laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კარლენ მკრტიჩიანი

კარლენ მკრტიჩიანი (სომხ. Կառլեն Մկրտչյան; დ. 25 ნოემბერი, 1988) — სომეხი ფეხბურთელი. თამაშობს სომხეთის ნაკრებში და რუსეთის პრემიერლიგის კლუბ „ანჟიში“. კარლენმა კარიერა სომხურ „პიუნიკში“ დაიწყო, ასევე თამაშობდა უკრაინაში და ყაზახეთში. 2013 წელს რუსეთში გადაბარგდა და „ანჟისთან“ 3 წლიანი კონტრაქტი გააფორმა. მკრტიჩიანი სომხეთის ნაკრებში 2008 წლიდან თამაშობს, მისი დებიუტი მალტის ნაკრებთან შედგა. პირველი გოლი კი 2012 წელს ლიტვის წინააღმდეგ გაიტანა. ნაკრებში პირველი გოლის შემდეგ მკრტიჩიანი უკრაინაში დაქორწინდა. მისი ცოლი კარლენის თანაგუნდელ გევორგ ხაზარიანის კლასელი იყო. სომხეთის პრემიერლიგა: 2007, 2008, 2009, 2010 სომხეთის თასი: 2009, 2010 (მეორე ადგილი 2006) სომხეთის სუპერთასი: 2007, 2008, 2010 (მეორე ადგილი 2006, 2009) უკრაინის თასი: 2011-2012(მეორე ადგილი) უკრაინის სუპერთასი: 2012(მეორე ადგილი) წლის საუკეთესო სომეხი ფეხბურთელი: 2010 დონეცკის მეტალურგის საუკეთესო უცხოელი ფეხბურთელი: 2012 Profile at FFA armfootball.tripod.com worldfootball.net footballdatabase.eu ffu.org.ua ↑ Карлен Мкртчян подписал контракт с Анжи Russian. Anzhi Makhachkala (26 June 2015). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 27 ივნისი 2015. ციტირების თარიღი: 26 June 2015. ↑ Karlen Mkrtchyan ru. armfootball.tripod.com. ციტირების თარიღი: 26 March 2013. ↑ Armenia v Lithuania Match facts. guardian.co.uk. ციტირების თარიღი: 26 March 2013. ↑ hy:Կառլեն Մկրտչյանն ամուսնացել է hy. sport.news.am. ციტირების თარიღი: 26 March 2013. ↑ hy:Կառլեն Մկրտչյանը՝ «Մետալուրգի» լավագույն լեգեոնական hy. sport.news.am. ციტირების თარიღი: 26 March 2013. ↑ Armenia vs Lithuania match report. Uefa.com. UEFA. ციტირების თარიღი: 2013-09-06. ↑ Czech Rebublic vs Armenia match report. Fifa.com. Fifa. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-06. ციტირების თარიღი: 2013-09-06.
ჰრაირ მკოიანი

ჰრაირ მკოიანი (სომხ. Հրայր Մկոյան; დ. 2 სექტემბერი, 1986) — სომეხი ფეხბურთელი. არის სომხეთის ნაკრების და ირანული „ესტეგლალის“ მცველი. მკოიანს კარიერის დიდი ნაწილი სომხურ კლუბებში აქვს გატარებული, ასევე ნათამაშები აქვს რუსეთის, ჩეხეთის და ირანის ჩემპიონატში. ჰრაირი სომხეთის ნაკრებში 2009 წლიდან თამაშობს, მისი დებიუტი ერევანში რესპუბლიკურ სტადიონზე ბელგიის ნაკრების წინააღმდეგ შედგა. სომხეთის პრემიერ ლიგა: 2008(მეორე ადგილი) სომხეთის თასი: 2008 (მეორე ადგილი 2007) სომხეთის თასი: 2011 სომხეთის წლის საუკეთესო ფეხბურთელი: მეორე ადგილი 2009 (გამარჯვებული ჰენრიხ მხითარიანი) ↑ Генрих Мхитарян – лучший футболист Армении 2009 годa ru. ArmFootball.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 17 იანვარი 2013. ციტირების თარიღი: 23 March 2013.
მიფრინავენ წეროები

მიფრინავენ წეროები (რუს. Летят журавли) — მიხეილ კალატოზიშვილის ფილმი მეორე მსოფლიო ომის შესახებ. ფილმს საფუძვლად უდევს ვიქტორ როზოვის პიესა „მარად ცოცხალნი“. მოგებული აქვს ოქროს პალმის რტო კანის კინოფესტივალიზე. ტატიანა სამოილოვა (ვერონიკა) ალექსეი ბატალოვი (ბორისი) ვასილი მერკურიევი (ფიოდორ ივანოვიჩი) ალექსანდრე შოვინი (მარკი) „მიფრინავენ წეროები“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
გაიანეს ეკლესია

გაიანეს ეკლესია (სომხ. Սուրբ Գայանե եկեղեցի) — სომხური ეკლესია. მდებარეობს არმავირის პროვინციის ქალაქ ვაღრშაპატში. შედის ეჩმიაძინის მონასტრის შემადგენლობაში. 2000 წლიდან ტაძარი იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაშია. ტაძარი ააგეს 630 წელს სომეხთა კათალიკოსის ეზრ I-ის ბრძანებით. ამ დროიდან მოყოლებული თითქმის ძველი სახითაა შემორჩენილი ინტერიერი. XVII საუკუნეში რეკონსტრუქციის დროს მცირედით შეუცვალეს გუმბათი და ჭერი. ტაძარშია დაკრძალული წმინდა გაიანე. იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები სომხეთში VALARSHAPAT / SHOGHAKAT დაარქივებული 2010-06-10 საიტზე Wayback Machine. in the Index of Armenian Art: Armenian Architecture at the Armenian Studies program of California State University, Fresno Article at Armenica.org ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: გაიანეს ეკლესია
სამკაული ჩემი სატრფოსათვის

„სამკაული სატრფოსათვის“ — რეჟისორ თენგიზ აბულაძის 1971 წლის ფილმი. გადაღებულია აჰმედხან აბუ-ბაქარის ამავე სახელწოდების მოთხრობის მიხედვით. ფილმი დაღესტნის მკვიდრებსა და მათ ზნე–ჩვეულებათა შესახებ მოგვითხრობს. სამ ძმას ერთი ქალიშვილი უყვარს. დავის გადასაწყვეტად, ძველი ადათის თანახმად, ძმები საპატარძლოსთვის განსაკუთრებული საჩუქრის საძებნელად გაეშურებიან. რამაზ გიორგობიანი — ბაჰადური ნატაშა ქვლივიძე — სერმინაზი ნანი ბრეგვაძე — აიშა ეროსი მანჯგალაძე — დულდურუმი გოგი გეგეჭკორი — ჟანდარი რამაზ ჩხიკვაძე — დაუდი ლეონიდ ენგიბაროვი — სუგური ეთერ აბზიანიძე — სალტანათი კახი კავსაძე — ზაური ოთარ მეღვინეთუხუცესი — მაგომედი დავით ქობულოვი (ქობულაშვილი) — ხასბულათი თემურ ჩხიკვაძე — აზიზი ბესარიონ ხიდეშელი — მუხტარ ირაკლი ნიჟარაძე — ენაბლუ მოხუცი ია ხობუა — სერმინაზის დედა „სამკაული სატრფოსათვის“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია სამკაული ჩემი სატრფოსათვის imdb.com-ზე ↑ სამკაული სატრფოსათვის (1971)
ალეკო ბეგალიშვილი

ალექსანდრე (ალეკო) ბეგალიშვილი (დ. 4 აპრილი, 1968, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი კინოსა და თეატრის მსახიობი. დაიბადა 1968 წლის 4 აპრილს. 1990 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრისა და კინოს სახელმწიფო უნივერსიტეტი, სამსახიობო ფაკულტეტი. 1990–1995 წლებში იყო თენგიზ ჩანტლაძის სახელობის სატირისა და იუმორის თეატრის მსახიობი. 1995 წლიდან თბილისის მუსიკისა და დრამის სახელმწიფო თეატრის მსახიობია. ოჯახში ყველა მსახიობი ჰყავდა: მამა — ბადრი ბეგალიშვილი, საქართველოს სახალხო არტისტი, დედა — ფატი ბელქანია, ძმები — ზურა და ბადრი ბეგალიშვილები „პეპი გრძელიწინდა“ (პოლიციელი, ხულიგანი, ქურდი) — რეჟ. ზურაბ კახიანი „კინტო“ (კოწია) — რეჟ. გიორგი ქართველიშვილი „საჭიროა მატყუარა“ (ტომასი) — რეჟ. ნუგზარ გაჩავა „ო ადონაი ისმინე“ (აბიკო) — რეჟ. ნუგაზარ გაჩავა „ფიფქია და შვიდი ჯუჯა“ (კვირა) — რეჟ. ვ ძიგუა „მხიარული ახალგაზრდობა“ (ხიპი) — რეჟ. ზურაბ კახიანი „ბაბაჯანას ქოშები“ (ბაბაჯანა) — აღადგინა ბადრი ბეგალიშვილმა „კურკას ქორწილი“ (კურკა ) — აღადგინა ბადრი ბეგალიშვილმა ალბერ კამიუს „ქალაქი ალყაში“ (მოსამართლე) — რეჟ. დავით დოიაშვილი „საქორწინო გარიგება“ (როსინის სული) — რეჟ. დავით დოიაშვილი „მაკულატურა ანუ დღეს ორშაბათია“ (ექიმი – რაძინსკი)— რეჟ. დავით დოიაშვილი, გურანდა იაშვილი „მარლენ დიტრიხი“ (ვიზაჟისტი, კაბარეს მოცეკვავე) — რეჟ. დავით დოიაშვილი პამელა ლინდონ ტრევერსის „მერი პოპინსი“ (ბიძია ალბერტი) — რეჟ. დავით დოიაშვილი, გურანდა იაშვილი გიორგი ერისთავის „გაყრა“ (რამაზი) — რეჟ. დავით დოიაშვილი „ბედნიერი ერი“ (მონაწილე) — რეჟ. მანანა ბერიკაშვილი იუკიო მისიმას „მარკიზა დე სადი“ (მადამ დე მონტრეი) — რეჟ. მანანა ბერიკაშვილი „იყო და არა იყო რა ანუ საშობაო ზღაპარო“ (კურდღელი) — რეჟ. დავით დოიაშვილი ედმონ როსტანის „სირანო დე ბერჟერაკი“ (რაგნო) — რეჟ. დავით დოიაშვილი უილიამ შექსპირის „მაკბეთი“ (დანკანი) — რეჟ. დავით დოიაშვილი „ვერის უბნის მელოდიები“ (მედროგე პავლე) — რეჟ. დავით დოიაშვილი სლავომირ მროჟეკის „სახლი საზღვარზე“ (მე) — რეჟ . დავით დოიაშვილი „ვარიაციები პატრიოტულ თემაზე“ (ძმა ) — რეჟ. დავით დოიაშვილი უილიამ შექსპირის „(შუა) ზაფხულის ღამის სიზმარი“ (სტვირა, თისბე ) — რეჟ. დავით დოიაშვილი უილიამ შექსპირის „რომეო და ჯულიეტა“ (მონტეგი) — რეჟ. დავით მღებრიშვილი სოფოკლეს „ანტიგონე“ (კრეონტი) —რეჟ. პაატა ციკოლია მორის მეტერლინკის „ლურჯი ფრინველი“ (ახალი წლის ჯადოსნური სული) — რეჟ. დავით დოიაშვილი ჰენრიკ იბსენის „მოჩვენებები“ (ენგსტრანდი) — რეჟ. მიხეილ ჩარკვიანი ჯანი როდარის „ჩიპოლინო“ (მასტინო, მაძებარი სტაფილოუ) — რეჟ. მაია ჩართოლანი მაქსიმ გორკის „ფსკერზე“ (კლეშჩი) — რეჟ. დავით დოიაშვილი ედვარდ ოლბის „ეს ხომ სამხეცეა“ (ჯერი) — რეჟ. ბექა ქავთარაძე ევრიპიდეს „მედეა“ (ეგევსი)— რეჟ. მიხეილ ჩარკვიანი მარტინ მაკდონას „ბალიშის კაცუნა“ (ყველა მამა) — რეჟ. დავით დოიაშვილი ოთარ ქათამაძის, პაატა ციკოლიას „აიიქ“ (ბასგიტარა) — რეჟ. პაატა ციკოლია ბერტოლტ ბრეხტის „სამგროშიანი ოპერა“ ( ბრაუნი ) — რეჟ. გიორგი თავაძე 1993: „კალმასობა იოანესი“ (ოთარიკა) — რეჟ. ზურაბ მექვაბიშვილი 2010: „ქუჩის დღეები“ (პოლიციელი) — რეჟ. ლევან კოღუაშვილი 2013: „კომა“(მერაბა) — რეჟ. აჩიკო ქავთარაძე 2013: „მანდარინები“ (აფხაზი მებრძოლი) — რეჟ. ზაზა ურუშაძე „დეტექტივები“ (სერიალი) (მინდია მექვაბიშვილი) — რეჟ. ლაშა ცერიაშვილი ალექსანდრე ბეგალიშვილი დაარქივებული 2020-09-26 საიტზე Wayback Machine.
ლევონ ჰაირაპეტიანი

ლევონ ჰაირაპეტიანი (სომხ. Լևոն Հայրապետյան; დ. 17 აპრილი, 1989) — სომეხი ფეხბურთელი, რომელიც არის სომხეთის ნაკრების და სომხური „პიუნიკის“ მცველი. ლევონის მამა — სოს ჰაირაპეტიანი იყო ოლიმპიური ჩემპიონი ჰოკეიში. ლევონი გერმანული საფეხბურთო სკოლის აღზრდილია, ახალგაზრდული კარიერა „ჰამბურგში“ გაატარა, ამის შემდეგ სომხურ „პიუნიკში“ გადავიდა თუმცა ამ კლუბში მხოლოდ 4 მატჩი ჩაატარა. 2011 წელს პოლონეთში წავიდა სათამაშოდ კერძოდ კი „ლეჩიაში“. რამდენიმე პოლონური კლუბში თამაშის შემდეგ ჰაირაპეტიანი „პიუნიკში“ დაბრუნდა. ჰაირაპეტიანის დებიუტი ეროვნულ ნაკრებში 2011 წელს შედგა საქართველოს წინააღმდეგ. სომხეთის პრემიერ ლიგა: 2010 ↑ ru:Левон Айрапетян ru. Soccer.Ru. ციტირების თარიღი: 17 March 2013. ↑ Lewon Hajrapetjan w Lechii, kadra biało-zielonych na obóz w Turcji pl. sportowefakty.pl. ციტირების თარიღი: 30 January 2011. ↑ Debiut piłkarza Lechii w kadrze Armenii pl. futbolnews.pl. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 24 ოქტომბერი 2014. ციტირების თარიღი: 10 February 2011.
ეჩმიაძინის მონასტერი

ეჩმიაძინის მონასტერი (სომხ. Էջմիածնի Մայր Տաճար) — სომხური სამოციქულო ეკლესიის მონასტერი. სომხეთის კათოლიკოს-პატრიარქის ადგილსამყოფელი. 2000 წლიდან შედის იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში. მონასტრის შემადგენლობაში შედის ეჩმიაძინის საკათედრო ტაძარი, რიფსიმეს ეკლესია (618 წ.), გაიანეს ეკლესია (650 წ.), შოკაგატის ეკლესია (1694 წ.). მონასტრის კუთვნილებაშია ასევე მუზეუმი და შუა საუკუნეების დეკორატიული ხელოვნების კოლექცია. უძველესი ხის ეკლესია მონასტრის ადგილზე აგებული იყო ჯერ კიდევ 303 წელს, სომხეთში ქრისტიანობის ოფიციალურ რელიგიად გამოცხადებიდან მალევე, მეფე თრდატ III-ის და წმინდა გრიგოლ განმანათლებლის მიერ. ქვის ეკლესია ააგეს V-VII საუკუნეებში. ტაძარს ჯვრის გეგმით, ოთხი აფსიდით და ოთხ სვეტზე გადადგმული ცენტრალური გუმბათით სომხური საეკლესიო არქიტექტურის ნიმუშია. სამრეკლო აგებულია 1653-1658 წლებში, ხოლო საკურთხევლის ნაწილი 1869 წელს. გარდა არქიტექტურისა, ტაძარი სხვა სომხური ეკლესიებისგან გამოირჩევა ინტერიერის ფრესკების ორიგინალური მხატვრობით. 1712-1721 წლებში ეჩმიაძინის მოხატვაზე მუშაობდა ჰოვნათან ნაღაში. შემორჩენილია გუმბათის ზედა ნაწილის მხატვრობა და მთავარი აფსიდის შიდა მარმარილოზე მოხატული მარიამ ღვთისმშობელი. ეჩმიაძინის ტაძრის მოხატულობები ასევე ეკუთვნით იაკობ და ჰარუტუნ ჰოვნატანიანებს (XVIII საუკუნის პირველი ნახევარი) და ჰოვნატან ჰოვნატანიანს (XVIII საუკუნის მეორე ნახევარი). XIX საუკუნეში საკათედრო ტაძარი მოხატეს მკრთუმ და იაკობ ჰოვნათანიანებმა. რიფსიმეს ეკლესია გაიანეს ეკლესია ვაღარშაპატი The Monastery of Ejmiatsin, c. 1660, c. 1890, c. 1990 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ეჩმიაძინის მონასტერი
ახალი გერმანისტიკული ლიტერატურათმცოდნეობა

ახალი გერმანისტიკული ლიტერატურათმცოდნეობა (გერმ. die Neuere Deutschen Literaturwissenschaft, შემოკლებით die NDL) — გერმანისტიკის ერთ-ერთი სამეცნიერო-კვლევითი დარგი, სასწავლო-აკადემიური ფილოლოგიური დისციპლინა გერმანულენოვანსა და სხვაენოვან ქვეყნების უნივერსიტეტებში. გერმანისტიკულ ლიტერატურათმცოდნეობას ხშირად ლიტერატურის გერმანისტიკასაც (გერმ. Literaturgermanistik) უწოდებენ. ასევე მსგავსი ფორმითაა ნაწარმოები ენის გერმანისტიკა (გერმ. Sprachgermanistik), რომლითაც გერმანისტიკულ ენათმეცნიერებას აღნიშნავენ. თუ ტერმინით "გერმანული ლიტერატურათმცოდნეობა" გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის ტერიტორიაზე არსებულ უნივერსიტეტებში სრულიად განსხვავებული ქვეყნების ლიტერატურების ( - ამერიკული, ფრანგული, ესპანური, იტალიური, ბერძნული, რუსული, იაპონური და ა.შ.) სამეცნიერო კვლევას აღნიშნავენ, "გერმანისტიკული ლიტერატურათმცოდნეობა" აღნიშნავს მხოლოდ გერმანულ ენაზე შექმნილი, ან არსებული ლიტერატურული ტექსტების მეცნიერულ შესწავლასა და კვლევას. ახალი გერმანისტიკული ლიტერატურათმცოდნეობა წარმოადგენს გერმანიის, ავსტრიის, შვეიცარიისა და ლუქსემბურგის უნივერსიტეტებში სამიდან ერთ-ერთ არჩევით დარგს გერმანისტიკული ენათმეცნიერებისა და მედიევისტიკის გვერდით. გერმანისტიკის ფაკულტეტის სტუდენტები პირველი ოთხი სემესტრის განმავლობაში გერმანისტიკის სამივე დარგს გადიან როგორც ამ დარგის საფუძველს, შესავალი საგნების სახით, ხოლო მოგვიანებით კი სტუდენტებს შეუძლიათ თავად გადაწყვიტონ სამი გერმანისტიკული მიმართულებიდან სამივე აირჩიონ, თუ არა. საერთო მინიმუმად ორი დარგია მიჩნეული. ახალ გერმანისტიკულ ლიტერატურათმცოდნეობაში სტუდენტთათვის გამოსამუშავებელ კომპეტენციათა შორის ითვლება არა მარტო პირველადი ტექსტების, არამედ ლიტერატურის, მედიისა და კულტურის თეორიების შესწავლა ანუ გამოყენება, - დიფერენცირებული ანალიზი. ახალი გერმანისტიკული ლიტერატურათმცოდნეობა დაკავებულია ადრეული ახალი დროის გერმანულენოვანი ლიტერატურით, რომელიც მოიცავს ბაროკოს, განმანათლებლობას, კლასიკას და რომანტიზმს, ნატურალიზმს, მოდერნსა და პოსტმოდერნს თანადროულობის ლიტერატურულ პროცესებამდე. ტრირის უნივერსიტეტის გერმანისტიკული ლიტერატურათმცოდნეობის სტუდენტთათვის განკუთვნილი წასაკითხი (პირველადი) ტექსტების სია-მინიმუმი (ეპოქების მიხედვით) დაარქივებული 2015-12-21 საიტზე Wayback Machine. Alo Allkemper, Norbert O. Eke: Literaturwissenschaft. Eine Einführung. (UTB basics). 3. überarb. u. erw. Auflage. UTB, Stuttgart 2010, ISBN 978-3-8252-2590-2. Heinz Ludwig Arnold, Heinrich Detering (Hrsg.): Grundzüge der Literaturwissenschaft. Deutscher Taschenbuch Verlag, München 1996, ISBN 3-423-30171-6. Rainer Baasner, Maria Zens: Methoden und Modelle der Literaturwissenschaft – Eine Einführung. 3. überarbeitete und erweiterte Auflage. Erich Schmidt, Berlin 2005.
ნოე ყიფიანი

ნოე ყიფიანი (დ. 27 იანვარი, 1887, სოფ. ყუმისთავი, წყალტუბოს რაიონი — გ. 15 ნოემბერი, 1965) — ქართველი გეოლოგი, სორბონის უნივერსიტეტის საბუნებისმეტყველო მეცნიერებათა ფაკულტეტის ლიცენციატი, საქართველოს მუზეუმის და მასთან არსებული ბიბლიოთეკის დირექტორი 1919-1923 წლებში. ნოე ყიფიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ალდაბრის კუნძულები

ალდაბრის კუნძულები (ინგლ. Islands in the Aldabra group) — კუნძულთა ჯგუფი, მდებარეობს ინდოეთის ოკეანის დასავლეთ ნაწილში და შედის სეიშელის გარე კუნძულების ჯგუფში, ყველაზე დასავლეთით მდებარე ჯგუფი მის შემადგენლობაში. საერთო ფართობი — 176 კმ². ატოლი ალდაბრა კუნძული ასამპშენი მარჯნის კუნძული ასტოვი ატოლი კოსმოლედო ↑ The Seychelles Islands - Assumption. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-05-21. ციტირების თარიღი: 2015-08-21.
ასამპშენი (კუნძული)

ასამპშენი (ინგლ. Assumption Island) — მარჯნის კუნძული სეიშელის გარე კუნძულების ალდაბრის კუნძულების შემადგენლობაში. მდებარეობს 28 კმ-ში სამხრეთით ატოლ ალდაბრიდან. ფართობი შეადგენს 11,07 კმ²-ს. კუნძულის დასავლეთის მხარეს მდებარეობს პატარა დასახლებული პუნქტი (7 ადამიანი) სანაპირო პლაჟით. ორ დიდ ქვიშის დიუნას უკავია მკაფიო ადგილი კუნძულის სამხრეთ-აღმოსავლეთში, ერთ-ერთის სიმაღლე 32 მეტრია. გუანოს უკონტროლო მოპოვების შედეგად, რომელიც გრძელდებოდა თვით 1983 წლამდე, კუნძულზე ჭარბობს შიშველი კლდეები და გამოქვაბულები, რომლებიც იშვიათად დაფარულია ღარიბი მცენარეულობით. კუნძულზე ბინადრობს ფელზუმების სახეობის ენდემური ხვლიკების ქვესახეობა სეიშელის დღის გეკონი — Phelsuma abbotti sumptio. კუნძულის სამხრეთით მდებარეობს ქოქოსის პალმის პლანტაციები. კუნძულზე არსებობს ასამპშენის აეროპორტი. კუნძული ასამპშენი დაარქივებული 2010-11-29 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ↑ The Seychelles Islands - Assumption. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-05-21. ციტირების თარიღი: 2015-08-21.
შიდა გერმანისტიკა

შიდა გერმანისტიკა (გერმ. Inlandsgermanistik) — ჰუმანიტარული, აკადემიური და სამეცნიერო დარგი, რომელიც დაკავებულია გერმანული ენისა და ლიტერატურის კვლევითა და სწავლებით. ტერმინით "შიდა გერმანისტიკა" ფაქტობრივად აღინიშნება ის, რასაც საკუთრივ ე.წ. "ტრადიციული გერმანისტიკა" წარმოადგენს, და მისი ცალკე ტერმინად ჩამოყალიბება 1980-იანი წლების დამდეგს უკავშირდება, როცა გაჩნდა საჭიროება ახალი ცნების, ე.წ. "საზღვარგარეთის გერმანისტიკის" შექმნისა. პირველ ყოვლისა, შიდა გერმანისტიკა სამამულო გერმანისტიკას აღნიშნავს, განსხვავებით საზღვარგარეთის გერმანისტიკისაგან, თუმცა საზღვარგარეთის გერმანისტიკა შეიძლება აღნიშნავდეს გერმანიაში, ან რომელიმე გერმანულენოვან ქვეყანაში არსებული ინსტიტუტის, ფაკულტეტის სახელსაც, რომელიც მიზნად ისახავს გერმანული ენის სწავლებას იმათთვის, ვისთვისაც გერმანული ან უცხო ენას წარმოადგენს, ან მეორე, ან მესამე ენას. ახალი გერმანისტიკული მიმართულება, რომლის ცალკე სახელით ჩამოყალიბებასაც ხელი უნდა შეეწყო გერმანული ენის როგორც არამშობლიური ენის სწავლების ახალი მეთოდიკის ჩამოყალიბებაში, დღესაც საკამათოდაა მიჩნეული. სამეცნიერო დისკუსიის დაწყება გერმანულ- და არაგერმანულენოვან ქვეყნებში არსებული გერმანისტიკების სხვადასხვაგვარი ორიენტირების შესახებ უკავშირდება ალოის ვირლახერის (Alois Wierlacher) სახელს. ა. ვირლახერი მიიჩნევდა, რომ გერმანისტიკა არაგერმანულენოვან ქვეყნებში შედარებით უცხოთკულტუროლოგიურ დისციპლინად („vergleichende Fremdkulturwissenschaft“) უნდა ჩამოყალიბებულიყო. გერმანისტიკული ენათმეცნიერება ახალი გერმანისტიკული ლიტერატურათმცოდნეობა გერმანისტიკული მედიევისტიკა Gabriele Graefen / Martina Liedke: Germanistische Sprachwissenschaft. Deutsch als Erst-, Zweit- oder Fremdsprache, (UTB 8381), Francke, Tübingen 2008, ISBN 978-3-8252-8381-0 Thomas Rathmann (გამომც.): Texte, Wissen, Qualifikationen - Ein Wegweiser für Germanisten, Berlin 2000.
კოსმოლედო

კოსმოლედო (ინგლ. Cosmoledo) — სეიშელის გარე კუნძულების ალდაბრის კუნძულებში შემავალი ატოლი. კუნძულის სიგრძე დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენ შეადგენს 14,5 კმ-ს, ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ — 11,5 კმ-ს. ხმელეთის საერთო ფართობია — დაახლოებით 5,2 კმ², ხოლო ლაგუნასთან ერთად — დაახლოებით 152 კმ². მდებარეობს 178 კმ-ში აღმოსავლეთით ატოლ ალდაბრიდან. სულ კოსმოლედო ითვლის 16 მომცრო კუნძულს და რიფს, რომლებიც ატოლის გარშემო მდებარეობენ. კუნძულების ჩამონათვალი მოყვანილია საათის ისრის მომართულებით, ჩრდილოეთიდან დაწყებული: ჩრდილოეთი კუნძულები. ჩრდილო-დასავლეთის კუნძული, ჩრდილო-აღმოსავლეთის კუნძული. აღმოსავლეთი კუნძულები. ილ-დუ-ტრუ, გოელეტი, გრანდ-პოლიტი, პეტი-პოლიტი, გრანდ-ილი (მეთევზეთა ქოხებით, ფართობი — 1,6 კმ²). სამხრეთი კუნძულები. პაგოდა, სამხრეთი კუნძული. დასავლეთი კუნძულები. მოსტიკიუ, ბალაინი, მენაი (2,3 კმ²), საურისი, მანაკიუ, აილეტი, ახლო აილეტი. თევზაობა სეიშელის კუნძულებზე დაარქივებული 2015-11-06 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) Atoll Research Bulletin vol. 83 "Notes on some of the Seychelles Islands, Indian Ocean" დაარქივებული 2006-09-09 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) Atoll Research Bulletin vol. 136 "Coral islands of the Western Indian Ocean" (map of Cosmoledo, p. 139) დაარქივებული 2009-09-18 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) კოსმოლედოს ფოტოგრაფიები დაარქივებული 2015-11-06 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
საკანი №79

საკანი №79 — ზაქარია ბერიშვილის 1930 წლის ფილმი. ფილმი ნაწილობრივ რეალურ მოვლენებზეა დაფუძნებული. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმში მოთხრობილია უბრალო ქალის, მარო ბოჭორიშვილის ამბავი. მისი ქმარი უბედური შემტხვევის შედეგად ქარხანაში დაიღუპება, ქალს კი ერთ-ერთი ზედამხედველი დახმარების ნაცვლად სილას გააწნავს. აფექტში მყოფი მარო ზედამხედველს კლავს. მას გადასახლებას მიუსჯიან. უპატრონოდ დარჩენილ მცირეწლოვან შვილს მდიდარი ფაბრიკანტი იშვილებს. დედა შვილის კვალს დაკარგავს. გადასახლებიდან დაბრუნებული მარო რევოლუციურ საქმიანობაში ერთვება და აღმოაჩენს, რომ მისი შვილი პროკურორია. ის სიკვდილმისჯილ რევოლუციონერთა პროცესზე უნდა გავიდეს საბრალდებო დასკვნით. დედა მიდის შვილთან დათხოვს, ერთი დღით გადადოს პროცესი, ამასობაში კი იმედოვნებს, რომ რევოლუციონერები გვირაბს გათხრიან ციხიდან გასაპარად. შვილი თხოვნას არ შეუსრულებს და სასამართლოზე სასიკვდილო განაჩენს მოითხოვს. დედა შვილს მოკლავს. ფილმი რეჟისორ ბორის მიხინს უნდა გადაეღო. მისი დავალებით სცენარისტებმა სცენარი სპეციალურად ქალის მთავარი როლის შემსრულებლისთვის, ნუცა ჩხეიძისთვის დაწერეს. მიხინს ისე მოსწონდა ჩხეიძე, რომ სულ „ლედი მაკბეტს“ ეძახდა მას. მაგრამ მიხინი ბაქოში წავიდა და ფილმი ზაქარია ბერიშვილმა გადაიღო. 1907 წლის 26 სექტემბერს ქუთაისის ციხიდან 40 პატიმარი გაიპარა გვირაბის მეშვეობით. გვირაბი ციხის მოპირდაპირე სახლის სარდაფიდან იყო გათხრილი. სახლში საქსოვი ცეხი იყო გახსნილი და მას რევოლუციონერი მარო ბოჭორიშვილი ხელმძღვანელობდა. გაქცეულ პატიმართაგან ერთ-ერთმა, ლეო ქიაჩელმა ამ შემტხვევას მიუძღვნა რომანი „სისხლი“ (1927), რომლის მიხედვით სიკო დოლიძემ 1975 წელს გადაიღო „გაქცევა განთიადისას“. ირაკლი მახარაძე, „დიადი მუნჯი“ — ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა, თბილისი, 2014 ISBN 978-9941-23-104-9 საკანი №79 ეროვნული ფილმოგრაფია დაარქივებული 2016-04-29 საიტზე Wayback Machine.
უგუბზიარა

უგუბზიარა — დავით რონდელის სადებიუტო ფილმი. ფილმი წარსულის მავნე ჩვევებთან ბრძოლას ეძღვნება. გიორგი მდივანი აფხაზეთის ერთ-ერთ სოფელში შეესწრო ფაქტს, რომ მამამ შვილს ექიმბაშის გარდა არავინ გააკარა, მაგრამ შემდეგ ინანა და საავადმყოფოში წაიყვანა შვილი. ამაზე დაყრდნობით დაიწერა სცენარი, რომელიც მოუწოდებდა აფხაზეთის ყოფა-ცხოვრებაში ყოველგვარი გადმონაშთების, ქელეხი, ექიმბაშები, არაჰიგიენური ყოფის აღმოფხვრისკენ. ირაკლი მახარაძე, „დიადი მუნჯი“ — ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა, თბილისი, 2014 ISBN 978-9941-23-104-9
ხაბარდა

ხაბარდა — მიხეილ ჭიაურელის 1931 წლის ფილმი. ხაბარდა აზერბაიჯანულად ნიშნავს „განზე გადექი“ ან „გზიდან ჩამომეცალეს“. ფილმის ეს სათაური მიმართულია ცხოვრების ძველებური ყაიდის მოყვარულთაკენ. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმში ანგრევენ ეკლესიას, მის ნაცვლად კი მუშათა კეთილმოწყობილი სახლები უნდა ააშენონ. ფილმი პრესამ დაიწუნა და ძირითადად, ნეგატიური რეცენზიები იბეჭდებოდა. თავად რეჟისორი წარსულთან ბრძოლას ასახელებდა მოტივაციად: მახარაძე ი., „დიადი მუნჯი“, თბილისი: ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა, 2014, ISBN 978-9941-23-104-9. „ხაბარდა“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ ირინე რატიანი, „ქართული მუნჯი კინო“ გვ. 116 — „ხელოვნება“, 1976
ტათევის უდაბნო

ტათევის უდაბნო (სომხ. Տաթևի անապատ) — სომხური სამოციქულო ეკლესიის მონასტერი. მდებარეობს სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში, სოფელ ტათევთან ახლოს. მონასტერი დააარსეს XVII-XVIII საუკუნეებში. 1995 წლიდან იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის საცდელ სიაშია. ტათევის მონასტერი Official Website FindArmenia.com: Tatev Big Hermitage დაარქივებული 2010-11-24 საიტზე Wayback Machine. ↑ The monasteries of Tatev and Tatevi Anapat and the adjacent areas of the Vorotan Valley ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ტათევის უდაბნო
ნამდვილი კავკასიელი

ნამდვილი კავკასიელი — მიხეილ გელოვანის 1931 წლის კინოკომედია. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმში დაცინვის საგანია კავკასიელისა და ქართველის შესახებ არსებული სტერეოტიპული იმიჯი. სატირულადაა დახატული ყალბი წარმოდგენები კავკასიაზე: თბილისის ვიწრო ქუჩაზე წყაროსავით მოდის კახური ღვინო, რომელსაც ყანწებით სვამენ; დალაქები ხანჯლით პარსავენ კლინეტებს, ხოლო თუ რამე ეწყინა, იმ ხანჯლითვე თავს ჭრიან; გამყიდველი მყიდველს ხანჯლით ხელს კვეთს; ყველაფერ ამას კი უემოციოდ უყურებს ბანზე მოცეკვავე ქართველი ქალი. ამის საპირისპიროდ და ნათელი მომავლის საილუსტრაციოდ ნაჩვენებია ინდუსტრიული საქართველო, პურის ყანები, სასოფლო-სამეურნეო ტექნიკა. ირაკლი მახარაძე, „დიადი მუნჯი“ — ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა, თბილისი, 2014 ISBN 978-9941-23-104-9
ნახვამდის

ნახვამდის — გიორგი მაკაროვის 1934 წლის ფილმი. უკანასკნელი ქართული მუნჯი ფილმი. ის ამავდროულად გიორგი მაკაროვის უკანასკნელი ფილმია. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმის მოქმედება 1905-07 წლებში ხდება. მთავარი გმირები მეტეხის ციხიდან გაქცეული რევოლუციონერი და ორი ერთმანეთის მოძულე თავადი ძმა არიან. ფილმი სამი თვის განმავლობაში გადიოდა კინოეკრანებზე დაპრესამ მას „განსაკუთრებული კინემატოგრაფიული მოვლენა“ უწოდა. ირაკლი მახარაძე, „დიადი მუნჯი“ — ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა, თბილისი, 2014 ISBN 978-9941-23-104-9
ასტოვი

ასტოვი (ინგლ. Astove Island, ფრანგ. Île Astove) — მარჯნის კუნძული ინდოეთის ოკეანის დასავლეთ ნაწილში, რომელიც შედის სეიშელის გარე კუნძულების ალდაბრის კუნძულების ჯგუფში. მდებარეობს 38 კმ-ში სამხრეთ-აღმოსავლეთით ატოლ კოსმოლედოდან. კუნძულს აქვს დაახლოებით 6 კმ სიგრძე და 4 კმ სიგანე. ფართობი — 4,96 კმ². ლაგუნის ფართობი — 9,5 კმ². კუნძული იმითაა საინტერესო, რომ ეს ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვანი ატოლებიდანაა რომელშიც არსებობს მხოლოდ ერთი პატარა არხი, რომელიც აერთებს ლაგუნას ღია ზღვასთან. ეს ასევე ბუნების ერთ-ერთი ხელუხლებელი ადგილია. რადგანაც სეიშელის კუნძულები მრავალი წლის განმავლობაში მეკობრეთა თავშესაფარი იყო, კუნძულებზე ადგილობრივი მოსახლეობის, უცხოელების და სეიშელის მთავრობის მიერ დღევანდლამდე გრძელდება მათ მიერ მიწაში ჩაფლული დიდი რაოდენობით ქურდობით მოპოვებული ძვირფასეულობების ძებნა. მაგრამ ისეთი ძვირფასი ნაპოვნი ნივთები, რომლებიც ყველასათვის ცნობილი გახდებოდა, საკმაოდ იშვიათია. ერთადერთი ოფიციალურად დაფიქსირებული ნაპოვნი საგანძური გახდა 1911 წელს კუნძულზე აღმოჩენილი 107 ვერცხლის მონეტა, რამდენიმე ჩანგალი და კოვზი და ბოცმანის საყვირი. 1972 წელს კუნძულზე იპოვეს 1760 წელს ჩაძირული პორტუგალიური გემის ღუზა. ეს რაიონი მთლიანად გადათხარეს და კიდევ აღმოაჩინეს რამდენიმე ოქროს და ვერცხლის ნაკეთობები. სეიშელის კუნძულები