laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სუჩათის მეორე ხიდი

სუჩათის მეორე ხიდი — ხიდი თურქეთში, სოფელ სუჩათში. სოფელში მდებარე ამ და მეორე ხიდს შორის მანძილი 700 მეტრია. ხიდი თავისი ფორმით ამავე სოფელში არსებული პირველი ხიდის მსგავსია. მისი ნახევარწრიული თაღის ბოლოები პირველისაგან განსხვავებით ბურჯებს ეყრდნობა. თაღის მზიდი კამარა აქაც ერთმაგი მოგრძო ფორმის კარგად დამუშავებული ქვებითაა გადაყვანილი. ამ ხიდსაც აშკარად ემჩნევა მოგვიანო პერიოდში შეკეთების კვალი. ბურჯებში ორივე მხარეს დატანილი აქვს ორ-ორი ფოსო. ისტორიული ჭანეთის აღმოსავლეთ ნაწილში დაცული კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები (საფორტიფიკაციო ნაგებობები, ეკლესიები, საკომუნიკაციო და საყოფაცხოვრებო არქიტექტურის ნიმუშები), ბათ., 2014, გვ. 78 ISBN 978-9941-0-6458-6.
ინდომალაის ოლქი

ინდომალაის ოლქი ან ინდომალაი — დედამიწის რვა ყველაზე დიდი ბიოგეოგრაფიული ოლქიდან ერთ-ერთი. იგი მოიცავს აზიის ტროპიკულ ნაწილს. დამახასიათებელია ორანგუტანი, გიბონი, მაკაკები და სხვა. ბ. ყურაშვილი, „უხერხემლოთა ზოოლოგია“, გვ. 28, თბ., 1973
საიდა ალ ჰურა

საიდა ალ ჰურა (დ. 1485 ― გ. 14 ივლისი, 1561) ― თეტუანის ჰაქიმი 1515–1542 წლებში და მეკობრეების ლიდერი მე-16 საუკუნის დასაწყისში. ის იყო ვატასიდის სულთან აჰმად იბნ მუჰამედის ცოლი. იგი ითვლება „თანამედროვე ეპოქაში ისლამური დასავლეთის ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვან ქალ ფიგურად“. საიდა ალ ჰურას ცხოვრება შეიძლება გავიგოთ გეოპოლიტიკურ და რელიგიურ კონტექსტში, განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ბრძოლა მუსულმანურ და ქრისტიანულ იმპერიებს შორის მისი სიცოცხლის განმავლობაში. მაჰმადიანმა ოსმალებმა კონსტანტინოპოლი აიღეს 1453 წელს, რაც რომის იმპერიის დასასრულს აღნიშნავდა. ალ-ჰურა ორი წლის იყო, როდესაც პორტუგალიელებმა დაიწყეს კოლონიური დაპყრობა მაროკოს დასავლეთ სანაპიროზე რამდენიმე პორტის აღებით, 1487 წლიდან. რამდენიმე წლის შემდეგ გრანადა კათოლიკე მონარქების (Los Reyes Católicos) იზაბელას ხელში ჩავარდა. მოჰყვა I კასტილიელი და ფერდინანდ II არაგონელი და მუსლიმთა იძულებითი მოქცევა ესპანეთში. ალჟირის თურქ კორსაირ ბარბაროსასთან მოკავშირე, ალ-ჰურა აკონტროლებდა დასავლეთ ხმელთაშუა ზღვას, ხოლო ბარბაროსა აკონტროლებდა აღმოსავლეთს. ის ასევე იყო ტეტუანის პრეფექტი. 1515 წელს ის გახდა ისლამის ისტორიაში უკანასკნელი ადამიანი, რომელმაც კანონიერად მიიღო ალ ჰურას (დედოფალი) ტიტული მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ, რომელიც მართავდა ტეტუანს. მოგვიანებით იგი დაქორწინდა მაროკოს ბერბერ მეფეზე, აჰმედ ალ-ვატასიზე, მაგრამ უარი თქვა ტეტუანის დატოვებაზე. ეს ქორწინება ერთადერთი შემთხვევაა მაროკოს ისტორიაში, როდესაც მეფე დაქორწინდა დედაქალაქ ფესიდან. Sayyida al Hurra ნიშნავს "კეთილშობილ ქალბატონს, რომელიც არის თავისუფალი და დამოუკიდებელი; ქალი სუვერენული, რომელიც ქედს არ უხრის არავითარ ზემდგომ ხელისუფლებას". საიდა ალ ჰურა დაიბადა დაახლოებით 1485 წელს (ჰიჯრის დაახლოებით 890) ანდალუსიელი დიდებულების გამოჩენილ მუსულმანურ ოჯახში, რომლებიც გაიქცნენ მაროკოში ოჯახთან ერთად, როდესაც ფერდინანდმა და იზაბელამ დაიპყრეს გრანადას მუსულმანური სამეფო 1492 წელს, რეკონკისტის ბოლოს და დასახლდნენ შეფშაუენში. ის იყო შარიფ აბდ ას-სალამ ალ-ალამის და, შესაბამისად, ჰასან იბნ ალის შთამომავალი. საიიდას ბავშვობა ბედნიერი და უსაფრთხო იყო, მაგრამ დაბინდული იყო გრანადადან იძულებითი გადასახლების მუდმივი შეხსენებებით. ბავშვობაში მიიღო პირველი კლასის განათლება. იგი თავისუფლად ფლობდა რამდენიმე ენას, მათ შორის კასტილიურ ესპანურს და პორტუგალიურს. ცნობილი მაროკოელი მეცნიერი აბდალა ალ-ღაზვანი იყო მისი მასწავლებელი. იგი 16 წლის ასაკში დაქორწინდა მასზე 30 წლით უფროს კაცზე, სიდი ალ-მანდრი II-ზე, ალი ალ-მანდრის შვილიშვილზე ან ძმისშვილზე, რომელიც იყო მისი მამის მეგობარი და ხელახალი დამფუძნებელი და გუბერნატორი ქალაქ ტეტუანის. ინტელექტუალმა ქალმა, ალ ჰურამ ბევრი რამ ისწავლა, როცა ქმარს საქმეებში ეხმარებოდა. ის დე ფაქტო ვიცე-გუბერნატორი იყო, ქმარი მას ანდობდა ძალაუფლების სადავეებს ყოველ ჯერზე, როცა ქალაქგარეთ მოგზაურობდა. როდესაც ის გარდაიცვალა 1515 წელს, მოსახლეობამ, რომელიც მიჩვეული იყო მისი ძალაუფლების განხორციელებას, მიიღო იგი ტეტუანის გუბერნატორად, რითაც მას ალ-ჰურას ტიტული მიანიჭა.ესპანური და პორტუგალიური წყაროები აღწერენ ალ-ჰურას, როგორც "მათ პარტნიორს დიპლომატიურ თამაშში". ზოგიერთი ისტორიკოსი თვლის, რომ უჩვეულო „ხარისხი ალ ჰურას, როგორც მმართველის მიღებას“ შეიძლება მიეწეროს „ანდალუსიის გაცნობას ქალთა ძალაუფლების მემკვიდრეობსა ესპანეთის მონარქის ოჯახებიდან, როგორიცაა მაგალითად იზაბელა I კასტილიელის შემთხვევა“.
საქართველოს დაბები

საქართველოს დაბები — საქართველოს დაბების სია მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით. სიაში შეყვანილია დაბები, რომლებიც თბილისის ადმინისტრაციულ საზღვრებში შედიან. საქართველოს ქალაქები საქართველოს დიდი სოფლები ↑ დასახლება ბახმაროს დაბის სტატუსი მიენიჭა. ინტერპრესნიუსი. 18 იანვარი 2019.
მიხაილ დრაგომანოვი

მიხაილ პეტრეს ძე დრაგომანოვი (უკრ. Михайло Петрович Драгоманов; დ. 18 სექტემბერი, 1841, გადიაჩი — გ. 2 ივლისი, 1895, სოფია) — უკრაინელი პოლიტიკის თეორეტიკოსი, ეკონომისტი, ისტორიკოსი, ფილოსოფოსი, ეთნოგრაფი და საზოგადო მოღვაწე კიევში. მიხაილ დრაგომანოვი დაიბადა კაზაკური წარმომავლობის დიდგვაროვნის, პეტრე იაკიმოვიჩ დრაგომანოვის ოჯახში. დაწყებითი განათლება სახლში მიიღო, შემდეგ გადიაჩის სკოლაში, პოლტავის უფროსთა სკოლასა და კიევის ტარას შევჩენკოს სახელობის ეროვნულ უნივერსიტეტში სწავლობდა. იგი უკრაინელი პოეტის, ლარისა კოსაჩის (ლესია უკრაინკა) ბიძა და ოლგა დრაგომანოვა-კოსაჩის ძმა იყო. ბიძამისი, იაკივ დრაგომანოვი, დეკაბრისტთა მოძრაობის მონაწილე და გაერთიანებულ სლავთა საიდუმლო საზოგადოებასთან თანამშრომლობის გამო პოლიტიკური პატიმარი იყო. მისი ცოლი, ლუდმილა დრაგომანოვა, ცნობილი მსახიობი იყო. წყვილს ერთი ქალიშვილი, ლიდია შიშმანოვა ჰყავდა. 1870-1875 წლებში დრაგომანოვი კიევის უნივერსიტეტში ლექციებს კითხულობდა, მაგრამ უკრაინული მოძრაობის წინააღმდეგ მიმართული რეპრესიების გამო, რომელმაც პიკს 1876 წელს ემსის უკაზის გამოცემისას მიაღწია, დრაგომანოვი იძულებული გახდა, რუსეთის იმპერია დაეტოვებინა და ჟენევაში გადასახლდა. ემიგრაციის პერიოდში მან პოლიტიკური, კვლევითი და საგამომცემლო საქმიანობა გააგრძელა. 1885-1895 წლებში სოფიის უნივერსიტეტის პროფესორი იყო. დრაგომანოვს ეკუთვნის უკრაინის ეროვნული მოძრაობისთვის შედგენილი პირველი სისტემატური პოლიტიკური პროგრამა. თინეიჯერობის წლებში მასზე დიდი გავლენა იქონია სოციალისტურმა ლიტერატურამ. იგი მის პოლიტიკურ შეხედულებებს „ეთიკურ სოციალიზმს“ უწოდებდა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მიხაილ დრაგომანოვი Biography of Drahomanov at the Encyclopedia of Ukraine “Mykhaylo Drahomanov: A Symposium and Selected Writings”, ed. Ivan L. Rudnytsky, The Annals of the Ukrainian Academy of Arts and Sciences in the U.S., Vol. II, Spring, 1952. Bibliography of Writings by and on Mykhaylo Drahomanov—nearly comprehensive Biography of Drahomanov and his writings (in Ukrainian)[მკვდარი ბმული] The Orthodox Nationalist: Mykhailo Drahomanov audio ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 3.0 3.1 Драгоманов Михаил Петрович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ 4.0 4.1 Deutsche Nationalbibliothek Record #118876317 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ Yakiv Drahomanov at the Encyclopedia of Ukraine ↑ Спасов, Спас. Ancient Bulgarian legends - Lydia Shishmanova. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 მარტი 2021. ციტირების თარიღი: 11 May 2017.
რომან ბაბოვალი

რომან ბაბოვალი (დ. 2 სექტემბერი, 1950, ლიეჟი ― გ. 15 ივნისი, 2005, ლიეჟი) ― უკრაინელი-ფრანგი პოეტი და მთარგმნელი ბელგიიდან. პოეტების ნიუ-იორკის ჯგუფის წევრი. წერდა უკრაინულ და ფრანგულ ენებზე. რომან ბაბოვალი 1950 წლის 2 სექტემბერს, ლიეჟში, ბელგია, დაიბადა. დაამთავრა ლიუვენის კათოლიკური უნივერსიტეტის მედიცინის ფაკულტეტი. მიიღო მედიცინის დოქტორის ხარისხი. ცხოვრობდა ბელგიაში. იყო PEN-International-ისა და უკრაინის მწერალთა ეროვნული კავშირის წევრი. 60-იანი წლების ბოლოდან უკრაინულ და ფრანგულ ენებზე აქვეყნებდა ლექსებსა და თარგმანებს. 70-იან წლებში ნიუ-იორკის ჯგუფს შეუერთდა. ბაბოვალომა ფრანგულ ენაზე თარგმნა და ორ ტომად გამოაქვეყნა იგორ კალინცის ლექსების კრებული „Le couronnement de l'épouvantail“. თანამედროვე უკრაინელი მწერლების ნაშრომებს ფრანგულ ენაზე, ხოლო ფრანგული და იტალიური ენებიდან უკრაინულ ენაზე თარგმნიდა. ↑ Babowal, Roman. ციტირების თარიღი: February 18, 2022. ↑ Maria G. Rewakowicz - Introducing the Ukrainian Émigré Poets of the New York Group. University of Toronto · Academic Electronic Journal in Slavic Studies - Toronto Slavic Quarterly. ციტირების თარიღი: February 18, 2022. ↑ ПИСЬМЕННИЦЬКИЙ ДОВІДНИК uk. ციტირების თარიღი: February 18, 2022. [[კატეგორია:დაბადებული 1950
ვასილი ეროშენკო

ვასილი იაკოვლევიჩ ეროშენკო (რუს. Василий Яковлевич Ерошенко უკრ. Василь Якович Єрошенко) (დ. 12 იანვარი, 1890 ― 23 დეკემბერი, 1952) ― ბრმა მწერალი, მთარგმნელი, ესპერანტისტი, ლინგვისტი, მოგზაური, პოეტი და მასწავლებელი. წერდა ესპერანტოსა და იაპონურ ენებზე. დაიბადა გლეხის ოჯახში. ოთხი წლის ასაკში წითელას შედეგად დაბრმავდა. 1899-1908 წლებში მოსკოვის უსინათლო ბავშვთა სკოლაში სწავლობდა. მოსკოვის უსინათლოთა ორკესტრში ვიოლინოზე უკრავდა. ამ პერიოდშივე სწავლობდა ესპერანტოსა და ინგლისურ ენებს. 1912 წელს ბრიტანეთში იმოგზაურა, სადაც უსინათლოთა სკოლაში სწავლობდა. აქვე ანარქისტ პეტრე კროპოტკინთან შეხვედრამ დიდი გავლენა იქონია მის ანარქისტულ შეხედულებებზე. მოგვიანებით პარიზის გავლით მოსკოვში დაბრუნდა და ორკესტრში მუშაობას დაუბრუნდა. აქვე დაიწყო იაპონური ენის შესწავლა. ↑ 1.0 1.1 Deutsche Nationalbibliothek Record #137597258 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ Poulson, David (20 October 2014). Eroshenko. ISBN 9786175171639.  ↑ Kerziouk, Olga. (15 December 2014) "I raised a fire in my heart": remembering Eroshenko. European Studies Blog, The British Library Board. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 21 ნოემბერი 2021. ციტატა: „It is fascinating story about the life and work of the blind Esperantist, traveller and writer Vasili Eroshenko (1890-1952).“ ციტირების თარიღი: 21 November 2021
ცეცხლოვანი მიწის პროვინცია

ცეცხლოვანი მიწა (ესპ. Tierra del Fuego Province) – არგენტინის პროვინცია, მდებარეობს ქვეყნის უკიდურეს სამხრეთ ნაწილში. ადმინისტრაციული ცენტრი – უშუაია, დედამიწის ყველაზე სამხრეთით მდებარე ქალაქი. პროვინციის მოსახლეობა – 101 079 კაცი (2001). ფართობი – 21 263 კმ². პროვინცია მოიცავს 4 დეპარტამენტსა და 5 მუნიციპალიტეტს. არგენტინის პროვინციები ოფიციალური საიტი (ესპანური) ტურისტული საიტი (ინგლისური) (ესპანური) ↑ https://data.iana.org/time-zones/tzdb-2021e/southamerica ↑ არ მოიცავს ფოლკლენდის კუნძულებსა და არგენტინის ანტარქტიკას, რომელზეც პრეტენზიას აცხადებს არგენტინა.
პიტოგო (კესონი)

პიტოგო (ოფიციალურად პიტოგოს მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Pitogo) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი კესონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 22 798 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 39 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პიტოგო (კესონი) Pitogo Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Pitogo: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 January 2020
ბაშობის ხიდი

ბაშობის ხიდი — ხიდი თურქეთში, სოფელ ბაშობაში. მაღალი, ვერტიკალური ბურჯები კლდეზეა ამოყვანილი. ხიდი მთლიანად თლილი ქვითაა ქვეხაზური ნაგები (გარდა გვიან შექმნილი ბურჯებისა). შემაკავშირებლად კირხსნარია გამოყენებული. სავალი ნაწილი ფილებითაა მოგებული. სტატისტიკური მონაცემები: სიგრძე — 12 მ., სიგანე — 2,25 მ., ბორდიურის სიმაღლე — 55 სმ., ხოლო სიგანე — 24 სმ., ბურჯებს შორის მანძილი — 9,20 მ., ხიდის სიმაღლე ბორდიურის ჩათვლით — 6,70 მ. ისტორიული ჭანეთის აღმოსავლეთ ნაწილში დაცული კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები (საფორტიფიკაციო ნაგებობები, ეკლესიები, საკომუნიკაციო და საყოფაცხოვრებო არქიტექტურის ნიმუშები), ბათ., 2014, გვ. 65-66.
კარადრინა

კარადრინა (ლათ. Spodoptera exigua) — პეპელა ხვატრისებრთა ოჯახისა. ფრთების შლილი 26-34 მმ-ს აღწევს. წინა ფრთები მონაცრისფრო-მურაა, უკანა — თეთრი. მატლის ზომაა 25-26 მმ, ღია ან მუქი მწვანეა. კარადრინა გავრცელებულია აფრიკაში, სამხრეთ აზიაში, ჩრდილოეთ ამერიკაში, ქვემო ვოლგისპირეთში, ამიერკავკასიაში, შუა აზიაში. ბამბის, ჭარხლის, პამიდვრის, იონჯისა და სხვათა მავნებელია. საქართველოში 3-4 თაობას იძლევა. ბრძოლის ღონისძიებანი: აგროტექნიკური ღონისძიებები, ნათესის დამუშავება ინსექტიციდებითა და ბიოპრეპარატებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 391.
პლარიდელი (კესონი)

პლარიდელი (ოფიციალურად პლარიდელის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Plaridel) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი კესონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 10 129 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 9 ბარანგაის. Plaridel Profile at PhilAtlas.com An Act Creating the Municipality of Plaridel in the Province of Quezon Philippine Census Information Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2016-03-03 საიტზე Wayback Machine. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Plaridel: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 January 2020
პოლილიო (კესონი)

პოლილიო (ოფიციალურად პოლილიოს მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Polillo) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი კესონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 31 908 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 20 ბარანგაის. მდებარეობს კუნძულ პოლილიოს სამხრეთ ნაწილში. მუნიციპალიტეტის შემადგენლობაშია კუნძული ბალესინიც, რომელიც ლამონის ყურეში მდებარეობს. Polillo Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. Quezon Province Community and Web Portal ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Polillo: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 January 2020
ჟიკნოლაღის ხიდი

ჟიკნოლაღის ხიდი — ხიდი თურქეთში, ქალაქ ხოფაში, ხოფისწყლის მარცხენა შენაკად სუნდურაზე (ჟიკნოღალი) გადებულია მომცრო ზომის ხიდი. ის საკმაოდ კარგადაა შემონახული. თაღის გვერდითი საპირე ქვები ტრაპეციული მოყვანილობისანი არიან. ხიდს ერთგვარად არქაულობის იერი დაჰკრავს. იგი არ შეიცავს თაღის დამატებით ვიწრო სარტყელს, რაც თითქმის ყველა სხვა შემთხვევაში დასტურდება. სტატისტიკური მონაცემები: ხიდის სიგრძე — 6,5 მ., სიგანე — 2,25 მ., სიმაღლე წყლის ზედაპირიდან — 1,90 მ., ბურჯებს შორის მანძილი — 5,30 მ. თაღის ქუსლები ვერტიკალურ ბურჯებს ეყრდნობა. ამჟამად მათ მთლიანად ფარავს ეკალ-ბარდი. ისტორიული ჭანეთის აღმოსავლეთ ნაწილში დაცული კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები (საფორტიფიკაციო ნაგებობები, ეკლესიები, საკომუნიკაციო და საყოფაცხოვრებო არქიტექტურის ნიმუშები), ბათ., 2014, გვ. 66.
კესონი (კესონი)

კესონი (ოფიციალურად კესონის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Quezon) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი კესონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 15 886 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 24 ბარანგაის. Quezon Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2016-03-03 საიტზე Wayback Machine. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Quezon: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 January 2020
რეალი (კესონი)

რეალი (ოფიციალურად რეალის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Real) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი კესონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 38 678 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 17 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: რეალი (კესონი) Real Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Real: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 January 2020
ჯამლიჰემშილის ხიდი

ჯამლიჰემშილის ხიდი — ხიდი თურქეთში, ფორტუნას და აიდერის ხეობების შესართავიდან 200 მეტრში, ზილ-კალესაკენ მიმავალი გზის მარჯვენა მხარეს. არდაშენიდან ხიდამდე 21,7 კმ-ია. ამ ხიდს ადგილობრივი მოსახლეობა კონაკლარის ხიდსაც უწოდებს. ხიდის დიდი ნაწილი განახლებულია. მისი თაღი ნახევარწრიულია, ბოლოები საგულდაგულოდ ამოყვანილ ბურჯებზეა დასმული. საკუთრივ ბურჯები კი კლდოვან ქანზეა დაშენებული. ხიდის თაღის საპირე ქვები კარგადაა დამუშავებული. ემჩნევა, რომ ხიდის მოაჯირი ბოლო პერიოდშია განახლებული. მისი საერთო სიგრძე 30 მ-ია, სიგანე 2,40 მ., სასიარულო დონე — 2 მ., ხიდის სიგრძე ბურჯიდან ბურჯამდე 18,5 მ-ია. სიმაღლე წყლის დონიდან თაღის ზედაპირამდე — 8,70 მ. ისტორიული ჭანეთის აღმოსავლეთ ნაწილში დაცული კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები (საფორტიფიკაციო ნაგებობები, ეკლესიები, საკომუნიკაციო და საყოფაცხოვრებო არქიტექტურის ნიმუშები), ბათ., 2014, გვ. 73-74.
სამპალოკი (კესონი)

სამპალოკი (ოფიციალურად სამპალოკის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Sampaloc) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი კესონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 13 629 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 14 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სამპალოკი (კესონი) Sampaloc Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Sampaloc: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 January 2020.
სან-ანდრესი (კესონი)

სან-ანდრესი (ოფიციალურად სან-ანდრესის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng San Andres) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი კესონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 37 454 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 7 ბარანგაის. San Andres Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2016-03-03 საიტზე Wayback Machine. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ San Andres: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 January 2020.
რაფაელ ჰუსეინოვი

რაფაელ ბაბა-ოღლუ ჰუსეინოვი (აზერ. Rafael Babaoğlu Hüseynov; დ. 12 აგვისტო, 1955) — აზერბაიჯანელი ლიტერატურათმცოდნე, საზოგადო მოღვაწე, პუბლიცისტი, მთარგმნელი, ტექსტოლოგი, აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის წევრი, დეპუტატი, ნიზამი განჯევის სახელობის აზერბაიჯანული ლიტრატურის ეროვნული მუზეუმის დირექტორი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი, აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის წევრი (2014), პროფესორი, აზერბაიჯანის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (2005). რაფაელ ჰუსეინოვი დაიბადა ქალაქ ქურდამირში, იქვე დაამთავრა მე-12 საშუალო სკოლა (1971). განათლება აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტზე მიიღო „სპარსული ფილოლოგიის“ სპეციალობით (1971 – 1976). შრომითი საქმიანობა აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიის ფილოსოფიისა და სამართლის ინსტიტუტში ისტორიის განყოფილებაში დანიშვნით დაიწყო (1976 – 1978). ეკავა უმცროსი მეცნიერ თანამშრომლის თანამდებობა ირანული ფილოლოგიის განყოფილებაში (1978 – 1982), უფროსი მეცნიერ თანამშრომლის თანამდებობა შუა საუკუნეების აღმოსავლეთის წერილობითი წყაროების კვლევისა და პუბლიკაციის განყოფილებაში (1976 -1978). 1980 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია. ხელმძღვანელობდა განყოფილებას ნიზამის სახელობის ლიტერატურის მუზეუმში. ამჟამად არის ნიზამი განჯევის სახელობის აზერბაიჯანული ლიტერატურის ეროვნული მუზეუმის დირექტორი. ლიტერატურული მოღვაწეობა 1957 წელს ქალაქ ქურდამირში, ადგილობრივ გაზეთ „ირელიში“ ლექსების პუბლიკაციით დაიწყო. მისი ლექსები პერიოდულად იბეჭდებოდა პრესის ფურცლებზე. არის ყოველკვირეულ გადაცემათა ციკლის - „სიმღერისადმი მიძღვნილი ცხოვრების“ და „საღამოს შეხვედრების“ ავტორი. ეს გადაცემები აზერბაიჯანის ეროვნულ მუზეუმსა და მის გამოჩენილ წარმომადგენლებს შეეხება. არის პუბლიცისტური სტატიების „უხილავ თვალთა სინათლის“, „მთავარია ის, რომ თქვენ ხალხს უყვარხართ“, „განშორების მატარებელის“ და სხვათა ავტორი. რაფაელ ჰუსეინოვი არის 30-ზე მეტი ნაშრომის ავტორი ლიტერატურათმცდონეობაში. ამ ნაშრომთა უმეტესობა შუა საუკუნეების სპარსულ და თურქულენოვან პოეზიას შეეხება. 1992 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია თემაზე „ბაბა ტაირ ურიანი და მისი პოეტური მემკვიდრეობა“. ჰუსეინოვმა შეადგინა კრებულები - „მაჰსეთი განჯევის რობაიები“, მემუარები რასულ რზასა და ნიჰიარ რაფიბეილის შესახებ - „ორი ცხოვრების ნათება“ (1987). ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტში ასწავლიდა „სპარსულ ლიტერატურას“ (1987 – 1989), კონსერვატორიაში „კულტურის ისტორიას“ (1990 – 1991), ხაზარის უნივერსიტეტში ხელმძღვანელობდა „აზერბაიჯანული ფილოლოგიისა და აღმოსავლეთმცოდნებობის“ კათედრას (1995 – 1998). ↑ pace.coe.int <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q111240972"></a> ↑ 2.0 2.1 Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a> ↑ R.B.Hüseynovun “Şərəf” ordeni ilə təltif edilməsi haqqında Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Sərəncamı ↑ AZƏRBAYCAN RESPUBLİKASI PREZİDENTİNİN SƏRƏNCAMI «Azərbaycan Yazıçılar Birliyi üzvlərinin təltif edilməsi haqqında». დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-08-19. ციტირების თარიღი: 2022-02-20.