laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ლიანა ხარატიშვილი

ლიანა ხარატიშვილი (დ. 25 მარტი, 1938, კასპი) — ქართველი ინჟინერი და მეცნიერი, საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის საინფორმაციო-საზომი კათედრის დოცენტი. 1960 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. მუშაობდა ხელსაწყოთმშენებლობის სამეცნიერო ინსტიტუტის რადიოტექნიკის კათედრაზე, იყო დიმიტრი მენდელეევის საკავშირო სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის ასპირანტი. 1970 წელს დაიცვა სადისერტაციო თემა – „ავტომატიკის საშუალებების ფერომაგნიტური ელემენტების დინამიკური მახასიათებლების განსაზღვრის სტრობოსკოპული მეთოდის გამოკვლევა“. ელექტრული გაზომვები: ნაწილი 1, თბ., 1980 ელექტრული გაზომვები: ნაწილი 2, თბ., 1982 ამოცანათა კრებული საზომ ტექნიკაში, თბ., 1999 ლიანა ხარატიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკის კატალოგი ↑ საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკის კატალოგი ↑ საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკის კატალოგი
თავი და მხრები

თავი და მხრები (ინგლ. Head and Shoulders) 一 ამერიკელი მწერლის, ფრენსის სკოტ ფიცჯერალდის მოთხრობა, რომელიც, თავდაპირველად, გაზეთ Saturday Evening Post-ში, 1920 წელს გამოქვეყნდა, ფიცჯერალდის მეგობრისა და აგენტის, ჰაროლდ ობერის დახმარებით. მოგვიანებით, ის ავტორის ანთოლოგიაში 一 ფლაპერები და ფილოსოფოსები 一 გაერთიანდა. ნოველა მოგვითხრობს პრინსტონელი ნიჭიერი ახალგაზრდის შესახებ, რომელსაც სიცოცხლით სავსე მოცეკვავე შეუყვარდება. გამოცემის წელსვე, ნაწარმოები ადაპტირდა მუნჯ კინოშიც, რომელშიც მთავარი როლი ვიოლა დანამ და გარეთ ჰიუმ შეასრულეს. საკუთარი შემოქმედებისთვის ტრადიციულად, ფიცჯერალდი ყურადღებას ამახვილებს სასიყვარულო ინტერესების უცნაურ შეხამებაზე იმ ადამიანების ფონზე, რომელთაც სურთ, ჰპოვონ ის, როგორც ეს ავტორის გამორჩეულ რომანში 一 დიდი გეტსბი 一 აისახა. ჰორასი ტარბოქსი ახალგაზრდა და პერსპექტიული პიროვნებაა, რომელიც გამუდმებით სწავლა-განათლებაშია ჩაფლული. ერთ დღესაც, მას გაეცნობა მარშა, რომელიც ორასისთვის თვალის გახელის და სამყაროს სხვაგვარად დანახვის შესაძლებლობას მისცემს. მათი ეს ურთიერთობა გადაიზრდება ფილოსოფოსსა და მოცეკვავეს არსებულ სასიყვარულო რომანში. მარშა სთხოვს ჰორასის, რომ მის სასცენო დადგმებზე იაროს, თავის მხრივ, მამაკაციც მოხიბლულია და ამ გზით გამოხატავს საკუთარ ემოციასა და სიყვარულს საყვარელი ქალის მიმართ. მარშა ამ ემოციას ანალოგიურადვე უბრუნებს, რაც გახდება „ბავშვური სიყვარულის“ წამოწყების მიზეზი. სიუჟეტის განვითარებასთან ერთად, საბოლოოდ, იცვლება ორი პერსონაჟის როლი 一 ჰორასი ხდება წარმატებული ტანმოვარჯიშე, ხოლო მარშა წარმატებას მწერლობაში ჰპოვებს. სათაური მომდინარეობს მარშას იმ იდეიდან, რომ ის განასახიერებს „მხრებს“, როგორც სიმბოლოს ცეკვისა და ხელოვნებისა, ხოლო ჰორასი „თავს“ 一 როგორც სიმბოლოს აზროვნებისა. ფრენსის სკოტ ფიცჯერალდი Bruccoli, Matthew J. (2002). Some Sort of Epic Grandeur: The Life of F. Scott Fitzgerald, 2nd rev., Columbia, South Carolina: University of South Carolina Press. ISBN 978-1-57003-455-8.  Fitzgerald, F. Scott (February 21, 1920). „Head and Shoulders“. Saturday Evening Post. Philadelphia, Pennsylvania: Curtis Publishing Company. 192 (34). ციტირების თარიღი: December 29, 2021 – წარმოდგენილია HathiTrust-ის მიერ. Fitzgerald, F. Scott (1998). The Short Stories of F. Scott Fitzgerald. New York: Scribner's. ISBN 0-684-84250-5.  Milford, Nancy (1970). Zelda: A Biography. New York: Harper & Row. ISBN 1-57003-455-9.  Mizener, Arthur (1951). The Far Side of Paradise: A Biography of F. Scott Fitzgerald. Boston, Massachusetts: Riverside Press.  Turnbull, Andrew (1962). Scott Fitzgerald. New York: Charles Scribner's Sons.  ↑ Fitzgerald 1920. ↑ Fitzgerald 1998, p. 23. ↑ Mizener 1951, p. 330.
საერთაშორისო კონვენცია ზღვაზე ადამიანის სიცოცხლის დაცვის შესახებ

საერთაშორისო კონვენცია ზღვაზე ადამიანის სიცოცხლის დაცვის შესახებ (ინგლ. The International Convention for the Safety of Life at Sea; შემოკლებით, სოლასი, ინგლ. SOLAS) ― საერთაშორისო საზღვაო ხელშეკრულება, რომელიც ადგენს მინიმალური უსაფრთხოებისა და უშიშროების სტანდარტებს სავაჭრო ხომალდების კონსტრუქციებთან, ხელსაწყოებთან და ოპერაციებთან დაკავშირებით. საერთაშორისო საზღვაო ორგანიზაციის კონვენცია ხელმომწერ დროშის სახელმწიფოებს ავალდებულებს, რომ მათი დროშის ქვეშ მცურავი ხომალდები კონვენციით გათვალისწინებულ მინიმალურ სტანდარტებს აკმაყოფილებდნენ. კონვენციის ამჟამინდელი ვერსია 1974 წლისაა და ცნობილია, როგორც სოლასი 1974, რომელიც 1980 წლის 25 მაისს შევიდა ძალაში. 2022 წლის აპრილისთვის 1974 წლის კონვენციას 167 კონტრაქტორი სახელმწიფო ჰყავს, რომელთა დროშების ქვეშ სავაჭრო ხომალდების 99% დაცურავს. საერთაშორისო კონვენცია ზღვაზე ადამიანის სიცოცხლის დაცვის შესახებ სავაჭრო ხომალდების უშიშროების საკითხებთან დაკავშირებით ყველაზე მნიშვნელოვან საერთაშორისო ხელშეკრულებას წარმოადგენს. გემების და ნავსადგურების საშუალებების საერთაშორისო უშიშროების კოდექსი (ISPS Code) ავტომატური იდენთიფიკაციის სისტემა (AIS) International Life-Saving Appliance (LSA) Code – under the auspices of the International Convention for the Safety of Life at Sea (SOLAS) of 1 November 1974, (London, 4 June 1996) International Convention for the Safety of Life at Sea დაარქივებული 7 March 2016 საიტზე Wayback Machine. , Treaty in ECOLEX-the gateway to environmental law (English) USCG: Lifesaving & Fire Safety Division USCG Summary of IMO conventions IMO: Status of Conventions SOLAS: container weighing method 1 & 2 10 things you need to know about the new SOLAS regulations დაარქივებული 9 February 2021 საიტზე Wayback Machine. ↑ Status of Conventions. International Maritime Organization (22 April 2022). ციტირების თარიღი: 21 May 2022 ↑ International Convention for the Safety of Life at Sea (SOLAS). International Maritime Organization (IMO). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 ივნისი 2015. ციტირების თარიღი: 6 April 2013 ↑ Implications of the United Nations Convention on the Law of the Sea for the International Maritime Organization, Study by the Secretariat of the International Maritime Organization (IMO), International Maritime Organization, 19 January 2012, p. 11, http://www.imo.org/ourwork/legal/documents/implications%20of%20unclos%20for%20imo.pdf. წაკითხვის თარიღი: 6 April 2013 დაარქივებული 9 იანვარი 2015 საიტზე Portuguese Web ArchiveCategory:Webarchive template other archives
ბონა დეა

ბონა დეა ან ფავნა (ლათ. Bona Dea რაც თარგმანში ნიშნავს კეთილ ქალღმერთს) — რომაულ მითოლოგიაში ქალთა მფარველი ქალღმერთი. ასევე ითვლებოდა რომის და რომაელთა მფარველადაც. რომაული ლიტერატურული წყაროების მიხედვით ის რომში დიდი საბერძნეთის კულტურიდან შევიდა. Beard, M., Price, S., North, J., Religions of Rome: Volume 1, a History, illustrated, Cambridge University Press, 1998. Brouwer, Henrik H. J., Bona Dea, The Sources and a Description of the Cult, Études préliminaires aux religions orientales dans l'Empire romain, 110, BRILL, 1989. googlebooks partial preview. Herbert-Brown, Geraldine, Ovid and the Fasti, An Historical Study, Oxford Classical Monographs, 1994. ISBN 978-0-19-814935-4 googlebooks partial preview. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ბონა დეა“ ვიკისაწყობში. ბონა დეა — NPLG Wiki Dictionaries
დავით კვინიხიძე

დავით კვინიხიძე (გ. 1787) — იმერეთის სამეფოს სახელმწიფო მოღვაწე, დიპლომატი, ელჩი რუსეთში. დავით კვინიხიძე იყო იმერეთის აზნაურთა გვარიდან. მეფე სოლომონ II-ის კარზე ჰქონდა მდივანბეგის თანამდებობა. 1769-1771 და 1774-1775 წლებში ხელმძღვანელობდა რუსეთის იმპერიაში სოლომონ მეფის ელჩობას. 1784-1786 წლებში კათალიკოს მაქსიმე აბაშიძესთან და ზურაბ წერეთელთან ერთად კვლავ დიპლომატიური მისიით იმყოფებოდა რუსეთში, ამჯერად დავით II-ის დავალებით. ელჩობების საბოლოო მიზანი — იმერეთის რუსეთის იმპერიის მფარველობაში მიღება — შეუსრულებელი დარჩა. რუსეთიდან დაბრუნებიდან მალევე, 1787 წელს მოკლეს ლეკმა მოთარეშეებმა. საქართველოს ისტორიის ნარკვევები, IV, თბილისი, 1979. ზ. ცქიტიშვილი, საქართველოს სახელმწიფო მოღვაწენი XVIII ს. II ნახევარი–XIX ს. დამდეგი, მეცნიერება, 1980. სურგულაძე მ., დავით კვინიხაძე / ვებ-გვერდი „ქართველი ისტორიული მოღვაწენი (IV–XVIII სს.)“.
ლუბოვ ჰოლოტა

ლუბოვ ჰოლოტა (დ. 31 დეკემბერი, 1949, კრივი-რიჰი) — უკრაინელი მწერალი. პავლო მოვჩანის მეუღლე. უკრაინის ტარას შემჩენკოს სახელობის ეროვნული პრემიის ლაურეატი (2008). უკრაინის მწერალთა ეროვნული კავშირის წევრი (1977). ვლადიმერ მაიაკოვსკი სახელობის სრულიად საკავშირო პრემიის (1982) და ვოლოდიმირ სოსიურას ლიტერატურული პრემიის (2001) ლაურეატი. 1972 წელს დაამთავრა დნეპროპეტროვსკის უნივერსიტეტი. ჟურნალისტად მუშაობდა პერიოდულ გამოცემებში, დნეპროპეტროვსკის საოლქო ტელერადიოკომიტეტში. 1982–1988 წლებში იყო გამომცემლობა „მოლოდის“ პოეზიის რედაქციის გამგე, 1988–1994 წლებში მუშაობდა გამომცემლობა „უკრაინსკი პისმენიკის“ პოეზიის რედაქციაში, 1994 წელს დააფუძნა და გამოსცემდა ჟურნალ „პიატა პორას“, 1995 წლიდან იყო გაზეთ „სლოვო პროსვიტის“ მთავარი რედაქტორი (ყველა — კიევში). იბეჭდება 1964 წლიდან. ავტორია პოეტური კრებულებისა „სტეპში დაბადებული“ (დნეპროპეტროვსკი, 1976), „გაზაფხულის ბუნიობა“ (კიევი, 1978), „ცხვირისატეხელა“ (დნეპროპეტროვსკი, 1980), „ფანჯრები“ (1983), „ქალები და ფრინველები“ (1985), „სარკეები“ (1988), „კაცის ხმაზე“ (1999), „დროით დასხივებული“ (2001; ყველა — კიევში); მას ეკუთვნის ასევე პუბლიცისტური წიგნი „შექმნა“ (კიევი, 2006); რომანი „ეპიზოდური მეხსიერება“ („კიივსკა რუს“, 2007, №3). ლუბოვ ჰოლოტას პროზაული ნაწარმოებები გამოქვეყნებულია კოლექტიურ კრებულებში „მოთხობა-86“ (კიევი, 1986), „მოთხრობა-87“ (კიევი, 1987), იბეჭდება პერიოდიკაში. გამოცემულია რიგი საბავშვო პოეტური წიგნები. ↑ Павловська, В. П.. Голота Любов Василівна. Енциклопедія Сучасної України [Електронний ресурс] (2016). ციტირების თარიღი: 25 მარტი, 2023
ბამბიქულა

ბამბიქულა (ლათ. Salvia aethiopis L.) — 20-100 სმ სიმაღლის მრავალწლიანი ბალახოვანი მცენარე. მთელი მცენარე მოფენილია თეთრი, მატყლისებური ბეწვით, ძირიდანვე დატოტვილია. ფესვთანური ფოთლები როზეტულია, კვერცხისებური ან რომბისებურ-ელიფსური. კიდეებზე არათანაბრად ამოღრღნილი, დანაოჭებული ზეპადირით. ღეროსეული ფოთლები პატარაა, სულ ზედა ფოთლები ღერომხვევია, გულისებური ფორმის. ყვავილედი სწორად მდგომი საგველაა. გვირგვინი თეთრი ფერისაა. იზრდება სტეპებში, ველებზე, ხნულებსა და ქვიან ადგილებში. გავრცელებულია თითქმის მთელ საქართველოში. გავრცელების საერთო არეალი მოიცავს ევროპასა და ახლო აღმოსავლეთს. სუხიტაშვილი კ., საქართველოს მცენარეები, თბ., 2022, გვ. 412
შავი ობელისკი (რომანი)

შავი ობელისკი (გერმ. Der schwarze Obelisk) 一 გერმანელი ავტორის, ერიხ მარია რემარკის რიგით მეთერთმეტე რომანი, რომელიც, თავდაპირველად, 1956 წელს გამოქვეყნდა. ნაწარმოები ასახავს 1920-იანი წლების დასაწყისში არსებულ, ჰიპერინფლაციისა და მზარდი ნაციონალიზმის ფონზე მყოფ, გერმანიის მძიმე სურათს. ნაწარმოების პროტაგონისტი ოცდაათი წლის მამაკაცი ლუდვიგია და, ისევე, როგორც მისი მეგობრების უმეტესობა, ის პირველი მსოფლიო ომის ვეტერანია. მიუხედავად იმისა, რომ მის მოწოდებას ლიტერატურა წარმოადგენს და პოეზიისკენ მიისწრაფვის, ის საკუთარი მეგობრის, გეორგის საფლავის ქვების ფირმაში საქმდება. ის ცდილობს, დამატებითი ჯამაგირი რეპეტიტორად მუშაობითა და ადგილობრივი ფსიქიატრიულის ეკლესიაში ორღანზე დაკვრით გამოიმუშაოს. აქტივობათა ამ მრავალფეროვნების წყალობით, ლუდვიგი ურთიერთობას ამყარებს საკუთარ ქალაქსა და მიმდებარე დასახლებებში არსებულ გერმანულ მოსახლეობასთან. ამ ინტერაქციათა ფონზე ვეცნობით იმ ძირითად ნიშნებს, რომელიც იმ პერიოდისთვის იყო დამახასიათებელი, მაგალითად ბიზნესმენთა ნაწილი ცდილობს ძველი პრინციპების დაცვასა და გაკოტრებას, ნაწილი სპეკულირებს აქციებზე, იყენებს არსებულ სისტემას და მდიდრდება კონტრაბანდული, ავანტიურული გზებით. გარდა ამისა, ვეცნობით ომის ვეტერანებს, ზოგი უაღრესად აკრიტიკებს იმ ძველ, ომამდელ ტენდენციებს, რომელმაც ისინი წარუმატებელი ომის მომსწრე გახადა, ზოგი კი, პირიქით, მისტიროდა ძველ სამხედრო წესრიგს და გადაიქცა ნაციონალისტად, მათი ამ იდეოლოგიით ჩამოყალიბება კი ადოლფ ჰიტლერის აღმავლობის ფონზე უფრო და უფრო ძლიერდებოდა. რომანში დიდი ადგილი ეთმობა პერსონაჟის ქალებთან ურთიერთობას. ორი ქალბატონი ტოვებს ლუდვიგს მხოლოდ იმიტომ, რომ მას არ შეუძლია გახდეს იმ სამყაროს ნაწილი, რომელშიც სიხარბე და ფული მეფობს. მან „სუფთად“ დარჩენა არჩია, რადგან ის საკუთარი იდეალებისგან განსხვავებული ცხოვრების წესით ვერ იცხოვრებდა. მესამე ქალი, რომელიც, ალბათ, ყველაზე გარდამტეხ ფიგურას წარმოადგენდა მთავარი გმირისთვის, არის ჟენევიევ ტერჰოვენი, რომელსაც ის ფსიქიატრიულ დაწესებულებაში შეხვდება. მას შიზოფრენია სჭირდა, სწორედ ეს იყო მისი აქ ყოფნის მიზეზი, უმეტესად კი ის საკუთარ თავს აღიქვამდა არა როგორც ჟენევიევს, არამედ მოიხსენიებდა საკუთარ თავს სახელით 一 „ისაბელა“. ლუდვიგი უფრო და უფრო ხდება მასზე დამოკიდებული, მის მიმართ ძლიერ მიჯაჭვულობას გრძნობს და სწორედ მასთან აკავშირებს „სუფთა სიყვარული“, რადგან, მისი აზრით, ჟენევიევი სამყაროს განსხვავებულად ხედავდა. სტრიქონს წიგნიდან, „ერთი ადამიანის სიკვდილი ტრაგედიაა, მრავლის კი 一 სტატისტიკა“, რომელიც თავდაპირველად სწორედ ამ რომანში გამოჩნდა, ხშირად, შეცდომით, მიაწერენ საბჭოთა ლიდერის, იოსებ სტალინის სახელს. ერიხ მარია რემარკი Rezension: Der schwarze Obelisk. Geschichte einer verspäteten Jugend Rezension des Films von 1988: Der schwarze Obelisk ↑ [1] ↑ https://web.archive.org/web/20041103063419/http://gajos.org/books/reviews/blackObelisk-page ↑ https://web.archive.org/web/20041103063419/http://gajos.org/books/reviews/blackObelisk-page ↑ https://en.wikipedia.org/wiki/The_Black_Obelisk
კვინიხიძე

საკუთარი სახელი კვინიხიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსანდრე კვინიხიძე — ქართველი ფიზიკოსი დავით კვინიხიძე — ქართველი დიპლომატი, მდივანბეგი ვასილ კვინიხიძე — ქართველი სამხედრო პირი ლეონიდ კვინიხიძე — რუსი კინორეჟისორი და სცენა­რისტი ნიკოლოზ კვინიხიძე — ქართველი ნიადაგმცოდნე, საზოგადო მოღვაწე
ვასილ ბერეჟნი

ვასილ ბერეჟნი (დ. 26 ივნისი, 1918, ბახმაჩი, ახლანდ. ჩერნიჰივის ოლქი — გ. 19 მარტი, 1988, კიევი) — უკრაინელი მწერალი. ჰალინა ბერეჟნას მამა. 1952 წელს დაამთავრა კიევის უნივერსიტეტი. მუშაობდა ბახმაჩის, ჩერნიჰივის, კიევის გაზეთების რედაქციებში, ჟურნალებში „ვიტჩიზნა“, „დნიპრო“, „უკრაინა“. მისი ნამუშევრები ძირითადად სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრისაა. დაწერილი აქვს რიგი საბავშვო წიგნები, სალიტერატურათმცოდნეო ნარკვევი „ოლეს ჰონჩარი“ (1978), თარგმნიდა თანამედროვე რუსი მწერლების რომანებსა და პიესებს. ვასილ ბერეჟნის სამეცნიერო-ფანტასტიკურმა ნამუშევრებმა გააფართოვეს უკრაინული ლიტერატურის ჰორიზონტი. „მსოფლიოს ვარსკვლავებში“, კიევი, 1956; „ოაზისი ყინულებში“, კიევი, 1960; „ჭეშმარიტება გვერდითაა“, კიევი, 1965; „ყინულის ფარის ქვეშ“, კიევი, 1971; „ჰაერის ლინზა“, კიევი, 1975; „სენსაცია მარსზე“, კიევი, 1975; „კოსმოსური გოლფსტრიმი“, კიევი, 1980; „საათის სპირალზე“, კიევი, 1985; „ლაბირინთი“, კიევი, 1986; „მოგზაურობა ბოლო გარეშე: ლიტერატურულ-კრიტიკული სტატიები“, კიევი, 1986; „რჩეული ნაწარმოებები“, კიევი, 1988. ↑ Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a> ↑ Олійник, О. І.. Бережний Василь Павлович uk. Енциклопедія Сучасної України [Електронний ресурс]. Інститут енциклопедичних досліджень НАН України (2003). ციტირების თარიღი: 25 მარტი, 2023
ბელონა

ბელონა (ლათ. Bellona სიტყვა Bellum - ომიდან) — ძველრომაული ომის ქალღმერთი, შედიოდა მარსის გარემოცვაში. თავდაპირველად იგი საბინური ქალღმერთი იყო. ითვლებოდა მარსის დედად, ზოგი თქმულებით კი დად ან გამზრდელად და ქვესკნელის ქალღმერთად. ძვ. წ. 458 წელს მის პატივსაცემად აიგო ტაძარი, რომელთანაც ტარდებოდა ომის გამოცხადების ცერემონია. ფეციალი ქურუმები შუბს სტყორცნოდნენ ადგილს, ომლიც მტრის მიწების სიმბოლო იყო. ძვ. წ. I საუკუნიდან ბელონას აიგივებდნენ კაპადოკიელ ქალღმერთ მასთან და მისმა კულტმა ორგიული სახე მიიღო, რომელშიც რომის მოქალაქეებს არ შეეძლოთ მონაწილეობის მიღება. ბელონას უცხოეკლები ემსახურებოდნენ. ბელონას კულტი, სხვა აღმოსავლურ კულტებთან ერთად რომში III საუკუნიდან გავრცელდა, მისი ქურუმები შავ სამოსს და მაღალ ქუდებს ატარებდნენ. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ბელონა“ ვიკისაწყობში. Bellona the Roman Goddess of war დაარქივებული 2019-06-13 საიტზე Wayback Machine.
კოპაძე

საკუთარი სახელი კოპაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი კოპაძე — იურისტი, პოლიტიკოსი დავით კოპაძე — სპორტსმენი (სამბო) შოთა კოპაძე — პოლიციის გენერალ-მაიორი
კვეზერელი-კოპაძე

საკუთარი სახელი კვეზერელი-კოპაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ავთანდილ კვეზერელი-კოპაძე — პედიატრი ივანე კვეზერელი–კოპაძე — მეწარმე, ქველმოქმედი ნიკოლოზ კვეზერელი-კოპაძე — ინჟინერი, მეცნიერი
კვეზერელი

საკუთარი სახელი კვეზერელი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსი კვეზერელი — ბიზნესმენი, პოლიტიკოსი ბაკურ კვეზერელი — სახელმწიფო მოხელე ნიკოლოზ კვეზერელი — იურისტი, პოლიტიკოსი კვეზერელი-კოპაძე
კორინთელი

საკუთარი სახელი კორინთელი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ზაზა კორინთელი — მუსიკოსი ლევან კორინთელი — სცენარისტი, კინოპროდიუსერი კორინთლები — ფეოდალური საგვარეულო ძველ საქართველოში
კორძაია

საკუთარი სახელი კორძაია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსანდრე კორძაია — პოლიტიკური მოღვაწე, ემიგრანტი ანა კორძაია-სამადაშვილი — მწერალი, ჟურნალისტი თამარ კორძაია — იურისტი, ჟურნალისტი, პოლიტიკოსი დიმიტრი კორძაია — ექიმი, პედაგოგი ნიკოლოზ კორძაია — სამხედრო პირი უჩა კორძაია — მუსიკოსი ჯანსუღ კორძაია — ფილოსოფოსი, მწერალი
ქურციკიძე

საკუთარი სახელი ქურციკიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გეგა ქურციკიძე — რეჟისორი ზურაბ ქურციკიძე — ფოტოჟურნალისტი შორენა ქურციკიძე — ეთნოლოგი, ისტორიკოსი ციალა ქურციკიძე — ფილოლოგი
კუჭუხიძე

საკუთარი სახელი კუჭუხიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსანდრე კუჭუხიძე — ინჟინერ-ეკონომისტი ილია კუჭუხიძე — პუბლიცისტი, ისტორიკოსი მედეა კუჭუხიძე — თეატრის რეჟისორი სევასტი კუჭუხიძე — სამხედრო პირი
ვულკანუსი

ვულკანუსი (ლათ. Vulcanus) — რომაულ მითოლოგიაში ცეცხლის, ბოლის და ლავის ღმერთი, მჭედლების მფარველი. მას ხშირად უროთი გამოსახავდნენ. ვულკანუსის საპატივცემულო ფესტივალი იმართებოდა 23 აგვისტოს. მისი ბერძნული ანალოგია — ჰეფესტოსი, რომელიც ასევე ცეცხლის დამჭედლების ღვთაება იყო. ეტრუსკულ მითოლოგიაში ვულკანუსი გაიგივებულია სეტლანსთან. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ვულკანუსი Vulcanalia article in Smith's Dictionary of Greek and Roman Antiquities The Forge of Vulcan engravings (E. Vico and P. del Po) დაარქივებული 2015-09-23 საიტზე Wayback Machine. 2 დაარქივებული 2015-09-23 საიტზე Wayback Machine. ↑ Georges Dumézil [1966] (1996). Archaic Roman Religion: Volume One, trans. Philip Krapp, Baltimore: Johns Hopkins University Press, გვ. 320–321. ISBN 0-8018-5482-2 (hbk.); ISBN 0-8018-5480-6 (pbk.) Invalid ISBN.  ↑ Corbishley, Mike "Ancient Rome" Warwick Press 1986 Toronto.
ტერტერი (ქალაქი)

ტერტერი (აზერ. Tərtər) — ქალაქი აზერბაიჯანში, ტერტერის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს ბაქოდან დასავლეთით 332 კმ-ში. აზერბაიჯანის 1921 წლის სასოფლო-სამეურნეო აღწერის შედეგების მიხედვით, ტერტერში დასახლებული იყო 992 კაცი (210 კომლი), უპირატესი ეროვნებით აზერბაიჯანელი თურქები (აზერბაიჯანელები). 1947-1949 წლებში ტერტერს ურბანული ტიპის დასახლების სტატუსი ჰქონდა. შემდგომში მისი სახელი აზერბაიჯანული საბჭოთა პარტიის ლიდერის, მირბაშირ კასუმოვის სახელით გადაკეთდა. 1991 წლის 7 თებერვალს ისტორიული სახელწოდება „ტერტერი“ აღდგა. 1994 წელს, ყარაბაღის ომის დროს, სომხეთის შეიარაღებულმა ძალებმა ქალაქზე ფართომასშტაბიანი შეტევა წამოიწყეს. აზერბაიჯანმა შეძლო ტერტერის დაცვა, მაგრამ ომის შედეგად ქალაქი ფრონტის ხაზიდან სულ რამდენიმე კილომეტრში აღმოჩნდა, რის გამოც იგი სომხების მუდმივი თავდასხმის ობიექტი გახდა. აზერბაიჯანის შეიარაღებულ ძალებსა და არაღიარებული ყარაბაღისა და სომხეთის შეიარაღებულ ფორმირებებს შორის 2020 წლის 27 სექტემბერს ყარაბაღის მეორე ომი დაიწყო. 28 სექტემბერს დაიწყეს ქალაქ ტერტერის დაბომბვაც. აზერბაიჯანის პრეზიდენტის თანაშემწის, ჰიქმეთ ჰაჯიევის თქმით, მხოლოდ 2 ოქტომბერს ქალაქს 2000-ზე მეტი ჭურვი ესროლეს. 2022 წლის 8 ივლისს ქალაქის განვითარების გენერალური გეგმა დამტკიცდა, რომელიც 2038 წლამდე უნდა განხორციელდეს. 1897 წლის მოსახლეობის პირველი საყოველთაო აღწერის მიხედვით, სოფელში ცხოვრობდა 752 კაცი, შემდეგი შემადგენლობით: აზერბაიჯანელები — 508 ადამიანი (67,55%), სომხები — 120 ადამიანი (15,96%), რუსები, უკრაინელები, ბელარუსები — 65 ადამიანი (8,64%), სპარსელები — 46 ადამიანი (6,12%), ავარები — 6 ადამიანი (0,8%), გერმანელები — 2 ადამიანი (0,27%), ქართველები — 1 ადამიანი (0,13%), სხვა — 6 ადამიანი (0,53%). ↑ მოსახლეობის 1989 წლის სრულიად საკავშირო აღწერა <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2621042"></a> ↑ Azərbaycan Respublikası Ali Sovetinin Qərarı. e-qanun.az (1991). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-05. ციტირების თარიღი: 2021-11-12 ↑ Владимир Мухин. (2013-02-13) Армия Азербайджана вышла на направление главного удара. Независимая газета. ციტატა: „Город Тертер, превращенный в 1994 году в неприступную крепость, которую не смогли тогда взять армянские войска.“ ციტირების თარიღი: 2022-01-25 ↑ Нина Ахметели. (2016-05-07) Конфликт в Карабахе: жизнь на линии фронта. ↑ «Забрали женщин и детей и ушли». Мирные жители Нагорного Карабаха под обстрелами. ციტირების თარიღი: 2022-05-27. ↑ Азербайджан сообщил о новых обстрелах города Тертер в Карабахе. ციტირების თარიღი: 2022-05-27. ↑ Утверждены генпланы городов Дашкесан и Тертер. ციტირების თარიღი: 2022-07-27 ↑ Демоскоп Weekly — Приложение. Справочник статистических показателей. ციტირების თარიღი: 2022-05-27.
ართვინის რაიონი

ართვინის რაიონი — რაიონი ართვინის პროვინციაში, თურქეთი. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ართვინი. ფართობი 1,141 კმ². 2021 წლის მონაცემებით კი მოსახლეობა შეადგენს 34 537 ადამიანს. რაიონის შემადგენლობაშია ერთი მუნიციპალიტეტი: ართვინი ართვინის რაიონის შემადგენლობაშია 36 სოფელი: აღილარი აჰლათი ალაბალიქი აშაღიმადენი ბაღჯილარი ბაქირქიოი ბაქლიუზიუმი ბეშაღილი ჩიმენლი დერინქიოი დიქმენლი დოქუზოღული ერენლერი ფისთიქლი ჰამამლი ჰიზარლი ქალბურლუ ქიოსელერი ოქუმუშლარი ორმანლი ორთქიოი ორუჩლუ ფირნალი საქალარი სალქიმლი სარიბუდაქი სეითლერი სიუმბიულუ შეჰითლიქი თაშლიჯა თიუთიუნჯიულერი ვარლიქი ვეზირქიოი იანიქლი იუქარიმადენი ზეითინლიქი ↑ 1.0 1.1 İl Belediyesi, Turkey Civil Administration Departments Inventory. Retrieved 30 January 2023. ↑ İl ve İlçe Yüz ölçümleri. General Directorate of Mapping. ციტირების თარიღი: 30 January 2023 ↑ Address-based population registration system (ADNKS) results dated 31 December 2021 tr (XLS). TÜİK. ციტირების თარიღი: 30 January 2023 ↑ Köy, Turkey Civil Administration Departments Inventory. Retrieved 30 January 2023.
ლეუარსან კასლანძია

ლეუარსან შარდინის ძე კასლანძია (დ. 25 მაისი, 1912, სოფ. კუტოლი, ახლანდ. ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტი — გ. 30 აგვისტო, 1996) — აფხაზი მსახიობი. საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1954), აფხაზეთის ასსრ სახალხო არტისტი. ლეუარსან კასლანძია 1929–33 წლებში სწავლობდა სოხუ­მის თეატრალურ სტუდიაში. 1931 წლიდან სო­ხუ­მის თეატრის აფხაზური დასის მსახიობია. მის მიერ შესრულებული როლებიდან აღსანიშნავია: ოტელო (უილიამ შექსპირის „ოტელო“), დაური (დიმიტრი გულიას „გმირის კლდე“), გიორგი (ვიქტორ გაბესკირიას „სამი მეგობარი“), ჯემალი (ილო მოსაშვილის „ჩაძირული ქვები“), თარაში (გიორგი გაბუნიას „მზის ამოსვლის წინ“), მაცი (სამსონ ჭან­ბას „კე­რაზი“), მოხუცი (მ. კოვეს „კეხხაჯარათი“), კომისარი და კონტრადმირალი (ალექსანდრე კორნეი­ჩუკის „ესკადრის დაღუპვა“), განდეგილი რაში (სამსონ ჭანბას „ახმაჯირი“), ბაროვსკი (ბორის ლავრენიოვის „ვინც ზღვაშია“), კაკუტა (პოლიკარპე კაკაბაძის „ყვარყვარე თუთაბერი“), უჩა (ვასო პატარაიას „უჩა უჩარდია“), შაბატი (ბაგრატ შინქუბას „კლდის სიმღერა“), მეფე (ევგენი შვარცის „შიშველი მეფე“), მუროვი (ალექსანდრე ოსტროვსკის „უდანაშაულო დამნაშავენი“), არდაშელი (ა. ლასურიას „სპეტაკი სიყვარული“), რაული (გიორგი მდივანის „კეთილი ნების ­ადამიანე­ბი“), რეჯებ ბეი (ნაზიმ ჰიქმეთის „ახირებული“), იაკობი (ქ. აგუმას „დიდი მიწა“) და სხვა. კასლანძიას შემოქმედება გამოირჩეოდა ფართო დიაპაზონით. ის ერთნაირი სიძლიერით ქმნი­და დრამატულ, სახასიათო და კომედიურ სახე­ებს. მისი სცენური გმირები სხვა­და­სხვა ეროვნების, მსოფლშეგრძნებისა და სრულიად განსხვავებული ხასიათის ადამიანები იყვნენ, გამოირჩეოდნენ სული­ერი სიძლიერით, ჰუმანურობით, სამართლიანობისათვის ბრძოლის სულისკვეთებით და მიზნისაკენ დაუოკებელი ლტოლვით. არგუნი ა., ლეუარსან კასლანძია, თბ., 1970. ლევარსან კასლანძია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
არტანუჯის რაიონი

არტანუჯის რაიონი (თურქ. Ardanuç ilçe) — რაიონი (ილჩე) თურქეთში, ართვინის პროვინციაში. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი არტანუჯი. ფართობი 958 კმ². 2021 წლის მონაცემებით კი მოსახლეობა შეადგენს 11 198 ადამიანს. რაიონში ერთი მუნიციპალური ქალაქია: არტანუჯი არტანუჯის რაიონის შემადგენლობაშია 49 სოფელი: აქარსუ ანაჩლი აშაღიირმაქლარი აშიქლარი ავჯილარი აიდინქიოი ბაღლიჯა ბალი ბერათლი ბერექეთი ბოიალი ბულანიქი ჩაქილარი ჩევიზლიქი ჩირალარი ექშინარი ფერჰათლი გეჩითლი გიოქჩე გიულეში გიუმუშჰანე ჰამურლუ ჰარმანლი ჰისარლი ინჯილი ქაფიქიოი ქარლი ქაშიქჩი ქიზილჯიქი ქონაქლი ქუთლუ მეშექიოი მიუეზინლერი ნალდიოქენი იორთიულუ ოვაჯიქი ფეინირლი საქარია სოღანლი თეფედიუზუ თორბალი თოსუნლუ თიუთიუნლუ უსთალარი იაილაჯიქი იოლაღზი იოლიუსთუ იუქარიირმაქლარი ზექერიაქიოი ↑ 1.0 1.1 İl Belediyesi, Turkey Civil Administration Departments Inventory. Retrieved 30 January 2023. ↑ İl ve İlçe Yüz ölçümleri. General Directorate of Mapping. ციტირების თარიღი: 30 January 2023 ↑ Address-based population registration system (ADNKS) results dated 31 December 2021 tr (XLS). TÜİK. ციტირების თარიღი: 30 January 2023 ↑ Köy, Turkey Civil Administration Departments Inventory. Retrieved 30 January 2023. თარგი:ართვინის პროვინცია