laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
დოდო ანთაძე

დოდო კონსტანტინეს ძე ანთაძე (დ. 10 ოქტომბერი, 1900, ვარძია, ხარაგაულის რაიონი, რუსეთის იმპერია — გ. 18 აპრილი, 1978, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი რეჟისორი, თეატრალური მოღვაწე, კოტე მარჯანიშვილის მოწაფე, საქართველოს სახალხო არტისტი (1940), სსრკ სახალხო არტისტი (1971). 1919-1920 წლებში სწავლობდა თბილისის ა. ჯაბადარის დრამატულ სტუდიაში. 1920-1925 წლებში მუშაობდა რეჟისორის თანაშემწედ, ხოლო 1925 წლიდან რეჟისორად რუსთაველის სახელობის თეატრში, 1927-1928 წლებში რეჟისორად თბილისის მუშათა თეატრში. 1928 წ. თბილისის მოზარდ მაყურებელთა თეატრის ხელმძღვანელი, 1928-1933 წლებში რეჟისორია ქუთაისში, კ. მარჯანიშვილის მიერ დაარსებულ თეატრში (სადაც ბევრი მარჯანიშვილისეული დადგმის თანაავტორი იყო). 1933-1938 წლებში მუშაობდა თბილისის კ. მარჯანიშვილის სახელობის თეატრის, 1938-1952 წლებში კი — ქუთაისის ლ. მესხიშვილის სახელობის სახელმწიფო თეატრის დირექტორად და სამხატვრო ხელმძღვანელად, 1952-1957 წლებში თბილისის ა. გრიბოედოვის სახელობის რუსულ დრამატულ თეატრის, ხოლო 1957-1962 წწ. რუსთაველის სახელობის თეატრის დირექტორად. 1962-1974 წლებში საქართველოს თეატრალური საზოგადოების თავმჯდომარე იყო. ანთაძის რეჟისორული ხელოვნება მკაფიო იდეური მიმართულებითა და მხატვრული ჩანაფიქრის მთლიანობით ხასიათდება. მის სარეჟისორო შემოქმედებაში მთავარი ადგილი უჭირავს თანამედროვეობის ამსახველ სპექტაკლებს. ანთაძის დადგმებს შორის განსაკუთრებით გამოირჩევა: პ. კაკაბაძის „მიწისძვრა“ (1925), გ. ბააზოვის „მუნჯები ალაპარაკდნენ“ (1932) და „იცკა რიჟინაშვილის“ (1937), შ. დადიანის „ნინოშვილის გურია“ (1934) და „გუშინდელნი“ (1939), ა. აფინოგენოვის „შორეული“ (1936), ვ. გაბესკირიას „მათი ამბავი“ (1939), უ. შექსპირის „ოტელო“ (1939) და „მეფე ლირი“ (1941), ა. სუხოვო-კობილონის „კრეჩინსკის ქორწინება“ (1944), ფ. შილერის „ყაჩაღები“ (1948), ნ. გოგოლის „რევიზორი“ (1952), ს. შანშიაშვილის „ხევისბერი გოჩა“ (1957) და სხვა. ანთაძე ავტორია მემუარებისა „დღენი ახლო წარსულისა“ (ორ ტომად, 1962-1966), რომელშიც აღწერილია ქართული საბჭოთა თეატრის შექმნის ისტორია, დახატულია კ. მარჯანიშვილისა და მისი მოწაფეების შემოქმედებითი პორტრეტები. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 456-457. ჯანელიძე დ., სახიობა, ტ. 2, თბ., 1972; ცუცქირიძე შ., ენციკლოპედია "საქართველო", ტ. 1, გვ. 156-157, თბ., 1997 ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 51, თბ., 1994 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დოდო ანთაძე დოდო ანთაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი დოდო ანთაძე.
კოგინასი

კოგინასის ტბა (იტალ. Lago di Coghinas) — ხელოვნური ტბა იტალიაში, კუნძულ სარდინიის ჩრდილოეთ ნაწილში. მდებარეობს სასარისა და ოლბია-ტემპიოს პროვინციებს შორის. მისი ფართობი 17,8 კმ²-ია, ტევადობა კი 254 მ³ წყალი, რის შედეგადაც ის რეგიონის მეორე უდიდესი ტბა (ომოდეოს ტბის შემდეგ) და იტალიის ერთ-ერთი უმთავრესი წყალსაცავია. დამბა, რომელიც ფაშისტური რეჟიმისას აშენდა 1924 წელს, 185 მეტრი სიგრძის და 58 მეტრი სიგანისაა. მისი ფუნქციაა წყლის შეგუბება, მაგრამ ასევე გააჩნია ჰიდროელექტროსადგური. ტბა მდიდარია ეკოსისტემით, ამავე დროს იგი იქცა მნიშვნელოვან ტურისტულ ღირსშესანიშნაობად — მის სანაპიროებზე გამოჩნდა სასტუმროები, რესტორნები და აფროსნობის კლუბი. იტალიის ტბების სია Il lago Coghinas sul sito SardegnaTurismo
ვარეზეს ტბა

ვარეზეს ტბა (იტალ. Lago di Varese) — მყინვარული წარმოშობის ტბა ჩრდილოეთ იტალიაში, ლომბარდიის რეგიონში, ზღვის დონიდან 238 მეტრზე. მისი ფართობი 14,5 კმ²-ია, საშუალო სიღრმე 11 მ, მაქსიმალური სიღრმე კი 23 მ. მდებარეობს ამავე სახელწოდების ქალაქის აღმოსავლეთით და ლაგო-მაჯორეს ტბის დასავლეთით. ტბის ჩრდილოეთით იშლება პატარა ბორცვები, რომელთა უმაღლესი წერტილის ზღვის დონიდან 1 226 მეტრზე იწევა. სანაპიროებზე გაშენებულია 9 კომუნა. ტბის რაიონში დაახლოებით 170 სახეობის ფრინველი ბინადრობს. იტალიის ტბების სია Varese lake portal დაარქივებული 2008-09-29 საიტზე Wayback Machine.
სამხრეთი ინილჩექი

სამხრეთი ინილჩექი (ყირგ. Түштүк Эңилчек) — დენდრიტულ-ხეობური ტიპის მყინვარი ცენტრალურ აზიაში, ტიან-შანში, ყირგიზეთში. მსოფლიოს ერთ-ერთი უგრძესი და ტიან-შანის უდიდესი მყინვარია. სიგრძე 60,5 კმ, ფართობი 567,2 კმ². იწყება ვეებერთელა ფირნული ცირკისმაგვარი აუზიდან 7440 მ სიმაღლეზე. ფირნის ხაზი გადის 4580 მ სიმაღლეზე. მდებარეობს ისიქ-ქოლის ტბის აღმოსავლეთით, ხან-თენგრის მასივში, მდინარე ინილჩექის სათავეებში. იერთებს დაახლოებით 80-მდე მყინვარ-შენაკადს. სამხრეთ დაბოლოებაზე არის მკვდარი ყინულის მონაკვეთი. მყინვარ ჩრდილოეთ ინილჩექიდან გამოყოფილია მაღალმთიანი ქედით. თითქმის 43 კმ სიგრძის მყინვარის ენის ბოლო მდებარეობს ზღვის დონიდან 2800 მ სიმაღლეზე. უმეტესად აქვს ჩრდილოეთური მიმართულება, შემდეგ მკვეთრად უხვევს დასავლეთისაკენ. ყინულის სისქე ადგილ-ადგილ 150–200 მ-ია. ენის ბოლო 14 კმ-იანი მონაკვეთი დაფარულია მორენით. ჩრდილოეთი ინილჩექი ↑ Энгильчек | Большая российская энциклопедия. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-10-10. ციტირების თარიღი: 2020-06-06. ↑ Войтковский К.Ф. Основы гляциологии. М.: Наука, 1999. — 256 с.
ვიკოს ტბა

ვიკოს ტბა (იტალ. Lago di Vico) — კალდერული ტბა ცენტრალურ იტალიაში, ლაციოს რეგიონში. წარმოადგენს იტალიის ერთ-ერთ ყველაზე მაღლა მდებარე ტბას (ზღვის დონიდან 510 მ). ადმინისტრაციულად ის კაპრაროლის და რონჩილონეს კომუნების შემადგენლობაში შედის. ტბა გარშემორტყმულია სიმინის ბორცვებით, რომელთა უმაღლესი წერტილი ზღის დონიდან 965 მეტრზე მდებარეობს. მიეკუთვნება ვიკოს ტბის ბუნების ნაკრძალს. ლეგენდის მიხედვით, ვიკოს ტბა ჰერაკლემ შექმნა, რომელმაც თავისი კვერთხის მოსაპოვებლად ადგილობრივები დაიპყრო. როდესაც მან ეს შეძლო, მიწიდან ნაკადულმა ამოხეთქა და ასე შეიქმნა ტბა. ტბას ვიკოს ვულკანის ცენტრალური კალდერა უჭირავს. ვულკანური კონუსი ჩამოყალიბდა 305 — 258 ათასი წლის წინ მიმდინარე ამოფრქვევების შედეგად. მოგვიანებით, დიდი მოცულობის პიროპლასტიკური ნაკადებისა და ვულკანური ფერფლის ამოფრქვევამ განაპირობა ვულკანური კონუსის პროგრესული კოლაფსი და კალდერის წარმოქმნა, სადაც 138 000 წლის წინ ვიკოს ტბა ჩაგუბდა. ტბა მდინარე ვიკანოს წყლით იკვებება. ეტრუსკების მიერ გვირაბის აშენებამდე, სავარაუდოდ ტბა უფრო ღრმა იყო ვიდრე ის დღესაა. მასში მდებარეობს კუნძული მონტე-ვენერე. არეალი ცნობილია პლაჟის ფართო ტყეებით, რომელიც ერთ-ერთი ყველაზე სამხრეთულია ევროპაში. სიმაღლე და გარსშემორტყმული კრატერის კალთები ქმნის საკმარისად ცივ პირობებე იმისთვის, რომ გადარჩეს ხეები. კრატერის ჩრდილოეთი, საკმაოდ ფართო ნაწილი ბუნების ნაკრძალს წარმოადგენს, რომელიც ამ ტყეების დაცვის მიზნითაა შექმნილი. იტალიის ტბების სია Lake Vico VR panoramas at Tuscia 360 დაარქივებული 2011-07-22 საიტზე Wayback Machine. ↑ Locardi, E. (1965) Tipi ignimbritici di magmi mediterranei: le ignimbriti del vulcano di Vico. Atti Soc. Tosc. Sci. Nat. Serie A, v. 72, გვ. 55-174. ↑ Peccerillo, A. (2005) Plio-Quaternary Volcanism in Italy Petrology, Geochemistry, Geodynamics. Springer-Verlag Berlin Germany. 365 გვ. ISBN 9783540258858
იდროს ტბა

იდროს ტბა (იტალ. Lago d'Idro; ლათ. Eridius lacus; გერმ. Idrosee) — მყინვარული წარმოშობის ტბა იტალიაში, ალპების მთისწინეთში. უდიდესი ნაწილი მიეკუთვნება ბრეშის პროვინციას, გარკვეული ნაწილი კი ტრენტოს ავტონომიურ პროვინციას. მდებარეობს ზღვის დონიდან 368 მეტრზე, რაც ყველაზე მაღალი მაჩვენებელია ლომბარდიის ალპებისწინა ტბებს შორის. ძირითადად იკვებება მდინარე კეზეს წყლით. ეს მდინარე ამავე დროს ერთადერთია, რომელიც მისგან გამოედინება. ტბის ფართობი 11,4 კმ²-ია, მაქსიმალური სიღრმე — 122 მეტრი. ტბას გარს აკრავს ტყიანი მთები. დაახლოებით 24 კმ-იანი სანაპირო ზოლი ოთხ კომუნას შორის იყოფა: იდრო, რომლისგანაც ის სახელს იღებს, ანფო, ბაგოლინო და ბონდონე. იდროს ტბის წინაშე ბოლო დროს მწვავედ დგას აითროფიკაციის (ნიტრატები და ფოსფატების წყალში ჩადინება) საფრთხე, რაც გამოწვეულია საკანალიზაციო სისტემის არარსებობით, ასევე მისი მკვებავი წყლების საირიგაციოდ და ჰიდროენერგიის საწარმოებლად გამოყენებით. შედეგად, ის გახდა გარემოს, სასოფლო-სამეურნეო და ელექტროინდუსტრიებს შორის კონფლიქტის საგანი. იტალიის ტბების სია Il Biotopo Lago d'Idro su www.parks.it, il portale dei parchi italiani Sito del Consorzio operatori turistici del Lago d'Idro Comitato difesa Lago d'Idro e Fiume Chiese
ჩრდილოეთი ინილჩექი

ჩრდილოეთი ინილჩექი (ყირგ. Түндүк Эңилчек) — ხეობის ტიპის დატოტვილი მყინვარი ცენტრალურ აზიაში, ტიან-შანში, ყირგიზეთში. მსოფლიოს ერთ-ერთი უგრძესი და ტიან-შანის ერთ-ერთი უმსხვილესი მყინვარია. სიგრძე 38,2 კმ, ფართობი 181,2 კმ². ფირნის ხაზი გადის 4750 მ სიმაღლეზე. მდებარეობს მდინარე ინილჩექის სათავეებში. წარსულში ერთვოდა მყინვარ სამხრეთ ინილჩექს. დღეისათვის ამ ორ მყინვარს შორის კავშირი დამყარებულია მკვდარი ყინულის მასივით, რომელიც საფუძვლად უდევს მერცბახერის ტბის ფსკერს. მყინვარის ენის ბოლო მდებარეობს ზღვის დონიდან 3400 მ სიმაღლეზე. ფირნის ხაზი გადის 7000 მ სიმაღლეზე. მყინვარის ბოლოსა და სამხრეთი ინილჩექის ქვედა ნაწილს შორის მდებარეობს მერცბახერის ტბა და ზემო ტბა. 1996 წელს ჩრდილოეთი ინილჩექის მოძრაობის შედეგად თითქმის მთლიანად განადგურდა ზემო ტბა. სამხრეთი ინილჩექი ↑ Войтковский К.Ф. Основы гляциологии. М.: Наука, 1999. — 256 с. ↑ Описание района: Подкова хребтов ледника Южный... ↑ Энгильчек | Большая российская энциклопедия. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-10-10. ციტირების თარიღი: 2020-06-06.
ვასილ კაციტაძე

ვასილ თადეოზის ძე კაციტაძე (დ. 13 იანვარი, 1905, მუხლი, ახლანდ. ამბროლაურის მუნიციპალიტეტი — გ. 19 მაისი, 1989) — ქართველი ჰიგიენისტი. თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ, 1932 წლიდან, ვასილ კაციტაძემ თავისი საქმიანობა საქართველოში პროფილაქტიკური მედიცინის განვითარებას და უმაღლეს სასწავლებელში პედაგოგიურ საქმიანობას მიუძღვნა. 1950 წელს დაიცვა მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხი, 1951 წლიდან — პროფესორია. 1961 წელს მიენიჭა საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწის წოდება. 1939 წლიდან, ჯერ თბილისის სტომატოლოგიური ინსტიტუტის, ხოლო შემდეგ თბილისის სახ. სამედიცინო ინსტიტუტის ჰიგიენის კათედრის გამგეა. 1948–1972 წლებში იყო თბილისის სახ. სამედიცინო ინსტიტუტის სანიტარულ–ჰიგიენური ფაკულტეტის დეკანი. მისი მრავალირცხოვანი ნაშრომები შეეხება კვების, კომუნალური ჰიგიენის, შრომის ჰიგიენის საკითხების მეცნიერულ კვლევებს და ამ დარგების განვითარებას. ვასილ კაციტაძე ავტორია ქართულ ენაზე გამოცემული ჰიგიენის პირველი სახელმძღვანელოებისა; „ზოგადი ჰიგიენა“ (1942 წ.), „სამხედრო ჰიგიენა“ (1950 წ.), „კვების ჰიგიენა“ (1957 წ.), „რადიაციული ჰიგიენა“ (1968 წ.). შემდგომ წლებში ეს სახელმძღვანელოები არაერთხელ გამოიცა. დაჯილდოებული იყო ლენინის ორდენით. ვასილ კაციტაძე გარდაიცვალა 1989 წელს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 444. ვასილ კაციტაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
სკელიგი (ფილმი)

სკელიგი (ინგლ. Skellig) — რეჟისორ ანაბელ იანკელის კინოფილმი. წარმოადგენს ფანტასტიკურ დრამას. მთავარ როლებში მონაწილეობენ: ტიმ როთი და ბილ მილნერი. ფილმის სიუჟეტი დაფუძნებულია დევიდ ოლმონდის მისტიკურ ერთსახელოვან რომანზე. ფილმის მთავარი გმირია პატარა ბიჭი სახელად მაიკლი, რომელიც მშობლებთან ერთად ახალ სახლში გადადის საცხოვრებლად. იგი აღმოაჩენს, რომ სახლთან ახლო მდებარე ფარდულში ცხოვრობს უსახლკარო სახელად სკელიგი. მაიკლი მას დაუახლოვდება. მალე იგი გაიგებს, რომ სკელიგი ნახევრად ფრინველი და ადამიანია ნახევრად ანგელოზი. „სკელიგი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
ივანე იანტბელიძე

ივანე (ვანო) იანტბელიძე (დ. 14 იანვარი, 1954, სამტრედია) — ქართველი მსახიობი, თელავის ვაჟა-ფშაველას სახელობის პროფესიული სახელმწიფო დრამატული თეატრის მსახიობი და სამხატვრო ხელმძღვანელი, საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი (1986). ივანე იანტბელიძე დაიბადა 1954 წლის 14 იანვარს ქალაქ სამტრედიაში. 1971 წელს დაამთავრა საშუალო სკოლა, 1975 წელს კი — შოთა რუსთაველის სახელობის საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. 1975 წლიდან თელავის სახელმწიფო თეატრის მსახიობია, 2001 წლიდან კი — ამავე თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელი. მიღებული აქვს საქართველოს სახელმწიფო პრემია, ასევე საქართველოს თეატრის მოღვაწეთა კავშირის ყოველწლიური პრემია სეზონში შესრულებული საუკეთესო სახისათვის „ალალე“ (1987) და „ჰენრიხ მეოთხე“ (1993), პრიზი მამაკაცის როლის საუკეთესო შესრულებისათვის ფილმში „ორი ხევსური“ (2006). 1973: „ბრძოლაში მხოლოდ „მოხუცები“ მიდიან“ (ვანო კობახიძე, მფრინავი) 1975: „თერთმეტი იმედი“ (ბრეგვაძე) 1976: „ატი-ბატი, შლი სოლდატი...“ (ვანო კოდერიძე, რიგითი «რაინდი ვეფხვის ტყავის გარეშე») 1982: „სევდიანი საყვირი“ რეჟ. დავით კობახიძე 1984: „ათოვდა ზამთრის ბაღებს“ რეჟ. გიორგი ლევაშოვ-თუმანიშვილი 1995: „ხიზნები“ რეჟ. ლეილა გორდელაძე 2006: „ორი ხევსური“ (ფაფახო ხანი) რეჟ. ზაქარია (ზაზა) კოლელიშვილი 2015: გვარდია (Гвардія), უკრაინული მინი-სერიალი, ოთხი სერია (გურამ ლევიძე, რესტორნის მფლობელი) საქართველოს სახელმწიფო პრემია 1986: საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი 1987: საქართველოს თეატრის მოღვაწეთა კავშირის ყოველწლიური პრემია სეზონში შესრულებული საუკეთესო სახისათვის „ალალე“ 1993: საქართველოს თეატრის მოღვაწეთა კავშირის ყოველწლიური პრემია სეზონში შესრულებული საუკეთესო სახისათვის „ჰენრიხ მეოთხე“ 2006: პრიზი მამაკაცის როლის საუკეთესო შესრულებისათვის ფილმში„ორი ხევსური“ ივანე იანტბელიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ივანე იანტბელიძე [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1986. № 11. გვ. 26
ციმბირის ფედერალური ოკრუგი

ციმბირის ფედერალური ოკრუგი — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული რუსეთის ციმბირის ნაწილში. შეიქმნა რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტის 2000 წლის 13 მაისის ბრძანებულებით. მოსახლეობა შეადგენს 2010 წლის მონაცემებით შეადგენს 19,256,426 ადამიანს. ფართობი 5,114,800 კმ². მთავარი ქალაქია ნოვოსიბირსკი. რეგიონი მოიცავს ფედერაციის 12 სუბიექტს: ციმბირი Images of the Siberian Federal District ↑ Siberia Federal District, Russia (Siberian). RussiaTrek.org. ციტირების თარიღი: July 15, 2012.
ანთრაკოთერიუმისებრნი

ანთრაკოთერიუმისებრნი (ლათ. Anthracotheriidae) — ნამარხ ღორისებრთა ოჯახი. ეოცენში, ოლიგოცენსა და მიოცენში ფართოდ იყვნენ გავრცელებული ევრაზიასა და ჩრდილოეთ ამერიკაში. ზომითა და აგებულებით თანამედროვე ბეჰემოთებს წააგავდნენ. საქართველოში ანთრაკოთერიუმისებრთა ნაშთები აღმოჩენილია ახალციხის ოლიგოცენურ ნალექებში. ქვეოჯახი † Anthracotheriinae † Anthracotherium — ანთრაკოთერიუმი † Heptacodon † Siamotherium ქვეოჯახი † Bothriodontinae † Aepinacodon † Afromeryx † Arretotherium † Brachyodus † Bothriogenys † Elomeryx † Hemimeryx † Kukusepasutanka † Libycosaurus † Merycopotamus † Sivameryx ბენარის ფაუნა ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 459.
ევროპის IX გუნდური ჩემპიონატი ჭადრაკში ქალთა შორის

ევროპის IX გუნდური ჩემპიონატი ჭადრაკში ქალთა შორის 3 - 11 ნოემბერი 2011 პორტო კარასი, საბერძნეთი. ტურნირი საბერძნეთში ისევ რუსების გამარჯვებით დასრულდა. რუსებს ამ დროისათვის მართლაც საუკეთესო ნაკრები ჰყავდათ, რომელმაც ყველაფერი მოიგო, რაც მოსაგები იყო. ქართველების ახალგაზრდული გუნდი მესამე საპრიზო ადგილზე გავიდა, თუმცა ალბათ მეტიც შეიძლებოდა. კარგად ითამაშეს ნანა ძაგნიძემ, ნინო ხურციძემ და სალომე მელიამ. სამაგიეროდ ძალზე სუსტად იასპარეზა ნაზი პაიკიძემ. კვლავ მოწოდების სიმაღლეზე იყვნენ პოლონელები. არც უკრაინელებს უასპარეზიათ ურიგოდ. სასიამოვნოდ გაგვაოცეს ფრანგებმა, რომლებმაც შეძლეს ხუთეულში შესვლა. 11 ქულა 6. ბულგარეთი, 7. სომხეთი, 10 ქულა 8. გერმანია, 9. სლოვენია, 10. ისრაელი, 9 ქულა 11. ესპანეთი, 12. ჩეხეთი, 13. ნიდერლანდები, 14. ავსტრია, 15. უნგრეთი, 16. ხორვატია, 17. რუმინეთი, 8 ქულა 18. სერბეთი, 19. იტალია, 20. აზერბაიჯანი, 21. საბერძნეთი, 7 ქულა 21. ბულგარეთი, 22. თურქეთი, 23. ინგლისი, 6 ქულა 24. ლიეტუვა, 25. შვეიცარია, 5 ქულა 26. ლატვია, 27.  მონტენეგრო 0 ქულა 28.  ნორვეგია  პოლონეთი მონიკა სოსკო 5,5 (+4=5-1), იოლანტა ზავადსკა 5,5 (+4=3-1), იოანა მაიდანი 4 (+3=2-2), კარინა ჰოროვსკა 6 (+5=2-1), კატარინა ტომა 4 (+2=0-2).
საბეჭდი მანქანა

საბეჭდი მანქანა — მექანიკური, ელექტრომექანიკური ან ელოქტრონული მოწყობილობა ღილაკებით, რომლებზე დაჭერით ასოები და სხვა ნიშნები იბეჭდება დოკუმენტზე, როგორც წესი, ქაღალდზე. ამ მოწყობილობაზე მომუშავე ადამიანებს მბეჭდავებს უწოდებდნენ. 1980-იანი წლების ბოლოდან საბეჭდი მანქანები თანდათან გამოდევნა პერსონალურმა კომპიუტერებმა და XX საუკუნის ბოლოსთვის თითქმის აღარ გამოიყენება. პირველი კომერციული საბეჭდი მანქანა გამოჩნდა 1874 წელს. მიუხედავად იმისა, რომ ამჟამად საბეჭდი მანქანები მოძველებულად აღიქმება, ერთ დროს ისინი ძალიან სასარგებლო იყო. საბეჭდ მანქანას აქვს კლავიატურა, ღილაკით თითოეული ანბანის შრიფტისა და დამატებითი ნიშნისთვის. მეთოდი, რომლითაც ამგვარი მანქანები ქაღალდზე ანაბეჭდებს ტოვებდა მე-20 საუკუნის ბოლომდე წარმოადგენდა ლითონის ტიპოგრაფიული ელემენტის დარტყმას მელნიან ლენტაზე, რასაც თავის მხრივ ანაბეჭდი ქაღალდზე გადაჰქონდა. როდესაც მრავალი ასლი იყო საჭირო პირის გადამღებ ქაღალდს, ე.წ. „კაპიროვკას“ ათავსებდნენ ფურცლებს შორის, რათა ტიპოგრაფიული ჩაქუჩების დარტმები მრავალ ასლზე გამოჩენილიყო. ამჟამად საბეჭდ მანქანებს თანამედროვე დაწესებულებებში იყენებენ გარემოებებში, სადაც კომპიუტერი არაპრაქტიკული ან მოუხერხებელია, მაგ. ფორმების შევსებისას და კონვერტებზე მისამართის დასაბეჭდად. დასავლეთში ერთადერთი საწარმო რომელიც კვლავაც აწარმოებს მექანიკურ საბეჭდ მანქანებს არის ოლივეტი, დანარჩენი მწარმოებლები მხოლოდ ელექტრონულ მანქანებს უშვებენ. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „საბეჭდი მანქანა“ ვიკისაწყობში. საბეჭდი მანქანების ონლაინ-მუზეუმი ↑ James W. Cortada (2015). Before the Computer: IBM, NCR, Burroughs, and Remington Rand and the Industry They Created, 1865–1956. Princeton University Press, გვ. 38. ISBN 978-1-4008-7276-3.
ოსკარ ლუიჯი სკალფარო

ოსკარ ლუიჯი სკალფარო (იტალ. Oscar Luigi Scalfaro; დ. 9 სექტემბერი, 1918, ნოვარა, იტალია — გ. 29 იანვარი, 2012, რომი, იტალია) — იტალიელი პოლიტიკოსი. 1992–1999 წლებში იტალიის პრეზიდენტი, 1992 წელს დეპუტატთა პალატის თავმჯდომარე. 1972–1973 წლებში განათლების მინისტრი. 1999 წლიდან სამუდამო სენატორი. იტალიის პრეზიდენტი Encyclopaedia Britannica, Oscar Luigi Scalfaro - full access article La biografia del presidente
ალესანდრო პერტინი

ალესანდრო პერტინი (იტალ. Alessandro Pertini; დ. 25 სექტემბერი, 1896, სტელა, იტალია — გ. 24 თებერვალი, 1990, რომი, იტალია) — იტალიელი პოლიტიკოსი. 1978–1985 წლებში იტალიის პრეზიდენტი, 1968–1976 წლებში დეპუტატთა პალატის თავმჯდომარე. 1985–1990 წლებში სამუდამო სენატორი. იტალიის პრეზიდენტი A biography of Pertini from the Associazione Nazionale Sandro Pertini Fondazione Sandro Pertini
ენრიკო დე ნიკოლა

ენრიკო დე ნიკოლა (იტალ. Enrico De Nicola; დ. 9 ნოემბერი, 1877, ნეაპოლი, იტალია — გ. 1 ოქტომბერი, 1959, ტორე-დელ-გრეკო, იტალია) — იტალიელი პოლიტიკოსი. 1946–1948 წლებში იტალიის პრეზიდენტი, 1920–1924 წლებში დეპუტატთა პალატის თავმჯდომარე. 1951–1952 წლებში იტალიის სენატის პრეზიდენტი. 1948–1959 წლებში სამუდამო სენატორი. იტალიის პრეზიდენტი Послевоенная история Италии
მირიამ მაკება

მირიამ მაკება (Miriam Makeba, აგრეთვე ცნობილი როგორც Mama Africa; დ. 4 მარტი, 1932, იოჰანესბურგი, სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა — გ. 10 ნოემბერი, 2008, იტალია) — გრემის ლაურეატი სამხრეთ აფრიკელი მომღერალი და საზოგადო მოღვაწე. 1960-იან წლებში მირიამ მაკება პირველი მომღერალი იყო აფრიკიდან, რომელიც აშშ-სა და მსოფლიოში აფრიკულ მუსიკას უწევდა პოპულარიზაციას. ყველაზე უკეთ ცნობილია სიმღერით „პატა პატა“, რომელიც პირველად 1957 წელს ჩაწერა. მას სიმღერები ჩაწერილი და ტურები გამართული აქვს ისეთ პოპულარულ მომღერლებთან, როგორიცაა ჰარი ბელაფონტე, პოლ საიმონი და მისი ყოფილი მეუღლე ჰიუ მასეკელა. მაკება აქტიურ კამპანიას ეწეოდა სამხრეთ აფრიკული აპართეიდის სისტემის წინააღმდეგ. შედეგად, სამხრეთ აფრიკის მთავრობამ მას ქვეყნის მოქალაქეობა ჩამოართვა და სამშობლოში დაბრუნება აუკრძალა. აპართეიდის დაშლის შემდეგ ის შინ დაბრუნდა. 2008 წლის 10 ნოემბერს მაკება იტალიის კამპანიის რეგიონში მწერალ რობერტო სავიანოს მიერ კამორას წინააღმდეგ გამართულ მხარდამჭერ კონცერტზე შესრულების შემდეგ გარდაიცვალა ინფარქტით. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მირიამ მაკება ოფიციალური საიტი Miriam Makeba კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
ჯოდი მარში

ჯოდი მარში (ინგლ. Jodie Marsh; დ. 23 დეკემბერი, 1978) — ინგლისელი მსახიობი, კულტურისტი და ყოფილი მოდელი. იგი გამოჩნდა მაღალ რეიტინგულ ტაბლოიდებში და საკუთარ რეალიტი-შოუში სახელწოდებით „ჯოდი მარში სრულად“. ჯოდი ლუიზ მარში დაიბადა ესექსის საგრაფოს ქალაქ ბრენტვუდში. იგი მდიდარი ოჯახის შვილია, კერძოდ, მამამისი შენობა-ნაგებობების კონტრაქტორია. განათლება მიიღო ქალაქ ბრენტვუდის დამოუკიდებელ სკოლაში. ჰყავს ძმა. 2009 წლის ივნისში გამოჩნდა ერთ-ერთი ჟურნალის გარეკანზე, 2010 წლის ნოემბერში კი სპეციალურ ორმაგ გამოშვებაში მამაკაცებისათვის განკუთვნილი ჟურნალის — „Zoo Weekly“-ის გარეკანზე. 2009 წლის აპრილში მარში პოზიორობდა ჟურნალ „პლეიბოის“ ბრიტანული გამოცემისთვის. 2011 წლისათვის დაასრულა ფოტოსესია ჟურნალისთვის „Zoo Magazine“. სხვადასხვა დროს ჯოდი მარშმა მონაწილეობა მიიღო მრავალ სატელევიზიო რეალიტი-შოუში. როგორც მსახიობი უმეტესად ტელესერიალებში მონაწილეობს. 2009 წელს ჯოდი მარში ბოდიბილდინგმა გაიტაცა, ჰყავს საკუთარი მწვრთნელი. ჯოდი მარში კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ჯოდი მარში პლეიბოის საიტზე დაარქივებული 2010-11-22 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ↑ Jodie Marsh's Christmas wish. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-02-02. ციტირების თარიღი: 2011-11-14. ↑ Jodie Marsh shows off new bodybuilder physique and talks of love for boyfriend
ტაუპოს ტბა

ტაუპო (ინგლ. Taupo) — ტბა ახალ ზელანდიაში, ჩრდილოეთის კუნძულზე. ახალი ზელანდიის უდიდესი ტბა. მდებარეობს ვულკანურ პლატოზე, ზღვის დონიდან 356 მ სიმაღლეზე. ფართობი 616 კმ², წყალშემკრები აუზის ფართობი 3487 კმ², წყლის მოცულობა 59 კმ³. უდიდესი სიღრმე 186 მ. დრენირებულია ახალი ზელანდიის უდიდესი მდინარით — უაიკატოთი. ტბას ერთვის მდინარეები: უაიტაჰანუი, ტონგარირო, ტაურანგა-ტაუპო. კალდერაში მოქცეული ვულკანური წარმოშობის ტბაა. ქვაბულის გენეზისი უკავშირდება სუპერვულკანის ამოფრქვევას. მოიცავს რამდენიმე ვულკანური წარმოშობის კრატერის ნაშთს, მათ შორის ვულკან ტაუპოს კრატერის რელიქტსაც. ტაუპოსა და მეზობლად მდებარე ვულკანების კატასტროფული ამოფრქვევების შედეგად დაახლ. 1800 წლის წინ შეიქმნა მოზრდილი კალდერა, რომელიც თანადროულ დროში ტბამ დაიკავა. ტაუპოს ტბა პირველად მოინახულეს ევროპელებმა 1830-იან წწ. ტბის სახელწოდება მომდინარეობს მაორიდან („ტაუპო ნუი ტია“) და ნიშნავს „დიდ მოსასხამს“. ტბის მიმდებარე ტერიტორიაზე განვითარებულია ზომიერი კლიმატი. ჰაერის მაქსიმალური ტემპერატურა მერყეობს 23.3 °C-იდან 11.2 °C-მდე. წვიმის სახით ნალექები მთელი წლის განმავლობაშია. ტბის ირგვლივ იმართება მასობრივი ველოსიპედური შეჯიბრებები. განვითარებულია ტურიზმი. დასვენების პოპულარული ადგილია. ტაუპოს ტბას წლიურად სტუმრობს 1,2 მლნ. ადამიანი. არის მრავალრიცხოვანი გეოთერმული წყაროები. ტბის ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთ სანაპიროზე გაშენებულია ქალაქი ტაუპო. თევზჭერა. მოიპოვება კალმახი. ტბის სანაპიროსთან აღმართულ კლდებზე შემორჩენილია მაორული ნახატები, რომელთა ხილვაც მხოლოდ ნავით მისვლით არის შესაძლებელი. ტაუპოს ტბიდან რამდენიმე კილომეტრში მდებარეობს ტონგარიროს ეროვნული პარკი. ახალი ზელანდიის ტბების სია ტაუპოს ტბა – ენციკლოპედია ბრიტანიკა (ინგლისური) ტაუპოს ტბა (ინგლისური) ტაუპოს ტბა დაარქივებული 2018-02-04 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ტაუპოს ტბა (ინგლისური) ტაუპოს ტბა დაარქივებული 2005-02-08 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ტაუპოს ტბა დაარქივებული 2006-10-01 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
ბერთა-როჯერსი

ბერთა-როჯერსი (ინგლ. Bertha Rogers) — დედამიწის ერთ-ერთი ყველაზე ღრმა ჭაბურღილი. მდებარეობს ოკლაჰომას შტატში (აშშ). ბურღვა დაიწყო 1972 წლის 12 ნოემბერს და გაგრძელდა 1974 წლის 18 აპრილამდე. 1974-1979 წლებში წარმოადგენდა მსოფლიოს ყველაზე ღრმა ჭაბურღილს. შემდეგ ახალი სარეკორდო ნიშნული კოლის ზეღრმა ჭაბურღილმა დაამყარა. 2 წლის განმავლობაში ჭაბურღილმა დედამიწის ქერქში გათხარა 9583 მ სიღრმე. ტექნიკური გაუმართაობის გამო 1974 წელს ბურღვა შეწყდა. კომპანია GHK ↑ Robert L. Dorman: It Happened in Oklahoma, Globe Pequot, 2006, ISBN 0762740000, S. 113 ↑ The Oil and Gas News, Band 80, Michigan Oil and Gas Association, 1974, S. XCVIII: Meldung der „Lone Star Producing Company, a subsidiary of Lone Star Gas Company of Dallas“