ძველი ხელოვნების გალერეა (დიუსელდორფი)

ძველი ხელოვნების გალერეა (გერმ. Alte Kunsthalle) - მდებარეობს დიუსელდორფში, აშენდა 1878-1881 წლებში. მეორე მსოფლიო ომის დროს შენობა მცირედ დაზიანდა, ასე რომ ომის დასრულების შემდეგ ქალაქ დიუსელდორფს კვლავ ქონდა საშუალება რამდენიმე გამოფენა გაემართა. 1967 წელს, გალერეა დაანგრიეს და ახალი შენობა ააგეს დღევანდელი გრაბბეპლაცის სამხრეთ მხარეს. ქალაქმა ჩაატარა კონკურსი 1874 წელს და მეორე 1877 წელს, რის შედეგადაც არქიტექტორებს ერნსტ გიზიდ და პოლ ვაიდნერის დაევალათ ახალი შენობის აშენება. შენობა აშენდა 1878 წლიდან 1881 წლამდე და გაიხსნა 1881 წლის 3 ივლისს მალკასტენის მხატვრების მიერ კოსტიუმების ისტორიული აღლუმით. მეორე მსოფლიო ომის დროს შენობა დაზიანდა, მაგრამ ქალაქ დიუსელდორფში ომის დასრულების შემდეგ მაინც მოეწყო რამდენიმე გამოფენა. ომის შემდგომ პერიოდში ჩატარდა კონკურსი ისტორიულ ადგილას რეკონსტრუქციისათვის, თუმცა, წარდგენილი წინადადებები უარყოფილ იქნა 1960; 1967 წელს გადაწყდა ნანგრევების დემონტაჟი და ახლანდელი გალერეის სამხრეთ მხარეს მდებარე მიწის ნაკვეთზე ახალი შენობისაშენება. ფასადზე დომინირებდა დიდი ტრიუმფალური პორტალი, რომლის ფორმაც ტრიუმფალურ თაღს მოგაგონებდათ. ტრიუმფალური პორტალი ეკუთვნოდა გვიან კლასიკოსის მრგვალ თაღის სტილს, რომელიც იმ დროისთვის ერთ -ერთი "ყველაზე თანამედროვე ტენდენცია" იყო პარიზში და შემდეგ გაიკაფა გზა გერმანიაში დრეზდენის გავლით გოტფრიდ სემპერთან ერთად. ტრიუმფალური პორტალის სვეტები გაფორმებული იყო ვილჰელმ ალბერმანის ოთხი კარიატის ფიგურით, რომელიც განასახიერებდა მუსიკას და ფერწერას, ქანდაკებას და არქიტექტურას. ტრიუმფალური პორტალი კარიატიდების წყვილითა და თაღოვანი სახურავის ფორმით მოჰყვა პარიზის ლუვრის გაფართოების მოდელს. ძველი ხელოვნების მუზეუმი იყო ერთ -ერთი პირველი მუზეუმი გერმანიაში, რომლის კოლექციები და გამოფენები ძირითადად თანამედროვე ხელოვნებას ეძღვნებოდა. 1883 წლიდან 1920 წლამდე, მხატვარი ჰერმან კარლ ჰემპელი იყო გალერეის დირექტორი / აღმასრულებელი დირექტორი. გახსნის შემდეგ პირველ წლებში, ასევე მოეწყო გამოფენები, რომლებიც არ ეხებოდა თანამედროვე ხელოვნებას, მაგალითად გამოფენა "ძველი ოსტატების ნახატები" 1886 წლის 5 სექტემბრიდან 7 ოქტომბრამდე, რომელშიც შედიოდა ფლამანდიური და ჰოლანდიური ნამუშევრები. სკოლა მე -17 საუკუნიდან კერძო კოლექციონერების მიერ ქვემო რაინსა და ვესტფალიაში. გალერეაში გამართულ თანამედროვე ხელოვნების მნიშვნელოვან გამოფენებს შორის იყო Sonderbund westdeutscher Kunstfreunde und Künstler – ის 1909 და 1911 წლების გამოფენები. პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ, მხატვარი კარლ მერდფილდი გახდა გალერეის დირექტორი, რომლის დროსაც ჩატარდა Young Rhineland-ის, Der Blaue Reiter-ის და Die Brücke– ის გამოფენები. Rheinische Sezession– ს ჰქონდა თავისი ყოველწლიური გამოფენა იქ 1930 წელს. 1935 წლიდან მხატვარი ფრედ კოკი გახდა გალერეის მენეჯერი და 1934 წელს დაარსებული "დუსელდორფის სახვითი ხელოვნების ხელშეწყობის საზოგადოებასთან" ერთად შექმნა საგამოფენო პოლიტიკის ახალი ნაწილი. კარიბჭეზე იდგა კარლ ჰილგერსის ხუთ მეტრიანი სიმაღლის ფიგურა, რომელიც შეიქმნა თუთიის ჩამოსხმის პროცესში: "ხელოვნების გენიოსი" ან "ვიქტორია"-ნიჭიერების ერთგვარი ფრთოსანი მფარველი ანგელოზი. გამოსახულია მამაკაცი, რომელმაც მარჯვენა ხელით აღმართა დაფნის გვირგვინი, რაც მისი პატივისცემის გამოხატულება იყო ხელოვნების მიმართ. მარცხენა ხელში მამაკაცის ფიგურა ატარებდა მარადიულ ალს, რომელიც წარმოადგენდა შემოქმედებითი ძალის მარადიულად შენარჩუნების სურვილს. ფიგურები, რომლებიც განთავსდა ქალაქის შემოგარენში ძველი გალერეის დანგრევის შემდეგ იყო ფიგურა "დედა" მოქანდაკე ფრანც დორენბახის(1870–1943) მიერ შექმნილი 1907 წელს მალკასტენპარკში და 1921 წელს შექმნილი ფიგურა 'Anselm Feuerbach" რეინჰოლფი ფელდეროფის მიერ. თაღოვანი ლუნეტი ამშვენებდა მოზაიკას, რომელიც არ დაზიანებულა მეორე მსოფლიო ომში დაბომბვის დროს. როდესაც ძველი გალერეა დაინგრა 1959 წელს, უზარმაზარი კედლის მოზაიკა ჩამოიშალა და ახლა ინახება ფრაგმენტებად, ნაწილ - ნაწილ შეფუთულია ყუთებში და ინახება ხელოვნების მუზეუმის საწყობში. 1994 წელს სეგმენტები შეისწავლეს რესტავრატორებმა. გარეგნულად პომპეზურმა შენობამ კრიტიკა გამოიწვია კიბის გამო, რომელიც იყო ძალიან დიდი და შეუსაბამო. ასევე საგამოფენო ოთახების გამო, რომლებიც ძალიან მცირე იყო და ამ კრიტიკამ განაპირობა ახალი სახელოვნებო მუზეუმის მშენებლობის აუცილებლობა ჯერ კიდევ 1880 – იანი წლების ბოლოს. 1906 წლისთვის მუზეუმი გაფართოვდა, ძირითადად რამდენიმე ფართო დარბაზით. Alexandra König: Kunsthalle. In Roland Kanz, Jürgen Wiener (ed.): Architekturführer Düsseldorf. Dietrich Reimer, Berlin 2001, Nr. 20, p. 15. Kathrin DuBois: Die alte Kunsthalle. In Orte der Düsseldorfer Malerschule – Spuren der Künstler in Düsseldorf. (Rheinische Kunststätten, fascicule 528). Rheinischer Verein für Denkmalpflege und Landschaftsschutz [de], Cologne 2009, ISBN 978-3-86526-069-7, pp. 14–17. kunsthalle-duesseldorf.de – Kunsthalle Düsseldorf. Als Florenz an den Rhein rückte. ↑ Georg Friedrich Koch: Museums- und Ausstellungsbauten. In Eduard Trier [de], Willy Weyres (ed.): Kunst des 19. Jahrhunderts im Rheinland. Vol. 2: Architektur: II, Profane Bauten und Städtebau. Schwann, Düsseldorf 1980, ISBN 3-590-30252-6, pp. 212f. ↑ The inscription on the pedestal names the Düsseldorf sculptor Leo Müsch (1846–1911). According to recent research, however, the pairs of sculptures carved out of sandstone between 1879 and 1881 were made by the sculptor Wilhelm Albermann; vgl. Rolf Pupar: Kunststadt Düsseldorf. Objekte und Denkmäler im Stadtbild. Grupello Verlag [de], Düsseldorf 2009, ISBN 978-3-89978-044-4, p. 33, Buchanfang online. ↑ Theodor Levin (im Auftrag des Comités): Verzeichnis der in der Kunsthalle zu Düsseldorf ausgestellten Bilder von älteren Meistern.(Ausstellung vom 5.9. – 7.10.1886). A. Bagel, Düsseldorf 1886. ↑ Ausstellungskatalog (Ausschnitte): Jahresausstellung Rheinische Sezession, May – June 1930 ↑ „Gesellschaft zur Förderung der Düsseldorfer bildenden Kunst“ übernahm am 1. Januar 1935 die unteren Ausstellungsräume der Kunsthalle, Verwaltungsbericht der Landeshauptstadt Düsseldorf vom 1. April 1933 bis 31. März 1936, p. 36 ↑ 0021 Genius (Giebelkrönung der alten Kunsthalle). In Ars publica Düsseldorf 3: Trotz geringer Hoffnung soll aber die Frage bleiben: Kann einer der Leser zur Klärung dieses "ungelösten Rätsels" beitragen? ↑ Peter Hüttenberger: Die Entwicklung zur Großstadt bis zur Jahrhundertwende. In Hugo Weidenhaupt (ed.): Düsseldorf. History from its origins to the 20th century. Vol. 2, Schwann im Patmos Verlag, Düsseldorf 1988, ISBN 3-491-34222-8, pp 583f.