laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ლიბანის კედარი

ლიბანის კედარი (ლათ. Cedrus libani) — კედარის გვარის ხე ფიჭვისებრთა ოჯახისა. ლიბანის კედარი მარადმწვანე წიწვოვანი მცენარეა. ხელსაყრელ პირობებში მისი სიმაღლე 40-50 მ-ს აღწევს, ღეროს დიამეტრი — 2,5 მ-მდე. ახალგაზრდა მცენარის ვარჯი კონუსისებურია. ასაკის მატებასთან ერთად იგი ფართო, შებრტყელებულ, ქოლგისებურ ფორმას იღებს. წიწვები მწვანედან რუხ-მოცისფრო-მომწვანომდე ფერისაა. ახასიათებს მათი კონა, რომელიც 30-40 წიწვს მოიცავს. მათი სიგრძეა 3,5 სმ. ისინი ხეზე რჩებიან ორი წლის განმავლობაში. ორ წელიწადში ერთხელ მსხმოიარობს. მსხმოიარობას იწყებს 25-30 წლის ასაკიდან. გირჩები ცილინდრისებური ფორმისაა, ფერით ღია ყავისფერია. მათი სიგრძეა 12 სმ, ხოლო სიგანე — 4-6 სმ. თესლი სიგრძეში 15-18 მმ-ს, ხოლო სიგანეში 5-7 მმ-ს აღწევს. ისინი საჭმელად უვარგისი და ფისოვანია. ვრცელდება ქარის დახმარებით. მერქანი მუქი რუხი და ქერცლისებურია. მეორეული მერქანი წითელი ფერისა, მტკიცე და არომატული, მარტივი და საკმაოდ რბილია. ლიბანის კედარი ნელა იზრდება. უძლებს მოკლე დროით დაცემულ ტემპერატურას -30°C-მდე, მაგრამ ხანგრძლივი უარყოფითი ტემპერატურის დროს იღუპება. იგი სინათლის მოყვარული მცენარეა. უძლებს გვალვებს. ნიადაგის მხრივ მომთხოვნი არ არის. ძლიერ განიცდის გადაჭარბებულ ტენიანობას. ლიბანის კედარი იზრდება ლიბანის მთის ფერდობებზე (აქედან მოდის მისი სახელი). ველურ ბუნებაში იგი გვხვდება ზღვის დონიდან 1000-2000 მ-მდე. ბუნებრივი ზრდა-განვითარების არეალში პრაქტიკულად განადგურებულია. შემორჩენილია სულ 6 კედრის კორომში. ტაქსონომიურად ლიბანის კედარს ზოგჯერ უკავშირებენ რამდენიმე სხვა სახეობას და მის ქვესახეობებად განიხილავენ. მაგალითად ასეთია თურქული კედარი (ლათ. Cedrus stenocoma), რომელიც ტავრის მთებშია გავრცელებული. წარსულში ლიბანის კედარი ფართოდ გამოიყენებოდა როგორც სამშენებლო მასალა, კერძოდ გემთმშენებლობაში. ლიბანის კედრით აგებული გემებით გადიოდნენ ხმელთაშუა ზღვაში ფინიკიელი ზღვაოსნები. ლიბანის კედრით იყო დამზადებული ეგვიპტის ფარაონთა გემები. კედრის ზეთი გამოიყენება ანტისეპტიკურ საშუალებად. ეს სახეობა კულტურაში 1683 წლიდანაა; უძველესი პლანტაციები თარიღდება XVII საუკუნის მეორე ნახევრით, ამ დროს რამდენიმე ხე დაცული იყო იტალიასა და სამხრეთ საფრანგეთში. სამხრეთი ევროპის ბაღებში ლიბანის კედარი ფართოდ გავრცელდა. ლიბანის კედარი ფართოდ გავრცელდა ყირიმის სამხრეთი ნაპირზე, კავკასიური შავი ზღვის სანაპიროზე, სამხრეთ კავკასიასა და შუა აზიაში. კედარი ლიბანის ერობნული სიმბოლოა. იგი გამოსახულია გერბზე, დროშაზე, ბანკნოტებსა და მონეტებზე. აგრეთვე ლიბანის უმაღლესი ჯილდოა კედარის ეროვნული ორდენი. ლიბანში მდებარეობს სამეფო კედრების ტყე, რომელიც იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლია. ლიბანის კედარი მოიცავს ორ ქვესახეობას: საკუთრივ ლიბანის კედარი — Cedrus libani libani თურქული კედარი — Cedrus libani stenocoma კედარი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) კედარი // სსრკ-ის ხეები და ბუჩქები, ტ. 1, М.—Л., 1949. Walter Н., Die Vegetation der Erde in SYMBOL 111 \f «Arial» \s 12oko-physiologischer Betrachtung, Bd 2, Jena, 1968. ლიბანის კედარი დაარქივებული 2014-01-03 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური): საიტზე GRIN.
აბდ ალ-კადირი

აბდ ალ-კადირი (არაბ. عبد القادر الحسيني; დ. 6 სექტემბერი, 1808 მასკარა — გ. 26 მაისი, 1883, დამასკო) — ალჟირის მხედართმთავარი, ეროვნული გმირი, მეცნიერი, პოეტი და ორატორი. აბდ ალ-კადირის მამა, მაჰი ად-დინი დედა კი ლალა ზორგა, მაჰი ად-დინის მესამე ცოლი იყო. იგი სწავლობდა მასკარაში, სასულიერო სკოლაში. მიიღო კარგი განათლება და დაეუფლა იარაღის ფლობის ხელოვნებას, საბრძოლო ხელოვნებას. ჯერ კიდევ ახალგაზრდამ სახელი გაითქვა, როგორც მომავალმა მებრძოლმა. აბდ ალ-კადირმა საკუთარი თავი და შესაძლებლობები გამოავლინა ფრაგებთან ბრძოლაში, როდესაც ალჟირი ფრანგებმა დაიპყრეს. 24 წლის ამირა აბდ ალ-კადირი, ალჟირელი ხალხის საყოველთაო სახალხო წინააღმდეგობას ჩაუდგა სათავეში. მიუხედავად ახალგაზრდობისა მან გამოავლინა შესანიშნავი მხედართმთავრის და პოლიტიკოსის ნიჭი და სამხედრო და დიპლომატიური ღონისძიებების ერთობლიობით შექმნა საკმაოდ ვრცელი სახელმწიფო, რომელიც ფრანგების კონტროლქვეშ მყოფი ცალკეული ზღვისპირა ბაზების გამოკლებით მოიცავდა მთელ დასავლეთ ალჟირს. საფრანგეთის კოლონიურ ჯარებთან ბრძოლის პროცესში გაატარა რეფორმები: შექმნა ცენტრალიზებული სახელმწიფო აპარატი, შეზღუდა ცალკეული მეომარი ტომების პრივილეგიები, დააფუძნა იარაღის და დენთის მკეთებელი, სახელოსნოები, გახსნა საფეიქრო მანუფაქტურები, აღკვეთა თურქთა ბატონობისას სისტემადქცეული თანამდებობათა ყიდვა-გაყიდვა, მექრთამეობა და ძალმომრეობა, გააუქმა გადასახადების შესყიდვის სისტემა. ქვეყანა დაჰყო 8 ადმინისტრაციულ ოლქად, შემოიღო საგარეო ვაჭრობის მონოპოლია, საკუთარი ფულის ერთეული, გახსნა მრავალი სასწავლო დაწესებულება. აბდ ალ-კადირმა შეძლო მეგობრული ურთიერთობა დაემყარებინა მაროკოს სულთანთან და მიეღო მისგან პერიოდული დახმარება იარაღით, ფულით და ცხენებით. 1834 წელს დროებით დაუზავდა ფრანგებს, თუმცა 1845 წელს ომი განახლდა. 1846 წელს აბდ ალ-კადირი ბრძოლაში დამარცხდა და ტყვედ ჩავარდა. 1853 წელს ამნისტიით გაათავისუფლეს. სიცოცხლის უკანასკნელი წლები დამასკოში გაატარა. როგორც ფრანგებს, ასევე არაბებს შორის სარგებლობდა საყოველთაო პატივისცემით სიმამაცის, პატიოსნებისა და სხვა პირადი ღირსებების გამო. 1860 წელს დრუზების ამბოხების გამო საკუთარი რისკის ფასად შეიფარა ათასობით ქრისტიანი. გარდაიცვალა დამასკოში 1883 წელს. აბდ ალ-კადირის აჯანყება ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 21-22. Бельмар «A., sa vie politique et militaire» (Париж, 1863). Дамье В. В. Абд аль-Кадер // Кругосвет Ламенер «Vie, aventures, combats et prise d’A.» (Париж, 1848) Оганисьян Ю., Абд-аль-Кадир (ЖЗЛ). Москва, 1968; Бу Азиз Яхья, Батль аль-кифах аль-амир Абд-аль-Кадир аль-Джазаири (Боевой герой эмир Абд аль-Кадир аль-Джазаири), Тунис, 1957.
Born Again (The Notorious B.I.G.-ის ალბომი)

Born Again — ამერიკელი რეპერ The Notorious B.I.G.-ს მესამე სტუდიური ალბომი და მისი პირველი სიკვდილშემდგომი გამოცემა. გამოვიდა ლეიბლებზე Bad Boy Records და Arista Records 1999 წლის 7 სექტემბერს. მასში შეტანილია რეპერის სიცოცხლეში ჩაწერილ ვოკალებზე დამატებული რიტმები და მიწვეული შემსრულებლების რეპერები. ალბომი Billboard 200-ში გამოსვლისთანავე პირველ ადგილს იკავებდა და პირველ კვირაში 485 000 ასლის ოდენობით გაიყიდა. 2000 წლის 14 იანვარს მან ორმაგი პლატინის სტატუსი მიიღო. მუსიკალურმა კრიტიკოსებმა იგი არაერთგვაროვნად შეაფასეს. ↑ AllMusic-ის მიმოხილვა ↑ რობერტ კრისტგოუს მიმოხილვა ↑ The A.V. Club-ის მიმოხილვა ↑ Entertainment Weekly-ს მიმოხილვა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-02-01. ციტირების თარიღი: 2017-11-25. ↑ Trammell, Matthew. (მარტი 9, 2017) The Notorious B.I.G.: Born Again. Pitchfork. ციტირების თარიღი: მარტი 9, 2017. ↑ Rolling Stone-ის მიმოხილვა ↑ The Rolling Stone Album Guide-ის მიმოხილვა ↑ Los Angeles Times-ის მიმოხილვა ↑ https://www.riaa.com/goldandplatinumdata.php?content_selector=gold-platinum-searchable-database# ↑ https://books.google.com/books?id=4Q0EAAAAMBAJ&pg=PA77&lpg=PA77&dq=born+again+double+platinum&source=bl&ots=7Whz4IKhE5&sig=MM_MXMNadJpC4a2a9a-M48ToQZw&hl=en&sa=X&ei=lz7CVO7NJYXVggS1koD4Bg&ved=0CCwQ6AEwAg#v=onepage&q=born%20again%20double%20platinum&f=false ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-16. ციტირების თარიღი: 2017-11-25. ↑ "Longplay-Chartverfolgung at Musicline" (გერმანულად). Musicline.de. Media Control. წაკითხვის თარიღი ოქტომბერი 11, 2013. ↑ „Dutchcharts.nl – NOTORIOUS B.I.G. – BORN AGAIN (ALBUM)“ (ჰოლანდიურად). Hung Medien. წაკითხვის თარიღი ოქტომბერი 11, 2013. ↑ "Notorious B.I.G. | შემსრულებელი | ოფიციალური ჩარტების კომპანია". ბრიტანეთის ალბომების ჩარტი. ოფიციალური ჩარტების კომპანია. წაკითხვის თარიღი ოქტომბერი 11, 2013. ↑ „The Notorious B.I.G. ალბომების და სიმღერების ისტორია ჩარტებში (Billboard 200)“. Billboard. წაკითხვის თარიღი ოქტომბერი 11, 2013. ↑ "The Notorious B.I.G. ალბომების და სიმღერების ისტორია ჩარტებში" ბილბორდის საუკეთესო რიტმ-ენდ-ბლუზური/ჰიპ-ჰოპ ალბომები - The Notorious B.I.G.. Prometheus Global Media. წაკითხვის თარიღი ოქტომბერი 11, 2013.
ბედისწერის მთა

ბედისწერის მთა, ანუ ამონ ამართი, იგივე ოროდრუინი ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში — ვულკანური მთა მორდორში. როდესაც საურონი მორდორში დასახლდა, ყველაზე მეტად ოროდრუინი მოეწონა. მის ცეცხლს იყენებდა სხვადასხვა სამჭედლო სამუშაოში და ჯადოსნობისას. ასეთი სამუშაოს ყველაზე ცნობილი შედეგია ერთი ბეჭედი. მთა ამოიფრქვა მეორე ეპოქის 3429 წელს, რაც ნიშნავდა, რომ საურონი გონდორის აღებას აპირებდა. მან შეიძინა სახელი „ამონ ამართი“ (Amon Amarth, ბედისწერის მთა). მესამე ეპოქის 2954 წელს მან კვლავ გაიღვიძა და ითილიენის უკანასკნელი მაცხოვრებლები გადავიდნენ ანდუინზე. ამ დროიდან მოყოლებული მთა ხშირად აფრქვევდა ცეცხლს. ბეჭდის საძმო ამოცანას წარმოადგენდა ბეჭდის განადგურება ამ მთაში. საურონის დამარცხების შემდეგ იგი დაინგრა. ბედისწერის მთა არის ვესტრონზე სახელწოდების „Amon Amarth“ თარგმანი (ასე მას, პირველ რიგში, გონდორში იცნობდნენ). ↑ ტოლკინი, ჯ.რ.რ. (1955), მეფის დაბრუნება, ბეჭდების მბრძანებელი, ბოსტონი: Houghton Mifflin (გამოქვეყნების თარიღი: 1987), "კორმალენის მინდორი", ISBN 0-395-08256-0
აღმოსავლელები

აღმოსავლელები ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში — ადამიანები, რომლებიც ცხოვრობდნენ შუახმელეთის აღმოსავლეთით. ძირითადად იბრძოდნენ მორგოთის და საურონის მხარე, თუმცა საკუთარი მმართველებიც ჰყავდათ. მეურმეები — ხალხი აღმოსავლეთში, რომელიც საფრთხეს უქმნიდა სამხრეთ სამეფოს. მათი სახელი მომდინარეობდა ურმებიდან და ეტლებისგან, რომლებიც საომრად გამოიყენებოდა. ისინი თავს ესხმოდნენ როვანიონის ტერიტორიებს და გონდორსაც მიადგნენ. მესამე ეპოქის 1856 წელს ნარმაკილ II ერთ-ერთი ბრძოლისას დაიკარგა და დროთა მანძილზე გონდორის ნაწილი, ანდუინის მხარეს, დაკარგული იქნა. ნარმაკილის ძე კალიმეჰტარის მიერ მესამე ეპოქის 1899 წელს ტერიტორია წართმეული იქნა, როდესაც მანდაგორლადის დაბლობზე მეურმეებს შეუტია. ბალხოთები — აღმოსავლელთა კლანი, რომელიც დოლ გულდურს ემორჩილებოდა. ისინი ცხოვრობდნენ როვანიონში, ბნელტევრის სამხრეთ-აღმოსავლეთით. მათი ბელადები ემეგობრებოდნენ გონდორს, თუმცა მესამე ეპოქის 2510 წელს ბალხოთები იბრძოდნენ ორკთა მხარეს. ვარიაგები — ნაკლებად ცნობილი ხალხი. ცხოვრობდა ხანდის ტერიტორიაზე. ვარიაგები მომდინარეობდნენ რუნიდან და ჰარადიდან, თუმცა რომელიმე ერთს არ მიეკუთვნებოდნენ. ემორჩილებოდნენ საურონს. მათი მებრძოლეები გამოჩნდნენ პელენორის მინდვრების ბრძოლაში. აღმოსავლელები — საიტზე Tolkien Gateway
ბერნარდ შარტრელი

ბერნარდ შარტრელი (ლათ. Bernardus Carnotensis / Carnutensis; ფრ. Bernard de Chartres. დ. დაახლოებით 1070-1080 — გ. 1124 წლის შემდეგ) — მეთორმეტე საუკუნის ფრანგი ფილოსოფოსი, ნეოპლატონიკოსი, სქოლასტიკოსი, შარტრის ფილოსოფიური სკოლის წარმომადგენელი. მისი დაბადების დრო და ადგილი უცნობია. მიჩნეული იყო, რომ წარმომავლობით იყო ბრეტანიდან და ჰყავდა უფროსი ძმა ტიერი შარტრელი, თუმცა სამეცნიერო წრეებში ეს ინფორმაცია საკამათოა. შარტრის სკოლის ჩანაწერებიდან ირკვევა, რომ სკოლის მაგისტრი იყო 1114 წლიდან, ხოლო კანცლერი — 1119 – 1124 წლებში. ბერნარდ შარტრელს ეკუთვნის „კოსმოგრაფია“ (შემორჩენილია ნაწყვეტებად), რომელიც იყოფა ორ ნაწილად: „მეგაკოსმოსი“ (ლათ. “Megacosmus”) და „მიკროკოსმოსი“ (“Microcosmus”) . ბერნარდის თეორიას საფუძვლად უდევს ნეოპლატონური სამი საწყისი: ღმერთი, გონება (ნუსი) და სამყაროს სული. გონება ღმერთისგან იბადება, თავისი სუბსტანციით მისი თანაარსია და თავის თავში შეიცავს იდეებს, გვარებს, სახეებსა და ინდივიდუმებს, პირველ ნიმუშებად რომ გვევლინებიან. ღვთაებრივი გონებიდან ერთგვარი ემანაციის გზით, დასაბამს იღებს სამყაროს სული, რომელიც ღვთაებრივ იდეასთან წილნაყარია და დროთა დინებაში ურღვევი წესრიგის თანახმად ქმნის ყველაფერს. სამყაროს არასრულქმნილებასა და ბოროტების მიზეზი მატერიაა. ბერნარდ შარტრელის ყველაზე ცნობილი ფრაზაა: "ჩვენ ვგავართ გიგანტთა მხრებზე შემომსხდარ ქონდრისკაცებს; ვხედავთ მათზე მეტს და უფრო შორს არა იმიტომ, რომ უფრო მახვილი მზერა გვაქვს, არა იმიტომ, რომ მათზე უფრო მაღლები ვართ, არამედ იმიტომ, რომ ამ ბუმბერაზებმა აგვწიეს და აღგვამაღლეს საკუთარი სიდიადით". პოლ ედვარდ დუტონმა აჩვენა, რომ პლატონის „ტიმეოსზე“ დართული კომენტარები, რომელიც ანონიმურად იყო მიჩნეული, ეკუთვნის ბერნარდ შარტრელს. ↑ Paul Edward Dutton (ed.), The Glosae super Platonem of Bernard of Chartres, Toronto 1991, p. 40-42. ↑ ალბერტ შტეკლი, შუა საუკუნეების ფილოსოფიის ისტორია. ბაჩანა ბრეგვაძის თარგმანი, თბილისი, 1994.  ↑ The Glosae super Platonem of Bernard of Chartres, edited with an introduction by Paul Edward Dutton, Toronto 1991. ISBN 0-88844-107-X.
ბაკლენდი

ბაკლენდი შეიძლება აღნიშნავდეს: ბაკლენდი, ჯონი – ინგლისური როკ-ჯგუფ Coldplay-ს გიტარისტი. ბაკლენდი (შუახმელეთი), ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში.
თრაინ II

თრაინ II — ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში თრორის ძე და თორინ მუხისფარის მამა. იგი გაიქცა მარტოსული მთიდან, როდესაც ეს ადგილი დაიპყრო დრაკონმა სმაუგმა. მრავალი მოგზაურობის შემდეგ ჯუჯებმა სცადეს მორიის სამეფოს აღდგენა, მაგრამ თრაინის მამა მოკლული იქნა გობლინ (ორკ) აზოგის მიერ. შემდგომში თრაინი მონაწილეობდა დიდ შურისძიებაში და მორია ორკებისგან გაათავისუფლა. ამ ბრძოლაში დაინ II მოკლა აზოგი. მოგვიანებით თრაინი მეფე გახდა. 2841 წელს იგი მარტოსული მთისაკენ გაემგზავრა, მაგრამ გზად დატყვევებული იქნა საურონის (ნეკრომანტის) მოახლეთა მიერ - იმ მიზეზით რომ მას ჰქონდა უკანასკნელი ჯუჯების შვიდი ბეჭდიდან. 2845 წელს მას ეს ბეჭედი დოლ გულდურში წაართვეს. 2850 წელს თრაინი გარდაიცვალა, თუმცა მანამდე იგი დოლ გულდურში განდალფმა მოინახულა. მას ჯუჯამ გადასცა თრორის რუკა და მარტოსული მთის გასაღები. ამით შემდგომში სხვა ჯუჯებმა და ბილბო ბეგინსმა შეაღწიეს სმაუგის გამოქვაბულში. თრაინი (Þráinn) არის პოემა „ვოლუსპას“ პერსონაჟი. სიტყვა ნიშნავს „ჯიუტს“. თრაინ II — საიტზე Tolkien Gateway
მოტორი 3D

მოტორი 3D — ინფორმატიკული პროგრამის ნაწილი, რომელიც იტვირთება ტრანსფორმაციის გამოთვლებიდან ვირტუალურ სამგანზომილებიან სივრცეში (ჩვეულებისამებრ 3x3 ან 4x4 ან კვატერნული(მათემატიკური მატრიცა) გამოყენებით), იმისათვის, რომ საბოლოოდ ვაჩვენოთ გამოთვლებიდან მიღებული პასუხი 2D სიბრტყეზე, ეკრანზე საჩვენებლად. მოტორი 3D ჩვეულებისამებრ მანიპულირებს ობიექტებს რომლებიც შენახულები არიან მრავალკუთხა სამკუტხედების ერთობლიობის ფორმით.ყოველი სამკუთხედი შექმნილია სამი წერტილისაგან და ყოველი წერტილი თავის მხრივ წარმოდგენილია სამი კომპონენტით X,Y და Z წარმოადგენენ თავის კოორდინატებს სამგანზომილებიან სივრცეში. 1996 წლიდან მოყოლებული მოტორი 3D საზოგადოებამ დაიწყო მოგების მიღება ახალი გრაფიკული ჩიპის ფუნქციონირებიდან,რომელიც შესაძლებელს ქმნიდა საჭირო გამოთვლების ნაწილების მართვას 3D გამოსახვისათვის,მაშინ როდესაც Intel-მა გამოუშვა თავისი პირველი პროცესორი,რომლებიც ეკიპირებულები იყვნენ ინსტრუქციის თამაშით MMX-ით გათვალისწინებული PC-ის მაჩვენებლის გასაუმჯობესებლად მატრიცის გამრავლების დარგში. იმისათვის რომ შეაღწიო მოტორი 3D-ს მიერ ნებადართულ სერვისებში ჩვეულებისამებრ გამოიყენება პროგრამირების ინტერფეისი ან API. პროგრამისტი ირჩევს შესაძლებელ გრაფიკულ API-ებს შორის ერთ-ერთს რომ შექმნას აჩქარებული მოტორი 3D.ყველაზე უფრო ჩქარები არიან: DirectX შექმნილი Microsoft-ის მიერ და გამოყენებული მხოლოდ Windows-ის პლატფორმებზე, OpenGL მიძღვნილი Silicon Graphics (SGI) GL სახელით,გამოყენებულია დიდი რაოდენობის არქიტექტურისათვის. რამდენიმე მოტორი 3D: Truevision3D (არაკომერციული გამოყენებისათვის უფასოა) Crystal Space (LGPL-ით) Ogre 3D (LGPL-ით) Irrlicht (zlib/libpng-ით შეცვლილი ლიცენზიით) Revolution3D Quest3D (კომერციული პროგრამული უზრუნველყოფა) Rubytech (კომერციული Middleware) HellHeaven (კომერციული Middleware) Tutoriels, bibliothèques, livres, ressources pour le développement 3D ფრანგილ ენაზე Base de données contenant un grand nombre de moteurs et leurs spécification ინგლისურ ენაზე Middleware HellHeaven Technology დაარქივებული 2009-02-27 საიტზე Wayback Machine.
წყლის გუშაგი

წყლის გუშაგი ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში — უცნაური, საცეცებიანი არსება, რომელიც ცხოვრობდა მორიის დასავლეთ კარიბჭესთან მდებარე პატარა ტბაში. განდალფის აზრით, გუშაგები გავრცელდნენ ნისლიანი მთების წყლებიდან. მესამე ეპოქის 2944 წელს მან მოკლა ოინი, ბილბო ბეგინსის ერთ-ერთი თანმხლები მარტოსული მთისკენ მიმავალ გზაზე. როდესაც ბეჭდის საძმო შევიდა მორიაში, გუშაგმა თავისი საცეცით ფროდო ფეხით დაიჭირა. სემმა მოკვეთა საცეცი, მაგრამ წყლიდან გამოჩნდა კიდევ მრავალი. საძმომ შეაღწია მორიაში, მაგრამ გუშაგმა მათ კარი გადაუკეტა. ბილმა, სემის პონიმ, შეძლო გაქცევა და თავად მოძებნა სერის გზა. უცნობია, რატომ დაესხა ეს გუშაგი თავს საძმოს - იცავდა ის მორიას თუ მოქმედებდა სარუმანის/საურონის განკარგულებით. მორიის ამბის შემდეგ კი ის საბოლოოდ გაქრა. პერსონაჟის შექმნა, როგორც ვარაუდობენ, განაპირობა ლეგენდამ გიგანტურ მოლუსკებზე, კრაკენებზე, რომლებიც ნორვეგიისა და ისლანდიის ზღვებში იმალებოდნენ. წყლის გუშაგი — საიტზე Tolkien Gateway ↑ 1.0 1.1 ტოლკინი, ჯ.რ.რ. (1954), ბეჭდის საძმო, ბეჭდების მბრძანებელი, ბოსტონი: Houghton Mifflin (გამოქვეყნების თარიღი: 1987), "მოგზაურობა წყვდიადში", ISBN 0-395-08254-4 p. 298-302.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 884

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 884 მიიღეს ერთხმად 1993 წლის 12 ნოემბერს. უშიშროების საბჭოს 822-ე (1993), 853-ე (1993) და 874-ე (1993) რეზოლუციების შეხსენების შემდეგ, საბჭომ შეშფოთება გამოხატა სომხეთსა და აზერბაიჯანს შორის მთიანი ყარაბაღის კონფლიქტის მიმდინარეობისა და მხარეთა შორის ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმების დარღვევების გამო, კერძოდ, ზანგილანის რაიონისა და ჰორადიზის ოკუპაციის გამო. საბჭომ, ასევე დაგმო აზერბაიჯანში მცხოვრებ მშვიდობიან მოსახლეობაზე თავდასხმები და დაბომბვები, რისთვისაც სომხეთის მთავრობას მოუწოდა გამოეყენებინა თავისი გავლენა მთიანი ყარაბაღის სომხების მიერ წინა უშიშროების საბჭოს რეზოლუციების განხორციელებისა და დაცვის საქმეში. ასევე მიესალმა ეუთოს მინსკის ჯგუფის დეკლარაციას ცეცხლის ცალმხრივი შეწყვეტის შესახებ. რეზოლუცია მხარეებისგან მოითხოვდა დაუყოვნებლივ შეეწყვიტათ საომარი მოქმედებები, საოკუპაციო ძალები გასულიყვნენ ზანგილანის რაიონიდან და ქალაქ ჰორადიზიდან, ასევე აზერბაიჯანის ბოლო დროს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან. ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ ბოლოდროინდელ დარღვევებთან დაკავშირებით, საბჭომ მხარეებს მოუწოდა, მიეღოთ რუსეთის მთავრობასა და ეუთოს მინსკის ჯგუფს შორის კონტაქტების შედეგად დადგენილი ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ შეთანხმება. საბჭომ ასევე სთხოვა სხვა ქვეყნებს, თავი შეეკავებინათ კონფლიქტში ჩარევისაგან, განსაკუთრებით ირანს, რომელმაც საბრძოლო მოქმედებების დაწყების შემდეგ აზერბაიჯან-ირანის საზღვართან თავისი ჯარები გადაისროლა. საბოლოოდ, საბჭომ გენერალურ მდივანს და საერთაშორისო ორგანიზაციებს მოუწოდა, დაუყოვნებლივ გაეწიათ ჰუმანიტარული დახმარება დაზარალებული სამოქალაქო მოსახლეობისთვის, განსაკუთრებით კი დევნილებისთვის. გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალისა და ეუთო-ს მინსკის ჯგუფს დაევალა, საბჭოსათვის ეცნობებინა განვითარებული მოვლენების შესახებ. ამ რეზოლუციის მიღების მიუხედავად, დაბომბვები და პერიოდული ბრძოლები გაგრძელდა. აზერბაიჯან-სომხეთის ურთიერთობები ყარაბაღის ომი მთიანი ყარაბაღის კონფლიქტი გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები მთიანი ყარაბაღის შესახებ ვიკიწყაროში არის სტატია: გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 884 რეზოლუციის ტექსტი undocs.org-ზე ↑ Croissant, Michael P. (1998). The Armenia-Azerbaijan conflict: causes and implications. Greenwood Publishing Group, გვ. 94–95. ISBN 978-0-275-96241-8.  ↑ Human Rights Watch/Helsinki (1994). Azerbaijan: Seven years of conflict in Nagorno-Karabakh. Human Rights Watch, გვ. 45. ISBN 978-1-56432-142-8.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 742

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 742 კენჭისყრის გარეშე მიიღეს 1992 წლის 14 თებერვალს, მას შემდეგ, რაც აზერბაიჯანის რესპუბლიკამ მიმართა გაერთიანებული ერების ორგანიზაციას წევრობის მიმართვით, ხოლო საბჭომ საკითხის შესწავლის შემდეგ, რეკომენდაციით მიმართა გენერალურ ასამბლეას, რომ აზერბაიჯანი მიღებულიყო ორგანიზაციის წევრად. რეზოლუციის ტექსტი undocs.org-ზე ვიკიწყაროში არის სტატია: გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 742 გაეროს წევრი სახელმწიფოები გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები მთიანი ყარაბაღის შესახებ
ძაგნაკორელი

ძაგნაკორელი — XVII-XVIII საუკუნეების პოეტი, ოცმარცვლიანი სალექსო საზომის შემომღები. მის შესახებ მწირი ცნობებია მოღწეული. გადმოცემით ცნობილია, რომ იყო რიტორი, საამო ლექსთა გამომთქმელი. როგორც სამეცნიერო წრეებში მიიჩნევენ, ძაგნაკორელი იყო ძველი ფეოდალური გვარის წარმომადგენელი, რომლის სამფლობელოც იყო ძაგნაკორა (არაგვის ხეობაში). აქედან უკვე პოეტის ზედწოდება - ძაგნაკორა. ძაგნაკორელს შემოუღია სალექსო ფორმა, რომელსაც შემდგომ „ძაგნაკორული“ ეწოდა. ამ ტიპის ლექსის თითოეული სტროფი შედგება ოთხი ტაეპისაგან, ტაეპი ოცმარცვლიანია, აქვს გარეგანი რითმა და სარითმო ერთეული ყოველ ტაეპში ერთია. ყოველ სტროფში რეფრენის სახით მეორდება მეოთხე ტაეპი. ↑ კ. კეკელიძე, ქართული ლიტერატურის ისტორია, II ტომი, 1958, გვ. 282. ↑ პ. ინგოროყვა, რუსთაველის ეპოქის სალიტერატურო მემკვიდრეობა, რუსთაველის კრებული, 1938, გვ. 79.
კასია (ბიზანტია)

კასია (ბერძნ. Κασσιανή IPA: [kasia'ni]/ Εικασία, დ. 805/810 — გ. 865 წლამდე), იგივე კასია კონსტანტინოპოლელი — ბიზანტიელი მოღვაწე, კონსტანტინოპოლში დედათა მონასტრის დამაარსებელი, პოეტი, ჰიმნოგრაფი და კომპოზიტორი. ბიზანტიელ მწერალთაგან მხოლოდ ორი ქალის სახელი შემორჩა, რომელთაც საკუთარი სახელები დაურთეს თავიანთ შემოქმედებას: კასია და ანა კომნენე. ასევე კასია არის ერთადერთი ქალი ავტორი, რომლის შემოქმედებაც შედის მართლმადიდებელი ეკლესიის ლიტურგიკულ წიგნებში. კასია დაიბადა 840-805 წლებში კონსტანტინოპოლში, მდიდარ და ცნობილ ოჯახში. კასიას მამა სამეფო კარის მსახური იყო, ხოლო დედა - ხატმწერი. აგრეთვე ჰყავდა და, რომლის სახელიც არ არის ცნობილი. კასიამ მიიღო ჩნებული განათლება: მისი ჰიმნოგრაფიული თხზულებები მიუთითებენ იმას, რომ ავტორი კარგად არის გაწაფული როგორც წმინდა წერილის ცოდნაში, ისე - კლასიკურ ბერძნულ პოეზიასა და ლექსწყობაში. 830 წლის მახლობლად დედოფალმა ეფროსინემ მოაწვევინა სახელმწიფოს ყოველი მხრიდან ულამაზესი ქალიშვილები, რომ მის შვილს თეოფილეს მათში აერჩია საცოლე. როდესაც ქალიშვილები სასახლეში შეიყარნენ, დედოფალმა თავის შვილს გადასცა ოქროს ვაშლი და დაავალა, იმ ქალიშვილისთვის მიეცა, რომელიც ყველაზე მეტად მოეწონებოდა. უფლისწულმა ყურადღება კასიაზე შეაჩერა, მიუახლოვდა მას და გაეხუმრა: „ხომ ქალისაგან წარმოიშვა სიავე?“. კასიამ მიუგო: „მაგრამ ქალისაგან კეთილიც აღმოცენდება“. ამ თამამი სიტყვით უკმაყოფილოდ დარჩენილმა თეოფილემ ვაშლი სხვას, პაფლაგონიელ თეოდორას მისცა. ამის შემდეგ კასია აარსებს მონასტერს და მთელ თავის ცხოვრებას მას სწირავს. კასია არის როგორც ლიტურგიკული, ისე - არალიტურგიკული ჰიმნების ავტორი. მას ეკუთვნის რამდენიმე იდიომელი და სტიქარონი, გამართული რიტმული წესების მიხედვით. განსაკუთრებით ცნობილია მისი სამი ლექსი: „ქრისტეს შობისათვის“, „იოანე ნათლისმცემლისათვის“ და „დიდი ოთხშაბათისათვის.“ კასიას ეკუთვნის აგრეთვე „კანონი მიცვალებულებზე“, რომელიც პოეტიკური გამიზვნის სიღრმით ძალიან ჰგავს რომანოზ მელოდოსის ლექსებს, ხოლო მხატვრული ფორმით მისდევს „კანონების“ სტრუქტურას. შედგება ცხრა ოდისაგან, თითოეულ ოდაში არის სამ-სამი ტროპარი და რეფრენი; ლექსს აქვს აკროსტიქი. დიდი მნიშვნელობა ენიჭება კასიას ეპიგრამებს; გამართულია იამბური ტრიმეტრებით და მხედველობაშია მიღებული მხოლოდ მარცვალთრაოდენობა. ჩვენამდე მოღწეულია ჯამში 261 ტაეპი. მათში კასია ეხება ადამიანთა ზნეობრივ თვისებებს მათ ხასიათსა და ურთიერთობას. კასია ამხელს სულელ ადამიანებს და ააშკარავებს, თუ რაოდენი ბოროტება მოსდევს მათ საქციელს. როგორც ჩანს, კასია კარგად იცნობს ძველ ბერძნულ იამბიკურ, დამცინავ პოეზიას. მისი ეპიგრამები ქალზე მოგვაგონებენ სემონიდე ამორგოსელის „სატირას ქალებზე.“ კასია ერთმანეთს უპირისპირებს ჭკვიანსა და ბოროტ ქალს. ჩანს მისი ფემინისტური შეხედულებები ქალის შესახებ: „ქალთა მოდგმა ყველა დანარჩენ მოდგმაზე უფრო ძლიერია, ჯერ კიდევ ეზრა მოწმობს ამას ჭეშმარიტებით“ კასიას აზრით, ლამაზი ქალი ბოროტებაა, ხოლო სილამაზე ნუგეშია; მაგრამ ორმაგად ბოროტი და უნუგეშოა როკაპი და ულამაზო ქალი: „ზომიერი ბოროტებაა გარეგნობით ლამაზი ქალი, [რადგან] სილამაზე ნუგეშს მაინც გვრის ადამიანს. ხოლო თუ ქალი უსახურიც იქნება, მაშინ ნახე უბედურება და საბედისწერო ხვედრი.“ ↑ 1.0 1.1 1.2 Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a> ↑ ყაუხჩიშვილი ს., ბერძნული ლიტერატურის ისტორია, ტ. 3, თბილისი, 1973, გვ. 174-178.