laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მერიტოკრატია

მერიტოკრატია — მმართველობის ფორმა ან სხვა სტრუქტურა, სადაც თანამდებობები გადაიცემა და პასუხისმგებლობა მიენიჭებათ ადამიანებს, მათ დემონსტრირებულ ნიჭსა და შესაძლებლობებზე (დამსახურებაზე) დაყრდნობით. მერიტოკრატიის დროს, საზოგადოება აჯილდოებს (სიმდიდრით, პოზიციით ან სოციალური სტატუსით) მათ, ვინც საკუთარ ნიჭსა და კომპეტენციას წარმოაჩენს თავისი წარსული ცხოვრებისეული გამოცდილებით ან რაიმე შეჯიბრში გამარჯვებით. შეფასების სისტემები, როგორიცაა, მაგალითად, ფორმალური განათლება პირდაპირ კავშირშია მერიტოკრატიულ შეხედულებებთან. ეს ყველაფერი, ეწინააღმდეგება სხვა ღირებულებით სისტემებს, სადაც ლეგიტიმურობა ემყარება სიმდიდრის ფლობას (პლუტოკრატია), ოჯახობრივ კავშირებს (ნეპოტიზმი), საკუთრებას (ოლიგარქია), მეგობრობას (ქრონიზმი), უფროს-უმცროსობას (გერონტოკრატია), პოპულარობას (დემოკრატია) ან სხვა სოციალური სტატუსისა და პოლიტიკური ძალაუფლების დეტერმინანტებს. ტექნოკრატია არის მერიტოკრატიის ფორმა, სადაც თანამდებობებზე დანიშნვა ხდება დემონსტრირებული ტექნიკური ექსპერტიზის საფუძველზე. ტერმინი „მერიტოკრატია“ პირველად ნახმარი იქნა მაიკლ იანგის 1958 წელს გამოშვებულ წიგნში „მერიტოკრატიის აღორძინება“. წიგნში აღწერილია სოციალური სისტემა, რომელიც მაშინ მიისწრაფვის სოციალური რევოლუციისკენ, როდესაც ელიტები ამპარტავნები ან საჯარო აზრთან დაპირისპირებულნი ხდებიან. ამ შემთხვევაში მათ მასებისაგან დამხობა ემუქრებათ. ტერმინის უარყოფითი მნიშვნელობის მიუხედავად, არსებობენ ადამიანები, რომელთაც მიაჩნიათ, რომ მერიტოკრატიული სისტემა დადებითი მოვლენაა. ეს უკანასკნელნი ამბობენ, რომ მერიტოკრატია უფრო სამართლიანი და პროდუქტიული სიტემაა, ვიდრე სხვა სისტემები. მერიტოკრატია ყოველთვის კრიტიკის საგანი იყო, როგორც მითი, რადგან ძალიან მარტივად ახდენს სტატუს კვოს განმტკიცებას; ღირსება (დამსახურება) ყოველთვის შეიძლება განისაზღვროს ნებისმიერი შედეგის მომტანად წარმატებისათვის. უფრო მეტიც, წარმატებული ადამიანი, ვინც არ უნდა იყოს ის, შეიძლება დამსახურებულ წარმატებულად ფორმულირდეს, მით უმეტეს, როდესაც წარმატების წინასწარგანსაზრვრა ხდება, როგორც ღირსების (დამსახურების) კრიტერიუმის. ↑ http://www.merriam-webster.com/dictionary/meritocracy ↑ Ford, Boris. 1992 The Cambridge cultural history of Britain. Cambridge University Press. p.34. ↑ Kamolnick, Paul. 2005. The just meritocracy: IQ, class mobility, and American social policy. Greenwood Publishing Group. p.87. ↑ Best, Shaun. 2005. Understand Social Divisions. SAGE. p.32. ↑ Stephen J. McNamee and Robert K. Miller, Jr., [The Meritocracy Myth http://www.rowmanlittlefield.com/isbn/0742510565] (Rowman & Littlefield, 2004); see also the authors' summary
თომა მოციქული

წმიდა მოციქული თომა (გ. 3 ივლისი, 72) — ქრისტეს თორმეტ მოციქულთაგანი, მარჩბივად წოდებული, დაიბადა გალილეის ქალაქ პანეადაში. ხსენება - 6 (19) ოქტომბერი. სახელი „თომა“ არამეულია. ბერძნულად გამოითქმის როგორც „დიდიმ“. ორივე სახელი ნიშნავს „ტყუპისცალი ანუ მარჩბივი“ (იოან.21:2). გადმოცემით თომა მოციქული გალილეას პენეადიდან იყო. თომა მოციქული გამოირჩეოდა სკეპტიციზმით (იოან.14:4-5), (იოან.20:25-29). სულიწმიდის გარდამოსვლის შემდეგ, თომა მოციქული ქადაგებდა პალესტინასა და მესოპოტამიაში. იმას, რომ თომა მოციქული ქადაგებდა სპარსეთში, წერენ ორიგენე, ევსები, რუფინუსი. ეთიოპიაში ქადაგების შესახებ წერს იოანე ოქროპირი, ხოლო გრიგოლ ღვთისმეტყველი კი მის ინდოეთში მოღვაწეობაზე წერს. წმინდა თომას ასევე ურწმუნო თომას სახელითაც მოიხსენიებენ, რადგანაც არ სჯეროდა ქრისტეს ხორცით აღდგომა და მოითხოვა, რომ დარწმუნებულიყო თავად. მხოლოდ მას შემდეგ, რაც ხელით შეეხო აღმდგარი ქრისტეს ჭრილობებს, მხოლოდ მაშინ იწამა ქრისტეს აღდგომა. სასწაულია, მაგრამ ღვთის განგებით იდენტური შემთხვევა მოხდა, როცა †48 წელს მიიძინა ღვთისმშობელმა მარიამმა. იმ დროს, როცა თომა მოციქული სახარებას ინდოეთში ქადაგებდა, ქრისტეს ყველა მოციქული სხვადასხვა ქვეყნებიდან სულიწმიდის მიერ ზეცად იქნა აღტაცებული და გადმოყვანილნი იყვნენ გეთსიმანიის ბაღში, სადაც განისვენებდა ყოვლადკურთხეული მარადის ქალწული მარიამი. მაშინ თომა ინდოეთში მყოფ სხვა მოციქულთა მსგავსად აღტაცებულ იქნა ზეცად და გადმოყვანილი იერუსალიმში, მაგრამ მან მაინც ვერ ჩამოუსწრო ღვთისმშობლის დაკრძალვას. ის დაკრძალვიდან მხოლოდ მესამე დღეს ჩამოვიდა და დიდად მწუხარებდა. მაშინ წმიდა მოციქულებმა საერთო შეთანხმებით გადაწყვიტეს, გაეხსნათ თომასათვის ღვთისმშობლის საფლავი, რათა მასაც ენახა უკანასკნელად მისი ყოვლადპატიოსანი სხეული და თაყვანი ეცა მისთვის. მაგრამ, როდესაც საფლავი გახსნეს, საფლავი ცარიელი დახვდათ, იქ მხოლოდ ღვთისმშობლის მოსასხამი იყო დარჩენილი. ამით ყველანი მტკიცედ დარწმუნდნენ იმაში, რომ დედა ღვთისა, თავისი ღვთაებრივი ძის მსგავსად, მკვდრეთით აღდგა მესამე დღეს და სხეულით იქნა აყვანილი ზეცად. იგივე ზეცად აყვანა მოხდა წმინდა იოანე ღვთისმეტყველისაც. ერთადერთი მოციქული რომელიც ქრისტე ღმერთს ძალზედ უყვარდა და რომელმაც მხოლოდ ერთმა არ მიატოვა უფალი განსაცდელში სხვა მოციქულების მსგავსად. თომა მოციქულის თავის ქალა ინახება საქართველოში - თბილისის სიონში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: წმ. მოციქული თომა თომა მოციქული დაარქივებული 2012-06-06 საიტზე Wayback Machine. წმ. თომას ქადაგება ინდოეთში წმიდა და ყოვლადქებული მოციქული თომა მოციქული თომა დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine. თომა მოციქული თომას სახარება Journal "Road to Emmaus" #21, 2005(წმ. თომა) დაარქივებული 2008-08-28 საიტზე Wayback Machine. ↑ http://www.stminastabanoub.org/index.php?option=com_synaxarium&Itemid=86&iday=03&imonth=06&iyear=2011 ↑ http://www.dioceseofkalyan.org/index.php?module=downloads&id=124&action=download.html ↑ http://northbahamasconference.interamerica.org/bibleinfo_questions/5456 ↑ CONOR.SI <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q16744133"></a>
იაკობ ალფესი

წმინდა მოციქული იაკობ ალფესი (ბერძ. Ιάκωβος ο Μικρός, ლათ. Iacobus Minor — იაკობ უმცროსი) — ქრისტეს თორმეტ მოციქულთაგანი, მათე მოციქულის ძმა. ხსენება - 9 (22) ოქტომბერი. იაკობ ალფესს იაკობ ზებედესაგან განსასხვავებლად მას შეარქვეს იაკობ მცირე. იაკობ მცირე იყო კლეოპასა (ალფე) და მარიას შვილი. ახალ აღთქმაში არაფერი არ მოიპოვება მისი მოღვაწეობის შესახებ. იგი ფიგურირებს მხოლოდ მოციქულთა ჩამონათვალში (მათ.10:3, 27:56; მარ.3:18, 15:40; ლუკ.6:15, 24:10; საქ. 1:13). ევანგელიეში მხოლოდ ისაა ნახსენები რომ მარია, დედა იაკობისა, იყო ღვთისმშობლის დეიდაშვილი. ხოლო დგეს ჯუარსა მას თანა იესუჲსსა დედაჲ მისი დაჲ დედისა მისისაჲ მარიამ კლეოპაჲსი და მარიამ მაგდალენელი. — (იოან.19:25) ხოლო იყვნეს დედანიცა, რომელნი შორით ხედვიდეს, რომელთა თანა იყო მარიამ მაგდალენელი და მარიამ იაკობისი მცირისაჲ და იოსეს დედაჲ და სალომე. — (მარ.15:40) ხოლო იყვნეს მაგდალენელი მარიამ და იოანნა და მარიამ იაკობისი და სხუანი მათ თანა, რომელნი უთხრობდეს მოციქულთა ამას. — (ლუკ.24:10) რომელთა თანა იყო მარიამ მაგდალინელი და მარიამ იაკობისი და იოსეს დედაჲ და დედაჲ ძეთა ზებედესთაჲ. — (მათ.27:56) სულიწმიდის გარდამოსვლის შემდეგ მოციქული იაკობ ალფესი, ჯერ იერუსალიმში ქადაგებდა, შემდეგ კი წმიდა ანდრია პირველწოდებულთან ერთად ედესაში, ღაზასა და ელეფთეროპოლში. შემდეგ ის ეგვიპტეში გაემგზავრა და პალესტინის მოსაზღვრე ზღვისპირა ქალაქ ოსტარცინში ჯვარცმით დაასრულა თავისი ცხოვრება. წმიდა მოციქული იაკობ ალფესი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: წმ. მოციქული იაკობ ალფესი
საბჭოთა კავშირის ფლოტის ადმირალი

საბჭოთა კავშირის ფლოტის ადმირალი (რუს. Адмирал Флота Советского Союза), უმაღლესი სამხედრო წოდება სამხედრო-საზღვაო ფლოტში. შეესაბამება საბჭოთა კავშირის მარშლის წოდებას. შემოღებულია სსრკ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის 1955 წლის 3 მარტის ბრძანებულებით. ქსე, ტ. 8, გვ. 581, თბ., 1984
საბჭოთა მასწავლებელი

„საბჭოთა მასწავლებელი“ — ქართული სამდღიური გაზეთი, სსრკ განსახკომის თბილისის განათლების განყოფილების, დაწყებითი და საშუალო სკოლების მუშაკთა ცკ-ის უმაღლესი სკოლისა და სკოლამდელი აღზრდის მუშაკთა კავშირების ცენტრალური გამგეობათა ორგანო. გამოდიოდა 1938–1941 წლებში თბილისში. სხვადასხვა დროს რედაქტორები იყვნენ ვ. გოგოლაძე, მ. ბურჭულაძე, გ. გაბისონია. აშუქებდა პოლიტიკის, პროფკავშირის, სასკოლო-მეთოდურ, პედაგოგიურ და უმაღლესი სკოლების ცალკეული დისციპლინების სწავლების საკითხებს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 582.
საბჭოთა მედიცინა

„საბჭოთა მედიცინა“ — საქართველოს ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს ორთვიური ჟურნალი. გამოდიოდა 1929 წლიდან (1941–1957 წლებში არ გამოდიოდა). „საბჭოთა მედიცინაში“ ქვეყნდებოდა მოწინავე და ისტორიული თარიღებისადმი მიძღვნილი წერილები, შუქდებოდა ჯანდაცვის ორგანიზაციის, კლინიკური მედიცინის, ზოგადბიოლოგიის და მედიცინის თეორიის საპრობლემო და სადისკუსიო საკითხები. ჟურნალს ჰქონდა რუბრიკები: მედიცინის ისტორია, გამოგონება, რაციონალიზაცია, რეცენზიები, მიმოხოლვა, რეფერატები, ქრონიკა და სხვა. სტატიებს ახლავდა რეზიუმე რუსულ და ინგლისურ ენებზე. „საბჭოთა მედიცინა“ ქვეყნდებოდა ჟურნალების საკავშირო ინდექსით, ტირაჟი — 20 ათასი ცალი. სხვადასხვა დროს ჟურნალის რედაქტორები იყვნენ გ. კუჭუხიძე, გ. გელაშვილი, ი. ქოჩიაშვილი, ო. თოდაძე, ლ. დადუნაშვილი, გ. ფიცხელაური, დ. მამამთავრიშვილი, გ. მარუაშვილი, ვ. კახიანი, ჯ. მამალაძე. მამალაძე ჯ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 582.
საქართველოს სულიერი მისია

საქართველოს სულიერი მისია — ზვიად გამსახურდიას 1990 წლის ნაშრომი. ტერმინი „საქართველოს სულიერი მისია“ დაამკვიდრა პრეზიდენტმა ზვიად გამსახურდიამ თავის კონცეპტუალურ ნაშრომში, რომელიც დაფუძნებულია ლექციაზე, წაკითხულზე „იდრიატის“ ფესტივალზე თბილისში (ფილარმონია, 2 მაისი, 1990 წელი). ზვიად გამსახურდია. საქართველოს სულიერი მისსია (პირველი ნაწილი) დაარქივებული 2007-09-29 საიტზე Wayback Machine. ზვიად გამსახურდია. საქართველოს სულიერი მისსია (მეორე ნაწილი) დაარქივებული 2007-09-26 საიტზე Wayback Machine. ზვიად გამსახურდია. საქართველოს სულიერი მისსია (მესამე ნაწილი, კითხვა პასუხი) დაარქივებული 2007-09-29 საიტზე Wayback Machine. Zviad Gamsakhurdia. The Spiritual Mission Of Georgia. A Lecture Delivered At The Idriart Festival In Tbilisi Philharmonic House 2 May, 1990 Звиад Гамсахурдия. ДУХОВНАЯ МИССИЯ ГРУЗИИ Лекция, прочитанная на фестивале "Идриарти" в Тбилисской филармонии 9 мая 1990 г. დაარქივებული 2005-02-09 საიტზე Wayback Machine.
ქრისტეს სამოცდაათი მოციქული

სამოცდაათი მოციქული (ანუ 72) — ქრისტეს სამოცდაათი მოციქული რომელიც მან საქადაგებლად მიავლინა. 1. და ამისა შემდგომად გამოირჩინა უფალმან სხუანი სამეოც და ათნი და წარავლინნა იგინი ორ-ორნი წინაშე მისსა ყოველსა ქალაქებსა და დაბნებსა, ვიდრეცა ეგულებოდა მას მისლვად. 2. და ეტყოდა მათ: სამკალი ფრიად არს, ხოლო მუშაკნი მცირედ. ევედრენით უკუე უფალსა სამკალისასა, რაჲთა მოავლინნეს მუშაკნი სამკალსა თჳსსა. 3. წარვედით! აჰა ესერა მიგავლინებ თქუენ, ვითარცა კრავთა შორის მგელთა. (ლუკ.10:1-3) 17 იანვარი. კრება სამოცდაათთა მოციქულთა, რომელნი იყვნენ: იაკობ - ძმა უფლისა, მარკოზ და ლუკა მახარებლები, კლეოპა, სვიმეონ - ნათესავი უფლისა, ბარნაბა, იოსია (იოსტოსი), თადეოზ, ანანია, სტეფანე პირველმოწამე მთავარდიაკონი, ფილიპე, პროხორონ, ნიკანორ, ტიმონ და პარმენ - შვიდთა დიაკონთაგანი, ტიმოთე, ტიტე, ფილიმონ, ონისიმე, ეპაფრასი, არქიპო, შილა, სილოვანე, კრისკენტი, კრისპე, ეპენტი, ანდრონიკე, სტაქო, ამპლი, ურვანი, ნარკისი, აპელი, არისტობულე, იროდიონ, აგაბო, როფე, ასინკრიტე, ფლეგონტი, ერმი, პატროვი, ერმიოს, ლინე, გაიოზ, ფილოლოგი, ლუკი, იასონი, სოსიპატრე, ოლიმპი, ტერტი, ერასტი, კვარტი, ებოდი, ონისიფორე, კლიმენტი, სოსთენი, აპოლო, ტვიქიკე, ეპაფროდიტე, კარპე, კოდრატე, მარკოზი, არტემი, აკვილა, ფორტუნატე და აქაიკი, დიონისე არეოპაგელი და სვიმეონ ნიგერი (I) Luke 10 in Greek დაარქივებული 2011-05-14 საიტზე Wayback Machine. Luke 10 in Greek transliterated სამოცდაათი მოციქული The Book of the Bee, chapter XLIX "The names of the Apostles in order" by Solomon, Nestorian bishop of Basra, 13th century (edited by Ernest A. Wallace Budge, 1886). Synaxis of the Seventy Apostles Orthodox Synaxarion "Oldest Church" in Rihad Jordan Discovery "Ridiculous," Critics Say
გილანის ოსტანი

გილანის ოსტანი (სპარს. استان گیلان) — ირანის 31 ოსტანიდან ერთ-ერთი. ესაზღვრება ირანის 4 ოსტანი: არდებილი, ზენჯანი, ყაზვინი და მაზანდარანი. გილანის ოსტანს გასასვლელი აქვს კასპიის ზღვაზე. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი რეშთი. გილანის ოსტანის მოსახლეობა შეადგენს 2,404,861 ადამიანს. გილანის ოსტანში ყველაზე გავრცელებული ენაა თალიშური და სპარსული. Guilan.net Gilan დაარქივებული 2008-05-13 საიტზე Wayback Machine. entry in the Encyclopædia Iranica დაარქივებული 2006-10-19 საიტზე Wayback Machine. Gilan University of Medical Sciences Health Information Center დაარქივებული 2005-04-07 საიტზე Wayback Machine. Gilan Cultural Heritage Organization დაარქივებული 2016-02-05 საიტზე Wayback Machine. (An excellent source of info in Persian) Masouleh Village Official website დაარქივებული 2009-02-10 საიტზე Wayback Machine. Shapour Bahrami, Masouleh, Iran, Photo Set, flickr. Gilan Province Office of Tourism დაარქივებული 2014-04-08 საიტზე Wayback Machine. Gilan Province Department of Education[მკვდარი ბმული] (in Persian) ↑ 1.00 1.01 1.02 1.03 1.04 1.05 1.06 1.07 1.08 1.09 1.10 1.11 1.12 1.13 1.14 1.15 نتایج سرشماری جمعیت به تفکیک تقسیمات کشوری سال 1395 ↑ جمعیت به تفکیک تقسیمات کشوری — 1965. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q25016236"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q55678362"></a> ↑ جمعيت کشور برحسب جنس در نقاط شهری و روستایی به تفکیک استان (۱۳۹۰) — 1965. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q25016236"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q55678362"></a> ↑ جمعیت برحسب جنس به تفکیک سن و استان در سال ۱۳۸۵ — 1965. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q25016236"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q55678362"></a>
ქაშანი

ქაშანი (სპარს. کاشان) — ქალაქი ირანში, ისპაჰანის ოსტანში. 2005 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 272 359 კაცს. ქალაქში არის თეირანი–ბამის რკინიგზის სადგური. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 495.
წითელი წიგნი (იუნგი)

„წითელი წიგნი“, ასევე ცნობილი სახელწოდებით Liber Novus („ახალი წიგნი“) — ფსიქოლოგისა და ფილოსოფოსის — კარლ გუსტავ იუნგის მანუსკრიპტი, შექმნილი 1914-30 წლებში; ითვლის 205 გვერდს, რომელთა ნაწილი საკუთრივ ავტორის მიერ არის ილუსტრირებული. წიგნზე მუშაობა იუნგმა დაიწყო ფროიდთან ურთიერთობის გაწყვეტის შემდეგ, რაც 1913 წელს მოხდა. ფსიქოლოგის ახლობლები და მემკვიდრეები დიდი ხნის განმავლობაში ფსიქოლოგიისთვის ამ მეტად მნიშვნელოვანი წიგნის პუბლიკაციას ეწინააღმდეგებოდნენ. მანუსკრიპტთან მკვლევარების დაშვება შესაძლებელი გახდა მხოლოდ 2001 წელს, ხოლო ფართო საზოგადოებისთვის წიგნის მისაწვდომი გახდა 2009 წელს პუბლიკაციის შემდეგ. წიგნის ინგლისური ვერსია დაარქივებული 2011-06-06 საიტზე Wayback Machine. წითელი წიგნი, თარგმანი რუსულ ენაზე დაარქივებული 2013-04-26 საიტზე Wayback Machine.
ყაზვინის ოსტანი

ყაზვინის ოსტანი (სპარს. استان قزوین) — ირანის 31 ოსტანიდან ერთ-ერთი. ესაზღვრება ირანის 6 ოსტანი: მაზანდარანი, გილანი, ზენჯანი, ჰამადანი, მარკაზი და თეირანი. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ყაზვინი. ყაზვინის ოსტანის მოსახლეობა შეადგენს 1,143,200 ადამიანს. ყაზვინის ოსტანში საკმაოდ ბევრი ენაა გავრცელებული. მოსახლეობის უმრავლესობა საურობს: სპარსულ და აზერბაიჯანულ ენებზე. სწორედ ყაზვინის ოსტანში მდებარეობს სპარსული იმპერიის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ციხესიმაგრე ალამუთი. ყაზვინის ოსტანი იყოფა 4 შაჰრესტნად. აბიაკი ბუინ-ზეჰრე ყაზვინი ტეკესტანი Qazvin Information Network Qazvin Province Organization of Commerce დაარქივებული 2005-08-05 საიტზე Wayback Machine. Qazvin Department of Education Qazvin Department of Planning and Management დაარქივებული 2005-04-05 საიტზე Wayback Machine. Qazvin Department of Natural Resources დაარქივებული 2017-11-23 საიტზე Wayback Machine. Qazvin Department of Rural Cooperation დაარქივებული 2005-05-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 نتایج سرشماری جمعیت به تفکیک تقسیمات کشوری سال 1395 ↑ جمعیت به تفکیک تقسیمات کشوری — 1965. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q25016236"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q55678362"></a> ↑ جمعيت کشور برحسب جنس در نقاط شهری و روستایی به تفکیک استان (۱۳۹۰) — 1965. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q25016236"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q55678362"></a> ↑ جمعیت برحسب جنس به تفکیک سن و استان در سال ۱۳۸۵ — 1965. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q25016236"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q55678362"></a>
პროტოტიპი

პროტოტიპი — რეალური პიროვნება ან ლიტერატურული პერსონაჟი, რომელიც საფუძვლად უდევს მხატვრული სახის, ტიპის შექმნას. მხატვრული სახეების შექმნისას ზოგჯერ ლიტერატურულ პირებსაც ემყარებიან. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 213.
ფრიდონ საყვარელიძე

ფრიდონ საყვარელიძე (დ. 3 სექტემბერი, 1954, თბილისი — გ. 6 თებერვალი, 2018) — ქართველი პოლიტიკოსი, მედიკოსი და პუბლიცისტი, საქართველოს პარლამენტის ორი მოწვევის დეპუტატი (1992, 2012). წარჩინების დიპლომით დაამთავრა თბილისის I საშუალო სკოლა 1971 წელს, ხოლო 1978 წელს — თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი ექიმ-კარდიოლოგის სპეციალობით. არის მედიცინის დოქტორი. 1992-2016 წლებში რესპუბლიკური პარტიის და მისი ეროვნული კომიტეტის წევრი. 1989 წლიდან იყო რამდენიმე არასამთავრობო ორგანიზაციის („დასი”, „საქართველოს კონსტიტუციის დაცვის ლიგა”, „პლურალიზმის ცენტრი”, „რესპუბლიკური ინსტიტუტი") — დამფუძნებელი და მმართველი ორგანოს წევრი. არის „ქრისტიანული განათლების ფონდის” დირექტორი. საზოგადოებრივ საქმეთა ინსტიტუტის ლექტორი, საგანი — „დიადი წიგნები” 2011-2016 წლებში, 2017 წლიდან "პოლიტიკური იდეოლოგიები". 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „11 ოქტომბერი“. 2012 -2016 წლებში — საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“. საყვარელიძე ავტორია რამდენიმე სამეცნიერო შრომისა და მონოგრაფიისა მედიცინაში. 1998 წელს შეადგინა და გამოსცა „ადამიანის უფლებათა ლექსიკონი”. წერდა საქართველოს სახალხო დამცველის ეგიდით გამომავალ ჟურნალ „სოლიდარობაში“ ადამიანის უფლებების, სამოქალაქო საზოგადოების, რელიგიის, პოლიტიკური იდეოლოგიების და დემოკრატიის საკითხებზე. სხვადასხვა დროს მისი რედაქტორობით გამოიცა: „შენიშვნები ადამიანის უფლებებისა და ადამიანის უფლებების მონიტორინგის შესახებ“, „ადამიანის უფლებათა და თავისუფლებათა საფუძვლები“, „ადამიანის უფლებათა მონიტორინგი“, „ადამიანის უფლებათა ევროპის სასამართლო წამების წინააღმდეგ“. არის ავტორი წიგნისა „მადამ გილიოტინას საყვარლები“, თანაავტორი წიგნებისა — „საქართველოს კონსტიტუცია (შინაარსისა და საფუძვლების მიმოხილვა)“, „ადამიანის უფლებები და ქართული კულტურა“, „დემოკრატია და ქართული კულტურა“. ოთარ ზოიძესთან ერთად ქართულ ენაზე თარგმნა მეოცე საუკუნის ღვთისმეტყველის, პროტოპრესვიტერ ალექსანდრე შმემანის წიგნები: „მართლმადიდებლობის ისტორიული გზა“, „ცოცხალი რწმენის შესახებ“, „ევქარისტია“, „ღვთისმსახურება და ღვთისმეტყველება“. ჰყავს მეუღლე, ოთხი შვილი და სამი შვილიშვილი. ფრიდონ საყვარელიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ფრიდონ საყვარელიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ყოფილი დეპუტატი ფრიდონ საყვარელიძე გარდაიცვალა. ნეტგაზეთი, 06.02.2018.
არშაკ II

არშაკ II, არსუკი — ქართლის (იბერიის) მეფე ძვ. წ. II ს-იდ I ნახევარში. ნეკრესისა და უფლისციხის მაშენებელი. ლეონტი მროველის მიხედვით მირიან II-ის ძე. იგი ებრძვის ბრატმანის შვილიშვილ ადეროკს და ბრძოლაში იღუპება. ქართულ ისტორიოგრაფიაში არსუკის მოღვაწეობა ძვ. წ. II ს-ით თარიღდება. თუმცა არსებობს მოსაზრება (ს. გორგაძე), რომ იგი ძვ. წ. I ს-ის ბოლოს მეფობდა. ლეონტი მროველი და თეიმურაზ ბატონიშვილი ბარტომიდან ადერკამდე მეფეთა სიას განსხვავებულად წარმოგვიდგენს. ↑ ვახუშტი ბატონიშვილი "საქართველოს ისტორია", გამოცემა გ. დ. ქართველიშვილისა. განმარტებული და შევსებული ახლად შეძენილის არხეოლოგიურისა და ისტორიულის ცნობებით დ. ზ. ბაქრაძის მიერ. ტფილისი, 1885. გვ. გ. ↑ თეიმურაზ ბატონიშვილი „ისტორია დაწყებითგან ივერიისა, ესე იგი გიორგიისა, რომელ არს სრულიად საქართველოჲსა“ ქმნილი საქართველოს მეათცამეტის მეფის გიორგის ძის თეიმურაზისაგან სტამბასა შინა სამეცნიერო აკადემიისასა 1848 წელსა. გვ. 212. ↑ სერგი გორგაძე „საქართველოს ისტორია“. მოკლე სისტემატიური კურსი მოზრდილთათვის. ქუთაისი, 1915 წ. გვ. 84. ↑ CYRIL TOUMANOFF: „Chronology of the Early Kings of Iberia“. The Nimrodids: Artaxias (Arsaces/Arshak) II. p. 11. ↑ 5.0 5.1 ლორთქიფანიძე მ., მეტრეველი რ., საქართველოს მეფეები, თბ.: „ნეკერი“, 2007. — გვ. 18, 19, ISBN 99928-58-36-2. ↑ ჯანაშია ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 613.
ბაკქანალია

ბაკქანალია (გავრც. ვაკხანალია) იყო რომაული ღმერთი ბახუსის ველური და მისტიური ფესტივალი. შემოვიდა რა რომში ქვემო იტალიიდან ეტრურიის გავლით (დ. ძვ.წ. 200), ბაკქანალია საიდუმლოდ ტარდებოდა და მას მხოლოდ ქალები ესწრებოდნენ; გრძელდებოდა სამი დღის განმავლობაში ყოველწლიურად სიმილას ველზე, ავნეტინის მთასთან. შემდგომში, ფესტივალზე დასწრების უფლება მამაკაცებსაც მიეცათ და დღესასწაული თვეში უკვე ხუთჯერ ტარდებოდა. ტიტუს ლივიუსის (ასევე ლივი) თანამხმად ეს ბახუსის კულტის ლიდერად პაკულა ანიას ყოფნის პერიოდში მოხდა, თუმცა ზოგიერთი ისტორიკოსი მიიჩნევს, რომ მამაკაცები ცერემონიალში ადრეც მონაწილებდნენ. ლივის ცნობით, კულტის სწრაფმა გავრცელებამ, რომლის დროსაც ყველანაირი სახის კრიმინალი და პოლიტიკური კონსპირაციები ისახებოდა, განაპირობა ძვ. წ. 186 წელს სენატის გადაწყვეტილების მიღება — ე.წ. (ლათ.) Senatus consultum de Bacchanalibus, რომელიც აპულიაში (სამხრეთი იტალია) 1640 წელს ნაპოვნ ბრინჯაოს ტაბულაზეა აღბეჭდილი (ამჟამად ინახება ვენის საიმპერატორო მუზეუმში). ამ გადაწყვეტილების მიხედვით ბაკქანალია აკრძალეს სრულიად იტალიაში გარდა განსაკუთრებული შემთხვევებისა, რომლის ნებართვა მხოლოდ სენატს შეეძლო გაეცა. თუმცა, მიუხედავად მკაცრი სასჯელისა, ბაკქანალიის ტრადიციამ კიდევ დიდ ხანს გასტანა სამხრეთ იტალიაში. თანამედროვე სქოლასტები ლივის გადმოცემებს ეჭვქვეშ აყნებენ და მიიჩნევენ, რომ სენატი ბაკქანთა წინააღმდეგ სამი მიზეზის გამო გამოვიდა: (პირველი) კულტში ლიდერები ქალები იყვნენ, რომაული ტრადიციების საწინააღმდეგოდ; (მეორე) კულტის წევრები ასევე იყვნენ მონები და ღარიბები, რომლებიც კლასობრივი სისტემის გადაგდებას გეგმავდნენ; (მესამე) ერიხ გრუენის თეორიის მიხედვით, ამგვარი ღრეობები წინ სწევდა ზოგიერთი გენერალის პოპულარობას, რაც საფრთხეს წარმოადგენდა სენატის კოლექტიური ავტორიტეტისთვის. მას შემდეგ ეს სიტყვა თანამდეროვე ტერმინოლოგიაში ზოგადად გამოიყენება თავაწყვეტილი ღრეობისა და განუკითხაობის აღსანიშნავად. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 279.
საბჭოთა მწერლობა

„საბჭოთა მწერლობა“ — საქართველოს საბჭოთა მწერლების კავშირის ყოველთვიური მხატვრულ-ლიტერატურული და საზოგადოებრივ-პოლიტიკური ჟურნალი. გამოდიოდა 1932-1933 წლებში თბილისში, ჟურნალ „პროლეტარული მწერლობის“ (1927–1932) შემდეგ, გამოვიდა 4 ნომერი, გამოსცემდა სარედაქციო კოლეგია, პასუხისმგებელი რედაქტორი იყო შალვა რადიანი. ჟურნალში შუქდებოდა ქართული საბჭოთა მწერლობის აქტუალური საკითხები, მისი მიზანი იყო ინტერნაციონალური კავშირის განმტკიცება, საბჭოთა მწერლობის პრინციპების დაცვა, ყოველგვარი სახის ოპორტუნიზმის წინააღმდეგ ბრძოლა. დაიბეჭდა ე. პოლუმორდვინოვის (ე. ზედგინიძე), კ. კალაძის, ბ. ჩხეიძის, გ. შატბერაშვილის, ვ. რუხაძის და სხვათა მხატვრული ნაწარმოებები. მ. ჩიქოვანის, გ. ყურულაშვილის, გ. ნატროშვილისა და სხვათა წერილები. ტირაჟი 3 ათასი ცალი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 582.
საბჭოთა ოსეთი

„საბჭოთა ოსეთი“ — ქართული გაზეთი, საქართველოს სსრ-ის კომუნისტური პარტიის სამხრეთ ოსეთის საოლქო კომიტეტის ორგანო. გამოდიოდა 1933–1991 წლებში ცხინვალში, კვირაში 5-ჯერ. გაზეთი აშუქებდა ავტონომიური ოლქის საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ და კულტურულ ცხოვრებას. ასახავდა მშრომელთა მიღწევებს. ტირაჟი 7,2 ათასი. გაზეთები გაზეთები ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 582.
საბჭოთა სამართალი

„საბჭოთა სამართალი“— ქართული მეცნიერულ-პრაქტიკული იურიდიული ჟურნალი, საქართველოს სსრ იუსტიციის სამინისტროს, პროკურატურისა და უმაღლესი სასამართლოს ორგანო. გამოდიოდა თბილისში 1926 წლიდან. 1930–1957 წლებში არ გამოდიოდა, განახლდა 1957 წელს. ჟურნალის ამოცანა იყო ხელი შეეწყო სოციალისტური კანონიერებისა და მართლწესრიგის განმტკიცებას, საბჭოთა მოქალაქეების, დაწესებულება-ორგანიზაციებისა და საწარმოების უფლებებისა და კანონიერი ინტერესების დაცვას, მოსახლეობის სამართლებრივ აღზრდას. ჟურნალი აქვეყნებდა თეორიული ხასიათის წერილებს, საკანონმდებლო წინადადებებს. აშუქებდა დანაშაულთან და სოციალისტური მართლწესრიგის დარღვევებთან ბრძოლის საკითხებს, საპროკურორო მუშაობის და სასამართლოების პრაქტიკას და სხვა საკითხებს. ჟურნალის პირველი რედაქტორი იყო ი. ვარძიელი, განახლების შემდეგ — მ. ლომიძე. 1959 წლიდან რედაქტორობდა ო. კაციტაძე, გამოდიოდა 2 თვეში ერთხელ. საშუალო ერთჯერადი ტირაჟი იყო 16-18 ათასი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 582-583.
შარუბანაშვილები

შარუბანაშვილები — ქართული გვარი რომელიც მოდის ქართლიდან. არსებობს ამ გვარის ძირძველი სახე რომელიც მოდის „გვარი“ ადუაშვილისგან , როგორც ამ გვარის ისტორიაშია მოხსენებულია იმდროინდელ ქართლის მთავარს რამდენიმე გამოჩენილი მრჩევლისთვის რომლებიც იყვნენ მანამდე "ადუაშვილები" მიუნიჭებია ახალი გვარი „შარუბანაშვილი“ რადგან გამორჩეულები ყოფილიყვნენ ადუაშვილებისგან და დაასახლა ქართლში რომელთაც დაურიგა დიდძალი მიწები და საქონელი და იყვნენ იმდროინდელი ქართლის გამოჩენილი პირები (წამოსულები არიან ჯავახეთის მხრიდან) . საქართველოში სულ ცხოვრობს 54 შარუბანაშვილი, მათ შორის ქალაქ თბილისში 50. ↑ შარუბანაშვილი - Sharubanashvili. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-04. ციტირების თარიღი: 2012-10-17. ↑ იუსტიციის სახლი. intpass.cra.ge. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-03-02. ციტირების თარიღი: 2012-10-17.