laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
საათლის უბანი

საათლის უბანი (აზერ. Saatlı məhəlləsi) — ქალაქ შუშის 17 უბნიდან ერთ-ერთი. საათლის უბანი აგებულია ციცაბო ფერდობზე. უბნის მთავარი ქუჩიდან ვიწრო ქვით მოპირკეთებული გზები ავსებენ ერთმანეთს მარცხენა და მარჯვენა მიმართულებებით. უბნის მეჩეთის წინ არის პატარა მოედანი. მეზობლად მდებარე ყველა საცხოვრებელი კორპუსი ერთი ან ორსართულიანია. სამეზობლო მოედნის ქვედა ნაწილში არის მტკნარი წყლის წყარო, ნაგები თეთრი სუფთა ქვით. წყაროს წყალი გაყვანილი იყო ხანის ასულის, ხურშიდბანუ ნათევას მიერ 1873 წელს შუშას ციხემდე აშენებული წყალსადენიდან. ამ წყლით მომარაგებული იყო მთლიანი უბანი. უბნის მოსახლეობა ჩამოყალიბდა ირმიდორდის რაიონის სოფელ საათლიდან, ასევე ქეშთაზლის სოფლის მოსახლეობიდან. საათლის უბნიდან ბევრი ცნობილი პიროვნება გამოვიდა. შუშას უბნებს შორის საათლის უბნის მარცხენა მხარეს ციცაბო ფერდობზე მდებარეობს ქოჩერლის უბანი. ქალაქის ცენტრამდე მიმავალი შედარებით ფართო გზის ორივე მხარეს იყო საცხოვრებელი კორპუსები, მეჩეთი, წყაროს აბანო, ხიდი და მოედანი. უბნის ხიდს „სამეფო ხიდი“ ეწოდა. მე-20 საუკუნის 40-იან წლებში ხიდი დაანგრიეს და მოედანი ოდნავ გაფართოვდა. უბნის საცხოვრებელი კორპუსები ერთმანეთისგან განსხვავდებოდა. ეს გამოწვეული იყო სოციალური უთანასწორობით. მეზობლად არის 6-მდე ორსართულიანი საცხოვრებელი კორპუსი, დანარჩენი შენობები კი ერთსართულიანია. საათლის უბანში XIX საუკუნეში იყო მეჩეთი, მედრესე და აბანო. საათლის უბნის ყველაზე ცნობილი მეჩეთია საათლის მეჩეთი, რომელიც აშენდა 1883 წელს არქიტექტორ კარბალაი საფიხან ყარაბაღის პროექტის საფუძველზე და აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კულტურისა და ტურიზმის სამინისტრომ დაარეგისტრირა ეროვნული მნიშვნელობის ისტორიულ და კულტურულ ძეგლად. ამ უბანში ცხოვრობდა ყარაბაღის სახანოს პრემიერ-მინისტრი, პოეტი მოლა ფანაჰ ვაგიფი. ასწავლიდა მედრესეში. გაითხარა და აღადგინა „შირინ სუ“ აბანო. საათლის უბნის სახელწოდება საათლის ტომის სახელიდან არის აღებული. ამ ტომიდან ჩვიდმეტი ოჯახი გადმოსახლდა აქ პოეტ მოლა ფანაჰ ვაგიფთან ერთად. აქ მან გახსნა სკოლა. ↑ 1.0 1.1 Yunis Hüseynov (2015). Şuşa Salnaməsi. "AFPoliqraf", გვ. 208.  ↑ Çingizoğlu, Ə. Şuşa şəhəri (1750–1850) / Ənvər Çingizoğlu; red. V.Quliyev. – Bakı: Şuşa, 2009. – 247, [1] s ↑ Yunis Hüseynov, Bakı-2015. Şuşa nəşriyyatı, səh. 152
თეთრი ჩხავერი

ზენათური — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში გურიიდან. ზრდასრული ფოთოლი მომრგვალო ან ოდნავ განივოვალური ფორმისაა, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია ხშირი აბლაბუდისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, კონუსური ფორმის, მხრიანი, საშუალო სიკუმსის, გვხვდება თხელი მტევნებიც. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, მომწვანო-მოყვითალო ფერის, ცვილისებრი ფიფქით საშუალოდ დაფარული. კანი თხელი და მკვრივი აქვს, რბილობი — წვნიანი და მცირეხორციანი, გემო — სასიამოვნო. ჯიში სიმწიფის საგვიანო პერიოდისაა. გამოიყენება თეთრი მშრალი ღვინის დასამზადებლად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 152
თეთრიშა

თეთრიშა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში სამეგრელოდან. ვაზის სახელწოდება ქართულად „თეთრისა“-ს ნიშნავს. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია სქელი ქეჩისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრული, იშვიათად ფრთიანი, კუმსი ან საშუალო სიკუმსის. მარცვალი — საშუალო ზომის, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური, თეთრი ფერის. კანი მკვრივია და თხელი ცვილისებრი ფიფქითაა დაფარული. რბილობი ხორციანი და წვნიანია, გემო — ტკბილი და სასიამოვნო. თეთრიშა საშუალო ან საშუალოზე ძლიერი ზრდისაა. სავეგეტაციო პერიოდი 165-170 დღეა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის შუა რიცხვებში შედის. მტევნის საშუალო წონა 150 გრამია. საჰექტარო მოსავლიანობა კი 6.5-7.0 ტონაა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 20.5%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 9.1 გ/ლ-ს. გამოიყენება როგორც სასუფრე ყურძნად, ისე სუფრის თეთრი ღვინის დასამზადებლად. ღვინო ჰარმონიული და სასიამოვნოა. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 152
თვალდამწვრისეული

თვალდამწვრისეული — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში რაჭიდან. ზრდასრული ფოთოლი პატარა ან საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, ზოგჯერ ოდნავ ოვალური, სამნაკვთიანი ან სრულიად დაუნაკვთავი. ფოთლის ქვედა მხარე სქლადაა აბლაბუდისებრად შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი პატარა ან საშუალო ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური, იშვიათად კონუსური ფორმის, ზოგჯერ ფრთიანი, საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, მომწვანო-მოყვითალო ფერის, წვნიანი. შედარებით სქელი კანი აქვს, რომელსაც სუსტად ეტყობა ცვილისებრი ფიფქი. თვალდამწვრისეული საშუალო ზრდით ხასიათდება. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის მეორე ნახევარში შედის. მტევნის წონა 75 გრამია. საჰექტარო მოსავლიანობა დაახლოებით 5.0 ტონაა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში შაქრიანობა აღწევს 10-20%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 8-9 გ/ლ-ს. მიიღება სუფრის მშრალი მომწვანო-მოყვითალო ღვინო. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 155
თითა კახური

თავკვერი თეთრი — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი სასუფრე ვაზის ჯიში კახეთიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან განიერ ოვალური ფორმის, ხუთნაკვთიანი, იშვიათად სამნაკვთიანი. ქვედა იარუსზე კი მთლიანი ფოთლებიც გვხვდება. ფოთლის ქვედა მხარე საშუალო სიხშირის აბლაბუდისებრ-ჯაგრისებრადაა შებუსული. ყვავილი მდედრობითი სქესისაა. მტევანი საშუალო ზომის, ცილინდრული ფორმისაა, დატოტვილი ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის. მტევნები მეტწილად თხელია, აგრეთვე გვხვდება საშუალო სიკუმსის. მარცვალი მსხვილი, მოგრძო ან გრძელია, სიმწიფის დროს ქარვისფერი. კანი თხელი და გამჭვირვალე აქვს^ თხელი ცვილისებრი ფიფქით დაფარული. რბილობი მკვრივია, კნატუნა, ნაკლებ წვნიანი. გემო სასიამოვნო და ჰარმონიული აქვს, სუსტად განვითარებული ჯიშური არომატით . თითას სავეგეტაციო პერიოდი 143-დან 150 დღემდე მერყეობს. მტევნის წონა 100-350 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 8.0-9.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 16-18%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 4.8-7 გ/ლ-ს. გამოიყენება სასუფრე ყურძნად. აქვს შენახვისა და ტრანსპორტირების კარგი უნარი. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 155
თითა ქართლური

თითა ქართლური, თითა ყურძენი, ატენის თითა, ატენური თითა, ყვითელი — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში ქართლიდან. ქართლში თითას სახელწოდებით ორი განსხვავებული ჯიში გვხვდება — თითა ქართლური, რომელიც ასევე ატენურისა და ყვითლის სახელებითაა ცნობილი და კიდევ ერთი სრულიად განსხვავებული ჯიში „რბილთითა“, რომლის მარცვლები რბილი და წვნიანია. თითა ქართლურს აღმოსავლეთ და დასავლეთ საქართველოს ვაზის ჯიშთა შორის შუალედური ადგილი უჭირავს. აღმოსავლური თვისებებიდან მისთვის დამახასიათებელია მარცვლის ფორმა. დასავლეთის ჯგუფიდან კი — მტევნის ზომა, ახალგაზრდა ყლორტის შებუსვა და ა.შ. მისი მცირე ნარგავები ქართლის ცენტრალურ რაიონებში და მესხეთშია თავმოყრილი. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური ფორმის, ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარეს ძარღვებს შორის არე შიშველია ან გასდევს უმნიშვნელო აბლაბუდისებრი შებუსვა. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალოზე დიდი ზომისაა, ცილინდრულ-კონუ-სური ფორმის, ფრთიანი, კუმსი, გვხვდება საშუალო სიკუმსისა და თხელი მტევნებიც. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მოგრძო-ოვალური. სიმწიფის პერიოდში აქვს მომწვანო-მოყვითალო ელფერი. თხელკანიანია, ცვილისებრი ფიფქით ოდნავ დაფარული. რბილობი საკმაოდ ხორციანი და წვნია-ნია ძალიან ტკბილი და სასიამოვნო გემოთი. თითა ქართლური ძლიერი ზრდითა და საშუალომოსავლიანობით გამოირჩევა. სავეგეტაციო პერიოდის ხანგრძლივობა კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე დაახლოებით 167 დღეა. მტევნის საშუალო წონა 155-180 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 6.7-9.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 19.4-20%-ს, მჟავიანობა — 5.3-6 გ/ლ-ს. გამოიყენება სასუფრე ყურძნად. ხასითდება ლამაზი გარეგნობითა და სასიამოვნო გემოთი. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 158
თქვაფუნა

თქვაფუნა, თქვაფა რაჭული — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში რაჭა-ლეჩხუმიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო და საშუალოზე დიდი ზომისაა, მომრგვალო, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია სქელი აბლაბუდისებრ-ქეჩისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრული, ზოგჯერ ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, საშუალო სიკუმსის ან თხელი. მარცვალი — საშუალო ზომის, მომრგვალო, მომწვანო-მოყვითალო. კანი თხელი და მკვრივი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით სქლად დაფარული. რბილობი წვნიანი და ტკბილია. წიპწები გარსშია მოქცეული. თქვაფუნა საშუალო ზრდისაა. სავეგეტაციო პერიოდი 164 დღეა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის შუა რიცხვებში შედის. მტევნის საშუალო წონა 150 გრამია. საჰექტარო მოსავლიანობა 8.0-10.0 ტონაა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18.4%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7.6 გ/ლ-ს. გამოიყენება სუფრის თეთრი მშრალი ღვინისა და საბრენდე სპირტის დასამზადებლად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 160
თქვლაფა შავი

თქვლაფა შავი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში ქართლიდან. ამ ჯიშის ყურძენი იმდენად წვნიანია, რომ კალათში ჩაწყობისთანავე წვენი გამოსდის. ამ თვისებებმა მისი სახელის შერჩევაზეც იმოქმედა და თეთრ თქვლაფასთან დიდი მსგავსების გამო მოსახლებამ შავი თქვლაფა უწოდა. გორის, სამაჩაბლოს, კასპის, ახალგორისა და ბოლნისის მოსახლეობა შეცდომით შავ ჭყაპასაც ეძახის. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, გულისებრი ფორმის, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე აბლაბუდისებრად თხლად ან საშუალოდ არის შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, კონუსური, მხრიანი, ხშირად ფრთიანი, საშუალო სიკუმსის. გვხვდება კუმსი და თხელი მტევნებიც. მარცვალი საშუალო ზომისაა, ოდნავ ოვალური, შავად შეფერილი. თხელკანიანია, ცვილისებრი ფიფქით უხვად დაფარული. რბილობი წვნიანია, ადვილად სცილდება როგორც კანს, ისე წიპწას. გამოირჩევა შედარებით დაბალი სიმჟავითა და შაქრიანობით. თქვლაფა ოქტომბრის პირველ ნახევარში მწიფდება. ვაზი ძლიერი ზრდისაა. მტევნის საშუალო წონა 140-170 გრამია. საჰექტარო მოსავლიანობა — 18.0-15.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 15-10%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 9-11 გ/ლ-ს. ცალკე დაწურული თქვლაფას ღვინო სუსტია და ნაკლებად საინტერესო, მაგრამ მაღალშაქრიან ღვინოებთან კუპაჟში მისი გამოყენება წარმატებით შეიძლება. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 161
თქლაფა თეთრი

თქლაფა თეთრი — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში ქართლიდან. ძალიან იშვიათი ჯიშია. ამპელოგრაფიული ნიშნებით (ფოთლის ფორმა, ზომა, შებუსვა, მტევნის, მარცვლისა და წიპწის ზომა და ა.შ.) ძალიან ახლოს დგას მელიკუდასთან. სამაჩაბლოს სოფლებში შეცდომით ამ სახელით მოიხსენიებენ ჭყაპას. ბოლნისის ზონაში პატარა ჯგუფების სახითაა, ხოლო ერთეული ძირები ქართლის მუნიციპალიტეტების ვენახებშია გავრცელებული. ზრდასრული ფოთოლი დიდი ზომისაა, გულისებრი ფორმის, შუა ნაკვთი წაგრძელებულია და მახვილი წვერით ბოლოვდება. ფოთლის ქვედა მხარე აბლაბუდისებრად სუსტად შებუსულია. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი დიდი ზომისაა, კონუსური ან უფორმო, ძლიერ კუმსი. მარცვალი — დიდი ზომის, მომრგვალო, იშვიათად ოვალური და განივოვალური მარცვლებიც გვხვდება. ჩალისფერია, მზის მხარეს მოყვითალო მურა ლაქებით. კანი თხელი და გამჭვირვალე აქვს, ცვილისებრი ფიფქით უხვად დაფარული. რბილობი ძალიან წვნიანია და ადვილად სცილდება კანს. შეხებისას ადვილად სკდება. დაბალშაქრიანია, მომჟავო-მოტკბო გემოთი. თქვლაფა თეთრი სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის და სავეგეტაციო პერიოდის დასასრულსაც მხოლოდ 70%-ია მომწიფებული. მტევნის წონა 250-800 გრამია. უხვმოსავლიანი ჯიშია, ერთ ძირზე დაახლოებით 7-10 კილოგრამი ყურძენი იკრიფება. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 15-18%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 5-7 გ/ლ-ს. გამოიყენება საბრენდე სპირტის მისაღებად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 161
თქლაფა იმერული

თქლაფა იმერული — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში იმერეთიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, იშვიათად თითქმის ოვალური, სამნაკვთიანი ან თითქმის მთლიანი. ფოთლის ქვედა მხარე აბლაბუდისებრად საშუალოდაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრული, იშვიათად ცილინდრულ-კონუ-აური ფორმის, ფრთიანი, საშუალო სიკუმსის, ზოგჯერ კუმსი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, მომწვანო-მოყვითალო ფერის. კანი უხეში და მვვრივი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით სქლად დაფარული. რბილობი წვნიანია. იმერული თქლაფას სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 175 დღეა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის პირველ ნახევარში შედის. ერთი ძირიდან დაახლოებით 1.5-1.8 კილოგრამი ყურძნის მოკრეფა შეიძლება. მტევნის წონა 125-150 გრამს შორის მერყეობს. საჰექტარო მოსავლიანობა კი 6.0-8.0 ტონაა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7 გ/ლ-ს. თქლაფა იმერული გამოიყენება სუფრის თეთრი მშრალი ღვინის დასამზადებლად. ღვინო ნაკლებად საინტერესოა. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 163
თხმორულა

თხმორულა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში რაჭა-ლეჩხუმიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალოზე დიდი ზომისაა, მომრგვალო, ოდნავ ოვალურისკენ გადახრილი, ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია ხშირი აბლაბუდისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, კონუსური, მხრიანი, საშუალო სიკუმსის ან კუმსი. გვხვდება ცილინდრულ-კონუსური ფორმის მტევნებიც. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, მოყვითალო-მომწვანო ფერის. კანი თხელი და მკვრივი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით თხლად დაფარული. რბილობი მდნარი და წვნიანია, სასიამოვნო გემოთი. ჯიში სიმწიფის საშუალო და საგვიანო პერიოდისაა. მიიღება სუფრის თეთრი მშრალი ღვინო. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 163
ხევარდული

ხევარდული — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი სასუფრე ვაზის ჯიში შავშეთ-კლარჯეთიდან. მარცვალი მოოქროსფეროა. გამოიყენებოდა სასუფრედ. ხევარდული წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 574
დაქცეული

დაქცეული, დაქცეულა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი ვაზის ჯიში რაჭა-ლეჩხუმიდან. დაქცეული წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 568
კუმუშა

კუმუშა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში გურიიდან. კუმუშა წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 570
მაგანაკური

მაგანაკური — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში გურიიდან. მაგანაკური წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 570
მანდიკოური

მანდიკოური — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში გურიიდან. მანდიკოური წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 570
ნაშენება

ნაშენება — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი ვაზის ჯიში გურიიდან. ნაშენება წარმოადგენს ადრე არსებულ, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელ ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 572
დორდღო

დორდღო — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში გურიიდან. დორდღო წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 568
კაპისტონი წიწილიანი

კაპისტონი წიწილიანი — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში გურიიდან. კაპისტონი წიწილიანი წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 569
კატური

კატური — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში გურიიდან. კატური წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 569
კეშელავას თეთრი

კეშელავას თეთრი — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში გურიიდან. კეშელავას თეთრი წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 569
მაისა

მაისა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში გურიიდან. მაისა წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. ივანე ჯავახიშვილის გადმოცემით, მაისას წვრილი მარცვალი ჰქონია, სიცხისა და მშრალი ქარისაგან ძალიან ზიანდებოდა. მისგან თეთრი ღვინო დგებოდა, მაგრამ სუსტი. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 570
ჩხინკილოური

ჩხინკილოური — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში გურიიდან. ჩხინკილოური წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 573
ცისფერერულა

ცისფერერულა — ქართული აბორიგენული რუხყურძნიანი ვაზის ჯიში გურიიდან. ცისფერერულა წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 573
ჭაჭიეთის თეთრა

ჭაჭიეთის თეთრა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში გურიიდან. ჭაჭიეთის თეთრა წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 574
ხუშია თეთრი

ხუშია თეთრი — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში გურიიდან. ხუშია თეთრი წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 574
ელერდაშვილები

ელერდაშვილი — გარეკახური წარმოშობის ქართული გვარი, მომდინარეობს საკუთარი სახელიდან ელერდა. გავრცელებულია ძირითადად კახეთის მხარეში. ელერდაშვილების პირველი ფუძე-საცხოვრისი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ პატარძეულში ჩამოყალიბდა XVIII საუკუნეში. XX საუკუნის 90-იანი წლებისათვის ამ გვარის წარმომადგენელთა რაოდენობა ითვლიდა 294 სულს, აქედან თბილისში ცხოვრობდა 179 სული, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში – 112, დანარჩენი რუსთავში და სხვაგან. ელერდაშვილების საგვარეულოს ფუძემდებელი დოკუმენტურად დასტურდება ქართლ-კახეთის კამერალური აღწერის XVIII საუკუნის დავთრების ჩანაწერებით, სოფელ პატარძეულში იმ დროისთვის ერთ კომლ ელერდას უცხოვრია, როგორც სამეფო გააზატებულ ყმას. ელერდაშვილების წინაპრებს ლეგენდის თანახმად უცხოვრიათ ჩრდილო კავკასიაში, ჩეჩენ-ინგუშეთში და მათ ქრისტიანობა არ დაუთმიათ, მიუხედავად თურქ-ოსმალთა თუ სხვა დაპყრობთა მხრივ ისლამის ძალით თავსმოხვევისა. გარკვეული მიზეზეების გამო ორ ძმას ელერდას და ყუშიტას ინგუშეთი მიუტოვებიათ, კახეთში გადმოსულან და კახეთის მეფეების, ჯერ დავით იმამ-ყული ხანის, შემდეგ კი მისი ძმის მახმედ ყული-ხანის, სამსახურში ჩამდგარან. სამეფო კარის ერთგულებისა და რაინდული სულისკვეთების მქონე ორივე ძისთვის სოფელ პატარძეულში მიუჩენიათ ბინა, იქ ჩაუსახლებიათ და ორივე ძმისთვის მეფის სამსახური დაუვალებიათ, მათ მოსახლეობა უნდა დაეცვათ გამუდმებით მოთარეშე ლეკთა შემოსევებისგან. ელერდაშვილების უძველესი ნამოსახლარი ახლაც არის სოფლის ჩრდილოეთით მდებარე ტყიან ზოლში და მას დღემდე ძნელაანი ჰქვია. საკუთარი სახელი ელერდა ინგუშური ენის ერთ-ერთ დიალექტზე ნიშნავს არწივს. 2022 წლის სამოქალაქო რეესტრის მონაცემებით საქართველოში ცხოვრობს 273 ელერდაშვილი. მათ შორის: თბილისი — 160 საგარეჯოს მუნიციპალიტეტი — 101 ახმეტის მუნიციპალიტეტი — 2 გარდაბნის მუნიციპალიტეტი — 2 გულრიფში — 1 გურჯაანის მუნიციპალიტეტი — 1 რუსთავი — 2 სოხუმი — 4 ელერდაშვილი ა., ელერდაშვილები, საგვარეულო წიგნი თბ., 2012 ↑ სილოგაძე ა., თოთაძე ა., გვარ-სახელები საქართველოში, თბ., 1997, გვ. 32 ↑ ივ.ჯავახიშვილი, საქართველოს ეკონომიკური ისტორიის ძეგლები, ნაწილი პირველი, დემოგრაფიული ძეგლები, თბილისი 1967 წ. გვ. 32 ↑ სამოქალაქო რეესტრი – სახელებისა და გვარების სტატისტიკა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-05-08. ციტირების თარიღი: 2022-10-01.
თამარ თეთრაძე

თამარ თეთრაძე (დ. 26 ივნისი, 1917, თბილისი — გ. 7 დეკემბერი, 1996) — ქართველი მსახიობი, გამოდიოდა ესტრადაზეც. საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი (1990) 1944 წელს დაამთავრა საქართველოს შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. იმავე წელს ჩაირიცხა შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო აკადემიური თეატრიში მსახიობად. ამ თეატრის სცენაზე განასახიერა მთელი რიგი საპასუხისმგებლო როლები, მათ შორის: ძიძია (ა. ყაზბეგის „ხევისბერი გოჩა“), მარინე (ი. მოსაშვილის „სადგურის უფროსი“), ცირა (გ. ქელბაქიანის „ახალგაზრდა მასწავლებელი“), ნატალია (მაქსიმ გორკის „ვასა ჟელეზნოვა“) გუსტინა (ი. ფუჩიკის „ადამიანებო, იყავით ფხიზლად!“), ესმა (გ. წერეთლის „პირველი ნაბიჯი“), ოდეტა (უ. დიუბუას „ჰაიტი“), შეილა (ჯ. პრისტლის „ინსპექტორი მოვიდა“), მაშო (ვ. პატარაიას „უჩა უჩარდია“), მედეა (ს. კლდიაშვილის „დღესასწაული საკრაულში“), მარიამი (ი. ვაკელის „საქმიანი კაცი“), ლენა (კ. სიმონოვის „სხვისი ჩრდილი“) და სხვ. 1962 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას თბილისის მოსწავლე ახალგაზრდობის სასახლეში, სადაც ხელმძღვანელობდა დრამატულ წრეს. დაკრძალულია კუკიის სასაფლაოზე. 1958 : „ორი ოჯახი“ (რეჟისორი დ. კანდელაკი) 1962 : „თხუნელა“ - თეკლე (რეჟისორი შ. მარტაშვილი) 1973 : „წკიპურტები“ (რეჟისორი რ. ესაძე) 1984 : „ადამიანთა სევდა“ (რეჟისორი გოდერძი ჩოხელი) 1958 — საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი 1990 — საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 541, ISBN 99928-20-32-2. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 638. ხელოვნების კალენდარი თეატრი, მუსიკა, კინო. -თბ., 1992 .- გვ.75 თამარ თეთრაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1958. № 2. გვ. 20.
ნუნუ თეთრაძე

ნუნუ თეთრაძე (დ. 23 ნოემბერი, 1911, თბილისი — გ. 2 მაისი, 1986) — ქართველი მსახიობი, გამოდიოდა ესტრადაზეც. საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი (1957). 1937 წელს დაამთავრა დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრთან არსებული თეატრალური სტუდია. იმავე წელს ახალგაზრდა სტუდიელებთან ერთად გაემგზავრა ბათუმში და დაიწყო სამსახიობო მოღვაწეობა. ბათუმის თეატრში მას განსახიერებული აქვს 200-ზე მეტი როლი, მათ შორის აღსანიშნავია: ჰორტენზია (კ. გოლდონის „სასტუმროს დიასახლისი“), ნინო (გ. მდივნის „ბრმა“), ქეთევანი (დ. ერისთავის „სამშობლო“), ელიზავეტა პავლოვნა (ა. შერვაშიძის „ბაგრატიონი“), ლიზა (ლ. ტოლსტოის „ცოცხალი ლეში“), ვარდო (დ. ჭონქაძის „სურამის ციხე“), ლიუბოვ იაროვაია (კ. ტრენიოვის „ლიუბოვ იაროვაია“), ბეატრიჩე (კ. გოლდონის „ორი ბატონის მსახური“), რუქაია (ა. სუმბათაშვილ-იუჟინის „ღალატი“), კორინკინა (ა. ოსტროვსკის „უდანაშაულო დამნაშვენი“), გვირისტინე (პ. კაკაბაძის „კოლმეურნის ქორწინება“), იოკასტა (სოფოკლეს „ოიდიპოს მეფე“), ხანუმა (აქვ. ცაგარელის „ხანუმა“), ლიზა (კ. სიმონოვის „მელოდე“), ფოფია (კ. ბუაჩიძის „ეზოში ავი ძაღლია“), სოფიო (შ. როყვას „დედა“), საბედო (მ. მრევლიშვილის „ზვავი“), ნუნუ (ა. ყაზბეგის „მამის მკვლელი“), ეთერი (ი. მოსაშვილის „მისი ვარსკვლავი“), ჯესი (კ. მინონოვის „რუსეთის საკითხი“). თითქმის ნახეარი საუკუნის მანძილზე აქტიურად მონაწილეობდა ბათუმის თეატრის შემოქმედებით ცხოვრებაში. 1949 — საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი 1957 — საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 6-7. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 638. საიუბილეო თარიღები: თეატრი, მუსიკა, კინო, თბ., 1991, გვ. 48 ნუნუ თეთრაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1949. №10-11. გვ. 4. ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1957. №2. გვ. 13.
კაკო ვაშალომიძე

კაკო ვაშალომიძე (დ. 2 სექტემბერი, 1952) — ქართველი მუსიკოსი, როკ-ინსტრუმენტალისტი, ვირტუოზი გიტარისტი და კომპოზიტორი. კაკო ვაშალომიძე სამოღვაწეო ასპარეზზე გამოჩნდა 1970-იანი წლების დასაწყისში. საშემსრულებლო მოღვაწეობას ეწეოდა მრავალ როკ-ჯგუფსა თუ ანსამბლში. მიიჩნევა ქართული როკის ერთ-ერთ პიონერად. გამოდიოდა უამრავ კონცერტსა და ფესტივალზე როგორც საბჭოთა კავშირის, ისე მთელი ევროპის მასშტაბით. ის დღემდე აგრძელებს შემოქმედებით მოღვაწეობას. გამოცემული აქვს არაერთი სოლო ალბომი. From Retro To Rock, იგივე Collection (2003) „ცისკარი“ „გეპეის“ ჯაზ-ორკესტრი (ტექნიკური უნივერსიტეტის ორკესტრი) „ბეთლემი“ „კოლხეთი“ „ენგური“ „ოკეანე“ „ვია 75“ „დიქსი ლენდი“ „აკუსტიკური კვარტეტი“ რადიო დუეტი - კაკო ვაშალომიძე როკმუსიკა საბჭოთა კავშირში (კაკო ვაშალომიძესთან ინტერვიუზე დაყრდნობით), თბილისის კონსერვატორიის სტუდენტთა სამეცნიერო საზოგადოების სტუდენტური ბლოგი „opus 2“ ქართული როკის პიონერი, კაკო ვაშალომიძე დიდების შოუში მუსიკა xx საუკუნიდან, სტუმარი კაკო ვაშალომიძე ბლუზ ფესტივალზე კაკო ვაშალომიძესთან ერთად Kako Vashalomidze - From Retro To Rock (2003) „ბედისწერა“, როკ-ჯგუფი „ოკეანე“ კაკო ვაშალომიძე - „ბალადა“ კაკო ვაშალომიძე - „ვარსკვლავთცვენა“ კაკო ვაშალომიძე - „ქალაქური“ ↑ Collection საიტზე Discogs