laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ჰაინრიხ მიულერი

ჰაინრიხ მიულერი (გერმ. Heinrich Müller) (დ. 28 მაისი, 1900, მიუნხენი, გერმანია — გ. უცნობია, 1945 წლის მაისიდან ითვლება დაკარგულად) — გერმანელი სამხედრო და სახელმწიფო მოღვაწე, გესტაპოს შეფი 1939 - 1945 წლებში. მიულერი დაიბადა მიუნხენში (ბავარია), ჟანდარმერიის მოხელის კათოლიკურ ოჯახში. საშუალო განათლების მიღების შემდეგ სწავლა განაგრძო საავიაციო-საინჟინრო სასწავლებელში. 1917 წელს იგი მოხალისედ წავიდა პირველ მსოფლიო ომში. 1919 წელს მიულერი სამხედრო სამსახურიდან დაითხოვეს უნტეროფიცრის წოდებით. ომის შემდგომ პრაქტიკას გადიოდა მინხენის პოლიიცის განყოფილებაში და 1929 წელს იგი პოლიტიკური პოლიციის მდივნად ინიშნება. მის დანიშნულებაში შედის კომუნისტური ორგანიზაციების წინააღმდეგ ბრძოლა. 1934 წელს მიულერი სს-ის წევრი გახდა და გადაყვანილ იქნა ბერლინში საიდუმლო პოლიციის განყოფილებაში სამუშაოდ. 1936 წელს მიულერი დაინიშნა რაიხის უშიშროების პოლიციის მთავარი სამმართველოს პოლიტიკური პოლიციის განყოფილების უფროსის მოადგილედ. 1939 წლიდან იგი გადაიყვანეს ებრაელთა გასახლების საქმეთა მმართველის თანამდებობაზე. იმავე წლის ოქტომბერში მიულერი დაინიშნა რაიხის უშიშროების მთავარი სამმართველოს (RSHA) IV განყოფილების (საიდუმლო პოლიცია) შეფად და მიენიჭა სს-ის გრუპენფიურერის და პოლიციის გენერალ-ლეიტენანტის წოდება. იმყოფებოდა რა გესტაპოს შეფის თანამდებობაზე, მიულერი იყო თითქმის ყველა იმ დანაშაულის თანამონაწილე, რომელიც რაიხის უშიშროების მთავარ სამმართველში დაიგეგმა, მომზადდა და შესრულებული იქნა. 1939 წლის სექტემბრიდან მისი ბრძანებით დაიწყო პოლიტიკური მოწინააღმდეგეების მიამართ ე.წ. "საგანგებო მოპყრობა" (გერმ. Sonderbehandlung), რაც მიზნად ისახავდა მათ საკონცენტრაციო ბანაკებში ჩასმას და ფიზიკურ განადგურებას. მიულერის დაქვემდებარებაში იყო და მისი უშუალო თანამონაწილეობით გატარებულ იქნა ადოლფ აიხმანის მიერ მომზადებული „ებრაელთა რეფერატი IV B 4“. მიულერი პასუხისმგებელი იყო სს-ის მიერ სსრკ-ის ტერიტორიაზე ჩატარებული გენოციდის შედგების დეტალურ დამუშავებაზე, შეჯამებაზე და მოხსენებაზე, შეფების რაინჰარდ ჰაიდრიხის და შემდგომში ერნსტ კალტენბრუნერის წინაშე. 1945 წლის მაისიდან მიულერი უგზო-უკვლოდ დაკარგულად ითვლება. მითები იმის თაობაზე, თითქოს მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ იგი ერთი მხრივ აშშ-ის, მეორე მხრივ სსრკ-ის აგენტად მუშაობდა არ დასტურდება. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჰაინრიხ მიულერი
ხეთის წმინდა სოფიოს ეკლესია

ხეთის წმინდა სოფიოს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ხობის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხეთაში. ხეთის წმინდა სოფიოს ეკლესიის სიგრძე 9 მეტრია, სიგანე 6, კედლის სისქე კი 1 მეტრი. ტაძარს ირგვლივ გალავანი უვლის, შესასვლელში ოთხკუთხა კოშკის ნაშთია დარჩენილი, რომელიც ტაძრის ჩრდილოეთ მხარეს მდებარეობს. შიდა ეზოს ფართობი დაახლოებით 1000 კვ. მეტრია, ეკლესია, კოშკი და გალავანიც ნაგებია ადგილობრივი კირქვით.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 5176
უნივერსიტეტების საერთაშორისო ასოციაცია

უნივერსიტეტების საერთაშორისო ასოციაცია (ინგლ. International Association of Universities (IAU) ) — უმაღლესი განათლების სფეროში მოღვაწე არასამთავრობო ორგანიზაცია, რომელსაც ხელმძღვანელობს წევრები. იგი მოიცავს 130-ზე მეტი ქვეყნის 600-ზე მეტ უმაღლეს სასწავლებელს და ორგანიზაციას. IAU არის იუნესკოს ოფიციალური პარტნიორი. მისი სამდივნო დაფუძნებულია პარიზში და მდებარეობს იუნესკოს შტაბ-ბინაში. უნივერსიტეტების საერთაშორისო ასოციაცია შეიქმნა იუნესკოს ეგიდით 1950 წლის 9 დეკემბერს ნიცაში, უნივერსიტეტების საერთაშორისო კონფერენციის დროს. მისი მიზანი იყო და რჩება მსოფლიოს უმაღლეს სასწავლებლებს შორის თანამშრომლობის წახალისება. ასოციაციის მმართველი ორგანოებია გენერალური ასამბლეა და ადმინისტრაციული საბჭო. გენერალური კონფერენცია, რომელიც იმართება ხუთ წელიწადში ერთხელ, კენჭისყრით ირჩევს ადმინისტრაციულ საბჭოს, რომელიც შედგება პრეზიდენტისა და 14 წევრისაგან. სამდივნო ახორციელებს მმართველი ორგანოების მიერ მიღებულ სტრატეგიას. 2022 წლის 1 იანვრის მდგომარეობით, უნივერსიტეტების საერთაშორისო ასოციაცია ითვლის 600-ზე მეტ წევრს (დაწესებულებებს, ორგანიზაციებს, ფილიალებსა და ასოცირებულ კომპანიებს) მსოფლიოს 130-ზე მეტ ქვეყანაში. ოფიციალური საიტი მსოფლიოს უმაღლესი განათლების მონაცემთა ბაზა უნივერსიტეტების საერთაშორისო ასოციაციის გლობალური პორტალი უმაღლესი განათლების განვითარებისა და კვლევისათვის ↑ IAU - International Association of Universities - Building a Worldwide Higher Education Community. ↑ International Association Of Universities. ↑ The Editors of Encyclopaedia Britannica (2024). "International Association of Universities." The Encyclopaedia Britannica, retrieved online 11.02.2024.
პორტუგალიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები

პორტუგალიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები წარმოადგენს პორტუგალიას საერთაშორისო საფეხბურთო და ამხანაგურ ტურნირებში. პორტუგალიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრებმა მსოფლიო ჩემპიონატში მონაწილეობა პირველად 1966 წელს მიიღო და ნახევარფინალში წააგო მომავალ ჩემპიონთან ინგლისთან. პორტუგალიელებმა მესამე ადგილი დაიკავეს. 2010–2014 წლებში ნაკრების მწვრთნელი პაოლო ბენტუ იყო. 2010 წლის მუნდიალზე მისი ნაკრები მომავალ მსოფლიო ჩემპიონ ესპანეთთან დამარცხდა მერვედფინალში. ევრო 2012-ზე პორტუგალია ნახევარფინალში გავიდა, სადაც კვლავ მომავალ ჩემპიონ ესპანეთთან დამარცხდა. პორტუგალიამ ჩააგდო 2014 წლის მუნდიალი, სადაც პირველივე მატჩში განადგურდა მომავალ ჩემპიონ გერმანიასთან 0-4 და ვერ დაძლია ჯგუფური ეტაპი. პორტუგალიამ შინ ალბანეთთან 0-1, რის შემდეგაც ბენტუ გადადგა. მის შემვლელად დაინიშნა ფერნანდუ სანტუში, პორტუგალიელი მწვრთნელი, რომელიც ადრე საბერძნეთის ნაკრებს წვრთნიდა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პორტუგალიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები Portugoal.net Portuguese football site (English) Portuguese Football Federation official website (პორტუგალიური) Portuguese National Football Team დაარქივებული 2012-04-03 საიტზე Wayback Machine. (პორტუგალიური) Portuguesefutebol.com Source for Portuguese football Portuguese football info and discussion forum Portugal on ESPN Soccernet დაარქივებული 2012-10-21 საიტზე Wayback Machine. RSSSF archive of results 1921-2003 RSSSF archive of most capped players and highest goalscorers RSSSF archive of coaches 1921- Portugal international players დაარქივებული 2012-10-30 საიტზე Wayback Machine. Portugal international players დაარქივებული 2008-10-24 საიტზე Wayback Machine. (პორტუგალიური) პორტუგალიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები Twitter-ზე
ჩხერის ღვთისმშობლის ეკლესია

ჩხერის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ხარაგაულის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩხერში, სოფლის სამხრეთ-დასავლეთით სასაფლაოზე. ჩხერის ღვთისმშობლის ეკლესია დიდი ზომის დარბაზული ტაძარია, ნაგებია ყორე ქვით, მშენებლობაში გამოყენებულია რიყის ქვაც. ნაგებობის კუთხეები შირიმის ქვით არის გამოყვანილი. სარკმლის ღიობები განსხვავებული ქვის ჯიშის კვადრებისგან არის გამოყვანილი, ხოლო შესასვლელების თაღები კი ქვიშაქვაშია გამოკვეთილი. ეკლესია ნაგებია კირის დუღაბზე. ეკლესია გეგმაში მართკუთხაა, აღმოსავლეთით ღრმა ნახევარწრიული აფსიდით, რომელშიც სამი თაღოვანი ნიშია, ერთი სამხრეთით, ორი ჩრდილოეთით. სატრიუმფო თაღი აბსიდის მხრებს კი არ ეყრდნობა, არამედ მხრებს ზემოთ არსებულ კაპიტელებს, ხოლო მხრებს ებჯინება შირიმის ქვით გამოყვანილი კედლის თაღები. საერთოდ ეკლესიის კედლის თაღები ეყრდნობა ორ წყვილ ერთსაფეხურიან პილასტრებს, კამარის შესადგმელი თაღები კი კედლის თაღების შეერთების ადგილას, პილასტრის ზემოთ არსებულ კაპიტელებს. ეკლესია ნათდებოდა აღმოსავლეთის, ჩრდილოეთისა და დასავლეთის ვიწრო თაღოვანი სარკმლებით, რომლის არეებსაც შემოვლებული აქვს ლილვები. სამხრეთის სარკმელი დანგრეულია. ეკლესიაში შესვლა ხდება სამხრეთისა და დასავლეთის თაღოვანი შესასვლელებით. სამხრეთის შესასვლელის თაღის თავზე წყობაში ჩადგმულია ლილვებშემოვლებული ფილა ხუთი ჯვრის გამოსახულებით. ცენტრალურ ნაწილში დიდი ჯვარია, ხოლო გვერდებზე პატარა, აღმოსავლეთის ფასადის ფრონტონში ჩადგმულია დიდი ზომის ერთ ქვაში გამოკვეთილი ჯვარი, წრიული და გეომეტრიული ორნამენტით შემკული, განივ მკლავებზე პატარა ჯვრებია გამოსახული. ეკლესიის აფსიდში შეიმჩნევა ნალესობის კვალი, ნალესობის კვალი შეინიშნება აღმოსავლეთის ფასადზე სარკმლის ქვემოთ. დასავლეთის მინაშენი დანგრეულია.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 16342
ჯიგრაშენის ეკლესია

ჯიგრაშენის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჯიგრაშენში. ჯიგრაშენის ეკლესია დგას მდინარე ფარავნის მარჯვენა ნაპირზე, ქარაფის თავზე. იგი დარბაზული ნაგებობაა, ნაშენია ნათალი ქვით, შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. აღმოსავლეთისა და დასავლეთის კედელში ერთი, სამხრეთის კედელში კი ორი სარკმელია. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, მისი კონქი კაპიტელებიან მხრებზე გადასულ თაღს ეყრდნობოდა. დარბაზის კამარა გრძივ კედლებში გაკეთებულ კაპიტელიან პილასტრებზე გადასულ თაღს ეყრდნობოდა. საკურთხეველი ამაღლებულია. ტაძარს დასავლეთ კიდეში, სახურავზე დადგმული აქვს სამრეკლო ფანჩატური.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 17738
გერ-დედინაცვალი

გერ-დედინაცვალი — პოპულარული პერსონაჟები მსოფლიოს სხვადასხვა ხალხის ფოლკლორში. გერ-დედინაცვალის თემა ხშირია ქართულ ხალხურ ზღაპრებშიც. ჩვეულებრივ გერი მიმზიდველი, კეთილი, გარეგნულად მომხიბლავი პიროვნებაა, ხშირად მზეთუნახავიც არის. დედინაცვალი ბოროტი ძალის განსახიერებაა, ცბიერი, შურიანი, გარეგნობით — მახინჯი. გერ-დედინაცვალი ჭიდილში, როგორც წესი, გერი იმარჯვებს. ქართული ზღაპრების შემოქმედთა სიმპათია, როგორც წესი, გერის მხარეზეა. დედინაცვლის მიერ მოგონილ უაღრესად ძნელ დავალებათა შესრულებაში მას ქომაგები ეხმარებიან, დედინაცვალი მარცხდება. ღლონტი ა., ქართული ხალხური ნოველა, წგ. 1–2, თბ., 1963–66;. Мелетинский Е.. Герой волшебной сказки, М., 1956. ზანდუკელი ფ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. ?.
იოჰან გერბერი

იოჰან გუსტავ გერბერი (გერმ. Johann Gustav Gärber) (დ. დაახლ. 1690, ბრანდენბურგი, — გ. 5 ოქტომბერი, 1734, სანქტ-პეტერბურგი) — რუსეთის იმპერიის სამსახურში მყოფი გერმანელი ინჟინერ-არტილერისტი, გეოგრაფი. რუსეთის სამხედრო სამსახურში იყო 1710 წლიდან. მონაწილეობდა პეტრე I-ის ლაშქრობაში ირანის წინააღმდეგ (1722–1723), ბაქოს აღებისას მეთაურობდა არტილერიას. 1727 წელს მონაწილეობდა რუსეთ-ოსმალეთს შორის მოლაპარაკებაში (კავკასიის კასპიისპირეთის საკითხებზე). 1731 წელს ხელმძღვანელობდა წარუმატებელ სადაზვერვო ექსპედიციას ხივასა და ბუხარაში. 1734 წელს დაევალა აზოვის ციხესიმაგრის გამაგრება არტილერიით, თუმცა გზად დაავადდა და გარდაიცვალა. გერბერს ეკუთვნის 1728 წელს შედგენილი კავკასიის კასპიისპირეთის რუკა და ამ მხარის დაწვრილებითი აღწერილობა: „ცნობა კასპიის ზღვის დასავლეთით მყოფი ხალხებისა და იქაური მიწების შესახებ“ (გამოიცა გერმანულ ენაზე, 1728; რუსულ ენაზე, 1760). ნაშრომში მოცემულია ისტორიულ-ეთნოგრაფიული და სოციალურ-ეკონომიკური ხასიათის დაწვრილებითი ცნობები კასპიისპირეთისა და კავკასიის, კერძოდ, კახეთის შესახებ. Полиевктов М. А., Европейские путешествинники XIII–XVIII вв. по Кавказу. Тфл., 1935. Гербер, Иоанн Густав // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1892. — Т. VIII. — С. 455—456. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. ?.
გვაშტიბის წმინდა გიორგის ეკლესია

ვაგშტიბის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ხონის მუნიციპალიტეტის სოფელ გვაშტიბში. ვაგშტიბის წმინდა გიორგის ეკლესია მდებარეობს სოფლის სასაფლაოზე. იგი მცირე ზომის სწორკუთხა ფორმის დარბაზული ეკლესიაა. შემორჩენილი სიმაღლე 4-5 მეტრია. ნაგებია უხეშად დამუშავებული ქვებითა და კირხსნარით. წყობა შერეული ხასითისაა. დასავლეთის მხარეს აქვს მცირე ზომის კარი. კარის თავზე გადებულია ხის სქელი ფიცარი. საკურთხეველში ფიქსიდება ორი ნიშა. სამხრეთით არსებული ნიშა ამოქოლილია. აღმოსავლეთ კედელზე შემორჩენილია სარკმლის ღიობი. გეოლოგიური შურფები სტერილურია. არ ფიქსირდება ძველი კულტურული ფენა. ეკლესიის სამხრეთით, 150 მეტრის დაშორებით, გზაზე იკრიფება გვიანი შუასაუკუნეების კერამიკის ფრაგმენტები. ეკლესია შემორჩენილი იყო ნანგრევების სახით. აღდგენილია 2020 წელს.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 24612
ვლადიმერ გერსამია

ვლადიმერ სიმონის ძე გერსამია (დ. 24 აგვისტო, 1897, სოფ. ახუთი, ახლანდ. ჩხოროწყუს მუნიციპ., — გ. 15 მარტი, 1965, თბილისი) — ქართველი თერაპევტი, კურორტოლოგი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1960), პროფესორი (1961), საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1964). 1923 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტი და მუშაობა დაიწყო საფაკულტეტო თერაპიის კათედრაზე. 1933–1936 წლებში ხელმძღვანელობდა საკურორტო ადგილების (მენჯი, სქური, მუხური, ნაბეღლავი) შემსწავლელ ექსპედიციებს. 1941–1946 წლებში საბჭოთა არმიის რიგებში იყო. 1952–1957 წლებში განაგებდა თბილისის სამედიცინო ინსტიტუტის საფაკულტეტო თერაპიის კათედრას, 1957–1965 წლებში — ჰოსპიტალური თერაპიის კათედრას. მუშაობდა სამხარეო პათოლოგიის, კლინიკური ფარმაკოლოგიის, კურორტოლოგიისა და სხვა საკითხებზე. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. ადამიანის კენჭოვანი დაავადება, თბ., 1951. Q-ცხელება, თბ., 1955. Курорт Менджи, Тб., 1955. Новые лекарственные средства из растительного сырья ГССР и их терапевтическое значение, Тб., 1957. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 601.
სქური

სქური — ადგილობრივი მნიშვნელობის მთის კლიმატურ-ბალნეოლოგიური კურორტი წალენჯიხის მუნიციპალიტეტში, ეგრისის ქედის მთისწინეთში, მდინარე აბანოსღელის (ჭანისწყლის მარცხენა შენაკადი) ხეობაში, ზღვის დონიდან 450-500 მ. წალენჯიხიდან დაშორებულია 14 კმ-ით, ზუგდიდიდან — 36 კმ-ით, თბილისიდან (ჩხოროწყუს გავლით) — 355 კმ-ით. ახასიათებს რბილი, უთოვლო ზამთარი, მეტად თბილი ზაფხული. ნალექების წლიური რაოდენობა 1500 მმ., წლიური საშუალო ფარდობითი ტენიანობა 74%. ძირითადი სამკურნალო ფაქტორია დაბალი მთის ჰავა და ქლორიდულ-სულფატურ, კალციუმიან-ნატრიუმიანი მინერალური წყლები „სქური“ (საერთო მინერალიზაცია 1,7 გ/დმ3, საერთო დებიტი დღე-ღამეში 70-80 ათასი ლ.). ამჟამად თანამედროვე სტანდარტების ტურისტული ინფრასტრუქტურა განუვითარებელია. კურორტის ჩრდილოეთით შემორჩენილია შუა საუკუნეების ეკლესიისა და ციხის ნანგრევები. საქართველოს 100 კურორტი / ირმა ლიპარტელიანი, თამარ ნინიკაშვილი; პროექტის ხელმძღვანელი: ზაზა ხიდურელი; რედქტორები: ნიკოლოზ სააკაშვილი, გიორგი დვალიშვილი; რუკები: ანა კარიჭაშვილი, ზურაბ ლაოშვილი. თბილისი: კლიო, 2014.
ქვედა გორის ქაშუეთის ეკლესია

ქვედა გორის ქაშუეთის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ვანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვედა გორში. ქვედა გორის ქაშუეთის გუმბათოვანი ეკლესია მოპირკეთებულია ნაცრისფერი, თითქმის თანაბარი ზომის კვადრებით და მათი წყობა თარაზულია. დასავლეთის შესასვლელთან მიშენებულია სამ სართულიანი სამრეკლო. პირველი სართული წარმოადგენს ნახევარწრიული თაღებით გახსნილ კარიბჭეს, მეორე სართული კი დახურულ სათავსს, რომლის სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებში სარკმლებია განლაგებულია; მესამე სართული საკუთრივი საზარეა, რომელსაც ღია ფანჩატურის ფორმა აქვს. ეკლესიის სამხრეთ და ჩრდილოეთ ფასადები ერთმანეთის ანალოგიურია. თაღოვანი კარ-სარკმლები ერთმანეთის მიმართ სიმეტრიულად არიან განლაგებულნი. ეკლესიას შესასვლელი სამივე მხრიდან აქვს, ყველა კარის წინ ოთხ-ოთხი საფეხურია. სამივე შესასვლელის ბალავარზე გამოსახულია სტილიზებული ჯვარი, მათ გვერდებზე კი წრიული ვარდულები. შვერილი აფსიდა სამნაწილიანია. თითოეულში მაღალი, თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. შიდა სივრცე დაყოფილია ოთხი წახნაგოვანი სვეტით, რომლითაც იქმნება პასტოფორიუმები. გეგმით ნახევარწრიული აფსიდის ცენტრში ტრაპეზის ქვა დგას. სამივე აფსიდა გადახურულია სფერული კონქებით, რომელთა სატრიუმფო თაღების ცენტრში ორსაფეხურიანი სოლეაა. გუმბათქვეშა კვადრატიდან გუმბათის წრეზე გადასვლა ხდება აფრების საშუალებით. გუმბათქვეშა თაღები სვეტებს ეყრდნობა. ინტერიერში შემორჩენილია ნალესობის ფრაგმენტები, რომლებიც ცისფრად იყო დაფერილი. ყველა სვეტის კაპიტელი მარტივპროფილიანია. ეკლესია დგას მაღალ ცოკოლზე, რომელსაც სამმაგი ლილვი შემოუყვება.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 10263
ვანესა მარანო

ვანესა ნიკოლ მარანო (ინგლ. Vanessa Nicole Marano; დ. 31 ოქტომბერი, 1992, ლოს-ანჯელესი, კალიფორნია, აშშ) — ამერიკელი მსახიობი. ითამაშა სატელევიზიო ფილმებში და ჰქონდა განმეორებითი როლები ისეთ სერიალებში, როგორებიცაა „უკვალოდ“, „გილმორის გოგონები“, „მოჩვენებები“, „ჩურჩული“, „ნაძირალა“, „გრეის ანატომია“ და „ახალგაზრდა და მოუსვენარი“. 2011 წლიდან 2017 წლამდე ის ითამაშა ბეი კენიშის როლი Freeform სატელევიზიო სერიალში „Switched at Birth“. მარანო დაიბადა ლოს-ანჯელესში, კალიფორნიაში. დედამისი, ელენე, არის აგურას საბავშვო თეატრის მფლობელი. მისი უმცროსი და, ლორა მარანო, ასევე მსახიობია. მარანო საუბრობს იტალიურად, და მისი მამა იტალიური წარმოშობისაა. მარანო პროფესიონალურად მსახიობობა შვიდი წლის ასაკში დაიწყო. დასთან ინტერვიუს თანახმად, დედას არ სურდა, რომ მის არცერთ შვილს შოუბიზნესის კარიერა ჰქონოდა და გოგონები წაიყვანა აგენტთან, რომელიც, მისი აზრით, უარს იტყოდა შვილებზე, მხოლოდ იმის გამო, რომ ვანესა მიიღეს. სააგენტოზე შთაბეჭდილება მოახდინა მისმა დამ ლორამაც, რომელიც ადგილზე იმყოფებოდა. მას შემდეგ მუშაობს სცენაზე კარის თეატრის სპექტაკლებზე. მარანო პირველი მთავარი როლები ტელევიზორში იყო ჯეკ მალონის უფროსი ქალიშვილი ფილმში უკვალოდ (ის და რეალურ ცხოვრებაში და, ლორა დებს თამაშობენ), ვალერის დედინაცვალი ფილმში „The Comeback“ და აპრილი ნარდინის როლი ფილმში „Gilmore Girls“. ის ასევე ითამაშა ლეინ აბელი ფილმში „The Clique“, რომელიც დაფუძნებულია ლისი ჰარისონისა და სამანტა კომბსის წიგნებზე „Dear Lemon Lima“-ში. მარანო ითამაშა „აჩრდილთან მოსაუბრე“-ის ეპიზოდში ჯენიფერ ლავ ჰიუიტთან ერთად. მარანო ითამაშა ედემზე ახალგაზრდა და მოუსვენარზე და იმედი ნაძირალაზე. 2011 წლიდან 2017 წლამდე ითამაშა ბეი კენიშის როლი ABC საოჯახო სატელევიზიო შოუში „Switched at Birth“. 2013 წელს ითამაშა ფილმში დაუღალავი ქალწულები, რომელიც შთაგონებული იყო რეალური ისტორიით. 2019 წელს დაინახა მისი ვარსკვლავი დასთან ლორასთან ერთად „Saving Zoë“-ში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ვანესა მარანო ვანესა მარანო კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ Improvisation. ციტირების თარიღი: August 29, 2013 ↑ 11 Questions with "Switched at Birth" Star Vanessa Marano! (June 6, 2011). დაარქივებულია ორიგინალიდან — ივნისი 14, 2011. ციტირების თარიღი: April 14, 2012 ↑ Q&A: Switched at Birth's Vanessa Marano. We Love Soaps (June 3, 2011). ციტირების თარიღი: August 5, 2011 ↑ Tommy2.net. ციტირების თარიღი: March 9, 2017 ↑ Jeffrey Dransfeldt (January 25, 2009). „Agoura Hills sisters are young stars on the rise“. Ventura County Star. დაარქივებულია ორიგინალიდან — November 8, 2013. ციტირების თარიღი: February 7, 2013. ↑ Laura Marano on "The Better Show". ErgMarano (Originally: "The Better Show"). დაარქივებულია ორიგინალიდან — March 4, 2022. ციტირების თარიღი: June 20, 2014. ↑ Barney, Chuck. "Chuck Barney: 'Switched at Birth' another winner for ABC Family." San Jose Mercury News, June 29, 2011. Accessed on July 18, 2011. ↑ ‘Restless Virgins’ is based on a true scandalous story. ციტირების თარიღი: 2023-08-11.
არტურ მანდლერი

არტურ მანდლერი (ჩეხ. Artur Mandler; დ. 5 იანვარი, 1891, ჰუმპოლეცი — 20 ოქტომბერი, 1971, პრაღა) — ჩეხი საჭადრაკო კომპოზიტორი, პროფესიით ადვოკატი. საერთაშორისო ოსტატი (1966) და საერთაშორისო არბიტრი (1956). კომპოზიციის განყოფილების ხელმძღვანელი ჟურნალში „რევიუ ფიდე“ (1958-1965), ჩეხი მოჭადრაკის — რიხარდ რეტის ბიოგრაფი. 1908 წლიდან გამოაქვეყნა 600-ზე მეტი ნაწარმოები. „ჩესკოსლოვენსკი შახ“ (1954), პირველი პრიზი 1.ეа7! (1.მფ:е6? ეh4 2.ეf8 ეа4! — ყაიმი) 1. ... ე:а3 2.მფ:е6 ეа2 (2. ... მფа2 3.მფd5 ეd3+ 4.მფс4! ეd6 5.მფb5) 3.ეа8! ეh2 4.ეf8 ეа2 5.ეf1+ მფb2 6.ეf2+ და თეთრები იგებენ. გურგენიძე დ., ვისწავლოთ ენდშპილი, ნაწ. I, თბ., 2004. — გვ. 23.
საღირ კოლონკელისძე

საღირ კოლონკელისძე — ჰერეთის ერისთავი 1177-1184 წლებში. გიორგი III-ის მტრობაში შემჩნეულ და ორბელთა ამბოხის მონაწილე კოლონკელისძეთა სახლის წარმომადგენელი. ჰერეთის ერისთავი საღირ კოლონკელისძეს მეტოქეობას უწევდა ადგილობრივ ჰერ დიდებულთა ნაწილი, მათ შორის გრიგოლისძეთა საგვარეულო სახლი. მაგრამ თამარის მეფობის დასაწყისში ჰერეთის ერისთავობა ისევ კოლონკეისძეთა სახლს დარჩენია. თამარის პირველი ისტორიკოსის თანახმად, როგორც ჩანს, მეფის მხარდაჭერით, ასათ გრიგოლისძემ საღირ კოლონკელისძეს ჰერეთის ერისთავობა წაართვა. საღირ კოლონკელისძე — ბიბლიოვიკი
ვარდან კოლონკელისძე

ვარდან კოლონკელისძე — ჰერეთის ერისთავი 1150-1160-იან წლებში. მემატიანე მას გიორგი III-ის მტრობაში ადანაშაულებს. გაგის გასათავისუფლებლად ელდიგუზ ათაბაგთან ბრძოლაში (1163) გიორგი III-ს ხელი შეუშალა დიდებულთა ერთმა ჯგუფმა, რომელთა შორის გამოირჩეოდა ვარდან კოლონკელისძე - მტრის დასადევნებლად ამხედრებული მეფისათვის მას ცხენის სადავეები ხელით დაუჭერია. ვარდან კოლონკელისძე — ბიბლიოვიკი
ზედა მუქედის წმინდა გიორგის ეკლესია

ზედა მუქედის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ვანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზედა მუქედში. ზედა მუქედის წმინდა გიორგის ეკლესია დიდი ზომის დარბაზული ტაძარია, როგორც გარედან ისე შიგნით ნაგებია რუხი ფერის ქვიშაქვით. საფასადო წყობისათივს გამოყენებულია კარგად გათლილი კვადრები. ეკლესია გეგმით წარმოადგენს სწორკუთხედს აღმოსავლეთით დასრულებულს ფართე, ნახევარწრიული საკურთხევლით. მასში დატანებულია სამი თაღოვანი ნიში. ერთი ნიში საკურთხევლის ცენტრშია. მის აქეთ-იქით კი გაჭრილია ორი, თაღით დასრულებული, მაღალი სარკმელი. საკურთხეველსა და დარბაზს ერთმანეთისგან გამოყოფს ბემა, რომელიც დაფიქსირებულია შიგნით შემოწეული კედლებით. საკურთხევლის მხრებსა და ამ კედლებს შორის სარკმლებია დატანებული. ამათგან სამხრეთისა კედლიანად განგრეულია. გრძივი კედლები დანაწევრებულია ორი წყვილი ქვის პილასტრით, რომელიც დარბაზს პირობითად ყოფს სამ მონაკვეთად. პილასტრები ამავე კედლებში დატანებულ კარის ღიობების გვერდით მდებარეობს. ანალოგიური გადაწყვეტაა დასავლეთი კარისა. ყოველგვარი დეკორის გარეშე. ეკლესიის შიდა გეგმას ზუსტად პასუხობს გარე აბრისი. ფასადებზე კარ-სარკმლები აქცენტირებულია ხისტი ლილვებით. ყველა კარს მიუყვება ტეხილი ლილვი. ყველაზე მეტად აქცენტირებულია სამხრეთი კარის ღიობი. ლილვებს გააჩნიათ სვეტისთავები, ბაზა და მანჟეტები. ტიმპანში გამოსახულია გოლგოთას ჯვარი. არქიტრავის ქვას კი გაუყვება რვიანისებრი ორნამენტის ორი ჰორიზონტალური მწკრივი.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 10213
სერგო გერსამია

სერგო ლუკას ძე გერსამია (დ. 11 ივნისი, 1892, ქუთაისი, — გ. 8 იანვარი, 1968, თბილისი) — ქართველი თეატრმცოდნე, ჟურნალისტი, საზოგადო მოღვაწე. დაამთავრა ქუთაისის გიმნაზია (1911). იმავე წელს გამოსცა იუმორისტული ალმანახები „მაშხალა“ და „ნემსი“. 1913 წლიდან სხვადასხვა ჟურნალ-გაზეთებში ათავსებდა საზოგადოებრივი და პოლიტიკური ხასიათის წერილებს. 1914 წელს იყო ქუთაისში გამომავალ გაზეთ „ჩვენი ერის“ რედაქტორ-გამომცემელი. იმავე წელს მთავრობამ გაზეთი სამუდამოდ დახურა, თავად გერსამიას კი ათი დღის პატიმრობა მიუსაჯა. 1918-1921 წლებში აქტიურად მონაწილეობდა პირველი რესპუბლიკის საზოგადოებრივ ცხოვრებაში, იყო „ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების“ ქუთაისის განყოფილების, დრამატული საზოგადოების, სამუსიკო საზოგადოების და საგუბერნიო აღმასრულებელი კომიტეტის წევრი; დასავლეთ საქართველოში ერობათა კავშირის რწმუნებული. საბჭოთა პერიოდში მუშაობდა სხვადასხვა კულტურულ დაწესებულებაში, 1938–1957 წლებში — საქართველოს თეატრის მუზეუმში. სოხუმის თეატრი (ავტორი). - სოხუმი, საქპოლიგრაფგამომც. სტ. ქ. სოხუმში, 1951. გიორგი ერისთავის თეატრი (ავტორი). - თბილისი, სახელგამი, 1950. აკაკი წერეთელი და ქართული თეატრი (ავტორი). - თბილისი, ხელოვნება, 1949. ქუთაისის თეატრი (1861-1920) (ავტორი). - თბილისი, ხელოვნება, 1947. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 601. „ქართველ მოღვაწეთა ლექსიკონი“: იოსებ იმედაშვილი // I ტომი. - თბილისი, ეროვნული ბიბლიოთეკის გამომცემლობა, 2018. - გვ. 567. სერგო გერსამია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
არასრულწლოვანი

არასრულწლოვანი ― პირი, რომელიც ქვეყნის შესაბამისი კანონმდებლობით არ ითვლება სრულწლოვნად და გარკვეული სამოქალაქო და პოლიტიკური უფლებებით სარგებლობის უფლება არ აქვს მინიჭებული. საქართველოს კანონმდებლობით, არასრულწლოვნად ითვლება პირი, რომელსაც 18 წელი არ შესრულებია. სამართალში არასრულწლოვანი აღნიშნავს პიროვნებას, რომელსაც კონკრეტული ასაკისთვის, ჩვეულებრივ, სრულწლოვანებამდე, არ მიუღწევია. სრულწლოვანება ამა თუ იმ ქვეყნის იურისდიქციაზეა დამოკიდებული, მაგრამ უმეტესწილად 18 წლით განისაზღვრება. არასრულწლოვანება შეიძლება სხვა კონტექსტშიც იქნას გამოყენებული. მაგალითად, აშშ-ში მოწევისა და ალკოჰოლური სასმელების მიღების ასაკად 21 წელია განსაზღვრული და 21 წლამდე ასაკის ადამიანებიც შეიძლება მოიხსენიონ არასრულწლოვნად, თუკი თამბაქოსა და ალკოჰოლის კანონებთან კონტექსტში საუბრობენ, მიუხედავად იმისა, რომ ისინი შეიძლება 18 წელს გადაცილებული იყვნენ. ბევრ სახელმწიფოში, მათ შორის: ავსტრალიაში, სერბეთში, ინდოეთში, ბრაზილიაში, ხორვატიაში, კოლუმბიასა და გაერთიანებულ სამეფოში არასრულწლოვანი განმარტებულია, როგორც პირი, რომელსაც 18 წელი არ შესრულებია. აშშ-ში სრულწლოვანების ასაკი შტატების მიერ ინდივიდუალურად განიმარტება, თუმცა „არასრულწლოვანი“ ჩვეულებრივ 18 წლამდე ასაკის ადამიანს აღნიშნავს, თუმცა ზოგიერთ სფეროში (როგორებიცაა ალკოჰოლი, გემბლინგი და იარაღის ტარება) 21 წლამდე ასაკის ადამიანსაც შეიძლება აღნიშნავდეს. ტაივანსა და ტაილანდში არასრულწლოვნად ითვლება პირი, რომელსაც 20 წელი არ შესრულებია, ხოლო სამხრეთ კორეაში ― პირი, რომელსაც 19 წელი არ შესრულებია. სრულწლოვანების ასაკი ახალ ზელანდიაშიც 20 წელია, მაგრამ უფლებების ნაწილს უფრო უმცროს ასაკშიც იღებენ, მაგალითად, ალკოჰოლის მიღებისა და არჩევნების უფლება 18 წლიდან ეძლევათ. ვიკიციტატაში არის გვერდი თემაზე: არასრულწლოვანი ↑ ზურაბიშვილი, დ. გობრონიძე, გ. (2011). სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი. თბილისი: საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციის იურიდიული განათლების ხელშეწყობის ფონდი. გვ. 16. ↑ Liquor Control Act. State of Connecticut. ციტატა: „'Minor' means any person under twenty-one years of age.“ ↑ Offenses Against the Family. State of Tennessee. ციტატა: „As used in this section, minor means a person under twenty-one (21) years of age.“ ↑ Zakon o maloletnim učiniocima krivičnih dela i krivičnopravnoj zaštiti maloletnih lica sr. ციტირების თარიღი: 2021-07-31 ↑ Age of Majority Act 1970. ციტირების თარიღი: 9 August 2016