laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ოჩამჩირის ქუჩა

ოჩამჩირის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს საბურთალოს რაიონში (ვეძისი); ხევიდან ჟიული შარტავას ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 50-იან წლებში. ადრე კოლხეთის III შესახვევი ერქვა, 1968 წლიდან — იური გაგარინის III შესახვევი. ოჩამჩირის ქუჩა დაერქვა 2001 წელს. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 138, ISBN 978-99928-20-35-3.
ოძისის ქუჩა

ოძისის ქუჩა— ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ელია), საინგილოს ქუჩიდან ბეღლეთის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. შეტანილია თბილისის ქუჩების 1926 წლის ცნობარში. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 138, ISBN 978-99928-20-35-3.
ოქროყანის ქუჩა

ოქროყანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს მთაწმინდის რაიონში (სოლოლაკი); შხეფის ქუჩიდან წავკისის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნეში. შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში. აქვს 1 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 138, ISBN 978-99928-20-35-3.
პეტრე და იოსებ ოცხელების ქუჩა

პეტრე და იოსებ ოცხელების ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს სამგორის რაიონში (ნავთლუღი); ქინძმარაულის ქუჩიდან ნაკადულის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 60-იან წლებში და პეტრე და იოსებ ოცხელების ქუჩა დაერქვა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 138, ISBN 978-99928-20-35-3.
ზურაბ ჟვანიას მოედანი

ზურაბ ჟვანიას მოედანი — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს საბურთალოს რაიონში (ვეძისი); პეკინის გამზირს, სიმონ კანდელაკის, იური გაგარინის, სოფრომ მგალობლიშვილისა და ოთარ ონიაშვილის ქუჩებს შორის. XX საუკუნის 70-იან წლებში — იური გაგარინის, 2005 წელს — ზურაბ ჟვანიას სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 141, ISBN 978-99928-20-35-3.
გოჩა ონაშვილის ქუჩა

გოჩა ონაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (მერვე ლეგიონის დასახლება). მდებარეობს კახეთის გზატკეცილიდან ალექსანდრე წულუკიძის II შესახვევამდე. უსახელო ქუჩას გოჩა ონაშვილის სახელი 2008 წელს ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 134, ISBN 978-99928-20-35-3.
იონა მეუნარგიას ქუჩა

იონა მეუნარგიას ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მდებარეობს ჩუღურეთის რაიონში (ახალი კუკია). ცოტნე დადიანის ქუჩიდან გიორგი (გიგო) ზაზიაშვილის III შესახვევამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. ადრე დაპროექტებული I ქუჩა ერქვა. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც სტრავოპოლის ქუჩა. 1958 წელს იონა მეუნარგიას სახელი ეწოდა. აქვს 1 შესახვევი და 1 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 119, ISBN 978-99928-20-35-3.
შალვა ნუცუბიძის ქუჩა

შალვა ნუცუბიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში (ვეძისი, დელისი). სახლები ნომერი 1-77 და 2-52 მდებარეობს საბურთალოს რაიონში, ხოლო დანარჩენი ვაკის რაიონში. მოქცეულია სიმონ კანდელაკისა და ელიზბარ მინდელის ქუჩებს შორის. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში. 1969 წელს სიმონ კანდელაკის ქუჩის მონაკვეთს ეწოდა შალვა ნუცუბიძის სახელი. 70-იან წლებში დაიწყო მიმდებარე ფერდობების განაშენიანება (არქიტექტორი ოთარ კალანდარიშვილი). ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 131, ISBN 978-99928-20-35-3.
ოდესის ქუჩა

ოდესის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (საბურთალო). მდებარეობს სოფრომ მგალობლიშვილის ქუჩიდან ტაშკენტის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 50-იან წლებში. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 134, ISBN 978-99928-20-35-3.
ჟველაურის ქუჩა

ჟველაურის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ღრმაღელე); დასაწყისი არალეთის ქუჩიდან. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში. ჟველაური ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 141, ISBN 978-99928-20-35-3.
ნოსირის ქუჩა

ნოსირის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ისნის რაიონში (ავლაბარი); აწყურის ქუჩიდან ავლიპი ზურაბაშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის დასაწყისში. 20-იან წლებამდე ფერმა-ავლაბრის IV ქუჩა ერქვა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 131, ISBN 978-99928-20-35-3.
იულია კრისტევა

იულია კრისტევა (Julia Kristeva, ბულგ. Юлия Кръстева) (*24 ივნისი, 1941) — ბულგარული წარმოშობის ფრანგი ფილოსოფოსი, ლიტერატურის კრიტიკოსი, ფსიქოანალიტიკოსი, ფემინისტი და მწერალი. 1960-იან წლებიდან საფრანგეთში ცხოვრობს. კრისტევამ სახელი მას შემდეგ მოიხვეჭა, რაც 1969 წელს გამოაქვეყნა თავისი პირველი წიგნი ”სემიოტიკა”. ბარტთან, ტოდოროვთან, გოლდმანთან, ჟენეტთან, ლევი-სტროსთან, ლაკანთან, გრეიმასთან, ფუკოსთან და ალთიუსერთან ერთად, იგი სტრუქტურალიზმის წამყვან ფიგურად ითვლება. ამასთანავე, მისმა ნაშრომებმა განსაკუთრებული წვლილი შეიტანა პოსტსტრუქტურალიზმის განვითარებაში. იულია კრისტევა სწავლობდა ფროიდისეულ და ლაკანისეულ ფსიქოანალიზს. 1965 წელს იგი ”ტელ კელის” ჯგუფს შეუერთდა, სადაც თავისი მომავალი მეუღლე - ფილიპ სოლერსი გაიცნო. ჯგუფი ენის პოლიტიკის საკითხით იყო დაინტერესებული. ”ტელ კელის” წევრები ისტორიას განიხილავდნენ, როგორც საინტერპრეტაციო ტექსტს, ხოლო ისტორიის წერას განიხილავდნენ, როგორც პოლიტიზებულ საქმიანობას და არა როგორც სინამდვილის ობიექტურ ასახვას. 1974 წელს სადოქტორო ნაშრომის - ”პოეტური ენის რევოლუციის” შემდეგ, იგი პარიზის უნივერსიტეტის ენათმეცნიერების კათედრის გამგე გახდა. პარალელურად, მიწვეული პროფესორის სტატუსით, ნიუ იორკის კოლუმბიის უნივერსიტეტშიც ატარებდა ლექციებს. ოფიციალური საიტი
გაზ ვოლგა სიბერი

გაზ ვოლგა სიბერი — არის ოთხკარიანი სედანი, რომელიც დამზადებულია რუსული ფირმის გაზ-ის მიერ. აღნიშნული მანქანა, პირველად წარადგინეს 2007 წელს მოსკოვის საერთაშორისო საავტომობილო ჩვენებაზე. ეს მოდელი გამოჩნდა ბაზარზე 2008 წელს და რუსული ფირმა გაზ, ამ მოდელს უშვებდა 2010 წლამდე. კრაისლერის ლიცენზიით დამზადებულმა სიბერმა გამოიყენა ზემოაღნიშნული პლატფორმა და ინსტრუმენტები მეორე თაობის Chrysler Sebring/Dodge Stratus–დან, მცირედი დიზაინის მოდიფიკაციით, რომელიც შესრულებულია ბრიტანული სტუდიის UltraMotive–ის მიერ მის ცხაურზე და ფარებზე. სხვა მოდიფიკაციები შემოიფარგლებოდა მკაცრი დამუხრუჭების სისტემით. სიბერის გამოშვება დაიწყო 2008 წელს, მიუხედავად იმისა, რომ თავიდან დაგეგმილი ჰქონდა კომპანიას 40000 მანქანის გამოშვება, 2008 წლის გლობალური ეკონომიკური კრიზისის დასაწყისში, გაყიდვები არ იყო მოსალოდნელი და სწორედ ამ დროისთვის 9000 მანქანა იყო წარმოებული. აღნიშნული მანქანის ორი მოდელი იყო წარმოდგენილი. პირველი ეს იყო 2.0 ლიტრიანი 141 ცხენის ძრავიანი მაქანა, რომელსაც გააჩნდა კონდიციონერი, დრაივერის და სამგზავრო აირბაგები, ABS, წევის კონტროლის სისტემა, ჰალოგენური ფარები, დენის საჭე, რეგულირებადი გამაძლიერებელი სვეტი, ელექტრული რეგულირებადი მძღოლის გვერდითი ჯდომა, ექვსკაციანი გამაძლიერებელი აუდიო სისტემა დასაკეცი გვერდითი სარკეები, თვითგანათებული ინტერიერი უკანა ხედვის სარკით და ერთჯერადი სათადარიგო საბურავით. უფრო ძვირადღირებული მაქანა იყო 2.4 ლ, 143 ცხენის ძრავიანი. რომელიც წინა მოდელისგან განსხვავებით იყო ტყავის ინტერიერით, ქურდობის საწინააღმდეგო სისტემითა და წინა ნისლის ნათურებით აღჭურვილი. აღნიშნული ავტომობილის წარმოება დაიწყო საპილოტე პაკეტით 2008 წლის 28 მარტს, ხოლო სტაბილური წარმოების დონემ მიაღწია 2008 წლის 25 ივლისს. რუსეთის პრეზიდენტი ვლადიმერ პუტინი ეწვია კომპანიის ქარხანას მოცულობის წარმოების წინა დღეს, მიჩიგანის შტატის ჩინოვნიკების წარმომადგენლებთან და მიჩიგანის ეკონომიკური განვითარების კორპორაციის წარმომადგენლებთან ერთად. საბოლოოდ ყოველწლიური წარმოება სასურველი იყო ქარხნის სიმძლავრეზე დამოკიდებული და დაახლოებით 100000 მანქანაზე იყო გათვლილი წელიწადში. 2008 წლის 29 აგვისტოს გაზმა დაიწყო ციმბირის ფლოტისთვის აღნიშნული მოდელების გაყიდვა, ასევე მთავრობის თანამშრომლებისთვის და ბიზნესმენებისთვის. თავდაპირველად, ძირითადად, იმპორტირებულ ნაწილებს იყენებდნენ სატრანსპორტო საშუალებებში, ხოლო ადგილობრივ ბაზარზე დამზადებულ კომპონენტებს იყენებდნენ მხოლოდ მაშინ, როდესაც მათი ხარისხი ისეთივე კარგი იყო, როგორც მათი იმპორტირებული ნაწილების. აღნიშნული მოდელის ძრავები Chrysler-ისგან არის შეძენილი. ასევე ამ მოდელის რამდენიმე მნიშვნელოვანი ნაწილი იყო იმპორტირებული ამერიკიდან და მექსიკიდან. 2008 წელს რუსული ARCAP უსაფრთხოების შეფასების პროგრამის მიერ ჩატარებულ ფრონტალური ავარიის ტესტირებისას მანქანამ 16-დან 7.2 ქულა დააგროვა და ოთხიდან ორი ვარსკვლავი მიიღო. ამ მოდელის წარმოება კომპანიამ 2010 წელს შეწყვიტა. Volga Siber owners community (Russian) დაარქივებული 2019-12-04 საიტზე Wayback Machine. Photogallery of the GAZ Siber «Группа ГАЗ» объявляет о готовности производственной линии к выпуску нового легкового автомобиля Siber დაარქივებული 2008-10-21 საიტზე Wayback Machine. Здравствуй, Volga, здравствуй, Siber! («За рулём» magazine) Своими глазами: Volga Siber - настоящее, прошлое, будущее статья Авторевю
ლადა კალინა

ლადა კალინა — სუპერმინი მანქანა, რომელიც წარმოებულია რუსი მწარმოებლის ლადა-ს მიერ. 2004 წლის 18 ნოემბრიდან 2018 წლის ივლისამდე. სახელი კალინა რუსული სახელიდან მომდინარეობს. სამუშაოები ლადა კალინაზე დაიწყო 1993 წელს. 1998 წელს დაპროექტებულ ავტომობილს დაერქვა "ლადა-კალინა". აღნიშნული მანქანის პროტოტიპები წარმოდგენილია 1999 წელს (ჰეჩბეკი), 2000 წელს (სედანი) და 2001 წელს (კომბი). წარმოება დაიწყო ოთხკარიანი სედანით 2005 წელს. ხუთკაციანი ჰეჩბეკი გამოუშვეს 2006 წელს. ცხელი წვეთოვანი გალვანზირებული ფოლადი, რომელიც გაუმჯობესებულია კოროზიის საწინააღმდეგოდ, ამ მანქანის წარმოებაში გამოიყენება სპეციალურად რუსული ფოლადის მწარმოებლების მიერ. 2005 წელს რუსული ARCAP–ის უსაფრთხოების შეფასების პროგრამის მიერ ჩატარებულ ფრონტალურ ავარიაში, პირველი თაობის კალინამ 16 –დან 5,6 ქულა დააგროვა და ოთხიდან, მხოლოდ ერთი ვარსკვლავი მიენიჭა. კალინა ექსპორტზე გადის დასავლეთ ევროპის უმეტეს ბაზრებზე, რომლის ფასია დაახლოებით 7000–8000 ევრო. მისი სავაჭრო სახელი კალინაა უმეტეს ქვეყნებში, მაგრამ ფინეთში, სადაც კალინა ნიშნავს ჭუჭყს, ავტომობილი ბაზარზე ცნობილია და იყიდება როგორც ლადა-119. მისი მთავარი კონკურენტები არიან მანქანები, როგორიცაა Dacia Logan და Hyundai Accent. ასევე დამზადებულია სპორტული ვერსია, Kalina GS Sport და არსებობს ამ მოდელის Super 1600 ვერსია, რომელიც გამოვლენილია როგორც კონცეფციის მანქანა, რომელიც იყენებს ტურბოძრავულ 1.6 ბენზინს ძრავას, რომელიც ბუნებრივად მისწრაფების სტანდარტული მოდელებით არის მიღებული. ის იყო მეოთხე ყველაზე პოპულარული მანქანა რუსეთში 2009 წელს - 60,746 გაყიდვით, ხოლო პირველ ადგილზე გავიდა 2012 წელს. მანქანის მეორე თაობა 2012 წლის მოსკოვის საერთაშორისო საავტომობილო სალონში გამოვლინდა. ეს არის ძირითადად პირველი თაობის მსგავსი. მიუხედავად ყველაფრისა, მას პირველი მოდელისგან ბევრი სხვაობა აქვს, მაგალითად: ოდნავ გაფართოებული საბურავები და სიგრძე, 13 ან 14 დიუმიანი დისკები. ინტერიერის ყველა კონტროლი ახლა მხოლოდ ინგლისურ ენაზეა. კალინა გამოიყენებოდა, როგორც საფუძველი იაპონური Datsun mi-DO-ის, რომელიც სპეციალურად მზადდება რუსული ბაზრისთვის. Lada Kalina Sport ამჟამად ხელმისაწვდომია კომპანიის ოფიციალურ ვებსაიტზე. Lada Kalina Cross-ის უნივერსალი დებიუტი 2014 წელს მოხდა. მანქანა განსხვავდება 20 მმ-იანი გზის გაწმენდით, შეცვლილი გადაცემათა კოეფიციენტებით ტრანსმისიაში და პლასტიკური ტანის ნაკრებით. ლადა კალინა ძირითადად იწარმოებოდა ოთხ მორთულ დონეზე: 1.6 ლიტრიანი 8 სარქველიანი ძრავა, რომელიც აკმაყოფილებს ევრო - 2,3 სტანდარტებს (სტანდარტული ვერსია) 1.6 ლიტრიანი 8 სარქველიანი ძრავა, რომელიც აკმაყოფილებს ევრო - 4 სტანდარტს (სტანდარტული ვერსია). იგი წარმოებულია 2011 წლიდან. 1.4 ლიტრიანი 16 სარქველიანი ძრავა, რომელიც აკმაყოფილებს ევრო - 3, 4 სტანდარტებს (სტანდარტული ვერსია გამდიდრული ელემენტებით) 1.6 ლიტრიანი 16 სარქველიანი ძრავა, რომელიც აკმაყოფილებს ევრო - 3, 4 სტანდარტებს (მაღალი კლასის ვერსია). იგი გამოვიდა 2009 წლის 16 ნოემბერს. Official Lada website (including all Kalina models) Сравнение Калины с конкурентами на сайте журнала «Авторевю», 2005 год / № 13-14 (338) Результат краш-теста Калины // Авторевю, 2005 № 20 (344) Новая Lada Kalina. Будет и кроссовер // Автоновости Mail.ru, 05.01.2013 Никарагуа наполнят красно-зелёные такси Lada Kalina // 20 июня
ანტონ ფურცელაძის ქუჩა

ანტონ ფურცელაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (გარეთუბანი); რუსთაველის გამზირიდან ვახტანგ ორბელიანის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის 30–იან წლებში. 1841 წელს შედგენილ თბილისის ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც ბარონის ქუჩა. სახელწოდება უკავშირდება კავკასიის მთავარმმართველის გრიგოლ როზენის ტიტულს. 1922 წელს ანტონ ფურცელაძის სახელი დაერქვა. ქუჩაზე გამოდის სიმონ ჯანაშიას სახელობის საქართველოს მუზეუმის ადმინისტრაციული კორპუსი. შემონახულია XIX საუკუნის დასასრულისა და XX საუკუნის დასაწყისის საცხოვრებელი სახლები. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 176, ISBN 978-99928-20-35-3.
სანერგის ქუჩა

სანერგის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); მამუკა ნოზაძის ქუჩიდან ჭიჭიკო ბენდელიანის გორამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში. აქვს 3 შესახვევი, 2 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 157, ISBN 978-99928-20-35-3.
ხონის ქუჩა

ხონის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მდებარეობს ჩუღურეთის რაიონში. აბაშის ქუჩიდან სენაკის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. შეტანილია თბილისის ქუჩების 1926 წლის ცნობარში. ხონი, ქალაქი დასავლეთ საქართველოში. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 210, ISBN 978-99928-20-35-3.
საგარეჯოს ქუჩა

საგარეჯოს ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მდებარეობს საბურთალოს რაიონში (ქვაყრელი); ბერბუკის ქუჩიდან კოდორის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. 1925-1926 წლების ცნობათა წიგნში „მთელი ტფილისი“ შეტანილია საბურთალოს ახალი ქუჩების სიაში. საგარეჯო ქალაქია აღმოსავლეთ საქართველოში (კახეთის მხარე). ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 156, ISBN 978-99928-20-35-3.
ქვემო მეტალუგების დასახლება

ქვემო მეტალურგების დასახლება — დასახლება თბილისში, სამგორის რაიონში (ნავთლუღი). მდებარეობს ზემო მეტალურგების დასახლებასა და გარდაბნის გზატკეცილს შორის. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 178, ISBN 978-99928-20-35-3.
ფხოვის ქუჩა

ფხოვის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს მთაწმინდის რაიონში (ორბელიანთუბანი); ანატოლი სობჩაკის ქუჩიდან ანტონ ფურცელაძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის I ნახევარში. 1841 წელს შედგენილ თბილისის ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც ფოსტის ქუჩა. 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში კი – როგორც ნერსესოვის ქუჩა. 1925 წელს დაერქვა ფხოვის ქუჩა. შემონახულია XIX საუკუნის საცხოვრებელი სახლი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 176, ISBN 978-99928-20-35-3.
სანთლის შესახვევი

სანთლის შესახვევი — ქუჩა თბილისში, მდებარეობს ჩუღურეთის რაიონში (ჩუღურეთი); ნინო ჩხეიძის ქუჩიდან ელენე ახვლედიანის ხევამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის ბოლოს. შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში. ეს უბანი იყო სანთლის (საეკლესიო და სხვა დანიშნულების) წარმოების ერთ-ერთი კერა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 157, ISBN 978-99928-20-35-3.
გიორგი ჯიბლაძის ქუჩა

გიორგი ჯიბლაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს კრწანისის რაიონში (ქვემო უბანი); აბო თბილელის ქუჩიდან ბეგლარ ახოსპირელის გასასვლელამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. ადრე მოღნინის II შესახვევი ერქვა. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც ბორისოვის შესახვევი. 1923 წელს ძველი რევოლუციონერის იასონ ჩიხლაძის (დაიღუპა კატორღაში) სახელი დაერქვა. 1993 წელს გიორგი ჯიბლაძის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 212, ISBN 978-99928-20-35-3.
საქარის ქუჩა

საქარის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მდებარეობს ჩუღურეთის რაიონში, ართვინის ქუჩიდან ნორიოს აღმართამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. საქარის ქუჩა დაერქვა XX საუკუნის 20-იან წლებში. საქარა ზესტაფონის რაიონის სოფლების ზედა და ქვედა საქარის გავრცელებული სახელწოდებაა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 40, ISBN 978-99928-20-35-3.
ზარბეგ ბერიაშვილის ქუჩა

ზარბეგ ბერიაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, გლდანის რაიონში (ავჭალა); ალექსანდრე მანაგაძის ქუჩიდან მტკვრის ნაპირამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში. 70-იან წლებამდე კომუნის ქუჩა ერქვა. შემდგომში რევოლუციის ქუჩა დაერქვა. 2021 წელს ზარბეგ ბერიაშვილის სახელი უწოდეს. აქვს ერთი ჩიხი. ჰქონდა შესახვევი, რომელსაც 2022 წელს ალექსანდრე მანაგაძის VI შესახვევი ეწოდა (იხ. ალექსანდრე მანაგაძის ქუჩა). ↑ ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 144, ISBN 978-99928-20-35-3. ↑ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს განკარგულება № 152. საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე (27 აპრილი, 2021). ციტირების თარიღი: 18 დეკემბერი, 2023 ↑ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს განკარგულება №422. საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე (9 აგვისტო, 2022). ციტირების თარიღი: 18 დეკემბერი, 2023
საყვირის ქუჩა

საყვირის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); მიხეილ მრევლიშვილის ქუჩიდან გიორგი ჭყონდიდელის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. ყოფილი გუდოკის ქუჩა. საყვირის ქუჩა დაერქვა 50-იან წლებში. ადრე ქუჩის მახლობლად მდებარე ვაგონშემკეთებელი ქარხნის მუშებს სამუშაო დღის დაწყებას, შესვენებას და დამთავრებას საყვირით ატყობინებდნენ. აქედან მოდის ქუჩის სახელი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 160, ISBN 978-99928-20-35-3.
ოთარ ქინქლაძის ქუჩა

ოთარ ქინქლაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ჩუღურეთის რაიონში (ახალი კუკია); გიორგი ჩიტაიას ქუჩიდან პიატიგორსკის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის ბოლოს. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც ანას ქუჩა. 1923 წლიდან — ალექსანდრე ეგორივის (დატანილია თბილისის 1937 წლის გეგმაზე) შემდეგ პეტრე შირშოვის სახელი ერქვა. ოთარ ქინქლაძის სახელი ეწოდა 1997 წელს. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 180, ISBN 978-99928-20-35-3.
ჯვარედინი ქუჩა

ჯვარედინი ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მდებარეობს კრწანისის რაიონში (კლდისუბანი); გომის ქუჩიდან მთის ფერდობამდე. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც შესახვევი, ასევეა თბილისის 1934 წლის გეგმაზე. თბილისის ქუჩების 1960 წლის ცნობარში შეტანილია როგორც ჯვარედინი ქუჩა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 212, ISBN 978-99928-20-35-3.
დიდი ჯიხაიშის ქუჩა

დიდი ჯიხაიშის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); იმერეთის I შესახვევიდან ჭოლა ლომთათიძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. 1938 წლამდე იმერეთის II ქუჩა ერქვა. აქვს 1 გასასვლელი, 2 შესახვევი და 2 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 62, ISBN 978-99928-20-35-3.
სანქტ-პეტერბურგის ქუჩა

სანქტ-პეტერბურგის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ძველი კუკია): დავით აღმაშენებლის გამზირიდან დიმიტრი უზნაძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის II ნახევარში. თბილისის 1897 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც მადერის ქუჩა (ქუჩის სახელწოდება უკავშირდება გერმანული ლუდის მწარმოებლის-მადერის სახელს), 1914 წლიდან პეტროგრადის, 1924 წლიდან ლენინგრადის ქუჩა ერქვა. 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც მოგილევსკის ქუჩა. 1948 წელს ისევ ლენინგრადი, 1991 წელს სანქტ-პეტერბურგის ქუჩა ეწოდა. № 10 — ევგენი პრიმაკოვი № 13 — რუბენ მამულიანი (მემორიალური დაფა) ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 157, ISBN 978-99928-20-35-3. ↑ Леонид Млечин. Примаков. — 2-е изд. — М.: Молодая гвардия, 2017. — 528 с. — (ЖЗЛ). — ISBN 978-5-235-03846-2 ↑ Голливудский пионер Рубен Мамулян из Тбилиси
დავით სარაჯიშვილის ქუჩა

დავით სარაჯიშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მდებარეობს გლდანის რაიონში (ავჭალა): დავით გურამიშვილის გამზირიდან ლიბანის ქუჩამდე. ყოფილი ავჭალის გზატკეცილის ნაწილი. 1990 წელს დაერქვა დავით სარაჯიშვილის სახელი. ქუჩაზეა სააქციო საზოგადოებები: „დავით სარაჯიშვილი და ენისელი“ და „ბაგრატიონი 1882 წელს“; გამოდის მეტროს სადგური „დავით სარაჯიშვილი“ (ყოფილი თემქა). ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 157, ISBN 978-99928-20-35-3.
ჯორჯ IV

ჯორჯ IV (ინგლ. George IV) დაბ.: ჯორჯ ოგუსტუს ფრედერიკ ჰანოვერი (ინგლ. George Augustus Frederick Hanover; დ. 12 აგვისტო, 1762, ლონდონი — გ. 26 აპრილი, 1830, უინძორი) — პრინც-რეგენტი 1811-1820 წლებში, დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის გაერთიანებული სამეფოს და ჰანოვერის მეფე 1820-1830 წლებში. მხარს უჭერდა რობერტ ბანკს ლივერპულის (ტორების) მთავრობის ანტიდემოკრატიულ კურსს. იყო საღვთო კავშირის რეაქციული პოლიტიკის აქტიური მომხრე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 574. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჯორჯ IV
შოთა ყავლაშვილი

შოთა ყავლაშვილი (დ. 28 იანვარი, 1926, თბილისი — გ. დეკემბერი, 1995) — ქართველი არქიტექტორი. საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არქიტექტორი (1972), რუსთაველისა (1981) და სსრკ-ის სახელმწიფო პრემიების ლაურეატი (1987), თბილისის საპატიო მოქალაქე (1985), აღმოსავლეთის ქვეყნების არქიტექტურის საერთაშორისო აკადემიის აკადემიკოსი, სკკპ-ის წევრი. ყველაზე მეტად ცნობილია საბჭოთა კავშირის დროის თბილისური ნამუშევრებით. 1948 დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი არქიტექტორის სპეციალობით. 1957-1970 წლებში აქვე ეწეოდა პედაგოგიურ საქმიანობას. ყავლაშვილი საბჭოთა დროის ერთ-ერთი გამორჩეული ქართველი არქიტექტორია. მისი ცნობილი ნამუშევრებია „ლაგუნა ვერას“ საცურაო კომპლექსი და ახლანდელი „ცენტრალური საერთაშორისო ავტოსადგური“. ყავლაშვილი მსახურობდა თბილისის მთავარ არქიტექტორად 1970-1974 და 1980-1990 წლებში. ამ პერიოდში ხელმძღვანელობდა ძველი თბილისის დაცვას და საქართველოში პირველი ისტორიული უბრანული უბნის შექმნას 1975 წელს. 1994 წელს დაინიშნა ფოთის ვიცე-მერად და მთავარ არქიტექტორად. მის პატივსაცემად ძველი თბილისის ერთ ქუჩას მისი სახელი დაერქვა, 1999 წელს კი ბარათაშვილის ქუჩაზე დაიდგა მისი ძეგლი მოქანდაკე თენგიზ კიკაშვილის ავტორობით. დაკრძალულია თბილისში მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. საბავშვო ბაღი ბარნოვის ქუჩაზე (1953) გრიბოედოვის სკვერის საცხოვრებლები და ქორწინების სახლი (1965) ბარათაშვილის ხიდი (1965) ლენინური კომკავშირის სახელობის საცურაო აუზი სანაპიროზე, დღევანდელი ლაგუნა ვერა (1979; არქიტექტორ გ. აბულაძესთან და რ კიკნაძესთან ერთად, მხატვარი კ. იგნატოვი) რამიშვილის ქუჩის საცხოვრებელი (1970-1974) ცენტრალური ავტოსადგური, ორთაჭალა (1973) შინაგან საქმეთა სამინისტროს სამმართველოები (1970-იანები) ბარათაშვილის კედლის რესტავრაციის პროექტი (1979) ძველი თბილისის უბნების რესტავრაცია: ბარათაშვილის ქუჩა (1979; მიიღო რუსთაველის პრემია) კიბალჩიჩის ქუჩის მიმდებარე ტერიტორიები (1980) შავთელის ქუჩის მიმდებარე ტერიტორიები (1982) თბილისის არქეოლოგიის მუზეუმი (1988-დაუსრულებელი) სასტუმრო „შერატონ მეტეხ პალასი“ (1989-1991) ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 607. (2016) ქართული ხუროთმოძღვრების დიდოსტატები — შოთა ყავლაშვილი. თბილისი: საქართველოს არქიტექტორთა კავშირი, გვ. 217. ციტირების თარიღი: 2019-12-06.  დაარქივებული 2019-04-05 საიტზე Wayback Machine. შოთა ყავლაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ Janberidze, Giorgi (2018). Grandmasters of Georgian Architecture: Shota Kavlashvili. Tbilisi: Georgian Union of Architects. p. 9. ↑ "About Sights – Statues in Tbilisi". Georgia About. 2013-11-19. Retrieved 2019-05-07. ↑ Gogoladze-Wolf, Tea (2018). Tbilisi Sculpture Guide. Tbilisi: unknown publisher. ↑ Wheeler, Angela (2019). Architectural Guide: Tbilisi. Berlin: DOM Publishers.