laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ოძინი

იმპერატორი ოძინი (იაპონ. 応神天皇; დ. 200 — გ. 310) — იაპონიის მე-15 იმპერატორი მემკვიდრეობის ტრადიციული წესის მიხედვით. ოძინი ქვეყანას 40 წელი მართავდა. იმპერატორის ცხოვრების და მმართველობის წელი უცნობია. ადრეული ხანის იმპერატორების პირობითი სახელები არ იყო მიღებული „ტრადიციული წესით“ იმპერატორ კამუს მმართველობამდე, რომელიც იამატოს დინასტიის 50-ე მონარქი იყო. კოძიკი და ნიჰონ შოკი წერდნენ, რომ ოძინი იმპერატორ ტიუაის და მისი მეუღლის, ძინგუს შვილი იყო. რადგანაც ტიუაი ოძინის დაბადებამდე გარდაიცვალა, ქვეყნის ფაქტობრივი მმართველი ძინგუ გახდა, რასაც VIII საუკუნის ისტორიული წიგნიდან ვიგებთ. იმპერატორ ოძინის ერთი მეუღლე და 10 ხარჭა ჰყავდა: იმპერატორის მეუღლე ნაკაცუჰიმე, რომელიც პრინცესა არატას, პრინც ოოსაძაკის და პრინც ნეტორის დედა იყო; ტაკაკირიჰიმე, რომელიც პრინც ნუკატა ნო ონაკაცუჰიკოს, პრინც ოიამამორის, პრინც იძანომავაკას, პრინცესა ოჰარას და პრინცესა კომუკუტას დედა იყო; ოტოჰიმე, რომელიც პრინცესა აჰეს, პრინცესა ავაძი ნო მიჰარას, პრინცესა კი ნო უნოს, პრინცესა სიგეჰარას და პრინცესა მინო ნო ირაცუმეს დედა იყო; მიანუსიაკაჰიმე, რომელიც პრინც უძი ნო ვაკირაცუკოს, პრინცესა იატას და პრინცესა მერტორის დედა იყო; ონაბეჰიმე, რომელიც პრინცესა უძი ნო ვაკირაცუჰიმეს დედა იყო; ოკინაგა მავაკანაკაცუჰიმე, რომელიც პრინც ვაკანუკე ნო ფუტამატას დედა იყო; იტოჰიმე, რომელიც პრინც ჰაიავუსავაკეს დედა იყო; ჰიმუკა ნო იძუმი ნო ნაგაჰიმე, რომელიც პრინც იოჰაეს, პრინც ოჰაეს და პრინცესა ჰატაბი ნო ვაკაირაცუმეს დედა იყო; კაგუროჰიმე, რომელიც პრინცესა კავარატა ნო ირაცუმეს, პრინცესა ტამა ნო ირაცუმეს და პრინც კატაძის დედა იყო; კაცურაგი ნო ირომე, რომელიც პრინც იძანომავაკას დედა იყო; ეჰიმე. იაპონიის იმპერატორების სია William George Aston (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491 Delmer Brown and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. 10-ISBN 0-520-03460-0; 13-ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323 Basil Hall Chamberlain(1920). The Kojiki. Read before the Asiatic Society of Japan on 12 April, 10 May, and 21 June 1882; reprinted May 1919. OCLC 1882339 Richard Ponsonby-Fane. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691 H. Paul Varley (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. 10-ISBN 0-231-04940-4; 13-ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842 ↑ "Genealogy of the Emperors of Japan" at Kunaicho.go.jp; retrieved 2013-8-28. ↑ Imperial Household Agency (Kunaichō), 安寧天皇 (3); retrieved 2011-10-19. ↑ Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon, p. 4; Brown, Delmer M. (1979). Gukanshō, p. 251; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki, p. 89; Nussbaum, Louis-Frédéric. (2002). "Traditional order of Tennō" in Japan encyclopedia, pp. 962-963. ↑ Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, p. 29. ↑ Aston, William George. (1896). Nihongi, pp. 109.
სირ ალ-ხათიმ ალ-ხალიფა

სირ ალ-ხათიმ ალ-ხალიფა (დ. 1 იანვარი, 1919, ედ-დუეიმი, სუდანი — გ. 18 თებერვალი, 2006) — სუდანის სახელმწიფო მოღვაწე, დიპლომატი და მასწავლებელი. სუდანის პრემიერ-მინისტრი (1964–1965 წწ.) და პრეზიდენტი 1964 წლის 16 ნოემბრიდან 3 დეკემბრამდე. 1966 წელს დანიშნეს სუდანის ელჩი იტალიაში, 1968 წლიდან დიდ ბრიტანეთში. 1973 წელს ჯაფარ ნიმეირმა განათლების მინისტრად დანიშნა. 1982 წელს დაინიშნა პრეზიდენტის მრჩევლად განათლების საკითხებში. გარდაიცვალა 2006 წლის 18 თებერვალს. Sudan Vision Daily News დაარქივებული 2007-09-26 საიტზე Wayback Machine.
ნიულაკიტა

ნიულაკიტა (ინგლ. Niulakita) — ტუვალუს კუნძულების ყველაზე სამხრეთით მდებარე კუნძული წყნარ ოკეანეში, პოლინეზიაში. იგი მდებარეობს 270 კმ-ით სამხრეთში ფუნაფუტიდან. შედის ტუვალუს ადმინისტრაციული ერთეულის — ნიუტაოს კუნძულოვან საბჭოში. კუნძულს აქვს ოვალური ფორმა. სიგრძე — დაახლოებით 1 კმ. ხმელეთის ფართობია — 0,42 კმ². ნიულაკიტას პირველი ევროპელი აღმომჩენი 1595 წელს გახდა ესპანელი ზღვაოსანი ალვარო მენდანია დე ნეირა და მას სახელად დაარქვა La Solitaria. ხელმეორედ ნიულაკიტა მხოლოდ 1821 წელს აღმოაჩინა ამერიკელმა ჯორჯ ბარეტმა (ინგლ. George Barrett). XIX საუკუნეში კუნძულზე მოიპოვებდნენ გუანოს. 1944 წელს ბრიტანეთის იმპერიის მთავრობამ მიჰყიდა ნიულაკიტა ავსტრალიის კომპანიას. ამავე დროს კუნძულზე გადმოასახლეს ოჯახთა გარკვეული რაოდენობა ნიუტაოს კუნძულიდან, რომლებიც ნიულაკიტაზე დაკავებული იყვნენ ქოქოსის პალმის გაშენებით. დღეისათვის კუნძული ტუვალუს ნაწილია. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით ნიულაკიტას მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენდა სულ 35 ადამიანს. ნიულაკიტას კუნძული შედის ტუვალუს ადმინისტრაციული ერთეულის — ნიუტაოს კუნძულოვან საბჭოში, რომელშიც 2002 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენდა 698 ადამიანს. ↑ UN SYSTEM-WIDE EARTHWATCH Web Site. ტუვალუს კუნძულები. (ინგლისური). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-06-07. ციტირების თარიღი: 2015-01-10. ↑ Islands of Tuvalu. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-07-27. ციტირების თარიღი: 2015-01-10.
კონსტანტინე პაუსტოვსკი

კონსტანტინე პაუსტოვსკი (რუს. Константи́н Гео́ргиевич Паусто́вский; დ. 31 მაისი [ძვ. სტ. 19 მაისი] 1892 — გ. 14 ივლისი, 1968) — რუსი მწერალი. სწავლობდა კიევის, შემდეგ მოსკოვის უნივერსიტეტში. ლიტერატურული მოღვაწეობა დაიწყო 1912 წლიდან. ავტორია რომანტიკული სულით გამსჭვალული მრავალი ნარკვევის, მოთხრობისა და რომანისა. ბევრს მოგზაურობდა. პაუსტოვსკიმ ორი წელი იცხოვრა საქართველოში (ფოთი, სოხუმი, ბათუმი, თბილისი). ქართულ სინამდვილეს უძღვნა 23 ნაწარმოები. მათ შორის აღსანიშნავია მოთხრობები და ნარკვევები: „წერილები ბათუმიდან“ (1922), „ზამთარი ბათუმში“ (1923), „ქართველი მხატვარი“ (1924), „მტკვარში გადახტომა“ (1925), „სად იპოვეს ოქროს საწმისი“ (1928), „ცხოვრება მუშამბაზე“ (1931), „ნახტომი სამხრეთისაკენ“ (1959-1960), „წიგნი მხატვრებზე“ (1966) და სხვა. პაუსტოვსკიმ განვლო მძიმე და საინტერესო გზა, რომელიც შემდეგ აისახა ავტობიოგრაფიულ ეპოპეაში „ამბავი ჩემი ცხოვრებისა“. ადეიშვილი ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 714. ↑ Большая российская энциклопедия — Москва: Большая российская энциклопедия, 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1768199"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ 2.0 2.1 ПроДетЛит — 2019. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124821483"></a> ↑ 3.0 3.1 Паустовский Константин Георгиевич // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ Store norske leksikon — 1978. — ISSN 2464-1480 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q746368"></a> ↑ Gran Enciclopèdia Catalana — Grup Enciclopèdia, 1968. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18696256"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2664168"></a> ↑ 8.0 8.1 8.2 8.3 The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a> ↑ Munzinger Personen <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107343683"></a> ↑ Русская литература XX века. Прозаики, поэты, драматурги / под ред. Н. Н. Скатов — 2005. — С. 31–34. — ISBN 5-94848-307-X <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124467367"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124518168"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4421639"></a> ↑ Паустовский и Таруса: любовь взаимная — 2013.
ნიუტაო

ნიუტაო (ინგლ. Niutao) — ტუვალუს კუნძულების ჩრდილო-დასავლეთით მდებარე კუნძული წყნარ ოკეანეში, პოლინეზიაში. შედის ტუვალუს ადმინისტრაციული ერთეულის — ნიუტაოს კუნძულოვან საბჭოში. კუნძულს აქვს ჰორიზონტალურად გადაჭიმული ოვალური ფორმა. მისი სიგრძე დაახლოებით 1,6 კმ-ია. მისი ზედაპირი დაფარულია მშრალი მცენარეულობით და მცირე რაოდენობის ველური მანგროს ტყეებით. მთელი კუნძული მდებარეობს მარჯნის რიფების გარემოცვაში. ნიუტაო 1825 წელს აღმოაჩინა ვეშაპდამჭერი გემის კაპიტანმა ობედ სტარბაკმა. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით კუნძულის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენდა 663 ადამიანს. კუნძულზე ერთადერთი დასახლებული პუნქტებია — სოფელი კულია (224 ად.) და ტეავა (439 ად.). ნიუტაოს კუნძული ნიულაკიტას კუნძულთან ერთად შედის ტუვალუს ადმინისტრაციული ერთეულის — ნიუტაოს კუნძულოვან საბჭოში, რომელშიც 2002 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენდა 698 ადამიანს. კუნძულზე არსებობს სასოფლო ავტოგზების ქსელი (არც რკინიგზა და არც აეროპორტი კუნძულზე არ არსებობს). ↑ Islands of Tuvalu. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-07-27. ციტირების თარიღი: 2015-01-10.
ვაიტუპუ

ვაიტუპუ (ინგლ. Vaitupu) — ტუვალუს კუნძულების ყველაზე დიდი კუნძული წყნარ ოკეანეში, პოლინეზიაში. ტუვალუს ადმინისტრაციული ერთეული (კუნძულოვანი საბჭო). კუნძული მდებარეობს ატოლ ნუკუფეტაუდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით. უახლოესი მატერიკი — ავსტრალია, მდებარეობს 2800 კმ-ში. ვაიტუპუ წარმოადგენს დაბლობ მარჯნულ კუნძულს, რომლის ცენტრში მდებარეობს რიფებით გარშემორტყმული ლაგუნა. კუნძულს აქვს სამკუთხედის ფორმა, დამრგვალებული კუთხეებით. ხმელეთის ფართობია — 5,60 კმ². ლაგუნის სიგანე მერყეობს 750 მეტრიდან 1,6 კმ-მდე, მარჯნის რიფების — 200 მეტრიდან 700 მეტრამდე. ვაიტუპუს ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარეობს ორი გასასვლელი: ტეფუტა და ალია-ოპეტი. ძირითადი კუნძულის გარშემო მდებარეობს რამდენიმე მომცრო კუნძული (მოტუ): ლუასამოტუ მოსანა მოტუტანიფა ტემოტუ ტე-მოტუ-ოლეპა ტოფია ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულის საერთო ფართობია — 5,60 კმ². მცენარეულობიდან ატოლზე ჭარბობს ქოქოსის პალმა, რომლებიც მოჰყავთ ადგილობრივ პლანტაციებში კოპრის წარმოებისთვის. არსებობენ მანგროს ტყეები და პატარა ჭაობები. კლიმატი ვაიტუპუზე ტროპიკულია. ხდება დამანგრეველი ციკლონები. ადგილობრივი ლეგენდების თანახმად, ვაიტუპუს პირველი კოლონიზატორი სამოელი, სახელად ტელემატუა იყო. 1825 წელს კუნძული აღმოაჩინა ამერიკელმა ობედ სტარბაკმა (ინგლ. Obed Starbuck). 2002 წლის აღწერის მონაცემებით ვაიტუპუს მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენდა 1591 ადამიანს. კუნძულის ერთადერთი დასახლებული პუნქტია — სოფელი ასაუ. კუნძულზე არსებობს დაწყებითი და საშუალო სკოლა, რომლებიც 1905 წელს დააარსეს ლონდონის მისიონერული საზოგადოების წევრებმა. მოქმედებს ფოსტის განყოფილება, ერთი სასტუმრო. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 UN SYSTEM-WIDE EARTHWATCH Web Site. ტუვალუს კუნძულები. (ინგლისური). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-06-07. ციტირების თარიღი: 2015-01-10. ↑ Oceandots. ვაიტუპუ. (ინგლისური) ↑ Islands of Tuvalu. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-07-27. ციტირების თარიღი: 2015-01-10.
თეთრი ნილოსის შტატი

თეთრი ნილოსის შტატი (არაბ. النيل الأبيض‎‎) — სუდანის შტატი, მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთით, ცისფერი ნილოსის რეგიონში. შედგება 4 ოლქისაგან. ფართობი 30 411 კმ². მოსახლეობა 1 730 588 კაცი (2008). ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი რაბაკი. შტატს სამხრეთიდან ესაზღვრება სამხრეთი სუდანი. სუდანის შტატები
ცისფერი ნილოსის შტატი

ცისფერი ნილოსის შტატი (არაბ. النيل الأزرق‎‎) — სუდანის შტატი, მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთით, ცისფერი ნილოსის რეგიონში. შედგება 6 ოლქისაგან. ფართობი 45 844 კმ². მოსახლეობა 832 112 კაცი (2008). ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი ედ-დამაზინი. შტატს სამხრეთიდან ესაზღვრება სამხრეთი სუდანი, ხოლო აღმოსავლეთიდან - ეთიოპია. სუდანის შტატები
სენარის შტატი

სენარის შტატი (არაბ. سنار‎‎) — სუდანის შტატი, მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ცისფერი ნილოსის რეგიონში. შედგება 3 ოლქისაგან. ფართობი 37 844 კმ². მოსახლეობა 1 285 058 კაცი (2008). ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი სენარი. შტატს აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ეთიოპია. სუდანის შტატები
ნიკოლოზ დუმბაძე

ნიკოლოზ დუმბაძე (დ. 10 ივლისი, 1854, შემოქმედი, — გ. 9 მარტი, 1927, პარიზი) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორი. ნიკოლოზ დუმბაძე იყო ცნობილი ლოტბარისა და მგალობლის, ანტონ დუმბაძის შვილი. მისი ძმები, იოსები, სამსონი, მიხეილი და ივანე აგრეთვე რუსეთის არმიის გენერლები იყვნენ. მათ შორის ყველაზე ცნობილი იყო ივანე დუმბაძე, რომელიც იალტის მთავარმმართებელი იყო. ნიკოლოზ დუმბაძე იყო ბათუმის მიხეილის ციხე-სიმაგრის არტილერიის ბატალიონის მეთაური. 1896 წელს მიანიჭეს პოლკოვნიკის, 1906 წელს — გენერლ-მაიორის ჩინი, 1911 წლიდან ხელმძღვანელობდა მე-3 გრენადერთა დივიზიის 1-ლ ბრიგადას. გარდაიცვალა პარიზში და 1927 წლის 16 აპრილს დაკრძალეს ახალი ბულონის სასაფლაოზე, ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 509. Думбадзе Николай Антонович
რიტიუ

იმპერატორი რიტიუ (იაპონ. 履中天皇; დ. 336 — გ. 405) — იაპონიის მე-17 იმპერატორი მემკვიდრეობის ტრადიციული წესის მიხედვით. იმპერატორ ნინტოკუს შვილი, იმპერატორ ინგიოს ძმა და იმპერატორ იურიაკუს ბიძა. იმპერატორი ქვეყანას 5 წელი მართავდა. იმპერატორის ცხოვრების და მმართველობის წლები უცნობია. ადრეული ხანის იმპერატორების პირობითი სახელები არ იყო მიღებული „ტრადიციული წესით“ იმპერატორ კამუს მმართველობამდე, რომელიც იამატოს დინასტიის 50-ე მონარქი იყო. კოძიკი და ნიჰონ შოკი წერდნენ, რომ რიტიუ ნინტოკუს და ივანოჰიმეს შვილი იყო. იმპერატორს 2 მეუღლე და 2 ხარჭა ჰყავდა. იმპერატორის პირველი მეუღლე კუროჰიმე, რომელიც პრინც ივასაკა ნო იტინოჰე ნო ოსიჰას, პრინც მიმას და პრინცესა აომი ნო ჰიმემიკოს დედა იყო; იმპერატორის მეორე მეუღლე კუსაკა ნო ჰატაბი ნო ჰიმემიკო, რომელიც პრინცესა ნაკასი ნო ჰიმემიკოს დედა იყო; ფუტოჰიმე ნო ირაცუმე; ტაკაცურუ ნო ირაცუმე. იაპონიის იმპერატორების სია William George Aston (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491 Delmer Brown and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. 10-ISBN 0-520-03460-0; 13-ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323 Basil Hall Chamberlain(1920). The Kojiki. Read before the Asiatic Society of Japan on 12 April, 10 May, and 21 June 1882; reprinted May 1919. OCLC 1882339 Richard Ponsonby-Fane. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691 H. Paul Varley (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. 10-ISBN 0-231-04940-4; 13-ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842 Imperial Household Agency webpage on mausoleum Digital Burial Mound Encyclopedia entry დაარქივებული 2011-07-22 საიტზე Wayback Machine. ↑ "Genealogy of the Emperors of Japan" at Kunaicho.go.jp; retrieved 2013-8-28. ↑ Imperial Household Agency (Kunaichō), 安寧天皇 (3); retrieved 2011-10-19. ↑ Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon, p. 4; Brown, Delmer M. (1979). Gukanshō, p. 251; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki, p. 89; Nussbaum, Louis-Frédéric. (2002). "Traditional order of Tennō" in Japan encyclopedia, pp. 962-963. ↑ Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, p. 29. ↑ Aston, William George. (1896). Nihongi, pp. 109.
ჰანძეი

იმპერატორი ჰანძეი (იაპონ. 反正天皇; დ. 336 — გ. 410) — იაპონიის მე-18 იმპერატორი მემკვიდრეობის ტრადიციული წესის მიხედვით. იმპერატორის ცხოვრების და მმართველობის წლები უცნობია. ადრეული ხანის იმპერატორების პირობითი სახელები არ იყო მიღებული „ტრადიციული წესით“ იმპერატორ კამუს მმართველობამდე, რომელიც იამატოს დინასტიის 50-ე მონარქი იყო. კოძიკი და ნიჰონ შოკი წერდნენ, რომ ჰანძეი ნინტოკუს და ივანოჰიმეს შვილი იყო. მისი ძმის, რიტიუს გარდაცვლაების შემდეგ, ჰანძეი ქვეყანას 4 წელი მართავდა. ნიშონგი წერს, რომ მისი მმართველობის დროს ქვეყანაში მშვიდობა იყო. იმპერატორს მის მეუღლესთან, ცუნოჰიმეს 2 ქალიშვილი კაიჰიმე და ცუბურაჰიმე ჰყავდა, ხოლო ხარჭა ოტოჰიმესთან პრინცესა ტაკარაჰიმე და პრინცი ტაკაბე. იაპონიის იმპერატორების სია William George Aston (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491 Delmer Brown and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. 10-ISBN 0-520-03460-0; 13-ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323 Basil Hall Chamberlain(1920). The Kojiki. Read before the Asiatic Society of Japan on 12 April, 10 May, and 21 June 1882; reprinted May 1919. OCLC 1882339 Richard Ponsonby-Fane. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691 H. Paul Varley (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. 10-ISBN 0-231-04940-4; 13-ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842 ↑ "Genealogy of the Emperors of Japan" at Kunaicho.go.jp; retrieved 2013-8-28. ↑ Imperial Household Agency (Kunaichō), 安寧天皇 (3); retrieved 2011-10-19. ↑ Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon, p. 4; Brown, Delmer M. (1979). Gukanshō, p. 251; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki, p. 89; Nussbaum, Louis-Frédéric. (2002). "Traditional order of Tennō" in Japan encyclopedia, pp. 962-963. ↑ Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, p. 29. ↑ Aston, William George. (1896). Nihongi, pp. 109.
ინგიო

იმპერატორი ინგიო (იაპონ. 允恭天皇;) (გ. 453) — იაპონიის მე-19 იმპერატორი მემკვიდრეობის ტრადიციული წესის მიხედვით. იმპერატორი ქვეყანას 41 წელი მართავდა. იმპერატორის ცხოვრების და მმართველობის წლები უცნობია. ადრეული ხანის იმპერატორების პირობითი სახელები არ იყო მიღებული „ტრადიციული წესით“ იმპერატორ კამუს მმართველობამდე, რომელიც იამატოს დინასტიის 50-ე მონარქი იყო. კოძიკი და ნიჰონ შოკი წერდნენ, რომ ინგიო ნინტოკუს და ივანოჰიმეს მეოთხე შვილი იყო. ინგიო ტახტზე 412 წელს ავიდა. ნიშონგი წერს, რომ მისი მმართველობის დროს ქვეყანაში მშვიდობა იყო. მისი გარდაცვალების შემდეგ, ტახტზე მისი ძმიშვილები იმპერატორი ანკო და იმპერტორ იურიაკუ ავიდნენ. იმპერატორის მეუღლე ვაკანუკე-ფუტამატა ნო მიკოს ქალიშვილი, ოსისაკა ნო ონაკაცუჰიმე იყო, რომელთანაც მას 9 შვილი შეეძინა: პრინცი კინასი ნო კარუ პრინცესა ნაგატა ნო ოირაცუმე პრინცი საკაი ნო კუროჰიკო პრინცი ანაჰო პრინცესა კარუ ნო ოირაცუმე პრინცი იაცური ნო სირაჰიკო პრინცი ოჰაცუსე ნო ვაკატაკერუ პრინცესა ტაძიმა ნო ტატიბანა ნო ოირაცუმე პრინცესა საკამი იაპონიის იმპერატორების სია William George Aston (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491 Delmer Brown and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. 10-ISBN 0-520-03460-0; 13-ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323 Basil Hall Chamberlain(1920). The Kojiki. Read before the Asiatic Society of Japan on 12 April, 10 May, and 21 June 1882; reprinted May 1919. OCLC 1882339 Richard Ponsonby-Fane. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691 H. Paul Varley (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. 10-ISBN 0-231-04940-4; 13-ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842 ↑ "Genealogy of the Emperors of Japan" at Kunaicho.go.jp; retrieved 2013-8-28. ↑ Imperial Household Agency (Kunaichō), 安寧天皇 (3); retrieved 2011-10-19. ↑ Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon, p. 4; Brown, Delmer M. (1979). Gukanshō, p. 251; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki, p. 89; Nussbaum, Louis-Frédéric. (2002). "Traditional order of Tennō" in Japan encyclopedia, pp. 962-963. ↑ Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, p. 29. ↑ Aston, William George. (1896). Nihongi, pp. 109.
ანკო

იმპერატორი ანკო (იაპონ. 安康天皇; დ. 401— გ. 456) — იაპონიის მე-20 იმპერატორი მემკვიდრეობის ტრადიციული წესის მიხედვით. იმპერატორი ქვეყანას 3 წელი მართავდა. იმპერატორის ცხოვრების და მმართველობის წლები უცნობია. ადრეული ხანის იმპერატორების პირობითი სახელები არ იყო მიღებული „ტრადიციული წესით“ იმპერატორ კამუს მმართველობამდე, რომელიც იამატოს დინასტიის 50-ე მონარქი იყო. კოძიკი და ნიჰონ შოკი წერდნენ, რომ ანკო იმპერატორ ინგიოს მეორე შვილი იყო. მისი უფროსი ძმა, პრინცი კინაში ნო კარუ მამამისის მემკვიდრე იყო, თუმცა მისმა სისხლაღრევითმა ურთიერთობამ დასთან, კარუ ნო ოირაცუმესთან ტახტზე ასვლის ყველანაირი შანსი მოუსპო. მას შემდეგ, რაც ანკო მემკვიდრედ გამოცხადდა, კინაში ნო კარუ (თავის საყვარელ დასთან ერთად) გადაასახლეს რამაც ის თვითმკვლელობამდე მიიყვანა. ანკოს მმართველობის მესამე წელს მაიოვა ნო ოკიმიმ (პრინცმა მაიოვამ) იგი პოლიტიკური მოტივით — მამამისის სიკვდილით დასჯის გამო მოკლა. იაპონიის იმპერატორების სია William George Aston (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491 Delmer Brown and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. 10-ISBN 0-520-03460-0; 13-ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323 Basil Hall Chamberlain(1920). The Kojiki. Read before the Asiatic Society of Japan on 12 April, 10 May, and 21 June 1882; reprinted May 1919. OCLC 1882339 Richard Ponsonby-Fane. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691 H. Paul Varley (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. 10-ISBN 0-231-04940-4; 13-ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842 ↑ "Genealogy of the Emperors of Japan" at Kunaicho.go.jp; retrieved 2013-8-28. ↑ Imperial Household Agency (Kunaichō), 安寧天皇 (3); retrieved 2011-10-19. ↑ Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon, p. 4; Brown, Delmer M. (1979). Gukanshō, p. 251; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki, p. 89; Nussbaum, Louis-Frédéric. (2002). "Traditional order of Tennō" in Japan encyclopedia, pp. 962-963. ↑ Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, p. 29. ↑ Aston, William George. (1896). Nihongi, pp. 109.