laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ელ-ამადია

ელ-ამადია (არაბ. العمادية) — სოფელი ერაყში. მდებარეობს დაჰუკის მუჰაფაზაში და განთავსებულია შემაღლებული ადგილის თხემზე, რომლის სიგრძეა 1 000 მეტრი, ხოლო სიგანე - 500 მ. ზღვის დონიდან მდებარეობს 1 400 მეტრზე. თურქეთის საზღვრიდან 17 კმ-ში. დასახლების ისტორია იწყება ჯერ კიდევ ძვ. წ. III ათასწლეულიდან. დიდი ხნის განმავლობაში სოფელში მოხვედრა შესაძლებელი იყო კლდეში გამოკვეთილი, ვიწრო ქვის კიბისებური საფეხურებით. თანამედროვე შენობებთან ერთად აქ შემონახულია ძველი ასურული შენობების, ასევე სინაგოგისა და ქრისტიანული ეკლესიის ნანგრევები. ლეგენდის თანახმად, სოფლის გარშემო ცხოვრობდნენ სპარსელი მოგვები და ქურუმები, რომლებიც ცნობილი იყვნენ ჯადოქრობით. სწორედ აქედან, ზოგიერთი მკვლევარის თანახმად, გაიგზავნა ბეთლემში სამი მოგვი მცირეწლოვანი იესო ქრისტეს თაყვანისსაცემად. ასევე აქ დაიბადა მეამბოხე ებრაელი დავით ალროი (XII საუკუნე), რომელმაც საკუთარი თავი მესიად გამოაცხადა. ისტორიკოს ჯოზეფ ჰა-კოენის (1496-1575 წწ.) ცნობით 1163 წელს სოფლის ებრაული მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენდა 1 000-ს ოჯახს. ალროი ჩაუდგა რევოლუციას სათავეში ამადიის წინააღმდეგ, მაგრამ მოკლეს მისი მსვლელობის პერიოდში. XIX საუკუნის დასასრულის მონაცემებით მოსახლეობის საერთო რაოდენობაა 6 000 ადამიანი, საიდანაც 2 500 იყო ქურთი, 1 900 — ებრაელი, 1 600 — ქალდეველი. მოსახლეობის რაოდენობა პრაქტიკულად არ შეცვლილა. აქ ერთმანეთის გვერდით კეთილმეზობლურად ცხოვრობენ ქრისტიანები და მუსულმანები. ↑ Bailey, Betty Jane. Who are the Christians in the Middle East? Wm. B. Eerdmans Publishing Company (May 2003) ↑ Jewish Encyclopedia (1906). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-23. ციტირების თარიღი: 2009-09-12. ↑ Catholic Encyclopaedia. Appleton (1907). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-23. ციტირების თარიღი: 2009-09-12.
აზიური ლომი

აზიური ლომი, ასევე ცნობილია როგორც ინდური ლომი (ლათ. Panthera leo persica) — ძუძუმწოვარი კატისებრთა ოჯახისა, ლომის ორი ქვესახეობიდან ერთ-ერთი. იგი ბინადრობს ინდოეთში. დღეისთვის შემორჩენილია მისი მხოლოდ ერთი პოპულაცია ინდოეთის გუჯარათის შტატში. იგი შეტანილია IUCN-ის წითელ ნუსხაში, რადგან გამოირჩევა საკმაოდ მცირე რაოდენობით. აზიური ლომი გავრცელებული იყო თურქეთში, სპარსეთში, მესოპოტამიაში, ინდოეთში, ცენტრალურ აზიაში, აღმოსავლეთით მდინარე ინდამდე. 2010 წლიდან მისი რაოდენობა სტაბილურად იზრდება გირის ტყის ეროვნულ პარკში. 2015 წლის მონაცემებით პარკში 523 ლომი იყო. აქედან 109 ზრდასრული მამალი, 201 ზრდასრული დედალი და 213 ბოკვერი. აზიური ლომი შეფერილობით მუქი ყავისფერია. მამლებს აქვთ ფაფარი. ზრდასრული ლომის სიგრძეა დაახლოებით 1,95-2 მეტრი. მისი კუდი 80 სმ-მდეა. მამლის საშუალო წონაა 160-190 კგ. ხოლო დედლის 110-120 კგ. მამალი დედალი Kaushik, H. (2005). "Wire fences death traps for big cats" დაარქივებული 2013-12-07 საიტზე Wayback Machine. . The Times of India. ↑ Anonymous (2015). "Asiatic Lion population up from 411 to 523 in five years". DeshGujarat. Retrieved 10 May 2015.
ტურინის პაპირუსის რუკა

ტურინის პაპირუსის რუკა — ძველეგვიპტური რუკა, რომელიც ჩვეულებრივ განიხილება, როგორც მსოფლიოში უძველესი დღემდე შემონახული გეოგრაფიული და გეოლოგიური რუკა. რუკაზე გამოსახულია ჰაზი-ჰამამამათის 15 კილომეტრიანი ხეობა. მასზე მითითებულია ასევე მიმდებარე სოფლები, მთები, ოქროს საბადოები და კარიერები. რუკა დასრულებულია ძვ. წ. 1600 წელს რამსეს IV-ის მიერ ორგანიზებული ექსპედიციის მონაწილეებისათვის. რუკა, რომელიც ამჟამად გამოფენილია ტურინის ეგვიპტურ მუზეუმში, აღმოაჩინა ნაპოლეონის ელჩმა ეგვიპტეში საფრანგეთის გენერალურმა კონსულმა ბერნარდინო დროვეტიმ დეირ-ელ-მედინაში, თებეს ხელოსანთა სოფელში. აღდგენის შემდეგ მისი ზომებია 280X14 სმ. Harrell, J.A. and V.M. Brown, 1992a, «The world’s oldest surviving geological map — the 1150 BC Turin papyrus from Egypt», Journal of Geology 100 (1992), pp.3-18. Harrell, J.A. and V.M. Brown, 1992b, «The oldest surviving topographical map from ancient Egypt (Turin Papyri 1879, 1899 and 1969)», Journal of the American Research Center in Egypt 29 (1992), pp.81-105.
აზირუ

აზირუ — ამარნის წერილიდან ცნობილი მმართველი ახლო აღმოსავლეთის ქვეყანა ამურუდან. მისი მმართველი იყო ძვ. წ. 1340 წლიდან ძვ. წ. 1315 წლამდე. ხეთების რეფორმატორი ფარაონის ეხნატონის (ამენჰოტეპ IV-ის) თანამედროვე. თავი გაითავისუფლა ეგვიპტელების ბატონობისაგან, მაგრამ შემდეგ გახდა ხეთების ვასალი და გახდა მათი ინტერესების გამტარებელი რეგიონში. აზირუ იყო ამურუს მეფის, აბდი-აშირტას ვაჟი და მამის მსგავსად ისიც ატარებდა პოლიტიკას, რომელიც მიზნად ისახავდა ქვეყნის დამოუკიდებლობას. თავის წერილებში ფარაონ ამენჰოტეპ IV-ისადმი, მან დაარწმუნა ეს უკანასკნელი ეგვიპტის ერთგულებაში. აზირუს დანაყოფებმა აიღეს ჩრდილოეთ ბიბლოსის ქალაქები ამია, არდატა ირკატა და ვახლია. შემდეგ იგი დაემუქრა სირიის ქალაქებს კატნას, ტუნიპს, ნიიას და სიმირას. ქალაქი სიმირა იყო ბიბლოსის მეფე რიბ-ადის ერთ-ერთი ადმინისტრაციული ცენტრი. აზირუს მიერ ქალაქ სიმირის აღების შემდეგ, მან მოახერხა და ქალაქიდან გააძევა მეფე რიბ-ადი, რომელიც ასევე ითვლებოდა ფარაონის მოკავშიირედ რეგიონში. მიუხედავად იმისა, რომ რიბ-ადი მრავალ წერილს აგზავნიდა ეგვიპტის ფარაონის კარზე, რათა ეჩვენებინა აზირუს მაქინაციები და მის წინააღმდეგ აემხედრებინა ფარაონი, მაინც ვერაფერი ვერ მოახერხა, რადგან აზირუს ეგვიპტეში ძლევამოსილი მფარველი ჰყავდა — „ჩრდილოეთის ქვეყნების მმართველი“ დუდუ. მისი დახმარებით ფარაონმა აზირუ დანიშნა ამურუს ახალ მმართველად. ამავე დროს მან მიიღო ფარაონის მოწვევა თებეს სასახლეში, რათა დაემტკიცებინა მისადმი მორჩილება. მიზეზად წერილში ასახელებდა ხეთების მეფე სუფილულიუმა I-ის სიახლოვეს, რომელიც მიდიოდა სალაშქროდ სირიაში. ეგვიპტეში ხანგრძლივად ყოფნის პერიოდში, დუდუს დახმარებით საბოლოოდ მოახერხა ფარაონის დარწმუნება მისადმი ერთგულებაში და გაათავისუფლეს. დაახლოებით ძვ. წ. 1320 წელს მან ხეთების სამეფოსთან დადო ვასალური ხელშეკრულება. აზირუ გარდაიცვალა ხეთების მეფე მურსილი II-ის მმართველობის მეშვიდე წელს. გარკვეული დროით ტახტზე ავიდა მისი ვაჟი არი-ტესუპი, ხოლო შემდეგ შვილიშვილი დუპი-ტესუპი. Wolfgang Helck: Aziru. В: Wolfgang Helck (изд.): Lexikon der Ägyptologie (LÄ). Band I, Harrassowitz, Wiesbaden 1975, ISBN 3-447-01670-1, Sp. 587–588. Moran, William L. The Amarna Letters. Johns Hopkins University Press, 1987, 1992. ISBN 0-8018-6715-0 ↑ Healy, Mark (1993). Qadesh 1300 B.C, Clash of the Warrior Kings. Osprey Publishing; Osprey Campaign Series #22. ISBN 978-1-85532-300-1.
გორმაღალი

საკუთარი სახელი გორმაღალი შეიძლება აღნიშნავდეს: გორმაღალი — მთა ჯავის მუნიციპალიტეტში; გორმაღალი — მთა ქართლის ქედზე; გორმაღალი — მთა ლეჩხუმის ქედზე; გორმაღალი — მთა გორმაღლის ქედზე; გორმაღალი — მთა იმერეთის მხარეში ვანის მუნიციპალიტეტში; გორმაღალი — მთა აჭარაში ქობულეთის მუნიციპალიტეტში; გორმაღალი — სოფელი სამტრედიის მუნიციპალიტეტში.
კორისკო

კორისკო (ყოფილი მანდი ესპ. Corisco) — კუნძული ატლანტის ოკეანის გვინეის ყურეში, ეკუთვნის ეკვატორულ გვინეას. მდებარეობს მბინიდან 29 კმ-ით სამხრეთ-დასავლეთით (ქვეყნის კონტინენტურ ნაწილში). ფართობი — 14 კმ², სიმაღლე ზღვის დონიდან 35 მეტრამდე. ევროპელების მიერ აღმოჩენამდე კუნძული კორისკო პრაქტიკულად დაუსახლებელი იყო, თუმცა მეთევზეები კონტინენტიდან მას ხშირად სტუმრობდნენ, მაგრამ რაიმე მუდმივი დასახლება აქ არასოდეს არ შექმნილა. ევროპელთაგან პირველმა კუნძული კორისკო 1472 წელს აღმოაჩინა პორტუგალიურმა ექსპედიციამ ფერნანდო პოს (Fernão do Pó) მეთაურობით, რომელმაც მანამდე კუნძული ბიოკო აღმოაჩინა. 1648 წელს პორტუგალიამ შექმნა კორისკოს კომპანია, რომლის სპეციალიზაციაც იყო მონების ვაჭრობაზე მუშაობა, რომელმაც ფაქტობრივად ხელში ჩაიგდო კუნძული და იქ ააშენა პუნტა-ჯოკოს ფორტი. დროთა განმავლობაში პორტუგალიელებმა საკუთარ რუკებზე ამ კუნძულის დატანა დაიწყეს პუნტა-ჯოკოს სახელწოდებით. კორისკოს კომპანია მჭიდრო ურთიერთობებს ამყარებდა კონტინენტური აფრიკის სახელმწიფოების ადგილობრივ მეფეებთან, რომლებიც მას მონებს უგზავნიდნენ, ამიტომ კომპანიის ბიზნესი დიდი ხნის განმავლობაში იზრდებოდა. 1778 წელს ელ-პარდოს შეთანხმების საფუძველზე კუნძული კორისკო გადაეცა ესპანეთს, რომელმაც აქ განათავსა მცირე სამხედრო გარნიზონი. 1859 წლიდან 1875 წლამდე ესპანეთის გარნიზონი გადავიდა კუნძულ პატარა ელობეიზე. კუნძულ კორისკოზე პუნტა-ჯოკოს ფორტის ნარჩენები 1885 წელს გამოიყენეს კათოლიკური მისიის ასაშენებლად. მთლიანობაში ესპანეთი ნაკლებ ყურადღებას აქცევდა კუნძულ კორისკოს. ХХ საუკუნის დასაწყისში კორისკო შევიდა ელობეი, ანობონი და კორისკოს კოლონიალური ადმინისტრაციის შემადგენლობაში. 1968 წელს ეკვატორული გვინეის მიერ დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ კუნძული შევიდა ქვეყნის შემადგენლობაში. 1981 წელს კომპანია «ელფ აკვიტანიამ» კუნძულ კორისკოს სანაპიროზე აღმოაჩინა ნავთობის მარაგი, რომლის მოპოვება დაიწყო მიმდინარე საუკუნის დასაწყისში. მიუხედავად იმისა, რომ დღეისათვის კუნძული კორისკო იმყოფება ეკვატორული გვინეის რესპუბლიკის შემადგენლობაში, მისი ადგილმდებარეობა გაცილებით უფრო ახლოა გაბონთან და ამიტომ ნავთობის მარაგის აღმოჩენის შემდეგ იგი ტერიტორიულ პრეტენზიებს გამოთქვამს მასზე და მიმდებარე კუნძულებზე. (1897) Travels in West Africa: Congo Francais, Corisco and Cameroons. Macmillan. ციტირების თარიღი: 25 August 2012.  José Munoz y Gaviria (1870). Crónica de las Islas de Fernando Póo, Corisco y Annobon. Rubio. ციტირების თარიღი: 25 August 2012.  Manuel Iradier Bulfi (1878). Fragmentos de un diario de viajes de exploración en la zona de Corisco. Fortanet. ციტირების თარიღი: 25 August 2012.  Francisco Salvadó y Cos (1891). Colección de apuntes preliminares sobre la lengua benga: ó sea, Intrucción a una gramática de este idióma que se habla en la isla de Corisco, publos de su bahía é islas adyacentes. Impr. de A. Pérez Cubrull. ციტირების თარიღი: 25 August 2012.  ↑ "GABON-EQUATORIAL GUINEA: UN mediates dispute over Corisco Bay islands", IRIN, January 23, 2004.
ექინ ქოჩი

ექინ ქოჩი (თურქ. Ekin Koç; დ. 21 ივნისი 1992, ანტალია) — თურქი მსახიობი. სერიალ დიდებული საუკუნე: ქიოსემის ერთ-ერთი ვარსკვლავი. ექინი 1992 წელს, ანტალიაში დაიბადა. საშუალო განათლების მიღების შემდეგ, იგი ანტალიის ათილა ქონუქის სახელობის ლიცეუმში სწავლობდა. ლიცეუმის დამთავრების შემდეგ, ექინი სტამბოლში ჩავიდა, სადაც ბილგის უნივერსიტეტში სოციოლოგიის ფაკულტეტზე ჩააბარა. პარალელურად, ექინმა სამსახიობო კურსები გაიარა სტამბოლის ხელოვნების აკადემიაში. მალევე, ექინ ქოჩმა საბოლოოდ გადაწყვიტა, რომ მსახიობი უნდა გამხდარიყო. მისი დებიუტი 2013 წელს შედგა სერიალში „Sana Bir Sır Vereceğim“ („მე გეტყვით საიდუმლოს“). 2015 წელს ექინმა ითამაშა ფილმში „ყველაფერი, რაც შენგან დამრჩა“ და იქ ოზგურის როლი შეასრულა. ამის შემდეგ, იგი მიიწვიეს ისტორიულ სერიალ დიდებული საუკუნის გაგრძელებაში, სადაც მან სულთან აჰმედ I-ის როლი შეასრულა. ამ სერიალმა მსახიობს განსაკუთრებული წარმატება და აღიარება მოუტანა. 2016 წელს ექინმა ითამაშა ყურბან საიდის რომანის მიხედვით გადაღებულ ფილმში „ალი და ნინო“ და მეჰმედის როლი შეასრულა. ექინ ქოჩი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში Instagram ↑ Ekin Koç: Mesleğimle ilgili her şeyi deşmek, öğrenmek istiyorum - Ranini.tv. ranini.tv. ციტირების თარიღი: 2016-07-13. ↑ Global Agency: big launch of Magnificent Century Kosem - Contenido | Prensario Internacional. prensario.net. ციტირების თარიღი: 2016-07-13. ↑ Kazıtılmış saçları ve burma bıyıklarıyla Halit Ergenç!. milliyet.com.tr. ციტირების თარიღი: 2016-07-13. ↑ 'Ali & Nino': Sundance Review - Hollywood Reporter. hollywoodreporter.com. ციტირების თარიღი: 2016-07-13.
ბარიუმის სულფატი

ბარიუმის სულფატი ან ბარიუმ სულფატი — ქიმიური ნივთიერება ფორმულით BaSO4 . არის გოგირდმჟავას ბარიუმის მარილი. გვხვდება მინერალ ბარიტის სახით. წყალში პრაქტიკულად უხსნადია. ბარიუმსულფატის მოლური მასაა 233.38 გ/მოლი, სიმკვრივე — 4.49 გ/სმ³. დნობის ტემპერატურაა 1,580 °C, დუღილის — 1,600 °C. ბარიუმსულფატს იყენებენ ქაღალდის, რეზინის, მუშამბის, ლინოლეუმის წარმოებაში, თეთრ საღებავად, კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის რენტგენული გამოკვლევის დროს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 211. Учебник общей химии Некрасов Б. В. 1981 год, в 2 томах. (რუსული) ბარიუმსულფატი (BaSO4) — უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი www.nplg.gov.ge ბარიუმსულფატი - MedGeo.Net Характеристики сульфата бария (аккумуляторного) დაარქივებული 2007-11-20 საიტზე Wayback Machine. (რუსული) ↑ pubchem.ncbi.nlm.nih.gov
გორმაღალი (კავკასიონი)

გორმაღალი — მთა საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარეში, ონის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მდინარეების ვეზურის (ჯეჯორის შენაკადი) და კოზიდონის (ღარულის შენაკადი) წყალგამყოფ ქედზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 3187 მ. აგებულია ქვედაცარცული კირქვებით, მერგელებითა და ქვიშაქვებით. აქვს კლდოვანი და ციცაბო კალთები, რომლებზეც განვითარებულია რელიეფის მყინვარული ფორმები. მცენარეულ საფარს თითქმის მთლიანად მოკლებულია. ნემანიშვილი ს., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 123.
გორმაღალი (ქართლის ქედი)

გორმაღალი — მთა საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, დუშეთისა და თიანეთის მუნიციპალიტეტების ადმინისტრაციულ საზღვარზე. მდებარეობს ქართლის ქედზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 1983,5 მ. აგებულია ცარცული ასაკის კირქვებით, მერგელებითა და ქვიშაქვებით. მთის კალთები დამრეცია, შემოსილია სუბალპური ბალახეულობით. ნემაშვილი ს., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 123. ↑ უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი. ციტირების თარიღი: 31 ივლისი 2016.
ანობონი

ანობონი (ესპ. Annobón, პორტ. Ano Bom — „კეთილი წელი“, რადგანაც აღმოჩენილი იქნა 1 იანვარს, ყოფილი პაგალუ) — კუნძული ატლანტის ოკეანის გვინეის ყურეში, ეკუთვნის ეკვატორულ გვინეას. მდებარეობს სან-ტომე და პრინსიპიდან სამხრეთით, გაბონის სანაპიროდან 335 კმ-ით დასავლეთით. ფართობი — 17 კმ², სიმაღლე ზღვის დონიდან — 831 მეტრი. 2015 წლის აღწერის წინასწარი მონაცემებით მისი მოსახლეობა შეადგენს 5232 ადამიანს. უპირატესი ენა — ანობონური (პორტუგალურ-კრეოლური ენებიდან ერთ-ერთი). 1973-1979 წლებში ეწოდებოდა პაგალუ. კუნძული მთიანია, ვულკანური წარმოშობის, ნაყოფიერი ნიადაგით. კუნძული ანობონი წარმოადგენს სტრატოვულკანის ეროდირებულ ზედაპირს ოკეანის ფსკერიდან დაახლოებით 5000 მეტრ სიმაღლეზე, რომელიც წარმოიშვა ოკეანის ქერქზე. მისი საძირკველი, რომელიც თვალითაც სჩანს, აგებულია პალაგონიტური ბრექჩიებით, რომლებიც შეიცავენ კლინოპიროქსენის და ოლივინის ფენოკრისტებს და მეგაკრისტებს. ისინი გარღვეულია ანკარამიტული ბაზანიტების სუბვერტიკალური დაიკებით. ეროზიული ზემოქმედებით ქვედა კომპლექსი გადაფარულია ბაზანიტური ნაკადებით, რომელთაგან ქვედას აქვს 18,4 მილიონი წლის ასაკი. თავის მხრივ, ისინი ასევე გარღვეულია 5,35 მილიონი წლის ასაკის დაიკებით. უკანასკნელ სტადიებში მიმდინარეობდა ტრისტანიტული და ტრაქიტული გუმბათების წარმოქმნა, რომელთაგან ყველაზე უფრო დიდია — პიკო-დე-ფუეგო (ესპ. Pico de Fuego). კლიმატი ეკვატორულია, მუდმივად ნოტიო. კუნძული ანობონი 1473 წლის 1 იანვარს აღმოაჩინეს პორტუგალიელებმა, ამიტომაც მიიღო დასახელება, რომელიც ნიშნავს ახალი წლის მილოცვას (სიტყვასიტყვით «კეთილი წელი»). კუნძულ ბიოკოსთან (ფერნანდო პო) და ეკვატორული გვინეის თანამედროვე სანაპიროსთან ერთად 1778 წელს შეუერთდა ესპანეთს. 1968 წელს გახდა დამოუკიდებელი ეკვატორული გვინეის ნაწილი. პროვინცია დაყოფილია 2 მუნიციპალიტეტად: სან-ანტონიო-დე-პალე და მაბანა, რომლებიც იყოფიან 3 რაიონად: ანგანჩი, აუალი და მაბანა. კუნძული ეკვატორული გვინეისათვის წარმოადგენს სტრატეგიულ ინტერესს. ამ კუნძულის ფლობა ქვეყნის ხელისუფლებას უფლებას აძლევს სან-ტომე და პრინსიპის სამხრეთით მდებარე ვრცელი საზღვაო არეალი განიხილოს, როგორც საკუთარი განსაკუთრებული ეკონომიკური ზონა, რომელიც პოტენციურად მდიდარია ნავთობის საბადოებით. ამას გარდა, კუნძული გამოიყენება ტოქსიკური და რადიოაქტიური ნარჩენების დასამარხად. ↑ 2015 წლის მოსახლეობის აღწერის წინასწარი მონაცემები (Census preliminary of Equatorial Guinea’s population. 2015 year). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-06-12. ციტირების თარიღი: 2017-01-08. ↑ 2015 წლის მოსახლეობის აღწერის წინასწარი მონაცემები (geohive. 2015 წელი). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-09. ციტირების თარიღი: 2017-01-08. ↑ 2015 წლის მოსახლეობის აღწერის წინასწარი მონაცემები (citypopulation. 2015 წელი) ↑ Alexander Smoltczyk «Volltanken in Malabo», DER SPIEGEL 35/2006 vom 28.08.2006, Seite 82
დიდი ელობეი

დიდი ელობეი (ესპ. Elobey Grande) — პატარა კუნძული ატლანტის ოკეანის გვინეის ყურეში. ეკუთვნის ეკვატორულ გვინეას. მდებარეობს დაახლოებით მდინარე მიტემელეს შესართავთან, გაბონის სახელმწიფო საზღვრის სიახლოვეს, დაახლოებით 100 კმ-ით სამხრეთით ქალაქ ბატიდან. ფართობი — 2,27 კმ². მუდმივი მოსახლეობა არ არსებობს. მის სიახლოვეს მდებარეობს კუნძული პატარა ელობეი. მიუხედავად იმისა, რომ დღეისათვის კუნძული დიდი ელობეი იმყოფება ეკვატორული გვინეის რესპუბლიკის შემადგენლობაში, მისი ადგილმდებარეობა გაცილებით უფრო ახლოა გაბონთან და ამიტომ ნავთობის მარაგის აღმოჩენის შემდეგ იგი ტერიტორიულ პრეტენზიებს გამოთქვამს მასზე და მიმდებარე კუნძულებზე. დიდი ელობეი, დავა საფრანგეთ-ესპანეთის საზღვარზე ↑ "GABON-EQUATORIAL GUINEA: UN mediates dispute over Corisco Bay islands", IRIN, January 23, 2004.
გორმაღალი (ლეჩხუმის ქედი)

გორმაღალი — მთა დასავლეთ საქართველოში. ადმინისტრაციულად მდებარეობს წყალტუბოს, ხონისა და ცაგერის მუნიციპალიტეტების საზღვარზე, რიონისა და ცხენისწყლის წყალგამყოფზე — ლეჩხუმის ქედზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 1474 მ. აგებულია ბაიოსური პორფირიტებით, მათი ტუფებით, ტუფ-ბრექჩიებითა და ტუფ-ქვიშაქვებით. კალთები და მწვერვალი შემოსილია რცხილისა და წიფლის ტყით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 233.
პატარა ელობეი

პატარა ელობეი (ესპ. Elobey Chico) — პატარა კუნძული ატლანტის ოკეანის გვინეის ყურეში. ეკუთვნის ეკვატორულ გვინეას. მდებარეობს დაახლოებით მდინარე მიტემელეს შესართავთან, გაბონის სახელმწიფო საზღვრის სიახლოვეს, დაახლოებით 100 კმ-ით სამხრეთით ქალაქ ბატიდან. დღეისათვის მუდმივი მოსახლეობა არ არსებობს, მაგრამ ესპანეთის კოლონიალური მმართველობის დროს იყო რიო-მუნის დედაქალაქი. მის სიახლოვეს მდებარეობს კუნძული დიდი ელობეი. მიუხედავად იმისა, რომ დღეისათვის კუნძული პატარა ელობეი იმყოფება ეკვატორული გვინეის რესპუბლიკის შემადგენლობაში, მისი ადგილმდებარეობა გაცილებით უფრო ახლოა გაბონთან და ამიტომ ნავთობის მარაგის აღმოჩენის შემდეგ იგი ტერიტორიულ პრეტენზიებს გამოთქვამს მასზე და მიმდებარე კუნძულებზე. დიდი ელობეი, დავა საფრანგეთ-ესპანეთის საზღვარზე ↑ "GABON-EQUATORIAL GUINEA: UN mediates dispute over Corisco Bay islands", IRIN, January 23, 2004.
ლევ კონცევიჩი

ლევ კონცევიჩი (რუს. Лев Рафаи́лович Конце́вич, დ. 3 სექტემბერი, 1930, ტამბოვი) — საბჭოთა და რუსი აღმოსავლეთმცოდნე კორეანისტი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატი. კონეცევიჩის სახელი ცნობილი უპირველეს ყოვლისა კორეული ანბანის, ჰანგულის კირილიცაზე სატრანსლიტერაციო სისტემის შემუშავების გამო. კონცევიჩის სისტემა წარმოადგენს კორეულ სიტყვათა კირილურ ანბანზე გადმოცემის სტანდარტს. კონცევიჩის მიერ შემუშავებული ეს სისტემა ასევე სტანდარტს წარმოადგენს ორივე კორეის გეოგრაფიული სახელების რუსულად გადმოსაცემად. ლევ კონცევიჩი არის ცნობილი რუსი მათემატიკოსის მაქსიმ კონცევიჩის მამა. კონცევიჩის სისტემა ხოლოდოვიჩის სისტემა ალექსანდრე ხოლოდოვიჩი რუსეთის საუნივერსიტეტო კორეანისტიკის ასოციაციის - რაუკას - ოფიციალური გვერდი დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine.
გორულა

გორულა, გლდანულა, გლდანურა, სუფრის გორულა, მრგვალი ყურძენი, იალანში გორულა („მატყუარა გორულა“ — მარნეულში), გრუნლიებერ (გერმ. Grün — „მწვანე“, Lieber — „საყვარელი“, ძვირფასი — ბოლნისში) — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი სასუფრე ვაზის ჯიში ქართლიდან. გორულას სახელწოდება წარმოშობის ადგილის მიხედვით აქვს მიღებული. ფილოქსერას შემოჭრამდე იგი საკმაოდ ფართოდ ყოფილა გავრცელებული ქარელის, გორის, კასპის, მცხეთის, დუშეთის რაიონებში და თბილისის გარეუბნებში, მაგრამ მოგვიანებით მისი ნარგავები საკმაოდ შეიზღუდა. ძველი ვაზები, ხეივნების სახით, შემორჩა, დაბლარად გავრცელებულია ქართლში, გორის, კასპისა და მცხეთის მიდამოებში. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური ფორმის, მეტწილად ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე, ძარღვების გასწვრივ, მცირედაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრული ან ცილინდრულ-კონუსური, იშვიათად ფრთიანი. აგებულებიო ვუმსია ან საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ან საშუალოზე დიდი ზომისაა, ოდნავ ოვალური, ღია მწვანე შეფერილობის. სიმწიფეში მოყვითალო ლამაზ ელფერს იძენს და მოყავისფრო წერტილები უვითარდება. ოდნავ უხეში და სქელი კანი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით უხვად დაფარული. რბილობი უფრო ხორციანი და ნაკლებ წვნიანია, სასიამოვნო ტკბილი გემოთი. გორულას საშუალოზე ძლიერი ზრდა ახასიათებს. სავეგეტაციო პერიოდი 166-170 დღეა. მტევნის საშუალო წონა 215-220 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი — 11.0-12.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა არის 18-19.5%, ხოლო მჟავიანობა — 5.5-6 გ/ლ. გორულა მაღალხარისხიანი სასუფრე ვაზის ჯიშია. გააჩნია შენახვის კარგი უნარი და ადვილად იტანს ტრანსპორტირებას. გორულას ერთ-ერთი ვარიაციაა. გორულას ვარიაციებიდან ყველაზე მეტ ყურადღებას იქცევს ოეალურმარცვლიანი გორულა. მისი ახალგაზრდა ყლორტი, ფოთოლი და ერთწლიანი რქა დაახლოებით იგივეა, რაც სუფრის გორულასი, მაგრამ გამოირჩევა შედარებით მეჩხერი მტევნით, ოვალური, უფრო ხორციანი მარცვლით და დიდი ზომის წიპწით. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 94-95 რამიშვილი გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 124. რამიშვილი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 234. ↑ უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 283
ხოლოდოვიჩის სისტემა

ხოლოდოვიჩის სისტემა (რუს. Систе́ма Холодо́вича) — კორეული სიტყვების კირილურ ანბანზე ტრანსკრიბირებით გადმოცემის წესების ერთობლიობა, რომელიც რუსმა აღმოსავლეთმცოდნე-კორეანისტმა ალექსანდრე ხოლოდოვიჩმა შეიმუშავა. ალექსანდრე ხოლოდოვიჩის მიერ შექმნილი სისტემა წარმოადგენს კორეული სიტყვების რუსულად გადმოტანის სამეცნიერო სტანდარტს. მთავარი სტატია: ალექსანდრე ხოლოდოვიჩი. შენიშვნები: ასო ㅇ მარცვლის სასაწყისში არ იკითხება. დიდი ასოებით წერა რუსული ტრანსკრიციისთვის — ასოების ტრანსკრიფციაში გამოდმოცემის მთავარი საშუალება. ჩანაწერი ორ დეფისს შორის — ასოს ტრანსკრიფცია სიტყვის შუაში ხმოვნებს შორის ანდა სონორული თანხმოვნების (М, Н, НЪ, Л და Р) შემდეგ. ჩანაწერი დეფისის შემდეგ — სიტყვისა და მარცვლის ბოლოს მდებარე ასოს ტრანსკრიფცია. მარცვლების ზღვარზე მდებარე ასოთა ტრანსკრიბირების თავისებურებანი მოყვანილია ქვემორე ცხრილში: ალექსანდრე ხოლოდოვიჩი კონცევიჩის სისტემა ლევ კონცევიჩი
პიკო-ბაზილე

პიკო-ბაზილე (ესპ. Pico Basilé, ადრინდელი სახელი — პიკო-დე-სანტა-ისაბელი) — მთა, რომელიც მდებარეობს კუნძულ ბიოკოზე. ეკვატორული გვინეის ყველაზე მაღალი მთა. მისი სიმაღლე ზღვის დონიდან შეადგენს 3011 მეტრს. იგი ყველაზე უფრო მაღალია სამ ბაზალტურ ვულკანებს შორის, რომლებისგანაც ჩამოყალიბებულია კუნძული. მისი მწვერვალიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით მოსჩანს კამერუნის მთა. პიკო-ბაზილე მდებარეობს დედაქალაქ მალაბოს სიახლოვეს. კუნძული ბიოკო ჩამოყალიბდა კამერუნის ხაზის გასწვრივ, ატლანტის ოკეანიდან კამერუნამდე. ეს ხაზი მოიცავს გვინეის ყურის სხვა ვულკანურ კუნძულებს, როგორებიცაა: ანობონი, პრინსიპი და სან-ტომე, ასევე მასიურ სტრატოვულკანს კამერუნის მთაზე. კუნძულ ბიოკოს ბიომრავალფეროვნების დაცვის პროგრამა დაარქივებული 2007-02-05 საიტზე Wayback Machine. ↑ Africa Ultra-Prominences. Peaklist.org. ციტირების თარიღი: 2013-02-10.
გორული

გორული — ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი ისტორიულ ქვემო ქართლში, სოფ. ოფრეთის ახლოს (მარნეულის მუნიციპალიტეტი). აქ, მთის დამრეც კალთაზე, საცხოვრებელ ნაგებობათა ანსამბლი ყოფილა, რისგანაც შემორჩენილია კოშკი, საცხოვრებელ ნაგებობათა ნანგრევები და ორი ეკლესია. ნატეხი ქვით ნაგები ეგრეთ წოდებული ზემო ეკლესია ღვთისმშობლის სახელზეა აგებული (მოსახლეობა მას „წმინდა ნიკოლოზს“ უწოდებს). გეგმით სწორკუთხა ერთნავიან შენობას შიგნით, აღმოსავლეთის მხარეს, ნახევარწრიული აფსიდი აქვს. სამხრეთით, დასავლეთით და ჩრდილოეთით კედლების ნაშთია შემორჩენილი (შესაძლებელია, კარიბჭეებისა და ეკვდერებისა). შესასვლელების ჩუქურთმა ტლანქია. სამხრეთი შესასვლელის ტიმპანზე მოთავსებული წარწერის თანახმად, მისი შენება დაწყებულა XVII საუკუნის II ნახევარში ქსნის ერისთავის ქალის, დარეჯანის თაოსნობით როსტომ მეფის დროს და დაუმთავრებიათ გიორგი XI-ის მეფობაში. ნატეხი ქვით ნაგები ქვემო ეკლესიაც ერთნავიანია. ჩრდილოეთის მხარეს მცირე მინაშენი აქვს. მიეკუთვნება XVI–XVII საუკუნეებს. გეგმით ოთხკუთხა ხუთსართულიანი კოშკი (სავარაუდოდ XVII საუკუნე) უდიდესია მაშინდელ კოშკთა შორის. ნაშენია შედარებით წვრილი, შერჩეული ნატეხი ქვით, უფრო მოზრდილი ქვები კუთხეებშია დაყოლებული, შესასვლელი კი (II სართულზე) თლილ ქვაშია ჩასმული. საფასადო კედლებზე ნაკერები ბათქაშით არის შევსებული, ქვის ნაპირებიც დაფარულია. ყოველ სართულზე ქვის კამარით გადახურული თითო წაგრძელებული ოთახია, II–III და IV სართულებს შორის კედელს მიუყვება ვიწრო ქვის კიბე. მხოლოდ V სართულზე ადიოდნენ მისადგმელი კიბით. საცხოვრებლად IV სართული იყო გამოყენებული — აქვს დიდი ბუხარი, ფართო სარკმლები, თახჩები და სხვ. კოშკს მრავლად ჰქონდა სათოფურები. ბერიძე ვ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 124. ბერიძე ვ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 234. ბერიძე ვ., ძველი ქართული ხუროთმოძღვრება, თბ., 1974; ბერიძე ვ., XVI–XVIII საუკუნეების ქართული ხუროთმოძღვრება, ტ. 1, თბ., 1983.