laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ქვემო ხვითის სამების ეკლესია

ქვემო ხვითის სამების ეკლესია – ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვემო ხვითის განაპირას, ჩრდილო-დასავლეთით. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ეკლესია დარბაზულია (6 X 4,5 მ), ნაგებია რიყის ქვით, კუთხეები, კარი და სარკმლები ამოყვანილია ნაცრისფერი ტუფის ქვით. სამხრეთით არქიტრავით გადახურული კარი და სარკმელია. თითო ასეთივე სარკმელია აღმოსავლეთითა და დასავლეთით, აფსიდის სარკმლის ორივე მხარეს თითო ოთკუთხა ნიშია. დარბაზის გრძივი კედლები წყვილი პილასტრით დაახლოებით ორ ტოლ ნაწილადაა გაყოფილი. კამაროვანი გადახურვა ეყრდნობა შუა საბჯენ, დასავლეთის კედლის თაღებსა და აფსიდის მარტივპროფილიან იმპოსტებზე დამყარებულ სატრიუმფო თაღს. სამხრეთ ფასადზე, კარის თავზე ასომთავრული წარწერაა (იკითხება ნაწილობრივ). ეკლესიას შემოვლებული აქვს ტუფის ქვის თაროსებრი ლავგარდანი. მოგვიანებით ეკლესიის დასავლეთ ნაწილში, სახურავზე დაუშენებიათ ოთხივე მხარეს თაღებით გახსნილი სამრეკლო, რომელიც ნაგებია კვადრატული აგურით. საქართველოს ისტორიის და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990 წ.
ქვემო ხვითის ღვთისმშობლის ეკლესია

ქვემო ხვითის ღვთისმშობლის ეკლესია — ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვემო ხვითის განაპირას, სასაფლაოზე. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ეკლესია დარბაზულია (11,8 X 7,3 მ), ნაგებია რიყის ქვით. შენობა დაზიანებულია: მნიშვნელოვანი ბზარია გაჩენილი კამარის შუაში, ეკლესიის მთელ სიგრძეზე, აფსიდის კონქში და აფსიდის კედლის ღერძზე იატაკამდის; ჩამოშლილია ჩრდილოეთის ფასადის საპირე წყობა და ლავგარდანი; ჩამორღვეულია ჩრდილო-აღმოსავლეთის კუთხეც. დაზიანებული ეკლესია შეუკეთებიათ. დასავლეთის შესასვლელის ზღურბლში გამოყენებულია ორი ჩუქურთმიანი ქვა. ორივე მხრიდან შეისრულთაღიანი შესასვლელები დასავლეთ კედლის შუაში და სამხრეთი კედლის (ამოქოლილია) დასავლეთ მონაკვეთშია. ორივე შესასვლელი გარედან თაღოვან შეღრმავებაშია მოთავსებული. შიგნიდან, შეღრმავების თაღის ქუსლების დონეზე, არქიტრავებია ჩადგმული. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე თაღოვანი სარკმელია. აფსიდის ჩრდილოეთით კონქით დახურული ნიშია, სამხრეთით კი მცირე თაღოვანი ნიში. შიგნიდან შეისრული, გარედან ნახევარწრიული თაღოვანი სარკმლები - თითო დასავლეთით, შესასვლელის თავზე და ჩრდილოეთ კედლის შუა ნაწილშია, ორი - სამხრეთით შუა და აღმოსავლეთ ნაწილშია. დარბაზის გრძივი კედლები წყვილ-წყვილი ორსაფეხურიანი პილასტრით და დასავლეთ კედლის კუთხის პილასტრით სამ თანაბარ ნაწილად იყოფა. პილასტრების პირველ საფეხურებზე გადადის კედლის დეკორატიულად შეისრული თაღები. პილასტრები და აფსიდის მხრები დასრულებულია იმპოსტებით (თარო და ირიბად ჩაჭრილი სიბრტყე), რომლებზეც დაბჯენილია კამარის აგურით ნაწყობი საბჯენი თაღები. დარბაზის იატაკი კვადრატული აგურითაა გაწყობილი. აღმოსავლეთ ფასადის სარკმლის თავსართზე გამოსახულია განედლებული ჯვარი, რომელსაც ნახევარწრიული მოჩარჩოება აქვს. სამხრეთ კარის თავზე ჩადგმულია მოზრდილი წარწერიანი ფილა. შენობას გასდევს აგურის ოთხ რიგად ნაწყობი ლავგარდანი. სახურავი ორფერდაა, გადახურულია მიჭიქული ცისფერი კრამიტით. ეკლესიის დასავლეთ ფრონტონის კუთხეზე დგას აგურის სამრეკლო, რომელიც სწორკუთხა შეღრმავებაში მოთავსებული, ოთხივე მხრიდან ნახევარწრიული თაღებითაა გახსნილი. სამრეკლოს გუმბათოვანი გადახურვა და აგურის პირამიდული სახურავი აქვს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ქვემო ხვითის ღვთისმშობლის ეკლესია საქართველოს ისტორიის და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990 წ.
ქვემო ხვითის წმინდა გიორგის ეკლესია

ქვემო ხვითის წმინდა გიორგის ეკლესია – ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვემო ხვითის განაპირას, აღმოსავლეთით. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ეკლესია დარბაზულია (12,2 X 7,2 მ), ნაგებია რიყის ქვით, კუთხეები, კარი და სარკმლები ამოყვანილია ტუფის ქვით. არქიტრავით გადახურული შესასვლელი დასავლეთითაა, თითო თაღოვანი სარკმელი - აღმოსავლეთითა და დასავლეთით, ორი სამხრეთით. აფსიდში, სარკმლის ორივე მხარეს, თითო ოთკუთხა ნიშია. დარბაზის გრძივ კედლებზე ორი წყვილი ორსაფეხურიანი პილასტრია. კამაროვანი გადახურვა ემყარება დარბაზის შუა საბჯენ და დასავლეთ კედლის თაღებს და აფსიდის ორსაფეხურიან იმპოსტებზე დაყრდნობილ სატრიუმფო თაღს. ეკლესიაზე დასავლეთის მხრიდან მიდგმულია ოთხ სვეტზე დაყრდნობილი კვადრატული აგურით ნაგები ორსართულიანი სამრეკლო. საქართველოს ისტორიის და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990 წ.
კანიბალიზმი

კანიბალიზმი (Caníbalis-დან, კარიბების ესპანური სახელი) – მოქმედება, როდესაც ორგანიზმები თავისივე სახეობის სხვა ინდივიდებს ჭამენ. თუ ეს ადამიანებს ეხება, მაშინ შეგვიძლია გამოვიყენოთ ტერმინი ანთროპოფაგია. კანიბალიზმი იყო ფართოდ გავრცელებული უძველესი დროის ადამიანებში. კანიბალიზმი XIX საუკუნეშიც გვხვდებოდა ავსტრალაზიის იზოლირებულ კულტურებში. ფიჯი ერთ დროს იყო ცნობილი როგორც „კანიბალების კუნძული“. კანიბალიზმის მსოფლიოს მასშტაბით გავრცელება კარგადაა დოკუმენტებით დადასტურებული: ფიჯიდან ამაზონის დაბლობში, კონგოს ღრმულსა და მაორის ტომებში ახალ ზელანდიაში. ნეანდერტალელებზე არის ვარაუდები, რომ მათში კანიბალიზმის აქტები ხდებოდა, და შემდეგ ისინი შეჭამეს თანამედროვე ადამიანებმა. არაადამიანურ სახეობებში კანიბალიზმი საკმაოდ ხშირია, მაგალითად ობობებსა და მორიელებში. ამ შემთხვევაში, სექსუალური აქტის შემდეგ მდედრი ჭამს მამრს. ↑ Cannibalism Definition. Dictionary.com. ↑ "Cannibalism (human behaviour)", Encyclopædia Britannica. ↑ Peggy Reeves Sanday. "Divine hunger: cannibalism as a cultural system". ↑ Rubinstein, W. D. (2004). [http://books.google.com/books?id=nMMAk4VwLLwC&pg=PA17&dq&hl=en#v=onepage&q=&f=false Genocide: a history. Pearson Educatio, გვ. 17–1. ISBN 0582506018.  ↑ Neanderthals Were Cannibals, Bones Show. Sciencemag.org (1999-10-01). ციტირების თარიღი: 2009-08-30. ↑ Archaeologists Rediscover Cannibals. Sciencemag.org (1997-08-01). ციტირების თარიღი: 2009-08-30. ↑ McKie, Robin (17 May 2009). „How Neanderthals met a grisly fate: devoured by humans“. The Observer. London. ციტირების თარიღი: 18 May 2009.
ქვემო ხვითის კოშკი

ქვემო ხვითის კოშკი – კოშკი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვემო ხვითიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით ერთი კილომეტრის მოშორებით, ადგილზე, რომელსაც გალავნებს ეძახიან. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. კოშკი ცილინდრულია (დიამეტრი 7,5 მ), ნაგებია რიყის ქვით და კვადრატული აგურით. შენობა დაზიანებულია: შემორჩენილია პირველი სართული. კოშკში შესასვლელი ჩრდილო-დასავლეთის მახარესაა. მის დასავლეთით ღრმა, თაღოვანი თახჩაა, ხოლო აღმოსავლეთით, კედელში დატანებულია მეორე სართულზე ასასვლელი კიბე. სამხრეთის, აღმოსავლეთისა და დასავლეთის კედლებში თითო ერთმაგი და ორმაგი თახჩიანი სათოფურებია. კოშკი შიგნიდან შელესილია. პირველი სართულის გადახურვა გუმბათოვანი იყო. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5. თბ., 1990.
ქორდის მთავარანგელოზის ეკლესია

ქორდის მთავარანგელოზის ეკლესია — ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქორდის განაპირას, აღმოსავლეთით. თარიღდება XVI-XVII საუკუნეებით. ეკლესია დარბაზულია (7 X 5 მ), ფასადები წითელი ქვისაა. სახურავი დაზიანებულია. შენობა შიგნიდან შელესილი ყოფილა. ეკლესიის სამხრეთ კედელში გაჭრილია შესასვლელი და ერთი სარკმელი, აღმოსავლეთისა და დასავლეთისაში - თითო სარკმელი. დარბაზის გრძივ კედლებზე პილასტრებია, რომლებსაც ეყრდნობა შეისრული კამარის საბჯენი თაღი. კონქიც შეისრული ფორმისაა. ფასადებზე სარკმლების სათაურები დეკორირებულია. აღმოსავლეთის ფასადის კეხის ქვეშ ჩაშენებულია აქ ადრე მდგარი (XI-XII სს.) ეკლესიის კანკელის ფრაგმენტები. აღმოსავლეთის სარკმლის ზემოთ გამოსახულია დიდი რელიეფური ჯვარი, მარჯვნივ ადამიანის ფიგურაა, რომელსაც მარცხენა ხელში მოზრდილი ჯვარი უჭირავს. ეკლესიაზე სამხრეთით მიდგმულია კარიბჭე, რომელსაც სამხრეთით შეწყვილებული ლილვებით მორთული შესასვლელი აქვს. ნაგებობას ბრტყელი, შვერილი ლავგარდანი აქვს შემოვლებული. სახურავი ორფერდაა, გადახურულია კრამიტით. საქართველოს ისტორიის და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990 წ.
ქორდის ღვთისმშობლის ეკლესია

ქორდის ღვთისმშობლის ეკლესია — ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქორდის განაპირას, სამხრეთით, მდინარე ლიახვის მარჯვენა ნაპირზე. თარიღდება XVI–XVII საუკუნეებით. ეკლესია დარბაზულია (5 × 8 მ), ნაგებია რიყის ქვით, კონსტრუქციის ნაწილები, კუთხეები და კარ-სარკმლის წირთხლები თლილი ქვისაა. კამაროვანი გადახურვა ჩანგრეულია. შენობის ნახევარწრიული, ტიმპანებიანი შესასვლელები სამხრეთითა და დასავლეთითაა. აღმოსავლეთით ერთი სარკმელია, სამხრეთით — ორი. დარბაზის გრძივ კედლებზე ორ-ორი ნახევარწრიული თაღია. საკურთხეველი, რომელიც თავდაპირველად ერთი საფეხურით ყოფილა აწეული, შემდეგში კიდევ უფრო აუმაღლებიათ და აქ აგურისა და ქვის ორკარიანი კანკელი დაუდგამთ. აღმოსავლეთის ფასადზე, კეხის ქვემოთ, მომწვანო ქვაზე დაბალრელიეფიანი ჯვარია გამოსახული. დანარჩენ ფასადებს მარტივი ფორმის გრეხილი გასდევს. დასავლეთის კედელზე სამსტრიქონიანი ასომთავრული წარწერაა. იკითხება პირველი სტრიქონი: „ქრისტე შეიწყალე გიორგი…“. მოგვიანებით ეკლესიისათვის სამხრეთისა და დასავლეთის მხრიდან მიუშენებიათ სწორკუთხა სათავსები, რომლებიც ნაგებია რიყის ქვით. სამხრეთის მინაშენს, რომელიც ეკლესიის სამხრეთ სარკმლებს ფარავდა, შესასვლელი სამხრეთით აქვს, დასავლეთისას — დასავლეთით. საქართველოს ისტორიის და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990 წ.
ადამიანი-სპილო (ფილმი)

„ადამიანი-სპილო“ (ინგლ. The Elephant Man) — 1980 წლის ამერიკული დრამატული ფილმი, რომელიც დაფუძნებულია XIX საუკუნეში, ლონდონში მცხოვრები სხეულის დეფორმაციის გამომწვევი დაავადების მქონე ჯოზეფ მერიკის (ფილმში ჯონ მერიკი) ნამდვილ ამბავზე. ფილმის რეჟისორია დევიდ ლინჩი, ხოლო როლებს ასრულებენ ენტონი ჰოპკინზი, ჯონ ჰარტი, ენ ბენკროფტი და სხვა მსახიობები. ლინჩმა, კრისტოფერ დე ვორმა და ერიკ ბერგრენმა სცენარი დაწერეს ფრედერიკ ტრივზის წიგნის „ადამიანი-სპილო და სხვა მოგონებები“ (1923) მიხედვით. ფილმი გადაღებულია შავ-თეთრ ფორმატში. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ადამიანი, სახელად ჯონ მერიკი მისი საშინელი შესახედაობის გამო ცნობილია, როგორც ადამიანი-სპილო. მის გარეგნულ საშინელებას იყენებს ბეიტსი, რომელიც ბაზრობაზე ფულის საფასურად აჩვენებს მერიკს ადამიანებს, იყენებს რა მერიკის უსუსურობას. ექიმი ტრევისი დაინახავს მერიკს და გადაწყვეტს, დაეხმაროს მას და წაიყვანს საავადმყოფოში. თუმცა სამეცნიერო ინტერესს მალე ჩაანაცვლებს გულწრფელი ადამიანური გრძნობა. აღმოჩნდება, რომ მერიკი იმბეცილი არ არის და წერა-კითხვა შეუძლია და ფსალმუნებიც იცის. მის ამბავს გაიგებს ლონდონის არისტოკრატული წრეები და თავად დედოფალი ვიქტორია. მას საავადმყოფოში ტოვებენ. ყოფილი მფლობელი მერიკის გატაცებას ახერხებს, თუმცა მერიკი საავადმყოფოში მაინც დაბრუნდება. ენტონი ჰოპკინზი — ფრედერიკ ტრევისი ჯონ ჰარტი — ჯონ მერიკი ენ ბენკროფტი — მაგდა კენდალი ჯონ გილგუდი — კარ გომი უენდი ჰილერი — მისის მაზერსჰედი ადამიანი-სპილო მიჩნეულია როგორც კრიტიკულად და კომერციულად წარმატებული ფილმი. ფილმი ოსკარზე წარდგენილი იქნა რვა ნომინაციაში, მათ შორის 1981 წლის საუკეთესო ფილმი. BAFTA საუკეთესო ფილმი: ჯონათონ სანგერი საუკეთესო მსახიობი კაცი: ჯონ ჰარტი საუკეთესო დიზაინი: სტიუარტ კრეიგი სეზარი საუკეთესო უცხოური ფილმი: დევიდ ლინჩი „ადამიანი-სპილო“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ "The Elephant Man (1980)", Box Office Mojo (IMDb.com, Inc), http://www.boxofficemojo.com/movies/?id=elephantman.htm. წაკითხვის თარიღი: July 4, 2010
გაზაფხული

გაზაფხული — წელიწადის დრო, რომელიც დედამიწის ჩრდილოეთ ნახევარსფეროში გრძელდება გაზაფხულის ბუნიობის მომენტიდან (20 ან 21 მარტი) ზაფხულის მზებუდობის მომენტამდე (21 ან 22 ივნისი). ეკლიპტიკის მიმართ დედამიწის დახრილი ბრუნვის ღერძი, მზესთან მიმართებაში წარმოშობს წელიწადის დროებს. როდესაც საუბარია წელიწადის დროებზე, პირობითად ივარაუდება, რომ საუბარი გვაქვს ჩრდილოეთ ნახევარსფეროში არსებულ წელიწადის დროზე, თუმცა არ დაგვავიწყდეს, რომ ამავდროულად სამხრეთ ნახევარსფეროში წელიწადის დრო სარკისებულად იცვლება. მაშინ როდესაც გაზაფხულის თვეებში ჩრდილოეთ ნახევარსფეროში გაზაფხულია, სამხრეთ ნახევარსფეროში შემოდგომაა და პირიქით. ჩვენი პლანეტის დახრილობიდან გამომდინარე, გაზაფხული იწყება მაშინ, როდესაც დღე-ღამის განმავლობაში, დღის ხანგრძლივობა იწყებს ღამის გახანგრძლივობაზე გადაჭარბების პროცესს (გაზაფხულის ბუნიობა) და სრულდება მაშინ, როდესაც აღნიშნული გადაჭარბება აღწევს თავის მაქსიმუმს (ზაფხულის მზებუდობა). გაზაფხულის ბუნიობაზე, მართალია დედამიწის დახრილი ღერძი ეკლიპტიკურად ისევ დახრილია, მაგრამ სივრცულად მზე-დედამიწის მონაკვეთთან მიმართებაში მართობულია. ამ დროს მზე დედამიწის ეკვატორის ზენიტში იმყოფება და აცხუნებს მას, ხოლო ეკვატორის ჩრდილოეთ და სამხრეთ ნახევარსფეროებს კი თანაბარზომიერად. შემდეგ, დედამიწა ორბიტაზე გადაადგილებისას ნელნელა ინაცვლებს ისეთ პოზიციაზე, როდესაც დედამიწის ღერძული დახრილობის გამო მზე ზენიტშია ჩრდილოეთ ნახევარსფეროზე. დედამიწა, როგორც კი მიაღწევს ისეთ მდებარეობას, როდესაც მისი ჩრდილოეთ ნახევარსფერო უკიდურესად იქნება გადახრილი მზის მიმართ, ეს მოასწავებს დღის ხანგრძლიოვობის ღამეზე მაქსიმალური გადაჭარბების ნიშნულს, ანუ დგება ზაფხულის მზებუდობა. აღნიშნული მონენტის გადალახვისთანავე იწყება დღის ხანგრძლოვის შემცირება და ღამის ზრდა, რაც მოასწავებს ზაფხულის დაწყებას. ზაფხულის მზებუდობა (ჩრდილოეთი ნახევარსფერო გადახრილია მზის მიმართ) გაზაფხულისა და შემოდგომის ბუნიობა (დედამიწის ღერძი კვლავ დახრილია და იმყოფება ხედვის ვერტიკალურ სიბრტყეში) ზამთრის მზებუდობა (სამხრეთი ნახევარსფერო გადახრილია მზის მიმართ) ჩვეულებრივ ჩრდილოეთ ნახევარსფეროში გაზაფხულის თვეებია: მარტი; აპრილი; მაისი. ხოლო სამხრეთ ნახევარსფეროში გაზაფხული შემდეგ თვეებში უწევს: სექტემბერი; ოქტომბერი; ნოემბერი. გაზაფხულის დროს დღე დიდდება და თბება. ხეებზე კვირტები ისკვნება. მიწიდან ბალახი ამოდის. იწყება მცენარეთა ზრდის განახლება. ზამთარში, თბილ ქვეყნებში გაფრენილი ფრინველები ბრუნდებიან, ბუდეებს იკეთებენ და კვერცხებს დებენ. ცხოველები მეწყვილეს ეძებენ და შთამომავლობას ამრავლებენ. აყვავებული ალუბლის ხე ბურბუშელა არგენტინული ჩვეულება გაზაფხულის დაწყების დღეს ყვითელი ყვავილების ჩუქების, როგორც სიხარულის, ენერგიისა და ოპტიმიზმის სიმბოლო ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 624.
ქორდის წმინდა ბარბარეს ეკლესია

ქორდის წმინდა ბარბარეს ეკლესია – ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქორდის განაპირას, სამხრეთით. თარიღდება XVI-XVII საუკუნეებით. ეკლესია დარბაზულია (5,76 X 3,68 მ), ნაგებია რიყის ქვით. სარკმლის საპირეები და ლავგარდანი თლილი ქვისაა. შენობა ძლიერ დაზიანებულია, ჩანგრეულია კამარა. შესასვლელი სამხრეთითაა. საქართველოს ისტორიის და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990 წ.
ქორდის კოშკი

ქორდის კოშკი – კოშკი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქორდის განაპირას, მდინარე ლიახვის მარჯვენა ნაპირზე. თარიღდება XVIII საუკუნის შუა პერიოდით. კოშკი ცილინდრული და ორსართულიანია (დიამეტრი 8,4 მ). ნაგებია რიყის ქვით გამოყენებულია აგურიც. შენობა დაზიანებულია. პირველი სართული დამხმარეა, მეორე კი - საცხოვრებელი. შესასვლელი სწორედ, აქ არის, მეორე სართულზე, ჩრდილოეთის მხრიდან. იქვე, კარის არეში, იწყება კიბეები. ერთ მათგანს ჩადის პირველ სართულზე, მეორე კი ზემოთ მიემართება. კოშკის პირველ სართულს ნახევარსფერული გუმბათი ხურავს, მეორეს კი - რვაწახნაგა. თუ ქვედა სართულის კედლები სწორზედაპირიანია, მეორე სართული დეკორატიულადაა გადაწყვეტილი. მეორე სართულზე, კარის პირდაპირ, როგორც ეს მეტწილად გვხვდება, ბუხარია მოთავსებული; ამავე სართულზე, კედლებში განლაგებულია დიდი და პატარა ნიშები, მარტივი და რთული სათოფურები და სხვა. ფასადებიდან მორთულია შესასვლელის მხარე. კარის თავზე აგურის წყობით გამოყვანილია ჯვარი, გვერდებზე კი - ვერტიკალურად განლაგებული რომბები. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5. თბ., 1990.
ესპეხოს ტბა

ესპეხოს ტბა (ესპ. Lago Espejo სარკის, გამჭვირვალე ტბა) — მყინვარულ-ტექტონიკური წარმოშობის ტბა არგენტინაში, ნეუკენის პროვინციაში. მდებარეობს ქალაქ ვილია-ლა-ანგოსტურის სიახლოვეს. ტბა იკვებება არაერთი პატარა ნაკადულით, რომლებსაც მთებიდან თოვლისა და მყინვარის ნადნობი წყალი მოაქვთ. ტბის ფართობი შეადგენს 31 კმ²-ს. არგენტინის ტბების სია ესპეხოს ტბა დაარქივებული 2005-08-28 საიტზე Wayback Machine. სურათები დაარქივებული 2012-02-04 საიტზე Wayback Machine. ნეუკენის პროვინციის დეტალური რუკა დაარქივებული 2011-05-14 საიტზე Wayback Machine.
ნეო...

ნეო... (ბერძ. neos — „ახალი“) — რთული სიტყვის შემადგენელი ნაწილი, პრეფიქსი, ნიშნავს ახალს, განახლებულს. ნეო- „ახალის“ უმარტივესი მნიშვნელობით გვხვდება შემდეგ მაგალითებში: ნეაპოლისი — ნეაპოლის თავდაპირველი ბერძნული სახელი „ახალი ქალაქი“; ნეოანთროპი — თანამედროვე ტიპის ადამიანი; ნეოლოგიზმი — ენაში ახლად შემოღებული სიტყვა; ნეონი — ახლად აღმოჩენილი (1898) კეთილშობილი აირი; ნეონატი — ახალშობილი ბავშვი; ნეოლიბერალიზმი; ნეოკლასიციზმი; ნეოკონსერვატივიზმი; რაიმე კონტინუუმის ნაწილების ფორმათა განსასაზღვრავად, ნეო- ხშირად პალეო-სთან კონტრასტში იყენება, შესაბამისად: ნეოლითი, „ახალი“ ქვის ხანა, უპირისპირდება „პალეოლითს“. იდეათა ისტორიაში „ნეო-“ მიუთითებს მივიწყებული თავდაპირველის აღორძინებას ახალი მახასიათებლებით ან ახალი აქცენტით, რაც განასხვავებს ამ იდეას ან მიმდინარეობას მისი ორიგინალისგან. თუმცა ასევე მიიჩნევა, რომ იდენტურობა ძველ ფორმასთან მნიშვნელოვანი ნაწილია ახალისთვისაც: ნეო-ევანგელიზმი; ნეო-ლუთერანიზმი; ნეო-ჰასიდიზმი; ნეო-ნაციზმი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 379.
ეპულაფკენის ტბა

ეპულაფკენის ტბა — ტბა არგენტინაში, ნეუკენის პროვინციაში, არგენტინის პატაგონია. ეს მყინვარული ტბა მდებარეობს ანდების მთებში, ლანინის ეროვნულ პარკში. ჰიდროლოგიურად, ის ერთ ტბად მოიაზრება უეჩულაფკენის ტბასთან ერთ მთლიანობაში, რომელთანაც ვიწრო არხითაა დაკავშირებული. ტბებს დელტას ფორმა აქვს, რომელიც მას ვულკან უანკუიუედან ამოფრქვეულმა ლავამ მისცა. ტბის ფართობია 895 მ². არგენტინის ტბების სია სურათი რუკა
უეჩულაფკენის ტბა

უეჩულაფკენის ტბა — ტბა არგენტინის პატაგონიაში, ნეუკენის პროვინციაში. ეს მყინვარული ტბა მდებარეობს ანდებში, ლანინის ეროვნულ პარკში, ქალაქ სან-მარტინ-დე-ლოს-ანდესიდან 60 კმ-ის მოშორებით. უეჩულაფკენი არგენტინის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ანდური ტბაა. იკვებება ჩამდინარე ნაკადულებით და ეპულაფკენის ტბით. მისი სახელი მაპუჩეს ხალხის ენაზე "გრძელ ტბას" ნიშნავს. მართლაც, მისი სიგრძე 30 კმ-ია, სიგანე 5 კმ, ზედაპირის ფართობი 104 კმ². არგენტინის ტბების სია უეჩულაფკენის ტბა ტბის რუკა დაარქივებული 2006-02-02 საიტზე Wayback Machine.
ლაკარის ტბა

ლაკარის ტბა — მყინვარული წარმოშობის ტბა არგენტინაში, ნეუკენის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 630 მეტრზე, პატარა ქალაქ სან-მარტინ-დე-ლოს-ანდესის შემოგარენში. არგენტინის ანდების სხვა არაერთი ტბის მსგავსად, ამ ტბიდანაც ჩილეს ტერიტორიაზე გაედინება მდინარე (მდინარე უაუმი). 1902 წლამდე, ამ ტბას დაჟინებით მოითხოვდა ჩილე. ტბის ფართობია 55 კმ², საშუალო სიღრმე 167 მ, მაქსიმალური სიღრმე 277 მ. არგენტინის ტბების სია Sistema Nacional de Información Hídrica დაარქივებული 2012-10-03 საიტზე Wayback Machine. Lacar Area (YouTube video HD) [1] დაარქივებული 2006-01-14 საიტზე Wayback Machine.
ექვთიმე გარეჯელი

ექვთიმე, ეფთვიმე, ევთიმი (გვარად მჭედელაშვილი; გ. 1804) — ქართველი სასულიერო პირი, გარეჯის იოანე ნათლისმცემლის მონასტრის არქიმანდრიტი 1775–1804 წლებში. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მიერ შერაცხულია წმინდანად. ხსენების დღეა 8 (21) აგვისტო. ექვთიმე განათლებული მოღვაწე და სამეურნეო საქმეთა კარგი ორგანიზატორი იყო. იოანე ბატონიშვილის დახასიათებით ის იყო „კაცი ფილოსოფოსი და ღვთისმეტყველი, სათნოებათა ზედა უცხო მოქადაგე“. ექვთიმემ ააშენა ლეკების მიერ გადამწვარი სოფ. ხაშმი. აშენებდა ვენახებს, წისქვილებს, მიწაზე ასახლებდა უმიწაწყლო გადმოხვეწილ გლეხებს. მისი ინიციატივით იოანე ნათლისმცემლის მონასტერს გადაეცა არაერთი ყოფილი სამეფო მამული. ექვთიმეს თაოსნობით სავანეში ითარგმნებოდა სასულიერო ლიტერატურა. მან საბა ნინოწმინდელი მიტროპოლიტის დავალებით, დაწერა წმ. ნინოს საგალობლები. პლატონ იოსელიანის ცნობით, 1797 წელს, როდესაც თბილისში შავი ჭირის ეპიდემიამ იფეთქა, უდაბნოს ბერები, ექვთიმეს ხელმძღვანელობით, ეხმარებოდნენ ავადმყოფ და უპოვარ ხალხს. იოანე ბატონიშვილი, კალმასობა, ტ. 2, თბ., 1948. — გვ. 197. ლომინაძე ბ., ქართული ფეოდალური ურთიერთობის ისტორიიდან (სენიორიები), ტ. 1, თბ., 1966. — გვ. 160-161. იოსელიანი, პ., ცხოვრება მეფისა გიორგი მეათცამეტისა, ა. გაწერელიას რედ., თბ., 1978. — გვ. 119-120. ქართველ წმინდანთა ცხოვრებანი, შემდგ.: დეკანოზი ზაქარია მაჩიტაძე, მანანა ბუკია და მაკა ბულია; რედ.: ავთანდილ მიქაბერიძე, თბ.–ათენი, 2003. — გვ. 184-185. ლომინაძე ბ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 114.
დაკინი

დაკინი (სანს: डाकिनी ḍākinī;ტიბ: མཁའ་འགྲོ་མ་ ქანდრომა, ვაილი: mkha' 'gro ma; ჩინ: 空行女,狐仙,明妃) არის ქალღმერთის მსგავსი ქალი არსება ბუდიზმსა და ინდუიზმში. ძირითადად, გავრცელებულია ტიბეტურ ბუდიზმში. დაკინი შთააგონებს სულიერ პრაქტიკას. ხშირად გამოსახულია შიშველ, ლამაზ ქალად. სიშიშვლე განასახიერებს გონების თავისუფლებას. დაკინის ჩინური და ტიბეტური ტერმინები სიტყვასიტყვით ნიშნავს - „ის, ვინც სივრცეში მოძრაობს“, „სივრცეში მოძრავი ქალი“; ზოგჯერ, პოეტურად, „ცის მოცეკვავედაც“ მოიეხსენიებენ. მათი სხეულები მოხრილადაა გამოსახული ტალღოვანი ცეკვის პოზებში. დაკინი დაკავშირებულია ენერგიასთან, ტრანსფორმაციის გზის გამოცხადებასთან. ისინი ადამიანებს ნეგატიური ემოციების ენერგიის შეცვლაში ეხმარებიან, რასაც ჰქვია კლეშა. გამოსახულებებზე დაკინები გამოსახულნი არიან ახალგაზრდად, შიშველად, საცეკვაო პოზაში. ხშირად ერთ ხელში უკავიათ მენსტრუალური სისხლით სავსე ქალა-ჭიქა ან სიცოცხლის ელექსირი და მეორეში დაკლაკნილი დანა. ატარებენ ადამიანის ქალებიან გირლანდას სამკბილა კვერთხით, რომელიც მის საწინააღმდეგოდ იხრება. მათი თმა ხშირად გაჩეჩილია და ზურგს უკანაა ჩამოშლილი, სახე ხშირად მრისხანეა; ცეკვავენ ცხედარზე, რაც მათი ეგოსა და უვიცობაზე ბატონობის სიმბოლოა. ტიბეტელ ბუდისტებს ჯერათ, რომ დაკინიმ მე-3 კარმაპა რანგჯუნგ დორჯეს (1284-1339) მისცა შავი ქუდი, როდესაც ის სამი წლის იყო. შავი გვირგვინი კარმა კაგიუს ხაზის ემბლემად გადაიქცა. დაკა იგივე დაკინია, ოღონდ მის მამაკაც განსხეულებაში. ↑ A portrait of the 3rd Karmapa. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-10-11. ციტირების თარიღი: 2011-01-10. Beyer, Stephen (1973). The Cult of Tara: Magic and Ritual in Tibet. University of California Press. ISBN 0-520-02192-4 Campbell, June. (1996). "Traveller in Space: In Search of the Female Identity in Tibetan Buddhism". George Braziller. ISBN 0-8076-1406-8 (Cover) English, Elizabeth (2002). Vajrayogini: Her Visualizations, Rituals, and Forms. Wisdom Publications. ISBN 0-86171-329-X Gyatso, Geshe Kelsang (1991). Guide to Dakini Land: The Highest Yoga Tantra Practice of Buddha Vajrayogini. Tharpa Publications. ISBN 0-948006-18-8 Norbu, Thinley (1981). Magic Dance: The Display of the Self Nature of the Five Wisdom Dakinis. Jewel Publishing House, 2nd edition. ISBN 0-9607000-0-5 Padmasambhava, translated by Erik Pema Kunsang (1999) Dakini Teachings. Rangjung Yeshe Publications, 2nd edition. ISBN 962-7341-36-3 Simmer-Brown, Judith (2001). Dakini's Warm Breath: The Feminine Principle in Tibetan Buddhism. Shambhala Publications. ISBN 1-57062-720-7 Templeman, David. Iranian Theme in Tibetan Tantric Culture: The Dakini Yeshe, Lama (2001). Introduction to Tantra : The Transformation of Desire. Wisdom Publications, revised edition. ISBN 0-86171-162-9 დაკინი და მდედრობითი სული დაარქივებული 2006-12-19 საიტზე Wayback Machine. დაკინი khandro.net-ზე შავი დაკინი 75. სენგე დოგმა, ლომთავა დაკინი
ქინძმარაული

ქინძმარაული — ადგილწარმოშობის დასახელების, კონტროლირე­ბადი უმაღლესი ხარისხის წითელი ბუნებრივად ნახევრადტკბილი ღვინო. მზადდება საფერავის ჯიშის ყურძნისაგან. ღვინო „ქინძმარაული“ ხასიათდება მუქი ბროწეულისფერი შეფერვით, გემოზე ჰარმონიული, სრული, ხავერდოვანი, დახვეწილი, სასიამოვნო სიტკბოთი, ხილის ტონებით და ჯიშური არომატით. ღვინო „ქინძმარაულის“ მოცულობითი სპირტშემცველობა უნდა შეადგენდეს 10,5-12,0%-ს, შაქრების მასიური კონცენტრაცია — 30-50გ/დმ³; ტიტრული მჟავიანიბა — 5-7გ/დმ³; აქროლადი მჟავიანობა — არაუმეტეს 1,2გ/დმ³; დაყვანილი ექსტრაქტის მასის კონცენტრაცია — არანაკლებ 20 გ/დმ³; გოგირდოვანი მჟავის საერთო მასის კონცენტრაცია — არაუმეტეს 210 მგ/დმ³; თავისუფალი გოგირდოვანი მჟავის კონცენტრაცია — არაუმეტეს 30 მგ/დმ³. „ქინძმარაულის“ მიკროზონაში სანედლეულო ბაზის ფართობი შეადგენს დაახლოებით 1633 ჰა-ს, აქედან მოსავლიანია 614 ჰა. მევენახეობის სპეციფიკური ზონა „ქინძმარაული“ მდებარეობს აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა კახეთში, ყვარლის მუნიციპალიტეტში, კავკასიონის განშტოების სამხრეთ დაქანებაზე, ჩრდილოეთ განედის 41°30′ და აღმოსავლეთ გრძედის 45°50′ კოორდინატებზე. სამრეწველო ვენახები ძირითადად განლაგებულია ზღვის დონიდან 250-550 მ სიმაღლის საზღვრებში, მდინარე ალაზნის მარცხენა სანაპიროზე (გაღმამხარი). ბარის ძირი უკავია ალაზნის ვაკეს, რომელიც ჩრდილოეთისაკენ მაღლდება — გადადის მთისწინეთის ზოლში და მიბჯენილია კავკასიონის ძირზე. ღვინის ეროვნული სააგენტო დაარქივებული 2019-05-13 საიტზე Wayback Machine.
სეთ გრინი

სეთ ბენჯამინ გრინი (ინგლ. Seth Benjamin Green; დ. 8 თებერვალი, 1974) — ამერიკელი მსახიობი, პროდიუსერი, კომიკოსი, სცენარისტი, რეჟისორი და მწერალი. ემის პრემიის მფლობელი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სეთ გრინი ოფიციალური საიტი სეტ გრინი საიტზე კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (IMDb).