laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ჩვენს გოგონებს

ჩვენს გოგონებს — ანსამბლ „ორერას“ რიგით მეორე ალბომი. ჩაიწერა 1965-1966 წლებში. გამოვიდა 1967 წელს. ალბომში შეტანილია 10 სიმღერა. სიმღერები სრულდება: ქართულ, რუსულ, იტალიურ და ინგლისურ ენებზე ჩვენს გოგონებს ცისფრთვალება ჯადოქარი სერენადა სიყვარული ახ ტურფავ, ტურფავ ადანდალი Day By Day Тополя სიყვარული (იტალიური სიმღერა) Casabella მთაწმინდის მთვარე დისკოგრაფია. „ვია ორერას“ არაოფიციალური გვერდი Facebook-ზე.
Экспо-67

Экспо-67 — ანსამბლ „ორერას“ რიგით მესამე ალბომი. ჩაიწერა 1966 წელს. გამოვიდა 1967 წელს. ალბომში შეტანილია 10 სიმღერა. სიმღერები სრულდება: ქართულ, რუსულ, ფრანგულ, ესპანურ და ინგლისურ ენებზე. გოგოვ მთვარეს ედარები დედა სიყვარულის სერენადა Strangers in The Night Хвастун ლალები ოსური სუიტა Тополя მხოლოდ ერთი კოცნა ყარაჩოღელი Экспо-67 დისკოგრაფია. „ვია ორერას“ არაოფიციალური გვერდი Facebook-ზე.
"Орэра" и "Диэло"

"Орэра" и "Диэло" — ანსამბლ „ორერას“ რიგით მესამე ალბომი (ვია „დიელოსთან“ ერთად). ჩაიწერა 1965-1967 წლებში. გამოვიდა 1969 წელს. ეს არის ერთ-ერთი პირველი სტერეო ფირფიტა საბჭოთა სივრცეში. ალბომი დამზადდა უცხო ქვეყნების მოსახლეობისთვის, გარეკანის დიზაინი შესრულებულია რუსულ და ინგლისურ ენებზე. ალბომში შეტანილია 14 სიმღერა. პირველი გვერდი უჭირავს ორერას 7 კომპოზიციას, ხოლო მეორე გვერდი „დიელოს“ 7 კომპოზიციას. სიმღერები სრულდება ქართულ და რუსულ ენებზე გოგოვ მთვარეს ედარები დედა სიყვარულის სერენადა ლალები ოსური სუიტა ყარაჩოღელი Страна Воспоминаний დისკოგრაფია „ვია ორერას“ არაოფიციალური გვერდი Facebook-ზე
ეეკატლი

ეეკატლი, კატლი (ესპ. Ehecatl) — „ქარი“, აქტეკების მითოლოგიაში ქარების ღმერთი, ასოცირდება დასავლეთთან. ითვლება კეცალკოატლის ერთ-ერთ განსახიერებად (ეეკატლ-კეცალკოატლი, Ehecatl-Quetzacoatl). ეეკატლთან, როგორც კეცალკოატლის იპოსტასთან, აკავშირებენ მეორე, ან ქარიანი, მზის ეპოქას („ეეკატონატიუჰი“), რომელიც გაგრძელდა 4010 წელი. სხვა ვერსია ეეკატლს აკავშირებს სამყაროში სიყვარულის გაჩენასთან მას შემდეგ, რაც მან შეიყვარა მოკვდავი ქალი. ეეკატლს გამოსახავენ მოცეკვავე არსების სახით, ფრინველის (იხვის) წითელი ნისკარტით. ცენტრალურ მექსიკაში ზოგჯერ ქარიშხლებსა და ძლიერ ქარებს დღემდე „ეეკაკოატლს“ უწოდებენ. ეეკატლისადმი მიძღვნილია მრგვალი ტაძარი კალიშტლაუაკა ძველი მესოამერიკა
გაზაფხულის სიმღერა

გაზაფხულის სიმღერა — ანსამბლ „ორერას“ რიგით მეოთხე ალბომი. ჩაიწერა 1968-1969 წლებში. გამოვიდა 1970 წელს. ალბომში შეტანილია 11 სიმღერა. სიმღერები სრულდება ქართულ, რუსულ, თურქულ, ესპანურ და კავკასიურ ენებზე გაზაფხულის სიმღერა კრიმანჭული თოვლის ფანტელი ქალო ნარინჯიანო მუხამბაზი მექსიკური პოპური მე დამესიზმრა სიზმარი ყვავილების ქვეყანა სიყვარულით მთვრალი А где мне взять такую песню კავკასიური სიმღერების პოპური დისკოგრაფია. „ვია ორერას“ არაოფიციალური გვერდი Facebook-ზე.
ტრირის ჰუმბოლდტის გიმნაზია

ტრირის ჰუმბოლდტის გიმნაზია (შემოკლებით ჰა-გე-ტე, Das Humboldt-Gymnasium Trier - HGT) არის მეორე საფეხურის სკოლა ტრირში. 2009 წლის მარტამდე ამ სკოლას ტრირის ჰინდენბურგის გიმნაზია ერქვა. 1821 წლის 4 დეკემბერს ტრირელმა მასწავლებელმა ვინმე ფიშერმა მიიღო ნებართვა დაეარსებინა ვაჟთა სკოლა. სკოლა ოფიციალურად გაიხნა 1822 წლის 2 იანვარს. სკოლის მიზანი იყო ჭაბუკების მომზადება სავაჭრო და სახელოსნო დარგებისთვის. სკოლის სასწავლო საგნები იყო გერმანული, ფრანგული, ისტორია, გეოგრაფია, მათემატიკა, რელიგია, სამოქალაქო მორალი და ხაზვა. 1845 წლის 13 სექტემბერს ქალაქ ტრირის ქალაქის საბჭომ გადაწყვიტა სკოლა გარდაექმნა უფრო მაღალი საფეხურის ბიურგერთა სკოლად, რომელიც ექვსი კლასისაგან, - სექსტადან პრიმამდე, შედგებოდა. 1936 წელს ნაცისტებმა პენსიაზე გაუშვეს სკოლის მაშინდელი დირექტორი ჰაინრიხ ომენი (Heinrich Ohmen) იმის გამო, რომ მან არ ისურვა ნაცისტურ პარტიაში (NSDAP) გაწევრიანება. მომდევნო დირექტორი ედუარდ ანრიხი (Eduard Anrich) აქტიურად თანამშრომლობდა ნაცისტებთან, კერძოდ ნაცისტური პარტიის ახალგაზრდულ ფრთასთან, რომელსაც ჰიტლერ იუგენდი (Hitler-Jugend) ერქვა. 1944 წელს დაბომბვის შედეგად დაინგრა სკოლის შენობა, ხოლო 1956 წელს კი სკოლა ახალ მოსახლეობა იზეიმა. ახალ შენობაში სკოლას შეემატა დახურული სავარჯიშო მოედანი და აულა. 1959 წლის 30 მაისს გიმნაზიამ ოფიციალურად იზეიმა ახალ შენობაში გადასვლა. 1896 წლიდან სკოლას ერქვა კაიზერ ვილჰელმის გიმნაზია. 1914 წლიდან მოიხსენიებოდა როგორც „კაიზერის რეალური გიმნაზია“. პირველი მსოფლიო ომის დროს, 1917 წელს, მთავარი ფელდმარშალის პაულ ფონ ჰინდენბურგის 70 წლისთავთან დაკავშირებით, სკოლას ისევ შეეცვალა სახელი და დაერქვა ჰინდენბურგის გიმნაზია. 1937 წელს სკოლა ოფიციალურად მოიხსენიება როგორც „ჰინდენბურგის სკოლა, ვაჟთა სახელმწიფო უმაღლესი სკოლა“. სკოლას ეს სახელი მეორე მსოფლიო იმის შემდეგადაც შეუნარჩუნეს. 2009 წელს, ხანგრძლივი დისკუსიების შემდეგ სკოლას ისევ შეუცვალეს სახელი და დააქვეს ჰუმბოლდტის სახელი. ტრირის ჰუმბოლდტის გიმნაზიის ოფიციალური ვებ-გვერდი Günther Hans Lehmann: Staatliches Hindenburg-Realgymnasium in Trier. წიგნში: Zentralblatt der Bauverwaltung. 50. Jahrgang (1930), Nr. 21.
მსოფლიო ხალხთა სიმღერები (ალბომი)

მსოფლიო ხალხთა სიმღერები — ანსამბლ „ორერას“ რიგით მეხუთე ალბომი. ალბომის ძირითადი ნაწილი ჩაიწერა 1969 წელს. გამოვიდა 1971 წელს. ალბომში შეტანილია 14 სიმღერა. სიმღერები სრულდება მსოფლიოს მრავალ ენაზე. სულიკო The World We Knew (Over and Over) Guantanamera Summertime I love Paris შავ თვალებავ Take My Love Не жалею, не зову, не плачу შემირიგდი The Last Waltz ზღვასთან Angela My Song Day By Day დისკოგრაფია. „ვია ორერას“ არაოფიციალური გვერდი Facebook-ზე.
უჩუსუმა

უჩუსუმა (ესპ. Uchusuma) — მდინარე სამხრეთ ამერიკაში. სათავეს იღებს პერუს ალტიპლანოში, შემდეგ გადაკვეთს ჩილეს ჩრდილოეთ ნაწილს და შედის ბოლივიაში, სადაც ერწყმის მდინარე მაურის. ჩილეს მდინარეების სია პერუს მდინარეების სია ბოლივიის მდინარეების სია Hidrografía Regional del Altiplano de Chile დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. , retrieved on 15 June 2012 in Spanish Language
სილალა

სილალა (ესპ. Silala) — მდინარე სამხრეთ ამერიკაში. სათავეს იღებს ბოლივიაში, ზღვის დონიდან 4300-4800 მეტრზე და შემდეგ ხელოვნური საშუალებებით შედის ჩილეს ტერიტორიაზე. ბოლივიის მდინარეების სია ჩილეს მდინარეების სია EVALUACION DE LOS RECURSOS HIDRICOS SUPERFICIALES EN LA CUENCA DEL RIO BIO BIO[მკვდარი ბმული]
ახალი ლადოგი

ახალი ლადოგი (რუს. Новая Ладога) — ქალაქი (1704 წლიდან) რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში, ვოლხოვის რაიონში. მოსახლეობა 2010 წლის აღწერით 8838 ადამიანს შეადგენდა. ქალაქი მდებარეობს მდინარე ვოლხოვის სანაპიროზე, სანქტ-პეტერბურგიდან 121 კმ-ში. ქალაქის ცენტრი სამკუთხედის ფორმის კუნძულს მოიცავს, რომელიც ჩრდილოეთით პეტროვსკის არხით, სამხრეთით — მდინარე ვოლხოვით, დასავლეთით კი ვოლხოვის ერთ-ერთი ტოტი ესაზღვრება, რომელიც მდინარეს უერთდება. ქალაქის წარმოშობამდე მის ადგილას მდებარეობდა ნიკოლო-მედვედსკის მონასტერი, რომელიც XIV-XV დაარსდა. მდინარის ზემო მიდამოებში 15 კმ-ში მდებარეობს სოფელი ძველი ლადოგა, მოპოვებული არქეოლოგიური წყაროების მიხედვით, ეს სოფელი იყო ისტორიული რეგიონის რუსის ყველაზე ძველი დასახლება (შესაძლებელია ეს დასახლება რიურიკას რესპუბლიკის დედაქალაქი იყო). ახალი ლადოგის საქალაქო დასახლება ლენინგრადის ოლქი ქალაქები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვო  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • ვისოცკი  • გატჩინა  • ივანგოროდი  • კამენოგორსკი  • კინგისეპი • კირიში  • კიროვსკი  • კომუნარი  • ლოდეინოე-პოლე • ლუგა  • ლიუბანი  • ნიკოლსკოე  • ახალი ლადოგი  • ოტრადნოე  • პიკალიოვო  • პოდპოროჟიე  • პრიმორსკი  • პრიოზერსკი  • სვეტოგორსკი  • სერტოლოვო  • სლანცი  • სოსნოვი-ბორი  • სიასტროი  • ტიხვინი  • ტოსნო  • შლისელბურგი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა: რაიონები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვი  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • გატჩინი  • კინგისეპი  • კირიში  • კიროვსკი  • ლოდეინოპოლე  • ლომონოსოვი  • ლუგი  • პოდპოროჟიე  • პრიოზერსკი  • სლანცი  • ტიხვინი  • ტოსნო სტატია: გეოგრაფია | გერბი | ჰიმნი | ისტორია | მოსახლეობა | ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა | დროშა
გატჩინა

გატჩინა (რუს. Гатчина, ფინ. Hatsina) — ქალაქი (1796 წლიდან) რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში, გატჩინის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2010 წლის აღწერით ქალაქის მოსახლეობა 92 937 ადამიანს შეადგენდა, ქალაქი ლენინგრადის ოლქის ყველაზე დიდი დასახლებაა მოსახლეობის რიცხოვნობით. ქალაქი ლენინგრადის ოლქის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში მდებარეობს, სანქტ-პეტერბურგის საზღვრიდან 8 კმ-ით, ხოლო მისი ისტორიული ცენტრიდან 41 კმ-ითაა დაშორებული. ქალაქი ლენინგრადის ოლქის მნიშვნელოვან სამრეწველო, სასწავლო, კულტურულ და საგანმანათლებლო ცენტრს წარმოადგენს. ქალაქში მდებარეობს მუზეუმი „გატჩინა“, ქალაქის ისტორიული ცენტრი შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. 1798 წელს არქიტექტორ ნიკოლაი ლვოვის პროექტის მიხედვით ააშენეს სამონასტრო სასახლე, რომელიც მოგვიანებით ქალაქის ერთ-ერთი სიმბოლო გახდა. 1801 წელს პავლე I-ის სიკვდილის შემდეგ გატჩინის მმართველი მისი მეუღლე მარია ფიოდოროვნა გახდა. 1900 წელს მსოფლიო ექსპოზიციაზე პარიზში გატჩინა რუსეთის ყველაზე კეთილმოწყობილ ქალაქად დასახელდა, რუსეთში არსებულ პატარა დასახლებულ პუნქტებს შორის. იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები რუსეთში ქალაქის ადმინისტრაციის საიტი დაარქივებული 2008-06-03 საიტზე Wayback Machine. ინფორმაცია ქალაქის შესახებ ენციკლოპედიაში „ჩემი ქალაქი“ ↑ Дворец и парк Гатчины в документах, письмах и воспоминаниях. XIX век. გვ. 12, 156-158, 432 ლენინგრადის ოლქი ქალაქები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვო  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • ვისოცკი  • გატჩინა  • ივანგოროდი  • კამენოგორსკი  • კინგისეპი • კირიში  • კიროვსკი  • კომუნარი  • ლოდეინოე-პოლე • ლუგა  • ლიუბანი  • ნიკოლსკოე  • ახალი ლადოგი  • ოტრადნოე  • პიკალიოვო  • პოდპოროჟიე  • პრიმორსკი  • პრიოზერსკი  • სვეტოგორსკი  • სერტოლოვო  • სლანცი  • სოსნოვი-ბორი  • სიასტროი  • ტიხვინი  • ტოსნო  • შლისელბურგი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა: რაიონები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვი  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • გატჩინი  • კინგისეპი  • კირიში  • კიროვსკი  • ლოდეინოპოლე  • ლომონოსოვი  • ლუგი  • პოდპოროჟიე  • პრიოზერსკი  • სლანცი  • ტიხვინი  • ტოსნო სტატია: გეოგრაფია | გერბი | ჰიმნი | ისტორია | მოსახლეობა | ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა | დროშა
ივანგოროდი

ივანგოროდი (რუს. Ивангород, ესტ. Jaanilinn, ფინ. Iivananlinna) — ქალაქი ჩრდილო-დასავლეთ რუსეთში, ლენინგრადის ოლქის კინგისეპის რაიონში. მოსახლეობა 2012 წლის აღწერით 10 128 ადამიანს შეადგენდა. ქალაქი მდინარე ნარვის მარჯვენა სანაპიროზე მდებარეობს, სანქტ-პეტერბურგიდან დასავლეთით 147 კმ-ში. ივანგოროდი დაარსდა 1492 წელს, როგორც ციხესიმაგრე, მოსკოველი თავადის ივან ვასილიევიჩის მიერ, სწორედ მის პატივსაცემად ქალაქს ამჟამინდელი სახელი. XV საუკუნის გერმანულ დოკუმენტებში ციხე-ქალაქი მოხსენიებულია, როგორც: „კონტრ-ნარვა“. ივანგოროდის ციხესიმაგრე მაღალი ქვის გალავნით და 10 კოშკით, ივანგოროდი რუსეთში პირველი მართკუთხა გეგმით აგებული ციხესიმაგრე იყო 1492-1610 წლებში. XVI-XVII საუკუნეების განმავლობაში ციხესიმაგრე ხშირად ხდებოდა გერმანელების, შვედებისა და პოლონელების თავდასხმის ობიექტი. 1581-1590 წლებში, ლივონიის ომის შემდეგ და 1612-1704 წლებში (რუსეთში შვედების ინტერვენციის პერიოდში) ციხესიმაგრე შვედებს, ხოლო 1704 წლიდან ჩრდილოეთის ომის დროს ციხესიმაგრე რუსულმა ჯარებმა დაიკავეს. 1940 წელს ესტონეთის საბჭოთა კავშირთან შეერთების შემდეგ, ივანგოროდი ესტონეთის შემადგენლობაში დარჩა. 1941-1944 წლებში ქალაქი ოკუპირებული ჰქონდათ გერმანელებს, ქალაქს მართავდა ოსტლანდი. ქალაქის ოფიციალური საიტი „ციხესიმაგრე ხედით ესტონეთზე“[მკვდარი ბმული] ივანგოროდი ენციკლოპედიაში „ჩემი ქალაქი“ ლენინგრადის ოლქი ქალაქები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვო  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • ვისოცკი  • გატჩინა  • ივანგოროდი  • კამენოგორსკი  • კინგისეპი • კირიში  • კიროვსკი  • კომუნარი  • ლოდეინოე-პოლე • ლუგა  • ლიუბანი  • ნიკოლსკოე  • ახალი ლადოგი  • ოტრადნოე  • პიკალიოვო  • პოდპოროჟიე  • პრიმორსკი  • პრიოზერსკი  • სვეტოგორსკი  • სერტოლოვო  • სლანცი  • სოსნოვი-ბორი  • სიასტროი  • ტიხვინი  • ტოსნო  • შლისელბურგი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა: რაიონები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვი  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • გატჩინი  • კინგისეპი  • კირიში  • კიროვსკი  • ლოდეინოპოლე  • ლომონოსოვი  • ლუგი  • პოდპოროჟიე  • პრიოზერსკი  • სლანცი  • ტიხვინი  • ტოსნო სტატია: გეოგრაფია | გერბი | ჰიმნი | ისტორია | მოსახლეობა | ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა | დროშა
კამენოგორსკი

კამენოგორსკი (1948 წლამდე — ანტრეა, რუს. Каменногорск, შვედ. Saint-Andre, ფინ. Antrea) — ქალაქი რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში, ვიბორგის რაიონში, მდინარე ვუოკსას სანაპიროზე. ქალაქის ტერიტორია დასახლებული ჯერ კიდევ, ძვ. წ. IV-III საუკუნეებში იყო. ამას ადასტურებს ამ ტერიოტორიებზე აღმოჩენილი არქეოლოგიური ნაშთები. ქალაქი ანტრეა პირველად მოხსენიებულია 1597 წელს. ფინური ტერიტორიების რუსეთის მფლობელობაში გადასვლის შემდეგ, რუსეთ-შვედეთის ომის შემდეგ (1808-1809), დასახლება ატარებდა ფინურ სახელს „ანტრეას“. სსრკ-ფინეთის ომის დროს ქალაქი 4-ჯერ დაიბომბა, 1939 წლის 1 და 2 დეკემბერს, 1940 წლის 19 თებერვალსა და 2 მარტს. ამ დაბომბვების შედეგად დაიღუპა 11 ადამიანი. სიილინიარვი,  ფინეთი კუოპიო,  ფინეთი კამენოგორსკის საქალაქო დასახლება ლენინგრადის ოლქი ქალაქები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვო  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • ვისოცკი  • გატჩინა  • ივანგოროდი  • კამენოგორსკი  • კინგისეპი • კირიში  • კიროვსკი  • კომუნარი  • ლოდეინოე-პოლე • ლუგა  • ლიუბანი  • ნიკოლსკოე  • ახალი ლადოგი  • ოტრადნოე  • პიკალიოვო  • პოდპოროჟიე  • პრიმორსკი  • პრიოზერსკი  • სვეტოგორსკი  • სერტოლოვო  • სლანცი  • სოსნოვი-ბორი  • სიასტროი  • ტიხვინი  • ტოსნო  • შლისელბურგი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა: რაიონები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვი  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • გატჩინი  • კინგისეპი  • კირიში  • კიროვსკი  • ლოდეინოპოლე  • ლომონოსოვი  • ლუგი  • პოდპოროჟიე  • პრიოზერსკი  • სლანცი  • ტიხვინი  • ტოსნო სტატია: გეოგრაფია | გერბი | ჰიმნი | ისტორია | მოსახლეობა | ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა | დროშა
კინგისეპი

კინგისეპი (რუს. Кингисепп) — ქალაქი (1784 წლიდან) რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში. კინგისეპის რაიონისა და კინგისეპის საქალაქო დასახლების ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს მდინარე ლუგის სანაპიროზე, სანქტ-პეტერბურგიდან 130 კილომეტრის დაშორებით. ქალაქი დააარსა ნოვგოროდელმა ბოიარინმა ივან ფიოდოროვიჩმა 1384 წელს, თავიდან იყო ციხესიმაგრე იამი. 1703-1922 წლებში ქალაქს ერქვა იამბურგი, მოგვიანებით კი სახელი გადაერქვა და ეწოდა კინგისეპი, ესტონელი ვიქტორ კინგისეპის პატივსაცემად (1952 წელს კინგისეპი ასევე ერქვა ქალაქ კურესაარეს, ესტონეთში, ქალაქმა თავისი ძველი სახელი 1988 წელს დაიბრუნა). ჩრდილოეთის ომის დროს,1703 წლის დასაწყისში, ქალაქში რუსული საჯარისო შენაერთები შევიდნენ ფონ ვერდენის მეთაურობით. რუსულმა ჯარის 14 დღიანი ალყის შემდეგ, ქალაქში მდგარმა შვედურმა გარნიზონმა კაპიტულაცია გამოაცხადა. ქალაქი რუსეთის დაქვემდებარებაში ნიშტადტის საზავო ხელშეკრულებისს საფუძველზე შევიდა. ქალაქს შვედური სახელწოდება იამბურგი (იამის ციხესიმაგრე) მომდევნო წლებშიც შეუნარჩუნდა. 2001 წლის 13 დეკემბერს ქალაქს შეუერთეს სოფლები: ლესობირჟა, კასკოლოვკა და ახალი ლუცკი. კინგისეპის რაიონის ადმინისტრაცია ქალაქის გერბი ↑ Расстояние между Санкт-Петербургом и Кингисеппом ↑ Расчет расстояний между городами РФ, расчет маршрута по СНГ. Расстояние от Санкт-Петербурга до Кингисеппа.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-01-01. ციტირების თარიღი: 2013-01-07. ↑ Областной закон Ленинградской области ОТ 13.12.2001 № 72-ОЗ об упразднении населённых пунктов деревни Новый Луцк, посёлков Лесобиржа и Касколовка Кингисеппского района Ленинградской области. ლენინგრადის ოლქი ქალაქები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვო  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • ვისოცკი  • გატჩინა  • ივანგოროდი  • კამენოგორსკი  • კინგისეპი • კირიში  • კიროვსკი  • კომუნარი  • ლოდეინოე-პოლე • ლუგა  • ლიუბანი  • ნიკოლსკოე  • ახალი ლადოგი  • ოტრადნოე  • პიკალიოვო  • პოდპოროჟიე  • პრიმორსკი  • პრიოზერსკი  • სვეტოგორსკი  • სერტოლოვო  • სლანცი  • სოსნოვი-ბორი  • სიასტროი  • ტიხვინი  • ტოსნო  • შლისელბურგი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა: რაიონები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვი  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • გატჩინი  • კინგისეპი  • კირიში  • კიროვსკი  • ლოდეინოპოლე  • ლომონოსოვი  • ლუგი  • პოდპოროჟიე  • პრიოზერსკი  • სლანცი  • ტიხვინი  • ტოსნო სტატია: გეოგრაფია | გერბი | ჰიმნი | ისტორია | მოსახლეობა | ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა | დროშა
კირიში

კირიში (რუს. Кириши) — ქალაქი (1965 წლიდან) რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში. კირიშის საქალაქო დასახლების ადმინისტრაციული ცენტრი. მოსახლეობა 2010 წლის მონაცემებით 52 309 ადამიანს შეადგენდა. ქალაქი მდებარეობს მდინარე ვოლხოვის მარჯვენა სანაპიროზე, სანქტ-პეტერბურგიდან დაახ. 150 კილომეტრის დაშორებით, ნოვგოროდის ოლქის საზღვართან. კირიში წარმოადგენს რუსეთის ნავთობ-ქიმიური მრეწველობის ცენტრს. ქალაქი პირველად ნახსენებია 1693 წელს, როგორს სოფელი კირიში. ქალაქის სახელწოდების წარმომავლობა უცნობია, თუმცა სავარაუდოდ მას ფინურ-უნგრული ფუძე უნდა ჰქონდეს. XVIII საუკუნის ბოლოს სოფელი შევიდა ახალილადოგის მაზრაში, ნოვგოროდის გუბერნია, რომელსაც ალექსანდრ ბესტუჟევი მართავდა, რომელიც დეკაბრისტი ძმების, ბასტუჟევების მამა იყო. სოფელი კირეში, ნახსენებია სანქტ-პეტერბურგის გუბერნიის 1792 წლით დათარიღებულ რუკაზე, რომელიც ალექსანდრ ვილბრეხტმა შეადგინა. ქალაქის ადმინისტრაცია დაარქივებული 2015-02-01 საიტზე Wayback Machine. კირიში ენციკლოპედიაში „ჩემი ქალაქი“ ქალაქის გერბის ისტორია ↑ Потанина М. А. Загадки топонимики. — Кириши, 1998, с. 49 ↑ «Карта окружности Петербурга» А. М. Вильбрехта. 1792 г.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-11-12. ციტირების თარიღი: 2013-01-13. ლენინგრადის ოლქი ქალაქები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვო  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • ვისოცკი  • გატჩინა  • ივანგოროდი  • კამენოგორსკი  • კინგისეპი • კირიში  • კიროვსკი  • კომუნარი  • ლოდეინოე-პოლე • ლუგა  • ლიუბანი  • ნიკოლსკოე  • ახალი ლადოგი  • ოტრადნოე  • პიკალიოვო  • პოდპოროჟიე  • პრიმორსკი  • პრიოზერსკი  • სვეტოგორსკი  • სერტოლოვო  • სლანცი  • სოსნოვი-ბორი  • სიასტროი  • ტიხვინი  • ტოსნო  • შლისელბურგი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა: რაიონები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვი  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • გატჩინი  • კინგისეპი  • კირიში  • კიროვსკი  • ლოდეინოპოლე  • ლომონოსოვი  • ლუგი  • პოდპოროჟიე  • პრიოზერსკი  • სლანცი  • ტიხვინი  • ტოსნო სტატია: გეოგრაფია | გერბი | ჰიმნი | ისტორია | მოსახლეობა | ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა | დროშა
კიროვსკი (ლენინგრადის ოლქი)

კიროვსკი (რუს. Кировск) — ქალაქი (1953 წლიდან) რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში. კიროვსკის რაიონისა და კიროვსკის საქალაქო დასახლების ადმინისტრაციული ცენტრი. 2010 წლის მონაცემებით კიროვსკის საქალაქო დასახლების მოსახლეობა 26 641 ადამიანს შეადგენდა. საქალაქო დასახლების ფართობი — 84,9 კმ²-ია. ქალაქი მდებარეობს მდინარე ნევის მარჯვენა სანაპიროზე, ლადოგის ტბის მახლობლად, სანქტ-ოეტერბურგის აღმოსავლეთით 35 კმ-ში. ქალაქი დაარსდა 1931 წლის 13 ივნისს, როგორც დაბა ნევდუბრსტროი. ქალაქის მშენებლობა დაკავშირებული იყონევის სანაპიროზე, სოფელ დუბროვკასთან, საკონდენსაციო ელექტროსადგურის სამშენებლო სამუშაოებთან. 1953 წლიდან ქალაქის სახელი შეიცვალა და დაერქვა კიროვსკი, სერგეი კიროვის პატივსაცემად, რომლის ინიციატივითაც დაიწყო ამ ელექტროსადგურის მშენებლობა. ოფიციალური საიტი კიროვსკი ემცოკლოპედიაში „ჩემი ქალაქი“ ქალაქის მუზეუმი დაარქივებული 2005-02-09 საიტზე Wayback Machine. ↑ https://helpindex.ru/4701000100000 ↑ Итоги переписи. Численность населения по состоянию на 14 октября 2010 года. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-09-19. ციტირების თარიღი: 2013-01-14. ლენინგრადის ოლქი ქალაქები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვო  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • ვისოცკი  • გატჩინა  • ივანგოროდი  • კამენოგორსკი  • კინგისეპი • კირიში  • კიროვსკი  • კომუნარი  • ლოდეინოე-პოლე • ლუგა  • ლიუბანი  • ნიკოლსკოე  • ახალი ლადოგი  • ოტრადნოე  • პიკალიოვო  • პოდპოროჟიე  • პრიმორსკი  • პრიოზერსკი  • სვეტოგორსკი  • სერტოლოვო  • სლანცი  • სოსნოვი-ბორი  • სიასტროი  • ტიხვინი  • ტოსნო  • შლისელბურგი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა: რაიონები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვი  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • გატჩინი  • კინგისეპი  • კირიში  • კიროვსკი  • ლოდეინოპოლე  • ლომონოსოვი  • ლუგი  • პოდპოროჟიე  • პრიოზერსკი  • სლანცი  • ტიხვინი  • ტოსნო სტატია: გეოგრაფია | გერბი | ჰიმნი | ისტორია | მოსახლეობა | ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა | დროშა
კომუნარი (გატჩინის რაიონი)

კომუნარი (რუს. Коммунар) — ქალაქი (1993 წლიდან) რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში. კომუნარის საქალაქო დასახლების ადმინისტრაციული ცენტრი და ერთადერთი დასახლებული პუნქტი. მდებარეობს რაიონის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, მდინარე იჟორის ნაპირას, ქალაქ გატჩინიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 16 კმ-ში. 2010 წლის მონაცემებით საქალაქო დასახლების მოსახლეობა 20 211 ადამიანს შეადგენდა, ამ მაჩვენებლით ქალაქი რაიონში მეორე ადგილზეა. 1953 წლიდან 1993 წლამდე დასახლებას დაბის სტატუსი ჰქონდა. 1996 წელს კომუნარი გამოეყო გატჩინის რაიონს და გახდა დამოუკიდებელი მუნიციპალური ერთეული. 2006 წლის 1 იანვარს ისევ შეუერთდა გატჩინის რაიონს, როგორც საქალაქო დასახლება. ქალაქი წარმოადგენს ცელულოზა-ქაღალდის სამრეწველო ცენტრს. ქალაქის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2012-06-18 საიტზე Wayback Machine. ქალაქი ენციკლოპედიაში „ჩემი ქალაქი“ კანონი რაიონის სასაზღვრო ზოლის შესახებ დაარქივებული 2007-09-27 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 Итоги переписи. Численность населения по состоянию на 14 октября 2010 года ლენინგრადის ოლქი ქალაქები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვო  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • ვისოცკი  • გატჩინა  • ივანგოროდი  • კამენოგორსკი  • კინგისეპი • კირიში  • კიროვსკი  • კომუნარი  • ლოდეინოე-პოლე • ლუგა  • ლიუბანი  • ნიკოლსკოე  • ახალი ლადოგი  • ოტრადნოე  • პიკალიოვო  • პოდპოროჟიე  • პრიმორსკი  • პრიოზერსკი  • სვეტოგორსკი  • სერტოლოვო  • სლანცი  • სოსნოვი-ბორი  • სიასტროი  • ტიხვინი  • ტოსნო  • შლისელბურგი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა: რაიონები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვი  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • გატჩინი  • კინგისეპი  • კირიში  • კიროვსკი  • ლოდეინოპოლე  • ლომონოსოვი  • ლუგი  • პოდპოროჟიე  • პრიოზერსკი  • სლანცი  • ტიხვინი  • ტოსნო სტატია: გეოგრაფია | გერბი | ჰიმნი | ისტორია | მოსახლეობა | ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა | დროშა
ლიუბანი (ლენინგრადის ოლქი)

ლიუბანი (რუს. Любань) — ქალაქი (1912 წლიდან) რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში. ლიუბანის საქალაქო დასახლების ადმინისტრაციული ცენტრი. მოსახლეობა 2010 წლის აღწერით 4188 ადამიანს შეადგენდა. ქალაქი მდებარეობს ტოსნოს რაიონის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, მდინარე ტიგოდის ნაპირას. სანქტ-პეტერბურგის სამხრეთ-აღმოსავლეთით 85 კმ-ში და ტოსნოს სამხრეთ-აღმოსავლეთით 30 კმ-ში. ქალაქი შედის რუსეთის ისტორიული ქალაქების რიცხვში, მთავარი ღირსშესანიშნაობაა — პეტრე-პავლეს ტაძარი. ქალაქის სახელის წარმოშობის ორი ვერსია არსებობს: პირველის თანახმად სახელი მომდინარეობს ნოვგოროდული ადგილობრივი სახელიდან „ლიუბინი“, ხოლო მეორე ვერსიის თანახმად კი მომდინარეობს ლაფნის სარეწიდან. ქალაქი პირველად ნახსენებია 1499 წელს დმიტრი კიტაევის აღწერაში. 1711 წლიდან ქალაქი სანქტ-პეტერბურგსა და მოსკოვს შორის არსებული საფოსტო ხაზის ერთ-ერთი სადგური იყო. 1770 წელს შმიტის მიერ შედგენილ სანქტ-პეტერბურგის გუბერნიის რუკაზე დასახლება ნახსენები იყო, როგორც სოფელი „ლიუბანი“. ლიუბანი ენციკლოპედიაში „ჩემი ქალაქი“ ↑ «Карта Санкт-Петербургской губернии содержащей Ингерманландию, часть Новгородской и Выборгской губернии», 1770 год. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-04-27. ციტირების თარიღი: 2013-01-19. ლენინგრადის ოლქი ქალაქები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვო  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • ვისოცკი  • გატჩინა  • ივანგოროდი  • კამენოგორსკი  • კინგისეპი • კირიში  • კიროვსკი  • კომუნარი  • ლოდეინოე-პოლე • ლუგა  • ლიუბანი  • ნიკოლსკოე  • ახალი ლადოგი  • ოტრადნოე  • პიკალიოვო  • პოდპოროჟიე  • პრიმორსკი  • პრიოზერსკი  • სვეტოგორსკი  • სერტოლოვო  • სლანცი  • სოსნოვი-ბორი  • სიასტროი  • ტიხვინი  • ტოსნო  • შლისელბურგი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა: რაიონები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვი  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • გატჩინი  • კინგისეპი  • კირიში  • კიროვსკი  • ლოდეინოპოლე  • ლომონოსოვი  • ლუგი  • პოდპოროჟიე  • პრიოზერსკი  • სლანცი  • ტიხვინი  • ტოსნო სტატია: გეოგრაფია | გერბი | ჰიმნი | ისტორია | მოსახლეობა | ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა | დროშა