laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გვინეის სამხედრო გადატრიალება (2008)

სამხედრო გადატრიალება გვინეაში მოხდა 2008 წლის 23 დეკემბერს, პრეზიდენტი ლანსანა კონტეს (რომელიც ქვეყანას 1984 წლიდან მართავდა) გარდაცვალებიდან მეორე დღეს. პრეზიდენტის გარდაცვალების შესახებ განცხადება 23 დეკემბერს ეროვნული ასამბლეის სპიკერმა აბუბაქარ სომპარემ გააკეთა. გვინეის კონსტიტუციის მიხედვით მას უნდა შეესრულებინა ქვეყნის მეთაურის მოვალეობა 60 დღის განმავლობაში, ვადამდელი საპრეზიდენტო არჩევნების ჩატარებამდე. სპიკერის გამოსვლიდან 6 საათში ქვეყანაში სამხედრო გადატრიალება გამოცხადდა. არმიის კაპიტანი მუსა დადის კამარა გამოვიდა დედაქალაქის რადიოსადგურის "კონაკრი" ეთერში და გამოაცხადა მთავრობისა და კონსტიტუციური ორგანოების დაშლის შესახებ, ასევე კონსტიტუციის მოქმედების შეწყვეტის შესახებ, იმ მიზეზით, რომ ამ ინსტიტუტებს არ ძალუძდათ ქვეყანაში მიმდინარე კრიზისის გადაწყვეტა. Encore un coup d’Etat en Afrique : quel avenir pour la Guinée?
წითელი დროშის ორდენი

წითელი დროშის ორდენი (რუს. Орден Крaсного Знамени) — სამხედრო ორდენი, რომელიც დააწესა სსრკ ცენტრალურმა აღმასრულებელმა კომიტეტის (ცაკი) პრეზიდიუმს 1924 წლის 1 აგვისტოს (რსფსრ-ში არსებობდა 1918-დან, სხვა საბჭოთა რესპუბლიკებში — 1920-1921 წლიდან). აჯილდოებენ საბჭოთა არმიისა და სამხედრო-საზღვაო ფლოტის რიგით მებრძოლებს, მეთაურებს, ჯარის ნაწილებსა და შენაერთებს, აგრეთვე სხვა მოქალაქეებს საბრძოლო საქმიანობის დროს გამოჩენილი განსაკუთრებული სიმამაცისა და თავდადებისათვის,საბჭოთა კავშირის მტრების წინააღმდეგ ბრძოლაში განსაკუთრებული წარჩინებისათვის; 1944-დან — გენერლებს, ოფიცრებსა და სერჟანტებს ნამსახურობისათვის. დაჯილდოებულ კოლექტივს „წითელდროშოვანი“ ეწოდება. ორდენის ნიშანი ოვალური ფორმისაა, მზადდება ვერცხლისაგან, ატარებენ მკერდის მარცხენა მხარეს, ოქტომბრის რევოლუციის ორდენის შემდეგ. წითელი დროშის ორდენით დაჯილდოებული კოლექტივები: 1945 — თბილისის 26 ბაქოელი კომისრის სახელობის სამთო-საარტილერიო სასწავლებელი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 317. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. საქართველოს სსრ, თბ., 1981. — გვ. 347.
ჯორჯ ლუკასი

ჯორჯ ლუკასი (ინგლ. George Walton Lucas, Jr.; დ. 14 მაისი 1944) — ამერიკელი პროდიუსერი, სცენარისტი და რეჟისორი, „ვარსკვლავური ომებისა“ და „ინდიანა ჯოუნსის“ ავტორი. ლუკასი არის კომერციულად ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული რეჟისორი მსოფლიოში. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ჯორჯ ლუკასი“ ვიკისაწყობში. ჯორჯ ლუკასი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ჯორჯ ლუკასი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ჯორჯ ლუკასი ბიოგრაფია. სამეცნიერო ფანტასტიკისა და ფენტეზის დიდების დარბაზი. ჯორჯ ლუკასი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ჯორჯ ლუკასი — AllMovie ჯორჯ ლუკასი საიტზე Internet Speculative Fiction Database ჯორჯ ლუკასის ბიოგრაფია — Lucasfilm.com ჯორჯ ლუკასი — World of Business Ideas
ალფრედ ნორთ უაიტჰედი

ალფრედ ნორთ უაიტჰედი — (ინგლ. Alfred North Whitehead; დ. 1861, 15 თებერვალი, რამსგეითი, კენტი, დიდი ბრიტანეთი — გ. 1947, 30 დეკემბერი, კემბრიჯი, მასაჩუსეტსი, აშშ). ბრიტანელი მათემატიკოსი, ლოგიკოსი და ფილოსოფოსი. დაწერა ფუნდამენტალური თხზულება Principia Mathematica.
დიაოხი

დიაოხი ასევე დაიაენი და ტაოხი — ქართველ ტომთა უძველესი სახელმწიფო, რომელიც წარმოიქმნა ძვ. წ. XII საუკუნეში შავი ზღვის სამხრეთ-აღმოსავლეთით და განადგურდა კიდევ ერთი ქართული სამეფოს კოლხას მიერ ძვ. წ. VIII საუკუნეში. დიაოხი მოიხსენიება ასურულ, ბერძნულ და ურარტულ წარწერებში. დიაოხი ასურეთის ჩრდილოეთითა და შავი ზღვის აღმოსავლეთით მდებარეობდა, ანუ თანამედროვე საქართველოს სამხრეთ-დასავლეთ ტერიტორიაზე. ასურელები ქვეყანას დაიაენს უწოდებენ, ხოლო ურარტუ დიაოხის სახელით მოიხსენიებს. ძვ. წ. V საუკუნეში ქსენოფონტი დიაოხის მკვიდრთა შთამომავლობას ტაოხების სახელით იხსენიებს. აქედან მომდინარეობს საქართველოს ერთ-ერთი ისტორიული მხარის – ტაოს – სახელწოდება. დიაოხი ჩამოყალიბდა ძვ. წ. XII საუკუნეში ევფრატის ზემოთში. ამ პერიოდში მას უხდება დაპირისპირება ასურეთთან, კერძოდ, ტიგლათფილესერ I-თან (ძვ. წ. 1115-1077). ამას მოწმობს ძვ. წ. 1112 წლით დათარიღებული წარწერა, რომელშიც ტიგლათფილესერ I იხსენიებს „60 მეფის გაერთიანებას“ (ნაირის ქვეყნებს). სწორედ ეს გაერთიანება დაამარცხა ასურეთმა ძვ. წ. 1112 წელს და ჩრდილოეთის, ანუ შავ ზღვამდე სდია. მართალია ტიგლათფილესერის გარდაცვალების შემდეგ ასურეთი სუსტდება, მაგრამ დიაოხს ახალი მეტოქე უჩნდება ურარტუს სახით. ურარტუ საფრთხეს უქმნის, არა მარტო დიაოხის, არამედ ასურეთის სამეფოსაც, ამიტომ თუკი აქამდე ერთმანეთს ეომებოდნენ დიაოხის მეფე სიენი და ასურეთის მონარქი ტიგლათფილესერ I, ამჯერად მათმა შთამომავლებმა ასიამ და სალმანასარ III-მ კოალიცია შექმნეს და ერთობლივი ძალით დაუპირისპირდნენ ურარტუს. ძვ. წ. IX საუკუნის ბოლოს და VIII საუკუნის დასაწყისში ურარტუმ დაამარცხა ასურეთი და დიაოხი მარტოდმარტო აღმოჩნდა მის წინააღმდეგ. დიაოხი ჯერ მენუამ დაამარცხა და დახარკა. ამის შესახებ ნახსენებია მის ერთ-ერთი წარწერაში, სადაც მენუა უტუფურსს იხსენიებს, ხოლო დიაოხს ძლიერ ქვეყანას უწოდებს. ამავე უტუფურსს მოუხდა ბრძოლა მენუას ძის - არგიშთის წინააღმდეგ. მანაც დაამარცხა და დახარკა დიაოხი. დასუსტებულ დიაოხს ამჯერად კოლხას წინააღმდეგ უხდება წასვლა, რომელიც დღევანდელი საქართველოს ტერიტორიაზე მდებარე ადრეკლასობრივი სახელმწიფოა. კოლხას არ გასჭირვებია ძლიერ დასუსტებული დიაოხის დამარცხება. ძვ. წ. VIII საუკუნეში დიაოხის ქვეყანამ არსებობა შეწყვიტა, იგი კოლხეთის სამეფომ გაანადგურა. აღნიშნულ ფაქტს ადასტურებს არგიშთი I-ს მემკვიდრის სარდურ II-ს წარწერა, რომელიც ამ ტერიტორიაზე ლაშქრობისას აღარ იხსენიებს დიაოხს, მის წარწერაში მხოლოდ კოლხა მოიხსენიება. დიაოხში განვითარებული იყო ლითონების (განსაკუთრებით სპილენძის, აგრეთვე ოქრო-ვერცხლის) მოპოვება-დამუშავება. ასევე განითარებული იყო მესაქონლეობა. სიენი — დაახლ. ძვ. წ. 1120 - ძვ. წ. 1100 წწ. ასია — დაახლ. ძვ. წ. 850 - ძვ. წ. 825 წწ. უტუფურსი — დაახლ. ძვ. წ. 810 - ძვ. წ. 770 წწ. საქართველოს ისტორია კოლხეთის სამეფო ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დიაოხი მელიქიშვილი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 504. საქართველოს ისტორიის ნარკვევები, ტ. 1, თბილისი, 1970 ქავთარაძე გ. „დაიაენი/დიაუხის ქვეყნის უძველესი «სამეფო ქალაქის» ლოკალიზაციისათვის“. ქართველური მემკვიდრეობა. IX, 2005. გვ. 371–381. ↑ A. G. Sagona. Archaeology at the North-East Anatolian Frontier, p. 30.
ინგეთი

ინგეთი — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში ქისტაურის თემში, მდებარეობს გომბორის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1080 მეტრი, ახმეტიდან 12 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ ცხოვრობს. ინგეთის კოშკი ინგეთის ღვთისმშობლის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 127. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ზუა

ზუა — ურარტული წარწერების მიხედვით დიაოხის სამეფო ქალაქი. ზუსტი ადგილმდებარეობა უცნობია. ზოგიერთი მეცნიერის მტკიცებით სავარაუდოდ მდებარეობდა მდ. ჭოროხის აუზში, ან ცოტა აღმოსავლეთით ერზურუმი-ყარსის მახლობლად. ზუას ეტიმოლოგია უცნობია. ურარტუს მეფის, მენუას (ძვ. წ. 810–786 წწ.) კლდეზე ამოკვეთილი წარწერები იაზილითაშიდან (თანამედროვე ეშექ-ილიასი თურქეთი) იუწყება: მენუას დროს დიაოხის „სამეფო ქალაქის“ ეპითეტით მოხსენიებული ქალაქი შაშილუ არგიშთი I-ის დროს ურარტუს დაქვემდებარებაში გადადის, ხოლო დიაუხის „სამეფო ქალაქად“ უკვე ქალაქი – ზუა ჩანს. ჯოჯუა, თ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 389. გ. ქავთარაძე, სამხრეთ-დასავლეთი ამიერკავკასიის ისტორიული გეოგრაფიის ზოგიერთი საკითხი С. Д. Гоготидзе Локализация «стран» Даиаэн-Диаоха დაარქივებული 2011-05-14 საიტზე Wayback Machine. ↑ Г. А. Меликишвили. Урартские клинообразные надписи. Москва, 1960. с. 157-159 ↑ Н. В. Арутюнян. Корпус Урартских Клинообразных Надписей. Ереван: Издательство «Гитутюн» НАН РА, 2001. с. 77-79 ↑ გ. მელიქიშვილი. საქართველოში კლასობრივი საზოგადოებისა და სახელმწიფოს წარმოქმნის საკითხისათვის, თბ., 1955. გვ. 86
კასრისწყალი

კასრისწყალი (1966 წლამდე ელდარი) — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს შირაქის ვაკეზე, ზღვის დონიდან 500 მეტრი, ახმეტიდან 162 კილომეტრი, დედოფლისწყაროდან 45 კილომეტრი, გარშემორტყმულია დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტის ტერიტორიით. აქ არის ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფლების ზემო ალვანისა და ქვემო ალვანის მეცხვარეების საზამთრო საძოვრების ცენტრალური დასახლება. სოფლის ახლოს მდებარეობს არქეოლოგიური ძეგლი კასრისწყლის გორასამარხები. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 214 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 428. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კოღოთო

კოღოთო — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში (ოჟიოს თემი), მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, მდინარე ალაზნის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 460 მეტრი, ახმეტიდან 20 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 415 ადამიანი. კოპალას ეკლესია კოღოთოს ეკლესია კოღოთოს უსანეთის ეკლესია ჭართანულების ეკლესია ჯანაანის ღვთისმშობლის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 5. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
კოჯორი (ახმეტის მუნიციპალიტეტი)

კოჯორი — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში ქისტაურის თემი, მდებარეობს გომბორის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 640 მეტრი, ახმეტიდან 7 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 19 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 10. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
კუწახტა

კუწახტა — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში (საკობიანოს თემი), მდებარეობს პანკისის ხეობაში, მდინარე ალაზნის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 580 მეტრი, ახმეტიდან 13 კილომეტრი. სოფელში დაიბადა პოეტი რევაზ ასაევი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 81 ადამიანი. კუწახტის ამაღლების ეკლესია კუწახტის ეკლესია ლომისის სალოცავი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 91. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
მაღრაანი

მაღრაანი — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს მდინარე მაჭარეულის (ალაზნის მარცხენა შენაკადი) ნაპირებზე. თემის ცენტრი (სოფლები: არგოხი, ფიჩხოვანი). ზღვის დონიდან 500 მეტრი, ახმეტიდან 25 კილომეტრი. სოფლის მიდამოებშია ბაბანეურის სახელმწიფო ნაკრძალი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 411 ადამიანი. ბერიკაანთ ხატი ბრმა ჯვარი მაღრაანის ბზიანის საყდარი მაღრაანის კოშკი მაღრაანის მთავარანგელოზთა ეკლესია მაღრაანის ქაშვეთის ეკლესია მაღრაანის ღვთაების ეკლესია მაღრაანის ღვთაების ეკლესია მაღრაანის ციხისჯვრის ეკლესია მაღრაანის წამებულის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 506. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ნინოობა

ნინოობა — საქართველოში ქრისტიანობის გამავრცელებლის წმინდა ნინოს სახელობის დღესასწაული. წმინდა ნინოს ხსენება აღინიშნება წელიწადში ორჯერ: 14 იანვარს (ახალი სტილით 27 იანვარს) — გარდაცვალება; 19 მაისს (ახალი სტილით 1 ივნისს) — საქართველოში შემოსვლა. ↑ საეკლესიო კალენდარი, 14 იანვარი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-11-02. ციტირების თარიღი: 2011-05-30. ↑ საეკლესიო კალენდარი, 19 მაისი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-11-02. ციტირების თარიღი: 2011-05-30.
სუვოროვის ორდენი

სუვოროვის ორდენი (რუს. Орден Суворова) — სამხედრო ორდენი ყოფილ საბჭოთა კავშირში, რომელიც დაწესდა სსრკ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის 1942 წლის 29 ივლისის ბრძანებულებით. აჯილდოებდნენ მარშლებს, გენერლებსა და ოფიცრებს სანიმუშოდ ჩატარებული ბრძოლისა და ოპერაციებისათვის, რომელთა შედეგადაც მიღწეულ იქნა გამარჯვება. ორდენი 3 ხარისხისაა. ორდენის ნიშანი ხუთქიმიანი ვარსკვლავია. I ხარისხის სუვოროვის ორდენი მზადდებოდა პლატინისაგან, II — ოქროსაგან, III კი — ვერცხლისაგან. ატარებდნენ მკერდის მარჯვენა მხარეს. {{სუვოროვის I ხარისხის ორდენი}} {{სუვოროვის II ხარისხის ორდენი}} ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 597.
ვარდგინეთი

ვარდგინეთი — სოფელი საქართველოში (სამცხე-ჯავახეთის მხარე), ბორჯომის მუნიციპალიტეტში (ყვიბისის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს ბორჯომის ხეობაში, მდინარე მტკვრის მარჯვენა ნაპირზე, ზღვის დონიდან 940 მ-ზე, ბორჯომიდან 6 კმ-ში. სახელწოდება „ვარდგინეთი“ ბორჯომის ხეობაში ისტორიულ წყაროებში არ მოიხსენიება. ძველ თორში, რომლის ნაწილს შეადგენდა ხეობა, იყო ვარდის სოფელი, რომელიც ვახუშტი ბატონიშვილის (XVIII ს.) სოფლების სიაში და რუკაზეც თორის ციხისჯვართანაა აღნიშნული. ვარდის სოფელი ასევე შეტანილია იოანე ბატონიშვილის „ქართლ-კახეთის აღწერაში“. სოფლის სახელი „ვარდგინეთი“ ახალია და იგი XIX საუკუნეში აქაურ მოახალშენეებს შეურქმევიათ ძველი ნასახლარისათვის: ქართულ „ვარდ“ სიტყვას დართვია ოსური „-გინა“ სუფიქსი, ხოლო შემდგომ მას გეოგრაფიული „-ეთ“ სუფიქსიც მიმატებია. სოფლის განაპირას წმ. გიორგის ეკლესიის ნანგრევია. იგი კლდის ლოდებით ნაშენი ერთნავიანი ნაგებობაა, რომელსაც ემჩნევა ხშირი გადაკეთების კვალი. ირგვლივ ძველი და ამჟამადაც მოქმედი სასაფლაოა. საფლავებს შორის ხუთამდე მეტ-ნაკლებად დანგრეული, მცირე ზომის ქვის კონუსური ნაგებობაა, მათ გვირგვინ-ერდოიანი გადახურვა ჰქონდათ. ეკლესია და სასაფლაო ამ შენობათა დანგრევის შემდგომ დროს — განვითარებული ფეოდალიზმის ხანას — უნდა ეკუთვნოდეს. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 118 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 299. ბერძენიშვილი დ., ვარდგინეთი // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. ?. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ 2.0 2.1 ბაგრატიონი ი., ქართლ-კახეთის აღწერა (ტექსტი გამოსაცემად მოამზადეს, გამოკვლევა და საძიებლები დაურთეს თინა ენუქიძემ და გურამ ბედოშვილმა), თბ., 1986. — გვ. 27, 45. ↑ ბედოშვილი გ., ქართულ ტოპონიმთა განმარტებით-ეტიმოლოგიური ლექსიკონი I, თბ., 2002. — გვ. 148. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ვარდევანი

ვარდევანი — სოფელი საქართველოში (სამცხე-ჯავახეთის მხარე), ბორჯომის მუნიციპალიტეტში (წაღვერის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს თორის ქვაბულში, მდინარე გუჯარეთისწყლის (მტკვრის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირას, ზღვის დონიდან 1500 მ-ზე, ბორჯომიდან 33 კმ-ში, წაღვერიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 19 კმ-ში. 2014 წლის აღწერით მუდმივი მოსახლეობა არ არის. სოფლის მიდამოებში არის მინერალური წყარო (ჰიდროკარბონატულ-ქლორიდულ-ნატრიუმიანი ჯგუფი). სოფლის სახელწოდება ახალია. ვახუშტი ბატონიშვილის (XVIII ს.) სოფლების სიისა და რუკის მიხედვით, ამ სოფლის ძველი სახელწოდება შესაძლოა ლელისუბანი იყო. სოფლის სამხრეთით, შემაღლებულ ადგილზე, შემორჩენილია X საუკუნის შუა პერიოდის ერთნავიანი ეკლესიის ნანგრევები. შიგნით და გარედან ნაგებია სწორად ნაწყობი მოვარდისფრო ტუფის გათლილი მოზრდილი კვადრებით. შესასვლელი სამხრეთიდან ჰქონდა. იქვე გდია დიდი ზომის, კარგად დამუშავებული ვარდისფერი ქვის არქიტრავი, რომელზედაც გამოსახულია ორი ლილვით შექმნილ წრეში ჩასმული ტოლმკლავებიანი, ბოლოებგაშლილი ჯვარი. კედლებთან პროფილიანი კარნიზის ქვები ყრია, იქვეა კედლიდან ჩამოვარდნილი ქვა ასომთავრული წარწერის ფრაგმენტით: „მშლი“ (მშობელი?, მაშენებელი?). კარნიზი სოფელ გვერდისუბნის ეკლესიის კარნიზის მსგავსია — აქაც მის პროფილს მაღალი შეზნექილი არე და ვიწრო თარო შეადგენს. ეკლესიას ირგვლივ სასაფლაო აკრავს. სოფლის მიდამოებში აღმოჩენილია ძვ.წ. VIII-VI საუკუნეების სამაროვანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 348. ბერძენიშვილი დ., ვარდევანი // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. ?. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 16 აგვისტო 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ზანავი (ბორჯომის მუნიციპალიტეტი)

ზანავი — სოფელი ბორჯომის მუნიციპალიტეტში (ყვიბისის თემი). ბორჯომის ხეობაში, მდინარე მტკვრის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 795 მეტრი, ბორჯომიდან 9 კილომეტრი. სოფელში მოიპოვება მინერალური წყალი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 251 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 480. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ლიბანი (ბორჯომის მუნიციპალიტეტი)

ლიბანი — სოფელი ბორჯომის მუნიციპალიტეტში (ტბის თემში). მდებარეობს მდინარე ბორჯომულის (მტკვრის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1370 მეტრი, ბორჯომიდან 11 კილომეტრი. ლიბანი ადგილობრივი მნიშვნელობის კურორტია. სამკურნალო ფაქტორია მთის ჰავა და მინერალური წყაროების წყალი, რომელსაც იყენებენ აბაზანებისათვის. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 31 ადამიანი. ლიბანის სანატორიუმი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 216. internewsgeorgia-ს სიუჟეტი ლიბანის შესახებ ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
მაჭარწყალი

მაჭარწყალი — სოფელი ბორჯომის მუნიციპალიტეტში, ბაკურიანის თემში. მდებარეობს მდინარე გუჯარეთისწყლის (მტკვრის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1480 მეტრი, ბორჯომიდან 29 კილომეტრი. შედიოდა გვერდისუბნის თემში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 3 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 515. ს. მაკალათია, ბორჯომის ხეობა, თბ. 1957 წ. გვ. 18 ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
მზეთამზე

მზეთამზე — სოფელი ბორჯომის მუნიციპალიტეტში (წაღვერის თემში). მდებარეობს თორის ქვაბულში, ციხისჯვრის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე. მდინარე გუჯარეთისწყლის (მტკვრის მარჯვენა შენაკადი) მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1250 მეტრი, ბორჯომიდან 18 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 346 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 657. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
იკვნევი

იკვნევი — ნასოფლარი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (ატენის თემი). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1400 მეტრი, გორიდან 15 კილომეტრი. ისტორიულ წყაროებში პირველად მოიხსენიება 1658 წელს. სოფლის მახლობლად ეკლესიის ნანგრევებია. იკვნევის ტერიტორიაზე მიკვლეულია გვიანდელი ბრინჯაოს ხანის ბალთა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში არავინ ცხოვრობს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 104. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
იკორთა (ერედვის მუნიციპალიტეტი)

იკორთა — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, არცევის თემში. მდებარეობს ორბოძალის მთის სამხრეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1000 მეტრი. ცხინვალიდან 35 კილომეტრი. ფეოდალურ ხანაში იკორთა იყო ქსნის ერისთავთა ერთ-ერთი რეზიდენცია შიდა ქართლში. 1732 წელს იკორთასთან ბრძოლაში მოიგერიეს ლეკი ფეოდალების თავდასხმა. 1736 წელს ქსნის ერისთავი შანშე ირანს განუდგა და იკორთის ციხეში გამაგრდა. ქართველთა ლაშქარმა დაამარცხა მტერი, მაგრამ ერთი წლის შემდეგ იგი დაეუფლა ციხეს. სოფლის განაპირას მდებარეობს იკორთის ტაძარი. 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება (ოს. Уæллаг Икъорта). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 105. ↑ http://ugosstat.ru/wp-content/uploads/2017/06/Itogi-perepisi-RYUO.pdf ↑ საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე — საქართველოს კანონი ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ
ინაური

ინაური — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ბელოთის თემში. მდებარეობს მდინარე პატარა ლიახვის ხეობაში. ზღვის დონიდან 1280 მეტრი, ცხინვალიდან 50 კილომეტრი. 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება (ოს. Инаури). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 127. ↑ საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე — საქართველოს კანონი ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ
ლაცაური

ლაცაური — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ბელოთის თემში. მდებარეობს მდინარე პატარა ლიახვის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1750 მეტრი, ცხინვალიდან 35 კილომეტრი. 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება (ოს. Лацъаур). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 149. ↑ საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე — საქართველოს კანონი ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ
მალძიგათა

მალძიგათა — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ბელოთის თემში. მდებარეობს მდინარე ფაჩურისწყლის (პატარა ლიახვის მარცხენა შენაკადი) ზემოთში. ზღვის დონიდან 1870 მეტრი, ცხინვალიდან 45 კილომეტრი. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება (ოს. Мæлдзыгатæ). ენციკლოპედია „საქართველო“ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 393. ↑ საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე — საქართველოს კანონი ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ
ისროლისხევი

ისროლისხევი — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, ბიყარის თემში. მდებარეობს მდინარე მეჯუდის ზემოთში. ზღვის დონიდან 1600 მეტრი, ცხინვალიდან 48 კილომეტრი. 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში, ხოლო 2006 წლამდე შედიოდა გორის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება (ოს. Исрол). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 239. ↑ საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე — საქართველოს კანონი ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ
იფნარა

იფნარა — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (ბოშურის თემი). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1200 მეტრი, გორიდან 32 კილომეტრი. სოფელში შემორჩენილია ფეოდალური ხანის ეკლესიის ნანგრევები. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 6 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 285. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
თხინალა (გორის მუნიციპალიტეტი)

თხინალა — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (ბოშურის თემი). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1350 მეტრი, გორიდან 35 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 1 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 33. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II