laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ნოვომირჰოროდი

ნოვომირჰოროდი (უკრ. Новомиргород) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს კიროვოჰრადის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 11495 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ნოვოუკრაინკა

ნოვოუკრაინკა (უკრ. Новоукраїнка) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს კიროვოჰრადის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 17554 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
პომიჩნა

პომიჩნა (უკრ. Помічна) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს კიროვოჰრადის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 9201 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ბლაჰოვიშჩენსკე

ბლაჰოვიშჩენსკე (უკრ. Благовіщенське; 2016 წლამდე - ულიანოვკა უკრ. Ульяновка) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს კიროვოჰრადის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 6092 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
მარინის თეატრი

მარინის თეატრი (ფრანგ. Le Théâtre Marigny) — თეატრი საფრანგეთში. მდებარეობს პარიზის VIII ოლქში, შანზ-ელიზეზე. 1835 წელს ერთმა ილუზიონისტმა დაიწყო ამ შენობაში წარმოდგენების გამართვა, რის გამოც მას ეწოდება „მარინის სიგიჟეები“. 1855 წელს თეატრის ხელმძღვანელი გახდა ჟაკ ოფენბახი. მარინის თეატრის დარქმევაც ამ პერიოდს უკავშირდება. 1880 წელს დარბაზს რეკონსტრუქცია ჩაუტარა შარლ გარნიემ. 1925 წელს კიდევ ერთი რეკონსტრუქციის შედეგად დარბაზი გაფართოვდა. 1948 წელს სიმონ ვოლტერას ხელმძღვანელობით მარინის თეატრში მოიწვიეს კომედი-ფრანსეზის მსახიობები. 1965 წელს თეატრის დირექტორი გახდა ელვის პოპესო, ამჟამად კი ამ თანამდედობაზე იმყოფება რობერ ოსეინი. მარინის თეატრი
დავით კაპანაძე

დავით გიორგის ძე კაპანაძე (დ. 15 აპრილი, 1898, თბილისი — გ. 7 მარტი, 1971, იქვე) — ქართველი მეცნიერი, ნუმიზმატი. დაამთავრა გორის კლასიკური გიმნაზია. აქვე ჩაენერგა ისტორიის სიყვარული, დაიწყო ძველი ნივთების, განსაკუთრებით ფულების შეგროვება. ბავშვობის ეს გატაცება დ. კაპანაძემ ცხოვრებისეულ საქმედ აქცია და ნუმიზმატიკის დარგში გახდა ავტორიტეტული სპეციალისტი. 1937 წელს დ. კაპანაძე, როგორც უკვე გამოცდილი ნუმიზმატი, მიიწვიეს დმანისის, გეგუთის, მცხეთის გუდარეხის და ბიჭვინთის ექსპედიციებში. 1939 წლიდან მუშაობას იწყებს საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის ნუმიზმატიკის კაბინეტში, 1959 წლიდან კი განაგებს ამავე განყოფილებას, რომელიც მეცნიერმა გაამდიდრა უსასყიდლოდ გადაცემული საკუთარი კოლექციით. 1950 წელს დ. კაპანაძემ გამოაქვეყნა თავისი ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაშრომი „ქართული ნუმიზმატიკა“, რომელშიც განხილულია ქართული ფულის 2500-წლოვანი ისტორია. 1955 წელს იგი შევსებული და გადამუშავებული სახით გამოიცა მოსკოვში. დ. კაპანაძეს არ ჰქონდა მიღებული უმაღლესი განათლება, მაგრამ საქმის სიყვარულმა და რუდუნებამ მაღალპროფესიონალ ავტორიტეტად აქცია. მას ნება დართეს 1948 წელს დაეცვა საკანდიდატო, ხოლო 1957 წელს სადოქტორო დიერტაციები. მის კალამს ეკუთვნის 70-მდე მეცნიერული ნაშრომი. წლების მანძილზე დ. კაპანაძე ლექციების კურსს კითხულობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 1968 წელს ღვაწლმოსილ პროფესორს მიენიჭა საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწის წოდება. დაჯილდოვებული იყო „საპატიო ნიშნის“ ორდენით და მედლებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 206, თბ., 1994 დავით კაპანაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
პავლე კანდელაკი

პავლე მამანტის ძე კანდელაკი (დ. 29 იანვარი, 1900, დაბა აბაშა — გ. 18 აგვისტო, 1968, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მსახიობი, ხელოვნების და კულტურის მოღვაწე, საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე. დაამთავრა ქუთაისის კლასიკური გიმნაზია, აქვე ეზიარა სასცენო ხელოვნებას. 1920 წელს ჩაირიცხა თბილისის უნივერსიტეტის აგრონომიულ ფაკულტეტზე, 1922 წელს გადადის აკაკი ფაღავას დრამატულ სტუდიაში, რომლის დამთავრების შემდეგ 1924–1930 წლებში რუსთაველის თეატრის მსახიობია. ამავე დროს ვოკალური ხელოვნებას ეუფლება ოლღა ბახუტაშვილ-შულგინას ხელმძღვანელობით თბილისის კონსერვატორიაში მონაწილეობს დრამატულ და საოპერო სპექტაკლებში. ბრუნდება უნივერსიტეტში და 1931 წელს ამთავრებს იურიდიულ ფაკულტეტს. 1930 წელს პავლე კანდელაკი ადმინისტრაციულ სამუშაოზეა. საქფილეგთის დირექტორი, ხელოვნების სამმართველოს უფროსის მოადგილე, კულტსაგანამანათლებლო დაწესებულებათა საქმეთა კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე. 1951–1952 წლებში პარალელურად ასრულებდა თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის დირექტორის მოვალეობას. შემდეგ რუსთაველის თეატრის, ხოლო 1956 წლიდან გრიბოედოვის თეატრის დირექტორია. ამ პერიოდში პ. კანდელაკი საქართველოს კინემატოგრაფიის, შემდეგ კულტურის მინისტრის მოადგილეცაა. 1962 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე იყო კ. მაქსის სახელობის საჯარო ბიბლიოთეკის დირექტორი (საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა) დირექტორი. დაჯილდოვებული იყო „შრომის წითელი დროშის“, „საპატიო ნიშნის“ ორდენებითა და მედლებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. 1961: „ენგურის ნაპირებზე“ რეჟ. დავით რონდელი საპატიო ნიშნის ორდენი შრომის წითელი დროშის ორდენი საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 205, თბ., 1994 პავლე კანდელაკი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი პავლე კანდელაკი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
ნიკოლოზ კანდელაკი (ლიტერატურათმცოდნე)

ნიკოლოზ ილიას ძე კანდელაკი (დ. 9 ივლისი, 1907, ბახვი, ოზურგეთის მაზრა — გ. 25 მაისი, 1965, თბილისი) — ქართველი ლიტერატურათმცოდნე, ფილოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი (1961), პროფესორი (1962). 1929 წელს თბილისის უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ მუშაობას იწყებს ბათუმის საშუალო სპეციალურ სასწავლებელში პედაგოგად და პარალელურად ეწევა სამეცნიერო მოღვაწეობას. ამ პერიოდში გამოაქვეყნა თავისი პირველი სამეცნიერო ნაშრომი. 1938 წელს გამოდის თბილისში და მუშაობას იწყებს სხვადასხვა თანამდებობებზე, თანამშრომლობს თელავის, ბათუმის, გორის პედაგოგიურ ინსტიტუტში ლექტორად, კათედრის გამგედ. ნიკოლოზ კანდელაკი ერთი პირველთაგანია, ვინც იკვლევდა ქართული მჭერმეტყველების ისტორიას. ავტორს დიდი პოპულარობა მოუტანა მისმა ნაშრომებმა: „ქართული მჭერმეტყველება. ძეგლები და მასალები“ (1958), „ქართული კლასიკური მჭერმეტყველება“ (1961), „ქართული მჭერმეტყველება. პირველი ქართველი ორატორები“ (1975) და სხვა. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 364. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 204, თბ., 1994
მადაგასკარის პირველი ექსპედიცია

მადაგასკარის პირველი ექსპედიცია — ფრანკო-მალაგასიური ომების დასაწყისი. წარმოადგენდა (1883–1885) წლებში იმერინის სამეფოს წინააღმდეგ წარმოებულ საფრანგეთის სამხედრო ექსპედიციას მადაგასკარზე. ის 1895 წელს მადაგასკარის მეორე ექსპედიციით გაგრძელდა. ნაპოლეონის ომების დროს 1810 წელს, ფრანგებისთვის მავრიკის წართმევის შემდეგ ინგლისელები მადაგასკარს საკუთარი გავლენის სფეროდ მიიჩნევდნენ. იმერინის მეფე რადამა I–მა ბრიტანელების დახმარებით შეძლო მთლიანი კუნძულის საკუთარი ძალაუფლების ქვეშ გაერთიანება. 1828 წელს ძალაუფლებაში დედოფალ რანავალუნა I–ს მოსვლის შემდეგ იმერინის საგარეო ურთიერთობები გაფუჭდა. 1830–იანი წლებში აიძულეს უცხოელები კუნძული დაეტოვებინათ, რამაც იმერინის სამეფოში ინგლისის გავლენა შეზღუდა. გამონაკლისის სახით ფრანგ ჟან ლაბორდეს დართეს ნება დარჩენილიყო კუნძულზე და განევითარებინა სამხედრო ინდუსტრია. 1861 წელს დედოფლის გარდაცვალების შემდეგ ხელისუფლებაში მოვიდა მისი ვაჟი რადამა II, თუმცა ის ორ წელიწადში მოკლეს (1960 წელს ჩატრებული კვლევა ცხადყოფს, რომ მეფე გადაურჩა მკვლელობის მცდელობას და საკმაოდ დიდი ხნის განმავლობაში ცხოვრობდა როგორც ჩვეულებრივი მოქალაქე დედაქალაქის გარეთ). ის მისმა ქვრივმა რასუხერინამ ჩაანაცვლა. 1864 წელს მადაგასკარის პრემიერ მინისტრი გახდა რაინილაიარივონი. მან 1877 წელს აკრძალა მონობა, მოახდინა სასამართლო რეფორმა და 1881 წელს მიიღო ახალი კონსტიტუცია. რაინილაიარივონი იყო ანგლოფილი და მისი მოღვაწეობის პერიოდში მადაგასკარზე ინგლისის გავლენა ისევ გაიზარდა. 1880–იანი წლების დასაწყისში, საფრანგეთის მემარჯვენე ფრთა და რეიუნიონის წარმომადგენლები ითხოვდნენ მადაგასკარზე ინგლისის გავლენის შესაჩერებლად შეჭრას. მათ 1883 წელს შეჭრის საფუძვლად რადამა II–ის მიერ 1854 წელს ნაპოლეონ III–ისთვის მიწერილი წერილი გამოიყენეს. კუნძულის ჩრდილოეთში მცხოვრები საკალავების უმცირესობაც მხარს უჭერდა საფრანგეთის პროტექტორატში შესვლას. ბოლო ინციდენტი იყო მერინების მიერ ანტანანარივუში ფრანგი ეროვნების ადამიანის მოკვლა და საფრანგეთის დროშის დაწვა, რაც გახდა შეჭრის დაწყების საბაბი. მადაგასკარის ისტორია ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Randier, Jean (2006), La Royale, La Falaise: Babouji, p. 400, ISBN 2-35261-022-2. ↑ 2.0 2.1 Van Den Boogaerde, Pierre (2008), Shipwrecks of Madagascar, AEG Publishing Group, p. 7, ISBN 978-1-60693-494-4, http://books.google.com/?id=I_S1D8cnTiEC&pg=PT19. ↑ Boahen, A. Adu (1990-01-01), Africa under colonial domination 1880-1935, p. 108, ISBN 978-0-85255-097-7, http://books.google.com/?id=YKy_YzYeIjoC&pg=PA108.
ნიკოლოზ კანდელაკი (მოქანდაკე)

ნიკოლოზ პორფილეს ძე კანდელაკი (დ. 17 ან 18 ოქტომბერი, 1889, კულაში, ქუთაისის მაზრა — გ. 24 აგვისტო, 1970, თბილისი) — ქართველი მოქანდაკე, საქართველოს სსრ-ის სახალხო მხატვარი (1957), პროფესორი. დაამთავრა ქუთაისის კლასიკური გიმნაზია და გახდა პეტერბურგის ფსიქონევროლოგიური ინსტიტუტის სტუდენტი. პარალელურად, დავით კაკაბაძესთან ერთად, მეცადინეობდა ლ. დიმიტრიევ-კავკაზსკის სტუდიაში. თანდატან ჰობი სერიოზულ საქმედ ექცა, მაგრამ პირველი მსოფლიო ომის დაწყების გამო იძულებული გახდა დაბრუნებულიყო სამშობლოში. აქ იგი იწყებს ფიგურების ძერწვას. მისმა ერთ-ერთმა ნამუშევარმა (მამაკაცის პორტრეტი) ქართველი შემოქმედებითი იტელიგენციის ინტერესი გამოიწვია. სპეციალურმა სახელმწიფო კომისიამ აღძრა შუამდგომლობა მთავრობის წინაშე და ნიჭიერი თვითნასწავლი მოქანდაკე პეტერბურგს მიავლინეს სამხატვრო აკადემიაში სასწავლებლად. აქ იგი მოხდდა ცნობილი ფრანგი მოქანდაკის ა. მაიოლის მოწაფე ა. მატვეევთან. ნიკოლოზ კანდელაკმა წარჩინებით დაამთავრა აკადემია და 1926 წელს სამშობლოში დაბრუნდა. აქ იგი მიიწვიეს სამხატვრო აკადემიაში სადაც სიცოცხლის ბოლომდე ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას. მისი აღზრდილია მოქანდაკეთა ნიჭიერითაობა როგოერბიც იყვნენ: თ. აბაკელია, ვ. თოფურიძე, შ. მიქატაძე, ე. ამაშუკელი, მ. ბერძენიშვილი, გ. ოჩიაური, გ. ფირცხალავა და მრავალი სხვა. ნ. კანდელაკი გამოირჩეოდა ძირითადად პორტრეტული ქანდაკებების შექმნით. მან შექმნა ფართოდ ცნობილი პორტრეტული ქანდაკებების მტელი გალერეა. განსაკუთრებით აღსანიშნავია ნ. კანდელაკის დამსახურება ქართული მონუმენტური პლასტიკის ჩამოყალიბება-განვითარების საქმეში. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 583, ISBN 99928-20-32-2. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 364-365. ბაბუნაშვილი ზ., ნოზაძე თ., „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 204, თბ., 1994 შანიძე ლ., „ქართული საბჭოთა ქანდაკება“, თბილისი, 1975 კვასხვაძე შ. „ნიკოლოზ კანდელაკი“, თბილისი, 1961 ნიკოლოზ კანდელაკი (მოქანდაკე) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ ნიკოლოზ კანდელაკი georgianart.ge-ზე
ერკანდ კერიმაი

ერკანდ კერიმაი (ალბ. Erkand Qerimaj; დ. 10 აგვისტო, 1988, შკოდერი) — ალბანელი ძალოსანი. მოქმედი ევროპის ჩემპიონი. სპორტსმენის დებიუტი 2003 წელს ვანკუვერში გამართულ მსოფლიო ჩემპიონატზე შედგა. სადაც მან 227,5 კგ-ის აწევის შედეგად 27-ე ადგილი დაიკავა. 2008 წელს ლინიანი-საბიადოროში გამართულ ევროპის ჩემპიონატზე მეოთხე ადგილი დაიკავა და სულ რაღაც 10 კილოგრამით ჩამორჩა პრიზიორებს. იმავე წელს მან ოლიმპიურ თამაშებშიც მიიღო მონაწილეობა სადაც 341 კგ-ის დაძლევის შედეგად მე-13 ადგილი დაიკავა. 2009 წელს კერიმაი ხმელთაშუაზღვის თამაშების გამარჯვებული გახდა და იმავე წელს ბუქარესტში გამართულ ევროპის ჩემპიონატზე ვერხლის მედალი მოიპოვა. 2012 წლის დასაწყისში ანთალიაში გამართულ ევროპის ჩემპიონატზე ალბანელმა სპორტსმენმა 348 კგ-ის აწევა შეძლო და ოქროს მედალი მოიპოვა. ცოტა ხნის შემდეგ კერიმაი დოპინგის მიღებაში ამხილეს და ჩემპიონის ტიტული ჩამოართვეს. გარდა ამისა სპორტსმენს ორწლიანი დისკვალიფიკაციაც მისცეს, რის გამოც მან ლონდონის ოლიმპიადაზე მონაწილეობა ვერ შეძლო. დისკვალიფიკაციის მოხდის შემდეგ კერიმაი 2014 წელს თელ-ავივში გამართული ევროპის ჩემპიონატის გამარჯვებული გახდა. მან და მისმა თანამემამულე დანიელ გოდელიმ ერთნაირი წონის 349 კილოგრამის დაძლევა შეძლეს, მაგრამ კერიმაი 20 გრამით უფრო მსუბუქი აღმოჩნდა და ოქროს მედალი დაისაკუთრა. გვერდი საიტზე iwf.net დაარქივებული 2015-03-22 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ერკანდ კერიმაი დაარქივებული 2012-01-19 საიტზე Wayback Machine. ↑ https://web.archive.org/web/20110527170148/http://www.iwf.net/results/results_athlete_e.php?compid=695
ამბარის რაიონი

ამბარის რაიონი (ესპ. Distrito de Ambar) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უაურის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 082 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 055 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 3.3 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 919.4 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
კალეტა-დე-კარკინის რაიონი

კალეტა-დე-კარკინის რაიონი (ესპ. Distrito de Caleta de Carquin) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უაურის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 14 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 064 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 3 000 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 2,04 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ჩეკრასის რაიონი

ჩეკრასის რაიონი (ესპ. Distrito de Checras) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უაურის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 743 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 338 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 8 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 166.37 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
უაჩოს რაიონი

უაჩოს რაიონი (ესპ. Distrito de Huacho) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უაურის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 30 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 54 887 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 77 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 717.38 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
უალმაის რაიონი

უალმაის რაიონი (ესპ. Distrito de Hualmay) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უაურის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 22 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 26 603 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 4 600 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 5.81 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
უაურის რაიონი

უაურის რაიონი (ესპ. Distrito de Huaura) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უაურის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 67 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 31 212 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 0.64 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 484.43 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ლეონსიო-პრადოს რაიონი (უაურა)

ლეონსიო-პრადოს რაიონი (ესპ. Distrito de Leoncio Prado) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უაურის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 278 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 156 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 7.2 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 300.13 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
პაჩოს რაიონი

პაჩოს რაიონი (ესპ. Distrito de Paccho) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უაურის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 275 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 079 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 9.1 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 229.25 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
სანტა-ლეონორის რაიონი

სანტა-ლეონორის რაიონი (ესპ. Distrito de Santa Leonor) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უაურის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 580 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 224 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 3.3 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 375.49 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
სანტა-მარიას რაიონი (უაურა)

სანტა-მარიას რაიონი (ესპ. Distrito de Santa María) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უაურის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 75 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 26 635 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 210 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 127.51 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
საიანის რაიონი

საიანის რაიონი (ესპ. Distrito de Sayán) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უაურის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 685 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 20 480 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 16 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 310 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ვეგეტის რაიონი

ვეგეტის რაიონი (ესპ. Distrito de Vegueta) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უაურის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 12 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 18 113 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 71 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 253.94 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
აუკალიამის რაიონი

აუკალიამის რაიონი (ესპ. Distrito de Aucallama) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უარალის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 145 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 15 846 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 22 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 716.84 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
27 ნოემბრის რაიონი

27 ნოემბრის რაიონი (ესპ. Distrito de 27 de Noviembre) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უარალის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 611 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 671 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 13 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 204.27 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ატავილიოს-ალტოს რაიონი

ატავილიოს-ალტოს რაიონი (ესპ. Distrito de Atavillos Alto) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უარალის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 255 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 004 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 2.9 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 347.69 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ატავილიოს-ბახოს რაიონი

ატავილიოს-ბახოს რაიონი (ესპ. Distrito de Atavillos Bajo) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უარალის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 878 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 298 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 7.9 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 164.89 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ჩანკაის რაიონი (უარალი)

ჩანკაის რაიონი (ესპ. Distrito de Chancay) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უარალის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 43 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 49 932 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 330 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 150.11 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
იუარის რაიონი

იუარის რაიონი (ესპ. Distrito de Ihuari) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უარალის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 822 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 671 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 5.7 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 467.67 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ლამპიანის რაიონი

ლამპიანის რაიონი (ესპ. Distrito de Lampian) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უარალის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 450 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 519 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 3.6 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 144.97 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
პაკარაოსის რაიონი

პაკარაოსის რაიონი (ესპ. Distrito de Pacaraos) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უარალის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 331 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 747 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 2.5 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 294.04 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
სან-მიგელ-დე-აკოსის რაიონი

სან-მიგელ-დე-აკოსის რაიონი (ესპ. Distrito de San Miguel de Acos) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უარალის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 576 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 754 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 16 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 48.16 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
სანტა-კრუს-დე-ანდამარკის რაიონი

სანტა-კრუს-დე-ანდამარკის რაიონი (ესპ. Distrito de Santa Cruz de Andamarca) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უარალის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 522 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 219 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 5.6 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 216.92 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
სუმბილკის რაიონი

სუმბილკის რაიონი (ესპ. Distrito de Sumbilca) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის უარალის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 325 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 171 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 4.5 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 259.38 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ალბანეთის სოციალისტური პარტია

ალბანეთის სოციალისტური პარტია (ალბ. Partia Socialiste e Shqipërisë) — პოლიტიკური პარტია ალბანეთში. 1990 წლიდან არის ერთ-ერთი ალბანეთის პოლიტიკურ არენაზე მყოფი ორი ძირითადი პარტიიდან. პარტიის პოზიცია ძლიერია სამხრეთ ალბანეთში, სადაც ცხოვრობენ ალბანელების ეთნიკური ჯგუფი ტოსკები. პარტია სოციალისტური ინტერნაციონალის წევრია. 2002 წლის საპარლამენტო არჩევნებში მიიღო 73 მანდატი და ჩამოაყალიბა მთავრობა. 2005 წლის არჩევნებში დაკარგა უმრავლესობა და გადავიდა ოპოზიციაში. ოფიციალური ვებსაიტი დაარქივებული 2021-05-03 საიტზე Wayback Machine.
კარუზელის სატრიუმფო თაღი

კარუზელის სატრიუმფო თაღი (ფრანგ. Arc de Triomphe du Carrousel) — მდებარეობს პარიზის I ოლქში, კარუზელის მოედანზე, ლუვრის დასავლეთით. თაღი აგებულ იქნა ნაპოლეონ ბონაპარტის დიდი არმიის პატივსაცემად 1807-1809 წლებში. მასზე მუშაობდნენ მხატვრები შარლ პერსიე და პიერ-ფრანსუა-ლეონარ ფონტენი. თაღი მოგვაგონებს რომის იმპერიის სატრიუმფო თაღებს. ბარელიეფზე ასახულია ბრძოლის სიუჟეტები, რომლებიც მხატვარ შარლ მეინიეს ეკუთვნის. ოთხცხენა ეტლი, რომელიც თაღის თავზეა აღმართული, ფრანგულმა ჯარმა ვენეციიდან ჩამოიტანა 1798 წელს, ჩრდილოეთ იტალიაში გამარჯვების აღსანიშნავად. რესტავრაციის პერიოდში ქანდაკება დაუბრუნდა ვენეციას, საფრანგეთში კი დარჩა მისი ასლი, რომლის ავტორია ფრანსუა ჟოზეფ ბოსიო. ის წარმოადგენს კორინთული არქიტექტურის სტილის ნიმუშს. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „კარუზელის სატრიუმფო თაღი“ ვიკისაწყობში. ↑ http://famouswonders.com/arc-de-triomphe-du-carrousel/