laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
დონის ნახიჩევანის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია

დონის ნახიჩევანის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია (რუს. Церковь Святого Николая; სომხ. Սուրբ Նիկողայոս եկեղեցի) — სომხური მართლმადიდებლური ეკლესია ყოფილ ქალაქ დონის ნახიჩევანში. ეკლესია დაანგრიეს 1930-იან წლებში. წმინდა ნიკოლოზის ხის ეკლესია დააარსეს 1781 წელს და აკურთხეს 1783 წლის 10 სექტემბერს. ეს იყო ერთ-ერთი პირველი ეკლესია, რომელიც ააგეს დონის ნახიჩევანში. ქუჩას, რომელზეც მდებარეობდა ეკლესია, ეწოდებოდა „ნიკოლსკის“ ქუჩა (ამჟამად ეწოდება ლისტოპადოვის ქუჩა). რამდენიმე წლის შემდეგ ხის ეკლესიის ადგილზე ააშენეს ქვის ეკლესია, რომელიც მდებარეობდა 1-ლი ხაზისა და 1-ლი უსპენსკის ქუჩის კუთხეში (ამჟამად პროლეტარის ქუჩა). ეკლესიას ჰქონდა სამი შესასვლელი ოთხკოლონიანი პორტიკებით. მთავარი (დასავლეთის) შესასვლელის თავზე დადგმული იყო სამრეკლო. ეკლესია გუმბათიანი იყო. 1862 წელს ეკლესიას კაპიტალური რემონტი ჩაუტარდა. XIX საუკუნის ბოლოს კლასიკური გუმბათი შეცვალეს ტრადიციული სომხური რვაკუთხა გუმბათით. 1902 წლის 28 აპრილს წმინდა ნიკოლოზის ეკლესიის სამრეკლოზე დაკიდეს 650 კგ. წონის ზარი. ეკლესიასთან ფუნქციონირებდა სომხური სასაფლაო, სადაც დაკრძალული იყო რამდენიმე ცნობილი ადამიანი: დეპუტატი ოვანეს აბრამიანი, ქალაქის თავი არუთიუნ ხალიბიანი, ვაჭარი მაგარ აირაპეტიანი - მიქაელ ნალბანდიანის ახლო მეგობარი. 1873 წელს ეკლესიაში მონათლეს მომავალი პოეტი ონოფრიოს ანოპიანი. 1883 წელს საზეიმოდ აღნიშნეს ეკლესიის აშენების 100 წლისთავი. ეკლესიასთან მოქმედებდა დაწყებითი სკოლა. ეკლესიაში ასევე მოქმედებდა ბიბლიოთეკა, რომელშიც დაცული იყო პერგამენტზე დაწერილი საეკლესიო წიგნები. 1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს. დაიწყეს შენობის თანდათანობით დემონტაჟი. ეკლესიის ნანგრევები საბოლოოდ გაანადგურეს მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ. მის ადგილზე კი ააშენეს ხუთსართულიანი საცხოვრებელი სახლი. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Малаховский Е. И. Храмы и культовые сооружения Ростова-на-Дону. — Ростов-на-Дону: Издательство «NB», 2006. — С. 107—109. — ISBN 5-98155-014-7. ↑ 2.0 2.1 Мкртыч Мкртычевич Чорчопьянц. Церкви города Нахичевани-на-Дону. Донской временник. ციტირების თარიღი: 2013-08-31. ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 Евгений Иванович Малаховский. Нахичеванские храмы. Донской временник. ციტირების თარიღი: 2013-08-31.
ჩარლი ჩაპლინის ქანდაკება (ლონდონი)

ჩარლი ჩაპლინის ქანდაკება — ინგლისელი მოქანდაკის, ჯონ დაბლდეის მიერ 1979 წელს შექმნილი ქანდაკება, რომელიც გამოსახავს ინგლისელ კომედიურ მსახიობსა და რეჟისორს, ჩარლი ჩაპლინს, რომლის ყველაზე პოპულარული პერსონაჟია მაწანწალა. მდებარეობს ლესტერის მოედანზე. ჩაპლინის მემორიალის მის მშობლიურ ქალაქში აღმართვის შესახებ წინადადება, მისი გარდაცვალების დღეს, 1977 წლის 25 დეკემბერს, დიდი ლონდონის საბჭოს ოპოზიციის ლიდერმა — ილტიდ ჰერინგტონმა წამოაყენა. მემორიალისთვის განკუთვნილ ადგილად, თავდაპირველად, სამხრეთი ლონდონის მთავარი გზაჯვარედინი, Elephant and Castle განიხილებოდა, სადაც, ჩაპლინმა სიცოცხლის ადრეული წლები გაატარა, თუმცა, გეგმა შეიცვალა და ქანდაკების განსათავსებელი ადგილის პრივილეგია ლესტერის მოედანს მიენიჭა . ბრინჯაოს ქანდაკება, საზეიმოდ გაიხსნა 1981 წლის 16 აპრილს (ჩაპლინის დაბადებიდან 92-ე წლისთავზე), თავდაპირველ ადგილმდებარეობაზე, მოედნის სამხრეთ-დასავლეთ კუთხეში, მსახიობ რალფ რიჩარდსონის მიერ. კვარცხლბეკზე გამოსახულია წარწერა: შემდეგ წელს, შვეიცარიის ქალაქ ვევეში, სადაც ჩაპლინი 1952 წლიდან გარდაცვალებამდე ცხოვრობდა, ქანდაკების უმნიშვნელოდ შეცვლილი ვერსია აღიმართა. 1989-1992 წლებში ლესტერში მიმდინარე სარესტავრაციო სამუშაოების გამო, მემორიალი მოედნის ცენტრალურ ნაწილში, უილიამ შექსპირის ქანდაკების ჩრდილოეთით გადაიტანეს. 2010-2012 წლების რესტავრაციის პერიოდში, ჩაპლინის ქანდაკება, უილიამ ჰოუგართის, ჯონ ჰანტერის, ისააკ ნიუტონის და ჯოშუა რეინოლდზის ბიუსტებთან ერთად, მოედნის მიმდებარე ქუჩაზე განთავსდა, სარემონტო სამუშაოების მიმდინარეობის პერიოდში სკულპტურების დაზიანების პრევენციის მიზნით. 2016 წელს, ჩარლი ჩაპლინის ქანდაკება, ლესტერის მოედანზე დააბრუნეს და მის 127-ე დაბადების დღეზე, კვლავ საზეიმოდ გახსნეს. ქანდაკება თავდაპირველ ადგილზე, 1980-იან წლებში. ქანდაკების მეორე ადგილმდებარეობა ლესტერის მოედანზე, 2008. ქანდაკება 2014 წელს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჩარლი ჩაპლინის ქანდაკება (ლონდონი) ↑ 1.0 1.1 Ward-Jackson, Philip (2011), Public Sculpture of Historic Westminster: Volume 1, Public Sculpture of Britain, 14, Liverpool: Liverpool University Press, ISBN 978-1-84631-691-3 ↑ Howie, Michael (2012-06-01), "Leicester Square or bust... historians demand the return of famous Britons", London Evening Standard, http://www.standard.co.uk/news/london/leicester-square-or-bust-historians-demand-the-return-of-famous-britons-7810885.html. წაკითხვის თარიღი: 2014-09-22 ↑ Statue of Charlie Chaplin returns to Leicester Square, Spotlight, 1 October 2013, http://www.spotlight.com/news/archive/2013/10/01/statue-of-charlie-chaplin-returns-to-leicester-square.aspx. წაკითხვის თარიღი: 19 July 2014 დაარქივებული 26 July 2014[Date mismatch] საიტზე Wayback Machine.Category:Webarchive-ის თარგის შეტყობინებები ↑ Westminster City Council to unveil statue to film icon Charlie Chaplin in Leicester Square, Westminster City Council, 15 April 2016, https://www.westminster.gov.uk/westminster-city-council-unveil-statue-film-icon-charlie-chaplin-leicester-square-london-home-uk. წაკითხვის თარიღი: 23 April 2016 დაარქივებული 28 April 2016[Date mismatch] საიტზე Wayback Machine.Category:Webarchive-ის თარგის შეტყობინებები
დიმიტრი როსტოველის ძეგლი

დიმიტრი როსტოველის ძეგლი (რუს. Памятник Димитрию Ростовскому) — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მიერ წმინდანად შერაცხული დიმიტრი როსტოველის ძეგლი დონის როსტოვში, მდებარეობს ტაძრის მოედანზე, გახსნილია 1999 წელს. რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ეპისკოპოსისა და როსტოვისა და იაროსლავის ეპარქიის მიტროპოლიტის დიმიტრი როსტოველის ძეგლი დგას დონის როსტოვის ღვთისმშობლის შობის ტაძრის, როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიის საკათედრო ტაძრის, წინ მოედანზე. მისი საზეიმო გახსნა გაიმართა 1999 წლის 15 დეკემბერს საკათედრო ტაძრის მოედანზე და დაუკავშირეს ქალაქის დაარსების 250 წლისთავს. ძეგლმა ადგილობრივ მოსახლეობაში გამოიწვია არაერთფეროვანი შეფასება, როგორც ქალაქის მოსახლეობას ისე სპეციალისტებსა და მოქანდაკეებს შორის. მას აკრიტიკებდნენ დაბალი მხატვრული დონის, მოუხერხებელი მდებარეობის, მასზე არსებული წარწერებისა და სხვადასხვა საკითხის გამო. თავდაპირველი იდეისა და მონუმენტის რამდენიმე პროექტის ავტორი იყო დონის როსტოველი მოქანდაკე ანატოლი სკნარინი. ჯერ კიდევ 1989 წელს მიიღო მან რუსეთის ფედერაციის კულტურის სამინისტროს თანხმობა და შექმნა ძეგლის რამდენიმე ვარიანტი, მაგრამ მოგვიანებით ქალაქის მთავრობამ გამოაცხადა ღია კონკურსი პროექტის შერჩევისათის, რომლის შედეგადაც გაიმარჯვა მოქანდაკე ვლადიმერ ბელიაკოვის პროექტმა. 1996 წელს ქალაქის ხელმძღვანელის ბრძანების შესაბამისად საძირკველი ჩაეყარა მომავალი ძეგლის ფუნდამენტს. 2013 წლიდან აქტიურად განიხილება იდეა ძეგლის ტაძრის მხარეს შემობრუნების შესახებ. ↑ Фонит? Не фонит?. km.ru. ციტირების თარიღი: 2017-01-31. ↑ Малаховский Е. И. Храмы и культовые сооружения Ростова-на-Дону, утраченные и существующие. — Ростов-н/Д.: NВ, 2006. — 240 с. ↑ «Нехороший» памятник. Независимая газета. ციტირების თარიღი: 2017-01-31. ↑ Распоряжение Главы администрации г. Ростова-на-Дону от 6 сентября 1996 г. № 203 «О конкурсе на лучший проект памятника Святому Димитрию Ростовскому». დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-03. ციტირების თარიღი: 2017-02-04. ↑ Ростовская область. Памятники Ростова-на-Дону. Regnum. ციტირების თარიღი: 2017-01-31. ↑ Памятник Димитрию Ростовскому собираются развернуть. Комсомольская правда. ციტირების თარიღი: 2017-01-31. ↑ Памятник Димитрию Ростовскому развернут лицом к собору
აბრეუ-ი-ლიმა

აბრეუ-ი-ლიმა (პორტ. Abreu e Lima) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 19 მეტრზე. მიეკუთვნება რესიფის აგლომერაციის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ რესიფის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 94 429 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 748.29 კმ²-ზე. ფართობი 126 193 კმ²-ია. პერნამბუკუ ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
კამარაჟიბი

კამარაჟიბი (პორტ. Camaragibe) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 55 მეტრზე. მიეკუთვნება რესიფის აგლომერაციის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ რესიფის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 144 466 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 2 818.46 კმ²-ზე. ფართობი 51 257 კმ²-ია. პერნამბუკუ ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ჟაბუატან-დუს-გუარარაპისი

ჟაბუატან-დუს-გუარარაპისი (პორტ. Jaboatão dos Guararapes) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 76 მეტრზე. მიეკუთვნება რესიფის აგლომერაციის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ რესიფის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 644 620 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 2 491.82 კმ²-ზე. ფართობი 258 694 კმ²-ია. პერნამბუკუ ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
მორენუ

მორენუ (პორტ. Moreno) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 96 მეტრზე. მიეკუთვნება რესიფის აგლომერაციის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ რესიფის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 56 696 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 289.16 კმ²-ზე. ფართობი 196 072 კმ²-ია. პერნამბუკუ ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
პაულისტა (პერნამბუკუ)

პაულისტა (პორტ. Paulista) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 13 მეტრზე. მიეკუთვნება რესიფის აგლომერაციის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ რესიფის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 300 466 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3 087.66 კმ²-ზე. ფართობი 97 312 კმ²-ია. პერნამბუკუ ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია

საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია (საია) — საზოგადოებრივი ორგანიზაცია; საქმიანობა დაიწყო როგორც პროფესიონალ იურისტთა გაერთიანებამ, რომელმაც მიზნად დაისახა იურისტის პროფესიის გარშემო არსებული უარყოფითი სტერეოტიპის შეცვლა და საკუთარი პროფესიონალიზმის, კომპეტენტურობისა და საქმიანობის მაგალითზე იურიდიული პროფესიის განვითარების ხელშეწყობა, ადამიანის უფლებათადაცვა, სამართლებრივი სახელმწიფოს ჩამოყალიბებისა და სამოქალაქო საზოგადოების განვითარების მხარდაჭერა. „საია“ დაფუძნდა 1994 წლის 9 სექტემბერს, ოფიციალურად კი რეგისტრაცია გაიარა 1994 წლის 21 სექტემბერს, როგორც არასამთავრობო ორგანიზაციამ (კავშირმა). „საია“ წარმოადგენს წევრობაზე დაფუძნებულ ორგანიზაციას. დღესდღეობით „საია“ 700-მდე წევრს აერთიანებს. წლების განმავლობაში „საია“ ახორციელებს საქმიანობას შემდეგი მთავარი მიმართულებებით: უფასო იურიდიული დახმარების სისტემის განვითარება; იურიდიული სწავლება და სამოქალაქო განათლება; საქართველოს კანონმდებლობის სრულყოფა; უფლებადარღვეულ მოქალაქეთა სასამართლო წარმომადგენლობა და სტრატეგიული სამართალწარმოება; იურისტთა პროფესიული დაოსტატება; სამოქალაქო საზოგადოების განვითარება; ინფორმაციის თავისუფლებისა და გამჭვირვალეობის ხელშეწყობა. საია საქმინობას ახორციელებს თბილისსა და რვა რეგიონში: თელავი რუსთავი გორი ქუთაისი ბათუმი დუშეთი ოზურგეთი ზუგდიდი დავით უსუფაშვილი (1994-1996); გია გეწაძე (1997-1998); ნინო გვენეტაძე (1998-1999); თინა ხიდაშელი (1999-2001, 2003-2004); ზაზა რუხაძე (2001-2003); ანა დოლიძე (2004-2006); გიორგი ჩხეიძე (2006-2008); თამარ ხიდაშელი (2008-2010); თამარ ჩუგოშვილი (2010-2012); კახა კოჟორიძე (2012-2014); ანა ნაცვლიშვილი (2014-2017); სულხან სალაძე (2018-2020); ნიკოლოზ სიმონიშვილი (2021 - 2022); ნონა ქურდოვანიძე (2022-დღემდე). ოფიციალური საიტი საიას იურიდიული განათლების ხელშეწყობის ფონდის საიტი დაარქივებული 2011-01-31 საიტზე Wayback Machine. საიას მედიის სამართლებრივი დაცვის ცენტრის საიტი დაარქივებული 2012-01-18 საიტზე Wayback Machine. ↑ ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციის თავმჯდომარედ ნიკოლოზ სიმონიშვილი აირჩიეს, რადიო თავისუფლება
სან-ლორენსუ-და-მატა

სან-ლორენსუ-და-მატა (პორტ. São Lourenço da Mata) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 58 მეტრზე. მიეკუთვნება რესიფის აგლომერაციის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ რესიფის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 102 895 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 392.57 კმ²-ზე. ფართობი 262 106 კმ²-ია. პერნამბუკუ ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
დონის ნახიჩევანის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია

დონის ნახიჩევანის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია (რუს. Церковь Успения Божией Матери; სომხ. Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի) — პირველი სომხური ეკლესია დონის ნახიჩევანში (ამჟამად დონის როსტოვის პროლეტარის რაიონის შემადგენლობაშია). ეკლესია დაანგრიეს 1930-იან წლებში. ხის სომხური ეკლესია ღვთისმშობლის მიძინების სახელზე უკვე აგებულია 1780 წელს, ანუ ქალაქის დაარსების მომდევნო წელს. ამ ტაძარში ხდებოდა სხვა სომხური ეკლესიების საძირკველში ჩასატანებელი ქვების კურთხევა. 1781 წლის 14 აპრილს საზეიმოდ აკურთხეს ოთხი ქვა, რომელიც შემდეგ დააყენეს ქალაქის ოთხივე კუთხეში. იოსებ არღუთაშვილ-მხარგრძელის (არჩეული, მაგრამ არაინტრონიზებული სრულიად სომეხთა კათოლიკოსი) ხელნაწერის, „დავთარის“ მიხედვით ახალი, ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესიის მშენებლობას საფუძველი ჩაეყარა 1781 წელს და მისი მშენებლობა დასრულდა არაუგვიანეს 1787 წლისა. მესამე ტაძრის მშენებლობა დაიწყო 1819 წლის 18 მაისს. ეკლესია მდებარეობდა 1-ლი უსპენსკაიას (ამჟამად პროლეტარის) ქუჩაზე, იქ სადაც ამჟამად საცხოვრებელი სახლი № 2 მდებარეობს. სამტრაპეზიანი ტაძარის გეგმას თავდაპირველად ჰქონდა სწორკუთხა ჯვრის ფორმა. ტაძრის ცენტრალური სივრცის თავზე აღმართული იყო გუმბათი. სამხრეთისა და ჩრდილოეთის შესასვლელები გაფორმებული იყო ოთხსვეტიანი ტოსკანური პორტიკებით. ცენტრალური (დასავლეთის) გასასვლელის თავზე დაშენებული იყო სამრეკლო, რომელიც ჩამოინგრა 1850-იან წლებში. 1856 წელს, არქიტექტორ ნ. მურატოვის პროექტის მიხედვით ეკლესია გააფართოვეს. მიამატეს ახალი დეტალები დასავლეთის შესასველის სამრეკლოს მხარეს. ტაძართან მოქმედებდა პატარა სომხური სასაფლაო, სადაც დაკრძალულნი იყვნენ ცნობილი ნახიჩევანელები. კერძოდ, აქ დაკრძალულნი იყვნენ ქველმოქმედები: ჰოვანეს პოპოვი და სტეფან ნატალიანი. ეკლესიასთან მოქმედებდა სასწავლებელიც. 1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს და მალევე დაანგრიეს. ეკლესიასთან არსებული სასწავლებლის ბაზაზე გაიხსნა № 12 სკოლა, რომლისთვისაც ააგეს ახალი შენობა. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ შენობა გააფართოვეს და აქ განათავსეს № 12 პროფესიული სასწავლებელი. მიძინების ეკლესიის გეგმა ეკლესიის ფასადი (მარცხნივ) და ეკლესია ჭრილში (მარჯვნივ). Mუქი შავი ფერით აღნიშნულია 1856 წლის მიშენება. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Малаховский Е. И. Храмы и культовые сооружения Ростова-на-Дону. — Ростов-на-Дону: Издательство «NB», 2006. — С. 105—107. — ISBN 5-98155-014-7.
ნოვოჩერკასკის ალექსანდრე ნეველის ტაძარი

ნოვოჩერკასკის წმინდა მართლმორწმუნე თავადის ალექსანდრე ნეველის ტაძარი (რუს. Церковь Святого благоверного князя Александра Невского) — მართლმადიდებლური ტაძარი ნოვოჩერკასკში. რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიაში. 1805 წელს, ამაღლების ტაძრის ჩამოყალიბების შემდეგ, ვორონეჟისა და ჩერკასკის ეპისკოპოსმა არსენმა აკურთხა ადგილი ახალი, ალექსანდრე ნეველის სახელობის ტაძრის ასაშენებლად. დროთა განმავლობაში, მას შემდეგ, რაც შეიცვალა ტაძრის მშენებლობის ადგილი, შესრულდა მეორე ადგილის კურთხევა მღვდელ ვასილი რუბაშკინის მიერ. თავდაპირველად ააშენეს ხის ეკლესია არქიტექტორ ლავოპიერის პროექტის მიხედვით. 1810 წლის 29 ივნისს მღვდელმა ალექსეი ორიდოვსკმა ალექსანდრე ნეველის სახელზე აკურთხა ხის ეკლესია. 1822 წელს ეკლესიაში აშენდა პატარა, დიდმოწამე პარასკევას სახელობის სამლოცველო, რომელიც აკურთხა მღვდელმა იაკობ მერხალევმა ამავე წლის 26 ოქტომბერს. 1827 წელს სამხედრო ატამანმა დ. კუტეინიკოვმა წამოაყენა წინადადება ალექსანდრე ნეველის ხის ეკლესიის ადგილზე აეშენებინათ ახალი ქვის ეკლესია. კუტეინიკოვის წინადადებას მხარი დაუჭირეს და შეიქმნა გეგმა და ფინანსური ხარჯები. 1829 წელს აღნიშნული გეგმა მოიწონა იმპერატორმა ნიკოლოზ I-მა და გასცა ბრძანება დაწყებულიყო მისი მშენებლობა ამაღლების ტაძრის მშენებლობის დასრულების შემდეგ. 1834 წელს ააშენეს ახალი სამრეკლო. 1835 წელს გადააკეთეს თავად ეკლესია: აშენდა ქვის საძირკველი და მიაშენეს მეორე საკურთხეველი. 1866 წელს ეკლესიის ხის სახურავი შეცვალეს რკინის სახურავით. ქვის ეკლესიის მშენებლობა გადაიდო. 1889 წელს შეიმუშავეს ქვის ეკლესიის ახალი პროექტი. პროექტი დაამტკიცა ატამანმა, თავადმა ნ. სვიატოპოლკ-მირსკიმ, ხოლო პროექტი აკურთხა მთავარეპისკოპოსმა მაკარმა. ეკლესიის სამშენებლო სამუშაოები დაიწყო 1891 წელს. 1893 წელს ეკლესიის შავი სამუშაოები დასრულდა. 1894 წლის ზაფხულში კი მთავარ გუმბათზე დაადგეს ჯვარი. მარმარილოს კანკელი მამასახლისმა ა. აბრამოვმა საკუთარი ხარჯებით დაუკვეთა მოსკოველ ხელოსანს და გადაიხადა 22 ათ. რუსული რუბლი. კანკელი დააყენეს 1896 წელს. 1897 წლის 19 ოქტომბერს მთავარეპისკოპოსმა ათანასემ მარჯვენა მინაშენი აკურთხა დიდმოწამე პარასკევას სახელზე. 1899 წელს ეკლესია შიგნიდან მოიხატა ზეთის საღებავებით და კედელი დაიფარა ფერმწერ გორდიენკოს მიერ დახატული ფრესკებით. ახალი, ქვის ეკლესია აგებულია ნეო-ბიზანტიურ სტილში, ნახევარწრიული აფსიდით. ტაძარი იტევს 1 500 ადამიანს. სამოქალაქო ომის შემდეგ ალექსანდრე ნეველის ეკლესია დაიხურა. მეორე მსოფლიო ომის დროს კვლავ გაიხსნა, ხოლო ხელახლა დაიხურა 1960 წელს. XX საუკუნის 70-იან წლებში ჩაუტარდა „რესტავრაცია“, რათა მასში განეთავსებინათ პლანეტარიუმი. 1990-იან წლებში ეკლესიაში აღსდგა ღვთისმსახურება. 1995 წლის 12 მარტს აშენდა ახალი სამრეკლო. „Донская Церковная Старина“, вып. 2-й, 1909 г., стр. 31. Александро-Невская церковь Новочеркасск. Церковь Александра Невского. Церковь Александра Невского
ნოვოჩერკასკის კონსტანტინესა და ელენეს ეკლესია

ნოვოჩერკასკის კონსტანტინესა და ელენეს ტაძარი (რუს. Церковь Константина и Елены) — მართლმადიდებლური ტაძარი ნოვოჩერკასკში. რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიაში. კონსტანტინესა და ელენეს ეკლესია ააგეს 1864 წელს, პოლკის სამლოცველოს ნაცვლად. ტაძარი აკურთხეს 1909 წელს. თავდაპირველი ეკლესია იყო ხის. ძალიან მალე მისი კედლები დალპა და საჭირო გახდა შეცვლა. დაიწყო საჭირო თანხების შეგროვება მრევლში ეკლესიის გასაახლებლად. ახალი ქვის ეკლესიის ასაშენებელი ადგილი აკურთხეს 1906 წლის 5 მარტს. ახალი, ქვის ეკლესიის შენებლობა დაჯდა 15 648 რუბლი. კონსტანტინესა და ელენეს ქვის ეკლესია აკურთხა ვასილი პეტროვმა 1909 წლის 10 მაისს. ეკლესიაში სამი სატრაპეზო იყო: ერთი, ცენტრალური სულიწმინდის სახელობისა, მეორე მარცხენა მხარეს — კონსტანტინესა და მისი დედის, ელენეს სახელობის, ხოლო მარჯვენა — ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, მირონ-ლუკიის მთავარეპისკოპოსის სახელობისა. 1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს. 1970-1990 წლებში ეკლესია მოქმედებდა. XX საუკუნის 1990-იანი წლების ბოლოს ეკლესია გაარემონტეს. მასზე აღმართეს მოოქრვილი ჯვარი და აღდგა ღვთისმსახურება. 2007 წელს დაიწყო ეკლესიის სახურავის შეკეთება, გამოიცვალა ხის იატაკი, მოაოქროვეს ღვთისმსახურების ჭურჭელი, აღადგინეს და მოაოქროვეს საკურთხევლის სახარება. 2008 წელს გუმბათის ყელში ჩააყენეს მეტალოპლასტმასის ფანჯრები. ეკლესია გაზიფიცირებულია. ამჟამად ეკლესიაში მღერის ორი პროფესიონალური ქორო, მუშაობს საკვირაო სკოლა, სამხატვრო სტუდია, რეგულარულად იმართება კულტურული ღონისძიებები, რომელიც ეძღვნება რელიგურ დღესასწაულებს. ასევე სპექტაკლები, საქველმოქმედო ვაჭრობები და კონცერტები. История прихода храма свв. Константина и Елены Новочеркасск. Церковь Константина и Елены Храм Константина и Елены в г. Новочеркасск ↑ "Донские Епархиальные Ведомости", 1906 г., №8, неоф. отд. с. 224 ↑ Храм Константина и Елены в г. Новочеркасск
ნოვოჩერკასკის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია

ნოვოჩერკასკის მიქაელ მთავარანგელოზის ტაძარი (რუს. Церковь Михаила Архангела) — მართლმადიდებლური ტაძარი ნოვოჩერკასკში. რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიაში. თავის დროზე ჩერკასკში, დონის კაზაკების ყოფილ დედაქალაქში ამავე სახელწოდების ეკლესია არსებობდა, მაგრამ დედაქალაქის ნოვოჩერკასკში გადატანის შემდეგ დადგა ეკლესიის გადატანის აუცილებლობაც. გადაწყვეტილება ჩერკასკიდან ნოვოჩერკასკში ხის ეკლესიის გადატანის შესახებ 1812 წელს მიიღო ვორონეჟისა და ჩერკასკის ეპისკოპოსმა ანტონმა, მიუხედავად იმისა, რომ ეკლესიის გადატანას ეწინააღმდეგებოდა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის სინოდი. საბოლოოდ სინოდი დაეთანხმა ეკლესიის გადატანას, იმ პირობით, რომ ნაპოლეონის წინააღმდეგ ბრძოლიდან დაბრუნების შემდეგ დონის კაზაკებს უნდა აეშენებინათ ქვის ეკლესია ნოვოჩერკასკში. 1813 წელს ეკლესია დაშალეს და გადაიტანეს ნოვოჩერკასკში. ეკლესიის გადატანასთან ერთდ ჩერკასკიდან გადაიტანეს მდიდრული საეკლესიო ჭურჭელი, ხატები და ა. შ. 1830 წლის ინვენტარიზციის მიხედვით ტაძარში იყო მრავალიარუსიანი კანკელი მოოქროვილი ვერცხლის ჩარჩოთი, მოოქროვილი და მარგალიტის თვლებით შემკული ხატები, ბრილიანტები და ნახევრადძვირფასი ქვები. 1834 წელს ხის ეკლესია გააფართოვეს, 1837 და 1839 წელს მიამატეს ორი საკურთხეველი ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატისა და იოანე ნათლისმცემლის პატივსაცემად. ხის ეკლესია დროდადრო დაიშალა და ახალმა მამასახლისმა სემიონ კოშკინმა 1850 წელს წამოაყენა საკითხი ქვის ეკლესიის მშენებლობის შესახებ. ტაძრის ასაშენებელი თანხები გროვდებოდა მთელს მსოფლიოში 10 წლის განმავლობაში. 1863 წელს საფუძველი ჩაეყარა ახალი ეკლესიის მშენებლობას. მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო ახალ ადგილზე, დასავლეთ მხარეს აზოვის მოედანზე. მშენებლობა გრძელდებოდა 6 წლის მანძილზე. 1869 წელს დასრულდა შავი სამუშაოები. მოსაპირკეთებელი სამუშაოები მიმდინარებდა კიდევ 3 წლის განმავლობაში. 1872 წელს სრული დატვირთვით ამოქმედდა ეკლესია. ახალი ქვის ეკლესია ააგეს არქიტექტორ იაკობ სედოვის პროექტის მიხედვით. ტაძრის კურთხევა შედგა 1873 წლის 8 ნოემბერს, მთავარანგელოზის ხსენების დღეს. 1922 წელს მთელს ქვეყანაში დაიწყო საეკლესიო ქონების ხელჩი ჩაგდების კამპანია. მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესიიდან წაიღეს საეკლესიო ნივთები, სულ 864 კგ. ვერცხლი, 4 კგ. ოქრო, 400 ცალი ძვირფასი ქვა, ალმასები და სხვ. 1939 წლიდან როსტოვის საოლქო აღმასკომის გადაწყვეტილების საფუძველზე ეკლესია დაიხურა. ოკუპაციის პერიოდში (1942-1943 წწ.) ეკლესია კვლავ მოქმედებდა და ეკლესიაში წირავდა მღვდელი ნიკოლაი ფომინი. 1961 წელს ეკლესია კვლავ დახურეს. 1990-იან წლებში დაიწყო ეკლესიის აღორძინება. 1990 წლის 19 ივნისს ქალაქის აღმასკომმა ეკლესია გადასცა მრევლს. 1991 წლის 14 იანვრიდან აღდგა ღვთისმსახურება. Новочеркасск. Церковь Михаила Архангела. Приход храма во имя Святого Архистратига Божия Михаила. ↑ Чибисов С. П. "История Новочеркасского Михайло-Архангельского храма", Новочеркасск, 2002 г, с. 35
აკირუნო

აკირუნო (იაპონ. あきる野市) — ქალაქი იაპონიაში. 2016 წლის აღწერით, მოსახლეობა შეადგენს 80 464 კაცს. აკირუნო მდებარეობს ტოკიოდან დაახლოებით 40–50 კილომეტრში, ტოკიოს დასავლეთით. ტოკიო ფუსსა ომე (ქალაქი) ჰამურა ჰატიოძი ჰინო შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „Акируно“ ვიკისაწყობში. Официальный сайт(იაპონური)
ნოვოჩერკასკის წმინდა გიორგის ეკლესია

ნოვოჩერკასკის წმინდა გიორგის ეკლესია (რუს. Свято-Георгиевский храм) — მართლმადიდებლური ტაძარი ნოვოჩერკასკში. რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიაში. ტაძარი აგებულია მატარებლის კატარსტროფაში (1888 წლის 17 ოქტომბერი) იმპერატორ ალექსანდრე III-ისა და მისი ოჯახის გადარჩენის აღსანიშნავად. 1890 წელს მრევლში მომწიფდა იდეა ეკლესიის მშენებლობის შესახებ. არქიტექტორმა ვასილი კულიკოვმა შექმნა ეკლესიის გეგმა. ეკლესია ააგეს მდინარე ტუზლოვის დამრეც ფერდობზე. ეკლესია საკმაოდ თავისებურ რუსულ არქიტექტურულ სტილშია ნაგები. მისი ზომები არც ისე დიდია, ტევადობა - 400 კაცი. ტაძარი აშენდა კერძო შემოწირულობებით და მთლიანად დაჯდა 17 000 რუბლი. ეკლესიის კანკელი დაამზადა ნოვოჩერკასკელმა ხელოსანმა ა. სოლოვიევმა. 1899 წელს ეკლესიასთან დაარსდა სამრევლო სკოლა. 1908 წელს კი მისთვის ააშენეს ცალკე შენობა. ეკლესია არსებობას აგრძელებდა 1939 წლამდე, როდესაც როსტოვის საოლქო აღმასკომის გადაწყვეტილებით დაიხურა. ომის შემდეგ იგი მოქმედებდა, როგორც ხორბლის საწყობი. 1940-იანი წლების ბოლოს იგი კვლავ დაუბრუნდა ეკლესიას და გახდა მოქმედი. 1990 წლიდან დაიწყო მისი აღდგენა. ეკლესიაში შემონახულია სიწმინდეები: წმინდა მართლმორწმუნე თავადის, ალექსანდრე ნეველის ხატი, რომელიც ჩასმულია ვერცხლის ჩარჩოში, წმინდა პანტელეიმონ მკურნალის ათონის წერილები. განსაკუთრებულ ყურადღებას იმსახურებს კანკელის კედლის ფერწერა. ტაძარშია ასევე ორიგინალური თუჯის ბარელიეფური გამოსახულება „სადუმლო სერობა“, რომელიც ლეონარდო და ვინჩის ფრესკის ასლს წარმოადგენს. ამჟამად ნოვოჩერკასკის წმინდა გიორგის ეკლესია როსტოვის საოლქო საბჭოს სახალხო დეპუტატთა საბჭოს 1992 წლის 17 დეკემბრის № 325 გადაწყვეტილებით, აღიარებულია კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლად. 2006 წლიდან ეკლესიის წინამძღვარია დეკანოზი ალექსანდრე ლუკანენკო. Храмы Новочеркасска Церкви и храмы Новочеркасска Симфония - Новочеркасский православный информационный портал დაარქივებული 2013-09-23 საიტზე Wayback Machine. ↑ Храмы Новочеркасска, Свято-Георгиевский храм ↑ История Свято-Георгиевского прихода