laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ლუდვიგ ავსტრიელი

ერჰჰერცოგი ლუდვიგ იოზეფ ავსტრიელი (გერმ.: Ludwig Josef von Österreich-Lothringen ) (* 13 დეკემბერი 1784, ფლორენცია; † 21 დეკემბერი 1864, ვენა) - იყო ჰაბსბურგ-ლოტარინგიის დინასტიის წარმომადგენელი და ავსტრიის ერჰჰერცოგი. ლუდვიგ იოზეფი იყო სახელმწიფო კონფერენციის თავმჯდომარე იმპერატორ ფერდინანდ I დროს და ფაქტობრივად სახელმწიფოს მანმგებელი 1835-1848 წლებში. მშობლები: მამა: ლეოპოლდ II - იმპერატორი. დედა: მარია ლუდოვიკა - ესპანეთის ინფანტა. და-ძმები: მარია თერეზია - საქსონიის დედოფალი. ფრანც II - იმპერატორი. ფერდინანდ III - ტოსკანას დიდი ჰერცოგი. მარია ანა კარლ ლუდვიგ იოჰანი - ტეშენის ჰერცოგი. ლეოპოლდ ალექსანდერი. ალბრეხტი მაქსიმილიანი. იოზეფი - უნგრეთის პალატინი. კლემენტინე - ორივე სიცილის დედოფალი. ანტონ ვიქტორი - ტევტონთა ორდენის დიდი მაგისტრი. მარია ამალია. იოჰანი. რაინერი - ლომბარდია-ვენეციის ვიცე-მეფე. რუდოლფი - ოლმიუცის ფიურსტ-არქიეპისკოპოსი და კარდინალი. ლუდვიგ იოზეფი დასაფლავებულია ვენაში, იმპერატორთა საძვალეში (ტოსკანას საძვალე).
სამგორი

სამგორი — ისტორიული უბანი თბილისში. სამგორი მდებარეობს იქ, სადაც ძველად მუხროვანის მეურნეობა იყო. მას შემდეგ, რაც 1951 წელს ივრის წყალი, სამგორის არხით თბილისისაკენ გამოუშვეს და ე.წ. თბილისის ზღვა შეიქმნა, სამგორი სხვადასხვა დასახლებას უწოდეს და მათ შორის თბილისის ერთ-ერთ ახალ დასახლებას, რომელიც ყოფილ საქარხნო ადმინისტრაციულ რაიონში შედიოდა. ტოპონიმის წარმოქმნის თაობაზე ერთ-ერთი თქმულება მოგვითხრობს, რომ ვახტანგ გორგასალის წინამძღოლობით ქართველთა ლაშქარმა სასტიკად დაამარცხა შემოსეული სპარსელები, ბევრი ქართველი შეეწირა ამ ბრძოლას. გამარჯვებულმა დაღუპული თანამოლაშქრენი სამ საფლავში ჩააწვინეს და შემდეგ ყოველმა მეომარმა თითო მუჭა მიწა მიაყარა მათ. აქედან წარმოიშვა სამი გორა და მათ შორის მდებარე ველს სამგორი უწოდეს. 1970 წელს სამგორის მოსახლეობა შეადგენდა 12271 ადამიანს. კვირკველია, თ., ძველთბილისური დასახელებანი, თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1985. — გვ. 99. ↑ Cities and towns of Georgia pop-stat.mashke.org
ლაზარე (ამინდის ღვთაება)

ლაზარე — დარისა და ავდრის წარმართული ღვთაება (არა სახარების ლაზარე, მარიამისა და მართას ძმა, რომელიც მოკვდა და იესო ქრისტემ გააღვიძა; არც ლუკას სახარების იგავის გმირი, კათოლიკეთა რწმენით სნეულთა შემწე (ლუკა, 16, 19), რომელმაც მისცა სახელი ლაზარეთს). საქართველოში ლაზარე, როგორც ამინდის ღვთაების კულტი, უფრო აღმოსავლეთში გავრცელდა, მაგრამ წვიმის მომყვან ლაზარეს საქართველოს ყოველ კუთხეში უმღეროდნენ გვალვიანობაში: „ლაზარე მოდგა კარსა, აბრიალებს თვალსა, მიდგა მოდგა თაროსა, დაემსგავსა მთვარესა“ და სხვა. მის სადიდებლად მართავდნენ დღეობას, ლაზარობას, რაც „ცის ნამის“, ტალახის გასაჩენად გარკვეულ ცერემონიას გულისხმობდა. ლაზარეს თიხის კერპს კარდაკარ დაატარებდნენ, ასველებდნენ და ამბობდნენ: „ახ, ლაზარე, ლაზარე, ცას ღრუბლები აშალე, ჩვენ დაგიკლავთ ციკანსა, შენ მოგვიყვან წვიმასა“ (ზოგჯერ ასეთივე „მეგობრული გარიგება“ ხდებოდა ელიასთან: „აღარ გვინდა გოროხი, ახლა გვინდა ტალახი“). თუ მომაბეზრებელი წვიმა გაგრძელდებოდა, მასვე შესთხოვდნენ, გორახი გააჩინე, ტალახი გააშრეო. სვანეთში ლაზარე არ იციან. იქ წვიმას იდლიანის მთის - ლუხუმის ან სხვა რომელიმე ტბის წყალში კატის ჩახრჩობით „იწვევდნენ“, ან ღრუბელთა ღმერთს შესთხოვდნენ: „ერე-მერე, დეცე მერე...“ ა. გელოვანი, მითოლოგიური ლექსიკონი, თბ., 1983, გვ. 270
ბნელი საუკუნეები

ბნელი საუკუნეები (ლათ. Saeculum obscurum) — პერიოდი რომის ეკლესიის ისტორიაში IX საუკუნის შუა ხანებიდან XI საუკუნის შუა ხანებამდე, როდესაც 80 წლის მანძილზე 25 პაპი გამოიცვალა. ამ პერიოდის პაპებს „ცუდ პაპებს“ უწოდებენ. ამ დროს მათი ავტორიტეტი დაცემულია და გაძლიერებულია სპოლეტოსა და ტოსკანის არისტოკრატიული პარტიები. ისინი თავად ნიშნავდნენ პაპებს. ამ პერიოდში პაპობა ყიდვა-გაყიდვის საგნად იქცა. ამ პერიოდში პაპ სტეფანე VI-ის მიერ ჩატარდა „გარდაცვლილის საეკლესიო კრება“, რომელზეც ყოფილი პაპის, ფორმოზუსის გვამზე სასამართლო გაიმართა. გასამართლების შემდეგ ყოფილი პაპი ამოთხარეს და ის მდინარე ტიბრში გადააგდეს. თავის მხრივ, სტეფანე VI 897 წელს ციხეში ჩააგდეს და შემდეგ დაახრჩვეს. 897-903 წლებში შვიდი პაპი ცვლიდა ერთმანეთს, რომლებიც ძალადობრივი სიკვდილით მოკლეს. პაპმა სერგიუს III-მ ციხეში დაახრჩო მისი ორი წინამორბედი პაპი. X საუკუნის დასაწყისში რომს მართავენ პაპის ხაზინადარ თეოფილაქტეს ოჯახის ქალები: მეუღლე თეოდორა, ქალიშვილი მაროცია და შვილიშვილი თეოდორა უმცროსი. პაპ სერგიუს III-ის დროს ამ ოჯახს დიდი გავლენა ჰქონდა პაპზე. მაროციამ იოანე X გაუშვა და პაპის ტახტზე საკუთარი შვილი 18 წლის იოანე XI აიყვანა, რომელიც პაპ სერგიუს III-სგან ჰყავდა. თუმცა, მაროციას უკანონო ვაჟიმა ალბერიხ სპოლეტოელი გადატრიალება მოახდინა, მან განდევნა დედამისის მესამე ქმარი — იტალიის მეფე ჰუგო, ხოლო დედამისი და იოანე XI-ს ციხეში ჩასვა. ალბერიხი 22 წლის მანძილზე მართავდა რომს. მისი 18 წლის ვაჟი ოქტავიანე, იოანე XII-ის სახელით პაპი ხდება. მანანა ჯავახიშვილი, პაპობის ისტორია შუა საუკუნეებში, თბ., 2015.
რუდოლფ ავსტრიელი (1788-1831)

ერჰჰერცოგი რუდოლფ ავსტრიელი (გერმ.: Rudolf von Österreich) (* 8 იანვარი 1788, ფლორენცია; † 24 ივლისი 1831, ოლმიუცი) - იყო ჰაბსბურგ-ლოტარინგიის დინასტიის წარმომადგენელი, ოლმიუცის ფიურსტ-არქიეპისკოპოსი და კარდინალი. რუდოლფი 1805 წელს მღვდლად ეკურთხა. 1819 წელს ოლმიუცის ფიურსტ-არქიეპისკოპოსად იქნა დანიშნული, ხოლო 1820 წელს კარდინალის რანგში იქნა აყვანილი. რუდოლფი ხელოვნების დიდი მოყვარული და მეცენი იყო. ის უკრავდა ფორტეპიანოზე და თვითონ წერდა კიდეც მუსიკალ ნაწარმოებებს. ის ლუდვიგ ვან ბეთჰოვენის მოსწავლე და დამფინანსებელი იყო. ბეთჰოვენის ვენაში ცხოვრების ხარჯებს, დაახ. 1500 ტალერს ის თავისი ხაზინიდან იხდიდა. რუდოლს ბეთჰოვენმა მიუძღვნა შემდეგი ნაწარმოებები: ოპუს 58, 73, 81ა, 96, 97, 106, 111, 133, 134 და “მისსა სოლემნის”, იგივე ოპუს 123, რომელიც რუდოლფის ოლმიუცის არქიეპისკოპოსად დანიშვნის დღისათვის იქნა დაწერილი. მშობლები: მამა: ლეოპოლდ II - იმპერატორი. დედა: მარია ლუდოვიკა - ესპანეთის ინფანტა. და-ძმები: მარია თერეზია - საქსონიის დედოფალი. ფრანც II - იმპერატორი. ფერდინანდ III - ტოსკანას დიდი ჰერცოგი. მარია ანა კარლ ლუდვიგ იოჰანი - ტეშენის ჰერცოგი. ლეოპოლდ ალექსანდერი. ალბრეხტი მაქსიმილიანი. იოზეფი - უნგრეთის პალატინი. კლემენტინე - ორივე სიცილის დედოფალი. ანტონ ვიქტორი - ტევტონთა ორდენის დიდი მაგისტრი. მარია ამალია. იოჰანი. რაინერი - ლომბარდია-ვენეციის ვიცე-მეფე. ლუდვიგ იოზეფი. რუდოლფი დასაფლავებულია ვენაში, იმპერატორთა საძვალეში (ახალი საძვალე - ეპისკოპოსთა მწკრივი)
გარდაცვლილის საეკლესიო კრება

გარდაცვლილის საეკლესიო კრება — საეკლესიო კრება რომის ეკლესიაში 897 წელს, რომელიც გაიმართა პაპი სტეფანე VI-ის მიერ ყოფილი პაპის ფორმოზუსის გვამის გასასამართლებლად. მთავარი ბრალდება, რაც გვამს წაუყენეს, პორტოს საეკლესიო კათედრის რომში გადმოტანა იყო. გვამი საერო ტანსაცმლით შემოსეს, იმ ხელზე, რომლითაც ხალხს ლოცავდა, სამი თითი მოკვეთეს და დამარხეს. შემდგომ პაპმა სტეფანემ გვამი ამოათხრევინა და მდინარე ტიბრში გადააგდებინა. მანანა ჯავახიშვილი, პაპობის ისტორია შუა საუკუნეებში, თბ., 2015.
ჭლოუს წარწერა

ჭლოუს წარწერა — ქართული ასომთავრული რელიეფური წარწერა, მოთავსებული დიდი ზომის (100Х78Х8 სმ) ქვის ფილაზე, რომელიც აღმოჩნდა 1955 წელს სოფელ ჭლოუს ეკლესიის ნანგრევების გაწმენდისას. ინახებოდა დ. გულიას სახელობის აფხაზეთის სახელმწიფო მუზეუმში. ფილას გვერდებიდან და ზემოდან მოუყვება რელიეფური ჩარჩო, ხოლო მის ორსავე ზედა კუთხეში თითო რელიეფური პალმეტია გამოყვანილი. როგორც ფილის ქვემოთ ღია, შეუკრავი ჩარჩოდან ჩანს, მას ქვემოდან სხვა ფილა ჰქონია მიდგმული და, შესაძლოა, ორივე ერთად საფლავის ქვა იყო. ჩვენამდე მოღწეული ზედა ნახევარი გაპობილია ორ, თითქმის თანაბარ ნაწილად, ჩამომტვრეულია მისი ქვედა მარჯვენა კუთხე. წარწერა შესრულებულია დიდი ზომის ასოებით (სიმაღლე — 13-14.5 სმ), მეორე სტრიქონის შუაში — ხვეული დამწერლობით. მისი ტექსტი ასეთია: ე(რისთავ)თ-ერ(ის)თ(ა)ვი მ(ა)ნ(და)ტ(ურ)თ უხ(უ)ც(ე)ს(ი) დ(ა)დ(ია)ნ ოზბ(ეგ)ს შ(ეუნდვე)ნ ღ(მერთმა)ნ წარწერაში დასახელებული ოზბეგ დადიანი ერთი სვანური ისტორიული საბუთის მიხედვით, ალექსანდრე I დიდის ძის დემეტრე მეფის თანამედროვეა. მისი მეფობა 1445-1452 წლებით განისაზღვრება და ჭლოუს წარწერაც ამავე პერიოდით უნდა დათარიღდეს. წარწერის მიხედვით, XV საუკუნის შუა ხანებში აფხაზეთი ეკუთვნის დადიანს, ერთიანი საქართველოს მეფის ერთ-ერთ დიდმოხელეს (ერისთავთ ერისთავს და მანდატურთუხუცესს), ხოლო სოფელ ჭლოუს ეკლესია მისი სამარხიცაა. ენობრივად წარწერა გაუმართავია — მოხსენიებული პირის სახელი და მისი თანამდებობის აღმნიშვნელი ტერმინები სხვადასხვა ბრუნვაშია წარმოდგენილი, რაც დასავლეთ-ქართულიწერილობითი ძეგლების გარკვეულ ნაწილში „მეგრელიზმების“ შემოჭრის ერთ-ერთ ადრინდელ დასტურად შეიძლება მივიჩნიოთ. ვ. სილოგავა, ქართული ენა (ენციკლოპედია), თბ., 2008 ვ. სილოგავა, სვანეთის წერილობითი ძეგლები, I, თბ., 1986 Х. С. Бгажба, Из истории письмености в Абхазии, Тб.,1964
PC Zone

PC Zone — ვიდეო თამაშებისადმი მიძღვნილი ბრიტანული ჟურნალი, რომელიც გამოიცემოდა 1993-2010 წლებში. აქვეყნებდა მიმოხილვებს, პრევიუებსა და სიახლეებს თამაშების შესახებ. იგი იყო პირველი ჟურნალი დიდ ბრიტანეთში, რომელიც ორიენტირებული იყო მხოლოდ IBM PC-ზე თავსებად კომპიუტერებზე. PC Zone გამოდიოდა წელიწადში 13-ჯერ და მოჰყვებოდა დისკი, რაზეც განთავსებული იყო ვიდეო თამაშების სადემონსტრაციო ვერსიები, ვიდეოები, მოდები, დრაივერები პატჩები და ა.შ. ჟურნალს 2004 წლამდე უშვებდა კომპანია Dennis Publishing Ltd, ხოლო შემდეგ - Future plc (ჟურნალები PC Zone და Computer And Video Games Future plc-მა შეიძინა 2.5 მილიონი ფუნტი სტერლინგის სანაცვლოდ). 2010 წელს Future plc-მა განაცხადა ჟურნალის დახურვის შესახებ, ხოლო უკანასკნელი ნომერი გამოიცა 2010 წლის 2 სექტემბერს. Angus J. Kennedy, Peter Buckley, Duncan Clark, The Rough Guide to the Internet, Penguin Books, 2003. — 561 გვ, ISBN 1-84353-101-1. Rebecca Armstrong. (2005-07-11) Fingers on the buttons. The Independent. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-11-11. Chris Tryhorn. (2004-08-23) Future buys computer magazines. The Guardian. Barry Hodgson. (2008-09-29) PC Zone Magazine Staff Walk out. Computers N Stuff. Daniel Emery (2010-07-17). „PC Zone magazine is to shut after 17 years“. BBC News. ციტირების თარიღი: 2010-07-17. Greg Howson. (2010-07-15) PC Zone magazine closure no surprise. The Guardian.. ↑ Standard Certificate of Circulation - PC Zone (PDF). ABC (2010-02-11). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-02-16. ციტირების თარიღი: 2010-02-16. ↑ Standard Certificate of Circulation - PC Zone (PDF). ABC (2009-02-12). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-08-16. ციტირების თარიღი: 2009-03-18. ↑ Kennedy, Buckley, Clark 2003, p. 309. sfn error: no target: CITEREFKennedy,_Buckley,_Clark2003 (help) ↑ Daniel Emery (2010-07-17). „PC Zone magazine is to shut after 17 years“. BBC News. ციტირების თარიღი: 2010-07-17.[მკვდარი ბმული]
RPGamer

RPGamer არის ვებსაიტი ვიდეო თამაშების შესახებ, რომელიც, ძირითად, ორიენტირებული არის როლურ თამაშებზე. იგი აქვეყნებს სიახლეებს, მიმოხილვებს, პრევიუებსა და ინტერვიუებს. დაარსდა 1995 წელს ენდრიუ ვესტალის მიერ და თავდაპირველი სახელწოდება იყო UnOfficial SquareSoft HomePage (UOSSHP). 1997 წელს საიტმა იცვალა სახელი და დაერქვა Square.Net. მოგვიანებით დაიხურა გარკვეული მიზეზების გამო, ხოლო 1998 წლის 11 მარტს საიტი კვლავ აღდგა RPGamer-ის სახელწოდებით და ძირითად თემად იქცა როლური თამაშები. RPGamer ↑ Rpgamer.com Site Info. Alexa Internet. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-04. ციტირების თარიღი: 2016-01-16.
ალბრეხტ II (ბრაუნშვაიგი)

ალბრეხტ II (გერმ.: Albrecht II.) მეტსახელად "სქელი" (გერმ.: der Fette) (* 1268; გ. 1318) - იყო ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგის ჰერცოგი და ბრაუნშვაიგ-ვოლფენბიუტელ-გეტინგენის ფიურსტი. ალბრეხტის სამფლობელოები მოიცავდნენ საჰერცოგოს ყოფილი ნორტჰაიმის მიწებს. გარდა ამისა მას ეკუთვნოდა ობერვალდის მხარეც, რომელიც შედიოდნენ ქალაქები: გეტინგენი, მიუნხენი, გრონა, ნორტჰაიმი და მდინარეების დაისტერისა და ლაინეს შორის მდებარე მიწები. 1292 წელს ძმის, ვილჰელმის სიკვდილის შემდეგ ალბრეხტი მემკვიდრეობის გამო 7 წელი ეომებოდა უფროს ძმას ჰაინრიხს. ქალაქ გეტინგენის სამხედრო დახმარების შემდეგ ალბრეხტმა ძმა დაამარცხა და ჰაინრიხი 1291 წელს დაარსებული გრუბენჰაგენის ფიურსტობას დასჯერდა.
ნიბელუნგები

ნიბელუნგები (გერმანულად Nibelungen, სკანდინავიურად Neflheim, ბნელი ნისლოვანი მხარე) — მიწაში დაფარული განძის მფლობელი მითოლოგიური ხალხი ჩრდილოურ მითოლოგიაში. ძველი რწმენით ამ განძისთვის იბრძოდნენ ჯუჯა ძმები — ალბები და ცვერგები. მათი დავის გადაწყვეტა მიენდო მითურ გმირს ზიგფრიდს. მასვე ერგო განძი, დამატებით ჯუჯებმა აჩუქეს ჯადოსნური ხმალი — ბალმუნგი და უჩინმაჩინის მოსასხამი ან ქუდი (ტარნაკაპპე). მეორე ვერსიით, განძს დარაჯობდა დრაკონი, რომელიც ზიგფრიდმა მოკლა. მესამე ვერსია ხალხური ზღაპრის მსგავსია: კლდეზე დგას ციხე, ციხეში ქალწული და იცავს დრაკონი. გერმანულ ვერსიებში ზიგფრიდი ტანს იბანს ურჩხულის სისხლში (ან ტყეშივე კლავს დრაკონს და მის ქონში განიბანება, ხდება უწყლვადი). მისი დაჭრა შეიძლება მხოლოდ მხარზე, სადაც დაეკრა ცაცხვის ფოთოლი და ურჩხულის სისხლი არ მოხვდა. სკანდინავიური თქმულებით ზიგფრიდმა დრაკონის გული შეიწვა. მითურ დევგმირული ეპოსის ოსტატურად შეკრული სიუჟეტი გადმოცემულია 39 სიმღერაში და შეთხზულია უცნობი პოეტის მიერ 1190-1200 წლებში. ესაა ზიგფრიდის მითური ამბავი და შურისძიების ამბავი, რაც მისმა ერთგულმა ცოლმა კრიმჰილდემ განახორციელა ჰუნთა ქვეყანაში, ჰაგენის მახვილით ზიგფრიდის ვერაგულად მოკვლიდან 13 წლის შემდეგ. ზიგფრიდი ჯერ ნიბელუნგების მბრძანებელი იყო, მერე თავად ხდება ნიბელუნგი და ბოლოს ნიბელუნგებად იწოდებიან თვით ბურგუნდიელები, რომელთაც მისი საგანძური ჰაგენის მუხანათობის შედეგად ხელთ იგდეს. ამ ნიადაგზე მოხდა ბურგუნდიის მზის ჩასვენება ჰუნეთში. ამრიგად, საკრარული ნიბელუნგები — ჯუჯათა ტომია, რომლის განძი მეფეებს შელბუნგსა და ნიბელუნგს ერგოთ და გუშაგად ჯუჯა ალბერიხი დააყენეს, რომელიც „ნიბელუნგ ზიგფრიდის“ ერთგულ მსახურად იქცა. „სიმღერა ნიბელუნგებზე“ ანუ „ნიბელუნგების გასაჭირი“ მსოფლიო ლიტერატურის შედევრია. პოეტურად სრულყოფილ ეპოსს ტრადიცია უწოდებს „სიმღერას“ (სიმღერა ნიბელუნგებზე), მაგრამ მისი ნამდვილი სახელია „დერ ნიბელუნგე ნოტ“ (ნიბელუნგების გასაჭირი). ა. გელოვანი, მითოლოგიური ლექსიკონი, თბ., 1983.
ფურტიოს ხიდი

ფურტიოს ხიდი — შუა საუკუნეების ქვისთაღოვანი ხიდი, მდებარეობს შუახევის მუნიციპალიტეტში, მდინარე აჭარისწყალზე, სოფლების, ზამლეთისა და ფურტიოს შორის, ოშოშმანად წოდებულ ადგილში. ხიდს ჩვენამდე საკმაო დაზიანებით მოუღწევია — მონგრეულია მისასვლელები. მარცხენა მისასვლელი 5 მ-ის სიგრძისა უნდა ყოფილიყო, ხოლო მარჯვენა — 6 მ-ის. დღემდე შერჩენილი ხიდის ძირითადი ნაწილის სიგრძეა 13,5 მ, სიგანე ცვალებადია: ნაპირებზე 2,33 მეტრია, ხოლო თავბანდთან 2,20 მ, მალი 9,80 მ-ია, ისარი — 4,40 მ. ბურჯის სიმაღლეა 3 მ, სიგანე — 2,45 მ. ხიდს ორივე მხარეზე აქვს ორ-ორი ფოსო (35Х30 სმ). ხიდი ნაგებია ფლეთილი ქვებით. მას არ ემჩნევა არც მოაჯირი და არც ლავგარდანი. ეს კომპონენტები არც მახუნცეთის ხიდში არ შეინიშნება, რის გამოც აღნიშნული ორი ხიდი ერთმანეთს ძლიერ წააგავს. ფურტიოს ხიდი განსხვავდება მხოლოდ ფოსოებით რომელიც ამ უკანასკნელს არ გააჩნია. როგორც ჩანს ამისი საჭიროება არც ყოფილა, რადგანაც ხიდი მეტად შევიწროებულ ადგილასაა აგებული და მალი ერთობ მოკლეა. დღესდღეობით ხიდი აღდგენილია. ხიდს 2006 წლის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლების სია ი. სიხარულიძე, „აჭარის მატერიალური კულტურის ძეგლები“, თბ., 1962, გვ. 39 ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ
ყინჩაურის ხიდი

ყინჩაურის ხიდი — შუა საუკუნეების ქვისთაღოვანი ხიდი მდინარე სხალთისწყალზე, მდებარეობდა სოფელ ყინჩაურთან. ხიდმა ნანგრევების სახით მოაღწია, შემორჩენილია მხოლოდ ბურჯები. ხიდის ბურჯებიდან გამომდინარე მეცნიერები ვარაუდობენ რომ ის ფურტიოს ხიდის ანალოგი უნდა ყოფილიყო. ი. სიხარულიძე, „აჭარის მატერიალური კულტურის ძეგლები“, თბ., 1962, გვ. 39
იულია უმცროსი (იულიუს კეისრის და)

იულია, აგრეთვე იულია უმცროსი (ლათ. Iulia Minor; დ. ძვ. წ. 101 — გ. ძვ. წ. 51) — გაიუს იულიუს კეისრის ქალიშვილი, იულიუს კეისრის და და ავგუსტუსის ბებია დედის მხრიდან. იულია და მისი და-ძმები რომში დაიბადნენ და აღიზარდნენ. რადგანაც რომაელები ქალიშვილებს, ჩვეულებრივ, პრანომენს მხოლოდ იმ შემთხვევაში აძლევდნენ, თუ მათ რამდენიმე უფროსი და ჰყავდათ, უფროსი და მოიხსენიებოდა სახელით „იულია უფროსი“, უმცროსი კი — „იულია უმცროსი“, როდესაც მათი ერთმანეთისაგან გარჩევა იყო საჭირო. უცნობია კეისრის უფროსი და იყო თუ უმცროსი, რომელმაც პუბლიუს კლოდიუს პულქერის წინააღმდეგ მტკიცებულება წარადგინა, როდესაც ძვ. წ. 61 წელს ეს უკანასკნელი რწმენის არქონის გამო გადააყენეს. იულიამ და დედამისმა სასამართლოს მიაწოდეს დეტალური ანგრიში მის პომპეასთან, კეისრის ცოლთან ურთიერთობასთან დაკავშირებით. სკანდალის გამო, კეისარი პომპეას გაშორდა. იულია დაქორწინებული იყო მარკუს ატიუს ბალბუსზე, პრეტორსა და კომისიის წევრზე, რომელიც პლებეური სტატუსის მქონე სენატორული ოჯახიდან იყო. იულიამ მას სამი (ან სხვა წყაროების მიხედვით, ორი) ქალიშვილი გაუჩინა. მათგან მეორე, ატია ბალბა ცეზონია ოქტავია უმცროსისა (ტრიუმვირ მარკუს ანტონიუსის მეოთხე ცოლი) და პირველი იმპერატორის, ავგუსტუსის დედა იყო. მისი და, ატია ბალბა პრიმა (ან ატია ბალბა ცერცია) ლუციუს მარციუს ფილიპუსის ცოლი იყო. კიდევ ერთი ატია, რომელიც იულიას ან მისი ქმრის ქალიშვილი უნდა ყოფილიყო სხვა ქალისგან, დაქორწინებული იყო გაიუს იუნიუს სილანუსზე. მათი ვაჟი, რომელსაც ასევე გაიუს იუნიუს სილანუსი ერქვა, ახ. წ. 10 წელს კონსული გახდა. თუმცა, შესაძლებელია, ატია „აპიას“ შეცვლილი ფორმა ყოფილიყო. ახ. წ. 10 წლის კონსულის ვაჟები იყვნენ აპიუს იუნიუს სილანუსი (კონსული 28 წელს, დეციმუს იუნიუს სილანუსი, რომელიც იულია უფროსის შერცხვენასთან იყო დაკავშირებული და მარკუს იუნიუს სილანუსი, კონსულ-სუფექტი 15 წელს. მისი ქმარი, ბალბუსი ძვ. წ. 52 წელს გარდაიცვალა, იულია კი მომდევნო წელს, როდესაც მისი შვილიშვილი ოქტავიანე, მომავალი იმპერატორი ავგუსტუსი, თორმეტი წლის იყო. ამ უკანასკნელმა ბებიას სამგლოვიარო სიტყვა მიუძღვნა მის დაკრძალვაზე. სვეტონიუსი, თორმეტი კეისრის ცხოვრება, ღვთაებრივი იულიუსი და ღვთაებრივი ავგუსტუსი. Julia დაარქივებული 2006-06-30 საიტზე Wayback Machine. , Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology ↑ აღსანიშნავია, რომ ამ სახელებს იულიუსების გვარის სხვა წარმომადგენლებიც ატარებდნენ: ავგუსტუსის ქალიშვილი იულია უფროსი და შვილიშვილი იულია უმცროსი. ↑ სვეტონიუსი ღვთაებრივი იულიუსი 74; Schol. Bob. in Clod. გვ. 337, Orelli. ↑ Syme, Ronald (1989) The Augustan Aristocracy. Oxford: Oxford Clarendon Press, გვ. 194. ISBN 978-0-19-814731-2. „A third Atia can now be conjured up.“  (Limited Previes: "Atia, wife of Marcius Philippus (suff. 38 BC)" and "A daughter (Atia) would supply a wife for C. Silanus" of this page in Google Books)
მიწის ხიდი

მიწის ხიდი — შუა საუკუნეების ქვისთაღოვანი ხიდი, მდებარეობს ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ საღორეთში, აგარისწყლის მარჯვენა შენაკადზე, მდინარე ჭანჭახეთზე, ვიწრო და კლდოვან ადგილზე. ხიდს მოსახლეობა მიწის ხიდს ეძახის. ეტყობა, ეს სახელწოდება წარმომდგარა იმისგან, რომ ხიდზე კირის ხსნარი ნიაღვრისეულ მიწით არის დაფარული და ისეთ შთაბეჭდილებას ტოვებს თითქოს ტალახით იყოს ნაგები. ხიდის სიმაღლესთან შედარებით (2,30 მ) მალი მცირეა: იგი შეადგენს 7 მეტრს, ხოლო ისარი 3,5 მეტრს. მისასვლელებიანად ხიდის სიგრძე 16 მეტრია, ხოლო სიგანე 2,6 მეტრი. ბუნებრივ კლდეზე, რომლის სიმაღლე წყლის ზედაპირიდან 4,64 მეტრია, დაშენებულია ბურჯი სიმაღლით 1,16 მ, ხოლო სიგანე 2,62 მ. ბურჯებს ეყრდნობა წრიული ფორმის თაღი, რომელიც ნაშენია სუფთა და გათლილი ქვით. თაღის კონსტრუქცია როგორც თავბანდში, ასევე ქუსლში ტოლია და უდრის 0,5 მ. თაღი ორი ნაწილისაგან შედგება: თვით კონსტრუქციისაგან (36 სმ) და ლავგარდნისაგან (სისქეა 13-14 სმ). ლავგარდნის გადმოწევა 4-5 სმ. მისასვლელები ნაგებია ფლეთილი ქვით. ხიდს მალის ქვეშ ფოსოები არ აქვს. ხიდს ჰქონდა თუ არა მოაჯირი ვერ დგინდება, რადგან იგი მიწითა და მცენარეულობით არის ზემოდან დაფარული. მიწის ხიდის სამშენებლო ტექნიკა სხვა ხიდებისაგან განსხვევაბით უფრო დახვეწილია. ამ თვალსაზრისით მასთან ახლოს დგას მახოს ხიდი. ი. სიხარულიძე, „აჭარის მატერიალური კულტურის ძეგლები“, თბ., 1962, გვ. 40-41
ოთახი (2015 წლის ფილმი)

„ოთახი“ (ინგლ. Room) — 2015 წლის ბრიტანულ-ამერიკელ-კანადურ-ირლანდიური დამოუკიდებელი კინოფილმი, რომლის რეჟისორია ლენი აბრაჰამსონი. ფილმის სცენარი დაწერა ემა დონიხიუმ იმავე სახელწოდების ნოველის მიხედვით. ფილმის ვარსკვლავები არიან: ბრი ლარსონი, ჯეიკობ ტრემბლი, ჯოან ალენი, შონ ბრიჯერსი და უილიამ მეისი. დახურულ სივრცეში შვიდწლიანი ტყვეობის შემდეგ ქალი (ლარსონი) და მისი 5 წლის ბიჭი (ტრემბლი) საბოლოოდ მოიპოვებენ თავისუფლებას, მას შემდეგ რაც მის ვაჟი პირველად ნახავს გარესამყაროს. „ოთახის“ პრემიერა შედგა 2015 წლის 4 სექტემბერს ტელურაიდის კინოფესტივალზე და შეზღუდულად იყო გამოშვებული აშშ-ში 2015 წლის 16 ოქტომებრს. ლარსონმა მოიგო სხვადასხვა ჯილდო, მათ შორის ოსკარი, BAFTA, ოქროს გლობუსი და გილდიის ჯილდო. „ოთახი“ ასევე წარდგენილი იყო ოსკარის 3 ნომინაციაზე, მათ შორის: საუკეთესო სურათისთვის და საუკეთესო რეჟისორისთვის. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. 24 წლის ჯოი და მისი 5 წლის ვაჟი ჯეკი ცხოვრობენ საცოდავ ფარდულში აკრონში (ოჰაიო), რომელსაც ეძახიან ოთახს. ისინი იზიარებენ ერთ საწოლს, საპირფარეშოს, აბაზანას, ტელევიზორს და ღარიბულ სამზარეულოს. ერთადერთი ფანჯარა ოთახში მინის სახურავია, ყველაფერს ჯეკი თავის სახელს ეძახის. ისინი არიან კაცის ტყვეები, რომელსაც მოხუც ნიკს ეძახიან და ის ჯეკის ბიოლოგიური მამაა. მან ჯოი გაიტაცა 7 წლის წინ და აუპატიურებს მას, როცა ჯეკს კარადაში სძინავს. ჯოი ცდილობს ოპტიმისტურად იყოს განწყობილი მისი შვილისთვის მაგრამ იტანჯება ცუდი კვების გამო და ხანდახან სძლევს დეპრესია. ის არწმუნებს ჯეკს რომ მხოლოდ ოთახი და მისი შემადგენელი ნაწილებია ნამდვილი. და დანარჩენი სამყარო მხოლოდ ტელევიზორში არსებობს. მოხუცი ნიკი ეუბნება ჯოის, რომ დაკარგა სამსახური და ემუქრება, რომ შეიძლება ვეღარ შეძლოს მათი მომარაგება მომავალში. ერთ ღამეს, ჯეკი დაძლია ცნობისმოყვარეობამ, გამოვიდა თავისი კარადიდან, როცა მოხუც ნიკს ეძინა დედამისთან ერთად საწოლში. ჯოი შეშინებული იყო როცა გაიღვიძა და დაინახა მისი რეაქცია. ის ნიკს დაარტყამს, ნიკი კი დასასჯელად გათბობას გამოურთავს მათ. ჯოი გადაწყვეტს, რომ მოუყვეს ჯეკს გარესამყაროს შესახებ. ჯეკს თავიდან არ სჯერა და თან ცნობისმოყვარეობა იპყრობს. ჯოი ცდილობს ნიკის მოტყუებას, არწმუნებს მას, რომ ჯეკს ცხელება აქვს, იმ იმედით რომ წაიყვანს საავადმყოფოში, სადაც ჯეკს შესაძლებლობა ექნება შეატყობინოს სხვებს მათი მდგომარეობა. მაგრამ მოხუცი ნიკი დაპირდება მომდევნო დღეს ანტიბიოტიკების მოტანას. ჯოი გაახვევს ჯეკს ხალიჩაში და თხოვს მას ითამაშოს მკვდრის როლი იმ იმედით, რომ ნიკი გაიყვანს მას ოთახიდან. ნიკი მოათავსებს ჯეკს სატვირთო მანქანაში. ჯეკი თავდაპირველად შეძრწუნებულია, შემდეგ გადმოხტება და გამვლელის ყურადღებას მიიპყრობს. პოლიცია გადაარჩენს მას და ჯოის და წაიყვანს მათ საავადმყოფოში. ოჯახში დაბრუნების შემდეგ ჯოი გაარკვევს, რომ მისი მშობლები დაშორდნენ და დედამის ახალი პარტნიორი ჰყავს ლეო. კეკი და ჯოი მისი ბავშვობის სახლში დაბრუნდებიან. ჯოის მამა ვერ მიიღებს ჯეკს და დატოვებს მათ. ჯეკს უჭირს ახალ გარემოსთან შეგუება და გამოხატავს ოთახში დაბრუნების სურვილს. ჯოი იტანჯება შფოთვით და დეპრესიით, ის არ მიდის ექიმთან და დედამისზე არის გაბრაზებული. ოფიციალური საიტი „ოთახი (2015 წლის ფილმი)“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „ოთახი“ — Box Office Mojo-ზე „ოთახი (2015 წლის ფილმი)“ — Rotten Tomatoes „ოთახი (2015 წლის ფილმი)“ — Metacritic-ზე
უჩხოს ხიდი

უჩხოს ხიდი — XI - XIII საუკუნეების ქვისთაღოვანი ხიდი, მდებარეობს უჩხოსწყალზე (აჭარისწყლის მარჯვენა შენაკადი), დაბა ხულოდან 7 კილომეტრის დაშორებით, ზღვის დონიდან 900 მეტრის სიმაღლეზე. ხიდი ერთმანეთთან აკავშირებს სოფელ უჩხოს ხევის ორ ნაპირს. ხიდის სიგრძე შეადგენს 7.5 მეტრს, შუა წელის სიგანე 2,5 მ, მარჯვენა მისასვლელის — 2,8 მ, მარცხენა მისასვლელის — 2,7 მ. ხიდის მაქსიმალური სიმაღლე წყლის დონიდან ხიდის თავამდე 4,6 მეტრია. თაღის სისქე შუა წელში 40 სმ-ია. ი. სიხარულიძე, „აჭარის მატერიალური კულტურის ძეგლები“, თბ., 1962, გვ. 41