laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ფილადელფიის ხელოვნების მუზეუმი

ფილადელფიის ხელოვნების მუზეუმი (ინგლ. Philadelphia Museum of Art) — ხელოვნების მუზეუმი, რომელიც მდებარეობს ფილადელფიის ფეარმონტის პარკში ბენ ფრანკლინის პარკვეის დასავლეთ ბოლოში, დაფუძნდა 1876 წელს ქვეყნის ას წლისთავთან დაკავშირებით და დღეისთვის აშშ-ის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი და მნიშვნელოვანი მუზეუმია. მნახველებისთვის კარი 10 მაისს, 1877 წელს გაიხსნა. მისი ამჟამინდელი შენობის პირველი ნაწილი, რომელზეც მშენებლობა 1919 წელს დაიწყო, 1928 წლის გაზაფხულზე დასრულდა. ყოველწლიურად მუზეუმი 20-მდე სპეციალურ გამოფენას აწყობს და მას დაახლოებით 800.000 ადამიანი სტუმრობს. ერთ-ერთი ყველაზე დიდი და ცნობილი სპეციალური გამოფენები, რომლებსაც ათასობით ადამიანი სხვადასხვა შტატიდან და საზღვარგარეთიდან დაესწრო იყო სეზანის (1996-ში, 548.000 მნახველი) და სალვადორ დალის (2005-ში, 370.000 მნახველი) ნამუშევართა გამოფენა. ამ გამოფენების უნიკალურობა იმაში მდგომარეობდა, რომ მუზეუმმა მოახერხა კერძო კოლექციებიდან გამოეთხოვა მხატვართა თითქმის ყველა ცნობილი ნამუშევარი და მათი სრული კოლექცია წარმოედგინა მნახველებისთვის. მუზეუმი განსაკუთრებით ცნობილია პენსილვანიის გერმანული ხელოვნების, მე-18 და მე-19 საუკუნეების ავეჯისა და ჭურჭლის მნიშვნელოვანი კოლექციებითა და ფილადელფიელი მხატვრის თომას იკინსის ნამუშევრებით. მუზეუმი ცნობილია არა მხოლოდ მისი არქიტექტურითა და კოლექციებით, არამედ იმ როლითაც, რემელიც მან კინოფილმ „როკის“ განთქმულ სცენაში ითამაშა. ხშირად შეამჩნევთ მუზეუმის დამთვალიერებლების მცდელობას გაიმეორონ როკის ცნობილი არბენა მუზეუმის გარე კიბეებზე. ერთი პერიოდი კიბეების თავზე როკის ბრინჯაოს ქანდაკება იდგა, თუმცა მის მხატვრულ ღირებულებაზე მოქალაქეთა გაცხარებული კამათის შემდეგ ის ამ ადგილიდან მოიხსნა. ამჟამად მხოლოდ როკის ნაფეხურების ხილვა შეიძლება. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ფილადელფიის ხელოვნების მუზეუმი“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი
ორალური სექსი

ორალური სექსი — სქესობრივი აქტი, რომელშიც სქესობრივი აღგზნება ან/და დაკმაყოფილება ხდება პარტნიორის სასქესო ორგანოების პირით (მათ შორის ტუჩებით, ენითა და კბილებით) და ყელით სტიმულაციით. კუნილინგუსი ეწოდება ვულვაზე ან ვაგინაზე შესრულებულ ორალურ სექსს, პენისზე შესრულებულს კი — ფელაცია (მინეტი). ანილინგუსი, ორალური სექსის კიდევ ერთი ფორმა, არის ანუსის ორალური სტიმულაცია. სხეულის სხვა ნაწილების ორალური სტიმულაცია, მაგალითად, კოცნა ან ლოკვა, არ მიიჩნევა ორალურ სექსად. მინეტი (ფრანგ. faire des minettes — ფერება, ჩქმეტა) — ორალური სექსის კრებითი სახელია, როდესაც სასქესო ორგანო აღიგზნება პირით, ენით, კბილებით ან ყელით. სინონიმები: პენილიქცია, ფალატორიზმი, (ბერძ. φαλλός — სასქესო ასო). ფელაცია (ლათ. fello — წოვა, წოწვნა) — ორალური სექსის ფორმა, როდესაც კოცნით, ლოკვით, კბენით ან წოწვნით პენისი ან სათესლე ჯირკვლები აღიგზნება. როგორც წესი, მეტი ყურადღება პენისის თავს ეთმობა ხოლმე. დამატებითი სტიმულაციის სახით, პენისზე ხელით (ხელებით) ასვლა-ჩასვლითი სახის მოძრაობას აკეთებენ. ირუმაცია (ლათ. irrumatio — ir- შიგნით + ruma კერტი) — ორალური სექსის ფორმა, ფელიაციისგან განსხვავებით, პენისის დამოუკიდებელი ფრიქციები პირის ღრუში. მიმღები პარტნიორი პასიური რჩება. ირუმაციის განსაკუთრებულ ფორმად „ღრმა მინეტის“ სახეობას განიხილავენ (ინგლ. Deep Throat), რომელიც პენისის ფრიქციას მხოლოდ და მხოლოდ ყელში (ხახაში) ითვალისწინებს. გუნდაობა (ინგლ. Snowballing) ან „სპერმის გაცვლა“ (ინგლ. Cum-Swapping) — ითვალისწინებს პირის ღრუში ეაკულაციას სპერმის შემდგომ პარტნიორ(ებ)ისთვის გადაცემით კოცნის, ჩაფურთხების ან ჩაწვეთების გზით. ნერწყვთან შერევით სპერმა ქაფდება და მოცულობაში მატულობს. ეს ტექნიკა ხშირად გამოიყენება პორნოში, მაგრამ, რეალურ ცხოვრებაში ნაკლებად. ავტოფელაცია — სექსის ეს სახეობა განხილული უნდა იყოს, როგორც მასტურბაციის ერთ-ერთი ფორმა. ავტოფელიაცია საკუთარი პენისის წოწვნას, კბენას ან ლოკვას ითვალისწინებს. ამ სახეობას მხოლოდ მოქნილი ან ძალიან გრძელი ასოს მქონე მამაკაცები იყენებენ. კუნილინგუსი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ორალური სექსი ორალური სექსი — შესაძლო რისკები და თავის დაცვა Discovery Health on Cunnilingus Oral sex and HIV (from CDC) ↑ ორალური სექსის ფორმები და ტექნიკები ↑ 2.0 2.1 Janell L. Carroll (2009). Sexuality Now: Embracing Diversity. Cengage Learning, გვ. 265–267. ISBN 978-0-495-60274-3.  ↑ (2008) Psychology Applied to Modern Life: Adjustment in the 21st century. Cengage Learning, გვ. 422. ISBN 978-0-495-55339-7.
გო-კასივაბარა

იმპერატორი გო-კასივაბარა (იაპონ. 後柏原天皇) (დ. 19 ნოემბერი, 1464 — გ. 19 მაისი, 1526) — იაპონიის 104-ე იმპერატორი 1500 წლის 16 ნოემბრიდან სიკვდილამდე. მისი პირადი სახელი იყო კაცუჰიტო (勝仁). მისი მმართველობის პერიოდში ასიკაგას სიოგუნატის იმპერიული გავლენის სფერო პიკს აღწევს. იმპერატორ გო-ცუტიმიკადოს პირველი ვაჟი, დედამისი ნივატა ასაკო (庭田朝子), ნივატა ნაგაკატას (庭田長賢) ქალიშვილი იყო. მეუღლე: კაძიუძი (ფუძივარა) ფუძიკო (勧修寺藤子) პირველი ქალიშვილი: პრინცესა კაკუჩინი (覚鎮女王) მეორე ვაჟი: საიმპერიო პრინცი ტომოჰიტო (知仁親王) (იმპერატორი გო-ნარა) მეხუთე ვაჟი: საიმპერიო პრინცი კიიოჰიკო (清彦親王) მეუღლე: ნივატა მოტოკო (庭田源子) მესამე ვაჟი: პრინცი კაკუდო (覚道法親王) (ბუდისტი მოძღვარი) მეორე ქალიშვილი: პრინცესა კაკუნე (覚音女王) მეექვსე ვაჟი: საიმპერიო პრინცი ჰიროცუნე (寛恒親王) ხელისმოსამსახურე: ტაკაკურა კეიკო (高倉継子) მეოთხე ვაჟი: მიტიიოში (道喜) 1500 წელს მამამისის, იმპერატორი გო-ცუტიმიკადოს, გარდაცვალების შემდეგ კურთხეულ იქნა იმპერიის მმართველად. თუმცა, ონინის ომის სავალალო შედეგების გამო, საიმპერატორო ოჯახი იმდენად ხელმოკლედ იყო, რომ ფორმალური კორონაციის ცერემონიის ჩატარება ვერ მოხერხდა. 1521 წლის მე-3 თვის 22-ე დღეს ვასალი თავადების ჯოგანჯი და მურომაჩის ბაკუფუს მიერ გაწეული წვლილით იმპერატორმა საბოლოოდ შეძლო ამ ცერემონიის ჩატარება. Richard Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887 Isaac Titsinghed. (1834). [Siyun-sai Rin-siyo/Hayashi Gahō, 1652], Nipon o daï itsi ran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. Varley, H. Paul , ed. (1980). [ Kitabatake Chikafusa, 1359], Jinnō Shōtōki (A Chronicle of Gods and Sovereigns: Jinnō Shōtōki. New York: Columbia University Press. ISBN 0-231-04940-4
საღოლაშენი

საღოლაშენი — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში, ბრეთის თემში. მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე, მდინარე აღმოსავლეთ ფრონის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 650 მეტრი, ქარელიდან 6 კილომეტრი. სოფელში დგას საღოლაშენის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია. სოფელი მოხსენიებულია იოანე ბაგრატიონის 1794-1799 წლების აღწერაში. ქართული საისტორიო წყაროებში იგი პირველად მხოლოდ XV საუკუნის „ამირეჯიბთა გვაროვნებათა სიგელში“ გვხვდება. XV საუკუნის დასაწყისში საღოლაშენში იმ დროის ცნობილმა ქართველმა სახელმწიფო და პოლიტიკურმა მოღვაწემ ქუცნა ამირეჯიბმა თავის შვილს რამინს უყიდა. XV საუკუნის II ნახევარში ამირეჯიბებმა სოფელი ულუმბის ღვთისმშობლის ეკლესიას შეწირეს, მაგრამ XVI-XVIII საუკუნეებში ამირეჯიბები საკუთრად ფლობდნენ საღოლაშენს. XVIII საუკუნის II ნახევარში სოფლის ყმა-მამულზე წილი დაიდეს თაქთაქიშვილებმაც. გვიანდელი ფეოდალური ხანის ისტორიული დოკუმენტებიდან ჩანს, რომ სოფელი ეკონომიურად საკმაოდ ძლიერი ყოფილა. საღოლაშენში განსაკუთრებით ბევრი ყოფილა წისქვილები. სოფელში ცხოვრობენ: შუბითიძეები, სომხიშვილები, ნახუცრიშვილები, ჯავახიშვილები, ძმორაშვილები, ხარაზიშვილები და სუხიტაშვილები. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 452 ადამიანი. საღოლაშენის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია საღოლაშენის ნაეკლესიარი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 201. კახაძე კ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 393. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ იოანე ბაგრატიონი, „ქართლ-კახეთის აღწერა“ გვ. 42 — თბილისი 1986 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
სინის მთა

სინის მთა, სინას მთა, სინაის მთა (ებრ. הַר סִינַי, არამ. ܛܘܪܐ ܕܣܝܢܝ, ბერძ. Όρος Σινά) — მთა სინის ნახევარკუნძულზე, რომელიც ქართველთა უშორესი სამოღვაწეო ადგილი იყო. ბიბლიის მიხედვით ღმერთი სინის მთაზე გამოეცხადა მოსეს, რომელსაც ისრაელის ხალხი ეგვიპტიდან აღთქმული მიწებისაკენ მიჰყავდა და ათი მცნება გადასცა. ქრისტიანები ამ მთაზე III საუკუნეში დამკვიდრდნენ, ქართველები კი იქ მე-6 საუკუნეში მივიდნენ, თუმცა ქართული კოლონია მოგვიანებით, მე-9 საუკუნეში ჩამოყალიბდა. ქართველებმა სინის მთის მონასტრის ტერიტორიაზე საკუთარი ტაძრები ააგეს და დაუცხრომელ მოღვაწეობას შეუდგნენ. ერთ-ერთი ქართული ტაძრის აგება დავით აღმაშენებლის სახელს უკავშირდება, რომელსაც დიდი წვლილი მიუძღვის როგორც საქართველოში, ისე მის ფარგლებს გარეთ არსებული ქართული სავანეების აღმშენებლობაში. სინის მთაზე ტაძრების მშენებლობას საქართველოსთვის არა მარტო სარწმუნოებრივი, არამედ დიდი პოლიტიკური და კულტურული მნიშვნელობაც ჰქონდა. სინის მთაზე მოღვაწე ქართველი ბერები მჭიდროდ იყვნენ დაკავშირებული სამშობლოსთან. სინის მონასტერს ჰქონდა მეტოქი თბილისში და მამულები ქართლში. სინის მონასტერში ქართველ მამებს საკუთარი უმდიდრესი და მრავალფეროვანი წიგნთსაცავი ჰქონდათ თავისი კატალოგით, ანუ წიგნებისა და ხელნაწერების ნუსხით. წიგნთსაცავში საგანგებო ოთახი იყო გამოყოფილი სამკითხველო დარბაზისათვის. იქ მსურველს შეეძლო ესარგებლა წიგნებით, მაგრამ მათი გატანა აკრძალული იყო. სინის მთის ქართული წიგნთსაცავი მხოლოდ ადგილზე შექმნილი და გადაწერილი წიგნებით არ მდიდრდებოდა, მას გამუდმებით ემატებოდა წიგნები პალესტინის ქართული კერებიდან: იერუსალიმის ჯვრის მონასტრიდან, გეთსიმანიიდან, გოლგოთიდან, პალავრიდან, საბაწმიდიდან და ა.შ. სინის მთის ქართულ ხელნაწერთა დიდი ნაწილი დღესაც ადგილზეა, ნაწილი კი ინახება თბილისში, პეტერბურგში, პრაღაში, ნიუ-იორკში, პარიზში და სხვა კერძო კოლექციებში. სინის მთაზე მოღვაწეობდნენ არა მარტო კალიგრაფიისა თუ ხელნაწერთა დამზადების მცოდნე ქართველი მამები, არამედ ისტორიკოს-თეოლოგებიც. უდიდესი ღვაწლი მიუძღვის ჰიმნოგრაფიის ერთ-ერთ თვალსაჩინო წარმომადგენელს იოანე მინჩხს. მოგვიანებით საბაწმიდის ლავრიდან სინის მთაზე გადავიდა და იქ სასულიერო-ლიტერატურული მოღვაწეობა განაგრძო იოანე ზოსიმემ. სინის მთაზე იღვწოდნენ მიქაელ ფანასკერტელი, იოანე კუმურდოელი, იოანე სინელი და სხვა მრავალი. სინის მთის ქართველ მამებს კავშირი ჰქონდათ არაბულ-ქრისტიანულ სამყაროსთან. იქაურ ხელნაწერებში შემონახულია არაბული დამწერლობის კვალი. როგორც ჩანს, არაბულ სამყაროში მოხვედრილმა ქართველებმა შეისწავლეს არაბული ენა. ჩვენამდე მოღწეულია არაბული ანბანი ქართველთათვის, თითოეული არაბული ასო განმარტებულია, ახსნილია ქართული შესატყვისით. ქართული კულტურის ამ უდიდესი და ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი კერის, სინის მთის, ქართველ მამათა მემკვიდრეობა მრავალ მიზეზთა გამო სათანადოდ შესწავლილი არ არის. მენაბდე, ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 373. მენაბდე, ლ. „ძველი ქართული მწერლობის კერები“, ტ. 2, თბილისი, 1980
ნახევარტბა

ნახევარტბა, ბაშლეხელი — ტბა საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში. წარმოადგენს საზღვარს საქართველოსა და რუსეთს შორის. მდებარეობს კახეთის კავკასიონის თხემზე, ზღვის დონიდან 2713 მ-ზე. ზედაპირის ფართობი 0,02 კმ², საშუალო სიღრმე 6,0 მ, მაქსიმალური სიღრმე 12,8 მ. ტბის ქვაბული მყინვარული წარმოშობისაა. საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. სამხრეთ ნაპირიდან გაედინება მდინარე ალაზნის მარცხენა შენაკადი შრომისხევი. ტბის წყალი სუფთაა და გამჭვირვალე. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 126. ↑ აფხაზავა ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 347.
ნახევრად ბუჩქი

ნახევრად ბუჩქი, ბუჩქბალახი — მრავალწლოვანი მცენარე, რომლის ყლორტები მხოლოდ ქვედა ნაწილში ხევდება, ზედა კი ბალახოვნად რჩება და დაზამთრებისას კვდება. ნახევრად ბუჩქის სიმაღლე 80 სმ (იშვიათად 150-200 სმ) აღწევს. დამახასიათებელია არიდული ქვეყნებისათვის. ნახევრად ბუჩქია მრავალი სახეობის ველისა და უდაბნოს ავშანი, მლაშობურა, ზოგიერთი გლერძი და სხვა. ბევრ მათგანს აქვს ნიადაგდაცვითი მნიშვნელობა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 347.
ხაკანატი

ხაკანატი — სახელმწიფო, რომლის სათავეში იდგა ხაკანი. ამ ტიტულს IV-XIII საუკუნეებში თურქულ-მონღოლური ტომების მიერ შექმნილი იმპერიების მბრძანებლები ატარებდნენ. ამ სიტყვიდან მომდინარეობს სინონიმური ტერმინები „ყაენი“ და „ხანი“.
სანგარი

სანგარი — მიწის საველე ნაგებობა, უმარტივესი შესაფარი, რომელსაც ბრძოლაში იყენებენ საცეცხლე პოზიციად და პირადი შემადგენლობისა და საბრძოლო ტექნიკის შესაფარებლად. სანგარი შეიძლება იყოს ერთეული მებრძოლისათვის, ათეულისათვის ან სატყვიამფრქვევო, საქვემეხო, სატანკო და სხვა. ერთეულ სანგარს მებრძოლი ჩვეულებრივ, თვითონ თხრის მოწინააღმდეგის ცეცხლის ქვეშ. ერთეულ სანგრებს თხრილებით აერთებენ და იღებენ სანგრებს ათეულისათვის (სიგრძე 50-60 მ). სანგრის დაცვითი უნარიანობის გასაზრდელად ფონის შესაბამისად შენიღბავენ და ცალკეულ მონაკვეთზე გადახურავენ. ქსე, ტ. 9, გვ. 78, თბ., 1985
პიეტრო მასკანი

პიეტრო მასკანი (იტალ. Pietro Mascagni; დ. 7 დეკემბერი, 1863, ლივორნო — გ. 2 აგვისტო, 1945, რომი) — იტალიელი კომპოზიტორი, განთქმული თავისი ოპერებით. მასკანი სწავლობდა მილანის კონსერვატორიაში. თავიდან ის მუშაობდა როგორც დირიჟორი, შემდეგ კი როგორც ოპერის კომპოზიტორი. განთქმული გახდა ჯოვანი ვერგას პიესაზე დაწერილი ოპერით - Cavalleria rusticana. ასევე დაწერა საორკესტრო მუსიკა, მუსიკას ფილმებისათვის და რამდენიმე ოპერეტა. სოფლის პატიოსნება (1890) მეგობარი ფრიცი (1891) ძმები რანცუ (1892) ვილიამ რედკლიფი (1895) სილვიანო (1895) ზანეტო (1896) ირისი (1898) ნიღბები (1901) ამიკა (1905) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პიეტრო მასკანი Mascagni cylinder recordings. პიეტრო მასკანი — უფასო ნოტები მუსიკალური ნოტების საერთაშორისო ბიბლიოთეკის პროექტის საიტზე (IMSLP)
Netcat

netcat — პროგრამა, რომელიც გაგზავნის და მიღების საშუალებას იძლევა ქსელის მეშვეობით (TCP-თი ან UDP-თი). მისი მრავალი სახის გამოყენების თვისებებისთვის ნეტკატს "TCP/IP-ს შვეიცარულ დანას" უწოდებენ. ფაილების გადატანა კომპიუტერი foo-დან კომპიუტერ bar-ში, 3333-ტე პორტზე (-l, listen (სმენა)): user@bar$ nc -l -p 3333 > backup.iso user@foo$ nc bar 3333 < backup.iso დაკავშირება 25-ე პორტზე (როგორც ტელნეტი): nc mail.server.net 25 UDP (-u) პორტები 80-90 არიან თუ არა ღია 192.168.0.1 მისამართზე: nc -vzu 192.168.0.1 80-90 პაიპის შექმნა UDP-თი (-u), 1 წამის მოლოდინით (-w) loggerhost-ზე, 514-ე პორტზე: “echo ‘<0>message’ | nc -w 1 -u loggerhost 514″ პირველი ნეტკატის ვერსია არის იუნიქსის პროგრამა. მისი ავტორი არის ცნობილი როგორც Hobbit-ი (ჰობიტი). ვერცია 1.1 გამოუშვა 1996 წლის მარტს. სხვადასხვა ნეტკატის ვერციები არსებობენ, სხვადასხვა ოპერაციული სისტემებისთვის: - GNU netcat სულ თავიდან არის დაწერილი გიოვანი გიაკობის მიერ - ვინდოუსის (MS-Windows) ვერცია შექმნილი კრის ვისოპალის მიერ - ვინდოუს ცეს (Windows CE აგრეთვე ცნობილი როგორც Windows Mobile) ვერცია გადატანილია ანდრეას ბიშოფის მიერ ზოგიერთ ოპერქციულ სისტემებში, შეცვლილ ვერციებს ქვიათ ხოლმე nc, ncat, pnetcat, socat, sock, socket, sbd. socat-ი არის ყველაზე კომპლექსური ნეტკატისავით პროგრამა რახან უფრო მეტი შესაძლებლობები გააჩნია. Cryptcat არის ნეტკატის ვერცია რომელიც შეიცავს კრიფტოგრაფიულ შესახლებლობებს. ტელნეტი Nmap (ინგლისური) OpenBSD nc(1) man page (ინგლისური) GNU netcat (ინგლისური) Download Netcat for Windows -- Md5sum=37f2383aa4e825e7005c74099f8bb2c3 (ინგლისური) Socat (ინგლისური) Netcat for Windows CE დაარქივებული 2008-10-08 საიტზე Wayback Machine. (PocketPC, Windows Mobile) (ინგლისური) Guida a Netcat დაარქივებული 2009-01-26 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) Advanced Netcat Tutorial (ინგლისური) Netcat - a couple of useful examples დაარქივებული 2008-12-18 საიტზე Wayback Machine.
ჩოკეკირაო

ჩოკეკირაო — ინკების იმპერიის ქალაქის ნანგრევები პერუში. მდებარეობს მაჩუ-პიქჩუს სამხრეთ-დასავლეთით, დაახლოებით 10 მილში. ზღვის დონიდან 3 085 მეტრზე. ახლადაღმოჩენილი ქალაქი ფრანგი და პერუელი არქეოლოგების შესწავლის საგანი გახდა. მიმდინარეობს სარესტავრაციო სამუშაოები. პირველადი მონაცემებით, ქალაქის სტრუქტურა და მასშტაბი თითქმის უტოლდება სახელგანთქმულ მეზობელ ქალაქ მაჩუ-პიქჩუს. ჩოკეკირაო, ინკების არქიტექტურულ შედევრებს შორის ერთ-ერთი ყველაზე უფრო დახვეწილი და ორიგინალურია. იგი გაშენებულია 3000 მეტრ სიმაღლეზე, მდინარე აპურიმაკის ძალზედ დაქანებულ მიდამოებში. ქალაქი მოიცავს 2000 ჰექტარამდე ტერიტორიას, ხოლო მის სტრუქტურას შეადგენს მრავალრიცხოვანი არქიტექტურული დეტალი: 80 ტერასა, პლატფორმები, ტაძრები, საწყობები, 3 მეტრამდე სიგანის გზები და დაუსრულებლად გადაბმული სარწყავი არხები. გარშემო 5000 მეტრზე აზიდული თოვლიანი მწვერვალების პეიზაჟი იშლება. ამჟამად, ჩოკეკირაო მოქცეულია პერუს კულტურის ეროვნული ინსტიტუტის მიერ დაარსებული უდიდესი პარკის ტერიტორიაზე. არქეოლოგთა დიდი ინტერესი გამოიწვია განსაკუთრებით კეთილმოწყობილი და დიდი მოცულობის რამდენიმე ნაგებობის აღმოჩენამ. ვარაუდობენ, რომ აღნიშნული შენობები სარჩო-სანოვაგის საწყობები უნდა იყოს, რაც შემდეგი მონაცემების საფუძველზე დაასკვნეს: კონსტრუქცია აშენებულია ქალაქის განაპირას, ყველაზე ამაღლებულ და განიავებულ ადგილას, ამ ნაგებობისკენ ქალაქის ყველა მონაკვეთიდან მიდის გზა დ, რაც მთავარია, შენობა უზრუნველყოფილია სავენტილაციო და სადრენაჟო სისტემით. ჩოკეკირაო მაჩუ-პიქჩუზე 20-30 წლით გვიან უნდა იყოს აშენებული, დაახლოებით 1470 წელს. პირველი ცნობები ამ ქალაქის შესახებ მოცემულია 1710 წლის მანუსკრიპტში, რომლის ავტორია ხუან არიას დიას ტოპეტე. მანუსკრიპტში საუბარია იმაზე, რომ ,,ჩოკეკირაო" ითარგმნება, როგორც ,"ოქროს აკვანი" ან "ოქროს ქალაქი". სავარაუდოდ, ქალაქში ოქროს, ვერცხლის და ბრინჯაოს ნაკეთობათა ცენტრი იყო, რომელიც 1537-1572 წლებში ესპანელთა ამ ტერიტორიაზე შემოსევის დროს განადგურდა. 1834 წელს, ფრანგმა ეუჟენ დე სარტრიჟმა აღწერა ჩოკეკირაოს ცენტრალურ მოედანზე მდებარე ორსართულიანი შენობა. მისი ცნობით, შენობის იატაკი მოპირკეთებული იყო თიხის აგურებით, ხოლო ზემოდან გადასმული ჰქონდა მუქი ფერის ლაქი. სარესტავრაციო სამუშაოები კვლავ ბევრ საინტერესო ინფორმაციას გამოააშკარავებს. არქეოლოგთა თქმით, ქალაქის წყალგაყვანილობა, გზები და მთლიანად შიდა სტრუქტურა, იმის დასკვნის საშუალებას იძლევა, რომ ინკებს საკმარისად ჰყვარებიათ კომფორტი და მისი შექმნის თეორიულ-პრაქტიკული ცოდნაც ჰქონიათ. პერუს არქეოლოგიური ძეგლები ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჩოკეკირაო The Other Machu Picchu article on Choquequirao (The New York Times, June 3, 2007) Debate on the value of publicizing Choquequirao as a travel destination from the author of the New York Times article Photos Cachora-Choquequirao Trek დაარქივებული 2009-05-28 საიტზე Wayback Machine. Images of Choquequirao - High Definition Video
საღოლაშენის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია

საღოლაშენის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია — ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესია ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ საღოლაშენის ცენტრში, საავტომობილო გზის პირას, ამაღლებულ ბექობზე. თარიღდება განვითარებული ფეოდალური ხანით, გადაკეთებულია XIX საუკუნეში. გაირჩევა ორი ძირითადი სამშენებლო ფენა. ადრეულს მიეკუთვნება ეკლესიის გეგმა და კედლების ქვედა ნაწილები, რომლებიც ნაგები ყოფილა უხეშად ნატეხი, პირგათლილი მოზრდილი ლოდებით. შეკეთების დროს საშენ მასალად გამოყენებულია აგური, ნატეხი და რიყის ქვა. ეკლესიას ორი შესასვლელი აქვს – სამხრეთით და დასავლეთით. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე ვიწრო სარკმელია. ეკლესიას სამხრეთით თავიდანვე ჰქონია მინაშენი. მის სამხრეთ ფასადის დასავლეთ მონაკვეთში გაჭრილი ფართო კარი ეკლესიის თავდაპირველი შესასვლელი იყო. კარის საპირეები ამოყვანილია თლილი ქვით (XIX საუკუნე). ორფერდა ფრონტზე ნახევარწრიული დეკორატიული თაღია. სამხრეთ-დასავლეთით, ეკლესიასა და მინაშენებს შორის შექმნილ კუთხეში, ჩაშენებულია მკლავი (XIX საუკუნე), რომელიც ეკლესიას ღიად უკავშირდებოდა. იგი გადახურულია ორფერდა მაღალი სახურავით. ეკლესია გადახურულია კრამიტით. ეკლესიის დასავლეთ კარზე XIX საუკუნეში, მიშენებულია თლილი ქვით ნაგები მასიური სათავსი (4.1X3.1 მეტრი), რომლის სამხრეთის შესასვლელი ნახევარწრიული თაღითა და სხვა დეკორატიული ელემენტებით საზეიმოდ მორთულ პორტალს წარმოადგენს. სათავსზე დგას სამრეკლოს ფონჩატური, ოთხბოძიანი, ყოველმხრივ ღია თაღით. მას ნახევარსფერული გუმბათი და კონუსური სახურავი აქვს. ეკლესიაში დაცული იყო ოქრომჭედლობის თვალსაჩინო ნიმუში საღოლაშენის ლორფინები (XI საუკუნის დასაწყისი). ინახება საქართველოს ხელოვნების მუზეუმში. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5. თბ. 1990
ღები

ღები — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ონის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (სოფლები: ღები, გონა, პატარა ღები). მდებარეობს მდინარე რიონის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1350 მეტრი. ონიდან 35 კილომეტრი. სოფელში მოიპოვება ანტიმონიუმი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 296 ადამიანი. სოფელ ღების (ღები—სვანურ. „ღებ“—ნიშნავს ჩაღრმავებულ ადგილს) დაარსებას ხალხური თქმულება მიაწერს ლეჩხუმიდან გამოქცეულ ვიღაც მღებავს, რომელსაც თურმე იქ კაცი შემოკვდომია და მთის რაჭაში გახიზნულა. მას აქეთ ხელი მიუყვია თავისი ხელობა-მღებრობისათვის და ამ სოფელსაც ღები დარქმევია. შემდეგ ღები სხვადასხვა მხრიდან გადმოსახლებული გვარებით მოშენებულა. პირველად აქ უნდა გადმოსახლებულიყო ჩვეშოდან ლობჯანიძეების წინაპარი ხოშიტა ლობჯანიძე, რომელიც დაბინავებულა რიონის მარჯვენა მხარეზე და თავისი კოშკიც აუშენებია. გადმოცემის თანახმად თავისუფალი ღებელები ვერ შეურიგდნენ ბატონყმურ წყობას და გადაწყვიტეს ბატონთა განადგურება. ღებელთა შეთქმულებას მეთაურობდა ზვიადა ლობჯანიძე. ხალხმა მოისყიდა არიშიძეთა მოურავი, გაგნიძე, რომლის დახმარებითაც ნადირობიდან დაბრუნებული ორი ძმა არიშიძე მოკლეს. გადმოცემის თანახმად, მესამე ძმას ცხენით რიონზე გასვლა განუზრახავს. მას ქალი დასდევნებია და წყალში გაყვანა უთხოვია. ქალს დოდუკი რქმევია. არიშიძეს შემოუსვამს დოდუკი, მაგრამ ქალს ბატონი შუა წყალში ცხენიდან გადმოუთრევია და ორივე დაღუპულან. დოდუკის ანდერძად ჰქონია დაბარებული, არიშიძის მოკვლის შემდეგ ერთი ტაბლა (კვერი) გამოეცხოთ მისთვის. ღებელები ამ ანდერძს დღემდე ასრულებენ — ჭირისუფალი საკურთხის დამზადებისას ორ ტაბლას დოდუკის მოსახსენიებლადაც აცხობს. ღები საისტორიო წყაროებში მოიხსენიება 1503 წლიდან. ვახუშტი ბაგრატიონი ღების შესახებ წერს: ბრილის სამაროვანი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 584. ქართლის ცხოვრება. ტომი IV. ბატონიშვილი ვახუშტი „აღწერა სამეფოსა საქართველოსა“. გვ. 769 სახელმწიფო გამომცემლობა „საბჭოთა საქართველო.“ თბილისი 1973 ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ რაჭული მეტალის აღზევება Forbes Georgia ↑ Кавказскій календарь на 1902 годъ, Тифлись, 1901, стр. 86. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ნახევრად პარაზიტები

ნახევრად პარაზიტები, ჰემიპარაზიტები — მწვანე მცენარეები, რომლებიც წყალსა და მასში გახსნილ მინერალურ მარილებს (ზოგჯერ ორგანულ ნივთიერებებსაც) იღებენ „მასპინძელი“ (მკვებავი) მცენარიდან, მაგრამ დამოუკიდებლადაც შეუძლიათ ფოტოსინთეზის პროცესში გამოიმუშაონ პირველი ორგანული ნივთიერებები. ნახევრად პარაზიტებია უმთავრესად შავწამალასებრთა და ფითრისებრთა ოჯახის ბევრი უმაღლესი მცენარე. ზოგიერთი ნახევრად პარაზიტი სხვა ხემცენარის ტოტებს ემაგრება სპეციალური მისაწოვრებით (ფითრი), ზოგი სახლდება ფესვებზე (სანთელა). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 351.
ნახევრად უდაბნოს ზონები

ნახევრად უდაბნოს ზონები — ხმელეთის ბუნებრივი ზონები, სადაც ჭარბობს ნახევრად უდაბნოს ლანდშაფტი. მასში კომპლექსურად არის შეხამებული, ერთი მხრით, უდაბნოებისა და, მეორე მხრით, სტეპების (ველების) და სავანების ნიადაგები და მცენარეულობა. გავრცელებულია ჩრდილოეთ და სამხრეთ ნახევარსფეროს ზომიერ სუბტროპიკულ და ტროპიკულ ჰავის ქვეყნებში. ნახევრად უდაბნოს ზონებისთვის დამახასიათებელია მშრალი კონტინენტური ჰავა; აორთქლებადობა ბევრად სჭარბობს ატმოსფერული ნალექების წლიურ რაოდენობას (დაახლოებით 200-400 მმ). სუსტადაა განვითარებული ჰიდროგრაფიული ქსელი, ნიადაგი ღია წაბლისფერი ან რუხია, ხშირად დამლაშებული, მცენარეული საფარი გამეჩხრებულია, ჭარბობს ქსეროფილური მრავალწლოვანი ბალახები, ნახევრად ბუჩქები, ბუჩქები, გაზაფხულისა და შემოდგომის ეფემერები და ეფემეროიდები. ამიერკავკასიაში განლაგებულია ვაკეებსა და მთისწინებზე ზღვის დონიდან 400-600 მ-ზე (საქართველო, აზერბაიჯანი), იშვიათად 1200 მ-მდე (სომხეთი). ჩვენში მეტწილად აღმოსავლეთ საქართველოს რაიონებში გვხვდება (ელდარის დაბლობი, გარდაბნის ვაკე, შირაქ-გარეჯის ზეგანი), ფრაგმენტების სახით თბილისის მიდამოებშიც. ძირითადი ედიფიკატორებია ავშანი, ყარღანი, ხურხუმო, ჩარანი და სხვა. ეფემერებიდან და ეფემეროიდებიდან — შვრიელა, ბოლქვიანი თივაქასრა და სხვა. ნახევრად უდაბნოს ზონების ტერიტორიის უმეტესი ნაწილი ბუნებრივი საძოვრებია. უდაბნო ივანიშვილი მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 351-352. ↑ DRY LANDS AND DESERTIFICATION - National Science Foundation, Flanders, Belgium; Geography Department, University of Gent, Belgium.
ნახევრადქორდიანები

ნახევრადქორდიანები (Hemichordata) — ზღვის ფსკერის უხერხემლოების ტიპი მეორეულპირიანების ჯგუფისა. ქორდისმაგვარი ორგანოსა (ნოტოქორდა) და სალაყურე ხვრელების არსებობის, ნერვული ღეროს მდებარეობა და ემბრიონული განვითარების ზოგი თავისებურების გამო ქორდიანთა ქვეტიპად მიიჩნევდნენ. ქორდიანებისაგან განსხვავებით ნახევრადქორდიანების სხეული შედგება 3 განყოფილებისაგან: ხორთუმი ან თავის ფარი, საყელო და სხეული. ნახევრადქორდიანებს განეკუთვნება ნაწლავმსუნთქავნი და ბუმბულლაყუჩიანები, ხოლო ნამარხთაგან — გრაპტოლითები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 352.