laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
პედრო კარლოს ესპანელი

პედრო კარლოს ესპანელი (ესპ. Pedro Carlos de España; დ. 18 ივნისი, 1786 — გ. 4 ივლისი, 1812) — ბურბონ-ბრაგანსას დინასტიის წარმომადგენელი. გაბრიელ ესპანელისა და მარია ანა ვიქტორია პორტუგალიელის უფროსი ვაჟი. პედრო კარლოსი დაიბადა 1786 წლის 18 ივნისს. იგი იყო გაბრიელ ესპანელისა და მარია ანა ვიქტორია პორტუგალიელის უფროსი ვაჟი. მამის მხრიდან ბებია-ბაბუად ესპანეთის მეფე კარლ III და დედოფალი მარია ამალია საქსონიელი ერგებოდნენ, ხოლო დედის მხრიდან პორტუგალიის მეფე პედრუ III და დედოფალი მარია I. პედრო კარლოსის მამა მეფე კარლის ფავორიტი, თუმცა უმცროსი ვაჟი იყო, რომელიც მისი დაბადებიდან ორ წელიწადში, 1788 წელს გარდაიცვალა ყვავილით. რამდენიმე წელიწადში თავად მეფე კარლიც გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ტახტზე მისი ვაჟი კარლ IV ავიდა, რომელმაც პედრო პასკალი დედამისთან ერთად პორტუგალიის დედოფალ მარია I გაუგზავნა მისივე თხოვნით. დედოფალი მარია დიდად დარდობდა და ზრუნავდა პედროზე, როგორც ბრაგანსას დინასტიის ჯერჯერობით ერთადერთ მემკვიდრეზე. დედოფალ მარიას ხელშეწყობით იგი პორტუგალიაში გაიზარდა და პორტუგალიის ინფანტის წოდებაც მიენიჭა. მიუხედავად მამის ესპანური წარმომავლობისა, პედრო კარლოსი პორტუგალიელებმა დიდი სიხარულით მიიღეს და იგი როგორც პორტუგალიელი ისე აღზარდეს. 1792 წელს მარია I-მა გამოსცა დეკლარაცია, რომლის მიხედვითაც თავისი ვაჟის, მეფე ჟუან VI-ის ვაჟების შემდეგ, პედრო პორტუგალიის ტახტის პირველი მემკვიდრედ ცხადდებოდა. 1807 წელს როდესაც პორტუგალიაში საფრანგეთის იმპერატორ ნაპოლეონ ბონაპარტის ჯარები შევიდა, სამეფო ოჯახის წევრები, მათ შორის პედრო კარლოსიც ბრაზილიაში გაიქცნენ. სწორედ ბრაზილიაში დაქორწინდა პედრო კარლოსი და აქვე გარდაიცვალა 1812 წლის 4 ივლისს, 26 წლის ასაკში. 1810 წლის 13 მაისს რიო-დე-ჟანეიროში, ბრაზილიაში, პედრო კარლოსი დაქორწინდა თავის ბიძაშვილზე, პორტუგალიის მეფე ჟუან VI-ისა და დედოფალ კარლოტა ხოაკინა ესპანელის ასულ მარია ტერეზა პორტუგალიელზე, რომელთანაც ორწლიანი ქორწინების შედეგად შეეძინა ერთი ვაჟი: სებასტიანი (1811-1875), პირველად იქორწინა მარია ამალია დე ბურბონ-სიცილიელზე, რომლის გარდაცვალების შემდეგაც ცოლად შეირთო მარია კრისტინა ესპანელი. სულ ორივე ცოლთან შეეძინა ხუთი შვილი; Wilhelmsen, Alexandra (1996). "Maria Teresa of Braganza: Portuguese Princess of Beira, Spanish Infanta, Wife of the Pretender Carlos V". Mediterranean Studies. Pennsylvania,USA: Penn State University Press. JSTOR 41166848.
მარია ტერეზა პორტუგალიელი

მარია ტერეზა პორტუგალიელი (პორტ. Maria Teresa de Portugal; დ. 29 აპრილი, 1793 — გ. 17 იანვარი, 1874) — ბრაგანსას დინასტიის წარმომადგენელი. პორტუგალიის მეფე ჟუან VI-ისა და დედოფალ კარლოტა ხოაკინა ესპანელის უფროსი ქალიშვილი. პირველად ცოლად გაჰყვა კარლ III-ის შვილიშვილ პედრო კარლოს ესპანელს, რომელთანაც ერთი შვილი შეეძინა, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა კარლ IV-ის ვაჟ კარლოს ესპანელზე. მარია ტერეზა დაიბადა 1793 წლის 29 აპრილს ლისაბონში. იგი იყო პორტუგალიის მეფე ჟუან VI-ისა და მისი ცოლის, დედოფალ კარლოტა ხოაკინა ესპანელის უფროსი ქალიშვილი. როგორც მეფის უფროსი ასული და დროებით ტახტის მემკვიდრე, იგი დაბადებიდანვე გახდა ბეირას პრინცესა. მამის მხრიდან მისი ბებია-ბაბუა პორტუგალიის მეფე პედრუ III და დედოფალი მარია I, ხოლო დედის მხრიდან ესპანეთის მეფე კარლ IV და მარია ლუიზა პარმელი იყვნენ. მას შემდეგ რაც პორტუგალიაში საფრანგეთის იმპერატორი ნაპოლეონ I შეიჭრა, სამეფო ოჯახი ბრაზილიაში გაიქცა, სადაც 1810 წლის 13 მაისს მარია ტერეზა დაქორწინდა თავის ბიძაშვილ პედრო კარლოს ესპანელზე. 1812 წლის 26 მაისს იგი უკვე დაქვრივდა, თუმცა პირველი ქმრისაგან ვაჟი დარჩა, სახელად სებასტიანი. შემდეგ ოც წელზე მეტ ხანს იგი აღარ გათხოვილა, თუმცა 1838 წელს იგი ცოლად გაჰყვა ესპანეთის მეფე კარლ IV-ის ვაჟ კარლოსს, მონილას გრაფს, რომელიც ამის სანაცვლოდ მარია ტერეზას ძმას, მეფე მიგელ I-ს სამოქალაქო ომის ჩახშობაში დახმარებას ჰპირდებოდა. კარლოსს დიდი პრეტენზიები ჰქონდა ესპანეთის ტახტზე, რაც განსაკუთრებით მისი ძმის, ფერდინანდ VII-ის გარდაცვალებისა და ტახტზე მცირეწლოვანი ისაბელ II-ის ასვლის შემდეგ გაიზარდა, რომლის რეგენტიც მისი იტალიელი დედა იყო, რაც ესპანელებში უკმაყოფილებას იწვევდა. მალევე დაიწყო ესპანეთის სამოქალაქო ომი, რომელშიც ერთმანეთს დაუპირისპირდნენ მონარქისტები (ანუ ისაბელის მომხრეები) და კარლისტები (ანუ კარლოსის მომხრეები). ამ ომის განმავლობაში, კარლისტები მარია ტერეზას უკვე ესპანეთის დედოფლად მოიხსენიებდნენ. 1837 წლის 15 იანვარს ესპანელების დიდმა ნაწილმა ოფიციალურად აღიარა კარლი ესპანეთის მეფედ, ხოლო მარია ტერეზა დედოფლად. ყოველივე ამას ცხადია დიდი სამოქალაქო ომი მოჰყვა, რომელშიც 1859 წლიდან დახმარების მიზნით მარია ტერეზას ძმა, მეფე მიგელ I-ც ერთვება. უნდა აღინიშნოს ისიც, რომ მარია ტერეზასა და კარლის ქორწინება ზოგიერთში დიდ უკმაყოფილებას იწვევდა, გარდა იმისა, რომ ისინი ერთმანეთის ბიძა-დის შვილი იყვნენ, კარლოსი მარია ტერეზას დის, მარია ფრანსისკას ქვრივიც იყო და მასთან სამი ვაჟი ჰყავდა. ყველაფრის მიუხედავად ომში ისაბელ II-მ გაიმარჯვა და კარლი საბოლოოდ მაინც ვერ გამეფდა. იგი გარდაიცვალა 1855 წელს. მარია ტერეზა კი ბოლოს იძულებული გახდა დაეტოვებინა ესპანეთი, როდესაც აქ კიდევ ერთი სამოქალაქო ომი დაიწყო, რის შედეგადაც დაამხეს დედოფალ ისაბელას მმართველობა. მარია ტერეზა იტალიის ქალაქ ტრიესტში გაიქცა და იქვე გარდაიცვალა 1874 წლის 17 იანვარს, 80 წლის ასაკში. La Princesa de Beira y los Hijos de Don Carlos by Conde de Rodezno (1938)
მანასაროვარი

მანასაროვარი, მაპამიუმ-ცო, მაპამ-იუმცო (ჩინ.: 玛旁雍錯) — მაღალმთიანი მტკნარწყლიანი ტბა სამხრეთ-დასავლეთ ჩინეთში, ტიბეტის ავტონომიურ რეგიონში. გაწოლილია ტიბეტის მთიანეთზე, მთა კაილასის სიახლოვეს, მთათაშუა ხეობაში, რომელიც სამხრეთიდან შემოსაზღვრულია ჰიმალაით, ხოლო ჩრდილოეთიდან კაილასის ქედით. მდებარეობს ზღვის დონიდან 4586 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 412 კმ², საშუალო სიღრმე 46 მ, მაქსიმალური სიღრმე 90 მ. დასავლეთიდან აღმოსავლეთისაკენ გადაჭიმულია 23 კმ-ზე, ხოლო ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ დაახლოებით 25 კმ-ზე. აქვს შედარებით მომრგვალო ფორმა. მანასაროვარი განგა-ჩუს 10 კილომეტრიანი ფშანით დაკავშირებულია ტბა ლანგა-ცოსთან. წყალუხვობისას, როდესაც მანასაროვარი ივსება ხდება მისი წყლების ჩადინება ლანგა-ცოში. ტიბეტელი ბუდისტებისთვის ეს დრო დიდი დღესასწაულია: წყლის ბალანსი დადებითი და უარყოფითი ენერგიის ჰარმონიის სიმბოლოა. დიდი ხნის განმავლობაში იყინება. დაბალი ტემპერატურის პირობებში ზაფხულშიც კი წარმოიქმნება ტბაზე ყინულის ქერქი. დამახასიათებელია მაღალმთიანი კლიმატი. ტბის რაიონი ვრცელდება სუბტროპიკული და სუბეკვატორული კლიმატის სარტყლების საზღვარზე. ნიშანდობლივია ტემპერატურის მკვეთრი დღე-ღამური რყევები. დღისით, მზეზე წყალი თბება +4°С-მდე. ჰაერის საშუალო ტემპერატურა იანვარში –14,2°С, ხოლო ივნისში 3,5°С. ატმოსფერული ნალექების წლიური რაოდენობა დაახლოებით 400 მმ შეადგენს. ნალექების 87 % ივნისში და სექტემბერშია. ტბის სიახლოვეს ცხელი წყაროებია. წყალი ძალიან სუფთაა და გამჭვირვალე, ხილვადობა ათეულობით მ-ს შეადგენს. ფსკერი ქვიანია, ქვები წვრილია და ბასრი. მანასაროვარის სიახლოვესაა სატლეჯის, ინდის, გჰაგჰრისა და ბრაჰმაპუტრის სათავეები. ტიბეტური ლეგენდების თანახმად, მანასაროვარი კარიბჭეა ფიზიკურ სამყაროსა და საიქაო სამყაროს შორის. რელიგიური მომლოცველობის ადგილია. ინდუიზმსა და ბუდიზმში მისი მნიშვნელობა დიდია. წარსულში ტბის სიახლოვეს აღმართული იყო 8 მონასტერი. შემორჩენილია ჩერკიპის, იერნგოსა და ბიონრის მონასტრების ნანგრევები. ტრუგოს, სერალუნგის, გოსულის, ჩიუ-გუმპისა და ლანგბონის მონასტრები აღდგენილია 1980-იან წლებში. მანასაროვარი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) მანასაროვარი დაარქივებული 2019-02-20 საიტზე Wayback Machine. — ჩინური ბუდისტური ენციკლოპედია (ინგლისური) ↑ 1.0 1.1 მანასაროვარი // დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია (რუსული) ↑ Geologic Map of the Mt. Kailas-Gurla Mandhata Area, southwest Tibet დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 მანასაროვარი // ცნობები ტბის შესახებ (რუსული)
ჩვეულებრივი საჯა

ჩვეულებრივი საჯა (ლათ. Syrrhaptes paradoxus) — ფრინველი გვრიტჩიტასნაირთა რიგისა. მისი სხეულის სიგრძეა დაახლოებით 42 სმ, იწონის 250 გ-ს. ფეხები — სამთითიანი, შეზრდილი, თითის ბრჭყალებამდე დაფარულია ბუმბულით. შეფერილია ჭრელად, ჟანგმიწოვან-ქვიშისფრად, მუცელი შავია. გავრცელებულია ცენტრალური აზიის უდაბნოებში. სახლობს თიხოვან და ქვიან უდაბნოებში. დიდ მანძილს ფრენს სარწყულებლამდე. დებს 2, ხშირად 3 კვერცხს (აპრილ–ივნისში), ინკუბაცია ერთ თვემდე გრძელდება. იკვებება თესლებით, ყლორტებითა და ყვავილებით, იშვიათად კენკრით. დროდადრო (მაგ., 1863, 1888, 1908, 1913, 1922, 1944 წლებში) მასიურად სახლდება დასავლეთით (იტალიასა და ინგლისამდე) და აღმოსავლეთით (პრიმორიემდე). ნადირობის ობიექტია, უმთავრესად სარწყულებლებთან. ჩვეულებრივი საჯა — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული) ↑ Pallas's sandgrouse — ინგლისურ-ქართული ბიოლოგიური ლექსიკონი.
Delain

Delain — ნიდერლანდური სიმფონიური მეტალური ჯგუფი, რომელიც დაარსდა 2002 წელს Within Temptation-ის ყოფილი კლავიშისტის, მარტეინ ვესტერჰოლტის და შარლოტა ვესელსის მიერ. ჯგუფის სახელი გაამომდინარეობს სტივენ კინგის რომანიდან „დრაკონის თვალები“. 2002 წელს მარტეინ ვესტერჰოლტმა დააარსა ჯგუფი მას შემდეგ, რაც ჯანმრთელობის პრობლემების გამო დატოვა Within Temptation. ამავე წელს გამოუშვა დემო Amenity. შემდეგ მან დატოვა პროექტი და განაგრძო მუსიკის წერა ინდივიდუალურად. 2005 წელს შარლოტა ვესსელსთან ერთად ვესტერჰოლტმა ჩამოაყალიბა მუსიკალური პროექტი, სადაც მათთან ერთად სხვა მუსიკოსებიც იყვნენ გაერთიანებულნი. 2006 წელს მათ გამოუშვეს ალბომი Lucidity, რომელმაც დადებითი შეფასებები მიიღო. ამ ალბომმა მისცა პროექტს საშუალება ჩამოყალიბებულიყო მუსიკალურ ჯგუფად. 2007 წელს ჯგუფმა დაააანონსა ახალი ალბომის გამოშვების შესახებ 2009 წელის 9 თებერვალს. გამოვიდა ალბომი April rain, მის ფარგლებში ჯგუფმა ჩაატარა ტურნე ევროპაში, ამერიკის შეერთებულ შტატებსა და მექსიკაში. 2010 წლის თებერვალში ჯგუფმა დააანონსა ახალი ალბომის გამოშვების შესახებ, ამავე დროს ბასისტმა რობ ვან დე ლუმ დატოვა ჯგუფი და მას ჩაენაცვლა ოტო შიმელპენიკი. 2011 წლის კონცერტებზე ჯგუფმა წარადგინა სამი სიმღერა თავისი ახალი ალბომიდან "Manson", "Get Devil out of me" და "Milk an honey". ალბომი სახელად "We are the others" ოფიციალურად გამოვიდა 2012 წელს. 2013 წელს ჯგუფმა გამოუშვა ალბომი Interlude, რომელიც ასევე შეიცავდა სხვა სიმღერების ქავერებს. 2014 წლის 23 თებერვალს ჯგუფმა ახალი ალბომის გამოშვების შესახებ განაცხადა, რომელიც ოფიციალურად 8 აპრილს გამოვიდა. ამავე წელს ჯგუფს შეუერთდა მერელ ბეხთოლდი, რომელიც 2015 წლიდან ჯგუფის მუდმივი წევრი ხდება. ჯგუფმა დააანონსა ახალი EP-ის შესახებ. იგი გამოვიდა 2016 წელის 19 თებერვალს. EP-ის პირველი სიმღერა suckerpunch გამოვიდა 5 თებერვალს. ბენდმა დააანონსა ახალი ალბომი, რომელიც ახალ სიმღერებთან ერთან Queen-ის ქავერებსაც შეიცავდა. იგი 2016 წლის 26 აგვისტოს გამოვიდა. 2018 წლის 13 დეკემბერს ჯგუფმა განაცხადა ახალი EP-ის გამოშვების შესახებ, სახელად "Hunter's Moon". EP-ის პირველი სინგლი — "Masters of Destiny" გამოქვეყნდა 2019 წლის 11 იანვარს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: Delain ოფიციალური საიტი Metal Archives on Delain Official Delain MySpace page Official French website დაარქივებული 2018-08-06 საიტზე Wayback Machine. and Official French forum დაარქივებული 2016-09-28 საიტზე Wayback Machine.
სებასტიან დე ბურბონ-ბრაგანსა

სებასტიან დე ბურბონ-ბრაგანსა (პორტ. Sebastião de Bourbon-Bragança, ესპ. Sebastián de Bourbón-Braganza; დ. 4 ნოემბერი, 1811 — გ. 14 თებერვალი, 1875) — ბურბონ-ბრაგანსას დინასტიის წარმომადგენელი. პედრო კარლოს ესპანელისა და მარია ტერეზა პორტუგალიელის ერთადერთი ვაჟი. ესპანეთისა და პორტუგალიის ინფანტი. სებასტიანი დაიბადა 1811 წლის 4 ნოემბერს რიო-დე-ჟანეიროში, პორტუგალიის კოლონია ბრაზილიაში. იგი იყო პედრო კარლოს ესპანელისა და მარია ტერეზა პორტუგალიელის ერთადერთი შვილი. ამ დროს პორტუგალიის სამეფო ოჯახი ბრაზილიაში იყო გაქცეული ნაპოლეონის შემოჭრების გამო. მისი დაბადებიდან სულ ერთ წელიწადში მამამისი გარდაიცვალა. მამის მხრიდან მისი ბებია-ბაბუა იყვნენ ესპანეთის მეფე კარლ III-ის ვაჟი გაბრიელ ესპანელი და პორტუგალიის მეფე პედრუ III-ის ასული მარიანა ვიქტორია პორტუგალიელი, ხოლო დედის მხრიდან პორტუგალიის მეფე ჟუან VI და დედოფალი კარლოტა ხოაკინა ესპანელი. 1824 წელს ესპანეთის მეფე ფერდინანდ VII-მ მას ესპანეთის ინფანტის წოდება უბოძა. ნაპოლეონის ჩამოგდების შემდეგ პორტუგალიის სამეფო ოჯახი კვლავ ლისაბონში დაბრუნადა. მას შემდეგ რაც სებასტიანის ბიძა, მეფე პედრუ IV უშვილოდ გარდაიცვალა, ტახტზე მისი ძმა მიგელ I ავიდა, რომელსაც ამ დროისათვის შვილები არ ჰყავდა, რის გამოც პორტუგალიის ტახტის პირველ მემკვიდრედ 1826-34 წლებში სებასტიანი ითვლებოდა, როგორც მიგელის უფროსი დის შვილი. 1838 წელს სებასტიანის დედა მეორედ გათხოვდა თავისსავე განსვენებული დის ქვრივზე, მონილას გრაფ კარლოს ესპანელზე, რომელიც 1833 წლიდან კარლისტების პარტიის დამფუძნებელი და ესპანეთის ტახტის მოსარჩელე იყო. ამის შემდეგ სებასტიანი კარლისტების პარტიაში გაწევრიანდა და ესპანელი მონარქისტების წინააღმდეგ იბრძოდა. მან მონაწილეობა მიიღო ბილბაოს მეორე ალყაში. აგრეთვე იბრძოდა ბრიტანელი ლეგიონელის ჯორჯ დე ევანზის წინააღმდეგ ორიამენდის ბრძოლაში. თუმცა, მიუხედავად ყველაფრისა ომი კარლისტების მარცხით დასრულდა. სულ რამდენიმე წელიწადში სამოქალაქო ომი კვლავ დაიწყო, თუმცა ამჯერად რესპუბლიკელებსა და მონარქისტებს შორის. რესპუბლიკელებმა დაამხეს დედოფალი ისაბელ II და მასთან ერთად საფრანგეთსა და იტალიაში გააძევეს სრულიად ესპანური არისტოკრატია. ამის შემდეგ სებასტიანი საფრანგეთის სამხრეთულ ქალაქ პოში დასახლდა, სადაც გარდაიცვალა კიდეც 1875 წლის 14 თებერვალს, 63 წლის ასაკში. 1832 წლის 25 მაისს, მადრიდში სებასტიანი დაქორწინდა სიცილიისა და ნეაპოლის მეფე ფრანჩესკო I-ისა და მარია ისაბელ ესპანელის ასულ მარია ამალია დე ბურბონ-სიცილიელზე, რომელიც 1857 წელს, 39 წლის ასაკში უშვილოდ გარდაიცვალა. ამ ამბიდან სულ სამ წელიწადში, 1860 წლის 19 ნოემბერს სებასტიანმა ცოლად შეირთო ესპანეთის მეფე კარლ IV-ის ვაჟის, კადისის ჰერცოგ ფრანსისკოსა და მისი მეუღლის, ლუიზა კარლოტა დე ბურბონ-სიცილიელის ქალიშვილი მარია კრისტინა ესპანელი, რომელთანაც ხუთი ვაჟი შეეძინა: ფრანსისკო (1861-1923), ცოლად შეირთო მარია დელ პილარ დე მახუირო; პედრო (1862-1892), ცოლად შეირთო მარია დე ლა კარიდად დე მადანი; ლუისი (1864-1889), ცოლად შეირთო მარია ანა ბერნალდო დე კიროს ი მუნიოსი; ალფონსო (1866-1934); გაბრიელი (1869-1889); Mateos Sáinz de Medrano, Ricardo (1997). Los desconocidos infantes de España: Casa de Borbón (2ª edición). Barcelona: Thassàlia. ISBN 978-84-8237-054-5.(ესპანურად).
ანტონიო პასკალ ესპანელი

ანტონიო პასკალ ესპანელი (ესპ. Antonio Pascual de España; დ. 31 დეკემბერი, 1755 — გ. 20 აპრილი, 1817) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის, ნეაპოლისა და სიცილიის მეფე კარლ III-ისა და დედოფალ მარია ამალია საქსონიელის უმცროსი ვაჟი. ესპანეთის მეფე კარლ IV-ისა და ნეაპოლისა და სიცილიის მეფე ფერდინანდ I-ის უმცროსი ძმა. ცოლად ჰყავდა საკუთარი ძმის შვილი მარია ამალია ესპანელი, თუმცა შვილები არ ჰყოლია. ანტონიო პასკალი დაიბადა 1755 წლის 31 დეკემბერს ნეაპოლში. იგი იყო ნეაპოლისა და სიცილიის მეფე კარლ III-ისა და დედოფალ მარია ამალია საქსონიელის ნაბოლარა ვაჟი. ღრმა ბავშვობიდანვე იგი ჰუმანისტი რეპეტიტორების სწავლების ქვეშ იზრდებოდა თავის ძმასთან, კარლთან ერთად. 1759 წელს მისი ბიძა, ესპანეთის მეფე ფერდინანდ VI უშვილოდ გარდაიცვალა, რის გამოც ტახტზე მამამისი კარლ III ავიდა, რომელიც ცოლ-შვილთან ერთად ესპანეთში გადასახლდა. ეს ყოველივე ვერ აიტანა დედოფალმა მარია ამალია საქსონიელმა, ღრმა დეპრესიაში ჩავარდა და 1760 წელს გარდაიცვალა, რა დროსაც ანტონიო სულ ოთხი წლის იყო. ამის შემდეგ ანტონიო თავის უფროს და-ძმებთან: გაბრიელთან, მარია ხოსეფასთან და მარია ლუისასთან ერთად იზრდებოდა მადრიდის სამეფო კარზე. 1795 წლის 25 აგვისტოს 40 წლის ანტონიო პასკალმა ცოლად შეირთო თავისი ძმის, კარლის უფროსი ასული მარია ამალია, რომელიც ამ დროს 16 წლის იყო. ეს იყო ორმაგი დინასტიური ქორწინება, რა დროსაც მათთან ერთად იქორწინეს მარია ამალიას უმცროსმა დამ, მარია ლუისამ და ერტურიის მეფე ლუიჯიმ. მარია ამალია ქორწინებიდან სულ სამ წელიწადში, 19 წლის ასაკში გადაჰყვა მშობიარობას, რა დროსაც მან მკვდარი ბავშვი გააჩინა. ნახევარკუნძულის ომის დროს იგი შატო დე ვალენსაში იყო გამოკეტილი სამეფო ოჯახის ბრძანებით. იგი მხარს უჭერდა აბსოლუტიზმს და მონაწილეობაც მიიღო თავისი ძმის შვილის, მეფე ფერდინანდ VII-ის ტახტზე აყვანაში. ანტონიო პასკალი გარდაიცვალა მადრიდში, 1817 წლის 20 აპრილს, 61 წლის ასაკში. ანტონიო პასკალ ესპანელის წინაპრები Artola, Miguel (2008): La España de Fernando VII. Madrid: Espasa-Calpe. ISBN 978-84-670-2918-5. Sánchez Mantero, Rafael (2001): Fernando VII. Borbones, 6. Madrid: Arlanza. ISBN 84-95503-23-9.
ბერინგის კუნძული

ბერინგის კუნძული — აღმოსავლეთი კუნძული კომანდორის კუნძულების შემადგენლობაში. შედის რუსეთის შემადგენლობაში. ფართობი 1660 კმ². კუნძულის სამხრეთ-აღმოსავლეთი ნაწილი მთიანია (უმაღლესი მწვერვალი 751 მ), აგებულია პალეოგენ-ნეოგენის ტუფოგენური დანალექი და ანთროპოგენის ეფუზიური ქანებით. ჰავა ოკეანური სუბტროპიკულია. ნალექის რაოდენობა 500 მმ-ს შეადგენს. დაფარულია ტუნდრის მცენარეულობით, ხეობები — მდელოებით, ქვისა და ბუჩქოვანი არყით. სანაპიროები ვეშაპებისა და ზღვის ძაღლების თავშესაყარია, გვხვდება ზღვის წავი. მოსახლეობა — რუსები და ალეუტები. სახელი ეწოდა ვიტუს ბერინგის პატივსაცემად. ბერინგის კუნძული — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) ↑ Беринга остров // Большая советская энциклопедия. — 3-е изд., т. 3 — М., 1970.
მარია ამალია ესპანელი

მარია ამალია ესპანელი (ესპ. María Amalia de España; დ. 9 იანვარი, 1779 — გ. 22 ივლისი, 1798) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე კარლ IV-ისა და დედოფალ მარია ლუიზა პარმელის ქალიშვილი. 1795 წელს ცოლად გაჰყვა თავისსავე ბიძას, ანტონიო პასკალ ესპანელს. ქორწინებიდან სამ წელისადში მარია ამალია მშობიარობას გადაჰყვა. მარია ამალია დაიბადა 1779 წლის 9 იანვარს. იგი იყო ესპანეთის მეფე კარლ IV-ისა და დედოფალ მარია ლუიზას მეორე ქალიშვილი. მას სახელი ბებიის, ესპანეთის დედოფალ მარია ამალია საქსონიელის პატივსაცემად დაარქვეს. აღსანიშნავია, რომ დედამისი საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ის ფავორიტი შვილიშვილი იყო. თავდაპირველად დედოფალი მარია ლუიზა მარია ამალიას მითხოვებას თავის ძმის შვილზე, პარმის პრინც ლუიჯიზე გეგმავდა. 1794 წელს ლუიჯი ესპანეთის სამეფო კარზეც ჩავიდა. იგი საკმაოდ სიმპატიური შესახედაობის, ქერა, ინტელიგენტი და ათლეტური აღნაგობის ახალგაზრდა იყო, და ამავდროულად ხუთი წლით უმცროსიც მარია ამალიაზე. ლუიჯიმ მისი ასაკისა და გარეგნობის გამო უარი თქვა მარია ამალიაზე და სანაცვლოდ მის უმცროს დაზე, მარია ლუისაზე დაქორწინების ნებართვა ითხოვა, რომელიც მისი თანატოლი და ბევრად უკეთესი გარეგნობის გოგონა იყო. მარია ამალიას დები დიდი წარმატებით გათხოვდნენ: კარლოტა ხოაკინა პორტუგალიისა და ბრაზილიის იმპერატორს გაჰყვა, მარია ლუისა ლუკას ჰერცოგსა და ერტურიის მეფეს, მარია ისაბელი კი სიცილიისა და ნეაპოლის მეფეს. ცხადია მარია ამალიას მშობლებს მისი ასეთივე სარფიანად გათხოვება სურდათ, თუმცა ევროპის მონარქებს მასზე დაქორწინება არ სურდათ. მისმა მშობლებმა მარია ამალიასათვის საქმრო საბოლოოდ ისევ ესპანეთში იპოვნეს. ეს იყო მარია ამალიაზე 24 წლით უფროსი მისივე ბიძა ანტონიო პასკალი, რომელიც აქამდე არასდროს დაოჯახებულა. მიუხედავად დიდი ასაკობრივი სხვაობისა, მათ ბევრი საერთო აღმოაჩინეს და ისინი ერთად ხშირად საათობით სეირნობდნენ და ნადირობდნენ კიდეც. 1795 წლის 25 აგვისტოს შედგა მარია ამალიასა და ანტონიო პასკალის ქორწინება. ეს იყო ორმაგი დინასტიური ქორწინება, რა დროსაც მათთან ერთად დაქორწინდნენ მარია ამალიას და — მარია ლუისა და ლუიჯი პარმელი. 1797 წელს მარია ამალია პირველად დაფეხმძიმდა, თუმცა მალევე მუცელი მოეშალა. ამ ამბიდან მალევე იგი კვლავ დაფეხმძიმდა, თუმცა 1798 წლის 22 ივლისს, 19 წლის მარია ამალია პირველივე მშობიარობას გადაჰყვა, მან მკვდარი ბავშვი გააჩინა. იგი დაკრძალეს ესკორიალის სამეფო ბაზილიკაში. მარია ამალია ესპანელის წინაპრები Mateos Sainz de Medrano, Ricardo. Los desconocidos infantes de España. Thassalia, 1996. ISBN 8482370545 Rubio, Maria José. Reinas de España. La Esfera de los Libros, Madrid, 2009. ISBN 978-84-9734-804-1
ვენეციის კოლონიები

ვენეციის კოლონიები (Stato da Mar ან Domini da Mar; „საზღვაო სამფლობელოები“) — ვენეციის რესპუბლიკის საზღვაო და ზღვისგადაღმა სამფლობელოების საერთო სახელწოდება, რომელიც მოიცავდა: ისტრიას, დალმაციას, ნეგროპონტეს, მორეას (მორეის სამეფო), ეგეოსის კუნძლებს (არქიპელაგოს სამთავრო), კუნძულ კრეტას (კანდიას სამეფო) და კვიპროს. ეს სამფლობელობი ქმნიდნენ ვენეციის რესპუბლიკის ადმინისტრაციული მოწყობის სამიდან ერთ-ერთ ტიპს, დანარჩენი ორი კი იყო — დოჟადო, ანუ თვით ქალაქი ვენეცია და მატერიკული სამფლობელოები (Domini di Terraferma) ჩრდილოეთ იტალიაში. ვენეციის ზღვისგადაღმა იმპერიის შექმნა დაახლოებით 1000 წელს დალმაციის დაპყრობით დაიწყო და მის ზენიტს, 1204 წელს, მეოთხე ჯვაროსნულ ლაშქრობებში მიაღწია, რომლის შედეგადაც ვენეციას ბიზანტიის იმპერიის ყოფილი სამფლობელოები ერგო. მიუხედავად ამისა, ამ ტერიტორიების უდიდესი ნაწილი ვენეციის მიერ არ იმართებოდა, რადგან მას ყოფილი იმპერიის მემკვიდრე ბერძნულ/ბიზანტიური სახელმწიფოები დაეუფლნენ (ეპირის დესპოტატი, ნიკეის იმპერია და ტრაპიზონის იმპერია), ხოლო დარჩენილი ნაწილი ნიკეის იმპერიამ შთანთქა, მათ შორის კონსტანტინეპოლი, რომელიც 1261 წელს ნიკეის იმპერიამ გაათავისუფლა და შედეგად ბიზანტიისი იმპერია აღადგინა. „საზღვაო სამფლობელოები“ ბალკანეთის დასავლეთ ნაწილში, ადრიატიკის ზღვის სანაპიროებზე შემორჩა, რომელსაც XVII და XVIII საუკუნეემდე „ვენეციის ზღვასაც“ უწოდებდნენ. ოსმალეთის იმპერიის აღზევებას უკავშირდება ტერიტორიების უმნიშვნელოვანესი ნაწილის დაკარგვა. ისტრია, დალმაცია და იონიის კუნძლები, 1797 წლამდე ვენეციის ნაწილად ითვლებოდა, იქამდე სანამ ვენეციის რესპუბლიკას ნაპოლეონი გააუქმებდა. ვენეციის ისტრია, მოიცავდა ისტრიას, დღევანდელი ხორვატია. ვენეციის დალმაცია, მოიცავდა დალმაციას და მცირე სამფლობელოებს მთიან ნაწილში, დღევანდელი ხორვატია. ვენეციის ალბანეთ, მოიცავდა კოტორის ყურეს და მცირე სამფლობელოებს მთიან ნაწილში, თანამედროვე მონტენეგრო. ვენეციის იონიის კუნძლები, კანდიის სამეფო და მრავალი სხვა მცირე სამფლობელოები, თანამედროვე საბერძნეთი. ვენეციის კვიპროსი, ყოფილი კვიპროსის სამეფო. Crowley, Roger (2011). City of Fortune - How Venice Won and lost a Naval Empire. London: Faber and Faber. ISBN 978-0-571-24594-9.  Da Mosto, Andrea (1937). L'Archivio di Stato di Venezia. Rome: Biblioteca d'Arte editrice.  Mutinelli, Fabio (1851). Lessico Veneto. Venice: tipografia Giambattista Andreola.
ნიკოლოზ პოგოდინი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ნიკოლოზ პოგოდინი შეიძლება აღნიშნავდეს: ნიკოლოზ პოგოდინი — დრამატურგი და სცენარისტი ნიკოლოზ პოგოდინი — კინოსა და თეატრის მსახიობი ნიკოლოზ პოგოდინი —საბჭოთა კავშირის გმირი
ვლადიმერ სოლოვიოვი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ვლადიმერ სოლოვიოვი შეიძლება აღნიშნავდეს: ვლადიმერ სოლოვიოვი — რუსი ფილოსოფოსი, პოეტი, ლიტერატურათმცოდე ვლადიმერ სოლოვიოვი — რუსი დრამატურგი ვლადიმერ სოლოვიოვი — რუსი ჟურნალისტი, ტელე- და რადიოწამყვანი
ბერეთბინა (ზაქათალა)

ბერეთბინა (აზერ. Beretbinə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ზაქათალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 178 კაცი. სოფელში მოქმედებს მეჩეთი და მასთან არსებული საზოგადოება. ↑ მუსლიმთა რელიგიური ორგანიზაციები - 2011 წელს რეგისტრაცია გავლილი დაარქივებული 2019-12-21 საიტზე Wayback Machine. . scwra.gov.az (აზერბაიჯანული)
თეთრი გიორგი

თეთრი გიორგი შეიძლება აღნიშნავდეს: თეთრი გიორგი (ჰერალდიკური სიმბოლო) — ჰერალდიკური სიმბოლო; თეთრი გიორგი (1924 - 1954) — 1924 - 1954 წლებში მოქმედი ქართული საზოგადოებრივ-პოლიტიკური ორგანიზაცია; თეთრი გიორგის ეკლესია - წმინდა გიორგის სახელობის კომპლექსი ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ აწყურის სამხრეთით; წმინდა გიორგი - ქრისტიანი წმინდანი, დიდმოწამე.
თეთრი გიორგი (ჰერალდიკური სიმბოლო)

თეთრი გიორგი — საქართველოში ფართოდ გამოყენებული ჰერალდიკური სიმბოლო, საქართველოს გერბის ნაწილი 1918-1921 და 1991-2004 წლებში. მთავარი სტატია: საქართველოს გერბი. გერბი შემოღებულია საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს გადაწყვეტილებით 1990 წლის 14 ნოემბრის „საქართველოს სახელმწიფო გერბის შესახებ“ საქართველოს რესპუბლიკის კანონის საფუძველზე, რომლითაც არსებითად აღადგინეს 1918-21 წლებში არსებული სახელმწიფო გერბი, იმ განსხვავებით, რომ გერბის ვარსკვლავი ნაკლებ ორნამენტირებულია. 1990 წლის 28 დეკემბრის მიღებულ იქნა „საქართველოს სახელმწიფო გერბის დებულების დამტკიცების თაობაზე“ კანონი, რომელმაც განსაზღვრა ახალი გერბის აღწერილობა და გამოყენების წესი: ↑ საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს უწყებები: 1990 წ., №11, მუხ. 294; შეტანილია ცვლილება საქართველოს 1997 №1087-Iს ორგანული კანონით. ↑ 1997 წ 14 ნოემბერს მიღებულ იქნა საქართველოს ორგანული კანონი „'საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო გერბის შესახებ' საქართველოს რესპუბლიკის კანონში ცვლილებების შეტანის თაობაზე“ დაარქივებული 2021-04-15 საიტზე Wayback Machine. და საქართველოს კანონი „'საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო დროშის შესახებ დებულების დამტკიცების თაობაზე' და 'საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო გერბის შესახებ დებულების დამტკიცების თაობაზე' საქართველოს რესპუბლიკის კანონებში ცვლილებების შეტანის შესახებ“ დაარქივებული 2020-09-28 საიტზე Wayback Machine. , რომლითაც ადრე მიღებული კანონები შესაბამისობაში მოვიდა ახალ კონსტიტუციასთან. ↑ დებულება საქართველოს რესპუბლიკის სახელმწიფო გერბის შესახებ, მუხლი 1. ↑ Cовременная Грузия