laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
დევიდ ქარდი

დევიდ ედუარდ ქარდი (დ. 1956) — ამერიკელი ეკონომისტი. 2021 წელს მიენიჭა ნობელის პრემია ეკონომიკის დარგში, „შრომის ეკონომიკის დარგში შეტანილი განსაკუთრებული ემპირიული წვლილისთვის“. არის ხელოვნებისა და მეცნიერების ამერიკული აკადემიის წევრი. Nobelprize.org ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #124526586 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ LIBRIS <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1798125"></a> ↑ Autoritats UB <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q89570027"></a> ↑ NUKAT — 2002. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q11789729"></a> ↑ Trove — 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18609226"></a> ↑ 6.0 6.1 6.2 Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a> ↑ https://www.nobelprize.org/prizes/economic-sciences/2021/card/facts/ ↑ http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/0008-4085.00077/abstract ↑ http://www.canada.com/ottawacitizen/news/letters/story.html?id=3e3f2666-ee08-4a4a-9e43-263403aa7fa7 ↑ http://www.theglobeandmail.com/report-on-business/economy/economy-lab/domestic-violence-the-underbelly-of-pro-sports/article614699/ ↑ https://www.nasonline.org/about-nas/events/annual-meeting/nas159/2021-ceremony.html ↑ 12.0 12.1 https://www.econometricsociety.org/society/organization-and-governance/fellows/current ↑ https://www.nasonline.org/news-and-multimedia/news/2021-nas-election.html — 2021. ↑ http://legacy.iza.org/en/webcontent/prize/history/iza_prize ↑ nobelprize.org — Nobel Foundation. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1781959"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23684016"></a> ↑ https://clarivate.com/citation-laureates ↑ 17.00 17.01 17.02 17.03 17.04 17.05 17.06 17.07 17.08 17.09 17.10 17.11 17.12 17.13 17.14 17.15 17.16 17.17 17.18 17.19 17.20 17.21 17.22 17.23 17.24 Mathematics Genealogy Project — 1997. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q829984"></a> ↑ http://etheses.lse.ac.uk/655 ↑ https://colmex.academia.edu/RaymundoCampos/CurriculumVitae ↑ Tabula
აჰმედ-ფაშა (ჯაყელი)

აჰმედ-ფაშა, ჯაყელი (გ. 1758) — ახალციხის ფაშა 1745-1758 წლებში, ისაყ I-ის ძე. აჰმედ-ფაშა სამთუღიანი ფაშა იყო და სულთნის ვეზირად ითვლებოდა. განსაკუთრებულ ყურადღებას აქცევდა ახალციხის საფაშოში მაჰმადიანობის შემდგომ გავრცელებასა და მუსლიმანთა საკულტო ნაგებობების მშენებლობას. მისი განკარგულებით ააგეს ახალციხეში აჰმედის სახელობის დიდი მეჩეთი, რომელთანაც დააარსეს სასულიერო სასწავლებელი და ბიბლიოთეკა. მის დროს განსაკუთრებით გაუარესდა საქართველოს მდგომარეობა. ახალციხის ფაშა თვითონ აწესებდა იმერეთის სამეფოდან თურქებისათვის მისაყიდ ტყვეთა რაოდენობას. როდესაც იმერეთის მეფე სოლომონ I-მა თურქებს ხარკი შეუწყვიტა, სულთან მუსტაფა III-ის დავალებით აჰმედ-ფაშა დაუკავშირდა არზრუმისა და ყარსის ფაშებს, დაღესტნელ ფეოდალებს და 1757 წლის 40-ათასიანი ლაშქარი გაგზავნა იმერეთში. სოლომონმა ხრესილის ველზე სასტიკად დაამარცხა ოსმალეთის ჯარი. ამ მარცხის გამო სულთანმა მუსტაფა III-მ აჰმედ-ფაშა თანამდებობიდან გადააყენა და ციხეში ჩასვა. აჰმედ-ფაშა ციხიდან გაიპარა, მაგრამ მალე ხელახლა დაატყვევეს და სულთნის ბრძანებით თავი მოჰკვეთეს. ახალციხის ფაშების სია ლომსაძე შ., ახალციხის მხარის ისტორიიდან, კრ.: საქართველოს სოციალ-ეკონომიური განვითარების ისტორიიდან (XIX ს.), თბ., 1973; ლომსაძე შ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 114.
თაგვანა

თაგვანა (ლათ. Sicista) — მღრღნელების გვარი თაგვანასებრთა (Sminthidae) ოჯახისა. გავრცელებული არიან ევრაზიის ბორეალურ ნაწილში. გარეგნულად ერთმანეთისგან მცირედ განსხვავდებიან და სახეობების რაოდენობა ბოლომდე დადგენილი არ არის. მოიცავს 20-მდე სახეობას. სხეულის სიგრძეა 5–9 სმ, კუდისა — შესამჩნევად გრძელი — 6,5–11,6 სმ. თავი შედარებით დიდია, ყურები და თვალები ასევე დიდი ზომისაა. უკანა კიდურები წინებს სიგრძეში 2-ზე მეტჯერ აღემატება. ზურგი შეფერილია ყვითელ-ქვიშისფერიდან მუქ ყავისფრამდე, რიგ სახეობებს ზურგია შუაში გასდევს მუქი ზოლი. აქტიურები არიან შებინდებისას და ღამით. თავშესაფრებს პოულობენ მღრღნელების სოროებში, ფესვების ქვეშ არსებულ სიცარიელეებში, ფუტურო ჯირკებში. ტყის თაგვანა (S. betulina) თხრის მოკლე და სწორ სოროებს, ამოსასვლელს კი ხმელი ფოთლების „საცობით“ ფარავს. ტემპერატურის დაცემისას და აქტივობის პერიოდებს შორის შესვენებებში ახასიათებთ გაშეშებები. ზამთარს ძილში ატარებენ, გორგალივით დაეხვევიან და კუდს სხეულის გარშემო შემოიტარებენ. იკვებებიან თესლებით, კენკრით, მცენარის წვნიანი ნაწილებით. რაციონში შესამჩნევი ადგილი უკავია მწერებსა და სხვა უხერხემლო ცხოველებს. წელიწადში ერთხელ მრავლდებიან, ერთ დაყრაზე შობენ 3–7 ნაშიერს. რიცხოვნობა ყველგან არც ისე დიდია, მაგრამ სტაბილური. სომხური თაგვანა (S. armenica) შეტანილია ბუნების დაცვის საერთაშორისო კავშირის წითელ ნუსხაში როგორც კრიტიკულ საფრთხეში მყოფი სახეობა. სამი სახეობა — კავკასიური (S. caucasica), ქლუხორისა (S. kluchorica) და ყაზბეგური (S. kazbegica) — შეტანილია საქართველოს „წითელ ნუსხაში“. ↑ 1.0 1.1 Щипанов Н. А. Мышовковые // Большая российская энциклопедия. т. 21. — М., 2013. — стр. 561. ↑ Rusin, M. (2020). „Sicista armenica“. IUCN Red List of Threatened Species. 2020: e.T20185A22204773. doi:10.2305/IUCN.UK.2020-2.RLTS.T20185A22204773.en. ციტირების თარიღი: 15 ნოემბერი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ საქართველოს „წითელი ნუსხის“ დამტკიცების შესახებ. საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე. matsne.gov.ge (20 თებერვალი, 2014). ციტირების თარიღი: 15 ნოემბერი, 2021
არსლან გირეი

არსლან გირეი (ყირიმ. Arslan Geray, آرسلان كراى‎; დ. 1692 — გ. 1768, კეუშენი, მოლდავეთი) — ყირიმის ხანი 2-ჯერ: 1748–1756 წ.წ და 1767 წელს, დევლეთ II გირეის ვაჟი, სელიმ I გირეის შვილიშვილი. არსლანი დევლეთ II გირეის ვაჟი იყო. მამის გარდაცვალების შემდეგ 20 წლის მანძილზე ცხოვრობდა სტამბოლში. ბიძამისის, ყაფლან I-ის მმართველობისას ნურედინად იყო დანიშნული. 1748 წელს, ოსმალებმა დაამტკიცეს ყირიმის ხანად. არსლან გირეიმ ხანის ტიტულის მიღებისთანავე ყურადღება გაამახვილა სახანოს შიდა მდგომარეობაზე. მან განაგრძო რუსების შემოსევების შედეგად დანგრეული ბახჩისარაის აღდგენა და ასევე მოაწყო აღდგენითი სამუშაოები სხვადასხვა ქალაქებში. მან შეაკეთა სასაზღვრო ციხე-სიმაგრეები პერეკოფსა და არაბატში. აღადგინა მინიხის მიერ განადგურებული დევლეთ I გირეის მეჩეთი ევპატორიაში, დაიწყო სკოლებისა და მედრესეების მშენებლობა მთლიანი სახანოს ტერიტორიაზე. წინამორბედების მსგავსად მოუწია ყუბანისა და ბუჯაკის ნოღაელების, ასევე ჩერქეზების დაშოშმინება. არსლან გირეიმ საგარეო პოლიტიკაში თავისი წვლილი შეიტანა ოსმალეთის იმპერიას, რეჩპოსპოლიტასა და რუსეთის იმპერიას შორის მშვიდობის შენარჩუნებაში. მიუხედავად პოპულარული და ხალხის მოყვარული მმართველის სახელისა, 1756 წელს მის მიმართ მტრულად განწყობილი ყირიმისა და სულთნის ქვეშევრდომების ინტრიგების გამო მან სახანოს ტახტი დაკარგა. 1767 წელს, 75 წლის არსლანმა სტამბოლში კვლავ მიიღო ხანის წოდება, მაგრამ სამი თვის შემდეგ მგზავრობისას გარდაიცვალა კეუშენში, მოლდავეთში. გადაასვენეს ბახჩისარაიში და დაკრძალეს ხანთა სასაფლაოზე. მისი ვაჟი, დევლეთი მოგვიანებით გახდა ყირიმის ხანი. ყირიმის სახანო გირეის დინასტია ყირიმის ხანების სია О. Гайворонский «Созвездие Гераев» О. Гайворонский «Повелители двух материков» тома 1-2 Халим Гирай «Розовый куст ханов» (история крымских ханов)
ჰალიმ გირეი

ჰალიმ გირეი (ყირიმ. Halim Geray, حليم كراى; დ. 1689 — გ. 1759, სტამბოლი, ოსმალეთის იმპერია) — ყირიმის ხანი 1756–1758 წლებში, საადეთ IV გირეის ვაჟი, სელიმ I გირეის შვილიშვილი. ჰალიმ გირეი იყო ყირიმის ხანის, საადეთ IV გირეის ვაჟი. ჰალიმმა თავისი ცხოვრების ნახევარი სტამბოლში, სულთნების კარზე გაატარა. 1727–1730 წლებში მენლი II-ის ნურედინად იყო დანიშნული. 1756 წელს 67 წლის ასაკში მიიღო ხანის ტიტული. ჰალიმ გირეიმ საკადრო ცვლილებები მოახდინა სახელმწიფო სისტემაში, მნიშვნელოვანი თანამდებობები ანდო თავის უმცროს ნათესავებს. ჰალიმ გირაის ყველა გარემოცვა დიდად არ ფლობდა მართვის აუცილებელ უნარებს, რამაც დიდებულთა აღშფოთება გამოიწვია. ბუჯაკის, იედისანის, დნესტრისა და დნეპრის რეგიონებში იფეთქა აჯანყებებმა. ხანს ასევე აუჯანყდნენ თავისი ნათესავები, რომელთაგან გამოირჩა ყირიმ გირეი. ოსმალთა სულთნის დივანმა ყირიმში დიდი არეულობის თავიდან აცილების მიზნით, გადაწყვიტა ჰალიმ გირეი ხანის თანამდებობიდან გაეთავისუფლებინა. 1758 წელს ჰალიმი ტახტიდან გადადგა სწორედ ყირიმ გირეის სასარგებლოდ, პენსია მიიღო და დასახლდა სარაჯ-ელიში, სტამბოლის ახლოს, სადაც 1 წელიწადში, 70 წლის ასაკში გარდაიცვალა. ყირიმის სახანო გირეის დინასტია ყირიმის ხანების სია О. Гайворонский «Созвездие Гераев» О. Гайворонский «Повелители двух материков» тома 1-2 Халим Гирай «Розовый куст ханов» (история крымских ханов)
ვილანუვის სასახლე

ვილანუვის სასახლე — ისტორიული ძეგლი პოლონეთშ, ვარშავაში. სასახლე ააშენა 1677 წელს იან III სობესკის მაშინდელი ძველი ვარშავიდან სამხრეეთით, 10 კმ-ის დაშორებით. სასახლე უნდა ყოფილიყო ვერსალის მსგავსი რეზიდენცია. ყოფილი სამეფო რეზიდენცია ამჟამად მუზეუმის როლს ასრულებს. გარშემორტყმულია ეზოთი და ტბით. ოფიციალური საიტი
ვარშავის სამეფო სასახლე

ვარშავის სამეფო სასახლე — ისტორიული ძეგლი პოლონეთში, ვარშავაში, დედაქალაქის უძველესი შენობა. სასახლე ააშენა XIII საუკუნეში ბოლესლავ II გულადმა. XVI საუკუნეში იტალიელი არქიტექტორის, ჯოვანი დი კვადროს ხელმძღვანელობით ჩაუტარდა რესტავრაცია რენესანსის სტილში, ხოლო XVIII საუკუნეში მეფის არქიტექტორმა, სანტა გუჩიმ, განახორციელა სამეფო სასახლის რეკონსტრუქცია ბაროკოს სტილში. მეფე სასახლეში გადავიდა 1611 წლიდან. XVIII საუკუნეში სასახლის ინტერიერი განაახლა სტანისლავ ავგუსტ პონიატოვსკიმ. XX საუკუნეში მეორე მსოფლიო ომის დროს სასახლე განადგურდა. სასახლის რეკონსტრუქცია განხორციელდა 1970-იან წლებში. ოფიციალური საიტი
ლაზიენკის სასახლე

ლაზიენკის სასახლე — ისტორიული ძეგლი პოლონეთში, ვარშავაში. აშენდა XVII საუკუნის 80-იან წლებში. არის ლაზიენკის პარკის კომპლექსის ნაწილი. ოფიციალური საიტი
თბილისის კურორტების ჯგუფი

თბილისის კურორტების ჯგუფი – თბილისის მიდამოებში არსებული კლიმატური კურორტების ჯგუფი. კურორტები განლაგებულია მთის ფერდობებზე, დაბალი მთის ზონაში მდებარეობენ წყნეთი და კარსანი, საშუალო მთის ზონაში კოჯორი, მანგლისი და კიკეთი. თბილისის კურორტები ძირითადად ფოთლოვანი ტყითაა დაფარული. ჰავა ზომიერად რბილია. ზამთარი თოვლიანია, ზომიერად რბილი, ზაფხული კი – ზომიერად თბილი. ჰაერთის ტემპერატურა თბილისთან შედარებით დაბალია, რასაც ზაფხულში კლომატოთერაპიული და კლიმატოპროფილაქტიკური მნიშვნელობა აქვს. სამედიცინო ჩვენება: სუნთქვის ორგანოთა სპეციფიკური და არასპეციფიკური დაავადებანი, სისხლნაკლებობა, ძვალსახსართა და ლიმფური კვანძების ტუბერკულოზი. სეზონი ძირითადად მაისიდან ოქტომბრამდეა. უშვერიძე გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 608.
ბოგდან აურესკუ

ბოგდან ლუჩიან აურესკუ (დ. 9 სექტემბერი, 1973) — რუმინელი დიპლომატი. რუმინეთის საგარეო საქმეთა მინისტრი 2021 წლის 25 ნოემბრიდან. რუმინეთის პრეზიდენტის მრჩეველი საგარეო საკითხებში 2016-2019 წლებში. 2014 წლის ნოემბრიდან 2015 წლის ნოემბრამდე იკავებდა რუმინეთის საგარეო საქმეთა მინისტრის თანამდებობას. მანამდე ეკავა სახელმწიფო მდივნის თანამდებობა რუმინეთის საგარეო საქმეთა სამინისტროში - სახელმწიფო მდივანი სტრატეგიულ საკითხებში (2009–2010, 2012–2014), სახელმწიფო მდივნის ევროპულ საკითხებში (2004–2005, 2010–2012) და სახელმწიფო მდივანი. გლობალურ საკითხებში (2012). ↑ https://www.president.gov.ua/documents/5562023-48201 ↑ Andreea Marinas. (24 November 2014) Bogdan Aurescu, appointed as Romania's new FM. The Romania Journal. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 26 ნოემბერი 2015. ციტირების თარიღი: 24 November 2014 ↑ Bogdan Aurescu, propus la conducerea MAE. Preşedintele Băsescu a semnat numirea lui Aurescu în funcţia de ministru de Externe. Mediafax (24 November 2014). ციტირების თარიღი: 24 November 2014
ლოგიკური პოზიტივიზმი

ლოგიკური პოზიტივიზმი, იგივე ლოგიკური ემპირიზმი — ფილოსოფიური მიმდინარეობა, ნეოპოზიტივიზმის ნაირსახეობა, რომელიც მის საფუძველსაც წარმოადგენს. მისი მიხედვით, ცოდნა ეფუძნება ლოგიკურ მსჯელობასა და ემპირულ გამოცდილებას. ლოგიკური პოზიტივიზმის მიხედვით, მეცნიერული ცოდნა არის ფაქტობრივი ცოდნის ერთადერთი ფორმა. უწოდებს რა არა მცდარს არამედ უაზროს, ლოგიკური პოზიტივიზმი უარყოფს მეტაფიზიკურ დოქტრინას. რადგან მასში რჩება პასუხგაუცემელი კითხვები, მიზეზობრიობასთან, ღმერთთან, სუბსტანციასთან დაკავშირებით. ლოგიკური პოზიტივიზმის მიხედვით, ეს კითხვები არა არის ნამდვილი. ლოგიკური პოზიტივიზმი განსხვავდება ემპირიზმისა და პოზიტივიზმის ადრეული ფორმებისაგან და ცოდნის საბოლოო საფუძვლად, ექსპერიმენტულ დადასტურებას მიიჩნევს. მისი მიხედვით საჭიროა მეცნიერული ცოდნის აღნაგობის ლოგიკური ანალიზის გაკეთება, რომლის მიზანია მეცნიერული ცოდნისა და მისი სხვადასხვა მიმართულებების რეორგანიზაცია და ამ სამყაროს ერთიანი სახის მოცემა. ამასთან, ლოგიკა და მათემატიკა განიხილება, როგორც ფორმალური მიმდინარეობები, რომლებიც წარმოადგენენ ანალიზური მტკიცებების ერთობლიობას. ლოგიკური პოზიტივიზმი ჩამოყალიბდა XX საუკუნის 20-იან წლებში, ე.წ. ვენის წრეში. 1930-იან წლებში ლოგიკური პოზიტივიზმის წარმომადგენლები, აშშ-ში ემიგრაციაში წავიდნენ და ამერიკულ ფილოსოფიაზე დიდი გავლენა მოახდინეს. 1950-წლამდე ლოგიკური პოზიტივიზმი იყო მეცნიერების წამყვანი ფილოსოფია. დღეს მისი გავლენა შენარჩუნებულია, მეცნიერული აზროვნების ანალიზზე და ფორმალური ლოგიკისა და ალბათობის თეორიაში. რჩეული ფილოსოფიური მოთხრობები, გამომცემლობა საბჭოთა საქართველო, თბილისი, 1982. http://people.loyno.edu/~folse/logpos.htm დაარქივებული 2021-11-16 საიტზე Wayback Machine.
მირზა ასადულაევი

მირზა ასადულაევი (აზერ. Mirzə Əsədullayev Şəmsi oğlu; 1875―1936) ― რუსი და აზერბაიჯანელი მეწარმე, მეცენატი და სახელმწიფო მოღვაწე. აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის მინისტრთა მესამე კაბინეტის მრეწველობისა და ვაჭრობის მინისტრი. მირზა ასადულაევი 1875 წელს ბაქოში დაიბადა (სხვა მონაცემებით ― ბაქოს გუბერნიის ბაქოს მაზრის სოფელ ამირაჯანში). ცნობილი ნავთობის მწარმოებლის შამსი ასადულაევის შვილი იყო. ბაქოს გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ თავისი მამის სანავთობო კომპანიაში „შამსი ასადულაევის ბაქოს კანტორა“ დაიწყო მუშაობა. ხანგრძლივი დროის განმავლობაში ცხოვრობდა მოსკოვში და სანქტ-პეტერბურგში, სადაც კომპანიის საქმეებით იყო დაკავებული. ასადულაევი ბაქოს მუსულმანური საქველმოქმედო საზოგადოების თავმჯდომარე და გაზეთ „ქარდაშ ქიომეგის“ („ძმური დახმარება“) გამომცემელი იყო. თებერვლის რევოლუციის შემდეგ ამიერკავკასიის მუსლიმთა დროებითი ეროვნული კავშირის აღმასრულებელი კომიტეტის წევრად იყო არჩეული. 1918 წელს ასევე აირჩიეს სანავთობო მრეწველობის ბაქოს კავშირის თავმჯდომარედ. აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ ქვეყნის ფინანსურ სისტემაში ასადულაევი მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა. 1918 წლის 26 დეკემბერს, იმ დღეს, როდესაც ფატალი ხანა ხოისკის თავმჯდომარეობით რესპუბლიკის მესამე მინისტრთა კაბინეტის ჩამოყალიბება შესდგა, ასადულაევი მეწარმეობისა და ვაჭრობის მინისტრად იქნა არჩეული. დიდი წვლილი შეიტანა აზერბაიჯანის მეწარმეობის განვითარებაში. ბოლშევიკების მიერ აზერბაიჯანის ტერიტორიის დაკავების შემდეგ, 1920 წელს ასადულაევი დააპატიმრეს და ციხეში ჩასვეს. თუმცა იმავე წელს გაათავისუფლეს და ძალაუფლების წარმომადგენელთა ნებართვით ქვეყანა დატოვა. ემიგრაციაში წასვლის შემდეგ პარიზში დასახლდა, სადაც სიცოცხლის ბოლომდე ცხოვრობდა. გარდაიცვალა 1936 წლის 14 აპრილს. დაკრძალულია პარიზის სიახლოვეში მდებარე ქალაქ ბობინის მუსულმანურ სასაფლაოზე. ↑ Адрес-календарь Азербайджанской Республики. — Баку, 1920. — С. 270 ↑ Adam.az (2012-04-21). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-21. ციტირების თარიღი: 2018-08-14. ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 Асадуллаев Мирза | Амираджаны. www.baku.ru. ციტირების თარიღი: 2018-08-14. ↑ Betty Blair, Fuad Akhundov (Summer 2004 (12.2)). „The Ali and Nino Walking Tour“. Azerbaijan International. pp. 44–45. ციტირების თარიღი: 2011-11-15. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |date=-ში (დახმარება)
აზერბაიჯანის თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირი

აზერბაიჯანის თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირი (აზერ. Azərbaycan Teatr Xadimləri İttifaqı) — საზოგადოებრივი ორგანიზაცია, აზერბაიჯანის თეატრალულ მოღვაწეთა გაერთიანება. კავშირის თავმჯდომარე არის აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი აზერპაშა ნემატი. აზერბაიჯანის თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირი 1897 წელს შეიქმნა. ორგანიზაციის პირველადი სახელწოდება იყო «მსახიობთა კავშირი», რომელიც თავის შემადგენლობაში აერთიანებდა დაახლოებით 300 მსახიობს. ორგანიზაცია, რომელიც საკუთარ საქმიანობას 1917 წლიდან ეწოდა როგორც «მუსულმან მსახიობთა კავშირი», 1920 წლიდან — როგორც «თურქ მსახიობთა კავშირი», 1948 წლიდან — როგორც «აზერბაიჯანული თეატრალური საზოგადოება», დამფუძნებელთა 1987 წლის 27 თებერვალს ჩატარებული კონფერენციის გადაწყვეტილებით გადარქმეულ იქნა აზერბაიჯანის თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირად. თეატრალურ მოღვაწეთა ძირითად მიზანს ქვეყანაში თეატრალური პროცესების აღორძინება წარმოადგენს. აზერბაიჯანის თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირმა დამოუკიდებლობის წლებში სხვადასხვა ფორმატის თეატრალური ფესტივალების ორგანიზება შეძლო: «მონოტმაშა», «ხიმ-ჯიმ» (პანტომიმა), «ექსპერიმენტალური სპექტაკლები», «ფესტივალების ფესტივალი», «ეროვნული კლასიკა», ახალგაზრდა რეჟისორების რესპუბლიკური ფესტივალი, საბავშვო სპექტაკლების ფესტივალი, საერთაშორისო ჩეხური ფესტივალის ეტაპი «აბრეშუმის გზა» და სხვ. აზერბაიჯანის თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირი იუნესკოს საერთაშორისო თეატრალური ინსტიტუტისა და თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირების საერთაშორისო კონფერენციის ნამდვილი წევრია. კავშირს თავისი განყოფილებები აქვს ნახიჩევანში, განჯაში, ლენქორანში, სუმგაითში. 2013 წლის მარტიდან კავშირში მოქმედებს ახალგაზრდა რეჟისორთა ლაბორატორია სახალხო არტისტის, პროფესორ ჯანან სალიმოვას ხელმძღვანელობით. 2018 წლის ნოემბერს აზერბაიჯანის თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირსა და საქართველოს თეატრალურ საზოგადოებას შორის ხელმოწერილ იქნა მემორანდუმი თანამშრომლობის შესახებ. ↑ Azərbaycan Teatr Xadimləri İttifaqı. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-05-12. ციტირების თარიღი: 2021-11-17. ↑ 2.0 2.1 2.2 Azərbaycan Teatr Xadimləri İttifaqı. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-05-12. ციტირების თარიღი: 2021-11-17. ↑ Союз театральных деятелей Азербайджана. ციტირების თარიღი: 2021-06-10 ↑ Azərbaycan Teatr Xadimləri İttifaqı ilə Gürcüstan Teatr Cəmiyyəti arasında Əməkdaşlıq haqqında Memorandum imzalanıb - Xəbərlər (2018-11-15). ციტირების თარიღი: 2021-06-10
არპინო

არპინო ― ქალაქი იტალიაში. ისტორიული არპინუმი. მდებარეობს მდინარე ლირისის ნაპირზე. იყო ვოლსკების ქალაქი. მდებარეობდა მაღლობზე და გარშემორტყმული იყო ციკლოპურ კედლით. ძვ. წ. 305 წელს დაიპყრო რომის რესპუბლიკამ. ძვ. წ. 188 წელს გამოცხადდა მუნიციპიუმად. არპინუმი იყო ციცერონის, გაიუს მარიუსის და აგრიპას სამშობლო. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 584. არპინო — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ↑ https://demo.istat.it/?l=it
რენე ლუი არჟანსონი

რენე ლუი არჟანსონი (დ. 18 ოქტომბერი, 1694 ― გ. 26 იანვარი, 1757) — ფრანგი სახელმწიფო მოღვაწე და ეკონომისტი, ლიბერალიზმის ერთ-ერთი წინამორბედი. ლუდოვიკო XV-ის დროს იყო საგარეო საქმეთა მინისტრი. შემდეგ მთავრობას ჩაუდგა ოპოზიციაში. მოითხოვდა მთავრობის ძალაუფლების შეზღუდვას, საზოგადოებრივ ცხოვრებაში სახელმწიფოს ჩაურევლობას, პრივილეგიური ფენების ლიკვიდაციას. გამოდიოდა მერკანტილიზმის წინააღმდეგ, იცავდა ვაჭრობის თავისუფლებას. მეურნეობაში უპირატესობას ანიჭებდა მიწათმოქმედებას. მისი შეხედულებები უახლოვდებოდა ფიზიოკრატების იდეებს. მისი მთავარი ნაშრომია „ფიქრები საფრანგეთის მართვის წარსულსა და აწმყოზე“ (1737). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 584. რენე ლუი არჟანსონი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Аржансон // Энциклопедический словарь / под ред. И. Е. Андреевский — Сент-Питерсберг: Брокгауз — Ефрон, 1890. — Т. II. — С. 72–73. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q24334266"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23892889"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4065721"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19908137"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q49236"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q602358"></a> ↑ 2.0 2.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ Babelio — 2007. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2877812"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 6.0 6.1 Annuaire prosopographique : la France savante / B. Delmas — 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q55740543"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2926731"></a> ↑ Аржансон // Анрио — Атоксил — 1926. — Т. 3. — С. 319–320. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q43401922"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q43200221"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q20078554"></a>
ვალერია ჰაჯიბეილი

ვალერია ქერიმის ასული ჰაჯიბეილი (დ. 2 ივნისი [ ძვ. სტ. 20 მაისი], 1914, თბილისი — გ. 1995) — ქართველი არქიტექტორი. საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორი (1967). 1936 წელს დაამთავრა ს. კიროვის სახელობის ამიერკავკასიის ინდუსტრიული ინსტიტუტი. ნამუშევრები: თბილისში — საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის მეტალურგიული ინსტიტუტი (1969), საქართველოს ცენტრალური საარქივო სამმართველოს შენობა (1970), კულტურის სახლი საგარეჯოში (1981) და სხვა. ვალერია ჰაჯიბეილი კინწურაშვილი ს., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 610.
ვლადიმერ არსენიევი

ვლადიმერ არსენიევი (დ. 29 აგვისტო, 1872, სანქტ-პეტერბურგი ― გ. 4 სექტემბერი, 1930, ვლადივოსტოკი) — რუსი მოგზაური, ეთნოგრაფი და მწერალი, შორეული აღმოსავლეთის მკვლევარი. 1902-1903 წლებში ტოპოგრაფიული, გეოგრაფიული და სამხედრო-სტატისტიკური თავსაზრისით შეისწავლა სამხრეთ ზღვისპირეთი. 1906-1910 წლებში გამოიკვლია სიხოტე-ალინის მთები, რომელიც მანამდე თეთრ ლაქად მიიჩნეოდა. 1918 წელს იმოგზაურა კამჩატკაზე, 1923 წელს კი კომანდორის კუნძულებზე. 1926 წელს შეისწავლა ამურის მარჯვენა ნაპირი. მუშაობდა პედაგოგად შორეული აღმოსავლეთის უნივერსიტეტში. მონაწილეობდა იქაური მუზეუმების შექმნაში. მისი ნაშრომებია „უსურის მხარეში“, „დერსუ უზალა,“ „სიხოტე ალინის მთებში“ და სხვა. მის ნაწარმოებს ეფუძნება აკირა კუროსავას ფილმი „დერსუ უზალა“. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 585. ვლადიმერ არსენიევი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) ვლადიმერ არსენიევი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
არსენიევი

არსენიევი ― ქალაქი რუსეთში, პრიმორიეს მხარეში. მდებარეობს მდინარე დაუბიხეს მარჯვენა ნაპირზე. ეწოდა შორეული აღმოსავლეთის მკვლევარის, ვლადიმერ არსენიევის პატივსაცემად. არსენიევი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) ↑ Численность населения в разрезе городских и муниципальных округов, муниципальных районов на 1 января 2022-2023
ჰიროში კაგავა

ჰიროში კაგავა (დ. 29 დეკემბერი, 1924) — ვეტერანი იაპონელი ფეხბურთელი და ჟურნალისტი. მისი ჟურნალისტური კარიერა 1951 წელს დაიწყო. 2015 წელს ფიფა-ს პრეზიდენტმა ზეპ ბლატერმა დააჯილდოვა ფიფა-ს საპრეზიდენტო ჯილდოთი. იაპონური ფეხბურთის დიდების ხეივანი
ახალი შუამთის ხახულის ღვთისმშობლის ხატი

ახალი შუამთის ხახულის ღვთისმშობლის ხატი — ოდიგიტრიის ტიპის ღვთისმშობლის ოქროს ჭედური ხატი ახალი შუამთის მონასტრიდან. ახალი შუამთის მონასტრის ერთ-ერთი უმთავრესი სალოცავი ხახულის ღვთისმშობლის ხატია. იგი დაბრძანებული ყოფილა ტაძრის კანკელის წინ, მარჯვენა მხარეს. ოდიგიტრიის ტიპის ჩვილედი ღვთისმშობლის ფერწერული სახე ოქროთი და ძვირფასი ქვებითაა მოოჭვილი. ხატს ზურგზე 44 სანაწილე აქვს. ხატი დღესდღეობით ინახება საქართველოს ეროვნული მუზეუმის შალვა ამირანაშვილის ხელოვნების მუზეუმში. ახალი შუამთის ხახულის ღვთისმშობლის ხატი