laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის ტაძარი (პეტროვსკის ჭიშკარი)

ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის ტაძარი (რუს. Храм иконы Божией Матери «Знамение») — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ტვერის რაიონში. ამჟამინდელი ტაძარი აგებულია 1676-1681 წლებში. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის ხატის „ზეციური სასწაულის“ სახელზე. ეგვტერები კი წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა და პაპ კლემენტ I-ის სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. თავდაპირველად ეკლესია, რომელიც აგებული იყო ჯერ კიდევ რომანოვების ტახტზე ასვლამდე, და რომელსაც ეწოდებოდა რომის პაპ კლემენტის სახელობის ეკლესია, სავარაუდოდ აგებული იყო ხისგან და მდებარეობდა დღევანდელი ეკლესიიდან ოდნავ მოშორებით, კოლობოვსკის პირველ და მესამე შესახვევს შორის. ამჟამად არსებულ ხის ტაძარს საფუძველი ჩაუყარეს 1676 წლის 1 ივლისს, თავად გოლიცინის ყირიმული ლაშქრობების დასრულების ნიშნად. მშენებლობა მიმდინარეობდა მსროლელთა პოლკის შემოწირულობებით და გაგრძელდა 1681 წლამდე. 1754 წელს ტაძრის სამხრეთ-აღმოსავლეთით ააგეს ეგვტერი ყველა წმინდანის სახელზე. 1780 წელს ეკლესია განაახლეს, კლემენტი I-ის ეგვტერს მოხსნეს ოთხი თავი და დაუტოვეს ერთი. 1843 წელს განაახლეს კანკელიც. 1930 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი დახურა. დიდი სამამულო ომის პერიოდში მასში განათავსეს სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის ქიმიური ლაბორატორია. 1968 წელს დაიწყო ტაძრისა და სამრეკლოს რეაბილიტაცია. 1970-1980 წლების რესტავრაციის შემდეგ აღდგა ტაძრის თავდაპირველი სახე. 1997 წლის 10 დეკემბერს ტაძარში აღდგა ღვთისმსახურება. Паламарчук П. Г. Москва в границах Садового кольца // Сорок сороков Краткая иллюстрированная история всех Московских храмов. — Москва: Астрель, 2004. — Т. 2. — С. 385—387. — 744 с. — 7000 экз. — ISBN 978-5-271-07711-1. Забелин И. Е. Материалы для истории, археологии и статистики города Москвы. — Москва: издательство Московской Городской думы, 1884. — Т. 1. — С. 621. П.Н. Шармин Церковь Знамения за Петровскими воротами на Песках // Москва. Энциклопедический справочник : Москва. — Большая Российская Энциклопедия, 1992.
ღვთისმშობლის ხატის შვება და ნუგეშისცემის ტაძარი (ხოდინის ველი)

ღვთისმშობლის ხატის შვება და ნუგეშისცემის ტაძარი (რუს. Храм иконы Божией Матери «Отрада и утешение») — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XX საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ჩრდილოეთის ადმინისტრაციულ ოლქში. ამჟამინდელი ტაძარი აგებულია 1907-1909 წლებში. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის ხატის „შვება და ნუგეშისცემის“ სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. XX საუკუნის დასაწყისში გრენადირების პირველი საარტილერიო ბრიგადისა და დონის კაზაკების პირველი პოლკისათვის ხოდინის ველზე ააგეს ნიკოლაევსკის ყაზარმები. ყაზარმების მშენებლობის პროექტში ეკლესიის აშენება არ იყო გათვალისწინებული, მისი მშენებლობა წარიმართა მოქმედი სახელმწიფო მრჩევლის ი. ა. კოლესნიკოვის ფინანსებით. პროექტის ავტორი კი გახდა არქიტექტორი ვლადიმირ დიმიტრის ძე ადამოვიჩი. ეკლესიის მშენებლობას საფუძველი ჩაუყარეს 1907 წელს. ტაძრის კურთხევა 1909 წლის 5 აპრილს შეასრულა კრუტიცკისა და კოლომენსკის მიტროპოლიტმა ვლადიმირმა. კურთხევის ცერემონიალს ესწრებოდა ელისაბედ თევდორეს ასული. ეკლესია საბჭოთა ხელისუფლებამ დახურა 1922 წელს, შენობაში განათავსეს საერთო საცხოვრებელი, ხოლო შემდეგ ქარხანა „Знамя труда“-ს სამშენებლო საამქრო. შენობას მოხსნეს გუმბათი, დაანგრიეს სამრეკლო, ნაწილობრივ მოხსნეს გალავანიც. ტაძრის შენობა შედიოდა ვასანგრევ ნაგებობათა სიაში, რომლის ხარჯზეც უნდა გაფართოებულიყო ბოტკინის სახელობის საავადმყოფო. მაგრამ 1990 წლის ფრუნზეს რაიონის დადგენილების შესაბამისად, საავადმყოფოს მთავარი ექიმის ი. პ. კუზინის დამსახურებით შენობა გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. ტაძრის გათავისუფლება სამრეწველო აღჭურვილობისაგან მოხდა მხოლოდ 1991 წლის 5 იანვარს, ამავე წელს ეკლესია აკურთხეს, ხოლო აღდგენითი სამუშაოები გაგრძელდა 1996 წლამდე. ტაძრის აღდგენაში უდიდესი წვლილი შეიტანა წინამძღვარმა იღუმენმა ირინარხ გრეზინმა, რომელიც 2002 წელს გახდა პერმისა და სოლიკსმსკის ეპისკოპოსი, რომელიც ამჟამად კრასნოგორსკის ეპისკოპოსია. Паламарчук П. Г. Окраины Москвы. Инославие // Сорок сороков Краткая иллюстрированная история всех Московских храмов. — Москва: Астраль, 2004. — Т. 3. — С. 67 — 71. — 696 с. — 7000 экз. — ISBN 978-5-271-07711-X. Вайнтрауб Л. Р., Карпова М. Б., Скопин В. В. Храмы северного округа. — М.: Старая Басманная, 1997. — С. 53—65. — ISBN 5-8468-0052-1. Официальный сайт храма иконы Божией Матери «Отрада и утешение» на Ходынском поле г. Москвы
ღვთისმშობლის ხატის სწრაფშემსმენელის ტაძარი (ხოდინის ველი)

ღვთისმშობლის ხატის სწრაფშემსმენელის ტაძარი (რუს. Храм иконы Божией Матери «Отрада и утешение») — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XX საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ჩრდილო-დასავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის შჩუკინოს რაიონში. ამჟამინდელი ტაძარი აგებულია 1901-1902 წლებში. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის ხატის „მსწრაფლშემსმენელის“ სახელზე, ხოლო ეგვტერი პანტელეიმონ მკურნალის სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ტაძარი ააგეს 1901-1902 წლებში წმინდა პანტელეიმონის სახელობის მცირე ხის ეკლესიის ადგილზე და აკურთხეს მსწრაფლშემსმენელი ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. ხოდინის ველზე განთავსებული იყო იუნკერების საზაფხულო ბანაკი და ჰოსპიტალი. ტაძრის თავდაპირველ სამწყსოს სწორედ იუნკერები და ოფიცრები შეადგენდნენ. ტაძრის ნახაზები არ შემონახულა, უცნობია მისი არქიტექტორიც. ცნობილია, რომ ტაძრის მშენებლობას საფუძველი დეკანოზმა იოანე ორლოვმა ჩაუყარა 1901 წლის 8 ივნისს. 17 ივლისს სასულიერო კონსისტორიიდან მიიღეს ოდიკი, ხოლო 1902 წლის 1 აგვისტოს საზეიმოდ აკურთხეს ახალი საკურთხეველი. 1920-იანი წლების დასაწყისში ეკლესია საბჭოთა ხელისუფლებამ დახურა. ხის წმინდა პანტელეიმონის ეკლესია დაანგრიეს. ასევე მოანგრიეს ქვის ეკლესიის გუმბათი. შენობას გამოიყენებდნენ სხვადასხვა მასალების საწყობად. 1991 წელს ტაძარი დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. შენობა არ გარემონტებულია თითქმის საუკუნის განმავლობაში და იყო ცუდ მდგომარეობაში. დაიწყო აღდგენითი სამუშაოები, რომელიც მთელი 90-იანი წლები გაგრძელდა. 1992 წლის 22 ნოემბერს, ღვთისმშობლის მსწრაფლშემემენელი ხატის ხსენების დღეს შედგა პირველი ლოცვა. 1992 წელს ეკლესიაზე დააყენეს ხის, ხოლო 1994 წელს მეტალის ჯვარი. 2000-იან წლებში აღადგინეს ასევე პანტელეიმოის სახელობის ეგვტერი. 2001 წლის დიდ შაბათს აღდგომის წინა დღეს ტაძარს ესტუმა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქი ალექსი II. Церковь иконы Божией Матери «Скоропослушница» на Ходынском поле на сайте «Храмы России» Официальный сайт Успенского благочиния сайт «МосГид» დაარქივებული 2012-01-14 საიტზე Wayback Machine. Икона Божией Матери, именуемая «Скоропослушница»
მოსკოვის მიქაელ მთავარანგელოზის ტაძარი (ოვჩინიკოვო)

მოსკოვის მიქაელ მთავარანგელოზის ტაძარი (რუს. Храм Архангела Михаила в Тропарё) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის დასავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის ზამოსკვორეჩიეს რაიონში. აქვს ფედერალური მნიშვნელობის არქტექტურის ძეგლის სტატუსი. მდებარეობს მისამართზე შუა ოვჩინიკოვის შესახვევი, № 7. წინამძღვარია - დეკანოზი სერგეი სელეზნიოვი. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის კვართის სახელზე, ხოლო ეგვტერები მიქაელ მთავარანგელოზისა და მღვდელმოწამე ხარლამპის სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ტაძარი ააგეს XVII საუკუნის პირველ ნახევარში მოსკოვის ოვჩინოს სლობოდაში. მთავარი საკურთხველი აკურთხეს ღვთისმშობლის კვართის სახელზე. თავდაპირველად მცირე კუბის ფორმის შენობა სრულდებოდა სამნაწილიანი აფსიდით, რომელიც თავის მხრივ სრულდებოდა სამი თავით, რომელზეც დაყენებული იყო პირამიდული კოკოშკინები. ტაძარი არაერთხელ გადააკეთეს. XVII საუკუნის მეორე ნახევარში გააფართოეს სატრაპეზო, ხოლო სამხრეთიდან მიაშენეს მიქაელ მთავარანგელოზის სახელობის ეგვტერი. დაახლოებით 1700 წელს სატრაპეზო კიდევ ერთხელ გააფართოვეს და ააგეს ტაძრის სამრეკლო. სწორედ ამავე წელს აფსიდის ფანჯრებზე გაუკეთეს თამასები. XVIII საუკუნის ბოლოს ტაძრის სახურავი შეცვალეს ოთხფერდა სახურავით, რის შედეგადაც დაიკარგა კოკოშკინები და კუთხის ეგვტერები. 1930-იანი წლების დასაწყისში საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი დახურა. 1955-1961 წლებში ტაძრის სიახლოვეს ააგეს ადმინისტრაციული შენობები და ეკლესიის ტერიტორია საკმაოდ შეავიწროეს. 1950-1970-იან წლებში ეკლესიაში მიმდინარეობდა სარესტავრაციო სამუშაოები. 1997 წელს ტაძარი დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას, აღდგა ღვთისმსახურებაც. ტაძრის ძველი ხატებია „ყველაწმინდის შაბათი“ (1642 წ.) და ვლადიმირის ღვთისმშობელი (1652 წ. სიმონ უშაკოვი). აღნიშნული ხატები ინხება ტრეტიაკოვის გალერეაში. Паламарчук П. Г. Москва в границах Садового кольца // Сорок сороков Краткая иллюстрированная история всех Московских храмов. — Москва: Астрель, 2004. — Т. 2. — 744 с. — 7000 экз. — ISBN 978-5-271-07711-1. П.Н. Шармин Церковь Архангела Михаила // Москва. Энциклопедический справочник. — Москва: Большая Российская Энциклопедия, 1992. ↑ Храм Михаила Архангела в Овчинниках. reestr.answerpro.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-09-21. ციტირების თარიღი: 2012-05-13. ↑ Празднование 10-летия возобновления богослужебной жизни в храме Архангела Михаила в Овчинниках. Официальный сайт Московского Патриархата (24 ноября 2008). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-09-06. ციტირების თარიღი: 2012-05-13. ↑ Романюк С. К. Из истории московских переулков. — Московский рабочий, 1988. — С. 275—276. — ISBN 5-239-00018-2.
ვივის ტბა

ვივის ტბა (რუს. Виви) — მტკნარწყლიანი ტბა რუსეთში. მდებარეობს კრასნოიარსკის მხარის ევენკიის რაიონში. მოიცავს მისგან გამომდინარე მდინარე ვივის ხეობის ზემო ნაწილს. ვივის ტბა მდებარეობს პუტორანის პლატოს სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. ტბის ნაპირებზე მუდმივი დასახლებები არ არის. ტბა მდიდარია თევზით. ფართობი 229 კმ². ვივის ტბა — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული)
სტეფანე მელიქიშვილი

სტეფანე მელიქიშვილი (დ. უცნობი, თბილისი — გ. 1887, თბილისი) — ქართველი საზოგადო მოღვაწე, გაზეთ „დროების“ პირველი გამომცემელი, სტამბის დამაარსებელი საქართველოში. 1879-1887 წლებში ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ნამდვილი წევრი. სტეფანე დაიბადა თბილისში გრიგორ მელიქიშვილის ქართველი კათოლიკის ოჯახში. სტეფანე მელიქიშვილის მშობლები გასული საუკუნის ორმოციან წლებში ახალციხიდან (მესხეთი) თბილისში გადმოსახლებულან. მისი უფროსი ძმა იყო პეტრე მელიქიშვილი. მთელი ოჯახი იმ ქართველ პატრიოტთა პატარა ჯგუფს ეკუთვნოდნენ, რომელთაც დააარსეს პირველი კერძო სტამბა ქართული ჟურნალ-გაზეთების გამოსაცემად. ეს მაშინ დიდი პატრიოტული საქმე იყო. ამ ჯგუფს ეკუთვნოდნენ, გარდა მამა-შვილები მელიქიშვილებისა, ისტორიკოს-არქეოლოგი დიმიტრი ბაქრაძე, ცნობილი საზოგადო მოღვაწე ნიკო ღოღობერიძე და ვახტანგ თულაშვილი. სტეფანე ვენაში იყო გაგზავნილი სტამბის მაშინების და მოწყობილების შესაძენად და ქართული ასოების ჩამოსასხმელად. საქართველოს ჟურნალ-გაზეთობა სულ ამ შრიფტით იბეჭდებოდა, რომელსაც ვენის შრიფტი დაერქვა. ეს შრიფტი განირჩევა აკადემიური შრიფტისაგან. სტამბა გაიხსნა 1864 წელს. 1866 წლიდან იყო გაზეთი „დროების“ გამომცემელი. სტეფანე მელიქიშვილი — პარლამენტის ბიბლიოთეკა ↑ სტეფანე მელიქიშვილი. iverieli. ციტირების თარიღი: 22 აპრილი, 2018. ↑ სტეფანე გრიგოლის ძე მელიქიშვილი. პარლამენტის ბიბლიოთეკა. ციტირების თარიღი: 22 აპრილი, 2018.
კონსკოვოლა

კონსკოვოლა (Końskowola), სოფელი სამხრეთაღმოსავლეთ პოლონეთში, მდებარეობს პულავსა და ლიუბლინს შორის კუროვთან ახლოს, მდინარე კუროვკაზე. ცალკეული კომუნის (გრიმნა) ადმინისტრაციული ცენტრი. მოსახლეობა 2188 ადამიანი (2004 წლისთვის).
მოსკოვის ელია წინასწარმეტყველის ტაძარი (ვორონცოვის ველი)

მოსკოვის ელია წინასწარმეტყველის ტაძარი (რუს. Храм Илии Пророка) — უმოქმედო მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XV საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ტერიტორიაზე. ტაძარს აქვს ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. მდებარეობს მისამართზე ვორონცოვის ველი № 16․ ტაძრის მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს ელია წინასწარმეტყველის სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნებდა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. მოსკოვის ელია წინასწარმეტყველის ტაძარი ააგეს XV საუკუნეში თათრების ჯარზე გამარჯვების აღსანიშნავად. ეს მოვლენა მოხდა სწორედ ამ ადგილზე 20 ივლისს, ელია წინასწარმეტყველის ხსენების დღეს. წყაროების თანახმად, ტაძრის პირველი მოხსენიება თარიღდება 1476 წლით. ეკლესია მდებარეობდა სოფელ ვორონცოვოში. XV საუკუნის ბოლოს ივანე III-მ აქ ააგო ქალაქგარე სასახლე, რის გამოც ეკლესიამ მიიღო კარის ეკლესიის სტატუსი. XVI საუკუნის დასაწყისში ეკლესია გადავიდა ვასილი III-ის ხელში. 25 მარტს ვასილი აღნიშნავდა დაბადების დღეს და ეს თარიღი ემთხვეოდა ხარების დღესასწაულს, ამის შემდეგ მან ტაძრის სიახლოვეს ააგო ქვის ეკლესია ხარების სახელზე. ეკლესია შენდებოდა 1514-1516 წლებში იტალიელი ხუროთმოძღვარის ალევიზის მიერ. 1525 წლის შემდეგ ვასილი არ სტუმრებია ეკლესიას, რის გამოც ტაძარი გახდა სამრევლო. 1653 წლის ზაფხული მოსკოვში გვალვიანი იყო. მოსახლეობა შიშმა მოიცვა. ალექსი მიხეილის ძემ განაცხადა, რომ ააშენებდა ტაძარს იმ წმინდანის სახელზე, რომელ დღესაც წვიმა მოვიდოდა. 1653 წლის 20 ივლისს გაწვიმდა. ალექსი მიხეილის ძემ ძველი ტაძრის ადგილზე ააშენა ელია წინასწარმეტყველის სახელობის ახალი ეკლესია. XVIII საუკუნის დასაწყისში ხარების ეკლესია დაანგრიეს. იგი შეცვალა ეკლესიამ, რომელსაც ჰქონდა ხუთი გუმბათი და აშენებული იყო ბაროკოს სტილში. ამავე საუკუნის შუა წლებში ააშენეს სამრეკლო. XIX საუკუნეში ეკლესია ორჯერ გადააკეთეს. 1929 წელს ეკლესია საბჭოთა ხელისუფლებამ დახურა. მასში განათავსეს აღმოსავლეთის ხალხთა ხელოვნების მუზეუმი. XXI საუკუნეში ეკლესიაში განთავსებული იყო ფონდსაცავი. ↑ Церковь Ильи Пророка на Воронцовом поле, 1514-1515 гг., 1665 г., XIX в.. dkn.mos.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-05-22. ციტირების თარიღი: 2015-05-22. ↑ 2.0 2.1 2.2 Церковь Илии Пророка, что под Сосенками. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-04-27. ციტირების თარიღი: 2015-05-20.
ზელენოგრადის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი

ზელენოგრადის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი (რუს. Еврейский музей и центр толерантности) — ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი მოსკოვის ქალაქ ზელენოგრადში. მუზეუმი მდებარეობს შემდეგ მისამართზე: 103575, მოსკოვი, ზელენოგრადი, გოგოლის ქუჩა № 11-გ. ზელენოგრადის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი გაიხსნა 1969 წელს ქალაქ ზელენოგრადის მოსახლეობის ინიციატივით. რაიონში დიდი სამამულო ომის პერიოდში მიმდინარეობდა მძიმე ბრძოლები. ომის კვალიი შენახულია, როგორც მოსახლების მეხსიერებაში ასევე ქალაქის შემოგარენში. მოსახლეობის მიერ ომთან დაკავშირებული მასალების შეგროვება გახდა მუზეუმის დაარსების საფუძველი. თავდაპირველად მუზეუმი განთავსებული იყო ქალქის სამოთახიან ბინაში. შემდეგ მას გადაეცა შენობა გოგოლის ქუჩაზე. 1984 წელს მუზეუმმა მიიღო სახელწოდება „სახალხო“, ხოლო 1992 წლიდან - სახელმწიფო. ზელენოგრადის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი აგროვებს სიძველეს, ატარებს სამეცნიერო და საგანმანათლებლო საქმიანობას. მუზეუმის საგამოფენო ფართობია - 285 მ², მუზეუმში არის დარბაზები, რომლებიც ეძღვნება დიდი სამამულო ომის მოვლენებს: „იქ სადაც დაიღუპა უცნობი ჯარისკაცი“, დარბაზი კოლექციით „ჩემი მხარე“, სადაც ნაჩვენებია მხარის ყოფა-ცხოვრება და ისტორია. ყოველ წელს მუზეუმი ახორციელებს არქეოლოგიურ ექსპედიციებს სოფელ ლიალოვოს არქეოლოგიურ ძეგლზე. მუზეუმის ექსპონატების რაოდენობაა 23 200 ერთეული, მათ შორის 12 200 ძირითად ფონდშია. მუზეუმის კოლექციის შემადგენლობაში შედის სამხედრო-ისტორიული მინიატურა „რუსეთის არმიის მუნდირის განვითარების ისტორია“, ქვის ხანის არქეოლოგიური საგნები, მათ შორის ქსოვილები და ნაკეთობები. მუზეუმში დაცულია მარშალ გიორგი ჟუკოვისა და მიხეილ კატუკოვის პირადი ნივთები. მუზეუმში არის სამეცნიერო ბიბლიოთეკა, სურათების გალერეა. მუზეუმის თანამშრომლები გამოსცემენ შრომების კრებულს „მხარის ისტორიის ნარკვევები“, ალბომებს და კატალოგებს. მუზეუმში იმართება თემატური ექსკურსიები „ჩვენი სამშობლოს ისტორია“, „მოსკოვის დაცვის უკანასკნელი საზღვარი“, „იქ სადაც დაიღუპა უცნობი ჯარისკაცი“, „რუსეთის არმიის მუნდირის განვითარების ისტორია“, „ჩვენი ქალაქი“, ქალაქ ზელენოგრადის მხატვრებისა და დიზაინერების გამოფენები. 2014 წელს მუზეუმში მიმდინარეობდა რეორგანიზაცია, რომლის განმავლობაშიც მუზეუმს შეუერთდა „საგამოფენო დარბაზი ზელენოგრადი“, რომელიც ადრე ცალკე ორგანიზაცია იყო. რეორგანიზაციის შემდეგ მუზეუმის სრულ სახელწოდებაა „ქალაქ მოსკოვის კულტურის სახელმწიფო საბიუჯეტო განყოფილება, ზელენოგრადის მუზეუმი“. 1977-2016 წლებში მუზეუმის დირექტორი იყო ტატიანა ვიზბული, ხოლო 2016 წლიდან მუზეუმის დირექტორია დენის ჩილიკინი. Официальный сайт История города в музее: интервью с директором Зеленоградского краеведческого музея Татьяной Визбул, 2014 (Youtube) Фотографии экспозиции: Зеленоградский музей представил аудиогид по своим экспонатам. Zelenograd.ru (2017-12-19). ციტირების თარიღი: 2018-04-15. На портале «Узнай Москву» დაარქივებული 2018-04-16 საიტზე Wayback Machine. В каталоге «Музеи и выставки мира» დაარქივებული 2018-04-16 საიტზე Wayback Machine. ↑ Новым директором зеленоградского музея стал выпускник МИЭТа Денис Чиликин. Zelenograd.ru (2016-03-01). ციტირების თარიღი: 2018-04-15.
გულაგის ისტორიის მუზეუმი

გულაგის ისტორიის მუზეუმი (რუს. Музей истории ГУЛАГа) — მუზეუმი მოსკოვში. მოსკოვის კულტურის სახელმწიფო განყოფილება. მუზეუმი მდებარეობს შემდეგ მისამართზე: მოსკოვი, სამოტეჩნის შესახვევი № 9.ნ გაიხსნა 2001 წელს ანტონ ანტონოვ-ოვსეენკოს ინიაციატივით და მოსკოვის მერის იური ლუჟკოვის მხარდაჭერით. 2015 წელს მუზეუმი გადავიდა ახალ შენობაში, თავისი ფართობი გაზარდა 4-ჯერ. თავისი მისიის მიხედვით მუზეუმი მიეკუთვნება მემორიალური მუზეუმების რიგს, რომელიც მოსახლეობის გარკვეულ ტკივილიან წარსულს შეეხება. მუზეუმის შემქმნელი და ხელმძღვანელი იყო ანტონ ვლადიმერის ძე ანტონოვ-ოვსეენკო (1920-2013 წწ.), ცნობილი რევოლუციონერის ვლადიმერ ანტონოვ-ოვსეენკოს შვილი, რომელიც დახვრიტეს საბჭოთა კავშირის უზენაესი სასამართლოს სამხედრო კოლეგიის გადაწყვეტილებით. ანტონ ანტონოვ-ოვსეენკო გულაგის ბანაკიდან დაბრუნდა როგორც ხალხის მტრის შვილი. 2012 წლიდან მუზეუმის დირექტორია რომან ვლადიმერის ძე რომანოვი. გულაგის, როგორც 1930-1950-იან წლებში არსებული შრომა-გასწორების კოლონიის სისტემის ისტორია აქამდე არ ყოფილა წარმოდგენილი მუზეუმის სახით, სწორედ ამიტომ რუსეთის მუზეუმებს შორის გულაგის მუზეუმს ანალოგი არ ჰყავს. მუზეუმის ნივთებს შორისაა საარქივო დოკუმენტები, წერილები, პირადი ნივთების კოლექცია, რომლებიც ეკუთვნოდა გულაგის პატიმრებს. გულაგის ისტორიის მუზეუმში ინახება პატიმრების ნაქარგები, პატიმრების ტანსაცმელი, იარაღები, ბანაკის ჭურჭელი, ასევე ტყვიები, ჭურვები, რომლებიც ნაპოვნია მასობრივი დახვრეტის ადგილებში. უთავრესი ექსპონატია გულაგის რუკა, როელზეც აღნიშნულია ყველა მსხვილი ბანაკი. რუკა საშუალებას გაძლევთ წარმოიდგინოთ სსრკ-ის რეპრესირების მასშტაბი. სტენდებზე წარმოდგენილია დოკუმენტები,, რომლებიც მოგვითხრობს წითელი ტერორის საწყისი პერიოდისა და საკონცენტრაციო ბანაკების შექმნის შესახებ. აქვეა დაცული დოკუმენტები ვოლგისპირეთში გადასახლებული გერმანელების შესახებ. მუზეუმის ექსპონატებს შორისაა ბანაკის მსხვერპლთა ვიდეო ინტერვიუები. გარდა ამისა მუზეუმი მოგვითხრობს ისეთი ცნობილი ადამიანების ბედზე, როგორიცაა ალექსანდრე სოლჟენიცინი, გიორგი ჟენოვი, ვარლამ შალამოვი, ეფროსინია კერსნოვსკაია, ანდრეი ტუპოლოვი, დიმიტრი ლიხაჩევი, ლიდია რუსლანოვა, ნიკოლაი ანციფეროვი და სხვა. 2015 წლიდან გულაგის ისტორიის მუზეუმში მუშაობს სოციალურ-მოხალისეობრივი ცენტრი. Официальный сайт Музея истории ГУЛАГа დაარქივებული 2018-09-16 საიტზე Wayback Machine. "Почему вам нужно пойти в Музей истории ГУЛАГа. Статья о Музее истории ГУЛАГа в журнале «Афиша»[მკვდარი ბმული] Виртуальный музей ГУЛАГа დაარქივებული 2017-07-20 საიტზე Wayback Machine.
ილია ფერაძე

ილია ფერაძე (ჩხერიმელისპირელი) (დ. 10 ივლისი, 1866, ნებოძირი, ხარაგაულის რაიონი — გ. 1928) — ქართველი პედაგოგი, პოეტი, საზოგადო მოღვაწე. ილია ივანეს ძე ფერაძე (ჩხერიმელისპირელი) დაიბადა 1866 წლის 10 ივლისს, ხარაგაულის რაიონის სოფელ ნებოძირში. დაწყებითი განათლების შემდეგ შედის ქუთასის სასულიერო სასწავლებელში. 1882 წლიდან თბილისის სასულიერო სემინარიაში, რომლის დამთავრების შემდეგ 1889 წელს სახელმწიფო ხარჯზე გაიგზავნა კიევის სასულიერო აკადემიაში. 1921 წლიდან იგი დაინიშნა ხაშურის ჰუმანიტარული ტექნიკუმის (ახლანდელი ხაშურის პირველი საჯარო სკოლა) დირექტორად. ილია ფერაძის შესახებ ბიოგრაფიული ცნობები ძალიან მცირეა. პოეტი წერდა „ნებოძირელის” ფსევდონიმითაც. მისი ლექსები იბეჭდებოდა „მწყემსში”, „კვალში”, „განათლებაში”, „თეატრსა და ცხოვრებაში” და სხვ. იგი 1928 წელს გარდაიცვალა. ლაცაბიძე თ., ნარკვევები ხაშურის რაიონის სახალხო განათლების ისტორიიდან, წიგნი მესამე, ხაშურის პირველი საჯარო სკოლა, ხაშური, 2014. გია მამალაძე. გაზეთი “ჩემი ხარაგაული", 16 მარტი, 2012 წ., #11, გვ. 7 ილია ფერაძე (ჩხერიმელისპირელი)
ილია ჯიშკარიანი

ილია ჯიშკარიანი (დ. იანვარი, 1869, ბაში, სამტრედიის რაიონი — გ. მარტი, 1939) — ქართველი პედაგოგი, მათემატიკოსი, საზოგადო მოღვაწე. ილია ჯიშკარიანი დაიბადა 1869 წლის იანვარში სამტრედიის რაიონის სოფელ ბაშიში. 1890 წელს დაამთავრა ქუთაისის კლასიკური გიმნაზია. უმაღლესი განათლების მისაღებად პეტერბურგის უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტზე შევიდა; 1893 წელს იგი ორ ამხანაგთან ერთად დააპატიმრეს როგორც პოლიტიკური დამნაშავე; 1897 წელს დაამთავრა უნივერსიტეტი. როგორც "პოლიტიკური მეთვალყურეობის ქვეშ მყოფს" მას უფლება არ ჰქონდა მიეღო მასწავლებლის ადგილი; ამ გარემოებამ იგი აიძულა წასულიყო მასწავლებლად შორეულ აღმოსავლეთში, ციმბირში და ქალაქ ხაბაროვსკის რკინიგზის სასწავლებელში დაიწყო მათემატიკის მასწავლებლად მუშაობა; ერთი წლის შემდეგ ინიშნება იმავე სასწავლებლის ინსპექტორად; 1900 წელს გადაიყვანეს ამიერ-ბაიკალის ქალაქ ტროიცკოსავსკის რეალური სასწავლებლის ინსპექტორად, სადაც მან 1908 წლამდე იმსახურა; ეწეოდა ინტენსიურ საზოგადოებრივ და ლიტერატურულ მოღვაწეობას; 1908 წელს იგი ახერხებს ამიერკავკასიაში გადმოსვლას და ინიშნება ქალაქ ბაქოში პირველი გიმნაზიის ინსპექტორისა და მათემატიკის მასწავლებლის თანამდებობაზე; 1917 წელს პენსიაში გავიდა და საქართველოში დაბრუნდა; იგი დანიშნეს ხაშურის ვაჟთა გიმნაზიის (ახლანდელი ხაშურის პირველი სკოლა) დირექტორად და ქალთა გიმნაზიის პედსაბჭოს თავმჯდომარედ; 1918 წლიდან თბილისში მსახურობდა, ჯერ ავლაბრის მე-5 გიმნაზიის დირექტორად, ხოლო შემდეგ, ტექნიკუმის დირექტორად, სადაც იგი 1924 წლამდე მუშაობდა; ამის შემდეგ იგი იყო ლექტორი სხვადასხვა კურსებზე, მასწავლებელი ონსა და თელავში. სიცოცხლის უკანასკნელ წლებში კვლავ თბილისში დაბრუნდა, სადაც მუშაობდა ლექტორად მასწავლებელთა კურსებზე და წითელი არმიისა და ფლოტის სახლში; მუშაობდა მათემატიკის სახელმძღვანელოების შედგენაზე; მისი თავმჯდომარეობით ქართველმა მათემატიკოსებმა შეიმუშავეს ქართული მათემატიკური ტერმინოლოგია. ლაცაბიძე თ., ნარკვევები ხაშურის რაიონის სახალხო განათლების ისტორიიდან, წიგნი მესამე, ხაშურის პირველი საჯარო სკოლა, ხაშური, 2014. ილია ჯიშკარიანი
ნიკოლ ფაშინიანი

ნიკოლ ფაშინიანი (სომხ. Նիկոլ Փաշինյան; დ. 6 მაისი, 1975 იჯევანი, სომხეთის სსრ, სსრკ) — სომეხი პოლიტიკოსი, ჟურნალისტი და პუბლიცისტი, სომხეთის ეროვნული კრების დეპუტატი 2012-2018 წლებში. სომხეთის პრემიერ-მინისტრი 2018 წლის 8 მაისიდან. Official personal website დაარქივებული 2018-05-04 საიტზე Wayback Machine. (სომხური) Payqar დაარქივებული 2018-05-27 საიტზე Wayback Machine. official website and underground newspaper (სომხური) Haykakan Zhamanak website and newspaper. (სომხური) Armenaker Kamilion დაარქივებული 2014-07-15 საიტზე Wayback Machine. has a substantial number of English translations of Pashinyan's articles in Payqar. ↑ „Никол Пашинян избран премьером“. Sputnik Армения. ციტირების თარიღი: 2018-05-08.
დემეტრას წესი

დემეტრას წესი — დიზაინის პრინციპები კომპიუტერული პროგრამების შესაქმნელად, განსაკუთრებით ობიექტზე ორიენტირებულ პროგრამირებაში. ზოგად განმარტებაში დემეტრას წესი არის არამჭიდრო დაწყვილების (loose coupling) კონკრეტული შემთხვევა. ეს წესი შექმნა იან ჰოლანდმა 1987 წელს. დემეტრას წესი შეიძლება შეჯამდეს შემდეგ პუნქტებად: თითოეულ ერთეულს უნდა ქონდეს შეზღუდული ცოდნა სხვა ერთეულებზე და ეს სხვა ერთეულებიც მასთან ახლოს მყოფი(აზრობრივად) უნდა იყოს. თითოეული ერთეული უნდა ესაუბროს მხოლოდ საკუთარ მეგობრებს და არასოდეს უცნობებს. ერთეული უნდა ესაუბროს მხოლოდ უშუალო მეგობრებს. ამ წესს დაერქვა დემეტრას სახელი ქალღმერთ დემეტრას პატივსაცემად. ობიექტზე ორიენტირებულ პროგრამირებაში დემეტრას წესის უფრო კონკრეტული სახელია "დემეტრას წესი მეთოდების/ფუნქციებისთვის". ობიექტ A-ს შეუძლია გამოიძახოს ობიექტ B-ს მეთოდი, მაგრამ ობიექტი A არ უნდა მიწვდეს ობიექტ C-ს B ობიექტის გავლით. უფრო ფორმალურად რომ ჩამოვაყალიბოთ, დემეტრას წესი მეთოდების/ფუნქციებისთვის მოითხოვს, რომ ობიექტ O-ს მეთოდ m-ს შეუძლია მხოლოდ შემდეგი ობიექტების მეთოდების გამოძახება:   O საკუთარი თავის m-ის პარამეტრების ნებისმიერი ობიექტის რომელიც შეიქმნა/ინიციალიზდა m-ში O-ს შემადგენელი კომპონენტი ობიექტები გლობალურ ცვლადს, რომელიც ხელმისაწვდომია m-დან კერძოდ თავიდან უნდა ავირიდოთ იმ ობიექტების მეთოდების გამოძახება , რომელი ობიექტიც დაბრუნდა სხვა მეთოდის მიერ. ბევრ თანამედროვე ოოპ ენაში წერტილი გამოიყენება ობიექტის ველებზე წვდომისათვის, ამ შემთხვევაში დემეტრას წესი შეგვიძლია შემდეგნაირად ჩამოვაყალიბოთ "გამოიყენეთ მხოლოდ ერთი წერტილი". მაგალითად, კოდი a.b.Method() არღვევს წესს და a.Method() არ არღვევს.  Law of Demeter (LoD)