laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
დიპლომატიკა

დიპლომატიკა — დამხმარე ისტორიული დისციპლინა, რომელიც შეისწავლის საბუთების (აქტების) ფორმასა და შინაარსს. შუა საუკუნეების დასავლეთ ევროპაში საბუთების კვლევა დაიწყეს იმ მიზნით, რომ ყალბი საბუთები ნამდვილისაგან გაერჩიათ. მეცნიერული დიპლომატიკის, როგორც ისტორიის დამხმარე დისციპლინის ჩამოყალიბება და ამ მეცნიერების აღსანიშნავად ტერმინ „დიპლომატიკის“ შემოღება დაკავშირებულია ფრანგი მეცნიერის, ბენედიქტელი ბერის ჟან მაბილიონის (1632-1707) სახელთან, რომელმაც დიპლომატიკის კლასიკური ნაშრომი შექმნა („De re diplomatica libri sex“ 1681 წელი.). აქტში, როგორც დიპლომატიკის საგანში, იგულისხმება - დოკუმენტები, რომლებიც განსაზღვრული იურიდიული ნორმის ფორმით დაფიქსირებულია ეკონომიკური, ან პოლიტიკური გარიგება, ხელშეკრულება „კერძო პირებს“ შორის, „კერძო“ (იურიდიულ, ან ფიზიკურ) პირსა და სახელმწიფოს(ან ეკლესიას) შორის; ეკლესიასა და სახელმწიფოს შორის და სახელმწიფოებს შორის. ამრიგად, დიპლომატიკა სააქტო წყაროთმცოდნეობაა, რომლის მიზანია, ჯერ ერთი, განსაზღვროს სხვადასხვაჯგუფის აქტებისწარმოშობა და მათი როლისაზოგადოებრივი ურთიერთობის სისტემაში, და მეორეც, მოამზადოს წყარო ისტორიული მიზნით გამოყენებისათვის. ქართული პრაქტიკული დიპლომატიკა შუა საუკუნეებში წარმოიშვა. XII საუკუნეში საქართველოში უკვე არსებობდა სახელმძღვანელოები, რომელთა მიხედვითაც ხდებოდა საბუთების შედგენა. XVII-XVIII საუკუნეებში, მათ სამდივნო წიგნებს უწოდებდნენ. XVI-XVIII საუკუნეების ქართულ სამეფო სიგელ-გუჯართა („მეფეთა წერილთა“) ზოგადი დახასიათება მოგვცა ვახუშტი ბატონიშვილმა ნაშრომში: „აღწერა სამეფოსა საქართველოსა.“, რომელიც საქართველოში მეცნიერული დიპლომატიკის შექმნის პირველი ცდა იყო. დიპლომატიკის განვითარებისათვის საკმაოდ დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა XIX საუკუნის II ნახევარსა და XX საუკუნის დასაწყისში ქართული საბუთების კრებულთა გამოცემას. ქართულ მეცნიერულ დიპლომატიკას საფუძველი ჩაუყარა ივანე ჯავახიშვილის ნაშრომმა: „ქართული სიგელთმცოდნეობა, ანუ დიპლომატიკა“ (1926 წ.), სადაც მოცემულია ქართული და უცხოური დიპლომატიკის ზოგადი მიმოხილვა. ნიკო ბერძენიშვილმა შეისწავლა რამდენიმე ძვ. ქართ. დიპლომატიკური ტერმინი („სიგელი“, „დაწერილი“, „წიგნი“) და ეპიგრაფიკული საბუთების ერთი სახე – „ხელი“. XVI–XVIII სს. დასავლეთ საქართველოს საბუთების აგებულება შეისწავლა კონსტანტინე გრიგოლიამ და ა.შ. შოშიაშვილი ნ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?. ენციკლოპედია „ბრიტანიკა“ Universalis ბროკჰაუზისა და ეფრონის ენციკლოპედიური ლექსიკონი ↑ დიპლომატიკა. ისტორიულ ტერმინთა სასკოლო ლექსიკონი. ციტირების თარიღი: 15 სექტემბერი, 2020.
ვანელი (ჯავის მუნიციპალიტეტი)

ვანელი — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში (ყოფ. სამხრეთ ოსეთის აო). ვანელი მდებარეობს ჯავის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე დიდი ლიახვის მარჯვენა მხარეს, ჯავა–როკის საავტომობილო გზაზე, ზღვის დონიდან 1340 მ-ზე, ჯავიდან 16 კმ-ში, ცხინვალიდან 40 კმ-ში. XIX საუკუნის I ნახევარში სოფელი იყო ლიახვის ხეობის ოსების დასამორჩილებლად მოწყობილი რუსული სამხედრო ექსპედიციების (1823, 1830) მარშრუტის ერთ-ერთი პუნქტი. XIX საუკუნის განმავლობაში და XX საუკუნის დასაწყისისთვისაც ვანელში ეწყობოდა პერიოდული ბაზრობები, სადაც სავაჭრო-გაცვლით საქმიანობისთვის იკრიბებოდნენ როგორც ოსური სოფლებიდან, ასევე ქართლის სხვა მხარეებიდან. 1922 წლიდან ვანელი შედიოდა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ჯავის რაიონში. საბჭოთა პერიოდში იყო სასოფლო საბჭოს ცენტრი (სოფლები: ბაგიათა, ბაჯიგათა, ზემო კოშკა, თლია, ლიწი, როკათა, სამხრეთი ჩიფრანი, სიდანი, ქვემო ბაქართა, ქვემო კოშკა, ჩრდილო ჩიფრანი, წარითა). 1989 წლის აღწერით სოფელში იყო 37 მცხოვრები. ოლქის გაუქმების (1990) შემდეგ ჯავის მუნიციპალიტეტშია. 1990-იანი წლების დასაწყისიდან, ცხინვალის რეგიონში მიმდინარე კონფლიქტის გამო, სოფელს საქართველოს ხელისუფლება ვერ აკონტროლებს. ვანელში დგას კავკასიაში მართლმადიდებელი ქრისტიანობის აღდგენის საზოგადოების მიერ XIX საუკუნის ბოლოს აშენებული ეკლესია. სოფლის მიდამოებში შემორჩენილია ტრადიციული კოშკების ნანგრევები. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 151. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 290. ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — „სილქნეტი“ ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“ ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 65. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 41. ↑ Чудинов, В., Окончательное покорение осетин, Кавказский сборник т. XII, 1888 г. — с. 1-122. ↑ თოგოშვილი გ., ქართველი და ოსი ხალხების ურთიერთობა 1801-1921 წ.წ., თბ., 1969. — გვ. 25.
ზემო კოშკა

ზემო კოშკა — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში (ვანელის თემი). მდებარეობს მდინარე დიდი ლიახვის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1980 მეტრი, ჯავიდან 21 კილომეტრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 509. ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — „სილქნეტი“ ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“ ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 73. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 45.
ალოის ალცჰაიმერი

ალოის ალცჰაიმერი (გერმ. Alois Alzheimer; დ. 14 ივნისი, 1864, მარკტბრაიტი, ბავარია — გ. 19 დეკემბერი, 1915, ბრესლაუ, პოლონეთი) — გერმანელი ფსიქიატრი და ნევროპათოლოგი, „ალცჰაიმერის დაავადების“ პირველი გამომკვლევი. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Deutsche Nationalbibliothek Record #119142872 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ 2.0 2.1 Find a Grave — 1996. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q63056"></a> ↑ 3.0 3.1 Who Named It? <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q66683"></a> ↑ 4.0 4.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 5.0 5.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 6.0 6.1 Gran Enciclopèdia Catalana — Grup Enciclopèdia, 1968. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18696256"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2664168"></a> ↑ LIBRIS — 2012. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1798125"></a>
თლია (ვანელის თემი)

თლია — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში (ვანელის თემი). მდებარეობს მდინარე თლიდონის (დიდი ლიახვის მარცხენა შენაკადი) მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1800 მეტრზე, ჯავიდან დაშორებულია 23 კილომეტრით. თლიაში დაიბადა ლადო კეცხოველი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 686. ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — „სილქნეტი“ ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“ ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 81. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 49.
ზემო კორსევი

ზემო კორსევი — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში (მსხლების თემი). მდებარეობს მდინარე ფაწის (დიდი ლიახვის მარჯვენა შენაკადი) მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 590 მეტრი, ჯავიდან 6 კილომეტრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 509. ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — „სილქნეტი“ ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“ ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 73. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 45.
თანდელთა

თანდელთა — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში (მსხლების თემი). მდებარეობს მდინარე დიდი ლიახვის ხეობაში. ზღვის დონიდან 1160 მეტრი, ჯავიდან 1 კილომეტრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 585. ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — „სილქნეტი“ ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“ ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 78. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 47.
ზემო როკა

ზემო როკა — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში (როკის თემი). მდებარეობს მაღრან-დვალეთის კავკასიონის სამხრეთ კალთაზე. მდინარე დიდი ლიახვის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1800 მეტრი, ჯავიდან 34 კილომეტრი. სოფელი წყაროებში („ძეგლი ერისთავთა“) პირველად XIV საუკუნეში იხსენიება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 510. ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — „სილქნეტი“ ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“ ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 74. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 45.
ზემო ჯომაღა

ზემო ჯომაღა — სოფელი საქართველოში, საქართველოში ჯავის მუნიციპალიტეტში (როკის თემი). მდებარეობს მაღრან-დვალეთის კავკასიონის სამხრეთ კალთაზე. მდინარე დიდი ლიახვის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1860 მეტრი, ჯავიდან 37 კილომეტრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 512. ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — „სილქნეტი“ ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“ ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 75. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 46.
ზღუბირი

ზღუბირი — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში (როკის თემი). მდებარეობს მდინარე დიდი ლიახვის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1650 მეტრი, ჯავიდან 39 კილომეტრი. სოფელში დაიბადა ოსი მწერალი მუხტარ შავლოხოვი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 553. ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — „სილქნეტი“ ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“ ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 77. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 46.
თლია (ყემულთის თემი)

თლია — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში (ყემულთის თემი). მდებარეობს მწვერვალ მაჩხარხოხის სამხრეთ კალთაზე. მდინარე მაჩხარდონის (ფაწის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1900 მეტრი, ჯავიდან 30 კილომეტრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 686-687. ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — „სილქნეტი“ ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“ ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 81. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 49.
ზემო ხვწე

ზემო ხვწე — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში (ხვწის თემი). მდებარეობს მდინარე დიდი ლიახვის ხეობაში. ზღვის დონიდან 1160 მეტრი, ჯავიდან 4 კილომეტრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 512. ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — „სილქნეტი“ ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“ ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 75. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 46.
ვალიადოლიდი

ვალიადოლიდი (ესპ. Valladolid) — ისტორიული ქალაქი ჩრდილო-ცენტრალურ ესპანეთში, მდებარეობს მდინარე პისუერგაზე (დუეროს შენაკადი). ვალიადოლიდის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. Ayuntamiento de Valladolid დაარქივებული 2012-07-01 საიტზე Wayback Machine. Valladolid's Library დაარქივებული 2007-03-23 საიტზე Wayback Machine. Culture Foundation დაარქივებული 1998-12-12 საიტზე Wayback Machine. Tourism in Valladolid province დაარქივებული 2021-01-17 საიტზე Wayback Machine. City Hall of Valladolid დაარქივებული 2012-07-01 საიტზე Wayback Machine. University of Valladolid Miguel de Cervantes European University Fair of Valladolid Congress Center of Valladolid
აჰმეთ ნეჯდეთ სეზერი

აჰმეთ ნეჯდეთ სეზერი — (თურქ. Ahmet Necdet Sezer; დ. 13 სექტემბერი, 1941, აფიონ-ყარაჰისარი, თურქეთი) — თურქეთის პოლიტიკური მოღვაწე. თურქეთის პრეზიდენტი 2000–2007 წწ. აჰმეთ ნეჯდეთ სეზერი დაიბადა ქალაქ აფიონ-ყარაჰისარში, 1941 წლის 13 სექტემბერს. 1958 წელს სკოლის დამთავრების შემდეგ სწავლა განაგრძო ანკარის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე და დაიწყო მისი კარიერა ანკარის მოსამართლის თანამდებობაზე დანიშვნით, ხოლო სამხედრო აკადემიაში სამსახურის შემდეგ მუშაობა განაგრძო ანკარის სააპელაციო სასამართლოში, 1983 წელს კი აირჩიეს უმაღლესი სააპელაციო სასამართლოს მოსამართლედ. 1998 წელს გახდა საკონსტიტუციო სასამართლოს თავმჯდომარე. 2000 წელს თურქეთის დიდმა ეროვნულმა ყრილობამ აირჩია პრეზიდენტად. თანამდებობა დაიკავა 26 მაისს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: აჰმეთ ნეჯდეთ სეზერი Former presidents: Ahmet Necdet Sezer დაარქივებული 2011-10-04 საიტზე Wayback Machine. O'Toole, Pam (2000-05-06). „Profile: Ahmet Necdet Sezer“. BBC News. ციტირების თარიღი: 2008-08-20.
პალეოგრაფია

პალეოგრაფია (ბერძ. παλαιóς ძველი და მნიშვნელოვანი, γράφειν წერა) — ისტორიულ-ფილოლოგიური დისციპლინაა, რომელიც შეისწავლის წერილობითი წყაროების გარეგან მხარეს, კერძოდ, პალეოგრაფია იკვლევს დამწერლობის წარმოშობა-განვითარებას, წერის პროცესთან დაკავშირებულ საკითხებს — საწერ მასალასა და იარაღს, ხელნაწერის მხატვრულ შემკობას, ხელნაწერი წიგნის მომზადებას, დაქარაგმების (შემოკლებით წერის) წესებს, განკვეთილობისა და სასვენ ნიშნებს, პირობით ნიშნებს, ჭვირნიშნებს, კრიპტოგრაფიას (საიდუმლო დამწერლობას). პალეოგრაფია, როგორც სამეცნიერო ცოდნის სპეციალური სფერო, გაჩნდა XVII საუკუნის ბოლოსა და XVIII საუკუნის დასაწყისში, როგორც ლათინურისა და ბერძნულის, ე.ი. „ნამდვილად ძველი“ დამწერლობის შემსწავლელი მეცნიერება. XIX საუკუნის ბოლოდან პალეოგრაფიას გამოეყო დამოუკიდებელი განშტოებები: ეპიგრაფიკა და პაპიროლოგია (პაპირუსზე ტექსტების შესწავლა), აგრეთვე შედარებით ახალი დარგები — ფილიგრანოლოგია და კოდიკოლოგია. ამგვარ ცვლილებებს შესაბამისი კორექტივები შეჰქონდათ თავად პალეოგრაფიის განმარტებაში. XX საუკუნის შუა წლებიდან პალეოგრაფიაში გამოიკვეთა ტენდენცია, კვლევის სფეროში ჩაერთოთ ყველა სახის ძეგლების დამწერლობა, მიუხედავად მათი მასალისა, ე.ი. პალეოგრაფიის შესწავლის ობიექტი გახდა არა მხოლოდ დამწერლობა სანთლის დაფებზე, პერგამენტზე, ქაღალდზე, არამედ წარწერები მყარ საგნებზე, პაპირუსზე. XX საუკუნის 50-იან წლებამდე პალეოგრაფია თავისი მნიშვნელობის შესაბამისად მხოლოდ ძველ ხელნაწერებს შეისწავლიდა. მეცნიერები სულ უფრო ხშირად აყენებდნენ საკითხს ახალი დროის დოკუმენტების პალეგრაფიული შესწავლის აუცილებლობის შესახებ, ამასთანავე, მეცნიერთა ნაწილი მიზანშეწონილად მიიჩნევდა, ეს სფერო ახალ დისციპლინად გამოყოფილიყო — „ნეოგრაფიის“, „ნეოტეროგრაფიის“ ან „დამწერლობათმცოდნეობის“ სახელწოდებით. პალეოგრაფიაში შემუშავებულია კვლევის სპეციფიკური მეთოდები, გრაფიკული მონაცემების ანალიზის ტექნიკა, ხელნაწერთა დათარიღების მეთოდიკა პალეოგრაფიული ნიშნების ერთიანობით და სხვა. პალეოგრაფიულ მონაცემებზე დაყრდნობით შეიძლება დაუთარიღებელი წერილობითი ძეგლების დათარიღება, ზოგჯერ გადამწერის ვინაობის დადგენაც. სხვადასხვა დამწერლობას სწავლობს სათანადო პალეოგრაფია, ქართულს — ქართული პალეოგრაფია, ბერძნულს — ბერძნული და ა.შ. ქართული პალეოგრაფიით დაინტერესება XIX საუკუნეში იწყება. ქართულ პალეოგრაფიას მეცნიერული საფუძველი ივანე ჯავახიშვილმა ჩაუყარა, წიგნით — „ქართული დამწერლობათმცოდნეობა, ანუ პალეოგრაფია.“ (1926 წ.) კოდიკოლოგია გრაფიტი ფილოლოგია 'Manual of Latin Paleography' დაარქივებული 2017-09-11 საიტზე Wayback Machine. (A comprehensive PDF file containing 77 pages profusely illustrated, August 2008). 'Palaeography'. Encyclopaedia Britannica, 1911. Palaeography: reading old handwriting 1500 – 1800: A practical online tutorial A comprehensive survey of all the important aspects of medieval palaeography დაარქივებული 2016-12-20 საიტზე Wayback Machine. .
ჯერი სტილერი

ჯერალდ „ჯერი“ სტილერი (ინგლ. Gerald Stiller; დ. 8 ივნისი, 1927, ნიუ-იორკი — გ. 11 მაისი, 2020 ) — ამერიკელი კომედიანტი და კინომსახიობი. ჯერი სტილერის მამა უილიამ სტილერი წარმოშობით ავსტრიელი ებრაელი იყო, ხოლო დედა ბელა სიტრინი — რუსი ებრაელი. მან პოპულარობა მოიპოვა ისეთ ცნობილ სიტკომებში თამაშით, როგორებიცაა „სეინფელდი“ (ინგლ. Seinfeld), რომელშიც ის ფრენკ კონსტანცას როლს ასრულებს და „ქუინსის მეფე“ (ინგლ. The King of Queens), რომელშიც ექსცენტრიკი ართურ სპუნერი განასახიერა. ჯერი სტილერის მეუღლეა მსახიობი ენ მირა, შვილები: ასევე მსახიობები ბენ სტილერი და ემი სტილერი. ჯერი სტილერი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
კორტანეთი

კორტანეთი — სოფელი ბორჯომის მუნიციპალიტეტში (ყვიბისის თემში). ბორჯომის ხეობაში, მდინარე მტკვრის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 820 მეტრი, ბორჯომიდან 9 კილომეტრი. სოფელში არის საბავშვო ბაღი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 333 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 681. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
კირბალი

კირბალი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (ზეღდულეთის თემი). მდებარეობს ტირიფონის ვაკეზე. ზღვის დონიდან 900 მეტრი, გორიდან 30 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 517 ადამიანი. კირბალის კვირაცხოვლის ეკლესია კირბალის წმინდა გიორგის ეკლესია კირბალის სამაროვანი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 529. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კალაური (გურჯაანის მუნიციპალიტეტი)

კალაური — სოფელი საქართველოში, გურჯაანის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს გომბორის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთაზე. თემის ცენტრი. ზღვის დონიდან 550 მეტრი, გურჯაანიდან 18 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1976 ადამიანი. სოფელში შემორჩენილია IX საუკუნის წმინდა იოანე ნათლისმცემლის სახელობის სამონასტრო კომპლექსის ნანგრევები. 2017 წლის 23 აგვისტოს ნათლისმცემლის სამონასტრო კომპლექსში აღმოაჩინეს „რანთა და კახთა მეფის“ საფლავი, როგორც სპეცილისტები ვარაუდობენ ეს საფლავი ეკუთვნის კახეთის მეფე კვირიკე III-ს. კალაური კახეთის ერთ-ერთი უძველესი სოფელია. წყაროებში ხშირად მეზობელ სოფელ შაშიანთან ერთად იხსენიება, როგორც შაშიან-კალაურის თემი. სოფელი მდებარეობს გურჯაანი-თელავის დამაკავშირებელ მნიშვნელოვან გზაზე, რამაც ხელი შეუწყო მის განვითარებას. სოფელში ოდითგანვე მისდევდნენ მევენახეობა-მემინდვრეობას. XIX საუკუნეში განვითარებული ყოფილა მექვევრეობაც. ცნობილი მექვევრეები ყოფილან ზაქარა ხიხაძე და ისიდორე ჩუბინიძე. შემორჩენილია ზაქარა ხიხაძის კუთვნილი, ქვევრის საბეჭდი და ისიდორე ჩუბინიძის გაკეთებული ქვევრების პირები წარწერით — ისიდორე ჩუბინიძე. XVl საუკუნის შუა ხანებიდან კახეთის სამეფოს წარმოქმნის შემდეგ, სოფლის ყმა-მამულის ნაწილზე სამეფო გავლენა გავრცელდა და კალაური სხვა სოფლებთან ერთად „საზირონი არიან მეფისა და კათალიკოსის“. ამავე დროს იგი ეპარქიულად ჭერემის ეპისკოპოსს დაუქვემდებარეს. ჭერემის საეპისკოპოს გაუქმების შემდეგ, XVlll საუკუნის შუა წლებში, თეიმურაზმა და ერეკლე II-მ კალაური ნინოწმინდელ ეპისკოპოსს არგუნეს, მოურავ საბა ტუსისშვილის გამგებლობის ქვეშ. ამავე დროს სოფლის ყმა-მამულის ნაწილს თავადი ვაჩნაძეებიც ფლობდნენ, რომლებიც ნინოწმინდელ მოურავს მორჩილებდნენ. მოურავს სოფლის ყმა-მამულზე და ბეგარა-გამოსაღებზე დიდი უფლებები ჰქონდა მინიჭებული. მეფე და ეპისკოპოსი ცალკეული დავებისა და გაუგებრობების მოსაგვარებლად, უშუალოდ მოურავს მიმართავდნენ. 1799 წელს, კათალიკოსი ანტონ II უბრძანებდა სახლთუხუცეს ამილაბარს: „როგორც მეფის სახლთუხუცესს ახლავან მსახურები სახასოს სოფლებიდან, შენც ისე უნდა იახლო მსახურები, ერთი საგარეჯოდან, ერთი ჯიმითიდან და ერთი შაშიან-კალაურიდან. XVII-XVIII საუკუნეებში კალაურში მოსახლეობის ჩამოსახლება დაიწყო, როგორც კახეთის მთიანეთიდან, ისე იმერეთიდან. ლეკიანობის დროს სოფელს ხშირად უწევდა მტრის მოგერიება. სოფლის დღესასწაულებიდან აღსანიშნავია „კვირაცხოვლობა“ და კალაურობის დღესასწაული, რომელიც 29 აგვისტოს აღინიშნება. სოფელში გავრცელებული გვარებია: ქევხიშვილი, პაპოსვილი, ნაპირელი, ზარდიაშვილი, კალატოზიშვილი, მაზანაშვილი, ბასოშვილი და სხვა. კორდომიანის ეკლესია კალაურის კვირაცხოვლის ეკლესია კალაურის მარანი კალაურის მთავარანგელოზთა ეკლესია კალაურის ნაეკლესიარი კალაურის ნათლისმცემლის მონასტერი კალაურის საწნახელი და წყალსაცავი კალაურის წმინდა გიორგის ეკლესია კალაურის წმინდა ნინოს ეკლესია სამების ეკლესია სამყინაურის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 328. კახაძე კ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 145. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ გურჯაანში კახეთის მეფე კვირიკე III-ის საფლავს მიაკვლიეს. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-12-03. ციტირების თარიღი: 2017-08-25. ↑ გვარები საქართველოში. ციტირების თარიღი: 2024-07-08.
კაჭრეთი

კაჭრეთი — სოფელი საქართველოში, გურჯაანის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს გომბორის ქედის სამხრეთ-დასავლეთ კალთაზე. თემის ცენტრი. ზღვის დონიდან 700 მეტრი, გურჯაანიდან 35 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1958 ადამიანი. სოფელში ფუნქციონირებს იუსტიციის სამინისტროს სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს საზოგადოებრივი ცენტრი. სოფლის ტერიტორია უძვეელესი დროიდან წარმოადგენდა ადამიანთა სამოსახლოს. ივანე ჯავახიშვილის მიხედვით მისი სახელწოდება მომდინარეობდეს კაჭარიდან, საბას განმარტებით „კაჭარად“ იყოდება „უწყლოს ალაგს რიყის მსგავსი ქვა“. კაჭრეთი მდებარეობს ქართლ-კახეთის დამაკავშირებელ მნიშვნელოვან გზაზე. აქ გათხრილ ადრინდელი ფეოდალური ხანის სამარხთა ინვენტარი სრულ თანხვედრაშია მცხეთის და სამთავროს VI-VII საუკუნეების სამარხთა ინვენტრათან, რაც სპეციალისტთა აზრით მცხეთასთან უშუალო მეზობლობას და მოკლე დამაკავშირებელი გზის არსობობაზე მიუთითებს. საქართველოს ერთიანობის ხანაში, როგორც მნიშვნელოვან გზაზე მდებარე პუნქტი, კაჭრეთი უშუალოდ სამეფო ხელისულფების კონტროლს ექვემდებარებოდა. კახეთის სამეფოს წარმოქმნისთანავე კი კახეთის მეფის დაქვემდებარებაში გადავიდა. XVII-XVIII საუკუნეებში სოფლის ყმა-მამულზე წილი ანდრონიკაშვილებმა და ერასტიშვილებმა დაიდეს და კაჭრეთი სათავადო სოფელი გახდა. ამ ორ საგვარეულოს შორის ძალზე ხშირი იყო სასამართლო დავა სოფლის მამულებზე. კახეთის სამხრეთ-ადმინისტრაციული დაყოფის მიხედვით კაჭრეთი რუსთველი ეპისკოპოსის მემარცხენე სადროშოში შედიოდა. აქ სოფლის მოსახლეობა უძველესი დროიდან მისდევდა მევენახეობასა და მემინდვრეობას. სოფლის არქეოლოგიური ძეგლებიდან აღსანიშნავია „სადუღას“ ველის ყორღანები (გორასამარხები), რომლებიც თარიღდება ძვ.წ II ათასწლეულის დასაწყისით. მათში აღმოჩნდა სხვადასხვა ოქროს სამკაულები, კერამიკა, სპილენძის ქვაბები, ბრინჯაოს მახვილები და სხვა არტეფაქტები რომლებიც დაცულია საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში. ბეჟიკოს საყდარი კაჭრეთის მეორე გორასამარხი კაჭრეთის პირველი გორასამარხი კაჭრეთის სადუღას ველის გორასამარხები კაჭრეთის სამაროვანი კაჭრეთის ღვთისმშობლის ეკლესია კაჭრეთის წმინდა გიორგის ეკლესია სადუღა სადუღას ნამოსახლარი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 446. გოგაძე ე., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 624-625. კახიძე კ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 175. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ საზოგადოებრივი ცენტრები დაარქივებული 2016-03-07 საიტზე Wayback Machine. . centre.gov.ge ↑ სადუღა გორა. ციტირების თარიღი: 2024-07-09.
Breaking Benjamin

Breaking Benjamin — ამერიკული როკ-ჯგუფი ჩრდილოეთ პენსილვანიის შტატიდან. მისი ამჟამინდელი წევრია ლიდერი და გიტარისტი ბენჯამინ ბერნლი. 2010 წელს ჯგუფმა დროებით შეწყვიტა არსებობა ბერნლის ავადმყოფობების გამო. მოგვიანებით ჯგუფიდან გაუშვეს მარკ კლეპასკი და აარონ ფინკი. 2013 წლის აპრილში ბერნლიმ გადაწყიტა ჯგუფის სახელით კვლავ გამოსვლა, ძველი წევრების გარეშე. ბენ ბერნლი - ვოკალი, გიტარა აარონ ფინკი - გიტარა მარკ კლეპასკი - ბას-გიტარა ჩედ ზელიგა - დასარტყმელი საკრავი მთავარი სტატია: Breaking Benjamin-ის დისკოგრაფია. Saturate (2002) We Are Not Alone (2004) Phobia (2006) Dear Agony (2009) Dark Before Dawn (2015) Ember (2018) ოფიციალური საიტი
კახიფარი

კახიფარი — სოფელი საქართველოში, გურჯაანის მუნიციპალიტეტში, (ვაჩნაძიანის თემი). მდებარეობს გომბორის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთაზე. მდინარე აკურისხევის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 590 მეტრი, გურჯაანიდან 22 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 171 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 452. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016.
თულარი

თულარი — სოფელი საქართველოში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს ივრის ზეგანზე. მდინარე ივრის მარჯვენა ნაპირას. თემის ცენტრი (სოფელი: კაზლარი). ზღვის დონიდან 450 მეტრი, საგარეჯოდან 43 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 3147 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 8. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II