laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ულრიხ რაუშერი

ულრიხ კარლ პაულ რაუშერი (გერმ. Ulrich Karl Paul Rauscher; დ. 26 ივნისი, 1884, შტუტგარტი — გ. 18 დეკემბერი, 1930) — გერმანელი დიპლომატი, მწერალი, პოლიტიკოსი, ჟურნალისტი. 1920-1922 წლებში იყო გერმანიის (ვაიმარის რესპუბლიკის) ელჩი საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში. წარმოშობით ბურჟუაზიული ოჯახიდან იყო. მიიღო შესანიშნავი განათლება მიუნხენში, ჰაიდელბერგში, სტრასბურგსა და ოქსფორდში. პროფესიით იურისტი გატაცებული იყო მუსიკით, ხელოვნებით, გერმანულად თარგმნიდა ფრანგულ ლიტერატურას, საკუთარ წერილებს ხელოვნების სფეროზე აქვეყნებდა წამყვან გერმანულ გამოცემებში. პირველი მსოფლიო ომის მიმდინარეობისას მუშაობდა იმპერიის პრესის განყოფილებაში ბრიუსელის საგენერალგუბერნატოროში და მხარს უჭერდა გერმანიის იმპერიის პოლიტიკას ბელგიის მიმართ. ერთი პერიოდი იბრძოდა კიდეც არტილერისტად დასავლეთის ფრონტზე, 1918 წლიდან კკვლავ ჟურნალისტად დაბრუნდა ბერლინში. წლის ბოლოს ხდება სოციალ-დემოკრატიული პარტიის წევრი და მალე იკავებს რამდენიმე მნიშვნელოვან თანამდებობას: ინიშნება ფილიპ შაიდემანის პირად მდივანად, 1919 წელს კი გერმანიის ხელისუფლების პრესის განყოფილების უფროსად. 1920 წლის სექტემბერში ვაიმარის რესპუბლიკამ დე იურე აღიარა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა. იმავე წლის დეკემბერში გერმანიამ საქართველოში თავის წარმომადგენლად ულრიხ რაუშერი დაამტკიცა, რომელიც თბილისში 1921 წლის 8 იანვარს ჩამოვიდა. საქართველოს თავს დამტყდარი ბოლშევიკური აგრესიის გამო, ფაქტობრივად, მხოლოდ ომის ხანაში მოუწია საქართველოში ყოფნა. მუდმივად საქართველოს დემოკრატიული ხელისუფლების გვერდით იმყოფებოდა ომის მიმდინარეობისას და დარჩა მასთან ევაკუაციამდე, რაც 1921 წლის მარტში განხორციელდა. ამის მერეც მთელი წლის მანძილზე ასრულებდა თავის მოვალეობას და გერმანიაში გაემგზავრა 1922 წლის დასაწყისში. 1922 წლის აპრილიდან იყო გერმანიის ელჩი მეზობელ პოლონეთში სიცოცხლის ბოლომდე. მხარს უჭერდა ტრადიციული გერმანულ-პოლონური მტრობის ჩარჩოებში მოქცევას და ურთიერთობის ნორმალიზებას. განსაკუთრებით აღსანიშნავია მისი ელჩობისას გერმანია-პოლონეთს შორის გაფორმებული ორი ხელშეკრულება, ე. წ. „ლიკვიდაციის ხელშეკრულება“ (31.10.1929), რომლის ძალითაც გერმანიამ და პოლონეთმა უარი თქვეს მსოფლიო ომისგან და ვერსალის ზავისგან მომდინარე ფინანსურ მოთხოვნებზე ერთმანეთის მიმართ და ასევე სავაჭრო ხელშეკრულება (17.3.1930). ურთიერთობების ნორმალიზაცია ნაცისტების ხელისუფლებაში მოსვლასთან ერთად ისტორიას ჩაბარდა. გარდაიცვალა გერმანიაში, შვარცვალდში ყოფნისას. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918-1921): ენციკლოპედია, ლექსიკონი თბ., 2018, გვ. 329 ულრიხ რაუშერი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ჩერკასის ეროვნული უნივერსიტეტი

ჩერკასის ეროვნული უნივერსიტეტი (ოფიციალურად ჩერკასის ბოგდან ხმელნიცკის სახელობის ეროვნული უნივერსიტეტი) ― უნივერსიტეტი ჩერკასში, უკრაინაში. ქვეყნის მასშტაბით ერთ-ერთი წამყვანი უნივერსიტეტი. უნივერსიტეტში 6 000-ზე მეტი სტუდენტი 54 სპეციალობაზე სწავლობს. 2022 წლისთვის უნივერსიტეტი რვა ინსტიტუტსა და ორ ფაკულტეტს მოიცავს. უნივერსიტეტს სახელი ეწოდა უკრაინელი ჰეტმანის, ბოგდან ხმელნიცკის პატივსაცემად, რომელიც ჩერკასის ოლქში დაიბადა. ჩერკასის ეროვნული უნივერსიტეტი 1921 წელს დაარსდა, როგორც ჩერკასის სახალხო განათლების ინსტიტუტი. 1933 წელს ჩერკასის სახელმწიფო სასწავლო-საწვრთნელი ინსტიტუტი ეწოდა. უნივერსიტეტი მოიცავს ისტორიის, ენისა და ლიტერატურის, ფიზიკისა და მათემატიკის და საბუნებისმეტყველო მეცნიერებათა განყოფილებებს. 1995 წელს ინსტიტუტს ჩერკასის ბოგდან ხმელნიცკის სახელმწიფო უნივერსიტეტი ეწოდა, ხოლო 2003 წელს ეროვნული უნივერსიტეტის სატუტის მიენიჭა. ეკონომიკისა და სამართლის ინსტიტუტი უცხო ენათა ინსტიტუტი ისტორიისა და ფილოსოფიის ინსტიტუტი სამასწავლებლო განათლების ინსტიტუტი სოციალური მუშაობისა და ხელოვნების ინსტიტუტი უკრაინული ფილოლოგიისა და სოციალური კომუნიკაციების ინსტიტუტი ფიზიკის, მათემატიკის, კომპიუტერული და საინფორმაციო სისტემების ინსტიტუტი საბუნებისმეტყველო და აგრარულ მეცნიერებათა ინსტიტუტი ფიზიკური აღზრდის, სპორტისა და ჯანდაცვის ინსტიტუტი კომპიუტერულ მეცნიერებათა, ინტელექტისა და საკონტროლო სისტემების ფაკულტეტი ფსიქოლოგიის ფაკულტეტი ოფიციალური საიტი ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 GRID Release 2017-05-22 — 2017-05-22 — 2017. — doi:10.6084/M9.FIGSHARE.5032286 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q30141628"></a> ↑ Cherkasy National University. Internet Encyclopedia of Ukraine.
ზურაბ ჭავჭანიძე

ზურაბ ჭავჭანიძე (დ. 25 მაისი, 1953, თბილისი) — ქართველი გეოგრაფი, მეცნიერი, პედაგოგი, სპორტსმენი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. 1976 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტი გეოფიზიკის სპეციალობით. მუშაობა დაიწყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მეტეოროლოგია-კლიმატოლოგიისა და ოკეანოლოგიის კათედრაზე. მუშაობდა საქართველოს ჰიდრომეტეოროლოგიის სამმართველოში 1979-1980 წლებში, 1980 წლიდან — საქართველოს აგრარულ უნივერსიტეტში ფიზიკისა და აგრომეტეოროლოგიის კათედრაზე. მუშაობდა აგრეთვე აგროსამრეწველო კომპლექსის მართვის სპეციალურ უმაღლეს სკოლაში ლაბორატორიის გამგედ და არისტოტელეს სახელობის ბერძნულ-ქართულ უნივერსიტეტში პრორექტორად. გამოქვეყნებული აქვს 70 სამეცნიერო ნაშრომი, მისი სამეცნიერო ინტერესების ძირითადი სფეროა ტენის რეჟიმი და მისი რეგულირება მთიან რეგიონებში. შეისწავლა საქართველოში გვალვის ჩამოყალიბების მეტეოროლოგიური პირობები, მათი გეოგრაფიული კანონზომიერებანი, გვალვების მოსალოდნელი განმეორადობა, ნალექების გადანაწილება დახრილ ზედაპირზე, ნიადაგში ტენის რეგულირების პრობლემები. მუშაობს ატმოსფერო-ნიადაგის წყლის ბალანსის პრობლემაზე, კლიმატოლოგიასთან დაკავშირებული ეკოლოგიური სამართლის საკითხებზე. მსახურობს საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს აკადემიაში 1995 წლიდან, კითხულობს ლექციების კურსს საქართველოს გეოგრაფიაში, ეკოლოგიაში და ეკოლოგიურ სამართალში. საქართველოს ათლეტიზმის ნაკრები გუნდის უფროსი მწვრთნელია 1985 წლიდან. საქართველოს ათლეტიზმის ფედერაციის მიერ აღიარებულია მე-20 საუკუნის საუკეთესო ქართველ მწვრთნელად. ზურაბ ჭავჭანიძე მსოფლიოს 35-გზის ჩემპიონია ათლეტიზმში ვეტერანებს შორის. მინიჭებული აქვს პოლიციის პოლკოვნიკის სპეციალური წოდება. დაიცვა 1989 წელს საკანდიდატო დისერტაცის თემა — „გვალვებისა და ნალექიანი პერიოდების ფორმირების პირობები და განაწილების ხასიათი საქართველოს ტერიტორიაზე“, ხოლო სადოქტორო დისერტაციის თემა — „მთიანი ტერიტორიის დატენიანების კანონზომიერებანი და ნიადაგის ტენის რეგულირების პრობლემები (საქართველოს მაგალითზე)“ 1994 წელს. 2016 — სპორტის რაინდის წოდება 2003 — ღირსების ორდენი საქართველოს სპორტის დამსახურებული მოღვაწე საქართველოს დამსახურებული მწვრთნელი გვალვები, უნალექო და ნალექიანი პერიოდები საქართველოში - თბ., მეცნიერება, 1992, გვ. 113 - ISBN 5520014817 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი - თბ., 2003, გვ. 298-299 ზურაბ ჭავჭანიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნინო პავლიაშვილი

ნინო პავლიაშვილი (დ. 10 აპრილი, 1955, გორი) — ქართველი პედაგოგი, მეცნიერი გეოგრაფიის აკადემიური დოქტორი, ასოცირებული პროფესორი. 1978 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ეკონომიკური გეოგრაფიის სპეციალობით. 1978-1982 წლებში გაიარა ასპირანტურის კურსი ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის უნივერსიტეტში. 1978 წლიდან მუშაობს ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის უნივერსიტეტში უფროს მეცნიერ თანამშრომლად, შეთავსებით თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოციალურ-ეკონომიკური და პოლიტიკური გეოგრაფის კათედრაზე. 1999 წელს სტაჟირება გაიარა ბოგაზიჩის (ქ. სტამბოლი, თურქეთი) უნივერსიტეტში ტურიზმის პედაგოგთა საკვალიფიკაციო კურსებზე. მის სადისერტაციო ნაშრომში დახასიათებულია საქართველოს ბუნებრივ-რეკრეაციული რესურსების ცალკეული სახეობები, მოცემულია მათი ეკონომიკურ-გეოგრაფიული შეფასება და ტერიტორიული შეთანაწყობა. გაკეთებულია ქვეყნის ბუნებრივ-რეკრეაციული დარაიონება, გაანალიზებულია საქართველოს რესურსული პოტენციალის თანამედროვე გამოყენების დონე და პერსპექტივები. საკვლევი სფერო: რეკრეაციული მეურნეობის აღდგენის საკითხები. საკურორტო მეურნეობის მატერიალურ-ტექნიკური ბაზის გარდაქმნა თანამედროვე მოთხოვნების გათვალისწინებით. ტურიზმის გეოგრაფია. გამოქვეყნებული აქვს სამეცნიერო ნაშრომები. საკანდიდატო დისერტაცის თემა - დაიცვა 1989 წელს „საქართველოს ბუნებრივ-რეკრეაციული რესურსები და მათი რაციონალურად გამოყენების პრობლემები“. საქართველოს გეოგრაფიული საზოგადოება, სამეცნიერო საბჭოს წევრი. ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი. თბ., 2003. გვ. 218-219; თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. ნინო პავლიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
სანტო-ნინიო (კაგაიანი)

სანტო-ნინიო (ოფიციალურად სანტო-ნინიოს მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Santo Niño) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი კაგაიანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 28 537 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 31 ბარანგაის. Philippine Census Information ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Santo Niño Cagayan: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 December 2018.
სოლანა (კაგაიანი)

სოლანა (ოფიციალურად სოლანას მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Solana) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი კაგაიანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 88 445 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 38 ბარანგაის. Philippine Census Information ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Solana, Cagayan: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 December 2018.
ტუაო

ტუაო (ოფიციალურად ტუაოს მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Tuao) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი კაგაიანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 63 970 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 32 ბარანგაის. Philippine Census Information ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Tuao, Cagayan: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 December 2018.
დაუგავპილსის უნივერსიტეტი

დაუგავპილსის უნივერსიტეტი (ლატვ. Daugavpils Universitāte) ― საჯარო უნივერსიტეტი დაუგავპილსში, ლატვიაში. არის ქვეყნის მასშტაბით უდიდესი რეგიონული უნივერსიტეტი. დაუგავპილსის უნივერსიტეტი 1921 წელს დაარსდა, როგორც დაუგავპილსის მასწავლებლებთა სემინარია. 1923-1952 წლებში მას დაუგავპილსის მასწავლებელთა სახელმწიფო ინსტიტუტი ეწოდებოდა, 1952-1993 წლებში ― დაუგავპილსის პედაგოგიური ინსტიტუტი (Daugavpils Pedagoģiskais institūts), ხოლო 1993-2001 წლებში ― დაუგავპილსის პედაგოგიურ უნივერსიტეტი (Daugavpils Pedagoģiskā Universitāte). დღევანდელი სახელი უნივერსიტეტს 2001 წლის 13 ოქტომბერს ეწოდა. ის აღმოსავლეთ ლატვიის უდიდესი უნივერსიტეტია. არის ევროპის უნივერსიტეტების ასოციაციის წევრი. ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ფაკულტეტი ინგლისური ფილოლოგიისა და თარგმანმცოდნეობის განყოფილება რუსული და სლავური ლინგვისტიკის განყოფილება ლატვიური ლიტერატურისა და კულტურის განყოფილება ლატვიური ენის განყოფილება უცხო ენათა განყოფილება ისტორიის განყოფილება სოციალურ მეცნიერებათა ფაკულტეტი ეკონომიკისა და სოციოლოგიის განყოფილება სოციალური ფსიქოლოგიის განყოფილება სამართლის განყოფილება საბუნებისმეტყველო მეცნიერებათა და მათემატიკის ფაკულტეტი საინფორმაციო მეცნიერებათა განყოფილება ფიზიკის განყოფილება მათემატიკის განყოფილება ქიმიისა და გეოგრაფიის განყოფილება ანატომიისა და ფიზიოლოგიის განყოფილება მუსიკისა და ხელოვნების ფაკულტეტი მუსიკის განყოფილება განათლებისა და მენეჯმენტის ფაკულტეტი პედაგოგიკისა და პედაგოგიური ფსიქოლოგიის განყოფილება სპორტის განყოფილება ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დაუგავპილსის უნივერსიტეტი ოფიციალური საიტი ↑ https://eua.eu/about/member-directory.html
ლევანთიქოფრუს ხიდი

ლევანთიქოფრუს ხიდი — ხიდი თურქეთში, რომელიც ხეობის სათავისაკენ მეხუთე ხიდია. საკუთრივ სოფლის სახელში ლე-პრეფიქსია, ვან-სავანე. ე. ი. სავანეთი. ასე, რომ ფუძე ქართულია. ლევანეთი ამ სატრანზიტო გზაზე დასასვენებელი პუნქტის არსებობაზე მიგვითითებს. ნაგებობა მოგვიანებით აღდგენილ-შეფუთულ-გამაგრებულია. მისი ნახევარწრიული თაღის ბოლოები ორივე მხარეს ეყრდნობა მდინარისაკენ წინწამოზიდულ ბურჯებს. ხიდის სიძველის ნიშნები ჩანს მარჯვენა ბურჯის წყობაში. საკმაოდ საინტერესოა მზიდი კამარების ქვების არქიტექტონიკა. თაღის წყობაში კარგად დამუშავებული მოგრძო და საშუალო ზომის ქვების მონაცვლეობით იკვრება მთელი თაღი. ისტორიული ჭანეთის აღმოსავლეთ ნაწილში დაცული კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები (საფორტიფიკაციო ნაგებობები, ეკლესიები, საკომუნიკაციო და საყოფაცხოვრებო არქიტექტურის ნიმუშები), ბათ., 2014, გვ. 78 ISBN 978-9941-0-6458-6.
იოლ-დერეს პირველი ხიდი

იოლ-დერეს პირველი ხიდი — ხიდი თურქეთში, ჩავუშლუ-იოლდერეს ხერთვისიდან 50 მ-ის დაშორებით. მისი თაღი არ გამოირჩევა გეომეტრიული სიზუსტით და გვიანდელ, ე. წ. ტიუდორების თაღს ემსგავსება. სტატისტიკური მონაცემები: ხიდის სიგრძე — 18,30 მ, სიგანე — 2,80 მ, სიმაღლე წყლის დონიდან კეხამდე — 5,60 მ. ხიდის ორივე ბურჯი კლდოვან რელიეფშია ჩასმული. ისტორიული ჭანეთის აღმოსავლეთ ნაწილში დაცული კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები (საფორტიფიკაციო ნაგებობები, ეკლესიები, საკომუნიკაციო და საყოფაცხოვრებო არქიტექტურის ნიმუშები), ბათ., 2014, გვ. 65 ISBN 978-9941-0-6458-6.
იოლ-დერეს მეორე ხიდი

იოლ-დერეს მეორე ხიდი — ხიდი თურქეთში, მდინარე იოლ-დერეზე, ხეობის სიღრმეში, ზღვის დონიდან 106 მ-ზე. იგი კარგადაა დაცული. თაღი დამუშავებული და ოდნავ ტრაპეციული მოყვანილობის ქვების რიგებითაა შეკრული. ხიდის სავალი ნაწილი ბრტყელი ფილებითაა მოგებული. ხიდის თაღი აბსოლუტური ნახევარწრეა. მისი ფუძეები არაა გადაზრდილი ვერტიკალურად აღმართულ ბურჯებში და უშუალოდ კლდოვან რელიეფს ეყრდნობა. სტატისტიკური მონაცემები: ხიდის სიგრძე — 14,60 მ, სიგანე — 2,55 მ, სიმაღლე წყლის ზედაპირიდან — 5,50 მ, ფუძეებს შორის მანძილი — 9 მ, ფუძეთა სიგანე — 2,47 მ. ისტორიული ჭანეთის აღმოსავლეთ ნაწილში დაცული კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები (საფორტიფიკაციო ნაგებობები, ეკლესიები, საკომუნიკაციო და საყოფაცხოვრებო არქიტექტურის ნიმუშები), ბათ., 2014, გვ. 65 ISBN 978-9941-0-6458-6.
უშენოდ მგონი მოვკვდები

უშენოდ მგონი მოვკვდები — რეჟისორ ლევან თუთბერიძის მიერ 2010 წელს გადაღებული ქართული ფილმი. პროექტი ეროვნული კინოცენტრის კონკურსის გამარჯვებულია. ფილმს საფუძვლად უდევს აკა მორჩილაძირ რომანი ფალიაშვილის ქუჩის ძაღლები. ფილმი პარალელური მონტაჟით მოგვითხრობს ორი თბილისელი ახალგაზრდა ყმაწვილის, სუსხიანი ზამთრის, ერთი დღის ამბავს. ზაზა მწერალია, მამუკა კრიმინალი. ისინი ერთმანათს არ იცნობენ. ერთს შურისძიების წყურვილი ამოძრავებს, მეორეს — სასიყვარულო, რაინდული გრძნობები. ორივე ცდება, რადგან მათი ამბიციური გადაწყვეტილებები ბედთან თამაშს ჰგავს... გადაიკვეთება თუ არა მათი გზები? გიორგი ზანგური — ზაზა ირაკლი სანაია — მამუკა ია სუხიტაშვილი — ქეთა შორენა ბეგაშვილი — ნინაკა მიშა გომიაშვილი — რომა ლევან ხურცია — პეტრუჩიო კახა კინწურაშვილი — რიგლი ლალი მესხი — ზაზას დედა სანდრო ჯანგირაშვილი — დათუშკი ალექსანდრე ცურკანი — სლავა ივანე გოგიტიძე — ქემელა რეჟისორი — ლევან თუთბერიძე სცენარის ავტორი — აკა მორჩილაძე ოპერატორი — გიორგი შველიძე ხმის ოპერატორი — გაიოზ კიკნაძე კომპოზიტორი — ნუკრი აბაშიძე მხატვარი — ვაჟა ჯალაღანია მოსკოვის საერთაშორისო კ/ფესტივალი, მთავარი კონკურსი კინოშოკი-დსთ ბალტიის კინოფესტივალი, მთავარი კონკურსი „უშენოდ მგონი მოვკვდები“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ეროვნული ფილმოგრაფია დაარქივებული ეროვნული ფილმოგრაფია
ეთუსა

ეთუსა (ძვ. ბერძნ. ᾿Αϊθουσα) — ბერძნულ მითოლოგიაში ალკიონესა და პოსეიდონის ქალიშვილი. აპოლონის სატრფო. ფართო გაგებით, სიტყვა ეთუსა გამოიყენება, როგორც პორტიკის ეპითეტი. ↑ ჯები, რიჩარდ (1887). Homer: An Introduction to the Iliad and the Odyssey. Glasgow: James Maclehose and Sons.
ელარე

ელარე (ძვ. ბერძნ. ᾿Ελάρη) — ბერძნული მითოლოგიის პერსონაჟი. ის იყო ორქომენის ქალიშვილი, ტიტიოსის დედა და ზევსის სატრფო. მის სახელს ატარებს იუპიტერის ერთ-ერთი თანამგზავრი ელარა. ↑ გელოვანი ა., „მითოლოგიური ლექსიკონი“, თბილისი, 1983, გვ. 161
დოიჯაშვილი

საკუთარი სახელი დოიჯაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ზურაბ დოიჯაშვილი — ქართველი მომღერალი მანანა დოიჯაშვილი — ქართველი პიანისტი
განთიადი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ტერმინი „განთიადი“ შეიძლება აღნიშნავდეს: განთიადი — ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის სოფლების ძველი სახელწოდება განთიადი — დაბა გაგრის მუნიციპალიტეტში განთიადი — სოფელი დმანისის მუნიციპალიტეტში განთიადი — სოფელი ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში განთიადი — სოფელი ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში განთიადი — სოფელი წალკის მუნიციპალიტეტში (2010 წლამდე თიქილისა) განთიადი — სოფელი ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტში (ყოფილი ყარადერე) განთიადი — სოფელი ხობის მუნიციპალიტეტში განთიადი — სპორტული საზოგადოება განთიადი — პოლიტიკურ-ლიტერატურულ გაზეთი (1906-დან) განთიადი — სამეცნიერო, ლიტერატურული და პოლიტიკური ჟურნალი (1915-დან) განთიადი — ლიტერატურული ალმანახი (ქუთაისი, 1975-დან) განთიადი — მეოთხე და ბოლო ნაწილი სტეფანი მეიერის რომანების სერიიდან „ბინდი“ განთიადი — თბილისის საავეჯო საწარმოო გაერთიანება
ვაჟა ჩაგუნავა

ვაჟა ჩაგუნავა (დ. 14 ოქტომბერი, 1937, თბილისი — გ. 2016) — ქართველი არქიტექტორი. 1964 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი არქიტექტურის სპეციალობით. 1965-1967 წლებში მუშაობდა საქართველოს საყოფაცხოვრებო მომსახურების სამინისტროს თბილისის საყოფაცხოვრებო მომსახურების სამმართველოს საპროექტო ბიუროში პროექტის მთავარ არქიტექტორად. 1967 წლიდან საპროექტო ინსტიტუტ „თბილქალაქპროექტის“ მე-4 არქიტექტურული სახელოსნოს ჯგუფის ხელმძღვანელი იყო. 1995-2001 წლებში პროექტის მთავარი არქიტექტორი. მისი ავტორობით შექმნილი და განხორციელებულია მრავალსართულიანი საცხოვრებელი შენობა თამარ მეფის გამზირზე (1969), 132-ბინიანი საცხოვრებელი სახლი ნიკოლაძის ქუჩაზე (1972), 16-სართულიანი საცხოვრებელი სახლი ატენის ქუჩაზე, 132-ბინიანი საცხოვრებელი სახლი იყალთოს გორაზე, 16-სართულიანი საცხოვრებელი სახლი (არქიტექტორთა კავშირისთვის) სიმონ ჩიქოვანის ქუჩაზე. ასევე, ინდივიდუალური სააგარაკო ვილები: ნატახტარში, მცხეთაში, კოჯორში, წყნეთში, ბეთანიაში, მარტვილში, საგურამოში, ციხისძირში, კახეთში. მისი პროექტით ჩატარებულია აკადემიკოს სიმონ ჯანაშიას სახელობის სახელმწიფო მუზეუმის ოქროს ფონდის საგამოფენო დარბაზის რეკონსტრუქცია. მონაწილეობდა არქეოლოგიურ და ეთნოგრაფიულ ექსპედიციებში. ძეგლების აზომვითი სამუშაოების შესასრულებლად, როგორც მხატვარ-არქიტექტიორი. საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, თბ., 2017, გვ. 624 ვაჟა ჩაგუნავა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ალფონსო-კასტანიედა

ალფონსო-კასტანიედა (ოფიციალურად ალფონსო-კასტანიედას მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Alfonso Castañeda) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ნუევა-ვისკაიის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 8 539 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 6 ბარანგაის. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Alfonso Castañeda: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 4 July 2021.
ამბაგიო

ამბაგიო (ოფიციალურად ამბაგიოს მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Ambaguio) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი ნუევა-ვისკაიის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 15 472 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 8 ბარანგაის. Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Ambaguio: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 4 July 2021.
არიტაო

არიტაო (ოფიციალურად არიტაოს მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Aritao) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი ნუევა-ვისკაიის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 42 197 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 22 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: არიტაო Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Aritao: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 4 July 2021.
ნოდარ ამაშუკელი

ნოდარ ამაშუკელი (დ. 7 ივლისი, 1957, თბილისი) — ქართველი არქიტექტორი. 1982 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის არქიტექტურის ფაკულტეტი, არქიტექტურის სპეციალობით. 1982-1983 წლებში მუშაობდა საკავშირო საპროექტო ინსტიტუტ „კურორტპროექტის“ საქართველოს ფილიალში არქიტექტორად. 1983-1990 წლებში მუშაობდა საქართველოს ძეგლთა დაცვის სააგენტოს არქეოლოგიური კვლევის ცენტრიში არქიტექტორად. 1987-1991 წლებში შეთავსებით მუშაობდა ზურაბ წერეთლის შემოქმედებითი სახელოსნოს არქიტექტორად. 1991 წლიდან მუშაობა დაიწყო თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიაში, არქიტექტურის ფაკულტეტის პედაგოგად. 1996 წელს მიენიჭა დოცენტის სამეცნიერო-პედაგოგიური წოდება, არქიტექტურის სპეციალობით. 1995-1997 წლებში იყო თბილისის საქალაქო საბჭოს კრწანისის რაიონული საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის მთავარი არქიტექტორი. 1997 წელს არჩეულ იქნა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის მონუმენტურ-დეკორატიული ხელოვნების კათედრის გამგედ. 2003 წელს მიენიჭა პროფესორის სამეცნიერო-პედაგოგიური წოდება. 2018 წელს არჩეულ იქნა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის არქიტექტურის ფაკულტეტის დეკანად. საქართველოს კულტურის, მეცნიერებისა და განათლების სამინისტროს არქიტექტურისა და მშენებლობის მიმართულების უმაღლესი გნათლების დარგობრივი საბჭოს წევრია. 2012 წელს იყო ვენეციის მე-13 არქიტექტურის ბიენალეს კურატორი. 2014 წლიდან არქიტექტურის საერთაშორისო აკადემიის პროფესორია. მისი მონაწილეობით დაპროექტებულ იქნა და აშენდა შემდეგი ობიექტები: სასტუმრო „ქარიშხალა“ დაბა ბაკურიანში, პიონერთა ბანაკი დაბა ქვიშხეთში, არქეოლოგიური მუზეუმი ვანში, თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის სასწავლო ბაზის პროექტი დაბა მისაქციელში, ნიკო ნიკოლაძის სახლ-მუზეუმის რეკონსტრუქცია ფოთში, დიმიტრი ყიფიანის სახლ-მუზეუმის რეკონსტრუქცია დაბა ქვიშხეთში, თოჯინების თეატრი თბილისში. 2002 წელს საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულებით გამოცხადებული აქვს მადლობა. ავტორია მრავალი სტატიისა და პუბლიკაციის. ღირსების მედალი 2022 — საქართველოს დამსახურებული არქეტექტორი „კოლხური“ და „ფრიგიული“ სახლები: vitruvius II,I,4,5, თბ., 1996, გვ. 24 საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, წიგნი 2, თბ., 2021, გვ. 44-45 ნოდარ ამაშუკელი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ „ლევან დავითაშვილმა საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორისა და დამსახურებული მშენებლის წოდებები დარგის 13 სპეციალისტს გადასცა“. საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო. 15 მაისი, 2022. ციტირების თარიღი: 26 თებერვალი, 2024. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება)
ბაგაბაგი (ნუევა-ვისკაია)

ბაგაბაგი (ოფიციალურად ბაგაბაგის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Bagabag) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი ნუევა-ვისკაიის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 37 985 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 17 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბაგაბაგი (ნუევა-ვისკაია) Local Government Unit of Bagabag Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Bagabag: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 4 July 2021.
ბამბანგი (ნუევა-ვისკაია)

ბამბანგი (ოფიციალურად ბამბანგის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Bambang) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ნუევა-ვისკაიის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 55 789 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 25 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბამბანგი (ნუევა-ვისკაია) Philippine Census Information [1] Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Bambang Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 4 July 2021.
ბაიომბონგი

ბაიომბონგი (ოფიციალურად ბაიომბონგის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Bayombong) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ნუევა-ვისკაიის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 67 714 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 25 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბაიომბონგი Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a>