laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ნიკიტა ნოვგოროდელი

ნიკიტა ნოვგოროდელი — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 31 იანვარი, ახალი სტილით - 13 თებერვალი. წმიnდა ნიკიტა, ნოვგოროდელი ეპისკოპოსი ახალგაზრდა იყო, როდესაც კიევო-პეჩორის მონასტერში მივიდა და მალე დაყუდებული ცხოვრების სურვილიც გამოთქვა. იღუმენმა გააფრთხილა, ახალგაზრდა ბერისთვის ასეთი ღვაწლი ნაადრევიაო, მაგრამ ნიკიტამ ყურად არ იღო რჩევა. ერთხელ, მოსაგრე ცოდვით დაეცა: ანგელოზის სახით გამოცხადებულ ეშმაკს თაყვანი სცა. ამის შემდეგ ბოროტმა მას, მისი თქმით, უკვე სრულყოფილებამდე ამაღლებულს, შეაგონა: ეს თქვა და დაყუდებულის მახლობლად დადგა, თან თავი ისე მოიჩვენა, თითქოს ლოცულობდა. მოხიბლული ბერი ნიკიტა მალე ყველას აღემატა ძველი აღთქმის წიგნების ცოდნაში, ახალ აღთქმაზე კი არა თუ საუბარი, სიტყვის გაგონებაც კი არ სურდა. კიევო-პეჩორელი ძმები მივიდნენ ცდუნებულთან და ლოცვებით განაშორეს მას ბოროტი. ამის შემდეგ ნიკიტამ კურთხევით დატოვა დაყუდების ადგილი და მკაცრ მარხვასა და ლოცვას მიეცა, ყველაზე მეტად კი მორჩილებისა და თავმდაბლობის მოგებას ესწრაფოდა. ყოვლადსახიერმა უფალმა ნეტარი ბერების ლოცვით იგი დაცემის სიღრმიდან სრულყოფილების მწვერვალზე აღამაღლა. შემდგომში წმიდანი ნოვგოროდის ეპისკოპოსი გახდა და სასწაულქმედების ნიჭიც მიემადლა. ღირსმა ნიკიტამ მშვიდობით მიიცვალა 1109 წელს. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ.
მირქმა

მირქმა — ქრისტიანული ეკლესიის ერთ-ერთი უძველესი დღესასწაული. მირქმას დღესასწაულობენ 2 (15) თებერვალს. იუდეველთა სჯულის მიხედვით ებრაელებს ევალებოდათ ყოველი პირველშობილი ღმერთისთვის შეეწირათ და დაბადებიდან მე-40 დღეს ტაძარში მიეყვანათ. ამის აღსასრულებლად ყრმა იესო ქრისტე მარიამმა და იოსებმა იერუსალიმის ტაძარში მიიყვანეს. ამ დროს იერუსალიმში ცხოვრობდა მოხუცი სვიმეონი, რომელსაც არ სწამდა ქალწულისგან მხსნელის შობის შესახებ. ამის გამო მას ეცნობა, რომ არ მოკვდებოდა, ვიდრე ქრისტეს არ იხილავდა. სვიმეონმა იხილა ქრისტე და ჩაიკრა გულში იგი VI საუკუნემდე განსაკუთრებული ზეიმით არ აღინიშნებოდა. 528 წელს, იმპერატორ იუსტინიანეს (527-565) დროს, ანტიოქიას თავს დაატყდა საშინელი მიწისძვრა, რომელსაც მრავალი ადამიანი ემსხვერპლა. ერთ უბედურებას მეორე დაერთო – შავი ჭირის ეპიდემია: ყოველდღე რამდენიმე ათასი კაცი იხოცებოდა. ამ განსაცდელის ჟამს ერთ კეთილმსახურ ქრისტიანს ზეგარდმო ეუწყა, რომ მირქმის დღესასწაული უფრო საზეიმოდ აღენიშნათ, და, როდესაც ამ დღეს ღამისთევის ლოცვები და ლიტანიობა აღასრულეს, ბიზანტიაში უბედურებათა წყება შეწყდა. ღვთისადმი მადლიერების ნიშნად, 544 წელს, ეკლესიამ განაჩინა, მირქმა (მიგებება) უფლისა ღვთისა და მაცხოვრისა ჩვენისა იესო ქრისტესი უფრო საზეიმოდ აღენიშნათ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 14. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, თბილისი, 2001 წ.
ევალდ აავი

ევალდ აავი (ესტ. Evald Aav; დ. 22 თებერვალი (6 მარტი), 1900, რეველი, ესტლანდიის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. 21 მარტი, 1939, ტალინი, ესტონეთის სსრ, სსრკ) — ესტონელი კომპოზიტორი და საგუნდო დირიჟორი. 1926 დაამთავრა ტალინის კონსერვატორია; პირველი მნიშვნელოვანი ესტონური ოპერის "ვიკინგების" (დაიდგა 1928) ავტორი. დაწერილი აქვს სიმფონია (1938), სიმფონიური პოემა "სიცოცხლე" (1934), მრავალი სიმღერა და საგუნდო ნაწარმოები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 9. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 ААВ Эвальд // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. — Т. 1. — С. 9. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ Аав Эвальд // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. — Т. 1 : А — Ангоб. — С. 9. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ 3.0 3.1 Musicalics <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q63484499"></a> ↑ ААВ // საბჭოთა ენციკლოპედიური ლექსიკონი / под ред. А. М. Прохоров — 3 — Большая российская энциклопедия, 1979. — С. 7. — 1632 с. — ISBN 978-5-85270-001-8 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4426485"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q83552"></a>
ძვ. წ. 502

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 502 რომის კონსულები: ოპიტერ ვერგინიუს ოპიტ. ფ. ტრიკოსტუსი, სპურიუს კასიუს ვესელინუსი (ან ვისელინუსი)
ძვ. წ. 501

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 501 რომის კონსულები: პოსტუმინუს კომინიუს აურუნკუსი, ტიტუს ლარციუს ფლავიუსი (ან რუფუსი)
ძვ. წ. 500

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 500 რომის კონსულები: სერვიუს სულპიციუს პ.ფ. კამარინუსი (კამერინუსი), მანიუს ტულიუს ლონგუსი
პერუს ქალაქები

აქ წარმოდგენილია პერუს ქალაქების სია. აბანკაი ალერტა ანდაუაილასი ანდოასი არეკიპა აიაკუჩო ბაგვა კახამარკა კალიაო კარასი სერო-დე-პასკო ჩიკლაიო ჩიმბოტე კუსკო უაჩო უანკაიო უანუკო უარასი იკა ილო იკიტოსი ხულიაკა ლიმა - ქვეყნის დედაქალაქი პისკო პიურა პუკალიპა პუერტო-მალდონადო პუნო სულიანა ტაკნა ტალარა ტარაპოტო ტრუხილიო ტუმბესი მთავარი სტატია: პერუს 20 უდიდესი ქალაქის სია. პერუს 20 უდიდესი ქალაქის სია
საქართველოს საავტომობილო მაგისტრალი ს2

საქართველოს საავტომობილო მაგისტრალი - [ს 2] - საქართველოს ერთ–ერთი უმთავრესი საერთაშორისო ავტომაგისტრალი, რომელიც იწყება სენაკში და მიემართება ჯერ დასავლეთით ფოთში, შემდეგ სამხრეთით შავი ზღვის სანაპიროს გასწვრივ ქობულეთის, ბათუმისა და სარფისაკენ (თურქეთის საზღვარი). ს2 ფოთში ს2 ბათუმში
ბიატლონი 2010 წლის ზამთრის ოლიმპიურ თამაშებზე – სპრინტი (ქალები)

სპრინტი ბიატლონში ქალთა შორის 2010 წლის ვანკუვერის ოლიმპიურ თამაშებზე გაიმართა 2010 წლის 13 თებერვალს უისტლერის ოლიმპიურ პარკში, უისტლერი, ბრიტანეთის კოლუმბია. 2010 წლის ზამთრის ოლიმპიური თამაშების შედეგები: სპრინტი (ქალები) 7.5 კმ.
ხუნინის რეგიონი

ხუნინი — რეგიონი პერუში. მისი ფართობია 44,197.23 კმ². მოსახლეობა — 1,246,038 (2017 წლის მონაცემებით). რეგიონის დედაქალაქია უანკაიო. მას ესაზღვრება პერუს შემდეგი რეგიონები: დასავლეთით — ლიმა, ჩრდილოეთით — პასკო, სამხრეთით — უკალიალი, აიაკუჩო, ხოლო აღმოსავლეთით — კუსკო და უკაიალი. Gobierno Regional Junín
ხუნინის ტბა

ხუნინი (ესპ. Lago Junín) — ტბა პერუში, მდებარეობს ხუნინის რეგიონში. ტბიდან 144 კილომეტრში მდებარეობს ქალაქი უანკაიო. ტბაში ჩაედინება მდინარე მანტარო. აგებულია ჰიდოელექტროსადგური, რომელიც ყველაზე დიდია მთელს ამ რეგიონში. ტბის ფართობი შეადგენს 529,88 კმ²-ს; მდებარეობს ზღვის დონიდან 4080 მეტრზე. Factsheet of the natural reserve დაარქივებული 2013-06-19 საიტზე Wayback Machine.
ლა-ლიბერტადის რეგიონი

ლა-ლიბერტადი — რეგიონი პერუში, წყნარი ოკეანის სანაპიროზე. ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება ლამბაიეკეს, კახამარკას, ამასონასის, სამხრეთდან — ანკაშის, უანუკოს, ხოლო აღმოსავლეთიდან — სან-მარტინის რეგიონები. ფართობი — 25,499,9 კმ². მოსახლეობა — 1 778 080 კაცი (2017 წლის მონაცემებით). ადმინისტრაციული ცენტრია ტრუხილიო. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ლა-ლიბერტადის რეგიონი“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი
სამთო-სათხილამურო სპორტი 2010 წლის ზამთრის ოლიმპიურ თამაშებზე – სწრაფდაშვება (მამაკაცები)

სწრაფდაშვება მამაკაცებში 2010 წლის ვანკუვერის ოლიმპიურ თამაშებზე უნდა გამართულიყო 2010 წლის 13 თებერვალს უისტლერის ოლიმპიურ პარკში, უისტლერი, ბრიტანეთის კოლუმბია, მაგრამ უამინდონის გამო შეჯიბრი გადაიდო. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-06-09. ციტირების თარიღი: 2009-06-09.
სხეულის ტემპერატურა

სხეულის ტემპერატურის მომატება (ჩვეულებრივ მეტყველებაში „სიცხე“) — ადამიანისთვის (და სხვა თბილსისხლიანი ორგანიზმებისთვის) დამახასიათებელი მდგომარეობა, რომლის დროსაც სხეულის ტემპერატურა სხვადასხვა შესაძლო მიზეზის გამო ნორმაზე მაღლა იწევს. მეორე მხრივ, ადამიანის სხეულის ნორმალური ტემპერატურა არ არის მკაფიოდ განსაზღვრული სიდიდე და ის შეიძლება მერყეობდეს როგორც ინდივიდუალურად, ასევე რასისა და ეთნიკური კუთვნილების მიხედვითაც. ზოგადად, პოსტსაბჭოთა ქვეყნებში (მათ შორის საქართველოშიც)მიღებულია რომ ადამიანის სხეულის ტემპერატურა ჯანმრთელ მდგომარეობაში (იღლიის ღრმულში) უნდა იყოს დაახლოებით 36,6 °C ფარგლებში, თუმცა, ისიც უნდა ითქვას, რომ ადამიანის სხეულის ტემპერატურა იცვლება დღე-ღამური და ასევე ფიზიოლოგიური პერიოდების მიხედვითაც (ეს უკანასკნელი ძირითადად ქალებში), ამიტომ ამა თუ იმ ინდივიდისათვის „ნორმალური“ ტემპერატურის დადგენა ბევრ ფაქტორზე არის დამოკიდებული. ტემპერატურის მატება ბევრი მიზეზით შეიძლება იყოს გამოწვეული. როგორც წესი, განსხვავებული მიზეზით გამოწვეულ სიცხეს ტემპერატურის განსხვავებული დღეღამური მაქსიმუმი და ტემპერატურათა დღეღამური სხვაობა (ამპლიტუდა) ახასიათებს.
A-10 Thunderbolt II

A-10 Thunderbolt II — ამერიკული ერთადგილიანი, ორ ძრავიანი, სწორ ფრთიანი მოიერიშე რეაქტიული თვითმფრინავი, რომელიც განავითარა კომპანიამ Fairchild-Republic ადრეულ 1970-იანებში. A-10 დაპროექტებული იქნა აშშ-ის სამხედრო-საჰაერო ძალების მოთხოვნილებების შესაბამისად, რომელიც გულისხმობდა საჰაერო მხარდაჭერას ახლო მანძილზე (CAS), თავდასხმას ტანკებზე, დაჯავშნულ საბრძოლო მანქანებზე და სხვა სახმელეთო მიზნებზე. ეს იყო აშშ-ის სამხედრო-საჰაერო ძალების პირველი საბრძოლო თვითმფრინავი, დაპროექტებული ექსკლუზიურად საჰაერო მხარდაჭერისთვის ახლო მანძილიდან. A-10–მა პირველი გაფრენა განახორციელა 10 მაისს, 1972 წელს. შეიარაღებაში მიიღეს 1976 წლის მარტში სრულყოფილად გამოშვებულია 716 ერთეული თვითმფრინავი. აღჭურვილია 2 х General Electric TF34-GE-100A ძრავით, რომელსაც (ორივეს ერთად) 4112 ც.ხ.ძ აქვს. შეიარაღებაში აქვს 1 х 30 მმ–იანი ქვემეხი GAU-8 Avenger 1350 ჭურვის მარაგით. სხვა შეიარაღება: BLU-1, BLU-27/B Rockeye II, AGM-65 Maverick, AIM-9 Sidewinder, LAU-68 Hydra, GBU-10 Paveway II, GBU-12 Paveway II. მისი დაპროექტებისას აქცენტი გაკეთდა გადარჩენის უნარიანობაზე, როგორც ძირითადი პრიორიტეტზე; გააჩნია დამცავი საშუალებები, რომელთა წყალობითაც თვითმფრინავი ახერხებს ფრენას მნიშვნელოვანი დაზიანებებითაც კი. A-10-ის ოფიციალური სახელი მომდინარეობს მეორე მსოფლიო ომის დროინდელი გამანადგურებლის სახელწოდებიდან: Republic P-47 Thunderbolt, თვითმფრინავი, რომელიც განსაკუთრებით ეფექტიანი აღმოჩნდა საჰაერო მხარდაჭერაში ახლო მანძილიდან. A-10 ცნობილია ასევე მეტსახელით Warthog ან უბრალოდ Hog. როგორც მეორადი მისია, იგი ასრულებს საჰაერო სივრცის წინასწარ კონტროლს, რაც საშუალებას აძლევს სხვა თვითმფრინავებს, ზუსტად გაანადგურონ სახმელეთო სამიზნეები. ამ ამოცანის, როგორც ძირითადი ფუნქციის შესასრულებლად დაპროექტებული A-10-ებს ეწოდება OA-10. აშშ ამ მოიერიშე თვითმფრინავის შეიარაღებაში დატოვებას და წარმოებას 2025 წლამდე აპირებს. Jenkins, Dennis R. (1998). Fairchild-Republic A/OA-10 Warthog. North Branch, Minnesota: Specialty Press. ISBN 1-58007-013-2.  Bell, Dana (1986). A-10 Warthog in Detail & Scale. Blue Ridge Summit, Pennsylvania: TAB Books. ISBN 0-8168-5030-5.  ↑ Jenkins (1998), გვ. 42 ↑ Operation Desert Storm: Evaluation of the Air Campaign, GAO/NSIAD-97-134 Appendix IV. დაარქივებული 2008-02-20 საიტზე Wayback Machine. U.S. General Accounting Office, აშშ-ის სამხედრო-საჰაერო ძალები, 12 ივნისი, 1997. წაკითხვის თარიღი: 5 მარტი, 2010. ↑ GAO-07-415: Tactical Aircraft, DOD Needs a Joint and Integrated Investment Strategy დაარქივებული 2010-06-14 საიტზე Wayback Machine. (PDF ვერსია)[მკვდარი ბმული]. US Government Accountability Office, აპრილი, 2007. წაკითხვის თარიღი: 5 მარტი, 2010. ↑ Jenkins (1998), გვ.4, უკანა მხარე ↑ Jenkins (1998), გვ. 63
საქართველოს საავტომობილო მაგისტრალი ს3

საქართველოს საავტომობილო მაგისტრალი - [ს 3] (მცხეთა-სტეფანწმინდა-ლარსი) - საქართველოს ერთ–ერთი უმთავრესი საერთაშორისო ავტომაგისტრალი, რომელიც იწყება მცხეთასთან და მიემართება ჩრდილოეთით გუდაურისა და სტეფანწმინდის გავლით რუსეთის საზღვრამდე.
აშშ-ის საპრეზიდენტო არჩევნები (1816)

1816 წლის აშშ-ის საპრეზიდენტო არჩევნები დემოკრატ-რესპუბლიკელის ჯეიმზ მედისონის ორი ვადით პრეზიდენტობის ბოლოს გაიმართა. ოპოზიციური ფედერალისტური პარტია კოლაფსის პირას იმყოფებოდა, რის ფონზეც მედისონის სახელმწიფო მდივანმა ჯეიმზ მონრომ არჩევნებში ფედერალისტი სენატორი რუფუს კინგი დიდი უპირატესობით დაამარცხა.
LightScribe

LightScribe — დისკზე გამოსახულების ლაზერული დატანის ტექნოლოგია. LightScribe არის ტექნოლოგია რომლის საშუალებითაც შესაძლებელია კომპაქტდისკის გაფორმება სურათით, რომლითაც შესაძლებელი გახდება მისი გამორჩევა სხვა დისკებისაგან. ტექნოლოგია შემუშავებული იქნა Hewlett-Packard და Lite-On–ის მიერ 2005 წელს.
სოპრანო

სოპრანო — ქალის ყველაზე მაღალი ხმა, რომელსაც ყველაზე დიდი ვოკალური დიაპაზონი აქვს ყველა ხმას შორის. სოპრანოს ხმის დიაპაზონი (სამეცნიერო სანოტო აღნიშვნით) დაახლოებით C (C4) = 261 ჰც -დან "მაღალ A" (A5) = 880 ჰც -მდეა საგუნდო მუსიკაში, ან "სოპრანო C" (C6, შუა C-ზე ორი ოქტავით მაღლა) = 1046 ჰც ან უფრო მაღლა საოპერო მუსიკაში. ოთხნაწილიან ქორალის სტილის ჰარმონიაში სოპრანო უმაღლეს ხმას იღებს, რომელიც ხშირ შემთხვევაში მელოდიას უწევს თანხლებას .სოპრანოები ოპერაში მთავარ პარტიებს ასრულებენ, მაგრამ მათ თანამედროვე მუსიკაშიც ხშირად ვხვდებით. სოპრანოს ხმის ტიპი ძირითადად არსებობს რამდენიმე სახის, ესენია: კოლორატურული სოპრანო, ლირიკული სოპრანო და დრამატული სოპრანო. სიტყვა "სოპრანო" მომდინარეობს იტალიური სიტყვიდან "სოპრა" (ზემოდან) იქიდან გამომდინარე, რომ ადამიანის ხმის ყველაზე მაღალი ტიპია, ხშირად საოპერო დადგმებში ქალის მთავარ როლებში ვხედავთ. ტერმინი ხშირ შემთხვევაში ქალებს მიემართება, თუმცა რიგ შემთხვევებში მამაკაცებსაც. "სოპრანისტი" არის ტერმინი, რომელიც მიემართება ისეთ კონტრტენორ მამაკაცებს, რომლებსაც შეუძლიათ სოპრანოს ვოკალურ დიაპაზონში სიმღერა, ხოლო ტერმინი "კასტრატო" მიემართება კასტრირებულ მამაკაც მომღერლებს, ძირითადად XVI, XVII და XVIII საუკუნეებში, "ტრებლი" ისეთი ბიჭი სოპრანოა, რომელსაც გარდატეხის ასაკამდე არ მიუღწევია და ჯერ კიდევ შეუძლია ამ დიაპაზონში სიმღერა. ტერმინი "სოპრანო" ასევე დაფუძნებულია ლათინურ სიტყვა "სუპერიუსზე", რომელიც, სოპრანოს მსგავსად, ადამიანის ხმებში უმაღლეს ხმას აღნიშნავს. სიტყვა განსაკუთრებით გამოიყენებოდა საგუნდო და სხვა მრავალხმიან მუსიკაში XIII-XVI საუკუნეების მიჯნაზე. Stark, James (2003). Bel Canto: A History of Vocal Pedagogy. University of Toronto Press. ISBN 978-0-8020-8614-3. Aronson, Arnold Elvin; Bless, Diane M. (2009) Clinical Voice Disorders, 4th, New York: Thieme Medical Publishers, გვ. 278. ISBN 978-1-58890-662-5. McKinney, James (1994). The Diagnosis and Correction of Vocal Faults. Genovex Music Group. ISBN 978-1-56593-940-0. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 "Soprano", Encyclopædia Britannica ↑ The Opera 101. ციტირების თარიღი: 21 April 2016
მეცო-სოპრანო

მეცო-სოპრანო (იტალ. mezzo — „საშუალო“) — ქალის კლასიკური სასიმღერო ხმა, რომელიც მერყეობს სოპრანოსა და კონტრალტოს შორის. უფრო მეტად მიახლოებულია სოპრანოსთან. მეცო-სოპრანოებს ოდნავ დაბალი ხმა აქვთ სოპრანოებთან შედარებით. მეცო-სოპრანოებს უმთავრესად ძლიერი ტონი აქვთ სოპრანოებთან შედარებით, მაგრამ კონტრალტოებზე მაღალი ხმა აქვთ. მამაკაცს, რომლის ხმა მიახლოებულია მეცო-სოპრანოსთან, კონტრტენორი ეწოდება. საოპერო მეცო-სოპრანოები ძალიან იშვიათია. მეცო-სოპრანოები ძირითადად მეორეხარისხოვან როლებს ასრულებენ ოპერაში. მუსიკათმცოდნეები მეცო-სოპრანოებს სამ კატეგორიებად ყოფენ, ესენია: კოლორატიული მეცო-სოპრანო, ლირიკული მეცო-სოპრანო და დრამატული მეცო-სოპრანო. კოლორატიულ (კოლორატიული — სტანდარტთან მიახლოვებული, ტექნიკური ხმა) მეცო-სოპრანოებს თბილი, დაბალი რეგისტრი აქვთ, ასევე, მარჯვეები არიან მაღალ რეგისტრშიც. ისტორიული ფაქტია, რომ ანტონიო ვივალდი ამ ხმისთვის წერდა როლებს. ლირიკულ მეცო-სოპრანოებს შეუძლიათ სიმღერა ორ ოქტავაში. ამ ხმას ძალიან რბილი, მგრძნობიარე და ამავდროულად ამაღელვებელი ხარისხი აქვს. დრამატულ მეცო-სოპრანოებს ძლიერი საშუალო რეგისტრი გააჩნიათ, თბილი მაღალი რეგისტრი, რომელიც უფრო ძლიერია ლირიკულ და კოლორატიულ მეცო-სოპრანოებთან შედარებით. ენციკლოპედია ბრიტანიკა მეცო-სოპრანო — უცხო სიტყვათა ლექსიკონი
ხუან ანტონიო პესეტი

ხუან ანტონიო პესეტი (ესპ. Juan Antonio Pezet) — (დ. 11 ივნისი, 1809, ლიმა, პერუ — გ. 24 მარტი, 1879, ლიმა, პერუ) — პერუელი სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწე. ეკავა პერუს პრემიერ-მინისტრის, ვიცე-პრეზიდენტისა და პრეზიდენტის (ორჯერ) თანამდებობები. დაიბადა 1809 წელს პერუელი ექიმის, ჟურნალისტის, მწერლის, პარლამენტარისა და დამოუკიდებლობისათვის ომის გმირის ხოსე პესეტ მონელიას ოჯახში. მისი პაპა 1765 წელს საფრანგეთიდან გადასახლდა პერუში. Basadre, Jorge: Historia de la República del Perú. 1822 - 1933, Octava Edición, corregida y aumentada. Tomo 2. Editada por el Diario "La República" de Lima y la Universidad "Ricardo Palma". Impreso en Santiago de Chile, 1998. Chirinos Soto, Enrique: Historia de la República (1821-1930). Tomo I. Lima, AFA Editores Importadores S.A, 1985. Tauro del Pino, Alberto: Enciclopedia Ilustrada del Perú. Tercera Edición. Tomo 11. MEN-OJE. Lima, PEISA, 2001. ISBN 9972-40-160-9 Vargas Ugarte, Rubén: Historia General del Perú. Octavo y Noveno Tomo. Primera Edición. Editor Carlos Milla Batres. Lima, Perú, 1971. Varios autores: Historia del Perú. Lima, Lexus Editores, 2000. ISBN 9972-625-35-4
ილია კანდელაკი

ილია კანდელაკი (დ. 26 დეკემბერი, 1981, თბილისი) — ქართველი ფეხბურთელი, თამაშობს მცველის პოზიციაზე. ამჟამად საფეხბურთო კლუბ ბოლნისის „სიონის“ ფეხბურთელი. კარიერა დაიწყო 2000 წელს თბილისის „დინამოში“. ილია იმ დინამოს გამორჩეული ფიგურა იყო, რომელმაც უეფა-ს თასის ჯგუფურ ეტაპზე ითამაშა. 2005 წლის ზაფხულში „დინამოს“ რიგებში ჩემპიონთა ლიგის საკვალიფიკაციო ეტაპზეც მოსინჯა ძალები, შემდეგ ოდესის „ჩერნომორეცში“ გადავიდა. მას ენდობოდა, როგორც გია გეგუჩაძე, ასევე კახაბერ ცხადაძე და უკრაინაში მოთამაშე ფეხბურთელი იქაურ მწვრთნელებშიც დაფასებული იყო. მის მიმართ უკრაინელი ჟურნალისტები დიდ ყურადღებას იჩენდნენ და აცხადებდნენ, რომ ილია კანდელაკის სახით მათი ქვეყნის ჩემპიონატს სერიოზული ძალა შეემატა. ილიამ „ჩენომორეცთან“ ჯერ ერთწლიანი კონტრაქტი გააფორმა, შემდეგ კი კლუბის ხელმძღვანელებმა ახალი კონტრაქტი შესთავაზეს და ისიც უყოყმანოდ დათანხმდა — ნამდვილად არ ვნანობ, რომ „ჩერნომორეცში“ მოვხვდი... ჩემს კარიერაზე უკრაინის ჩემპიონატში წასვლამ დადებითად იმოქმედა. ეს ცალსახად შემიძლია დავაფიქსირო. ვგრძნობ, რომ წინ წვედი და იქ თამაში წამადგა — განაცხადა ილია კანდელაკმა ქართველ ჟურნალისტებთან საუბარში. 2005 წლის მიწურულს ქართველი ლეგიონერი უკრაინელმა ჟურნალისტებმა ამ წელს ჩარიცხულ ლეგიონერებს შორის საუკეთესოდ დაასახელეს. 2006–2007 წლების სეზონის მეორე წრეში კანდელაკი ძალიან ხშირად იჯდა სათადარიგოთა სკამზე და მოკლებული იყო სათამაშო პრაქტიკას. ფორმაში შესვლის მიზნით 2007 წლის ზაფხულში გერმანიაში, „კარლ ცაისში“ გადავიდა. ილია თავდაპირველად ვერ ხვდებოდა ძირითად გუნდში, მაგრამ მეორე წრეში სისტემატურად ხვდებოდა გუნდის ძირითად შემადგენლობაში. თუმცა იმ სეზონში მისი გუნდი გერმანიის მეორე ბუნდესლიგიდან გავარდა და ქართველმა ფეხბურთელმაც უკეთესი კლუბი ნახა, გრაცის „შტურმი“. იგი კლუბს თავდაპირველად ინტერტოტოს თასზე დაეხმარა, უნგრულ „ჰონვედთან“ მატჩში, მაგრამ გრაცელები მაინც დამარცხდნენ ორმატჩიან ორთაბრძოლაში. ქართველი მცველი აქაც კარგად შეეწყო გუნდს და უპრობლემოდ დაიმკვიდრა ძირითადში ადგილი. „შტურმის“ კაპიტანმა ილიას აღმოჩენა უწოდა. მალე მან გერმანული გუნდების ყურადღება მიიპყრო, მაგრამ ტრანსფერი არ შედგა. 2009 წელს მონაწილეობა მიიღო ევროპის ლიგის ჯგუფური ეტაპის მატჩებში. 2010-2013 წლებში თამაშობდა ბაქოს „ინტერში“. 2013 წლიდან 2014 წლამდე იცავდა „ზესტაფონის“ ღირსებას, ამჟამად კი ბოლნისის „სიონის“ ფეხბურთელია. ილია კანდელაკმა საქართველოს 21 წლამდე ნაკრებში 11 თამაში ჩაატარა.კლუბში კარგი და საიმედო თამაშის გამო მან ეროვნული ნაკრებიდანაც მიიღო გამოძახება და ბულგარეთის ნაკრების წინააღმდეგ შეცვლაზე შევიდა, ხოლო იორდანიასთან გაიოზ დარსაძემ ძირითად შემადგენლობაში დააყენა. მას შემდეგ არაერთხელ მიიღო სანაკრებო მატჩებში მონაწილეობა, ხშირად ერთვებოდა შეტევებშიც. 2010 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის შესარჩევ ციკლში მონაწილეობა არ მიუღია, მხოლოდ ერთი ამხანაგური მატჩი ითამაშა რუმინეთთან. სულ ნაკრებში ჩატარებული აქვს 14 თამაში, გოლი არ აქვს გატანილი. უმაღლესი ლიგა ჩემპიონი (2): 2002/2003, 2004/2005 უმაღლესი ლიგა ფინალისტი (1): 2003/2004 საქართველოს თასის გამაჯრვებული (2): 2002/2003, 2003/2004 ავსტრიის თასის გამარჯვებული (1): 2009/2010 აზერბაიჯანის თასის ფინალისტი (1): 2010/2011 პროფილი Transfermarkt-ზე (ინგლისური) პროფილი Soccerway-ზე (ინგლისური)
ლამბაიეკეს რეგიონი

ლამბაიეკე — რეგიონი პერუში. მისი ფართობია 14 231.3 კმ². მოსახლეობა 1 091 535 (2004 წლის მონაცემებით). რეგიონის დედაქალაქია ჩიკლაიო. ლამბაიეკეს აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება წყნარი ოკეანე და პერუს შემდეგი რეგიონები: ჩრდილოეთიდან პიურა, სამხრეთიდან ლა-ლიბერტადი, ხოლო აღმოსავლეთით კახამარკა. რეგიონის მთავარი ბუნებრივი რესურსებია: ბრინჯი, შაქრის ლერწამი და ნაყოფი. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ლამბაიეკეს რეგიონი“ ვიკისაწყობში.
მელაშვილები

მელაშვილი — ქართული გვარი. გავრცელებულია რაჭაში (სოფლები სადმელი, კვაცხუთი, კვაშხიეთი). აჰმედ ოზქანი — ქართველი საზოგადო მოღვაწე თურქეთში. ირაკლი მელაშვილი — საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი ი. მაისურაძე, ქართული გვარ-სახელები, გვ. 108, თბ. 1990
მელაშვილი

საკუთარი სახელი მელაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: აჰმედ ოზქანი (მელაშვილი) — საზოგადო მოღვაწე (თურქეთი) დავით მელაშვილი — ჟურნალისტი, მესტამბე, სახალხო თეატრის მოღვაწე თამთა მელაშვილი — მწერალი ირაკლი მელაშვილი — პოლიტიკოსი მელაშვილები — გვარი საქართველოში
პუნოს რეგიონი

პუნო — რეგიონი პერუში. ქვეყნის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. აღმოსავლეთით მას ესაზღვრება ბოლივია, ჩრდილოეთით – მადრე-დე-დიოსის რეგიონი, დასავლეთით – კუსკოს და არეკიპას რეგიონები, სამხრეთ-დასავლეთით – მოკეგას რეგიონი და სამხრეთით ტაკნას რეგიონი. დედაქალაქი – პუნო, რომელიც გეოგრაფიულად მდებარეობს ალტიპლანოს მთიანეთში, ტიტიკაკას ტბის სიახლოვეს. პუნოს რეგიონი განლაგებულია კოლაოს პლატოზე. ტიტიკაკას, მსოფლიოში ზღვის დონიდან ყველაზე მაღლა მდებარე სანაოსნო ტბის დასავლეთი ნაწილი, სწორედ პუნოს რეგიონს ეკუთვნის. რეგიონის ტერიტორიის 70 %-ს ანდების მთები იკავებს, ხოლო დანარჩენს, ამაზონის ტყეები. კლიმატი ცივი და მშრალია, ოთხთვიანი წვიმების სეზონით. მეორე მხრივ, ტყეებში კლიმატი საკმაოდ თბილია. რეგიონის წყლის რესურსებს შეადგენს ტიტიკაკას ტბა, 50 ლაგუნა და 300-მდე მდინარე. არის აგრეთვე მნიშვნელოვანი პოტენციალის მქონე მიწისქვეშა წყლები. პუნოს რეგიონში ტურიზმი საკმაოდ მძლავრადაა განვითარებული. არსებობს უამრავი ტურ-ოპერატორი და სასტუმრო, დაწყებული დაბალი და დამთავრებული უმაღლესი კლასით. რეგიონი დაყოფილია 13 პროვინციად, რომლებიც თავის მხრივ შედგება 107 რაიონისაგან. ეს პროვინციები თავიანთ დედაქალაქებითურთ შემდეგია: ასანგარო (ასანგარო) კარაბაია (მაკუსანი) ჩუკუიტო (ხული) ელ-კოლიაო (ილავე) უანკანე (უანკანე) ლამპა (ლამპა) მელგარი (აიავირი) მოო (მოო) პუნო (პუნო) სან-ანტონიო-დე-პუტინა (პუტინა) სანდია (სანდია) სან-რომანი (ხულიაკა) ჯუნგუიო (ჯუნგუიო) ადრეულ ხანაში, კოლაოს პლატო დასახლებული იყო აიმარას ხალხებით, კეჩუას ხალხი აქ მოგვიანებით დასახლდა. აიმარას კულტურა, რომელიც ასევე ცნობილია, როგორც პუტინა, პრე-ესპანური რეგიონის ყველაზე მეტად გავლენიანი კულტურა იყო. მეფის-ნაცვალობის პერიოდში, პუნოზე გადიოდა ერთადერთი გზა ბოლივიაში მოსახვედრად. 1870 წელს, გაიხსნა პუნო-არეკიპას რკინიგზა, რამაც საშუალება მისცა ტიტიკაკას ტბაზე ნაოსნობის დაწყებას. 2007 წელს, რეგიონში ჩამოვარდა მეტეორი, რომელმაც დააზიანა დარიშხანის საბადო, რამაც ადგილობრივების მოწამვლა გამოიწვია. 2008 წლის მარტში, რეგიონის პრეზიდენტმა ერნან ფუენტესმა განაცხადა, რომ ის ეძებს გზას პერუს შემადგენლობიდან გამოსასვლელად და დამოუკიდებელი სახელმწიფოს ჩამოსაყალიბებლად. პერუს პრემიერ-მინისტრმა, ხორხე დელ კასტილიომ ეს ფაქტი შეაფასა, როგორც „გარედან წაქეზებული“. ამასთან, მთავრობამ ოფიციალურ განცხადებაში ფუენტესი დაადანაშაულა, რომ ის შეკრულია ვენესუელის პრეზიდენტ უგო ჩავესთან და ბოლივიის პრეზიდენტ ევო მორალესთან.
პერუს მთავრობა

პერუს მთავრობა ჩამოყალიბდა 1993 წლის კონსტიტუციაზე დაყრდნობით და წარმოადგენს საპრეზიდენტო, წარმომადგენლობით დემოკრატიულ რესპუბლიკას. მთავარი სტატია: პერუს პრეზიდენტი. მოქმედი კონსტიტუციის თანახმად, სახელმწიფოსა და მთავრობის მეთაურია პერუს პრეზიდენტი (Presidente de la República). საპრეზიდენტო ვადა შეადგენს 5 წელს. ერთი და იგივე პირი პრეზიდენტად შეიძლება არჩეულ იქნას ზედიზედ მხოლოდ ორჯერ. ამჟამად, მოქმედი პრეზიდენტია ოლიანტა უმალა (2011) სასამართლო ხელისუფლების მთავარი ორგანოა რესპუბლიკის უზენაესი სასამართლო, რომლის იურისდიქციაც მთელს ქვეყანაზე ვრცელდება. იერარქიულად მეორე დონე ესაა უმაღლესი სასამართლო, მისი იურისდიქცია ვრცელდება პერუს რეგიონებზე. მესამე დონეს წარმოადგენს პირველი ინსტანციის სასამართლო, რომლის იურისდიქციის ქვეშაც არიან პერუს პროვინციები. პერუს საამართლო ხელისუფლების მეოთხე და ყველაზე დაბალ დონეს წარმოადგენს ე.წ. მშვიდობის სასამართლოები, რომლელთა იურისდიქციაც მხოლოდ თითო რაიონზე ვრცელდება. საინტერესოა, რომ პერუში არჩევნებში მონაწილეობის მიღება სავალდებულოა. საარჩევნო პროცესს წარმართავს ცენტრალური საარჩევნო კომისია და ეროვნული საარჩევნო შტაბი. ოფიციალური საიტი აშშ-ის სახელმწიფო დეპარტამენტი