laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ბიჭი ხილის კალათით

ბიჭი ხილის კალათით — 1593 წელს დასრულებული ნახატი, რომელიც იტალიელი ბაროკოს ოსტატის მიქელანჯელო მერისი და კარავაჯოს მიერაა დახატული. ამჟამად ის ინახება გალერეა ბორგეზეში, რომში. სურათი დახატულია იმ დროს, როდესაც კარავაჯო მშობლიური მილანიდან ახალი ჩამოსული იყო რომში და კონკურენტუნარიანი რომაული ხელოვნების სამყაროს გზას გასდგომოდა. ნახატის მოდელი იყო მისი მეგობარი და კომპანიონი, სიცილიელი მხატვარი მარიო მინიტი, რომელიც დაახლოებით 16 წლის იყო. ნამუშევარი ჯუზეპე ცეზარის, იგივე კავალერი დ'აპრინოს კოლექციას მიეკუთვნებოდა, ხოლო 1607 წლიდან კი — კარდინალ სციპიონე ბორგესს. აქედან გამომდინარე, ნამუშევარი შექმნილია იმ პერიოდში, როდესაც კარავაჯო „ყვავილებისა და ხილის ხატვაზე“ მუშაობდა დ’არპინოსთვის, მაგრამ შესაძლოა შედარებით ადრინდელი პერიოდიდანაა, როდესაც კარავაჯომ და მინიტიმ დატოვეს კავალერი დ’არპინოს სახელოსნო რომ თავიანთი გზით გაეყიდათ ნამუშევრები დილერი კოსტანტინოს დახმარებით. ეჭვის გარეშე სურათი 1593 წლამდე ვერ თარიღდება, ამ წელს ჩამოვიდა მინიტი რომში. ვარაუდობენ, რომ სურათი თარიღდება კარავაჯოს შედარებით უფრო კომპლექსურ ნამუშევრებამდე, სადაც მინიტი ასევე იყო მოდელი, როგორიცაა „მკითხავი“ და „კარტის მოთამაშეები“ (ორივე 1594 წლიდან), ამ უკანასკნელმა კარავაჯოს თავისი პირველი მნიშვნელოვანი მფარველის, კარდინალი ფრანცესკო მარია დელ მონტეს ყურადღბა მიქცია. ვიტორიო სგარბი აღნიშნავს, გარკვეულ მსგავსებებს ამ ნამუშევარსა და კარავაჯოს ძველ პორტრეტებს შორის ფერწერულ თვისებებს, რომელიც სხვა მხატვრებს გვაგონებს არპინოს სახელოსნოდან. ↑ Galleria Borghese — 1903. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q841506"></a> ↑ ვიტორიო სგარბი „კარავაჯო“, FMR#9-ში, 1985
დოქიარის მონასტერი

დოქიარის მონასტერი (ბერძ. Μονή Δοχειαρείου) — მართლმადიდებლური მონასტერი ათონის მთაზე, საბერძნეთი. დაფუძნებული უნდა იყოს წმინდა ათანასე ათონელის თანამოსაზრის, წმინდა ექვთიმეს, დიდი ლავრის ყოფილი მეკელიის (ბერძნ. დოქიარის) მიერ. როგორც ჩანს, მან წმინდა ნიკოლოზის სახელობის პატარა მონასტერი დაფნის ნავსადგურის ახლოს X საუკუნის II ნახევარში დააარსა. XI საუკუნის დასაწყისში, ახალი იღუმენის დროს, მეკობრეთა შემოსევებით შეწუხებული ბერები სხვა ადგილზე გადასახლდნენ. მოგვიანებით მონასტრის ტაძარი იკურთხა მთავარანგელოზთა სახელზე. დოიქარის მონასტერი, წესდების მიხედვით, ათონის იერარქიაში მე-10 ადგილზეა. XIV საუკუნის მძიმე ხანში იმპერატორი იოანე V პალეოლოგოსი და სერბეთის მეფე სტეფან დუშანი მონასტერს სხვადასხვაგვარ დახმარებას უწევდნენ. მომდევნო საუკუნეებში სავანემ არნახული გაჭირვება გადაიტანა. XVI საუკუნეში იღუმენ ალექსანდრეს, მოლდოვა ვლახეთის ბატონისა და მისი მეუღლის დახმარებით თურქების მიერ განადგურებული მონასტერი აღორძინდა. XVII საუკუნეში აღდგა მონასტრის კოშკები, ხოლო 1660 წელს მას მიენიჭა სტავროპეგიალურის სტასუსი. მონასტრის სამრეკლი აშენდა XVIII საკუნეში. ოსმალეთის იმპერიის წინააღმდეგ ბერძენთა აჯანყების დროს თურქები სასტიკად აწამებდნენ ბერებს, მთლიანად გაძარცვეს მონასტერი. მონასტრის ღირსშესანიშნაობა XVI საუკუნის ტაძარი კრეტული დაიწერა. დოქიარი თავის ტერიტორიაზე 12 ტაძარს ითვლის. ხოლო მის გარეთ ოთხს, რომლებიც გალავნის კედლების მოპირდაპირე მხარეს მდებარეობენ. მონასტერს გააჩნია ცხოველმყოფელი ჯვრის ნაწილი, წმინდანთა ნაწილები, ბიბლოთეკაში დაცულია 545 წიგნი, მათგან 62 პერგამენტზეა დაწერილი და 5000 ნაბეჭდი წიგნი. დღეისთვის დოქიარში 30 ბერი მოღვაწეობს. სწორედ დოქიარის მონასტრიდან ჩამოაბრძანეს ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის „მსწრაფლშემსმნელად“ წოდებული ხატის ასლი, რომელიც სამების საკათედრო ტაძარში ბრძანდება. დოქიარის მონასტერი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დოქიარის მონასტერი
კრონშტადტის ისტორიის მუზეუმი

კრონშტადტის ისტორიის მუზეუმი (რუს. Музей истории Кронштадта) — სახელმწიფო მუზეუმი ქალაქ კრონშტადტში. დაარსდა 1991 წელს. 2006 წლიდან მდებარეობს ქალაქის წყალგაყვანილობის ისტორიულ კოშკში, რომელიც აგებულია 1836-1839 წლებში და წარმოადგენს ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლს. მისამართი: ლენინგრადის ქუჩა, 2. 2014 წლიდან მუზეუმს მიაკუთვნეს ისტორიული ნაგებობა, რომელიც მდებარეობს მისამართზე ღუზის მოედანი, 2-ა. კრონშტადტის წყალგაყვანილობის კოშკის რეკონსტრუქციის პროექტი მიიღეს 1827 წელს. შენობა ააგეს წყლის ამტანი მანქანებისათვის 1837-1839 წლებში სამხედრო ინჟინერ ვ. პ. ლებედევის და ტატარინოვის პროექტის მიხედვით. მასში განათავსეს ორი ორთქლის მანქანა, თითოეულის სიმძლავრე 8 ცხენის ძალას შეადგენდა. მანქანებს აჰქონდათ წყალი რეზერვუარში, რომელიც მეორე სართულზე მდებარეობდა, საიდანაც წყალი მიედინებოდა ქალაქისაკენ. წყლის სათავეს წარმოადგენდა შენობის უკან მდებარე წყალსაცავი, რომელიც უკაშირდებოდა ფინეთის ყურეს. 1870-იან და 1887 წლებში კოშკის შენობას დააშენეს. კოშკის შენობა აგებულია კლასიციზმის სტილში. პორტიკში ექვსი სვეტია, რომელიც ჰარმონიაშია პირდაპირ მდებარე კრონშტადტის წმინდა ელისაბედის ეკლესიასთან. მშენებლობების პროცესში შენობამ დაკარგა თავდაპირველი გუმბათი, რომლის ადგილზეც დააშენეს ზედა სართული თაღოვანი ფანჯრებით. მუზეუმი შეიქმნა ლენინგრადის ქალაქის საბჭოს 1991 წლის 15 აპრილის № 273 გადაწყვეტილების საფუძველზე, რომლის ინიციატორებიც იყვნენ ქალაქის მხარეთმცოდნეობის კლუბის წევრები. მუზეუმის ძირითადი ექსპოზიცია შედგებოდა ი. სპირიდონოვის, ტ. ლაპინის, ი. მისოჩენკოს, ვ. პიროგოვის, ვ. კლიუჩნიკოვის, ლ. სერგეევისა და სხვა კრონშტადტელების დოკუმენტებისა და საგნებისაგან. მუზეუმის დამფუძნებლად ითვლება იური ივანეს ძე სპირიდონოვი (1931-1998 წწ.). ღუზის მოედანზე მდებარე ყოფილი კაფის შენობაში განთავსებულია ექსპოზიცია „კრონშტადტის ისტორიის სამი საუკუნე“, ხოლო კოშკის შენობაში ლენინგრადის ქუჩაზე - ექსპოზიცია „ჩაძირული გემის საიდუმლო“, რომელიც ეძღვნება წყალქვეშა არქეოლოგიას. ამ ექსპოზიციაში წარმოდგენილია საგნები, რომელიც ამოღებულია ჩაძირული გემიდან პროექტის „რუსეთის წყალქვეშა მემკვიდრეობის“ ფარგლებში. Башня городского водопровода с флигелем - Музей истории Кронштадта. citywalls.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-06-19. ციტირების თარიღი: 2018-06-18. ↑ Д. Фазлетдинова. (2014-08-07) В конце августа откроется музей истории Кронштадта. Карповка. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-06-19. ციტირების თარიღი: 2018-06-19. ↑ 2.0 2.1 Башня городского водопровода с флигелем - Музей истории Кронштадта. citywalls.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-06-19. ციტირების თარიღი: 2018-06-18. ↑ Музей истории Кронштадта. museum.ru. ციტირების თარიღი: 2018-06-19. ↑ Музей истории Кронштадта, Якорная площадь, 2А. Музей истории Кронштадта. ციტირების თარიღი: 2018-06-21.
კარავაჯისტები

კარავაჯისტები  — მე-16 საუკუნის იტალიელი ბაროკოს მხატვრის კარავაჯოს სტილისტური მიმდევრები. მისი ზეგავლენა ახალ ბაროკოს სტილზე, რომელიც მანერიზმიდან მომდინარეობდა, შორსმჭვრეტელი იყო. კარავაჯოს არასოდეს დაუარსებია სახელოსნო, როგორც სხვა მხატვრების უმეტესობას გაუკეთებია, აქედან გამომდინარე არ ჰქონია სკოლა რომ მისი ხატვის ტექნიკა გაევრცელებინა. არც ოდესმე გადმოუცემია ფილოსოფიური მიდგომა მისი ხელოვნების, ფსიქოლოგიური რეალიზმის მიმართ, რომელიც გამომდინარეობს მხოლოდ მისი გადარჩენილი ნამუშევრებიდან. მაგრამ ის პირდაპირ ან არაპირდაპირ ჩანს რუბენსის, უუზეპე დე რიბერას, ბერნინისა და რემბრანდტის ნამუშევრებში. სიცოცხლისას ცნობილი კარავაჯო მისივე გარდაცვალების შემდეგ თითქმის სრულიად დაივიწყეს. მის მიმდევრებს მიაკუთვნეს მრავალი მისი ნამუშევარი, როგორიცაა „ქრისტეს აღება“, რომელიც დანიელ მხატვარს გერიტ ვან ჰონთორსთს ეკუთვნოდა 1990 წლამდე. მხოლოდ მე-20 საუკუნეში აღმოაჩინეს მისი მნიშვნელობა დასავლური ხელოვნების განვითარებაში. 1920-იანებში რობერტო ლონგიმ კიდევ ერთხელ განათავსა ის ევროპულ ტრადიციაში: „რიბერას, ვერმეერს, ლა ტურსა და რემბრანდტს შეიძლება არასოდეს არ ეარსებათ მის გარეშე. დელაკრუა, კურბე და მანეც სრულიად განსხვავებულნი იქნებოდნენ". გავლენიანმა ბერნარ ბერენსონმა განაცხადა: „მიქელანჯელოს გარდა, სხვა არცერთ იტალიელ მხატვარს  არ განუხორციელებია ამდენად დიდი გავლენა“. ↑ ჰარი, ჯონათან (2005). The Lost Painting: The Quest for a Caravaggio Masterpiece. Random House. ISBN 0-375-50801-5.  ↑ რობერტო ლონგი, ნახსენებია ლამბერტში, გვ.15 ↑ ბერნანად ბერენსონი, ლამბერტში, გვ.8
პიტნა

პიტნა (ლათ. Mentha) — მრავავალწლოვანი ბალახოვანი მცენარის გვარი ტუჩოსანთა ოჯახისა. 50-100 სმ სიმაღლის ფესურიანი მცენარეა. აქვს მოპირისპირედ განლაგებული ფოთლები და ყლორტების წვეროზე თავთავისებრ ყვავილედში თავმოყრილი მოვარდისფრო-იისფერი ყვავილები. გვარი მდიდარია სახეობებით. საქართველოში ველურად იზრდება მხოლოდ 4 სახეობა: ომბალო (ლათ. Mentha pulegium), მინდვრის პიტნა (ლათ. Mentha arvenis), წყლის პიტნა (ლათ. Mentha aquatica), ტყის პიტნა (ლათ. Mentha longifolia). იზრდება მთის ქვედა და შუა სარტყლის ტენიან მდელოებზე, ტყის პირებზე, ბუჩქნარებში, მდინარეთა სანაპიროებსა და სხვა ადგილებში. პიტნა მრავლდება ვეგეტატიურად. ბაღის პიტნა (ლათ. Mentha pirepita) ფართოდ არის გავრცელებული ძირითადად ჩრდილოეთ კავკასიაში, უკრაინაში, მოლდოვასა და ბელარუსში. პიტნის ფოთოლი და ყვავილედი შეიცავს ეთეროვან ზეთს (1,5 - 3,5% მშრალ წონაზე), რომლის ძირითადი კომპონენტი მენთოლია. ფოთლისაგან დამზადებულ ნაყენს იყენებენ მედიცინაში. ფოთლისა და მიწისზედა ნაწილებისაგან მიიღება პიტნის ზეთი, რომელსაც, როგორც არომატულ ნივთიერებას, ხმარობენ პარფიუმერია-კოსმეტიკაში. კვების მრეწველობაში პიტნის ზეთი და ფოთოლი კარგი სანელებელია. ბაღის პიტნაში პლანტაციებს განალაგებენ გრუნტის წყლების მახლობლად დაბლობი ადგილების ნოყიერ ნაკვეთებზე, ხოლო მინდვრის თესლბრუნვაში საშემოდგომო თავთავიანი და სამარცვლე პაროსანი კულტურების შემდეგ. მცენარეს რგავენ ადრე გაზაფხულზე ან შემოდგომაზე კარგად მომზადებულ ბუდნებში. პიტნის მწვანე მასას თიბავენ მასობრივი ყვავილობისას, თუ კარგი ამინდი დადგა, შემოდგომაზე მეორედაც ითიბება. მოსავლიანობა 18-25 ც/ჰა-ზე. პიტნის ზოგი სახეობა თაფლოვანია. ბაღის პიტნის ძირითადი მავნებლებია აბლაბუდიანი ტკიპა, პიტნის ბუგრი; დაავადებები — მცენარის ჟანგა, თეთრი ჩოფურა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 88-89.
ადმირალ მაკაროვის ძეგლი (კრონშტადტი)

ადმირალ მაკაროვის ძეგლი (რუს. Памятник адмиралу Макарову) — ძეგლი კრონშტადტში, რომელიც აღმართეს 1913 წელს, რუსი ფლოტის მეთაურის, ოკეანოგრაფის, პოლარეთის მკვლევრის, გემთმშენებლისა და ვიცე-ადმირალის სტეფან მაკაროვის პატივსაცემად. ძეგლის პროექტის ავტორია მოქანდაკე ლეონიდ შერვუდი. ძეგლი მდებარეობს ღუზის მოედანზე კრონშტადტის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის საზღვაო ტაძრის წინ. 1910 წელს კრებაზე, რომელიც ეძღვნებოდა ვიცე-ადმირალ ს. მაკაროვის ხსოვნას, დაარსდა კომიტეტი, რომელსაც უნდა შეეგროვებინა ფინანსები ძეგლის ასაშენებლად. მოიწონეს მოქანდაკე ლეონიდ შერვუდის პროექტი, ხოლო ძეგლის დამონტაჟების ადგილად შეარჩიეს კრონშტადტის ღუზის მოედანი საზღვაო ტაძრის წინ მდებარე ტერიტორია. ს. მაკაროვის ქანდაკება ჩამოასხეს ბრინჯაოსაგან სანქტ-პეტერბურგში კარლ რობეკის ქარხანაში. აქვე დაამზადეს ძეგლის ბარელიეფები. გრანიტის კლდე, რომელზეც აღმართეს ვიცე-ადმირალის სკულპტურული პორტრეტი, განკუთვნილი იყო პავლე I-ის ძეგლისათვის, მაგრამ ბარჯა, რომელსაც კლდე მიჰქონდა ვიბორგიდან სანქტ-პეტერბურგში, ჩაიძირა ვიბორგის ყურეში. ასსამოცწლიანი კლდე, რომელიც ასი წელი ზღვის ფსკერზე იყო, 1911 წელს წყლიდან ამოიღეს ნიკოლოზ II-ის ბრძანებით. 1913 წელს იგი დადგეს კრონშტადის პეტრეს პარკში. კვარცხლბეკის დასამონტაჟებლად მოამზადეს ბაზა, მოპირკეთებული მარმარილოთი. ღუზების ჯაჭვი და ღუზები, რომელიც ძეგლს ღობის ნაცვლად ჰქონდა შემოვლებული, მიიტანეს კრონშტადტის სამხედრო ნავსადგურიდან. 1913 წლის 24 ივლისს (ახ. სტილით 6 აგვისტო) ძეგლი გახსნეს ნიკოლოზ II-ის მონაწილეობით. ქანდაკების სიმაღლეა - 3,55 მეტრი, კვარცხლბეკის სიმაღლე კი - 5 მ. კვარცხლბეკის სამი მხრიდან განლაგებულია ბარელიეფები, რომელიც ეძღვნება ს. მაკაროვის ცხოვრების ეტაპებს. ბარელიეფი მარცხენა მხრიდან გამოხატავს ოსმალების გემის აფეთქებას რუსეთ-ოსმალეთის ომების პერიოდში. 1878 წელს ს. მაკაროვმა პირველმა წარმატებით გამოსცადა ტორპედოს რაკეტები ბათუმის რეიდზე. შედეგად ჩაიძირა მტრის ხომალდი „ინტიბახი“. მეორე ბარელიეფი გამოხატავს ყინულმჭრელ „ერმაკის“ ცურვას. მესამე გამოსახულებაზე გამოსახულია ჯავშნოსან „პეტროპავლოვსკის“ აფეთქება, რომლის დროსაც დაიღუპა თავად მაკაროვი. ს. მაკაროვი დგას ქარის საწინააღმდეგოდ, რაზეც მიუთითებს მისი შინელის მიმართულება. მარჯვენა ხელ შინელის ჯიბეში აქვს, ხოლო მარცხენა გაშვერილი აქვს ჰაერში, რითაც უჩვენებს გემის მიმართულებას ან თავისი ესკადრის მიზანს. ძეგლის ქვეშ ფიცს დებენ ახალგაზრდა მეზღვაურები. Морской интернет-клуб "Кубрик". Памятники С.О.Макарову. Новик А.С.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-03-13. ციტირების თარიღი: 28 мая 2008. Памятник адмиралу С. О. Макарову დაარქივებული 2016-09-01 საიტზე Wayback Machine. Памятник С. О. Макарову დაარქივებული 2012-06-15 საიტზე Wayback Machine. ↑ Энциклопедия Санкт-Петербурга. Памятник С.О. Макарову. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-25. ციტირების თარიღი: 25 мая 2008. ↑ Токарева Л.И. Памятник адмиралу Степану Макарову // Кронштадтский вестник. — 2005. ↑ В. Ю. Грибовский. Катастрофа 31 марта 1904 года (гибель броненосца «Петропавловск»). — СПб.: Гангут, выпуск № 4, 1992. — c.49 ↑ Семанов С.Н. Макаров. — М.: Молодая гвардия, 1972. — 288 с.
ბიჭი ხვლიკის ნაკბენით

ბიჭი ხვლიკის ნაკბენით (იტალ. Ragazzo morso da un ramarro) — იტალიური ბაროკოს ოსტატის — კარავაჯოს მიერ შესრულებული ნახატია. არსებობს მისი ორი ვერსია, ორივე კარავაჯოს ნამუშევრად ითლება. ერთი ფონდაზიონე რობერტო ლონგში, ფლორენციაში ინახება, ხოლო მეორე — ეროვნულ გალერეაში, ლონდონში. ორივე ვერსიაზე ვარაუდობენ, რომ 1594-1596 წლების პერიოდშია დახატული. თუ დავუჯერებთ ხელოვნების ისტორიკოსს, რობერტო ლონგის ნამუშევრები ამ პერიოდის დასაწყისშია შესრულებული, თუ გავითვალისწინებთ, რომ გარკვეული ფერწერული ნიშნები მიგვითითებენ იმაზე, რომ იგი შესრულებულია კარავაჯოს მფარველის, კარდინალ ფრანჩესკო დელ მონტეს სახლში და კარავაჯო არ გადასულა კარდინალის პალაზო მადამაში 1595 წლამდე. როგორც ყველა სხვა კარავაჯოს ადრეული ნამუშევარი, მასზე ბევრი ინფორმაცია სავარაუდოა, ხოლო მოდელის იდენტობას ჯერ კიდევ განიხილავენ. მაიკლ ფრაიდის აზრით ნახატი კარავაჯოს შეფარული ავტოპორტრეტია. ფრაიდი ამტკიცებს, რომ სუბიექტის ერთი ხელის განზე გაწოდება და მეორეს ზემოთ აწევა — მხატვრის პალიტრის დაჭერის მგავსი პოზაა. ↑ რობერტო ლონგი (1998), კარავაჯო, ISBN 88-09-21445-5 ↑ მაიკლ ფრაიდი, კარავაჯოს მომენტი (Princeton University Press, 2010), თავი 1.
მარიო მინიტი

მარიო მინიტი (დ. 8 დეკემბერი, 1577 — გ. 22 ნოემბერი, 1640) — იტალიელი მხატვარი, მოღვაწეობდა სიცილიაში 1606 წლის შემდეგ. დაიბადა სირაკუზაში, სიცილიაში, რომში 1593 წელს ჩავიდა, სადაც ბაროკოს მხატვრის მიქელანჯელო მერისი და კარავაჯოს მეგობარი, კოლაბორაციონისტი და მოდელი გახდა (1571-1610). მისი პოპულარობა დღეს ძირითადად გამოიხატება მის იდენტიფიკაციაში, ან შემოთავაზებულ იდენტიფიკაციაში, როგორც კარავაჯოს ადრეული ნამუშევრების მოდელი, როგორებიცაა „ბიჭი ხილის კალათით“, „მკითხავი“, „მუსიკოსები“, „ბიჭი ხვლიკის ნაკბენით“ (სავარაუდო), „ბახუსი“, „მებარბითე“, „წმინდა მათეს ძახილი“ და „წმინდა მათეს წამება“. იგი, როგორც მოდელი, აღარ ჩანს 1600 წლიდან, როდესაც გადმოცემის მიხედვით იგი დაქორწინდა, მაგრამ შესაძლოა კარავაჯოსთან და რამდენიმე სხვა ადამიანთან ერთად 1606 წელს მოხვდა ქუჩის ჩხუბში, რამაც რანუჩიო ტომასონის სიკვდილი გამოიწვია კარავაჯოს ხელებში — მისი ბიოგრაფი აღნიშნავს, რომ იგი სილიციაში დაედევნა მკვლელს, სადაც ან პატიება ითხოვა (რომელიც საბოლოოდ მიენიჭა), ამის შემდეგ ცნობილია, რომ მან შეიფარა კარავაჯო სანამ სიცილაში რჩებოდა 1608-1609 წლებში, როდესაც მისთვის მნიშვნელოვან შეკვეთას — „წმინდა ლუსის დაკრძალვას“ ღებულობდა. სიცილიაში მან დააარსა წარმატებული სახელოსნო, სადაც აწარმოებდა რელიგურ შეკვეთებს. საბოლოოდ, იგი პატივსაცემი ადგილობრივი ბიზნესმენი გახდა მისი ნამუშევრების ბუნების გამო, სადაც ნახატები ერთობლივი ძალისხმევით იყო წარმოებული მოსწავლეებისა და თანაშემწეების დახმარებით. ხშირად რთულია იმის განსაზღვრა, თუ კონკრეტულად რომელი ნამუშევარი, ან ნამუშევრის ნაწილია, მინიტის საკუთარი ხელითაა შესრულებული. ნათელია, რომ სიცილაში იგი იმ გაკვეთილებს ატარებდა, რომლებსაც კარავაჯოსგან სწვლობდა, კერძოდ, დრამატული შუქ-ჩრდილების გამოყენება და ინტენსიური სცენების გამოხატვით, მაგრამ მისი ნამუშევრები (ან მისი სახელოსნოს ნამუშევრები) გაკრიტიკებული იყო  „უსასრულოდ რეციკლირებული მოტივებისა“ და „მლიქვნელური რელიგიური სიუეტების“ გამო. მიუხედავად ამისა, მას დიდი სიმპათია აქვს დამსახურებული სიცილიაში და შესაძლებელია ვისაუბროთ „მინიტის სკოლაზე“ ამ კუნძულის ხელოვნების ისტორიაში. ↑ ჰიბარდ, ჰოვარდი (1985). კარავაჯო. ოქსფორდი: Westview Press, გვ. 8. ISBN 9780064301282.  ↑ რობი, პიტერ (2001). M: კაცი, რომელიც გახდა კარავაჯო. Macmillan, გვ. 495. ISBN 0-312-27474-2. ციტირების თარიღი: 9 ოქტომბერი 2010.
ვესტელი

Vestel A.Ş. — თურქული ტექნიკის მწარმოებელი კომპანია, რომელიც შედგება 18 კომპანიისგან და სპეციალიზებულია საყოფაცხოვრებო ტექნიკასა და საინფორმაციო ტექნოლოგიებზე. ვესტელის შტაბი და საწარმოო ქარხანა მდებარეობს მანისაში, ხოლო კომპანიის მშობელია სტამბულში დაფუძნებული კონგლომერატი Zorlu Holding. ვესტელი, თავის შვილობილ ბრენდებთან ერთად, ფლობს მნიშვნელოვან წილს სამომხმარებლო ელექტრონიკისა და საყოფაცხოვრებო ტექნიკის ევროპულ ბაზარზე, კერძოდ ტელევიზორებში. 2006 წლის მონაცემებით, „ვესტელი“ ევროპაში ყველაზე დიდი სატელევიზიო მწარმოებელი იყო, რომელმაც 8 მილიონზე მეტი ტელევიზორი გაყიდა, რაც ევროპის ბაზარზე გაყიდვების მეოთხედი იყო. ვესტელი აგრეთვე ფლობს შვილობილ სავჭრო მარკას Vestfrost, რომელიც აწარმოებს ბიტური ტექნიკის გაყიდვებს ჩრდილოეთ ევროპის ქვეყნები. 2014 წელს Vestel-მა დაიწყო სმარტფონების წარმოება. ოფიციალური საიტი Vestel (Vestel R&D Corp) დაარქივებული 2017-08-13 საიტზე Wayback Machine. Vestel Defence Industry დაარქივებული 2018-07-08 საიტზე Wayback Machine. Ayesas-ის საიტი ↑ Businessweek: "The Unknown TV Giant". დაარქივებულია ორიგინალიდან — 30 იანვარი, 2012.
ისტორიანი (ჟურნალი)

ისტორიანი — ყოველთვიური, ისტორიულ-შემეცნებითი ჟურნალი. გამოდის 2011 წლიდან. ისტორიანი არის ჰოლდინგ „კვირის პლიტრისა“ და ჯაბა სამუშიას (მთაავარი რედაქტორი) ერთობლივი პროექტი, რომლის ძირითადი მიზანია ისტორიის პოპულარიზაცია. ჟურნალის თემატიკაა: ცნობილი ისტორიული მოვლენების უცნობი ფაქტების გაშუქება, სტატიები ძველი და ახალი ისტორიის დეტალებზე, სიახლეები და აღმოჩენები საქართველოსა და მის ფარგლებს გარეთ. ჟურნალში იბეჭდება როგორც ცნობილ მეცნიერთა, ისე ახალგაზრდა მკვლევართა ნაშრომები. ჟურნალი გათვლილია სხვადასხვა სამიზნე აუდიტორიაზე. ვრცელდება მთელი საქართველოს მასშტაბით და გამოდის თვეში ერთხელ. ჟურნალმა გამომცემლობა „პალიტრა L“-თან ერთად განახორციელა შემდეგი პროექტები: საისტორიო რომანების გამოცემა, „საქართველოს ილუსტრირებული ისტორია“, ქართველი მეფეები და სხვა. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 369. ისტორიანის ციფრული კოლექცია — Iverieli ისტორიანი — პალიტრა.ge ↑ ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, გვ. 369, თბ., 2018 წელი.
ვლადიმირული ცხენი

ვლადიმირული ცხენი — საჯაგავი ჯიშის ცხენი. გამოყვანილია ვლადიმირის ოლქის იურევ-პოლსკისა და სუზდალის, აგრეთვე ივანოვოს ოლქის გავრილოვ-პოსადის რაიონების კოლმეურნეობებში ადგილობრივი მსხვილი შესაბმელი და საჯაგავი ცხენების (უმთავრესად კლეიდესდალების, შაირების, სუფოლკების) შეჯვარების გზით. ჯიში დამტკიცდა 1946 წელს. ვლადიმირული ცხენი დიდია, მასიური, აქვს წაგრძელებული ტანი, ღრმა და ფართო მკერდი, სწორი კიდურები, კარგად განვითარებული სახსრები. ფერად ქურანაა ან წაბლა. ცოცხალი მასა ულაყისა 700 კგ. ფაშატისა 550 კგ. ღონიერია, ზოგიერთმა ულაყმა გამოცდის დროს 16 ტ-მდე ტვირთი ზიდა. ვლადიმირული ცხენს ყოფილ სსრკ-ის ბევრ რაიონში იყენებენ ცხენების ადგილობრივი ჯიშების გასაუმჯობესებლად. კობალავა დ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 438.
კრასნოდარის ალექსანდრე ნეველის საკათედრო ტაძარი

კრასნოდარის ალექსანდრე ნეველის საკათედრო ტაძარი (რუს. Александро-Невский собор) — მართლმადიდებლური ეკლესია კრასნოდარში. დაანგრიეს 1932 წელს და აღადგინეს ჩვენს ეპოქაში, 2006 წელს. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინოდარის ეპარქიას. ალექსანდრე ნეველის სამხედრო ტაძრის მშენებლობა დაიწყეს სამხედრო ფინანსებით 1853 წლის 1 აპრილს. ეკატერინოდარის ბაზრის მოედანზე. მშენებლობა, რომელზეც დაიხარჯა დაახლოებით 100 000 რუბლი, გაგრძელდა 19 წელი. ტაძარი აკურთხეს 1872 წელს. დიდი ხნით მშენებლობის გახანგრძლივება გამოიწვია სამშენებლო მასალის, ხოლო მოგვიანებით ფინანსების არქონამ. ალექსანდრე ნეველის სახელობის სამხედრო ტაძარი ააგეს რუსულ-ბიზანტიურ არქიტექტურულ სტილში, რომელიც გავრცელებული იყო XIX საუკუნის პირველი მესამედის რუსეთში. ტაძრის გეგმა, თუ არ ჩავთვლით აფსიდისა და საკურთხევლის მხარეს, წარმოადგენს სიმეტრიულბოლოებიან ჯვარს. აღმოსავლეთის კუთხის ორი მცირე გუმბათი სვეტოვანია, ხოლო დასავლეთის წყვილი - დეკორატიული, ასრულებს სამრეკლოს როლს. თითოეული მცირე გუმბათი შედგება ოტხკუთხა გუმბათის ყელისაგან და მოოქროვილი გუმბათი თავისაგან. ალექსანდრე ნეველის ტაძარში შემონახულია ყუბანის კაზაკობის რელიქვიები, მათ შორის ყუბანის ყაზანთა პოლკის რეგალიები, აქ იმართებოდა ეკატერინოდარის კაზაკობის ყველა საზეიმო ცერემონიალი. ტაძართან მოქმედებდა ცნობილი ქორო, რომლის საფუძველზეც შემდეგში დაარსდა ყუბანის კაზაკთა ქორო. რუსეთის სამოქალაქო ომის პერიოდში ტაძრის კედლებში დაასაფლავეს ყუბანის კაზათა ყოფილი ატამანი მიხაილ ბაბიჩი და ასევე თეთრგვარდიელთა მოძრაობის ცნობილი სახეები: გენერალ-მაიორი კონსტანტინ გეიდემანი, გენერალ-მაიორი მიხაილ დროზდოვსკი, პოლკოვნიკი ალექსი მოროზოვი. XX საუკუნის 20-იან წლებში საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარს მოხსნა გუმბათი და მასში განათავსეს ათეიზმის მუზეუმი. 1932 წელს ქალაქის მუშათა, გლეხთა, კაზაკთა და წითელარმიელთა საბჭოს გადაწყვეტილებით ეკლესია ააფეთქეს. გადაწყვეტილება მისი აღდგენის შესახებ მიიღო კრასნოდარის მხარის გუბერნატორმა ალექსანდრე ტკაჩიოვმა 2003 წელს. ტაძრის საფუძვლის საზეიმო ჩაყრა გაიმართა ამავე წლის 17 დეკემბერს. სამხედრო ტაძარი ააშენეს ახალ ადგილზე, ეს ტერიტორია მდებარეობდა ციხესიმაგრის მოედნის ახლოს, სადაც ადრე განთავსებული იყო ხის აღდგომის ტაძარი, რომელიც სიძველისაგან დაინგრა 1879 წელს. ტაძრის მშენებლობის დაწყებიდან ორი წლის შემდეგ ტაძრის სამრეკლო და გუმბათი აკურთხა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა ალექსი II-მ. 2006 წლის 28 მაისს კალინინგრადისა და სმოლენსკის მიტროპოლიტმა კირილემ აკურთხა სრულიად დასრულებული ალექსანდრე ნეველის ტაძარი. სამხარეო ადმინისტრაციის მონაცემებით ტაძრის აღდგენაზე დაიხარჯა 180 მლნ რუბლზე მეტი. Открытки с видами Собора Александра Невского в Екатеринодаре
კრასნოდარის დიდმოწამე ეკატერინეს საკათედრო ტაძარი

კრასნოდარის დიდმოწამე ეკატერინეს საკათედრო ტაძარი (რუს. Екатерининский собор) — საკათედრო მართლმადიდებლური ტაძარი კრასნოდარში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინოდარის ეპარქიას. ტაძრის აგება გადაწყვიტეს 1889 წლის 17 ოქტომბერს - ზუსტად ერთი წლის შემდეგ იმპერატორის მატარებლის ავარიისაგან, რომელსაც საიმპერატორო სახლის ყველა წევრი ცოცხალი გადაურჩა. ავარიამდე ცოტა ხნით ადრე იმპერატორი ალექსანდრე III ცოლთან და შვილებთან ერთად სტუმრობდა ეკატერინოდარს. იმპერატორის ოჯახის სიკვდილისაგან ხსნის აღსანიშნავად გადაწყვიტეს ეკატერინოდარში აეშენებინათ ტაძარი. მთავარი საკურთხეველი უნდა ყოფილიყო ნაკურთხი დიდმოწამე ეკატერინეს სახელზე ხოლო დანარჩენი იმპერატორის ოჯახის წევრების (მარია, ნიკოლოზი, გიორგი, მიხეილი, ქსენია და ოლღა) ზეციური მფარვლების სახელზე. ეკლესიას საფუძველი ჩაუყარეს 1900 წლის 23 აპრილს ეკატერინეს მოედანზე, სადაც ამ დროისათვის მდებარეობდა უკვე მოძველებული წმინდა ეკატერინეს სახელობის ხის ეკლესია, რომელიც აგებული იყო 1814 წელს. პროექტზე მუშაობდა ადგილობრივი არქიტექტორი ივან მალგერბი. ტაძრის მშენებლობა ფინანსების არქონის გამო დროდადრო ჩერდებოდა. საბოლოოდ, 1914 წლის 24 მარტს ეკატერინოდარის ქალაქის თავის მიხეილ სკვორიკოვის აქტიური მონაწილეობით ტაძრის მშენებლობა დასრულდა და შედგა მთავარი საკურთხევლის საზეიმო კურთხევა. სამოქალაქო ომის წლებში ეკატერინეს ტაძრის განსასვენებელში დაასაფლავეს თეთრგვარდიელთა მოძრაობის აქტიური მონაწილეები: გენერალი მიხეილ ალექსეევი, პოლკოვნიკი დიმიტრი მიონჩინსკი და გენერალ-ლეიტენანტი ნიკოლოზ ტიმანოვსკი. 1922 წელს ტაძარი ობნოვლენცების ხელში გადავიდა. ამავე წელს მოშიმშილე ვოლგისპირელებმა გაძარცვეს. 1930-იანი წლებისათვის ტაძარი მოამზადეს ასაფეთქებლად, რათა აგური გამოეყენებინათ. არქიტექტორმა მალგერბემ მოახერხა ეკლესიის განადგურების კომისიის განზრახვის შეცვლა. 1934 წლის 26 ივნისს ობნოვლენცებმა განაცხადეს, რომ მრევლის სიმცირის გამო მათი თემი დაიშალა. ტაძარს გამოიყენებდნენ საწყობად. სამრეკლო მოხსნეს. ღვთისმსახურება ტაძარში აღსდგა 1942 წელს გერმანელთა მიერ კრასნოდარის ოკუპაციის პერიოდში, მაგრამ ამავდროულად აქ განთავსებული იყო საწყობიც. სრული დატვირთვით ეკლესიაში ღვთისმსახურება აღსდგა 1944 წელს, ქალაქის გერმანელებისაგან გათავისუფლების შემდეგ, მაგრამ ეგვტერების სახელწოდება შეიცვალა და ეწოდა ღვთისმშობლის მიძინებს, აღდგომის, ხარების, წმინდა სერგისა და ბარბარეს სახელები. მთავარმა საკურთხეველმა შეინარჩუნა ეკატერინეს სახელი. 1988 წელს რუსეთის გაქრისტიანების 1 000 წლისთავთან დაკავშირებით ეკატერინე სახელობის ეკლესიას რემონტი ჩაუტარდა. ამავე წელს მრავალი წლის შემდეგ პირველად გაისმა ეკლესიის ზარის ხმაც. 2011-2012 წლებში მიმდინარეობდა ტაძრის მთავარი გუმბათის აღდგენითი სამუშაოები მისი გუმბათი ოქროფურცლით მოაპირკეთეს. ოფიციალური ვებგვერდი Свято-Екатерининский кафедральный собор в г. Краснодар Купол Свято-Екатерининского собора в Краснодаре покроют золотом დაარქივებული 2018-03-12 საიტზე Wayback Machine. Свято-Екатерининский собор Краснодара отреставрируют