laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
რონის დაბლობი

რონის დაბლობი (ფრანგ. La vallée du Rhône) — დაბლობი სამხრეთ-აღმოსავლეთ საფრანგეთში. გადაჭიმულია დაახლოებით 300 კმ-ზე რონის ხეობის ქვემო დინებასა და შუაწელის გასწვრივ, ალპებსა და საფრანგეთის ცენტრალურ მასივს შორის. შედგება მაღლობებით დაყოფილი ქვაბულებისაგან. დამახასიათებელია მდინარეული ტერასები. ჰავა გარდამავალია ზომიერიდან ხმელთაშუა ზღვის სუბტროპიკულისაკენ. ნალექები 600-800 მმ წელიწადში. რონის დაბლობზე გადის სარკინიგზო და საავტომობილო გზა, რომელიც აკავშრებს საფრანგეთის ჩრდილოეთსა და სამხრეთ ნაწილებს. დაბლობზეა ქალაქები: ლიონი, ვალანსი, ავინიონი, არლი. Marthe et le mythe de la Tarasque Transporteurs et propriétaires terriens en Gaule romaine
ოსბურგა

ოსბურგა (ინგლ. Osburga) (დ. 810 — გ. 855) — უესექსის მეფის ეთელვულფ I-ის პირველი ცოლი. მამამისი ოსლაკი კუნძულ უაიტის მფლობელი იყო. ოსბურგა იყო ოთხი უესექსის მეფის დედა: ეთელბალდის, ეთელბერტის, ეთელრედის და ალფრედის. Asser's Life of King Alfred დაარქივებული 2017-10-21 საიტზე Wayback Machine. Lees, Clare A. & Gillian R. Overing (eds), Double Agents: Women and Clerical Culture in Anglo-Saxon England. University of Pennsylvania Press, Philadelphia, 2001. ISBN 0-8122-3628-9
ჟავარი

ჟავარი (პორტ. Río Yavarí) — მდინარე სამხრეთ ამერიკაში ამაზონის მარჯვენა შენაკადი. სიგრძე 1184 კილომეტრი. სათავეს იღებს პერუს ანდების მთისწინეთში. მიედინება ამაზონის დაბლობზე. საზრდოობს წვიმის წყლით. წყალმოვარდნები იცის დეკემბრიდან აპრილამდე. სანაოსნოა პატარა გემებისათვის 500 კილომეტრი. მდინარე ჟავარი, ბრიტანიკა
ჟაპურა

ჟაპურა (ადგ. სახელწოდება კაკეტა Caquetá; ესპ. Río Yapurá) — მდინარე სამხრეთ ამერიკაში, კოლუმბიასა და ბრაზილიაში, ამაზონის მარცხენა შენაკადი. სიგრძე 2280 კილომეტრი. სათავე აქვს კოლუმბიის ცენტრალურ კორდილიერაში. ზემო დინებაში ძალზე ჭორომიანია, ამაზონის დაბლობზე განიერდება და მდორეა, ქვემოთში იტოტება. საზრდოობს წვიმის წყლით. წყალმოვარდნის დროს (მარტი-ივლისი) კალაპოტიდან გადმოდის და აჩენს ტბებს. წყლის საშუალო ხარჯი დაახლოებით 6000 მ3/წმ. სანაოსნოა ბრაზილიის ფარგლებში. Environmental information of Colombian Amazon region დაარქივებული 2008-11-21 საიტზე Wayback Machine. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 244.
ეთელბერტი (უესექსი)

ეთელბერტი (ინგლ. Ethelbert; ანგლ.-საქს. Æþelberht) - უესექსის მეფე 860-865 წლებში. ეთელბერტი იყო ეთელვულფისა და ოსბურგას ძე. 860 წელს ძმის ეთელბალდის სიკვდილის შემდეგ იგი უესექსის მეფე გახდა. მისი მეფობის შესახებ მწირი ცნობებია შემორჩენილი. ამ დროს კენტისა და ნორთუმბრიის სამეფოები დალაშქრეს დანიელმა ვიკინგებმა რაგნარ ლოდბროკის მეთაურობით, რომლებმაც ქალაქ ვინჩესტერამდეც კი მიაღწიეს. ეთელბერტი დაკრძალულია შერბორნის სააბატოში, დორსეტში.
ჟაშქვა

ჟაშქვა — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარეში, ონის მუნიციპალიტეტში, პიპილეთის თემში, მდებარეობს რაჭის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1220 მეტრზე, ქალაქ ონიდან დაშორებულია 9 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 34 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 244. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
სლესა

სლესა — ისტორიული სოფელი სამხრეთ საქართველოში, ახლანდელი სოფელ აწყურის (ახალციხის მუნიციპალიტეტი) აღმოსვლეთით, მდინარე მტკვრის მარცხენა ნაპირზე. მესხეთის ქედის სამხრეთ-აღმოსავლეთ პერიფერიაზე მდებარეობს შუა საუკუნეების სლესის ციხე. სოფელი სლესა მოხსენიებულია „გურჯისტანის ვილაიეთის დიდ დავთარში“ (XVI საუკუნე). სლესის ციხე ჯიქია ს., გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთარი, წგნ. 3, თბ., 1958 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 435.
ჟუან II (პორტუგალია)

ჟუან II (პორტ. João II დ. 3 მაისი, 1455, ლისაბონი, პორტუგალია — გ. 25 ოქტომბერი, 1495 ალვორი) — პორტუგალიის მეფე 1481–1495 წლებში ავისის დინასტიიდან, აფონსუ V-ის შვილი. შეზღუდა მსხვილი ფეოდალური მიწათმფლობელობა და ფეოდალური იურისდიქცია. იყო „ზღვისიქითა“ ქვეყნებში აქტიური ექსპანსიის მომხრე. ხელი შეუწყო ბართოლომეუ დიაშის ექსპედიციის მოწყობას; 1494 წელს მისი ინიციატივით დაიდო ტორდესილასის ხელშეკრულება. Boxer, Charles R. From Lisbon to Goa, 1500–1750 (1991) Boxer, Charles R. The Portuguese Seaborne Empire 1415–1825 Mira, Manuel S. Forgotten Portuguese: The Melungeons and the Portuguese Making of America (1998) Duffy, James Portuguese Africa (1968) Bodian, Mirian Hebrews of the Portuguese Nation (1997)
ჟუან III (პორტუგალია)

ჟუან III (პორტ. João III დ. 6 ივნისი, 1502 — გ. 11 ივნისი, 1557) — პორტუგალიის მეფე 1521–1557 წლებში. ავისის დინასტიიდან, მანუელ I-ის შვილი. შემოიღო ინკვიზაცია (1531) და მოიწვია იეზუიტები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 257. Cultural Affairs Bureau of Macao S.A.R. Orient Foundation in Portugal The Portuguese and the East
ჟუან IV (პორტუგალია)

ჟუან IV (პორტ. João IV დ. 19 მარტი, 1604, ვილა-ვისოზა, პორტუგალია — გ. 6 ნოემბერი, 1656 ლისაბონი) — პორტუგალიის მეფე 1640–1656 წლებში ბრაგანსის დინასტიის დამაარსებელი, პორტუგალიის მეფის (ავისის დინასტიიდან) მანუელ I-ის შვილიშვილი. 1630–1640 ბრაგანსის ჰერცოგი. ესპანელთა ბატონობის წინააღმდეგ პორტუგალიის საყოველთაო აჯანყების (1640 წ.) შედეგად ავიდა ტახტზე. 1654 წელს ბრაზილიაში პორტუგალიის კოლონიებიდან განდევნა ჰოლანდიელები. ჟუან IV
ეთელბალდი (უესექსი)

ეთელბალდი (ინგლ. Ethelbald; ანგლ.-საქს. Æþelbald) (დ. 834 — გ. 20 დეკემბერი, 860) — უესექსის მეფე 856-860 წლებში. ეთელბალდი იყო ეთელვულფისა და ოსბურგას უფროსი ვაჟი. 856 წელს როდესაც მამამისი ტახტიდან იქნა გადაყენებული იგი უესექსის მეფე გახდა. მან გვირგვინი ქალაქ კინგსტონში დაიდგა და 858 წელს დაქორწინდა დაქვრივებულ დედინაცვალ იუდითზე. ქორწინება მალე გაუქმებული იქნა სისხლის აღრევის პრეცედენტის გამო. ეთელბალდი დაკრძალულია შერბორნის სააბატოში დორსეტში. Prosopography of Anglo-Saxon England დაარქივებული 2019-04-21 საიტზე Wayback Machine.
ჟუან VI (პორტუგალია)

ჟუან VI (პორტ. João VI; დ. 13 მაისი, 1767, ლისაბონი, პორტუგალია — გ. 10 მარტი, 1826, იქვე) — პორტუგალიის მეფე 1816–1826 წლებში. ბრაგანსის დინასტიიდან. 1799–1816 წლებში რეგენტი (სახელმწიფოს ფაქტობრივად მართავდა დედის მარიამ I-ის ავადმყოფობის გამო). აბსოლუტური მონარქიის მომხრე, მაგრამ იძულებული იყო ლიბერალებსა და აბსოლუტისტებს შორის მოქნილი პოლიტიკა გაეტარებინა. 1793 წელს შეუერთდა პირველ ანტიფრანგულ კოლაიციას. ნაპოლეონ I-ის ჯარების პორტუგალიაში შეჭრის (1807) შემდეგ ბრაზილიაში წავიდა. 1821 წელს დაბრუნდა ლისაბონში. იძულებული იყო ეცნო პორტუგალიის ლიბერალური კონსტიტუცია, ხოლო 1825 წელს - ბრაზილიის დამოუკიდებლობა. ჟუან VI
პანტომიმის ქართული თეატრი

შალიკაშვილის პანტომიმის სახელმწიფო თეატრი — პანტომიმის პირველი პროფესიული თეატრი ყოფილ სსრკ-ში. დაარსდა 1965 წელს საქართველოში. პირველი სპექტაკლი გაიმართა იმავე წლის 13 მაისს. თეატრის დამაარსებელი და სამხატვრო ხელმძღვანელი იყო ამირან შალიკაშვილი. საქართველოს ლენინური კომკავშირის პრემიის ლაურეატი (1978).\ „ოცნება და სინამდვილე“, ამირან შალიკაშვილი (1968), „მესაფლავე“, გალაკტიონ ტაბიძის (1971) „ელექტრა“, ევრიპიდე (1972) „გაათავისუფლე სიმღერა“, ა. შალიკაშვილი და გ. გაგუა (1974) „უკანასკნელი ზარი“ (1977) „მცირე მიწა“ (ლ. ბრეჟნევის ნაწარმოების მიხედვით, (1979) „კიდევაც დაიზრდებიან“, ამირან შალიკაშვილი (1981) „ფიროსმანის მეფე“, გურამ დოჩანაშვილი, (1984) „ტერენტი გრანელი“, პიესა – რევაზ იშველაძე, დადგმა – ა. შალიკაშვილი (2005) „წმინდა გიორგი“, პიესა – რევაზ იშველაძე; დადგმა – ა. შალიკაშვილი (2007) „ქრისტე“, პიესა – რევაზ იშველაძე, დადგმა – ა. შალიკაშვილი (2010) „ვეფხისტყაოსანი“, შოთა რუსთაველი, დადგმა – ა. შალიკაშვილი (2017) ცუცქირიძე შ., ქსე, ტ. 7, გვ. 666, თბ., 1984 ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2017-12-22 საიტზე Wayback Machine.
შერბორნის სააბატო

წმინდა ქალწულ მარიამის სააბატო ტაძარი (ინგლ. The Abbey Church of St. Mary the Virgin) მდებარეობს ქალაქ შერბორნში (დორსეტი, ინგლისი). 705-1075 წლებში იგი საქსონური კათედრალი, ხოლო 998-1539 წლებში ბენედიქტელთა სააბატო იყო. დღეისათვის იგი სამრევლო ტაძარია. ტაძარი აგებულ იქნა 705 წელს ადჰელმის მიერ, რომელიც უესექსის მეფე ინე I-მა დასავლეთ უესექსის საეპისკოპოსოს პირველ ეპისკოპოსად აკურთხებინა. პირველადი კათედრალის ნაშთები შემორჩენილია დღევანდელ შენობაში. მე-20 ეპისკოპოსმა ვულფზიგე III-ემ 998 წელს აქ ბენედიქტელთა სააბატო დააარსა. XII და XV საუკუნეებში დანგრეული კათედრალი ხელახლა იქნა აშენებული. 1539 წელს ჰენრი VIII-ემ გააუქმა სააბატო და კათედრალი სამრევლო ტაძრად აქცია. (ინგლისური) ოფიციალური საიტი
მარდინი

მარდინი (თურქ. Mardin) — ქალაქი აღმოსავლეთ თურქეთში, მარდინის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „მარდინი“ ვიკისაწყობში. მარდინი, ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე ↑ https://archive.is/20130418174128/http://rapor.tuik.gov.tr/reports/rwservlet?adnksdb2&ENVID=adnksdb2Env&report=wa_turkiye_ilce_koy_sehir.RDF&p_il1=47&p_kod=1&p_yil=2012&p_dil=1&desformat=html#selection-91.52-91.56
მაკტუმ ბინ რაშიდ ალ მაკტუმი

შეიხი მაკტუმ ბინ რაშიდ ალ მაკტუმი (არაბ. مكتوم بن راشد آل مكتوم; დ. 15 აგვისტო, 1943, შინდაღა, არაბთა გაერთიანებული საამიროები — გ. 4 იანვარი, 2006, გოლდ-კოსტი, ავსტრალია) — არაბთა გაერთიანებული საამიროების ვიცე-პრეზიდენტი და პრემიერ-მინისტრი. 1990 წლიდან დუბაის ამირა. იგი შეიხ რაშიდ ბინ საიდ ალ მაკტუმის უფროსი ვაჟი იყო. 1971 წლის 9 დეკემბერს პირველად იქნა არჩეული ემირატების პრემიერ-მინისტრად. 1979 წლის 25 აპრილს მან ეს პოსტი საკუთარ მამას დაუთმო, რომლის გარდაცვალების შემდგომ 1990 წლის 7 ოქტომბრიდან იგი ხელახლა იქნა დანიშნული პრემიერ-მინიტრად და მთავრობის მეთაურად. შეიხი გარდაიცვალა 2006 წლის 4 იანვარს ავსტრალიაში საქმიანი მოგზაურობის დროს. ოფიციალური საიტი
რენო დე შატიიონი

რენო დე შატიიონი (ფრანგ. Renaud de Châtillon; გ. 4 ივლისი, 1187) — ანტიოქიის მეფის უმცროსი შვილი, რომელმაც შატიიონის ციხესიმაგრე მდიდარი ქვრივის ცოლად მოყვანის გზით ჩაიგდო ხელში. აქტიურად მონაწილეობდა ჯვაროსნულ ლაშქრობებში და საკმაო წარმატებასაც აღწევდა მანამ, სანამ არ გადაწყვიტა შეჭრილიყო ქრისტიანებით დასახლებულ კვიპროსზე. მან გაქურდა და ააოხრა კვიპროსი და მხოლოდ ბიზანტიის იმპერატორის თხოვნის შემდეგ დატოვა იგი. აღსანიშნავია, რომ მან მოიხმო იქ მყოფი ყველა სასულიერო პირი და ცხვირები დააჭრა. ამგვარი მოქცევა რენოს ყოველდღიური ცხოვრების წესი იყო. როდესაც ამ ბარბაროსობის შესახებ იერუსალიმის მეფე ბოლდუინ IV-მ შეიტყო, მან რენო ციხეში გამოკეტა, 16 წლის შემდეგ კი იერუსალიმის მომდევნო მეფემ გი დე ლუზინიანმა გაათავისუფლა. რენომ ისევ მდიდარ ქვრივზე ქორწინებით ჩაიგდო ხელში კერაკის ძლევამოსილი ციხესიმაგრე. ამის შემდეგ მან დააყაჩაღა ქარავანი, სადაც სულთან სალადინის და იყო. მან სამი დღის გაუპატიურების შემდეგ მოკლა სალადინის და, ხოლო შემდეგ უარი უთხრა სალადინს მისი დის სხეულის გადაცემაზე. სალადინმა ყურანზე დაიფიცა რომ თავისი ხელით მოკლავდა რენოს და შეასრულა თავისი დანაპირები, როდესაც ტყვედ ჩაიგდო იგი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: რენო დე შატიიონი Maalouf, Amin (1984). The Crusades Through Arab Eyes. Al Saqi Books. ISBN 0-8052-0898-4.  Man, John (2015). Saladin:The Life, the Legend and the Islamic Empire. Random House. ISBN 1-4735-0854-1.
ჟურუა

ჟურუა (პორტ. Jurua) — მდინარე სამხრეთ ამერიკაში, პერუსა და ბრაზილიაში, ამაზონის მარჯვენა შენაკადი. სიგრძე 3280 კილომეტრი. სათავეს იღებს პერუს ანდების მთისწინეთში. უმთავრესად მიედინება ამაზონის დაბლობზე. საზრდოობს წვიმის წყლით. წყალუხვია იანვრიდან ივნისამდე, წყალმცირეა აგვისტო-ოქტომბერში. წყლის საშუალო ხარჯი დაახლოებით 6000 მ3/წმ. სანაოსნოა ქალაქ კრუზეირუ-დუ-სულიდან. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 262.
მერსინი

მერსინი (თურქ. Mersin) — ქალაქი სამხრეთ თურქეთში, მერსინის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. მოსახლეობის 20 % ქურთია. 2002 წლამდე ერქვა იჩელი. ქალაქში 1937-1939 და 1946-1947 წლებში გათხარეს (ხელმძღვანელი ინგლისელი არქეოლოგი ჯ. გარსტინგი) ძვ. წ. VII-II ათასწლეულის ნამოსახლარი. კულტურული ფენის სიქეა 25 მ. უძველესი ფენები განეკუთვნება კილიკიის ნეოლითური კულტურა|სირია-კილიკიის ნეოლითურ კულტურას. ენეოლითური ხანის მოხატულ კერამიკას ეტყობა მესოპოტამიის კულტურის ძლიერი გავლენა. ძვ. წ. IV ათასწლეულში მერსინში გაბატონებული იყო ანატოლიური კულტურის შავპრიალა კერამიკა. მერსინში აღმოჩენილია ძვ. წ. III ათასწლეულის დასასრულის სირიულ-კლიკიური მოხატული კერამიკის და ძვ. წ. II ათასწლეულის II ნახევრის ანატოლიური კულტურის მასალა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 591. Blue Guide, Turkey, The Aegean and Mediterranean Coasts (ISBN 0-393-30489-2), pp. 556–557. Blood-Dark Track: A Family History (Granta Books) by Joseph O'Neill, contains a detailed and evocative history of the city, viewed from the perspective of a Christian Syrian family long resident in Mersin. Richard Talbert, Barrington Atlas of the Greek and Roman World, (ISBN 0-691-03169-X), p. 66 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მერსინი Princeton Encyclopedia of Classical Sites Catholic Encyclopedia "Zephyrium" ↑ Turkey: Major cities and provinces. citypopulation.de. ციტირების თარიღი: 2015-02-08.
იერუსალიმის ღვთისმშობლის ხატი

იერუსალიმის ღვთისმშობლის ხატი გადმოცემით ქრისტეს ამაღლებიდან თხუთმეტი წლის შემდეგ გეთსემანიაში შეუქმნია. 463 წელს ხატი კონსტანტინეპოლში გადაიტანეს. ხატი დაბრძანებული იყო პიგიის ღვთისმშობლის ტაძარში, ხოლო შემდეგ ვლაქერნის ღვთისმშობლის ტაძარში. 988 წელს იერუსალიმის ღვთისმშობლის ხატი რუსეთში – კორსონში (ხერსონში) გადააბრძანეს და ახალ ნათელღებულ მოციქულთანასწორ კიევის მთავარს – ვლადიმირს უბოძეს. როდესაც ნოვგოროდელებმა ქრისტიანობა მიიღეს, ვლადიმირმა მათ ხატი საჩუქრად გადასცა. 1571 წელს ივანე მრისხანემ ქალაქი დაარბია და სიწმინდე მოსკოვის მიძინების ტაძარში გადააბრძანა. 1812 წელს ნაპოლეონის მიერ მოსკოვის აღების შემდეგ იერუსალიმის ღვთისმშობლის ხატი უგზო-უკვლოდ დაიკარგა. სანაცვლოდ მოსკოვის ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარში ხატის ზუსტი ასლია დასვენებული. იერუსალიმის ხატის გარშემო გამოსახულნი არიან წმინდა მოციქულები: პეტრე, პავლე, იოანე, კულა, სვიმონი, ფილიპე, მათე, მარკოზი, იაკობი, თომა, ბართლომე, წმინდა მოწამენი: პროკოფი, გიორგი და მერკური.
Vigil in a Wilderness of Mirrors

Vigil in a Wilderness of Mirrors (ინგლ. სიფხიზლე სარკეების უდაბნოში) — მუსიკოს და ვოკალისტ ფიშის პირველი სოლო-ალბომი, გამოცემული 1990 წელს, მისი ჯგუფ Marillionდან წასვლის შემდეგ. ალბომი დასრულებული იქნა 1989 წლის ივნისში, მაგრამ კომპანიამ EMI მისი გამოსვლა გადადო Marillion-ის ახალი ალბომის Seasons End გამოცემის გამო (1989). მიუხედავად ამისა, სიმღერა „State of Mind“ გამოვიდა სინგლის სახით, 1989 წლის 16 ოქტომბერს. ეს არის ფიშის ერთადერთი ალბომი, რომელიც გამოსცა ლეიბლმა EMI და ერთადერთი მის კარიერაში, რომელიც კომერციულად დიდი წარმატებით სარგებლობდა. 1990 წლის თებერვალში ალბომი მოხვდა ბრიტანეთის ჩარტის #5 ადგილზე. სინგლები (State of Mind, Big Wedge. Gentleman's Excuse Me) ჩარტში #32 პოზიციას არ გასცდნენ. ალბომი იწერებოდა სტუდიაში Townhouse (ლონდონი), 1989 წლის პირველ ნახევარში. მისი პროდიუსერია ჯონ კელი. ალბომის გარეკანის დიზაინი ეკუთვნის მარკ უილკინსონს, რომელიც მუშაობდა მანამდე გამოცემულ Marillion-ის ალბომებსა და სინგლებზე. გარეკანის წინა ნაწილზე გამოსახულია ორიგინალური ნახატის მხოლოდ ერთი ფრაგმენტი, რომელზეც შეიმჩნევა მინიშნებები ალბომის ტექსტებზე და მხოლოდ ფიშისა და Marillion-ის მოყვარულთათვის განკუთვნილი დეტალები (ასეთებია Marillion-ის წევრი მარკ კელი და მენეჯერი ჯონ ერნისონი). ცენტრალური ელემენტია ბორცვი, რომელზეც პოსტ-აპოკალიფტურ სტილში წარდგენილი ნაგავსაყრელი მოწყობილი. ბორცვზე დგას წყვილი ფსევდო-აღმოსავლურ კოსტუმებში. ისინი ჭოგრიტით შორს იხედებიან. მამაკაცის მოსასხამი შოტლანდიას აღნიშნავს. წინა და უკანა გარეკანზე გამოსახულია მხოლოდ ზედა და ქვედა ბორცვებზე მდგარი წყვილები. ტელევიზორისა და Amiga 500-ის მოდელის კომპიუტერის ეკრანებზე გამოტანილია ფიშის სახეები. დიდ ვერსიაზე, რომელიც შიდა ბუკლეტზეა წარმოდგენილი, მათ ენაცვლება ჟან ოგიუსტ დომინიკ ენგრის „ოქროს საუკუნე“. მიუხედავად იმისა, რომ Vigil in a Wilderness of Mirrors არ არის კონცეპტუალური ალბომი, მასში ხშირად გამოიყენება ბორცვი, როგორც სიხარბისა და მომხმარებლობის სიმბოლო. Vigil (დიკი/სიმონდსი) - 8:43 Big Wedge (დიკი/სიმონდსი) - 5:19 State of Mind (დიკი/სიმონდსი/ლინდსი) - 4:42 The Company (დიკი/სიმონდსი) - 4:04 A Gentleman's Excuse Me (დიკი/სიმონდსი) - 4:15 The Voyeur (I Like To Watch) (დიკი/სიმონდსი) - 4:42 Family Business (დიკი/სიმონდსი/ლინდსი) - 5:14 View From The Hill (დიკი/ჯერსი) - 6:38 Cliché (დიკი/სიმონდსი/ლინდსი) - 7:01 Jack And Jill (დიკი/სიმონდსი) – 4:28 (B-გვერდი სინგლიდან Big Wedge) Internal Exile [1989 წლის ვერსია] (დიკი/სიმონდსი) – 4:51 The Company [დემო] (დიკი/სიმონდსი) – 4:30 A Gentleman's Excuse Me [დემო] (დიკი/სიმონდსი) – 3:54 Whiplash (დიკი/სიმონდსი) – 4:25 (B-გვერდი სინგლიდან A Gentleman's Excuse Me) ↑ Franck, John. (2011 [last update])Vigil in a Wilderness of Mirrors - Fish | AllMusic. allmusic.com. ციტირების თარიღი: 3 August 2011.
ამურის ოლქი

ამურის ოლქი — ოლქი რუსეთში, მდებარეობს მდინარეების ამურისა და ზეას აუზში. ოლქს ესაზღვრება ჩრდილოეთით იაკუტია, აღმოსავლეთით - ხაბაროვსკის მხარე, სამხრეთით - ჩინეთი და დასავლეთით იმიერბაიკალეთის მხარე. ოლქი შეიქმნა 1932 წლის 20 ოქტომბერს. ფართობი - 363 700 კმ². მოსახლეობა - 869,6 ათასი მცხოვრები (2008), სიმჭიდროევე - 2,4, ქალაქის მოსახლეობის წილი - 65,5 %. ადმინისტრაციული ცენტრი - ქალაქი ბლაგოვეშჩენსკი დაარსდა 1856 წელს. 2002 წლის აღწერის მიხედვით ოლქში ცხოვრობდა 902 ათ. კაცი. რუსები – 831 004 კაცი (92,04 %) უკრაინელები – 31 475 კაცი (3,5 %) ბელარუსები – 7827 კაცი (0,87 %) ჩინელები – 4018 კაცი (0,45 %) ამურის ოლქის საინფორმაციო პორტალი ამურის ოლქის მთავრობა დაარქივებული 2004-11-27 საიტზე Wayback Machine.
არხანგელსკის ოლქი

არხანგელსკის ოლქი - ოლქი რუსეთის ევროპული ნაწილის ჩრდილოეთით, მის შემადგენლობაშია ნენთა ავტონომიური ოკრუგი. შეიქმნა 1937 წლის 23 სექტემბერს რსფსრ-ის ჩრდილოეთი ოლქის გაყოფის შემდეგ. შედის ჩრდილო-დასავლეთის ფედერალური ოკრუგის შემადგენლობაში. ფართობი 587 400 კმ2. მოსახლეობა 1262 ათასი კაცი (2009), სიმჭიდროვე - 2,1, , ქალაქის მოსახლეობის წილი - 73,4 %. ადმინისტრაციული ცენტრი - ქალაქი არხანგელსკი. 2002 წლის აღწერის მიხედვით ოლქში ცხოვრობს 1 294 993 კაცი (აქაც და შემდეგაც ნენთა ავტონომიური ოკრუგის გარეშე). მათ შორის: რუსები – 1 258 938 კაცი (95,21 %) უკრაინელები – 26 529 კაცი (2,05 %) ბელარუსები – 9986 კაცი (0,77 %) თათრები – 3072 კაცი (0,24 %) აზერბაიჯანელები - 2965 კაცი (0,23 %) ჩუვაშები - 1786 კაცი (0,14 %) გერმანელები - 1546 კაცი (0,12 %) მოლდოველები - 1280 კაცი (0,1 %) სომხები - 1133 კაცი (0,09 %) ვიკინგების დროს ტერიტორია ცნობილი იყო ბიარმიის სახელით. XII საუკუნიდან ნოვგოროდის შემადგენლობაშია. XVIII საუკუნის დასაწყისიდან 1920-იანი წლების ბოლომდე არხანგელსკის გუბერნიის შემადგენლობაშია. 1929 წლის 14 იანვარს გაუქმდა არხანგელსკის, ვოლოგდისა და ჩრდილოეთის დვინის გუბერნიები და ჩამოყალიბდა ჩრდილოეთის მხარე. 15 ივლისს კი მხარის ტერიტორიაზე ჩამოყალიბდა ნენთა ეროვნული ოკრუგი (ამჟამად ნენთა ავტონომიური ოკრუგი). არხანგელსკის ოლქის საინფორმაციო პორტალი დაარქივებული 2009-04-08 საიტზე Wayback Machine. არხანგელსკის ოლქის ადმინისტრაცია დაარქივებული 2008-09-13 საიტზე Wayback Machine. რუსეთის ჩრდილო-დასავლეთის ფედერალური ოკრუგი კარელიის რესპუბლიკა | კომის რესპუბლიკა | არხანგელსკის ოლქი | ვოლოგდის ოლქი | კალინინგრადის ოლქი | ლენინგრადის ოლქი | მურმანსკის ოლქი | ნოვგოროდის ოლქი | ფსკოვის ოლქი | ქალაქი სანქტ-პეტერბურგი | ნენთა ავტონომიური ოკრუგი
პაპანწყვილი

პაპანწყვილი — კარსტული ტბა საქართველოში, ხობის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ურთის სერის სამხრეთ-დასავლეთ კალთაზე, სოფელ ხეთის ტერიტორიაზე. სარკის ფართობი 0,0062 კმ², საშუალო სიღრმე 4,2 მ, მაქსიმალური სიღრმე 7 მ, წყლის მოცულობა 26400 მ³. საზრდოობს წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. გამდინარეა. წყალი მომწვანოა და გამჭვირვალე. ზაფხულობით ტბაში წარმოიქმნება პირდაპირი ტემპერატურის სტრატიფიკაცია. ეკვრის წიწვოვანი ხეები და ფიჭვნარი. ტბის სახელწოდება უკავშირდება ლეგენდას, რომლის თანახმად, მრევლი მღვდელს ეხმარებოდა მოსავლის აღებაში, იგი მათ გამასპინძლებია ძაღლის ხორცით. მის ცოლს ჭამის წინ ფანდურზე დაუმღერია მეგრულად: „ხორცი თეში ვაჭკომათი, დუდ დო ბორკი ვაძირათ“, ესე იგი ხორცი ისე არ ჭამოთ, რომ თავ-ფეხი არ ნახოთო. მუშების წასვლის შემდეგ სახლი ამ ცოდვის გამო მღვდლიანად ჩაძირულა და იმ ადგილზე გაჩენილა ტბა. ამდენად „პაპანწყვილი“ მეგრულად „ჩაძირულ მამაოს“ ნიშნავს. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 134. ↑ 2.0 2.1 „პაპანწყვირი“ – ტბა სამეგრელოში ↑ აფხაზავა ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 668. ↑ „ჩაძირული მამაო“ – მისტიკური ლეგენდა პაპანწყვილის ტბაზე
პაპაჯვარი

პაპაჯვარი, პაპა-ჯვარი — ხის ჯვარი, რომელსაც მორწმუნე გლეხები ასობდნენ ეზოში ან ყანაში ეზო-მამულის ავი თვალისაგან დასაცავად. ღელეში გავედით. აღმართს შევუდექით. მარჯვნივ და მარცხნივ მოჩანდა ახლად აღებული ყანები. — ეს რაა? — დავეკითხე თანამგზავრ მოხუც გლეხს. პაპა-ჯვარი, — მიპასუხა მან. — რაო? რა პაპა-ჯვარი? — ჰო, ბატონო, ძველი კაცები როცა მიწას მოვხნავთ, შიგ ერთ პატარა ჯვარს ჩავდგამთ. წინათ ყველა ასე ვშვებოდით და ქეც ისმენდა უფალი ჩვენს ვედრებას — ბეღელში პური გვქონდა და მარანში ღვინო. ახლა არც ხმიადს აკეთებს კაცი, არც პარასკეობას იცავს და ჩვენს მონაწევს ბარაქა არ აქვს, ჩვენს სიტყვებს არ ისმენს ღმერთი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 668. ↑ ნიკო ლორთქიფანიძე, ძველი ამბავი
პაპირუსი

პაპირუსი, პაპირი (ლათ. Cyperus papyrus) — მრავალწლოვანი მცენარე ისლისებრთა ოჯახისა. 5 მ-მდე სიმაღლის სამწახნაგოვანი ღერო და ვიწრო, გრძელი ფესვთანური ფოთლები აქვს. ქოლგისებრ ყვავილედში თავმოყრილია 6-16-ყვავილიანი თავტუნები. იზრდება ტროპიკულ აფრიკაში, მდინარეებისა და ტბების ნაპირებზე. ქმნის შალდამებს. ძველად კულტივირებული იყო ეგვიპტეში, პალესტინასა და სამხრეთ ევროპის ზოგიერთ ქვეყანაში. პაპირის ღეროს ხმარობდნენ საწერი მასალის — პაპირუსის დასამზადებლად, საჭმელად, ამზადებდნენ ტანსაცმელს, ფეხსაცმელს, ჭილოფებს. დეკორატიულ მცენარედ აშენებენ ბაღებში, პარკებსა და ორანჟერეებში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 669.
სამარა (რუსეთი)

სამარა (რუს. Самара) — ქალაქი რუსეთში მდინარე ვოლგის მარცხენა სანაპიროზე, სამარის ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი. საბჭოთა პერიოდში 1935 წლის 27 იანვრიდან 1991 წლის 25 იანვრამდე ეწოდებოდა კუიბიშევი, საბჭოთა სახელმწიფო და პარტიული მოღვაწის ვალერიან კუიბიშევის პატივსაცემად. მოსახლეობა 1,165 მლნ. ადამიანი (2011 წლის 1 აპრილის მონაცემების თანახმად), მუნიციპალური წარმონაქმნის საზღვრებში (მე-6 ადგილი რუსეთის ფედერაციაში - მოსკოვის, სანქტ-პეტერბურგის, ნოვოსიბირსკის, ეკატერინბურგის და ნიჟნი-ნოვგოროდის შემდეგ). Администрация городского округа Самара დაარქივებული 2007-06-07 საიტზე Wayback Machine. Дума городского округа Самара დაარქივებული 2009-05-21 საიტზე Wayback Machine. Управление организации дорожного движения დაარქივებული 2011-10-23 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 Города с численностью населения 100 тысяч человек и более. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-22. ციტირების თარიღი: 2011-08-26.
პარაკლისი

პარაკლისი (ბერძნ. paraklesis - თხოვნა, ვედრება) — საეკლესიო მღვდელთმსახურება, სავედრებელი ან სამადლობელო ლოცვა, სრულდება მრევლისათვის. პარაკლისის მთავარ ნაწილს წარმოადგენს ტროპარი, ძლისპირები თავიანთი ტროპარებით, სახარება, კვერექსები და განტევება. არსებობს სხვადასხვა პარაკლისი: ახალი წლის, მოგზაურთათვის, სწავლის წინ, გვალვის დროს, ავადმყოფობისათვის და ა. შ. შეიძლება შესრულდეს დაუჯდომელთან და მცირე აიაზმასთან (წყალკურთხევასთან) ერთად. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 678.
პარაკლიტონი

პარაკლიტონი — 8 ხმაზე გაწყობილი სადა დღეების (ორშაბათი-შაბათი) საგალობელთა კრებული. ეს საგალობლები ბერძნულიდან ქართულად X საუკუნეში უნდა იყოს თარგმნილი, XI საუკუნის დასაწყისში კი ჩამოყალიბდა პარაკლიტონის კრებულებიც. ცნობილია პარაკლიტონის 2 ძველი რედაქცია: იერუსალიმის ჯვრის მონასტრის მაშენებლის გიორგი-პროხორესი (ხელნაწერთა ინსტიტუტი, Ier-48) და გიორგი მთაწმიდლისა (ხელნაწერთა ინსტიტუტი, A-93), რომელიც უთარგმნია ვრცელი რედაქცია. ქართულ სინამდვილეში, ბერძნულის მსგავსად, კვირეულის საგალობლები ორ წიგნად იყო გაყოფილი. მაგრამ, ბერძნულისაგან განსხვავებით, პირველ წიგნში მოთავსებული იყო 4 ძირითადი (ავთენტური) Xმის მასალა, მეორეში კი — დამხმარე (პლაგალური) ხმებისა. ორივე წიგნი გაერთიანებული იყო და მას ერთი სახელი — პარაკლიტონი ერქვა. სინური წარმომავლობის ქართულ ხელნაწერთა ანდერძებში ამ ტიპის საგალობელთა კრებული ოქტოიხოსის სახელითაა მოხსენიებული (ხელნაწერთა ინსტიტუტი, sin-3 - XI საუკუნე). XVIII საუკუნეში ანტონ I კათალიკოსმა გიორგი მთაწმიდისეული პარაკლიტონი შეასწორა იმდროინდელი ბერძნულ-სლავურ პარაკლიტონთა მიხედვით და მისი ახალი, მესამე რედაქცია შექმნა. კეკელიძე კ., ქართული ლიტერატურის ისტორია, ტ. 1, თბ., 1960; მისივე, Литургические памятники в отчественных книгохранилищах и их научное значение, Тфл., 1908; მისივე, Иерусалимский Кановарь VII века, Тфл., 1912; ჯღამაია ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 678.