laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მარია ბეატრიქს დე ჰაბსბურგ-ესტე

მარია ბეატრიქს დე ჰაბსბურგ-ესტე (გერმ. Maria Beatrix von Österreich-Este, იტალ. Maria Beatrice d'Asburgo-Este, ესპ. María Beatriz de Austria-Este; დ. 13 თებერვალი, 1824 — გ. 18 მარტი, 1906) — ჰაბსბურგ-ესტეს დინასტიის წარმომადგენელი. მოდენას ჰერცოგ ფრანჩესკო IV-ისა და მარია ბეატრიჩე სავოიელის ასული. კარლისტთა ლიდერ ხუან დე ბურბონის მეუღლე დე მისი ორი ვაჟის დედა. მარია ბეატრიქსი დაიბადა 1824 წლის 13 თებერვალს მოდენაში, იტალიაში. იგი იყო მოდენისა და რეჯოს ჰერცოგ ფრანჩესკო IV-ისა და მისი მეუღლის, მარია ბეატრიჩე სავოიელის ქალიშვილი. 1847 წლის 6 თებერვალს კასერტას სასახლეში შედგა მისი და ესპანეთის მეფე კარლ IV-ის შვილიშვილ ხუან დე ბურბონის ქორწინება. როგორც ხუანის ცოლი, იგი ითვლებოდა ესპანეთის დე ფაქტო დედოფლად და ასევე საფრანგეთის ტახტის ლეგიტიმურ მემკვიდრედ. მრავალწლიანი ქორწინებიდან, ხუანსა და ბეატრიქსს სულ ორი ვაჟი შეეძინათ: კარლოს მარია (1848-1909), ესპანეთისა და საფრანგეთის ტახტის მემკვიდრე, ცოლად შეირთო მარგერიტა დე ბურბონ-პარმა, რომელთანაც შეეძინა შვილები, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა ბერტა დე როანზე; ალფონსო კარლოსი (1849-1936), საფრანგეთის ტახტის მემკვიდრე, ცოლად შეირთო მარია დას ნევეს პორტუგალიელი, თუმცა შვილები არ ჰყოლია. ბეატრიქსი გარდაიცვალა 1906 წლის 18 მარტს 82 წლის ასაკში, ავსტრიის ქალაქ გრაცში. Historisches Jahrbuch der Stadt Graz, Bände 26-28, Stadtmuseum Graz, 1996, S. 240 Lars Friedrich: Mayerling: Chronik eines Dorfes, Books on Demand, 2008, S. 33
მიტროფანოვის ხიდი

მიტროფანოვის ხიდი (რუს. Митрофаньевский мост) — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი შემოვლით არხზე, სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს საადმირალოს რაიონში. ერთმანეთთან აკავშირებს უსახელო კუნძულსა და შემოვლითი არხის მარცხენა სანაპიროს. ხიდის სიგრძეა 33 მეტრი, ხოლო სიგანე — 16 მეტრი. მდებარეობს მიტროფანოვის გზატკეცილის დასაწყისში. ხიდთან ახლოს მდებარეობს ბალტიის სადგური და იზმაილოვოს პოლკის სასაწყობე შენობების ანსამბლი (კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში 1819-1822 წლებში აგებული შენობა, არქიტექტორი ვ. პ. სტასოვი). დინების ზემოთ მდებარეობს ვარშავის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — ბალტიის ხიდი. უახლოესი მეტროს სადგურია „ბალტიისკაია“. ხიდმა ოფიციალური სახელი მიიღო 2008 წლის ზაფხულში, მიტროფანოვის გზატკეცილიდან, რომელმაც თავის მხრივ სახელი მიიღო მიტროფანე სასწაულმოქმედის სახელობის სასაფლაოდან. ხიდის მშენებლობა დაიწყო 2007 წლის იანვარში. გახსნა კი გაიმართა 2007 წლის 10 ოქტომბერს მიტროფანოვის გზატკეცილისა და კუბის ქუჩის დამაკავშირებელ მაგისტრალთან ერთად. თავდაპირველად იგეგმებოდა ბალტიის ხიდის გაფართოება, მაგრამ მოგვიანებით წამოაყენეს წინადადება ახალი ხიდის მშენებლობის შესახებ. პროექტი კი შეიმუშავა „Гипростроймост“-ის ინსტიტუტმა. ხიდი ერთმალიანია, აგებულია მეტალისაგან. იგი გამოიყენება ავტოტრანსპორტისა და ფეხით მოსიარულეებისათვის. სავალი ნაწილი ოთხი ზოლისაგან შედგება. სავალი ნაწილი მოასფალტებულია. ხიდს აქვს ერთი ტროტუარი დინების ზემო მიმართულების მხარეს. Митрофаньевский мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
CD

CD (კომპაქტ დისკი) — დისკოს ფორმის ინფორმაციის ოპტიკური მატარებელი ცენტრში ხვრელით, რომლიდანაც ინფორმაცია ლაზერის დახმარებით იკითხება. თავდაპირველად, კომპაქტ დისკი შეიქმა აუდიოს ციფრული შენახვისთვის (ე. წ. Audio-CD), მაგრამ დღესდღეობით იგი ფართოდ გამოიყენება, როგორც ფართო დანიშნულების მქონე მონაცემების მატარებელი მოწყობილობა (ე. წ. CD-ROM). აუდიო კომპაქტ დისკები, როგორც წესი, მონაცემების მატარებელი კომპაქტ დისკებისგან განხვავდება და ამიტომაც, CD-ფლეიერებს მხოლოდ მათი დაკვრა შეუძლიათ (რა თქმა უნდა, კომპიუტერზე ორივე ტიპის დისკის წაკითხვაა შესაძლებელი). არსებობს ისეთი დისკებიც, რომლებზეც ერთდროულად აუდიოინფორმაცია და მონაცემებია ჩაწერილი — მათი მოსმენა შესაძლებელია CD-ფლეიერზე, ხოლო წაკითხვა კომპიუტერზე. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „CD“ ვიკისაწყობში. ვიდეო - როგორ იბეჭდება დისკები CD - Philips-ის ისტორია
ბალტიის ხიდი

ბალტიის ხიდი (რუს. Балтийский мост) — საფეხმავლო ხიდი-თბოსადენი შემოვლით არხზე, სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს საადმირალოს რაიონში. ერთმანეთთან აკავშირებს უსახელო კუნძულსა და შემოვლითი არხის მარცხენა სანაპიროს. ხიდის სიგრძეა 33 მეტრი, ხოლო სიგანე — 4,5 მეტრი. მდებარეობს ბალტიის რკინიგზის სადგურის მოედანთან. ხიდთან ახლოს მდებარეობს ბალტიის რკინიგზის სადგური და იზმაილოვოს პოლკის სასაწყობე შენობების ანსამბლი (კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში 1819-1822 წლებში აგებული შენობა, არქიტექტორი ვ. პ. სტასოვი). დინების ზემოთ მდებარეობს მიტროფანოვის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — ნოვო-პეტერგოფსკის ხიდი. უახლოესი მეტროს სადგურია „ბალტიისკაია“. ხიდის სახელი ცნობილია 1957 წლიდან და ეწოდა ბალტიის რკინიგზის სადგურის მიხედვით. ლიტერატურაში ასევე გვხვდება სახელწოდება ნოვო-ბალტიისკის ხიდი. 1956-1957 წლებში შემოვლით არხზე თბოსადენის ასაგებად ინჟინერ ა. ა. კულიკოვისა და არქიტექტორ პ. ა. არეშევის პროექტით ააშენეს საფეხმავლო ხიდი-თბოსადენი. ხიდის ოფიციალური გახსნა გაიმართა 1957 წლის 31 დეკემბერს. 2007 წელს მიტროფანოვის ხიდის მშენებლობის დროს მოანგრიეს დეკორაციული ლამპრები, რომელიც დამონტაჟებული იყო ხიდის ორივე მხარეს. ასევე შეცვალეს პარაპეტის გრანიტის ბოლქვებიც. ხიდი ერთმალიანია, აგებულია მეტალისაგან და თაღოვანია. იგი გამოიყენება ფეხით მოსიარულეებისათვის. სავალი ნაწილი მოასფალტებულია. მოაჯირები თუჯისგანაა დამზადებული. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — С. 85—86. — 280 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 26. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Балтийский мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
რიჩარდ პაიპსი

რიჩარდ პაიპსი (ინგლ. Richard Pipes დ. 11 ივლისი, 1923 — გ. 17 მაისი, 2018) — ამერიკელი მეცნიერი, ისტორიკოსი, ჰარვარდის უნივერსიტეტის პროფესორი რუსეთის საკითხებში (1958-1996), რუსეთის შემსწავლელი ცენტრის დირექტორი, რუსეთისა და საბჭოთა კავშირის ისტორიის სპეციალისტი. დაიბადა ებრაულ ოჯახში, პოლონეთში, აშშ-ში დასახლდა 1940 წლიდან და მოქალაქეობა მიიღო 1943 წელს. გარეგნობა C-SPAN-ზე Booknotes interview with Pipes on Vixi: Memoirs of a Non-Belonger, December 7, 2003.
ნოვო-პეტერგოფსკის ხიდი

ნოვო-პეტერგოფსკის ხიდი (რუს. Новопетергофский мост) — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში, შემოვლით არხზე, რომელიც ერთმანეთთან აკავშირებს უსახელო კუნძულს და შემოვლითი არხის მარცხენა სანაპიროს. ნოვო-პეტერგოფსკის ხიდი ისტორიისა და კულტურის ძეგლია. აღნიშნული ხიდი, მდებარეობს ლერმონტოვის გამზირზე, რომელიც დაკავშირებულია ბალტიის რკინიგზის სადგურთან. ნოვო-პეტერგოფსკის ხიდის დინების ზემოთ მდებარეობს ბალტიის ხიდი, ქვემოთ კი — კრასნოქტიაბრსკის ხიდი. უახლოესი მეტროსადგური არის „ბალტიისკაია“, რომელიც მდებარეობს ხიდიდან დაახლოებით 230 მეტრში. 1860 წლიდან 1914 წლამდე ხიდს ეწოდებოდა შტიგლიცსკის სახელი, ა. ლ. შტიგლიცის პატივსაცემად. ამჟამინდელი სახელი კი ნოვო-პეტერგოფსკის გამზირიდან მომდინარეობს. ამჟამინდელ ადგილზე, პირველი ხიდი ჯერ კიდევ 1857 წელს აშენდა. მოგვიანებით, დიზაინისა და სიზუსტის მცირე ცვლილებებით, ხიდი გარემონტდა 1889 წელს და 1908-1909 წლებში. ხიდის უკანასკნელი რეკონსტრუქცია განხორციელდა ინჟინერ კ. ვ. ეფიმიევის მიერ შემუშავებული პროექტის მიხედვით. 1920-იანი წლების ბოლოს, ლერმონტოვის გამზირზე, ტრამვაის ხაზის დაგეგმარების შემდგომ, საჭირო გახდა ახალი ხიდის აშენება. ხიდის მშენებლობა 1931-1932 წლებში განხორციელდა. ხიდის საერთო სიგრძე 33,3 მეტრია, ხოლო სიგანე — 23.3 მეტრი. ხიდი განკუთვნილია საავტომობილო და ფეხით მოსიარულეთათვის. ხიდის სავალი ნაწილი ოთხი ზოლისაგან შედგება. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 139, 331. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Ново-Петергофский мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [https://web.archive.org/web/20180615114129/http://encspb.ru/object/2804006354 დაარქივებული 2018-06-15 საიტზე Wayback Machine. Ново-Петергофский мост] //Энциклопедия Санкт-Петербурга
კომპაქტ-კასეტა

კომპაქტ კასეტა (ინგლ. Compact Cassette; ან უბრალოდ, კასეტა) — ინფორმაციის ანალოგურ-ციფრული მატარებელი. გამოიყენებოდა ციფრული და აუდიოინფორმაციის ჩაწერისთვის. პირველად იგი 1964 წელს კომპანია „ფილიპსმა“ წარმოადგინა. თავისი სიიაფის გამო, საკმაოდ დიდი ხნის მანძილზე (1980-იანების დასაწყისიდან 1990-იანებამდე) იგი ყველაზე პოპულარული აუდიომატარებელი იყო, მაგრამ მოგვიანებით (დაახლოებით, 1990-იანი წლების დასაწყისიდან) მისი ჩანაცვლება თანდათანობით კომპაქტ დისკებით მოხდა. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „კომპაქტ-კასეტა“ ვიკისაწყობში. აუდიოკასეტების კატალოგი — c-90.org აუდიოკასეტების კატალოგი — agfabasf.com ↑ Happy 50th Birthday, Cassette!. Philips USA (10 სექტემბერი, 2013). ციტირების თარიღი: 27 აგვისტო, 2019.[მკვდარი ბმული]
ჩვეულებრივი ტანრეკი

ჩვეულებრივი ტანრეკი (ლათ. Tenrec ecaudatus) — ძუძუმწოვარი ცხოველი ტანრეკისებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 26–39 სმ; აქვს ძალიან მოკლე (1 სმ-მდე სიგრძის) კუდი. მასა — 1,5–2,5 კგ. მწერიჭამიებს შორს ყველაზე დიდი ზომისაა. შეფერილია რუხად ან მოწითალო-რუხად. დაფარულია უხეში ბალნითა და ეკლებით, თავზე მოკლე ბეწვი აქვთ. ყურები მოძრავი, მცირე ზომის და მომრგვალებულია. თვალები პატარაა. ცხვირი საკმაოდ მოძრავი და მგრძნობიარეა, რასაც საკვების მოპოვების დროს იყენებს. ბინადრობს სხვადასხვა გარემოში; აქტიურია ღამით. ბუდეს იკეთებს ქვებისა და მორების ქვეშ ბალახებისგან და სხვა მცენარეებისაგან. გავრცელებულია აფრიკის სამხრეთ-დასავლეთი სანაპიროს კუნძულებზე, მათ შორის: მადაგასკარი, მავრიკი, რეუნიონი, სეიშელის და კუნძულები. სქესობრივ სიმწიფეს 1 წლის ასაკში აღწევენ მაკეობა 50–60 დღე-ღამე გრძელდება, დედალი ყრის 10–12 ნაშიერს. იკვებება ძირითადად უხერხემლოებით, ბაყაყებით, პატარა მღრღნელებით. ცოცხლობს 3–6 წელი. ელდერტონი, დევიდ, „ცხოველების ენციკლოპედია“, მთარგმ. ნ. ბელთაძე, გვ. 14, თბ.: გამომც. „პალიტრა L“, 2018.
ალჟირის ტურიზმი

ალჟირი ფართობის მიხედვით აფრიკის უდიდესი და მსოფლიო მასშტაბით მე-10 სახელმწიფოა. ქვეყნის ერთ-ერთი მთავარი ტურისტული ღირსშესანიშნაობა საჰარის უდაბნოა, რომლის ზოგიერთი დიუნიც 180 მეტრზე მაღალია. 1976 წლიდან მოყოლებული ალჟირი მსოფლიო ტურიზმის ორგანიზაციის წევრია. მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის 2014 წლის მოხსენების მიხედვით, აფრიკის ქვეყნებს შორის ალჟირი მეოთხე ადგილზე იმყოფებოდა საერთაშორისო ტურისტთა რაოდენობით: 2013 წელს ქვეყანა 2.7 მილიონმა უცხოელმა ტურისტმა მოინახულა. საერთაშორისო ტურისტთა დიდი ნაწილი ხმელთაშუა ზღვის სახელმწიფოებიდანაა. ალჟირის ტურიზმის სექტორი ჯერ კიდევ განვითარებადია. ტურიზმის სექტორის განვითარებისთვის ხელისუფლებამ 2025 წლამდე სტრატეგიული გეგმა შეიმუშავა. ↑ Arthur N. Strahler and Alan H. Strahler. (1987) Modern Physical Geography – Third Edition. New York: John Wiley & Sons. Page 347 ↑ Algeria Travel Information Guide დაარქივებული 2010-08-21 საიტზე Wayback Machine. ↑ L’Algérie, 4ème pays le plus visité en Afrique en 2013 ↑ SNAT a l'horizon 2025 დაარქივებული 2009-08-30 საიტზე Wayback Machine. ↑ Bellini, Nicola; Pasquinelli, Cecilia (2016-08-29). Tourism in the City: Towards an Integrative Agenda on Urban Tourism (en). Springer. ISBN 9783319268774.
მარია ულიანოვა

მარია ულიანოვა (რუს. Мари́я Ильи́нична Улья́нова დ. 1878 — გ. 1937) — რუსირევოლუციონერი, ვლადიმერ ლენინის უმცროსი და. 1898 წლიდან იყო რსდმპ წევრი, 1903 წლიდან ბოლშევიკი, ცეკა-ს სამდივნოს წევრი. 1917 წლიდან ცეკა-ს ბიუროს წევრი. 1918 წლიდან გაზეთ „პრავდას“ პასუხისმგებელი მდივანი. 1925-1934 წლებში კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კონტროლის კომისიის წევრი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მარია ულიანოვა Биография М. И. Ульяновой в энциклопедии «Хронос» Евгений Жирнов. (2012-07-09) «Владимиру Ильичу уже успели впрыснуть морфий». Журнал «Коммерсантъ Власть» № 27(981), стр. 48. Евгений Жирнов. (2012-07-16) «Это они меня за дурака считают». Журнал «Коммерсантъ Власть» № 28(982), стр. 48.
ლავრ კორნილოვი

ლავრ კორნილოვი (რუს. Лавр Гео́ргиевич Корни́лов დ. 1870 — გ. 1918) — რუსი ინფანტერიის გენერალი, სამხედრო მზვერავი, დიპლომატი, მოგზაური და მკვლევარი. იყო რუსეთ-იაპონიის ომის მონაწილე და პირველი მსოფლიო ომის გმირი. 1914 წლის 19 აგვისტოდან 48-ე დივიზიის მეთაური, 1916 წლიდან დასავლეთის ფრონტის 25-ე საარმიო კორპუსის სარდალი. 1917 წლის 2 მარტს დროებითმა მთავრობამ დანიშნა პეტროგრადის სამხედრო ოლქის მთავარსარდლად. 1917 წლის ივლისიდან იყო რუსეთის შეიარაღებული ძალების უმაღლესი მთავარსარდალი. 1917 წლის ბოლოდან იყო თეთრი მოძრაობის ორგანიზატორი და ერთ-ერთი ლიდერი. აქტიურად მონაწილეობდა რუსეთის სამოქალაქო ომში. დაიღუპა წითელ არმიასთან ბრძოლაში ჩრდილოეთ კავკასიაში 1918 წლის ბოლოს. ლავრ კორნილოვი არის ერთ-ერთი მთავარი პერსონაჟი მიხეილ შოლოხოვის რომანისა „წყნარი დონი.“ ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ლავრ კორნილოვი საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა
ტარაკანოვსკის ხიდი

ტარაკანოვსკის ხიდი (რუს. Таракановский мост) — საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, შემოვლით არხზე, საადმირალოს რაიონის ციოლკოვსკის ქუჩაზე, რომელიც ერთმანეთთან აკავშირებს უსახელო კუნძულს და შემოვლითი არხის მარცხენა სანაპიროს. უახლოესი მეტროსადგური არის „ბალტიისკაია“, რომელიც მდებარეობს ხიდიდან დაახლოებით 670 მეტრში. ხიდმა სახელწოდება მიიღო მდინარე ტარაკანოვკის მიხედვით, რომელიც აკავშირებს მდინარეებს ფონტანკასა და ეკატერინგოფკას. 1907-1908 წლებში იგი ნაწილობრივ ამოავსეს და ფონტანკის სანაპიროსა და შემოვლით არხს შორის წარმოიქმნა ქუჩა, რომელსაც უწოდეს ტარაკანოვსკის ქუჩა (1952 წლიდან ციოლკოვსკის ქუჩა). ტარაკანოვსკის საფეხმავლო ხიდი (ყოფილი სტარო-ტარაკანოვსკი) შემოვლით არხზე, რომელიც მდებარეობდა ციოლკოვსკის ქუჩის დასაწყისში, ააგეს 1933 წლისათვის. ამ პერიოდისათვის ხიდი იყო ხის სამმალიანი და გამოიყენებოდა ფეხით მოსიარულეებისათვის. ხიდის პროექტი შეიმუშავა ინჟინერმა მ. ი. ჟდანოვმა. ამჟამად არსებული ხიდი ააგეს 1975 წელს ინჟინერ ა. დ. გუტცაიტის პროექტის მიხედვით. ხიდზე ტორშერები დაამზადეს არქიტექტორ ა. ბ. ლებედინსკის პროექტის მიხედვით. ხიდი მეტალისგანაა აგებული, კოჭებიანია და ერთმალიანი. ხიდი განკუთვნილია ფეხით მოსიარულეებისათვის, ასევე გამოიყენება შემოვლით არხზე კომუნიკაციების გადასაჭიმად. ხიდზე დამონტაჟებულია ოთხი ტორშერი ფანრებით, რომელიც დამზადებულია კლასიკურ სტილში. სავალი ნაწილი მოასფალტებულია. ხიდის სიგრძეა 33,5 მეტრი, ხოლო სიგანე — 3,5 მეტრი. ხიდთან ახლოს ციოლკოვსკის ქუჩაზე 2006 წელს გახსნეს კონსტანტინე ციოლკოვსკის ძეგლი. შემოვლითი არხის მარცხენა სანაპიროზე მდებარეობს ქარხანა „წითელი სამკუთხედი“ — XX საუკუნის სამრეწველო არქიტექტურის ნიმუში. ტარაკანოვსკის ხიდის ზემოთ მარჯვენა სანაპიროზე მდებარეობს მაღალი ძაბვის სადგური № 18, კონსტრუქტივიზმის არქიტექტურული სტილის ნიმუში. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 279. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 123. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. Таракановский мост //СПб ГБУ «Мостотрест» Фотографии Таракановского моста на сайте Все о реке Неве: мосты, притоки, наводнения Таракановский мост на сайте Санкт-Петербург. Все о Петербурге
იან სნეჟინსკი

იან სნეჟინსკი (დ. 6 ივლისი, 1954, ბრაილოვი, ჟმერინკის რაიონი, ვინიცის ოლქი, უკრაინა — გ. 4 ოქტომბერი, 2011, პოლონეთი) — საქართველოში მოღვაწე პოლონელი კათოლიკე სასულიერო პირი. იან სნეჟინსკი დაიბადა 1940 წელს, ვინიცის ოლქში, ჟმერინკის რაიონი დაბა ბრაილოვში. 1963 წელს სასწავლებლად შევიდა რიგის სასულიერო სემინარიაში. მისი მღვდლად კურთხევა მოხდა რიგის წმიდა იაკობის კათედრალურ ტაძარში, ეპისკოპოს (შემდეგში კარდინალ) იულიანს ვაევოდსის მიერ. ორი წელი მსახურობდა ვარაკლიანის ეკლესიაში. კათოლიკე მრევლის თხოვნით, ეპისკოპოსმა იულიანს ვაევოდსმა გამოგზავნა საქართველოში, მღვდელ კონსტანტინე საფარიშვილის მოადგილე-ვიკარად. მამა კონსტანტინეს გარდაცვალების შემდეგ, 1973 წლის 28 დეკემბერს, ვატიკანის გადაწყვეტილებით, მამა იანი თბილისის წმიდა პეტრე და წმიდა პავლე მოციქულთა ეკლესიის წინამძღვრად დაინიშნა. მამა იან სნეჟინსკის კარგი ურთიერთობა ჰქონდა საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის იმჟამინდელ წარმომადგენლებთან. ამის შესახებ იგი იხსენებდა: იან სნეჟინსკი ოცდახუთ წელზე მეტხანს ემსახურა საქართველოს კათოლიკურ ეკლესიას. იგი 2011 წლის 4 ოქტომბერს, პოლონეთში გარდაიცვალა. ჟურნალი "საბა", 2011 წელი, #11. კათოლიკური ეკლესია საქართველოში მოკლე ქრონოლოგიური ინფორმაცია კათოლიციზმი საქართველოში
ჩვეულებრივი გველთევზა

ჩვეულებრივი გველთევზა, მდინარის გველთევზა (ლათ. Anguilla anguilla) — თევზი გველთევზასნაირთა რიგისა. მისი სხეულის სიგრძეა 100 სმ-მდე, მასა — 4,5–13 კგ. ფერად მურა მომწვანოა, გვერდები და მუცელი ყვითელი აქვს. სხეული გველისმაგვარი ფორმისაა. მისი გრძელი ხერხემალი 110–119 მალისაგან შედგება. ქვედა ყბა ზედაზე მცირედ გრძელია და წინ არის გამოწეული. ზურგისა (სხეულის ზედა ნაწილზე) და ანალური (ქვედა ნაწილზე) ფარფლები ერთმანეთს უკავშირდება. გავრცელებულია დასავლეთ ევროპის მდინარეებში. სიცოცხლის გარკვეულ პერიოდს ატლანტის ოკეანეში ატარებს. ბინადრობს მლაშე და მტკნარ წყლებში. შეუძლია წყლიდან ამოსვლა და ხმელეთზე (ტალახში) გადაადგილება. ზრდასრული გველთევზები მდინარიდან ზღვაში გადადიან და სარგასოს ზღვისკენ მიცურავენ, რათა იქვირითონ, ამის შემდეგ ისინი იხოცებიან. ლიფსიტები, რომლებსაც მინისებრი გველთევზები ეწოდება, დინების დახმარებით უბრუნდებიან ევროპის სანაპიროებს, რასაც 3 წელს ანდომებენ. ამ პერიოდში ისინი გარეგნულად საკმაოდ იცვლებიან. სქესობრივ სიმწიფე სხვადასხვა ასაკში აღწევენ — 9–23 წელში. ცოცხლობენ 15–25 წელი; მდედრები, როგორც წესი, უფრო დიდხანს ცოცხლობენ. იკვებებიან უხერხემლოებითა და მცირე ხერხემლიანებით. ზოგიერთ ქვეყანაში გველთევზებს საკვებად იყენებენ; იჭერენ სპეციალური ხაფანგებით. ბოლო პერიოდში მათი რაოდენობა მნიშვნელოვნად შემცირდა. ელდერტონი, დევიდ, „ცხოველების ენციკლოპედია“, მთარგმ. ნ. ბელთაძე, გვ. 15, თბ.: გამომც. „პალიტრა L“, 2018. ↑ Промысловые рыбы России. В двух томах / Под ред. О. Ф. Гриценко, А. Н. Котляра и Б. Н. Котенёва. — М.: изд-во ВНИРО, 2006. — Т. 1. — С. 90. — 624 с. — ISBN 5-85382-229-2.
ევროპული მურენა

ევროპული მურენა (ლათ. Muraena helena) — თევზი მურენასებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 150 სმ, მასა — 15 კგ. გავრცელებულია ძირითადად ხმელთაშუა ზღვაში, გვხვდება აზორის კუნძულებთან და მდინარე სენეგალის შესართავთან. აქვს გლუვი, უქერცლო კანი, რომელიც ლორწოს სქელი ფენით არის დაფარული. ზურგის ფარფლი თავის უკან იწყება მთელ ზურგს გასდევს. აქვს ფართო ყბები. კბილები უკანაა მიმართული, საკმაოდ სქელია; შეუძლია მათი წინ გამოწევა. ნადირობისას ძირითადად ყნოსვას იყენებს, მხედველობა სუსტადაა განვითარებული — თვალები მცირე ზომისაა. მსხვერპლს ეძებს წყვდიადში. გააჩნია მეორეული ყბები. სქესობრივ სიმწიფეს დაახლოებით 5 წელში აღწევს. ჩანასახის განვითარება რამდენიმე დღე გრძელდება, რაც წყლის ტემპერატურაზეა დამოკიდებული. ღია წყლებში ყრის 60 000-მდე ქვირითს; ახასიათებს გარეგანი განაყოფიერება. იკვებება კიბოსნაირებითა და თევზებით, ზოგჯერ ნარჩენებითაც. ელდერტონი, დევიდ, „ცხოველების ენციკლოპედია“, მთარგმ. ნ. ბელთაძე, გვ. 16, თბ.: გამომც. „პალიტრა L“, 2018. ↑ ევროპული მურენა (ინგლისური) FishBase-ის ბაზაში.
გაბრიელე ბრაგანტინი

გაბრიელე ბრაგანტინი (დ. 17 თებერვალი, 1955, ვერონა, იტალია) — საქართველოში მოღვაწე იტალიელი სასულიერო პირი, თეოლოგი, სულხან-საბა ორბელიანის სახელობის სასწავლო უნივერსიტეტის პროფესორი. გაბრიელე ბრაგანტინი დაიბადა 1955 წლის 17 თებერვალს ქალაქ ვერონაში, იტალიაში. 1975-1981 წლებში იგი ვერონის წმინდა ზენონის თეოლოგიურ ინსტიტუტში ფილოსოფიურ-თეოლოგიურ კურსს დაეუფლა. ამავე წელს იგი პრესვიტერად აკურთხეს. 1980-1982 წლებში გაბრიელე ბრაგანტინი ბოლონიის დომინიკელთა ინსტიტუტში სწავლობდა, სადაც მას თეოლოგიაში ლიცენზია მიენიჭა. 1980-1989 წლებში იგი ვერონის ინფორმატიკის ლიცეუმ „ალესტიმატეში“ რელიგიის მასწავლებელი იყო, ხოლო 1994 წელს საშუალო სკოლის „მინო ტურკი“ დირექტორად დაინიშნა. 1994 წელს გაბრიელე ბრაგანტინი საქართველოში ჩამოვიდა და ქუთაისის სტიმატინთა საკრებულოს ხელმძღვანელი გახდა. მოგვიანებით მას კათოლიკური ეკლესიის ეკუმენიზმის, კულტურისა და ლიტურგიის საეპისკოპო ვიკარიუსის წოდება მიენიჭა. ამჟამად გაბრიელე ბრაგანტინი სულხან-საბა ორბელიანის სახელობის სასწავლო უნივერსიტეტის პროფესორია. კათოლიციზმი საქართველოში გაბრიელე ბრაგანტინი - საუბარი რელიგიაზე გაბრიელე ბრაგანტინი - ჟურნალი „საბა“
სულხან-საბა ორბელიანის უნივერსიტეტი

სულხან-საბა ორბელიანის უნივერსიტეტი არის ავტორიზებული უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულება, რომელიც კავკასიის ლათინ კათოლიკეთა სამოციქულო ადმინისტრაციის ინიციატივით 2001 წელს დაფუძნდა, როგორც სულხან-საბა ორბელიანის ფილოსოფიის, თეოლოგიის, ისტორიისა და კულტურის ინსტიტუტი. თავდაპირველად უნივერსიტეტში მხოლოდ ერთი, თეოლოგიის ფაკულტეტი იყო, სადაც ქრისტიანული თეოლოგია ისწავლებოდა. ინსტიტუტის სახელით იმართებოდა საერთაშორისო სიმპოზიუმები, კონფერენციები და სემინარები, გამოიცემოდა ფილოსოფიური, თეოლოგიური და სხვადასხვა მიმართულების სამეცნიერო წიგნი და სახელმძღვანელო. დღეისათვის უნივერსიტეტი საგანმანათლებლო საქმიანობას ახორციელებს 5 ფაკულტეტის მიმართულებით: სამართალი, ბიზნესი და ტექნოლოგიები, სოციალურ მეცნიერებათა, თეოლოგია და მედიცინა. საბაკალავრო პროგრამები: სამართალი, ბიზნესის ადმინისტრირება, ტურიზმი, ბიზნესის ადმინისტრირება (ინგლისურენოვანი პროგრამა), თეოლოგია, საერთაშორისო ურთიერთობები, პოლიტიკის მეცნიერებები, სოციოლოგია, ფსიქოლოგია, ინგლისური ფილოლოგია. სამაგისტრო პროგრამები: სამართალი, თეოლოგია, საჯარო მმართველობა, ბიზნესის ადმინისტრირება, ადამიანური რესურსების მართვა. სადოქტორო პროგრამები: სამართალი, თეოლოგია, საჯარო მმართველობა. ფაკულტეტების ბაზაზე მოქმედებს რამდენიმე კვლევითი ინსტიტუტი და ცენტრი, რომლებიც ორგანიზებას უწევს უნივერსიტეტის კვლევით საქმიანობას. შედეგად, შესრულებულია რამდენიმე ასეული კვლევა, გამოცემულია ათობით წიგნი, სახელმძღვანელო და სამეცნიერო ჟურნალი. უნივერსიტეტის გამოცემები აღიარებულია და ინტეგრირებულია სამივე საფეხურის საგანმანათლებლო პროგრამებში მთელი საქართველოს მასშტაბით. უნივერსიტეტი დაარსების დღიდან წარმატებით თანამშრომლობს ევროპულ და ამერიკულ უნივერსიტეტებთან, აქვს გაცვლითი პროგრამები სტუდენტების, პროფესორებისა და პერსონალისათვის, არის რამდენიმე საერთაშორისო საუნივერსიტეტო ასოციაციის წევრი და სარგებლობს ექსკლუზიური სასტიპენდიო და ინსტიტუციური საერთაშორისო მხარდაჭერით. უნივერსიტეტი ავტორიზებულია და ყველა საგანმანათლებლო პროგრამა აკრედიტებულია. გაიცემა სახელმწიფოს მიერ აღიარებული დიპლომი. ქართული უნივერსიტეტის საიტი უნივერსიტეტის საბაკალავრო პროგრამები[მკვდარი ბმული]
დავით ბაქრაძე

დავით ბაქრაძე (დ. 1 ივლისი, 1972, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს მეშვიდე მოწვევის პარლამენტის ყოფილი თავმჯდომარე. 1994 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი ფიზიკოსის სპეციალობით და სახელმწიფო მართვის ინსტიტუტი სახელმწიფო მოხელის სპეციალობით. არის ფიზიკა-მათემატიკურ მეცნიერებათა კანდიდატი. 1998-2002 წლებში მუშაობდა საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროში. 2002 წლიდან ეროვნული უშიშროების საბჭოში გადავიდა. 2004-2007 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“. იყო ევროინტეგრაციის საპარლამენტო კომიტეტის თავმჯდომარე. 2008 წლის ვადამდელ საპრეზიდენტო არჩევნებში იყო მიხეილ სააკაშვილის საარჩევნო შტაბის უფროსი. 2008 წლის იანვარში დაინიშნა საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრად. 2008-2012 წლებში — საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“. 2008 წლის ივნისიდან 2012 წლის 21 ოქტომბრამდე იყო საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარე. 2012-2016 წლებში — საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — „მეტი სარგებელი ხალხს“. 2016-2020 წლებში — საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“. 2017 წლის 27 მაისს არჩეულ იქნა „ევროპული საქართველოს“ თავმჯდომარედ. 2018 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში მონაწილეობას იღებდა როგორც ევროპული საქართველოს საპრეზიდენტო კანდიდატი. პირველ ტურში მან მესამე ადგილი დაიკავა და მეორე ტურში მხარდაჭერა გამოუცხადა „ძალა ერთობაშიას“ კანდიდატს გრიგოლ ვაშაძეს. 2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ბაქრაძე, უგულავა, ბოკერია - ევროპული საქართველო — მოძრაობა თავისუფლებისთვის“. 2021 წლის 10 აპრილს დატოვა „ევროპული საქართველო“. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დავით ბაქრაძე დავით ბაქრაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი დავით ბაქრაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ოფიციალური საიტი Facebook-ზე ↑ ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ საქართველოს პარლამენტის 2020 წლის 31 ოქტომბრის არჩევნები შეაჯამა. ცესკო (2020-12-03). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-12-15. ციტირების თარიღი: 5 დეკემბერი, 2020. ↑ დავით ბაქრაძემ „ევროპული საქართველო“ დატოვა. ambebi.ge (2021-04-10). ციტირების თარიღი: 10 აპრილი, 2021.