laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ბერენის ებოტი

ბერენის ებოტი (ინგლ. Berenice Abbott; დ. 17 ივლისი, 1898, სპრინგფილდი, ოჰაიო, აშშ, — გ. 9 დეკემბერი, 1991, მონსონი, მენი, აშშ) — ამერიკელი ფოტოგრაფი ქალი. 1918 წლიდან სწავლობდა ნიუ-იორკში, პარიზსა და ბერლინში. პარიზში ის ამერიკელი დადაისტი და სიურრეალისტი ხელოვანის, მან რეის და ფრანგი ფოტოგრაფის, ეჟენ ატჟეს თანაშემწედ მუშაობდა. 1925 წელს დააარსა საკუთარი სტუდია და შექმნა პარიზის საზოგადოების წარმომადგენლების პორტრეტები. ატჟეს გარდაცვალების (1927) შემდეგ შეაგროვა და კატალოგირება გაუკეთა მის ფოტოებსა და ნეგატივებს. 1930-იან წლებში ამერიკის „ხელოვნების ფედერალური პროექტის“ ფარგლებში შექმნა ნიუ-იორკის უბნების ფოტოსერია — ქალაქის არქიტექტურული იერსახის ცვლილებების მატიანე (ნამუშევრების დიდი ნაწილი 1939 წელს შევიდა კრებულში „ცვალებადი ნიუ-იორკი“ [Changing New York]). გამოქვეყნებული აქვს რამდენიმე ნაშრომი ფოტოხელოვნების შესახებ. ბერენის ებოტი. ფოტოგრაფი: ჰანკ ო'ნილი (1979) ბერენის ებოტი, „ჯანეტ ფლანერის პორტრეტი“ (1925) ბერენის ებოტი, „რესტორანი «ბლოზომი» ნიუ-იორკში“ (1935) ბერენის ებოტი, „მანჰეტენის ფინანსური რაიონის სახურავების ხედი“ (1938) ბერენის ებოტი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
ნიკოლოზ ერისთავი (გენერალ-ლეიტენანტი)

ნიკოლოზ ბიძინას ძე ერისთავი (დ. 1 იანვარი, 1831, სოფ. კარალეთი, ახლანდ. გორის მუნიციპალიტეტი — გ. 19 აპრილი, 1912, სანქტ-პეტერბურგი) — თავადი, ქსნის ერისთავთა საგვარეულოდან, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-ლეიტენანტი (1894). მონაწილეობდა ყირიმისა (1853–1856) და რუსეთ-ოსმალეთის (1877–1878) ომებში. 1867 წელს იყო თერგის ოლქის ჩაჩნეთის ოკრუგის, 1874 წელს — იმავე ოლქის გროზნოს ოკრუგის უფროსი, 1878 წელს – ბათუმის ოლქის სამხედრო გუბერნატორის თანაშემწე, 1883 წელს – ქუთაისის სამხედრო გუბერნატორის თანაშემწე, ბათუმის გარნიზონის უფროსი. 1884 წელს მიენიჭა გენერალ-მაიორის, 1894 წელს — გენერალ-ლეიტენანტის წოდება. დაჯილდოებულია ოქროს ხმლით „მამაცობისთვის“, წმინდა ანას (I, II), წმინდა სტანისლავის(I, II), წმინდა ვლადიმირის სხვადასხვა ხარისხის ორდენებით, აგრეთვე თურქული მეჯიდიეს, სპარსეთის ლომისა და მზის და ბუხარის ოქროს ვარსკვლავის (I ხარისხი) ორდენებით. დაკრძალულია თბილისში, კალოუბნის წმინდა გიორგის ეკლესიის საგვარეულო აკლდამაში. დაქორწინებული იყო (1871 წლიდან) ეკატერინე ზაქარიას ასულ სარაჯიშვილზე. ჰყავდა 4 შვილი — თამარი, ალექსანდრე (შემდგომში გენერალ-მაიორი), ელისაბედი, გიორგი (შემდგომში გენერალი). ნიკოლოზ ერისთავის ძმები იყვნენ გენერლები მიხეილ და კონსტანტინე ერისთავები. გოგიტიძე მ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 62. ნიკოლოზ ერისთავი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ «Кавказъ» № 91, 20-го апреля 1912. — с. 1. ↑ Эристави-Ксанский Николай Бидзинович. nobility.pro. ციტირების თარიღი: 6 აპრილი, 2020.
კვაჭანტირაძე

საკუთარი სახელი კვაჭანტირაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: არტემ კვაჭანტირაძე — კომპოზიტორი ვასილ კვაჭანტირაძე — სნაიპერი, საბჭოთა კავშირის გმირი ზვიად კვაჭანტირაძე — პოლიტიკოსი თამაზ კვაჭანტირაძე — ფილოლოგი კვაჭი კვაჭანტირაძე — მწერალ მიხეილ ჯავახიშვილის რომანი კვაჭი კვაჭანტირაძე — მწერალ მიხეილ ჯავახიშვილის რომანის პერსონაჟი
ებოტი და კოსტელო

ებოტი და კოსტელო (ინგლ. Abbott and Costello) — ამერიკული კომედიური დუეტი, რომლის რადიო- და სატელევიზიო წარმოდგენები და ფილმები დიდი პოპულარობით სარგებლობდა 1940-იან და 1950-იან წლებში. დუეტი შედგებოდა ორი მსახიობისგან: ბად ებოტი (Bud Abbott; ნამდვილი სახელი და გვარი — უილიამ-ალექსანდრ ებოტი, William Alexander Abbott; დ. 2 ოქტომბერი, 1899, ესბარი პარკი, ნიუ-ჯერსი, — გ. 24 აპრილი, 1974, ვუდლენდ-ჰილზი, კალიფორნია) ლუ კოსტელო (Lou Costello; ნამდვილი სახელი და გვარი — ლუის-ფრენსის კრისტილო, Louis Francis Cristillo; დ. 6 მარტი, 1906, პეტერსონი, ნიუ-ჯერსი, — გ. 3 მარტი, 1959, ისტ-ლოს-ანჟელესი, კალიფორნია) ებოტის და კოსტელოს თანამშრომლობა 1930-იანი წლების დასაწყისში ამერიკულ ვოდევილში დაიწყო. 1938 წელს მათ ჰქონდათ პირველი ერთობლივი რადიოწარმოდგენა, ხოლო დუეტის საფილმო დებიუტი 1941 წელს შედგა წარმატებული კინოსურათით „რიგითები“ (Buck Privates). ამას მოჰყვა ბუფონადური ჟანრის (ე.წ. „სლეპსტიკი“) 30-ზე მეტი კომედია, რომელშიც მსახიობებს სტერეოტიპული როლები ჰქონდათ განაწილებული: ებოტი იყო მჩაგვრელი „სწორი“ პერსონაჟი, კოსტელო კი — ინფანტილური ოინბაზი. მათი სახელგანთქმული ნომერი „ვინ არის პირველი?“ (Who’s on First?) პირველად ფილმ „ონავარ ოთხმოცდაათიანებში“ (The Naughty Nineties, 1945) იქნა ნაჩვენები. დუეტი წარმატებისა და პოპულარობის მწვერვალზე მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში იყო. 1957 წელს ებოტის და კოსტელოს თანამშრომლობა დასრულდა. ებოტი და კოსტელო — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
სინეკდოქე

სინეკდოქე — (ბერძნ. συνεκδοχή„ერთდროული გაგება“ — სიტყვის სხვა ტევადობითა და დატვირთვით გამოყენება) მეტყველების ფიგურა, მეტონიმიის ქვეკატეგორია, რომელშიც დასახელებულია ნაწილი მთელის მაგივრად, ან პირიქით - მთელი ნაწილის ნაცვლად: „ზეპირად იცის რუსთაველი“ („კარგად იცის შოთა რუსთაველის შემოქმედება“, pars pro toto) და „ამერიკა“ („ამერიკის შეერთებული შტატების“ მაგივრად, totum pro parte). სინეკდოქე არის რიტორიკული ფიგურა, ტროპი, რომელიც ძალიან ჰგავს მეტონიმიას - რომელიც აღნიშნავს ერთი სახელის მეორით შეცვლას. შესაძლოა, სინეკდოქე მეტონიმიის ქვეკატეგორიადაც მოვიაზროთ. თავისთავად ორივე ტროპი - მეტონიმია და სინეკდოქე - კავშირს ამყარებენ მეტაფორასთან. თუმცა, მეტაფორაში ერთი საგნიდან მეორეზე თვისების გადატანა ხდება არა მოვლენათა რეალური კავშირი ნიადაგზე (მეტონიმია), არამედ - მსგავსების საფუძველზე. ↑ from the verb ἐκδέχομαι "to take or receive from another" (simplex δέχομαι "to receive"). "συνεκ-δοχή, ἡ, A. understanding one thing with another: hence in Rhet., synecdoche, an indirect mode of expression, when the whole is put for a partQuint.Inst. 8.6.19, Aristid.Quint. 2.9, Ps.-Plu.Vit.Hom. 22." Henry George Liddell. Robert Scott. A Greek-English Lexicon. Revised and augmented throughout by Sir Henry Stuart Jones with the assistance of Roderick McKenzie. Oxford, Clarendon Press, 1940. ↑ Oxford English Dictionary: synecdoche (1998). ↑ (1983) The Figure on Film.  ↑ Synecdoche. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-10-02. ციტირების თარიღი: 2020-04-06. ↑ Synecdoche. ↑ Synecdoche Examples from Everyday Life. ↑ Glossary of Rhetorical Terms, University of Kentucky ↑ Jakobson, Roman & Morris Halle (1956). Fundamentals of Language. The Hague: Mouton, გვ. 95. ISBN 978-1178718140.
ჯორჯ ებოტი

ჯორჯ-ფრენსის ებოტი (ინგლ. George Francis Abbott; დ. 25 ივნისი, 1887, ფორესტვილი, ნიუ-იორკი, აშშ, — გ. 31 იანვარი, 1995, მაიამი-ბიჩი, ფლორიდა, აშშ) — ამერიკელი რეჟისორი, პროდიუსერი და დრამატურგი, რომლის მოღვაწეობა თეატრსა და კინემატოგრაფში რვა ათწლეულზე მეტხანს გაგრძელდა. თეატრალური კარიერა მსახიობობით დაიწყო. 1913 წლიდან გამოდიოდა ბროდვეიზე. მალევე შეუდგა პიესების წერას და რეჟისორობას. პირველი მნიშვნელოვანი წარმატება სპექტაკლმა „განტევების ვაცი“ (The Fall Guy) მოუტანა 1925 წელს. ებოტმა ასევე დადგა ბევრი პოპულარული მიუზიკლი, მ. შ., „ბიჭები სირაკუზიდან“ (The Boys from Syracuse, 1938), „მეგობარი ჯოი“ (Pal Joey, 1940), „სად არის ჩარლი“ (Where’s Charley, 1948), „საოცარი ქალაქი“ (Wonderful Town, 1953) და „წყეული იანკები“ (Damn Yankees, 1955). აქტიურ თეატრალურ მოღვაწეობას 1980-იან წლებშიც განაგრძობდა; 95 წლის ასაკში, 1983 წელს, განმეორებით დადგა 1936 წლის მიუზიკლი „ფეხისწვერებზე“ (On Your Toes). ასევე იყო არაერთი ფილმის სცენარის ავტორი და რეჟისორი. გარდაიცვალა 107 წლის ასაკში. ჯორჯ ებოტი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
გრეის ებოტი

გრეის ებოტი (ინგლ. Grace Abbott; დ. 17 ნოემბერი, 1878, გრანდ-აილენდი, ნებრასკა, აშშ, — გ. 19 ივნისი, 1939, ჩიკაგო, ილინოისი, აშშ) — ამერიკელი სოციალური მუშაკი, საჯარო მოხელე, პედაგოგი და რეფორმატორი; ედიტ ებოტის და. სწავლობდა გრანდ-აილენდის კოლეჯში, შემდეგ ნებრასკის და ჩიკაგოს უნივერსიტეტებში. ჩიკაგოში მოიპოვა პოლიტიკურ მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხი (1909). 1908 წელს დაიწყო მუშაობა ჯეინ ადამსის „ჰალ-ჰაუზში“ (სოციალური დაწესებულება, რომელიც ე.წ. სეტლემენტის მოძრაობის ფარგლებში შეიქმნა) ჩიკაგოში. იქვე ებოტი გახდა იმიგრანტთა დამცველი ლიგის ერთ-ერთი დამაარსებელი. 1921-1934 წლებში ხელმძღვანელობდა ფედერალურ სამსახურს — აშშ ბავშვთა ბიუროს, იბრძოდა ბავშვთა შრომის გამოყენების შეზღუდვის საკანონმდებლო საფუძვლის შექმნისთვის. 1924 წელს მის მიერ ლობირებული საკონსტიტუციო ცვლილების პროექტი ბავშვთა შრომის აკრძალვის შესახებ გადაეცა შტატებს განსახილველად, თუმცა რატიფიცირება არ მომხდარა. არის რამდენიმე წიგნის ავტორი, მ.შ. ყველაზე ცნობილია ორტომეული „ბავშვი და სახელმწიფო“ (The Child and the State, 1938). გრეის ებოტი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
დავით კოვზირიძე (მრავალმნიშვნელოვანი)

დავით კოვზირიძე შეიძლება აღნიშნავდეს: დავით კოვზირიძე — პოლიტიკოსი დავით კოვზირიძე — მწერალი და ჟურნალისტი
პეტრე მამრაძე (მრავალმნიშვნელოვანი)

პეტრე მამრაძე შეიძლება აღნიშნავდეს: პეტრე მამრაძე — ინჟინერი, ჰიდროტექნიკოსი, არქიტექტორი. პეტრე მამრაძე — პოლიტიკოსი
ანტალიის ტრამვაი

ანტალიის ტრამვაი — სამი ხაზისგან შემდგარი ტრამვაის სისტემა თურქეთის ქალაქ ანტალიაში, რომელსაც ექსპლოატაციას უწევს Antalya Ulaşım A.Ş. ტრამვაის პირველი ხაზი ანტალიაში გაიხსნა 1999 წელს, მისი სიგრძე 4,7 კმ-ია. 2009 წლის მარტში ტრამვაის სისტემას დაემატა მეორე ხაზი, რომლის სიგრძე 30 კმ-ია, ხოლო მესამე, 12 კმ სიგრძის ხაზი გაიხსნა 2019 წელს. ამ სამი ხაზიდან ერთი არის ჩვეულებრივი ტრამვაის ხაზი (Nostaljik tramvay), ხოლო ორი ჩქაროსნული (AntRay). სამივე ხაზზე ლიანდაგის სიგანე 1435 მმ-ია. ანტალია (მოქმედი) ბურსა (მოქმედი) გაზიანთეფი (მოქმედი) ესქიშეჰირი (მოქმედი) იზმითი (მშენებარე) იზმირი (გაუქმებული) კაისერი (მოქმედი) კონია (მოქმედი) სამსუნი (მოქმედი) სტამბოლი (მოქმედი) trampicturebook.de transport.vpeterburge.ru
ალექსანდრე ინწკირველი (არქიტექტორი)

ალექსანდრე სოლომონის ძე ინწკირველი (დ. 15 იანვარი, 1898, ნაგომარი, — გ. 6 მაისი, 1967, თბილისი) — ქართველი არქიტექტორის, საქართველოს სსრ დამსახურებული ინჟინერი (1961). 1930 წელს დაამთავრა მოსკოვის უმაღლესი სამხატვრო ტექნიკური ინსტიტუტი არქიტექტურის სპეციალობით. იყო საქართველოს სსრ არქიტექტორთა კავშირის ერთ-ერთი დამაარსებელი და გამგეობის უცვლელი წევრი. 1947-1952 წლებში იყო ამ კავშირის პირველი მდივანი. 1930-1960 წლებში ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობასაც. 1947 წელს თ. ფოცხიშვილთან ერთად ააშენა სოცდაზღვევის სანატორიუმი, ხოლო 1956 წელს ვ. ჩანტლაძესთან სსრ კავშირის თავდაცვის სამინისტროს სანატორიუმის კომპლექსი. მარსაგიშვილი, გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 186. ალექსანდრე ინწკირველი (არქიტექტორი) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ვანო ინწკირველი

ვანო ნიკოლოზის ძე ინწკირველი, ფსვედონიმი სტეპკო (დ. 15 აგვისტო, 1887, ფამფალეთი, — გ. 20 მაისი, 1908, ბაქო) — ქართველი რევოლუციონერი. 1901 წლიდან ეწეოდა რევოლუციურ საქმიანობას. 1904 წლიდან იყო ჭიათურაში ბოლშევიკური კომიტეტის წევრი. 1905 წლის რევოლუციის დროს იყო ჭიათურაში გაფიცვების და შორაპნის მაზრის სამხედრო შტაბის ერთ-ერთი მეთაური. მონაწილეობდა ჩხარის და ყვირილის საპოლიციო განყოფილებების, თენგინის პოლკის განიარაღებაში. 1906-1907 წლებში ეწეოდა პროპაგანდისტულ მუშოაბას თბილისის მუშათა არალეგალურ წრეებში. 1908 წელს პარტიის დავალებით გაემგზავრა ბაქოში, სადაც დაიღუპა პოლიციასთან შეტაკების დროს. კვაჭაძე, ს., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 186. რევოლუციური მოძრაობის მოღვაწენი საქართველოში, თბილისი, 1961 ვანო ინწკირველი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გიორგი თოხაძე

გიორგი თოხაძე (დ. 14 თებერვალი, 2001, ოზურგეთი) — ქართველი სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა) ,ახალგაზრდული ოლიმპიური თამაშების ვერცხლის პრიზიორი (2018, 51 კგ), ჭაბუკებს შორის ევროპის ჩემპიონი (2018, სკოპიე, ჩრდილოეთი მაკედონია). გიორგი თოხაძე[მკვდარი ბმული] — ქართული სპორტი
გიორგი თუთაშვილი

გიორგი თუთაშვილი (დ. 5 თებერვალი, 1999, ქუთაისი) — ქართველი სპორტსმენი (ძიუდო), ჭაბუკებს შორის ევროპის თასის ვერცხლის მედლის მფლობელი ( 2016, ანთალია, თურქეთი), ახალგაზრდებს შორის ევროპის ჩემპიონი (2019, ვანტაა, ფინეთი). ძიუდოს საერთაშორისო ფედერაცია გიორგი თუთაშვილი[მკვდარი ბმული] — ქართული სპორტი
ლიხაურის წმინდა გიორგის ხატი

ლიხაურის წმინდა გიორგის ხატი — წმინდა გიორგის ვერცხლის პერანგიანი ხატი (0,3x0,21 მ.) ლიხაურის ეკლესიიდან. ხატი აღწერილია ნიკოდიმ კონდაკოვის ნაშრომში და ასევე შესულია დიმიტრი ერმაკოვის კატალოგში (№2041). ხატს ამშვენებდა ასომთავრული წარწერა: Кондаков Н. П., Бакрадзе Д. „Опись памятников древности в некоторых храмах и монастырях Грузии“. СПб. ст. 138, 1890г.
ლიხაურის ტრიპტიქი

ლიხაურის ტრიპტიქი — XII-XIII საუკუნეების ტრიპტიქი ლიხაურის ეკლესიიდან. ტრიპტიქის აღწერა გვხვდება მხოლოდ ნკოდიმ კონდაკოვთან. მისი სიტყვებით ტრიპტიქიდან შემორჩენილი იყო მხოლოდ კარებები (თითოეული ზომით — 0,21x0,085 მ.). კარედი მოჭედილი იყო მოოქროვილი ვერცხლის ფირფიტით. კარედებზე ზევით ანგელოზები ხოლო ქვევით მოციქულები პეტრე და პავლე იდგა. Кондаков Н. П., Бакрадзе Д. „Опись памятников древности в некоторых храмах и монастырях Грузии“. СПб. ст. 134, 1890г.
თეოდორა კახიანი

თეოდორა კახიანი (დ. 14 ოქტომბერი, 1993, თბილისი) — ქართველი სპორტსმენი ქალი (ფარიკაობა), მსოფლიო თასის (სატელიტი) ვერცხლის მედალოსანი (2019, თბილისი, საქართველო), ევროპის ჩემპიონი (2017, თბილისი, საქართველო). თეოდორა კახიანი[მკვდარი ბმული] — ქართული სპორტი
დავით კვაჭაძე (მოკრივე)

დავით ივანეს ძე კვაჭაძე (დ. 25 დეკემბერი, 1951, თბილისი) — ქართველი და საბჭოთა მოკრივე. საბჭოთა კავშირის საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი, საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1981), ღირსების ორდენის კავალერი (2001), თბილისის საპატიო მოქალაქე (2021). საბჭოთა კავშირის სამგზის ჩემპიონი (1976, 1977, 1979), მოსკოვის ოლიმპიური თამაშების (1980) მონაწილე (მეოთხედფინალში ქულებით დამარცხდა იუგოსლავიელ მეტოქესთან, სლობოდან კაჩართან), საქართველოს წლის საუკეთესო სპორტსმენი (1977), ევროპის ჩემპიონი (1977, ჰალე, გდრ). ევროპის ჩემპიონი 01 ﻿ 1977 (-81 კგ; ჰალე, გდრ) საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი 01 ﻿ 1980 (ქვემძიმე წონა; დონის როსტოვი, რუსეთი) 01 ﻿ 1977 (ქვემძიმე წონა; ფრუნზე, ყირგიზეთი) 01 ﻿ 1976 (ქვემძიმე წონა; სვერდლოვსკი, რუსეთი) საბჭოთა კავშირის ვიცე-ჩემპიონი 02 ﻿ 1978 (ქვემძიმე წონა; თბილისი, საქართველო) საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი 03 ﻿ 1979 (ქვემძიმე წონა; მოსკოვი, რუსეთი) ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 592, ISBN 99928-20-32-2. ბერიშვილი, ელგუჯა., ქართული სპორტის ოქროს წიგნი, თბ.: პალიტრა L, 2013. — გვ. 139. 371 გვ. ბერიშვილი, ე., ჭირსა შიგან გამაგრება... // „ლელო“, 1 ივლისი, 1979, № 123 (6434), გვ. 2. ჯობავა, თ., 27 წლის შემდეგ // „ლელო“, 30 მარტი, 1976, № 62 (5612), გვ. 1. დავით კვაჭაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი დავით კვაჭაძე — ბიოგრაფიული ლექსიკონი დავით კვაჭაძე — ქართული სპორტი დავით კვაჭაძე — მემატიანე ↑ ჯიყაშვილი, ლელა. (27 იანვარი, 2020) „ერთ-ერთ ოჯახ­ში მო­მა­ვა­ლი მი­ნის­ტ­რის, შო­თა გორ­გო­ძის ქა­ლიშ­ვი­ლი გა­ვი­ცა­ნი. სრუ­ლი­ად უან­გა­როდ შე­მიყ­ვარ­და“ — კრივი და დანარჩენი სამყარო ფოტოობიექტივში. kvirispalitra.ge. ჟურნალი „ისტორიანი“, № 56. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-04-07. ციტირების თარიღი: 15 აპრილი, 2022 ↑ XXII ოლიმპიური თამაშები 1980, 19 ივლისი – 3 აგვისტო. მოსკოვი. geonoc.org.ge. საქართველოს ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტი. ციტირების თარიღი: 15 აპრილი, 2022 ↑ დანელია, ვაჟა. (22 მარტი, 2020) დავით კვაჭაძე: ღარიბი ოჯახიდან ვიყავი, ორთაჭალაში მკერავთა უბნის ერთ პატარა ოთახში მარტოხელა დედა სამ ძმას გვზრდიდა. lelo.ge. ციტირების თარიღი: 7 აპრილი, 2022 ↑ დანელია, ვაჟა. (25 დეკემბერი, 2020) დავით კვაჭაძე: დედას სიურპრიზი მოვუწყვე - შინ დიდი ფერადი ტელევიზორით მივედი. lelo.ge. ციტირების თარიღი: 7 აპრილი, 2022
კონსტანტინე კობერიძე

კონსტანტინე კობერიძე (დ. 5 იანვარი, 1917, სიღნაღი — გ. 1964) — ქართველი სპორტსმენი (ბერძნულ-რომაული ჭიდაობა), სსრკ-ს ხუთგზის ჩემპიონი (1940 ორ წონით კატეგორიაში, 1941, 1944, 1945), სსრკ ჩემპიონი სამბოში (1939). ის იყო სსრ კავშირიდან ევროპის პირველი ჩემპიონი (1947, პრაღა, ჩეხოსლოვაკია). საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1943). კონსტანტინე კობერიძე — ქართული სპორტი კონსტანტინე კობერიძე — მემატიანე ↑ კონსტანტინე კობერიძე
ალექსანდრე ახვლედიანი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ალექსანდრე ახვლედიანი შეიძლება აღნიშნავდეს: ალექსანდრე ახვლედიანი — მეცნიერი. მშენებლობისა და სამთო მექანიკის დარგის სპეციალისტი ალექსანდრე ახვლედიანი — საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი ალექსანდრე ახვლედიანი — პოლკოვნიკი
კონსტანტინე ერისთავი (გენერალ-მაიორი)

კონსტანტინე ბიძინას ძე ერისთავი (დ. 23 მაისი, 1836, სოფ. კარალეთი, ახლანდ. გორის მუნიციპალიტეტი, — გ. 2 მაისი, 1897, გორი) — თავადი, ქსნის ერისთავთა საგვარეულოდან, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (1896). სხვადასხვა დროს მეთაურობდა ქუთაისის 1-ლ ქვეით რაზმს (დრუჟინას), 1-ლ ქართულ ქვეით რაზმს, კავკასიის I მსროლელთა რაზმს, გორის სარეზერვო პოლკს და გორის მაზრის ყველა საჯარისო ნაწილს, იყო გორის ქალთა გიმნაზიის საპატიო მეურვე. მონაწილეობდა ყირიმის (1853–1856), კავკასიისა და რუსეთ-ოსმალეთის (1877–1878) ომებში. 1883 წელს მიიღო პოლკოვნიკის წოდება. 1896 წელს თადარიგში გავიდა მუნდირის ტარების უფლებით და გენერალ-მაიორის ჩინის მინიჭებით. დაჯილდოებულია წმ. სტანისლავის III ხარისხის (მახვილებითა და ბაბთით, 1865), წმ. ანას III (მახვილებითა და ბაბთით, 1866) და II (მახვილებით, 1877) ხარისხის, წმ. ვლადიმერის IV (1887) და III (1892) ხარისხების ორდენებით. ცოლად ჰყავდა (1869 წლიდან) სოფიო, თავად ალექსანდრე ბებუთოვის ასული. ჰყავდა 4 შვილი — ბარბარე, ანასტასია, გიორგი (გრიგოლ) და თამარი. კონსტანტინეს ძმები იყვნენ გენერლები მიხეილ ერისთავი და ნიკოლოზ ერისთავი. გოგიტიძე მ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 61. ჩიქოვანი ი., ქსნის ერისთავები, თბ., 2010. — გვ. 14. კონსტანტინე ერისთავი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი Эристов Константин Бидзинович — Генералитет российской императорской армии и флота.
ელდარ გუგავა

ელდარ დავითის ძე გუგავა (დ. 25 ნოემბერი, 1943, ცაგერი — გ. 30 მაისი, 2020, თბილისი) — ქართველი აგრონომი, სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა დოქტორი (1993), პროფესორი (1994). 1971 წელს დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი. მუშაობდა იქვე ზოგადი მიწათმოქმედების კათედრის ასისტენტად, დოცენტად (1978-1985), ბოტანიკის კათედრის გამგედ (1985-2006). 2006 წლიდან საქართველოს სახელმწიფო აგრარული უნივერსიტეტის ბიოლოგიის დეპარტამენტის უფროსი და სრული პროფესორი. ეწეოდა სამეცნიერო მოღვაწეობას. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (2006). გუგავა ე., მცენარეთა ეკოლოგია, თბ., 2003; გუგავა ე., სამკურნალო მცენარეთა მოყვანა, თბ., 2005; გუგავა ე., ბოტანიკა, თბ., 2010. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 172.
შიო გუგეშაშვილი

შიო ილიას ძე გუგეშაშვილი (დ. 22 მაისი, 1908, გროზნო, ახლანდ. ჩეჩნეთის რესპუბლიკა, — გ. 7 სექტემბერი, 1989, თბილისი) — ქართველი თერაპევტი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1966), პროფესორი (1968), საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1980). დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი 1934 წელს. 1934-1941 და 1946-1958 მუშაობდა იქვე, შინაგან სნეულებათა პროპედევტიკის კათედრაზე; 1958–1986 იყო ამავე კათედრის გამგე, 1986-იდან — კონსულტანტი. II მსოფლიო ომის მონაწილე. სწავლობდა ორგანიზმში წყლისა და მკვრივ ნივთიერებათა ცვლას ნორმასა და პათოლოგიაში, კერძოდ, „ბოტკინის დაავადებისა“ (A ჰეპატიტი) და ბაქტერიული დიზენტერიის დროს. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები, მ. შ. საბრძოლო ორდენები. შინაგან დაავადებათა პროპედევტიკა : სახელმძღვ. სამედ. ინ-ტის სტუდენტებისათვის (ავტორი) // ნაწ. 2.. - თბილისი, განათლება, 1995. - 552გვ. შინაგან დაავადებათა პროპედევტიკა : სახელმძღვ. სამედ. ინ-ტის სტუდენტებისათვის (ავტორი) // ნაწ. 1.. - თბილისი, განათლება, 1991. - 559გვ. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 172. შიო გუგეშაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გიგუშა ერისთავი

გიორგი (გიგუშა) ნიკოლოზის ძე ერისთავი (დ. 3 ოქტომბერი, 1875, თბილისი — გ. 10 მაისი, 1947, პარიზი) — საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის გენერალი (1918), ქსნის ერისთავთა საგვარეულოდან. გენერლების ნიკოლოზ ერისთავის ძე და ალექსანდრე ერისთავის ძმა, მერი შერვაშიძის მეუღლე. დაამთავრა თბილისის კადეტთა კორპუსი, შემდეგ — პაჟთა კორპუსი. მსახურობდა ლაიბგვარდიის ულანთა პოლკში. 1914 წლიდან პოლკოვნიკის ჩინით მეთაურობდა ამ პოლკს. მინიჭებული ჰქონდა ფლიგელ-ადიუტანტის წოდება. 1917 წლიდან თადარიგში გავიდა, ცხოვრობდა თბილისში. 1918–1921 წლებში გენერლის ჩინით მეთაურობდა ქართული არმიის ცხენოსანთა კორპუსს. ქართულ არმიასთან ერთად დაიხია ბათუმამდე, შემდეგ ემიგრაციაში წავიდა საფრანგეთში. დაჯილდოებულია წმინდა ვლადიმირის სხვადასხვა ხარისხის ორდენებით, საფრანგეთის საპატიო ლეგიონის ორდენის კომანდორის ჯვრით, იტალიის წმინდა მავრიკის და ლაზარეს ორდენის კომანდორის ჯვრით. დაკრძალულია პარიზთან ახლოს, სენტ-ჟენევიევ დე ბუას სასაფლაოზე. Гогитидзе М., Грузинский генералитет (1699–1921), К., 2001; მისივე, Военная элита Кавказа, I, Тб., 2007; გოგიტიძე მ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 56. გიგუშა ერისთავი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნანი გუგუნავა

ნანი ახმედის ასული გუგუნავა (დ. 21 მარტი, 1937, ბათუმი, — გ. 8 მარტი, 2020) — ქართველი პედაგოგი და სახელმწიფო მოხელე; პედაგოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი (1998), პროფესორი (2001). დაამთავრა ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტი 1961 წელს. 1961 წლიდან იქვე მუშაობდა სხვადასხვა პედაგოგიურ და ადმინისტრაციულ თანამდებობაზე. 1986-1993 წლებში იყო აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე, 1993-2004 წლებში — აჭარის განათლების მინისტრი. 2004 წელს, აჭარაში ასლან აბაშიძის მმართველობის ბოლო პერიოდში, არჩეული იყო აჭარის პარლამენტის სენატორად და სენატის სამდივნოს თავმჯდომარედ. 2009 წელს აირჩიეს ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სრულ პროფესორად. გამოქვეყნებული აქვს შრომები პედაგოგიური აღზრდისა და ემიგრანტული ლიტერატურის პრობლემების შესახებ. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (1997), მემედ აბაშიძის სახელობის სახელმწიფო პრემიით (1994). გუგუნავა ნ., აჭარის ქალთა საბჭოს ისტორიიდან (თანაავტორი). - ბათუმი, ს.ს. "გამომცემლობა აჭარა", 2010. - 416გვ. გუგუნავა ნ., განათლება აჭარაში ბოლო ათწლეულში (1990-2000 წლები) (ავტორი). - თბილისი, აჭარა, 2003. - 324 გვ. გუგუნავა ნ., მემედ აბაშიძე განმანათლებელი (ავტორი). - ბათუმი, "გამომცემლობა აჭარა", 1997. - 384გვ. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 173. ნანი გუგუნავა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ 82 წლის ასაკში ნანი გუგუნავა გარდაიცვალა, საზოგადოებრივი მაუწყებლის აჭარის ტელევიზია. 8 მარტი 2020.
ლაიმენ ებოტი

ლაიმენ ებოტი (ინგლ. Lyman Abbott; დ. 18 დეკემბერი, 1835, როქსბარი, მასაჩუსეტსი, აშშ, — გ. 22 ოქტომბერი, 1922, ნიუ-იორკი, აშშ) — ამერიკელი კონგრეგაციონალისტი მღვდელი და თეოლოგი. მწერალ ჯეკობ ებოტის შვილი. განათლებით იყო იურისტი, თუმცა მალევე შეუდგა თეოლოგიის შესწავლას და 1860 წელს მღვდლად აკურთხეს. 1870 წელს გახდა ჟურნალ „ილუსთრეითიდ ქრისჩენ უიკლის“ (Illustrated Christian Weekly) რედაქტორი, 1881 წელს კი — ჰენრი უორდ ბიჩერის მიერ დაარსებული „ქრისჩენ იუნიონის“ (Christian Union) მთავარი რედაქტორი. 1888 წელს გადაიბარა ბიჩერის კათედრა ბრუკლინში. ებოტი გახდა „სოციალური სახარების“ მოძრაობის ერთ-ერთი ლიდერი. პროსტესტანტიზმის წიაღში წარმოშობილი ეს მოძღვრება სოციალური და ეკონომიკური პრობლემების გადაჭრას ქრისტიანული ეთიკის პრინციპებით ცდილობდა, უარყოფდა როგორც სოციალიზმს, ასევე „ლესე-ფერის“ კაპიტალიზმის პრინციპს. სხვა საზოგადოებრივი საკითხების შესახებ ებოტი ლიბერალური ევანგელისტური პროტესტანტიზმის პოზიციებზე იდგა, ცდილობდა ევოლუციის თეორიის რელიგიური თვალთახედვით ახსნას. ლაიმენ ებოტი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
ქარიბდა

ქარიბდა (ბერძნ. Χαρυβδις) — ურჩხული. მესინის სრუტეში მდებარე საშიში გასასვლელი, რომელსაც რაღაც ურჩხულად წარმოიდგენდნენ. (იხ. სკილა)
გურზმუცელა ნემსიყლაპია

გურზმუცელა ნემსიყლაპია (ლათ. Cordulegaster insignis) — მწერი გურზმუცელასებრთა ოჯახისა. მკვეთრი შეფერილობის მოზრდილი ნემსიყლაპიაა. გავრცელებულია წინა აზიაში, პელოპონესის ნახევარკუნძულზე (საბერძნეთი), ამიერკავკასიასა და შუა აზიის მთებში, საქართველოში – მხოლოდ ლაგოდეხში. იშვიათი სახეობაა. უფრო ხშირად გვხვდება არაქსის შუა დინების მიდამოებში და ყარაბაღის ზეგანზე. ბინადრობს მთის მდინარეებსა და ანკარა ნაკადულებთან. ფრენს მაისის ბოლოდან ივლისის ბოლომდე. მთაში ვრცელდება ზღვის დონიდან 1300 მეტრამდე, ეკოლოგიური თვალსაზრისით მეტად საინტერესო სახეობაა. ახასიათებს ინტენსიური ფორმათწარმოქმნის პროცესი. შეტანილია „საქართველოს წითელ წიგნში“. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 215.
ჯონ ებოტი

სერ ჯონ-ჯოზეფ-კოლდუელ ებოტი (ინგლ. John Joseph Caldwell Abbott; დ. 12 მარტი, 1821, სენტ-ენდრიუსი, ახლანდ. კვებეკი, კანადა, — გ. 30 ოქტომბერი, 1893, მონრეალი) — კანადელი იურისტი და სახელმწიფო მოღვაწე, კანადის პრემიერ-მინისტრი 1891-1892 წლებში. დაამთავრა მაკგილის უნივერსიტეტი (1847). ეწეოდა საადვოკატო საქმიანობას და 1862 გახდა სამეფო ადვოკატი. იყო მაკგილის უნივერსიტეტის იურიდიული სკოლის დეკანი (1855-1880), კანადის საკანონმდებლო კრების წევრი (1857–1874, 1880–1887). 1891 წლის ივნისში, ჯონ მაკდონადლის გარდაცვალების შემდეგ აირჩიეს კანადის პრემიერ-მინისტრად, თუმცა ჯანმრთელობის გაუარესების გამო 1892 წლის ნოემბერში გადადგა. ჯონ ებოტი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)