laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
პაატა შამუგია

პაატა შამუგია (დ. 20 მარტი, 1983, გალი) — თანამედროვე ქართველი პოეტი, ლიტერატურული პრემია „საბას“ ორგზის ლაურეატი. 2015 წელს ის გახდა პირველი პოეტი, რომელმაც ორჯერ მიიღო პრემია „საბა“ საუკეთესო პოეტური კრებულისთვის — პირველად „დაუჯდომელისთვის“ და მეორედ „შიზოგადოებისთვის“. „შიზოგადოება“ გახდა საფრანგეთში პრემია მალარმეს ფინალისტი 2022 წელს. დაიბადა 1983 წლის 20 მარტს აფხაზეთში. ცხოვრობს თბილისში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი, უახლესი ლიტერატურის სპეციალობით. 2007 წლიდან მუშაობს სხვადასხვა გამომცემლობაში, აქვეყნებს ლექსებს პერიოდიკაში და წერს კრიტიკულ ესეებს. ფართო საზოგადოებისათვის პაატა შამუგია ცნობილი გახდა სკანდალური წიგნით „ანტიტყაოსანი“. წიგნმა სკანდალი გამოიწვია იმით, რომ ის ამ კლასიკური ტექსტის პაროდირებული ვერსია იყო. სამწლიანი პაუზის შემდეგ (2010) პაატა შამუგიამ გამოსცა პოეტური კრებული „უპირატესობა“, რომელიც გამოსვლისთანავე მოექცა ყურადღების ცენტრში. წინა კრებულისგან განსხვავებით, „უპირატესობა“ არ გამხდარა სკანდალის მიზეზი, პირიქით — კრიტიკამ დადებითად მიიღო ავტორის წიგნი, დაიწერა რეცენზიები, სადაც ავტორს ახალი ქართული პოეზიის გამორჩეულ სახედ მიიჩნევენ. 2011 წელს გამოვიდა ავტორის ახალი წიგნი სახელწოდებით „დაუჯდომელი“, რომელშიც ავტორი რელიგიური თემების გადამუშავებითა და მძაფრი სოციო-პოლიტიკური პათოსით ამბობს სათქმელს. 2014 წელს პაატა შამუგიამ გამოსცა კრებული „შიზოგადოება“, რომელიც გამოსვლისთანავე ლიტერატურული წრეების განხილვის საგანი გახდა. პოეტი და კრიტიკოსი შოთა იათაშვილი ამ კრებულზე საუბრისას აღნიშნავს: პოეტ ეკა ქევანიშვილის თქმით: მისი ლექსები თარგმნილია ინგლისურ, სპარსულ, ფრანგულ, თურქულ, რუსულ, უკრაინულ, აზერბაიჯანულ, სომხურ და გერმანულ ენებზე. 2015 — „საბა“ საუკეთესო პოეტური კრებულისთვის „შიზოგადოება“ 2012 — „საბა“ საუკეთესო პოეტური კრებულისთვის „დაუჯდომელი“ 2012 — ჟურნალმა „ცხელმა შოკოლადმა“ პაატა შამუგია დაასახელა წლის ადამიანად. პაატა შამუგია demo.ge–ზე დაარქივებული 2016-03-03 საიტზე Wayback Machine. პაატა შამუგია artarea–ზე დაარქივებული 2017-05-06 საიტზე Wayback Machine. პაატა შამუგია ჟურნალ „ლიბერალის“ საიტზე ↑ Prix Mallarmé 2022 et Prix Mallarmé étrange 2022, თარიღი — 16 ივნისი, 2022" ↑ კომპრომისი poemhunter.com-ზე ↑ კომპრომისი allpoetry.com-ზე ↑ ترجمه ی آزیتا قهرمان شعرهایی از پاتا شاموگیا. piadero.ir. ციტირების თარიღი: 11 აგვისტო, 2020.[მკვდარი ბმული]
პელევსი

პელევსი (ბერძ. Πηλεύς) — ძველბერძნულ მითოლოგიაში ეაკისა და ენდეიდას შვილი, ტელამონისა და ფოკისის ძმა. არაერთხელაა ნახსენებია „ილიადაში“ და „ოდისეაში“. სახელოვან ეაკოსს (რომელიც გარდაცვალების შემდეგ ჰადესის ერთ-ერთი მსაჯული იყო) პელევსი და ტელამონი ენდეისისგან ჰყავდა, უმცროსი ვაჟი ფოკისი კი – ნერეიდა ფსამატესაგან. მიუხედავად ამისა, ისინი ერთად ცხოვრობდნენ კუნძულ ეგინაზე. ფოკისი ათლეტურ ასპარეზობებზე სჯაბნიდა უფროს ძმებს, რითაც მათი რისხვა დაიმსახურა. პელევსსა და ტელამონს ისე შურდათ მისი, რომ მოკლეს კიდეც და როდესაც ეაკოსი ჩაწვდა სიმართლეს, ძმებმა თავს გაქცევით უშველეს. პელევსი ფთიის მეფე აქტორმა შეიფარა, ცოდვათაგან განწმინდა, თავისი ქალიშვილი, პოლიმელა, ცოლად შერთო და სამეფოს მესამედიც უანდერძა. როდესაც კალიდონში საქვეყნოდ ცნობილი ნადირობა მოეწყო (კალიდონის ნადირობა), პელევსს შემთხვევით შემოაკვდა თავისი ცოლისძმა და იძულებული გახდა იოლკოსში გაქცეულიყო, სადაც თავისი მეგობარი, მეფისწული აკასტოსი ეგულებოდა. აქ კვლავ ახალი უბედურება დატრიალდა: აკასტოსის ცოლს შეუყვარდა პელევსი და მისი მოხიბვლა მოიწადინა. ხოლო როდესაც ვერაფერს გახდა, პოლიმელასთან იცრუა: პელევსი გღალატობს და ჩემს ასულს ირთავს ცოლადო. სასოწარკვეთილმა პოლიმელამ თავი ჩამოიხრჩო. ვერაგმა ქალმა ახლა ქმარი დაარწმუნა იმაში, რომ თითქოს პელევსს მისი შეცდენა სურდა. განრისხდა აკასტოსი, მაგრამ თავად ვერ მოკლა სტუმრად მოსული მეგობარი. ველური კენტავრებით დასახლებულ პელიონის მთაზე გაიწვია სანადიროდ, მიძინებულს იარაღი აჰყარა და მიატოვა. კენტავრთა შორის იყო ბრძენი ქირონი, რომლის შემწეობითაც გადარჩა პელიასი. მან დაარბია იოლკოსი, ხოლო აკასტოსი და მისი მეუღლე სიცოცხლეს გამოასალმა. მითოგრაფოსები გვარწმუნებენ, რომ ეს მან დიოსკურთა და იასონის თანადგომით ჩაიდინაო. ძველ საბერძნეთში აღმატებულად მოსწონდათ მითი პელევსისა და თეტისის ქორწინებაზე (თეტისი). ამ მშვენიერ ნერეიდას, თემისის რჩევით, შერთო ზევსმა მოკვდავი პელევსი. მათ შეეძინათ ვაჟი, რომელსაც აქილევსი შეარქვეს და რომელიც ეპიროსის მეფეთა მამამთავარი გახდა. მალე თეტისმა მიატოვა პელევსი, რომელმაც თავისი მცირეწლოვანი ძე ბრძენ ქირონს მიაბარა აღსაზრდელად. დიდხანს იცოცხლა პელევსმა. მონაწილეობა მიიღო არგონავტების ლაშქრობაში, იგი ჰერაკლესთან ერთად იბრძოდა ტროაში, ტროას ომის დასრულებასაც მოესწრო და ღრმად მოხუცი გარდაიცვალა კუნძულ კოსზე. ასე ამბობენ, პელევსი ფთიადან განდევნესო აკასტოსის ჩამომავლებმა. https://en.wikipedia.org/wiki/Peleus http://www.nplg.gov.ge/wikidict/index.php/პელევსი ↑ Мифы народов мира. М., 1991-92. В 2 т. Т.2. С.297; Псевдо-Аполлодор. Мифологическая библиотека I 8, 2 далее ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პელევსი
ლეოპოლდ მოცარტი

იოჰან გეორგ ლეოპლდ მოცარტი (გერმ. Leopold Mozart; დ. 14 ნოემბერი 1719, აუგსბურგი — გ. 28 მაისი, 1787, ზალცბურგი) — ავსტრიელი კომპოზიტორი, მევიოლინე და პედაგოგი. ავტორია ვიოლინოზე სწავლის წიგნისა — „Versuch einer gründlichen Violinschule“. იყო ვოლფგანგ ამადეუს მოცარტის მამა და მასწავლებელი. დიდი გავლენა იქონია მის მუსიკალურ განვითარებაზე. ლეოპოლდ მოცარტი დაიბადა წიგნების მკინძავის ოჯახში. იყო იოჰან გეორგ მოცარტისა (1679-1736) და მისი მეორე ცოლის — ანა მარია სულზერის (1696-1766) შვილი. სწავლობდა თეოლოგიას ზალცბურგის უნივერსიტეტში, თუმცა ყოველთვის იტაცებდა მუსიკა და 1740 წელს გახდა პროფესიონალი მევიოლინე. 1747 წელს დაქორწინდა ანა მარია პერტლზე. მათ ეყოლათ 7 ბავშვი, რომლიდანაც მხოლოდ 2 დარჩა ცოცხალი: მარია ანა ვალბურგა იგნატია მოცარტი და ვოლფგანგ ამადეუს მოცარტი. ორივე ბავშვი პატარობიდან მუსიკალური ნიჭით გამოირჩეოდა, რომლებიც შემდეგ განთქმული მუსიკოსები გახდნენ. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ლეოპოლდ მოცარტი“ ვიკისაწყობში. ლეოპოლდ მოცარტი — Mozart Project ლეოპოლდ მოცარტი — უფასო ნოტები მუსიკალური ნოტების საერთაშორისო ბიბლიოთეკის პროექტის საიტზე (IMSLP) ლეოპოლდ მოცარტი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
ტრეპანაცია

ტრეპანაცია (ფრანგ. trépanation) — ძვლოვანი ღრუს (მაგ., თავის ქალის) გაკვეთის ოპერაცია. ტრეპანაცია ერთ-ერთი უძველესი ქირურგიული ოპერაციაა, რომელსაც ჯერ კიდევ პრეისტორიულ ხანაში იყენებდნენ. დღესდღეობით ტრეპანაცია გამოიყენება ჰემატომების სამკურნალოდ და სხვადასხვა ნეიროქირურგიული ოპერაციების ჩასატარებლად. მედპორტალი დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine. ტრეპანაცია // უცხო სიტყვათა ლექსიკონი
ზუმბი

ზუმბი (პორტ. Zumbi; დ. 1655 — გ. 20 ნოემბერი, 1695, ალაგაოსის შტატი, ბრაზილია) — ქილომბო დოს პალმარესის (გაქცეულ მონათა თავშესაფარი) ბოლო ლიდერთაგანი. ქილომბო დოს პალმარესი ბრაზილიის პორტუგალიური დასახლებებიდან გაქცეულ შავკანიანთა თვითმყოფადი რესპუბლიკა იყო - მიახლ. პორტუგალიის ზომის რეგიონი ბაიას შიდა რაიონში. მისი არსებობის პიკში, პალმარესის მოსახლეობამ 30.000-ს მიაღწია. იძულებულნი იყვნენ რა თავი დაეცვათ ჰოლანდიელი და პორტუგალიელი კოლონიური ძალების შემოტევებისგან, პალმარეს მეომრები კაპოეირას (მე-16 საუკუნეში ბრაზილიაში აფრიკელ მონათა მიერ შექმნილი საბრძოლო ხელოვნება) ექსპერტები იყვნენ. აფრიკელი, ცნობილი როგორც ზუმბი, პალმარესში 1655 წელს თავისუფლად დაბადებული, პორტუგალიელებმა დაიჭირეს და მისიონერ მამა ანტონიო მელოს მიჰყიდეს, როდესაც ის დაახლოებით 6 წლისა იყო. ფრანცისკოდ მონათლულ ზუმბის ასწავლეს სახარება, პორტუგალიური და ლათინური ენები და ყოველდღიურ მესაზე დამხმარედ ამუშავებდნენ. მისი "ცივილიზების" მცდელობის მიუხედავად, ზუმბი 1670 წელს, 15 წლის ასაკში, გაქცევას ახერხებს და მშობლიურ ადგილს უბრუნდება. ზუმბი მალევე ცნობილი გახდა მისი ფიზიკური შესაძლებლობებისა და საბრძოლო ტექნიკის მეოხებით და 20 წლის ასაკისთვის სახელმოხვეჭილი სამხედრო სტრატეგი იყო. 1678 წელს პერნამბუკოს ოლქის მმართველმა პედრო ალმეიდამ, პალმარებთან ხანგრძლივი კონფლიქტით თავგაბეზრებულმა, მათ ლიდერ განგა ზუმბას დაზავება შესთავაზა. ალმეიდა ყველა გაქცეულ მონას თავისუფლებას შეჰპირდა, თუ პალმარები პორტუგალიის მმართველობას სცნობდნენ. განგა ზუმბა შემოთავაზებაზე დათანხმდა. თუმცა თავად ზუმბი პორტუგალიელებს არ ენდობოდა. დანარჩენ აფრიკელთა მონომის პირობებში მხოლოდ პალმარეს ხალხის თავისუფლება მიუღებელი იქნებოდა. ამიტომ ზუმბიმ უარყო ალმეიდას პირობა და განგა ზუმბას ლიდერობა ეჭვქვეშ დააყენა. პორტუგალიურ ზეწოლაზე წინააღმდეგობის გაგრძელების მოწოდებით ზუმბი პალმარესის ახალი ლიდერი გახდა. ზუმბის მმართველობის 15 წლის თავზე პორტუგალიელმა სამხედრო მეთაურებმა ჟორჟ ველომ და ვიეირა დე მეიომ ქილომბოზე არტილერიული იერიში მიიტანეს. 1694 წლის 6 თებერვალს, პალმარესის კაფუცოებთან 67 წლიანი განუწყვეტელი კონფლიქტის შემდეგ პარტუგალიელებმა მოახერხეს სერკა დე მაკაკოს (რესპუბლიკის ცენტრალური დასახლება) განადგურება. პალმარესის მებრძოლები პორტუგალიურ არტილერიას ვერ გაუმკლავდნენ; რესპუბლიკა დაეცა და ზუმბი დაჭრილ იქნა. თუმცა ჭრილობებს გადაურჩა და გაქცევა მოახერხა, ზუმბი ორი წლის შემდეგ მოღალატეებმა გასცეს. მას დაჭერის ადგილზევე თავი მოჰკვეთეს 1695 წლის 20 ნოემბერს. პორტუგალიელებმა ზუმბის თავი რესიფეში წაიღეს, სადაც იგი ცენტრალურ მოედანზე საჩვენებლად გაიტანეს, იმის დასამტკიცებლად, რომ პოპულარული ლეგენდის მიუხედავად ზუმბი უკვდავი არ ყოფილა. ძველი ქილომბოსის ნარჩენმა მოსახლეობამ კიდევ დაახლოებით ასი წელი იარსება. ამჟამად 20 ნოემბერი აღინიშნება ძირითადად რიო დე ჟანეიროში, როგორც ეროვნული ღირსების დღე. ამ დღეს განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვს აფრო-ბრაზილიელებისთვის, რომელთათვის ზუმბი თავისუფლებისთვის მებრძოლი გმირი და თავისუფლების სიმბოლო არის.
ანტიოქია

ანტიოქია ორონტესზე (ბერძ. Ἀντιόχεια ἡ ἐπὶ Δάφνῃ, Ἀντιόχεια ἡ ἐπὶ Ὀρόντου ან Ἀντιόχεια ἡ Μεγάλη; ლათ. Antiochia ad Orontem; ასევე დიდი ანტიოქია ან სირიის ანტიოქია) — უძველესი ქალაქი მდინარე ორონტესის აღმოსავლეთ სანაპიროზე, დღევანდელი ანთაქიას, თურქეთი, მახლობლად. ქალაქი დააარსა სლეუკუს I ნიკატორმა, ალექსანდრე დიდის ერთ-ერთმა გენერალმა, ძვ. წ. IV საუკუნეში. ანტიოქია ისრაელსგარეთ ქრისტიანობის აკვანი და ალექსანდრიის მეპაექრე გახდა ახლო აღმოსავლეთის მთავარი ქალაქის ტიტულისთვის. ის ერთ-ერთი იყო ოთხ ქალაქთაგან სირიის ტეტრაპოლისში. The Ancient City of Antioch დაარქივებული 2005-12-30 საიტზე Wayback Machine. Map Richard Stillwell, ed. Princeton Encyclopedia of Classical Sites, 1976: "Antioch on the Orontes (Antaky), Turkey" Antioch (Antakya) Includes timeline, maps, and photo galleries of Antioch's mosaics and artifacts
კაპოეირა

კაპოეირა, კაპუეირა (პორტ. Capoeira [kapu'e(i)ra]) — აფრო-ბრაზილიური საბრძოლო ხელოვნება (ასევე ცეკვის, მუსიკისა და პოპ-კულტურის შემადგენელი ნაწილი) თავდაპირველად ჩამოყალიბდა კოლონიურ პერიოდში ბრაზილიაში აფრიკელ მონათა მიერ. ტექნიკა გამოირჩევა მატყუარა სწრაფი მოძრაობებით, ძლიერი აკრობატული კომპონენტებით და ზოგიერთ ვერსიებში, როგორც წესი, მუსიკის თანხლებით სრულდება. კაპუეირას ორი მთავარი ერთმანეთისგან გამორჩეული სტილი არსებობს. ერთს ჰქვია ანგოლა, დამახასიათებელი ნელი, დაბალი თამაშით კაპუეირას რიტუალისა და ტრადიციების ზედმიწევნით შესრულებით. მეორე სტილია რეჟიონალ, გამორჩეული განუწყვეტელი აკრობატული თამაშით, სადაც ტექნიკასა და სტრატეგიას ექცევა მთავარი ყურადღება. ორივე სტილს ახასიათებს სწრაფი ვარდნითი მოძრაობები და მიწაზე გართხმული მოჩვენებითი სიმშვიდე მყისიერი წამოვარდნით, ფეხისცემითა და თავისკვრით. სიტყვა კაპუეირას წარმომავლობა გაურკვეველია. ერთი ვერსიით ის შესაძლოა მიუთითებდეს ტყის ან ჯუნგლის დაწვით ან გაკაფვით მიღებულ არემარეზე. აფრო-ბრაზილიელი მეცნიერი კარლოს ეუჟენიე მიიჩნევს რომ სახელწოდება მიუთითებს დიდ მრგვალ კალათაზე სახელით კაპა, რომლითაც ქალაქელი მონები თავზე გასაყიდ საქონელს დაატარებდნენ (აქედან კაპუეირა კალათის დამტარებელი ადამიანია). ალტერნატიულად, კონგოელი მეცნიერი კია ბუნსეკი ფუ-კიაუ ვარაუდობს, რომ კაპუიერა კიკონგოს ენის სიტყვის კიპურას დამახინჯებული ფორმაა, რაც ცანცარს, მოუსვენრობას, ყოყლოჩინობას ნიშნავს. მისი აზრით ტერმინი აღწერს მამლის საბრძოლო მოძრაობებს. ბოლო დროს, ხელოვნებას პოპულარიზაციას უწევს კაპუეირას ტექნიკის სხვადასხვა კომპიუტერულ თამაშებსა და კინოფილმებში შესრულება. კაპუეირას მუსიკა თანამედროვე პოპ მუსიკის შემადგენელი ნაწილიც გახდა. კაპოეირას ფორუმი დაარქივებული 2006-02-23 საიტზე Wayback Machine. ჟურნალის "პლანეტ-კაპოირა" საიტი დაარქივებული 2006-02-07 საიტზე Wayback Machine. Capoeira video clips from Capoeira Science დაარქივებული 2017-09-02 საიტზე Wayback Machine. Worldwide Capoeira Comunity Capoeira movement
აშშ-ის ჯანდაცვის სააგენტოები

აშშ-ს ძირითადი ჯანდაცვის სააგენტოა PHS (Public Health Service) — ჯანდაცვის და ადამიანთა უფლებების დეპარტამენტის ნაწილი. PHS შეიქმნა კონგრესის აქტით, 1798 წლის 16 ივლისს, რათა შეექმნათ ამერიკელი მეზღვაურებისთვის კარგი პირობები. ამის შემდეგ მისი ფუნქციები ძალიან შეიცვალა. PHS-ს მართავს ჯანდაცვის მდივანი და აშშ-ის მთავარი სამხედრო ქირურგი. PHS-ი აქვს რამდენიმე დანაყოფი - ალკოჰოლის, ნარკომანიის და გონებრივი დაქვეითების ადმინისტრაცია (ADAMHA), ეპიდემიური დაავადების კონტროლის კომისია, საჭმლის და ნარკოტიკების ადმინისტრაცია, ჯაბნრთელობის რესურსების და სერვისების ადმინისტრაცია და ნაციონალური ჯანმრთელობის ინსტიტუტი. PHS-ის ძირითადი ცენტრებია სამედიცინო სტატისტიკის ცენტრი და ჯანმრთელობის სერვისების კვლევისა და ჯანმრთელობის უზრუნველყოფის ცენტრი. ADAMHA-ს ფუნქცია არის შეიმუშავოს ეფექტიური სტრატეგია ალკოჰოლიზმთან, ნარკომანიასთან და გონებრივ დაქვეითებასთან საბრძოლველად. მისი კომპონენტებია ალკოჰოლიზმისა და ნარკომანიის ინსტიტუტი და გონებრივი დაქვეითების ინსტიტუტი. ეპიდემიური კონტროლის ცენტრი მდებარეობს ატლანტაში, ჯორჯია. PHS-ის ამ განშტოებას გააჩნია 9 ქვედივიზია: ეპიდემიური პროგრამის ოფისი, საერთაშორისო ჯანმრთელობის ოფისი, სალაბორატორიო ოფისი, პრევენციური ცენტრი, ჯანმრთელობის განვითარების ოფისი, ჯანმრთელობის სასწავლი ცენტრი, პროფესიული ჯანმრთელობის ცენტრი და ინფექციური დაავადებების ცენტრი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: აშშ-ის ჯანდაცვის სააგენტოები ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2009-05-06 საიტზე Wayback Machine.
ოდისევსი

ოდისევსი (ბერძ. Όδυσσεύς; ლათ. Ulysses, ულისე) — ძველბერძნულ მითოლოგიაში ითაკის მბრძანებელი, ლაერტესა და ანტიკლეას შვილი, პენელოპეს ქმარი, თელემაქეს მამა. ტროას ომის გმირი. ჰომეროსის პოემის „ილიადას“ გმირი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 501. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ოდისევსი“ ვიკისაწყობში. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 1.7 Любкер Ф. Odysseus // Реальный словарь классических древностей по Любкеру / под ред. Ф. Ф. Зелинский, А. И. Георгиевский, М. С. Куторга и др. — СПб: Общество классической филологии и педагогики, 1885. — С. 942–944. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4249594"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q45188946"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q101490"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q656"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q694826"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4135787"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q30059240"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q24933120"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1459210"></a> ↑ 2.0 2.1 Н. О. Цирцея // Энциклопедический словарь — СПб: Брокгауз — Ефрон, 1903. — Т. XXXVIII. — С. 230. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q24513280"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q656"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q602358"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19908137"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q15076182"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23892987"></a> ↑ 3.0 3.1 Н. О. Телегон // Энциклопедический словарь — СПб: Брокгауз — Ефрон, 1901. — Т. XXXIIа. — С. 777. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q24487981"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q656"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q602358"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19908137"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q15076182"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23892972"></a> ↑ (რუსული) Мифы народов мира. М., 1991-92. В 2 т. Т.2. С.243-246, Любкер Ф. Реальный словарь классических древностей. М., 2001. В 3 т. Т.2. С.479-482; Псевдо-Аполлодор. Мифологическая библиотека I 3, 4 далее
კადმოსი

კადმოსი (ძვ. ბერძნ. Κάδμος) — ძველბერძნულ მითოლოგიაში — ფინიკიის მეფე აგენორის და ტელაფასას (ან, ფერეკიდეს თანახმად არგიპას), ევროპის ძმა. ტიფონთან ბრძოლისას დაეხმარა ღმერთებს.. როდოსში ლინდიის ათენას მსხვერპლი შესწირა.. კადმოსთან გადმოსული არაბები კუნძულ ევბეაზე დასახლდნენ.. ↑ Мифы народов мира. М., 1991-92. В 2 т. Т.1. С.607, Любкер Ф. Реальный словарь классических древностей. М., 2001. В 3 т. Т.1. С.264-265 ↑ Геродот. История IV 147; Софокл. Царь Эдип 267; Еврипид. Финикиянки 5; Вакхилид. Эпиникии XIX 46; Аполлоний Родосский. Аргонавтика III 1182 ↑ Гигин. Мифы 6 ↑ Нонн. Деяния Диониса I 508-535 ↑ Диодор Сицилийский. Историческая библиотека V 58, 3 ↑ Страбон. География X 1, 8 (стр.447) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კადმოსი
საქართველოს მედიის გაერთიანება

ჰოლდინგი „საქართველოს მედიის გაერთიანება“ დაფუძნებულია შპს „ჰოლდინგი საქართველოს ინდუსტრიული ჯგუფის“ მიერ 2006 წელს. „ჰოლდინგი საქართველოს მედიის გაერთიანება“ ახორციელებს „საქართველოს ინდუსტრიული ჯგუფის“ საკუთრებაში არსებული მედია საშულებების წილების მართვას. სარეკლამო მედია დაგეგმარებას და სარეკლამო მედია გაყიდვა; ტელეკომპანიების „I სტერეოს“ და „მზის“ სიგნალის გავრცელება თანმგზავრული სადგურის გამოყენებით; მოძრავი სატელიტური სადგურის და თანამგზავრული სისტემების გამოყენებით სატელევიზიო სიგნალის მიღება და გავრცელება. სამაუწყებლო კომპანია „რუსთავი 2“; ტელეკომპანია მზე; ტელეკომპანია „I სტერეო“ საინფორმაციო სააგენტო GBC (www.gbc.ge)
ტერმინოლოგია

ტერმინოლოგია (ტერმინი და logos ლოგია) — მეცნიერების, ტექნიკის, ხელოვნების რომელიმე დარგში ხმარებულ ტერმინთა ერთობლიობა. სიტყვა „ტერმინოლოგია“ ტერმინოლოგიური ლექსიკონის სინონიმადაც იხმარება. ტერმინოლოგიის განვითარებას მეცნიერების ამა თუ იმ დარგის განვითარება განაპირობებს. საქართველოში ტერმინოლოგიის ისტორია სათავეს იღებს ქართული მწერლობის შექმნის დასაწყისიდანვე; მისი აღმავლობა X–XII საუკუნეებიდან იწყება. მეცნიერულ პრინციპებზე დამყარებული ტერმინოლოგიური მუშაობა საქართველოში 1921-დან დაიწყო. ამ დროიდან ტერმინოლოგიური საკითხების შესწავლას ხელმძღვანელობდა განსახკომთან არსებული „სახელმწიფო სამეცნიერო საბჭო“, 1926-დან - „ცენტრალური სამეცნიერო ტერმინოლოგიური კომიტეტი“, რომელიც 1936-დან სპეციალური სამეცნიერო ტერმინოლოგიის განყოფილებად გადაკეთდა. ეს განყოფილება 1941-დან საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ენათმეცნიერების ინსტიტუტის შემადგენლობაშია. გამოქვეყნებულია (1985) 50-მდე ტერმინოლოგიური ლექსიკონი მეცნიერების სხვადასხვა დარგში. ტერმინოლოგია, როგორც დისციპლინა ენათესავება თარგმნას და მის გვერდიგვერდ ისწავლება უნივერსიტეტებსა თუ თარგმნის სკოლებში. დიდ თარგმანების განყოფილებებს ან ბიუროებს, როგორც წესი, აქვს ტერმინების განყოფილება, რომელიც ტერმინებზე კვლევას აწარმოებს. დანიშნულების ან კონტექსტის მიხედვით ტერმინოლოგიის რამდენიმე დაჯგუფება არსებობს: ტექნიკური ტერმინოლოგია სამხედრო ტერმინოლოგია პოლიტიკური ტერმინოლოგია სამეცნიერო ტერმინოლოგია ლიტერატურული ტერმინოლოგია ტერმინოლოგია — უცხო სიტყვათა ლექსიკონი
ტერმინი

ტერმინი (გვიანდ. ლათ. terminus - ტერმინი < ლათ. terminus — ზღვარი, საზღვარი): 1. სიტყვა (ან შესიტყვება), რომელსაც იყენებენ რომელიმე სპეციალური დარგის ცნების ან სპეციალური საგნის აღსანიშნავად. ამა თუ იმ ენაში ტერმინი შეიძლება იყოს ნასესხები ან კალკირებული საერთაშორისო სიტყვა (მაგ. ქართული გრამატიკის ტერმინებიდან „სუბიექტი“ ნასესხებია, „ქვემდებარე“ - კალკირებული). ტერმინი შეიძლება საგანგებოდ შეიქმნას (მაგ. „თურმეობითი“) ან კიდევ არსებული, ჩვეულებრივ სახმარი სიტყვა გამოყენებულ იქნეს ტერმინად (მაგ. „ბრუნვა“). 2. ლოგიკაში იგივეა, რაც „ტერმი“ — ფორმალური ენის ისეთი გამოსახულება, რომელიც აღნიშნავს ან რომელსაც შეუძლია აღნიშნოს საგანი. არისტოტელეს სილოგისტიკასა და ტრადიციულ ლოგიკაში ტერმინი ეწოდება მსჯელობისა და და დასკვნის ( სილოგიზმის) იმ შემადგენელ ნაწილებს, რომლებიც აღნიშნავენ საგანთა თვისებებს ან კლასებს. მაგ. მსჯელობაში „ყველა ადამიანი არის მოკვდავი არსება“ — „ადამიანი“ და „მოკვდავი არსება“ ტერმინებია. ტერმინოლოგია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 698. ტერმინი — უცხო სიტყვათა ლექსიკონი
ნოველა

ნოველა (იტალ. novella, ესპ. novela, ფრანგ. nouvelle, ნიშნავს „ახალს“, „ახალ ამბებს“ ან „მოკლე მოთხრობას რაიმე ახლის შესახებ“) — მცირე მოცულობის ეპიკური ჟანრი, რომელიც ემყარება თხრობის ხერხს და პროზის (იშვიათად ლექსის) ფორმით წარმოსახავს ადამიანის ცხოვრების ერთ ეპიზოდს, ერთ მომენტს, ერთ ასპექტს. მისთვის დამახასიათებელია მარტივი სიუჟეტი, პერსონაჟთა უკიდურესი სიმცირე. მოთხრობისაგან განსხვავებით, ნოველაში ძალზე შეკუმშულადაა ნაჩვენები ყოფითი დეტალები, გარემო, ხასიათის ფორმირების პროცესი; მისთვის უცხოა აღწერითი მომენტები. აქცენტი გადატანილია მოვლენის რომელიმე ერთი მხარის, პერსონაჟის რომელიმე თვისების განსახოვნებაზე, რაც განაპირობებს თხრობის ლაკონიზმს და მოქმედების ექსპრესიას. კომპოზიციურად ნოველა შეკრულია. კვანძის შეკვრა და გახსნა სწრაფად ხდება; ფინალი, რომელიც ხშირად მოულოდნელი შედეგით ხასიათდება, მკითხველის მძაფრ ემოციებს იწვევს. ნოველა, როგორც დამოუკიდებელი ჟანრი, ჩაისახა და განვითარდა იტალიაში XIV-XV საუკუნეებში (ბოკაჩო, საკეტი, მაზუჩო და სხვა); შემდგომში გავრცელდა მსოფლიოს თითქმის ყველა ქვეყანაში. ნოველის ცნობილი ნიმუშები შექმნეს პროსპერ მერიმემ, გი დე მოპასანმა, ანტონ ჩეხოვმა, ო. ჰენრიმ, ერნესტ ჰემინგუეიმ და სხვებმა. ქართულ ლიტერატურაში - შიო არაგვისპირელმა, ნიკოლოზ ლორთქიფანიძემ, ლეო ქიაჩელმა, სერგო კლდიაშვილმა და სხვამ. ლომიძე გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 460.
Life in Technicolor II

Life in Technicolor II — ბრიტანული როკ-ჯგუფ Coldplay-ს სიმღერა და სინგლი 2008 წლის EP დისკიდან Prospekt's March. სინგლის პრომო-ვერსია გამოიცა კომპაქტ დისკზე ბრიტანეთში, 2009 წლის 2 თებერვალს. სიმღერის ინსტრუმენტული ვერსია შეტანილია ჯგუფის მეოთხე სტუდიურ დისკში Viva la Vida or Death and All His Friends. იგი არის ალბომის პირველი კომპოზიცია და ჯგუფის ალბომში მთლიანად ინსტრუმენტული კომპოზიციის შეტანის პირველი შემთხვევა. ამასთან, იგი დისკის ერთგვარი შესავალია, რაც ასევე პირველი შემთხვევაა კოლექტივის შემოქმედებაში. ჯგუფის ოფიციალურ საიტზე ასევე განთავსდა ამ კომპოზიციის მცირე ვიდეორგოლი, რომელშიც Coldplay სტუდიაში ასრულებს მას, პროდიუსერ ბრაიან ინოს დახმარებით. სიმღერის მუსიკალური ვიდეო გადაღებულია დუგელ უილსონის მიერ. კლიპში ნაჩვენებია ბავშვებისათვის გამართული სახალისო სანახაობა მარიონეტების მონაწილეობით, რომლებიც ჯგუფის წევრებს ასახავენ. სხვადასხვა პიროტექნიკის გამოყენებით ხდება სანახაობის გაფორმება. მეხუთე თოჯინა არის ჯგუფის მეხუთე წევრი, ფილ ჰარვი. საგულისხმოა, რომ კლიპში გამოყენებული მარიონეტების თოჯინების ფოტოსურათები ქვეყნდებოდა საკონცერტო ტურნეს Viva la Vida Tour მსვლელობისას - ყოველი მათგანი გადაღებული იყო იმ ქალაქში, რომელშიც ჯგუფი ამა თუ იმ დღეს იმყოფებოდა. ბრიტანული სინგლების ჩარტებში კომპოზიცია მოხვდა #90 ადგილზე. ინფორმაცია საიტზე Discogs
რევაზ მარგიანი

რევაზ აკაკის ძე მარგიანი (დ. 24 ნოემბერი, 1916, მულახი — გ. 1 ივნისი, 1984, თბილისი) — ქართველი პოეტი. სკკპ-ის წევრი 1947-დან. 1940 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1942 წელს მოხალისედ წავიდა დიდ სამამულო ომში. ომის შემდეგ იყო ჟურნალების „ოქტომბრელის“, „პიონერის“, „დროშის“, გაზეთ „ლიტერატურული საქართველოს“ მთავარი რედაქტორი, გამომცემლობა „ლიტერატურა და ხელოვნების“ დირექტორი. 1979-დან გამომცემლობა „მერანის“ დირექტორი. პირველი ლექსი „მირანგულა“ 1934 წელს გამოაქვეყნა, პირველი წიგნი „ლექსები“ — 1940. სამამულო ომის წლებში დაწერილმა ლექსებმა შეადგინა ეპიკური სულისკვეთებით გამსჭვალული წიგნი „მუმლი მუხასა“ (1946). შემდგომ კრებულში („მხოლოდ ახალი“, 1958; „მთანი მაღალნი“, 1960; „ლილე“, 1965; „გამოღვიძება“, 1966; „თოვაში შეხვედრა გაზაფხულთან“, 1975 და სხვ.), მხატვრულ დაოსტატებასთან ერთად, უფრო მკაფიოდ გამოიკვეთა მარგიანის შემოქმედების ტენდენციები და თავისებურებანი. მის თხზულებებში წარმოჩნდა სვანური ბუნება და მითოსი, რომელიც პოეტმა ორგანულად დაუკავშირა თანამედროვეობას („ოია ოიალე“, „ოიდა ნანაილა“, „მარილი“, „ელეგია მეგობრის სიკვდილზე“ და სხვ.). ფოლკლორული საწყისი მარგიანის ლექსში მაღალ პოეტურ კულტურასთან არის შეწქყმული („ამბავი რუსთაველის უშგულს მისვლისა“, „მარიხიი", „მუმლი მუხასაი“) და ორგანულადაა დაკავშირებული მის შემოქმედებით კრედოსთან („მეც ხომ ვარ...“, „ეს პირველ ქართულ ლექს...“, „მე მინდა ვიყო შემოდგომა“). პატრიოტიზმი, რომელიც იმისდროინდელი ლექსების წამყვანი მოტივი იყო, უფრო მაღალ ხარისხში აჟღერდა მარგიანის მომდევნო პერიოდის პოეზიაში („ქართლის ცხოვრების მემატიანე“. „...უენგუროდ გავძლებ განა“, „მე შენს კალთაზე მინდა ვიარო“, „შენ და ილია რომ არ გვყოლოდით“ და სხვ.). თავის მხრივ, გარდასული ომის გახსენება არაერთ შესანიშნავ ლექსს დაედო საფუძვლად („წლების სახსოვრად“, „იქ სიჭაბუკეს არ დავტოვებდი“, ლირიკული პოემა „მირზა გელოვანი“, „თოვაში შეხვედრა გაზაფხულთან“ და სხვ.). მნიშვნელოვანი ადგილი უკავია მის შემოქმედებაში ფილოსოფიური და სამიჯნურო ლირიკასაც („ჩემს ძველ ბინაში“, „ჩემი ერთი უფერულო დღე“, „და უნატრელი ის დღეც დადგება“, „გუშინ არ ვიყავ...“, „რა დრო გასულა“, „რა იქნებოდა ეს სიჭაბუკე“). მარგიანის ლექსები თარგმნილია ყოფილ სსრკ-ის ხალხთა მრავალ ენაზე, აგრეთვე ინგლისურ, გერმანულ, ფრანგულ, რუმინულ, პოლონურ, ბულგარულ ენებზე. დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშის, ხალხთა მეგობრობის, 2 „საპატიო ნიშნის“ ორდენებით და მედლებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 430. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 248, თბ., 1994 რევაზ მარგიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი