laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ნიკოლოზ კვერნაძე

ნიკოლოზ (კოლია) ნიკოლოზის ძე კვერნაძე (დ. მაისი, 1893, სამტრედია, — გ. 1 სექტემბერი, 1924) — ქართველი დრამატურგი, მწერალი, პოლიტიკური მოღვაწე. იყენებდა ფსევდონიმებს: „გერგესელი“, „გედი“. დაიბადა ქუთაისის გუბერნიის გლეხის ოჯახში. 1913 წელს გაწევრიანდა საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიაში. ასევე იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების სამტრედიის განყოფილების წევრი. 1914-1918 წლებში მუშაობდა ჭიათურაში „კავკასიური საზოგადოების“ მეტაბელედ, შემდეგ — სამტრედიაში, კოოპერატივში. 1916-1917 წლებში სამხედრო სამსახურში იყო. 1917-1921 წლებში მსახურობდა სამტრედიის სახალხო გვარდიის შტაბის თავმჯდომარის თანაშემწედ. 1922-1924 წლებში იყო სახალხო თეატრის გამგეობის წევრი. 1924 წელს მუშაობდა ქართული დრამატული საზოგადოების გამგეობის მდივნად. დაწერილი აქვს პიესები: „პირველი გრძნობა“ (ფსიქოლოგიური დრამა 3 მოქმედებად), „ნიღაბქვეშ“ (დაიდგა მუშათა კლუბში 1920 წლის 18 იანვარს), „ელისო“ (ალექსანდრე ყაზბეგის მოთხრობის მიხედვით) და სხვ. აქვეყნებდა პუბლიცისტურ წერილებს ხელოვნების შესახებ (ჟურნ. „თეატრი და ცხოვრება“, 1920, №1,4, 5). 1924 წლის იანვარში ბოლშევიკურმა ჩეკამ დააპატიმრა ანტისაბჭოთა აჯანყების მომზადებაში მონაწილეობის ბრალდებით. აგვისტოს აჯანყების დღეებში დახვრიტეს. ნიღაბ ქვეშ : დრამა 3 მოქმედებად (ავტორი). - ტფილისი, გამოცემა მ. გოგაძე და რევიშვილისა, 1922. ქართველ მოღვაწეთა ლექსიკონი, 1801-1952: ტ. I ა-დ / იოსებ იმედაშვილი.-თბ.,2018.-გვ.565; ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 663. ნიკოლოზ კვერნაძე — საქართველოს პირველი რესპუბლიკის (1918-1921) პროსოპოგრაფიული ბაზა (ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლინგვისტურ კვლევათა ინსტიტუტი) ნიკოლოზ კვერნაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
დავით წულუკიძე

დავით წულუკიძე (დ. 25 მარტი, 1960, ქობულეთი) — ქართველი ისტორიკოსი, პედაგოგი, პოლიტიკოსი. დაამთავრა ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელობის პედაგოგიური ინსტიტუტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს აღორძინება“. დავით წულუკიძე — ბიბლიოვიკი დავით წულუკიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
Aventura

ავენტურა (ინგლ. Aventura) — ამერიკული მუსიკალური ჯგუფი, რომელიც დაარსდა 1994 წელს ნიუ-იორკში. ჯგუფი უკრავს მუსიკას, რომელიც ბაჩატას სახელით არის ცნობილი. მათი სიმღერები ძირითადად ესპანურად არის დაწერილი. ევროპაში მათ ყველაზე დიდ პოპულარობა მოუტანა ალბომმა We Broke the Rules, განსაკუთრებით სიმღერამ — „Obsesión“. ენტონი სანტოსი — სიმღერა ჰენრი სანტოს ჯეტერი — სიმღერა, ტექსტი, მუსიკა ლენი სანტოსი — გიტარა მაქს სანტოსი — ბას გიტარა Trampa de Amor (1995) (ca „Los Tinellers“) ხიმენესის რეკლამის პრომოუტერი Generation Next (1999) ხიმენესის რეკლამის პრომოუტერი We Broke the Rules (2002) Love & Hate (2003) God's Project (2005) The Last (2009) Unplugged (2004) K.O.B. Live (2006) Kings of Bachata: Sold Out at Madison Square Garden (2007) ოფიციალური საიტი
ნინო ჭანიშვილი

ნინო (ნანი) ჭანიშვილი (დ. 3 თებერვალი, 1945, თბილისი) — ქართველი მეცნიერი, პოლიტიკოსი. 1967 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კიბერნეტიკის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი “. ნინო ჭანიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ნინო (ნანი) ჭანიშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
მანსუმ იბრაჰიმოვი

მანსუმ ისრაფილ-ოღლუ იბრაჰიმოვი (აზერ. Mənsum İsrafil oğlu İbrahimov; დ. 1 ოქტომბერი, 1960, იმამყულუბეილი, აღდამის რაიონი) — აზერბაიჯანის სახალხო მომღერალი, ჰანენდე, მუღამების შემსრულებელი, თეატრისა და კინოს არტისტი, რესპუბლიკის დამსახურებული არტისტი (1998), აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი (2005). 1982–1987 წლებში სწავლობდა ბაქოს მუსიკალურ ტექნიკუმში. 1993 წელს დაამთავრა აზერბაიჯანის კულტურისა და ხელოვნების სახელმწიფო უნივერსიტეტი. მუღამის განვითარებასა და ახალ ჰანენდეთა აღზრდაში თავისი წვლილი შეიტანა. ცნობილი თეატრალური როლებს შორისაა — მეჯნუნი სპექტაკლში „ლეილა და მეჯნუნი“ (ბაქო, მ. ფ. ახუნდოვის სახელობის ოპერისა და ბალეტის თეატრი). 2002 წლიდან გადაღებულია 4 კინო- და ტელეფილმში. „მუღამის“ სატელევიზიო მუსიკალური კონკურსების ჟიურის წევრი (2005, 2007). მანსუმ იბრაჰიმოვი trend.az მანსუმ იბრაჰიმოვი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
ფარვიზ შაჰბაზოვი

ფარვიზ ოქთაი-ოღლუ შაჰბაზოვი (აზერ. Şahbazov Pərviz Oqtay oğlu: (დ. 24 ნოემბერი, 1969, ბაქო) — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ენერგეტიკის მინისტრი 2017 წლის 12 ოქტომბრიდან. ფარვიზ ოქთაი-ოღლუ შაჰბაზოვი დაიბადა ბაქოში, 1969 წლის 24 ნოემბერს. 1986-1992 წლებში სწავლობდა აზერბაიჯანის ნავთობის სახელმწიფო აკადემიაში. 1998-2001 წლებში საგარეო საქმეთა სამინისტროს სხვადასხვა პოზიციებზე მუშაობდა. 2005 წელს იყო თანამშრომლობის ფორუმის თავმჯდომარე ეუთოს უსაფრთხოების სფეროში. 2005 წლის აგვისტოდან მუშაობდა აზერბაიჯანის საგანგებო და სრულუფლებიან ელჩად გერმანიაში. 2017 წლის 12 ოქტომბრიდან არის აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ენერგეტიკის მინისტრი. ↑ „Парвиз Шахбазов — министр энергетики Азербайджанской Республики“ (რუსული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-06-07. ციტირების თარიღი: 2020-09-10. ტექსტი „report.az“ იგნორირებულია (დახმარება)
დავით ჭეიშვილი

დავით ჭეიშვილი (დ. 18 ოქტომბერი, 1961, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, ფიზიკოსი. 1983 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ეროვნულ-დემოკრატიული პარტია“. დავით ჭეიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი დავით ჭეიშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
მელექხანიმ ეიიუბოვა

მმელექხანიმ მაზაჰირ-ყიზი ეიიუბოვა (აზერ. Mələkxanım Məzahir qızı Əyyubova; დ. 5 ნოემბერი, 1962, შემახა) — აზერბაიჯანელი მომღერალი, ჰანენდე, აზერბაიჯანის სახახლო არტისტი. დაიბადა 1962 წლის 5 ნოემბერს შემახაში. 1969-1979 წლებში ბაქოს №155 სკოლაში სწავლობდა, 1979-1984 წლებში — მ. ა. ალიევის სახელობის აზერბაიჯანის ხელოვნების სახელმწიფო უნივერსიტეტში. აგრეთვე დაამთავრა მუსიკალური ხუთწლიანი სკოლა გარმონის განხრით. თავდაპირველად იგი ა. ჯავანშიროვის ბავშვთა გუნდის სოლისტი იყო. 1980-1985 წლებში — ფოლკლორული ანსამბლი „ირს“-ის სოლისტი, ხოლო 1985 წლიდან — აზერბაიჯანის სახტელერადიოს სახალხო ორკესტრის სოლისტი. მრავლ ქვეყანაში იყო გასტროლებზე, მათ შორის: აშშ, გერმანია, საფრანგეთი, ირანი, ავსტრალია, თურქეთი, რუსეთი. 1995 წელს ოპერაში „ლეილა და მეჯნუნი“ შეასრულა ლეილას როლი. არის აზერბაიჯანის კულტურისა და ხელოვნების სახელმწიფო უნვიერსიტეტის დოცენტი, აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი, გ. ალიევის სახელობის ფონდის ლაურეატი. ↑ 50-летняя Мелекханым дает концерт в Шамахы (ФОТО). anspress.com (12-11-2012). ციტირების თარიღი: 10 სექტემბერი, 2020. ↑ Эюбова Мелекханым | Баку | Энциклопедия | Ханенде | Баку, Азербайджан
თენგიზ ჭიქაბერიძე

თენგიზ ჭიქაბერიძე (დ. 6 აგვისტო, 1956, ტყიბული) — ქართველი ექიმი, პოლიტიკოსი. 1985 წელს დაამთავრა არხანგელსკის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ტყიბულის მაჟორიტარი). თენგიზ ჭიქაბერიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი თენგიზ ჭიქაბერიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
გრიგოლ ჭკუასელი (პოლიტიკოსი)

გრიგოლ ჭკუასელი (დ. 28 აგვისტო, 1965, თბილისი — გ. 7 აგვისტო, 1998) — ქართველი პოლიტიკოსი. 1986 წელს საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კავშირგაბმულობის ფაკულტეტი. 1995-1998 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. უფლებამოსილება შეუწყდა გარდაცვალების გამო. გრიგოლ ჭკუასელი — ბიბლიოვიკი გრიგოლ ჭკუასელი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი[მკვდარი ბმული]
გიორგი ჭყონია (პოლიტიკოსი)

გიორგი ჭყონია (დ. 4 მაისი, 1960, თბილისი) — ქართველი მეცნიერი, პოლიტიკოსი. 1984 წელს დაამთავრა საქართველოს სახელმწიფო სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის სატყეო ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. გიორგი ჭყონია (პოლიტიკოსი) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გიორგი ჭყონია — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი[მკვდარი ბმული]
დავით ნიჟარაძე

დავით (დათა) ოტიას ძე ნიჟარაძე (დ. 18 სექტემბერი, 1856, სოფ. ოფშკვითი, ახლანდ. წყალტუბოს მუნიციპალიტეტი, — გ. 27 დეკემბერი, 1922) — თავადი, ქართველი სამხედრო და საზოგადო მოღვაწე, რუსეთის იმპერიის არმიის პოლკოვნიკი (1914). წლების მანძილზე იყო დასავლეთ საქართველოს თავადაზნაურთა საკრებულოს წინამძღოლი (მარშალი). განათლება შინ მიიღო. მოხალისედ მონაწილეობდა რუსეთ-თურქეთის ომში (1877-1878) სამურზაყანოს ირეგულარული ცხენოსანი პოლკის რიგებში. 1883-1890 წლებში მსახურობდა ქუთაისის გუბერნიის მე-4 სამხედრო-საცხენოსნო უბნის უფროსად. 1888-1891 წლებში არჩეული იყო ქუთაისის მაზრის თავადაზნაურობის დეპუტატად. 1891-1894 წლებში იყო ქუთაისის მაზრის თავადაზნაურობის წინამძღოლის (მარშლის) მოვალეობის შემსრულებელი, 1894-1914 წლებში — ქუთაისის მაზრის თავადაზნაურობის წინამძღოლი (არჩეული იყო შვიდგზის). ამავდროულად, 1894-1911 წლებში იყო ქუთაისის გუბერნიის თავადაზნაურობის წინამძღოლის (მარშლის) მოვალეობის შემსრულებელი, 1914-1917 წლებში — ქუთაისის გუბერნიის თავადაზნაურობის წინამძღოლი. თავადაზნაურობის წინამძღოლის თანამდებობაზე ყოფნისას ნიჟარაძის თაოსნობით და ხელშეწყობით ააგეს ქუთაისის ქართული გიმნაზიის ორსართულიანი შენობა, შემცირდა საქართველოდან რუსეთის სამხედრო სამსახურში გასაწვევი ახალგაზრდების რიცხვი. როგორც იმერეთის თავადაზნაურთა ბანკის თავმჯდომარე, არაერთ საქველმოქმედო და საზოგადოებრივ საქმიანობაში იყო ჩართული. ასვე თავმჯდომარეობდა ქართული გალობის მოყვარულთა წრისა და ქართული გალობის აღმდგენელი საზოგადოების გამგეობებს. იდგა ეროვნულ პოზიციებზე, რის გამოც ქუთაისის გენერალ-გუბერნატორ ალექ­სეი სმაგინთანაც იყო დაპირისპირებული. I მსოფლიო ომის დროს, 1915 წელს მილიციის პოლკოვნიკის ჩინით ნიჟარაძე სათავეში ედგა ქუთაისის ქართულ დრუჟინას და „ჭოროხის რაზმის“ შემადგებლობაში მონაწილეობდა საბრძოლო მოქმედებებში ოსმალეთის ფრონტზე. 1916 წლიდან ასრულებდა კავკასიის მეფისნაცვლის საგანგებო მინდობილობათა გენერლის მოვალეობას. რუსეთის 1917 წლის რევოლუციის შემდეგ, ნიჟარაძის თავმჯდომარეობით დასავლეთ საქართველოს თავადაზნაურთა საკრებულომ 1917 წლის 8 ნოემბერს მიიღო გადაწყვეტილება, რომლის ძალითაც ქართველ ერს გადასცა საკრებულოს ქონება (ქუთაისის ქართული გიმნაზია თავისი შენობებით, სენაკის სკოლა თავისი შენობებით და თავადაზნაურობის ბანკი). ამავე დროს მსგავსი ნაბიჯი გადადგა თბილისის გუბერნიის თავადაზნაურობამ კოტე აფხაზის ხელმძღვანელობით. ნიჟარაძე დასავლეთ საქართველოს თავადაზნაურთა სახელით სიტყვით მიესალმა 1917 წლის 19-24 ნოემბერს მოწვეულ პირველ ქართულ ეროვნულ ყრილობას. დაჯილდოებული იყო IV ხარისხის სამხედრო ორდენის წარჩინების ნიშნით (1877), წმ. ანას II (1899), წმ. სტანისლავის II (1895), წმ. ვლადიმერის IV (1915) და III (1916) ხარისხის ორდენებით, მედლებით. ქუთაისის გუბერნიის თავად-აზნაურთა წინამძღოლები // ქუთაისის გუბერნიისა და მაზრის თავადაზნაურთა წინამძღოლები : დოკუმენტების კრებული / საქ. იუსტიციის სამინ.; საქ. ეროვნ. არქივი; ქუთაისის ცენტრ. არქივი. - ქუთაისი, 2009. Мераб Кезевадзе. Нижарадзе Давид Отиевич. www.nobility.pro. ნანახია 10 სექტემბერი, 2020. დავით ნიჟარაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ზაქარია ამაშუკელი

ზაქარია ვასილის ძე ამაშუკელი (დ. 30 ივნისი, 1862 — გ. 3 აპრილი, 1942) — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (10 ივლისი, 1917). დაიბადა ქუთაისის გუბერნიის აზნაურთა ოჯახში. მამა იყო მაიორი ვასილ სოკრატის ძე ამაშუკელი. დაამთავრა ვორონეჟის კადეტთა კორპუსი (1881), შემდეგ ნიკოლოზის საკავალერიო სასწავლებელი (1883). 1881 წლიდან სამხედრო სამსახურში იყო. ირიცხებოდა ტვერის 43-ე (1907 წლიდან — მე-16) დრაგუნთა პოლკში. 1914 წელს მიიღო პოლკოვნიკის წოდება. მონაწილეობდა I მსოფლიო ომში. განსაკუთრებით გამოიჩინა თავი 1915 წლის 11 ივლისს ხან-ოღლისთან ბრძოლაში, სადაც წარმატებულ იერიშზე გაუძღვა თავის ცხენოსან ესკადრონს. ამისათვის მიიღო წმ. გიორგის IV ხარისხის ორდენი (1916). ასევე დაჯილდოებული იყო წმ. სტანისლავის III (1890) და II (1916), წმ. ანას III (1901) და II (1915), წმ. ვლადიმერის IV (1915) ხარისხის ორდენებით. 1917 წელს მიიღო გენერალ-მაიორის წოდება. მონაწილეობდა გენ. ბარათოვის ექსპედიციაში სპარსეთში. მეთაურობდა რეველის სასაზღვრო პოლკს. 1919 წელს მსახურობდა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის არმიაში საკავალერიო დივიზიის შტაბის უფროსად. შემდეგ მონაწილეობდა თეთრ მოძრაობაში „სამხრეთ რუსეთის შეიარაღებული ძალებისა“ და „რუსული არმიის“ რიგებში ყირიმიდან ევაკუაციამდე. 1920 წლიდან ემიგრაციაში იყო იუგოსლავიაში. დაკრძალულია ბელგრადში. Азербайджанская Демократическая Республика (1918—1920). Армия. (Документы и материалы). Баку, 1998, с. 16; Азербайджанская Демократическая Республика (1918—1920). Армия. (Документы и материалы). Баку, 1998, с. 18; Азербайджанская Демократическая Республика (1918—1920). Армия. (Документы и материалы). Баку, 1998, с. 26; Гогитидзе, М. Грузинский генералитет (1699 – 1921) : библиограф. справочник / отв. ред. И. Дивный. – Киев : Ин-т укр. археографии и источниковедения им. М. Грушевского Нац. АН Украины, 2001; Гогитидзе, М. Военная элита Кавказа : в 2 т. – Т. I : Генералы и адмиралы из Грузии / ред. Н. Джавахишвили. – Тбилиси : НИЦ ист. груз.-кавказ. отношений, 2007; Гусейнов А. Армия Азербайджанской Демократической Республики. 1918—1920 гг. // Старый Цейхгауз. 2011. № 2-3(40-41). С. 118—128; Волков, С.В. Генералитет Российской империи: энциклопедический словарь генералов и адмиралов от Петра I до Николая II. Т. 1. – М., 2010. – С. 53; Список подполковникам по старшинству. Ч.I, II и III / сост.по 1-е марта 1909 г. – СПб., 1909. – С. 1421; Русские генералы в Белграде: биографические очерки / Под научной ред. М.В. Новикова. – Ярославль: Издв-во ЯГПУ, 2014. Амашукели Захарий Васильевич. «Русская армия в Великой войне». Гогитидзе Мамука Джемалович. Генералы и офицеры-грузины в вооруженных силах Азербайджанской Демократической Республики в 1918-1920 гг. «Центр Истории Кавказа».
RFC

განაცხადი კომენტირებაზე (ინგლ. Request for Comments , RFC) — დოკუმენტი, რომელსაც აქვეყნებს ინტერნეტის საზოგადოება (ISOC) ან მასთან დაკავშირებული ორგანო, პირველ რიგში, ინტერნეტის საინჟინრო საბჭო (IETF) — ინტერნეტის ტექნიკური შემუშავებისა და სტანდარტიზაციის ძირითადი ორგანოები. RFC იქმნება ცალკეული პირების ან ინჟინერთა და კომპიუტერულ მეცნიერთა ჯგუფების მიერ მემორანდუმის სახით, რომელშიც აღიწერება მეთოდები, ქცევები კვლევები, ან ინოვაციები, რომლებიც გამოყენებადია ინტერნეტისა და ინტერნეტთან დაკავშირებული სისტემების მუშაობაში. მისი წარმოდგენა ხდება საექსპერტო შეფასებისთვის, ან ახალი კონცეფციების, ინფორმაციის გასაცნობად, ან შემთხვევითი ინჟინრული იუმორისთვის. ზოგიერთ განაცხადს IETF ამტკიცებს ინტერნეტის სტანდარტის სახით. თუმცა, მრავალი RFC არის საინფორმაციო ან ექსპერიმენტული ხასიათის და არის სტანდარტი. სისტემა RFC გამოგონილ იქნა სტივ კროკერის მიერ 1969 წელს, ARPANET-ის შემუშავების პროცესში არაოფიციალური შენიშვნების ჩაწერის გასაიოლებლად. მის შემდეგ, RFC-ები გადაიქცა ინტერნეტის მახასიათებლების, საკომუნიკაციო პროტოკოლების, პროცედურების და მოვლენების ოფიციალურ დოკუმენტაციად. კროკერის თქმით, განაცხადების სისტემა „ინტერნეტის შიდა მუშაობას ფორმას აძლევს და მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა მის წარმატებაში“, თუმცა გარე საზოგადოებისთვს არც ისე კარგად არის ცნობილი. RFC იწარმოება გადაწყობის შესაძლებლობის არ მქონე ტექსტის ფორმატში, თუმცა ფორმატის ცვლილებაზე მუშაობა დაწყებულია, რათა დოკუმენტების ოპტიმალურად ნახვა შესაძლებელი იყოს სხვადასხვა ზომის დისპლეის მქონე მოწყობილობებზე. ინტერნეტის საზოგადოების მიღმა, RFC ჰქვიათ დოკუმენტებს, რომლებსაც აქვეყნებს აშშ-ის ფედერალური მთავრობა, მაგალითად გზატკეცილზე მოძრაობის უსაფრთხოების ეროვნული ადმინისტრაცია. ↑ Waitzman, David (April 1, 1990), A Standard for the Transmission of IP Datagrams on Avian Carriers, IETF ↑ უიტემა, კრისტიან; პოსტელი, ჯონ; კროკერი, სტივ (აპრილი, 1995), Not All RFCs are Standards, IETF ↑ RFC's, Internet Request For Comments. Livinginternet.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-02. ციტირების თარიღი: 3 აპრილი, 2012. ↑ „Stephen D. Crocker, How the Internet Got Its Rules, The New York Times, 6 აპრილი 2009“. Nytimes.com. 7 აპრილი, 2009. ციტირების თარიღი: April 3, 2012. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |date=-ში (დახმარება) ↑ RFC Format Change FAQ ↑ Notice and Request for Comments, აშშ-ის ფედერალური რეესტრი (16 იანვარი, 2018).
ალექსანდრე ამაშუკელი

ალექსანდრე ჯავახის ძე ამაშუკელი (დ. 1875, სოფ. ამაშუკეთი, ახლანდ. ხარაგაულის მუნიციპალიტეტი, — გ. 1938) — ქართველი ოფიცერი. მსახურობდა რუსეთის იმპერიის, საქართველოს და აზერბაიჯანის არმიებში. 1909 წლისთვის — გრენადერთა მე-14 ქართული პოლკის პორუჩიკი, I მსოფლიო ომის (1914-1918) დროს იყო მე-15 ფინური მსროლელი პოლკის შტაბს-კაპიტანი. 1914 სექტემბერში დაიჭრა და გერმანელებს ტყვედ ჩაუვარდა. გათავისუფლების შემდეგ, 1918 წლიდან მსახურობდა საქართველოს ჯარში. თავი გამოიჩინა 1918 წლის დეკემბერში სომხეთთან ომში, სადაც კაპიტნის ჩინით მე-5 ქართული ქვეითი პოლკის ასეულს მეთაურობდა. 1919 წელს მიიღო პოდპოლკოვნიკის წოდება. 1919 წლის სექტემბრიდან მიწვეული იყო აზერბაიჯანის არმიაში. მსახურობდა ჯევანშირის პოლკში, შემდეგ გეოქჩაის მე-6 ქვეითი პოლკის მე-2 ბატალიონის უფროსად. 1921 წელს გასაბჭოების შემდეგ სამეურნეო სამუშაოებზე იყო საქართველოში. 1933 წელს თანამდებობრივი დანაშაულის ბრალდებით იხდიდა სასჯელს. 1938 წლის ივლისში დააპატიმრეს საბჭოთა ხელისუფლების წინააღმდეგ აგიტაციისა და ჯაშუშობის ბრალდებით. 1938 წლის 10 ნოემბერს მიესაჯა დახვრეტა ქონების კონფისკაციით. ამაშუკელი ალექსანდრე ჯავახის ძე. სტალინური სიები საქართველოდან [ელექტრონული მონაცემთა ბაზა] / ჰაინრიჰ ბიოლის ფონდი სამხრეთ კავკასიაში, ინფორმაციის თავისუფლების განვითარების ინსტიტუტი, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრო, საერთაშორისო საზოგადოება „მემორიალი“, საქართველოში შვეიცარიის საელჩო. - 2013. Амашукели Александр Джавахович. «Памяти героев Великой войны 1914–1918». Шахбазов А. (сост.) Сборник приказов по военному ведомству Азербайджанской Демократической Республики. II том. Баку: Маариф, 2018.
ვიტალი ხაზარაძე

ვიტალი ხაზარაძე (დ. 6 თებერვალი, 1947, სოფ. ბაში, ახლანდ. სამტრედიის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი თანამდებობის პირი, ინჟინერი, პოლიტიკოსი. 1971 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მსუბუქი მრეწველობის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკიდან „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. 1999-2004 წლებში — საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, ამავე საარჩევნო ბლოკიდან. ვიტალი ხაზარაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ვიტალი ხაზარაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
გიორგი ხელაძე

გიორგი ხელაძე (დ. 26 დეკემბერი [ან 14 მაისი], 1952, ლანჩხუთი) — ქართველი ინჟინერ-მექანიკოსი და პოლიტიკოსი. დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ინჟინერ-მექანიკოსის სპეციალობით. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკიდან „საქართველოს აღორძინება“. გიორგი ხელაძე[მკვდარი ბმული] — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი ↑ გიორგი ხელაძის დეკლარაცია. declaration.gov.ge (19 დეკემბერი, 1999). ციტირების თარიღი: 11 დეკემბერი, 2020.[მკვდარი ბმული]
ნოე ხოზრევანიძე

ნოე ხოზრევანიძე (დ. 22 ნოემბერი, 1956, სოფ, ღურტა, ახლანდ. ხულოს მუნიციპალიტეტი) — ქართველი პოლიტიკოსი. 1979 წელს დაამთავრა საქართველოს სახელმწიფო სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის აგრონომიის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკიდან „საქართველოს აღორძინება“. ნოე ხოზრევანიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ნოე ხოზრევანიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
გომერი

გომერი — იაფეთის უფროსი შვილი, კიმერიელების წინაპარი, ცხოვრობდა შავი ზღვის ჩრდილოეთით, შემდგომში ამ ადგილებს მისი სახელი ეწოდა. გომერს ჰყავდა სამი ძე აშქენაზი, რიფათი და თოგარმა. ერთ-ერთი ვერსიით სწორედ თუბალი და მეშექი (მოსოხი) არიან მიჩნეულნი ქართველთა ბიბლიურ წინაპრებად. მეშექისაგან მესხები წარმოშობილან, თუბალებისაგან — იბერები. მეორე ვერსიით, თოგორმა ანუ თარგამოსია ქართველთა წინაპარი. თარგამოსს რვა შვილი ჰყავდა, რომელთაგან მეორეს ქართლოსი ერქვა. ქართლოსს ჰყავდა ხუთი შვილი: გარდაბოსი, გაჩიოსი, კახოსი, კუხოსი, მცხეთოსი. ქართლის ცხოვრებაში მცხეთოსის მხოლოდ ერთი შვილი — უფლოსია მინიშნებული, რომელსაც აუშენებია ქართლის ერთ-ერთი ანტიკური ქალაქი უფლისციხე. ლია ბარბაქაძე „ჯიბის ცნობარი მართლმორწმუნე ქრისტიანისათვის“. თბილისი, 2013 წ. მიტროპოლიტი ანანია ჯაფარიძე „ქართველთა წინაპრების ბიბლიური ისტორია ადამიდან იესომდე“. 13 აპრილი, 2018.
ნესტორ ხურცილავა

ნესტორ (მამუკა) ხურცილავა (დ. 3 ივლისი, 1965 ან 1966, ხონის რაიონი) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი. 1989 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. ნესტორ ხურცილავა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ნესტორ (მამუკა) ხურცილავა — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
გომერი (მრავალმნიშვნელოვანი)

გომერი შეიძლება აღნიშნავდეს: გომერი — იაფეთის უფროსი შვილი გომერის ქედი — ქედი საქართველოში გომერის მთა — მთა საქართველოში
თეიმურაზ ხურციძე

თეიმურაზ ხურციძე (დ. 9 მაისი, 1945, საჩხერე) — ქართველი ეკონომისტი, თანამდებობის პირი, პოლიტიკოსი. 1970 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კვების ტექნოლოგიის ფაკულტეტი, ხოლო 1985 წელს — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (მაჟორიტარი). 1999-2004 წლებში — საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკიდან „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. თეიმურაზ ხურციძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი თეიმურაზ ხურციძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
ვაფლი

ვაფლი - ცომეული კერძი, რომელიც ფორმის, ზომის და ტექსტურის მისაცემად ფიგურული დაფების შორის იტკეპნება. არსებობს ვაფლის ბევრი ვარიაცია რეცეპტის, გამოყენებული ხელსაწყოსა და ცომის ტიპის მიხედვით. აღსანიშნავია, რომ პოსტსაბჭო სფეროში ცნობილი თხელი, მკვრივი, ორცხობილას მსგავსი ვაფლი კარდინალურად განსხვავდება ევროპაში და ამერიკაში ცნობილი რბილი, ნამცხვრის მსგავსი ვაფლისგან. შეიძლება გამოიყენებოდეს როგორც სხვა საკონდიტრო ნაწარმის ნაწილი. ვაფლი პოპულარულია მთელ მსოფლიოში, განსაკუთრებით ბელგიაში, სადაც მზადდება ადგილობრივი ტრადიციული მეთოდებით.[1] სიტყვა ვაფლი მოდის ძველი ჰოლანდიური სიტყვიდან wafla - "თაფლაკვერა" ან "ნამცხვარი". შემდეგ სიტყვა ევროპის სხვა ქცეყნებში გავრცელდა. მეტალის ცხელი თეფშების შორის ბრტყელ ნამცხვრებს ჯერ კიდევ ძველი ბერძნები ამზადებდნენ.[2] შუა საუკუნეების ევროპაში ასეთი ნამცხვრების მოსამზადებლად წყალს ან რძეს, ფქვილს და ხანდახან კვერცხებს აზავებდნენ. ვაფლის მსგავსი ნამცხვრის მოსამზადებელ ბრტყელ თეფშებზე ხშირად ქრისტეს, ჯვარცმას ან სხვა ბიბლიურ სცენებს ასახავდნენ, გვხვდება უფრო მარტივი სიმბოლოების და ემბლემების გამოსახულებებიც. XIV საუკუნეში ფრანგულ წიგნში, რომელიც ქმარმა აზალგაზრდა ცოლისთვის ინსტრუქვიის სახით დაწერა დაიწერა ვაფლის პირველი რეცეპტი.[3] თუმცა, მასში დატკეპნა არ არის ნახსენები და ინგრედიენტებში მხოლოდ ფქვილი, ღვინო და მარილი შედის. წიგნი შეიცავს რეცეპტის ოთხ ვარიაციას. ამ პერიოდში იწყება ვაფლის გამოყოფა სხვა ნამცხვრებისგან, ჩნდება ვაფლის ცნობადი ფორმა და ინგრედიენტები. XVIII საუკუნის მხატვრების პიტერ ერცენის და პიტერ ბრუგელის სურათებზე მკაფიოდ და დეტალურად არის გამოსახული ვაფლის მომხადების პროცესი და თანამედროვე ბრიუსელის ვაფლის ცნობადი ოთხკუთხედი ფორმა, თხელი ცომი და ტექსტურა.[4] ამ პერიოდში ჩვეულებრივი მოქალაქისთვის ხელმისაწვდომი იყო მხოლოდ უტკბო ვაფლი. შაქრის სიძვირის გამო "შაქრიანი ვაფლი" მხოლოდ ბურჟუაზიის და სამეფო კარის დესერტი იყო. XVIII საუკუნეში კარიბის შაქრის ვაჭრობის შედეგად ფასი განახევრდა. ვაფლის რეცეპტების პუბლიკაციაში ლიდერი გერმანია გახდა, იქ გაჩნდა ტკბილი ვაფლის მეტი რეცეპტი, მათ შორის პირველი შოკოლადის, ყავის, შაქრიანი ვაფლის რეცეპტები. გახშირდა სხვა იშვიათი ინგრედიენტების გამოყენებაც.[5] საფრანგეთში ვაფლს უმატებდნენ ლიმონს, ესპანურ ღვინოს, ათქვეფილ კვერცხს. დაიწყო ვაფლის რეგიონალური ვარიაციების გამოყოფა. ამ პერიოდის რეცეპტები უძველესია თანამედროვე პრაქტიკაში გამოყენებადი რეცეპტებისგან. XIX საუკუნეში ვაფლი ინარჩუნებდა პოპულარობას ევროპაში, მაგრამ XX საუკუნეში შაქრის ფასმა რეკორდულად დაბალ მაჩვენებელს მიაღწია და საშუალო კლასისთვის ხელმისაწვდომი გახდა ტკბილეულის დიდი არჩევანი, რის გამოც ვაფლის პოპულარობა საგრძნობლად დაეცა. რეცეპტების წიგნებში ვაფლის რეცეპტები იშვიათი გახდნენ და ევროპის ქალაქებში მევაფლეების რაოდენობამ დაიკლო. ვაფლს პოპულარობა XX საუკუნეში პირველმა ელექტრონულმა სავაფლემ დაუბრუნა. ვაფლი ქუჩის ტკბილეულის მაგივრად სახლის საკვებად იქცა. დღეს ვაფლის ბევრი რეცეპტი გამქრალია, თუმცა ჩრდილოეთ ევროპაში, სადაც ვაფლი წარმოიშვა, დღემდე იხმარება XVIII და XIX საუკუნის რეცეპტები
სიხარულიძე

საკუთარი სახელი სიხარულიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სიხარულიძე გომარ სიხარულიძე — კომპოზიტორი ვასილ სიხარულიძე — დიპლომატი, სახელმწიფო მოხელე ზაზა სიხარულიძე — ფილოლოგი, პოლიტიკოსი ივანე სიხარულიძე — ექიმი, ოფთალმოლოგი ილია სიხარულიძე — პოეტი, პედაგოგი ირაკლი სიხარულიძე — ფეხბურთელი იური სიხარულიძე — ისტორიკოსი კახა სიხარულიძე — დიპლომატი, ჟურნალისტი მარიამ სიხარულიძე — სელექციონერ-მემცენარე რევაზ სიხარულიძე — მხატვარი, მთარგმნელი რუსუდან სიხარულიძე — სპორტსმენი (სპორტული ტანვარჯიში) ფრიდონ სიხარულიძე — ისტორიკოსი ქსენია სიხარულიძე — ფოლკლორისტი სიხარულიძეები — ქართული გვარი