laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
Don't Lose My Number

„Don't Lose My Number“ — ინგლისელი მომღერალ და სიმღერების ავტორ ფილ კოლინზის სიმღერა, რომელიც შეტანილია ალბომში „No Jacket Required“. სიმღერა ეძღვნება ვინმე ბილის, რომელსაც ეძებს სიმღერის ავტორი. სინგლი ბრიტანეთში არ გამოცემულა. აშშ-ში იგი მოხვდა რეიტინგების #4 ადგილზე. კოლინზის თქმით, სიმღერის დიდი ნაწილი დაიწერა მის პირველ ალბომზე Face Value მუშაობისას. Don't Lose My Number We Said Hello Goodbye Don't Lose My Number (ვრცელი მიქსი) - 6:32 Don't Lose My Number We Said Hello Goodbye Don't Lose My Number We Said Hello Goodbye ↑ http://www.discogs.com/Phil-Collins-Dont-Lose-My-Number/release/2430641
ნადირ სალიფოვი

ნადირ სალიფოვი (აზერ. Nadir Nəriman oğlu Səlifov, აგრეთვე ცნობილი როგორც „ლოტუ გული“ და „გული ბაკინსკი“; დ. 28 აგვისტო, 1972, დმანისი, საქართველოს სსრ — გ. 20 აგვისტო, 2020, ანტალია, თურქეთი) — საქართველოში დაბადებული აზერბაიჯანელი კრიმინალური ავტორიტეტი, კანონიერი ქურდი, აზერბაიჯანული, რუსული და უკრაინული ორგანიზებული დანაშაულებრივი დაჯგუფების ერთ-ერთი ლიდერი. კრიმინალურ სამყაროში ერთ-ერთ უმდიდრეს კრიმინალად ითვლებოდა. ნადირ სალიფოვი დაიბადა 1972 წლის 28 აგვისტოს საქართველოს ქალაქ დმანისში, მრავალშვილიან აზერბაიჯანულ ოჯახში. მოგვიანებით ოჯახი აზერბაიჯანში გადავიდა საცხოვრებლად. ნადირ სალიფოვი მოკლეს 2020 წლის 20 აგვისტოს თურქეთის ქალაქ ანტალიაში. მკვლელობა სასტუმროს ნომერში მოხდა. სავარაუდო მკვლელმა, სალიფოვის მცველმა ხაგან ზეინალოვმა, მეტსახელად ხან ბაკინსკიმ, კანონიერ ქურდს ცეცხლასროლი იარაღიდან თავში ესროლა და დანაშაულის ადგილიდან მიიმალა. ლოტუ გული უახლოეს სამედიცინო ცენტრში გადაიყვანეს, თუმცა მისი გადარჩენა ვერ მოხერხდა. ხან ბაკინსკი დააკავეს ანტალია-დენიზლის გზატკეცილზე. ↑ Сергей Машкин. (2020-08-20) Пули для Гули. ციტირების თარიღი: 2020-08-22. ↑ Из-за убийства азербайджанского вора в законе в Турции Украину ждет криминальная война (2020-08-21). ციტირების თარიღი: 2020-08-22. ↑ Thieves in law get counted; billionaires among them revealed. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-05-02. ციტირების თარიღი: 2018-09-13
მულტიმეტრი

მულტიმეტრი, ელექტროსაზომი კომბინირებული ხელსაწყო — ელექტრული სიდიდეების (დენის ძალა, ძაბვა, წინაღობა, ტევადობა და ა. შ.) საზომი ხელსაწყო. განასხვავებენ უწყვეტ და დისკრეტულ ელექტროსაზომ კომბინირებულ ხელსაწყოებს. უწყვეტი ელექტროსაზომი კომბინირებული ხელსაწყო როგორც წესი აღჭურვილია მრავალზღვრიანი ამპერმეტრით, ვოლტმეტრით, ომმეტრით და სხვა. დისკრეტულში კი ელექტრული სიდიდე ციფრული ინდიკატორიდან დისკრეტული რიცხვით აითვლება. ზედგინიძე ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 113.
ლაზარევის შელფური მყინვარი

ლაზარევის შელფური მყინვარი — შელფური მყინვარი აღმოსავლეთ ანტარქტიდაში. მდებარეობს პრინცესა ასტრიდის ნაპირთან, ლენინგრადსკისა და ვერბლიუდის კუნძულებს შორის. სამხრეთიდან ჩრდილოეთისაკენ გადაჭიმულია 80 კმ-ზე, მაქსიმალური სიგანე დაახლოებით 100 კმ, ფართობი 7.8 ათ. კმ². ვეებერთელა ენის სახით შეჭრილია სამხრეთის ოკეანის ატლანტიკურ სექტორში. აღმოსავლეთი კიდე იერით დასავლეთ კიდესთან შედარებით არსებითად განსხვავდება. დანაწევრებულია მრავალრიცხოვანი მცირე ზომის ნაპრალებითა და ღარებით. ლაზარევის შელფური მყინვარის პირველი აეროფოტოსურათები გადაიღო მესამე გერმანულმა ანტარქტიდულმა ექსპედიციამ ალფრედ რიჩერის ხელმძღვანელობით 1938–39 წლებში. 1959–61 წლებში მყინვარზე მოქმედებდა ლაზარევის საბჭოთა სამეცნიერო სადგური. ლაზარევის შელფური მყინვარი აღმოაჩინა ფადეი ბელინსგაუზენისა და მიხეილ ლაზარევის პირველმა რუსულმა ანტარქტიდულმა ექსპედიციამ 1820 წლის თებერვალში. სახელი ეწოდა რუსეთის ფლოტის სარდლის, ადმირალ მიხეილ ლაზარევის პატივსაცემად 1960 წელს. ↑ 1.0 1.1 Большой энциклопедический словарь. 2-е изд. М. : СПб. : Норинт, 2000 ↑ Труды Советской антарктической экспедиции, Том 20, Морской транспорт, 1962 ↑ Lazarev Ice Shelf | United States Geological Survey ↑ Краткая Российская энциклопедия. Сост. В.М. Карев, Т. 2. К—Р. 2003
ლაზარევის სადგური

ლაზარევის სადგური (რუს. Станция Лазарев) — სსრკ-ის ანდარქტიდული სამეცნიერო-კვლევითი სადგური, რომელიც მოქმედებდა აღმოსავლეთ ანტარქტიდაში, ლაზარევის შელფური მყინვარის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში 1959 წლის 10 მარტიდან 1961 წლის 26 თებერვლამდე. ატარებდნენ მეტეოროლოგიურ, გლაციოლოგიურ, გეომორფოლოგიურ, ოკეანოლოგიურ, აეროლოგიურ და აქტინომეტრიულ კვლევებს, ამას გარდა, სწავლობდნენ დედამიწის მაგნეტიზმსა და პოლარულ ციალს. სადგური დედოფალ მოდის მიწის სამარშრუტო (საავიაციო და მიწისზედა) გეოლოგიური და გეოგრაფიული კვლევების და აგრეთვე ამ რაიონში აეროფოტოგადაღებითი სამუშაოების ბაზას წარმოადგენდა. 1961 წლის 18 თებერვლიდან სამეცნიერო დაკვირვებები გაგრძელდა სადგურ ნოვოლაზარევსკაიაზე, რომელიც განლაგებულია ლაზარევის სადგურიდან სამხრეთით 18 კმ-ში. დაიკეტა საბჭოთა ანტარქტიდული ექსპედიციის დასრულებისთანავე. ფუნქციონირების ერთ-ერთ მთავარ სირთულეს ქარბუქი წარმოადგენდა, რომლის გამო მოკლე დროის განმავლობაში პატარა ნაგებობები თოვლით იფარებოდა. სხვა პრობლემას ქმნიდა შელფური მყინვარის შესაძლო დაშლის ალბათობა. სახელი ეწოდა ადმირალ მიხეილ ლაზარევის პატივსაცემად. ↑ Краткая Российская энциклопедия. Сост. В.М. Карев, Т. 2. К—Р. 2003 ↑ 2.0 2.1 Лазарев | Большая советская энциклопедия ↑ Скалы Восьмого марта, или Женские имена на карте Антарктики
ელემენტთა პერიოდული სისტემის მეექვსე პერიოდი

ელემენტთა პერიოდული სისტემის მეექვსე პერიოდი — ელემენტთა პერიოდული სისტემის, 32 ქიმიური ელემენტისაგან (ცეზიუმი Cs 55 {\displaystyle {\ce {_{55}Cs}}} — რადონი Rn 86 {\displaystyle {\ce {_{86}Rn}}} ) შემდგარი რიგით მეექვსე პერიოდი. მეექვსე პერიოდი, გარდა Cs, Ba და La-ისა, მოიცავს 14 ელემენტისაგან შედგენილ ლანთანოიდების ოჯახს და გარდამავალი ელემენტების მწკრივის წევრებს. კოკოჩაშვილი ვ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 87-89.
Mycologia

„Mycologia“ — ამერიკული მიკოლოგიური ჟურნალი, რომელიც დაარსდა 1909 წელს, ორი მიკოლოგიური ჟურნალის „Journal of Mycology“-სა (1885–1908) და „Mycological Bulletin“-ის (1903–1908) შერწყმით. ჟურნალის თანადამაარსებელი და პირველი რედაქტორი იყო ცნობილი ამერიკელი მიკოლოგი უილიამ ალფონსო მერილი. ორი ათწლეულის განმავლობაში ჟურნალს გამოსცემდა ნიუ-იორკის ბოტანიკური ბაღი, ხოლო 1932 წლიდან გამოსცემს ამერიკის მიკოლოგიური საზოგადოება. მასში ქვეყნდება სამეცნიერო სტატიები სოკოებისა და ლიქენების მორფოლოგიის, ფიზიოლოგიის, ბიოქიმიის, ციტოლოგიის, ევოლუციის, ეკოლოგიის, პათოლოგიის, ტაქსონომიისა და გენეტიკის შესახებ. ჟურნალში აგრეთვე ქვეყნდება სიახლეები და კრიტიკული სტატიები მიკოლოგიაზე. გამოდის თვეში ორჯერ. უილიამ ალფონსო მერილი (1909—1924) ფრედ ჯეი სივერი (1924—1932) ჰარი მორტონ ფიცპატრიკი (1933) ჯონ ალბერტ სტივენსონი (1933—1934) ფრედერიკ ადოლფ ვულფი (1934—1935) გაი რიჩარდ ბიზბი (1935—1936) ალექსანდერ ჰენჩეტ სმითი (1945—1950) ჯორჯ უილარდ მარტინი (1951—1957) დონალდ ფილიპ როჯერსი (1958—1960) კლარკ თომას როჯერსონი (1960—1965) რობერტ ლიხტვარდი (1966—1970) რიჩარდ კით ბენჯამინი (1971—1975) მარგარეტ ელისაბედ ბიგელოუ (1976—1980) ტერი უოლტერ ჯონსონი (1981—1985) რონალდ პიტერსენი (1986—1990) დეივიდ ჯორდან მაკლაფლინი (1991—1995) დეივიდ გრიფინი (1996—2000) ჯოან ბენეტი (2001—2004) დონ ნეტვიგი (2004—2009) ჯეფრი სტოუნი (2009-2014) ბრაიან შოუ — (2016—დღემდე) Dearness, J (1938). „The background of mycology and of Mycologia: both should be more widely known“. Mycologia. 30 (2): 111–19. doi:10.2307/3754550. JSTOR 3754550. Farr, ML (1982). „Developmental studies on the MSA“. Mycologia. 74 (1): 1–19. doi:10.1080/00275514.1982.12021464. JSTOR 3792623. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „Mycologia“ ვიკისაწყობში. „Mycologia“ — ამერიკის მიკოლოგიური საზოგადოების საიტი „Mycologia“ — JSTOR
ანტონ ვასილჩუკი

ანტონ ვასილჩუკი (ვასინჩუკი) (დ. 1885, ქ. ხოლმი, ახლანდ. ხელმი, პოლონეთი — გ. 13 მაისი, 1935, იქვე) — უკრაინელი საზოგადო და პოლიტიკური მოღვაწე. პავლო ვასილჩუკის ძმა. 1918–1919 წლებში მუშაობდა უკრაინის სახალხო რესპუბლიკის მთავრობაში მუშაობდა ხოლმშჩინის და პოდლიაშიეს უკრაინელთა რეპატრიაციის საკითხებზე რწმუნებულის თანამდებობაზე. მისი ინიციატივით 1919 წელს შეიქმნა დამხმარე კომიტეტი, რომელსაც 1922 წელს უკრაინის საქველმოქმედო საზოგადოება „Рідна Хата“ („მშობლიური სახლი“) ეწოდა. 1921–1928 წლებში ძმასთან ერთად ხოლმში გამოსცემდა ყოველკვირეულ გაზეთს „Наше життя“ („ჩვენი ცხოვრება“). 1922–1935 წლებში იყო ელჩი პოლონეთის სეიმში, სადაც ატარებდა უკრაინის ეროვნულ-დემოკრატიული გაერთიანების ხაზს; 1922–1928 წლებში იყო პოლონეთის სეიმში უკრაინული საპარლამენტო წარმომადგენლობის 1-ელი თავმჯდომარე, აქ შედიოდნენ ელჩები ხოლმშჩინიდან, პოდლიაშიედან, ვოლინიდან და პოლესიედან. იყო კოოპერატიული მოძრაობების ორგანიზატორი ხოლმშჩინაში. ↑ Горний, М. М.. Васильчук (Васиньчук) Антон uk. Енциклопедія Сучасної України [Електронний ресурс] (2005). ციტირების თარიღი: 2 მარტი, 2022
ჯორჯ VI-ის შელფური მყინვარი

ჯორჯ VI-ის შელფური მყინვარი — დიდი შელფური მყინვარი დასავლეთ ანტარქტიდაში. მოქცეულია ალექსანდრე I-ის მიწასა და პალმერის მიწას შორის. დასავლეთით ესაზღვრება ალექსანდრეს კუნძული, ხოლო აღმოსავლეთით ანტარქტიკის ნახევარკუნძული. უკავია ჯორჯ VI-ის ზუნდის მთლიანი ტერიტორია. სიგრძე 450 კმ, სიგანე 20–70 კმ, ფართობი დაახლოებით 24.000 კმ², საშუალო სისქე 250 მ. საზრდოობს პალმერის მიწის პლატოდან ჩამოცოცებული მყინვარებით. ნოემბრიდან თებერვლამდე ზედაპირის მნიშვნელოვანი ნაწილი დნება, რის შედეგადაც 4500 კმ² ფართობზე წარმოიქმნება მდნარი ტბები. წყალსატევების ზომები იცვლება სიღრმით რამდენიმე სანტიმეტრიდან რამდენიმე მეტრამდე და ფართობით რამდენიმე კვადრატული მეტრიდან რამდენიმე კვადრატულ კილომეტრამდე. ტბათა უმეტესობას აქვს წაგრძელებული და ბაბთისებრი ფორმა, რის გამოც ამ ტბებს ხშირად „ბაბთისებრ ტბებს“ უწოდებენ. აქვს ორი მყინვარის ფრონტი და განსხვავებული კლიმატური მდგომარეობა. ჩრდილოეთი და სამხრეთი მყინვარის ფრონტი უკანასკნელ ათწლეულში უკან იხევს, თუმცა მიუხედავად ამისა, მყინვარის საერთო ფართობი არსებითად არ შეცვლილა. აღმოაჩინა ლინკოლნ ელსუორთმა 1935 წელს. სახელი უწოდა ანტარქტიდულ სახელწოდებათა ბრიტანულმა კომიტეტმა გაერთიანებული სამეფოს მეფის ჯორჯ VI-ის პატივსაცემად 1975 წელს. ↑ 1.0 1.1 Lakes on George VI Ice Shelf, Antarctica | British Antarctic Survey ↑ 2.0 2.1 Overview of areal changes of the ice shelves on the Antarctic Peninsula over the past 50 years ↑ Fred G. Alberts. Geographic Names of the Antarctic. Second Edition, 1995 ↑ Antarctica Detail | United States Geological Survey
კნუთის პრემია

კნუთის პრემია — პრემია, რომელიც გადაეცემა ინფორმატიკის საფუძვლებში გამორჩეული წვლილისათვის და ატარებს ამერიკელი მეცნიერის კომპიუტერული მეცნიერებების დარგში დონალდ კნუთის სახელს. კნუთის პრემიის გადაცემა ხდება 1996 წლიდან და მოიცავს ფულად ჯილდოს — 5000 ამერიკულ დოლარს. პრემიას გადასცემს გამოთვლითი ტექნიკის ასოციაციის ალგორითმებისა და გამოთვლითი თეორიის სპეციალური ჯგუფი (ACM SIGACT) და IEEE-ს გამოთვლითი ტექნიკის მათემატიკური საფუძვლების ტექნიკური კომიტეტი. ჯილდოს გადაცემა ხდება გამოთვლითი ტექნიკის თეორიის ACM-ის სიმპოზიუმზე და ინფორმატიკის საფუძვლების IEEE-ს სიმპოზიუმზე მონაცვლეობით. ორივე ითვლება ყველაზე პრესტიჟულ კონფერენციად თეორიულ ინფორმატიკაში. კნუთის პრემიის მიმღები კონფერენციაზე წარადგენს თავის ლექციას. გიოდელის პრემიისგან განსხვავებით, რომელიც აღიარებს საუკეთესო ნამუშევარს, კნუთის პრემია ენიჭება ცალკეულ პიროვნებას ინფორმატიკის სფეროში თავისი საერთო გავლენისთვის. Knuth Prize 2022 Knuth Prize Awarded to Noga Alon ↑ Knuth Prize
სესილია ნორმანდიელი

სესილია ნორმანდიელი (ინგლ. Cecilia of Normandy; დაახლოებით 1054, ნორმანდია - 30 ივლისი, 1126, კანი) — ინგლისელი პრინცესა ნორმანთა დინასტიიდან, უილიამ დამპყრობლისა და მატილდა ფლანდრიელის ასული, მეფეების უილიამ II და ჰენრი I და. 1112 წლიდან კანის წმინდა სამების მონასტრის წინამძღვარი. სესილია ნორმანდიელი დაიბადა დაახლოებით 1054 წელს და იყო უილიამ დამპყრობლის და მისი მეუღლის მატილდა ფლანდრიელის ერთ-ერთი ქალიშვილი. პრინცესას მამა წარმოშობით ნორმანდიის მმართველთა დინასტიიდან იყო, ნორმანდი როლოს შთამომავალი, რომელმაც 911 წელს საფრანგეთის მეფის ჩარლზ III-ისგან მიიღო მიწები სახელად ნორმანდია. პრინცესა დაიბადა მანამ, სანამ მამამისმა ინგლისი დაიპყრო. გოგონას დედა ფლანდრიელი გრაფ ბალდუინ V-ისა და საფრანგეთის მეფე რობერტ II-ის ქალიშვილის, ფრანგი ადელას ერთადერთი ქალიშვილი იყო. სესილიას გარდა, ოჯახს ჰყავდა ოთხი ვაჟი და მინიმუმ ოთხი ქალიშვილი. დანამდვილებით არ არის ცნობილი, თუ რიგით მერამდე შვილი იყო სამეფო წყვილის ქალიშვილი, რადგან ისტორიკოსებმა ვერ დაადგინეს პრინცესების დაბადების რიგი. უილიამ დამპყრობლის ნორმანდების მემკვიდრეობის შესახებ გენეალოგიურ გრაგნილზე სესილია გამოსახულია რიგით მეორედ, მაგრამ ისტორიკოსი ჯეიმზ პენტონი თვლის, რომ პრინცესა სამეფო წყვილის უფროსი ქალიშვილი იყო. ამავდროულად, მემატიანე ორდერიკ ვიტალიუსი, რომელსაც ჩამოთვლილი ჰყავს მეფის სახელგანთქმული ქალიშვილები, ურთიერთსაწინააღმდეგო მითითებებს იძლევა: ის სესილიას სამეფო წყვილის მესამე და მეხუთე ქალიშვილს უწოდებს. უილიამ მალმსბერელი და მეთიუ პარიზელი სესილიას უილიამისა და მატილდას უფროს ქალიშვილს უწოდებდნენ. პრინცესას ძმებს შორის იყვნენ ინგლისის მომავალი მეფეები უილიამ II და ჰენრი I, მაგრამ მთელი თავისი ცხოვრების განმავლობაში სესილია აშკარად ყველაზე ახლოს იყო ძმასთან რობერტთან, რომელიც მუდმივად სტუმრობდა თავის დას სააბატოში და ასევე მდიდრული ძღვენი გადასცა მის მონასტერს. ადრეულ ბავშვობაში სესილია გადაეცა კანში მდებარე ყოვლადწმიდა სამების მონასტერს, რომელიც დააარსეს 1066 წელს გოგონას მშობლებმა. სესილიამ მიიღო კარგი განათლება: მან შეისწავლა ლათინური გრამატიკა, რიტორიკა და ლოგიკა - ფლემინგ არნულფ შოკის ხელმძღვანელობით, რომელიც მსახურობდა წმინდა სამების მონასტერში, როგორც მოძღვარი. მოგვიანებით გახდა სესილიას ძმის რობერტის კანცლერი. 1075 წელს პრინცესა აკურთხეს მონაზვნად და შემდგომში 1112 წლიდან ამ მონასტრის წინამძღვრად დანიშნეს. იმდროინდელი გვაროვანი ქალისთვის ასეთი პოზიცია იშვიათი არ იყო. გარდა ამისა, სამეფო წყვილს იმდენი შვილი ჰყავდა, რომ ერთ-ერთი ქალიშვილი გათავისუფლდა საქორწინო გეგმებისაგან და თავად დედოფალმა მატილდამ მოისურვა, რომ მის მიერ დაარსებულ მონასტერში ყოფილიყო მისი ერთგული ადამიანი. ორდერიკ ვიტალიუსი წერს, რომ სესილიამ შეცვალა თავისი და მატილდა, რომელიც გარდაიცვალა 1113 წლის 6 ივლისს. სესილია ნორმანდიელი გარდაიცვალა 1126 წლის 30 ივლისს. ის კანის სამების მონასტერში დაკრძალეს. ↑ Historical Dictionary of the British Monarchy ↑ 2.0 2.1 William the Conqueror: The Norman Impact Upon England ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2023-03-02. ციტირების თარიღი: 2023-03-02. ↑ 4.0 4.1 Robert `Curthose', Duke of Normandy [C. 1050-1134] ↑ 5.0 5.1 ENGLAND, KINGS 1066-1837
სერჰი კოტი

სერჰი ივანის ძე კოტი (უკრ. Сергій Іванович Кот; დ. 22 ოქტომბერი, 1958, კიევი — გ. 28 მარტი, 2022, იზიასლავი) — უკრაინელი ისტორიკოსი. ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (2021). დაამთავრა კიევის პედაგოგიური ინსტიტუტი (1980). ამ დროიდან მუშაობდა მეცნიერებათა აკადემიის უკრაინის ისტორიის ინსტიტუტში (კიევი), 1999 წლიდან იყო კულტურული ფასეულობების დაბრუნებისა და რესტიტუციის პრობლემათა კვლევის ცენტრის ხელმძღვანელი. სამეცნიერო კვლევის მიმართულებები: ისტორიულ-კულტურული მემკვიდრეობის შენარჩუნების თეორიული და პრაქიკული პრობლემები, უკრაინაში ძეგლთა დაცვის საქმის ჩამოყალიბების ისტორია, კულტურულ ფასეულობათა დაბრუნებისა და რესტიტუციის საკითხები. მიაკვლია და რუსეთიდან დააბრუნა ოლექსანდრ დოვჟენკოს არქივისა და მემორიალური ნივთების ნაწილი, კერძოდ მისი „ავტოპორტრეტი“, რომელიც დაკარგულად ითვლებოდა; აშშ-დან — არქიტექტორ და ხელოვნებათმცოდნე ოლექსი პოვსტენკოს ბიბლიოთეკა და არქივის ნაწილი. Історичне краєзнавство в Українській РСР. Київ, 1989 (თანაავტორი); Українські культурні цінності в Росії: Проблеми повернення в контексті історії та права. Київ, 1996; Історико-культурна спадщина України: проблеми дослідження та збереження. Київ, 1998 (თანაავტორი); Эхо войны. Судьба и правовой статус экспонатов передвижной выставки Государственного Русского музея 1941 года в Крыму, находящихся в музеях Автономной Республики Крым. Київ, 2010. ↑ 1.0 1.1 https://web.archive.org/web/20220313145629/http://resource.history.org.ua/person/0000210 ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 https://esu.com.ua/search_articles.php?id=12 ↑ 3.0 3.1 https://web.archive.org/web/20221002030621/http://resource.history.org.ua/person/0000210 ↑ Кульчицький, С. В.. Кот Сергій Іванович uk. Енциклопедія Сучасної України [Електронний ресурс] (2022). ციტირების თარიღი: 2 მარტი, 2023
პისეკის კარიბჭე

პისეკის კარიბჭე (ჩეხ. Písecká brána), რომელსაც ასევე უწოდებენ ბრუსკას კარიბჭეს (ჩეხ. Bruská brána) — ჩეხეთის რესპუბლიკის დედაქალაქ პრაღის ბაროკოს სტილის ყოფილი ქალაქის კარიბჭე. თავდაპირველად საფორტიფიკაციო კომპლექსს ეკუთვნოდა აგრეთვე მარიანეს კედელი (ჩეხ. Mariánské hradby), რომელიც ბრუსცეს ქუჩაზე, ჰრადჩანის უბანში, ჰრადჩანსკას მეტროსადგურიდან არც თუ ისე შორს მდებარეობს. პისეკის კარიბჭის მახლობლად გვხვდება პრაღის სხვა ღირსშესანიშნაობები სამეფო საზაფხულო სასახლე და ვილა ბილეკი . დღესდღეობით პისეკის კარიბჭე არის ქალაქ პრაღის ჩრდილოეთით შემონახული ერთადერთი კარიბჭე და ქალაქში არსებული ოთხი საფორთეფიკაციო ნაგებობიდან ერთ-ერთი (ტაბორის, ლეოპოლდის და ჩოტეკის (აგურის) კარიბჭეები ვიშეჰრადის ციხის ნაწილია). კარიბჭის სახელს არაფერი აქვს საერთო ჩეხეთის ქალაქ პისეკთან სამხრეთ ბოჰემიაში, მაგრამ ის მომდინარეობს წინა შუა საუკუნეებში აქ არსებული კარიბჭის სახელწოდებიდან, რომელიც რამდენიმე ასეული მეტრის მოშორებით იდგა, დღევანდელ ვალდშტეინსკის ქუჩაზე. ეს გარეუბანი ძველ კარიბჭესთან ერთად მთლიანად დაანგრიეს 1620-იან წლებში, რათა ადგილი გაენთავისუფლებინათ მაშინ ახლად აშენებული ვალენშტაინის სასახლისთვის. ალტერნატიული სახელწოდება მომდინარეობს ნაკადული ბრუსნიცეს (ბრუსკას) სახელწოდებიდან, რომელიც მდინარე ვლტავას პატარა შენაკადია, ის პრაღის ციხის ჩრდილოეთით მიედინება. კარიბჭე მდებარეობდა წმინდა გიორგისა და წმინდა ლუდმილას ბასტიონებს შორის. პისეკის კარიბჭე ბაროკოს სტილის ერთ-ერთი უკანასკნელი საფორთიფიკაციო ნაგებობაა, რომელიც 1721 წელს არქიტექტორ ჯოვანი ბატისტა ალიპრანდის მიერ ფრანტიშეკ ვოგოტის დიზაინის მიხედვით აშენდა. პისეკის კარიბჭე პრაღაში ჩრდილოეთიდან შემომავალ გზებს კეტავდა. ის იყო ვლტავის მარცხენა სანაპიროზე მაშინ მდებარე ქალაქის სამი კარიბჭედან ერთ-ერთი. მეორე იყო დასავლეთით მიმავალი საიმპერატორო კარიბჭე (ჩეხ. Říšská brána) მდებარეობს დღევანდელ დლაბაჩოვის ქუჩაზე და მესამე კი სამხრეთით მდებარე უიეზდის კარიბჭე (ჩეხ. Újezdská brána) დღევანდელ უიეზდის ქუჩაზე. 1741 წელს ავსტრიული მემკვიდრეობისთვის ომის დროს, პისეკის კარიბჭე არასათანადოდ და სუსტად იყო დაცული, რის გამოც კარლ VII ალბრეხტის, ბავარიის ელექტორატის ჯარები და ბოჰემიის ტახტის პრეტენდენტი ერთად, სწორედ პისეკის კარიბჭის მხირდან შევიდნენ პრაღაში. 1866 წლის ავსტრო-პრუსიის ომის შემდეგ გადაწყდა, რომ კარიბჭეებით გამაგრებული ქალაქები საჭირო აღარ იყო და პრაღის საფორტიფიკაციო ქსელი თანდათანობით დაიშალა. მარიანეს კედლები გადარჩა XX საუკუნის დასასრულამდე, რისგანაც დღეს სულ რამდენიმე ნაწილია შემორჩენილი, მათ შორის პისეკის კარიბჭე. აქ აშენებული ახალი შემოვლით გზის წყალობით გაზრდილი მოძრაობა აღარ წარმოადგენდა კარიბჭისათვის საფრთხეს, რის გამოც ის დღემდე მყარად დგას. 2000-2002 წლებში პისეკის კარიბჭეს რესტავრაციას ჩაუტარდა და გადაკეთდა კაფედ და გალერეად; იქვე იმართება საქორწილო ცერემონიები. Official website of the gate (in Czech)
კენაფი

კენაფი (ლათ. Hibiscus cannabinus) — ერთწლოვანი ლაფანბოჭკოვანი მცენარე ბალბისებრთა ოჯახისა. კენაფი ველურად გვხვდება სამხრეთ აფრიკაში და ცენტრალურ ინდოეთში. ტენისა და სითბოს მოყვარულია, მომთხოვნია ნიადაგის ნაყოფიერების მიმართ. თვითდამტვერვა ახასიათებს. სართავი კულტურაა. აქვს 0,3–0,5 მეტრის (ზოგჯერ 2 მეტრამდე) სიგრძის მთავარღერძიანი ფესვი, სწორი, ეკლიანი და 5 მეტრამდე სიმაღლის ღერო. ფოთლები გრძელყუნწიანია, ღეროს ქვედა ნაწილში — გულისებრი, შუაში — თათისებრ დაყოფილი, ზედაში — ლანცეტა. ყვავილები იღლიური, კრემისფერი, ძირში შინდისფერი ლაქით. ნაყოფი ხუდბუდიანი, უხეში ბეწვით დაფარული კოლოფია. კენაფის მშრალი ღერო შეიცავს საშუალოდ 16-20% ბოჭკოს, რომელიც გამოირჩევა მაღალი ჰიგროსკოპულობითა და სიმკვრივით. მისგან ამზადებენ ჯვალოს, ბრეზენტს, კანაფს და სხვა. თესლში 20%-მდე ტექნიკური ზეთია. კოპტონს იყენებენ სასუქად და ცხოველთა საკვებად. კულტურაში კენაფი მოჰყავთ ძირითადად აღმოსავლეთ, სამხრეთ-აღმოსავლეთ და სამხრეთ აზიაში, ცენტრალურ და სამხრეთ ამერიკაში, სამხრეთ აფრიკაში. საერთო ხედი ყვავილი ფოთლები ფესვები ↑ 1.0 1.1 კენაფი // ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 466. ↑ 2.0 2.1 Кенаф // Большая российская энциклопедия. т. 13. — М., 2009. — стр. 557.
მოზამბიკის პორტების სია

სტატიაში მოცემულია მოზამბიკის პორტებისა და ნავსადგურების სია. ↑ Port of Maputo. ციტირების თარიღი: 2 March 2023 ↑ Port of Matola. ციტირების თარიღი: 2 March 2023 ↑ Port of Inhambane. ციტირების თარიღი: 2 March 2023 ↑ Port of Maxixe. ციტირების თარიღი: 2 March 2023 ↑ Beira Port. ციტირების თარიღი: 2 March 2023 ↑ Port of Nacala. ციტირების თარიღი: 2 March 2023 ↑ The Port of Nacala. ↑ Porto de Nacala. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2006-10-05. ციტირების თარიღი: 2010-04-05. ↑ Port of Pebane. ციტირების თარიღი: 2 March 2023 ↑ Port of Mocambique. ციტირების თარიღი: 2 March 2023 ↑ Port of Moma. ციტირების თარიღი: 2 March 2023 ↑ Port of Quelimane. ციტირების თარიღი: 2 March 2023
თამაზ სეფერთელაძე

თამაზ სეფერთელაძე (დ. 9 აგვისტო, 1948, თბილისი — გ. 2 მარტი, 2023, იქვე) — ქართველი ინჟინერი, მომღერალი. საქართველოს სახალხო არტისტი (1988). ღირსების ორდენის კავალერი. დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ავტომატიზაციისა და გამოთვლითი ტექნიკის ფაკულტეტი 1966 წელს; ჰიდროტექნიკისა და სანტექნიკის ფაკულტეტი და მიენიჭა ინჟინერ-მშენებლის კვალიფიკაცია 1972 წელს. 1972-1974 წლებში მუშაობდა ქ. თბილისის კომუნალური სამსახურების გაერთიანების თბომეურნეობის სამმართველოს საიზოლაციო სამსახურის უფროსად. 1976-1978 წლებში — საქართველოს პროფესიული კავშირების კაპიტალური მშენებლობის სამმართველოს მშენებარე ობიექტების დირექციის დირექტორის მოადგილედ. 1978-1984 წლებში იყო მცხეთა-მთიანეთის მხარის საშენ მასალათა გაერთიანების დირექტორი, 1984-1991 წლებში — რესპუბლიკური გაერთიანება „საქრეკლამის“ გენერალური დირექტორი. 1991 წელს დაინიშნა საქართველოს კულტურის მინისტრის მოადგილედ. 1994-1996 წლებში იყო საქართველოს საზღვარგარეთთან კულტურული ურთიერთობების საზოგადოების თავმჯდომარის პირველი მოადგილე, 1996-2006 წლებში — თბილისის საერთაშორისო აეროპორტის სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარე. 2011 წლიდან მუშაობდა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის რექტორის მრჩევლად. პროფესიულ საქმიანობასთან ერთად აქტიურად მოღვაწეობდა ესტრადაზე. ჯერ კიდევ ინსტიტუტში სწავლის პერიოდში მალხაზ თავართქილაძესთან და დავით აბესაძესთან ერთად ჩამოაყალიბა ვოკალური ანსამბლი „ცისფერი ტრიო“. ანსამბლმა 1973 წლიდან დაიწყო გამოსვლა, როგორც საქართველოს სახელმწიფო ფილარმონიის პროფესიონალურმა კოლექტივმა. 1980 — საქართველოს დამსახურებული არტისტი 1988 — საქართველოს სახალხო არტისტი 2002 — ღირსების ორდენი საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია. წიგნი 2. თბილისი, 2021, გვ. 230 თამაზ სეფერთელაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი 60 კითხვა - თამაზ სეფერთელაძე ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1980. №6 გვ. 6 ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1988. №12 გვ. 17
რაც გინახავს, ვეღარ ნახავ

რაც გინახავს, ვეღარ ნახავ შეიძლება აღნიშნავდეს რაც გინახავს, ვეღარ ნახავ — ავქსენტი ცაგარელის პიესა რაც გინახავს, ვეღარ ნახავ — ქართული მხატვრული ფილმი
ერთი ცის ქვეშ

ერთი ცის ქვეშ — ქართველი რეჟისორის, ლანა ღოღობერიძის სამნაწილიანი მხატვრული ფილმი, მიეძღვნა საქართველოს გასაბჭოების 40 წლისთავს. ფილმი გადაღებულია ლეო ქიაჩელის მოთხრობის „თავადის ქალი მაიას“ და არჩილ სულაკაურის ნოველების „მტრედების“ და „ფრესკას“ მიხედვით. ამ სამ ამბავს ერთმანეთისაგან 20-20 წლიანი შუალედი აცილებს (1921, 1941, 1961). ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. სამი ამბავი: „თავადის ქალი მაია“ — ჟამგადასული მზეთუნახავი, თავადის ქალი მაია არისტოკრატული კლასის წარმომადგენელია; მას სიყვარულის ჟინი აწუხებს, მაგრამ სიყვარული მისთვის ადამიანებზე ბატონობას ნიშნავს და უბედურება მოაქვს ყველასთვის, ვისაც იგი შეიყვარებს. გასაბჭოებულ საქართველოში ადგილი არ აქვს არც მაიას და არც მის სიყვარულს, ორივე დასაღუპად არის განწირული. „მტრედები“ — მეორე მსოფლიო ომის ღრუბელი მუქარასავით ჩამოწოლილა თბილისელი ახალგაზრდების მომავალზე. მოკრძალებით, გაუბედავად ისახება ნანისა და ლევანის პირველი სიყვარული, ლევანი ფრონტზე მიდის, ნანი ელოდება მის დაბრუნებას. ფრონტიდან კი ლევანის დაღუპვის ამბავი მოდის. „ფრესკა“ — კინონოველა გაუმჟღავნებელი სიყვარულის და გაცრუებული იმედების შესახებაა და არქიტექტორ ქალზე მოგვითხრობს, რომელსაც მხატვარი ვაჟი შეჰყვარებია. მაგრამ ვაჟს სხვა უყვარს და ქალი ძალას იკრებს, რათა გულში ჩაიკლას გამოუთქმელი გრძნობა. ლიანა ასათიანი (თავადის ქალი მაია) ციცინო ციციშვილი (დაფინო) ოთარ მეღვინეთუხუცესი (ბონდო) გიული ჭოხონელიძე (ამბაკო) კირა ანდრონიკაშვილი, უმცრ. (ნანა) გივი ყიასაშვილი (ლევანი) რევაზ თათარაძე (ზურიკო) სოსო გოგიჩაიშვილი (ვასიკო) თენგიზ არჩვაძე (ზაზა) გურანდა გაბუნია(რუსუდანი) ზეინაბ ბოცვაძე (ლელა) ალექსანდრე კვალიაშვილი (ვარლამი) თემურ გაჟონია (კოლა) ერთი ცის ქვეშ — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ ეროვნული ფილმოგრაფია