laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
შავთხილა

შავთხილა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი სასუფრე-საღვინე ვაზის ჯიში კახეთიდან. სახელწოდება მიღებული აქვს მარცვლის ფორმისა და შეფერილობის გამო, რომელიც ძალიან ჰგავს შავ თხილს. გავრცელებულია კახეთში, ძირითადად ყვარლის მუნიციპალიტეტში, სადაც შერეული სახით გვხვდება ძველ ვენახებში. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური. იშვიათად განივო-ვალური ფორმის ფოთლებიც გვხვდება, ხუთნაკვთიანია. ფოთლის ქვედა მხარის შებუსვა თხელი აბლაბუდისებრია, მის ქვეშ მოფენილია საშუალო სისქის ჯაგრისებრი შებუსვა. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ვიწრო-კონუსური, იშვიათად ცილინდრულ-კონუსური ფორმის და მხრიანი. მხრები ძირითადი მტევნის სიგრძის ნახევარი და ზოგჯერ მეტია. საშუალო აიკუმსისაა ან კუმსი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, ოვალური. გვხვდება მომრგვალო ფორმის მარცვლებიც. მუქი იისფერია, თითქმის შავი. კანი სქელი და საკმაოდ მკვრივი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით უხვად დაფარული. რბილობი მკვრივი და კნატუნაა, გემო სასიამოვნო და ჰარმონიული, წვენი უფერულია ან ოდნავ მოვარდისფრო. შავთხილას სავეგეტაციო პერიოდი 132-დან 167 დღემდეა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის დასაწყისში შედის. მტევნის წონა 140-150 გრამამდეა, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 5.2-6.5 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18-19%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7-8 გ/ლ-ს. მიიღება სუფრის წითელი, მშრალი ღვინო. იგი ალუბლისფერია, სუსტად გამოხატული ჯიშური არომატით, სასიამოვნო გემოთი და მცირე სხეულით. ასევე გამოიყენება სასუფრე ყურძნად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 411
შაბა

შაბა, ადრეულა, ადრიანი, ცანცქატა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში ქართლიდან. სახელწოდება შაბა წარმოშობილი უნდა იყოს სიტყვა შაბიდან, რადგანაც ამ ჯიშის ყურძენს სრულ სიმწიფეში შაბივით მომწკლარტო გემო აქვს. შაბა სხვა ჯიშებთან შედარებით ადრე მწიფდება და ამიტომ კასპში მას ადრეულა და ადრიანი შეარქვეს. ქვემო ქართლის მოსახლეობამ მას „ჩაკალ ბოგან“-ი უწოდა (çakal — ტურა, boğan — მახრჩობელა). ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომის და მომრგვალო ან გულისებური ფორმისაა, ხუთ-სამნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე ხშირ აბლაბუდისებრადაა შებუსული. ყვავილი მდედრობითია. მტევანი მცირე ზომისაა, ცილინდრული ან უფორმო, თხელია, იშვიათად საშუალო სიკუმსის. ხშირად წვრილმარცვლიანობა 80%-ს აჭარბებს. მარცვალი საშუალო ზომისა და ოდნავ ოვალურია. მოყვითალო-მომწვანო ფერის, მზის მხარეს თამბაქოსფერი ლაქებით. კანი სქელი და საკმაოდ უხეში აქვს, მომწკლარტო გემოთი. დაფარულია სქელი ცვილისებრი ფიფქით, რაც მონაცრისფრო ელფერს აძლევს. რბილობი წვნიანია, გემო — მომწკლარტო. შაბა საშუალო ზრდისა და მცირემოსავლიანია. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან არულ სიმწიფემდე 154 დღეა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის მეორე ნახევრიდან შედის. ვაზი ააშუალო ზრდისა და მცირემოსავლიანია. მტევნის წონა 80-130 გრამია. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 22-24%-ს, მჟავიანობა — 6.5-7.5 გ/ლ-ს. შაბას წვენის გამოსავლიანობა შედარებით ნაკლები აქვს, მისგან მიღებული თეთრი, მშრალი ღვინო სხეულიანი და ენერგიულია. გემოთი ძელგი და საკმაოდ ხარისხიანია. შეიძლება შაბას ყურძნის დაწურვა სხვა ჯიშებთან ერთად, რაც ღვინის ხარისხზე დადებითად იმოქმედებს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 409
შავბარდა

შავბარდა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში იმერეთიდან. შავბარდას ფოთლები იმდენად მუქი მწვანეა, რომ მოშაოდ გამოიყურება და სწორედ აქედან აქვს მიღებული სახელწოდება. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, სამ-ხუთნაკვთიანი. იშვიათად თითქმის მთლიანი. ფოთლის ქვედა მხარე ქეჩისებრად სქლადაა დაფარული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი პატარაა, იშვიათად საშუალო ზომისა, კონუსური, ზოგჯერ ცილინდრული ფორმის, კუმსი ან ააშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, ოდნავ ოვალური, შავი, მუქი ლურჯი ელფერით, ცვილისებრი ფიფქით სქლად დაფარული. კანი სქელი და უხეში აქვს. რბილობი — წვნიანი, წვენი — ღია ვარდისფერი, გემო — სასიამოვნო. შავბარდა საშუალო ზრდისაა. მისი სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 170-185 დღეა. სიმწიფეში ოქტომბერის დასაწყისში შედის. მტევნის წონა 100-150 გრამია. საჰექტარო მოსავლიანობა 6.0-7.0 ტონაა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში შაქრიანობა აღწევს 18.7-21 %-ს, ხოლო მჟავიანობა — 6.5-9.8 გ/ლ-ს. გამოიყენება სუფრის წითელი მშრალი ღვინის დასამზადებლად, რომელიც ხასიათდება ღია წითელი შეფერვით, სიმსუბუქითა და დამახასიათებელი არომატით. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 409
ყვირა

ყვირა, ქვირა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში რაჭა-ლეჩხუმიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე სუსტ აბლაბუდისებრადაა შებუსული ან შეუბუსავია. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი მცირე ან საშუალო ზომისაა, კონუსური, საშუალო სიმკვრივის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, მუქი წითელი. კანი სქელი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით უხვად დაფარული. რბილობი წვნიანია. ყვირა ძლიერი ზრდისა და საშუალომოსავლიანია. სავეგეტაციო პერიოდი დაახლოებით 170 დღეა. სექტემბერში მწიფდება. მტევნის საშუალო წონა 240 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი დაახლოებით 8.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 16.2-18%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 8.5-9.8 გ/ლ-ს. გამოიყენება სუფრის წითელი ღვინის დასამზადებლად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 406
ყორნისთვალა

ყორნისთვალა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში რაჭა-ლეჩხუმიდან. სახელი მუქი ფერის მარცვლის გამო შეარქვეს. ყორნისთვალა სხვა ჯიშის ვაზებთან შერეული სახითაა ჭრებალოში, ხვანჭკარაში, ბუგეულში და საკეციაში. ზრდასრული ფოთოლი პატარა ან საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან თითქმის კვერცხისე-ბური ფორმის, სამნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე შიშველია. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრული ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, ზოგჯერ უფორმო, თხელი ან ძალიან თხელი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, მუქი ლურჯი, თითქმის შავი, სქელკანიანია. რბილობი ხორციან-წვნიანი აქვს, გემო მოტკბო-მომჟავო. ყორნისთვალა საშუალო ზრდისა და საკმაოდ მოსავლიანია. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 182 დღეა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის პირველ ნახევარში შედის. მტევნის საშუალო წონა 100 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 10.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18-20%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 10-11 გ/ლ-ს. ყორნისთვალა გამოიყენება სუფრის წითელი, მშრალი ღვინის დასამზადებლად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 406
ღვანურა

ღვანურა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში აჭარიდან. ღვანურა ფართოდ ყოფილა გავრცელებული აჭარის სოფლებში. მის მოსავალს ძირითადად სასუფრე ყურძნად მოიხმარდნენ და ზამთრისთვის შესქელებულ ყურძნის წვენს (ბაქმაზს) ამზადებდნენ. ამჟამად ერთეული ძირებია შემორჩენილი ხულოს მუნიციპალიტეტში სოფ. ჩაოს, ფურთიოსა და სხალთას მიდამოებში. ზრდასრული ფოთოლი საშუალოზე მცირე ზომისაა, მომრგვალო ან ოდნავ განივოვალური, აამნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე მცირედაა დაფარული ჯაგრისებრ-აბლაბუდისებრი შებუს-ვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, უფორმო, განტოტვილი, ზოგჯერ ცილინდრული და თხელი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური. კანი სქელი აქვს, საშუალო სიმკვრივის, ცვილისებრი ფიფქით უხვად დაფარული. რბილობი წვნიანია, წვენი — შეუფერავი. ღვანურა საშუალო ზრდისა და საშუალომოსავლიანია. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშ-ლიდან სრულ სიმწიფემდე 190-195 დღეა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის ბოლო რიცხვებში შედის. მტევნის საშუალო წონა 130 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 8.0-9.5 ტონა. ყურძნის არული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18.2-19.4%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 9.8-10.1 გ/ლ-ს. გამოიყენება სხვა ჯიშებთან ერთად სუფრის წითელი მშრალი ღვინის დასამზადებლად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 393
ღვინის თეთრი

ღვინის თეთრი — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში კახეთიდან. ვაზის სახელწოდება მისი ყურძნის დანიშნულებას გამოხატავს. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ან საშუალოზე დიდი ზომისაა, მომრგვალო ან გულისმაგვარი ფორმის, სამნაკვთიანი, სუსტად ან საშუალოდ დანაკვთული, ზოგჯერ მთლიანი. ფოთლის ქვედა მხარე ოდნავაა შებუსული ჯაგრისებრად. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, კონუსური ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, მეჩხერი ან საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, მოქარვისფრო, თხელკანიანი, ცვილისებრი ფიფქით საკმაოდ დაფარული. რბილობი წვნიანია, კნატუნა, სასიამოვნო გემოთი. ღვინის თეთრი საშუალო ზრდისაა. სავეგეტაციო პერიოდი 136-142 დღეს შორის მერყეობს. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის პირველ ნახევარში შედის. მტევნის წონა 140-160 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 6.0-8.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18-24%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 5.5-8 გ/ლ-ს. გამოიყენება ხარისხიანი სუფრის თეთრი, მშრალი ღვინის დასამზადებლად და სასუფრე ყურძნად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 393
ყვითელი კუმსი

ყვითელი კუმსი, ყვითელი უბაკლური — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი სასუფრე-საღვინე ვაზის ჯიში კახეთიდან. სიღნაღისა და გურჯაანის მუნიციპალიტეტებში ყვითელი კუმსი სხვა ჯიშის ვენახებშია შერეული. იშვიათად გვხვდება კახეთის სხვა მუნიციპალიტეტებშიც. კახეთში მას ყვითელ უბაკლურსაც უწოდებენ. თავისი ამპელოგრაფიული ნიშნებით ყვითელი კუმსი ძალიან ახლოს დგას კახური ვაზის ჯიშე-ბთან და მათთან ერთად წარმოშობის საერთო კერა აქვს. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან განივოვალური ფორმის, ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე მცირედაა შებუსული ჯაგრისებრად. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალოზე მცირე ზომისაა, ძირითადად ცილინდრული ფორმის, იშვიათად გვხვდება კილინდრულ-კონუსური და ფრთიანი მტევნები. კუმსია ან ძალიან კუმსი. მარცვალი საშუალო და საშუალოზე დიდი ზომისაა, მომრგვალო ფორმის, მაგრამ სიკუმსის გამო დეფორმირებულია. მოყვითალოა, ქარვისფერი ელფერით. კანი სქელი და საშუალო სიმკვრივის აქვს, ცვილისებრი ოიფქით სუსტად დაფარული. რბილობი მკვრივია. ყვითელი კუმსი საშუალო ზრდისაა. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 157 დღეა. მტევნის წონა 160-180 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 6.0-8.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 16-20%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 5-7 გ/ლ-ს. ყვითელი კუმსი ძირითადად გამოიყენება სასუფრე ყურძნად, აგრეთვე სხვა ჯიშებთან ერთად სუფრის თეთრი, მშრალი ღვინის დასამზადებლად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 403
ყვითელი ჩინური

ყვითელი ჩინური, ჩინური ყვითელმარცვალა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში ქართლიდან. ჩინურის ერთ-ერთი ვარიაციაა. შერეული სახით არის წედისის მევენახეობის ზონაში. ჩინურისგან ძირითადად განსხვავდება უფრო ძლიერი ზრდით, მსხვილი, ბარაქიანი მტევნებით და მომსხო, მოყვითალო ლამაზი ხორციანი მარცვლებით. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე, ძარღვების გასწვრივ, დაფარულია მოკლე ჯაგრისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი დიდი ან საშუალო ზომისაა, ცილინდრული ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, საშუალო სიკუმსის ან თხელი. მარცვალი საშუალო და საშუალოზე დიდი ზომისაა, ოვალური, ყვითელი. ქარვისფერი ელფერით. წვრილი მუქი წითელი წინწკლებით. რბილობი ხორციანი და კნატუნაა. ყვითელი ჩინური სრულ სიმწიფეში სექტემბრის მეორე ნახევრიდან შედის. ვაზი ძლიერი ზრდისა და საშუალომოსავლიანია. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18-20%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7-8 გ/ლ-ს. გარეგნობითა და გემური თვისებებით ყვითელი ჩინური ხარისხიანი სასუფრე ყურძნის ჯიშს მიეკუთვნება. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 403-404
ღვინის წითელი

ღვინის წითელი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში კახეთიდან. ზრდასრული ფოთოლი დიდი ან საშუალო ზომისაა, მომრგვალო-ოვალური ფორმის, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარის შებუსვა საშუალო სიხშირის აბლაბუდისებრია, აბლაბუდის ქვეშ მოფენილია თხელი ჯაგრისებრი შებუსვა. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი დიდი ზომისაა, ფართო კონუსური ფორმის, ფრთიანი ან ცილინდრულ-კონუსური, კუმსი ან საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, მუქი წითელი. კანი თხელი და საკმაოდ მკვრივი აქვს. დაფარულია ნაცრისფერი ცვილისებრი ფიფქით. რბილობი წვნიანია, წვენი შეუფერავი. გემო ჰარმონიული. ღვინის წითელი საშუალოზე ძლიერი ზრდის ვაზია. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე დაახლოებით 185 დღეა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის ბოლოს შედის. მტევნის წონა 120-130 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი საშუალოდ 8.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 9 გ/ლ-ს. გამოიყენება სუფრის წითელი, მშრალი ღვინის დასამზადებლად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 396
ღობიეთის წითელი

ღობიეთის წითელი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში მესხეთიდან. ერთ-ერთი უძველესი ქართული ჯიშია. სახელწოდება მიღებული აქვს ასპინძის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზველთან მდებარე უბნის მიხედვით, რომელსაც ღობიეთი ეწოდება. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე შებუსულია ხშირი გართხმული აბლაბუდისებრი და მოკლე ჯაგრისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრული ან კონუსური ფორმის, თხელი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, შავი ფერის. კანი სქელი და მკვრივი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით თხლად დაფარული. რბილობი ხორციანი და წვნიანია, წვენი შეუფერავი, სასიამოვნო და ჰარმონიული გემოთი. ღობიეთის წითელი საშუალო ზრდისაა. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე დაახლოებით 176 დღეა, სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის მეორე ნახევარში შედის. მტევნის წონა 100-120 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 6.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 22%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 8 გ/ლ-ს. მიიღება ხარისხიანი სუფრის წითელი, მშრალი ღვინო. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 396
ღარიბა შავი

ღარიბა შავი, ღარიბა წითელი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი სასუფრე-საღვინე ვაზის ჯიში ქართლიდან. ამპელოგრაფიული და სამეურნეო ნიშან-თვისებებით შავი ღარიბა ძალიან ახლოს დგას: „ბუზასთან“, „შავყურძენასთან“, „შავ კუმსთან“, „ქველოურთან“ და ა.შ. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ან საშუალოზე დიდი ზომისაა, მომრგვალო ან გულისებრი ფორმის, იშვიათად გვხვდება განივოვალურიც, სამ-იშვიათად ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე შებუსულია ინტენსიურად აბლაბუდისებრი, ხოლო ძარღვებზე ჯაგრისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრული ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის. მეტწილად დატოტვილია — გაყოფილია ორად, იშვიათად სამად და ოთხად. ტიპური მტევანი გაყოფილია ორად, თითქმის თანაბარი სიგრძისაა (როგორც ხურჯინი). საშუალო სიკუმსის ენ მეჩხერია. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო. წვერი ხშირად ოდნავ შებრტყელებული აქვს. მოშავო-მოიისფროდაა შეფერილი. კანი სქელი და ნაზია, ცვილისებრი ფიფქით უხვად დაფარული. რბილობი წვნიანი და ხორციანია, წვენი შეუფერავია, გემო სასიამოვნო. ღარიბა შავი საშუალო ზრდისა და საშუალომოსავლიანია. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის პირველ ნახევარში შედის. მტევნის წონა 130-150 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 6.0-6.7 ტონა. ყურძნის არული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18-21%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 5.5-7 გ/ლ-ს. იძლევა საადრეო სასუფრე ყურძენს და მსუბუქ, ბროწეულისფერ და საკმაოდ სხეულიან სუფრის წითელ, მშრალ ღვინოს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 391
ღარიბა დიდმტევნიანი

ღარიბა დიდმტევნიანი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი სასუფრე-საღვინე ვაზის ჯიში ქართლიდან. ღარიბა შავის ერთ-ერთი ვარიაციაა. ეს ვარიაცია ჩვეულებრივი ღარიბასგან ძირითადად მტევნით განსხვავდება. მისი მტევანი დიდი ზომისაა (18-24 10-14 სმ.) დატოტვილი და კონუსური ფორმის. საშუალო სიკუმსისაა. იშვიათად გვხვდება კუმსი მტევნებით. სხვა თვისებებით ჩვეულებრივი ღარიბასგან თითქმის არ განსხვავდება. საინტერესო ვარიაციაა. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 391
ღარიბა მეჩხერმტევნიანი

ღარიბა მეჩხერმტევნიანი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი სასუფრე-საღვინე ვაზის ჯიში ქართლიდან. ღარიბა შავის ერთ-ერთი ვარიაციაა. ეს ვარიაცია შავი ღარიბასგან ყვავილის თავისებურებითა და მტევნის ფორმით განსხვავდება. მისი მტვრის დიდი პროცენტი განაყოფიერების უნარს მოკლებულია, რაც ყვავილცვენას იწვევს. ამ ვარიაციის მტევანი ფორმითა და ზომით უახლოვდება ჩვეულებრივი ღარიბას მტევანს, მაგრამ ძალიან მეჩხერია. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 391
2022 წლის აზერბაიჯანის გრან-პრი

2022 წლის აზერბაიჯანის გრან-პრი (ინგლ. Formula 1 Azerbaijan Grand Prix 2022) — 2022 წლის ფორმულა ერთის მსოფლიო ჩემპიონატის მერვე ეტაპი. რბოლა მიმდინარეობდა 10-12 ივნისს ბაქოს ტრასაზე. რბოლაში გაიმარჯვა მაქს ფერსტაპენმა რედ ბულის გუნდიდან, მეორე ადგილზე სერხიო პერესი გავიდა ასევე რედ ბულის გუნდიდან, ხოლო მესამე ადგილი ერგო ჯორჯ რასელს მერსედესის გუნდიდან. AZERBAIJAN 2022 - 10-12 JUNE - ფორმულა ერთის ოფიციალური ვებ-გვერდი Гран При Азербайджана: Ферстаппен - Перес - Расселл
ნინო ჭიპაშვილი

ნინო ჭიპაშვილი (დ. 22 ივნისი, 1957, ბორჯომი) — ქართველი სტომატოლოგი. მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი, სტომატოლოგიური ფირმა „უნდენტის“ ექიმი, რეზიდენტურის კლინიკური ხელმძღვანელი. 1982 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სტომატოლოგიური ფაკულტეტი. 1982-1983 წლებში იყო რესპუბლიკური სტომატოლოგიური პოლიკლინიკის ექიმი-ინტერნი. 1984-1987 წლებში ახალციხის რაიონული პოლიკლინიკის ექიმი-სტომატოლოგი. 1987-1989 წლებში თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის თერაპიული სტომატოლოგიის კათედრის კლინიკური ორდინატორი. 1989-1995 წლებში ამავე კათედრის უფროსი ლაბორანტი. 1996 წლიდან აღნიშნული კათედრის ასისტენტი. ავტორია 18 სამეცნიერო ნაშრომის. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „პაროდონტიტით თანდართული ქრონიკული შიზოფრენიით დაავადებულთა პერიფერიული სისხლის ფორმიანი ელემენტების სტრუქტურული ცვლილებები“, დაიცვა 1993 წელს. ვინ ვინაა თანამედროვე ქართული სამედიცინო მეცნიერებაში: თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 351 ნინო ჭიპაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ოთარ ურუშაძე

ოთარ ურუშაძე (დ. 2 მაისი, 1940, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი. 1966 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. პროფესიით არის ჰიდრონჟინერი, ფირმის თავმჯდომარე. გამოცემული აქვს პოეტური კრებულები: „სიყვარული გადაგვარჩენს“ (1999), „თბილისო ჩემო“ (2000), „ისუნთქეთ იმედით“ (2003). არის სამეცნიერო შრომებისა და ლექსების ავტორი. ისუნთქეთ იმედით! : ლექსები - თბილისი, დედა ენა, 2003, გვ. 100 ISBN 9994071238 9 მარტი - თბილისი, მერანი-3, 2000, გვ 20. თბილისო ჩემო - თბილისი, დედა ენა, 2000, გვ. 84, ISBN 9992881577 სიყვარული გადაგვარჩენს : ლექსები - თბილისი, მერანი, 1999, გვ. 116 ქართველი პოეტები: ენციკლოპედია / შეადგინა ალექსანდრე ელერდაშვილმა თბ., 2021, გვ. 301 ოთარ ურუშაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ზურა გორგაძე

ზურა გორგაძე (დ. 24 ოქტომბერი, 1988, ქუთაისი) — ქართველი მსახიობი, ტელე-რადიო წამყვანი, გახმოვანების მსახიობი. 2010 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტის სამსახიობო ფაკულტეტი. ამავე წელს გახდა სოხუმის მოზარდ მაყურებელთა თეატრის მსახიობი. 2011 წელს გახდა თელავის ვაჟა ფშაველას სახელობის პროფესიული სახელმწიფო დრამატული თეატრის მსახიობი. 2010- 2012 წლებში იყო ტელეკომპანია „რეალტივის“ გადაცეების „დღის სტუმარი’’ „დღის რეცეპტი“ წამყვანი. 2012 წლიდან არის კომპანია „ბრავო რეკორდსის“ გახმოვანების მსახიობი. გახმოვანებული აქვს მრავალი საერთაშორისო პროექტი (ფილმები, სერიალები, დოკუმენტური ფილმები და ანიმაციური ფილმები) 2013 წლიდან რადიო „აფხაზეთის ხმის“ მუსიკალური წამყვანი. 2014 წლიდან არის ტელეკომპანია რუსთავი 2-ის გახმოვანების მსახიობი. 2019 წლიდან ამავე ტელეკომპანიის დილის გადაცემა „დილა მშვიდობისა საქართველოს“ წამყვანი. 2015 წლიდან რადიო „ჯაკო FM “ წამყვანი. 2016 წელს იყო რადიო „სტარ FM-ის“ მუსიკალური წამყვანი. 2014 წელს მიიღო მონაწილეობა შოუში „ცეკვავენ ვარსკვლავები“. „თეთრი ბაირაღები“ (ნაკაშიძე). რეჟისორი დავით კობახიძე. „ჟანა დ’არკი“ (კოშონი). რეჟისორი ბადრი წერედიანი. ზურა გორგაძე, ჟურნალი „სარკე“ ზურა გორგაძე რუსთავი 2-ის ტელეწამყვანზე ქორწინდება გვერდი Instagram-ზე გვერდი Facebook-ზე გვერდი Tik-tok-ზე Challenge Show ↑ გადაცემა „დღის რეცეპტი“ ↑ რადიო აფხაზეთის ხმის წამყვანები ↑ ქართველი ტიკ-ტოკერები; დილა მშვიდობისა საქართველო ↑ ჩვენი ურთიერთობა ცეკვაში გადავიტანეთ... ↑ ცეკვავენ ვარსკვალვების მეხუთე სეზონი იწყება ↑ სავაშ ბალდარი და ზურა გორგაძე მსახიობი რომელიც სერიალს ახმოვანებდა
ვიკა კალანდია

ვიკა (ვერიკო) კალანდია (დ. 25 ოქტომბერი, 1987, თბილისი) — ქართველი მსახიობი, ტელეწამყვანი. 2010 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტის სამსახიობო ფაკულტეტი. 2011 — „შუა ქალაქში“ 2012 — „გოგონა გარეუბნიდან“ 2014 — „ჩემი ცოლის დაქალები“ 2015 — „ჩვენ გვერდით“ 2019 — „The Kingdom of fire“ 2011 — „აგვისტოს 5 დღე“ 2012 — „გზაჯვარედინი“ 2017 — „on skazal mama“ 2014 — ედუარდო დე ფილიპოს „ნეაპოლი მილიონერთა ქალაქი“ (მარია). რეჟისორი — დავით საყვარელიძე; სოხუმის სახელმწიფო დრამატული თეატრი 2015 — მარტინ მაქდონაჰის „ნაბუშვრები“ (მარია). რეჟისორი — გიორგი ქანთარია; სოხუმის სახელმწიფო დრამატული თეატრი 2016 — გურამ დოჩანაშვილის „სამოსელი პირველი“ (კონჩიტა). რეჟისორი — ლაშა ონიანი; თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრი 2019 — „მთვარის მოტაცება“ (დაშა). რეჟისორი — გოჩა კაპანაძე; სოხუმის სახელმწიფო დრამატული თეატრი 2022 — ბორის აკუნინის „ჰამლეტი“ (ოფელია). რეჟისორი — ირინა გაჩეჩილაძე; მოძრაობის თეატრი 2019 — Apple watch series 5; director Ian pons Jewell 2020-2021 sarajishvili 2017 წელს მიჰყავდა ტელეკომპანია „იმედზე“ მიჰყავდა შოუ „ჩვენ ვარსკვლავები ვართ“; 2020 წელს მიჰყავდა ტელეკოპმანია „ფორმულას“ გადაცემა „თვითიზოლაცია“; 2021 წლიდან არის ტელეკომპანია იმედის გადაცემა „დღის შოუს“ წამყვანი. ვიკა კალანდია სოხუმის სახელმწიფო დრამატული თეატრი მსახიობი ვიკა კალანდია Netflix-ის ახალ სერიალში ითამაშებს ვიკა კალანდია, ჟურნალი „თბილისელები“ ↑ ვიკა კალანდიას პიტერ ვებერი ახალ ფილმში იღებს ↑ ჩვენ ვარსკვლავები ვართ - ფინალი ↑ გადაცემა „თვითიზოლაცია“
საღვთო კავშირი

საღვთო კავშირი — კოალიცია რუსეთის იმპერიას, ავსტრიასა და პრუსიას შორის 1815-1825 წლებში. საღვთო კავშირი იყო პირველი თანამედროვე ტიპის საერთაშორისო ორგანიზაცია. შეიქმნა 1815 წელს რუსეთის მეფე ალექსანდრე I-ის ინიციატივით, ვენის კონგრესის გადაწყვეტილებათა დაცვის მიზნით. ხელშეკრულებას ვენაში 26 სექტემბერს ხელი მოაწერეს ალექსანდრე I-მა, ავსტრიის იმპერატორმა ფრანც I-მა და პრუსიის მეფე ფრიდრიხ-ვილჰელმ III-მ. 1815 წლის 19 ნოემბერს კავშირს შეუერთდა საფრანგეთის მეფე ლუი XVIII, შემდეგ კი ევროპპის მონარქთა უმრავლესობა. კავშირის გაცხადებული მიზანი იყო ქველმოქმედებისა და მშვიდობის ქრისტიანული ღირებულებების დამკვიდრება ევროპულ პოლიტიკურ ცხოვრებაში, თუმცა პრაქტიკულად კლემენს ვენცელ ფონ მეტერნიხმა იგი რევოლუციის საწინააღმდეგო ბასტიონი გახადა. სამი ქვეყნის მონარქმა ეს კავშირი მათ ქვეყნებში რევოლუციური გავლენის წინააღმდეგ ერთობლივი ძალისხმევისთვის გამოიყენა (განსაკუთრებით საფრანგეთის რევოლუციის ტალღისგან დასაცავად). შესაბამისად, ეს კავშირი დემოკრატიის, რევოლუციისა და სეკულარიზმის წინააღმდეგი იყო. შემდგომში მათ შეუერთდა დანარჩენი ევროპული მონარქიებიც გარდა დიდი ბრიტანეთის, ვატიკანისა და ოსმალეთის იმპერიისა. დიდი ბრიტანეთი მაინც ჩართული იყო საღვთო კავშირის პირველი კონგრესის მუშაობაში. 1818 წელს აახენის კონგრესზე გადაწყდა საფრანგეთიდან საოკპუაციო ჯარების ვადაზე ადრე გაყვანა და დაისახა ღონისძიებები ვენის კონგრესის მიერ დაწესებული საზღვრების განსამტკიცებლად. 1820 წლის ტროპაუს კონგრესის ოქმით რუსეთმა, ავსტრიამ და პრუსიამ ევროპის სხვა სახელმწიფოების საშინაო საქმეებში ჩარევის უფლება მოიპოვეს. 1820-1821 წლებში ავსტრიამ ჩაახშო ნეაპოლის და პიემონტის (1821) რევოლუცია, 1821 წლის ლაიბახის კონგრესით კი მიიღო ამ ქვეყნებში ინტერვენციის უფლება. 1822 წლის ვერონის კონგრესის დაადგენილებით საფრანგეთი 1823 წელს შეიჭრა ესპანეთში და აღადგინა აბსოლუტური მონარქია. ვერონის კონგრესზე გამოვლინდა წინააღმდეგობანი საღვთო კავშირსა და დიდ ბრიტანეთს შორის, ასევე წინააღმდეგობანი კავშირის წევრებს, რუსეთის იმპერიასა და ავსტრიის იმპერიას შორის კონგრესის მიერ დაგმობილი საბერძნეთის ეროვნულ-განმათავისუფლებელი აჯანყებისადმი (1821-1829) დამოკიდებულების საკითხზე. კავშირი 1825 წელს დაიშალა ალექსანდრეს გარდაცვალებასთან ერთად. კავშირი ასევე ცდილობდა გავლენა ექონია ლათინურ ამერიკაზე, თუმცა მას ხელი შეუშალა ბრიტანეთის წინააღმდეგობამ და აშშ-ის პრეზიდენტი ჯეიმზ მონროს ე.წ. მონროს დოქტრინამ. კობახიძე, ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 200. Ghervas, Stella. Réinventer la tradition. Alexandre Stourdza et l'Europe de la Sainte-Alliance. Paris, Honoré Champion, 2008. ISBN 978-2-7453-1669-1