laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სან-ანტონიო (სამბალესი)

სან-ანტონიო (ოფიციალურად სან-ანტონიოს მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng San Antonio) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი სამბალესის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 37 450 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 14 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სან-ანტონიო (სამბალესი) San Antonio Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ https://psa.gov.ph/classification/psgc/barangays/0307109000 ↑ San Antonio: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 26 April 2020.
სან-ფელიპე (სამბალესი)

სან-ფელიპე (ოფიციალურად სან-ფელიპეს მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng San Felipe) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი სამბალესის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 25 033 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 11 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სან-ფელიპე (სამბალესი) San Felipe Profile at PhilAtlas.com Website Philippine Census Information ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ San Felipe: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 26 April 2020.
სან-მარსელინო (სამბალესი)

სან-მარსელინო (ოფიციალურად სან-მარსელინოს მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng San Marcelino) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი სამბალესის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 37 719 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 18 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სან-მარსელინო (სამბალესი) San Marcelino Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information US Amphibious Assault on Zambales: 29 January 1945. The Reports of General MacArthur. United States Army (1995). ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ San Marcelino: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 26 April 2020
სან-ნარსისო (სამბალესი)

სან-ნარსისო (ოფიციალურად სან-ნარსისოს მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Narciso) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი სამბალესის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 30 759 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 17 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სან-ნარსისო (სამბალესი) San Narciso Profile at PhilAtlas.com ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Climate: San Narciso. Climate-Data.org. ციტირების თარიღი: 27 October 2020.
სანტა-კრუსი (სამბალესი)

სანტა-კრუსი (ოფიციალურად სანტა-კრუსის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Santa Cruz) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი სამბალესის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 63 839 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 25 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სანტა-კრუსი (სამბალესი) Philippine Census Information ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Santa Cruz: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 26 April 2020.
სუბიკი (სამბალესი)

სუბიკი (ოფიციალურად სუბიკის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Subic) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი სამბალესის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 111 912 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 16 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სუბიკი (სამბალესი) Subic Profile at PhilAtlas.com ოფიციალური საიტი ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Subic, Zambales Climatological Normal Values. Philippine Atmospheric, Geophysical and Astronomical Services Administration. ციტირების თარიღი: 18 October 2018 ↑ Cubi Point Subic, Olongapo Climatological Extremes. Philippine Atmospheric, Geophysical and Astronomical Services Administration. ციტირების თარიღი: 18 October 2018
ვლადიმერ ფანჩვიძე

ვლადიმერ ფანჩვიძე (დ. 9 ივლისი, 1906, ხაშური — გ. 10 დეკემბერი, 1984) — ქართველი ენათმეცნიერი. მთის იბერიულ-კავკასიურ ენათა მკვლევარი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1949), პროფესორი. 1924 წელს დაამთავრა ხაშურის ჰუმანიტარული ტექნიკუმი. 1930 წელს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1932 წელს ჩაირიცხა სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის კავკასიისმცოდნეობის ინსტიტუტში ასპირანტად. 1935 წელს გადაყვანილ იქნა ლენინგრადში სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ენისა და აზროვნების ინსტიტუტში, სადაც 1936 წელს დაამთავრა ასპირანტურა კავკასიურ ენათა განხრით. 1938 წელს დაიცვა საკანდიდატო, 1949 წელს — სადოქტორო დისერტაცია. ეწეოდა ნაყოფიერ პედაგოგიურ მოღვაწეობას: კითხულობდა ლექციების კურსს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, უცხო ენათა ინსტიტუტში, გორის პედაგოგიურ ინსტიტუტში. სხვადასხვა დროს (1938-1975 წლებში) იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დოცენტი, პროფესორი, ფილოლოგიის ფაკულტეტის დეკანი, საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის ენათმეცნიერების ინსტიტუტის სწავლული მდივანი, დირექტორის მოადგილე, ქართველურ ენათა განყოფილების ხელმძღვანელი, დირექტორი, თბილისის უცხო ენათა პედაგოგიური ინსტიტუტის რექტორის მოადგილე, რექტორი. 1975 წლიდან მუშაობდა ენათმეცნიერების ინსტიტუტში უფროს მეცნიერ — თანამშრომლად, იყო რამდენიმე სამეცნიერო საბჭოს წევრი. წლების განმავლობაში რედაქტორობდა ენათმეცნიერების ინსტიტუტის ორგანოს „იბერიულ-კავკასიურ ენათმეცნიერებას“. იკვლევდა იბერიულ-კავკასიურ ენათა სტრუქტურისა და ისტორიის საკითხებს, იყო ლეზგიური ჯგუფის ენების თვალსაჩინო სპეციალისტი. განსაკუთრებით უნდა აღინიშნოს მისი დამსახურება უდიური ენის შესწავლაში, კერძოდ, უდიური ენის ფონეტიკური სისტემის აღწერა-დადგენაში, სახელისა და ზმნის ფორმაცვალებისა და გრამატიკული კატეგორიების კვლევაში, უდიურისა და ქართულ-ქართველურ ენათა მორფოლოგიური მონაცემების შეჯერებაში. მეცნიერის კვლევის შედეგები აისახა მონოგრაფიაში „უდურის გრამატიკული ანალიზი“ (1974). ავტორია საყურადღებო ნაშრომებისა ქართულ დიალექტოლოგიაში. იკვლევდა იმერულ კილოს, ჩატარებული აქვს საინტერესო ანალიზი ზემოიმერულსა და ქვემოიმერულოს შორის არსებული გარდამავალი ზოლის, ე.წ. შუაიმერულის (ოკრიბა-ტყიბულის, თერჯოლისა და ბაღდათის რეგიონების) ენობრივ თავისებურებათა შესახებ. საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე ქართული ენა: ენციკლოპედია, თბ., 2008, გვ. 475 ვლადიმერ ფანჩვიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
იასონ ახვლედიანი

იასონ ახვლედიანი (დ. 7 აპრილი, 1852, ვანი — გ. 19 იანვარი, 1940, თბილისი) — ქართველი სამხედრო პირი. იასონ (იაზონ) ალექსანდრეს-ძე ახვლედიანი დაიბადა ქუთაისის გუბერნიის დაბა ვანში, აზნაურის ოჯახში. განათლება მიიღო ქუთაისის კლასიკურ გიმნაზიასა და ტფილისის იუნკერთა სასწავლებელში. 1876 წლიდან იასონ ახვლედიანმა დაიწყო ჯარში სამსახური პრაპორშჩიკის ჩინით, საარმიო ქვეითებში. მონაწილეობდა რუსეთ-ოსმალეთის ომში. 1900 წლიდან მეთაურობდა გროზნოს 253-ე სარეზერვო ბატალიონს. რუსეთ-იაპონიის ომის დაწყებისთანავე გადაიყვანეს ბატალიონის მეთაურად, ციმბირის მე-12 ქვეით პოლკში. მონაწილეობდა მანჯურიაში წარმოებულ ლაშქრობებშიც. ბრძოლებში გამოჩენილი მამაცობისათვის იასონ ახვლედიანს ვადაზე ადრე მიენიჭა პოლკოვნიკის სამხედრო წოდება და დაინიშნა ნეჟინის 137-ე ქვეითი პოლკის მეთაურად. 1906-1911 წლებში მეთაურობდა ყუბის 155-ე ქვეით პოლკს, პარალელურად მსახურობდა აბასთუმნის სამხედრო ჰოსპიტლის უფროსად, აბასთუმნის სამხედრო კომენდანტად. 1910 წელს მიიღო გენერალ-მაიორის წოდება. 1911 წლის იანვარში, ბრძოლებში მიღებული კონტუზიისა და ჭრილობების გამო იასონ ახვლედიანი ჩაირიცხა თადარიგში, ხოლო 1912 წელს გადადგა სამხედრო სამსახურიდან მუნდირითა და პენსიით. საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ, იასონ ახვლედიანი ცხოვრობდა თბილისში 1918-1921 წლებში მსახურობდა ქართულ ჯარში, სამხედრო სამინისტროში. იყო ქართული არმიის ვეტერანთა სახლის უფროსი. გენერალი იასონ ახვლედიანი გარდაიცვალა 1940 წლის 19 იანვარს, თბილისში. განისვენებს კუკიის სასაფლაოზე. საბრძოლო დამსახურებისა და სამსახურში წარჩინებისათვის იასონ ახვლედიანი დაჯილდოებული იყო: წმ. გიორგის IV ხარ. (1905 წლის 13 თებერვალი); წმ. ანას IV (მამაცობისათვის-1877), III (მახვილებით-1888), II (მახვილებით-1904) და I (1895) ხარ.; წმ. სტანისლავის III (მახვილებითა და ბაფთით -1877) და II (1896) ხარ.; წმ. ვლადიმერის IV (ბაფთით – 25-წლიანი სამხედრო სამსახურისათვის- 1901) და III (მახვილებით-1905) ხარ. ორდენებით. გოგიტიძე მამუკა. იასონ ალექსანდრეს ძე ახვლედიანი // სამხედრო ფიცის ერთგულნი : ბიოგრაფიული ცნობარი / მამუკა გოგიტიძე, გიორგი ბეჟიტაშვილი. თბ., 2015 გვ. 50-51 ჟორდანია, ოთარ. ქართველები რუსეთ-იაპონიის ომში : (1904-1905 წწ.) / ოთარ ჟორდანია, მერი გაბედავა // საქართველოს ახალი ისტორიის საკითხები / ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტი. თბ., 2006 გვ. 101-111. იასონ ახვლედიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
დემურ დანელია

დემურ დანელია (დ. 25 თებერვალი, 1937, ხონი) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი და პედაგოგი. 1959 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამშენებლო ფაკულტეტი ჰიდროტექნიკოსის სპეციალობით, მოგვიანებით — იმავე უმაღლესი სასწავლებლის ასპირანტურა. მუშაობდა სამშენებლო ტრესტ „საქჰიდროენერგომშენის“ სისტემაში დამპროექტებლად, მშენებელ ინჟინრად. წლების განმავლობაში მოღვაწეობდა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის (ამჟამად სტუ) მასალათა გამძლეობისა და დრეკადობის თეორიის კათედრაზე — ასისტენტად, დოცენტად, პროფესორად. 1990-2010 წლებში ხელმძღვანელობდა მასალათა გამძლეობისა და დრეკადობის თეორიის კათედრას. საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამშენებლო ფაკულტეტის საინჟინრო მექანიკის დეპარტამენტის სრული პროფესორი. არის 100-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის, მათ შორის: 5 მონოგრაფიის, 25 სახელმძღვანელოსა და დამხმარე სახელმძღვანელოს ავტორი. სხვადასხვა დროს მივლინრბული იყო საზღვარგარეთ, ავღანეთსა და კამბოჯის რესპუბლიკაში, სადაც კითხულობდა ლექციების კურსს. წლების განმავლობაში ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის თელავის, რუსთავის, გორის, ზესტაფონის, ბათუმის, ფოთისა და ზუგდიდის ფილიალებში. ტექნიკის მეცნიერებათა დოქტორი. საქართველოს საინჟინრო აკადემია, ნამდვილი წევრი. მასალათა გამძლეობის საფუძვლები : სახელმძღვ. სტუ-ს სამშენებლო ფაკ. სტუდ. (თანაავტორი). თბ., ტექნიკური უნ-ტი, 2009, გვ. 87 დრეკადობის, პლასტიკურობის და ცოცვადობის თეორიების საფუძვლები : სახელმძღვ. სტუდ. (თანაავტორი). თბ., ტექნ. უნ-ტი, 2005, გვ. 191 მასალათა გამძლეობა : ლექციების კურსი ტექნ. უმაღლ. სასწავლ. სტუდ. (თანაავტორი). თბ., ტექნიკური უნ-ტის გამ-ბა, 2004, გვ. 118 მთაგორიან გზებზე სტიქიურ მოვლენებთან ბრძოლის მეთოდები და ღონისძიებები (თანაავტორი). თბ., ტექნიკური უნ-ტის გამ-ბა, 2002, გვ. 56 მასალათა გამძლეობა : დამხმ. სახელმძღვ. (თანაავტორი). თბ., ტექნ. უნ-ტი, 1996, გვ. 197 საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია. თბ., 2017, გვ. 188 დემურ დანელია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ანაო (ტარლაკი)

ანაო (ოფიციალურად ანაოს მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Anao) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი ტარლაკის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 12 208 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 18 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ანაო (ტარლაკი) Anao Municipal Government Website Anao Profile at PhilAtlas.com Anao town Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Anao: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 5 May 2020
ბამბანი

ბამბანი (ოფიციალურად ბამბანის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Bamban) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი ტარლაკის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 78 260 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 15 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბამბანი Bamban Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System Bamban, Tarlac history, folk lore, photos ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Bamban: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 5 May 2020
კამილინგი

კამილინგი (ოფიციალურად კამილინგის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Camiling) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ტარლაკის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 87 319 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 61 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კამილინგი ვიკიწყაროში? არის ტექსტი 1911 Encyclopædia Britannica-ს სტატიებიდან თემაზე: კამილინგი Camiling Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Camiling: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 5 May 2020.
კაპასი

კაპასი (ოფიციალურად კაპასის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Capas) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ტარლაკის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 156 056 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 20 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კაპასი Capas Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Capas: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 5 May 2020
კონსეფსიონი (ტარლაკი)

კონსეფსიონი (ოფიციალურად კონსეფსიონის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Concepcion) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ტარლაკის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 169 953 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 45 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კონსეფსიონი (ტარლაკი) Concepcion Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Concepcion: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 5 May 2020.
ხერონა (ტარლაკი)

ხერონა (ოფიციალურად ხერონის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Gerona) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ტარლაკის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 94 485 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 44 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ხერონა (ტარლაკი) Gerona Profile at PhilAtlas.com ოფიციალური საიტი Philippine Census Information ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Gerona: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 5 May 2020
ლა-პასი (ტარლაკი)

ლა-პასი (ოფიციალურად ლა-პასის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng La Paz) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი ტარლაკის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 68 952 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 22 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ლა-პასი (ტარლაკი) La Paz Profile at PhilAtlas.com New Website La Paz, Tarlac Philippine Census Information ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ La Paz: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 5 May 2020.
მაიანტოკი

მაიანტოკი (ოფიციალურად მაიანტოკის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Mayantoc) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი ტარლაკის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 32 597 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 24 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მაიანტოკი Mayantoc Profile at PhilAtlas.com ოფიციალური საიტი ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Mayantoc: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 5 May 2020.
მონკადა (ტარლაკი)

მონკადა (ოფიციალურად მონკადის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Moncada) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ტარლაკის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 62 819 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 37 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მონკადა (ტარლაკი) Moncada Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Moncada: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 5 May 2020.
კვაისა

კვაისა — დაბა ონის მუნიციპალიტეტში, რაჭა-ლეჩხუმი-ქვემო სვანეთის მხარეში. მდებარეობს მდინარე ჯეჯორაზე, ქალაქ ცხინვალიდან 60 კმ-ზე, მის ჩრდილო-დასავლეთით ცხინვალი-ონის საავტომობილო გზაზე. 1992 წლიდან კვაისა მოქცეულია თვითგამოცხადებულ ეგრეთ წოდებული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკაში, რომელმაც 2007 წელს მას ქალაქის სტატუსი მიანიჭა. კვაისაში დანგრეულია ინფრასტრუქტურა. აქ წარმოებს სპილენძის და თუთიის საბადოების დამუშავება. დაბა მდებარეობს ისტორიულ კუდაროში, ხეობაში რაჭასა და დვალეთს შორის. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 482. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 http://pop-stat.mashke.org/georgia-cities.htm ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — „სილქნეტი“ ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“
მერალ მენდერესი

მერალ მენდერესი (თურქ. Meral Menderes, დ.1933, ქუშადასი, სტამბოლი — გ.27 დეკემბერი, 2011, მალტეპე, სტამბოლი) — თურქი ოპერის მომღერალი, სოპრანო. მერალ მენდერესი დაიბადა 1933 წელს, აიდინის პროვინციაში. პირველი სიმღერის გაკვეთილებზე დადიოდა სტამბოლის მუნიციპალურ კონსერვატორიაში, მუნირა ჯეიჰანთან. შემდეგ მან განათლება საოპერო სტუდიაში მიიღო. მისი პედაგოგები უცხოელი და თურქი ვოკალის ტრენერები იყვნენ. გარდაიცვალა 78 წლის ასაკში, 2011 წლის 27 დეკემბერს. სიურეიის ოპერის სახლში ჩატარებული მოსახსენიებელი ცერემონიისა და მალტეპეს მეჩეთში გამართული პანაშვიდის შემდეგ დაკრძალეს კიუჩუკიალის სასაფლაოზე. ბიოგრაფია ↑ [1] ↑ მერალ მენდერესი
ნაკი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ნაკი შეიძლება აღნიშნავდეს: ნაკი — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მინას-ჟერაისის შტატში; ნაკი — სოფელი მესტიის მუნიციპალიტეტში.
ქეთევან ყავრიშვილი

ქეთევან ყავრიშვილი (დ. 25 აგვისტო, 1918, თბილისი — გ. 31 დეკემბერი, 1982) — ქართველი გეოგრაფი, მეცნიერი და პედაგოგი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა კანდიდატი, დოცენტი (1952). 1940 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი გეოგრაფ-გეომორფოლოგიის კვალიფიკაციით. 1940-1944 წლებში გაიარა ასპირანტურის კურსი. მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკური ქვეყანათმცოდნეობის კათედრაზე. ეწეოდა როგორც პედაგოგიურ, ისე სამეცნიერო მუშაობას. კითხულობდა ლექციებს სსრკ ფიზიკურ გეოგრაფიასა და ქვეყანათმცოდნეობის კვლევის მეთოდებზე, აგრეთვე სპეცკურსებს. 1959 წლიდან მუშობდა ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში. მისი სამეცნიერო კვლევის ინტერესს ძირითადად საქართველოს ფიზიკურ-გეოგრაფიული ლანდშაფტები, აგრეთვე ლანდშაფტოლოგიის თეორიული საკითხების კვლევა წარმოადგენდა. რეგიონალური ხასიათის გამოკვლევებიდან ყურადღებას იქცევს აფხაზეთის ლანდშაფტების ტიპების, რაონებისა და მათი დინამიკის დადგენა-დახასიათებისადმი მიძღვნილი შრომათა ციკლი. აგრეთვე კარსტული ლანდშაფტებისა და კარსტის წარმოშობა-განვითარების პირობების შესწავლა. იკვლევდა აგრეთვე კახეთის, თუშეთის, ზემო იმერეთის, ქვემო რაჭისა და სვანეთის ფიზიკურ-გეოგრაფიულ პირობებს, ყურადღების ცენტრში იყო მთიანი მხარეების ლანდშაფტების კვლევის თეორიული საკითხების გარკვევა-გადაწყვეტაც. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „თბილისის მიდამოების ფიზიკურ-გეოგრაფიული დახასიათება“, დაიცვა 1948 წელს. Природа карстовых территорий Черноморского побережья Грузии, Тбилиси, Мецниереба, 1988, с. 85 საქართველოს სსრ ფიზიკური გეოგრაფია: სახელმძღვ. მე-7 კლასისათვის, თბილისი, განათლება, 1982, გვ. 152 Географический анализ и систематика горных ландшафтов=L'analyse geographique et la systematisation des paysages des montagnes: На прим. Абхаз. и Мегрел. Кавкасиони, Тбилиси, Мецниереба, 1979, с. 228 Физико-географическая характеристика окрестностей Тбилиси, Тбилиси, Мецниереба, 1965, с. 154 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი, თბ., 2003, გვ. 265-266 ქეთევან ყავრიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
თამაზ შაიშმელაშვილი

თამაზ შაიშმელაშვილი (დ. 15 მარტი, 1938, ნუკრიანი — გ. 2011) — ქართველი ინჟინერი. 1961 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი ხიდებისა და გვირაბების მშენებლობის სპეციალობით. 1961 წლიდან მუშაობდა საქართველოს გზატკეცილების მთავარ სამმართველოში უფროს ინჟინრად, შემდეგ საგზაო სარემონტო-სამშენებლო სამმართველოს სამუშაოთა მწარმოებლად, სამმართველოს მთავარ ინჟინრად. 1979-1989 წლებში იყო საქართველოს საავტომობილო გზების სამინისტროს კაპიტალური მშენებლობის განყოფილების უფროსის მოადგილე და უფროსი. 1989-1991 წლებში იყო საქართველოს საავტომობილო ტრანსპორტისა და გზების სამინისტროს კაპიტალური მშენებლობისა და საიჯარო სამუშაოების სამმართველოს უფროსი. 1991-1997 წლებში მუშაობდა საქართველოს საავტომობილო გზების სახელმწიფო კონცერნ „საქავტოგზის“ თავმჯდომარის პირველ მოადგილედ. 1997 წლიდან იყო საქართველოს საავტომობილო გზების სახელმწიფო დეპარტამენტის თავმჯდომარის მოადგილე. მონაწილეობდა „მცხეთა-ფასანაურის“, „თბილისი-წითელი ხიდის“ საავტომობილო გზების სარეკონსტრუქციო სამუშაოებში. მდინარე იუფშარასა და ცისფერ ტბაზე, ასევე „ბზიფი-რიწა-ავადხარას“ გზებზე სამდინარო-სახიდე გადასასვლელებისა და გაგრის შემოსავლელი საავტომობილო გზის (3-კილომეტრიანი გვირაბით) მშენებლობაში. ხელმძღვანელობდა ჭოროხისა (სოფელ გონიოსთან) და ხრამის (აზერბაიჯანის საზღვართან) სამდინარო-სახიდე გადასასვლელების, „თბილისი-სენაკი-ლესელიძის“ საავტომობილო გზის (სოფელ აღაიანის შემოსავლელი გზის მონაკვეთი), ენგურისა (სოფელ ლიასთან) და მაგანას (სოფელ ჯვართან) ხიდების, „ახალქალაქი-ნინოწმინდის“ 10 კმ-იანი მონაკვეთის რეკონსტრუქციას, მდინარეებზე: ტამიშზე, ოხურეისა და ენგურზე (აფხაზეთის საზღვართან) სამდინარო ხიდების უმოკლეს ვადებში აღდგენას. მიღებული აქვს საქართველოს უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საპატიო სიგელი და სსრკ მინისტრთა საბჭოს პრემია. 1998 — ღირსების ორდენი 1996 — ღირსების მედალი საპატიო მეგზევე საქართველოს დამსახურებული მშენებელი საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, თბ., 2017, გვ. 604 წიგნი ღირსებისა: ტ. 1, თამაზ ყიფიანი, თენგიზ გაჩეჩილაძე, გურამ სიმონიშვილი, თბ., 2000, გვ. 438 თამაზ შაიშმელაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი