laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სიმფეროპოლი

სიმფეროპოლი (უკრ. Сімферополь) — ქალაქი სამხრეთ უკრაინაში, ყირიმის ავტონომიური რესპუბლიკის დედაქალაქი. იგი ყირიმის ნახევარკუნძულის უმნიშვნელოვანესი ქალაქია ეკონომიკური, პოლიტიკური და სატრანსპორტო თვალსაზრისით. 2013 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 362 366 კაცს, მათ შორის 66.7%-ს შეადგენენ რუსები, 21.3% – უკრაინელები, 7% – ყირიმელი თათრები, 1.1% – ბელარუსები, 0.2% – პოლონელები და 0.1% – მოლდოველები. არქეოლოგიური მონაცემებით დასტურდება, რომ ქალაქი არსებობდა სკვითების პერიოდში და მას სკვითურ ნეაპოლს უწოდებდნენ. სიმფეროპოლი არის ყირიმელი თათრების მშობლიური ქალაქი. ისინი მას Aqmescit-ს წოდებენ. მას შემდეგ, რაც რუსეთმა ყირიმის სახანო გააუქმა, სიმფეროპოლს დღევანდელი სახელი დაერქვა. სიმფეროპოლი მდებარეობს ყირიმის სამხრეთ ცენტრალურ ნაწილში. ქალაქი გაშენებულია მდინარე სალჰირზე და მდებარეობს სიმფეროპოლის წყალსაცავთან, რომელიც ქალაქს სასმელ წყალს აწვდის. ქალაქის კლიმატი მშრალი და თბილია, რბილი ზამთრით. იანვრის საშუალო ტემპერატურაა 0.4 °C, ხოლო ივლისის – 23.2 °C. საშუალო ნალექი 509 მილიმეტრი ყოველწლიურად. ქალაქში ყოველწლიურად მზე ანათებს 2,469 საათის განმავლობაში. საილემი, ორეგონი, აშშ (1986) ჰაიდელბერგი, გერმანია (1991) კეჩკემეტი, უნგრეთი (2006) ესქიშეჰირი, თურქეთი (2007) ირკუტსკი, რუსეთი (2008) მოსკოვი, რუსეთი (2008) ნოვოჩერკასკი, რუსეთი (2008) ომსკი, რუსეთი (2008) რუსე, ბულგარეთი (2008) История и большая фотогалерея Симферополя დაარქივებული 2008-05-24 საიტზე Wayback Machine. (რუსული) газета «Кримська світлиця» Портал міста Симферополь დაარქივებული 2012-09-19 საიტზე Wayback Machine. ↑ Climate of Simferopol Russian. pogoda.ru.net. ციტირების თარიღი: 2008-05-13. ↑ Twinning. City of Heidelberg. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-06-10. ციტირების თარიღი: 2009-11-12.
ლივადიის სასახლე

ლივადიის სასახლე (უკრ. Лівадійський палац, რუს. Ливадийский дворец) — რუსეთის იმპერიის უკანასკნელი იმპერატორის ნიკოლოზ II-ისა და მისი მეუღლის, ლივადიის საგაზაფხულო სასახლე ყირიმში, სამხრეთ უკრაინაში. სწორედ აქ გაიმართა იალტის კონფერენცია 1945 წელს. დღესდღეობით სასახლე მუზეუმად არის ქცეული, თუმცა ხშირად გამოიყენება საერთაშორისო სამიტებისათვის. ოფიციალური საიტი ისტორია და არქიტექტურა დაარქივებული 2015-07-14 საიტზე Wayback Machine. .
ცრვენა ზვეზდა (ხელბურთის კლუბი)

ცრვენა ზვეზდა (ხელბურთის კლუბი) არის ხელბურთის კლუბი ქალაქ ბელგრადში, სერბეთი. ცრვენა ზვეზდა გამოდის სერბეთის ხელბურთის პირველ ლიგაში. ცრვენა ზვეზდა (საფეხბურთო კლუბი) ცრვენა ზვეზდა (ხოკეის კლუბი) სერბეთის ხელბურთის ფედერაცია
კარლ ჰაინრიხ გრაუნი

კარლ ჰაინრიხ გრაუნი (გერმ. Carl Heinrich Graun დ. 7 მაისი 1704, ბრანდენბურგი — გ. 8 აგვისტო 1759, ბერლინი) — გერმანელი კომპოზიტორი და ტენორის მომღერალი. იოჰან ადოლფ ჰასესთან ერთად იგი მიიჩნევა თავისი დროის იტალიური ოპერის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან ფიგურად. ↑ The New Grove Dictionary of Opera vol. 2 p.519
კალაური (ჭიათურის მუნიციპალიტეტი)

კალაური — სოფელი ჭიათურის მუნიცპალიტეტში (პერევისის თემი), მდებარეობს ჭიათურის პლატოზე, მდინარე ფრონის (ყვირილის მარცხენა შენაკადი) ნაპირებზე. ზღვის დონიდან 680 მეტრი. ჭიათურიდან 6 კილომეტრი, ქუთაისიდან – 78 კმ., თბილისიდან – 188 კმ. სოფელში არის მანგანუმის საბადო. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 356 ადამიანი. სოფელში მდებარეობს წმინდა გიორგის ეკლესია, რომელიც XIX საუკუნით თარიღდება. ტაძარი რესტავრირებულია. სოფ. პერევისას საზღვარზე, არის ვერტიკალური კირქვული კედელი, სადაც წყალდიდობის დროს ჩანჩქერის სახით საკმაოდ მაღალი ნაკადი ჩამოედინება. კედლის სიმაღლე 50 მეტრს აღემატება. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 493. დვალაშვილი გ., ხანდოლიშვილი ლ. და სხვები, ჭიათურის მუნიციპალიტეტი, თბ., 2017, გვ. 49 კალაურის რუკა ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კვახაჯელეთი

კვახაჯელეთი — სოფელი ჭიათურის მუნიციპალიტეტში (ხვაშითის თემი), მდებარეობს რაჭის ქედის სამხრეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 760 მეტრი, ჭიათურიდან 18 კილომეტრი, ქუთაისიდან – 88 კმ., თბილისიდან – 195 კმ. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 42 ადამიანი. სოფლის დასავლეთით 2 კმ.-ზე მდებარეობს ზეკვეცას ღვთისმშობლის შობის ტაძარი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 659. დვალაშვილი გ., ხანდოლიშვილი ლ. და სხვები, ჭიათურის მუნიციპალიტეტი, თბ., 2017, გვ. 29 ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კარკუჩა

კარკუჩა — სოფელი საქართველოში, ყაზბეგის მუნიცპალიტეტში (სნოს თემი), მდებარეობს მდინარე სნოსწყლის (თერგის მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 1900 მეტრი. სტეფანწმინდიდან 13 კილომეტრი. 1774 წლის აღწერით, შედიოდა არაგვის საერისთავოში. სახლობდნენ ყამარაულები და მარსაგიშვილები. სოფელში წმ. გიორგის სახელობის სამი ნიში დგას — ნადარბაზევის, ღალანგურის და ყანანოზისა. ნადარბაზევის ნიში სოფელ ჯუთისაკენ მიმავალ გზაზეა. ხატობა იმართება ზაფხულობით, შაბათ დღეს. ნიშს საყანე მიწებიც ჰქონდა, რასაც ყამარაულები ამუშავებდნენ. ღალანგურის ნიში ართხმოელების, ჯუთელებისა და ხევსურების სალოცავია. აქ ხატობა იმართება 14 ივლისს. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 50 კაცი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 407. ჯამბურია ზ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 461. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 27 ივლისი 2016. ↑ სერგი მაკალათია, „ხევი“, ტფილისი, სახელმწიფო სასწავლო-პედაგოგიური გამომცემლობა, 1934 წ., გვ. 19. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კეტრისი

კეტრისი, ქეთერისი — ნასოფლარი საქართველოში, ყაზბეგის მუნიცპალიტეტში (კობის თემი), მდებარეობს თრუსოს ხეობაში, მდინარე თერგის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 2120 მეტრი. სტეფანწმინდიდან 32 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 478-479. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 27 ივლისი 2016. ↑ სერგი მაკალათია, „ხევი“, ტფილისი, სახელმწიფო სასწავლო-პედაგოგიური გამომცემლობა, 1934 წ., გვ. 21. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კობი

კობი — სოფელი საქართველოში, ყაზბეგის მუნიცპალიტეტში, მდებარეობს მდინარე თერგის მარჯვენა ნაპირზე. თემის ცენტრი (სოფლები: აბანო, ალმასიანი, ბურმასიგი, ჯიმარა, დესი, კართსოფელი, კეტრისი, მნა, ნოგყაუ, რესი, სუათისი, ტეფი, უხათი, ქვემო ოქროყანა, შევარდენი, ცოცოლთა). ზღვის დონიდან 1970 მეტრი. სტეფანწმინდიდან 20 კილომეტრი. ხევის ერთ-ერთი უძველესი დასახლებაა. სოფლის აღმოცენებას ხელი შეუწყო მთიულეთიდან ხევში გადასასვლელ უმოკლეს გზაზე მდებარეობამ, რასაც უდიდესი ეკონომიკური და სტრატეგიული მნიშვნელობა ჰქონდა. ამასთან, კობი წარმოადგენდა ისტორიული ხევის სამი ხეობის — თერგის, თრუსოსა და სნოს — შეერთების ადგილს და მათ დამაკავშირებელ პუნქტს. წერილობით წყაროებში იგი პირველად XIV საუკუნის შუა წლებში იხსენიება („ძეგლი ერისთავთა“). ქსნის ერისთავს, გირშელს, მნის ციხის აღების შემდეგ, მოხევეებთან ბრძოლის საწყის პუნქტად კობი აურჩევია და იქ გამაგრებულა. ადრინდელ შუა საუკუნეებში და საქართველოს ერთიანი სამეფოს არსებობის დროსაც კობს, როგორც მნიშვნელოვან სტრატეგიულ პუნქტს, სამეფო ხელისუფლება დიდ ყურადღებას აქცევდა. XIV-XVII საუკუნეში, ქსნისა და არაგვის ერისთავები დროდადრო ეცილებოდნენ საქართველოს მეფეებს ხევის ამ მნიშვნელოვან პუნქტს, მაგრამ იმ ხანებში მთელ ხევსა და მასზე გამავალ მნიშვნელოვან ტრასებს უმეტესად საქართველოს მეფეები ფლობდნებ. თუ როგორი იყო მეფის ძალაუფლების გავლენა ამ მხარეზე, ნათლად ჩანს 1439 წელს, სამების ტაძრის „სულთა მატიანეში“ ჩართული მეფე ალექსანდრე I-ისადმი მთიელთა მიერ მიცემული ფიცისა და განჩინებიდან. კობი იყო მთიელთა წარმომადგენლების თავშეყრის ადგილი. აქ გადასცემდნენ ხოლმე მეფეებს მძევლებს. XVII-XVIII საუკუნეებში, კობი კვლავ გახდა სამეფო ხელისუფლებისა და არაგვის ერისთავთა ცილობის ობიექტი, მაგრამ საერისთავოს გაუქმების შემდეგ ქართლ-კახეთის სამეფო ხელისუფლებამ მთელ ხევთან ერთად კობიც დაიბრუნა და იგი საგამგებლოდ ერთ-ერთ ბატონიშვილს უბოძა. XVIII საუკუნის მიწურულისთვის ხევს ვახტანგ ბატონიშვილი განაგებდა. რუსეთთან რეგულარული ურთიერთობის დაწყების შემდეგ, აქ გამავალი მნიშვნელოვანი გზის კობის მონაკვეთს ადგილობრივი მოსახლეობა ემსახურებოდა. აქვე იყო მგზავრთა დასასვენებელი და ცხენების გამოსაცვლელი საგზაო სადგური, რამაც მთელი XIX საუკუნის განმავლობაში იარსება. 1769 წლის ივნისში, სოფელ კობთან, თერგის ნაპირზე, ველზე (ადოს მინდორი), ერთმანეთს შეხვდნენ და მოლაპარაკება გამართეს ქართლ-კახეთის მეფე ერეკლე II-მ და რუსეთის გენერალმა გრაფმა ტოტლებენმა. კობში, უძველესი დროიდან ქართველები სახლობდნენ, მხოლოდ XVIII საუკუნეში, გაჩნდა სოფელში ოსური მოსახლეობა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 3 კაცი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 566. კახაძე კ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 464. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 27 ივლისი 2016. ↑ სერგი მაკალათია, „ხევი“, ტფილისი, სახელმწიფო სასწავლო-პედაგოგიური გამომცემლობა, 1934 წ., გვ. 21. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კობი
მიშელ ჩოსუდოვსკი

მიშელ ჩოსუდოვსკი (დ. 1943) არის კანადელი ეკონომისტი. ის არის ოტავის უნივერსიტეტის ეკონომისტი პროფესორი. ჩოსუდოვსკი ასწავლიდა დასავლეთ ევროპაში, ლათინურ ამერიკაში და სამხრეთ აღმოსავლეთ აზიაში როგორც მიწვეული პროფესორი, მუშაობდა როგორც ეკონომიკური მრჩეველი განვითარებადი ქვეყნების მთავრობების და მუშაობდა კონსულტანტად საერთაშორისო ორგანიზაციებში როგორებიცაა გაეროს განვითარების პროგრამა (UNDP), აფრიკის განვითარების ბანკი, გაეროს აფრიკული ინსტიტუტი ეკონომიკური განვითარებისა და დაგეგმარებისთვის (AIEDEP), გაეროს სახალხო ფონდი (UNFPA), ინტერნაციონალური შრომის ორგანიზაცია (ILO), მსოფლიო ჯანდაცვის ორგანიზაცია (WHO), გაეროს ეკონომიკური კომისია ლათინური ამერიკისა და კარიბის ქვეყნებისთვის (UNECLAC ). 1999 წელს ჩოსუდოვსკი გაერთიანდა "ტრანსნაციონალური ფონდი მშვიდობისა და მომავლის კვლევებისთვის" ში როგორც მრჩეველი. ჩოსუდოვსკი არის ლათინური ამერიკის და კარიბის ქვეყნების კვლევების ასოციაციის ყოფილი პრეზიდენტი. ის არის წევრი კვლევითი ორგანიზაციების,ერთ ერთი ასეთი ორგანიზაცია არის კომიტეტი მონეტარულ და ეკონომიკურ რეფორმებზე (COMER). ის არის აქტიური მონაწლიე კანადის ანტისაომარი მოძრაობის და ვრცლად დაწერა იუგოსლავიის ომზე. 11 სექტემბრის ტერაქტის შემდეგ ის ჩართული იყო ამერიკის მთავრობის და ბინ ლადენ ალ-ყაიდას ურთიერთობების მიმოხილვაში. ის ხშირად წერს სტატიებს ლე მონდ დიპლომატიკიში, მესამე მსოფლიოს გამომოცოცხლებაში და სამთვიურ ჟურნალ ფარულ ქმედებაში ის არის რედაქტორი გლობალიზაციის კვლევის ცენტრისა. with Fred Caloren and Paul Gingrich, Is the Canadian Economy Closing Down? (Montreal: Black Rose, 1978, ISBN 0-919618-80-4) Towards Capitalist Restoration? Chinese Socialism After Mao (New York: St Martin's, 1986 and London: Macmillan, 1986, ISBN 0-333-38441-5) The Globalization of Poverty: Impacts of IMF and World Bank Reforms, (Penang: Third World Network, 1997, ISBN 81-85569-34-7) and (London: Zed, 1997, ISBN 1-85649-402-0) Exporting Apartheid to Sub-Saharan Africa (New Delhi: Madhyam, 1997, ISBN 81-86816-06-2) 'Washington's New World Order Weapons Can Trigger Climate Change', (November 26, 2000) Guerres et Mondialisation: A Qui Profite Le 11 Septembre? (Serpent a Plume, 2002, ISBN 2-84261-387-2) The Globalization of Poverty and the New World Order (Oro, Ontario: Global Outlook, 2003, ISBN 0-9731109-1-0) America's "War on Terrorism" (Pincourt, Quebec: Global Research, 2005, ISBN 0-9737147-1-9) აუდიო ინტერვიუები: (French Connection Audio Archive) ომი და გლობალიზაცია დაარქივებული 2011-05-15 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 1.2 TFF Associates. ტრანსნაციონალური ფონდი მშვიდობისა და მომავლის კვლევებისთვის. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-06. ციტირების თარიღი: 2009-08-07. ↑ Michel Chossudovsky (December 1996). "La Corruption À L’Assaut Des Etats". Le Monde diplomatique. ↑ გლობალიზაციის კვლევის ცენტრის ვებ გვერდი
ჭურთა

ჭურთა — მდინარე საქართველოში, ახალგორის მუნიციპალიტეტში, ქსნის მარჯვენა შენაკადი. სათავე აქვს ხარულის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 2373 მ სიმაღლეზე. სიგრძე 18 კმ, აუზის ფართობი 106 კმ². საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. დამახასიათებელია გაზაფხულის წყალდიდობა და არამდგარი წყალმცირობა. საშუალო წყლის ხარჯი შესართავთან 2,23 მ³/წმ. საერთო ვარდნა — 1365 მ, დახრილობა — 75,83 მ/კმ. ჭურთის ნაპირებზე განლაგებულია სოფლები: ლარგვისი (ნაწილობრივ), დორეთკარი, დოგუზაანი, კუცხოვეთი, კარა, ველისა, ძანგათი, საბარკლეთი. ჭურთისა და ქსნის შესართავთან განლაგებულია ლარგვისის სამონასტრო კომპლექსი: ეკლესია, ციხე-გალავანი ერთი დიდი და რამდენიმე მცირე კოშკით, ასევე სხვადასხვა სამონასტრო ნაგებობები. აფხაზავა, ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 408.
თხმორი

თხმორი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში (ნამანევის თემი), მდებარეობს რაჭის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე შარეულის (რიონის მარცხენა შენაკადი) მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 840 მეტრი, ამბროლაურიდან 30 კილომეტრი. წყაროებში პირველად მოიხსენიება XVI საუკუნეში. თხმორში მიკვლეულია სპილენძისა და ბრინაჯაოს ნაკეთობათა განძი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 36 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 33. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
იწა

იწა — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს მდინარე რიონის მარცხენა მხარეს. თემის ცენტრი (სოფლები: ახალსოფელი, გორი, ზემო კრიხი, ქვემო კრიხი, შუა კრიხი). ზღვის დონიდან 640 მეტრი, ამბროლაურიდან 1 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 64 ადამიანი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 414. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
კაჩაეთი

კაჩაეთი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში (ნიკორწმინდის თემი), მდებარეობს რაჭის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1180 მეტრი, ამბროლაურიდან 18 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 94 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 444. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
კვაცხუთი

კვაცხუთი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში, ხიდიკრის თემის ცენტრი (სოფელი: ხიმში). მდებარეობს მდინარე რიონის მარცხენა მხარეს. ქუთაისი-ონის საავტომობილო გზაზე. ზღვის დონიდან 900 მეტრი, ამბროლაურიდან 3 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 334 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 491. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
კლდისუბანი (ამბროლაურის მუნიციპალიტეტი)

კლდისუბანი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში (სადმელის თემი), მდებარეობს მდინარე რიცეულის (რიონის მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 800 მეტრი, ამბროლაურიდან 6 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 205 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 553. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
კვირიკეწმინდა

კვირიკეწმინდა (ყოფ. კორტი) — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში (ველევის თემი), მდებარეობს რაჭის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე ხოტეურის ხეობაში. ზღვის დონიდან 1040 მეტრი, ამბროლაურიდან 8 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 34 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 681. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
სამოის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები

სამოის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები (ინგლ. Samoa national rugby union team), ქვეყანაში უფრო ცნობილი როგორც მანუ სამოა — ეროვნული ნაკრები, რომელიც ქვეყანას წარმოადგენს რაგბის საერთაშორისო მატჩებში და ტურნირებში. ეროვნული ნაკრების ხელმძღვანელი ორგანოა სამოის რაგბის კავშირი. ნაკრების სათამაშო ფორმის ფერებია ლურჯი და თეთრი. 1924-1997 წლებში სამოის ნაკრები, როგორც ქვეყანა გამოდიოდა დასავლეთი სამოის სახელით. ისინი ყოველი მატჩის დაწყებისას ასრულებენ ტრადიციულ სამოურ საბრძოლო ცეკვა სივა-ტაუ-ს. სამოის ეროვნული კავშირი ტონგის და ფიჯის ეროვნულ ნაკრებებთან ერთად მონაწილეობს წყნარი ოკეანის ქვეყნების სარაგბო ალიანსში (PIRA). 1996 წლიდან ეროვნულ ნაკრებს ასპონსორებს ახალ ზელანდიაში ერთ-ერთი ყველაზე უფრო მდიდარი ადამიანი სერ მაიკლ ფეი. კუნძულებზე რაგბი გამოჩნდა 1920-იანი წლების დასაწყისში და მალევე შეიქმნა პირველი ადმინისტრაციული ორგანოები, მათ შორის ეროვნული სარაგბო კავშირი. სამოის ეროვნული ნაკრების პირველი საერთაშორისო მატჩი ფიჯის ეროვნულ ნაკრებთან შედგა 1924 წელს. სამოის, ფიჯის და ტონგის ეროვნულმა ნაკრებებმა რეგულარულად დაიწყეს მატჩების გამართვა ერთმანეთს შორის. რამდენიმე ხნის შემდეგ ამ შეჯიბრებებს მიეცა ტურნირების ფორმა, რომელთა შორის განსაკუთრებული ადგილი უკავია წყნარი ოკეანის სამი ერის თასი. თასის პირველი გათამაშება დამთავრდა დასავლეთ სამოის გამარჯვებით. 1991 წლიდან ეროვნული ნაკრები მონაწილეობს რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატში, თანაც 1991 და 1995 წლებში სამოელები გავიდნენ მეოთხედფინალში. ↑ Although he has 30 total tries for Samoa, one was not against a Test side. For a more complete discussion of this issue, with sources, see List of leading Rugby union Test try scorers ↑ We quit: SRU დაარქივებული 2012-02-20 საიტზე Wayback Machine. Samoa Observer ↑ Rattue, Chris (13 March 2004). „Michael Fay plans two-day talks on Pasifika proposal“. The New Zealand Herald. ციტირების თარიღი: 7 November 2011. ↑ „Samoa’s Prime Minister praises banker, Sir Michael Fay, for supporting Manu Samoa“. Radio New Zealand International. 18 April 2004. ციტირების თარიღი: 7 November 2011.
ივანდიდი

ივანდიდი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხონის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს იმერეთის დაბლობზე. ზღვის დონიდან 105 მეტრი, ხონიდან 2 კილომეტრი. სოფელში გადის შიდასახელმწიფოებრივი მნიშვნელობის გზა ხონი-სამტრედია. სოფელში დგას იოანე ნათლისმცემლის სახელობის ეკლესია (2005). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 89. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016.
Electronic Meditation

Electronic Meditation — გერმანული ელექტრონული ჯგუფ Tangerine Dream-ის სადებიუტო სტუდიური ალბომი. იგი გამოვიდა 1970 წელს, ლეიბლზე Ohr. დისკი ჩაწერილი იქნა ნაქირავებ ქარხანაში, ბერლინში, 1969 წლის ოქტომბერში, ორფირიანი ჩამწერის Revox დახმარებით. ალბომის მუსიკალური სტილისტიკა წარმოადგენს თავისუფალი ჯაზური იმპროვიზაციების, ელექტრონული მუსიკის და ინსტრუმენტული როკის სინთეზს. მასზე გამოყენებულია როგორც სტანდარტული, ასევე ჯგუფის წევრების მიერ აწყობილი ინსტრუმენტების ფართო სპექტრი. გარდა ამისა, გამოიყენება სხვადასხვა სპეციფიკური ხმოვანი ეფექტიც. ეს არის ჯგუფის ერთადერთი დისკი, რომელზეც უკრავენ ფრეზე, შულცე და შნიცლერი. 2002 წლის გამოცემა შეიცავს ანოტაციას, სადაც მითითებულია, რომ ალბომზე ასევე უკრავდნენ ჯიმი ჯექსონი (ორგანი) და ტომას კაიზერლინგი (ფლეიტა). ↑ Allmusic review ↑ Pitchfork Media review
ახალი ტალღა (კონკურსი)

„ახალი ლატღა“ (ინგლ. New Wave, რუს. Новая Волна, ლატვ. Jaunais Vilnis) — პოპულარული სიმღერის შემსრულებელთა ყოველწლიური საერთაშორისო კონკურსი. 2002 წლიდან 2014-ის ჩათვლით ტარდებოდა ლატვიის ქალაქ იურმალაში. 2015 წელს ფესტივალის ჩატარების ადგილმა გადაინაცვლა სოჭში. 2020 წელს კი მისი გადატანა იგეგმებოდა ყაზანში. კონკურსის იდეა ეკუთვნის კომპოზიტორებს იგორ კრუტოისა და რაიმონდ პაულსს. რუსეთის ესტრადის პრიმადონა ალა პუგაჩოვა არის კონკურსის „მუზა“ და თავის პრიზს სჩუქნის ფავორიტ შემსრულებელს. სხვადასხვა წლების განმავლობაში კონკურსის მონაწილეები იყვნენ დიმა ბილანი, ჯგუფი Smash!!, სოფიო ნიჟარაძე, სოფო ხალვაში, ტინა კაროლი, ნატალია გორდიენკო და სხვები. კონკურსის ოფიციალური საიტი (ინგლისური) (რუსული) ↑ New Wave waves goodbye to Jūrmala. Public Broadcasting of Latvia (27 თებერვალი, 2015). ციტირების თარიღი: 6 ოქტომბერი, 2016. ↑ Ban on Russian Singers Makes 'New Wave' Festival Leave Latvia for Sochi. The Moscow Times (12 იანვარი, 2015). ციტირების თარიღი: 6 ოქტომბერი, 2016. ↑ 3.0 3.1 „Новая волна 2016: победитель – Италия и Хорватия“. Ivona. 2016-09-09. ციტირების თარიღი: 2016-09-09.
სუ-7

სუ-7 (ნატოს კლასიფიკაციით Fitter-A ) — საბჭოთა რეაქტიული გამანადგურებელი ისრისებური ფრთით, რომელიც შეიქმნა და დამუშავდა 1950-იან წლებში, საბჭოთა ავიაკონსტრუქტორ პავლე სუხოის საკონსტრუქტორო ბიურო ОКБ-51-ში. სულ გამოშვებული იქნა ყველა მოდიფიკაციის 1848 სუ-7, საიდანაც 691 თვითმფრინავის ექსპორტირება მოხდა 9 ქვეყანაში. 1953 წლის 14 მაისს მიიღეს ბრძანება შეექმნათ ახალი სამხედრო თვითმფრინავი, რომელიც იქნებოდა ამერიკული ფ-86-ის ბაზაზე, გაზაფხულზე საბჭოთა ავიაკონსტრუქტორმა პავლე სუხოიმ გამოუშვა პირველი საფრონტო გამანადგურებელი (фронтовой истребитель) სახელწოდებით — ს-1, რომელსაც უახლესი Lyulka AL-7 ტიპის ძრავა ჰქონდა, ეს იყო პირველი საბჭოთა გამანდგურებელი, რომელსაც ძრავა ჰქონდა უკან და ავითარებდა ზებგერით სისწრაფეს. ს-1-ის პირველი გაფრენა მოხდა 1955 წლის 7 სექტემბერს ა.გ. კოჩეტკოვის მიერ საცდელმა ვერსიამ სისწრაფეში დაამყარა საბჭოთა რეკორდი 2.04 მახი, 1956 წლის აპრილში. ს-1-ს შეწყვილებული ჰქონდა 37 მმ Nudelman N-37 ქვემეხი და 57 მმ უმართავი რაკეტები. მეორე პროტოტიპს ს-2-ს ჰქონდა ძალიან არასაიმედო ძრავა, რის გამოც 1956 წლის 23 ნოემბერს კატასტროფა განიცადა და შეეწირა პილოტი ი.ნ. სოკოლოვი, 1959 წელს კი სუ-7 მიიღეს შეიარაღებაში, თუმცა ხდებოდა მისი ლიმიტირებული გამოყენება. 1958 წლის 31 ივლისს საბჭოთა ტაქტიკურმა ავიაციამ სუხოის მისცა დავალება, რომ შეექმნა მოიერიშე ვერსია, შედეგად კი მიიღეს ს-2-ზე შექმნილი თვითმფრინავი, 1959 წლის ბოლოს სახელად სუ-7-ბ, რომლის სერიულად წარმოება დაიწყეს 1960 წელს. სუ-7 მონაწილეობდა ექვსდღიან ომში ეგვიპტის მხარეს და გამომფიტავ ომში. ასევე ინტენსიურად მონაწილეობდა ინდოეთ-პაკისტანის ომის დროს 1971 წელს, ექვსმა ინდურმა სუ-7-ის დივიზიონმა სულ 1500 შემტევი გაფრენა განახორციელა. ინდოეთის სამხედრო საჰაერო ძალებმა გამოიჩინეს მაღალი ოპერაციული ტემპი, სულ ომში 14 სუ-7 დაკარგა უმეტესად კი საზენიტო დანადგარებით. კაბინიდან ცუდი ხილვადობის გამო უჭირდა დასაშვებ ადგილას დაშვება განდასკუთრებით კი ცუდ ამინდში. სუ-7-ს ასევე ჰქონდა ექსპერიმენტული მოდიფიკაციები, რომლებსაც ჰქონდა ჯატო ტიპის რაკეტები S-22-4, ამ მოდიფიკაციას სუ-7 ბკლ ერქვა. 1969 წელს გამოვიდა გაუმჯობესებული ვარიანტისუ-17, რომელმაც ჩაანაცვლა სუ-7 Su-7B მოიერიშე მოდიფიკაცია რომელიც იწარმოებოდა 1960-1962 წლამდე Su-7BM' ამ მოდიფიკაციას გაძლიერებული ჰქონდა ძრავა ასევე საწვავის მარაგი და შეეძლო გადაეტანა ატომური ბობნბები Su-7BKL შეიარაღებული იყო 2 SPRD-110 ჯატოს ტიპის რაკეტით Su-7BMK საექსპორტო ვარიანტი Su-7Bს რომელიც გამოდიოდა 1967 წლიდან 1971 წლამდე Su-7U (ნატოს სახელით მოუჯიკ) ორ ადგილიანი სასწავლო მოდიფიკაცია Su-7UMK-ს ბაზაზე რომელსაც შემცირებული ჰქონდა საწვავის მარაგი,იწარმოებოდა 1965 წლიდან 1972 წლამდე Su-7UM ორ ადგილიანი სასწავლო მოდიფკაცია Su-7BM-ის Su-7UMK ორ ადგილიანი სასწავლო მოდიფიკაცია Su-7BMK-ს ავღანეთი- 42 ალჟირი - ბანგლადეში ჩეხეთი - 60. 1990 წელს მთლიანად ამოიღეს შეიარაღებიდან უნგრეთი ეგვიპტე ინდოეთი 160 ერაყი ჩრდილოეთ კორეა პოლონეთი საბჭოთა კავშირი სამხრეთ იემენი სირია ვიეტნამი SU-7 GlobalSecurity.org-ზე SU-7 www.globalaircraft.org-ზე SU-7 www.militaryfactory.com-ზე