laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ალეკო შუღლაძე

ალეკო შუღლაძე (დ. 1965) — ქართველი მწერალი, კინორეჟისორი და სცენარისტი. დაიბადა თბილისში. 1987 წელს დაამთავრა თბილისის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. პარალელურად სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ხელოვნებათმცოდნეობის ფაკულტეტზე, კინორეჟისორის სპეციალობით, რომელიც 1989 წელს დაამთავრა. 1989-1993 წლებში მუშაობდა საქართველოს კინოსტუდიაში. 1994-1997 წლებში იყო მარგო კორაბლიოვას პერფორმანსის თეატრის არტისტი. 1998-2001 წლებში კინორეჟისორად მუშაობდა „კავკასიურ სახლში“, რა დროის მანძილზეც გადაიღო ათამდე დოკუმენტური ფილმი ძალადობის წინააღმდეგ. 2001-2003 წლებში რეჟისორად და სცენარისტად მუშაობდა არასამთავრობო ორგანიზაციაში „სტუდიომობილი - აქცენტი მოძრაობაზე“. წერა 1989 წელს დაიწყო. 2001 წელს მისმა მოთხრობამ „პასუხები ერთ-ერთი მცირეტირაჟიანი ჟურნალისთვის“ მერიის სპეციალური პრიზი მოიგო. 2002 წელს გამოსცა პირველი რომანი „სამსარა“. მას მოჰყვა მოთხრობათა კრებულები: „გაქცევის მცდელობა“ (2001) და „წიგნების კაცი“ (2015). 2016 წელს ავტორმა გამოაქვეყნა რომანი „გადამალვა“, რომლისთვისაც მიიღო პრემია საბა საუკეთესო რომანის კატეგორიაში. „გაქცევის მცდელობა“ (2001) „წიგნების კაცი“ (2015) „სამსარა“ (2002) „გადამალვა“ (2016) ალეკო შუღლაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ პრემია საბას გამარჯვებულები და ნომინანტები 2016. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-06-12. ციტირების თარიღი: 2022-03-18.
ზვიად კვარაცხელია

ზვიად კვარაცხელია (დ. 22 აპრილი, 1986) — ქართველი მწერალი. დაიბადა თბილისში. 2008 წელს დაამთავრა შოთა მესხიას ზუგდიდის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტი. 2007-2008 წლებში იყო საზოგადოებრივი ჟურნალი „პრემიერის“ არტრედაქტორი, ხოლო 2010-2011 წლებში – ჟურნალი „ქართული მწერლობის“ რედაქტორის მოადგილე. 2010 წლიდან გამომცემლობების – „ინტელექტისა“ და „არტანუჯის“ – პროექტების კოორდინატორი და მთავარი რედაქტორია. მწერალს, გარდა რომანებისა და მოთხრობათა კრებულებისა, ლიტერატურულ პერიოდიკაში გამოქვეყნებული აქვს ნოველები, მინიატურები და მხატვრულ-დოკუმენტური თხზულებები. მისი მოთხრობები თარგმნილია თურქულ, აზერბაიჯანულ და ინგლისურ ენებზე და შესულია გამომცემლობების – Gece, ADK, Comma Press – ანთოლოგიებში. 2008 წელს გამოაქვეყნა მოთხრობათა კრებული „ჰაე“ (2008). მას მოჰყვა „ილია სამეგრელოში“ 2009 წელს, რომელიც მხატვრულ-დოკუმენტურ ჟანრს მიეკუთვნება. 2011 წელს გამოიცა მისი მოთხრობათა კრებული „ყიფლიბანდი“, რომელიც 2012 წელს წარდგენილი იყო პრემია საბაზე. 2014 წელს რომანისთვის „ფორმა N100“ ავტორს მიენიჭა საბა საუკეთესო რომანისთვის. 2016 წელს რომანი ჰარუნ ჩიმქეს თარგმანით თურქულმა გამომცემლობამ გამოსცა. 2020 წელს გამოქვეყნდა მწერლის მომდევნო წიგნი „დარეკე! დაუბარე!“, რომელიც დოკუმენტური პროზაა. „ჰაე“ (2008) „ყიფლიბანდი“ (2011) „ფორმა N100“ (2014) „ილია სამეგრელოში“ (2009) „დარეკე! დაუბარე!“ (2020) ზვიად კვარაცხელია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ზვიად კვარაცხელია — გამომცემლობა „ინტელექტი“ ↑ პრემია საბას გამარჯვებულები და ნომინანტები 2014.[მკვდარი ბმული]
Lebanon Hanover

Lebanon Hanover — ბრიტანულ-გერმანული დარკ-ვეივის ჟანრის მუსიკალური დუეტი, რომლის წევრები არიან წარმოშობით გერმანელი, შვედი კლარისა აისგლასი და ბრიტანელი უილიამ მეიბილაინი. სადებიუტო ალბომი La Fete 2011 წელს გამოუშვეს. ცნობადობა 2012 წელს ალბომით The World Is Getting Colder მოიპოვეს. ბენდის სახელი მომდინარეობს აშშ-ში, ნიუ-ჰემფშირში მდებარე ორი მეზობელი ქალაქის სახელწოდებიდან. ჯგუფს ხშირად ადარებენ 1980-იანი წლების გოთიკური როკისა და პოსტ-პანკის წარმომადგენლებს, როგორებიცაა Siouxsie and the Banshees, The Cure და Bauhaus. მათი სიმღერები მსუბუქი სინთეზური ჟღერადობით, ღრმა ბასით და მელანქოლიური ტექსტებით გამოირჩევა. 2011: Lebanon Hanover / La Fete Triste (EP) 2012: The World Is Getting Colder (ალბომი, Fabrika Records) 2012: Why Not Just Be Solo (ალბომი, Fabrika Records) 2013: Tomb for Two (ალბომი, Fabrika Records / Dead Scarlet Records / Mecanica Records) 2013: Gallowdance (სინგლი) 2015: Besides the Abyss (ალბომი Fabrika Records) 2016: Babes of the 80s (სინგლი, Fabrika Records) 2017: Lebanon Hanover Anthology (კომპილაცია-EP, GAG TAPE) 2018: Let Them Be Alien (ალბომი, Fabrika Records) 2020: Sci-Fi Sky (ალბომი, Fabrika Records) ↑ LEBANON HANOVER - interview by Peek-A-Boo magazine. ↑ Behind Lebanon Hanover's Gothic Exterior Reside Gentle Souls. ↑ Lebanon Hanover - Besides the Abyss (Vö. 15.02.2015) (17 February 2015).
ნანა ნადარეიშვილი

ნანა ნადარეიშვილი (დ. 30 მაისი, 1952, თბილისი) — ქართველი გეოგრაფი, მეცნიერი. გეოგრაფიის დოქტორი. 1974 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ეკონომიკური გეოგრაფიის სპეციალობით, ხოლო 1975-1979 წლებში გაიარა ასპირანტურის კურსი. ის 1974-1982 წლებში იყო - ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის, ეკონომიკური და სოციალური გეოგრაფიის განყოფილების ლაბორანტი, ხოლო 1982-1986 წლებში, ამავე - ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის, ეკონომიკური და სოციალური გეოგრაფიის განყოფილების უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. აგრეთვე თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის, გეოგრაფიის აკადემიური დოქტორი 1984 წლიდან. დოცენტი იყო - საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის, სატრანსპორტო ფაკულტეტის 1993-1997 წლიდან. 1997-2006 წლიდან ის იყო - საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის, ჰუმანიტარულ-ტექნიკური ფაკულტეტის საერთაშორისო ეკონომიკური ურთიერთობების კათედრის, დოცენტი, ხოლო 1999 წლიდან - საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის დოცენტი. ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის, ეკონომიკური და სოციალური გეოგრაფიის განყოფილების, უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი 1986-2006 წლებში. 2006-2007 წლებში - თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოხუმის ფილიალის, მასმედიისა და კომუნიკაციების ინსტიტუტის, ლექტორი. ის ასევე 2006-2017 წლებში - ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის, საზოგადოებრივი გეოგრაფიის განყოფილების უფროსი მეცნიერი იყო. 2008-2011 წლებში - მარკეტინგული და მედია-კომუნიკაციების ინსტიტუტის, ლექტორი. იყო - უნივერსიტეტი "გორგასალი"ს, ლექტორი 2012-2015 წლებში, ხოლო 2017 წლიდან - საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის, ბიზნეს ტექნოლოგიების ფაკულტეტის, ბიზნესის ადმინისტრირების დეპარტამენტის, ასოცირებული პროფესორი. იყო - ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის, საზოგადოებრივი გეოგრაფიის განყოფილების, უფროსი მეცნიერი 2018 წლიდან და მისი ნაშრომები ეხება საქართველოს მოსახლეობის კვლავწარმოების სოციალურ-ეკონომიკურ პრობლემებს, შრომითი რესურსების ეკონომიკურ-გეოგრაფიულ კვლევას, მთიანი რაიონების დემოგრაფიული სიტუაციის შესწავლას, ცალკეული რეგიონების სოციალური ინფრასტრუქტურის საკითხებს და სხვა საკითხებს. შესრულებული აქვს 74 სამეცნიერო ნაშრომი, 3 მონოგრაფია და არის 2 სახელმძღვანელოს თანაავტორი. მიგრაციული პროცესები და იდენტობათა ტრანსლაცია - თბ., უნივერსალი, 2017, გვ. 358 ISBN 9789941260490 რეგიონული ეკონომიკა - თბ., 2010, გვ. 362 ISBN 9789941024399 საქართველოსა და მსოფლიოს ისტორია/გეოგრაფია - მე-8 კლასი - თბ., ლოგოს პრესი, 2008, გვ. 465 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი - თბ., 2003, გვ. 200-201 ნანა ნადარეიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
დანდიქოის ციხე

დანდიქოის ციხე — ციხე თურქეთში ციხე მდებარეობს ხარშიტის ხეობის შუა წელზე. ეს მცირე მოცულობის ციხეც საგულდაგულოდ შერჩეულ ადგილასაა აგებული. აქედან მოსჩანს მთელი ხეობა ოთხივე მხრივ. აქაც იგივე სიტუაციასთან გვაქვს საქმე, როგორც შაბან–კალესთან. უხუცესთა გადმოცემით ძველი გზები სწორედ ამ უზარმაზარი ბორცვის აღმოსავლეთით არცთუისე მკვეთრად დახრილი ფერდობის შუა ნაწილში გაივლიდა. ეს ციხე როგორც ჩანს, ერთის მხრივ აკონტროლებდა ზღვისპირეთიდან გუმუშხანესაკენ მიმავალ ცენტრალურ გზას, ხოლო მეორეს მხრივ ასევე დერე გოზუს ხეობაში ალპური მდელოებით გამავალ უმოკლეს საზაფხულო გზას გუმუშხანესაკენ. ბორცვი, რომელზედაც ციხეა დაშენებული, ძირითადი ხეობისაგან შიგნითაა შეწეული. თავისი ადგილმდებარეობიდან გამომდინარე როგორც ჩანს, იგი უკავშირდებოდა სხვა ციხეებს და ამიტომ მას საგუშაგო-სასიგნალო დანიშნულებაც უნდა ჰქონოდა. ციხე საკმაოდ დანგრეულია. მისი დიდი ნაწილი საძირკვლების დონემდეა მოშლილი. მის მთლიან ზედაპირს ეკალბარდი ფარავს. შედარებით კარგადაა შემონახული სამხრეთ–აღმოსავლეთი ნაწილი. ზოგან მისი სიმაღლე 6–8 მეტრსაც აღწევს. შემორჩენილი ნაშთების მიხედვით ჩანს, რომ იგი რამოდენიმეჯერ ჩანს დანგრეულ-აღდგენილი. ქვედა ნაწილის წყობები გამართულია შედარებით კარგად დამუშავებული ქვებით. ზედა, აღდგენის შემდგომი კი უსისტემო და დაუმუშავებელი ქვებით. ისტორიული ჭანეთის ცენტრალურ ნაწილში დაცული კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები (საფორტიფიკაციო ნაგებობები, ეკლესიები, საკომუნიკაციო და საყოფაცხოვრებო არქიტექტურის ნიმუშები), ბათ., 2019, გვ. 38-40 ISBN 978-9941-8-1990-2.
მამა ბრაუნი

მამა ბრაუნი — ინგლისელი რომანისტის, გილბერტ კით ჩესტერტონის, გამოგონილი პერსონაჟი, რომელიც კათოლიკე მღვდელი და მოყვარული დეტექტივია. იგი მწერლის 53 მოთხრობაში გვხვდება, რომლებიც 1910-1936 წლებში გამოქვეყნდა. მამა ბრაუნი ჩახლართული დანაშაულების გასახსნელად ინტუიციასა და ადამიანური ბუნებისადმი ღრმა წვდომის უნარს იყენებს. პერსონაჟი დაფუძნებულია ბრედფორდის კათოლიკე მღვდელი ჯონ ო’კონორის პიროვნებაზე, რომელმაც 1922 წელს ჩესტერტონი კათოლიციზმზე მოაქცია. მამა ბრაუნი ჩესტერტონის პერსონაჟებს შორის ყველაზე მეტად გამოხატავს მწერლის მსოფლმხედველობას. იგი დანაშაულებს მკაცრი მსჯელობის პროცესის გზით ხსნის, რომელიც არა იმდენად სპეციპიკურ სამეცნიერო დეტალებს, არამედ სულიერ და ფილოსოფიურ ჭეშმარიტებებს ეფუძნება, რაც მას ართურ კონან დოილის შერლოკ ჰოლმსის საპირწონედ აქცევს. აღსანიშნავია, რომ მამა ბრაუნის მოთხრობათა სერია წინ უსწრებდა ჩესტერტონის კათოლიციზმზე მოქცევას. იტალიელი მარქსიზმის თეორიტიკოსი ჩესტერტონის და კონან დოლის პერსონაჟების შესახებ წერს: მამა ბრაუნი კათოლიკეა, რომელიც პროტესტანტების მექანიკური აზროვნების პროცესებს დასცინის, წიგნი კი ანგლიკანური ეკლესიის წინააღმდეგ კათოლიკური ეკლესიის აპოლოგიას წარმოადგენს. შერლოკ ჰოლმსი ‘პროტესტანტი’ დეტექტივია, რომელიც დანაშაულს მინიშნებების თანმიმდევრული მიყოლის, მეცნიერებაზე, ექსპერიმენტულ მეთოდსა და ინდუქციაზე დაყრდნობით ხსნის. მამა ბრაუნი კი კათოლიკე მღვდელია, რომელიც აღსარების მეთოდისა და მამათა მორალური კაზუისტიკის მუდმივი საქმიანობით მიღებული ფსიქოლოგიური გამოცდილების საშუალებით, მეცნიერებისა და ექსპერიმენტირების მეთოდის უარყოფის გარეშე, დედუქციასა და ინტროსპექციაზე დაყრდნობით, მთლიანად ჯაბნის შერლოკ ჰოლმსს და უბადრუკად წარმოაჩენს მას. უფრო მეტიც, ჩესტერტონი დიდებული ხელოვანია, კონან დოილი კი საშუალო დონის მწერალია, მიუხედავად იმისა, რომ ლიტერატურული ღვაწლის გამო რაინდის წოდება მიანიჭეს. ამრიგად, ჩესტერტონთან გვხვდება სტილისტური უფსკრული შინაარსს, დეტექტიურ სიუჟეტსა და ფორმას შორის, და შესაბამიდად მსუქუბი ირონია განხილულ საკითხთან დაკავშირებით, რაც მის მოთხრობებს სასიამოვნოდ წასაკითხად აქცევს. G. K. Chesterton's Works on the Web The Innocence of Father Brown at Project Gutenberg მამა ბრაუნის უდანაშაულობა 1911 წლის პირველი გამოცემა Open Library-ზე The Wisdom of Father Brown Project Gutenberg-ზე მამა ბრაუნის სიბრძნე 1914 წლის პირველი გამოცემა Open Library-ზე Review of UK DVD of the 1974 TV series Father Brown stories out of copyright in Australia მამა ბრაუნი ბიბლიოთეკის WorldCat კატალოგში Papers of Monsignor John O'Connor the model for Father Brown, ტორონტოს უნივერსიტეტი ↑ Rosemary., Herbert (2003-01-01). Whodunit? : a who's who in crime & mystery writing. Oxford University Press, გვ. 24. ISBN 0195157613. OCLC 252700230.  ↑ Gramsci, Antonio (2011). Letters from Prison. New York: Columbia University Press, გვ. 354. ISBN 978-0-231-07553-4.  Conan Doyle believed he had been knighted for political propaganda work. შეცდომა ციტირებაში ჯგუფი „georgian“ არსებული ტეგებისათვის <ref> ვერ მოიძებნა შესაბამისი ტეგი <references group="georgian"/>, ან გამოტოვებულია დამხურავი ტეგი </ref>; $2
ლუკა ბაქანიძე

ლუკა ბაქანიძე (დ. 1982) — ქართველი მწერალი და პოეტი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი. სხვადასხვა დროს მუშაობდა საინფორმაციო სააგენტოში, პრესაში. 2005 წლიდან ლიტერატურულ პერიოდიკაში აქვეყნებს ლექსებს, მოთხრობებს, თარგმანებსა და წერილებს. 2011 წელს გამოსცა პირველი წიგნი, ლექსების კრებული „ღმერთი ჩემი, მოხეტიალე“. 2014 წელს გამოქვეყნდა მისი რომანი „მესამე ნაპირი“, რომელიც პრემია „საბას“ ფინალისტი გახდა. 2017 წელს მწერალს მიენიჭა „საბა“ მოთხრობათა კრებულისთვის „სად ხარ, ლაზარე“. „ღმერთი ჩემი, მოხეტიალე“ (2010), პოეტური კრებული „მესამე ნაპირი“ (2015), რომანი „სად ხარ, ლაზარე“ (2017), პროზაული კრებული ლუკა ბაქანიძე — საქართველოს საზოგადოებრივი მაუწყებელი ია ანთაძე. ინტერვიუ ლუკა ბაქანიძესთან. 1TV. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-01-28. ციტირების თარიღი: 2022-03-18. ↑ პრემია საბას გამარჯვებულები და ნომინანტები 2015. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-03-15. ციტირების თარიღი: 2022-03-18. ↑ პრემია საბას გამარჯვებულები და ნომინანტები 2017. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-03-14. ციტირების თარიღი: 2022-03-18.
მარინა ოვსიანიკოვა

მარინა ოვსიანიკოვა (რუს. Мари́на Овся́нникова) (დ. 1978) — რუსი სატელევიზიო პროდიუსერი, დასაქმებული იყო რუსეთის პირველ არხზე. 2000-იანი წლების დასაწყისიდან მუშაობდა რუსეთის მთავარ საინფორმაციო გამოშვებაში „ვრემია“. 2022 წელს შეწყვიტა რუსეთის სახელმწიფოს მიერ კონტროლირებადი ახალი ამბების სატელევიზიო გადაცემა უკრაინაში რუსეთის შეჭრის გასაპროტესტებლად. იგი დააკავეს, არ მისცეს ადვოკატთან წვდომის უფლება, დააჯარიმეს და მოგვიანებით გაათავისუფლეს. ოვსიანიკოვა თავდაპირველად მხარს უჭერდა პუტინს. აპირებდა კრემლის მახლობლად საპროტესტო აქციის გამართვას, თუმცა გადაწყვიტა, რომ ეს არ იქნებოდა შედეგიანი. 2022 წლის 14 მარტს, საინფორმაციო გადაცემაზე ვრემიაზე, სადაც იმ დროს პირდაპირი ეთერი გადაიცემოდა უკრაინაში რუსეთის შეჭრასთან დაკავშირებით, მარინა გამოჩნდა ახალი ამბების წამყვანის, ეკატერინა ანდრეევას უკან. მას ეჭირა პლაკატი რუსული და ინგლისური ენების ნაზავით, სადაც ეწერა : Остановите войну, не верьте пропаганде, здесь вам врут. [შეწყვიტეთ ომი, არ დაუჯეროთ პროპაგანდას, აქ თქვენ გატყუებენ.] რუსები ომის წინააღმდეგ. მან დაიყვირა: Остановите войну! Нет войне! [შეწყვიტეთ ომი! არა ომს!] რამდენიმე წამის შემდეგ პირდაპირი ეთერი ჩაანაცვლეს წინასწარ მომზადებული ჩანაწერით. Guardian News-ის ჩანაწერი და პროტესტი გადასაღებ მოედანზე ↑ https://tass.ru/proisshestviya/14068301 ↑ Shevchenko, Vitaliy (March 15, 2022). „Ukraine war: Protester exposes cracks in Kremlin's war message“. BBC. ციტირების თარიღი: March 15, 2022. ↑ Sivtsova, Sasha; Reiter, Svetlana; Bashkirov, Semyon (16 March 2022). „‘Everyone knows they’re lying’“. Meduza. Abridged translation by Kevin Rothrock. ↑ „"Все без исключения понимают, что врут"“ ["Everyone, without exception, understands that they are lying"]. Meduza (რუსული). 15 March 2022. ↑ EXCLUSIVE State TV protester tells Russians: open your eyes to Ukraine war propaganda. Reuters (16 March 2022). ↑ Ilyushina, Mary; Knowles, Hannah (15 March 2022). „Employee bursts onto live Russian state TV to denounce war: 'They are lying to you here'“. The Washington Post. ციტირების თარიღი: 15 March 2022. ↑ Troianovski, Anton (14 March 2022). „A protester storms a live broadcast on Russia's most-watched news show, yelling, 'Stop the war!'“. The New York Times. ციტირების თარიღი: 15 March 2022.
სოზარ იაკობაშვილი

სოზარ იაკობაშვილი (დ. 22 აგვისტო, 1933, კიევი — გ. 25 ნოემბერი, 2008) — ქართველი მეცნიერი, მეტალურგი, ტექიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1975), პროფესორი (1978) და გამომგონებელი (1983). 1956 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის მეტალურგიის ფაკულტეტი. 1958-1965 წლებში მუ­შა­ობ­და რუსთავის მეტალურგიულ ქარხანაში მეფოლადედ. 1965-1969 წლებში უკრაინის ე. პატონის სახელობის ელექტროშედუღების უნივერსიტეტში იყო შედუღების ლაბორატორიის გამგე. 1969-1973 წლებში სა­ქართველოს მეტალურგიის ინსტიტუტტში ხელმძღვანელობდა ამავე დასახელების ლაბორატორიას. იყო საერთაშორისო ასოციაცია „შედუღების“ ერთ-ერთი დამაარსებელი. საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტში ჩამოაყალიბა შედუღების მეტალურ­გიის კათედრა და მასთან სამეცნიერო კვლევითი ლაბორატორია. 1989-1993 წლებში იყო შედუღების მეტალურგიისა და ტექნოლოგიის კა­თედ­რის გამგე; დააარსა სა­ქარ­თვე­ლო-უკრაინის საერთაშორისო სამეცნიერო ტექიკის ცენტრი შედუღებასა და მონათესავე ტექნოლოგიებში გადამზადებისათვის; მისი ნაშრომები ეძღვნება საშემდუღებლო ტექნოლოგიების ყვე­ლა მიმართულებას. მისმა გამოგონებამ (ფოლადის დამუშავების ახალი ტექნოლოგია და ღუმლის კონსტრუქცია) ლაიფციგის საერთაშორისო ბაზრობაზე (1975) დიდი ოქროს მედალი დაიმსახურა; მისი ხელმძღვანელობით შეიქმნა ახალი თაობის „ცს“ სერიის ციკლოკონვერტორული საშემდუღებლო კვების წყარო­ე­ბი; კვების წყა­როს ცს–200-ის დამუშავებისა და დანერგვისათვის (ლიცენზია გაიყიდა გერმანიაში), იყო საერთაშორისო სამეცნიერო ტექნიკის ჟურნალ „მეტალურგიის, შედუღებისა და მასალათმცოდნეობის პრობლემების“ მთავარი რედაქტო­რი. გამოქვეყნებული აქვს მრავა­ლი სამეცნიერო შრომა, ­მონოგრაფია, სა­ხელმ­ძღვა­ნე­ლო. მიღებული აქვს სა­ხელმწიფო ჯილდოები. სა­ქართველოს საინჟინრო აკადემიის და ეკოლოგიის, ადამიანისა და ბუნების დაცვის საერთაშორისო აკადემია, ნამდვილი წევრი. 1997 — ღირსების ორდენი 1975 — სა­ქართველოს სა­ხელმწიფო პრემია შედუღებისა და რჩილვის პროცესების თეორია, თბ., 2005. ლითონების დნობით ელექტრორკალური შედუღების ტექნოლოგია, თბ., 1996. მეტალურგია : სახელმძღვანელო პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მეტალურგიის სპეციალობის სტუდენტებისათვის, თბ., 1987. შედუღების პროცესების თეორია, თბ., 1979. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 159. წიგნი ღირსებისა: ტ. 2/ შემდგ.: ყიფიანი თ., გაჩეჩილაძე თ., სიმონიშვილი გ., თბ., 2001. გვ. 111 სოზარ იაკობაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ხათუნა კალაძე

ხათუნა კალაძე (დ. 11 მარტი, 1972) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი და პედაგოგი. 1995 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში ქალაქი თბილისის მე-9 საავადმყოფო, მორიგე ექიმი-ქირურგი. 1998-2001 წლებში საქართველოს სახელმწიფო მეცნიერებათა აკადემიის პოლიკლინიკა, ექიმი-ქირურგი და ექიმი-რენტგენოლოგი. 2002-2004 წლებში ქირურგის სამუშაო ადგილზე სეჩენოვის სახელობის მოსკოვის სამედიცინო აკადემიის ღვიძლისა და სანაღვლე გზების ქირურგიის კლინიკაში ქალაქის მე-7 საავადმყოფოს ბაზაზე. 2003-2005 წლებში. მოსკოვის №5 ცენტრალური კლინიკური ჰოსპიტალი (5ЦВКГ ВВС), ექიმი-ქირურგი, დოქტორანტი. 2001-2003 წლებში — თბილისის სამედიცინო აკადემიის ქირურგიის კათედრის ასისტენტი. 2001-2004 წლებში ამავე კათედრის უფროსი ლაბორანტი, ექიმი-ქირურგი. 2004-2006 წლებში თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის თორაკოაბდომინური კათედრის ასისტენტი, ექიმი-ქირურგი. 2006-2009 წლებში თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის III ქირურგიული დეპარტამენტი, ქალაქის №1 საავადმყოფოს თორაკოაბდომინური კლინიკის ბაზაზე, ქირურგი. 2008-2009 წლებში Nuovo Ospedale Sant’Agostino Estense di Baggiovara a Modena, dal direttore Dr. Gianluigi Melotti. ქალაქი მოდენა, იტალია. ზოგადი და ენდოვიდეო ქირურგიის განყოფილება (სტაჟირება). 2009-2013 წლებში შპს „ჯანმრთელობის ცენტრი“ — ქირურგი. 2011 წლიდან — შპს „სამგორი მედი“ — ზოგადი ქირურგი. 2001-2006 წლებში თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი, ასისტენტ-პროფესორი. 2009-2011 წლებში ევროპული საერთაშორისო სასწავლო უნივერსიტეტი, პროგრამა „სამედიცინო საქმე“-ს ხელმძღვანელი. 2010-2012 წლებში ჰ. ალიევის სახ. ქართულ-აზერბაიჯანული სასწავლო უნივერსიტეტი, მოწვეული პროფესორი. 2010 წლიდან თბილისის ჰუმანიტარული უნივერსიტეტი, ასოცირებული პროფესორი. 2009-2012 წლებში — თბილისის დავით აღმაშენებლის სახელობის უნივერსიტეტის ჯანდაცვისა და სოციალური უზრუნველყოფის ფაკულტეტის საბაზისო და კლინიკური მედიცინის კათედრის გამგე, სრული პროფესორი, აკადემიური საბჭოს წევრი. 2006-2013 წლებში თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის III ქირურგიული დეპარტამენტი, დიპლომის შემდგომი სამედიცინო და უწყვეტი პროფესიული განვითარების პროგრამების განმახორციელებელი (მოწვეული მასწავლებელი), ქალაქის №1 საავადმყოფოს თორაკოაბდომინური კლინიკის ბაზაზე. 2002 წლიდან თბილისის სამედიცინო აკადემიის ქირურგიის დეპარტამენტი, ასოცირებული პროფესორი. 51 სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი. კვლევის თემა: ჰეპატობილიოპანკრეატოდუოდენური მიდამოს ქირურგიული პათოლოგიების დიაგნოსტიკისა და მკურნალობის ოპტიმიზება მცირეინვაზიური ჩარევების გამოყენებით. ექიმი-ქირურგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (2006), პროფესორი. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „ჰეპატობილიოპანკრეატოდუოდენური მიდამოს ქირურგიული პათოლოგიების დიაგნოსტიკისა და მკურნალობის ოპტიმიზება მცირეინვაზიური ჩარევების გამოყენებით“, დაიცვა 2006 წელს. საქართველოს მეცნიერებათა დოქტორები, 1992-2006, ირინა ჯაფარიძე, თბ., 2012, გვ. 332 ხათუნა კალაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ვენედიქტ ეროფეევი

ვენედიქტ ეროფეევი (რუს. Венедикт Ерофеев; დ. 24 ოქტომბერი, 1938, გ. 11 მაისი, 1990) — რუსი მწერალი და საბჭოთა დისიდენტი. ეროფეევის ყველაზე გახმაურებული ნაშრომია „პოეტური პროზის“ ჟანრის ფსევდო-ავტობიოგრაფიული რომანი „მოსკოვი-პეტუშკი“ (1969). წიგნი მოგვითხრობს მოსკოვიდან პეტუშკამდე მატარებლით მოგზაურობაზე, ესაა პროტაგონისტის, ალკოჰოლიკი ინტელექტუალის, მიერ მცირეწლოვანი ვაჟის მონახულების მრავლიდან ერთ-ერთ უშედეგო მცდელობა, რომლიდანაც ყოველი ალკოჰოლის გამოისობით კრახით მთავრდება. რომანი პირველად იერუსალიმში 1973 წელს რუსულენოვან ჟურნალში გამოქვეყნდა, 1977 წელს კი პარიზში გამოიცა. მწერლის სამშობლოში წიგნი მხოლოდ 1989 წელს გამოქვეყნდა, რადგან ცენზურის მიერ იგი საბჭოთა სისტემის სარკასტულად, გროტესკულ ფერებში აღწერის გამო იყო აკრძალული. მწერალმა დევიდ რემნიკმა რომანს „ბრეჟნევის პერიოდის კომიკური ნიშანსვეტი“ უწოდა. 1972 წელს ეროფეევმა დაწერა რომანი რუსი კომპოზიტორის დიმიტრი შოსტაკოვიჩის შესახებ, რომლის ხელნაწერიც სავარაუდოდ მას მატარებელში მოჰპარეს. მწერლის უკანასკნელი ნაშრომია პიესა „ვალპურგის ღამე“, რომელიც მან სიკვდილამდე დაწერა. აგრეთვე იგი წერდა პიესას ფანი კაპლანის შესახებ, რომლის დასრულებაც ვერ მოასწრო. Москва—Петушки დაარქივებული 2018-10-17 საიტზე Wayback Machine. , რუსული საიტი, რომელიც ეროფეევის შემოქმედებას ეძღვნება Documentary on Venedikt Yerofeyev by Pawel Pawlikowski Walpurgis Night, or "The Steps of the Commander" ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 Русская литература XX века. Прозаики, поэты, драматурги / под ред. Н. Н. Скатов — 2005. — С. 704–705. — ISBN 5-94848-245-6 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124467367"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124510026"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4421639"></a> ↑ 3.0 3.1 Deutsche Nationalbibliothek Record #118881264 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ Discogs — 2000. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q504063"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ Babelio — 2007. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2877812"></a> ↑ „Писатели-диссиденты: биобиблиографические статьи (начало)“ [Dissident writers: bibliographic articles (beginning)]. Новое литературное обозрение [New Literary Review] (რუსული) (66). 2004. ↑ Susan Orlean, David Remnick, Ethan Hawke, and Others Pick Their Favorite Obscure Books. Village Voice (2008-12-02). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-04-29. ციტირების თარიღი: 2022-03-19.