laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
იკვლივგორანა

იკვლივგორანა — სოფელი საქართველოში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში (კოჭბაანის თემი). მდებარეობს იალნოს ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე. მდინარე ივრის ხეობაში. ზღვის დონიდან 1490 მეტრი, საგარეჯოდან 72 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 13 ადამიანი. იკვლიგორანის ღვთისმშობლის ეკლესია იკვლივგორანის ლომისის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 104. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
მუღანლო (საგარეჯოს მუნიციპალიტეტი)

მუღანლო (2014 წლამდე იორმუღანლო) — სოფელი საქართველოში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს ივრის ზეგანზე. მდინარე ივრის მარჯვენა ნაპირას. თემის ცენტრი (სოფლები: ქეშალო). ზღვის დონიდან 460 მეტრი, საგარეჯოდან 33 კილომეტრი. სოფელში, მწარე ხევად წოდებულ ადგილას არის ბუნებრივი აირის საბადო, სავარაუდოდ 42 მილიარდი კუბური მეტრის მოცულობისა 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2169 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 202. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 333. ↑ ნავთობმარაგები და მათი მოპოვება საქართველოში ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კაზლარი

კაზლარი — სოფელი საქართველოში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში (თულარის თემი). მდებარეობს ივრის ზეგანზე. მდინარე ივრის მარჯვენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 440 მეტრი, საგარეჯოდან 40 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1298 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 317. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კაკაბეთი

კაკაბეთი — სოფელი საქართველოში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს გომბორის ქედის სამხრეთ-დასავლეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 700 მეტრი, საგარეჯოდან 23 კილომეტრი. კაკაბეთი XVII და XVIII საუკუნეების ისტორიულ დოკუმენტებში იხსენიება. სოფელი თავდაპირველად ჩერქეზიშვილთა სამკვიდრო ყოფილა. 1675 წლიდან კი, ალავერდელ ეპისკოპოსს გადაეცა. როცა მეფე ერეკლე I-მა ალავერდის წმინდა გიორგის ეკლესიას ბოქაულთუხუცესი გოჯასპი ზაალიშვილი შესწირა მისი ყმითა და მამულით, მათ შორის იყო კაკაბეთის მამულებიც. 1693 წელს კახეთის ბატონმა და ყარაბაღის ბეგლარბეგმა — აბასყული-ხანმა სოფელი უბოძა თუშთა მოურავს მამუკა ჩოლოყაშვილს, სახლთუხუცესს დურმიშხანსა და მათ შვილებს. კაკაბეთი იყოფა უბნებად. მათი სახელწოდება მომდინარეობს სოფელში მცხოვრები ძირითადი გვარებისგან, გარდა უკიდურეს აღმოსავლეთ განაპირა უბნის ვერხვიანისა (ამჟამად სოფელია). 1800 წლის 7 ნოემბერს, სოფლის მახლობლად, მდინარე ივრის მარჯვენა ნაპირზე, ნიახურის ველზე, გაიმართა დიდი ბრძოლა ომარ-ხან ავარიელის 20 ათასიანი ლაშქრის წინააღმდეგ. საისტორიო ლიტერატურაში ეს ბრძოლა იხსენიება როგორც კაკაბეთის, ისე ნიახურის ბრძოლის სახელით. რუსეთისგან ქართლ-კახეთის სამეფოს ჩამოშორებას, ირანთან ერთად, ავარიის მფლობელი ომარ-ხანიც ცდილობდა. გეგმის მიხედვით, დაღესტნელებსა და ყიზილბაშებს თბილისისთვის ორი მხრიდან უნდა შეეტიათ, მაგრამ, ირანში შინააშლილობისა და მაშინდელი გამგებლის ბაბა-ხანის პოლიტიკური მოსაზრების შეცვლის გამო, ირანელებმა გადაიფიქრეს და დასახული მიზნის შესრულება ომარ-ხანის ლაშქარს დაეკისრა. დაღესტნელთა მოსალოდნელი შემოსევის მოსაგერიებლად, იოანე და ბაგრატ ბატონიშვილების მეთაურობით, შეიქმნა ქიზიყელ მოხალისეთა რაზმი. მათ რუსთა 2 ბატალიონიც დაეხმარა. ბრძოლა ომარ-ხანის ლაშქრის სრული განადგურებით დამთავრდა. თვით ომარ-ხანმა ძლივს დააღწია თავი ტყვეობას. ქვეყანა აოხრებას გადაურჩა. 1812 წლის კახეთის აჯანყების დროს კაკაბელებმა სოფელში განლაგებული რუსთა საეგზეკუციო რაზმი გაანადგურეს. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2771 ადამიანი. ავაზასგორის ნამოსახლარი კაკაბეთის კავთის ღვთისმშობლის ეკლესია კაკაბეთის კავთის წმინდა გიორგის ეკლესია კაკაბეთის სამების ეკლესია კაკაბეთის ღვთისმშობლის მეორე ეკლესია კაკაბეთის ღვთისმშობლის პირველი ეკლესია კაკაბეთის ყველაწმინდის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 323. მოწონელიძე ლ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 111-112. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კაბალი (ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი)

კაბალი — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: კაბალი, განჯალა, უზუნთალა, ყარაჯალა). მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, მდინარეების კაბალისა და ბაისუბნისხევს შორის, ზღვის დონიდან 330 მეტრი, ლაგოდეხიდან 15 კილომეტრი. სოფელში ფუნქციონირებს საზოგადოებრივი ცენტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 3238 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 292. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კავშირი (ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი)

კავშირი — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში, (შრომის თემი), მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, მდინარე ნინოსხევის (ალაზნის სისტემა) აღმოსავლეთით. ზღვის დონიდან 400 მეტრი, ლაგოდეხიდან 3 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 433 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 315. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ისლარი

ისლარი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში (ფარცხნალის თემი). მდებარეობს მდინარე ჯიხველის (ჩხერიმელის მარცხენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 360 მეტრი. ხარაგაულიდან 2 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 137 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 233-234. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ბენ სტილერი

ბენჯამინ „ბენ“ ედვარდ მირა სტილერი (ინგლ. Benjamin Stiller; დ. 30 ნოემბერი 1965, ნიუ-იორკი) — ებრაული და ირლანდიური წარმოშობის ამერიკელი კომედიანტი, მსახიობი და რეჟისორი. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ბენ სტილერი“ ვიკისაწყობში. ბენ სტილერი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ბენ სტილერი Twitter-ზე
კვესრევი

კვესრევი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში (ბორითის თემი). მდებარეობს მდინარე ძირულის ხეობაში. ზღვის დონიდან 560 მეტრი. ხარაგაულიდან 28 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 46 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 496. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კიცხი

კიცხი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ბორი, თეთრაწყარო, კიცხისიგორეთი, საქარიქედი). მდებარეობს მდინარე ბორიმელას (ძირულის მარცხენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 400-500 მეტრი. ხარაგაულიდან 10 კილომეტრი. ზესტაფონიდან 11 კილომეტრი. სოფელში მდებარეობს ეკლესია, საჯარო სკოლა, ბიბლიოთეკა, ღვინის ქარხანა, საექიმო ამბოლატორია, საფეხბურთო მოედანი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 729 ადამიანი. ოდა სახლი კიცხში ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 541. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ სსიპ საგანმანათლებლო და სამეცნიერო ინფრასტრუქტურის განვითარების სააგენტო[მკვდარი ბმული] ↑ ხარაგაულში 12 სასოფლო ბიბლიოთეკის ფუნქციონირება აღდგა[მკვდარი ბმული] ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კიცხისიგორეთი

კიცხისიგორეთი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში (კიცხის თემი). მდებარეობს იმერეთის სამხრეთ მთისწინეთში. ზღვის დონიდან 420 მეტრი. ხარაგაულიდან 8 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 71 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 541. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კაბუზთა

კაბუზთა — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში (ედისის თემი), მდებარეობს მდინარე დიდი ლიახვის ხეობაში, ზღვის დონიდან 2160 მეტრი, ჯავიდან 52 კილომეტრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 294. ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — „სილქნეტი“ ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“ ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 88. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 53.
ითრაფისი

ითრაფისი — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში (მსხლების თემი). მდებარეობს მდინარე დიდი ლიახვის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1400 მეტრი, ჯავიდან 8 კილომეტრი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 225. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 103. ↑ http://www.webcitation.org/6rr3L8GjN ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — „სილქნეტი“ ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“ ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 84. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 51.
კოდიბინა

კოდიბინა — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში (მსხლების თემი). მდებარეობს მდინარე დიდი ლიახვის ხეობაში. ზღვის დონიდან 1120 მეტრი, ჯავიდან 3 კილომეტრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 570. ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — „სილქნეტი“ ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“ ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 94. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 56.
ეპიგრაფიკა

ეპიგრაფიკა — ისტორიის დამხმარე დისციპლინა, რომელიც სწავლობს მაგარ მასალაზე (ქვა, ლითონი, ხე, მინა, ძვალი, კერამიკა...) შესრულებულ ძველ წარწერებს. ამგვარი წარწერები პირობითად ორ მთავარ ჯგუფად იყოფა, პირველში შედის მონუმენტური ხასიათის წარწერები (ქვაზე, კლდეზე, შენობის კედელზე, მემორიალურ დაფაზე, სვეტზე), რომლებიც ჩვეულებრივ წარმოადგენენ სახელმწიფო დეკრეტებსა და კანონებს, განსაკუთრებული მნიშვნელობის იურუდიულ დოკუმენტებს, სახელმწიფო მეთაურთა სამხედრო, პოლიტიკური და იდეოლოგიური გამარჯვებების პროკლამაციებს, დიდ მშენებლობათა ქრონოლოგიას; მეორე ჯგუფში შედის წარწერები პრქტიკული დანიშნულების ნივთებზე, რომლებიც ასახავენ სახელმწიფოსა და საზოგადოების სხვადასხვა ფენის ცხოვრებას, ნივთების დანიშნულებას, მათი მფლობელის, ან ოსტატის ვინაობას. ეპიგრაფიკა შეისწავლის წარწერათა როგორც გარეგნულ მხარეს, ისე მათ შინაარსს. ბევრ შემთხვევაში მხოლოდ ეპიგრაფიკის წყალობით გახდა შესაძლებელი ამა თუ იმ მკვდარი ენისა და მთელი ცივილიზაციების აღმოჩენა. ეპიგრაფიკის დიდ მნიშვნელობას განაპირობებს წარწერისა და შესასწავლი მოვლენის თანადროულობა, ქრონოლოგიური განსაზღვრულობა, ძეგლის ენის სიახლოვე ცოცხალ მეტყველებასთან. განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ეპიგრაფიკა ენის დოკუმენტირბული და დათარიღებული ისტორიისათვის, ისტორიული დიალექტოლოგიისათვის. ეპიგრაფიკა წარმოიშვა აღორძინების ეპოქაში ანტიკურობისადმი და აღმოსავლური, კერძოდ ბიბლიური სიძველისადმი, ინტერესის აღმავლობასთან დაკავშირებით. მაგრამ მეცნიერული ეპიგრაფიკა მხოლოდ XIX ს.-ში ჩამოყალიბდა, როდესაც მეცნიერები შეუდგნენ ბერძნული და ლათინური წარწერების კორპუსების გამოსაცემად მომზადებას და როდესაც აღმოსავლეთის ქვეყნებში აღმოჩენილ პუბლიკაცია და გაშიფვრა წარმატებით დაგვირგვინდა. ქართული ეპიგრაფიკული ძეგლების მეცნიერული შესწავლა დაკავშირებულია ივანე ჯავახიშვილის სახელთან, რომელმაც 1926 წ.-ს გამოაქვეყნა ფუნდამენტური ნაშრომი — „ქართული პალეოგრაფია“. პალეოგრაფია ნუმიზმატიკა ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ეპიგრაფიკა Bodel, John. (1997-2009) U.S. Epigraphy Project. Brown University. ციტირების თარიღი: 22 November 2009. Centre d'études épigraphiques et numismatiques de la faculté de Philosophie de l'Université de Beograd. Inscriptions de la Mésie Supérieure French. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 25 ივლისი 2009. ციტირების თარიღი: 22 November 2009.
კონია

კონია (თურქ. Konya) — ქალაქი თურქეთის სამხრეთ ნაწილში, ცენტრალური ანატოლიის ზეგანზე, კონიის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. მოსახლეობა 2007 წლის მონაცემებით 1 412 343 ადამიანს შეადგენდა. ქალაქი კონია იკონიუმის სახელწოდებით იხსენიება ძველი ფრიგიის ქალაქებს შორის. ძვ. წ. I-ახ. წ. III საუკუნეებში შედიოდა რომის იმპერიის, ხოლო შემდეგ — ბიზანტიის იმპერიის შემადგენლობაში. VIII-IX საუკუნეებში თავს ესხმოდნენ არაბები. XI-XV საუკუნეებში იკონიის სასულთნოს დედაქალაქია. XV საუკუნეში შეუერთდა ოსმალეთის იმპერიას. Emporis: Database of highrises and other structures in Konya Detailed Pictures of Mevlana Museum დაარქივებული 2008-12-05 საიტზე Wayback Machine. Pictures of the city, including Mevlana Museum and several Seljuk buildings დაარქივებული 2007-10-16 საიტზე Wayback Machine. Konya დაარქივებული 2011-07-12 საიტზე Wayback Machine. 600 Pictures of the city and sights Extensive collection of pictures of the Mevlana museum in Konya
ემი სტილერი

ემი სტილერი (ინგლ. Amy Stiller; დ. 9 აგვისტო, 1961) — ამერიკელი მსახიობი. ბენ სტილერის და. დაიბადა ნიუ-იორკში, მამამისის — ჯერი სტილერისა და დედამისის — ენ მირას ოჯახში. იღებენ სერიალებსა და კინოფილმებში. მონაწილეობა აქვს მიღებული ფილმებში: „სამაგალითო მამრი“ (2001 ), „დოჯბოლი: წაგებულის ნამდვილი ისტორია“ (2004), „უიღბლო ჯარისკაცები“ (2008) და სხვა. ემი სტილერი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
კოდიკოლოგია

კოდიკოლოგია — ხელნაწერ წიგნთა შემსწავლელი მეცნიერება, რომელიც იკვლევს ხელნაწერი წიგნის შექმნის, შენახვის, გავრცელებისა და გამოყენების პროცესებს. მასვე ევალება გადამწერთა სოციალური და პროფესიული შემადგენლობის შესწავლაც. 1949 წელს ფრანგმა მეცნიერმა ალფონს დენმა გამოაქვეყნა წიგნი — „ხელნაწერები“, რომელშიც ხელნაწერი წიგნის შემსწავლელი მეცნიერების სახელწოდებად ახალი ტერმინი — კოდიკოლოგია (ლათ. codex წიგნი) გამოიყენა. ალფონს დენმა არა მხოლოდ შემოიღო ახალი ტერმინი, არამედ, ამასთანავე განსაზღვრა ახალი დისციპლინის ურთიერთობა პალეოგრაფიასთან. ალფონს დენის მიხედვით, პალეოგრაფია არის ძველი დამწერლობის შემსწავლელი მეცნიერება, კოდიკოლოგია კი შეისწავლის ხელნაწერს მთლიანად და არა მხოლოდ დამწერლობას. დენმა თავის წიგნში განსაზღვრა კოდიკოლოგიის და პალეოგრაფიის ამოცანები. კოდიკოლოგიის ამოცანებია: ხელნაწერთა ისტორია, კატალოგის შედგენა და კატალოგის ბიბლიოგრაფირება, ხელნაწერებით ვაჭრობის შესწავლა, ხელნაწერთა გამოყენება და ა.შ., პალეოგრაფიის ამოცანად კი მიიჩნია მასალის (რაზედაც წერდნენ) და დამწერლობის შესწავლა. ალფონს დენის მიერ შემოღებული ტერმინი უმალვე მიიღეს და შეითვისეს დასავლეთ ევროპაში პალეოგრაფებმა ხელნაწერი წიგნის დამზადებასთან დაკავშირებულ საკითხთა კომპლექსის -ფორმატის, გარეკანის, ტექსტის განლაგების და ა.შ., მისი შემდგომი ბედის აღსანიშნავად. შემდგომში კოდიკოლოგიას ხელნაწერ წიგნთა არქეოლოგიაც კი უწოდეს. Medieval and Renaissance Manuscripts, 12 – 17th century, Center for Digital Initiatives, University of Vermont Libraries დაარქივებული 2011-02-18 საიტზე Wayback Machine.
ქორები XXI (სარაგბო კლუბი)

ქორები XXI - სარაგბო კლუბი საქართველოში დაფუძნებული 2009 წლის თებერვლის თვეში. გუნდის პრეზიდენტია დავით სიხარულიძე, ხოლო მწვრთნელი კი მალხაზ ჭეიშვილი. ქორები 2002 წელს შეიკრიბნენ და იდეა გუნდის ჩამოყალიბების შესახებ რეალობად 2009 წელს იქცა ბატონი დავით სიხარულიძის მხარდაჭერით. ვარჯიშები ტარდება კვირაში ხუთჯერ "ქარიშხალას" სტადიონზე თუმცა ზაფხულიდან ლოკომოტივზე გადავლენ.
კაკასხიდი

კაკასხიდი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ბაღდათის მუნიციპალიტეტში, ხანის თემში. მდებარეობს მდინარე ხანისწყლის (რიონის მარცხენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 850 მეტრი, ბაღდათიდან 18 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 13 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 325. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ 2.0 2.1 მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ქვევრი (ფილმი)

ქვევრი — მოკლემეტრაჟიანი მხატვრული ფილმი, გადაღებული 1970 წელს ლუიჯი პირანდელოს მოთხრობის მიხედვით, საქართველოს ტელეფილმების სტუდიაში. რეჟისორი ირაკლი კვირიკაძე, სცენარის ავტორი რევაზ გაბრიაძე, ოპერატორი ლომერ ახვლედიანი, კომპოზიტორი გია ყანჩელი. მთავარ როლებში: ბუხუტი ზაქარიაძე, ვახტანგ სულაქველიძე. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. გოგია, არაფრით გამორჩეული კახელია, რომელმაც მომჭირნეობის გამო, ქვევრი იმერეთში იყიდა. წვალებით ჩამოტანილი ქვევრი, ქალიშვილს შემთხვევით გაუტყდა. გოგია თავზარდაცემულია, მეუღლის (მარო) რჩევით, ხელოსან აბესალომს მოიყვანს, რომელიც თავისი „არა აქაური“ წებოთი კი გაამთელებს ქვევრს, მაგრამ თავად ქვევრში გაიჭედება. გულმოსულმა გოგიამ, რაკი აბესალომს გამოსვლა „არ უნდოდა“, მილიციის უფროსი მოიყვანა. რა აღარ სცადეს, მაგრამ ქვევრის ვიწრო ყელში აბესალომის თავის გარდა არაფერი ეტეოდა. საბოლოოდ ქვევრი მაინც გასატეხი შეიქმნა. ბუხუტი ზაქარიაძე - გოგია ვახტანგ სულაქველიძე - აბესალომი ჰენრიეტა ლეჟავა - მარო ეროსი მანჯგალაძე - მილიციის უფროსი ოთარ ზაუტაშვილი - მილიციელი პავლე ეპიზოდებში: გივი ბერიკაშვილი ილია ბაკაკური ლეო სოხაშვილი მერი კანდელაკი ლერი ზარდიაშვილი ალიკო ასკილაშვილი. ქვევრი (1970). ქართული კინოს მონაცემთა ბაზა. ეროვნული ფილმგრაფია. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-10-13. ციტირების თარიღი: 2009-04-01. „ქვევრი (ფილმი)“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ვიკიციტატაში არის გვერდი თემაზე: ქვევრი (ფილმი)
თეირანის მეტროპოლიტენი

თეირანის მეტროპოლიტენი (სპარს. تروی تهران) — მეტროპოლიტენის სისტემა ირანის დედაქალაქ თეირანში. პირველი და ამდრომდე ერთადერთი მეტროპოლიტენი ირანში. თეირანის მეტროპოლიტენი 1999 წელს გაიხსნა და ოთხი ხაზისა და 117 სადგურისგან შედგება. ხაზების საერთო სიგრძე 221 კმ-ია. თეირანში მეტროს პირველი პროექტის იდეა ჯერ კიდევ ისლამურ რევოლუციამდე (1979) იქნა წამოყენებული. 1970 წელს თეირანის მუნიციპალიტეტმა მეტროს მშენებლობაზე საერთაშორისო ტენდერი გამოაცხადდა. ტენდერში ფრანგულმა კომპანია SOFRETU-მ გაიმარჯვა და იმავე წელს შეუდგა პროექტით გათვალისწინებული წინასწარი სამუშაოების შესრულებას. გეოლოგიური კვლევა 1976 წელს დაიწყო, ხოლო ხაზების გაყვანა 1978 წელს, რაც ერთი წლის თავზე რევოლუციისა და ირან-ერაყს შორის ამტყდარი ომის გამო შეჩერდა. კომპანიამ SOFRETU ირანში თავისი საქმიანობა 1980 წელს შეწყვიტა. 1983 წელს ირანის მინისტრთა კაბინეტმა ფრანგული კომპანიის მიერ მეტროს მშენებლობის შეჩერებაზე ფორმალური განცხადება გააკეთა. 1985 წელს ირანის მეჯლისმა მეტროს მშენებლობის განახლების გეგმა მოიწონა. დაახლოებით 1 მლრდ $ დაიხარჯა პროექტზე. ექსპერტთა ვარაუდით, თეირანის მეტროს დღიურად 2 მლნ ადამიანი უნდა გადაეყვანა. მეტროპოლიტენების სია ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Urbanrail.net. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-10-01. ციტირების თარიღი: 2009-04-01. თეირანის მეტროპოლიტენი საიტზე www.urbanrail.net დაარქივებული 2015-10-01 საიტზე Wayback Machine. თეირანის მეტრო დაარქივებული 2010-11-30 საიტზე Wayback Machine. მუსიკალური ვიდეო თეირანის ერთ-ერთ მეტროსადგურზე
ვილნიუსის მეტროპოლიტენი

ვილნიუსის მეტროპოლიტენი (ლიეტ. Vilniaus metropolitenas) — დაგეგმილი, დაპროექტების სტადიაში მყოფი მეტროსისტემა ვილნიუსში, ლიეტუვა. დაგეგმილი მეტროპოლიტენი შედგება სამი ხაზისგან და გათვლილია ქალაქის ყველაზე ჭარბად დასახლებული უბნების დასაკავშირებლად. ამ პროექტის შექმნის მიზანი ქალაქში ყველაზე იაფფასიანი, ეკოლოგიურად სუფთა და სწრაფი საზოგადოებრივი ტრანსპორტის შექმნაა, რომელიც ქალაქის ყველა წერტილს დააკავშირებს ერთმანეთთან. წინასწარი დაანგარიშებით, ვილნიუსის მეტრო 3 მლრდ ლიტი დაჯდება. მეტროპოლიტენების სია ვილნიუსის მეტროს ოფიციალური საიტი
დელის მეტროპოლიტენი

დელის მეტროპოლიტენი (ჰინდი दिल्ली मेट्रो) — ჩქაროსნული მიწისქვეშა ტრანსპორტის სისტემა ინდოეთის დედაქალაქ დელიში. დელის მეტროპოლიტენი 2002 წლის 24 დეკემბერს გაიხსნა. მეტროსისტემა ქვეყანაში მეორეა კალკუტას მეტროპოლიტენის შემდეგ. დელის მეტროპოლიტენს აქვს როგორც მიწისზედა, ასევე მიწისქვეშა ხაზები. დელის მეტროს არაერთი ჯილდო აქვს მიღებული საერთაშორისო ორგანიზაციებისგან, მათ შორის, გაეროსგან გარესამყაროსთან კეთილმეგობრული თანაარსებობის გამო თავისი კონსტრუქციის წყალობით. დელის მეტროს შექმნის კონცეფცია პირველად 1960 წელს ჩამოყალიბდა Delhi Master Plan-ის მიერ, ხოლო ჩარჩო-დოკუმენტი მეტროს აშენების თაობაზე 1978 წელს გაფორმდა მეტროსა და რკინიგზის სამშენებლო კომპანიაში. ამის მიუხედავად, მეტროს ასაშენებლად უშუალო სამუშაოები 1995 წლის 5 მარტსღა დაიწყო, როდესაც DMRC დაფუძნდა. საკონსტრუქციო სამუშაოები 1998 წელს დაიწყო. 2000 წელს უთანხმოებაც კი წარმოიქმნა; რკინიგზის მინისტრმა DMRC-ის მიერ შემოთავაზებულ ლიანდაგზე უარი განაცხადა და საერთაშორისოდ აღიარებული ლიანდაგების დაგება მოინდომა. ამან ლიანდაგების გაყვანა ცოტათი შეაფერხა. პირველი ხაზი 2002 წლის 24 დეკემბერს შევიდა ექსპლუატაციაში. საერთო სიგრძე = 74.5 კმ აჰმადაბადის მეტროპოლიტენი ბანგალორის მეტროპოლიტენი გურგაონის მეტროპოლიტენი დელის მეტროპოლიტენი კალკუტის მეტროპოლიტენი კოჩის მეტროპოლიტენი ლაქნაუს მეტროპოლიტენი მუმბაის მეტროპოლიტენი ნოიდის მეტროპოლიტენი ჩენაის მეტროპოლიტენი ჯაიპურის მეტროპოლიტენი ჰაიდარაბადის მეტროპოლიტენი მეტროპოლიტენების სია Delhi Metro Train Discussion დელის მეტროპოლიტენის ოფიციალური საიტი (DMRC) Indian Express - color coding on Delhi Metro Let horse sense prevail დაარქივებული 2003-11-23 საიტზე Wayback Machine. - Why we should choose Standard Gauge over Broad for the Delhi Metro Trenchless Digging - Article in the Tribune (Chandigarh) by D. S. Dhillon. Dated Thursday, January 29, 2004 ↑ Project Update:Rolling Stock. Official webpage of DMRC. ციტირების თარიღი: 2008-12-29. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-08-05. ციტირების თარიღი: 2009-04-01.
ლუდვიგ ბეკი

ლუდვიგ აუგუსტ თეოდორ ბეკი (გერმ.: Ludwig August Theodor Beck) (დ. 29 ივნისი 1880, ვისბადენი — გ. 20 ივლისი 1944, ბერლინი) — გერმანელი სამხედრო მოღვაწე, „ვერმახტის“ გენერალ-პოლკოვნიკი, „ვიდერშტანდის“ ერთ-ერთი ორგანიზატორი. 1880 — 29 ივნისი: გერმანელ მრეწველ ლუდვიგ ბეკსა და მის მეუღლეს ბერთა დრაუტს (გერმ. Bertha Draudt) შეეძინათ ვაჟი ლუდვიგი. 1898 — სკოლის დამთავრების შემდგომ ლუდვიგ ბეკი პრუსიის არმიაში შევიდა ეფრეიტორის სამხედრო წოდებით. 1899 — მას მიენიჭა ლეიტენანტის წოდება. 1908 – 1911 — სწავლობდა ბერლინის სამხედრო აკადემიაში. 1913 — ბეკს მიენიჭა კაპიტნის წოდება და გადაყვანილ იქნა დიდ გენერალურ შტაბში სამუშაოდ. 1914–1918 — პირველი მსოფლიო ომის დროს იგი დასავლეთის ფრონტის სხვადასხვა მონაკვეთებზე გენშტაბის ოფიცრად მსახურობდა. 1916 — ლუდვიგ ბეკმა იქორწინა ამალი პაგენშტეხერზე (გერმ. Amalie Pagenstecher), რომელიც ქორწინებიდან ერთი წლის შემდგომ მოულოდნელად გარდაიცვალა. 1918 — მიენიჭა მაიოორის სამხედრო წოდება. 1919 — ლუდვიგ ბეკი შევიდა „რაიხსვერში“, რომელშიც გენერლის წოდებამდე იმსახურა. 1933 — დანიშნულ იქნა რაიხსვერის სამინისტროს ჯარების განყოფილების უფროსად. 1935 — დაწინაურებულ იქნა ახლადჩამოყალიბებულ „ვერმახტში“ „ჰეერის“ გენშტაბის შეფის თანამდებობაზე. იმავე წელს მიენიჭა არტილერიის გენერლის სამხედრო წოდება. 1937 — თავის მემორანდუმში გააკრიტიკა ჰიტლერის ჩეხოსლოვაკიაზე თავდასხმის გეგმა. იგი ქვეყნის დაპყრობას არ გამორიცხავდა, მაგრამ ამას 1940 წლამდე მიზანშეუწონლად მიიჩნევდა. 1938 — თებერვალი — ფრიჩ-ბლომბერგის სკანდალის შემდგომ მან ჰიტლერის დაპყრობითი გეგმების ჩაშლის მიზნით გენშტაბის გენერლების მობილიზირებას მოახდიანა. აგვისტო — ჩეხოსლოვაკიის დაპყრობის გეგმის ჩაშლისა და ომის დაწყების შემთხვევაში ბეკის გეგმა ითვალისწინებდა ჰიტლერის ძალაუფლებიდან ჩამოშორებას. მიუნხენის შეთანხმებამ პუტჩის გეგმა ჩაშალა. ლუდვიგ ბეკი თანამდებობიდან გადადგა და პენსიაზე გავიდა. 1939 – 1944 — ბეკი ძირითადად დაკავებული იყო ჰიტლერის ხელისუფლების მოწინააღმდეგე ელემენტების კონსოლიდაციის საქმით. კარლ ფრიდრიხ გიორდელერთან ერთად იგი „ვიდერშტანდის“ მეთაური გახდა და ჰიტლერზე პუტჩის რამდენიმე გეგმა შეიმუშავა. 1944 — 20 ივლისი: პიტლერზე მოწყობილი წარუმატებელი პუტჩის შემდგომ ბოკის მიერ ორგანიზირებული სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობა ასევე წარუმატებლად დასრულდა. იგი დაპატიმრებულ იქნა „ვერმახტის“ ჯარისკეცების მიერ. თვითკვლელობის ორი წარუმატებელი მცდელობის შემდეგ ლუდვიგ ბეკი «ვერმახტის» ერთ-ერთი ფელდვებელის მიერ იქნა მოკლული.