laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გუმისთის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

გუმისთის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ აფხაზეთის ასსრ სოხუმის რაიონში. გუმისთის მიწერილი სანადირო მეურნეობა მიმაგრებული იყო აფხაზეთის მონადირეთა საზოგადოებაზე. ის ერთ-ერთი დიდი და მდიდარი სანადირო სავარგული იყო ავტონომიურ რესპუბლიკაში. ეს მეურნეობა მდებარეობდა მდინარე გუმისთას მარჯვენა ნაპირზე და მოიცავ და 11 000 ჰექტარ ფართობს. მისი საზღვრები იყო: აღმოსავლეთით — ცუმურის სატყეო, დასავლეთით — ეშერის სატყეო, ჩრდილოეთით — მუხურმასა და კუბრიშკას მთები, სამხრეთით — გუმისთის სატყეო. აქ კარგადა იყო გავრცელებული: არჩვი, შველი, გარეული ღორი, კურდღელი, დათვი, ზოგჯერ კავკასიონის სამხრეთ კალთებიდან ზამთრობით ჩამოდიოდა ჯიხვი. გადაფრენის დროს ბლომად იყო ტყის ქათამი. ხანდახან ამ მთიან ადგილებში მწყერიც კი გამოჩნდებოდა ხოლმე. გვხვდებოდა ქედანი და მტრედი, ალპურ ზონაში კი კავკასიური როჭო. ზოგიერთი მონადირე, რომელთაც ხელშეკრულება ჰქონდათ დადებული ბეწვეულის დამამზადებელ ორგანიზაციებთან, აქ ბლომად იჭერდა კვერნას. გუმისთის მიწერილი მეურნეობა მეტად ადვილი დასაცავი იყო ბრაკონიერთა ხელყოფისაგან, ვინაიდან აქ მონადირე ვერ ასცდებოდა იმ ერთადერთ გზას, რომელიც სოხუმიდან პირდაპირ მიემართებოდა ცუმურის სატყეოსაკენ, სადაც დაწესებული იყო კონტროლი. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 179, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
ეშერის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

ეშერის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ აფხაზეთის ასსრ სოხუმის რაიონში. მდებარეობდა სოხუმის სატყეო მეურნეობის ტერიტორიაზე, მოიცავდა 16 000 ჰექტარს. მისი საზღვრები იყო: აღმოსავლეთით — გუმისთის სატყეო, დასავლეთით — გუდაუთის რაიონი, ჩრდილოეთით — გუმისთის სატყეო, სამხრეთით — სოფელი ეშერა. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 179, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
ჯგერდის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

ჯგერდის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ აფხაზეთის ასსრ ოჩამჩირის რაიონში. ჯგერდის მიწერილი სანადირო მეურნეობა მოიცავდა 2 000 ჰექტარ ფართობს შემდეგ საზღვრებში: აღმოსავლეთით — ჩილიურის სატყეო, დასავლეთით — სოფელ ჯგერდის „პრავდის“ სახელობის კოლმეურნეობის მიწები, ჩრდილოეთით — გულრიფშის სატყეო, სამხრეთით — სუვოროვის სახელობის კოლმეურნეობის მიწები. აღნიშნული მეურნეობების რელიეფი, ძირითადად, მთაგორიანი და ადგილ-ადგილ დასერილი იყო ხევებით. დაცვისა და ცხოველთა გავრცელების მიხედვით ძლიერ წააგავდა გუმისთის მეურნეობას. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 179, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
გურჯაანის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

გურჯაანის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ გურჯაანის რაიონში. რაიონის მონადირეთა საზოგადოებაზე მიწერილი იყო 50 000 ჰექტარი სანადირო სავარგული. სანადირო მეურნეობა რაიონის მთელ ტერიტორიაზე იყო განლაგებული. მისი საზღვრები იყო: აღმოსავლეთით — ლაგოდეხისა და ყვარლის რაიონები, დასავლეთით — საგარეჯოს რაიონი, ჩრდილოეთით — თელავისა და ყვარლის რაიონები, სამხრეთით — სიღნაღის რაიონი. ქვეტყე ხოხბის ბუნებრივი საკვები ბაზა და კარგი თავშესაფარია. ამიტომაცაა რომ აქ ხოხობი კარგადა იყო გავრცელებული. ტყის ზოლში მოიპოვებოდა შველი, რომელიც კარგი დაცვის პირობებში აქ საკმაოდ მრავლდებოდა. გარდა ამისა, აქ გავრცელებული იყო კურდღელი, მაჩვი, ციყვი; გვხვდებოდა ქედანი, მტრედი; მტაცებლებიდან მცირე რაოდენობით — მგელი, ტურა, მელა, გარეული კატა, ფოცხვერი და სხვ. რაიონის მონადირეთა აქტივმა კარგი ინიციატივა გამოიჩინა სამონადირეო მეურნეობის მოწყობის საქმეში. მათ ბევრი მუშაობა ჩაატარეს საზოგადოებრივ საწყისებზე და მიაღწიეს იმას, რომ რაიონში შექმნეს ორი სამონადირეო მეურნეობა ხოხბისა და კურდღლის გასამრავლებლად. პირველია „ლელის“ სამონადირეო მეურნეობა მდინარე ალაზნის მარჯვენა ნაპირზე, რომელიც 1962 წლიდან არსებობდა, იგი გათვალისწინებული იყო ხოხბების გასამრავლებლად. აქ აშენებული იყო ერთსართულიანი მონადირის სახლი. მეორეა „ინაბოტის“ სანადირო მიწერილი მეურნეობა, ალაზნის მარცხენა ნაპირზე, რომელიც 1965 წელს დაარსდა. აქ კარგი პირობები იყო ღორისა და კურდღლის გამრავლებისათვის. აქ აშენდა ორსართულიანი მონადირის სახლი. ამავე მეურნეობაში გაკეთდა ხელოვნური ტბა. მეურნეობის კეთილმოწყობაში დიდი წვლილი შეიტანეს გურჯაანის რაიონის მონადირეებმა და მუშა-მოსამსახურეებმა შაბათობების მოწყობით. რაიონის ბუნებრივი პირობები, მონადირეთა აქტივის და მთელი რაიონის მშრომელთა დაინტერესება საფუძველს იძლეოდა ეფიქრათ, რომ გურჯაანის მიწერილი სანადირო მეურნეობები თავის დანიშნულებას წარმატებით შეასრულებდა. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 185–187, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
ივან ლენდლი

ივან ლენდლი (ჩეხ. Ivan Lendl; დ. 7 მარტი, 1960, ოსტრავა, ჩეხოსლოვაკია) — ჩეხოსლოვაკი და მოგვიანებით ამერიკელი ყოფილი პროფესიონალი ჩოგბურთელი, მსოფლიოს ყოფილი პირველი ჩოგანი. აღიარებულია ერთ-ერთ საუკეთესო ჩოგბურთელად ისტორიაში. ლენდლს 8 დიდი სლემის ტურნირი აქვს მოგებული – 3 საფრანგეთის ღია პირველობა, 3 აშშ-ის ღია პირველობა და 2 ავსტრალიის ღია პირველობა. მან ასევე მოიგო 5 წლის შემაჯამებელი ტურნირი. ჯამში მას ATP-ის 94 ტიტული აქვს ერთეულებში მოგებული. ლენდლი 270 კვირის განმავლობაში იკავებდა ჩოგბურთელთა რეიტინგში პირველ ადგილს, რაც მესამე საუკეთესო შედეგია როჯერ ფედერერის და პიტ სამპრასის შემდეგ. სანაკრებო დონეზე, ლენდლმა ერთხელ მოიგო დეივისის თასი ჩეხოსლოვაკიის ნაკრებთან ერთად. კარიერა მან 1994 წელს დაასრულა. 2001 წელს, ლენდლი საერთაშორისო ჩოგბურთის დიდების დარბაზში შეიყვანეს. 2011 წლის დეკემბერში, ლენდლი ენდი მარის მწვრთნელი გახდა. მისი დახმარებით, მარიმ 3 დიდი სლემის ტურნირი, 2 ოლიმპიური ოქროს მედალი და 1 წლის შემაჯამებელი ტურნირი მოიგო. ბრიტანელი ასევე კარიერაში პირველად აღზევდა რეიტინგში პირველ ადგილზე. 2017 წლის ნოემბერში, ლენდლმა და მარიმ დაასრულეს თანამშრომლობა. მთავარი სტატია: ივან ლენდლის სტატისტიკა და მიღწევები. (დ) – დახურული კორტი ლენდლი–მაკინროის მეტოქეობა კონორსი–ლენდლის მეტოქეობა ვილანდერი–ლენდლის მეტოქეობა ედბერგი–ლენდლის მეტოქეობა ლენდლი ATP-ის ოფიციალურ საიტზე ლენდლი ITF-ის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2019-04-17 საიტზე Wayback Machine. ლენდლი დეივისის თასის ოფიციალურ საიტზე ლენდლი საერთაშორისო ჩოგბურთის დიდების დარბაზის ოფიციალურ საიტზე ↑ „Tennis' Top 20 of All Time“. espn.com. ციტირების თარიღი: 22 ოქტომბერი 2018. ↑ „Top 10 Men's Tennis Players of All Time“. si.com. ციტირების თარიღი: 22 ოქტომბერი 2018. ↑ „THE 50 GREATEST PLAYERS OF THE OPEN ERA (M): NO. 8, IVAN LENDL“. tennis.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-11-03. ციტირების თარიღი: 22 ოქტომბერი 2018. ↑ „Andy Murray appoints Ivan Lendl as his new coach“. bbc.com. ციტირების თარიღი: 22 ოქტომბერი 2018. ↑ „Andy Murray: British number one splits with coach Ivan Lendl“. bbc.com. ციტირების თარიღი: 22 ოქტომბერი 2018.
დუშეთის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

დუშეთის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ დუშეთის რაიონში. რაიონის მონადირეთა საზოგადოება მიწერილი სანადირო მეურნეობის სახით ფლობდა 120 000 ჰექტარ სანადირო სავარგულს და მოიცავდა მთელი რაიონის სხვადასხვა უბანს. მისი საზღვრები იყო: აღმოსავლეთით — თიანეთის რაიონი, დასავლეთით — ლენინგორისა და ყაზბეგის რაიონი, ჩრდილოეთით — კავკასიონის ქედი, სამხრეთით — მცხეთის რაიონი. ამ რაიონის რელიეფი ძირითადად მთაგორიანი იყო. ტყეებს საკმაოდ დიდი ფართობი ეკავა და განლაგებული იყო არაგვის და მისი შენაკადების ხეობებში. ტყის ზოლში მრავლად იყო ირემი, შველი, კურდღელი, გარეული ღორი, ციყვი, კვერნა, დათვი, როჭო, ქედანი, მტრედი და სხვ. 1964 წლიდან „ხარტიშოს“ მიდამოებში ჩამოყალიბდა სამონადირეო მეურნეობა, რომელიც 10 000 ჰექტარ ფართობს მოიცავდა. მეურნეობაში ძირითადად გავრცელებული იყო შველი და კურდღელი. გაძლიერებული იყო დაცვა, აშენებული იყო ორსართულიანი მონადირის სახლი და გაკრული იყო სათანადო წარწერები მეურნეობის საზღვრების ჩვენებით. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 185–187, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
ნოდარ გიორგაძე

ნოდარ ვარლამის ძე გიორგაძე (დ. 5 მაისი, 1941, თბილისი — გ. 15 ივლისი, 2009, იქვე) — ქართველი უროლოგი; მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1985), პროფესორი (2001). 1964 წელს დაამთავრა ლენინგრადის სახელმწიფო პედიატრიის ინსტიტუტი; 1969–1972 წლებში მუშაობდა თბილისის ბავშვთა №5 საავადმყოფოს უროლოგად, 1972–1989 წლებში — უროლოგიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ბავშვთა განყოფილების მეცნიერ-თანამშრომლად; 1994 წლიდან იყო თბილისის ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის ბავშვთა ქირურგიის კათედრის პროფესორი. 2000 წელს აირჩიეს საქართველოს ბავშვთა უროლოგთა ასოციაციის პრეზიდენტად და ბავშვთა ქირურგთა კავშირის გამგეობის თავმჯდომარედ. მისი სამეცნიერო შრომები ეხება ბავშვთა ქირურგიის და უროლოგიის აქტუალურ საკითხებს. თირკმლის და შარდსაწვეთის ანომალიები ბავშვთა ასაკში, თბ., 1978; შარდის შეუკავებლობა ბავშვთა ასაკში, თბ., 1991; „მწვავე“ სათესლე პარკი ბავშვებში, თბ., 2004. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 15. ნოდარ გიორგაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ოთარ გიორგაძე

ოთარ შოთას ძე გიორგაძე (დ. 19 თებერვალი, 1931, ქუთაისი — გ. 8 იანვარი, 2007, ბათუმი) — ქართველი პედაგოგი; პედაგოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი (1999), პროფესორი (2000), საქართველოს პედაგოგიურ მეცნიერებათა აკადემიისა (1998) და საქართველოს განათლების მეცნიერებათა აკადემიის წევრი (2001). 1964 წელს დაამთავრა ბათუმის პედაგოგიკური ინსტიტუტის (ახლანდ. შოთა რუსთაველის სახელობის ბათუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტი) რუსული ენისა და ლიტერატრის ფაკულტეტი, 1973 წელს — ლენინგრადის კულტურის უმაღლესი სკოლა. 1949 წლიდან მუშაობდა ხულოსა და ბათუმის სკოლების მასწავლებლად, აგრეთვე სხვადასხვა საზოგადოებრივ თანამდებობაზე განათლების, კულტურის, სპორტის ორგანიზაციებში. 1993–2007 წლებში იყო ბათუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დაწყებითი განათლების კათედრის გამგე. გამოქვეყნებული აქვს მრავალი სამეცნიერო ნაშრომი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 15. ოთარ გიორგაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
პანტელეიმონ გიორგაძე

პანტელეიმონ ივანეს ძე გიორგაძე (დ. 17 აგვისტო, 1925, სოფ. გორმაღალი, ახლანდ. სამტრედიის მუნიციპალიტეტი — გ. 3 მარტი, 2009, თბილისი) — ქართველი სამხედრო პირი და პოლიტიკოსი, საბჭოთა არმიის გენერალ-მაიორი (1971). მეორე მსოფლიო ომის დროს საბჭოთა არმიის რიგებში იბრძოდა ჩრდილოეთ კავკასიის ფრონტზე. დაამთავრა ალმა-ათის საკავალერიო სასაზღვრო სასწავლებელი (1948), სსრკ შინაგან საქმეთა სამინისტროს სამხედრო აკადემია (1956), სსრკ შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის სამხედრო აკადემია (1969). 1969–1973 წლებში მუშაობდა ამიერკავკკასიის სასაზღვრო ოლქის შტაბში, შემდეგ — აღმოსავლეთის სასაზღვრო ჯარების უფროსის მოადგილედ. 1973–1976 წლებში მსახურობდა მონღოლეთში. 1976–1979 წლებში იყო შუა აზიის სასაზღვრო ჯარების სარდლის მოადგილე, 1979–1982 წლებში — ამიერკავკასიის სასაზღვრო ჯარების სარდლის მოადგილე. 1982–1985 წლებში სამხედრო მრჩევლად მუშაობდა კუბაში, 1985–1987 წლებში — კვლავ მონღოლეთში. 1987–1990 წლებში იყო საქართველოს სახელმწიფო თავდაცვის საბჭოს მდივანი, 1991–1992 წლებში — საქართველოს სასაზღვრო ჯარების სარდალი, 1992–1993 წლებში — სამშვიდობო ძალების სარდალი საქართველოს მხრიდან ცხინვალის რეგიონში. 1993 წლიდან იყო საქართველოს ერთიანი კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის პირველი მდივანი, კომუნისტურ პარტიათა კავშირის თავმჯდომარის მოადგილე, საბჭოთა ოფიცერთა კავშირის თავმჯდომარის მოადგილე. გამოდიოდა „მშრომელი ხალხისთვის ძალაუფლების დაბრუნების იდეით ქონების ნაციონალიზაციისა და დემოკრატიული სახელისუფლებო ორგანიზაციების მოწყობის გზით“. 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „სოციალისტური პარტია“. მისი შვილი, იგორ გიორგაძე, საქართველოს უშიშროების მინისტრი (1993–1995), საქართველოს პროკურატურის მიერ ბრალდებულია ტერორიზმში. დოლიძე, ლ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 15. გოგიტიძე, მ., ბეჟიტაშვილი, გ., „სამხედრო ფიცის ერთგულნი“, თბილისი, 2015. — გვ. 107, ISBN 978-9941-0-7386-1. პანტელეიმონ გიორგაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი პანტელეიმონ გიორგაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2020-07-08 საიტზე Wayback Machine. ↑ ერთიანი კომუნისტური პარტია ქართველ ამომრჩევლებს საბჭოთა სოციალიზმში დაბრუნებას ჰპირდება
სტამბოლის აეროპორტი

სტამბოლის აეროპორტი (IATA: IST, ICAO: LTFM) — სტამბოლის მესამე საერთაშორისო აეროპორტი, რომელიც ქალაქის ევროპულ ნაწილში, არნავუთქიოის რაიონში მდებარეობს. აეროპორტის გაიხსნა 2018 წლის 29 ოქტომბერს, რესპუბლიკის დღეზე, თუმცა ავიარეისების უმრავლესობა შესრულდება 2019 წლის აპრილიდან. აეროპორტი მსოფლიოს უმსხვილეს აეროპორტი უნდა გახდეს, წლიური 150 მილიონიანი მგზავრით, ასევე დაგეგმილია ამ ციფრის მომავალში 200 მილიონამდე გაზრდა. სტამბოლში, აღნიშნული აეროპორტი ათათურქის აეროპორტისა და საბიჰა გიოქჩენის საერთაშორისო აეროპორტის შემდეგ, მესამე საერთაშორისო აეროპორტი გახდება. ათათურქის აეროპორტი, ახალი აეროპორტის გასხნის შემდეგ, სამგზავრო მიმოსვლისთვის დაიხურება, ხოლო მისი IATA-ს კოდი IST ახალ აეროპორტს გადაეცემა. 2018 წლის აგვისტოს მდგომარეობით, აეროპორტის მშენებლობის პირველი ეტაპის 94% დასრულდა. აეროპორტის გაიხსნა 2018 წლის 29 ოქტომბერს. ცნობილია, რომ აეროპორტში პირველი სატესტო დაშვება გაიმართება 2018 წლის 26 თებერვალს; თუმცა, პირველი სრული დაშვება 2018 წლის 20 ივნისს შედგა. სანავიგაციო და ელექტრონული სისტემების ტესტირება DHMİ თვითმფრინავებით 2018 წლის 15 მაისს დაიწყო. ↑ Turkish Airlines to fully move to Istanbul New in late 4Q18 (16 October 2018). ციტირების თარიღი: 2018-10-16 ↑ 2.0 2.1 Munyar, Vahap (2018-10-06). „7.5 milyar Euro’luk İGA, 29 Ekim’de ‘ISL’ koduyla açılıyor“. Hürriyet (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-10-07. ციტირების თარიღი: 2018-10-07. ↑ 3.0 3.1 (თურქული)"Yeni havalimanı’nın IATA kodu IST, ICAO kodu LTFM" დაარქივებული 2018-12-18 საიტზე Wayback Machine. ↑ IATA. Airline and Airport Code Search English. ციტირების თარიღი: 2018-10-15 ↑ Limak to construct new terminal at Kuwait International Airport. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-15. ციტირების თარიღი: 2018-10-27. ↑ Dünyanın en büyük havalimanı İstanbul'a yapılıyor. Star (2013-01-24). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-19. ციტირების თარიღი: 2013-01-24. ↑ 7.0 7.1 - "Istanbul Grand Airport to open in October 2018" (German) 6 October 2017 ↑ https://www.cnnturk.com/turkiye/ucuncu-havalimani-acilinca-ataturk-havalimani-kapatilacak-mi ↑ „Construction of new Istanbul airport officially starts under shadow of challenges, questions“. 18 July 2015. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2 August 2015. ციტირების თარიღი: 21 July 2015. ↑ Yeni Havalimanı için DHMİ'ye başvuru yapıldı tr-TR (2018-08-06). ციტირების თარიღი: 2018-10-02 ↑ 3. Havalimanı'nın yüzde 90'ı tamamlandı Turkish (27 May 2018). ციტირების თარიღი: 1 October 2018
თესალონიკის ძარცვა (904)

თესალონიკის ძარცვა — X საუკუნის უდიდესი კატასტროფა ბიზანტიის იმპერიისთვის, როდესაც 904 წელს სარაცინმა მეკობრეებმა აიღეს თესალონიკე. თავდაპირველად მუსლიმთა ფლოტმა რენეგატ ლეონ ტრიპოლელის მეთაურობით სირიიდან კონსტანტინოპოლისკენ აიღო გეზი, მაგრამ შემდეგ თავი შეიკავეს იმპერიის დედაქალაქზე შეტევისაგან და გადაწყვიტეს თესალონიკეზე თავდახმა. ეს გადაწყვეტილება სრულიად მოულოდნელი იყო ბიზანტიელებისათვის და მათმა ფლოტმა ვერ შეძლო დროული რეაგირება. ქალაქის კედლები მოძველებული იყო, განსაკუთრებით კი ზღვის მხარეს. ქალაქის დაცვის ორი უფროსი კი ურთიერთსაწინააღმდეგო ბრძანებებს გასცემდა. ხანმოკლე ალყის შემდეგ სარაცინებმა შეძლეს ზღვისკენ მიმართულ კედლებზე გადასვლა. მათ დაძლიეს თესალონიკელთა წინააღმდეგობა და 29 ივლისს ქალაქი აიღეს. ერთი კვირა მიმდინარეობდა ქალაქის ძარცვა, სანამ მუსლიმები ლევანტში დაბრუნდებოდნენ. მათ გაათავისუფლეს 4 000 მუსლიმი ტყვე და ხელში ჩაიგდეს 60 გემი; აგრეთვე დიდი ალაფი და 20 000-მდე ახალგაზრდა დატყვევებული ადამიანი. ტყვეების უმრავლესობა (მათ შორის იოანე კამინიატე, რომელიც აღწერს ამ მოვლენას) გამოსყიდული ან მუსლიმ ტყვეებში გაცვლილი იქნა იმპერიის მიერ. Frendo, David; Fotiou, Athanasios, რედ-ები. (2000), John Kaminiates: The Capture of Thessaloniki, Perth: Australian Association for Byzantine Studies, ISBN 1-876503-00-9 Patoura, Sofia (1994), Athens: National Research Foundation - Center for Byzantine Research, ISBN 960-7094-42-5 Treadgold, Warren T. (1997), A History of the Byzantine State and Society, Stanford, CA: Stanford University Press, p. 467, ISBN 0-8047-2630-2, https://books.google.com/books?id=nYbnr5XVbzUC Vasiliev, A.A. (1968), Byzance et les Arabes, Tome II, 1ére partie: Les relations politiques de Byzance et des Arabes à L'époque de la dynastie macédonienne (867–959), Brussels: Éditions de l'Institut de Philologie et d'Histoire Orientales, pp. 163–179 The Siege of Thessaloniki in 904, from the letter of John Kaminiates. De Re Militari (2009-09-27). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-07. ციტირების თარიღი: 2010-10-19. ↑ Faith and sword: a short history of Christian-Muslim conflict By Alan G. Jamieson, pg.32 ↑ იოანე კამინიატეს ცნობით
რენეგატი

რენეგატი (გვიანდ. ლათ. Renegatus < ლათ. Renego — უარვყოფ) — ადამიანი, რომელმაც უღალატა თავის რწმენას და მოწინააღმდეგის მხარეზე გადავიდა; მოღალატე, გამცემი. შუა საუკუნეებისა და ახალი დროის ევროპაში ტერმინი „რენეგატი“ გამოიყეებოდა იმ პიროვნების აღსანიშნავად, რომელიც მუსულმანთა (უმთავრესად თურქების და არაბების) მხარეზე გადავიდა და ისლამი მიიღო. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 354. ↑ Гумилёв Л. Н. Этногенез и биосфера Земли. — М.: ДИ-ДИК, 1997. — 640 с. — (Сочинения Л. Н. Гумилёва). — 12 000 экз. — ISBN 5-87583-007-7.
ჯონდო გიორგაძე

ჯონდო პარმენის ძე გიორგაძე (დ. 12 ივლისი, 1934, სოფ. ზემო ხედი, ახლანდ. ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტი — გ. 2008, თბილისი) — ქართველი ინჟინერ-ელექტრომექანიკოსი, საპატიო რკინიგზელი (2002). 1957 წელს დაამთავრა თბილისის რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინრების ინსტიტუტი. 1958 წლიდან მუშაობა დაიწყო თბილისის ელმავალმშენებელი ქარხნის სპეციალურ საკონსტრუქტურო ბიუროში, 1990 წლიდან — იქვე, მთავარ კონსტრუქტორი. 1959–64 წლებში უშუალოდ მონაწილეობდა ქართული ცვლადი დენის „ვლ40” (ВЛ40) მარკის სამგზავრო ოთხღერძიანი და „ვლ10” (ВЛ10) მარკის სატვირთო რვაღერძიანი მაგისტრალური ელექტრომავლების შექმნაში. შემდგომ წლებში მისი ხელმძღვანელობით ქარხანაში დაინერგა მრავალი მნიშვნელოვანი ტექნიკური სიახლე. მუდმივი დენის ოთხღერძიანი ელექტრომავლის 4E1-ის გამოკვლევის, დამუშავებისა და წარმოებაში დანერგვისათვის გიორგაძეს, ავტორთა ჯგუფთან ერთად, მიენიჭა საქართველოს სახელმწიფო პრემია (2002). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 15.
ჰამლეტ გიორგაძე

ჰამლეტ გრიგოლის ძე გიორგაძე (დ. 25 აპრილი, 1937, თბილისი — გ. 1 მარტი, 2005, იქვე) — ქართველი აგრარიკოს-ეკონომისტი; ეკონომიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1981), პროფესორი (1984). 1960 წელს დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის (ახლანდ. საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტი) ეკონომიკის ფაკულტეტი. 1965 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე მოღვაწეობდა საქართველოს სახელმწიფო აგრარულ უნივერსიტეტში: 1970–76 წლებში — მათემატიკური მეთოდებისა და გამოთვლითი ტექნიკის კათედრის გამგედ; 1976–2005 წლებში — სოფლის მეურნეობის ეკონომიკის კათედრის გამგედ, 1978–80 წლებში — ასევე პრორექტორად. ავტორია სახელმძღვანელოებისა და მონოგრაფიების. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (1999). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 15. ჰამლეტ გიორგაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
კონსტანტინე დიოგენე

კონსტანტინე დიოგენე (ბერძ. Κωνσταντῖνος Διογένης; გ. 1032, ვლაქერნი, კონსტანტინეპოლი) — ბიზანტიელი მხედართმთავარი, თესალონიკის დუკა. მოღვაწეობდა ბალკანეთში. თავი გამოიჩინა ბულგარელების წინააღმდეგ ომის დასვნით ეტაპზე, შემდეგ იბრძოდა პაჭანიკების წინააღმდეგ. 1029 წელს ბრალი დასდეს იმპერატორ რომანოზ III-ის წინააღმდეგ შეთქმულებაში მონაწილეობაში; დააპატიმრეს, აწამეს და აიძულეს ბერად აღკვეცილიყო. მასთან ერთად ბრალდებულთა შორის იყო ათონის ივერთა მონასტრის წინამძღვარი გიორგი მაშენებელი. შემდგომი ძიების პროცესში კონსტანტინემ სიცოცხლე თვითმკვლელობით დაასრულა კონსტანტინეპოლში, ვლაქერნის სასახლეში ყოფნისას. კონსტანტინე დიოგენეს ცოლად ჰყავდა რომანოზ III-ის ძმის, ბასილ არგიროსის ქალიშვილი. ბასილის სხვა ქალიშვილი, ელენე ცოლად ჰყავდა საქართველოს მეფე ბაგრატ IV-ს. კონსტანტინეს ვაჟი რომანოზ IV დიოგენე შემდგომში ბიზანტიის იმპერატორი გახდა. Garland, Lynda (1999). Byzantine Empresses: Women and Power in Byzantium, AD 527–1204. New York and London: Routledge. ISBN 978-0-415-14688-3. Guilland, Rodolphe (1967). Recherches sur les Institutions Byzantines, Tome I (in French). Berlin: Akademie-Verlag. Holmes, Catherine (2005). Basil II and the Governance of Empire (976–1025). Oxford: Oxford University Press. ISBN 978-0-19-927968-5. Kazhdan, Alexander, ed. (1991). The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-504652-8. Lilie, Ralph-Johannes; Ludwig, Claudia; Pratsch, Thomas; Zielke, Beate (2013). Prosopographie der mittelbyzantinischen Zeit Online. Berlin- Brandenburgische Akademie der Wissenschaften. Nach Vorarbeiten F. Winkelmanns erstellt (in German). Berlin and Boston: De Gruyter. Stephenson, Paul (2000). Byzantium's Balkan Frontier: A Political Study of the Northern Balkans, 900-1204. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-77017-3. Stephenson, Paul (2003). The Legend of Basil the Bulgar-Slayer. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-81530-7.
ალაჰგულუბაღი

ალაჰგულუბაღი (აზერ. Allahqulubağı) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 518 კაცი. ↑ http://www.zerdab.com/z%C9%99rdabin-yasayis-m%C9%99nt%C9%99q%C9%99l%C9%99rind%C9%99-poct-m%C9%99nt%C9%99q%C9%99l%C9%99ri-poct-indeksl%C9%99ri/
სირაკუზის ალყა (827–828)

სირაკუზის ალყა — ალყა, რომელიც შემორტყმული იყო სიცილიის ბიზანტიელთა ქალაქ სირაკუზას 827–828 წლებში აღლაბიდების მიერ. ალყის დაწყებისას, მუსლიმთა არმია სულ ერთი თვის გადმოსული იყო კუნძულზე. ისინი აჯანყებული სარდლის, ეფემიოსის თხოვნით გადასხდნენ სიცილიაზე, რათა მას დახმარებოდნენ. ადგილობრივი ძალების დამარცხებისა და ციხესიმაგრე მაძარას აღების შემდეგ, არაბები სირაკუზისკენ გაემართნენ. ქალაქი კუნძულის დედაქალაქი იყო ჯერ კიდევ რომის და შემდგომ ბიზანტიის მმართველობისას. ალყა 827 წლის ზამთრიდან 828 წლის ზაფხულამდე გაგრძელდა. მოალყეებმა დიდი დანაკარგები განიცადეს, რადგან შეექმნათ საკვების ნაკლებობისა და ეპიდემიის გავრცელების პრობლემები. ალყის მეთაური ასად იბნ ალ-ფურატი სწორედ ეპიდემიას ემსხვერპლა. ბიზანტიელთა გაძლიერების გამო ახალმა მეთაურმა, მუჰამად იბნ აბი'ლ-ჯავარმა ალყა მოხსნა და სამხრეთ-დასავლეთით დაიხია. მან ამ მიწების შენარჩუნება შეძლო. სწორედ აქედან დაიწყო არაბთა მიერ სიცილიის დაპყრობის ნელი პროცესი, რაც გამოიხატა 877–878 წლებში სირაკუზის და 902 წელს ტაორმინის აღებაში. Bury, John Bagnell (1912), A History of the Eastern Roman Empire from the Fall of Irene to the Accession of Basil I (A.D. 802–867), London: Macmillan and Co., pp. 294–302 Treadgold, Warren T. (1988), The Byzantine Revival, 780–842, Stanford, CA: Stanford University Press, pp. 248ff., ISBN 0-8047-1462-2 Vasiliev, A.A. (1935), Byzance et les Arabes, Tome I: La Dynastie d'Amorium (820–867), Brussels: Éditions de l'Institut de Philologie et d'Histoire Orientales, pp. 78–82 ↑ Vasiliev 1935, გვ. 78–82
რენტა (მრავალმნიშვნელოვანი)

რენტა შეიძლება აღნიშნავდეს: რენტა — შემოსავლის სახეობა. მიწის რენტა — რენტის სახეობა. აბსოლუტური რენტა — რენტის სახეობა. დიფერენციული რენტა — რენტის სახეობა. მონოპოლიური რენტა — რენტის სახეობა. ფეოდალური რენტა — მიწის საკუთრების რეალიზაციის ეკონომიკური ფორმა. პროდუქტადი რენტა — ფეოდალური რენტის სახეობა. ფულადი რენტა — ფეოდალური რენტის სახეობა. შრომა-მიგებითი რენტა — ფეოდალური რენტის სახეობა.
თბილისი (ენციკლოპედია)

ენციკლოპედია „თბილისი“ — ქართულ ენაზე შექმნილი ენციკლოპედია, რომელიც გამოსცა ქართული ენციკლოპედიის ირაკლი აბაშიძის სახელობის მთავარმა სამეცნიერო რედაქციამ 2002 წელს. ენციკლოპედია „თბილისი“ პირველი ქართული სამეცნიერო გამოცემაა, რომელიც ერთ ქალაქს ეძღვნება. მასში თავმოყრილი და სისტემაში მოყვანილია ძირითადი ცნობები ჩვენი დედაქალაქის შესახებ. იგი არსებითად განსხვავდება უნივერსალური ენციკლოპედიებისაგან როგორც სტრუქტურით, ისე ტერმინთა შერჩევის პრინციპებით. გამოცემას საფუძვლად დაედო როგორც ქართული ენციკლოპედიის მთავარი რედაქციის, ისე საზღვარგარეთის მდიდარი ენციკლოპედიური გამოცდილება. წიგნი განაზოგადებს, აზუსტებს, ხშირ შემთხვევაში კი კონკრეტული მონაცემებით ავსებს მკითხველის ცოდნას თბილისის ცხოვრების ამა თუ იმ მხარეზე. ენციკლოპედია „თბილისის“ გამოცემა შესაძლებელი გახდა თბილისის მერის, საკრებულოსა და მთავრობის ფინანსური დახმარებითა და მუდმივი მხარდაჭერით. {{ეთ}} — თარგის გვერდი ენციკლოპედია „თბილისი“
ზესტაფონის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

ზესტაფონის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ ზესტაფონის რაიონში. რაიონის მონადირეთა საზოგადოებაზე მიწერილი იყო 26 000 ჰექტარი სანადირო სავარგული. სავარგულები გაბნეული იყო რაიონის მთელ ტერიტორიაზე. მეურნეობის საზღვრები იყო: აღმოსავლეთით — ჭიათურისა და ორჯონიკიძის რაიონები, დასავლეთით — მაიაკოვსკის რაიონი, ჩრდილოეთით — თერჯოლის რაიონი და სამხოეთით — ორჯონიკიძისა და მაიაკოვსკის რაიონები. რაიონი მთაგორიანი იყო, ვაკე შედარებით ცოტა და ათვისებული იყო სოფლის მეურნეობის კულტურების მოსაყვანად. მთელ რიგ ადგილებში მთაგორიანი ფერდობები ტყის გაჩეხვის შედეგად ამოსული ამონაყარი ახალშენით იყო დაფარული. მცენარეულობიდან ფოთლოვანები სჭარბობდნენ. სანადირო მეურნეობისათვის ზოგი ადგილი ძალიან კარგი იყო, მაგრამ იმის გამო, რომ ვერ იცავედნენ სანადირო ფაუნას და სანადირო მეურნეობაც კეთილმოუწყობელი იყო, სანადირო ცხოველთა რაოდენობაც ძლიერ შემცირდა. რაიონის სანადირო სავარგულებში ჯერ კიდევ მოიპოვებოდა შველი, გვხვდებოდა კურდღელი, მაჩვი, ტურა, მელა და სხვ. გადამფრენებიდან აღსანიშნავი იყო მწყერი და ტყის ქათამი. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 188, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.