laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
თეიმურაზ მაღლაფერიძე

თეიმურაზ მაღლაფერიძე (დ. 26 მაისი, 1936, დვაბზუ — გ. აპრილი 1994, დაკრძალულია საბურთალოს პანთეონში ) — ქართველი მწერალი. 1959 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. პირველი ნოველები 1959 წელს გამოაქვეყნა, ხოლო პირველი წიგნი, ვრცელი პროზაული ნაწარმოები „უშბა“ - 1963 წელს. ავტორია რომანებისა: „წყურვილი“ (1973), „გაულ გავხე“ (1976), „ცხრაკარა“ (1979), მხატვრული ფილმების სცენარებისა: „მალე გაზაფხული მოვა“ (1967, თანაავტორები ო. იოსელიანი და ო. აბესაძე), „ცისკრის ზარები“ (1967), „ანარეკლი“ (1975), „ესკულაპეს მოწაფე“ (1979). მისი რომანი „წყურვილი“ თარგმნილია რუსულ ენაზე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 506. თეიმურაზ მაღლაფერიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი თეიმურაზ მაღლაფერიძე – რექვიემი მეგობრისათვის
ლევან მაღნარაძე

ლევან მაღნარაძე (დ. 22 ივნისი, 1913, სენაკი — გ. 2002) — ქართველი მათემატიკოსი, საქართველოს სსრ-ის მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1974), ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1986). 1934 წე;ს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1967 წლიდან იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გამოყენებითი მათემატიკის ინსტიტუტის, მათემატიკისა და ფიზიკის დიფერენციალური და ინტეგრალური განტოლებების განყოფილების გამგე. 1976 წლიდან იყო საქართველოს მათემატიკური საზოგადოების თავმჯდომარე. მისი მეცნიერული კვლევის მთავარი მიმართულებები იყო: ფუნქციათა თეორია, დიფერენციალურ და ინტეგრალურ განტოლებათა თეორია და დრეკადობის მათემატიკური თეორია. გამოჩენილი ქართველი მათემატიკოსი და მექანიკოსი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 506. ლევან მაღნარაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ალექსანდრე მაყაშვილი (ხალხოსანი)

ალექსანდრე მაყაშვილი (დ. 1855, იყალთო, თელავის მაზრა — გ. 1908) — ქართველი რევოლუციონერი, ხალხოსნური მოძრაობის მონაწილე. სწავლობდა თბილისის გიმნაზიაში. მე-3 კლასიდან გამოვიდა და გაემგზავრა პეტერბურგში, სადაც დაუახლოვდა კავკასიელთა რევოლუციურ წერეს. 1876 წელს სამხედრო გზის გავლით დაბრუნდა საქართველოში. გზადაგზა გლეხებში ავრცელებდა აკრძალულ წიგნებს. იყალთოში შექმნა ფარული წრე, რომელიც ხელმძღვანელობდა 1870-იან წლებში კახეთში ხალხოსნურ მოძრაობას. დადიოდა კახეთის სოფლებში, ხალხს უკითხავდა და ავრცელებდა აკრძალულ წიგნებს. 1876 წლის ზაფხულში დააპატიმრეს. პატიმრობაში გაატარა 1 წელი და 3 თვე. შემდეგი ერთი წელი პოლიციის ზედამხედველობის ქვეშ იყო. შველიძე, ზ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 507. საქართველოს ისტორიის ნარკვევები, ტ. 5, თბილისი, 1970
იოსებ მაყაშვილი

იოსებ მაყაშვილი (დ. უცნობია, იყალთო, თელავის მაზრა — გ. 1878) — ქართველი რევოლუციონერი, ხალხოსნური მოძრაობის მონაწილე. ხალხოსნურ პროპაგანდას ეწეოდა იყალთოსა და სხვა სოფლების გლეხებში. დააპატიმრეს 1876 წლის ოქტომბერში. პატიმრობაში გაატარა 6-5 თვე, შემდეგ ერთი წლით პოლიციის მკაცრი მეთვალყურეობის ქვეშ იყო. შველიძე, ზ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 507. საქართველოს ისტორიის ნარკვევები, ტ. 5, თბილისი, 1970
ჟოაკინ მარია მაშადუ დ’ასისი

ჟოაკინ მარია მაშადუ დ'ასისი (დ. 21 ივნისი, 1839, რიო-დე-ჟანეირო — გ. 29 სექტემბერი, 1908) — ბრაზილიელი მწერალი, ბრაზილიის ლიტერატურის აკადემიის პირველი პრეზიდენტი. პირველ ნაწარმოებებში (ლექსების კრებულები „კრისტალები“, 1864; „ღამის პეპლები“, 1870) გამოვლინდა პარნასული პოეზიისთვის დამახასიათებელი ტენდენციები. მომდევნო ეტაპზე იდგა რომანტიკულ პოზიციებზე: რომანები „კვირა“ (1872), „ხელი და ხელთათმანი“ (1874); „იაია გარსია“ (1878). 1880 წლებიდან გახდა ბრაზილიური კრიტიკული რეალიზმის ფუძემდებელი: „ბრაზ კუბასის სიკვდილშემდგომი მოგონებანი“ (1881), „კინკას ბორბა“ (1891), „დონ კასმურო“ (1899). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 507. ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ 3.0 3.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 4.0 4.1 Itaú Cultural Enciclopédia Itaú Cultural — São Paulo: Itaú Cultural, 2001. — ISBN 978-85-7979-060-7 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q174"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10304263"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q41599984"></a> ↑ 5.0 5.1 Internet Speculative Fiction Database — 1995. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2629164"></a> ↑ 6.0 6.1 BD Gest' <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2876969"></a> ↑ 7.0 7.1 Discogs — 2000. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q504063"></a> ↑ 8.0 8.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 9.0 9.1 Gran Enciclopèdia Catalana — Grup Enciclopèdia, 1968. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18696256"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2664168"></a> ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #118640747 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ Library of the World's Best Literature / C. D. Warner — 1897. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q952614"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19098835"></a> ↑ https://www.academia.org.br/publicacoes/machado-de-assis ↑ Hallewell L. O livro no Brasil — São Paulo: Editora da Universidade de São Paulo, 2012. — გვ. 219–220. — 1015 გვრ. — ISBN 978-85-314-1365-0 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q25324262"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q25333260"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10270397"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q174"></a> ↑ Hallewell L. O livro no Brasil — São Paulo: Editora da Universidade de São Paulo, 2012. — გვ. 220. — 1015 გვრ. — ISBN 978-85-314-1365-0 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q25324262"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q25333260"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10270397"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q174"></a> ↑ Única herdeira do grande amor de Machado de Assis conta histórias do casal
ნათია ჯანჯღავა

ნათია ჯანჯღავა (დ. 16 დეკემბერი, 1972) — ქართველი მოჭადრაკე. საერთაშორისო ოსტატი (1995). 1994 წელს მოიგო საქართველოს ქალთა ჩემპიონატი ჭადრაკში. 1990 წელს ჯანჯღავამ მონაწილეობა მიიღო სსრკ-ს ჭადრაკის ჩემპიონატის ფინალურ ეტაპზე და დაიკავა მე-18 ადგილი. მან მონაწილეობა მიიღო ევროპისა და მსოფლიოს ახალგაზრდულ ჩემპიონატებზე სადაც მისი საუკეთესო შედეგი დააფიქსირა 1991 წელს, 20 წლამდე გოგონათა შორის დაიკავა მე-5 ადგილი..1993 წელს პოლიჩკაში მან პირველად მოიგო საერთაშორისო ტურნირი..1994 წელს გახდა საქართველოს ჩემპიონი ჭადრაკში (ქალთა შორის).. 1995 წელს მიიღო მონაწილეობა ჭადრაკის მსოფლიო ჩემპიონატზე, რომელიც კიშინოვში გაიმართა. მან დაიკავა 49-ე ადგილი. 1995 წელს დაჯილდოებული იქნა ჭადრაკის საერთაშორისო ოსტატის წოდებით. პროფილი 365chess.com-ზე ↑ Wch U20 Girls 1991 - 365Chess.com Tournaments. ↑ Policka (Women) 1993 - 365Chess.com Tournaments. ↑ WINERS OF WOMEN GEORGIA CHAMPIONSHIPS - საჭადრაკო კლუბი ნონა - Chess Club Nona. ↑ 1995 Kishinev Interzonal Tournament : World Chess Championship (women).
დავით საყვარელიძე

დავით საყვარელიძე (დ. 15 სექტემბერი, 1981, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი. დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი სამართალმცოდნეობის სპეციალობებით. 2009-2010 წლებში იყო თბილისის მთავარი პროკურორი. 2010-2012 წლებში იყო საქართველოს მთავარი პროკურორის პირველი მოადგილე. 2012 წლის საპარლამენტო არჩევნებში კრწანისის მაჟორიტარობის კანდიდატი იყო („ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა“), სადაც ხმათა 39,34% მიიღო (10 356 ხმა) და მეორე ადგილი დაიკავა. 2012-2015 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — „მეტი სარგებელი ხალხს“. 2015 წლის 16 თებერვალს დაინიშნა უკრაინის გენერალური პროკურორის მოადგილედ და მიიღო უკრაინის მოქალაქეობა. 2016 წელს შეუერთდა უკრაინულ პარტია „ახალ ძალთა მოძრაობას“. დავით საყვარელიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ დავით საყვარელიძე — ქონებრივი მდგომარეობის დეკლარაცია[მკვდარი ბმული] ↑ შედეგები 2012 ↑ "Georgian MP from UNM Appointed as Ukraine's Deputy Chief Prosecutor"
ჯანაშვილი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ჯანაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჯანაშვილი (მრავალმნიშვნელოვანი) არჩილ ჯანაშვილი — ზოოლოგი დანიელ ჯანაშვილი — მომღერალი დიმიტრი ჯანაშვილი — ისტორიკოსი მოსე ჯანაშვილი — ისტორიკოსი
ანრი ორლეანელი (1822-1897)

ანრი ორლეანელი (ფრანგ. Henri d'Orléans; დ. 16 იანვარი, 1822, პარიზი, საფრანგეთი — გ. 7 მაისი, 1897, ძუკო, იტალია) — ორლეანელთა დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე ლუი ფილიპ I-ისა და დედოფალ მარია ამალიას ვაჟი. ომალის ჰერცოგი. ანრი დაიბადა 1822 წლის 16 იანვარს პარიზის სამეფო სასახლეში. იგი იყო ორლეანის ჰერცოგ ლუი ფილიპისა და მისი ცოლის, პრინცესა მარია ამალია ნეაპოლელის შუათანა ვაჟი. მისმა მშობლებმა მას განათლება ანრი IV-ის სახელობის კოლეჯში მიაღებინეს. უკვე 1830 წელს, ივლისის რევოლუციის გზით მამამისი საფრანგეთის მეფე ხდება ლუი ფილიპ I-ის სახელით. მალევე მან ანრის ომალის ჰერცოგობა უბოძა, რის გამოც, რვა წლის ასაკში მისი წლიური შემოსავალი 66 მილიონი ლივრი (დღეისათვის 200 მილიონი ფუნტი სტერლინგი) იყო. ასევე მის მფლობელობაში გადავიდა მისი მდიდარი ნათლიის, კონდეს პრინც ლუი ანრი II-ის ქონებაც, რომლის ერთადერთი ვაჟიც ნაპოლეონმა დახვრიტა, ამიტომ მან მთელი ქონება ნათლულს უანდერძა. 1844 წლის 25 ნოემბერს 22 წლის ანრიმ ცოლად შეირთო პრინცესა მარია კაროლინა დე ბურბონ-სიცილიელი, სალერნოს პრინც ლეოპოლდო სიცილიელისა და მისი ცოლის, ერცჰერცოგინია მარია კლემენტინა ავსტრიელის ქალიშვილი. ჯვრისწერა ნეაპოლში შედგა და მხოლოდ ამის შემდეგ გადავიდა წყვილი საფრანგეთში. 1847 წელს ანრი მონაწილეობდა ალჟირის კამპანიაში. ამავე წლის 27 სექტემბერს იგი ალჟირის გუბერნატორ-გენერლადაც ინიშნება, თუმცა მალევე, 1848 წელს რევოლუციონერებმა დაამხეს მამამისის მმართველობა და რესპუბლიკა გამოაცხადეს, რის გამოც მან ეს თანამდებობა დაკარგა. მეტიც, ორლეანელების ოჯახი იძულებული გახდა ემიგრაციაში წასულიყო. ლუიმ და მისმა ოჯახმა თავი დიდი ბრიტანეთის დედოფალ ვიქტორიასთან შეაფარეს. 1870 წელს პრუსიასთან ომში დამარცხების გამო, საფრანგეთის იმპერატორი ნაპოლეონ III დაამხეს, ახალმა მთავრობამ კი ორლეანელებს ქვეყანაში დაბრუნების უფლება მისცა. ამრიგად, მრავალწლიანი დევნილობის შემდეგ ანრი ოჯახთან ერთად დაბრუნდა მშობლიურ საფრანგეთში. 1879 წლიდან იგი ქვეყნის პოლიტიკურ ცხოვრებაშიც ჩაერთო და გახდა ფრანგული არმიის ინსპექტორ-გენერალი. იგი ამ თანამდებობიდან მხოლოდ 1883 წელს, თავისი ნებით გადადგა. პრინცი ანრი 1897 წლის 7 მაისს გარდაიცვალა სიცილიაზე მოგზაურობისას 75 წლის ასაკში. ამის მიზეზი გულის გაჩერება გახდა. იგი მალევე გადაასვენეს და დაკრძალეს საფრანგეთში, დრეს საგვარეულო აკლდამაში. ანრის თავისი ცოლისაგან შვიდი შვილი შეეძინა: ლუი ფილიპი (1845-1866), კონდეს პრინცი, გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო; ანრი ლეოპოლდი (1847), გიზის ჰერცოგი, გარდაიცვალა ჩვილი; მკვდარშობილი გოგონა (1849); ფრანსუა პოლი (1852), გარდაიცვალა ჩვილი; ფრანსუა ლუი (1854-1872), გიზის ჰერცოგი, გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო; მკვდარშობილი ვაჟი (1861); მკვდარშობილი ვაჟი (1864); Frédéric Vergne. La Bibliothèque du Prince; Château de Chantilly, Les Manuscrits. Editions Editerra (1995) ISBN 978-2-908597-10-3 (In French) "Caballeros de la insigne orden del toisón de oro". Guía Oficial de España (in Spanish). 1887. p. 146. Retrieved 21 March 2019. Staatshandbücher für das Herzogtum Sachsen-Coburg und Gotha (1884), "Herzogliche Sachsen-Ernestinischer Hausorden" p. 31 Marquis de Flers, The Count of Paris, quoted in Moi Amélie, Last Queen of Portugal by Stéphane Bern, pp. 112-113 Index biographique des membres et associés de l'Académie royale de Belgique (1769-2005). p 65
ნასირ იმანყულიევი

ნასირ ასად-ოღლუ იმანყულიევი (აზერ. Nəsir Əsəd oğlu İmanquliyev) — აზერბაიჯანელი ჟურნალისტი, მეცნიერი და საზოგადო მოღვაწე. ნასირ იმანყულიევი დაიბადა ბაქოში 1911 წლის 22 დეკემბერს. მისი პირველი სტატიები ჯერ კიდევ სტუდენტობის წლებში იყო გამოქვეყნებული პერიოდიკულ პრესაში. ის მუშაობდა გაზეთ «კომუნისტის», «ენი იოლის» და «გიანჯ იშჩის» რედაქციებში. მეორე მსოფლიო ომის დროს, 1942 წელს, ნასირ იმანყულიევი გაგზავნილი იყო ყირიმის ფრონტზე, სადაც ის მუშაობდა გაზეთ «ყირიმში მებრძოლნის» შემსრულებელ მდივნად ერთდროულად ეხმარებოდა როგორც თარჯიმანი სამხედრო ნაწილში. ქალაქ ბაქოში მდებარე სახლის კედელზე მემორიალური დაფა, რომელშიც ცხოვრობდა ნასირ იმანყულიევი ერთი წლის შემდეგ, ნასირ იმანყულიევი ინიშნება გაზეთ «კომუნისტის» შემსრულებელ მდივნად და მისი პატრიოტული სულისკვეთებით განმსჭვალული სტატიები ქვეყნდებოდა ამავე გაზეთში. 1947 წელს ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტში ის იწყებს თავის პედაგოგიურ მოღვაწეობას. 1958 წელა ნასირ იმანყულიევი დააარსა გაზეთი «ბაკი» («ბაქო») და იმავე წლის 10 იანვრიდან გაზეთის პირველი ნომერი გამოვიდა. 1963 წელს ამ გაზეთის გამოშვება იწყება რუსულ ენაზეც და ნასირ იმანყულიევი მთავარ რედაქტორად მუშაობს ამ — თავის მიერ შექმნილ გაზეთში — მრავალი წლის განმავლობაში. ეს გაზეთები უმნიშვნელოვანეს როლს თამაშობდნენ აზერბაიჯანის პრესის განვითარებაში 1960—1970-იან წლებში. ნასირ იმანყულიევი ასევე იყო პედაგოგი, დოცენტი და და ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი მრავალი წლის განმავლობაში. ის აქტიურად მონაწილეობდა ახალგაზრდა ჟურნალისტების კადრების მომზადებაში და დიდი წვლილი შეიტანა ამ საქმეში. პროფესორი ნასირ იმანყულიევი გარდაიცვალა 1998 წელს ქალაქ ბაქოში. შესანიშნავი აზერბაიჯანელი მეცნიერი-აღმოსავლეთმცოდნე აიდა იმანგულიევა არის ნასირ იმანყულიევის ერთადერთი შვილი (აიდა იმანგულიევა არის მეხრიბან ალიევას — აზერბაიჯანის პირველი ლედის დედა). 2011 წელს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის განკარგულებით ჩატარებული იქნა საიუბილეო ღონისძიებების სერიები, ნასირ იმანყულიევის 100 წლისთავისადმი მიძღვნილი. ღონისძიებებში მონაწილეობდნენ ჟურნალისტები, სახელმწიფო და საზოგადო მოღვაწეები და ასევე ნასირ იმანყულიევის ახლობელი ადამიანები. ↑ „Состоялась конференция по случаю 100-летнего юбилея корифея национальной печати Насира Имангулиева“. 1news.az. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-14. ↑ „Professor Nəsir İmanquliyev yüzlərlə gənc jurnalistə bu peşənin sirlərini öyrətmişdir“. azertag.com. ↑ „Aida İmanquliyeva“. adam.az. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-31. დამოწმებას აქვს ცარიელი უცნობი პარამეტრ(ებ)ი: |deadlink= (დახმარება)
ფიქრეთ მამედოვი

ფიქრეთ ფარუხ-ოღლუ მამედოვი (აზერ. Fikrət Fərrux oğlu Məmmədov; დ. 1 ივლისი, 1955, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ) — აზერბაიჯანელი იურისტი, აზერბაიჯანის სახელმწიფო მოღვაწე, აზერბაიჯანის იუსტიციის მინისტრი (2000 წლის აპრილიდან). ფიქრეთ მამედოვი დაიბადა 1955 წლის 1 ივლისს. 1977 წელს დაამთავრა ლომონოსოვის სახელობის მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი, ხოლო 1988 წელს - ბაქოს სოციალური მართვისა და პოლიტოლოგიის ინსტიტუტი. სამსახურეობრივი საქმიანობა დაიწყო 1977 წელს რაიონული პროკურორის მოადგილედ. შემდგომ იკავებდა ქალაქ ბაქოს პროკურატურის საგამოძიებო განყოფილების პროკურორის, რესპუბლიკის გენერალური პროკურატურის საორგანიზაციო-საკონტროლო განყოფილების უფროსი პროკურორისა და განყოფილების უფროსის თანამდებობებს. 1984 წელს გადაყვანილი იქნა აზერბაიჯანის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის ადმინისტრაციული ორგანოების განყოფილების სამართალდამცავი ორგანოების ინსტრუქტორის თანამდებობაზე, სადაც 4 წლის განმავლობაში მუშაობდა. მოგვიანებით ის დააწინაურეს გენერალური პროკურატურის სამართლებრივი უზრუნველყოფის სამმართველოს უფროსად, ქალაქ სუმგაითის პროკურორად, ხოლო 1994-2000 წლებში - გენერალური პროკურორის მოადგილედ. 2000 წლის აპრილში დაინიშნა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის იუსტიციის მინისტრად. ამის შემდეგ 4-ჯერ მოხდა ამავე თანამდებობაზე მისი ხელახლა დამტკიცება ახლადჩამოყალიბებულ მთავრობებში. პარალელურად ფიქრეთ მამედოვი 2005 წლიდან სასამართლო-უფლებადამცველობითი საბჭოს თავმჯდომარეა. ამ თანამდებობაზე რამდენჯერმე დაინიშნა. მას აქვს იუსტიცის პირველი კლასის სახელმწიფო მრჩეველის სპეციალური უმაღლესი წოდება. ფიქრეთ მამედოვი არის სენატორი და პროკურორების საერთაშორისო ასოციაციის საპატიო წევრი, საერთაშორისო ანტიკორუპციული ორგანოების და დანაშაულებათა და სისხლის სამართლებრივი დარღვევების წინასწარგანჭვრეტისადმი მიძღვნილი გაეროს კონგრესის ვიცე-პრეზიდენტი. www.adam.az - ფიქრეთ მამედოვის ბიოგრაფია www.justice.gov.az - ფიქრეთ მამედოვის ბიოგრაფია CM Chairmanship - Azerbaijan ↑ Azərbaycan Respublikası nazirlərinin təyin edilməsi haqqında AZƏRBAYCAN RESPUBLİKASININ PREZİDENTİNİN SƏRƏNCAMI. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-03-15. ციტირების თარიღი: 2011-01-13.
ჰაფიზ ფაშაევი

ჰაფიზ მირ-ჯალალ-ოღლუ ფაშაევი (აზერ. Hafiz Mir-Cəlal oğlu Paşayev; დაბ. 2 მაისი 1941 წელი ბაქოში, აზერბაიჯანი სსრ) — საბჭოთა ფიზიკოსი (ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი) და აზერბაიჯანელი დიპლომატი და განათლების მოღვაწე. აზერბაიჯანის ელჩი აშშ-ში, კანადაში და მექსიკაში (1993—2006), აზერბაიჯანის რესპუბლიკის საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილე, დიპლომატიური აკადემიის და (სხვა უმაღლეს სასწავლებლებთან შერწყმის შემდეგ) ადა-ს უნივერსიტეტის რექტორი. ჰაფიზ მირ-ჯალალ-ოღლუ ფაშაევი დაიბადა 1941 წლის 2 მაისს ბაქოში. 1963 წელს აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (ამჟამად ბაქოს სახელმწიფო უნივიერსიტეტის) ფიზიკის ფაკულტეტი დაამთავრა. 1964—1967 წლებში დაამთავრა აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიის ფიზიკის ინსტიტუტი. 1971 წელს კი — მოსკოვში კურჩატოვის სახელობის ატომური ენერგიის ინსტიტუტში ასპირანტურა. 1971—1992 წლებში მუშაობდა აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ნაციონალური აკადემიის ფიზიკის ინსტიტუტის სამეცნიერო თანამშრომლად, ლაბორატორიის დირექტორად. 1975—1976 წლებში ის ატარებდა სამეცნიერო კვლევებს ირვინის კალიფორნიის უნივერსიტეტში, იყო აზერბაიჯანელ და ამერიკელ ხალხებს შორის ვაჭრობისა და თანამშრომლობი განვითარებით დაინტერესებულ სამერვეო საბჭოს შემადგენლობაში. 1984 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია და მიიღო ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერაბათა დოქტორის სამეცნიერო ხარისხი. 1993—2006 წლებში იყო აზერბიაჯანის რესპუბლიკის განსაკუთრებული და სრულუფლებიანი ელჩი აშშ-ში (ამავდორულად მექსიკაში და კანადაში). 2006 წლის 14 აგვისტოს აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა სამინისტროს დიპლომატიური აკადემიის რექტორად იქნა დანიშნული. მას შემდეგ, რაც აზერბაიჯანის პრეზიდენტის 2014 წლის 13 იანვრის განკარგულებით აზერბაიჯანის საგარეო საქმეთა სამინისტროს დიპლომატიური აკადემიისა და ინფორმაციული ტექნოლოგიების უნივერსიტეტის ბაზაზე შეიქმნა აზერბაიჯანის დიპლომატიური აკადემია, რომლის რექტორადაც ჰაფიზ ფაშაევი დაინიშნა. იყო 100-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის, ორი მონოგრაფიის, და ასევე სხვადასხვა საზოგადოებრივ-პოლიტიკური თემების მომცველი ათობით სტატიების ავტორი. ფლობს ინგლისურ და რუსულ ენებს. აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა ილხამ ალიევმა ხელი მოაწერა განკარგულებას ჰაფიზ ფაშაევის «შოხრეტ»-ის ორდენით დაჯილდოვების შესახებ. როგორ აპა იუწყება, ხ.პაშაევი ჯილდოებზე საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ და სამეცნიერო-პედაგოგიურ საქმიანობაში მიღწეული დამსახურებებისათვის არის წარდგენილი. 2019 წლის 9 ივნისს აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა ილხამ ალიევმა ხელი მოაწერა განკარგულებას ჰაფიზ ფაშაევის «სამშობლოს მსახურების» მე-2 ხარისიხის ორდენით დაჯილდოების შესახებ. ↑ 1.0 1.1 Хафиза Пашаева. ↑ Хафиз Пашаев. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-06-26. ციტირების თარიღი: 2020-11-21. ↑ А.А.Байрамов. Хафиз Пашаев. ↑ Хафиз Пашаев награжден орденом «Шараф».[მკვდარი ბმული] ↑ Azərbaycan Respublikasının diplomatik xidmət orqanları əməkdaşlarının təltif edilməsi haqqında Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Sərəncamı. president.az. ციტირების თარიღი: 2019-07-09.
აზად რაჰიმოვი

აზად არიფ-ოღლუ რაჰიმოვი (აზერ. Azad Arif oğlu Rəhimov; დ. 8 ოქტომბერი, 1964 — გ. 30 აპრილი, 2021) — აზერიბაიჯანის ახალგაზდობისა და სპორტის მინისტრი 2006–2021 წლებში. 1981 წელს დაამთავრა სკოლა და ჩააბარა აზერბაიჯანის უცხო ენათა ინსტიტუტში ინგლისური ენის ფაკულტეტზე. 1984 წელს იგი აირჩიეს ქალაქ ბაქოს № 245 საშუალო სკოლის კომკავშირის მდივნად. 1986 წელს მიიღო უმაღლესი განათლება და 1987 წელს მოსკოვში გაიარა სამხედრო მოსამსახურის კურსი. 1987 წელს ქალაქ ბაქოს ხატაინის რაიონის რაიონულ კომიტეტში დაიწყო მუშაობა. 1989—1990 წლებში აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ახალგაზრდული ორგანიზაციის კომიტეტის თავმჯდომარის თანამდებობა ეკავა. 1998 წლიდან 2006 წლის 7 თებერვლიდან მუშაობდა სააქციო საზოგადოება „იტალდიზაინის“ გენდირექტორის თანამდებობაზე. 2006 წლიდან — აზერბაიჯანის ახალგაზრდობისა და სპორტის მინისტრი. აზადა რაჰიმოვი გარდაიცვალა 2021 წლის 30 აპრილს ხანგრძლივი ავადმყოფობის შემდეგ. ↑ Azad Rahimov profile (აზერბაიჯანული) ↑ 57-летний министр молодежи и спорта Азербайджана все последнее время проходил лечение в одной из клиник в США. (2021-04-30). ციტირების თარიღი: 2021-05-01 ↑ Василий Заика. (2021-04-30) Умер министр молодежи и спорта Азербайджана Азад Рагимов. ციტირების თარიღი: 2021-05-01
ანისის საკათედრო ტაძარი

ანისის საკათედრო ტაძარი — სომხური საკათედრო ტაძარი ანისის ტერიტორიაზე, თურქეთი. აგებულია 989-1001 წლებში ბაგრატუნების კარის არქიტექტორ თრდატის პროექტის მიხედვით და თითქმის ნახევარი საუკუნის განმავლობაში იყო კათოლიკოსის, სომხური სამოციქულო ეკლესიის მეთაურის ადგილსამყოფელი. ამჟამად ტაძარი ნაწილობრივ დანგრეულია. ტაძარი რომელიც აგებულია ანისის აღმოსავლეთ ნაწილში, ქალაქის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ღირსშესანიშნაობა იყო. მისი მშენებლობა დაიწყო 989 წელს ჯერ კიდევ სმბატ II-ის სიცოცხლეში და დასრულდა 1001 წელს გაგიკ I-ის მეუღლის კატრანიდე II-ის მიერ. 1064 წელს, სელჩუკების მიერ ანისის დაპყრობის შემდეგ, ტაძარი მეჩეთად გადაკეთდა. მოგვიანებით იგი კვლავ დაუბრუნდა სომხურ ეკლესიას. საბოლოოდ მას ზიანი მიაყენა 1319 წლის მიწისძვრამ, როდესაც მისი კონუსური გუმბათი ჩამოინგრა. ამის შემდეგ, ანისი თანდათან მიატოვეს და ეკლესია აღარ მოქმედებდა. ეკლესიის ჩრდილო-დასავლეთი კუთხე ძლიერ დაზიანდა 1988 წლის სპიტაკის მიწისძვრის შედეგად. ტაძარი ანისის ყველაზე დიდ და შთამბეჭდავ ნაგებობად ითვლება. 2016 წლის 15 ივლისს საკათედრო ტაძარი ანისის სხვა მრავალ ძეგლთან ერთად იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლად გამოცხადდა. Khanikof, Nikolai (1859). „Voyage a Ani, capitale de l'Armenie, sous les Bagratides“. Revue Archéologique (ფრანგული). 15 (2): 401–420. JSTOR 41742572. Lynch, H. F. B. (1901). Armenia, travels and studies. Volume I: The Russian Provinces. London: Longmans, Green, and Co..  Maranci, Christina (2003). „The Architect Trdat: Building Practices and Cross-Cultural Exchange in Byzantium and Armenia“. Journal of the Society of Architectural Historians. 62 (3): 294–305. doi:10.2307/3592516. JSTOR 3592516.CS1-ის მხარდაჭერა: ref=harv (link) Matevosyan, Karen (2008). „Անին մայրաքաղաք և կաթողիկոսանիստ [Ani as a Capital and Catholicosate]“. Patma-Banasirakan Handes (სომხური) (3): 3–30. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-11-28. ციტირების თარიღი: 2020-11-21.CS1-ის მხარდაჭერა: ref=harv (link) ↑ Five sites inscribed on UNESCO's World Heritage List. UNESCO (15 July 2016). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 9 April 2020.
სვეტლანა მედვედევა

სვეტლანა მედვედევა (დაბადების გვარი: ლინიკი; დ. 15 მარტი, 1965, კრონშტადტი, რუსეთის სფსრ, სსრკ) — რუსეთის ყოფილი პირველი ლედი 2008-2012 წლებში, დიმიტრი მედვედევის პრეზიდენტობის პერიოდში. 2012-2020 წლებში იყო რუსეთის მეორე ლედი (ტიტული რომელსაც პრემიერ-მინისტრის მეუღლეს ანიჭებენ). ჰყავს 1 შვილი. სვეტლანა დიმიტრი მედვედევზე 1993 წლის 24 დეკემბერს დაქორწინდა. წყვილს ჰყავს შვილი, ილია მედვედი, რომელიც 1995 წლის 3 აგვისტოს დაიბადა. ბიოგრაფია/დღიური ↑ 5 фактов о Светлане Медведевой დაარქივებული 5 October 2010 საიტზე Wayback Machine. ↑ Биография С. Медведевой на личном сайте мужа 1 September 2009.
ვლადიმირ ჰოროვიცი

ვლადიმირ ჰოროვიცი (უკრ. Володи́мир Самiйло́вич Го́ровиць; დ. 1 ოქტომბერი [ ძვ. სტ. 18 სექტემბერი], 1903, კიევი — გ. 5 ნოემბერი, 1989, ნიუ-იორკი) — უკრაინული წარმოშობის ამერიკელი პიანისტი და კომპოზიტორი. სწავლობდა კიევის კონსერვატორიაში ვლადიმერ პუხალსკისა და სერგეი ტარნოვსკისთან. 1925 წლიდან ემიგრირებული იყო ევროპაში, ხოლო 1928 წლიდან დასახლდა აშშ-ში. მისი შესრულება გამოირჩეოდა სტიქიური დინამიურობითა და განსაკუთრებული ვირტუოზულობით. სახელი გაითქვა პეტრე ჩაიკოვსკის, სერგეი რახმანინოვის, სერგეი პროკოფიევის კონცერტების, ფერენც ლისტის ნაწარმოებებისა და მისი ვირტუოზული ტრანსკრიფციების შესრულებით. მიღებული აქვს გრემის 24 ჯილდო. ვლადიმირ ჰოროვიცი XX საუკუნის ერთ-ერთი უდიდესი პიანისტია. ვლადიმირ ჰოროვიცი (ინგლისური) ვლადიმირ ჰოროვიცის საიტი დაარქივებული 2010-08-20 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ვლადიმირ ჰოროვიცი — ენციკლოპედია ბრიტანიკა (ინგლისური) ვლადიმირ ჰოროვიცის ბიოგრაფია დაარქივებული 2014-04-08 საიტზე Wayback Machine. (რუსული) ↑ 1.0 1.1 Deutsche Nationalbibliothek Record #118892509 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ Find a Grave — 1996. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q63056"></a>