laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ობუხოვკის ფერისცვალების ტაძარი

ობუხოვკის ფერისცვალების ტაძარი (რუს. Преображенский храм) — მართლმადიდებლური ეკლესია აზოვის რაიონის სოფელ ობუხოვკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1864 წელს ფსევდორუსულ სტილში. ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აზოვის რაიონი, სოფელი ობუხოვკა. ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 1861 წლის 22 აგვისტოდან. ამ დღეს აკურთხეს მშენებლობის ადგილი. სამშენებლო სამუშაოები, როლებშიც აქტიურად მონაწილეობდნენ კაზაკები, სწრაფად მიმდინარეობდა და უკვე 1864 წელს უკვე დაასრულეს. 1866 წლის 3 ივლისს ეკლესია აკურთხა იოანე დიკოვმა. 1890 წელს ეკლესიის სამხრეთ ნაწილში მიაშენეს საკურთხეველი, რომელიც აკურთხეს ანდრეი კრეტელის სახელზე. ოთხი წლის შემდეგ ჩრდილოეთ ნაწილშიც მიაშენეს საკურთხეველი, რომელიც აკურთხეს მოციქულთასწორების კონსტანტინესა და ელენეს სახელზე. მიუხედავად იმისა, რომ ტაძარი მუდმივად ფართოვდებოდა 1910 წლისათვის იგი უკვე ვეღარ იტევდა მრევლს. ადგილობრივმა მრევლმა და სასულიერო პირებმა მიმართეს დონელი კაზაკების სამმართველოს, რათა გაეფართოებინათ ეკლესია და დაეყენებინათ წყლის რადიატორები. 1912 წელს მრევლმა კვალვ მიმართა თხოვნით კაზაკთა სამმართველოს, თუმცა ახლა ითხოვდნენ სამრეკლოს მშენებლობას არქიტექტორ გრიგორ ვასილევის პროექტის მიხედვით. სამშენებლო სამუშაოები დასრულდა სავარაუდოდ 1913 წელს. ზუსტი ცნობები ამის შესახებ არ მოგვეპოვება. 1940 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ დაეგმა დაეხურა ტაძარი, მაგრამ მრევლამ მოახერხა მისი დაცვა: ადგილობრივმა მოსახლეობამ დააწესა ყოველდღიური მორიგეობა, ეკლესიაში არ უშვებდნენ სოფლის საკრებულოს წარმომადგენლებს. ერთხელ, მორიგი კონფლიქტის დროს ადგილობრივ ხელისუფლებასთან, მოხუცები და ბავშვები მამა ნიკოლოზთან ერთდ ჩაიკეტნენ ეკლესიაში და კომუნისტებს შემოუთვალეს, თუ ეკლესიას ააფეთქებდნენ, ეს მოუწევდათ მათთან ერთად. ეკლესია ასევე დაიცვეს კიდევ ერთი ანტირელიგიური კამპანიის დროს ნიკიტა ხრუშჩოვის მმართველობის პერიოდში. პარტიის წამომადენელთა დელეგაციის წევრებს ადგილობრივმა მოსახლეობამ ქვები დაუშინა. ამ თვალსაზრისით, ტაძარი გახდა ერთ-ერთი მცირე იმ ეკლესიათაგანი, სადაც ღვთისმსახურება არასოდეს შეწყვეტილა და რომელიც არ გაუძარცვავთ. ↑ Церковь Преображения Господня в Обуховке. temples.ru. ციტირების თარიღი: 2017-01-31. ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 Храм Преображения Господня х. Обуховка | Московский Патриархат. Донская Митрополия. Ростовская на Дону епархия.. favor.cerkov.ru. ციტირების თარიღი: 2017-01-31. ↑ 3.0 3.1 Преображенский храм (хутор Обуховка Азовского р-на Ростовской области). olgagok.blogspot.ru. ციტირების თარიღი: 2017-01-31.
ელჯი

ელჯი (LG) — მსოფლიოში ცნობილი ტექნიკის კომპანია. ელჯის ისტორია იწყება 1957 წლის 5 იანვრიდან, როდესაც კორეის მოქალაქე კუ ინ ხოიმ დააარსა კომპანია Lak Chemical Co. თავიდან კომპანია ორიენტირებული იყო კოსმეტიკური საშუალებების წარმოებაზე. დროთა განმავლობაში, წარმოების განვითარებასთან ერთად Lak Chemical Co ქმნის რამდენიმე შვილობილ კომპანიას და იწყებს ახალი ტექნოლოგიების და ქიმიური საშუალებების წარმოებას. 1958 წლის 1 ოქტომბერს კუ ინ ხოი ქმნის ახალ, საყოფაცხოვრებო ტექნიკის კომპანიას GoldStar (ოქროს ვარსკვლავი), რომელიც დღევანდელ დღეს ჩვენთვის ცნობილია როგორც კომპანია ელჯი (LG Electronics). სასტარტო პროდუქცია, გამოშვებული 1959 წელს იყო პირველი კორეული ტრანზისტული რადიომიმღები. კომპანია ელჯი (LG) ელექტრო მოწყობილობების პირველი კორეული მწარმოებელია.1960 წელს გამოდის ელჯის ვინტილატორები. 1965 წელი კომპანიისთვის აღინიშნა ელჯის მაცივრების წარმოების დაწყებით, ხოლო 1966 წელი – შავ–თეთრი ელჯის ტელევიზორების წარმოებით. 1968 წელს გამოდის პირველი ელჯის სარეცხი მანქანა. 1969 წელს გამოდის GOLD STAR – ის ფირმის ელჯის კონდეციონერები. იხსნება ელჯის მაღაზია და ელჯის სერვის ცენტრი. პარალელურად ვითარდება კომპანიის ქიმიური წარმოება (საპნები, სარეცხი საშუალებები და სხვა), რომელიც გამოდის Lucky – ს საფირმო ნიშნით. 1969 წელს ხდება კომპანიის Lak Chemical Co რესტრუქტურიზაცია და კომპანიის დასახელება სახელად ერქმევა Lucky Group. 1976 წელს იქმნება ელჯის პირველი სამეცნიერო კვლევითი ცენტრი, რომელიც თანამშრომლობას იწყებს ცნობილ კომპანიებთან NEC, Siemens და Hitachi. 1981 წელს იქმნება GOLD STAR –ის შვილობილი კომპანია ამერიკაში. 1982 წელს კორეაში იწყება Lucky Group –ს პერსონალური კომპიუტერების წარმოება. 1994 წელს კომპანია Goldstar, რომელიც შედის Lucky Group – ის შემადგენლობაში ყიდულობს ამერიკული სატელევიზიო კომპანიის Zenith Electronics –ის აქციების 57% და ამერიკული კომპანია 3DO Corporation – ის აქციების 3%. ამავე დროს დებს კონტრაქტს კომპანია IBM –თან თანამშრომლობის შესახებ. ამავე წელს Goldstar და იაპონური კომპანია ALPS ხსნიან ერთობლივ სამეცნიერო–კვლევით ლაბორატორიას Frontec, რომელიც ფოკუსირებულია თხევადკრისტალური მატრიცების და პლაზმური ტექნოლოგიების შექმნაზე. 1995 წლის მარტში კომპანიის ისტორიაში ხდება მნიშვნელოვანი გარდატეხა. Lucky და GoldStar ერთიანდება ერთი ბრენდის ქვეშ, რომელსაც ეწოდა ყველასათვის ცნობილი LG. 2003 წელს კომპანია LG და კომპანია Thomson ხელს აწერენ სტრატეგიული თანამშრომლობის ხელშეკრულებას პლაზმური პანალების წარმოების შესახებ. 2005 წელს კომპანია უშვემს მსოფლიოში პირველ 102 დიუმიან ელჯის პლაზმურ მონიტორს. ელჯის საყოფაცხოვრებო ტექნიკასთან ერთად კომპანიის ძირითადი მიმართულებაა კომპიუტერული ტექნიკა და განსაკუთრებით ელჯის მონიტორები და ელჯის ნოუთბუქები. დღევანდელ დღეს კომპანია არის ერთ–ერთი წამყვანი მსოფლიო ბრენდი. ელჯის სათაო ოფისი არის სეულში. მსოფლიოს მრავალ ქვეყანაში აქვს გახსნილი ოფისები და წარმოებები, რომლებშიც დასაქმებულია უამრავი ადამიანი. მსოფლიო ბრენდები / Geronia კომპანიის ოფიციალური კორპორატიული საიტი (კორეული)LG韓國 (ინგლისური)LG美國 (იაპონური)LG日本 LG台灣 Facebook-ზე LG香港 Facebook-ზე ელჯი — არხი YouTube-ზე კომპანიის ოფიციალური რუსულენოვანი საიტი საიტი
დათვისჯვარი

დათვისჯვარი, დათვის-ჯვარისღელე, დათვისჯვარისღელე — უღელტეხილი საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს კავკასიონის მთავარ წყალგამყოფ ქედზე, ზღვის დონიდან 2677 მ. აგებულია იურული თიხაფიქლებით. შემოსილია ალპური მდელოებით. სამანქანო გზით აკავშირებს ხევსურეთის არაგვის ხეობას (პირაქეთა ხევსურეთი) არღუნის ხეობასთან (პირიქითა ხევსურეთი). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 296.
ბოში

Bosch (სრული სახელწოდება Robert Bosch GmbH) — გერმანული ტრანსნაციონალური საინჟინრო და ტექნოლოგიური კომპანია. შტაბ-ბინა მდებარეობს გერლინგენში, შტუტგარტის მახლობლად, გერმანიაში. კომპანია ბოშის (Bosch) ისტორია იწყება 1886 წლიდან, როდესაც მისმა დამფუძნებელმა გერმანელმა ინჟინერმა რობერტ ბოშმა გახსნა ელექტროტექნიკის და ზუსტი მექანიკის პატარა საწარმო ქალაქ შტუტგარტში. თავიდან საწარმო სპეციალიზებული იყო ავტომობილების და ელექტროძრავების დაქოქვის სისტემებზე. 1901 წელს რობერტ ბოში აფართოებს თავის საწარმოს, გადააქვს იგი მასიურ წარმოებაზე გათვლილ ახალ შენობაში და იხსნება ბოშის მაღაზია. ამასთანავე იგი ზრდის თანამშრომელთა რაოდენობას, ყიდულობს ახალ დანადგარებს წარმოებისთვის და იწყებს ბოშის საყოფაცხოვრებო ტექნიკის წარმოებას. პირველი მსოფლიო ომის დასაწყისისთვის კომპანია უკვე იყო საკმაოდ ცნობილი მსოფლიო ბაზარზე სწორედ საყოფაცხოვრებო ტექნიკის წარმოებით. ტრანსპორტირების და საბაჟო ხარჯების ეკონომიის მიზნით 1910 წელს მასაჩუსეტსის შტატ ქალაქ სპრინგფილდში იხსნება ბოშის ქარხანა Bosch Magneto Company. 1933 წელს კომპანია უშვებს თავის პირველ ორიგინალური ფორმის ბოშის მაცივარს. იქმნება ბოშის სერვის ცენტრი. 1950 წლებიდან ფირმა ბოში ითვლება საყოფაცხოვრებო ტექნიკის ერთ-ერთ მსხვილ მწარმოებლად მსოფლიოში. 1950 წელს გამოდის ბოშის გაზქურა, 1957 წელს – საყინულე, 1958 წელს – ბოშის სარეცხი მანქანა, ხოლო 1965 წელს ბოშის ჭურჭლის სარეცხი მანქანა. 1967 წელს Robert Bosch GmbH და Siemens AG ერთიანდებიან ერთ კომპანიად, რომელსაც დაერქვა BSH Bosch und Siemens Hausgeraete GmbH. კომპანიამ სახელი გაითქვა ასევე ავტომობილების ინდუსტრიაში. ხოლო დამატებით ახალი მიმართულების BOSCH Telecom – ის შემნის შემდეგ იწება ბოშის ფირმის ტელეფონის აპარატების წარმოება. განსაკუთრებული ყურადღება უნდა დაეთმოს Antibacterial სისტემას. ამ სისტემაზეა შექმნილი ბოშის მაცივრები , რომელიც ხელს უშლის მიკროორგანიზმების გამრავლებას და ინარჩუნებს ვიტამინებს პროდუქტში. 2001 წლიდან ჟურნალი Readers’ Digest ატარებს ყოველწლიურ გამოკვლევას ყველა ევროპულ ქვეყანაში მომხმარებელთა შორის კომპანიების სანდოობასა და პოპულარობაზე. ნომინაციაში "ნდობის მარკა" საყოფაცხოვრებო ტექნიკის კატეგორიაში როგორც წლების განმავლობაში იმარჯვებს კომპანია ბოში. ყველაფერთან ერთად კომპანია დიდ ყურადღებას უთმობს ეკოლოგიის პრობლემებს. ყოველ წელს იგი ხარჯავს 100 მილიონ ევროს გარემოს დაცვის პრობლემებზე. აქვს მსოფლიოს ბევრ ქვეყანაში ოფისები, რომლებშიც დასაქმებულია უამრავი ადამიანი. ოფიციალური ვებ-საიტი Profile at Yahoo! Finance: Bosch-YF-profile
ჰორმიზდ IV

ჰორმიზდ IV (სპარს. هرمز چهارم; დ. 540 — გ. 590, ქტესიფონი) — სასანიდთა დინასტიის 23-ე შაჰინშაჰი 579–590 წლებში, ხოსრო I-ის ვაჟი. ტახტზე ავიდა მამის გარდაცვალების შემდეგ. მან ჩაიბარა ძლიერი, ორგანიზებული და კულტურულად აღზევებული სახელმწიფო. მიუხედავად ამისა, ის ვერ გახდა მამამისის, ხოსრო I ანუშირვანის მსგავსად კარგი მმართველი. ჰორმიზდმა ვერ შეძლო იმპერიაზე სრული კონტროლის დამყარება. ბიზანტიელებთან მიმდინარე ომის შედეგად დაკარგა მთელი მესოპოტამია, კავკასია და რამდენიმე ოლქი. პარალელურად, სასანიდურ ირანს ჩრდილოეთიდან თავს ესხმოდნენ ხაზარები. 571–572 წლებში ირანს გამოეყო სომხეთი და საქართველო. 488 წელს ქვეყანაში აჯანყებები დაიწყო, რომლებმაც საგრძნობლად დაასუსტა ჰორმიზდის ხელისუფლება. 490 წელს ის შეიპყრო მომავალმა შაჰმა და უზურპატორმა, ბაჰრამ ჩუბინმა. ბაჰრამის ბრძანებით ჰორმიზდ IV დააბრმავეს და რამდენიმე დღეში სიკვდილით დასაჯეს. 1 წლის შემდეგ, მისმა ვაჟმა, ხოსრო II-მ ბიზანტიელების დახმარებით შეძლო ბაჰრამ ჩუბინის მოკვლა და ტახტზე ასვლა. სასანიანები (1992) The Prosopography of the Later Roman Empire, Volume III: A.D. 527–641. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-20160-5.  Pourshariati, Parvaneh (2008). Decline and Fall of the Sasanian Empire: The Sasanian-Parthian Confederacy and the Arab Conquest of Iran. London and New York: I.B. Tauris. ISBN 978-1-84511-645-3.  Shapur Shahbazi, A. (2004). „HORMOZD IV“. Encyclopaedia Iranica, Vol. XII, Fasc. 5. pp. 466–467.
დათვობანა

დათვობანა — ძველ საქართველოში პანტომიმური ხასიათის სანახაობა სიმღერის თანხლებით, მისნური ცეკვის გადმონაშთი; წარსულ საუკუნეებში ყველიერში მართავდნენ ხოლმე ქალები. დათვად შენიღბული ბერიკა ქალი ჩადგებოდა ფერხულში და ბაძავდა დათვის იმ მოძრაობებს, რაც სიმღერაში იხსენიებოდა. გვარამაძე ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 344.
ელეონორა მარქსი

ელეონორა ეველინგ მარქსი (დ. 16 იანვარი, 1855, ლონდონი — გ. 31 მარტი, 1898, ლონდონი) — ინგლისისა და საერთაშორისო მუშათა მოძრაობის მოღვაწე. კარლ მარქსის უმცროსი ქალიშვილი. 1884 წლიდან ედუარდ ეველინგის ცოლი და თანამებრძოლი. სოციალისტური ლიგის (1884) და დამოუკიდებელი მუშათა პარტიის (1893) ერთ-ერთი დამაარსებელი. ფრიდრიხ ენგელსის უშუალო ხელმძღვანელობით გამოდიოდა არაკვალიფიციური მუშების მასობრივი მოძრაობის აქტიურ ორგანიზატორად. ხელმძღვანელობდა ლონდონის დოკერებისა და აირის საწარმოთა მუშების (1889) გაფიცვებს. მონაწილეობდა II ინტერნაციონალის პირველი კონგრესის მომზადებაში, ამ ინტერნაციონალის 1891, 1893 წლების კონგრესებში. აქტიურად თანამშრომლობდა დიდი ბრიტანეთის, გერმანიის და სხვა ქვეყნების სოციალისტურ პრესაში. დასაბეჭდად მოამზადა კარლ მარქსის მთელი რიგი ნაშრომები. ლ. გორგილაძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 463. ↑ From Encyclopedia of Marxism // Eleanor Marx ↑ Eleanor Marx: A Life by Rachel Holmes review – her father's daughter
კრუგლოეს ამაღლების ეკლესია

კრუგლოეს ამაღლების ეკლესია (რუს. Церковь Вознесения Господня) — მართლმადიდებლური ეკლესია აზოვის რაიონის სოფელ კრუგლოეში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1905 წელს. ეკლესიის მისამართი: 346772, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აზოვის რაიონი, სოფელი კრუგლოე, პროლეტარიატის ქუჩა № 20-ა. პირველი ხის ეკლესია ააგეს 1851 წელს, რომელიც 1855 წელს დაიწვა. ამის შემდეგ 1859 წელს ააგეს ასევე ხის სამლოცველო სახლი. 1905 წელს კრუგლოეში ააშენეს ახალი, აგურის ამარლების სახელობის ეკლესია სამრეკლოთი. ეკლესიის შენობა და სამრეკლო გადახურული იყო თუნუქის ფირფიტებით და შეღებილი ზეთის საღებავით. ეკლესია იყო სამსაკურთხევლიანი, მისი დამატებითი საკურთხევლები იყო ღვთისმშობლის შობის სახელზე და მიქაელ მთავარანგელოზის სახელზე ნაკურთხი ამავე წელს ეკლესიასთან დააარსეს სამრევლო-საკვირაო საბჭო. ეკლესიის შენობას ჰქონდა ერთი დიდი და ოთხი პატარა გუმბათი, ასევე ორი გვერდითა შესასვლელების თავზე. სამრეკლო იყო სამიარუსიანი. ისევე როგორც როსტოვის ოლქის სხვა ეკლესიებიც, ამაღლების ეკლესიაც დახურეს და მთლიანად დაანგრიეს 1930-იან წლებში. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში ღვთისმსახურება აღსდგა, მაგრამ უკვე სამლოცელო სახლში, რომელიც ასევე ამაღლების სახელზე იყო ნაკურთხი. ეკლესიაში ღვთისმსახურება უკვე აღარ შეწყვეტილა XX საუკუნის დასასრულამდე. 1999 წელს სამების მრევლს ადგილობრვმა ადმინისტრაციამ გადასცა ხის ეკლესია, რომელშიც ღვთისმსახურება დღემდე მიმდინარეობს. 2008 წელს მიმდინარებდა ეკლესიის რემონტი. 2009 წელს კი გაარემონტეს საკვირაო სკოლის შენობა. ეკლესიის წინამძღვარი დიდი ხნის მანძლზე იყო ნიკოლოზ კრასნოსლობოდცევი. 2016 წელს ახალი წინამძღვარი გახდა მღვდელმონაზონი რაფაელი (მიტროფანოვი). Сайт церкви Вознесенский храм села Круглое Азовского района Азовское благочиние - храмы დაარქივებული 2017-11-03 საიტზე Wayback Machine. Настоятель Вознесенского храма с. Круглое и директор сельской школы обсудили вопросы сотрудничества ↑ Иеромонах (Митрофанов) Рафаил. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-12. ციტირების თარიღი: 2017-04-04.
სანქტ-პეტერბურგის ტერაქტი (2017)

2017 წლის 3 აპრილს, პეტერბურგის მეტროს „სენაია პლოშადისა“ და „ტექნოლოგიური ინსტიტუტის“ სადგურებს შორის, მოხდა ტერორისტული თავდასხმა ასაფეთქებელი მოწყობილობის გამოყენებით. თავდაპირველი მონაცემებით, დაიღუპა ცხრა ადამიანი. მოგვიანებით, კიდევ ორი ადამიანი გარდაიცვალა მიღებული დაზიანებებისგან. მინიმუმ 50 ადამიანი დაშავდა აფეთქებისას. ასაფეთქებელი მოწყობილობა ჩამონტაჟებული იყო ქეისში. კიდევ ერთი ასაფეთქებელი მოწყობილობა აღმოაჩინეს და გაანეიტრალეს მეტროს სხვა სადგურზე. ↑ "Мы начали ехать, я увидел взорванный вагон": что писали очевидцы о взрыве в Петербурге ["We started moving, I saw a blown up train car": what did eyewitnesses write about an explosion in Petersburg]. ТАСС информационное агентство (3 April 2017). ციტირების თარიღი: 3 April 2017 ↑ http://tass.ru/proisshestviya/4151387 ↑ http://www.rbc.ru/rbcfreenews/58e30b659a79477e894ba411 ↑ Список на сайте МЧС. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-04-04. ციტირების თარიღი: 2017-04-05. ↑ MacFarquhar, Neil; Nechepureneko, Ivan. Explosion in St. Petersburg Metro Kills at Least 10. The New York Times. ციტირების თარიღი: 3 April 2017. ↑ 6.0 6.1 „Взрыв в метро Санкт-Петербурга: погибли 10 человек“ [Explosion in Metro St. Petersburg, killing 10 people]. BBC Russia (Russian). 3 April 2017. ციტირების თარიღი: 3 April 2017. დამოწმებას აქვს ცარიელი უცნობი პარამეტრ(ებ)ი: |dead-url= (დახმარება) ↑ „В петербургской больнице скончались двое пострадавших при взрыве в метро“ [Two injured in the explosion in the subway died in the St. Petersburg hospital]. ria.ru (რუსული). ციტირების თარიღი: 3 April 2017. ↑ St Petersburg metro explosions kill ten - media. BBC (3 April 2017). ციტირების თარიღი: 3 April 2017. ↑ At least 10 people may have been killed by Russia metro blast: TASS. Reuters (3 April 2017). ციტირების თარიღი: 3 April 2017. ↑ Explosion in St. Petersburg Metro, fatalities confirmed (GRAPHIC IMAGES). Russia Today (3 April 2017). ციტირების თარიღი: 3 April 2017.
მაჰმუდ I (სელჩუკთა სახელმწიფო)

ნასირ ად-დინ მაჰმუდი იგივე მაჰმუდ I (თურქ. Nasıreddîn Mahmud; დ. 1088 – გ. ისპაჰანი, სავარაუდოდ 1094) – სელჩუკთა იმპერიის ნომინალური სულთანი 1092-1094 წლებში, მალიქ-შაჰის ვაჟი და მემკვიდრე. 4 წლის ასაკში ტახტზე აიყვანა დედამისმა, თურქენ ხათუნმა. მას ჰყავდა უფროსი ძმები, რის გამოც სელჩუკთა სახელმწიფოში ტახტისათვის ბრძოლა და არეულობა დაიწყო. ანატოლიაში მალიქ-შაჰის მემკვიდრე გახდა ქილიჩ-არსლან I, რუმის სულთანი, ხოლო სირიაში თავი სულთნად გამოაცხადა მაჰმუდის ბიძამ, თუთუშმა. ერთ-ერთი შეტაკების დროს, მისი მეორე ძმის, ბერქიიარუქის მომხრეებმა დაამარცხეს მაჰმუდის არმია. ნიზამ ალ-მულქის ოჯახის წევრებმა 6 წლის მაჰმუდი დედასთან ერთად შეიპყრეს და სიკვდილით დასაჯეს. სელჩუკთა სახელმწიფო ხანგრძლივმა ქაოსმა მოიცვა, რაც კარგად გამოიყენეს მის მფლობელობაში მყოფი ქვეყნების მმართველებმა, განსაკუთრებით დავით აღმაშენებელმა. სელჩუკთა სახელმწიფო მალიქ-შაჰი International encyclopaedia of Islamic dynasties, Ed. Nagendra Kr Singh, (Anmol Publication PVT Ltd., 2005), 1076. Asbridge, Thomas S., The Crusades: The Authoritative History of the War for the Holy Land, (Harper Collins, 2010), 22. Asbridge, Thomas S., The First Crusade: A New History, (Oxford University Press, 2004), 334.
ბერქიაროქი

აბულ მუზაფარ რუქნ უდ-დინ ბერქიაროქი (თურქ. Abu al-Muzaffar Rukn ud-Din Barkyaruq; დ. 1080 — გ. 1105) — სელჩუკთა იმპერიის სულთანი 1094-1105 წლებში, მალიქ-შაჰის უფროსი ვაჟი. მამის გარდაცვალების შემდეგ ვერ მოახერხა სულთნის ტიტულის მიღება, რადგან მის უმცროს ძმას, 4 წლის მაჰმუდ I-ს უბოძეს ტახტი. სელჩუკთა იმპერია ქაოსმა და დინასტიურმა ომმა მოიცვა. 1094 წელს, ისპაჰანში მოახერხა ძმის მომხრეთა არმიის განადგურება, შეიპყრო 6 წლის მაჰმუდ I დედამისთან ერთად და სიკვდილით დასაჯა. იმავე დღეს თავი გამოაცხადა თურქ-სელჩუკთა სულთნად. 1 წლის შემდეგ მან დაამარცხა ამბოხებული ბიძამისი, თუთუშ I, რომელიც სირიის სულთნად მიიჩნევდა თავს. მისი მმართველობის პერიოდში არ წყდებოდა ტახტისათვის ბრძოლა. ბარკიიარუქს ძმების სახით კონკურენტები გამოუჩნდა. აჰმედ სენჯერმა შეძლო მისი დამარცხება და ხორასანის ხელში ჩაგდება, ხოლო მაჰმედ I თავს სელჩუკთა ანატოლიის სულთნად აცხადებდა. მიუხედავად ამისა, მისი არმია კარგად იგერიებდა აჯანყებულების იერიშებს, თუმცა 1104 წელს იძულებული გახდა იმპერიის ტერიტორიები ძმებისათვის გაეყო. ბერქიაროქის დროს ვეზირების თანამდებობებზე დანიშნულნი იყვნენ ნიზამ ალ-მულქის ვაჟები, იზ ალ-მულქ ჰუსეინი, ფახრ ალ-მულქი და მუააიდ ალ-მულქი. 1096 წელს დაწყებულმა ჯვაროსნულმა ლაშქრობებმა შეარყია სელჩუკთა იმპერიის ძლიერება. 1105 წელს, 25 წლის ბერქიაროქი გარდაიცვალა. მის შემდეგ სულთანი გახდა მისი მცირეწლოვანი ვაჟი, მელიქ-შაჰ II, რომელიც მალევე ჩამოაგდო ტახტიდან და მოკლა ბერქიიარუქის ძმამ, მაჰმედ I-მა. მალიქ-შაჰი სელჩუკთა სახელმწიფო E. J. Van Donzel, Islamic Desk Reference, (E.J.Brill, 1994), 464. Bernard Lewis, The Assassins: A Radical Sect in Islam, (Basic Books Inc., 2003), 51. Рыжов, 2004. Книга:Монархи. Мусульманский Восток VII-XV|Сельджуки/2|Сельджуки
მელიქ-შაჰ II

მელიქ-შაჰ II (თურქ. Mu'izz ad-Din Malik Shah II; დ. უცნობია – გ. 1106) – სელჩუკთა იმპერიის ნომინალური სულთანი 1105-1106 წლებში, ბერქიაროქის ვაჟი, მალიქ-შაჰის შვილიშვილი. ტახტზე მამამისის გარდაცვალების შემდეგ, მცირეწლოვანი ავიდა. მისი ძალაუფლება იმდროისთვის ბაღდადის ფარგლებს არ სცდებოდა. მელიქ-შაჰ II-ის დროს სახელმწიფოს საქმეებს მისი ბიძები განაგებდნენ. აჰმედ სენჯერი მართავდა ხორასანს, ხოლო მაჰმედ I – ანატოლიისა და კავკასიის ტერიტორიებს. სელჩუკთა სახელმწიფო კი საგრძნობლად იყო დასუსტებული. გამეფებიდან მალევე, 1106 წელს, ამბოხებულმა ბიძამისმა, მაჰმედ I-მა ტახტიდან ჩამოაგდო და სიკვდილით დასაჯა. ბერქიაროქი სელჩუკთა სახელმწიფო http://fmg.ac/Projects/MedLands/
კულეშოვკის წმინდა გიორგის ეკლესია

კულეშოვკის წმინდა გიორგის ეკლესია (რუს. Церковь Георгия Победоносца) — მართლმადიდებლური ეკლესია აზოვის რაიონის სოფელ კულეშოვკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1987 წელს. ეკლესიის მისამართი: 346744, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აზოვის რაიონი, სოფელი კულეშოვკა, წითელარმიელთა ქუჩა № 189-ა. კულეშოვკის ტერიტორიაზე 1857 წელს გამოიყო ადგილი სამლოცველო სახლისათვის. 1861 წლიდან სოფელში მოქმედებს ეკლესია, რომელიც ხისგან იყო აგებული. ჰქონდა ერთი დიდი და სამი პატარა გუმბათი. ეკლესიის კანკელი 11 მეტრის სიმაღლისა იყო. ეკლესიასთან მდებარეობდა მღვდლის კელია . 1930-იან წლებში ეკლესია დაანგრიეს, ღვთისმსახურება იმართებოდა სამლოცველო სახლში. 1937 წელს სამლოცველო სახლში განათავსეს კოლმეურნეობის კლუბი „პობედა“, ხოლო 1942 წელს, გერმანული ოკუპაციის დროს, სამლოცველი სახლის შენობას იყენებდნენ, როგორც თავლას. 1943 წელს სოფლის გერმანელთაგან გათავისუფლების შემდეგ საბჭოთა ხელისუფლება სამლოცველო სახლს იყენებდა, როგორც ჰოსპიტალს. 1944 წლის 24 ნოემბერს დარეგისტრირდა წმინდა გიორგის თემი და სამლოცველო სახლში რეგულარული წირვა-ლოცვა მიმდინარეობდა 1954 წლამდე. 1954 წელს იგი კვლავ დახურეს და მასში განათავსეს კლუბი. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ 1990-ან წლებში კლუბი დაიწვა. სამლოცველო სახლისთვის ახალი შენობა მონახეს წითელარმიელთა ქუჩა № 189-ში. 1984 წელს ამ ადგილზე დაიწყო ახალი ქვის ეკლესიის მშენებლობა. ახალი ეკლესია სამი წელი შენდებოდა. 1987 წლის 21 ივნისს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მიტროპოლიტმა ვლადიმირმა ეკლესიის საკურთხეველი წმინდა გიორგის სახელზე აკურთხა. 1995 წელს ეკლესიასთან ააგეს საკვირაო სკოლის შენობა. 2008 წელს დააყენეს სამრეკლო. ეკლესიის წინამძღვარია მღვდელმონაზონი ალექსანდრე (იაკიმოვი). Сайт церкви Георгиевский храм села Кулешовка Азовского района К 25-ЛЕТИЮ СВЯТО-ГЕОРГИЕВСКОГО ХРАМА В СЕЛЕ КУЛЕШОВКА АЗОВСКОГО РАЙОНА Азовское благочиние - храмы დაარქივებული 2017-11-03 საიტზე Wayback Machine. ↑ Кулешовка. Церковь Георгия Победоносца. ↑ 2.0 2.1 История прихода ↑ Протоиерей Якимов Александр Юрьевич. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-12. ციტირების თარიღი: 2017-04-04. ↑ Состоялась рабочая встреча настоятеля храма Георгия Победоносца с. Кулешовка и Главы Кулешовского сельского поселения. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-11-13. ციტირების თარიღი: 2017-04-04.
არაბული დამწერლობა

არაბული დამწერლობა (არაბ. الأبجدية العربي „ალ–აბჯადიჲა ალ-არაბიჲა“) — ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული დამწერლობა მსოფლიოში. მას ძირითადად იყენებენ არაბულ ქვეყნებში, აგრეთვე ირანში, ავღანეთსა და პაკისტანში. ისტორიულად არაბული ანბანის არსებობა მტკიცდება ისეთ ევროპულ ქვეყნებში, როგორიცაა ბელარუსი, ან ბოსნია. ამ უკანასკნელში არაბული ანბანის ბოსნიურ, დიაკრიტიკულად გავრცობილ ნაირსახეობას „არებიცას“ უწოდებენ. არაბული ანბანი შედგება 28 ასოსგან და იწერება მარჯვნიდან მარცხნივ. ასოების დიდ ნაწილს ოთხი სხვადასხვა სახე აქვს იმისდა მიხედვით, თუ რა ადგილი უჭირავს ასოს სიტყვაში. არაბულ ანბანში არ არის ხმოვნები. მათ აღსანიშნავად გამოყენებულია დიაკრიტიკული ნიშნები. წერის დროს ასოები ერთმანეთზეა გადაბმული, გამონაკლისია 6 ასო რომელიც მარცხნიდან არ გადაებმებიან ეს ასოებია: (ا)-ალიჶ,(د)-დალ,(ذ)-ზალ,(ر)-რა, (ز)-ზაინ, (و)-ვავ. გადაბმული წერა აუცილებელი მოთხოვნა არაბულისთვის. ქართულში გადაბმულად წერას ვიყენებთ მხოლოდ ხელნაწერში და სავარაუდოა, რომ არაბულის გავლენა უნდა იყოს. მთავარი სტატია: არაბული ციფრები. არაბები გამოიყენებენ ინდურ ციფრებს. ეს ციფრები მოგვიანებით ევროპელებმა გადაიღეს და დღემდე არაბულს უწოდებენ, მაგრამ ევროპაში გამოყენებული ციფრები მნიშვნელოვნად განსხვავდება არაბულ ქვეყნებში გამოყენებული ციფრებისაგან: ٠١٢٣٤٥٦٧٨٩ აღმოსავლეთ არაბულ ქვეყნებში, ირანში, პაკისტანში, ინდოეთში იყენებენ აღმოსავლეთ არაბულ ციფრებს: ۰۱۲۳۴۵۶۷۸۹ «Арабское письмо», Советский энциклопедический словарь. ред. А. М. Прохоров. М. Советская Энциклопедия. 1987 г., გვ. 70 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: არაბული დამწერლობა
ტაჰანი

ტაჰანი (მალ. Gunung Tahan) — მთა მალაიზიაში, ტაჰანის ქედზე. ნახევარკუნძულოვანი მალაიზიის უმაღლესი წერტილი. სიმაღლე 2187 მ. მოქცეულია ტამან-ნეგარის ეროვნულ ტყეში, პაჰანგის შტატში. მალაიზიურად „Gunung“ ნიშნავს მთავს, ხოლო „Tahan“ ამტანს, გამძლეს. სახელი მიანიშნებს მისი დალაშქრისთვის საჭირო ფიზიკურ გამძლეობაზე. ტაჰანის მარშრუტი მალაიზიაში ყველაზე რთულ მარშრუტად მიიჩნევა. ღამით მთის წვერზე შეიძლება ყინვაც დაიჭიროს. დეკემბერსა და იანვარში ტემპერატურა უდრის 4–18°C-ს. ↑ Southeast Asia: Cambodia, Laos, Thailand, Vietnam and Peninsular Malaysia
ლეილა მესხი (მწერალი)

ლეილა მესხი (დ. 3 იანვარი, 1938 — გ. 26 იანვარი, 2024) — ქართველი მწერალი, აკაკი წერეთლის, ნიკო ლორთქიფანიძისა და ნიკოლოზ ბარათაშვილის პრემიების ლაურეატი. დაიბადა 1938 წლის 3 იანვარს ხონის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახალბედისეულში, ლევან მესხისა და პაშა ლორთქიფანიძის ოჯახში. მშობლების დაშორების შემდეგ, მამა თავის მშობლიურ სოფელს დაუბრუნდა, ხოლო დედამ მარტო აღზარდა სამი ქალიშვილი. 1956 წელს დაამთავრა ხონის მეორე საშუალო სკოლა, ხოლო 1965 წელს მოსკოვის ისტორიულ-საარქივო უნივერსიტეტი. 1960 წელს ლეილა მესხი დაქორწინდა ანზორ ღვინერიაზე. მათ შეეძინათ ქალ-ვაჟი, მამუკა და ნინო. 1971 წელს დაინიშნა ქუთაისის ისტორიული არქივის დირექტორად. 1985-2005 წლებში მუშაობდა გამომცემლობა „მერანის“ უფროს რედაქტორად. ლეილა მესხი აკაკი წერეთლის, ნიკო ლორთქიფანიძისა და ნიკოლოზ ბარათაშვილის პრემიის ლაურეატია. 2018 წელს საუბილეო შეხვედრები მოეწყო ხონის რაიონში (სოფ. ახალბედისეულში, #2 საშუალო სკოლასა და ხონის ხელოვნების სასახლეში),ასევე აღსანიშნავია საუბილეო შეხვედრა თბილისის ლიტერატურის მუზეუმში. ამჟამად 18 ლიტერატურული კრებულის ავტორია. 1973 — „მზე ხელისგულზე“ 1974 — „ჩემი ახლობლები“ 1978 — „ლანდი გაორთქლილ მინასთან“ 1983 — „დუმილის დედა“ 1986 — „ფაიფურის თოჯინა“ 1998 — „ამერიკელი სიძე“ 2008 — „მოთხრობები“ 2015 — „მთავარი სასეირ(ნ)ო ქუჩა“ 2015 — „ფიქრის კრიალოსანი“ 2016 — „სიზმრის ანგელოზები“ 2018 — „ფიქრის კრიალოსანი“ სრულყოფილი სახით ლეილა მესხი (მწერალი) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი