laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ბესარიონ ერისტოვი

ბესარიონ სარდიონის ძე ერისტოვი (დ. 24 იანვარი, 1905, თბილისი — გ. 11 ნოემბერი, 1975, მოსკოვი) — ქართული წარმომავლობის ჰიდროტექნიკოსი, მშენებელი, პროფესორი (1963), ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1968), რსფსრ-ის დამსახურებული მშენებელი (1970). 1928 წელს დაამთავრა ლენინგრადის მიმოსვლის გზათა ინჟინრების ინსტიტუტი წყალთა მეურნეობის ინჟინრის სპეციალობით. 1929-30 წლებში მუშაობდა დნეპრომშენის ლენინგრადის საპროექტო ბიუროში ინჟინრად; 1930-34 წლებში მონაწილეობდა რიონჰესის მშენებლობაში, ჯერ უფროსი ინჟინრის, შემდეგ კი საპროექტო განყოფილების უფროსის თანამდებობებზე; 1935 წელს კვლავ ლენინგრადშია. 1936 წელს ბესარიონ ერისტოვი საქართველოში დაბრუნდა და დაინიშნა ინსტიტუტ „ჰიდროენერგოპროექტის“ თბილისის განყოფილების ხრამჰეს I-ის ბიუროს უფროსად; 1938 წელს იგი ტრესტ „ხრამჰესმშენის“ მთავარი ინჟინერი და ტექნიკური განყოფილების უფროსი იყო. 1941-43 წლებში ბესარიონ ერისტოვი მონაწილეობდა II მსოფლიო ომში, როგორც პოლკოვნიკ-ინჟინერი. 1944 წლიდან ისევ ხრამჰეს I-ის მშენებლობაზეა. 1947 წელს დაიცვა დისერტაცია ტექნიკურ მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხის მოსაპოვებლად. 1948-49 წწ. იგი ტრესტ "საქჰიდროენერგომშენის“ მთავარი ინჟნრის მოადგილეა. უშუალო მონაწილეობას იღებდა სოხუმისა და სამგორის ჰესების მშნებლობებში. 1951 წელს, ხრამჰეს I-ის მშენებლობის წარმატებით დამთავრებასთან დაკავშირებით, მიენიჭა „სტალინური პრემიის ლაურეატის“ წოდება. ბესარიონ ერისტოვს მთავარი ინჟინრის პოსტი ეკავა დნეპრჰესი I-ის, ნოვოსიბირსკის ჰესის, დნეპრჰესი 2-ისა და თურქმენეთის (ყარაყუმის) მთავარი არხის მშენებლობებში. 1956-1962 წწ. იგი იყო სსრკ ელექტროსადგურების მშენებლობის სამინისტროს „მთავარენერგოს“ უფროსის მოადგილე, ტექნიკური განყოფილების უფროსი ინჟინერი, შემდეგ კი უფროსი. 1957 წელს ბესარიონ ერისტოვი აირჩიეს სსრკ-ის მშენებლობისა და არქიტექტურის აკადემიის წევრ-კორესპონდენტად. 1962 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე იყო მოსკოვის ვ. კუიბიშევის სახელობის საინჟინრო-სამშენებლო ინსტიტუტის ჰიდროტექნიკური და სპეციალური მშენებლობის ფაკულტეტის მიწისქვეშა მშენებლობისა და ჰიდროტექნიკურ სამუშაოთა კათედრის გამგე. 1963 წელს მიენიჭა პროფესორის წოდება. 1968 წელს დაიცვა დისერტაცია და გახდა ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი, ხოლო, 1970 წელს რსფსრ-ის დამსახურებული მშენებელი. 1960-70-იან წლებში არაერთხელ ჩამოვიდა საქართველოში. თანამშრომლობდა "თბილჰიდროპროექტთან", "საქჰიდროენერგომშემთან" და ნაგებობებისა და ჰიდროტექნიკური დანადგარების საქართველოს სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტთან. მონაწილეობა აქვს მიღებული ენგურჰესის მშენებლობაშიც. ის გახლდათ ენგურჰესის სადაწნეო-დერივაციული გვირაბის მოკეთების კონსტრუქციის ერთ-ერთი ავტორი. გამოქვეყნებული აქვს 90 სამეცნიერო-ტექნიკური სტატია. მისი ხელმძღვანელობით გამოიცა 6 სახელმძღვანელო ჰიდროტექნიკური მშენებლობის დარგში, დაცული იქნა 16 საკანდიდატო და 2 სადოქტორო დისერტაცია. 1961-63 წწ. ის იყო საკავშირო ჟურნალ „ჰიდროტექნიკური მშენებლობის“ მთავარი რედაქტორი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 65. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 195. ბესარიონ ერისტოვი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს არჩევნები (1947)

აფხაზეთის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს 1947 წლის არჩევნები — აფხაზეთის ასსრ-ის II მოწვევის უმაღლესი საბჭოს არჩევნები, რომელიც გაიმართა 1947 წლის 9 თებერვალს. კენჭისყრის შედეგად ავტონომიური რესპუბლიკის მოსახლეობამ უმაღლესი წარმომადგენლობითი ორგანოს შემადგენლობა დააკომპლექტა. აფხაზეთის ასსრ-ის მეორე მოწვევის უმაღლესი საბჭოს პირველი სესია შედგა 1947 წლის 29 მარტს ქალაქ სოხუმში. 1946 წლის 2 დეკემბრის აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის დადგენილებით, აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს არჩევნები დაინიშნა 1947 წლის 9 თებერვალს. 11 დეკემბერს „აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს არჩევნების დებულების“ 36 და 37 მუხლების საფუძველზე — აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმმა დაადგინა: დამტკიცებულ იქნეს აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს არჩევნების ცენტრალური საარჩევნო კომისია საზოგადოებრივი ორგანიზაციებისა და მშრომელთა საზოგადოებების შემდეგი შემადგენლობით: ცენტრალური საარჩევნო კომისიის თავმჯდომარე — ილარიონ კადირის ძე კაკალია (იმავდროულად ოჩამჩირის რაიონის ჭილოვის №74 საარჩევნო ოლქის დეპუტატობის კანდიდატი); ცენტრალური საარჩევნო კომისიის თავმჯდომარის მოადგილე — არსენ ნესტორის ძე ადამია; ცენტრალური საარჩევნო კომისიის მდივანი — ვარლამ ომარის ძე მარღანია; ცენტრალური საარჩევნო კომისიის წევრები: პეტრე სპირიდონის ძე ჯაფარიძე, თამარ ალექსანდრეს ასული თოდუა, ხუხუტ სოლომონის ძე ბღაჟბა, ვერა ნიკოლოზის ასული ხარაზია, როსტომ კონსტანტინეს ძე წულუკიძე, ტერენტი პაჭვალას ძე აბუხბაია, თევდორე ივანეს ძე ველიჩკო, ოლღა დავითის ასული პაპავა, ვლადიმერ დავითის ძე ხუბულური და ელენე პორფილეს ასული ჯანჯღავა. აფხაზეთის ასსრ-ის კონსტიტუციის 22 მუხლის და „აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს არჩევნების დებულების“ 25-ე და 26-ე მუხლების საფუძველზე, აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმმა 9 დეკემბერს დაადგინა შექმნილიყო აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს არჩევნების 104 საარჩევნო ოლქი: არჩევნები 9 თებერვალს დილის 6 საათიდან საღამოს 12 საათამდე გრძელდებოდა. აფხაზეთის ასსრ-ის ცენტრალური საარჩევნო კომისიის ცნობით ურნებთან გამოცხადდა ამომრჩეველთა 99,98%-მა. აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესის აბჭოს პრეზიდიუმის თავმჯდომარის მ. დელბას სიტყვებით საარჩევნო უბანზე რეგისტრირებული 195 356 ამომრჩევლიდან მონაწილეობა მიიღო 195 314-მა კაცმა. სტალინური ბლოკის კანდიდატებს ხმა მისცა 194 814 კაცმა (99,74%). აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმმა აფხაზეთის კონსტიტუციის 36-ე მუხლის საფუძველზე, აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს პირველი სესია მოიწვია 1947 წლის 29 მარტს ქალაქ სოხუმში. გაზ. „საბჭოთა აფხაზეთი“, №2 (2687), 3 იანვარი, 1947 — გაზ. „საბჭოთა აფხაზეთი“, №22 (2707), 30 იანვარი, 1947 ↑ გაზ. „საბჭოთა აფხაზეთი“, №237 (2665), 3 დეკემბერი, 1946 ↑ გაზ. „საბჭოთა აფხაზეთი“, №247 (2675), 15 დეკემბერი, 1946 ↑ გაზ. „საბჭოთა აფხაზეთი“, №31 (2716), 10 თებერვალი, 1947 ↑ გაზ. „საბჭოთა აფხაზეთი“, №62 (2747), 29 მარტი, 1947 ↑ გაზ. „საბჭოთა აფხაზეთი“, №62 (2747), 29 მარტი, 1947
რუსეთის გეოგრაფიული საზოგადოების ქედი

რუსეთის გეოგრაფიული საზოგადოების ქედი — ქედი ჩინეთში, ტიბეტის მთიანეთის აღმოსავლეთ კიდეზე, მდინარეების, იანძისა და მეკონგის სათავეებს შორის. სიგრძე დაახ. 450 კმ, სიმაღლე 5999 მეტრამდე აღწევს. უმთავრესად აგებულია კკირქვებით, ფიქლებითა და ქვიშაქვებით. თხემურ ზონაში თოვლნარი და პატარა მყინვარებია. შეისწავლა პ. კოზლოვმა 1900 წელს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 482.
მესტიის მუნიციპალიტეტის დროშა

მესტიის მუნიციპალიტეტის დროშა — მესტიის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია მესტიის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ 2014 წლის 5 ნოემბერს, № 43 დადგენილებით. დროშა მეწამულ-ოქროსფერია. მეწამულ ველზე გამოსახულია ვერცხლის (თეთრი) შუბოსანი, ვერცხლის ფარით, ქვეითი წმინდა გიორგი ოქროს შარავანდედით, რომელიც დროშის 7/9-ია. დროშა ბოლოვდება ორი ტოლფერდა ოქროს სამკუთხედით, რომელთა წვერები მიდის დროშის სიგრძის შუამდე. დროშის პროპორციაა 2:3. მესტიის მუნიციპალიტეტის დროშა და გერბი
მესტიის მუნიციპალიტეტის გერბი

მესტიის მუნიციპალიტეტის გერბი — მესტიის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო დროშასთან ერთად. მიღებულია მესტიის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ 2014 წლის 5 ნოემბერს, № 43 დადგენილებით. გერბი წარმოადგენს ჰერალდიკურ ფარს, რომელიც გაკვეთილია და იყოფა 4 ნაწილად (ველად). I ნაწილი — მეწამულ (წითელ) ველზე ვერცხლის (თეთრი) შუბოსანი, ვერცხლის ფარიანი, ქვეითი წმინდა გიორგი ოქროს შარავანდედით; II ნაწილი — ლაჟვარდოვან (ლურჯ) ველს კვეთს სამი ვერცხლის სარტყელი, რომლის ზედა ნაწილში გამოსახულია ოქროს ვერძის ტყავი; III ნაწილი — ველი გადაკვეთილია ვერცხლის ტეხილით, რომლის ზურმუხტის ველზე გამოსახულია ოქროს დათვი აღჭურვილი წითელი ენით, ხოლო ზედა ნაწილი ლაჟვარდის ფერია; IV ნაწილი — მეწამულ ველზე ცენტრში გამოსახულია ვერცხლის სახლი და კოშკი, რომლის მარჯვნივ გამოსახულია ოქროს კვერთხი, ხოლო მარცხნივ - ზეაღმართული ოქროს ხმალი. გერბის ფარს ზემოთ მოთავსებულია საქალაქო ვერცხლის გვირგვინი — სამკოშკიანი ქონგურებიანი გალავანი (ციხე-სიმაგრის ფორმის) ნახევრად ღია ჭიშკრით. ფარს ქვემოთ მოთავსებულია გერბის დევიზის ვერცხლ-ლაჯვარდოვანი ბაფთა, რომლის ვერცხლის ველზე შავად ჩაწერილია დევიზი — „მესტია“. მესტიის მუნიციპალიტეტის გერბი და დროშა
.su

.su — ზედა დონის ეროვნული დომენი (ccTLD) საბჭოთა კავშირისთვის, რომელიც 1990 წლის 19 სექტემბერს დაწესდა. საბჭოთა კავშირმა არსებობა შეწყვიტა 1991 წელს. ამის მიუხედავად, რომ ეს ქვეყანა დღეს უკვე აღარ არსებობს, დომენი ახლაც გამოიყენება და ადმინისტრირებას მას რუსეთის საჯარო ქსელების განვითარების ინსტიტუტი უწევს.
კამეო

კამეო (ინგლ. cameo) — როლი, ჩვეულებრივ ეპიზოდური (კინოფილმში, თეატრალურ წარმოდგენაში, რადიო გადაცემაში, ვიდეო თამაშში და ა. შ.), რომელსაც ასრულებს ცნობილი და ადვილად ამოსაცნობი პერსონაჟი (რეჟისორი, მსახიობი, პოლიტიკოსი და ა.შ. სახელის გამოცხადების გარეშე, ან განცხადებით). კამეოს როლისთვის იწვევენ თავად პიროვნებას, რომლის იმიჯიც უნდა განსახიერდეს ან (ფილმისა და ლიტერატურული პერსონაჟების შემთხვევაში) მსახიობს, რომელმაც ითამაშა ცნობილი კინოგმირი. ხშირად კინოფილმის რეჟისორი თავად თამაშობს ფილმში პატარა როლს. ასე აკეთებდნენ საკუთარ ფილმებში ალფრედ ჰიჩკოკი, ჩარლი ჩაპლინი, სტენ ლი, კვენტინ ტარანტინო, მაიკლ ბეი, ლეონიდ გაიდაი, ელდარ რიაზანოვი, გიორგი დანელია, ნიკიტა მიხალკოვი, როლან ბიკოვი, სერჯო ლეონე, ოლივერ სტოუნი და სხვები. ალფრედ ჰიჩკოკმა 30-ზე მეტი კამეო ითამაშა თავის ფილმებში. იგი სხვადასხვა სიტუაციებში ჩნდება ეკრანზე. უმეტეს შემთხვევაში მარტო ასრულებს შემთხვევითი გამვლელის როლს სხვადასხვა საზოგადოებრივ ადგილებსა (აეროპორტები, რკინიგზის სადგურები) თუ ტრანსპორტში (მატარებელი, ავტობუსი, მეტრო). კადრებში ხან მუსიკალური ინსტრუმენტები გადააქვს, ხან სიგარეტს ეწევა ან კითხულობს გაზეთებსა და წიგნებს. ↑ კამეო ალფრედ ჰიჩკოკის ფილმებში
აფხაზეთის ასსრ-ის II მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატების სია

აბესაძე ბიძინა ნესტორის ძე აბლოთია ნიკიფორე ნაუს ძე აბჟარბა ნესტორ პაშკის ძე ავიძბა თამარ მამსირის ასული ალანია დომენტი ვლადიმერის ძე ამიჩბა მაგლონია კუცას ასული არშბა არქიპო გუჯის ძე არშბა კონსტანტინე იაკობის ძე ახალაია მინუშა იაკობის ასული ბალავაძე ვასილ კონსტანტინეს ძე ბებია მამანტი ისიდორეს ძე ბერია ალექსანდრე ქვათას ძე ბერულავა გიორგი ივანეს ძე ბობუა თათუშა შკვაკის ასული ბოკუჩავა შალვა ილარიონის ძე ბოხუა რაჟდენ კონდრატის ძე ბღაჟბა ხუხუტი სოლომონის ძე გაბისონია იონა კონსტანტინეს ძე გაბუნია ალექსანდრე მალაქიას ძე გარანიანი ერვანტ გევორქის ძე გარდაფხაძე შალვა ლევანის ძე გვილავა იოსებ ანდრიას ძე გვილავა ნიკოლოზ თეოფანეს ძე გოგოხია ვლადიმერ ახლუს ძე გოგოხია სონია ჯოტოს ასული გრიგოლია ალექსანდრე ლუკას ძე გულია ალექსი სულთანის ძე გულია დიმიტრი იოსების ძე გუსევა ანასტასია ვასილის ასული დგებუაძე ვლადიმერ კონსტანტინეს ძე დელბა მიხეილ კონსტანტინეს ძე ვარდოსანიძე გრიგოლ ვლადიმერის ძე ვეკუა ვლადიმერ ანდრიას ძე ზარანდია იასონ იაკობის ძე თოდუა თამარ ალექსანდრეს ასული ივარდავა ვალერიან ალექსანდრეს ძე კაკავა თამარ ბიციას ასული კაკალია ილარიონ კადირის ძე კალანდია ვასილ პახვალას ძე კერესელიძე გალინა მარკოზის ასული კვარაცხელია კაპიტონ დიმიტრის ძე კვარაცხელია ნინო რაჟდენის ასული კვეკვესკირი ბაბუცა სიკოს ასული კვეკვეცია პავლე ბესარიონის ძე კობახია ერასტი ალექსანდრეს ძე კუპრავა ნათელა გალაქტიონის ასული კუჭავა კონსტანტინე დუტუს ძე კუჭავა მიტროფანე იონას ძე ლაზბა ნუცა მეტოს ასული ლოგუა ანდრია ნესტორის ძე ლომია იაკობ ნიკოლოზის ძე მათითაშვილი სერგო ყაისარის ძე მამულია ბესარიონ ანდრიას ძე მარღანია ვარლამ ომარის ძე მაჭარიძე ნინო ერისტოს ასული მგელაძე აკაკი ივანეს ძე მერკვილაძე გიორგი ივლიანეს ძე მირცხულავა ალექსანდრე იორდანეს ძე მონიავა ივანე ალექსის ძე ნასიძე გიორგი პორფილეს ძე ნაყოფია პლატონ კინტირიას ძე ოდიშარია თამარ ათანასეს ასული ოტირბა ვასილ ნიკოლოზის ძე ოტირბა ნატალია ხარიტონის ასული პაპასკუა გრიგოლ პეტრეს ძე პილია გრიგოლ დავითის ძე რუხაია სამუელ ანტონის ძე სართანია ოლღა ბეგლარის ასული საჯაია ეკატერინე სტეფანეს ასული სემიონოვი გიორგი სიმონის ძე სიგუა სერგო ნოეს ძე სტარცევი მიტროფანე ივანეს ძე სტროევონსი ნიკოლოზ გიორგის ძე ტანია ივანე კონსტანტინეს ძე ტუსკაძე ივანე ნიკოლოზის ძე ფარცხალაძე ნიკოლოზ კონსტანტინეს ძე ფიფია ლუბა ვასილის ასული ქარაია ეკატერინე ტაგუს ასული ქეცბა თემურ მაჰმედის ძე ქვარცხავა დომნა პროკოფის ასული ქვაჩახია ჩოკოლი ნოჩოს ძე ქურსუა ლავრენტი ხვიჩას ძე ღურცკაია ელენე უშანგის ასული ყოლბაია შურეტა ეზათის ასული შარია ივანე ერასტის ძე ჩაგუნავა კონსტანტინე ნესტორის ძე ჩაჩავა დომენტი მანუჩარის ძე ჩერქეზია დოროთე კონსტანინეს ძე ჩიკაშვილი ქეთევან მელიტონის ასული ჩიხრაძე ჟენია ალექსის ასული ჩოგოვაძე გიორგი ირაკლის ძე ჩხეიძე დავით ნესტორის ძე ცატავა მიხეილ სისოს ძე ძაძამია მერი ანტონის ასული წულეისკირი ბარბალე გიორგის ასული ჭანია ვენერა ვლადიმერის ასული ჭედია ლეონ დიმიტრის ძე ჭითანავა ეკატერინე ნესტორს ასული ჭოჭუა ანდრია მაქსიმეს ძე ხაშბა მუშნი ლავრენტის ძე ხელაია ნინო ბესარიონის ასული ხონელია ნიაზბეი მუსტაფას ძე ხუნტუა ნიკოლოზ დიმიტრის ძე ჯალაღონია შალვა ილიას ძე გაზ. „საბჭოთა აფხაზეთი“, №33 (2718), 12 თებერვალი, 1947
ბაღდათის მეორე საჯარო სკოლა

ბაღდათის მეორე საჯარო სკოლა — საჯარო სკოლა ქალაქ ბაღდათში. ბაღდათის მეორე საჯარო სკოლაში სწავლობს 665 მოსწავლე და ასწავლის 46 მასწავლებელი. სკოლის დირექტორი — ლალი აბჟანდაძე. სსიპ - ქალაქ ბაღდათის №2 საჯარო სკოლა დაარქივებული 2021-10-10 საიტზე Wayback Machine.
.gb

.gb — დაჯავშნული ზედა დონის ეროვნული დომენი (ccTLD) გაერთიანებული სამეფოსთვის. შემოღებულია ქვეყნის მეორე ზედა დონის დომენის (.uk) პარალელურად, თუმცა იგი ფართოდ არასოდეს გამოყენებულა. ამ დომენით რეგისტრაცია დღესდღეობით შეუძლებელია. .uk
ფოტიოს II

მისი ყოვლადუწმინდესობა ფოტიოსი (ბერძ. Φώτιος Β; ერისკაცობაში — დიმიტრიოს მანიატისი, ბერძ. Δημήτριος Μανιάτης; დ. 1874, ბიუიუქადა, ოსმალეთის იმპერია — გ. 2 ოქტომბერი, 1935, სტამბოლი, თურქეთი) — კონსტანტინოპოლის პატრიარქი 1929–1935 წლებში. ფოტიოს II 1902 წელს დიაკვანი, 1909 წელს მღვდელი, ხოლო 1915 წელს ეპისკოპოსი გახდა. 1929 წელს მან მსოფლიო პატრიარქის წოდება მიიღო. მისი პატრიარქობის პერიოდში თურქეთსა და საბერძნეთს ერთმანეთთან დადებითი ურთიერთობა ჩამოუყალიბდათ. Photios II biography at the Ecumenical Patriarchate web site ფოტიოსი დაარქივებული 2015-09-23 საიტზე Wayback Machine.
გიორგი ჩოგოვაძე (ენერგეტიკოსი)

გიორგი ირაკლის ძე ჩოგოვაძე (დ. 28 დეკემბერი,1906 [ძვ. სტ. 9 იანვარი, 1907], შორაპანი, შორაპნის მაზრა, ქუთაისის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. 1996) — ქართველი საბჭოთა ენერგეტიკოსი. ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1973), პროფესორი (1975), სსრკ მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1985), სსრკ მინისტრთა საბჭოს პრემიის ლაურეატი (1981), საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული ინჟინერი (1958). გიორგი ჩოგოვაძე დაიბადა 1907 წელს დაბა შორაპანში, რკინიგზელის ოჯახში. 1924 წელს ქუთაისის ტექნიკუმის დამთავრების შემდეგ შევიდა თბილისის ვ. ლენინის სახელობის სახელმწიფო პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ელექტრომექანიკურ ფაკულტეტზე. 1928 წელს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში სწავლების ბოლო კურსზე, გაიგზავნა რიონჰესის მშენებლობაზე დამპროექტებელ ტექნიკოსად. გიორგი ჩოგოვაძე მუშაობასთან ათავსებდა სწავლას და 1930 წელს დაამთავრა ინსტიტუტიც. 1930-1956 წლებში მუშაობდა ხელმძღვანელ თანამდებობებზე საქართელოს სსრ-ის მრავალი ჰესის მშენებლობაზე. ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ ინიშნება სამონტაჟო სამუშაოთა უფროსის მოადგილედ რიონჰესის მშენებლობაზე. 1934 წელს რიონჰესის მშენებლობის დამთავრების შემდეგ გ. ჩოგოვაძე გადაჰყავთ ხრამჰესის მშენებლობაზე დამხმარე ჰიდროსადგურის „ტაშბაშჰესის“ მშენებლობის უფროსად. 1936-1940 წლებში მუშაობდა ხრამჰესმშენის მშენებლობაზე ელექტრომექანიკური განყოფილების უფროსად, ხოლო შემდეგ ძალოვანი კვანძის მექანიკოსად დაუფროსად. 1946 წლის 9 თებერვალს კენჭს იყრიდა აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს არჩევნებში დეპუტატად ახალშენის №50 საარჩევნო ოლქიდან, რომელზეც ხმების უმრავლესობით გახდა აფხაზეთის ასსრ-ის II მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. 1956-1957 წლებში იყო საქართველოს სსრ-ის მინისტრთა საბჭოს თავჯდომარის პირველი მოადგილე; 1957-1963 წლებში — საქართველოს სახალხო მეურნეობის საბჭოს თავმჯდომარე; 1963-1970 წლებში საქართველოს სსრ-ის მინისტრთა საბჭოს თავჯდომარის პირველი მოადგილე. 1970 წლიდან ენერგეტიკისა და ჰიდროტექნიკურ ნაგებობათა საქართელოს სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორია. იყო სკკპ XX-XXIII ყრილობების დელეგატი, სსრკ-ის V-VII მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი, საქართველოს სსრ-ის IV მოწვევის დეპუტატი და აფხაზეთის ასსრ-ის II მოწვევის დეპუტატი. ჰიდროელექტროსადგურების მშენებლობა საქართელში, თბილისი, 1968; ჰიდროენერგეტიკა საბჭოთა კავშირში და საზღვარგარეთ, თბილისი 1975; Гидроэлоктростанции Грузии,Москва, 1971; Ингурская гидроелектростанция, Москва, 1987. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 146. გიორგი ჩოგოვაძე (ენერგეტიკოსი) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გიორგი ჩოგოვაძის ბიოგრაფია (IV მოწვევა) გიორგი ჩოგოვაძის ბიოგრაფია (სსრკ V მოწვევა) გიორგი ჩოგოვაძის ბიოგრაფია (სსრკ VI მოწვევა) გიორგი ჩოგოვაძის ბიოგრაფია (სსრკ VII მოწვევა) ↑ გაზ. „საბჭოთა აფხაზეთი“, №17 (2702), 24 იანვარი, 1947
კონსტანტინე VI (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)

პატრიარქი კონსტანტინე VI (ბერძ. Κωνσταντίνος ΣΤ΄; დ. 1859, ბურსა, ოსმალეთის იმპერია — გ. 28 ნოემბერი, 1930, ათენი, საბერძნეთი) — კონსტანტინოპოლის პატრიარქი 1924 წლიდან 1925 წლამდე. კონსტანტინე VI დაიბადა 1859 წელს, ბურსას მახლობლად. განათლება მიიღო ჰალკის სემინარიაში. 1896 წელს გახდა როდოსტო (დღევანდელი თექირდაღი) ეპისკოპოსი. 1899 წელს კი უბოძეს ველისა და კონიცას მიტროპოლიტობა. 1906 წლიდან იყო ტრაპიზონის მიტროპოლიტი, 1913 წელს ქიზიკის, ხოლო 1922 წელს დერქოის მიტროპოლიტის წოდება მიიღო. 1924 წლის 17 დეკემბერს აირჩიეს მსოფლიო პატრიარქად. მისმა პატრიარქობამ მხოლოდ რამდენიმე თვეს გასტანა, რადგან 1925 წელს თურქეთის მთავრობამ ღალატის ბრალდებით გადადგომა აიძულა და გადაასახლა საბერძნეთში. კონსტანტინე VI-მ სიცოცხლის უკანასკნელი წლები სწორედ საბერძნეთში გაატარა. გარდაიცვალა ათენში, 1930 წლის 28 ნოემბერს, დაკრძალეს იქვე. H λίστα των μασόνων ↑ Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 15 იანვარი 2020. ციტირების თარიღი: 10 ოქტომბერი 2021.
AvaTrade

AvaTrade — ირლანდიური საბროკერო კომპანია. მომხმარებელს სთავაზობს ვაჭრობას მისი სავაჭრო პლატფორმების და მობილური აპლიკაციების მეშვეობით სხვადასხვა ბაზარზე, ვალუტის, საფონდო ინდექსების, აქციების, ბირჟაზე მოვაჭრე ფონდების, ოპციონების, კრიპტოვალუტებისა და ობლიგაციების ჩათვლით. კომპანია განთავსებულია დუბლინში, მმართველი კომპანია მდებარეობს ბრიტანეთის ვირჯინის კუნძულებზე. აგრეთვე AvaTrade-ს ოფისები განლაგებულია ტოკიოში, მილანში, პარიზში, სიდნეიში, შანხაისა და ულან-ბატორში. AvaTrade დაფუძნებულია ემანუელ კრონიცის, ნეგევი ნოზაცკის და Clal Finance-ს მიერ 2003 წელს როგორც Ava FX. 2011 წლის მარტში კომპანიამ შეიძინა ბროკერი eForex -ს არაამერიკელი კლიენტები. 2011 წლის ივნისში კომპანიამ შეიძინა Finotec Trading UK Limited-გან კლიენტები და საქონელი ევროკავშირის საზღვრებს მიღმა. 2013 წელს AvaFX-ის შეეცვალა სახელწოდება AvaTrade-ზე. AvaTrade რეგულირდება ევროკავშირში ირლანდიის ცენტრალური ბანკის მიერ, ავსტრალიაში — ფასიანი ქაღალდებისა და ინვესტიციების ავსტრალიური კომისიის მიერ, იაპონიაში — ფინანსური მომსახურების სააგენტოს, იაპონიის ფინანსური ფიუჩერსების ასოციაციის და სასაქონლო ფიუჩერსების იაპონური ასოციაციის მიერ, ხოლო ბრიტანეთის ვირჯინის კუნძულებზე — ბრიტანეთის ვირჯინის კუნძულების ფინანსური მომსახურების კომისიის მიერ. კომპანია სთავაზობს თავის მომსახურებას სხვადასხვა ქვეყნების ტრეიდერებს (აშშ-ს, ახალი ზელანდიის, ბელგიის გარდა). AvaTrade სთავაზობს საბითუმო ვაჭრობას ძირითადად MetaTrader 4 (MT4)-ის და საკუთარი საპროგრამო უზრუნველყოფის AvaTrader-ის მეშვეობით. 2013 წლის აგვისტოში AvaTrade წარმოადგინა ბიტკოინებით ვაჭრობა CFD-ით AvaTrader და MT4 პლატფორმებზე. 2018 წლის აპრილში სასკაჩევანის მომხმარებელთა საქმეთა და ფინანსების სამმართველო გაფრთხილება გამოუტანა კომპანიას არარეგისტრირებული პლატფორმის გამოყენების გამო. ↑ AvaTrade Review. financebrokerage.com. ციტირების თარიღი: 2021 წლის 10 ოქტომბერი. ↑ AvaTrade Review 2021. comparebrokers.co. ციტირების თარიღი: 2021 წლის 10 ოქტომბერი. ↑ AvaTrade receives BVI FSC regulatory license. leaprate.com. ციტირების თარიღი: 2021 წლის 10 ოქტომბერი. ↑ Clal Finance sells remaining stake in forex unit AVA. globes.co.il. ციტირების თარიღი: 2021 წლის 10 ოქტომბერი. ↑ eForex transfers clients to AvaFX. financemagnates.com. ციტირების თარიღი: 2021 წლის 10 ოქტომბერი. ↑ AvaFX acquires clients from Finotec. leaprate.com. ციტირების თარიღი: 2021 წლის 10 ოქტომბერი. ↑ AvaTrade Review. publicfinanceinternational.org. ციტირების თარიღი: 2021 წლის 10 ოქტომბერი. ↑ AvaTrade. brokerguide.com. ციტირების თარიღი: 2021 წლის 10 ოქტომბერი. ↑ AVATrade Broker Review. forextrading.company. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-02-27. ციტირების თარიღი: 2021 წლის 10 ოქტომბერი. ↑ Do Not Give Ava Trade Your Money. saskatchewan.ca. ციტირების თარიღი: 2021 წლის 10 ოქტომბერი.
გაგრის მუნიციპალიტეტის ძეგლების სია

გაგრის მუნიციპალიტეტის ობიექტების/ძეგლების სიაში წარმოდგენილია მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე არსებული კულტურული მემკვიდრეობის თვალსაზრისით ღირებული ობიექტები, რომელთა ნაწილს კანონით დადგენილი წესით მიენიჭათ კულტურული მემკვიდრეობის უძრავი ძეგლის სტატუსი. უძრავი ძეგლის სტატუსის მქონე ობიექტების ნაწილს ასევე განსაზღვრული აქვს ეროვნული კატეგორია. გაგრის მუნიციპალიტეტის მასშტაბით კულტურული მემკვიდრეობის თვალსაზრისით ღირებული ობიექტები იყოფა 3 ჯგუფად: ობიექტები სტატუსის გარეშე კულტურული მემკვიდრეობის უძრავი ძეგლები ეროვნული კატეგორიის მქონე უძრავი ძეგლები heritagesites.ge — კულტურული მემკვიდრეობის უძრავი ძეგლების სია კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი
ხმელთაშუაზღვისპირული რასა

ხმელთაშუაზღვისპირული რასა — ანთროპოლოგიური ტიპების გარკვეული ჯგუფი, რომლებიც შეადგენენ ინდოხმელთაშუაზღვისპირულ ანუ სამხრეთევროპულ რასას. გავრცელებულია პირენეს ნახევარკუნძულის, სამხრეთ საფრანგეთის, აპენინის ნახევარკუნძულის, ნაწილობრივ საბერძნეთის, ჩრდილოეთ აფრიკის, სიცილიის, სარდინიის, კორსიკისა და ბალეარის კუნძულების მოსახლეობაში. მისთვის დამახასიათებელია დოლიქოკეფალია, ვიწრო და მაღალი სახე, ვიწრო და სწორი ცხვირი, მუქი ფერის თმა და თვალები, ხორბლისფერი კანი და სხვა. ქართველი ანთროპოლოგები ხმელთაშუაზღვისპირულ რასას მიაკუთვნებენ პონტოური ტიპის წარმომადგენლებსაც: ადიღელებს, ჩერქეზებს და ნაწილობრივ ყაბარდოელებს. აბდუშელიშვილი მ., ქსე, ტ. 11, გვ.490-491, თბ., 1987
ალექსი რობაქიძე (ეთნოგრაფი)

ალექსი რობაქიძე (დ. 22 ნოემბერი, 1907 ― გ. 1990) ― ქართველი ისტორიკოსი, ეთნოგრაფი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (1957), საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1966), საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1983)-1990), პროფესორი (1970). ალექსი რობაქიძე 1907 წლის 22 ნოემბერს თბილისში დაიბადა. 1943-1953 წლებში ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილე იყო, 1961 წლიდან კი კავკასიის ეთნოგრაფიული განყოფილების ხელმძღვანელი. 1958 წლიდან ბათუმის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის ეთნოგრაფიის განყოფილებას ხელმძღვანელობდა. „ცხენბურთი: ქართული ნაციონალური სპორტის ერთი სახეობა“. თბილისი: სახელგამი. 1952. „მეფუტკრეობის ისტორიისათვის“. თბილისი: საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის გამომცემლობა და სტამბა. 1960. „სვანეთის სოფელი ძველად“. თბილისი: საბჭოთა საქართველო. 1964. „მთიულეთის სოფელი ძველად: ეთნოგრაფიული გამოკვლევა“. თბილისი: მეცნიერება. 1965. „ტრადიცია და ცხოვრების წესი“. თბილისი: მეცნიერება. 1981. ალექსი რობაქიძე (ეთნოგრაფი) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
პროკოფი რატიანი

პროკოფი რატიანი (დ. 7 მარტი, 1914, რგანი ― გ. 1987) ― ქართველი ისტორიკოსი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (1963), პროფესორი (1964). პროკოფი რატიანი 1914 წლის 7 მარტს სოფელ რგანში (დღევანდელი ჭიათურის მუნიციპალიტეტი) დაიბადა. 1938 წელს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი დაამთავრა. 1939-1953 წლებში სხვადასხვა თანამდებობაზე მუშაობდა. იყო გაზეთ „კომუნისტის“ რედაქტორი. 1953-1957 წლებში ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის ახალი ისტორიის განყოფილებას ხელმძღვანელობდა, ხოლო 1961 წლიდან ისტორიოგრაფიისა და საზოგადოებრივი აზრის ისტორიის განყოფილებას. „ვეფხისტყაოსნის ავტორის ვინაობისათვის“. თბილისი: მერანი. 1969. „რჩეული ნაწერები, ტ. 1: თერგდალეულთა რევოლუციური მოღვაწეობის ისტორიიდან“. თბილისი: საბჭოთა საქართველო. 1984. „რჩეული ნაწერები, ტ. 2: ილია ჭავჭავაძის მოღვაწეობა, აზროვნება, შემოქმედება“. თბილისი: საბჭოთა საქართველო. 1985. „რჩეული ნაწერები, ტ, 3: გამოკვლევები, სტატიები, წერილები ილია ჭავჭავაძისა და მის თანამედროვეობაზე. თბილისი: საბჭოთა საქართველო. 1985. „საქართველოს ახალი ისტორიის ნარკვევები“. თბილისი: მეცნიერება. 1986. პროკოფი რატიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
იური კაჭარავა

იური კაჭარავა (დ. 22 მარტი, 1913, ბანძა ― გ. 22 თებერვალი, 1994) ― ქართველი ისტორიკოსი, საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1965), საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1988). იური კაჭარავა 1913 წლის 22 მარტს სოფელ ბანძაში (დღევანდელი მარტვილის მუნიციპალიტეტი) დაიბადა. 1937 წელს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი დაამთავრა. 1938 წლიდან სხვადასხვა სასწავლებელში ლექციებს კითხულობდა. 1946-1954 წლებში თბილისის რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინერთა ინსტიტუტში მარქსიზმ-ლენინიზმის კათედრის გამგე იყო. 1958 წლიდან ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის საქართველოს ისტორიის განყოფილების ხელმძღვანელი იყო. „საბჭოთა საქართველო სახალხო მეურნეობის აღდგენის პერიოდში: 1921-1925“. თბილისი: საბჭოთა საქართველო. 1958. „ისტორიოგრაფიული ეტიუდები“. თბილისი: მეცნიერება. 1977. „ქართული ისტორიოგრაფიის აქტუალური პრობლემები“. თბილისი: მეცნიერება. 1986. „ისტორია და თანამედროვეობა“. თბილისი: მეცნიერება. 1986. იური კაჭარავა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მუხნარი (მრავალმნიშვნელოვანი)

მუხნარი შეიძლება აღნიშნავდეს: მუხნარი - მუხის ზაფხულმწვანე ფართოფოთლოვანი ტყე მუხნარი - სოფელი გაგრის მუნიციპალიტეტში