laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ალფერაკის სასახლე

ალფერაკის სასახლე (რუს. Дворец Алфераки) — ორსართულიანი სასახლე ტაგანროგში. განეკუთვნება ისტორიისა და არქიტექტურის ფედერალური მნიშვნელობის ძეგლებს. სასახლეში ამჟამად განთავსებულია ტაგანროგის სახელმწიფო ლიტერატურული და ისტორიულ-არქიტექტურული მუზეუმ-ნაკრძალის ფილიალი. მისამართი: ტაგანროგი, ფრუნზეს ქუჩა № 41 / გლუშკოს შესახვევი № 13. სასახლე აგებულია 1848 წელს. ეკუთვნოდა ტაგანროგელ მსხვილ ვაჭარს ნიკოლაი ალფერაკის. პროექტის ავტორი იყო პეტერბურგის სამხატვრო აკადემიის პროფესორი, არქიტექტორი ანდრეი შტაკენშნეიდერი. ალფერაკის სასახლე იყო ქალაქის კულტურული ცხოვრების ცენტრი. ალფერაკი აქ აწყობდა გრანდიოზულ ბალ-მასკარადებს, სადაც იწვევდა ტაგანროგის ცნობილ საზოგადოებას. სასახლის მახლობლად ააშენეს დერეფნული სისტემის ფლიგელი, სადაც ცხოვრობდნენ ალფერაკის შვილების მასწავლებლები და გუვერნორები. 1870-იან წლებში სასახლის მფლობელი გახდა ვაჭარი ნეგროპონტე, რომელმაც ქონება გაყიდა ნაწილ-ნაწილ. სასახლე ბაღით იყიდა მყიდველთა საზოგადოებამ კომერციული შეხვედრებისათვის. სასახლეში იმართებოდა კონცერტები, რომელსაც სხვადასხვა დროს ესწრებოდნენ ანტონ ჩეხოვი, პეტრე ჩაიკოვსკი ტაგანროგში სტუმრობისას. XIX საუკუნის ბოლოს 1898 წლის 22 ივნისს ანტონ ჩეხოვის ინიციატივით ტაგანროგში დაარსდა ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი. 1927 წელს სასახლის შენობა გადაეცა მხარეთმცოდნეობის მუზეუმს. სასახლის არქიტექტურა არის სამხრეთული ნეობაროკოს სტილის საუკეთესო ნიმუში. შენობას ამშვენებს ოთხი კორინთული სვეტი კლასიკური კაპიტელით. სამკუთხა ფრონტონის ცენტრში განთავსებულია ალფრაკების საგვარეულოს გერბი. სახურავზე მოაჯირია გაკეთებული. სასახლის შიგნით მარმარილოს კიბეა 41 საფეხურით. ყველა დარბაზი გაწყობილია ბაროკოს სტილში. 1989-1996 წლებში შენობაში მიმდინარეობდა სარემონტო სამუშაოები. 1995-1996 წლებში მუზეუმში შეიქმნა თანამედროვე ექსპოზიცია. მუზეუმის ექსპოზიცია განთავსებულია 13 დარბაზში. ექსპონატები დაყოფილია შემდეგ კატეგორიებად: „არქეოლოგია“, „მეტალი“, „იარაღი“, „კერამიკა“, „მინა“, „ქსოვილები“, „ხელნაწერები“, „ქანდაკება“, „ნუმიზმატიკა“. მუზეუმის არქეოლოგიურ ექსპოზიციაში დაცულია 78 580 ექსპონანტი. მათ შორისაა პალეოლითისა და ნეოლითის ექსპონატებიც. კერძოდ, მდინარეების მანიჩისა და სალის შუამდინარეთის ყორღანების ნივთები, რომლებიც ძვ. წ. II-II ათასწლეულებს განეკუთვნება. მუზეუმში დაცულია ძვლის, ქვისა და ბრინჯაოს ნივთები. აქვე დაცულია შუა საუკუნეების არექოლოგიური გათხრების ექსპონატები, განსაკუთრებით აღსანიშნავია ოქროს ურდოს პერიოდის სამრხების ინვენტარი. Дворец Н. Д. Алфераки История Таганрогского государственного литературного и историко-архитектурного музея-заповедника Дворец Алфераки (Таганрогский краеведческий музей) // Памятники Дона ↑ Таганрогский историко-краеведческий музей. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-01-04. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ Историко-краеведческий музей (Дворец Н. Д. Алфераки) ↑ Таганрогский историко-краеведческий музей
ლიპარიტ III დადიანი

ლიპარიტ III დადიანი — ოდიშის მთავარი 1657-1658, ლევან II დადიანის ძმის იესეს - ძე. ოდიშის მთავარი გახდა ლევან II დადიანის სიკვდილის შემდეგ. ლიპარიტ III დადიანი იმერთა მეფემ ალექსანდრე III-მ გადააყენა და მთავრად დასვა ვამეყ III დადიანი. ლიპარიტ III დადიანი შეეცადა ქართლის მეფე როსტომისა და ახალციხის ფაშის დახმარებით დაებრუნებინა ტახტი, მაგრამ ბანძის ბრძოლაში (1658) დამარცხდა და ოსმალეთში გადაიხვეწა. ბერაძე თ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 248.
ვიტამინი A

ვიტამინი A — ცხიმში ხსნადი, რომელიც საკვებიდან მიიღება. ვიტამინი A განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ბავშვების ზრდა განვითარებისთვის და მხედველობისთვის. ვიტამინი A დიდი ხანია ექიმებისთვის ცნობილია, როგორც ძლიერი ანტიოქსიდანტი. ანტიოქსიდანტები ეხმარებიან ორგანიზმს თავისუფალ რადიკალებთან ბრძოლაში და ამით ონკოლოგიური დაავადებებისგან გვიცავენ. ამის მიუხედავად ბრიტანელმა მეცნიერებმა აღმოაჩინეს, რომ A ვიტამინის შემცველი დანამატების მიღება სრულიად საპირისპირო ეფექტს იძლევა. ადამიანის ორგანიზმში A ვიტამინი გარდაიქმნება ორგანოების ჯანმრთელობისთვის აუცილებელ ბეტა-კაროტინად. ბუნებრივი სახით ის გვხვდება ფოთლოვან ბოსტნეულში და სტაფილოში. ამის გარდა ეს ვიტამინი შედის პრაქტიკულად ყველა ვიტამინურ კომპლექსში. პრეპარატებიდან წარმოებული ბეტა-კაროტინი, როგორც აქამდე ითვლებოდა ძალიან სასარგებლოა მწეველებისთვის. კვლევებმა აჩვენა, რომ თუ მწეველი იღებს საკვებიდან ბევრ ბეტა-კაროტინს მისი ორგანიზმის ბრძოლისუნარიანობა კიბოს უჯრედების მიმართ მატულობს. მხედველობისათვის და ძვლების რეგენერაციისათვის. იცავს ქათმის სიბრმავისაგან. ხელს უწყობს როდოპსინის სინთეზს თვალში. ზრდის სასუნთქი გზების წინააღმდეგობის უნარს ინფექციების მიმართ. გარე კანის საფარველს ინახავს ჯანმრთელ მდგომარეობაში. ხელს უწყობს ძვლების ზრდას და გამაგრებას, კანის, თმების, კბილების და ღრძილების ჯანმრთელობას. გარე გამოყენების დროს გამონაყარის, ფურუნკულების, კარბუნკულების მკურნალობას შველის. ხელს უწყობს ემფიზემას და ჰიპერთირეოზის მკურნალობას. ვიტამინი A ორგანიზმში საკვების საშუალებით ხვდება. A ვიტამინიზე მოთხოვნილება შესაძლოა დაკმაყოფილებული იყოს იმ მცენარეული საკვებითაც, რომლებიც პიგმენტ კაროტინს შეიცავს. ადამიანის ორგანიმში კაროიტინი A ვიტამინად გარდაიქმნება. სტაფილო პომიდორი ბულგარული წიწაკა წითელი წიწაკა გოგრა ქაცვი ბარდა ისპანახი ვიტამინი A განსაკუთრებით ბევრია ზღვის ცხოველებსა და თევზის ღვიძლში. თევზის ქონი კარაქი ყველი ხაჭო კვერცხი რძე A ვიტამინის დეფიციტი არღვევს მხედველობის რეცეფტორებს – ჩხირების მუშაობას, რადგან ვიტამინი შედის მის შემადგენლობაში. ვითარდება ე.წ „ქათმის სიბრმავე“, როდესაც ადამიანი ვერ ხედავს ცუდი განათების პირობებში. ამ ვიტამინის ხანგრძლივი უკმარისობა იწვევს სიბრმავეს. განვითარებად ქვეყნებში 10 წლამდე ბავშვებში 3 მილიონი ბავშვი ბრმაა ამ მიზეზით. A ვიტამინით გამოწვეული ავიტამინოზი ბავშვებში ზრდის შეფერხებას იწვევს. თავდაპირველად ვიტამინი A სტაფილოდან მიიღეს და მისი ჯგუფის წარმომადგენლებს, კაროტინოიდებს, სტაფილოს ინგლისური შესატყვისი - carrot უწოდეს. კაროტინოიდები მცენარეებში, ზოგიერთ სოკოსა და ზღვის წყალმცენარეებში არსებობენ, ხოლო ორგანიზმში ჟანგვითი პროსის შედეგად A ვიტამინად გადაიქცევა. სულ ხუთასამდე რიგის კაროტინოიდია ცნობილი. მათ შორის ყველაზე ცნობილ კაროტინოიდს განეკუთვნება b - კაროტინი, რომელიც A ვიტამინის პროვიტამინს წარმოადგენს. წარმოიქმნება ჟანგვითი პროცესის შედეგად. А ვიტამინის საუკეთესო წყარო ჯერ თევზის ქონი და ღვიძლია, ხოლო შემდეგ - კარაქი, კვერცხის გული, ნაღები და მოუხდელი რძე. მარცვლეული პროდუქტები და ადუღებული რძე (ვიტამინიზირებულიც) А ვიტამინს აღარ შეიცავს. World Health Organization Database on Vitamin A Deficiency დაარქივებული 2013-07-22 საიტზე Wayback Machine.
კამბუროვის სახლი

კამბუროვის სახლი (რუს. Дом Камбурова) — ერთსართულიანი სახლი ტაგანროგში. განეკუთვნება რუსეთის ფედერაციის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას. სახლის ფლიგელში ცხოვრობდა საზღვაო ოფიცერი პეტრე შმიდტი, ხოლო თავად სახლში - გენერალი პავლე რენენკამპფი. მისამართი: ტაგანროგი, ბერძნების ქუჩა № 102. ტაგანროგში, ბერძნების ქუჩის 102-ში მდებარე პატარა ერთსართულიანი აგურის სახლი აგებულია მემკვიდრეობითი საპატიო მოქალაქის პავლე კამბუროვის (1817-1885 წწ.) ფინანსებით. სახლის ეზოში დგას ერთსართულიანი ასევე აგურის ფლიგელი. მშენებლობის დასრულების შემდეგ პავლე კამბუროვი ცხოვრობდა სახლში ოჯახთან ერთად. 1880-იანი წლების ბოლოს სახლის მფლობელი გახდა ობერ-ოფიცერი ვასილი პაშუტინი. XX საუკუნის დასაწყისში სახლი გადავიდა ტიმოთე მერკულოვის ხელში. 1915 წლიდან სახლის მფლობელია ილია სილენკო. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ 1925 წლამდე სახლი ეკუთვნოდა თედორე ტოველიუს. ეზოში მდგა ფლიგელში 1890-1893 წლებში ოჯახთან და მეუღლესთან ერთად ცხოვრობდა, რევოლუციონერი მოღვაწე, სევასტოპოლის 1905 წლის აჯანყების ერთ-ერთი ორგანიზატორი პეტრე შმიდტი. ამავე სახლში ცხოვრობდა XIX საუკუნის ბოლოსა და XX საუკუნის დასაწყისის რუსი სამხედრო მოღვაწე, რუსეთის არმიის ჩინეთში ლაშქრობის მონაწილე, რუსეთ-იაპონიის ომისა და პირველი მსოფლიო ომის გენერალი პავლე რენენკამპფი. თებერვლის რევოლუციის შემდეგ გენერალი დააპატიმრეს და გააგზავნეს პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრეში. რენენკამპფი ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ გაათავისუფლეს და დაბრუნდა ტაგანროგში, თავისი მეუღლის სამშობლოში. აქ იგი ცხოვრობდა სმოკოვნიკოვის გვარით. 1918 წლის მარტში გამოააშკარავეს. რევოლუციურმა ტრიბუნალმა არმიის ღალატისთვის გაასამართლა და სიკვდილი მიუსაჯა. რენენკამპფი დახვრიტეს 1918 წლის 1 აპრილს. ამჟამად შენობაში განთავსებულია ორგანიზაცია „როსტექაგრო“. სახლის ფასადზე დაკიდულია მემორიალური დაფა, რომელზეც არსებული წარწერა გვატყობინებს, რომ აღნიშნულ სახლში 1890-1893 წლებში ცხოვრობდა პ. შმიდტი. Гаврюшкин О. П. По старой Греческой... (Хроника обывательской жизни). — Таганрог: Лукоморье, 2003. — 514 с. — ISBN 5-901565-15-0. Таганрог ул. Греческая, 102 დაარქივებული 2014-03-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ Залесский К. А. Кто был кто в Первой мировой войне. — М.: АСТ; Астрель, 2003. — 896 с. — 5000 экз. — ISBN 5-17-019670-9 (ACT); ISBN 5-271-06895-1 (Астрель).
ასტრონომიული ობსერვატორია

ასტრონომიული ობსერვატორია — ტელესკოპებით, ლაბორატორიული იარაღებით და გამომთვლელი მანქანებით აღჭურვილი სამეცნიერო-კვლევითი დაწესებულება, სადაც სისტემატურად მიმდინარეობს ასტრონომიული დაკვირვებები და მათი კვლევა-ანალიზი. ასტრონომიულ ობსერვატორიებს, როგორც წესი აგებენ ქალაქგარეთ, ქალაქის ხელოვნური განათების, მტვერისა და სამრეწველო ნაგებობათა ჭვარტლისაგან მოშორებულ ადგილებში. ამის გარდა ობსერვატორიის ადგილი მაქსიმალურად უნდა უზრუნველყოფდეს ცის ბუნებრივ სიწმინდეს წლის დიდი პერიოდის მანძილზე. შესაბამისად ობსერვატორიები იგება მაღლა მთაში და შორს დასახლებული პუნქტისაგან, რათა ერთის შემთხვევაში ღრუბლების ინტესივობამ და მეორეს მხრივ ხელოვნურმა მტვერმა და სინათლის გამოსხივებამ ხელი არ შეუშალოს ზუსტ სამეცნიერო მუშაობას. ობსერვატორიის მთავარი ხელსაწყოები — ტელესკოპები დამცავ კოშკებშია მოთავსებული. ასეთი დაწესებულებები ტელესკოპის გამოგონებამდეც არსებობდა. ეს იყო მაღალი შენობები, საიდანაც აკვირდებოდნენ მზის, მთვარის, ვარსკვლავების და პლანეტების მოძრაობას და ცის თაღზე მათს გადაადგილებას. ობსერვატორიებს უმეტესად მთაში აგებენ, სადაც ჰაერი უფრო სუფთა, გამჭვირვალეა და ხილვადობაც უკეთესია. დღეს ობსერვატორიები მოწყობილია კოსმოსურ ხომალდებზეც. ჩვ. წ.-მდე დაახლოებით 3000 წ. გაჩნდა ასტრონომიული დაკვირვებათა პირველი ჩანაწერი ჩინეთში, ეგვიპტეში და ბაბილონში. ჩვ. წ.-მდე IV ს. ჩინელმა ასტრონომმა ში შენმა შექმნა 800 ვარსკვლავის პირველი კატალოგი (ერთგვაროვანი საგნების გარკვეული წესით შედგენილი სია). გეოფიზიკური ობსერვატორია ე. ხარაძე, „ასტრონომია“ (მე-11 კლასის სახელმძღვანელო), თბ., 1989
აღმოსავლეთი ენედის რეგიონი

აღმოსავლეთი ენედის რეგიონი (ფრანგ. Région de l'Ennedi Est, არაბ. منطقة إنيدي) — ჩადის რეგიონი, რომელიც შეიქმნა 2012 წლის 4 სექტემბერს ძველი ენედის რეგიონისგან. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ამ-ჯარასი. მოსახლეობის რაოდენობა 2009 წლის აღწერის მონაცემებით შეადგენს 113 862 ადამიანს.. აღმოსავლეთი ენედის რეგიონი მდებარეობს ჩადის ჩრდილო-აღმოსავლეთით და ტერიტორიულად შეესაბამება აღმოსავლეთი ენედის ყოფილ დეპარტამენტს. დასავლეთიდან მას ესაზღვრება დასავლეთი ენედის რეგიონი, სამხრეთ-დასავლეთიდან უადი-ფირის რეგიონი, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან და აღმოსავლეთიდან სუდანი, ჩრდილოეთიდან ლიბია. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით აღმოსავლეთი ენედის რეგიონი იყოფა 2 დეპარტამენტად, ენედი და უადი-ჰავარი. ↑ Déby, Idriss. (4 September 2012) Ordonnance No. 27/PR/2012. Republic of Chad. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 21 მაისი 2016. ციტირების თარიღი: 14 June 2015. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (Census-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-07-01. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (geohive-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-16. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (citypopulation-2009) ↑ 5.0 5.1 მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (statoids-2009)
დასავლეთი ენედის რეგიონი

დასავლეთი ენედის რეგიონი (ფრანგ. Région de l'Ennedi Ouest, არაბ. منطقة إنيدي) — ჩადის რეგიონი, რომელიც შეიქმნა 2012 წლის 4 სექტემბერს ძველი ენედის რეგიონისგან. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ფადა. მოსახლეობის რაოდენობა 2009 წლის აღწერის მონაცემებით შეადგენს 59 744 ადამიანს.. დასავლეთი ენედის რეგიონი მდებარეობს ჩადის ჩრდილოეთით და ტერიტორიულად შეესაბამება დასავლეთი ენედის ყოფილ დეპარტამენტს. დასავლეთიდან მას ესაზღვრება ბორკუს რეგიონი, სამხრეთიდან უადი-ფირის რეგიონი, აღმოსავლეთიდან აღმოსავლეთი ენედის რეგიონი, ჩრდილოეთიდან ლიბია. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით დასავლეთი ენედის რეგიონი იყოფა 2 დეპარტამენტად, ფადა და მურტშა. ↑ Déby, Idriss. (4 September 2012) Ordonnance No. 27/PR/2012. Republic of Chad. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 21 მაისი 2016. ციტირების თარიღი: 14 June 2015. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (Census-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-07-01. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (geohive-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-16. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (citypopulation-2009) ↑ 5.0 5.1 მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (statoids-2009)
გერის რეგიონი

გერის რეგიონი (ფრანგ. Guéra, არაბ. منطقة قيرا) — ჩადის რეგიონი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი მონგო. ფართობი — 62 000 კმ², მოსახლეობის რაოდენობა 2009 წლის აღწერის მონაცემებით შეადგენს 553 795 ადამიანს. გერის რეგიონი მდებარეობს ქვეყნის ცენტრალური ნაწილის სამხრეთში. ჩრდილოეთით მას ესაზღვრება ბათის რეგიონი, აღმოსავლეთით სილის და სალამატის რეგიონები, სამხრეთით შუა შარის რეგიონი, დასავლეთით შარი-ბაგირმის და ჰაჯერ-ლამისის რეგიონები. ბუნებრივ-კლიმატური თვალსაზრისით გერის რეგიონი მდებარეობს საჰელის ზონაში. გერის რეგიონში ძირითადად ცხოვრობენ ჰაჯერას ტომის წარმომადგენლები (მოსახლეობის მთლიანი რაოდენობის 67 %) და ჩადის არაბები (22 %). ადმინისტრაციული თვალსაზრისით გერის რეგიონი იყოფა 4 დეპარტამენტად — გერა (შედგება 3 ქვეპრეფექტურისაგან), ბარ-სიგნაკა (3 ქვეპრეფექტურისაგან), აბტუიური (2 ქვეპრეფექტურისაგან) და მანგალმე (4 ქვეპრეფექტურისაგან). გერის რეგიონის ტერიტორია შეესაბამება აქ ადრე არსებულ გერის პრეფექტურას. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (Census-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-07-01. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (geohive-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-16. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (citypopulation-2009) ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (statoids-2009)
დრევიცკის სახლი

დრევიცკის სახლი (რუს. Дом Древицкого) — ძველი ორთსართულიანი სახლი ტაგანროგში. განეკუთვნება რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას. სახლი აგებულია 1840 წელს. მისამართი: ტაგანროგი, ფრუნზეს ქუჩა № 23. ორსართულიანი სახლი აგებულია კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. ორივე სართულის ფასადზე ექვსი ფანჯარაა. ჭერს ამშვენებს გამოძერწილი ფიგურები. დრევიცკის სახლი აშენდა 1840 წელს. სახლს წლების განმავლობაში სხვადასხვა მფლობელები ჰყავდა: 1873 წელს კოლეჯის რეგისტრატორი ს. სერებრიაკოვი, 1880 - კოლეჟსკი ასესორი იაკოვენკო, 1890 წელს თურქი ვაჭარი - ნ. სამარ-ოღლი, 1898 წელს - ნ. მუმულოვი. 1906-1912 წელს რუსეთის სატრანსპორტო კომპანიის მმართველობის ქვეშაა, 1912 -1925 წლებში კი სასახლე ეკუთვნოდა დრევიცკის მემკვიდრეებს. 1925 წელს სახლი დაყოფილი იყო კომუნალურ ოთახებად. ჩამოსახლებული მოსახლეობა 1980 წლამდე ცხოვრობდა ავარიულ სახლში. 1991 წელს დრევიცკის სახლი გადაეცა ტაგანროგის თევზგადამამუშავებელ ქარხანას. ადგილობრივები ამ სახლს „საგრაფო ნამსხვრეებს“ ეძახდნენ. 2002 წელს, მარტში გადაწყდა სახლის დანგრევა და მის ადგილას ახალი სახლის აშენება. საბოლოოდ დრევიცკის სახლი დაინგრა 2002 წელს. ძველი სახლის ადგილას 2005-2007 წლებში აშენდა ოთხსართულიანი მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლი, რომელსაც ასევე ცუდი ინფრასტრუქტურა ჰქონდა, იმის გამო რომ სამინისტროს არ ჰქონდა გაცემული თანხმობა მის რეკონსტრუქციაზე. ↑ 1.0 1.1 Киричек М.С. Древицкого дом // Таганрог. Энциклопедия. — Таганрог: Антон, 2008. — С. 329. — ISBN 978-5-88040-064-5. ↑ Энциклопедия Таганрога. — Ростов-на-Дону: Ростиздат, 2003. — С. 509. — ISBN 5-7509-0662-0. ↑ 3.0 3.1 Собств. инф. Самовольная реконструкция объектов культурного наследия наказуема! დაარქივებული 2014-03-30 საიტზე Wayback Machine. // www.prokuror-rostov.ru. — 2007. — 23 ноября.
დრონოვის სახლი

დრონოვის სახლი (რუს. Дом Дронова) — ორთსართულიანი აგურის სახლი ტაგანროგში. შეტანილია რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების რეესტრში. სახლი აგებულია 1850 წელს. მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 41. ქალაქ ტაგანროგში პეტროვსკაიას ქუჩა ნომერ 41-ში ამჟამად მდებარე სახლის ნაცვლად იდგა ორსართულიანი სახლი ოთხი ფანჯრით. 1850 წელს სახლი ეკუთვნოდა ვაჭარ ქალს ა. კ. ვოროშილკინას. 1862 წელს სახლი გადაკეთდა სხვა პროექტის მიხედვით. სახლს გვერდებიდან ჰქონდა დიდი აივნები, რომლებიც ეყრდნობოდა თუჯის ბოძებს. მარცხენა აივანი მეორე მსოფლიო ომის დამთავრების შემდეგაც არსებობდა. 1862-1880 წლებში სახლი ეკუთვოდა ვაჭარ ტრეტიაკოვის ოჯახს. 1890 წელს სახლი ეკუთვნოდა ორმხრივ საკრედიტო საზოგადოებას. 1898 წელს სახლის პატრონი იყო ვაჭარი ტრეხტეროვი, 1906-1915 წლებში კი სახლი ეკუთვნოდა ს. ი. დრონოვს. 1907-1910 წლებში შენობაში განთავსდა ქალაქში პირველი კინოთეატრი „მირაჟი“. კინოთეატრი გაიხსნა ადგილობრივი ღვინის მარნის მფლობელის ვ. კულიკის მიერ. ფილმები დემონსტრირებული იყო ორსკესტრის თანდასწრებით, რომელშიც უკრავდნენ ვიოლინოზე, ფორტეპიანოზე, ხოლო მოგვიანებით ნაწარმოებს ასრულებდა სიმებიანი კვარტეტი. 1908 წელს ვ. ი კულაკოვის პროექტის მიერ გაფართოვდა შენობის შესასვლელი მთავარი კარი, რომელიც გამოდიოდა პეტროვსკაიას ქუჩაზე კინოთეატრ „მირაჟის“ საშუალებით. ვ.ი კულიკოვი აღნიშნულ სახლში ფლობდა სასურსათო მაღაზიას. 1910 წელს სახლი იყო ე. ი. ვინოგრადოვის მაღაზია „ჩაი და ყავა“ ასევე ოჯახური რესტორანი „ოლიმპია“. 1918 წელს სახლში განთავსებული იყო შრომის ბირჟა, 1926 წელს სახლში გაიხსნა დაღესტნის მე-13 ქვეით ბრიგადის მთავარი შტაბი. ამჟამად ზემოაღნიშნული სახლი არის საცხოვრებელი და მასში ასევე გახსნილია მაღაზიები. დრონოვის ორსართულიანი სახლი აშენებულია სამხრეთ პროვინციული კლასიციზმის არქიტექტურის სტილში. სახლი თავისი სტილით ჰარმონიაში მოდის მის გარშემო მდებარე სახლებთან. Энциклопедия Таганрога. — Ростов-н/Д: Ростиздат, 2003. — 512 с. — ISBN 5-7509-0662-0 Гуляет старый Таганрог დაარქივებული 2017-01-10 საიტზე Wayback Machine. Объекты культурно-исторического значения города Таганрога на региональном уровне. Часть 2.
ჟერებცოვის სახლი

ჟერებცოვის სახლი (რუს. Дом Жеребцова) — ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში. განეკუთვნება რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას. სახლი აგებულია XIX საუკუნის ბოლოს. მისამართი: ტაგანროგი, ფრუნზეს ქუჩა № 70. ჟერებცოვის ორსართულიანი სახლი აგებულია XIX საუკუნის ბოლოს. 1860-იან წლებში ეს სახლი ეკუთვნოდა ოლდენბურგელ და ფრანგ აგენტს ალექსანდრე გემერლეს, რომელიც 1870-იან წლებში მსახურობდა ჩრდილოეთ გერმანიის კავშირში კონსულად. 1872 წელს, როდესაც ქალაქში ჩამოყალიბდა მთავრობა, გემერლე მის შემადგენლობაში შევიდა. 1880-იან წლების ბოლო სახლი გადავიდა, მიწისმფლობლის, პირველი გილდიის ვაჭრის, ქალაქის საპატიო მოქალაქის ჟერებცოვის ხელში. 1880-იანი წლების ბოლოსათვის სახლი იყო ორსართულიანი ნაგებობა, რომელიც აგებული იყო ეკლექტიკის სტილში. მის სახურავზე, მთელი პერიმეტრის გასწვრივ იდგა 30 ამფორა. შენობა 1992 წლის როსტოვის საოლქო საბჭოს 18 ნოემბრის № 301 დადგენილების საფუძველზე შეიტანეს რუსეთის ფედერაციის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. 1918 წლის იანვრიდან აპრილამდე შენობაში განთავსებული იყო რკპ (ბ) საქალაქო კომიტეტი, რომელსაც სათავეში ედგა ა. გლუშკო. გერმანული ოკუპაციის პერიოდში შენობაში გახსნილი იყო საროსკიპო გერმანელი ჯარისკაცებისათვის. აქვე იყო სტაციონარი ვენერული დაავადებების სამკურნალოდ. 1925 წლიდან მოყოლებული დღემდე შენობა საცხოვრებელი სახლია, რომლის პირველ სართულზე განთავსებულია კანისა და ვენერული დაავადებების დისპანსერი. Энциклопедия Таганрога. — Ростов-н/Д: Ростиздат, 2003. — 512 с. — ISBN 5-7509-0662-0 Таганрог, ул. Фрунце, д. 70. დაარქივებული 2017-02-28 საიტზე Wayback Machine. Дом купца Жеребцова დაარქივებული 2017-02-28 საიტზე Wayback Machine.
კამენოვის სახლი

კამენოვის სახლი (რუს. Дом Каменнова) — ორთსართულიანი სახლი ტაგანროგში. განეკუთვნება რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას. სახლი აგებულია 1850 წელს. მისამართი: ტაგანროგი, იტალიის შესახვევი № 27. ტაგანროგში, კამენოვის სახლი თავიდან შენდებოდა, როგორც კომერციული სახლი. იგი აიგო 1850 წელს ვაჭარ ა. მონეტის სახსრებით. 1880 წლის ბოლოს, ის იგი გადავიდა დიდგვაროვანი და მიწის მესაკუთრე მიხეილ პეტრეს ძე კამენოვის მფლობელობაში. ქალაქ ტაგანროგის ისტორიაში, მონეტის დასახელება გვხვდება ობოლი ბერძენი ემიგრანტი ბავშვების სანქტ-პეტერბურგში გადაყვანის და ყირიმის ომის პერიოდში. საბჭოთა მმართველობის დამყარების პერიოდში მოხდა სახლის ნაციონალიზაცია. ამ სახლში ცხოვრობდა მთარგმნელი და პოეტი სოფია იაკოვლევის ასული პარნოკი, ასევე პოეტი, მომღერალი, საბჭოთა ჯაზის პიონერი, თარგმნელი, მოცეკვავე და ქორეოგრაფი ვალენტინ პარნახი და პოეტი ელიზაბეტა ტარახოვსკაია. მხარეთმცოდნეთა წრეების თანახმად, ამ სახლს ეწოდებოდა მისი ბოლო მფლობელის კამენოვის სახელი. ის იყო აგებული ტიპური სამხრეთული კლასიციზმის სტილში. ორსართულიანი სახლის ფანჯრები შევსებული იყო არქიტექტურული ელემენტებით გაფორმებული კარნიზით. მეორე სართული პირველისგან, გამოყოფილი იყო კბილანებიანი კარნიზით და მოპირკეთებული სართულთაშორისო სარტყელით. სახლს შესასვლელი აქვს როგორც ალექსანდროვის ქუჩის მხრიდან ისე ეზოს მხრიდან. შენობის ფასადი გალესილი იყო ორი ფერის საღებავით, საერთო ფონი იყო ყვითელი, ხოლო არქიტექტურული ელემენტები შეღებილი იყო თეთრად. თანამედროვე დროში, ეს არის საცხოვრებელი სახლი, რომელიც შეღებილია მწვანედ, არის დამაკმაყოფილებელ მდგომარეობაში და შესულია კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონული ძეგლების სიაში. Энциклопедия Таганрога. — Ростов-н/Д: Ростиздат, 2003. — 512 с. — ISBN 5-7509-0662-0 Волошин В. Вдоль и поперёк Итальянского. — Таганрог: ИП Кравцов В.А., 2012. — С. 9. — ISBN 978-5-904585-27-3. Гаврюшкин О. П. Мари Вальяно и другие. Таганрог. Изд. МИКМ. 2001. Мислер Н. Парнах Валентин Яковлевич // Энциклопедия русского авангарда / Авторы-составители В. И. Ракитин, А. Д. Сарабьянов; Научный редактор А. Д. Сарабьянов. — М.: RA, Global Expert & Service Team, 2013. — Т. II: Л—Я. — С. 227. — ISBN 978-5-902801-11-5. Итальянский переулок. 27 на сайте «Исторический Таганрог» დაარქივებული 2017-02-11 საიტზე Wayback Machine. ↑ Баташев А. Советский джаз. — М.: Музыка, 1972. — 176 с.
კანემის რეგიონი

კანემის რეგიონი (ფრანგ. Kanem, არაბ. منطقة كانم) — ჩადის რეგიონი. დასახელება წარმოსდგება კანემის ისტორიული რეგიონისაგან, რომელიც შუა საუკუნეებში შედიოდა კანემის იმპერიის შემადგენლობაში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი მაო. ფართობი — 75 000 კმ², მოსახლეობის რაოდენობა 2009 წლის აღწერის მონაცემებით შეადგენს 354 603 ადამიანს. კანემის რეგიონი მდებარეობს ჩადის დასავლეთით. ჩრდილოეთით მას ესაზღვრება ბორკუს რეგიონი, აღმოსავლეთით ბაჰრ-ელ-გაზელის რეგიონი, სამხრეთით ლაკის რეგიონი, დასავლეთით ნიგერი. კანემის რეგიონზე გადის სტრატეგიული ტრანსსაჰარული ავტომაგისტრალი ნჯამენა — ბარდაი (ტიბესტის მთიანეთში). კანემის რეგიონში ძირითადად ცხოვრობენ: ტუბუს ხალხი (მოსახლეობის მთლიანი რაოდენობის 48 %), კანემბუ (40,5 %) და ჩადის არაბები (5 %). კანემის რეგიონი იყოფა 3 დეპარტამენტად — კანემი, ჩრდილოეთი კანემი და უადი-ბისამი. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (Census-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-07-01. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (geohive-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-16. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (citypopulation-2009) ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (statoids-2009)