laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
საშუალო იაპონური ენა

საშუალო იაპონური ენა, ან შუაიაპონური ხანა (იაპონურად 中世日本語, chūsei nihongo) იყო იაპონური ენის ისტორიული განვითარების ერთ-ერთი საფეხური, წარმოადგენს კლასიკური იაპონურიდან ახალ იაპონურზე გარდამავალ ხანას. ამ დროის იაპონურმა არაერთი ძველი ნიშანი უკუაგდო და თავის დღევანდელ ფორმას დაუახლოვდა. საშუალო, ან შუაიაპონური ენის განვითარებაში ეს ე.წ. გარდამავალი პერიოდი გრძელდებოდა დაახლოებით 500 წელს XII-დან XV საუკუნემდე. მიღებულია ამ ხანის ორ, ადრეულ და გვიან ქვეპერიოდებად დაყოფა. პოლიტიკურ-ისტორიული თვალთახედვით, ადრეული შუაიაპონური არსებობდა ჰეიანისა, - უფრო ზუსტად კი ინსეის დროს, და ასევე კამაკურას ხანაში, ხოლო გვიანი შუაიაპონური კი მურომაჩის ხანაში დაიწყო და დასრულდა. ადრეული შუაიაპონური ხანა. გვიანი შუაიაპონური ხანა. XII საუკუნის დასასრული იაპონიის ისტორიაში არის ჟამი ჰეიანის პერიოდის არისტოკრატიული საზოგადოებიდან სამურაების ფეოდალურ საზოგადოებაზე გადასვლისა. ამ ცვლილებებს თან ახლდა პოლიტიკური ცენტრის გადატანა აღმოსავლეთისაკენ და მისი აღმართვა შოგუნატეში. ამ დროს გაჩნდა უამრავი ახალი ბუდისტური მოძრაობა, გაიზარდა წერა-კითხვის მცოდნეთა რიცხვი. XVI საუკუნის შუა ხანებში პორტუგალიელმა მისიონერებმა იაპონიასაც მიაღწიეს, რამაც დასავლური კონცეპტების, აზროვნების ტიპის გაჩენა გამოიწვია ქვეყანაში. იაპონურში გაჩნდა პირველი ევრონასესხობები. ქრისტიანობის (იაპონურად „ქრისტიანობა იაპონიაში“) გასავრცელებლად პორტუგალიელ მისიონერებს მოუწიათ იაპონური ენის შესწავლა-დაუფლება. მათ შეჰქმნეს დიდძალი ლინგვისტური ლიტერატურა გრამატიკებისა და ლექსიკონების სახით. მისიონერები ძირითადად თარგნიდნენ თავიანთ სამისიონერო მიზნებისთვის გამოსადეგარ ლიტერატურას. ეს წყაროები წარმოადგენენ ფასდაუდებელი მნიშვნელობის ნაშრომებს საშუალო იაპონური ენის ენათმეცნიერული კვლევის საქმეში. იაპონოლოგია გამოცდა იაპონურ ენაში უცხოელთათვის აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტი 土井 忠生 『時代別国語大辞典 室町時代編一』 三省堂、東京、1985年（日本語）。ISBN 4-385-13296-8。 ジョアン ロドリゲス・土井 忠生（訳） 『日本大文典』 三省堂、1955年（原著1604-1608）（日本語）。ISBN 978-48301-02974。 『邦訳日葡辞書』 岩波書店、東京、1980年（原著1603年）（日本語）。ISBN 4-0008-0021-3。 Frellesvig, Bjarke (1995). A Case Study in Diachronic Phonology: The Japanese Onbin Sound Changes. Aarhus University Press. ISBN 87-7288-489-4. Frellesvig, Bjarke (2010). A history of the Japanese language. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0521653206. Martin, Samuel E. (1987). The Japanese Language Through Time. Yale University Press. ISBN 0-300-03729-5.
ლაცორია

ლაცორია — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, სპათაგორის თემში. მდებარეობს მდინარე ლაჯანურის ხეობაში. ზღვის დონიდან 500 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 15 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 90 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 150. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ევა გრინი

ევა გაელ გრინი (შვედ. Eva Green დ. 6 ივლისი, 1980) — შვედური წარმოშობის ფრანგი მსახიობი და მოდელი. გრინი მოღვაწეობდა თეატრში, სანამ შედგებოდა მისი დებიუტი 2003 წელს, ფილმში „მეოცნებენი“, სადაც მან ყურადღება მიიპყრო რამდენიმე შიშველი სცენის გამო. გრინმა აღიარება მოიპოვა რიდლი სკოტის ფილმით „ზეციური სამეფო“ (2005), რომელშიც განასახიერა იერუსალიმის დეფოფალი სიბილა. 2006 წელს ჯეიმზ ბონდის ახალი ფილმისთვის „კაზინო როიალი“ მოიპოვა BAFTA, როგორც ამომავალმა ვარსკვლავმა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ევა გრინი ევა გრინი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ Eva Green Biography. Yahoo! Movies. ციტირების თარიღი: 27 August 2007.
ძვ. წ. 475

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 475 რომის კონსულები: პუბლიუს ვალერიუსი პ. პოპლიკოლას ძე, კაიუს ნაუტიუს სპ.ფ. რუტილუსი (ან რუფუსი)
მოსამსახურე (ფილმი)

მოსამსახურე — 2011 წლის კომედიური დრამა, რომელიც დაფუძნებულია კეთრინ სტოკეტის ამავე სახელწოდების წიგნზე. ფილმში მონაწილეობენ ემა სტოუნი, ვაიოლა დეივისი, ოქტავია სპენსერი, ბრაის დალას ჰაუარდი, ჯესიკა ჩესტეინი, სისი სპეისეკი, მაიკ ფოგელი და ელისონ ჯენი. „მოსამსახურემ“ მიიღო დადებითი შეფასებები კინოკრიტიკოსებისგან და მისმა საერთაშორისო შემოსავალმა შეადგინა $169,058,258. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმი მოგვითხრობს ახალგაზრდა თეთრკანიან ქალბატონზე, ეუხენია „სკიტერ“ ფელანზე და მის ურთიერთობაზე ორ შავკანიან მოსამსახურესთან. ისტორია ვითარდება ქალაქ ჯექსონში, მისისიპი, 1960-იან წლებში. სკიტერი არის ჟურნალისტი, რომელიც გადაწყვეტს დაწეროს წიგნი შავკანიან მოსამსახურეების ცხოვრებაზე, რომელშიც ააშკარავებს რასიზმს თეთრკანიანი ოჯახების მხრიდან. ემა სტოუნი — ევგენია ფელანი ვაიოლა დეივისი — ეიბილინ კლარკი ბრაის დალას ჰაუარდი — ჰილი ჰოლბრუკი ოქტავია სპენსერი — მინი ჯეკსონი ჯესიკა ჩესტეინი — სელია ფუტი სისი სპეისეკი — მისის უოლტერსი ელისონ ჯეინი — შარლოტ ფელანი ანა ო'რაილი — ელიზაბეთ ლიფოლტი კრის ლოუელი — სტიუარტ უითუორთი სისელი ტაისონი — კონსტანტინ ბეიტსი მაიკ ფოგელი — ჯონი ფუტი ოკტავია სპენსერმა მიიღო ოსკარისა, BAFTA-სა და ოქროს გლობუსის ჯილდოები ქალის მეორეხარისხოვანი როლის საუკეთესო შესრულებისთვის. „მოსამსახურე“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ Siegel, Tatiana. "Pic Finds Financial 'Help'." Variety. June 17, 2010. ↑ Kaufman, Amy (August 11, 2011). „Movie Projector: 'Apes' likely to swing higher than 'The Help'“. Los Angeles Times. ციტირების თარიღი: August 14, 2011. ↑ boxofficemojo.com.
ძვ. წ. 474

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 474 რომის კონსულები: ლუციუს ფურიუს მედულინუსი, აულუს მანლიუს გნეუს ვულსო
ინსეი

ინსეის სისტემა (იაპონურად 院政) იყო მმართველობის განსაკუთრებული ფორმა იაპონიაში, რომლის დროსაც „ტენნო“ (Tennō, იაპონიის იმპერატორი) გადადგებოდა-ხოლმე, თუმცა ძალაუფლებასა და გავლენას კვლავაც არ ჰკარგავდა. გადამდგარ „ტენნო“-ს ერქვა „დაჯო-ტენნო“ (Dajō-Tennō), ან შემოკლებით „ჯოკო“ (Jōkō). თუ გადამდგარი „ჯოკო“ ბუდისტურ ტაძარში წავიდოდა, მაშინ მას „დაჯო-ჰოო“ (იაპონურად 太上法皇 - Dajō-Hōō) ეწოდებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ დაჯო-ტენნოსა და დაჯო-ჰოოს ჰეიანის ხანამდეც და მის შემდომაც იცნობდნენ, "ინსეის სისტემა" ცნებობრივად უკავშირდება მაინც 1086 წელს „შირაკავა-ტენნო“-ს (იაპონურად 白河天皇 - Shirakawa-tennō) მიერ დანერგილ მმართველობის სისტემას.
ძვ. წ. 473

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 473 რომის კონსულები: ლუციუს ამილიუს მან.ფ. მამერცუს III, ვოპისკუს იულიუს ც.ფ. იულუსი
ტურმერო

ტურმერო (ესპ. Turmero) — ქალაქი ჩრდილოეთ ვენესუელაში. არაგუის შტატის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს მდინარე ტურმეროს ნაპირებზე, ვალენსიის ტბის ქვაბულის აუზში, ზღვის დონიდან 446 მ სიმაღლეზე. კარიბის ზღვის სანაპიროდან გაწოლილია 40 კილომეტრში, ხოლო ვალენსიის ტბიდან 20 კილომეტრში. 2001 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 272 ათ. კაცს. დაარსდა 1620 წლის 27 ნოემბერს, როდესაც მის ტერიტორიაზე ესპანეთის მეფის ფილიპე III-ის ბრძანებით დაარსდა ერთ-ერთი ეკლესია. მარაკაი –  ვენესუელა კაგუა –  ვენესუელა კალაბოსო –  ვენესუელა სან-ხუან-დე-ლოს-მოროსი –  ვენესუელა ლა-ვიქტორია –  ვენესუელა კორო –  ვენესუელა ვენესუელის ქალაქების სია ქალაქი ტურმერო რუკაზე ↑ Venezuela: Federal States, Major Cities & Localities - Statistics & Maps on City Population
ReCAPTCHA

reCAPTCHA — სისტემა, გამოგონილი კარნეგი-მელონის უნივერსიტეტის მიერ, რომელიც CAPTCHA-ს დახმარებით ცდილობს ციფრულ ვერსიაში გადაიყვანოს ტექსტები წიგნებისა, იმ დროს როდესაც ბოტები ცდილობენ შეაღწიონ ვებ-საიტების შეზღუდულ გვერდებზე. 2009 წლის 16 სექტემბერს Google-მა შეიძინა. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ReCAPTCHA“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი ↑ Teaching computers to read: Google acquires reCAPTCHA. Google. ციტირების თარიღი: 2009-09-16.
ძვ. წ. 472

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 472 რომის კონსულები: ლუციუს პინარიუს მამერცინუს რუფუსი, პუბლიუს ფურიუს მედულინუს ფუსუსი
ძვ. წ. 471

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 471 რომის კონსულები: აპიუს კლაუდიუს აპ.ფ. კრასინუს (ინ)რეგილენსის საბინუსი, ტიტუს კინკტიუს ლ.ფ. კაპიტოლინუს ბარბატუსი
გუატირე

გუატირე (ესპ. Guatire) — ქალაქი ჩრდილოეთ ვენესუელაში. მირანდას შტატის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2006 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქ გუატირეს მოსახლეობა შეადგენს 200,417 ათ. კაცს. დაარსების თარიღი უცნობია. თავდაპირველად მის ადგილას სახლობდნენ უბრალო ქრისტიანები, მონები და სხვ. XVIII საუკუნის ბოლოს გუატირე იყო ჩრდილოეთ ვენესუელის ერთ-ერთი დასახლება, სადაც ხუან ფრანსისკო დე ლეონის აჯანყების გაერთიანებას წარმოადგენდა გიპუსკოას კამპანიის წინააღმდეგ ბრძოლაში. ვენესუელის ქალაქების სია ქალაქი გუატირე რუკაზე
სამშვილდის შემოერთება

სამშვილდის შემოერთება — სამეფო ხელისუფლების მიერ საქართველოს ფეოდალური მონარქიის გაძლიერება-ცენტრალიზაციისათვის გატარებული ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ღონისძიება. 1110 წელს დავით IV აღმაშენებელი ლიხთ-იმერეთს გადავიდა, რითაც მტრის ყურადღება მოადუნა. ამ დროს გიორგი ჭყონდიდელ-მწიგნობართუხუცესმა თავისი დისწულის თევდორეს, კახეთის დიდგვაროვანი ფეოდალის აბულეთისა და ივანე ორბელის დახმარებით მტერს სამშილდე წაართვა. სამშვილდე ძლიერი ციხე იყო და სამხრეთიდან ამაგრებდა თბილისს. ამასთან სამხრეთის სავაჭრო გზაც ამ ქალაქზე გადიოდა. საქართველოს ფეოდალური მონარქიის მიერ ამ მნიშვნელოვანი სტრატეგიული პუნქტის შეერთებამ სელჩუკებს თავზარი დასცა, ციხეები დატოვეს და გაიქცნენ. სამშვილდესთან ერთად ამავე წელს საქართველოს შეუერთდა სომხითის ბევრი ციხე. მეტრეველი რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 47. მარგიშვილი ს., „მითები და რეალობა დავით აღმაშენებლის მეფობის შესახებ“, თბილისი: „სიესტა“, 2006, ISBN 99940-881-9-X. მეტრეველი რ., დიდნი საქმენი (XI საუკუნის მეორე ნახევრისა და XII საუკუნის პირველი მეოთხედის საქართველოს ისტორიის ზოგიერთი საკითხი), თბილისი, 1978; ჯავახიშვილი ივ., ქართველი ერის ისტორია, წგნ. 2, თბილისი, 1965;
სამშობლო (გაზეთი)

„სამშობლო“ — ქართული გაზეთი, უცხოეთში მცხოვრებ თანამემამულეებთან კულტურული კავშირის საქართველოს საზოგადოების გამოცემა. გამოდიოდა 1956-იდან თბილისში, თვეში 2-ჯერ, თავდაპირველად „სამშობლოში დაბრუნებისათვის“ ერქვა, შემდეგ — „სამშობლოს ხმა“, 1971 წლიდან —„სამშობლო“ გაზეთის საპატიო დანიშნულება იყო სამშობლოს მოწყვეტილ თანამემამულეებისთვის შეუნარჩუნებინა და გაეღვიძებინა სამშობლოსადმი პატივისცემა, დედაენისადმი სიყვარული, გაეცნო მისი წარსული, აწმყო, მომავალი. „სამშობლო“ აშუქებდა საქართველოს ისტორიის, ეკონომიკის, პოლიტიკისა და კულტურის განვითარების საკითხებს. ბეჭდავდა ქართული ლიტერატურის, ხელოვნების, მუსიკალურ ნიმუშებს, ფოტომასალას, თანამშრომლობდნენ რესპუბლიკის პოლიტიკური და საზოგადო მოღვაწეები, მეცნიერები, მწერლები, მხატვრები, კომპოზიტორები, ჟურნალისტები და სხვები, აგრეთვე უცხოეთში მცხოვრები თანამემამულეები. გამოსცემდა სარედაქციო კოლეგია. რედაქტორები: 1956 წლიდან ვ. ესვანჯია, 1972-იდან — გ. კარბელაშვილი. კარბელაშვილი, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 47.
საუკუნე

საუკუნე (ასწლეული) — დროის საზომი ერთეული, რომელსაც იყენებენ დროის დიდ შუალედთა აღრიცხვისათვის, შეიცავს 100 წელიწადს. ათი საუკუნე შეადგენს ათას წელს ანუ ათასწლეულს. გრიგორიანულ კალენდარში არ არსებობს 0-ოვანი საუკუნე, საუკუნეების ათვლა იწყება I საუკუნიდან, ხოლო მის წინ არის ძვ. წ. I საუკუნე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 148.
ბარსელონა (ვენესუელა)

ბარსელონა — ქალაქი ვენესუელაში, ანსოატეგის შტატის დედაქალაქი. დაარსდა 1671 წელს. პუერტო-ლა-კრუსთან, ლეჩერიასთან და გუანტასთან ერთად ქმნის ვენესუელის ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს ურბანულ არეალს 950 000 მცხოვრებით. ქალაქი მდებარეობს ანსოატეგის შტატის შიდა ნაწილში, ვენესუელის ჩრდილოეთ სანაპიროს გასწვრივ, დასავლეთ კორდილიერის რეგიონის მთისწინეთის სიახლოვეს. მისი ჩრდილოეთი, ოკეანის სანაპირო გამოირჩევა პლაჟების სიუხვით, რაც საკმაოდ მნიშვნელოვანია ადგილობრივი ტურიზმის ინდუსტრიაში. ბარსელონა წარმოადგენს მოჩიმის ეროვნული პარკის ერთგვარ შესასვლელს, რომელიც გამოირჩევა კუნძულების სიუხვით, რომლებიც ეროვნულ მონუმენტებადაა გამოცხადებული. ბარსელონის ჰიდროგრაფიაში წამყვანი ადგილი უკავია მდინარე ნევერის, რომელიც ქალაქის ცენტრზე გაივლის და რომელიც ცნობილია სეზონური დატბორვებით წყალუხვობის პერიოდში. 1972 წელს დატბორვებისგან თავდაცვის მიზნით აიგო სპეციალური არხები. პუერტო-ლა-კრუსისგან განხსვავებით, რომელიც ძირითადად XX საუკუნეში აიგო, ბარსელონაში წარმოდგენილია ისტორიული და თანამედროვე არქიტექტურის ნარევი, რაც მისი ზრდისა და განვითარების მრავალი წლითაა განპირობებული. დასახლება ნუევა-ბარსელონა-დელ-სერო-სანტო (ესპ. Nueva Barcelona del Cerro Santo — წმინდა მთის ახალი ბარსელონა) თავდაპირველად ესპანელმა კონკისტადორმა, ხუან ორპიმ დააარსა. შემდგომში, 1671 წელს იგი ხელახლა იქნა დაარსებული და დასახლებული გუბერნატორ სანჩო ფერნანდეს დე ანგულოს მიერ, თავდაპირველი დასახლებიდან და კატალონიელი კოლონიზატორების პატარა სამოსახლოდან ორი კილომეტრის მოშორებით. ბარსელონა წარმოადგენდა ნუევა-ანდალუსიის ერთ-ერთ პროვინციას. ამ პერიოდის დღემდე შემორჩენილი ერთ-ერთი შენობაა ანსოატეგის მუზეუმი, რომელიც უძველესია ქალაქში. ბარსელონის ისტორიული არეალები განლაგებულია მისი მთავარი მოედნების — ბოლივარის, მირანდასა და ბოიაკას ირგვლივ. ვენესუელის ქალაქების სია Barcelona and Puerto la Cruz Dydyński, Krzysztof; Beech, Charlotte (19). Venezuela, გვ. 244–246. ISBN 1-74104-197-X.  Dalton, Leonard V. (1912). Venezuela: The South American Series. London, England, გვ. 193–203. ციტირების თარიღი: 20 იანვარი 2011.  ↑ 1.0 1.1 Krzysztof Dydynski, Charlotte Beech (1972), გვ.244
მარაკაი

მარაკაი (ესპ. Maracay) — ქალაქი ვენესუელაში, არაგუის შტატის დედაქალაქი. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილში, კარიბის ზღვის სანაპიროს სიახლოვეს. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა შეადგენს 1 767 217 ადამიანს. მარაკაი ვენესუელის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი სამრეწველო და სავაჭრო ცენტრია. აქ იწარმოება ქაღალდი, ქიმიკატები, ტექსტილი, თამბაქო, ცემენტი, საკვები პროდუქტები და ა. შ. ქალაქი 1701 წლის 5 მარტს ეპისკოპოსმა დიეგო ბანიოს ი სოტომაიორმა დააარსა. ყველაზე უფრო მისაღები განმარტების თანახმად, სახელი ეწოდა ადგილობრივი მმართველის გამო, რაც „პატარა ვეფხვს“ ნიშნავს. მარაკაი მნიშვნელოვნად გაიზარდა ხუან ვისენტე გომესის დიქტატორული რეჟიმის დროს (1908 - 1935). ამ პერიოდში აქ მდებარეობდა დიქტატორის რეზიდენცია. მისივე ბრძანებით აშენდა ტრიუმფალური თაღი, ხარის მოედანი, ოპერა, ზოოპარკი და ყველაზე გამორჩეული — ოტელ-ხარდინი (ესპ. Hotel Jardín — ბაღის სასტუმრო), დღესდღეობით ერთ-ერთი გამორჩეული ტურისტული ღორსშესანიშნაობა უზარმაზარი ბაღებითურთ. ქალაქში მდებარეობს გომესის მავზოლეუმი, სადაც დიქტატორის ნაწილები ინახება. ვენესუელის ქალაქების სია Official site of the Girardot Municipality დაარქივებული 2002-01-23 საიტზე Wayback Machine. Map of Maracay დაარქივებული 2016-03-17 საიტზე Wayback Machine. Ciudad Maracay. Information about Maracay and Aragua State დაარქივებული 2008-04-10 საიტზე Wayback Machine.
სიუდად-გუაიანა

სიუდად-გუაიანა (ესპ. Ciudad Guayana) — ქალაქი ვენესუელაში, ბოლივარის შტატში. მდებარეობს მდინარე ორინოკოს სამხრეთ ნაპირზე, სადაც მას ერთვის მდინარე კარონი. ქალაქი ოფიციალურად 1961 წელს დაარსდა და შედგება ძველი ქალაქი — სან-ფელიქსისა (აღმოსავლკეთით) და ახალი ქალაქი პუერტო-ორდასისგან (დასავლეთით), რომლებიც ორინოკოს ორივე ნაპირზე არიან განლაგებულნი და ერთმანეთს უკავშირდებიან სამი ხიდით. სიუდად-გაიანა ორინოკოს სამხრეთ ნაპიროს გასწვრივ 40 კმ-ზეა გადაჭიმული. მისი მოსახლეობა დაახლოებით ერთი მილიონი ადამიანია და ვენესუელის სტანდარტებით დიდ ქალაქთა რიცხვს მიეკუთვნება. ქალაქი ვენესუელის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი პორტია, ვინაიდან ბოლივარის შტატში წარმოებული საქონლის უდიდესი ნაწილი მდინარე ორინოკოს გავლით ატლანტის ოკეანეში სწორედ სიუდად-გუაიანიდან გაედინება. ქალაქს ასევე ემსახურება მანუელ კარლოს პიარ გაიანას აეროპორტი. დაარსებიდან სულ მალე, ვენესუელის სხვა მეჩხრად დასახლებული ქალაქებისგან განსხვავებით, ორი ახლად შერწყმული ქალაქიდან იგი გაიანას რეგიონის უმნიშვნელოვანეს სამრეწველო ცენტრად და სწრაფად მზარდ ქალაქად იქცა. საკმაოდ დიდი კრიტიკა გამოიწვია 1960-იან წლებში შექმნილმა ქალაქის დაპროექტების გეგმამ. ქალაქის საფეხბურთო სტადიონი ვენესუელის ქალაქების სია "Guayana City, (Puerto Ordaz & San Felix)" VenezuelaTuya, photographs of the city "La Guayana de Antaño" დაარქივებული 2008-04-12 საიტზე Wayback Machine. , History in Pictures BBC article
ძვ. წ. 470

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 470 რომის კონსულები: ლუციუს ვალერიუს მ.ფ. პოტიტუს (პუბლიკოლა)II, ტიბერიუს ემილიუს ლ.ფ. მამერცინუსი (მამერცუსი)
პუერტო-ლა-კრუსი

პუერტო-ლა-კრუსი (ესპ. Puerto la Cruz) — ქალაქი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ვენესუელაში. ანსოატეგის შტატის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2013 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქ პუერტო-ლა-კრუსის მოსახლეობა შეადგენდა 306,261 კაცს. მდებარეობს კარიბის ზღვის სანაპიროზე, ზღვის დონიდან 64 მეტრიდან 767 მეტრამდე. ტემპერატურის ტიპური მაჩვენებელი შეადგენს 25–28°C. თავდაპირველად მის ტერიტორიაზე დასახლებული იყვნენ ინდოელი მეთევზეები. დროდადრო ყოფილი მეთევზეთა სოფელი გადაიქცა საპორტო ქალაქად. 1930-იანი წლებიდან განვითარდა ნავთობის წარმოება. ქალაქმა მონაწილეობა მიიღო საქალაქო ზრდის პროცესში — ბარსელონა-გუანტა-პუერტო-ლა-კრუსი. ქალაქიდან უმთავრესად გააქვთ ნავთობი. განვითარებულია ნავთობგადამუშავება და კვების მრეწველობა. ასევე განვითარებულია ტურიზმი. სანაპირო წყლები მეტწილად დაბინძურებულია. ბარსელონა —  ვენესუელა იოჰანესბურგი —  სამხრეთი აფრიკა სანტა-კრუსი —  აშშ პუერტო-დე-ლა-კრუსი —  ესპანეთი ლოს-ანჯელესი —  აშშ ვენესუელის ქალაქების სია პუერტო-ლა-კრუსი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ↑ Instituto Nacional de Estadística — 1871. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q55457540"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5478709"></a> ↑ Sister City International. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-08-31. ციტირების თარიღი: 2011-10-08.
ძველი იაპონური ენა

ძველი იაპონური ენა (იაპონურად 上代日本語 jōdai nihongo მ.შ.ს.დ.მ. 上古日本語 jōko nihongo) — იაპონური ენის უძველესი, დამწერლობის მქონე ერთ-ერთი ფორმა. ძველი იაპონური ენის ზუსტი დათარიღება გაძნელებულია. დასათარიღებელი დროის ყველაზე მისაღები ზემო ზღვარი უნდა იყოს 794 წელი, როცა დედაქალაქი ჰეიჯო-კჲოდან ჰეიან-კჲოში გადაიტანეს. რაც შეეხება დროის ქვემო ზღვარს, იგი სრულიად გაურკვეველია. ნაპოვნია ხის დაფებსა და სხვა რელიქტებზე შესრულებული ფრაგმენტული წარწერები, მაგრამ პირველი მეტ-ნაკლები სიდიდის ტექსტი არის კოჯიკი 712 წლიდან. ეს დრო კი სრულიად შემთხვევით ნარას პერიოდს ემთხვევა (710–794 წლები). უძველესი დამწერლობის წყაროებს წარმოადგენს კოჯიკი (712), ფუდოკი (720), ნიჰონ შოკი (720) და მან’ჲოში (771 წლის შემდეგ). ყველაზე ადრეული ტექსტები იაპონიაში შექმნილია კლასიკურ ჩინურზე, ტექსტებს, სავარაუდოდ, კანბუნის მეთოდით იაპონურად კითხულობდნენ. ტექსტების ნაწილში ჩანს იაპონური გრამატიკის გავლენა. მაგ. ზმნის დაყენება ობიექტის შემდეგ. ამგვარ „ჰიბრიდულ“ ტექსტებში დროდადრო ჩინურ ნიშნებს ფონეტიკურ ნიშნებად ანაცვლებდნენ-ხოლმე იაპონური ნაწილაკების გამოსახატავად. დროთა განმავლობაში ჩინური სადამწერლო ნიშნების გამოყენება ისე გახშირდა რომ საბოლოოდ მანიოგანა (Man’yōgana) წარმოიშვა. ეს სისტემა ადგილ-ადგილ ისედაც გამოიყენებოდა კოჯიკის არაპროზაულ ტექსტებში მანამ, სანამ უკვე ჩამოყალიბებული ფორმის მქონე მანიოშუს (Man’yōshū) გამოიყენებდნენ. იაპონოლოგია გამოცდა იაპონურ ენაში უცხოელთათვის აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტი Hisataka Omodaka: Jidaibetsu Kokugo Daijiten: Jōdaihen. Sanseidō (澤瀉 久孝: 時代別国語大辞典:上代編. 三省堂), 1967, ISBN 4-385-13237-2 Akiho Yamaguchi, Hideo Suzuki, Ryūzō Sakanashi, Masayuki Tsukimoto: Nihongo no Rekishi. Tōkyō Daigaku Shuppankai (山口 明穂, 鈴木英夫, 坂梨隆三, 月本幸: 日本語の歴史. 東京大学出版会), 1997, ISBN 4-13-082004-4 Susumu Ōno: Nihongo no Keisei. Iwanami Shoten (大野 晋: 日本語の形成. 岩波書店), 2000, ISBN 4-00-001758-6 Samuel E. Martin: The Japanese Language Through Time. Yale University, 1987, ISBN 0-300-03729-5 Marc Hideo Miyake: Old Japanese. A Phonetic Reconstruction. RoutledgeCurzon, London, New York 2000, ISBN 0-415-30575-6 Masayoshi Shibatani: The Languages of Japan. Cambridge University Press, 2000, ISBN 0-521-36918-5
ძვ. წ. 469

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 469 რომის კონსულები: ტიტუს ნუმიციუს პრისცუსი, აულუს ვერგინიუს (ტრიკოსტუსი) კელიომონტანუსი სოკრატე — ბერძენი, ათენელი ფილოსოფოსი. (გ. ძვ. წ. 399)
საბრინა ფერილი

საბრინა ფერილი (იტალ. Sabrina Ferilli; დ. 28 ივნისი 1964, რომი, იტალია) — იტალიელი თეატრისა და კინოს მსახიობი. საბრინა ფერილი დაიბადა 1964 წლის 28 ივნისს, იტალიის დედაქალაქ რომში. კარიერა დაიწყო 1980-იანი წლებიდან, როგორც კინომსახიობმა. მუშაობდა რომის კინემატოგრაფიულ ცენტრში, სადაც მონაწილეობას იღებდა ადგილობრივ დრამატულ დადგმებში. პირველი წარმატებული ფილმი იყო „წითელი ამერიკელი“, რომელიც გამოვიდა 1991 წელს. შემდგომ მონაწილეობას იღებდა სხვადასხვა პროექტებში. აღსანიშნავია ასევე ფილმი „შესანიშნავი ცხოვრება“. შემდეგ წლებში სერიალებსა და ფილმებში გვევლინებოდა მეორეხარისხოვან როლებში. 2000 წელს გადაიღო ჟურნალ Max-სთვის, რომელიც საბოლოო ჯამში 1 მლნ. ეგზემპლარად გაიყიდა. საბრინა ფერილი ცნობილია ასევე როგორც საფეხბურთო კლუბ რომას გულშემატკივარი. 1998 წელს ფერილი საზოგადოებას დაპირდა, თუ რომა იტალიის ჩემპიონი გახდებოდა იგი სტრიპტიზს იცეკვებდა. 2001 წელს საფეხბურთო კლუბი რომა იტალიის ჩემპიონატის გამარჯვებული გახდა, სადაც საბრინა ფერილიმ რომში დიდი ცირკის ტერიტორიაზე პუბლიკის თანდასწრებით სტრიპტიზი იცეკვა. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2012-02-07 საიტზე Wayback Machine. საბრინა ფერილი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-12-12. ციტირების თარიღი: 2011-10-08. ↑ http://www.intervisteromane.net/interviste%20pronte%203/sabrina_ferilli.htm ↑ http://trovacinema.repubblica.it/attori-registi/sabrina-ferilli/162471 ↑ www.gazzetta.it
რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატი 2011 პლეი-ოფის ეტაპი

მთავარი სტატია: რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატი 2011. პლეი-ოფის ეტაპის მატჩები დაიწყო 8 ოქტომბერს და დასრულდა 23 ოქტომბერს იდენ პარკზე, ოკლენდში ფინალური მატჩით. ყველა დრო მითითებულია თბილისის დროით. მთავარი სტატია: რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატი 2011 ფინალი. ოფიციალური საიტი
ძვ. წ. 468

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 468 რომის კონსულები: ტიტუს კინკტიუს ლ.ფ. კაპიტოლინუს ბარბატუს II, გაიუს სერვილიუს (სტრუკტუს) პრისკუსი
ძვ. წ. 467

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 467 რომის კონსულები: ტიბერიუს ემილიუს ლ.ფ. მამერცინუსი (მამერცუსი)II, გაიუს ფაბიუს მ.ფ. ვიბულანუსი
ძვ. წ. 466

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 466 რომის კონსულები: გაიუს სერვილიუს პრისკუსი II, სპუბლიუს პოსტუმინუს ა.ფ. ალბუს რეგილენსისი
წარბასთუმანი

წარბასთუმანი — სოფელი სამხრეთ საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ადიგენის მუნიციპალიტეტში, არალის თემში. მდებარეობს მდინარე ქვაბლიანის ხეობაში, ზღვის დონიდან 1280 მეტრზე. დაბა ადიგენიდან დაშორებულია 22 კილომეტრით, ახალციხიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 20 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 44 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 291. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ძვ. წ. 465

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 465 რომის კონსულები: გაიუს ფაბიუს ვიბულანუსი II, ტიტუს კინკტიუს კაპიტოლინუს ბარბატუსი II, სპარსეთში ართახშასა I გამეფდა.
უნწა

უნწა — სოფელი სამხრეთ საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ადიგენის მუნიციპალიტეტში, ბენარის თემში. მდებარეობს ახალციხის ქვაბულში, მდინარე ოცხის (ქვაბლიანის მარცხენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 1120 მეტრზე. დაბა ადიგენიდან დაშორებულია 14 კილომეტრით, ახალციხიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 15,5 კილომეტრით. საბჭოთა პერიოდში შედიოდა ვარხანის სასოფლო საბჭოში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 275 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 162. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ღორძე

ღორძე — სოფელი სამხრეთ საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ადიგენის მუნიციპალიტეტში, ლელოვანის თემში. მდებარეობს ახალციხის ქვაბულის სამხრეთ ნაწილში, ზღვის დონიდან 1290 მეტრზე. დაბა ადიგენიდან დაშორებულია 8 კილომეტრით, ახალციხიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 35 კმ-ით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 227 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 597. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ 2.0 2.1 მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.