laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ლოდეინოე-პოლე

ლოდეინოე-პოლე (რუს. Лодейное Поле) — ქალაქი (1785 წლიდან) რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში. ლოდეინოპოლის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 20 674 ადამიანს შეადგენდა. ქალაქი მდებარეობს ლენინგრადის ოლქის ჩრდილოე-აღმოსავლეთ ნაწილში, მდინარე სვირის მარცხენა სანაპიროზე. ქალაქის ტერიტორიაზე მოედინება მდინარე სვირის ორი მცირე შენაკადი: მდინარე კანომკა (ქალაქის დასავლეთ ნაწილში) და მდინარე ლუდანკა (ქალაქის აღმოსავლეთ ნაწილში). ლოდეინოპოლის საქალაქო დასახლება დაარქივებული 2013-04-16 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links ქალაქის გერბის ისტორია ↑ Первая всеобщая перепись населения Российской Империи 1897 г. Распределение населения по родному языку и уездам 50 губерний Европейской России ↑ Бюллетень Ленинградского областного отдела статистики № 20. Апрель — июнь 1928 г. ↑ РГАЭ, ф. 1562, оп. 336, д. 1248, лл. 83-96. ↑ Итоги Всероссийской переписи населения 2002 года. Вып. 7. Национальный состав и владение языками, гражданство населения Ленинградской области: Статистический сборник. — СПб., 2007, с. 60. ლენინგრადის ოლქი ქალაქები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვო  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • ვისოცკი  • გატჩინა  • ივანგოროდი  • კამენოგორსკი  • კინგისეპი • კირიში  • კიროვსკი  • კომუნარი  • ლოდეინოე-პოლე • ლუგა  • ლიუბანი  • ნიკოლსკოე  • ახალი ლადოგი  • ოტრადნოე  • პიკალიოვო  • პოდპოროჟიე  • პრიმორსკი  • პრიოზერსკი  • სვეტოგორსკი  • სერტოლოვო  • სლანცი  • სოსნოვი-ბორი  • სიასტროი  • ტიხვინი  • ტოსნო  • შლისელბურგი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა: რაიონები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვი  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • გატჩინი  • კინგისეპი  • კირიში  • კიროვსკი  • ლოდეინოპოლე  • ლომონოსოვი  • ლუგი  • პოდპოროჟიე  • პრიოზერსკი  • სლანცი  • ტიხვინი  • ტოსნო სტატია: გეოგრაფია | გერბი | ჰიმნი | ისტორია | მოსახლეობა | ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა | დროშა
ლუგა

ლუგა (რუს. Луга) — ქალაქი (1777 წლიდან) რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში. ლუგის რაიონისა და ლუგის საქალაქო დასახლების ადმინისტრაციული ცენტრი, „სამხედრო დიდების ქალაქი“ (2008 წლის მაისიდან). მდებარეობს მდინარე ლუგის სანაპიროზე, სანქტ-პეტერბურგის სამხრეთით. ლუგის რაიონის უმსხვილესი დასახლებული პუნქტი. ქალაქის მუდმივი მოსახლეობა 2010 წლის აღწერით 38 593 ადამიანს შეადგენდა, თუმცა ზაფხულობით ქალაქის მოსახლეობა დამსხვენებლების ხარჯზე მნიშვნელოვნად იზრდება. ქალაქი დაარსდა 1777 წელს, ეკატერინე II-ის მმართველობის დროს. 1781 წელს შევიდა ლუგის მაზრაში. ქალაქი მდიდარია მინერალური წყაროებით. 1927 წელს ქალაქი გახდა ლუგის რაიონისა და ლუგის ოკრუგის ადმინისტრაციული ცენტრი, ლენინგრადის ოლქის შემადგენლობაში. 1939 წელს გახდა დამოუკიდებელი ადმინისტრაციული ერთეული. 2006 წელს ლუგის საქალაქო დასახლების ადმინისტრაციული ცენტრიც გახდა. ქალაქის გერბი მიღებულია 2003 წლის 27 იანვარს, სანომრე ნიშნით — 1159. ოფიციალური საიტი ქალაქი ლენინგრადის ოლქის რუკაზე ქალაქი ისტორია დაარქივებული 2013-11-26 საიტზე Wayback Machine. ქალაქის გერბის ისტორია ↑ Геральдика.ру — Герб города Луга и Лужского района ლენინგრადის ოლქი ქალაქები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვო  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • ვისოცკი  • გატჩინა  • ივანგოროდი  • კამენოგორსკი  • კინგისეპი • კირიში  • კიროვსკი  • კომუნარი  • ლოდეინოე-პოლე • ლუგა  • ლიუბანი  • ნიკოლსკოე  • ახალი ლადოგი  • ოტრადნოე  • პიკალიოვო  • პოდპოროჟიე  • პრიმორსკი  • პრიოზერსკი  • სვეტოგორსკი  • სერტოლოვო  • სლანცი  • სოსნოვი-ბორი  • სიასტროი  • ტიხვინი  • ტოსნო  • შლისელბურგი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა: რაიონები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვი  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • გატჩინი  • კინგისეპი  • კირიში  • კიროვსკი  • ლოდეინოპოლე  • ლომონოსოვი  • ლუგი  • პოდპოროჟიე  • პრიოზერსკი  • სლანცი  • ტიხვინი  • ტოსნო სტატია: გეოგრაფია | გერბი | ჰიმნი | ისტორია | მოსახლეობა | ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა | დროშა
ნიკოლსკოე (ტოსნოს რაიონი)

ნიკოლსკოე (რუს. Никольское) — ქალაქი რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში. ნოკოლსკოეს საქალაქო დასახლების ადმინისტრაციული ცენტრი. 2010 წლის აღწერით მოსახლეობა 19 280 ადამიანს შეადგენდა, ამ მონაცემებით ქალაქი მეორე ადგილზე იყო ტოსნოს რაიონში. მდებარეობს რაიონის ჩრდილოეთ ნაწილში, მდინარე ტოსნას ნაპირას. სანქტ-პეტერბურგის სამხრეთ-აღმოსავლეთით 5 კმ-ში, ტოსნოს ჩრდილოეთით 19 კმ-ში. ქალაქი წარმოადგენს რუსეთის ერთ-ერთ სამრეწველო ცენტრს. ქალაქის სახელწოდება წარმოდგება წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელიდან. პირველად ნოკოლსკოეს ადგილას სოფელი დაარსდა 1710 წელს, როდესაც პეტრე დიდის ბრძანებით სანქტ-პეტერბურგის მახლობლად მდებარე დასახლებებში 4720 კალატოზი გადმოასახლეს რუსეთის ცენტრალური რაიონებიდან, ძირითადად მოსკოვის გუბერნიიდან. ნიკოლსკოეს საქალაქო დასახლების ოფიციალური საიტი ნიკოლსკოე ენციკლოპედიაში „ჩემი ქალაქი“ ლენინგრადის ოლქი ქალაქები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვო  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • ვისოცკი  • გატჩინა  • ივანგოროდი  • კამენოგორსკი  • კინგისეპი • კირიში  • კიროვსკი  • კომუნარი  • ლოდეინოე-პოლე • ლუგა  • ლიუბანი  • ნიკოლსკოე  • ახალი ლადოგი  • ოტრადნოე  • პიკალიოვო  • პოდპოროჟიე  • პრიმორსკი  • პრიოზერსკი  • სვეტოგორსკი  • სერტოლოვო  • სლანცი  • სოსნოვი-ბორი  • სიასტროი  • ტიხვინი  • ტოსნო  • შლისელბურგი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა: რაიონები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვი  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • გატჩინი  • კინგისეპი  • კირიში  • კიროვსკი  • ლოდეინოპოლე  • ლომონოსოვი  • ლუგი  • პოდპოროჟიე  • პრიოზერსკი  • სლანცი  • ტიხვინი  • ტოსნო სტატია: გეოგრაფია | გერბი | ჰიმნი | ისტორია | მოსახლეობა | ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა | დროშა
ოტრადნოე (ქალაქი)

ოტრადნოე (რუს. Отрадное) — ქალაქი რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში, კიროვსკის რაიონში. ქალაქი სტატუსი მიიღო 1970 წლის 24 ოქტომბერს, სოფელ ივანოვსკოეს, დაბების: ოტრადნოეს და უსტ-ტოსნოს შეერთების შედეგად. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 23 866 ადამიანს შეადგენდა. ქალაქი მდებარეობს მდინარე ნევის ნაპირას, აქვს ადმინისტრაციული საზღვარი სანქტ-პეტერბურგთან. ოტრადნოე მდინარეს დაახ. 7 კმ-ის სიგრძეზე მიუყვება. ქალაქის ტერიტორიაზე მოედინება მდინარეები ტოსნა და სვიატკა. XX საუკუნის დასაწყისში ქალაქში გაიხსნა ორი სარკინიგზო სადგური: პელა (1911) და ივანოვსკაია (1918). 1933 წელს ადმინისტრაციის მონაცემებზე დაყრდნობით სოფელი ივანოვსკოე, დაბა ოტრადნოე და უსტ-ტოსნო შევიდა ივანოვსკის სოფსაბჭოს შემადგენლობაში (ტოსნოს რაიონი). ოტრადნოეს საქალაქო დასახლების ოფიციალური საიტი ქალაქი ოტრადნოე ↑ Система «Налоговая справка». Справочник почтовых индексов. Отрадное (город) ↑ Железнодорожные станции СССР. Справочник. — М., Транспорт, 1981 ↑ Административно-территориальное деление Ленинградской области. — Л., 1933, стр. 419 ლენინგრადის ოლქი ქალაქები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვო  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • ვისოცკი  • გატჩინა  • ივანგოროდი  • კამენოგორსკი  • კინგისეპი • კირიში  • კიროვსკი  • კომუნარი  • ლოდეინოე-პოლე • ლუგა  • ლიუბანი  • ნიკოლსკოე  • ახალი ლადოგი  • ოტრადნოე  • პიკალიოვო  • პოდპოროჟიე  • პრიმორსკი  • პრიოზერსკი  • სვეტოგორსკი  • სერტოლოვო  • სლანცი  • სოსნოვი-ბორი  • სიასტროი  • ტიხვინი  • ტოსნო  • შლისელბურგი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა: რაიონები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვი  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • გატჩინი  • კინგისეპი  • კირიში  • კიროვსკი  • ლოდეინოპოლე  • ლომონოსოვი  • ლუგი  • პოდპოროჟიე  • პრიოზერსკი  • სლანცი  • ტიხვინი  • ტოსნო სტატია: გეოგრაფია | გერბი | ჰიმნი | ისტორია | მოსახლეობა | ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა | დროშა
პიკალიოვო

პიკალიოვო (რუს. Пикалёво) — ქალაქი (1954 წლიდან) რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში, ბოქსიტოგორსკის რაიონში. „ქალაქ პიკალიოვოს“ საქალაქო დასახლების ადმინისტრაციული ცენტრი და ერთადერთი დასახლებული ცენტრი. მდებარეობს რაიონის ცენტრალურ ნაწილში, მდინარე რიადანის სანაპიროზე, ბოქსიტოგორსკის აღმოსავლეთით 20 კმ-ზე და სანქტ-პეტერბურგის აღმოსავლეთით 192 კმ-ში. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 21 562 ადამიანს შეადგენდა. ქალაქი ძველი დასახლების „პიკალიოვოს სტეპის“ ადგილას მდებარეობს, რომელიც ნახსენებია 1620 წლით დათარიღებულ, მინი ლიკოვას, წიგნში. ეს სტეპი მოგვიანებით გახდა სოფელი, ხოლო 1906 წელს სანქტ-პეტერბურგი—ვოლოგდას სარკინიგზო სადგური გახდა. 1927 წლიდან 1932 წლის ჩათვლით პიკალიოვო იყო პიკალიოვოს რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 1947 წელს მიიღო დაბის სტატუსი.1954 წელს მიიღო რაიონული მნიშვნელობის ქალაქის, ხოლო 1992 წლიდან კი საოლქო მნიშვნელობის ქალაქის სტატუსი. 1996 წელს გახდა დამოუკიდებელი ადმინისტრაციული ერთეული, თუმცა 2006 წლიდან ისევ შევიდა ბოქსიტოგორსკის რაიონის შემადგენლობაში. საქალაქო დასახლება «ქალაქ პიკალიოვოს» ოფიციალური საიტი პიკალიოვო ენციკლოპედიაში „ჩემი ქალაქი“ ქალაქის გერბის ისტორია ↑ Официальный сайт МО «Город Пикалёво» — История города ლენინგრადის ოლქი ქალაქები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვო  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • ვისოცკი  • გატჩინა  • ივანგოროდი  • კამენოგორსკი  • კინგისეპი • კირიში  • კიროვსკი  • კომუნარი  • ლოდეინოე-პოლე • ლუგა  • ლიუბანი  • ნიკოლსკოე  • ახალი ლადოგი  • ოტრადნოე  • პიკალიოვო  • პოდპოროჟიე  • პრიმორსკი  • პრიოზერსკი  • სვეტოგორსკი  • სერტოლოვო  • სლანცი  • სოსნოვი-ბორი  • სიასტროი  • ტიხვინი  • ტოსნო  • შლისელბურგი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა: რაიონები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვი  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • გატჩინი  • კინგისეპი  • კირიში  • კიროვსკი  • ლოდეინოპოლე  • ლომონოსოვი  • ლუგი  • პოდპოროჟიე  • პრიოზერსკი  • სლანცი  • ტიხვინი  • ტოსნო სტატია: გეოგრაფია | გერბი | ჰიმნი | ისტორია | მოსახლეობა | ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა | დროშა
პოდპოროჟიე

პოდპოროჟიე (რუს. Подпорожье) — ქალაქი (1956 წლიდან) რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში. პოდპოროჟიეს საქალაქო დასახლებისა და პოდპოროჟიეს რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს ლენინგრადის ოლქის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, პოდპოროჟიეს რაიონის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, მდინარე სვირის ნაპირზე, სანქტ-პეტერბურგიდან 265 კილომეტრში. სოფელი პოდპოროჟიე ნახსენებია პირველად 1563 წელს. სოფელი ადმინისტრაციულად ეკუთვნოდა ოლონეცის გუბერნიის ლოდეინოპოლის მაზრის მე-2 მირიშკინის თემს (ვოლოსტს). პოდპოროჟიეს საქალაქო დასახლება დაარქივებული 2011-10-06 საიტზე Wayback Machine. პოდპოროჟიე ენციკლოპედიაში „ჩემი ქალაქი“ პოდპოროჟიე დაარქივებული 2014-07-18 საიტზე Wayback Machine. დიდ საბჭოთა ენციკლოპედიაში ↑ Административно-территориальное деление Ленинградской области. стр. 195. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-10-17. ციტირების თარიღი: 2013-02-13. ↑ «Олонецкая губерния. Список населенных мест по сведениям 1873 г.», Санкт-Петербург, 1879 г. стр. 155 ↑ «Список населённых мест Олонецкой губернии. По сведениям за 1905 год. Составил действительный член-секретарь Комитета И. И. Благовещенский» Петрозаводск. Олонецкая губернская типография. 1907. стр. 44 ლენინგრადის ოლქი ქალაქები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვო  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • ვისოცკი  • გატჩინა  • ივანგოროდი  • კამენოგორსკი  • კინგისეპი • კირიში  • კიროვსკი  • კომუნარი  • ლოდეინოე-პოლე • ლუგა  • ლიუბანი  • ნიკოლსკოე  • ახალი ლადოგი  • ოტრადნოე  • პიკალიოვო  • პოდპოროჟიე  • პრიმორსკი  • პრიოზერსკი  • სვეტოგორსკი  • სერტოლოვო  • სლანცი  • სოსნოვი-ბორი  • სიასტროი  • ტიხვინი  • ტოსნო  • შლისელბურგი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა: რაიონები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვი  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • გატჩინი  • კინგისეპი  • კირიში  • კიროვსკი  • ლოდეინოპოლე  • ლომონოსოვი  • ლუგი  • პოდპოროჟიე  • პრიოზერსკი  • სლანცი  • ტიხვინი  • ტოსნო სტატია: გეოგრაფია | გერბი | ჰიმნი | ისტორია | მოსახლეობა | ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა | დროშა
პრიმორსკი (ლენინგრადის ოლქი)

პრიმორსკი (რუს. Приморск) — ქალაქი (1940 წლიდან) რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში. მდებარეობს ვიბორგის რაიონში, ფინეთის ყურის ნაპირას, სანქტ-პეტერბურგიდან 137 კილომეტრის დაშორებით. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 6 119 ადამიანს შეადგენდა. ქალაქი პირველად ნახსენებია 1268 წლის წყაროებში. იაროსლავ ბრძენისა და მისი მეუღლის ინგიგერდას დროს ეს ტერიტორიას შედიოდა როგორც შვედეთის, ასევე ნოვგოროდის დაქვემდებარებაში. მოგვიანებით კი მთლიანად შვედების დაქვემდებარებაში გადავიდა. 1918 წლამდე სოფელი ბერიოზოვოე ვიბორგის პროვინციის შემადგენლობაში იყო. 1920 წელს ტარტუს მსოფლიო შეთანხმების საფუძველზე დასახლება გამოვიდა რუსეთის დაქვემდებარებიდან და 1940 წლის 12 მარტამდე მოსკოვის 1940 წლის შეთანხმებამდე ფინეთის შემადგენლობაში იყო. მას ამ პერიოდში სახელი შეეცვალა და ეწოდა კოივისტო. ქალაქმა ამჟამინდელი სახელი 1948 წელს მიიღო. ქალაქის ოფიციალური საიტი პრიმორსკის საქალაქო დასახლება დაარქივებული 2013-02-15 საიტზე Wayback Machine. ქალაქის არაოფიციალური საიტი დაარქივებული 2010-10-16 საიტზე Wayback Machine. ლენინგრადის ოლქი ქალაქები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვო  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • ვისოცკი  • გატჩინა  • ივანგოროდი  • კამენოგორსკი  • კინგისეპი • კირიში  • კიროვსკი  • კომუნარი  • ლოდეინოე-პოლე • ლუგა  • ლიუბანი  • ნიკოლსკოე  • ახალი ლადოგი  • ოტრადნოე  • პიკალიოვო  • პოდპოროჟიე  • პრიმორსკი  • პრიოზერსკი  • სვეტოგორსკი  • სერტოლოვო  • სლანცი  • სოსნოვი-ბორი  • სიასტროი  • ტიხვინი  • ტოსნო  • შლისელბურგი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა: რაიონები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვი  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • გატჩინი  • კინგისეპი  • კირიში  • კიროვსკი  • ლოდეინოპოლე  • ლომონოსოვი  • ლუგი  • პოდპოროჟიე  • პრიოზერსკი  • სლანცი  • ტიხვინი  • ტოსნო სტატია: გეოგრაფია | გერბი | ჰიმნი | ისტორია | მოსახლეობა | ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა | დროშა
პრიოზერსკი

პრიოზერსკი (ფინ. Käkisalmi — „გუგულის სრუტე“, შვედ. Kexholm — „გუგულის კუნძული“ 1948 წლამდე; კექსჰოლმი) — ქალაქი რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში. მდებარეობს ლადოგის ტბის დასავლეთ ნაპირზე. პრიოზერსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. ქალაქი მდებარეობს კარელიის ყელზე, მდინარე ვუოქსას ჩრდილოეთ ტოტის ნაპირას, ლადოგისა და ვუოქსის ტბებს შორის. სანქტ-პეტერბურგიდან დაშორებულია 145 კილომეტრით. XVII საუკუნის დასაწყისამდე კორელის მიწების ცენტრს წარმოადგენდა, შედიოდა კორელის მაზრის შემადგენლობაში, ვოდსკაია პიატინაში. ოფიციალური საიტი პრიოზერსკი საიტზე „რუსეთის პატარა ქალაქები“ პრიოზერსკი ენციკლოპედიაში „ჩემი ქალაქი“ კიაკისალმი ↑ საკუთარი სახელების ლექსიკონი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-09-29. ციტირების თარიღი: 2013-02-22. ლენინგრადის ოლქი ქალაქები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვო  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • ვისოცკი  • გატჩინა  • ივანგოროდი  • კამენოგორსკი  • კინგისეპი • კირიში  • კიროვსკი  • კომუნარი  • ლოდეინოე-პოლე • ლუგა  • ლიუბანი  • ნიკოლსკოე  • ახალი ლადოგი  • ოტრადნოე  • პიკალიოვო  • პოდპოროჟიე  • პრიმორსკი  • პრიოზერსკი  • სვეტოგორსკი  • სერტოლოვო  • სლანცი  • სოსნოვი-ბორი  • სიასტროი  • ტიხვინი  • ტოსნო  • შლისელბურგი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა: რაიონები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვი  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • გატჩინი  • კინგისეპი  • კირიში  • კიროვსკი  • ლოდეინოპოლე  • ლომონოსოვი  • ლუგი  • პოდპოროჟიე  • პრიოზერსკი  • სლანცი  • ტიხვინი  • ტოსნო სტატია: გეოგრაფია | გერბი | ჰიმნი | ისტორია | მოსახლეობა | ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა | დროშა
სერტოლოვო

სერტოლოვო (რუს. Сертолово) — ქალაქი რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში. სერტოლოვოს მუნიციპალური გაერთიანების ადმინისტრაციული ცენტრი დაარსდა 1936 წელს, როგორც სამხედრო დაბა ინგერმანლანდიის მოსაზღვრე ტერიტორიაზე, დაბაში დეპორტირებული ხალხი ცხოვრობდა. დასახლება პირველად რუკაზე დატანილ იქნა 1676 წელს, სერტოლოვას სახელით (Serodatala), ამ რუკის სახელი იყო ინგერმანლანდია: ივანგოროდა, იამა, კოპორია, ნოტებორგა. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 47 457 ადამიანს შეადგენდა. მოსახლეობის მნიშვნელოვანი ნაწილს სამხედრო მოსამსახურეები და მათი ოჯახის წევრები შეადგენენ. სერტოლოვოში დისლოცირებულია რამდენიმე სამხედრო შენაერთი. ცხრილში მოცემულია მოსახლეობის რიცხოვნობის ცვლილება 1938—2010 წლებში: სერტოლოვოს მუნიციპალური გაერთიანება სერტოლოვო ენციკლოპედიაში „ჩემი ქალაქი“ ↑ Индексы объектов почтовой связи, эталонный справочник.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2006-12-12. ციტირების თარიღი: 2013-03-07. ↑ Карта Ингерманландии А. И. Бергенгейма, составленная по шведским материалам 1676 года. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-04. ციტირების თარიღი: 2013-03-08. ↑ Всесоюзная перепись населения 1989 г. ↑ Административно-территориальное деление Ленинградской области. — СПб., 1997, с. 21 ↑ Всесоюзная перепись населения 2002 г. ლენინგრადის ოლქი ქალაქები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვო  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • ვისოცკი  • გატჩინა  • ივანგოროდი  • კამენოგორსკი  • კინგისეპი • კირიში  • კიროვსკი  • კომუნარი  • ლოდეინოე-პოლე • ლუგა  • ლიუბანი  • ნიკოლსკოე  • ახალი ლადოგი  • ოტრადნოე  • პიკალიოვო  • პოდპოროჟიე  • პრიმორსკი  • პრიოზერსკი  • სვეტოგორსკი  • სერტოლოვო  • სლანცი  • სოსნოვი-ბორი  • სიასტროი  • ტიხვინი  • ტოსნო  • შლისელბურგი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა: რაიონები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვი  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • გატჩინი  • კინგისეპი  • კირიში  • კიროვსკი  • ლოდეინოპოლე  • ლომონოსოვი  • ლუგი  • პოდპოროჟიე  • პრიოზერსკი  • სლანცი  • ტიხვინი  • ტოსნო სტატია: გეოგრაფია | გერბი | ჰიმნი | ისტორია | მოსახლეობა | ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა | დროშა
სვეტოგორსკი

სვეტოგორსკი (რუს. Светогорск) — ქალაქი რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში. სვეტოგორსკის საქალაქო დასახლების ადმინისტრაციული ცენტრი, მდებარეობს ვიბორგის რაიონში, მდინარე ვუოქსის ნაპირას, კარელიის ყელის ჩრდილოეთ ნაწილში, სანქტ-პეტერბურგიდან 210 კილომეტრში. თავისი გეოგრაფიული მდებარეობით სვეტოგორსკი ლენინგრადის ოლქის ყველა ჩრდილოეთით მდებარე ქალაქია, სვეტოგორსკიდან 7 კილომეტრის დაშორებით, ფინეთის საზღვართან მდებარეობს ქალაქი იმატრა, რომელიც სვეტოგორსკთან ყველაზე ახლოს მდებარე ქალაქია. ქალაქში მოედინება ორი მდინარე: უნტერსნიკა და ჭუჭყიანი ნაკადულები, პირველს სახელი უწოდეს ფინელებმა, ხოლო მეორე მდინარე ადრე უსახელო იყო. ადგილობრივი მოსახლეობა მდინარე უნტერსნიკაზე თევზაობით იყო დაკავებული, მათ ასევე ჰქონდათ საგუბარი გაკეთებული, რომელშიც ბანაობდნენ. სვეტოგორსკის საქალაქო დასახლების ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2015-07-03 საიტზე Wayback Machine. სვეტოგორსკის ევროპული შარმი სვეტოგორსკი ენციკლოპედიაში „ჩემი ქალაქი“ ↑ 2.1. Enso - Светогорск история города.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-12-27. ციტირების თარიღი: 2013-02-24. ლენინგრადის ოლქი ქალაქები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვო  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • ვისოცკი  • გატჩინა  • ივანგოროდი  • კამენოგორსკი  • კინგისეპი • კირიში  • კიროვსკი  • კომუნარი  • ლოდეინოე-პოლე • ლუგა  • ლიუბანი  • ნიკოლსკოე  • ახალი ლადოგი  • ოტრადნოე  • პიკალიოვო  • პოდპოროჟიე  • პრიმორსკი  • პრიოზერსკი  • სვეტოგორსკი  • სერტოლოვო  • სლანცი  • სოსნოვი-ბორი  • სიასტროი  • ტიხვინი  • ტოსნო  • შლისელბურგი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა: რაიონები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვი  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • გატჩინი  • კინგისეპი  • კირიში  • კიროვსკი  • ლოდეინოპოლე  • ლომონოსოვი  • ლუგი  • პოდპოროჟიე  • პრიოზერსკი  • სლანცი  • ტიხვინი  • ტოსნო სტატია: გეოგრაფია | გერბი | ჰიმნი | ისტორია | მოსახლეობა | ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა | დროშა
სიასტროი

სიასტროი (რუს. Сясьстрой) — ქალაქი (1992 წლიდან) რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში. სიასტროის საქალაქო დასახლების ადმინისტრაციული ცენტრი. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 13 745 ადამიანს შეადგენდა. სიასტროი დაარსდა 1927 წელს, სოფელ ნოსოკის ადგილას, მისი დაარსება ცელულოზა-ქაღალდის კომბინატის მშენებლობასთანაა დაკავშირებული. დასახლებას ქალაქის სტატუსი 1992 წლიდან აქვს. სიასტროის საქალაქო დასახლების ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2012-12-28 საიტზე Wayback Machine. სიასტროი ენციკლოპედიაში „ჩემი ქალაქი“ ↑ Административно-территориальное деление Ленинградской области. — Лениздат, 1990, ISBN 5-289-00612-5, стр. 41 ↑ Комплексный инвестиционный план модернизации МО Сясьстройское городское поселение. 2011.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-09. ციტირების თარიღი: 2013-03-14. ლენინგრადის ოლქი ქალაქები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვო  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • ვისოცკი  • გატჩინა  • ივანგოროდი  • კამენოგორსკი  • კინგისეპი • კირიში  • კიროვსკი  • კომუნარი  • ლოდეინოე-პოლე • ლუგა  • ლიუბანი  • ნიკოლსკოე  • ახალი ლადოგი  • ოტრადნოე  • პიკალიოვო  • პოდპოროჟიე  • პრიმორსკი  • პრიოზერსკი  • სვეტოგორსკი  • სერტოლოვო  • სლანცი  • სოსნოვი-ბორი  • სიასტროი  • ტიხვინი  • ტოსნო  • შლისელბურგი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა: რაიონები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვი  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • გატჩინი  • კინგისეპი  • კირიში  • კიროვსკი  • ლოდეინოპოლე  • ლომონოსოვი  • ლუგი  • პოდპოროჟიე  • პრიოზერსკი  • სლანცი  • ტიხვინი  • ტოსნო სტატია: გეოგრაფია | გერბი | ჰიმნი | ისტორია | მოსახლეობა | ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა | დროშა
სლანცი (ქალაქი)

სლანცი (რუს. Сланцы) — ქალაქი (1949 წლიდან) რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში. სლანცის რაიონისა და სლანცის საქალაქო დასახლების ადმინისტრაციული ცენტრი. 2010 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 33 485 ადამიანს შეადგენდა. ქალაქი მდებარეობს მდინარე პლიუსას ნაპირზე, სანქტ-პეტერბურგიდან 125 კილომეტრში. სლანცის დაარსება დაკავშირებულია გდოვის ნავთობის ფიქალების დამუშავებასთან, რომლებიც 1926 წელს აღმოაჩინეს. ქალაქის დამაარსებლად სერგეი კიროვი ითვლება, რომელიც სკკპ-ის ლენინგრადის საოლქო კომიტეტის პირველი მდივანი იყო. მისი ინიციატივით 1930 წლის 9 აპრილს დაიწყო მაღაროს მშენებლობა. 1996 წლიდან ეს თარიღი აღინიშნება, როგორც ქალაქის დაარსების დღე, დაბის მშენებლობა კი ფაქტობრივად 1932 წელს დაიწყო, როდესაც გაიხსნა პირველი შახტა და ქალაქის პირველი, კიროვის სახელობის, ქუჩა. ქალაქი დაბის სტატუსით, ოფიციალურად წარმოიქმნა გდოვსკის რაიონში, ლენინგრადის ოლქში 1934 წლის 20 დეკემბერს. 1941 წლის 11 მარტს დაბა სლანცი ამავე სახელწოდების რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი გახდა. 1949 წელს დასახლება ადმინისტრაციულად გაერთიანდა დაბა „ბოლშიე-ლუჩკისთან“ და მიიღო ქალაქის სტატუსი. ოფიციალური საიტი ↑ Административно-территориальное деление Ленинградской области. стр. 195. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-10-17. ციტირების თარიღი: 2013-03-11. ლენინგრადის ოლქი ქალაქები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვო  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • ვისოცკი  • გატჩინა  • ივანგოროდი  • კამენოგორსკი  • კინგისეპი • კირიში  • კიროვსკი  • კომუნარი  • ლოდეინოე-პოლე • ლუგა  • ლიუბანი  • ნიკოლსკოე  • ახალი ლადოგი  • ოტრადნოე  • პიკალიოვო  • პოდპოროჟიე  • პრიმორსკი  • პრიოზერსკი  • სვეტოგორსკი  • სერტოლოვო  • სლანცი  • სოსნოვი-ბორი  • სიასტროი  • ტიხვინი  • ტოსნო  • შლისელბურგი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა: რაიონები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვი  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • გატჩინი  • კინგისეპი  • კირიში  • კიროვსკი  • ლოდეინოპოლე  • ლომონოსოვი  • ლუგი  • პოდპოროჟიე  • პრიოზერსკი  • სლანცი  • ტიხვინი  • ტოსნო სტატია: გეოგრაფია | გერბი | ჰიმნი | ისტორია | მოსახლეობა | ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა | დროშა
სოსნოვი-ბორი (ქალაქი)

სოსნოვი-ბორი (რუს. Сосновый Бор) — ქალაქი (1973 წლიდან) რუსეთში, ლენინგრადის ოლქში, შედის სოსნოვი-ბორის საქალაქო დასახლების შემადგენლობაში. ქალაქი მდებარეობს კოპორის ყურის ნაპირას, სანქტ-პეტერბურგის დასავლეთით 35 კილომეტრში. ქალაქის ადგილას ადრე მდებარეობდა სოფელი უსტია. პირველად სოფელი უსტია ნახსენებია ავგუსტ ბერენგეიმის მიერ შედგენილ ინგერმანლანდიის რუკაზე, რომელიც შვედური მასალების საფუძველზე შეიქმნა 1676 წელს. სოფელი უსტია, ასევე ნახსენებია 1704 წელს შედგენილ ინგერმანლანდიის პროვინციის გენერალურ რუკაზე. ეს დასახლება 1705 წელს შედგენილ ადრიანა შომბეკის რუკაზე, სახელწოდებით „იჟორის მიწის გეოგრაფიული ნახაზი“, ნახსენებია, როგორც სოფელი უსტუა. ოფიციალური საიტი სოსნოვი-ბორი ლენინგრადის ოლქის ადმინისტრაციის საიტზე ↑ ლომონოსოვის მსგავსად შედის სანქტ-პეტერბურგის შემადგენლობაში ↑ «Карта Ингерманландии: Ивангорода, Яма, Копорья, Нотеборга», по материалам 1676 г.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-06-01. ციტირების თარიღი: 2013-03-12. ↑ «Генеральная карта провинции Ингерманландии» Э. Белинга и А. Андерсина, 1704 г., составлена по материалам 1678 г. ↑ «Географический чертёж над Ижорскою землей со своими городами» Адриана Шонбека 1705 г.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-11. ციტირების თარიღი: 2013-03-12. ლენინგრადის ოლქი ქალაქები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვო  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • ვისოცკი  • გატჩინა  • ივანგოროდი  • კამენოგორსკი  • კინგისეპი • კირიში  • კიროვსკი  • კომუნარი  • ლოდეინოე-პოლე • ლუგა  • ლიუბანი  • ნიკოლსკოე  • ახალი ლადოგი  • ოტრადნოე  • პიკალიოვო  • პოდპოროჟიე  • პრიმორსკი  • პრიოზერსკი  • სვეტოგორსკი  • სერტოლოვო  • სლანცი  • სოსნოვი-ბორი  • სიასტროი  • ტიხვინი  • ტოსნო  • შლისელბურგი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა: რაიონები: ბოქსიტოგორსკი  • ვოლოსოვი  • ვოლხოვი  • ვსევოლოჟსკი  • ვიბორგი  • გატჩინი  • კინგისეპი  • კირიში  • კიროვსკი  • ლოდეინოპოლე  • ლომონოსოვი  • ლუგი  • პოდპოროჟიე  • პრიოზერსკი  • სლანცი  • ტიხვინი  • ტოსნო სტატია: გეოგრაფია | გერბი | ჰიმნი | ისტორია | მოსახლეობა | ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა | დროშა