laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კორეი

იმპერატორი კორეი (იაპონ. 孝霊天皇; დ. ძვ. წ. 426 — გ. ძვ. წ. 290) — იაპონიის მე-7 იმპერატორი მემკვიდრეობის ტრადიციული წესის მიხედვით. ისტორიკოსები იმპერატორ კორეის მოიხსენიებენ, როგორც ლეგენდარულ პიროვნებას. იმპერატორის ცხოვრების და მმართველობის წელი უცნობია. ადრეული ხანის იმპერატორების პირობითი სახელები არ იყო მიღებული „ტრადიციული წესით“ იმპერატორ კამუს მმართველობამდე, რომელიც იამატოს დინასტიის 50-ე მონარქი იყო. გუკანშო წერდა, რომ კორეი მართავდა კუროდას იჰოტო ნო მიას სასახლიდან, რომელიც დღეს იამატოს პროვინციის სახელით არის ცნობილი. ისტორიკოსების აზრით კორეი უდავოდ ლეგენდის ნაწილია. კოძიკი მის შესახებ მარტო სახელს და გენეოლოგიას წერს. ნიჰონ შოკი კორეის იხსენიებს, როგორც მეექვსე იმპერატორს „რვა არადარეგისტრირებული მონარქიდან“ (იაპონ. 欠史八代). გუკანშო წერს, რომ კორეი იმპერატორ კოანის მეორე შვილი იყო. იმპერატორის დედა იოსოტარაში-ნო-ჰიმე იყო, რომელიც ოკიცუიოსოს ქალიშვილი იყო. იმპერატორ კორეის 4 მეუღლე ჰყავდა: აგატანუში ოომეს ქალიშვილი კუვაშიჰიმე, რომელიც იმპერატორ კოგენის დედა იყო. კასუგა ნო ჩიჩიჰაიამავაკაჰიმე, რომელიც პრინცესა ჩიჩიჰაიაიმეს დედა იყო. ვაჩიცუმის ქალიშვილი იამატო ნო კუნიკაჰიმე, რომელიც იმპერატორის 3 შვილის დედა იყო: პრინცესა იამატოტოტოჰიმომოსოჰიმეს, პრინც კიბიცუჰიკო ნო მიკოტოს და პრინცესა იამატოტოტოვაკაიაჰიმე. იამატო ნო კუნიკაჰიმეს უმცროსი და ჰაეირიდო, რომელიც პრინც ჰიკოსაშიმა და პრინც ვაკატაკეჰიკო. იაპონიის იმპერატორების სია William George Aston (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491 Delmer Brown and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. 10-ISBN 0-520-03460-0; 13-ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323 Basil Hall Chamberlain (1920). The Kojiki. Read before the Asiatic Society of Japan on April 12, May 10, and June 21, 1882; reprinted, May, 1919. OCLC 1882339 Louis-Frédéric and Käthe Roth. (2005). Japan encyclopedia. Cambridge: Harvard University Press. 10-ISBN 0-674-01753-6; 13-ISBN 978-0-674-01753-5; OCLC 58053128 Richard Ponsonby-Fane (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887 Isaac Titsingh (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691 H. Paul Varley (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. 10-ISBN 0-231-04940-4; 13-ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842 ↑ Imperial Household Agency (Kunaichō), 安寧天皇 (3); retrieved 2011-10-19. ↑ Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon, p. 4; Brown, Delmer M. (1979). Gukanshō, p. 251; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki, p. 89; Nussbaum, Louis-Frédéric. (2002). "Traditional order of Tennō" in Japan encyclopedia, pp. 962-963. ↑ 3.0 3.1 Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, p. 29. ↑ Aston, William George. (1896). Nihongi, pp. 109. ↑ Aston, pp. 138-141. ↑ Varley, p. 90.
ვალენტინ აფაქიძე

ვალენტინ ანდრიას ძე აფაქიძე (დ. 17 მარტი, 1904, სოფ. ფახულანი, ახლანდელი წალენჯიხის რაიონი ― გ. 29 ოქტომბერი, 1969, მოსკოვი) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, გენერალ-მაიორი (1945). რუსეთის სამოქალაქო ომისა და მეორე მსოფლიო ომის მონაწილე. დაიბადა რუსეთის იმპერიის არმიის ოფიცრის ოჯახში. 1918 წელს მოხალისედ ჩაირიცხა რუსეთის წითელ არმიაში. 1922–1924 წლებში იბრძოდა შუა აზიაში ბასმაჩების წინააღმდეგ. 1928 წელს დაამთავრა თბილისის ქვეითთა სამხედრო სკოლა. 1940 წლიდან მეთაურობდა 112-ე მსროლელთა დივიზიის 524-ე მსროლელ პოლკს. მეორე მსოფლიო ომის დროს იბრძოდა ბალტიისპირეთში. 1941 წლის ივლისში მძიმედ დაიჭრა. განკურნების შემდეგ იზო პოდოლსკის სამხედრო სასწავლებლის უფროსი. 1947–1948 წლებში დაამთავრა მ. ფრუნზეს სახელობის სამხედრო აკადემიასთან არსებული დივიზიის მეთაურთა კურსები; 1953-1960 წლებში მუშაობდა სსრკ თავდაცვის სამინისტროს აპარატში. 1960 წლიდან თავდარიგში გავიდა. დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით, 2 წითელი დროშის, სამამულო ომის I ხარისხის, წითელი ვარსკვლავის ორდენებითა და მედლებით. კალაძე ნ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 13-14.
ვავაუს ოლქი

ვავაუს ოლქი (ინგლ. Vavaʻu) — ერთ-ერთი ტონგის 5 ოლქიდან, რომელიც მდებარეობს ვავაუს კუნძულების ჯგუფში. 2011 წლის აღწერის მონაცემებით ოლქის მოსახლეობა შეადგენს 14 922 ადამიანს. ფართობი — 194 კმ². ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ნეიაფუ (6000 ადამიანი) ქვეყნის მოსახლეობით მეორე ქალაქია და მდებარეობს ფიორდის მსგავსი არხის ავა პულეპულეკაის სანაპიროზე. ოლქში ყველაზე დიდი პორტია «სამალავი» (ტონგური ენა — Puatalefusi или Lolo-ʻa-Halaevalu, ინგლ. Port of Refuge). ვავაუს ოლქის მთავარ და ერთადერთ აეროპორტს ჰქვია ლუპეპაუ'უ და იგი საერთაშორისოა. ის მდებარეობს მთავარი კუნძულის ჩრდილოეთით, სოფელ ჰოლონგადან შორიახლოს. არქიპელაგის სამხრეთით მდებარეობს მომცრო კუნძულების დიდი რაოდენობა, რომლებზეც მდებარეობენ მრავალნაირი ოტელები და სასტუმროები. ვავაუს ოლქის შემადგენლობაში შედის 6 რაიონი: ნეიაფუ, ლეიმატუა, ჰაჰაკე, პანგაიმოტუ, ჰიჰიფო და მოტუ. ↑ მოსახლეობის აღწერა — Geohive (2011)
გრიგოლ აფშინაშვილი

გრიგოლ ნადირას ძე აფშინაშვილი (დ. 1866, სოფ. ხოშარა, ახლანდელი დუშეთის რაიონი ― გ. 1960, სოფ. ზემო ხოდაშენი, ახმეტის რაიონი) — ქართველი ეთნოგრაფი, ფოლკლორისტი. გრიგოლ აფშინაშვილი დაიბადა უკანა ფშავის სოფელ ხოშარაში, სათემო გვარი გაბიდოური, სათემო სალოცავი, ხოშარის "სათხუთმეტო", წარმოადგენს ფშავის თხუთმეტი თემის მფარველ ანგელოზს. დედა ჰყავდა ჩარგლელი ქალი გოგოჭურთა თემიდან დედიძმათ სალოცავი ცაბაურთის მთავარანგელოზი. დაამთავრა ჩარგლის სკოლა სადაც ბაჩანასთან ერთად სწავლობდა ერთ კლასში. ვაჟას მამის, პავლესგან მალულად, მან და ვაჟამ კანონ დარღვევით შეადგინეს მიმართვა გორის საოსტაო სემინარიის მიმართ, რათა იქ გაეგრძელებინა სწავლა. დაამთავრა აღნიშნული სემინარია. მასწავლებლობდა კახეთსა და საინგილოში, იყო არაერთი სკოლის დამაარსებელი და გამგე მასწავლებელი, წერა კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრი. მონაწილეობდა 1905 წლის რევოლუციაში, როგორც ეროვნული თვითმყოფადობის მოსარჩლე. ამის გამო იდევნებოდა რუსის მოხელეთა მიერ და თავს აფარებდა ფშავს. XIX საუკუნის 90-იანი წლებიდან აქვეყნებდა ფშაური პოეზიის ნიმუშებსა და წერილებს ჟურნალ-გაზეთებში ("ჯეჯილი", "კვალი", "აკაკის კრებული", "ივერია"). როგორც ფოლკლორისტი და ეთნოგრაფი, ძმები რაზიკაშვილების (ვაჟა, ბაჩანა, თედო) მიმდევარი იყო. წერდა "ფშავლიშვილის"და "ზეზვას" ფსევდონიმებით. მეგობრობდა ილია ჭავჭავაძესთან, აკაკი წერეთელთან, ნიკო ნიკოლაძესთან. ფშავში დევნილობის პერიოდში წერა კითხვა შეასწავლა მიხა ხელაშვილს. 1912 წელს აღსრულებს ილია ჭავჭავაძის ანდერძს და მიდის საინგილოში გამგე მასწავლებლად. საინგილოს გადაცემის შემდეგ მონაწილეობს ქართველთა წინააღმდეგობის მოძეაობაში საქართველოს შემადგენლობაში საინგილოს შენარჩუნების მიზნით. მოძრაობის დამარცხების შემდეგ იძულებული დატოვოს საინგილო და კახეთში აგრძელებს პედაგოგიურ მოღვაწეობას, მაგრამ კომუნისტურ ეპოქაში წყვეტს წერას და ამის შემდეგ მის კალამს თითქმის არაფერი შეუქმნია. გოგოჭური დ., ქსე, ტ. 2, გვ. 29, თბ., 1977
სუდანის ქალაქების სია

სუდანის ქალაქების ანბანური სია. აბუ-ჰამიდი ამადი ატბარა ბაბანუსი ბარა გეიბეიტი დელგო დერუდები დილინგი დონგოლა ელ-დამერი ელ-დება ელ-დუამი ელ-ნაჰუდი ვაუ იამბიო კადუგლი კორტი კუტუმი მეროე ნასირი ნიალა ნიმულე ომდურმანი პიბორ-პოსტი პორტ-სუდანი რუმბეკი ტოკარი ტორიტი უადი-მედანი ფანგაკი ქარეიმა ქასალა ქაფია-ქინგი ქაფოეთა შენდი ხარტუმი ჯებელ-აულია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, თბ.. — გვ. გვ.593.
ზვიად ავალიანი

ზვიად ავალიანი (დ. 5 დეკემბერი, 1983, თბილისი) — ქართველი ტელეწამყვანი. 2013 წლის მაისიდან საქართველოს საზოგადოებრივი მაუწყებლის „მეორე არხზე“ მიჰყავს საზოგადოებრივ-პოლიტიკური თოქ-შოუ „არგუმენტების დრო“. დაიბადა 1983 წლის 5 დეკემბერს, თბილისში. 2001-2006 წლებში სწავლობდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, სოციალურ და პოლიტიკურ მეცნიერებათა ფაკულტეტზე. მიენიჭა პოლიტიკურ მეცნიერებათა მაგისტრის ხარისხი. სწავლის პარალელურად ეწეოდა არასამთავრობო, საზოგადოებრივ, კვლევით და პუბლიცისტურ საქმიანობას. თანამშრომლობდა რამდენიმე აკადემიურ და მედია გამოცემასთან. 2009-2012 წლებში იყო იაპონიის საელჩოს მრჩეველი ჰუმანიტარული დახმარების საკითხებში. 2013 წლის 21 მაისიდან ზვიად ავალიანს საქართველოს საზოგადოებრივი მაუწყებლის „მეორე არხზე“ მიჰყავს საზოგადოებრივ-პოლიტიკური თოქ-შოუ „არგუმენტების დრო“. თოქ-შოუ „არგუმენტების დრო“ დაარქივებული 2013-08-08 საიტზე Wayback Machine. , საზოგადოებრივი მაუწყებლის „მეორე არხის“ საიტი.
ნიუასის ოლქი

ნიუასის ოლქი (ინგლ. Niua) — ერთ-ერთი ტონგის 5 ოლქიდან,, რომელიც მდებარეობს ნიუასის კუნძულების ჯგუფში. 2011 წლის აღწერის მონაცემებით ოლქის მოსახლეობა შეადგენს 1282 ადამიანს. ფართობი — 75 კმ². ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი — ჰიჰიფო (300 ადამიანი) მდებარეობს კუნძულ ნიუატოპუტაპუზე. ნიუატოპუტაპუს გარდა ოლქში ასევე შედიან კუნძულები ტაფაჰი და ნიუაფოოუ. ნიუასი — ყველაზე პატარა ოლქია ტონგაში ყველა სამი პარამეტრის (ფართობი, მოსახლეობა და მისი სიმჭიდროვე) მიხედვით. ტონგური ენის გარდა ადგილობრივი მოსახლეობა ასევე ლაპარაკობს ნიუაფოოურ და ინგლისურ ენებზე. ნიუასის ოლქის შემადგენლობაში შედის 2 რაიონი: ნიუატოპუტაპუ და ნიუაფოოუ. ↑ მოსახლეობის აღწერა — Geohive (2011)
ემანუელ აფხაიძე

ემანუილ ელისეს ძე აფხაიძე (დ. 29 აგვისტო [ ძვ. სტ. 17 აგვისტო], 1899, ქუთაისი — გ. 8 სექტემბერი, 1970, თბილისი) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სახალხო არტისტი (1946), სტალინური პრემიის ლაურეატი (1951). 1917 წელს ქუთაისის რეალური სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ მუშაობდა სუფლიორად ქუთაისის თეატრში, შემდეგ მსახიობად ბათუმის (1921–1923), ქუთაისის (1923–1924) და 1924 წლიდან თბილისის რუსთაველის სახელობის თეატრში. 1926 წელს დაამთავრა აკაკი ფაღავას დრამატული სტუდია. აფხაიძე კომედიური ჟანრის მსახიობი იყო. შექმნა მკვეთრი სცენური ფორმითა და არტისტიზმით აღბეჭდილი მრავალფეროვანი რეალისტური სახეები — საქმისაი (შალვა დადიანის „თეთნულდი"), სოლომონ მორბელაძე (დავით კლდიაშვილის „შემოდგომის აზნაურები"), ნესტორი (დადიანის „ნაპერწკლიდან"), გონჯა (სანდრო შანშიაშვილის „არსენა“), ბესო (ალექსანდრე სუმბათაშვილ-იუჟინის „ღალატი“), მირზა (ილო მოსაშვილის „ჩაძირული ქვები“, სსრკ სახელმწიფო პრემია, 1951), დუდკინი (ალექსანდრე ოსტროვსკის „უდანაშაულო დამნაშავენი“), პანდოლფო (კარლო გოლდონის „საპატარძლო აფიშით“), დიეგო (ჯონ ფლეტჩერის „ესპანელი მღვდელი“), რაგნო (ედმონ როსტანის „სირანო დე ბერჟერაკი“). აფხაიძემ გარკვეული წვლილი შეიტანა ქართულ საესტრადო ხელოვნებაში — კითხულობდა საკუთარ იუმორისტულ-სატირულ ლექსებს. მონაწილეობდა აგრეთვე ქართულ კინოფილმებში („სურამის ციხე“, „ნარინჯის ველი“, „დაკარგული სამოთხე“, „ფიცი“, „გიორგი სააკაძე“, „ჭრიჭინა“, „მაია წყნეთელი“, „განაჩენი“, „დღე უკანასკენლი, დღე პირველი“). შეასრულა სერგო ორჯონიკიძის როლი „მოსფილმის“ სურათში „სექტემბრის ღამე“. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. მასთან ასევე დაკრძალულია მისი მეუღლე თინა კონსტანტინეს ასული ჯაფარიძე-აფხაიძე (დ. 24 თებერვალი, 1904, სოფ. ქვიშხეთი (ხაშურის რაიონი) — გ. 1974, თბილისი) — ქართველი პედაგოგი. მიჰყავდა არფის კლასი. პარალელურად მუშაობდა თბილისის ოპერისა და ბალეტის, აგრეთვე რუსთაველის თეატრის ორკესტრებში. იყო ცნობილი მთარგმნელის კონსტანტინე ჯაფარიძის ქალიშვილი და ესტრადის გამოჩენილი მომღერლის ქეთევან ჯაფარიძის და. 1946 — საქართველოს სახალხო არტისტი 1950 — ლენინის ორდენი 1951 — III ხარისხის სტალინური პრემია 1936 და 1958 — საპატიო ნიშნის ორდენი კიკნაძე ვ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 34-35. კიკნაძე ვ., ემანუელ აფხაიძე, თბ., 1960; ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 64, თბ., 1994 ემანუილ აფხაიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ემანუილ აფხაიძე — ეროვნული ფილმოგრაფია ემანუილ აფხაიძე კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ Указ Президиума Верховного Совета СССР от 5 сентября 1936 года «О награждении работников Грузинского государственного драматического театра им. Ш. Руставели»
ტონგატაპუს ოლქი

ტონგატაპუს ოლქი (ინგლ. Tongatapu) — ერთ-ერთი ტონგის 5 ოლქიდან,, რომელიც მდებარეობს ტონგატაპუს კუნძულების ჯგუფში. 2011 წლის აღწერის მონაცემებით ოლქის მოსახლეობა შეადგენს 75 416 ადამიანს. ფართობი — 75 კმ². ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი — ქვეყნის დედაქალაქი ნუკუალოფა (24 300 ადამიანი) მდებარეობს ოლქში უდიდეს კუნძულ ტონგატაპუზე. მის გარდა ოლქში ასევე შედის ბევრი მომცრო კუნძული. ტონგატაპუ — ყველაზე დიდი ოლქია ტონგაში ყველა სამი პარამეტრის (ფართობი, მოსახლეობა და მისი სიმჭიდროვე) მიხედვით. ტონგატაპუს ოლქის შემადგენლობაში შედის 7 რაიონი: კოლოფოოუ, კოლომოტუა, ვაინი, ტატაკამოტონგა, ლაპაჰა, ნუკუნუკუ და კოლოვაი. ↑ მოსახლეობის აღწერა — Geohive (2011)
ჰააპაის ოლქი

ჰააპაის ოლქი (ინგლ. Haʻapai) — ერთ-ერთი ტონგის 5 ოლქიდან,, რომელიც მდებარეობს ჰააპაის კუნძულების ჯგუფში. 2011 წლის აღწერის მონაცემებით ოლქის მოსახლეობა შეადგენს 6616 ადამიანს. ფართობი — 126 კმ². ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი — პანგაი (2500 ადამიანი) მდებარეობს ოლქში უდიდეს კუნძულ ლიფუკას დასავლეთ სანაპიროზე. სულ ოლქში 62 კუნძულია. ამ 62 კუნძულიდან 17 კუნძულზეა მუდმივი მოსახლეობა, რომლებიც გადანაწილებულები არიან 30-ზე მეტ სოფელში. ძირითადი კუნძულები, რომლებზეც ცხოვრობს მუდმივი მოსახლეობა არიან: ლიფუკა, უიჰა, ნომუკა, მანგო. ჰააპაის ოლქის შემადგენლობაში შედის 6 რაიონი: ლიფუკა, ფოა, უიჰა, ლულუნგა, კაუვაი-ჰაანო და მუომუა. ↑ მოსახლეობის აღწერა — Geohive (2011)
ეუას ოლქი

ეუას ოლქი (ინგლ. ʻEua) — ერთ-ერთი ტონგის 5 ოლქიდან,, რომელიც მდებარეობს ეუას კუნძულზე. 2011 წლის აღწერის მონაცემებით ოლქის მოსახლეობა შეადგენს 5016 ადამიანს. ფართობი — 87 კმ². ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი — ოჰონუა (1500 ადამიანი) მდებარეობს კუნძულის ჩრდილო-დასავლეთ სანაპიროზე. ეუას ოლქის შემადგენლობაში შედის 2 რაიონი: ეუა-მოტუა და ეუა-ფოოუ. ↑ მოსახლეობის აღწერა — Geohive (2011)
ალ-ჯაზირის შტატი

ალ-ჯაზირის შტატი (არაბ. ولاية الجزيرة) — სუდანის შტატი, მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ცისფერი ნილოსის რეგიონში. შედგება 7 ოლქისაგან. ფართობი 23 373 კმ². მოსახლეობა 3 575 280 კაცი (2008). ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი ვად-მედანი. შტატი საკმაოდ კარგადაა დასახლებული, ძირითადი საქმიანობაა სოფლის მეურნეობა. ალ-ჯაზირის შტატი დაარქივებული 2014-05-20 საიტზე Wayback Machine.
პრუსიის მეცნიერებათა აკადემია

პრუსიის მეცნიერებათა აკადემია (გერმ. Preußische Akademie der Wissenschaften) ან ბერლინის მეცნიერებათა აკადემია — აკადემია, რომელიც დაარსდა 1700 წლის 11 ივლისს ბერლინში. აკადემიის შექმნის ბრძანებას ხელი კურფიურსტმა ფრიდრიხ პირველმა მოაწერა. დაარსებაში მნიშვნელოვანი წვლილი მიუძღვის გოტფრიდ ლაიბნიცსაც, რომელიც მოგვიანებით აკადემიის პირველი პრეზიდენტი გახდა. დაარსებისას აკადემიას „ბრანდერბურგელი კურფიურსტის სამეცნიერო საზოგადოება“ (გერმ. Kurfürstlich Brandenburgische Societät der Wissenschaften) ეწოდებოდა, რომელიც ლაიბნიცის მიერ შემოთავაზებული ვერსია იყო. Adolf Harnack: Geschichte der Königlich Preussischen Akademie der Wissenschaften zu Berlin, im Auftrage der Akademie bearbeitet, Berlin 1900. Vier Teilbände: Alfred Meusel, Gerhard Thiele (Mitarb.): Von der Kurfürstlich-Brandenburgischen Societät zur Deutschen Akademie der Wissenschaften, In: Johannes Irmscher (Red.), Werner Radig (Red.): Deutsche Akademie der Wissenschaften zu Berlin 1946–1956. Herausgegeben von der Deutschen Akademie der Wissenschaften zu Berlin. Akademie-Verlag, Berlin 1956, S. 1–17. History of the Academy of the Sciences დაარქივებული 2009-04-29 საიტზე Wayback Machine. (გერმანული) К 275-й годовщине со дня основания
ისმაილ ალ-აზჰარი

ისმაილ ალ-აზჰარი (არაბ. إسماعيل الأزهري; დ. 20 ოქტომბერი, 1900 — გ. 26 აგვისტო, 1969) — სუდანის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. დაიბადა 1900 წელს. სწავლობდა სუდანის და ბეირუთის ამერიკულ უნივერსიტეტში. 1940-1945 წლებში (ხანგამოშვებებით) იყო კონგრესის თავმჯდომარე. 1945-1952 წლებში იყო პარტია ალ-აშიკას ხელმძღვანელი. 1952-1969 წლებში კვლავ პარტიულ თანამდებობებზეა. 1954-1956 წლებში სუდანის გარდამავალი მთავრობის პრემიერ-მინისტრია, ხოლო 1956 წლის იანვარ-ივლისში პირველი ეროვნული მთავრობის პრემიერ-მინისტრი. 1965-1969 წლებში კი ქვეყნის მეთაური. გარდაიცვალა 1969 წლის 26 აგვისტოს. სუდანის პრემიერ-მინისტრები დაარქივებული 2015-09-24 საიტზე Wayback Machine.
შალვა აფხაიძე

შალვა ნიკოლოზის ძე აფხაიძე (დ. 20 ივლისი, 1894, ძუყნური, ახლანდელი ტყიბულის მუნიციპალიტეტი — გ. 19 თებერვალი, 1968, თბილისი) — ქართველი პოეტი და ლიტერატურათმცოდნე. დაიბადა ოკრიბის ერთ-ერთ სოფელში. ადრე დაობლებული ბაბუამ გაზარდა. დაამთავრა ქუთაისის კლასიკური გიმნაზია და შევიდა პეტერბურგის ს უნივერსიტეტის ისტორია-ფილოლოგიის ფაკულტეტზე. ისმენდა ნიკო მარის, ივანე ჯავახიშვილის და სხვა გამოჩენილ მეცნიერთა ლექციებს. 1917 წელს პეტერბურგის უნივერსიტეტის დამთავრებისთანავე დაბრუნდა სამშობლოში. იმავე წლიდან იყო „ცისფერყანწელთა“ ლიტერატურული ჯგუფის აქტიური წევრი. მუშაობდა განათლების სახალხო კომისარიატთან არსებულ ხელოვნების მთავარ კომიტეტში, გაზეთ „მუშის“ რედაქციაში, გამომცემლობა „ტექნიკა და შორომაში“, იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის გამომცემლობის დირექტორი, საქართველოს მწერალთა კავშირის მთავარი კონსულტანტი. აფხაიძის პირველი კრიტიკული წერილი დაიბეჭდა 1914 წელს, პირველი ლექსი — 1917 (ქუთაისის გაზეთ „მეგობარი“), პირველი კრებული „ლექსები“ — 1941 წელს. მისი ნაწარმოებების შემდგომი კრებულებიდან აღსანიშნავია „ლექსები“ (1949), „ერთტომეული“ (1954), „გაზაფხულის მელოდიები“ (1957), „გაზაფხულის განთიადები“ (1963), „კრიტიკული წერილები“ (1959) და სხვა. აფხაიძე ავტორია მონოგრაფიებისა ლიტერატურისა და ხელოვნების ქართული მოღვაწეთა შესახებ („ვერიკო ანჯაფარიძე“, 1956; „სანდრო ახმეტელი“, 1958; „აკაკი ხორავა“ 1962 და სხვა). მანვე შეადგინა „აფხაზური პოეზიის ანთოლოგია“ (1957), თარგმნა მ. გორკის, დ. ფურმანოვისა და სხათა ნაწარმოებები. დაჯილდოებულია „საპატიო ნიშნის“ ორდენითა და მედლებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. მასთან დიდუბის პანთეონში დასაფლავებულია მისი მეუღლე — ნინო ალექსანდრეს ასული თოიძე (დ. 1898, თბილისი — გ. 1969, იქვე). ჭილაია ს., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 35. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 65, თბ., 1994
აქტეონი

აქტეონი (ძვ. ბერძნ. Άκτέων ან Άκταίων, ლათ. Actaeon), ბერძნული მითოლოგიაში მონადირე ჭაბუკი, თებეს მეფის კადმეს შვილიშვილი, ქირონის მოწაფე. ოვიდიუსის „მეტამორფოზების“ მიხედვით, მან კითერონის ტყეში ნადირობისას შემთხვევით დაინახა მობანავე არტემიდა. განრისხებულმა ქალღმერთმა აქტეონი ირმად აქცია და მისსავე ძაღლებს დააგლეჯინა. სხვა ვერსიით, აქტეონი სემელეს სიყვარულში შეეცილა ზევსს და ზევსის რისხვამ დაღუპა. აქტეონის ირმად გადაქცევის სცენა გამოხატულია არმაზისხევის II საუკუნის სამარხში ნაპოვნ გემაზე. ლორთქიფანიძე ო., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 41.
კატაკის რაიონი

კატაკის რაიონი (ესპ. Distrito de Catac) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის რეკუაის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3566 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 036 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 3.96 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 018.27 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
კოტაპარაკოს რაიონი

კოტაპარაკოს რაიონი (ესპ. Distrito de Cotaparaco) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის რეკუაის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3008 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 603 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 3.49 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 172.85 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
უაილიაპამპის რაიონი

უაილიაპამპის რაიონი (ესპ. Distrito de Huayllapampa) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის რეკუაის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2889 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 146 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 10.88 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 105.29 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ლიაკლინის რაიონი

ლიაკლინის რაიონი (ესპ. Distrito de Llacllin) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის რეკუაის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3008 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 418 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 14.03 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 101.1 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
მარკის რაიონი

მარკის რაიონი (ესპ. Distrito de Marca) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის რეკუაის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2664 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 054 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 5.7 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 184.84 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
თემიდა

თემიდა (ძვ. ბერძნ. Θέμις, Θέμιδος, ლათ. Themis) — მართლმსაჯულებისა და სამართლიანობის ქალღმერთი ძველ ბერძნულ მითოლოგიაში. ურანოსისა და გეას ასული, ზევსის ცოლი. თემისი წინასწარმეტყველი იყო და კაცთა მოდგმას ზევსის ნებასურვილს აუწყებდა. რომაულ მითოლოგიაში მის ანალოგისაგან, იუსტიციასგან განსხვავებით, რომელსაც მიუმხრობლობისა და ნეიტრალურობის ნიშნად XVI საუკუნიდან (და არა ძველ რომში) თვალახვეულს გამოსახავდნენ, თემიდა ფართოდგახელილი თვალებით იყო წარმოდგენილი, რათა სიმართლე კარგად დაენახა. იუსტიციასა და თემიდას შორის ამ მნიშვნელოვან განსხვავებაზე დღეს ხშირად მიუთითებენ, როდესაც სამართლისა და სამართლიანობის სხვადასხვაგვარ გაგებაზე საუბრობენ. თემიდა წარმოდგენილი იყო სიუხვის რქითა და სასწორით ხელში. ხშირად იურისტებსა და მოსამართლეებს თემიდას მსახურს უწოდებენ. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: თემიდა თემიდა ↑ 1.0 1.1 Любкер Ф. Rhea // Реальный словарь классических древностей по Любкеру / под ред. Ф. Ф. Зелинский, А. И. Георгиевский, М. С. Куторга и др. — СПб: Общество классической филологии и педагогики, 1885. — С. 1153–1154. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4249594"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q45259227"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q101490"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q656"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q694826"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4135787"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q30059240"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q24933120"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1459210"></a> ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 ჰესიოდე 904 // Θεογονία — 0700. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q156498"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q44233"></a> ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 Любкер Ф. Μοῖρα // Реальный словарь классических древностей по Любкеру / под ред. Ф. Ф. Зелинский, А. И. Георгиевский, М. С. Куторга и др. — СПб: Общество классической филологии и педагогики, 1885. — С. 878–879. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4249594"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q45205347"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q101490"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q656"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q694826"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4135787"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q30059240"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q24933120"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1459210"></a> ↑ 4.0 4.1 თემიდა // ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 650–651. ↑ (1983) „The Scales of Justice as Represented in Engravings, Emblems, Reliefs and Sculptures of Early Modern Europe“, Images et representations de la justice du XVie au XIXe siècle (fr). Toulouse: University of Toulose-Le Mirail, გვ. 8.  ↑ ხუბუა გ., სამართლის თეორია, თბ.: „მერიდიანი“, 2004. — გვ. 67, ნაწ. 185.
პამპას-ჩიკოს რაიონი

პამპას-ჩიკოს რაიონი (ესპ. Distrito de Pampas Chico) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის რეკუაის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3505 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 618 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 16.1 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 100.51 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
პარარინის რაიონი

პარარინის რაიონი (ესპ. Distrito de Pararin) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის რეკუაის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3383 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 251 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 4.91 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 254.85 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
რეკუაის რაიონი

რეკუაის რაიონი (ესპ. Distrito de Recuay) — რაიონი პერუში, ანკაშის რეგიონის რეკუაის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3394 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 015 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 35.08 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 142.96 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.