laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ნუგზარ შატაიძე

ნუგზარ შატაიძე (დ. 9 მარტი, 1944, თბილისი, საქართველოს სსრ — გ. 10 თებერვალი, 2009, თბილისი, საქართველო) — ქართველი მწერალი, დრამატურგი, ესეისტი. ნუგზარ შატაიძე დაიბადა 1944 წლის 9 მარტს, თბილისში. დედა — ელენე, ხიზამბარელების ოჯახიდან იყო; მამა — ვახტანგ შატაიძე; მეუღლე — ელისაბედ ყვავილაშვილი, შვილები — ლალი, თამუნა, ნინო, ვახტანგი. ნუგზარ შატაიძე სწავლობდა თბილისის ყოფილ ვაჟთა მე-20 სკოლაში (დღევანდელი 31-ე). დაამთავრა 62-ე სკოლა. სწავლობდა ჯერ თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, შემდეგ პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში, ფიზიკის ფაკულტეტზე. სპეციალობით თბოენერგეტიკოსი იყო. მუშაობდა თბილისის თბოელექტროცენტრალში ტურბინის მემანქანედ, საქართველოს ენერგოსისტემაში - ინჟინრად, გაზეთ „ლელო“-ს რედაქციის განყოფილების უფროსად, გამომცემლობა „მერანი“-ს პროზის განყოფილების გამგედ, ჟურნალ „ომეგა“-ს რედაქციის განყოფილების უფროსად. დაინტერესება ქართული მწერლობით ადრეულ ასაკში გამოავლინა. გაიტაცა რევაზ ინანიშვილის, გურამ რჩეულიშვილისა და სხვათა შემოქმედებამ, უფრო გაუძლიერა და გაუღვივა ინტერესი და სიყვარული მწერლობისადმი. მისი პირველი მოთხრობა თეთრი ყვავილები დაიბეჭდა 1968 წელს ჟურნალ „ცისკარში“. 1979 წელს გამოსცა მოთხრობების პირველი კრებული „მოთხრობები“. არის მრავალი მხატვრული (გაღმა ნაპირი და სხვ.) და დოკუმენტური ფილმის სცენარის ავტორი, ასევე ტელესერიალ ცხელი ძაღლის სცენარის თანაავტორი კოტე ჯანდიერთან ერთად. მოთხრობები, თბ. მერანი, 1979 მოლხინო, თბ. მერანი, 1986 სოფლის ძველი სახლი (მოთხრობები), რედ.: ლია არაბიძე, თბ. მერანი, 1990 ელიქარი (მოთხრობები), რედ.: ნინო ახალკაცი; მხატვარი გოგი წერეთელი, თბ. მერანი, 1996 ხელეური, რედ.: გივი ალხაზიშვილი, მხატვარი თენგიზ მირზაშვილი, თბ. მერანი, 1998 მოთხრობები, რედ.: დათო აბულაძე ; მხატვარი ზურაბ მიმინოშვილი, თბ. საარი, 2001, ISBN 99928-39-28-7 ნოემბრის წვიმა (ნოველები, მინიატურები, მოთხრობები, რადიოპიესები), რედ.: ელისაბედ ყვავილაშვილი ; მხატვარი კარლო ფაჩულია, თბ., 2004 ევროპაში რა მინდოდა, რედ.: არმაზ ბურნაძე, თბ. არეტე, 2004, ISBN 99940-810-6-3 პურის მოთხრობა, თბ. ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა, 2005, ISBN 99940-30-48-5 ტრამვაი N7 (მოთხრობები; რადიოპიესები), რედ.: არმაზ ბურნაძე, თბ. საარი, 2005, ISBN 99940-29-60-6 გაღმა ნაპირი (მოთხრობები), სარედ. ჯგ.: ზურაბ აბაშიძე, მანანა ჯანელიძე, ირმა ხარშილაძე, თბ. პალიტრა L, 2010, (ქართული პროზის საგანძური, ISSN 1987-8850 ; ტ. 31), ISBN 978-9941-413-94-2 შეხვედრა (რჩეული), თბ. ქართული ბიოგრაფიული ცენტრი, 2010, ISBN 978-9941-9141-5-7 გაღმა ნაპირი, რეჟისორი გიორგი ოვაშვილი, ( 2008) მიახლოება, სცენარის თანაავტორი რეჟისორ ალექსანდრე რეხვიაშვილთან ერთად, (1989). პეიტარი ( 1988) ლომა ( 1987) მევლუდი ( 1985) მეკვლე დაჭრილი წერო დაბრუნება შუშის ნამსხვრევი (2003) პეიტარი (1988) ხარება და გოგია (1987) მწერალთა კავშირის პრემია (1995–1996) სახელმწიფო პრემია (1996) ღირსების ორდენი „ილიას ფონდის“ პრემია პრიზი საუკეთესო სცენარისათვის (გაღმა ნაპირი, რეჟისორი გიორგი ოვაშვილი) გონფრევილის საერთაშორისო კინოფესტივალზე (საფრანგეთი) — 2009 ლიტერატურული პრემია "საბა" ნომინაციაში „წლის საუკეთესო პროზაული კრებული“ წიგნისათვის ნოემბრის წვიმა — 2005 lib.ge დაარქივებული 2012-05-09 საიტზე Wayback Machine. ნუგზარ შატაიძის „შეხვედრა“ ↑ 1.0 1.1 filmportal.de — 2005. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q15706812"></a>
შორეული აღმოსავლეთი

შორეული აღმოსავლეთი — გეოგრაფიული რეგიონი, რომელიც მოიცავს აზიის კონტინენტის უკიდურეს აღმოსავლეთ ნაწილს, მათ შორის აღმოსავლეთ, ჩრდილოეთ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიას. ევროპულ გეოპოლიტიკურ დისკურსში ტერმინი პირველად მე-15 საუკუნეში გამოჩნდა, კერძოდ ბრიტანეთში, სადაც შორეული აღმოსავლეთით აღნიშნავდნენ „სამ აღმოსავლეთს“ შორის ყველაზე შორეულს — ახლო აღმოსავლეთისა და შუა აღმოსავლეთის შემდეგ.  ვიეტნამი  ინდონეზია  კამბოჯა  ტაივანი (ნაწილობრივ აღიარებული სახელმწიფო)  ჩინეთი  ჰონგ-კონგი  მაკაო  კორეის სახალხო დემოკრატიული რესპუბლიკა  ლაოსი  მალაიზია  მონღოლეთი  მიანმარი  კორეის რესპუბლიკა  რუსეთი, შემდეგი ოლქები: ამურის ოლქი იაკუტია ხაბაროვსკის მხარე ებრაელთა ავტონომიური ოლქი პრიმორიე კამჩატკა მაგადანის ოლქი ჩუკოტკის ავტონომიური ოკრუგი სახალინის ოლქი  სინგაპური  ტაილანდი  ფილიპინები  იაპონია შუა აღმოსავლეთი ახლო აღმოსავლეთი ახლო აღმოსავლეთი Ankerl, Guy (2000). Coexisting Contemporary Civilizations: Arabo-Muslim, Bharati, Chinese, and Western. Geneva: INU Press. ISBN 2-88155-004-5. Whitaker, Brian (February 23, 2004). "From Turkey to Tibet". The Guardian. ↑ Oxford Dictionaries – Dictionary, Thesaurus, & Grammar. askoxford.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 29 სექტემბერი 2007. ციტირების თარიღი: 10 თებერვალი 2009. ↑ What is the Far East? (1 August 2017). ციტირების თარიღი: 9 June 2022 ↑ Where is the Middle East? The Near East? The Far East? (24 February 2012). ციტირების თარიღი: 19 October 2021
სირიის პრემიერ-მინისტრების სია

სირიის პრემიერ-მინისტრების სია 1920 წლიდან: Moubayed, Sami M. (2006). Steel & Silk: Men and Women who shaped Syria 1900–2000. Cune Press. ISBN 1-885942-40-0.  Seale, Patrick (1990). Asad of Syria: The Struggle for the Middle East. კალიფორნიის უნივერსიტეტის გამომცემლობა. ISBN 978-0520069763.  ↑ Moubayed 2006, p. 133. ↑ Seale 1990, pp. 99–101. ↑ Seale 1990, pp. 142–144. ↑ Seale 1990, pp. 162–163.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 732

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 732 მიიღეს 1992 წლის 23 იანვარს. უშიშროების საბჭომ განიხილა ყაზახეთის განცხადება გაეროში გაწევრიანების შესახებ და დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას ყაზახეთის გაწევრიანებასთან დაკავშირებით. რეზოლუცია მიიღეს კენჭისყრის გარეშე. რეზოლუციის ტექსტი
ბაგრატიონთა დინასტიის იმერეთის შტო

დავით VI ნარინი 1245/47-1259; იმერეთში დავით I, 1259-1293 კონსტანტინე I 1293-1327 მიქელი 1327-1329 ბაგრატ I ერისთავი 1329-1372 ალექსანდრე I ერისთავი 1372-1387; მეფე 1387-1389 გიორგი I 1389-1392 ბაგრატ II1463-1466 (ქართლ-იმერეთში ბაგრატ VI 1466-1478) კონსტანტინე II (ბაგრატიონთა ძირითადი შტო), ქართლ-იმერეთის მეფე 1478/79-1484 ალექსანდრე II 1484-1510 ბაგრატ III 1510-1565 გიორგი II 1565-1585 ლევანი 1585-1590 როსტომი 1590-1604 გიორგი III 1605-1639 ალექსანდრე III 1639-1660 ბაგრატ IV 1660-1661, 1663-1668, 1669-1678, 1679-1681 არჩილ II (ბაგრატიონთა მუხრანბატონების შტო) 1661-1663, 1678, 1690, 1695, 1698 ალექსანდრე IV 1683-1690, 1691-1695 გიორგი IV გოჩია 1696-1697 სიმონი 1698-1701 გიორგი VI 1703-1711, 1713, 1716-1720 ალექსანდრე V 1720-1740, 1741-1752 გიორგი VII 1741 სოლომონ I 1752-1784 დავით II 1784-1789, 1792 სოლომონ II (დავითი) 1789-1810 ქსე, ტ. 2, გვ. 130, თბ., 1977
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 115

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 115 მიიღეს 1956 წლის 20 ივნისს. გაეროში გაწევრიანების შესახებ მაროკოს განცხადების განხილვის შემდეგ, უშიშროების საბჭომ დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას მაროკოს გაწევრიანების შესახებ. რეზოლუცია მიიღეს ერთხმად. რეზოლუციის ტექსტი
ტარიელ საყვარელიძე

ტარიელ იოველის ძე საყვარელიძე (დ. 20 აპრილი, 1923, ზესტაფონი — გ. 23 აპრილი, 1993, თბილისი) — ქართველი მსახიობი. საქართველოს სახალხო არტისტი (1967). 1941–1946 წლებში ქუთაისის ლადო მესხიშვილის სახელობის სახელმწიფო თეატრის მსახიობი იყო; 1947 წლიდან კოტე მარჯანიშვილის სახელობის სახელმწიფო თეატრის მსახიობია. ასრულებს როგორც დრამატული,ისე სახასიათო როლებს. მნიშვნელოვანი როლები: მეფე ერეკლე (გოთუას „მეფე ერეკლე“ ), ჭუჭა (ვაჟა-ფშაველას „მოკვეთილი“ ), მანუჩარი (პოლიკარპე კაკაბაძის „კოლმეურნის ქორწინება“ ), დე სილვა და დე სანტოსი (კარლ გუცკოვის „ურიელ აკოსტა“ ), გრაფი შრუზბერი (ფრიდრიხ შილერის „მარიამ სტიუარტი“ ), კლარენსი, კაპულეტი, მაკბეთი (უილიამ შექსპირის „რიჩარდ მესამე“ , „რომეო და ჯულიეტა“ , „მაკბეთი“ ), კრეონი (ევრიპიდეს „მედეა", სოფოკლეს „ანტიგონე“ ), ნაპოლეონი (სარდუსა და მოროს „მადამ სან-ჟენი“ ). დავანაძე, ქალაქის თავი (ლეო ქიაჩელის „ჰაკი აძბა“ ), დარისპანი (დავით კლდიაშვილის „დარისპანის გასაჭირი“ ). საყვარელიძე მხატვრული კითხვის ოსტატიც იყო, მოღვაწეობდა ქართულ ესტრადაზე. 1958: „მამლუქი“ (ნაპოლეონ ბონაპარტე) რეჟ. დავით რონდელი 1959: „მტრობა“ (ანიმაციური ფილმი) რეჟ. არკადი ხინთიბიძე 1960: „ამბავი ერთი ქალიშვილისა“ (ილია) რეჟ. მიხეილ ჭიაურელი 1967: „ჩემი მეგობარი ნოდარი“ (კლასის ხელმძღვანელი) რეჟ. დავით რონდელი 1970: „დიდოსტატის მარჯვენა“ რეჟისორები ვახტანგ ტაბლიაშვილი, დევი აბაშიძე 1976: „გასეირნება თბილისში (ნამდვილი თბილისელი და სხვები)“ რეჟ. ნანა მჭედლიძე 1978: „დათა თუთაშხია“ (გლეხი) რეჟისორები გრიგოლ (გიგა) ლორთქიფანიძე, გურამ (გიზო) გაბესკია ლევან გოთუას „მეფე ერეკლე“ (მეფე ერეკლე) ვაჟა-ფშაველას „მოკვეთილი“ (ჭუჭა) პოლიკარპე კაკაბაძის „კოლმეურნის ქორწინება“ (მანუჩარი) კარლ გუცკოვის „ურიელ აკოსტა“ (დე სილვა და დე სანტოსი) ფრიდრიხ შილერის „მარიამ სტიუარტი“ (გრაფი შრუზბერი) უილიამ შექსპირის „რიჩარდ მესამე“ (კლარენსი) უილიამ შექსპირის „რომეო და ჯულიეტა“ (კაპულეტი) უილიამ შექსპირის „მაკბეთი“ (მაკბეთი) ევრიპიდეს „მედეა“ (კრეონი) სოფოკლეს „ანტიგონე“ (კრეონი) სარდუსა და მოროს „მადამ სან-ჟენი“ (ნაპოლეონი) ლეო ქიაჩელის „ჰაკი აძბა“ (დავანაძე, ქალაქის თავი) დავით კლდიაშვილის „დარისპანის გასაჭირი“ (დარისპანი) 1967: საქართველოს სახალხო არტისტი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 203. ტარიელ საყვარელიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ტარიელ საყვარელიძე [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
ბონ-სუსესუ-დუ-სული

ბონ-სუსესუ-დუ-სული (პორტ. Bom Sucesso do Sul) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 640 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პატუ-ბრანკუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 293 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 16.81 კმ²-ზე. ფართობი 195 931 კმ²-ია. პარანა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
შოპინზინიუ

შოპინზინიუ (პორტ. Chopinzinho) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 692 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პატუ-ბრანკუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 19 679 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 20.51 კმ²-ზე. ფართობი 959 692 კმ²-ია. პარანა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
კორონელ-ვივიდა

კორონელ-ვივიდა (პორტ. Coronel Vivida) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 710 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პატუ-ბრანკუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 21 749 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 31.78 კმ²-ზე. ფართობი 684 417 კმ²-ია. პარანა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
იტაპეჟარა-დ’უესტი

იტაპეჟარა-დ’უესტი (პორტ. Itapejara d'Oeste) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 632 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პატუ-ბრანკუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 531 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 41.46 კმ²-ზე. ფართობი 254 014 კმ²-ია. პარანა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
მარიოპოლისი

მარიოპოლისი (პორტ. Mariópolis) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 850 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პატუ-ბრანკუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 268 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 27.21 კმ²-ზე. ფართობი 230 365 კმ²-ია. პარანა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
პატუ-ბრანკუ

პატუ-ბრანკუ (პორტ. Pato Branco) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 760 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პატუ-ბრანკუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 72 370 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 134.25 კმ²-ზე. ფართობი 539 087 კმ²-ია. პარანა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
სან-ჟუანი (პარანა)

სან-ჟუანი (პორტ. São João) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 750 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პატუ-ბრანკუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 599 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 27.31 კმ²-ზე. ფართობი 388 059 კმ²-ია. პარანა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
საუდადი-დუ-იგუასუ

საუდადი-დუ-იგუასუ (პორტ. Saudade do Iguaçu) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 590 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პატუ-ბრანკუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 028 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 33.06 კმ²-ზე. ფართობი 152 085 კმ²-ია. პარანა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
სულინა (პარანა)

სულინა (პორტ. Sulina) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 513 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პატუ-ბრანკუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 395 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 19.88 კმ²-ზე. ფართობი 170 759 კმ²-ია. პარანა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ვიტორინუ

ვიტორინუ (პორტ. Vitorino) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-დასავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პატუ-ბრანკუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 513 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 21.13 კმ²-ზე. ფართობი 308 218 კმ²-ია. პარანა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 116

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 116 მიიღეს 1956 წლის 26 ივნისს. გაეროში გაწევრიანების შესახებ ტუნისის განცხადების განხილვის შემდეგ უშიშროების საბჭომ დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას ტუნისის გაწევრიანების შესახებ. რეზოლუცია მიიღეს ერთხმად. რეზოლუციის ტექსტი
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 121

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 121 მიიღეს 1956 წლის 12 დეკემბერს. გაეროში გაწევრიანების შესახებ იაპონიის განცხადების განხილვის შემდეგ უშიშროების საბჭომ დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას იაპონიის გაწევრიანების შესახებ. რეზოლუცია მიიღეს ერთხმად. რეზოლუციის ტექსტი
ივანე ბაგრამიანი

ჰოვანეს ხაჩატური ბაღრამიანი (სომხ. Հովհաննես Խաչատուրի Բաղրամյան; რუსიფიცირებული ვერსია: Иван Христофорович Баграмян ივანე ქრისტეფორეს ძე ბაგრამიანი) (დ. 2 დეკემბერი [ძვ. სტ. 20 ნოემბერი], 1897, განჯა, ელისავეტპოლის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ 21 სექტემბერი, 1982, მოსკოვი, სსრკ) — სომეხი საბჭოთა სახელმწიფო და სამხედრო მოღვაწე, საბჭოთა კავშირის მარშალი (11.03.1955), საბჭოთა კავშირის გმირი (29.07.1944), სკკპ-ის წევრი 1941 წლიდან. სკკპ ცენტრალური კომიტეტის წევრობის კანდიდატი (1952) სკკპ ცკ-ის წევრი, სსრკ II-IX მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი (1961-დან) 1915 წელს დაიწყო სამსახური დაიწყო რუსეთის იმპერიის არმიაში. 1917 წელს დაამთავრა პრაპორშჩიკების სკოლა. 1920 წელს მოხალისედ წავიდა წითელ არმიაში. მონაწილეობდა რუსეთის სამოქალაქო ომში. 1934 წელს დაამთავრა ფრუნზეს სახელობის სამხედრო აკადემია, ხოლო 1938 წელს გენშტაბის აკადემია. 1940 წელს დაინიშნა არმიისა და ოლქის შტაბის ოპერატიული განყოფილების უფროსად. 1941 წელს გადაყვანილ იქნა სამხრეთ-დასავლეთ ფრონტის შტაბის ოპერატიული განყოფილების უფროსის თანამდებობაზე. 1942 წლის ივლისიდან სარდლობდა არმიას. 1943 წლის ნოემბერში დაინიშნა ბალტიისპირეთის I ფრონტის ჯარების სარდლად. 1945 წლის აპრილში დაინიშნა ბელორუსიის III ფრონტის ჯარების სარდლად. 1954 წლიდან იყო სსრკ-ის თავდაცვის სამინისტროს მთავარი ინსპექტორი და თავდაცვის მინისტრის მოადგილე. 1956-1958 წლებში იყო გენერალური შტაბის სამხედრო აკადემიის უფროსი. 1958 წლიდან თავდაცვის მინისტრის მოადგილე და შეიარაღებული ძალების ზურგის უფროსი. 1968 წლიდან იყო გენერალ-ინსპექტორთა ჯგუფის გენერალ-ინსპექტორი. საბჭოთა ჯილდოები ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 127. Erickson, John. The Road to Stalingrad: Stalin's War with Germany, Volume One. New Haven, Connecticut: Yale University Press, 1999. Erickson, John. The Road to Berlin: Stalin's War with Germany, Volume Two. New Haven, Connecticut: Yale University Press, 1999. Grigorenko, Pyotr. Memoirs. New York: W. W. Norton, 1982. ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ Find a Grave — 1996. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q63056"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ TracesOfWar <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q98839586"></a> ↑ Munzinger Personen <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107343683"></a>
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 125

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 125 მიიღეს 1957 წლის 5 სექტემბერს. გაეროში გაწევრიანების შესახებ მალაიზიის ფედერაციის განცხადების განხილვის შემდეგ უშიშროების საბჭომ დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას მალაიზიის გაწევრიანების შესახებ. რეზოლუცია მიიღეს ერთხმად. რეზოლუციის ტექსტი
ელ-ჰასაქა

ელ-ჰასაქა (არაბ. الحسكة) — ქალაქი სირიაში. მდებარეობს ელ-ჰასაქის მუჰაფაზის ელ-ჰასაქის მინტაკაში. 2004 წელს სოფლის მოსახლეობა 188 160 კაცს შეადგენდა. სირიის ქალაქები ↑ 2004 წლის აღწერა
იდლიბი

იდლიბი (არაბ. ادلب) — ქალაქი ჩრდილო-დასავლეთ სირიაში. ის არის იდლიბის მუჰაფაზის დედაქალაიქი და მდებარეობს იდლიბის მინტაკაში ალეპოდან სამხრეთ-დასავლეთით 59 კილომეტრში. მისი სიმაღლე ზღვის დონიდან შეადრენს 500 მეტრს. 2010 წელს სოფლის მოსახლეობა 165,000 კაცს შეადგენდა. სირიის ქალაქები 1-ლი სრულყოფილი არაბული საიტი დაარქივებული 2012-12-04 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links ↑ مدينة إدلب السورية. aljazeera.net.
ელ-კუნეიტრა

ელ-კუნეიტრა (არაბ. القنيطرة) — ქალაქი სირიაში. მდებარეობს ელ-კუნეიტრის მუჰაფაზის ელ-კუნეიტრის მინტაკაში. 2004 წელს სოფლის მოსახლეობა 153 კაცს შეადგენდა. სირიის ქალაქები ელ-კუნეიტრას თანამგზავრული ხედი
რაკა

რაკა (არაბ. الرقة) — ქალაქი სირიაში. მდებარეობს რაკის მუჰაფაზის რაკის მინტაკაში. 2004 წელს სოფლის მოსახლეობა 220 488 კაცს შეადგენდა. სირიის ქალაქები საინფორმაციო საიტი eraqqa ↑ 2004 Census Data. UN OCHA. ციტირების თარიღი: 15 October 2015.
ელ-სუვაიდა

ელ-სუვაიდა (არაბ. السويداء) — ქალაქი სირიაში. მდებარეობს ელ-სუვაიდის მუჰაფაზის ელ-სუვაიდის მინტაკაში. 2004 წელს სოფლის მოსახლეობა 73 641 კაცს შეადგენდა. სირიის ქალაქები ქალაქის რუკა ↑ 2004 წლის აღწერა
ტარტუსი

ტარტუსი (არაბ. طرطوس) — ქალაქი სირიაში. მდებარეობს ტარტუსის მუჰაფაზის ტარტუსის მინტაკაში. 2004 წელს ქალაქის მოსახლეობა 115 769 კაცს შეადგენდა. სირიის ქალაქები ტარტუსის გეოგრაფია და ისტორია ტარტუსის პორტი დაარქივებული 2010-01-14 საიტზე Wayback Machine. ↑ ტარტუსის მოსახლეობა
აფრინი

აფრინი (არაბ. عفرين) — ქალაქი სირიაში. მდებარეობს ალეპოს მუჰაფაზის აფრინის მინტაკაში. 2004 წელს ქალაქის მოსახლეობა 36 562 კაცს შეადგენდა. ქალაქი მდებარეობს მუჰაფაზის ჩრდილო-დასავლეთ ნაილში, მდინარე აფრინის ორივე ნაპირზე, ზღვის დონიდან 215 მეტრზე. ქალაქი აფრინი ალეპოდან ჩრდილო-დასავლეთით მვებარეობს 38 კილომეტრში, ხოლო დევაქალაქ დამასკოდან ჩრდილოეთით 332 კილომეტრში. უახლოესი აეროპორტი მდებარეობს ქალაქ ააზაზში. 1981 წლის მოსახლეობის აღწერის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობს 11 914 ადამიანი. მოსახლეობის დინამიკ წლებბის მიხედვით კი ასეთია : ქალაქის მოსახლეობის ეროვნული შემადგენლობის თვალსაზრისით მოსახლეობის უმრავლესობას შეადგენენ სუნიტი ქურთები. რომაული მმართველობის დროს ქალაქზე გადიოდა გზა. ოსმალების მმართველობის დროს კი ქალაქში იყო საფუნდუკე. 1922 წელს ქალაქი გადავიდა საფრანგეთის მმართველობაში, ხოლო 1946 წელს გახდა დამოუკიდებელი სირიის ნაწილი. 201 წლიდან აკონტროლებს ქურთების სახალხო თავდაცვის დანაყოფები და შედის როჟავის (სირიის ქურთისტანის) შემადგენლობაში. 2018 წლის იანვრიდან მიმდინარეობს თურქეთის ოპერაცია „ზეთისხილის რტო“. სირიის ქალაქები ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2021-12-29 საიტზე Wayback Machine. ↑ https://archive.is/20120730224244/http://www.cbssyr.org/new%20web%20site/General_census/census_2004/NH/TAB02-15-2004.htm ↑ 2.0 2.1 Физико-географические данные(ინგლისური) ↑ World Gazetteer(ინგლისური) ↑ შეფასება ↑ გამოთვლა ↑ The Name and the History of Afrin დაარქივებული 2010-04-05 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ↑ Война в Африне повторяет сценарий Донбасса-2014. Курды стали разменной монетой в российско-турецкой газовой сделке // НГ, 22 янв 2018
არიჰა

არიჰა (არაბ. أريحا) — ქალაქი სირიაში. მდებარეობს იდლიბის მუჰაფაზის არიჰის მინტაკაში. 2004 წელს სოფლის მოსახლეობა 39 501 კაცს შეადგენდა. სირიის ქალაქები არიჰა გენშტაბის ტოპოგრაფიულ რუკაზე
ელ-ატარიბი

ელ-ატარიბი (არაბ. الأتارب) — ქალაქი სირიაში. მდებარეობს ალეპოს მუჰაფაზის ელ-ატარიბის მინტაკაში. 2004 წელს სოფლის მოსახლეობა 10 657 კაცს შეადგენდა. სირიის ქალაქები ↑ 2004 წლის აღწერა
აინ-ელ-არაბი

აინ-ელ-არაბი (არაბ. عين العرب) ასევე კობანი (ქურთ. كۆبانی) — ქალაქი სირიაში. მდებარეობს ალეპოს მუჰაფაზის აინ-ელ-არაბის მინტაკაში. 2004 წელს სოფლის მოსახლეობა 44 821 კაცს შეადგენდა. სირიის ქალაქები აინ-ელ-არაბი გენშტაბის ტოპოგრაფიულ რუკაზე დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine.
აზაზი

აზაზი (არაბ. أعزاز) — ქალაქი სირიაში. მდებარეობს ალეპოს მუჰაფაზის აზაზის მინტაკაში. 2004 წელს სოფლის მოსახლეობა 31 623 კაცს შეადგენდა. სირიის ქალაქები აზაზი გენშტაბის ტოპოგრაფიულ რუკაზე დაარქივებული 2017-08-13 საიტზე Wayback Machine.
ელ-ბაბი

ელ-ბაბი (არაბ. الباب) — ქალაქი სირიაში. მდებარეობს ალეპოს მუჰაფაზის ელ-ბაბის მინტაკაში. 2004 წელს სოფლის მოსახლეობა 63 069 კაცს შეადგენდა. სირიის ქალაქები ↑ 2004 წლის აღწერა
ბანიასი

ბანიასი (არაბ. بانياس) — ქალაქი სირიაში. მდებარეობს ტარტუსის მუჰაფაზის ბანიასის მინტაკაში. 2004 წელს ქალაქის მოსახლეობა 41 632 კაცს შეადგენდა. სირიის ქალაქები ↑ მოსახლეობის აღწერა
დარაია (ქალაქი)

დარაია (არაბ. داريا) — ქალაქი სირიაში. მდებარეობს რიფ-დიმაშკის მუჰაფაზის დარაიის მინტაკაში. 2004 წელს სოფლის მოსახლეობა 78 763 კაცს შეადგენდა. სირიის ქალაქები ↑ 2004 წლის აღწერა
დეირ-ჰაფირი

დეირ-ჰაფირი (არაბ. دير حافر) — ქალაქი სირიაში. მდებარეობს ალეპოს მუჰაფაზის დეირ-ჰაფირის მინტაკაში. 2004 წელს სოფლის მოსახლეობა 18 948 კაცს შეადგენდა. სირიის ქალაქები დეირ-ჰაფირი გენშტაბის ტოპოგრაფიულ რუკაზე დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine.
დუმა (ქალაქი)

დუმა (არაბ. دوما) — ქალაქი სირიაში. მდებარეობს რიფ-დიმაშკის მუჰაფაზის დუმის მინტაკაში. 2004 წელს სოფლის მოსახლეობა 110 893 კაცს შეადგენდა. სირიის ქალაქები ↑ population of Douma, syria 2004 census. CBSSYR. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-12-09. ციტირების თარიღი: 2004-11-17.
ორდენი „სსრ კავშირის შეიარაღებულ ძალებში სამშობლოს სამსახურისათვის“

„ორდენი სამშობლოსათვის სსრკ-ის შეიარაღებულ ძალებში სამსახურისათვის“ (რუს. Орден „За службу Родине в Вооруженных Силах СССР“) — საბჭოთა სამხედრო ჯილდო. დაარსებულ იქნა 1974 წლის 28 ოქტომბერს სსრკ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის ბრძანებით. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ორდენი „სსრ კავშირის შეიარაღებულ ძალებში სამშობლოს სამსახურისათვის“ ინფორმაცია ორდენის შესახებ
დურეიქიში

დურეიქიში (არაბ. دريكيش) — ქალაქი სირიაში. მდებარეობს ტარტუსის მუჰაფაზის დურეიქიშის მინტაკაში. 2004 წელს სოფლის მოსახლეობა 13 244 კაცს შეადგენდა. სირიის ქალაქები გვერდი დურეიქიშის შესახებ დაარქივებული 2007-09-27 საიტზე Wayback Machine.
ფიკი

ფიკი (არაბ. فيق) — ქალაქი სირიაში. მდებარეობს ელ-კუნეიტრის მუჰაფაზის ფიკის მინტაკაში. 2004 წელს სოფლის მოსახლეობა 1 947 კაცს შეადგენდა. სირიის ქალაქები refugees.org[მკვდარი ბმული]
ჰარემი (ქალაქი)

ჰარემი (არაბ. حارم) — ქალაქი სირიაში. მდებარეობს იდლიბის მუჰაფაზის ჰარემის მინტაკაში. 2004 წელს სოფლის მოსახლეობა 21 934 კაცს შეადგენდა. სირიის ქალაქები ჰარემი გენშტაბის ტოპოგრაფიულ რუკაზე
ჯარაბულუსი

ჯარაბულუსი (არაბ. جرابلس) — ქალაქი სირიაში. მდებარეობს ალეპოს მუჰაფაზის ჯარაბულუსის მინტაკაში. 2004 წელს სოფლის მოსახლეობა 11 570 კაცს შეადგენდა. სირიის ქალაქები ↑ 2004 წლის აღწერა
ჯისრ-ელ-შუღური

ჯისრ-ელ-შუღური (არაბ. جسر الشغور) — ქალაქი სირიაში. მდებარეობს იდლიბის მუჰაფაზის ჯისრ-ელ-შუღურის მინტაკაში. 2004 წელს სოფლის მოსახლეობა 39 917 კაცს შეადგენდა. სირიის ქალაქები ↑ Syria: largest cities and towns and statistics of their population. World Gazetteer. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-08-11. ციტირების თარიღი: 7 June 2011.