laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
აბლიაქიმ ილმიი

აბლიაქიმ აჯი-არიფ-ოღლუ ილმიი (ფსევდ. არიფზადე, ალათაილი; დ. 1887, სოფ. ესქი-ელი, ახლანდ. ვიშნევე, სევასტოპოლი — გ. 1947, მეჯიდია ან 1962, ბუქარესტი) — ყირიმელი თათარი მწერალი. სწავლობდა სტამბოლის მედრესეში. სტუდენტური ახალგაზრდობის ამხანაგობის აქტიური მონაწილის სახით ჩართული იყო თურქეთის პოლიტიკურ ცხოვრებაში. 1914 წელს დაბრუნდა ყირიმში, ხელმძღვანელობდა თავდაირის მედრესეს. 1916 წელს იყო გაზეთ „თერჯიმანის“ (ქართ. „მთარგმნელი“, „თარჯმანი“) მთავარი რედაქტორი. 1917 წლიდან გამოსცემდა გაზეთ „ყირიმ ოჯაღის“ („ყირიმის კოცონი“). ამავდროულად ასან საბრი აივაზოვთან და ჯ. აბლაევთან ერთად აირჩიეს ყირიმელი თათრების ყურულთაის პრეზიდიუმში. მედრესე „ზინჯარლიში“ ასწავლიდა გეოგრაფიას. 20-იანი წლების დასაწყისში მუშაობდა ყირიმის ერთ-ერთ ბავშვთა სახლში. 1928 წელს დააპატიმრეს, ნაციონალიზმის ბრალდებით 5-წლიანი თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯეს. შეწყალების შემდეგ მუშაობდა უკრაინაში. მეორე მსოფლიო ომის დროს რუმინეთში წავიდა. იკვლევდა ყირიმის ისტორიას. თურქულ ენაზე თარგმნა ყირიმელი უფლისწულის ალიმ გირეის ნაწარმოები „ხანების ვარდის ბუჩქი“ („Гульбуны ханан“) და გამოსცა იგი მრავალრიცხოვანი კომენტარებით (სტამბოლი, 1909). 1913 წელს გაზეთ „თერჯიმანში“ გამოაქვეყნა რიგი სტატიები ეთნონაციონალური განათლების რეფორმირების შესახებ, სადაც საზოგადოების წინაშე წარსდგა როგორც მწერალიც, მოთხრობით „შვილო, ჩუბარ“ (1 ნოემბერი, 1914; ცალკე წიგნად — სიმფეროპოლი, 2004). მოთხრობებმა მოსწავლეთა ცხოვრებიდან „მოგონებები შიმშილის შესახებ: სუნდუსის დღიურიდან“ (გაზეთი „ილერი“, 1926–1929) და „მეფუტკრე ბექირი“ (სიმფეროპოლი, 1928; 2004) მნიშვნელოვანი როლი შეასრულეს ყირიმული თათრული ლიტერატურის განვითარებაში. გამოცემულია ნაწარმოებების კრებული „ესერლერ თოფლამი“ (სიმფეროპოლი, 2004). ↑ Керімов, І. А.. Ільмій Аблякім. Енциклопедія Сучасної України [Електронний ресурс] (2011). ციტირების თარიღი: 25 მარტი, 2023
არაფო

არაფო (ესპ. Arafo) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კანარის კუნძულების ავტონომიური გაერთიანების სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს პროვინციის შემადგენლობაში. მდებარეობს კუნძულ ტენერიფეზე. ფართობი — 33,92 კმ². მოსახლეობა — 5623 კაცი (2022 წ.). სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს მუნიციპალიტეტები არაფოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
არიკო

არიკო (ესპ. Arico) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კანარის კუნძულების ავტონომიური გაერთიანების სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს პროვინციის შემადგენლობაში. მდებარეობს კუნძულ ტენერიფეზე. ფართობი — 178,75 კმ². მოსახლეობა — 8754 კაცი (2022 წ.). სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს მუნიციპალიტეტები არიკოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
არონა

არონა (ესპ. Arona) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კანარის კუნძულების ავტონომიური გაერთიანების სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს პროვინციის შემადგენლობაში. მდებარეობს კუნძულ ტენერიფეზე. ფართობი — 81,79 კმ². მოსახლეობა — 82 982 კაცი (2022 წ.). სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს მუნიციპალიტეტები არონის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ბუენავისტა-დელ-ნორტე

ბუენავისტა-დელ-ნორტე (ესპ. Buenavista del Norte) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კანარის კუნძულების ავტონომიური გაერთიანების სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს პროვინციის შემადგენლობაში. მდებარეობს კუნძულ ტენერიფეზე. ფართობი — 67,42 კმ². მოსახლეობა — 4753 კაცი (2022 წ.). სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს მუნიციპალიტეტები ბუენავისტა-დელ-ნორტეს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ვილაფლორი

ვილაფლორი (ესპ. Vilaflor) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კანარის კუნძულების ავტონომიური გაერთიანების სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს პროვინციის შემადგენლობაში. მდებარეობს კუნძულ ტენერიფეზე. ფართობი — 56,26 კმ². მოსახლეობა — 1767 კაცი (2022 წ.). სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს მუნიციპალიტეტები ვილაფლორის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
გარაჩიკო

გარაჩიკო (ესპ. Garachico) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კანარის კუნძულების ავტონომიური გაერთიანების სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს პროვინციის შემადგენლობაში. მდებარეობს კუნძულ ტენერიფეზე. ფართობი — 29,28 კმ². მოსახლეობა — 4920 კაცი (2022 წ.). სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს მუნიციპალიტეტები გარაჩიკოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
გია-დე-ისორა

გია-დე-ისორა (ესპ. Guía de Isora) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კანარის კუნძულების ავტონომიური გაერთიანების სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს პროვინციის შემადგენლობაში. მდებარეობს კუნძულ ტენერიფეზე. ფართობი — 143,4 კმ². მოსახლეობა — 21 711 კაცი (2022 წ.). სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს მუნიციპალიტეტები გია-დე-ისორის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
გრანადილია-დე-აბონა

გრანადილია-დე-აბონა (ესპ. Granadilla de Abona) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კანარის კუნძულების ავტონომიური გაერთიანების სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს პროვინციის შემადგენლობაში. მდებარეობს კუნძულ ტენერიფეზე. ფართობი —162,4 კმ². მოსახლეობა — 52 447 კაცი (2022 წ.). სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს მუნიციპალიტეტები გრანადილია-დე-აბონის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
გუიმარი

გუიმარი (ესპ. Güímar) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კანარის კუნძულების ავტონომიური გაერთიანების სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს პროვინციის შემადგენლობაში. მდებარეობს კუნძულ ტენერიფეზე. ფართობი — 102,9 კმ². მოსახლეობა — 21 224 კაცი (2022 წ.). სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს მუნიციპალიტეტები გუიმარის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ჩერქეზული დროშის დღე

ჩერქეზული დროშის დღე — ჩერქეზების ნაციონალური დღესასწაული — დროშის დღე, რომელიც იმართება ყოველწლიურად 25 აპრილს. 1830 წელს ჩერქეზთა ეროვნულ კრებაზე (ხასე) დამტკიცდა ჩერქეზული ეროვნული დროშა. ჩერქეზი ხალხი დიდი ხანია განიხილავს თავის ეროვნულ დროშას, როგორც მათი ეთნიკური ერთიანობის სიმბოლოს. ამ დღეს ჩრდილოეთ კავკასიის ადიღეის, ყარაჩაი-ჩერქეზეთის და ყაბარდო-ბალყარეთის რესპუბლიკებში იმართება ცხენოსნობა, მოტორიანი რბოლა, სპორტული შეჯიბრებები და ჩერქეზული ეროვნული თამაშები. ყაბარდო-ბალყარეთში, ტრადიციულად, ამ დღეს ეწყობა მოტორალი, რომელიც იწყება ნალჩიკში, აფხაზეთის მოედნიდან და მასობრივი მსვლელობა. აფხაზეთის მოედანზე მსვლელობის შემდეგ სადღესასწაულო ღონისძიებები იწყება. ჩერქეზული დროშა მსოფლიოში მიმოფანტული ჩერქეზი (ადიღეელი) ხალხის ერთიანობის სიმბოლოა. Акрызҵазкуа арыцхәқәа рамзар, Аҟәа, 2015 ш. Цвижба З. Не замалчивая трагических страниц общей истории: [заметки с семинара кавказоведов]//РА. - 2012. - 15-16 дек., (№ 141). - С.2. Хотко С.Х. История Черкесии: в средние века и новое время/С.Х. Хотко. - СПб.: Изд-во С.-Петербург, 2001. - 552 с.
გვათუა

საკუთარი სახელი გვათუა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: ავქსენტი გვათუა — რევოლუციური მოძრაობის მონაწილე კავკასიაში გიორგი გვათუა — რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორი
ლატიფ ქერიმოვი

ლატიფ ქერიმოვი (აზერ. Lətif Hüseyn oğlu Kərimov; 4 ნოემბერი, 1906, შუშა, ელიზავეტპოლის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — 8 სექტემბერი, 1991, ბაქო, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანელი ორნამენტული მხატვარი, ხალიჩების მწარმოებელი, ხელოვნების ისტორიკოსი. ლატიფ ქერიმოვი დაიბადა 1906 წლის 4 ნოემბერს (17 ნოემბერს) შუშაში, რუსეთის იმპერიის ელიზავეტპოლის გუბერნიაში. მამამისი, მაშადი ჰუსეინი, მექუდე იყო, დედამისი, თელი, ხალიჩების მქსოველი. 1910 წელს ოჯახი საცხოვრებლად ირანში, ქალაქ მეშჰედში გადავიდა და ყარაბაღულ კვარტალში დასახლდა. 14 წლის ასაკში ადგილობრივი მედრესეს დამთავრების შემდეგ, ლატიფ ქერიმოვმა დედის გზას გაჰყვა და დაიწყო მუშაობა ხალიჩების მაღაზიაში. ისწავლა ხალიჩების ქსოვის ხელოვნება. ქერიმოვი თეირანში საბჭოთა საკონსულომ მიიწვია რუსეთის კულტურული კლუბის წევრად, სადაც შემდგომში ითამაშა უზეირ ჰაჯიბეკოვის პიესებში და დააარსა აზერბაიჯანის მრავალხმიანი გუნდი. 1929 წელს ლატიფ ქერიმოვმა მიიღო საბჭოთა მოქალაქეობა და ირანის მთავრობამ მას საბჭოთა კავშირში გადასვლის შესაძლებლობა მისცა. სსრკ-ში ჩასვლისთანავე ის მშობლიურ ქალაქ შუშაში დასახლდა და ცოლად შეირთო გოგონა, სახელად შოვქათი. ის დაინიშნეს იმპორტის ინსტრუქტორად ხალიჩების ქარხანაში. გარდა ამისა, მან დააარსა და ჩაატარა ხალიჩების ქსოვის კურსები ირანული მეთოდით, რაც იმ მომენტამდე უცნობი იყო ყარაბაღელი მქსოველებისთვის. მოგვიანებით მან გახსნა მსგავსი კურსები ყუბასა და ბაქოში. ამ პერიოდის განმავლობაში, ლატიფ ქერიმოვმა მოამზადა მრავალი სახელმძღვანელო ხალიჩების ქსოვის ტექნოლოგიაზე, გააუმჯობესა მანქანური ხალიჩების ქსოვის ტექნიკა; შეიმუშავა ფუნდამენტურად ახალი სტილის ორნამენტები და ხალიჩების შეღებვის ტექნიკა. ხალიჩების გარდა, ქერიმოვი წარმატებით მუშაობდა სამკაულებზე, ხის კვეთაზე და შენობების დეკორატიულ ინტერიერზე. 1940-იან წლებში ქერიმოვი დაკავებული იყო ნიზამი განჯევის სახელობის აზერბაიჯანული ლიტერატურის მუზეუმი ინტერიერის მორთვით. 1945 წელს დაინიშნა აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის არქიტექტურისა და ხელოვნების ინსტიტუტის სახვითი ხელოვნების განყოფილების გამგედ. 1954 წელს მოაწყო თავისი პირველი პერსონალური გამოფენა, რომელშიც შედიოდა ხალიჩები, არქიტექტურული დეკორაციები, ხის ჩუქურთმები, ფაიფურის ვაზები, სამკაულები და გრაფიკული ელემენტები. 1955 წელს მიენიჭა „აზერბაიჯანის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწის“ წოდება. მისი ძალისხმევითა და მისი ენთუზიაზმით 1967 წელს ქალაქ ბაქოში დაარსდა აზერბაიჯანის ხალიჩისა და ხალხური გამოყენებითი ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმი, მსოფლიოში პირველი ასეთი მუზეუმი. მუზეუმს მისი სახელი მიენიჭა 1991 წელს. ქერიმოვის მიერ ნაქსოვი ხალიჩების ნაწილი ინახება ანკარას, სტამბოლისა და თეირანის მუზეუმებში. ლატიფ ქერიმოვი გარდაიცვალა 1991 წლის 8 სექტემბერს ბაქოში. დაკრძალულია საპატიო დაკრძალვის ხეივანში ბაქოში. Latif Karimov - Azerbaijan National Carpet Museum ↑ ВОСПОМИНАНИЯ ОБ УЧИТЕЛЕ... ↑ Лятиф Керимов: Ковровых дел кудесник ↑ Лятиф Керимов ↑ Керимов Лятиф Гусейн оглы - мастер азербайджанского ковра ↑ 5.0 5.1 5.2 Создатель первого музея ковра в мире, уроженец Шуши: Лятиф Керимов ↑ КОВРОВЫХ ДЕЛ КУДЕСНИК ↑ Carpets Made to Last
კეწერასებრნი

კეწერასებრნი (ლათ. Empetraceae) — ორლებნიან მცენარეთა ოჯახი. გავრცელებულია ორივე ნახევარსფეროს ზომიერი ჰავის ზონაში, არქტიკასა და ანტარქტიკაში. შეიცავს 3 გვარს: ცერატიოლას (ლათ. Ceratiola 1 სახეობა), კორემას (ლათ. Corema 2 სახეობა) და კეწერას (16 სახეობა). მარადმწვანე ქონდარი ბუჩქებია. საქართველოში გვხვდება ამ ოჯახის 1 გვარი — კეწერა. კულტივირებულია ლათ. Corema album. სახოკია მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 480.
თენგიზ ურუშაძე

თენგიზ თედორეს ძე ურუშაძე (დ. 14 იანვარი, 1940 — გ. 12 ნოემბერი, 2021) — ქართველი ნიადაგმცოდნე. ბიოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1980), პროფესორი (1983). საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1988), საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (2013). მსოფლიო ნიადაგმცოდნეობის საერთაშორისო საზოგადოების წევრი (2018). თენგიზ ურუშაძემ დაამთავრა საქართველოს სასოფლო ინსტიტუტის სატყეო მეურნეობის ფაკულტეტი 1963 წელს, უცხო ენების ინსტიტუტის ინგლისური ენის ფაკულტეტი 1980 წელს. 1967–69 წლებში იყო სატყეო ინსტიტუტის უმცროსი და 1969–73 წლებში უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, 1973–82 წლებში ლაბორატორიის გამგე; 1982–2000 წლებში საქართველოს სასოფლო უნივერსიტეტის ნიადაგმცოდნეობის კათედრის გამგე, 1995–2005 წლებში პრორექტორი, 2005–06 წლებში რექტორი, 1991–2006 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი. 2004–06 წლებში ნიადაგმცოდნეობისა და ნიადაგების გეოგრაფიის კათედრის გამგე, 2006–07 წლებში კონტრაქტორი; 2006 წლიდან იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ნიადაგმცოდნეობის და ნიადაგების გეოგრაფიის ლაბორატორიის გამგე; 1992 წლიდან პრეზიდენტის მრჩეველი ეკოლოგიის საკითხებში. კითხულობდა ლექციებს დრეზდენის ტექნიკურ, ბუნებრივი რესურსების და სიცოცხლის შემსწავლელ მეცნიერებათა და ბრატისლავის კომენსკის უნივერსიტეტებში. თენგიზ ურუშაძემ საკანდიდატო დისერტაციის დაიცვა 1967 წელს თემაზე: „საქართველოს ტყის ყომრალი ნიადაგების ძირითადი ქვეტიპების გენეტიკური დახასიათება“, ხოლო სადოქტორო დისერტაცია 1980 წელს თემაზე: „საქართველოს მთა-ტყის ნიადაგები“. 450-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის, 50-მდე მონოგრაფიისა და სახელმძღვანელოს ავტორია. 10-მდე სახელმძღვანელო გამოქვეყნებულია აშშ-ში, გერმანიასა და რუსეთში. მოამზადა 23 მეცნიერებათა კანდიდატი და 6 მეცნიერებათა დოქტორი. იყო საერთაშორისო ჟურნალების სარედაქციო კოლეგიის წევრი (ინდოეთი, გერმანია, ჩილე, სომხეთი, აზერბაიჯანი). საერთაშორისო ჟურნალის „აგრარულ მეცნიერებათა მაცნეს“ დამფუძნებელი (2003). რიო-დე-ჟანეიროში ნიადაგმცოდნეობის 21-ე მსოფლიო კონგრესზე თენგიზ ურუშაძე მსოფლიო ნიადაგმცოდნეობის საერთაშორისო საზოგადოების პირველ ქართველ საპატიო წევრად აირჩიეს. ეს მისია 1924 წლიდან დღემდე წილად ხვდა სულ 92 ცნობილ მეცნიერს. თენგიზ ურუშაძე დაჯილდოებულია საქართველოს კომკავშირის პრემიით (1974), ღირსების ორდენითა (1999) და საქართველოს სახელმწიფო პრემიით (2002). საქართველოს ძირითადი ნიადაგები (ავტორი). თბილისი, „მეცნიერება“, 1997; ეკოლოგიური სამართალი (ავტორი). თბილისი, „ბ.ს. კომბ-ტი“., 1996; დავიცვათ ბუნება : ჩვენი მეგობარი (ავტორი). თბილისი, „საბჭ. საქართველო“, 1974; საქართველოს ტყის ნიადაგები (ავტორი). თბილისი, „საბჭ. საქართველო“, 1972. ↑ საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსები | საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემია ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 საქართველოს მეცნიერებისა და ტექნიკის დარგის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები 1993–2004, თბილისი: „უნივერსალი“, 2012. — გვ. 141. ↑ წიგნი ღირსებისა. წ. 4, 1999 / თამაზ ყიფიანი, თენგიზ გაჩეჩილაძე, გურამ სიმონიშვილი, თბილისი, 2002. — გვ. 278. ↑ 4.0 4.1 ურუშაძე თენგიზ, აგრონიადაგმცოდნეობა, თბილისი: „თავისუფალი და აგრარული უნივერსიტეტების გამომცემლობა“, 2020. — გვ. 319. ↑ თენგიზ ურუშაძე მსოფლიო ნიადაგმცოდნეობის საერთაშორისო საზოგადოების საპატიო წევრად აირჩიეს. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2023-03-21. ციტირების თარიღი: 2023-03-21.
ოსიპ მანდელშტამი

ოსიპ მანდელშტამი (რუს. Осип Эмильевич Мандельштам; დ. 1891 ― გ. 1938) ― ებრაული წარმოშობის რუსი პოეტი, პროზაიკოსი და მთარგმნელი. XX საუკუნის ერთ-ერთი გავლენიანი რუსი ხელოვანი. ქართველი „ცისფერყანწელების” მეგობარი, ნათარგმნი აქვს მათი ნაწარმოებები. ოსიპ მანდელშტამი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული)
გიორგი გვათუა

გიორგი (გიგო) კონსტანტინეს ძე გვათუა (დ. 10 ივნისი, 1829, ხობი, — გ. 4 თებერვალი, 1919, თბილისი) — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (1909). მეგრელ აზნაურთა ოჯახის წარმომადგენელი. მსახურობდა საიმპერატორო გვარდიის შენაერთში (მისი უდიდებულესობის საკუთარი კონვოი). მონაწილეობდა უნგრეთის რევოლუციის ჩახშობაში (1849), ყირიმის ომში (1853-1856), კავკასიის ომში (მ.შ., ღუნიბის აღებაში, 1859), პოლონეთის კამპანიაში (1863-1864), რუსეთ-ოსმალეთის 1877-1878 წლების ომში (განსაკუთრებით თავი გამოიჩინა ყარსის ბრძოლაში 1877 წელს). ეკუთვნოდა ფელდმარშალ ალექსანდრე ბარიატინსკის ახლო გარემოცვას. 1880 წელს მიიღო პოლკოვნიკის წოდება და ჩაირიცხა კავკასიის არმიის კავალერიაში. ერთხანს იყო აფხაზეთში კოდორის უბნის უფროსი. 1909 წელს გვათუა თადარიგში გავიდა გენერალ-მაიორის წოდების მინიჭებით, პენსიითა და მუნდირის ტარების უფლებით. მონაწილეობდა საზოგადოებრივ ცხოვრებაში. 1880 წლიდან იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ნამდვილი წევრი. გარდაიცვალა 1919 წელს, 89 წლის ასაკში. დაკრძალულია თბილისში, კუკიის სასაფლაოზე. დაჯილდოებული იყო წმ. სტანისლავის III (ხმლებით, 1855) და II (1872) და წმ. ანას III (ხმლებით და ბაბთით, 1859) და II (1874), წმ. ვლადიმერის IV (ოფიცრობად სამსახურის 25 წლისთავის აღსანიშნავად, 1902) და III (1904) ხარისხის ორდენებით, ოქროს იარაღით წარწერით „მამაცობისთვის“ (ყარსის კამპანიაში თავის გამოჩენისთვის, 1877), ირანული „ლომისა და მზის ორდენით“ (III ხარისხის, 1864; 1863 წლის რუსულ ელჩობაში მონაწილეობისთვის). Гогитидзе, М. Д. Военная элита Кавказа : в 2 т. – Т. I : Генералы и адмиралы из Грузии / ред. Н. Джавахишвили. – Тбилиси : НИЦ ист. груз.-кавказ. отношений, 2007. – с. 102. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. გიორგი გვათუა — საქართველოს პირველი რესპუბლიკის (1918-1921) პროსოპოგრაფიული ბაზა (ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლინგვისტურ კვლევათა ინსტიტუტი) ↑ Развѣдчикъ, 1909, №980. ↑ Грузiя, 1919, №29.
Meteora (ალბომი)

Meteora — ამერიკული როკ ჯგუფის ლინკინ პარკის მეორე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 2003 წლის 25 მარტს ლეიბლზე Warner Bros. Records. ალბომის პროდიუსერი ჯგუფთან ერთად დონ გილმორია. სახელწოდება მეტეორა აღებულია ამავე სახელის მქონე ბერძნული მართლმადიდებლური მონასტრების კოპლექსიდან. ჯგუფს ალბომის ჩასაწერად თითქმის ერთი წელი დასჭირდა. პირველ კვირაში ალბომის 810 000-ზე მეტი ეგზემპლარი გაიყიდა. ალბომმა პირველი ადგილი დაიკავა ბილბორდ 200-ის სიაში. წლის განმავლობაში Linkin Park-მა გამოუშვა სინგლები Meteora-დან, მათ შორის: „Somewhere I Belong“, „Faint“, „Numb“, „From the Inside“ და „Breaking the Habit“. მეტეორამ მიიღო დადებითი შეფასებები კრიტიკოსებისაგან, თუმცა მათ აღნიშნეს, რომ ალბომის მუსიკალური სტილი მისი წინამორბედის, Hybrid Theory-ის მსგავსია. ალბომი გაიყიდა დაახლოებით 16 მილიონი ეგზემპლარის ოდენობით მსოფლიოში, რაც მას XXI საუკუნის მე-8 ყველაზე გაყიდვად ალბომად აქცევს. მინიჭებული აქვს ამერიკის ხმისჩამწერი კომპანიების ასოციაციის (RIAA) 7 პლატინის სერტიფიკატი. „Session“ ნომინირებული იყო გრემის 46-ე დაჯილდოებაზე როგორც „საუკეთესო როკ ინსტრუმენტული შესრულება“.   ↑ Linkin Park. The Making of Meteora. https://www.youtube.com/watch?v=_Pj_OJWQNZc. ↑ Martens, Todd (2003-04-02). „Linkin Park's 'Meteora' Crashes Chart At No. 1“. Billboard. Nielsen Business Media, Inc. ციტირების თარიღი: 2009-02-02.
იმიშლი

იმიშლი (აზერ. İmişli) — ქალაქი აზერბაიჯანში, იმიშლის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს მილის ველზე, მდინარე არაქსის მარცხენა სანაპიროზე, ბაქოდან 250 კმ-ში. სოფელი იმიშლი ბაქო-ერევნის სარკინიგზო ხაზზე მდებარეობდა. 1938 წელს სოფელ ყარადონლუდან აქ გადმოიტანეს რაიონის ცენტრი. 1944 წელს იმიშლიმ ქალაქური ტიპის დასახლების სტატუსი მიიღო. 1959 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში 9 479 კაცი ცხოვრობდა. მომდევნო წელს მან ქალაქის სტატუსი მიიღო. 1979 წლის აღწერით, ქალაქში ცხოვრობდა 21 340 ადამიანი, ხოლო 1989 წლის აღწერით - 25 715 ადამიანი, 2002 წელს - 31 ათასი, ხოლო 2006 წელს - 31,7 ათასი. საბჭოთა პერიოდში ქალაქში აშენდა კვების საწარმოები და ქარხნები შემდეგი დანიშნულებებისთვის: ბამბის გამოფქვა, რკინაბეტონის, აგურის, ასფალტის, კარაქის და ყველის წარმოება. მდინარე არაქსზე აშენდა მუგანის ჰიდროელექტროსადგური. 2006 წელს Azersun Holding-ის ინვესტიციების წყალობით, ამიერკავკასიაში ყველაზე დიდი შაქრის ქარხანა, იმიშლის შაქრის ქარხანა გაიხსნა. ქარხანაში 97 მილიონი დოლარი ინვესტირდა. იგი წელიწადში 300-350 ათას ტონა შაქარს გადაამუშავებს, აქედან 1000 ტონას დღეში. დამატებითი 10 მილიონი დოლარის ინვესტიციის შემდეგ, მოსალოდნელია, რომ ქარხანა გადამუშავების სიმძლავრეს კიდევ 50%-ით გაზრდის. ქარხანაში 1400 ადამიანია დასაქმებული. პროფესორი ვუსალ გასიმლი, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ეკონომიკური რეფორმებისა და კომუნიკაციის ანალიზის ცენტრის აღმასრულებელი დირექტორი. ეროვნული არქიტექტურული სტილით აშენებული ისტორიისა და მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი. ჰეიდარ ალიევის სახელობის ქალაქის სტადიონი 8500 ადგილით, რომელიც სრულიად შეესაბამება საერთაშორისო სტანდარტებს. მასზე საშინაო თამაშებს საფეხბურთო კლუბი „MKT-Araz“ ატარებს. ↑ „Всесоюзная перепись населения 1959 г. Численность городского населения союзных республик (кроме РСФСР), их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу“. Демоскоп Weekly. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-02-13. ციტირების თარიღი: 2011-12-12. ↑ „Административно-территориальное деление“ (PDF). Управление делами Президента Азербайджанской Республики: Президентская Библиотека. ↑ „Всесоюзная перепись населения 1979 г. Численность городского населения союзных республик (кроме РСФСР), их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу“. Демоскоп Weekly. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-02-12. ციტირების თარიღი: 2011-12-12. ↑ „Всесоюзная перепись населения 1989 г.“. Демоскоп Weekly. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-04. ციტირების თარიღი: 2009-10-11. ↑ აზერბაიჯანის მოსახლეობა (ინგლისური). ციტირების თარიღი: 2007-10-10 აზერბაიჯანის მოსახლეობა (ინგლისური)
ავქსენტი გვათუა

ავქსენტი დიმიტრის ძე გვათუა (დ. 1877, სოფ. მაცხოვრისკარი, ახლანდ. აბაშის მუნიციპალიტეტი, — გ. 1922, სოფ. ნარაზენი, ახლანდ. ზუგდიდის მუნიციპალიტეტი) — რევოლუციური მოძრაობის მონაწილე კავკასიაში, სოციალ-დემოკრატი. წარმოშობით ზუგდიდის მაზრის აზნაურთა ოჯახიდან. სწავლობდა ქუთაისის სათავადაზნაურო სასწავლებელში, რომელიც უსახსრობის გამო არ დაამთავრა. შემდეგ ცხოვრობდა შავიზღვისპირეთში, ბათუმსა და სოჭში. 1899 წელს გაზეთ „კვალში“ გამოაქვეყნა კორესპონდენცია სოჭისა და იქაური ქართველი მოახალშენეების პრობლემების შესახებ. 1901-1902 წლებში აქტიურად მონაწილეობდა ბათუმის სოციალ-დემოკრატიული წრის საქმიანობაში, კერძოდ, ვლადიმერ ლენინის მარქსისტული არალეგალური გაზეთის „ისკრის“ ტრანსპორტირებასა და გამრავლებაში. 1903 წლიდან ფარმაცევტად მუშაობდა მის მიერ გახსნილ აფთიაქში სოჭში, სადაც ამავდროულად ფარულ რევოლუციურ პროპაგანდას ეწეოდა და იყო სოჭის სოციალ-დემოკრატიული ჯგუფის ერთ-ერთი ორგანიზატორი. რუსეთის 1905 წლის რევოლუციის დროს გვათუა იყო სოჭში შეიარაღებული აჯანყების მოთავე და ქალაქის რევოლუციური მმართველობის („სოჭის რესპუბლიკის“) ერთ-ერთი ლიდერი, უზრუნველყო გამოსვლებში გაგრიდან და პლასტუნკიდან ქართველი მოხალისეების აქტიური ჩართვა. აჯანყების დამარცხების შემდეგ გურულ მომღერალთა გუნდს შეაფარა თავი და საზღვარგარეთ (იაპონია, ეგვიპტე, საფრანგეთი) გაიქცა. რუსეთის 1917 წლის რევოლუციის შემდეგ საქართველოში დაბრუნდა და სახელმწიფო სამსახურში ჩადგა. 1919 წელს იყო პარიზის სამშვიდობო კონფერენციაზე ქართული დელეგაციის წევრი. მოკლეს 1922 წელს სოფელ ნარაზენში. Очерки истории Батумской организации Коммунистической партии Грузии : (1890-1921 гг.) : Автореф. дис. на соискание учен. степ. докт. ист. наук / И.С. Чулок ; Ин-т истории партии при ЦК КП Грузии - Филиал Ин-та марксизма-ленинизма при ЦК КПСС. - Тбилиси, 1972. Большая Кубанская энциклопедия. Том 1. Биографический энциклопедический словарь / Ред. совет: М. К. Ахеджак (пред.) и др.; Гл. ред. Т. А. Василевская ; Центр информационного и экономического развития печати, телевидения и радио Краснодарского края . - Краснодар, 2005. - с. 63. გვათუა ავქსენტი (ჟანდარმერიის დოკუმენტი). საქართველოს ეროვნული არქივი. ↑ სოფელი პლასტუნკა : (იგივე ლეჩხომა) // კვალი. - 1899. - N14. - გვ.223. ↑ საქართველოს დამფუძნებელი კრება და პარიზის სამშვიდობო კონფერენცია / პ. სურგულაძე. // საქართველოს დამფუძნებელი კრება: პარლამენტარიზმის გამოცდილება : საქ. 1921 წლის კონსტიტუციის 90-ე წლისთავისადმი მიძღვნილი სამეცნიერო კონფერენცია, თბილისი, 2011 წლის 12 მარტი / თსუ. - თბ. : [ახალი აზრი], 2011. - გვ. 6.
მოდრა

მოდრა (სლოვაკ. Modra, გერმ. Modern, უნგრ. Modor) — ქალაქი დასავლეთ სლოვაკეთში. მდებარეობს მცირე კარპატების მთისწინეთზე. მოსახლეობა — 9346 ადამიანი (2021 წ.). ქალაქი მოდრა ისტორიულ წყაროებში პირველად მოიხსენიება 1158 წელს, როგორც ნიტრის ეპისკოპოსის სამფლობელო. 1361 წელს გახდა სამეფო ქალაქი, ხოლო 1607 წელს თავისუფალი სამეფო ქალაქი. ამჟამად ქალაქი მოდრა ცნობილია ღვინით და კერამიკით. ქალაქის ოფიციალური საიტი ↑ The 2021 Population and Housing Census — ბრატისლავა: Statistical Office of the Slovak Republic. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q110227967"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1780"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13371586"></a>
გლურჯიძე

საკუთარი სახელი გლურჯიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: ალექსანდრე გლურჯიძე — ინჟინერი ელენე გლურჯიძე — ბალეტის მოცეკვავე რუსუდან გლურჯიძე — კინორეჟისორი
გოგოლიშვილი

საკუთარი სახელი გოგოლაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: ავთანდილ გოგოლიშვილი — სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა) მამია გოგოლიშვილი — აგრონომი, სახელმწიფო მოხელე
გოგოძე

საკუთარი სახელი გოგოძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: კარლო გოგოძე — კინოკრიტიკოსი, დრამატურგი ნინო გოგოძე — სსრკ სოციალისტური შრომის გმირი