laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ანსო

ანსო (ესპ. და არაგ. Ansó) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ხასეტანიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 223,10 კმ². მოსახლეობა — 386 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ანსოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ანსო დაარქივებული 2021-04-26 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
არაგუეს-დელ-პუერტო

არაგუეს-დელ-პუერტო (ესპ. Aragüés del Puerto, არაგ. Aragüés de lo Puerto) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ხასეტანიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 64,40 კმ². მოსახლეობა — 111 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები არაგუეს-დელ-პუერტოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - არაგუეს-დელ-პუერტო დაარქივებული 2021-04-11 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ბაილო

ბაილო (ესპ. და არაგ. Bailo) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ხასეტანიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 164,40 კმ². მოსახლეობა — 261 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები Gran Enciclopedia Aragonesa - ბაილო დაარქივებული 2021-04-26 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ბორაუ

ბორაუ (ესპ. და არაგ. Borau) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ხასეტანიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 41,70 კმ². მოსახლეობა — 70 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ბორაუს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ბორაუ დაარქივებული 2021-04-26 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
კანალ-დე-ბერდუნი

კანალ-დე-ბერდუნი (ესპ. Canal de Berdún, არაგ. A Canal de Berdún) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ხასეტანიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 133,30 კმ². მოსახლეობა — 323 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები Gran Enciclopedia Aragonesa - კანალ-დე-ბერდუნი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
კანფრანკი

კანფრანკი (ესპ. Canfranc, არაგ. Canfrán) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ხასეტანიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 71,60 კმ². მოსახლეობა — 558 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები კანფრანკის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - კანფრანკი დაარქივებული 2021-04-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
კასტიელიო-დე-ხაკა

კასტიელიო-დე-ხაკა (ესპ. Castiello de Jaca, არაგ. Castiello de Chaca) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ხასეტანიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 17,30 კმ². მოსახლეობა — 221 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები კასტიელიო-დე-ხაკის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - კასტიელიო-დე-ხაკა დაარქივებული 2022-03-24 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ფაგო

ფაგო (ესპ. და არაგ. Fago) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ხასეტანიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 28,80 კმ². მოსახლეობა — 20 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ფაგოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ფაგო დაარქივებული 2021-04-28 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ხაკა (ქალაქი)

ხაკა (ესპ. Jaca, არაგ. Chaca) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ხასეტანიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 406,30 კმ². მოსახლეობა — 13 129 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ხაკის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ხაკა დაარქივებული 2021-01-28 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ხასა (ესპანეთი)

ხასა (ესპ. Jasa, არაგ. Chasa) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის ხასეტანიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 8,90 კმ². მოსახლეობა — 96 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ხასის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ხასა დაარქივებული 2021-04-26 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ზურაბ ტაბატაძე

ზურაბ ტაბატაზე (დ. 15 მარტი, 1926, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი. 1948 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამშენებლო ფაკულტეტი. 1950-1956 წლებში შრომითი საქმიანობა დაიწყო თბილისის რკინიგზის სახლის მშენებლობაზე — მშენებელ ოსტატად, უბნის უფროსად; მუშაობდა შორეულ აღმოსავლეთში (სსრ კავშირის რკინიგზის ჯარებში სამსახურის დროს), ბატალიონის ინჟინრად, რკინიგზის ნაგებობათა კომპლექსის მშენებლობაზე — უფროს ინჟინრად, საწარმოო-ტექნიკური განყოფილების უფროსის მოადგილედ; 1957 წლიდან 21 წლის განმავლობაში მუშაობდა საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს სამშენებლო გაერთიანება „მთავართბილმშენის“ სისტემაში: იყო ტრესტ „თბილგაზმშენის“ N1 სამმართველოს მთავარი ინჟინერი, უფროსი, გაერთიანება „მთავართბილმშენის“ მთავარი ინჟინრის მოადგილე, გაერთიანების უფროსის მოადგილე ეკონომიკის საკითხებში; 1977 წლიდან მუშაობდა საქართველოს სახელმწიფო საგეგმო კომიტეტში (შემდგომ ეკონომიკის სამინისტროში) ჯანდაცვის, სოცუზრუნველყოფისა და სამედიცინო მრეწველობის განყოფილების მთავარ სპეციალისტად, განყოფილების უფროსად; მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. შრომის ვეტერანი საქართველოს დამსახურებული ინჟინერი საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, თბ., 2017, გვ. 524 ზურაბ ტაბატაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
რუსლან სტეფანჩუკი

რუსლან ოლექსის ძე სტეფანჩუკი (უკრ. Руслан Олексійович Стефанчук; დ. 29 ოქტომბერი, 1975) — უკრაინელი ადვოკატი, პოლიტიკოსი, უკრაინის უმაღლესი რადის თავმჯდომარე (2021 წლის ოქტომბრიდან). სტეფანჩუკი არის პარტია „ხალხის მსახურის“ იდეოლოგი. 2019 წელს სწორედ ამ პარტიიდან იქნა არჩეული რადის წევრად (პარტიული სიის მეორე ნომერი). ↑ Стефанчук Руслан Олексійович uk. Central Election Commission. ციტირების თარიღი: 19 July 2019. ↑ Новим спікером став Стефанчук: шлях від КВН до голови Верховної Ради. BBC News Ukrainian (2021-10-08). ↑ Zelenskiy's First Moves as President in Case of Victory. Hromadske International (10 April 2019). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 ივნისი 2022. ციტირების თარიღი: 19 July 2019. ↑ Велика рідня-2019. Хто кому кум, брат, син і донька у новій Верховній Раді - новини Еспресо TV | Україна.
ვიტალი ყურაშვილი

ვიტალი ყურაშვილი (დ. 8 სექტემბერი, 1920, ჯოლევი) — ქართველი ექიმი, ვირუსოლოგი, ეპიდემიოლოგი, მიკრობიოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი და პროფესორი. 1942 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი. 1948-1951 წლებში ლენინგრადის ექსპერიმენტული მედიცინის ინსტიტუტში გაიარა ასპირანტურა ვირუსოლოგიის სპეციალობით. 1942-1948 წლებში მსახურობდა საბჭოთა არმიის რიგებში. 1951-1954 წლებში იყო ექსპერიმენტული მედიცინის ინსტიტუტის ვირუსოლოგი. 1954-1967 წლებში თბილისის ვაქცინებისა და შრატების სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ვირუსოლოგიის ლაბორატორიის გამგე. 1967-1988 წლებში თბილისის ექიმთა და ხელოვნების ინსტიტუტის მიკრობიოლოგიის და ეპიდემიოლოგიის კათედრის გამგე. 1988 წლიდან ამავე კათედრის პროფესორი. ავტორია 120 სამეცნიერო ნაშრომისა გრიპის, იმუნოლოგიის, ეპიდემიოლოგიის, პოლიომელიტის, ეპიდემიოლოგიის პროფილაქტიკის, მართვადი ინფექციების პროფილაქტიკის საკითხებზე, ზოგიერთ ბაქტერიაზე, მათი ბაქტერიოლოგიის, ეპიდემიოლოგიის პროფილაქტიკის შესახებ. მისი ხელმძღვანელობით დაცულია 14 საკანდიდატო და 2 სადოქტორო დისერტაცია. საკანდიდატო დისერტაციის თეა — „Влияние нервной системы на течение экспериментальной гриппозной инфекции“, დაიცვა 1953 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „Экспериментальнное изучение патогенеза гриппа и формирования противогриппозного иммунитета“, დაიცვა 1966 წელს. მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში: თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 302 ვიტალი ყურაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
† (ალბომი)

† (ალტერნატივა Cross — ჯვარი) — ფრანგული ფრენჩ-ტაჩ დუეტ Justice-ის სადებიუტო ალბომი, რომელიც 2007 წლის 11 იანვარს გამოვიდა. ალბომი შეიცავს თავდაპირველად გამოსულ სინგლებს: Waters of Nazareth, D.A.N.C.E, Phantom, Let There Be Light და One Minute To Midnight. ალბომი ნომინირებული იყო გრემიზე, როგორც საუკეთესო ელექტრონული/საცეკვაო ალბომი. ↑ Cross Reviews, Ratings, Credits, and More at Metacritic. Metacritic.com. ციტირების თარიღი: 2011-10-26. ↑ Lymangrover, Jason. Justice - Justice AllMusic-ზე. ციტირების თარიღი: ივნისი 16, 2011. ↑ Kharas, Kev. (ივნისი 19, 2007) Justice - † (Cross). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-10-16. ციტირების თარიღი: ივნისი 16, 2011. ↑ ლინსკი, დორიან (ივნისი 8, 2007). „Justice, †“. The Guardian. ლონდონი. ციტირების თარიღი: ივნისი 16, 2011. ↑ Gilchrist, Todd. (ივლისი 20, 2007) Justice - Cross Review. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-04-27. ციტირების თარიღი: ივნისი 16, 2011. ↑ Naylor, ტონი. (ივნისი 1, 2007) Justice - Justice. ციტირების თარიღი: ივნისი 16, 2011. ↑ Harvell, Jess. (ივნისი 12, 2007) Justice: †. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-07-15. ციტირების თარიღი: ივნისი 16, 2011. ↑ Sawdey, Evan. (ივლისი 2, 2007) Justice: Cross. ციტირების თარიღი: ივნისი 16, 2011. ↑ Orme, Mike. (ივნისი 13, 2007) Justice - †. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-05-21. ციტირების თარიღი: ივნისი 16, 2011. ↑ Poletti, James. (ივნისი 19, 2007) Justice - †. დაარქივებულია ორიგინალიდან — ივნისი 13, 2011. ციტირების თარიღი: ივნისი 16, 2011. ↑ „The ARIA Report: Week Commencing 2 ივლისი 2007“ (PDF) (904). Pandora Archive. 20 ივლისი 2007. ციტირების თარიღი: 14 ივლისი 2016. დამოწმება journal საჭიროებს |journal=-ს (დახმარება) ↑ "Justice - †" (გერმანულად). Austriancharts.at. Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 4 მარტი 2016. ↑ 13.0 13.1 "Justice – †" (ჰოლანდიურად). Ultratop.be. Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 4 მარტი 2016. ↑ "Justice – †" (ფრანგულად). Ultratop.be. Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 4 მარტი 2016. ↑ 15.0 15.1 „Dutchcharts.nl – Justice – †“ (ჰოლანდიურად). Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 4 მარტი 2016. ↑ "Justice – †". Lescharts.com. Hung Medien. ↑ "100 საუკეთესო ალბომი". Charts.de. Media Control. წაკითხვის თარიღი 4 მარტი 2016. ↑ Discography Justice. Irish Charts Portal. Hung Medien. ციტირების თარიღი: 5 მარტი 2016. ↑ + (Cross) იაპონურად. Oricon. ციტირების თარიღი: 5 მარტი 2016. ↑ "Justice – †". Norwegiancharts.com. Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 4 მარტი 2016. ↑ "Justice – †". Swisscharts.com. Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 4 მარტი 2016. ↑ "Justice | შემსრულებელი | ოფიციალური ჩარტების კომპანია". ბრიტანეთის ალბომების ჩარტი. ოფიციალური ჩარტების კომპანია. წაკითხვის თარიღი 4 მარტი 2016. ↑ "2007-06-30 საუკეთესო საცეკვაო ალბომების 40-ეულის არქივი | ოფიციალური ჩარტები". ბრიტანეთის ალბომების ჩარტი. ოფიციალური ჩარტების კომპანია. წაკითხვის თარიღი 4 მარტი 2016. ↑ "2010-01-17 40 საუკეთესო დამოუკიდებელი ალბომების არქივი | ოფიციალური ჩარტები". ბრიტანეთის ალბომების ჩარტი. ოფიციალური ჩარტების კომპანია. წაკითხვის თარიღი 4 მარტი 2016. ↑ Justice – Chart history: Dance/Electronic Albums. Billboard. Prometheus Global Media. ციტირების თარიღი: 28 ივლისი 2013.
მურმან პაპაშვილი

მურმან პაპაშვილი (დ. 1955) — ქართველი ისტორიკოსი, მეცნიერი, პედაგოგი. ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. 1977 წელს დაამთავრა გორის ნ. ბარათაშვილის სახელობის პედაგოგიური ინსტიტუტი, ისტორიის ფაკულტეტი. 1984-2004 წლებში იყო ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ- თანამშრომელი, მეცნიერ- თანამშრომელი, უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი და წამყვანი მეცნიერ-თანამშრომელი. 2000-2005 წლები კი გორის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მოწვეული პროფესორი. იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ზუგდიდის ფილიალის მსოფლიო ისტორიის კათედრის გამგე 1998-2005 წლებში. ასევე 2005-2007 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ზუგდიდის ფილიალის დირექტორი. 2004-2005 წლებში კი თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მოწვეული პროფესორი. 2006-2013 წლებში მუშაობდა როგორც საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სრული პროფესორი და 2003- 2006 წლებში უკვე საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის მოწვეული პროფესორი. 2013 წლიდან იყო საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის მოწვეული პროფესორი, ევროპისმცოდნეობის საბაკალავრო პროგრამის ხელმძღვანელი. თუმდა ასევე 2013 წლიდან თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ფაკულტეტის პროფესორი. საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ევროინტეგრაციის სამეცნიერო კვლევითი ცენტრის დირექტორის მოადგილე იყო 2011 წლიდან. 2003 წლიდან - ჟურნალ "საისტორიო ვერტიკალების" რედაქტორის მოადგილე და 2011 წლიდან საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის პერიოდული კრებულის - "ევროპული კვლევები" სარედაქციო კოლეგიის წევრი. იგი არის 97 სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი, მათ შორის, 84 სამეცნიერო სტატია, 3 მონოგრაფია, 1 სახელმძღვანელო, 5 სახელმძღვანელოს თანაავტორი, 1 თარგმანი, 3 თარგმანის თანაავტორი. საქართველო XVI საუკუნის ევროპულ წყაროებში, თბ., სამშობლო, 2021, გვ. 602 ISBN 9789941139901 ეკონომიკური დიპლომატია : სახელმძღვანელო, თბ., უნივერსალი, 2020, გვ. 454 ISBN 9789941266546 ვასილ თამარაშვილი : ცხოვრება და მოღვაწეობა, თბ., უნივერსალი, 2017, გვ. 126 ISBN 9789941260162 საქართველო-რომის ურთიერთობა VI-XX სს., თბ., 1995, გვ. 368 საქართველოს საგარეო პოლიტიკური ურთიერთობანი : XVIII საუკუნის პირველი მეოთხედი, თბ., 1992, გვ. 160 ISBN 5520009635 საქართველოს მეცნიერებათა დოქტორები რედ: ირინა ჯაფარიძე, თბ., 2012, გვ. 430 მურმან პაპაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გივი ცინცაბაძე

გივი ცინცაბაძე (დ. 24 ნოემბერი, 1940, ბათუმი) — ქართველი ინჟინერი. 1963 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სატრანსპორტო ფაკულტეტი ხიდებისა და გვირაბების მშენებლობის სპეციალობით ხოლო 1977 წელს დაამთავა კემბრიჯისა და ოქსფორდის უნივერსიტეტების პატრონაჟის ქვეშ არსებული მოსკოვის პლეხანოვის სახელობის საფინანსო-ეკონომიკური უნივერსიტეტის საწარმოო ბიზნესის სკოლა. 1964-1967 წლებში მუშაობდა თბილისის რადიოქარხანაში ოსტატად, ნორმადარად, ინჟინრად; 1967-1976 წლებში საქართველოს კვების მრეწველობის სამინისტროში ინჟინრად, უფროს ინჟინრად, მთავარ სპეციალისტად, განყოფილების უფროსად; 1977 წელს დაინიშნა სამშენებლო ტრესტ „საქკვებმრეწვმშენის“ მმართველად; მონაწილეობდა და ხელმძღვანელობდა მთელი საქართველოს მასშტაბით 700-მდე ობიექტის, მათ შორის: ბორჯომის ჩამომსხმელი და მინის ტარის ქარხნების, აგარის შაქრის კომბინატის, თბილისის, ქუთაისის, ბათუმის ლუდისა და თბილისის კოკა-კოლას ქარხნების, საქართველოს კულტურის ცენტრ „მზიურის“ (მოსკოვში) მშენებლობა-რეკონსტრუირებას; მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. საქართველოს დამსახურებული ინჟინერი საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, თბ., 2017, გვ. 667 გივი ცინცაბაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ვიქტორია ტაული-კორპუსი

ვიქტორია ტაული-კორპუსი (დ. 1952, ბესაო, მთის პროვინცია) ― იგოროტული წარმოშობის ფილიპინელი საერთაშორისო აბორიგენი აქტივისტი. 2014 წლის 2 ივნისს აბორიგენების უფლებების გაეროს სპეციალურ რეპორტიორად დაინიშნა. როგორც სპეციალურ რეპორტიორს, ტაული კორპუსს აბორიგენების უფლებების შესაძლო დარღვევების გამოკვლევა და აბორიგენთა უფლებებთან დაკავშირებით საერთაშორისო სტანდარტების ხელშეწყობა ევალებოდა. აღნიშნული თანამდებობა 2020 წლის მარტამდე ეკავა. ტაული-კორპუსი Third World Network-ის (მესამე მსოფლიოს ქსელი) მრჩეველია აბორიგენთა და გენდერულ საკითხებში. არის გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის განვითარების პროგრამის სამოქალაქო საზოგადოების ორგანიზაციათა მრჩეველთა კომიტეტისა და მსოფლიოს მომავლის საბჭოს წევრი. 2009 წელს აბორიგენთა ეროვნული კომისიის გაბრიელა სილანგის ჯილდოს პირველი ლაურეატი გახდა. 2005-2010 წლებში გაეროს აბორიგენთა საკითხების მუდმივი ფორუმის თავმჯდომარე იყო. მუშაობდა აბორიგენი მოსახლეობის მოხალისეობრივი ფონდის რეპორტიორად. 1969 წელს ვიქტორია ტაული-კორპუსმა ფილიპინების სამეცნიერო უმაღლესი სკოლა (დილიმანი, კესონ-სიტი) დაამთავრა. 1976 წელს ფილიპინების მანილის უნივერსიტეტის საექთნო კოლეჯი დაამთავრა ექთნის ხარისხით. ვიქტორია ტაული-კორპუსი აბორიგენებს თემებად ჩამოყალიბებასა და პრეზიდენტ ფერდინანდ მარკოსის პროექტების წინააღმდეგ ბრძოლაში ეხმარებოდა. აბორიგენების ორგანიზების შედეგად შეჩერდა მდინარე ჩიკოს ჰიდროელექტრო კაშხლის მშენებლობა, რომელსაც სოფლების დატბორვა შეეძლო და Cellophil Resources Corporation-ის მიერ წინაპართა მიწებზე მორების მოპოვება და დამზადება. 2021 წელს სამეცნიერო ჟურნალმა Nature ტაული-კორპუსი ათი ადამიანის სიაში შეიყვანა, რომლებმაც მნიშვნელოვანი როლი შეასრულეს სამეცნიერო განვითარებაში. ↑ 1.0 1.1 Member Info UN Permanent Forum on Indigenous Issues. Retrieved 13 April 2013. ↑ 2.0 2.1 2.2 OHCHR | Ms. Victoria Tauli Corpuz en-US. ციტირების თარიღი: 2018-03-29 ↑ James Anaya Victoria Tauli-Corpuz begins as new Special Rapporteur, 02 June 2014 დაარქივებული 10 December 2014[Date mismatch] საიტზე Wayback Machine.Category:Webarchive-ის თარგის შეტყობინებები ↑ Special Rapporteur on the rights of indigenous peoples. ციტირების თარიღი: 1 May 2021 ↑ 5.0 5.1 Administrator. Biographical Information en-gb. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-02-22. ციტირების თარიღი: 2018-03-29 ↑ IP int’l activitist gets 1st Gabriela Silang award Northern Dispatch (nordis) Weekly, Northern Philippines. Retrieved 13 April 2013. ↑ 7.0 7.1 IUCN World Conservation Congress (Jeju 2012) forum sessions დაარქივებული 2014-08-21 საიტზე Wayback Machine. International Union for Conservation of Nature. Retrieved 13 April 2013. ↑ Philippine Science High School System#Social sciences ↑ Nature’s 10 Ten people who helped shape science in 2021. ციტირების თარიღი: 19 December 2021
ციალა ღუდუშაური

ციალა ღუდუშაური (დ. 1929, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი, პედაგოგი და ქიმიკოსი. 1952 წელს დაამთარა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ქიმიური ტექნოლოგიის ფაკულტეტი. 1952-1970 წლებში მუშაობდა ქალაქი მოსკოვის იშვიათი ლითონების სამეცნიერო-კვლევთი ინსტიტუტის ანალიზური ქიმიის განყოფილებაში ჯგუფის ხელმძღვანელად. მის მიერ შემუშავდა და დაინერგა იშვიათ ლითონთა შენადნობების მრავალი მეთოდიკა. მან აქტიური წვლილი შეიტანა გეოლოგიის, მინერალოგიის და გამდიდრების განყოფილების თემატური სამუშაოების შესრულებაში. 1970 წელს ციალა ღუდუშაური საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ანალიზური ქიმიის კათედრაზე იწყებს მუშაობას. ის კითხულობს სალექციო კურსს ანალიზურ ქიმიაში და ანალიზის ფიზიკურ-ქიმიურ მეთოდებში, აგრძელებს სამეცნიერო-კვლევით საქმიანობას და პარალელურად სახელმძღვანელოების შექმნაზეც მუშაობს. 1993 წელს მან გამოსცა პირველი ქართულენოვანი დამხმარე სახელმძღვანელო „თვისებითი ანალიზის მჟავურ-ტუტიანი მეთოდი“. 1995 წლიდან ის ზოგადი ქიმიის დეპარტამენტის ასოცირებული პროფესორია. გამოქვეყნებული აქვს 60-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი, მონაწილეობას ღებულობდა ადგილობრივ და საერთაშორისო სამეცნიერო კონფერენციებში. ციალა ღუდუშაური წლების მანძილზე ასრულებდა ანალიზური ქიმიის კათედრის გამგის მოადგილის მოვალეობას. ის სტუ-ს ქალთა საბჭოს ერთ-ერთი დამფუძნებელია. ტექნიკურ მეცნიერებათა კანდიდატი (1973). თვისებითი ანალიზის მჟავურ-ფუძოვანი მეთოდი: მონოგრაფია, თბილისი, სტუ, 2014, გვ. 307 ISBN 9789941204357 ანალიზის ფიზიკურ-ქიმიური მეთოდები: სახელმძღვანელო სტუდენტებისათვის, თბილისი, სტუ, 2008, გვ. 340 ISBN 9789941142918 ანალიზის ფოტომეტრიული მეთოდები : დამხმ. სახელმძღვ. თბილისი, სტუ, 2000, გვ. 53 ISBN 9992878592 საქართველოს ინჟინერი ქალები, თბილისი, 2008, გვ. 179-180 ციალა ღუდუშაური — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
თამარ ბერაია

თამარ ბერაია (დ. 1987, თბილისი) — ქართველი მუსიკოსი. თამარს ჰყავს ერთი წლით უფროსი და, ნათია, რომელიც ასევე პიანისტია. მათი პირველი მუსიკის მასწავლებელი დედა — თინათინ სხირტლაძე, იყო. ორივემ დაამთავრა ზაქარია ფალიაშილის სახელობის "ნიჭიერთა ათწლედი" დოდო ცინცაძის ხელმძღვანელობით, შემდეგ ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია, პროფესორ ნანა ხუბუტიას კლასი, შემდეგ მაგისტრატურაც მასთან გაიარეს. 9-10 წლისანი იყვნენ დები, როდესაც პირველი ადგილი დაიკავეს დუეტების საერთაშორისო კონკურსზე — სანკტ-პეტერბურგი 1997 წელი; თამარ ბერაია მრავალი საერთაშორისო კონკურსების ლაურეატი და პრიზიორია. მათ შორის: ესპანეთის ქალაქ სანტანდერში პიანისტთა მე-17 საერთაშორისო კონკურსი — ბრინჯაოს მედალი და პუბლიკის „სიმპათიის“ პრიზი (2012); „ახალი ვარსკვლავების“ საერთაშორისო კონკურსი — გერმანიის ქალაქ ვერნიგეროდეში. პირველი პრემია (2010); თბილისის პიანისტთა III საერთაშორისო კონკურსი — 2005 წელი; ჰ. ნეიჰაუზის სახელობის პიანისტთა საერთაშორისო კონკურსი — სარატოვი 2000 წელი და სხვა 2007 წელს დები ამერიკაში ჩაიყვანა პიანისტმა ეთერ ანჯაფარიძემ. ჰქონდათ სოლო კონცერტები, სადაც დუეტში უკრავდნენ და წარმატებული გამოსვლა კონცერტი და ინტერვიუ — ჩიკაგოს რადიოს პირდაპირ ეთერში. თამარ ბერაია უკვე 4 წელია ცხოვრობს და მოღვაწეობს შვეიცარიაში, ბერნში. მან წარმატებით დაამთავრა ლუზერნის კონსერვატორია პროფესორ ივან კლანსკის ხელმძღვანელობით და მიიღო მაგისტრის წოდება. ბერაია, თამარ. პიანისტი დების რეალური საქმე და სამომავლო გეგმები : ინტერვიუ / თ. ბერაია ; ესაუბრა დეა თავბერიძე // პრაიმტაიმი. თბ., 2013 გვ.46-47 თამარ ბერაია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნინო ტაბატაძე

დოდო მამფორია (დ. 10 აგვისტო, 1929, ხარაგაული) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი, ენდოკრინოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი. 1953 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1953-1956 წლებში იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის მ. წინამძღვრიშვილის სახელობის კლინიკური და ექსპერიმენტული კარდიოლოგიის უნივერსიტეტის ასპირანტი ბიოქიმიის სპეციალობით; 1958-1968 წლებში საქართველოს ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს ქალის ფიზიოლოგიისა და პათოლოგიის სამეცნიერო-კვლევითი უნივერსიტეტის ბიოქიმიის ლაბორატორიის მეცნიერ-თანამშრომელი; 1968-1984 წლებში ამავე უნივერსიტეტის ჰორმონული დიაგნოსტიკის ლაბორატორიის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, 1984 წლიდან ი. ჟორდანიას სახელობის ადამიანის რეპროდუქციის სამეცნიერო-კვლევითი უნივერსიტეტის ჰორმონული დიაგნოსტიკის ლაბორატორიის ხელმძღვანელი. ავტორია 110 სამეცნიერო ნაშრომისა, რომლებიც ეხება ბიოქიმიის, ენდოკრინოლოგიისა და რეპროდუქტოლოგიის პრობლემებს. ხელმძღვანელობდა ლაბორატორიის სამეცნიერო-პრაქტიკულ მუშაობას. საკანდიდატო დისერტაციის თემა - 1962 წელს დაიცვა „ამონიაკის წარმოშობისა და აცილების გზების შესწავლა გულის კუნთში ექსპერიმენტული თირეოტოქსიკოზის დროს“. ბიოქიმიკოსთა სამეცნიერო საზოგადოება, წევრი ენდოკრინოლოგთა სამეცნიერო საზოგადოება, წევრი საქართველოს ექიმთა ასოციაცია, წევრი 1987 — შრომის ვეტერანის მედალი 1977 — სოციალისტურ შეჯიბრებაში გამარჯვებული 1977 — კომუნისტური შრომის დამკვრელის საპატიო წოდება ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 258 ნინო ტაბატაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი