laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ტიხი-კლიუჩი (ბელორეცკის რაიონი)

ტიხი-კლიუჩი (ბაშკ. Тихий Ключ) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელორეცკის რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 20 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელრეცკიდან დაშორებულია 63 კილომეტრით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (90%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
ტუკანი (ბელორეცკის რაიონი)

ტუკანი (ბაშკ. Тоҡан) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელორეცკის რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1 331 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელრეცკიდან დაშორებულია 78 კილომეტრით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (55%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
გურამ ქუთათელაძე

გურამ (ხიტა) ქუთათელაძე (დ. 29 მარტი, 1924, თბილისი ― გ. 29 ნოემბერი, 1979, თბილისი) — ქართველი ფერმწერი. საქართველოს დამსახურებული მხატვარი, რუსთაველის პრემიის ლაურეატი. გურამ (ხიტა) ქუთათელაძე დაიბადა ქართველი მხატვრის და საზოგადო მოღვაწის, თბილისის სამხატვრო აკადემიის რექტორის (1959–1972) აპოლონ ქუთათელაძის ოჯახში. 1940 წელს, სკოლის დამთავრების შემდეგ, მან სწავლა განაგრძო მოსკოვის ვ. სურიკოვის სახელობის სახელმწიფო სამხატვრო ინსტიტუტში ფერწერის ფაკულტეტზე. 1942–1946 წლებში სწავლას აგრძელებს თბილისის სამხატვრო აკადემიაში, პედაგოგი დავით კაკაბაძე, ხოლო 1946 წელს კვლავ ბრუნდება მოსკოვის სამხატვრო ინსტიტუტში, მისი მასწავლებელი ალექსანდრე ოსმიორკინი მოსკოველ ფერმწერთა გაერთიანების ბუბნოვი ვალეტის წევრი იყო. ამ მოძრაობის წევრებს სეზანისტებსაც ეძახდნენ. გურამ (ხიტა) ქუთათელაძის მდიდარ და მრავალფეროვან შემოქმედებაში მთავარ თემას პეიზაჟი წარმოადგენდა. მან ჩამოაყალიბა პეიზაჟისა და ლანდშაფტის საკუთარი ხედვა და კონცეფცია. საქართველოს ეროვნული მუზეუმი; საქართველოს საპატრიარქოს კოლექცია; აღმოსავლეთის ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმი, მოსკოვი, რუსეთი; პუშკინის მუზეუმი (მოსკოვი); „ლუდვიგის“ მუზეუმი, ქ. კელნი, გერმანია. ასევე კერძო კოლექციებში - კ. გლეიზერის კოლექცია, ბობ და მერიონ როტშილდების კოლექცია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 548. გურამ ქუთათელაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი Georgian Art Portal[მკვდარი ბმული] ↑ ლეჟავა, სამსონ (2016) "გურამ ქუთათელაძე". გვ.17–49. თბ. ISBN 978-9941-0-8580-2 ↑ ლეჟავა, სამსონ (2016) "გურამ ქუთათელაძე". გვ.17–49. თბ. ISBN 978-9941-0-8580-2 ↑ ანდრიაძე, დავით (2011) "ხიტა ქუთათელაძე". გვ.7-46. თბ. ISBN 978-9941-0-3189-2
ჩარლზ პროტეუს შტეინმეცი

ჩარლზ პროტეუს შტეინმეცი (გერმ. Charles Proteus Steinmetz; დ. 9 აპრილი, 1865 — გ. 26 ოქტომბერი, 1923) — გერმანული წარმომავლობის მქონე ამერიკელი ინჟინერ-ელექტრიკოსი, რომელსაც მოიხსენიებდნენ როგორც „ჯადოქარი სტენეკტადიდან“. იგი ისევე როგორც მამამისი და ბიძამისი, დისპლაზიით იტანჯებოდა და მიუხედავად თავისი ჯუჯა სიმაღლისა და ერთობ შეუხედავი გარეგნობისა გენიალური გონების საშუალებით უმაღლესი სამეცნიერო და კარიერული მწვერვალების დაპყრობა შეძლო. ნიუ-იორკში გადასვლის შემდგომ მუშაობა დაიწყო კორპორაცია „General Electric“-ში სადაც შესანიშნავ წარმატებას მიაღწია და მალევე „General Electric“-ის გამომთველი განყოფილების ხელმძღვანელი გახდა. 1901-1902 წლებში ამერიკის ინჟინერ-ელექტრიკოსების ინსტიტუტის პრეზიდენტი ხდება. მეგობრობდა ისეთ გენიოსებთან როგორებიც იყვნენ: ალბერტ აინშტაინი, ტომას ალვა ედისონი, ნიკოლა ტესლა და სხვები. შტეინმეცმა არა მხოლოდ ელექტროტექნიკის წარმოებაშ მოახდინა რევოლუცია, არამედ უდიდესი წვლილი დაიდო კორპორაცია - „General Electric“-ის განვითარებაშიც. 1923 წლის 26 ოქტომბერს ჩარლზ პროტეუს შტეინმეცი 58 წლის ასაკში გარდაიცვალა. საყურადღებოა ის გარემოება, რომ „General Electric“-ის მხოლოდ რამდენიმე თანამშრომელს თუ ღირსებია ის პატივი რაც აღნიშნულმა კომპანიამ მის ყოფილ გენიალურ თანამშრომელს მიაგო: შტეინმეცის დაკრძალვის დღეს კონცერმა „General Electric“-მა ჩარლზის ხსოვნისადმი პატივის მიგების მიზნით, ხუთი წუთს განმავლობაში მუშაობა შეწყვიტა. ჩარლზ პროტეუს შტეინმეცი ↑ 1.0 1.1 Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ https://www.fi.edu/en/laureates/charles-proteus-steinmetz ↑ ეროვნულ გამომგონებელთა დიდების დარბაზი — 1973. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1366018"></a>
იაპონური ხმლები

იაპონური ხმალი (იაპონ. 日本刀 ნიჰონტო) — ერთ-ერთი იმ რამდენიმე ტიპის ხმლებიდან, რომლებსაც ტრადიციულად ჭედდნენ იაპონიაში. იაპონური ხმლების მრავალი სხვადასხვა ტიპი არსებობს, რომლებიც ერთმანეთისგან განსხვავდება ზომით, ფორმით, ჭედვის მეთოდით და დანიშნულებით. ყველაზე ცნობილი იაპონური ხმლის ტიპებია კატანა, ვაკიზაში, ტაჩი. ჩოკუტო (直刀 „სწორი ხმალი“) — სწორი ცალპირიანი ხმალი, რომელიც მზადდებოდა მეათე საუკუნემდე და რომლის ჭედვისასაც არ იყენებდნენ განსაკუთრებულ გასამაგრებელ მეთოდებს. ცურუგი (剣 „ხმალი“) — სწორი ორპირიანი ხმალი, რომელიც ასევე მზადდებოდა მეათე საუკუნემდე და რომლის ჭედვისასაც არ იყენებდნენ განსაკუთრებულ გასამაგრებელ მეთოდებს. ტაჩი (太刀 „დიდი ხმალი“) — ხმალი, რომელიც უფრო გრძელი და მეტად გამრუდებული იყო ვიდრე შემდგომი კატანა, ძირითადად მზადდებოდა მეთხუთმეტე საუკუნემდე. კოდაჩი (小太刀 „პატარა დიდი ხმალი“) — ტაჩის პატარა ვერსია, თუმცა იმავე დანიშნულების, რომელიც მზადდებოდა მეცამეტე საუკუნემდე. ოდაჩი (大太刀 „დიდი დიდი ხმალი“) ან ნოდაჩი (野太刀 „დიდი ხმალი“) — უფრო დიდი ზომის ტაჩი, დაახლოებით ერთი მეტრის სიგრძის, რომელსაც ჩვეულებრივ მეთოთხმეტე საუკუნემდე ჭედდნენ. კატანა (刀 „ხმალი“) — ზოგადი ტერმინი ტრადიციული, გამრუდებული, 60 სანტიმეტრზე გრძელი (განსაზღვრული ზედა ზღვარი არ არსებობს, თუმცა უმეტესობა 80 სანტიმეტრზე მოკლეა) წამახული წვერიანი ხმლისთვის. გავრცელებული იყო სამურაების კლასში, ედოს პერიოდში (XVII საუკუნის დასაწყისიდან XIX საუკუნის მეორე ნახევრამდე) ვაკიზაში (脇差 „მეწყვილე ხმალი“) — ზოგადი ტერმინი 30-60 სმ სიგრძის ხმლისთვის, რომელსაც 1600 წლის შემდეგ ამზადებდნენ. უმეტეს შემთხვევებში მას კატანასთან ერთად ატარებდნენ სამურაები, რასაც დაიშოს ხმლების წყვილი ერქვა. თუმცა ვაკიზაშის ცალკე საშალო ფენის წარმომადგენლებიც ატარებდნენ (ძირითადი მოსახლეობისთვის კატანა ძალიან ძვირი იყო) თითოეულ ხმალს აქვს უნიკალური პროფილი, რომელიც დამოკიდებულია მჭედელსა და ჭედვის მეთოდზე. ხმლის ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაწილია მისი შუა ფენა ანუ შინოგი. შინოგი შეიძლება იყოს ტართან ახლოს, ხმლის ბლაგვ მხარეს, რათა ხმალს უფრო გრძელი და მჭრელი პირი ჰქონდეს. ხმლის წვერი შეიძლება იყოს გრძელი (ოკისაკი), საშუალო (ჩუკისაკი), მოკლე (კოკისაკი) ან გამრუდებული (იკური-ოკისაკი). ასევე მნიშვნელოვანია ხმლის წვერი მომრგვალებულია (ფუკურა-ცუკუ) ან წამახული (ფუკურა-კარერუ). Irvine, Gregory (2000). The Japanese Sword, the Soul of the Samurai. V&A Publications..  Kapp, Leon (1987). The Craft of the Japanese Sword. Kodansha Intl. Ltd..  Kapp, Leon (2002). Modern Japanese Swords and Swordsmiths: From 1868 to the Present.  Perrin, Noel (1979). Giving Up the Gun: Japan's Reversion to the Sword, 1543–1879. Boston: David R. Godine.
ვინ მაუნგი

ვინ მაუნგი (ბირმ. မန်းဝင်းမောင်; ინგლ. Win Maung; დ. 17 აპრილი, 1916, ჰლეზეიტი, ბრიტანეთის ბირმა — გ. 4 ივლისი, 1989, იანგონი, მიანმარი) — ბირმელი სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე, ბირმის პრეზიდენტი 1957 წლის 13 მარტიდან 1962 წლის 2 მარტამდე. ვინ მაუნგი დაიბადა 1916 წლის 17 აპრილს იანგონის მახლობლად მდებარე სოფელ ჰლეზეიტში, ეროვნებით კარენი უ შვე იინისა დაუ ტარის ოჯახში. 1937 წელს დაამთავრა რანგუნის უნივერსიტეტის ჯადსონის კოლეჯი და მიიღო ხელოვნების ბაკალავრის წოდება. მსახურობდა ბრიტანულ ნავთობკომპანიაში „ბირმა ოილ კომპანიში“ და კოლონიალური ადმინისტრაციის ორგანოებში. იაპონიასთან წყნარი ოკეანის აუზში ომის დაწყების შემდეგ ვინ მაუნგი მსახურობდა ბრიტანეთის არმიაში ლეიტენანტის წოდებით. მონაწილეობდა იაპონიის არმიის წინააღმდეგ საბრძოლო მოქმედებებში, გაწევრიანდა ბირმის ეროვნულ პოლიტიკურ ორგანიზაციაში სახალხო თავისუფლების ანტიფაშისტური ლიგა. 1944 წელს გააგზავნეს სამხედრო მომზადებისთვის ინდოეთისა და ცეილონის ბრიტანულ სასწავლო ცენტრებში. 1945 წელ, როდესაც სახალხო თავისუფლების ანტიფაშისტურმა ლიგამ დაიწყო ანტიიაპონური აჯანყება, ვინ მაუნგი პარაშუტით დაეშვა ტაუნგუს რაიონში ანტიიაპონური წინააღმდეგობის მოძრაობის ორგანიზებისათვის. დაკავებული იყო კარენების პარტიზანული ჯგუფების ჩამოყალიბებით. საომარი მოქმედებების დასრულების შემდეგ აირჩიეს კარენი ახალგაზრდობის ლიგის თავმჯდომარის მოადგილედ, ხოლო რამდენიმე წლის შემდეგ — გაერთიანებული კარენების ლიგის თავმჯდომარედ. როგორც სახალხო თავისუფლების ანტიფაშისტური ლიგის აღმასკომის წევრი, 1947 წელს აირჩიეს დამფუძნებელი კრების დეპუტატად. ქვეყნის მიერ დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ დაიკავა ტრანსპორტისა და კომუნიკაციების მინისტრის თანამდებობა. 1951–1952 და 1956 წლებში აირჩიეს პარლამენტის დეპუტატად. სხვადასხვა დროს ასევე ეკავა შახტების, სამთო მრეწველობისა და მთის სამუშაოების, წყლის საჰაერო და სავაჭრო ტრანსპორტის მინისტრის თანამდებობები. 1957 წლის 11 მარტს ვინ მაუნგი ბირმის კავშირის პრემიერ-მინისტრ უ ნუს წინადადებით ერთხმად აირჩიეს ქვეყნის პრეზიდენტად. ქვეყნის პოლიტიკური ელიტა იმედს გამოთქვამდა, რომ მისი მოღვაწეობა ხელს შეუწყობდა ქვეყანაში დამყარებულიყო მშვიდობა და წესრიგი. ორი დღის შემდეგ, 1957 წლის 13 მარტს ვინ მაუნგმა ოფიციალურად დაიკავა ბირმის კავშირის პრეზიდენტის თანამდებობა. ვინ მაუნგის პრეზიდენტობის პერიოდი დაემთხვა მორიგ პოლიტიკურ ძვრებს ქვეყნის ისტორიაში. 1958 წლის პოლიტიკურმა კრიზისმა ხელისუფლებაში მოიყვანა დროებითი სამხედრო მტავრობა გენერალ ნე ვინის ხელმძღვანელობით, რომელმაც გარკვეულწილად მოახერხა სიტუაციის სტაბილიზაცია და 1960 წელს ჩაატარა საპარლამენტო არჩევნები.მაგრამ ხელისუფლებაში დაბრუნებულმა უ ნუმ ვერ მოახერხა ბირმის პრობლემების გადაჭრა და 1962 წლის 2 მარტს ხელსუფლებაში მოვიდა ბირმის რევოლუციური საბჭო გენერალ ნე ვინის მეთაურობით. ვინ მაუნგი გადააყენეს პრეზიდენტის თანამდებობიდან, დააპატიმრეს და ციხეში გაუშვეს ხუთი წლის ვადით. 1967 წელს, ციხიდან გათავისუფლების შემდეგ ყოფილი პრეზიდენტი მთლიანად ჩამოშორდა დიდ პოლიტიკას და ცხოვრობდა როგორც ჩვეულებრივი მოქალაქე. ვინ მაუნგი გარდაიცვალა 1989 წლის 4 ივლისს იანგონში ხანგრძლივი ავადმყოფობის შემდეგ. Mahn Win Maung, Ex-Burmese President, 73. The New York Times (July 05, 1989). დაარქივებულია ორიგინალიდან — სექტემბერი 26, 2020. ციტირების თარიღი: სექტემბერი 14, 2020.
ფუტკრის დაავადებანი

ფუტკრის დაავადებანი — განასხვავებენ ფუტკრის არაგადამდებ და გადამდებ დაავადებებს, ეს უკანასკნელი თავის მხრივ იყოფა ინფექციურ და ინვაზიურ დაავადებებად. განვითარების სხვადასხვა სტადიაზე შეიძლება დაავადდეს ფუტკრის ოჯახის ყველა ინდივიდი (მუშა, მამალი, დედა ფუტკარი). ფუტკრის გადამდები დაავადებებია ვაროატოზი, აკარაპიდოზი, ნოზემატოზი, ამებიაზი, ბრაულოზი, მელანოზი, სენოტაინიოზი და ფიზოცეფალოზი. ამათგან ყველაზე საშიშია ვაროატოზი, რომელსაც იწვევს ტკიპა ვართოა იაკობსონი. მის წინააღმდეგ საბრძოლველად იყენებენ პრეპარატ ვაროიატინს. ფუტკრის ბარტყის დაავადებებია: ამერიკული სიდამპლე, იწვევს Bac. larvae, რომელიც აავადებს და ხოცავს თავგადაბეჭდილ ბარტყებს; ევროპული სიდამპლე, იწვევენ str. apis და Bac. alvei, რომლებიც აავადებენ და ხოცავენ თავგადაუბეჭდავ ბარტყებს. პროფილაქტიკა: დაავადების თავიდან ასაცილებლად საჭიროა ვიყოლიოთ ძლიერი ოჯახები, გაზაფხულსა და შემოდგომაზე ჩავატაროთ სანიტარულ-პროფილაქტიკური ღონისძიებან. მკურნალობა:ანტიბიოტიკები, სულფანილამიდური პრეპარატები შაქრისსიროფთან ერთად. მათეშვილი მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 433.
ფუტკრისდედა

ფუტკრისდედა (ლათ. Ophrys) — მრავალწლოვან ბალახოვან მცენარეთა გვარი ჯადვარისებრთა ოჯახისა. ტუბერიანი ბალახებია. საქართველოში გავრცელებულია 3 სახეობა. მათგან Ophrys caucasica და Ophrys oestrifera მთელ საქართველოში გვხვდება. ორივე სახეობა მთის შუა სარტყლამდე, ტყეებში, ტყისპირებსა და ბუჩქნარებში იზრდება. მესამე სახეობა — Ophrys apifera საქართველოს ენდემია, უფრო იშვიათია, მხოლოდ აფხაზეთსა და იმერეთში გვხვდება. ღვინიაშვილი ც., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 433.
ფუტკრის მავნებლები

ფუტკრის მავნებლები — სხვადასხვა ცხოველები, რომლებიც იკვებებიან ფუტკრებით ან მათი ცხოველმოქმედების პროდუქტებით და ამით ზიანს აყენებენ საფუტკრე მეურნეობას. ფუტკრის მავლებლები იყოფა ორ ჯგუფად: პარაზიტები, რომლებიც ბინადრობენ ფუტკრის ოჯახში და იკვებებიან მისი პროდუქტებით. მტაცებლები, რომლებიც საფუტკრეში ან ფუტკრის საფრენ რაიონში არიან და თავს ესხმიან ფუტკრებს. პარაზიტებს განეკუთვნება სხვადასხვა ჩრჩილი, ტკიპა, ხოჭო და სხვა, საგრძნობ ზარალს იწვევს ცვილის დიდი და პატარა ჩრჩილი, რომლებიც იკვებებიან ფიჭით. მტაცებლებია სხვადასხვა ფრინველი, მწერები და სხვა. მაგალითად, ჭიანჭველა, რომელიც სკის ან სახურავის ქვეშ დაბუდდება, ხოლო შემდეგ შეიჭრება ფუტკრის ოჯახში და დიდი რაოდენობით თაფლს იტაცებს, ანადგურებს ახალგაზრდა ბარტყებს და ასუსტებს ოჯახს. განსაკუთრებით დიდ ზარალს აყენებს მეფუტკრეობას კვირიონი, რომელიც უამრავ ფუტკარს სპობს. მათეშვილი მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 433.
სან იუ

სან იუ (ბირმ. စန်းယု, ინგლ. San Yu; დ. 3 მარტი, 1918, ტეგონი, ბრიტანეთის ბირმა  — გ. 30 იანვარი, 1996, იანგონი, მიანმარი) — ბირმის პოლიტიკური და სამხედრო მოღვაწე, ბირმის სოციალისტური რესპუბლიკის პრეზიდენტი 1981-1988 წლებში. სან იუ დაიბადა 1918 წლის 3 მარტს ქალაქ ტეგონში, ეთნიკურად ჩინელის ოჯახში. ორი წელი სწავლობდა რანგუნის უნივერსიტეტის სამედიცინო კოლეჯში, რომელიც 1941 წელს მიატოვა ომის დაწყების გამო. 1942 წელს შეუერთდა აუნ სანის მიერ შექმნილ ბირმის გათავისუფლების არმიას უმცროსი ოფიცრის წოდებით. 1947 წელს მიიღო კაპიტნის წოდება. 1949 წელს სამოქალაქო ომის დროს მიიღო მაიორის წოდება და დანიშნეს ბატალიონის უფროსის მოადგილედ. 1949 წელს უკვე პოდპოლკოვნიკია. 1950 წლიდან ბრიგადის გენერალია. 1954-1956 წლებში სწავლობდა აშშ-ის სამხედრო კოლეჯში. 1956 წლის 9 მარტს მიიღო პოლკოვნიკის წოდება. 1959 წლამდე მსახურობდა გენერალურ შტაბში. იყო ნე ვინის სამხედრო მდივანი. 1961 წლის 19 აგვისტოს დანიშნეს 1-ლი ქვეითი ბრიგადის სარდლად. 1963 წელს, მას შემდეგ, რაც ნე ვინი მოვიდა ბირმის ხელისუფლებაში, სან იუ გახდა რევოლუციური საბჭოს წევრი. 1963 წლის 15 თებერვალს დანიშნეს არმიის გენერალური შტაბის უფროსის მოადგილედ. მას შემდეგ, რაც გავლენიანი პოლიტიკური ლიდერები დაუპირისპირდნენ ნე ვინს და დატვეს პარტია. სან იუ ქვეყანაში მეორე პოლიტიკოსი გახდა. 1971-1974 წლებში პრემიერ-მინისტრის მოადგილე, ფინანსთა მინისტრი და ბირმის ეროვნული დაგეგმარების მინისტრია. 1971 წლის 25 სექტემბერს დანიშნეს ახალი კონსტიტუციის შემმუშავებელი კომისიის თავმჯდომარედ. 1972 წელს ბრიგადის გენერალ სან იუს სრული გენერლის წოდება მიენიჭა. 1973 წელს საყოველთაო რეფერენდუმზე მიიღეს ახალი კონსტიტუცია და ძალაში შევიდა 1974 წლის 3 მარტს. ბირმას ეწოდა ბირმის კავშირის სოციალისტური რესპუბლიკა. 1974 წლის 26 აპრილს სან იუ აირჩიეს სახალხო კრების სახელმწიფო საბჭოს გენერალურ მდივნად. 1978 წლის 3 მარტის იგი სამხედრო სამსახურიდან ოფიციალურად გადადგა. 1981 წლის 8 აგვისტოს ნე ვინმა პარტიის მეოთხე კონგრესზე განაცხადა, რომ იხსნიდა ყველა უფლებამოსილებას და რჩებოდა მხოლოდ პარტიულ თანამდებობებზე. ამავე წლის ოქტომბერში აირჩიეს ახალი პარლამენტი, რომელმაც სახელმწიფო საბჭოს თავმჯდომარედ და ქვეყნის პრეზიდენტად სან იუ აირჩია. 1981 წლის 9 ნოემბერს სან იუმ დაიკავა პრეზიდენტის თანამდებობა. ბირმის კავშირის სოციალისტურ რესპუბლიკას სათავეში ედგა 7 წლის განმავლობაში. 1985 წლის ოქტომბერში პარტიის მეხუთე კონგრესზე სან იუ აირჩიეს ცენტრალური კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილედ. პოლიტიკური ბალანსი ქვეყანაში 1988 წელს დაირღვა, როცა გაჩაღდა სტუდენტური გამოსვლები. რეჟიმის მიმართ მოსახლეობის უკმაყოფილება სწრაფად იზრდებოდა. 1988 წლის 23 ივლისს მოიწვიეს მმართველი პარტიის საგანგებო კონგრესი. სადაც ნე ვინმა გამოაცხადა, რომ სან იუ და კიდევ ოთხი პარტიული და სახელმწიფო ლიდერი უნდა გადამდგარიყო თანამდებობიდან. კონგრესმა ნე ვინი და სან იუ გაათავისუფლა ყველა პარტიული და სახელმწიფო თანამდებობიდან. 27 ივლისს სახალხო კრებამ ქვეყნის ახალ პრეზიდენტად სეინ ლვინი აირჩია. სან იუ საბოლოოდ ჩამოშორდა პოლიტიკას. იგი დასახლდა დედაქალაქის გარეუბანში საკუთარ სახლში. სან იუ გარდაიცვალა 1998 წლის 30 იანვარს იანგონში. San Yu, 74, Former Leader Of Myanmar U San Yu დაარქივებული 2017-03-13 საიტზე Wayback Machine.
უზიანი (სოფელი)

უზიანი (ბაშკ. Үҙән) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელორეცკის რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1 140 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელრეცკიდან დაშორებულია 52 კილომეტრით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (76%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
უზიანბაში

უზიანბაში (ბაშკ. Үҙәнбаш) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელორეცკის რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 638 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელრეცკიდან დაშორებულია 30კილომეტრით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (67%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
ულუელგა (ბელორეცკის რაიონი)

ულუელგა (ბაშკ. Оло Йылға) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელორეცკის რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 453 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელრეცკიდან დაშორებულია 50 კილომეტრით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (63%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
უმეტბაევო (ბელორეცკის რაიონი)

უმეტბაევო (ბაშკ. Өмөтбай) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელორეცკის რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 35 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელრეცკიდან დაშორებულია 110 კილომეტრით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
ურალთაუ (სოფელი)

ურალთაუ (ბაშკ. Урал-Тау) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელორეცკის რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 78 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელრეცკიდან დაშორებულია 13 კილომეტრით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (97%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
უსმანგალი

უსმანგალი (ბაშკ. Уҫманғәле) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელორეცკის რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 404 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელრეცკიდან დაშორებულია 101 კილომეტრით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (98%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
უტკალევო

უტკალევო (ბაშკ. Үткәл) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელორეცკის რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 386 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელრეცკიდან დაშორებულია 42 კილომეტრით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას რუსები შეადგენენ (99%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
ხაიბულინო (ბელორეცკის რაიონი)

ხაიბულინო (ბაშკ. Хәйбулла) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელორეცკის რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 27 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელრეცკიდან დაშორებულია 135 კილომეტრით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (98%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
ჰუსაინოვო (ბელორეცკის რაიონი)

ჰუსაინოვო (ბაშკ. Хөсәйен) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ბელორეცკის რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 238 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ბელრეცკიდან დაშორებულია 110 კილომეტრით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (98%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
ტოპოლოგია (კომპიუტერული ქსელები)

ტოპოლგია — გამოთვლითი ქსელის სხვადასხვა კომპონენტების (მონაცემთა გადაცემის ხაზი, ქსელური კვანძი და ა.შ. ) განლაგება, რომლის წვეროებს წარმოადგენენ ელექტრონული მოწყობილობები, ხოლო წახნაგებს კი მათ შორის ფიზიკურ და ლოგიკურ კავშირებს. წვეროების ასუწოდებენ სადგურებს ან კვანძს. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ტოპოლოგია (კომპიუტერული ქსელები)“ ვიკისაწყობში. Tetrahedron Core Network
კატაკალონ კეკავმენი

კატაკალონ კეკავმენი (ბერძ. Κατακαλὼν Κεκαυμένος) — XI საუკუნის ცნობილი მხედართმთავარი ბიზანტიის იმპერიაში. კატაკალონ კეკავმენი დაიბადა კოლონეიაში, განთქმული კატაკალონების ოჯახში. იოან სკილიცის მიხედვით, ის არ იყო არისტოკრატიული წარმომავლობის. პირველ წარმატებას მან გიორგი მანიაკის მეთაურობით წარმართულ სიცილიის კამპანიაში მიაღწია. ის პროტოსპაფარიის ტიტულით, 1040 წელს, მესინის არაბთა შემოსევების წინააღმდეგ, არმენიაკონის თემის დანაყოფს მეთაურობდა. 1042 წელს, მიხეილ V-მ, კეკავმენი კონსტანტინოპოლში არსებული ამბოხის ჩასახშობად გაგზავნა, მომავალ წელს კი მან რუსების დამარბეველი რაზმის თავდასხმა აარიდა იმპერიული ქალაქს, ამის სანაცვლოდ მას დუნაის ქალაქების არხონტობა უბოძეს. კონსტანტინე IX მონომახის მმართველობის ქვეშ, მას კარიერის მკვეთრი ზრდა ჰქონდა. ის აღმოსავლეთში იბერიის დუკად დანიშნეს და ადგილობრივ მოსახლეობას სელჩუკების წინააღმდეგ არსებულ მცირე თავდასხმებში მეთაურობდა. 1040-იანი წლების დასასრულს ის "აღმოსავლეთის სტარტილატის" წოდებამდე დააწინაურეს. აღმოსავლეთში ის ყივჩაღების თავდასხმებს იგერიებდა, სადაც სერიოზული ჭრილობა მიიღო. 1055 წელს მას მაგისტროსობა და პრესტიჟული ანტიოქიის მმართველობა უბოძეს. მიხეილ VI სტრატონიკე არ ენდობოდა ძლიერ გენერლებს და მათში საშიშროებას ხედავდა; მან კატაკალონის და ისააკ კომნენოსის მოთხოვნა პროედროსის წოდებამდე დაწინაურებისთვის, უარით გაისტუმრა. ამის საპასუხოდ, 1057 წლის ისააკ კომნენოსის აჯანყებაში, კატაკალონმა ისააკის მხარი დაიჭირა, რის სანაცბლოდაც მას კურაპალატის ტიტული მიენიჭა. Guilland, Rodolphe (1967). Recherches sur les Institutions Byzantines, ტ.s I–II (French). Berlin: Akademie-Verlag.  Holmes, Catherine (2005). Basil II and the Governance of Empire (976–1025). Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-927968-5.  Kazhdan, Alexander, ed. (1991). Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-504652-8. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Kazhdan 1991, p. 1113. ↑ Guilland 1967, ტ. I, გვ. 452 და ტ. II, გვ. 108 ↑ Guilland 1967, ტ. I, გვ. 383–384, 387 ↑ Guilland 1967, ტ. I, გვ. 37, 130, 186, 452
ბაშკირეთის აჯანყება (1662-1664)

ბაშკირეთის აჯანყება — ბაშკირების უდიდესი აჯანყება XVII საუკუნის მეორე ნახევარში. ძირითადი მიზეზი იყო, რუსეთის ექსპანსიით გამოწვეული მიწების დაკარგვის შიში. უკმაყოფილებას იწვევდა ასევე უფას მმართველის თვითნებობა და გადასახადების გაზრდა. აჯანყების ტერიტორია მოიცავდა აღმოსავლეთიდან მდინარე ისეტიდან დასავლეთით მდინარე კამამდე და ჩრდილოეთით მდინარე ჩუსოვაიადან სამხრეთით მდინარე იაიკამდე ტერიტორიას. წარმატებული აჯანყების გამო, რუსეთის იმპერიის ხელისუფლება იძულებული გახდა დათანხმებოდა მათ ძირითად მოთხოვნებს. უფას მმართველი ვოლკონსკი პოსტიდან გადააყენეს და მის ადგილას აჯანყებულების მოთხოვნით სომოვი დანიშნეს. უფრო მნიშვნელოვანი იყო მიწის თაობაზე მიღწეული კონსენსუსი: ოფიციალურად აღიარეს მიწებზე ბაშკირების უფლებები. ახალმა მმართველმა მიიღო დავალება გაეთვალისწინებინა ბაშკირების მოთხოვნები. მთავრობამ ასევე დადო პირობა შეეზღუდა ხარკის ამკრებთა თვითნებობა. Bashkir Rebellion 1662-1664 Biennium — in the Bashkir Encyclopedia [1] Ustiugov NV, Bashkir rebellion 1662-1664 gg., To Sat: Historical Records, Vol 24, Moscow, 1947; Akmanov, I.G. Башкирские восстания XVII — начала XVIII вв. [Bashkir Rebellion 17th — Beginning of the 18th Century]. - Ufa Kitap, 1998. Akmanov, I.G. Башкирия в составе Российского государства в XVII — первой половине XVIII в. [Bashkortostan within the Russian state in the 17th — the first half of the 18th century]. - Sverdlovsk: in the Urals. University Press, 1991. Вожди восстаний XVII—XVIII вв. из башкир Казанской дороги დაარქივებული 2020-11-17 საიტზე Wayback Machine.