laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
პატარა კაცები

პატარა კაცები — ამერიკელი მწერლის ლუიზა მეი ოლკოტის 1871 წელს გამოქვეყნებული ნოველა. წიგნში მთავრი გმირები პატარა ქალებიდან გამომდინარეობენ, რის გამოც მას არაოფიციალურად „პატარა ქალების“ ტრილოგიის მეორე წიგნს უწოდებენ. ნოველა მოგვითხრობს ჯო ბერის და ფლამფილდის მამულის სკოლის ბავშვების შესახებ. მწერლისთვის შთაგონების წყარო მისთვსის ძვირფასი ადამიანის, მისი სიძის გარდაცვალება გახდა. საყვარელი გმირის გარდაცვალების ამბავს „პატარა ქალების“ ბოლო თავშიც ვკითხულობთ. ნოველაში აღწერილია ფლამფილდის მამულის მოსწავლეების ცხოვრების ექვსი თვე. სკოლას ხელმძღვანელობს გერმანელი პროფესორი ფრიდრიხი და ჯოზეფინ ბერი. სკოლის იდეა პირველად გაჩნდა „პატარა ქალების“ დასასრულში, როდესაც ზრდასრული ჯო მემკვიდრეობით გარდაცვლილი დეიდისგან იღებს მამულს. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „პატარა კაცები“ ვიკისაწყობში. Little Men: Life at Plumfield With Jo's Boys Chicago, New York: M. A. Donohue & Co., c1871 at A Celebration of Women Writers
ჰოვილი

ჰოვილი (აზერ. Hovil) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 260 კაცი. ჰოვილი GEOnet სახელების სერვერზე
ჰიუბი

ჰიუბი (აზერ. Hübi) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 59 კაცი. ჰიუბი GEOnet სახელების სერვერზე
ჩეჩნეთის რესპუბლიკის პარლამენტი

ჩეჩნეთის რესპუბლიკის პარლამენტი (რუს. Парламент Чеченской Республики) — ჩეჩნეთის რესპუბლიკის რეგიონული, ცალმხრივი საკანონმდებლო ორგანო. თანამედროვე პარლამენტი დამტკიცდა 2003 წელს, მას შემდეგ რაც ჩეჩნეთის რესპუბლიკის კონსტიტუცია დამტკიცდა რეფერენდუმის შემდეგ. პარლამენტის ამჟამინდელი თავმჯდომარეა ერთიანი რუსეთის წევრი მაგომედ დაუდოვი. პარლამენტი ირჩევა 5 წლით. 1917 წელს სსრკ-ის დაარსების შემდეგ, ადგილობრივი პარლამენტი, ჩეჩნეთის ავტონომიური ოლქის უზენაესი საბჭო გაერთიანდა ინგუშეთთან და ჩამოყალიბდა ჩეჩნეთ-ინგუშეთის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა. პარლამენტი იკრიბებოდა. პარლამენტი იკრიბებოდა წელიწადში ორჯერ. 1995 წლის შემოდგომაზე დოკუ ზაგაევმა მოიწვია ძველი დეპუტატები. არჩევნები ჩატარდა 1996 წლის ივნისში, 1996 წლის აგვისტოში კი ეროვნულმა ასამბლეამ ფუნქციონირება შეწყვიტა, ჩეჩნეთის პირველი ომის გამო. არჩეულმა დეპუტატებმა დატოვეს ჩეჩნეთი. 1997 წლის იანვარში ცალკე აირჩა იჩქერიის პარლამენტი რომელიც შედგებოდა 50 დეპუტატისაგან. პარლამენტი შედგება 41 წევრისა და 10 კომიტეტისაგან. უმრავლესობაშია პარტია ერთიანი რუსეთი 37 მანდატით, ოპოზიციური პარტიები კი არიან სამართლიანი რუსეთი და რუსეთის კომუნისტური პარტია 2-2 მანდატით. დუკუვახა აბდურაჰმანოვი (30 ოქტომბერი, 2008 — 29 ივნისი, 2015) სალმან ზაკირევი (მოვალეობის შემსრულებელი; 29 ივნისი, 2015 — 3 ივლისი, 2015) მაგომედ დაუდოვი (3 ივლისი, 2015 — დღემდე) ჩეჩნეთის რესპუბლიკის პარლამენტის ვებგვერდი
ჰიუჯიუ

ჰიუჯიუ (აზერ. Hücü) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. ჰიუჯიუ GEOnet სახელების სერვერზე
თაზი

თაზი, შუააზიური მწევარი — მწევარი ძაღლის ჯიში. ჩამოყალიბდა VIII–IX საუკუნეში ადგილობრივი ძაღლების შეჯვარებით მომთაბარეთა მწევრებთან (სალუკებთან) შუა აზიისა და ყაზახეთის უდაბნოებში. თაზებით ნადირობენ კურდღელზე, მელაზე, ჩლიქოსნებზე, იშვიათად — მგელსა და გარეულ ღორზე. ფეხმარდი, ამტანი, მხეცების მიმართ ავი ძაღლია; ნადირობისას შეუძლია გამოიყენოს ალღო (იყენებენ მარტოდ, გუნდში ან წყვილში მთის არწივთან ერთად). ელეგანტური, ხმელ-მაგარი ტიპის აგებულება (სიმაღლე მინდაოში 55–70 სმ). თავი წაგრძელებულია; ყურები დაკიდებულია ხრტილზე. მკერდი ფართო და ღრმაა; მუცელი ძლიერ აწეული. ბეწვი სწორი და მოკლე; კუდზე, ფეხებსა და ყურებზე მეტად გრძელი. შეფერილია წითური და ზონარული სხვადასხვა ელფერად, თეთრად, შავად (ერთფეროვნად ან ჭრელად). მცირერიცხოვანი ჯიშია. Русская охота: Энциклопедия. М., 1998; Соловьева Л. Н. ТАЗЫ // Большая российская энциклопедия. т. 31. — М., 2016. — стр. 565. ↑ სააკაძე გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 261.
ჰიუსეინაბადი

ჰიუსეინაბადი (აზერ. Hüseynabad) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 54 კაცი. ჰიუსეინაბადი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azərbaycan Respublikasının inzibati - erazi bölgüsü. Məlumat toplusu. Bakı - 2013. 488 səh. ↑ Azərbaycan Respublikası əhalisinin siyahıyaalınması 2009-cu il. I cild. Bakı - 2010.
ჟინდი

ჟინდი (აზერ. Jindi) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 278 კაცი. ჟინდი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azərbaycan Respublikasının inzibati - erazi bölgüsü. Məlumat toplusu. Bakı - 2013. 488 səh. ↑ Azərbaycan Respublikası əhalisinin siyahıyaalınması 2009-cu il. I cild. Bakı - 2010.
ქექონუ

ქექონუ (აზერ. Kekonu) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 178 კაცი. ქექონუ GEOnet სახელების სერვერზე
ლადო გუდიაშვილის ქუჩა

ლადო გუდიაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (გარეთუბანი). მდებარეობს თავისუფლების მოედნიდან არჩილ ჯორჯაძის ქუჩამდე. XIX საუკუნის დასაწყისში ქუჩის მიმდებარე ტერიტორია დაუსახლებელი იყო, თუ მხედველობაში არ მივიღებთ აქა-იქ გაფანტულ რამდენიმე შენობას, რომელთა შორის გამოირჩეოდა ახლანდელი ანტონ ფურცელაძისა და ნატო ვაჩნაძის ქუჩების მონაკვეთზე მდგარი ლორის-მელიქოვების სახლი, რომელიც გადაურჩა აღა-მაჰმად-ხანის შემოსევას (1795). 1841 წლის შედგენილ თბილისის ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც ატამანის ქუჩა — მიხეილ ლორის-მელიქოვის თერგის ოლქის ატამანად ყოფნის აღსანიშნავად. 1877 წელს ქუჩას დაერქვა ლორის-მელიქოვის სახელი. ასევეა დატანილი თბილისის 1900 წლის გეგმაზეც. 1922 წელს ვლადიმერ (ლადო) კეცხოველის სახელი დაარქვეს. ამ ქუჩაზე ცხოვრობდა ლადო გუდიაშვილი და 1992 წელს ქუჩას მისი სახელი ეწოდა. ქუჩაზე არის შალვა ამირანაშვილის სახელობის ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმი (ყოფილი სასულიერო სემინარია. XIX საუკუნის 30-იანი წლები, არქიტექტორი ჯ. ბერნარდაცი), საქართველოს პარლამენტის ილია ჭავჭავაძის სახელობის ეროვნული ბიბლიოთეკის კორპუსები [ყოფილი სათავადაზნაურო საადგილმამულო ბანკი (1916, არქიტექტურა ა. კალგინი, მხატვარი ჰ. ჰრინევსკი) და ყოფილი ვოლგა-კამის საზოგადოების ბანკი (19185)], ლადო გუდიაშვილის სახლ-მუზეუმი (№11). შემონახულის XIX საუკუნის დასასრულის საცხოვრებელი სახლები, მათ შორის მუხრანბატონის ყოფილი სახლი (№9, არქიტექტორი კ. ტატიშჩევი). ქუჩაზე გამოდის სიმონ ჯანაშიას სახელობის სახელობის საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის ადმინისტრაციული კორპუსი. ქუჩის ბოლოს, ცხრა აპრილის სახელობის ბაღში, დგას ლადო გუდიაშვილის ძეგლი (მოქანდაკე დიმიტრი მიქატაძე, არქიტექტორი რ. ბერიძე). აქვს I შესახვევი (ყოფილი ლ. კეცხოველის შესახვევი). გათვალისწინებულია ლადო გუდიაშვილის ქუჩის რეკონსტრუქცია. პროექტის თანახმად იგი უნდა გახდეს ხიდი თბილისის ისტორიული ნაწილსა და ქალაქის თანამედროვე ცენტრს შორის, გადაიქცეს კულტურის ცენტრად და სამუზეუმო, ფეხით მოსიარულეთა ქუჩად. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 49, 53, ISBN 978-99928-20-35-3.
სომხეთ-რუსეთის ურთიერთობები

სომხეთ-რუსეთის ურთიერთობები (სომხ. Հայ-ռուսական հարաբերություններ, რუს. Русско-армянские отношения — მოიცავს სომხეთისა და რუსეთის ფედერაციის შორის ორმხრივ დიპლომატიურ ურთიერთობას. ორმხრივი ურთიერთობები თანამედროვე სომხეთსა და რუსეთს შორის დამყარდა 1992 წლის 3 აპრილს, თუმცა რუსეთი მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა სომხეთში მე-19 საუკუნის დასაწყისიდან. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, სომხეთმა გაიზიარა რუსეთის მიდგომა, რაც მოიცავდა დამოუკიდებელი სახელმწიფოების თანამეგობრობის გაძლიერებას. ორივე ქვეყანა არის სამხედრო ალიანსის „კოლექტიური უსაფრთხოების ხელშეკრულების ორგანიზაციის“ (CSTO-ს) წევრი, ოთხ სხვა პოსტსაბჭოთა ქვეყანასთან ერთად. 2015 წლის 2 იანვარიდან, სომხეთი არის ევრაზიის ეკონომიკური კავშირის სრულუფლებიანი წევრი. რუსეთს აქვს საელჩო ერევანში და გენერალური საკონსულო გიუმრში. სომხეთს აქვს საელჩო მოსკოვში და გენერალური საკონსულოები დონის როსტოვსა და სანქტ-პეტერბურგში, ასევე საკონსულო ოფისი სოჭში. რუსეთის საელჩო ერევანში. სომხეთის საელჩო მოსკოვში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სომხეთ-რუსეთის ურთიერთობები Armenia signs a cooperation agreement with Russia Alrosa Российско-армянские отношения (МИД РФ) Торгово-экономическое сотрудничество[მკვდარი ბმული] Гуманитарное сотрудничество[მკვდარი ბმული]
ევროპის ეკონომიკა

ევროპის ეკონომიკა 740 მილიონ ადამიანს მოიცავს 50 სხვადასხვა ქვეყანაში. სხვა კონტინენტთა მსგავსად, ევროპის ქვეყნების სიმდიდრე განსხვავდება, თუმცა მათ შორის ყველაზე ღარიბი მშპ-ისა და ცხოვრების სტანდარტების მიხედვით გაცილებით მაღლა დგას სხვა კონტინენტების ღარიბ ქვეყნებთან მიმართებაში. განსხვავება სიმდიდრეში ევროპაში თვალსაჩინოა დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენ. დასავლეთ ევროპულ ქვეყნებს მაღალი მშპ და ცხოვრების სტანდარტები აქვთ, მაშინ როცა აღმოსავლეთ ევროპის მრავალი ქვეყანა ჯერაც სსრკ-ისა და ყოფილი იუგოსლავიის დაშლის შედეგად მიღებული ეკონომიკური კრახის ნანგრევებიდან გამოსვლას ცდილობს. როგორც კონტინენტს, ევროპას მსოფლიოში უდიდესი ეკონომიკა აქვს. თვით ევროპაში უდიდესი ეროვნული ეკონომიკა კი გერმანიას აქვს, რომელიც ასევე გლობალურად ნომინალური მშპ-ით მესამე ადგილზეა და მეხუთე მსყიდველობითუნარიანობის პარიტეტის მიხედვით. მეორეა დიდი ბრიტანეთი, რომელიც მეხუთეა მსოფლიოში ნომინალური მშპ-ის დონით და მეექვს მუპ-ით. ევროპის კავშირი მსოფლიოს უდიდესი (სსფ-ისა და მსოფლიო ბანკის შეფასებით — 2005) და სიდიდით მეორეა (ცსს მსოფლიო ფაქტწიგნი — 2006), თუ მას ერთ ერთეულად მივიჩნევთ. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ევროპის ეკონომიკა“ ვიკისაწყობში.
ბაქოს ჯაზის ფესტივალი

ბაქოს საერთაშორისო ჯაზის ფესტივალი (აზერ. Bakı Beynəlxalq caz festivalı) — ყოველწლიური მუსიკალური ფესტივალი ბაქოში. 2005 წლიდან ატარებს აზერბაიჯანის დამსახურებული არტისტი რაინ სულთანოვი აზერბაიჯანის კულტურის სამინისტროსა და აზერბაიჯანის კულტურის ფონდის მხარდაჭერით. ბაქოს ჯაზის ფესტივალი ყოველწლიურად მოიცავს კონცერტებს, მასტერკლასებს, სემინარებს, ახალგაზრდა შემსრულებლების კონკურსებს, საბავშვო ჯაზის დღეებს, ჯაზ კინოს დღეებს, ხელოვნებისა და ფოტოგამოფენებს ჯაზის თემაზე. 2016 წელს ბაქოს ჯაზის ფესტივალი შევიდა ევროპულ ჯაზ ასოციაციაში (European Jazz Network EJN). 2005 წელს ფესტივალს დაესწრნენ 12 ქვეყნის მუსიკოსი, ისეთი მუსიკოსების ჯგუფები, როგორებიც არიან ჯო ზავინული ავსტრიიდან, ბობო სტენსონი, მარია ჯოაო, იაკოვ  ოკუნის რუსული კვარტეტი, საქსოფონალისტი გრეგ ოსბი, ცნობილი ჯაზის მუსიკოსები. შემსრულებლები აზერბაიჯანიდან და მრავალი სხვა ქვეყნიდან. 2005 წლიდან, აზერბაიჯანის კულტურისა და ტურიზმის სამინისტროს მხარდაჭერით, ჟურნალმა Jazz Dunyasi– მ ჩაატარა მასშტაბური ფესტივალები, რომელშიც მონაწილეობა მიიღეს მსოფლიო ჯაზის თითქმის ყველა ვარსკვლავმა (ალ ჯეროუ, ჰერბი ჰანკოკმა, მარკუს მილერმა, კენი გარეტმა, ჯოშუა რედმანმა და მრავალი სხვა). ასევე, 2005 წელს, ბაქოს ჯაზის ფესტივალის ფარგლებში, ჟურნალმა Jazz Dunyasi წამოიწყო საერთაშორისო პროექტი „მე ვარ ჯაზმენი!“ - ახალგაზრდა ჯაზ შემსრულებლების შეჯიბრი, რომელთა გამარჯვებულები იყვნენ ისეთი ნიჭიერი მუსიკოსები, როგორებიცაა ისფარ სარაბსკი, რიად მამედოვი, ალინა როსტოსკაია და სხვები. 2017 წელს ფესტივალი 20-დან 28 ოქტომბრამდე გაგრძელდა და ფესტივალის შემადგენლობაში ჩატარდა გვინეელი მუსიკოსის სექუ კუიატის კონცერტი. მის გარდა იყვნენ, მუსიკოსები გერმანიიდან, შვედეთიდან, შვეიცარიიდან, ნიდერლანდებიდან, ისრაელიდან, საფრანგეთიდან და სხვები. 2018 წელს ფესტივალი გახსნა ბრიტანელმა ნეო-სოულის ოსტატმა ომარ ლი-ფუკიმ. ფესტივალში მონაწილეობდნენ მუსიკოსები და მუსიკალური ჯგუფები მსოფლიოს 14-ზე მეტი ქვეყანიდან: ლორა პოლდვერი (ესტონეთი), ჟან-კრისტოფ სქოლეტა (საფრანგეთი), ჯგუფი „მუსიკა, მუსიკა, მუსიკა“ (შვედეთი), უვ შტაინმეტცი (გერმანია), ჯან ჯანქაია და კაგან ილდიზი (თურქეთი), მარტინ სალემის ტრიო (ბელგია), ჰელგ ლეინის ტრიო (ნორვეგია), Kodaly Spicy Jazz band (უნგრეთი), მიშელ პიპოკუინო (ბრაზილია), რუბენ ჰაინის ტრიო (ჰოლანდია), გრიგორი მადას ჯგუფი კრისტის დეშელთან ( აშშ). ფესტივალი 15-დან 28 ოქტომბრამდე გაგრძელდა. აზერბაიჯანული ჯაზი ↑ https://www.europejazz.net/members/az ↑ В Баку прошел конкурс джазовых исполнителей I am jazzman ↑ Бакинский международный джазовый фестиваль открылся в азербайджанской столице ↑ ვაშლთა და კულინარიის სახელმძღვანელო ↑ Джазовый фестиваль в Баку: африканские традиции и современность
რუსია

საკუთარი სახელი რუსია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: კახაბერ რუსია — ქართველი პოლიტიკოსი, ბიზნესმენი მელიტონ რუსია — ქართველი პოლიტიკოსი
ხანძარი

ხანძარი — სპეციალური კერის არაკონტროლირებადი წვა, რომელიც ზიანს აყენებს ადამიანის ჯანმრთელობას და მის ქონებას, ხშირ შემთხვევაში, ბუნებას. ხანძარი შეიძლება განზრახ ან ბუნებრივად წარმოიქმნას. ხანძარი, ისევე როგორც ცეცხლი სწრაფი ოქსიდაციის პროცესია, რომელიც ქმნის სინათლეს, სიმხურვალეს და გამოყოფს ენერგიას სხვადასხვა ინტენსიურობით. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ხანძარი“ ვიკისაწყობში.
ალექსანდრე ჭავჭავაძის ქუჩა

ალექსანდრე ჭავჭავაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (მთაწმინდა). რუსთაველის გამზირიდან კოტე მესხის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის 30-იან წლებში. დააპროექტა მიწისმზომელმა ტოვარნიცკიმ (1833-1835). 1841 წლის შედგენილ თბილისის ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც დავითის ქუჩა. 1846 წელს ეწოდა ალექსანდრე ჭავჭავაძის სახელი. იგი ამ ქუჩაზე ცხოვრობდა და ამ ქუჩაზეც აღესრულა ტრაგიკულად — მიხეილ ვორონცოვთან წვეულებაზე მიმავალი ეტლიდან გადმოვარდა, თავი დაარტყდა ქუჩის ფილაქანს და იმავე ღამეს გარდაიცვალა. ქუჩაზე და ჩიხებში შემონახულია XIX საუკუნის დასასრულისა და XX საუკუნის დასაწყისის საცხოვრებელი სახლები. ალექსანდრე ჭავჭავაძის კუთვნილი, სილამაზით გამორჩეული 3 შენობა, რომელთაც მთელი კვარტალი ეჭირა რუსთაველის გამზირსა და გრიბოედოვის ქუჩას შორის, შემორჩენილი არ არის. ამჟამად ამ ადგილას დგას და ჭავჭავაძია ქუჩაზე გვერდითი ფასადით გამოდის არქიტექტორების პ. შტერნისა და კ. ტატიშჩევის მიერ 1897 და 1898 წლებში აგებული შენობები. ქუჩას აქვს 1 შესახვევი (ატენის შესახვევი, თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ცხინვალის ქუჩა, 1946 წელს ალექსანდრე ჭავჭავაძის შესახვევი), 2 ჩიხი. პირველი ჩიხი თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც მთისძირი ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 205, ISBN 978-99928-20-35-3.
კოსმოსის ეპოქა

კოსმოსის ეპოქა — თანამედროვე პერიოდი, რომელიც მოიცავს ადამიანის მიღწევებს კოსმოსის ათვისებასთან, კოსმოსურ რბოლასთან, კოსმოსურ ტექნოლოგიასთან და ამ მოვლენების გავლენით წარმოქმნილ სხვა კულტურულ განვითარებასთან დაკავშირებით. კოსმოსური ეპოქა დაიწყო 1957 წლის 4 ოქტომბერს, როდესაც სსრ კავშირის მიერ გაშვებულ იქნა დედამიწის ხელოვნური თანამგზავრი. ადამიანის პირველი კოსმოსური გაფრენა განხორციელდა 1961 წლის 12 აპრილს (იური გაგარინი, სსრ კავშირი), ხოლო მთვარეზე ადამიანთა პირველი გადასვლა 1969 წლის 21 ივლისით თარიღდება (ნეილ არმსტრონგი, ბაზ ოლდრინი, აშშ). კოსმოსური აპარატების ფრენის უზრუნველსაყოფად შექმნილია კოსმოდრომები, მართვის და კავშირგაბმულობის სამსახურები სხვა. დღეისათვის კოსმოსში გაშვებულია 3 ათასზე მეტი აპარატი, რამდენიმე ათეული ეკიპაჟი. ავტომატური აპარატებით ხდება მარსის, ვენერას, მერკურის, იუპიტერის, სატურნის გამოკვლევები, აგრეთვე დედამიწის ბუნებრივი რესურსების შესწავლა. ასტრონავტიკა მეცნიერებისა და წარმოების პროგრესის ერთ-ერთი სტიმულატორია. კოსმოსის ქრონოლოგია დაარქივებული 2017-05-25 საიტზე Wayback Machine. კოსმოსის ეპოქისა და სპუტნიკის 50-ე წლისთავი. ნასა - ინტერაქტიული მედია დაარქივებული 2011-09-16 საიტზე Wayback Machine. ↑ Walter A. McDougall. (2010 წლის ზამთარი) Shooting the Moon. American Heritage. ციტირების თარიღი: 2011-06-24.
რამიზ როვშანი

რამიზ როვშანი (აზერ. Rövşən Ramiz Məmmədəli oğlu; დ. 15 დეკემბერი, 1946, ამირჯანი, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ, სსრკ) — აზერბაიჯანელი პოეტი, მწერალი, ესსეისტი, კინოსცენარისტი, თარჯიმანი, აზერბაიჯანის მწერალთა გაერთიანების წევრი (1981). აზერბაიჯანის სახალხო პოეტი (2019). რამიზ როვშანი 1946 წლის 15 დეკემბერს, ბაქოს სურახანის რაიონის ამირჯანის დასახლებაში დაიბადა. წაემოშობით გუბადლის რაიონის სოფელ თეიმურ-მიუსქანლიდანაა. სწავლობდა სურახანის რაიონის 208-ე საშუალო სკოლაში. 1964-1969 სწავლობდა ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე, შემდეგ დაამთავრა მოსკოვის უმაღლესი სცენარის კურსების სკოლა (1976-1978). იყო ჯაფარ ჯაბარლის სახელობის კინოსტუდია „აზერბაიჯანფილმის“ სატირიკული ჟურნალის „მოზალანის“ რედაქტორი (1971), კინოსტუდიის სცენარისტი (1974-1975), სცენარისტთა სარედაქციო საბჭოს წევრი (1979-1987), კინოსტუდიის მთავარი რედაქტორი (1987-1992). 1992 წლიდან აზერბაიჯანის თარჯიმანთა ცენტრის მთავარი რედაქტორია. არის რამდენიმე წიგნის ავტორი. რამიზ როვშანის სცენარის საფუძველზე ბევრი ფილმია გადაღებული. მისი ლექსები და მოთხრობები გამოიცა ყოფილი სსრკ-ის რესპუბლიკებში, აგრეთვე აშშ-ში, გერმანიაში, გაერთიანებულ სამეფოში, საფრანგეთში, პოლონეთში, ბულგარეთში, თურქეთში და ირანში. რამიზ როვშანი, 1997 წელს „მუსავათის“ (პარტია) მიერ მიღებული ჰიმნის სიტყვების ავტორია. 2013 წელს მიიღო „თუექულენოვანი მსოფლიოს ცოდნისა და კულტურის“ ჯილდო. ↑ Azərbaycan Respublikası Mədəniyyət Nazirliyi. C.Cabbarlı adına "Azərbaycanfilm" kinostudiyası. Aydın Kazımzadə. Bizim "Azərbaycanfilm". 1923-2003-cü illər. Bakı: Mütərcim, 2004.- səh. 272-274. ↑ Ramiz Rövşənin doğum günüdür[მკვდარი ბმული]
შიო ჩიტაძის ქუჩა

შიო ჩიტაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (მთაწმინდა). პავლე ინგოროყვას ქუჩიდან დანიელ ჭონქაძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის I ნახევარში. დააპროექტა პოლკოვნიკმა ბანოვმა 1809 წელს. ადრე მთელ ქუჩას, შოთა რუსთაველის გამზირიდან დანიელ ჭონქაძის ქუჩამდე, ალექსი ერმოლოვის ქუჩა ერქვა. შეტანილია 1841 წელს შედგენილ თბილისის ქუჩების სიაში (თბილისის 1884 წლის გეგმაზე ქუჩის ქვემო მონაკვეთი დატანილია ნიკოლოზ ევდოკიმოვის სახელით). 1906 წელს ქუჩაზე მდებარე გიმნაზიის შენობიდან ყუმბარა ესროლეს და მძიმედ დაჭრეს ქალაქის პოლიცმაისტერი მარტინოვი. ჯარმა ალყა შემოარტყა გიმნაზიას, დაარბია მთელი შენობა, რომლის დროსაც შავრაზმელებმა თავისსავე საცხოვრებელ ბინაში მხეცური წამებით მოკლეს შიო ჩიტაძე. 1922 წელს ქუჩას მისი სახელი დაერქვა. 1989 წელს ცხრა აპრილის ტრაგიკული ამბების შემდეგ ქუჩის I მონაკვეთს შოთა რუსთაველის გამზზირიდან პავლე ინგოროყვას ქუჩამდე ცხრა აპრილის ქუჩა ეწოდა. II მონაკვეთს დარჩა შიო ჩიტაძის სახელი. შემონახულია XIX საუკუნის დასასრულის საცხოვრებელი სახლები. ქუჩაზეა წმინდა ნინოს და წმინდა მარიანისა და ნანას ეკლესიები. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 193, ISBN 978-99928-20-35-3.
ატომის ეპოქა

ატომის ეპოქა (ასევე ბირთვული ეპოქა) — ფრაზა, რომლითაც ისტორიაში პირველი ატომური ბომბის დეტონაციის შემდეგომი პერიოდი მოიაზრება. ეს ფრაზა მომდინარეობს 1950-იანი წლების ბირთვული ოპტიმიზმისგან, რომელშიც სწამდათ, რომ მომავალში ყველა ენერგიის წყარო ბუნებით ატომური იქნებოდა. ატომური ბომბი ყველა მანამდე არსებულ ასაფეთქებელ მოწყობილობას მოძველებულს გახდიდა, ხოლო ატომური ელექტროსადგურები კი იგივეს გააკეთებდა ქვანახშირისა და ნავთობის წყაროებზეც. ზოგადი წარმოდგენით უახლოეს მომავალში ყველაფერი გარკვეული სახით ატომურ ენერგიას გამოიყენებდა. შესაბამისად ატომური ენერგიის აღმოჩენა იმდენად მნიშვნელოვანი იყო, რამდენადაც პირველი ბრინჯაოს ან რკინის გამოდნობა, ან კიდევ ინდუსტრიული რევოლუცია. ამ ეიფორიამ ავტომანქანებიც მოიცვა, იმდენად, რომ ფორდმა 1958 წელს მისი პირველი ფორდის ბირთვულის კონცეპტუალური მანქანა წარმოადგინა. 1960-იან წლებში ტერმინი ნაკლებად ხშირი გახდა, თუმცა კონცეფცია კვლავაც აქტუალური იყო. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ატომის ეპოქა“ ვიკისაწყობში. Annotated bibliography on the Nuclear Age at the Alsos Digital Library for Nuclear Issues. Atomic Age Alliance, a volunteer group dedicated to preserving Atomic Age culture and architecture. The Nation in the Nuclear Age, a slideshow by The Nation.
სიტკომი

სიტუაციური კომედია, შემოკლებით სიტკომი (ინგლ. Situation comedy, Sitcom) — თეატრალური და კინოხელოვნების ჟანრი, კომედიის კლასიკური სახეობა, რომელშიც გმირები მათთვის ნაცნობ, საერთო გარემოში (ოფისი, ბინა) კურიოზულ, სასაცილო ვითარებაში ხვდებიან. სიტუაციურ კომედიაში გმირები მუდამ მსგავს სიტუაციაში რჩებიან ეპიზოდიდან ეპიზოდამდე. სიტუაცია როგორც წესი ოჯახია, სამუშაო ადგილი ან მეგობართა ჯგუფი. ტერმინი მიღებულ იქნა მისი კომედიის სხვა ფორმატებისგან განსასხვავებლად: მაგ. სკეჩური კომედია, რომელშიც ახალი გმირები და სიტუაციები იქმნება ყოველ ეპიზოდში, ან ახალი იუმორისტული მონოლოგები და დიალოგები იხსნება, სადაც გმირები არ ფიგურირებს. Situation Comedy Bibliography (via UC Berkeley) — mostly USA programs. Sitcoms Online British Comedy Guide დაარქივებული 2005-04-04 საიტზე Wayback Machine.
თაიღანი

თაიღანი, ყირგიზული მწევარი — მწევარი ძაღლის ჯიში. ჩამოყალიბდა ყირგიზეთის მთიან რაიონებში ადგილობრივი ძაღლების შეჯვარებით მომთაბარეთა მწევრებთან (სალუკებთან) VIII–IX საუკუნეში. თაიღანით ნადირობენ ვირზაზუნაზე, მელაზე, მაჩვზე, ჩლიქოსნებზე, გარეულ კატაზე, მგელზე (გუნდით); გამოიყენება წყვილში მთის არწივთან ერთად. დიდი (სიმაღლე მინდაოში 60–70 სმ), მკვირცხლი, ამტანი, მხეცების მიმართ ავი ძაღლია. თავი წაგრძელებულია, ყურები თხელი, ჩამოკიდებული. მკერდი ფართო და ღრმა; მუცელი აწეული. ბეწვი ხშირი, რბილი, გრძელი (უფრო გრძელი აქვს კეფაზე, ყურებზე, კისერზე, მხრებზე, კიდურებსა და ხმლისმაგვარ კუდზე). შეფერილი არიან შავად, წითურად, რუხად, ჩალისფრად, თეთრად ან ვეფხვისებრად, ზოგჯერ თეთრი ნიშნებითა და თრთვილებით. ჯიში თანდათან ქრება. Русская охота: Энциклопедия. М., 1998; Соловьёва Л. Н. ТАЙГАН // Большая российская энциклопедия. т. 31. — М., 2016. — стр. 584. ↑ სააკაძე გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 261.
სპეის ნიდლი

სპეის ნიდლი (ინგლ. Space Needle - კოსმოსური ნემსი) — ყველაზე ცნობადი ღირსშესანიშნაობა აშშ-ის წყნარი ოკეანის ჩრდილო-დასავლეთ სანაპიროზე, ვაშინგტონის შტატში. კოშკი მდებარეობს საგამოფენო კომპლექსი სიეტლ-ცენტრის ტეროტორიაზე, რომელიც 1962 წლის მსოფლიოს გამოფენისთვის აშენდა. ამ გამოფენის პერიოდში კოშკზე 2,3 მილიონი დამთვალიერებელი ავიდა. ამჟამად კერძო მფლობელობაშია. კოშკის სიმაღლე 184 მ, დიამეტრი 42 მ ყველაზე განიერ მონაკვეთში და 9,550 ტონას იწონის. მისი აგებისას გაითვალიწინეს მდგრადობა 320 კმ/სთ სიჩქარის ქარიშხლისა და 9,1 ბ მიწისძვრისათვის. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „სპეის ნიდლი“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი.
იოანე შავთელის ქუჩა

იოანე შავთელის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, კრწანისის რაიონში (ზემო უბანი). ერეკლე II-ის მოედნიდან ნიკოლოზ ბარათაშვილის ქუჩამდე. შუა საუკუნეების თბილისის ერთ-ერთი ძირითადი მაგისტრალი. აქ, ახლანდელი შავთელის, ერეკლე II-ისა და სიონის ქუჩების გასწვრივ, მიემართებოდა ძველი თბილისის ძირითად ქუჩათა სისტემა. ამ ღერძის გაყოლებით იყო განლაგებული უმნიშვნელოვანესი სასულიერო, საზოგადოებრივი და საცხოვრებელი ნაგებობები. XVII-XVIII საუკუნეებში ქუჩის მონაკვეთს, ახლანდელი ბარათაშვილის ქუჩიდან ანჩისხატის ეკლესიამდე, წყლის კარის ქუჩა ერქვა (აქ მდებარე ქალაქის ერთ-ერთი კარის — წყლის კარის გამო). ქუჩის ინტენსიური განაშენიანება როსტომ მეფის სასახლის აშენებით დაიწყო.ძირითადად ცხოვრობდნენ ფეოდალური არისტოკრატიისა და უმაღლესი სასულიერო იერარქიის წარმომადგენლები. XIX საუკუნის 30-იან წლებიდან მთელ ქუჩას ანჩისხარის ქუჩა ეწოდა (დატანილია თბილისის 1851 წლის გეგმაზე). სახელწოდებაა უკავშირდება აქ აღმართულ ანჩისხატის ეკლესიას (VI საუკუნე), 1923 წელს იოანე შავთელის სახელი დაარქვეს. XIX საუკუნიდან იოანე შავთელის ქუჩაზე დაიწყო 2-3-სართულიანი საცხოვრებელი სახლების მშენებლობა. XX საუკუნის 20-30-იან წლებში ზოგი იატორიული შენობა აიღეს. დღეისათვის იოანე შავთელის ქუჩა გამოცხადებულია არქიტექტურულ ნაკრძალად. სარესტავრაციო სამუშაოების დროს ჩატარებული არქეოლოგიური გათხრების შედეგად (1956-1957) დადასტურდა გვიანდელი შუა საუკუნეების საკანალიზაციო სისტემის არსებობა იოანე შავთელის ქუჩის იმ მონაკვეთზე, რომელიც ბარათაშვილის ქუჩასა და ანჩისხატის ეკლესიას შორის არის მოქცეული და არსებითად ფეხით მოსიარულეებს ეთმობა. დღემდე შემონახულია მრავალი საინტერესო შენობა, მათ შორის XIX საუკუნის I ნახევრის საცხოვრებელი სახლები (№15, 17), რომელთაც შესასვლელი ქუჩიდან აქვთ, ხოლო ეზოები გახსნილია სანაპიროსკენ. 1981 წლის რეკონსტრუქციის შემდეგ (არქიტექტორი გ. ჯაფარიძე) ერთ-ერთი საცხოვრებელი სახლი გადაკეთდა მარიონეტების თეატრად (ახლანდელი თეატრ-სტუდია რევაზ გაბრიაძის ხელმძღვანელობით). თეატრის წინ გაგანიერებული ქუჩის ნაწილი შემდეგ საგრძნობლად ვიწროვდება (10 მ-მდე და უფრო ნაკლები ტროტუარებიანად) და ამ სახით აღწევს ერეკლე II-ის მოედნამდე. განსაკუთრრებით საინტერესოა ქუჩის მარცხენა (ბაზილიკის მოპორდაპირე) მხარე, რომელზედაც გამოდის ჩახრუხაძის ქუჩის სახლების უკანაფასადები, მათ შორის ნიკოლოზ ბარათაშვილის სახლიც — ქუჩისკენ გახსნილი ეზოთი და აივნების რიგით. ქუჩის თავში, ერეკლე II-ის მოედანზე, დგას წმინდა გიორგის კარის ეკლესია (1710/1712). ქუჩაზეა თ. თუმანიშვილის სახელობის საბავშვო სათამაშოების მუზეუმი. აქვს 1 დაღმართი, 1 შესახვევი (თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც შავთელის ჩიხი). ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 186, ISBN 978-99928-20-35-3.