laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ალდანი (ქალაქი)

ალდანი (რუს. Алдан) — ქალაქი რუსეთში, რესპუბლიკა სახას (იაკუტიის) სამხრეთ ნაწილში; ალდანის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 20 595 მცხოვრები (2018). მდებარეობს ალდანის მთიანეთზე, რკინიგზის სადგურ ბერკაკიტიდან 290 კმ-ში, ამურო-იაკუტიის საავტომობილო გზაზე. წარმოიშვა 1923 წელს ოქროს საბადოს რაიონში, როგორც დაბა ნეზამეტნი. 1932 წელს მიენიჭა ქალაქის სტატუსი; 1939 წელს ეწოდა დღევანდელი სახელი. ქალაქში მდებარეობს ოქროს პირველაღმომჩენთა (ევენკი ოქროს მაძიებლის, მ. პ. ტარაბუკინისა და არტილერიის ხელმძღვანელის, ვ. პ. ბერტინის) ძეგლი, მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი. ალდანი არის სამხრეთ იაკუტიის მთავარი სამთო-სამრეწველო ცენტრი (ოქროს და ქარსის მოპოვება). არის ხის გადამამუშავებელი („ალდანსკი დოკ“), კვების მრეწველობის („დემის“, „ალდანასჩიტა“) და სხვა საწარმოები; მანქანათსარემონტო ქარხანა; პოლიტექნიკუმი და სამედიცინო სასწავლებელი. Колесов В. И. АЛДАН დაარქივებული 2019-03-07 საიტზე Wayback Machine. // Большая российская энциклопедия. Том 1. Москва, 2005, стр. 428. ↑ OKATO <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q856636"></a> ↑ 2.0 2.1 Численность населения Российской Федерации по муниципальным образованиям на 1 января 2018 года. Дата обращения 25 июля 2018. Архивировано 26 июля 2018 года. ↑ ელერდაშვილი ა., ალდანი // უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი : [3 ტომად], 1-ლი გამოც., თბ.: ფანტაზია, 2006. ↑ Алдан // Большая советская энциклопедия. — М.: Советская энциклопедия 1969—1978.
მზის შთამომავლები

მზის შთამომავლები (კორ. 태양의 후예) — 2016 წლის სამხრეთ კორეული ტელესერიალი. მასში მონაწილეობას იღებდნენ სონ ჯუნ კი, სონგ ჰიე კიო, ჯინ გუ და სხვები. მისი ტრანსლირება ხდებოდა ტელეარხ KBS2-ზე 24 თებერვლიდან 14 აპრილის ჩათვლით ოთხშაბათსა და ხუთშაბათს 21:55 საათზე. მზის შთამომმვალები სხვა კორეული კსერიალებისგან განსხვავებით, იყო სრულად გადაღებული, დამონტაჯებული და ტრანსლირებისთვის გამზადებული. კორეულ ჯარში ორწლიანი სამსახურის შემდეგ, სონ ჯუნ კისთვის ეს როლი გახდა პირველი. გადაღებები დაიწყო 2015 წლის 12 ივნისს სეულში. 28 სექტემბერს გადამღები ჯგუფი გაემგზავრა საბერძნეთში, სადაც გადაღებულ იქნა ბრძოლის ეპიზოდები. გადაღებები მიმდინარეობდა ზაკინფში, ლემნოსში და არაჰოვეში. გადაღებების დროს გავრცელდა ინფორმაცია, რომ სონ ჯუნ კიმ გადაღებებისას დაიზიანა ხელი და მარჯვენა მუხლი. სერიალის ბოლო დუბლი გადაიღეს 2015 წლის 30 დეკემბერს. მისი ბიუჯეტი შეადგენს ცამეტ მილიარდ კორეულ ვონს (დაახლოებით 10,8 მილიონი დოლარი). სონ ჯუნ კი — კაპიტანი იუ სი ჯინი სონგ ჰიე კიო ჯინ გუ კიმ ჯი ვონი ლი ჯინ კი ოფიციალური საიტი მზის შთამომავლები მზის შთამომავლები ↑ Choi, He-suk. Song Joong-ki readies for tough guy role (4 June 2015). ციტირების თარიღი: 20 September 2015.
ითილი

ითილი — ხაზართა სახაკანოს დედაქალაქი VIII-X საუკუნეებში. მდებარეობდა ახლანდელ ასტრახანიის ზემოთ 15 კმ-ზე. ცხოვრობდნენ ხაზარები, თურქები, სლავები, ებრაელები. ქალაქში იყო ხაკანის სასახლე, ტაძრები, სასწავლებლები, აბანოები, ბაზრები. 965 წელს დაანგრია კიევის მთავარმა სვიატოსლავმა. შუა საუკუნეებში ითილი აგრეთვე ეწოდებოდა მდ. ვოლგას. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 103.
ალეისკი

ალეისკი (რუს. Алейск) — ქალაქი რუსეთში, ალთაის მხარის ცენტრალურ ნაწილში, ალეისკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 28 972 მცხოვრები (2018). მდებარეობს ობისპირეთის პლატოს აღმოსავლეთ განაპირა მხარეს, მდინარე ალეიზე (ობის შენაკადი). მსხვილი სარკინიგზო კვანძი (სადგური ალეისკაია). დაარსდა 1913 წელს, როგორც დაბა მშენებარე თურქესტან-ციმბირის რკინიგზაზე არსებულ სადგურთან. 1926 წლიდან ქალაქის ტიპის დაბაა, 1939 წლიდან — ქალაქი. ალეისკში არის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი. გადამამუშავებელი მრეწველობის ცენტრია (საფქვავ-ბურღულეულის, კარაქ-ყველსაკეთებელი, რძის, შაქრის მრეწველობა). მოქმედებს ავტოსარემონტო ქარხანა, სამკერვალო ფაბრიკა. საბჭოთა პერიოდში მუშაობდა ლითონგადასამუშავებელი ქარხანაც. Пуляева Д. А. АЛЕЙСК დაარქივებული 2019-07-28 საიტზე Wayback Machine. // Большая российская энциклопедия. Том 1. Москва, 2005, стр. 432. ↑ 1.0 1.1 Численность населения Российской Федерации по муниципальным образованиям на 1 января 2018 года. Дата обращения 25 июля 2018. Архивировано 26 июля 2018 года. ↑ ელერდაშვილი ა., ალეისკი // უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი : [3 ტომად], 1-ლი გამოც., თბ.: ფანტაზია, 2006. ↑ Алейск // Большая советская энциклопедия. — М.: Советская энциклопедия 1969—1978.
ინტელექტუალური საკუთრება

ინტელექტუალური საკუთრება (IP) (ინგლ. intellectual property) — იმ უფლებათა ერთობლიობა, რომლებიც წარმოიშობიან შემოქმედებით საქმიანობასთან დაკავშირებით ლიტერატურის, ხელოვნების, მეცნიერებისა და საზოგადოებრივი წარმოების სფეროში. ინტელექტუალური საკუთრების ობიექტებია ლიტერატურისა და ხელოვნების ნაწარმოებები, ხელოვნების შემსრულებლობითი საქმიანობა, მაგნიტოფონური და გრამოფონური ჩანაწერი, რადიო და ტელეგადაცემა, მეცნიერული ნაშრომი და აღმოჩენა, გამოგონება, სამრეწველო ნიმუში, სასაქონლო ნიშანი, საფირმო დასახელება და ა. შ. ინტელექტუალური საკუთრების თანამედროვე კონცეფცია ყალიბდებოდა ინგლისში XVII-XVIII საუკუნეებში. ხოლო ტერმინი „ინტელექტუალური საკუთრება“ პირველად გამოიყენეს XIX საუკუნეში. XX საუკუნიდან ის უკვე ჩვეულებრივი მოვლენა გახდა მსოფლიოს სამართლებრივი სისტემისთვის. ინტელექტუალური საკუთრების კანონმდებლობის ძირითადი მიზანი არის წახალისება ინტელექტუალური საქონლის ფართე სპექტრის შესაქმნელად. ამის მისაღწევად კანონი ადამიანებს და ორგანიზაციებს მათ მიერ შექმნილ იმფორმაციასა და ინტელექტუალურ საქონელზე ანიჭებს უფლებას, როგორც წესი, დროის განსაზღვრული პერიოდით. ეს ინტელექტუალური საკუთრების შემქმნელებს აძლევს ეკონომიკურ სტიმულს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 172. ინტელექტუალური საკუთრება ↑ Goldstein, Paul; Reese, R. Anthony (2008). Copyright, Patent, Trademark and Related State Doctrines: Cases and Materials on the Law of Intellectual Property (6th ed.). New York: Foundation Press. ISBN 978-1-59941-139-2.
ალზამაი

ალზამაი (რუს. Алзамай) — ქალაქი რუსეთში, ირკუტსკის ოლქის დასავლეთ ნაწილში. 6040 მცხოვრები (2017). მდებარეობს აღმოსავლეთ საიანზე, მდინარე ტოპოროკზე. რკინიგზის სადგური ტრანსციმბირის მაგისტრალზე. დაარსდა როგორც დაბა, 1955 წლიდან ქალაქია. ალზამაიში არის ხის გადასამუშავებელი კომბინატი, ტყექიმიური საწარმოები, სარემონტო-მექანიკური ქარხანა და სხვ. რაიონში ადგილი აქვს ხე-ტყის დიდი რაოდენობით დამუშავებას. Воронец Т. Б. АЛЗАМАЙ დაარქივებული 2019-07-28 საიტზე Wayback Machine. // Большая российская энциклопедия. Том 1. Москва, 2005, стр. 488. ↑ 1.0 1.1 Численность населения Российской Федерации по муниципальным образованиям на 1 января 2017 года (31 июля 2017). Дата обращения 31 июля 2017. Архивировано 31 июля 2017 года. ↑ ელერდაშვილი ა., ალზამაი // უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი : [3 ტომად], 1-ლი გამოც., თბ.: ფანტაზია, 2006. ↑ Алзамай // Большая советская энциклопедия. — М.: Советская энциклопедия 1969—1978.
იანგზტაუნი

იანგზტაუნი (ინგლ. Youngstown) — ქალაქი აშშ-ის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, ოჰაიოს შტატში. 66 982 მცხოვრები (2010). სარკინიგზო კვანძი. ქვეყნის შავი მეტალურგიის ცენტრი, იყენებს აპალაჩის აუზის ქვანახშირსა და ზემო ტბის რაიონის რკინის მადანს. განვითარებულია მანქანათსაშენი (ელექტროტექნიკა და სხვ.), ქიმიური, კერამიკული და კვების მრეწველობა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 48. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „იანგზტაუნი“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი ↑ 1.0 1.1 American FactFinder. ციტირების თარიღი: 2010-03-20.
ალმეტიევსკი

ალმეტიევსკი (რუს. Альметьевск, თათრ. Әлмәт) — ქალაქი რუსეთში, თათრეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, ალმეტიევსკის რაიონის ცენტრი. 157 310 მცხოვრები (2019). მდებარეობს კამისპირეთში, მდინარე სტეპნოი-ზაიზე, რკინიგზის სადგურ ალმატიევსკაიადან 13 კმ-ში; საავტომობილო კვანძი. წარმოიშვა დაახლ. 1720 წელს, როგორც სოფელი ალმატიევო. 1953 წელს მიენიჭა ქალაქის სტატუსი. არქიტექტურული ძეგლებიდან აღსანიშნავია მეჩეთი (1877), სავაჭრო დუქნები (XIX საუკუნის დასასრული — XX საუკუნის დასაწყისი). ქალაქში არის ი მ. გუბკინის სახელობის ნავთობსა და აირის აკადემია (1992 წლიდან), უნივერსიტეტი (1996), მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი (1993), სურათების გალერე (1985; თათრეთის სახვითი ხელოვნების მუზეუმის ფილიალი), თათრეთის სახელმწიფო დრამატული თეატრი (1944). ალმეტიევსკი თათრეთის ნავთობის მოპოვების მსხვილი ცენტრია („ტატნეფტ“). განვითარებულია ბუნებრივი აირის მოპოვება და გადამუშავება, მანქანებისა და ნავთობის მოპოვების ხელსაწყოების წარმოება (ელექტროტუმბოების, მილების ქარხნები, ქარხანა „ნეფტემაშ“). არის სამშენებლო მასალების (ასფალტბეტონის, მსხვილპანელური სახლთმშენებლობისა და სხვ.), მსუბუქი და კვების მრეწველობის საწარმოები. ქალაქი ნავთობსადენ „დრუჟბას“, აგრეთვე ნიჟნი-ნოვგოროდის, პერმისა და სამარის მიმართულების სხვა ნავთობსადენების საწყისი პუნქტია. ალმეტიევსკის მიდამოებში მდებარეობს ისტორიულ-რელიგიური მოღვაწის, რ. ფ. ფახრეტდინოვისა (1995) და მწერალ ფ. ქარიმის (1998) მუზეუმები. Агирречу А. А. АЛЬМЕТЬЕВСК დაარქივებული 2019-05-17 საიტზე Wayback Machine. // Большая российская энциклопедия. Том 1. Москва, 2005, стр. 559. ↑ 1.0 1.1 История города — Официальный сайт г. Альметьевск, погода, карты города, расписания დაარქივებული 2010-04-01 საიტზე Wayback Machine. ↑ 2.0 2.1 Численность населения муниципальных образований Республики Татарстан на начало 2019 года დაარქივებული 2019-07-11 საიტზე Wayback Machine. . Дата обращения 8 апреля 2019. ↑ ელერდაშვილი ა., ალმეტიევსკი // უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი : [3 ტომად], 1-ლი გამოც., თბ.: ფანტაზია, 2006.
ლუიზა დანიელი (1875-1906)

ლუიზა დანიელი (დან. Louise af Danmark; დ. 17 თებერვალი, 1875 — გ. 4 აპრილი, 1906) — გლუქსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი. დანიის მეფე ფრედერიკ VIII-ისა და დედოფალ ლუიზა შვედის ასული. შომბურგ-ლიპეს პრინც ფრიდრიხის მეუღლე. ლუიზა დაიბადა 1875 წლის 17 თებერვალს კოპენჰაგენში, ამალიენბორგის სასახლეში. იგი იყო დანიის კრონპრინც ფრედერიკისა და მისი ცოლის, პრინცესა ლუიზა შვედის უფროსი ქალიშვილი. მამის მხრიდან მისი პაპა-ბებია დანიის მეფე კრისტიან IX და დედოფალი ლუიზა ფონ ჰესენ-კასელი (ვის პატივსაცემადაც დაარქვეს სახელი), ხოლო დედის მხრიდან შვედეთის მეფე კარლ XV და დედოფალი ლუიზა ნიდერლანდელი ერგებოდნენ. 1896 წლის 5 მაისს, კოპენჰაგენში იგი დაქორწინდა შომბურგ-ლიპეს პრინც ფრიდრიხზე, რომელთანაც სამი შვილი შეეძინა. ქორწინება უიღბლო აღმოჩნდა, რის გამოც ლუიზა გათხოვების შემდეგ ძალიან ხშირად სტუმრობდა თავის ოჯახს. თითოეული ვიზიტისას იგი 2-3 თვით მაინც რჩებოდა დანიაში. ამას გარდა, მისი დედ-მამა წელიწადში რამდენჯერმე მაინც ჩადიოდნენ და ნახულობდნენ მას. პრინცესა ლუიზა გარდაიცვალა 1906 წლის 4 აპრილს, 31 წლის ასაკში, ჩეხეთში. აღსანიშნავია, რომ იგი თავისი მამამთილის, პრინცი ვილჰელმის გარდაცვალებიდან ხუთ საათში დაიღუპა. მისი გარდაცვალების ოფიციალურ მიზეზად მინინგიტი დასახელდა, რითაც ბოლო კვირების მანძილზე იტანჯებოდა. იგი თავისი და-ძმებიდან პირველი გარდაიცვალა. მარია ლუიზა (1897-1938), ცოლად გაჰყვა პრუსიის პრინც ფრიდრიხ სიგიზმუნდს, რომელთანაც შეეძინა შვილები; კრისტიან ნიკოლასი (1898-1974), შომბურგ-ლიპეს პრინცი, იქორწინა თავის ბიძაშვილ ფეოდოროა დანიელზე, რომელთანაც შეეძინა შვილები; სტეფანია ალექსანდრა (1899-1925), ცოლად გაჰყვა ბენტეიმ-შტაინფურტის მთავარ ვიქტორ ადოლფს, რომელთანაც ორი ვაჟი შეეძინა; Bo Bramsen: Huset Glücksborg. Europas svigerfader og hans efterslægt. Band 2, Kopenhagen 1992, ISBN 87-573-1843-6, S. 336–340. Knud J. V. Jespersen: Rytterkongen. Et portræt af Christian 10. Kopenhagen 2007, ISBN 978-87-02-04135-4, S. 144. Bo Bramsen: Huset Glücksborg. Europas svigerfader og hans efterslægt. Band 2, Kopenhagen 1992, ISBN 87-573-1843-6, S. 338. Bo Bramsen: Huset Glücksborg. Europas svigerfader og hans efterslægt. Band 2, Kopenhagen 1992, ISBN 87-573-1843-6, S. 340.
ამურსკი

ამურსკი (რუს. Амурск) — ქალაქი რუსეთში, ხაბაროვსკის მხარის სამხრეთ ნაწილში, ამურსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 39 046 მცხოვრები (2019). მდებარეობს შუა ამურის დაბლობზე, მდინარე ამურზე, რკინიგზის სადგურ მილკიდან 16 კმ-ში. დაარსდა 1958 წელს, როგორც ამურის კომსომოლსკის სამრეწველო თანამგზავრი. 1973 წელს მიენიჭა ქალაქის სტატუსი. ქალაქში არის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი, ავიაციის საწარმოო გაერთიანება (თვითმფრინავების და სხვ. წარმოება), „ამურმაშ“ (აკუმულატორებისა და სხვ. წარმოება), „ვიმპელ“ (სპეცპროდუქცია სახელმწიფო შეკვეთებზე, სახალხო მოხმარების საქონელი), ცელულოზა-მუყაოსი და ავეჯ-ხის დასამუშავებელი კომბინატები, ქარხანა „პოლიმერ“ და სხვ. საბჭოთა პერიოდში მოქმედებდა ცელულოზა-ქაღალდის ტექნიკუმი, რომელსაც 1997 წელს შეეცვალა სახელიც და სპეციალიზაციაც და ეწოდა სამრეწველო-ეკონომიკური. Агирречу А. А. АМУРСК დაარქივებული 2019-07-28 საიტზე Wayback Machine. // Большая российская энциклопедия. Том 1. Москва, 2005, стр. 635. ↑ Концепция развития туризма в поселении «Поселок Амурск» на 2011-2013 годы. — Администрация городского поселения. 2010 ↑ 2.0 2.1 Численность населения Хабаровского края по муниципальным образованиям на 1 января 2019 года[მკვდარი ბმული] ↑ ელერდაშვილი ა., ამურსკი // უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი : [3 ტომად], 1-ლი გამოც., თბ.: ფანტაზია, 2006. ↑ Амурск // Большая советская энциклопедия. — М.: Советская энциклопедия 1969—1978. ↑ История становления Амурского целлюлозно - бумажного техникума
ახაშნის კოშკი

ახაშნის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახაშნის სამხრეთ განაპირას გაშლილ ადგილზე, განეკუთვნება XVIII საუკუნეს. კოშკი გეგმით მრგვალია, ნაგებია რიყის ქვითა და კირის ხსნარით, ძლიერ დაზიანებულია. შემორჩენილია პირველი სართული და მეორე სართულის კედლის ჩრდილოეთ მხარე. შესასვლელი პირველ სართულზეა, სამხრეთიდან, კარი თაღოვანია. კარის პირდაპირ თაღოვანი ბუხარია, კედლის დანარჩენ ნაწილში კი — ხუთი ღრმა თაღოვანი ნიშა. მათგან ოთახში თითო ვიწრო ხვრელი და ორ-ორი სათოფურია მოწყობილი, ხოლო ერთში ორი სათოფური, ნიშების თაღები და ბუხარი კვადრატული აგურითაა გამოყვანილი. სართული გადახურულია გუმბათოვანი კამარით. კამარის წყობაში, ჩრდილოეთ-დასავლეთ ნაწილში, თაღოვანი სარკმელია, რომლის ღიობი შიგნიდან გარეთ მკვეთრად მაღლდება. 1-ლი სართულის კედლის დასავლეთ ნაწილში, კედლის სისქეში, მოწყობილია მეორე სართულზე ასასვლელი კიბე, რომლის შემოსასვლელი კოშკში შესასვლელის დასავლეთ წერტილშია. მეორე სართულის შემორჩენილ კედელში, პირველ სართულზე მდებარე ბუხრის ასწვრივ, თაღოვანი ბუხარია. ბუხრის ორივე მხარეს შემორჩენილია ნიშების კვალი, ხოლო ზემოთ ბრტყლად გადახურული სარკმელი და გუმბათოვანი კამარის ქუსლის წყობის მცირე ნაწილი. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 53.
ახაშნის ციხისუბნის კოშკი

ახაშნის ციხისუბნის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი დგას გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახაშნის დასავლეთით ერთ კილომეტრზე, ციხისუბნად წოდებულ ადგილში. განეკუთვნება გვიან შუა საუკუნეებს. კოშკი გეგმით არის სწორკუთხა, ნაგები სხვადასხვა ზომის რიყის ქვით. შემორჩენილუა მხოლოდ დასავლეთ კედელი და სამხრეთ კედლის მცირე ნაწილი. ინტერიერი ქვებითაა ამოვსებული. შესასვლელი პირველ სართულზეა, დასავლეთიდან. კარი არის თაღოვანი. კარის თავზე სამი ცალმაგი კვადრატული სათოფურია მოწყობილი, ერთი ცალმაგი სათოფური სამხრეთ კედელშია. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 53.
ინგებორგ დანიელი (1878-1958)

ინგებორგ დანიელი (დან. Ingeborg af Danmark, შვედ. Ingeborg av Danmark; დ. 2 აგვისტო, 1878 — გ. 12 მარტი, 1958) — გლუქსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი. დანიის მეფე ფრედერიკ VIII-ისა და დედოფალ ლუიზა შვედის ასული. შვედეთის მეფე ოსკარ II-ის ვაჟის, ვასტერგოტლანდის ჰერცოგ კარლ ბერნადოტის მეუღლე. ბელგიის დედოფალ ასტრიდ შვედის დედა და ნორვეგიის მეფე ჰარალდ V-ის ბებია. ინგებორგი დაიბადა 1878 წლის 2 აგვისტოს შარლოტენლუნის სასახლეში, კოპენჰაგენში. იგი იყო დანიის კრონპრინც ფრედერიკისა და მისი ცოლის, პრინცესა ლუიზა შვედის შუათანა ასული. მამის მხრიდან მისი პაპა-ბებია დანიის მეფე კრისტიან IX და დედოფალი ლუიზა ფონ ჰესენ-კასელი, ხოლო დედის მხრიდან შვედეთის მეფე კარლ XV და დედოფალი ლუიზა ნიდერლანდელი ერგებოდნენ. 1897 წლის მაისში, ინგებორგი დანიშნეს შვედეთის მეფე ოსკარ II-ისა და დედოფალ სოფია ნასაუელის უმცროს ვაჟზე, ვასტერგოტლანდის ჰერცოგ კარლზე. ისინი 1897 წლის 27 აგვისტოს, კოპენჰაგენში, კრისტიანსბორგის სასახლის სამლოცველოში დაქორწინდენ და თაფლობის თვე გერმანიაში გაატარეს. 1905 წელს, ნორვეგიის ეროვნულმა ასამბლეამ დამოუკიდებლობა გამოაცხადა შვედეთისგან და ახალი მეფის ძიება დაიწყეს, ერთ-ერთ კანდიდატად კი ინგებორგის ქმარიც განიხილებოდა. ვინაიდან კარლი კატეგორიულად ეწინააღმდეგებოდა ნორვეგიის შვედეთისგან გამოყოფას, მან უარი განაცხადა ნორვეგიის მეფობაზე, რადგან ამას ქვეყნის ღალატად თვლიდა. ამის გამო, ნორვეგიის მეფედ ინგებორგის უფროსი ძმა, ჰოკონ VII აირჩიეს. ინგებორგი 1958 წლის 11 მარტს გარდაიცვალა სტოკჰოლმში, 79 წლის ასაკში, შვიდწლიანი ქვრივობის შემდეგ. იგი დაკრძალეს ქმრის გვერდით, სტოკჰოლმის სამეფო სასაფლაოზე. მან თავისი ცხოვრების მანძილზე, ოთხი შვილიდან ორის გარდაცვალება გადაიტანა, მართასი, რომელიც ავტოკატასტროფას ემსხვერპლა და ასტრიდის, რომელიც სიმსივნემ შეიწირა. მარგარეტა (1899-1977), ცოლად გაჰყვა დანიის პრინც აქსელს; მართა (1901-1954), ცოლად გაჰყვა ნორვეგიის კრონპრინც ულაფს, რომელთანაც შეეძინა მომავალი მეფე ჰარალდ V; ასტრიდი (1905-1935), ცოლად გაჰყვა ბელგიის მეფე ლეოპოლდ III-ს, რომელთანაც შეეძინა მომავალი მეფე ალბერტ II; კარლი (1911-2003), ბერნადოტის პრინცი, იქორწინა სამჯერ, თუმცა მხოლოდ ერთი გოგონა შეეძინა, სახელად მადლენა; Lars Elgklou: Familjen Bernadotte. En kunglig släktkrönika (The Bernadotte family. A royal family chronicle) Staffan Skott: Alla dessa Bernadottar (All of the Bernadottes) (1996) Ingeborg C C F L, urn:sbl:11950, Svenskt biografiskt lexikon (art av Ragnar Amenius), hämtad 2015-02-27. Heribert Jansson (1963). Drottning Victoria. Stockholm: Hökerbergs bokförlag
ჰაროლდ სპენსერ ჯოუნზი

ჰაროლდ სპენსერ ჯოუნზი (Harold Spencer Jones; დ. 29 მარტი. 1890, ლონდონი — გ. 3 ნოემბერი. 1960, იქვე) — ინგლისელი ასტრონომი. 1923-1933 კეთილი იმედის კონცხზე არსებული ასტრონომიული ობსერვატორიის დირექტორი, 1933-იდან გვინვიჩის ობსერვატორიის დირექტორი (სამეფო ასტრონომ), 1937-1939 ასტრონომიული საზოგადოების პრეზიდენტი, 1945-1948 საერთაშორისო ასტრონომიული კავშირის პრეზიდენტი. იკვლევდა მთვარისა და მარსის მოძრაობას, დედამიწის ბრუნვის უთანაბრობას, დააზუსტა მზის პარალაქსი, სინათლის აბერაციისა და ნუტაციის მუდმივები და სხვა. ქსე, ტ. 11, გვ. 576, თბ., 1987 ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 3.0 3.1 Internet Speculative Fiction Database — 1995. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2629164"></a> ↑ 4.0 4.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 5.0 5.1 Annuaire prosopographique : la France savante / B. Delmas — 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q55740543"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2926731"></a> ↑ Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a> ↑ Brozović D., Ladan T. Hrvatska enciklopedija — LZMK, 1999. — 9272 გვრ. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1264934"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q429032"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18446"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1789619"></a> ↑ https://phys-astro.sonoma.edu/brucemedalists/harold-spencer-jones ↑ RENTRÉE SOLENNELLE DE L'UNIVERSITÉ et remises de diplômes de docteur honoris causa / J. Fenoglio — Paris: Société éditrice du Monde, 1949. — P. 12. — ISSN 0395-2037; 1284-1250; 2262-4694 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17154220"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q67146272"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q90"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12461"></a> ↑ https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k938958/f464.item.zoom
ახაშნის სვეტიცხოვლის ეკლესია

ახაშნის სვეტიცხოვლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახაშნის დასავლეთით 2 კილომეტრზე, ძველ სასაფლაოზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. 1893 წელს ეკლესია შეუკეთებიათ, რასაც მოწმობს დასავლეთ ფასადზე არსებული მხედრული წარწერა. ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვის ირეგულარული წყობით. მოგვიანებით განახლებულ ნაწილებში გამოყენებულია წვრილი რიყის ქვა და კვადრატული აგური. კედლები ინტერიერში შელესილი ყოფილა. ეკლესია დაზიანებულია: აყრილია სახურავის კრამიტის საფარი და ზედ ხეებია ამოსული. ჩამოშლილია ლავგარდნის უმეტესი ნაწილი. ეკლესიაში სამი შესასვლელია: დასავლეთიდან, სამხრეთიდან და ჩრდილოეთიდან. სამივე კარი გარედან თაღოვანია, ხოლო შიგნიდან თარაზულადაა გადახურული. ეკლესია აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდითაა დასრულებული, რომელშიც გაჭრილია გარეთკენ დავიწროებული თაღოვანი სარკმელი. სარკმლის ჩრდილოეთით ორი ნიშაა, ერთი გეგმით ნახევარწრიული და თაღოვანი, მეორე ოთხკუთხა, სამხრეთით - ერთი ოთხკუთხა. აფსიდის შუაში დაზიანებული ტრაპეზი დგას. აფსიდის კონქი წესიერი ფორმისაა, მისი ნახევარწრიული თაღი იმპოსტებს ეყრდნობა. კონქში და კამარის ჩრდილოეთ გვერდზე შემორჩენილია ნალესობაში ჩაკვეთილი ჩუქურთმის მოტივები: „ბორჯღალა“, „ხუთა“ და სხვა. საკურთხეველი დარბაზისაგან გამოყოფილია რიყის ქვითა და აგურით ნაგები და გაჯით შელესილი კანკელით. კანკელში, საკურთხეველში შესასვლელი ორი კარია. ორივე საფეხურით შეღრმავებულ სწორკუთხა არეშია ჩასმული. კანკელის შუაში აღსავლის კარია. იგი მრავალფრთიანი თაღითაა გადახურული, რომლის საერთო მოხაზულობა მუზარადისებრია. თაღის გვერდებზე დარჩენილი არე შემკულია ამოღარული, ოთხყურა კუწუხებიანი ყვავილებით, ხოლო ჩარჩო მცენარეული ორნამენტით. თაღის ფორმა და მორთულობის სახეები ისლამურ იერს ატარებს. მეორე კარი კანკელის ჩრდილოეთ ნაწილშია. იგი ნახევარწრიული თაღითაა გადახურული, რომლის ზემოთ გაკეთებულია მცენარეული ჩუქურთმით გაფორმებული ვიწრო არშია. ჩუქურთმის შესრულების ტექნიკური დონე დაბალია. საკურთხევლის იატაკი ერთი საფეხურით მაღალია დარბაზის იატაკზე და შუაში ნახევარწრიული ამბიონი აქვს. მის წინ დევს წრიული ქვა - ჯვრის ჩასამაგრებელი ღრმულით. სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებში თითო თაღოვანი სარკმელია. მათგან ჩრდილოეთ სარკმელი კამარის არეშია მოქცეული. აღმოსავლეთ ფასადის სარკმლის თავზე, ფრონტონის არეში, აგურის წყობის შეღრმავებით პოსტამენტზე შემდგარი დაბალი ჯვარია გამოყვანილი. დასავლეთ ფასადის მარცხენა ქვედა კუთხეში (მიწიდან 1 მეტრ სიმაღლეზე) ჩასმულ ქვაზე მხედრულად აწერია: „სანდრო თუშიევი 1893 წ.“ და გამოსახულია სამეფო გვირგვინი. დასავლეთ ფრონტის წვერზე დადგმული ყოფილა გეგმით კვადრატული სამრეკლო. განივ ფასადებზე შემორჩენილია აგურის სამსაფეხურიანი ლავგარდნის ნაწილები. ეკლესია გადახურული იყო ღარისებრი კრამიტით, რომლის ნაშთები სახურავის აღმოსავლეთ ნაწილზეა შემორჩენილი. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 55-56.
ყვავის საყდარი

ტერმინი ყვავის საყდარი შეიძლება აღნიშნავდეს: ყვავის საყდარი (აგარა) — ტაძარი ქარელის მუნიციპალიტეტში; ყვავის საყდარი (ახაშენი) — ტაძარი გურჯაანის მუნიციპალიტეტში; ყვავის საყდარი (ვაჩნაძიანი) — ტაძარი გურჯაანის მუნიციპალიტეტში; ყვავის საყდარი (საგარეჯო) — ტაძარი საგარეჯოში; ყვავის საყდარი (ფშაველი) — ტაძარი თელავის მუნიციპალიტეტში; ყვავის საყდარი და ნამოსახლარი — ტაძარი და ნამოსახლარი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ უფლისციხის მიდამოებში.
ყვავის საყდარი (ახაშენი)

ყვავის საყდარი — არქიტექტურული ძეგლი გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახაშნის ჩრდილოეთ განაპირას, მიზანაშვილების ეზოში. განეკუთვნება VI-VII საუკუნეებს. საყდარი სამეკლესიანი ბაზილიკაა, ნაგებია მოზრდილი ზომის რიყის ქვის სწორი რიგებით. გარეთა კუთხეებში შერჩეული, სრულიად დაუმუშავებელი ლოდებია გამოყენებული. ძლიერ დაზიანებულია, მთლიანადაა დანგრეული გვერდითი ეკლესიები და მათი დამაკავშირებელი დასავლეთ გარშემოსავლელი, ჩამონგრეულია მთავარი ეკლესიის კამარა და კედლების ზედა ნაწილები. მთავარ ეკლესიას ორი შესასვლელი აქვს სამხრეთიდან და დასავლეთიდან. კარი გარედან ქვიშაქვის თხელი ქვით გადახურულია თარაზულად, შიგნით ნალისებრი თაღით. დასავლეთ კარი ორივე მხრიდან სწორკუთხაა. ერთი ბრტყლად გადახურული კარი მთავარი ეკლესიის ჩრდილოეთ კედლის აღმოსავლეთ კიდეშია, რომელიც ჩრდილოეთ ნავის აღმოსავლეთ კიდეში მოწყობილ სამკვეთლოში გადის. მთავარი ეკლესია აღმოსავლეთით დასრულებულია ნალისებრი აფსიდით, აფსიდის ღერძზე გაჭრილია ვიწრო და მაღალი, თითქმის პარალელურქირთხლებიანი სარკმელი. იგი შიგნით თარაზულადაა გადახურული, ხოლო გარედან- შირიმის ქვაში გამოკვეთილი ნალისებრი თაღით, რომლის ზემოთ გამოყვანილია ჰორიზონტალური გადანაკეცებიანი რელიეფური თავსართი. აფსიდის გვერდებში თითო მცირე ზომის სწორკუთხა ნიშაა, სარკმლის ქვემოთ შემორჩენილია კედელზე მიშენებული ტრაპეზის ნაშთიაფსიდი გადახურულია კონქით, კონქის თაღი ნალისებრი ფორმისაა. ნალისებრი მოხაზულობა ჰქონია კამარასაც რომლის ქუსლის წყობა ჩრდილოეთ კედელს შემორჩა. სამკვეთლო ნალისებრაფსიდიანი პატარა სათავსია, ამჟამად მისი უმეტესი ნაწილი დანგრეულია და მიწითაა ამოვსებული. შემორჩენილია აფსიდის ჩრდილოეთ გვერდი მცირე სწორკუთხა ნიშნით და სარკმლის ჩრდილოეთ წირთხლის ნაწილი, გვერდის ეკლესიები და დასავლეთ გარშემოსავლელი გადახურული ყოფილა კამარით. რომლის დასაყრდნობად მთავარიეკლესიის კედლებზე, მთელ სიგრძეზე, მოწყობილია მცირე ზომის თარო. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 56.