laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
რელიგიის ისტორიის სახელმწიფო მუზეუმი

რელიგიის ისტორიის სახელმწიფო მუზეუმი (რუს. Государственный музей истории религии) — მუზეუმი სანქტ-პეტერბურგში. 2000 წლიდან განთვსებულია მისამართზე: ფოსტის ქუჩა 14/5. 1932-2000 წლებში განთავსებული იყო ყაზანის ტაძარში. 2000 წელს ეკლესია დაუბრუნეს რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. რელიგიის ისტორიის მუზეუმი ერთადერთია რუსეთში და ერთ-ერთი მსოფლიოს რამდენიმე მუზეუმს შორის, რომლის ექსპოზიცია წარმოგვიდგენს რელიგიის დაარსებისა და განვითარების ისტორიას. მუზეუმის ექსპონატების რაოდენობაა 180 000-ზე მეტი, რომელთაგან უძველესი თარიღდება ძვ. წ. VI საუკუნით. მუზეუმი დაარსდა საბჭოთა კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის სისტემაში მეცნიერებათა აკადემიის პრეზიდიუმის 1930 წლის 7 სექტემბრისა და საბჭოთა კავშირის ცენტრალური კომიტეტის სამდივნოს 1931 წლის 26 აპრილის გადაწყვეტილებით. მუზეუმის ექსპოზიცია ძირითადად ეფუძნებოდა ანტი-რელიგიურ გამოფენას, რომელიც გაიხსნა 1930 წელს ლენინგრადის ზამთრის სასახლის დარბაზებში. მუზეუმის ოფიციალური გახსნა ყაზანის ტაძარში შედგა 1932 წლის 15 ნოემბერს. მუზეუმის შექმნის ინიციატორი და მისი პირველი დირექტორი გახდა ცნობილი რუსი რელიგიის ისტორიკოსი, ეთნოგრაფი და ანთროპოლოგი ვლადიმირ ბოგორაზი (1865-1936 წწ.). მუზეუმის ფუნქციონირებაში და ორგანიზაცაში არანაკლები როლი ითამაშა მიხაილ შახნოვიჩმა, რომელსაც ეკავა მუზეუმის დირექტორის თანამდებობა 1944-1960 წლებში. 1976-1986 წლებში მუზეუმის დირექტორი იყო იაკობ კოჟურინი. 1991 წელს რელიგიის ისტორიის სახელმწიფო მუზეუმს გადაეცა გრაფ სერგეი იაგუჟინსკის ყოფილი სახლი, რომელიც შემდეგ ეკუთვნოდა ფოსტისა და ტელეგრაფის სამინისტროს. 1980 წელს სახლი მოამზადეს კაპიტალური რემონტისთვის. სახლის რესტავრაცია მიმდინარეობდა 1992-2000 წლებში. შენობა არის რუსეთის ფედერაციის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. ამჟამად რელიგიის ისტორიის სახელმწიფო მუზეუმში დამთვალიერებლებისათვის გახსნილია მუდმივი ექსპოზიციები: რუსული მართლმადიდებლობის ისტორია, კათოლიციზმი, პროტესტანტიზმი, აღმოსავლეთის რელიგიები: ბუდიზმი, იუდაიზმი, კონფუციანელობა, დაოსიზმი, სინტოიზმი და ისლამი. 2012 წლის 26 აპრილიდან მუზეუმში მოქმედებს შემდეგი ექსპოზიციები: არქაული რწმენის, ძველი მსოფლიოს რელიგიების: პოლითეიზმი, იუდაიზმი და მონოთეიზმის დაარსება, ქრისტიანობა. 2011 წლის თებერვლიდან მუზეუმში გახსნილია სპეციალური საბავშვო განყოფილება. ეს არის ინტერაქტიული კომპოზიცია ორიენტირებული საბავშვო აუდიტორიაზე. Шахнович М. М., Чумакова Т. В. Музей истории религии Академии наук СССР и российское религиоведение (1932-1961). — СПб. : Наука, 2014. — 458 с. — ISBN 978-5-02-038397-5. Сайт музея Информационный ресурс «История и культура ислама» Коллекция фотографий Императорского Православного Палестинского общества в Государственном музее истории религии დაარქივებული 2021-07-26 საიტზე Wayback Machine. ↑ Дом С. П. Ягужинского - Дома Почтового ведомства - Государственный музей истории религии. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-11-03. ციტირების თარიღი: 2018-11-14.
ლიბენი

ლიბენი (ჩეხ. Libeň, გერმ. Lieben) — პრაღის ერთ-ერთი უბანი, პრაღა 8-ის სამხრეთი ნაწილი. ესაზღვრება პრაღა 7-ს და პრაღა 9-ს (პრაღის რაიონები). ლიბენის მოსაზღვრე უბნებია: კარლინი, ტროია, კობილისი, სტრჟიჟკოვი, პროსეკი, ვისოჩანი და ჟიჟკოვი. ჰოლეშოვიცესგან ლიბენს ყოფს მდინარე ვლტავა. Obyvatelstvo a rozloha katastrálních území Prahy 2001–2015 [online]. Český statistický úřad [cit. 2016-06-08]. Dostupné online. LUTTERER, Ivan; MAJTÁN, Milan; ŠRÁMEK, Rudolf. Zeměpisná jména Československa. 1. vyd. Praha: Mladá fronta, 1982. 376 s. S. 176, 177. (česky) HEJTMÁNEK, Ladislav. Libeň. Historický nástin (Se 3 mapkami a 26 illustracemi). první. vyd. Praha- Karlín: nákladem obce Libeňské, 1896. 265 s. S. 5-6. PETERA, František Xav. Bohuslav. Želka Libeňská s Českým nápisem a stručný Libně dějepis. Praha: vl.n., 1873. Dostupné online. Adresář obce libeňské. Příprava vydání Ladislav Hubený. Praha: vl.n., 1896. Dostupné online. Soupis libeňských domů i jejich majitelů a adresář firem, úřadů a ústavů zachycuje situaci v polovině 90. let 19. stol.. HEJTMÁNEK, Ladislav. Libeň : historický nástin. Praha: Obec Libeňská, 1896. Dostupné online. Kronika Libně od nejstarších dob do poloviny 90. let 19. stol. sepsaná libeňským učitelem a historiografem.. TOMEŠ, Josef. Libeňskou minulostí. Praha: Obvodní kulturní dům v Praze 8, Státní památková péče ONV Praha 8, 1988. BEČKOVÁ, Kateřina. Zmizelá Praha; Továrny a tovární haly; 1. díl; Vysočany, Libeň, Karlín. 1. vyd. Praha: Paseka, 2011. 180 s. ISBN 978-80-7432-122-1. S. 84-141. (čeština) JUNGMANN, Jan. Libeň – zmizelý svět. 1. vyd. Praha: Muzeum hlavního města Prahy, 2010. 192 s. ISBN 978-80-85394-79-5. (čeština) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ლიბენი საარქივო რუკები დაარქივებული 2018-05-11 საიტზე Wayback Machine. na webu ČÚZK [cit. 2018-05-10] პრაღა 8-ის მუნიციპალიტეტის გვერდი პრაღა და ლიბენი პრაღის დიდ გეგმაზე z let 1922-1924 დაარქივებული 2018-10-05 საიტზე Wayback Machine.
ჽ

ჽ, Ჽ (აენ) — დამატებითი ასო ქართული დამწერლობისათვის. Graphemica (ჽ) ↑ Georgian Extended
ზამთრის პირველი ხიდი

ზამთრის პირველი ხიდი (რუს. 1-й Зи́мний мост) — ხიდი სანქტ-პეტერბურგის ცენტრალურ რაიონში. ერთმანეთთან აკავშირებს პირველ და მეორე ადმირალტეიტის კუნძულებს. არის XVIII საუკუნის საინჟინრო მშენებლობის ძეგლი. ხიდის სიგრძეა - 19,4 მეტრი, სიგანე - 21,2 მ. მდებარეობს მილიონერების ქუჩის ღერძზე. ხიდთან ახლოს მდებარეობს ახალი ერმიტაჟი და სასახლის მოედანი. დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს ერმიტაჟის ხიდი, ხოლო ქვედა მიმართულებით - ზამთრის მეორე ხიდი. უახლოესი მეტროსადგურია „ადმირალტეისკაია“. 1738 წლიდან ხის კოჭებიან ხიდს უწოდეს გერმანული ხიდი ამ რაიონში მდებარე გერმანული დასახლების გამო. 1770 წლიდან 1828 წლამდე ეწოდებოდა მილიონერების ხიდი, ზამთრის ხიდი ეწოდებოდა 1829-1930 წლებში, ხოლო 1940 წლიდან ეწოდება ზამთრის პირველი ხიდი. პირველი ხის მუცლიანი ხიდი აღნიშნულ ადგილზე ააშენეს 1718-1720 წლებში, ძალიან მალევე ზამთრის სასახლეში არხის გაყვანისთანავე. XVIII საუკუნის შუა წლებში შეცვალეს სამმალიანი ქვის ხიდით. 1783-1785 წელს ამ ადგილზე გადაიტანეს გრანიტის თაღოვანი ხიდი წითელი არხიდან, რომელიც აგებული იყო 1768 წელს. სავარაუდოდ პროექტის ავტორები იყვნენ არქიტექტორები იგნაციო როსი და იური ფელტენი. სამშენებლო სამუშაოებს ხელმძღვანელობდა ტ. ი. ნასონოვი. 1955 წელს ხიდზე მიმდინარეობდა სარემონტო სამუშაოები „Ленгипроинжпроект“-ის ინჟინრის ბ. ბ. ლევინის პროექტის მიხედვით. რესტავრაციის პერიოდში ნაწილობრივ შეცვალეს ხიდის სავალი ნაწილი. ხიდი ამჟამად ერთმალიანი და თაღოვანია. ხიდის ფასადი მოპირკეთებულია გრანიტის ფილებით. მოაჯირებად გამოყენებულია გრანიტის ყრუ პარაპეტები. ხიდის სავალი ნაწილი ასფალტ-ბეტონისაა, ტროტუარებზე გრანიტის ფილებია დაგებული. ხიდის სიგრძეა - 15,5 მეტრი, ხოლო სიგანე - 28,5 მ. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — С. 85—86. — 280 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 446. — 511 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 312. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. 1-й Зимний мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [https://web.archive.org/web/20200126220505/http://www.encspb.ru/object/2804006621 დაარქივებული 2020-01-26 საიტზე Wayback Machine. Зимние мосты] //Энциклопедия Санкт-Петербурга ↑ 1.0 1.1 1.2 1-й Зимний мост//СПб ГБУ «Мостотрест» ↑ Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 49. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. ↑ Зимние мосты//Энциклопедия Санкт-Петербурга. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-01-26. ციტირების თარიღი: 2018-11-15.
ჾ

ჾ, Ჾ — დამატებითი ასო ქართული დამწერლობისათვის. წარმოადგენს სიმაგრის ნიშანს. Graphemica (ჾ) ↑ Georgian Extended
ჿ

ჿ, Ჿ — დამატებითი ასო ქართული დამწერლობისათვის. წარმოადგენს ლაბიალიზაციის ნიშანს. გამოიყენება ქართული ტრანსლიტერალიზაციის დროს. გამოიყენებოდა აფხაზურ ენაში. Graphemica (ჿ) ↑ Georgian Extended
ჼ

ჼ — დამატებითი ასო ქართული დამწერლობისათვის. Graphemica (ჼ)
჻

჻ — დამატებითი ნიშანი ქართული დამწერლობისათვის. Graphemica (჻)
ჯანჯანი

ჯანჯანი (აზერ. Dzhandzhan) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. ჯანჯანი GEOnet სახელების სერვერზე
ზამთრის მეორე ხიდი

ზამთრის მეორე ხიდი (რუს. 2-й Зи́мний мост) — ხიდი სანქტ-პეტერბურგის ცენტრალურ რაიონში, ზამთრის არხზე. ერთმანეთთან აკავშირებს პირველ და მეორე ადმირალტეიტის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 20,5 მეტრი, სიგანე - 10 მ. ხიდის სახელწოდება ცნობილია 1940 წლიდან. მდებარეობს მდინარე მოიკის მარჯვენა სანაპიროზე. № 31 და 35 სახლებს შორის. დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს ზამთრის პირველი ხიდი. უახლოესი მეტროსადგურია „ადმირალტეისკაია“. 1940 წელს სასახლის მოედანზე სადღესასწაულო დემონსტრაციების ჩასატარებლად ააგეს ხის კოჭებიანი ერთმალიანი ხიდი. 1964 წელს ხიდი გადააკეთეს და გახდა ერთმალიანი, თაღოვანი და იგი რკინაბეტონით ააგეს. პროექტი ავტორი იყო ვ. ს. ქსენოფონტოვი, ხოლო არქიტექტორი ლევ ალექსანდრეს ძე ნოსკოვი. ხიდი ერთმალიანი და თაღოვანია. მალები შესრულებულია ლენტის სახით რკინა-ბეტონისაგან. ხიდის საყრდენები მონოლითური რკინა-ბეტონითაა აგებული. მოპირკეთებულია გრანიტის ფილებით. ხიდის სიგრძეა - 20,5 მეტრი, ხოლო სიგანე - 10 მეტრი. ხიდის ფასადი მოპირკეთებულია ვარდისფერი გრანიტით. მოაჯირებად გამოყენებულია გრანიტის ყრუ პარაპეტები. გზის სავალი ნაწილი და ტროტუარები ასფალთ-ბეტონისგანაა დამზადებული. გარეგნულად ხიდი იმეორებს მეზობელი ზამთრის პირველი ხიდის სახეს, რომელიც ზამთრის არხის ანსამბლს ასრულებს. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 446. — 511 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 312. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. 2-й Зимний мост //СПб ГБУ «Мостотрест» ↑ Алексеева С. В., Владимирович А. Г., Ерофеев А. Д. и др. «Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика. Полный свод названий за три века: Справочник-путеводитель». СПб., Лик, 1997, стр.49 ↑ 2.0 2.1 Степнов 1991. sfn error: no target: CITEREFСтепнов1991 (help) ↑ Мосты Ленинграда 1986. sfn error: no target: CITEREFМосты_Ленинграда1986 (help) ↑ 4.0 4.1 Повесть о ленинградских мостах 1971. sfn error: no target: CITEREFПовесть_о_ленинградских_мостах1971 (help)
ერმიტაჟის ხიდი

ერმიტაჟის ხიდი (რუს. Эрмитажный мост) — ხიდი სანქტ-პეტერბურგის ცენტრალურ რაიონში, ზამთრის არხზე. ერთმანეთთან აკავშირებს პირველ და მეორე ადმირალტეიტის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 22,1 მეტრი, სიგანე - 15,2 მ. ერმიტაჟის ხიდი არის უძველესი ქვის ხიდი სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს სასახლის სანაპიროს ხაზზე ერმიტაჟის თეატრისა და დიდ ერმიტაჟს შორის. უახლოესი მეტროსადგურია „ადმირალტეისკაია“, „ნევის პროსპექტი“ და „გოსტინი-დვორი“. პირველი ხის ზურგიანი (გასახსნელი) ხიდი ამ ადგილზე ააგეს 1718-1720 წლებში, მალევე მას შემდეგ, რაც გაიყვანეს არხი პეტრე I-ის ზამთრის სასახლესთან. ხიდის პროექტი შეადგინა ჰერმან ვან ბოლესმა. ხიდი იყო კოჭებიანი და სამმალიანი. შუა გასახსნელი მალა შედგებოდა ორი ფირფიტისაგან. საუკუნენახევრის განმავლობაში ხდებოდა ხიდის დროდადრო გადაკეთება. ქვის ხიდი ააშენეს 1763-1766 წლებში და გახდა ქალაქში პირველი ქვის ხიდი. 1934 წელს ხიდის აგურის ჭერი შეიცვალა რკინაბეტონით. ერმიტაჟის ხიდის გადაკეთების პროექტი შეიმუშავა „Ленмосттрест“-ის ინჟინერმა არიადნა საპარშტეინმა და არქიტექტორმა კ. დმიტრიევმა. დაახლოებით 1950 წელს რეკონსტრუქციის პერიოდში აღადგინეს პანდუსების არქიტექტურული დეკორი. ხიდი ამჟამად ერთმალიანი და თაღიანია, საყრდენები მოპირკეთებულია გრანიტის ფილებით. მოაჯირებად გამოყენებულია გრანიტის ყრუ პარაპეტები. ხიდის ტროუტუარებს აქვთ საფეხურები. ხიდი გამოყენებულია რამდენიმე ცნობილი რუსი მხატვრის ნახატებში. Кочедамов В. И. Мосты Ленинграда. — Л.: Искусство, 1958. — 60 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с. Петров А. Н. Памятники архитектуры Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1972. — 498 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 446. — 511 с. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 312. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 138. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. Аудиогид по Эрмитажному мосту Эрмитажный мост //СПб ГБУ «Мостотрест» ↑ Петров 1972. sfn error: no target: CITEREFПетров1972 (help) ↑ Повесть о ленинградских мостах 1971. sfn error: no target: CITEREFПовесть_о_ленинградских_мостах1971 (help) ↑ Мосты Ленинграда 1986. sfn error: no target: CITEREFМосты_Ленинграда1986 (help)
საშუალო ზაზუნა

საშუალო ზაზუნა (ლათ. Mesocricetus) — მღრღნელების გვარი ზაზუნასებრთა ოჯახისა. გავრცელებული არიან ევრაზიაში. ერთ-ერთი სახეობა — სირიული ზაზუნა შინაურ ცხოველებში ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარულია. ბოლო კვლევებმა აჩვენა, რომ ყველა სხვა შესწავლილი ძუძუმწოვრისაგან განსხვავებით, ამ გვარის ორ სახეობას (სირიულ და ბრანდტის ზაზუნებს) არ გააჩნიათ ფერადი მხედველობა. Mesocricetus auratus — სირიული ზაზუნა Mesocricetus brandti — ამიერკავკასიური ზაზუნა, ან ბრანდტის ზაზუნა Mesocricetus raddei — რადეს ზაზუნა Mesocricetus newtoni — ნიუტონის ზაზუნა ↑ Williams, G. A., & Jacobs, G. H. (2008). Absence of functional short-wavelength sensitive cone pigments in hamsters (Mesocricetus). Journal of Comparative Physiology A. doi:10.1007/s00359-008-0316-4
შალვა თევზაძე

შალვა თევზაძე, იგივე სანდრო იბერიელი, (თურქ. Şanver Akın; დ. 16 მარტი, 1945, სინოპის ვილაეთი, აიანჯიკის რაიონი, სოფელი მესტანი) — ჟურნალისტი, მწერალი, ისტორიული გამოკვლევების ავტორი. შალვა თევზაძე, იგივე შანვერ აქინი დაიბადა აიანჯიკის ერთ-ერთ ქართულ სოფელში, 1877-1878 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომის დროს ოსმალეთში გადასახლებულ ქართულ ოჯახში, 1945 წელს. 1965 წელს საცხოვრებლად შვედეთში გადავიდა. სტოკჰოლმის უნივერსიტეტში პედაგოგიკასა და სკანდინავურ ენებს ეუფლებოდა. დაამთავრა ამავე უნივერსიტეტის უმაღლესი პედაგოგიური სასწავლებელი (შვედ. Lärarhögskolan). მუშაობდა მასწავლებლად, კორესპონდენტად, მოღვაწეობდა პროფკავშირში. ქართული კულტურით დაინტერესების შემდეგ კონტაქტი დაამყარა პარიზელ ქართველებთან (1969). მას შემდეგ, რაც გაზეთ „ჯუმჰურიეთში“ („რესპუბლიკა“), რომელშიც პერიოდულად სხვადასხვა მასალას აგზავნიდა ხოლმე, წიგნის, „გურჯისტანის“ (თურქ. Gürcüstan, 1968), რეკლამას წააწყდა, აჰმედ ოზქანთან მიწერ-მოწერა დაიწყო. მოგვიანებით ჰაირი ჰაირიოღლუ გაიცნო. 1973 წელს თურქეთში მცხოვრები ქართველებისათვის მოამზადა ქართული ენის მოკლე სახელმძღვანელო. გამოსცა ჟურნალ „ჩვენებურის“ (1977-1979) პირველი ხუთი ნომერი. ჟურნალის უკანასკნელი ნომერი (ერთდროულად მოიცავდა მე-6 და მე-7 ნომრებს) სტამბოლში აჰმედ ოზქანის მიერაა გამოცემული. შანვერ აქინი, რომელიც ქართულად შალვა თევზაძის სახელსა და გვარს იყენებდა, 1991 წელს შვედურ და ინგლისურ ენებზე გამოსცემდა ჟურნალს „Nyeter från Georgien“ („სიახლეები საქართველოდან“) და „News from Georgian Republic„, მაგრამ ამ გამოცემების სიცოცხლე ხანმოკლე აღმოჩნდა. შანვერ აქინს საკუთრი წიგნები გამოცემული აქვს სანდრო იბერიელის ფსევდონიმით. ის არის რეჟისორი ლევან აკინის მამა. „ქართველი ხალხის ისტორია” (Gürcü Halkının Tarihi, 2014) „თეთრკანიანი მონებით ვაჭრობა” (Beyaz Köle Ticareti, 2015) „სტალინის რეალური ცხოვრება” (Stalin’in Gerçek Yaşamı, 2017) Beyaz Köle Ticareti Shalva Tevzadze „ჯგუფური ფოტო": აჰმედ ოზქანი (მელაშვილი), იუქსელ ერგუნ-მელაშვილი, შანვერ (შალვა) აქინი (თევზაძე), თინა აქინი (თევზაძე) „ჩვენებური N1, 1977" "ჩვენებური = Çveneburi" „შალვა თევზაძის წერილი ვახტან მალაყმაძისადმი" ↑ ვინ არის ლევან აკინის მამა? (2019).[მკვდარი ბმული]
ნათურა Filament LED

ნათურა Filament LED (ინგლ. LED filament) — შუქ-დიოდურ ჩხირებიანი LED ნათურა, რომელიც ვიზუალურად ჩვეულებრივ ვარვარის ნათურას ჰგავს. შუქდიოდური ჩხირები (ძაფები) ნათურაში მიმაგრებულია დენგამტარ მავთულებზე, ელექტროდებზე, რომლებიც თავისმხრივ მიმაგრებულია მინის იზოლატორზე, ვარვარის ნათურის ანალოგიურად. ასეთ ნათურებს უმეტესად აქვთ ტიპური, გავრცელებული ცოკოლი და გამოიყენება ვარვარის ნათურებისთვის განკუთვნილ სანათ მოწყობილობებში. შუქ-დიოდური ჩხირებიანი ნათურა პირველად 2008 წელს დამზადდა, იაპონური კომპანია Ushio Lighting-ის მიერ, ტრადიციული ვარვარის ნათურის იმიტაციის მიზნით. მოგვიანებით ბევრმა სხვა კომპანიამაც დაიწყო მსგავსი ცვლად დენზე მომუშავე ნათურების დამზადება, რომლებიც იყო სხვადასხვა კონფიგურაციის, სიმძლავრისა და ცოკოლის მქონე. შუქ-დიოდური ძაფი (ჩხირი) შედგება მინის ფუძისგან, რომელიც დაფარულია ლუმინოფორით და ლუმინოფორებისა და ვერცხლისწყლის ნარევით. მსგავსი შუქ-დიოდები წყვილ-წყვილადაა ჩართული მიმდევრობით, რითაც ძაბვა ნაწილდება 2-2 შუქ-დიოდზე. ეს ამცირებს ენერგოდანახარჯებს, იძლევა შუქ-დიოდის მაღალ ვოლტაჟზე მუშაობის საშუალებას და ზრდის მის ეფექტურობას. LED filament ნათურა შეფერილი კოლბით. გადაჯვარედინებულ შუქ-დიოდებიანი LED filament ნათურა 4-filament შუქ-დიოდით. იგივე ნათურა ნათებისას. "Light-emitting device and lighting apparatus incorporating same" - US8400051 [eng.] "Seoul Semiconductor starts mass production of its patented filament LEDs" - LEDs Magazine [eng.] "Żarówki LED filament" - smd-led [pol.] "The Next Generation of LED Filament Bulbs" - LEDinside [eng.] "NEW TREND IN LED: FILAMENT BULBS" - LBC Lighting [eng.] ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ნათურა Filament LED
სუვოროვის ძეგლი (სანქტ-პეტერბურგი)

სუვოროვის ძეგლი (რუს. Памятник Суворову) — რუსი სამხედრო მოღვაწის, გენერალისიმუს ალექსანდრე სუვოროვის ძეგლი სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს სუვოროვის მოედანზე, მარსის ველისა და სამების ხიდის პირდაპირ, მარმარილოს სასახლისა და გრაფ სალტიკოვის სახლს შორის. ალექსანდრე სუვოროვის ძეგლი იმპერატორ პავლე I-ის სურვილის შესაბამისად, რომლის მეფობის პერიოდშიც მან დაარულა თავისი ცნობილი იტალიური კამპანია, რის გამოც მიიღო ტიტული „იტალიის თავადი“. ძეგლის მრგვალ გრანიტის კვარცხლბეკზე განთავსებულია წარწერა: „იტალიის თავადი, გრაფი სუვოროვ-რიმინსკი. 1801 წ.“ ძეგლის ავტორია მოქანდაკე მიხაილ კოზლოვსკი, რომელიც მასზე მუშაობდა 1799 წლიდან 1801 წლამდე. კვარცხლბეკზე გამოსახულია ფელდმარშალ სუვოროვის ფიგურა მარსის ალგორიული ფორმის შესაბამისად, რომელსაც მარჯვენა ხელში უკავია ხმალი, ხოლო მარცხენაში ფარი, აცვია ანტიკური ტანსაცმელი. ალექსანდრე სუვოროვის ფიგურა დამზადებულია ბრინჯაოსაგან. ამის გამო ზოგჯერ აღნიშნავენ, რომ ძეგლს არ აქვს პირდაპირი პორტრეტული კავშირი ფელდმარშალთან და წარმოადგენს „დიდი მხედართმთავარის“ ეპიკურ-ჰეროიკულ ხასიათს. ძეგლის საზეიმო გახსნა შედგა 1801 წლის 17 მაისს. სუვოროვის ძეგლი არის რუსეთში პირველი ძეგლი, რომელიც მიეძღვნა არასამეფო ოჯახის წევრს. მანამდე რუსეთში ძეგლებს უდგამდნენ მხოლოდ მეფეებსა და იმპერატორებს. სუვოროვის ძეგლის მოდელი დაცულია მოსკოვის ტრეტიაკოვის გალერეაში. თავდაპირველად ფელდმარშალის ძეგლი განათავსეს საპირისპირო მხარეს თანამედროვე მარსის ველზე. 1818 წელს ალექსანდრე I-ის მეფობის პერიოდში კარლ როსის წინადადებით გადაიტანეს თანამედროვე ადგილზე. Путеводитель по С.-Петербургу: Репринтное воспроизведение издания 1903 года. — Л.: СП «ИКАР», 1991. ISBN 5-85902-065-1 Гусаров А.Ю. Памятники воинской славы Петербурга. — СПб, 2010. — ISBN 978-5-93437-363-5. ↑ 1.0 1.1 В Санкт-Петербурге состоялось торжественное открытие памятника великому полководцу А. В. Суворову. Calend.ru. ციტირების თარიღი: 2017-05-17.
მღვიმევის მონასტერი

მღვიმევის დედათა მონასტერი — მონასტერი მდინარე ყვირილის ხეობაში, ჭიათურის მუნიციპალიტეტის სოფელ მღვიმევის მახლობლად. მონასტერში მოხვედრა ჭიათურიდან უფრო ადვილადაა შესაძლებელი. ჭიათურიდან მონასტერში მიდის ვიწრო და საკმაოდ გრძელი კიბე, რომლის გავლის შემდეგაც შესაძლებელია გვირაბში შესვლა. გვირაბი ხელოვნურადაა გაყვანილი, საკმაოდ გრძელია და მისი გადახურვა შემაგრებულია საყრდენი თაღებით. სამონასტრო კომპლექსი მრავალი ნაგებობისაგან შედგება. მთავარი ტაძარი მაცხოვრის სახელობისაა. ის წარმოადგენს ორნავიან ბაზილიკას, რომლის ნავებიც ერთმანეთისაგან მასიურ სვეტებზე დაყრდნობილი თაღებითაა გამოყოფილი. ნაგებობის ფასადი შემკულია ძალზედ მდიდრული ჩუქურთმებით. აქ გვხვდება: სარკმლის გარშემო შესრულებული ჩუქურთმები, მონუმენტური ჯვრები, ერთმანეთზე გადაბმული რომბები, კარნიზის ჩუქურთმები და სხვ. მაცხოვრის ტაძრის ერთ-ერთი ღირსშესანიშნაობა ხის კანკელია, რომელიც მთლიანადაა მოხატული. კანკელის კარი შემკულია ჭედური ფირფიტებით, ხოლო მის ზედა ნაწილში განლაგებულია მაცხოვრისა და თორმეტი მოციქულის კომპოზიცია, მისი (მაცხოვრის) ცხოვრების სხვადასხვა ეპიზოდები. ტაძარში შემორჩენილია კედლის ფრესკული მხატვრობაც, მათ შორის XIII საუკუნეში ამ მონასტრის დამაარსებლის, რატი რაჭის ერისთავის, მისი მეუღლისა და ძმის, ნიანია კახაბერისძის პორტრეტები. ცენტრალური ტაძრის უკან მდებარეობს მღვიმევის მღვიმე, სადაც დიდ დღესასწაულებზე წირვა ტარდება. მონასტრის კიდევ ერთი ღირსშესანიშნაობა მცირე ზომის დარბაზული ეკლესია. მისი ჭერი და დასავლეთის კედელი ბუნებრივი კლდეა. ამ ეკლესიის აღმოსავლეთ კედელზე გამოკვეთილია ვერძის თავის ბარელიეფი, ხოლო სამხრეთის კედლის გარეთა მხარეს გვხვდება ფრესკული მხატვრობა. მონასტრის სხვა არქიტექტურული ნაგებობია: სამრეკლო და მონაზონთა სენაკები. მღვიმევის მონასტერში ინახებოდა უნიკალური ჭედური ხატები და ხეზე კვეთის ბრწყინვალე ნიმუში, ვაზის კარი. დღეისათვის ეს ნაკეთობები საქართველოს ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმის ფონდებშია დაცული. მღიმევის მონასტერი თავისი მდებარეობით ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული ძეგლია საქართველოში. 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მღვიმევის მონასტერი ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ
უნიკოდის სომხური ჯგუფი

უნიკოდის სომხური ცხრილი — უნიკოდის ვერსია 9.0-დან მოყოლებული სომხური დამწერლობის ასოებისათვის გამოყოფილი ორი ბლოკი. საერთო ჯამში ეს ორი ბლოკი მოიცავს 96 გრაფემას, რომელთაგან 5 ადგილი ჯერ გარკვეული არაა. ბლოკი სომხური ენის ლიგატურებისათვის: უნიკოდის კონსორციუმის სიმბოლოების ოფიციალური გვერდი