laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სანქტ-პეტერბურგის კვართის სტაროობრიადცული ეკლესია

სანქტ-პეტერბურგის კვართის სტაროობრიადცული ეკლესია (რუს. Покровская церковь) — მოქმედი მართლმადიდებლური სტაროობრიადცული ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს ალექსანდრეს ფერმების პროსპექტზე. ეკლესია ააგეს 1895-1896 წლებს შორის არქიტექტორ ვ. კოლიანკოვსკის პროექტის მიხედვით ამჟამინდელი 9 იანვრის მსხვერპლთა სახელობის სასაფლაოს ეზოში და აკურთხეს წმინდა ალექსანდრე ნეველის სახელზე. ღვთისმსახურება მასში მიმდინარეობდა 1937 წლის დეკემბრამდე. ამ დროს დააპატიმრეს ეკლესიის ხანგრძლივად მმართველი წინამძღვარი ალექსანდრე ჩუჟბოვსკი (დახვრიტეს 1937 წლის 28 დეკემბერს). სტარორობრიადცებს ბელოკრინიცკის შეთანხმებით ჩამოართვეს ტაძრები ლენინგრადში ჯერ კიდევ 1930-იანი წლების შუა წლებიდან და 1982 წლამდე ისინი არალეგალურად მოქმედებდნენ. მორწმუნეები საიდუმლოდ იკრიბებოდნენ სხვადასხვა ბინებში და აღავლენდნენ ღვთისმსახურებას. 1975 წელს სსრკ-მ ჰელსინკის აქტს მოაწერა ხელი და მათაც დაიწყეს თავიანთი უფლებებისათვის ბრძოლა. 1982 წლის 30 სექტემბერს ხუთწლიანი მიწერ-მოწერის შემდეგ ლენინგრადის ქალაქის საბჭოს აღმასკომმა რეგისტრაციაში გაატარა სტაროობრიადცელების რელიგიური საზოგადოება. 1982 წლის ნოემბერში მიაღწიეს შეთანხმებას ალექსანდრე ნეველის სახელობის ყოფილი ეკლესიის შენობის გადაცემის შესახებ, რომელიც მდებარეობდა 9 იანვრის მსხვერპლთა სასაფლაოზე, მეტროსადგურ ობუხოვოსთან ახლოს. დანგრეული სასაფლაოს ეკლესია სტაროობრიადცებს გადაეცა 1983 წელს. ამავე წლის 25 დეკემბერს შედგა მისი საზეიმო კურთხევა ღვთისმშობლის კვართის სახელზე. 1984 წლიდან ტაძარში მოღვაწეობდა ლეონიდ გუსევი ქალაქ გორკიდან (ამჟამად ნიჟნი-ნოვგოროდი), 1992 წლის იანვრიდან მრევლს საკუთარი წინამძღვარი ჰყავს - გენადი ჩუნინი. 2016 წელს მიმდინარეობდა ტაძრის კომპლექსური რემონტი. სამრევლოში მოქმედებს ბავშვთა საკვირაო სკოლა, მოქმედებს სამი ასაკობრივი ჯგუფი, რომელთა შემადგენლობაცაა 20-30 ადამიანი. ↑ Краткая летопись Санкт-Петербургско-Тверской епархии დაარქივებული 2012-04-29 საიტზე Wayback Machine. ↑ Санкт-Петербург. Покровская община.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-02-24. ციტირების თარიღი: 2018-11-03. ↑ 3.0 3.1 Покровская старообрядческая община города Санкт-Петербурга.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-23. ციტირების თარიღი: 2018-11-03.
ლაზარე ართაზოვი

ლაზარე ვასილის ძე ართაზოვი (ართაზიანი; დ. 1857 – გ. 1924) — სომეხი მხატვარი; მოღვაწეობდა თბილისში. 1880 წლიდან სწავლობდა პარიზში. ძირითადად ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა თბილისში, მცირე ხნით — სანქტ-პეტერბურგსა და სომხეთში. 1888 წლიდან მონაწილეობდა გამოფენებში. იყო თბილისში მოქმედი ნატიფი ხელოვნების წამახალისებელი კავკასიური საზოგადოების წევრი. 1895 წლის მარტში ართაზოვის ნაქირავებ სახლში გაიმართა ტფილისის ფოტოგრაფ-მოყვარულთა საზოგადოების პირველი გამოფენა. ↑ (რუსული) Горина, Татьяна Николаевна. Художники народов СССР: биобиблиографический словарь, т. 1. Искусство, 1970: გვ. 199. ↑ ტფილისის ფოტოგრაფ-მოყვარულთა საზოგადოება დაარქივებული 2016-03-22 საიტზე Wayback Machine. , კავკასიაში ფოტოგრაფიის ისტორიის ქართული ასოციაცია. ნანახია 03–11–2018.
ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (სანქტ-პეტერბურგი)

ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (რუს. Церковь Всех Скорбящих Радость) — მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1899-1902 წლებში პ. მაიერის პროექტის მიხედვით ლახტინის ქუჩაზე. 1927 წელს დახურეს. ეკლესიას დაუბრუნდა 2000-იან წლებში. ამჟამად სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიის სამრევლო ეკლესიაა. ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია ააგეს 1899-1902 წლებში არქიტექტორ პეტრე იულიანეს ძე მაიერის პროექტის მიხედვით. შენობა ააგეს ფსევდორუსულ არქიტექტურ სტილში. ეკლესიის შენობას ჰქონდა ორი სართული და შემკული იყო სამი ხახვისებური გუმბათით. თავად ეკლესია განთავსებული იყო მეორე სართულზე და აკურთხა ნარვის ეპისკოპოსმა ინოკენტიმ 1902 წლის 7 (20) თებერვალს. ეკლესიაში განთავსებული იყო მოოქროვილი კანკელი. 1902 წლიდან მოყოლებული 20 წელი ტაძრის წინამძღვარი იყო ალექსანდრე ტიხომოროვი, რომელიც საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდში რეპრესიების მსხვერპლი გახდა. 1919 წელს ეკლესია სამრევლო გახდა. 1927 წელს ეკლესია დახურეს გუბერნიის აღმასრულებელი კომიტეტის პრეზიდიუმის დადგენილებით, ხოლო ამავე წლის 27 ნოემბერს მისი ფასეულობები გადაიტანეს მატათა მოციქულის ეკლესიაში. შენობა კი გადაეცა ჰენრიხ ტურნერის სახელობის ფიზიკურად დეფექტური ბავშვების სახლს. გადაკეთების დროს, 1929 წელს მოხსნეს სახლის ფასადის დეკორაცია და გადააკეთეს კლასიციზმის სტილში, მოანგრიეს ეკლესიის ხახვისებური გუმბათებიც. საბჭოთა პერიოდში შენობაში განთავსებული იყო სხვადასხვა სამკურნალო დაწესებულებები. 1980-იანი წლების დასაწყისში იგი დაანგრიეს. 2000-იანი წლების დასაწყისში შენობა გაარემონტეს და მასში კვლავ ბავშვთა ორთოპედიულ-ტრამვატოლოგიური სასწავლო-სამკურნალო ცენტრი გახსნეს. რესტავრაციის პერიოდში აღადგინეს ეკლესია, რომელმაც სამრევლო ეკლესიის სტატუსი მიიღო. 2001 წელს სანქტ-პეტერბურგის ძეგლთა დაცვის კომიტეტმა ეკლესია შეიტანა იმ კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში, რომელსაც აქვს ისტორიული, სამეცნიერო, სამხატვრო ან სხვა ღირებულება. ისტორიულ-არქიტექტურული ღირებულება აქვს შენობის შემორჩენილ ინტერიერს: მეორე სართულის ეკლესიის დარბაზი, რუსული სტილის დეკორირებული პილასტრები, კესონირებული ჭერი, ორნამერტირებული მოხატულობა, მუხის კარი ეკლესიის დარბაზში. ამჟამად მუშავდება პროექტი, რომელიც ითვალისწინებს შენობის შიდა ხედის აღდგენას 1902 წლის მდგომარეობით. В. В. Антонов, А. Ф. Кобак. Церковь БОЖИЕЙ МАТЕРИ «ВСЕХ СКОРБЯЩИХ РАДОСТИ» при приюте детей-калек и паралитиков Василеостровского отдела Общества попечения о бедных и больных детях დაარქივებული 2016-10-05 საიტზე Wayback Machine. // Антонов В. В., Кобак А. В. Святыни Санкт-Петербурга: Христианская историко-церковная энциклопедия. — СПб.: Лики России, 2003 (электронная версия на сайте encspb.ru) Вестник института им. Г. И. Турнера დაარქივებული 2016-05-09 საიტზე Wayback Machine. // Есть на Лахтинской место святое. Вестник института им. Г. И. Турнера. № 5 (58), май 2013 г.
შიშველი სინგულარობა

შიშველი სინგულარობა — გრავიტაციული სინგულარობა მოვლენათა ჰორიზონტის გარეშე. შავ ხვრელში სინგულარობა არის მთლიანად გარშემორტყმული საზღვრით, რომელსაც მოვლენათა ჰორიზონტი ჰქვია, რომელშიც გრავიტაცია იმდენად ძლიერია, რომ სინათლეც კი ვერ აღწევს. აქედან გამომდინარე, მოვლენათა ჰორიზონტში მდებარე ობიექტების, მათ შორის სინგულარობის პირდაპირ დაკვირვება შეუძლებელია. შიშველი სინგულარობის თეორიული არსებობა მნიშვნელოვანია, რადგან მათი არსებობა აჩენს შესაძლებლობას, რომ დავაკვირდეთ ობიექტს, რომელიც უსასრულო სიმკვრივისთვის კოლაფსირდება. მან აგრეთვე შეიძლება გამოიწვიოს ფარდობითობის ზოგადი თეორიისთვის საფუძვლიანი პრობლემები, რადგან ფარდობითობის ზოგადი თეორია ვერ ახდენს სინგულარობასთან ახლოს მდებარე სივრცე-დროის მომავალი ევოლუციის პროგნოზირებას.
სივრცე-დრო

სივრცე დრო — ოთხგანზომილებიანი კონტინუუმი, რომელიც აერთიანებს სივრცის სამ, ხოლო დროის ერთ განზომილებას, მისი წერტილი მოვლენაა. სივრცე-დროის დიაგრამა გამოიყენება რელატივისტური ეფექტების გამოსახატად, მაგალითად ის, თუ რატომ აღიქვამს განსხვავებული დამკვირვებელი სად და როდის მოხდა მოვლენა. მე-20 საუკუნის დასაწყისამდე, სივრცის სამი განზომილება დამოუკიდებელად მიიჩნეოდა დროის ერთი განზომილებისგან. თუმცა 1905 წელს ალბერტ აინშტაინმა ფარდობითობის სპეციალურ თეორემაში დაამტკიცა ორი რამ:  ფიზიკის კანონები უცვლელია ყველა ინერციულ სისტემაში. სინათლის სიჩქარე ვაკუუმში იგივეა ყველა დამკვირვებლისთვის, მიუხედავად სინათლის წყაროს მოქმედებისა.
დარახველიძე

დარახველიძე შეიძლება აღნიშნავდეს: ალექსანდრე დარახველიძე — მოცეკვავე, ქორეოგრაფი გიორგი (ბუხუტი) დარახველიძე — მოცეკვავე დავით დარახველიძე — ინჟინერი, თანამდებობის პირი შალვა კრინიცკი (დარახველიძე) — პათოლოგანატომი ცაცა დარახველიძე — პოლიტიკური აქტივისტი
სანქტ-პეტერბურგის წმინდა ეკატერინეს შვედური ეკლესია

სანქტ-პეტერბურგის წმინდა ეკატერინეს შვედური ეკლესია (რუს. Шведская церковь Святой Екатерины) — მოქმედი ლუთერანული კირხე სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1863-1865 წლებში კარლ ანდერსონის პროექტის მიხედვით. ეკუთვნის ქალაქის შვედური წარმომავლობის მრევლს. ღვთისმსახურება აღევლინება რეგულარულად რუსულ და შვედურ ენებზე. შვედური საზოგადოება ჩამოყალიბდა ნიენშანცში. თავდაპირველად ეკუთვნოდა შვედეთის ეკლესიას. ჩრდილოეთის ომის შედეგად ინგერმანლანდია რუსეთს გადაეცა, მოსახლეობის ნაწილი სანქტ-პეტერბურგში გადასახლდა. მათ შეკრებები დაიწყეს 1703 წლიდან და იკრიბებოდნენ კერძო პირის, პასტორ იაკობ მაიდელინის სახლში. 1734 წელს ანა იოანეს ასულმა საზოგადოებას აჩუქა მიწის ნაკვეთი თანამედროვე ნევის პროსპექტის რაიონში, სადაც ააშენეს პირველი ხის ეკლესია წმინდა ანას სახელზე. 1745 წელს შვედური და ფინური საზოგადოება გაიყო. ფინური საზოგადოება დარჩა ძველ ადგილზე, იქ სადაც ახლა მდებარეობს წმინდა მარიამის ფინური ეკლესია, ხოლო შვედებმა სალოცავი ნაგებობა ააშენეს ახალ ადგილზე, სადაც 1767 წელს ააგეს ქვის ეკლესია წმინდა ეკატერინეს სახელზე. მომავალში ეკლესია არაერთხელ გადააკეთეს. ეკლესიასთან მოქმედებდა სამრევლო სკოლა, ბავშვთა სახლი გოგონებისა და ბიჭებისათვის, თავშესაფარი, საქველმოქმედო დაწესებულება. ეკლესიის მრევლთა შორის იყო ნობელებისა და ლიდვალების ოჯახები, ასევე იუველირი კარლ ფაბერჟე. ამ ეკლესიაში ჯვარი დაიწერა კარლ გუსტავ მანერჰეიმმა, ფინეთის მომავალმა პრეზიდენტმა. სამრევლო ფუნქციონირებდა 1934 წლამდე, ამ დროისათვის იგი საბჭოთა ხელისუფლებამ დახურა. შენობაში განათავსეს სხვადასხვა ორგანიზაციები, მათ შორის უკანასკნელი იყო მოსწავლე-ახალგაზრდობის სპორტული სკოლა. სამრევლოს მოღვაწეობა განახლდა 1993 წელს. 2005 წელს შენობა მთლიანად გადაეცა შვედურ საზოგადოებას. ლუთერანული საზოგადოება ითვლება შვედურად, მაგრამ იგი არ შედის შვედეთის ეკლესიის დაქვემდებარებაში და მიეკუთვნება ევაგნგელისტურ-ლუთერანული ეკლესიების კავშირს. ლუთერანული მრევლის გარდა წმინდა ეკატერინეს ეკლესიაში მიმდინარეობს ინგლისის ეკლესიის საზოგადოების ღვთისმსახურებაც. ქვის ეკლესია 300 ადამიანზე. მისი მშენებლობა დაიწყეს 1767 წლის 17 მაისს, არქიტექტორი ი. ფელტენი, აკურთხეს 1769 წლის 29 მაისს. ახალი ეკელსია 1200 ადამიანზე. მშენებლობა დაიწყეს 1863 წლის 28 დეკემბერს არქიტექტორ კარლ ანდერსონის პროექტით. შენობა ააგეს ფსევდორომანულ სტილში. მთავარი ქტიტორი იყო გრაფი ა. არმფელტი და იმპერატორმა ალექსანდრე II-მ შესწირა 5 000 რუბლი. ეკლესია მოხატა მიუნხენელმა პროფესრმა ნ. ტირშემმა. ეკლესიაში ასევე დაამონტაჟეს ორღანი. მისი კურთხევა შედგა 1865 წლის 28 ნოემბერს. Е. Е. Князева, Г. Ф. Соколова «Лютеранские церкви и приходы России XVIII—XX вв.», Санкт-Петербург, «Литера», 2001, ISBN 5-89319-048-3 Церковь св. Екатерины в Энциклопедии Петербурга (здание)[მკვდარი ბმული] Церковь св. Екатерины в Энциклопедии Петербурга (приход) დაარქივებული 2015-02-14 საიტზე Wayback Machine. Генеральное консульство Швеции в Санкт-Петербурге: Шведский приход в Санкт-Петербурге დაარქივებული 2009-12-18 საიტზე Wayback Machine.
როდ ლეივერი

როდნი ჯორჯ ლეივერი (ინგლ. Rodney George Laver; დ. 9 აგვისტო, 1938, როკჰემპტონი, ავსტრალია) — ავსტრალიელი ყოფილი პროფესიონალი ჩოგბურთელი. აღიარებულია ერთ-ერთ საუკეთესო ჩოგბურთელად ისტორიაში. ლეივერს ერთეულებში 11 დიდი სლემის ტურნირი აქვს მოგებული – 4 უიმბლდონი, 3 ავსტრალიის ღია პირველობა, 2 აშშ-ის ღია პირველობა და 2 საფრანგეთის ღია პირველობა. 1962 და 1969 წლებში, მან შეძლო ოთხივე დიდი სლემის მოგება. იგი ერთადერთი და დღემდე უკანასკნელი მამაკაცი ჩოგბურთელია ისტორიაში, ვინც პროფესიონალურ ეპოქაში აღნიშნულის მიღწევა შეძლო. ლეივერს სხვა მრავალი რეკორდი ეკუთვნის როგორც პროფესიონალურ ეპოქამდე, ასევე მის შემდეგ. როდ ლეივერმა წყვილებში 6 დიდი სლემი მოიგო – 4 ავსტრალიის ღია პირველობა, 1 საფრანგეთის ღია პირველობა და 1 უიმბლდონი. მან შერეულ წყვილებშიც შეძლო ორჯერ უიმბლდონზე და ერთხელ საფრანგეთის ღია პირველობაზე გამარჯვება. სანაკრებო დონეზე, ლეივერმა ავსტრალიის ნაკრებთან ერთად 5-ჯერ მოიგო დეივისის თასი. 1981 წელს, იგი საერთაშორისო ჩოგბურთის დიდების დარბაზში შეიყვანეს. მთავარი სტატია: როდ ლეივერის სტატისტიკა და მიღწევები. როდ ლეივერი Twitter-ზე ლეივერი ATP-ის ოფიციალურ საიტზე ლეივერი ITF-ის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2016-02-05 საიტზე Wayback Machine. ლეივერი დეივისის თასის ოფიციალურ საიტზე ლეივერი საერთაშორისო ჩოგბურთის დიდების დარბაზის ოფიციალურ საიტზე ↑ „Tennis' Top 20 of All Time“. espn.com. ციტირების თარიღი: 4 ნოემბერი 2018. ↑ „Top 10 Men's Tennis Players of All Time“. si.com. ციტირების თარიღი: 4 ნოემბერი 2018. ↑ „THE 50 GREATEST PLAYERS OF THE OPEN ERA (M): NO. 2, ROD LAVER“. tennis.com. ციტირების თარიღი: 4 ნოემბერი 2018. ↑ „Top 10 Tennis Players Of All Time: Rafael Nadal, Roger Federer Or Pete Sampras The Greatest Men's Player In Open Era?“. ibtimes.com. ციტირების თარიღი: 4 ნოემბერი 2018.
იოლანდა ანჟუელი

იოლანდა ანჟუელი (ფრანგ. Yolande d'Anjou; დ. 2 ნოემბერი, 1428 — გ. 23 მარტი, 1484) — ვალუას დინასტიის ანჟუელთა განშტოების წარმომადგენელი. ნეაპოლის მეფე რენე I-ისა და მისი პირველი ცოლის, იზაბელ ლოთარინგიელის შუათანა შვილი. დედის, ძმისა და ძმიშვილის გარდაცვალების შემდეგ, იგი გახდა ლოთარინგიის ჰერცოგინია, ტახტის შენარჩუნების გზით კი საკუთარ ბიძაშვილზე იქორწინა, რომელთანაც ექვსი შვილი შეეძინა. იოლანდა იყო ნეაპოლის მეფე რენე ანჟუელისა და მისი პირველი მეუღლის, დედოფალ იზაბელ ლოთარინგიელის ასული, რომელიც ასევე ლოთარინგიის ჰერცოგინია იყო. მას ტყუპისცალი ძმა ჰყავდა, რომელსაც ნიკოლა ერქვა, თუმცაღა იგი მალევე დაიღუპა. თავად მას, სახელი ბებიის, დედოფალ იოლანდა არაგონელის პატივსაცემად დაარქვეს. 1445 წელს მშობლებმა იგი ცოლად შერთეს ვემონტის გრაფ ანტუანის ვაჟ ფრიდრიხს, რომლებიც მათ დიდ საფრთხეს უქადდნენ. 1453 წელს იზაბელ ლოთარინგიელი გარდაიცვალა, ტახტზე კი იოლანდას ძმა, ჰერცოგი ჟან II ავიდა, რომელიც 1470 წელს დაიღუპა. მის შემდეგ ლოთარინგიის ჰერცოგი ჟანის ვაჟი ნიკოლა I ხდება, თუმცა იგი სულ სამ წელიწადში, 1473 წელს უშვილოდ დაიღუპა, რის გამოც ლოთარინგიის ტახტზე იოლანდა და ფრიდრიხი ადიან. იოლანდასა და ფრიდრიხს მრავალწლიანი ქორწინებიდან სულ ექვსი შვილი შეეძინათ: რენე II (დ. 1451 — გ. 1508), ლოთარინგიის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო ფილიპა გელდერსელი. სწორედ მისი შთამომავალი იყო შოტლანდიის დედოფალი მარია დე გიზი და მისი ქალიშვილი, შოტლანდიისა და საფრანგეთის დედოფალი მერი სტიუარტი; ნიკოლა (დ. ? — გ. 1476), იონვილის მარკიზი, გარდაიცვალა ადრეულ ასაკში; პიერი (დ. ? — გ. 1453), გარდაიცვალა ჩვილობაში; ჟანა (დ. 1458 — გ. 1480), ცოლად გაჰყვა თავისსავე ბიძაშვილს, ანჟუს ჰერცოგ შარლ IV-ს, თუმცა ქორწინება უშვილო იყო და ვალუას დინასტიის ანჟუს განშტოება ამით შეწყდა; იოლანდა (დ. ? — გ. 1500), ცოლად გაჰყვა ჰესენის ლანდგრაფ ვილჰელმ II-ს, თუმცა შვილები არ ჰყოლია; მარგარიტა (დ. 1463 — გ. 1521), ცოლად გაჰყვა ალანსონის ჰერცოგ რენეს, რომელთა შთამომავალიც შემდგომში იყო საფრანგეთისა და ნავარის მეფე ანრი IV; იოლანდა ანჟუელი გარდაიცვალა 1483 წელს, 54 წლის ასაკში. "UPPER LOTHARINGIA NOBILITY". Retrieved 2015-03-17. Wheeler, Victor (2011). "Dicapo Opera – Tchaikovsky's Iolanta". www.classicalsource.com. Retrieved 2011-12-18. King's Rene's Daughter, Thanhouser films . Das Licht der Liebe (1990)
რაჩა

რაჩა (სლოვაკ. Rača) — საცხოვრებელი უბანი სლოვაკეთის ქალაქ ბრატისლავაში. 1926 წლის აღწერაში რაჩა მოხსენიებულია, როგორც ღვნისმწარმოებელი სოფელი. 1946 წლიდან ითვლება ბრატისლავის ნაწილად. ისტორიულად ცნობილი იყო სხვადასხვა სახელებით: ოკოლი (Okol), რაჩიშჩა (Račišča), რეჩა (Recha), რესკა (Résca), რეხენდორფი (Rechendorf), რეტისდორფი (Retisdorf), რეტსერდორფი (Ratsesdorf), რატცერსდორფი (Ratzersdorf), რასტისლავიცე (Rastislavice), რაჩიშდორფი (Račišdorf ), რაჩიშტორფი (Račištorf). დასახლების ოფიციალური საიტი
სანქტ-პეტერბურგის წმინდა მიქაელის ლუთერანული ეკლესია

სანქტ-პეტერბურგის წმინდა მიქაელის ლუთერანული ეკლესია (რუს. Лютеранская церковь Святого Михаила) — მოქმედი ლუთერანული კირხე სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1874-1876 წლებში კარლ ბულმერინგის პროექტის მიხედვით. მდებარეობს შემდეგ მისამართზე: ვასილევსკის კუნძული, შუა პროსპექტი 32. საზოგადოება შეიქმნა 1731 წელს კადეტთა პირველი კორპუსის შენობაში. 1834 წელს საზოგადოებას ეწოდა მიქაელ მთავარანგელოზის სახელი. 1841 წელს იმპერატორმა ნიკოლოზ I-მა გამოსცა ბრძანება გადაეტანათ ეკლესია კერძო შენობაში. ამ პერიოდში შედგა ერთიანი საზოგადოების გაყოფა გერმანულ და ესტონურ საზოგადოებებად. ესტონურმა საზოგადოებამ ჩამოაყალიბა იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია. გერმანული საზოგადოება (დაახლოებით 2 000 მორწმუნე) შეიკრიბა კერძო სახლში ვასილევსკის კუნძულზე, სადაც 1842 წლის 16 აგვისტოს აკურთხეს წმინდა მიქაელის ეკლესია. აღნიშნულ ეკლესიას არ შეეძლო მრევლის დატევა, კადეტთა კორპუსის შენობის გადაკეთების შემდეგ ხელახლა გახსნეს ლუთერანული ეკლესია, რომელიც 1847 წლის 8 ნოემბერს აკურთხეს. 1866 წლიადან საზოგადოებას ეწოდება „კადეტთა რიგის წმინდა მიქაელის ეკლესია“. ამავდროულად ვასილევსკის კუნძულის ეკლესიის მრევლი დაკავებული იყო სახსრების შეგროვებით ახალი ეკლესიის მშენებლობისათვის, რომელსაც საფუძველი ჩაეყარა 1874 წლის 23 ოქტომბერს კუნძულის შუა პროსპექტზე. ეკლესიის კურთხევა შედგა 1876 წლის 19 დეკემბერს. ახალი შენობის კურთხევასთან დაკავშირებით კადეტთა სასწავლებლის საზოგადოება იმპერატორის ბრძანებით გაუქმდა, ხოლო მრევლი და ფასეულობები გადაიტანეს ვასილევსკის კუნძულის შენობაში. საბჭოთა პერიოდში ეკლესიის საზოგადოება გაუქმდა, ხოლო შენობა გადაეცა ქარხანას, რომელმაც განახორციელა შენობის მნიშვნელოვანი ინტერიერის მნიშვნელოვანი გადაკეთება. 2010 წელს, სარესტავრაციო სამუშაოების შემდეგ, ეკლესიას მოსენეს სამშენებლო საყრდენები. ამჟამად ეკლესიის მრევლი იკრიბება ეკლესიის სამრეკლოში და იქ მიმდინარეობს ღვთისმსახურება. 1992 წელს ეკლესიის შენობა გადაეცა ევაგნგელისტურ-ლუთერანული ეკლესიების კავშირს, თუმცა თუ ფინური ეკლესიის მრევლს შეადგენდა ფინური საზოგადოება, წმინდა მიქაელის ეკლესიის მრევლი ძირითადად რუსული იყო. რუსული ენა იყო ძირითადი ენა მესაზე. მრევლის აღორძინების საქმეში მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა მისმა წინამძღვარმა სერგეი პრეიმანმა. ამჟამად ეკლესიის ტერიტორიას იყენებენ სხვა პროტესტანტული კონფენსიები: მეთოდისტები, ადვენტისტები და სხვა. ქვის ეკლესია 800 ადამიანზე, ააგეს 1871-1876 წლებში, ინჟინერ-პოლკოვნიკ კარლ ბულმერინგის პროექტის მიხედვით. ფასადი გადააკეთეს 1886 წელს არქიტექტორ რუდოლფ ბერნგარდის პროექტის მიხედვით. აღნიშნული შენობა მოქმედებს ამჟამადაც. ეკლესია აგებულია ფსევდოგოთიკის სტილში. ეკლესიას ამშვენებს მაღალი სამრეკლო, დეკორირებული გოთიკური ფანჯრებით. კედლები დამშვენებულია ქვიშაქვებით. 2002 წლიდან მიმდინარეობს შენობის რესტავრაცია. 2010 წელს შენობის ფასადის რესტავრაცია დასრულდა. Е. Е. Князева, Г. Ф. Соколова «Лютеранские церкви и приходы России XVIII—XX вв.», Санкт-Петербург, «Литера», 2001, ISBN 5-89319-048-3 ↑ Инкультурация по-ингерманландски
ოქსფამი

ოქსფამი (Oxfam International) — 13 ორგანიზაციის კონფედერაციაა, რომლებიც 3000 პარნოირთან ერთად 100-ზე მეტ ქვეყანაში მუშაობენ, რათა სათანადო გადაწყვეტა მოუძებნონ სიღარბესა და უსამართლობას. ოქსფამის ცამეტი ორგანიზაცია დაფუძნებულია: ავსტრალიაში, ბელგიაში, კანადაში (ცალკე განყოფილებით კვებეკის პროვინციისთვის), საფრანგეთშ, გერმანიაში, დიდ ბრიტანეთში, ჰონგ კონგში, ირლანდიაში, ნიდერლანდებში, ახალ ზელანდიაში, ესპანეთში, და აშშ-ში. ოქსფამის პატარა საერთაშორისო ოფისია გახსნილი ოქსფორდში და ოფისი ხელმძღვანელობს საადვოკატო კანტორებს ვაშინგტონში, ნიუ იორკში, ბრიუსელში და ჟენევაში.
მარგარეტ კორტი

მარგარეტ კორტი (ინგლ. Margaret Court; დ. 16 ივლისი, 1942, ოლბერი, ავსტრალია) — ავსტრალიელი ყოფილი პროფესიონალი ჩოგბურთელი. აღიარებულია ერთ-ერთ საუკეთესო ქალ ჩოგბურთელად ისტორიაში. კორტს ქალთა ჩოგბურთში ყველაზე მეტი – 24 დიდი სლემის ტურნირი აქვს ერთეულთა თანრიგში მოგებული. აქედან რეკორდული 11 ავსტრალიის ღია პირველობა, 5 საფრანგეთის ღია პირველობა, 5 აშშ-ის ღია პირველობა და 3 უიმბლდონი. დიდი სლემის ტურნირებზე მან 210 მატჩი მოიგო და მხოლოდ 23 წააგო (90.12%). ავსტრალიის დიდ სლემზე მისი მოგება-წაგების ბალანსი 61–3 (95.31%) იყო, საფრანგეთის ღია პირველობაზე 47–5 (90.38%), აშშ-ის ღია პირველობაზე 51–6 (89.47%), ხოლო უიმბლდონზე 51–9 (85.10%). 1970 წელს ავსტრალიელმა ჩოგბურთელმა წელიწადის ოთხივე დიდი სლემის ტურნირი მოიგო ერთეულებში და გახდა პროფესიონალურ ეპოქაში პირველი ქალი ჩოგბურთელი, რომელმაც ეს შეძლო. აღნიშნულის გამეორება მხოლოდ შტეფი გრაფმა შეძლო 1988 წელს. ჯამში კორტმა 47-ჯერ იასპარეზა დიდი სლემის ტურნირებზე და აქედან 24, ანუ ნახევარზე მეტი მოიგო. აღსანიშნავია, რომ მან მშობიარობის შემდეგ სამი დიდი სლემის მოგება შეძლო ერთეულთა თანრიგში, რითიც იგი ერთგვარ რეკორდს იზიარებს კიმ კლეისტერსთან. მარგარეტ კორტმა წყვილებში 19 დიდი სლემის ტურნირის მოგება შეძლო, აქედან 8 ავსტრალიის ღია პირველობის, 5 აშშ-ის ღია პირველობის, 4 საფრანგეთის ღია პირველობის და 2 უიმბლდონის. ავსტრალიელს ასევე რეკორდი აქვს შერეული წყვილების დიდი სლემის ტიტულებში – მან 21 ტურნირი მოიგო, აქედან 8 აშშ-ის ღია პირველობა, 5 უიმბლდონი, 4 ავსტრალიის ღია პირველობა და 4 საფრანგეთის ღია პირველობა. 1963 და 1965 წლებში, მან წელიწადის ოთხივე დიდი სლემის ტურნირი მოიგო შერეულ წყვილებში. კორტი მარტინა ნავრატილოვასთან და დორის ჰარტთან ერთად ერთადერთია, ვინც ყველა დიდი სლემის ტურნირი მოიგო ერთეულებშიც, წყვილებშიც და შერეულ წყვილებშიც. თუმცა ავსტრალიელის რეკორდები უნიკალურია იმით, რომ მან აღნიშნულის მიღწევა ორჯერ შეძლო, როგორც პროფესიონალურ ეპოქამდე, ასევე მის შემდეგ. ჯამში მარგარეტ კორტს ერთეულებში, წყვილებში და შერეულ წყვილებში 64 დიდი სლემის ტურნირი აქვს მოგებული, რაც რეკორდული მაჩვენებელია მამაკაცთა, თუ ქალთა ჩოგბურთში. სანაკრებო დონეზე, კორტმა ოთხჯერ მოიგო ფედერაციის თასი ავსტრალიის ნაკრებთან ერთად. 1979 წელს, იგი საერთაშორისო ჩოგბურთის დიდების დარბაზში შეიყვანეს. მთავარი სტატია: მარგარეტ კორტის სტატისტიკა და მიღწევები. (დ) – დახურული კორტი კორტი WTA-ს ოფიციალურ საიტზე კორტი ITF-ის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2017-08-20 საიტზე Wayback Machine. კორტი ფედერაციის თასის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2019-06-08 საიტზე Wayback Machine. კორტი საერთაშორისო ჩოგბურთის დიდების დარბაზის ოფიციალურ საიტზე ↑ „Tennis' Top 20 of All Time“. espn.com. ციტირების თარიღი: 4 ნოემბერი 2018. ↑ „THE 50 GREATEST PLAYERS OF THE OPEN ERA (W): NO. 4, MARGARET COURT“. tennis.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-11-12. ციტირების თარიღი: 4 ნოემბერი 2018. ↑ „Top 10 Greatest Women's Tennis Players of All Time“. howtheyplay.com. ციტირების თარიღი: 4 ნოემბერი 2018. ↑ „Margaret Court the greatest: Evonne Goolagong Cawley“. smh.com.au. ციტირების თარიღი: 4 ნოემბერი 2018. ↑ „Making the case for Clijsters and Li“. espn.com. ციტირების თარიღი: 4 ნოემბერი 2018.
კონსტანტინე ქავთარაძე (მხატვარი)

კონსტანტინე (კოტე) ზურაბის ძე ქავთარაძე (დ. 1879, თბილისი, – გ. 22 იანვარი, 1941, ლენინგრადი, ახლანდ. სანქტ-პეტერბურგი) — ქართველი ფერმწერი, გრაფიკოსი, მხატვარი-რესტავრატორი. სწავლობდა თბილისში ჰენრიხ ჰრინევსკისთან (1897–1900), შემდეგ ნატიფი ხელოვნების წამახალისებელი კავკასიური საზოგადოების სკოლაში (პედაგოგები: გიგო გაბაშვილი, ოსკარ შმერლინგი; 1900–1902), ლუდვიგ ლონგოს სტუდიაში (1902–1904). შემდეგ მონაცვლეობით ცხოვრობდა თბილისსა და პეტერბურგში, სადაც საბოლოოდ 1917 წელს დამკვიდრდა. 1911 წლიდან მონაწილეობდა თბილისში გამართულ სხვადასხვა გამოფენაში. მის ნამუშევრებს შორის აღსანიშნავია საქართველოს მცხოვრებთა ტიპაჟების, ქართველ საზოგადო მოღვაწეთა პორტრეტები, ეთნოგრაფიული ჩანახატები, პეიზაჟები; ქმნიდა ილუსტრაციებს თბილისისა და პეტერბურგის ჟურნალ-გაზეთებისთვის. 1920-იან წლებიდან 1934 წლამდე რუსული მუზეუმის ეთნოგრაფიული განყოფილების ამიერკავკასიის ხალხთა ყოფის ნივთების რესტავრატორი, 1934–1941 — საბჭოთა კავშირის ხალხთა ეთნოგრაფიის მუზეუმის მხატვარ-რესტავრატორი. Кавтарадзе Константин Зурабович ↑ (რუსული) Горина, Татьяна Николаевна. Художники народов СССР: биобиблиографический словарь, т. 1. Искусство, 1970: გვ. 586.
ნიზამი განჯევის ძეგლი (კიშინიოვი)

ნიზამი განჯევის ძეგლი — გამოჩენილი აზერბაიჯანიელი მწერლის, სპარსული პოეზიის კლასიკოსის ნიზამი განჯევის ძეგლი, რომელიც მდებარეობს მოლოვის რესპუბლიკის დედაქალაქ კიშინიოვში, ნიზამი განჯევის ბაღში. ძეგლის სკულფტორია აზერბაიჯანის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე აკიფ ასკეროვი, არქიტექტორი კი მოლდოვის დამსახურებული არქიტექტორი - სემიონ შოიჰეთი. ↑ Кудрявцева Елена. «Слово, идущее от сердца, проникает в сердце» დაარქივებული 2012-03-20 საიტზე Wayback Machine.
სამან ყურბანოვი

სამან შამილ ოღლი ყურბანოვი (აზერ. Sənan Şamil oğlu Qurbanov; დ. 12 აგვისტო, 1938 — გ. 24 დეკემბერი, 1999) — აზერბაიჯანელი მოქანდაკე და გრაფიკოსი, აზერბაიჯანის მხატვართა კავშირის წევრი, სსრკ-ს მხატვართა კავშირის წევრი. საკავშირო და რესპუბლიკური გამოფენების მონაწილე. აზერბაიჯანის თეატრების სპექტაკლების დამდგმელ-მხატვარი. აზერბაიჯანის სახელმწიფო აკადემიური დრამატული თეატრი. დაიბადა 1938 წლის 12 აგვისტოს ქალაქ ბაქოში. 1955-1959 წლებში სწავლობდა აზიმ აზიმზადეს სახელობის სამხატვრო სასწავლებელში. 1960—1963 წწ. გააგრძელა სწავლა ლენინგრადის ვ. მუხინას სახელობის უმაღლეს სამხატვრო სასწავლებელში, ამჟამინდელი ა. შტიგლიცის სახელობის აკადემია სკულფტურის ფაკულტეტზე. 1963 წელს გარიცხულ იქნა სასწავლებლიდან „დასავლური ბურჟუაზიული გავლენის“ გამო. იგი დაბრუნდა ბაქოში. 1967 წელს მან დაამთავრა მ. ალიევას სახელობის ხელოვნების აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის, თეატრალური რეჟისორობის ფაკულტეტი.