laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ლობანოვ-როსტოვსკის სახლი

ლობანოვ-როსტოვსკის სახლი (რუს. Дом Лобанова-Ростовского) — ისტორიული შენობა, რომელიც ცნობილია, ლობანოვ-როსტოვსკის რეზიდენციის სახელით. მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს გამზირზე. აშენებულია ალექსანდრე ლობანოვ-როსტოვსკის დაკვეთით, ანრი ლუი მონფერანის მიერ 1817-1820 წლებში. ამჟამად სახლში განთავსებულია სასტუმრო. სახლის შესასვლელში ორი ლომის ძეგლი დგას. სახლი აშენებულია ნეოკლასიკურ ან იმპერიის სტილში, წარმოადგენს ანრი ლუი მონფერანის ადრეულ ნამუშევარს. შენობა გაფორმებულია ლამაზი დეკორებითა და სვეტებით. შენობის გეგმა სამკუთხა ფორმისაა. მისი მთავარი ფასადი, რომელიც საადმირალო გამზირს უყურებს, კორინთული ორდერის 8 სვეტით არის გაფორმებული. ლომები, რომელიც შესასვლელი მხარეების გვერდით არის განთავსებული, თეთრი კარარის მარმარილოსგან არის დამზადებული მოქანდაკე პაულო ტირისკონის მიერ. 1828 წელს შენობა გაიყიდა, დაახლოებით ერთ მილიონ რუსულ რუბლად. აქ 1918 წლამდე განთავსებული იყო სახელმწიფო სამინისტროები, 1917 წლის ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ სახლში შეიქმნა სამხედრო-პოლიტიკური აკადემია, შემდგომში აერონავტიკის მუზეუმი, ხოლო მომდევნო წლებში საერთო საცხოვრებლად გადაკეთდა. 1918-1964 წლებში შენობაში განთავსებული იყო სკოლა. სკოლას არაერთხელ შეეცვალა ნომრები და დასახელება. 1941 წლიდან პეტერბურგის, ოქტომბრის ოლქის 239-ე საშუალო სკოლად იყო ცნობილი, რომელიც 1961 წლიდან ფიზიკა-მათემატიკურად გადაკეთდა. საბჭოთა დროს, საშუალო სკოლის შემდეგ, ამ შენობაში განთავსებული იყო №1 საპროექტო ინსტიტუტი, მომდევნო წლებში კი სამრეწველო შენობებისა და კომპლექსების შემუშავების მთავარი ორგანიზაცია. 1964 წლიდან, სკოლამ თავისი შენობა დაუთმო დიზაინის ინსტიტუტს, რომელიც აქ განთავსებული იყო 2004 წლამდე. Микишатьев М. Н. История дома со львами // Добкин А. И., Кобак А. В. Невский архив : историко-краеведческий сборник. — СПб.: Атхенеум, 2003. — Вып. 6. — С. 221—251. Фокин М. Путешествие по набережным Фонтанки. — Центрполиграф, 2010. — 316 с. — ISBN 9785952446809. Официальная страница нынешнего владельца დაარქივებული 2012-02-21 საიტზე Wayback Machine. История Дом кн. А. Я. Лобанова-Ростовского — Здание Военного министерства დაარქივებული 2019-01-25 საიტზე Wayback Machine. Яндекс-панорама (со стороны Исаакиевского собора) Подъезд со львами Панорама с воздуха[მკვდარი ბმული]
კამბოჯა 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

კამბოჯამ მიიღო მონაწილეობა 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე, ბრაზილიაში, რიო დე ჟანეიროში. ოლიმპიადა ჩატარდა 5-21 აგვისტოს, ქვეყანას ჰყავდა 6 წარმომადგენელი 4 სპორტის სახეობაში,თუმცა ვერცერთი სინჯის მედალი ვერ მოიპოვა. გუნდის მედროშე ოლიმპიადაზე იყო სორნ სეავმეი. ნაკრებისათვის ეს იყო მე-6 ოლიმპიადა. კამბოჯას ტაეკვანდოში წარმოდგენილი ჰყვადა ერთი სპოტსმენი, ნაკრების მედროშე სორნ სეავმეი, ქალთა +67კგ-ში. ცურვა (დაარქივებულია ორიგინალიდან ტაეკვანდოს ფედერაცია ჭიდაობა დაარქივებული 2016-12-01 საიტზე Wayback Machine.
შოპენი (მრავალმნიშვნელოვანი)

შოპენი შეიძლება აღნიშნავდეს: ფრედერიკ შოპენი - პოლონელი კომპოზიტორი მიკოლა შოპენი - პოლონელი პიანისტი კეიტ შოპენი - ამერიკელი მწერალი შოპენი - პოლონური არაყი
აფხაზეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები

აფხაზეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები გუნდი — რუსეთის ფედერაციის მიერ ოკუპირებული აფხაზეთის ტერიტორიაზე არსებული ე.წ. აფხაზეთის რესპუბლიკის საფეხბურთო ნაკრები. გუნდი არ არის ფიფას და უეფას წევრი. ნაკრები თამაშობს ConIFA-ში. შესაბამისად გუნდი არ იღებს მონაწილეობას ფიფასა და უეფას მიერ ორგანიზებულ ტურნირებში. გუნდი 2014 წლის კონიფას მსოფლიო ჩემპიონატიზე მე-8 ადგილზე გავიდა. 2016 წელს ჩემპიონატი აფხაზეთში ჩატარდა, და აფხაზეთის ტრიმფითვე დასრულდა. ფინალში გუნდმა პენჯაბი დაამარცხა (ძირითადი დრო: 1-1, პენალტები: 7-6).  გუნდმა კონიფას მსოფლიო თასზე 3-ჯერ იასპარეზა. ნაკრებში ყველაზე მეტი შეხვედრა ჩატარებული აქვს ალექსეი ბონდარენკოს — 21. ნაკრების საუკეთესო ბომბარდირიარუსლან შონია — 6 გოლი. გუნდის საშინაო არენაა — რესპუბლიკური სტადიონი. გუნდი კონიფას რეიტინგში მე-8 ადგილს იკავებს. კონიფას მსოფლიო თასი გამარჯვებულები (1): 2016 რეიტინგი კონიფას საიტი საქართველოს კანონი ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ დაარქივებული 2019-04-18 საიტზე Wayback Machine. ↑ conifa.org ↑ Abkhazia – Nagorno-Karabakh 1–1. Blogspot.
ორიბი

ორიბი (ლათ. Ourebia ourebi) — ჯუჯა ანტილოპა ძროხისებრთა ოჯახისა. მოხდენილი ცხოველია მაღალ წვრილ ფეხებზე. სხეულის სიგრძეა დაახლოებით 1 მ, სიმაღლე მინდაოში 70 სმ-მდე, მასა 14–21 კგ. თავი წაგრძელებულია, ყურები დიდი. მამლებს სწორი რქები აქვთ, სიგრძით 8–12 სმ; დედალი ურქოა. ბეწვი აბრეშუმოვანია. კუდი მოკლე და ფაფუკია. სხეულის ზედა ნაწილი და გვერდები ქვიშისფერ-წითელია, კინკრიხოზე მუქი ლაქა აქვს, ყურის შიდა ნაწილი მოტიტვლებულია; სხეულის ქვედა მხარე თეთრია; კუდი შავი. გავრცელებულია აფრიკაში, საჰარის სამხრეთით. ბინადრობს სტეპებსა და სავანებში. იმალება მაღალ ბალახში. დევნის დროს ასკეთებს მაღალ ნახტომებს. ცხოვრობს მარტო ან მცირე ჯგუფებად. იკვებება ბალახითა და ფოთლებით. მრავლდება მთელი წლის განმავლობაში. ნადირობის ობიექტია, იყენებენ მის ხორცს. შედარებით მრავალრიცხოვანია. Жизнь животных, т. 6, М., 1971. ორიბი — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული)
ტომსკის მეცნიერების სახლი

ტომსკის მეცნიერების სახლი (რუს. Дом науки) — ქალაქ ტომსკის ღირსშესანიშნაობა, განათლებისა და კულტურის დაწესებულება. XX საუკუნის დასაწყისის არქიტექტურული ძეგლი. მდებარეობს მარილის მოედანზე (აღდგომის მთაზე). 1998 წლიდან შენობაში განთავსებულია თოჯინების თეატრი „Скоморох“. მეცნიერების სახლის მშენებლობა დაიწყეს 1911 წლის 1 მაისს და დაასრულეს 1912 წელს. საზეიმო გახსნა გაიმართა 1912 წლის 7 ოქტომბერს. ანდრეი კრიაჩკოვის მიერ შედგენილი შენობის პროექტი აღიარეს გამარჯვებულად სპეციალურად გამართული კონკურსის ფარგლებში, ხოლო პროექტი სისრულეში მოიყვანეს არქიტექტრებმა ტოვი ფიშელმა და ანდრეი ლანგერმა. შენობაში იყო 57 ოთახი, რომლის საერთო ფართობიც იყო 612 კვადრატული საჟენი. მშენებლობის ინიციატორისა და მისი მთავარი დამფინანსებლის პეტრე მაკუშინის ჩანაფიქრის მიხედვით შენობაში უნდა გახსნილიყო სახალხო უნივერსიტეტი ალფონს შანიავსკის მოსკოვის სახალხო უნივერსიტეტის მაგალითზე. ახალი უნივერსიტეტის წესდების დამტკიცება შესაძლებელი გახდა მხოლოდ 1916 წლისათვის. მსოფლიოში საომარი მოქმედება არ იძლეოდა სრულმასშტაბიანი სწავლის პირობებს. შენობაში განათავსეს ციმბირის ქალთა უმაღლესი კურსები, 1912-1914 წლებში ზოგადსაგანმანათლებლო საღამოს კლასები (კურსები), ხოლო 1918 წლის აგვისტოში განათავსეს რუსეთის არმიის გენერალური შტაბის ევაკუირებული აკადემია, 1920 წელს — წითელ მეთაურთა სკოლა, 1923 წელს — ციმბირის პოლიტექნიკუმი. საჯარო უნივერსიტეტი კი გაიხსნა 1925 წლის 13 დეკემბერს. 1941 წელს შენობა გადაეცა ქარხანა „ტომკაბელს“, ხოლო 1960 წელს შენობაში განათავსეს ქარხანა „ტომკაბელის“ კულტურის სახლი, ხოლო 1998 წლიდან განთავსებულია თოჯინების თეატრი „Скоморох“. История названий томских улиц. Томск, Изд-во Д-Принт. 2012. 368 с. ISBN 978-5-902514-51-0
ტომსკის მეცნიერთა სახლი

ტომსკის მეცნიერთა სახლი (რუს. Дом учёных) — ქალაქ ტომსკის ღირსშესანიშნაობა, კულტურულ-საგანმანათლებლო ცენტრი. მდებარეობს მისამართზე: 634029, ქალაქი ტომსკი, საბჭოთა ქუჩა, სახლი 45. ტომსკის მეცნიერთა სახლის შენობა არის ტომსკის გუბერნატორის ყოფილი რეზიდენცია. რეზდენციის აგების გადაწყვეტილება მიიღეს 1887 წელს. დაპროექტებაში მონაწილეობა მიიღეს ცნობილმა არქიტექტორებმა ვიქტორ ვასილის ძე ხაბაროვმა და პავლე პეტრეს ძე ნარანოვიჩმა. არქიტექტურული სტილის თვალსაზრისით შენობა ხასიათდება როგორც გვიანი რენესანსის ნაგებობა. მშენებლობა გაჭიანურდა და სასწრაფოდ მოხდა მისი დასრულება, მას შემდეგ, რაც 1891 წლის გაზაფხულზე ტომსკის ხელისუფლებამ მიიღო შეტყობინება, რომ ტომსკზე გაივლიდა მსოფლიო მოგზაურობიდან დაბრუნებული ტახტის მემკვიდრე უფლისწული ნიკოლოზ რომანოვი. სახლის გადაკეთების მთავარი ორგანიზატორი იყო პეტრე ვასილის ძე მიხაილოვი — იმ დროისათვის ქალაქის თავი. სამთავრობო დაფინანსების არქონის გამო სახლის მშენებლობის დასრულება საკუთარი ფულით მოუხდათ. იმ შემთხვევისათვის, თუკი უფლისწული მოისურვებდა ხალხს დანახებოდა, ნოვო-სობორნის მოედნის მხრიდან მიაშენეს აივანი. უფლისწული ტომსკს ესტუმრა 1891 წლის ივლისში და გუბერნატორის სახლში დარჩა ორი დღე (5-6 ივლისი). 5 ივლისის საღამოს იგი სასახლის აივნიდან მიესალმა შეგროვილ ხალხს. 1917 წელს, ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ, გუბერნატორის სახლს უწოდეს თავისუფლების სახლი. 1920-იან წლებში მასში განათავსეს საბჭოთა ხელისუფლების სხვადასხვა ორგანოები: ტომსკის გუბერნიის აღმასრულებელი კომიტეტის პრეზიდიუმი და სამხარეო აღმასრულებელი კომიტეტის პრეზიდიუმი. 1927 წელს შენობაში ჩამოყალიბდა მეცნიერთა სახლი, როგორც კულტურის ცენტრი და შემოქმედებითი ინტელიგენციის თავშეყრის ადგილი. ტომსკის მეცნიერთა სახლი პირველი მსგავსი ტიპის დაწესებულება იყო ციმბირში. სახლს 1947-1973 წლებში ხელმძღვანელობდა ნ. ს. პოიზნერი. 1995 წლიდან წარმოადგენს ტომსკის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რადიოელექტრონიკისა და მართვის სისტემის სტრუქტურულ ქვედანაყოფს. 2005-2006 წლებში მიმდინარეობდა მეცნიერთა სახლის კაპიტალური რემონტი. Официальный сайт Дома учёных История застройки Томска. Дом учёных დაარქივებული 2011-12-06 საიტზე Wayback Machine. Старое фото. Ново-Соборная площадь Томска. Справа на переднем плане губернаторский дом (сейчас Дом учёных) Старое фото. Дом губернатора. История Томска и области, достопримечательности. Дом губернатора (дом ученых) Фото 1977 года
ნიკოტინმჟავა

ნიკოტინმჟავა, ნიაცინი ან ვიტამინი B3 (ინგლ. Nicotinic acid) — ნივთიერება, B ჯგუფის ვიტამინი, რომელიც ჟანგვა-აღდგენითი პროცესებისათვის, ნახშირწყლების ცვლისთვის, თავის დიდი ტვინის ქერქისა და გულ-სისხლძარღვთა ფუნქციონერიბისართვის აუცილებელ ნივთიერებას წარმოადგენს. ქიმიური ფორმულაა C6H5NO2. მისმა დეფიციტმა შეიძლება გამოიწვიოს პელაგრა. დიდი რაოდენობით შედის ხორცში, საფუარების ექსტრაქტებში და მარცვლოვანებში. ნიაცინი გამოიყენება Mycobacterium tuberculosis-ის სადიფერენციაციოდ სხვა მიკობაქტერიებისაგან. Mycobacterium tuberculosis ნიაცინს ასინთეზებს მნიშვნელოვანი რაოდენობით (ნიაცინის ტესტი). ↑ (2014) „CHAPTER P-6. Applications to Specific Classes of Compounds“, Nomenclature of Organic Chemistry : IUPAC Recommendations and Preferred Names 2013 (Blue Book). Cambridge: The Royal Society of Chemistry, გვ. 648–1047. DOI:10.1039/9781849733069-00648. ISBN 978-0-85404-182-4.  ↑ 2.0 2.1 Eintrag zu Nicotinsäure დაარქივებული 2019-10-02 საიტზე Wayback Machine. in der GESTIS-Stoffdatenbank des IFA, abgerufen am 27. April 2017. ↑ Zvi Rappoport (Hrsg.):CRC Handbook of Tables for Organic Compound Identification. 3rd Edition, CRC Press/Taylor and Francis, Boca Raton, FL, 1967, ISBN 0-8493-0303-6, Acid Dissociation Constants of Organic Acids in Aqueous Solution, S. 432.
ქვის კუნძულის სასახლე

ქვის კუნძულის სასახლე (რუს. Каменноостровский дворец) — ეკატერინე II-ის რეზიდენცია. მდებარეობს ქვის კუნძულის სამხრეთ-დასავლეთით, სანქტ-პეტერბურგში. სასახლე წარმოადგენს ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ღირებულების ძეგლს. სასახლე მიეკუთვნება ნეოკლასიკურ ნაგებობას, რომელიც აშენდა 1770 წელს ეკატერინე II-ის დაკვეტით ვაჟისთვის, პავლესათვის. შენობას გააჩნია ექვსი სვეტი. მშენებლობა იური ფელტენის ზედამხედველობის ქვეშ მიმდინარეობდა. სასახლის ინტერიერი, რომელიც გამოირჩევა საუცხოო დეკორით, სვეტებითა და თაღებით, ვინჩენცო ბრენამ დააპროექტა. ბაღის განახლებაზე პასუხისმგებელი იყო ჟან ფრანსუა თომას დე ტომონი. სასახლის ყველაზე ცნობილი მფლობელი იყო ალექსანდრე I. მისი გარდაცვალების შემდეგ სასახლე, გადაეცა მის ძმას მიხეილს, შემდეგ კი მის ქვრივს ელენასა და მათ ქალიშვილს, ეკატერინეს. პეტერბურგში მდებარე სხვა იმპერიულ სასახლეებთან ერთად, ქვის კუნძულის სასახლე არის მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შესული. ამჟამად, იგი ქალაქის სტუმრებისათვის დაკეტილია, რადგან სასახლეში მიმდინარეობს სარესტავრაციო სამუშაოები. სასახლის პარკში განთავსებულია ქვის კუნძულის თეატრი, რომელიც 40 დღეში აშენდა. ნაგებობა ფელტენის პროექტით ააგეს, რომელმაც ახლოდმდებარე სანქტ-პეტერბურგის იოანე ნათლისმცემლის შობის ეკლესიაც დააპროექტა, სადაც ალექსანდრე პუშკინს ორივე შვილი ჰყავდა მონათლული. 1770-იანი წლების ეკლესია, რუსეთისთვის საკმაოდ უჩვეულო სტილით გამოირჩევა, რომელიც გოთური სტილითაა აშენებული. Витязева В. А. Дворец на острове в излучине Невы // Белые ночи. Л., 1985 г. Витязева В. А. Каменный остров. — Л.: Лениздат, 1991 г. Калюжная А. Д. Петербургская сторона. — СПб.: Остров, 2007. — С. 207—209. — 240 с. — ISBN 978-5-94500-032-2. Татьяна Лиханова «Сергей Иванов сдал дворец без боя (Экс-министр обороны и губернатор Петербурга оставили военнослужащих без санатория)» // Новая газета в Санкт-Петербурге, декабрь 2007 года Санаторий военных летчиков теперь резиденция Валентины Матвиенко ↑ ЭНЦИКЛОПЕДИЯ БЛАГОТВОРИТЕЛЬНОСТИ САНКТ-ПЕТЕРБУРГ ↑ Kamennoostrovsky Palace from close quarters ↑ Дементьева В. А., Шашкин А. Г., Рахманов В. С., Бурыгин В. Л. Каменноостровский театр. Синтез достижений реставрации и геотехники. СП.: Издательство Института «Геореконструкция». 2014. С. 29
ალექსანდრე კოგონია

ალექსანდრე კოგონია (რუს. Александр Нодарович Когония (ალექსანდრ ნოდაროვიჩ კოგონია) ; დ. 24 აგვისტო, 1995, სოხუმი , საქართველო) — წარმოშობით ქართველი, რუსეთის მოქალაქე [წყარო არ არის მითითებული 1390 დღე] ფეხბურთელი. მისი პროფესიონალური დებიუტი შედგა რუსეთის პროფესიონალურ საფეხბურთო ლიგაში, ,,დრუჟბა მაიკოპში", ,,ტორპედო არმავირის" წინააღმდეგ. ↑ Когония Александр Нодарович. АССОЦИАЦИЯ «ПРОФЕССИОНАЛЬНАЯ ФУТБОЛЬНАЯ ЛИГА» (29-09-2014). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-04-03. ციტირების თარიღი: 2019-01-16.
მიხეილ გოგოლაშვილი

მიხეილ იოსების ძე გოგოლაშვილი (დ. 28 მარტი [ძვ. სტ. 15 მარტი], 1902, სოფ. ჩანჩეთი, ახლანდ. ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტი — გ. 11 მარტი, 1957, ოდესა] — ქართველი მეზღვაური, შორეული ნაოსნობის კაპიტანი. დაამთავრა ბათუმისა (1922) და ხერსონის (1936) საზღვაო სასწავლებლები. 1935 წელს დაინიშნა ბათუმის პორტის კაპიტნად. იყო შავი ზღვის ფლოტის შორეული ნაოსნობის კაპიტანი 1943 წლიდან. მეორე მსოფლიო ომის დროს მონაწილეობდა ოდესის მოსახლეობის ევაკუაციასა და საბჭოთა ჯარების საწვავით მომარაგებაში. გემებით გადაჰქონდა საწვავი ევროპის, ახლო და შორეული აღმოსავლეთის ქვეყნებში, აფრიკასა და ამერიკის კონტინენტებზე. მიღებული აქვს სამოქალაქო და სამხედრო ჯილდოები. დაკრძალულია ბათუმში. ბარათაშვილი ვ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 68. მიხეილ გოგოლაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
რუსლან შონია

რუსლან სერგეის ძე შონია (რუს. Руслан Серге́евич Шония; დ. 1 ნოემბერი, 1993) — ფეხბურთელი, რომელიც თამაშობს „ვიტიაზ პოდოლსკში“. მისი დებიუტი შედგა რუსეთის მეორე დივიზიონში „ვიტიაზ პოდოლსკის“ შემადგენლობაში, 2011 წლის 3 ივნისს, „რუსიჩი ორიოლის“ წინააღმდეგ. ↑ Career Summary. Russian Football Union (7 August 2011). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 12 October 2011.
რუსლან ახვლედიანი

რუსლან რუსლანის ძე ახვლედიანი ( რუს. Руслан Русланович Ахвледиани; დ. 8 დეკემბერი, 1987) — რუსი პროფესიონალი ფეხბურთელი. თამაშობს „მეტალურგ ლიპეტსკში“ . რუსლან ახვლედიანი sportbox.ru-ზე
დიეგო მალანია

დიეგო თენგიზის ძე მალანია (რუს. Диего Тенгизович Малания; დ. 11 თებერვალი, 1991) — რუსი პროფესიონალი ფეხბურთელი რომელიც თამაშობს „ვოლგარ ასტრახანში“. კარიერის რეზიუმე sportbox.ru-ზე
კრონვერის ხიდი

კრონვერის ხიდი (რუს. Кронверкский мост) — კრონვერის სრუტეზე გადებული ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, პეტროგრადის რაიონში. კრონვერის ხიდი აკავშირებს ზაიაჩის და პეტროგრადის კუნძულებს, მათთან მდებარე დობროლუბოვასა და კონვერსკის გამზირებთან. მის ზემოთ მდებარეობს მეორე ცნობილი იოანეს ხიდი. ხიდთან უახლოესი მეტროსადგურია „გორკოვსკაია“. ხიდის სახელწოდება მომდინარეობს, კრონვერის სრუტიდან, რომელზეც არის გადებული ეს ხიდი, თუმცა მას მეორე სახელიც აქვს „გორბატის“ ხიდი. აღნიშნული ხიდი აშენდა 1938 წელს, გოსნარდომის ბაღის გაფართოების დროს, ინჟინერ-დიზაინერ პ. პ. სტეპნოვის მიერ. 1978 წელს ლენოსტატის სარემონტო და სამშენებლო განყოფილებამ ხიდის ძირითადი კაპიტალური რემონტი განახორციელა. აღნიშნული, სარემონტო სამუშაოების დროს, გამოიცვალა სავალ გზაზე გადასასვლელი მეტალის ხიდის იატაკი, ასევე შეიცვალა მოაჯირეები და ასფალტი. რუსეთის დეფერაციის მთავრობის 2001 წლის 10 ივლისის დადგენილებით კრონვერის ხიდი წარმოადგენს სანქტ-პეტერბურგში ფედერალური მნიშვნელობის ისტორიული და კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტს. 2015 წლის სექტემბერში ხიდი დაიკეტა, რადგან იყო მისი დანგრევის საშიშროება. ხიდის სარესტავრაციო სამუშაოები დასრულდა 2016 წლის ივნისში, გამაგრდა მისი ფუნდამენტი. ხიდის სიგრძე 57,5 მეტრია, ხოლო ხიდის სიგანე 8,8 მეტრი. ხიდი ჰგავს პეტერბურგის ძველი ხიდების გარე არქიტექტურულ პროექტს. მისი იატაკი და მოაჯირები სხვა ძველი ხიდების მსგავსად ძირითადად ხისგან არის დამზადებული. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Панкрашкина Н. И. Мосты Петропавловской крепости // Краеведческие записки: исследования и материалы. — СПб.: ГМИСПб, 1998. — Т. 6, № 4. — С. 189—220. Кронверкский мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
ვლადიმირ არგუნი

ვლადიმირ ბესლანოვიჩ არგუნი (რუს. Владимир Бесланович Аргун; დ. 16 მაისი 1991) — რუსი ფეხბურთელი, რომელიც თამაშობს აფხაზურ კლუბ ,,ნარტ სოხუმში". მისი პროფესიული დებიუტი შედგა 2008 წლი 10 ივლისს, ,,სოჭი 04"-ის მაისურით, ,,კრასნოდარის" წინააღმდეგ. 2015 წელს ის გადავიდა საფეხბურთო კლუბ ,,კოკანდ 1912"-ში. მან გაიტანა ბოლო პენალტი 2016 წლის კონიფას მსოფლიო თასის ფინალში. ამ გოლმა აფხაზეთს გამარჯვება მოუტანა. https://news.sportbox.ru/Vidy_sporta/Futbol/Vladimir-Beslanovich-Argun-Futbol-16051991
ჭრაჭუნა ფანჩატური

ჭრაჭუნა ფანჩატური (რუს. Скрипучая беседка) — ეგზოტიკური პავილიონი სანქტ-პეტერბურგში, ცარსკოე-სელოს საზღვარზე, ეკატერინეს პარკის პეიზაჟურ ნაწილსა და პოდკაპრიზოვოის გზას შორის, რომლის შემდეგ მდებარეობს პატარა ჩინური სოფელი. პავილიონი აშენებულია არქიტექტორ გეორგ-ფონ ვოლდენთის მიერ. მშენებლობა გაგრძელდა 1778 წლიდან 1786 წლამდე. სახლის კედლები გაფორმებულია დრაკონებითა და სხვა სტილიზებული ჩინური მოტივებით. პავილიონის სახელი გულისხმობს ლითონის ბანერის ზედა ნაწილში წარმოქმნილ დამახასიათებელ ხმის ჩამოსვლას, რომელიც გამოწვეული ქარისაგან. პავილიონის პროექტი გამოირჩევა ტექნიკის მრავალფეროვნებითა და სირთულით: მრგვალი ფანჯარა და ღია კარი, აგრეთვე ლამაზი დეკორები. სახურავი ჩინურ სტილშია შესრულებული და შემკულია მოოქროვილი დრაკონებით, რომელიც მოქანდაკე პ. ი. ბრილოს მიერაა შესრულებული. პავილიონის ინტერიერისა და ექსტერიერის გაფორმებითი სამუშაოები დასრულდა 1788 წელს. დარბაზის ჭერის სტილიზებული გაფორმება უმაღლეს დონეზეა შესრულებული, კერძოდ აქ ვხვდებით დრაკონებს. მეორე მსოფლიო ომის დროს, შენობა დაზიანდა და სარესტავრაციო 1956 წელს შესრულდა. შენობის ახალი რესტავრაციის პროექტი უნდა დაწყებულიყო 1992 წელს, თუმცა, რესტავრაცია 1997 წელს დაიწყო, ამის მიზეზი იყო სახელმწიფოსა და მუზეუმის ბიუჯეტის ფინანსური პრობლემები. სარესტავრაციო სამუშაოების დროს შეიცვალა სახურავი, შენობის გალავანი რკინისგან დამზადებული ახალი ნაჭრებით შეკეთდა. ასევე მოხდა შიდა ინტერიერის რესტავრაციაც. ცარსკოე-სელოს 300 წლის იუბილესთან ერთად, აღნიშნული შენობა სრულად აღდგა. Яковкин И. Описание Села Царского. — 1825. Вильчковский С.Н. Царское Село. — 1911. Архитекторы Царского Села. От Растрелли до Данини / И. Ботт. — СПб.: Аврора, 2010. — 303 с. Царское Село. Путеводитель по дворцам и паркам. — СПб: Аврора, 2007. — С. 256.
ტომსკის წითელი მეჩეთი

ტომსკის წითელი მეჩეთი (რუს. Красная мечеть) — ქვისგან აშენებული მეჩეთი ტომსკში. იგი აგებულია 1904 წელს ძველი ხის მეჩეთის ადგილზე. სახელი მიიღო კედლის ფერის გამო. მეჩეთი არის რეგიონალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი. ტომსკის პირველი მეჩეთები იყოს ხისგან აგებული, მათ შორის პირველი ააგეს 1810 წელს, შემდეგ კი დაიწვა. მის ადგილზე, თათრების ქუჩისა და ამჟამინდელი ტრიფონოვის ქუჩის გადაკვეთაზე ააგეს მეორე ხის მეჩეთი, რომელიც ასევე დაიწვა 1900 წელს. შემდეგი მეჩეთი ააგეს 1901-1904 წლებში ხამზა ხამიტოვის ინიციატივითა და ვაჭარ ქარიმ ხამიტოვის ფინანსებით. 1907 წელს მეჩეთის საიხლოვეს ააგეს მედრესე. მოსახლეობაში იგი ცნობილია ხამიტოვის მედრესეს სახელით. 1931 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ მეჩეთი დახურა, შენობას გამოიყენებდნენ როგორც კინოდარბაზად, ლიქიორის ქარხანად, საკვები პროდუქტების ქარხანა „ტომსკის“ საამქროდ. 1995-1997 წლებში მუსულმანებმა დაიბრუნეს მედრესეს შენობა. ამ შენობის მეორე სართულს გამოიყენებდნენ ლოცვისათვის. მეჩეთის შენობა მორწმუნეებს დაუბრუნდათ მხოლოდ 2002 წელს ნახევრადდანგრეულ მდგომარეობაში. ააგეს დაკარგული მინარეთი და გუმბათი. მეჩეთის იმამი გახდა ნიზომუტდინ ჟუმაევი. 2014 წლის დეკემბერში დასრულდა წითელი მეჩეთის სარესტავრაციო სამუშაოები. 2015 წელს გაიმართა გარემონტებული შენობის გახსნის ცერემონიალი, რომელსაც სტუმრობდნენ დელეგაციის წევრები ჩეჩნეთის რესპუბლიკიდან, რუსეთის აზიური ნაწილის პარლამენტებიდან, ასევე ტომსკის ოლქისა და ქალაქის მმართველი ორგანოების წარმომადგენლები.  რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი № 7040001000 Томск татаро-бухарский: Мечети Красная и Белая / К. Кабдулвахитов
ტომსკის სამების ტაძარი

ტომსკის სამების ტაძარი (რუს. Свято-Троицкий храм) — მოქმედი მართლმადიდებლური ტაძარი ტომსკში. აგებულია 1841-1844 წლებში. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ტომსკის ეპარქიას. ტაძარი შენდებოდა 1841-1844 წლებში გუბერნიის არქიტექტორის, კარლ ტურსკის პროექტის მიხედვით. ეკლესიის მშენებლობის დასრულების შემდეგ იგი აკურთხა ტომსკისა და ენისეის ეპისკოპოსმა ათანასემ. ტაძარი ააგეს ტომსკის ედინოვერების საზოგადოების დაფინანსებით. ძირითადი შემომწირველი იყო სტაროობრიადცელი ვაჭარი პ. ი. პოზდეევი. 1858 წელს ტაძარს მიაშენეს ჩრდილოეთის ეგვტერი მღვდელმოწამე ხარლამპი მაგნეზიელის სახელზე. 1876-1877 წლებში მიაშენეს სამხრეთი ეგვტერი დიდმოწამე დიმიტრი თესალონიკელის სახელზე. ეგვტერი აკურთხეს 1887 წელს. ტაძართან მომქედებდა ორი ერთკლასიანი სასწავლებელი: ვაჟთა და ქალთა საკვირაო სასწავლებლები, რომლებიც ააგეს 1910 წელს არქიტექტორ ვიქტორ ხაბაროვის პროექტის მიხედვით. XX საუკუნის დასაწყისში ტომსკელმა ვაჭარმა ნ. ტიხონოვმა ეკლესიის გარშემო გააშენა ბაღი. 1920 წელს ტომსკის ედინოვერული საზოგადოება არ იყო მრავალრიცხოვანი. 1925 წლის 23 მაისს ტომსკის სამების ეკლესიის მრევლმა და ქალაქის აღმასკომმა ხელი მოაწერეს ხელშეკრულებას ღვთისმსახურებისათვის გაკუთვნილი ნივთების სასწრაფო და უფასო გამოყენების შესახებ. 1936 წელს ეპისკოპოსმა სერაფიმე შამშინმა დახურული აღდგომის ეკლესიიდან კათედრა გადაიტანა სამების ტაძრის ერთ-ერთ ეგვტერში. სამების ტაძარი მალევე გახდა საკათედრო. 1937 წელს სერაფიმე დააპატიმრეს და დახვრიტეს. ბოლშევიკებმა დაწვეს ხატები, წიგნები და საეკლესიო არქივი. ფაქტობრივად ტაძარმა მოქმედება შეწყვიტა 1937 წლის 27 სექტემბერს ტომსკის ქალაქის საბჭოს გადაწყვეტილების შესაბამისად. 1940 წლისათვის ტომსკის ეპარქიის ყველა ტაძარი დახურეს, გარდა სამების ტაძრისა. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ მსახურება განაახლა ტომსკის წმინდა პეტრესა და პავლეს საკათედრო ტაძარმა. 1990-იანი წლებისათვის ტომსკში მხოლოდ ეს ორი მოქმედი მართლმადიდებლური ტაძარი იყო. დღეისათვის ტაძართან მოქმედებს საკვირაო სკოლა და ბიბლიოთეკა. Троицкая церковь // Томск от А до Я: Краткая энциклопедия города. / Под ред. д-ра ист. наук Н. М. Дмитриенко. — 1-е изд. — Томск: Изд-во НТЛ, 2004. — С. 379. — 440 с. — 3 000 экз. — ISBN 5-89503-211-7. Свято-троицкий храм на Православие в Томске დაარქივებული 2018-11-14 საიტზე Wayback Machine.
პაველ ადამოვიჩი

პაველ ბოგდან ადამოვიჩი (პოლ. Paweł Bogdan Adamowicz; დ. 2 ნოემბერი, 1965, გდანსკი, პოლონეთის სრ — გ. 14 იანვარი, 2019, გდანსკი, პოლონეთი) — პოლონელი პოლიტიკოსი და იურისტი, რომელიც 1998 წლიდან 2019 წლამდე, სანამ დანით მოკლავდნენ, იყო პომერანიის სავოევოდოს ქალაქ გდანსკის მერი. ადამოვიჩი 1988 წლის გაფიცვის ერთ-ერთი ორგანიზატორი და გაფიცვის კომიტეტის თავმჯდომარე იყო. 1990 წელს აირჩიეს გდანსკის საკრებულოს წევრად, 1994 წელს, მეორე ვადით არჩევის შემდეგ, გახდა საკრებულოს თავმჯდომარე; ამ პოსტს 1998 წლამდე იკავებდა. 1998 წელს აირჩიეს გდანსკის მერად, 2002 წელს ხმების 72%-ით კვლავ დარჩა ამ თანამდებობაზე. 2018 წელს ისევ აირჩიეს მერად, როგორც დამოუკიდებელი კანდიდატი. ცნობილი იყო როგორც პროგრესული ხმა, ლგბტ თემის უფლებების, ემიგრანტებისა და უმცირესობათა ჯგუფების მხარდამჭერი. 2019 წლის 13 იანვარს, ადამოვიჩი გდანსკში მიმდინარე საქველმოქმედო ღონისძიების დროს დანით დაჭრეს. მომდევნო დღეს, ადამოვიჩი 53 წლის ასაკში, მიღებული ჭრილობის შედეგად გარდაიცვალა. ↑ „Padły bastiony Sojuszu“ (fee required). Gazeta Wyborcza. 12 November 2002. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 29 February 2012. ციტირების თარიღი: 5 November 2009. ↑ „Gdansk mayor Pawel Adamowicz dies after being stabbed in heart on stage“.
კაამა

კაამა (ლათ. Alcelaphus caama) — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი ძროხისებრი ანტილოპების ქვეოჯახისა. მიეკუთვნება ბუბალების (ძროხისებრი ანტილოპების) გვარს. სხეულის სიგრძე 230 სმ-მდეა, იწონის 250 კგ-ს. მოხდენილი ტანის წვრილფეხა ცხოველია, რქები (მამლისაც და დედლისაც) მოკლე და ორ ადგილას გადაღუნულია; კუდი სიგრძეში დაახლოებით 30 სმ-ია, შემოსილია გრძელი თმებით, ბოლოში ფუნჯის გარეშე. შეფერილია კაშკაშა წითურად, უკან თეთრი ლაქა აქვს („სავარცხელი“), თავი, ფეხები, კუდი და ბარკლები ნაწილობრივ შავია. გავრცელებულია სამხრეთ აფრიკაში. ბინადრობს სავანებში. ქმის 5–10-სულიან ჯოგებს. იკვებება ბალახითა და ფოთლებით. ნადირობის ობიექტია, იყენებენ მის ტყავსა და ხორცს. ბევრ ადგილას ძლიერ მოისპო. ზოგიერთი წყარო მას ძროხისებრი ანტილოპის ქვესახეობად განიხილავს (Alcelaphus buselaphus caama). კაამა — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული)