laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კურსკი

კურსკი (რუს. Курск) — ქალაქი რუსეთში, კურსკის ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს მდინარეების სეიმისა და მისი შენაკადის ტუსკარის ნაპირებზე. მოსახლეობა 450 977 ადამიანი (2021). რუსეთის ერთ-ერთი კულტურული და რელიგიური ცენტრია. დაარსდა სავარაუდოდ IX საუკუნეში როგორც სევერიანების გამაგრებული დასახლება. პირველად მოიხსენიება 1032 წელს, ხოლო ქალაქია 1095 წლიდან. მეორე მსოფლიო ომის დროს, კერძოდ, 1941 წლის 4 ნოემბერს ხელში ჩაიგდეს გერმანელებმა; ხარკივის ოპერაციის შედეგად 1943 წლის 8 თებერვალს ქალაქი გათავისუფლდა. კურსკის ბრძოლის დროს 1943 წლის 5 ივლისიდან 23 აგვისტოს ჩათვლით კურსკის შვერილზე საკვანძო სტრატეგიულ პუნქტს წარმოადგენდა, ომში გერმანელებმა ქალაქზე მასიური ავიადარტყმები მიიტანეს. ↑ http://www.kurskadmin.ru/node/810 ↑ https://rosstat.gov.ru/storage/mediabank/tab-5_VPN-2020.xlsx <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q126684906"></a>
ჰარუნ არ-რაშიდი

ჰარუნ არ-რაშიდი (დ. 17 მარტი, 763 ან თებერვალი, 766, რეი — გ. 24 მარტი, 809, ტუსი) — ხალიფა (766-იდან) აბასიანთა დინასტიისა. ძალაუფლება ხელში ჩაიგდო და განაგებდა ბარმაქიანთა გვარის ვეზირების დახმარებით, რომლების წარმოადგენდნენ ირანის ფეოდალურ არისტოკრატიას, ხოლო 803-იდან მათი ჩამოცილების შემდეგ განაგებდა ერთპოროვნულად. ჰარუნ არ-რაშიდის დროს სახალიფოში განვითარდა სოფლის მეურნეობა, ხელოსნობა, ვაჭრობა და კულტურა (უმთავრესად ლიტერატურა). ჰარუნ არ-რაშიდი განაგრძობდა ბრძოლას ბიზანტიასთან. გარდაიცვალა შუა აზიაში სამხედრო ლაშქრობის დროს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 606.
ირაკლი კვირიკაძე (მსახიობი)

ირაკლი კვირიკაძე (დ. 8 ოქტომბერი, 1992, თბილისი) — ქართველი მსახიობი. დაიბადა და აღიზარდა თბილისში. დამთავრებული აქვს შოთა რუსთაველის თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტი. 2014 წელს ირაკლიმ მთავარი როლი ითამაშა ფილმში „Tbilisi, I Love You“. იმავე წელს ის ნიუ-იორკში გაემგზავრა სამსახიობო კურსების გასავლელად ცნობილ Stella Adler Studio-ში. ნიუ-იორკში სწავლის დროს ის ქართველ რეჟისორს, რეზო გიგინეიშვილს, შეხვდა, რომელმაც მას მთავარი როლის შესრულება შესთავაზა ფილმში „მძევლები“. ფილმის პრემიერა ბერლინის 68-ე კინოფესტივალზე შედგა, სადაც ირაკლი ევროპის ყველაზე ნიჭიერ და პერსპექტიულ მსახიობთა ათეულში მოხვდა და პირველი ქართველი გახდა, რომელმაც „ევროპის ამომავალი ვარსკვლავის“ ჯილდო დაიმსახურა. 2017 წელს ის მეუღლესთან ერთად ლოს ანჯელესში გადავიდა საცხოვრებლად. ქალაქში ყოფნის დროს ენტონი ჰოპკინზთან ერთად მონაწილეობა მიიღო ფილმში „Now Is Everything“. 2023 წელს კი, სხვა ქართველ მსახიობებთან ერთად ითამაშა Netflix-ის სათავგადასავლო თრილერში „Extraction 2“. ამჟამად იგი მონაწილეობს ახალ ქართულ სერიალ „ცვალებად ნიშნებში“, რომელიც სტუდენტების ცხოვრებასა და მათ თავგადასავლებზე გვიყვება. სერიალი Cavea+-ისა და ქართულ-ამერიკული უნივერსიტეტის თანამშრომლობით შეიქმნა. 2019 წელს მიიღო აშშ-ის მოქალაქობა. გარდა ქართულისა, ირაკლი თავისუფლად ფლობს ინგლისურ და რუსულ ენებს. 2014: „Tbilisi, I Love You“ (ირაკლი) 2017: „მძევლები“ (ნიკა) 2019: „Now Is Everything“ (ნიკოლას იარნა) 2020: „The Passanger“ 2021: „Where Are You?“ 2023: „Extraction 2“ (ივაინე) 2023: „ცვალებადი ნიშნები“ (ალექსანდრე) ირაკლი კვირიკაძე კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში Irakli Kvirikadze about his life in the US ↑ Georgia’s Irakli Kvirikadze among Europe’s 10 most promising young actors ↑ ირკალი კვირიკაძეს „ევროპის ამომავალი ვარსკვლავის“ ჯილდო გადაეცა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2023-07-26. ციტირების თარიღი: 2023-07-26. ↑ Watch Extraction 2 on Netflix ↑ ცვალებადი ნიშნები Cavea+-ზე ↑ #OK! ცვალებადი ნიშნები
ვარდიაშვილი

საკუთარი სახელი ვარდიაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ანა ვარდიაშვილი — ხალხური მომღერალი ვარო ვარდიაშვილი — პედაგოგი, საზოგადო მოღვაწე ლეო ვარდიაშვილი — მწერალი ნინო ვარდიაშვილი — პედაგოგი
ვარსიმაშვილი

საკუთარი სახელი ვარსიმაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ავთანდილ ვარსიმაშვილი — რეჟისორი, სცენარისტი რევაზ ვარსიმაშვილი — მეცნიერი მექანიკა-მანქანათმშენებლობის დარგში
ბოიგარ რაზიკაშვილი

ბოიგარ (ბერო) რაზიკაშვილი – ცნობილი ქართველი პოეტისა და პროზაიკოსის, ვაჟა-ფშაველას ბიძა. ბოიგარს, ასევე, უწოდებდნენ ბეროსაც, თავისი პაპის სახელს. ის ჩარგლის ზემოთ მდებარე სოფელ ბოწახში ცხოვრობდა (დღეს იქ უკვე ნასოფლარია) და ადგილობრივებში იცნობდნენ, როგორც „სამი აზარის ამთავებელი ბერო“. ბოიგარი უიშვიათესი და უძველესი სახელია და მის შესახებ ინფორმაცია 1886 წლის „ივერიის“ თებერვლის თვის ნომერში მოიპოვება. ბოიგარ რაზიკაშვილი ფშავში ფიზიკური სიძლიერით იყო განთქმული. ის ვაჟა-ფშაველას მამის, პავლე რაზიკაშვილის ძმა იყო. რაზიკაშვილების წინაპრები ხევიდან, კერძოდ კი სნოდან იყვნენ წარმოშობით, საიდანაც მტერთან გარიდების მიზნით, ფშავში, ცაბაურთა თემში დასახლდნენ. თავიდან ამ გვარზე გადავიდნენ, ხოლო, შემდგომ, გვარში დაწინაურებული კაცის, რაზიკას პატივსაცემად, რაზიკაშვილების გვარზე გადასულან. რაზიკას შვილი იყო ქუმსი, ქუმსის შვილი იყო იმედა, იმედას შვილი იყო ბერო, ბეროს შვილი იყო გივი, რომელსაც ჰყავდა სამი ვაჟი: ბოიგარი, ნადირა და პავლე. ვაჟას „მოგონებაში“ ბიძის პერსონაჟი ნინიას სახელით გვხვდება: ამავე ნაწარმოებში აღწერილია ბიძის პერსონით აღფრთოვანებული ძმისშვილი, რომელიც მუდამ აღტაცებით უსმენს ბიძის მოყოლილ ისტორიებს და დიდი სურვილი აქვს, მას დაემსგავსოს: ვაჟა-ფშაველას ფიზიკურად სწორედ ბოიგარს ამსგავსებდნენ. ამას ფშავში ვაჟას თანამედროვე მოხუცებიც ადასტურებდნენ და ამბობდნენ, რომ სიარულიც კი ბიძამისის მსგავსი ჰქონდა. ამ მსგავსებაზე ლაპარაკობდა ვაჟას მამა, პავლე რაზიკაშვილიც: ბოიგარის ფიზიკურობის გარდა, აკა მორჩილაძე თავის წიგნში „ლუკა და ძმები“ მის ხასიათზეც საუბრობს: ბოიგარ რაზიკაშვილს გერონტი ქიქოძე თავის ლიტერატურულ წერილებში „რჩეული თხზულებანი“ ახსენებს: ბოიგარ რაზიკაშვილზე ისტორიას გიორგი შატბერაშვილიც წერს: ↑ ივერიის თებერვლის ნომერი ↑ 2.0 2.1 მოგონება, ვაჟა-ფშაველა ↑ 3.0 3.1 ლუკა და ძმები // ქართულის რვეულები : XIX საუკუნის სურათები / აკა მორჩილაძე. - თბილისი, 2013. - ISBN 978-9941-15-790-5. - გვ. 103-129 ↑ რჩეული თხზულებანი // გერონტი ქიქოძე ; [სარედ. კოლ.: შალვა აფხაიძე, აკაკი გაწერელია, ვლადიმერ ზამბახიძე]. ტ. 1 : ლიტერატურული წერილები და პორტრეტები. - 1963 ↑ (ვახსენოთ, ვუთხრათ ქება: : [რაზიკაშვილების საგვარეულოს შესახებ] / გ. შატბერაშვილი // კომუნიზმის გზა. - დუშეთი, 1988. - 30 ივლისი):
ლუქსემბურგის სასახლე

ლუქსემბურგის სასახლე (ფრანგ. Palais du Luxembourg, წარმოთქმა ფრანგულად: ​[palɛ dy lyksɑ̃buʁ]) – სასახლე პარიზში, საფრანგეთი. თავდაპირველად სასახლე აშენდა (1615–1645) ფრანგი არქიტექტორის, სალომონ დე ბროსეს დიზაინით, როგორც მეფე ლუი XIII- ის დედის, დედოფალ-რეგენტ მარი დე მედიჩის სამეფო რეზიდენცია. რევოლუციის შემდეგ (1799–1805) არქიტექტორმა ჟან შარგრინმა ის საკანონმდებლო ორგანოსთვის გადააკეთა. 1835–1856 წლებში შენობა მნიშვნელოვნად გაფართოვდა არქიტექტორ ალფონს დე ჟიზორის ხელმძღვანელობით. სხვადასხვა დროს სასახლეში იყო განთავსებული საფრანგეთის საკანონმდებლო ორგანოების ზედა პალატები. 1958 წელს, მეხუთე რესპუბლიკის დაფუძნების დღიდან სასახლეში განთავსებულია საფრანგეთის სენატი. სასახლის დასავლეთით Rue de Vaugirard-ზე მდებარეობს პატარა ლუქსემბურგი, რომელიც ამჟამად სენატის პრეზიდენტის რეზიდენციას წარმოადგენს. აქვე, ყოფილ ორანჟერეაში განთავსებულია მუზეუმი. სამხრეთ მხრიდან სასახლეს გარს ერტყმის ლუქსემბურგის ბაღი — 25 ჰექტარი ხრეშისა და გაზონის მწვანე პარტერი, ქანდაკებებითა და წყლის დიდი შადრევნებით. სამხრეთის ფასადი სასახლე ლუქსემბურგის ბაღიდან მზის ჩასვლისას სასახლისა და ბაღის პანორამა სენატის სხდომათა დარბაზი კიბის უჯრედი სასახლე სამხრეთიდან საათი ↑ base Mérimée — ministère de la Culture, 1978. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q384602"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q68471231"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q809830"></a> ↑ archINFORM — 1994. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q265049"></a> ↑ Ayers 2004, pp. 129–131.
ვახტანგაშვილი

საკუთარი სახელი ვახტანგაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გურამ ვახტანგაშვილი — პოლიტიკოსი მალხაზ ვახტანგაშვილი — ინჟინერი, პოლიტიკოსი
პეტრე დონაური (შვილი)

პეტრე პეტრეს ძე დონაური (რუს. Пётр Петрович Донауров; დ. 24 იანვარი, 1842 — გ. 1891) — რუსი სამხედრო მოღვაწე, გენერალ-მაიორი. წარმოშობით ქართველი. პეტრე დონაური (დონაუროვი), ვლადიმირისა და სანქტ-პეტერბურგის სამოქალაქო გუბერნატორის პეტრე მიხეილის ძე დონაურის ვაჟი, დაიბადა 1842 წლის 24 იანვარს. მოინათლა მოსკოვის ლუბიანკას ეკლესიაში. 1857 წლის 20 თებერვალს ჩაირიცხა პაჟთა კორპუსში, რომლის დამთავრების შემდეგ, 1860 წლის 16 ივნისს კორნეტის ჩინით მოხვდა ნარვის ჰუსართა პოლკში. 1862 წლის 25 თებერვალს მიიღო პორუჩიკის ჩინი. 1866 წლის 12 მარტს გახდა შტაბს-როტმისტრი. 1867 წლის 12 თებერვალს დააჯილდოვეს წმინდა სტანისლავის მე-3 ხარისხის ორდენით. 1868 წლის 19 თებერვალს მიენიჭა როტმისტრის წოდება და იმავე წლის მარტში დაინიშნა პოლკის აუდიტორად. 1870 წლის 12 აპრილს დაინიშნა ვილნოს სამხედრო ოლქის შტაბის უფროს ადიუტანტად და ჩაირიცხა არმიის კავალერიაში. 1873 წლის 30 აგვისტოს დააწინაურეს პოდპოლკოვნიკად. 1875 წლის ივლისიდან იყო სპეციალური დავალებების ოფიცერი ვილნოს სამხედრო ოლქის მეთაურის განკარგულებაში. ზოგიერთი წყაროს ცნობით, მას ჰქონდა გენერალ-მაიორის ჩინი. სამხედრო სამსახურიდან გადადგომის შემდეგ მიანიჭეს „კოლეჟსკი სოვეტნიკის“ სამოქალაქო წოდება. 1886 წელს პეტრე დონაური იყო ნოვგოროდის სახელმწიფო პალატის მე-2 განყოფილების საგადასახადო ინსპექტორი სტარორუსკისა და დემიანსკის ოლქებში. დაქორწინებული იყო ნამდვილი სახელმწიფო მრჩევლის, გროდნოს გუბერნატორის, ასულ ევდოკია ბაზილევსკაიაზე, რომლისგანაც შეეძინა ორი ქალიშვილი — მარია და ევდოკია. პეტრე დონაური გარდაიცვალა 1891 წელს. სავარაუდო დაკრძალვის ადგილად მიჩნეულია ნოვგოროდის წმინდა ანტონის მონასტრის ტერიტორია. პეტრე დონაური (შვილი) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი Донауров Пётр Петрович ↑ Донауров Пётр Петрович (1843-1891). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2023-07-26. ციტირების თარიღი: 2023-07-27. ↑ 2.0 2.1 Кульбака Н., История дворянского рода Донауровых. – М., 2013. сс. 63-64. ↑ Список генеральских чинов российской императорской армии и флота ↑ Руммель, В.В. Родословный сборник русских дворянских фамилий: в 2-х томах / В.В. Руммель, В.В. Голубцов. - Спб. - Изд. А.С. Суворина. - 1886. Т. 1. - С. 239.
ბათუმის წმინდა ბარბარეს ეკლესია

ბათუმის წმინდა ბარბარეს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ქალაქ ბათუმში. ტაძარი ააგეს XIX საუკუნის ბოლოს, XX საუკუნის დასაწყისში. ტაძარიდარბაზული ტიპისაა. ბათუმის წმინდა ბარბარეს ეკლესია ააგეს XIX საუკუნის ბოლოს, XX საუკუნის დასაწყისში ძველი ჰოსპიტალის ტერიტორიაზე. ტაძარს 1996 წელს ჩაუტარდა რესტავრაცია. 2014 წელს ტაძარი მთლიანად გადამოსეს და გაუკეთეს ძველი ქართული ხუროთმოძღვრებისათვის დამახასიათებელი ორნამენტით შემკული თბილი ყვითელი ფერის ქვის პერანგი. ტაძარიდარბაზული ტიპისაა. მართკუთხა ფორმის შენობა აღმოსავლეთით ნახევარწრიული შვერილი აფსიდით ბოლოვდება, ხოლო დასავლეთიდან კარიბჭე აქვს მიდგმული. ეს იყო სადა, შელესილი და თეთრად შეღებილი შენობა. კარიბჭის თავზე ჰქონდა ეკლესიის ფრონტონის არეში შეჭრილი, ოთხივე მხრიდან თაღებით გახსნილი სამრეკლო. გრძივი ფასადების კიდურა ნაწილებში კედლის სიბრტყიდან ჩაწეული, სწორკუთხა ჩარჩოში ჩასმული თაღოვანი ნიშები იყო მოწყობილი. ფასადების დეკორს შენობის პროფილირებული კარნიზის ძირში და სამკუთხა ნიშების თავზე გამოყვანილი ორსაფეხუროვანი კბილანები ქმნიდა. კედლებს ლილვებით გამოყვანილი ცრუ თაღედი შემოუყვება. სარკმლებს მცენარეული ორნამენტით შემკული საპირეები აქვს, ხოლო აფსიდის ცენტრალური სარკმლის თავზე დეკორატიულად გაფორმებული ჯვარია გამოყვანილი. ამავე რეკონსტრუქციის ფარგლებში დაანგრიეს თაღოვანი გალერეა და ეკლესიის დამხმარე ნაგებობის სამხრეთი კარიბჭე.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 7484
მიხეილ გარაყანიძე

მიხეილ გარაყანიძე (დ. 2 აგვისტო, 1910, თბილისი — გ. 1981, ოდესა) — ქართველი არქიტექტორი. ხელოვნებათმცოდნეობის დოქტორი (1957), პროფესორი (1959), საქართველოს სსრ დამსახურებული არქიტექტორი (1959) საქართველოს სსრ მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1966). დაიბადა 1910 წლის 2 აგვისტოს თბილისში. 1938 წელს დაამთავრა საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტი არქიტექტორ-მშენებლის სპეციალობით. 1941 წლამდე მუშაობდა თბილისის საპროექტო ორგანიზაციებში. იგი 1941–1945 წლებში მონაწილეობდა II მსოფლიო ომში. 1946 წლიდან პედაგოგიური მოღვაწეობა დაიწყო. სწავლობდა და იკვლევდა ხალხური ხის ხუროთმოძღვრებას. მუშაობდა არქიტექტურულ–სამშენებლო ტერმინოლოგიის საკითხებზე. 1963–1964 წლებში აქტიურად მონაწილეობდა სსრკ მეცნირებათა აკადემიის საცხოვრებელი სახლების ტიპიზაციის განყოფილების ფილიალის შექმნაში, რომლის ხელმძღვანელადაც დაინიშნა. შემდგომში ამ განყოფილებისა და „ქალაქმშენპროექტის“ ერთ-ერთი განყოფილების ბაზაზე ჩამოაყალიბა თბილისის ზონალური სამეცნიერო–კვლევითი ინსტიტუტი, სადაც დაარსების დღიდან 1970 წლამდე იყო დირექტორის მოადგილე სამეცნიერო ნაწილში. 1971 წლიდან გადავიდა ოდესაში, სადაც გარდაცვალებამდე განაგებდა სამშენებლო ინსტიტუტის არქიტექტურის კათედრას. ნამუშევრები: საცხოვრებელი სახლები წყალტუბოში (1938–1940), ჟინვალის დასახლების გენგეგმა (1946), სოფლის ჰიდროელექტროსადგურები (1947–1950). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 555–556. მიხეილ გარაყანიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
სალომე ჯინჯოლავა

სალომე ჯინჯოლავა (დ. 18 ოქტომბერი, 1975) — ქართველი პოლიტიკოსი, სტომატოლოგი. საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი 2023 წლიდან. დაამთავრა 1975 წლის 18 ოქტომბერს. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი (სტომატოლოგის სპეციალობით). 1998-2001 წლებში მუშაობდა სტომატოლოგის სპეციალობით. 2014 წელს სტაჟიორი თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიაში. 2014-2015 წლებში თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის წამყვანი სპეციალისტი. 2015-2016 წლებში თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მთავარი სპეციალისტი. 2023 წლის 27 მაისიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“ სალომე ჯინჯოლავა — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
ნიკოლოზ აკერმანი

ნიკოლოზ აკერმანი (დ. 11 თებერვალი, 1908, სტეფანწმინდა — გ. 23 მაისი, 1986, თბილისი) — ქართველი ბიბლიოგრაფი, ბიბლიოთეკარი. 1930 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოციალურ–ეკონომიური ფაკულტეტი. 1926 წლიდან — გარდაცვალებამდე მუშაობდა რესპუბლიკის საჯარო ბიბლიოთეკის(ახლანდელ საქართველოს პარლამენტის ეროვნულ ბიბლიოთეკა) საცნობარო–ბიბლიოგრაფიული განყოფილების მთავარ ბიბლიოგრაფად. შეადგინა ბიბლიოგრაფიული ნაშრომები: „სსრკ ხალხთა ლიტერატურა ქართულ ენაზე. 1921–40“ (დ. ეგორაშვილთან ერთად, თბ., 1941), „ქართული ლიტერატურა. რევოლუციამდელი პერიოდი“ (ტ. საპატოვასთან ერთად, მოსკოვი, 1986), ქართველ და რუს მწერალთა სარეკომენდაციო ბიბლიოგრაფიული საძიებლები თანაავტორებთან ერთად და სხვა. 1963 — საქართველოს დამსახურებული ბიბლიოთეკარი ილია ჭავჭავაძე, 1837-1957: ლიტ. მოკლე ანოტირ. საძიებლები, თბილისი, 1957, გვ. 32 დავით გურამიშვილი: მოკლე სარეკომენდაციო სია სარაიონო და სასოფლო ბიბლიოთეკებისათვის, თბილისი, საქპოლიგრაფგამომც. 1-ლი სტ., 1955, გვ. 23 სსრკ ხალხთა მხატვრული ლიტერატურა ქართულ ენაზე : (1921-1940) ბიბლიოგრაფია, თბილისი, 1941, გვ. 122 საბჭოთა კავშირის ხალხთა მხატვრული ლიტერატურა ქართულ ენაზე: ბიბლიოგრ. საძიებელი, თბილისი, 1937, გვ. 29 საქართველო: ენციკლოპედია: ტ.1 – თბ., 1977, გვ. 79
კვირადღე კუნძულ გრან-ჟატზე

კვირადღე კუნძულ გრან-ჟატზე ან კვირა პარკში(ფრანგ. Un dimanche après-midi à l'Île de la Grande Jatte) 一 ფრანგი ფერმწერის, ჟორჟ სერას ნახატი, რომელიც 1884-1886 წლებში იქმნებოდა. ნამუშევარი ავტორის მაგნუმ ოპუსადაა აღიარებული და წარმოადგენს პუანტილისტური ტექნიკის ნათელ მაგალითს, რითაც საფუძველი ჩაეყარა ნეოიმპრესიონისტულ მოძრაობას. ამჟამად, ნახატი ჩიკაგოს ხელოვნების ინსტიტუტში ინახება. ნახატზე მდინარე სენას განაპირას, პარკში მყოფი ფრანგული საზოგადოებაა ასახული. კუნძული გრან-ჟატი მდინარე სენაზე გაშენებულ დასახლებას ქმნის, რომელიც, ერთ დროს, ინდუსტრიულ და საწარმო ლოკაციას წარმოადგენდა, თუმცა, მოგვიანებით, საზოგადოებრივი განსახლების არეალად იქცა. სერამ ნახატის შექმნას 2-3 წელი მოანდომა, ამ პერიოდში კი იგი დეტალიზებულად აღწერდა პარკის ლანდშაფტებს საკუთარ ჩანახატებში და მათ გაუმჯობესებაზე მუშაობდა. სტილის დასახვეწად ის უამრავ დროს ატარებდა ბაღებსა თუ სკვერებში და განსაკუთრებულ ყურადღებას ამახვილებდა ფერების, შუქ-ჩრდილებისა და ფორმების სტრუქტურას. საჯარო გამოფენაზე იგი, თავდაპირველად, 1886 წელს, მერვე იმპრესიონისტულ გამოფენაზე გამოჩნდა. ფერის ოპტიკური თეორიის შესწავლის საფუძველზე, სერამ მცირე წერტილებით ნახატის მთლიანი სტრუქტურის შექმნის ტექნიკა შეიმუშავა, რამაც პუანტილიზმს დაუდო სათავე 一 ტექნიკას, რომლის დახმარებითაც ნახატზე გამოსახული წერტილთა სიმრავლეები ერთ მთლიან გამოსახულებას ქმნიან. ნახატი იქცა შთაგონების წყაროდ 1984 წლის მიუზიკლისთვის 一 კვირა პარკში ჯორჯთან ერთად 一, რომელიც ბროდვეის თეატრში დაიდგა. მიუზიკლის გავლენით, აშშ-ში ზემოხსენებულ ნახატს, ხშირად, მოიხსენიებენ ხოლმე, როგორც „კვირა პარკში“. პუანტილიზმი ნეოიმპრესიონიზმი ჟორჟ სერა Herbert, Robert L. (1991) რედ. O'Neill, J: Georges Seurat, 1859–1891. New York: The Metropolitan Museum of Art. ISBN 978-0-8109-6410-5.  William R. Everdell, The First Moderns: Profiles in the Origins of Twentieth Century Thought (Chicago: University of Chicago Press). „Firey Peril in a Showcase of Modern Art“. Life: 53–55. April 28, 1958. Seurat and the Making of La Grande Jatte La Grande Jatte – Inspiration, Analysis and Critical Reception A Sunday on La Grande Jatte — 1884 at The Art Institute of Chicago Georges Seurat, 1859–1891, MoMA exhibition catalog Georges Seurat, Sunday Afternoon at La Grande Jatte, ColourLex Roch, Christine L.. From "Rube Town" to Modern Metropolis. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 15 ოქტომბერი 2012. ციტირების თარიღი: 4 August 2011 ↑ Seurat, Georges. A Sunday on La Grande Jatte – 1884 en. ციტირების თარიღი: 2021-05-17 ↑ https://www.artic.edu/artworks/27992/a-sunday-on-la-grande-jatte-1884 ↑ https://news.artnet.com/art-world/three-things-seurats-a-sunday-on-la-grande-jatte-2127114
რობინ დანიგანი

რობინ დანიგანი (ინგლ. Robin L. Dunnigan) — ამერიკელი დიპლომატი, აშშ-ის ელჩი საქართველოში. დანიგანს მეცნიერების მაგისტრის ხარისხი აშშ-ის თავდაცვის ეროვნულმა უნივერსიტეტმა მიანიჭა, რომელშიც სწავლა მან წარჩინებით დაასრულა. იგი ასევე არის ჯორჯტაუნის უნივერსიტეტის მაგისტრი და ბერკლის კალიფორნიის უნივერსიტეტის ბაკალავრი. დანიგანი არის აშშ-ის საგარეო სამსახურის უფროსი წევრი, მინისტრ-მრჩეველის რანგით. საქართველოში დანიშვნამდე დანიგანს ეკავა სახელმწიფო მდივნის თანაშემწის მოადგილის თანამდებობა ევროპისა და ევრაზიის საქმეთა ბიუროში და ის ცენტრალურ და აღმოსავლეთ ევროპას კურირებდა. მანამდე იგი მუშაობდა ვენაში აშშ-ის საელჩოს მისიის უფროსის მოვალეობის შემსრულებლის, დროებითი მოვალეობის შემსრულებლისა და მისიის ხელმძღვანელის მოადგილის თანამდებობებზე. დანიგანი ასევე მსახურობდა ენერგეტიკული რესურსების ბიუროს მდივნის თანაშემწის მოადგილედ. დანიგანი მუშაობდა სხვადასხვა ქვეყნებში, მათ შორის ვიეტნამში, ჩილეში, თურქეთში, კუბასა და სალვადორში. აშშ-ში, დანიგანი მსახურობდა ევროპის, დასავლეთ ნახევარსფეროსა და აფრიკის ოფისის დირექტორად სახელმწიფო დეპარტამენტის ენერგეტიკის ბიუროში, ასევე სხვადასხვა როლს ასრულებდა ახლო აღმოსავლეთის საქმეთა ბიუროში და სახელმწიფო მდივნის აღმასრულებელ სამდივნოში. 2023 წლის 13 თებერვალს აშშ-ის პრეზიდენტმა ჯო ბაიდენმა საქართველოში ელჩად დანიგანის კანდიდატურა წარადგინა. დანიგანმა ამ პოსტზე კელი დეგნანი შეცვალა. მისი კანდიდატურის მოსმენა სენატის საგარეო ურთიერთობათა კომიტეტის წინაშე 2023 წლის 30 მარტს გაიმართა. კომიტეტმა ნომინაციას მხარი 2023 წლის 27 აპრილს დაუჭირა. შეერთებული შტატების სენატმა ელჩი დანიგანი 2023 წლის 27 ივლისს კენჭისყრით დაამტკიცა. ამავე წლის 12 ოქტიმბერს რობინ დანიგანმა საქართველოს პრეზიდენტ სალომე ზურაბიშვილს რწმუნებათა სიგელი გადასცა. დანიგანს მიღებული აქვს სახელმწიფო დეპარტამენტის არაერთი აღიარება, მათ შორის საგარეო სამსახურის ორი უმაღლესი ჯილდო. დანიგანი კალიფორნიის მკვიდრია. ის საუბრობს ესპანურად და გერმანულად, ასევე თურქულ და ვიეტნამურ ენებზე. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 President Biden Announces Key Nominees (13 February 2023). ციტირების თარიღი: 13 February 2023 ↑ PN305 — Robin Dunnigan — Department of State 118th Congress (2023-2024). ციტირების თარიღი: 29 March 2023 ↑ „აშშ-ის ელჩმა რობინ დანიგანმა სალომე ზურაბიშვილს რწმუნებათა სიგელი გადასცა“. რადიო თავისუფლება. 12 ოქტომბერი, 2023. ციტირების თარიღი: 12 მაისი, 2024. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ Robin L. Dunnigan. ციტირების თარიღი: 29 March 2023
თავდაცვის ეროვნული უნივერსიტეტი

თავდაცვის ეროვნული უნივერსიტეტი (ინგლ. National Defense University (NDU)) — ამერიკის შეერთებულ შტატებში არსებული უმაღლესი განათლებისა და კვლევის დაწესებულება. უნივერსიტეტი მდებარეობს ლესლი მაკნაირის ფორტში, ვაშინგტონის შუაგულში, თეთრი სახლისა და აშშ-ის კონგრესის გვერდით. ↑ Open Funder Registry — doi:10.13039/100009903 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19822542"></a> ↑ https://web.archive.org/web/20240120080233/https://acememberdirectory.azurewebsites.net/
აჰმედ ჯამილი

აჰმედ ჯამილი (აზერ. Əhməd Cəmil; 1913 წლის 20 ოქტომბერი, ერeვანი - 1977 წლის 27 სექტემბერი, ბაქო) — საბჭოთა აზერბაიჯანელი პოეტი, აზერბაიჯანის სსრ სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი, აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის წევრი. დაიბადა 1913 წლის 20 ოქტომბერს ქალაქ ერევანში ხელოსნის ოჯახში. მან მამა ადრე დაკარგა და ის დედამ გაზარდა. სკოლა ქალაქ განჯაში დაამთავრა. სწავლა განაგრძო აზერბაიჯანის პედაგოგიური ინსტიტუტის ლიტერატურის ფაკულტეტზე, რომელიც დაამთავრა 1933 წელს. მუშაობდა მასწავლებლად, უფროს მასწავლებლად და მეთოდოლოგად შამქორის რაიონის სოფელ ძეგამში (1933-1936). 1940-1942 წლებში იყო რესპუბლიკის მწერალთა კავშირის პოეტური განყოფილების მრჩეველი, თანამშრომელი, „ლიტერატურული გაზეთის” აღმასრულებელი მდივანი, აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის აღმასრულებელი მდივანი. მეორე მსოფლიო ომის დროს იყო ყირიმისა და ჩრდილოეთ კავკასიის არაერთი ფრონტის ხაზის გაზეთების რედაქციების თანამშრომელი. 1953-1955 წლებში იყო აზერბაიჯანის სახელმწიფო გამომცემლობის („აზერნეშრი“) მთავარი რედაქტორი, რედაქტორი, 1956-1959 წლებში აზერბაიჯანის სსრ კულტურის სამინისტროს მრჩეველი. 1959-1960 წლებში იყო ჟურნალ „აზერბაიჯანის“ რედაქტორი, 1962-1963 წლებში კვლავ „აზერნეშრის“ მთავარი რედაქტორი, 1964-1967 წლებში გამომცემლობა „განჯლიკის“ რედაქტორი. 1973 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე იყო ჟურნალ „ულდუზის“ მთავარი რედაქტორი. გარდაიცვალა 1977 წლის 27 სექტემბერს ქალაქ ბაქოში.
აჰმედ რაჯაბლი

აჰმედ ჯაბარ ოღლუ რაჯაბლი (აზერ. Əhməd Cabbar oğlu Rəcəbli) — აზერბაიჯანელი აგრონომი, სელექციონერ-გენეტიკოსი. აჰმედ რაჯაბლი დაიბადა 1898 წელს ერევანში. 1919 წელს აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობამ რაჯაბლი გაგზავნა იტალიაში სასწავლებლად. 1923 წელს მან დაამთავრა იტალიის ქალაქ პერუჯის უმაღლესი სამეფო ექსპერიმენტული აგრარული ინსტიტუტი. ფლობდა რუსულ, გერმანულ, ესპანურ, იტალიურ, სპარსულ და ბერძნულ ენებს. 1924-1930 წლებში მუშაობდა ზაქათალას სასოფლო-სამეურნეო კოლეჯის დირექტორად. იქვე რაჯაბლიმ მოაწყო ექსპერიმენტული სასოფლო-სამეურნეო სადგური, სადაც მისი ხელმძღვანელობით ტარდებოდა სამეცნიერო კვლევები. 1931-1934 წლებში აჰმედ რაჯაბლი იყო აზერბაიჯანის სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის სამხრეთ ტექნიკური კულტურების განყოფილების გამგე. 1935 წელს მოსკოვის უმაღლესმა საატესტაციო კომისიამ რაჯაბლის პროფესორის აკადემიური წოდება მიანიჭა. აჰმედ რაჯაბლი აირჩიეს სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა გაერთიანების აკადემიის სუბტროპიკული კულტურების განყოფილების წევრად, რომელსაც ხელმძღვანელობდა მსოფლიო დონის მეცნიერი ნიკოლაი ვავილოვი. 1937 წელს რეპრესირებულ იქნა და გადაასახლეს მაგადანში. მაგადანის მძიმე პირობებში მან შექმნა შვილობილი მეურნეობა, გამოიყვანა ყინვაგამძლე ჯიშები ბოსტნეული კულტურები. 1946 წელს, რეაბილიტაციის შემდეგ, დაბრუნდა ბაქოში. 1950 წლამდე ეწეოდა სამეცნიერო და სასწავლო საქმიანობას. 1950 წელს რაჯაბლი არაერთხელ იქნა რეპრესირებული და გადასახლებული ყაზახეთში. სტალინის გარდაცვალების შემდეგ ის ბაქოში დაბრუნდა. 1958 წელს აირჩიეს აზერბაიჯანის სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა აკადემიის პრეზიდიუმის წევრად, მცენარეთა მრეწველობის განყოფილების აკადემიკოს-მდივნად. 1963 წლის დეკემბერში აჰმედ რაჯაბლი გარდაიცვალა გულის შეტევით. ↑ Əsədov, S (1995) Ermənistan azərbaycanlılarının tarixi coğrafiyası. Bakı: Gənclik, გვ. 461. ISBN 5-8020-0852-0.
ჯაფარ ხანდანი

ჯაფარ ხანდანი (აზერ. Cəfər Xəndan Zeynal oğlu Hacıyev; 25 აპრილი (8 მაისი), 1911, ერევანი - 10 აგვისტო, 1961, ბაქო) — აზერბაიჯანელი საბჭოთა პოეტი და კრიტიკოსი. ჯაფარ ხანდანი დაიბადა 1911 წლის 8 მაისს ქალაქ ერევანში. 1932 წელს დაამთავრა აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. მონაწილეობდა დიდ სამამულო ომში. 1950-1954 წლებში იყო რექტორი, 1952-1961 წლებში იყო აზერბაიჯანის საზელმწიფო უნივერსიტეტში აზერბაიჯანული ლიტერატურის ისტორიის განყოფილების გამგე. ხანდანის ძირითადი ნაწარმოებები ეძღვნება მე-20 საუკუნის აზერბაიჯანულ ლიტერატურას. ავტორია საუნივერსიტეტო სახელმძღვანელოს „XX საუკუნის აზერბაიჯანული ლიტერატურის ისტორია“. ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა ბაქოში, სადაც გარდაიცვალა 1961 წელს. ↑ Cəfər Xəndan. ციტირების თარიღი: 2015-05-09