laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ოსორნო

ოსორნო (ესპ. Osorno) — ქალაქი და კომუნა ჩილეში. ამავე სახელობის კომუნის და პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. შედის ლოს-ლაგოსის რეგიონის შემადგენლობაში. კომუნის ფართობი – 951,3 კმ². მოსახლეობა — 157659 კაცი (2007), სიმჭიდროვე — 165,73 ად/კმ². კომუნის ოფიციალური საიტი
ანრი ჯოხაძე

ანრი ჯოხაძე (დ. 6 ნოემბერი, 1980 , თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი მომღერალი, კომპოზიტორი, შოუმენი. ანრი ჯოხაძემ პირველად მონაწილეობა 1998 წელს მუსიკალურ საერთაშორისო კონკურსში მიიღო, რომელიც უკრაინაში ჩატარდა. 1999 წელს მომღერალმა „სლავიანსკი ბაზარსა“ და „ზალატოი შლიაგერში“ («Золотой Шлягер») მიიღო მონაწილეობა. 2000 წელს ანრიმ გრან-პრი დაიმსახურა საერთაშორისო კონკურსზე „რადუგა კავკაზა-2000“ («Радуга Кавказа-2000»). გრან-პრი მიიღო ასევევ ჩატარებულ კონკურსებში “ვარნა 2003” (ბულგარეთი) და „ასტანა 2004“ (ყაზახეთი). 2004 წელს ჯოხაძემ ჩინეთსა და რუმინეთში ჩატარებულ კონკურსებში მიიღო მონაწილეობა და ორჯერ მე-2 ადგილზე გავიდა. წარმატებებს მიაღწია ფესტივალებში „მორე დრუზეი იალტა –კიევი ტრანზიტი“ («Море друзей Ялта - Киев Транзит», , 2005), „ეილატი“ (אילת, , 2007), „პესნი მორია“ («Песни моря», , 2008). Radio.Ge დაარქივებული 2013-01-29 საიტზე Wayback Machine.
მანუელ ბლანკო ენკალადა

მანუელ ბლანკო ენკალადა (ესპ. Manuel Blanco Encalada; დ. 21 აპრილი, 1790, ბუენოს-აირესი, არგენტინა — გ. 9 სექტემბერი, 1826, სანტიაგო, ჩილე) — ჩილელი პოლიტიკური მოღვაწე. ჩილეს პირველი (დროებითი) პრეზიდენტი 1826 წელს. დაიბადა ბუენოს-აირესში, ესპანელი მანუელ ლორენსო ბლანკო ციცერონისა და ჩილელი მერსედეს კალვო დე ენკალდა ი რეკაბარენის ოჯახში. მანუელ ბლანკო ენკალადას ბიოგრაფია
აგუსტინ ეისაგირე

აგუსტინ ეისაგირე (ესპ. Agustín Eyzaguirre; დ. 3 მაისი, 1768, სანტიაგო, ჩილე — გ. 19 ივლისი, 1837, სანტიაგო, ჩილე) — ჩილელი პოლიტიკური მოღვაწე. ჩილეს დროებითი პრეზიდენტი 1826–1827 წლებში. დაიბადა სანტიაგოში, ბასკი დომინგო ეისაგირე ესკუტასოლოს ოჯახში. სწავლობდა იურისპრუდენციასა და თეოლოგიას სან-ფელიპეს უნივერსიტეტში, რომელიც დაამთავრა 1789 წელს. აგუსტინ ეისაგირეს მოკლე ბიოგრაფია დაარქივებული 2007-03-06 საიტზე Wayback Machine. Genealogical chart of Eyzaguirre-Larraín family ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-06-10. ციტირების თარიღი: 2010-11-05.
რამონ ფრეირე

რამონ ფრეირე (ესპ. Ramón Freire; დ. 29 ნოემბერი, 1787, სანტიაგო, ჩილე — გ. 9 დეკემბერი, 1851, სანტიაგო, ჩილე) — ჩილელი პოლიტიკური მოღვაწე. ჩილეს მესამე უზენაესი დირექტორი (1823-1826 წწ.) და მეორე პრეზიდენტი 1826-1827 წწ. დაიბადა სანტიაგოში. 16 წლის ასაკში დაობლდა და საცხოვრებლად გადავიდა კონსეფსიონში, სადაც ერთ-ერთ მაღაზიაში დაიწყო კლერკად მუშაობა, ხოლო შემდეგ სავაჭრო გემზეც მოუწია მუშაობამ. რამონ ფრეირეს გენეალოგია
პენიალოლენი

პენიალოლენი (ესპ. Peñalolén) — სანტიაგოს ერთ-ერთი საქალქო კომუნა ჩილეში. შედის სანტიაგოს პროვინციისა და სანტიაგოს რეგიონის შემადგენლობაში. დაარსდა 1984 წლის 15 ნოემბერს, პინოჩეტის სამხედრო ხუნტის მიერ. მდებარეობს სანტიაგოს სამხრეთ-დასავლეთ პერიფერიაში. მისი ფართობია 54 კმ.კვ. 2008 წლის აღწერის მონაცემებით, კომუნაში ცხოვრობს 240 000 ადამიანი. კომუნის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2020-12-11 საიტზე Wayback Machine.
მაგელანის სრუტე

მაგელანის სრუტე — სანაოსნო გზა, რომელიც მდებარეობს სამხრეთ ამერიკის კონტინენტის სამხრეთით, მატერიკსა და კუნძულ ცეცხლოვან მიწას შორის. სრუტე წარმოადგენს ყველაზე მნიშვნელოვან ბუნებრივ დამაკავშირებელ გზას ატლანტისა და წყნარ ოკეანეებს შორის, მაგრამ იგი მიჩნეულია სანაოსნოდ საკმაოდ რთულ გზად, არაპროგნოზირებადი ამინდის, დინებებისა და ვიწრო გასასვლელების გამო. პირველი ევროპელი, რომელმაც ამ სრუტით ისარგებლა, იყო პორტუგალიელი ზღვაოსანი, ესპანეთის მეფის სამსახურში მყოფი ფერნანდო მაგელანი, რომელმაც აქ 1520 წელს გაიარა მსოფლიოს გარშემო მოგზაურობის დროს. იმის გამო, რომ მაგელანმა სრუტეში 1 ნოემბერს, ყველა წმინდანის ხსენების დღეს გაირა, უწოდა მას „ყველა წმინდანის სრუტე“ (Estrecho de Todos los Santos). მოგვიანებით, ესპანეთის მეფემ, სრუტეს სახელი შეუცვალა და ზღვაოსნის პატივსაცემად მას მაგელანის სრუტე უწოდა. XVII საუკუნის რუკა მაგელანის სრუტის ხედი ჩილეს ქალაქ პუნტა-არენასიდან ხედი ცეცხლოვანი მიწიდან http://projects.bo.ismar.cnr.it/OCEANS/CHILE/SCPM04_REP/node10.html დაარქივებული 2008-03-06 საიტზე Wayback Machine.
ფრანსისკო ანტონიო პინტო

ფრანსისკო ანტონიო პინტო (ესპ. Ramón Freire; დ. 23 ივლისი, 1785, სანტიაგო, ჩილე — გ. 18 ივლისი, 1858, სანტიაგო, ჩილე) — ჩილელი პოლიტიკური მოღვაწე. ჩილეს დროებითი (1827–1829) და მესამე პრეზიდენტი 1829 წელს. დაიბადა სანტიაგოში, ხოაკინ პინტოსა და მერსედეს დიას დე ლა პუენტეს ოჯახში.სწავლობდა იურისპრუდენციას სან-ფელიპეს (დღევანდელი ჩილეს უნივერსიტეტი) უნივერსიტეტში. ფრანსისკო ანტონიო პინტოს ბიოგრაფია დაარქივებული 2010-10-27 საიტზე Wayback Machine.
ნ

ნ, ⴌ, Ⴌ, Ნ (ნარი) — ქართული ანბანის მეცამეტე ასო (ძველ ქართულში მეთოთხმეტე იყო). შეესაბამება წინანუნისმიერ ნარნარ მჟღერ თანხმოვანს. ძველ ქართულ სათვალავში აღნიშნავდა რიცხვ ორმოცდაათს (50). ნ-ს მოხაზულობა ასომთავრულში ხაზებისა და რკალის კომბინაციაა, რომელიც კვადრატის ნახევარს იკავებს. იგი ნუსხურში მარჯვნივ გადახრილია. ნ მხედრულში ერთიანი, მომრგვალებული კონტურის მქონეა. ნუსხურსა და მხედრულში იგი ზედა სამ ხაზში იწერება. ნ — ძალის ერთეულის „ნიუტონის“ შემოკლებული აღნიშვნა. ნ — წილობითი თავსართის „ნანოს“ შემოკლება სხვადასხვა ერთეულებში: ნმ (ნანომეტრი) და სხვა. Graphemica (ნ) Graphemica (ⴌ) Graphemica (Ⴌ) ↑ Georgian Extended ↑ UNESCO, World Braille Usage, Third Edition, Washington, D.C. p. 45
ფრანსისკო რამონ ვიკუნია

ფრანსისკო რამონ ვიკუნია (ესპ. Francisco Ramón Vicuña; დ. 9 სექტემბერი, 1775, სანტიაგო, ჩილე — გ. 13 იანვარი, 1849, სანტიაგო, ჩილე) – ჩილელი პოლიტიკური მოღვაწე. 1829 წელს ჩილეს ორგზის პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი. დაიბადა სანტიაგოში, ფრანსისკო ვიკუნია დე იდალგოსა და მარია დელ კარმენ სალასის ოჯახში. იქორწინა მარიანა დე აგირეზე, რომელთანაც შეეძინა 11 შვილი. ფრანსისკო რამონ ვიკუნიას ბიოგრაფია დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine.
ხოსე ხოაკინ პრიეტო

ხოსე ხოაკინ პრიეტო (ესპ. José Joaquín Prieto; დ. 20 აგვისტო, 1786, სანტიაგო, ჩილე — გ. 22 ნოემბერი, 1854, სანტიაგო, ჩილე) — ჩილელი სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწე. ჩილეს პრეზიდენტი 1831–1841 წწ. დაიბადა სანტიაგოში, წარმოშობით ესპანელისა და ბასკის შთამომავალია. ხოსე ხოაკინ პრიეტოს ბიოგრაფია დაარქივებული 2010-10-26 საიტზე Wayback Machine. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-10-02. ციტირების თარიღი: 2010-11-06.
მანუელ ბულნესი

მანუელ ბულნესი (ესპ. Manuel Bulnes; დ. 25 დეკემბერი, 1799, კონსეფსიონი, ჩილე — გ. 18 ოქტომბერი, 1866, სანტიაგო, ჩილე) — ჩილელი სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწე. ჩილეს პრეზიდენტი 1841–1851 წწ. დაიბადა კონსეფსიონში. 1818 წელს შეუერთდა სან-მარტინის არმიას და მონაწილეობდა დამოუკიდებლობისათვის ომში პოლკოვნიკის ჩინით. მანუელ ბულნესის ბიოგრაფია დაარქივებული 2010-10-27 საიტზე Wayback Machine.
მანუელ მონტი

მანუელ მონტი (ესპ. Manuel Montt; დ. 4 სექტემბერი, 1809, პეტორკა, ჩილე — გ. 21 სექტემბერი, 1866, სანტიაგო, ჩილე) — ჩილელი პოლიტიკური მოღვაწე და მეცნიერი. ჩილეს პრეზიდენტი 1851–1861 წლებში. დაიბადა პეტორკაში, ვალპარაისოს რეგიონი, კატალონიელი იმიგრანტის ოჯახში. მანუელ მონტის ბიოგრაფია დაარქივებული 2010-10-27 საიტზე Wayback Machine.
საქართველოს კონსტიტუციური შეთანხმება

საქართველოს კონსტიტუციური შეთანხმება, აგრეთვე ცნობილი როგორც კონკორდატი — საქართველოს შიდასახელმწიფოებრივი ნორმატიული ხელშეკრულება, რომელიც დადებულია საქართველოს სახელმწიფოსა და საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალურ მართლმადიდებელ ეკლესიას შორის, 2002 წელს. სახელმწიფოს მხრიდან კონსტიტუციურ შეთანხმებას ხელს აწერს საქართველოს პრეზიდენტი და ამტკიცებს საქართველოს პარლამენტი. საქართველოს კონსტიტუციური შეთანხმება განსაზღვრავს საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესიის სამართლებრივ მდგომარეობას, იურიდიულ სტატუსს, ურთიერთობას სახელმწიფოსთან, საზოგადოებრივ ურთიერთობათა სხვა სუბიექტებთან. საქართველოს კონსტიტუციური შეთანხმების მთავარ ღირსებად მიიჩნევენ იმ გარემოებას, რომ მასში თანაბრადაა განმტკიცებული საქართველოში მართლმადიდებლური ეკლესიის განსაკუთრებული ადგილი და, ამავდროულად, რწმენისა და აღმსარებლობის სრული თავისუფლება. საქართველოს კონსტიტუციური შეთანხმება სრულად უნდა შეესაბამებოდეს საერთაშორისო სამართალის საყოველთაოდ აღიარებულ პრინციპებსა და ნორმებს, კერძოდ, ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა სფეროში. საქართველოს კონსტიტუციურ შეთანხმებას, თუ იგი არ ეწინააღმდეგება საქართველოს კონსტიტუციას და კონსტიტუციურ კანონს, აქვს უპირატესი იურიდიული ძალა ყველა სხვა ნორმატიული აქტის მიმართ. კონსტიტუციური შეთანხმება დამტკიცებულად ითვლება, თუ მას მხარს დაუჭერს პარლამენტის სულ ცოტა სამი მეხუთედი. ა. დემეტრაშვილი, ი. კობახიძე, კონსტიტუციური სამართალი, თბილისი, 2010, ISBN 978-9941-9125-9-7. გვ. 18. პ. ცნობილაძე, საქართველოს კონსტიტუციური სამართალი, ტ I, თბილისი, 2004, გვ. 41. კონსტიტუციური შეთანხმება საქართველოს სახელმწიფოსა და საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალურ მართლმადიდებელ ეკლესიას შორის. საქართველოს საპატრიარქოს ოფიციალური საიტი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-12-20. ციტირების თარიღი: 2016-06-14. საქართველოს პარლამენტის დადგენილება “საქართველოს სახელმწიფოსა და საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალურ მართლმადიდებელ ეკლესიას შორის” კონსტიტუციური შეთანხმების დამტკიცების შესახებ. სამთავისისა და გორის ეპარქიის ოფიციალური საიტი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-04-14. ციტირების თარიღი: 2011-01-19. კონსტიტუციური შეთანხმება საქართველოს სახელმწიფოსა და საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალურ მართლმადიდებელ ეკლესიას შორის. საინფორმაციო ანალიტიკური სააგენტო საქინფორმი (2011-01-06). ციტირების თარიღი: 2011-01-19. საქართველოს პარლამენტი. (2001-03-30) საქართველოს კონსტიტუციაში ცვლილებისა და დამატებების შეტანის შესახებ. პარლამენტის ოფიციალური საიტი. ციტირების თარიღი: 2011-01-19. დავით ჩიკვაიძე. კონსტიტუციური შეთანხმება საქართველოს სახელმწიფოსა და საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალურ მართლმადიდებელ ეკლესიას შორის - კომენტარები. მართლმადიდებლური ინტერნეტ პორტალი orthodoxy.ge. ციტირების თარიღი: 2011-01-19.
ატაკამის გოლიათი

ატაკამის გოლიათი (ესპ. Gigante de Atacama) — ანთროპოლოგიური გეოგლიფი ატაკამის უდაბნოში, ჩილე. მდებარეობს სერო-უნიტას ქედზე. იგი მსოფლიოში ყველაზე გრძელი გეოგლიფია, რომლის სიგრძე 86 მეტრია. შექმნილია ახ. წ. 1000-1400 წწ. ადგილობრივი მაცხოვრებლების მიერ. ჩილეს არქეოლოგიური ძეგლები ატაკამის გოლიათი დაარქივებული 2013-01-20 საიტზე Wayback Machine. ატაკამის გოლიათის სატელიტური ხედი დაარქივებული 2010-03-23 საიტზე Wayback Machine.
პუკარა-დე-კიტორი

პუკარა-დე-კიტორი (ესპ. Pucará de Quitor) — კოლუმბამდელი დასახლება და არქეოლოგიური ძეგლი ჩრდილოეთ ჩილეში. ქალაქ სან-პედრო-დე-ატაკამიდან 3 კილომეტრში. ეს დასახლება ცნობილი გახდა თავისი ქვის ციხესიმაგრით, რომელიც თარიღდება XII საუკუნით და 1982 წლიდან მიენიჭა ჩილეს ეროვნული ძეგლის სტატუსი. ჩილეს არქეოლოგიური ძეგლები პუკარა-დე-კიტორი.
ტულორი

ტულორი (ესპ. Aldea de Tulor) — არქეოლოგიური ძეგლი ჩრდილოეთ ჩილეში. მდებარეობს ქალაქ სან-პედრო-დე-ატაკამიდან 6 კილომეტრში. უძველესი სოფლის ნანგრევები აღმოაჩინა იეზუიტმა გუსტავო ლე პაიხემ მასიური გათხრები დაიწყო 1980-იან წლებში. სოფელი შედგება მრგვალი შენობებისაგან, რომლებიც დაკავშირებულია ერთმანეთთან. Cárdenas, Ulises. Tulor, Milenaria Aldea Atacameña español. Revista Ser Indígena. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 19 თებერვალი 2008. ციტირების თარიღი: 5 february 2008. La joya del desierto español. Nuestro.cl. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-03-26. ციტირების თარიღი: 5 de febrero de 2008. Tulor Chile y el legado cultural de Atacama español. Tulorchile. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-05-18. ციტირების თარიღი: 5 de febrero de 2008. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ტულორი“ ვიკისაწყობში. Información sobre la Aldea de Tulor დაარქივებული 2011-01-07 საიტზე Wayback Machine. კოორდინატები: 22°58′05″ ს. გ. 68°14′33″ დ. გ.﻿ / ﻿22.96806° ს. გ. 68.24250° დ. გ.﻿ / -22.96806; -68.24250
ჩილეს არქეოლოგიური ძეგლები

ცხრილში წარმოდგენილია ჩილეს არქეოლოგიური ძეგლების სია: ჩილეს არქეოლოგიური ძეგლები დაარქივებული 2009-04-22 საიტზე Wayback Machine. ჩილეს არქეოლოგიური ძეგლების სია
ნაგლიანთკარი

ნაგლიანთკარი — სოფელი დუშეთის მუნიციპალიტეტში (ბაზალეთის თემის საკრებულო), ბაზალეთის პლატოზე, ბაზალეთის ტბის აღმოსავლეთით. ზღვის დონიდან — 800 მეტრი, დუშეთიდან — 8 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 84 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ნაღვარევი

ნაღვარევი (ნაღორევი) — სოფელი საქართველოში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ქვეშეთის თემში. მდებარეობს მთიულეთის არაგვის მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 1320 მ., დუშეთიდან 65 კმ, ქვეშეთიდან 6 კმ. საბჭოთა პერიოდში სოფელში განვითარებული იყო მეცხოველეობა. სოფელში დგას კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი ნაღვარევის ეკლესია. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 55 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 336. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი. ციტირების თარიღი: 2020-06-09. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ქვეშეთი

ქვეშეთი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში, მდინარე მთიულეთის არაგვის ხეობაში. თემის საკრებულოს ცენტრი (მოიცავს 31 სოფელს: არახვეთი, ბედონი, ბენიან-ბეგონი, გვიდაქე, გოგნაური, ზაქათკარი, ზემო მლეთა, იუხო, კაიშაურნი, ლაკათხევი, მანასეური, ნადიბანი, ნაღვარევი, სალაჯური, სეთურნი, სეფე, სვიანა-როსტიანი, ქვემო მლეთა, ქვეშეთი, ყველანი, ჩოხელნი, წკერე, ხარხეთი, ჯაღმიანი). ზღვის დონიდან 1300 მეტრი, დუშეთიდან 65 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 257 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 519. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ ს. მაკალათია, „მთიულეთი“, ტფ., 1930, გვ. 11 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ხეკორძი

ხეკორძი — სოფელი მცხეთის მუნიციპალიტეტში, ძეგვის თემში. მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე ხეკორძულას ხეობაში. ზღვის დონიდან 720 მეტრი, მცხეთიდან 16 კილომეტრი, ძეგვიდან 7 კმ. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეცხოველეობა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 16 ადამიანი. ხეკორძის ნამოსახლარი ხეკორძის ნასოფლარი ხეკორძის სამაროვანი ხეკორძის ღვთისმშობლის ეკლესია ხეკორძის წმინდა გიორგის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 456. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ხეკორძულა

ხეკორძულა — მდინარე მცხეთის მუნიციპალიტეტში, მტკვრის მარჯვენა შენაკადი. სათავე აქვს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 1287 მ სიმაღლეზე. სიგრძე 12,8 კმ, აუზის ფართობი 43,1 კმ². საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. გაზაფხულზე იცის წყალდიდობა, წლის დანარჩენ დროს — წყალმცირობა, ზაფხულობით დროდადრო წყალმოვარდნები. საშუალო წლიური ხარჯი შესართავთან 0,31 მ³/წმ. აფხაზავა ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 456.
ყულალისი

საკუთარი სახელი ყულალისი შეიძლება აღნიშნავდეს: ყულალისი — სოფელი ახალციხის მუნიციპალიტეტში ყულალისი — სოფელი ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტში
აბანოსხევი (დუშეთის მუნიციპალიტეტი)

აბანოსხევი — სოფელი საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ლაფანაანთკარის თემში. მდებარეობს მდინარე აბანოსხევის (არაგვის მარცხენა შენაკადი) ორივე ნაპირზე. ზღვის დონიდან 580 მეტრზე. დუშეთიდან დაშორებულია 13 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 399 ადამიანი. აბანოსხევის ეკლესია აბანოსხევის ციხე აბანოსხევის ჯვარპატიოსნის ეკლესია აბანოსხევის მეორე ნამოსახლარი და სამაროვანი აბანოსხევის მწითურების მამულის ნამოსახლარი და სამაროვანი აბანოსხევის პირველი ნამოსახლარი და სამაროვანი აბანოსხევის სამაროვანი აბანოსხევის საწნახელი აბანოსხევის სახელოსნო უბანი აბანოსხევის ხიმშიაანთმიწების სამაროვანი ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 13. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 14. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 13. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 13. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ავენისი

ავენისი — ნასოფლარი საქართველოში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მდინარე მთიულეთის არაგვის მარცხენა ნაპირზე, ჟინვალის წყალსაცავის ნაპირას. ზღვის დონიდან 840 მეტრზე. დუშეთიდან დაშორებულია 16 კილომეტრით. დგას ერთი სალოცავი და ერთი XVII საუკუნის ეკლესია. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ ცხოვრობს. მთავარი სტატია: ავენისის წმინდა გიორგის ეკლესია. სოფლის ჩრდილოეთით შემორჩენილია წმინდა გიორგის ეკლესია და მასთან ერთად სამი საცხოვრებელი ნაგებობა, კამაროვანი მარანი, გალავანი და სამაროვანი. ეკლესია კომპლექსის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კიდეში მდებარეობს, სხვა ნაგებობები დასავლეთ ნაწილშია განლაგებული. გეგმით სწორკუთხა ტაძარი აგებულია IX-X საუკუნეებში. ის რესტავრირებულია, თუმცა უმოქმედო. კომპლექსის ეზოში და მის გარეთ აღმოჩნდა გვიანდელი შუა საუკუნეების სამაროვანი, აღმოაჩინეს განვითარებული შუა საუკუნეების მოჭიქული და მოუჭიქავი თიხის ჭურჭლის ნატეხები. მასალა დაცულია არქეოლოგიური კვლევითი ცენტრის დუშეთის არქეოლოგიურ ბაზაში. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერა, ტ. 2, თბილისი, 2004 წ. გვ.199-201. ბოჭორიძე გ. ჭანიშვილი გ. სახითაც თავისთავადი // ძეგლის მეგობარი N1, 1991, თბილისი, გვ. 35-38 გვასალია ჯ. არაგვის ხეობის ისტორიული გეოგრაფიის საკითხები // საქართველოს ისტორიული გეოგრაფიის კრებული. V. 1975. თბილისი, გვ. 72 ტურისტული მარშრუტი ბოდორნა-ავენისი დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine. ავენისი, კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტო ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 14. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ხოსე ხოაკინ პერესი

ხოსე ხოაკინ პერეს მასკაიანო (ესპ. José Joaquín Pérez Mascayano; დ. 6 მაისი, 1801, სანტიაგო, ჩილე — გ. 1 ივლისი, 1889, სანტიაგო, ჩილე) — ჩილელი პოლიტიკური მოღვაწე. ჩილეს პრეზიდენტი 1861–1871 წლებში. დაიბადა სანტიაგოში 1801 წლის 6 მაისს, სანტიაგო ანტონიო პერესის და მარია დე ლა ლუს მასკაიანოს ოჯახში. პირველადი განათლება მიიღო სან-ლუისის აკადემიაში. ხოსე ხოაკინ პერესის ბიოგრაფია დაარქივებული 2020-09-25 საიტზე Wayback Machine.
ყუმი

საკუთარი სახელი ყუმი შეიძლება აღნიშნავდეს: ყუმი – ძველი ქართული სოფელი საინგილოში, კახის რაიონში; ყუმი – ქალაქი ირანში; ყუმი – მდინარე იმერეთში; ყუმი – რელიეფის ფორმები.
ძიუდოს ევროპის ჩემპიონატი

ძიუდოს ევროპის ჩემპიონატი – ევროპის ჩემპიონატი ძიუდოში, რომელიც ტარდება ევროპის ძიუდოს კავშირის ორგანიზებით. ევროპის ძიუდოს კავშირი. ↑ ჩატარდება ევროპული თამაშების ფარგლებში.
ყუმური

საკუთარი სახელი ყუმური შეიძლება აღნიშნავდეს: ყუმური — მდინარე ვანის მუნიციპალიტეტში ყუმური — სოფელი ვანის მუნიციპალიტეტში ყუმურის მთა — მთა ივრის ზეგანზე
ო

ო, ⴍ, Ⴍ, Ო (ონი) — ქართული ანბანის მეთოთხმეტე ასო (ძველ ქართულში მეთექვსმეტე იყო). შეესაბამება მჟღერ ხმოვან ბგერას. ძველ ქართულ სათვალავში აღნიშნავდა რიცხვ სამოცდაათს (70). ო-ს მოხაზულობა ასომთავრულში წრისა და რკალის კომბინაციაა, რომელიც კვადრატულ არეს იკავებს. იგი ნუსხურში კუთხოვანი ფორმისაა. მხედრულში ო მომრგვალებული კონტურის მქონეა. ნუსხურსა და მხედრულში იგი შუა ორ ხაზში იწერება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 491. Graphemica (ო) Graphemica (ⴍ) Graphemica (Ⴍ) ↑ Georgian Extended ↑ UNESCO, World Braille Usage, Third Edition, Washington, D.C. p. 45
შავი მთა (მრავალმნიშვნელოვანი)

შავი მთა შეიძლება აღნიშნავდეს: შავი მთა – უძველესი ქრისტიანული მონასტერი სირიაში; შავი მთა – მთა კავკასიონის გვერდით კახეთის მხარეში.
შავნაბადა (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი შავნაბადა შეიძლება აღნიშნავდეს. შავნაბადა — მთა მყინვარწვერის მასივის სამხრეთ ნაწილში; შავნაბადა — მთა სამსრის ქედზე; შავნაბადა — მთა თრიალეთის ქედზე; შავნაბადა — ქართული მონასტერი თბილისის მახლობლად; შავნაბადა — სამხედრო ნაწილი საქართველოს თავდაცვის ძალებში.
შამქორის ბრძოლა

შამქორის ბრძოლა შეიძლება აღნიშნავდეს: შამქორის ბრძოლა (1010) შამქორის ბრძოლა (1195) შამქორის ბრძოლა (1826) აგრეთვე შამქორის ოპერაცია (1918)
შამქორის ბრძოლა (1195)

შამქორის ბრძოლა – 1195 წლის 1 ივნისს, საქართველოს სახელმწიფო ლაშქრის ბრძოლა ირანის აზერბაიჯანის ათაბეგის აბუ ბაქრის (1191-1210) წინააღმდეგ შამქორის (ახლანდელი აზერბაიჯანი) მახლობლად. აზერბაიჯანის ილდეღიზიდი ათაბეგის უძეო ყიზილ-არსლანის (1186-1191) სიკვდილის შემდეგ ხელისუფლებისათვის ბრძოლა მის ძმისშვილებს შორის ატყდა. შუათანა ძმამ აბუ ბაქრმა დაამარცხა უფროსი ძმა ხუტლუ ინანჩი და მიიტაცა ათაბეგობა. უმცროსი ძმა ამირ მირანი შირვანშაჰ აღსართან I-ს (ახსითან I) დაესიძა. აბუ ბაქრმა მალე ისინიც დაამარცხა. იმავე ხანს მიწისძვრამ დააქცია შირვანის მთავარი ქალაქი შემახა და ბევრი ადამიანი იმსხვერპლა. შირვანშაჰმა და ამირ მირანმა შემწეობა სთხოვეს საქართველოს მეფეს თამარს, რომელმაც დახმარება აღუთქვა მათ. ამის შემდეგ აღსართანი და ამირ მირანი პირადად ეახლნენ თამარს. საქართველოში მათ საზეიმო მიღება გაუმართეს და ლაშქრობის თადარიგიც დაიჭირეს. ათაბეგი აბუ ბაქრიც შეუდგა მზადებას და მეზობელ მუსლიმან გამგებლებსაც უხმო საომრად. ბაღდადის ხალიფამ მას თავისი დროშა და ათასი ოქრო გამოუგზავნა. აბუ ბაქრმა ქალაქი განძა მიატოვა, დასავლეთისკენ დაიძრა მოწინააღმდეგის შესახვედრად და ციხე-ქალაქ შამქორთან დაბანაკდა. საქართველოს ლაშქარს დავით სოსლანი სარდლობდა. დავით სოსლანის სარდლობით მოქმედი არმია შამქორის სიახლოვეს 1 ივნისის, ხუთშაბათ დღეს, მივიდა. ქართველთა არმიამ შეტევა რამდენიმე რაზმად დაიწყო. მათ შორის პირველი დარტყმა მტერზე ყივჩაღთა სამხედრო ძალამ მიიტანა. აბუ ბაქარის არმიას ეკვეთა ზაქარია ვარამის ძის სამხედრო რაზმიც. ბრძოლა გაჭინაურდა. ქართველთა და ყივჩაღთა ძალა აშკარად მაშველ ძალას საჭიროებდა, როდესაც მათ დასახმარებლად ზაქარია და ივანე მხარგრძელთა ლაშქარი მოვიდა, ხოლო ბოლო ჟამს სამხედრო შეტაკების ბედი დავით სოსლანის მეთაურობით მოქმედი ცენტრალური სამხედრო ძალის გამოჩენამ გადაწყვიტა. ბრძოლაში მოპოვებული დიდი ალიფის გარდა ქართველებს ხელში ჩაუვარდათ ხალიფას დროშა, რომელიც მან აბუბაქარს გამოუგზავნა. დავით სოსლანმა ჩაიბარა რამდენიმე ქალაქის კლიტენი ანუ მიიღო მათი მმართველობის უფლება და წარმატებით შეძლო თავისი ახალი ვასალის ამირ-მირმანის განძის ამირას ტახტზე აღდგენა. აბუ ბაქრმა გაქცევით უშველა თავს. ქართველებმა განძის ბაღებამდე სდიეს მოწინააღმდეგეს. მეორე დღეს შამქორელებმა ქალაქის კლიტეები მოართვეს ქართველებს. მალე განძაც მათ დამორჩილდა. შამქორის ბრძოლაში ქართველთა ლაშქარმა დიდი ნადავლი აიღო. ნადავლში იყო ხალიფას მიერ გამოგზავნილი დროშაც, რომელიც თამარმა გელათის მონასტერს შესწირა. ზოგიერთი წყაროს მიხედვით, ქართველებმა შამქორის ბრძოლაში დაამარცხეს მუსლიმანური ქვეყნების უზარმაზარი კოალიციური ლაშქარი, რომელშიც თითქოს შუა აზიიდან და ინდოეთიდან მოსული ჯარიც კი იყო. სინამდვილეში ახლო აღმოსავლეთში მაშინ არ იყო შესაფერისი სიტუაცია კოალიციური ლაშქრობის მოსაწყობად. ქართველებს საქმე ჰქონდათ ირანის აზერბაიჯანის ათაბეგის აბუ ბაქრის სამხედრო ძალასთან, რომელსაც შესაძლოა, მეზობელი ამირები მიეშველნენ თავიანთი რაზმებით. საქართველოს ბრძოლების სია კიკნაძე რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 681. ჯავახიშვილი ივ., ქართველი ერის ისტორია, თხზულებანი თორმეტ ტომად, II თბ., 1983 მეტრეველი რ., თამარ მეფე თბ., 1991 ↑ ისტორიანი და აზმანი შარვანდედთანი, ქართლის ცხოვრება, II, გამოსცა ს. ყაუხჩიშვილმა, თბ., 1959, გვ. 46-75 ↑ ივ. ჯავახიშვილი, ქართველი ერის ისტორია, თხზულებანი თორმეტ ტომად, II, თბ., 1983, გვ. 378-379 ↑ რ. მეტრეველი, თამარ მეფე, თბ., 1991, გვ. 170-182
ფედერიკო ერასურის სანიარტუ

ფედერიკო ერასურის სანიარტუ (ესპ. Federico Errázuriz Zañartu; დ. 25 აპრილი, 1825, სანტიაგო, ჩილე — გ. 20 ივლისი, 1877, სანტიაგო, ჩილე) — ჩილელი პოლიტიკური მოღვაწე. ჩილეს პრეზიდენტი 1871–1876 წლებში. დაიბადა სანტიაგოში 1825 წლის 25 აპრილს. იგი წარმოშობით ბასკია. ერასურისის ოჯახი ფედერიკო ერასურის სანიარტუს ბიოგრაფია დაარქივებული 2010-10-27 საიტზე Wayback Machine. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-12-08. ციტირების თარიღი: 2021-08-04.