laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
უშ-ურექჩენი

უშ-ურექჩენი (რუს. Уш-Урэкчэн) — ქედი რუსეთში, ჩუკოტკის ავტონომიურ ოკრუგში; ომოლონისა და ოლოის წყალგამყოფი. სიგრძე 230 კმ, სიმაღლე 900-დან 1600 მეტრამდე (აღმოსავლეთ ნაწილში; უდიდესი 1685 მ). აგებულია გრანიტითა და გაბროთი, რომლებიც შეჭრილია დევონური, პერმული, ტრიასული და იურული პერიოდის ნალექებში; ადგილ-ადგილ ეფუზივების ვრცელი საფრებია. გავრცელებულია საშუალო მთის რელიეფი, ალაგ-ალაგ — პლატოსებრი. კალთებზე და ხეობათა ფსკერზე 500–600 მ სიმაღლემდე მეჩხერი ტყეებია, უფრო მაღლა — მთის ტუნდრა. ↑ საბჭოთა კავშირის გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 213. ↑ Уш-Урэкчэн // Большая советская энциклопедия. — 3-е изд., т. 27 — М., 1977.
ომსუქჩანის ქედი

ომსუქჩანის ქედი (რუს. Омсукчанский хребет) — ქედი რუსეთში, მაგადანის ოლქში. მდებარეობს ჩრდილო-აღმოსავლეთ ციმბირში, შედის კოლიმის მთიანეთის სისტემაში. სიგრძე 300 კმ, სიმაღლე 1828 მეტრამდე. სამხრეთ ნაწილში ჭარბობს საშუალო მთის რელიეფი, ჩრდილოეთში — მაღალი მთისა. ქედის სამხრეთ ნაწილში ცნობილია ვერცხლ-ტყვიის მადნის საბადო (გოლცოვოე). კალთებზე გამეჩხერებული ფოთლოვანი ტაიგის ლანდშაფტებია, 800–900 მეტრზე მაღლა — მთის ტუნდრის ლანდშაფტები და ქვაყრილები. ↑ საბჭოთა კავშირის გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 154. ↑ Омсукчанский хребет // Большая российская энциклопедия. т. 24. — М., 2014. — стр. 194.
გონის მთავარანგელოზის ეკლესია

გონის მთავარანგელოზის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ონის მუნიციპალიტეტის სოფელ გონაში. გონაში მდებარე მთავარანგელოზის სახელობის ტაძარს სერგი მაკალათია მოიხსენიებს, როგორც პატარა ეკლესიას, რომელაც ზედ დასცქერის კირტიშოს თოვლიანი მწვერვალი და დაბურულია ხატის ტყით. მთავარანგელოზის ეკლესია დარბაზული ტიპისაა. ჩრდილოეთის კედლის გარდა ფასადები გათლილი შირიმის კვადრებითაა მოპირკეთებული. ერთი, დაბალი კარი დატანებული აქვს სამხრეთის კედლის დასავლეთ მონაკვეთში. თითო სარკმელი აჭრილია აღმოსავლეთ, დასავლეთ და სამხრეთ კედლებში. სარკმლები შიდა მხარეს ფართოვდება. ფასადზე მათ ვიწრო ღიობს გარშემო შემოუყვება საპირე ქვებზე გამოკვეთილი თაღოვანი სამმაგი ლილვები.ინტერიერში კედლები დანაწევრებულია ორსაფეხურიანი პილასტრებით და კედლის თაღებით. ეკლესია გადახურულია ხის ნივნივებზე გამართული თუნუქის საბურავით. დარბაზი გადახურული ყოფილა ქვის კამარით, რომლისგანაც, კედლების ზედა ნაწილში შემორჩენილია შირიმის ქვაში გამოყვანილი, პილასტრების კაპიტელებზე დაყრდნობილი საბჯენი თაღების მცირე რკალისებრი მონაკვეთები. ინტერიერის აღმოსავლეთი კედელი სწორი ფორმისაა, თუმცა, საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოს მონაცემთა ბაზაში დაცული სააღრიცხვო დოკუმენტიდან ირკვევა, რომ ამ ეკლესიას ადრე კონქით დასრულებული და ნახევრად მორკალული საკურთხეველი ჰქონია. ეკლესია მდებარეობს ზღვის დონიდან 1725 მეტრზე.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 8512
ქოლოსის წმინდა გიორგის ეკლესია

ქოლოსის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ონის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხარისთვალში. ეკლესია დგას ხელოვნურად შექმნილ მოედანზე, მრავალწლოვანი ხეებით შემოფარგლულ მთის ფერდზე, ზღვის დონიდან 1807 მეტრზე. ქოლოსის წმინდა გიორგის ეკლესია მდებარეობს სოფელ ხარისთვალის აღმოსავლეთით 1.6 კილომეტრის მანძილზე. იგი ნაგებია დიდი ზომის ქვიშაქვისა და შირიმის კვადრებით. ტაძარი დარბაზული ტიპისაა და მისი გადახურვა ორფერდაა, გადახურულია მეტალოპლასტმასის კრამიტით. ცენტრალურ ნავს მცირე ზომის ეკვდერი აქვს მიშენებული ჩრდილოეთ კედელზე. სამხრეთიდან შემორჩენილია მეორე მინაშენის ფრაგმენტი. ეკლესიაში შესასვლელი აკრი გაჭრილია სამხრეთ კედელში. შიდა სივრცე ნათდება სამი მცირე ზომის სარკმლით, რომლებიც დასავლეთ, სამხრეთ და აღმოსავლეთ კედელშია დატანილი. ეკლესიის კამარა თაღოვანია. დანარჩენ სივრცერსთან შედარებით საკურთხეველი ერთი საფეხურით შემაღლებულია. საკურთხევლის ჩრდილოეთ ნაწილში მცირე ზომის ნიშია. კონქი ეყრდნობა აფსიდის კედელს და ერთმანეთის პარალელურ ორ პილასტრს. ასეთივე ორი ცალი პილასტრია დასავლეთ კედლის კუთხეშიც, რასაც მთლიანობაში ეკლესიის კამარა ეყრდნობა. ეკლესია მოხატულობის გარეშეა. ერთი პატარა ვიწრო სარკმელი აქვს დატანილი აღმოსავლეთ კედელში ჩრდილოეთის მინაშენსაც.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 16421
მწყერფეხა

მწყერფეხა (ლათ. Digitaria) — მცენარეთა გვარი მარცვლოვანთა ოჯახისა. მრავალწლოვანი და ერთწლოვანი ბალახებია. ღეროს სიმაღლე 10–50 სმ-ია, აქვთ ბრტყელი, ხაზური, იშვიათად ლანცეტა ფოთლები. თავთუნები ორ ერთმანეთთან დაახლოებულ რიგადაა განლაგებული თავთავისებრი ტოტების სამწახნაგა, ძლიერ გაბრტყელებული ღერძის ერთ მხარეს. საერთო ყვავილედი 2–20 ასეთი ტოტისგან შედგება. ცნობილია 350-მდე სახეობა, ძირითადად გავრცელებული არიან ტროპიკებსა და სუბტროპიკებში, ნაწილობრივ ორივე ნახევარსფეროს ზომიერად თბილ ქვეყნებში. იზრდებიან ქვიშებზე, წყალსატევთა ნაპირებზე. კარგი საკვები მცენარეებია. მსხვილთესლიანი სახესხვაობები მარცვლოვანი კულტურების სახით მოჰყავთ სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის რიგ ქვეყნებში. სისხლისფერი (D. sanguinalis), წამწამიანი (D. ciliaris) და სხვა სახეობის მწყერფეხები მინდვრებისა და გზების სარეველებია. საქართველოში გავრცელებული სახეობები: Digitaria ciliaris (Retz.) Koeler, 1802 Digitaria horizontalis Willd., 1809 Digitaria ischaemum (Schreb.) Muhl., 1817 Digitaria sanguinalis (L.) Scop., 1771 სინონიმი: Digitaria aegyptiaca (Retz.) Willd., 1809 სინონიმი: Digitaria caucasica Henrard, 1950 სინონიმი: Digitaria pectiniformis (Henrard) Tzvelev, 1963 სინონიმი: Digitaria sabulosa Tzvelev, 1966 Digitaria violascens Link, 1827 ↑ მაყაშვილი ა., ბოტანიკური ლექსიკონი : მცენარეთა სახელწოდებანი, მე-3 გამოც., თბ.: „მეცნიერება“, 1991. — გვ. 53. ↑ Цвелёв Н. Н. Росичка // Большая российская энциклопедия. т. 28. — М., 2015. — стр. 654. ↑ დავლიანიძე მ., ღვინიაშვილი ც., მუყბანიანი მ. და სხვ., საქართველოს ფლორის ნომენკლატურული ნუსხა, თბ.: „უნივერსალი“, 2018. — გვ. 136, ISBN 978-9941-26-391-0. ↑ Digitaria aegyptiaca Willd. en. www.gbif.org. ციტირების თარიღი: 8 იანვარი, 2023 ↑ Digitaria caucasica Henrard en. www.gbif.org. ციტირების თარიღი: 8 იანვარი, 2023 ↑ Digitaria pectiniformis (Henrard) Tzvelev en. www.gbif.org. ციტირების თარიღი: 8 იანვარი, 2023 ↑ Digitaria sabulosa Tzvelev en. www.gbif.org. ციტირების თარიღი: 8 იანვარი, 2023
შავი ზღვის ოკრუგი

შავი ზღვის ოკრუგი (რუს. Черноморский округ; 1866-1896) — რუსეთის იმპერიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. ადმინისტრაციული ცენტრი ქალაქი ნოვოროსიისკი. 1866 წლის 10 (22) მარტს უმაღლესი დადგენილებით შეიქმნა შავი ზღვის ოკრუგი. თავდაპირველად მოიცავდა ტერიტორიას მდინარეებს — ტუაფსესა და ბზიფს შორის და შავი ზღვის სანაპიროდან კავკასიონის წყალგამყოფ ქედამდე. 1867 წლის 25 იანვარს ოკრუგის პირველ ხელმძღვანელად დანიშნეს პოლკოვნიკი დიმიტრი პილენკო, რომელიც ამ თანამდებობაზე 1876 წლამდე მუშაობდა. 1868 წლის 18 (30) ნოემბერს შავი ზღვის ოკრუგს მიუერთეს შავი ზღვის ჩრდილო-აღმოსავლეთის მდებარე შაფსუგის ბატალიონის მიწები ქალაქ ანაპის ჩათვლით, სადაც განლაგებული იყო ყუბანის კაზაკთა ჯარების შაფსუღის სანაპირო ბატალიონი. 1870 წელს ოკრუგი დაიყო სამ უბნად (პოპეჩიტელსტვოდ): ველიამინოვის (ტუაფსეს), ნოვოროსიისკის და სოჭის (დახოვსკოე). 1874 წლის 3 (15) ნოემბრის პოპეჩიტელსტვოები გადაკეთდა განყოფილებებად. 1884 წლის 9 (21) მარტს ქალაქი ანაპა გადაეცა ყუბანის ოლქს. 1888 წლის 21 მარტს (2 აპრილს) უმაღლესი ბრძანებულებით შავი ზღვის ოკრუგს ჩამოერთვა ადმინისტრაციული დამოუკიდებლობა და შეუერთდა ყუბანის ოლქს. ამის მიზეზად ჩაითვალა ამ მხარის აუთვისებლობა და მოსახლეობის სიმცირე. 1896 წლის 23 მაისს (4 ივნისს) უმაღლესი ბრძანებულებით ყუბანის ოლქს გამოეყო აღნიშნული ტერიტორია შავი ზღვის გუბერნიის სახით. Черноморский округ დაარქივებული 2023-01-09 საიტზე Wayback Machine. Основные административно-территориальные преобразования на Кубани (1793—1985 гг.) / Сост.: А. С. Азаренкова, И. Ю. Бондарь, Н.С. Вертышева. — Краснодар: Краснодарское кн. изд-во, 1986. — 394 с. ↑ Полное собрание законов Российской империи, собрание 2-ое (1825-1881), т. XLI, указ 43093, ст. 237-242 ↑ Полное собрание законов Российской империи, собрание 2-ое (1825-1881), т. XLIII, указ 46457, ст. 419 ↑ Полное собрание законов Российской империи, собрание 3-ое (1881-1913), т. IV, указ 2077, ст. 102 ↑ Полное собрание законов Российской империи, собрание 3-ое (1881-1913), т. XVI, указ 12995, ст. 486-490
გიორგი ლევაშოვ-თუმანიშვილი

გიორგი ლევაშოვ-თუმანიშვილი (დ. 30 ოქტომბერი, 1943, თბილისი — გ. 5 იანვარი, 2023, იქვე) — ქართველი რეჟისორი, სცენარისტი, მხატვარი. საქართველოს მინისტრთა საბჭოს პრემიის ლაურეატი (1982). გიორგი ლევაშოვ-თუმანიშვილი დაიბადა თბილისში, 1943 წლის 30 ოქტომბერს. 1963 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, 1971 წელს — თბილისის სამხატვრო აკადემია, 1976 წელს – შოთა რუსთაველის სახელობის თბილისის თეატრალური ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტი. 1998 წლიდან — საქართველოს შემოქმედთა საერთაშორისო ფედერაციის თავმჯდომარე. იყო საქართველოს ტელევიზიის კინორეჟისორი; მუშაობდა დიდი ბრიტანეთის ტელევიზიის მე-4 არხზე; გადაღებული აქვს ფილმები: „პრემიერა“ (1979), „ექსპერიმენტი“ (1981), „მთვარის გლობუსი“ (1986), „ვეძებთ მარჯორის და ოლივერს“ (1991) და სხვა. 1975 — „მოლანდება“ 1979 — „პრემიერა“ 1979 — „საფეხურები“ 1980 — „ბიჭვინთა“ (დოკუმენტური) 1981 — „ექსპერიმენტი“ 1984 — „ათოვდა ზამთრის ბაღებს“ 1986 — „მთვარის გლობუსი“ 1989 — „კატასტროფა“ (დოკუმენტური) 1991 — „ვეძებთ მარჯორის და ოლივერს“ 1993 — „ბედიანი“ 1979 — „საფეხურები“ 1984 — „ათოვდა ზამთრის ბაღებს“ 1986 — „მთვარის გლობუსი“ 1989 — „კატასტროფა“ (დოკუმენტური) 1993 — „ბედიანი“ 1970 — „ქართული ქორწილი“ (დოკუმენტური) გიორგი ლევაშოვ-თუმანიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ეროვნული ფილმოგრაფია — გიორგი ლევაშოვ-თუმანიშვილი გიორგი ლევაშოვ-თუმანიშვილი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
მჭამელა

მჭამელა (ლათ. Chrysosplenium) — მცენარეთა გვარი ფხიჯასებრთა ოჯახისა. მრავალ- და ერთწლოვანი ბალახებია. აქვთ ხორციანი ღეროები. ფოთლები განლაგებულია მორიგეობით ან მოპირისპირედ, მთლიანი და ყუნწიანია. ყვავილები პატარაა, შეკრებილია კენწერულ ფარისებრ ყვავილედში, რომელიც გარშემორტყმულია ყვითელ-მწვანე ყვავილთანური ფოთლებით. ნაყოფი ერთბუდიანი კოლოფია. ცნობილია 50-ზე მეტი სახეობა. გავრცელებული არიან ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს არატროპიკულ ოლქებში და ჩრდილოეთ ამერიკის ზომიერ ზონაში. გვარის ლათინური დასახელება შეიცავს ბერძნული ძირის სიტყვას — splen („ელენთა“), რომელიც მიიღო ადრე ელენთის დაავადებების სამკურნალოდ გამოყენების გამო. საქართველოში გავრცელებული სახეობები: Chrysosplenium albowianum Kuth., 1948 — საქართველოს ენდემი Chrysosplenium alternifolium L., 1753 Chrysosplenium dubium J.Gay ex Ser., 1830 ↑ მაყაშვილი ა., ბოტანიკური ლექსიკონი : მცენარეთა სახელწოდებანი, მე-3 გამოც., თბ.: „მეცნიერება“, 1991. — გვ. 53. ↑ Красовская Л. С. Селезёночник // Большая российская энциклопедия. т. 29. — М., 2015. — стр. 695. ↑ დავლიანიძე მ., ღვინიაშვილი ც., მუყბანიანი მ. და სხვ., საქართველოს ფლორის ნომენკლატურული ნუსხა, თბ.: „უნივერსალი“, 2018. — გვ. 239, ISBN 978-9941-26-391-0.
პავლე კამნევი

პავლე ივანეს ძე კამნევი (დ. 14 ნოემბერი, 1937, მაჰაჩყალა — გ. 9 იანვარი, 2023, ეკატერინბურგი) — საბჭოთა და რუსი რაკეტმშენებლობის კონსტრუქტორი. ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი. პროფესორი. საჰაერო-კოსმოსური თავდაცვის კონცერნ „ალმაზ-ანტეის“ სამეცნიერო ხელმძღვანელი (2017-დან). წითელი დიპლომით დაამთავრა მოსკოვის საავიაციო ინსტიტუტი, რის შემდეგაც მუშაობდა სვერდლოვსკის კალინინის სახელობის მანქანათმშენებელ ქარხანაში. ინჟინრიდან მიაღწია მთავარი კონსტრუქტორის პირველი მოადგილის თანამდებობას (წარმოების ხელმძღვანელი). 1991 წელს გახდა საცდელ-საკონსტრუქტორო ბიურო „ნოვატორის“ მთავარი კონსტრუქტორის პირველი მოადგილე, შემდეგ — მისი ხელმძღვანელი. აქტიურად მონაწილეობდა მრავალი სარაკეტო კომპლექსის (მ.შ. „კალიბრის“) შემუშავებაში, ხელმძღვანელობდა სახმელეთო ჯარების, სამხედრო-საზღვაო ფლოტისა და სამხედრო-საჰაერო ძალების, რაკეტ- და ჰაერსაწინააღმდეგო თავდაცვის სისტემების სხვადასხვა კლასის სარაკეტო შეიარაღების ათეულობით ნიმუშის შექმნისა და მოდერნიზაციის სამეცნიერო-ტექნიკურ სამუშაოებს. ორჯერ ჰქონდა მიღებული რუსეთის ფედერაციის სახელმწიფო პრემია (1997, 2006). 2016 წელს მიენიჭა შრომის გმირის წოდება. პავლე კამნევი საიტზე „ქვეყნის გმირები“ (რუსული). ↑ 1.0 1.1 „Умер разработчик ракет "Калибр" Павел Камнев“. РИА Новости (რუსული). 2023-01-09. ციტირების თარიღი: 10 იანვარი, 2023. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება)
ვეფხვი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ვეფხვი შეიძლება აღნიშნავდეს: ვეფხვი — ძუძუმწოვარი მტაცებელი ცხოველი კატისებრთა ოჯახიდან. ვეფხვი — მეორე მსოფლიო ომის დროინდელი მძიმე ტანკი.
გოსანნენის ომი

გოსანნენის ომი (იაპონ. 後三年の役 გოსანნენ ნო ეკი?, «მეორე სამწლიანი ომი»; 1083—1087) — შეიარაღებული კონფლიქტი იაპონიაში ჰეიანის პერიოდში, მუცუს (პროვინცია) და დევას პროვინციების მეამბოხე სამურაის ძალებს შორის კიოხარა-ნო იეჰირას და კიოხარა ნო ტაკეჰიროს ხელმძღვანელობით ერთის მხრივ, და სამთავრობო ძალები მინამოტო-ნო იოსიეს და ფუდზივარა-ნო კიიოჰირას მეთაურობით, მეორეს მხრივ. შიდა ძალაუფლებისთვის ბრძოლა დაიწყო კიიოჰარას კლანის შიგნით, ჩრდილოეთ იაპონიის მმართველები დზენკუნენის ომის შემდეგ, რომელიც თანდათან გადაიზარდა სრულმასშტაბიან ომში, რადგან ფუჯივარა ნო კიიოჰირა, რომელიც იმ დროს კიიოჰარას კლანის წევრი იყო, მხარს უჭერდა მინამოტო-ნო იოსიიე თავის ჯარებთან ერთად. ომი დასრულდა სამთავრობო ძალების გამარჯვებით, კიოჰარას კლანის ლიკვიდაციით და იაპონიის ჩრდილოეთით ახალი მმართველების გაჩენით - ფუდზივარას კლანი მუცუს პროვინციიდან, რომელსაც ხელმძღვანელობდა კიიოჰირა. საომარი მოქმედებების დროს განსაკუთრებით ცნობილი გახდა მინამოტო-ნო იოსიიე, რომელმაც აღმოსავლეთ იაპონიაში ჩაუყარა თავისი მინამოტოს ოჯახის პოლიტიკური, ეკონომიკური და სამხედრო საფუძველი. ჰეიანის ეპოქის ლიტერატურა (მოხაზულობა)
ხაზრი

ხაზრი (აზერ. Xəzri) — აზერბაიჯანული ავტომატი. მას აწარმოებდა აზერბაიჯანის თავდაცვის მრეწველობის სამინისტრო AK-74M ლიცენზიით. აზერბაიჯანის თავდაცვის სამინისტროსა და რუსეთის თავდაცვის სამინისტროს შორის 2010 წელს გაფორმებული ხელშეკრულებით იარაღის გამოყენების უფლება 10 წლის ვადით იქნა მიღებული. შეთანხმების დეტალების მიხედვით, რუსულმა მხარემ აიღო იარაღის ყველა ნაწილისა და კომპლექტის მიწოდება და შეთანხმდნენ, რომ ყველა დაგეგმილი დანადგარის მიწოდება შესაძლებელია მხოლოდ აზერბაიჯანის თავდაცვის სამინისტროსთვის. შეთანხმების თანახმად, აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალები ამ იარაღს 2020 წლამდე იყენებდნენ. Азербайджан выпустил более 100 тысяч автоматов АК-74М по российской лицензии Азербайджан представил новый автомат AZ-7,62
ჭიდაობას რა უნდა

„ჭიდაობას რა უნდა“ — სს „ქართული ფილმის“ 1986 წლის ფილმი. რეჟისორი — მიხეილ ჭიაურელი (უმც.). ქუთაისში კაკლის გასაყიდად ჩასული ლეჩხუმელი გლეხი — კალენიკე საჭიდაო სანახაობაზე მოხვდება, სადაც თავის ძალებს არენაზე მოსინჯავს. მას კრივის არაჩვეულებრივი ნიჭი აღმოაჩნდება. მისი მწვრთნელი და მფარველი ბაადურ ხერხეულიძე უცხოელთან კონტრაქტს გააფორმებს და კალენიკესთან ერთად პარიზში გაემგზავრება, სადაც მათ თავგადასავლები ელოდებათ. ოთარ მეღვინეთუხუცესი — ბაადურ ხერხეულიძე დავით გობეჯიშვილი — კალენიკე ლეჩხუმელი ლიკა ქავჟარაძე — გიული ლუდმილა ნილსკაია — ნატაშა სოფიკო კალანდაძე — სოფიკო გურამ ნიკოლაიშვილი — ტრისტანი რომან რცხილაძე — ბიქტორია კარანაძე გივი სიხარულიძე — კარელა პოხპეშელი ზაზა კობერიძე — დათია გივი თოხაძე — ჩინიზელი თემურ ბიჭიაშვილი — გრაფ რობერი პაატა ბარათაშვილი — ფრანგი ექიმი ჯემალ ფხაკაძე — იაშა უწვერო ოთარ ზაუტაშვილი — ცნობის მთხოვნელი თეიმურაზ ბერიძე — ცნობის მთხოვნელი „ჭიდაობას რა უნდა“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია „ჭიდაობას რა უნდა“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
ჯიურჯიულეშტის პორტი

ჯიურჯიულეშტის პორტი (რუმ. Portul Giurgiulești; ოფიციალურად ჯიურჯიულეშტის საერთაშორისო თავისუფალი პორტი რუმ. Portul Internațional Liber Giurgiulești) ― მოლდოვის ერთადერთი პორტი. მდებარეობს მდინარე დუნაისა და პრუტის შესართავთან. ჯიურჯიულეშტის პორტი მოლდოვის ერთადერთი პორტია, საიდანაც შავ ზღვაში გასვლაა შესაძლებელი. მდებარეობს მოლდოვის სამხრეთ ნაწილში, დუნაიდან 133.8 კმ-ის (72.2 საზღვაო მილი) დაშორებით. პორტში ფუნქციონირებს მარცვლეულის, ნავთობისა და სამგზავრო ტერმინალები. ნავთობტერმინალის მშენებლობა 1996 წელს დაიწყო და 2006 წლის 26 ოქტომბერს გაიხსნა. ჯიურჯიულეშტის სამგზავრო პორტი ოფიციალურად 2009 წლის 17 მარტს გაიხსნა, როდესაც პირველი სამგზავრო ტური ჯიურჯიულეშტი-სტამბოლი-ჯიურჯელეშტი შესრულდა. მარცვლეულის ტერმინალი 2009 წლის 24 ივლისს ამოქმედდა. 2012 წელს პორტს კონტეინერების დაწესებულება გაიხსნა. 2015 წლისთვის მარცვლეულის მეორე ტერმინალი მშენებლობის პროცესში იყო. პორტის სიგრძე მდინარის სანაპიროს გასწვრივ 450 მეტრია და კიდევ ერთი დამატებითი ტერმინალის მოწყობაა შესაძლებელი. 2014 წელს პორტის ტვირთბრუნვა 65%-ით გაიზარდა. ჯიურჯიულეშტის პორტი 2005 წელს უკრაინასთან ტერიტორიის გაცვლის შედეგად აშენდა, რის შემდეგაც მოლდოვამ დუნაისა და პრუტის სანაპიროს 430 მეტრიანი სანაპირო მიიღო. 2030 წლამდე პორტს თავისუფალი ეკონომიკური ზონის სტატუსი აქვს. ↑ Giurgiuleşti დაარქივებული 2014-01-02 საიტზე Wayback Machine. ↑ Navigaţia pe râul Prut a fost reluată დაარქივებული 2012-06-29 საიტზე Wayback Machine. ↑ Giurgiulesti International Free Port დაარქივებული 2014-01-02 საიტზე Wayback Machine. ↑ Expansion of Giurgiulesti Port in the Republic of Moldova დაარქივებული 2014-01-02 საიტზე Wayback Machine. ↑ Kit Gillet (2 September 2015). „Time-Worn Village in Moldova Springs Back to Life, Thanks to Port“. The New York Times. ციტირების თარიღი: 3 September 2015. ციტატა: „So far, around $60 million has been invested in the port, which is being developed by the Dutch company Danube Logistics with support from the European Bank for Reconstruction and Development.“ ↑ Как украинцы молдаванам кусок Родины отдали, а взамен получили фигу ru. ციტირების თარიღი: 2021-03-25 ↑ Как украинцы молдаванам кусок Родины отдали, а взамен получили фигу ru. ციტირების თარიღი: 2021-03-25 ↑ Danube River Basin. International Waterway Governance. ციტირების თარიღი: 30 June 2018.) ↑ Giurgiulesti International Free Port. ციტირების თარიღი: 20 November 2016.
მარიამ ჩაბი ტალატა

მარიამ ჩაბი ტალატა (დ. 7 ივლისი, 1963, ბემბერეკე, დაგომეია) — ბენინელი პოლიტიკოსი. ბენინის ვიცე-პრეზიდენტი 2021 წლის 21 მაისიდან. მან ფიცი დადო 2021 წლის 24 მაისს. პარტია პროგრესული კავშირის წევრი. მარიამ ჩაბი ტალატა არის ბენინის პირველი ქალი ვიცე-პრეზიდენტი. ყოფილი მასწავლებელი და სკოლის ინსპექტორი. ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვან ქალთა წარმომადგენელი, რომლებმაც მიაღწიეს მაღალ თანამდებობას სუბ-საჰარის აფრიკის რეგიონში. ფილოსოფიის ყოფილი პროფესორი და ბენინის ეროვნული ასამბლეის ყოფილი ვიცე-პრეზიდენტი. ↑ Patrice Talon: 05 choses sur Mariam Talata Zimé Yérima sa probable vice presidente (2021). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 11 აგვისტო 2022. ციტირების თარიღი: 24 January 2021 ↑ 2.0 2.1 Pelzel, Kristi. The World's List of Leading Women is Growing. en (15 February 2021). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 28 აპრილი 2021. ციტირების თარიღი: 12 იანვარი 2023. ↑ Présidentielle au Bénin: Talon choisit la vice-présidente de l'Assemblée comme colistière (2021). ციტირების თარიღი: 24 January 2021 ↑ Election de Mariam Chabi Talata aux côtés du chef de l'Etat: Ce qui est attendu de la vice-présidente de la République (26 April 2021). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 29 აპრილი 2021. ციტირების თარიღი: 12 იანვარი 2023. ↑ Benin's first female vice-president on women's bodies, Amazon warriors and being called a feminist en (2022-03-15). ციტირების თარიღი: 2022-03-30
ჩერმენი

ჩერმენი (ოს. Черменыхъæу, ინგშ. Мочкъий-Юрт), ყოფ. ბაზორკინო — სოფელი ჩრდილოეთ ოსეთის პრიგოროდნის რაიონში, რუსეთი. მდებარეობს ქალაქ ვლადიკავკაზიდან ჩრდილოეთით 12 კმ-ზე, მდინარე კამბილეევკის მარჯვენა ნაპირზე. სოფლის ჩრდილოეთ ნაწილში გადის ფედერალური ავტოსტრადა „კავკასია“ და განთავსებულია ფედერალური პოსტი „ჩერმენი“. სოფელს საფუძველი ჩაუყარეს ინგუშებმა მოჩკო ბაზორკინის პატივსაცემად, რომელმაც 1844 წელს რამდენიმე ინგუშური დასახლება ერთ სოფლად გააერთიანა. სოფლის ტერიტორიაზე მდებარეობდა გრაფ უვაროვის კარმიდამო, რომელსაც ინგუშებისათვის ისტორიული მნიშვნელობა ჰქონდა. აქ იმართებოდა ინგუში ხალხის თავყრილობები და გარკვეულ პერიოდში აქ განთავსებული იყო რევოლუციის შტაბი. 1944 წლადე სოფელ ჩერმენს ერქვა ბაზორკინო და შედიოდა ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის შემადგენლობაში. ბაზორკინო იყო ინგუშეთის მნიშვნელოვანი პოლიტიკური და ეკონომიკური ცენტრი. კერძოდ, აქ 1917 წელს პირველად ინგუშეთში გამოცხადდა საბჭოთა ხელისუფლება. სოფლის მაცხოვრებლები გამოირჩეოდნენ განათლებით. აქ გაიხსნა ინგუშეთის პირველი სკოლები. ამ სოფლიდან გამოვიდნენ გენერლები, მეცნიერები, მწერლები, პოეტები, სპორტსმენები. მაგალითად, მწერალი და მეცნიერი იდრის ბაზორკინი, პოეტი კ. ჩახკიევი, მეფის რუსეთის გენერალი ბ. ბაზორკინი და სხვები. დიდი სამამულო ომის წლებში ორი იმამი ბაზორკინოდან პარტიზანულ რაზმს მეთაურობდა. ბაზორკინოში დაიბადა დიმიტრი ამილახვარი, საფრანგეთის არმიის ქართველი მოღვაწე, საფრანგეთის უცხოური ლეგიონის პოლკოვნიკი, რომელიც დაბადების ადგილის მიხედვით ზედმეტსახელად „ბაზორკად“ იწოდებოდა. 1944 წელს, ინგუშების შუა აზიაში დეპორტაციისა და ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ასსრ-ს გაუქმების შემდეგ, სოფელი ბაზორკინო გადაეცა ჩრდილოეთ ოსეთის ასსრ-ს და ეწოდა ჩერმენი. სოფელში დაიწყეს ჩასახლება ოსებმა თრუსოს ხეობიდან (საქართველოს სსრ ყაზბეგის რაიონი). ასევე, ოსებმა თირსიგომის ისტორიული საზოგადოებიდან (თემიდან). ესაა ხეობა ყაზბეგის მთის ძირში, საიდანაც სათავეს იღებს მდინარე თერგი. 1957 წლიდან ბაზორკინოში გადასახლებიდან დაბრუნდნენ ინგუშები. სოფელი საგრძნობლად გაიზარდა და ერთ-ერთ დიდ შერეულ სოფლად გადაიქცა. სოფელი დაზარალდა ოსი და ინგუში ეროვნების მოსახლეობას შორის გაჩაღებული შეიარაღებული დაპირისპირების (პრიგოროდნის კონფლიქტი) დროს. 1992 წლის კონფლიქტის შემდეგ სოფელი სამ ნაწილად დაიყო: ჩრდილოეთ და სამხრეთ ნაწილში ინგუშები ცხოვრობენ, ხოლო ცენტრში — ოსები. ესაა ერთადერთი სოფელი რუსეთში, სადაც სკოლებში სასწავლო პროცესი ეროვნული ნიშნითაა დაყოფილი. ↑ Аушев М. Мочкхо Базоркин — основатель села Базоркино // Сердало, № 56(3496), 2007. ↑ Непростая история усадьбы графа Уварова // Ингушетия, 17.04.2020. ↑ Яндиева М. Возвращение к истокам. М. 2004. С. 94. ↑ Ахмадуллин В. А.Государственно-мусульманские отношения в СССР в 1944—1965 гг.. ციტირების თარიღი: 2021-09-16.: дисс. … доктора ист. наук. — М., 2020. — С. 97. ↑ Prince Demetre Amilakhvari ↑ Сожженные дома в селе Чермен | Библиотека изображений «РИА Новости». ციტირების თარიღი: 2021-06-21. ↑ Время новостей: N°182, 03 октября 2005. ციტირების თარიღი: 2021-06-21. ↑ газета Северный Кавказ, № 2567
ნინო სააკაშვილი

ნინო სააკაშვილი (დ. 25 ნოემბერი, 1962, თბილისი) — ქართველი ბიოლოგი, თანამდებობის პირი. 1985 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიოლოგიის ფაკულტეტი და საზოგადოებრივ პროფესიათა ფაკულტეტი. 1998 წელს ჯონს ჰოპკინსის უნივერსიტეტი (ბალტიმორი, აშშ). 1990-1993 წლებში იყო საქართველოს მწვანეების პრესსამსახურის ხელმძღვანელი. 1992-1993 წლებში მწვანეთა წარმომადგენელი გერმანიაში, საქსონიის პარლამენტში. 1993-1997 წლებში ISAR-Georgia-ს სასწავლო პროგრამების კოორდინატორი, დირექტორი. 1997 წლიდან ფონდ „ჰორიზონტის“ დირექტორი. ვინ ვინაა საქართველოში: ქართული ბიოგრაფიული ცნობარი, თბ., 1998-1999, გვ. 284 ნინო სააკაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი