laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
RedOne

ნადირ ხაიატი (ინგლ. Nadir Khayat) ცნობილია როგორც RedOne, (დ. 10 აპრილი, 1972) — მაროკოელი პროდიუსერი და სიმღერების ავტორი. ის არის ამერიკელ მომღერალ ლედი გაგას ისეთი სიმღერების თანაპროდიუსერი როგორებიცაა "Just Dance", "Poker Face","LoveGame","Bad Romance","Alejandro" და "Judas", მიიჩნევენ რომ ის არის ლედი გაგას წარმატების გასაღები. იგი ასევე მუშაობდა ისეთ მომღერლებთან როგოირებიც არიან ჯენიფერ ლოპესი, Pitbull, ენრიკე იგლესიასი და One Direction მას ეკუთვნის სიმღერები "On the Floor", "Papi", "I Like It" და "Save You Tonight" ალბომიდან "Up All Night". RedOne შექმნა საკუთარი ხმისჩამწერი ლეიბლი სახელწოდებით 2101 Records რომელიც წევრია Universal Music Group-ის. მას უკვე აქვს გრემის ექვსი ნომინაცია, აქედან ორი გამარჯვება. 2009 წელს იგი გახდა ნომერ პირველი პროდიუსერი ბილბორდის ცხელი ასეულში. RedOne-ს ეკუთვნის 2011 წლის ევროვიზიის რუსეთის სახელით მონაწილე Alexey Vorobyov-ის სიმღერა. ის ასევე პროდიუსერია მომღერალ შერის და ლედი გაგას დუეტის "The Greatest Thing", რომელიც უნდა შეეტანათ შერის ოცდამეექვსე სტუდიურ ალბომში Closer to the Truth. მუშაობდა Porcelain Black-ის და ეშ სტაიმესტის სადებიუტო სტუდიურ ალბომებზე. RedOne საიტზე MySpace RedOne Twitter-ზე ოფიციალური საიტი 2101 Records-ის ოფიციალური საიტი 2101 Foundation-ის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2015-08-01 საიტზე Wayback Machine. ↑ Music producer RedOne achieves monster fame. USA Today. ციტირების თარიღი: 30 September 2011. ↑ Nominees And Winners. Grammy.com (2009). ციტირების თარიღი: 30 September 2011. ↑ RedOne's BMI Artist Roster. Broadcast Music, Inc. (2006 - 2011). ციტირების თარიღი: 15 October 2008. ↑ Jurgensen, John (January 28, 2010). „The Man Behind Lady Gaga“. Wall Street Journal. ციტირების თარიღი: 29 January 2010. ↑ Warner, Kara. Hit Maker RedOne Intruduces New Artists, 'DWTS' Tracks. MTV Newsroom. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 1 ოქტომბერი 2011. ციტირების თარიღი: 1 October 2011. ↑ Universal Music Announces Label Deal with Super Producer RedOne. Universal Music Group (August 2010). ციტირების თარიღი: 30 September 2011. ↑ Levine, Mike. (9 April 2010) RedOne | International Hitman. Electronic Musician. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 5 ოქტომბერი 2011. ციტირების თარიღი: 10 October 2011. ↑ Siim, Jarmo. (28 March 2011) Sparrow, Pokerface writer have a go for Russia. Eurovision. ციტირების თარიღი: 1 October 2011. ↑ Warner, Kara. Lady Gaga And Cher's 'The Greatest Thing' Is 'Timeless' 'It's an event,' co-writer/producer RedOne tells MTV News.. MTV.news. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 1 ოქტომბერი 2011. ციტირების თარიღი: 1 October 2011.
ნაია რივერა

ნაია მარია რივერა (ინგლ. Naya Marie Rivera) დ. 12 იანვარი, 1987, ვალენსია , სანტა-კლარიტა, კალიფორნია — გ. 8 ივლისი, 2020 ) — ამერიკელი მსახიობი. მან ცხოვრების მეტი ნაწილი ლოს ანჯელესში გაატარა. ნაიას წინაპრები პუერტო-რიკოს, აფრიკისა და გერმანიის მკვიდრნი იყვნენ. როდესაც იგი 8 თვის იყო დედამ ლოს-ანჯელესში წაიყვანა, სადაც შემდგომ მოდელი გახდა. ნაიას დიდი პოპულარობა მოუტანა სანტანა ლოპეზის როლმა, რომელსაც ტელესერიალ კლუბში ანსახიერებს 2009 წლიდან. როგორც ბავშვი მოდელი, ნაიას ხშირად იღებდნენ სარეკლამო რგოლებში. როდესაც იგი 4 წლის იყო, სწორედ მაშინ შედგა მისი სამსახიობო დებიუტი. მან ერთ-ერთი მთავარი როლი შეასრულა ტელესერიალ — „The Royal Family“ 1991 წელს. 1992 წლიდან იგი ეპიზოდურ როლებს ასრულებდა სერიალებში — „The Fresh Prince of Bel-Air“, „Family Matters“, „Live Shot“, „Baywatch“, „Smart Guy“, „The Jersey“, „House Blend“, „Even Stevens“ და „The Master of Disguise“. 2002 წელს კი მან მონაწილეობა მიიღო ჯგუფ B2K -ს კლიპში, სიმღერაზე „Why I Love You“. ამავე წელს მან ეპიზოდური როლი მიიღო სიტკომში – „The Bernie Mac Show“. ამის შემდეგ ნაიამ ეპიზოდური როლი შეასრულა ტელესერიალებში — „8 Simple Rules“ და „CSI: Miami“ 2009 წელს, ნაიამ სერიალში — კლუბი, სანტანა ლოპეზის როლი მიიღო. პირველ სეზონში, ნაია უკანა ფლანგზეა გადაწეული, ამიტომაც ხშირი კრიტიკის მსხვერპლი ხდებოდა. მეორე სეზონიდან იგი უკვე სერიალის ერთ-ერთ ცენტრალურ პერსონაჟად იქცა და მეხუთე ეპიზოდში — „The Rocky Horror Glee Show“, ნაიამ, პირველი სოლო სიმღერა შეასრულა. ამავე სეზონში გაირკვა, რომ მისი პერსონაჟი სანტანა, ლესბოსელია და სასიყვარულო გრძნობები გააჩნია მის მეგობარ ბრიტანის მიმართ. 2010 წელს რივერამ 61 ადგილი დაიკავა ყველაზე სექსუალური ქალების სიაში, რომელიც ჟურნალმა „Maxim“ გამოაქვეყნა. ხოლო 2011 წელს 49 პოზიციას დასჯერდა.
მიხეილ IX (ბიზანტია)

მიხეილ IX პალეოლოგოსი (ბერძ. Μιχαήλ Θ΄ Παλαιολόγος; დ. 17 აპრილი, 1278 — გ. 12 ოქტომბერი, 1320) — ბიზანტიის იმპერატორი; მართავდა ბიზანტიის იმპერიას 1295–1320 წლებში. ბიზანტიის იმპერატორ ანდრონიკე II პალეოლოგოსის შვილი. პალეოლოგოსების დინასტიის წარმომადგენელი. ბიზანტიის იმპერატორების სია პალეოლოგოსები Григора Никифор, «Римская история» СПб, 1862 Дашков С. Б., «Императоры Византии» М. 1997 Рыжов К. В., «Все монархи мира. Древняя Греция. Древний Рим. Византия» М. 2001 S. Perentidis : L’empreur né le jour de Pâques. Michel IX Paléologue et la date de la Synopsis minor, Fontes Minores VII, Franκfurt αμ Main, 1986, p. 253—257.
მიხეილ VI სტრატონიკე

მიხეილ VI სტრატონიკე (ბერძ. Μιχαήλ ΣΤ' ο Στρατιωτικός; დ. ? - გ. 1059) — ბიზანტიის იმპერატორი; მართავდა ბიზანტიის იმპერიას 1056–1057 წლებში. კონსტანტინე IX მონომახის მმართველობისას ეკავა ლოგოთეტის თანამდებობა. მისი იმპერატორის ტახტზე აღზევება მოხდა ქალაქის არისტოკრატიის მიერ. იმპერატორად დაამტკიცა მომაკვდავმა დედოფალმა თეოდორამ. სახელმწიფოს სათავეში იგი მოექცა ძალზე ხანდაზმულ ასაკში. ბიზანტიის იმპერატორების სია პალეოლოგოსები Дашков С. Б., «Императоры Византии» М. 1997 Рыжов К. В., «Все монархи мира. Древняя Греция. Древний Рим. Византия» М. 2001 Пселл Михаил, «Хронография» М. 1978
საქართველოს სსრ ჩაის მრეწველობის საკავშირო-რესპუბლიკური სახელმწიფო კომიტეტი

საქართველოს სსრ ჩაის მრეწველობის საკავშირო-რესპუბლიკური სახელმწიფო კომიტეტი (საქსახჩაიმრეწვი) — 1983 წლის 5 აპრილამდე მას ერქვა საქართველოს სსრ ჩაის მრეწველობის სამრეწველო გაერთიანება „საქჩაი“. სახელმწიფო კომიტეტის საწარმოები უშვებდა შავსა და მწვანე ბაიხაოს, შავ ფილა, მწვანე აგურა და სწრაფად ხსნად ჩაის. ხარებავა გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 187-188.
მიხეილ V კალაფატი

მიხეილ V კალაფატი (ბერძ. Μιχαήλ Ε΄ Καλαφάτης; დ. 1015 — გ. 24 აგვისტო, 1042) — ბიზანტიის იმპერატორი; მართავდა ბიზანტიის იმპერიას 1041–1042 წლებში. მისი მმართველობა გრძელდებოდა სულ 4 თვე. მიხეილის მამა იყო სტეფან კალაფატი, ხოლო დედა მარია მიხეილ პაფლაგონელის და. ბიზანტიის იმპერატორების სია მაკედონელთა დინასტია Michael Psellus. Fourteen Byzantine Rulers, trans. E.R.A. Sewter. (Penguin, 1966). ISBN 014 0441697. Michael Angold. The Byzantine empire 1025—1204. (Longman, 2nd edition, 1997). ISBN 0582 29468 1. Jonathan Harris. Constantinople: Capital of Byzantium. (Hambledon/Continuum, 2007). ISBN 978 1847251794.
ალ-აინი

ალ-აინი (არაბ. العين‎) სიმწვანის გამო აგრეთვე ცნობილი როგორც ქალაქი-ბაღი — მეოთხე უდიდესი ქალაქი არაბთა გაერთიანებულ საამიროებში და სიდიდით მეორე აბუ-დაბის საამიროში. 2009 წლის მონაცემემებით მისი მოსახლეობა 374 000 ადამიანს შეადგენს. მდებარეობს დედაქალაქ აბუ-დაბიდან 160 კმ-ით აღმოსავლეთით და დუბაიდან 120 კმ-ით სამხრეთით. ალ-აინში დაიბადა საიდ იბნ სულტან ალ-ნაჰაიანი — არაბთა გაერთიანებული საამიროების პირველი პრეზიდენტი. ალ-აინი გაშენებულია ომანთან საზღვრის სიახლოვეს, ბურაიმის ოაზისში. იგი ქვეყნის ერთადერთი მსხვილი ქალაქია, რომელიც ზღვის სანაპიროსგან მოშორებით მდებარეობს. აბუ-დაბის, ალ-აინისა და დუბაის დამაკავშირებელი ჩქაროსნული ავტომაგისტრალები ქვეყნის ცენტრში ქმნიან გეოგრაფიულ სამკუთხედს; თითოეული ეს ქალაქი მეორეს დაახლოებით 130 კმ-იანი გზით უკავშირდება. ქალაქში მოქმედებს უნივერსიტეტი. ალ-აინის ღირსშესანიშნაობებს შორისაა ზოოპარკი, რომელიც უდიდესია მთელს ქვეყანაში, გასართობი პარკი „Hili Fun City“, ისტორიული მუზეუმები, ციხე-სიმაგრეები, მრავალი პარკი, ბაღი და რეკრეაციული ზონა, მათ შორის ჯებელ-ჰაფიტის მთა, რომელზეც 1 კმ სიმაღლეზე მიემართება დაკლაკნილი საავტომობილო გზა (სერპატინი). მთის ძირშიც გამოედინება მინერალური წყაროები. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია აზიასა და ოკეანეთში იუნესკოს ოფიციალურ საიტზე Al Ain Expat დაარქივებული 2011-12-24 საიტზე Wayback Machine. Al Ain Municipality დაარქივებული 2012-02-11 საიტზე Wayback Machine. Al Ain: Oasis in the Desert (Photographic essay from Al Ain Women's College) დაარქივებული 2012-05-03 საიტზე Wayback Machine. Al Ain Bank დაარქივებული 2012-09-20 საიტზე Wayback Machine. - rakbankdirect.ae
საქართველოს სსრ ცენტრალური სტატისტიკური სამმართველო

საქართველოს სსრ ცენტრალური სტატისტიკური სამმართველო — საკავშირო რესპუბლიკური ორგანო. ექვემდებარებოდა საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოსა და სსრკ ცენტრალური სტატისტიკურ სამმართველოს. შეიქმნა 1921 წელს. 1930—1948 წლებში ექვემდებარებოდა საქართველოს სსრ სახელმწიფო საგეგმო კომიტეტს, 1948—1978 წლებში არსებობდა საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოსთან. საქართველოს სსრ ცენტრალური სტატისტიკური სამმართველო ეწოდა 1978 წელს. სამმართველო და მისი ადგილობრივი ორგანოები ახორციელებდნენ თავიანთ მუშაობას საერთო სახელმწიფოებრივი სტატისტიკის ზოგადი პრინციპების, ერთიანი მეთოდოლოგიისა და ორგანიზაციის საფუძველზე. სამმართველო აწარმოებდა აღრიცხვასა და სტატისტიკას საქართველოს სსრ სახალხო მეურნეობის დარგებში და ახორციელებდა ამ საქმისადმი ცენტრალიზებულ ხელმძღვანელობას. ბასარია რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 188.
ალცინგენი

ალცინგენი (ლუქსემბურგულად Alzeng, გერმანულად Alzingen) არის საშუალო სიდიდის სოფელი ლუქსემბურგში ჰესპერინგენის (Hesperingen) მუნიციპალიტეტში. დასახლებული პუნქტი მდებარეობს გუტლანდის რეგიონში და მიეკუთვნება ლუქსემბურგის კანტონს. ალცინგენი 6 კმ-ითაა დაშორებული ქალაქ ლუქსემბურგს და მისგან სამხრეთით მდებარეობს. ალცინგენელთა რაოდენობა 1623 მცხოვრებს მოითვლის 2008 წლის ნოემბრის მონაცემების მიხედვით. Natur, Kultur und Geschichte in der Gemeinde Hesperingen, Pétange 2004 ჰესპერინგენის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი
საქართველოს სუბტროპიკული მეურნეობის ინსტიტუტი

სსრკ სოფლის მეურნეობის სამინისტროს საქართველოს სუბტროპიკული მეურნეობის ინსტიტუტი — დაარსდა 1952 წელს ქუთაისში ქუთაისის სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის სახელწოდებით. 1959 წელს ინსტიტუტი გადავიდა სოხუმში (კელასური) და ეწოდა საქართველოს სუბტროპიკული მეურნეობის ინსტიტუტი. ამზადებდა კადრებს სუბტროპიკული მეურნეობებისათვის. ინსტიტუტს ჰქონდა დასწრებული და დაუსწრებელი სწავლების (ქართულ და რუსულ ენებზე) სექტორები, აგრეთვე მოსამზადებელი განყოფილება, კვალიფიკაციის ამაღლებისა და საზოგადოებრივი პროფესიათა ფაკულტეტები. ფრუიძე ვ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 188.
მონდორფ-ლე-ბენი

ბად მონდორფი (ლუქსემბურგულად Munneref; გერმანულად Bad Mondorf; ფრანგულად Mondorf-les-Bains) არის თემი ლუქსემბურგის დიდ საჰერცოგოში და მიეკუთვნება რემიხის კანტონს. ბად მონდორფი ცნობილია უპირველეს ყოვლისა თავისი თერმული წყლებით და სამორინეთი, რომელიც ერთადერთია მთელს ლუქსემბურგში.
სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის საქართველოს ფილიალი

სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის საქართველოს ფილიალი დაარსდა თბილისში სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ამიერკავკასიის ფილიალის (1932) გაყოფის შედეგად სამ დამოუკიდებელ — აზერბაიჯანის, საქართველოსა და სომხეთის ფილიალად. ორგანიზაციულად საქართველოს ფილიალის წინამორბედი იყო ამიერკავკასიის ფილიალის საქართველოს განყოფილება (1933), რომელსაც გადაეცა პ. მელიქიშვილის სახელობის ქიმიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი, თბილისის ბოტანიკური ბაღის სამეცნიერო-კვლევითი ქვედანაყოფები, თბილისის სეისმური სადგური, საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის ნიადაგის ლაბორატორია, რომლებიც მალე გადაკეთდა ინსტიტუტებად. 1935 წლიდან ფილიალში შევიდა მათემატიკის ინსტიტუტი, აბასთუმნის ასტროფიზიკური ობსერვატორია (1932), ზოოლოგიის სექტორი (1932-1935 წლებში სხვადასხვა ორგანიზაციული სახით უშუალოდ შედიოდა ამიერკავკასიის ფილიალში), კავკასიისმცოდნეობის ინსტიტუტი, აფხაზეთის კულტურის ინსტიტუტი. 1939 წელს ფილიალთან დაარსდა ენერგეტიკის სექტორი, ხოლო 1940 — გეოფიზიკის ინსტიტუტში — ანტისეისმური მშენებლობის რესპუბლიკური ბიურო. სხვადასხვა დროს ამიერკავკასიის ფილიალის საქართველოს განყოფილებასა და საქართველოს ფილიალთან არსებობდა გეოლოგიისა და ბიოლოგიის სექტორები, საწარმოო ძალთა შემსწავლელი სექცია და სხვა. 1941 წელს ფილიალისა და თსუ-თან არსებული რამდენიმე სამეცნიერო-კვლევითი დაწესებულების (გეოლოგიისა და ფიზიოლოგიის ინსტიტუტები, ფსიქოლოგიისა და ყოფილი ფიზიკის ინსტიტუტის ლაბორატორიები) ბაზაზე ჩამოყალიბდა მეცნიერებათა აკადემია საქართველოს სსრ-ისა. ფილიალის გამოცემები იყო:„მეცნიერების მოამბე“ (1936, № 1), „სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის საქართველოს ფილიალის მოამბე“ (1940, ტ. 1, № 1—10). ფილიალის თავმჯდომარეები: 1933-34 წლებში ნიკო მარი (სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ამიერკავკასიის ფილიალის საქართველოს განყოფილება), 1935-1936 — ლევ პისაჟევსკი, 1936-1937 ნიკოლოზ გორბუნოვი, 1938—1941 ნიკოლოზ მუსხელიშვილი. ჯავრიშვილი ვ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 188.
სელიმიეს მეჩეთი

სელიმიეს მეჩეთი (თურქ. Selimiye Camii) — ოსმალეთის იმპერიის დროინდელი მეჩეთი თურქეთში, ქალაქ ედირნეში. მეჩეთის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1569—1575 წლებში სულთან სელიმ II-ის თაოსნობით, სამუშაოებს ხელმძღვანელობდა არქიტექტორი მიმარ სინანი. თავად სინანი მას თავის შედევრად თვლიდა, ამჟამად კი მიიჩნევა ისლამური არქიტექტურის ერთ-ერთ უმაღლეს მიღწევად. ეს მოზრდილი მეჩეთი კუილიეს (საავადმყოფოს, სკოლის, ბიბლიოთეკის და/ან აბანოების კომპლექსი მეჩეთის გარშემო) ცენტრშია აღმათული, რომელიც მოიცავს მედრესეს (ისლამისა და მეცნიერების სასწავლო აკადემია), მეტაბელეების ოთახსა და არასტას (ჩამწკრივებული მაღაზიები). ამ მეჩეთში სინანმა გამოიყენა საყრდენი რვაკუთხა სისტემა, რომელიც შექმნილია კდელებზე გამოკვეთილი რვა კოლონით. კოლონებზე დაშენებული თაღების უკან, მართკუთხედის კუთხეებში არსებული ოთხი ნახევრად გუმბათი წარმოადგენს შუა ნაწილს უზარმაზარი გარშემოწერილობის გუმბათსა (დიამეტრი 31,25 მ) და კედლებს შორის. მიუხედავად იმისა, რომ მეჩეთის ინტერიერი სეგმენტებადაა დაყოფილი, სინანმა ძალ-ღონე არ დაიშურა, რომ მიჰრაბის დანახვა მეჩეთის ნებისმიერი ადგილიდან ყოფილიყო შესაძლებელი. ოთხი მაღალი მინარეთით შემოსაზღვრულ მეჩეთს მწვერვალზე დიდი გუმბათი ადგას. მის გარშემო ასევე განლაგებულია მრავალი დამატებითი ნაგებობა: ბიბლიოთეკები, სკოლები, სასტუმროები, აბანოები, უპოვართათვის განკუთვნილი წვნიანის სამზარეულოები, მაღაზიები, საავადმყოფოები და სასაფლაო. ეს ყოველივე შეჯგუფებულად, ღერძული მიმართულებითაა განლაგებული. მეჩეთის წინ გაშლილია მართკუთხა ეზო, რომლის ფართობიც მეჩეთისას უტოლდება. 1913 წელს, ედირნეზე ბულგარელების ალყის დროს, მათმა არტილერიამ მეჩეთის გუმბათზე იერიში მიიტანა. მიუხედავად ამისა, წარმოუდგენელი სიმტკიცის წყალობით, დარტყმებისას გუმბათმა მხოლოდ მცირე დაზიანება მიიღო. როგორც ამბობენ, ათათურქის ბრძანებით ის არ აღუდგენიათ, რათა მომავალი თაობებისთვის ერთგვარი გაფრთხილების სიმბოლო ყოფილიყო. 1982-1995 წლებში, მეჩეთი გამოსახული იყო თურქული ლირის 10 000-იან ბანკნოტზე. 2011 წელს, დამხმარე ნაგებობებთან ერთად მეჩეთი იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შევიდა. გუმბათი და მინარეთები ცენტრალური გუმბათის შიდა ხედი მეჩეთის ინტერიერი საფლავები და მუზეუმი მეჩეთის სიახლოვეს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია აზიასა და ოკეანეთში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სელიმიეს მეჩეთი Everything about Selimiye Mosque Selimiye Mosque დაარქივებული 2021-03-20 საიტზე Wayback Machine. Pictures of Selimiye Mosque დაარქივებული 2020-11-30 საიტზე Wayback Machine. Architecture of the Selimiye Mosque Over 130 pictures of the mosque pictures in webshots.com დაარქივებული 2012-01-11 საიტზე Wayback Machine. ↑ Kiuiper, Kathleen (2009). Islamic Art, Literature, and Culture. Rosen Education Service, გვ. 201. ISBN 978-1615300198.  ↑ Central Bank of the Republic of Turkey დაარქივებული 2009-06-15 საიტზე Wayback Machine. . Banknote Museum: 7. Emission Group - Ten Thousand Turkish Lira - I. Series დაარქივებული 2009-07-29 საიტზე Wayback Machine. , II. Series დაარქივებული 2009-07-29 საიტზე Wayback Machine. , III. Series დაარქივებული 2009-07-29 საიტზე Wayback Machine. & IV. Series დაარქივებული 2009-07-29 საიტზე Wayback Machine. . – Retrieved on 20 April 2009.
ველენშტაინი

ველენშტაინი ლუქს. Welleschten, გერმ. Wellenstein) — ლუქსემბურგის დიდი საჰერცოგოს 116-დან ერთ-ერთი თემი და მიეკუთვნება რემიხის კანტონს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ველენშტაინი Declaration of Wellenstein
სუბკულტურა

სუბკულტურა — კულტურული ქვეჯგუფი, რომელიც გამოირჩევა თავისი სტატუსით, ეთნიკური ერთობით, განსახლების არეალით, რელიგიითა თუ რწმენა-წარმოდგენებით ან სხვა ფაქტორით, რაც მათ კრავს ერთ კოლექტიურ ჯგუფად. სხვაგვარი განმარტებით, სუბკულტურა — ესაა გარკვეული სოციოკულტურული ჯგუფისათვის (ახალგაზრდობა, დამნაშავეთა სამყარო, ამა თუ იმ ქვეყანაში მცხოვრები სხვადასხვა ეთნიკური ჯგუფი, რელიგიური უმცირესობანი და სხვ.) დამახასიათებელი თვისებების მყარი მთლიანობა. გამოყოფენ, მაგალითად, ახალგაზრდულ, კრიმინალურ, ეთნიკურ, რელიგიურ, პროფესიულ, სოციალურ და სხვა სუბკულტურებს. მაგალითად, საქართველოსთან მიმართებაში შეიძლება იყოს საუბარი ეთნიკური (ქურთების, ეზიდების, ბერძნების და ჩვენში მცხოვრები სხვა ეთნოსების), რელიგიური (პროტესტანტული, კათოლიკური, სექტანტური და სხვ.), კრიმინალური („საძმოები“, „კანონიერი ქურდები“ და სხვ.) და ა.შ. სუბკულტურების არსებობაზე. სუბკულტურას გაბატონებული კულტურისაგან განსხვავებული ფასეულობები და ნორმები აქვს, მაგრამ იგი არ უარყოფს, არ უპირისპირდება გაბატონებულ კულტურას, არ გამოდის მის წინააღმდეგ, არამედ არსებობს მის პარალელურად. სუბკულტურის წარმომადგენლები არ იბრძვიან იმისათვის, რომ საკუთარი ფასეულობანი, იდეები თუ შეხედულებები საყოველთაოდ აქციონ. პირიქით, ისინი დაინტერესებული არიან საკუთარი განსხვავებულობის შენარჩუნებით. Cante, Richard C. (March 2009). Gay Men and the Forms of Contemporary US Culture. London: Ashgate Publishing. ISBN 0-7546-7230-1.  Gelder, Ken (2007). Subcultures: Cultural Histories and Social Practice (Routledge, March 2007; softcover ISBN 0-415-37952-0) Hebdige, Dick (1979). Subculture: The Meaning of Style (Routledge, March 10, 1981; softcover ISBN 0-415-03949-5). Cited in Negus, Keith (1996). Popular Music in Theory: An Introduction. Wesleyan University Press. ISBN 0-8195-6310-2. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სუბკულტურა სუბკულტურა სამოქალაქო განათლების ლექსიკონში სუბკულტურა საქართველოში Intermedia.ge-ზე სუბკულტურა – საფრთხე თუ პროგრესი? დაარქივებული 2017-12-08 საიტზე Wayback Machine. Mastsavlebeli.ge-ზე
საქართველოს ქალი

„საქართველოს ქალი“ — ქართული ჟურნალი. დაარსდა, როგორც საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის ყოველთვიური საზოგადოებრივ-პოლიტიკური და მხატვრულ-ლიტერატურული ჟურნალი. გამოვიდა 1923 წლის სექტემბერში თბილისში „ჩვენი გზის“ სახელწოდებით. 1926 წლიდან „მშრომელი ქალი“ ერქვა. 1939 წლიდან აღარ გამოდიოდა. გამოცემა განახლდა 1957 წლის ივლისში „საბჭოთა ქალის“ სახელწოდებით. ჟურნალის პირველი ორგანიზატორები იყვნენ ლ. გასვიანი, ვ. ჯაფარიძე, მ. ორახელაშვილი, ნ. ჩარკვიანი, ფ. გეგეშიძე, ს. თალაკვაძე და სხვები, აგრეთვე ფ. მახარაძე და მ. ცხაკაია. 1957–1964 წლებში ჟურნალის რედაქტორად მუშაობდა თ. აბაშმაძე, 1961 წლის ივლისიდან გამოდიოდა ისევ „საქართველოს ქალის“ სახელით. 1965 წლიდან რედაქტორობდა მარიკა ბარათაშვილი. 1990 წლის ივლისი-დეკემბრის პერიოდში გამოდიოდა „მანდილის“ სახელწოდებით. შეწყდა 2007 წელს. დაჯილდოებულია „ხალხთა მეგობრობის ორდენით“ (1974). ტირაჟი 135 ათასი (1983). ბარათაშვილი მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 188. კოლექცია ეროვნული ბიბლიოთეკის საიტზე[მკვდარი ბმული]
ეხტერნახი (ლუქსემბურგი)

ეხტერნახი (ლუქს. Iechternach, Eechternoach, გერმ. Echternach) — ლუქსემბურგის დიდ საჰერცოგოში ერთ-ერთი მუნიციპალიტეტი, ამავე სახელწოდების, - ეხტერნახის კანტონის ადმინისტრაციული ცენტრი. ეხტერნახი მდებარეობს მდინარე ზაუერზე, რომელიც იმავდროულად სასაზღვრე ზოლს ჰქმნის გერმანიასთან. ეხტერნახის მეზობლად, ჩრდილოეთით მდებარეობს ბერდორფი, დასავლეთით კონსდორფი, სამხრეთით ბეხი და როსპორი, ხოლო ჩრდილოაღმოსავლეთით გერმანული თემი ეხტერნახერბრიუკი. ეხტერნახი მდებარეობს ერთ-ერთი მეტად მიმზიდველი ტურისტული ადგილის, ე.წ. პატარა შვეიცარიის (ფრანგულად Petite Suisse luxembourgeoise) მახლობლად. Wampach, Camille: Urkunden und Quellenbuch zur Geschichte der altluxemburgischen Territorien bis zur Burgundischen Zeit, 10 Bände; Luxemburg 1935-1955. Trauffler, Henri: Die Abteistadt Echternach im Mittelalter; Trier 1996.
შვედეთის პროვინციები

ss vapenშვედეთის პროვინციები — ისტორიული, გეოგრაფიული და კულტურული რეგიონები. პოლიტიკური თვალსაზრისით, შვედეთის პროვინციებს არ გააჩნიათ ადმინისტრაციული ფუნქციები, თუმცა ისტორიულ-კულტურული თავისებურებების გამო მათი გამოყოფა ტრადიციულადაა დამკვიდრებული. რამდენიმე მათგანი 1634 წლამდე წარმოადგენდა შვედეთის ქვე დანაყოფს, შემდგომ ისინი შეიცვალნენ ადმინისტრაციული ერთეულებით -ლენებით (შვედ. län). რამდენიმე მათგანი წართმეული იქნა დანია-ნორვეგიის კავშირისგან, რამდენიმე ფინეთის პროვინცია კი დაკარგული. მხოლოდ ლაპლანდიაა ერთადერთი პროვინცია რომელიც შვედეთმა მოიპოვა კოლონიზაციის საშუალებით. ზოგიერთ შემთხვევაში ადმინისტრაციული ერთეული ლენი და ისტორიული პროვინცია თითქმის ემთხვევა ერთმანეთს, მაგალითად ბლეკინგე პროვინცია და ბლეკინგე ლანი. თუმცა ზოგიერთ შემთხვევაში ასე არ ხდება ასევე 1990-იან წლებში პროვინციების ისტორიული საზღვრების გაუთვალისწინებლად შეიქმნა რამდენიმე ახალი ლენი. შვედეთის პროვინციები დღემდე გამოიყენება სასაუბრო ენასა და ხელოვნებაში, თუმცა მათ აღარ აქვთ ის დატვირთვა რაც ისტორიულად ჰქონდათ. პროვინციაში მაცხოვრებელი ხალხი თავს ხანდახან არა პროვინციის არამედ ლანის მკვიდრად მიიჩნევს. 1560 წელს გუსტავ ერიქსონ ვაზას დროს იქნა წარმოდგენილი 23 პროვინციის გერბების პირველადი ვერსიები. წარმოდგენილი პროვინციები გადანაწილდნენ სამ სადროშოში: სვეალანდი, გიოტალანდი და ვენდი. როგორც ეს გუსტავის ტიტულში იყო მოხსენიებული: ”მეფე შვედების, გოთების და ვენდების″. გიოტალანდი შედგება სამხრეთში არსებული ისტორიული პროვინციებისგან. 1645 წლამდე გოტლანდი და ხალანდი დანიას ეკუთვნოდა, ასევე 1658 წლამდე ბლეკინგე და სკონე დანიას ხოლო ბოხუსლენი ნორვეგიის შემადგენლობაში შედიოდნენ. სვეალანდი შედგება შვედეთის ცენტრალური ექვსი პროვინციისგან. 1812 წლამდე ვერმლანდი იყო გიოტალანდი ნაწილი. ნორლანდი შედგება ცენტრალური და ჩრდილოეთ შვედეთის 9 პროვინციისგან. 1645 წლამდე პროვინციები ემტლანდი და ხერედანელი ეკუთვნოდნენ ნორვეგიას. 1809 წლამდე შვედეთის ლაპლანდია გაერთიანებული იყო ფინეთის ლაპლანდიასთან. ნორბოტენი ვესტერბოტენისგან XIX საუკუნეში გამოეყო. ლენი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: შვედეთის პროვინციები "Konstruktion av landskap. Exemplet Uppland" დაარქივებული 2009-02-02 საიტზე Wayback Machine. (შვედურად)
ავღანეთი 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

ავღანეთი 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე 8 წლიანი შესვენების შემდეგ დაბრუნდა. უკანასკნელად მათ 1996 წლის ატლანტის ოლიმპიადაზე მიიღეს მონაწილეობა. იმავე წელს ქვეყნის ხელისუფლებაში თალიბების მოსვლის შემდეგ ავღანეთი სპორტულ შეჯიბრებებს ჩამოაშორეს, რადგან ქვეყნების უმეტესი ნაწილი თალიბთა რეჟიმს არ აღიარებდა. ამჯერად ისინი 5 სპორტსმენით წარდგნენ, რომლებმაც ვერცერთი სინჯის მედალი ვერ მოიპოვეს.
შვედეთის ისტორია

შვედეთის ისტორია იწყება კალმარის უნიის ჩამოყალიბებით 1397 წელს და XVI საუკუნეში მეფე გუსტავ ვაზას მიერ ქვეყნის გაერთიანებით. XVII საუკუნეში შვედეთმა გააფართოვა თავისი საზღვრები, თუმცა დაპყრობილი ტერიტორიების უმეტესობა XVIII საუკუნეში დაკარგა, ხოლო XIX საუკუნეში ფინეთსა და სკანდინავიის ნახევარკუნძულის გარეთ მყოფ სამფლობელოებს საბოლოოდ გამოემშვიდობა. ბოლო ომის შემდეგ, შვედეთმა შექმნა გაერთიანებული სახელმწიფო ნორვეგიასთან ერთად, რომელმაც 1905 წლამდე იარსება. 1814 წლის შემდეგ შვედეთი ინარჩუნებს ნეიტრალიტეტს საომარი ვითარების დროს. History of Sweden - World History Database დაარქივებული 2011-07-25 საიტზე Wayback Machine. Historical Monetary Statistics of Sweden 1668-2008 დაარქივებული 2008-05-04 საიტზე Wayback Machine. History of Sweden: Primary Documents Historical Atlas of Sweden Sweden Chronology World History Database დაარქივებული 2007-12-27 საიტზე Wayback Machine. History of Sweden დაარქივებული 2012-02-27 საიტზე Wayback Machine. US Department of State factbook entry on Sweden
ნუგზარ ნოზაძე

ნუგზარ ნოზაძე (დ. 10 აპრილი 1949, რუსთავი, საქართველო) — ქართველი კინოოპერატორი. დაამთავრა თბილისის ა. პუშკინის სახელობის პედაგოგიური ინსტიტუტის მათემატიკის ფაკულტეტი. მუშაობდა მათემატიკის მასწავლებლად საშუალო სკოლაში. ვგიკ-ის საოპერატორო ფაკულტეტის (ლევან პაატაშვილის სახელოსნო) დამთავრების შემდეგ ქართულ ფილმის დამდგმელი ოპერატორია. გადაიღო ფილმები: „ექსკურსია“ (ირინა კვირიკაძე, 1981 ობერჰაუზენის სკფ პრიზი ოპერატორის საუკეთესო ნამუშევრისთვის. სტუდენტური ფილმების კონკურსში, 1982), „ბილიკი“ (მ. მინდიაშვილი 1987), „სპირალი“ (გ. ჭოხონელიძე 1990), მერცხლები და ბეღურები (დ. ურუშაძე 1991), „უძინართა მზე“ (თ. ბაბლუანი 1992), „თბილისი ჩემი სახლია“ (ე. ბადურაშვილი 1994), „უნამუსო“ (გ. ხარებავა 1997) „ანთიმოზ ივერიელი“ (ა. მაისურაძესთან ერთად, გ. ჭოხონელიძე 2001), „ორმო“ (მ. ქაცარავა 2002), „კიდევ ერთი ქართული ისტორია“ (ე. ბადურაშვილი 2003), „მიდიოდა მატარებელი“ (გ. შენგელაია 2006), „იდიოტოკრატია“ (ა. ვარსიმაშვილი 2009), „გარიგება 20 წლის შემდეგ“ (ზ. კოლელიშვილი 2011). დოკუმენტური ფილმები: „სამკუთხა წრე“ (ა. რეხვიაშვილი 2001), „საქართველო ჩემს გულში“ (რ. ბატატუნაშვილთან და ლ. პატარაიასთან ერთად. ზ. კოლელიშვილი 2001). ნუგზარ ნოზაძე [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია