laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კუდატყე

კუდატყე — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში (ახალსოფლის თემი). მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე, სკრა-ქარელის არხის ნაპირზე. ზღვის დონიდან 650 მეტრი, ქარელიდან 9 კილომეტრი. 1949 წლის 2 აგვისტოს სოფელ კუდატყეს შეუერთდა მუხილეთის სასოფლო საბჭოს სოფელი ქვემო შვანო. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 55. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს უწყებები, №10-11 (23-24), გვ. 7, თბ., 1949 წ. ISSN 0203-2023 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ბზისხევი

ბზისხევი — სოფელი საქართველოში, ქარელის მუნიციპალიტეტში (ბალთის თემი). მდებარეობს ლიხის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე ლოპანისწყლის ნაპირას. ზღვის დონიდან 920 მეტრი, ყორნისიდან 30 კილომეტრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 353.
გვირგვინა (ბალთის თემი)

გვირგვინა — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში (ბალთის თემი). მდებარეობს ლიხის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე ლოპანისწყლის ნაპირას, ზღვის დონიდან 920 მ-ზე. ქარელიდან დაშორებულია 32 კმ-ით, აგარიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) — 22 კმ-ით. ოსები დიდინჯინს (ოს. Дидинджын) უწოდებენ. 1922-1990 წლებში შედიოდა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ზნაურის რაიონის შემადგენლობაში, 1990-2006 წლებში — ქარელის რაიონში, 2006 წლიდან — თიღვის მუნიციპალიტეტში. ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ. 1989 წლის აღწერით ცხოვრობდა 45 ადამიანი, ეთნიკურად ოსები. ამჟამად მუდმივი მოსახლე არ არის. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 148. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. ?. ↑ https://www.webcitation.org/6rr3L8GjN?url=http://ugosstat.ru/wp-content/uploads/2017/06/Itogi-perepisi-RYUO.pdf
ყორნისი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ყორნისი შეიძლება აღნიშნავდეს: ყორნისი — დაბა თიღვის მუნიციპალიტეტში; ზემო ყორნისი — სოფელი თიღვის მუნიციპალიტეტში; ყორნისი (ქვემო ყორნისი) — სოფელი თიღვის მუნიციპალიტეტში.
ტეტრაკონქი

ტეტრაკონქი (ტეტრა... და კონქი) — ოთხაფსიდიანი ცენტრული ეკლესია ან სხვა რაიმე შენობა, რომელშიც ნახევრად წრიული აფსიდები სიმეტრიულ-ჯვრისებრ არის განლაგებული ცენტრალური (ჩვეულებრივ, გუმბათქვეშა) სივრცის ირგვლივ. ტეტრაკონქი გავრცელებული იყო ადრინდელ ქრისტიანულ არქიტექტურაში (VI ს.), განსაკუთრებით კი — საქართველოსა და სომხეთში (ავანი, რიფსიმეს ეკლესია, ზვართნოცი). საქართველო ტეტრაკონქს უპირატესად VI-VII საუკუნეებში აშენებდნენ: ძველი გავაზის (ახალსოფელი), მანგლისის, თბილისის ქაშვეთის, ნინოწმინდის ეკლესიები, მცხეთის ჯვრისა და ბანის ტიპის ტაძრები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 701–702.
ჩუქურთმა

ჩუქურთმა — მხატვრული სამკაული, რომლითაც ამშვენებენ არქიტექტურულ ნაგებობათა ფასადებსა და ინტერიერებს, გამოყენებითი ხელოვნების ნიმუშებს ან სხვადასხვა საგანს. შედგება რიტმულად განმეორებული სკულპტურული, გრაფიკული, ფერწერული, ჭედური, ამოტვიფრული, ქარგული, ნაძერწი და ა. შ. ელემენტებისაგან. ეს ან რეალური სამყაროს — ცხოველთა, მცენარეთა და სხვა მკვეთრად სტილიზებული გამოსახულებებია, ან ურთიერთშეუღლებული გეომეტრიული ფიგურები. ჩუქურთმაში თავს იჩენს როგორც სტილისტური თავისებურებები, ასევე ეროვნული კოლორიტი. ორნამენტი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 171.
ვასილ ნანობაშვილი

ვასილ ივანეს ძე ნანობაშვილი (დ. 15 ივნისი, 1906, სოფ. ვაქირი, სიღნაღის რაიონი — გ. 1989) — ქართველი ექიმ-ვეტერინარი. ვეტერინარიის მეცნიერებათა დოქტორი (1971), პროფესორი (1974), საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1983). 1932 წელს დაამთავრა ერევნის საკავშირო ზოოტექნიკური-სავეტერინარო ინსტიტუტი. 1957-1959 წლებში საქართველოს მეცხოველეობისა და ვენეტინარიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის, ხოლო 1959 წლიდან საქართველოს ზოოტექნიკური-სავეტერინარო სასწავლო-კვლევითი ინსტიტუტის ტოქსიკოლოგიის განყოფილების გამგე. ნანობაშვილი უმთავრესად იკვლევდა ვეტერინარიის ტოქსიკოლოგიის საკითხებს, რაც დაკავშირებული იყო მინერალური, მინერალურ-ორგანული, ორგანულ-სინთეზური და მცენარეული წარმოშობის შხამების ტოქსიკოლოგიურ შესწავლასთან. საქართველოში პირველად ნანობაშვილმა შეისწავლა ვეტერინარიის ფოტოტოქსიკოლოგიის საკითხები. მას ეკუთვნის ვეტერინარიის როქსიკოლოგიის სახელმძღვანელო და სხვა ნაშრომები. კაპანაძე კ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 312. ვასილ ნანობაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მიხეილ ნანობაშვილი

მიხეილ იროდიონის ძე ნანობაშვილი (მიშელ დარიალი) (დ. 1878, თელავი, საქართველო — გ. 13 სექტემბერი, 1941, პარიზი, საფრანგეთი) — უცხოეთში მოღვაწე ქართველი მომღერალი (ტენორი). ახალგაზრდობაში თბილისში ეგზარქოსის გუნდში მღეროდა. 1896 წელს შევიდა პეტერბურგის კონსერვატორიაში, შემდეგ კი მეცადინეობდა პროფესორ გაბელთან.1900 წელს გაემგზავრა იტალიაში სწავლის გასაგრძელებლად, სწავლობდა მილანში. 1908-1924 წლებში ნანობაშვილი პარიზის „გრანდ ოპერის“ მომღერალი იყო. გასტროლებს მართავდა იტალიაში, აშშ-ში, თურქეთში, ესპანეთში, რუსეთში; ეწვია თბილისსაც (1911, 1920). ნანობაშვილს ჰქონდა ლამაზი ტემბრის ხავერდოვანი ხმა, ვირტუოზული ტექნიკა, აღსანიშნავია მის მიერ მაღალი ოსტატობით შესრულებული პარტიები; რაული (მეიერბერის „ჰუგენოტები“), ფაუსტი (ბოიტოს „მეფისტოფელი“), დონ ხოზე (ბიზეს „კარმენი“), ვერთერი (მასნეს „ვერთერი“) და სხვა. გარდაიცვალა პარიზში. დაკრძალულია იქვე, მონმარტრის წმინდა ვერსალის სასაფლაოზე. ცამციშვილი ა., უცხოეთში მოღვაწე ქართველი ხელოვანნი, თბ., 1962 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 312-313. ქართული მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი. – თბ., 2015. – გვ. 361. მიხეილ ნანობაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ხევისბერი გოჩა (ფილმი)

„ხევისბერი გოჩა“ — 1964 წლის ქართული ფილმი, რომელიც გადაღებულია ალექსანდრე ყაზბეგის ამავე სახელწოდების მოთხრობის მიხედვით. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. გუგუა თავის ქორწილში ხელისმომკიდედ ძმადნაფიც ონისეს აირჩევს, მაგრამ ონისეს და პატარძალს, ძიძიას ერთმანეთი დანახვისთანავე შეუყვარდებათ. ხევი დამპყრობელი ფეოდალის, ნუგზარ ერისთავის წინააღმდეგ საბრძოლველად ემზადება. ონისეს დავალებული აქვს მოძმეებს მტრის გამოჩენა ამცნოს, მაგრამ ძიძიასთან ალერსი გაიტაცებს და მტრის შემოსევას ვერ შენიშნავს. ბრძოლის დამთავრების შემდეგ, ხალხი მოღალატის დასჯას მოითხოვს. გუგუა ოჯახის შერცხვენის გამხელას, სიკვდილს არჩევს, ონისე მზად არის დანაშაულისთვის პასუხი აგოს. შვილის უპასუხისმგებლობით გამწარებული ხევისბერი გოჩა ონისეს ხანჯლით განგმირავს. თავსდამტყდარი უბედურება ხევისბერს ჭკუიდან შეშლის.
შარლ V ბრძენი

შარლ V ბრძენი (ფრანგ. Charles V le Sage; დ. 21 იანვარი, 1338, ვენსენი, საფრანგეთი — გ. 16 სექტემბერი, 1380, ნოჟან-სიურ-მარნი, საფრანგეთი) — საფრანგეთის მეფე 1364–1380 წლებში. ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. 1356–1360 და 1364 წლის დამლევს - საფრანგეთის რეგენტი (მამის — ჟან II კეთილის ინგლისელებთან ტყვედ ყოფნის პერიოდში). ეძებდა სახსრებს ომის გასაჩაღებლად და მამის ტყვეობიდან დასახსნელად, გააუფასურა მონეტა. პარიზის აჯანყების (1357–1358 ) დაწყების შემდეგ გაიქცა პარიზიდან და დედაქალაქს შიმშილის ბლოკადა მოუწყო. ჟაკერიის ჩახშობისა და პარიზის დიდკაცობის ღალატის წყალობით 1358 წლის ზაფხულში აიღო პარიზი. 1369 წელს განაახლა საომარი მოქმედება ინგლისელთა წინააღმდეგ და 70-იანი წლების ბოლოსათვის თითქმის მთლიანად განდევნა ისინი საფრანგეთიდან. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 691.
ანათემა

ანათემა (ბერძ. anathema — დაწყევლა) — საეკლესიო განკვეთა, დაწყევლა, შეჩვენება, უდიდესი სასჯელი ქრისტიანულ ეკლესიაში. ქართულ ეკლესიაში ანათემის შესატყვისად ზოგჯერ იხმარება „შერისხვა“. ანათემის გამოტანის უფლება ჰქონდა საეკლესიო კრებას, კათოლიკურ სამყაროში — პაპს. იყო დაშინების საშუალება. ანათემა გამოუცხადეს ბარუხ სპინოზას, სტეფანე რაზინს, ემელიან პუგაჩოვს, მრავალ მეცნიერსა თუ მოღვაწეს. 1918 წელს პატრიარქმა ტიხონმა ანათემა გამოუცხადა საბჭოთა კავშირს. ამჟამად ანათემას მიმართავს ვატიკანი. აკაკი გელოვანი, რწმენა ღმერთები ადამიანები, რელიგიურ ტერმინთა ლექსიკონი, თბ. 1990
სახელმწიფო

სახელმწიფო — საზოგადოებრივ-პოლიტიკური ორგანიზაციის ფორმა, რომელიც განსაკუთრებული აპარატისა და საჯარო ხელისუფლების მეშვეობით ახორციელებს თავის სუვერენულ უფლებამოსილებას, უზრუნველყოფს ქვეყნის ერთიანობას და მთლიანობას, ამყარებს საზოგადოებრივ წესრიგს, სამართალს ანიჭებს საყოველთაო სავალდებულო მნიშვნელობას, რომელიც არის მოქალაქეთა უფლებებისა და თავისუფლებების, კანონიერებისა და მართლწესრიგის გარანტი. ქვეყანა ეტატიზმი Barrow, Clyde W. (1993). Critical Theories of State: Marxist, Neo-Marxist, Post-Marxist. University of Wisconsin Press. ISBN 0-299-13714-7.  Bobbio, Norberto (1989). Democracy and Dictatorship: The Nature and Limits of State Power. University of Minnesota Press. ISBN 0-8166-1813-5.  Cudworth, Erika (2007). The Modern State: Theories and Ideologies. Edinburgh University Press. ISBN 978-0-7486-2176-7.
კლიო (მუზა)

კლიო (ძვ. ბერძნ. Κλειώ) — ისტორიის მუზა ძველ ბერძნულ მითოლოგიაში. გამოსახავდნენ პაპირუსით ხელში. ზევსისა და მნემოსინეს ქალიშვილი. პიერისგან ერთი ვაჟი ჰიაცინტი ეყოლა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კლიო (მუზა)
ნაოთხალი

ნაოთხალი — მარცვლეულის საწყაო დასავლეთ საქართველოში, კოდის 1/4. დამოწმებულია XVI საუკუნიდან. XVI-XVIII საუკუნეებში იტევდა 4,5-6 კგ მარცვლეულს, XIX საუკუნეში რაჭაში - 8-10 კგ-ს. ჯაფარიძე გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 314.
ნარჩიტა მომღერალი ჩიტია (ტელესერიალი)

ნარჩიტა მომღერალი ჩიტია (თურქ. Çalıkuşu) — თურქული მინისერიალი, რომელიც გადაღებულია რეშად ნური გიუნთექინის რომანის მიხედვით. ფილმი ეკრანებზე 1986 წელს გამოვიდა. სიუჟეტი მე-19 საუკუნის თურქეთში, 60-იან წლებში ვითარდება. მისი მთავარი გმირია ფერიდე (აიდან შენერი) (მის თურქეთი 1981 და მის მსოფლიო 1981-ს მონაწილე). „ნარჩიტა მომღერალი ჩიტია (ტელესერიალი)“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
ნარჩიტა მომღერალი ჩიტია

საკუთარი სახელი ნარჩიტა მომღერალი ჩიტია შეიძლება აღნიშნავდეს: ნარჩიტა მომღერალი ჩიტია - ცნობილი თურქული რომანი ნარჩიტა მომღერალი ჩიტია - ცნობილი თურქული ტელესერიალი ნარჩიტა მომღერალი ჩიტია - ტრიადა ტელესერიალიდან
გიორგი მარუაშვილი

გიორგი მინას ძე მარუაშვილი (დ. 23 დეკემბერი, 1910, ქარელი ― გ. 21 იანვარი, 1991, თბილისი) — ქართველი პარაზიტოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1955), პროფესორი (1955), საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1966), სსრკ მედიცინის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1960). სკკპ წევრი. საქართველოს სსრ V მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. გიორგი მარუაშვილმა 1933 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი. იმავე წელს მუშაობა დაიწყო სპირიდონ ვირსალაძის სახელობის სამედიცონო პარაზიტოლოგიისა და ტროპიკული მედიცინის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში (1944 წლიდან დირექტორია), ერთდროულად (1959–1962) იყო საქართველოს სსრ ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს მინისტრი, 1974 წლიდან საქართველოს სსრ ჯანდაცვის სამინისტროს მთავარი პარაზიტოლოგია. 1940 წელს დაიცვა დისერტაცია მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატის სამეცნიერო ხარისხის მოსაპოვებლად, ხოლო 1955 წელს — სადოქტორო დისერტაცია. იგი ეწეოდა პედაგოგიურ მუშაობას ჯერ სამედიცინო ინსტიტუტში და შემდეგ თბილისის ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტში. 1958 წელს დაინიშნა ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციის ექსპერტ-მალარიოლოგად, მონაწილეობდა ამ ორგანიზაციის მიერ მოწყობილ კონფერენციებში, სიმპოზიუმებსა და ყრილობებზე, სადაც გამოდიოდა მოხსენებებით. მისი უშუალო მონაწილეობითა და ხელმძღვანელობით 1970 წელს საქართველოში მოხდა მალარიის ადგილობრივი შემთხვევების ლიკვიდაცია, ხოლო 1975 წელს ანკილოსტომიტოზის მასობრივი ლიკვიდაცია. 1970 წელს გიორგი მარუაშვილის ინიციატივით მალარიის გადამტანების წინააღმდეგ ბრძოლაში აიკრძალა შხამქიმიკატებით ავიამოფრქვევის გამოყენება, რაც შემდგომში დაინერგა საბჭოთა კავშირის სხვა რესპუბლიკებში. მარუაშვილმა დანერგა საქართველოში პარაზიტოლოგიის კლინიკურ-ეპიდემიოლოგიური მიმართულება; შეისწავლიდა ადამიანის პარაზიტულ დაავადებებს, ბრუცელოზს და ნაწლავთა ინფექციებს. საქართველოში პირველმა გამოავლინა აგრანულოციტოზი, ვისცერული და კანის ლეიშმანიოზის ბუნებრივი კერობრიობა, ადამიანის ტრიქინელოზი, ე. წ. უსიყვითლო ლეპტოსპიროზი, ტოქსოპლაზმოზი, შემოტანილი შისტოსომატოზი. მისი რედაქტორობით გამოქვეყნებულია ვირსალაძის სახელობის ინსტიტუტის სამეცნიერო შრომის 31 ტომი და მეთოდური მითითებების 17 კრებული. მისი ხელმძღვანელობით დაცულია 22 სადოქტორო და 44 საკანდიდატო დისერტაცია. მის მიერ გამოქვეყნებულია 298 სამეცნიერო ნაშრომი ქართულ-უცხოურ ენაზე, მათ შორის 10 მონოგრაფია. დაჯილდოებულია 2 შრომის წითელი დროშის ორდენით და მედლებით. თბილისში არის გიორგი მარუაშვილის ქუჩა. ბრუცელოზი. თბილისი, საბჭოთა საქართველო, 1983. 151 გვ.; ადამიანის ტრიქინელოზი საქართველოში. თბილისი, საბჭოთა საქართველო, 1958. 96 გვ.; მალარიის მკურნალობა : თანამედროვე მეთოდები. თბილისი, საქმედგამი, 1951. 56 გვ.; Анкилостомидозы и борьба с ними, Тбилиси, 1966; Висцеральный лейшманиоз, Тбилиси, 1968. ↑ ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 643, ISBN 99928-20-32-2. ↑ Гуцевич А. В. К 60-летию со дня рождения Георгия Минаевича Маруашвили, Паразитология, т. 4, № 6, с. 579, 1970. ↑ თოფურია ი., კავილაძე ო., გიორგი მარუაშვილი, ბიბლიოგრაფია, თბ., 1981. ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 462.
სატილია

სატილია (Pedicularis) — მრავალწლოვან, იშვიათად ერთ- ან ორწლოვან ბალახოვან მცენარეთა გვარი შავწამალასებრთა ოჯახისა. ნახევრად პარაზიტებია. აქვთ ფრთისებრ დაყოფილი ან განკვეთილი ფოთლები და თავთავისებრ ან მტევნისებრ ყვავილედებად შეკრებილი მოვარდისფრო-იისფერი, მეწამული, ყვითელი ან თეთრი ყვავილები. 600-მდე სახეობა გავრცელებულია ჩრდილოეთ ნახევარსფეროში, უმთავრესად ჰიმალაიზე და ჩინეთში; მხოლოდ ერთი სახეობაა სამხრეთ ამერიკაში. საქართველოში გვხვდება 12 სახეობა, რომლებიც იზრდებიან მთის ქვედა სარტყლიდან სუბალპურ და ალპურ სარტყლამდე, მდელოებსა და ჩამონაზვავებზე, ტყისპირებზე, ბუჩქნარებში. ჭაობის სატილია (Pedicularis palustris) იზრდება ჭაობებსა და ტენიან მდელოებზე. მისი ყველა ნაწილი შხამიანია. შეიცავს გლიკოზიდ აუკუბინს (რინანტინს). სატილიის ზოგიერთი სახეობა დეკორატიულია. Flora Europaea: Pedicularis Flora of China: Pedicularis Jepson Manual Treatment: Pedicularis
ომი და მშვიდობა

„ომი და მშვიდობა“ (იმდროინდელი რუსული ორთოგრაფიით: Война и миръ) — ლევ ტოლსტოის რომანი, რომელსაც 1865 წლიდან 1868 წლამდე წერდა. რომანში აღწერილია 1812 წლის რუსეთის სამამულო ომი. უკვე 1865 წელს რომანმა დიდი წარმატება მოიპოვა და მისი ნაწყვეტი ჟურნალ „რუსსკი ვესტნიკში“ დაიბეჭდა სათაურით „1805“. ომი და მშვიდობა, სრული ტექსტი (ინგლ.) და აუდიო ვერსია დაარქივებული 2009-03-02 საიტზე Wayback Machine. . რომანის სრული ტექსტი თანამედროვე რუსული მართლწერით.
ლაშებალთა

ლაშებალთა — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში (ბალთის თემი). მდებარეობს მდინარე დასავლეთ ფრონის ნაპირზე. ზღვის დონიდან 700 მეტრი, ყორნისიდან 6 კილომეტრი. სოფელში აღმოჩენილია აშელის ხანის არქეოლოგიური ძეგლი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 148. ↑ „საქართველოს არქეოლოგია“, თბილისი: თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 1959. — გვ. 29-30.
დოღლაური

დოღლაური — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში (ბრეთის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე, მდინარე მტკვრის მარცხენა ნაპირზე, ზღვის დონიდან 645 მ-ზე, ქარელიდან 8 კმ-ში, აგარიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 6 კმ-ში. სოფლის მიდამოებში, „დედოფლის მინდვრის“ სამხრეთ ნაწილში, ე. წ. ორგორაზე გათხრილია დედოფლის გორის მრავალფენიანი არქეოლოგიური ძეგლი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 75 ადამიანი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 488. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ Ethnic composition of Georgia 2014 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
მირიან I

მირიან I, მირვან I — ქართლის (იბერიის) მეფე ძვ. წ. III საუკუნის ბოლოს ან II საუკუნეში. საურმაგის ძე (ფარნავაზის შვილიშვილი), მეფე მამის შემდგომ. „მოქცევაჲ ქართლისაჲ“-ს ცნობით მას აღუმართავს ქალღმერთი დანინას კერპი (ლეონტი მროველი კი ამ კერპის აღმართვას საურმაგს) და აუშენებია არმაზი „ქართლის ცხოვრება“ მოგვითხრობს, რომ მირვანი ებრძოდა კავკასიელ მთიელებს (განსაკუთრებით დურძუკებს). დურძუკნი და ჭართალელნი ჩრდილოეთიდან კახეთს შემოესივნენ. მირიანმა ისინი სასტიკად დაამარცხა, დარიალის კარი გაიარა, დურძუკეთი და ჭართალი დაიმორჩილა, დარიალის გადმოსასვლელნი ქვის ციხე-ზღუდეებით ჩაჰკეტა და ჩარაზა. ამ ჭიშკარს შემდეგს საუკუნეებში რომაელი მწერლებიც იხსენიებენ. სომხის ისტორიკოსთა მოწმობით, მირიანის დროს ალბანეთს ცალკე მმართველი მიუღია სომხეთის მეფისაგან, სახელად „არანი, კაცი სახელოვანი, ცნობილი სიბრძნითა და გონებითა“; ხოლო საკუთრივ „იბერიის“ სამეფოს ჩამოშორებია ერთი პატარა პროვინცია „სომხითი“ (დებედასა და აქსტაფას შუა), რომელიც დიდი სომხეთის მეფის ხელში გადასულა. მელიქიშვილი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 11. ↑ ვახუშტი ბატონიშვილი "საქართველოს ისტორია", გამოცემა გ. დ. ქართველიშვილისა. განმარტებული და შევსებული ახლად შეძენილის არხეოლოგიურისა და ისტორიულის ცნობებით დ. ზ. ბაქრაძის მიერ. ტფილისი, 1885. გვ. გ. ↑ თეიმურაზ ბატონიშვილი „ისტორია დაწყებითგან ივერიისა, ესე იგი გიორგიისა, რომელ არს სრულიად საქართველოჲსა“ ქმნილი საქართველოს მეათცამეტის მეფის გიორგის ძის თეიმურაზისაგან სტამბასა შინა სამეცნიერო აკადემიისასა 1848 წელსა. გვ. 211. ↑ სერგი გორგაძე „საქართველოს ისტორია“. მოკლე სისტემატიური კურსი მოზრდილთათვის. ქუთაისი, 1915 წ. გვ. 84. ↑ CYRIL TOUMANOFF: „Chronology of the Early Kings of Iberia“. The Nimrodids or The Second Pharnabazid Dynasty: 3. Meribanes/Mirvan I. p. 10. ↑ ლორთქიფანიძე მ., მეტრეველი რ., საქართველოს მეფეები, თბილისი: „ნეკერი“, 2007. — გვ. 16, ISBN 99928-58-36-2. ↑ სანიკიძე ლევან, სანიკიძე გუბაზ, უბის ისტორია : ნაწილი I, თბილისი: „სამშობლო“, 1992. — გვ. 4. ↑ 7.0 7.1 გორგაძე სერგი, საქართველოს ისტორია : მოკლე სისტემატიური კურსი მოზრდილთათვის, ტ. I, ქუთაისი, 1915. — გვ. 50.
გულიკაანთუბანი

გულიკაანთუბანი — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში (ბრეძის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე, მდინარე დასავლეთის ფრონის მარცხენა მხარე, ზღვის დონიდან 800 მ-ზე, ქარელიდან დაშორებულია 34 კმ-ით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 100 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 302. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ Ethnic composition of Georgia 2014 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კოდა (ქარელის მუნიციპალიტეტი)

კოდა — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში (ბრეძის თემი). მდებარეობს მდინარე ლოპანისწყლის ხეობაში. ზღვის დონიდან 780 მეტრი, ქარელიდან 30 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 181 ადამიანი. კოდას წმინდა ელიას ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 568. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ელბაქიანთკარი

ელბაქიანთკარი (ყოფ. ელბაქიანი) — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში (ზღუდრის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე ძამის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 860 მეტრზე, ქარელიდან 18 კმ-ის დაშორებით. ელბაქიანთკარსა და მის შემოგარენში შემორჩენილია რამდენიმე ისტორიული ძეგლი. სოფლის შუაში დგას ძლიერ დაზიანებული გვიანდელი შუა საუკუნეების ღვთისმშობლის ერთნავიანი ეკლესია. სოფლის სამხრეთით, 0,5 კმ-ზე, მდ. ორთუბნისწყლის აყოლებით, მთის ფერდობზე აღმართულია XVIII–XIX საუკუნეების იოანე მახარებლის ერთნავიანი ეკლესია, ასევე სამხრეთით, მდ. ძამის ხეობაში, მთის ფერდობზე, განვითარებული შუა საუკეების მაცხოვრის ერთნავიანი ეკლესია და გვიანდელი შუა საუკუნეების წმინდა გიორგის ერთნავიანი ეკლესია. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 68 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 85. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 614. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ Ethnic composition of Georgia 2014 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ანა კარენინა

„ანა კარენინა“ (რუს. Анна Каренина) — ლევ ტოლსტოის რომანი, რომელზეც ავტორი 1873-1877 წლებში მუშაობდა. 1875 წლიდან დაიწყო რომანის ბეჭდვა მოსკოვის ჟურნალში „Русский вестник“-ში. რომანში აღწერილია ახალგაზრდა დიდგვაროვანი ქალის ცხოვრება, რომელსაც თითქოს ყველაფერი აქვს - ჰყავს გავლენიანი ქმარი და მოსიყვარულე შვილი, მაღალ საზოგადოებაში ტრიალებს და არც თაყვანისმცემლები აკლებენ ყურადღებას. მაგრამ თავი მაინც უბედური ჰგონია,ვიდრე მის ცხოვრებაში არ გამოჩნდება ბრწყინვალე ოფიცერი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ანა კარენინა ტექსტი საიტზე LitPortal.ru დაარქივებული 2012-07-16 საიტზე Wayback Machine.
კოდმანი

კოდმანი — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში (ზღუდერის თემი). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე აბუხალოსღელეს (ძამის აუზი) ნაპირას. ზღვის დონიდან 1030 მეტრი. ქარელიდან 24 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 5 ადამიანი. კოდმანის კოშკი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 570. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ზემო ხვედურეთი

ზემო ხვედურეთი — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: თრეხვი, მეხეთი, ტყემალა, ქვენაფლავი, ქვემო ხვედურეთი, ღვლევი, ჭანდრები, ხეობა). მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე, მდინარე ხვედრულის (მტკვრის მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 680 მეტრი, ქარელიდან 5 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1188 ადამიანი. ზემო ხვედურეთის წმინდა გიორგის ეკლესია ელბაქიანის წისქვილი ზემო ხვედურეთის მემორიალი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 512. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ Ethnic composition of Georgia 2014 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ბატიური

ბატიური — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში, (ზღუდერის თემში). მდებარეობს საცხენისის ქედის (თრიალეთის ქედი) ჩრდილოეთ კალთაზე. მდინარე ორბოძალისწყლის მარჯვენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 1120 მეტრი. ქარელიდან 17 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1 ადამიანი. 2002 წლის მონაცემებით მოსახლეობის 80 %-ს წარმოადგენდნენ ოსები, 20 %-ს კი ქართველები. ქსე, ტ. 2, გვ. 228, თბილისი, 1977 წ. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ Ethnic composition of Georgia 2014 ↑ 3.0 3.1 საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ველისციხე (ქარელის მუნიციპალიტეტი)

ველისციხე — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში (შიდა ქართლის მხარე), ქარელის მუნიციპალიტეტში (ზღუდერის ადმინისტრაციული ერთეული). სოფელი მდებარეობს საცხენისის ქედის (თრიალეთის ქედის განშტოება) ჩრდილოეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 1510 მ-ზე,ქარელიდან 21 კმ-ში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით ველისციხეში მუდმივი მოსახლეობა არაა. 2002 წლის აღწერაში სოფლად შეტანილი არ ყოფილა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 351. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ ქარელის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს დადგენილება №41, 2014 წლის 3 ოქტომბერი, „საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე“.
იმერხევი (ქარელის მუნიციპალიტეტი)

იმერხევი (ყოფილი ხევა) — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში (ზღუდერის თემი). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ მთისწინეთზე, მდინარე ღვანანის ხეობაში. ზღვის დონიდან 960 მეტრი. ქარელიდან 18 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 28 ადამიანი. ძაძვის კომპლექსი ძაძვის წმინდა გიორგის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 116. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ Ethnic composition of Georgia 2014 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კლდისთავი

კლდისთავი — ნასოფლარი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში (ზღუდერის თემი). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1600 მეტრი. ქარელიდან 25 კილომეტრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 553. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016.