laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მაია დერენი

მაია დერენი (ინგლ. Maya Deren; დ. 29 აპრილი, 1917, კიევი, რუსეთი (ამჟამად უკრაინა) — გ. 13 ოქტომბერი, 1961, ნიუ-იორკი, ნიუ-იორკი, აშშ) — დაბადებით ელეონორა დერენკოვსკა (უკრ. Елеоно́ра Деренко́вська) — წარმოშობით უკრაინელი, ამერიკელი რეჟისორი, 1940-1950-იანების ავანგარდის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი წარმომადგენელი. დერენი აგრეთვე იყო ქორეოგრაფი, მოცეკვავე, კინოს თეორიტიკოსი, პოეტი, ლექტორი, მწერალი და ფოტოგრაფი. მაია დერენი 1917 წლის 29 აპრილს კიევში, უკრაინაში დაიბადა. იგი მარი ფიდლერისა და სოლომონ დევიდ დერენკოვსკის ერთადერთი შვილია. 1922 წელს მისი ოჯახი აშშ-ში, ნიუ-იორკში გადავიდა. მოგვიანებით ოჰაიოში ოჯახის წევრებთან ერთად დასახლდნენ. ამ დროს დერენის მამა სირაკიუსის უნივერსიტეტში მედიცინას შეისწავლიდა. მალევე მან ფსიქიატრის წოდება მიიღო, ხოლო 1928 წელს დერენკოვსკები აშშ-ს მოქალაქეები გახდნენ და გვარი შეიმოკლეს. დერენი 1930 წლიდან 1933 წლამდე ჟენევაში, შვეიცარიაში ცხოვრობდა. სირაკიუსში 1933 წელს დაბრუნდა და სირაკიუსის უნივერსიტეტში ჟურნალისტიკისა და პოლიტიკური მეცნიერებების შესწავლა დაიწყო. 1935 წელს იგი გრეგორი ბერდეკზე დაქორწინდა და ისინი ნიუ-იორკში გადავიდნენ. დერენიც და მისი ქმარიც აქტიურად იყვნენ ჩართულები ამერიკულ სოციალისტურ მოძრაობაში. 1936 წელს დერენმა ნიუ-იორკის უნივერსიტეტში დაასრულა სწავლა. 1938 წელს ის და ბერდეკი განქორწინდნენ, ხოლო 1939 წელს დერენმა სმიტის კოლეჯში დაასრულა სწავლა ინგლისური ლიტერატურის მიმართულებით. 1942 წელს იგი კინოოპერატორ ალექსანდრ ჰაკენშმიდზე (საშა ჰამიდი) დაქორწინდა, რომელიც ჩეხოსლოვაკიიდან ჩამოსული ემიგრანტი იყო. 1943 წელს დერენმა სახელი შეიცვალა და მაია დაირქვა. სწორედ ამ წელს დაინტერესდა იგი კინემატოგრაფით. მან და ჰამიდმა 1943 წელს ერთობლივად გადაიღეს ექსპერიმენტორული ფილმი „შუადღის შემდგომი ქსელები“. ფილმი ეხება დროს, რეალობასა და ფანტაზიას, სიზმარს და მის ინტერპრეტაციებს. თავისი ფილმების ჩვენებების გამართვა დაიწყო აშშ-ში, კანადაში, კუბაში. წერდა ავანგარდული კინოს თეორიას. დერენი შთაგონება იყო ისეთი ავანგარდისტი რეჟისორებისთვის, როგორებიც არიან კურტის ჰარინგტონი, სტენ ბრეკჰეიჯი. დერენის გავლენების ნახვა ასევე შესაძლებელია ბარბარა ჰამერის, სუ ფრიდრიხის და სხვების ფილმებში. დერენი 1961 წელს, 44 წლის ასაკში თავის ტვინში სისხლჩაქცევით გარდაიცვალა. მისი ფერფლი იაპონიაში, ფუძის მთაზე მიმოაბნიეს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მაია დერენი Maya Deren კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში Maya Deren Forum Deren bibliography (via UC Berkeley) Martina Kudláček (director of "In the Mirror of Maya Deren") by Robert Gardner BOMB 81/Fall 2002 Maya Deren Collection at Boston University's Howard Gotlieb Archival Research Center Divine Horsemen (book): excerpts Article on Maya Deren: seven films that guarantee her legend Maya Deren biography from Jewish Women's Archive Journal from MIT Seeing the Invisible: Maya Deren’s Experiments in Cinematic Trance Maya Deren Biography from Project MUSE Article from USC Cinematic Arts ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-05-17. ციტირების თარიღი: 2020-12-08. ↑ https://www.moma.org/calendar/exhibitions/1096
ირმისმხალა

ირმისმხალა (Serratula) — მრავალწლოვან ბალახოვან მცენარეთა გვარი რთულყვავილოვანთა ოჯახისა. აქვს მარტოული ან საერთო ფარისებრ, იშვიათად, საგველა ყვავილედებად თავმოყრილი მრავალყვავილიანი კალათა ყვავილედები. 70-მდე სახეობა გავრცელებულია ევრაზიასა, ჩრდილოეთ აფრიკაში, შუა აზიასა და კავკასიაში. საქართველოში გვხვდება 4 სახეობა. საქართველოში იზრდება მშრალ ფერდობებზე, ტყეებსა და ტყისპირებზე მთის ზედა სარტყლამდე. ირმისმხალას ზოგი სახეობა საღებავი და თაფლოვანი მცენარეა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 225.
არაქალკედონური მართლმადიდებელი ეკლესიები

არაქალკედონური მართლმადიდებელი ეკლესიები — ქრისტიანული ეკლესიები, რომლებიც აღიარებენ მონოფიზიტობას. ამ ეკლესიებმა არ აღიარეს 451 წლის ქალკედონის საეკლესიო კრების გადაწყვეტილებები. ამ ეკლესიებში მოიაზრებიან ასევე ნესტორიანელებიც, რომლებმაც არ აღიარეს 431 წლის ეფესოს საეკლესიო კრების გადაწყვეტილებები. მონოფიზიტებმა და ნესტორიანელებმა შექმნეს საკუთარი ეკლესიები. ეკლესიათა ერთიანობის, ანუ პენტარქიის დროს თანდათან ჩნდებოდა საერთო რწმენისგან განსხვავებული წარმოდგენები. ამის გამო იქმნებოდა სხვადასხვა ეკლესიების წარმომადგენელთა კომისიები, რათა ამ რწმენა-თეორიების ბუნება დაზუსტებულიყო. თუ ისინი უპირისპირდებოდნენ ქრისტიანობის მთავარ ღერძს, ცხადდებოდნენ ერესად ანუ მწვალებლობად. ეს ნიშნავდა მათი მიმდევრების ეკლესიიდან გარიცხვას. გარიცხულები საკუთარ ეკლესიას აარსებდნენ. 433 წელს ბიზანტიის იმპერიაში ჩაისახა მონოფიზიტობა. ამ მიმდინარეობის მამამთავარი იყო კონსტანტინოპოლი ერთ-ერთი მონასტრის არქიმანდრიტი ევტიქი. 451 წელს ქალკედონის საეკლესიო კრება ზე დაგმეს მონოფიზიტობა, მის მიმდევრებს კი დევნა დაუწყეს, როგორც ერეტიკოსებს. დავა დასრულდა განკვეთილების მიერ დამოიკიდებელი ეკლესიების დაარსებით. არაქალკედონური ეკლესიებია: სომხური სამოციქულო ეკლესია კოპტური მართლმადიდებელი ეკლესია, ნუბიის და ეთიოპიის ეკლესიების ჩათვლით სირიის მართლმადიდებელი (იაკობიტური) ეკლესია, რომელიც მალაბარის სირიულ ეკლესიასაც მოიცავს აღმოსავლეთის ასურული ეკლესია მონოფიზიტობა ქალკედონის საეკლესიო კრება „რელიგიები საქართველოში“, თბილისი: სახალხო დამცველის ბიბლიოთეკა, 2008. — გვ. 186-187, ISBN 978-9941-0-0902-0. პროტესტანტიზმი რესტავრაციონიზმი ბაპტიზმი კალვინიზმი ანგლიკანობა ლუთერანობა რომის კათოლიკური ეკლესია აღმოსავლეთის კათოლიკური ეკლესიები მართლმადიდებლობა არაქალკედონური ეკლესიები ასურეთის ეკლესია პროტესტანტული რეფორმაცია (XVI საუკუნე) დიდი სქიზმა (XI საუკუნე) ეფესოს კრება 431 ქალკედონის კრება 451 ადრეული ქრისტიანობა უნია
ირაკლი ზარქუა

ირაკლი ზარქუა (დ. 16 იანვარი, 1982, წალენჯიხა) — ქართველი პოლიტიკოსი. იკავებდა თბილისის საკრებულოს თავმჯდომარის მოადგილის თანამდებობას. 2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი. 2003-2006 წლებში მუშაობდა ახალგაზრდა ფინანსისტთა და ბიზნესმენთა ასოციაციაში. 2006-2009 წლებში იყო „TBC ბანკის“ ოპერატორების ცენტრალიზებულად დამუშავების განყოფილების უფროსი. 2011-2014 წლებში მუშაობდა სადაზღვევო კომპანიაში. 2018-2020 წლებში იყო თბილისის საკრებულოს თავმჯდომარის მოადგილე. 2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. მხარი დაუჭირა კანონპროექტს „უცხოური გავლენის გამჭვირვალობის შესახებ“. ირაკლი ზარქუა — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ ქონებრივი დეკლარაცია. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-12-04. ციტირების თარიღი: 2020-12-08. ↑ ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ საქართველოს პარლამენტის 2020 წლის 31 ოქტომბრის არჩევნები შეაჯამა. ცესკო (2020-12-03). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-12-15. ციტირების თარიღი: 6 დეკემბერი, 2020. ↑ სია: ვინ დაუჭირა „აგენტების კანონს“ მხარი პირველი მოსმენით.
დემურ ტაბიძე

დემურ ტაბიძე (დ. 1 ივნისი, 1933 — გ. 2006) — ქართველი გეოგრაფი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა დოქტორი (1988). დემურ ტაბიძემ დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი გეომორფოლოგიის სპეციალობით 1956 წელს. მუშაობა დაიწყო თბილისის სამხედრო კარტოგრაფიულ ფაბრიკაში ტექნიკოს-კარტოგრაფის თანამდებობაზე; 1957 წლიდან მუშაობდა ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში. ინსტიტუტში ახლად შექმნილი კარსტოლოგიისა და სპელეოლოგიის ლაბორატორიის თანამშრომლებთან ერთად მონაწილეობდა სპელეო-ექსპედიციებში ხვამლის, ასხის, მიგარიას, წებელდის და ოხაჩქუეს კირქვულ მასივებზე. შედგენილი აქვს წებელდის კირქვული მასივის, ვახუშტი ბაგრატიონის უფსკრულის, აფიანჩისა და შაქურანის მღვიმოვანის ბლოკ-დიაგრამები, მღვიმეების გეგმები და ჭრილები, გავრცელების სქემატური გეგმები. დემურ ტაბიძემ საკანდიდატო დისერტაცია დაიცვა 1966 წელს თემაზე: „მდ. კოდორის აუზის გეომორფოლოგია“, ხოლო სადოქტორო დისერტაცია ქალაქ ნოვოსიბირსკში 1988 წელს თემაზე „რელიეფის მოცულობითი ანალიზი და გეომორფოლოგიური სისტემატიკა“. მის მიერ გამოკვლეულია საქართველოს რელიეფის მორფოლოგიის გენეზისისა და ასაკის სხვადასხვა ასპექტები, აგრეთვე გეომორფოლოგიური კარტოგრაფირების თეორიული საფუძვლები. მუშაობდა ფიზიოგრაფიული კარტოგრაფირების საკითხებზე. მეცნიერული საფუძველი ჩაუყარა მეცნიერებისა და ხელოვნების ახალი მიმართულების შექმნას — ბუნების ქანდაკებისა და გეოგრაფიული ფერწერის შესახებ, რაც შეიძლება დაუკავშირდეს ტურიზმის მსოფლიო ბიზნესს გეოგრაფიული მუზეუმების შექმნის თვალსაზრისით. აღნიშნულთან დაკავშირებით მას შედგენილი აქვს საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიული პროვინციების 40 ფერწერული ტილო. დემურ ტაბიძეს გაკეთებული აქვს სხვადასხვა მასშტაბის საქართველოსა და მისი კუთხეების ბუნებრივი ქანდაკებები. გამოქვეყნებული აქვს 100-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი. იმერეთის გეომორფოლოგია (რედაქტორი) // ნაწ. 1. თბილისი, მეცნიერება, 2003; იმერეთის გეომორფოლოგია: (რედაქტორი) // ნაწ. 2. თბილისი, მეცნიერება, 2004; Чхалтинское землетрясение (თანაავტორი). Тбилиси, Мецниереба, 1967; ↑ 1.0 1.1 1.2 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი. თბ., 2003.
აქ თენდება

აქ თენდება — რეჟისორ ზაზა ურუშაძის ფილმი. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ნინო კობერიძე - კლავდია ზურაბ ბეგალიშვილი ნინო ლეჟავა გურამ ფირცხალავა - ალექსანდრე, პრეზიდენტი ჟიურის სპეციალური პრიზი – ანაპის საერთაშორისო კინოფესტივალი „შოკი“ (1998). პრიზი საუკეთესო სცენარისათვის – ალმაატის საერთაშორისო კინოფესტივალი „ევრაზია“ (1998). მაყურებლის პრიზი საუკეთესო ფილმისათვის – ერევნის საერთაშორისო კინოფესტივალი (1998). გრან-პრი მამაკაცის როლის საუკეთესო შემსრულებლისათვის (ზურა ბეგალიშვილი) – აღმოსავლეთ ევროპის საერთაშორისო კინოფესტივალზე (კიევი,  უკრაინა) (1999). ამერიკის კინოაკადემიის ჯილდოს „ოსკარის“ ნომინანტი (1999). მონპელის, გეტებორგის, ენონის, კოტბუსის, შტუტგარტის, ტალინის და სხვა საერთაშორისო კინოფესტივალების მონაწილე. აქ თენდება — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
ირმა ზავრადაშვილი

ირმა ზავრადაშვილი (დ. 11 იანვარი, 1969) — ქართველი ექიმი და პოლიტიკური მოღვაწე. 2014-2020 წლებში იყო დიდუბის რაიონის გამგებელი. 2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. ირმა ზავრადაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ საქართველოს პარლამენტის 2020 წლის 31 ოქტომბრის არჩევნები შეაჯამა. ცესკო (2020-12-03). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-12-15. ციტირების თარიღი: 19 დეკემბერი, 2020.
ბორის გერგედავა

ბორის გერგედავა (დ. 18 ივლისი, 1931 — გ. ივნისი, 2007) — ქართველი გეოგრაფი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა კანდიდატი (1968), დოცენტი. ახალი ათონის მღვიმის ერთ-ერთი აღმომჩენი. არაერთი მღვიმისა და უფსკრულის დაპყრობის მონაწილე. ბორის გერგედავამ დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ფიზიკური გეოგრაფიის სპეციალობით 1956 წელს. მუშაობა დაიწყო სოფელ ნაკიფუს საშუალო სკოლაში გეოგრაფიის მასწავლებლად; 1958 წლიდან მუშაობდა ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში; პირველად გამოკვლეულ იქნა კავკასიის მღვიმეები კომპლექსური მეთოდით, დამუშავდა მისი მეთოდიკა, დადასტურდა მღვიმეთა კომპლექსის, როგორც განსაკუთრებული გეოგრაფიული ლანდშაფტის გამოყოფის იდეა; განსაზღვრა მღვიმეების ლანდშაფტის საგანი, სტრუქტურა, ამოცანა, შეასრულა მიწისქვეშა ლანდშაფტის ფორმულირება, განსაზღვრა ასეთი კომპლექსის ადგილი დედამიწის ლანდშაფტურ სფეროში. საკანდიდატო დისერტაცია დაიცვა 1968 წელს თემაზე: „ოდიშის მღვიმეთა ბუნებრივი პირობების კომპლექსური დახასიათება“. ბორის გერგედავამ წამოაყენა ახალი შეხედულება კარსტულ მღვიმესა და მის ფორმათწარმოქმნაზე, სიღრუის ევოლუციურ სტადიებზე; გაკეთდა მღვიმის გენეტური, მორფოლოგიური, კლიმატური, ჰიდროლოგიური კლასიფიკაციები; დამუშავდა მღვიმის გამოყენება-დაცვის პრობლემები; იკვლევდა მღვიმეთმცოდნეობის კომპლექსურ მეტეოროლოგიას, მიწისქვეშა ლანდშაფტების თეორიას, რომელთა შესახებ გამოაქვეყნა სამეცნიერო სტატიები და მონოგრაფიები (ქართულ და რუსულ ენებზე). დაჯილდოებული აფხაზეთის ასსრ უმაღლესი საბჭოს საპატიო სიგელით (1962). წლების განმავლობაში ლექციებს კითხულობდა უმაღლეს სასწავლებლებში, იყო ქუთაისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სახელმწიფო საგამოცდო კომისიის თავმჯდომარე, საქართველოს ეკოლოგიურ მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი, საქართველოს სახელმწიფო ფიზიკური აღზრდისა და სპორტის აკადემიის ზუგდიდის ფილიალის პროფესორი. ზოგადი დედამიწისმცოდნეობა. თბილისი, განათლება, 1999. სამეგრელო: ბუნება, მოსახლეობა, მეურნეობა, თბილისი-ზუგდიდი, 1999; წალენჯიხის რაიონის გეოგრაფია და გეოგრაფიული სახელწოდებანი, თბ., 2003 (თანაავტ.). Изучение пещер Колхиды. Тб., 1978 (соавтор); подземные ландшафты. Тб., 1983; Кадастр пещер СССР в конгломератах и песчаниках, М., 1991 (соавтор). ↑ 1.0 1.1 1.2 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი. თბ., 2003. ↑ 12 ივნისი, 2007. „ხსოვნა“. ბორის გერგედავა. საქართველოს რესპუბლიკა: 15.
აქ, ჩვენთან

ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმში აჭარის ერთ-ერთი მაღალმთიანი სოფლის ყოფაა ასახული, კერძოდ ვეცნობით პატრიარქალური ოჯახის წევრებს, რომელთა სახლსაც მეწყერი წარღვნით ემუქრება. ამ ფონზე იკვეთება ამ მრავალრიცხოვანი ოჯახის წევრთა რთული ურთიერთობანი. ნინო კობერიძე (ვაიდე) ნატაშა შენგელაია ლალი მესხი გიორგი ახვლედიანი ბერდია ინწკირველი გივი ჩუგუაშვილი ზურაბ ცინცქილაძე ზურაბ სტურუა გია ბართაია როლანდ კაკაურიძე სულხან თურმანიძე თამთა ხალვაში გვანცა თურმანიძე ირაკლი ფალავანდიშვილი ↑ ეროვნული ფილმოგრაფია აქ, ჩვენთან — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
გერგედავა

საკუთარი სახელი გერგედავა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ბორის გერგედავა — ქართველი გეოგრაფი ვასილ გერგედავა — ქართველი რადიოლოგი
არქივანი

არქივანი (აზერ. Ərkivan) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 17500 კაცი. არქივანი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ https://www.stat.gov.az/map/az/06_5/006_5_dem.xls ↑ Azərbaycan Respublikasının Dövlət Statistika Komitəsi: 2017-cı ilin əvvəlinə şəhər və rayonlar, eləcə də şəhər yaşayış məntəqələri üzrə əhalinin cins bölgüsündə sayı
ათჯალარი (მასალი)

ათჯალარი (აზერ. Ətcələr) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 920 კაცი. Ətcələr (as Etchelyar) GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azərbaycan Respublikası əhalisinin siyahıyaalınması 2009-cu il. I cild. Bakı - 2010.
აზიზაბადი

აზიზაბადი (აზერ. Əzizabad) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 398 კაცი. აზიზაბადი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azərbaycan Respublikası əhalisinin siyahıyaalınması 2009-cu il. I cild. Bakı - 2010.
ჯუმბერ ჯიშკარიანი

ჯუმბერ (ვარლამ) ჯიშკარიანი (დ. 15 ივნისი, 1938 — გ. 3 მაისი, 2018) — ქართველი გეოგრაფი და ჟურნალისტი. პრომეთეს მღვიმის ერთ-ერთი პირველაღმომჩენი. საქართველოს გეოგრაფიული საზოგადოების საპატიო წევრი. საქართველოს დამსახურებული ჟურნალისტი. ქალაქ წყალტუბოს საპატიო მოქალაქე. ჯუმბერ ჯიშკარიანმა დაამთავრა თბილისის ტოპოგრაფიული ტექნიკუმი და მუშაობდა გეოგრაფიის ინსტიტუტში ტექნიკოს-კარტოგრაფის თანამდებობაზე; ალექსანდრე პუშკინის სახელობის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტი გეოგრაფიის სპეციალობით 1965 წელს. სტუდენტობის დროს მონაწილეობდა სამეცნიერო ექსპედიციებში და კვლევის შედეგები არაერთ კონფერენციას მოახსენა. უმაღლესი სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ მუშაობა დაიწყო ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში; 1986 წლიდან — მეცნიერ თანამშრომელი. 1997–99 წლებში იყო კარსტოლოგია-სპელეოლოგიის განყოფილების ხელმძღვანელი. მისი მონაწილეობით შესწავლილია 300-ზე მეტი მღვიმე და უფსკრული, მათ შორის, აღსანიშნავია ახალი ათონის მღვიმე, რომლის პირველი გეგმაც მის მიერ არის შედგენილი. 1984 წელს ინსტიტუტის სპელეორაზმმა მისი ხელმძღვანელობით წყალტუბოში (სოფელი ყუმისთავი) აღმოაჩინა მღვიმე (პრომეთეს მღვიმე), რომელიც ერთ-ერთი უნიკალურია ევროპაში. 1985 წელს მთავრობის საგანგებო დადგენილებით გადაწყდა მღვიმისა და მიმდებარე ტერიტორიის კეთილმოწყობა. მღვიმეების კეთილმოწყობის საქმეში დაგროვილი მდიდარი გამოცდილების გაცნობის მიზნით იგი 1999 წელს მიავლინეს აშშ-ში. მეცნიერის კვლევის სფერო იყო საქართველოს მღვიმე-უფსკრულების კვლევა, რის შესახებაც 100-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი აქვს გამოქვეყნებული. დიდი წარმატებით მოღვაწეობდა ჟურნალისტიკის დარგში. რესპუბლიკურ ჟურნალ-გაზეთებში მას 500-ზე მეტი წერილი აქვს გამოქვეყნებული, რომლებიც მკითხველებში დიდი პოპულარობით სარგებლობდა. ჯუმბერ ჯიშკარიანი იყო საქართველოს ჟურნალისტთა შემოქმედებითი კავშირის წევრი, ფაზისის საერო აკადემიის წევრი, ქაქუცა ჩოლოყაშვილის ეროვნული საზოგადოების საპატიო წევრი. სერგეი მესხის სახელობის პრემიის ლაურეატი. ეძიებდე და ჰპოვებდე... : ბუნების საოცრებანი... : მღვიმეები. თბ., მერიდიანი, 2017 ჩვენი ოტია : მწერალი ოტია იოსელიანი. თბ., აზრი, 2014; წყალტუბოს მღვიმური სისტემა (თანაავტორი). თბ., გეოგრაფიის ინ-ტი, 2009; В пещерах Грузии : Альбом (ავტორი). Тбилиси, Сабчота Сакартвело, 1986; საქართველოს კარსტული მღვიმეების კადასტრი (თანაავტორი). თბ., მეცნიერება, 1966. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი. თბ., 2003.
აქედანა და შენამდე

„აქედანა და შენამდე“ — 1984 წლის ქართული მხატვრული ფილმი, რომლის რეჟისორია ლეილა გორდელაძე. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმი გვიჩვენებს, თუ როგორ ვერ აფასებენ ადამიანები მათთვის მნიშვნელოვან ურთიერთობებს, როცა ბედნიერება ძლიერ ახლოს არის, ისინი კი მას გვერდს უვლიან. ბადრი კაკაბაძე — ბუჭუტა მიშა სამსონაძე — კიკია რუსუდან ბოლქვაძე — თალიკო ია ნინიძე — ირმა მაკა მახარაძე — ვიოლა ხათუნა მჭედლიძე — ციცინო ეკა ჩხეიძე — ეკა სპარტაკ კიკნაძე — აბესალომი ვაჟა ოყროშიძე — კუკური ზურაბ ძნელაძე — ტატო გიზო კაკაურიძე — გუგუშა ეპიზოდებში გრიგოლ წიტაიშვილი ვ. დოლიძე პავლე ლომინაძე გულჩინა დადიანი ზურაბ ქაფიანიძე მედეა ჩახავა პაატა ბარათაშვილი რუსუდან ქვლივიძე (თენგულის ცოლი) ნინო ჩხეიძე ლეილა შოთაძე ზურაბ სტურუა მიხეილ ჯოჯუა ელეონორა ციუმა ბიძინა რაჭველიშვილი ევა ხუტუნაშვილი დ. კიპაროიძე ალა ბარაბაძე როდერი ჩაჩანიძე ა. სახამბერიძე ა. ჯიშკარიანი ნ. ნიკოლაიშვილი ბ. მიქაძე ↑ აქედანა და შენამდე დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine. , ეროვნული ფილმოგრაფია. „აქედანა და შენამდე“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია „აქედანა და შენამდე“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის სქიზმატური ეკლესიები

საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის სქიზმატური ეკლესიები — მართლმადიდებელი ეკლესიები საქართველოში, რომლებიც სქიზმაში იმყოფებიან საქართველოს მართლმადიდებელ ეკლესიასთან. განხეთქილებები ძირითადად ორმა, ეკლესიოლოგიურმა და პოლიტიკურმა მიზეზებმა განაპირობა. სეპარატისტული მიმდინარეობისაა აფხაზეთის მართლმადიდებელი ეკლესია, რომელიც, პრაქტიკულად, მოსკოვის საპატრიარქოს მიერ კონტროლდება. საქართველოს საპატრიარქოსთან დაპირისპირებული სასულიერო პირებისა და მრევლის ჯგუფები გაჩნდა XX საუკუნის 90-იანი წლებიდან. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მონაწილეობამ ეკუმენისტურ მოძრაობაში გამოიწვია ანტიეკუმენურად განწყობილი მრევლისა და სასულიერო პირების განდგომა. ანტიეკუმენისტებმა ეკუმენისტობის ბრალდება, რაც გულისხმობდა ეკუმენურ ორგანიზაციებთან თანამშრომლობასა და სხვა ქრისტიანულ მიმდინარეობებთან თანალოცვას, წაუყენეს ილია II-ს. ანტიეკუმენისტების ზეწოლის გამო 1997 წლის 20 მაისს საქართველოს მართლმადიდებელმა ეკლესიამ დატოვა ყველა ეკუმენური ორგანიზაცია, თუმცა ანტიეკუმენისტების ჯგუფმა წამოაყენა ახალი მოთხოვნა, რომ საქართველოს ეკლესიას გაეწყვიტა კავშირი იმ მართლმადიდებელ ეკლესიებთან, რომლებიც ჩაბმული არიან ეკუმენურ მოძრაობაში. ამ მოთხოვნის დაკმაყოფილება ნიშნავდა ყველა სხვა მართლმადიდებელ ეკლესიასთან კავშირის გაწყვეტას და საპატრიარქომ ის არ დააკმაყოფილა. შედეგად რამდენიმე სასულიერო პირი და მათი მრევლი გავიდა საქართველოს ეკლესიის იურისდიქციიდან და კავშირი დაამყარა მსოფლიოს სხვა სქიზმატურ ეკლესიებთან. დაპირსპირების მეორე, პოლიტიკური მიზეზი იყო საქართველოს პირველი პრეზიდენტის ზვიად გამსახურდიას დამხობა. მრევლის ნაწილის აზრით, საქართველოს საპატრიარქომ არ გასწია ძალისხმევა გამსახურდიას დამხობის და საქართველოს სამოქალაქო ომის თავიდან ასარიდებლად. ამის გამო 1992-1995 წლებში გამსახურდიას მომხრე პირთა შორის დაეცა კათოლიკოს-პატრიარქ ილია II-ის ავტორიტეტი და ეპისკოპოს ქრისტეფორეს მიმდევრების მიერ ჩამოყალიბდა ცალკე დაჯგუფება. მართლმადიდებელი ეკლესია საქართველოში, ე.წ. ბოსტონის დაჯგუფება ბერძნული სქიზმა, ქრიზოსტომოსის ფრთა, არქიმანდრიტ გრიგოლ კობახიძის ჯგუფი ბერძნული სქიზმა, კვიპრიანეს ფრთა, ცნობილი, როგორც გლდანის დევნილი ეპარქია მოსკოვის სქიზმა, ეპისკოპოსების ამბროსის, მოსეს და ნოდარის შემადგენლობით სტაროვერები, ეპისკოპოსები იონა და პავლე ზედაზნის ჯგუფი, მღვდელი ლავრენტი ბუზაშვილი და ბორის ივანოვი სრულიად საქართველოს ჭეშმარიტ მართლმადიდებელ ქრისტიანთა კავშირი, ფოთის ეპისკოპოსი ნიკოლოზი სხვენის მართლმადიდებელი ეკლესია, ეპისკოპოს ქრისტეფორე წამალაიძის მეთაურობით, სხვა დანარჩენებისგან გამოირჩევა ეკუმენიზმის მიმართ თანაგრძნობით „რელიგიები საქართველოში“, თბილისი: სახალხო დამცველის ბიბლიოთეკა, 2008. — გვ. 178-185, ISBN 978-9941-0-0902-0. „საქართველოს საპატრიარქოს უწყებანი“ N44, ნოემბერი, 1999
გლდანის დევნილი ეპარქია

„გლდანის დევნილი ეპარქია“ — მართლმადიდებლური დაჯგუფება საქართველოში, რომელიც სქიზმაში იმყოფება საქართველოს მართლმადიდებელ ეკლესიასთან. ჩამოყალიბდა 1994 წელს. ეკლესიის წინამძღვარია დეკანოზი ბასილ მკალავიშვილი, რის გამოც მას მკალავიშვილის მრევლის ან მკალავიშვილის ჯგუფის სახელთაც იხსენიებენ. ჯგუფის თვითდასახელებაა „გლდანის დევნილი ეპარქია“. გლდანის დევნილი ეპარქია ზვიად გამსახურდიას მომხრეთა მიერ შექმნილი ანტიეკუმენური გაერთიანებაა, რომელიც რადიკალიზმით გამოირჩეოდა. ცნობილია იეჰოვას მოწმეების მიმართ განხორციელებული თავდასხმებით. 2008 წლისთვის მისი მიდევრების რიცხვი დაახლოებით 2 ათას ადამიანს შეადგენდა. 1991-1995 წლებში ზვიად გამსახურდიას მომხრე სასულიერო პირთა ნაწილი დაუპირისპირდა საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქ ილია II-ს და დაადანაშაულა ის ეკუმენიზმში. მათ საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მონაწილეობას ეკუმენისტურ მოძრაობაში ერესის კვალიფიკაცია მისცეს და პატრიარქს მოუწოდეს მონანიებისკენ. განსაკუთრებით აქტიურობდა დეკანოზი ბასილ მკალავიშვილი. 1994 წელს მისი საქციელი დაგომა საქართველოს ეკლესიის სინოდმა და მკალავიშვილს სინანულისკენ მოუწოდა. მკალავიშვილი არ დაემორჩილა სინოდს, რის გამოც განკვეთილ იქნა მღვდლობისგან. საპასუხოდ, მკალავიშვილმა გაწყვიტა ზიარებითი კავშირი საქართველოს ეკლესიასთან. ის და მისი მრევლი დაუკავშირდა ერთ-ერთ ბერძნულ სქიზმატურ ეკლესიას, ე.წ. კვიპრიანეს ფრთას და მისი იურისდიქციის ფარგლებში შექმნა გლდანის ეპარქია. ისინი თავდაპირველად იკრიბებოდნენ გლდანში, საბავშვო ბაღის ეზოში, შემდგომში კი ააშენეს წმინდა გიორგის სახელობის ტაძარი. ეპარქია გამოსცემდა გაზეთს „ლომისა“ და რელიგიურ-პოლიტიკურ ლიტერატურას. 1997 წელს გლდანის ეპარქიამ წამოაყენა ლოზუნგი „მართლმადიდებლბა ან სიკვდილი“ და ფართოდ გაშალა სხვა აღმსარებლობების საწინააღმდეგო კამპანია, რაც გადაიზარდა თავდასხმებში, დარბევებში, რელიგიური ლიტერატურის საჯარო განადგურებაში. 1999-2003 წლებში მისი მიმდევრების რაოდენობა ათი ათას ადამიანს აღწევდა. 2003 წლის 24 იანვარს ეპარქიის მრევლმა ძალადობრივად დაშალა ეკუმენური ლოცვა თბილისის ევანგელურ-ბაპტისტურ ეკლესიაში. ლოცვას ესწრებოდნენ საქართველოში მყოფი უცხოელი დიპლომატებიც, რის გამოც ინციდენტის შესახებ ინფორმაცია მთელ მსოფლიოში გავრცელდა. მომხდარის გამო დაიწყო გამოძიება და 2003 წლის 4 ივნისს თბილისის სასამართლომ მკალავიშვილს და მის რამდენიმე მომხრეს პატიმრობა შეფარდა, თუმცა განაჩენი არ აღსრულებულა. მკალავიშვილი და მისი მიმდევრები დაპატიმრებულ იქნენ მხოლოდ 2004 წლის 12 მარტს, სამართლდამცავი ორგანოების მიერ გლდანის წმინდა გიორგის ეკლესიის შეტევით აღების და მრევლის ფიზიკური წინააღმდეგობის გადალახვის შემდგომ. მკალავიშვილის და ზოგიერთი აქტივისტის დაპატიმრების შემდეგ გლდანის ეპარქიის რადიკალიზმი შენელდა. მკალავიშილი გათავისუფლდა 2008 წლის 25 ივლისს. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის სქიზმატური ეკლესიები „რელიგიები საქართველოში“, თბილისი: სახალხო დამცველის ბიბლიოთეკა, 2008. — გვ. 179-180, ISBN 978-9941-0-0902-0.
იოსებ ხეიფიცი

იოსებ ხეიფიცი (დ. 4 დეკემბერი, 1905, მინსკი — გ. 24 მარტი, 1995, სანქტ-პეტერბურგი) — საბჭოთა კინორეჟისორი და კინოდრამატურგი, სსრკ-ის სასახლო არტისტი (1964). 1927 წელს დაამთავრა ლენინგრადის საეკრანო ხელოვნების ტექნიკუმი, ხოლო 1928 წელს ხელოვნების ისტორიის ინსტიტუტის კინოფაკულტეტი. კინოში მოღვაწეობა დაიწყო 1928 წლიდან. შემდეგ. 1950 წლამდე მუშაობდა რეჟისორ ალექსანდრე ზარხისთან ერთად. მის ფილმებში გადაღებული არიან ქართველი მსახიობები აკაკი ხორავა და მიხეილ გელოვანი. „ქარის პირისპირ“, 1930, ა. ზარხისთან ერთად „შუადღე“, 1931, ა. ზარხისთან ერთად „ცხელი დღეები“, 1935, ა. ზარხისთან ერთად „ბალტიკის დეპუტატი“, 1937, ა. ზარხისთან ერთად „მთავრობის წევრი“, 1940, ა. ზარხისთან ერთად „მას ქვია სუხე-ბატორი“, 1942 „მალახოვის ყორღანი“, 1944, ა. ზარხისთან ერთად „იაპონიის განადგურება“, 1946, დოკუმენტური „Огни Баку“, 1950, ა. ზარხისთან ერთად „დიდი ოჯახი“, 1954 „რუმიანცევის საქმე“, 1956 „ჩემი ძვირფასი ადამიანი“, 1958 „მანდილოსანი ფინიით“, 1960 „ცუდი კარგი კაცი“, 1973 „ერთადერთი“, 1976 „შუროჩკა“, 1983 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 456. Iosif Kheifits კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში