laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კრელერ-მიულერის მუზეუმი

კრელერ-მიულერის მუზეუმი (ნიდერლ. Kröller-Müller Museum) — სახელმწიფო ხელოვნების მუზეუმი და სკულპტურის ბაღი, მდებარეობს ჰოგე-ველიუვეს ეროვნული პარკში, ოტერლოს ნაციონალურ ბაღში, ნიდერლანდებში. მუზეუმი დააარსა ხელოვნების კოლექციონერმა ჰელენ კრელერ-მიულერმა, ის 1938 წელს ოფიციალურად გაიხსნა. მუზეუმში წარმოდგენილია ვინსენტ ვა გოგის ნამუშევრების კოლექცია რომელიც რაოდენობით მეორეზეა მოფლიოში ვან გოგის მუზეუმის შემდეგ. მუზეუმმა 2015 წელს 380,000 ვიზიტორი მიიღო. კრელერ-მიუერის მუზეუმი დაარსდა ჰელენ კრელერ-მიულერის მიერ, ხარბი ხელოვნების კოლექციონერი, რომელიც ჰენკ ბრემერმაა დაარიგა, სწორედ ის იყო ერთ-ერთი პირველი, რომელმაც ვან გოგის გენია შეამჩნია და მისი ნამუშევრების შეგგროვება დაიწყო. 1935 წელს კი მან მთელი საკუტრი კოკექცია ნიდერლანდების სახელმწიფოს გადასცა. 1938 წელს გაიხსნა მუზეუმი რომლის არქიტექტორიც ჰენრი ვან დე ველდე იყო. სკულპტურული ბღი აიგო 1961 წელს რომელიც ახალ საგამოფენო სივრცე გახდა, ბაღის დიზაინერია ვიმ ქუისტი. მუზეუმის ექსპონატებს შორის განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ვან გოგის ნამუშევრები, როგორიცაა კაფის ტერასა ღამით, მარადისობის ჭიშკართან და კარტოფილის მჭამელები, რაც ვან გოგის კოლექციას სიდიდით მსოფლიოში მორეს ხდის ვან გოგის მუზეუმის შემდეგ. ვინსენტის ნამუშევრების გარდა მუზეუმში ვხვდებით სხვა კოლექციებსაც როგორიცაა პიტ მონდრიანის, ჟორჟ სერას, ოდილონ რედონის, ჟორჟ ბრაკის, პოლ გოგენის, ლუკას კრანახის, ჯეიმზ ენსორის, ხუან გირს და პაბლო პიკასოს კოლექციები. კრელერ-მიულერის მუზეუმი ასევე ცნობიალია დიდი სკულპტურის ბაღით, რომელიც ტყით შემოსაზღვრულ ბაღში მდებარეობს, ბაღი ერთ-ერთი ყველაზე ვრცელია ევროპაში, საკუთარი თანამედროვე ხელოვნების კოლექციებითა და სკულპტურებით. ბაღში წარმოდგენილია მუზეუმისათვის შესაფერისი გემოვნებით ნაგები ქანდაკებები, არქიტექტურა და მცენარეები. კოლექვია შეიცავს ოგიუსტ როდინი, ჰენრი მურის, ჟან დუბუფეტის, მარკ დი სუვეროს, ლუციო ფონტანას, კლას ოლდენბურგის, ფრიც ვოტრუბას, ჟო ვან ლიშოტისა და მრავალი სხვა ხელოვანის ნამუშევარს. Vincent van Gogh, კარტოფილის მჭამელები, 1885 Paul Signac, საუზმე, 1886-87 ვინსენტ ვან გოგი, კაფის ტერასა ღამით, 1888 ვინსენტ ვან გოგი, პროვანსის გზა ღამით, 1890 ჟორჟ სერა, 1889-90 ანრი-ედმონდ კროსი, Fisherman, 1895 Odilon Redon, Cyclops, c. 1914 ხუან გრისი, ხილის ვაზა, 1914 რიჩარდ სერა, ერთი, 1988 Kröller-Müller State Museum, Otterlo. Netherlands: Kröller-Müller State Museum, 1973. ↑ 1.0 1.1 Johannes van der Wolk, "Helene Emma Laura Juliane Kröller-Müller" (in Dutch), Biografisch Woordenboek Gelderland, 1998. Retrieved 27 September 2013. ↑ 2.0 2.1 https://www.architectuur.org/bouwwerk/422/Uitbreiding_Rijksmuseum_Kroller_Muller.html ↑ "380.000 bezoekers voor Kröller-Müller in 2015" (in Dutch), De Stentor, 2016. Retrieved 15 January 2016. ↑ Structure, Kröller-Müller Museum. Retrieved 27 September 2013. ↑ Beukhof, H., Essen, F. van, Pelzers, E., Sevink, J. (2005) Nature and Art, The Hoge Veluwe, Waanders Uitgeverij, Zwolle. ↑ The potato eaters დაარქივებული 2013-04-04 საიტზე Wayback Machine. , Kröller-Müller Museum. Retrieved 24 August 2013. ↑ Terrace of a café at night (Place du Forum) დაარქივებული 2012-08-27 საიტზე Wayback Machine. , Kröller-Müller Museum. Retrieved 23 August 2013.
კადანსი

კადანსები — მუსიკალური აზრის დასრულება. კადანსის საშუალებით ხდება სიმღერის კილოს დადგენა. ქართულ ხალხურ სიმღერაში კილოს დადგენა შესაძლებელია მუხლის ბოლოს. მუხლი იყოფა ფრაზებად და წინადადებებად. დაბალ საფეხურზე მდგარ სიმღერებში შეიძლება მუხლის დადგენა, მაგრამ ჭირს ფრაზების და წინადადებების განსაზღვრა. ზოგჯერ მთელი სიმღერა ერთი მუხლია, მაგ., ხევსურეთში. კადანსი გვაქვს მარტივი და რთული. 1. მარტივი კადანსია: VII-I; II-I (თუშეთი, ფშავი). 2. მარტივი გაფართოებული კადანსია: VII-II-I; II-VII-I (ფშავი, ხევი). 3.რთული კადანსის სახეა: VI-VII-I (ქართლ-კახეთი, მთიულეთი. რთული კადანსის II სახეა: 1. V-VI-VII-I; 2. IV-V-VI-VII-I — დასავლეთ საქართველო. კადანსის განსაკუთრებული სახეებია: ა) კვარტული კადანსი აღმოსავლეთ და დასავლეთ საქართველოში. ბ) ფრიგიული კადანსი: I-II-III (აღმოსავლეთ და დასავლეთ საქართველო). გ) იონური კადანსი: I-II-III-IV (გურია, სამეგრელო). დ) დორიული კადანსი: I-II-III-IV-V (გურია). ე.ი ბანში მოცემულია სეკუნდური სვლები და არა კლასიკური TSD -ური მოძრაობა (IV-V-I). ქართულ ხალხურ სიმღერაში D (დომინანტა) წარმოადგენს კილოს VII საფეხურს, ხოლო S (სუბდომინანტა) — IV საფეხურს. „ქართული მუსიკალური ფოლკლორი“ თბ., 2013. მასალა შეადგინა — ლალი ჭყონია-მ
ბატაისკის ღვთისმშობლის კვართის ტაძარი

ბატაისკის ღვთისმშობლის კვართის ტაძარი (რუს. Храм Покрова Пресвятой Богородицы) — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ ბატაისკში მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. ბატაისკის ღვთისმშობლის კვართის ტაძრის შესახებ პირველი ცნობები მოგვეპოვება თავად გრიგორ პოტიომკინის ჩანაწერებში. იგი წერს: მცირერიცხოვან წერილობით წყაროებზე დაყრდნობით, შეგვიძლია დავასკვნათ, რომ XX საუკუნის დასაწყისში ეკლესია მდებარეობდა იმ ადგილზე სადაც დღეს მდებარეობს № 10 ლიცეუმი. მეორე მსოფლიო ომის დაწყებამდე ეკლესია დაანგრიეს და მის ადგილზე დაიწყეს სკოლის მშენებლობა. ომის დასრულების შემდეგ ღვთისმშობლის სახელობის სამლოცველო სახლი გაიხსნა ოსტროვსკის ქუჩის ნომერ 31-ში, ეკლესიისთვის შეუსაბამო შენობაში. 1968 წელს სამლოცველო სახლს ცეცხლი წაუკიდეს და მთლიანად დაიწვა. დამწვარი სამლოცველო სახლის ადგილზე ახალი ეკლესიის აგება ვერ მოხერხდა. ეკლესიის მშენებლობისთვის სხვა ადგილზე გამოიყო მიწა. ახალი ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1970-1973 წწ. შემდეგ კი მიმდინარეობდა სამუშაოები მისი კეთილმოწყობისათვის. 1994 წელს ააშენეს სამრეკლო. 1998 წლის სექტემბერში დააყენეს ცენტრალური გუმბათი და დაადგეს ჯვარი. მშენებლობა და ტაძრის კეთილმოწყობა გრძელდებოდა მორწმუნე ადამიანების შემოწირულობებით. ამჟამად ეკლესია დაკავებულია საქვემოქმედო საქმიანობით, 30 მოსწავლეს ასწავლიან საკვირაო სკოლაში. ეკლესია ასევე აქტიურად მონაწილეობს ქალაქის საქმეებშიც. ↑ Батайск|Покрова Пресвятой Богородицы, цекровь. sobory.ru. ციტირების თარიღი: 2017-02-28. ↑ Храмы Батайска. Туристическими тропами Батайска. my-bataysk.ru. ციტირების თარიღი: 2017-02-28. ↑ Наш храм. www.hram-pokrova.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-11-20. ციტირების თარიღი: 2017-02-28.
სპირიდონ ნიკოლაუ მარინატოსი

სპირიდონ ნიკოლაუ მარინატოსი (ბერძ. Σπυρίδων Νικολάου Μαρινάτος; 4 ნოემბერი, 1901 — 1 ოქტომბერი, 1974) — XX საუკუნის ერთ-ერთი წამყვანი ბერძენი არქეოლოგი, კუნძულ კრეტაზე ჰერაკლიონის არქეოლოგიური მუზეუმის დირექტორი, რეგიონში ჩატარებულ მრავალრიცხოვან არქეოლოგიურ გათხრებს ხელმძღვანელობდა. 1937 წელს საბერძნეთის სიძველეთა დაცვის სამსახურის დირექტორად დანიშნეს. სპირიდონ ნიკოლაუ მარინატოსი ათენის უნივერსიტეტის პროფესორიც იყო და პელოპონესში, უძველესი მიკენეს სამეფოში, ასევე თერმოპილესა და მარათონში კლასიკურ პერიოდში გამართული ბრძოლების ტერიტორიებზე არქეოლოგიურ გათხრებსაც პირადად ხელმძღვანელობდა. მის უმნიშვნელოვანეს აღმოჩენად უძველეს კუნძულ თერაზე (ამჟამად სანტორინი) ნაპოვნი აკროტირის ნანგრევები უნდა ჩაითვალოს. ვულკანური ფერფლის სქელი ფენის ქვეშ მარინატოსმა მიაკვლია თითქმის ხელუხლებელ ქალაქს, რომელიც მას შემდეგ „ბერძნულ პომპეად“ იწოდება. კუნძულ კრეტაზე მარინატოსმა საქმიანი კავშირი დაამყარა მინოსური კულტურისა და კნოსოსის სასახლის პირველაღმომჩენ ართურ ევანზთან. მარინატოსი აკროტირის არქეოლოგიური გათხრების პერიოდში გარდაიცვალა, 1974 წელს. Μαρινάτος Σπ.: «Επιγραφή εις Βριτομάρπιν εκ Χερσονήσου», ΑΔ 9, 1924. Μαρινάτος Σπ.: «Γοργόνες — Γοργόνεια», ΑΕ 1927—1928, 7-41 Μαρινάτος Σπ.: «Ευμάθιος ο Φιλοκαλής, τελευταίος στρατηγός του βυζαντινού θέματος της Κρήτης», ΕΕΒΣ 7, 1930. Μαρινάτος Σπ.: «ΑΙ ΠΕΡΙΦΗΜΟΙ ΚΡΗΤΙΚΑΙ ΚΥΝΕΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΟΣ», Περιοδικό Κυνηγετικά Νέα, Μάρτιος 1933. Μαρινάτος Σπ.: «Παγκαλοχώρι», ΑΔ 15, (1933-35). Μαρινάτος Σπ.: «The Volcanic Destruction on Minoan Crete», Antiquity 425:39, 1939. Μαρινάτος Σπ.: «Περί τους νέους βασιλικούς τάφους των Μυκηνών», Γέρας Αντωνίου Κεραμοπούλλου, Αθήνα 1953. Μαρινάτος Σπ.: «Θερμοπύλαι», Αθήνα 1955 Μαρινάτος Σπ.: «Εργασίαι εν Βαθυπέτρω, Αρχάναις και Ιδαίω Άντρω», ΠΑΕ 1956, 223—225. Marinatos Sp.: «Kleidung, Haar und Barttracht», ArchHom I,A,B, 1967. Μαρινάτος Σπ.: «ΑΝΑΣΚΑΦΑΙ ΜΑΡΑΘΩΝΟΣ», Πρακτικά της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας, 1970. Μαρινάτος Σπ.: «ΜΑΡΑΘΩΝ», Πρακτικά της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας, 1971. Μαρινάτος Σπ.: «Θησαυροί της Θήρας», Έκδοση Εμπορικής Τράπεζας της Ελλάδος, Αθήνα 1972 Marinatos Sp., Hirmer M.: «Kreta, Thera und das Mykenische Hellas», München 1973 Μαρινάτος Σπ.: «Ανασκαφαί Θήρας VI» (1972), Αρχαιολογική Εταιρεία, Αθήνα 1974. Μαρινάτος Σπ.: «Ανασκαφαί Θήρας VII» (1973), Αρχαιολογική Εταιρεία, Αθήνα 1976. Archaeological site of Akrotiri Thera:
ბატაისკის ცენტრალური ბიბლიოთეკა

ბატაისკის ცენტრალური ბიბლიოთეკა (რუს. Батайская центральная библиотека) — ცენტრალური ბიბლიოთეკა როსტოვის ოლქის ქალაქ ბატაისკში. მისამართი: 346880, როსტოვის ოლქი, ქალაქი ბატაისკი, კიროვის ქუჩა № 32/1. ბატაისკის ბიბლიოთეკის ისტორია სათავეს შორეულ წარსულში იღებს. 1898 წელს სოფელ ბატაისკში მუშაობდა სამკითხველო, ხოლო რევოლუციის შემდეგ კი ორი სამკითხველო ოთახი. პირველი რაიონული ბიბლიოთეკა კი გაიხსნა 1930 წლის 1 ივლისს. ამ პერიოდისათვის წიგნადი ფონდი შეადგენდა 5000 ეგზემპლარს. ბიბლიოთეკა საკმაოდ დიდი პოპულარობით სარგებლობდა ქალაქის მოსახლეობას შორის. ბიბლიოთეკაში ტარდებოდა წიგნების განხილვა, საუბარი მკითხველებთან, გააფორმეს წიგნების საგამოფენო კუთხეები. 1938 წელს ბატაისკს მიენიჭა ქალაქის სტატუსი და შესაბამისად ბიბლიოთეკაც გახდა საქალაქო. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში ბიბლიოთეკა სერიოზულად დაზიანდა. ბატაისკის გათავისუფლების შემდეგ 1943 წელს ქალაქის მაცხოვრებლებმა ბიბლიოთეკა კვლავ აღადგინეს. მათ ბიბლიოთეკაში მიჰქონდათ საკუთარი წიგნები. 1945 წლიდან ბიბლიოთეკაში მუშაობდა სამი თანამშრომელი. მწერალ მაქსიმ გორკის სახელი მიენიჭა 1958 წელს, 1960 წლიდან კი იგი გახდა ცენტრალური საქალაქო ბიბლიოთეკა. 1980 წლიდან მას დაექვემდებარა ქალაქის ყველა ბიბლიოთეკა. ჩამოყალიბდა ბატაისკის ცენტრალიზებული საბიბლიოთეკო სისტემა. 1986 წელს ბიბლიოთეკისათვის ააგეს ახალი შენობა კიროვის ქუჩა ნომერ 32-ში. ამჟამად ბიბლიოთეკა ქალაქში უმსხვილესი ბიბლიოთეკაა, მასში დაცულია 92 000 წიგნი, პერიოდული გამოცემა, აუდიო და ვიდეო კასეტები და სხვ. ცენტრალური ბიბლიოთეკა წარმოადგენს ქალაქის საინფორმაციო, კულტურულ და დასვენების ცენტრს. ბიბლიოთეკის მკითხველთა რაოდენობა შეადგენს 35 537 კაცს. წელიწადში გასცემენ 687 650 წიგნს. Сведения о библиотечном строительстве. Госархив Ростовской области. ф. п. 2443. оп. 2. д. 5193. Сведения о работающих районных библиотеках Ростовской области на 1 июня 1943 года. Госархив Ростовской области. ф. р. 4045 оп. 1. д. 80. Сведения о состоянии библиотечной работы. Госархив Ростовской области. ф. р. 3737 оп. 2. д. 261. г. Батайск. Центральная библиотека Центральная библиотека им. Горького г. Батайск. Центральная библиотека
მერი ფოსტერი

მერი ფოსტერი (დ. 24 ოქტომბერი, 1917 —გ. 6 სექტემბერი, 2003) — სამოქალაქო უფლებების დამცველთა მოძრაობის ლიდერი ამერიკის შეერთებულ შტატებში 1960-იან წლებში. მან ითამაშა ძალიან მნიშვნელოვანი როლი აფრო-ამერიკელების ამომრჩევლებად დარეგისტრირების საქმეში სელმაში, ალაბამა. ის ასე იყო 1965 წელს მონტგომერის მსვლელობის ერთ-ერთი ადგილობრივი ორგანიზატორი. მან ჩამოაყალიბა დალასის საგრაფოს ამომრჩეველთა ლიგა, აფრო-ამერიკელების ჯგუფი, რომელიც აიძულებდა სისტემას გაეუმჯობესებინა ამომრჩეველთა რეგისტრაციის სისტემა. ფოსტერი დაინტერესდა სამოქალაქო უფლებების მოძრაობებით 1960-იანი წლების დასაწყისში, რადგან ის გრძნობდა „რასების ურთიერთობები ძალიან ცუდი იყო სელმაში“. მან რვაჯერ სცადა ამომრჩეველთა რეგისტრაციის სიაში დარეგისტრირებულიყო. საკუთარი წარმატებით რეგისტრაციის გავლის შემდეგ ფოსტერმა დაიწყო სხვა აფრო-ამერიკელების სწავლება, თუ როგორ უნდა გაევლოთ ტესტი, რომ ის არ დაებლოკათ. პირველ გაკვეთილზე ფოსტერმა ასწავლა სამოცდაათი წლის კაცს, როგორ დაეწერა საკუთარი სახელი. გაკვეთილებიც თანდათანობით პოპულარული ხდებოდა, უფრო და უფრო მეტი ადამიანი ემატებოდა მას. რადგან სამოქალაქო უფლებების დამცველთა მოძრაობები გაიზარდა, ფოსტერი გახდა დალასის საგრაფოს ტერიიტორიაზე ყველაფრის ორგანიზატორი. 1965 წლის 7 მარტს მან მონაწილეობა მიიღო მსვლელობაში, რომელიც სისხლიანი კვირა დღის სახელითაა ცნობილი. როდესაც მსვლელობა მიუახლოვდა ედმუნდ პეტუსის ხიდს კომბინირებულმა სახელმწიფო კავალერისტებმა და პოლიციამ ძალადობით შეაჩერეს იგი, რამდენიმე მონაწილე ცემეს. ფოსტერი იდგა მოწინავე ხაზის რიგებში, პოლიციამ ის ცემა და დასიებული მუხლებით დატოვა. საკუთარი დაზიანებების მიუხედავად, ორი კვირის შემდეგ ფოსტერმა მონაწილეობა მიიღო ერთ-ერთ მსვლელობაში, რომელიც მთელ მონტგომერში (ალაბამას შტატი) მოეწყო. მათ წარმატებით გაიარეს ორმოცდაათი მილი ფეხით, დაახლოებით ხუთ დღეში. სამოქალაქო უფლებების დამცველთა სია ↑ Douglas, Martin (September 12, 2003). „Marie Foster, Early Fighter For Voting Rights, Dies at 85“. The New York Times. ციტირების თარიღი: October 19, 2009.
ეკვატორული გვინეის გერბი

ეკვატორული გვინეის გერბი ოფიციალურად იქნა მიღებული 1979 წლის 21 აგვისტოს. გერბზე გამოსახული ეროვნული დევიზია: „ერთობა, მშვიდობა, სამართლიანობა“. Karl-Heinz Hesmer: Flaggen und Wappen der Welt. Geschichte und Symbolik der Flaggen und Wappen aller Staaten. Gütersloh: Bertelsmann Lexikon Verlag, 1992. ISBN 3-570-01082-1
ვილ ვან გოგი

'ვილჰელმინა ვან გოგი (ნიდერლ. Wilhelmina Van Gogh) (დ. 16 March, 1862 – გ.17 May, 1941) იყო ექთანი და ამასთან ფემინისტი. ცნობილია როგორც გამოჩენილი ნიდერლანდელი პოსტიმპრესიონისტი მხატვრის ვინსენტ ვან გოგისა და ხელოვნების ნამუშევრებით მოვაჭრე თეო ვან გოგის და. ვილჰელმინა იაჯობა ვან გოგი დაიბადა 1862 წლის 16 მარტს ზუნდერტში ნიდერლანდებში, თეოდორუს ვან გოგისა და ანა კორნელია კარბენტუსის ქალიშვილი. მას ჰყავდა სამი ძმა ვინსენტი, თეო, კორი და ორი და ელიზაბეტი და ანა. ცხოვრების პირველი ეტაპის განმავლობაში ვილჰელმინა ვან გოგი ზრუნავდა საკუთარ ოჯახზე და სხვებზე, იყო ექთანი. 1890 და 1891 წლებში მისი ძმების სიკვდილის შემდეგ კი, მან დაიკავა უფრო მაღალი თანამდებობა ჰოსპიტალში. სწორედ ამ პერიოდში ვილ ვან გოგი გაწევრიანდა ქალთა შემოქმედების ნაციონალური გამოფენის საბჭოში, რაც მისთვის ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანესი წარმატება იყო. ეს იყო ორგანიზაცია, რომელიც ქალთა უფლებების დაცვისა და მათ შემოქმედების პოპულარიზაციისთვის ნამდვილად მნიშვნელოვან და ღირებულ საქმეს აკეთებდა. არავინ იცის თუ რის გამო, თუმცა 1902 წლის 4 დეკემბერს ვილჰელმინა ერმელოს ფსიქიატრიულ დაწესებულებაში აღმოჩნდა. Anonymous (initialled "H.H.H." and "W.F.d.C.H."): Van Gogh, 's-Gravenhage, Nederland's Patriciaat 50, 1964, pp. 171–183 Berger, Renate: Willemina Jacoba van Gogh (1862–1941): "Du bist sehr tapfer, liebe Schwester", in: Schwestern berühmter Männer. Zwölf biographische Porträts, ed. Luise F. Pusch, Insel, Frankfurt am Main, 1985, pp. 453–485 ISBN 3-458-32496-8 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ვილ ვან გოგი Yuri Visser: Willemina Jacoba van Gogh, in Dutch Vincent van Gogh: Portrait of Willemina Anonymous (initialled "H.H.H." and "W.F.d.C.H."): Van Gogh, 's-Gravenhage, Nederland's Patriciaat 50, 1964, pp. 171–183 Berger, Renate: Willemina Jacoba van Gogh (1862–1941): "Du bist sehr tapfer, liebe Schwester", in: Schwestern berühmter Männer. Zwölf biographische Porträts, ed. Luise F. Pusch, Insel, Frankfurt am Main, 1985, pp. 453–485 ISBN 3-458-32496-8 ↑ Correct name and dates according to Nederland's Patriciaat 50, 1964, p. 182 ↑ Biographical & historical context: The immediate family circle. Vincent van Gogh: The Letters. Van Gogh Museum.
დერჟავნაიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია (ბელაია-კალიტვა)

დერჟავნაიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია (რუს. Церковь Державной иконы Божией Матери) — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ ბელაია-კალიტვაში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონისა და სალსკის ეპარქიას. მისამართი: 347042, რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ქალაქი ბელაია-კალიტვა, სტანდარტსტროის ქუჩა № 18. დერჟავნაიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესიის მრევლი ოფიციალურად დარეგისტრირდა 2002 წელს. ამავე წლის ნოემბერში გამოიყო დროებითი სათავსო ტაძრისათვის. მასში პირველი მსახურება ჩატარდა 2003 წლის 15 მარტს - დერჟავნაიის ღვთისმშობლის ხატის გამოცხადების დღეს (ახალი სტილით; ძველი სტილით ეს მოხდა 2 მარტს). 2004 წლის იანვარში გათხარეს ახალი ეკლესიის საძირკველი და ჩადეს პირველი ქვა. შემოწირულობა გაიღო ქალაქ ბელაია-კალიტვის მოსახლეობის უდიდესმა ნაწილმა. ქალაქის ადმინისტრაციის წარმომადგენლით სათავეში ჩამოყალიბდა ტაძრის სამეურვეო საბჭო. 2007 წელს დასრულდა ტაძრის მშენებლობა. ტაძრის კეთილმოწყობის სამუშაოები მიმდინარეობდა კიდევ რამდენიმე წლის განმავლობაში. 2014 წელს საბოლოოდ დასრულდა ტაძრის მშენებლობა და შენობის შიგნით კედლები გაამზადეს მოსახატად. 2009 წლიდან ეკლესიის წინამძღვარი გახდა დიაკონი ვასილი ვალენტის ძე მაშტანოვი. 2015 წლის 5 მაისს, წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით მღვდელი ვასილი მაშტანოვი აირჩიეს შარდინისა და დალმატოვის ეპარქიის ეპისკოპოსად . მის მაგივრად დერჟავნაიის ღვთისმშობლის ხატის ტაძრის ახალ წინამძღვრად დაინიშნა დიაკვანი ალექსანდრე ზაკინოვი. Приход храма в честь Державной иконы Божией Матери города Белая Калитва Храм Державной иконы Божией Матери в Белой Калитве დაარქივებული 2017-03-26 საიტზე Wayback Machine. Белокалитвенское благочиние. Все церкви и монастыри. Волгодонская епархия - приходы დაარქივებული 2017-11-11 საიტზე Wayback Machine. ↑ Протоиерей, клирик Волгодонской епархии Владимир Маштанов вступил в должность архиепископа Шадринского и Далматовского ↑ Всенощное бдение. Белая Калитва, 05.11.2016 г.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 18.02.2020. ციტირების თარიღი: 01.07.2017.
ღვთისმშობლის ეკლესია (სოფელი გლდანი)

ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დგას სოფელ გლდანის სამხრეთით, ახალ სასაფლაოზე. სტილისტური ნიშნებით თარიღდება VIII-IX საუკუნეებით. ეკლესია დარბაზულია (5,9X4,5 მ), ნაგებია რიყის ქვითა და ქვიშაქვით. აღდგენამდე სრული სიმაღლით შემორჩენილი იყო აღმოსავლეთი კედელი. შესასვლელი დასავლეთიდანაა. სწორკუთხა საკურთხეველში ერთი ვიწრო სარკმელია. ჩრდილოეთისა და სამხრეთის კედლებში თითო მაღალი თაღოვანი სარკმელი და თითო სწორკუთხა ნიშია. მ. გ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 273.
ლენინის იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია

ლენინის იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია (რუს. Церковь Иоанна Богослова) — მართლმადიდებლური ეკლესია ხუტორ ლენინაში, როტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონისა და სალსკის ეპარქიას. მისამართი: 347024, რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ბელოკალიტვინის რაიონი, ლენინა, ლენინის ქუჩა № 5. 1850 წელს დონის კაზაკთა მხარეში ააგეს ღთისმშობლის მიძინების ეკლესია, რომლის მშენებლობაც დააფინანსა მემამულე ქალმა მ. ბობრიკოვაიამ. 1874 წელს სტანიცის კაზაკებმა ახალი ეკლესიის მშენებლობა წამოიწყეს სტეფან შევირევის ფინანსებით. ძველი ეკლესია კი 1878 წელს გაყიდეს უსტ-ბელოკალიტვინის სტანიცის ხუტორ სვინარევში, სადაც იგი აკურთხეს და მიიღო იოანე ღვთისმეტყველის სახელწოდება. ეკლესიის მრევლი შედგებოდა ძირითადად ხუტორ სვინარევის (ამჟამად ხუტორი ლენინა) მოსახლეობისაგან, გარდა ამისა ეკლესიით სარგებლობდა ბოროდინოვისა და პოცელუევის დასახლებებიც. თუ როდის შეწყვიტა სვინარევის იოანე ღვთისმეტყველის სახელობის ეკლესიამ მოქმედება, უცნობია, მხოლოდ საბჭოთა კავშირის სოციალისტური რესპუბლიკების კავშირის დაშლის შემდეგ ხუტორში ადგილობრივმა ხელისუფლებამ მრევლს ღვთისმსახურების აღვლენისათვის გადასცა ძველი შენობა, რომელიც მრევლმა ეკლესიად გადააკეთა. სახარების ავტორის და მოციქულის, იოანე ღვთისმეტყველის სახელობის ეკლესის მრევლი ოფიციალურად დარეგისტრირდა 2002 წლის დეკემბერში. იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესიის წინამძღვარი გახდა დეკანოზი ალექსანდრე პავლეს ძე პაშუტინი. Сайт церкви Храм Иоанна Богослова დაარქივებული 2017-07-03 საიტზე Wayback Machine. Белокалитвенское благочиние. Все церкви и монастыри. Волгодонская епархия - приходы დაარქივებული 2017-11-11 საიტზე Wayback Machine. ↑ Храм Иоанна Богослова ↑ Им. Ленина хутор. Церковь Иоанна Богослова. ↑ Часовни, церкви и монастыри на Дону от начала их появления до конца XIX века. ↑ С крестом и молитвой. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-06-09. ციტირების თარიღი: 2017-07-01.
დიადინის სამების ეკლესია

დიადინის სამების ეკლესია (რუს. Церковь Троицы Живоначальной) — მართლმადიდებლური ეკლესია ხუტორ დიადინში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონისა და სალსკის ეპარქიას. არის XIX საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, რომელიც აგებულია დონის მხარისათვის ნაკლებად ნაცნობ ბიზანტიურ სტილში. მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ბელოკალიტვინის რაიონი, დიადინი, სტახანოვის ქუჩა № 1А. 1882 წლის ზაფხულში ხუტორების, დიადინისა და პოცელუევის კაზაკები შეხვდნენ დონისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპისკოპოსს მიტროფანეს და ხუტორში სამების ეკლესიის აშენების სურვილი გააცნეს. მიტროფანემ კაზაკებს ეკლესიის აშენების ნება დართო. კაზაკებმაც არ დააყოვნეს და 1882 წლის 30 ნოემბერს ორი ხუტორის თავკაცებმა მიიღეს გადაწყვეტილება სამების ეკლესიის აშენების შესახებ. 1833 წელს ტაცინის დეკანოზმა იოანემ მოინახულა ადგiლი სადაც უნდა აეშენებინათ ეკლესია. მაგრამ 1883 წლის 13 მარტს დონის სასულიერო საზოგადოების კრებაზე მოულოდნელად მიიღეს გადაწყვეტილება, რომ ეკლესია არ აშენდებოდა. მიზეზად დაასახელეს მრევლის სიმცირე. ამავე წლის 11 ოქტომბერს საზოგადოებამ ხელახლა განიხილა ეს საკითხი და კვლავ უარყოფითი გადაწყვეტილება მიიღო. ხუტორების მცხოვრებმა კაზაკებმა სურვილზე ხელი მაინც არ აიღეს და 1885 წლის 14 თებერვალს მესამე განხილვის დროს დონის სასულიერო საზოგადოებამ ტაძრის მშენებლობაზე დადებითი გადაწყვეტილება მიიღო. 1886 წლის 9 აპრილს წმინდა სამების სახელობის ეკლესიის საფუძველში პირველი სიმბოლური ქვა ჩადეს. ეკელსია შენდებოდა, მომდევნო რვა წლის მანძილზე და 1894 წლის 18 ივლისს ეკლესია აკურთხეს. 1894 წლიდან ეკლესიასთან გაიხსნა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. 1896 წელს მასში სწავლობდა 40 ბიჭი და 24 გოგონა. 1906 წელს ასევე გაიხსნა მეორე საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. სამოქალაქო ომის შემდეგ, 1922 წლის გაზაფხულზე საბჭოთა ხელისუფლებამ დონის ტერიტორიაზე დაიწყო ღირებული საეკლესიო ქონების ხელში ჩაგდების კამპანია. ამ პერიოდში გაიძარცვა დიადინის სამების ეკლესიაც. 1937 წელს ეკლესია დაიკეტა. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ იგი გამოიყენებოდა როგორც ხორბლის საწყობი. ეკლესიის გუმბათიდან ჩამოხსნეს ჯვარი და რაც მთავარია გაანადგურეს არქიტექტურული დეტალები. მრავალი წლის შემდეგ, მხოლოდ საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ 2007 წელს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპისკოპოსმა პანტელეიმონმა აღადგინა მრევლი, რომელიც ოფიციალურად დარეგისტრირდა 2009 წელს. ამ მომენტიდან იწყება ეკლესიის აღორძინება. მისი პირველი წინამძღვარი გახდა ალექსანდრე პეტრეს ძე კალაბუხოვი. ეკლესია ჯვარ-გუმბათოვანი სტილის ნაგებობაა და გეგმაში წარმოადგენს ბერძნულ-რომაული სტილის ჯვარს. მისი არქიტექტურული ელემენტები და დეკორი ემსგავსება შუა საუკუნეების ტრადიციულ ბიზანტიური ტაძრების არქიტექტურას, რომელიც გავრცელებულიიყო სერბეთისა და ბულგარეთის ტერიტორიაზე. Приход храма Святой Троицы хутора Дядин Белокалитвинского района Ростовской области Свято-Троицкий храм хутора Дядин დაარქივებული 2017-02-26 საიტზე Wayback Machine. ИСТОРИЯ СТРОИТЕЛЬСТВА ХРАМА Святой Троицы в хуторе Дядин ↑ 1.0 1.1 Дядин. Церковь Троицы Живоначальной. ↑ Храм во имя Святой Троицы (Дядин)
მოკოროტლო

მოკოროტლო — ჩალის ქუდის ერთ-ერთი სახეობა, რომელიც ფართოდ გამოიყენება სოთოს (სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა და ლესოთო) ტრადიციულ ტანისამოსში და ბასოთოსა და ლესოთოს ხალხის ნაციონალურ ტანისამოსს წარმოადგენს. მოკოროტლოს სიმბოლო გამოსახულია ლესოთოს დროშაზე. ითვლება, რომ ქუდის დიზაინი კონუსური ფორმის მთის, ქილოანეს, ფორმითაა შთაგონებული. ↑ Mzolo, Shoks. (4 სექტმებერი, 2015) Thaba Bosiu: Where the mountain is king. Mail & Guardian. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 1 ოქტომბერი, 2015. ციტირების თარიღი: 1 ივლისი, 2017. ↑ Martens, Daniela. (3 სექტემბერი, 2009) Botschaften in Berlin laden Bürger ein DE. Tagesspiegel. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 3 აპრილი, 2013. ციტირების თარიღი: 1 ივლისი, 2017.
მაშარანგუაპი

მაშარანგუაპი (პორტ. Maxaranguape) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება ლესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ლიტორალ-ნორდესტის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 441 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 79.51 კმ²-ზე. ფართობი 131 316 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
პედრა-გრანდი (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

პედრა-გრანდი (პორტ. Pedra Grande) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება ლესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ლიტორალ-ნორდესტის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 521 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 15.9 კმ²-ზე. ფართობი 221 423 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
პურეზა (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

პურეზა (პორტ. Pureza) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება ლესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ლიტორალ-ნორდესტის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 424 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 16.7 კმ²-ზე. ფართობი 504 295 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა