laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ზეიანის გორასამარხები

ზეიანის გორასამარხები — არქეოლოგიური ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ მანავში, სოფლის სამხრეთით 5 კილომეტრზე, ზეიანად წოდებულ ადგილში. 1982 წელს კახეთის არქეოლოიურმა ექსპედიციამ სამაროვანზე გათხარა სამი გორასამარხი. ერთ-ერთი ძვ. წ. III ათასწლეულის შუა ხანებს განეკუთვნება, მეორე IV ათასწლეულის II ნახევარს ხოლო მესამე I ათასწლეულის I ნახევარს. ზეიანში სარწყავი სისიტემის მშენებლობის დროს გორასამარხები დაზიანდა. ყველაზე დიდი მიწაყრილის მქონე ერთ-ერთ სამარხს რიყის ქვის ზვინული ჰქონდა. სამარხი ადრევე გაუძარცვავთ, რასაც მოწმობს ქვაყრილის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში ძველი ჰუმუსის დონეზე არსებული ღიობი და მის გასწვრივ სამარხი ორმოს ჩანგრეული კედელი. დასაკრძალავი ორმოს ყველა კედელთან, ძველი ჰუმუსის დონეზე აღმოჩნდა ნახანძრალი ბუდეები, რაც იმას მიანიშნებს, რომ დასაკრძალავი ორმოს გაწმენდის მიზნით, მის ყველა კედელთან კოცონი დაუნთიათ.დასაკრძალავი დარბაზის სამხრეთ კუთხესთან, გვერდზე მწოლიარე, ორი ჩონჩხი აღმოჩნდა, ძლიერ მოხრილი კიდურებით. ერთი მარჯვენა გვერდზე ესვენა მეორე მარცხენა. მათი ხელის მტევნები ერთმანეთს ეხებოდა. სამარხში აღმოჩნდა სილანარევი და ქვიშანარევი თიხის ჭურჭელი. ასევე სამარხში აღმოჩნდა ბრინჯაოს ბიკონუსური ფორმის ორი მძივი და პირამიდულთა ვიანი ისრისპირი აგრეთვე ნიჟარის ფუძის ბრტყელი საკიდი. სამარხი ძვ. წ. III ათასწლეულის შუახანებით არის დათარიღებული. მეორე გორასამარხი მიწაყრილიანია, რომლის ცენტრშიც რიყის ქვის ზვინულია. კამარის სამხრეთ ნაწილში შემაღლებულ ადგილზე, პირდაპირ ქვიან გრუნტზე დასვენებული ექვსი ადამიანის დამწვარი ძვლები აღმოჩნდა. კამარის სამხრეთით ორი კიდურმოხრილი მიცვალებული ესვენა ერთი მარცხენა გვერდზე მეორე მარჯვენაზე. მიცვალებულებს ზემოდანაც ჭილოფი და ტყავი ეფარათ. მონაპოვარი თიხის ჭურჭლის მიხედვით, სამარხი მტკვარ-არაქსის კულტურის ძეგლია. მესამე ქვამიწაყრილიანი გორასამარხი გაძარცვული აღმოჩნდა. დასაკრძალავი დარბაზის კედელი რკინის სალტეებით და ლურსმნებით გადაბმული, ხისფიცრებით იყო მოპირკეთებული. კამერის ფსკერზე დასავლეთ კედელთან, მამაკაცის ქვის ქანდაკება იდგა. კინწურაშვილი მ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 129-130.
სხლოვანის ეკლესია

სხლოვანის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ სხლოვანის სამხრეთით, 0,5 კილომეტრზე, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (6,1x4,5 მეტრი), ნაგებია დიდი ზომის ნატეხი ქვით, გარეთა კუთხეები გათლილი შირიმის ქვისაა. ეკლესიის გადახურვა ჩამონგრეულია, დანგრეულია ჩრდილო კედელი. შემორჩენილია კონქისა და კამარის სამხრეთ გვერდის მცირე ნაწილი. არქიტრავიანი შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილშია. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გაჭრილია თაღოვანი სარკმელი. მისგან სამხრეთით პატარა სწორკუთხა ნიშია. ეკლესიას სამხრეთიდან ეკვრის თანადროული აფსიდიანი მინაშენი (6,1x2,2 მეტრი). იგი აგებულია დიდი ზომის ნატეხი ქვით. მინაშენის გადახურვა ჩამონგრეულია, მთლიანადაა დანგრეული სამხრეთ კედელი. შემორჩენილია ნახევარწრიული აფსიდის შირიმის ქვით ნაგები ჩრდილოეთის მხარი და კამაროვანი გადახურვის მცირე ნაწილი. მინაშენს შესასვლელი სამხრეთიდან ჰქონია. აფსიდის ღერძზე სწორკუთხა სარკმელია გაჭრილი. ეკლესია მინაშენს უკავშირდებოდა სამხრეთ კედელში გაჭრილი კარით. ძეგლის აღმოსავლეთით, 40-50 მეტრის დაშორებით, სხვა ნაგებობათა ნაშთებიცაა. ბაქრაძე ზ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 416.
ასკილაურის მეხუთე ეკლესია

ასკილაურის მეხუთე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ასკილაურის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, დაახლოებით 0,7 კილომეტრზე, ტყეში. სავარაუდოდ განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს ძლიერ დაზიანებულია: შემორჩენილია საკურთხევლის ნაწილი და დასავლეთ კედელი, გრძივი კედლები კი - დაახლოებით 1 მეტრ სიმაღლეზე. აღმოსავლეთ კედელს ჩრდილოეთ კიდე და სააფსიდე წყობის დიდი ნაწილი ჩამოშლილი აქვს, ინტერიერი ამოვსებულია ქვებითა და მიწით. მიწითა და ნანგრევებითაა დაფარული გარეთა კედლების მნიშვნელოვანი ნაწილიც. ეკლესია დარბაზულია (5,8×3,75 მეტრზე), ნაგებია სხვადასხვა ზომის ქვიშაქვის ნატეხი ქვითა და კირის დუღაბით. გარეთა კედლები გამოყვანილია მოზრდილი, შემთხვევით ფორმის, თხელი ქვებით, რომლებიც ბრტყელი პირით ფასადის მხარეს არის მიქცეული. წყობა ძირითადად ქაოსურია, ტლანქი. შიგნით კედლების წყობაში, გაცილებით მცირე ზომის ქვებია გამოყენებული. ჩრდილოეთ კედლის საპირე წყობაში ქვები თავისებურად არის განლაგებული - თხელი, მოგრძო, ნატეხი ქვები თევზიფხურადაა დაწყობილი. მსგავსი წყობით გამოყვანილი ერთი ზოლი დასავლეთ კედლის ქვედა ნახევარშიცაა. ინტერიერი შელესილი ყოფილა. ნალესობის ფრაგმენტები ძირითადად საკურთხველშია შემორჩენილი. ერთადერთი შესასვლელი (შემორჩენილია წირთხლების ნაშთი) ეკლესიას სამხრეთიდან აქვს. აფსიდი ნახევარწრილი ფორმისაა. იგი იმდენად ღრმაა, რომ მისი სიღრმე დარბაზის სიგრძის ტოლია. აფსიდის შუა ნაწილი, სარკმლის ადგილზე, განგრეულია, ბოლოებთან კი, თითო ოთხკუთხა ნიშაა (სამხრეთით მდებარეს უკანა მხარე განგრეული აქვს). აფსიდი გადახურულია ტლანქად ნაგები კონქით. კონქის თაღი ნახევარწრიულია. მსგავსი ფორმა ჰქონდა კამარასაც, რომლის კვალი დასავლეთ კედელზეა შემორჩენილი. ამავე კედლის ფრონტონის მცირე ნაწილიც შემორჩა. ეკლესია გადახურული იყო დამუშავებული, ქვიშაქვის თხელი ფილებით (ნაშთები შემორჩენილია აღმოსავლეთ ნაწილის სახურავზე), რომლებიც დაწყობილი იყო დუღაბის სქელ ფენაზე. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 81.
თოხლიაურის მეორე ეკლესია

თოხლიაურის მეორე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ თოხლიაურის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, 3 კილომეტრის მოშორებით, ნასოფლარ შავქედის სიახლოვეს. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეების ძეგლებს. ეკლესია დარბაზულია, 3,55 × 2,5 მეტრი, ძეგლს არ გააჩნია აფსიდა, საშენ მასალად გამოყენებულია რიყის მოზრდილი ქვები და კირის ხსნარი, საშენი წყობა ქაოსურია. ეკლესია დაზიანებულია, აღმოსავლეთ კედლის მხოლოდ ნახევრაღაა შემორჩენილი, სამხრეთ და დასავლეთ კედლები 1-1,4 მეტრის სიმაღლეზე დგას, ჩრდილოეთ კედელი მთლიან სიმაღლეზეა შემორჩენილი, კამარის მცირე ნაწილთან ერთად. შესასვლელი სამხრეთიდან ყოფილა. ეკლესიის შიდა სივრცე ერთიანია, საკურთხევლის აღმოსავლეთ კედელში მოწყობილია განიერი, დაბალი სარკმელი რომელიც თარაზულად, რიყის მოზრდილი ქვებითაა გადახურული. საკურთხეველი გადახურულია ოდნავ შისრული კამარით, რომელიც დარბაზის კამარის შემორჩენილ ნაწილთან ერთ სიბრტყეშია. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 108.
თათრების ციხე

თათრების ციხე — ეკლესია არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ მანავში, გორხანის უბნის ზემოთ, მთის ფერდობზე. სავარაუდოდ განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია. უაფსიდო. ნაგებია რიყის და ნატეხი ქვით. დაზიანებულია: ჩამონგრეულია კამარა, მონგრეულია კედლების ზედა ნაწილები, დანგრეულია სამხრეთ კედლის შუა ნაწილი. შენობას შესასვლელი სამხრეთიდან ჰქონია. შიგნით ოთხივე კუთხე მომრგვალებულია. აღმოსავლეთით საკურთხეველია, რომელიც გრძივი კედლებიდან გამოყოფილი არ არის. აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლების ზედა ნაწილში, თითო უჩვეულოდ დაბალი, ოთხკუთხა სარკმელია გაჭრილი. კუპრეიშილი ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 130.
იახსრის ხატი (ტოლათსოფელი)

ტოლათსოფლის იახსრის ხატი — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტოლათსოფლის განაპირას, სამხრეთით. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვის ირეგულარული წყობით. წყობაში (ძირითადად გარეთა კუთხეებში) ალაგ-ალაგ შირიმის ტლანქად დამუშავებული ქვაა გამოყენებული. შენობა გეგმით კვადრატულია (2,9x2,9 მეტრი) და ზემოთკენ თანდათან ვიწროვდება (სიმაღლე 4,7 მეტრი). ერთადერთი შესასვლელი სამხრეთის მხრიდან, მიწის დონიდან 1,5 მეტრ სიმაღლეზეა. ღიობი გარედან ერთმანეთზე მიყრდნობილი რიყის ორი ქვითაა გადახურული და ქვემოთკენ თანდათან ფართოვდება. შენობის შიდა სივრცე განათებულია აღმოსავლეთ, სამხრეთ და დასავლეთ კედლებში მოწყობილი თითო ვიწრო სწორკუთხა სარკმლით. შენობის ოთხივე ფასადზე წყობის შეღრმავებით პატარა ტოლმკლავა ჯვრებია გამოყვანილი. აღმოსავლეთისა და დასავლეთის ფასადების შუა ნაწილში თითო ასეთი ჯვარია, ხოლო დანარჩენ ორზე (კუთხეებთან ახლოს) - ორ-ორი. ნაგებობას ორფერდა სახურავი ჰქონია. ნაგებობასთან ახლოს დაფიქსირებულია ნასოფლარის ნაშთები და Xl-Xlll საუკუნეების სამარხები. ჯორბენაძე ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 416.
გომბორის ხიდი

გომბორის ხიდი — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ გომბორში გადადებულია მდინარე გომბორის მარჯვენა უსახელო შენაკდზე. რომელიც ამ ადგილას რკინა-ბეტონის კალაპოტშია მოქცეული. აგებულია XIX საუკუნეში. ხიდი ზომითა და ხასიათით სოლიდურია, ერთმალიანი, სამცენტრიანი თაღის ფორმისაა ( სიგრძე-10,2 მეტრი, სიგანე-6,4მეტრი, სიმაღლე მდინარის ზედაპკრიდან-7,5 მეტრი). ნაგებია აგურით. თაღის საყრდენი ბურჯები ნათალი ქვისაა და იმავე ჯიშის, რუსტირებული ქვითაა მოპირკეთებული. დაზიანებულია. ხიდს მოაჯირი, აღარ აქვს. მარცხენა ბურჯს აკლია მოსაპირკეთებელი ქვების დიდი ნაწილი. ხიდი ამჭამადაც მოქმედია. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 97-98.
ვერონის კოშკი

ვერონის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ვერონას ჩრდილო-აღმოსავლეთით, გომბორაულად წოდებულ ადგილში, ციხის ქვედა ტერასაზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. კოშკი ნაგებია სხვადასხვა ზომის, ნატეხი ქვითა და კირის ხსნარით. წყობაში შიგადაშიგ რიყის ქვებიცაა ჩართული. კედლები შელესილი ყოფილა (კედლის სისქე ფუძის დონეზე 1,9 მეტრია). კოშკის უმეტესი ნაწილი დანგრეულია. შემორჩენილია მხოლოდ ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთ კუთხე და შესაბამისი კუთხის ნაწილები, რომელთა შეერთებით შექმნილი კუთხე გარედან მომრგვალებულია ისე, რომ მისი ორივე ბოლო კედლის სისქეშია შეჭრილი და კუთხეში ჩართულ, ნახევარწრიულ ბურგს წააგავს, რაც კოშკის ინდივიდუალური თავისებურებაა. დადიანიძე ც., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 101.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 26291
ტოლათსოფლის ნასახლარი

ტოლათსოფლის ნასახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტოლათსოფლის სამხრეთ-დასავლეთით, სასაფლაოზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. შემორჩენილია წრიული ნაგებობის საძირკვლის ნაწილი. საძირკველი ნაგებია რიყის ქვით. იქვე შეიმჩნევა გეგმით ოთხკუთხა შენობის (4x2 მეტრი) კვალიც. ნაკაიძე ნ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 416.
ნათლისმცემლის პირველი ნაეკლესიარი

ნათლისმცემლის პირველი ნაეკლესიარი — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ მანავში, სოფლის ცენტრში. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. ნაგები ყოფილა რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. კედლები მიწის პირამდეა დანგრეული. შემორჩენილია მხოლოდ სამხრეთ-დასავლეთ კუთხის ნაშთი. გეგმა არ იკითხება. კუპრეიშვილი ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 131.
ადგილის დედა (გომბორი)

ადგილის დედა — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ გომბორის ჩრდილოეთით სამიოდე კილომეტრზე. განეკუთვნება სავარაუდოდ გვიანდელ შუა საუკენეებს. ეკლესია დარბაზულია (5,78X4,32 მეტრზე), ნაგებია სხვადასხვა ზომის, სრულიად დამუშავებული, ნატეხი ქვითა და კირის დუღაბით. ქვები, ზომისა და ფორმის მიხედვით, შერჩეული არ არის. ისინი შემთხვევით არის დაწყობილი რის გამოც წყობა ქაოსურია. ძეგლი თითქმის მთლიანადაა დანგრეული. მისგან მხოლოდ აფსიდი დგას, თუმცა, ისიც შუაშია განგრეული. გვერდები გადმოხრილია ცენტრისაკენ და ნგრევის პირასაა მისული. დანარჩენი კედლები მიწის დონიდან 0,5-1 მეტრზეა შემორჩენილი. მთავარი შემოსასვლელის სამხრეთ კედლის შუა ნაწილი, ხოლო დასავლეთ კედლის სამხრეთი ნახევარი აკლია. ინტერიერში ამოსულია ხეები და დაახლოებით 1 მეტრ სიმაღლეზე, ნანგრევებითა და მიწითა ამოვსებული. შესასვლელი (გასუფთავების გარეშე კვალი არ ჩანს) ეკლესიას სამხრეთით ჰქონია. დარბაზი იმდენად მოკლეა, რომ მისი განივი ღერძი, დაახლოებით 1 მეტრით, აღემატება გრძივ ღერძს. აფსიდი ნახევარწრიულია, მასში განიერი, გარეთკენ შევიწროვებული სარკმელია გაჭრილი. მის ორივე მხარეს კი სიმეტრიულად განლაგებული მცირე ზომის, ორი ოთხკუთხა ნიშაა მოწყობილი. ნაშთებიდან ჩანს, რომ სარკმელი თაღოვანი ყოფილა. ეკლესიის შემორჩენილ კედლებს საფასადე წყობა თითქმის მთლიანად აქვს ჩამოცვენილი. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 92-93.
ნათლისმცემლის მეორე ნაეკლესიარი

ნათლისმცემლის მეორე ნაეკლესიარი — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ მანავში, სოფლის ცენტრში. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. ნაგები ყოფილა რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. დანგრეულია. შემორჩენილაი ჩრდილო-დასავლეთ კუთხე და აფსიდის ფრაგმენტი. კუპრეიშვილი ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 131.
არა, მეგობარო!

ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმში აღწერილია ახალგაზრდა მამაკაცის ცხოვრების რამდენიმე დღე. ლევან აბაშიძე ნუცა კუხიანიძე გიორგი გურგულია გაგა ნახუცრიშვილი კახა მხეიძე არა, მეგობარო! — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ ეროვნული ფილმოგრაფია
ტოლათსოფლის სამაროვანი

ტოლათსოფლის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტოლათსოფლის განაპირას, სამხრეთით, განეკუთვნება Xl-Xlll საუკუნეებს. 1967 წელს, სადაზვერვო გათხრები ჩაატარა ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის ერწო-თიანეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელძღვანელი რ. რამიშვილი). გამოვლინდა დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენ დამხრობილი სამი ორმოსამარხი და ერთი ქვისსამარხი. ინვენტარი არ აღმოჩნდა (ერთ-ერთ დანგრეულ სამარხში ნაპოვნია მინის ინკრუსტირებელი მძივი, რომელიც ინახება არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის დუშეთის არქეოლოგიურ ბაზაში). ჯორბენაძე ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 416.
ვერონის სამაროვანი

ვერონის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ვერონის მკვიდრის ხ. ჭინჭარაულის საკარმიდამო ნაკვეთში. განეკუთვნება ძვ. წ. VIII-VII საუკუნეებს. სამაროვანზე 1974 წელს კახეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ, მიწის ზედაპირიდან 40-50 სანტიმეტრის სიღრმეზე, გათხარა სამი ორმოსამარხი. დაზიანების გამო არ მოხერხდა სამარხების ზომებისა და დამხრობის დადგენა. სამივე სამარხს, სავარაუდოდ, ქვის ყრილი ჰქონდა და ერთ-ერთი ორმოსამარხის დასავლეთ ნახევარში აღოჩნდა: ექვსი ადამიანის თავის ქალა; ქვიშანარევი თიხისგან დამზადებული, მოყავისფრო-მოწითალოდ გამომწვარი, ნაცრისფერკეციანი, მრავალმუცლიანი და ბრტყელძირიანი ცალყურა ხელადა; სუფთად განლექილი თიხისაგან დამზადებული, ნაცრსიფერკეციანი, მოწითალო ფერის ხელადის ძირ-გვერდის ფრაგმენტი; რკინის მასრაგახსნილი შუბისპირი; ბრინჯაოს ბრტყელი ფირფიტის სამი რგოლი, ბრინჯაოსავე საკინძი, რომელსაც კონუსისებრი თავი და მრგვალგანიკვეთიანი, თავსიკენ გამსხვილებული ღერო აქვს. სამარხში ასევე აღმოჩნდა მსხვილფეხა საქონლის ძვლებიც. მეორე სამარხში დადასტურდა ნაცრისფრად გამომწვარი, წვრილმარცლოვანი ქვიშანარევი თიხისაგან დამზადებული დერგის ფრაგმენტები. ბრინჯაოს საკინძი, რომლის თავი ვედრების პოზიციაში მყოფი ადამიანის ფიგურითაა შემკული. მესამე სამარხში შემორჩენილი იყო ბარძაყის ძვლის ფრაგმენტები და მრგვალმასრიანი, რკინის შუბისპირი - მასრაზე ნახვრეტით. მენაბდე ც., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 101.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 24772
თოხლიაურის მესამე ეკლესია

თოხლიაურის მესამე ეკლესია, კერპის საყდარი — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ თოხლიაურის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, სამიოდე კილომეტრის მოშორებით, ნასოფლარ შავქედის სამხრეთით, 300 მეტრზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზეულია, 7,8 მეტრი 4,5 მეტრზე. საშენ მასალად გამოყენებულია რიყის ქვა, თუმცა წყობაში ალაგ-ალაგ გამოყენებულია შირიმიც. ეკლესია დაზიანებულია, კონქთან ერთად შემორჩენილია აფსიდიც, ჩრდილოეთ კედელი 1 მეტრზეღაა შემორჩენილი შემორჩენილი, არც დასავლეთ კედლის ჩრდილოეთ ნაწილი აღემატება 1 მეტრს. აფსიდა ნახევარწრიულია, ის გადახურულია შემცირებული პროპორციების მქონე კონქით. აფსიდის ღერძზე გაჭრილია შეისრულთაღოვანი სარკმელი, საიდანაც დღემდე მხოლოდ თაღი შემორჩა. სარკმლის ორთივე მხარეს თითო ოთხკუთხა ნიშია. ინტერიერი შელესილი ყოფილა. თოფურია. ა, კუპრეიშვილი. ბ, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 108.
არასერიოზული კაცი

არასერიოზული კაცი — რეჟისორ დიმიტრი ბათიაშვილის 1980 წლის ფილმი. მთავარ როლში — გია ფერაძე. ფილმის გმირი, ზრდილი და განათლებული შუახნის მამაკაცი, ცხოვრებას ვერ მოერგო და სმას მიჰყო ხელი; თუმცა ბოლოს ადამიანური ღირსებისა და კეთილი თვისებების წყალობით მაინც იპოვა სიყვარული და ოჯახური სითბო. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. მთავარი პერსონაჟი, ნიკო (გია ფერაძე) შინ ბრუნდება მას შემდეგ, რაც მეზობლების დაჟინებით მას გადაიყვანენ კლინიკაში, ალკოჰოლიზმისგან სამკურნალოდ. შინ დაბრუნებული ნიკო ცდილობს, რამე საქმე წამოიწყოს. იგი ძველ მეგობრებს სამუშაოს ძებნაში მიმართავს. პარალელურად ნიკო საკუთარ მამას არწმუნებს, თითქოს მუშაობა დაიწყო. ამას თან ერთვის ფიქრები უიღბლო სიყვარულზე. მას შემდეგ, რაც ნიკო ცხოვრებაზე სერიოზულად დაფიქრდება, ყველაფერი იცვლება. იგი შესთავაზებს მეზობელ ქალს ერთად ცხოვრებას, იწყებს ოჯახზე ზრუნვას და სამუშაოსაც პოულობს. გია ფერაძე (ნიკო) ავთანდილ დათუნაშვილი სატელევიზიო ფილმების მეათე საკავშირო ფესტივალის პრიზი: 1981 (ერევანი) კინოფილმების მეხუთე რესპუბლიკური ფესტივალის დიპლომი საუკეთესო რეჟისურისათვის: 1981 (სოხუმი) როდესაც ნიკო ქუჩაში ლიას ხვდება და ითხოვს პატიებას აგრესიული საქციელის გამო, ხელში იღებს მის წიგნს და კითხულობს ლექსს. ეს არის ედგარ ალან პოს „ანაბელ ლი“. ფილმის ერთ-ერთ ეპიზოდში ჟღერს სტივი უანდერის სიმღერა "Isn't She Lovely" — ალბომიდან Songs in the Key of Life ვიკიციტატაში არის გვერდი თემაზე: არასერიოზული კაცი არასერიოზული კაცი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა Несерьезный человек (1980) — kino-teatr.ru ↑ არასერიოზული კაცი. ეროვნული ფილმოგრაფია. ციტირების თარიღი: 26 თებერვალი, 2021 ↑ Annabel Lee · Edgar Allan Poe. Bartleby.com. ციტირების თარიღი: 26 თებერვალი, 2021
თელეთის მთავარანგელოზის ეკლესია

თელეთის მთავარანგელოზის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ მანავში, სოფლის ჩრდილოეთით, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია რიყის ქვითა და ნატეხი ქვით. წყობა ირეგულარულია, კუთხებიი ამოყვანილია მოზრდილი ზომის სუფთად ნათალი მოგრძო ქვიშაქვის ქვებით. კარ-სარკმელები გამოყვანილია აგურით. შესასვლელი დასავლეთიდანაა. კარი შეისრული თაღითაა გადახურული. ეკლესიის დარბაზი იმდენად მოკლეა რომ მისი განივი ღერძი 1 მეტრით აღემატება გრძივ ღერძს. აღმოსავეთით ღრმა აფსიდია, რომლის სამხრეთ გვერდი ოდნავ ნალისებრი მოხაზულობისაა. აფსიდის ღერძზე გაჭრილია სარკმელი, რომლის ორივე მხარეს თითო კვადრატული ნიშაა. აფსიდი დადაბლებული პროპორციების კონქითაა გადახურული. ეკლესიის ფასადები მოურთვეოლია დასავლეთ ფასადის წყობაში ჩატანებულია ქვიშაქვის სამი მოგრძო ქვა. მათგან ორი შესასვლელის სამხრეთითაა, ერთი ჩრდილოეთით. ეკლესია დაბურული იყო ღარისებრი კრამიტით. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 130-131.
ტოლათსოფლის ღვთისმშობლის ეკლესია

ტოლათსოფლის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტოლათსოფელში, ძველ სასაფლაოზე. ნაგებობის უმეტესი ნაწილი XlX საუკუნის მიწურულს განეკუთვნება. იგი დაშენებულია ადრე არსებული ეკლესიის შემორჩენილ კედლებზე. შენობის ეს ორი სამშენებლო ფენა ერთმანეთისგან განსხვავდება როგორც მასალით, ისე წყობის ხასიათითაც. ეკლესიის თავდაპირველი კედლები რიყისა და ნატეხი ქვის ირეგულარული წყობითაა ნაგები, განახლებული ნაწილები კი - კვადრატული აგურითა და რიყის ქვით. ეკლესია დარბაზულია (8,2x5,9 მეტრი). ძლიერ დაზიანებულია: ჩამოშლილია სახურავი და ლავგარდნის ნაწილი, კედლების ზედა ნაწილები ალაგ-ალაგ მონგრეულია. შესასვლელი ორია: სამხრეთიდან და დასავლეთიდან. სამხრეთის კარი აგურით ნაწყობი ბრტყელი თაღითაა გადახურული, დასავლეთისა - სწორკუთხაა. აღმოსავლეთით აფსიდის ღერძზე საკმაოდ განიერი სარკმელია. მსგავსი ორი სარკმელია სამხრეთით, ხოლო სამი - ჩრდილოეთით. სარკმლები ბრტყელი თაღითაა გადახურული და შიგ რკინისგისოსებიანი ხის ჩარჩოებია ჩასმული. დარბაზს ხის კამაროვანი გადახურვა ჰქონია. ფასადები დასრულებული ყოფილა შირიმის ქვის თაროსებრი ლავგარდნით. ეკლესიის დასავლეთ კედელზე დაშენებული იყო აგურის სამრეკლო, რომლისგანაც კვადრატული საფუძველიღა შემორჩა. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 416-417.
თოხლიაურის მეხუთე ეკლესია

თოხლიაურის მეოთხე ეკლესია (ასევე ცნობილი როგორც, ღონიტას ველის საყდარი) — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ თოხლიაურის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ღონისტასხევის მარცხენა მხარეს, ტყიან ქედზე. სავარაუდოდ განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, (3,65X3,35 მ). ნაგებია რიყის ქვით და კირის ხსნარით. შემოსასვლელი დასავლეთიდანაა. კარი სწორკუთხაა და კედლის ღერძიდან ოდნავ სამხრეთითაა. აღმოსავლეთით არსებული ნალისებრ აფსიდაში ოთხკუთხა სარკმელია, რომლის სამხრეთითაც მცირე ზომის ოთხკუთხა ნიშია. იმავე ფრომის ოდნავ მოზრდილი ნიში ჩრდილოეთ კედლის დასავლეთ ბოლოშიცაა. დასავლეთ კედელში, შემოსასვლელვის ჩრდილოეთ გვერდის ასწვრივ მოწყობილია ოთხკუთხა, თითქმის პარალელური წირთხლებიანი სარკმელი. შიგნით ეკლესია, განძისმაძიებლების მიერ, დაახლოებით 1.2 მეტრით არის ჩაღრმავებული დვალი. თ, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 109.
ვერხვიანის წმინდა გიორგის ეკლესია

ვერხვიანის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ვერხვიანის სამხრეთით, ექვსასიოდე მეტრზე, ვენახებს შორის მდებარე, პატარა ბორცვზე. ადგილობრივი მოსახლეობა ეკლესიას ციხეს უწოდებს. ეკლესია დარბაზულია, სავარაუდოდ თარიღდება XVI საუკუნით. ნაგებია საშუალო ზომის რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. ქვა შერჩეულია და დაწყობილი თანაბარი სიმაღლის, თარაზულ რიგებად. კონსტრანტულ ნაწილებში გამოყენებულია აგური. კედლები გამაგრებული ყოფილა ხის მსხვილი ძეგლებით. შენობა ძლიერ დაზიანებულია: მთლიანადაა ჩამონგრეული კამარა. დანგრეულია სამხრეთ და დასავლეთ კედლის დიდი ნაწილი. განგრეულია აფსიდის კედლის შუა ნაწილი. შემორჩენილ კედლებს, მიწიდან 2-2,5 მეტრ სიმაღლეზე, გარედან და შიგნიდან, საპირე წყობა ჩამოშლილი აქვს. შესასვლელი ეკლესიას დასავლეთიდან ჰქონია. იგი გარედან ჩასმული ყოფილა აგურით გამოყვანილ, საფეხურით შეღრმავებულ, სწორკუთხა არეში, რომლისგანაც მხოლოდ ზედა, მარცხენა ნაწილიღაა შემორჩენილი. ჰქონდა თუ არა ეკლესიას მეორე შესასვლელი არ ჩანს. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომლის ორივე გვერდში, სიმეტრიულად, მოწყობილია თითო მაღალი შეისრულთაღოვანი ნიშა. მათი გეგმის მოხაზულობა თითქმის ნახევარწრიულია. თაღები კი, აგურითაა ნაწყობი. აგურითაა ნაწყობი საკურთხევლის სარკმლის თაღიც, რომელიც როგორც შიგნიდან, ისე გარედანაც შეისრულია და გარეთკენ მკვეთრად ვიწროვდება. აფსიდი კონქითაა გადახურული, რომლის ქვედა ნაწილი აგურისა და რიყის ქვის რიგების მონაცვლეობითაა ამოყვანილი, ზედა კი, მთლიანად აგურისაა. ეკლესიის აღმოსავლეთ კედელი და გრძივი კედლების შესაბამისი ბოლოები კონქის ქუსლის დონემდეა შემორჩენილი, რის გამოც კონქი გარედან მთლიანად გაშიშვლებულია და შორიდან გუმბათს წააგავს. ეკლესიის დარბაზი შემაღლებულ პროპორციებში ყოფილა გადაწყვეტილი. დარბაზის გადამხურავი კამარა დაყრდნობილი ყოფილა საბჯენ თაღზე. საკუთრივ თაღი კი - პილასტრებზე, რომელთა წყობაში აგურიც იყო გამოყენებული. პილასტრის ნაშთი დარბაზის ჩრდილოეთ-დასავლეთ კუთხეშიცაა. ამ უკანასკნელს დასავლეთ კედლის მიმდებარე საბჯენი თაღი ეყრდნობოდა. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 102-103.
არაჩვეულებრივი გამოფენა

არაჩვეულებრივი გამოფენა — ელდარ შენგელაიას ფილმი. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ნიჭიერი მოქანდაკე აგული ერისთავი იძულებულია სარფიან საქმეს მოჰკიდოს ხელი და თავისდაშეუმჩნევლად სასაფლაოს ხელოსნად გადაიქცევა. წვრილშვილიანი ოჯახი უნებურად უბიძგებს მას ამ გზაზე. დინებას მიყოლილი, ფიქრისგან დაცლილი ყოველდღიურობა ერთ დღეს აუტანელი შეიქნება და აგული აჯანყდება, თუმც ეს ჯანყი ჭიქა წყალში ქარიშხალს ჰგავს. იგი უკვე ხაფანგშია გამომწყვდეული და მნიშვნელოვანს ვეღარაფერს შექმნის. გურამ ლორთქიფანიძე (აგული) ვალენტინა ტელიჩკინა (გლაფირა) ვასილ ჩხაიძე (პიპინია) დოდო აბაშიძე (შავლეგი) სალომე ყანჩელი (ქვრივი) ჯულიეტა ვაშაყმაძე (თინა) ვ. დეისაძე (ბონავენტური) აკაკი დობორჯგინიძე (დიმიტრი) ალექსანდრე (შურა) ქელბაქიანი (ფესტვიანიძე) ნიკოლოზ მიქაშავიძე (ხურციძე) ჯაბა წულაძე (აკიმი) თეიმურაზ ჩირგაძე (თამადა) ↑ ეროვნული ფილმოგრაფია
ტუშურების ეკლესია და კოშკი

ტუშურების ეკლესია და კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტუშურების სამხრეთ-დასავლეთით, თავლაღად წოდებულ ადგილზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (5,8x4 მეტრი), ნაგებია ნატეხი ქვით. ორივე მხრიდან ბრტყლად გადახურული შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილშია. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე თაღოვანი სარკმელია, რომლის ორივე მხარეს თითო ოთხკუთხა ნიშია. საკურთხეველი დარბაზისგან გამიჯნულია კანკელით (შემორჩენილია 1 მეტრ სიმაღლეზე). კედლებს მთელ სიგრძეზე გასდევს საფეხური. ეკლესია გადახურულია ღარიანი კრამიტით. კოშკი ეკლესიის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხეზეა მიშენებული. იგი გეგმით კვადრატულია (3,2x3,2 მეტრი), ოთხსართულიანი; ნაგებია ნატეხი ქვით. l სართულის აღმოსავლეთ კედელში სწორკუთხა კარია. ll სართულის დასავლეთ კედლის შუა ნაწილში - ვიწრო სარკმელი. ორივე სართულს ხის ბრტყელი გადახურვა აქვს. lll სართულის სამხრეთ კედელში ერთი სარკმელია. lV სართულის სამხრეთ კედელში გაჭრილი კარი ხის აივანზე (ამჟამად ჩამოშლილია) გადიოდა. თითო სარკმელი ჩრდილო, დასავლეთ და აღმოსავლეთ კედლებშია. ამ სართულის კამაროვანი გადახურვა ჩრდილო და სამხრეთ კედლებს ეყრდნობა. სართულები ერთმანეთს სართულშუა გადახურვებში მოწყობილი თითო პატარა ოთხკუთხა ხვრელით უკავშირდება. სახურავი ორფერდაა და შესაძლოა ფიქლით იყო გადახურული. ნუცუბიძე ა., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 417.