laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ჯეიმზ ბონდის ფილმების სია

ჯეიმზ ბონდი (ინგლ. James Bond) — ფილმების სერია MI6-ის აგენტ ჯეიმზ ბონდის (კოდური ნომრით 007) შესახებ. იგი პირველად გამოჩნდა რომანების სერიაში, რომელიც იენ ფლემინგის მიერ დაიწერა. პირველი ფილმები ეფუძნებოდა ფლემინგის ორიგინალური ნაწარმოებებსა და მოთხრობებს, მოგვიანებით კი დაიწერა ორიგინალური სცენარები. კინოს ისტორიაში ეს არის ყველაზე ხანგრძლივი სრულმეტრაჟიანი ფილმების სერია. მისი წარმოება მიმდინარეობდა 1962 წლიდან (1989 და 1995 წლებს შორის ერთგვარი პაუზა ჩამოვარდა). ამ პერიოდშ კომპანიამ Eon Productions შექმნა 22 ფილმი. თითოეული გამოდიოდა დაახლოებით ყოველ ორ წელიწადში. მათი გადაღება მიმდინარეობდა სტუდიაში Pinewood. დღეისათვის ფილმების ამ სერიის საერთო შემოსავალმა 5 მილიარდ აშშ დოლარს გადააჭარბა და ის ჰარი პოტერის ფილმების სერიის შემდეგ ყველა დროის რიგით მეორე ყველაზე შემოსავლიენ ფილმად ითვლება. ექვსმა მსახიობმა სხვადასხვა დროს შექმნა ბონდის თავისებური სახე, თუმცა შონ კონერის მონაწილეობით გადაღებულმა ფილმებმა განსაზღვრეს ფილმების სერიის საერთო სტილი და განწყობა, ხოლო როჯერ მურმა ბონდის შესახებ ყველაზე მეტ ფილმში მიიღო მონაწილეობა. ალბერტ რ. ბროკოლი და ჰარი ზალცმანი ფილმებს 1975 წლამდე აწარმოებდნენ. 1975 წლიდან ბროკოლი ძირითად პროდიუსერად იქცა. 1995 წლიდან ფილმებზე პროდიუსერებად მუშაობენ მისი შვილი, ბარბარა ბროკოლი და გერი, მაიკლ ჯ. უილსონი. ბროკოლის (და 1975 წლამდე - ზალცმანის) საოჯახო კომპანიამ Danjaq უფლება ფილმებზე მოიპოვა Eon-ის დახმარებით და 1970-იანი წლებიდან United Artists-თან ერთად ფილმზე უფლებების თანამფლობელობა ჩამოაყალიბა. ფილმების „დოქტორი ნოუ“ (1962) - „მხოლოდ თქვენი თვალებისათვის“ (1981) პერიოდში ყველა ნამუშევარი ვრცელდებოდა ფილმების UA-ს მიერ. 1981 წელს Metro-Goldwyn-Mayer-მა შეიძინა UA და ჩამოყალიბდა MGM/UA Entertainment Co., რომელიც ფილმებს დისტრიბუციას 1995 წლამდე უწევდა. 1997-2002 წლებში, როდესაც UA-მ, როგორც მოქმედმა სტუდიამ, არსებობა შეწყვიტა, დისტრიბუციაზე მხოლოდ MGM ზრუნავდა. 2006 წლიდან დღემდე დისტრიბუციაზე მუშაობენ MGM და Columbia Pictures (2005 წელს MGM დაექვემდებარა კომპანიას Sony Pictures Entertainment). 2010 წლის ნოემბერში MGM-მა გამოაცხადა, რომ გაკოტრებულია. მას შემდეგ სერიის Danjaq-თან ერთად წარმოების უფლება Columbia-ს გადაეცა. გარდა Eon-ის ფილმების სერიისა, არსებობს ტელე ან კინო ფილმები ჯეიმზ ბონდის შესახებ - სატირული ფილმი „კაზინო როიალი“ (1967), შონ კონერის მონაწილეობით გადაღებული ფილმის „სფერული ელვა“ გადამუშავებული ვერსია „აღარასოდეს თქვა არასოდეს“ (1983) და ამერიკული სატელევიზიო ანთოლოგიური სერიალი „Climax!“-ის ეპიზოდი „კაზინო როიალი“ (1954). კაზინო როიალი — 1967 — დევიდ ნაივენის მონაწილეობით აღარასოდეს თქვა არასოდეს — 1983 — შონ კონერის მონაწილეობით ოფიციალური საიტი სტუდია Pinewood ბონდის ენციკლოპედია ბონდის ფილმებისა და DVD გამოცემების მიმოხილვა ჯორჯ ლეიზენბის 2008 წლის ინტერვიუ ↑ „James Bond film suspended“. London: The Telegraph. 20 April 2010. ციტირების თარიღი: 21 September 2011. ↑ „Harry Potter becomes highest-grossing film franchise“. London: The Guardian. 11 September 2007. ციტირების თარიღი: 28 September 2011.
ერემია სვანაძე

ერემია (ერემო) სვანაძე (დ. 30 მაისი, 1932, ქუთაისი — გ. 10 ივნისი, 2012, იქვე) — ქართველი მსახიობი. საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1990). ქუთაისის საპატიო მოქალაქე. აკაკი წერეთლის და ლადო მესხიშვილის სახელობის პრემიების ლაურეატი. ღირსების ორდენის კავალერი (1997). დაიბადა 1932 წლის 30 მაისს ქუთაისში. 1956 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობიო ფაკულტეტი. ამავე წელს იგი ქუთაისის ლადო მესხიშვილის სახელობის სახელმწიფო დრამატული თეატრის დასში ჩაირიცხა და დაიწყო მოღვაწეობა სცენაზე. მის მიერ განსახიერებულ როლებს შორისაა: ერეკლე (ა. სუმბათაშვილის „ღალატი“), აბესალო (დ. კლდიაშვილის „ირინეს ბედნიერება“), იაზონი (ლ. სანიკიძის „მედეა“), კასიო (შექსპირის „ოტელო“), სიმონიკა (დ. კვიცარიძის „გამარჯობა ჩემო ქალაქო“), შავლეგი (კ. გამსახურდიას „დიდოსტატის მარჯვენა“), ელიზბარი (ა. ჩხაიძის „თავისუფალი თემა“), როდიონი (ა. გეწაძის „ძველმოდური კომედია“), ადიკო (შ დადიანის „გუშინდელნი“), ლიმონა (ნ. დუმბაძის „საბრალდებო დასკვნა“), გამომძიებელი (რ. მიშველაძის „ჩემი ქუთაისი“) და სხვა. გადაღებულია რამდენიმე ქართულ მხატვრულ ფილმში. 2009-2010 წლებში, კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტროს გადაწყვეტილებით, თეატრის შენობის წინ საზეიმოდ გაიხსნა მესხიშვილის თეატრის სამი მსახიობის სახელობითი ვარსკვლავი: ევა ხუტუნაშვილის, ანზორ ხერხაძის და ერემია სვანაძის. ერემია სვანაძის სახელობისაა დამოუკიდებელი თეატრალური დასი ქუთაისში 1957 — საბუდარელი ჭაბუკი 1966 — პიერი მილიციის თანამშრომელი 1971 — მოიტაცეს თამარ ქალი — ერემო 1990: საქართველოს სახალხო არტისტი 1997: ღირსების ორდენი ლადო მესხიშვილის სახელობის პრემია აკაკი წერეთლის სახელობის პრემია ქუთაისის საპატიო მოქალაქე ერემია სვანაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ერემია სვანაძე — ეროვნული ფილმოგრაფია ↑ ერემია სვანაძის სახელობის დამოუკიდებელი თეატრალური დასის facebook გვერდი ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1990. N3. გვ. 19.
ისააკ ალიხანიანი

ისააკ ალიხანიანი (დ. 26 იანვარი, 1876, დუშეთი — გ. 15 მარტი, 1946, თბილისი) — სომეხი მსახიობი. სომხეთის (1923) და საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1941). 1896 წელს დაამთავრა ნერსესის სომხური სასულიერო სემინარია თბილისში. სასცენო მოღვაწეობა დაიწყო 1897 წელს. იყო ბაქოს (1897–1903, 1907–1909), თბილისის (1903–1906, 1910–1921), დონის როსტოვის (1906–1907) დასების მსახიობი, რეჟისორი, ხელმძღვანელი. იგი იყო 1921 წელს სომხეთში, ერევანში პირველი სახელმწიფო თეატრის (ამჟამად გ. სუნდუკიანის სახელობის) შექმნის ერთ–ერთი ორგანიზატორი. 1922 წლიდან დაბრუნდა თბილისის სომხურ თეატრში, სადაც განასახიერა როლები: ხლესტაკოვი (ნ. გოგოლის „რევიზორი“), ოსვალდი (ჰ. იბსენის „მოჩვენებანი“), არსენა (შანშიაშვილის „არსენა“), პეპო (გ. სუნდუკიანის „პეპო“), სეირანი (ა. შირვანზადეს „ნამუსი“), ერეკლე (ა. სუმბათაშვილის „ღალატი“), ბერსენიევი (ბ. ლავრენიევის „რღვევა“) და სხვ. ისააკ ალიხანიანის სახელს ატარებს ქუჩა თბილისის ერთ-ერთი უბნის (ავლაბარი) სომხურ კვარტალში. 1923 — სომხეთის სახალხო არტისტი 1941 — საქართველოს სახალხო არტისტი ისააკ ალიხანიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ „დურუჯი“. 1 დეკემბერი. 2018. №9 (127) გვ. 11. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2023-02-24. ციტირების თარიღი: 2023-02-24.
სიცოცხლის ენციკლოპედია

„სოცოცხლის ენციკლოპედია“ (ინგლ. The Encyclopedia of Life, EOL) — მრავალენოვანი უფასო ონლაინ-ენციკლოპედია, რომელიც მიზნად ისახავს ბუნებაში არსებული ყველა აქამდე ცნობილი ბიოლოგიური სახეობის დოკუმენტირებას. ენციკლოპედიას ერთობლივად ქმნიან მსოფლიოს სხვადასხვა დარგის სპეციალისტები. დაარსდა 2008 წლის თებერვალს. პროექტის მიზანია შექმნას ერთიანი „უსასრულოდ გაფართოებადი“ ცალკეული სტატიები ყველა სახეობისთვის აუდიო-ვიუდიომასალების, გამოსახულებების, გრაფიკისა და ბეჭვდური ცნობების დართვით. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „სიცოცხლის ენციკლოპედია“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი სიცოცხლის ენციკლოპედია — ბუნების ისტორიის ეროვნული მუზეუმი ↑ Encyclopedia of Life - Smithsonian National Museum of Natural History en. ციტირების თარიღი: 2021-11-19 ↑ EOL History. Eol.org (2012-02-28). ციტირების თარიღი: 2012-03-23 ↑ Odling-Smee, Lucy (2007). „Encyclopedia of Life launched“. Nature. doi:10.1038/news070508-7. S2CID 162249088. ციტირების თარიღი: 2007-05-09.
ქვაქვეშიები

ქვაქვეშიები (ლათ. Cottinae) — თევზების ქვეოჯახი ქვაქვეშიასებრთა ოჯახისა. სხეული ხშირად შიშველია, ჩვეულებრივ დაფარულია ქერცლით ან ეკლებით (დიდი ძვლოვანი ჯავშნით მთლიანად დაფარულები არ არიან); თვალები დიდია და თავის ზედა მხარეზეა განლაგებული; აქვთ გვერდითი ხაზი; მუცლის ფარფლები (1 სახეობას არ აქვს) 1 ეკლითა და 2–5 რბილი სხივითაა წარმოდგენილი (ჩვეულებრივ 2–3 რბილი სხივით); ანალურ ფარფლში ეკლები არ არის; ზრდასრულებს საცურავი ბუშტი არ აქვთ. ქვაქვეშიების მრავალი ნომინალური გვარი განიხილებოდა Cottus-ის ქვეგვარად. შესაძლოა, რომ მრავალი გვარი Psychrolutidae-ს ოჯახსაც ეკუთვნოდეს. ცნობილია 62-მდე გვარი და 256-მდე სახეობა. Alcichthys Andriashevicottus Antipodocottus Archistes Argyrocottus Artediellina Artedielloides Artediellus Artedius Ascelichthys Asemichthys Astrocottus — ხორკლიანი განიერშუბლა Atopocottus Bero Bolinia Chitonotus Clinocottus Cottiusculus Cottocomephorus — ყვითელფარფლა Cottus — ქვაქვეშია Daruma Enophrys Furcina Gymnocanthus — მუზარადოსანი Icelinus Icelus Leiocottus Leocottus — ქვიშის განიერშუბლა Lepidobero Leptocottus Megalocottus Mesocottus — ფართოშუბლა ქვაქვეშია, ან ამურის განიერშუბლა Micrenophrys Microcottus Myoxocephalus Ocynectes Oligocottus Orthonopias Paracottus — ქვის განიერშუბლა Phallocottus Phasmatocottus Porocottus Pseudoblennius Radulinopsis Radulinus Rastrinus Ricuzenius Ruscarius Sigmistes Stelgistrum Stlengis Synchirus Taurocottus Taurulus Trachidermis Thyriscus Trichocottus Triglops Vellitor Zesticelus ↑ გოგმაჩაძე თ., თევზების ნომენკლატურა : ლექსიკონი, ბათუმი: გამომც. „აჭარა“, 2018. — გვ. 247, ISBN 978-9941-460-45-6. ↑ 2.0 2.1 Nelson, Joseph S.; Grande, Terry C.; Wilson, Mark V. H. (2016) Fishes of the World, 5-th, Hoboken, New Jersey: Wiley, გვ. 491–492. DOI:10.1002/9781119174844. ISBN 978-1-118-34233-6.  დაარქივებული 2019-04-08 საიტზე Wayback Machine.
ჰიდის ქედი

ჰიდის ქედი, ჩრდილოეთი ალპები (იაპონ. 飛騨山脈) — ქედი იაპონიაში, კუნძულ ჰონსიუს ცენტრალურ ნაწილში. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით, მოქცეულია ნიიგატის, ტოიამის, ნაგანოსა და გიფუს პრეფექტურების ტერიტორიაზე. კისოსა და აკაისის ქედებთან ერთად ქმნის იაპონიის ცენტრალურ მთათა კვანძს. წარმოადგენს იაპონიის ალპების შემადგენელ ნაწილს. ჰიდის ქედი ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან სამხრეთ-დასავლეთისაკენ გადაჭიმულია დაახლოებით 100 კმ-ზე, სიგანე 35 კმ. მაქსიმალური სიმაღლე 3190 მ (მთა ჰოტაკადაკე). სხვა მთებიდან მნიშვნელოვანია იარიგატაკე (3180 მ) და შიროუმა (2932 მ). ქედის ფარგლებშია 4 მოქმედი ვულკანი: ტატეიამა (2621 მ), იაკედაკე (2455 მ), ნორიკურა (3025 მ) და ონტაკე (3067 მ). აგებულია პალეოზოური ასაკის ფიქლებით, კვარციტებითა და კირქვებით, აგრეთვე გრანიტებითა და ვულკანური ქანებით. დამახასიათებელია ალპური ტიპის თხემი ძველი გამყინვარების კვლებით, რომელთა შორისაა მყინვარული ცირკები და მორენები. დანაწევრებულია მდინარეთა ხეობებით. აზევდა დაახლოებით 25 მლნ. წლის წინ. ტექტონიკურად აქტიურია. ებჯინება ვეებერთელა ფოსა-მაგნას რიფტულ ხეობას. ციცაბოდ ეშვება იაპონიის ზღვისკენ. ჭარბობს წიწვოვანი ტყე, მათ შორის ნაძვი და სოჭი, ქვედა კალთებზე შერეული და ფართოფოთლოვანი ტყეა. თითქმის მთლიანადაა გარშემორტყმული ტუბუ-სანგაკუს ეროვნული პარკით. თვალწარმტაცი ლანდშაფტების გამო ხშირად „იაპონიის ალპებს“ უწოდებენ. ქედის მწვერვალები პირველად დაიპყრო უილიამ გოულანდმა 1878 წელს, რომელმაც მას „იაპონიის ალპები“ უწოდა. მოგვიანებით სახელწოდება გავრცელდა აგრეთვე კისოსა და აკაიშის ქედებზეც, ხოლო ჰიდას უწოდეს „ჩრდილოეთ ალპები“. არის ტყვია-თუთიის საბადო. ↑ 1.0 1.1 Hida Range | Encyclopedia Britannica www.britannica.com ↑ 2.0 2.1 Hida Mountains | Encyclopedia Nipponica www.kotobank.jp ↑ Краткая географическая энциклопедия. Том 4: М., 1964. ↑ Carina Hoorn, Allison Perrigo, Alexandre Antonelli. Mountains, Climate and Biodiversity. 2018. ↑ 5.0 5.1 Хида | Большая советская энциклопедия www.bse.sci-lib.com
MycoBank

MycoBank — ონლაინ-მონაცემთა ბაზა, რომლის მიზანია სოკოების მიკოლოგიური ნომენკლატურის შესახებ ცნობების, აგრეთვე მასთან დაკავშირებული მონაცემების შენახვა და რეგისტრაცია, მაგალითად, ახალი ტაქსონების აღწერები და ილუსტრაციები. პროექტს მართავს ვესტერდეიკის ინსტიტუტი, რომელიც მდებარეობს უტრეხტში, ნიდერლანდებში. ახალი ტაქსონის სახელწოდების რეგისტრაციისას, ექსპერტები, ნომენკლაუტურული შეცდომების თავის არიდების გზით, მას ამოწმებენ ბოტანიკური ნომენკლატურის საერთაშორისო კოდექსის მოთხოვნების შესაბამისად, ამავდროულად, ავტორების მიერ შემოთავაზებული ყველა ცნობა ოფიციალურ გამოქვეყნებამდე კონფიდენციალურია. Mycobank-ის ბაზა ინფორმაციას იძლევა სოკოების ტაქსონების აქამდე გამოქვეყნებული ყველა სახელწოდების შესახებ, რანგით სამეფოდან სახეობამდე და უფრო ქვემოთ. MycoBank სოკოების ნომენკლატურის კომიტეტის მიერ Index Fungorum-თან და Fungal Names-თან ერთად ნომენკლატურულ რეპოზიტორად არის აღიარებული. Crous, P.W.; Gams, W.; Stalpers, J.A.; Robert, V.; Stegehuis, G., MycoBank: an online initiative to launch mycology into the 21st century(ინგლისური), 2004, ტ. 50, გვ. 19—22, ISSN 0166-0616, დაარქივებულია ორიგინალიდან (21 ივლისი, 2013) ოფიციალური საიტი ↑ Hawksworth, D. L. (2005). „Universal fungus register offers pattern for zoology“. Nature. 438 (7064): 24. Bibcode:2005Natur.438Q..24H. doi:10.1038/438024b. PMID 16267528. ↑ Redhead, Scott A.; Norvell, Lorelei L. (2013). „MycoBank, Index Fungorum, and Fungal Names recommended as official nomenclatural repositories for 2013“. IMA Fungus. 3 (2): 44–45. doi:10.1007/BF03449512.
ეკოლოგიური არქიტექტურა

ეკოლოგიური არქიტექტურა, ასევე მწვანე არქიტექტურა (ინგლ. Sustainable architecture) — მიმდინარეობა, რომელიც მშენებლობაში ე.წ. მწვანე დიზაინის ტექნიკას იყენებს. ამ ტერმინს იყენებენ ისეთი შენობების აღწერისას, რომელთა დიზაინში გარემოს ფაქტორები იყო გათვალისწინებული. ეკოლოგიური არქიტექტურა მიმდინარე მწვავე ეკონომიური, პოლიტიკური და გარემოს დაბინძურების პრობლემების გამოძახილი იყო. ვრცელი გაგებით, ეკოლოგიური არქიტექტურის მიზანი შენობების გარემოზე უარყოფითი ზეგავლენის მინიმუმამდე დაყვანაა მასში გამოყენებული მასალების, ენერგიისა და დამუშავების ადგილის ეფექტურობის გაზრდით. ენერგიის ეფექტურობა შენობის მთელი ცხოვრების ციკლის განმავლობაში ეკოლოგიური არქიტექტურის ერთადერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ამოცანაა. არქიტექტორები მრავალ განსხვავებულ ტექნიკას იყენებენ შენობის ენერგიის მოხმარების საჭიროების შესამცირებლად და მისი საკუთარი ენერგიის გამომუშავების ან შენარჩუნებისთვის. World Green Building Council Passivhaus Institut German institute for passive buildings U.S. EPA - Landfill Research Bioreactor landfill research supports sustainable waste management initiatives Based on Architect Sumsun's Sustainable architecture 2030. Concept დაარქივებული 2021-05-17 საიტზე Wayback Machine. concept supports Clean City Green City and Zero waste Model ეკოლოგიური არქიტექტურის ფუძემდებელია მაიკ რეინოლსდსი
ტოიამის პრეფექტურა

ტოიამის პრეფექტურა (იაპონ. 富山県) — პრეფექტურა იაპონიაში, ტიუბუს რეგიონში, კუნძულ ჰონსიუზე. ადმინისტრაციული ცენტრი ქალაქი ტოიამა. ფართობი 4,247.61 კმ², მოსახლეობა 1 031 262 ადამიანი (2021 წლის 1 მარტის მდგომარეობით). დასავლეთით ესაზღვრება ისიკავის პრეფექტურა, სამხრეთით გიფუს პრეფექტურა, აღმოსავლეთით ნაგანოს პრეფექტურა, ხოლო ჩრდილო-აღმოსავლეთით ნიიგატის პრეფექტურა. განლაგებულია იაპონიის ზღვის გასწვრივ, ხოლო სანაპირო ვაკე შეჭრილ-შემოჭრილია ტოიამის უბით. დამახასიათებელია ხშირი ჰიდროგრაფიული ქსელი. ტოიამის პრეფექტურა ბრინჯის მნიშვნელოვანი მწარმოებელია. დაავადება იტაი-იტაი პირველად ტოიამაში გამოვლინდა. ↑ 人口移動調査 ↑ Toyama, prefecture, Japan | Encyclopedia Britannica
ლინგაიენის ყურე

ლინგაიენის ყურე ― დიდი ყურე ლუსონის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. გადაჭიმულია 56 კმ-ზე. ყურის სამხრეთით პანგასინანი, ხოლო აღმოსავლეთით ლა-უნიონი მდებარეობს. ყურეში მდინარეები: აგნო და ბალილი ჩაედინება. ყურეში ათეულობით კუნძული მდებარეობს, რომელთაგან ყველაზე მეტად ასი კუნძულის ეროვნული პარკია ცნობილი. ღირსშესანიშნაობა 123 კუნძულს მოიცავს, რომელთა დიდი ნაწილიც მცირე ზომისაა. უდიდესი კუნძულია კაბარუიანი, რომელიც ანდის მუნიციპალიტეტს შეადგენს. მეორე უდიდესი კუნძული სანტიაგოა. ლაბრადორი და სან-ფაბიანი გრძელი ნაცრისფერი პლაჟებით ხასიათდება. ცნობილი პლაჟები მდებარეობს ბონუან-ტონდალიგანის, ბოლინაოსა და სან-ფერნანდოს ნაპირებზე. ქვიშიანი ფსკერის გამო ლინგაიენის ყურეში მუქი წყალია. წარსულში ყურეში მარჯნის რიფებიც იყო, თუმცა დინამიტებით თევზაობის გამო აღარაა შემორჩენილი. მარჯნის რიფების აღსადგენად სპეციალური ღონისძიებები ტარდება, განსაკუთრებით ასი კუნძულის ეროვნულ პარკში. ↑ Lonely Planet: Philippines, Lonely Planet Publications Pty Ltd., 9th edition, June 2006, ISBN 1-74104-289-5
თინათინ გონიაშვილი

თინათინ გონიაშვილი (დ. 10 სექტემბერი, 1913, თბილისი — გ. 1990) — ქართველი ენათმეცნიერი, მეცნიერი, ფილოლოგი. 1931 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი ენათმეცნიერების განხრით. 1932-1933 წლებში მუშაობდა კორექტორად, შემდეგ სტილისტად გაზეთ „კომუნისტის“ რედაქციაში. 1933 წელს ჩაირიცხა საკავშირო მეცნიერებათა აკადემიის კავკასიათმცოდნეობის ინსტიტუტის ასპირანტად თბილისში. 1936 წელს ლენინგრადში, საკავშირო მეცნიერებათა აკადემიის ენისა და აზროვნების ინსტიტუტში გაიარა ასპირანტურის ერთწლიანი კურსი. მუშაობდა ზოგადი ენათმეცნიერებისა და კავკასიურ ენათა საკითხებზე. მეცნიერ-მუშაკთა სრულიად საკავშირო კონკურსზე, სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის საქართველოს ფილიალის-ნიკო მარის სახელობის ენის, ისტორიისა და მატერიალური კულტურის ინსტიტუტის წარდგენის თანახმად თინათინ გონიაშვილის ნაშრომს, „ადიშის ოთხთავის დიალექტიზმებისათვის“ უმაღლესი შეფასება მისცეს და ავტორს სრულიად საკავშირო მეორე პრემია გადაეცა. ნაშრომი მოთავსებულია ნის, ისტორიისა და მატერიალური კულტურის ინსტიტუტის მოამბე 1938. თბილისში დაბრუნების შემდეგ უმცროს მეცნიერ-თანამშრომლად მუშაობდა საკავშირო მეცნიერებათა აკადემიის საქართველოს ფილიალის ნიკო მარის სახელობის ენის, ისტორიისა და მატერიალური კულტურის ინსტიტუტში. 1938 წელს დაიცვა დისერტაცია ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიტატის ხარისხის მოსაპოვებლად თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 1938 წელს ენიმკის სამეცნიერო საბჭომ თინათინ გონიაშვილი აირჩია უფროს მეცნიერ-თანამშრომლად, ამავე წელს უნივერსიტეტის სამეცნიერო საბჭომ იგი კავკასიურ ენათა კათედრის დოცენტად დაამტკიცა. 1939-1942 წლებში კითხულობდა ჩეჩნური ენისა და ზოგადი ენათმეცნიერების შესავლის კურსებს. იგი გაათავისუფლეს ვადამდე, 1957 წელს მიიღო რეაბილიტაცია. 1946 წლის სექტემბრიდან კვლავ დაიწყო მუშაობა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, ასევე აღდგენილ იქნა ნიკო მარის სახელობის ენიმკში, ხოლო შემდეგ გარდაცვალების უკანასკნელ დღემდე მუშაობდა საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის არნოლდ ჩიქობავას სახელობის ენათმეცნიერების ინსტიტუტში. იყო ამ ინსტიტუტის სამეცნიერო ტერმინოლოგიის განყოფილების უფროსი მეცნიერი-თანამშრომელი. მონაწილეობას იღებდა სხვადასხვა დარგის ტერმინოლოგიათა დამუშავებაში და იყო ამ ტერმინოლოგიათა განსახილველი სარედაქციო კომისიების მუდმივი წევრი. კერძოდ, 1957, 1960, 1977, 1982 წლებში მას მონაწილეობა აქვს მიღებული გამოქვეყნებული ტექნიკური ტერმინოლოგიების, მეტალურგიის, ფიზიკის, ქიმიის, ელექტროწევის, სატყეო-ტექნიკური, სტატისტიკისა და აღრიცხვის, გეოგრაფიის, ჰიდროტექნიკის, რადიოელექტრონიკის, სამრეწველო საწარმოს ორგანიზაციისა და დაგეგმვის, მეფუტკრეობის, მეფრინველეობის, მართვის ავტომატიზებული სისტემების, ვაჭრობის, ეკონომიკისა და საქონელმცოდნეობის, ავტოტრანსპორტის, გეოფიზიკისა და სხვა ტერმინოლოგიების დამუშავებაში. 1959 წელს გამოცემული სოფლის მეურნეობის ტერმინოლოგიური ლექსიკონის ერთ-ერთი რედაქტორია. მანვე რედაქცია გაუწია სამსონ აბაშიძისა და ლეილა აბაშიძის მიერ გამოცემულ სამედიცინო განმარტებით ლექსიკონს. თინათინ გონიაშვილი არის 20 სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი. ტერმინოლოგიის გარდა, იგი სწავლობდა და იკვლევდა ჩეჩნურ-ინგუშურ ენებს, რომლებსაც ეძღვნება მისი შრომების დიდი ნაწილი. ქართველ მოღვაწეთა ლექსიკონი, 1801-1952: ტ. I ა-დ / იოსებ იმედაშვილი თბ., 2018 გვ. 687 თინათინ გონიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
კელასურის კედელი

კელასურის კედელი, აფხაზეთის დიდი კედელი — სიმაგრეთა სისტემა, რომელიც მდებარეობს ძველი ქართული ქალაქის ცხუმის აღმოსავლეთით, მდინარე კელასურის მარცხენა ნაპირის გაყოლებით და კოდორის ქედის გასწვრივ. კელასურის კედელის აგებას სხვადასხვა წყაროები აკუთვნებენ: ქართველებს, ბერძნებს, ბიზანტიელებს და სპარსელებს. ლოურენს ოლიფანტის თანახმად კელასურის კედელი ააგეს ბერძნებმა ქრისტეს შობამდე რამდენიმე საუკუნით ადრე, რათა დაეცვათ კოდორის დელტაში საკუთარი ახალშენები მეომარი კორაქსებისაგან. საქართულ საისტორიო მწერლობაში, ჯუანშერის თხზულებაში ის მოხსენიებულია, როგორც აფხაზეთის დიდი კედელი. VIII საუკუნის ამბებთან დაკავშირებით ნახსენებია „ზღუდე კლისურისა“, რომელიც ჩრდილოეთ კავკასიიდან შავისზღვისპირეთში მიმავალ გზებს ამაგრებდა, იდგა ჩრდილოეთ კავკასიიდან დასავლეთ საქართველოში მიმავალ ერთ-ერთ მნიშვნელოვან გზაზე, რომელიც უშუალოდ შავი ზღვის აღმოსავლეთ სანაპიროს მიუყვებოდა. VIII საუკუნის დასასრულიდან, აფხაზთა სამეფოს ჩამოყალიბების შემდეგ, ზღუდემ დაკარგა თავისი მნიშვნელობა და თანდათან დაინგრა. მისმა ნაშთებმა ჩვენამდე ვერ მოაღწია. შემორჩენილია ლევან II დადიანის მიერ აფხაზი ფეოდალების შემოსევების შესაჩერებლად XVII საუკუნეში აგებული სასიმაგრო ნაგებობათა სისტემა (საერთო სიგრძე 60 კმ). კედელი იწყება მდინარე კელასურის შესართავიდან, მიუყვება მდინარის მარცხენა ნაპირს, შემდეგ უხვევს ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთისკენ და კოდორის ქედის ძირის სამხრეთი მხრიდან გრძელდება მდინარე ღალიძგის ხეობაში. კელასურის კედელი ერთმანეთთან კოშკებით დაკავშირებული ცალკეული სასიმაგრო ნაგებობებია (კოშკების სისტემა, ზოგჯერ ცალ-ცალკე კოშკები და კედლები). ზღუდით გამაგრებულია მხოლოდ ვიწრო გადმოსასვლელები საკუთრივ აფხაზეთიდან, დალიდან და წებელდიდან. ლევან II დადიანმა საგანგებო ღონისძიებანი გაატარა კელასურის კედლის დასაცავად, მაგ., ყოველი ფეოდალი (სასულიერო ან საერო) ვალდებული იყო წელიწადში 1 თვე თავისი მხედრებით ემორიგევა. ლევან II დადიანის სიკვდილის შემდეგ კელასურის კედელი მიატოვეს. როდესაც აფხაზმა ფეოდალებმა ძალაუფლება მდინარე ენგურამდე გაავრცელეს, კელასურის კედელმა თავისი ფუნქცია დაკარგა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კელასურის კედელი ბერაძე თ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 462. Великая Абхазская стена ↑ ოლიფანტი ლ. „თურქული არმიის ამიერკავკასიური კამპანია ომერ ფაშას მეთაურობით“ — ლონდონი 1856
კოტის პრეფექტურა

კოტის პრეფექტურა (იაპონ. 高知県) — პრეფექტურა იაპონიაში, სიკოკუს რეგიონში, კუნძულ სიკოკუზე. ფართობი 7,103 კმ², მოსახლეობა 688 870 ადამიანი (2021 წლის 1 მარტის მდგომარეობით). ადმინისტრაციული ცენტრი ქალაქი კოტი. ჩრდილო-დასავლეთით ესაზღვრება ეჰიმეს პრეფექტურა, ხოლო ჩრდილო-აღმოსავლეთით ტოკუსიმის პრეფექტურა. მოსახლეობა კონცენტრირებულია ტოსის ვაკის ფარგლებში, რომელიც სამხრეთი ნაწილის გამოკლებით, მთებითა შემოსაზღვრული. არის რამდენიმე ეროვნული პარკი. ↑ 高知県推計人口 < 高知県庁ホームページ ↑ Kōchi, prefecture, Japan | Encyclopedia Britannica
ტოკუსიმის პრეფექტურა

ტოკუსიმის პრეფექტურა (იაპონ. 徳島県) — პრეფექტურა იაპონიაში, სიკოკუს რეგიონში, კუნძულ სიკოკუზე. ფართობი 4,146 კმ², მოსახლეობა 721 721 ადამიანი (2020 წლის 1 სექტემბრის მდგომარეობით). ჩრდილოეთით ესაზღვრება კაგავის პრეფექტურა, დასავლეთით ეჰიმეს პრეფექტურა, ხოლო სამხრეთ-დასავლეთით კოტის პრეფექტურა. ადმინისტრაციული ცენტრი ქალაქი ტოკუსიმა. პრეფექტურა გარშემორტყმულია კიის არხით. ↑ 徳島県の人口（徳島県推計人口）｜徳島県の統計情報 ↑ Tokushima, prefecture, Japan | Encyclopedia Britannica
ფუკუოკის პრეფექტურა

ფუკუოკის პრეფექტურა (იაპონ. 福岡県) — პრეფექტურა იაპონიაში, კიუსიუს რეგიონში, კუნძულ კიუსიუზე. ფართობი 4,986 კმ², მოსახლეობა 5 108 038 ადამიანი (2020 წლის 1 სექტემბრის მდგომარეობით). სამხრეთ-დასავლეთით ესაზღვრება საგის პრეფექტურა, სამხრეთით კუმამოტოს პრეფექტურა, სამხრეთ-აღმოსავლეთით ოიტის პრეფექტურა. ადმინისტრაციული ცენტრი ფუკუოკა. დასავლეთით გარშემორტყმულია ცუსიმის სრუტით, ჩრდილო-დასავლეთით იაპონიის შიგა ზღვით, ჩრდილოეთით კანმონის სრუტით, ხოლო სამხრეთით არიაკეს ზღვით. პრეფექტურის დასავლეთი სანაპირო შეჭრილ-შემოჭრილია. ↑ 福岡県　人口移動調査 第１表　市区町村別人口 - データセット - 自治体オープンデータのCKAN ↑ Fukuoka, prefecture, Japan | Encyclopedia Britannica
ფილიპინების პორტების სია

ქვემოთ მოცემულია ფილიპინების პორტების სია წყალსატევების მიხედვით: სამხრეთ ჩინეთის ზღვა ფილიპინების დასავლეთით მდებარეობს. Note: In September 2012, Philippine President Benigno Aquino III signed Administrative Order No. 29, mandating that all government agencies use the name "West Philippine Sea" to refer to the parts of the South China Sea within the Philippines' exclusive economic zone, and tasked the National Mapping and Resource Information Authority (NAMRIA) to use the name in official maps. The Philippine Sea is a marginal sea east and northeast of the Philippines. It is located in the western part of the North Pacific Ocean. ↑ West Philippine Sea Limited To Exclusive Economic Zone, September 14, 2012, International Business Times Philippine Ports Authority Cebu Port Authority Subic Bay International Container Terminal
ბერლინის კონგრესი

ბერლინის კონგრესი (13 ივნისი — 13 ივლისი, 1878 წელი) — საერთაშორისო კონგრესი, რომელშიც მოწვეულ იქნა ავსტრია-უნგრეთის და ინგლისის მოთხოვნითა და გერმანიის მხარდაჭერით რუსეთ-ოსმალეთის 1877-1878 წლების ომის შემდგომ დადებული სან-სტეფანოს საზავო ხელშეკრულების (1878) პირობების გადასასინჯად. კონგრესის შედეგად მაკედონია (სან-სტეფანოს საზავო ხელშეკრულებით შედიოდა ბულგარეთის შემადგენლობაში) დაუბრუნდა ოსმალეთს. ბულგარეთის ტერიტორია, რომელსაც მიღებული ჰქონდა ავტონომია, ნახევარზე მეტად შემცირდა. ბალკანეთის სამხრეთით მდებარე ბულგარელებით დასახლებული ოლქებისაგან შეიქმნა აღმოსავლეთი რუმელია, რომელიც სულთნის გამგეობაში რჩებოდა, თუმცა ენიჭებოდა ადმინისტრაციული ავტონომია. ცნეს სერბეთის, ჩერნოგორიის და რუმინეთის დამოუკიდებლობა. ჩერნოგორიის ტერიტორია სან-სტეფანოს საზავის პირობებით მიღებულთან შედარებით შემცირდა ორი მესამედით. ავსტრია-უნგრეთმა მიიღო სლავებით დასახლებული ბოსნიისა და ჰერცეგოვინის ოკუპირების „უფლება“. რუსეთს დაუმკვიდრეს ბათუმი, ყარსი და არტაანი, ასევე ბესარაბიის სამხრეთ ნაწილი. ოსმალთა უღლისაგან საბოლოოდ გათავისუფლდა აჭარა-ქობულეთი, თუმცა საქართველოსა და სომხეთის მიწა-წყლის მნიშვლენოვანი ნაწილი კვლავ ოსმალეთს დარჩა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 327.