laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გრიგორი და აქსინია (ძეგლი)

გრიგორი და აქსინია (რუს. Григорий и Аксинья) — რუსეთის ფედერაციის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი, სკულპტურული კომპოზიცია სტანიცა ვიოშენსკაიის ცენტრში მდინარე დონის სანაპიროზე. სკულპტურული კომპოზიცია ასახავს მიხეილ შოლოხოვის რომანის წყნარი დონის ერთ-ერთ ეპიზოდს. ძეგლი დგას მდინარე დონის მაღალ სანაპიროზე. აქსინიას აცვია გრძელი კაბა და მიემართება ხუტორის მიმართულებით და მხარზე მხარიხე აქვს გადებული, რომელზეც ვედროებია დაკიდებული. გზად მას ხვდება ცხენზე ამხედრებული გრიგორი. განდაკებაში ასახულია მომენტი, როდესაც გრიგორს აქვს მეგობრული საუბარი მეზობელ აქსინიასთან და ხუმრობით გადაუღობავს გზას. ძეგლის სიმაღლეა 6,5 მეტრი. ძეგლის პროექტი შექმნა 1957 წელს მოქანდაკე ნ. ვ. მოჟაევმა. მასთან ერთად ძეგზე მუშაობდნენ ე. მ. მოჟაევა, ვ. გ. დესიატიჩნუკი, ვ. ი. ვოლოშინი და გ. ხოლოდნი. ესკიზი აჩვენეს წყნარი დონის ავტორს მიხეილ შოლოხოვს. მწერალმა რამდენიმე ცვლილება შეიტანა კომპოზიციაში, ურჩია შეეცვალათ კონუსური ვედრები ცილინდრულით და არაული ცხენი დონური ჯიშის ცხენით. პროექტი რეალურად განახორციელეს 26 წლის შემდეგ. ძეგლი აღმართეს დონის როსტოვში სამდინარო სადგურის მოპირდაპირე მხარეს 1983 წელს. 1995 წელს შოლოხოვის რომანის გმირების ქანდაკება საერთო მასით 12 ტონა, გადაიტანეს სოფელ ვიოშენსკაიაში, სადაც ვითარდება რომანის პერიპეტიები. გრიგორი და აქსინია ნავში (ძეგლი) ↑ Описание Скульптурная композиция "Григорий и Аксинья". Rutraveller. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-12-20. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ Памятники литературным героям. Государственный музей-заповедник М. А. Шолохова. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ Ой ты, наш батюшка тихий Дон!. Библиотека Шадринского государственного педагогического университета. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-12. ციტირების თარიღი: 2017-03-03.
ილორინი

ილორინი (ინგლ. Ilorin) — ქალაქი ნიგერიის დასავლეთში, მდინარე ნიგერის მარჯვენა შენაკადზე. ნიგერიის ერთ-ერთი მსხვილი ქალაქი, კვარის შტატის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2007 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 847 582 ადამიანს. ქალაქი ილორინი 1450 წელს დააარსეს იორუბას ხალხის წარმომადგენლებმა (ნიგერიის სამი ყველაზე უფრო მსხვილი ეთნიკური ჯგუფიდან ერთ-ერთმა). ბროკჰაუზისა და ეფრონის ენციკლოპედიური ლექსიკონი (XX საუკუნის დასაწყისი) იძლევა ასეთ ინფორმაციას: «70 000 მაცხოვრებელი, უპირატესად იორუბას ტომი; ამას გარდა აქ ცხოვრობენ ტომები: ნულა, ფულა, ჰაუსა და კანიკა. ისინი ქმნიან რესპუბლიკას, რომელმაც, ფულბეს ტომის ხელმძღვანელობით შეინარჩუნა საკუთარი დამოუკიდებლობა მეზობელი სახელმწიფოებისაგან, თუმცა პერიოდულად ხარკს უხდის განდოს ტომის ხალხს». A picture of Ilorin Ilorin Emirate Ilorin Journal of Education ↑ The World Gazetteer – Ilorin, Nigeria. დაარქივებულია ორიგინალიდან — February 9, 2013.. Retrieved February 18, 2007
დონის მეკავშირეებს (ძეგლი)

დონის მეკავშირეებს (რუს. Связистам Дона) — ძეგლი დონის როსტოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ძეგლი მდებარეობს ნიკოლაი სოტროვსკის სახელობის კულტურისა და დასვენების პარკის შესასვლელთან. მისი საზეიმო გახსნა გაიმართა 2016 წლის 9 სექტემბერს. ძეგლის ავტორია არქიტექტორი ვალენტინ კოსტევი. საზეიმო გახსნა გაიმართა ქალაქის დღესთან დაკავშირებით, ასევე პირველი სამოქალაქო რადიოკავშირის დამყარების 115-ე წლისთავის დღეს. 2016 წლის აპრილში ქალაქ დონის როსტოვში გაიმართა სახალხო გამოკითხვა, რომლის შედეგადაც უნდა გარკვეულიყო ძეგლის საუკეთესო მაკეტი, რომელზე დაფუძნებითაც მომავალში შეიქმნებოდა ქანდაკება „დონის მეკავშირეებს“. გამოკითხვაში პირველი ადგილი 40 %-ით დაიკავა მაკეტმა, რომელიც შექმნა ცენტრალური ფედერალური ოლქის რადიოსიხშირის ცენტრის კოლექტივმა. მაკეტისათვის ძეგლის სახის მისაცემად მოქანდაკედ აირჩიეს ვალენტინ კოსტევი. ძეგლის დასამონტაჟებელი თანხები მოსახლეობის შემოწირულობებითა და მცენატების მიერ გაღებული საქველმოქმედო თანხებით მოხდა. ძეგლის დასამონტაჟებლად აირჩიეს ნიკოლაი სოტროვსკის სახელობის კულტურისა და დასვენების პარკის შესასვლელი, ადგილი სადაც ერთმანეთს გადაკვეთს 14 ხაზის ქუჩა და შოლოხოვის პროსპექტი. სკულპტურული კომპოზიციის გახსნის ცერემონიას, რომელიც გაიმართა 2016 წლის 9 სექტემბერს, ესწრებოდნენ როსტოვის ოლქის გუბერნატორის მოადგილე ვასილი რუდოი, როსტოვის ადმინისტრაციის მეთაური სერგეი გორბანი, ადამიანები, რომლებმაც თავისი წვლილი შეიტანეს პროექტის რეალიზაციაში და კავშირის ოპერატორების წარმომადგენლები. სკულპტურული კომპოზიციის ცენტრალური ფიგურაა გლობუსი. იგი მდებარეობს კვარცხლბეკზე ისრებს შორის. ქანდაკების ავტორებმა მოიფიქრეს ელემენტები, რომლებიც დამახასიათებელია ტელეკომუნიკაციების, საფოსტო კავშირისა და თანამგზავრული კავშირგაბმულობისათვის. ამ თვალსაზრისით ისრები ასოცირდება ელექტროკავშირთან, მტრედი ნისკარტში კონვერტით — საფოსტო კავშირთან, ხოლო თანამგზავრულ კავშირგაბმულობასთან ასოცირდება ორბიტა, რომელიც დედამიწის გარშემო მდებარეობს. ქანდაკების სიმაღლე 6 მეტრია. კვარცხლბეკზე დამაგრებულია სამახსოვრო დაფა, რომელზეც ჩამოთვლილია პროექტის მეცენატების სახელები. სკულპტურის ახლოს არის Wi-Fi, დამონტაჟებულია კამერა, რომელიც დაკავშირებულია „უსაფრთხო ქალაქის“ სისტემასთან. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 В Ростове открыт памятник «Связистам Дона». დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-06-28. ციტირების თარიღი: 2017-06-04. ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 В Ростове-на-Дону открыт памятник связистам ↑ В Ростове торжественно открыли памятник донским связистам
თაბორის ფერისცვალების ეკლესია

თაბორის ფერისცვალების ეკლესია — ქართული მართლმადიდებლური ეკლესია თბილისში. თბილისის თაბორის ციხის ეკლესიაზე მცირეოდენი ცნობებია შემორჩენილი. 1392 წელს შედგენილ საბუთში ვკითხულობთ: “... ტფილისის იქით ლეღვისხევი ჩამოვარდება თაბორის ეკლესიის ჩამოსწვრივ წყლის პირამდისინ... ”. იხსენიება ის 1429 წლის საქართველოს მეფის ალექსანდრე I-ის გუჯარშიც. ვახუშტი ბატონიშვილის 1735 წლის ქალაქის გეგმაზე თაბორის ქედზე ეკლესიაა აღნიშნული. ფერისცვალების ეკლესიის შესახებ პლატონ იოსელიანი წერდა: „ციხე თაბორისა ანუ ყორჩი-ყალა ტფილისის სამხრეთით არსებულა და იცავდა ქალაქის სამხრეთ ანუ განჯის კარს. დიდების დროსა იგი ქვის კედლებით იყო შემორაგული, მის ბრტყელ მწვერვალზე კი უფლის ფერისცვალების ეკლესია იყო აშენებული. ერთიცა და მეორეც 1618 წელს შაჰაბას დიდმა ააოხრა. როსტომ მეფის აღდგენილი, ის ნადირშაჰმა დაანგრია, რომელიც ტფილისს 1735 წელს დაეუფლა. 1743 წელს ეს ეკლესია, მისივე ბრძანებით კვლავ ააშენეს. 1759 წელს მეფე ერეკლემ განდევნა იქიდან მასში გამაგრებული აბდულა-ბეგი და იქვე დიდი ზომის ზარბაზნები დააყენა. აღამაჰმად ხანმა ეს სიმაგრეც ააოხრა და დაშლილი ეკლესიის ნაშთებიც. ამ ცხოველ ხატულ მთაზე შენობების არსებობის რაიმე კვალიც არ ჩანს. ასე უჩინარდება თვით ნანგრევებიც!“. 1898 წლის „საქართველოს საექსარხოსოს სასულიერო მოამბეში“ ვკითხულობთ, რომ„... თაბორის მთის ბრტყელ წვერზე, საიდანაც შეიძლება თითქმის მთელი თბილისის დანახვა, იდგა უფლის ფერისცვალების ტაძარი, რომელიც დაანგრია შაჰაბასმა 1618 წელს, დანგრეული ეკლესიის ნანგრევებიც გაქრა 1795 წელს, აღამაჰმად-ხანის შემოსევის შემდეგ. თბილისის ფერისცვალების ტაძარი მეტეხის ტაძარზე იყო მიწერილი“. თაბორის ეკლესიაზე ლაპარაკობს მოსე ჯანაშვილიც: „ტაძარი სახელსა ზედა ყველა ურვეულთა ნუგეშისცემისა თაბორის მთას, ქრისტეს ცხოვრებაში მას თავისი ადგილი უკავია. მთას ფერისცვალების ეკლესიის აშენების შემდეგ შეერქვა თაბორი“. 1995 წელს საპატრიარქო სდაკვეთით თაბორის მთაზე დაიწყო ახალი ჯვარ-გუმბათოვანი ეკლესიის მშენებლობა. ახალი, „ნახევრადთავისუფალი ჯვრის“ გეგმის მქონე ტაძრის საძირკველი 1996 წელს ფერისცვალების დღესასწაულზე 19 აგვისტოს აკურთხა სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა, უწმინდესმა და უნეტარესმა ილია II-მ. თაბორის მთაზე ახალი ფერისცვალების მამათა მონასტრის მშენებლობა 2001 წელს დამთავრდა. მ. ქუთათელაძე, „თბილისის ტაძრები“, ტ. I, თბ., 2010 გვ. 116-119
ასტერიქსი და კარდალა

„ასტერიქსი და კარდალა“ (ფრანგ. „Astérix et le Chaudron“) — რიგით მეცამეტე წიგნი ასტერიქსის შესახებ კომიქსების სერიაში. მასში მოთხრობილი ისტორიების ავტორი რენე გოსინია, ხოლო მხატვარი - ალბერ უდერზო. კომიქსი იბეჭდებოდა ჟურნალში Pilote (1968-1969, გამოშვებები 469-491), ხოლო ალბომის სახით გამოიცა 1969 წელს, გამომცემლობის Dargaud მიერ. ამ ნაწილში გალები მეთაურ მორალლასტიქსის თხოვნით გალები იცავენ მონეტებით სავსე კარდალას, მაგრამ მას იპარავენ და ასტერიქსი ობელიქსთან ერთად მის საძიებლად მიემართება. ასტერიქსისადმი მიძღვნილი ოფიციალური საიტი
ასტერიქსი ესპანეთში

„ასტერიქსი ესპანეთში“ (ფრანგ. „Astérix en Hispanie“) — რიგით მეთოთხმეტე წიგნი ასტერიქსის შესახებ კომიქსების სერიაში. მასში მოთხრობილი ისტორიების ავტორი რენე გოსინია, ხოლო მხატვარი - ალბერ უდერზო. კომიქსი იბეჭდებოდა ჟურნალში Pilote (1969, გამოშვებები 498-519), ხოლო ალბომის სახით გამოიცა იმავე წელს, გამომცემლობის Hachette მიერ. შეიტყობენ რა, რომ იბერიელთა ერთ-ერთი სოფელი არ ემორჩილება რომაელებს, იულიუს კეისარი და მისი ლაშქარი იტაცებენ ადგილობრივი მეთაურის შვილს და გალებს მძევლის სახით გადასცემენ. ასტერიქსი და ობელიქსი ბავშვს იტაცებენ და სოფელში შეიფარებენ. თუმცა, მისი ოინების გამო გადაწყდება, რომ ბიჭუნა შინ უნდა დააბრუნონ. ისინი იბერიაში მოგზაურობენ, გზად კი რომაელებს ხვდებიან. ასტერიქსისადმი მიძღვნილი ოფიციალური საიტი
მსტისლავ როსტროპოვიჩი

მსტისლავ როსტროპოვიჩი (რუს. Мстисла́в Леопо́льдович Ростропо́вич; დ. 27 მარტი, 1927 — გ. 27 აპრილი, 2007) ახლო მეგობრებისთვის ცნობილი როგორც სლავა — პოლონელი-რუსი ვიოლონჩელისტი, პიანისტი და დირიჟორი, საზოგადო მოღვაწე, ადამიანის უფლებათა დამცველი; საბჭოთა კავშირის სახალხო არტისტი (1966), სტალინის (1951) და ლენინის (1964) პრემიების ლაურეატი, რუსეთის ფედერაციის სახელმწიფო პრემიის ლაუარეატი (1992). მიღებული აქვს 5 გრემის ჯილდო. საყოველთაოდ აღიარებულია XX საუკუნის ერთ-ერთ უდიდეს ვიოლონჩელისტად. Уилсон Э. Мстислав Ростропович. Композитор. Учитель. Легенда = Mstislav Rostropovich: Cellist, Teacher, Legend / Пер. с англ. К. Савельева. — М.: Эксмо, 2011. — 512 с. — 5000 экз. — ISBN 978-5-699-43966-9. Хентова С. М. Ростропович. — СПб.: МП РИЦ «Культ-информ-пресс», 1993. — 303 с. — 100 000 экз. — ISBN 5-8392-0068-9. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „მსტისლავ როსტროპოვიჩი“ ვიკისაწყობში. ↑ Национальная академия искусств США отметила заслуги Мстислава Ростроповича
ახვლედიანები

ახვლედიანები — ლეჩხუმის ერთ-ერთი საგვარეულო. ახვლედიანები ლეჩხუმის მკვიდრნი იყვნენ. ამ გვარისანი სამი სოციალური კატეგორიის (თავადი, აზნაური, გლეხი) წარმომადგენლები იყვნენ. ახვლედიანების შესახებ ყველაზე ადრინდელი საისტორიო საბუთები XVII საუკუნიდან მოიპოვება. მაგალითად, 1639-1659 წლების დოკუმენტით გიორგი ახვლედიანისათვის და მისი სახლიკაცისათვის ხოსიასათვის ალექსანდრე მეფეს უწყალობებია ღვირიშის ციხე, სოფელი ცხუკუშერი და ტვიშში მცხოვრები გლეხები: ნემსიწვერიძე და სვანიძე (პალ 1991: 205). XVII საუკუნეში ახვლედიანები გადასახლდნენ აღმოსავლეთ საქართველოში. 1683 წლის საბუთით თამაზ ახვლედიანი სვეტიცხოვლისათვის შეუწირავთ (პალ 1991: 205). 1759 წელს სოლომონ პირველისათვის სხვა თავადაზნაურებთან ერთად ახვლედიანებსაც მიუციათ პირობა ტყვის გაუსყიდველობის თაობაზე (ქსძ 1977: 713). 1755 წლის წყალობის წიგნში მოწმედ დასახელებულია დათუნა ახვლედიანი (ბურჯანაძე 1958: 99). 1904 წლის საარქივო მონაცემებით ლე ხუმში თავადი ახვლედიანები ყმა-მამულს ფლობდნენ შემდეგ სოფლებში: ალპანა, აჭარა, ზოგიში, ცაგერა, ღვარდია. საგვარეულოს მთავარი ცენტრი იყო სოფელი დეხვირი. ახვლედიანები ზარაგულას კოპალიანებთან ერთად გადაემტერნენ და დაუპირისპირდნენ ლეჩხუმში დამკვიდრებულ დადიანებს მიემხრნენ იმერლებს და ეს მათ თქმულებებშიც აღიბეჭდა. ამ ურჩობის გამო დადიანებმა ზოგიერთი დიდგვარვანი ახვლედიანი შეიპყრეს და მურის ციხეშიც კი გამოკეტეს. დადიანები მხოლოდ სასულიერო ფენას ვერ შეეხნენ. გაბრაზებულმა დადიანებმა ერთ ხანს ახვლედიანების ნაწილს ჩამოართვეს წოდებები და ყიფიანების გვარის ყმებად აქციეს. დეხვირის ციხისთავად და მფლობელად ხოსია ახვლედიანის დანშვნის შემდეგ გვარი უზომოდ გაძლიერდა და ერთ ხანს ისინი ლეჩხუმის მოურავებიც გახდნენ. დადიანს ეს წყალობა ხოსიასათვის იმიტომ გაუცია, რომ მას დადიანისთვის შეუტყობინებია ლეჩხუმში ოსმალოს არმიის მოულოდნელ შეჭრაზე და გადაურჩენია მხარე აოხრებას. ეს გვარი პოლიტიკურად ყველაზე კარგ ურთიერთობაში იყო სილაგაძეების, კოპალიანების და მუშკუდიანების საგვარეულოებთან ახვლედიანების ზოგიერთმა წარმომადგენელმა მიაღწია ლეჩხუმის მმართველობამდეც. განსახლებული იყვნენ: კენაშში, სანორში, აღვში, ნაკურალეში, ნასპერში, ლასხანაში, ლესინდში, დეხვირში, ხუტელში. ახვლედიანები შემდგომში დიდი როლი ითამაშეს ლეჩხუმის მაზრის პერიოდში მიმდინარე პროცესებში, ამ გვარდიდან გამოვიდა ბევრი სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწე. დღეს საქართველოში ოთხი ათასამდე ახვლედიანი ცხოვრობს. ლეჩხუმში იგი რაოდენობით მესამე გვარია. ასევე ცხოვრობენ თბილისში, ქუთაისსა და ზუგდიდში. დავით კოპალიანი, „ნარკვევები ლეჩხუმის წარსულიდან“ ქუთაისი, 2002 წ. ემილ კოპალიანი, „კოპალიანები“ გვარის ისტორია. თბილისი. გამომცემლობა „არტე“, 2017 წ. ახვლედიანები-გვარის ისტორია და თქმულებები ახვლედიანთა გვარის ისტორია[მკვდარი ბმული] გვარები ლეჩხუმში-ახვლედიანები
კორი ტეილორი

კორი ტოდ ტეილორი (ინგლ. Corey Todd Taylor, დ. 8 დეკემბერი, 1973) — ამერიკელი მუსიკოსი, სიმღერების ავტორი, ვოკალისტი, მსახიობი და მწერალი, ცნობილი, როგორც ნიუ-მეტალ ჯგუფ Slipknot-ის და ალტერნატიული მეტალ ჯგუფ Stone Sour-ის წამყვანი ვოკალისტი და ტექსტების ავტორი. ტეილორი Slipknot-ს შეუერთდა 1997 წელს და ჩაენაცვლა ორიგინალურ ვოკალისტ ანდერს კოლსეფნის. ჯგუფთან ერთად მან ხუთი სტუდიური ალბომი ჩაწერა, თუმცა თანამშრომლობდა სხვა შემსრულებლებთანაც, რომელთა შორის აღსანიშნავია Junk Beer Kidnap Band, კორნი, Disturbed, Apocalyptica, ანთრაქსი, აარონ ლუისი (Staind) და Soulfly. Hit Parader-ის „ყველა დროის 100 საუკეთესო მეტალ-ვოკალისტი სიაში ტეილორს 86-ე ადგილი უკავია.“ NME-მ იგი მძიმე-მეტალ ჯგუფების ყველა დროის ლიდერებს შორის მეშვიდე ადგილზე დაასახელა. ცნობილია, რომ მას თანამედროვე მუსიკაში აქვს დიაპაზონის მხრივ რიგით მეორე ვოკალი, რომელიც ხუთნახევარ ოქტავად მოიცავს (მას მხოლოდ მაიკ პეტონი, ექვსი ოქტავით უსწრებს). შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „კორი ტეილორი“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი Slipknot დაარქივებული 2008-06-30 საიტზე Wayback Machine. Stone Sour ↑ allmusic ((( Corey Taylor > Overview ))) AllMusic. Retrieved 2010-05-10. ↑ "Hit Parader's Top 100 Heavy Metal Vocalists of All Time" დაარქივებული 2012-05-29 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links. Hit Parader. Retrieved 2010-07-16. ↑ Digging Deeper: Axl Rose is NOT the Singer With the Widest Range ~ VVN Music. vintagevinylnews.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-06-11. ციტირების თარიღი: 2017-06-04.
მებრძოლი ანგელოზი

მებრძოლი ანგელოზი (რუს. Ангел-воин) — ჩეხოსლოვაკიელი სამხედრო ტყვეების ძეგლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მდებარეობს ქალაქის ძველი სასაფლაოს ტერიტორიაზე. 1918 წელს ტაგანროგის რუსულ-ბალტიურ ქარხანაში („კომბაინების ქარხანა“) მუშაობდა 1 700 ჩეხი და სლოვაკი, რომლებიც ტყვეებად ჩავარდნენ პირველი მსოფლიო ომის პერიოდში. მუშათა დიდი ნაწილი დაიღუპა სამოქალაქო ომის დროს, რომლებიც იბრძოდნენ ბოლშევიკების მხარეს. მათი ხსოვნისადმი პატივის მისაგებად, 1927 წელს წითელი ქვიშაქვისაგან დაამზადეს ძეგლი ი. ნავრატის პროექტის მიხედვით. საფლავის ფილაზე დგას მებრძოლი ანგელოზი, რომელსაც ერთი ფრთა მოტეხილი აქვს. კვარცხლბეკზე რევოლუციური რომანტიზმის სტილში ამოტვიფრულია ტექსტი რუსულად და ჩეხურად. რომლის მხოლოდ ნაწილია შემორჩენილი. დაკარგულია ანგელოზის თავის ნაწილიც, რბილი ქვიშაქვა გაანადგურა, თოვლის დნობამ ზამთრის შემდეგ. ძეგლი დროებით დაკონსერვებულია, რის გამოც დამახინჯებულია ძეგლის ფერი, აუცილებელია სასწრაფო აღდგენითი სამუშაოები. 2009 წლის მდგომარეობით საკონსერვაციო მასალისაგან არარაფერი იყო დარჩენილი და მხატვარმა-ენთუზიასტებმა მოხატეს ვარდისფერ ფერებში. 2010 წელს და მომდევნო წლებში გადაღებეს თეთრად. 2016 წელს რუსული ტექსტის ადგილზე დაამონტაჟეს შავი მარმარილოს დაფა ტექსტის რეპლიკით. Городская скульптура // История архитектуры Нижнего Дона и Приазовья. — Ростов-на-Дону: ГинГО, 1995. — 275 с. — ISBN 5-88616-027-2. Энциклопедия Таганрога / Гл. ред. В. И. Тимошенко. — 2-е изд., перераб. и доп. — Ростов н/Д: Ростиздат, 2003. — 510, [1] с. : ил., [4] л. ил., портр., карт. — 3000 экз. — ISBN 5-7509-0662-0
გიორგი III დადიანი

გიორგი III დადიანი (გ. 1582) — ოდიშის მთავარი 1572-1582, ლევან I დადიანის ძე. ცოლად ჰყავდა როსტომ გურიელის ასული. როსტომის გარდაცვალების შემდეგ დადიანმა გაუშვა ცოლი და შეირთო ბიძის, ბათულია დადიანის, ქალიშვილი. მუდმივი მტრობა ჰქონდა გურიის მთავართან. 1573 ტახტი წაართვა ძმამ მამია IV დადიანმა გიორგი II გურიელის დახმარებით. გიორგი III დადიანი აფხაზეთში გაიქცა და შეეცადა აფხაზთა, ჯიქთა და ჩერქეზთა დახმარებით ტახტის დაბრუნებას, მაგრამ დამარცხდა. 1578 იმერეთის მეფის გიორგი II-ის ხელშეწყობით შეურიგდა ცოლისძმას — გურიის მთავარს, გადაუხადა მას 10 000 დრაჰკანი და ტახტი დაიბრუნა. გიორგი III–ს შვილი არ ჰყოლია. ბერაძე თ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 163. ბერაძე თ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 27.
ედუარდ ფონ ბიომ-ერმოლი

ფრაიჰერი ედუარდ ფონ ბიომ-ერმოლი (გერმ. Eduard Freiherr von Böhm-Ermolli) (* 12 თებერვალი 1856, ანკონა, მაშინდელი პაპის ოლქი; † 9 დეკემბერი 1941 ტროპაუ, სუდეტები) - იყო ავსტრო-გერმანელი სამხედრო მოღვაწე, საიმპერიო და სამეფო არმიის გენერალ-ფელდმარშალი და არმიათა სარდალი პირველი მსოფლიო ომის დროს.
ვალტერ ფონ რაიხენაუ

ვალტერ ფონ რაიხენაუ (გერმ. Walter von Reichenau) (* 8 ოქტომბერი, 1884, კარლსრუე; † 17 იანვარი, 1942, რუსეთი) - გერმანელი სამხედრო მოღვაწე, «ვერმახტის» გენერალ-ფელდმარშალი და არმიათა დაჯგუფების სარდალი მეორე მსოფლიო ომის დროს.
პარტიული მუშაკების ობელისკი

პარტიული მუშაკების ობელისკი (რუს. Обелиск партработникам) — ობელისკი ქალაქ ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. 1941 წლის ოქტომბერში ფაშისტურმა გერმანიამ დაიკავა სსრკ-ის სამხრეთი ნაწილი. მათ სურდათ აეღოთ ქალაქი ტაგანროგი. ოქტომბრის დასაწყისში ბრძოლა უკვე ქალაქის მისადგომებთან მიმდიონარეობდა. 1941 წლის სექტემბერში ქალაქის მოსახლეობა და ხელმძღვანელობა ყაზარმულ მდგომარეობაზე გადავიდა. ამ პერიოდში ტაგანროგში ჩავიდა საოლქო პარტიული მუშაკების ჯგუფი, რომელსაც ხელმძღვანელობდა პარტიის როსტოვის საოლქო კომიტეტის მდივნები მ. ბოგდანოვი და გ. იაგუპევი. მათი ამოცანა იყო მოეხდინათ ორგანიზაციებისა და ადამიანების ევაკუაცია ქალაქიდან. პორტში აღჭურვილობის დატვირთვის ადგილზე მუშაობდა პარტიის საქალაქო კომიტეტის მდივნები ლუკა რეშეტნიაკი, ნ. სერდიუჩენკო და სხვა ხელმძღვანელები. მ. რამაზანოვმა, ვ. ნატალევიჩმა და ს. მოროზოვმა მოსახლეობას დაურიგეს ქალაქის საწყობში დაცული ხორბლის მარაგი, რათა იგი არ ჩავარდნილიყო გერმანელების ხელში. 1941 წლის 17 ოქტომბერს გამანადგურებელი ბატალიონი ჩაერთო ფაშისტური გერმანიის წინააღმდეგ ქალაქის ჩრდილოეთ კვარტალში მიმდინარე ბრძოლაში. 11 საათში პარტიული და საბჭოთა მუშაკების ჯგუფმა ნავსადგურში გადაინაცვლა. ორ საათში გერმანული დივიზია „ადოლფ ჰიტლერი“ შეიჭრა ქალაქში. 1941 წლის 17 ოქტომბერს ტაგანროგი დაიკავა ვერმახტის ჯარმა. ხელმძღვანელობამ უკანასკნელებმა დატოვეს ქალაქი. ნავსადგურთან გაიმართა ბრძოლა, რომელშიც მძიმედ დაიჭრა კონტრ-ადმირალი სერგეი ბელოუსოვი, დაიღუპნენ მ. ბოგდანოვი, ლუკა რეშეტნიაკი, ნ. სერდიუჩენკო, მ. რამაზანოვი, ვ. ნატალევიჩი და სხვ. მათ შორის იყო როსტოვის საოლქო კომიტეტის მდივანი გ. იაგუპევი. აღნიშნული პარტიული ლიდერები გასდაასვენეს აზოვში და იქ დაკრძალეს, მოგვიანებით მათი ნეშტი გადაასვენეს დონის როსტოვში. 1944 წელს ტაგანროგის პარტიის საქალაქო კომიტეტმ მიიღო გადაწყვეტილება ლუკა რეშეტნიაკი, ნ. სერდიუჩენკო, მ. რამაზანოვი და ვ. ნატალევიჩი დაეკრძალათ ტაგანროგში. 1944 წლის 27 აგვისტოს ისინი დაკრძალეს კომკავშირის ბულვარში მდებარე საძმო სასაფლაოზე. 1946 წელს საძმო სასაფლაოზე აღმართეს ობელისკი დაღუპულთა პატივისცემის ნიშნად. 1941 წლის 17 ოქტომბერს დაღუპულთა მემორიალს აქვს სხვა სახელიც — პარტიული მუშაკების ობელისკი. ძეგლი არის ობელისკის სახის, რომელიც აგებულია მუქი მწვანე მარმარილოს მასალით. იგი დგას საძმო საფლავზე აღმართულ კვარცხლბეკზე. ობელისკზე მიმაგრებულია ორი მემორიალური დაფა. ზედა დაფაზე არის წარწერა: ქვემო დაფაზე კი არის შემდეგი წარწერა: ობელისკის მიმდებარე ტერიტორია კეთილმოწყობილია. Киричек М. С. Музей под открытым небом. — Таганрог: ИП Стадников, 2010. — С. 86. — ISBN 978-5-9901455-3-5. Памятник погибшим 17 октября 1941 დაარქივებული 2016-10-04 საიტზე Wayback Machine. Они исполнили долг до конца. ↑ ВОВ 22.06.41 — 17.10.41. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-22. ციტირების თარიღი: 2017-06-06.
პაკისტანის მდინარეები

ქვემოთ მოცემულია პაკისტანის მდინარეების სია.
დიოსკურიული მონეტა

დიოსკურიული მონეტა — ძვ. წ. II საუკუნის ბოლოს დიოსკურიაში (ახლანდელი სოხუმი) მოჭრილი სპილენძის საქალაქო მონეტა. იჭრებოდა იმ დროს, როდესაც კოლხეთის სამეფოს სანაპირო შედიოდა პონტოს სამეფოში. მონეტის შუბლზე გამოსახულია ორი ქუდი ექვს- და რვაქიმიანი ვარსკვლავებით (მითოლოგიური ტყუპი ძმების — პოლიდევკესა და კასტორის ემბლემა), ხოლო ზურგზე — კვერთხი და ბერძნული ზედწერილი: "დიოსკურიადოს". წონა 1,37-4,43 გრ. დაცულია საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში, ერმიტრაჟში (სანქტ-პეტერბურგი) და სხვა. კაპანაძე დ., ქართული ნუმიზმატიკა, თბ., 1969. Лордкипанидзе Г. А., К истории древней Колхиды, Тб., 1970. დუნდუა გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 561-562. დუნდუა გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?.
დიოსკორეასებრნი

დიოსკორეასებრნი (Dioscoreaceae) — ერთლებნიან მცენარეთა ოჯახი. ხვიარაღეროიანი მრავალწლოვანი ბალახებია. აქვთ მსხვილი ფესურა ან გორგლი, მორიგეობით განლაგებული ბადეძარღიანი ფოთლები, თავთავად ან მტევნად შეკრებილი წვრილი ყვავილები. ოჯახი მოიცავს 10 გვარსა და 650-მდე სახეობას, რომლებიც ძირითადად ტროპიკებსა და სუბტროპიკებშია გავრცელებული. საქართველოში — 2 გვარი და 2 სახეობაა. განსაკუთრებული სამეურნეო მნიშვნელობა აქვს Dioscorea-ს გვარის სახეობებს. კერძოდ აფხაზეთში ამ გვარის მხოლოდ ერთი ენდემური სახეობაა — Dioscorea caucasica, რომლის ფესვები შეიცავს საპონინს. დიოსკორეასებრნი დეკორატიული მცენარეებია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 561.
გიორგი IV დადიანი

გიორგი IV დადიანი — ოდიშის მთავარი XVIII საუკუნის დასაწყისიდან 1714-მდე, კაცია ჩიქოვანის ძე. 1681 წელს სალიპარტიანოს მფლობელი გახდა. 1684 წელს ოდიშის მთავრად ლევან III დადიანის უკანონო შვილი ლევანი დასვა და თვითონ იგდო ხელთ სამთავროს ფაქტობრივი გამგებლობა. 1690-იდან დაუახლოვდა იმხანად დასავლეთ საქართველოს ერთ-ერთ უძლიერეს ფეოდალს გიორგი-მალაქია აბაშიძეს, გააძევა ლევან IV დადიანი და დამოუკიდებლად შეუდგა სამთავროს მართვას. მის წინააღმდეგ გამოვიდა გურიის მთავარი მამია III გურიელი, რომელსაც ოსმალეთის სულთანმა დადიანობა უბოძა, მაგრამ იგი ოდიშში ვერ გაბატონდა. გიორგი IV დადიანის პოზიციები განსაკუთრებით გაძლიერდა 1701-იდან, როდესაც მან ცოლად შეირთო გიორგი-მალაქია აბაშიძის ასული თამარი. 1701-1706 შორის მან დადიანის ტიტული მიიღო და იურიდიულად დაიკანონა ოდიშის გამგებლობა. 1701 გიორგი IV დადიანს საკუთარი შვილები დაუპირისპირდნენ. იმერეთის მეფის დახმარებით მთავარი გახდა მისი ძე კაცია. კაციას გარდაცვალების (დაახლოებით 1710) შემდეგ გიორგი IV დადიანმა კვლავ დაიბრუნა დადიანობა. მან შეძლო შეეჩერებინა აფხაზ ფეოდალთა შემოტევები, თუმცა ოდიშის ჩრდილო-დასავლეთი ნაწილის დაბრუნება ვერ მოახერხა. გიორგი IV დადიანის დროს ოდიშის სამთავროს შემადგენლობაში შევიდა ლეჩხუმი. ბერაძე თ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 163. ბერაძე თ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 27. ბერაძე თ., ერთი საკითხი სამეგრელოს ისტორიული გეოგრაფიიდან, «საქართველოს ისტორიული გეოგრაფიის კრებული», 1964, [ტ.] 2; მაკალათია ს., სამეგრელოს ისტორია და ეთნოგრაფია, თბ., 1941; ჩხატარაიშვილი ქ., საქართველოს საგარეო ურთიერთობათა ისტორიიდან (XVIII ს. პირველი მეოთხედი), კრ.: საქართველოს ფეოდალური ხანის ისტორიის საკითხები, [ტ.] 2, თბ., 1972.
Live at Wembley (ბიონსე ნოულსის ალბომი)

Live at Wembley — ამერიკელი მომღერლის ბიონსეს DVD და ალბომი. გამოვიდა 2004 წელს. გამოცემულია ლეიბლზე Columbia Records. Baby Boy – 4:58 Naughty Girl – 4:12 Fever – 5:57 Hip Hop Star – 4:31 Yes – 4:11 Work It Out – 3:47 Gift from Virgo – 3:15 Be with You – 3:58 Speechless – 5:00 DC Medley – 10:43 Bug a Boo No, No, No Part 2 Bootylicious Jumpin' Jumpin' Say My Name Independent Women Part I '03 Bonnie & Clyde Survivor Me, Myself and I – 5:14 Summertime – 5:30 Dangerously in Love – 8:34 Crazy in Love – 8:03 Credits (Naughty Girl) – 1:45 Backstage – 8:38 Staging/Choreography – 5:51 Beyoncé's Dressing Room – 5:48 Show Favorites – 3:06 Beyoncé - Solo Artist – 3:25 A Day in London – 4:58 Meet the Fans backstage – 2:58 A Conversation with Beyoncé – 16:26 Crazy in Love - ბრიტანული მუსიკის დაჯილდოების ცერემონიიდან – 3:42 L'Oréal Commercial – 0:31 Destiny's Child Update – 0:17 Wishing on a Star – 4:09 What's It Gonna Be – 3:37 My First Time – 4:25 Krazy in Luv – 6:28 Baby Boy – 9:38 იაპონური გამოცემის დამატებები Naughty Girl – 3:51 Naïve (რემიქსი) – 3:40 ↑ Live at Wembley – Beyoncé. AllMusic. ციტირების თარიღი: 29 დეკემბერი, 2011
დიპლიპიტო (მრავალმნიშვნელოვანი)

დიპლიპიტო შეიძლება აღნიშნავდეს: დიპლიპიტო — დასარტყმელი საკრავი დიპლიპიტო — იუმორისტული და ლიტერატურული ალმანახი