laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
შოთა ლომიძე

შოთა ლომიძე (დ. 20 იანვარი, 1936, სოფ. საყულია (დღ. წყალტუბოს მუნიციპალიტეტი), საქართველოს სსრ, სსრკ — გ. 23 ოქტომბერი, 1993) — ქართველი სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა). ოლიმპიადის ვიცე-ჩემპიონი 1968 წელს (მეხიკო; 97 კგ). მსოფლიოს ორგზის ჩემპიონი 1969 (მარ-დელ-პლატა; 100 კგ) და 1971 (სოფია; 100 კგ) წლებში. მსოფლიოს ვიცე-ჩემპიონი 1967 წელს (ნიუ დელი; 97 კგ). ევროპის ორგზის ჩემპიონი 1966 (კარლსრუე; 97 კგ) და 1969 (სოფია; +100 კგ) წლებში. ევროპის ვიცე-ჩემპიონი 1967 წელს (სტამბული; 97 კგ). სსრკ ხალხთა სპარტაკიადის ჩემპიონი 1967 წელს (მოსკოვი; 100 კგ) და სსრკ ხალხთა სპარტაკიადის ბრინჯაოს პრიზიორი 1959 წელს (მოსკოვი; 100 კგ). სსრკ ოთხგზის ჩემპიონი 1964 (ორჯონიკიძე; 97 კგ), 1965 (თბილისი; 100 კგ), 1966 (ალმა-ატა; 100 კგ), 1967 (მოსკოვი; 100 კგ) წლებში. სსრკ ვიცე-ჩემპიონი 1968 წელს (კიევი; 100 კგ). სსრკ ჩემპიონატის ორგზის ბრინჯაოს პრიზიორი 1962 (ორჯონიკიძე; 97 კგ) და 1969 (ლუგანსკი; 100 კგ) წლებში. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1969). 1964 წელს, ტოკიოს ოლიმპიადაზე, პირველი პაექრობა ბულგარელ პროდან გარჯევთან ფრედ დაასრულა. მეორე შეხვედრაში ქულებით სძლია შვეიცარიელ რუდოლფ კობელტს, მესამე წრეში კი თურქ ოლიმპიურ ჩემპიონ ჰასან გიუნგიორთან დამარცხდა და მედლებისთვის ბრძოლას გამოეთიშა. საბოლოოდ IX ადგილზე გავიდა. 1966 წელს, გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის ქალაქ კარლსრუეში გამართულ ევროპის ჩემპიონატზე ფინალში თურქეთის 10-გზის ჩემპიონი აჰმეტ აიიქი დაამარცხა. ოლიმპიურ თამაშებზე, მსოფლიოსა და ევროპის პირველობებზე ეს აიიქის ერთადერთი მარცხი იყო. 1971 წელს მეორედ გახდა მსოფლიოს ჩემპიონი და კარიერა დაასრულა. სპორტული ასპარეზის დატოვების შემდეგ, სხვადასხვა დროს ხელმძღვანელობდა ახალციხის და გარდაბნის საკონსერვო ქარხნებს, შემდეგ კი თბილისის უალკოჰოლო სასმელების მწარმოებელ „ლაღიძის წყლებს“. I წრე: ჰაინც კილი (გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკა) - მოგება II წრე: იოჟეფ ჩატარი (უნგრეთი) - მოგება III წრე: მოსლემ ესკანდარ-ფილაბი (უნგრეთი) - მოგება IV წრე: თავისუფალი იყო V წრე: საიდ მუსტაფოვი (ბულგარეთი) - ფრე ფინალური ჯგუფი, I წრე: იოჟეფ ჩატარი (უნგრეთი) - მოგება ფინალური ჯგუფი, II წრე: თავისუფალი იყო ფინალური ჯგუფი, ოქროს მედლისთვის: აჰმეტ აიიქი (თურქეთი) - ფრე¹ ¹ შოთა ლომიძე მხოლოდ მოგების შემთხვევაში გახდებოდა ოქროს მედალოსანი, ამიტომ იგი მეხიკოს 1968 წლის ოლიმპიადაზე ვერცხლის პრიზიორი გახდა. დიმოვი, იან, საქართველოს ფალავნები, თბ.: საბჭ. საქართველო, 1987. — გვ. 192–202. 268 გვ. შოთა ლომიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი შოთა ლომიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი შოთა ლომიძე — ქართული სპორტი შოთა ლომიძე — მემატიანე შოთა ლომიძე — Sports Reference შოთა ლომიძე — International Wrestling Database მეხიკო 1968 — საქართველოს ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტი ↑ ხსოვნა. შოთა ლომიძე 85 — მეგობრობა ზეციურ საქართველოში გრძელდება. რაიმონდ მაჭავარიანი (წიგნიდან „ლომის გვარისა“). lelo.ge. ციტირების თარიღი: 12 იანვარი, 2022 ↑ როგორ შეათამაშა ჰაერში შოთა ლომიძემ 20 კგ-ით მძიმე დურალიევი ევროპის ჩემპიონატის ფინალში. რაიმონდ მაჭავარიანი (წიგნიდან „ლომის გვარისა“). lelo.ge. ციტირების თარიღი: 12 იანვარი, 2022 ↑ Ушел победителем. Арсен Еремян. «Русский клуб». ციტირების თარიღი: 12 იანვარი, 2022[მკვდარი ბმული]
დავით ლორიაშვილი

დავით ლორიაშვილი (დ. 10 ივლისი, 1986, გარდაბანი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი სპორტსმენი (სამბო, ძიუდო). ძიუდოში საქართველოს ორგზის ჩემპიონი (2008, 2009), ორგზის ვერცხლისა (2010, 2011) და ოთხგზის ბრინჯაოს პრიზიორი (2006, 2007, 2012, 2013). ძიუდოში 23 წლამდელებს შორის საქართველოს ჩემპიონატის ვერცხლის პრიზიორი (2007, -90 კგ). ძიუდოში ევროპის თასის ბრინჯაოს პრიზიორი (2009, -100 კგ). ძიუდოში მსოფლიოს თასის ვერცხლისა (2008, -90 კგ) და ოთხგზის ბრინჯაოს პრიზიორი (2008, 2009, 2010, 2013; -100 კგ). სამბოში სამგზის ევროპის ჩემპიონი (2018, ათენი, საბერძნეთი; 2015, ზაგრები, ხორვატია; 2014, ბუქარესტი, რუმინეთი) და მსოფლიო ჩემპიონი (2015, კასაბლანკა, მაროკო). დავით ლორიაშვილი[მკვდარი ბმული] — ქართული სპორტი.
ვორონცოვის აგარაკი

ვორონცოვის აგარაკი (რუს. Воронцова дача) — XVIII საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, რუსეთის სახელმწიფო მოღვაწისა და დიპლომატის მიხეილ ვორონცოვის აგარაკი. აგებულია ბაროკოს არქიტექტურულ სტილში და არის ამ სახის ერთ-ერთი დღემდე შემონახული უიშვიათესი ძეგლი, რომელიც აგებულია ქალაქის გარეუბანში. მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგის კრასნოსელსკის რაიონში. მისამართი ჩეკისტების ქუჩა, სახლი № 13. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტი. პეტრეს ეპოქაში მდინარე სოსნოვკის ორივე სანაპიროს მიწები ეკუთვნოდათ ძმებ აპრაქსინებს. გრაფმა ვორონცოვმა და მისმა ცოლმა ანამ, რომელიც იყო იმპერატორ ელისაბედ პეტრეს ასულის ბიძაშვილი, თევდორე აპრაქსინისაგან მიწა შეისყიდეს 1750-იანი წლების დასაწყისში და მალევე დაიწყეს ქვის სასახლის მშენებლობა, რომლის პროექტზეც მუშაობდა კარლო ჯუზეპე ტრეზინი, ხოლო ტრეზინისა და ვორონცოვებს შორის ურთიერთობის გაფუჭების შემდეგ სასახლის მშენებლობა გადაეცა სხვა ხუროთმოძღვარს, კერძოდ, ანტონიო რინალდის. სასახლის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1755 წლიდან 1757 წლამდე. ვორონცოვის გარდაცვალების შემდეგ აგარაკმა მფლობელი არაერთხელ გამოიცვალა. იგი ჯერ ალექსანდრე ზუბოვს, შემდეგ ალექსანდრე კურაკინს ეკუთვნოდა, რომლის შემვეგ მფლობელი გახდა იოსებ ველიო, რომლისგანაც აგარაკი 1803 წელს შეიძინა ალექსანდრე ნარიშკინმა. 1829 წელს ნარიშკინის გარდაცვალების შემდეგ, აგარაკის ნაწილი შეიძნა ი. პ. სალტიკოვის სიძემ და მემკვიდრემ სენატორმა პ. მ. მიატლევმა. XVIII საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი დაზიანდა 1941 წლის ხანძრის შედეგად. ნანგრევების სახით იდგა 1950-იანი წლების ბოლომდე, მანამ სანამ გარე ფასადი არ აღადგინეს მიხეილ პლოტნიკოვის პროექტით. პოსტსაბჭოთა პერიოდში სახლი დაიკავა პეტერბურგის ტექნოლოგიების ინსტიტუტის კათედრამ. 2009 წელს დიდი კამათის შემდეგ, შენობა გადავიდა ქალაქის ფედრალურ საკუთრებაში. Господский дом М. И. Воронцова на Петергофской дороге
თბილისის 175-ე საჯარო სკოლა

თბილისის 175-ე საჯარო სკოლა (სრული სახელწოდება — სსიპ - ქალაქ თბილისის 175-ე საჯარო სკოლა) — ქალაქ თბილისის ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულება. დაარსდა 2005 წელს 184-ე და 175-ე საჯარო სკოლების გაერთიანების შედეგად. მოიცავს A და B კორპუსებს. სკოლის ერთ კორპუსში სასწავლო პროცესი მიმდინარეობს 1-6 კლასებისთვის, ხოლო მეორეში — 7-12 კლასებისთვის. [წყარო არ არის მითითებული 1289 დღე] სკოლის ამჟამინდელი დირექტორის მოვალეობის შემსრულებელია ირაკლი კუპატაძე სკოლა შედგება ორი შენობისგან. აქვს ორი საკუთარი სტადიონი ხელოვნური და ბუნებრივი საფარით, ორი სპორტული დარბაზი და ბიბლიოთეკა, ასევე ორი სააქტო დარბაზი. სკოლაში მოქმედებს ფეხბურთის, ცეკვის, ხატვის და სხვა წრეები. მოსწავლეები უზრუნველყოფილნი არიან სამედიცინო დახმარებით და სკოლა ადაპტირებულია შშმ პირებისთვის. სკოლას ემსახურება მანდატურთა სამსახური. სკოლა აქტიურად იღებს მონაწილეობას სახელმწიფო სასკოლო ოლიმპიადებში. კლასები არ არის დაკომპლექტებული მოსწავლეთა სიძლიერისა და შესაძლებლობების მიხედვით. [წყარო არ არის მითითებული 1289 დღე] სკოლა აქტიურად იღებს მონაწილეობას სხვადასხვა ახალგაზრდულ ტურნირებსა თუ შეჯიბრებში. 2019 წელს სკოლამ მიიღო მონაწილეობა წიგნების თაროში. სკოლა არის საგამოცდო ცენტრი. სკოლას აქვს მოსწავლეთა თვითმმართველობა. 2018 წლის 10 ივნისს სკოლის 23 მოსწავლე მშობლებთან და პედაგოგებთან ერთად გაემგზავრა ექსკურსიაზე, გომბორის უღელტეხილზე მომხდარი ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად 4 ადამიანი, მათ შორის სკოლის მე-6 კლასელი მოსწავლე გარდაიცვალა. თბილისის 175-ე საჯარო სკოლადაარქივებული 2020-02-17 საიტზე Wayback Machine. ↑ სსიპ - ქალაქ თბილისის №175 საჯარო სკოლა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-11-28. ციტირების თარიღი: 2020-11-21. ↑ სსიპ – ქალაქ თბილისის 175 საჯარო სკოლა ka-GE. Skolebi.com (14 აგვისტო, 2015). ციტირების თარიღი: 9 მარტი, 2021[მკვდარი ბმული] ↑ ქ.თბილისის #175 საჯარო სკოლა. findglocal.com. ციტირების თარიღი: 9 მარტი, 2021 ↑ „თბილისის 175-ე სკოლა vs კაზრეთის მეორე სკოლა“. 1tv.ge. ციტირების თარიღი: 9 მარტი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ 2019 წლის საგამოცდო ცენტრების ჩამონათვალი და მარშრუტები. edu.aris.ge. ციტირების თარიღი: 9 მარტი, 2021 ↑ „მოსწავლეებში კრეატიული იდეების ნაკლებობაა“ – რატომ ვერ მუშაობს სკოლებში თვითმმართველობები?. edu.aris.ge. ციტირების თარიღი: 9 მარტი, 2021 ↑ „გომბორზე მომხდარი ავარიის შედეგად, თბილისის 175-ე სკოლის მე-6 კლასელი გოგონა, 2 მშობელი და 1 ბებია გარდაიცვალნენ“. kvira.ge. 9 ივნისი, 2018. ციტირების თარიღი: 9 მარტი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება)
პეტრე III-ის სასახლე

პეტრე III-ის სასახლე (რუს. Дворец Петра III) — XVIII საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, სასახლე ორანიენბაუმის სასახლეებისა და პარკების ანსამბლის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. აგებულია 1758-1762 წლებში არქიტექტორ ანტონიო რინალდის პროექტის მიხედვით ტახტის მემკვიდრის პეტრე თედორეს ძისათვის და წარმოადგენდა პეტერშტადტის მთავარ შენობას. სასახლე შემონახულია ჩვენს დრომდე და მასში განთავსებულია მუზეუმი „პეტრე III-ის სასახლე“. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტი. 1743 წელს ორანიენბაუმი საჩუქრად გადასცეს ტახტის მემკვიდრეს პეტრე თედორეს ძეს. აქ მისთვის 1759-1762 წლებში სამხრეთის ჭაობის ნაპირზე ააშენეს ციხესიმაგრე პეტერშტადტი. ციხესიმაგრის პარალელურად ააშენეს სასახლე პეტრე III-ისათვის. სასახლე იყო ერთადერთი ორსართულიანი შენობა ციხესიმაგრეში და კარიბჭესთან ერთად ქმნიდა ერთიან ანსამბლს. მისი პატარა ზომები, პირველ რიგში, აიხსნება იმით, რომ სასახლე საცხოვრებლად არ იყო განკუთვნილი. ეს უფრო პავილიონი იყო, სადაც შეიძლებოდა დასვენება სადილის შემდეგ. სასახლის პირველი სართული ძირითადად სამსახურებივ ხასიათს ატარებდა. სასახლე იყო ანტონიო რინალდის პირველი დამოუკიდებელი ნამუშევარი რუსეთში, რომელიც შესრულებული იყო როკოკოს სტილში, რომელმაც განვითარება ვერ ჰპოვა რუსეთში და პრაქტიკულად მალევე ჩაანაცვლა კლასიციზმმა. პეტრე III-ის გარდაცვალების შემდეგ სასახლე და პეტერშტადტის ციხესიმაგრე მიატოვეს. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ორანიენბაუმის პარკი გადავიდა სატყეო ტექნიკუმის ხელში, რომელიც აქ დააარსეს 1918 წელს. დიდი სამამულო ომის პერიოდში ორანიენბაუმი იმყოფებოდა ე. წ. ორანიენბაუმის პლაცდარმის ტერიტორიაზე. სასახლის რესტავრაცია მიმდინარეობდა 1953-1955 წლებში. 1980-იან წლებში კი მიმდინარეობდა არქეოლოგიური გათხრები ვ. ა. კორენცვიტის ხელმძღვანელობით. Гусаров А. Ю. Ораниенбаум. Три века истории. — СПб., 2011. — ISBN 978-5-93437-329-1. Денисова Е. Г. Дворец Петра III. — СПб., 2005. Кючарианц Д. А., Раскин А. Г. Ораниенбаум. Дворцы и парки. — СПб., 2006. — ISBN 5-289-02199-X. Горбатенко С. Б. Петергофская дорога: историко-архитектурный путеводитель. — СПб., 2001. — ISBN 5-8015-0113-4. Мудров Ю. Ораниенбаум. — СПб., 2005. — ISBN 5-900959-93-7.
ხელოვნების მოედანი

ხელოვნების მოედანი (რუს. Площадь Искусств) — მოედანი, მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგის ცენტრალურ რაიონში, საინჟინროსა და იტალიურ ქუჩებს შორის. მოედნის ანსამბლში შედის მიხაილოვსკის სასახლე (რომელშიც ამჟამად განთავსებულია რუსული მუზეუმი), მიხაილოვსკის თეატრი (ყოფილი მ. პ. მუსორსკის ოპერისა და თეატრის აკადემიური თეატრი), გოლენიშევა-კუტუზოვის სახლი, მუსიკალური კომედიის თეატრი, რუსეთის ეთნოგრაფიული მუზეუმი, დ. დ. შოსტაკოვიჩის სახელობის სახელმწიფო ფილარმონიის შენობა და სასტუმრო „ევროპა“. შეიქმნა ცნობილი არქიტექტორის კარლ როსის პროექტის მიხედვით XIX საუკუნის პირველ ნახევარში. მოედნის სკვერში 1957 წელს აღმართეს ალექსანდრე პუშკინის ძეგლი, რომელზეც მუშაობდნენ მოქანდაკე მიხეილ ანიკუშინი და არქიტექტორი ვასილი პეტროვი. შედის სანქტ-პეტერბურგის ისტორიული ცენტრი და მასთან დაკავშირებული ძეგლთა კომპლექსების შემადგენლობაში, რომელიც არის იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი. თავდაპირველად ეწოდებოდა მიხაილოვსკის მოედანი. სახელი ცნობილი იყო 1834 წლიდან და მიიღო მიხაილოვის სასახლისაგან. პარალელურად 1836-1846 წლებში გამოიყენებოდა სახელწოდება მიხაილოვსკის სასახლის მოედანი. 1920-იანი წლების დასაწყისში მოედანმა მიიღო სახელწოდება ლასალის მოედანი, გერმანელი სოციალისტის ფერდინანდ ლასალის პატივისცემის ნიშნად. 1940 წლის 26 სექტემბრიდან მოედანმა მიიღო სახელწოდება ხელოვნების მოედანი, რადგან მოედანზე მდებარეობს ფილარმონიის დიდი დარბაზი, მცირე საოპერო თეატრი, რუსული მუზეუმი და კულტურისა და ხელოვნების სხვა დაწესებულება. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 143. — 511 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 97. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 51. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. Электронная энциклопедия Санкт-Петербурга. Искусств пл. დაარქივებული 2012-11-07 საიტზე Wayback Machine.
როზალა იტალიელი

როზალა იტალიელი (იტალ. Rozala di Italia, ფრანგ. Rozala de Italie; დ. 937 — გ. 13 თებერვალი, 1003), აგრეთვე ცნობილია როგორც როზალა ლომბარდიელი და სიუზენა იტალიელი — ივრეას დინასტიის წარმომადგენელი. იტალიის მეფე ბერენგარ II-ის ქალიშვილი. ფლანდრიის გრაფინია 968-987 წლებში როგორც არნულფ II-ის მეუღლე და ფლანდრიის რეგენტი 987-995 წლებში. საფრანგეთის დედოფალი 996 წელს როგორც რობერ II-ის პირველი მეუღლე. როზალა დაიბადა 937 წელს იტალიაში. იგი იყო იტალიის მეფე ბერენგარ II-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ ვილა ტოსკანელის ნაბოლარა ქალიშვილი. 968 წელს როზალა ცოლად შერთეს ფლანდრიის გრაფ არნულფ II-ს, რომელთანაც მას ერთი ვაჟი და ერთი ქალიშვილი შეეძინა. 987 წელს არნულფი გარდაიცვალა და გრაფი მათი მცირეწლოვანი ვაჟი ბალდუინ IV გახდა, რომლის რეგენტადაც როზალა გვევლინება. 988 წელს როზალა მეორედ გათხოვდა საფრანგეთის მომავალ მეფე რობერ II-ზე. ეს ქორწინება მოაწყო რობერის მამამ, საფრანგეთის პირველმა მეფემ და კაპეტინგების დინასტიის დამაარსებელმა ჰუგო კაპეტმა. საფრანგეთში გათხოვების შემდეგ მას სახელი შეუცვალეს და ძირითადად სიუზენას ეძახდნენ. 992 წლიდან რობერი და როზალა განცალკევებით ცხოვრობდნენ, რადგანაც 38 წლის როზალა ძალიან უფროსი იყო ახალგაზრდა ქმარზე და ისინი ერთმანეთს ვერ უგებდნენ. სწორედ ამიტომ, მათ შვილებიც არ ჰყოლიათ და არც ოჯახური ბედნიერება ჰქონიათ. როდესაც 996 წელს როზალას მამამთილი, ჰუგო გარდაიცვალა ტახტზე რობერ II ავიდა და როზალაც დედოფლად გვევლინება. ახლა უკვე დიდი ძალაუფლების რობერმა როზალასთან განქორწინება მოითხოვა. პაპმა მალევე დააკმაყოფილა მისი მოთხოვნა და რობერი და როზალა განქორწინდნენ, რის შემდეგაც მან სასწრაფოდ შეირთო ცოლად თავისი საყვარელი ბერთა ბურგუნდიელი. მიუხედავად იმისა, რომ ბერთასა და რობერს შვიდი შვილი შეეძინათ, ეს ქორწინება მათი ახლონათესავური კავშირის გამო უკანონო იყო, რის გამოც 1003 წელს ისინიც განქორწინდნენ და რობერი კიდევ ერთხელ ქორწინდება. განქორწინების შემდეგ როზალამ დატოვა საფრანგეთი და თავის ვაჟთან ერთად ცხოვრობდა ფლანდრიაში. მან უკანასკნელი წლები ბედნიერად გაატარა და გარდაიცვალა 1003 წლის 13 თებერვალს, ფლანდრიის დედაქალაქ გენტში. იგი პირველად დაქორწინდა ფლანდრიის გრაფ არნულფ II-ზე, რომელთანაც შეეძინა ორი შვილი: ბალდუინ IV (980-1035), ფლანდრიის გრაფი, ცოლად შეირთო ოგივ ლუქსემბურგელი, რომელთანაც შეეძინა ვაჟი, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა ელეანორ ნორმანდიელზე რომელთანაც ერთი გოგონა შეეძინა; მატილდა (?-995); არნულფის გარდაცვალებიდან ერთ წელიწადში როზალა ცოლად გაჰყვა საფრანგეთის მეფე რობერ II-ს, თუმცა უშვილობის გამო ისინი 996 წელს განქორწინდნენ. Nicholas, David (1992). Medieval Flanders. Longman. Poppe, Andrzej (1976). "The Political Background to the Baptism of Rus': Byzantine-Russian Relations between 986-89". Dumbarton Oaks Papers. Vol. 30. Vasiliev, Aleksandr Aleksandrovich (1951). Hugh Capet of France and Byzantium. Dumbarton Oaks Papers. 6.
ბერთა ბურგუნდიელი

ბერთა ბურგუნდიელი (გერმ. Bertha von Burgund, ფრანგ. Berthe de Bourgogne; დ. 964 — გ. 16 იანვარი, 1010) — ველფების დინასტიის წარმომადგენელი. ბურგუნდიის მეფე კონარდ I-ისა და დედოფალ მატილდა ფრანგის ასული. საფრანგეთის დედოფალი 996-1000 წლებში როგორც რობერ II-ის მეორე ცოლი. ბერთა დაიბადა 964 წელს. იგი იყო ბურგუნდიის მეფე კონრად I-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ მატილდა ფრანგის უფროსი ასული. მას სახელი მამის დედის, დედოფალ ბერთა შვაბიელის პატივსაცემად დაარქვეს. დედის მხრიდან მისი ბებია-ბაბუა საფრანგეთის მეფე ლუი IV და დედოფალი გერბერგა საქსონიელი იყვნენ. 983 წელს ბერთა მიათხოვეს ბლუას გრაფ ოდო I-ს, რომელთანაც მას შვიდი შვილი შეეძინა. 996 წელს ქმრის გარდაცვალების შემდეგ, ბერთა მალევე ცოლად გაჰყვა საფრანგეთის ახლადგაქნორწინებულ მეფე რობერ II-ს, რომელსაც იმედი ჰქონდა, რომ თავისი ნაყოფიერებით ცნობილი ბერთა შვილებს გაუჩენდა. აქამდე რობერს ცოლად ბერნარდ II-ის ასული როზალა იტალიელი ჰყავდა, რომელსაც ბერთას მსგავსად პირველ ქმართან შვილები ჰყავდა, თუმცა რობერთან ვერ გააჩინა. ამის გამო, ცხადია კაპეტინგების დინასტია სერიოზული საფრთხის ქვეშ იდგა. თავიდან მათი ქორწინება უკანონოდ ითვლებოდა, თუმცა საბოლოოდ რომის პაპმა გრიგოლ V-მ ეს ქორწინება ლეგიტიმურად სცნო. მალევე ბერთასა და რობერს შვილი შეეძინა, თუმცა იგი მალევე დაიღუპა. ამის შემდეგ, რამდენიმე წელი ბერთა ბავშვს ვეღარ აჩენდა, რის გამოც რობერ II-მ პაპ სილვესტერ II-ს ბერთასთან განქორწინება სთხოვა. 1000 წელს რომის პაპმა მათი ქორწინების ანულირება მოახდინა, რის შემდეგაც ბერთას ჩამოერთვა საფრანგეთის დედოფლის წოდება. სულ მალე რობერმა მესამედ იქორწინა კონსტანსია დ'არლზე, რომელთანაც საბოლოოდ შეეძინა მემკვიდრეები. თავად ბერთა გარდაიცვალა 1010 წლის 16 იანვარს. რობერი (980), გარდაიცვალა ჩვილი; თეობალდ II (985-1004), ბლუას გრაფი, გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო; ოდო II (990-1037), ბლუას გრაფი, დაქორწინდა ორჯერ, თუმცა სულ სამი შვილი შეეძინა; ტიერი (991-996), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი; აგნესი (?-?), ცოლად გაჰყვა ტრუას ვიკონტ გაი დე ტორნუას; როჟერი (995-1002), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი; Stefan Weinfurter, The Salian Century: Main Currents in an Age of Transition, transl. Barbara M. Bowlus, (University of Pennsylvania Press, 1999), 46. Burgundy and Provence 879-1032, Constance Brittain Bourchard, The New Cambridge Medieval History, Vol. III, ed. Timothy Reuter, (Cambridge University Press, 1999), 342.
მატილდა ფრიზიელი

მატილდა ფრიზიელი (ფრანგ. Mathilde de Frise; დ. 1024 – გ. 1044) — საფრანგეთის დედოფალი 1034-1044 წლებში როგორც ანრი I-ის პირველი ცოლი. ფრიზიის მარკგრაფ ლიუდოლფისა და მისი ცოლის გერტრუდა ფონ ეგიშეიმის ასული. მატილდა და ანრი 1034 წელს, მისი საცოლის, მატილდა ფრანკონიელის გარდაცვალების შემდეგ დაქორწინდნენ. 1040 წელს მან თავისი პირველი და უკანასკნელი გოგონა გაააჩინა, რომელიც ოთხ წელიწადში დაიღუპა. იგი თავისი ქალიშვილის გარდაცვალებიდან სულ რამდენიმე კვირაში გარდაიცვალა. დედოფალი მატილდა დაკრძალეს სენ დენის სამეფო ბაზილიკაში, პარიზში. მისი გარდაცვალების შემდეგ ანრიმ ცოლად ანა კიეველი შეირთო, რომელთანაც შეეძინა მემკვიდრეები. Woll, Carsten (2002). Die Königinnen des hochmittelalterlichen Frankreich. Stuttgart: Steiner. ISBN 3-515-08113-5. Treffer, Gerd (1996). Die französischen Königinnen. Von Bertrada bis Marie Antoinette [The Queens of France. From Bertrada to Marie Antoinette]. Regensburg: Pustet. ISBN 3-7917-1530-5.
ბერტრადა დე მონფორი

ბერტრადა დე მონფორი (ფრანგ. Bertrade de Montfort; დ. 1070 — გ. 14 თებერვალი, 1117) — მონტფორტთა დინასტიის წარმომადგენელი. საიმონ I-ის უფროსი ასული. ანჟუს გრაფინია 1089-1092 წლებში როგორც ფულკ IV-ის მეხუთე ცოლი და საფრანგეთის დედოფალი 1092-1108 წლებში როგორც ფილიპ I-ის მეორე ცოლი. იერუსალიმის მეფე ფულკ V-ის დედა. ბერტრადა დაიბადა 1070 წელს საფრანგეთში. იგი იყო ფრანგი დიდგვაროვნის, საიმონ I-ისა და მისი მეორე მეუღლის, აგნეს დ'ევრეს პირველი შვილი. მისი უმცროსი ძმა იყო ნორმანდიის ჰერცოგი და ევრეს გრაფი ამური III. 1089 წელს ბერტრადა ცოლად გაჰყვა უკვე ოთხჯერ განქორწინებულ ანჟუს გრაფ ფულკ IV, რაზეც ლაპარაკია შემდეგ წყაროში: ბერტრადასა და ფულკის ქორწინება უიღბლო აღმოჩნდა, რის გამოც 1092 წელს ისინი განქორწინდნენ, თუმცა ქორწინებიდან მათ ერთი საერთო ვაჟი დარჩათ. განქორწინებისთანავე, ულამაზესმა და გონიერმა ბერტრადამ რომანი თვით საფრანგეთის მეფე ფილიპ I-თან გააბა. მალევ მეფე გასცილდა თავის ცოლს, ბერთა ჰოლანდიელს, რომელიც კოშკში გამოკეტეს. 1092 წლის 15 მაისს ფილიპი და ბერტრადა დაქორწინდნენ, რის შემდეგაც იგი საფრანგეთის დედოფლად გვევლინება. თავდაპირველად რომის პაპი ბერთა ჰოლანდიელის მხარეს იჭერდა და კატეგორიულ უარს ამბობდა ფილიპის ახალი ქორწინების ლეგიტიმაციაზე, თუმცა 1095 წელს ჯვაროსნულ ლაშქრობაში ჩართვის პირობით პაპმა ურბან II-მ მათი ქორწინება კანონიერად სცნო. ბერტრადამ მეფეს კიდევ ორი ვაჟი და ერთი ქალიშვილი გაუჩინა. ცხადია მას ტახტზე თავისი ვაჟის დასმა სურდა, რის გამოც მან ინგლისის მეფე ჰენრი I-ს წერილი მისწერა თავისი გერის, ტახტის მემკვიდრე ლუი კაპეტის ინგლისში გადასახლების თაობაზე. მას შემდეგ, რაც ჰენრისგან უარი მიიღო, ბერტრადა ათასგვარი ჯადოთი და საწამლავით ცდილობდა ლუის მოკვლას, თუმცა ამაოდ. მისი ძალისხმევა ფუჭი აღმოჩნდა. 1108 წელს ფილიპი გარდაიცვალა და ტახტზე ლუი VI ავიდა, რაზეც სამეფო კარის მემატიანე გვამცნობს: იგი ფონტერვუდის სააბატოში მთელი დარჩენილი წლები ცხოვრობდა, სადაც 1117 წლის 14 თებერვალს, 46-47 წლის ასაკში გარდაიცვალა. მისმა ვაჟმა პირველი ქორწინებიდან, მამის გარდაცვალების შემდეგ ანჟუს გრაფობა მიიღო, თუმცა იგი მალევე დაქორწინდა იერუსალიმის დედოფალზე, რითაც იგი მეფე გახდა. თავის პირველ ქმართან ბერტრადას მხოლოდ ერთი ვაჟი ჰყავდა: ფულკ V (1089-1143), ანჟუს გრაფი და იერუსალიმის მეფე, პირველად იქორწინა ერემბურგ მაინელზე, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი მელიზენდა იერუსალიმელზე; თავის მეორე ქმართან ბერტრადას ჰყავდა სამი შვილი: ფილიპი (?-1123), მანტის გრაფი; ფლორი (?-1118), ნანჟის გუბერნატორი; სესილია (?-1145), პირველად ცოლად გაჰყვა ანტიოქიისა და გალილეს პრინც ტანკერდ I-ს, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი გრაფ პონს ტრიპოლელს; Blacker, Jean (1998). "Women, Power, and Violence in Orderic Vitalis's "Historia Ecclesiastica". In Roberts, Anna. Violence Against Women in Medieval Texts. University Press of Florida. Bradbury, Jim (2007). The Capetians: The History of a Dynasty. Bloomsbury Publishing. Hodgson, Natasha R. (2007). Women, Crusading and the Holy Land in Historical Narrative. The Boydell Press. Hollister, C. Warren (2001). Henry I. Yale University Press. McDougall, Sara (2017). Royal Bastards: The Birth of Illegitimacy, 800-1230. Oxford University Press.
კომები

კომები, (წარსულში ზირიანები), კომი-პერმიაკები — კომის რესპუბლიკის მკვიდრი მოსახლეობა. კომების მნიშვნელოვანი ჯგუფები ურალის იქით ცხოვრობენ. საკუთრივ კომების საერთო რაოდენობა 322 ათასი კაცია (1970). ლაპარაკობენ კომი ენაზე, რომელიც რამდენიმე დიალექტს შეიცავს. მორწმუნე კომები მართლმადიდებლები არიან, გვხვდებიან ძველმოწესენიც. კომებისა და კომი-პერმიაკების წინაპრები რომლებთაც საერთო ენა ჰქონდათ, ჯერ კიდევ ძვ. წ. I ათასწლეულში ენობრივი ერთობის გათიშვისა და უდმურტების ცალკე ხალხად გამოყოფის შემდეგ გარკვეულ ხანს კამისპირეთში მცხოვრები ერთ ხალხს შეადგენდნენ. I ათასწლეულის II ნახევარში მათი ნაწილი ზემო კამისპირეთიდან მდინარე ვიჩიგდის აუზში გადასახლდა. აქ ისინი ადგილობრივ მოსახლეობაში აითქვიფნენ და ახალი ტომობრივი გაერთიენბა შექმნეს. II ათასწლეულის დასაწყისში შეიქმნა 2 ტომობრივი გაერთიანება. ერთი მდინარე ვიჩიგდის აუზში, მეორე — კამის აუზში. XVI-XVIII საუკუნეებში კომი ხალხი ზემო ვიჩეგდისა და პეჩორის აუზებში გადასახლდა. მათი მთავარი საქმიანობა იყო მიწათმოქმედება, მეცხოველეობა, ნადირობა, თევზჭერა. XIX საუკუნეში ჩრდილოეთ რაიონებში განვითარდა მეირმეობა. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მიიღეს ავტონომია (1921 წელს შეიქმნა კომის ავტონომიური ოლქი, 1936 წელს — კომის ასსრ). განვითარდა მრეწველობა და მექანიზებული სოფლის მეურნეობის კულტურა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 601.
აბრაამ სიმფსონი

აბრაამ ჯედიდაია „აბე“ სიმფსონ მეორე, აგრეთვე ცნობილია, როგორც გრემპა (პაპა) სიმფსონი — ერთ-ერთი მთავარი გმირი ანიმაციური სერიალში სიმფსონები. იგი პირველად გამოჩნდა 1989 წელს, ეპიზოდში „Grampa and the kids“. ანიმაციის შემქმნელს, მეტ გრეინინგს სურდა ჰყოლოდა პერსონაჟი, რომელიც ბავშვებს მოუყვებოდა უამრავ გამოგონილ ისტორიას. მას სურდა ჰყოლოდა ძალიან მოსაბეზრებელი პერსონაჟი. სწორედ ამ დროს მან გადაწყვიტა, რომ შეექმნა პაპა. მან დაავალა ანიმაციზე მომუშავე კოლექტივს, რომ შეერჩიათ პაპის სახელი. მათ აირჩიეს „აბრაამი“. საინტერესოა ის ფაქტი, რომ ეს ხალხი არ იყო ინფორმირებული იმის შესახებ, რომ მეტ გრეინინგსის პაპასაც აბრაამი ერქვა. გრემპა სიმპსონი ჰომერ სიმპსონის მამაა, მარჯი სიმპსონისა, ბართის, ლიზასა და მეგის პაპა. ჰყავს უფროსი ძმა სახელად სირუსი, რომელიც ცხოვრობს ტაჰიტის კუნძულზე, აგრეთვე ჰყავს ახალგაზრდა ძმა სახელად ჩეტი. 29-ე სეზონის 25-ე სერიაში მას შეუსრულდა 87 წელი. „Playmates Toys“-მა შექმნა გრემპას ორი ფიგურა „World of Springfield“-ის სერიისათვის. პირველად სათამაშო გამოვიდა 2000 წლის მაისში, ხოლო მეორე სათამაშო, „Sunday Grampa“ პირველად გამოჩნდა 2002 წლის ივნისში. აბრაამ სიმფსონი — TheSimpsons.com აბრაამ სიმფსონი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა ↑ „Wedding for Disaster“. სიმფსონები. სეზონი 20. ეპიზოდი 15. 2009-04-29. Fox. ↑ „Lady Bouvier's Lover“. სიმფსონები. სეზონი 5. ეპიზოდი 21. 1994-05-12. Fox.