laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
აბორლანი

აბორლანი (ოფიციალურად აბორლანის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Aborlan) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი პალავანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 38 736 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 19 ბარანგაის. Aborlan Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Aborlan: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 17 November 2019
აგუტაია

აგუტაია (ოფიციალურად აგუტაიის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Agutaya) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი პალავანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 12 867 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 10 ბარანგაის. კუნძულოვანი მუნიციპალიტეტი კუიოს არქიპელაგის აღმოსავლეთ ნაწილში, სულუს ზღვაში მდებარეობს. მუნიციპალიტეტი რამდენიმე კუნძულს მოიცავს, მათ შორის, კუნძულ აგუტაიას, რომელიც კუიოს არქიპელაგში მეორე უდიდესი კუნძულია. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: აგუტაია Agutaya Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Agutaya: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 17 November 2019.
არაკელი (პალავანი)

არაკელი (ოფიციალურად არაკელის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Araceli) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი პალავანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 14 434 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 13 ბარანგაის. მუნიციპალიტეტი კუნძულ დუმარანის ჩრდილოეთ ნახევარს იკავებს. Araceli Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Araceli: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 17 November 2019.
ბალაბაკი (პალავანი)

ბალაბაკი (ოფიციალურად ბალაბაკის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Balabac) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი პალავანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 42 527 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 20 ბარანგაის. მუნიციპალიტეტი 36 კუნძულისგან შედგება. მთავარი კუნძულია ბალაბაკი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბალაბაკი (პალავანი) Balabac Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 1.00 1.01 1.02 1.03 1.04 1.05 1.06 1.07 1.08 1.09 1.10 1.11 1.12 1.13 1.14 1.15 1.16 1.17 1.18 1.19 https://psa.gov.ph/classification/psgc/?q=psgc/barangays/1705304000 ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Climate: Balabac. Climate-Data.org. ციტირების თარიღი: 25 October 2020.
ბატარასა

ბატარასა (ოფიციალურად ბატარასის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Bataraza) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი პალავანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 85 439 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 22 ბარანგაის. Bataraza Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 1.00 1.01 1.02 1.03 1.04 1.05 1.06 1.07 1.08 1.09 1.10 1.11 1.12 1.13 1.14 1.15 1.16 1.17 1.18 1.19 1.20 1.21 https://psa.gov.ph/classification/psgc/?q=psgc/barangays/1705305000 ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Bataraza: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 17 November 2019.
ბრუქს-პოინტი

ბრუქს-პოინტი (ოფიციალურად ბრუქს-პოინტის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Brooke's Point) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი პალავანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 73 994 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 18 ბარანგაის. ბრუქს-პოინტი, ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე Brooke's Point Profile at PhilAtlas.com Official site Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Brooke's Point: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 16 November 2019
ბუსუანგა (პალავანი)

ბუსუანგა (ოფიციალურად ბუსუანგის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Busuanga) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი პალავანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 25 617 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 16 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბუსუანგა (პალავანი) Busuanga Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 1.00 1.01 1.02 1.03 1.04 1.05 1.06 1.07 1.08 1.09 1.10 1.11 1.12 1.13 https://psa.gov.ph/classification/psgc/?q=psgc/barangays/1705307000 ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Busuanga: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 17 November 2019
კაგაიანსილიო

კაგაიანსილიო (ოფიციალურად კაგაიანსილიოს მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Cagayancillo) ― მეექვსე კლასის მუნიციპალიტეტი პალავანის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 6 884 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 12 ბარანგაის. მუნიციპალიტეტი კუნძულ პალავანსა და ნეგროსს შორის სულუს ზღვაში მდებარეობს. კაგაიანსილიო ყველაზე ახლო დასახლებაა ტუბატაჰის ეროვნულ საზღვაო პარკთან. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კაგაიანსილიო კაგაიანსილიო, ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე Cagayancillo Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Cagayancillo: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 17 November 2019.
ალექსანდრე რუსეცკი

ალექსანდრე რუსეცკი (დ. 26 თებერვალი, 1969, თბილისი) — ქართველი პოლიტოლოგი, ფსიქოლოგი და თანამდებობის პირი. პოლიტიკური მეცნიერების დოქტორანტი, კონფლიქტების მეტაკოგნიტური მართვის თეორიის ავტორი. 1993 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფსიქოლოგიის ფაკულტეტი. 1995 წელს ESM, აშშ საგარეო პოლიტიკის ასოციაციის და მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ერთობლივი პროგრამა, მიღებული აქვს კონფლიქტების მართვისა და მოლაპარაკებების წარმოების ინსტრუქტორის სერტიფიკატი. 1989-1991 წლებში იყო გაზეთ „რეზონანსის“ რედაქტორი. 1991-1993 წწ. საქართველოს ახალგაზრდობის საერთაშორისო ფონდის საზოგადოებასთან ურთიერთობის განყოფილების ხელმძღვანელი; 1994-1998 წწ. სოციალური ურთიერთობების განვითარების საერთაშორისო ცენტრის დირექტორი; 1991 წლიდან ჰელსინკის მოქალაქეთა ასამბლეის კოორდინატორი; შემდგომში კავკასიის რეგიონალური უსაფრთხოების ინსტიტუტის დირექტორი; 2019 წლის 31 იანვარს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია საქართველოს საპატრიარქოს წმინდა ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ქართულ უნივერსიტეტში თემაზე — „პროფესიული არჩევანის პრობლემის ზეგავლენა სტუდენტის სწავლის პროცესზე და პროფესიულ გარემოში ადაპტაციაზე“; პროფესიული ბედნიერების თეორიის, ამბივერტული განათლების და მეცნიერების კონცეპციის და სიმ-მეთოდის (სწავლა / სწავლების ინტეგრირებული მეტაკოგნიტური მეთოდი) ავტორი; წმინდა თამარ მეფის სახელობის საპატრიარქოს უნივერსიტეტის ფსიქოლოგიის საბაკალავრო პროგრამის ხელმძღვანელი; ქართული გლობალური უნივერსიტეტის პროექტის ავტორი (2019); მეტაფსიქოლოგიის საერთაშორისო ინსტიტუტისა და ბარბარე ყიფიანის სახელობის მეტაფსიქოლოგიის სკოლის პროექტის ავტორი და თანადამაარსებელი (2020); კავკასიის საერთაშორისო უნივერსიტეტის ასოცირებული პროფესორი, გეოპოლიტიკური მოდელირების ლაბორატორიის ხელმძღვანელი. ალექსანდრე რუსეცკი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ 1.0 1.1 http://www.nplg.gov.ge/bios/ka/00003041
შორენა ქურციკიძე

შორენა ქურციკიძე (დ. 2 ნოემბერი, 1966, თბილისი) — ქართველი ეთნოლოგი, ისტორიკოსი, მეცნიერი და პედაგოგი. 1988 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი, 1992 წელს უცხო ენების ინსტიტუტის სინქრონული თარგმნის კურსები, 2010 წელს ბერკლის უნივერსიტეტის საფინანსო მენეჯმენტის პროგრამა. 1987-1988 წლებში სწავლობდა ინდოეთში, ბომბეის უნივერსიტეტში და კ. რ. კამას სახელობის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტში. ქალაქ ბერკლის კალიფორნიის უნივერსიტეტის ახლო აღმოსავლეთის, ანთროპოლოგიის, სლავური ენებისა და ლიტერატურის დეპარტამენტში დაიწყო ქართული ენის, კულტურისა და ფოლკლორის კურსების კითხვა. 1999-2007 წლებში მუშაობდა ბერკლის უნივერსიტეტის ფიბი ჰერსტის სახელობის ანთროპოლოგიის მუზეუმის საზოგადოებასთან ურთიერთობის განყოფილების თანამშრომლად, სადაც კურირებდა საქართველო-ჩეჩნეთის სასაზღვრო ზონისადმი მიძღვნილ ვიზუალური ანთროპოლოგიის გამოფენას (4 მარტი-1 აგვისტო 2004 წ.). 2007 წლიდან ხელმძღვანელობს ბერკლის უნივერსიტეტის ახლო აღმოსავლეთის დეპარტამენტის ასპირანტურის განყოფილებას. საკანდიდატო დისერტაციის თემა – „ზოროასტრიზმის გადმონაშთები აღმოსავლეთ საქართველოს მთიელთა ტრადიციულ ყოფასა და კულტურაში“, დაიცვა 1993 წელს. შორენა ქურციკიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ http://www.nplg.gov.ge/bios/ka/00000704
ბორის ციბაძე

ბორის ციბაძე (დ. 9 სექტემბერი, 1931, ქუთაისი — გ. 2 თებერვალი, 1992, თბილისი) — ქართველი მოქანდაკე და მხატვარი. 1956 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია. 1957 წელს მოსკოვის ახალგაზრდობისა და სტუდენტთა საერთაშორისო ფესტივალის მონაწილე („ქალიშვილის პორტრეტი“, მარმარილო, საქართველოს სურათების გალერეა). ნამუშევრები: ნიკოლოზ ბარათაშვილის (ბრინჯაო, 1976, თბილისი), ნიკო ფიროსმანაშვილის (1961, შავი ქვა, ნიკო ფიროსმანაშვილის სახლ-მუზეუმი, მირზაანი), ვაჟა-ფშაველას (ხე, 1963, საქართველოს კულტურის სამინისტრო, თბილისი) ძეგლები, „მშვიდობის სადარაჯოზე“ (1965, ტონირებული თაბაშირი, საქართველოს სურათების გალერეა) და სხვა. ბორის ციბაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ედუარდ ყაზაიშვილი

ედუარდ ყაზაიშვილი (დ. 15 მარტი, 1935, თბილისი) — ქართველი ექიმი, უროლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი. 1959 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სანიტარულ-ჰიგიენური ფაკულტეტი. 1959-1961 წლებში მუშაობდა მოსკოვის რკინიგზის პოლიკლინიკაში თერაპევტად. 1961-1964 წლებში იყო საქართველოს სამოქალაქო ავიაციის უფროსი სანიტარული ექიმი. 1964-1972 წლებში იყო სსრკ სამედიცინო აკადემიის უროლოგიის ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1972-1976 წლებში I კლინიკური საავადმყოფოს ექიმი-უროლოგი. 1976-1996 წლებში იყო ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის უფროსი ლაბორანტი, 1996 წლიდან ექიმთა დიპლომისშემდგომი განათლების სახელმწიფო სამედიცინო აკადემიის უროლოგიის კათედრის ასისტენტი. არის 26 სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი. აქვს შრომის ვეტერანის მედალი. საკანდიდატო დისერტაციის თემა − „წინამდებარე ჯირკვლის ადენომის სტრუქტურულ-ჰისტოქიმიური თავისებურებანი“, დაიცვა 1972 წელს. ედუარდ ყაზაიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ვაჟა ორბელაძე

ვაჟა ორბელაძე (დ. 3 თებერვალი, 1941, თბილისი) — ქართველი არქიტექტორი, მეცნიერი, პედაგოგი. საქართველოს სსრ დამსახურებული არქიტექტორი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (2007) 1965 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი, არქიტექტურის სპეციალობით, ხოლო ასპირანტურა 1968 წელს. 1968 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის არქიტექტურის კათედრაზე ასისტენტად, შემდეგ პედაგოგად. 1975-1983 წლებში მუშაობდა საპროექტო ინსტიტუტ „თბილქალაქპროექტში“ ძველი თბილისის რეკონსტრუქციის განყოფილებაში მთავარ არქიტექტორად, შემდეგ კი სხვადასხვა საპროექტო ორგანიზაციებში. მისი თანაავტორობით (არქ. ვიქტორ ჯორბენაძესთან ერთად) აშენებულია თბილისის რიტუალების სასახლე; ავტორია „მაკდონალდსის“ რესტორნის შენობის რუსთაველის მოედანზე, რესტორანი „ძველი მეტეხის“ (გელა ჯაფარიძესთან ერთად) კომპლექსის ამაღლების ქუჩაზე (ქ. თბილისი), სავაჭრო პავილიონის შოთა რუსთაველის გამზირზე, წმ. ნიკოლოზის ეკლესიის რეკონსტრუქციის (თანაავტორი არჩილ მენაბდე), ბერძნული სახლის მდ. მტკვრის სანაპიროზე, სასტუმრო „პოსეიდონის“ იოსებ გრიშაშვილის ქუჩაზე, „ჰოლდინგ ნუროლის“ სახლის (გიული გეგელიასთან და გია ნადირაძესთან ერთად), სვეტიცხოვლის მოედნის მახლობლად, იქვე ღია სამლოცველოს ქ. მცხეთაში და სხვა. 2011-2012 წლებში თელავის საცხოვრებელი სახლი (ბ. ჩოლოყაშვილის 1) ჩაუტარდა სარესტავრაციო სამუშაოები, პროექტის ავტორი, არქიტექტორი იყო ვაჟა ორბელაძე. მისი ავტორობით დაპროექტებული და აშენებულია შენობა-ნაგებობები აგრეთვე საზღვარგარეთ, კერძოდ რუსეთში, ქ. მოსკოვში, შვეიცარიაში, სამხრეთ აფრიკაში; მაგთიკომის მიერ გამოიცა მისი შემოქმედების ამსახველი საიუბილეო წიგნი ილუსტრაციებით (75 წლისთავი). ბრწყინვალების საპრეზიდენტო ორდენი წმინდა გიორგის ორდენი ღირსების ორდენი შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემია ვაჟა ორბელაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ასლან ხაბაზი

ასლან ხაბაზი (დ. 26 ნოემბერი, 1930, ქობულეთი) — ქართველი ექიმი და მეცნიერი. 1955 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი. 1955-1957 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ორდინატორი. 1955-1957 წლებში ქობულეთის რაიონული საავადმყოფოს მთავარი ექიმი; 1985 წლიდან არის კათედრის დოცენტი; 1961-1964 წწ. ასპირანტი, 1964-1985 წწ. კათედრის ასისტენტი; 1978-1980 წწ. სირიის არაბთა რესპუბლიკაში ექიმი ჰიგიენისტი; ავტორია 57 სამეცნიერო ნაშრომისა, რომლებიც ეხება ინფექციურ პათოლოგიებს, ნაწლაური ინფექციების პრობლემებს; გამოქვეყნებული აქვს ორი მონოგრაფია: „ინფექციური სნეულებები ეპიდემიოლოგიის საფუძვლები“ (1978), „ინფექციური დაავადებები“ (1988); კლინიკური განყოფილების კურატორი; ინფექციონისტი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „დიზენტერიის კლინიკისა და იმუნორეაქტიულობის საკითხისათვის“, დაიცვა 1964 წელს. ასლან ხაბაზი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ჰუსეინ ჰასან ზადე

ჰუსეინ ჰასან ზადე (დ. 1869, ტფილისი — გ. 1948) — საქართველოშ მოღვაწე აზერბაიჯანელი პედაგოგი, პოლიტიკოსი. დაამთავრა გორის სამასწავლებლო სემინარია. მუშაობდა მასწავლებლად თბილისში ხარპურის სკოლაში. აზერბაიჯანელ მოსახლეობაში სარგებლობდა დიდი ავტორიტეტით. ეწეოდა აქტიურ საზოგადოებრივ საქმიანობას, თუმცა არ წარმოადგენდა არც ერთ პარტიას. 1918 წელს საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პარლამენტის მიერ აზერბაიჯანელთათვის გამოყოფილი კვოტით გახდა პარლამენტის წევრი. ჰუსეინ ჰასან ზადე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გენო ცაავა

გენო ცაავა (დ. 15 ივნისი, 1957, სენაკი) — ქართველი მსახიობი, მხატვარი, რეჟისორი და სცენარისტი. 1981 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია დიზაინის განხრით. 1992 წელს სანქტ-პეტერბურგის თეატრის, მუსიკისა და კინემატოგრაფიის სახელმწიფო აკადემია ტელე-კინო რეჟისურის განხრით. 1985 წლიდან კინოსტუდია „ქართული ფილმის“, დამდგმელი რეჟისორი, დამდგმელი მხატვარი, პროდიუსერი. ცხოვრობს საქართველოსა და ესპანეთში. დამდგმელი რეჟისორია ფილმების: „6 და 7 (მისტიკური დრამა, ადამი და ევას სულიერ ისტორიაზე)“ 2003, „მეთოხე თვის პირველი დღე“ 2003. პროდიუსერია ფილმების: „6 და 7 (მისტიკური დრამა, ადამი და ევას სულიერ ისტორიაზე)“ 2003, „მეთოხე თვის პირველი დღე“ 2003. დამდგმელი მხატვარია ფილმების: „ჭიდაობას რა უნდა“ 1986, „ხარება და გოგია“ 1987, „სტუმრები“ 1991, „სიბრძნე სიცრუისა“ 1991, „იასამანი“ 1997, და სხვა. მონაწილეობს ჯგუფურ გამოფენებში: 1977-1990 წწ. — საქართველო, 1990-1994 წწ. — ჰაიდელბერგი, აუგსბურგი, ჰამბურგი, გერმანია. 1995 - კენედის ცენტრი, ნიუ ორკი, კალიფორნია, აშშ. 2004 – ოსაკა, იაპონია. 2005 - ტულუზა, საფრანგეთი. 2011–2012 წწ. სან-სებასტიანი, ბურგოსი, ვალიადოლიდი, ესპანეთი. 2000 წელს ეროვნული კინოცენტრის შექმნის იდეის ავტორი და ერთ-ერთი დამფუძნებელი; მისი ნამუშევრები დაცულია კერძო კოლექციებში (საქართველო, აშშ, გერმანია). 2003 წელს კათალიკოს-პატრიარქის მიერ, 300 კგ ნაჩუქარი გაბზარული დედო ზარისაგან ოთხი ზარი თავისივე ოსტატობით ჩამოასხა, სამი ზარი სენაკის „მთავარანგელოზთა“ სახელობის ეკლესიას გადასცა, ხოლო ერთი დედო ზარი კი თბილისში, იუსტიციის სამინისტროს წინ მდებარე ვახტანგ გორგასლის სახელობის ეკლესიას. გენო ცაავა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ელენე ობოლაშვილი

ელენე ობოლაშვილი (დ. 1924, ბოდბისხევი — გ. 2005) — ქართველი მათემატიკოსი, მეცნიერი, პედაგოგი. 1946 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი. მისი კვლევის ძირითადი საკითხებია: დრეკადობის მათემატიკური თეორია, მათემატიკური ფიზიკა, გარსთა თეორია, ანალიზური ფუნქციის განზოგადება. მან მრავალგანზომილებიან ევკლიდეს სივრცეში ააგო ფურიეს გარდაქმნები ლებეგის აზრით ინტეგრირებად ფუნქციისათვის. მის მონოგრაფიებში ფურიეს მეთოდი გამოყენებულია დრეკადი სხეულის სტატიკის, რხევისა და დინამიკის შემთხვევისათვის. აგებული აქვს დრეკადობის თეორიის სხვადასხვა ამოცანის ფუნდამენტური ამოხსნა, როგორც სტატიკურ, ისე, დინამიკურ შემთხვევაში. მას ეკუთვნის მთელი ციკლი გამოკვლევებისა მრავალგანზომილებიან სივრცეში განზოგადებულ ანალიზურ ფუნქციებსა და დრეკადი სხეულის ზედაპირის დაძაბული და დეფორმირებული მდგომარეობის საკითხებზე. ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1967), პროფესორი (1959). ელენე ობოლაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ამირან ისიანი

ამირან ისიანი (დ. 23 აპრილი, 1959, ქუთაისი) — ქართველი ანიმატორი, მხატვარი, პედაგოგი, რეჟისორი და სცენარისტი. 1988 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია. სწავლა დიზაინის ფაკულტეტზე დაიწყო. ერთი წლის შემდეგ მულტიპლიკაციის განყოფილებაზე გადავიდა. აკადემიის დამთავრების შემდეგ აქტიურად ჩაერთო მულტსტუდიის მუშაობაში, როგორც მხატვარი, მოგვიანებით, როგორც სცენარის ავტორი და რეჟისორი. მუშაობდა ანიმაციური და თოჯინური ფილმების სტუდიაში „ორბი“. მისი საავტორო სატელევიზიო გადაცემებია: „ჩიპო“, „სიზმარვიზია“. აქტიურად მუშაობს ფერწერაში; ცნობილი ნამუშევრები: „ამბორი“, „დედის ხელები“, „გამხმარი ხე“, „კალანდა“, „მეზღაპრე“, „პორტრეტი“ და სხვა. 1993 წლიდან მუშაობს თბილისის სამხატვრო აკადემიაში, ანიმაციური ფილმების პედაგოგად. დამდგმელი რეჟისორია ფილმების: „მძლეთამძლე“ (ანიმაციური, 1991), „საქართველოს ჩვენია! გაიგე რუსო?!“ (დოკუმენტური, 2008), „წყლის პირველი შროშანი“ (ანიმაციური, 2009); სცენარის ავტორია ფილმების: „მძლეთამძლე“ (ანიმაციური, 1991), "საქართველოს ჩვენია! გაიგე რუსო?!"(დოკუმენტური, 2008), „წყლის პირველი შროშანი“ (ანიმაციური, 2009); დამდგმელი ოპერატორია ფილმის: „საქართველო ჩვენია! გაიგე რუსო?!“ (დოკუმენტური, 2008); დამდგმელი მხატვარია ფილმის: „წყლის პირველი შროშანი“ (ანიმაციური, 2009), „მძლეთამძლე“ (ანიმაციური, 1991); მემონტაჟეა ფილმის: „საქართველო ჩვენია! გაიგე რუსო?!“ (დოკუმენტური, 2008). ამირან ისიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ალი ისაევ-ავარსკი

ალი ისაევ-ავარსკი (დ. 29 დეკემბერი, 1936, აული ობოხი, გუნიბის რაიონი, დაღესტანი) — კინომსახიობი, პოეტი, რეჟისორი. საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი (1985), თბილისის საპატიო მოქალაქე (2008). დაამთავრა კინოსტუდია „ქართულ ფილმთან“ არ­სე­ბუ­ლი კინომსახიობთა სასწავლო სტუდია (ხელმძღვანელები: ელდარ შენგელაია, რეზო ჩხეიძე) 1974 წელს. შესრულებული აქვს ეპიზოდური როლები ფილმებში: „ლევან ხიდაშელი“ (1973), „საჰაერო ხიდი“, (1974), „გაქცევა გათენებისას“ (1975), „წიგნი ფიცისა“ (1983) და სხვა. მან გადაიღო დოკუმენტური ტრილოგია „სა­ქარ­თვე­ლო და დაღესტანი. მიზიდულობის ფორმულა“, „რასულ გამზათოვი და საქარ­თვე­ლო“ (1998), „სა­ქარ­თვე­ლო დაღესტნელთა თვალით“ (2002), „ქართველების თვალით დანახული დაღესტანი“ (2010). ავტორია პროზაული და პოეტური ნაწარმოებებისა: „დაღესტნური რტო ქართულ მუხაზე“ (1978), „მთიელი ჭაბუკის ფიცი“ (1986), „ქვეყანა, სადაც სიყვარული მეფობს“ (სამტომეული ქართულ 2006–2008, რუსულ 2011–2012 ენებზე) და სხვა. მიღებული აქვს დაღესტნის რესპუბლიკის მედალი „შამილი“ (1998). 2001 — ღირსების ორდენი ალი ისაევ-ავარსკი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მარიკა კვალიაშვილი

მარიკა კვალიაშვილი (დ. 7 მაისი, 1937, თბილისი) — ქართველი კომპოზიტორი, პედაგოგი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (2009). ქართული ხალხური სიმღერის ცნობილი შემსრულებლის, მომღერალ მარო თარხნიშვილის შვილიშვილი. 1956 წელს დაამთავრა თბილისის I მუსიკალური სასწავლებელი, ხოლო 1961 წელს ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია (საკომპოზიციო). 1961-2006 წლებში იყო თბილისის N1 მუსიკალური სკოლის პედაგოგი (თეორიული საგნები). საქართველოს რუსთაველის საზოგადოების კულტურული განყოფილების თავმჯდომარე. დააარსა პროექტი „ქართული სიმღერის პროპაგანდა“, რომელიც გულისხმობს საქართველოს ყველა კუთხის დაბა-სოფლებში ქართული სიმღერის პროპაგანდას, ნიჭიერი ბავშვების მოძიებას. თხზულებები: საბავშვო, საესტრადო სიმღერები, მათ შორის: „იანვარიც მოირთვება“, ოდები (მიძღვნილი საქართველოს თითოეული კუთხისადმი), გუნდები. მიღებული აქვს წლის საუკეთესო ადამიანის, წლის საუკეთესო პედაგოგის, 2005 წლის საუკეთესო კომპოზიტორის (საესტრადო სიმღერებისთვის, 2005) წოდებები. 2010 წელს გაიხსნა მარიკა კვალიაშვილის ვარსკვლავი თბილისის დიდ საკონცერტო დარბაზთან. 1995:ღირსების ორდენი მარიკა კვალიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
თენგიზ ახმეტელი

თენგიზ ახმეტელი (დ. 1 ოქტომბერი, 1924, თბილისი — გ. 29 თებერვალი, 2012) — ქართველი ქირურგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. საქართველოს სსრ მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1986). თბილისის საპატიო მოქალაქე (2009). 1947 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1951–1957 წლებში იყო რესპუბლიკური ცენტრალური კლინიკური საავადმყოფოს ორდინატორი. 1957–1959 წლებში — ამავე საავადმყოფოს გულ–მკერდის ქირურგიის განყოფილების გამგე. 1959–1961 წლებში იყო ექსპერიმენტული მორფოლოგიის ინსტიტუტის, ქირურგიისა და ჰემატოლოგიის ინსტიტუტის სწავლული მდივანი. 1961–1963 წლებში — თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ჰოსპიტალური ქირურგიის კათედრის ასისტენტი, 1963–1970 წლებში — დოცენტი, 1970–1983 წლებში — პროფესორი, 1983–1995 წლებში იყო ამავე კათედრის გამგე. ავტორია 265 სამეცნიერო ნაშრომისა, მათ შორის 20 მონოგრაფიის და რამდენიმე დამხმარე სახელმძღვანელოსი. მისი ხელმძღვანელობით შესრულებულია 8 სადოქტორო და 15 საკანდიდატო დისერტაცია. საკანდიდატო დისერტაციის თემა – „ცხიმიანი ემბოლიით გამოწვეული გვიანი სიკვდილის მექანიზმი“, დაიცვა 1958 წელს, ხოლო სადოქტორო დისერტაციის თემა – „ტოკსიკური ჩიყვის კლინიკა და მკურნალობა“, რომელიც 1967 წელს დაიცვა. გრიგოლ მუხაძის სახელობის თბილისის ქირურგთა სამეცნიერო საზოგადოება, თავმჯდომარე თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის მრჩეველთა საბჭო, წევრი მედიკო–ბიოლოგიური აკადემია, აკადემიკოსი (1994-) საკავშირო სამედიცინო აკადემიასთან არსებული საპრობლემო კომისია, თავმჯდო­მარის მოადგილე სამხედრო–სამედიცინო აკადემია, აკადემიკოსი (1996-) სპეციალიზებული სადისერტაციო საბჭო, თავმჯდომარე 1995 — ღირსების ორდენი საქართველოს ქირურგთა ასოციაციის ოქროს სამახსოვრო მედალი და ოქროს სკალპელი, დაბადების 80 წლისთავთან დაკავშირებით თენგიზ ახმეტელი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი