laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ხათუნა იოსელიანი

ხათუნა იოსელიანი (დ. 9 იანვარი, 1944, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მსახიობი. ხათუნა–ბელა გივის ასული იოსელიანი დაიბადა 1944 წლის 9 იანვარს გივი იოსელიანისა და ნინო წეროძის ოჯახში. ხათუნა იოსელიანის ძმა ალექსანდრე (საშკა) იოსელიანი, აგრეთვე ცნობილი ქართველი მსახიობი იყო, რომელიც აფხაზეთის ომში დაიღუპა (1993). მსახიობი მონაწილეობდა არაერთ სპექტაკლსა, თუ ფილმში. ერთხანს მუშაობდა რუსთავის თეატრშიც, რომელიც რამდენიმე მსახიობთან ერთად დატოვა. 2006 წელს ხათუნა იოსელიანი ამერიკის შეერთებულ შტატებში, ნიუ-იორკში წავიდა საცხოვრებლად, სადაც სამშობლოში უთეატროდ დარჩენილმა მსახიობმა კვლავ საკუთარი პროფესიით მუშაობა განაგრძო და ნიუ-იორკის ქართულ თეატრში არაერთი სპექტაკლი დადგა. 2013 წლის 14 ნოემბერს ხათუნა იოსელიანს ამერიკის შეერთებული შტატების მოქალაქეობაც მიენიჭა და 2014 წლის 9 იანვარს, დაბადებიდან 70 წლის იუბილეს აშშ–ში შეხვდა. ნიუ-იორკში მან დადგა სპექტაკლები: ,,ნაცარქექია", ნოდარ დუმბაძის ,,ჰელადოსი“, თეთრი ბაირაღები", ალექსანდრე ჩხაიძის ,,შთამომავლობა". მის გეგმებში კვლავ მრავალი სპექტაკლის დადგმაა. მსახიობ ხათუნა იოსელიანს ჰყავს ორი ქალიშვილი მაკა და თამუნა შენგელიები და ერთი შვილიშვილი საშკა კალმახელიძე. 1966: „კედელი“ რეჟ. ალექსანდრე (ალეკო) ნინუა 1987: ანემია რეჟ. ვახტანგ კოტეტიშვილი 1988: „დღესასწაული“ რეჟ. გივი (ბესო) ოდიშარია 1988: ზეიმი რეჟ. ირაკლი შავლიაშვილი 1988: „დახატული წრე“ რეჟ. დიმიტრი (დიტო) ცინცაძე 1989: „ჩვენი კეთილმოწყობილი საზოგადოება (შემსრულებელი № 977)“ რეჟ. ოთარ ლითანიშვილი 1989: „ტურანდოტი“ რეჟ. ოთარ შამათავა 1993: „ციხე-სიმაგრე“ რეჟ. დავით ჯანელიძე 1993: „ზღვარზე“ რეჟ. დიმიტრი (დიტო) ცინცაძე 1994: „ოჩაბამბა“ (ხათუნა) რეჟ. ზაზა ჯორბენაძე 1994: „გზა ჩალაურისაკენ“ რეჟ. აკაკი შანშიაშვილი 1994: „ატრაქციონი“ რეჟ. ოთარ შამათავა 1996„: შეყვარებული კულინარის 1001 რეცეპტი“ (საფრანგეთი) რეჟ. ნანა ჯორჯაძე 1997: „მაგრამ რა მერე?!“ (თამარ) რეჟ. რამაზ იოსელიანი 1998: „ჩემი ძვირფასი, სანატრელი ბაბუ“ (აშხენა) რეჟ. პავლე ჩარკვიანი 1999: „ძვირფასო მ.“ რეჟ. ოთარ შამათავა 2000: „ზაფხული, ანუ 27 დაკარგული კოცნა“ (საფრანგეთი) რეჟ. ნანა ჯორჯაძე 2001: „ცარიელი სივრცე“ რეჟ. როლანდ (მიხო) ბორაშვილი 2003: „არის ასეთი ქვეყანა“ (უდარდელა) რეჟ. ლევან ანჯაფარიძე 2008: „აფსურდისტანი“ (გერმანია) 2011: „დაუმთავრებელი პორტრეტი“ „აეროპორტი“ (უკრაინა) 1994: „სახლი ძველ უბანში“ 2002: „მგლების ხორუმი“ „ჰე მეგობრებო“ 2001 — საუკეთესო მსახიობი ქალი. ფილმი „ცარიელი სივრცე“, დსთ-ის და ბალტიის ქვეყნების ღია კინოფესტივალი. ანაპა,  რუსეთი. 2001 — ,,Золотой орёл"(кинопремия) (,,ოქროს არწივი"), ,,გრან პრი", ფილმი „ცარიელი სივრცე“. მოსკოვის საერთაშორისო კინოფესტივალი. მოსკოვი,  რუსეთი. 2014 — დაჯილდოვდა კინემატოგრაფიაში შეტანილი ღვაწლისთვის. ხათუნა იოსელიანი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ხათუნა იოსელიანი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია ოფიციალური საიტი ↑ მსახიობი ხათუნა იოსელიანი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-04. ციტირების თარიღი: 2015-08-25. ↑ “პატივი ეცით საკუთარს!” – ხათუნა იოსელიანი ↑ ხათუნა იოსელიანი კინემატოგრაფიაში შეტანილი ღვაწლისთვის დაჯილდოვდა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-10-25. ციტირების თარიღი: 2015-08-25.
ლანა კონსეისანი

ლანა კონსეისანი (დ. 8 იანვარი, 1996) — ბრაზილიელი ფრენბურთელი. თამაშობს ბრაზილიის ქალ ფრენბულთა ნაკრებში. ითამაშა 2018 და 2019 წლების მსოფლიო საკლუბო ჩემპიონატებზე. 2015 წელს მონაწილეობა მიიღო მსოფლიოს 20 წლამდელთა ჩემპიონატზე. ↑ 1.0 1.1 http://clubworldchampionships.2019.women.fivb.com/en/teams/min%20itamb%20minas%20bra/team_roster worldofvolley.com დაარქივებული 2019-03-30 საიტზე Wayback Machine.
ივანე ლაჟეჩნიკოვი

ივანე ლაჟეჩნიკოვი (დ. 14 სექტემბერი, 1794 — გ. 26 ივლისი, 1869, მოსკოვი) — რუსი მწერალი, რუსული ისტორიული რომანის ერთ-ერთი ფუძემდებელი. მისი პირველივე რომანი „უკანასკნელი ნოვიკი“ (1831–1833) წარმატებული აღმოჩნდა. რომანში „ყინულის სახლი“ (1835) მან აღწერა XVIII საუკუნის 30-იანი წლების რუსეთი. ლაჩეჩნიკოვს ასევე ეკუთვნის დრამები და კომედიები, მათ შორის ისტორიული დრამა „ოპრიჩნიკი“ (1843), რომელიც საფუძვლად დაედო პეტრე ჩაიკოვსკის ამავე სახელწოდების ოპერას. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 129. Коровин В. Л. ЛАЖЕЧНИКОВ // Большая российская энциклопедия. т. 16. — М., 2010. — стр. 580. ↑ 1.0 1.1 1.2 Лажечников, Иван Иванович // Русский биографический словарь / под ред. Н. Д. Чечулин, М. Г. Курдюмов — СПб: 1914. — Т. 10. — С. 32–34. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q20801624"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1960551"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q21175481"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q656"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q16668993"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4515376"></a> ↑ Карцов В. С. Лажечников, Иван Иванович // Энциклопедический словарь — СПб: Брокгауз — Ефрон, 1896. — Т. XVII. — С. 244–246. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23892928"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q602358"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q22344345"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q20801623"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19908137"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q656"></a> ↑ 3.0 3.1 Лажечников Иван Иванович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a>
მარიანო ხოსე დე ლარა

მარიანო ხოსე დე ლარა ი სანჩეს დე კასტრო (დ. 24 მარტი, 1809, მადრიდი — გ. 13 თებერვალი, 1837, მადრიდი) — ესპანელი მწერალი, კრიტიკოსი და პუბლიცისტი. წერდა კრიტიკულ სტატიებს, პამფლეტებს, ნარკვევებს. სტატიებით „ლიტერატურის შესახებ“ „ლიტერატურული პოლემიკა“, „სატირისა და სატირიკოსების შესახებ“ ხელი შეუწყო ესპანეთში რომანტიკული სკოლი შექმნას. მისი პიესა „მასიასი“ (1834) ესპანური რომანტიკული თეატრის ერთ-ერთი პირველი ნაწარმოები იყო ხოლო რომანი „მეფე ენრიკე სუსტის პაჟი“ (1834) ესპანური რომანტიკული ისტორიული რომანის პირველი ნიმუში. ლარამ საფუძველი მოუმზადა კოსტუმბრიზმს, ხელი შეუწყო ესპანეთში კრიტიკული რეალიზმის განვითარებას. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 129. მარიანო ხოსე დე ლარა — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
კოპალა (პოემა)

კოპალა — ქართველი პოეტის ვაჟა-ფშაველას პოემა, რომელიც 1889 წელს გამოქვეყნდა. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფშავ-ხევსურთა (და რაჭველთა) ღვთაება კოპალას ვაჟას პოეზიაში სახალხო გმირის თვისებები აქვს შეძენილი. ქართულ მითოლოგიურ პანთეონში კი მისი ფუნქციები ნათლად არაა გამოხატული. „ზოგჯერ... კოპალა თითქოს ალ-ქაჯების ბატონი არის“. ნაწილობრივ ამ ატრიბუტით გვევლინება ის ვაჟა-ფშაველასთან. პოემა ბუნების აღწერით იწყება. ეს ბუნება საზარელია: მთვარე არსად ჩანს, ვარსკვლავებიც გამქრალია, ნისლი, ცურვით დაღლილი, მიმალულია მთის ყურეში, მთები ღრმა ფიქრით შებურულან, ჩუმად მოსჩქეფს არაგვი, თვით ცრემლსაც კი ცრემლი სდის, ხელუხლებელ უღრან ტყეში ბუ ჰკივის, ნადირთ ღმუილი ცათა კიდეს სწვდება, მივარდნილ ჭიუხებში შევარდენი წივის, გამოჩნდა ირემი, რომელიც დაეწაფა მდინარეს, მაგრამ ანაზდეულად ისევ ტყეს მიაშურა: მაშინ სასწრაფოდ შეწყდა მხეცთა ხმა, ყველა გაინაბა. ამას მოსდევს დევების გამოჩენის სურათი. აქეთ მთით, იქით მთიდამა; გამოჩნდნენ შავნაბდიანნი გაღმა-გამოღმა კლდიდამა; შავ-ბნელთ და უზარმაზართა გრგვინვით ჩამოვლნეს ჭალანი, კაცისა სისხლით ეღებათ ხელ-ფეხი, პირის ბალანი. ბუნების საზარელი სურათი პოეტმა იმიტომ დაგვიხატა, რომ ეჩვენებინა დევების საშინელება. პოემაში „კოპალა“ გადმოცემულია, თუ როგორ დაებატონენ სოფელს დევები. ყველაფერი აირია, ძმა ძმის სისხლსა სვამს. მშველელად ჩნდება მოხუცი კოპალა მხარ-იღლივ წითელი ფარით, „მარჯვენით ლახტი უჭირავს, მარცხენას ამკობს ჯვარითა“. დევთა ლეშით ივსება ტყე, ველი და ხევები. კოპალა სწყევლის დევებს, რომლებიც კაცთა მოდგმას სწამლავენ და რომელთაც კარგა ხანს სჭერიათ ფშავი. სასტიკი რისხვა მოევლინათ დევებს. ბოლოს ქვეყანას ისევ ეფინება სინათლე, ერი ხელგაშლილი ლოცულობს თავისი მხსნელისათვის. თვით დევთა დიდი მეუფე ბეღელა მიართმევს ძღვნად კოპალას ფარ-ხმალს, დევების საომარ აბჯარს, უამრავ ოქროს, ვერცხლსა და ძვირფას თვლებს. კოპალა უბრძანებს ბეღელას — ჯვარს ემთხვიოს, მაგრამ ის თავის ლაშებითაც ვერ სწვდება ჯვარს და სულს განუტევებს. დევების მეუფის ფერფლისაგან გამოვლენ „შავნი ბუჭყანი და ჭიანი“ და ტყეს მიაშურებენ. ბუნებაში მშვიდობა და ჩვეულებრივი წესრიგი დაისადგურებს. ხალხის ბედნიერებასა და სიხარულს პირველად ვაჟა ბუნების მხიარულებით გვიხატავს: თენდება. ნამი დაჰყრია მიწასა ალმარიანი არაგვსა პირი უცინის ტანი უშვენის ხმლიანი. ულოცვენ გამარჯვებასა მისი კიდენი კლდიანნი. მოსქდა მთითა და ბარითა ოთხით მრავალნი ფრთიანნი, — წყალსა სმენ არაგვისასა ჯიხვნი, ირემნი რქიანი. მხოლოდ შემდეგ გვისურათებს პოეტი ხალხის სიხარულს, რომელიც გამოწვეულია კოპალას გმირობით. ვიკიწყაროში არის სტატია: კოპალა (პოემა) ვაჟა-ფშაველას ხსოვნისადმი მიძღვნილი კრებული, თბილისის უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 1966. გიორგი ჯიბლაძე, ვაჟა-ფშაველა, თბილისი,1958 ↑ ივანე ჯავახიშვილი, ქართველი ერის ისტორია, ტ. I, გვ.98 ↑ აკაკი ურუშაძე, ძველი კოლხეთი არგონავტების თქმულებაში, თბილისი, 1964, გვ. 160-161.
იზრაელ გელფანდი

იზრაელ გელფანდი (რუს. Изра́иль Моисе́евич Гельфа́нд; დ. 2 სექტემბერი, 1913 — გ. 5 ოქტომბერი, 2009) — მოწინავე საბჭოთა მათემატიკოსი. 800-ზე მეტი სამეცნიერო სტატიისა და დაახლოებით 30 მონოგრაფიის ავტორი; დიდი სამეცნიერო სკოლის დამაარსებელი. ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1940). მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტისა (1941–1990) და რატგერსის უნივერსიტეტის (1990–2009) პროფესორი. შვედეთის სამეფო მეცნიერებათა აკადემიისა (1974) და ლონდონის სამეფო საზოგადოების უცხოელი წევრი (1977). მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასპირანტურის დამთავრების (1935) შემდეგ მუშაობდა იქვე, ხოლო 1953 წლიდან რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის მ. კელდიშის სახელობის გამოყენებითი მათემატიკის ინსტიტუტში. მოსკოვის მათემატიკური საზოგადოების პრეზიდენტი (1966–1970), სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1984; 1991 წლიდან რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი). გელფანდის ძირითადი შრომები მიეძღვნა კომუტატური ნორმირებული რგოლების თეორიას, განზოგადებული ფუნქციების თეორიასა და ინტეგრალურ გეომეტრიას. ცდილობდა მათემატიკური მეთოდების გამოყენებას ბიოლოგიაში. ავტორია მრავალრიცხოვანი ნაშრომებისა ნებისყოფითი მოძრაობების, ქსოვილურ კულტურებში უჯრედული მიგრაციის, პროტეომიკისა და ექიმების კლინიკური მუშაობის ალგორითმიზაციის საკითხებზე. მთავარი რედაქტორი ჟურნალისა „ფუნქცონალური ანალიზი და მისი გამოყენება“ (1967). მიღებული აქვს სსრკ სახელმწიფო პრემია (1951, 1953), ლენინური პრემია (1961), კიოტოს პრემია (1989). 1978 წელს გადაეცა ვოლფის ჯილდო. დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით (1954, 1956, 1973). Уни­тар­ные пред­став­ле­ния клас­си­че­ских групп. М.; Л., 1950 (совм. с М. А. Най­мар­ком); Пред­став­ле­ния груп­пы вра­ще­ний и груп­пы Ло­рен­ца, их при­ме­не­ния. М., 1958; Обоб­щен­ные функ­ции и дей­ст­вия над ни­ми. 2-е изд. М., 1959; Ком­му­та­тив­ные нор­ми­ро­ван­ные коль­ца. М., 1960; Лек­ции по ли­ней­ной ал­геб­ре. 4-е изд. М., 1971. ↑ Find a Grave — 1996. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q63056"></a> ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 MacTutor History of Mathematics archive — 1994. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q547473"></a> ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 Израиль Моисеевич Гельфанд | Большая российская энциклопедия. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-01-29. ციტირების თარიღი: 2021-01-21. ↑ Бо­го­лю­бов Н. Н. и др. Гель­фанд И. М. (К 70-ле­тию со дня ро­ж­де­ния) // Ус­пе­хи ма­те­ма­ти­че­ских на­ук. 1983. Т. 38. Вып. 6 (библ.).
იხვნისკარტა

იხვნისკარტა (ლათ. Ornithorhynchus anatinus) — ძუძუმწოვარი ცხოველი ერთგასავლიანების ქვეკლასისა. მისი სიგრძე 45 სმ აღწევს. აქვს გაბრტყელებული სხეული, მოკლე ფეხები, საცურაო აპკით გაერთიანებული თითები, გრძელი და ბრტყელი რქოვანი ნისკარტი. სხეული შემოსილია უხეში ფაცახით, რომლის ქვეშ ნაზი თივთიკია. ფერად მუქი მურაა. იკვებება ნაირგვარი ცხოველებით. გავრცელებულია ავსტრალიასა და ტასმანიაზე. კარგად ცურავს და ყვინთავს. ბინადრობს სოროში. მრავლდება წელიწადში ერთხელ, დებს 1-2 კვერცხს. ნაშიერს კვებავს რძით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 289.
ბლეკ ჩაინა

ანჟელა რენე უაიტი (დ. 11 მაისი, 1988), უფრო მეტად ცნობილი სასცენო სახელით ბლეკ ჩაინა — ამერიკელი მოდელი, რეპერი და ანტრეპრენიორი. კარიერა დაიწყო 2008 წელს. 2011-2014 წლებში ურთიერთობა ჰქონდა რეპერ Tyga-სთან. 2016-2017 წლებში ურთიერთობაში იყო რობ კარდაშიანთან. ჰყავს 2 შვილი. 2010 წელს იყო ნიკი მინაჟის დუბლიორი (ტრიუკების დროს) კანიე უესტის კლიპში „Monster“. ↑ 1.0 1.1 Freebase Data Dumps — Google. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q95"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q648625"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q15241312"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1453477"></a> ↑ Babesdirectory — 2020. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q108899911"></a> ↑ 3.0 3.1 https://hedendaagsesieraden.nl/2024/04/06/blac-chyna/ ბლეკ ჩაინა — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
ევრილ ჰეინესი

ევრილ ჰეინესი (ინგლ. Avril Dannica Haines; დ. 29 აგვისტო 1969, ნიუ-იორკი, აშშ) — ამერიკელი იურისტი და პოლიტიკური მოღვაწე. ცენტრალური სადაზვერვო სამმართველოს დირექტორის მოადგილე 2013-2015 წლებში, ეროვნული დაზვერვის სააგენტოს პირველი ქალი დირექტორი ჯო ბაიდენის მთავრობაში 2021 წლიდან. მისი პოლიტიკური კარიერა დაიწყო 2010 წელს როდესაც ბარაკ ობამას ადმინისტრაციაში გახდა პრეზიდენტის მრჩევლის თანაშემწე ეროვნული უსაფრთხოების საკითხებში. 2013 წლის 9 აგვისტოდან ცენტრალური სადაზვერვო სამმართველოს დირექტორის მოადგილეა. 2014 წლის დეკემბერში დანიშნეს ეროვნული უსაფრთოხოების საკითხებში ამერიკის პრეზიდენტის მრჩევლის მოადგილედ და ეს თანამდებობა ეკავა 2017 წლის 20 იანვრამდე. 2020 წლის 23 ნოემბერს ახლადარჩეულმა პრეზიდენტმა ჯო ბაიდენმა წარადგინა საკვანძო თანამდებობებზე წარდგენილი კანდიდატების სია, რომელშიც ევრილ ჰეინესი მოაზრებოდა, როგორც ეროვნული დაზვერვის სააგენტოს დირექტორი. 2021 წლის 21 იანვარს აშშ-ის სენატმა იგი დაამტკიცა და გახდა პირველი ქალი აღნიშნულ თანამდებობაზე. ↑ Karen DeYoung and Greg Miller. (2013-06-12) CIA’s deputy director to be replaced with White House lawyer. Washington Post. ციტირების თარიღი: 2017-01-26. ↑ Simon Engler. (2014-12-18) Number 2 at CIA Moves to White House. Foreign Policy. ციტირების თარიღი: 2017-01-26. ↑ Ben Leonard. (2020-11-23) Who is Avril Haines, Biden’s director of national intelligence pick? The ex-CIA deputy director once owned a Baltimore book cafe. The Baltimore Sun. ციტირების თარიღი: 2020-11-24. ↑ სალომე თორაძე. (2021-01-21) აშშ-ის სენატმა ეროვნული დაზვერვის სააგენტოს დირექტორად ავრილ ჰეინესი დაამტკიცა. 1tv.ge. ციტირების თარიღი: 2021-01-21.
ირაკლი ღარიბაშვილი (ფიზიკოსი)

ირაკლი ღარიბაშვილი (დ. 19 მაისი, 1960, თბილისი — გ. 21 იანვარი, 2021, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი, ფიზიკოსი, საქართველოს ეროვნული სამეცნიერო ბიბლიოთეკის დირექტორი 2006-2021 წლებში. ირაკლი ღარიბაშვილმა 1983 წელს დაამთავრა მოსკოვის ფიზიკა–ტექნიკური უნივერსიტეტის ფიზიკისა და ენერგეტიკის ფაკულტეტი. 1983–1986 წლებში იყო მოსკოვის ოლქის კურჩატოვის სახელობის ატომური ენერგიის ინსტიტუტის ფილიალის ინჟინერი; 1990–1993 წლებში საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ფიზიკის ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი; 1993–2000 წლებში საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ცენტრალური სამეცნიერო ბიბლიოთეკის განყოფილების გამგე; 2000–2006 წლებში საქართველოს სახელმწიფო წიგნის პალატის დირექტორის მოადგილე. 2006 წლიდან 2021 წლამდე (გარდაცვალებამდე) იყო ეროვნული სამეცნიერო ბიბლიოთეკის დირექტორი. იყო მრავალი პროექტის ავტორი და თანაავტორი, მათ შორის: „ქართულ ბიბლიოგრაფიულ მონაცემთა ბაზები ინტერნეტში საბიბლიოთეკო–საინფორმაციო ტერმინოლოგიის ინგლისურ–რუსულ–ქართული ინტერაქტიული ლექსიკონი“ (2001–2004); საქართველოს ბიბლიოთეკების სტატისტიკა – ინტერნეტ გამოცემა (2001); ჟურნალ „საქართველოს ბიბლიოთეკის“ ელექტრონული ვერსია (2003); საქართველოს ეროვნული სტანდარტი „ქართულ ასო–ნიშანთა კლავიატურაზე განლაგების ოპტიმიზაცია“ (2003–2004) და სხვა. ირაკლი ღარიბაშვილი (ფიზიკოსი) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ეროვნული სამეცნიერო ბიბლიოთეკა დაარქივებული 2021-01-21 საიტზე Wayback Machine. ეროვნული სამეცნიერო ბიბლიოთეკის დირექტორი დაარქივებული 2021-01-25 საიტზე Wayback Machine.
РБМК

РБМК (რუს. Реактор большой мощности канальный (РБМК), დიდი სიმძლავრის არხებიანი რეაქტორი) — ენერგეტიკული ბირთვული რეაქტორების სერია, შემუშავებული სსრკ-ში. რეაქტორი РБМК არის არხებიანი, ჰეტეროგენური, გრაფიტ-წყლიანი, დუღილის ტიპის, სითბურ ნეიტრონებზე. თბოგამტარი — მდუღარე წყალი. მსოფლიოში პირველი ატომური ელექტროსადგურის რეაქტორი (АМ-1 («Атом Мирный»), ობნინსკის ატომური ელექტროსადგური, 1954 წ) იყო ურან-გრაფიტული, არხებიანი, წყლის თბოგამტარით. ურან-გრაფიტული რეაქტორების ტექნოლოგიის შექმნა-განვითარება წარმოებდა სამხედრო-სამრეწველო და საცდელ-სამრეწველო რეაქტორებზე, რომლებსაც სამხედრო დანიშნულებასთან ერთად ჰქონდათ სამეურნეო: ელექტრო ენერგიისა და სითბოს წარმოების დანიშნულება. 1960-იანი წლების დასაწყისში დაიწყო მუშაობა რეაქტორების შექმნაზე, რომლებიც შემდეგ საფუძვლად დაედო РБМК-ს. ზოგიერთი კონსტრუქციული გადაწყვეტა მუშავდებოდა ბელოიარსკის ატომური ელექტროსადგურის საცდელ ენერგეტიკულ რეაქტორებზე „მშვიდობიანი ატომი, დიდი“ («Атом Мирный Большой»): АМБ-1 (1964 წ) და АМБ-2 (1967 წ). РБМК ტიპის რეაქტორები ქრონოლოგიურად და ტექნიკური ევოლუციის მიხედვით სამ თაობად იყოფა. РБМК-1000 ტიპის პირველი რეაქტორის მშენებლობა დაიწყო 1966 წელს ლენინგრადის (სანქტ-პეტერბურგის) მახლობლად; ამავე წელს გადაწყდა ჩერნობილის ატომური ელექტროსადგურის მშენებლობაც. 1973 წელს შევიდა ექსპლუატაციაში მსოფლიოში პირველი РБМК-1000 ტიპის ატომური რეაქტორი, ლენინგრადის ატომური ელექტროსადგურის პირველი ენერგობლოკი. РБМК-ს პირველ თაობას განეკუთვნებიან: ლენინგრადის აეს-ის 1 და 2 ენერგობლოკები (1973, 1975); კურსკის აეს-ის 1 და 2 ენერგობლოკები (1976, 1979); ჩერნობილის აეს-ის 1 და 2 ენერგობლოკები (1977, 1978); (სულ 6 ენერგობლოკი). ლენინგრადის აეს-ის მეორე რიგის (მე-3 და მე-4 ენერგობლოკები) პროექტირებისას გადაწყდა ამ ტიპის რეაქტორების გაუმჯობესება. პროექტის გადაკეთების მთავარი მიზეზი იყო უსაფრთხოების წესების გამკაცრება. РБМК-ს მეორე თაობას განეკუთვნებიან: ლენინგრადის აეს-ის მე-3 და მე-4 ენერგობლოკები, კურსკის აეს-ის მე-3 და მე-4 ენერგობლოკები, ჩერნობილის აეს-ის მე-3 და მე-4 ენერგობლოკები, სმოლენსკის აეს-ის 1 და მე-2 ენერგობლოკები; (სულ 8 ენერგობლოკი). ჩერნობილის აეს-ის ავარიამდე სსრკ-ში ასეთი რეაქტორების მშენებლობა ფართოდ იგეგმებოდა, თუმცა ავარიის შემდეგ РБМК ტიპის ახალი რეაქტორების მშენებლობა შეწყდა. 1986 წლის შემდეგ ექსპლუატაციაში შევიდა РБМК ტიპის რეაქტორები: სმოლენსკის აეს-ის მე-3 ენერგობლოკი (1990); იგნალინის აეს-ის მე-2 ენერგობლოკი (1987). Левин В. Е. Ядерная физика и ядерные реакторы. 4-е изд. — М.: Атомиздат, 1979. Абрамов М. А., Авдеев В. И., Адамов Е. О. и др. Под общей редакцией Черкашова Ю. М. Канальный ядерный энергетический реактор РБМК. — М.: ГУП НИКИЭТ, 2006. 632 с. Доллежаль Н. А., Емельянов И. Я. Канальный ядерный энергетический реактор. — М.: Атомиздат, 1980. Емельянов И. Я., Михан В. И., Солонин В. И., под общ. ред. акад. Доллежаля Н. А. Конструирование ядерных реакторов. — М.: Энергоатомиздат, 1982.
ლაზიენკი

ლაზიენკი — პარკი ვარშავაში, შრუდმიეშციეს რაიონში. კომპლექსი ადრინდელი კლასიცისტური სტილისაა. პარკის ნაგებობებია „თეთრი სახლი“ (1774-1777), სასახლე მისლევიცე (1775-1779), ფრედერიკ შოპენის ძეგლი (1907-1926), პარკის მახლობლადაა ბელვედერის სასახლე (1818-1822). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 106.
სერგეი ლაზო

სერგეი ლაზო (დ. 23 თებერვალი, 1894 — გ. მაისი, 1920) — მოლდოველი ბოლშევიკი, რუსეთის სამოქალაქო ომის მონაწილე სწავლობდა პეტერბურგის ტექნოლოგიურ ინსტიტუტში და მოსკოვის უნივერსიტეტში ფიზკა-მათემატიკის ფაკულტეტზე. მონაწილეობდა სტუდენთა რევოლუციურ გამოსვლებში. დაამთავრა ალექსის ქვეითთა სასწავლებელი. მსახურობდა ციმბირის ქვეითთა პოლკში პრაპორშჩიკად. იყო საპოლკო კომიტეტის წევრი. 1917 წლიდან იყო ირკუტსკის სამხედრო კომენდანტი. 1920 წელს პრიმორიეში დააპატიმრეს და მოკლეს იაპონელებმა. მის სახელს ატარებს კიშინიოვის ერთ-ერთი ცენტრალური ქუჩა და ასევე ქუჩა თბილისში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სერგეი ლაზო ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 106. სერგეი ლაზო — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული)
ლათინთა კავშირი

ლათინთა კავშირი — ლათინური ქალაქების გაერთიანება ძველ იტალიაში. ჩამოყალიბდა ძველი წელთაღრიცხვის I საუკუნეში ქალაქ ალბა ლონგას მეთაურობით. აერთიანებდა 30 თემს. ეს იყო ლაციუმის თემების სუსტი პოლიტიკური გაერთიანება, მასში შედიოდა რომიც, რომელიც მაშინ უმნიშვნელო დასახლება იყო. კავშირს ჰქონდა საერთო საკულტო დღესასწაულები. ყოველ ლათინს შეეძლო უძრავი ქონების შეძენა და ვაჭრობა მთელს ლაციუმში. სადავო საკითხებს წყვეტდა სამოკავშირეო საბჭო. ძვ. წ. VII საუკუნეში რომმა ალბალონგა დაანგრია და სათავეში ჩაუდგა ლათინთა კავშირს. რომში რესპუბლიკის გამოცხადების პერიოდში არსებული სიტუაციის ისარგებლა ზოგმა ლათინურმა ქალაქმა და რომისგან განთავისუფლდნენ. ძვ. წ. 496 წელს რომმა დაამარცხა ლათინები რეგილის ტბასთან, ხოლო ძვ. წ. 493 წელს რომის კონსულმა სპურიუს კასიუსმა დადო ხელშეკრულება ლათინებთან. გალების შემოსევების დროს ლათინთა კავშირი დაიშალა, მაგრამ აღდგა ძვ. წ. 358 წელს რომისთვის ხელსაყრელი პირობებით. იარსება ლათინთა მეორე ომამდე, ძვ. წ. 340-338 წლებამდე, რის შემდეგადაც გაუქმდა და ლაციუმი საბოლოოდ დამორჩლდა რომს. გოგოლიშვილი რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 107.
ლათინთა სამონეტო კავშირი

ლათინთა სამონეტო კავშირი — საერთაშორისო ეკონომიკური გაერთიანება. დაიდო საფრანგეთს, ბელგიას, იტალიას და შვეიცარიას შორის 1865 წელს. 1868 წელს შეუერთდა საბერძნეთი. კავშირი დაიდო ოქროს და ვერცხლის მონეტების მოჭრის უნიფიკაციის და ბიმეტალიზმის ბაზაზე, მყარი ფულადი მიმოქცევის შენარჩუნების მიზნით. სამონეტო კავშირის ტერიტორიაზე ნებადართული იყო ოქროს და ვერცხლის მონეტების თავისუფალი მოჭრა 15,5:1 შეფარდებისას. თითოეული წევრი ქვეყნის სალაროები იღებდნენ სხვა წევრი ქვეყნის მონეტებს გადასახადების ამოღებისას. XIX საუკუნის 70-იან წლებში ვერცხლის გაუფასურებამ და ევროპის მრავალ ქვეყანაში ოქროს მონომეტალიზმზე გადასვლამ გამოიწვია კავშირის წევრ ქვეყნებში ვერცხლის 5-ფრანკიანების სიუხვე და ამ ქვეყნებოდან ოქროს გატანის საშიშროება. ამან აიძულა კავშირის ქვეყნები ჯერ შეეზღუდათ, ხოლო შემდეგ შეეწყვიტათ ვერცხლის მონეტების მოჭრა. პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ ქაღალდის ფულის მიმოქცევის დაწყებამ აზრი დაუკარგა სამონეტო კავშირს და მან არსებობა შეწყვიტა 1927 წელს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 107. ლათინთა სამონეტო კავშირი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
ლათინურამერიკული კომუნისტური კონფერენცია

ლათინურამერიკული კომუნისტური კონფერენცია — ლათინური ამერიკის ქვეყნების კომუნისტების პირველი კონფერენცია, რომელიც გაიმართა 1929 წლის 1-12 ივნისს ბუენოს-აირესში. მონაწილეობდნენ არგენტინის, ბოლივიის, ბრაზილიის, ვენესუელის, გვატემალის, კოლუმბიის, კუბის, მექსიკის, პანამის, პარაგვაის, პერუს, სალვადორის, ურუგვაის და ეკვადორის კომპარტიები, ასევე საფრანგეთის და აშშ-ის კომპარტიების და კომინტერნის წარმომადგენლები. ჩილეს კომპარტია მონაწილეობდა კონფერენციის მომზადებაში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 107.
მაირა კლარო

მაირა კლარო (დ. 7 მარტი, 1995) — ბრაზილიელი ფრენბურთელი. თამაშობს ბრაზილიის ფრენბურთელ ქალთა ნაკრებში. მონაწილეობა მიიღო 2013 წლის ფრენბურთის პან-ამერიკულ თასზე, 2016 წლის მონტრეს მასტერსზე, 2016 წელს 22 წლამდე ქალთა სამხრეთ ამერიკის ჩემპიონატზე, 2017 წელს 23 წლამდელთა მსოფლიო ჩემპიონატზე და 2019 წლის ქალთა ფრენბურთის ერთა ლიგაზე. ↑ http://www.volleyball.world/en/vnl/women/teams/bra%20brazil/team_roster ↑ Team Roster – Brazil. ↑ Team Roster - Brazil. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-06-21. ციტირების თარიღი: 2021-01-22.
ნიკოლოზ ბარათაშვილის ძეგლი (გორი)

ნიკოლოზ ბარათაშვილის ძეგლი — არქიტექტურული ძეგლი ქალაქ გორში, ილია ჭავჭავაძისა და სამეფოს ქუჩების გადაკვეთაზე, სკვერში. მოქანდაკე თ. ღვინიაშვილი, არქიტექტორი კ. ნახუცრიშვილი. გაიხსნა 1970 წელს. ნიკოლოზ ბარათაშვილის ბრინჯაოს ოთხმეტრიანი ქანდაკება დგას მუქი რუხი გრანიტის კვარცხლბეკზე (სიმაღლე 3,62 მეტრი). მგოსანი მთელი ტანით არის წარმოდგენილი. ძეგლი შემოსაზღვრულია დაბალი პარაპეტით, რომელსაც აწერი პოეტის დაბადებისა და გარდაცვალების წლები (1818-1845) და მისი ლექსის („ფიქრნი მტკვის პირას“) ფრაგმენტი. მამაიაშვილი ი., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 36.
მირიან ებრალიძე

მირიან ებრალიძე (დ. 14 სექტემბერი, 1905, ლანჩხუთი, ოზურგეთის მაზრა, რუსეთის იმპერია — გ. 22 დეკემბერი, 1987) — ქართველი ინჟინერ-ჰიდროტექნიკოსი, საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული ინჟინერი (1960). 1932 წელს დაამთავრა საქართველოს საინჟინრო-სამშენებლო ინსტიტუტი. 1933-1973 წლებში მუშაობდა ხრამჰესის, სამგორჰესის, ენგურჰესის მშენებლობებზე; „საქჰიდროენერგომშენისა“ და „თბილმშენის“ ტრესტებში ხელმძღვანელ თანამდებობებზე; 1973 წლიდან გარდაცვალებამდე იყო საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამეცნიერო-კვლევითი სამუშაოების განყოფილების უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 530. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 668. მირიან ებრალიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი