laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
რაფაელ ისრაელიანი

რაფაელ სერგეის (სარქისის) ძე ისრაელიანი (სომხ. Ռաֆայել Իսրայելյան; 4 (17) სექტემბერი, 1908, თბილისი — 8 სექტემბერი, 1973, ერევანი) — საბჭოთა არქიტექტორი, სსრკ სახალხო არქიტექტორი (1970). სწავლობდა ლენინგრადის სამხატვრო აკადემიაში (1929–1934). 1936 წლიდან მუშაობდა ერევანში, 1940 წლიდან პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში. ნამუშევრები: ტრესტ „არარატის“ ღვინის სარდაფები (1937- 63, I რიგი გ. ქოჩართან და სხვ. ერთად), გამარჯვების ძეგლის პოსტამენტი (1949; სსრკ სახელმწიფო პრემია, 1950), მონუმენტი „ვაჰაგნი“ (1965, მოქანდაკე ა. არუთინიანი) — ყველა ერევანში, მემორიალური კომპლექსი სარდარაპატთან ბრძოლის (19181) უკვდავსაყოფად ჰოქტემბერიანის რაიონში (1968) და სხვ. ↑ 1.00 1.01 1.02 1.03 1.04 1.05 1.06 1.07 1.08 1.09 სომხური საბჭოთა ენციკლოპედია / Վ. Համբարձումյան, Կ. Խուդավերդյան — Հայկական հանրագիտարան հրատարակչություն, 1974. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q164396"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124405912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q6429958"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2657718"></a> ↑ Ikonnikov A. V. Israyelyan, Rafayel // Grove Art Online / J. Turner — [Oxford, England], Houndmills, Basingstoke, England, New York: OUP, 2018. — doi:10.1093/GAO/9781884446054.ARTICLE.T042544 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q217595"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q56691875"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q103936311"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q810196"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q21431157"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1547776"></a> ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 238.
კიევის სასულიერო აკადემია

კიევის სასულიერო აკადემია — უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიის ყველაზე მძლავრი და ძველი სასულიერო სასწავლებელი. იგი 4 საუკუნეზე მეტია, რაც ფუნქციონირებს. განლაგებულია კიევ-პეჩორის ლავრის ტერიტორიაზე. დამაარსებელია მიტროპოლიტი პეტრე მაგილა (1596-1647 წწ.) 1919 წელს საბჭოთა ხელისუფლების მიერ აკადემია ოფიციალურად დაიხურა და მის ტერიტორიაზე სამხედრო-საზღვაო პოლიტიკური სასწავლებელი განლაგდა. აკადემია არალეგალურად 1925 წლამდე მაინც აგრძელებდა არსებობას. მეცადინეობები კერძო ბინებში ტარდებოდა. საბჭოთა კავშირის დაშლისა და უკრაინის მიერ დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, 1992 წელს, უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიისა და უკრაინის მართლმადიდებლური ეკლესიის კიევის პატრიარქატის მიერ ჩამოყალიბდა ორი, ერთმანეთისგან დამოუკიდებელი სასწავლებელი სახელწოდებით „კიევის სასულიერო აკადემია“. ორივე სასწავლებელი თავის თავს 1919 წელს დახურული კიევის სასულიერო აკადემიის სამართალმემკვიდრედ თვლიდა. შემდეგ მეორეს ეწოდა „კიევის მართლმადიდებლური საღვთისმეტყველო აკადემია“. ცნობილი ქართველები, რომლებმაც დაამთავრეს კიევის სასულიერო აკადემია: 1849 — დიმიტრი ფურცელაძე 1879 — ნიკო ლომოური 1884 — გიორგი ალადაშვილი 1891 — ანტონი (აბაშიძე) 1904 — კორნელი კეკელიძე ოფიციალური საიტი აკადემია ფეისბუკზე აკადემია ინსტაგრამზე აკადემია იუთუბზე ↑ კიევის სასულიერო აკადემიის კურსდამთავრებულები 1823-1869, 1884-1915 წწ.
წყალტუბოს მასივი

წყალტუბოს მასივი — კირქვული მასივი საქართველოში. მდებარეობს კოლხეთის ბარის ბორაკ-ბორცვიანი რელიეფის ჩრდილო ზონაში, ცხენისწყლისა და რიონის წყალგამყოფზე. იყოფა დიდვაკის პლატოდ, სამგურალის ქედად და წყალტუბოს ქვაბულების სისტემად. სიმაღლე 130–800 მ. სიგრძე 25 კმ, სიგანე 12–15 კმ, ფართობი 250 კმ², საიდანაც 150 კმ² ინტენსიურად დაკარსტულ ტერიტორიას უკავია, რომელიც ძირითადად მდინარე სემისა და ყუმის ხეობებითაა წარმოდგენილი და დაბალმთის-ტყის ზომიერად ნოტიო კლიმატის მქონე კარსტულ ლანდშაფტს მიეკუთვნება. წყალტუბოს მასივი აგებულია ქვედაცარცული კირქვებით. აღმოსავლეთიდან იურული ნალექების ვიწრო ზოლით, დასავლეთიდან კი, ვულკანოგენური ქანებითაა შემოსაზღვრული. ეს სივრცე ინტენსიური ეროზიის არენაა. კარსტვადი ქანებით აგებული სტრუქტურებისათვის ძირითადად დამახასიათებელია მონოკლინური სამხრეთული წოლა, რაც ხელს უწყობს მიწისქვეშა წყლების აღნიშნული მიმართულებებით მოძრაობას. გააჩნია დაკარსტვის ხელსაყრელი ჰიდრომეტეოროლოგიური პირობები, რაც განაპირობებს კარსტგაჩენის პროცესების სეზონურ თანაბრობას. წყალტუბოს მასივი გეოლოგიურად წარმოადგენს ოკრიბის ტექტონიკური თაღის დასავლურ პერიფერიას და გართულებულია ღვედის, გელავერის, ლეკოურის და სხვა რღვევებით. მასივის ტერიტორიის რელიეფის ხასიათს კარსტული პროცესები განსაზღვრავს. გაშიშვლებული კირქვების მცირე სიმძლავრემ განაპირობა ზედაპირული კარსტული ძაბრების, კარული ზედაპირების, აგრეთვე ჭების, შახტების და მღვიმეების ფართო გავრცელება. მასივის ფარგლებში მოქცეულია პრომეთეს მღვიმე, თეთრა მღვიმე, სათაფლიის კარსტული მღვიმეები, სოლკოტას მღვიმე, მელოურის მღვიმე, საწურბლიას მღვიმე, ღლიანას მღვიმე და სხვა. წყალტუბოს მასივი დიდი ხანია მკვლევართა ყურადღების ცენტრშია მოქცეული. სხვადასხვა წლებში მასივის ტერიტორიაზე სპელეოლოგიურ გამოკვლევებს აწარმოებდნენ ლევან მარუაშვილი, ზურაბ ტატაშიძე, შალვა ყიფიანი, გრიგოლ დევდარიანი, გიორგი ძოწენიძე, ჯუმბერ ჯიშკარიანი და სხვა. ↑ ავტორთა კოლექტივი. წყალტუბოს მღვიმური სისტემა, თბ., 2009, გვ. 6–8 ↑ Геология СССР. Том 10. Грузинская ССР. Часть 1. Геологическое описание. М., 1964 г., 656 стр. ↑ ავტორთა კოლექტივი. გეოგრაფიისა და ანთოპოლოგიის თანამედროვე პრობლემები, თბილისი, 2015, გვ. 66–70 ↑ ომარ ლანჩავა, კუკური წიქარიშვილი. წყალტუბოს (პრომეთეს) მღვიმური სისტემა, თბ., 2016, გვ. 7–9
იბარაკი (ქალაქი)

იბარაკი (იაპონ. 茨木市) — ქალაქი იაპონიაში, კუნძულ ჰონსიუზე, ოსაკის პრეფექტურაში. მოსახლეობა 2007 წლის აღწერით შეადგენს 268.151 მცხოვრებს. ქალაქში მდებარეობს მეტალურგიული, ელექტრომანქანათსაშენი, კაბელის, ქიმიური და კვების მრეწველობის საწარმოები. ქსე, ტ. 5, გვ. 66-67, თბ., 1980
ანდრეი რუბლიოვის მუზეუმი

ანდრეი რუბლიოვის სახელობის ძველრუსული კულტურისა და ხელოვნების ცენტრალური მუზეუმი — დაარსებულია პეტრე ბარანოვსკის, იგორ გრაბარის, ნიკოლოზ ვორონინის და პავლე მაქსიმოვის მიერ. 1947 წელს, მოსკოვის 800 წლისთავთან დაკავშირებით, მათ თხოვნით მიმართეს მთავრობას, რომ ანდრონიკოვის მონასტრის ტერიტორია დაეთმოთ მუზეუმისთვის. მუზეუმის კოლექცია მოიცავს XII-XX საუკუნეების 13000-ზე მეტ ექსპონატს: ხატს, ფრესკას, ხის სკულპტურას, ძველ ხელნაწერ და ბეჭდურ წიგნებს, სპილენძის და კერამიკის ნაკეთობებს, ასევე არქეოლოგიურ მონაპოვრებსაც. 1949 წლამდე საბჭოთა ხელისუფლების რელიგიური პოლიტიკის გამო, მუზეუმი დირექტორის გარეშე იყო. სსრკ კულტურის სამინისტროს ძეგლთა დაცვის განყოფილების უფროსის, შალვა რატიას ინიციატივით, პირველ დირექტორად მოიწვიეს ქართველი სწავლული, დავით არსენიშვილი 1951 წელს სსრკ მინისტრთა საბჭომ განიხილა მუზეუმის საკითხი, რომელიც რუსეთის სსრ მინისტრთა საბჭოს თავ-რემ, ბორის ჩერნოუსოვმა წამოაყენა. კომისიის თავმჯდომარემ, მიხეილ სუსლოვმა დავით არსენიშვილს მხარი დაუჭირა და მონასტრის შენობა მუზეუმს დაუტოვა. 1985 წელს, მუზეუმის თანამშრომლების ინიციატივით, შენობის წინ სკვერში დაიდგა ანდრეი რუბლიოვის ძეგლი (არქიტექტორი ოლეგ კომოვი). 1991 წელს კი მუზეუმი რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში შეიტანეს. 1998 წლის რესტავრაციის შემდეგ მნიშვნელოვნად გაიზარდა ექსპოზიციები. პირველი დირექტორის დავით არსენიშვილის ხსოვნის პატივსაცემად მუზეუმის კედელზე გაკეთდა ზურაბ წერეთლის ნამუშევარი ბარელიეფი წარწერით. 2013 წლიდან კი ყოველწლიურად იმართება სამეცნიერო კონფერენცია „რუსეთი-საქართველო. კულტურების დიალოგი“. მასში მონაწილეობას იღებენ როგორც რუსი მეცნიერები, ასევე სტუმრები საქართველოდან, რომელთა შორის ქართული მართლმადიდებლური ეკლესიის წარმომადგენლებიც არიან. მუზეუმის კოლექციის ფორმირება დაიწყო 1954 წლიდან მუზეუმის თანამშრომლების პირველ სამეცნიერო ექსპედიციებთან ერთად. პირველი 5 ნამუშევარი ვლადიმირის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმიდან შეირჩა იმ ექსპონატებიდან, რომლებიც, ადგილობრივი ხელისუფლების აზრით, განადგურებას ექვემდებარებოდა. მეორე ფასეული ძღვენი 1955 წელს მიიღეს სუზდალის მამათა მონასტრიდან. 1960 წელს, მუზეუმის გახსნის მომენტში, კოლექცია 317 ხელოვნების ძეგლს მოიცავდა. მუზეუმის ხატების კოლექცია ღვთისმშობლის ხატი, 1792 წ. Беседа преподобного Варлаама и Иоасаф царевича индийского Иоасафа, XVII ს. უცნობი ავტორის ხატი, XVII ს. ღვთისმშობელი, XV ს. Святитель Леонтий Ростовский, XVI ს. ღვთისმშობელი ყრმით, XVII ს. ღვთისმშობელი ყრმით, XVI ს. მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატი, XIV ს. Святые Михаил и Ксения Тверские, XVII ს. სამება, XV ს. Господь Вседержитель, XVI ს. Тройное Файл: Христос перед илатом, Ведение Христа на Голгофу, утверждение креста, XV ს. Князь Пётр и княгиня Феврония Муромские, XVI ს. Всех скорбящих Радость, XVIII ს. დიდმოწამე გიორგი, XVI ს. წმინდა მენა, XVII ს. იოანე ნათლისმცემელი, XV ს. ვლადიმირის ღვთისმშობელი, XIX ს. ანდრონიკოვის მონასტერი В гости к Андрею Рублёву в музей Спасо-Андроников монастырь ↑ https://www.rublev-museum.ru/ ↑ ИСТОРИЯ МУЗЕЯ
შალვა რატია

შალვა რატია (დ. 1906 — გ. 22 იანვარი, 1958, თბილისი) — ისტორიკოსი, სსრკ კულტურის სამინისტროს ძეგლთა დაცვის განყოფილების უფროსი, სსრკ ცენტრალური სამეცნიერო-სარესტავრაციო სახელოსნოს სამეცნიერო-კვლევითი სექტორის ხელმძღვანელი. არქიტექტურული ძეგლების შესწავლაზე მუშაობა დაიწყო 1932 წ. შუა აზიაში, სადაც მონაწილეობას იღებდა ახალი შენობების პროექტირებასა და მშენებლობებში. მოსკოვის არქიტექტურის ინსტიტუტში ასპირანტურაში სწავლის დროს, 1936-1940 წწ. თავისი საკანდიდატო დისერტაციის საკვლევ თემად აირჩია შუა აზიის ერთ-ერთი შესანიშნავი არქიტექტურული ძეგლი, ბიბი-ხანიმის მეჩეთი სამარყანდში. მისი პროექტითა და ხელმძღვანელობით მოხერხდა მოსკოვის ნათლისღების მონასტრის რესტავრაცია. სარესტავრაციო სამუშაოების პრაქტიკა. მოსკოვი. 1950 ბიბი-ხანიმის მეჩეთი სამარყანდში. მოსკოვი. 1950 დაიცავით არქიტექტურული ძეგლები. 1952 Шалва Ратия — об авторе К генеалогии последних опытов реставраторов Каракалпакстана დაარქივებული 2022-06-30 საიტზე Wayback Machine. ↑ Мечеть Биби-Ханым в Самарканде : Исследование и опыт реставрации / Шалва Ратия ↑ Ратия, Шалва Евстафьевич - Мечеть Биби-Ханым в Самарканде ↑ Охраняйте памятники архитектуры / Ш. Е. Ратия, К. П. Додина.
ნოვოსურმეტოვო

ნოვოსურმეტოვო (ბაშკ. Яңы Сөрмәт; რუს. Новосурметово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ჩეკმაგუშის რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 7 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ჩეკმაგუშიდან დაშორებულია 31 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბუზდიაკი, რომელიც დაშორებულია 89 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები (50%) და ბაშკირები (46%) შეადგენენ. Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ http://www.webcitation.org/6Rxi3K6iw ↑ 2.0 2.1 Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан ВПН-2002 и 2009 ↑ Численность населения по населённым пунктам Республики Башкортостан. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-08-20. ციტირების თარიღი: 2020-12-31. ↑ Административно-территориальное устройство Республики Башкортостан: Справочник / Сост. Р. Ф. Хабиров. — Уфа: Белая Река, 2007. — 416 с. ISBN 978-5-87691-038-7 ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
გაბზარული ტბა

გაბზარული ტბა — სიფონური ტბა საქართველოში, სოფელ ყუმისთავთან, წყალტუბოს მუნიციპალიტეტში. წარმოადგენს ნაპრალურ სიფონს, რომლის ჩრდილოეთისაკენ გაწოლილი ნაპრალის სიგრძე 60 მ-ს აღწევს, ხოლო სიგანე 2–25 მ-ს. მოქცეულია ნაპრალის ფსკერზე, ზედაპირიდან 25 მ სიღრმეზე, ზღვის დონიდან 166 მ სიმაღლეზე. სარკის ფართობი დაახლოებით 500 მ², სიღრმე 45 მ. მოლურჯო-მომწვანო ფერისაა. ზედაპირული წყლები აღნიშნულ ძაბრში ჩაედინება და მდინარე ყუმის ვოკლუზებში გამოდის. გამომუშავებულია ქვედაცარცულ კირქვებში, შახტი ფართო ნაპრალის სახით ფოთლოვანი ტყით დაფარულ ფერდობზე იხსნება. ნაპრალურ სიფონში არსებული ტბის დონე მდინარე ყუმის გამოსასვლელების დონეს ემთხვევა და წყალტუბოს მღვიმური სისტემის შემადგენელი ნაწილია. ტბის წყალს სოფლის მოსახლეობა სასმელად და საკარმიდამო ნაკვეთების მოსარწყავად იყენებდა. ტბაში გვხვდება თევზის რამდენიმე სახეობა. სიფონი წარმოქმნილია ტექტონიკური რღვევის შედეგად. გეოფიზიკური კვლევებით დადგენილია კავშირი ყუმის ვოკლუზთან. გაბზარული ტბა ბუნების ძეგლია. ყველაზე ახლომდებარე მსხვილი დასახლებული პუნქტია წყალტუბო. წყალტუბო — ყუმისთავი 7,5 კმ. სოფლის მოსახლეობა გაბზარულ ტბას „წკვარამსაც” უწოდებს. საქართველოს ბუნების ძეგლები ↑ 1.0 1.1 დაცული ტერიტორიების სააგენტო | გაბზარული ტბის ბუნების ძეგლი ↑ 2.0 2.1 იმერეთის მღვიმეების დაცული ტერიტორიების მენეჯმენტის გეგმის დამტკიცების თაობაზე. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-09-05. ციტირების თარიღი: 2021-09-05.
სერგო გუბელი

სერგო გუბელი ნამდვილი გვარი მეძმარიაშვილი (დ. 1892, ქუთაისი — გ. 1929) — ქართველი რევოლუციონერი. 1906 წლიდან იყო რსდმპ-ის წევრი. რევოლუციონერობისთვის არაერთხელ დააპატიმრეს და გადაასახლეს. 1905-1907 წლების პერიოდში იყო ბაქოს ბოლშევიკური ორგანიზაციის მებრძოლი რაზმის წევრი, აქტიურად მონაწილეობდა ბაქოს პოლიტიკურ გაფიცვებში. 1911 წელს დააპატიმრეს და 20 წელი კატორღა მიუსაჯეს. აქტიურად მონაწილეობდა 1918 წელს აფხაზეთში ბოლშევიკურ გადატრიალებაში. შემდეგ გადავიდა თერგის რესპუბლიკაში და ხელმძღვანელობდა თეთრი გვარდიის წინააღმდეგ ბრძოლას. 1919 წელს არალეგალურად ჩავიდა თბილისში და 1920 წელს ეწეოდა საქმიანობას ბათუმში. საქართველოს საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ, 1921 წელს დანიშნეს ჯერ ბათუმის რევკომის, შემდეგ საქართველოს კომპარტიის ბათუმის საოლქო კომიტეტის წევრად. ლომაშვილი ფ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 288.
ალექსანდრე გუბერი

ალექსანდრე გუბერი (დ. 19 მარტი, 1902, კამენკა — გ. 16 აპრილი, 1971) — რუსი ისტორიკოსი, საბჭოთა კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1966). იყო სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის, ძირითადად ვიეტნამის, ფილიპინების და ინდონეზიის ისტორიის სპეციალისტი. სათავე დაუდო ამ ქვეყნების ისტორიის შესწავლას საბჭოთა კავშირში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 288. ალექსანდრე გუბერი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული)
ივანე გუბკინი

ივანე გუბკინი (დ. 9 სექტემბერი, 1871, პოზდნიკოვო — გ. 21 აპრილი, 1939) — რუსი გეოლოგი, საბჭოთა კავშირში ნავთობის გეოლოგიის ფუძემდებელი სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1929), მეცნიერებათა აკადემიის ვიცე-პრეზიდენტი (1936), აკადემიის აზერბაიჯანის ფილიალის თავმდომარე (1937). 1910 წელს დაასრულა პეტერბურგის სამთო ინსტიტუტი. მისი ნაშრომები ეხებოდა ნავთობის გეოლოგიის საკითხებს. 1932 წელს გამოსცა „მოძღვრება ნავთობის შესახებ“. ჩამოაყალიბა საკუთარი შეხედულება ნავთობისა და მისი წარმოშობის შესახებ. მისი ნაშრომების საფუძვლად დაედო ვოლგა-ურალის ნავთობ-აირის რაიონის აღმოჩენას. მისი სახელი ეწოდა ქალაქს ბელგოროდის ოლქში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 288. ივანე გუბკინი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული)
გუბკინი (ქალაქი)

გუბკინი — ქალაქი რუსეთში, ბელგოროდის ოლქში. შეიქმნა 1930-იან წლებში სოფლის ადგილას რკინის მადნის შესწავლა-ათვისებასთან დაკავშირებით. სახელი ეწოდა 1939 წელს ივანე გუბკინის პატივსაცემად. ოფიციალური საიტი ↑ https://rosstat.gov.ru/storage/mediabank/Bul_MO_2023.xlsx — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q126719912"></a>
აზერბაიჯანის სახმელეთო ძალები

აზერბაიჯანის სახმელეთო ძალები (აზერ. Azərbaycan Silahlı Qüvvələri Quru Qoşunları) — აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალების სახმელეთო კომპონენტი. 2013 წლის სტატისტიკური მონაცემების მიხედვით ქვეყანას ყავს 56,850 ჯარისკაცი და დაახლოებით 15000 გასამხედროებული პირი. ასევე რეზერვში არის 300 000 პირი, რომელსაც ბოლო 15 წლის განმავლობაში ჰქონდა სამხედრო სამსახურის გამოცდილება. საომარ სიტუაციაში სახმელეთო ჯარს შეუძლია გამოიძახოს ეროვნული გვარდია, აზერბაიჯანის შინაგანი ჯარები და აზერბაიჯანის სახელმწიფო საზღვრის სამსახური. აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალები ↑ Azərbaycan Quru Qoşunları yaradıld დაარქივებული 6 July 2011 საიტზე Wayback Machine. ↑ В Азербайджане созданы сухопутные войска დაარქივებული 19 July 2011 საიტზე Wayback Machine.
ბანგლადეში 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

ბანგლადეშმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეცხრედ იასპარეზა 2016 წელს, ბრაზილიის ქალაქ რიო-დე-ჟანეიროში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს. ბანგლადეში Olympedia-ზე ↑ Siddikur to wave the red and green in Rio. The Daily Star (15 July 2016).
ბანგლადეში 2020 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

ბანგლადეშმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეათედ იასპარეზა 2021 წელს, იაპონიის დედაქალაქ ტოკიოში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს. ბანგლადეში Olympedia-ზე
ევროპის ჰიმნი

ევროკავშირისა და ევროპის საბჭოს ჰიმნი — ლუდვიგ ვან ბეთჰოვენის მე-9 სიმფონიის უკანასკნელი ნაწილი. ბეთჰოვენმა ჰიმნი შექმნა ფრიდრიხ შილერის ლირიკული პოემის „ოდა სიხარულს“ მიხედვით. იგი ევროპულ ჰიმნად აღიარებულ იქნა 1972 წელს ევროპის საბჭოს მიერ ჰერბერტ ფონ კარაიანის ოფიციალური საორკესტრო არანჟირებით. ევროკავშირის ენებს შორის დისკრიმინაციის თავიდან ასაცილებლად ჰიმნს ოფიციალური ტექსტი არ აქვს და მაშასადამე არ იმღერება. ↑ საინფორმაციო ცენტრი ნატოსა და ევროკავშირის შესახებ
Litecoin

Litecoin (სიმბოლო: Ł) — Bitcoin-ის ფორკი, პირინგული ელექტრონული საგადახდო სისტემა, რომელიც იყენებს ამავე სახელწოდების კრიპტოვალუტას. სისტემის ფუნქციონირებისა და დაცვის უზრუნველსაყოფად გამოიყენება კრიპტოგრაფიული მეთოდები. Litecoin შეიძლება გამოყენებულ იქნას გაცვლით პუნქტებში Bitcoin-ზე ან საყოველთაოდ მიღებულ ფულზე გადასახურდავებლად, და აგრეთვე საქონლისა ან მომსახურების ელექტრონული გადახდისათვის გამყიდველებისათვის, რომლებიც მზად არიან მიიღონ ის. Litecoin არის Namecoin-ის შემდეგ Bitcoinის მეორე ფორკი და გააჩნია მისგან მხოლოდ უმნიშვნელო განსხვავება: ბიტკოინის ბლოკჩეინში ახალი ბლოკი ჩნდება ყოველ 10 წუთში ერთხელ, ხოლო ლაითკოინის ქსელში ეს პროცესი იკავებს მხოლოდ 2,5 წუთს. ამიტომ ტრანზაქციები litecoin-ის ქსელში ტარდება 4-ჯერ უფრო სწრაფად და მათი ღირებულება ბიტკოინზე 3,5-ჯერ უფრო დაბალია ბიტკოინთან შედარებით. ლაითკოინების მაინინგი შეჩერდება, როდესაც მოპოვებული მონეტების საერთო რაოდენობა მიაღწევს 84 მილიონს. ბიტკოინების ზღვრული რიცხვი 4-ჯერ უფრო დაბალია – 21 მილიონი. თუ ბიტკოინი მუშაობს SHA-256-ზე, ლაითკოინი იყენებს FreeBS-ს უსაფრთხოების ოფიცრის კოლინ პერსივალის მიერ შემუშავებულ scrypt. ფუნქცია scrypt ამარტივებს მაინინგს. Litecoin გამოქვეყნებულ იქნა GitHub-ზე ღია საწყისი კოდის მქონე კლიენტის მეშვეობით 2015 წლის 13 ოქტომბერს. 2013 წლის ნოემბერში Litecoin-მ მიაღწია 1 მილიარდი სოლარის ოდენობის საბაზრო კაპიტალიზაციას. 2014 წლის დასაწყისში Litecoin-ს დამპროექტებლების გუნდმა გამოაქვეყნა Android-აპლიკაციის ალფა-ვერსია. 2017 წლის მაისში Litecoin-ის პროგრამულ უზრუნველყოფაში აქტივირებულ იქნა SegWit მხარდაჭერა. 2017 წლის სექტემბერში ჩატარდა პირველი ატომური ტრანზაქციები. 4 დღეში გატარდა ტრანზაქციები Litecoin-ს და Decred-ს, Litecoin-ს და Vertcoin-ს, Litecoin-ს და Bitcoin-ს შორის. 2021 წლის აგვისტოში Litecoin-ის კაპიტალიზაცია შეადგენდა 12,2 მილიარდ დოლარს. ↑ Bitcoin P2P e-cash paper. metzdowd.com. ციტირების თარიღი: 2021 წლის 6 სექტემბერი. ↑ CFTC Statement on Self-Certification of Bitcoin Products by CME, CFE and Cantor Exchange. cftc.gov. ციტირების თარიღი: 2021 წლის 6 სექტემბერი. ↑ Bitcoin vs Litecoin Guide. comparebrokers.co. ციტირების თარიღი: 2021 წლის 6 სექტემბერი. ↑ Stronger key derivation via sequential memory-hard functions. tarsnap.com. ციტირების თარიღი: 2021 წლის 6 სექტემბერი. ↑ Litecoin Miner Status. andykellett.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-12-05. ციტირების თარიღი: 2021 წლის 6 სექტემბერი. ↑ Crypto-Currency Bubble Continues: Litecoin Surpasses Billion Dollar Market Capitalization. forbes.com. ციტირების თარიღი: 2021 წლის 6 სექტემბერი. ↑ Litecoin Successfully Activates SegWit. coindesk.com. ციტირების თარიღი: 2021 წლის 6 სექტემბერი. ↑ What is Atomic Cross-Chain Swap? How it works?. steemit.com. ციტირების თარიღი: 2021 წლის 6 სექტემბერი. ↑ Litecoin price. coinmarketcap.com. ციტირების თარიღი: 2021 წლის 6 სექტემბერი.
გიორგი მატარაძე

გიორგი (გია) მატარაძე (დ. 27 ივლისი, 1939, თელავი — გ. 22 იანვარი, 1993, თბილისი) — ქართველი მსახიობი, კინორეჟისორი და სცენარისტი. 1963 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თბილისის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო, 1979 წელს კი სარეჟისორო ფაკულტეტი. 1963–1970 წწ. მუშაობდა თბილისის შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრში, ხოლო 1970–1974 წწ. — კოტე მარჯანიშვილის სახელობის თეატრში. 1972 გაზაფხულის საღამო 1972 ჩაძირული ქალაქის მაძიებლები (ნოდარი) 1973 წკიპურტები (თანამშრომელი, მოაზროვნე) 1975 ერთი ნახვით შეყვარება 1984 სკაპენის ოინები 1984 ქართველები ცაში (მფრინავი) 1985 ბატონი ავანტიურისტები (ბენი) 1979 კადრს მიღმა 1980 გოლა (შემთხვევა ზურგში) 1981 შვიდი პატარა მოთხრობა პირველ სიყვარულზე 1983 ბანდიტი აგურის ქარხნიდან 1985 ყველაზე სწრაფები მსოფლიოში 1988 გამოცხადება 1992 მოკვეთილი გიორგი მატარაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ეროვნული ფილმოგრაფია გია მატარაძე — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
ნოვოტაიანშევო

ნოვოტაიანშევო (ბაშკ. Яңы Тайнаш; რუს. Новотайняшево) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ჩეკმაგუშის რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 7 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ჩეკმაგუშიდან დაშორებულია 36 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბუზდიაკი, რომელიც დაშორებულია 94 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები (54%) და თათრები (38%) შეადგენენ. Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ http://www.webcitation.org/6Rxi3K6iw ↑ 2.0 2.1 Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан ВПН-2002 и 2009 ↑ Численность населения по населённым пунктам Республики Башкортостан. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-08-20. ციტირების თარიღი: 2020-12-31. ↑ Административно-территориальное устройство Республики Башкортостан: Справочник / Сост. Р. Ф. Хабиров. — Уфа: Белая Река, 2007. — 416 с. ISBN 978-5-87691-038-7 ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
კაბა (ლა-უნიონი)

კაბა (ოფიციალურად კაბის მუნიციპალიტეტი; პანგ: Baley na Caba; ილოკ: Ili ti Caba) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი ლა-უნიონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 23 119 ადამიანს შეადგენს. XIX საუკუნის ბოლომდე კაბა არინგაის შემადგენლობაში შედიოდა. მუნიციპალიტეტი 17 ბარანგაისგან შედგება. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კაბა (ლა-უნიონი) Caba Profile at PhilAtlas.com Caba Website Local Government of Caba Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a>
ლუნა (ლა-უნიონი)

ლუნა (ოფიციალურად ლუნას მუნიციპალიტეტი; ილოკ: Ili ti Luna) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი ლა-უნიონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 37 318 ადამიანს შეადგენს. ლუნა 40 ბარანგაისგან შედგება. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ლუნა (ლა-უნიონი) Luna Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2012-05-23 საიტზე Wayback Machine. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a>
ნაგილიანი (ლა-უნიონი)

ნაგილიანი (ოფიციალურად ნაგილიანის მუნიციპალიტეტი; პანგ: Baley na Naguilian; ილოკ: li ti Naguilian) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ლა-უნიონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 52 189 ადამიანს შეადგენს. იყოფა 37 ბარანგაიდ. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ნაგილიანი (ლა-უნიონი) Naguilian Profile at PhilAtlas.com Official Website of the Provincial Government of La Union Local Government Unit: Naguilian La Union დაარქივებული 2007-09-30 საიტზე Wayback Machine. Philippine Census Information Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2012-05-23 საიტზე Wayback Machine. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a>
პუგო (ლა-უნიონი)

პუგო (ოფიციალურად პუგოს მუნიციპალიტეტი; ილოკ: Ili ti Pugo) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ლა-უნიონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 19 337 ადამიანს შეადგენს. იყოფა 14 ბარანგაიდ. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პუგო (ლა-უნიონი) Pugo Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2012-05-23 საიტზე Wayback Machine. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a>