laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მიხეილ დუმბაძე

მიხეილ დუმბაძე (დ. 19 აგვისტო, 1868, შემოქმედი, — გ. 1918) — ქართველი სამხედრო პირი, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ- მაიორი (1913). მიხეილ დუმბაძის მამა, აზნაური ანტონ ნიკოლოზის ძე დუმბაძე ცნობილია, როგორც ლოტბარი და მგალობელი, მაგრამ იგი ამავე დროს იყო პოლიციის პორუჩიკი, გურიის მილიციის (სახალხო რაზმის) ასეულის უფროსი. ცოლად ჰყავდა თავად ნაკაშიძის ასული. ოჯახში ცხრა შვილი იზრდებოდა – 2 ასული და შვიდი ვაჟი: დავითი, ივანე, ნიკოლოზი, მიხეილი, იოსები, სამსონი, მელიტონი, მართა და ელენე. უფროსი ვაჟი, დავითი სასულიერო პირი გახდა და ამავე დროს მამის საქმის გამგრძელებელი, განთქმული მგალობელი იყო; მელიტონი სამოქალაქო სამსახურში ჩადგა; დანარჩენმა ვაჟებმა კი სამხედრო საქმეს მიუძღვნეს ცხოვრება და ხუთივემ რუსეთის საიმპერატორო არმიის გენერალ–მაიორობას მიაღწია. მიხეილ დუმბაძემ 1878 წელს დაამთავრა პოლტავის სამხედრო გიმნაზია, შემდეგ კონსტანტინეს სამხედრო სასწავლებელი მეორე თანრიგით. 1878 წლის სექტემბრის თვიდან იმყოფებოდა სამხედრო სამსახურში. მსახურობდა 149–ე ქვეითთა შავი ზღვის პოლკში. სამხედრო კარიერაში გაიარა შემდეგი საფეხურები: 1880, 8 აგვისტო – პრაპორშჩიკი; 1884, 15 აგვისტო – პოდპორუჩიკი; 1888, 15 აგვისტო – პორუჩიკი; 1890 წლიდან გადავიდა კავკასიის (ველურ) მსროლელთა რაზმში; 1894 წლის 6 თებერვლიდან გადაინაცვლა სასაზღვრო დაცვაში. 1895, 2 აპრილი – შტაბს–როტმისტრი; 1899, 18 აპრილი – როტმისტრი; 1909 წლიდან 26–ე ყარსის სასაზღვრო ბრიგადის ცალკე კორპუსის როტმისტრია; 1911, 4 მარტი – პოდპოლკოვნიკი; 1911–1913 წლებში 27–ე ერევნის სასაზღვრო ბრიგადის რაზმს მეთაურობს; 1913 წლიდან გენერალ–მაიორია. მონაწილეობდა I მსოფლიო ომში. დაჯილდოებული იყო ორდენებით: წმინდა სტანისლავის III ხარისხით (1896); წმინდა ანას III ხარისხით (1901); წმინდა სტანისლავის II ხარისხით (1908). მიხეილ დუმბაძე სავარაუდოდ 1918 წელს გარდაიცვალა. დაკრძალვის ადგილი უცნობია. histpol.pl.ua/ru/...ppkk.../vospitanniki-ppkk-1878?... დოლიძე, ლევან. გენერლები საქართველოდან : საქართველოს გენერალიტეტის სამსაუკუნოვანი მატიანე . თბ., 2003 გვ. 52. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 509. მიხეილ დუმბაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ალექსი ოჩიაური

ალექსი ოჩიაური (დ. 1892, ახიელი — გ. 1972) — ქართველი ეთნოლოგი, პედაგოგი, პოეტი. მისი მამა ხევსურეთში ცნობილი დასტაქარი ალეკა ოჩიაური იყო, რომელიც თავის ქალის ოპერაციებსაც აკეთებდა. 1912 წელს ალექსი ოჩიაური ჯარში გაიწვიეს, საიდანაც კვლავ არხოტში დაბრუნდა. 1917 წელს იყო ფშავ-ხევსურეთის ოლქის შუაფხოს წმინდა გიორგის სახელობის საყდრის მედავითნე, საიდანაც ეპისკოპოს ლეონიდეს ხელდასმით, სოფელ ახიელის ეკლესიის მღვდლად აკურთხეს. ბოლშევიკების ხელისუფლების დამყარების შემდეგ, გაკრიჭეს და სასულიერო საქმიანობა აუკრძალეს. ალექსი ოჩიაური ხალხური პოეზიის კარგი მცოდნე იყო და თავადაც წერდა ლექსებს. 1924 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ საქმიანობას. 1930-იან წლებში ასწავლიდა ბარისახოს სკოლა ინტერნეტში, შემდგომ, შუაფხოს სკოლაში. 1936 წელს დააპატიმრეს ცნობილი „ამერიკელების საქმესთან“ დაკავშირებით („ხევსურების წერილი ამერიკის მთავრობას“). ალექსი ოჩიაურის „დანაშაული“ ის იყო, რომ მან წერილი გაატანა ამერიკელ ტურისტს ლიქოკში თავის ახლობელთან სტუმრის პატივისცემისა და მისი დაბინავების თხოვნით. სასჯელის მოხდის შემდეგ გაათავისუფლეს. 1936-1941 წლებში მეულღე ნათელა ბალიაურთან ერთად, ჩაება ენიმკის (ენის, ისტორიისა და მატერიალური კულტურის ინსტიტუტი, შემდგომ საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტი) ეთნოგრაფიის განყოფილების მიერ ფართოდ გაშლილ შემკრებლობით საქმიანობაში ქართული ეთნოგრაფიის ფუძემდებლის — გიორგი ჩიტაიასა და ეთნოლოგ ვერა ბარდაველიძის ხელმძღვანელობით. პედაგოგიური საქმიანობის პარალელურად იგი იწერდა მთიელთა ზეპირსიტყვიერების ნიმუშებს და ეთნოგრაფიულ მასალებს. ეს მასალები მოიცავს ხევსურთა და ფშაველთა რელიგიური და სოციალური ყოფის ძირითად მხარეებს. მის მიერ შეკრებილი განუზომლად ფასეული მასალების ნაწილი გამოცემულია. ალექსი ოჩიაურის გამოუქვეყნებელი ხელნაწერები დაცულია ივანე ჯავახიშვილის ისტორიის და ეთნოლოგიის ინსტიტუტის არქივში, ესენია: „თქმულებები ხევსურულ ღვთაებათა და ღვთისშვილთა შესახებ“ (1938), „ფშაური წაწლობა და ნადობ-ნაძმობა“ (ნ. ბალიაურთან ერთად, 1941). „მასალები სამამო მიწათმფლობელობის შესახებ ხევსურეთში“ (1950), „სახატო მიწები ხევსურეთში“, „ხევსურეთის ზოგიერთი ამბები“ (1950), „ხევსურული მასალები“, „ხევსურული ანდრეზები“ (1937, 1948-1951, 1949, 1950) და სხვა. ალექსი ოჩიაური ცნობილი ეთნოლოგის თინა ოჩიაურისა და მოქანდაკეების ირაკლი და გოგი ოჩიაურების მამაა. დაკრძალულია სოფელ შუაფხოში. ქართული ხალხური დღეობების კალენდარი: ხევსურეთი II (ბუდე-ხევსურეთი, შატილ-მიღმახევი), თბ., ენა და კულტურა, 2005, გვ. 399 ქართული ხალხური დღეობები აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანეთში (ფშავი), თბ., მეცნიერება, 1991, გვ. 305 ქართული ხალხური დღეობების კალენდარი: ხევსურეთი (არხოტის თემი), თბ., მეცნიერება, 198, გვ. 210 ქართული ჩვეულებითი სამართალი, 1988 = Грузинское обычное право, 1988 = Georgian common law, 1988: კრებული, თბ., მეცნიერება, 1988, გვ. 208 სტუმარმასპინძლობა ხევსურეთში: ეთნოგრ. ნარკვევი, თბ., მეცნიერება, 1980, გვ. 254 ფშავ-ხევსურული პოეზია: შეკრებილი ალ. ოჩიაურის მიერ, თბილისი, საბჭ. საქართველო, 1970, გვ. 329 მოსისხლეობა და ჭრა-ჭრილობა ხევსურეთში/ალექსი ოჩიაური, თბ., 2019 ალექსი ოჩიაური — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
კარიოტა

კარიოტა (ლათ. Caryota) — მცენარეთა გვარი პალმების ოჯახისა. მაღალტანიანი (25 მ-მდე) მცენარეებია. 12-მდე სახეობა იზრდება ინდოეთში, კუნძულ შრი-ლანკაზე, ინდოჩინეთში, ჩინეთში, მალაის არქიპელაგისა და სოლომონის კუნძულებზე, ტროპიკულ ავსტრალიაში. ზოგი სახეობის (Caryota urens, Caryota mitis) ყვავილედის წვენიდან ამზადებენ შაქარს, აყენებენ ღვინოს. მერქანს იყენებენ სამშენებლოდ, ფოთლების ბოჭკოებს — თოკებისა და სხვა დასამზადებლად. ნაყოფმსხმოიარობის შემდეგ კარიოტას მიწისზედა ნაწილი ხმება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 406.
ელენე აბაშიძე

ელენე აბაშიძე (დ. 18 მარტი, 1922, ჭიათურა) — ქართველი გეოლოგი, მეცნიერი, პედაგოგი. გეოლოგია-მინერალოგიის მეცნიერებათა დოქტორი. 1944 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ჰიდროლოგიის სპეციალობით. განაწილებით მუშაობა დაიწყო სოფელი პერევისის საშუალო სკოლაში გეოგრაფიის მასწავლებლად და სასწავლო ნაწილის გამგედ 1944 წელს. მუშაობდა თბილისის მოზარდთა სკოლაში გეოგრაფიის მასწავლებლად და პარალელურად საქართველოს წითელი ჯვრის საზოგადოების მეთოდისტად 1945-1946 წლებში. 1951-1962 წლებში წყვეტილად მუშაობდა განათლების სისტემაში, სატყეო მეურნეობის სამინისტროში მეთოდისტად, ამავე სამინისტროს მელიორაციულ ექსპედიციაში ჰიდროგეოლოგად, "კავკასნახშირგეოლოგიაში" ჰიდროგეოლოგად, რამაც განაპირობა მისი შემდგომი სპეციალიზაცია. ასპირანტურის კურსი გაიარა საქართველოს ჰიდროტექნიკისა და მელიორაციის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში გრუნტის მექანიკის განყოფილებაში, ჰიდროლოგიისა და საინჟინრო გეოლოგიის სპეციალობით 1952-1956 წლებში. 1968-1982 წლებში მუშაობდა ჰიდროტექნიკისა და მელიორაციის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში უფროს მეცნიერ თანამშრომლად. 1989-1995 წლებში კი ეკოლოგიური ექსპერტიზის სამმართველოში უფროს მეთოდისტად. მუშობა გააგრძელა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ჰიდროგეოლოგიისა და საინჟინრო გეოლოგიის ინსტიტუტში უფროს მეცნიერ თანამშრომლად. საკანდიდატო დისერტაციაში წამოჭრა კარსტის შესწავლის პრობლემები, კერძოდ, მან პირველმა უარყო მეცნიერებაში დამკვიდრებული "ხსნადობის თეორია". სადოქტორო დისერტაციამ აღიარება მოუტანა ავტორს ამერიკის ბიბლიოგრაფიების საერთაშორისო ინსტიტუტში და მეცნიერ ქალთა ნამუშვრებს შორის "წლის ქალის" წოდება და სიგელი დაიმსახურა. გამოქვეყნებული აქვს 40-მდე სამეცნიერო ნაშრომი. იკვლევდა საქართველოს კარსტულ უბნებში არსებული წყალსაცავების ფილტრაციულ საკითხებს. დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — "გლაუკონიტიანი კირქვების ხსნადობა კარსტის განვითარებასთან კავშირში შაორის კარსტული მხარის მაგალითზე" 1967 წელს, ხოლო სადოქტორო დისერტაციის თემა — "კარბონატულ ქანებში კარსტის წარმოშობის ჰიდროქიმიური და ჰიდრო-დინამიური მექანიზმი" 1998 წელს. წყალსაცავების ფუნდამენტში ფილტრაციისაგან ბეწვისოდენა სიგანის ნაპრალების დროში გაგანიერების ექსპერიმენტული მონაცემები და მისი განსაზღვრის მეთოდი - თბ., 2014, გვ. 28 ეკოლოგიის საფუძვლების ზოგიერთი საკითხები, კითხვარების სახით - თბ., შპს "კაბადონი", 2001, გვ. 136 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი - თბ., 2003, გვ. 15 ელენე აბაშიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
რაულ ოდიშარია

რაულ ოდიშარია (დ. 14 იანვარი, 1939, ნოსირი) — ქართველი ინჟინერი და 2001 წლის ღირსების ორდენის მფლობელი. 1964 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი სამშენებლო ფაკულტეტი სამრეწველო და სამოქალაქო მშენებლობის სპეციალობით. 1964-1966 წლებში შრომითი საქმიანობა დაიწყო დონის როსტოვში, სამშენებლო-სამონტაჟო ტრესტ „იუსტალკონსტრუქციის“ სამონტაჟო სამმართველოში; მუშაობდა ქ. ტაგანროგში, საავიაციო ქარხნისა და ქარხანა „კრასნი კატელშიკის“ მშენებლობაზე; 1966-1970 წლებში როსტოვის N469 საკავშირო ხიდმშენ მატარებელში, როსტოვისა და ბატაისკის ხიდების მშენებლობაზე ოსტატად, სამუშაოთა მწარმოებლად, უფროს სამუშაოთა მწარმოებლად, უბნის უფროსად; 1974-1977 წლებში ხელმძღვანელობდა „პიატიგორსკ-ესენტუკ-კისლოვოდსკის“ საავტომობილო გზის მონაკვეთზე გზაგამტარისა და ხიდების მშენებლობას. 1977-1980 წლებში კისლოვოდსკის N6 სამშენებლო სამმართველოს. 1983 წელს გადმოყვანილ იქნა საქართველოს სასოფლო მშენებლობის სამინისტროში განყოფილების უფროსად. მის მიერ აშენებულ რეკონსტრუირებულ ობიექტებს შორისაა: მდინარე ცხენისწყალზე აშენებული ხიდი (მის ბურჯებში, პირველად საქართველოში, 1,6-მეტრიანი მრგვალი მილები გამოიყენეს), კისლოვოდსკში შემავალი ყველა ახალი საავტომობილო გზა და მთავარი ხიდი, კისლოვოდსკის სახელმწიფო თეატრი, სენაკის მექანიკური ქარხანა, საქართველოს რიგი სასოფლო-სამეურნეო და გადამამუშავებელი მრეწველობის ობიექტები, მისი ინიციატივითა და ხელმძღვანელობით სოფელ ნოსირში აშენდა კულტურის სახლისა და სასოფლო საბჭოს შენობები, გზაგამტარი (სამრეწველო ზონასთან), გაიყვანეს სატელეფონო ქსელი, დაპროექტდა მიწისქვეშა გასასვლელი რკინიგზის ბაქანთან, აიგო ორი ხუთსართულიანი საცხოვრებელი სახლი, საყოფაცხოვრებო მომსახურების სახლი და სპორტული კომპლექსი აუზით. 2015 — საქართველოს დამსახურებული მშენებელი 2001 — ღირსების ორდენი საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია. თბ., 2017. გვ. 465-466 წიგნი ღირსებისა: ტ. 6/ შემდგ: ყიფიანი თ., გაჩეჩილაძე თ., სიმონიშვილი გ., თბ., 2003. გვ. 94 რაულ ოდიშარია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
სნოსწყალი

სნოსწყალი ― მდინარე საქართველოში, ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში, ხევის კავკასიონის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე თერგის მარჯვენა შენაკადი. სათავე აქვს ზღვის დონიდან 3035 მ-ზე. სიგრძე 27,3 კმ, აუზის ფართობი 256 კმ². საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა გაზაფხულზე და ზაფხულის პირველ ნახევარშია. წყალმცირობა — ზამთარში. საშუალო წყლის ხარჯი 6,72 მ³/წმ. ჯუთისწყალი ქვენამთისწყალი აფხაზავა ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 446.
Merkava

მერკავა — ძირითადი საბრძოლო ტანკების სერია, რომელსაც იყენებენ ისრაელის თავდაცვის ძალები და წარმოადგენს IDF-ის ჯავშანტექნიკის ხერხემალს. ტანკმა განვითარება დაიწყო 1970 წელს, ხოლო მისი პირველი თაობა - Merkava mark 1 - ოფიციალურ მომსახურებაში შევიდა 1979 წელს. განლაგებულია ოთხი ძირითადი ვარიანტი, უახლესი ვერსიაა Merkava mark 4. მერკავა პირველად ფართოდ გამოიყენეს 1982 წლის ლიბანის ომში. სახელწოდება „მერკავა“ მომდინარეობს IDF-ის განვითარების პროგრამის საწყისი სახელწოდებიდან. ტანკი შეიქმნა ისრაელის თავდაცვის სამინისტროს მერკავასა და ჯავშანტექნიკის სამმართველოში და მისი ნაწილების უმეტესობა დამზადებულია ისრაელში. მერკავას დიზაინის კონცეფცია არის მისი ეკიპაჟის მაქსიმალური დაცვის უზრუნველყოფა, ამიტომ მისი წინა ჯავშანი გამაგრდა და ძრავა განთავსდა ტანკის წინა ნაწილში, სხვა ტანკებისგან განსხვავებით. დიზაინის კრიტერიუმები მოიცავს საბრძოლო დაზიანების სწრაფ შეკეთებას, სიცოცხლისუნარიანობას, ხარჯების ეფექტურობას და უგზოობის შესრულებას. თანამედროვე თვითმავალი ჰაუბიცების მოდელის მიხედვით, კოშკი უფრო ახლოს მდებარეობს უკანა მხარეს, ვიდრე ძირითად საბრძოლო ტანკებში. წინა ძრავით, ეს განლაგება გამიზნულია დამატებითი დაცვის უზრუნველსაყოფად ფრონტალური შეტევისგან, რათა აითვისოს შემომავალი ჭურვების გარკვეული ძალა, განსაკუთრებით მთავარ კორპუსში მყოფი პერსონალისთვის, როგორიცაა მძღოლი. ის ასევე ქმნის მეტ სივრცეს ტანკის უკანა ნაწილში, რაც საშუალებას იძლევა გაზარდოს შენახვის მოცულობა და უკანა შესასვლელი ეკიპაჟის მთავარ განყოფილებაში, რაც მტრის ცეცხლის ქვეშ ადვილ წვდომას იძლევა. ეს საშუალებას აძლევს ტანკს გამოიყენოს როგორც პლატფორმა სამედიცინო გადმოსასვლელად, წინსვლის მართვისა და მართვის სადგური და ქვეითთა ​​საბრძოლო მანქანა. უკანა შესასვლელის კარები უზრუნველყოფს ზედა დაცვას ტვირთისა და პერსონალის გადმოტვირთვისას. ↑ Maoz, Zeev (2006) Defending the Holy Land (en). University of Michigan Press. ISBN 0472115405.  ↑ შეცდომა თარგის გამოძახებისას: cite web: პარამეტრები url და title აუცილებელად უნდა მიეთითოს.. ციტირების თარიღი: 2021-10-20 ↑ Roblin, Sebastien. (December 31, 2016) America's M1 Abrams Tank vs. Israel's Merkava: Who Wins?. ციტირების თარიღი: March 14, 2018
კარლ მარქსის პიკი

კარლ მარქსის პიკი (ტაჯ. Қуллаи Карл Маркс) — მწვერვალი პამირის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, ტაჯიკეთში. შაჰდარის ქედის უმაღლესი მწვერვალი. სიმაღლე 6726 მ. გამყინვარების ფართობი 120 კმ². პირველი ასვლა განხორციელდა 1946 წელს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 409.
ბალერი (აურორა)

ბალერი (ოფიციალურად ბალერის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Baler) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი აურორას პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 43 785 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 13 ბარანგაის. Baler, ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბალერი (აურორა) Aurora, Philippines – Baler ↑ Bayan ng Baler — 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q37727427"></a> ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Baler, Aurora Climatological Normal Values. Philippine Atmospheric, Geophysical and Astronomical Services Administration. ციტირების თარიღი: 23 September 2018 ↑ Baler, Aurora Climatological Extremes. Philippine Atmospheric, Geophysical and Astronomical Services Administration. ციტირების თარიღი: 23 September 2018
კასიგურანი (აურორა)

კასიგურანი (ოფიციალურად კასიგურანის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Casiguran) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი აურორას პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 26 564 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 24 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კასიგურანი (აურორა) Casiguran ↑ https://aurora.gov.ph/municipalities/municipality-of-casiguran/ ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Casiguran, Aurora Climatological Normal Values. Philippine Atmospheric, Geophysical and Astronomical Services Administration. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 8 October 2018. ციტირების თარიღი: 8 October 2018. ↑ Casiguran, Aurora Climatological Extremes. Philippine Atmospheric, Geophysical and Astronomical Services Administration. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 8 October 2018. ციტირების თარიღი: 8 October 2018.
დილასაგი

დილასაგი (ოფიციალურად დილასაგის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Dilasag) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი აურორას პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 17 102 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 11 ბარანგაის. Dilasag on Aurora.ph ↑ Republic Act No. 2452 ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Dilasag, Aurora: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 December 2018
დინალუნგანი

დინალუნგანი (ოფიციალურად დინალუნგანის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Dinalungan) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი აურორას პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 12 508 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 9 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დინალუნგანი Dinalungan on Aurora.ph ↑ Republic Act No. 4757 ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Dinalungan, Aurora: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 December 2018.
დინგალანი

დინგალანი (ოფიციალურად დინგალანის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Dingalan) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი აურორას პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 27 878 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 11 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დინგალანი Dingalan on Aurora.ph ↑ Republic Act No. 1536 ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Dingalan, Aurora: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 December 2018
დიპაკულაო

დიპაკულაო (ოფიციალურად დიპაკულაოს მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Dipaculao) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი აურორას პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 33 131 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 25 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დიპაკულაო Dipaculao on Aurora.ph ↑ Executive Order No. 375, s. 1950 ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Dipaculao, Aurora: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 December 2018
მარია-აურორა (აურორა)

მარია-აურორა (ოფიციალურად მარია-აურორას მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Maria Aurora) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი აურორას პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 44 958 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 40 ბარანგაის. ↑ Executive Order No. 246, s. 1949 ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Maria Aurora, Aurora: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 December 2018.
კარნაკი (მრავალმნიშვნელოვანი)

კარნაკი შეიძლება აღნიშნავდეს: კარნაკი — სატაძრო კომპლექსი ეგვიპტეში. კარნაკი — მარველის კომიქსთა პერსონაჟი. კარნაკი — დასახლებული პუნქტი სამხრეთ ბრეტანში.
სან-ლუისი (აურორა)

სან-ლუისი (ოფიციალურად სან-ლუისის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng San Luis) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი აურორას პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 29 824 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 18 ბარანგაის. ↑ Republic Act No. 2452 ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ San Luis, Aurora: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 December 2018.
მარინა ადამია

მარინა ადამია (დ. 25 თებერვალი, 1957, თბილისი) — ქართველი კომპოზიტორი და პედაგოგი. 1976 წელს დაამთავრა თბილისის III სამუსიკო სასწავლებელი, 1983 წელს პეტრე ჩაიკოვსკის სახელობის მოსკოვის სახელმწიფო კონსერვატორია (საკომპოზიციო). 1983–1991 წლებში მუშაობდა თბილისის მუსიკალურ სასწავლებელსა და ახალციხის მუსიკალურ სკოლაში (თეორიის საგნები). 1986–1988 წლებში იყო ახალციხის დრამატული თეატრის მუსიკალური გამფორმებელი. 1992 წლიდან სწავლობდა ედინბურგის (ინგლისი) უნივერსიტეტში მუსიკის ფაკულტეტზე, 1994–2006 წლებში იყო ლექტორი (კომპოზიციაში) აქვე. 1998 წლიდან კომპოზიციის დოქტორი. 2006–2008 წლებში იყო ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის თბილისის „ნიჭიერთა ათწლედის“ კონსულტანტი, პარალელურად ხელმძღვანელობდა მუსიკის თეორიის და კომპოზიციის განყოფილებებს. 2009 წელს თბილისის ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში დააარსა მუსიკალური ცემტრი, რომლის დირექტორი და კომპოზიციის მიმართულების ხელმძღვანელიც იყო. დაწერილი აქვს: სავიოლინო კონცერტი (პირველი შესრულება მოსკოვში 1983 წელს). კამერულ ინსტრუმენტული ნაწარმოებები — სამი სიმებიანი კვარტეტი (1978, 1982, 1997), სონატა ვიოლონჩელოსა და ფორტეპიანოსათვის (1976), ოთხი პიესა სიმებიანი კვარტეტისათვის (1980), მუსიკა დასარტყამი ინსტრუმენტისათვის (1986), ხუთი სავიოლინო ბაგატელი ფორტეპიანოსთან ერთად (1988), ტრიო საქსოფონის, ვიოლონჩელოსა და ფორტეპიანოსათვის (1994), „გრავიტაცია“ სიმებიანი ტრიოსათვის (2000), „At the Still point of the Turning World“ (მუსიკა საერთო პროექტისათვის ანიმატორ ჯ. ლანგფორდსა და ქორეოგრაფ ნ. დუგლასთან ერთად. „Creative Scotlend“ პრემიერა შედგა 2001 წელს), მუსიკა თეატრალური წარმოდგენისთვის „Gravity“ (2000, ედინბურგის საერთაშორისო ფესტივალის დაკვეთით). საორკესტრო ნაწარმოებები — ქართული ხალხური სიმღერები სიმებიანი ორკესტრისათვის (1999), „ათოვდა ზამთრის ბაღებს“, სამი პოემა 24 ხმისა და ორკესტრისათვის (1997), „The Restless Wood“ (2001, შოტლანდიის კამერული ორკესტრის დაკვეთით). საგუნდონაწარმოებები — ოთხი პიესა გუნდისათვის ხალხურ ტექსტებზე (1979), საგუნდო ციკლი ანა კალანდაძის ლექსებზე (1989). ვოკალური ნაწარმოებები — შვიდი სიმღერა ძველ ჩინურ პოეზიაზე სოპრანოს, ტენორისა და კამერული ანსამბლისათვის (1988), ხუთი სიმღერა მეცო–სოპრანოსა და კამერული ორკესტრისათვის (1993). მისი ნაწარმოებები შესულია კრებულში „ქართველი და გერმანელი ქალი კომპოზიტორების თანამედროვე საფორტეპიანო მუსიკა. 12/12“ (თანდართული CD). ქართული მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი, თბ., 2015, გვ. 11 მარინა ადამია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ქეთევან როსტიაშვილი

ქეთევან როსტიაშვილი (დ. 23 მარტი, 1959, თბილისი) — ქართველი ისტორიკოსი, მეცნიერი და პედაგოგი. ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი 2000 წლიდან; ისტორიკოსი, ინგლისური ენის სწავლების კვალიფიკაციით. ათამდე სტატიის ავტორი. 1983 წელს დაამთავრა მოსკოვის ლომონოსოვის უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. 1986–1999 წლებში საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის საზოგადოებრივ მეცნიერებათა დარგში ინფორმაციის ცენტრის წამყვანი მეცნიერი თანამშრომელი; 1999-2006 წლებში ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პოლიტოლოგიის სამეცნიერო კვლევითი ცენტრის მეცნიერი თანამშრომელი. წამყვანი მეცნიერი და თანამშრომელი. 2001-2002 წლებში ამერიკის უნივერსიტეტის ტრანსნაციონალური დანაშაულისა და კორუფციის კვლევით ცენტრში მიწვეული პროფესორი. 2007 წლიდან ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში მოწვეული პროფესორი. მის მეცნიერულ ინტერესებს წარმოადგენს: აშშ-ს სახელმწიფო მართვის სისტემა, აშშ-ს პოლიტიკური და ეკონომიკური ისტორიის საკითხები ახალი და უახლესი პერიოდი, სოციალურ ურთიერთობათა სახელმწიფო რეგულირების ლიბერალურ-დემოკრატიული ტრადიციები, პოლიტიკური კორუფციის თეორიისა და პრაქტიკის საკითხები. ქეთევან როსტიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
სამფორმა აბლაბუდიანი სოკო

სამფორმა აბლაბუდიანი სოკო (ლათ. Cortinarius triformis — სოკოს სახეობა აბლაბუდიანი სოკოების გვარისა, რომლის გავრცელების არეალი მოიცავს ევროპასა და ჩრდილოეთ ამერიკას. ქუდის დიამეტრი — 9 სმ-მდე აღწევს, მრგვლად ამობურცულია, შუაში ბორცვაკით. როდესაც სველია, მუქი წითელ-ყავისფერია, ხოლო როდესაც მშრალია — მოყვითალო ან მოლურჯო-მოყვითალო-ყავისფერი. ზედაპირი აბრეშუმისებრია. ჰიმენოფორი — ფირფიტებიანი, ფირფიტები თავიდან მოყვითალოა, შემდეგ — ჟანგისფერ-ყავისფერი. ჰიმენოფორი — ფირფიტებიანი, ფირფიტები თავიდან მოყვითალოა, შემდეგ — ჟანგისფერ-ყავისფერი. ფეხის სიგრძე — 3-7 სმ, სისქე — 0,8-2 სმ, ძირში ბოლქვისებურად გამსხვილებული, თეთრი, ერთი ან რამდენიმე საყელოსებრი წარმონაქმნით. სოკოს რბილობი — თეთრი. სპორები — თითისტარისებრი, ყავისფერი. 7-9x5-6 მკმ. იზრდება ნიადაგზე, ტყეში, ზაფხულიდან შემოდგომამდე. საჭმელად უვარგისია. ნახუცრიშვილი ივ., საქართველოს სოკოები / რედ. და თანაავტ. არჩ. ღიბრაძე, თბ.: „ბუნება პრინტი“ და საქართველოს ბუნების შენარჩუნების ცენტრი, 2006. — გვ. 192, ISBN 99940-856-1-1. სამფორმა აბლაბუდიანი სოკო MycoBank-ზე (ინგლისური) ↑ Cortinarius triformis. Discover Life. ციტირების თარიღი: 23 მარტი, 2022.