laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
პოლონეთის გმინების სია

პოლონეთი 1999 წლიდან წარმოდგენილია 3-დონიანი ადმინისტრაციული დაყოფით. პირველ დონეზე ქვეყანა დაყოფილია 16 სავოევოდოდ (województwo). ეს სავოევოდოები იყოფა 380 პოვიატად (powiat), ეს უკანასკნელები კი მოიცავენ 2477 მუნიციპალიტეტს, რომელსაც პოლონურად გმინა (gmina) ეწოდება. გმინა არსებობს ოთხი კატეგორიისა: ქვეყნის 66 უმსხვილეს ქალაქს აქვს პოვიატის დონის უფლებები, თუმცა ისინი ამავდროულად გმინებსაც წარმოადგენენ, შესაბამისად, აქვთ ორივე დონის უფლებები და მოვალეობები. 302 საქალაქო გმინა წარმოადგენს მცირე ან საშუალო ზომის ქალაქს. 652 საქალაქო-სასოფლო გმინა მოიცავს ისეთ ქალაქებს, რომლებიც არცერთ ზემოთ მოყვანილ კატეგორიაში არ შედიან, და ასევე მათ შემოგარენში არსებულ სასოფლო ტერიტორიებს. 1,523 სასოფლო გმინის ტერიტორიაზე არცერთი ქალაქი არ მდებარეობს. გმინების სტატუსისა და საზღვრების ცვლილება ხდება მინისტრთა საბჭოს გადაწყვეტილებით. მიუხედავად იმისა, რომ გმინების შექმნა და დაშლა ასევე ამ ორგანოს პრეროგატივაა, გამონაკლისი შემთხვევების სახით, შესაძლებელია, რომ ქვეყნის პარლამენტმა მიმართოს მინისტრთა საბჭოს რომელიმე გმინის დაშლის შესახებ ბრძანებულების გამოცემის მოთხოვნით (როგორც ეს მოხდა ოსტროვიცეს გმინის შემთხვევაში). ამგვარი დადგენილებები ძალაში შედის გამოცემის შემდგომი წლის 1 იანვრიდან. სტრუქტურაში არსებითი ცვლილებების შეტანა (მაგ., ადგილობრივი ადმინისტრაციის რეკონსტრუქცია ან თვითმმართველობის უფლებებისა და მოვალეობების რეგულირება) შესაძლებელია მხოლოდ კანონის ძალით. ადგილობრივი თვითმმართველობების მოქმედი სტრუქტურა და უფლება-მოვალეობები დამტკიცებულია 1998 წელს, ძალაშია 1999 წლის 1 იანვრიდან. ვარშავის (ქვეყნის დედაქალაქის) შესახებ სპეციალური დებულება მიღებულია 2002 წელს. დამატებითი ინფორმაცია იხილეთ სტატიაში გმინა. ↑ Samorząd terytorialny w Polsce. pl. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-02-24. ციტირების თარიღი: 2021-01-18 ↑ Raport: Liczba jednostek podziału terytorialnego. ციტირების თარიღი: 2021-01-18 ↑ Tecław, Dominika (2015). „Ewolucja samorządu terytorialnego w Polsce w latach 1989-1998“ [Evolution of territorial self-government in Poland in 1989 – 1998]. Refleksje. Pismo Naukowe Studentów I Doktorantów Wnpid Uam (პოლონური) (12): 138. doi:10.14746/r.2015.8.CS1-ის მხარდაჭერა: იგნორირებული DOI-ის შეცდომები (link) ↑ Standar, Aldona; Kozera, Agnieszka (2020). „Identifying the Financial Risk Factors of Excessive Indebtedness of Rural Communes in Poland“. Sustainability (ინგლისური). 12 (3): 794. doi:10.3390/su12030794.
შერმაზანას საყდარი

შერმაზანას საყდარი — არქიტექტურული ძეგლი ბოლნისის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფოლადაურში. ეკლესია მცირე ზომის დარბაზული ნაგებობაა. ნაგებია ნატეხი სხვადასხვა სახის ქვით დუღაბზე. შესასვლელი დასავლეთი კედლის კუთხეშია გაკეთებული. აღმოსავლეთის და სამხრეთი კედლის სარკმლები თაღოვანია. შებრტყელებული ნახევარწრის ფორმის აფსიდა მხრითაა გამოყოფილი, რომელზეც არასრული ნახევარსფერული კონქის საბჯენი თაღია გადაყვანილი. სარკმელი შედარებით მაღალზეა გაჭრილი და ზემოთ მხარეს ჩამოშლილია. სარკმლის ორივე მხარეს ფართო, თაღოვანი ნიშებია გაკეთებული, როგორც ჩანს ეს მცირე ეკლესიის ფუნქციას ასრულებდა სოფელში.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 39302
რეინოს ფენომენი

რეინოს ფენომენი, იგივე რეინოს სინდრომი არის პერიოდული ვაზოსპაზმითა და კიდურების იშემიით გამოწვეული მდგომარეობა,რომელიც ვითარდება სიცივის ან ემოციური სტიმულის საპასუხოდ. სინდრომი იწვევს კიდურების ნაწილების დამახასიათებელ სამფაზიან ცვლილებებს(სიფითრე,სილურჯე და სიწითლე). ცვლილებები უპირატესად ვითარება მტევნის ან ტერფის თითებზე. რეინოს ფენომენი შეიძლება იყოს პირველადი,როგორც დამოუკიდებელი დაავადება გაღიზიანების საპასუხოდ და მეორადი,რომელიც თან სდევს სხვა ძირითად დაავადებას. მეორადი რეინოს ფენომენი ძირითადად გვხვდება შემაერთებელქსოვილოვანი სისტემური დაავადების ფონზე. კვლევები აჩვენებს,რომ რეინოს ფენომენის სიმპტომები აღენიშნებათ მამაკაცთა 3-12,5%ს და ქალთა 6-20%ს. კლასიკური შეტევის დროს პირველ ეტაპზე თითები უეცრად ფითრდება, იღებს მოთეთრო ფერს.(მკვდარი თითის სტადია) მოგვიანებით,მეორე სტადიაში კი სიფერმკრთალე სილურჯეში გადადის(ციანოზი).შემდეგი ეტაპი მოლურჯო ფერიდან მოწითალოში გადასვლაა.დაავადების მძიმედ მიმდინარეობისას ვითარდება ბუშტუკები თითების კანზე, ჩნდება ნეკროზული უბნებიც. ლიტერატურა: Diagnosis and management of Raynaud’s phenomenon
ნინო აგაშენაშვილი

ნინო (ნუნუ) აგაშენაშვილი (დ. 1919, სოფ. საკრამულო, დუშეთის რაიონი — გ. უცნობია) — თანამდებობის პირი, მუშა მუშაობდა თბილისის აბრეშუმის საქსოვ ფაბრიკაში. ქარხანაში პირველმა აითვისა ურთულესი ასორტიმენტის ფანზის ქსოვა. სწავლობდა მუშფაკში, დააწინაურეს ინსტრუქტორ-კონტროლიორად. მისი ლექსები ქარხნის გაზეთის გარდა თბილისის დიდ ჟურნალებსა და გაზეთებშიც იბეჭდებოდა („ლიტერატურული საქართველო“, 1938, №13), ზოგიერთი ლექსი რუსულადაც ითარგმნა. 1938 წლის 12 ივნისს აირჩიეს საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს I მოწვევის დეპუტატად, შემდეგ საქართველოს ალკკ კიროვის რაიკომის მდივნად. სტახანოველი მუშა. ნუნუ აგაშენაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი ↑ საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა
გიორგი ალავიძე

გიორგი ალავიძე (დ. იანვარი, 1902, ფოთი — გ. უცნობია) — ქართველი აგრონომი. 1922 წელს დაამთავრა ხაშურის გიმნაზია და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1927 წლიდან მუშაობდა ცხაკაიას რაიონში (ახლანდელი სენაკი) გლეხთა ახალგაზრდობის სკოლის გამგედ, შემდეგ სამი წლის განმავლობაში — ცხაკაიას ტექნიკუმში სუბტროპიკული კულტურების პედაგოგად. 1931-1932 წლებში იყო ქობულეთის სუბტროპიკული ტექნიკუმის დირექტორის მოადგილე. 1934 წლამდე მუშაობდა ქობულეთის სასწავლო საბჭოთა მეურნეობის დირექტორად, ლიმონ-მანდარინის ტრესტის საბჭოთა მეურნეობის ქობულეთის ჯგუფის აგრონომ-ინსპექტორად. 1934 წელს გადაიყვანეს თბილისის ლიმონ-მანდარინის ტრესტში. გიორგი ალავიძე ხელს უწყობდა საქართველოში სუბტროპიკული მეურნეობების მოწყობას, ნარგავების მოვლის მოწინავე აგროტექნიკის გავრცელებას. 1938 წლის 12 ივნისს გალის რაიონიდან აირჩიეს საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად. იმავე წლიდან — საქართველოს სსრ მიწათმოქმედების სახკომის მოადგილედ, შემდეგ მიწსახკომად. 1941 წელს მიიღეს კომუნისტური პარტიის რიგებში, 1945 წელს დაინიშნა საქართველოს სსრ ტექნიკური კულტურების კომისრად. 1946 წლის 10 თებერვალს სსრკ უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად აირჩიეს, 1950 წელს — ტექნიკურ კულტურათა მინისტრად. 1934 წელს გიორგი ალავიძე გაგზავნეს ამერიკის შეერთებულ შტატებში ციტრუსების აგროტექნიკისა და წარმოების, გადამუშავებისა და რეალიზაციის საკითხების გასაცნობად, 1958 წელს კი იტალიაში ლიმონისა და ფორთოხლის პერსპექტიული ჯიშების შესასწავლად, რომელიც წარმატებით დანერგა საქართველოში. 1959 წლიდან იგი ხელმძღვანელობდა საქართველოს ნიადაგთმცოდნეობის, აგროქიმიისა და მელიორაციის სამეცნიერო კვლევით ინსტიტუტს. წერდა სტატიებს სუბტროპიკული კულტურებისა და სასოფლო-სამეურნეო საკითხების შესახებ. ციტრუსების მეურნეობაში ნაყოფიერი მუშაობისთვის მიღებული აქვს სსრკ ცენტრალური კომიტეტის „საპატიო ნიშნის“ ორდენი (1936). გიორგი ალავიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
რემო ჰანს ლარგო

რემო ჰანს ლარგო (გერმ. Remo Hans Largo, დ. 24 ნოემბერი, 1943, ვინტერთური, ციურიხის კანტონი — გ. 11 ნოემბერი, 2020, უეტლიბურგი, სანქტ-გალენის კანტონი) — გერმანულენოვანი შვეიცარიელი ექიმი და წიგნების ავტორი აღზრდის შესახებ. რემო ჰანს ლარგო მისივე მონათხრობის თანახმად პირველი 6 ასაკამდე არაფერი არ უსწავლია უნიათო მშობლებისა და მოძალადე პედაგოგებისაგან. ციურიხის უნივერსიტეტში მედიცინისა და კალიფორნიის, ლოს ანჯელესის უნივერსიტეტში პედიატრიის შესწავლის შედეგ 1981 წელს დისერტაცია დაიცვა პედიატრიის განხრით, ხოლო 1978 წლიდან ხელმძღვანელობდა ციურიხის საუნივერსიტეტო პედიატრიულ კლინიკაში განყოფილებას „ზრდა და განვითარება“, 1987-დან 1993-მდე წლებში იყო პოლიკლინიკის უფროსი ხელმძღვანელი. რემო ჰანს ლარგოს კალამს ეკუთვნის მრავალი სამეცნიერო ნაშრომი აგრეთვე არაერთი სამეცნიერო პოპულარული წიგნი, რომელთაც მას სახელი გაუთქვა როგორც ბესტსელერების ავტორს. რემო ჰანს ლარგო იყო ორი ქალიშვილის მამა. ცხოვრების უკანასკნელი წლები გაატარა თავის მეორე მეუღლესთან ერთად უეტლიბურგში, სადავ ის 2020 ნოემბერს 76 წლის ასაკში გარდაიცვალა. სიკვდილის შემდეგ პუბლიცირებული ინტერვიუს შემდეგ გახდა ცნობილი, რომ რემო ჰანს ლარგოს ტვინში სისხლის გაჟონვა პირველად მოსვლია 31 წლის ასაკში, ხოლო მეორედ 52 წლის ასაკში და მესამედ კი 2020 წლის გაზაფხულზე. Babyjahre. Die frühkindliche Entwicklung aus biologischer Sicht. Carlsen, Hamburg 1993; überarbeitete Neuausgabe mit Untertitel Entwicklung und Erziehung in den ersten vier Jahren: Piper, München 2017, ISBN 978-3-492-30684-3. Kinderjahre. Die Individualität des Kindes als erzieherische Herausforderung. Piper, München 1999; überarbeitete Neuausgabe ebd. 2019, ISBN 978-3-492-31698-9. mit Monika Czernin: Glückliche Scheidungskinder. Trennungen und wie Kinder damit fertig werden. Piper, München 2003; überarbeitete Neuausgabe ebd. 2015 mit Untertitel Was Kinder nach der Trennung brauchen: ISBN 978-3-492-30498-6. mit Martin Beglinger: Schülerjahre. Wie Kinder besser lernen. Piper, München 2009; Taschenbuch ebd. 2010, ISBN 978-3-492-25848-7. Lernen geht anders. Bildung und Erziehung vom Kind her denken. Körber-Stiftung, Hamburg 2010; Piper, München 2012, ISBN 978-3-492-27411-1. mit Monika Czernin: Jugendjahre. Kinder durch die Pubertät begleiten. Piper, München 2011; Taschenbuch ebd. 2013, ISBN 978-3-492-30192-3. Wer bestimmt den Lernerfolg: Kind, Schule, Gesellschaft? Beltz, Weinheim 2013, ISBN 978-3-407-85983-9. Das passende Leben. Was unsere Individualität ausmacht und wie wir sie leben können. S. Fischer, Frankfurt am Main 2017; Taschenbuch ebd. 2019, ISBN 978-3-596-52240-8. Zusammen leben. Das Fit-Prinzip für Gemeinschaft, Gesellschaft und Natur. S. Fischer, Frankfurt am Main 2020, ISBN 978-3-10-397025-8. ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #120908352 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ https://www.tagesanzeiger.ch/remo-largo-ist-tot-632753296758 ↑ https://www.nzz.ch/schweiz/der-beruehmte-schweizer-kinderarzt-und-autor-remo-largo-ist-tot-ld.1586803
ფიზიკური პრობლემების ინსტიტუტი

რმა-ის პ.ლ.კაპიცას სახელობის ფიზიკური პრობლემების ინსტიტუტი (რუს. Институ́т физи́ческих пробле́м им. П. Л. Капицы РАН — ИФП) — უნიკალური პროექტი, რომელიც 1934 წელს შეიქმნა პეტრე კაპიცას კვლევების ინგლისიდან საბჭოთა კავშირში გადმოსატანად. რმა-ის სხვა ინსტიტუტებისაგან გამოირჩეოდა მცირე საშტატო განაკვეთით — პირველ წლებში შტატში 10-ზე ნაკლები მეცნიერ-თანამშრომელი იყო. XXI საუკუნის დასაწყისში მათი რიცხვი 50-მდე გაიზარდა. ამავდროულად, დიდია მსოფლიო მეცნიერებაში მისი პერსონალის წვლილი. ინსტიტუტის კედლებში ჩატარდა მრავალი ინოვაციური ექსპერიმენტი და აღმოჩენა დაბალი ტემპერატურის ფიზიკისა და პლაზმური ფიზიკის სფეროში (მუშაობა თერმობირთვულ რეაქციებზე). ინსტიტუტის სამი თანამშრომელი (პეტრე კაპიცა, ლევ ლანდაუ და ალექსეი აბრიკოსოვი) დაჯილდოვდა ნობელის პრემიით ფიზიკის დარგში. ინსტიტუტის ტერიტორიაზე ფუნქციონირება ფიზიკის დარგის ჟურნალების ორი რედაქცია: „ექსპერიმენტული და თეორიული ფიზიკის ჟურნალი" და „წერილები ექსპერიმენტული და თეორიული ფიზიკის ჟურნალს“. დაარსების დღიდან 1946 წლამდე ინსტიტუტის თემატიკას წარმოადგენდა კვლევები დაბალი ტემპერატურის ფიზიკაში. 1945 წელს ინსტიტუტს მიენიჭა შრომის წითელი დროშის ორდენი. 1946 წლიდან 1955 წლამდე (როცა პეტრე კაპიცა არ იყო დირექტორი) ინსტიტუტში ჩატარდა მუშაობა ატომურ ფიზიკაში, მათ შორის რიცხვითი გამოთვლები ჯგუფის მიერ (ხელმძღვანელი ლ. დ. ლანდაუ) წყალბადის ბომბისთვის აუცილებელი „ფენები", რომელშიც სსრკ უსწრებდა შეერთებულ შტატებს, სადაც ასეთი გამოთვლები გადაიდო გამოთვლითი ტექნოლოგიების განვითარებამდე. კაპიცას აგარაკის პატარა ლაბორატორიას ხუმრობით „ფიზიკური პრობლემების ქოხი" უწოდეს. 1955 წლიდან პ. ლ. კაპიცას გარდაცვალებამდე, ინსტიტუტის მთავარი თემატიკა პლაზმის ფიზიკა გახდა. ინსტიტუტის ტერიტორიაზე აშენდა „ფიზიკის ლაბორატორია", რომელშიც შეიქმნა „პლაზმური ხვრელების" წარმოქმნის დანადგარები. მათი დემონტაჟი მოხდა 2004 წელს ინსტიტუტის შენობის კაპიტალურ რემონტთან დაკავშირებით. 2005 წელს ინსტიტუტმა შეიძინა რუსეთში ყველაზე დიდი, უწყვეტად მომუშავე კრეოგენული გამხსნელი მანქანა. 1934-1946 და 1955-1984 — აკადემიკოსი პეტრე კაპიცა 1946-1955 — აკადემიკოსი ანატოლი ალექსანდროვი 1984-1990 — აკადემიკოსი ვიქტორ-ანდრია ბოროვიკ-რომანოვი 1990-2017 — აკადემიკოსი ალექსანდრე ანდრეევი 2017 წლიდან — აკადემიკოსი ვლადიმერ დმიტრიევი ↑ ინსტიტუტის ვებ-გვერდი ↑ https://www.nobelprize.org/prizes/physics/1978/press-release/ ↑ https://www.nobelprize.org/prizes/physics/1962/ceremony-speech/ ↑ https://www.nobelprize.org/prizes/physics/2003/press-release/
დისპარეუნია

დისპარეუნია — მტკივნეული სქესობრივი აქტი, რომელსაც სამედიცინო ან ფსიქოლოგიური მიზეზები იწვევს. ტკივილი ყველაზე ხშირად შეიძლება იყოს გენიტალიის გარეგან ზედაპირზე ან მენჯის სიღრმეში, საშვილოსნოს ყელზე ძლიერად მიწოლის შემთხვევაში. სამედიცინო თვალსაზრისით, დისპარეუნია მენჯის ფსკერის დისფუნქციაა და ცხოვრების რაღაც ეტაპზე ზრდასრული ქალების 53%-ს აწუხებს, თუმცა სავარაუდოა, რომ ეს რიცხვი უფრო დიდი იყოს. სქესობრივი აქტის დროს ტკივილი შეიძლება უამრავმა ფიზიკურმა, ფსიქოლოგიურმა, სოციალურმა თუ ურთიერთობასთან დაკავშირებულმა მიზეზმა გამოიწვიოს. როგორც წესი, დისპარეუნიას რამდენიმე მიზეზი ერთდროულად იწვევს. ტკივილმა შეიძლება იმოქმედოს ვულვის ან ვაგინის მცირე ნაწილზე, ან იყოს მთელ ზედაპირზე. ტკივილის გამომწვევი მიზეზის იდენტიფიცირებისთის მნიშვნელოვანია მისი ხანგრძლივობის, მდებარეობისა და ტიპის დადგენა. ტკივილი შეიძლება იყოს შეძენილი ან თანდაყოლილი. დისპარეუნიის სიმპტომები ასევე შეიძლება გამოვლინდეს მენოპაუზის შემდეგ. მკურნალობა ინიშნება გამომწვევი მიზეზის შესაბამისად. დისპარეუნია, ანუ ტკივილი სექსის დროს ↑ Vegunta S, Kling JM, Faubion SS. Sexual health matters: management of female sexual dysfunction. J Womens Health (Larchmt). 2016;25(9):952–954. ↑ Wu JM, Vaughan CP, Goode PS, et al. Prevalence and trends of symptomatic pelvic floor disorders in US women. Obstet Gynecol. 2014;123(1):141–148. ↑ Bump RC, Norton PA. Epidemiology and natural history of pelvic floor dysfunc-tion. Obstet Gynecol Clin North Am. 1998;25(4):723–746.
ალექსანდრე კაველაძე

ალექსანდრე კაველაძე (დ. 18 აგვისტო, 1950, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი, ალერგოლოგი. მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი, სამედიცინო ბიოტექნოლოგიის ინსტიტუტის წამყვანი მეცნიერ-თანამშრომელი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი 1973 წელს. ავტორია 36 სამეცნიერო ნაშრომის, რომლებიც ეხება ალერგიულ დაავადებათა დიაგნოსტიკას და პათოგენეზის მკურნალობას. გამოქვეყნებული აქვს ერთი მონოგრაფია — „კვებითი ალერგია“ (1977). ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში: თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 134 ალექსანდრე კაველაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
წრფე

წრფე — გეომეტრიის საწყისი ცნება, სწორი ხაზი, რომელიც დაუსრულებლად გრძელდება ორივე მხარეს და შეიცავს წერტილთა უსასრულო რაოდენობას. წრფის აღსანიშნავად საკმარისია მისი ორი წერტილის დასახელება, ანუ ორი დიდი ლათინური ასო. თუმცა, წრფის დასასახელებლად გამოიყენება ერთი პატარა ლათინური ასოც. ყოველ ორ წერტილზე შეიძლება გაივლოს ერთადერთი წრფე. სიბრტყეზე ორი წრფე ან თანამკვეთია, ან პარალელური. თანამკვეთ წრფეებს გააჩნიათ ერთი, და მხოლოდ ერთი, საერთო წერტილი. პარალელურ წრფეებს საერთო წერტილი არ გააჩნიათ. სივრცეში წრფეების ურთიერთგანლაგების სამი შემთხვევა გვაქვს: პარალელური: წრფეებს არ გააჩნიათ საერთო წერტილი და მათზე შეიძლება ერთი სიბრტყის გავლება; გადამკვეთი: წრფეებს გააჩნიათ საერთო წერტილი; აცდენილი: წრფეებს არ გააჩნიათ საერთო წერტილი და არ არსებობს სიბრტყე, რომელიც ორივე მათგანზე გადის. საკოორდინატო სიბრტყეზე წრფეს წარმოადგენს წრფივი ფუნქციის გრაფიკი, რომლის ზოგადი ფორმულაა: y = k x + b {\displaystyle y=kx+b\,} სადაც: k კუთხური კოეფიციენტი ანუ დახრის კუთხეა. რიცხვობრივად უდრის გრაფიკის x–ღერძთან შედგენილი მახვილი კუთხის ტანგენსს (როცა k>0) ან ბლაგვი კუთხის ტანგენსს (როცა k<0); b გრაფიკის y-ღერძთან გადაკვეთის წერტილის ორდინატია; x ცვლადია. საკოორდინატო სიბრტყეზე ნებისმიერი y-ღერძის არაპარალელური წრფის განტოლება მოიცემა y=kx+b სახით. ამ დროს გვაქვს რამდენიმე შემთხვევა: k=0, b≠0: ფუნქცია იღებს y=b სახეს. მისი გრაფიკი x-ღერძის პარალელური წრფება; k=0, b=0: ფუნქცია იღებს y=0 სახეს. მისი გრაფიკი x–ღერძია; k≠0; b=0: ფუნქცია იღებს y=kx სახეს. მისი გრაფიკი კოორდინატთა სათავეზე გამავალი წრფეა; k≠0; b≠0: ფუნქციის გრაფიკი მიიღება y=kx ფუნქციის გრაფიკის |b| მანძილზე პარალელური გადატანით y–ღერძის მიმართულებით (b>0), ან საწინააღმდეგო მიმართულებით (b<0). რაც შეეხება y-ღერძის პარალელურ წრფეს, ის მოიცემა x=a სახით, სადაც a მოცემული წრფის x-ღერძთან გადაკვეთის წერტილის აბსიცაა. კონკრეტული შემთხვევაა x=0, რომელიც წარმოადგენს y–ღერძის განტოლებას. ყოველი წერტილი წრფეს ყოფს ორ სხივად ანუ ნახევარწრფედ. ასეთ სხივებს დამატებითი სხივები ჰქვია. წერტილს, რომლის ცალ მხარეს არის მოცემული სხივი, სხივის სათავე ეწოდება. სხივი ორი ასოთი აღინიშნება, რომელთაგან პირველი მისი სათავეა, მეორე კი მისი ნებისმიერი წერტილია. სხივის შეიძლება იყოს მოცემული როგორც ცალკე, ისე წრფეზე.
მარტაბანის ყურე

მარტაბანის ყურე (ასევე ცნობილი როგორც მოუტამის ყურე) ― ყურე ანდამანის ზღვაში, ბირმის სამხრეთ ნაწილში. ყურეს სახელი ეწოდა ბირმის საპორტო ქალაქის, მოუტამას (წარსულში ცნობილი როგორც მარტაბანი), შესაბამისად. ყურეში მდინარეები: სიტაუნი, სალუინი და იანგონი ჩაედინება. მარტაბანის ყურის სანაპირო ტალღებითაა გამორჩეული. მათი სიმაღლე 4-7 მეტრია. ყველაზე მაღალი ტალღები ყურის დასავლეთ ნაწილშია გაბატონებული. ყურე სახეობათა მრავალფეროვნებით გამოირჩევა, განსაკუთრებით, ზოლიან ვეშაპისებრთა სახეობებით. 2008 წელს რეგიონში ნავთობის რეზერვები აღმოაჩინეს. 2014 წლიდან ნავთობის მოპოვება ზავტიკას განვითარების პროექტის ფარგლებში დაიწყო, რომელიც ამერიკული, ბრიტანული, ფრანგული, ჩინური, ტაილანდური, ინდონეზიური და ინდური ნავთობკომპანიების საერთაშორისო კონსორციუმს წარმოადგენს. ნავთობს M6, M9 და M11 განყოფილებებში მოიპოვებენ. ↑ Gulf of Martaban. InfoPlease.com. Accessed March 30, 2012. ↑ Wongthong P.. True J.. 2015. Community-Led Coastal Management in the Gulf of Mottama Project (CLCMGoMP): Updated situation analysis of the Gulf of Mottama - Based on the rapid socio-ecological assessment[მკვდარი ბმული] (pdf). Swiss Agency for Development and Cooperation. Retrieved on March 02, 2017 ↑ Wildlife Conservation Society. 2014. Marine Conservation - Current knowledge and research recommendation (pdf). Retrieved on March 02, 2017 ↑ „Zawtika project, Gulf of Martaban, Myanmar“. Offshore technology. ციტირების თარიღი: 10 April 2019. ↑ Zawtika development project. Offshore OCS. ციტირების თარიღი: 10 April 2019
ალექსანდრა ხავთასი

ალექსანდრა ხავთასი (დ. 14 ივლისი, 1922, თბილისი — გ. თებერვალი, 2007) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი, ნევროპათოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი. 1949 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1950–1953 წლებში გაიარა კლინიკური ორდინატურის კურსი ნერვულ სნეულებათა კათედრაზე. 1954 წლიდან იუო შრომის ჰიგიენისა და პროფესიულ დაავადებათა სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის უმცროსი და უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, ნევროლოგიური განყოფილების ხელმძღვანელი, დირექტორის მოადგილე სამკურნალო დარგში. ავტორია 50 სამეცნიერო ნაშრომისა პროფესიული პათოლიგიის აქტუალურ საკითხებზე. ალექსანდრა ხავთასი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მაქს ვერსტაპენი

მაქს ემილიან ვერსტაპენი (ნიდერლ. Max Emilian Verstappen; დ. 30 თებერვალი, 1997) — ბელგიელ-ნიდერლანდელი ავტომრბოლელი და ფორმულა ერთის 2021-2022-2023 წლების მსოფლიო ჩემპიონი. მაქსი ჩემპიონატში ნიდერლანდების სახელით ასპარეზობს და ამჟამად წარმოადგენს Red Bull Racing-ს, რომლის სახელითაც 3-ჯერ მოიპოვა მსოფლიო ჩემპიონის ტიტული. იგი არის ფორმულა 1-ის ყოფილი მრბოლელის იოს ვერსტაპენის შვილი. 2015 წლის ავსტრალიის გრან პრიზე მაქსი 17 წლისა და 166 დღის ასაკში გახდა ფორმულა ერთის ისტორიაში ყველაზე ახალგაზრდა სპორტსმენი. 2015 წლის სეზონი მაქსმა Red Bull-ის დობილ გუნდში Scuderia Toro Rosso-ში გაატარა და ამავე გუნდში დაიწყო ასპარეზობა 2016 წლის სეზონშიც, თუმცა ოთხი რბოლის შემდეგ დააწინაურეს და Red Bull Racing-ში გადაიყვანეს დანიილ კვიატის შემცვლელად. მომდევნო რბოლაში ესპანეთის გრან პრიზე, Red Bull-ის სახელით მოასპარეზე მაქსი 18 წლის ასაკში გახდა ფორმულა ერთის გრან პრის ყველაზე ახალგაზრდა გამარჯვებული და პირველი ჰოლანდიელი, რომელმაც გრან პრი მოიგო. 2019 და 2020 წლის სეზონებში მაქსმა მესამე ადგილი დაიკავა, ხოლო 2021 წლის აბუ-დაბის გრან პრის მოგებით გახდა პირველი ჰოლანდიელი მსოფლიო ჩემპიონი და საერთო ჯამში ფორმულა ერთის 34-ე მსოფლიო ჩემპიონი. (გასაღები) (რბოლები მკვეთრი შრიფტით ნიშნავს პოულ პოზიციას; რბოლები კურსივის შრიფტით ნიშნავს უსწრაფეს წრეს) † არ დაასრულა, მაგრამ კლასიფიცირებული იყო სარბოლო მანძილის 90%-ზე მეტის დაფარვის გამო. ‡ მიენიჭა ნახევარი ქულა, რადგან რბოლისას ვერ დაიფარა სრული მანძილის 75%-ზე მეტი. ოფიციალური ვებ-გვერდი დაარქივებული 2021-12-29 საიტზე Wayback Machine. მრბოლელების ბაზა ↑ 2021 Driver Standings. Formula One. ციტირების თარიღი: 13 December 2021. ↑ Max Verstappen – Involvement. StatsF1. ციტირების თარიღი: 11 December 2021
მაკრიალის ხიდი

მაკრიალის ხიდი, ქემალფაშის ხიდი — ხიდი თურქეთში, ქალაქ ქემალფაშის (მაკრიალი) ცენტრში, მდინარე მანელოღლუზე. ამჟამად იგი კარგადაა შემონახული. მის გვერდით თანამედროვე ხიდია აგებული. თაღოვანი ხიდის ბურჯები კლდოვან მასივებზეა ამოყვანილი. ხიდი თაღოვანია: თაღის სიგანე — 14,5 მ., ხიდის სიგანე — 2,85 მ., თაღის სიმაღლე ბურჯის ზედაპირიდან — 7,70 მ., ბორდიურის სიგანე — 18 სმ., ხოლო სიმაღლე — 62 სმ. ხიდში აშკარად გამოირჩევა ძველი და ახალი სტრუქტურები. არქაული ჩანს თვით თაღის კონსტრუქცია, ხოლო სარტყელი, ბორდიურები და სავალი არე გვიანდელი შეკეთების შედეგია. ისტორიული ჭანეთის აღმოსავლეთ ნაწილში დაცული კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები (საფორტიფიკაციო ნაგებობები, ეკლესიები, საკომუნიკაციო და საყოფაცხოვრებო არქიტექტურის ნიმუშები), ბათ., 2014, გვ. 75 ISBN 978-9941-0-6458-6.
ირმა სოხაძე

ირმა სოხაძე (დ. 28 ნოემბერი, 1956, თბილისი) – ქართველი საესტრადო მომღერალი, კომპოზიტორი და მუსიკოსი. ევრაზიის ტელეაკადემიის წევრი და საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1988). ირმა სოხაძე დაიბადა 1956 წლის 28 ნოემბერს, ქალაქ თბილისში. დაამთავრა თბილისის ვანო სარაჯიშვილის სახელობის სახელმწიფო კონსერვატორიის საფორტეპიანო და თეორიული ფაკულტეტები. 4 წლის ასაკში უკვე საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ბიგ-ბენდის, ხოლო 8 წლის საქართველოს სახელმწიფო ორკესტრ „რეროს” სოლისტი იყო. 1980 წლიდან 2004 წლამდე საქართველოს ტელევიზიის პირველ არხზე იყო მრავალი გადაცემის ავტორი, წამყვანი თუ პროდიუსერი. 1990-იან წლებში ჩატარებული მრავალი ტელემარათონის ავტორი და წამყვანი. მომღერლის გამორჩეული ჰიტებია: „შეგირიგდები“, „შენ არავის გავხარ“, „როცა მიყურებ“ და „ვიყავით ერთად“. ეწევა აქტიურ სასცენო მოღვაწეობას, არის მრავალი სატელევიზიო, საესტრადო თუ ჯაზური საერთაშორისო ფესტივალის ლაურეატი, მრავალი საესტრადო საბავშვო სიმღერის, ლექსების, საბავშვო მიუზიკლებისა და ერთი მონოოპერის ავტორი. ირმა სოხაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1988. №12. გვ. 29-30
აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ჯილდოები

აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ჯილდოები — სახელმწიფო ჯილდოები, რომლებიც დაწესებულია აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მიერ. დადგენილია აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს მიერ 2020 წლის 18 აგვისტოს კანონით. აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ჯილდოებს მიეკუთვნება ტბელ აბუსერისძის ორდენი და აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მედალი. პირი აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ჯილდოთი ჯილდოვდება აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მთავრობის თავმჯდომარის გადაწყვეტილებით. ჯილდო, როგორც წესი, ენიჭება საქართველოს მოქალაქეს, თუმცა ავტონომიური რესპუბლიკის მთავრობის თავმჯდომარის გადაწყვეტილებით შეიძლება დაჯილდოვდეს უცხოელი ან მოქალაქეობის არმქონე პირიც. ტბელ აბუსერისძის ორდენი ატარებს XII-XIII საუკუნეების სახელმწიფო მოღვაწის და მწიგნობრის, ტბელი აბუსერისძის სახელს. ორდენით ჯილდოვდება პირი აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის აღმშენებლობაში — მმართველობის, ეკონომიკის, ჯანდაცვის, განათლების, კულტურისა და მეცნიერების სხვადასხვა დარგის განვითარებაში — შეტანილი წვლილისათვის, გამორჩეული სახელმწიფოებრივი და საზოგადოებრივი მოღვაწეობისათვის. ორდენი სამი ხარისხისაა: I, II და III. აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მედლით ჯილდოვდება პირი აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკაში ღირსეული სამსახურისათვის. ↑ 1.0 1.1 1.2 აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის კანონი ჯილდოებისა და საპატიო წოდებების შესახებ (N138-უ.ს.რ.ს.). 18 აგვისტო 2020. „საკანონმდებლო მაცნე“.
ტორონტო

ტორონტო (ინგლ. Toronto) — ქალაქი კანადაში. კანადის პროვინცია ონტარიოს დედაქალაქი. მდებარეობს გოლდენ-ჰორსშოეს ფარგლებში, სამხრეთ ონტარიოში და ონტარიოს ტბის ჩრდილოეთ სანაპიროზე. ↑ https://www12.statcan.gc.ca/census-recensement/2021/dp-pd/prof/details/page.cfm?Lang=F&SearchText=toronto&GENDERlist=1,2,3&STATISTIClist=1&DGUIDlist=2021A00053520005&HEADERlist=1