laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სარინბულახი

სარინბულახი (აზერ. Sərinbulaq) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 93 კაცი. სარინბულახი GEOnet სახელების სერვერზე
სეიდაქერანი

სეიდაქერანი (აზერ. Seydəkəran) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,026 კაცი. სეიდაქერანი GEOnet სახელების სერვერზე
Whirlpool Corporation

Whirlpool Corporation — ტრანსნაციონალური ამერიკული საყოფაცხოვრებო ელექტრო ტექნიკის მწარმოებელი კომპანია. დაარსდა 1919 წლის 11 ნოემბერს, მიჩიგანში, აშშ-ში, აქვე მდებარეობს კომპანიის შტაბ-ბინა. კორპორაციის წლიური შემოსავალი დაახლოებით 21 მილიარდ აშშ დოლარს შეადგენს. აერთიანებს 92 000-ზე მეტ თანამშრომელსა და 70-ზე მეტ წარმოებისა და ტექნოლოგიის კვლევით ცენტრს მთელი მსოფლიოს მასშტაბით. Whirlpool Corporation საოჯახო ტექნიკის უმსხვილესი მწარმოებელია და გაყიდული ერთეულების მიხედვით მსოფლიოში პირველ ადგილს იკავებს. კომპანიის პროდუქცია ბაზარზე წარმოდგენილია Whirlpool, Maytag, KitchenAid, Jenn-Air, Amana, Gladiator GarageWorks, Inglis, Estate, Brastemp, Bauknecht, Ignis, Indesit, Hotpoint და Consul ბრენდების სახით. მათ ვებსაიტზე ასევე ნახსენებია Diqua, Affresh, Acros და Yummly ბრენდები. ამერიკის მასშტაბით კომპანიას აქვს ცხრა საწარმოო ობიექტი. Acros ( მექსიკა) Affresh Washer Cleaners Amana Ariston Bauknecht Brastemp ( ბრაზილია) Consul Diqua ( ჩინეთი) Estate Gladiator GarageWorks Hefei Sanyo ( ჩინეთი) Hotpoint ( ევროპა) Ignis Indesit Inglis Jenn-Air KitchenAid Maytag Polar Privileg Roper Royalstar ( ჩინეთი) Stinol Whirlpool ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Financial Statements | Whirlpool Corporation. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-05-13. ციტირების თარიღი: 2017-04-13. ↑ "Contact Us დაარქივებული 2010-05-01 საიტზე Wayback Machine. ." Whirlpool Corporation. Retrieved on April 28, 2010. ↑ "Benton charter township, Michigan დაარქივებული 2011-06-06 საიტზე Wayback Machine. ." U.S. Census Bureau. Retrieved on April 28, 2010. ↑ Whirlpool en-US. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-10-01. ციტირების თარიღი: 2018-11-18 ↑ Major Appliances Millionaires Club - new 2010 company rankings. euromonitor.com. Euromonitor International (December 3, 2010). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 12 მაისი 2014. ციტირების თარიღი: 9 May 2014. ↑ Our Brands | Whirlpool Corporation en-US. ციტირების თარიღი: 2018-01-17
საგარეჯოს მთავარმოწამის ეკლესია

საგარეჯოს მთავარმოწამის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ქალაქ საგარეჯოში. მდებარეობს ქალაქის ჩრდილოეთით 2 კმ-ზე, ქურხულების საგვარეულო სსაფლაოდან ხუთასიოდე მეტრის დაშორებით. სავარაუდოდ განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვით. წყობა ირეგულარულია და ტლანქი. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. კარი შიგნიდან სწორკუთხაა, გარედან თაღოვანი. შიგნით ეკლესია გადახურულია რიყის ქვით ნაწყობი, ნახევარცილინდრული ფორმის, ერთიანი კამარით. ეკლესიის ფასადები სადაა, მოკლებულია ყოველგვარ სამკაულს. 2001 წელს ეკლესია ადგილობრივმა მოსახლეობამ გაარემონტა, რომლის დროსაც ეკლესიამ თითქმის მთლიანად დაკარგა თავდაპირველი სახე. ეკლესია ღარისებული კრამიტითაა გადახურული. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 59-60.
საგარეჯოს ნაეკლესიარი

საგარეჯოს ნაეკლესიარი — არქიტექტურული ძეგლი ქალაქ საგარეჯოში. მდებარეობს ერეკლე მეორის ქუჩაზე. შემორჩენილი ნანგრევებით ირკვევა, რომ შენობა რიყის ქვითა და კირის ხსნარით ყოფილა აგებული. ამჟამად მის ადგილას დავით გარეჯელის სახელობის ნიში დგას. ამავე ქუჩაზე მეორე ნაეკლესიარიცაა. სავარაუდოდ ერთ-ერთი ნაეკლესიარის ადგილზე მდგარა წმინდა ნინოს სახელობის ეკლესია, რომელიც წერილობითი დოკუმენტების თანახმად 1823 წელს „ძლიერი ქარისაგან“ დანგრეულა. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 60.
აჰიმსა

აჰიმსა (სანსკ. अहिंसा ahiṃsā „არა-ძალადობა“) — ცნება ინდუიზმში, ბუდიზმსა და ჯაინიზმში, ქმედება ძალადობის გარეშე. ძირითადად კავშირშია ცხოველთა შეწყალებასა და მათი ხორცის საკვებად არ გამოყენებასთან. ბრიტანული მონობის ქვეშ მყოფი ინდოელი ხალხის ბელადმა მაჰატმა განდიმ (XIX-XX საუკუნეები) ეს რელიგიური მცნება დამპყრობელთა წინააღმდეგ ბრძოლაში გამოიყენა, რომელიც პასიურ დაუმორჩილებლობასა და არაძალადობრივ წინააღმდეგობაში გამოიხატა. პაციფიზმი სატიაგრაჰა Jindal, K.B.: An epitome of Jainism, New Delhi 1988 ISBN 81-215-0058-3 Laidlaw, James: Riches and Renunciation. Religion, economy, and society among the Jains, Oxford 1995 ISBN 0-19-828031-9 Lamotte, Etienne: History of Indian Buddhism from the Origins to the Śaka Era, Louvain-la-Neuve 1988 ISBN 90-6831-100-X Sarao, K.T.S.: The Origin and Nature of Ancient Indian Buddhism, Delhi 1989 Schmidt, Hanns Peter: The Origin of Ahimsa, in: Mélanges d'Indianisme à la mémoire de Louis Renou, Paris 1968 Tähtinen, Unto: Ahimsa. Non-Violence in Indian Tradition, London 1976 ISBN 0-09-123340-2 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: აჰიმსა Ahimsa quotations from Puranic scripture დაარქივებული 2007-02-25 საიტზე Wayback Machine. (vedabase.net) Gandhi, Hinduism and Non-Violence at the United Nations
კურდღელი-ტოლაი

კურდღელი-ტოლაი (ლათ. Lepus tolai) — ძუძუმწოვარი ცხოველი კურდღლისებრთა ოჯახისა. სხეულის სიგრძეა 55 სმ, ყურებისა 12 სმ-მდე, მასა 1,5–2,8 კგ. შეფერილობა რუხია, მურა და ჟანგმიწოვანი ტონებით, ახასიათებს მუქი და ღია საფარი (ფხისებრი) ბეწვის მონაცვლეობა; ყურის ბოლოები მუქია, მუცლის მხარე და ყელი — თეთრი. ზამთრის ბეწვი უფრო ღიაა. ბინადრობს აზიის უდაბნოსა და ნახევარუდაბნოს სარტყელში; მთებში ზღვის დონიდან 3000 მ სიმაღლემდე. უპირატესობას ანიჭებს ისეთ ადგილებს, სადაც გავრცელებულია ბალახოვანი და მდინარისპირა მცენარეულობა, ბუჩქნარი. ტრიალებს ერთსა და იმავე მონაკვეთებში. გამრავლების პერიოდსა და ზამთარში შეუძლია ჩამოაყალიბოს 30-მდე წევრისაგან შემდგარი ჯგუფი. აქტიურია შებინდებისას და ღამით. საბუნაგეს არაღრმა ღრმულებში აკეთებს, ხშირად იმალება მიტოვებულ სოროებში (ვირზაზუნასი, მელასი და სხვ.). იკვებება მცენარეთა მწვანე ნაწილებით, თხრის ფესვებსა და ბოლქვებს, ჭამს შემოსულ ხორბალს, ქერს, სიმინდს; ზამთარში საკვებად იყენებს ახალგაზრდა ყლორტებს, ღრღნის ხეებისა და ბუჩქების ქერქს. არეალის ჩრდილოეთ ნაწილში 2, ხოლო სამხრეთში 4 ნაყარი აქვს წელიწადში. შობს 4–6 ბაჭიას. სქესობრივ სიმწიფეს სიცოცხლის მეორე წელს აღწევენ. ნადირობის მნიშვნელოვანი ობიექტია. უმნიშვნელო ზიანის მოტანა შეუძლია სოფლის მეურნეობისათვის. ტულარემიის ერთ-ერთი მთავარი გადამტანია, მონაწილეობს ჭირის ეპიზოოტიაში. ახასიათებს რიცხოვნობის მნიშვნელოვანი პერიოდული ცვალებადობა. Щипанов Н. А. ТОЛАЙ დაარქივებული 2021-05-15 საიტზე Wayback Machine. // Большая российская энциклопедия. Том 32. Москва, 2016, стр. 234. ↑ ავალიანი რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 80.
ვერე

ვერე (სკვირეთი, სკორეთი) — მდინარე აღმოსავლეთ საქართველოში. სათავეს იღებს თრიალეთის ქედის სამხრეთ-აღმოსავლეთ დაბოლოებასთან, დიდგორის მთის მიდამოებში, ზღვის დონიდან 1672 მ სიმაღლეზე. მდინარე მტკვარს ერთვის ქალაქ თბილისის ფარგლებში მარჯვნიდან თამარ მეფის ხიდის 0,5 კმ-ის ქვემოთ, ზღვის დონიდან 390 მ სიმაღლეზე. ვერეს სათავედ ითვლება სამი პატარა მდინარის — მოხვეულის, ნაოსარისა და ზემოვიკის შეერთების ადგილი. აღნიშნული მდინარეებიდან უდიდესი — ნაოსარისწყალი სათავეს იღებს ზღვის დონიდან 1672 მ სიმაღლეზე, რომელიც მიჩნეულია მის სათავედ. მდინარე ვერეს სიგრძეა 42,5 კმ, აუზის ფართობი 190 კმ². საერთო ვარდნა 1289 მ, საშუალო დახრილობა 33,7 ‰. საშუალო სიმაღლე 1060 მ. მთავარი შენაკადია კვესეთისწყალი (სიგრძე 10 კმ), რომლის გარდა, აუზში აღრიცხულია 41 შენაკადი, რომელთაგან თითოეულის სიგრძე 10 კმ-ზე ნაკლებია. მათი საერთო სიგრძეა 168 კმ, მდინარეთა ქსელის სიხშირე 0,72 კმ/კმ². ვერეს აუზი განლაგებულია თრიალეთის ქედის აღმოსავლეთი ნაწილის სამხრეთ კალთაზე და უკავია ქედის საშუალომთიანეთი და მთისწინეთი. აუზის ფორმა სიმეტრიულია, მისი მაქსიმალური სიგანეა 9,2 კმ, საშუალო სიგანე 7,0 კმ, მაქსიმალური სიგრძე 30,3 კმ. აუზის რელიეფი მთიანია, სიმაღლე სათავეებთან 1400–1890 მ, ხოლო შესართავთან 400–500 მ. ძლიერაა დანაწევრებული მრავალრიცხოვანი შენაკადების ხეობებით, აგრეთვე ხრამებითა და ხევებით. საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულზე, წყალმცირობა — ზაფხულსა და ზამთარში. ახასიათებს პერიოდული წყალმოვარდნა. საშუალო წლიური ხარჯი 0,97 მ³/წმ. მთავარი შენაკადებია — მარცხენა: ლასტისციხისხევი და ვენახებისხევი, მარჯვენა — ბეთანიისწყალი. შუა დინებასა და ქვემოთში იყენებენ სარწყავად. ვახუშტი ბატონიშვილი სკვირეთადაც მოიხსენიებდა. ვერეს ხეობაში მდებარეობს ბეთანიის მონასტერი, თბილისის ზოოპარკი, ბავშვთა ქალაქი „მზიური“. 2015 წლის 13 ივნისს მდინარე ვერეს ადიდების შედეგად, თბილისში 19 ადამიანი გარდაიცვალა, განადგურდა თბილისის ზოოლოგიური პარკი. განსაკუთრებით მძიმე მდგომარეობა იყო ვაკის დასახლებაში, ვაკე-საბურთალოს ახალი გზის გასწვრივ მდებარე ტერიტორიაზე. წყალმა მთლიანად დატბორა ზოოპარკის ტერიტორია, რამაც ცხოველების გაქცევა გამოიწვია. თბილისის ქუჩებში 5 ლომი, 6 ვეფხვი, 6 დათვი და 13 მგელი აღმოჩნდა, კამერებმა გმირთა მოედანზე ბეჰემოთი დააფიქსირეს. კალაპოტიდან გადმოვიდა მდინარე მტკვარიც. ვახუშტი ბაგრატიონი ამბობს: ხოლო კოჟორის ჩრდილო კერძ არს სკვრეთის მდინარე, აწ წოდებული ვერე; გამოსდის დიდგორის მთას, მოდის აღმოსავლით, ერთვის მტკუარს დასავლიდამ, ტფილისის ჩრდილოთ კერძ. შესართავსა ზედა არს ლურჯი მონასტერი. პირველად სკვირეთს ლეონტი მროველთან ვხვდებით, როცა იგი მოგვითხრობს ქართლის სამეფოს ადრეულ ისტორიაზე. ქართველთა ეთნარქს ქართლოსს ხუთი ვაჟი ჰყავდა და თითოეულს თავისი საგამგებლო ქვეყანა – მხარე მისცა. მეხუთე ვაჟს გაჩიოს წილად ხვდა ორბის ციხე და სკვირეთი მდინარითგან ვიდრე თავადმდე აბოცისა. შემდეგ მემატიანე ფარნავაზ მეფესთან დაკავშირებით მეფის მიერ მხარეთმპყრობელთათვის საგამგებლო ტერიტორიების ჩამოთვლისას გადმოგვცემს, რომ მეოთხე გაგზავნა სამშვილდის ერისთავად და მისცა სკვრეთისა მდინარითგან ვიდრე მთამდე, რომელ არს ტაშირ და აბოცი. თბილისის წყალდიდობა (2015) ↑ კიკილაშვილი თ., ლოლუა ე., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 248. ↑ 13 ივნისის წყალდიდობა: ქრონიკა და შედეგები
ჩიქავა

საკუთარი სახელი ჩიქავა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსანდრე ჩიქავა — პედაგოგი, პოლიტიკოსი გოგი ჩიქავა — ეკონომისტი, პოლიტიკოსი ლეო ჩიქავა — ეკონომისტი
შილავარი

შილავარი (აზერ. Şilavar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2,285 კაცი. შილავარი GEOnet სახელების სერვერზე
შილიმი

შილიმი (აზერ. Şilim) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 388 კაცი. შილიმი GEOnet სახელების სერვერზე
სინოვლი

სინოვლი (აზერ. Sinovli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 799 კაცი. სინოვლი GEOnet სახელების სერვერზე
საგარეჯოს სამაროვანი

საგარეჯოს სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი ქალაქ საგარეჯოს აღმოსავლეთ ნაწილში. მდებარეობს მუნიციპალიტეტის საავადმყოფოს ეზოში. განეკუთვნება ძვ. წ. VIII-VII საუკუნეებს. 1979 წელს მიწის სამუშაოების დროს მთლიანად დაინგრა ერთი სამარხი, რომლის მასალის დიდი ნაწილი მშენებლებმა საგარეჯოს მხარეთმცოდნეობის მუზეუმს გადასცეს. დანარჩენი მასალა ადგილზე შეკრიბა კახეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ. სამარხში აღმოჩნდა თიხის ექვსი ჭურჭელი, ბრინჯაოს მახვილი, სამაჯურები, მახათი, დედალი დუგმა, წრიული ფორმის ორნახვრეტიანი ფირფიტა, შუბისპირი, ფრაგმენტირებული სარტყელი. იმავე 1979 წელს ექსპედიციამ გათხარა ათი ორმოსამარხი. ყველა სამარხი ინდივიდუალურია. მიცვალებულები დაკრძალულნი იყვნენ მარცხენა ან მარჯვენა გვერდზე, კიდურებმოხრილნი. სამარხებში აღმოჩენილი თიხის ჭურჭელი განსხვავებულია აღმოსავლეთ საქართველოს ტერიტორიაზე აღმოჩენილი იმავდროული ნიმუშებისაგან, ხოლო სამაროვნის ლითონის ჭურჭელი დიდ მსგავსებას ავლენს აღმოსავლეთ საქართველოში აღმოჩენილი ამავე პერიოდის ნიმუშებთან. მამაიაშვილი ნ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 64. მამაიაშვილი ნ., ძვ. წ. I ათასწლეულის პირველი ნახევრის სამაროვანი საგარეჯოდან, კრებული გარეჯი, VIII, თბ., 1988
საგარეჯოს ღვთისმშობლის ეკლესია (XVIII საუკუნე)

საგარეჯოს ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოში. მდებარეობს ქალაქის ჩრდილო-დასავლეთით, მდინარე თვალთხევის მარჯვენა ნაპირზე, ფანოზაანთ გორაზე. სავარაუდოდ განეკუთვნება XVIII საუკუნეს. ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყისა და ქვიშაქვის ნატეხი ქვებით. წყობა ირეგულარული და ტლანქია. შესასვლელი სამხრეთიდანაა, კარი შიგნით ოდნავ ფართოვდება და თარაზულადაა გადახურული. აფსიდი თითქმის ნახევარწრიული ფორმისაა. შიგნით ეკლესია გადახურულია დადაბლებული პროპორციების, ამორფული ფორმის კამარით. 1996 წელს ადგილობრივი მოსახლეობის მიერ ჩატარებული რემონტის დროს, გადახურვის გამაგრების მიზნით, კამარას შეუყენეს წყალსადენის საკმაოდ სქელი მილი. აფსიდი დარბაზისგან გამიჯნეს დაბალი, თხელი კედლით. შიგნით ეკლესია შელესეს და შეათეთრეს გარედან კი ცემენტის ხსნარით შავად შელესეს. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 66-67.
ქედიგორა

ქედიგორა — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, სამხრეთ ოსეთის დროებითი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულის ახალგორის მუნიციპალიტეტის წინაგრის თემში. მდებარეობს მდინარეების მეჯუდისა და ლეხურის წყალგამყოფის სამხრეთ მთისწინეთში. ზღვის დონიდან 1040 მ, ახალგორიდან 75 კმ. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში ყოფნის დროს შედიოდა თბილისის გუბერნიის გორის მაზრის მეჯვრისხევის მონაკვეთში. საქართველოს სსრ ადმინისტრაციული დაყოფით — სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ლენინგორის რაიონის წინაგრის სოფსაბჭოში. ქართულ-ოსური კონფლიქტის დაწყების შემდეგ, 1992 წლიდან, სოფელს ვერ აკონტროლებდა საქართველოს ცენტრალური ხელისუფლება. 2008 წლის აგვისტოს ომის შემდეგ ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ და დე ფაქტოდ შედის არაღიარებული ე. წ. „სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკის“ ლენინგორის რაიონის შემადგენლობაში. 1908 წელს სოფელში ცხოვრობდა 45 კაცი (უმრავლესობა ოსი; აღწერაში შესულია როგორც „ქედი“), 1911 წელსაც — 45 (ოსები). 1926 წლის აღწერით (ამ დროს შედიოდა „წინა-კარის“ (დღ. წინაგარი) სოფსაბჭოში) ქედიგორაში დასახლებული იყო 16 კომლი და 123 კაცი (ოსი — 100 %; აღწერაში შესულია როგორც „ქედი-გორა“). 1959 წელს (ამ დროს შედიოდა წინაგრის სოფსაბჭოში) სოფელში ცხოვრობდა კვლავ 123 კაცი, რომელთაგან უმრავლესობა იყო ისევ ოსი. დე ფაქტო სამხრეთ ოსეთის მიერ 2015 წელს ჩატარებული აღწერის მიხედვით ქედიგორის მოსახლეობას 3 კაცი (2 მამაკაცი და 1 ქალი) შეადგენდა (აღწერაში შესულია „რაგიყაუს“ სახელით). არქიტექტურული ძეგლებიდან აღსანიშნავია ქედიგორის წმინდა გიორგისა და კვირაცხოვლის ეკლესიები. სოფელ ქედიგორაში დაიბადა ცნობილი ქართველი (ეროვნებით ოსი) ფეხბურთელი და მწვრთნელი ვლადიმერ გუცაევი. ქედიგორა GeoNames-ის გეოგრაფიულ მონაცემთა ბაზაზე ქედიგორა GEOnet სახელების სერვერზე ქედიგორა — Wikimapia ↑ 1.0 1.1 1.2 დე ფაქტო სამხრეთ ოსეთის 2015 წლის მოსახლეობის აღწერა, გვ. 17 ↑ 2.0 2.1 საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 105. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 174. ↑ ელერდაშვილი ა., ქედიგორა // უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი : [3 ტომად], 1-ლი გამოც., თბ.: ფანტაზია, 2006. ↑ 5.0 5.1 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 497. ↑ 6.0 6.1 Кавказский календарь на 1912 годъ ↑ 7.0 7.1 Кавказский календарь на 1910 годъ ↑ სეპარატისტული რეჟიმების მიერ მიტაცებული და რუსეთის ფედერაციის მიერ ოკუპირებული საქართველოს ტერიტორიები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-09-29. ციტირების თარიღი: 2019-10-08. ↑ რუსეთის ფედერაციის მიერ საქართველოს ტერიტორიების ოკუპაციის შესახებ. matsne.gov.ge (28 აგვისტო, 2008). ციტირების თარიღი: 8 ოქტომბერი, 2019. ↑ მოსახლეობის 1926 წლის აღწერა, გვ. 186 ↑ ლენინგორის რაიონის სოფლები, 1959 წ. (რუსული) ↑ შიდა ქართლი, ახალგორის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურული მემკვიდრეობა, ტ. 4, გვ., 176-177, თბ., 2008 ↑ ვლადიმერ გუცაევის დეკლარაცია. declaration.gov.ge (1 იანვარი, 2008). ციტირების თარიღი: 8 ოქტომბერი, 2019.[მკვდარი ბმული]
შირინსუ

შირინსუ (აზერ. Şirinsu) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. შირინსუ GEOnet სახელების სერვერზე შირინსუ GeoNames-ის გეოგრაფიულ მონაცემთა ბაზაზე
შივლიქი

შივლიქი (აზერ. Şivlik) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. შივლიქი GEOnet სახელების სერვერზე შივლიქი GeoNames-ის გეოგრაფიულ მონაცემთა ბაზაზე
შიხაქერანი

შიხაქერანი (აზერ. Şıxakəran) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2,906 კაცი. შიხაქერანი GEOnet სახელების სერვერზე
მეორე მსოფლიო ომის დანაკარგები

ქვემოთ მოცემულია მეორე მსოფლიო ომის შედეგად მიღებული დანაკარგების სია ქვეყნების მიხედვით. ↑ Численность населения СССР на 17 января 1939 г. По данным Всесоюзной переписи населения 1939 г., Госпланиздат, 1941. — გვ. 6. ↑ На июнь 1941 г. население СССР составляло 196 716 000 жителей. ↑ 3.0 3.1 Доклад Заместителя руководителя Федерального архивного агентства В. П. Тарасова на международной конференции (г. Будапешт (Венгрия), 9-10 декабря 2011 г.). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-09-17. ციტირების თარიღი: 2019-10-04. ↑ Krivosheev, G.F., ed. (1997). Soviet Casualties and Combat Losses in the Twentieth Century. London: Greenhill Books. ISBN 1-85367-280-7. page 85 (8,668,000, including 1,283,000 POW and 500,000 missing) Jump up ^ ↑ [Michael Ellman and S. Maksudov, Soviet Deaths in the Great Patriotic War: a note-World War II- Europe Asia Studies, July 1994" http://sovietinfo.tripod.com/ELM-War_Deaths.pdf] ↑ Ian Dear. Oxford Companion to World War II. Oxford University Press 1995. p. 290. ISBN 0198662254. (10 million military dead) ↑ Vadim Erlikman. Poteri narodonaseleniia v XX veke: spravochnik. Moscow 2004; ISBN 5-93165-107-1, p. 20-21(10,600,000, including 2.6 million POW) ↑ S. N Mikhalev Liudskie poteri v Velikoi Otechestvennoi voine 1941—1945 gg: Statisticheskoe issledovanie Krasnoiarskii gos. pedagog. universitet • 2000 ISBN 978-5-85981-082-6. Pages 18-21. S. N Mikhalev Human Losses in the Great Patriotic War 1941—1945 A Statistical Investigation Krasnoyarsk State Pedagogical University (In Russian) (10.922 total dead and missing) ↑ Великая Отечественная война. Юбилейный статистический сборник: Стат. сб./Росстат. — М., 2015. — 190 с. ISBN 978-5-89476-398-9. ↑ The Statistisches Jahrbuch für die Bundesrepublik Deutschland 1960, p. 78 ↑ Rüdiger Overmans. Deutsche militärische Verluste im Zweiten Weltkrieg. Oldenbourg 2000; ISBN 3-486-56531-1, pp 228-32. ↑ Overmans. Deutsche militärische Verluste im Zweiten Weltkrieg p228 — Overmans puts total German military dead at 5,318,000 ↑ R. J. Rummel. China’s Bloody Century ↑ 14.0 14.1 14.2 14.3 14.4 14.5 Japan Monograph No. 155 Record of Operations against Soviet Russia Northern and Western Fronts, August-September 1945. — Washington, DC: Department of the Army, 1954. — C. 280—281. — xii + 296 с. — URL: http://www.ibiblio.org/hyperwar/Japan/Monos/pdfs/JM-155/JM-155.pdf ↑ War Without Mercy: Race and Power in the Pacific War // John W. Dower. — New York: Pantheon Books, 1986. — c. xii, 399. — C. 297. — ISBN 0-394-50030-X. — URL: https://docs.google.com/file/d/0B-5-JeCa2Z7hMllVU29Vc21PLVk/edit ↑ 16.0 16.1 16.2 16.3 The A to Z of World War II The War Against Japan / Anne Sharp Wells. — Lanham: Scarecrow Press, 2009. — ISBN 978-0-8108-6863-2. — URL: http://load-books.com/history/44569-the-a-to-z-of-world-war-ii-the-war-against-japan.html[მკვდარი ბმული] ↑ CRS Issue Brief IB92101 POWs and MIAs: Status and Accounting Issues // Robert L. Goldich. — URL: https://fas.org/sgp/crs/natsec/IB92101.pdf
თეთრი (მრავალმნიშვნელოვანი)

თეთრი შეიძლება აღნიშნავდეს: თეთრი — ყველაზე ღია ფერი თეთრი — საქართველოს ფულის ერთეული თეთრი — ვერცხლის ფულის ზოგადი სახელი საქართველოში XIII-XIV საუკუნეებში.
კოდორი

კოდორი — მდინარე ჩრდილო-დასავლეთ საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის ტერიტორიაზე. კოდორი იქმნება მდინარეების საკენისა და გვანდრის შეერთებით სოფელ მარცხენა გეწვიშთან, ზღვის დონიდან 740 მ-ზე. ერთვის შავ ზღვას სოფელ აძიუბჟის სამხრეთით. სიგრძე 84 კმ (გვანდრის სათავიდან 110 კმ), აუზის ფართობი 2030 კმ². მიედინება ვიწრო ხეობაში, შესართავიდან 25 კმ-ზე გადის დაბლობზე, წყლის საშუალო ხარჯი — 123 მ³/წმ. კოდორის ხეობას საკმაოდ ნაირგვარი მორფოლოგიური ხასიათი აქვს, რაც გამოწვეულია ამგები გეოლოგიური ფორმაციების ცვლით, ძველი გამყინვარების გავლენით და ეროზიული პროცესების მსვლელობის პირობებით. ხეობის სიმაღლე აღწევს 1300-3984 მ-ს. გვანდრა-საკენის შესართავს ქვემოთ კოდორის ხეობა მეტწილად ყუთისებური მოყვანილობისაა, ფსკერი ფართო აქვს, რიყე და დაბალი ალუვიური ტერასები კარგად არის გამოსახული. კოდორის კანიონის საწყის უბანს სოფელ ლათას ქვემოთ, „ბაგადის კლდეები“ ეწოდება. კოდორის შენაკადთა უმეტესობას სათავე აქვს კავკასიონის მთავარი წყალგამყოფის სამხრეთ კალთაზე. უმთავრესი შენაკადებია: ჩხალთა, მრამბა, ჯამპალი ამტყელი. კოდორის აუზში 100-მდე მყინვარია (მარუხი, პტიში, ყლიჩი, ქლუხორი, საკენი და სხვა), რომელთა ფართობი 80 კმ² აღწევს. კოდორი საზრდოობს წვიმის (31 %), მიწისქვეშა (28,6 %), თოვლის (22,6 %) და მყინვარული (17,8 %) წყლით. წყალდიდობაა მარტის მეორე ნახევრიდან სექტემბრის ბოლომდე. წყლის წლიური ჩამონადენის 72 % გაზაფხულ-ზაფხულზე მოდის. შემოდგომაზე იცის წყალმოვარდნები, წყალმცირობა ზამთარშია. კოდორი წყალუხვი მდინარეა. წყლის წლიური ჩამონადენი — 4,1 კმ². შავ ზღვაში შესვლისას ქმნის დელტას. კოდორის ხეობა ↑ 1.0 1.1 1.2 აფხაზავა ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 570. ↑ მარუაშვილი ლ.. საქართველოს ფიზიკური გეოგრაფია (საქართველოს სსრ ბუნებრივი პირობების ზოგადი დახასიათება და რეგიონული აღწერილობა). თბილისი, საქ.: ცოდნა, გვ. 122 თბ. 1964.
წაქვის წმინდა გიორგის ეკელსია

წაქვის წმინდა გიორგის ეკელსია — ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი, საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში სოფელ წაქვის სამხრეთ-ააღმოსავლეთით 1,5 კმ-ზე, მაღალ ადგილას, მოვაკებულ ადგილზე, დასავლეთიდან გვიანი მინაშენით. ეკლესია ძირითადად ხით არის ნაშენი, ხოლო მინაშენი ქვითა და აგურით, რომელიც გარედან მთლიანად გალესილია. გადახურულია ღარიანი კრამიტით, სამხრეთის კალთის დაზიანებული ადგილი დაფარულია თუნუქით. გეგმაში ეკლესია მართკუთხაა, აღმოსავლეთით ბრტყელი აბსიდით, დევს ტრაპეზის ქვა. აბსიდის წინ გაკეთებულია ხის კანკელი, მას მხოლოდ აღსავლის კარი აქვს. კანკელის თავზე გადებულ პროფილირებულ ხის ძელზე მიმაგრებულია დეკორატიულად მორთული, ხის ერთი ფიცრისგან გამოჭრილი დაფა, რომელზედაც ტალღოვანი ფორებია გამოკვეთილი და ქვედა ნაწილში დასრულებულია ნახევარწრიული რკალით, რომელიც ბოლოვდება შუბის ისრის ფორმის დეტალებით. კანკელის ოდნავ ჩრდილოეთით დევს მეორე საკურთხევლის ქვა. შესასვლელი სამხრეთის მხრიდან აქვს, იგი ოთკუთხაა. ხის ეკლესიას სამხრეთიდან ოთხ ოთკუთხა სვეტზე შემდგარი ღია გალერეაა მოწყობილი. ასეთივე გალერეაა მოწყობილი ჩრდილოეთის მხარეს. ეკლესია დგას მარტივ ქვის ცოკოლზე და მინაშენით მოქცეულია ოთხქანობიან გადახურვის ქვეშ. ეკლესიის გარშემო არის ძველი საფლავის ქვები და რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია მრავალი ზედაშეს ქვევრები. დღეისათვის მხოლოდ ორი ქვევრია ღვინით სავსე, დანარჩენი ცარიელია და დაზიანებული.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 16338
ხუნევის კვირაცხოვლის ეკლესია

ხუნევის კვირაცხოვლის ეკლესია — დარბაზული ეკლესია საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში სოფელ ხუნევის ძველ სასაფლაოზე. აშენებულია ბერძენი მშენებლების მიერ XIX საუკუნის დასასრულს. ხუნევის ეკლესიის დარბაზული ნაწილის გეგმის სწორკუთხედს აღმოსავლეთის მხრიდან ასევე სწორკუთხა, შვერილი საკურთხეველი ასრულებს, რომელშიც ერთი ფართო და მაღალი, მსუბუქი მორკალვით დასრულებული თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. ეკლესიის სამხრეთითა და ჩრდილოეთით არსებულ დანარჩენ ორ სასინათლო ღიობსაც ასეთივე, შეუმჩნეველი რკალით დასრულებული ფორმა აქვს. უცნაურია, მაბრამ დასავლეთის მხარეს ეკლესიას სარკმელი არ აქვს, ამ მხარეს მხოლოდ შესასვლელი სწორკუთხა კარია, ისეთივე როგორც გრძივი კედლების მხრიდან. ეკლესიის დეკორაციული გაფორმების ელემენტს შეიცავს მოთეთრო კირქვის კარგად თლილი, გრძელი და მოკლე ფილების მონაცვლეობით ამოყვანილი კუთხეები, თუ ღიობთა საპირეები, რაც მკვეთრად წარმოაჩენს ამ საკმაოდ მასშტაბური ნაგებობის კონტურებს და კარგად აჩვენებს ფასადების დანაწევრების ზოგად სქემას. ეს ეფექტი გაცილებით უფრო შთამბეჭდავია თავდაპირველი გადაწყვეტით მოღწეულ კედლებზე, სადაც უხეშად დამუშავებული ქვის ფაქტურული ზედაპირი და ღრმა ჩრდილები კონტრასტს ქმნის თლილ კვადრებთან, რომლებიც ამასთან ერთად ჩამუქებული კედლის ზედაპირიდან ამოზიდულიც არის. ბოლო წლებში ჩატარებული რემონტის დროს დასავლეთის მხარეს საფასადო კედლის ზედაპირი ცემენტის ხსნარით შეულესავთ, რაც აბათილებს ფასადთა აღნიშნული მხატვრული დამუშავების ეფექტს და უსიცოცხლოს ხდის მას. კიდევ მეტი ზარალი განუცდია რემონტის შედეგად კელესიის ინტერიერს, სადაც კედლები თითქმის მთლიანად არის დაფარული ცემენტის ნალესობით, რასაც სწორკუთხა საკურთხევლის ზედა, ჩანს დაზიანებულ ნაწილებში ბლოკების შიშველი წყობის სამკუთხა ფრონტონი ემატება. აღსანიშნავია აღმოსავლეთ კედლის ორსავე კუთხის ქვედა რიგში ჩაშენებული გრძელი, ერთმანეთის გადამკვეთი შეკონილი ზოლების წნულით მოჩარჩოებული ფილები, რომლებზეც კუთხის ნაწილში ტოლმკლავა ჯვრებია გამოკვეთილი, ყოველი მკლავის ბოლოს ვოლიტისებრი მოტივით და ძირში რკალური სადგამით. ერთი კვადრატული ფილა, ასევე დამუშავებული ჯვრით სამხრეთის კარის მარცხენა წირთხლის ქვედა რიგშია ჩაშენებული. ეს ფილები კარგი ოსტატობით არის ნაკვეთი, და სავარაუდოდ ისიც ბერძენ ოსტატთა ნახელავი, შესაძლოა სხვა, ამ დროისთვის დაზიანებული ეკლესიიდან იყოს მოტანილი და ხელმეორედ გამოყენებული.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 16321