laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
იანკელევიჩის სახლი

იანკელევიჩის სახლი (რუს. Дом Янкелевича) — ძველი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის მესამე მეოთხედში. სახლი 2002 წლის 31 დეკემბრის № 124 დადგენილების მიხედვით არის რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 32. ქალაქ ტაგანროგში პეტროვსკის ქუჩა № 32-ში განლაგებული სახლი ნეკრასოვის შესახვევის გადაკვეთაზე, აშენებული იყო XIX საუკუნის მესამე მეოთხედში. ეს იყო არც თუ დიდი, გრძელი, აგურის ერთსართუიანი სახლი, რომელიც შეფასებული იყო 400 რუბლად. XIX საუკუნის უკანასკნელი მეოთხედის დასასრულს შენობას ჰყავდა სამი ქვრივი მესაკუთრე: უფროსი მრჩევლის ალექსანდრე გირეს ქვრივი კოლეჟს მრჩევლის ქვრივი ეკატერინე ობიდენაია, გენერალ-მაიორის რინდინის ქვრივი. სამივე ქვრივი ნათესაური კავშირით იყო დაკავშირებული ივან მარტოსის ძმისშვილთან, რომელიც იყო სახლის მესაკუთრე. სსახლის მესაკუთრე იყო კომერციული სასამართლოს თავმჯდომარე მარტოსი. სახლთან იყო დიდი ბაღი, სადაც დიასახლისები აშენებდნენ ყვავილებს. ბაღის კარი გადიოდა ბერძნების ქუჩაზე. 1825 წელს ამ სახლში იმყოფებოდა იმპერატორი ალექსანდრე I და მისი ცოლი ელიზავეტა ალექსის ასული. 1891 წლის ოქტომბერში, 20 დღის პერიოდში გარდაიცვალა ჯერ ალექსანდრა დავითის ასული გირე და მის შემდეგ ეკატერინე პეტრეს ასული ობიდენაია. პირველმა მათგანმა იცოცხლა 90 წელი, მეორემ კი - 89 წელი. მათი გარდაცვალების შემდეგ სახლში ცხოვრობდა ვაჭარი იაკობ იანკელოვიჩი და ჩინოვნიკი ნიკოლაი ტალალაევი. ტალალაევმა სახლთან ააშენა კიდევ ერთი პატარა სახლი. XX საუკუნის დასაწყისში ერთსართულიანი სახლის ადგილზე ვაჭარმა შაია-ბერ-ლეიბ სიმონოვიჩმა ააშენა ორსართულიანი ახალი სახლი, რომელიც შეფასებული იყო 14 ათას რუბლად. ორსართულიანი სახლის უკანასკნელი მფლობელები 1910 წლიდან 1925 წლამდე იყვნენ კარის მრჩევლის იაკობ სოტრიკოვის ქალიშვილები სოფია და ვერა. 1912 წელს იანკელევიჩის სახლში გახსნილი იყო მ. ოლშვანგის მარაზია „Взаимный сбыт“. ერთხელმფლობელი მოინახულეს პოლიციელებმა და ჩაატარეს ჩკრეკა. ისინი ეძებდნენ სხვა მაღაზიებში მოპარულ ნივთებს. ოლშვანგი რამდენიმე ხნით დააკავეს კიდეც. 1912 წელს სახლში ასევე მუშაობდა ტაგანროგის სავაჭრო ნავსადგურის სამმართველო. პირველი მსოფლიო ომის წლებში გერმანელთა ოკუპაციის დროს აქ მუშაობდა ექიმ დ. ზიმონტის სამედიცინო კაბინეტი. სახლში ასევე პრაქტიკებს გადიოდა ექიმი. შინაგან სნეულებათა და ბავშვთა დაავადებების ექიმი ალექსანდრე კანი. საბჭოთა პერიოდში სახლის ნაციონალიზაცია მოახდინეს. ამჟამად შენობა საცხოვრებელი სახლია. პირველ სართულზე მოქმედებს სილამაზის სალონი. იანკელევიჩის სახლი ნაგებია აგურით, იგი კუთხის ნაგებობაა. მთავარი შესასვლელიც კუთხეშია მოქცეული. Гаврюшкин О. П. Вдоль по Питерской (хроника обывательской жизни). Таганрог, 2000 Таганрог ул. Петровская, 30 დაარქივებული 2013-10-11 საიტზე Wayback Machine.
მასწავლებელთა სახლი (ტაგანროგი)

მასწავლებელთა სახლი (რუს. Дом учителя) — სართულნახევრიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის დასაწყისში. მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 89. უძველესი ერთსართულიანი ნახევარსარდაფიანი სახლი აგებულია XIX საუკუნის დასაწყისში.. სახლის მმართველები იყვნენ: 1807 წლიდან — ქალაქის ბაღის მებაღე მანოილო ლასკარაკი; 1873-1880 წლებში — ტაგანროგის საპატიო მოქალაქე დიმიტრი ლასკარაკი; 1890-1906 წლიდან — ე. ალექსოპულოს მემკვიდრეები; 1915 წლიდან — ტაგანროგის საპატიო მოქალაქე ვ. ვორონკინი. 1863 წლისათვის სახლში განთავსებული იყო კომერციული სასამართლო. 1912 წლიდან - ემილიან გრანოვსკის კერძო სკოლა. 1943 წელს შენობაში გაიხსნა ტაგანროგის პიონერთა სახლი, რომელიც განთავსებული იყო 1944 წლამდე. ამის შემდეგ შენობაში განთავსდა მასწავლებლის (განათლების მუშაკთა) სახლი. 1947 წელს ტაგანროგის მასწავლებელთა სახლის ბაზაზე პიანისმა და ვოკალისტმა ივან ჩანგლი-ჩაიკინმა ჩამოაყალიბა ნიჭიერი მომღერლების თვითმოქმედი კოლექტივი, რომლის მსახიობებიც თამაშობდნენ ანტონ რუბინშტეინის „დემონს“, ჯუზეპე ვერდის „აიდას“, პეტრე ჩაიკოვსკის „მაზეპას“. 1960-1980-იან წლებში შენობაში მოქმედებდა დრამის სახალხო თეატრი, რომელშიც თამაშობდნენ ისეთი მსახიობები როგორებიც არიან ვ. ვეტროვი, ს. მახოვსკი, ა. კულეშოვი. ვ. ხოდიკინი და სხვ. ამჟამად შენობაში მდებარეობს კულტურის მუნიციპალური განყოფილება „ახალგაზრდობის ცენტრი“. ამჟამად მის კედლებში მუშაობენ „დონის მსახიობთა თანამეგობრობისა“ და ნონა მალიგინას თეატრები, მიხეილ ბასოვის კინოკლუბი „400 დატყმა“ Виртуальный тур по Молодёжному центру[მკვდარი ბმული] ↑ Назаренко И.В. Работников просвещения дом // Таганрог. Энциклопедия. — Таганрог: Антон, 2008. — С. 595. — ISBN 978-5-88040-064-5. ↑ Киричек М.С. Дворец пионеров и школьников // Таганрог. Энциклопедия. — Таганрог: Антон, 2008. — С. 312. — ISBN 978-5-88040-064-5. ↑ Кукушин В.С., Бойко З.А. Музыкальная культура города Таганрога. — Ростов-на-Дону: ГинГо, 1999. — С. 26-28. — ISBN 5-88616-079-5. ↑ 4.0 4.1 Пащенко И., Протопопов В. Вот эта улица, вот этот дом — 2. Дом Ласкараки // Таганрогская правда. — 2011. — 13 мая. ↑ Собств. корр. Городской конкурс социальной рекламы «Жить здорово!» დაარქივებული 2012-07-19 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links // l-is-l.ru. — 2012. — 13 марта. ↑ Демидов А. В Таганроге киноклуб «400 ударов» отметил своё пятилетие // www.ruffnews.ru. — 2015. — 18 мая.
პოკროვსკის სახლი (ტაგანროგი)

პოკროვსკის სახლი (რუს. Дом Покровского) — ძველი სართულნახევრიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1870-იანი წლებში. 1976 წლის 4 თებერვლის საოლქო აღმსაკომის ბრძანების შესაბამისად სახლს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. მისამართი: ტაგანროგი, კომკავშირის შესახვევი № 43. 1865 წელს კიევიდან ტაგანროგში ჩავიდა სასულიერო აკადემიის მასწავლებელი ფ. პოკროვსკი. ტაგანროგში ჩამოსვლის შემდეგ დანიშნეს რჯულის კანონის მასწავლებლად ვაჟთა გიმნაზიაში, შემდეგ კი გახდა ტაგანროგის მიძინების ტაძრის წინამძღვარი. ძალიან მალე პორკროვსკი დიდი ავტორიტეტით სარგებლობდა ქალაქში, განსაკუთრებით მოსწავლეებსა და მშობლებს შორის. პოკროვსკი წერდა ჟურნალებსა და წიგნებს მემარცხენე ფლანგიდან. საკუთარ სახლში, სადაც იგი დასახლდა 1870 წელს, იყო იმ მოსწავლეთა თავშესაფარი, რომლებიც მონაწილეობდნენ რევოლუციურ მოძრაობაში. პოკროვსკის შვილი რევოლუციური წრეებში გაერთიანდა 1880-იან წლებში. გიმნაზიაში სადაც ასწავლიდა პოკროვსკი, სწავლობდა ანტონ ჩეხოვი. მომავალი მწერალი სარგებლობდა პოკროვსკის დიდი სიმპატიებით, იწვევდა ტავისთან და აწვდიდა ლიტერატურას, რომელიც მაშინ იწოდებოდა ბავშვებისათვის არასასურველად. ასევე ხშირად სტუმრობდა პოკროვსკი ჩეხოვების ოჯახსაც. პოკროვსკის ერთსართულიანი, შელესილი, აგურის სახლი ავლენს ძველი რუსული არქიტექტურის ნიშნებს. განსაკუთრებით აღსანიშნავია მთავარი შესასვლელი, რომელიც მოქცეულია ორ სვეტს შორის, რომელიც ერთმანეთთან თაღით არის გადაბმული. ფანჯრების ქვეშ სწორკუთხა ნიშებია. ↑ Дом Ф. П. Покровского. Комсомольский бульвар, 43. А. П. Чехов. ციტირების თარიღი: 2017-03-05. ↑ Эклектика. Rostov Region. ციტირების თარიღი: 2017-03-05.
გულგულის სამაროვანი

გულგულის სამაროვანი — გვიანდელი ბრინჯაოს ხანის (ძვ. წ. XIV–XII სს.) ძეგლი სოფელ გულგულის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ე. წ. „ოლიების ტყეში“ (თელავის მუნიციპალიტეტი). გაითხარა 1956-1972 წლებში. გამოვლინდა 29 ინდივიდუალური ორმოსამარხი. მიცვალებულები ესვენენ კიდურებმოხრილნი მარჯვენა ან მარცხენა გვერდზე. ჩატანებული ჰქონდათ ბრინჯაოს იარაღ-საჭურველი, სხვადასხვა სამკაული, თიხის ჭურჭელი (უყურო, ორყურა და შვერილყურიანი დერგები, ქილები, სადღვებლები, ქოთნები, კოჭბები, ბადიები, ჯამები და სხვ. ზოგ სამარხში 60-მდე) და სხვა. აქ აღმოჩენილი თიხის ჭურჭლის სიმრავლე მიგვანიშნებს, რომ მოსახლეობის ერთ-ერთი საარსებო წყარო მეთუნეობა უნდა ყოფილიყო. ახლომდებარე სოფლებში დღემდეა შემორჩენილი თიხისა და საწარმოო ქვიშის კარიერები. თიხის ჭურჭლის გარდა სამარხებში აღმოჩნდა ბრინჯაოს შედგენილტარიანი სატევრები, მთლიანმასრიანი შუბისპირები მასრაზე ორი სამანჭვლე ნახვრეტით, ბრინჯაოს ხვია, სასაფეთქლე რგოლები, გვერგვები, სარდიონის მძივები და სხვ. მასალა ინახება გ. ჩუბინაშვილის სახ. თელავის სახელმწიფო ისტორიულ-ეთნოგრაფიულ მუზეუმში. სოფლის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ე. წ. „სათვალისწყალზე“ გაითხარა 20 ორმოსამარხი, რომლებიც ზემოთ აღწერილი სამარხების ანალოგიური და სინქრონულია. ფირცხელაური კ., გვიანი ბრინჯაოს ხანის სამაროვანი სოფ. გულგულასთან, «მასალები საქართველოს და კავკასიის არქეოლოგიისათვის», 1959, ტ. 2; ნუცუბიძე ა., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 298. მენაბდე ც., ნუცუბიძე ა., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012.
კახაბერ ვარდანისძე

კახაბერ ვარდანისძე, კახაბერ ვარდანის ძე — ქართველი დიდგვაროვანი, ვარდანისძეთა საგვარეულოს წარმომადგენელი, 1180-იანებში თამარ მეფის მეჭურჭლეთუხუცესი. კახაბერ ვარდანისძეს მეჭურჭლეთუხუცესობა უბოძეს ყუთლუ-არსლანის დასის გამოსვლისა და მისი გადაყენების შემდეგ. ამ თანამდებობაზე დაჰყო 1180-იანების ბოლომდე, ხოლო შემდეგ დაინიშნა აბულასანი. თამარის ისტორიკოსი კახაბერ ვარდანისძეს, სხვა მოხელეებისაგან გამორჩევით, საგანგებოდ უწოდებს „დიდსა და გუარიან კაცს“. ვარდანისძეთა წარმოჩინებაზე მიუთითებს ის გარემოებაც, რომ ისისნი ლიხთ-იმერეთის ორ სხვა საგვარეულოსთან (საღირისძეებთან და ამანელისძეებთან) ერთად მონაწილეობდნენ თამარის კურთხევაში. მათ ჩააბარეს თამარს მთავარსარდლის ინსიგნია — ხმალი. დასავლეთ საქართველოს დიდგვარიანთა და, კერძოდ, ვარდანისძეთა დაწინაურებას სამეფო კარზე ხელი შეუწყო დემნა უფლისწულის აჯანყებამ (1177), რომელშიც უმთავრესად აღმოსავლეთ საქართველოს დიდგვარიანები მონაწილეობდნენ, ხოლო გიორგი რუსის აჯანყებამ, რომელშიც ძირითადად დასავლეთ საქართველოს დიდგვარიანები მონაწილეობდნენ, გამოიწვის ამ საგვარეულოთა დაქვეითება და სამეფო კარისაგან ჩამოცილება. XII საუკუნის 80-იანი წლებიდან XIII საუკუნის II ნახევრამდე ვარდანისძეთ აღარ ჰქონდათ სამეფო კარის უწყების გამგებლობა (უხუცესობა). ისტორიანი და აზმანი შარავანდედთანი, იქვე ტ. 2, თბ., 1959; მატიანე ქართლისა, იქვე, ტ. 1, თბ., 1955; მეტრეველი ე., მასალები იერუსალიმის ქართული კოლონიის ისტორიისათვის (XI-XVII სს.), თბ., 1962; შოშიაშვილი ნ., XII-XIV სს. საქართველოს სახელმწიფო სამართლის ისტორიისა და რუსთველოლოგიის ზოგიე
ლა-დიგი და შიდა კუნძულები

ლა-დიგი და შიდა კუნძულები (ინგლ. La Digue and Inner Islands) — სეიშელის კუნძულების ერთ-ერთი რაიონი, მდებარეობს კუნძულ ლა-დიგზე და სეიშელის შიდა კუნძულების რამდენიმე სხვადასხვა პატარა კუნძულზე. ლა-დიგი და შიდა კუნძულების ოლქის ფართობია 41,6 კმ², ხოლო 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მონაცემებით აქ ცხოვრობს 2761 ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 66,21 ად./კმ²-ს. მდებარეობს სეიშელის შიდა კუნძულების ტერიტორიაზე. ოლქი შეიქმნა 1994 წელს, როდესაც ხელისუფლებამ შეაერთა ყოფილი ლა-დიგის და სილუეტის ოლქები. ოლქი იმყოფება საოლქო ადმინისტრაციის დაქვემდებარებაში, რომელიც მდებარეობს ოლქის მთავარ სოფელ ლა-პასში. ოლქს მინიჭებული აქვს ISO 3166-2:SC-ის კოდი "SC-15". 1994 წლიდან ოლქს ჰყავს "ადგილობრივი თვითმმართველობა", რომელიც წარმოადგენს ადგილობრივი თვითმმართველობის, ახალგაზრდობის და სპორტის სამინისტროს ჯგუფს. მისი როლი განისაზღვრება ადგილობრივ დონეზე სახელმწიფო მომსახურების ხელშეწყობაში. ოლქის დევიზია: "Avancons lentement mais surement" (წინ ნელა, მაგრამ ზუსტათ). ↑ City Population - სეიშელის კუნძულების მოსახლეობის დინამიკა ↑ Geohive - 2010 წლის მოსახლეობის აღწერა ↑ 3.0 3.1 Local Government Seychelles. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-07-23. ციტირების თარიღი: 2017-03-07. ↑ Virtual Seychelles. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-04-13. ციტირების თარიღი: 2017-03-07.
ფიოდოროვის სახლი

ფიოდოროვის სახლი (რუს. Дом Фёдорова) — ძველი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 ბრძანების შესაბამისად სახლს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. მისამართი: ტაგანროგი, ბერძნების ქუჩა № 63. სახლი აშენებულია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში არქიტექტორ პ. მაკედონსკის პროექტის მიხედვით. 1873 წლიდან 1880 წლამდე შენობის პირველი მფლობელები იყვნენ სპეციალური დავალებების ოფიცერი, კონტრ-ადმირალი პ. პერელეშინე და „კოლეჟსკი ასესორი“ მიხეილ კრავცოვი. 1880 წელს შენობა კოლეჟის მდივნის იაკობ დიაჩენკოს მფლობელობაშია. მას და მის მემკვიდრეებს სახლი ეკუთვნოდათ 1898 წლამდე. 1898 წელს სახლი შეიძინა ინჟინერ-მექანიკოსის ცოლმა ლიუბოვ კროტკოვამ. კროტკოვა სახლს ფლობდა 1906 წლამდე. შენობის უკანასკნელი მფლობელი იყო გლეხი სემიონ ფიოდოროვი. იგი სახლის მფლობელი იყო 1906–1915 წლებში. ფიოდოროვის სახლში ცხოვრობდა ვლადიმირ მიხაილოვსკი — პედაგოგი და ბუნების ისტორიის მასწავლებელი მარინის ქალთა გიმნაზიაში და ა. გრანოვსკის კერძო სკოლაში. ორსართულიანი სახლი აგებულია ადრეული კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. მის მთავარ შესასვლელზე დაშენებულია დიდი აივანი. მეორე სართულის ფანჯრებს ამშვენებს სანდრიკები, ხოლო ფანჯრის ქვეშ სწორკუთხა ნიშებია. Энциклопедия Таганрога. — Ростов-н/Д: Ростиздат, 2003. — 512 с. — ISBN 5-7509-0662-0 Таганрог ул. Греческая, 63
შაჰრიარი

შაჰრიარი (დ. 16 იანვარი, 1605, აგრა — გ. 23 იანვარი, 1628) — მოგოლი უფლისწული (შაჰზადა), დიდ მოგოლთა იმპერიის დროებითი მმართველი 1627 წლის ნოემბრიდან 1628 წლის 19 იანვრამდე, იმპერატორ ჯაჰანგირის უმცროსი ვაჟი, თემურიდების დინასტიის წარმომადგენელი. მამის გარდაცვალების დროს იმყოფებოდა ლაჰორში და დროებით დაიკავა მოგოლთა ტახტი. მას მფარველობდა მისი დედობილი, მამამისის საყვარელი მეუღლე — ნურ-ჯაჰანი. შაჰრიარი დაიბადა 1605 წლის 16 იანვარს ქალაქ აგრაში, ბაბუამისის, აქბარის მმართველობის პერიოდში. იმავე წელს მამამისი, ნურუდდინ მუჰამად სალიმ მირზა ჯაჰანგირის სახელით ავიდა დიდ მოგოლთა საიმპერატორო ტახტზე. შაჰრიარის დედა, სალიჰა ბანუ ბეგუმი 1609 წელს გარდაიცვალა. ის აღზარდა მისმა დედინაცვალმა, ლამაზმა და გავლენიანმა ნურ ჯაჰანმა. შაჰრიარმა განათლება ქაშმირში მიიღო. სწავლულები მას რელიგიას, ხელოვნებასა და ომს ასწავლიდნენ. 1621 წელს იქორწინა ნურ-ჯაჰანის შვილზე, (რომელიც მოგოლი სარდლისგან ჰყავდა) ლადლი ბეგუმზე. ამავე წელს, ისევ ნურ-ჯაჰანის გავლენით, ჯაჰანგირმა დანიშნა ფერგანის მმართველად. მან მალევე მოიპოვა ავტორიტეტი ამ პროვინციაში და თავისი უფროსი ძმისთვის, შაჰ-ჯაჰანისთვის ტახტის მოცილედ იქცა. 1625 წელს შაჰრიარი თატას მმართველი გახდა. 1627 წელს მამამისი გარდაიცვალა და ტახტისათვის ბრძოლა დაიწყო. იმპერატორობის პრეტენდენტობის კანდიდატები იყვნენ შაჰ-ჯაჰანი, შაჰრიარი და მისი ძმისშვილი — დავარ ბაქში. ნურ-ჯაჰანმა შაჰრიარს მისცა უფლება ტახტზე ასულიყო და ლაჰორში აიღო ძალაუფლება ხელში. ამავდროულად აგრაში ადგილობრივებს იმპერატორად დავარ ბაქშის გამოაცხადებაც კი განიზრახეს. იმპერია გაურკვევლობამ და დინასტიურმა დაპირისპირებებმა მოიცვა. საბოლოოდ, 3 თვის შემდეგ ჯაჰანგირის მე-3 ვაჟმა, შაჰ-ჯაჰანმა, ვეზირ, აზაფ ხანის დახმარებით მოახერხა დავარის, შაჰრიარისა და მისის ბიძაშვილების — გარშასფისა და ჰოშანგის დატყვევებმა. 1628 წლის 19 იანვარს მოგოლთა რიგით მე-5 იმპერატორი გახდა შაჰ-ჯაჰანი. მისი ბრძანებით აზაფ ხანმა ლაჰორში სიკვდილით დასაჯა შაჰრიარი, დავარი და დანარჩენი ამბოხებული შაჰზადეები. შაჰრიარი დაკრძალეს ლაჰორში. მისი მომხრეები ამოხოცეს, ხოლო ნურ-ჯაჰანი ლაჰორის სასახლეში გამოკეტეს. მოგვიანებით შაჰრიარის ერთადერთი შვილი, არზანი ბეგუმი მითხოვდა შაჰ-ჯაჰანის შვილსა და მემკვიდრეს, იმპერატორ აურანგზებს. თემურიდები დიდ მოგოლთა იმპერია დიდ მოგოლთა იმპერატორების სია Nur Jahan: Empress of Mughal India, by Ellison Banks Findly, Oxford University Press US. 2000. ISBN 0-19-507488-2. Bamber Gascoigne: Die Großmoguln - Glanz und Größe mohammedanischer Fürsten in Indien. Prisma-Verlag, Gütersloh 1987, ISBN 3-570-09930-X Ellison Banks Findly: Nur Jahan, Empress of Mughal India. Oxford University Press 1993, ISBN 0-19-507488-2
გრანდ-ანსი (პრასლინი)

გრანდ-ანსი (ფრანგ. Grand'Anse Praslin) — სეიშელის კუნძულების ერთ-ერთი რაიონი, მდებარეობს კუნძულ პრასლინზე. ↑ City Population - სეიშელის კუნძულების მოსახლეობის დინამიკა ↑ Geohive - 2010 წლის მოსახლეობის აღწერა
არუეირას-დუ-იტაინი

არუეირას-დუ-იტაინი (პორტ. Aroeiras do Itaim) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიკუსის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 440 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.49 კმ²-ზე. ფართობი 257 162 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ბოკაინა (პიაუი)

ბოკაინა (პორტ. Bocaina) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 235 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიკუსის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 369 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 16.27 კმ²-ზე. ფართობი 268 576 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
კაჟაზეირას-დუ-პიაუი

კაჟაზეირას-დუ-პიაუი (პორტ. Cajazeiras do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 157 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიკუსის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 343 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 6.5 კმ²-ზე. ფართობი 514 364 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
კოლონია-დუ-პიაუი

კოლონია-დუ-პიაუი (პორტ. Colônia do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიკუსის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 433 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 7.84 კმ²-ზე. ფართობი 947 873 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
დონ-ესპედიტუ-ლოპისი

დონ-ესპედიტუ-ლოპისი (პორტ. Dom Expedito Lopes) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიკუსის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 569 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 30.04 კმ²-ზე. ფართობი 218 710 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ფილევსკის სახლი

ფილევსკის სახლი (რუს. Дом Филевского) — ძველი სართულნახევრიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1866 წელს. 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 ბრძანების შესაბამისად სახლს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. მისამართი: ტაგანროგი, ბერძნების ქუჩა № 78. სართულნახევრიანი შენობა, რომელიც მდებარეობს ტაგანროგში, ბერძნების ქუჩა № 78-ში, აგებულია 1866 წელს. სახლი აგებულია კბილის ექიმ გრიგორ ვალტერის დაფინანსებით. მისი შუამდგომლობით მშენებლობა დაიწყო ბერძნების ქუჩაზე. მშენებარე სახლში ვალტერის ოჯახი მცირე ხნით ცხოვრობდა. შემდეგ ისინი გადავიდნენ და არ დაელოდნენ მის დასრულებას. 1870-იანი წლების დასაწყისში სახლის მფლობელები გახდნენ ვაჭარ ცისარენკოს მემკვიდრეები. შემდეგ მასში ცხოვრობდა რკინიგზის ინსპექტორი ნიკოლაი მაიერი, რომელიც ცნობილი იყო თავისი სურათების კოლექციით. მისი მამა იყო მარინის ქალთა გიმნაზიის ხატვის მასწავლებელი, იგი ასევე მუშაობდა ტექნიკური ხაზვის მასწავლებლად ერთ-ერთ სასწავლებელში. 1870-იანი წლების შუა პერიოდიდან სახლის მფლობელები გახდნენ თავად ნიკოლაი გობიატოს ოჯახი. ნიკოლაი გობიატო, რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორის ლეონიდ გობიატოს მამა, სახლის მფლობელი იყო 1874-1886 წლებში. შემდეგ იგი იყიდა ინჟნერ ტექნოლოგმა ალექსანდრ ნენტცელმა (1890-1898 წწ.). 1906-1915 წლებში კი სახლს ფლობდა მრჩეველის ცოლი ვერა ფილევსკაია. ამავე სახლში ცხოვრობდა ტაგანროგის საპატიო მოქალაქე პავლე ფილევსკი, მარინის გიმნაზიის ისტორიისა და გეოგრაფიის მასწავლებელი, ტაგანროგის ისტორიკოსი, წიგნის „ტაგანროგის ისტორია“ ავტორი. სახლის თანამედროვე ფასადი მკვეთრად განსხვავდება თავდაპირველი ფასადისაგან. ფასადზე შვიდი ფანჯარაა. სახურავზე ანტეფიქსები დგას. Энциклопедия Таганрога. — Ростов-н/Д: Ростиздат, 2003. — 512 с. — ISBN 5-7509-0662-0 Таганрог ул. Греческая, 78 დაარქივებული 2017-03-01 საიტზე Wayback Machine.
ჟემინიანუ

ჟემინიანუ (პორტ. Geminiano) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 260 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიკუსის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 475 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 12.01 კმ²-ზე. ფართობი 455 684 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
იპირანგა-დუ-პიაუი

იპირანგა-დუ-პიაუი (პორტ. Ipiranga do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიკუსის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 327 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 17.62 კმ²-ზე. ფართობი 529 417 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
უეირასი (პიაუი)

უეირასი (პორტ. Oeiras) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიკუსის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 35 640 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 13.19 კმ²-ზე. ფართობი 2 702 493 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
პაკეტა

პაკეტა (პორტ. Paquetá) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 340 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიკუსის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 147 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.25 კმ²-ზე. ფართობი 448 358 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
გულის მთა

გულის მთა — მთა საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს უშბის მასივის ბალის შტოქედზე (ენგურის სისტემის მდინარეების ფუშკვერისა და გულიჭალის წყალგამყოფი). სიმაღლე ზღვის დონიდან 2925 მ. აგებულია იურული თიხაფიქლებით, ქვიშაქვებითა და კირქვებით. დამახასიათებელია ალპური ლანდშაფტი. მარგველანი გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 196.
ბე-სენტ-ანი

ბე-სენტ-ანი (ფრანგ. Baie Sainte Anne) — სეიშელის კუნძულების ერთ-ერთი რაიონი, მდებარეობს კუნძულ პრასლინზე. ↑ City Population - სეიშელის კუნძულების მოსახლეობის დინამიკა ↑ Geohive - 2010 წლის მოსახლეობის აღწერა
პიკუსი

პიკუსი (პორტ. Picos) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 206 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიკუსის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 73 414 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 127.17 კმ²-ზე. ფართობი 577 304 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
სანტა-კრუს-დუ-პიაუი

სანტა-კრუს-დუ-პიაუი (პორტ. Santa Cruz do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 190 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიკუსის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 027 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.85 კმ²-ზე. ფართობი 611 617 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
სანტა-როზა-დუ-პიაუი

სანტა-როზა-დუ-პიაუი (პორტ. Santa Rosa do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიკუსის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 149 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 15.14 კმ²-ზე. ფართობი 5 149 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
სანტანა-დუ-პიაუი

სანტანა-დუ-პიაუი (პორტ. Santana do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიკუსის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 917 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 44.27 კმ²-ზე. ფართობი 111 062 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil