laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კიევის ოლქი

კიევის ოლქი (უკრ. Київська область) — ოლქი ცენტრალურ უკრაინაში. მისი დედაქალაქია კიევი. კიევის ოლქის სრული ფართობი შეადგენს 28,100კმ2-ს. 2009 წლის აღწერით ოლქში ცხოვრობს 1,727,800 მოსახლე. დედაქალაქი — კიევი რაიონები — 25; დასახლებები — 1183; სოფლები — 1127; ქალაქები — 56; სოფლის საბჭოები — 605. kyiv-obl.gov.ua დაარქივებული 2008-05-16 საიტზე Wayback Machine. – Official website of Kyiv Oblast Administration patent.net.ua – Symbols of Kyiv Oblast Wormwood Forest – a commercial site, however, containing free-access Chernobyl-related maps and photogallery Kyiv Oblast from website Ukraine-CityGuide Kyiv real estate - a noncommercial site with detailed information on all residential complexes of Kyiv Oblast Kyiv Oblast from website Ukraine-CityGuide The Official Site of the Radomysl Castle დაარქივებული 2020-08-14 საიტზე Wayback Machine.
ტომას ნიუკომენი

ტომას ნიუკომენი (დ. 28 თებერვალი, 1663, დარტმუტი — გ. 7 აგვისტო, 1729, ლონდონი) —ინგლისელი გამომგონებელი, პროფესიით მჭედელი. 1705 წელს მკალავ ჯ. კოულთან ერთად ააგო ორთქლის ტუმბო, რომელშიც ძრავა შეერთებული იყო ტუმბოსთან. ეს გამოგონება ვერ დააპატენტა, რადგან მასზე ადრე, 1698 წელს, ტ. სევერის მიერ დაპატენტებული იყო ორთქლის წყალმიმღები. ნიუკომენი ორთქლის მანქანა არ იყო უნივერსალური ძრავა, მას შეეძლო ემუშავა მხოლოდ როგორც ტუმბოს. ნიუკომენის დამსახურება ის არის, რომ მან პირველმა წამოაყენა ორთქლის გამოყენების იდეა მექანიკური მუშაობის მისაღებად. მის სახელს ატარებს დიდი ბრიტანეთის ტექნიკურ ისტორიკოსთა საზოგადოება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 448.
ხერსონის ოლქი

ხერსონის ოლქი (უკრ. Херсонська область) — ოლქი სამხრეთ უკრაინაში, ყირიმის ჩრდილოეთით. ოლქის ფართობი 29,000 კმ2-ია, ხოლო მოსახლეობა – 1.12 მილიონი. დედაქალაქები - 1 (ხერსონი) რაიონები — 18; დასახლებები — 697; სოფლები — 658; ქალაქები — 39, including: სასოფლო საბჭოები — 260. ↑ State Statistics Service of Ukraine Чисельність наявного населення Українина 1 січня 2022 — კიევი: State Statistics Service of Ukraine. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q115154676"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1899"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q7603543"></a>
ხმელნიცკის ოლქი

ხმელნიცკის ოლქი (უკრ. Хмельницька область) — ოლქი დასავლეთ უკრაინაში. მისი დედაქალაქია ხმელნიცკი. მისი ფართობი აროს 20,645 კვ.კმ, მოსახლეობა — 1,401,140 (2004 წლის აღწერით). დედაქალაქი — 1 (ხმელნიცკი) რაიონები — 20; დასახლებები — 1452; სოფლები — 1415; ქალაქები — 37; სასოფლო საბჭო — 568. იურიდიული ენციკლოპედია
კიროვოჰრადის ოლქი

კიროვოჰრადის ოლქი (უკრ. Кіровоградська область) — ოლქი ცენტრალურ უკრაინაში. მისი დედაქალაქია კროპივნიცკი. ფართობი შეადგენს 24,588 კმ²-ს, ხოლო მოსახლეობა – 965,756 (2017 წლის აღწერით). ↑ State Statistics Service of Ukraine Чисельність наявного населення Українина 1 січня 2022 — კიევი: State Statistics Service of Ukraine. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q115154676"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1899"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q7603543"></a>
ხმელნიცკი

ხმელნიცკი (უკრ. Хмельницький) — ქალაქი დასავლეთ უკრაინაში, ხმელნიცკის ოლქისა და 2020 წელს ჩამოყალიბებული ხმელნიცკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. ქალაქი გაშენებულია მდინარე სამხრეთი ბუგიზე და მდებარეობს დაახლოებით 340 კილომეტრზე უკრაინის დედაქალაქ კიევიდან. khmelnytsky.com დაარქივებული 2018-03-29 საიტზე Wayback Machine.
ლუცკი

ლუცკი (უკრ. Луцьк; პოლ. Łuck) — ქალაქი უკრაინაში, ვოლინის ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2009 წლის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობ 209,2 ათ. კაცი. უკრაინის ერთ-ერთი უძველესი ქალაქი. პირველად ისტორიულ წყაროებში მოიხსენიება 1085 წელს.  ბელარუსი – ბრესტი  საქართველო – გორი  ჩინეთი – სიანტანი  პოლონეთი – ლიუბლინი  პოლონეთი – ტორუნი  პოლონეთი – ოლშტინი  პოლონეთი – ჟეშუვი  პოლონეთი – ზამოსცი  პოლონეთი – ბელს-პოდლიასკი  ჩეხეთი – ზამოსცი ლუცკის ციხესიმაგრე ლიუბარტა ლესია უკრაინკას ძეგლი ქალაქის მთავარი ქუჩა Lubart's Castle ↑ Miasta Partnerskie Lublina Polish. Urząd Miasta Lublin [City of Lublin]. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-01-16. ციტირების თარიღი: 2013-08-07. ↑ Miasta bliźniacze Torunia Polish. Urząd Miasta Torunia [City of Toruń Council]. ციტირების თარიღი: 2013-08-22. ↑ Serwis informacyjny UM Rzeszów - Informacja o współpracy Rzeszowa z miastami partnerskimi. www.rzeszow.pl. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-12-05. ციტირების თარიღი: 2010-02-02. ↑ Miasta partnerskie - Zamość Polish. Urząd Miasta Zamość. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-01-28. ციტირების თარიღი: 2013-07-26.
შალვა გედევანიშვილი

შალვა მიხეილის ძე გედევანიშვილი (დ. 23 თებერვალი, 1897, თბილისი — გ. 21 იანვარი, 1990) — ქართველი კინორეჟისორი და მსახიობი, საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1967). დაიბადა ცნობილი საზოგადო მოღვაწეების მიხეილ და ანასტასია გედევანიშვილების ოჯახში. მისი უმცროსი ძმა — დიმიტრი გედევანიშვილი იყო ფიზიოლოგი. კინოში მუშაობა დაიწყო 1922 წელს პარიზში, რენე კლერთან და აბელ განსთან. 1926 წელს დაბრუნდა საქართველოში. კინოფილმებში შესრულებული როლებიდან აღსანიშნავია: ექიმი რიკარდი („ამოკი“, 1927) კორნენტი ამილახვარი („არსენა“, 1937) თბილისელი ჩინოვნიკი („მაგდანას ლურჯა“, 1955) და სხვა. გადაიღო მხატვრული ფილმები „ქეთო და კოტე“ (1948, ვახტანგ ტაბლიაშვილთან ერთად) და „ზვიგენის კბილი“ (1959). გედევანიშვილი მუშაობდა მულტიპლიკაციურ კინოშიც („ნაზიკო“ 1956, „გმირი ერთი საათით“, 1954, „როგორ წარმოიშვა სახლი“, 1954; „ეშმაკის ჯვარცმა“ 1967 და სხვა). მასვე ეკუთვნის პირველი ქართული თოჯინური ფილმი „ნიკო და სიკო“ (1962). 1948: „ქეთო და კოტე“ რეჟ. ვახტანგ ტაბლიაშვილთან ერთად 1950: „ნებიერი“ (ანიმაციური) 1953: „ურჩი თიკანი“ (ანიმაციური) რეჟ. თეიმურაზ მიქაძესთან ერთად 1954: „ყურშა“ (ანიმაციური) რეჟ. ვახტანგ ბახტაძესთან ერთად 1959: „ზვიგენის კბილი“ 1961: „ნიკო და სიკო“ (ანიმაციური — პირველი ქართული თოჯინური ფილმი) 1963: „გმირი“ (ანიმაციური) 1965: „როგორ ააშენეს სახლი“ (ანიმაციური) 1943: „სამი მეგობარი“ (ანიმაციური) ა. სტეფნაიასთან ერთად რეჟ. ვლადიმერ მუჯირი 1950: „ნებიერი“ რეჟ. შ. გედევანიშვილი 1965: „გმირი“ რეჟ. შ. გედევანიშვილი 1927: „ამოკი“ (ექიმი რიკარდი) რეჟ. კოტე მარჯანიშვილი 1929: „ჩემი ბებია“ რეჟ. კოტე მიქაბერიძე 1929: „საბა“ რეჟ. მიხეილ ჭიაურელი 1934: „უკანასკნელი მასკარადი“ (ვოვა) რეჟ. მიხეილ ჭიაურელი 1937: „არსენა“ (კორნეტი ამილახვარი) რეჟ. მიხეილ ჭიაურელი 1955: „მაგდანას ლურჯა“ რეჟისორები თენგიზ აბულაძე, რევაზ (რეზო) ჩხეიძე 1966: „ლონდრე“ რეჟ. თამაზ მელიავა 1966: „უყაიმო თამაში“ (ნუმიზმატი) რეჟ. იური ქავთარაძე 1971: „გათენების წინ“ რეჟ. ყარამან (გუგული) მგელაძე 1973: „მთვარის მოტაცება“ რეჟ. თამაზ მელიავა 1977: „სინემა“ რეჟ. ლიანა ელიავა 1978: „სათადარიგო ბორბალი“ რეჟ. ამირან დარსაველიძე 1980: „თბილისი, პარიზი, თბილისი“ რეჟ. ლეილა აბაშიძე 1982: „მე დავბრუნდები“ რეჟ. მერაბ თავაძე 1983: „მაცივარში ვიღაც იჯდა“ რეჟ. ყარამან (გუგული) მგელაძე 1984: „ჩემი დეიდა დუდუ (ექსკურსია)“ (ნიკოლოზი) რეჟ. ეთერ პაპუნაშვილი 1985: „ბატონი ავანტიურისტები“ რეჟ. ბიძინა ჩხეიძე 1988: „ჭა“ რეჟ. პავლე ჩარკვიანი 1950 : საპატიო ნიშნის ორდენი 1967 : საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 575. შალვა გედევანიშვილი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია შალვა გედევანიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ https://portal-kultura.ru/upload/iblock/19f/1950.03.12.pdf
ოთარ ჩეჩელაშვილი

ოთარ ჩეჩელაშვილი (დ. 24 დეკემბერი, 1923, თბილისი — გ. 2 ივლისი, 1959) — საბჭოთა კავშირის გმირი, გვარდიის პოდპოლკოვნიკი. სკკპ წევრი 1944 წლიდან. 1940 წელს დაამთავრა თბილისის აეროკლუბი, 1941 წელს — ეისკის სამხედრო საავიაციო სასწავლებელი, 1956 წელს — სამხედრო-საჰაერო ძალების აკადემია. მეორე მსოფლიო ომის დროს იბრძოდა ყირიმის, ჩრდილოეთ კავკასიის, უკრაინის II და I ფრონტებზე. მონაწილეობდა ბერლინის აღებაში. მის ანგარიშზეა 178 საბრძოლო გაფრენა, საჰაერო ბრძოლაში ჩამოაგდო მტრის რამდენიმე თვითმფრინავი, მათ შორის 1 — ტარანით. საქართველოს სსრ II მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით, 7 სხვა ოდენითა და მედლებით. ჩინჩილაკაშვილი ტ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 104. ავტორთა კოლექტივი. აკადემიკოს ნ. ბერძენიშვილის საერთო რედაქციით. მათ ასახელეს საბჭოთა სამშობლო (საბჭოთა კავშირის გმირები საქართველოდან). / საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემია. ივ. ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის ინსტიტუტი. გამომცემლობა ”საბჭოთა საქართველო” თბილისი - 1964 Цкитишвили К. В., Чинчилакашвили Т. Г. Герои Советского Союза из Грузии. Тб, 1981 ოთარ ჩეჩელაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ონორე გაბრიელ მირაბო

ონორე გაბრიელ მირაბო რიკეტი (დ.9 მარტი, 1749, ბინიონი, ქ. ნემურის ახლოს — გ. 2 აპრილი, 1791, პარიზი) — ფრანგი პოლიტიკოსი, გრაფი, საფრანგეთის დიდი რევოლუციის მოღვაწე. მარკიზ დე მონიეს ცოლთან ერთად საზღვარგარეთ გაქცევის შემდეგ "პიროვნების შეურაცხყოფისათვის" 1776 დაუსწრებლად სიკვდილი მიუსაჯეს, მაგრამ შემდეგ 1785 წელს ამნისტიით პარიზში დაბრუნდა. 1789 აირჩიეს გენერალური შტატების დეპუტატად მარსელისა და ექსის მესამე წოდებიდან. იყო ფეოდალური აბსოლუტისტური რეჟიმის მტერი, დაუნდობლად ამხელდა მას, მაგრამ რევოლუციური მასების როლის ზრდასთან ერთად თანდათან კონსერვატორულ პოზიციებზე გადავიდა და მსხვილი ბურჟუაზიის(რომელიც ცდილობდა რევოლუციის განვითარების შეჩერებას)ლიდერი გახდა. მან საიდუმლო კავშირი დაამყარა სამეფო კართან (1790 აპრილი). დიდი გასამრჯელოსა და თავისი უზომო ვალის გადახდის საფასურად მირაბო სამეფო კარის საიდუმლო აგენტი გახდა. რევოლუციის წინაშე მისი ღალატი მხოლოდ მონარქიის დამხობის (1792 წლის 10 აგვისტო) შემდეგ გამომჟღავნდა, ამიტომ დიდი პატივით პანთეონში დაკრძალული მირაბოს ნეშტი სენ-მარსოს გარეუბანში, დამნაშავეთა სასაფლაოზე, გადაიტანეს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 9.
მსოფლიოს ჩემპიონატი ფრენბურთში ქალთა შორის

1948 წლის კონგრესზე ფრენბურთის საერთაშორისო ფედერაციამ მიიღო გადაწყვეტილება 1952 წელს ჩაეტარებინა მსოფლიოს პირველი ჩემპიონატი ქალთა გუნდებს შორის. ჩემპიონატის ჩატარების სისტემა ხშირად იცვლებოდა. 1960 წლამდე ჩემპიონატში უშვებდნენ ყველა მსურველ გუნდს, შემდეგ 16 და 24-ს. ფრენბურთის განვითარებამ მოითხოვა შესარჩევი ტურნირების ჩატარებაც. გარდა გუნდების რაოდენობისა იცვლებოდა ჩემპიონატის ჩატარების სისტემაც. გამოყენებული იყო როგორც წრიული, ასევე შერეული სისტემებიც. სპორტის ენციკლოპედია. თბილისი. 2006 Волеибол. Справочник. Москва. изд. „ФиС“ 1984 Official homepage Sports123 დაარქივებული 2014-01-17 საიტზე Wayback Machine. შედეგების არქივი
ალის ღვთისმშობლის ეკლესია

ალის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ალის ჩრდილო-დასავლეთით. დაზიანებულია — სახურავი, კედლების ნაწილი და ლავგარდანი ჩამონგრეულია. ეკლესია გუმბათოვანია (14,5X10,9 მ) ნაგებია ნატეხი ქვითა და აგურით. შესასვლელი ორი აქვს — სამხრეთითა და დასავლეთით. გუმბათი საკურთხევლის კუთხეებს და დასავლეთის ორ თავისუფლად მდგარ ბოძს ეყრდნობა. გუმბათქვეშა და დანარჩენი თაღები და კამარები ისრულია. სამი საფეხურით ამაღლებული ღრმა საკურთხევლის ნახევარწრიული აფსიდის სარკმლის გვერდებზე კვადრატული ნიშებია, ხოლო მათ ზემოთ — საიდუმლო სათავსებში ასასვლელი ხვრელები. ეს სათავსები მაღალია, გეგმით სწორკუთხა. მათ ქვეშ ასევე სწორკუთხა სამკვეთლო და სადიაკვნეა. დასავლეთის მკლავის კამარა დაკიდულ პილასტრზე გადასულ თაღზეა დაყრდნობილი. ჩრდილოეთ კედლის ნიშში სანათლავია. აფსიდის ღერძზე და სამივე მკლავში თითი სარკმელია, გუმბათის ყელში თორმეტი. ეკლესიის ინტერიერი შეთეთრებულია. ეკლესიის ცოკოლი ერთი საფეხურითაა გამოწეული. ფასადებზე კარ-სარკმლის საპირეები ამოყვანილია აგურით. სამხრეთ ფასადზე უსწორო ქვაზე მზის საათია ამოკვეთილი. აღმოსავლეთ ფასადზე მარცხენა სარკმლის ქვემოთ გამოსახულია მარტივი ჯვარი. აგურის თორმეტწახნაგა პირამიდული გუმბათის წახნაგები გაწყობილია უწყვეტი თაღედით. ეკლესიას 2006 წელს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 423.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 6525 ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-07-01. ციტირების თარიღი: 2015-02-06. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ალის ღვთისმშობლის ეკლესია
ჯანიაურების ეკლესია

ჯანიაურების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ალის გარეუბანში. სტილისტური ნიშნებით თარიღდება XVIII საუკუნით. ძლიერ დაზიანებულია — კედლის ზედა ნაწილი და გუმბათი ჩამონგრეულია. ეკლესია გუმბათოვანია (14,3×10,4 მ) ნაგებია რიყის ქვითა და აგურით. შესასვლელი სამხრეთიდან და დასავლეთიდან ჰქონდა. ღრმა ნახევარწრიული აფსიდის სარკმლის ჩრდილოეთით მაღალი ისრულთაღიანი ნიშია, აფსიდის ზედა სამხრეთ ნაწილში საიდუმლო ოთახებში გასასვლელი ხვრელია. აფსიდის გვერდებზე სწორკუთხა სადიაკვნე და სამკვეთლოა. ორივე სათავსს თითო სარკმელი აქვს და ეკლესიის დარბაზს ღიობით უკავშირდება. მათ თავზე საიდუმლო ოთახებია. სამივე მკლავში თითო სარკმელია. ეკლესიის თაღები და კამარები ისრულია. სამხრეთ ფასადზე შესასვლელი შემოსილია ქვით, რომელზეც გრეხილი ლილვებია გამოყვანილი, გვერდებზე ამოკვეთილია ექვსქიმიანი ვარსკვლავები. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 424.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 6522
უსანეთის ეკლესია

უსანეთის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ალის ჩრდილო-დასავლეთით. ეკლესია სამნავიანი ბაზილიკაა (15,2X10,6 მ) ნაგებია ნატეხი ქვით, ზოგან ნახმარია თლილი ქვა. დაზიანებულია - ჩამონგრეულია სახურავისა და კედლის დიდი ნაწილი, ლავგარდანი. შესასვლელი სამხრეთით და დასავლეთითაა. ნავები ერთმანეთისაგან გამოყოფილია ორი წყვილი ბოძითა და მათზე გადაყვანილი სამ-სამი თაღით. კამარები, კონქები და თაღები ყველგან ისრულია. თლილი ქვით გამოყვანილი თაღები პილონების მარტივ ქვის იმპოსტებს ეყრდნობა. საკურთხეველი ამაღლებულია. ნახევარწრიულ აფსიდში დიდი სწორკუთხა სარკმელია. აფსიდის გვერდებზე სამკვეთლო და სადიკავნეა, რომლებიც აფსიდს ღიობით უკავშირდება, ხოლო დარბაზს მაღალი თაღებით. ეკლესიის შუა ნავის დასავლეთ კედელში ერთი ოთხკუთხა სარკმელია. სამხრეთ ნავში და შუა ნავის ზედა ნაწილში - სამ-სამი. სამკვეთლოსა და სადიაკვნეს თითო სარკმელი აქვს. ჩრდილოეთი კედლის ნიშში სანათლავია. სამრეკლო (4,2X4,2 მ) ეკლესიაზეა აღმოსავლეთიდან მიდგმული. იგი ნაგებია ნატეხი ქვითა და აგურით. ქვედა სართული სამ მხარეს გახსნილია თაღებით. პროფილირებული იმპოსტები და მათზე დაყრდნობილი ისრული თაღები ამოყვანილია აგურით. II სართული პირამიდული გუმბათით გადახურული ექვსწახნაგა ფანჩატურია. ზარების დასაკიდი გადახურულია კონუსური გუმბათით. ფანჩატურის მასიურ ბოძებს მარტივი კაპიტელები და ბაზისები აქვს. აგურის ლავგარდნის ოთხი მწკრივიდან ორი დაწყობილია კბილანებად. ეკლესიას და მის სამრეკლოს 2006 წლის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად, მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 423. ს. მაკალათია, ფრონის ხეობა, თბ., 1963 წ., გვ. 84 ალის უსანეთის ეკლესია დაარქივებული 2013-08-25 საიტზე Wayback Machine.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 6524 ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ
აძვისის სამების ეკლესია

აძვისის სამების ეკლესია - არქეოლოგიური, არქიტექტურული ძეგლი ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზემო აძვისში, მდებარეობს სოფლის სამხრეთ-დასავლეთით 300-400 მეტრაზე. ეკლესია ნაგები იყო ქვიშაქვითა და რიყის ქვით. შემორჩენილია მხოლოდ საკურთხევლის ნანგრევები. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 433.
მსოფლიოს თასი ფრენბურთში ვაჟთა და ქალთა შორის

მაღლი დონის საერთაშორისო შეხვედრების გაზრდის მიზნით ფრენბურთის საერთაშორისო ფედერაციამ მიიღო გადაწყვეტილება 1965 წელს ჩაეტარებინა მსოფლიოს თასის გათამაშება ვაჟთა გუნდებს შორის. 1973 წლიდან კი ასეთივე ტურნირი მოწყობა დაიწყო ქალთა ნაკრები გუნდებისთვისაც. ტურნირში 8-12 გუნდი მონაწილეობს, რომლებიც შემდეგ ხან ფინალურ ტურნირში და ხან ოლიმპიური სისტემით არკვევენ თასის მფლობელს. ქალებმა მხოლოდ პირველ გათამაშებაში გაითმაშეს თასი პლეი-ოფში, ხოლო შემდეგ ყოველთვის ფინალურ ტურნირში არკვევდნენ თასის მფლობელს. 1977 წლიდან ორივე ტურნირის ორგანიზება თავის თავზე აიღო იაპონიის ფრენბურთის ფედერაციამ. სპორტის ენციკლოპედია. თბილისი. 2006 Волеибол. Справочник. Москва. изд. „ФиС“ 1984 Official homepage Sports123 დაარქივებული 2014-01-17 საიტზე Wayback Machine. შედეგების არქივი
კლდისწყაროს წმინდა გიორგის ეკლესია

კლდისწყაროს წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ კლდისწყაროში, მდებარეობს სოფლის დასავლეთით, სასაფლაოზე. აგებულია 1894 წელს. ძლიერ დაზიანებულია: ჩამონგრეულია ხის კამაროვანი გადახურვა, კედლების ზედა ნაწილი და ლავგარდანი. ეკლესია დარბაზულია (13X7 მ), ნაგებია ქვიშაქვის კვადრებით. სწორკუთხა შესასვლელი სამხრეთით (გაგანიერებულია) და დასავლეთითაა. დასავლეთის შესასვლელს პატარა ცრუ ტიმპანი აქვს. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე ფართო თაღოვანი სარკმელია. დარბაზის გრძივ კედლებში ორ-ორი ასეთივე სარკმელია. ეკლესიის კამარა და კონქი ხის იყო. შემორჩენილია კარგად გათლილი ქვის იატაკის ნაწილი. აღმოსავლეთ და დასავლეთ ფასადებზე ფრონტონის წყობაში გამოსახულია ჯვარი. აღმოსავლეთით, ჯვრის მარცხენა მკლავის ქვემოთ, ეკლესიის აგების თარიღია ამოკვეთილი. სამხრეთის შესასვლელის თავზე აგურის წყობით გამოყვანილია ტოლმკლავა ჯვარი. კედლები დასრულებული იყო სამსაფეხურიანი ლავგარდნით. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 436.
ეროვნული თანხმობის დეკლარაცია

ეროვნული თანხმობის დეკლარაცია (მემორანდუმი) — საქართველოს უახლეს ისტორიაში ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი სახელმწიფო-პოლიტიკური დოკუმენტი, რომლის მიზანი საქართველოში შინაგანი პოლიტიკური სტაბილურობის დამყარება და სამართლიანობის აღდგენა იყო. სტაბილურობის დამყარების საფუძველი და ფუძემდებლური დებულებები დეკლარაციის მიხედვით არის 1991-1992 წლების მიჯნაზე მომხდარი მოვლენების შეფასება. დეკლარაციიდან გამომდინარე, ის ძალები, რომლებიც არ ცნობენ და არ ემორჩილებიან დეკლარაციის ფუძემდებლურ დებულებებს განაგრძობენ საქართველოს შინაგან დესტაბილიზებასა და აჩაღებენ ახალ ეროვნულ უთანხმოებას. იმ რეჟიმს, რომელიც საქართველოში 1991-1992 წლების სამხედრო გადატრიალების, პუტჩის შედეგად დამყარდა პრეზიდენტმა ჯორჯ ბუშმა თბილისში ვიზიტის დროს, მის საჯარო გამოსვლაზე წლის 10 მაისს „რეპრესიული“ უწოდა. ↑ President Addresses and Thanks Citizens in Tbilisi, Georgia
ქემფერის წმინდა გიორგის ეკლესია

ქემფერის წმინდა გიორგის ეკლესია – ეკლესია ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქემფერის დასავლეთით 600 მეტრზე, მთაზე, სასაფლაოზე. აგებულია 1880 წელს. ეკლესია დარბაზულია (7,7x5,2 მ). ნაგებია ქვიშა-ქვის კვადრატული ზომის ქვებით. აქვს ორი შესასვლელი სამხრეთიდან და დასავლეთიდან. აღმოსავლეთ ფასადზე გამოსახულია რელიეფური ჯვარი ხოლო სამხრეთის შესასვლელის თავზე თითქმის მსგავსი ჯვარი, რომლის ბაზისზეც ეკლესიის აგების თარიღია ამოკვეთილი. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე სწორკუთხა სარკმელია, სარკმელის მარცხნივ ორი ნიშია. საკურთხევლის ბაქანი წინწამოწეულია და ნახევარწრიული არდაბაგითაა დასრულებული. თითო სარკმელია ასევე სამხრეთის და ჩრდილოეთის კედლებში. დარბაზის გრძივ კედლებზე ორ-ორი მარტივი პილასტრია, რომელსაც ნახევარწრიული კამარის საბჯენი თაღები ეყრდნობა. ინტერიერი შელესილი და შეთეთრებულია. შენობა დასრულებულიაქვიშაქვის ლავგარდნით. შენობას კრამიტის სახურავი აქვს. ეკლესიისადმი შეწირულ ზარს ზედ წარწერა აქვს: "ქ. ზარი ესე შეწირულ არს სოფელს ქემფერში წმინდას გიორგის ეკლესიისდამ მუნ მცხოვრებლთა აზნაურთა და გლეხთაგან და თავადის დავით ვეზიროვის მიერ ჩყმდ (1844 წელი) წელსა, იანვრისა ლა (31)" როგორც წარწერიდან ირკვევა აქ ტაძრის აგებამდეც არსებულა წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია, რომელიც, სავარაუდოა, უფრო მცირე ზომისა უნდა ყოფილიყო. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 450.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 21432
ნაბახტევის დედაღვთისა

ეკლესია დედაღვთისა - ეკლესია ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნაბახტევის სამხრეთით ხელოვნურად მოვაკებულ ფერდობზე, სასაფლაოზე. სტილისტური ნიშნებით თარიღდება XVIII-XIX სს-ით. ეკლესია დარბაზულია (5X3,8 მ) ნაგებია ნატეხი ქვით და ქვიშაქვით, განახლებული ნაწილები, აღმოსავლეთ და დასავლეთ ფასადების ფრონტონები და ჩრდილოეთ სარკმლის წირთხლები აგურითაა ამოყვანილი. შესასვლელი დასავლეთიდანაა. კარს შიგნიდან სამი ქვისაგან შედგენილი ტრაპეციული გადახურვა აქვს, ხოლო გარედან არქიტრავული. ოთხკუთხა საკურთხევლის ბაქანი 0,5 მეტრითაა ამაღლებული. მის აღმოსავლეთ კედელში, რომელიც ბლაგვი კუთხით უერთდება ჩრდილოეთ კედელს, ერთ ვერტიკალზე ორი სარკმელია გაჭრილი, ქვედა თაღოვანია, ზედა - პატარა და კვადრატული. საკრთხევლის ჩრდილოეთ კედელში თაროა. დარბაზის ჩრდილოეთ კედელში ერთი ფართო სარკმელია. დარბაზი გადახურულია ნახევარწრიული კამარით. დასავლეთ ფასადზე კარის არქიტრავზე გამოსახულია ჩაღრმავებული აყვავებული ჯვარი. ჯვრის მარჯვნივ სომხური წარწერაა, ხოლო მარცხნივ - სამი პატარა ჯვარი. ფასდის ზემო ნაწილშიც ერთი ჯვარია გამოსახული. დვალი, თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 438.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 17653
მსოფლიოს ლიგა ფრენბურთში ვაჟთა შორის

1990 წელს ფრენბურთის საერთაშორისო ფედერაციამ შემოიღო ყოველწლიური ტურნირი - მსოფლიოს ლიგა. აქ გუნდები ჯერ ქვეჯგუფებში შინ და გარეთ ეთმაშებოდნენ ერთმანეთს და შემდეგ რომელიმე ერთ ქვეყანაში ფინალურ ეტაპზე არკვევდნენ ლიგის გამარჯვებულის ვინაობას. ტურნირმა დიდი პოპულარობა მოიპოვა და მისი საპრიზო ფონდი 1 მილიონიდან 20 მილიონამდე გაიზარდა. გარდა გუნდური ფულადი პრიზებისა დაწესებულია სოლიდური ფულადი ჯოლდოები ტურნირის საუკეთესო მოთამაშეებისათვის (საუკეთესო მოთამაშე, ყველაზე შედეგიანი, საუკეთესო თავდამსხმელი, საუკეთესო მბლოკავი, საუკეთესო მიმღები, საუკეთესო მცველი, საუკეთესო მომწოდებელი და საუკეთესო გამთამაშებელი). სპორტის ენციკლოპედია. თბილისი. 2006 Волеибол. Справочник. Москва. изд. „ФиС“ 1984 Official homepage Sports123 დაარქივებული 2014-01-17 საიტზე Wayback Machine. შედეგების არქივი
ალარიხ I

ალარიხ I (ლათ. Alaricus, Alarich) (დ. 370 — გ. 410) — ვესტგუთების ბელადი და პირველი მეფე. ვესტგუთების სამეფოს მართავდა 395–410 წლებში წარმოშობით ეკუთვნოდა ბალტების დინასტიას. ალარიხი დაცემა ქალაქისა, რომლის დიდებაც მსოფლიოს სწვდებოდა Alaric I დაარქივებული 2007-06-02 საიტზე Wayback Machine. Edward Gibbon, History of the Decline and Fall of the Roman Empire, Chapter 30 დაარქივებული 2004-09-23 საიტზე Wayback Machine. and Chapter 31 დაარქივებული 2004-09-14 საიტზე Wayback Machine. . The Legend of Alaric's Burial
ათაულფი

ათაულფი (ლათ. Ataulfus; დ. 370 — გ. 15 აგვისტო, 415) — ვესტგუთების მეფე. ვესტგუთების სამეფოს მართავდა 410-415 წწ. ალარიხ I-ის ცოლის ძმა. ათაულფიც, როგორც ალარიხის ცოლისძმა და სისხლით ნათესავი მიეკუთვნებოდა ბალტების დინასტიას. ალარიხის გარდაცვალების შემდეგ აირჩიეს მეფედ. მოკლეს 415 წელს ბარსელონასთან. De Imperatoribus Romanis: Hugh Elton, "Western Roman Emperors of the First Quarter of the Fifth Century"დაარქივებული 2012-07-16 საიტზე Wayback Machine. Septimane Wisigothique: "D'où venaient les Wisigoths?" (in French)
სიგერიხი

სიგერიკი (ლათ. Sigericus) (გ. 415) — ვესტგუთების მეფე. ვესტგუთების სამეფოს მართავდა 415 წელს 7 დღის განმავლობაში, ათაულფის მკვლელობის შემდეგ. Henry Bradley, The Goths: from the Earliest Times to the End of the Gothic Dominion in Spain. Second edition, 1883, New York: G.P. Putnam's Sons, chapter 11. Edward Gibbon, History of the Decline and Fall of the Roman Empire, chapter 31 დაარქივებული 2004-09-14 საიტზე Wayback Machine.
ჰასეკურა ცუნენაგა

ამ იაპონურ სახელში ჰასეკურა გვარია. ჰასეკურა როკუემონ ცუნენაგა (იაპონ. 支倉六右衛門常長?; დ. 1571 — გ. 1622) — სამურაი, პირველი იაპონელი, რომელიც ევროპაში ჩავიდა დიპლომატიური მისიით 1613 წელს სავაჭრო და პოლიტიკური კავშირების დასამყარებლად. ელჩობამ წყნარი ოკეანე გადაჭრა, ჩავიდა აკაპულკოში, მექსიკა, შემდეგ კი მადრიდსა და რომში გაემგზვრა. ევროპაში მოგზაურობამ 7 წელი გასტანა. შემდეგი ელჩობა ევროპაში მხოლოდ 250 წლის შემდეგ, 1862 წელს, ჩავიდა. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ჰასეკურა ცუნენაგა“ ვიკისაწყობში. ქალაქ სენდაის ისტორია დაარქივებული 2008-02-24 საიტზე Wayback Machine. Ayuntamiento Coria del Rio: Apellido "Japón" – Relaciones დაარქივებული 2013-01-06 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links On the surname "Japón." (ესპანური) The Epic journey of Hasekura Tsunenaga Ayuntamiento Coria del Rio: "De Japón a Roma pasando por Coria 1614–1620" დაარქივებული 2010-07-29 საიტზე Wayback Machine. by Víctor Valencia Japón. Documentation on the Japanese Embassy to Japan. (ესპანური)
ვალია

ვალია (ლათ. Valia; დ. დაახლ. 385 — გ. 419) — ვესტგუთების მეფე. სახელმწიფოს მართავდა 415–419 წლებში. 415 წლის სექტემბრის შუა რიცხვებში აირჩიეს მეფედ. ვალიას მეფედ არჩევა განაპირობა მისმა მკვეთრმა ანტირომაულმა განწყობამ. ისტორიკოსები მას ახასიათებენ, როგორც მკაცრ და ჭკვიან მმართველს. მისი პოლიტიკა საკმაოდ მტრული იყო რომის იმპერიასთან მიმართებაში. V საუკუნის ისტორიკოსი პავლე ოროზი ამბობს: ვალია გარდაიცვალა 419 წელს, ავადმყოფობის შედეგად. Foundation for Medieval Genealogy. Валия Genealogie Mittelalter. ვალია