laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ჯულიანო ბონფანტე

ჯულიანო ბონფანტე (იტალ. Giuliano Bonfante; დ. 6 აგვისტო, 1904, მილანი — გ. 9 სექტემბერი, 2005, რომი) — იტალიელი ენათმეცნიერი. რომანული და ინდოევროპული, აგრეთვე ზოგადი ენათმეცნიერების სპეციალისტი, ნეოლინგვისტიკის წარმომადგენელი. ბონფანტე ამერიკული საენათმეცნიერო ჟურნალის „უორდის“ (Word) ერთ-ერთი დამაარსებელია. Позиция неолингвистики, წგნ.: Звегинцев В. А., Хрестоматия по истории языкознания XIX и XX веков, М., 1956; I dialetti indoeuropei, Napoli, 1931; Los ele-mentos populares en la lingua de Horacio, в кн.: Emerita. Boletin de linguistica у filologia clasica, t. 4—5, Madrid, 1936—37; Semantics, Princeton, 1950; Corso di glottologia, Torino, 1961. ჯულიანო ბონფანტე – პორტერეტი (იტალიური) ჯულიანო ბონფანტე (იტალიური) ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 466. შარაშენიძე თ., ნეოლინგვისტიკის თეორია ენის შესახებ, „იბერიულ-კავკასიური ენათმეცნიერება“, 1962, ტ. 13. ↑ 1.0 1.1 Deutsche Nationalbibliothek Record #120898217 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ 2.0 2.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 3.0 3.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 5.0 5.1 5.2 www.accademiadellescienze.it <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107212659"></a> ↑ Brozović D., Ladan T. Hrvatska enciklopedija — LZMK, 1999. — 9272 გვრ. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1264934"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q429032"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18446"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1789619"></a> ↑ Бонфанте Джулиано // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a>
ვინი პუჰი (1969 წლის ფილმი)

ვინი პუჰი (რუს. Винни-Пух) — პირველი საბჭოთა ანიმაციური ფილმი ალან მილნის მიერ გამოგონილი ვინი პუჰის შესახებ. ასევე მოჰყვა ორი ფილმი — „ვინი პუჰი სტუმრად მიდის“ და „ვინი პუჰი და საზრუნავის დღე“. თედორე ხიტრუკი, ფილმის რეჟისორი, იხსენებდა, რომ მთავარი პერსონაჟების გასახმოვანებლად მსახიობთა შერჩევისას პრობლემები შეიქმნა. მრავალი მცდელობის შემდეგ სცადეს მსახიობ ევგენი ლეონოვის ხმის ჩაწერა, მაგრამ მისი ხმა ზედმეტად ბოხი იყო. ხმის ოპერატორის ინიციატივით ფირის სწრაფი გადახვევით მოხდა ხმის აჩქარება. შედეგი იდეალურად მოერგო პერსონაჟს. ამიტომ იგივე ხერხი გამოიყენეს სხვა პერსონაჟების შემთხვევაშიც. მსახიობ ია სავინას (გოჭუნა) აღიარებით, პერსონაჟის გახმოვანებისას იგი ცდილობდა ბელა ახმადულინას პაროდირებას - კერძოდ, მისი პერსონაჟის განსახიერებას ერთ-ერთი ფილმიდან. ფილმის მხატვრული გადაწყვეტა აერთიანებს ’ბავშვური’ ტიპის ფონების ნახატებს და თავისი დროისათვის ფერთა ნოვატორულ ცვლილებას პერსონაჟთა ნახატებში (რაც მეორე სერიაში უკვე აღარ გამოიყენებოდა). მოქმედება მიმდინარეობს სიბრტყეზე, როგორც ხშირად ხდება ხიტრუკის ფილმებში. 1976 — თედორე ხიტრუკს გადაეცა სსრკ სახელმწიფო პრემია. ვინი პუჰი კადრები ფილმიდან
სტარი-რასი

სტარი-რასი (სერბ. Стари Рас) ან უბრალოდ რასი — შუა საუკუნეების სერბული სახელმწიფო რაშკას ერთ-ერთი პირველი დედაქალაქი და ყველაზე მნიშვნელოვანი ქალაქი საკმაოდ დიდი ხნის განმავლობაში. მდებარეობს თანამედროვე სერბეთის სანჯაკის რეგიონში. დაარსდა VIII-IX საუკუნეებში, ხოლო XIII საუკუნეში თითქმის მთლიანად გაუდაბნოვდა. ქალაქის მნიშვნელობას ზრდიდა მისი ხელსაყრელი მდებარეობა რაშკას ხეობის გასწვრივ, ადრიატიკის ზღვის, ზეტას საკნიაზოსა და კოსოვოს გზაჯვარედინზე. არეალში მდებარეობს შუა საუკუნეების შთამბეჭდავი მონუმენტების ჯგუფი, მათ შორისაა ციხესიმაგრეები და ეკლესია-მონასტრები. სოპოჩანის მონასტერი დასავლურ და ბიზანტიურ სამყაროებს შორის კონტქატის გადმონაშთს წარმოადგენს. მონუმენტები დღეისათვის სავალალო მდგომარეობაშია, მაგრამ არსებობს მათი სამომავლო რეკონსტრუქციის გეგმა. 1979 წელს, სტარი-რასი მის სიახლოვეს მდებარე სოპოჩანის მონასტრთან ერთად იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა. ამავე წელს, სტარი-რასი გაფორმდა როგორც განსაკუთრებული კულტურული მნიშვნელობის მონუმენტი, რომელსაც სერბეთის სახელმწიფო იცავს. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სტარი-რასი UNESCO World Heritage Site Official site of monastery Djurjdevi stupovi in Stari Ras დაარქივებული 2009-08-07 საიტზე Wayback Machine.
ვულკანური გუმბათი

ვულკანური გუმბათი — გუმბათისებრი ფორმის ექსტრუზიული წარმონაქმნი, რომელიც ზედაპირიდან ამოწეულია 700-800 მ სიმაღლეზე და რომელსაც გააჩნია ციცაბო ფერდობები (40°). წარმოიქმნება ვულკანური არხიდან ბლანტი ლავის გაჭიმვის შედეგად. ბლანტი ლავა ხუფავს მაგმაამომყვან არხს, რაც ხელს უწყობს ვულკანის აფეთქებით აქტიურობას, აირების გამოყოფას, ზვავსაშიშროებასა და სხვ. თავდაპირველად წარმოიქმნება მყარი ქერქი, შემდგომში ზევით ამოდინებული. შედეგად ქერქის სწრაფი გაცივებისას იგი სკდება, რის შედეგადაც ლავა ინთხევა კალთების გასწვრივ. ვულკანური გუმბათის შიგა ბირთვული ნაწილი ნელა ცივდება, მის მწვერვალზე ბუნებრივი პირობების გამო წარმოიქმნება ჯამისებრი ქვაბულები. ვულკანური გუმბათები გვხვდება კუნძულ მარტინიკაზე, იავაზე, კამჩატკის ნახევარკუნძულზე და სხვ. ყველაფერი გეოლოგიის შესახებ (რუსული) ვულკანური გუმბათი (ინგლისური) ფოტოგალერეა (ინგლისური)
სოპოჩანის მონასტერი

სოპოჩანი (სერბ. Сопоћани) — მართლმადიდებლური მონასტერი სერბეთში. აშენებულია XIII საუკუნის მეორე ნახევარში, სერბეთის მეფე სტეფან უროშ I-ის მიერ, მდინარე რაშკას სათავეში, რასის რეგიონში, შუა საუკუნეების სერბული სახელმწიფოს შუაგულში. 1979 წლიდან, სტარი-რასთან ერთად შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში. ეკლესიის მშენებლობა დასრულდა 1265 წელს და აგებულია წმინდა სამების სახელზე. ინტერიერის დეკორირება ოდნავ გვიანდელია. საკურთხევევლში, გამოსახულია არქიეპისკოპოსი სავა II, რომელიც 1263 წელს სერბეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაური გახდა. სოპოჩანის ფრესკები, ზოგიერთ შუა საუკუნეების სერბული ხელოვნების მკვლევარს, იმ პერიოდის ნიმუშებს შორის ყველაზე მშვენიერად მიაჩნია. დასავლეთის კედელზე გამოსახულია ღვთისმშობლის მიძინების სცენა. XVI საუკუნეში, ოსმალებისგან მომდინარე საფრთხის გამო, ბერებმა მონასტერი დროებით დატოვეს. საბოლოოდ, 1689 წლის თავდასხმისას, თურქებმა მონასტერი ცეცხლს მისცეს, ეკლესიის სახურავში გამოყენებული ტყვია კი თან წაიღეს. მონასტრიდან გაქცევისას, საძმომ ზოგიერთი მნიშვნელოვანი რელიკვია კოსოვოში წაიღო, რომელიც სოპოჩანს აღარასდროს დაბრუნებია. ორასი წლის მანძილზე, XX საუკუნემდე, მონასტერი მიტოვებული, უდაბური რჩებოდა. ეკლესია თანდათან დაიშალა: კამარები ამოითხარა, გუმბათი ჩამოინგრა, ხოლო გარემომცველი შენობების ნანგრევები ლოდებითა და მიწით დაიფარა. XX საუკუნის განმავლობაში, მონასტერი აღგა და დღეს აქ სამონასტრო ცხოვრება ყვავის. მიუხედავად მრავალი ვარამისა და ორსაუკუნოვანი დაუცველობისა, ფაქტია, რომ სოპოჩანის ფრესკების უმრავლესობა დღესაც უწინდელ მშვენიერებასა და ბრწყინვალებას ინარჩუნებს. ზოგიერთს ეს ღვთაებრივ სასწაულად მიაჩნია. 1979 წელს, სოპოჩანის მონასტერი გაფორმდა როგორც განსაკუთრებული კულტურული მნიშვნელობის მონუმენტი, რომელსაც სერბეთის სახელმწიფო იცავს. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2009-03-09 საიტზე Wayback Machine. Serbian Unity Congress - BLAGO Project: Sopoćani დაარქივებული 2011-07-16 საიტზე Wayback Machine.
სტუდენიცის მონასტერი

სტუდენიცის მონასტერი (სერბ. Манастир Студеница) — XII საუკუნის მართლმადიდებლური მონასტერი ცენტრალურ სერბეთში, ქალაქ კრალევოდან 39 კმ-ით სამხრეთ-დასავლეთით. წარმოადგენს სერბეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ერთ-ერთ უდიდეს და უმდიდრეს მონასტერს. მონასტერი 1190 წელს შუა საუკუნეების სერბული სახელმწიფოს შემქმნელმა - სტეფან ნემანიამ დააარსა, მას შემდეგ, რაც ის ტახტიდან გადადგა. მისი გამაგრებული კედლები მოიცავს ორ ეკლესიას: ღვთისმშობლის ეკლესიას და მეფის ეკლესიას. ორივე მათგანი თეთრი მარმარილოთია ნაგები. მონასტერი საუკეთესოდაა ცნობილი მისი XII-XIV საუკუნეების ბიზანტიური სტილის ფრესკების კოლექციით. 1979 წელს, სტუდენიცის მონასტერი გაფორმდა როგორც განსაკუთრებული კულტურული მნიშვნელობის მონუმენტი, რომელსაც სერბეთის სახელმწიფო იცავს. 1986 წელს კი ის იუნესკომ შეიტანა მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სტუდენიცის მონასტერი Studenica Monastery at UNESCO Churches of Serbia: Studenica Monastery The Serbian Unity Congress presentation of the Studenica Monastery Blago - Studenica monastery დაარქივებული 2007-08-31 საიტზე Wayback Machine.
ფარიკაობა (ხევსურული)

ხევსურული ფარიკაობა — ხევსურების სამხედრო-ფიზიკური აღზრდის შემადგენელი ნაწილი, ცივი იარაღის ფლობის ერთ-ერთი ფორმა, გორდით ფარიკაობა, ფარის აუცილებელი გამოყენებით. მისი სპეციალური შესწავლა XX საუკუნის 50-იანი წლებიდან დაიწყო. მანამდე, მოგზაურები და ეთნოგრაფები (ა. ზისერმანი, გ. რადე, ვაჟა-ფშაველა, ნ. ხუდადოვი, ნ. ურბნელი (ხიზანიშვილი), რ. ერისთავი, პ. უვაროვა, ვ. გურკო-კრიაჟინი, ვ. შკლოვსკი, ა. ყამარაული, ა. შანიძე, გ. თედორაძე, ს. მაკალათია, ვ. ბარდაველიძე, გ. ჩიტაია, რ. ხარაძე) ხევსურულ ფარიკაობას მხოლოდ ზოგადად აღწერდნენ, მათ მიზანს არ წარმოადგენდა მისი ფორმებისა და ილეთების ტექნიკის შესწავლა. აღსანიშნავია, რომ ფარიკაობის ჩვეულება და წესები XX საუკუნის 50-იანი წლებისთვის უფრო შემონახული იყო პირაქეთა ხევსურეთში, ვიდრე პირიქითაში, სადაც ეს ჩვეულება თითქმის უკვე მთლიანად დავიწყებას იყო მიცემული. ფარიკაობის შესწავლა იწყებოდა 6-8 წლის ასაკში, ეტაპობრივად და თანდათან რთულდებოდა 14-15 წლის ასაკამდე, როდესაც უკვე გადადიოდნენ ხის სასწავლო იარაღიდან საომარზე. В. И. Элашвили, Хевсурское фехтование, ГРУЗМЕДГИЗ, Тбилиси, 1956
კოსოვოს მართლმადიდებლური მონასტრები

კოსოვოს შუა საუკუნეების მონუმენტები — იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი, რომელიც მოიცავს ოთხ სერბულ მართლმადიდებლურ ეკლესიასა და მონასტრებსს. მონუმენტები წარმოადგენს აღმოსავლეთ მართლმადიდებლურ, ბიზანტიური და დასავლეთ რომანული საეკლესიო არქიტექტურის ნარევს პალეოლოგიური რენესანსის სტილში. ძეგლები მდებარეობს კოსოვოს კონფლიქტურ რეგიონში, რომელსაც სერბეთი თავის სამხრეთ პროვინციად მიიჩნევს, მიუხედავად იმისა, რომ კოსოვომ 2008 წლის 17 თებერვალს თავის მხრივ დამოუკიდებლობა გამოაცხადა. 2004 წელს, ვისოკი-დეჩანის მონასტერი მისი თვალსაჩინო, უნივერსალური ღირებულების გამო, იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა. ორი წლის მოგვიანებით, ობიექტს დაემატა კიდევ სამი რელიგიური მონუმენტი და ამჟამად, მოიცავს შემდეგ ძეგლებს: ვისოკი-დეჩანის მონასტერი პეჩის საპატრიარქო მონასტერი ლევიშკის ღვთისმშობლის ეკლესია გრაჩანიცის მონასტერი 1996 წელს, უფრო ადრე, ვიდრე იუნესკო ამ ძეგლებს თავის სიაში შეიტანდა, ისინი გამოცხადებული ჰქონდა საფრთხის ქვეშ მყოფ მემკვიდრეობად, რაც გამოწვეული იყო რეგიონის პოლიტიკური არასტაბილურობიდან მომდინარე საფრთხეებით.. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში პროფილი იუნესკოს საიტზე დაარქივებული 2009-10-16 საიტზე Wayback Machine. ↑ World Heritage Committee puts Medieval Monuments in Kosovo on Danger List and extends site in Andorra, ending this year’s inscriptions, UNESCO World Heritage Centre, July 13, 2006. Accessed April 4, 2008.
იქს-ადამიანები: პირველი კლასი

იქს-ადამიანები: პირველი კლასი — ამერიკული სუპერგმირული ფილმი, რომელშიც მოთხრობილია იქს-ადამიანების ადრეული წლების შესახებ. ფილმი ეფუძნება Marvel Comics-ის კომიქსების სერიას. ბრიტანეთში იგი გამოვიდა 2011 წლის 1 ივნისს, ხოლო აშშ-ში - 3 ივნისს. ფილმში მთავარ როლებს ასრულებენ ჯეიმზ მაკევოი (პროფესორი X) და მაიკლ ფასბენდერი (მაგნეტო). ოფიციალური საიტი „იქს-ადამიანები: პირველი კლასი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „იქს-ადამიანები: პირველი კლასი“ — Allmovie-ზე ↑ X-Men: First Class (2011). Box Office Mojo. დაარქივებულია ორიგინალიდან — ივნისი 4, 2012. ციტირების თარიღი: June 4, 2012.
ვისოკი-დეჩანის მონასტერი

ვისოკი-დეჩანი (სერბ. Високи Дечани) — სერბეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მთავარი მონასტერი კოსოვოში, ქალაქ პეჩიდან 12 კმ-ით სამხრეთით. მონასტერი 1327 წელს წაბლის პატარა ტყეში დააარსა სერბეთის მეფე სტეფან უროშ III-მ. ჩანაწერი ამის შესახებ 1330 წლით თარიღდება. მომდევნო წელს, მეფე გარდაიცვალა და დაკრძალულ იქნა მონასტერში. მშენებლობა მისმა ვაჟმა, იმპერატორმა სტეფან უროშ IV-მ განაგრძო. სამუშაოები 1335 წელს დასრულდა, მაგრამ ფრესკების წერა 1350 წლამდე გრძელდებოდა. მთავარი ტაძარი მაცხოვრის სახელობისაა და ნაგებია მეწამული და ღია ყვითელი მარმარილოთი. სამუშაობეს უძღვებოდა ფრანცისკანელი ბერი ვიტუსი ქალაქ კოტორიდან. ეკლესია გამოირჩევა შთამბეჭდავი ზომითა, ასევე სტრუქტურის რომანული და ადრეული გოტიკური დაგეგმარებით. კარგად შემონახული ფრესკების გვერდით, ინტერიერში მდებარეობს XIV საუკუნის პატარა ქვის „ტაძარი", იღუმენის ტახტი და დეკორირებული ხის სარკოფაგი, რომელშიც მონასტრის დამფუძნებელი, მეფე სტეფანე განისვენებს. 1990 წელს, ვისოკი-დეჩანის მონასტერი გაფორმდა როგორც განსაკუთრებული კულტურული მნიშვნელობის მონუმენტი, რომელსაც სერბეთის სახელმწიფო იცავს. 2004 წლიდან, ასევე შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში. იუნესკო მის ფრესკებს შემდეგნაირად ახასიათებს: „ერთ-ერთი ყველაზე ღირებული ნიმუში პალეოგენური რენესანსისა ბიზანტიურ მხატვრობაში". 2006 წელს, ეთნიკური ალბანელების მხრიდან პოტენციური თავდასხმის გამო, მონასტერმა საფრთხის ქვეშ მყოფ ძეგლთა სიაში გადაინაცვლა. ამჟამად დაცულია გაეროს კოსოვოს ძალების მიერ. 2007 წლის 30 მარტს, მონასტრის სიახლოვეს აფეთქება მოხდა, რასაც ადასტურებენ სერბული და საერთაშორისო წყაროები. მონასტრის წინამძღვარი ამ ფაქტს ალბანელ ტერორისტებს მიაწერს. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ვისოკი-დეჩანის მონასტერი Evaluation by the World Heritage Committee Dečani Monastery on www.kosovo.net დაარქივებული 2020-10-02 საიტზე Wayback Machine.
ფუტკრის რძე

ფუტკრის რძე — თეთრი, ფაფისებრი კონსისტენციის ნივთიერება. იგი 130-ზე მეტი ორგანული ნაერთებისაგან შედგება. გამოიყოფა მუშა ფუტკრის ყბისზედა ჯირკვლების სეკრეციის შედეგად. მკვებავი ფუტკრების ფუტკრის რძით კვებავენ მუშა და მამალ ფუტკრებს ბარტყობის პერიოდის პირველი 3 დღის განმავლობაში, ხოლო დედა ფუტკარს — მატლობის პერიოდში განვითარების მთელ მანძილზე. ფუტკრის რძის მიღების წინა პირობაა ფუტკრის ოჯახის მიერ დედის გამოყვანა. ოჯახის დაობლების შემდეგ სამუშე ლავრა (ჭუპრი) უნდა გარდაიქმნას სადედე ლავრად. ამ შემთხვევაში სამუშე ლავრიან უჯრას ფუტკრები რძით გაავსებენ და ეს საკვები, ხდება მიზეზი, იმისა, რომ მუშა ფუტკრის ნაცვლად (ცოცხლობს 3-5 თვე) მიიღება დედა ფუტკარი (ცოცხლობს 5-7 წელი). სწორედ ამ უჯრედებიდან, დედა ფუტკრის გამოჩეკვამდე, ხდება ფუტკრის რძის შეგროვება მეფუტკრის მიერ. ფუტკრის რძეს მჟავე გემო აქვს, შეიცავს ცილებს, ცხიმებს, შაქრებს, მინერალურ მარილებს, ვიტამინებს და სხვა. ფუტკრის რძის პრეპარატებს (აპილაკი) იყენებენ მედიცინაში http://www.kutais-gaenati.ge/futkari/tapli.php#rze1 დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine. ხიდეშელი ა., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 433.
ვულკანური ყუმბარა

ვულკანური ყუმბარა — ვულკანის ამოფრქვევის დროს ამორტყორცნილი თხიერი ან პლასტიკური ლავის გუნდა, რომელმაც ჰაერში მისი სიბლანტისა და შედგენილობის შესაბამისი ფორმა მიიღო. ვულკანური ყუმბარის სიდიდე 1 სმ-იდან 7 მ-მდეა. ბლანტი მჟავე ლავებისათვის დამახასიათებელია პურის ქერქის მსგავსი ზედაპირის მქონე გუნდისებრი ფორმა; ნაკლებად თხევადი ბაზალტური ლავებისათვის — თითისტარისებრი, მსხლისებრი, სფერული და გრეხილი ფორმები. ძალზე თხევადი ლავების გუნდა დიდხანს ინარჩუნებს პლასტიკურობას და მიწაზე დანარცხებისას ლავაშისებრ ბრტყელდება. ამოფრქვევის მყარი პროდუქტები გამოინთხევა ფერფლის სახით, ან უფრო მსხვილი ნაკუწებით. მომცრო ნაკუწებს ლაპილს უწოდებენ, ხოლო შედარებით უფრო მსხვილსას კი — ვულკანურ ყუმბარას. ვულკანური ყუმბარის ფორმა დამოკიდებულია ჩვეულებრივ, ლავის სიბლანტესთან და ფრენის პირობებთან. პლასტიკური კონსისტენციის გამო ვულკანური ყუმბარა ხშირად ჰაერში ფრენისას და მიწასთან დანთხევისას იცვლის ფორმას. თხევადი ლავა, რომელიც ვერ ახერხებს ჰაერში გაცივებას, მიწასთან დარტყმის დროს იღებს მომრგვალო ფორმას. მცირედ თხევადი ლავა ჰაერში რწევისას იღებს მსხლისებრ ფორმას. ვულკანის ამოფრქვევის დროს კრატერიდან შესაძლოა ამოფრინდეს ვულკანური ყუმბარა, რომლის მასამ შესაძლოა მიაღწიოს რამდენიმე ტონას. ვულკანური ყუმბარა ფართოდ არის მიმოფანტული ვულკანების კალთებზე. ვულკანური ყუმბარის გული ფოროვანია, ქერქი — მკვრივი, მინოვანი. ლაპილი ვულკანური ყუმბარა დაარქივებული 2007-06-08 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ვულკანური ყუმბარა (ინგლისური) ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 465. Шуман В. Мир камня. Горные породы и минералы. — М.: Мир, 1986. С.86-87.
Outsider (ჯგუფი)

Outsider — პანკ-როკისა და ალტერნატიული მუსიკის ჟანრის ჯგუფი, ჩამოყალიბებული ქუთაისში, 1989 წელს. გამოცემული აქვს სამი ალბომი. ჯგუფის ლიდერი და იდეოლოგი არის რობი კუხიანიძე. ჯგუფმა პირველი ალბომი ჩაწერა მოსკოვში, რუსი ანდერგრაუნდ მუსიკოსის, პეტრე მამონოვის სტუდიაში. ეს იყო პირველი ალბომი, რომელიც ქართულმა ჯგუფმა საზღვარგარეთ ჩაწერა. აუტსაიდერი ერთადერთი ქართული ჯგუფი იყო, რომელიც მონაწილეობდა ალტერნატიული მუსიკის ფესტივალებში ტალინში (1991) და მოსკოვში (1992). 1996 წელს ფესტივალ „მარგარიტა 96“-ზე მას მიღებული აქვს ჯილდო საუკეთესო ქართველი ალტერნატიული მუსიკოსის კატეგორიაში. 2000 წელს ჯგუფი გადავიდა თბილისში. რობი კუხიანიძე - ვოკალი, გიტარა საბა კუპრაშვილი - ბას-გიტარა აკაკი ჯაფარიძე - დასარტყმელი საკრავები (2002 წლიდან) გიორგი გობეჯიშვილი - ბას-გიტარა (2004 წლიდან) გიგა მჟავია - დასარტყმელი საკრავები (1990-1992) გია შილაკაძე - დასარტყმელი საკრავები(1992-2000) Inside - 1992 პრიმიტივი - 1997 მკვლელი - 1998 Outsider საიტზე Georgian Live Music
ალაშარა (გამომცემლობა)

„ალაშარა“ (აფხ. Алашара — „სინათლე“) — აფხაზეთის ასსრ-ის სახელმწიფო გამომცემლობა. დაარსდა 1930 წელს სოხუმში. 1964 წლამდე ეწოდებოდა „აფხაზეთის სახელმწიფო გამომცემლობა“. 1972 წელს „ალაშარამ“ აფხაზურ, ქართულ და რუსულ ენებზე გამოსცა 93 სახელწოდების წიგნი 345 ათასამდე საერთო ტირაჟით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 267.
პეჩის საპატრიარქო მონასტერი

პეჩის საპატრიარქო მონასტერი (სერბ. Пећка патријаршија) — სერბეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მონასტერი ქალაქ პეჩის სიახლოვეს. კომპლექსი წარმოადგენს სერბეთის არქიეპისკობოსებისა და პატრიატქების მავზოლეუმს. 1990 წელს, მონასტერი გაფორმდა როგორც განსაკუთრებული კულტურული მნიშვნელობის მონუმენტი, რომელსაც სერბეთის სახელმწიფო იცავს. 2006 წელს კი ის იუნესკომ შეიტანა მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში. მონასტრის დაარსების ზუსტი თარიღი უცნობია. სავარაუდოა, რომ წმინდა სავას სიცოცხლეში (გ. 1235) ეს ტერიტორია ჯიჩის მონასტრის შემადგენლობაში შედიოდა. მოგვიანებით, არქიეპისკოპოსმა არსენი I–მა (გ. 1266) ააშენა თორმეტი მოციქულის ეკლესია, რადგან მას სურდა, რომ სერბეთის ეკლესიის მეთაურის რეზიდენცია უფრო უსაფრთხო ადგილას და ამავე დროს ქვეყნის ცენტრში ყოფილიყო. სულ მალე, 1250 წელს მან ეკლესიის დეკორირება ბრძანა. 1320 წელს, არქიეპისკოპოსმა ნიკოდიმ I–მა ეკლესიის ჩრდილოეთით სხვა, წმინდა დიმიტრის ეკლესია ააშენა. ათი წლის შემდეგ, 1330 წელს, არქიეპისკოპოსმა დანილო II–მ თავდაპირველი – ღვთისმშობლის ოდიგიტრიის ეკლესიის სამხრეთით, მესამე, წმინდა ნიკოლოზის პატარა ეკლესია ააშენა. 1345 წელს, არქიეპისკოპოს იოანაკიეს II–მ წმინდა დიმიტრის ეკლესია ფრესკებით შეამკობინა. იმპერატორმა დუშან ძლიერმა (1331-1355) პეჩის არქისაეპისკოპოსოს საპატრიარქო სტატუსი მიანიჭა. XIV საუკუნეში, თორმეტი მოციქულის ეკლესიაა მცირედით გადააკეთეს, ოდნავ მოგვიანებით კი ფრესკებით შეამკეს. XII-XV საუკუნეებშ და XVII საუკუნეში, სერბეთის პატრიარქები და პეჩის არქიეპისკოპოსები პეჩის მონასტრის ეკლესიებში იკრძალებოდნენ. 2006 წელს, სამონასტრო კომპლექსს რესტავრაცია ჩაუტარდა. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პეჩის საპატრიარქო მონასტერი Official presentation of the Patriarchate of Peć დაარქივებული 2014-03-02 საიტზე Wayback Machine. Official site of Serbian Orthodox Diocese of Raška and Prizren - old დაარქივებული 2017-09-17 საიტზე Wayback Machine. New official site of Serbian Orthodox Diocese of Raška and Prizren Official site of the Serbian Orthodox Church დაარქივებული 2011-02-24 საიტზე Wayback Machine. Serbian Unity Congress Map - Area under jurisdiction of Patriarchate of Peć in the 17th century დაარქივებული 2016-03-03 საიტზე Wayback Machine.
ისლანდიის კულტურა

ისლანდიის კულტურა არის მდიდარი და მრავალფეროვანი, გამოსარჩევია მისი მწერლობა, რომელიც სათავეს XII-XIV საუკუნეებში იღებს. სხვა ისლანდიური ტრადიციული ხელოვნების დარგებია: ქსოვა, ჭედურობა და ხეზე ჭრა. რეიკიავიკის ტერიტორიაზე მდებარეობს რამდენიმე თეატრი, ორკესტრი და ოპერა ასევე უამრავი გალერეა, წიგნების მაღაზია, კონო თეატრი და მუზეუმი. არის ასევე ოთხი მოქმედი ფოლკლორული ანსამბლი. ისლანდია წერა-კითხვის ცოდნის მაჩვენებლით მსოფლიოში ერთ-ერთი საუკეთესოა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ისლანდიის კულტურა ისლანდიური ლიტერატურა
ალაშარა

საკუთარი სახელი ალაშარა შეიძლება აღნიშნავდეს: ალაშარა — აფხაზეთის ასსრ-ის სახელმწიფო გამომცემლობა; ალაშარა — აფხაზურენოვანი ყოველთვიური ჟურნალი;
Whitesnake (ალბომი)

Whitesnake — ბრიტანული მძიმე როკ-ჯგუფ უაიტსნეიკის მეშვიდე სტუდიური ალბომი, გამოცემული ლეიბლებზე Geffen, Warner Bros. და EMI. ალბომში ძირითადად თავმოყრილია მძიმე მეტალის ჟანრის კომპოზიციები. აშშ-ში ალბომმა რვა გზის პლატინის სტატუსი შეიძინა. განსაკუთრებული წარმატება იქონია მისმა ერთ-ერთმა სინგლმა „Is This Love“. ინფორმაცია საიტზე Discogs ↑ Huey, Steve. Whitesnake - Whitesnake review. AllMusic. All Media Network. ციტირების თარიღი: 12 მაისი 2015. ↑ კრისტგოუ, რობერტ. Whitesnake Consumer Guide Reviews: Whitesnake. Robertchristgau.com. ციტირების თარიღი: 13 აგვისტო 2011. ↑ Popoff, Martin (1 ნოემბერი 2005) The Collector's Guide to Heavy Metal: Volume 2: The Eighties. Burlington, Ontario, Canada: Collector's Guide Publishing, გვ. 412. ISBN 978-1-894959-31-5.  ↑ ჯოუნსი, Tim (სექტემბერი 2007). „Whitesnake - 1987: 20th Anniversary Collector’s Edition“. Record Collector (340). ციტირების თარიღი: 12 მაისი 2015. ↑ Considine, J. D.. (18 ივნისი 1987) Album Reviews: Whitesnake - Whitesnake. Rolling Stone. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 16 ივნისი 2007. ციტირების თარიღი: 12 მაისი 2015.