laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ესპანეთის პროვინციები

ესპანეთის პროვინციები (ესპ. Provincias de España) — ესპანეთის ადმინისტრაციული დაყოფის ერთეული. პროვინციებად იყოფა ესპანეთის ავტონომიური რეგიონები, ხოლო პროვინციები თავის მხრივ იყოფა მუნიციპალიტეტებად. Directorio de sitios web de Diputaciones Provinciales დაარქივებული 2006-10-10 საიტზე Wayback Machine. Mapa interactivo de las provincias de España: ¿Dónde está la provincia? დაარქივებული 2011-09-06 საიტზე Wayback Machine. Mapa interactivo de las provincias de España: ¿Cómo se llama? დაარქივებული 2011-07-18 საიტზე Wayback Machine. Puzzle de las provincias de España დაარქივებული 2011-09-07 საიტზე Wayback Machine.
არსენ ბერი

არსენ ბერი — XI საუკუნის II ნახევრის და XII საუკუნის I ნახევრის საქართველოს საეკლესიო მოღვაწე, მწერალი. დავით აღმაშენებლის სულიერი მოძღვარი. მოღვაწეობდა შიომღვიმის ლავრაში. ლავრის აშენება-განახლება არსენ ბერის ზედამხედნელობით მომხდარა. მასვე დაუდგენია ლავრისათვის სამონასტრო წესი და განგება. არსენ ბერის კალამს ეკუთვნის დავით აღმაშენებლის ხოტბა „მეფესა დავითს მონაზონი არსენი“. მასვე მიეწერება რუისურბნისის კრების ძეგლისწერისა და დავით აღმაშენებლის ორი ანდერძის შედგენა, ნინოს ცხოვრების მეტაფრასული რედაქცია, ანდრია კრეტელის დიდი კანონის თარგმანი. მკვლევართა აზრით (ს. კაკაბაძე, კ. კეკელიძე), არსენ ბერი უნდა იყოს დავით აღმაშენებლის მემატიანე-ისტორიკოსი, ავტორი თხზულება „ცხოვრება მეფეთ მეფისა დავითისი“. ზოგიერთი მკვლევარი (თედო ჟორდანია, ზ. ჭიჭინაძე, ა. ხახანაშვილი, ი. ლოლაშვილი) არსენ ბერს არსენ იყალთოელად მიიჩნევს. გრიგოლია კ, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 585. არსენ ბერის შემოქმედება Allgeo.org-ზე დავით აღმაშენებლის ისტორიკოსი — ცხოვრება მეფეთ-მეფისა დავითისი Allgeo.org-ზე
ესპანეთის ავტონომიური გაერთიანებები

ესპანეთის ავტონომიური გაერთიანებები (ესპ. comunidad autónoma) — ესპანეთის სამეფოს ძირითადი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიულ ერთეული. ამჟამად ქვეყანაში 17 ავტონომიური გაერთიანებაა. ავტონომიური გაერთიანებები იყოფიან პროვინციებად. პროვინციები იყოფიან კომარკებად ხოლო კომარკები — მუნიციპალიტეტებად. გალისია ნავარა მადრიდი ლა რიოხა არაგონი კატალონია ვალენსია კასტილია ლა მანჩა ესტრემადურა პორტუგალია კასტილია და ლეონი ასტურია კანტაბრია ბასკების ქვეყანა მურსია ანდალუსია სეუტა მელილია საფრანგეთი ბალეარის კუნძულები კანარის კუნძულები ხმელთაშუა ზღვა ბისკაის ყურე ატლანტის ოკეანე ანდორა ატლანტის ოკეანე ანდალუსია (სევილია) არაგონი (სარაგოსა) ასტურია (ოვიედო) ბალეარის კუნძულები (პალმა) ვალენსია (ვალენსია) გალისია (სანტიაგო-დე-კომპოსტელა) კანარის კუნძულები (ლას-პალმასი, სანტა-კრუს-დე-ტენერიფე) კანტაბრია (სანტანდერი) კასტილია-ლა მანჩა (ტოლედო) კასტილია და ლეონი: კასტილია (ვალიადოლიდი) ლეონი (ლეონი) კატალონია (ბარსელონა) მადრიდი (მადრიდი) მურსია (მურსია) ნავარა (პამპლონა) ლა რიოხა (ლოგრონო) ბასკეთი (ვიტორია) ესტრემადურა (მერიდა) ესპანეთის ავტონომიური გაერთიანებების დროშები ესპანეთის ავტონომიური გაერთიანებების გერბები ესპანეთის პროვინციები ესპანეთის რაიონები ესპანეთის ქალაქები Information about Spain's Autonomous Communities from rulers.org Relations between tiers – CityMayors feature Maps of the Autonomous Communities of Spain დაარქივებული 2007-09-28 საიტზე Wayback Machine. Maps of the Autonomous Communities of Spain in Chinese დაარქივებული 2007-07-12 საიტზე Wayback Machine. David Brighty. State and region: the Spanish experience. დაარქივებული 2007-06-30 საიტზე Wayback Machine.
განძი (1961 წლის ფილმი)

განძი — 1961 წლის ქართული საბჭოთა ფილმი, გადაღებული რეჟისორ რევაზ ჩხეიძის მიერ. პირველი ჩვენება საკავშირო ეკრანებზე შედგა 1961 წლის 14 ნოემბერს. გადაღებულია დემნა შენგელაიას ამავე სახელწოდების მოთხრობის მიხედვით. „განძი“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
თოჯინები იცინიან

თოჯინები იცინიან — რეჟისორ ნიკოლოზ სანიშვილის 1962 წლის ქართული საბჭოთა ფილმი. პირველი ჩვენება საკავშორო ეკრანებზე შედგა 1964 წელს. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. მელიტონ ბელთაძის ერთადერთ ვაჟს რეზიკოს ოპერის მომღერლობის არც ნიჭი აქვს, არც სურვილი, მაგრამ ბებიისა და დედის ხათრით კონსერვატორიაში აბარებს. რეზიკოს პირველივე გამოცდაზე ჩაჭრას მამა-შვილი შინაურებს ვერ უმხელს. მელიტონი გასაჭირს თავის მეგობარს, სათამაშოების ფაბრიკის დირექტორს შესჩივლებს და შვილის დროებით სამუშაოდ მიღებას თხოვს. ფაბრიკაში რეზიკოს ნამდვილი ნიჭი ვლინდება, მისი გაკეთებული შესანიშნავი თოჯინები სწრაფად იპყრობს ყურადღებას. ფაბრიკაში შემთხვევით მოხვედრილი ახალგაზრდა თავის მოწოდებასთან ერთად აქ პირველ სიყვარულსაც იპოვის. „თოჯინები იცინიან“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
ხარამა

ხარამა (ესპ. Jarama) — მდინარე ესპანეთში, სათავეს იღებს ცენტრალურ კორდილიერაში და ერთვის მდინარე ტახოს ქალქ არანხუესთან. სიგრძე 190 კმ. აუზის ფართობი 2119 კმ2. Información sobre el Jarama en web de la Comunidad de Madrid დაარქივებული 2008-05-21 საიტზე Wayback Machine. Información sobre el Jarama en elsoto.org დაარქივებული 2005-02-14 საიტზე Wayback Machine. El Jarama en la guerra civil española
ეგა (მდინარე)

ეგა (ესპ. Río Ega) — მდინარე ჩრდილოეთ ესპანეთში, სათავეს იღებს ალავის პროვინციის ტერიტორიაზე და ერთვის მდინარე ებროს. მდინარეზე მდებარეობს ქალაქი ესტელია. სიგრძე 113 კმ. აუზის ფართობი 1497 კმ². Rivers of Spain დაარქივებული 2010-11-13 საიტზე Wayback Machine.
ნოგერა-რიბაგორსანა

ნოგერა-რიბაგორსანა (ესპ. Noguera Ribagorzana) — მდინარე ჩრდილოეთ ესპანეთში, სათავეს იღებს პირენეის მთებში. ერთვის მდინარე სეგრეს. წარმოადგენს საზღვარს კატალონიასა და არაგონს შორის. სიგრძე 133 კმ., აუზის ფართობი 2400 კმ². Rivers of Spain დაარქივებული 2010-11-13 საიტზე Wayback Machine.
არსენ ჭყონდიდელ-მწიგნობართუხუცესი

არსენ ჭყონდიდელ-მწიგნობართუხუცესი — საქართველოს სამეფოს ვაზირთუპირველესი XIII საუკუნის I ნახევარში. დაახლ. 1241 წ. იგი რუსუდან მეფემ დიპლომატიური მოლაპარაკებების საწარმოებლად გააგზავნა ბათუ ყაენთან ურდოში, სადაც თან ხლებია მგელა აბულახტარისძე. უკან დაბრუნების შემდეგ არსენ მწიგნობართუხუცეს-ჭყონდიდელი ამ პირს აძლევს წყალობის სიგელს. არსენი 1247/1250 წწ-ში ბერად შემდგარა შიომღვიმის მონასტერში. მისი მოთხოვნით გრიგოლ სურამელმა დაუბრუნა მიტაცებული სოფლები შიომღვიმის მონატერს, რაზედაც იუწყება გრიგოლ სურამელის მონასტრისადმი ბოძებული ანდერძი. გრიგოლია კ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 586.
პავლე I (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)

პავლე I (ბერძ. Νέας Ρώμης Παύλος Α΄) - კონსტანტინოპოლის არქიეპისკოპოსი 337-339, 341-342 და 346-350 წწ. და მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 6 ნოემბერი, ახალი სტილით - 19 ნოემბერი. პატრიარქად აირჩიეს წმინდა ალექსანდრეს გარდაცვალების შემდეგ, როდესაც კვლავ იფეთქა არიანელთა ერესმა. კრებას, რომელსაც ახალი პატრიარქი უნდა აერჩია, მრავალი არიანელი ესწრებოდა. ისინი მღვდელმთავარ პავლეს კანდიდატურის წინააღმდეგნი იყვნენ, მაგრამ ხმების უმრავლესობა მართლმადიდებლებმა მოიპოვეს. იმპერატორი კონსტანტინე II (337-361), რომელიც რომის იმპერიის აღმოსავლეთ ნაწილს განაგებდა, არიანელი იყო. პატრიარქის არჩევნების დროს იგი კონსტანტინოპოლში არ იმყოფებოდა. როდესაც ჩავიდა, მან მოიწვია ახალი კრება, რომელმაც მღვდელმთავარი პავლე ხარისხაყრილად გამოაცხადა და დედაქალაქიდან განდევნა, მის ნაცვლად კი არიანელი ევსები ნიკომედიელი აღასაყდრეს. პატრიარქმა პავლემ რომს მიაშურა, სადაც თავშესაფარი პოვეს ევსების მიერ განდევნილმა სხვა მართლმადიდებელმა ეპისკოპოსებმაც. ევსები დიდხანს არ დარჩენილა საპატრიარქო ტახტზე. მისი გარდაცვალების შემდეგ მღვდელმთავარი პავლე კონსტანტინოპოლში დაბრუნდა. სამწყსო სიყვარულით შეეგება ნეტარს, მაგრამ კონსტანტინეს დევნამ იგი აიძულა, კვლავ რომს დაბრუნებოდა. იმპერატორმა კონსტანსმა (337-350) თავის აღმოსავლელ თანამმართველ კონსტანციუსს წერილით მიმართა, დევნილი მღვდელმთავარი კათედრაზე დაებრუნებინა. წმინდა პავლე საპატრიარქო საყდარში დააბრუნეს, მაგრამ მალე, სამეფო კარზე მომხდარი გადატრიალების დროს, მართლმადიდებელთა ქომაგი კეთილმსახური იმპერატორი კონსტანტი მოღალატურად მოკლეს. ამის შემდეგ მღვდელმთავარი პავლე კვლავ განდევნეს დედაქალაქიდან და სომხეთის ქალაქ კუკუზოში გადასახლეს, სადაც იგი მოწამეობრივად აღესრულა: როდესაც პატრიარქი საღვთო ლიტურგიას აღასრულებდა, არიანელები ტაძარში შეიჭრნენ და წმიდანი ომოფორით მოახრჩვეს. ეს მოხდა 350 წელს. 381 წელს წმიდა იმპერატორმა თეოდოსი დიდმა (379-395) ნეტარი აღმსარებლის უხრწნელი ნაწილები პატივით გადააბრძანა კონსტანტინოპოლში. 1326 წელს სიწმიდე ვენეციაში გადაასვენეს. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი IV, თბილისი, 2003 წ.
პროკლე (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)

პროკლე (ბერძ. Πρόκλος) (დ. 390 ან 395 ან 370 — გ. 24 ივლისი, 447) — კონსტანტინოპოლის არქიეპისკოპოსი 434–447 წლებში. წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 20 ნოემბერი, ახალი სტილით — 3 დეკემბერი. წმიდა იოანე ოქროპირის (+407; ხს. 26 ნოემბერს) მოწაფეობისა, რომელმაც ნეტარი ჯერ დიაკვნად აკურთხა, შემდეგ კი - მღვდლად. წმინდა პრკოლემ საკუთარი თვალებით იხილა, თუ როგორ ეცხადებოდა პავლე მოციქული წმინდა იოანე ოქროპირს მისი ეპისტოლეების თარგმანების წერისას. თავისი წმინდა მოძღვრის დახმარებით პროკლემ საოცრად გაიღრმავა საღვთო წერილის ცოდნა და ნააზრევის სრულყოფილი ფორმით გადმოცემის უნარიც შეიძინა. იოანე ოქროპირის გადასახლებისა და მიცვალების შემდეგ კონსტანტინოპოლის წმინდა პატრიარქმა სისინიუსმა (426-427) პროკლეს ქალაქ კვიზიკის ეპისკოპოსად დაასხა ხელი, მაგრამ ერეტიკოს ნესტორიანელების გავლენით იგი ეპარქიიდან განდევეს და პროკლე დედაქალაქში დაბრუნდა. წმინდა მწყემსმთავარი კონსტანტინოპოლის ტაძრებში ქადაგებდა, მრევლს მართლმადიდებლურ სარწმუნოებაში განამტკიცებდა და უშიშრად ამხელდა უსჯულო მწვალებლობას. პატრიარქ სისინიუსის გარდაცვალების შემდეგ კონსტანტინოპოლის საპატრიარქო ტახტზე პროკლე აღასაყდრეს. ნეტარი მამა თორმეტი წლის მანძილზე (434-447) მესაჭეობდა კონსტანტინოპოლის ეკლესიას. მისი ძალისხმევით წმინდა მეფის, თეოდოსი II-ის (408-450) ზეობის ჟამს იოანე ოქროპირის წმინდა ნაწილები კომანიდან კონსტანტინოპოლში გადააბრძანეს. პროკლეს პატრიარქობისას იმპერიას თავს დაატყდა გამანადგურებელი მიწისძვრა, რომელიც რამდენიმე თვე გრძელდებოდა. ბითვინიაში, ჰელესპონტში, ფრიგიაში მთელი ქალაქები ინგრეოდა, მდინარეები მიწის ქვეშ იკარგებოდა, ოდესღაც უწყლო ადგილებში კი დამღუპველი წყალდიდობები ხდებოდა. კონსტანტინოპოლელები პატრიარქისა და იმპერატორის წინამძღვრობით გადიოდნენ ხოლმე ქალაქიდან, პარაკლისებს აღასრულებდნენ და უფლისგან ამ არნახული უბედურების შეწყვეტას ითხოვდნენ. ერთ-ერთი ასეთი პარაკლისის დროს უჩინარმა ძალამ ერთი ბიჭუნა ჰაერში აიტაცა. შემდგომ ყმაწვილი სრულიად უვნებელი დაბრუნდა მიწაზე და შემოკრებილებს ამცნო, რომ იქ, მაღლა, მან ნახა და გაიგონა ანგელოზებრივი საგალობელი: „წმიდაო ღმერთო, წმიდაო ძლიერო, წმიდაო უკვდავო“. სამწმიდას საგალობელი მთელმა ხალხმა აიტაცა, თან დაამატა: „შეგვიწყალენ ჩუენ“ და მიწისძვრაც შეწყდა. აქედან მიეცა დასაბამი ამ ლოცვას, რომელიც ყველა ღვთისმსახურების განუყოფელ ნაწილად იქცა. საყოველთაო სიყვარულითა და პატივისცემით მოსილი პატრიარქი ღრმად მოხუცებული მიიცვალა 447 წელს. წმიდანთა ცხოვრება, ტომი IV, თბილისი, 2003 წ. ↑ Identifiants et Référentiels — ABES, 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q47757534"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2826570"></a>
იოანე V (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)

იოანე V (ბერძ. Ιωάννης Ε΄) — კონსტანტინოპოლის პატრიარქი 669-674 წწ. და მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე მეორე პატრიარქ გიორგი I-თან ერთად არის ძველი სტილით 18 აგვისტო, ახალი სტილით - 31 აგვისტო. მოღვაწეობდა კონსტანტინე IV პოღონატის-ის დროს. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი III, თბილისი, 2001 წ.
გიორგი I (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)

გიორგი I (ბერძ. Γεώργιος Α΄) — კონსტანტინოპოლის პატრიარქი 679-686 წწ. და მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე მეორე პატრიარქ იოანე V-სთან ერთად არის ძველი სტილით 18 აგვისტო, ახალი სტილით - 31 აგვისტო. მოღვაწეობდა კონსტანტინე IV პოღონატის-ის დროს. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი III, თბილისი, 2001 წ.
იოანე IV (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)

იოანე IV (ბერძ. Ιωάννης Δ΄ Νηστευτής) (გ. 595) — კონსტანტინოპოლის პატრიარქი 582-595 წლებში და მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 2 სექტემბერი, ახალი სტილით — 15 სექტემბერი. ბავშვობიდანვე საოცარ ლტოლვას გრძნობდა მონაზვნობისკენ. კეთილმსახური ცხოვრებისთვის იგი დიაკვნად აკურთხეს, რამდენიმე ხანში კი კონსტანტინოპოლის მთავარეპისკოპოსადაც დაადგინეს. მღვდელმთავრობის წლების მანძილზე წმიდანს არ დაუგდია ცხოვრების ის წესი, რომელიც ყველაზე ასკეტი მეუდაბნოე მამებისთვის იყო დამახასიათებელი, ამიტომაც ეწოდა „მმარხველი“. წმიდა მამა საკუთარი ცხოვრებისეული მაგალითით ასწავლიდა მორწმუნეებს ვნებების მოთოკვასა და თავის ფლობას. როდესაც კონსტანტინოპოლის მცხოვრებლებმა გადაწყვიტეს, სულთმოფენობის დღესასწაულის მიმწუხრზე დოღის ცქერით დამტკბარიყვნენ, რაც შეამცირებდა დღესასწაულის აღქმას, ნეტარი მღვდელმთავარი მუხლებზე დაეცა და მხურვალედ ილოცა, რომ უფალს მისი სამწყსოს ეს უსჯულო განზრახვა განექარვებინა. და, აი, როგორც კი კონსტანტინოპოლელებმა ასპარეზზე თავი მოიყარეს, უეცრად საშინელი ქარიშხალი ამოვარდა, ატყდა ჭექა-ქუხილი, ძლიერ წვიმას სეტყვა მოჰყვა და სანახაობაც ჩაიშალა. წმიდა იოანეს ისე უყვარდა გლახაკები, რომ უშურველად ურიგებდა მათ ყველაფერს, რაც გააჩნდა და, როდესაც მიიცვალა, ძველი სამოსლის გარდა არაფერი დარჩენია. ნეტარმა მამამ სიცოცხლეშივე მრავალი სასწაული აღასრულა. იგი ცნობილია, როგორც საეკლესიო მწერალი. წმიდანთა ცხოვრება, ტომი III, თბ., 2001 წ.
სტეფანე I (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)

სტეფანე I (ბერძ. Στέφανος Α΄; დ. 867, კონსტანტინოპოლი — გ. 18 მაისი, 893, იქვე) — კონსტანტინოპოლის პატრიარქი 886–893 წლებში და მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღეა ძველი სტილით 17 მაისი, ახალი სტილით — 30 მაისი. იგი იყო უმცროსი ვაჟი იმპერატორ ბასილი I მაკედონელისა და ძმა იმპერატორ ლეონ ბრძენისა, მღვდლად ეკურთხა პატრიარქ ფოტიოს I-ის დროს. 886 წელს პატრიარქი ფოტიოსი იძულებული გახდა მღვდელმთავრის ტახტი დაეტოვებინა. კონსტანტინოპოლის კათედრაზე არჩეულ იქნა წმინდა სტეფანე. მღვდელმთავარი აქტიურად იცავდა სამწყსოს, იყო მოწყალე, ქომაგი გაჭირვებულთა, ზრუნავდა ქვრივებზე და ობლებზე. გარდაიცვალა 893 წელს. დაასაფლავეს სიკელიის მონასტერში. წმიდანთა ცხოვრება, ტომი II, თბილისი, 2001 წ.
სტეფანე ახალგაბრწყინებული

ღირსი სტეფანე ახალგაბრწყინებული (გ. 912) — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 9 დეკემბერი, ახალი სტილით - 22 დეკემბერი. კეთილმსახური კონსტანტინოპოლელი მღვდლის, ზაქარიას ძე იყო. იგი სიყრმიდანვე მოღვაწეობდა კონსტანტინოპოლის დიდი ტაძრის ღვთისმსახურთა დასში. მამის გარდაცვალების შემდეგ ღირსმა სტეფანემ დაყუდებული ცხოვრება იტვირთა და სულ უფრო და უფრო ამკაცრებდა ღვაწლს. ნეტარმა სრულყოფილების ისეთ საფეხურს მიაღწია, რომ უფალმა წმინდა მოციქულ პეტრეს და წმინდა ანტიპას (მოიხსენიება 24 აპრილს) ხილვის ღირსი გახადა. წმიდა მამა სქიმაში აღესრულა 912 წელს (სხვა ცნობით, IX საუკუნეში). მას „ახლადგაბრწყინებულს“ უწოდებენ, რადგან ფიცხელი ღვაწლით ძველ მოსაგრეებს მიმსგავსებულმა, დიდი მადლი მოიგო და მათ ბრწყინვალე დასს შეერთო. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი IV, თბილისი, 2003 წ.
დიმიტრი პოჟარსკი

დიმიტრი მიხეილის ძე პოჟარსკი (რუს. Дмитрий Михайлович Пожарский) (1 ნოემბერი, 1578 - 20 აპრილი (?), 1642) რიურიკების დინასტიის წარმომადგენელი. დიმიტრი პოჟარსკი ებრძვოდა რუსეთში შექმოჭრილ პოლონელ და შვედ ინტერვენტებს , პოჟარსკმა ნიჟნი ნოვგოროდის ერობის მმართველთან კუზმა მინინთან ერთად შექმნა სახალხო ლაშქარი. აჯანყების მონაწილეებმა მიზნად დაისახეს რუსეთის გათავისუფლება ინტერვენტებისაგან და ხელისუფლების სათავეში მყოფი ბოიარებისაგან .სახალხო ლაშქარი თანდათანობით იზრდებოდა. 1612 წელს მოლაშქრეებმა გაათავისუფლეს რუსეთის ჩრდილოეთი და მოსკოვისკენ დაიძრნენ. გააფთრებული ბრძოლების შემდეგ ინტერვენტები დამარცხდნენ. დიმიტრი პოჟარსკის პირველი ცოლ იყო პრასკოვია ვარფოლოვენა რომლისგანაც ჰყავდა 3 ბიჭი და 3 გოგო. პეტრე (გარდაიცვალა 1647 წელს), თეოდორე (გარდაიცვალა 1632 წლის 27 დეკემბერს), ივანე (გარდაიცვალა 1668 წლის 15 თებერვალს), ქსენია (გარდაიცვალა 1625 წლის 22 აგვისტოს. იყო მთავარ კურაკინის ცოლი) ალექსანდრა (გარდაცვალების დრო უცნობია. იყო მთავარ პრონსკის ცოლი) ელენე (გარდაცვალების დრო უცნობია.იყო მთავარ ლიკოვის ცოლი) პრასკოვია ვარფოლოვენა გარდაიცვალა 1635 წლის 28 აგვისტოს. ამის შემდეგ პოჟარსკიმ ცოლად შეირთო მთავრის ასული ფეოდორა ადრეის ასული გოლიცინი დაარქივებული 2013-06-27 საიტზე Wayback Machine. . დიმიტრი პოჟარსკის და კუზმა მინინის ძეგლი ვასილი ნეტარის ტაძრის წინ . გაკეთდა (1804-16)წელს დიმიტრი პოჟარსკის და კუზმა მინინის ძეგლი ნიჟნი ნოვგოროდში. დიმიტრი პოჟარსკის მონუმნტი სუზდალში დიმიტრი პოჟარსკის საფლავი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დიმიტრი პოჟარსკი (რუსული) კუზმა მინინის და დიმიტრი პოჟარსკის ბრძოლა ინტერვენტთა წინააღმდეგ, "რუსეთის ისტორია არეულობის ხანაში".
მუხაესტატე

მუხაესტატე — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფელი მუხაესტატე). მდებარეობს მესხეთის ქედის მთისწინეთში, მდინარე აჭყვის მარცხნივ, ზღვის დონიდან 80 მ., ქობულეთიდან 7 კმ. სოფელში გადის ქობულეთი-ოზურგეთი-საჯავახოს საავტომობილო გზა. გადმოცემის თანახმად სოფლის სახელწოდება დაკავშირებულია ტყვეთა სყიდვასთან. ჭანიეთელი გლეხი ესტატე ბავშვებს იტაცებდა და ოსმალეთში ჰყიდდა. ერთხელ, როდესაც მუშტარი დათქმულ ადგილას არ დახვდა, მან ბავშვი მუხაზე მიაბა და ხეზე კი სახელი ესტატე ამოკაწრა, რათა მყიდველს გაეგო ბავშვი ვინ მიუყვანა და ფული ხის ფუღუროში დაეტოვებინა. წლების შემდეგ ესტატეს მღვდლისთვის აღსარებაში გაუნდია ეს ამბავი და ადგილიც დაუსახელებია. ხალხში ეს ამბავი გავრცელდა და ადგილს მუხაესტატე დაერქვა. საბჭოთა პერიოდში მუხაესტატეს სასოფლო საბჭოში შედიოდა ასევე სოფლები ზენითი, ალამბარი და ზედა კონდიდი. განვითარებული იყო მეჩაიეობა და მეციტრუსეობა, მოქმედებდა ჩაის ფაბრიკა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2045 კაცი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 228. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ დურმიშხან ცინცაძე, „ლეგენდა მუხაესტატეზე“ — „ლიტერატურული აჭარა“ N3, 1959 წ. ↑ pop-stat.mashke.org — საქართველოს დასახლებული პუნქტების მოსახლეობა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2016-06-05. ↑ საქართველოს სტატისტიკის სახელმწიფო დეპარტამენტი — სოფლების მოსახლეობა 2002 წელი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ზენითი

ზენითი — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფელი ზენითი). მდებარეობს მესხეთის ქედის დასავლეთ მთისწინეთში, ზღვის დონიდან 160 მ, ქობულეთიდან 16 კმ. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 764 კაცი. საბჭოთა პერიოდში შედიოდა მუხაესტატეს სასოფლო საბჭოში, განვითარებული იყო მეჩაიეობა და მეციტრუსეობა. სოფელში შემორჩენილია მონოლითური ქვის საწნახელი, რომელიც ბერძნული ეპოქის ძეგლია და ჩვენს წელთაღრიცხვამდე III საუკუნით თარიღდება. ეს უკანასკნელი 8 მ-ის სიგრძისა და 3 მ-ის სიგანის მონოლითური ფორმის ქვის საწნახელს წარმოადგენს, სადაც მოთავსებული იყო ოწინარები / ბერკეტები და წნეხი. ზენითის საწნახელი დიდი მოცულობისაა, რაც რეგიონში მევენახეობა-მეღვინეობის საუკუნოვან ტრადიციებს ადასტურებს. ჩაქვისწყლის ხეობაში მევენახეობის განვითარებას მოწმობს ასევე აქ მდებარე თითქმის ყველა სოფელში შემორჩენილი უძველესი ღვინის მარნების ნანგრევები. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 356. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ pop-stat.mashke.org — საქართველოს დასახლებული პუნქტების მოსახლეობა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2016-06-05. ↑ საქართველოს სტატისტიკის სახელმწიფო დეპარტამენტი — სოფლების მოსახლეობა 2002 წელი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05. ↑ საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-10-06. ციტირების თარიღი: 2019-10-06.
ჯიხანჯური

ჯიხანჯური — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, ოჩხამურის თემში. მდებარეობს აჭარის მთისწინეთში, მდინარეების ჩოლოქისა და ოჩხამურის წყალგამყოფზე, ზღვის დონიდან 100 მ. ქობულეთიდან 16 კმ. ოჩხამურიდან 6 კმ. XVIII საუკუნის 70-იანი წლებიდან ჯიხანჯურიდან წაღებული ღვთისმშობლის ხატი ინახებოდა ძიმითის ეკლესიაში. 1983 წლისთვის შედიოდა ლეღვას სასოფლო საბჭოში, 1987 წლისთვის კი ოჩხამურის სადაბო საბჭოში. 2002 და 2014 წლის აღწერებით ჯიხანჯური ცალკე აღწერილი არ არის. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 569. ↑ თაყაიშვილი ე., არხეოლოგიური მოგზაურობანი და შენიშვნანი, ტფილისი: „წიგნების გამომცემელ ქართველთ ამხანაგობა“, 1907. — გვ. 29.
სკურა

სკურა — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, ლეღვას თემში (სოფლები: ლეღვა, სკურა, ცხრაფონა). მდებარეობს მესხეთის ქედის მთისწინეთში, მდინარე ოჩხამურის ნაპირებზე, ზღვის დონიდან 160 მ., ქობულეთიდან 20 კმ., ოჩხამურიდან 10 კმ. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეჩაიეობა და მეციტრუსეობა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 403 კაცი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 432. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ pop-stat.mashke.org — საქართველოს დასახლებული პუნქტების მოსახლეობა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2016-06-05. ↑ საქართველოს სტატისტიკის სახელმწიფო დეპარტამენტი — სოფლების მოსახლეობა 2002 წელი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2016-06-05.
ცხრაფონა

ცხრაფონა — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, ლეღვის თემში (სოფლები: ლეღვა, სკურა, ცხრაფონა). მდებარეობს მესხეთის ქედის მთისწინეთში, მდინარე ცხრაფონის (ჩოლოქის აუზი) ხეობაში, ზღვის დონიდან 230 მ. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 698 კაცი. მთავარი სტატია: ჩეხედანას ეკლესია. სოფელში დგას მცირე ზომის დარბაზული ეკლესია, რომელიც 1600-1625 წლებში ააშენა მამია II გურიელმა და ის ბაილეთისა და მამათის ეკლესიებთან ერთად შესწირა იერუსალიმში უფლის საფლავს. მთლიანად დანგრეული ეკლესია ძველის საძირკველზე ხელახლა ააშენეს XX საუკუნის 90-იან წლებში. ეკლესიასთან ფუნქციონირებს მამათა მონასტერი. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ Кавказский календарь на 1910 год ↑ Кавказский календарь на 1912 год ↑ pop-stat.mashke.org — საქართველოს დასახლებული პუნქტების მოსახლეობა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2016-06-05. ↑ საქართველოს სტატისტიკის სახელმწიფო დეპარტამენტი — სოფლების მოსახლეობა 2002 წელი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
აჭი (ქობულეთის მუნიციპალიტეტი)

აჭი — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, ქაქუთის თემში (სოფლები: აჭი, გოგმაჩაური, ნაცხავატევი, ქაქუთი). მდებარეობს მესხეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე აჭისწყლის მარჯვენა ნაპირას, ზღვის დონიდან 300 მ., ქობულეთიდან 38 კილომეტრის დაშორებით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 253 კაცი. ისტორიულად სოფელს ზედა აჭი ეწოდებოდა და სოფელ აჭთან ერთად ოზურგეთის მაზრის ლიხაურის სასოფლო საოგადოებაში შედიოდა. 1930-იან წლებში სოფელი ქობულეთის რაიონის ნაწილი გახდა. საბჭოთა პერიოდში სოფელში განვითარებული იყო მეჩაიეობა. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 277. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 20. ↑ pop-stat.mashke.org — საქართველოს დასახლებული პუნქტების მოსახლეობა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2016-06-05. ↑ საქართველოს სტატისტიკის სახელმწიფო დეპარტამენტი — სოფლების მოსახლეობა 2002 წელი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ხოსე ლაურეანო პინედა უგარტე

ხოსე ლაურეანო პინედა უგარტე (ესპ. José Laureano Pineda Ugarte) იყო ნიკარაგუის 24-ე, 26-ე და 29-ე უმაღლესი დირექტორი.
თხუნელა (1962 წლის ფილმი)

თხუნელა — 1962 წლის ქართული საბჭოთა ფილმი, გადაღებული რეჟისორის შალვა მარტაშვილის მიერ. პირველი ჩვენება საკავშორო ეკრანებზე შედგა 1963 წელს. გადაღებულია ოთარ ჩიჯავაძის ამავე სახელწოდების პიესის მიხედვით. იპოლიტე ხვიჩია — სანდრო ქორიძე მარინა თბილელი — ანა, სანდროს ცოლი თინათინ სეფერთელაძე — ლიანა-ქალიშვილი მედეა ჩახავა — ქეთო, ანას მეგობარი ელენე ჩოხელი — ვარო რამაზ ჩხიკვაძე — ადამიანი არჩილ გომიაშვილი — ზურაბი თამარ თეთრაძე — თეკლე კოტე დაუშვილი — კოლ-ბის თავმჯდომარე რევაზ ხობუა — მილიციელი „თხუნელა (1962 წლის ფილმი)“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია „თხუნელა“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ ეროვნული ფილმოგრაფია
არსენი (XII საუკუნე)

არსენი — XII საუკუნის ქართველი კალიგრაფი. მისი გადაწერილია ოთხთავი (ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრი, 1707), რომელიც ნაწერია მუქი ყავისფერი მელნით, მშვენიერი ნუსხირით, ორ სვეტად. სვეტების კამარები და თავსამკაულები, ადამიანის სტილიზებული ფიგურებისა და მცენარეული მოტივებისაგან შედგენილი ფერადი საზედაო ასოები, დეკორატიულობის მაღალ განვითარებაზე მიუთითებს. ქსე, ტ. 1, გვ. 585, თბ., 1975
ხოსე დე ხესუს ალფარო

ხოსე დე ხესუს ალფარო (ესპ. José de Jesús Alfaro, დ. 1800 - გ. 1855) - ნიკარაგუის 28-ე უმაღლესი დირექტორი 1851 წლის 11 აგვისტოდან 2 ნოემბრამდე.
ხუსტო აბაუნსა

ხუსტო აბაუნსა ი მუნიოს დე ავილესი (ესპ. Justo Abaunza y Muñoz de Avilés, დ. 1777 - გ. 1873) - ნიკარაგუის 25-ე და 27-ე უმაღლესი დირექტორი. წყაროების მიხედვით ხუსტო აბაუნსა დაიბადა 1778 წლმადე და გარდაიცვალა 1872 წლამდე. იგი იყო ნიკარაგუის 82-ე პრეზიდენტის ენრიკე ბოლანიოსის ნათესავი.