laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სან-პედრუ-დუ-ივაი

სან-პედრუ-დუ-ივაი (პორტ. São Pedro do Ivaí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 439 მეტრზე. მიეკუთვნება ჩრდილო-ცენტრალური პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ივაიპორანის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 167 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 31.51 კმ²-ზე. ფართობი 322 692 კმ²-ია. პარანა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ლომამი

ლომამი — მდინარე კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში, მდინარე კონგოს მთავარი შენაკადი. სიგრძე დაახლოებით 1 280 კილომეტრია. სათავეს იღებს ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში, ქალაქ კამინის სიახლოვეს, კონგო-ზამბეზის აუზთა გზაგასაყარზე. შემდეგ მიედინება ჩრდილოეთით; გაივლის ქალაქებს: ლუბაოს, ტშოფას, კომბეს, ბოლაიტის, ოპალას და ირემას, საბოლოოდ კი ქალაქ ისანგის სიახლოვეს ერწყმის მდინარე კონგოს. 1877 წლის 6 იანვარს, ორი მდინარის შესართავს ამერიკელი მკვლევარი ჰენრი მორტონ სტენლი მიადგა. მისი აღწერის მიხედვით, კონგოს უერთდებოდა „დაბალი ნაპირების მქონე და გაუვალი ტყეებით დაფარული სწრაფი ნაკადის მდინარე“. 1889 წლის ოქტომბერში, ლომამის იკვლევდა კონგოს გენერალ-გუბერნატორი მ. ჯენსენი. ↑ Bossche, J.P. vanden (1990). Source Book for the Inland Fishery Resources of Africa, Volume 1. Food and Agriculture Organization of the United Nations, გვ. 333. ISBN 978-92-5-102983-1.  ↑ Stanley, H.M., 1899, Through the Dark Continent, London: G. Newnes, Vol. One ISBN 0486256677, Vol. Two ISBN 0486256685 ↑ „The Lomami“. Scottish geographical magazine. Royal Scottish Geographical Society. 6. 1890.
ლამპრობა

ლამპრობა (სვან. ლიმპჲარ, დეცეშ ლამპრობ, სუიმნიშ, სუიმნიშლამპრობ) — ადრესაგაზაფხულო დღესასწაული ძველ საქართველოში. უკავშირდება მირქმის ქრისტიანულ დღესასწაულს. უკანასკნელ ხანამდე ხალხურმა ყოფამ იგი სვანეთში შემოინახა, თუმცა ლამპრობის დღესასწაულის შესახებ ხსნოვნა აგრეთვე შემორჩენილია გურიასა და აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანეთში. ლამპრობის დღესასწაული ძირითადად 1 თებერვალს იმართებოდა. მისი მიზანი იყო მოსავლიანობის, საქონლის, ადამიანის გამრავლება და კარგი ამინდის გამოთხოვა. ქვემო სვანეთში წინასწარ დამზადებული არყის ან მუხის გამხმარი და დაჩეჩქვილი ტოტებისაგან გაკეთებულ „ლამპრებს“ ანთებდნენ. ანთებული ლამპრების რაოდენობა ოჯახის სულადობით განისაზღვრებოდა, ზემო სვანეთში ლამპრობას „სვომონობასაც“ ეძახდნენ, რომელიც კვირიას ციკლის ადრესაგაზაფხულო დღესასწაულებში შედიოდა და სვანური ვარიანტის - ბერიკაობა-ზეენობის მსგავსად იმართებოდა: ირჩევდნენ „კეისარს“, მის „ცოლებს“ და „ვეზირებს“. მესტიის რაიონის სოფ. ლახირის მთავარანგელოზის ეკლესიაში მიჰქონდათ რიტუალური კვერები, იმართებოდა ზედაშეს რიტუალური სმა. ეკლესიიდან ხალხი „მესვიმნიშის“ ოჯახში მოდიოდა, ე. ი. იმასთან, ვინც სვიმონობას იხდიდა და რიგით თემის მასპინძელიც იყო; იქ მღეროდნენ სადიდებელ ჰიმნებს, კერას უვლიდნენ ანთებული სანთლებით, რომლებსაც შემდეგ საქონლის სადგომის ტიხარზე აკრავდნენ. იმართებოდა ჭიდაობა, გუნდაობა, ფერხული „ლამპრული“. მეორე დღეს წმინდა გიორგისა და წმინდა მარიამის ლამპრობა, უფრო მოგვიანებით - ცის ლამპრობა იმართებოდა. ლამპრობა თავისი შინაარსით ძველი მიწათმოქმედ ხალხთა ტიპობრივი დღესასწაულია. ბუნების გაღვიძების, მზის ცხოველმყოფელობისა და გაზაფხულის დროზე დადგომის შესათხოვად ზამთარში კოცონს ანთებდნენ. სახელწოდება „სვომონობა“ ამ დღესასწაულმა სვიმონ უფლისმოქმედის სახელის მიხედვით მიიღო (როდესაც დღესასწაულის გაქრისტიანების მიზნით მოხდა ძველი და ახალი რიტუალების შერწყმა), რომლის დღეს, საეკლესიო კალენდრის თანახმად 1 თებერვალი ითვლება. სურგულაძე ირ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 118. გუჯეჯიანი, რ. „ლამპრობის ტრადიცია საქართველოში“ „კავკასიის ეთნოლოგიური კრებული“ XVI გვ. 57-78— „უნივერსალი“, თბილისი, 2015 ISSN 1987-7374</ref> სვანური პროზაული ტექსტები, ტ. 1 - ბალსზემოური კილო. ტექსტები შეკრიბეს ა. შანიძემ და ვ. თოფურიამ, თბილისი, 1939; წულაძე, ა. „ეთნოგრაფიული გურია“, გვ. 74-75, თბილისი, 2009 ლამპრობა სვანეთში — სტატია Ambebi.Ge-ზე
ოთარ ჩახუნაშვილი

ოთარ ჩახუნაშვილი (დ. 4 ოქტომბერი, 1927) — ქართველი ქირურგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1979), პროფესორი (1979), საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1984). დაიბადა 1927 წლის 4 ოქტომბერს დაბა ვანში, პროფესორის, ქირურგის სერგო ჩახუნაშვილის ოჯახში. 1948 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1949 წელს იყო თბილისის რესპუბლიკური ცენტრალური კლინიკური საავადმყოფოს ორდინატორი; 1950-1954 წლებში მოსკოვის ნ. სკლიფოსოვსკის სახელობის ინსტიტუტის კლინიკური ორდინატორი; 1955-1960 წლებში ამავე ინსტიტუტის II ქირურგიული კლინიკის უმცროსი თანამშრომელი; 1961-1962 წლებში უფროსი თანამშრომელი; 1962-1964 წლებში IV ქირურგიული განყოფილების გამგე; 1965-1978 წლებში თბილისის ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის გადაუდებელი ქირურგიული კათედრის დოცენტი; 1978-1982 წლებში ქირურგიული I კათედრის პროფესორი; 1983-1984 წლებში აკადემიის კლინიკური საავადმყოფოს მთავარი ექიმი, პროფესორი; 1985-1995 წლებში სამედიცინო აკადემიის პრორექტორი სამკურნალო დარგში; 1996 წლიდან ქირურგიის I კათედრის გამგე. შეისწავლიდა მუცლის ღრუს ორგანოების მწვავე დაავადებათა ქირურგიულ მკურნალობას, ტრავმული დაზიანებისა და მოტეხილობის საკითხებს და სხვა. ავტორია 161 სამეცნიერო ნაშრომის, გამოქვეყნებული აქვს 10 მონოგრაფია, მათ შორის: გახანგრძლივებული ადგილობრივი გაუმტკივარება, როგორც სამკურნალო მეთოდი (1963), ქვემო კიდურების ვენების ვარიკოზული გაგანიერება (1981), სასწრაფო გადაუდებელი დახმარება მუცლის ღრუს ორგანოების მწვავე ქირურგიული დაავადებების დროს (1978); მისი ხელმძღვანელობით დაცულია 8 საკანდიდატო და 2 სადოქტორო დისერტაცია. ქირურგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — წინამხრის ძვლების ოპერატიული მკურნალობა, დაიცვა 1961 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა — ნაწლავის ინფარქტი, მეზენტერიალურ სისხლძარღვთა თრომბოემბოლიების დროს, დაიცა 1977 წელს. 1998 წლის 7 მარტს საქართველოს პრეზიდენტის, ედუარდ შევარდნაძის გადაწყვეტილებით მიენიჭა ღირსების ორდენი. ნიუ-იორკის აკადემია, წევრი-აკადემიკოსი პროფილაქტიკური მედიცინისა და ეკოლოგიის აკადემია, წევრი-აკადემიკოსი საქართველოს მედიცინის ბიოლოგიური აკადემია, წევრი-აკადემიკოსი 1998 — ღირსების ორდენი 1984 — საქართველოს სახელმწიფო პრემია ნ. ი. პიროგოვის სახელობის მედალი ნ. ვ. სკლიფოსოვსკის სახელობის მოსკოვის სასწრაფო დახმარების ინსტიტუტი და ქართველი ქირურგები(თანაავტორი). თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1983. 87 გვ. ქვემო კიდურების ვენების ვარიკოზული გაგანიერება: პროფილაქტიკა და მკურნალობა (თანაავტორი). თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1981. 24 გვ. მეზენტერიალური სისხლძარღვთა თრომბოემბოლიის პროფილაქტიკის, ნაადრევი დიაგნოსტიკისა და მკურნალობის აქტუალური საკითხები: მეთოდ. წერილი (ავტორი). თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1977. 34 გვ. სასწრაფო-სამედიცინო დახმარება მძიმე ტრავმული დაზიანების დროს (თანაავტორი). თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1967. 86 გვ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 92. (2000) ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში. თბილისი: ქართული ბიოგრაფიული ცენტრი, გვ. 322. ISBN 99928-52-29-1.  ოთარ ჩახუნაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ პრეზიდენტის ბრძანებულება გიორგი უშვერიძისა და ოთარ ჩახუნაშვილის ღირსების ორდენით დაჯილდოების შესახებ, matsne.gov.ge
კობა ტყეშელაშვილი

კობა ტყეშელაშვილი (დ. 1966)— თავისუფალი სტილით მოჭიდავე და წესების გარეშე მებრძოლი, საქართველოს პანკრატიონის, გრაპლინგისა და ბელტ ვრესტლინგის ეროვნული ფედერაციის დამაარსებელი და პრეზიდენტი კობას ძმა, ზაზა ტყეშელაშვილი ასევე თავისუფალი სტილით მოჭიდავე და წესების გარეშე მებრძოლი, 1996 წლის ზაფხულის ოლიმპიადის მონაწილეა. თავისუფალი ჭიდაობის პარალელურად კობა ძმასთან ერთად აქტიურად იყო ჩართული წესების გარეშე ბრძოლებშიც, სადაც ასპარეზობდა ფსევდონიმით — შტორმი (Storm). 1999-2001 წლებში მან 3 მატჩი ჩაატარა, საიდან 1 მოიგო, 2 მატჩში კი მარცხი განიცადა (1 ნოკაუტით). ქართული ოცნების პოლიტიკურ ასპარეზზე გამოჩენის შემდეგ კობა აქტიურად ჩაერთო პარტიულ მოღვაწეობაში, მას ჟურნალისტებმა ბრალი დასდეს კახა კალაძის დაქვემდებარებაში მყოფი ზონდერ ჯგუფების მეთაურობაში, ასევე კობა ამოიცნეს, სოფელ კორცხელში ნაციონალური მოძრაობის დეპუტატების დარბევის მონაწილეებს და გარდაბანში არჩევნების დროს შენიღბულ პირებს შორის. თუმცა თავად კობა ბრალდებებს უარყოფს. კობა ტყეშელაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ 1.0 1.1 ვინ არიან კორცხელის პოლიტიკურ დაპირისპირებაში მონაწილე ტურისტები, presa.ge ↑ კობა ტყეშელაშვილი - ვლოცულობდით, რომ კორცხელში რამე ცუდი არ მომხდარიყო, ipn.ge
გონჯაობა

გონჯაობა — ამინდის გამოსაწვევი რიტუალი. გვალვის დროს გონჯათი (ერთმანეთზე ჯვარედინად დამაგრებული ორი ჯოხი ადამიანის ფორმისა) კარდაკარ სიარული და ვედრება წვიმისათვის. ლაზარობა ლამპრობა ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 98.
პრეტორიის შეთანხმება

პრეტორიის შეთანხმება — შედგა 2002 წელს რუანდასა და კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკას შორის. შეთანხმების მიზანი იყო კონგოს მეორე ომის დასრულება. რუანდა დათანხმდა კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ტერიტორიიდან დაახლოებით 20 000 ჯარისკაცის გაყვანას, იმ პირობით, რომ საერთაშორისო ძალისხმევით მოხდებოდა ჰუტუს, ინტერაჰამვეს და რუანდის შეიარაღებული ძალების ყოფილი თანამშრომლების განიარაღება. მოლაპარაკებები ხუთი დღის განმავლობაში მიმდინარეობდა სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის ქალაქ პრეტორიაში. Waugh, Colin M. Paul Kagame and Rwanda: Power, Genocide and the Rwandan Patriotic Front. McFarland & Company, 2004. ISBN 0-7864-1941-5 "კონგოს სამოქალაქო ომი" - globalsecurity.org. პრეტორიის შეთანხმების სრული ტექსტი[მკვდარი ბმული]
მაგნიტოგორსკი

მაგნიტოგორსკი (რუს. Магнитого́рск) — ქალაქი ჩელიაბინსკის ოლქში. შავი მეტალურგიის ერთ-ერთი მსოფლიო მნიშვნელობის ცენტრი. სამხრეთ ურალის კულტურული და საქმიანი ცენტრი. იმ ქალაქებს შორის, რომლებიც რუსეთის ფედერაციის სუბიექტების ადმინისტრაციული ცენტრები არ არიან მაგნიტოგორსკი მეოთხეა მოსახლეობის რაოდენობით. ქალაქი დაარსდა 1929 წელს მდინარე ურალის ნაპირე. ქალაქის სტატუსი მიიღო 1931 წლის 15 ივნისს. თუმცა მანამდე ციხესიმაგრე მაგნიტნაია 1743 წელს დააარსა რუსმა ადმირალმა და დიპლომატმა ივან ნეპლიუევმა. სახელწოდება მიიღო იქვე მდებარე მთის მაგნიტნაიას მიხედვით. ქალაქი მდებარეობს მაგნიტნაიას მთისწინეთში, სამხრეთ ურალის აღმოსავლეთ კალთებზე. მდინარე ურალის ორივე ნაპირზე. ქალაქის მარჯვენა სანაპირო ევროპაა, ხოლო მარცხენა — აზია. მაგნიტოგორსკი მდებარეობს ისტორიული ბაშკირეთის აღმოსავლეთ ნაწილში. ქალაქის ფართობია 392,35 კმ², ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ გადაჭიმულია 27 კმ-ზე, ხოლო აღმოსავლეთიდან დასავლეთისაკენ 22 კმ-ზე. მდებარეობს ზღვის დონიდან 310 მეტრზე. მაგნიტოგორსკი ჩელიაბინსკიდან მდებარეობს რკინიგზის ხაზით 420 კმ-ზე, ხოლო საავტომობილო გზით 310 კმ-ზე. მოსკოვიდან დაშორებულია რკინიგზით 1916 კმ-ით, ხოლო საავტომობილო გზით 1800 კმ-ით. 2010 სრულიად რუსეთის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის ეროვნული შემადგენლობა ასეთია: რუსები — 84,74 %, თათრები — 5,22 %, ბაშკირები — 3,88 %, უკრაინელები — 1,56 %, ყაზახები — 1,05 %, სხვა — 4 %. Официальный сайт администрации г. Магнитогорска დაარქივებული 2017-06-03 საიტზე Wayback Machine. Официальный сайт Магнитогорского городского Собрания депутатов დაარქივებული 2005-10-18 საიტზე Wayback Machine. Законодательство г. Магнитогорска Старый Магнитогорск в фотографиях Россия глазами Маргарет Берк-Уайт (1931—1941): Магнитогорск, 1931 год Фотографии г. Магнитогорска დაარქივებული 2010-12-05 საიტზე Wayback Machine. Энциклопедия г. Магнитогорска Хуторки.ру — Сайт объявлений г. Магнитогорска დაარქივებული 2016-02-15 საიტზე Wayback Machine. Летопись Военной Магнитки დაარქივებული 2012-08-02 საიტზე Wayback Machine. История телевидения и радио Магнитогорска დაარქივებული 2021-01-17 საიტზე Wayback Machine. ↑ https://www.magnitogorsk.ru/index.php?option=com_k2&view=item&layout=item&id=13&Itemid=15 ↑ http://ura.ru/news/1052175609 ↑ Численность постоянного населения Челябинской области на 01.01.2013 года. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 16.02.2015. ციტირების თარიღი: 19.12.2016. ↑ Итоги Всероссийской переписи населения 2010 года по Республике Башкортостан[მკვდარი ბმული]
ძაგნიძე და ჩხიკვაძე

ძაგნიძე და ჩხიკვაძე — ქართული ვოკალურ-ინსტრუმენტული დუეტი ვალერიან (ვალიკო) ძაგნიძისა (1912-1967) და შალვა (ჟუტუ) ჩხიკვაძის (1914-1976) შემადგენლობით. ითვლებიან საქართველოს ესტრადის ვოკალურ-ინსტრუმენტული ხელოვნების ფუძემდებლებად და კლასიკოსებად. ვალიკომ და შალვამ 1937 წელს გაიცნეს ერთმანეთი მოზარდ მაყურებელთა თეატრში, 1938 წელს დუეტი შეიქმნა. თავდაპირველად თვითონ ჰქმნიდნენ და ასრულებდნენ ფელეტონებს („რესტორანში“, „რუმბა"“ და სხვ.; ავტორი შ. ჩხიკვაძე), ასევე იყენებდნენ ცნობილი მუსიკალური ნაწარმოებების თემებს (ზ. ფალიაშვილის ოპერიდან „დაისი“, „ცანგალას“ თემა „ღვინოვ კახურო“; სიმღერა „სულიკოს“ თემა), რითაც მეტად გაითქვეს სახელი. იმავე პერიოდში, კერძოდ 1938 წელს ქმნიან პირველ ვოკალურ-ინსტრუმენტულ კომპოზიციებს („მოცინარე ლალი“, „ნუ, ნუ სტირი“, „თურმე, როგორ მყვარებიხარ“), სადაც გამოიკვეთა მათი შემოქმედების სტილის და ჟანრის ხაზი. ამ ყველაფერმა ბიძგი მისცა ქართული ესტრადის შემდგომ განვითარებას. მეორე მსოფლიო ომის დროს დაჭრილი ჯარისკაცების გართობისთვის იქმნებოდა არტისტული ბრიგადები, ასეთ ბრიგადებთან ერთად დუეტმაც 600-მდე კონცერტი გამართა. ომის დამთავრების შემდგომ იქმნება პირველი მათი ჰიტი „ჩემო ჩიტუნია“ (ავტორი — შ. ჩხიკვაძე). სიმღერა მისი პოპულარობის გამო გამოყენებულ იქნა რეისორ ნიკოლოზ სანიშვილის ფილმში „ბედნიერი შეხვედრა“. 50-იანი წლების მეორე ნახევარში „ჩემო ჩიტუნიას“ ასრულებენ იმ დროის თითქმის ყველა მომღერლი თუ ორკესტრი (გურამ ბზვანელის კვარტეტი; გპი-ს ჯაზ-ორკესტრი იოსებ ტუღუშის ხელმძღვანელობით, სიმღერის ორკესტრული ვერსია). 1949 წელს კომპოზიტორ თენგის ჩოჩუას მშვენიერ მელოდიაზე (ტექსტი ოთარ მამფორიასი) იქმნება „ძაგნიძის და ჩხიკვაძის“ კიდევ ერთი ვოკალურ-ინსტრუმენტული კომპოზიცია „ყაყაჩო“ (შ. ჩხიკვაძის არანჟირება), რომელიც შესრულების დღიდან დღევანდლამდე ერთ-ერთ საუკეთესო სიმღერად ითვლება. ამ დროისთვის ვ. ძაგნიძე და შ. ჩხიკვაძე ფილარმონიის მომღერლები არიან. მათი პოპულარობიდან გამომდინარე ოფიციოზმა გადაწყვიტა გამოეცათ ფირფიტა, სადაც ერთი სიმღერა საბჭოთა იდეოლოგიის თემას უნდა მიძღვნოდა. სიმღერის ტექსტის შექმნა მიანდეს პოეტ რეზო ყენიას, რომელმაც გადაწყვიტა თემატიკის ცენტრში ქართველი მშრომელი-გმირი ქალი ყოფილიყო. კომპოზიტორ შოთა მილორავას და „ძაგნიძე და ჩხიკვაძის“ თანამშრომლობით, ქართულ საცეკვაო ჰარმონიაზე შეიქმნა კომპოზიცია „ოქროს ვარსკვლავიანო“. ფირფიტაზე ჩაიწერა კიდევ ორი ჰიტი: კომპოზიტორ გოგი ცაბაძის „თეთრი მტრედი“ (ოთარ რაზმაძის ტექსტზე, არანჟირება შ. ჩხიკვაძისა) და კომპოზიტორ სანდრო მირიანაშვილის „მიყვარხარ“ (ალექსანდრე ჭავჭავაძის ლექსზე). 1989 წელს ჟურნალისტ ოთარ ნოზაძის თაოსნობით მოხდა ამ სიმღერების გაწმენდა და გამოიცა მინი ალბომი „მაგ შენი ბაღის ყაყაჩო“. 1961 წელს, პირველებს ესტრადის მომღერალთა შორის, მიენიჭათ საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტის წოდება. მუსიკალურ დუეტს მიღებული აქვს მონაწილეობა ფილმებში: „საბუდარელი ჭაბუკი“ და „ბედნიერი შეხვედრა“. მაგ შენი ბაღის ყაყაჩო — dspace.nplg.gov.ge დოკუმენტური ფილმი "ძაგნიძე და ჩხიკვაძე" ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1961. № 14. გვ. 419.
შალვა ჩხიკვაძე

შალვა (ჟუტუ) გიორგის ძე ჩხიკვაძე (დ. 19 დეკემბერი, 1914 — გ. 1976) — ქართველი მსახიობი, რესპუბლიკის სახალხო არტისტი. წევრი მუსიკალური დუეტისა ძაგნიძე და ჩხიკვაძე. მუშაობდა მოზარდ მაყურებელთა თეატრში, სადაც შეხვდა ვალიკო ძაგნიძეს, 1938 წელს შეიქმნა დუეტი ძაგნიძე და ჩხიკვაძე. თავდაპირველად ცნობილი მუსიკალური ნაწარმოებების მუსიკებზე ფელეტონებს ჰქმნიდნენ და ასრულებდნენ, რითაც მეტად გაითქვეს სახელი. მეორე მსოფლიო ომის დროს დაჭრილი ჯარისკაცების გართობისთვის იქმნებოდა არტისტული ბრიგადები, დუეტმაც ვალიკოს მეუაღლესთან, მომღერალსა და მსახიობ გოგუცა კუპრაშვილთან ერთად შექმნა კოლექტივი, რომელმაც 600-მდე კონცერტი გამართა. ძაგნიძისა და ჩხიკვაძის საესტრადო ვოკალურმა დუეტმა და მათმა ხელოვნებამ დიდად შეუწყო ხელი ჩვენში ამ ჟანრის განვითარებას. 1945 წლიდან მოღვაწეობა განაგრძო მარჯანიშვილის თეატრში, პარალელურად მოღვაწეობდა კინოში და ესტრადაზე. ვალიკო ძაგნიძესთან ერთად, როგორც მუსიკალურ დუეტს მიღებული აქვს მონაწილეობა ფილმებში: „საბუდარელი ჭაბუკი“ და „ბედნიერი შეხვედრა“. გარდაიცვალა 1976 წელს. 1949:„ბედნიერი შეხვედრა“ (ჭიჭიკო) რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილი საქართველოს სახალხო არტისტი შალვა ჩხიკვაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი შალვა ჩხიკვაძე [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
კინდუ

კინდუ (ინგლ. Kindu) — ქალაქი ჩრდილოეთ კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში, მანიემის პროვინციაში. მდებარეობს მდინარე კონგოს დასავლეთ ნაპირზე. 2010 წლის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობაა 172 321. ↑ Congo (Dem. Rep.): largest cities and towns and statistics of their population. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-16. ციტირების თარიღი: 2011-05-11.
კაბალო

კაბალო (ინგლ. Kabalo) — ქალაქი ჩრდილოეთ კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში, ტანგანიიკის პროვინციაში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობაა 58 332 კაცი. კონგოს მეორე ომის პერიოდში ქალაქში მიმდინარეობდა გადამწყვეტი ბრძოლები. ↑ Congo (Dem. Rep.): largest cities and towns and statistics of their population. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-16. ციტირების თარიღი: 2011-05-11.
კაბინდა (კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკა)

კაბინდა (ინგლ. Kabinda) — ქალაქი ჩრდილოეთ კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში, მონგალის პროვინციაში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობაა 219 154 კაცი. კონგოს მეორე ომის პერიოდში ქალაქი განადგურდა საომარი მოქმედებების გამო. ქალაქზე ორი წლის განმავლობაში ალყა ჰქონდათ შემორტყმული რუანდელებს, მაგრამ რჩებოდა კონგოს მთავრობის კონტროლის ქვეშ. ↑ Congo (Dem. Rep.): largest cities and towns and statistics of their population. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-16. ციტირების თარიღი: 2011-05-11. ↑ First reaching front-line hospital tell of starvation in Congo's interior. Lubbock Online (May 6 2001). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-30. ციტირების თარიღი: 2011-05-11.
ისირო

ისირო (ინგლ. Isiro) — ქალაქი ჩრდილოეთ კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში. ზემო უელეს პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობაა 182 900 კაცი. ↑ Congo (Dem. Rep.): largest cities and towns and statistics of their population. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-16. ციტირების თარიღი: 2011-05-11.
გოპაკი

გოპაკი — უკრაინული ხალხური, ძირითადად მამაკაცების ცეკვა, ზოგჯერ ჰეროიკული ხასიათისაა. მისი დამახასიათებელი ელემენტებია: ხტომა, ბუქნი, ბრუნი. გოპაკის სასიმღერო და ინსტრუმენტული მელოდიები ხალხში დამოუკიდებელ მუსიკალურ პიესებადაც სრულდება. ეს მელოდიები ან გაპაკის ჟანრი ხშირად გამოყენებულია რუსი და უკრაინელი ეროვნების კომპოზიტორების ოპერებშიც (რიმსკი-კორსაკოვის „მაისის ღამე“, მუსორგსკის „სოროჩინის ბაზრობა“, ჩაიკოვსკის „მაზეპა“, გულაკ-არტემოვსკის „ზაპოროჟიელი დუნაის გაღმა“ და სხვა). ბალეტებში (სოლოვიოვ-სედოის „ტარას ბულბა“ და სხვა). კომპოზიტორმა შტოგარენკომ თავისი სიმფონიური სურათის „ლესია უკრაინკას ხსოვნის“ ერთ ნაწილს გოპაკი უწოდა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 220. უკრაინული ხალხური ცეკვა Encyclopediaofukraine.com-ზე
გერმანე ნაფეტვარიძე

გერმანე პავლეს ძე ნაფეტვარიძე (დ. 27 აგვისტო, 1882, ტობანიერი, ქუთაისის მაზრა — გ. 1938) — ქართველი რევოლუციონერი, ბუღალტერი. მოღვაწეობდა ტფილისის ბოლშევიკების ლიტერატურულ ბიუროში, შინამოსამსახურეთა პროფკავშირში, თანამშრომლობდა გაზეთ „ახალ დროებაში“. 1909 წელს მისი ხელმძღვანელობით ტფილისში, ეკლესიის აღმართის 8 ნომერში (ამჟამინდელი დავითაშვილის ქ. 8) მოეწყო არალეგალური სტამბა. მასთან ერთად სტამბის შექმნაში მონაწილეობდნენ პეტრე არველაძე, ვალოდია კოპალეიშვილი, პარმენ საბაშვილი, ილარიონ მგელაძე და მანასე გოგუაძე. სტამბაში იბეჭდებოდა პროკლამაციები და გაზეთი „ტიფლისკი პროლეტარი“, რომლისთვისაც მეთაური წერილი იოსებ ჯუღაშვილმა დაწერა. 1913 წელს გერმანე აირჩიეს თბილისის ბოლშევიკური კომიტეტის წევრად. 1914-1921 წლებში დასავლეთ საქართველოში დააარსა სამომხმარებლო კოოპერაციის კავშირები. მუშაობდა სამტრედიის ბოლშევიკურ ორგანიზაციაში და აქტიურად იბრძოდა მენშევიკური მთავრობის წინააღმდეგ. საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ სხვადასხვა საპასუხიმსგებლო თანამდებობებზე მუშაობდა. 1937 წელს გერმანე მოჰყვა დიდი წმენდის მსხვერპლთა შორის, 29 სექტემბრის გადაწყვეტილებით კონტრევოლუციური საქმიანობის გამო მიესაჯა სასჯელის უმაღლესი ზომა, დახვრეტა, რომელიც შესრულდა 1938 წელს. გერმანეს ვაჟი იყო შიო ნაფეტვარიძე, ცნობილი ქართველი ინჟინერი და მეცნიერი სამშენებლო მექანიკისა და სეისმომედეგობის დარგში, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედიის სარედაქციო კოლეგიის წევრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 332. ↑ ჯაში-სლუჩაინის აგენტურული საქმიანობა და სოციალ-დემოკრატები, simashvili.blogspot.com ↑ გერმანე ნაფეტვარიძე გერმანე ნაფეტვარიძე, სტალინური სიები საქართველოდან, nplg.gov.ge
გორა

საკუთარი სახელი გორა შეიძლება აღნიშნავდეს: გორა — დასახლების ერთ-ერთი უძველესი სახეობა გორა — მარცვლეულისა და სითხის საწყაო გორა — სოფელი დმანისის მუნიციპალიტეტში გორა — სოფლების ძველი სახელწოდება ვანის მუნიციპალიტეტში
გორა (დასახლება)

გორა, დიხაგუძუბა, დიხაზურგა, თელი, თეფე — არქეოლოგიურ ძეგლთა კატეგორია, დასახლების ერთ-ერთი უძველესი სახეობა მეტნაკლებად შემაღლებულ ადგილზე. სოციალური ისტორიის თვალსაზრისით, გორა არის გვარის სამოსახლო, სამეურნეო საკულტო ადგილი, სიმაგრე, ხშირად სამაროვანიც. ამისდა მიხედვით გვაქვს გორასაცხოვრისი, გორანამოსახლარი, გორასახელოსნო, გორაციხე, გორასამლოცველო და გორასამარხი. გარეგნულად გორებში სამი ჯგუფი გამოირჩევა: განმხოლოებული, განკიდული და ამოზიდული (ნ. ბერძენიშვილი). გორებად დასახლება ნეოლითის ხანაში დაიწყო, როდესაც მიწათმოქმედებისა და მეცხოველეობის განვითარების შედეგად გვარი ბინადარ ცხოვრებაზე გადავიდა. სამოსახლოდ ირჩევდნენ ბუნებრივ შემაღლებებს, უპირატესად ვაკეზე ან ვაკიდან ზეგნისაკენ გარდამავალ ზონაში, რომელიც მდიდარი იყო სამიწათმოქმედო სავარგულებითა და საძოვრებით. მიწათმოქმედებისა და მეცხოველეობის განვითარება განსაზღვრავდა გორების განლაგების ზოლს. მეურნეობის ხასიათი მოითხოვდა მეტნაკლებად მუდმივ დასახლებას, თვით საცხოვრისისა და სამეურნეო დოვლათის დაცვას (გაჩნდა გორაციხის ფუნქცია). ერთ ადგილას დიდხანს ცხოვრების შედეგად სხვადასხვა დროს საცხოვრებელ და სხვა ნაგებობათა ნანგრევები ერთიმეორეს ემატებოდა და თანდათან ზრდიდა გორების სიმაღლეს. ასე იქმნებოდა ე. წ. ამოზიდული გორები. მათი შექმნა შესაძლებელი იყო მხოლოდ მწარმოებლური მეურნეობის მქონე საზოგადოების არსებობის პირობებში. ამოზიდული გორების დამახასიათებელია ძირითადად წინა აზიისა და სამხრეთ ევროპოსათვის, სადაც ნეოლითური ხანის მიწურულიდან ბუნებრივი პირობები და საზოგადოების სოცციალურ-ეკონომიკური დაწინაურება ხელს უწყობდა ერთ ადგილას ადამიანის ხანგრძლივ ცხოვრებას (მაგ., იერიქონი). ზოგი გორა ძველი ქალაქების ნანგრევებს წარმოადგენს (მაგ., ნიმრუდ-დაღი). საქართველოში უძველესი გორები გვიანდელი ნეოლითის და ენეოლითის ხანას განეკუთვნება (შულავერის გორა, იმირის გორა, არუხლოს გორა და სხვა). გავრცელებული იყო აგრეთვე ადრინდელ ბრინჯაოს ხანაში (გუდაბერტყა, ხიზაანთ გორა, ქვაცხელები). შუა ბრინჯაოს ხანის ფენების შემცვლელი გორები ჯერჯერობით მხოლოდ კახეთშია აღმოჩენილი (ალაზნის ველის ნამოსახლარები). განსაკუთრებით ხშირი იუო გორებად დასახლება გვიანდელი ბრინჯაოს და ადრინდელი რკინის ხანაში, როდესაც წინ წამოიწია გორის თავდაცვითმა ფუნქციამ. თხრილითა და გალავნით გამაგრებული გორების გარშემო ამ დროს გაჩნდა სამოსახლოები, რაც საზოგადოების განვითარებაში მომხდარი ცვლილებების მაჩვენებელია. გორებად დასახლება საფუძველს უყრიდა საქართველოს ისტორიული "ქვეყანაების" ჩამოყალიბების პროცესს. აფაქიძე ა., გორა, გორანამოსახლარი, გორასამარხი, კრ.: კავკასიის ხალხთა ისტორიის საკითხები, თბ., 1966; ბერძენიშვილი ნ., ერთი ფურცელი ისტორიულ-გეოგრაფიული დღიურიდან, «საქართველოს ისტორიული გეოგრაფიის კრებული», 1960, ტ. 1; აფაქიძე ა., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 221. აფაქიძე ა., მინდიაშვილი გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 98.