laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სან-პედრო-დე-კარტახო

სან-პედრო-დე-კარტახო (ესპ. San Pedro de Cartago) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ნარინიოს დეპარტამენტში. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 047 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 60 კმ²-ია. ნარინიოს დეპარტამენტი statoids.com-ის მონაცემები კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine.
სანდონა

სანდონა (ესპ. Sandona) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ნარინიოს დეპარტამენტში. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 25 134 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 101 კმ²-ია. ნარინიოს დეპარტამენტი statoids.com-ის მონაცემები კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine.
სანტა-ბარბარა (ნარინიო)

სანტა-ბარბარა (ესპ. Santa Barbara) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ნარინიოს დეპარტამენტში. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 615 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1 300 კმ²-ია. ნარინიოს დეპარტამენტი statoids.com-ის მონაცემები კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine.
სანტა-კრუსი (ნარინიო)

სანტა-კრუსი (ესპ. Santacruz) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ნარინიოს დეპარტამენტში. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 16 869 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 560 კმ²-ია. ნარინიოს დეპარტამენტი statoids.com-ის მონაცემები კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine.
საპუიესი

საპუიესი (ესპ. Sapuyes) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ნარინიოს დეპარტამენტში. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 369 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 118 კმ²-ია. ნარინიოს დეპარტამენტი statoids.com-ის მონაცემები კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine.
ტამინანგო

ტამინანგო (ესპ. Taminango) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ნარინიოს დეპარტამენტში. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 17 354 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 284 კმ²-ია. ნარინიოს დეპარტამენტი statoids.com-ის მონაცემები კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine.
ტანგუა (ნარინიო)

ტანგუა (ესპ. Tangua) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ნარინიოს დეპარტამენტში. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 672 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 168 კმ²-ია. ნარინიოს დეპარტამენტი statoids.com-ის მონაცემები კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine.
ტუმაკო

ტუმაკო (ესპ. Tumaco) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ნარინიოს დეპარტამენტში. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 99 400 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 3 760 კმ²-ია. ნარინიოს დეპარტამენტი statoids.com-ის მონაცემები კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine.
ტუკერესი

ტუკერესი (ესპ. Túquerres) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ნარინიოს დეპარტამენტში. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 41 205 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 275 კმ²-ია. ნარინიოს დეპარტამენტი statoids.com-ის მონაცემები კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine.
იაკუანკერი

იაკუანკერი (ესპ. Yacuanquer) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, ნარინიოს დეპარტამენტში. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 012 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 178 კმ²-ია. ნარინიოს დეპარტამენტი statoids.com-ის მონაცემები კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine.
ვახტანგ არეშიძე

ვახტანგ მოსეს ძე არეშიძე (დ. 10 მარტი, 1909, თბილისი ― გ. 27 ივნისი, 1985, იქვე) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი (1946), საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი (1976). 1929 წელს დაამთავრა თბილისის პროლეტკულტის დრამატული სტუდია. 1929–1936 მუშაობდა საქართველოს სხვადასხვა თეატრში. 1936 წლიდან თბილისის მოზარდ მაყურებელთა ქართული თეატრის მსახიობია. განასახიერა კომბლეს, ნიკოს (გიორგი ნახუცრიშვილის „კომბლე“, „პატარა მეომრები“), ბაში-აჩუკის (ალექსანდრე კაჭკაჭიშვილის „ბაში-აჩუკი“, აკაკი წერეთლის მიხედვით), კიკვიძის (ვანიონ დარასელის „კიკვიძე“), რომეოს (უილიამ შექსპირის „რომეო და ჯულიეტა“), ადვოკატ პატლენის (ფრანგული ხალხური პიესა „ადვოკატი პატლენი“) და სხვა როლები. დაჯილდოებულია მედლით „კავკასიის დაცვისთვის“ (1945). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 561. ცუცქირიძე შ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 194. ვახტანგ არეშიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1976. №8 გვ. 451
ქრისტეფორე არეშიძე

ქრისტეფორე იოსების ძე არეშიძე (დ. 12 თებერვალი, 1906, ქ. ცხინვალი ― გ. 28 დეკემბერი, 1982, თბილისი) — ქართველი ქიმიკოსი, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წევრი (1969; წევრ-კორესპონდენტი 1961). ქიმიის მეცნიერებათა დოქტორი (1957), საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1962), პ. მელიქიშვილის სახელობის პრემიის ლაურეატი (1974). 1931 წელს დაამთავრა თსუ. იყო საქართველოს მეცნიერებათა ფიზიკური და ორგანული ქიმიის ინსტიტუტის ლაბორატორიის გამგე და თსუ პროფესორი. ქრისტეფორე არეშიძემ საფუძველი ჩაუყარა საქართველოში ნავთობის ქიმიური და ორგანული კატალიზის განვითარებას. აღმოაჩინა ალკოლციკლოპენტენური ნახშირწყალბადების იზომერიზაციის ახალი რეაქცია. შეიმუშავა გოგირდიანი ნავთობპროდუქტების განგოგირდების ორიგინალური მეთოდი და ახლებურად ახსნა ნავთობის თანმხლებ წყლებსა და აირებში გოგირდწყალბადის არსებობა. გუმბრინის ბაზაზე მოამზადა ნიკლის, ქრომისა და სხვა ლითონების კატალიზატორები, რომელთაგან ზოგიერთი ქიმიურ და კვების მრეწველობაში დაინერგა. ერთ-ერთმა პირველმა დაიწყო ყოფილ სსრკ-ში სინთეზური ცეოლითების კატალიზური თვისებების შესწავლა. დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშის ორდენითა და მედლებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 561-562. ჩივაძე გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 194.
ოქროს გლობუსის მე-10 დაჯილდოება

ოქროს გლობუსის მე-10 დაჯილდოება გაიმართა 1953 წლის 26 თებერვალს. მასში 1952 წლის ფილმები მონაწილეობდნენ. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2015-08-01 საიტზე Wayback Machine.
ოქროს გლობუსის მე-9 დაჯილდოება

ოქროს გლობუსის მე-9 დაჯილდოება გაიმართა 1952 წლის 21 თებერვალს. მასში 1951 წლის ფილმები მონაწილეობდნენ. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2015-08-01 საიტზე Wayback Machine.
ოქროს გლობუსის მე-13 დაჯილდოება

ოქროს გლობუსის მე-13 დაჯილდოება გაიმართა 1956 წლის 23 თებერვალს. მასში 1955 წლის ფილმები მონაწილეობდნენ. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2015-08-01 საიტზე Wayback Machine.
ოქროს გლობუსის მე-15 დაჯილდოება

ოქროს გლობუსის მე-15 დაჯილდოება გაიმართა 1958 წლის 22 თებერვალს. მასში 1957 წლის ფილმები მონაწილეობდნენ. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2015-08-01 საიტზე Wayback Machine.
ბილია

ბილია (რუმ. Bâlea) — მყინვარული წარმოშობის ტბა რუმინეთში, სიბიუს ჟუდეცში. მდებარეობს ფეგერაშის მასივზე, ზღვის დონიდან 2034 მ სიმაღლეზე. ფართობი 0.047 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 11.35 მ. 1977 წლის 17 აპრილს ტბის სიახლოვეს ჩამოწოლილმა ზვავმა 23 ადამიანის სიცოცხლე შეიწირა. 2006 წელს ტბის ნაპირთან გაშენდა აღმოსავლეთ ევროპაში პირველი 16-ადგილიანი იგლუს ტიპის ყინულის სასტუმრო. აქვეა ორი შალე და მეტეოროლოგიური სადგური. ↑ Avalansa de la Balea Lac 1977 ↑ Chill Out in The Ice Hotel at Balea Lac
არზა

არზა (არაბ.-სპარს. — არიზე) — ხელისუფლისადმი მიმართული წერილობითი თხოვნა თუ საჩივარი ფეოდალურ საქართველოში. ტერმინი „არზა“ საქართველოში სპარსულიდანაა შემოსული დაახლოებით XVII საუკუნეში. მანამდე ამგვარ საბუთს აჯა ეწოდებოდა. „არზით საჩივარი“ ჯეროვნად უნდა ყოფილიყო დასაბუთებული. ზოგჯერ კი დამატებითი მტკიცებულებით შემაგრებულიც. საქმის გადაწყვეტის ან წარმართვის ბრძანება არზას თავზე წაეწერებოდა ხოლმე (არზაზე შეიძლებოდა მოპასუხის ან მოწმეთა ახსნა-განმარტების მიწერაც). ბრძანებაზე, ისევე როგორც თვით არზაზე, ჩვეულებრივ, თარიღიც აღინიშნებოდა. მეფის ბრძანებაზე ბეჭდის დასმა და არზის დაბრუნება პატრონისათვის მორდალის კომპეტენციაში შედიოდა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 562.
კაპრა

კაპრა (რუმ. Capra) — მყინვარული წარმოშობის ტბა რუმინეთში, სიბიუს ჟუდეცში. მდებარეობს ფეგერაშის მასივის სამხრეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 2230 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 0.01 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 8 მ. გამდინარეა. ტბის სამხრეთი ნაპირიდან სათავეს იღებს მდინარე კაპრა. ტბა გენეტიკურად მეოთხეულ გამყინვარებასთანაა დაკავშირებული. ↑ 1.0 1.1 Buletinul Institutului de Cercetări si Proiectări Piscicole, Editura Tehnica., 1964
რაზელმი

რაზელმი, რაზიმი (რუმ. Razelm) — მტკნარწყლიანი ლაგუნა შავი ზღვის სანაპიროზე, რუმინეთში. მდებარეობს დუნაის დელტის სამხრეთით. ზედაპირის ფართობი 394.30 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 2.8 მ. ხმელეთში იჭრება 30 კილომეტრზე. რაზელმი ზღვიდან გამოყოფილია ქვიშის ცელათი. სამხრეთ-დასავლეთით დაკავშირებულია გოლოვიცის ტბასთან. დრანოვისა და დუნავატის არხით უკავშირდება მდინარე დუნაის. ტბის ჩრდილოეთ ნაწილშია კუნძული პოპინა, რომლის ფართობია 0.98 კმ². ჩრდილო-აღმოსავლეთით გამოიყოფა ფუნდეის ყურე, ხოლო სამხრეთ-აღმოსავლეთით ჰოლბინის ყურე. განვითარებულია თევზჭერა. ბევრია წყლის ფრინველი. ↑ Grigore Antipa : Marea Neagră, Academia Română, București, 1941, pp. 55–64 ↑ Razelm-Sinoe Black sea Lagoon in Danube Delta Biosphere Reserve. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2023-02-01. ციტირების თარიღი: 2023-02-01. ↑ Hotărîri ale guvernului României si alte acte normative, 1994 ↑ Ecological status of fish fauna from Razim Lake...
არზანგი

არზანგი (სპარს. არზანი - ფასი, პატივი, ღირსება), ფეოდალურ საქართველოში პატივი, რომელსაც ღირსებისამებრ მიაგებდნენ ამა თუ იმ პირს. ამ ტერმინისაგან არის წარმომდგარი უარზანგობა. ქსე, ტ. 1, გვ. 562, თბ., 1975
დანა ენდრიუსი

დანა ენდრიუსი (ინგლ. Dana Andrews; დ. 1 იანვარი, 1909 — გ. 17 დეკემბერი, 1992) — ამერიკელი კინომსახიობი. 1940-იანი წლების ჰოლივუდის ერთ-ერთი წამყვანი მსახიობი კაცი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დანა ენდრიუსი დანა ენდრიუსი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში დანა ენდრიუსი AllMusic-ზე დანა ენდრიუსი TCM-ის კინოფილმების მონაცემთა ბაზაში Photographs and literature
სიგიშოარა

სიგიშოარა (რუმ. Sighișoara) — ქალაქი რუმინეთში. ტრანსილვანიის ისტორიული რეგიონში. შედის მურეშის ჟუდეცის შემადგენლობაში. ქალაქის ისტორიული ცენტრი 1999 წლიდან შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. ქალაქი სიგიშოარა ისტორიაში ცნობილია ორი სახელით, გერმანულად მას ეწოდება შესბურგი (Schäßburg), ხოლო უნგრულად — შეგეშვარი (Segesvár). ქალაქი დაარსდა XIII საუკუნეში გერმანელი კოლონისტების მიერ. მათ გორაკზე ააშენეს შუა საუკუნეების ციხესიმაგრე, რამდენიმე ეკლესია და 64 მეტრი სიმაღლის საათის კოშკი. XV საუკუნეში აქ იჭრებოდა ვლად II დრაკულას მონეტები. XVI საუკუნიდან ქალაქი აღმოსავლეთ ევროპის მნიშვნელოვანი სავაჭრო პუნქტია. 1631 წელს აქ ტრანსილვანიელი გიორგი I რაკოცი აირჩიეს უნგრეთის მეფედ. ქალაქის ქვედა ნაწილი გაანადგურა 1668 წლის მიწისძვრამ და 1676 წლის ხანძარმა. მომდევნო საუკუნეების განმავლობაში ქალაქი კვლავ აღადგინეს. ოფიციალური საიტი ↑ Rezultatele alegerilor locale din 2020 — Permanent Electoral Authority. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q28726168"></a> ↑ Timis County at the 2011 census Romanian. INSSE (February 02, 2012). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-08-06. ციტირების თარიღი: 15 июля 2012.
შავი სექტემბრის მოძრაობა

შავი სექტემბერი (არაბ. منظمة أيلول الأسود‎‎, Munaẓẓamat Aylūl al-aswad, „ორგანიზაცია შავი სექტემბერი“) — 1970 წელს დაარსებული პალესტინური ტერორისტული ორგანიზაცია. ის არის პასუხისმგებელი 1972 წლის მიუნხენის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე 11 ებრაელი სპორტსმენის და ოფიციალური პირის გატაცებასა და მკვლელობაში, ასევე დასავლეთ გერმანის პოლიციის თანამშრომლის ჩაცხრილვაში. ამ ტერორისტული აქტის შემდეგ ევროპის უმთავრეს ქვეყნებში აქტუალური გახდა ისეთი მუდმივი, პროფესიული, სამხედრო ანტიტერორისტული სპეცდანაყოფების ჩამოყალიბების საკითხი, როგორებიც არიან გერმანული GSG9 და ფრანგული GIGN. ასევე გადაწყდა უკვე არსებული სპეციალური ძალების რეორგანიზაცია და დახვეწა, მათ შორის დიდი ბრიტანეთის სპეციალური საჰაერო სამსახურის (SAS). ტერორისტული დაჯგუფების სახელწოდება წარმოიშვა 1970 წლის 16 სექტემბერს დაწყებული შავი სექტემბრის კონფლიქტიდან, როცა ფადეინების პუტჩის საპასუხოდ იორდანიის მეფე ჰუსეინმა სამეფოში სამხედრო მდგომარეობა გამოაცხადა. ამ კონფლიქტის შედეგად დაიღუპა ან ლტოლვილად იქცა იორდანიაში მცხოვრები ათასობით პალესტინელი. თავიდან, ორგანიზაცია შავი სექტემბერი ჩამოყალიბდა როგორც ორგანიზაცია ფათხში შემავალი მამაკაცების მცირე ჯგუფი, რომლის მიზანი იყო მეფე ჰუსეინზე და იორდანულ არმიაზე შურისძიება. ამ ჯგუფს მალევე შეუერთდნენ ახალწვეულები პალესტინის გათავისუფლების სახალხო ფრონტიდან, ას-საიკადან და სხვა ჯგუფებიდან. Cooley, J.K.: "Green March, Black September" : The Story of the Palestinian Arabs. Frank Cass and Company Ltd., 1973, ISBN 0-7146-2987-1 Bar Zohar, M., Haber E. The Quest for the Red Prince: Israel's Relentless Manhunt for One of the World's Deadliest and Most Wanted Arab Terrorists. The Lyons Press, 2002, ISBN 1-58574-739-4 Benny Morris|Morris, B.: Righteous Victims: A History of the Zionist-Arab Conflict, 1881-2001. Vintage Books, 2001. Jonas, G. Vengeance. Bantam Books, 1985. Khalaf, S. (Abu Iyad) Stateless. Oudeh, M.D. (Abu Daoud) Memoirs of a Palestinian Terrorist. FBI-ის მასალები შავი სექტემბრის შესახებ Incidents attributed to Black September on the START database
ხუან მანუელ ფანხიო

ხუან მანუელ ფანხიო (ესპ. Juan Manuel Fangio) — არგენტინელი ფორმულა ერთის მრბოლი, რომელიც ათწლეულების მანძილზე ითვლებოდა მრბოლელად, რომელმაც ყველაზე მეტჯერ მოიგო ფორმულა ერთის მსოფლიო ჩემპიონატი, იგი ხუთი მოგებით ითვლებოდა რეკორდსმენად 2002 წლამდე, 2002 წელს კი მიხაელ შუმახერმა ჯერ გაიმეორა, შემდეგ კი დამატებით ორი მსოფლიო ჩემპიონატის მოგების შემდეგ (2003 და 2004 წლის მსოფლიო ჩემპიონატები) მისი რეკორდი გააუმჯობესა. სქელი ტექსტი — პოულ პოზიცია დახრილი ტექსტი — უსწრაფესი რაუნდი აბრევიატურების განმარტებები: კაგ — კვალიფიკაცია არ გაუვლია გამ — გამოეთიშა (სხვადასხვა მიზეზების გამო რბოლას გამოეთიშა) * პოზიციის გაზიარება სხვა მრბოლელთან. ფანხიოს დღემდე აქვს შენარჩუნებული ეს რეკორდები ფორმულა ერთის რეკორდები: დონალდსონი, გერარდი (2003). ფანხიო: ცხოვრება ლეგენდის მიღმა. ლონდონი, ინგლისი: Random House. ISBN 978-0-7535-1827-4.  დევიდსონი, დონალდი; შაფერი, რიკი (2006). ავტოკურსები: ანდიანაპოლის 500-ის ოფიციალური ისტორია. ნორუოლკი, კონექტიკუტი: MBI Publishing. ISBN 1-905334-20-6.  დაარქივებული 2014-09-25 საიტზე Wayback Machine. ჯონსი, ბრიუსი; ჰილი, დეიმონი (1995). ფორმულა ერთის საბოლოო ენციკლოპედია: საბოლოო ილუსტრირებული გზამკვლევი გრან-პრის ავტოსპორტში. Carlton Books. ISBN 0-7603-0313-4. ციტირების თარიღი: 2014-02-18.  დაარქივებული 2014-09-25 საიტზე Wayback Machine. ხუან მანუელ ფანხიოს გვერდი მაზერატის ზეიმი დაარქივებული 2013-09-11 საიტზე Wayback Machine. ფანხიო ერთ-ერთი საუკეთესო მრბოლელი დაარქივებული 2011-10-09 საიტზე Wayback Machine. ხუან მანუელ ფანხიოს მუზეუმი ფანხიოს მეგობრები ფანხიო IMDB-ზე
FIA-ს სუპერლიცენზია

FIA-ს სუპერლიცენზია — სპეციალური ნებართვა, რომელიც გადაეცემათ ფორმულა ერთის კლასის მრბოლელებს რათა მონაჭილეობა მიიღონ მსოფლიო ჩემპიონატებში. ეროვნება, რომელიც მითითებულია სარბოლო ლიცენზიაში, მძღოლის პასპორტის იდენტურია და არ ემთხვევა ლიცენზიის გამცემ ქვეყანას. მაგალითად, გერმანიაში მცხოვრები ფრანგი პილოტი მიიღებდა გერმანიის ავტოსპორტის მარეგულირებელი ორგანოების მიერ გაცემულ ლიცენზიას, მაგრამ ლიცენზიაში მითეთებული ეროვნება მაინც იქნებოდა — ფრანგი. თუ მძღოლს სურს რომ ლიცენზიაში მითითებული იყოს მისის ეროვნება როგორც გერმანელი, მას უნდა გააჩნდეს გერმანული პასპორტი. ↑ FIA International Sporting Code. Fédération Internationale de l'Automobile (13 October 2013). ციტატა: „9.5.2 All Drivers, irrespective of the nationality of their Licence, participating in any FIA World Championship Competition, shall retain the nationality of their passport in all official documents, publications and prize‐giving ceremonies.“ ციტირების თარიღი: 25 January 2015
ლომნიცკი-შტიტი

ლომნიცკი-შტიტი (სლოვაკ. Lomnický štít) — მწვერვალი სლოვაკეთში, მაღალ ტატრებში. სიმაღლე 2632 მ. პირამიდისებურია. განვითარებულია კლდოვანი ალპური ლანდშაფტი. აგებულია გრანოდიორიტებით. მწვერვალზე გაშენებულია ლომნიცკი-შტიტის ობსერვატორია, აგრეთვე მიყვანილია ბაგირგზა. წარმოადგენს კარპატების ერთ-ერთ ყველაზე პოპულარულ მწვერვალს. განვითარებულია ტურიზმი. პირველი ასვლა განხორციელდა XVIII საუკუნეში. ლომნიცკი-შტიტი (ინგლისური) ლომნიცკი-შტიტი დაარქივებული 2013-09-12 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
გერლახოვსკა-ვეჟა

გერლახოვსკა-ვეჟა (სლოვაკ. Gerlachovská veža) — მწვერვალი სლოვაკეთში, მაღალ ტატრებში. სიმაღლე 2642 მ. აგებულია გრანიტებით. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით მოქცეულია პრეშოვის მხარის ტერიტორიაზე. გერლახოვსკა-ვეჟა (ინგლისური)
ლადოვი-შტიტი

ლადოვი-შტიტი (სლოვაკ. Ľadový štít) — მწვერვალი სლოვაკეთში, მაღალ ტატრებში. სიმაღლე 2627 მ. განვითარებულია კლდოვანი ალპური რელიეფი. აგებულია გრანოდიორიტებით. არის ალპინისტური მარშრუტები. ლადოვი-შტიტი (ინგლისური)
ლოთარინგიის საჰერცოგო

ლოთარინგია (ფრანგ. Lorraine, გერმ. Lothringen) — საჰერცოგო, რომელიც მდებარეობდა თანამედროვე საფრანგეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. 1766 წლამდე საჰერცოგო შედიოდა საღვთო რომის იმპერიის შემადგენლობაში. ამჟამად ლოთარინგიის საჰერცოგოს ტერიტორიები, სხვა რამდენიმე მიწასთან ერთად, შედის ლოთარინგიის რეგიონის, ლუქსემბურგის, ბელგიისა და ნიდერლანდების შემადგენლობაში. Walther Kienast: Der Herzogstitel in Frankreich und Deutschland (9. bis 12. Jahrhundert). München 1968. Rüdiger E. Barth: Der Herzog in Lothringen im 10. Jahrhundert. Thorbecke, Sigmaringen 1990, ISBN 3-7995-4128-4. Matthias Werner: Der Herzog von Lothringen in salischer Zeit. In: Stefan Weinfurter (Hg.): Die Salier und das Reich. Bd. 1: Salier, Adel und Reichsverfassung. Thorbecke, Sigmaringen 1991, S. 367–473. Wappen des Herzogtums Lothringen im Sammelband mehrerer Wappenbücher, Süddeutschland (Augsburg ?) um 1530
საქსონიის საჰერცოგო

საქსონიის საჰერცოგო (გერმ. Herzogtum Sachsen) — სახელწოდება ტერიტორიულ-სახელმწიფოებრივი წარმონაქმნებისა, რომლებიც შედიოდა საღვთო რომის იმპერიის შემადგენლობაში: 1. 1180 წლამდე — ტომობრივი საჰერცოგო (გერმ. Stammesherzogtum Sachsen) მდინარეების რაინისა და ელბის ქვედა დინებებს შორის (დაახლოებით იკავებდა გერმანიის თანამედროვე მიწის, ქვემო საქსონიის ტერიტორიას). 2. ალოდიური სამფლობელოები ფეოდალებისა, რომლებიც 1180 წლიდან ატარებდნენ საქსონიის ჰერცოგის ტიტულს (იმ ტერიტორიებზე, რომლებიც განეკუთვნებოდა ზემო საქსონიის ისტორიულ ოლქს). Caspar Ehlers: Die Integration Sachsens in das fränkische Reich. Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 2007, ISBN 978-3-525-35887-0. Matthias Becher: Rex, Dux und Gens. Untersuchungen zur Entstehung des sächsischen Herzogtums im 9. und 10. Jahrhundert. Husum 1996, zugl. Habil.-Schrift, Univ. Paderborn, 1995, ISBN 3-7868-1444-9. Hans-Werner Goetz: „Dux“ und „Ducatus“. Begriffs- und verfassungsgeschichtliche Untersuchungen zur Entstehung des sog. „jüngeren“ Stammesherzogtums an der Wende vom 9. zum 10. Jh.. 2. Aufl., Bochum 1981, ISBN 3-921543-66-5 Walther Lammers (Hrsg.): Die Eingliederung der Sachsen in das Frankenreich, Darmstadt 1970. Walther Lammers (Hrsg.): Entstehung und Verfassung des Sachsenstammes, Darmstadt 1967. Arno Jenkis: Die Eingliederung „Nordalbingiens“ in das Frankenreich. In: ZSHG 79 (1955), S. 81 bis 104. Hans-Joachim Freytag: Die Herrschaft der Billunger in Sachsen, Göttingen 1951, zugl. Diss., Univ. Kiel, 1949.
საქსონიის საკურფიურსტო

საქსონიის საკურფიურსტო (გერმ. Kurfürstentum Sachsen) — სახელმწიფოებრივი წარმონაქმნი, რომელიც არსებობდა 1356 წლიდან 1806 წლამდე და შედიოდა საღვთო რომის იმპერიის შემადგენლობაში. Heinrich Berghaus. Deutschland seit hundert Jahren (Leipzig 1859-62, 5 Bde.), Bd. 2 Lorenz Friedrich Beck. Herrschaft und Territorium des Herzöge von Sachsen-Wittenberg (1212—1422), Potsdam, 2000, ISBN 3-932981-63-4 Heinrich Kühne. «Die Askanier», Wittenberg, Drei Kastanien Verlag, 1999, ISBN 3-933028-14-0 F. G. Leonhardi. Curfürstliche und Herzoglich sächsische Lande, Leipzig 1790
ლუჟიცა

ლუჟიცა, ლაუზიცი (გერმ. Lausitz, სერბოხორ. Łužica, პოლ. Łużyce, ჩეხ. Lužice) — რეგიონი, რომელიც მდებარეობს გერმანული მიწების, საქსონიისა და ბრანდენბურგის, ასევე სამხრეთ-დასავლეთი პოლონეთის (ქვემო სილეზიის სავოევოდო) ტერიტორიაზე. ოლქის დედაქალაქი — ქალაქი ბუდიშინი (ბაუტცენი). ლუჟიცაზე, გერმანელებთან ერთად, ცხოვრობს მცირე სლავური ხალხი — ლუჟიცელები. 20 ათასი ლუჟიცელი ცხოვრობს ზემო ლუჟიცაში (საქსონიის მიწა) და 40 ათასი — ქვემო ლუჟიცაში (ბრანდენბურგის მიწა). ლუჟიცელები საუბრობენ ლუჟიცურ ენაზე, ყველა მათგანი ფლობს გერმანულ ენას. Oberlausitz (Regionalmarketing) Niederlausitz (Regionalmarketing) Lausitz.de – Die Zukunft heißt Lausitz Das Territorium eines möglichen lausitzisch-sorbischen Staates, Überlegungen in der Tschechoslowakei um 1945 (tschechisch) Kerstin & André Micklitza: Lausitz - Unterwegs zwischen Spreewald und Zittauer Gebirge. Trescher Verlag Berlin. 4. aktualisierte und erweiterte Auflage 2013. ISBN 978-3-89794-238-7. André Brie & Alexander Schippel: Lausitz - Landschaft mit neuem Gesicht. Michael Imhof Verlag, Petersberg 2011. ISBN 3-86568-538-2 Kerstin & André Micklitza: HB-Bildatlas Spreewald-Lausitz. 4. aktualisierte Auflage 2008. ISBN 978-3-616-06115-3. Ulf Jacob: Zwischen Autobahn und Heide. Das Lausitzbild im Dritten Reich. Eine Studie zur Entstehung, Ideologie und Funktion symbolischer Sinnwelten, hrsg. von der Internationalen Bauausstellung Fürst-Pückler-Land, Großräschen (Zeitmaschine Lausitz), Verlag der Kunst, Dresden in der Verlagsgruppe Husum, Husum 2004, ISBN 3-86530-002-2. Max Pilop: Die Befreiung der Lausitz - Militärhistorischer Abriß der Kämpfe im Jahre 1945. VEB Domowina-Verlag, Bautzen 1985 Manfred Streubel/Max Langer: Mein Lausitzer Guckkasten. Greifenverlag. Rudolstadt 1979 Arnold von Vietinghoff-Riesch: Der Oberlausitzer Wald - seine Geschichte und seine Struktur bis 1945. [Reprint.] Oberlausitzer Verlag. Spitzkunnersdorf 2004, ISBN 3-933827-46-9 J. W. Neumann: Die Markgrafen der Lausitz. In: Neues Allgemeines Archiv für die Geschichtskunde des Preußisches Staates, Band 3, Heft 1, Berlin Posen Bromberg 1836, S. 3-37 (Volltext)
მეისენის მარკა

მეისენის მარკა (გერმ. Markgrafschaft Meißen) — შუა საუკუნეების მარკსაგრაფო თანამედროვე საქსონიის ტერიტორიაზე. შეუერთდა საქსონიის საკურფიურსტოს 1423 წელს. Matthias Donath: Sächsisches Elbland, Reihe Kulturlandschaften Sachsens Band 1, Edition Leipzig, Leipzig 2009 Karl Friedrich von Posern-Klett: Zur Geschichte der Verfassung der Markgrafschaft Meißen im 13. Jahrhundert. Vorstudien zu einer sächsischen Landes- und Rechtsgeschichte. Weigel, Leipzig 1863. (Digitalisat) Otto Eduard Schmidt: Aus der alten Mark Meißen. Reihe Kursächsische Streifzüge Band 3, Dresden 1924 Heinz Weise (Hrsg.): Mark Meissen: von Meissens Macht zu Sachsens Pracht. Brockhaus, Leipzig 1989, ISBN 3-325-00188-2 Die Mark Meißen - Die Wettiner als Meißner Markgrafen (929-1423)
გიორგი-მალაქია აბაშიძე

გიორგი-მალაქია პაატას ძე აბაშიძე, იგივე გიორგი V (გ. 15 ოქტომბერი, 1722) — XVII–XVIII საუკუნეების იმერეთის სამეფოს პოლიტიკური მოღვაწე, იმერეთის ფაქტობრივი მეფე (უზურპატორი) 1701 –1707 წლებში. პირველად იხსენიება 1658—1676 „საფიცის წიგნში“. აქტიური პოლიტიკური მოღვაწეობის დაწყებამდე ბერად იყო აღკვეცილი. დაახლოებით 1684 წელს მისი ძმის პაატას გარდაცვალების შემდეგ მალაქიამ ბერობას თავი დაანება და გიორგიდ იწოდა. 1685 წელს შეირთო კაცია ჩიქოვანის და, ნაცოლარი გიორგი გურიელისა. მანამდე სხვა ცოლიც ჰყოლია, რომლისგანაც ჰყავდა ქალიშვილი - ელენე. ელენე შემდგომში მიათხოვა მამია გურიელს. იმავე წელს, გიორგი აბაშიძის მეორე ქალიშვილი 10 წლის თამარი შეირთო იმერთა მეფე ალექსანდრემ. პოლიტიკური მოსაზრებებით დაუმოყვრდა იმერეთის ძლიერ ფეოდალებს, მთავართა და სამეფო ოჯახებს. შემდეგ ისარგებლა შინაფეოდალური ომების შედეგად სამეფო ხელისუფლების დასუსტებით და საგვარეულო სამფლობელოების გაფართოებას შეუდგა: ხელთ იგდო თავად ჩხეიძეთა ციხე-ქალაქი შორაპანი, მიითვისა მეფის სახასო მამულები ზემო იმერეთში, აგიაშვილებს წაართვა ციხისთავობა და ცუცხვათის ციხე. 1701-1707 წლებში იმერეთის ფაქტობრივი მმართველი გახდა. სამეფოში ერთგვარი წესრიგი დამყარდა და ოსმალეთსაც ხარკი შეუწყვიტეს. აბაშიძე კულტურულ-სააღმშენებლო მოღვაწეობასაც ეწეოდა. მისი განკარგულებითა და „საფასით“ გადაიწერა მრავალი ხელნაწერი, შეიმკო და მოიჭედა არაერთი ხატი და ჯვარი. 1700 მიწელს სივე სახსრებით შეკეთდა პატრიარქ აბრაჰამის მონასტერი იერუსალიმში. იმერეთის თავადებს არ მოსწონდათ აბაშიძის გაძლიერება, მიემხრნენ ოსმალთა გამეფებულ გიორგი VI-ს და აბაშიძეს საგვარეულო ციხესიმაგრეები წაართვეს. 1711 აბაშიძე ქართლის ჯანიშინს ვახტანგ VI-ს შეეკედლა და სიცოცხლის ბოლო წლები თბილისში გაატარა. დაკრძალულია კაცხში, მამა-პაპათა საგვარეულო მონასტერში. სოსელია ო., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 18. სოსელია ო., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 19. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 21. მ. გ. ჯანაშვილი, „ვახუშტი და მისი შრომა“, თბ., 1904