლი

ვიდეო თამაშების კონსოლი, სათამაშო კონსოლი — ელექტრონული, ციფრული ან კომპიუტერული მოწყობილობა, რომელსაც ეკრანზე გამოაქვს ვიდეო სიგნალი ან ვიზუალური გამოსახულება და განკუთვნილი არის ვიდეო თამაშების სათამაშოდ. სახლის სათამაშო კონსოლები გამოიყენებენ ტელევიზორს, პროექტროს და კომპიუტერულ მონიტორს გამოსახულების მისაღებად. არსებობს სხვადასხვა სახის ვიდეო თამაშების კონსოლები, მათ შორის: სახლის ვიდეო თმაშების კონსოლები, პორტატიული ვიდეო თამაშების კონსოლები, მიკროკონსოლები და გამოყოფილი კონსოლები თავდაპირველად სათამაშო კონსოლები პერსონალური კომპიუტერებისგან განსხვავდებოდნენ რიგი მნიშვნელოვანი ნიშანთვისებებით — ისინი ითვალისწინებდნენ მხოლოდ ტელევიზორის გამოყენებას და არ გააჩნდათ სტანდარტული პერიფერიული მოწყობილობების მხარდაჭერა, მაგალითად, როგორებიცაა კლავიატურა და მოდემი. სათამაშო კონსოლები განვითარდა შედარებით მარტივი ელექტრონული სატელევიზიო სათამაშო სისტემებისგან, მაგალითისთვის, როგორიც არის Pong და ჩვენს დროში იქცა მძლავრ მრავალფუნქციურ სათამაშო სისტემებად, რომლებსაც დაემატა სხვადასხვა ფუნქციები და მოწყობილობები, მათ შორის CD-პლეიერი, DVD-პლეიერი, Blu-ray, ვებ-ბრაუზერი და სხვა. Magnavox Odyssey იყო პირველი ვიდეო თამაშების კონსოლი შექმნილი 1972 წელს Atari 2600 იქცა მეორე თაობის ყველაზე პოპულარულ კონსოლად NES, მიაწერენ 1983 წლის ვიდეო თამაშების კრიზისის დაძლევას. PlayStation, ყველა დროის ერთ-ერთი პოპულარული კონსოლი, რომლის გაყიდვებმა 100 მილიონს გადააჭარბა PlayStation 2, იქცა ყველაზე მეტად გაყიდვად კონსოლად ისტორიაში 155 მილიონი ეგზემპლარით Nintendo Wii, მეშვიდე თაობის ყველაზე პოპულარული კონსოლი 100 მილიონი გაყიდული ასლით PlayStation 4 კონტროლერით, მერვე თაობის ვიდეო თამაშების კონსოლი Game Boy გამოვიდა 1989 წელს Sega Nomad გამოვიდა 1995 წელს Game.com გამოვიდა 1997 წელს Game Boy Color Released in November 1998 PlayStation Portable გამოვიდა 2004 წლის 12 დეკემბერს Nintendo 3DS PS Vita გამოვიდა 2011 წლის 17 დეკემბერს OUYA გამოვიდა 2013 წლის 25 ივნისს Amazon Fire გამოვიდა 2014 წლის 12 აპრილს PlayStation TV გამოვიდა 2013 წლის 14 ნოემბერს Nvidia Shield OnLive გამოვიდა 2010 წელს APF TV Fun Coleco Telstar NES Classic Edition Super NES Classic Edition PlayStation Classic Mattel Auto Race Forster, Winnie (2005). The Encyclopedia of Game Machines - Consoles, handheld & home computers 1972–2005. Gameplan. ISBN 3-00-015359-4. ციტირების თარიღი: 2017-05-08.  დაარქივებული 2005-05-26 საიტზე Wayback Machine. კონსოლის პლატფორმები საიტზე Curlie ↑ D.S.Cohen. The History of Classic Video Games - The Industry Crash and Rebirth. About.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-23. ციტირების თარიღი: 2009-03-04. ↑ PlayStation Cumulative Production Shipments of Hardware. Sony Computer Entertainment. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-07-22. ციტირების თარიღი: 12 დეკემბერი, 2012. ↑ Consolidated Sales Transition by Region (PDF). Nintendo (2015-06-30). ციტირების თარიღი: 2015-08-18. ↑ Consolidated Sales Transition by Region (PDF). Nintendo (2015-06-30). ციტირების თარიღი: 2015-08-18. ↑ Retro Gamer staff. Retroinspection: Sega Nomad. Imagine Publishing, გვ. 46–53.  ↑ Nintendo Adds Color to Its "Rainbow" of Products With New Game Boy Color Titles. Business Wire (12 ოქტომბერი, 1998). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 16 ოქტომბერი 2015. ციტირების თარიღი: 7 მაისი 2011.
ახალციხის მაცხოვრის ამაღლების ეკლესია

ახალციხის მაცხოვრის ამაღლების ეკლესია — ქართული მართლმადიდებლური ეკლესია, მდებარე ახალციხეში მერაბ კოსტავას და ზაქარია დიდიმამიშვილის ქუჩების კვეთაზე. ეკლესიის მშენებლობა დასრულდა 2010 წელს. ეკლესია ცენტრალურ-გუმბათოვანია, ნაგებია სუფთად გათლილი თეთრი ეკლარის ფილებით (გარე ზომებია: 17,1 X 10,5 მ.). ტაძრის გეგმას ჯვრისებრი მოხაზულობა აქვს, სადაც ჯვრის სამი მკლავი — აღმოსავლეთის, სამხრეთისა და ჩრდილოეთის ნახევარწრიული აფსიდებით მთავრდება. მეოთხე მკლავი — დასავლეთისა — სწორკუთხაა. აგებულია ტრიქონქი სამსიბრტყიანი ნაწილობრივ შვერილი აფსიდებით. გეგმაზე მკვეთრად გამოიყოფა ცენტრალური ნავი. საკურთხევლის აფსიდი დაგრძელებულია ბემით, საიდანაც სადიაკვნესა და სამკვეთლოშია შესასვლელები. მცირე სათავსოები დარბაზული ეკლესიის გეგმას იმეორებენ: დარბაზი და მასთან უშუალოდ დაკავშირებული აფსიდიანი აღმოსავლეთის ნაწილი, რომელიც აღმოსავლეთით გაჭრილი სარკმლით ნათდება. სამნაწილიანი საკურთხეველი დარბაზის სივრციდან გალესილი კანკელით გამოიყოფა. დარბაზში ყველაზე ნათელი ნავების გადაკვეთაზე მოწყობილი გუმბათქვეშა სივრცეა, რომლებიც გუმბათის ყელის 12 სარკმლით და აფსიდებში გაჭრილი სარკმლებით ნათდება. გუმბათის ყელში შიდა მხრიდან წრიულია, გარედან თორმეტწახნაგა. დასავლეთის მკლავი სწორკუთხაა. ტაძარში ორი შესასვლელია, ორივე დასავლეთის მკლავიდან, კარიბჭის გავლით დასავლეთიდან და სამხრეთიდან. დასავლეთის მკლავის ჩრდილოეთის მონაკვეთში ტაძრის სივრციდან ტიხრებით აფსიდიანი სანათლავია გამოყოფილი. გარედან საგრძნობია ტაძრის აღმოსავლეთ-დასავლეთის ღერძის დაგრძელება, რასაც დასავლეთიდან მიშენებული კარიბჭეც აძლიერებს. ფასადებზე შვერილი აფსიდები სამსიბრტყიანია, შუა ნაწილში ჩაწეული კედლის ნიშებით. სარკმლები თაღოვანია, გარედან გლუვი ლილვებით შემოსაზღვრული. მთელი ნაგებობის დომინანტი გუმბათის ყელია. აღმოსავლეთის ფასადზე საკურთხევლის მოცულობა შუა საუკუნეების ქართულ ხუროთმოძღვრებაში შემუშავებული სამკუთხა ნიშებით არის აქცენტირებული. თითოეული ფასადის გამორჩეულ ადგილზე ქვაზე კვეთილი თითო ხატია განთავსებული. დასავლეთის თაღოვანი კარიბჭის ფრონტონში ორქანობიან ქვაზე ანგელოზთა მიერ ქრისტეს ამაღლების სცენაა დაქარაგმებული ასომთავრული წარწერით. ტაძრის ფასადები და გუმბათის ყელი ლილვისა და წრეთარგისაგან შედგენილი გლუვი კარნიზებით სრულდება, ტაძარი თუნუქით არის გადახურული. ტაძარს ქვისა და აგურის გალავანი უვლის, რომლის დასავლეთ ნაწილში ორიარუსიანი სამრეკლო-კარიბჭეა (გარე ზომებია: 4,4 X 6,7 მ.). სამრეკლოს ქვედა სართული სწორკუთხა მოცულობის თაღოვანი კარიბჭე-გასასვლელია, სამრეკლო წრიულ რვა სვეტზე აღმართული ფანჩატურია. გ. მარსაგიშვილი, „ახალციხის მაცხოვრის ამაღლების ეკლესია“ // „ახალციხისა და ტაო-კლარჯეთის ეპარქია“, (რედ. ვალერი ასათიანი), თბ. 2013, გვ. 460-461