laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სლავიანსკი-ბაზარი (ტომსკი)

სლავიანსკი-ბაზარი (რუს. Славянский Базар) — უძველესი რესტორანი ქალაქ ტომსკში. მდებარეობს ლენინის მოედანზე, მდინარეების უშაიკისა და ტომის შეერთების ადგილზე. რესტორნის ნაგებობა წარმოადგენს რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის არქიტექტურულ ძეგლს. შენობა აგურისგანაა აგებული და გააჩნია სარდაფი. აქვს ოთხფერდა სახურავი. სახლი გეგმით კვადრატულია. შენობის ზომებია 10,5 X 10,5 მ. ერთ-ერთი ყველაზე ადრეული, ჩვენამდე მოღწეული შენობაა ქალაქის მთავარ მოედანზე. აგებულია ტომსკის საქალაქო საბჭოს გადაწყვეტილებით და ქალაქის ბიუჯეტით 1886-1888 წლებში ტომსკელი არქიტექტორის, ვიქტორ ხაბაროვის პროექტის მიხედვით ფსევდორუსულ სტილში. მშენებლობის ადგილად შეარჩიეს მდინარე ტომისა და უშაიკის შეერთების ადგილზე მდებარე ბაზრის მოედანი. რესტორნის გახსნა გაიმართა 1889 წლის 23 ივლისს. 1890 წელს მას სახალინის გზაზე მიმავალი ანტონ ჩეხოვი სტუმრობდა. 2004 წელს სამიკიტნოს მახლობლად, მდინარე ტომის მხარეს აღმართეს ანტონ ჩეხოვის ძეგლი, რომელიც მოქანდაკე ლეონტი უსოვის ნამუშევარია. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემვეგ მოხდა რესტორნის ნაციონალიზაცია. 1918 წლის დასაწყისში აქ განათავსეს ბიბლიოთეკა ჯარისკაცებისთვის. 1928 წელს გაიხსნა საჩაიე გლეხებისთვის. 1937 წელს გადაეცა კოლმეურნის სახლს. 1984 წელს შენობა კაპიტალურად გაარემონტეს, თავდაპირველი ინტერიერი არ შემოუნახავთ. 1992 წელს შენობაში კვლავ რესტორანი გახსნეს იმავე სახელწოდებით. 1999-2002 წლებში ახალი სარეკონსტრუქციო სამუშაოები წარიმართა, შეცვალეს ინტერიერი, კედელზე განათავსეს ფოტოები და სურათები. მეორე სართულის დარბაზი მორთეს სასახლის სტილში. Соловьева В. А. Славянский базар. // Наш город родной. Исторические и памятные места Томска. — Новосибирск, 1982. С. 62-63. Бурковский, Владимир Григорьевич. «Славянский базар» — гордость нашего города/ В. Г. Бурковский; [беседовала] О. Рубцова// ТОМСК magazine.- 2006.- № 6 (19): декабрь.- С. 70-71 АРХИТЕКТУРА И ИСТОРИЯ ГОРОДА ТОМСКА Славянский базар Томск. История города Томска. Фото 1971 года
ანტონ ჩეხოვის ძეგლი (ტომსკი)

ანტონ ჩეხოვის ძეგლი (რუს. Памятник Антону Чехову) — რუსი მწერლის, პროზაიკოსისა და დრამატურგის ანტონ ჩეხოვის ძეგლი ქალაქ ტომსკში. მდებარეობს მდინარე ტომის სანაპიროზე. ანტონ პავლეს ძე ჩეხოვის ბრინჯაოს ორმეტრიანი ქანდაკება აღმართეს 2004 წლის 20 აგვისტოს მდინარე ტომის სანაპიროზე, ტომსკის დაარსების 400 წლისთავთან დაკავშირებით. ძეგლის ავტორია მოქანდაკე ლეონტი უსოვი. ძეგლი დაამონტაჟეს ხალხის ფინანსებით, კერძოდ ერთ-ერთი პირველი შემომწირველები გახდნენ ქალაქის მერი ალექსანდრე მაკაროვი, მისი მოადგილე სერგეი ლაზარევი, როსბანკის ტომსკის ფილიალის მმართველი ჩინგის აკატაევი, ასევე რესტორან „სლავიანსკი-ბაზარის“ მფლობელი ვლადიმერ ბურკოვსკი. მწერალი გამოსახულია გროტესკულ და კარიკატურულ სტილში: ლაბადაში, ქუდში, სათვალეში და არაპროპორციულად დიდი ფეხებით. ამ თვალსაზრისით ტომსკმა „შური იძია“ ჩეხოვზე, რომელიც სახალინისკენ მიმავალი შეჩერდა ქალაქში და კარგად არ მოიხსენია ქალაქი ტომსკი თავის მოგონებებში. ჩეხოვის ძეგლი გამოსახულია სხვავასხვა სახის სუვენირებზე: მაგნიტებზე, რგოლებზე, კალენდრებზე. ტომსკის სუვენირების მაღაზიებში იყიდება ძეგლის მინიატურული ასლები. 2006 წელს ძეგლი ვანდალების მსხვერპლი გახდა. ვანდალმა ქოლგის ტარი მოატეხა ძეგლს. Чехов А. П. Из Сибири Костин В. М. Чехов на набережной Калёнова Т. А. Скандальный «памятник» / Наш современник. М., 2009. № 2. С. 262—268. Томичи утёрли нос Чехову დაარქივებული 2017-04-30 საიტზე Wayback Machine. Педикюр для Чехова Усов о переносе памятника Чехову: Можно и самого классика запретить დაარქივებული 2016-11-02 საიტზე Wayback Machine. Чехов: «Томск — город скучный…» დაარქივებული 2016-12-09 საიტზე Wayback Machine. Томские скульптуры попали в список лучших в России для селфи დაარქივებული 2018-07-07 საიტზე Wayback Machine.
რუბლის ძეგლი (ტომსკი)

რუბლის ძეგლი (რუს. Памятник рублю) — 1997 წელს გამოცემული ერთი რუსული რუბლის ნომინალის ძეგლი ტომსკში. დამზადებულია ხისაგან. მისი მასაა 250 კგ. მასშტაბი — 100:1. აქვს ხის ბუნებრივი ფერი, ზემოდან დაფარულია სპეციალური მასალით, რომელიც იცავს ნალექებისაგან. მცირე ხნით განთავსებული იყო პლასტმასის გამჭვირვალე სათავსში. 2008 წლის 10 ივნისიდან 2014 წლის 8 მაისამდგე რუბლის ძეგლი იდგა ნოვოსობორნის მოედანზე ტომსკში, საიდანაც მოხდა მისი დემონტაჟი და წაიღეს გასარემონტებლად. 2015 წლის 17-18 აპრილს მეექვსე გამოფენა-ბაზრობის „ჩვენი პირადი ფინანსები“ დროს გამოფინეს ტომსკის სახელმწიფო ფილარმონიის წინ მდებარე მოედანზე, ხოლო რამდენიმე დღის შემდეგ გადაიტანეს აღდგომის მთაზე, ტომსკის ისტორიის მუზეუმის ახლოს. ხის ერთ რუბლიანის ძეგლი აღმართეს 2008 წლის 10 ივნისს ტომსკის მეოთხე კარნავალის ფარგლებში. კარნავალის ორგანიზატორი და ძეგლის დადგმის ინიციატორი გახდა ქალაქ ტომსკის ადმინისტრაცია და მედია-ჰოლდინგი „სარეკლამო დაიჯესტი“. ფესტივალის საორგანიზაციო კომიტეტმა უკვე შეიტანა განაცხადი ხის რუბლის გინესის რეკორდების წიგნსა და რუსეთის რეკორდების წიგნში შეტანის შესახებ, როგორც მონეტის ქვეყანაში ყველაზე დიდი ასლი. ფესტივალის საორგანიზაციო კომიტეტმა რუბლის ხის ქანდაკების შექმნის იდეა ახსნა იმით, რომ ტომსკი მოსახლეობისათვის და სტუმრებისთვის დაკავშირებულია სიტყვა „ხესთან“, ხის არქიტექტურის დამსახურებით. ასევე ქანდაკება ხაზს უსვამს ტომსკის მხარეში ტყის მასივების დიდ რაოდენობას. ↑ 1.0 1.1 1.2 Томск.ру: Памятник деревянному рублю.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-02-18. ციტირების თარიღი: 2019-01-11. ↑ „В Томске с Новособорной площади убрали памятник рублю“. Томский Обзор. 12 мая 2014. ციტირების თარიღი: 2014-07-27. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |date=-ში (დახმარება)
ტომსკის საოლქო სახელმწიფო ფილარმონია

ტომსკის საოლქო სახელმწიფო ფილარმონია (რუს. Томская областная государственная филармония) — ტომსკის კულტურის დაწესებულება. ტომსკის სახელმწიფო ფილარმონიის ისტორია იწყება 1946 წლიდან. საოლქო საბჭოს დეპუტატთა აღმასრულებელი კომიტეტის 1946 წლის 22 მაისის № 468 გადაწყვეტილებით, რომელიც ეთანხმებოდა სსრკ-ის ხელოვნების საქმეთა კომიტეტის განკარგულებას, ტომსკში უნდა შექმნილიყო საოლქო სახელმწიფო ფილარმონია. ფილარმონიაში მოქმედებდა სხვადასხვა შემოქმედებითი კოლექტივი, ციმბირის მიუზიკ-ჰოლი, საესტრადო კოლექტივები „Спасибо за улыбку“ (ანტონ და ელენე პიკოვსკების ხელმძღვანელობით) და „Томичи в пути“ (დავიდ კაიცევის ხელმძღვანელობით), ბოშათა ანსამბლი „Тэрнэ“ (ბორის შაშკოვის ხელმძღვანელობით), საესტრადო სასულიერო ორკესტრი ზაქარია ნეიზლერის ხელმძღვანელობით. ტომსკის ფილარმონიაში გამოდიოდნენ ისეთი ცნობილი კოლექტივები როგორებიც იყვნენ, იგორ მოისეევის ცეკვის სახელმწიფო ანსამბლი, ცეკვის ანსამბლი „Березка“, ევგენი მრავინსკის ლენინგრადის სიმფონიური ორკესტრი, „მოსკოვის ვირტუოზები“ და სხვა. 1981 წელს ტომსკში დაამონტაჟეს ორგანი. 1986 წლის გაზაფხულზე გაიხსნა ტომსკის ფილარმონიის ახალი შენობა დიდი საკონცერტო დარბაზით. 1996 წელს ტომსკის ფილარმონიის ორკესტრმა მიიღო აკადემიური ორკესტრის საპატიო წოდება. Официальный сайт Томской филармонии Томская областная государственная филармония დაარქივებული 2017-09-19 საიტზე Wayback Machine. Томская областная государственная филармония დაარქივებული 2013-03-17 საიტზე Wayback Machine.
მიხაილოვსკის სასახლე

მიხაილოვსკის სასახლე (რუს. Михайловский дворец) — დიდი არქიტექტურული მნიშვნელობის ძეგლი, რომელიც სანქტ-პეტერბურგის ცენტრში მდებარეობს. სწორედ ამ შენობაშია რუსეთის სახელმწიფო მუზეუმი. ახალი რეზიდენციის შექმნის იდეა დიდი თავადის, მიხეილ პავლეს ძისთვის, ეკუვნოდა იმპერატორ პავლე პირველს. 1798 წელს იმპერატორმა ბრძანა აეშენებინათ სასახლე თავისი უმცროსი ვაჟისთვის. მან ვერ მოასწრო სასახლის ნახვა, რადგან გადატრიალების დროს დაიღუპა. მიუხედავად მისი სიკვდილისა, ბრძანება შესრულდა და სასახლე აშენდა. სასახლის მშენებლობა იმპერატორ ალექსანდრე პირველის ბრძანებით დაიწყო მაშინ, როცა დიდი თავადი მიხეილი 21 წლის იყო. სასახლის პროექტი ეკუთვნის არქიტექტორ კარლ როსს, იგი მასზე მუშაობდა 1817 წელს. მას ეკუთვნის ასევე სასახლის მიმდებარედ მთელი რიგი არქიტექტურული ანსამბლის შექმნა. მას ეკუთვნის არა მარტო სასახლის პროექტი, არამედ მის წინ მდებარე მოედანზე არსებული ნაგებობების და ორი ქუჩის: ინჟინერნაიას და მიხაილოვსკაიას დაგეგმარებაც. 1819 წლის აპრილის დასაწყისში შეიქმნა სასახლის მშენებლობასთან დაკავშირებით კომისია. შენობის პროექტის პრეზენტაცია 14 ივლისს შედგა, ხოლო 26 ივლისს მშენებლობა დაიწყო. 1825 წლის 30 აგვისტოს (11 სექტემბერს) სასახლე აკურთხეს. 1895 წელს მიხეილ პავლეს ძის გრანდიოზული სასახლე გადაეცა სახაზინოს. 1895 წლის 13 აპრილს რუსეთის იმპერატორ ნიკოლოზ II-ის ბრძანებით აქ გაიხსნა „რუსეთის სახელმწიფო მუზეუმი“ მამის, ალექსანდრე III-ის ხსოვნის უკვდავსაყოფად. მუზეუმის მთავარი შენობა კი სწორედ მახაილოვსკის სასახლეა — დიდი თავადიის, მიხეილ პავლეს ძის ბრწყინვალე ნეოკლასიკური რეზიდენცია. Пилявский В. И. Зодчий Росси. — М.—Л.: ГИАиГ, 1951. История Михайловского дворца на сайте Русского Музея Виртуальный тур по Михайловскому дворцу Выставки и экспозиции в Михайловском дворце
ლოლიტა (მრავალმნიშვნელოვანი)

ლოლიტა შეიძლება აღნიშნავდეს: ლოლიტა — ვლადიმერ ნაბოკოვის რომანი ლოლიტა — 1962 წლის სტენლი კუბრიკის ფილმი ლოლიტა — 1991 წლის რამაზ გიორგობიანის ფილმი ლოლიტა — 1997 წლის ედრიანა ლაინის ფილმი ლოლიტა — ოპერა ლოლიტა — ესპანელი მომღერალი
გიორგი გოგოლაშვილი

გიორგი ბიძინას ძე გოგოლაშვილი (დ. 24 ივლისი 1948, სოფ. კურსები, ახლანდ. ტყიბულის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ენათმეცნიერი, ქართველურ ენათა მკვლევარი; ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1992), პროფესორი (1994). 1971 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (თსუ) ფილოლოგიის ფაკულტეტის კავკასიურ ენათა განყოფილება. 1975 წლიდან მუშაობდა თსუ-ს ახალი ქართული ენის, 1992 წლიდან კი — ძველი ქართული ენის კათედრაზე; 2003 წელს აირჩიეს ამავე კათედრის გამგედ. 1978 წლიდან მუშაობდა არნოლდ ჩიქობავას სახელობის ენათმეცნიერების ინსტიტუტში: იყო სწავლული მდივანი (1982–1985), დირექტორის მოადგილე (1985–1995), განყოფილების ხელმძღვანელი (1995–1996), წამყვანი მეცნიერ-თანამშრომელი (1996 წლიდან), უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი (2006 წლიდან). გოგოლაშვილი შრომები ეძღვნება ძველი და ახალი ქართული ენის მორფოლოგიის, ენისა და კულტურის, ქართული დიალექტოლოგიის, ენის ისტორიის საკითხებს. სხვადასხვა დროს იყო საქართველოს პრეზიდენტთან არსებული ქართული ენის სახელმწიფო კომისიის წევრი, ჟურნალ „ბურჯი ეროვნებისას“ გამომცემელ-რედაქტორი, „საენათმეცნიერო ძიებანის“ მთავარი რედაქტორი, ჟურნალ „ენათმეცნიერების საკითხების“ მთავარი რედაქტორის მოადგილე. 1994 წელს პედაგოგიურ საქმიანობაში გაწეული ღვაწლისათვის დაჯილდოვდა იაკობ გოგებაშვილის მედლით. ერთხელ საქართველოში (ავტორი). - თბილისი, ბ. ჯორბენაძის საზოგადოების გამოცემა, 2000. - ISBN: 99928-820-2-6 მარადიულნი თანამედროვენი (ავტორი). - თბილისი, ბ. ჯორბენაძის საზოგადოების გამოცემა, 2000. - ISBN: 99928-820-1-8 ქართული ენის სახელზმნური ფუძეების ლექსიკონი : ლექსიკონი (თანაავტორი). - თბილისი, მეცნიერება, 1991. - ISBN: 5-520-01075-7 ქართული ენის ზმნური ფუძეების ლექსიკონი : ლექსიკონი (თანაავტორი). - თბილისი, მეცნიერება, 1989. ქართული ზმნის უღვლილების სისტემა (ავტორი). - თბილისი, მეცნიერება, 1988. . დრო: კილოთა მეორე სერიის ფორმები ახალ ქართულში (ავტორი). - თბილისი, თსუ, 1984. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 69. გიორგი გოგოლაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ფონტანკის სახლი

ფონტანკის სახლი (რუს. Фонтанный дом) — მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში. გრაფ შერემეტევის ერთ-ერთი სასახლე, რომელმაც მიიღო სახელი მდინარე ფონტანკისგან, რომლის გასწვრივ სანაპიროზეც მდებარეობს. 1917 წლამდე, სასახლე ეკუთვნოდა შერემეტევის შთამომავლებს. ამჟამად, სასახლის მთავარ შენობაში ფუნქციონირებს მუსიკის მუზეუმი, რომელიც მოიცავს მეორე სართულის ძირითადი დარბაზების გარემონტებულ კომპლექსს. მიწის ნაკვეთი იმპერატორმა პეტრე პირველმა გადასცა, თავის ფელდმარშალს ბ. პ. შერემეტევს, 1712 წელს. მდინარე ფონტანკას გაწვრივ ნაკვეთები ჭაობიანი იყო. ნელ-ნელა შერემეტევებმა დაიწყეს ამ ადგილის აღორძინება და ააშენეს რამდენიმე სახლი. 1730–1740 წლებში არქიტექტორ გ. დ. დიმიტრიევის ხელმძღვანელობით ძველ ხის კორპუსის ადგილას, ბორის პეტრეს ძე შერემეტვის ვაჟ პეტრესთვის აშენდა ახალი სახლი. 1750-იან წლებში კი აშენდა ახალი ორსართულიანი სახლი ბაროკოს სტილში. შენობის მეორე სართულზე მოეწყო ვერანდა. 1759 წელს შენობის შესასვლელში განთავსდა მოოქროვილი ოცი ცხენის სკულპტურა, ი. ფ. დუნკერის ავტორობით. 1830-1840 წლებში სასახლეში მუშაობდა არქიტექტორი ი. დ. კორსინი. მისი დიზაინის მიხედვით, 1838 წელს, დამზადდა თუჯის ღობე კარიბჭით. სასახლის ინტერიერი მთლიანად გადაკეთდა და 1845 წელს გაშენდა ბაღი. 1867 წელს მოეწყო სასახლის ჩრდილოეთი ნაწილი ნ. ლ. ბენუას პროექტით. 1871 წელს გრაფი დიმიტრი ნიკოლოზის ძის გარდაცვალების შემდეგ მისი ქონება გაიყო შვილებს, სერგეისა და ალექსანდრეს შორის. ფონტანკის სახლი ერგო სერგეის. 1874 წელს აქ აშენდა ახალი ხუთსართულიანი შენობა ა. კ. სერებრიაკოვის მიერ. 1917 წლის რევოლუციის შემდეგ, სასახლის უკანასკნელი მფლობელი, გრაფ სერგეი შერემეტევი ნებაყოფლობით წავიდა სასახლის ნაციონალიზაციაზე. შერემეტევის სასახლის შენობების კომპლექსი შედის, რუსეთის ფედერაციის ხალხთა კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტების ერთიან სიაში. სასახლეს სხვადასხვა დროს აქტიურად სტუმრობდნენ ცნობილი ადამიანები, მათ შორის: მხატვარი ო. ა. კიპრენსკი, რომელმაც აქ შექმნა რამდენიმე ცნობილი ნახატი. სასახლეში განთავსებულია წმ. ბარბარეს სახელობის ეკლესია, იარაღისა და ანტიკური დარბაზი. მუსიკის მუზეუმის კოლექცია მოიცავს სხვადასხვა მუსიკალურ ინსტრუმენტებს. ეს კოლექცია განთავსებულია სასახლის პირველ სართულზე. პერესტროიკის შემდეგ აღდგა მეორე სართულის საზეიმო ლუქს ოთახი, რომელიც დღეს ღიაა საზოგადოებისათვის, თუმცა მის სანახავად დამთვალიერებელმა უნდა შეიძინოს ცალკე მეორე ბილეთი. Краско А. В. Три века городской усадьбы графов Шереметевых. Дюди и события. — М.: Центрполиграф, 2009. — 443 с. ISBN 978-5-9524-4363-1 Усадьба графов Шереметевых «Фонтанный дом». — СПб.: ГБУК «СПб ГМТиМИ», 2012. — 304 с. ISBN 978-5-91461-021-7
ფრეილინის სახლები

ფრეილინის სახლები (რუს. Фрейлинские дома) — მდებარეობს პეტერგოფში, არის ორი ისტორიული ნაგებობის კომპლექსი. აშენდა 1853–1858 წლებში. იგი არის, ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტი. მდებარეობს სასახლის მოედანზე. მოიხსენიებენ ასევე როგორც ფრეილინის კორპუსები. იმ ტერიტორიაზე, სადაც სახლები დღეს დგას, თავდაპირველად იდგა 5 ხის სახლი, სამხედრო კავალერიის კომპლექსიდან შემორჩენილი. ორი ძველი სახლი დაცულია სასახლის ტერიტორიაზე საზაფხულო დასვენებისათვის. შესაბამისად, ფრეილინსკის სახელი გადაეცა ახალ სახლებს. შენობების არქიტექტორი იყო ნიკოლოზ ბენუა. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ, ისინი დასასვენებელ სახლებად, შემდეგ კი ტურისტებისთვის სასტუმროდ გადაკეთდა. ამჟამად, დასავლეთის შენობაში განთავსებულია ბენუების საოჯახო მუზეუმი, რომელიც 1988 წელს გაიხსნა ნ. ა. ბენუის ინიციატივით, ხოლო 2006 წლის აგვისტოში აღმოსავლეთით მდებარე შენობაში გაიხსნა სასტუმრო „ფრეილინის სახლი“. საოჯახო მუზეუმში დაცულია XIX-XX საუკუნეების მეორე ნახევარში მოღვაწე, რუსი მოქანდაკეების და მხატვრების სკულპტურული და ფერწერული ნამუშევრები. ფრეილინის სახლების არქიტექტურა პეტერგოფში მდებარე დიდი სასახლის არქიტექტურის ანალოგია. ორივე არის შესრულებული ბაროკოს სტილში და ანალოგიურადაა გაფორმებული. სახლები ერთმანეთს უკავშირდება თაღოვანი კარიბჭით. სახლს ამშვენებს პეტერგოფის გერბი. Фрейлинские дома - Музей семьи Бенуа, гостиница. citywalls.ru. ციტირების თარიღი: 2018-06-27.
ტომსკის სინაგოგა

ტომსკის სინაგოგა (რუს. Томская синагога) — სინაგოგა ქალაქ ტომსკში. მდებარეობს ქალაქის ლენინის რაიონში, როზა ლუქსემბურგის ქუჩაზე № 38-ში. არის ციმბირში ყველაზე ძველი სინაგოგა. ტომსკის სინაგოგის ისტორია იწყება 1850 წლიდან, როდესაც ააშენეს მისი პირველი ხის შენობა. იგი მოქმედებდა ნახევარი საუკუნე და მის ადგილზე 1902 წელს ვაჭარი ებრაელების და მრევლის ფინანსებით ააგეს ორსართულიანი აგურის სინაგოგა. სინაგოგა საზეიმოდ გაიხსნა 1902 წლის 15 სექტემბერს. სინაგოგის რაბინები იყვნენ ბერ ლევინი (1902–1907 წწ.), ბორუხ ბერი (1907–1915 წწ.), მეერ ბენ შლომო პევზნერი (1915–1929 წწ.). 1929 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ სინაგოგა დახურა და 1999 წლამდე გადადიოდა ერთი სახელმწიფო ორგანიზაციის ხელიდან მეორის ხელში. მის შენობაში სხვადასხვა დროს განთავსებული იყო კინოთეატრი, ბელოცერკოვის სამხედრო სასწავლებელი, ტომსკის საოლქო სასამართლო. 1999 წელს შენობა, რომელიც უკანასკნელი 70 წლის განმავლობაში არც ერთხელ არ გარემონტებულა, დაუბრუნდა ებრაულ საზოგადოებას 49 წელი უსასყიდლოდ გამოყენებისათვის. 2002 წლის დეკემბრისათვის შენობა გაამაგრეს, ხოლო 2010 წლის დეკემბრისათვის დასრულდა სინაგოგის სარესტავრაციო სამუშაოები. 2010 წლის 8 დეკემბერს სინაგოგა კვლავ გახსნეს. გახსნის ცერემონია დაიწყო ტრადიციული სანთლების ანთებით. შემდეგ ებრაული ტრადიციის მიხედვით სინაგოგაში შეიტანეს გრაგნილი თორა, რომელიც ცერემონიის დაწყებამდე ხელით დაწერეს. საზეიმო ღონისძიებაში მონაწილეობა მიიღო რუსეთის მთავარმა რაბინმა ბერლ ლაზარმა, დსთ-ის ებრაელთა ფედერაციის პრეზიდენტმა ლევ ლევაევმა, ტომსკის ოლქის მთავარმა რაბინმა ლევი კამინეცკიმ, ტომსკის მერმა ნიკოლოზ ნიკოლაიჩუკმა. ცერემონიალის დასრულების შემდეგ სინაგოგის ეზოში საფუძველი ჩაუყარეს ებრაული საბავშვო ბაღისა და სკოლის მშენებლობას. Синагога // Томск от А до Я: Краткая энциклопедия города. / Под ред. д-ра ист. наук Н. М. Дмитриенко. — 1-е изд. — Томск: Изд-во НТЛ, 2004. — С. 319-320. — 440 с. — 3 000 экз. — ISBN 5-89503-211-7. В Томске после реставрации открылась хоральная синагога. Интерфакс (2010-12-08). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-16. ციტირების თარიღი: 2012-04-04. История Томской еврейской общины. Томская еврейская община. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-16. Николай Лебедев. (2010-12-08) Евреям в Томске комфортно. Jewish.Ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-16. ციტირების თარიღი: 2012-04-04.
უტკინის აგარაკი

უტკინის აგარაკი (რუს. Уткина дача) მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში, ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი. აგარაკი მდებარეობს მდინარეების ოკერვილის და ოხადის შესართავთან. აგარაკი აშენდა მომღერალთა გუნდის დირექტორის, მარკ პოლტოროცკისა და მისი ცოლის აგაფოკლეა ალექსანდრეს ასული პალტარაცკაიასათვის, შემდგომში შენობა ეკუთვნოდა პრინცესა ზინაიდა შახოვსკაიას. 2017 წლის მდგომარეობით, შენობა წარმოადგენდა ურბანული ქანდაკების მუზეუმის ერთ-ერთ ფილიალს. დღეს, შენობაში დაგეგმილია სარემონტო სამუშაოები და შემდგომში მისი გამოყენება სამეცნიერო და საგანმანათლებლო საქმიანობისათვის. XVIII საუკუნის შუა რიცხვებში, მიწის მფლობელები გახდნენ მარკ თევდორეს ძე პოლტოროცკი და მისი ცოლი აგაფოკლეა ალექსანდრეს ასული პალტარაცკაია. 1790 წელს ა. ა. პოლტოროცკის ინიციატივით, აქ აშენდა ცენტრალური მერის შენობები კლასიკურ სტილში. არსებობს ვარაუდი, რომ პროექტის ავტორი არქიტექტორი ნ. ა. ლვოვი იყო. ოფიციალურად შენობა გაიხსნა 1820-1830-იან წლებში. 1814 წელს პოლტოროცკაიამ გადაწყვიტა გაეყიდა ქონება. 1828 წლის 21 დეკემბერს პრინცესა ზინაიდა შახოვსკაიამ იყიდა. ამის შემდგომ ფიქსირდება სწორედ სახელწოდება „უტკინი“. რევოლუციის შემდეგ, სამკვიდრო გადაეცა ჯანმრთელობის კომისარიატს და აქ განთავსდა მალოხტისნკის მეორე ფსიქიატრიული საავადმყოფოს განყოფილება. 1933 წელს, სარემონტო სამუშაოების დროს, მთავარი შენობის მხატვრობა განადგურდა. 2012 წლის 27 ოქტომბერს სანქტ-პეტერბურგის ვიცე-გუბერნატორის ვასილი კიჩეჯის დადგენილებით აქ განთავსდა ქალაქის ქანდაკების მუზეუმი. Н. П. Столбова // «Уткина дача». დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine. «Уткина дача» на сайте «Живого города» დაარქივებული 2018-11-11 საიტზე Wayback Machine.
კავალერიის სახლები (პუშკინი)

კავალერიის სახლები (რუს. Кавалерские дома) მდებარეობს ქალაქ პუშკინში. არის ისტორიული ნაგებობების კომპლექსი. სახლები აშენდა 1752-1753 წელს. კავალერიის სახლებს ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტის სტატუსი აქვთ მინიჭებული. სახლების მშენებლობა დაიგეგმა ტერიტორიის გაწმენდის შემდეგ, რომელიც არ შეესაბამებოდა იმპერიული რეზიდენციის სტატუსს. 1748 წელს დედოფალმა ელიზაბეტმა ბრძანა აეშენებინათ 4 ქვისა და 1 ხის სახლი კავალერიისთვის. 1748 წლის 29 სექტემბრის ბრძანებით, სახლების მშენებლობა დაევალა არქიტექტორ ს. ი. ჩევაკინსკის. 1752-1753 წლებში აღნიშნულ ტერიტორიაზე აშენდა ბაროკოს სტილში შესრულებული ერთსართულიანი სახლები. 1784 წელს ისინი გაფართოვდა არქიტექტორის ი. ნეილოვის მიერ, რომელმაც შეინარჩუნა თავდაპირველი სტილი მეორე სართულზეც. მოგვიანებით სახლები გადაკეთდა სხვადასხვა გზით. აღნიშნული სახლები ახლოს დგას XVIII საუკუნის 40-იან წლებში, ქალაქ პეტერბურგში აშენებული ქალაქის შენობების ტიპთან. სახლებში სართულები ერთმანეთთან გამოყოფილია ფართო პროფილით. აღნიშნული სახლებიდან აღსანიშნავია თავდაპირველად სამრეცხაო სახლი. სადაც ცხოვრობდა სამეფო ლიცეუმის დირექტორი. ასევე, სამკურნალო სახლის შტაბი, მოგვიანებით ცნობილი როგორც კარამზინის სახლი. მასში 1816 წლიდან ისტორიკოსი ნ. მ. კარამზინი ცხოვრობდა. ამ სახლს ხშირად სტუმრობდა ალექსანდრე პუშკინი, რომელიც მეგობრობდა მის მფლობელთან. 1811–1816 წლებში ორ სართულიანი კავალისის სახლი („ენგელგარდტის სახლი“) გადაკეთდა არქიტექტორის, ვ. პ. სტასოვის მიერ. კავალერიის სახლებიდან დღევანდელ დღემდე მოაღწია სამრეცხაო, გოფმარშალსკის, კაბინეტურმა და შტაბ-ლეკარსკის ქვის შენობებმა. Садовая 4, 6, 10, 12. Кавалерские дома. Энциклопедия Царского Села. ციტირების თარიღი: 2018-06-30.[მკვდარი ბმული] Кавалерский дом - Дом директора Лицея. citywalls.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-01. ციტირების თარიღი: 2018-06-30.
კავალერიის სახლები

ტერმინი კავალერიის სახლები შეიძლება აღნიშნავდეს: კავალერიის სახლები (პუშკინი) — ფედერალური მნიშვნელობის ძეგლი სანქტ-პეტერბურგში, პუშკინი. კავალერიის სახლები (პეტერგოფი) — ფედერალური მნიშვნელობის ძეგლი სანქტ-პეტერბურგში, პეტერგოფი.
კავალერიის სახლები (პეტერგოფი)

კავალერიის სახლები (რუს. Кавалерские дома) — ისტორიული შენობების კომპლექსი პეტერგოფში. სახლები აშენებული 1799–1801 წლებში. აღნიშნულ შენობებს მინიჭებული აქვთ ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტი სტატუსი. მდებარეობს პრავლენსკოის ქუჩის გასწვრივ. არსებული სახლები აშენდა არქიტექტორ ფრანც ბრაუერის მიერ, სასამართლო თანამდებობის პირთა და ტექნიკური პერსონალისთვის. თავდაპირველად აქ იდგა ხის სახლები, რომელიც დაპროექტებული იყო 1732 წელს მ. ზემცევის მიერ. შემდგომში ისინი ჩანაცვლდა ქვის სახლებით. განსაკუთრებული ადგილი უკავია სახლს კოშკით, რომელიც გადაჰყურებს სანქტ-პეტერბურგის პროსპექტს. კოშკის კომპლექსში, განთავსებული იყო ზარი, რომელიც აუწყებდა მოსახლეობას დღის დასაწყისს. თავდაპირველად იყო ხის კომპლექსი, შემდეგ აშენდა ქვისგან. შეინარჩუნეს კოშკი, სადაც განთავსებული იყო ზარი. დიდი სამამულო ომის დროს ერთ-ერთი სახლი განადგურდა, მისი უწინდელი ადგილი ახლა მოედანზეა. XIX-XX საუკუნეებში შენობა გამოყენებული იყო სხვადასხვა საჭიროებებისათვის, აქ განთავსებული იყო სასახლის გამგეობა, შემდეგ კი პეტერგოფის სასახლეთა დირექტორატი, მუზეუმები. 2005 წლის 9 სექტემბერს პეტერგოფის 300 წლისთავისადმი მიძღვნილ ღონისძიების ფარგლებში სახლის კოშკი გაიხსნა. დღეს სახლი ნაწილობრივ რჩება საცხოვრებლად. სახლის ფასადი გლუვია, აქვს გრძელი კუთხის ფანჯრები. სახლებს არ აქვს დეკორი. სახლების რეკონსტრუქციის შემდგომ შენარჩუნდა ფასადების და ინტერიერის თავდაპირველი იერსახე. ამჟამად, სახლების საერთო ტექნიკური მდგომარეობა დამაკმაყოფილებელია. Кавалерские дома (Петергоф). citywalls.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-06-27. ციტირების თარიღი: 2018-06-26.
ვალერიან გოგოლაშვილი

ვალერიან (ვლადიმერ) გიორგის ძე გოგოლაშვილი (დ. 20 თებერვალი 1935, სოფ. ანაგა, ახლანდ. სიღნაღის მუნიციპალიტეტი - გ. 14 თებერვალი 2015) — ქართველი ჟურნალისტი, საქართველოს დამსახურებული ჟურნალისტი (1980). დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (თსუ) ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი 1959 წელს და მოსკოვის საფინანსო-ეკონომიკური ინსტიტუტი 1978 წელს. 1960 წლიდან მუშაობდა გაზეთ „სოფლის ცხოვრების“ რედაქციაში, მათ შორის მთავარ რედაქტორად 1987–1990 წლებში. XX საუკუნის 70–80-იან წლებში თავი გამოიჩინა საქართველოს სოფლის მეურნეობის პრობლემებისადმი მიძღვნილი სტატიებითა და ნარკვევებით. მისმა ანალიტიკურმა და კრიტიკულმა საგაზეთო პუბლიკაციებმა სათავე დაუდო იმდროინდელ სიახლეს — ჟურნალისტურ გამოძიებას. ნარკვევების ციკლისთვის „ნია გრუზინსკაიას ცხელი ზამთარი“ მას მიენიჭა საბჭოთა კავშირის ჟურნალისტთა კავშირის პრემია (1975). 1990 წელს გოგოლაშვილი დაინიშნა საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საზოგადოებასთან და მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებთან ურთიერთობის სამსახურის უფროსად; 1993 წელს მიენიჭა პოლკოვნიკის წოდება. 1991–1994 წლებში ოთხჯერ დაჯილდოვდა საქართველოს ჟურნალისტთა შემოქმედებითი კავშირის პრემიით — „ექსტრემალურ სიტუაციებში მამაცობისა და პროფესიონალიზმის გამოჩენისათვის“. 1970–1994 წლებში ეწეოდა პედაგოგიურ საქმიანობას თსუ-ის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე. არის ნარკვევების, რამდენიმე წიგნის, „პრესის თეორიისა და პრაქტიკის“ სახელმძღვანელოს თანაავტორი. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (2000). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 67. ვალერიან გოგოლაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ ვაკერიან გოგოლაშვილი
შვაბები

შვაბები (გერმ. Schwaben) — გერმანელთა სუბეთნიკური ჯგუფი. განსახლებულნი არიან შვაბიაში, სამხრეთ-დასავლეთ გერმანიაში. საუბრობენ გერმანული ენის შვაბურ დიალექტზე. ისტორიულად შვაბები არიან სვებების შთამომავლები, რომლებიც ცხოვრობდნენ დღევანდელი გერმანიის სამხრეთ-დასავლეთ ტერიტორიაზე. გვიან შუა საუკუნეებში აქ არსებობდა შვაბიის საჰერცოგო, რომლის მმართველებიც პერიოდულად საღვთო რომის იმპერატორის ტიტულსაც ფლობდნენ. საჰერცოგო 1313 წელს გაუქმდა. James Minahan, One Europe, Many Nations: A Historical Dictionary of European National Groups, Greenwood Publishing Group, Ltd., 2000. — გვ. 650.