laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ედგარ რინკევიჩი

ედგარ რინკევიჩი (დ. 21 სექტემბერი, 1973, იურმალა, ლატვიის სსრ, სსრკ) — ლატვიელი პოლიტიკოსი, ლატვიის საგარეო საქმეთა მინისტრი 2011-2023 წლებში, 2023 წლიდან ლატვიის პრეზიდენტი. რინკევიჩმა დაწყებითი განათლება იურმალას საშუალო სკოლაში მიიღო, შემდეგ კი სწავლა გააგრძელა ლატვიის უნივერსიტეტში, სადაც ბაკალავრის ხარისხის მოიპოვა ისტორიისა და ფილოსოფიის მეცნიერებებში (1995). 1997 წელს მოიპოვა მაგისტრის წოდება პოლიტიკურ მეცნიერებებში. მეორე სამაგისტრო ხარისხი დაიცვა ნიდერლანდებში, გრონინგენის უნივერსიტეტში . 1993 წელს რინკევიჩმა კარიერა ლატვიის რადიოს საგარეო პოლიტიკისა და საერთაშორისო ურთიერთობების სექციაში ჟურნალისტობით დაიწყო. 1995 წელს თავდაცვის სამინისტროში დაიკავა პოზიცია, ხოლო შემდეგ წელს უკვე იმავე დეპარტამენტის დირექტორად დაინიშნა. 1997 წლის მაისში ჯერ თავდაცვის მინისტრის მოადგილედ გადაიყვანეს, შემდეგ კი - სახელმწიფო მდივნის პოსტზე. 1998 წლიდან 2004 წლამდე რინკვიჩი პოლიტიკური პარტია „ლატვიის გზის“ წევრი იყო. 1998 წლის თებერვალში იგი აშშ-ბალტიის პარტნიორობის ქარტიის დისკუსიაში ჩაერთო; 2002 წლიდან 2003 წლამდე იყო ლატვიის დელეგაციის წევრი, რომელიც აწარმოებდა მოლაპარაკებებს ნატოში შესვლის შესახებ (იმ დროისთვის იკავებდა დელეგაციის უფროსის მოადგილის პოზიციას). 2011 წლისთვის იგი დაინიშნა ლატვიის პრეზიდენტის კანცელარიის უფროსად. იმავე წლის ოქტომბერში რინკევიჩსი შეუერთდა ვალდის დომბროვსკის მთავრობას, როგორც საგარეო საქმეთა მინისტრი. 2012 წლის იანვარში მისი პარტია ოფიციალურად შევიდა მმართველ ალიანსში „ზატლერების რეფორმების პარტიასთან“. 2014 წელს ჩაერთო საპარლამენტო არჩევნებში და არჩეულ იქნა პარლამენტარად; იგი კვლავ მსახურობდა საგარეო საქმეთა მინისტრის პოსტზე 2023 წლამდე. 2014 წლის 6 ნოემბერს მან Twitter-ის საკუთარ პროფილზე საჯაროდ განაცხადა თავისი სექსუალური ორიენტაციის შესახებ და თქვა, რომ გეია. ამ ფაქტით ის გახდა პირველი გეი კანონმდებელი ლატვიის ისტორიაში და ასევე ყველაზე ცნობილი ღიად გეი პოლიტიკოსი ყოფილი საბჭოთა ბლოკის სახელმწიფოებში. ამასთანავე, 2023 წელს პრეზიდენტად არჩევის შემდეგ რინკევიჩი გახდა პირველი ღიად გეი პრეზიდენტი ევროკავშირის ქვეყნებში. ↑ 1.0 1.1 https://www.mk.gov.lv/en/employee/edgars-rinkevics ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 2.6 2.7 Edgars Rinkēvičs | Ārlietu ministrija ↑ https://www.president.gov.ua/documents/5952022-43765 ↑ Kroet, Cynthia. (18 December 2014) Edgars Rinkēvičs: Latvia’s foreign minister. Politico. ციტირების თარიღი: 18 December 2014. ↑ Foreign Minister 'Proud to be gay'. Public Broadcasting of Latvia (6 November 2014). ციტირების თარიღი: 6 November 2014. ↑ „Latvia’s foreign minister comes out as gay“. 2014-11-07. ციტირების თარიღი: 2019-04-06. ↑ Latvia’s Foreign Minister Edgars Rinkevics has come out as gay on Twitter. Gay Star News (7 November 2014). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 8 ნოემბერი 2014. ციტირების თარიღი: 8 November 2014. Edgars Rinkēvičs. Ministry of Foreign Affairs. Edgars Rinkēvičs. Cabinet of Ministers of Latvia (2014-08-21). ედგარ რინკევიჩი Twitter-ზე
აგამედე (გრძნეული ქალი)

აგამედე (ბერძ. Άγαμήδη, ἡ) — ავგეს ქალიშვილი, თესალიელი გრძნეული ქალი, ჰომეროსის თანახმად სასწაულებრივი წამლების დამამზადებელი. ძველი ბერძნები ხშირად მედეასთან ერთად იხსენიებდნენ და ზოგ მეცნიერთა აზრით, შესაძლებელია მედეას სხვა სახელიც იყოს. ↑ Ogilvie, Marilyn, The Biographical Dictionary of Women in Science: Pioneering Lives from Ancient Times to Mid-20th Century, Routledge, 2000. — P. 12, 798 p, ISBN 978-0415920384. ↑ ჰომეროსი. ილიადა, XI, 739 ↑ Dickie, Matthe, Magic and Magicians in the Greco-Roman World, Routledge, 2003. — P. 23, 392 p, ISBN 978-0415311298.
მირიან მაისურაძე

მირიან მაისურაძე (დ. 7 დეკემბერი, 1999, ონი) — ქართველი სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა), ჭაბუკებს შორის მსოფლიოს ჩემპიონი (2016, 76 კგ), ახალგაზრდებს შორის ევროპის ჩემპიონი (2019, 86 კგ). მირიან მაისურაძე[მკვდარი ბმული] — ქართული სპორტი
აგამედე (გმირი)

აგამედე (ბერძ. Άγαμήδης, ὁ) — ორქომენის მეფის ერგინოსის ვაჟი, გმირი, ლეგენდარული მშენებელი, რომელმაც თავის ძმა ტროფონიოსთან ერთად, მრავალი დიდებული და საოცარი შენობა ააგო (დელფოს ტაძარი, ავგეასა და ჰირიევსის საგანძურთსაცავები და სხვა). ტროფონიოსი ↑ პავსანიასი. ელადის აღწერა IX 37, 4 ↑ ჰომეროსის ჰიმნები II 118; პავსანიასი. ელადის აღწერა X 5, 13 ↑ პავსანიასი. ელადის აღწერა VIII 10, 2 ↑ პავსანიასი. ელადის აღწერა IX 11, 1 ↑ პავსანიასი. ელადის აღწერა IX 37, 5
კირნათის ხიდები

კირნათის ხიდები — ოთხი ერთმალიანი ხიდის საერთო სახელწოდება საქართველოში, ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ კირნათისაკენ მიმავალ საავტომობილო გზაზე, რომელიც რამდენიმე ადგილას კვეთს პატარა მდინარეთა ხეობებს. თარიღდება XIX საუკუნის 80-იანი წლებით. ხიდები ჩართულია იმ გზაზე, რომელიც უმოკლესია ბათუმიდან ბორჩხის, ართვინის, არტანუჯის, შავშეთისა და არტაანის მიმართულებით. ერთმალიანი ხიდი (სიგრძე 19 მ., სიგანე — 5 მ., ბურჯებსშორის მანძილი — 6 მ., წყლის დონიდან კამარამდე — 5 მ., თავბანდამდე — 6 მ., თავბანდის სისქე — 1 მ.) აღმართულია ხეობაში, სადაც გზა რკალს ხაზავს, შესაბამისად გზის მიმყოლად დაგეგმარებული ხიდიც რკალის ფორმას იმეორებს. ის ქვითა და კირით არის აშენებული. მასიურ ბურჯებზე დაყრდნობილ ხიდის თაღს მწყობრად განლაგებული ქვები შემოწერს. რელიეფის გათვალისწინებით, ხიდის ერთ მხარეს ბურჯები უფრო მასშტაბურია. ერთიან სიბრტყეს, დიდი ზომის ქვების თანმიმდევრული წყობა, კიდევ უფრო მასიურს ხდის. ხიდი ხეობაში ისეა აგებული, რომ რკალს შემოხაზავს. ის ერთმალიანია. ნაგებია თანმიმდევრულად განლაგებული დიდი ზომის ქვებით. მასიური ბურჯები რელიეფს კარგად ერწყმის. თაღს ნახევარწრეზე თანმიმდევრულად განლაგებული ქვენი შემოწერს. ხიდს, გზის შემომსაზღვრელი დაბალი ქვის მოაჯირი ერთვის, რომლის „კედელიც“ ცალ მხარეს გრძელდება და გზას მიუყვება. ხიდის ზედაპირი ასფალტით არის დაფარული. ერთმალიანი ხიდი ხეობაში ისეა აგებული, რომ რკალს შემოწერს. ის დიდი ზომის ქვებით არის აგებული. მალის თაღს ნახევარწრეზე, ბურჯებისა და კამარის საპირეებზე გამოყენებულია თლილი, კარგად დამუშავებული სწორკუთხოვანი ქვები კირის ხსნარზე. ბურჯები ამოვსებულია მდინარის ქვა-ღორღით. ხიდზე მოწყობილია თანამედროვე ლითონის მოაჯირი. ერთმალიანი ხიდი ქვით არის აგებული. ის, კირნათის სხვა ხიდებისაგან განსხვავებით, სწორხაზოვნად არის დაგეგმარებული. მალის თაღს ნახევარწრეზე თანმიმდევრულად განლაგებული ქვები განსაზღვრავს. მასიური ბურჯები რელიეფს კარგად არის მორგებული. ხიდის ზედაპირი ასფალტით არის დაფარული და მოწყობილია ლითონის თანამედროვე მოაჯირები.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 11773  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 11774  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 11775  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 11776
მარადიდის ჯამე

მარადიდის ჯამე — არქიტექტურული ძეგლი, ქვის ორსართულიანი ჯამე. მდებარეობს ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ მარადიდში. თარიღდება XX საუკუნის დასაწყისით. ქვით ნაშენი ჯამე, არქიტექტურულ-მხატვრული იერსახით, რეგიონისათვის ტრადიციული ხის მეჩეთების ხუროთმოძღვრული მემკვიდრეობის ნაწილია, აჭარული საცხოვრებელი სახლის სახესხვაობის შენარჩუნებით. სწორკუთხა გეგმარების ორსართულიანი ჯამე, ნახევარსარდაფსა და ორსინათლიან სამლოცველო დარბაზს მოიცავს, რომლის ინტერიერიც ცენტრალურ ნაწილში დაბალი გუმბათით არის გადახურული. აღსანიშნავია ინტერიერის მხატვრული გაფორმება, რომელიც, უმეტესად, მცენარეულ მოტივებზე დაფუძნებულ ხეზე კვეთილობის ოსტატობას წარმოადგენს.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 11670
ანზორ მარტყოფლიშვილი

ანზორ (ფირუზ) მარტყოფლიშვილი (დ. 14 ოქტომბერი, 1940, ზემო მაჩხაანი, დედოფლისწყარო — გ. 11 მაისი, 2018, თბილისი) — ქართველი და საბჭოთა სპორტსმენი (ძიუდო), ევროპის ჩემპიონი (1968, ლოზანა, შვეიცარა, 63 კგ), სხვადასხვა საერთაშორისო ტურნირის გამარჯვებული (1971, თბილისი, 63 კგ; ლინცი, ავსტრია, 70 კგ; 1973, დარმშტადტი, გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკა, 63 კგ ). იგი იყო საერთაშორისო კატეგორიის მსაჯი ძიუდოსა და სამბოში, საქართველოს ჭაბუკ და ახალგაზრდა ძიუდოისტთა ნაკრების მთავარი მწვრთნელი (1973-1980), საბჭოთა კავშირის ძიუდოისტთა ნაკრები გუნდის უფროსი (1980-1986), საქართველოს ძიუდოს ფედერაციის ვიცე-პრეზიდენტი (1994-2004), 2005 წლიდან კი გარდაცვალებამდე საქართველოს ძიუდოს ფედერაციის გენერალური მდივანი. საბჭოთა კავშირის საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი, საბჭოთა კავშირის დამსახურებული მწვრთნელი, საქართველოს დამსახურებული მწვრთნელი. სპორტის რაინდი (2017) და ღირსების ორდენის კავალერი (1998). ანზორ მარტყოფლიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ანზორ მარტყოფლიშვილი — ბიოგრაფიული ლექსიკონი ანზორ მარტყოფლიშვილი — ქართული სპორტი
ნიკოლო ამანიტი

ნიკოლო ამანიტი (იტალ. Niccolò Ammaniti; დ. 25 სექტემბერი, 1966) — იტალიელი მწერალი. ვიარეჯოს პრემიისა და პრემია სტრეგას მფლობელი. ცნობილი გახდა 2001 წელს გამოცემული რომანით „Io non ho paura“ (არ მეშინია), რომლის მიხედვითაც გაბრიელე სალვატორესმა იმავე სახელწოდების ფილმი გადაიღო. ნიკოლო ამანიტი დაიბადა რომში. სწავლობდა ბიოლოგიურ მეცნიერებებს, მაგრამ ხარისხი არ მოუპოვებია. მისი პირველი რომანი Branchie 1994 წელს Ediesse-მ გამოსცა, ხოლო 1997 წელს Einaudi-მ. სავარაუდოდ, ნაწარმოები მისი დისერტაციის ადაპტაცია იყო. 1999 წელს რომანის მიხედვით იმავე სახელწოდების ფილმი გადაიღეს. 1995 წელს ამანიტიმ მამასთან, მასსიმოსთან ერთად ესე Nel nome del figlio დაბეჭდა. 1996 წელს მის დასთან ერთად მონაწილეობა მიიღო ფილმში Cresceranno i carciofi a Mimongo. ამანიტიმ ლუისა ბრანკაჩიოსთან ერთად მცირე რომანი დაწერა, რომელიც ანთოლოგიაში Gioventù Cannibale გამოქვეყნდა. იმავე წელს ამანიტიმ მოთხრობების კრებული Fango გამოსცა. 1999 წელს დაიბეჭდა რომანი Ti prendo e ti porto via, ხოლო 2001 წელს დაწერილი რომანის, Io non ho paura მიხედვით ავტორს ვიარეჯოს პრემია გადაეცა. რომანის მიხედვით გაბრიელე სალვატორესმა 2003 წელს იმავე სახელწოდების ფილმი გადაიღო. 2006 წელს გამოცემული წიგნისთვის, Come Dio comand ავტორს პრემია სტრეგა გადაეცა. გაბრიელე სალვატორესმა ამ რომანის მიხედვითაც გადაიღო ფილმი. 2009 წელს ამანიტის მეხუთე რომანი, Che la festa cominc გამოიცა. 2010 წელს ამანიტიმ მე და შენ გამოსცა, რომლის მიხედვითაც მოგვიანებით ბერნარდო ბერტოლუჩიმ იმავე სახელწოდების ფილმი გადაიღო. 2015 წელს ამანიტიმ მეშვიდე რომანი ანნა გამოსცა. Branchie, Roma, Ediesse, 1994. ISBN 88-230-0135-8; Torino, Einaudi, 1997. ISBN 88-06-14354-9. Ti prendo e ti porto via, Milano, Mondadori, 1999. ISBN 88-04-46824-6. Io non ho paura, Torino, Einaudi, 2001. ISBN 88-06-14210-0. Come Dio comanda, Milano, Mondadori, 2006. ISBN 88-04-50279-7. Che la festa cominci, Torino, Einaudi, 2009. ISBN 978-88-06-19101-6. Io e te, Torino, Einaudi, 2010. ISBN 978-88-06-20680-2. Anna, Torino, Einaudi, 2015. ISBN 978-88-06-22775-3. ოფიციალური საიტი ნიკოლო ამანიტი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ LIBRIS — 2012. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1798125"></a> ↑ O'Grady, Desmond. (10 May 2003) How to succeed without really failing. ციტირების თარიღი: 10 January 2017 ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 Niccolò Ammaniti it. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 10 July 2008. ↑ 4.0 4.1 4.2 Biography. ციტირების თარიღი: 15 August 2015. ↑ Niccolò Ammaniti, "Ai miei lettori", Branchie, Torino, Giulio Einaudi editore, 1997.
ლევან მატიაშვილი

ლევან მატიაშვილი (დ. 4 ივნისი, 1993, საგარეჯო) — ქართველი სპორტსმენი (ძიუდო), გუნდურში ორგზის ევროპის ჩემპიონი (2014, მონპელიე, საფრანგეთი; 2016, ყაზანი, რუსეთი) და ვიცე-ჩემპიონი (2015, ბაქო, აზერბაიჯანი), ევროპის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი (2016), ევროპის თამაშების ვიცე-ჩემპიონი (2015, გუნდური) , გრან-სლემის ვიცე-ჩემპიონი (2014), გრან-პრის გამარჯვებული (2015), ექვსგზის საქართველოს ჩემპიონი (2012, საგაზაფხულო ჩემპიონატი, 2012, 2013, 2017, 2018, 2019 თბილისი), საქართველოს ვიცე-ჩემპიონი (2016, თბილისი). არის აგრეთვე ახლგაზრდებში ევროპის ჩემპიონი, (2012, პორეჩი, ხორვატია), ორგზის ვიცე ჩემპიონი (2011, ლომელი, ბელგია; 2013, სარაევო, ბოსნია-ჰერცეგოვინა) და საერთაშორისო ტურნირების ჩემპიონი (2011, 2012, 2013, თესალონიკი, საბერძნეთი). ლევან მატიაშვილი[მკვდარი ბმული] — ქართული სპორტი
ზაქარია გუდავაძე

ზაქარია (ზაქრო) ლავრენტის ძე გუდავაძე (დ. 27 მარტი, 1908, სოფ. ზენობანი, ახლანდ. ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტი, — გ. 8 აგვისტო, 1974, თბილისი) — ქართველი კინორეჟისორი; საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1961). სწავლობდა საქართველოს სახკინმრეწვის კინომსახიობთა სკოლაში 1929-1930 წლებში. 1930 წლიდან მუშაობდა სახკინმრეწვში რეჟისორის ასისტენტად, შემდეგ კი მეორე რეჟისორად იმუშავა ფილმებზე: „გაზაფხული საკენში" (1950), „მწვერვალთა დამპყრობნი" (1951), „ბაში-აჩუკი" (1956), „ხევისბერი გოჩა" (1964), „კაპიტნები" (1974) და სხვ. გადაიღო საბავშვო ფილმები: „მანანა" (1958, შალვა მარტაშვილთან ერთად) და „პაპა გიგია" (1960). გადაღებული აქვს აგრეთვე დოკუმენტური ფილმი „პამირის მწვერვალთა დამპყრობნი" (1955; დიპლომი მონტევიდეოს დოკუმენტური და ექსპერიმენტული ფილმების II საერთაშორისო კინოფესტივალზე, 1956). გვენცაძე ა., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 177. ზაქარია გუდავაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გუდაურული მემინდვრია

გუდაურული მემინდვრია (ლათ. Chionomys gud) — ძუძუმწოვარი ცხოველი მღრღნელების რიგისა. გავრცელებულია კავკასიაში, თურქეთში, ბინადრობს ტყის ზედა ზონაში, ალპურ და სუბალპურ მდელოებზე, კლდოვან და ქვანაყარ ადგილებში. ვერტიკალურად ვრცელდება ზ. დ. 2500 მ-მდე. მისი სხეულის სიგრძე 10–15 სმ აღწევს. კუდი სხეულის ნახევარია. იკვებება მცენარეულობით. ზამთრის მარაგს (თივას) სოროში ინახავს. საქართველოში რამდენიმე ქვესახეობაა და გავრცელებულია ქვეყნის აღმოსავლეთის სუბალპებში და ალპებში, რიონისა და ყვირილის სათავეთა ხეობებში, თიანეთში. ენუქიძე გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012.
გიორგი ცაგარელი

გიორგი (გოგი) ცაგარელი (დ. 1947, თბილისი, — გ. 9 აპრილი, 2020) — ქართველი ფოტოგრაფი, ფოტოჟურნალისტი. განათლებით ინჟინერ-მშენებელი, 1983 წლიდან პროფესიონალი ფოტოგრაფი. თანამშრომლობდა ახალგაზრდულ პრესაში, საინფორმაციო სააგენტოებში „საქინფორმი“, „აას“ და „Prime News“, ქართული და უცხოური პრესის სხვადასხვა გამოცემასთან. მონაწილეობა ჰქონდა მიღებული პერსონალურ და ჯგუფურ გამოფენებში, მათ შორის საზღვარგარეთ. გიორგი ცაგარელის გადაღებულია უკანასკნელი ათწლეულების განმავლობაში საქართველოსა და ყოფილ საბჭოთა ქვეყნებში მიმდინარე საზოგადოებრივ-პოლიტიკური პროცესების ამსახველი დოკუმენტური ფოტოები, მათ შორის, 1989 წლის 9 აპრილის, თბილისში სამოქალაქო დაპირისპირების, აფხაზეთის კონფლიქტის და ყარაბაღის ომის (ფოტოებს იღებდა სომხური მხრიდან) ამსახველი არაერთი უნიკალური კადრი. გიორგი ცაგარელი 2020 წლის 9 აპრილს გარდაიცვალა. გარდაცვალებამდე რამდენიმე საათით ადრე მან საკუთარ ფეისბუქგვერდზე 1989 წლის 9 აპრილს გადაღებული ფოტოების ალბომი გამოაქვეყნა. ქართული დოკუმენტალისტიკა - "შავ-თეთრი ომი", პირველი არხის დოკუმენტური ფილმი გოგი ცაგარელის შესახებ. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 გარდაიცვალა ფოტოგრაფი გიორგი ცაგარელი, radiotavisupleba.ge ↑ გიორგი ცაგარელი დაარქივებული 2021-09-21 საიტზე Wayback Machine. , ვებგვერდი „ფოტოგრაფიის ქართული მუზეუმი“ (კავკასიაში ფოტოგრაფიის ისტორიის ქართული ასოციაცია). ↑ 3.0 3.1 3.2 გარდაიცვალა ფოტოგრაფი გიორგი ცაგარელი, პირველი არხი
ნიკოლოზ გუდიაშვილი

ნიკოლოზ ივანეს ძე გუდიაშვილი (დ. 19 მაისი, 1913, თბილისი, — გ. 7 აპრილი, 1998, იქვე) — ქართველი კომპოზიტორი, საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1961), საქართველოს სახალხო არტისტი (1990). 1937 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია (სერგეი ბარხუდარიანის საკომპოზიციო კლასი), 1941 წელს — ასპირანტურა (პეტრე რიაზანოვის ხელმძღვანელობით). 1937 წლიდან თბილისის კონსერვატორიის პედაგოგი, 1981 წლიდან — პროფესორი. გუდიაშვილი მოღვაწეობდა თეატრის, სიმფონიურ კამერულ-საკრავიერ, კამერულ-ვოკალურ, საგუნდო და საესტრადო მუსიკის სფეროში. მისი საფორტეპიანო კვინტეტი (1948) ამ ჟანრის პირველი და ერთ-ერთი საუკეთესო ნიმუშია ქართულ მუსიკაში. მასვე ეკუთვნის ოპერები: „ელისო" (ალექსანდრე ყაზბეგის მიხედვით, 1944), „ქეთევან წამებული" (1960); ერთმოქმედებიანი ოპერები — „სისხლიანი სუფრა", „შურისძიება" და „ვივა ივერია" (სამივე 1971); 2 ბალეტი: „დედის მანდილი" (1951) და „ნარიყალას ციხესთან" (1958); ოპერეტები: „შეხვედრა აგარაკზე" (1950), „საჩუქარი" (1951), „სალხინობელი" (1953), „ვახშამზე" (1959); 4 სიმფონია (1944, 1949, 1968, 1980); 5 საფორტეპიანო კონცერტი (1941, 1946, 1948, 1961, 1980); სიმებიანი კვარტეტები, საფორტეპიანო კვინტეტი (1948), საფორტეპიანო სონატინა (1950), 24 პრელუდია და ფუგა (1975), რომანსები, ხალხურ თემებზე შექმნილი საესტრადო ჟანრის „ქართული ფანტაზია“, რომელმაც დიდი პოპულარობა მოიპოვა 40-იანი წლებიდან ქართველ და, კერძოდ, თბილისელ მუსიკის მოყვარულთა შორის. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. დაკრძალულია დიდუბის პანთეონში. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 188. ნიკოლოზ გუდიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
კორონავირუსის პანდემია აზერბაიჯანში (2020)

კორონავირუსის პანდემია აზერბაიჯანში — 2019-2020 წლებში კორონავირუსის პანდემიის მიმდინარეობა აზერბაიჯანში. კორონავირუსული დაავადება COVID-19-ით ინფიცირებული პირი აზერბაიჯანში პირველად 2020 წლის 28 თებერვალს გამოვლინდა. მონაცემები აზერბაიჯანში დაარქივებული 2020-04-02 საიტზე Wayback Machine.
ქრისტიანული არხი

ქრისტიანული არხი — ქრისტიანული მედია საქართველოში, დაფუძნდა 2010 წლის 16 თებერვალს. არხი მოიცავს ქრისტიანულ ახალ ამბებს, რეპორტაჟებს, გადაცემებს, სხვადასხვა ტიპის რუბრიკებს, საეკლესიო ქადაგებებს, საღვთისმეტყველო საკითხების განხილვებს, ქრისტიანულ მუსიკას და ა.შ ქრისტიანული არხი იყო პირველი მედია, რომელმაც ინტენსიურად დაიწყო საქართველოსა და მსოფლიოში მიმდინარე ქრისტიანული ახალი ამბების გაშუქება საქართველოში. მედია ჯგუფი რომელიც წლების განმავლობაში ყალიბდებოდა, სრულ ენთუზიაზმზე ცდილობდა ობიექტური, სანდო და დროული ინფორმაციის მიწოდებას ქართველი მოსახლეობისთვის. ამავდროულად ქრისტიანული არხის მედია ჯგუფი ბევრ სხვადასხვა მიმართულებითაც შრომობდა. გარდა ახალი ამბების გაშუქებისა ჯგუფმა დაიწყო სხვადასხვა ქართულ პროტესტანტულ ეკლესიებთან თანამშრომლობა, რის შედეგაც ეკლესიების ხუცესებთან იწერებოდა ვიდეო მიმართვები, ქადაგებები, ანალიზი სხვადასხვა აქტუალურ თემებზე და ა.შ 2015 წლის 20 ივლისს ჯგუფმა დააფუძნა არასამეწარმეო (არაკომერციული) ორგანიზაცია და შემოწირულობების ხარჯზე მედია საქმიანობის გაფართოება და დახვეწა დაიწყო, ამავდროულად ფორმდებოდა სხვადასხვა უცხოურ ქრისტიანულ მედია ორგანიზაციებთან ხელშეკრულებები თანამშრომლობის თაობაზე რის შედეგადაც ქრისტიანული არხი ლიცენზირებულ ვიდეო მასალას იღებდა, რომელსაც თარგმნიდა, ახმოვანებდა და ქართველ მოსახლეობას აწვდიდა. დღესდღეობით ქრისტიანული არხი მრავალი მიმართულებით მუშაობს, ესენია სხვადასხვა თემატიკის ვებგვერდები, ინტერნეტ რადიო, საგამომცემლო საქმიანობა რომლის ფარგლებშიც გამოიცა ცნობილი ქრისტიანული ნაწარმოები „პილიგრიმის მოგზაურობა“ და ასევე გამოიცემა ყოველ კვარტალური გაზეთი „ქრისტიანობა“ სადაც ქვეყნდება საქართველოში და მსოფლიოში მიმდინარე ქრისტიანული ახალი ამბები, სტატიები, ქრისტიანი ახალგაზრდების ნაშრომები, ქადაგებები, საღვთისმეტყველო საკითხები და ა.შ ქრისტიანულ არხს რამდენიმე საავტორო გადაცემა აქვს. ისტორიული ფაქტები — ნატალია ჩიქოვანის საავტორო გადაცემა სადაც მიმოხილვა ხდება ქრისტიანობის ისტორიაში მომხდარი ნაცნობი თუ უცნობი ფაქტების განხილვა, დეტალიზაცია და ანალიზი. მუსიკალური ბექგრაუნდი — მარიამ გოგიჩაშვილის საავტორო გადაცემა, რომელიც ეხება ქრისტიანულ მუსიკას. გადაცემაში მიმოიხილება ცნობილი ქრისტიანული სიმღერების წარმოშობის ისტორია და შინაარსი, ასევე ქრისტიანი მომღერლების ბიოგრაფიები და ა.შ ქრისტიანული არხის გუნდი შედგება სხვადასხვა პროტესტანტული ეკლესიების წევრებისგან რომელთა ერთობლივი მიზანი, ჯანსაღი, ობიექტური მედია მაუწყებლის შექმნაა, რომელიც მოემსახურება საინფორმაციო ვაკუუმის შევსებას საქართველოში და მსოფლიოში მიმდინარე ქრისტიანული ახალი ამბების გაშუქებით. ჯგუფის მიზანი გარდა საინფორმაციო მაუწყებლობისა, ქრისტიანული ღირებულებების წარმოჩენა და ჩვენს ერში გამხნევების, რწმენის და იმედის დათესვაა წმინდა წერილის საფუძველზე. ჯგუფის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი მიმართულებაა მიიტანოს საზოგადოების სხვადასხვა ფენის ადამიანებამდე ის უწყება, რომ ღმერთი ცოცხალია და ის დღესაც მოქმედებს ადამიანთა ცხოვრებაში. ოფიციალური საიტი ქრისტიანული რადიო ქრისტიანული ფილმები დაარქივებული 2021-05-16 საიტზე Wayback Machine. ქრისტიანის ბლოგი
თართი

თართი, კოლხური ზუთხი (ლათ. Acipenser persicus colchicus) — თევზი ზუთხისებრთა ოჯახისა. სხვადასხვა წყაროს მიხედვით წარმოადგენს სპარსული ზუთხის ქვესახეობას ან დამოუკიდებელ სახეობას; ბოლომდე მისი სტატუსი განსაზღვრული არ არის. სხეულის მაქსიმალური სიგრძე 175 სმ. მამრების საშუალო სიგრძე 125 სმ, მდედრების — 145 სმ, მასა 100 კგ-მდე. თართი მდინარის და ზღვის ბინა­დარია. ქვირითობს მარტიდან ივლისამდე. ნაყოფიერება 25-26 ათ. ქვირითია. სხეული წაგრძელებულია. ზურგის შეფერილობა მუქი ლურჯიდან შავამდე. გამსვლელი თევზია. მდინარეებში შედის მაისსა და ივნისში. რუსულ ზუთხთან შედარებით გაცილებით უფრო სწრაფად იზრდება. მამრი სქესობრივ სიმწიფეს აღწევს 8-12, მდედრი 13-15 წლისა. იკვებება ძირითადად თევზებით და კიბოსნაირებით, მოლუსკებით, ხრიალებით, ოლიგოქეტებით. გავრცელებულია შავი ­ზღვის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, თურქეთის, რუმინეთის და ბულგარეთის სანაპირო ზოლში, აზოვის ზღვაში, მდინარეებში: რიონში, ენგურში, სუფსაში, ოქუმში, ერისწყალში, ხობში და ჭოროხში, დონში, ყუბანში, დნეპრში, დუნაიში. წყაროთა ნაწილი განიხილავს როგორც სპარსული ზუთხის ქვესახეობას, უფრო ადრე ითვლებოდა რუსული ზუთხის შიდასახეობრივ ფორმად. წყაროთა ნაწილი დამოუკიდებელ სახეობად გამოჰყოფს. რუსული ზუთხისგან განსხვავდება დამახასიათებელი ნიშნებით — უფრო წაგრძელებული, მასიური, ქვემოთკენ მოღუნული დინგით. პირველად თართი როგორც ქვესახეობა 1940 წელს გამოყო ვ. მარტიმ. 1986 წელს ე. არტიუხინმა და ზ. ზარქუამ კოლხური ზუთხი გამოყვეს როგორც სპარსული ზუთხის ქვესახეობა — Acipenser persicus colchicus. თართი ძვირფასი სარეწაო თევზია, რელიქტია. რეწვამ საგრძნობლად შეამცირა მისი მარაგი. მასზე რეწვა 1967 წლიდანაა აკრძალული, თუმცა მისი მარაგი არ არის აღდგენილი. მიზეზი — ბუნებრივი კვლავწარმოების დაბალი მაჩვენებელი და ბრაკონიერობა. შეტანილია საქართველოს წითელ ნუსხაში. მიჩნეულია კრიტიკული საფრთხეში მყოფ და მოწყვლად სახეობად ევროპაში. აღსანიშნავია, რომ 2019 წელს გარემოს ეროვნული სააგენტოს მიერ ჩატარებული ექსპედიციის პროცესში მოპოვებული იქნა თართი, რომლის დათვალიერების და შესწავლის შემდგომ მისი გარემოში დაბრუნება განხორციელდა. ↑ 1.0 1.1 Kuljanishvili, Tatia; Epitashvili, Giorgi; Freyhof, Jörg; Japoshvili, Bella; Kalous, Lukáš; Levin, Boris; Mustafayev, Namig; Ibrahimov, Shaig; Pipoyan, Samvel; Mumladze, Levan (აგვისტო, 2020). „Checklist of the freshwater fishes of Armenia, Azerbaijan and Georgia“. Journal of Applied Ichthyology (ინგლისური). 36 (4): 501–514. doi:10.1111/jai.14038. ციტირების თარიღი: 22 ნოემბერი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ ნინუა ნ., გუჩმანიძე ა., საქართველოს ზუთხისნაირნი, თბ., 2013 ↑ 3.0 3.1 Соколов. В.Е. Редкие и исчезающие животные. Рыбы, М.: Высш. шк., 1994. — 334 с. ↑ ნინუა ნ., ჯაფოშვილი ბ., ბოჭორიშვილი გ., საქართველოს თევზები, თბ., 2013 ↑ რიონის აღკვეთილის შექმნისა და მართვის შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-12-06. ციტირების თარიღი: 2020-04-10. ↑ „წითელ ნუსხაში“ შეტანილი კოლხური ზუთხი შესწავლის შემდგომ გარემოში დააბრუნეს
როინ მაღალთაძე

როინ მაღალთაძე (დ. 23 აგვისტო, 1941, სოფ. დოესი, ახლანდ. კასპის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი და საბჭოთა სპორტსმენი (ძიუდო), ევროპის ჩემპიონი (1968, ლოზანა, შვეიცარია, 70 კგ), ევროპის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი (1970, გუნდური; ოსტენდე, ბელგია), სტუდენტთა მსოფლიო თამაშების ვიცე-ჩემპიონი (1966, პრაღა, ჩეხოსლოვაკია, 80 კგ ), საბჭოთა კავშირის ვიცე-ჩემპიონი (1962, კიშინიოვი, მოლდავეთი), საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი (1963, თბილისი), საბჭოთა კავშირის საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი. როინ მაღალთაძე — ბიოგრაფიული ლექსიკონი როინ მაღალთაძე — ქართული სპორტი როინ მაღალთაძე — მემატიანე
ნოდარ მეტრეველი

ნოდარ მეტრეველი (13 იანვარი, 1987) — ქართველი სპორტსმენი (სამბო, ძიუდო), ძიუდოში საქართველოს ჩემპიონატის ორგზის ბრინჯაოს პრიზიორი (2006, 2010, 100 კგ), ევროპის ღია პირველობის გამარჯვებული (2013, +100 კგ), მსოფლიო თასის ორგზის ბრინჯაოს პრიზიორი (2007, 2010, +100 კგ), 20 წლამდელებს შორის ევროპის ჩემპიონი (2006, +100 კგ), 20 წლამდელებს შორის ევროპის თასის ვერცხლის (2006, 100 კგ) და ბრინჯაოს პრიზიორი (2005, 100 კგ), სამბოში ევროპის ჩემპიონი (2012, მოსკოვი, რუსეთი) ნოდარ მეტრეველი[მკვდარი ბმული] — ქართული სპორტი
ნოდარ მოდებაძე

ნოდარ მოდებაძე (დ. 20 ნოემბერი, 1950, სოფ. აკურა, ახლანდ. თელავის მუნიციპალიტეტი — გ. 8 აგვისტო, 2016) — ქართველი სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა), ევროპის ჩემპიონი (1973, ლოზანა, შვეიცარია, +100 კგ), სტუდენტთა მსოფლიო თამაშების ჩემპიონი (1973, 130 კგ), სსრკ ხალხთა VI სპარტაკიადის ვიცე-ჩემპიონი (1975, კიევი, უკრაინა, +100 კგ), სამგზის სსრკ ვიცე-ჩემპიონი (1973 კრასნოიარსკი, 1975 კიევი, 1977 კრასნოიარსკი, +100კგ), გუნდურში მსოფლიო თასის გამარჯვებული (1974, ლას-პალმასი, ესპანეთი). სსრკ სპორტის ოსტატი, სსრკ საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი. დაამთავრა ვ. ი. ლენინის სახელობის საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს აღორძინება“. ნოდარ მოდებაძე 2016 წლის 8 აგვისტოს მშობლიურ სოფელში სანადირო თოფის გასროლით მოკლეს. პოლიციამ მკვლელობაში ეჭვმიტანილი, 10 აგვისტოს დააკავა. ნოდარ მოდებაძე — ბიოგრაფიული ლექსიკონი ნოდარ მოდებაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ნოდარ მოდებაძე — ქართული სპორტი ↑ გარდაიცვალა ნოდარ მოდებაძე