laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ადვილდნობადი შენადნობები

ადვილდნობადი შენადნობები — შენადნობები, რომელთა tდნ (დნობის ტემპერატურა) 230°C-ს არ აღემატება. მიიღება დაბალი tდნ-ის მქონე ლითონების (კალა, ტყვია, სტიბიუმი, ბისმუთი, ვერცხლისწყალი, თალიუმი, ინდიუმი და სხვ.) შედნობით. ადვილდნობადი შენადნობების კომპონენტების რაოდენობა და კონცენტრაცია ისეა შერჩეული, რომ შეიქმნას მრავალკომპონენტიანი ევტექტიკური შენადნობი. მაგ., ხუთმაგი სისტემის ევტექტიკა Sn - Pb - Cd - Bi - In, tდნ 47°C. ადვილდნობადი შენადნობები tდნ საგრძნობლად მცირდება ვერცხლისწყლის დამატებით. Sn - Pb - Bi - Hg სისტემის შენადნობების (ამალგამების) tდნ 100°C-ზე ნაკლებია, ხოლო Tl - Hg სისტემის შენადნობებისა 0°C-ზე დაბალი. კერძოდ, 8,5% Tl და 91,5% Hg შენადნობები — 59°С დნება. ადვილდნობადთა ჯგუფს განვკუთვნება აგრვთვე Sn - Zn და Sn - Pb სისტემის ზოგიერთი შენადნობი (რბილი სარჩილი). კალა საკმაოდ დეფიციტური ლითონია, ამიტომ მას ხშირად ცვლიან ბისმუთისა და ტყვიის ფუძეზე შექმნილი კალამცირე შენადნობებით (tდნ 100°C-ზე ნაკლები). მაგ., ვუდის შენადნობით (Bi - Pb - Cd - Sn სისტემის ოთხმაგი ევტექტიკა, კომპონენტთა თანაფარდობა — 4:2:1:1, tდნ უდრის 68°C). ადვილდნობად შენადნობებს იყენებენ ელექტრო და რადიოტექნიკაში, პოლიგრაფიასა და მედიცინაში. ს. ჯაყელი, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 90.
კამენოოსტროვსკის ხიდი

კამენოოსტროვსკის ხიდი (რუს. Каменноостровский мост) — ტრამვაის, საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, მდინარე პატარა ნევკაზე. ერთმანეთთან აკავშირებს სააფთიაქოსა და ქვის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა 151 მეტრი, ხოლო სიგანე — 27 მეტრი. ხიდი მდებარეობს კამენოოსტროვსკის პროსპექტზე. ხიდთან ახლოს მდებარეობს ლოპუხინის ბაღი და ქვის კუნძულის სასახლე. დინების ქვემო მიმართულებით მდებარეობს დიდი კრესტოვსკის ხიდი. უახლოესი მეტროს სადგურია „ჩიორნაია-რეჩკა“. ხიდმა სახელწოდება მიიღო კამეონოოსტროვსკის პროსპექტის მიხედვით. 1760 წელს ამ ადგილზე ააგეს პლაშკოუტის ხიდი არქიტექტორ ა. ფ. ვისტის პროექტის მიხედვით. 1765 წელს იგი შეცვალეს მოცურავე ხიდით. აღნიშნული ხიდი არაერთხელ გაარემონტეს ხის მასალებით. 1811-1813 წლებში ინჟინერ ავგუსტინ ბეტანკურის პროექტის მიხედვით მოცურავე ხიდის ადგილზე ააგეს რუსეთში პირველი შვიდმალიანი ხის თაღოვანი ხიდი. მშენებლობა მიმდინარეობდა ინჟინრების ა. დ. გოტმანისა და ს. ო. პანტელეევის ხელმძღვანელობით. ხიდის საერთო სიგრძე იყო 150 მეტრი. ამ სახით ხიდი 20 წელი ფუნქციონირებდა. 1833 წელს ინჟინერ პ. პ. ბაზენის ხელმძღვანელობით დაიწყო ხიდის ბურჯების რემონტი. 1859 წელს ინჟინერ ა. ი. შტუკენბერგის პროექტის მიხედვით წარიმართა ხიდის სრული რეკონსტრუქცია. 1906-1907 წლებში ინჟინერ ვ. რ. პაც-პომარნაცკის პროექტის მიხედვით მოხდა ხიდის გამაგრება. 1938 წელს ხიდის ხის ზეწრები გამოცვალეს მეტალით. ხიდის სიგრძე გახდა 152,5 მეტრი, ხოლო სიგანე — 18 მ. 1953-1954 წლებში ტრანსპორტის ინტენსიური ნაკადისა და ტვირთის გაზრდის გამო, ააგეს ახალი მეტალის ხიდი გასახსნელი მალით. ხიდის გახსნა გაიმართა 1954 წლის 17 ოქტომბერს. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 442. — 511 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 302. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. *Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 52. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Каменноостровский мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [https://web.archive.org/web/20190703001756/http://encspb.ru/object/2804006087 დაარქივებული 2019-07-03 საიტზე Wayback Machine. Каменноостровский мост] //Энциклопедия Санкт-Петербурга
თანამედროვე აზრი

„თანამედროვე აზრი“ — ქართული ყოველდღიური პოლიტიკური, სამეცნიერო და ლიტერატურული გაზეთი. სოციალ-დემოკრატთა ცენტრალური ორგანო; გამოდიოდა თბილისში 1915 წლის 1 მარტიდან 1917 წლის 15 მარტამდე. რედაქტორ-გამომცემლები — ნ. ჟღენტი (1915, № 1–179); ვ. ბობოხაძე (1915, № 180–247; 1916, № 1–127); ვ. რუხაძე (1916, № 128–292; 1917, № 1–59). დაიხურა ადგილობრივი ხელისუფლების განკარგულებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 584.
ადვოკატურა

ადვოკატურა (ლათ. advocatus — „მოწოდებული“) — ორგანიზაციული წარმონაქმნი, სადაც მუშაობენ ადვოკატთა კოლეგიების წევრები, აგრეთვე სხვა პირები, რომლებიც კანონმდებლობის შესაბამისად უფლებამოსილნი არიან აწარმოონ საადვოკატო საქმიანობა. ადვოკატთა კოლეგიის უმადლესი ორგანო — საერთო კრება ან კონფერენცია — ირჩევს ადეოკატთა კოლეგიის პრეზიდიუმს, რომელიც ქალაქებსა და რაიონებში იურიდიულ კონსულტაციებს ქმნის და მათში სამუშაოდ ანაწილებს ადვოკატებს. მხოლოდ პრეზიდიუმია უფლებამოსილი კოლეგიის წევრად მიიღოს ან კოლეგიიდან გარიცხოს ვინმე. ადვოკატთა კოლეგიაში შესვლა, ე. ი. ადეოვატად გახდომა შეუძლია უმაღლესი იურიდიული განათლებისა და სპეციალობის მიხედეით 2 წლის მუშაობის სტაჟის მქონე პირს. ადვოკატის ამოცანაა დაიცვას მოქალაქეებისა და საწარმო-დაწესებულებათა უფლებები და კანონიერი ინტერესები. როცა ცალკეულ მოქალაქეს, ან საწარმო-დაწესებულებას იურიდიული დახმარება სჭირდება, იურიდიული კონსულტაცია სათანადო ხელშეკრულებას დებს მასთან. ავოკატურა ანტიკურ ხანაში ადმოცენდა. რომის რესპუბლიკაში ადეოკატობა თავისუფალ და საპატიო პროფესიად ითვლებოდა. კორპორაციის სახე იმპერიის პერიოდში მიიღო. კაპიტალისტურ ქეეყნებში არ არსებობს ადვოკატურის შექვნის ერთიანი პრინციპი. ზოგიერთ სახელმწიფოში ადვოკატები ორ კატეგორიად იყოფიან. ინგლისში — ბარისტერებად და სოლისიტორებად საფრანგეთში — ადეოკატებად და რწმუნებულებად (ავუე) . სასამართლოში გამოსვლის უფლება მხოლოდ ბარისტერს აქვს, სოლისიტორი კი ხელშეკრულებას დებს კლიენტთან და ბარისტერისთვის ამზადებს საქმეს, მას შეუძლია მონაწილეობა მიიღოს ნაკლებმნიშენელოვან საქმეთა განხილეაშიც. რუსეთში ადოკატურა შეიქმნა 1864 წელს სასამართლო რეფორმის საფუძველზე. სასამართლო პალატებთან ჩამოყალიბდა ნაფიც ვექილთა საბჭოები. 1874 წელს ადვოკატურა მთლიანად დაექვემდებარა სასამართლოს და შეიქმნა კერძო ვექილთა ინსტიტუტი. 1917 წელს ძველი ადვოკატურა გაუქმდა, 1922 წელს აღდგა, როგორც თვითმმართველი საზოგადოებრივი ორგანიზაცია. საქართეელოში ადვოკატურა დაარსდა 1922 წელს. იმავე წელს მიიღეს ადვოკატურის პირველი დებულება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 90.
იუტები

იუტები (გერმ. Jüten) — გერმანული ტომი, რომელიც ახ. წ. I ათასწლეულის დამდეგს ცხოვრობდა იუტლანდიის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში. V–VI საუკუნეებში იუტების ნაწილი ანგლებთან და საქსებთან ერთად გადასახლდა ბრიტანეთში და მის სამხრეთ-აღმოსავლეთში დააარსა კენტის სამეფო. მატერიკზე დარჩენილი იუტები დაიმორჩილეს დანიელებმა. მოგვიანებით იუტები შევიდნენ დანიისა და ინგლისის ხალხების შემადგენლობაში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 284.
ენდრე ადი

ენდრე ადი (უნგრ. Ady András Endre; დ. 22 ნოემბერი, 1877, ერმინდსენტი — გ. 22 იანვარი, 1919, ბუდაპეშტი) — უნგრელი პოეტი და პუბლიცისტი. პირველი წიგნი („ლექსები“) 1899 წელს გამოსცა. 1904-1911 წლებში დროდადრო ცხოვრობდა პარიზში. განიცადა ფრანგი სიმბოლისტების გავლენა. პოეტი თანდათან დაინტერესდა დემოკრატიული და სოციალისტური მოძრაობით. ადი აღტაცებული შეხვდა რუსეთის 1905 წლის რევოლუციას (სტატია „მიწისძვრა“, 1906), ხოლო უნგრეთის სახალხო-განმათავისუფლებელი ბრძოლა მისი პოეზიის ძირითადი თემა გახდა („ახალი ლექსები“, 1906) ლექსების ციკლი „ქუჩის სიმღერა“, 1908 და სხვ.). ადის ბევრი ლექსი უნგრული სატრფიალო ლირიკის შედევრად ითვლება, ავტორია აგრეთვე მოთხრობებისა და წერილებისა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 90. ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 Roux P. d. Nouveau Dictionnaire des œuvres de tous les temps et tous les pays — 2 — Éditions Robert Laffont, 1994. — Vol. 1. — P. 20. — ISBN 978-2-221-06888-5 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q28924058"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2696397"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3372503"></a> ↑ 3.0 3.1 Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ 4.0 4.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 5.0 5.1 IMSLP — 2006. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q523660"></a> ↑ 6.0 6.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 7.0 7.1 Gran Enciclopèdia Catalana — Grup Enciclopèdia, 1968. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18696256"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2664168"></a> ↑ 8.0 8.1 Proleksis enciklopedija, Opća i nacionalna enciklopedija — 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3407324"></a> ↑ 9.0 9.1 Ади Эндре // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ 10.0 10.1 Deutsche Nationalbibliothek Record #118643894 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ LIBRIS — 2012. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1798125"></a> ↑ https://epa.oszk.hu/00100/00181/00069/338.htm ↑ Ady füstbe ment jogászkodása — Nagyvárad: 2012. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12356674"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q93358"></a>
იუტები (მრავალმნიშვნელოვანი)

სახელწოდება იუტები შეიძლება აღნიშნავდეს: იუტები — გერმანული ტომი. იუტები — ინდიელი ხალხი აშშ-ში
ადიაბატა

ადიაბატა (ბერძ. ἀδιάβατος — „გაუვალი“) — წირი, რომელიც ნებისმიერ თერმოდინამიკურ დიაგრამაზე გრაფიკულად გამოსახავს შექცევად ადიაბატურ პროცესს. იდე-ალური აირების აადიაბატა მარტივია და გამოისახება პუასონის განტოლებით: p ⋅ V k = c o n s t , {\displaystyle p\,\cdot V^{\mathsf {k}}=\mathrm {const} ,} სადაც p {\displaystyle p} არის აირის წნევა, V {\displaystyle V} — მისი მოცულობა, k {\displaystyle k} — ადაიაბატის მაჩვენებელი. k = C p C V {\displaystyle {\mathsf {k}}={\frac {C_{p}}{C_{V}}}} , ხოლო C p {\displaystyle C_{p}} და C V {\displaystyle C_{V}} — აირის სითბოტეეადობები მუდვივი წნევისა და მოცულობის დროს. შექცევადი ადიაბატური პროცესების შემთხვევაში ენტროპია მუდმივია, ამიტომ ადიაბატას შეიძლება იზოენტროპა ეწოდოს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 90.
გრიგორი ზინოვიევი

გრიგორი ევსეევიჩ ზინოვიევი (რუს. Григорий Евсеевич Зиновьев, ნამდვილი სახელი ოვსეი-გერშონ აარონის ძე რადომისლსკი [Овсей-Гершон Аронович Радомысльский]; დ. 11 (23) სექტემბერი, 1883, ელისავეტგრადი — გ. 25 აგვისტო, 1936, მოსკოვი) — წარმოშობით ებრაელი რუსი რევოლუციონერი, საბჭოთა პოლიტიკური და სახელმწიფო მოღვაწე. პარტიის ცკ პოლიტბიუროს წევრი (1921-1926), რკპ(ბ) ცკ პოლიტბიუროს წევრობის კანდიდატი (1919-1921), რკპ(ბ) ცკ ორგბიუროს წევრი (1923-1924). ვ. ლენინის გარდაცვალების შემდეგ პარტიის ლიდერობაზე ერთ-ერთი მთავარი პრეტენდენტი. 1920-იან წლებში შიდაპარტიული ბრძოლების აქტიური მონაწილწე. სამჯერ (1927, 1932 და 1934 წლებში) გარიცხული რკპ(ბ)-დან და ორჯერ აღდგენილი მისსავე რიგებში. 1936 წელს დახვრიტეს, რეაბილიტირებულიასიკვდილის შემდეგ 1988 წელს. Grigory Zinoviev Archive, part of Marxists Internet Archive. Anatol Lunacharsky on Zinoviev. Leon Trotsky on Zinoviev and Lev Kamenev ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ Store norske leksikon — 1978. — ISSN 2464-1480 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q746368"></a> ↑ The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a>
დიდი კრესტოვსკის ხიდი

დიდი კრესტოვსკის ხიდი (რუს. Большой Крестовский мост) — საფეხმავლო და საავტომობილო გასახსნელი ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, მდინარე პატარა ნევკაზე. ერთმანეთთან აკავშირებს პეტროგრადისა და კრესტოვსკის კუნძულებს. პირველი კაპიტალური ხიდი, რომელიც ააშენეს ნევის ტოტზე. ხიდის სიგრძეა 149 მეტრი, ხოლო სიგანე — 25,5 მეტრი. ხიდი ერთმანეთთან აკავშირებს დიდი ზელენინისა და პეტროგრადის ქუჩებს. დინების ქვემო მიმართულებით მდებარეობს კამენოოსტროვსკის ხიდი, ზემო მომართულებით კი — ლაზარევის ხიდი. უახლოესი მეტროს სადგურია „ჩკალოვსკაია“ (900 მ). თავდაპირველად ხიდს ერქვა კრესტოვსკის ან პეტერბურგ-კრესტოვსკის ხიდი (იმ კუნძულების სახელი, რომელსაც აერთიანებს). თანამედროვე სახელწოდება ხიდმა მიიღო 1876 წელს, რათა გაერჩიათ მდინარე კრესტოვკაზე გადებული მცირე კრესტოვსკის ხიდისაგან. პირველი ხიდი ამ ადგილზე, რომელმაც შეცვალა ბოგირი ააშენეს 1850 წელს. ეს იყო პირველი შემთხვევა ახალი მუდმივი ხიდის მშენებლობისა მდინარე ნევაზე და მის ტოტზე ახალ ადგილას, რომელსაც არ შეუცვლია მანამდე არსებული მოცურავე ხიდი. 1877 წელს ხიდი გაამაგრეს და გააფართოვეს კონკის გზის გაყვანასთან დაკავშირებით. 1882 წლიდან 1883 წლამდე მიმდინარეობდა ხიდის კაპიტალური რემონტი, კვლავ გადააკეთეს და გააფართოეს. XX საუკუნის დასაწყისში ხიდი მოძველებული აღმოჩნდა და 1904 წელს დახურეს მოძრაობისთვის. 1905 წელს დაიწყეს კაპიტალური რემონტი ინჟინერ პ. ა. ლიხაჩევის პროექტის მიხედვით. 1928 წლისთვის აქ არსებობდა ხის 11-მალიანი ხიდი, შუა გასახსნელი მალით. ხიდის გახსნა ხდებოდა ხელით. მისი სიგრძე იყო 126,4 მეტრი, სიგანე კი — 17,9 მეტრი. 1946 წლიდან ხიდი უკვე აღარ იხსნებოდა გასახსნელი მალის მოძველებული მდგომარეობის გამო. 1948 წლისათვის მთელი ხიდის ტექნიკური მდგომარეობა ითვალისწინებადა კაპიტალურ რემონტს. 1949-1951 წლებში „Ленгипроинжпроект“-ის ინჟინერის პ. ვ. ანდრეევსკისა და არქიტექტორ ლ. ა. ნოსკოვის პროექტით ააგეს ხუთმალიანი მეტალის გასახსნელი ხიდი. დიდი კრესტოვსკის ხიდი გახდა პირველი მსხვილი ხიდი, რომელიც ააგეს ლენინგრადში მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ. 2005-2006 წლებში მიმდინარეობდა გასახსნელი მალის მეტალის კონსტრუქციის რემონტი. 2007 წელს გამოცვალეს ასფალტბეტონის საფარი მუდმივ მალებზე და აყარეს ტრამვაის ხაზები. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 442. — 511 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 302. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Большой Крестовский мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [https://web.archive.org/web/20171107221250/http://encspb.ru/object/2804006656 დაარქივებული 2017-11-07 საიტზე Wayback Machine. Крестовские мосты] //Энциклопедия Санкт-Петербурга
პოპ-მუსიკა

პოპ-მუსიკა, რომელსაც ხშირად უბრალოდ პოპს უწოდებენ, არის თანამედროვე მუსიკა და პოპულარული მუსიკის (კლასიკური ან სერიოზული მუსიკისა და ხალხური მუსიკისგან განსხვავებით) ერთგვარი ტიპია. ეს ტერმინი კონკრეტულად ერთ ჟანრს ან ჟღერადობას არ გულისხმობს და მას სხვადასხვაგვარი მნიშვნელობა აქვს, დროისა და ადგილის მიხედვით. პოპულარული მუსიკის ფარგლებში, ტერმინს „პოპ-მუსიკა“ ხშირად განასხვავებენ სხვა ქვეჟანრებისგან ისეთი სტილისტური თავისებურებების მიხედვით, როგორიცაა საცეკვაო რიტმი ან ბითი, უბრალო მელოდიები და განმეორებადი სტრუქტურა. პოპ სიმღერის ტექსტი ხშირად ემოციურია და როგორც წესი, უკავშირდება სიყვარულის, გრძნობების ან ცეკვის თემებს. Adorno, Theodor W., (1942) "On Popular Music", Institute of Social Research. Bell, John L., (2000) The Singing Thing: A Case for Congregational Song, GIA Publications, ISBN 1-57999-100-9 Bindas, Kenneth J., (1992) America's Musical Pulse: Popular Music in Twentieth-Century Society, Praeger. Dolfsma, Wilfred, (1999) Valuing Pop Music: Institutions, Values and Economics, Eburon. Dolfsma, Wilfred, (2004) Institutional Economics and the Formation of Preferences: The Advent of Pop Music, Edward Elgar Publishing. Frith, Simon, Straw, Will, Street, John, eds, (2001), The Cambridge Companion to Pop and Rock, Cambridge University Press, ISBN 0-521-55660-0. Frith, Simon (2004) Popular Music: Critical Concepts in Media and Cultural Studies, Routledge. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პოპ-მუსიკა The pop genre The Consumption of Music and the Expression of Values: A Social Economic Explanation for the Advent of Pop Music დაარქივებული 2010-06-17 საიტზე Wayback Machine.
ლაზარევის ხიდი (სანქტ-პეტერბურგი)

ლაზარევის ხიდი (რუს. Лазаревский мост) — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, მდინარე პატარა ნევკაზე. ერთმანეთთან აკავშირებს პეტროგრადისა და კრესტოვსკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა 163 მეტრი, ხოლო სიგანე — 22,5 მეტრი. ხიდი ერთმანეთთან აკავშირებს პიონერისა და სპორტის ქუჩებს. დინების ქვემო მიმართულებით მდებარეობს დიდი კრესტოვსკის ხიდი, ზემო მომართულებით კი — დიდი პეტროვსკის ხიდი. უახლოესი მეტროს სადგურია „ჩკალოვსკაია“. თავდაპირველად ხიდს ერქვა კოლტოვსკის ხიდი, რომელიც წარმოიქმნა მიმდებარე ტერიტორიის ძველი სახელწოდებისაგან. 1952 წელს ხიდს უწოდეს ლაზარევსკის ხიდი, ადმირალ მიხეილ ლაზარევის პატივისცემის ნიშნად. ასევე კოლტოვსკის სანაპიროს უწოდეს ადმირალ ლაზარევის სანაპირო. ამ ადგილზე ხიდის აგების აუცილებლობა დაკავშირებულია კიროვის სახელობის სტადიონის მშენებლობასთან, რომელიც მდებარეობს პრიმორსკის გამარჯვების პარკში, კრესტოვსკის კუნძულის დასავლეთ ნაწილში. 1947-1949 წლებში ააგეს ტრამვაი-საფეხმავლო ხიდი „Ленгипроинжпроект“-ის ინჟინერის ვ. ვ. ბლაჟევიჩის პროექტის მიხედვით. ხიდი შედგებოდა 11 მალისაგან. მალების კონსტრუქცია მეტალისა იყო, შუა გასახსნელი მალა ერთფრთიანი იყო. ბურჯები ხისა და მეტალისა. ხიდის სიგრძე იყო 141,3 მეტრი, ხოლო სიგანე — 11,3 მ.1976 წელს მიმდინარეობდა ხიდის კაპიტალური რემონტი, რომლის ფარგლებშიც გარკვეული ხის კონსტრუქცია გამოიცვალა მეტალის კონსტრუქციით. 1998 წელს კივევ ერთი კაპიტალური რემონტი ჩაუტარდა. ტრამვაის ხაზი ხიდზე არსებობდა 2002 წლამდე. ტრამვაის ხაზის აყრის შემდეგ იგი გამოიყენებოდა მხოლოდ ფეხით მოსიარულეებისათვის. 2008-2009 წლებში მიმდინარეობდა ხიდის სრული რეკონსტრუქცია. სამუშაოების დამკვეთი იყო სანქტ-პეტერბურგის ადმინისტრაციის კეთილმოწყობისა და საგზაო მეურნეობის კომიტეტი. რეკონსტრუქციის პროექტის ავტორები იყვნენ ინჟინრები: ა. ა. სტანევიჩი, ტ. ი. გურევიჩი, ი. ი. კრილოვი, ლ. ა. კუდრიავცევა, მ. ვ. დიუბა, ა. ე. გორიუნოვი და ი. ე. სერებრენიკოვი. 2009 წელს სანქტ-პეტერბურგის გუბერნატორ ვალენტინა მატვიენკოს მონაწილეობით შედგა გარემონტებული ხიდის საზეიმო გახსნა. ახალი ხიდის გარემონტების საერთო ღირებულებამ შეადგინა 1,2 მლრდ რუბლი. რეკონსტრუქციის შემდეგ ხიდი გახდა ერთმალიანი და ჯაჭვის, გამოიყენებოდა როგორც ფეხით მოსიარულეებისათვის ასევე საავტომობილო მოძრაობისათვის. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 13. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. ЗАО «Институт «Стройпроект». История в проектах, 1990 – 2010. — СПб., 2010. — 116 с. Гуревич Т. Ю., Крылов Ю. Ю. Проект Лазаревского моста через Малую Невку в Санкт-Петербурге // Вестник мостостроения. — М., 2009. — № 1. — С. 12—15. Лазаревский мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [https://web.archive.org/web/20180430171317/http://www.stpr.ru/projects/709 დაარქივებული 2018-04-30 საიტზე Wayback Machine. Лазаревский мост через Малую Невку] //ЗАО «Институт «Стройпроект»
დიდი პეტროვსკის ხიდი

დიდი პეტროვსკის ხიდი (რუს. Большой Петровский мост) — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, მდინარე პატარა ნევკაზე. ერთმანეთთან აკავშირებს პეტროგრადისა და კრესტოვსკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა 295 მეტრი, ხოლო სიგანე — 21,5 მეტრი. ხიდი ერთმანეთთან აკავშირებს სავინის ქუჩასა და სამხრეთის გზას. დინების ქვემო მიმართულებით მდებარეობს ლაზარევის ხიდი. უახლოესი მეტროს სადგურია „კრესტოვსკი-ოსტროვი“. საარქივო დოკუმენტებიდან ცნობილია, რომ 1838 წელს ააგეს ხის მრავალმალიანი, ძელებიანი ხიდი, რომლის მახლობლადაც ააგეს დაცვის პოსტი. ახლოსვე, მდინარე ჩუხონკის სანაპიროზე, ააგეს ორი ხის პატარა სახლი ობიექტის დამცველი ჯარისკაცებისათვის. აგებულ ხიდს ჰქონდა გასახსნელი მალა და თავისი არსებობის მომენტიდან არც ერთხელ გაურემონტებიათ. 1947 წელს ხის მალების კონსტრუქცია შეცვალეს მეტალის ძელებით. ხიდის სიგანე იყო 18 მეტრი, ჰქონდა 26 მალა, რომელთა სიგრძეც მერყეობდა 5,5 მეტრიდან 13 მეტრამდე. მარჯვენა სანაპიროს ხუთი მალა გასახსნელი იყო. 1993 წელს ყინულმა დაანგრია ხიდის კონსტრუქციის ნაწილი. ამის შემდეგ ხიდზე აიკრძალა ავტომობილების გადაადგილება. იგი დაავიწროეს 2,2 მეტრამდე და გახდა საფეხმავლო. კრესტოვსკის კუნძულის ტერიტორიის განვითარებასთან და ბეტანკურის ხიდის აგების გეგმებთან დაკავშირებით წარიმართა დიდი პეტროვსკის ხიდის სრული რეკონსტრუქცია. ხიდი უნდა გამხდარიყო საფეხმავლო-საავტომობილო. ეს პროექტი დაკავშირებული იყო კიროვის სტადიონის რეკონსტრუქციასთან. 2010 წელ ძველი ხიდი დაშალეს და მის ადგილზე ააგეს ახალი, მეტალის ხიდი. ხიდი შედგებოდა შვიდი მალისაგან: 36,5+48,5+48,5+39,5+39,5+48,5+27,5 მ. 1916 წელს ხიდის შორიახლოს ყინულებში გადააგდეს გრიგოლ რასპუტინის ცხედარი. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 440. — 511 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 305. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 94. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. ЗАО «Институт «Стройпроект». История в проектах, 1990 – 2010. — СПб., 2010. — 116 с. Большой Петровский мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [https://web.archive.org/web/20171107221432/http://www.stpr.ru/projects/7761/ დაარქივებული 2017-11-07 საიტზე Wayback Machine. Большой Петровский мост через Малую Невку] //ЗАО «Институт «Стройпроект»
იუტლანდიის აჯანყება

იუტლანდიის აჯანყება — დანიელი გლეხების ერთ-ერთი უდიდესი აჯანყება შუა საუკუნეებში, იუტლანდიის ნახევარკუნძულზე. მიმდინარეობდა 1441–1443 წლებში. საერთო წინაპირობა — გლეხების პროგრესული ყმად გახდომა, რომელთა მდგომარეობაც დანიის გრძელვადიანი ომების გამო გაუარესდა. აჯანყებას ბიძგი მისცა მეფე ერიკ პომერანიელის ჩამოგდებამ და ძალაუფლების ფეოდალური მაგნატების ხელში გადასვლამ. აჯანყების ცენტრი გახდა ჩრდილოეთ იუტლანდია, სადაც გლეხთა მასები ჯერ კიდევ ინარჩუნებდნენ პირად თავისუფლებას. გლეხთა არმია ერგენსბერგთან გამართულ ბრძოლაში დამარცხდა. აჯანყების დამარცხებამ გლეხთა მდგომარეობა კიდევ უფრო გააუარესა. იუტლანდიის აჯანყება 1441–1443 — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული)