laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ხაკასეთის ავტონომიური ოლქი

ხაკასეთის ავტონომიური ოლქი, ხაკასეთის აო (რუს. Хакасский автономная область, Хакасский АО; 20 ოქტომბერი, 1930 — 15 მაისი, 1992) — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული რსფსრ-ის კრასნოიარსკის მხარეში. ფართობი 69.1 ათასი კმ². მოსახლეობა 568 ათასი კაცი (1989). ადმინისტრაციული ცენტრი — აბაკანი. ხაკასეთის ავტონომიურ ოლქში იყო 8 რაიონი, 5 ქალაქი და 17 დაბა. ხაკასიაში ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ, 1917 წლის ნოემბერში დამყარდა საბჭოთა ხელისუფლება. 1918-1920 წლების სამოქალქო ომის დროს დაპყრობილ იყო თეთრგვარდიელების მიერ. მიუხედავად ამისა ბრძოლა თეთრგვარდიელებსა და ბაების დაჯგუფებას შორის გაგრძელდა 1923 წლამდე. 1923 წლის დასასრულს შეიქმნა ხაკასეთის ეროვნული მაზრა, რომლის ცენტრი უსტ-აბაკანში იყო. 1925 წელს მაზრა ოკრუგად გარდაიქმნა. 1930 წლის 20 ოქტომბერს შეიქმნა ხაკასეთის ავტონომიური ოლქი. ცენტრი იქვე დარჩა და დაერქვა აბაკანი. 1990 წლის 15 დეკემბერს ხაკასიის ავტონომიური ოლქის კრასნოიარსკის მხარიდან გამოსვლა დამტკიცებულ იქნა რსფსრ-ის სახალხო დეპუტატთა მეორე ყრილობაზე, რომელიც თავის მხრივ ეყრდნობოდა რსფსრ-ის კონსტიტუციაში შესული ცვლილებებს — გამოსულიყვნენ ავტონომიური ოლქები იმ მხარეთა შემადგენლობიდან რომლებშიც იმყოფებოდნენ. 1991 წლის 3 ივლისს რსფსრ-ის უმაღლესმა საბჭომ დადგენილებით ხაკასეთის ავტონომიური ოლქი გარდაქმნა ხაკასეთის საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკად (რსფსრ-ის შემადგენლობაში). 1992 წლის 29 იანვარს ხაკასეთის სსრ-ის უმაღლესმა საბჭომ მიიღო კანონი რესპუბლიკისთვის „ხაკასეთის რესპუბლიკად“ სახელის შეცვლის თაობაზე. 1992 წლის 21 აპრილს რუსეთის ფედერაციის სახალხო დეპუტატთა ყრილობაზე მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება შეეტანათ ცვლილებები რუსეთის კონსტიტუციაში. ცვლილება შევიდა ძალაში მისი გამოქვეყნების დღიდან 1992 წლის 16 მაისს. ხაკასეთის ავტონომიური ოლქი დაჯილდოვებული იყო 1967 წლის 29 ივლისს ლენინის ორდენით, 1972 წლის 29 დეკემბერს — ხალხთა მეგობრობის ორდენით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 416-417. Хакасская автономная область ↑ Всесоюзная перепись населения 1989 г.. ციტირების თარიღი: 2013-12-01 ↑ Закон РСФСР от 15 декабря 1990 г. «Об изменениях и дополнениях Конституции (Основного Закона) РСФСР» ↑ «Об изменениях и дополнениях Конституции (Основного Закона) РСФСР в связи с преобразованием автономных областей в Советские Социалистические Республики» ↑ Закон Республики Хакасия от 29.01.1992 № 1 «Об изменении наименования Хакасской Советской Социалистической Республики в составе Российской Федерации». დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-01-13. ↑ Закон Российской Федерации от 21 апреля 1992 года № 2708-I «Об изменениях и дополнениях Конституции (Основного Закона) Российской Советской Федеративной Социалистической Республики» ↑ Список законов РСФСР/РФ съездовского периода. ციტირების თარიღი: 2015-01-24
ტაიბეი

ტაიბეი (ჩინ. 臺北市) — ტაივანის დედაქალაქი და ქვეყნის პოლიტიკური, კულტურული და ეკონომიკური ცენტრი. ამავე დროს, წარმოადგენს ტაიბეი–კეელუნგის მეტროპოლიური არეალის ცენტრს. მდებარეობს კუნძულის ჩრდილოეთ კიდეზე, მდინარე დანშუიზე, ქალაქ კეელუნგიდან 25 კმ–ით სამხრეთ დასავლეთით. ქალაქი ამავე დროს ნავსადგურია წყნარ ოკეანეზე. 2010 წლის მონაცემებით, ტაიბეის მოსახლეობა 2 618 772 ადამიანს შეადგენს, ხოლო მეტროპოლიის, რომელშიც მასთან ერთად წარმოდგენილია ქალაქები ახალი ტაიბეი და კეელუნგი – 6 900 273 ადამიანს. ტაიბეი XVIII საუკუნეში დაარსდა და უკვე XIX საუკუნეში საზღვაო ვაჭრობის მნიშვნელოვანი ცენტრი გახდა. 1886 წელს, ჩინეთის ცინის იმპერიის მმართველმა დინასტიამ, ქალაქს პროვინციული დედაქალაქის სტატუსი მიანიჭა. როდესაც პირველი ჩინურ–იაპონური ომის დროს ტაივანი იაპონელებმა დაიპყრეს, ტაიბეი კუნძულის დედაქალაქად აქციეს და მისი მასიური ურბანული დაგეგმარება დაიწყეს. 1945 წელს, კუნძული კვლავ ჩინეთმა აიღო. როდესაც ჩინეთის სამოქალაქო ომის დროს კომუნისტებს გამოქცეულმა გომინდანის მთავრობამ თავი ტაივანს შეაფარა და 1949 წელს, ტაიბეი ჩინეთის რესპუბლიკის დედაქალაქად გამოაცხადა. ↑ Methods and Term Definitions. Directorate General of Budget, Accounting and Statistics. ციტირების თარიღი: 2009-08-04. ↑ Taipei (Taiwan) :: History - Britannica Online Encyclopedia. Britannica.com. ციტირების თარიღი: 2010-07-04.
იოდმჟავა

იოდმჟავა ( HIO 4 {\displaystyle {\ce {HIO4}}} )— არაორგანული მჟავა. წყალთან წარმოქმნის რამდენიმე ნაერთს, როლის ზოგადი ფორმულაა ( HIO 4 ) {\displaystyle {\ce {(HIO4)}}} n· ( H 2 O ) {\displaystyle {\ce {(H2O)}}} m. ასეთ ნაერთებს განიხილავენ, როგორც რთულ მრავალფუძიან მჟავებს ( H 3 IO 5 {\displaystyle {\ce {H3IO5}}} , H 4 I 2 O 9 {\displaystyle {\ce {H4I2O9}}} , H 5 IO 6 {\displaystyle {\ce {H5IO6}}} ). იოდის მარილები — პერიოდატები მდგრადი, ძლიერი მჟანგავი ნაერთებია. იშლებიან მხოლოდ 250-300 °C-ზე, ღებულობენ იოდატების ქლორით დაჟანგვისას ტუტე არეში. იყენებენ ტუტე რეაქტივებად. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 194.
აზერბაიჯანის მთები

აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მთები დაკავშირებული ჩრდილოეთით დიდი კავკასიონის და დასავლეთით და სამხრეთ-დასავლეთით მცირე კავკასიონის სისტემასთან. ქვეყნის ტერიტორიის რელიეფი მეტად მრავალფეროვანი და რთულია. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ძირითადი ოროგრაფიული ერთეულებია დიდი კავკასიონის, მცირე კავკასიონის და თალიშის მთის სისტემები, სამურ-დივიჩინის დაბლობი და მტკვრის დაბლობი. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე შედის დიდი კავკასიონის მთათა სისტემის მხოლოდ სამხრეთ-აღმოსავლეთი ნაწილი. დიდი კავკასიონის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში არის ორი მთა: ბაზარდუზუს მწვერვალი (4466 მეტრი), შაჰდაღის მწვერვალი (4243 მეტრი). სამხრეთ-დასავლეთით მთათა ქედები თანდათან მცირდება 1000-700 მეტრით. მცირე კავკასიონი მოიცავს რესპუბლიკის სამხრეთ-დასავლეთ და დასავლეთ ნაწილებს, აქვს შედარებით დაბალი სიმაღლე და წარმოადგენს მთიან ტერიტორიას რთული აგებულებით. აქ მთავარი მთებია მუროვდაღი, შაჰდაღი. ყარაბაღის ზეგანი, რომელიც იწყება მუროვდაღის სამხრეთიდან მდინარე არაქსამდე, მდებარეობს მეოთხე პერიოდის ჩამქრალი ვულკანებისა და ლავების რკალისებრ კონუსებზე. რესპუბლიკის უმაღლესი მთის მწვერვალია მწვერვალი ბაზარდუზუ, 4466 მეტრი სიმაღლით. ადმინისტრაციულად, აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე თალიშის მთები განლაგებულია აზერბაიჯანის ასტარის, ლენქორანის, ლერიქის, მასალის, იარდიმლისა და ჯალილაბადის რაიონებში, აგრეთვე ირანის ნამინის, ასტარას, ფუმანის, მასალის, კოლურის და მასულის შაჰრეტანებში. თალიშის მთების ყველაზე მაღალი მთებია ქომურგოი 2493 მ და ყიზიურდუ 2433 მ. აზერბაიჯანის გეოგრაფია ГОРНЫЕ ВЕРШИНЫ ↑ MIDDLE EAST :: AZERBAIJAN ↑ ОРОГРАФИЯ И ВЫСОТНЫЕ ПОЯСА ↑ ТАЛЫ́ШСКИЕ ГО́РЫ
დიდი ჰელსინკი

დიდი ჰელსინკი (ფინ. Helsingin seutu, Suur-Helsinki; შვედ. Helsingforsregionen, Storhelsingfors) ― ფინეთის უუსიმაის რეგიონის ერთ-ერთი ქვერეგიონი. მეტროპოლიური ტერიტორია ჰელსინკის ირგვლივ. მოიცავს უფრო მცირე ურბანულ ტერიტორიას, დედაქალაქის რეგიონს (Pääkaupunkiseutu, Huvudstadsregionen). 2022 წლის აღწერის მიხედვით, ქვერეგიონის მოსახლეობა 1 597 042 ადამიანს შეადგენს. ესპოო (ესბო) ჰელსინკი (ჰელსინგფროსი) ჰიუვინკიაია (ჰიუვინგე) იიარვენპიაია (ტრიასკიანდა) კაუნიაინენი (გრანკულა) კერავა (კერვო) კირკონუმი (კიურკსლიატი) მიანტსიალია ნურმიიარვი პორნაინენი (ბორგნიასი) სიპოო (სიბო) სიუნტიო (სიუნდეა) ტუუსულა (ტუსბი) ვანტაა (ვანდა) კარკილა (ჰიოგფორსიrs) ლოჰია (ლოიო) ვიჰტი (ვიქტისი) ფინეთის ქვერეგიონები ThisisFinland: Helsinki: A veritable mini-metropolis HSL, Helsinki Regional Transport Authority დაარქივებული 2014-03-28 საიტზე Wayback Machine. ↑ https://www.citypopulation.de/en/world/agglomerations/ ↑ Eurostat Population on 1 January by age groups and sex - functional urban areas — doi:10.2908/URB_LPOP1 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q126121730"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q217659"></a> ↑ ეკონომიკური თანამშრომლობისა და განვითარების ორგანიზაცია Population by age and sex - Cities and FUAs <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q126173292"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q41550"></a> ↑ European Observation Network for Territorial Development and Cohesion Final report of ESPON project 1.4.3. — Luxembourg: 2007. — P. 44. — ISBN 2-9600467-2-2 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1147323"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q126095269"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1842"></a>
ლოვიისის ქვერეგიონი

ლოვიისის ქვერეგიონი (ფინ. Loviisan seutukunta) ― ფინეთის უუსიმაის რეგიონის ერთ-ერთი ქვერეგიონი 2009 წლიდან. 2021 წლის აღწერის მიხედვით, ქვერეგიონის მოსახლეობა 17 223 ადამიანს შეადგენს. 2018 წლის ფინეთის საპრეზიდენტო არჩევნების შედეგები: საული ნიინისტე — 66.8% პეკა ჰაავისტო — 10.3% ლაურა ჰუჰტასაარი — 5.4% ნილს ტორვალდსი — 5.4% პაავო ვიაიურიუნენი — 4.8% ტუულა ჰაატაინენი — 3.5% მერია კიულიონენი — 1.9% მატი ვანჰანენი — 1.9% ფინეთის ქვერეგიონები ↑ Väestö iän (1-v.) ja sukupuolen mukaan alueittain, 1972-2021 31.12.2021. Tilastokeskus. Viitattu 26.8.2022.
პორვოოს ქვერეგიონი

პორვოოს ქვერეგიონი (ფინ. Porvoon seutukunta) ― ფინეთის უუსიმაის რეგიონის ერთ-ერთი ქვერეგიონი 2009 წლიდან. 2021 წლის აღწერის მიხედვით, ქვერეგიონის მოსახლეობა 59 660 ადამიანს შეადგენს. 2018 წლის ფინეთის საპრეზიდენტო არჩევნების შედეგები: საული ნიინისტე — 66.1% პეკა ჰაავისტო — 12.5% ლაურა ჰუჰტასაარი — 6.1% პაავო ვიაიურიუნენი — 4.6% ნილს ტორვალდსი — 3.4% ტუულა ჰაატაინენი — 3.1% მატი ვანჰანენი — 2.4% მერია კიულიონენი — 1.9% ფინეთის ქვერეგიონები ↑ Väestö iän (1-v.) ja sukupuolen mukaan alueittain, 1972-2021 31.12.2021. Tilastokeskus. Viitattu 26.8.2022.
რასებორგის ქვერეგიონი

რასებორგის ქვერეგიონი (ფინ. Raaseporin seutukunta) ― ფინეთის უუსიმაის რეგიონის ერთ-ერთი ქვერეგიონი 2009 წლიდან. 2021 წლის აღწერის მიხედვით, ქვერეგიონის მოსახლეობა 40 816 ადამიანს შეადგენს. 2018 წლის ფინეთის საპრეზიდენტო არჩევნების შედეგები: საული ნიინისტე — 66.7% პეკა ჰაავისტო — 12.5% ნილს ტორვალდსი — 7.4% ტუულა ჰაატაინენი — 4% ლაურა ჰუჰტასაარი — 3.3% პაავო ვიაიურიუნენი — 3.1% მერია კიულიონენი — 2% მატი ვანჰანენი — 0.9% ფინეთის ქვერეგიონები ↑ Väestö iän (1-v.) ja sukupuolen mukaan alueittain, 1972-2021 31.12.2021. Tilastokeskus. Viitattu 26.8.2022.
უუსიმაის მუნიციპალიტეტები

უუსიმაის (შვედ. Nyland) რეგიონი 4 ქვერეგიონს მოიცავს, რომლებიც 26 მუნიციპალიტეტად იყოფა. ესპოო (ესბო) ჰელსინკი (ჰელსინგფროსი) ჰიუვინკიაია (ჰიუვინგე) იიარვენპიაია (ტრიასკიანდა) კაუნიაინენი (გრანკულა) კერავა (კერვო) კირკონუმი (კიურკსლიატი) მიანტსიალია ნურმიიარვი პორნაინენი (ბორგნიასი) სიპოო (სიბო) სიუნტიო (სიუნდეა) ტუუსულა (ტუსბი) ვანტაა (ვანდა) კარკილა (ჰიოგფორსიrs) ლოჰია (ლოიო) ვიჰტი (ვიქტისი) სამხრეთი ფინეთი სამხრეთ ფინეთის რეგიონები
არქიპელაგი (ალანდი)

არქიპელაგი (ფინ. Ålands skärgård) ― ფინეთის ალანდის კუნძულების რეგიონის ერთ-ერთი ქვერეგიონი 2009 წლიდან. 2021 წლის აღწერის მიხედვით, ქვერეგიონის მოსახლეობა 2 055 ადამიანს შეადგენს. ფინეთის ქვერეგიონები ↑ GeoNames — 2005. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q830106"></a> ↑ Väestö iän (1-v.) ja sukupuolen mukaan alueittain, 1972-2021 31.12.2021. Tilastokeskus. Viitattu 26.8.2022.
ლანდსბიგდი (ალანდი)

ლანდსბიგდი (ფინ. Ålands landsbygd) ― ფინეთის ალანდის კუნძულების რეგიონის ერთ-ერთი ქვერეგიონი 2009 წლიდან. 2021 წლის აღწერის მიხედვით, ქვერეგიონის მოსახლეობა 16 547 ადამიანს შეადგენს. ფინეთის ქვერეგიონები ↑ GeoNames — 2005. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q830106"></a> ↑ Väestö iän (1-v.) ja sukupuolen mukaan alueittain, 1972-2021 31.12.2021. Tilastokeskus. Viitattu 26.8.2022.
მალდივის რესპუბლიკა

მალდივის რესპუბლიკა (ადგილ. ދިވެހި) — სახელმწიფო სამხრეთ აზიაში, მალდივის კუნძულებზე (ინდოეთის ოკეანე). მალდივის არქიპელაგი მოიცავს 1190 მცირე კუნძულ-ატოლს, რომელთაგან მხოლოდ 220-ია დასახლებული. ინდოეთისგან სამხრეთ-დასავლეთით განლაგებული, კუნძულები გადაჭიმულია 764 კმ-ით ჩრდილოეთით სამხრეთამდე და 130 კმ-ით აღმოსავლეთიდან დასავლეთამდე. ფართობით 298 კმ²-ია. მალდივები V საუკუნეში აღმოაჩინეს ბუდისტმა ბერებმა შრი-ლანკიდან ან ინდოეთიდან. XII საუკუნეში კუნძულებზე გავრცელდა ისლამი. ბრიტანული პროტექტორატი გაუქმდა და მალდივებმა მიიღო სრული პოლიტიკური თავისუფლება და გახდა გაერო წევრი. ის გახდა რესპუბლიკა 1968 წ., როდესაც ბოლო სულთანი ჩამოაგდეს. 1988 წლის ნოენბერში, შრი-ლანკის დაქირავებული ჯარები შეეცადნენ მთავრობის ჩამოგდებას. ისინი გაიქცნენ მალედან, როცა ინდოეთმა თავისი ჯარები შეიყვანა. დრამა დამთავრდა, როცა ტამილის პარტიზანული ჯარების არტილერისტები ინდოეთის სამხედრო ფლოტს ჩაბარდნენ. 1988 წლისთვის მალდივების მოსახლეობა შეადგენდა 202 000 კაცს. თვითონ კუნძულები არის ძველი ჩაძირული ვულკანური მთების მწკრივი. ყველა კუნძული საკმაოდ დაბალია. მათი სიმაღლე ზღვის დონიდან არ აღემატება 1,8 მეტრს. ბევრი მათგანი შემოსაზღვრულია ბარიერული რიფით, რომელიც იცავს მათ მუსონების ზემოქმედებისგან. ცხელი და ნესტიანი კლიმატის გამო ტემპერატურა მერყეობს 26 °C-დან 33 °C-მდე. ნალექების საშუალო დონე აღწევს 150 სმ-ს. ცხელი და ნესტიანი კლიმატის გამო აქ მალარია საყოველთაოდაა გავრცელებული. უხვი მცენარეული საფარი შეიცავს ქოქოსის პალმებს, პურის ხეებს და ტროპიკულ ბუჩქებს. თევზები და კუები ოკეანეში უხვადაა. ძირითადი კულტურებია ნესვი, კაკაო, მანიოკა, ტკბილი კარტოფილი და ბატატი. ხალხი ძირითადად დრავიდური, სანგალური, არაბული და აფრიკული წარმოშობისაა. სამხრეთი კუნძულები ყველაზე მეტად დასახლებულია. მალე, ქვეყნის დედაქალაქი, არის უდიდესი პროდუქციური ქალაქი, სადაც მოსახლეობის დაახლოებით ერთი მეოთხედი ცხოვრობს. დივეჰი არის შრი-ლანკის ძველი სინჰალური ენის განვითარება და ის ქვეყნის ოფიციალური ენაა. ასევე გამოიყენება არაბული, ინგლისური და ჰინდი. ოფიციალური რელიგიაა ისლამი. განათლება სავალდებულოა. ტრადიციული სკოლები ასწავლიან ბავშვებს ყურანს. მალდივებზე არაა არც კოლეჯები და არც უნივერსიტეტი. ტრადიციული სამედიცინო პრაქტიკა ჩვეულებრივია. მთავარი ტრანსპორტი ატოლებს შორის არის ნავი. საერთაშორისო აეროპორტი მდებარეობს კუნძულ ჰულულზე, დედაქალაქ მალესთან ახლოს. მალდიველების ძირითადი საქმიანობაა თევზაობა და ნავების აშენება-შეკეთება. თუნასი არის დომინანტი სპეციალიზაცია და მისი გადამამუშავებელი ფაბრიკა ლჰავიას ატოლში მდებარეობს. ტურიზმი და საფოსტო მარკები აგრეთვე შეადგენს წლიური ბიუჯეტის დიდ ნაწილს. ტრადიციული ხელითნაკეთობებში შედის ქოქოსის ქსოვილი, მაქმანი, ლაკის სამუშაოები, მოქსოვილი ფეხსაცმელი. იმპორტი წარმოადგენს კვების პროდუქტები, ნავთობის პროდუქტები, ტექსტილი და ფარმაცევტული ნაწარმი. შრი-ლანკა, იაპონია და სინგაპური მთავარი სავაჭრო პარტნიორები არიან. ოფიციალური ტურისტული ინფორმაცია პრეზიდენტის ოფისი დაივინგის ოფიციალური გზამკვლევი დაარქივებული 2021-02-24 საიტზე Wayback Machine. Maldives entry at The World Factbook[მკვდარი ბმული]
მარიეჰამნის ქვერეგიონი

მარიეჰამნის ქვერეგიონი (ფინ. Mariehamns stad) ― ფინეთის ალანდის კუნძულების რეგიონის ერთ-ერთი ქვერეგიონი 2009 წლიდან. 2021 წლის აღწერის მიხედვით, ქვერეგიონის მოსახლეობა 11 742 ადამიანს შეადგენს. ფინეთის ქვერეგიონები ↑ 1.0 1.1 Seutukunta- ja maakuntakatsaus 2001 — 1865. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q798557"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q33102669"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q55580751"></a> ↑ Väestö iän (1-v.) ja sukupuolen mukaan alueittain, 1972-2021 31.12.2021. Tilastokeskus. Viitattu 26.8.2022.
ალანდის კუნძულების მუნიციპალიტეტები

ალანდის კუნძულების რეგიონი 3 ქვერეგიონს მოიცავს, რომლებიც 16 მუნიციპალიტეტად იყოფა. ალანდის კუნძულების პოლიტიკა ალანდის კუნძულების მთავრობა ალანდის კუნძულების პარლამენტი The official ÅSUB website
გრამოფონებისა და ფონოგრაფების მუზეუმი

გრამოფონებისა და ფონოგრაფების მუზეუმი (რუს. Музей граммофонов и фонографов) — კერძო მუზეუმი სანქტ-პეტერბურგში. დაარსდა 1997 წლის 14 აპრილს ცირკის მსახიობის, კლოუნისა და მწვრთნელის, ვლადიმერ დერიაბკინის მიერ. რუსეთის ქალაქებში და მის ფარგლებს გარეთ მოგზაურობისას, მუზეუმის შემქმნელმა შეაგროვა ცნობილი რუსული და უცხოური ბრენდების ფონოგრაფების, გრამოფონების და პატეფონების ფართო კოლექცია, როგორიცაა ბურჰარდი, რებიკოვი, ციმერმანი. ამჟამად კოლექცია მოიცავს სამასზე მეტ უნიკალურ ექსპონატს, რომელიც დაკავშირებულია XIX საუკუნის მეორე ნახევრის — XX საუკუნის დასაწყისის ხმის ჩაწერის და მასთან დაკავშირებული საყოფაცხოვრებო ნივთების განვითარებასთან. ექსპონატების უმეტესობა რესტავრირებულია და მუშა მდგომარეობაშია. გარდა ამისა, მუზეუმში წარმოდგენილია არღანი და მუსიკალური ზარდახშები. მუზეუმის ცალკე დარბაზში განთავსებულია სამოვრების მცირე კოლექცია. მუზეუმის გვერდი Museum.ru-ზე მუზეუმის ფოტოები
კვერცხცოცხლადშობა

კვერცხცოცხლადშობა — შთამომავლობის მოცემის წესი, რომლის დროსაც ჩანასახი სრულ განვითარებას დედის სხეულში მყოფ კვერცხში აღწევს, მაგრამ კვერცხის გარსებისაგან მხოლოდ კვერცხის დადების შემდეგ თავისუფლდება. გვხვდება იშვიათად, მაგ., უხერხემლოებიდან კვერცხცოცხლადშობა ახასიათებს ზოგ მორიელსა და ტკიპას. ხერხემლიანებიდან კვერცხცოცხლადმშობია მთელი რიგი ქვეწარმავლები (მაგ., ცოცხლადმშობი ბოხმეჭა), გველებიდან — ჩვეულებრივი გველგესლა, ზღვის გველები, ზოგი ანკარა. ზოგჯერ აღინიშნება არასრული კვერცხცოცხლადშობა — ჩანასახის განვითარება დედის ორგანიზმში მყოფ კვერცხში იწყება, მაგრამ სრული განვითარება კვერცხის დადების შემდეგ მთავრდება (ზოგი რგოლოვანი და მრგვალი ჭია). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 496.
ქაჯაია

საკუთარი სახელი ქაჯაია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ბაჩო ქაჯაია — მსახიობი გივი ქაჯაია — საბჭოთა სახელმწიფო და პარტიული მოხელე გოჩა ქაჯაია — პოლიტიკოსი, სახელმწიფო მოხელე ევგენი ქაჯაია — ფეხბურთელი ვარლამ ქაჯაია — პედაგოგი, რედაქტორი იაკობ ქაჯაია — სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა) მერაბ ქაჯაია — პოლიტიკოსი, სახელმწიფო მოხელე ნინო ქაჯაია — მთარგმნელი ნინო ქაჯაია — ჟურნალისტი ოთარ ქაჯაია — ენათმეცნიერი, ლექსიკოგრაფი სერგო ქაჯაია — სამართალმცოდნე
ქელბაქიანი

საკუთარი სახელი ქელბაქიანი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: გენო ქელბაქიანი — მწერალი, დრამატურგი ვარლამ ქელბაქიანი — მათემატიკოსი, პედაგოგი ილარიონ ქელბაქიანი — სამხედრო პირი
კვიტაიშვილი

საკუთარი სახელი კვიტაიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: აკაკი კვიტაიშვილი — სამხედრო პირი, პოლიტიკური ემიგრანტი ემზარ კვიტაიშვილი — პოეტი, მწერალი, ესეისტი გიორგი კვიტაიშვილი — ექიმი, ინფექციონისტი მერაბ კვიტაიშვილი — ექიმი, რადიოლოგი
სიმონ ბაგრატიონ-მუხრანელი

სიმონ (სიმონიკა) ლევანის ძე ბაგრატიონ-მუხრანელი (დ. 1 სექტემბერი, 1896 — გ. 20 მაისი, 1923, თბილისი) — ქართველი ოფიცერი, 1918–1921 წლებში დამოუკიდებელი საქართველოს ეროვნული არმიის როტმისტრი, წმ. გიორგის ჯვრის კავალერი, ანტი-საბჭოთა ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის მოღვაწე 1921–1923 წლებში. საქართველოს ეროვნული გმირი. სიმონ ბაგრატიონ-მუხრანელი დაიბადა ცნობილ არისტოკრატულ ოჯახში. მამამისი, ლევან გიორგის ძე ბაგრატიონ-მუხრანელი (დ. 1863 — გ. 1901) იყო მუხრანის ბაგრატიონთა შტოს წარმომადგენელი, დედამისი, ანასტასია კი წერეთლის ქალი. თვითონ სიმონიკამ იქორწინა ნინო ბაგრატიონ-დავითიშვილზე (დ. 1897 — გ. 1969). დაამთავრა თბილისის გიმნაზია. მსახურონდა რუსეთის იმპერიის არმიაში. მონაწილეობდა I მსოფლიო ომში (1914-1918). იბრძოდა დასავლეთის ფრონტზე თათრების ცხენოსანი პოლკის რიგებში. განსაკუთრებით გამოიჩინა თავი სოფ. ჰოლიგრადისთან (ახლანდ. ტერნოპოლის ოლქი, უკრაინა) 1915 წლის 21 აგვისტოს ბრძოლაში. დაჯილდოებული იყო წმ. გიორგის IV (1914) და III (1915) ხარისხის ორდენებით, ასევე წმ. სტანისლავის III ხარისხის ორდენით (1917). 1915 წლიდან პრაპორშჩიკი. 1917 წელს საქართველოში დაბრუნდა. 1918 წლიდან მსახურობდა საქართველოს რესპუბლიკის ჯარში, ქართულ ცხენოსანთა პოლკის როტმისტრად. საბჭოთა ოკუპაციის (1921) შემდეგ ემიგრაციაში არ წასულა. განაგრძო სამხედრო სამსახური ქართულ წითელ არმიაში. ფარულად თანაუგრძნობდა ეროვნულ-დემოკრატებს. 1922 წლიდან იყო ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის სამხედრო ორგანიზაციისა და საქართველოს დამოუკიდებლობის კომიტეტის „სამხედრო ცენტრის“ წევრი. მონაწილეობდა საბჭოთა რეჟიმის წინააღმდეგ საერთო-სახალხო გამოსვლების ორგანიზებაში. 1923 წლის მარტში დააპატიმრეს მოსკოვის ერთ-ერთ სასტუმროში. იმავე წლის 20 მაისს „სამხედრო ცენტრის“ სხვა წევრებთან დახვრიტეს თბილისში, ახლანდ. ვაკის პარკის ტერიტორიაზე. სიმონ ბაგრატიონის მეუღლე მალე ციმბირში გადაასახლეს. სიმონ ბაგრატიონ-მუხრანელი და სამხედრო ცენტრის სხვა წევრები გარდაცვალებიდან 100 წლის შემდეგ 2023 წლის 4 ივლისს საქართველოს პრეზიდენტის განკარგულებით ეროვნული გმირის ორდენით დაჯილდოვდნენ. მშვიდობით ძმებო, გვხვრეტენ ამაღამ! დაარქივებული 2020-11-26 საიტზე Wayback Machine. / [საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს არქივი ; პროექტის ხელმძღვანელი ომარ თუშურაშვილი. თბ., 2016 . ISBN 9789941094361. - გვ. 88-122. ↑ 1.0 1.1 საქართველოს პრეზიდენტის განკარგულება N04/07/02 2023 წლის 4 ივლისი საქართველოს ეროვნული გმირის ორდენით დაჯილდოების შესახებ
The Suffering

The Suffering (ქართ. „ტანჯვა“) — 2004 წლის მოქმედებითი და საშინელებათა ჟანრის კომპიუტერული თამაში შუტერის ელემენტებით, შექმნილი Surreal Software-ის მიერ PlayStation 2-ისა და Xbox-ის სათამაშო კონსოლებისთვის, ასევე Windows-ის პერსონალური კომპიუტერებისთვის; GameCube-ის კონსოლის ვერსიის შექმნა გაუქმდა პროექტის გამოშვებამდე. თამაშის კონსოლის ვერსიები გამოუშვა Midway Games-მა; კომპიუტერული ვერსია გამოქვეყნდა Encore Software-ისა და Zoo Digital Publishing-ის მიერ. თამაშში მონსტრებისა და დონეების დიზაინის შექმნით სტუდია Stan Winston იყო დაკავებული, რომელმაც მანამდე ისეთი ცნობილი ფილმების გრაფიკა შექმნა, როგორებიცაა „ტერმინატორი“, „უცხო“ და „მტაცებელი“. მთავარ გმირს, სახელად თორქს ბრალად ედება თავისი ოჯახის - ცოლის და ორი შვილის მკვლელობა, თუმცა მას საერთოდ არ ახსოვს, როდის ჩაიდინა დანაშაული და ჩაიდინა კი საერთოდ. თორქი ებოტის ციხეში ხვდება, რომელიც შტატ მერილენდში მდებარეობს. ციხე თავისი ბნელი და სისხლიანი ისტორიით არის ცნობილი. თამაშში მოქმედება თორქის ციხეში მოხვედრისთანავე იწყება. როგორც კი მთავარი გმირი თავის კამერაში შედის, პატიმრები მასზე საუბარს იწყებენ და მცირე დროის შემდეგ მიწისძვრა ხდება, ხოლო სხვა პატიმრებს კი უცნობი არსებები კლავენ. კამერიდან გათავისუფლების შემდეგ, თორქი გზაში ნგრევასა და ხოცვა-ჟლეტას ხედავს, რომელიც უცნობმა არსებებმა მოაწყვეს, მაგრამ ეს არაფერია იმასთან შედარებით, რაც მას წინ ელოდება.
ქვარიანი

საკუთარი სახელი ქვარიანი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: დათუნა ქვარიანი — პოეტი ზაქარია (ქვარიანი) — აფხაზეთის კათოლიკოს-პატრიარქი კოლა ქვარიანი — მოჭიდავე, მსახიობი სიმონ ქვარიანი — ისტორიკოსი, მწერალი
ბულერბიელი ბავშვები

ბულერბიელი ბავშვები (შვედ. Alla vi barn i Bullerbyn)— შვედი მწერლის, ასტრიდ ლინდგრენის, წიგნი, რომელშიც მოთხრობილია პატარა სოფელ ბიულერბიუელში მცხოვრები ბავშვების ყოველდღიურობა. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. შვედეთის პატარა სოფელ ბულერბიში სულ სამი სახლი დგას: ერთში 7 წლის ლიზა ცხოვრობს თავის უფროს ძმებთან, ლასესა და ბოსესთან ერთად, მეორე სახლში ორი გოგონა – ბრიტა და ანა, მესამეში კი – ბიჭუნა ულე. ეს ბავშვები მეგობრები არიან – სულ ერთად თამაშობენ, სკოლაში დადიან, მშობლებს ეხმარებიან. ბავშვები თავად იგონებენ უამრავ მხიარულ თამაშსა და გასართობს და ამ თავგადასავლების მთავარი პერსონაჟებიც თავადვე არიან. წიგნი ქართულ ენაზე ჯენეტ ბაჯელიძემ თარგმნა. ბულერბის სინდრომი ↑ [1]
ქორთუა

საკუთარი სახელი ქორთუა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: ივანე ქორთუა — აფხაზი მუსიკოსი ნიკოლოზ ქორთუა — ქართველი ისტორიკოსი
სიმონ ყიფშიძე

სიმონ ნიკიფორეს ძე ყიფშიძე (დ. 1887, ჭიათურის მუნიციპალიტეტი — გ. 1953) — ქართველი ნევროპათოლოგი, ექიმი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1924), პროფესორი (1927), მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1944). 1912 წელს დაამთავრა ნოვოროსიის (ოდესის) უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტი. სტუდენტობის პერიოდში ეწეოდა კვლევით მუშაობას. მან ვ. მ. ბეხტერევის ნაშრომების მიხედვით შეადგინა თავის ტვინის გამტარი გზების სქემატური მოდელი. 1912-1919 წლებში მუშაობდა ოდესის ნერვულ დაავადებათა კლინიკაში პროფესორ ნ. მ. პოპოვთან. 1919 წლის სექტემბერში იგი დაბრუნდა საქართველოში და 1920 წლის მაისამდე თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიოლოგიის ლაბორატორიის ასისტენტი იყო ივანე ბერიტაშვილთან ერთად. 1919 წელს აირჩიეს თბილისის რკინიგზის საავადმყოფოს ნერვულ დაავადებათა განყოფილების გამგედ, სადაც დაჰყო 1923 წლამდე. 1920 წელს ყიფშიძე აირჩიეს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტის ნერვულ დაავადებათა კათედრის ასისტენტად, შემდგომ კი — უფროს ასისტენტად (1925 წლამდე) იაკობ ანფიმოვთან. 1924 წელს დაიცვა დისერტაცია თემაზე „მასალები პატარა ტვინის პათოლოგიისათვის“ და მიიღო მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორის სამეცნიერო ხარისხი. დისერტაცია ეხებოდა ნათხემის პათოლოგიას. მასში აღწერილი იყო მტევნის წვრილი კუნთების დისტონია, რასაც შემდგომში „ყიფშიძის სიმპტომი“ ეწოდა. 1925 წელს მიენიჭა დოცენტის სამეცნიერო წოდება, 1927 წელს — პროფესორის წოდება, ხოლო 1944 წელს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწის საპატიო წოდება. 1941-1945 წლებში იყო ამიერკავკასიის სამხარეო ოლქის მთავარი ნევროპათოლოგი. სიმონმა სათანადოდ აღჭურვა ნერვულ დაავადებათა კლინიკა, ფართოდ გაშალა სამეცნიერო-კვლევითი, პედაგოგიური და სამკურნალო მუშაობა, აღზარდა ნევროპათოლოგთა კადრები, შეადგინა და პირველად გამოსცა ქართულ ენაზე ნერვულ დაავადებათა სახელმძღვანელო. 1947 წელს რუსულ ენაზე დაიბეჭდა მისი ლექცები ნერვულ დაავადებებზე. არის 47 სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი. ეს ნაშრომები მოიცავს კლინიკური ნევროპათოლოგიის მრავალ ასპექტს. იგი შეისწავლიდა ნათხემის პათოლოგიას; ნერვული სისტემის ინფექციებს, პერიფერიული ნერვული სისტემის დაავადებებს; ნერვულ-კუნთოვანი აპარატის ელექტროფიზიოლოგიას, ნევროზებს და სხვ. ნერვული სნეულებანი: მოკლე სახელმძღვანელო სტუდენტებისათვის, თბ., ცოდნა, 1961 თბილისი: ენციკლოპედია, თბ., 2002, გვ. 913 მინდაძე ა., ნერვული დაავადებანი, თბ., განათლება, 1984, გვ. 25 სიმონ ყიფშიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკის კატალოგი