laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ხოშარა

ხოშარა — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში, უკანაფშავის თემში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 4 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ჯავახიანთკარი

ჯავახიანთკარი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ჭონქაძის თემში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 25 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ჯაღმიანი

ჯაღმიანი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ქვეშეთის თემში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 56 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ ს. მაკალათია, „მთიულეთი“, ტფ., 1930, გვ. 11 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ძვ. წ. 67

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 67 არსინოე IV — პტოლემე XII-ის ქალიშვილი. (გ. ძვ. წ. 41) სოსონო — კორეელი დედოფალი, კოგურიოს სამეფოს დამაარსებელი. (გ. ძვ. წ. 6) სალომე ალექსანდრა — იუდეის დედოფალი (დ. ძვ. წ. 139)
ჯუღისი

ჯუღისი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ჭართლის თემში. მდებარეობს გუდამაყრის ქედის დასავლეთ კალთაზე, მდინარე ჯუღისის (მთიულეთის არაგვის მარცხენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 1280 მ. დუშეთიდან 36 კმ. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 29 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 580. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ ს. მაკალათია, „მთიულეთი“, ტფ., 1930, გვ. 13 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
მანჭიკაანი

მანჭიკაანი — სოფელი საქართველოში, სამხრეთ ოსეთის დროებითი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულის ახალგორის მუნიციპალიტეტში, ცხრაძმის თემში. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
მაჭარაანი

მაჭარაანი — სოფელი საქართველოში, სამხრეთ ოსეთის დროებითი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულის ახალგორის მუნიციპალიტეტში, ცხრაძმის თემში. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
პაპიაანი

პაპიაანი — სოფელი საქართველოში, სამხრეთ ოსეთის დროებითი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულის ახალგორის მუნიციპალიტეტში, ცხრაძმის თემში. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
შიუკაანი

შიუკაანი — სოფელი საქართველოში, სამხრეთ ოსეთის დროებითი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულის ახალგორის მუნიციპალიტეტში, ცხრაძმის თემში. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ჩიტიანი

ჩიტიანი, ჩიტიაანთი — სოფელი საქართველოში, სამხრეთ ოსეთის დროებითი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულის ახალგორის მუნიციპალიტეტში, ცხრაძმის თემში. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ჩიტიანიდან ბარის სოფლებში არიან გადასახლებულები ჩიტიშვილები (მაგ., ოძისში). ↑ 1.0 1.1 გვრიტიშვილი დ., ფეოდალერი საქართველოს სოციალური ურთიერთობის ისტორიიდან, თბ.: „სახელგამი“, 1955. — გვ. 76. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ჩკუნეთი

ჩკუნეთი — სოფელი საქართველოში, სამხრეთ ოსეთის დროებითი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულის ახალგორის მუნიციპალიტეტში, ლარგვისის თემში. მდებარეობს მდინარე ჭურთის ხეობაში, ზღვის დონიდან 1700 მ., ახალგორიდან 36 კმ, ლარგვისიდან 18 კმ. საბჭოთა პერიოდში შედიოდა დორეთკარის სასოფლო საბჭოში, განვითარებული იყო მეცხოველეობა. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ჩქუნეთის წმინდა გიორგის ეკლესია ჩქუნეთის ნიში ჩქუნეთის ეკლესის ნანგრევი ჩქუნეთის ეკლესია (შუა საუკუნეები) ჩქუნეთის კვირაცხოვლის ნაეკლესიარი ჩქუნეთის წმინდა გიორგის ნიში ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 172. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
თხილა

თხილა — ნასოფლარი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის თიანეთის მუნიციპალიტეტში, ჟებოტის თემში. მდებარეობს თიანეთის ქვაბულში, მდინარე ივრის მარცხენა ნაპირზე, ზღვის დონიდან 1170 მეტრზე. თიანეთიდან დაშორებულია 5,5 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ ცხოვრობს. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ბადაანი (თიანეთის მუნიციპალიტეტი)

ბადაანი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის თიანეთის მუნიციპალიტეტში (ადმინისტრაციული ერთეული — დაბა სიონი). მდებარეობს გომბორის ქედის დასავლეთ კალთაზე, მდინარე ივრის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 1030 მეტრზე. თიანეთიდან დაშორებულია 34 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 8 ადამიანი. ბადაანის ცხრაკარა ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
საჯინიბო (თიანეთის მუნიციპალიტეტი)

საჯინიბო — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის თიანეთის მუნიციპალიტეტში (ადმინისტრაციული ერთეული — დაბა სიონი). 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 22 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ძვ. წ. 68

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 68 6 ოქტომბერი : არტაშატის ბრძოლა — ლუკულუსი ამარცხებს სომხეთის მეფე ტიგრან დიდს.
ერედა (მცხეთის მუნიციპალიტეტი)

ერედა — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის მუნიციპალიტეტში (წილკნის ადმინისტრაციული ერთეული). ერედა მდებარეობს მდ. ერედისხევის (ნარეკვავის მარცხენა შენაკადი) ნაპირას, ზღვის დონიდან 660 მ-ზე. ქალაქ მცხეთიდან დაშორებულია 20 კმ-ით, ქსნიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) — 14 კმ-ით. სოფლის ძველი სახელწოდებაა ყურისუბანი. ამ სახელით მოხსენიებულია 1392 წლის საკათალიკოსო მამულების სითარხნის გუჯარში. ყურისუბანი ქართლის მეფე სვიმონ I-ს თავისი ძმის, ვახტანგ ბატონიშვილისათვის მიუცია, შემდგომში დროებით უკან გამოურთმევია და მის მაგივრად უწყალობებია სოფელი ვირშა მონასტრითა და შეწირული ყმა-მამულით. ნიკოლაოზ კათალიკოსის 1578 წლის გაცვლილობის წიგნის მიხედვით, ვახტანგ ბატონიშვილს სოფელში დიდი სამუშაოები ჩაუტარებია: აუგია ეკლესია, ციხე-სიმაგრე, სხვადასხვა სახის სამეურნეო ნაგებობები. გარკვეული დროით დომენტი კათოლიკოსს ვახტანგისთვის ყურისუბანი პატარა ლიახვის ხეობის რამდენიმე სოფელზე (ქორდი, ზაკუ, სათიხარი) გაუცვლია, მაგრამ, როგორც 1595 წლით დათარიღებული სააღაპე წიგნიდან ჩანს, ბოლოს ეს სოფელი კვლავ ვახტანგისთვის დაუბრუნებია. შემდგომში ყურისუბანი სამუხრანბატონოს ნაწილი იყო, XIX საუკუნიდან — დუშეთის მაზრის. რუსეთის პირველი რევოლუციის პერიოდში, 1905 წლის 20 მარტს ერედის ცენტრში შეიკრიბა ერედისა და ახლომახლო სოფლების (ძალისი, მჭადიჯვარი, წილკანი, გრემისხევი, ბაზალეთი, ჭილურტი, ებნისი) გლეხკაცობა და თავადაზნაურობა (6000-მდე კაცი). გლეხებმა მოითხოვეს მათთვის „ნადელების“ უსასყიდლოდ გადაცემა, ე. წ. „ჩამონაჭრების“ დაბრუნება, ტყითა და საძოვრებით სარგებლობის უფლება, ხოლო უმიწაწყლო გლეხებისათვის სამყოფი მიწის გამოყოფა. მათ წამოაყენეს, აგრეთვე პოლიტიკური მოთხოვნები: არსებული წყობილების დამხობა, დამფუძნებელი კრების მოწვევა, კრების, სიტყვის, სარწმუნოების, განათლების თავისუფლება, ძველი არმიის გაუქმება. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 510 ადამიანი. ჭყონია თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 280. გვასალია ჯ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. ?. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ ხიდურელი, ზ., ფეოდალური მიწათმფლობელობა XV-XVIII საუკუნეების აღმოსავლეთ საქართველოში, თბ., 1989. — გვ. 67-68. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ვაზიანი (მცხეთის მუნიციპალიტეტი)

ვაზიანი (1945 წლამდე — დამპალა) — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის მუნიციპალიტეტში (ვაზიანის ადმინისტრაციული ერთეული). ვაზიანი მდებარეობს მუხრანის ვაკეზე, მდ. ქსნის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 590 მ-ზე, მცხეთიდან 25 კმ-ში, ქსნიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 14 კმ-ში. სოფელი დამპალას სახელწოდებით ქართულ დოკუმენტურ წყაროებში XVI საუკუნიდან იხსენიება. 1669 წლის დოკუმენტით („წილკნის ღმრთისმშობლის სამწყსოს სიგელი“) დამპალა წილკნის ეპარქიის სარგო ყოფილა. XVIII საუკუნის ქართველი სწავლული ვახუშტი ბატონიშვილი მას იხსენიებს დამპალეთის სახელწოდებით და სამუხრანოში აქცევს, სოფლის სახელწოდება უნდა უკავშირდებოდეს სოფელში სარწყავი არხების მოშლის გამო წარმოქმნილი ჭაობიანი დამპალი მიწების არსებობას. 1865 წლისთვის დამპალო შედიოდა დუშეთის უბნის ქსოვრისის სასოფლო თემში და იქ 19 კომლი ცხოვრობდა. 1945 წლის 6 სექტემბერს დამპალას ვაზიანი ეწოდა. სოფლის მიდამოებში, სასაფლაოზე, დგას XVII საუკუნის გუმბათოვანი ეკლესია „სუმბიანი“. სოფლის შუაში XVIII საუკუნის II ნახევრის ციხე–გალავანია. ადგილ დამპალასა და სოფელ მჭადიჯვარს შორის აღმოჩენილია ნამოსახლარი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 526 ადამიანი. გვასალია ჯ., ვაზიანი // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. ?. გვასალია ჯ., აღმოსავლეთ საქართველოს ისტორიული გეოგრაფიის ნარკვევები, თბ., 1983. ვაზიანი — საქართველოს ისტორიულ ძეგლთა ბიბლიოგრაფიული ლექსიკონი. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საინფორმაციო-სტატისტიკური განყოფილება, „საქართველოს სსრ ადმინისტრაციულ ტერიტორიული დაყოფა 1949 წლის 1 სექტემბრისათვის“, თბ., 1949 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ზაქარო

ზაქარო — სოფელი საქართველოში, მცხეთის მუნიციპალიტეტში, გალავნის თემში. მდებარეობს მდინარე თეზმის მარჯვენა ნაპირზე, ზღვის დონიდან 760 მ., მცხეთიდან 19 კმ, გალავნიდან 1 კმ. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მევენახეობა და მეხილეობა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 558 ადამიანი. ზაქაროს კვირაცხოვლის ეკლესია შინდიანის ხატი ცაცხვიანის ხატი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 489.} ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ზემო ნიჩბისი

ზემო ნიჩბისი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის მუნიციპალიტეტში, ნიჩბისის თემში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 208 ადამიანი. ზემო ნიჩბისის პირველი სამაროვანი ზემო ნიჩბისის მეორე სამაროვანი ზემო ნიჩბისის მეორე სამაროვანი ზემო ნიჩბისის პირველი სამაროვანი ზემო ნიჩბისის სამაროვანი ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
თეზამი (მცხეთის მუნიციპალიტეტი)

თეზამი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის მუნიციპალიტეტში, ცხვარიჭამიის თემში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 24 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
კევლიანი

კევლიანი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის მუნიციპალიტეტში, ცხვარიჭამიის თემში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 57 ადამიანი. კევლიანის კვირაცხოველი კევლიანის წმინდა გიორგის ეკლესია კევლიანის ღვთისმშობლის ეკლესია ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
კოტორაანთკარი

კოტორაანთკარი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის მუნიციპალიტეტში, გალავნის თემში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 50 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ლელობი

ლელობი — ნასოფლარი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის მუნიციპალიტეტში, ლისის თემში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ ცხოვრობს. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ლელუბანი

ლელუბანი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის მუნიციპალიტეტში, ცხვარიჭამიის თემში. 2007 წლამდე ადმინისტრაციულად ექვემდებარებოდა სოფელ გლდანის საკრებულოს. მდებარეობს მდინარე ლელუბნისხევის (მდინარე გლდანისხევის სათავე) ორივე ნაპირზე, იალნოს ქედის სამხრეთ კალთაზე. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 16 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ მცხეთის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიული ორგანოები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-08-11. ციტირების თარიღი: 2013-09-02. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ძვ. წ. 71

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 71 სპარტაკი — ძველი რომის გლადიატორი (დ. დაახ. ძვ. წ. 109)
ლისი (მცხეთის მუნიციპალიტეტი)

ლისი — სოფელი საქართველოში, მცხეთის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ბევრეთი, მუხათწყარო, მსხალდიდი, ქვემო ლისი, ძალანთხევი, წოდორეთი). მდებარეობს თრიალეთის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე, ლისის ტბის დასავლეთით, ზღვის დონიდან 800 მ, მცხეთიდან 25 კმ. საბჭოთა პერიოდში მოქმედებდა დიღმის მერძევეობა-მებოსტნეობოს მეურნეობა, ბიბლიოთეკა. ლისის სასოფლო საბჭოში შემავალი სოფლები ლელობი და ტაბარუკი დაიცალა მოსახლეობისგან, ხოლო აგარაკი და თხინვალა შეუერთდა თბილისს. წერილობით წყაროებში ლისი XVI საუკუნიდან იხსენიება. 1523 წელს დათარიღებული სიგელის მიხედვით სოფელი ბარათაშვილების საგვარეულო საკუთრებაა. 1578 წელს ოსმალთა შემოსევის შემდეგ მოსახლეობის ნაწილი აიყარა და ხიზნად წავიდა. 1625 წელს ლისი თბილისის ციხეში მყოფმა ყიზილბაშთა გარნიზონმა დაარბია. გადაწვა სახლები და დიდი ნადავლი ჩაიგდო ხელში. ლისიდან გაბრუნებულ მტრის რაზმს მოულოდნელად თავს დაესხა გიორგი სააკაძე 60 კაცით. ამ ბრძოლაში მტერმა შვიდასამდე კაცი დაკარგა და სასტიკი მარცხი განიცადა. XIX საუკუნის 40-იანი წლებიდან ლისი თარხან-მოურავების საგვარეულო საკუთრებაში გადავიდა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 598 ადამიანი. ლისის ტბა ლისის წმინდა ესტატეს ეკლესია ლისის წმინდა გიორგის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 252. აფრასიძე გ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 293. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ ენციკლოპედია „თბილისი“, თბილისი, 2002 წ., გვ. 626. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
მამკოდა

მამკოდა — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის მუნიციპალიტეტში, ცხვარიჭამიის თემში. 2007 წლამდე ადმინისტრაციულად ექვემდებარებოდა სოფელ გლდანის საკრებულოს. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 91 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ მცხეთის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიული ორგანოები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-08-11. ციტირების თარიღი: 2013-09-02. ↑ ენციკლოპედია „თბილისი“, თბილისი, 2002 წ., გვ. 639. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
მუხათგვერდი

მუხათგვერდი — სოფელი საქართველოში, მცხეთის მუნიციპალიტეტში, მცხეთის თემში. მდებარეობს მდინარე მტკვრის მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 560 მ., მცხეთიდან 6 კმ. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 203 ადამიანი. მუხათგვერდის ძმათა სასაფლაო ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 228. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
მუხათწყარო

მუხათწყარო — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის მუნიციპალიტეტში, ლისის თემში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 97 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ ენციკლოპედია „თბილისი“, თბილისი, 2002 წ., გვ. 695 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები
მშრალხევი

მშრალხევი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის მუნიციპალიტეტში, ცხვარიჭამიის თემში. 2007 წლამდე ადმინისტრაციულად ექვემდებარებოდა სოფელ გლდანის საკრებულოს. მდებარეობს მდინარე მშრალიხევის (მდინარე გლდანისხევის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა ნაპირზე, საგურამოს ქედის სამხრეთ კალთაზე. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 14 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ მცხეთის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიული ორგანოები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-08-11. ციტირების თარიღი: 2013-09-02. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ძვ. წ. 72

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 72 კრიქსი – გლადიატორი და სამხედრო ლიდერი
ნავაზი

ნავაზი — სოფელი საქართველოში, მცხეთის მუნიციპალიტეტში, აღდგომელაანთკარის თემში. მდებარეობს თბილისიდან 35 კმ-ში. 1960 წელს სოფელში აშენდა კულტურის სახლი. სოფელში მოქმედებს ბიბლიოთეკა. სოფელში შემორჩენილია მუხრანბატონის სასახლის ნანგრევები. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 573 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ნავდარაანთკარი

ნავდარაანთკარი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის მუნიციპალიტეტში, გალავნის თემში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 333 ადამიანი. სოფლის სამხრეთით 1,5 კმ-ზე დგას დარბაზული ეკლესიის ნანგრევები, კამარა ჩამოქცეულია, შემორჩენილია აღმოსავლეთს მხარე — საკურთხეველი. მის ჩრდილოეთით 20 მეტრში დგას ნასახლარი, რომლის დასავლეთ მხარეს ბუხარი შეიმჩნევა. ეკლესიის დასავლეთით 50 მეტრში დგას კვადრატული გეგმის კოშკი, რომელსაც ოთხივე კუთხე გამაგრებული აქვს კონუსური ფორმის საბჯენებით. კოშკი შემორჩენილია 3 მეტრის სიმაღლეზე. 2017–2019 წლებში ნავდარაანთკარის სამხრეთით, საგურამოს ქედის ჩრდილო-დასავლეთ კალთაზე, ადგილ დიდველზე ჩატარებულმა არქეოლოგიურმა გათხრებმა გამოავლინა გვიანი შუა საუკუნეების ნამოსახლარი: სათავდაცვო კოშკი, ორი ეკლესია, სავარაუდო მარანი და სხვადასხვა დანიშნულების (საცხოვრებელი, სამეურნეო) ნაგებობები. ნამოსახლარის სამხრეთ-აღმოსავლეთით შესწავლილ იქნა ადრე რკინის ხანის და ელინისტური პერიოდის 6 ორმოსამარხის ნაშთი. გოგოლაძე, გ. სამარხთა ჯგუფი სოფელ ნავდარაანთკარიდან. საქართველოს ეროვნული მუზეუმის მოამბე, X (55-ბ): 27-42, 2022. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05. ↑ მცხეთაში, ნავდარაანთკარის ნამოსახლარისა და სამაროვნის არქეოლოგიური სამუშაოები ჩატარდა. kvira.ge. 23/09/2019.