laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ლადო გერმესაშვილი

ვლადიმერ (ლადო) იაკობის ძე გერმესაშვილი (დ. 6 აპრილი, 1901, თბილისი, — გ. 1 იანვარი, 1953, იქვე) — ქართველი მომღერალი (ლირიკული ტენორი). საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1946). დაამთავრა თბილისის კონსერვატორია (პროფ. ე. ვრონსკის კლასი, 1929). 1929–1931 წლებში მივლინებული იყო მოსკოვის კ. სტანისლავსკის სტუდიაში. ამავე წლებში გამოდიოდა დიდი თეატრის სცენაზე. 1932 წლიდან იყო თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის სოლისტი. გერმესაშვილი წარმატებით გამოვიდა მოსკოვში ქართული ხელოვნების I დეკადაზე (1937). 40-იანი წლებიდან გარდაცვალებამდე მუშაობდა საქართველოს რადიოს სოლისტად. გერმესაშვილის რეპერტუარში იყო სხვადასხვა საოპერო პარტია: მალხაზი, აბესალომი (ზ. ფალიაშვილის „დაისი“, „აბესალომ და ეთერი“), კოტე (ვ. დოლიძის „ქეთო და კოტე“), პავლე (შ. თაქთაქიშვილის „დეპუტატი“), ჰერცოგი (ჯ. ვერდის „რიგოლეტო“), ალმავივა (ჯ. როსინის „სევილიელი დალაქი“), ინდოელი სტუმარი, ლიკოვი (ნ. რიმსკი-კორსაკოვის „სადკო“, „მეფის საცოლე“), ვლადიმერ იგორის ძე (ა. ბოროდინის „თავადი იგორი“), აშუღი (ა. სპენდიარიანის „ალმასტი“). განსაკუთრებით ცნობილია როგორც ქართველ კომპოზიტორთა კამერულ-ვოკალური ნაწარმოებების შემსრულებელი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 600. „მრავალჟამიერი“, სიმღერა კინოფილმიდან „აკაკის აკვანი“, კომპოზიტორი: ზაქარია ფალიაშვილი; ასრულებს: ლადო გერმესაშვილი გუნდთან და ორკესტრთან ერთად (Audio Archive of Georgia) — Soundcloud. „ურმული“, ასრულებს ლადო გერმესაშვილი — YouTube.
ივან კორჩოკი

ივან კორჩოკი (სლოვაკ. Ivan Korčok; დ. 4 აპრილი, 1964, ბანსკა-ბისტრიცა, ჩეხოსლოვაკია) — სლოვაკი პოლიტიკოსი და დიპლომატი. პარტია „თავისუფლება და სოლიდარობის“ (SaS) წევრი. სლოვაკეთის საგარეო საქმეთა და ევროპის საქმეთა მინისტრი 2020-2022 წლებში. დაიბადა 1964 წლის 4 აპრილს ქალაქ ბანსკა-ბისტრიცაში და აქვე მიიღო საშუალო განათლება. დაამთავრა კომენსკის უნივერსიტეტის საერთაშორისო ურთიერთობების ინსტიტუტი. ეკონომიკური უნივერსიტეტის კომერციული ფაკულტეტი ბრატისლავაში. 2005-2009 წლებში სლოვაკეთის ელჩია გერმანიაში. 2009-2015 წლებში ევროკავშირში სლოვაკეთის მუდმივი წარმომადგენელია, 2018-2020 წლებში კი სლოვაკეთის ელჩია აშშ-ში. სლოვაკეთის საგარეო საქმეთა და ევროპის საქმეთა მინისტრია 2020-2022 წლებში იგორ მატოვიჩის მთავრობაში. 2021 წლის 1 აპრილს იგივე თანამდებობა მიიღო ედუარდ ჰეგერის მთავრობაში. 2023 წლის აგვისტოში გამოაცხადა, რომ მონაწილეობას მიიღებდა 2024 წლის სლოვაკეთის საპრეზიდენტო არჩევნებში. დაოჯახებულია, ჰყავს მეუღლე და 2 შვილი. ↑ 1.0 1.1 1.2 Ivan Korčok. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 8 მარტი 2021. ციტირების თარიღი: 3 October 2020 ↑ Prezidentka Slovenskej republiky | Vymenovania a odvolania sk. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-11-19. ციტირების თარიღი: 2024-03-24 ↑ Mikušovič, Dušan. (2023-08-30) Ivan Korčok bude kandidovať za prezidenta, prieskumy mu dávajú šancu poraziť Fica sk-SK. ციტირების თარიღი: 2023-08-30
ყულალისის ეკლესია

ყულალისის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტის სოფელ ყულალისში. ყულალისის ეკლესია XIX საუკუნეში ადგილობრივ სომხურ მოსახლეობას შეუკეთებია, ამჟამად სამხრეთის კარის თავზე დარჩენილია 1060 წლით დათარიღებული წარწერა და ერთი ჯვრიანი ქვა. აქვეა ტაძრიდან გარეთ გამოტანილი ტრაპეზის დიდი ქვა, რომელიც ვიზუალურად ერთმანეთთან მჭიდროდ შეკრულ ოთხ მსხვილ სვეტს ჰგავს. ძველი ნაგებობის დროინდელივე უნდა იყოს აქვე არსებული ბაზისიც.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 16882
სტეფანე მენთეშაშვილი

სტეფანე მენთეშაშვილი (დ. 1907, სოფ. ქვემო მაჩხაანი, ახლანდ. სიღნაღის მუნიციპალიტეტი — გ. 20 აპრილი, 1965, თბილისი) — ქართველი ენათმეცნიერი, ლექსიკოლოგი. ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატი (1945). 1930 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. იყო საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის ეთნოგრაფიული განყოფილების თანამშრომელი (1931), ისტორიის განყოფილების გამგე (1941–1945). მისი წერილებიდან მნიშვნელოვანია „კალოობა ქიზიყში“ (1936), „კევრი“ (1936), „აჭარის ეთნოგრაფიული მასალები“ (1937), „ჰაემეტობა ინგილოურში“(1939), „მიცვალებულთა დამარხვისა და სამარეების ტერმინოლოგიისათვის“ (1944). მისი შემოღებულია არქეოლოგიური ტერმინი „სამაროვანი“. 1951 წლიდან იყო ენათმეცნიერების ინსტიტუტის ლექსიკოლოგიის განყოფილების გამგე. მონაწილეობდა „ქართული ენის განმარტებითი ლექსიკონის“ მომზადებაში (8-ტომული, 1950–1964; არის VII ტომის რედაქტორი). ქიზიყური ლექსიკონი / რედ. ვ. თოფურია, თბ.: საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის გამომცემლობა, 1943. — 304 გვ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 574. სტეფანე მენთეშაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ბანგვეთის წმინდა გიორგის ეკლესია

ბანგვეთის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, ხონის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბანგვეთში. ბანგვეთის წმინდა გიორგის ეკლესია მცირე ზომის დარბაზული ტაძარია, რომელიც საკმაოდ დაზიანებული სახითაა შემორჩენილი. გადახურვა მთლიანად ჩანგრეულია. ჩრდილო კედელი მთელ სიმაღლეზეა შემონახული. იქ კამარის მცირე ფრაგმენტიც იკითხება. ეკლესია ნაშენია დიდი ზომის შირიმის კვადრებით, წყობის თარაზულობა დაცულია. კარი დასავლეთიდანაა. დარბაზის გეგმა სწორკუთხაა, რომელიც აღმოსავლეთით ვიწრო მხრებით გამოყოფილი ნახევარწრიული აფსიდით ბოლოვდება. შიდა სივრცის მოცულობა პატარაა, შიდა კედლების პერანგი შირიმის კვადრებითაა აყვანილი. საკურთხევლის გვერდითა კედლებზე კვადრატული ნიშებია მოწყობილი. აფსიდის ღერძზე სარკმლის ფრაგმენტია შემორჩენილი, რომლის ფორმის დადგენა ძნელია. ძეგლის დასავლეთით, 2-3 კმ მეტრში, მიწის პირის დონეზე, კედლის წყობის ფრაგმენტები იკითხება. დანიშნულების დადგენა რთულია.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 9670
სრულიად ბელორუსიის საბჭოების ყრილობა

სრულიად ბელორუსიის საბჭოების ყრილობა (ბელარ. Усебеларускія з’езды Саветаў) — უმაღლესი სახელისუფლებო ორგანო საბჭოთა ბელორუსიაში 1919-1937 წლებში. სულ ჩატარდა სრულიად ბელორუსიის საბჭოების 14 ყრილობა: სრულიად ბელორუსიის საბჭოების I ყრილობა — 2-3 თებერვალი, 1919; სრულიად ბელორუსიის საბჭოების II ყრილობა — 13-17 დეკემბერი, 1920; სრულიად ბელორუსიის საბჭოების III ყრილობა — 10-16 დეკემბერი, 1921; სრულიად ბელორუსიის საბჭოების IV ყრილობა — 14-18 დეკემბერი, 1922; სრულიად ბელორუსიის საბჭოების V ყრილობა — 9-15 იანვარი, 1924; სრულიად ბელორუსიის საბჭოების VI (საგანგებო) ყრილობა — 13-16 მარტი, 1924; სრულიად ბელორუსიის საბჭოების VII ყრილობა — 4-9 მაისი, 1925; სრულიად ბელორუსიის საბჭოების VIII ყრილობა — 5-12 აპრილი, 1927; სრულიად ბელორუსიის საბჭოების IX ყრილობა — 8-15 მაისი, 1929; სრულიად ბელორუსიის საბჭოების X ყრილობა — 20-28 თებერვალი, 1931; სრულიად ბელორუსიის საბჭოების XI ყრილობა — 14-22 იანვარი, 1935; სრულიად ბელორუსიის საბჭოების XII (საგანგებო) ყრილობა — 11.1936, 13.2.1937. Высшие органы государственной власти Белорусской ССР
ჩეხეთის რესპუბლიკის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები

ჩეხეთის რესპუბლიკის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები — წარმოადგენს ჩეხეთს საერთაშორისო ტურნირებზე და შეხვედრებზე ფეხბურთში. ნაკრების კონტროლს და ხელმძღვანელობას ახორციელებს ჩეხეთის ფეხბურთის ასოციაცია. ჩეხეთის მიერ 1992 წელს დამოუკიდებლობის მოპოვებამდე, ჩეხი ფეხბურთელები შედიოდნენ ჩეხოსლოვაკიის ნაკრების შემადგენლობაში. ჩეხეთის ნაკრებისათვის ყველაზე წარმატებული იყო 1996 წელი, როდესაც, ევროპის ჩემპიონატზე, დუშან უჰრინის თავკაცობით, გუნდი მეორე ადგილზე გავიდა. მეოთხედფინალში ჩეხეთმა პორტუგალიის ეროვნული ნაკრები დაამარცხა 1-0 კარელ პობორსკის გოლით. ოფიციალური საიტი ჩეხეთის რესპუბლიკის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები Twitter-ზე შედეგების არქივი 1994-2008 წლებში, RSSSF.
ვენერას ქოში

ვენერას ქოში (ლათ. Cypripedium) — ჯადვარისებრთა ოჯახის გვარი, რომელიც 4 მონათესავე გვართან ერთად ქმნის ქვეოჯახს Cypripedioideae. ცნობილია დაახლ. 50 სახეობა. 2–3 მეტრის სიმაღლის მრავალწლოვანი ბალახებია. გავრცელებული არიან ევრაზიისა და ამერიკის ტროპიკულ, სუბტროპიკულ და ზომიერ ზონებში. ყვავილები მარტოულია, იშვიათად 2–5 ერთადაა შეკრებილი, დიდი ზომის, უფრო მეტად კაშკაშა ფერის. ყვავილის ჯამის ფოთოლაკები ორია (მათგან ერთი, ე.წ. სინსეპალუმი, წარმოქმნილია ორი გვერდითი ფოთოლაკის შეზრდით), გვირგვინის ფურცლები — 3 (ერთი სახეცვლილია ტომრისებრ წარმონაქმნად, რომელსაც ტუჩი ეწოდება), მტვრიანა — 2. ნაყოფი მშრალი კოლოფია, რომელშიც მოქცეულია მრავალი წვრილი თესლი. ხელოვნური ჰიბრიდიზაციისა და ცვალებადობის მაღალი დონის წყალობით გამოყვანილია დიდი რაოდენობით ლამაზყვავილიანი ჯიშები. მათი მოყვანა მსოფლიოს დეკორატიულ მეყვავილეობაში მნიშვნელოვან ადგილს იკავებს. ბუნებაში საკმაოდ იშვიათი მცენარეებია. გვარის ლათინური სახელი მომდინარეობს ორი ბერძნული სიტყვიდან: Κύπρις (Cypris) — აფროდიტე, ანუ ვენერა და πέδιλον (pedilon) — სანდალი. ↑ Cypripedium L. en. Plants of the World Online | Kew Science. ციტირების თარიღი: 25 მარტი, 2024 ↑ Аверьянов Л. В. Башмачок // Большая российская энциклопедия. т. 3. — М., 2005. — стр. 148. ↑ Meet The Ladies: The Slipper Orchids. US Forest Service. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-06-27. ციტირების თარიღი: 25 მარტი, 2024
ხეთის წმინდა მიქაელისა და გაბრიელ მთავარანგელოზთა ეკლესია

ხეთის წმინდა მიქაელ და გაბრიელ მთავარანგელოზთა სახელობის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ხობის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხეთაში. ხეთის წმინდა მიქაელ და გაბრიელ მთავარანგელოზთა ტაძრის სიგრძე 17 მეტრია, ხოლო სიგანე 10.5 მეტრი. აშენებულია ადგილობრივი კირქვით, კუთხეები ამოყვანილია კარგად გათლილი მართკუთხა კვადრებით, კედლები კი ფლეთილი კირქვით. ტაძარს აქვს სამი კარი დასავლეთით, სამხრეთითა და ჩრდილოეთით, კარები კირქვის გათლილი ქვებით არის მოჩარჩოებული და აქვს დეკორატიული თაღები, ნათდება 7 სარკმლით, ორ-ორი აქვს ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებს და სამი აღმოსავლეთით საკურთხეველს, სარკმლებიც კარების მსგავსად მოჩარჩოებულია და დეკორატიული თაღით არის დამშვენებული. სახურავი შემოსაზღვრულია კირქვის კარნიზით.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 5190
ქვედა გორდის წმინდა გიორგის ეკლესია

ქვედა გორდის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ხონის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვედა გორდში. ქვედა გორდის წმინდა გიორგის ეკლესია და წარმოადგენს XIX საუკუნის პირველი ნახევრის დიდ დარბაზულ, შვერილაბსიდიან ეკლესიას. იგი საკმაოდ დაზიანებულია, ჩანგრეულია გადახურვა, სამშენებლო მასალად გამოყენებულია საშუალო ზომის ფლეთილი ქვა, კირის დუღაბზე. წყობის თარაზულობა დაცულია. ეკლესიის დარბაზი სწორკუთხა ფორმისაა, რომელიც აღმოსავლეთით 5 წახნაგა აბსიდით ბოლოვდება. საკურთხეველი ვიწრო მხრებითაა გამოყოფილი. კედელში სამი სარკმელია გაჭრილი. ჩრდილოეთით, თაღოვანი ნიშია დატანილი. დარბაზის სარკმლები შიგნიდან თაღოვანი, გარედან არქიტრავულია. ანალოგიური ფორმისაა ეკლესიაში შესასვლელი სამივე კარიც.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 9732
მათხოჯის წმინდა ნინოს ეკლესია

მათხოჯის წმინდა ნინოს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ხონის მუნიციპალიტეტის სოფელ მათხოჯში. მათხოჯის წმინდა ნინოს ეკლესია დარბაზული, შვერილაფსიდიანი ტაძარია, დასავლეთის სამრეკლოთი. ეკლესია ნაშენია თლილი კვადრებით, ღობის თარაზულობა დაცულია. სამრეკლოს პირველი სართული კარიბჭის ფუნქციას ასრულებს. დასავლეთ კედელში თაღოვანი კარია გაჭრილი. აღმოსავლეთით კი კარიბჭე ეკლესიას ფართო თაღით უკავშირდება. ჩრდილო და სამხრეთ კედლებში თაღოვანი სარკმლებია გაჭრილი. სამრეკლოს მეორე და მესამე სართულებზე ასვლა ეკლესიის ჩრდილო-დასავლეთ კედელთან მიდგმული ქვის კიბით შეიძლება. მეორე სართული კვადრატული გეგმის მქონე ოთახია, ბრტყელი გადახურვით. სამხრეთ კედელში სწორკუთხა სარკმელია გაჭრილი, კედლების ზედა ნაწილი მომრგვალებულია. მესამე სართული თაღებით გახსნილი წახნაგოვანი ფანჩატურია, რომელსაც შებრტყელებული გადახურვა აქვს. სამრეკლოს მეორე სართულის ჩრდილო და სამხრეთ ფასადზე, სარკმლის მაღლა რელიეფური ჯვრებია ჩასმული. ეკლესიის აფსიდა შვერილია, იგი იმეორებს საკურთხევლის შიდა ნახევარწრიულ ფორმას. სარკმლები თაღოვანია, შიდა კედლები ფლეთილი ქვითაა აყვანილი. ფასადზე, აფსიდის ჩრდილო ნაწილის წყობაში, ჩუქურთმიანი ქვაა ჩატანებული.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 9695
სელფიჯა ციუ

სელფიჯა ციუ – ალბანელი მწერალი და პირველი ალბანელი ქალი, რომელმაც პირველად გამოსცა ლიტერატურა ალბანეთში ეს მოხდა მაშინ, როდესაც ის 17 წლის იყო, 1935 წლის 28 ნოემბერს, სელფიჯამ გამოაქვეყნა ლექსი გაზეთ Populli-ზე, სახელწოდებით Kolombja. ამ სტატიას მოჰყვებოდა სხვა მრავალი გამოქვეყნებული ჟურნალებ. რამდენიმე მათგანი ცნობილი იყო შემდეგი სახელებით: „ბოტა ე რე“, „დიანა“, „ჯავა“, „დრიტა“, „სტიპი“. იმ წლებში ალბანეთში ქალის ნაწერები არ იყო გავრცელებული, ასე რომ სელფიჯა ახალგაზრდა მწერლებს იმედს აძლევდა. ის პირველ ჩანახატებს თითქმის „თვითაღიარების დღიურებს“ უწოდებდა, მაგრამ ისინი თავისი შეწუხებული სულის ანარეკლი იყო. ის არის 1930-იანი წლების ალბანელი მწერალთა ჯგუფის ნაწილი. ის ასევე იყო ერთ-ერთი პირველი ალბანელი ფემინისტი. იგი დაიბადა გიროკასტრას ვაროშის რაიონში, შეძლებული მოქალაქის ოჯახში, საბითუმო ვაჭრის იბრაჰიმ ციუს ქალიშვილის წიაღში. ბავშვობა გაატარა მშობლიურ ქალაქში, სადაც დაამთავრა გოგონათა სკოლა „ურან ბუნდო“. ის შეხვდა და დაუმეგობრდა მუსინე კოკალარის, პირველ ალბანელ ქალს, რომელმაც რომანი გამოსცა. ის შეხვდა იმდროინდელ ჟურნალისტებს, ნონდა ბულკას, პეტრო მარკოს და კოლე ბერიშას, კომუნისტური ჯგუფების წევრებს. სწავლობდა ფლორენციაში, შემდეგ კი სწავლა განაგრძო საფრანგეთის გრენობლში, სადაც გაიცნო მისი მომავალი ქმარი, ჯემალ ბროჯა მასთან ერთად გახსნა წიგნის მაღაზია შკოდერში. ბროჯა ალბანეთის კომუნისტურ პარტიას შეუერთდა დრიტა კოსტურისა და ნეჯმიჯე ხოჯასთან ერთად, ის იყო უკანონო დემონსტრაციის ერთ-ერთი ორგანიზატორი. იმდროინდელ პრემიერ-მინისტრს მუსტაფა კრუჯას ჰქონდა გადაწყვეტილი "ჯიროკატრიელი" გოგონასთვის სიკვდილით დასჯა, მაგრამ საბოლოოდ ის ციხიდან გაათავისუფლეს. 1947 წლიდან მისმა ოჯახმა ორჯერ განიცადა დეპორტაცია, ჯერ კურველუშში, შემდეგ კი გრადიშტეში.პირველი რეაბილიტაციის შემდეგ საფრანგეთში განათლებული ქმარი ჯემალი სახალხო თეატრის ერთ-ერთი დამფუძნებელი გახდა, რომელსაც თითქმის ორი ათწლეულის მანძილზე ხელმძღვანელობდა. 1998 წელს ბროჯამ გამოაქვეყნა ლექსები წიგნში და მათ "Tallazet e jetes" უწოდა . იგი გარდაიცვალა 85 წლის ასაკში 2003 წელს ტირანაში. ↑ https://books.google.ge/books?id=Dkc5AQAAIAAJ&redir_esc=y ↑ https://web.archive.org/web/20171102192719/http://shqiptarja.com/dossier/2711/selfixhe-ciu-si-u-internua-gazetarja-e-par--shqiptare-flet-e-bija-merita-410518.html. ↑ https://books.google.ge/books?id=LjgqAAAAYAAJ&redir_esc=y ↑ http://www.panorama.com.al/kujtimet-e-komunistes-se-radheve-te-para-dhe-te-persekutuares-selfixhe-ciu-broja-si-u-vra-qemal-stafa-dhe-dy-internimet-ne-diktature/
ოროჯოლარის ეკლესია

ოროჯოლარის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტის სოფელ ოროჯოლარში. ოროჯოლარის მონოფიზიტური ტაძარი სოფელში დაბალი გალავნით შემოზღუდულ ველზე დგას. აგებულია სხვადასხვა ზომის ტუფის ქვით. წარმოადგენს დარბაზულ ნაგებობას, რომელიც ხის თაღნარით სამ ნავადაა გატიხრული. გადახურვა კოჭოვანია. კედლებში მეორადი გამოყენებით ჩატანებულია შუა საუკუნეების საფლავის ქვები და ტოლკმლავა ჯვრის რელიეფი. აღმოსავლეთის ფასადში სარკმლის ქვეშ ჩადგმულია ადრეშუა საუკუნეების სტელის სვეტი წიწვისებური ორნამენტით. ტაძრის აღმოსავლეთ კედელში ჩადგმული იყო დიდი ბარელიეფი ანგელოზისა და ქტიტორის გამოსახულებით, რომელიც ამჟამად ვარძიის მუზეუმ-ნაკრძალშია დაცული. ბარელიეფი X საუკუნით თარიღდება. გამოსახულებებს ახლავს დაქარაგმებული წარწერები: "დრნგ", "მჴეცი", "დლკ", "სიმონ"; სავედრებელი წარწერა: "ქრისტე შეიწყალე მჴეცი". ტაძარი განათებული იყო ფართო, თაღოვანი და სწორკუთხა სარკმლებით. საკურთხეველი ნახევარწრიული და აწეულია. გვერდით დამხმარე ოთახები არ აქვს.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 16881
მარია სური

მარია სური (უკრ. Марія Сур; 2004 წლის 31 დეკემბერი) არის უკრაინელი მომღერალი, რომელიც ცხოვრობს და მუშაობს შვედეთში. მარია სური ყველაზე მეტად ცნობილია "მელოდიფესტივალენ 2023"-ის (მუსიკალური კომპოზიციით "Never Give Up") და "მელოდიფესტივალენ 2024"-ის (მუსიკალური კომპოზიციით "When I'm Gone") კონკურსებში მონაწილეობის გამო. მარია სური დაიბადა ზაპორიჟიაში. 2022 წელს სურიმ მონაწილეობა მიიღო The Voice-ის უკრაინული ვერსიის Holos Krainy მეთორმეტე სეზონში. 2022 წელს უკრაინაში რუსეთის შეჭრიდან გამო, სურიმ დედასთან ერთად დატოვა უკრაინა და გადასახლდა შვედეთში. სური მცირე ხანში დაუკავშირდა მომღერალ სარა დაუნ ფინერს, რომელმაც უკრაინის სოლიდარობისთვის გამართულ საქველმოქმედო გალა ღონისძიებაზე გამოსვლის მიზნით ხელმძღვანელობა გაუწია. ღონისძიება გაიმართა სტოკჰოლმში, ავიჩის არენაზე, სადაც სურიმ წარადგინა Destiny's Child-ის სიმღერა "Survivor". მოგვიანებით, მარია სურიმ კონტრაქტი გააფორმა ხმის ჩამწერ ლეიბლ "Warner Music Sweden"-თან. მარიამ სურიმ მონაწილეობა მიიღო "მელოდიფესტივალენ 2023"-ის კონკურსში, სადაც წარადგინა სიმღერა "Never Give Up" და ფინალურ ეტაპზე დაიკავა მე-9 ადგილი. 2023 წლის ზაფხულის პერიოდში, სური უკრაინის მასშტაბით გამართულ მუსიკალურ ტურში იღებდა მონაწილეობას. ასევე, სურიმ მონაწილეობა მიიღო "მელოდიფესტივალენ 2024"-ის კონკურსშიც, სადაც გამოვიდა სიმღერით "When I'm Gone"; 2024 წლის 10 თებერვალს სური გავიდა ნახევარფინალში და მოიპოვა ფინალურ ეტაპზე გასვლის უფლება. საბოლოო ჯამში, მარიამ სურიმ დააგროვა 72 ქულა (ჟიურის მხრიდან - 37 ქულა, ხოლო ტელევიზიის საშუალებით - 35 ქულა) და კონკურსის ფინალურ ეტაპზე დაიკავა მე-7 ადგილი. ↑ Rakel Clinton Lucas. (11 February 2023) Maria Sur: "Jag förstår faktiskt inte hur jag har orkat". Dagens Nyheter. ციტირების თარიღი: 1 March 2023 ↑ 2.0 2.1 Berglund, Björn (8 February 2023). "Maria Sur: Från kriget till Melodifestivalen". TT. Aftonbladet. ციტირების თარიღი: 1 March, 2023.  ↑ Maria Sur flydde kriget – får stående ovationer i Avicii Arena. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 1 მარტი 2023. ციტირების თარიღი: 1 March 2023. ↑ Larsson, Ebba. (17 June 2022) Artisten Maria Sur flydde Ukraina – nu gör hon succé i Sverige. Expressen. ციტირების თარიღი: 1 March 2023 ↑ Artisten Maria Sur uppträder på vår scen. bingolotto.se. ციტირების თარიღი: 1 March 2023. ↑ The 30 artists competing in Sweden's Melodifestivalen 2024. Eurovision.tv. European Broadcasting Union]] (EBU) (2023-12-01). ციტირების თარიღი: 2023-12-01 ↑ Results and points to the Melodifestivalen 2024 final. Eurovisionworld (9 March 2024). ციტირების თარიღი: 9 March 2024. ↑ "Veckolista Singlar, vecka 11". Sverigetopplistan. ციტირების თარიღი: 18 March, 2023. ↑ "Veckolista Singlar, vecka 11". Sverigetopplistan. ციტირების თარიღი: 15 March, 2024.. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „მარია სური“ ვიკისაწყობში. მარია სური საიტზე Discogs მარია სური Instagram-ზემარია სური – დისკოგრაფია საიტზე MusicBrainz მარია სური კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
Meridianni

Meridianni - ქართული ალტერნატიული როკ მუსიკის ჟანრის ჯგუფი. ჯგუფი ჩამოყალიბდა 2021 წლის დეკემბერში, თბილისში. თავდაპირველად შემადგენლობაში შედიოდნენ: ლევან მეტრეველი (ვოკალი, გიტარა); გიგა კიკორია (დრამი) და ირაკლი გეგეშიძე (ბასი). 2022 წელს მათ გამოუშვეს სინგლი Come on, რომელზეც გადაიღეს მუსიკალური კლიპი. შემდგომ ბენდს შემოუერთდა ნიკოლოზ ომიაძე (სოლო გიტარა). 2022 წელსვე გამოუშვეს სინგლი Redemption და Again. ამ უკანასკნელში ითანამშრომლეს ეკა გვენეტაძესთან (ვოკალი). 2022 წელს გაიმარჯვეს კონკურსში Open mic. 2024 წელს ბენდს შემოურთდნენ ვახტანგ კიკალეიშვილი (ბასი) და მაკა მეშველიანი (კლავიში) და გამოუშვეს სინგლი Awaken. ბენდი დღემდე აქტიურია და წარმატებით აგრძელებს მოღვაწეობას და პროექტებზე მუშაობას. ლევან მეტრეველი (ვოკალი, გიტარა) გიგა კიკორია (დრამი) ნიკოლოზ ომიაძე (სოლო გიტარა) ვახტანგ კიკალეიშვილი (ბასი) მაკა მეშველიანი (კლავიში) Come on (2022) Redemption (2022) Again (2022) Breaking my bones (2023) Awaken (2024) ↑ Come on. ↑ Redemption. ↑ Again. ↑ Open mic. ↑ Awaken.
ედუარდ კლარი

ედუარდ კლარი (რუს. Эдуар Клар; დ. 1863, პოლტავა — გ. 1922, თბილისი) — საქართველოში მოღვაწე რუსი ფოტოგრაფი. ედუარდ კლარი დაიბადა 1863 წელს უკრაინის ქალაქ პოტავაში. ხარკოვის უნივერსიტეტში სწავლობდა ქიმიის ფაკულტეტზე და ფოტოგრაფიასაც იქ დაეუფლა. 1893 წელს იგი თბილისში გადმოსახლდა და იჯარით აიღო ცნობილი ფოტოგრაფის ვლადიმერ ბარკანოვის ყოფილი ატელიე. შემდეგ ქალაქის ცენტრში, გოლოვინის პროსპექტზე საკუთარი ფოტოსალონი გახსნა. იყო ოპერის თეატრის ფოტოგრაფი, ადგილობრივი და ჩამოსული მსახიობები მხოლოდ მის ატელიეში იღებდნენ სურათებს. ედუარდ კლარის ფოტოები გამოირჩეოდა გემოვნებით და სინატიფით. 1897 წელს პირველ კავკასიურ ფოტოგამოფენაზე მან ბრინჯაოს მედალი მიიღო, ხოლო საიუბილეო კავკასიურ გამოფენაზე 1901 წელს, ოქროს მედალი. ფოტოგრაფი ედუარდ კლარი იღებდა ხატვის გაკვეთილებს ცნობილი მხატვრის გიგო გაბაშვილის სახელოსნოში, კარგად უკრავდა ვიოლინოზე. ე. კლარის მიერ არის გადაღებული არტურ ლაისტის ჩამოსვლა საქართველოში, 1912 წელს ი. გოგებაშვილის დაკრძალვა, ამიერკავკასიის რკინიგზის ცალკეული უბნის მშენებლობის კადრები. XX საუკუნის 20-იან წლებში იგი საცხენოსნო სპორტმა გაიტაცა. ე. კლარი ფოტოგრაფიულად იღებდა ყველა შეჯიბრებას ძველი თბილისის დიდუბის იპოდრომზე, სადაც იგი ერთ-ერთი გადაღების დროს გარდაიცვალა. ინასარიძე შ., „საქართველოს მესურათხატენი“, თბილისი, 2002, გვ. 12-13 ედუარდ კლარი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის სოფლების სია

ახალქალაქის მუნიციპალიტეტი შედის სამცხე-ჯავახეთის მხარის შემადგენლობაში. საქართველოს ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის მიხედვით მუნიციპალიტეტი არის თვითმმართველი ერთეული, რომელსაც აქვს ადმინისტრაციული საზღვრები და ადმინისტრაციული ცენტრი. მუნიციპალიტეტს გააჩნია არჩევითი წარმომადგენლობითი და აღმასრულებელი ორგანოები, რეგისტრირებული მოსახლეობა და აქვს საკუთარი ქონება, ბიუჯეტი, შემოსულობები. მუნიციპალიტეტი საჯარო სამართლის იურიდიული პირია. მუნიციპალიტეტს ხელმძღვანელობს მერი. მუნიციპალიტეტი მართვის ოპტიმიზაციისათვის დაყოფილია ადმინისტრაციულ ერთეულებად. ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის შემადგენლობაში შედის 1 ქალაქი, 21 ტერიტორიული ორგანო და 64 სოფელი. ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის სოფლები ერთიანდებიან, აზავრეთის, ალასტანის, გორმაღალის, არაგვის, ბარალეთის, გოგაშენის, სოფელი დილისკის, ვაჩიანის, ზაკვის, კარტიკამის, კარწახის, სოფელი კოთელიის, კოჭიოს, კუმურდოს, ოკამის, სოფელი პტენის, სულდის, სოფელი ტურცხის, სოფელი ჩუნჩხის, ხავეთის, სოფელ ხანდოსა და ხოსპიოს ადმინისტრაციულ ერთეულებში. ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის ფართობია 1 235,0კმ² და 2014 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 45 070 კაცს, ხოლო სიმჭიდროვეა 36,5 კაცი. მუნიციპალიტეტის ცენტრია ქალაქი ახალქალაქი. 2014 წლის აღწერის მიხედვით მუნიციპალიტეტის ყველაზე დიდი სოფელი მოსახლეობის მიხედვით არის დილისკა (2374 ადამიანი), ახალქალაქიდან ყველაზე დიდი მანძილით დაშორებულია სოფელი ხავეთი (32 კმ.). ახალქალაქი აბული აგანა აზავრეთი აზმანა ალათუბანი ალასტანი არაგვა აფნია ბავრა ბალხო ბარალეთი ბეჟანო ბოზალი ბუზავეთი ბურნაშეთი ბუღაშენი გოგაშენი გოკიო გომანი გულიკამი დაბნია დადეში დიდი სამსარი დილისკა ერინჯა ვარევანი ვაჩიანი ზაკვი თახჩა თირკნა თოთხამი იხტილა კარტიკამი კარწახი კიროვაკანი კოთელია კორხი კოჭიო კუმურდო ლომატურცხი მარტუნი მაჭატია მერენია მიასნიკიანი მოდეგა მურჯახეთი ოკამი ოლავერდი ორჯა პატარა სამსარი პტენა სირქვა სულდა ტურცხი ფილიპოვკა ქარცები ღადო ჩამძვრალა ჩუნჩხა ხავეთი ხანდო ხორენია ხოსპიო ხულგუმო ↑ საქართველოს ორგანული კანონი, ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსი, მუხლი 2.2. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2024-02-26. ციტირების თარიღი: 2024-03-26. ↑ საქართველოს ორგანული კანონი, ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსი, მუხლი 4.4. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2024-02-26. ციტირების თარიღი: 2024-03-26. ↑ 3.0 3.1 3.2 2014 წლის აღწერის ძირითადი შედეგები
მეჰმან ჰასანოვი

მეჰმან ჰასანოვი (აზერ. Mehman Həsənov, სრული სახელი:Həsənov Mehman İbrahim oğlu; დ. 31 დეკემბერი, 1964, ბაქო — გ. 20 იანვარი, 1990, ბაქო) — შავი იანვრის ტრაგედიის მსხვერპლი. დაიბადა ბაქოში. მუშაობდა სამშენებლო მასალების მრეწველობის სამინისტროს საინფორმაციო და გამოთვლით ცენტრში. 19 იანვარს სამსახურში იყო. ტრაგედიის დღეს სამუშაოს სახელით სახლიდან გავიდა, მეორე დღეს კი სახლში არ დაბრუნებულა. 21 მაისში მისი ცხედარი ცენტრალურ მორგში აღმოაჩინეს. გარდაიცვალა წითელი არმიის XI მოედანზე. მის შესახებ ვრცელი ინფორმაცია არ არსებობს. დაკრძალეს შეჰიდთა ხეივანში. Qulu Kəngərli (1992). 20 Yanvar şəhidləri. Bakı: Gənclik, გვ. 312 səh. ISBN 4702060204 Invalid ISBN. ციტირების თარიღი: 2017-01-18.  დაარქივებული 2015-07-17 საიტზე Wayback Machine. (აზერბაიჯანული)
საჰიბ ჰასანოვი

საჰიბ ჰასანოვი (აზერ. Sahib Həsənov, სრული სახელი:Həsənov Sahib Nəsib oğlu; დ. 1949, აზერბაიჯანის სსრ — გ. 20 იანვარი, 1990, აზერბაიჯანის სსრ) — შავი იანვრის ტრაგედიის მსხვერპლი. დაიბადა 1949 წელში, გადაბეის რაიონის სოფელ ისალიში. მუშაობდა გაზეთების ჯიხურში გამყიდველად. 20 იანვარს, დილით ადრე, სამსახურში მიდიოდა თავისი მანქანით. ინშათჩილარის გამზირზე ჯარისკაცებმა მანქანას ცეცხლი გაუხსნეს, ტყვია შუბლში მოხვდა და დაკარგა მართვის უნარი. ამის შემდეგ მანქანას ხელმეორედ ესროლეს. სხეულზე რვა ცეცხლსასროლი ჭრილობა აღენიშნებოდა. დაიღუპა სემაშკოს საავადმყოფოში. დაკრძალეს შეჰიდთა ხეივანში. Qulu Kəngərli (1992). 20 Yanvar şəhidləri. Bakı: Gənclik, გვ. 312 səh. ISBN 4702060204 Invalid ISBN. ციტირების თარიღი: 2017-01-18.  დაარქივებული 2015-07-17 საიტზე Wayback Machine. (აზერბაიჯანული)