laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
აგეფსთა

აგეფსთა, იაღიაფსთა, აღეფსთა (აფხ. Аӷаԥсҭа < аӷ — „სეტყვა“ და аԥсҭа — „ხეობა“) — მთა საქართველოში, გუდაუთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს გაგრის ქედის ჩრდილოეთ ნაწილში, საქართველოსა და რუსეთის კრასნოდარის მხარის საზღვარზე, მდინარე გეგის მარცხენა შენაკად აგეფსთის სათავესთან. სიმაღლე ზღვის დონიდან 3257 მ. აგებულია ბაიოსური ტუფ-პორფირიტებით. მკაფიოდ ემჩნევა მეოთხეული გამყინვარების კვალი. თანამდეროვე გამყინვარება მცირეა, უფრო ჩრდილოეთ კალთაზეა. 1700–1800 მ-მდე სოჭნარი და წიფლნარია, ზემოთ კი სუბალპური მაღალი ბალახეული და ალპური მდელოები. მისასვლელი გზა მდინარეების გეგისა და მზიმთის სათავეებიდან. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 14. ↑ მგელაძე კ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 42.
დასავლეთი კავკასიონი

დასავლეთი კავკასიონი — კავკასიონის მთების დასავლეთი ნაწილი, შავი ზღვიდან მწვერვალ იალბუზამდე. იგი მოიცავს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლს, რომელიც მდებარეობს რუსეთის ფედრაციის ტერიტორიაზე, ქალაქ სოჭიდან 50 კმ-ით ჩრდილოეთით და წარმოადგენს კავკასიონის დასავლეთ კიდეს. იუნესკოს სპეციალისტთა შეფასებით, ეს ევროპის მთათა სისტემებს შორის ერთადერთი ადგილია, რომელსაც ადამიანის ზემოქმედება არ შეხებია. ტერიტორია მოიცავს კავკასიის სახელმწიფო ბუნებრივ ბიოსფერულ ნაკრძალს (რუს. Кавказский государственный природный биосферный заповедник), რომელიც 1924 წელს საბჭოთა მთავრობამ შექმნა ევროპაში ყველაზე მაღალი ხის, 85 მეტრი სიმაღლის ნორმანდიული სოჭის, ურთხელის უნიკალური ტყეებისა და ჩვეულებრივი ბზის დაცვის მიზნით. ამ ტერიტორიაზე ასევე მდებარეობს სოჭის ეროვნული პარკი. ამ ტერიტორიაზე ასევე ბინადრობდნენ კავკასიური დომბები, რომელთა უკანასკნელი გარეული წარმოამდგენელი 1927 წელს იქნა მოკლული. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია აზიასა და ოკეანეთში იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები რუსეთში აღმოსავლეთი კავკასიონი ცენტრალური კავკასიონი კავკასიონი UNESCO World Heritage Site Western Caucasus დაარქივებული 2008-07-02 საიტზე Wayback Machine. at Natural Heritage Protection Fund Russian page about the Western Caucasus დაარქივებული 2008-01-13 საიტზე Wayback Machine. Caucasian Reserve Website
სიხოტე-ალინი

სიხოტე-ალინი (რუს. Сихотэ-Алинь) — მთათა სისტემა რუსეთში, პრიმორსკისა და ხაბაროვსკის მხარეებში. გადაჭიმულია დაახლოებით 900 კმ-ის სიგრძეზე, წყნაროკეანური პორტის - ვლადივოტსოკის მიმართულებით. უმაღლესი მწვერვალია ტორდოკი-იანი (2 077 მ). სიხოტე-ალინი მთელ მსოფლიოში ერთ-ერთ ყველაზე ექსტრაორდინალურ ტემპერატურულ ზონებს მოიცავს. ჩრდილოეთ ტაიგისათვის ტიპური სახეობები (მაგალითად ჩრდილოეთის ირემი, შავი გრიზლი) თანაარსებობენ ტროპიკულ სახეობებთან ერთად (ამურის ლეოპარდი, ციმბირული ვეფხვი, აზიური მურა დათვი). 1910 - 1920-იან წლებში სიხოტე-ალინს იკვლევდა ვლადიმირ არსენიევი, რომელმაც ეს თავგადასავლკები რამდენიმე წიგნში აღწერა. მათ შორისაა დარსუ უზალა, რომელიც 1975 წელს, აკირა კუროსავას მიერ გადაღებულ ოსკაროსან ფილმშიც იყო გამოყენებული. 2001 წელს, იუნესკომ სიხოტე-ალინის 16 319 კმ² ფართობის მონაკვეთი მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შიეტანა. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია აზიასა და ოკეანეთში იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები რუსეთში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სიხოტე-ალინი Sikhote-Alin as a UNESCO World Heritage Site Central Sikhote-Alin at Natural Heritage Protection Fund
შელფი

შელფი, კონტინენტური მეჩეჩი (ინგლ. shelf) — კონტინენტის წყალქვეშა კიდის მოსწორებული ნაწილი, რომელიც ეკვრის ხმელეთს. ახასიათებს მომიჯნავე ხმელეთის მსგავსი გეოლოგიური აგებულება. შელფის საზღვრებია — ზღვის ან ოკეანის ნაპირი და გნდე. წყლის სიღრმე გნდის თავზე დაახლოებით 100-200 მ-ია (ზოგჯერ 500-1500 მ, მაგალითად, ოხოტის ზღვის სამხრეთ ნაწილისა და ახალი ზელანდიის შელფებზე). შელფი როგორც ისტორიულ-გეოლოგიური კატეგორია არსებობდა ყველა გეოლოგიურ პერიოდში. შელფის გეომორფოლოგიური საზღვრებია სანაპირო ხაზი და ზედაპირული გადახრა, რომლის ქვემოთ მკვეთრად მატულობს ზღვის სიღრმე. შელფის საერთო ფართობი დაახლოებით 32 მლნ. კმ²-ია. ამასთანავე იგი იკავებს მსოფლიო ოკეანის ფართობის 8,6%-ს. ყველაზე ვრცელია ევრაზიის ჩრდილოეთ ნაწილის მომიჯნავე შელფი, რომლის სიგანე 1,5 ათ. კმ-ს აღწევს. მეტად განიერი შელფი გვხვდება ასევე ბერინგის ზღვაში, ჰუდსონის ყურეში, სამხრეთ ჩინეთის ზღვაში და ავსტრალიის ჩრდილოეთ სანაპიროებზე. იყოფა: გარე და შიგა ზონებად. შელფის კიდის სიღრმე იცვლება 20-550 მ-მდე, ჩვეულებრივ 200 მ-მდე, საშუალოდ შეადგენს 133 მ-ს. თუ შელფის კიდე ძლიერ დანაწევრებულია და ხასიათდება ისეთი სიღრმეებით, რომლებიც განსხვავდება ტიპური შელფისგან, ასეთი ზონებისთვის მიღებულია ტერმინი ბორდერლენდი. შელფის შიგა ზონა ეკვრის სანაპირო ხაზს და წარმოდგენილია რთული, არასწორი ზედაპირით და აბრაზიული სუსტად გადამუშვებული სუბაერალური ან ზოგჯერ ტექტონიკური წარმოშობის რელიეფით, რომელიც ამ უკანასკნელ შემთხვევაში, დაძირულია მნიშვნელოვან სიღრმეზე. შავ ზღვაში 110-160 მ სიღრმის შელფი მაქსიმალურ სიგანეს (200 კმ-ზე მეტი) ზღვის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში აღწევს. დანარჩენ რაიონებში შელფის სიღრმე 110 მ-ზე ნაკლებია, სიგანე 10-15-იდან 2,5 კმ-მდე (თურქეთის ნაპირთან). შავ ზღვაში შელფი მთავრდება საშუალოდ 90-110 მ სიღრმეზე და მხოლოდ სევასტოპოლისა და იალტის სამხრეთით 140-160 მ-ზე. შავი ზღვის ფსკერის 24 % მოდის შელფზე. შავი ზღვის შელფის სიგანე ზღვის სხვადასხვა ნაწილში სხვადასხვაგვარია. შელფს ძველთაგანვე იყენებდნენ თევზჭერისა და ზღვის ცხოველების რეწვისათვის (შელფზე იჭერენ თევზის 92%-ს). შელფზე ფართოდ არის გაშლილი სასარგებლო წიაღისეულის ძიება და მოპოვება. შელფზე მოიპოვებენ ნავთობს, აგრეთვე ქვიშრობულ სასარგებლო წიაღისეულს (კასიტერიტი, ტიტანმაგნეტიტი, ალმასი, ოქრო და სხვა). შელფური მყინვარი ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 707-708. ↑ 2.0 2.1 Ахромеев Л.М. Геоморфологический словарь-справочник. БГУ, Брянск, 2002 г., 320 стр., ↑ გეომორფოლოფიური ლექსიკონი, გამომცემლობა ნეკერი, თბილისი, 1996. ↑ Вылканов А., Данов Х. Черное море. Ленинград: Гидрометеоиздат, გვ. 408. 1983 г. ↑ Шельф // Большая советская энциклопедия
ფატეჰპურ-სიკრი

ფატეჰპურ-სიკრი (ჰინ. फतेहपूर सिकरी, ინგლ. Fatehpur Sikri, ურდუ فتحپور سیکری) — ქალაქი ინდოეთში უტარ-პრადეშის შტატში. ადრე აქბარის მმართველობის დროს 1571-1585 წლებში მოგოლთა იმპერიის დედაქალაქი იყო, შემდეგ დაკარგა დედაქალაქის სტატუსი წყლის არასაკმარისი რაოდენობის გამო. 1986 წელს შეტანილი იქნა იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. ფატეჰპურ-სიკრის ნაგებობები — წარმოადგენს განსხვავებული არქიტექტურული სკოლების სინთეზს, როგორიცაა რაჯიპუტული და მოგოლური. ეს დაკავშირებულია იმასთან, რომ მათ მშენებლობაში მონაწილეობდნენ არქიტექტორები ინდოეთის სხვადასხვა რეგიონებიდან. ჯაინიზმის და ინდუიზმის არქიტექტურული ელემენტები მჭიდროდ გადაჭდობილია ისლამურთან.სამშენებლო მასალად გამოყენებულია წითელი ქვიშაქვა. ქალაქის ცნობილი ნაგებობები: ნაუბატ-ხანა მარიამ-აზ-ზამანის სასახლე — სასახლე აგებული XVII საუკუნეში გუჯარათული არქიტექტურის გავლენით. პანჩ-მაჰალი — ხუთსართულიანი სასახლე. ბულანდ-დერვაზა — ფატეჰპურ-სიკრის ერთ-ერთი კარიბჭე. ჯამა-მასჯიდი — მეჩეთი. სალიმა ჩიშთის მავზოლეუმი. იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ინდოეთში მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია აზიასა და ოკეანეთში http://asi.nic.in/asi_monu_whs_fatehpursikri.asp დაარქივებული 2011-09-05 საიტზე Wayback Machine. ↑ Fatehpur Std Code ↑ Fatehpur Sikri Pincode
ჯეფ პალმერი

ჯეფ პალმერი (დაბადების სახელი დევიდ ზულოაგა), (დ. 27 მარტი, 1975) — გეი პორნო მსახიობი, რომელიც გამოჩნდა პორნოგრაფიულ ფილმებსა და ჟურნალებში. დევიდ ზულოაგა დაიბადა ლოს-ანჯელესში, კალიფორნია, მაგრამ ორი წლის ასაკიდან იზრდებოდა არგენტინის ქალაქ მენდოსაში თავის ევანგელისტ მშობლებთან. 14 წლის ასაკში მან პირველად ნახა პორნოგრაფიული ფილმი პიტერ ნორთის მონაწილეობით, რამაც მასში გააღვიძა ამბიცია თავადაც გამხდარიყო პორნო ვარსკვლავი. 16 წლის ასაკში პალმერი წავიდა სახლიდან ბრაზილიაში, შემდეგ კი ევროპაში, სადაც მან მიიღო პირველი გეი სექსუალური გამოცდილება თავის მეგობართან. ამ პერიოდში ის მუშაობდა ამსტერდამში მეძავ მამაკაცად კლუბ Blue Boy-ში. 19 წლის ასაკში ის საცხოვრებლად გადავიდა მაიამიში, სადაც ერთი წლის შემდეგ შედგა მისი დებიუტი Falcon Studios პორნოგრაფიულ ფილმში. 1997: Manhandlers (Falcon) 1997: Heatwave (Falcon) 1997: The Chosen (Falcon) 1998: Fever (Falcon) 1998: Betrayed (Falcon) 1999: No Way Out (Falcon) 2001: Palmer's Lust (Pacific Sun) 2002: Jeff Palmer: Raw (Hot Desert Knights) 2002: Jeff Palmer: Hardcore (Hot Desert Knights) 2003: Bareback Leather Fuckfest (SX Video) 2005: Barebacking with Jeff Palmer Volume 3: Gang Fucked (SX Video) 2006: Bareback Boot Camp (SX Video) 2009: LA Raw (Raw Riders Studios) Falcon Entertainment ↑ Jeff Palmer კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ http://www.papermag.com/?section=article&parid=864 ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-09-16. ციტირების თარიღი: 2011-04-14. ↑ Interview:Jeff Palmer. ChicagoPride.com (2004-12-17). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-08-24. ციტირების თარიღი: 2007-08-24.
გეორგ აგრიკოლა

გეორგ აგრიკოლა (ლათ. Georgius Agricola; ნამდვილი სახელი და გვარია გეორგ ბაუერი; დ. 24 მარტი, 1494, გლაუხაუ — გ. 21 ნოემბერი, 1555, კემნიცი) — გერმანელი ექიმი, მინერალოგი და მეტალურგი. 1514-1518 წლებში ფილოლოგიას სწავლობდა ლაიფციგის უნივერსიტეტში. 1518-1522 წლებში იყო ცვიკაუში სკოლის რექტორი. 1521 წლიდან ლაიფციგში სწავლობდა მედიცინას. მუშაობდა ქალაქის ექიმად, ჩეხეთის სამთამადნო და მეტალურგიული მრეწველობის ცენტრში — ქალაქ იახიმოვში. პირველმა შეადგინა სასარგებლო წიაღისეულის, მისი დამუშავების ხერხებისა და მეტალურგიული პროცესების სისტემატური აღწერილობა, შეისწავლა 20 ახალი მინერალი და დაადგინა გარეგანი ნიშნების მიხედვით მათი განსაზღვრის მეთოდები, აღწერა მაღაროებში გავრცელებული დაავედებანი, გამოიკვლია მათი გამომწვევი მიზეზები და შეიმუშავა ამ დაავადებებთან ბრძოლის ღონისძიებათა სისტემა. აგრიკოლა პროფესიონალური ჰიგიენის ერთ-ერთი პიონერია. მისი შრომა „სამთო საქმისა და მეტალურგიისათვის“ (დაიწერა 1550, გამოქვეყნდა 1556) ორი საუკუნის მანძილზე ითვლებოდა სამთო ტექნიკისა და მეტალურგიულ სახელმძღვანელოდ. გეორგ აგრიკოლა გარდაიცვალა 1555 წლის 21 ნოემბერს ქალაქ ხემნიცში. De natura corum qual effluunt ex terra, Venetiis, 1553; De Peste, Basileae, 1554. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 69. Шухардин С. В. Георгий Агрикола. М., 1955; Georgius Agricola. 1494—1555, В., 1955. გეორგ აგრიკოლა — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) გეორგ აგრიკოლა — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 2.6 Roux P. d. Nouveau Dictionnaire des œuvres de tous les temps et tous les pays — 2 — Éditions Robert Laffont, 1994. — Vol. 1. — P. 24. — ISBN 978-2-221-06888-5 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q28924058"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2696397"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3372503"></a> ↑ 3.0 3.1 Cahn R. W. Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ 4.0 4.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 5.0 5.1 5.2 5.3 Seidel F. Die Straßen in Clausthal – Zellerfeld – Buntenbock / Hrsg.: Clausthal-Zellerfeld — 1983. — S. 7. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q504590"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q96026740"></a> ↑ 6.0 6.1 Deutsche Nationalbibliothek Record #118501062 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a>
კომის უღრანი ტყეები

კომის უღრანი ტყეები (რუს. Девственные леса Коми) — იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ბუნებრივი ძეგლი რუსეთში, ჩრდილოეთ ურალის მთებზე, კომის რესპუბლიკაში. ტყის მასივის ფართობი 32 800 კმ²-ია და ევროპის ყველაზე დიდ უღრან ტყეს წარმოადგენს. კომის ტყეები ურალის მთების ტაიგის ეკორეგიონს მიეკუთვნება. აქ გავრცელებული ხის ძირითადი ჯიშებია ციმბირული ნაძვი, ციმბირული სოჭი და ციმბირული ლარიქსი, ხოლო ყველაზე გავრცელებული ძუძუმწოვრები ჩრდილოეთის ირემი, სიასამური, წაულა და კურდღელი. ტერიტორია შედის რუსეთის პეჩორა-ილიჩის ბუნებრივ ნაკრძალისა და იუგიდ-ვას ეროვნული პარკის შემადგენლობაში. მსოფლიო მემკვიდრეობის სტატუსი ტერიტორიამ 1995 წელს მიიღო და გახდა ამ სტატუსის მატარებელი პირველი ძეგლი რუსეთიდან. სწორედ ამ დრომდე, იუგიდ-ვას ეროვნული პარკის ტერიტორიაზე, მთავარ უპირატესობას ოქროს მოპოვება წარმოადგენდა. მიუხედავად მსოფლიო მემკვიდრეობად აღიარებისა, კომის რესპუბლიკის მთავრობა დღემდე ვერ ვერ ეგუება რეგიონში ოქროს მოპოვებითი სამუშაოების შეწყვეტას და ამ საქმიანობის გაგრძელების მიზნით, ცდილობს ოქროთი მდიდარი არეალი დაცული ტერიტორიის ფარგლებს გარეთ მოაქციოს. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია აზიასა და ოკეანეთში იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები რუსეთში Virgin Komi Forests UNEP-WCMC World Heritage - Virgin Komi Forests დაარქივებული 2007-06-10 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links Virgin Komi Forests at Natural Heritage Protection Fund
კამჩატკის ვულკანები

კამჩატკის ვულკანები — ვულკანების ფართო ჯგუფი რუსეთში, კამჩატკის ნახევარკუნძულზე. 30 მათგანი აქტიურია. 1996 წელს, ისინი იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიში შეიტანა. ცენტრალური მასივის ვულკანები ლეტუნუპი, 1340 მ, 58°24′N 161°05′E﻿ / ﻿58.40° ჩ. გ. 161.08° ა. გ.﻿ / 58.40; 161.08﻿ (Iettunup) ვოიამპოლსკი, 1225 მ, 58°22′N 160°37′E﻿ / ﻿58.37° ჩ. გ. 160.62° ა. გ.﻿ / 58.37; 160.62﻿ (Voyampolsky) სევერნი, 1936 მ, 58°17′N 160°52′E﻿ / ﻿58.28° ჩ. გ. 160.87° ა. გ.﻿ / 58.28; 160.87﻿ (Severny) სნეგოვოი, 2169 მ, 58°12′N 160°58′E﻿ / ﻿58.20° ჩ. გ. 160.97° ა. გ.﻿ / 58.20; 160.97﻿ (Snegovoy) ოსტრი, 2552 მ, 58°11′N 160°49′E﻿ / ﻿58.18° ჩ. გ. 160.82° ა. გ.﻿ / 58.18; 160.82﻿ (Ostry) სპოკოინი, 2171 მ, 58°08′N 160°49′E﻿ / ﻿58.13° ჩ. გ. 160.82° ა. გ.﻿ / 58.13; 160.82﻿ (Spokoiny) იკტუნუპი, 2300 მ, 58°05′N 160°46′E﻿ / ﻿58.08° ჩ. გ. 160.77° ა. გ.﻿ / 58.08; 160.77﻿ (Iktunup) სნეჟნი, 2169 მ, 58°01′N 160°45′E﻿ / ﻿58.02° ჩ. გ. 160.75° ა. გ.﻿ / 58.02; 160.75﻿ (Snezhniy) ატლასოვა, 1764 მ, 57°58′N 160°39′E﻿ / ﻿57.97° ჩ. გ. 160.65° ა. გ.﻿ / 57.97; 160.65﻿ (Atlasova) ბელი, 2080 მ, 57°53′N 160°32′E﻿ / ﻿57.88° ჩ. გ. 160.53° ა. გ.﻿ / 57.88; 160.53﻿ (Bely) ალნგეი, 1853 მ, 57°42′N 160°24′E﻿ / ﻿57.70° ჩ. გ. 160.40° ა. გ.﻿ / 57.70; 160.40﻿ (Alngey) უკა, 1643 მ, 57°42′N 160°35′E﻿ / ﻿57.70° ჩ. გ. 160.58° ა. გ.﻿ / 57.70; 160.58﻿ (Uka) იელოვსკი, 1381 მ, 57°32′N 160°32′E﻿ / ﻿57.53° ჩ. გ. 160.53° ა. გ.﻿ / 57.53; 160.53﻿ (Yelovsky) შიშელი, 2525 მ, 57°27′N 160°22′E﻿ / ﻿57.45° ჩ. გ. 160.37° ა. გ.﻿ / 57.45; 160.37﻿ (Shishel) მეჟდუსოპოჩნი, 1641 მ, 57°28′N 160°15′E﻿ / ﻿57.47° ჩ. გ. 160.25° ა. გ.﻿ / 57.47; 160.25﻿ (Mezhdusopochny) ტიტილა, 1559 მ, 57°24′N 160°06′E﻿ / ﻿57.40° ჩ. გ. 160.10° ა. გ.﻿ / 57.40; 160.10﻿ (Titila) გორნი-ინსტიტუტი, 2125 მ, 57°20′N 160°12′E﻿ / ﻿57.33° ჩ. გ. 160.20° ა. გ.﻿ / 57.33; 160.20﻿ (Gorny Institute) ტუზოვსკი, 1533 მ, 57°19′N 159°58′E﻿ / ﻿57.32° ჩ. გ. 159.97° ა. გ.﻿ / 57.32; 159.97﻿ (Tuzovsky) ლეუტონგეი, 1333 მ, 57°18′N 159°50′E﻿ / ﻿57.30° ჩ. გ. 159.83° ა. გ.﻿ / 57.30; 159.83﻿ (Leutongey) სედანკინსკი, 1241 მ, 57°14′N 160°05′E﻿ / ﻿57.23° ჩ. გ. 160.08° ა. გ.﻿ / 57.23; 160.08﻿ (Sedankinsky) ფედოტიჩი, 965 მ, 57°08′N 160°24′E﻿ / ﻿57.13° ჩ. გ. 160.40° ა. გ.﻿ / 57.13; 160.40﻿ (Fedotych) კებენეი, 1527 მ, 57°06′N 159°56′E﻿ / ﻿57.10° ჩ. გ. 159.93° ა. გ.﻿ / 57.10; 159.93﻿ (Kebeney) კიზიმენი, 2376 მ, 55°07′48″N 160°19′12″E﻿ / ﻿55.130° ჩ. გ. 160.32° ა. გ.﻿ / 55.130; 160.32﻿ (Kizimen) კლიუჩევსკაიას ჯგუფი კლიუჩევსკაია-სოპკა ავაჩინსკაიას ჯგუფი აგაკი არიკი კორიაკსკი ავაჩინსკი კოზელსკი კსუდაჩი ილინსკი კამბანლი მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია აზიასა და ოკეანეთში იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები რუსეთში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კამჩატკის ვულკანები Один из наиболее полных списков вулканов Камчатки Holocene Volcanoes in Kamchatka (ინგლისური) Global Volcanism Program, Volcanoes of Kamchatka and Mainland Asia (ინგლისური) Вулканы Камчатки на сайте Фонда «Охрана природного наследия» (რუსული)
ნიკოლოზ აგიაშვილი

ნიკოლოზ (ნიკა) დიმიტრის ძე აგიაშვილი (დ. 1 სექტემბერი, 1903 — გ. 27 ნოემბერი, 1984) — ქართველი მწერალი, მთარგმნელი, ჟურნალისტი. საქართველოს სსრ კულტურის დამსახურებული მუშაკი (1968). დაიბადა 1903 წლის 1 სექტემბერს ქუთაისის მაზრის სოფელ დიხაშხოში (ახლანდელ ვანის მუნიციპალიტეტში). 1924 წელს დაამთავრა ქუთაისის ჰუმანიტარული ტექნიკუმი (ყოფილი კლასიკური გიმნაზია). სწავლა განაგრძო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (თსუ) ფილოლოგიის ფაკულტეტის ჟურნალისტიკის განყოფილებაზე, რომელიც დაამთავრა 1928 წელს. სხვადასხვა წლებში მუშაობდა ჟურნალ – გაზეთების: "ახალგაზრდა კომუნისტის”, "სტალინელის” ("ახალი ქუთაისი”), "ჩვენი თაობის”, "კომუნისტის” და "დროშის” რედაქციებში. ნიკა აგიაშვილი წლების განმავლობაში მუშაობდა გამომცემლობა "მერანის” თარგმნილი ლიტერატურის რედაქციის გამგედ. აქტიურად მონაწილეობდა ქუთაისის ლიტერატურული გაზეთის "სიტყვა და საქმის” გამოშვებაში (1934 – 1935 წლებში). ლიტერატურული მოღვაწეობა დაიწყო უნივერსიტეტში სწავლის პერიოდში, ინტენსიურად 1925 წლიდან. ამავე წლიდან იბეჭდება ნიკა აგიაშვილის წერილები და თარგმანები. იგი იყო შესანიშნავი მთარგმნელ-სტილისტი. ნიკა აგიაშვილი ავტორია მონოგრაფიებისა: "სერვანტესის ცხოვრება”, რომელიც პირველად 1941 წელს დაიბეჭდა (და საერთოდ ხუთჯერ გამოიცა), "ჭაბუკები დარჩნენ მარად”, რომელიც პირველად გამოვიდა 1961 წელს და "ალექსანდრე ნეველი”. მან თარგმნა ჯეკ ლონდონის, ლევ ტოლსტოის, მაქსიმ გორკის, ალექსანდრე პუშკინის, მიხეილ ლერმონტოვის და სხვათა ნაწარმოებები. ნიკა აგიაშვილის შემოქმედებაში სინამდვილისადმი დამოუკიდებლობა გადმოცემულია ტრაგიკული ირონიით. მისი წერილები და მოგონებები ქართველ მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა შესახებ ფასდაუდებელია. ნიკა აგიაშვილი გარდაიცვალა 1984 წლის 27 ნოემბერს. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. „სერვანტესის ცხოვრება“, 1941 „ჭაბუკები დარჩნენ მარად“, 1961 „ალექსანდრე ნეველი“ რადიანი შ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 55. მარინა გოგოლაძე–გაბუნია – "მწერალთა ბიოგრაფიები", თბ., 2004 ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 30, თბ., 1994 ნიკოლოზ აგიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ტრილოგია

ტრილოგია (ბერძ. τριλογία) — ერთი ავტორის სამი დრამატული ან დიდი ფორმის ეპიკური ნაწარმოები, რომლებიც გაერთიანებულია ერთი თემით, იდეური შინაარსით, პერსონაჟებითა და მოქმედების განვითარების ძირითადი მიმართულებით. ტრილოგიის სამივე წიგნს შეიძლება ჰქონდეს როგორც ერთი და იგივე, ისე სხვადასხვა სახელწოდება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 50. ტრილოგია www.nplg.gov.ge ტრილოგია საბიბლიოთეკო ტერმინოლოგიის ლექსიკონი
აგიტატორ გრუზიი

„აგიტატორ გრუზიი“ (რუს. Агитатор Грузии) — „საქართველოს აგიტატორის“ დუბლირებული გამოცემა რუსულ ენაზე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 56.
ბალანი

ბალანი, სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში (აძიუბჟის თემი), სამურზაყანოს დაბლობზე, ოჩამჩირე–სოხუმის რკინიგზის ხაზის სამხრეთით. ზღვის დონიდან 22 მ, შავი ზღვიდან 1 კმ, ოჩამჩირიდან 28 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 342. ↑ კანონი ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-01-01. ციტირების თარიღი: 2011-04-15.
ბესლახუბა

ბესლახუბა — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში, სამურზაყანოს დაბლობზე, მდინარე ღალიძგის მარჯვენა მხარეს. თემის ცენტრი (სოფლები:აბჟააფთრა, ახალი აკვასკია, დოდლანი). რკინიგზის ბაქანი. ზღვის დონიდან 30 მ, ოჩამჩირიდან 7 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 414. ↑ კანონი ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-01-01. ციტირების თარიღი: 2011-04-15.
ბზანა

ბზანა — სოფელი აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკის ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში (კუტოლის თემი), სამურზაყანოს დაბლობზე, მდინარე დღამშის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 40 მ, შავი ზღვიდან 7 კმ, ოჩამჩირიდან 24 კმ. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 421. ↑ კანონი ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-01-01. ციტირების თარიღი: 2011-04-15.
21 აპრილი

21 აპრილი — გრიგორიანული კალენდრის 111-ე დღე (ნაკიან წლებში – 112-ე დღე). წლის ბოლომდე დარჩენილია 254 დღე. ძვ. წ. 753 : რომულუსმა და რემუსმა ქალაქი რომი დააარსეს, რომაელი მკვლევარი ვარო რეატინუსის გამოთვლით. 1709 : ავღანეთში შეთქმულებმა გიორგი XI მოკლეს. 1836 : ტეხასის ძალებმა სემ ჰიუსტონის ხელმძღვანელობით გენერალი ანტონიო ლოპეს დე სანტა ანა დაამარცხეს სან-ხაკინტოს ბრძოლაში ლა პორტესთან, რაც გადამწყვეტი ბრძოლა გახდა ტეხასის რევოლუციაში. 1918 : გერმანელი მებრძოლი პილოტი, ცნობილი როგორც "წითელი ბარონი", ყველაზე წარმატებული მფრინავი ასი პირველ მსოფლიო ომში 80 დადასტურებული საჰაერო საბრძოლო გამარჯვებით, ჩამოგდებულ და მოკლულ იქნა ვოქს-სურ-სომთან, საფრანგეთი. 1945 : მეორე მსოფლიო ომი : საბჭოთა ჯარები ქალაქ ბერლინში შეიჭრნენ. 1967 : პოლკოვნიკმა გეორგიოს პაპადოპულოსმა საბერძნეთის პრემიერ-მინისტრი პანაგიოტის კანელოპულოსის მთავრობა დაამხო და ქვეყანაში პოლკოვნიკთა რეჟიმი დაამყარა. 1960 : ქ. ბრაზილია გახდა ბრაზილიის ახალი დედაქალაქი. 2009 : ასტრონომებმა აღმოაჩინეს გლიზე 581 ე, დღემდე ნაპოვნ ეგზოპლანეტათაგან უმცირესი, სასწორის თანავარსკვლავედში. იუნესკომ და აშშ-ის კონგრესის ბიბლიოთეკამ მსოფლიო ციფრული ბიბლიოთეკის ამოქმედება გამოაცხადეს. 2010 : უკრაინისა და რუსეთის პრეზიდენტებმა ხარკოვში ხელი მოაწერეს შეთანხმებას, რომლითაც რუსეთის შავი ზღვის ფლოტი სევასტოპოლში დარჩება კიდევ 25 წლით, ბუნებრივ გაზზე შეღავათის სანაცვლოდ. ერთიანმა სახალხო ალიანსმა, შრი ლანკის პრეზიდენტის მაჰინდა რაჯაპაკსეს მეთაურობით, გაიმარჯვა საპარლამენტო არჩევნებში და 225 ადგილიდან 144 აიღო. 2011 : პოსტ-საბჭოთა რუსეთში დამზადებულმა პირველმა ავიალაინერმა „Sukhoi Superjet 100“-მა, პირველი კომერციული ფრენა შეასრულა. 2019 : უკრაინის საპრეზიდენტო არჩევნების მეორე ტურში ვლადიმერ ზელენსკიმ გაიმარჯვა. 1488 : ჰუტენი, ულრიხ ფონ — გერმნელი ჰუმანისტი, მწერალი 1555 : კარაჩი, ლუდოვიკო — იტალიელი მხატვარი 1782 : ფრებელი, ფრიდრიხ — გერმანელი პედაგოგი 1816 : ბრონტე, შარლოტ — ინგლისელი მწერალი 1824 : ერისთავი, რაფიელ — ქართველი პოეტი და დრამატურგი 1864 : ვებერი, მაქს — გერმანელი სოციოლოგი, ისტორიკოსი, ეკონომისტი და იურისტი 1912 : კამიუ, მარსელ — ფრანგი კინორეჟისორი 1915 : ენტონი ქვინი — ამერიკელი მსახიობი 1926 : ელისაბედ II — ბრიტანეთის დედოფალი 1109 : ანსელმ კენტერბერიელი — ინგლისელი ფილოსოფოსი 1142 : აბელარი, პიერ — ფრანგი ფილოსოფოსი, ღვთისმეტყველი, ლოგიკოსი და პოეტი 1509 : ჰენრი VII — ინგლისის მეფე 1699 : რასინი, ჟან — ფრანგი დრამატურგი 1910 : ტვენი, მარკ — ამერიკელი მწერალი 1980 : ოპარინი, ალექსანდრე — რუსი ქიმიკოსი 2003 : სიმონე, ნინა — ამერიკელი მომღერალი. 2010 : ხუან ანტონიო სამარანჩი — საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის მე-7 პრეზიდენტი. 2014 : ლენკოვი, ალექსანდრე — საბჭოთა და რუსი თეატრისა და კინოს მსახიობი. მართლმადიდებელი ეკლესია აღნიშნავს შემდეგი წმინდანების ხსენების დღეს: იროდიონი, აგაბო, ასინკრიტე, რუთოსი, ფლეგონტე, ერმი და სხვანი – სამოცდაათთაგანნი მოწამე პავსიანე ცელესტინ I რომის პაპი სხვა თვეები
აგიტატორი

„აგიტატორი“ — ორკვირეული ჟურნალი, საქართველოს კპ (ბ) ცენტრალური კომიტეტის აგიტაციისა და მასობრივი კამპანიების განყოფილების ორგანო. 1930 წელს გამოდიოდა თბილისში ქართულ ენაზე. ჟურნალში იბეჭდებოდა სტატიები მნიშვნელოვან პოლიტიკურ, სამეურნეო, კულტურულ და საერთაშორისო საკითხებზე. გამოვიდა 11 ნომერი. პასუხისმგებელი რედაქტორი — პეტრე აღნიაშვილი. აგიტატორ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 56.