laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ვლადიმერ ნორაკიძე

ვლადიმერ გიორგის ძე ნორაკიძე (დ. 30 მარტი, 1905 — გ. 1993) — ქართველი ფსიქოლოგი. ფსიქოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1951), პროფესორი (1953), საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1961). დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტი (1927). 1930-1939 წლებში მუშაობდა თბილისის პედაგოგიკის კვლევითი ინსტიტუტის დეფექტოლოგიის სექტორის გამგედ; 1940-1953 წლებში — ბათუმის პედაგოგიური ინსტიტუტის ფსიქოლოგიის კათედრის გამგედ; 1941-1959 წლებში — საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ფსიქოლოგიის ინსტიტუტის უფროს მეცნიერ თანამშრომლად; 1960-1973 წლებში — გენეტიკური ფსიქოლოგიის განყოფილების გამგედ; 1974 წლიდან გარდაცვალებამდე — პიროვნების ფსიქოლოგიის განყოფილების გამგედ. ნორაკიძეს მეცნიერული კვლევის ძირითადი მიმართულებებია: პიროვნების, ხელოვნების, დეფექტოლოგიისა და სპორტის ფსიქოლოგიის პრობლემები. მისი რედაქტორობით გამოიცა კრებული: „ბავშვის ფსიქიოლოგია“ (3 ტომად, 1964-1975). ავტორია წიგნებისა: „ანბანი და პირველი საკითხავი წიგნი ყრუ-მუნჯთა სკოლისათვის“ (1941, პ. ჭანიშვილთან ერთად); „სპორტის ზოგადი ფსიქოლოგია“ (1951, 1957, 1959, 1967); „პიროვნების ტემპერამენტი და ფიქსირებული განწყობა“ (1963); „ხასიათის ფსიქოლოგია და მხატვრული ლიტერატურა“ (1972); „პიროვნების ხასიათის კვლევის მეთოდები“ (1981); „პიროვნების განწყობის სტრუქტურის კვლევის კლინიკურ-ბიოგრაფიული მეთოდი“ (ა. გრიგოლავას თანაავტორობით, 1984) და სხვ. მჭედლიშვილი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 470. იმედაძე ი., „ნორაკიძე ვლადიმერ“, — ფსიქოლოგიის ქართული ლექსიკონი.
მარსელ კიპაჩი

მარსელ კიპაჩი ( ხორ. Marcel Kiepach ; დ. 12 თებერვალი , 1894, კრიჟევიცე, კოპრივიჩე-კრიჟევაცა, ხორვატია — გ. 12 აგვისტო, 1915, რუსეთის ფრონტი ) — ხორვატი გამომგონებელი. ამ ვუნდრკინდის ნამუშევრები და გამოგონებები უკავშირდება ელექტრონიკის, მაგნეტიზმის, აკუსტიკის, აუდიო გადაცემის და ტრანსფორმატორების სფეროებს. მარსელ კიპაჩი დაიბადა ხორვატიის ჩრდილოეთით მდებარე ქალაქ კრიჟევიცეში, რომელიც იმ პერიოდში ავსტრია-უნგრეთის იმპერიის შემადგენლობაში იყო. კიპაჩების კეთილშობილი ოჯახი ქალაქ კრიჟევიცეში XIX საუკუნის დასაწყისში დასახლდა და საკმაოდ დიდი გავლენით სარგებლობდა. მომავალი გამომგონებელი ეკონომიკას ბერლინში სწავლობდა, ხოლო ელექტრო ინჟინერიას შარლოტენბურგში ეუფლებოდა . 1910 წლის 16 მარტს, ბერლინში, 16 წლის ასაკში, მარსელმა დააპატენტა საზღვაო კომპასი, რომელიც რკინისა და მაგნიტური ძალების არსებობის მიუხედავად, ჩრდილოეთისკენ იყო მიმართული. 1911 წლის 20 დეკემბერს ლონდონში უკვე გაუმჯობესებული ვერსია დააპატენტა. მეორე ვერსია საზღვაო კომპასის დისტანციურ მოწყობილობას წარმოადგენდა, რომელიც შედგებოდა მაგნიტური ძალების ან მათ უშუალო სიახლოვეს მყოფი არამაგნიტური მასების მიმართ მდგრადი გემის სხვადასხვა ნაწილში განლაგებული საჩვენებელი ინსტრუმენტების დანიშნულების მქონე ამპერმეტრებისგან. 1912 წელს საფრანგეთში ახალგაზრდა გამომგონებელმა დააპატენტა ავტომობილის გასანათებელი დინამო-მანქანა. ეს იყო ერთგვარი ელექტრო გენერატორი, რომელიც შერწყმულია თავად მანქანის მექანიკურ ძრავთან. იმავე წელს მარსელ კიპაჩმა დააპატენტა დენის ჩამრთველი, რომელიც განკუთვნილი იყო რენტგენის აპარატებისთვის. მის მიერ დაპატენტებული დენის ჩამრთველი მუშაობდა გაზის წნევაზე. მარსელ კიპაჩის "პატარა ტრანსფორმატორი" დაბალი ძაბვისთვის ფართოდ გამოიყენებოდა, როგორც "Kipach-Weiland სისტემის" ნაწილი სამთო და სტომატოლოგიურ ნათურებში, მასაჟის ძრავებში და სხვა მოწყობილობებში. მარსელ კიპაჩი დიდ ინტერესს იჩენდა მექანიკისა და ელექტრონიკის სხვადასხვა სფეროების მიმართ, აქტიურად აწარმოებდა მიმოწერას ცნობილ მეცნიერებთან და გამომგონებლებთან. როდესაც 1914 წლის 28 ივლისს პირველი მსოფლიო ომი დაიწყო, მარსელ კიპაჩი მოხალისედ წავიდა ჯარში.ახალგაზრდა გამომგონებელი დაიღუპა 1915 წელს რუსეთის ფრონტზე 21 წლის ასაკში. მისი ნეშტი 1917 წელს კრიჟევცში გადაასვენეს, სადაც ქალაქის სასაფლაოზე საოჯახო საძვალეში დაასვენეს. მისი ორი პატენტი მოხვდა დიდ გამოფენაზე "საბუნებისმეტყველო მეცნიერების საუკუნე ხორვატიაში: თეორია და გამოყენება" (1996 წლის ივნისი-ოქტომბერი, კლოვიჩი დვორის გალერეა ). პროფესორმა ვლადიმერ მულევიჩმა 1993 წელს ახალი ტექნოლოგიების მე-4 საერთაშორისო სიმპოზიუმზე წაიკითხა ლექცია გამომგონებელის მუშაობის შესახებ. დღეს კრიჟევციში ფუნქციონირებს მარსელ კიპაჩის სახელობის ინოვაციური საზოგადოება. ქალაქის მუზეუმში დაცულია მრავალი დოკუმენტი და საოჯახო ფოტო. 2004 წელს კრიჟევცში მოეწყო გამოფენა კიპაჩების ოჯახის შესახებ. Zoran Homen Marcel pl. Kiepach - zaboravljeni izumitelj na polju elektrotehnike . Cris, god. VII., br. 1/2005., str. 113—122 Križevci: Marcel pl. Kiepach. http://www.krizevci.net/hr (Hozzáférés: 2022. máj. 27.) Marcel Kiepach in the Town Museum of Križevci (ხორვატ.) Kiepach, his life and work (ხორვატ.) Križevci.eu – Marcel pl. Kiepach (ხორვატ.)
სპირიდონ ნორაკიძე

სპირიდონ ლევანის ძე ნორაკიძე, ნარაკიძე, (დ. 1847, სოფ. ხორში, ახლანდ. სენაკის მუნიციპალიტეტი, — გ. 31 იანვარი, 1909, თბილისი) — ქართველი საზოგადო მოღვაწე — განათლების პროპაგანდისტი („სახალხო მასწავლებელი“), ქველმოქმედი. დაიბადა ზუგდიდის მაზრის აზნაურის ოჯახში. დაწყებითი განათლება სოფლის ორკლასიან სკოლაში მიიღო. 1884 წელს დანიშნეს სოხუმის ოკრუგის სოფელ გინძე-ეწერის გ. შარვაშიძისეული მდიდარი მამულების გამგედ. ამ მამულების ხე-ტყის წარმოებამ მისი ხელმძღვანელობით დიდ წარმატებას მიაღწია. 1885 წელს ნორაკიძის ინიციატივით, ხელშეწყობით და დაფინანსებით ზუგდიდში, ფოთსა და ხობში მოეწყო ბიბლიოთეკა-სამკითხველოები. აქტიურად მონაწილეობდა ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების (რომლის დამფუძნებელი წევრიც იყო) საქმიანობაში და მისი ოჩამჩირის განყოფილების ჩამოყალიბებაში. 1895 წელს ნორაკიძემ დააარსა მუშათა არტელი „რიონის მშრომელთა ამხანაგობა“, რომელიც რუსეთის მთავრობამ მალევე დახურა. იმავე წელს იგი აქტიურად ჩაერთო თედო სახოკიას მიერ დაფუძნებულ „ქართული პარტიის“ მუშაობაში, რომლის ძირითადი მიზანს აფხაზეთში რუსეთის კოლონიურ პოლიტიკის წინააღმდეგ ბრძოლა წარმოადგენდა. 1905 წლის რევოლუციის დროს ნორაკიძე აწყობდა საიდუმლო კრებებს, მონაწილეობდა სოციალისტ-ფედერალისტური პარტიის მიერ ორგანიზებულ იარაღის შემოტანა-დარიგების საქმეში. იმავე წელს დააპატიმრეს ე. წ. ზუგდიდის რესპუბლიკის საქმეზე და საქართველოდან გადაასახლეს, თუმცა 1906 წლის ამნისტიის შემდეგ კვლავ აფხაზეთში დაბრუნდა და გააგრძელა სამეურნეო და საგანმანათლებლო საქმიანობა. ნორაკიძე გაურკვეველ გარემოებებში მოკლეს 1909 წელს თბილისში. დაკრძალეს მშობლიურ სოფელში სამეგრელოში. "სახალხო განათლების ქართველი მოღვაწეები და სახალხო მასწავლებლები" : საქართველოს სსრ განათლების სამინისტროს სახალხო განათლების სახელმწიფო მუზეუმი // კრებული მესამე. - თბილისი, "განათლება", 1968. სპირიდონ ნორაკიძის მოკვლა // ჩვენი საქმე. - 1909.-5 თებერვალი. - N1. - გვ.2. სპირიდონ ნორაკიძის მოკვლის გამო... // ჩვენი საქმე. - 1909.-8 თებერვალი. - N4. - გვ.3. ს. ხორში : (სამეგრელო) // დროება. - 1909.-17 თებ.. - N36. - გვ.4. სპირიდონ ნორაკიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ ამჟამად ნასოფლარია სამურზაყანოს დაბლობზე, მდ. ოქუმსა და გაგიდას შორის.
ონიკაშვილი

საკუთარი სახელი ონიკაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებას: ათამ ონიკაშვილი — პირველი ფერეიდნელი რეპატრიანტი საქართველოში ნიკოლოზ ონიკაშვილი — მწიგნობარი, დიპლომატი სოლომონ ონიკაშვილი — სამხედრო პირი
სენაკის წმინდა ალექსი შუშანიას ეკლესია

წმინდა ალექსი შუშანიას სახელობის ეკლესია — ბაზილიკური ეკლესია სენაკის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს წმინდა ალექსი შუშანიას სახელობის მართლმადიდებლური სკოლა-გიმნაზიის ეზოში. გაიხსნა 2014 წლის 6 ოქტომბერს. აგებულია არქიტექტორ რევაზ ჯანაშიას პროექტის მიხედვით. წმინდა ალექსი შუშანიას სახელობის მართლმადიდებლური სკოლა–გიმნაზია  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 26664
სოლომონ ონიკაშვილი

სოლომონ ნიკოლოზის ძე ონიკაშვილი, ონიკოვი, — ქართველი აზნაური, რუსეთის იმპერიის არმიის პოლკოვნიკი (1860). დაიბადა მწიგნობარ ნიკოლოზ ონიკაშვილის ოჯახში. 1819 წლიდან რუსეთის არმიაში ოფიცრად მსახურობდა. მონაწილეობდა რუსეთ-სპარსეთის (1826-1828) და რუსეთ-ოსმალეთის (1828-1829) ომებში. თავი გამოიჩინა ახალციხის ბრძოლაში (1828), სადაც დაიჭრა. ირიცხებოდა კავკასიის არმიის ქვეით ჯარში. 1851 წელს მიიღო პოდპოლკოვნიკის წოდება. 1852-1853 წლებში იყო ახალი ბაიაზეთის მაზრის სამხედრო უფროსი, 1854-1856 — ერევნის მაზრის უფროსი, ხოლო 1858-1859 წლებში — ქ. ქუთაისის კომენდანტი. 1860 წელს პენსიაზე გავიდა პოლკოვნიკის წოდების მინიჭებით და მუნდირის ტარების უფლების შენარჩუნებით. დაჯილდოებული იყო წმ. ანას IV (წარწერით „მამაცობისთვის“, 1826) და III (ბაბთით, 1828), წმ. ვლადიმერის IV (ბაბთით, 1829) ხარისხის ორდენებით, ოქროს იარაღით „მამაცობისთვის“ (1832), წმ. გიორგის IV ხარისხის ორდენით (25-წლიანი სამსახურისთვის, 1839). მისი შვილებიდან: გიორგი იყო სამხედრო სამსახურში, კონსტანტინე — სამოქალაქოში; ქალიშვილი ბარბარე ცოლად ჰყავდა „ტიტულოვან მრჩეველ“ პეტრე ნაკაშიძეს (მათი შვილი იყო პუბლიცისტი და საზოგადო მოღვაწე ილია ნაკაშიძე). «Кав. кал. на 1852 год», с.569; «Кав. кал. на 1853 год», с.522 Сп. под/полк. по ст. 17.02.1856, с.133 Сп. под/полк. по ст. 01.02.1859, с.63 АКАК. Т.I, д.1132, с.763. – Тифлис, 1866 «Кавказъ», 1860, №2 Думин С. В., Чиковани Ю. К. Дворянские роды Российской империи. Том 4. Князья Царства Грузинского / Под ред. С. В. Думина. – М.: Линкоминвест, 1998.
ათამ ონიკაშვილი

ათამ ონიკაშვილი (გ. 1880) — პირველი ფერეიდნელი ქართველი რეპატრიანტი საქართველოში. ირანში, ფერეიდანში, სოფ. მარტყოფში დაბადებული ათამ ონიკაშვილი 20 წლის ასაკში სამუშოდ გადასულა თავრიზში, სადაც მუშაობდა ინგლისელ ინჟინერთან; შემდეგ მას ბაქოში გაჰყვა საქართველოში გამგზავრების მიზნით და 1871 წელს თბილისში ჩამოვიდა. ქართულ ენაზე მოსაუბრე მოულოდნელი სტუმრის გამოჩენას ქართულ საზოგადოებაში დიდი გამოხმაურება მოჰყვა. ის იყო პირველი ფერეიდნელი, რომელმაც ჩამოიტანა ამბავი სპარსეთის ქართველობის შესახებ. ონიკაშვილს შეხვდნენ: დიმიტრი ბაქრაძე, იაკობ გოგებაშვილი, აკაკი წერეთელი, გიორგი წერეთელი, სერგი მესხი, დიმიტრი ყიფიანი, გრიგოლ ორბელიანი, პეტრე უმიკაშვილი. ათამთან გასაუბრების საფუძველზე ნიკო ყიფიანმა გაზეთ „დროებაში“ გამოაქვეყნა წერილი „ქართველების კალონია სპარსეთში“, რომლითაც ქართულმა საზოგადოებამ პირველად გაიგო სინამდვილე ფერეიდნელების შესახებ. ონიკაშვილმა გრიგოლ ორბელიანს რუსეთის ხელისუფლებასთან შუამდგომლობა სთხოვა ფერეიდნელების საქართველოში გადმოსახლების საკითხში, თუმცა ორბელიანისგან უარი მიიღო, რამაც ის ძლიერ გაანაწყენა. გულგატეხილი ათამი საქართველოში დარჩა, საგარეჯოს რკინიგზის დეპოში დაიწყო მუშაობა, გაქრისტიანდა, ალექსანდრე დაირქვა და ქართველ ქალზე დაქორწინდა. მან სიცოცხლე გაურკვეველი მიზეზით, თვითმკვლელობით დაასრულა 1880 წელს. ჭიჭინაძე ზაქარია, ქართველები სპარსეთში და საქართველოში მოსული სპარსელი ქართველი ათამ ონიკაშვილი. – თბ., სტამბა ე. ი. ხელაძისა, 1895. ბართაია ნომადი, „სამი პერიოდი საქართველოსა და ირანელ ქართველთა ურთიერთობაში“, კრ.: ქართველოლოგიის აქტუალური პრობლემები, III, თბილისი, 2014, – გვ. 15-24. ↑ გაზ. „დროება“, 1872, №13. – გვ.1-2. ↑ ზაქარია ჭიჭინაძე ასე გადმოსცემს ორბელიანის პასუხს: „ძმაო! ჩვენში არაფერი საზოგადოება არსებობს; მე ვერ გავბედე მათი თხოვნა, მიტომ რომ არაფერი იქნება, ჩვენ თხოვნას არ შეიწყნარებენ, იქიდან აქ ხალხს არ გადმოასახლებენ. ან რა საჭიროა მათი აქ გადმოსახლება, იყვნენ იქ, იცხოვრონ მშვიდობით და ხანდისხან აქაც მოვიდნენ.“ (ჭიჭინაძე, 1895: გვ. 36-37).
მიხეილ ბატონიშვილი

მიხეილ ბატონიშვილი (დ. 1783, თბილისი, — გ. 21 ნოემბერი, 1862, სანქტ-პეტერბურგი) — ქართლ-კახეთის უკანასკნელი მეფე გიორგი XII-ისა და მარიამ დედოფლის ვაჟი, სამეფო კარის უკანასკნელი წარმომადგენელი. გიორგი XII-ის ხანმოკლე მეფობის დროს ახალგაზრდა მიხეილს თავისი თანატოლებისგან ჩამოყალიბებია ქვეითთა მუდმივი სამხედრო რაზმი, რომელიც იმდროინდელი რუსული არმიის სტანდარტებით იწვრთნებოდა. საქართველოში მყოფი რუსეთის ჯარის მეთაური გენერალი ივანე ლაზარევი მიხეილს მეფე გიორგის მეორე ქორწინებიდან შეძენილი შვილებიდან ყველაზე პერსპექტიულად თვლიდა. ბევრი სხვა ბატონიშვილისგან განსხვავებით, მიხეილი არ შეეწინააღმდეგა 1801 წელს რუსეთის მიერ ქართლ-კახეთის ანექსიის შემდეგ სამეფო სახლის წევრების საქართველოდან გადასახლების ბრძანებას. ამისთვის წმ. ანას I ხარისხის ორდენით დაჯილდოვდა, ყოველწლიური პენსია დაენიშნა და საქართველოს მონახულების უფლება მიეცა. ცხოვრება უმეტესად რუსეთში გაატარა. 1827 წელს მოსკოვში მიხეილი მოინახულა ქართველ შეთქმულთა ერთ-ერთმა ლიდერმა ფილადელფოს კიკნაძემ. იგი რამდენჯერმე იხსენიება 1832 წლის შეთქმულების საგამომძიებლო მასალებში, თუმცა მასში პირდაპირი მონაწილეობა არ მიუღია. 1859-1860 წლებში რუსეთის მთავრობის ე. წ. განსაკუთრებული კომისიის წევრი იყო. მფარველობას უწევდა და ეხმარებოდა რუსეთში მყოფ ქართველ სტუდენტებს, მ. შ., ი. ხელაშვილსა და გ. ქიქოძეს. თანამედროვეთა დახასიათებით მიხეილი გონიერი, განათლებული, თავმდაბალი და ქველმოქმედი ყოფილა. ცოლ-შვილი არ ჰყოლია. გარდაიცვალა პეტერბურგში. დაკრძალულია ალექსანდრე ნეველის ლავრის ოქროპირის მონასტერში. Акты, собранные Кавказской археографической комиссией: Том I. Под редакцией: А.П. Берже. Тифлис, Тип. Главного Управления Наместника Кавказского, 1866. – с. 184, 281, 310. მასალები XIX საუკუნის პირველი ნახევრის ქართული საზოგადოებრიობის ისტორიისათვის / მ. ბერძნიშვილი ; რედ.: მამისა ბერძნიშვილი ; საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემია, ივ.ჯავახიშვილის სახ. ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტი. ნაწ. II : მასალები ბიოგრაფიული ლექსიკონისათვის (ა-ე). თბილისი : მეცნიერება , 1980 – გვ. 105-106.
ოქრომჭედლიშვილი

საკუთარი სახელი ოქრომჭედლიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ივანე ოქრომჭედლიშვილი — აგრონომი ილია ოქრომჭედლიშვილი — ისტორიკოსი, პედაგოგი, მეწარმე
კოუვოლის ქვერეგიონი

კოუვოლის ქვერეგიონი (ფინ. Kouvolan seutukunta) ― ფინეთის კიმენლააკსოს რეგიონის ერთ-ერთი ქვერეგიონი 2009 წლიდან. 2021 წლის აღწერის მიხედვით, ქვერეგიონის მოსახლეობა 80 454 ადამიანს შეადგენს. ფინეთის ქვერეგიონები ↑ Väestö iän (1-v.) ja sukupuolen mukaan alueittain, 1972-2021 31.12.2021. Tilastokeskus. Viitattu 26.8.2022.
კოტკა-ჰამინის ქვერეგიონი

კოტკა-ჰამინის ქვერეგიონი (ფინ. Kotkan-Haminan seutukunta) ― ფინეთის კიმენლააკსოს რეგიონის ერთ-ერთი ქვერეგიონი 2009 წლიდან. 2021 წლის აღწერის მიხედვით, ქვერეგიონის მოსახლეობა 80 937 ადამიანს შეადგენს. ფინეთის ქვერეგიონები ↑ Väestö iän (1-v.) ja sukupuolen mukaan alueittain, 1972-2021 31.12.2021. Tilastokeskus. Viitattu 26.8.2022.
შარლ მეცხრის მეფობის ქრონიკა

შარლ მეცხრის მეფობის ქრონიკა (ფრანგ. Chronique du règne de Charles IX) 一 ფრანგი მწერლის, პროსპერ მერიმეს 1829 წლის ისტორიული რომანი. ნაწარმოებში მოქმედება XVI საუკუნეში მიმდინარეობს, სიუჟეტი კი გადმოგვცემს დიდგვაროვან ბერნარ დე მერჟისა და დიანა დე ტიურჟეს სიყვარულის ისტორიას, რომელიც მჭიდროდაა დაკავშირებული კათოლიკეებსა და ჰუგენოტებს შორის არსებულ დაპირისპირებასთან და ბართლომეს ღამესთან. მერიმე ნაწარმოებზე მუშაობისას ეყრდნობოდა არა სამეცნიერო ნაშრომებსა და პუბლიკაციებს, არამედ თანამედროვეთა და წიგნში აღწერილი საზარელი ისტორიული მოვლენების მონაწილეთა ავთენტურ ჩვენებებს. მთავარ წყაროს წარმოადგენდა ჰუგენოტი პოეტის, თეოდორ აგრიპა დ’ობინიეს წიგნები, პიერ დე ბურდელის ბიოგრაფიები და ჩანაწერები, აგრეთვე, სხვადასხვა სამხედრო ლიდერის, ბლეზ დე მონლუკისა და ფრანსუა დე ლანუს ხელნაწერები, ადგილობრივი პარიზელი იურისტის, პიერ დე ლეტუალის დღიური და ა.შ. გამოსარჩევია ისიც, რომ XVI საუკუნის ეპოქის შესაცნობად მას ფრანსუა რაბლეს შემოქმედებაც დაეხმარა. პროსპერ მერიმე ბართლომეს ღამე ↑ Branthom, Pierre de Bourdeil (1540-1614) - French memoirist, author of a multi-volume series of biographies of remarkable people of his time. ↑ Montluc, Blaise de Montesquiou (c. 1499-1577) - French commander, participant in the Wars of Religion; his "Commentaries" cover the events of 1521-1574. ↑ François Lanoux (1531-1591), French general. one of the major Protestant military leaders, author of memoirs. ↑ Etoile, Pierre Tezan (1546-1611) - French memoirist, author of Memoirs-diaries
საერთაშორისო კონვენცია სატვირთო მარკის შესახებ

საერთაშორისო კონვენცია სატვირთო მარკის შესახებ (ინგლ. The International Convention on Load Lines; CLL) ― საერთაშორისო საზღვაო ორგანიზაციის მიერ მიღებული კონვენცია. ხელი მოეწერა 1966 წლის 5 აპრილს, ლონდონში. კონვენციის დამატებაა 1988 წლის ოქმი და კიდევ ერთხელ შეასწორეს 2003 წელს. კონვენცია კონკრეტულად წყალხაზს ეხება, გემის კორპუსის უმაღლეს წერტილს, რომლის წყლის ზედაპირთან შეხებაც დასაშვებია. ხომალდი, რომელიც ისეა დატვირთული, რომ მისი წყალხაზი წყალქვეშაა და არ ჩანს, აჭარბებს მაქსიმალურ წყალშიგს და საფრთხეშია მაქსიმალური ტევადობის გადაჭარბბეის გამო. 1988 წელს მიღებული ოქმი 1966 წლის კონვენციის სერტიფიცირების მოთხოვნების ზღვაზე ადამიანის სიცოცხლის დაცვის შესახებ საერთაშორისო კონვენციასა და ხომალდებიდან გაჭუჭყიანების აღკვეთის შესახებ საერთაშორისო კონვენციასთან ჰარმონიზებას ისახავს მიზნად. სატვირთო მარკის შესახებ საერთაშორისო კონვენციის შესაბამისად, ყველა სატვირთო ხაზი მონიშნული უნდა იყოს ხომალდის შუა ნაწილში, ორივე მხარეს. International Maritime Organization on CLL 66/88 – [1] დაარქივებული 3 July 2020 საიტზე Wayback Machine. IACS [2] დაარქივებული 2023-04-02 საიტზე Wayback Machine. The basic Concept of Load Lines
რევია

საკუთარი სახელი რევია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი რევია — ქართველი სპორტსმენი (ფიგურული ციგურაობა) თამარ რევია — ქართველი ემიგრანტი, ქველმოქმედი მიხეილ რევია — ქართველი თანამდებობის პირი, ინჟინერი
ბურგოონდო

ბურგოონდო (ესპ. Burgohondo) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის დე-ბურგოხონდო-ელ-ტიემბლო-სებრეროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 55 კმ². მოსახლეობა — 1180 კაცი (2020 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები ბურგოონდოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
სებრეროსი

სებრეროსი (ესპ. Cebreros) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის დე-ბურგოხონდო-ელ-ტიემბლო-სებრეროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 137,47 კმ². მოსახლეობა — 3213 კაცი (2020 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები სებრეროსის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ელ-ბარაკო

ელ-ბარაკო (ესპ. El Barraco) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის დე-ბურგოხონდო-ელ-ტიემბლო-სებრეროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 153 კმ². მოსახლეობა — 1956 კაცი (2020 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები ელ-ბარაკოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ელ-ოიო-დე-პინარესი

ელ-ოიო-დე-პინარესი (ესპ. El Hoyo de Pinares) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის დე-ბურგოხონდო-ელ-ტიემბლო-სებრეროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 80,51 კმ². მოსახლეობა — 2169 კაცი (2020 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები ელ-ოიო-დე-პინარესის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ელ-ტიემბლო

ელ-ტიემბლო (ესპ. El Tiemblo) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის დე-ბურგოხონდო-ელ-ტიემბლო-სებრეროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 75 კმ². მოსახლეობა — 4373 კაცი (2020 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები ელ-ტიემბლოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ოიოკასერო

ოიოკასერო (ესპ. Hoyocasero) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის დე-ბურგოხონდო-ელ-ტიემბლო-სებრეროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 52 კმ². მოსახლეობა — 276 კაცი (2020 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები ოიოკასეროს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ნავალაკრუსი

ნავალაკრუსი (ესპ. Navalacruz) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის დე-ბურგოხონდო-ელ-ტიემბლო-სებრეროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 50 კმ². მოსახლეობა — 215 კაცი (2020 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები ნავალაკრუსის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ნავალმორალი

ნავალმორალი (ესპ. Navalmoral) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის დე-ბურგოხონდო-ელ-ტიემბლო-სებრეროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 43,35 კმ². მოსახლეობა — 356 კაცი (2020 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები ნავალმორალის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ნავალოსა

ნავალოსა (ესპ. Navalosa) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის დე-ბურგოხონდო-ელ-ტიემბლო-სებრეროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 30 კმ². მოსახლეობა — 317 კაცი (2020 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები ნავალოსას მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ნავალპერალ-დე-პინარესი

ნავალპერალ-დე-პინარესი (ესპ. Navalperal de Pinares) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის დე-ბურგოხონდო-ელ-ტიემბლო-სებრეროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 49 კმ². მოსახლეობა — 761 კაცი (2020 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები navalperal.com/ ნავალპერალ-დე-პინარესი მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ნავალუენგა

ნავალუენგა (ესპ. Navaluenga) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის დე-ბურგოხონდო-ელ-ტიემბლო-სებრეროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 73,7 კმ². მოსახლეობა — 2136 კაცი (2020 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები ნავალუენგის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ნავაკესერა

ნავაკესერა (ესპ. Navaquesera) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის დე-ბურგოხონდო-ელ-ტიემბლო-სებრეროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 9,16 კმ². მოსახლეობა — 24 კაცი (2020 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები ნავაკესერის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ნავარედონდილია

ნავარედონდილია (ესპ. Navarredondilla) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის დე-ბურგოხონდო-ელ-ტიემბლო-სებრეროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 20,27 კმ². მოსახლეობა — 156 კაცი (2020 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები ნავარედონდილიის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
იორი (მრავალმნიშვნელოვანი)

იორი შეიძლება აღნიშნავდეს: იორი — სოფელი დუშეთის მუნიციპალიტეტში; იორი — მდინარე კახეთში.
ჭალის ეკლესია (იუსუფელი)

ჭალის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თანამედროვე თურქეთის ტერიტორიაზე. ისტორიული ტაოს ქალაქ იუსუფელის გარეუბანში, მდინარე ჭოროხის მარჯვენა ნაპირზე, განეკუთვნება IX-XI საუკუნეებს. ტაძარში შემორჩენილია ფრესკები. განირჩევა ფრესკული წარწერების კვალიც. შესასვლელი დასავლეთიდან ჰქონია. ტაძარი 2023 წელს იუსუფელის ადგილზე აგებული წყალსაცავის ფსკერზე მოექცევა. ტაო-კლარჯეთის ძეგლების 2016 წლის საკვლევი ექსპედიციების ანგარიშები, თბ., 2017, გვ. 72 ISBN 978-9941-9470-8-7 ↑ ტაო-კლარჯეთში თამარის ხიდები წყალმა დაფარა
ჰამზეთის ეკლესია

ჰამზეთის ეკლესია, ხამზეთის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თანამედროვე თურქეთის ტერიტორიაზე. იუსუფელის რაიონში, მდინარე პარხალისწყლისა და ჭოროხის შეერთების ადგილთან, მცირე, კლდოვან ბორცვზე. განეკუთვნება IX-XI საუკუნეებს. ტაძარი 2023 წელს იუსუფელის ადგილზე აგებული წყალსაცავის ფსკერზე მოექცა. ტაო-კლარჯეთის ძეგლების 2016 წლის საკვლევი ექსპედიციების ანგარიშები, თბ., 2017, გვ. 72 ISBN 978-9941-9470-8-7 ტაო-კლარჯეთში თამარის ხიდები წყალმა დაფარა მოგზაურობა ტაო-კლარჯეთში