laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
Wolf Armoured Vehicle

Wolf Armoured Vehicle — ჯავშანტრანსპორტიორი, რომელსაც ცაჰალი იყენებს. იგი ძირითადად გამოიყენება ისრეალის თავდაცვითი ძალების მიერ. მან ჩაანაცვლა ამერიკული წარმოების M113. მიუხედავად იმისა, რომ Wolf Armoured Vehicle საკმაოდ მძიმედაა შეჯავშნული, ის მაინც საკმაოდ მობილურია და სწრაფად შეუძლია გადაადგილება. მას 8 ცილინდრიანი V ტიპის ძრავა გააჩნია, 325 ცხენის ძალით, მისი ტრანსმისია 5 საფეხურიან ავტომატიკას წარმოადგენს. Wolf Armoured Vehicle იწყობა Ford F-550-ის ბაზაზე. მისი ძარის ყველა კომპონენტი დაცულია, მათ შორის კარებები და ბორბლები, ასევე დაცულია ძრავა და ტრანსმისია.  ბრაზილია — გამოიყენება სამხედრო პოლიციის მიერ.  ეთიოპია — ამჟამად ვულფი გადის ტესტირებას ეთიოპიაში.  ისრაელი  ჩრდილოეთი მაკედონია — გამოიყენება პოლიციის მიერ.  რუმინეთი — 3 ერთეული, გამოიყენება სამხედრო პოლიციის მეირ.  საქართველო — მინიმუმ 15 ერთეული, გამოიყენება შეირაღებული ძალების და პოლიციის მიერ. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „Wolf Armoured Vehicle“ ვიკისაწყობში. ↑ The Wolf’s Debut on TV « Spirit of Entebbe
უფის სახელმწიფო საავიაციო ტექნიკური უნივერსიტეტი

უფის სახელმწიფო საავიაციო ტექნიკური უნივერსიტეტი (რუს. Уфимский государственный авиационный технический университет; ბაშკ. Өфө дәүләт авиация техник университеты) — უმაღლესი ტექნიკური სასწავლებელი. მდებარეობს უფაში, ბაშკირეთი, რუსეთი. უფის სახელმწიფო საავიაციო ტექნიკური უნივერსიტეტის ისტორიული ფესვები XIX საუკუნეში იწყება. უნივერსიტეტის წინაპრად ითვლება ვარშავის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი, რომელიც 1907 წელს გადაიტანეს ნოვოჩერკასკში. უმაღლესი სასწავლებლის ისტორია კი ოფიციალურად 1932 წლიდან იწყება, როდესაც დაარსდა სერგო ორჯონიკიძის სახელობის რიბინსკის საავიაციო ინსტიტუტი. 1941 წლის შემოდგომაზე მოხდა რიბინსკის საავიაციო ინსტიტუტის ევაკუაცია უფაში და 1942 წელს ეწოდა სერგო ორჯონიკიძის სახელობის უფის საავიაციო ინსტიტუტი. 1955 წელს რიბინსკის ინსტიტუტი კვლავ აღსდგა. 1982 წელს კვალიფიციური პროფესიონალების მომზადებისა და სამეცნიერო კვლევის განვითარების საქმეში დამსახურებებისათვის უფის საავიაციო ინსტიტუტი დააჯილდოეს ლენინის ორდენით. 1992 წელს კი ინსტიტუტს მიენიჭა ტექნიკური უნივერსიტეტის სტატუსი. 2011 წელს ეწოდა პროფესიული უმაღლესი განათლების ფედერალური სახელმწიფო საგანმანათლებლო დაწესებულება უფის სახელმწიფო საავიაციო ტექნიკური უნივერსიტეტი, ხოლო 2016 წელს კი ეწოდა თანამედროვე სახელი, უმაღლესი განათლების ფედერალური სახელმწიფო საგანმანათლებლო დაწესებულება უფის სახელმწიფო საავიაციო ტექნიკური უნივერსიტეტი. 1932—1933 — ს. ფრეისმანი 1933—1935 — ნ. დუშინოვი 1935—1936 — ზ. გორდინსკი 1936—1939 — ვლადიმირ გოგოსოვი 1939—1942 — ივან ემელინი 1942—1944 — ალექსანდრ გუსაროვი 1944—1961 — ივან ემელინი (მეორედ) 1961—1992 — რიფატ მავიუტოვი 1992—2003 — სალავატ კუსიმოვი 2003—2014 — მურატ გუზაიროვი 2014—2015 — ალექსანდრ დეგტიარიოვი (მ/შ) 2015—დან — ნიკოლაი კრიონი საავიაციო ძრავების, ენერგეტიკისა და ტრანსპორტის ფაკულტეტი ავიონიკის ენერგეტიკისა და კომუნიკაციის ფაკულტეტი ინფორმატიკისა და რობოტექნოლოგიების ფაკულტეტი საავიაციო ტექნოლოგიური სისტემების ინსტიტუტი ეკონომიკისა და მართვის ინსტიტუტი ზოგადი სამეცნიერო ფაკულტეტი საგანგებ სიტუაციებში დაცვის ფაკულტეტი სამხედრო-ტექნიკური განათლების ფაკულტეტი საღამოს ფაკულტეტი იშიმბაიში სტერლითამაქში ნეფტეკამსკში ტუიმაზში ქუმერთაუში უფის საავიაციო ტექნიკუმი უფის სახელმწიფო საავიაციო ტექნიკური უნივერსიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ УГАТУ ↑ Крылья для творчества დაარქივებული 2018-07-08 საიტზე Wayback Machine. // Газета «Республика Башкортостан», № 223 ↑ Приказ Народного комиссара авиационной промышленности СССР от 10 октября 1942 года № 403 ↑ Указ Президиума Верховного Совета СССР от 30 июня 1982 г. № 7436-Х ↑ Приказ министра науки, высшей школы и технической политики Российской Федерации от 24 декабря 1992 года № 1133 ↑ Приказ Министерства образования и науки Российской Федерации от 3 мая 2011 г. № 1578 ↑ Приказ Министерства образования и науки Российской Федерации О федеральном государственном бюджетном учреждении высшего профессионального образования "Уфимский государственный авиационный технический университет" от 18 марта 2016 г. № 229. ugatu.su. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-16. ციტირების თარიღი: 2017-02-28. ↑ В УГАТУ избрали нового ректора
შვედური სასმელი

შვედური სასმელი (გერმანულად: Schwedentrunk) ოცდაათწლიანი ომის დროს გავრცელებული წამების მეთოდი. მსხვერპლს პირში უსხამდნენ ფეკალიებით დაბინძურებულ წყალს და მუცელზე აწვებოდნენ.
Bob Marley and the Wailers

Bob Marley and the Wailers — იამაიკური რეგი-ჯგუფი, რომლის ლიდერი იყო ბობ მარლი. კოლექტივი განვითარდა უფრო ადრეულ პერიოდში არსებული სკა-ჯგუფ The Wailers-ისგან, რომელიც მარლიმ 1963 წელს შექმნა, პიტერ ტოშის და ბანი უეილერის თანამონაწილეობით. Bob Marley and the Wailers-ის სახელით გამოიცა მარლის ყველა ძირითადი ალბომი და მისი სიკვდილის შემდგომი კომპილაციური თუ საკონცერტო ალბომები. ბობ მარლი – გიტარა, წამყვანი ვოკალი (1963–1981; გარდაიცვალა 1981 წელს) პიტერ ტოში – გიტარა, კლავიშებიანი საკრავები, ვოკალები (1963–1974; გარდაიცვალა 1987 წელს) ბანი უეილერი – პერკუსია, ვოკალები (1963–1974) ჯუნიორ ბრეითვეიტი – ვოკალები (1963–1964; გარდაიცვალა 1999 წელს) ჩერი სმითი – ბეკ-ვოკალები (1963–1966; გარდაიცვალა 2008 წელს) ბევერლი კელსო – ბეკ-ვოკალები (1963–1965) კონსტანტაინ უოკერი – ბეკ-ვოკალები (1966–1967) ესტონ ბარეტი – ბასი (1970–1981) კარლტონ ბარეტი – დასარტყმელი საკრავები, პერკუსია (1970–1981; გარდაიცვალა 1987 წელს) ერლ ლინდო – კლავიშებიანი საკრავები (1973, 1978–1981) ტაირონ დაუნი – კლავიშებიანი საკრავები, პერკუსია, ბეკ-ვოკალები (1974–1981) რიტა მარლი – ბეკ-ვოკალები (1974–1981) მარსია გრიფითსი – ბეკ-ვოკალები (1974–1981) ჯუდი მოუეტი – ბეკ-ვოკალები (1974–1981) ელ ანდერსონი – გიტარა (1974–1975, 1978-1981) ელვინ პატერსონი – პერკუსია (1975–1981) ერლ სმითი – გიტარა (1975-1976) დონალდ კინზი – გიტარა (1975-1976) ჯუნიორ მარვინი – გიტარა, ბეკ-ვოკალები (1977–1981) მთავარი სტატია: Bob Marley and the Wailers-ის დისკოგრაფია. The Wailing Wailers (1965) Soul Rebels (1970) Soul Revolution (1971) The Best of The Wailers (1971) Catch a Fire (1973) Burnin' (1973) Natty Dread (1974) Rastaman Vibration (1976) Exodus (1977) Kaya (1978) Survival (1979) Uprising (1980) Confrontation (1983) ოფიციალური საიტი დისკოგრაფია 45cat-ზე The Wailers (Bob, Peter & Bunny) დაარქივებული 2015-07-31 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links
ფატიმა მუსტაფინა

ფატიმა ხამიდის ასული მუსტაფინა (ბაშკ. Мостафина Фатима Хәмит ҡыҙы; დ. 26 დეკემბერი, 1913, დინგეზბაევო, სამარის ოლქი, რუსეთის იმპერია — გ. 2 ნოემბერი, 1998, უფა, ბაშკირეთი) — პედაგოგი, პარტიული და სახელმწიფო მოღვაწე, ფილოსოფიის მეცნიერებათა კანდიდატი, რსფსრ-ის დამსახურებული სკოლის მასწავლებელი, ბაშკირეთის ალკკ-ის საოლქო კომიტეტის პირველი მდივანი (1936-1944 წწ.), ბაშკირეთის ასსრ-ის განათლების მინისტრი (1955-1971 წწ.). ფატიმა ხამიდის ასული მუსტაფინა დაიბადა 1913 წლის 26 დეკემბერს რუსეთის იმპერიის, სამარის ოლქის სოფელ დინგიზბაიში. მისი ბავშვობა დაემთხვა ვოლგისპირეთის შიმშილობის პერიოდს. ფატიმას მამა, ხამიდი ძალ-ღონეს არ იშურებდა, რომ ოჯახი სიკვდილისაგან გადაერჩინა. ხამიდ მუსტაფინმა მიიღო გადაწყვეტილება ოჯახი ტაშკენტში გადაეყვანა, გზაში დაავადდა ტიფით და მალევე გარდაიცვალა, ვერ ჩავიდა დანიშნულების ადგილზე. დედამ, გაზიზამ, იმისათვის, რომ ბავშვები გადაერჩინა შვილები ფატიმა და ანვარი ბავშვთა სახლში მიიყვანა. რამდენიმე წლის შემდეგ შვილებთან ერთად დაბრუნდა უფაში, სადაც მათ დახმარება გაუწია ხადია დავლეთშინამ, რომელიც იყო მისი თანამემამულე და ფატიმას და ანვარს საშუალება მისცა განათლება მიეღოთ ლენინის სახელობის ბაშკირეთის რესპუბლიკურ საშუალო სკოლა-ინტერნატში. 1930 წელს ფატიმა მუსტაფინა შევიდა კ. ტიმირიაზევის სახელობის ბაშკირეთის პედაგოგიურ ინსტიტუტში, რომლის დასრულების შემდეგ მუშაობდა ალკკ-ის სისტემაში. 1941 წელს გახდა სკკპ-ის წევრი. 1950 წლიდან ფატიმა ხამიდის ასული არის ფილოსოფიის მეცნიერებათა კანდიდატი. 1951 წელს დაბრუნდა უფაში და მუშაობას იწყებს საოლქო კომიტეტში მეცნიერებისა და უმაღლესი სასწავლებლების განყოფილების ხელმძღვანელად. 1953 წლიდან სკოლების განყოფილების ხელმძღანელია. 1955 წელს ბაშკირეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს ბრძანების საფუძველზე ფატიმა მუსტაფინა დანიშნეს ბაშკირეთის ასსრ-ის განათლების მინისტრად. მინისტრის თანამდებობაზე მუშაობის პერიოდში განათლების სფეროში გაატარა რამდენიმე მნიშვნელოვანი და წარმატებული რეფორმა, კერძოდ, იმის გამო, რომ შეიმჩნეოდა კადრების დეფიციტი ავტონომიური რესპუბლიკის საშუალო სკოლებში, მან დააარსა პედაგოგიური სასწავლებლები უფაში, სიბაიში, სალავატში, ქუმერთაუსა და სხვა ქალაქებში. მისი მინისტრობის პერიოდში 1967 წელს გაიხსნა ბაშკირეთის სახელმწიფო პედაგოგიური უნივერსიტეტი. ავტონომიური რესპუბლიკის განათლების სისტემაში მრავალწლიანი (16 წელი) წარმატებული შრომისათვის ფატიმა მუსტაფინა დააჯილდოეს ლენინის ორდენითა და ორგზის შრომის წითელი დროშის ორდენით. ფატიმა ხამიდის ასული მუსტაფინა[მკვდარი ბმული] ფ. ხ. მუსტაფინა დაარქივებული 2014-09-04 საიტზე Wayback Machine. ფატიმა ხამიდის ასული მუსტაფინა[მკვდარი ბმული] ↑ Мустафина Фатима Хамидовна[მკვდარი ბმული] ↑ Мустафина Фатима Хамидовна[მკვდარი ბმული]
ფირდაუს ხისამიტდინოვა

ფირდაუს გილმიტდინის ასული ხისამიტდინოვა (ბაშკ. Фирҙәүес Ғилметдин ҡыҙы Хисаметдинова, დ. 1 იანვარი, 1950, რეხმეტოვო) — ბაშკირელი ენათმეცნიერი, ფილოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი (1993 წ.), სახელმწიფო და საზოგადოებრივი მოღვაწე, რუსეთის ფედერაციის მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (2008 წ.), რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის უფის სამეცნიერო ცენტრის ისტორიის, ენისა და ლიტერატურის ინსტიტუტის დირექტორი (2005-2015 წწ.), ბაშკირეთის რესპუბლიკის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (2016 წ.). ფირდაუს გილმიტდინის ასული ხისამიტდინოვა დაიბადა 1950 წლის 1 იანვარს, აბზელილოვოს რაიონის სოფელ რეხმეტოვოში. 1970 წელს დაასრულა ბელორეცკის პედაგოგიური სასწავლებელი, ხოლო 1974 წელს ბაშკირეთის სახელმწიფო პედაგოგიური უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1976 წელს ჩააბარა საბჭოთა კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის ენათმეცნიერების ინსტიტუტის ასპირანტურაში. 1978 წლიდან 1985 წლამდე მუშაობდა რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის უფის სამეცნიერო ცენტრის ისტორიის, ენისა და ლიტერატურის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომლად. 1980 წელს წარმატებით დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია, ხოლო 1993 წელს — სადოქტორო დისერტაცია და მიიღო პროფესორის წოდება. 1985 წლიდან ასწავლის ბაშკირეთის სახელმწიფო პედაგოგიური უნივერსიტეტში. 1987 წლიდან 1992 წლამდე ხელმძღვანელობდა ბაშკირული ენის კათედრას, ხოლო შემდეგ გახდა ბაშკირეთის სახელმწიფო პედაგოგიური უნივერსიტეტის ბაშკირული ფილოლოგიის ფაკულტეტის დეკანი. 1994-1999 წლებში იყო ბაშკირეთის რესპუბლიკის პირველი მოწვევის ყურულთაის დეპუტატი. 1996-1998 წლებში იყო ბაშკირეთის რესპუბლიკის ქალთა კავშირის თავმჯდომარე. 1995 წლის მარტიდან 1998 წლამდე იყო ბაშკირეთის სახალხო განათლების მინისტრი. განათლების მინისტრმა მოახდინა ბაშკირეთის რესპუბლიკის განათლების სისტემის ანალიზი, გამოიყენა რუსეთის სხვა სუბიექტებისა და საზღვარგარეთის ქვეყნების გამოცდილება და 1999-2003 წლებში ჩამოაყალიბა ბაშირეთის რესპუბლიკის განათლების განვითარების კონცეფცია. 1998 წელს კვლავ დაიწყო მუშაობა რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის უფის სამეცნიერო ცენტრის ისტორიის, ენისა და ლიტერატურის ინსტიტუტში დირექტორის მოადგილედ, ხოლო 2005 წლიდან დაინიშნა მის დირექტორად. 2000-2003 წლებში იყო ბაშკირეთის ქლთა საზოგადოებისა და ბაშკირების მსოფლიო ყურულთაის ქალთა კომისიის ხელმძღვანელი. გამოქვეყნებული აქვს დაახლოებით 200 სამეცნიერო და სამეცნიერო-მეთოდური ნაშრომი, მონოგრაფიები, ლექსიკონები და სტატიები. ↑ Library of Congress Authorities — Library of Congress. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13219454"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q131454"></a> ↑ 2.0 2.1 Bashinform / под ред. А. В. Валиев — 1992. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4080107"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q50318031"></a> ↑ Профиль на официальном сайте Академии наук РБ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-02-22. ციტირების თარიღი: 2017-05-27. ↑ Общество башкирских женщин РБ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-04-17. ციტირების თარიღი: 2017-05-27. ↑ Биография на официальном сайте ИИЯЛ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-04-20. ციტირების თარიღი: 2017-05-27. ↑ Профиль на официальном сайте УНЦ РАН. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-04. ციტირების თარიღი: 2017-05-27.
კოლა (გამაგრილებელი სასმელი)

კოლა — გამაგრილებელი სასმელი, რომელიც შეიქმნა ქალაქ ატლანტაში 1886 წელს, ჯონ სტიტ პემბერტონის მიერ. Hay Cola: სომხეთში ჩამოსხმული სასმელი, რომელიც აწარმოებს ორიგინალ კოლას და სხვა ხილის სასმელებს. ROYAL KIK Cola: პოპურალურია სამხრეთ ინდოეთში. MyCola: პოპურალურია მალაიზიაში. Amrat Cola: პოპურალურია პაკისტანში. Campa Cola: პოპურალურია ინდოეთში. B Cola: პოპურალურია სამხრეთ ამერიკაში. Alsi Cola: პოპურალურია საუდის არაბეთში. Future Cola: ბრენდი მდებარეობს ჩინეთში. Laoshan Cola: ბრენდი მდებარეობს ჩინეთში. Est Cola: ბრენდი მდებარეობს ტაილანდში. Pakola: პოპურალურია პაკისტანში. Parsi Cola: პოპურალურია ირანში. Red Bull Cola: პოპურალურია ტაილანდში. Thums Up: პოპურალურია ინდოეთში. Topsia Cola: პოპურალურია ირანში. Zamzam Cola: პოპურალურია ირანში. Big Cola: პოპურალურია ინდონეზიაში. Bovonto: პოპურალურია სამხრეთ ინდოეთში. Pop Cola: პოპურალურია პაკისტანში. My Cola: პოპურალურია შრი-ლანკაში. KIK Cola: პოპურალურია შრი-ლანკაში. Afri-Cola: გერმანული ბრენდი. Breizh Cola: პოპურალურია ბრიტანეთში. Brisa Cola : ბრენდი მდებარეობს პორტუგალიაში. Cola Nova: ბრენდი მდებარეობს კიევში. Galicola: ბრენდი მდებარეობს გალიციაში. Cola Turka: ბრენდი მდებარეობს თურქეთში. კოკა-კოლა: ბრენდი მდებარეობს ატლანტაში და ჯორჯიაში. პეპსი: კოკა-კოლას ყველაზე დიდი კონკურენტი. Royal Crown Cola: პროდუქცია ეკუთნის Dr Pepper Snapple Group– ს. Shasta Cola: პროდუქცია ეკუთნის Shasta (soft drink)– ს. Big Cola:ბრენდი მდებარეობს მექსიკაში. Jarritos: ბრენდი მდებარეობს მექსიკაში. Lulú Cola: ბრენდი მდებარეობს მექსიკაში. Chiva Cola: ბრენდი მდებარეობს მექსიკაში. Big Cola: პროდუქტი ეკუთვნის კომპანია Ajegroup-ს. Perú Cola: პროდუქტი ეკუთვნის კომპანია Embotelladora Don Jorge S.A.C.-ს . Kiwi Cola: ბრენდი მდებარეობს ახალ ზელანდიაში. Bickford's Old Style Original Kola პროდუქტი ეკუთვნის Bickford–ს . Cola and Mentos mints trick დაარქივებული 2013-01-21 საიტზე Wayback Machine. OpenCola recipe (originally published by Cory Doctorow) Straight Dope article about caffeine levels on soft drinks დაარქივებული 2008-05-13 საიტზე Wayback Machine. ↑ ('My Cola' breaks new ground. theSundaily. დაარქივებულია ორიგინალიდან — თებერვალი 21, 2014. ციტირების თარიღი: September 29, 2013. ↑ "nova cola დაარქივებული 2017-03-05 საიტზე Wayback Machine. " ↑ Ajegroup. Ajegroup. ციტირების თარიღი: September 29, 2013. ↑ Grupo Perú Cola - Hoy el Perú sabe mejor Spanish. Donjorge.com.pe. დაარქივებულია ორიგინალიდან — მარტი 4, 2018. ციტირების თარიღი: September 29, 2013. ↑ "Kiwi Cola დაარქივებული 2010-08-17 საიტზე Wayback Machine. " ↑ "Bickford's Old Style Original Kola დაარქივებული 2012-01-11 საიტზე Wayback Machine. "
მოლაჰაჯილი

მოლაჰაჯილი (აზერ. Mollahacılı) — სოფელი აზერბაიჯანში, გოქჩაის რაიონში. მოლაჰაჯილი GEOnet სახელების სერვერზე
მიუსქიურლიუ

მიუსქიურლიუ (აზერ. Müskürlü) — სოფელი აზერბაიჯანში, გოქჩაის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 040 კაცი. მიუსქიურლიუ GEOnet სახელების სერვერზე
ფოთუ

ფოთუ (აზერ. Potu) — სოფელი აზერბაიჯანში, გოქჩაის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 3 567 კაცი. ფოთუ GEOnet სახელების სერვერზე
გემილე

გემილე ან გემების კუნძული (თურქ. Gemiler Adası) — კუნძული თურქეთში, მდებარეობს ქალაქ ფეთჰიეს სანაპიროსთან ახლოს. კუნძულზე არსებობს რამდენიმე ეკლესიის ნანგრევები, რომლებიც IV და VI საუკუნეებით თარიღდებიან, ასევე მათთან დაკავშირებული სხვა ნაგებობებიც. არქეოლოგების აზრით, კუნძული წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის თავდაპირველი განსვენების ადგილი იყო. IV და VI საუკუნეების ხუთი ეკლესიის ნანგრევები, რომელიც ბიზანტიის ეპოქას მიეკუთვნება, ასევე 350 მეტრიანი საკონფენსიო გასასვლელი, დღემდე რჩება კუნძულზე. ამავე პერიოდის სხვა ნანგრევები მოიცავს დაახლოებით ორმოც სხვა საეკლესიო ნაგებობებს და ორმოცდაათ ქრისტიანთა სამარხს. ერთ-ერთი ეკლესია უშუალოდ კლდეზეა ამოკვეთილი და კუნძულის ყველაზე მაღალ წერტილზეა განლაგებული, რომელიც მდებარეობს საკონფენსიო გზის დასავლეთით. შესაძლებელია, რომ კუნძული ქრისტიანული მომლოცველების მიერ, წმინდა მიწებთან გზაზე დასასვენებლად იყენებდნენ. თანამედროვე არქეოლოგების აზრით, კუნძული შეიძლება იყოს წმინდა ნიკოლოზის თავდაპირველი განსვენების ადგილი. კუნძულის ტრადიციული თურქული სახელია Gemiler Adası, რაც ნიშნავს „გემების კუნძულს“, რომელიც შეიძლება მიგვითითოს წმ. ნიკოლოზის როლს, როგორც მეზღვაურების მფარველად. კუნძულს შუა საუკუნეებში მეზღვაურებმა წმ. ნიკოლოზის კუნძულად მოიხსენიებდნენ. არქეოლოგთა აზრით, წმ. ნიკოლოზი კლდოვან ეკლესიაში, მისი 326 წელს გარდაცვალების შემდეგ დაკრძალეს. მისი ნეშთი 650 წლამდე რჩებოდა იქ, სანამ კუნძული მიტოვებულ იქნა, რადგან მას არაბული ფლოტი ემუქრებოდა. წმ. ნიკოლოზის ნეშთი კი ქალაქ მირაში გადაიტანეს, რომელიც კუნძულიდან 40 კმ-თი აღმოსავლეთით მდებარეობს. კუნძული ამჟამად პოპულარულია თურქ გულეტებს (მაგალითად ოლუ დენიზი) შორის, ამიტომ კუნძულს ბევრი ტურისტი სტუმრობს, ისევე როგორც ბევრი პატარა კერძო ნავის მეპატრონეც, რადგან ნახევარმმთვარიანი ფორმის ბუხტა შეიძლება გამოყენებული იყოს, როგორც უსაფრთხო ანგარი. ბიზანტიური ნანგრევები ზღვიდან ჩანს. პატარა საკურორტო რესტორანი კუძულზე, ზაფხულობით მეზღვაურებს ემსახურება. მფლობელები არ ცხოვრობენ კუნძულზე, ისინი უკან ჩამოდიან მატერიკზე, როდესაც არ არის ნავები ბუხტაში. კუნძულის ისტორიული ნანგრევების სტუმრობის ფასი 8 ლირას შეადგენს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: გემილე სარეკლამო რგოლი კუნძულზე ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Keys, David (17 December 1993). „Santa's tomb is found off Turkey: Academics claim to have found where St Nicholas was buried. David Keys reports“. The Independent. ციტირების თარიღი: 19 December 2011. ↑ Eskenazi, Gerald (28 June 1998). „The Boating Report; Cruising Along the Turkish Coast, Comfortably“. The New York Times. ციტირების თარიღი: 19 December 2011. ↑ Neville, Pam (21 August 2008). „Viewing history from the shoreline“. nzherald.co.nz. ციტირების თარიღი: 19 December 2011.
ნამიბიის ადმინისტრაციული დაყოფა

1977-1992 წლებში ნამიბია იყოფოდა 26 რეგიონად. 1992 წლის აგვისტოში მოხდა რეგიონების რეორგანიზაცია და მათი რიცხვი შემცირდა 13-მდე (regions), რომლებიც თავის მხრივ დაყოფილია 102 (საარჩევნო) ოლქად (constituencies). 2002 წელს საარჩევნო ოლქების რაოდენობა გაიზარდა 107-მდე. 2013 წლის 9 აგვისტოს, ოკავანგოს რეგიონი გაიყო აღმოსავლეთი კავანგოს და დასავლეთი კავანგოს რეგიონებად. ნამიბიის ოლქები საიტზე Statoids.com (ინგლისური) ↑ 2011 წლის მოსახლეობის აღწერა-Geohive. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-22. ციტირების თარიღი: 2017-05-27.
ბოროტების სავანე: კალიბანის ყურე

ბოროტების სავანე: კალიბანის ყურე (ინგლ. Resident Evil: Caliban Cove) — ამერიკელი მწერლის, სტეფანი დანელე პერის 1998 წელს გამოსული სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის რომანი, რომელიც დაფუძნებულია „Resident Evil“-ის ვიდეო თამაშების სერიაზე. წიგნში სიუჟეტი ვითარდება Resident Evil-სა და Resident Evil 2-ის მოვლენების პარალელურად. მთავარი გმირია რებეკა ჩემბერზი,, რომლის მიზანია ხელი შეუშალოს კორპორაცია „Umbrella“-ს მომაკვდინებელი ვირუსის გავრცელებაში და იხსნას მსოფლიო ეკოლოგიური კატასტროფისგან. „ბოროტების სავანე: სხვა სამყარო“ „ბოროტების სავანე: კალიბანის ყურე“ — ოფიციალური ვიკი ↑ residentevil.com.br, página contém informações sobre todos os livros já lançados voltados para a série Resident Evil (em Língua portuguesa)
დილა (გაზეთი)

"დილა" — ქართული გაზეთი, რომელიც სხვადასხვა დროს გამოდიოდა საქართველოში. ქართული ყოველდღიური პოლიტიკური და ლიტერატურული გაზეთი სოციალ-დემოკრატული მიმართულებისა. გამოდიოდა თბილისში 1907 წელს. რედაქტორი-გამომცემელი ს. ვადაჭკორია. გამოვიდა 26 ნომერი. ქართული ყოველდღიური გაზეთი, გამოდიოდა თბილისში 1911 წელს რედაქტორი-გამომცემელი — ა. ღულაძე. გამოვიდა 31 ნომერი. ქართული ყოველდღიური პოლიტიკური და ლიტერატურული გაზეთი სოციალ-დემოკრატიული მიმართულებისა. გამოდიოდა ქუთაისში 1912-1913 წლებში. რედაქტორი-გამომცემელი — ი. რუხაძე. 1912 წლის სექტემბრიდა 1913 წლის 4 მარტამდე "დილის" ნაცვლად დროებით გამოდიოდა გაზეთი "მერცხალი". დაიხურა 1913 წლის აპრილის ბოლოს მთავრობის განკარგულებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 551. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012.
Biohazard 4D-Executer

„Biohazard 4D-Executer“ — 2000 წლის იაპონური 3D ანიმაციური საშინელებათა ფილმი, დაფუძნებული „Resident Evil“-ის ვიდეო თამაშების სერიაზე. ის შეიქმნა Capcom-ის მიერ, კომპანია Visual Science Laboratory-ისთან თანამშრომლობით, ხოლო დისტრიბუცია გაუწია Digital Amuse-მა. ფილმის რეჟისორია კოიტი ოჰატა, პროდიუსერი — დაისუკე ოკამოტო. „Biohazard 4D-Executer“ არის მოკლემეტრაჟიანი და გრძელდება 20 წუთის განმავლობაში. ფილმის კონცეფცია თავდაპირველად ჩაიფიქრა ანიმეს რეჟისორმა იასუჰირო იმაგავამ, რომელმაც მისი იდეა წარუდგინა Capcom-ს. ანონსი შედგა 1999 წლის ოქტომბერში სახელწოდებით „Biohazard 4D-Horror“. ფილმი პირველად ნაჩვენები იქნა ტოკიოს ფენტეზის საერთაშორისო კინოფესტივალზე, 2000 წლის 27 ოქტომბერს. სიუჟეტი მიმდინარეობს სამხედრო ჯგუფის გარშემო, რომელსაც სპეციალური მისიით აგზავნიან ზომბებით შეპყრობილ ქალაქ რაკუნ-სიტიში, დოქტორი კემერონის ადგილმდებარეობის დასადგენად — მეცნიერი ქალი, რომელიც ატარებს კვლევებს ახალი ტიპის ვირუსის შექმნაზე. „ბოროტების სავანე: გადაგვარება“ „ბოროტების სავანე: წყევლა“ „ბოროტების სავანე: ვენდეტა“ ოფიციალური საიტი „Biohazard 4D-Executer“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „Biohazard 4D: Executer“ — Rotten Tomatoes ↑ 新しいスリルと恐怖！『Biohazard 4D Horror』(仮称) Japanese. Goo Net Channel 5: Games. NTT Publishing Co., Ltd (11 ნოემბერი, 1999). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 26 თებერვალი, 2000. ↑ ja:バイオハザードの映像アトラクションがお披露目 Japanese. GameSpot Japan. Softbank Publishing Inc (19 ოქტომბერი, 2000). დაარქივებულია ორიგინალიდან — თებერვალი 12, 2003. ციტირების თარიღი: მაისი 28, 2017.
ალაბირდე იაგაფაროვი

ალაბირდე ნურმუხამეტის ძე იაგაფაროვი (ბაშკ. Йәғәфаров Аллабирҙе Нурмөхәммәт улы; დ. 1886, ბლიავტამაკი, ორენბურგის ოლქი, რუსეთის იმპერია — გ. 25 თებერვალი, 1922, მოსკოვი, რსფსრ) — ბაშკირების ეროვნული მოძრაობის ერთ-ერთი ლიდერი, ბაშკირების მთავრობის წევრი, ბაშკირეთის ასსრ-ის განათლების სახალხო კომისარი. ალაბირდე ნურმუხამეტის ძე იაგაფაროვი დაიბადა 1886 წელს სოფელ ბლიავტამაკში, ორენბურგის ოლქი, რუსეთის იმპერია (ამჟამად ქალაქ მედნოგორსკის ნაწილი). ალაბირდე იაგაფაროვი იყო სრულიად რუსეთის მუსულმანთა პირველი ყრილობის დელეგატი. გახდა ბაშკირეთის საოლქო ბიუროსა და სრულიად ბაშკირული პირველი ყურულთაის ერთ-ერთი ორგანიზატორი. მეორე და მესამე სრულიად ბაშკირული ყურულთაის შემდეგ დაინიშნა ბაშკირების მთავრობაში. მთავრობის შემადგენლობაში ყოფნის დროს კურირებდა რესპუბლიკის შინაგან საქმეთა სამინისტროს. 1919 წლის 29 იანვარს ბაშკირების მთავრობისა და ბაშკირების ეროვნული საბჭოს წევრების მონაწილეობით ჩამოყალიბდა ბაშრევკომი, რომლის შემადგენლობაშიც შევიდა იაგაფაროვიც. 1920 წლის სრულიად რუსეთის ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტისა და რსფსრ-ის მაისის დეკრეტის გამოსვლის შემდეგ, რომელმაც დააღვია შეთანხმება ბაშკირეთის მათავრობასა და რუსეთს შორის, ბაშკირელების მთავრობა კოლექტიურად გადადგა, გადაწყვიტეს სტერლითამაქში (რესპუბლიკის მაშინდელი დედაქალაქი) კავშირისათვის დარჩენილიყო იაგაფაროვი. ამის შემდეგ, ალაბირდე იაგაფაროვი წავიდა პოლიტიკიდან და გადაწყვიტა შეესწავლა ბაშკირეთის ისტორია და ლიტერატურა. ალაბირდე იაგაფაროვი 1922 წელს გაიგზავნა უსერგანის კანტონში კანტონის საქმეების რევიზიისათვის, თუმცა გზად, სამარაში დაავადდა მუცლის ტიფით და გარდაიცვალა 1922 წლის 25 თებერვალს. М. М. Кульшарипов. Ягафаров, Аллабирде Нурмухаметович // Башкирская энциклопедия. — Уфа: ГАУН «Башкирская энциклопедия», 2013. — ISBN 978-5-88185-306-8. დაარქივებული 2016-04-07 საიტზე Wayback Machine. Кульшарипов М. М. Аллаберде Ягафаров — видный деятель башкирского национального движения // Ватандаш : журнал. — 2010. — № 1. — С. 50–54. — ISSN 1683-3554. დაარქივებული 2014-10-18 საიტზე Wayback Machine. ↑ Аллабирде Ягафаров — ПЕРВЫЙ НАРКОМ ПРОСВЕЩЕНИЯ МАЛОЙ БАШКИРИИ[მკვდარი ბმული]
ავლაბრის წმინდა ნინოს ეკლესია

ავლაბრის წმინდა ნინოს ეკლესია — ქართული მართლმადიდებლური ტაძარი. ამჟამად დანგრეული და გამქრალი. ძეგლი მდებარეობდა ავლაბარში, ბარათაშვილისა და ღვინის აღმართების გადაკვეთაზე. პლატონ იოსელიანის ცნობით, წმინდა მოციქულთა სწორის ნინოს, საქართველოს განმანათლებლის ეკლესია: „...აშენებულია თბილისის დაარსების დროიდან. ის იყო ბოდბის მიტროპოლიტების კარის ეკლესია,რომელთა რეზიდენცია მდებარეობდა ქიზიყში, ბოდბეში, ქ. სიღნა ღიდან 5 ვერსტში სამხრეთით, კახეთში, სადაც დაბრძანებულია წმიდა ნინოს წმინდა ნაწილები. ეკლესია დანგრეულია XVIII საუკუნეში და მას მერე არ აღდგენილა თავისი ნანგრევებიდან. ეკლესიის საძირკველის ნაშთები 1840 წელს კიდევ ჩანდა ავლაბრის გზაზე გორის ძირში, ავლაბრის ფერისცვალების ეკლესიის ჩრდილოეთით. ამეკლესიის ნანგრევებზე იმავე წელში აშენდა დუქნები“. П. Иосселиани, «Описание древностей города Тифлиса», 1866 მ. ქუთათელაძე, „თბილისის ტაძრები“, ტ. I, თბ., 2010 გვ. 88-89