laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
შავი პრინცი

აკაკი (შურიკა) ბაბუნაშვილი, უფრო მეტად ცნობილი სასცენო სახელით შავი პრინცი ან პრინცი P (დ. 4 ივლისი, 1971, ქუთაისი — გ. 4 თებერვალი, 2019, ბათუმი) — ქართველი რეპერი. აკაკი დაიბადა ქუთაისში 1971 წლის 4 ივლისს, დაამთავრა მეორე მუსიკალური შვიდწლედი ფორტეპიანოს განხრით. უკრავდა დასარტყამ ინსტრუმენტებზე რუსულ როკ ჯგუფში „ოთხი ტარაკანა“. საქართველოში დაბრუნებისას შეისწავლა ბრეიქ დანსი და ჰიპ-ჰოპის შექმნა დაიწყო, მუსიკალურ თემებს და ტექსტებს რეპერი თავად წერდა. 1993 წელს საკუთარი კოლექტივი „ძებნილები“ ჩამოაყალიბა, ჯგუფში რეპერები: ფრედო, სმოკი, მასტი და დიჯეი ჯადო გაერთიანდნენ. 1995 წელს მათ რიგებს მეგოტი დაემატა. 1995-96 წლებში შავმა პრინცმა ძებნილებთან ერთად სადებიუტო ალბომი მოამზადა, რომელიც 1999 წელს სახელწოდებით „იძებნება“ გამოუშვა. 2000 წლიდან ძებნილებთან თანამშრომლობა დაიწყო რეპერმა ჯერონიმომ, და მალევე მოამზადეს ერთობლივი ალბომი, რომელიც მხოლოდ 2004 წელს გამოვიდა. ალბომის სხვადასხვა კომპოზიციებს შორის იყო „ჩემი ძმები“, რომელიც ნამდვილი მეგაჰიტი გახდა ქართველ ახალგაზრდებში და ჰიპ-ჰოპის მიმართ სრულიად სხვა მიდგომა წარმოშვა. 2003 წელს შავი პრინცი ჯგუფს გამოეყო და სოლო კარიერა დაიწყო. 2003 და 2004 წელს შავმა პრინცმა ზედიზედ ორი ალბომი გამოუშვა: „ორი რეპერი“ და „სიზმარში“, ორივე თბილისელ რეპერ ჯოკერთან ერთად, მალევე კი სოლო ალბომი „ბანდიტო“ გამოსცა. ეს იყო რეპერის კარიერაში ყველაზე ნაყოფიერი პერიოდი, გარდა აუდიო ვერსიებისა, გადაიღო ვიდეოკლიპები ათამდე სიმღერაზე, რომლებიც მუსიკალური ტელეარხების ეთერში რეგულარულად ტრიალებდა. 2000-იანი წლების მეორე ნახევრიდან რეპერს ნაკლებად ნაყოფიერი პერიოდი ჰქონდა, ამას თან დაერთო საქართველოში შოუ-ბიზნესის და განსაკუთრებით რეპ-მუსიკის კრიზისიც და მუსიკოსმა პოპულარულობა და აქტუალურობა დაკარგა, რისი დაბრუნებაც შემდეგში ვეღარ მოახერხა. გარკვეული პერიოდით შავი პრინცი კვლავ რუსეთში გაემგზავრა, სადაც მოსკოვის ღამის კლუბებში რეპავდა. რუსეთიდან დაბრუნების შემდეგ რეპერმა მუშაობა ახლგაზრდა თაობასთან გადაწყვიტა და ქუთაისში ხმის ჩამწერი, ვიდეო და ქორეოგრაფიული სტუდია დააარსა. ასევე ჰქონდა მცდელობა, რომ იმიჯში მცირედი ცვლილებები გატარებინა, 2013 წელს ტელეკომპანია რუსთავი 2-ის ეთერში გამოჩნდა სატელევიზიო შოუ ნიჭიერში ახალი სახელით — პრინცი P, თუმცა ამ მცდელობას მისთვის განსაკუთრებული პოპულარობა აღარ მოუტანია. შავი პრინცი ოთხჯერ იმყოფებოდა ოფიციალურ და არაოფიციალურ ქორწინებებში, მისი მესამე ცოლი სკანდალურად ცნობილი მოდელი მარი ბაბეტა იყო, რომელთანაც 2006-11 წლებში ცხოვრობდა. რეპერს სამი შვილი ჰყავს: მარიამი პირველი ქორწინებიდან, ბაჩანა (2005) მეორე ქორწინებიდან და ბარბარე (2010) მესამე ქორწინებიდან. რეპერი 2019 წლის 4 თე­ბერ­ვალს, 47 წლის ასაკ­ში გარ­და­იც­ვა­ლა ბა­თუმ­ში, სადაც ხელოვანი ბოლო წლებში ცხოვრობდა. გარდაცვალების მიზეზი თირკმელების უკმარისობა გახდა. შავი პრინცის კარიერა - PopMusic.Ge დაარქივებული 2022-01-22 საიტზე Wayback Machine. შავი პრინცი სამ სიმღერაში - RadioTavisupleba.Ge შავი პრინცი - დამშვიდობება - ლაშა გაბუნიას „ანარეკლი“ ↑ ქართული ჰიპ-ჰოპის დამაარსებელი გარდაიცვალა. ExPressNews.Ge[მკვდარი ბმული] ↑ როგორ იწინასწარმეტყველა თავისი მესამე ბედი შავმა პრინცმა. Tbiliselebi.Ge ↑ ქუთაისმა კოლორიტი დაკარგა. Ambebi.Ge
ქოლგა (შადრევანი)

ქოლგა (რუს. Зонтик) — ერთ-ერთი გასართობი შადრევანი პეტერგოფში, სანქტ-პეტერბურგი. კლასიციზმის არქიტექტურული ძეგლი. აგებულია 1796 წელს არქიტექტორ ფ. ბროუერის პროექტით. მდებარეობს პეტერგოფის სასახლეებისა და პარკების ანსამბლში მონპლეზირის ხეივანთან ახლოს. გასართობი შადრევანი ქოლგა შეიქმნა 1796 წელს არქიტექტორ ფ. ბროუერისა და შადრევნების ხელოსნის ი. ვ. კეიზერის მიერ. ითვლება, რომ შადრევნის აგებაზე გავლენა მოახდინა ჩინურმა არქიტექტურამ, რაც გამოიხატება კიდეც ცარსკოე-სელოში ჩინური ნაგებობების სიმრავლეშიც. XIX საუკუნის 60-იან წლებში შადრევნის სახურავს მისცეს სოკოს ერთ-ერთი სახეობის, ამანიტის ფორმა. ამ მომენტიდან თითქმის მთელი საუკუნე შადრევანს უწოდებდნენ არა „ქოლგას“, არამედ „სოკოს“. დიდი სამამულო ომის პერიოდში შადრევანი დაინგრა. 1949 წელს შადრევნის აღდგენის პროცესში გადაწყვიტეს მისთვის დაებრუნებინათ თავდაპირველი სახე და სახელწოდება. დასახელება სოკოს დღემდე იყენებს პეტერგოფის ასაკოვანი მოსახლეობა. შადრევანი შეიქმნა პარკის სტუმრების გასართობად. ფორმით ჰგავს ქოლგას: მასიურ ბოძს უჭირავს ფართო მწვანე სახურავი, რომელიც სრულდება ხის მოჩუქურთმებული ნახევარი გუმბათით. ბოძს შემოვლებული აქვს სავარძლის სტილის სკამები. სტუმრები უნდა შევიდნენ ამ სახურავის ქვეშ, მანამ სანამ 64 მილიდან (რომელიც დამალულია ჩუქურთმებში) წამოვა წყლის ნაკადი, რომელიც ქმნის წყლის ფარდას. მეორე ვერსიით სტუმრები სხედან ამ სკამებზე და უეცრად ირთვება წყლის მიწოდება, ისინი იძულებული არიან გავიდნენ წყლის ნაკადის ფარდის ქვეშ. Кючарианц Д. А., Раскин А. Г. Сады и парки дворцовых ансамблей Санкт-Петербурга и пригородов. — СПб: Паритет, 2009. — 386 с. — ISBN 5-93437-160-6.
მონპლეზირი

მონპლეზირი (რუს. Монплезир) — სასახლე პეტერგოფში, XVIII საუკუნის არქიტექტურული ძეგლი. აგებულია 1714-1723 წლებში პეტრე I-ის ბრძანებით. არქიტექტორები: ანდრეას შლიუტერი, იოჰან ფრიდრიხ ბრაუნშტეინი, ჟან-ბატისტ ლებლონი და ნიკოლო მიკეტი. პეტრე პირველმა თავად შეარჩია ახალი სასახლის ასაშენებელი ადგილი, ასევე განსაზღვრა მისი დაგეგმარება და მისცა ინსტრუქციები ცალკეული დიზაინის ელემენტებთან დაკავშირებით. ზოგადად, სასახლე აშენდა იმპერატორის იდეების მიხედვით და ყველაზე მოსახერხებელი საცხოვრებლი იყო თავისი დროის განათლებული ადამიანებისათვის. ამ თვალსაზრისით მონპლეზირის არქიტექტურა შეიძლება განვიხილოთ, როგორც XVIII საუკუნის დასაწყისის დეკორატიული ხელოვნებისა და არქიტექტურის ძეგლი. მონპლეზირში წარმოდგენილია თავად პეტრე პირველის სურათების პირადი კოლექცია, რომელიც ეკუთვნის ევროპელ ავტორებს, აქვეა წარმოდგენილი ჩინური ფაიფურის კოლექცია, ჰოლანდიური ქაშანური, რუსული მინა და XVIII საუკუნის სამზარეულოს ჭურჭლის კოლექცია. გაფორმებისთვის გამოყენებულია ჰოლანდიური კაფელი, ქსოვილები, მოჩუქურთმებული მუხა, პარკეტი, მარმარილო. სასახლის ორნამენტული გაფორმება ითვლება XVIII საუკუნის დეკორატიული ხელოვნების შედევრად. სასახლეში ასევე ინახება პეტრე I-ის პირადი ნივთები და იმპერატორის დიპლომატიური საჩუქრები. მონპლეზირთან დაკავშირებულია რუსეთის ისტორიის მრავალი ამბავი და პიროვნება. მონპლეზირს ხშირად სტუმრობდა პეტრე I, აქვე იმართებოდა სასახლის კარის ყრილობა, იმპერატორის შეხვედრები საზღვარგარეთის ელჩებთან. პეტრე I აქ უკანასკნელად იყო 1724 წლის ოქტომბერში. 1725 წელს იმპერატორმა ეკატერინე I-მა მონპლეზირში მოაწყო საზეიმო მიღება მეცნიერებათა აკადემიის პირველი წევრებისათვის. სასახლე ასევე აქტიურად გამოიყენებოდა ეკატერინე II-ის ეპოქამდე. სასახლის ახლოს ბაღში განთავსებულია ორი გასართობი შადრევანი. Дворец "Монплезир"
მარია ფრანსისკა პორტუგალიელი

მარია ფრანსისკა პორტუგალიელი (პორტ. Maria Francisca de Bragança, ესპ. María Francisca de Portugal; დ. 22 აპრილი, 1800 — გ. 4 სექტემბერი, 1834) — ბრაგანსას დინასტიის წარმომადგენელი. პორტუგალიის მეფე ჟუან VI-ისა და დედოფალ კარლოტა ხოაკინა ესპანელის უფროსი ქალიშვილი. პორტუგალიის ინფანტა დაბადებით. მონილას გრაფინია როგორც დონ კარლოს ესპანელის მეუღლე და მისი სამი ვაჟის დედა. მარია ფრანსისკა დაიბადა 1800 წლის 22 აპრილს ლისაბონში, პორტუგალიაში. იგი იყო პორტუგალიის მეფე ჟუან VI-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ კარლოტა ხოაკინა ესპანელის უფროსი ქალიშვილი. 1816 წლის 22 სექტემბერს, იგი ცოლად გაჰყვა დედამისის, დედოფალ კარლოტას უმცროს ძმას, მონილას გრაფ დონ კარლოსს, რომელთანაც შეეძინა სამი ვაჟი: კარლოს ლუისი (1818-1861), მონტემილონის გრაფი, ცოლად შეირთო მარია კაროლინა დე ბურბონ-სიცილიელი, თუმცა შვილები არ ჰყოლია; ხუან კარლოსი (1822-1887), მონტისონის გრაფი, ცოლად შეირთო მარია ბეატრიქს დე ჰაბსბურგ-ესტე, რომელთანაც სამი ვაჟი შეეძინა; ფერნანდო (1824-1861), გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო; 1833 წელს მარია ფრანსისკა, მისი შვილები და ქმარი ესპანეთიდან გააძევეს, რადგანაც მის ქმარს პრეტენზია ჰქონდა ესპანეთის ტახტზე, რომელის მის ძმისშვილ ისაბელ II-ს ეკუთვნოდა. თავდაპირველად ისინი პორტუგალიაში გაემგზავრნენ, თუმცა მას შემდეგ რაც პორტუგალიაში სამოქალაქო ომი დაიწყო, მარია ფრანსისკა თავის ოჯახთან ერთად დიდი ბრიტანეთისა და ირლანდიის გაერთიანებულ სამეფოში, ქალაქ ალვერსტოუკში დასახლა. აქ იგი ნესტიან ჰავას ვერაფრით შეეგუა და მალევე მძიმედ დაავადდა, რის გამოც 1834 წლის 4 სექტემბერს, 34 წლის ასაკში მარია ფრანსისკა გარდაიცვალა. მისი გარდაცვალებიდან სულ ოთხ წელიწადში, 1838 წელს დონ კარლოსმა ცოლად მარია ფრანსისკას ღვიძლი და, მარია ტერეზა პორტუგალიელი შეირთო, თუმცა მათ საერთო შვილები არ ჰყოლიათ. Jean-Charles Volkmann, Généalogie des rois et des princes, Edit. Jean-Paul Gisserot (1998).
ჯერენ მორაი

ჯერენ მორაი (თურქ. Ceren Moray; დ. 5 ივნისი, 1985, დიარბაქირი, თურქეთი) — თურქი მსახიობი. ჯერენ მორაი დაიბადა 1985 წლის 5 ივნისს, დიარბაქირში, თურქეთში. მორაი ბავშვობიდანვე ოცნებობდა მსახიობობაზე. სკოლის დამთავრების შემდეგ მან „Haliç“-ის უნივერსიტეტში ჩააბარა. ასევე სწავლობდა უნივერსიტეტის თეატრალურ განყოფილებაზე. მისი სამსახიობო დებიუტი 2003 წელს შედგა სერიალში „ბოლო ამოსუნთქვამდე“ . აქ ის ისეთ ცნობილ მსახიობებთან ერთად თამაშობდა, როგორებიც არიან: სალიჰ გუნეი, მუჯე არი და ნურსე იდიზი. 2004 წელს მსახიობი ახალ ტელესერიალში „ბიძია“ გადაიღეს. 2005 წელს კი მინი-სერიალში „მძიმედ სუნთქვა“ , სადაც მასთან ერთად მონაწილეობენ მსახიობები: სინემ ქობალი და ჰაქან ურალი. ჯერენმა ამ სერიალში საკუთარი სიმღერა შეასრულა. მსახიობმა პოპულარობა სერიალით „ეილულის პატარა პრობლემა“ — მოიპოვა, მაგრამ კრიტიკოსებისგან ყველაზე მაღალი შეფასება მან გახმაურებულ სერიალში - „მოპარული ცხოვრება", ეფსუნის როლის შესრულებისთვის დაიმსახურა. ეფსუნი არის ამბიციური გოგონა, რომელიც ყველაფერს აფუჭებს, ეჯიბრება თავის დას, თუმცა თავის და მაინც უყვარს, იგი სერიალის ბოლოს კეთილი პერსონაჟი ხდება. როგორც ერთ-ერთმა კრიტიკოსმა განაცხადა: „არათუ თურქულ კინემატოგრაფში, არამედ მსოფლიო კინოშიც ცოტა თუა ისეთი მსახიობი, რომელსაც ასე ღრმად შეეძლოს ადამიანის შურიანი და ბოროტი ბუნების დამაჯერებლად გადმოცემაო“. არაბეთის გაერთიანებული საამიროების MBC4 ტელეარხის პროგრამას „Türki Extra“, მსახიობმა ინტერვიუ მისცა და აღნიშნა, რომ 10 წელია, რაც ვეგეტერიანელი გახდა და სერიალ „თავქარიანის“ ბოლო სეზონის გადაღების პროცესში მან 39 კგ დაიკლო. „მე ვტიროდი, რადგან არ შემეძლო არც ერთი ჩემი კაბის ჩაცმა. წავედი ისევ ექიმთან. დავიწყე ბევრი საჭმლის მიღება, რათა წონაში მომემატებინა. ძილის წინ ფქვილეულის საზიზღარ ცხელ კერძს ვჭამდი"... როგორც იქნა მოვიმატე და ჩემს ძველ წონას დავუბრუნდი" - განაცხადა მან. ჯერენ მორაი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
მარლის სასახლე (პეტერგოფი)

მარლის სასახლე (რუს. Марли) — მინიატურული პავილიონი-სასახლე პეტერგოფის სასახლის პარკის დასავლეთ ნაწილში. სასახლემ თავისი სახელწოდება მიიღო 1717 წელს პეტრე I-ის მარლი-ლე-რუაში, საფრანგეთის მეფის რეზიდენციაში, სტუმრობის აღსანიშნავად. პეტერგოფის მარლი და გარშემო მდებარე ჭაობები და ბაღები არ ჰგავნან ფრანგულ პროტოტიპს. თავდაპირველად მარლის სასახლე გამოიყენებოდა ცნობილი ადამიანების საცხოვრებლად, რომლებიც სტუმრობდნენ პეტერგოფს, მაგრამ XVIII საუკუნის შუა წლებში მას უკვე მემორიალური ხასიათი ჰქონდა. აქ დიდი ხნის განმავლობაში ინახებოდა პეტრე I-ის გარდერობი და სხვა პირადი ნივთები. სასახლის მთელი მომდევნო ისტორიის განმავლობაში მისი დანიშნულება არ შეცვლილა. 1899 წელს სასახლე მთლიანად დაშალეს, რათა აღედგინათ ახალ ფუნდამენტზე. აუცილებელი რადიკალური სამოშაოები გამოიწვია სასახლის კედლებზე გაჩენილმა ბზარებმა. სარესტავრაციო სამუშაოებს ხელმძღვანელობდა ინჟინერი ა. სემიონოვი. სასახლე ძლიერ დაზიანდა დიდი სამამულო ომის დროს. ფასადების აღდგენა მოხდა მხოლოდ 1955 წელს და 1982 წელს მარლი, როგორც მუზეუმი, კვლავ გაიხსნა დამთვალიერებლებისათვის. ამჟამად მარლის სამუზეუმო კოლექციაში წარმოდგენილია უნიკალური ექსპონატები: პეტრე I-ის საზღვაო შინელი, წიგნები მისი ბიბლიოთეკიდან, მაგიდა „აფსიდური“ დაფით და მისი პირადი ჭურჭელი. Дворец "Марли" Дворец Марли в Петергофе Дворец Марли — элегантный павильон для знатных гостей ↑ Раскин А. Г., Кючарианц Д. А. «Петергоф. Дворцы, музеи, парки, фонтаны». СПб, 2005.
დერჟავინის სახლ-მუზეუმი

დერჟავინის სახლ-მუზეუმი (რუს. Музей-усадьба Державина) — რუსი პოეტის, გავრილ რომანის ძე დერჟავინის სახლი სანქტ-პეტერბურგში, მდინარე ფონტანკის სანაპიროზე, 118-ში, დერჟავინის შესახვევის მეზობლად. 2003 წლიდან ლიტერატურულ-მემორიალური მუზეუმია და არის პუშკინის ეროვნული მუზეუმის ფილიალი. ქალაქის კარ-მიდამო შედგება პოეტის სახლის, ორი წყვილი ფლიგელის, მცირე სასტუმრო კორპუსისა და ორანჟერეასაგან. ფონტანკის სახლი და მისი მშენებლობის გარემოებები პოეტმა გადმოგვცა თავის პოემებში „პირველი მეზობლისთვის“ (1780 წელი) და „მეორე მეზობლისთვის“ (1791 წელი). სახლის დიდ ორსვეტიან დარბაზში 1811 წლის შემდეგ იმართებოდა „რუსული სიტყვის მოყვარულთა საუბრები“. 1846 წელს შენობა გადააკეთეს რომაულ-კათოლიკური სასულიერო კოლეგიის საჭიროებისათვის. რეალურად სახლი გადაიქცა კათოლიკური მთავარეპისკოპოს-მიტროპოლიტის რეზიდენციად. საბჭოთა პერიოდში შიგნით განათავსეს კომუნალური ბინები. შენობის მუზეუმად გადაკეთების გადაწყვეტილება მიიღეს 1998 წელს. 2002-2003 წლებში ინტერიერი გადააკეთეს ეკატერინეს ეპოქის სტილში (ცნობილი ანალოგიების მიხედვით). საპროექტო სამუშაოები განახორციელა „ლენპროექტრესტავრაციის“ ინსტიტუტმა. მუზეუმმა პირველი დამთვალიერებლები მიიღო 2003 წლის 28 მაისს. რეკონსტრუქციის დროს შეიქმნა ასევე ულამაზესი პოლონური ბაღი, რომელშიც შესვლა ფასიანია. 2008 წელს ექსპლოატაციაში შევიდა სახლის სასტუმრო კორპუსი, ხოლო 2009 წელს გაიხსნა ორანჟერეა, სადაც განათავსეს ლიტერატურული კაფე. მუზეუმის ვებგვერდი
ბოზბინა

ბოზბინა (აზერ. Bozbinə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ზაქათალის რაიონში. ბოზბინა GEOnet სახელების სერვერზე
ჯარი (ზაქათალა)

ჯარი (აზერ. Car) — სოფელი აზერბაიჯანში, ზაქათალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 4 633 კაცი. ადგილის ისტორიული სახელწოდებაა ფიფინეთი. XVI საუკუნიდან აქ დამკვიდრდნენ ლეკები და ეწოდა ჭარი. მოსე ჯანაშვილის მიხედვით ჭარი ნიშნავს ჭაობიან ადგილს. იყო ჭარ-ბელაქანის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი დასახლებული პუნქტი. 1830 წელს ჭარის წინ გაშენდა ქალაქი ზაქათალა. XX საუკუნის დასაწყისში დასახლებული იყო ლეკებით და შედგებოდა 14 უბნისგან. მოსახლეობა შეადგენდა 4010 ადამიანს. ფიფინეთი ჭარ-ბელაქანი ჯარი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ ჯანაშვილი მ., „საინგილო“ // ძველი საქართველო / თაყაიშვილი ე., ტ. II, ტფილისი: ელექტრო მბეჭდავი სტამბა სპირიდონ ლოსაბერიძის, 1913. — გვ. 77-78.
ჯიჯიბინა

ჯიჯიბინა (აზერ. Çiçibinə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ზაქათალის რაიონში . ↑ Belediyye Informasiya Sistemi
ჯიმჯიმახი

ჯიმჯიმახი (აზერ. Cimcimax) — სოფელი აზერბაიჯანში, ზაქათალის რაიონში. ჯიმჯიმახი GEOnet სახელების სერვერზე
კარლოს ლუის დე ბურბონი

კარლოს ლუის დე ბურბონი (ესპ. Carlos Luis de Bourbón; დ. 31 იანვარი, 1818 — გ. 13 იანვარი, 1861) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე კარლ IV-ის უმცროსი ვაჟის, მონილას გრაფ დონ კარლოსისა და მარია ფრანსისკა პორტუგალიელის უფროსი ვაჟი. ესპანეთის ინფანტი და მონტემოლინის გრაფი. ესპანეთის დე ფაქტო მეფე კარლ VI-ის სახელით. მას მეფედ მხოლოდ კარლისტები მიიჩნევდნენ, თუმცა მას რეალურად არ ჰქონდა ეს წოდება და არც არანაირი ძალაუფლება გააჩნდა. ცოლად ჰყავდა თავისი მამიდაშვილი მარია კაროლინა დე ბურბონ-სიცილიელი, თუმცა შვილები არ ჰყოლია. კარლოს ლუისი დაიბადა 1818 წლის 31 იანვარს მადრიდში, ესპანეთში. იგი იყო ესპანეთის მეფე კარლ IV-ისა და დედოფალ მარია ლუიზა პარმელის უმცროსი ვაჟის, მონილას გრაფ დონ კარლოსისა და მისი პირველი მეუღლის, პორტუგალიის მეფე ჟუან VI-ისა და დედოფალ კარლოტა ხოაკინა ესპანელის შუათანა ასულ მარია ფრანსისკა პორტუგალიელის პირველი შვილი. 1845 წლიდან იგი წარმოადგენდა კარლისტების კანდიდატს ესპანეთის ტახტზე. 1850 წლის 10 ივლისს იგი დაქორწინდა თავის ღვიძლ მამიდაშვილზე, ნეაპოლისა და სიცილიის მეფე ფრანჩესკო I-ისა და მარია ისაბელ ესპანელის შუათანა ასულ მარია კაროლინა დე ბურბონ-სიცილიელზე. წყვილს შვილები არ ჰყოლია. 1861 წლის 13 იანვარს, ავსტრიის ქალაქ ტრიესტში, 42 წლის ასაკში კარლოს ლუისი გარდაიცვალა. მისმა დაკარგვამ დიდი გავლენა იქონია მის ცოლზე, რომელიც ამავე წლის 14 იანვარს გარდაიცვალა. ისინი დაკრძალეს ტრიესტის წმინდა კარლო ბორომეოს სახელობის კათედრალში. Walther L. Bernecker, Horst Pietschmann: Geschichte Spaniens. Von der frühen Neuzeit bis zur Gegenwart. 4. Auflage. Kohlhammer, Stuttgart 2005, ISBN 3-17-018766-X.
მარია კაროლინა დე ბურბონ-სიცილიელი

მარია კაროლინა დე ბურბონ-სიცილიელი (იტალ. Maria Carolina di Borbone-Due Sicilie; დ. 29 ნოემბერი, 1820 — გ. 14 იანვარი, 1861) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. სიცილიისა და ნეაპოლის მეფე ფრანჩესკო I-ისა და დედოფალ მარია ისაბელ ესპანელის შუათანა ასული. მონტემოლინის გრაფინია როგორც კარლოს ლუის დე ბურბონის მეუღლე. მარია კაროლინა დაიბადა 1820 წლის 29 ნოემბერს ნეაპოლში. იგი იყო ნეაპოლისა და სიცილიის მეფე ფრანჩესკო I-ისა და მისი მეორე ცოლის, მარია ისაბელ ესპანელის შუათანა ასული. 1850 წლის 10 ივლისს კასერტაში იგი დაქორწინდა ესპანეთის მეფე კარლ IV-ის შვილიშვილზე, მონტემოლინის გრაფ კარლოს ლუის დე ბურბონზე. წყვილს შვილები არ შეეძინა. მარია კაროლინა და მისი ქმარი გარდაიცვალნენ 1861 წელს, ავსტრიის ქალაქ ტრიესტში, ტიფისაგან. 1861 წლის 13 იანვარს გარდაიცვალა კარლოს ლუისი, ამ ამბავმა კი დააჩქარა მარია კაროლინას გარდაცვალაბა, რომელიც მეორე დღესვე, 14 იანვარს გარდაიცვალა 40 წლის ასაკში. ისინი დაკრძალეს ქალაქ ტრიესტის წმინდა კარლო ბორომოს სახელობის იეზუიტურ მონასტერში. I სიცილიელის შთამომავლობა
ჩობანქოლი

ჩობანქოლი (აზერ. Çobankol) — სოფელი აზერბაიჯანში, ზაქათალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 4,212 კაცი. ჩობანქოლი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ http://www.azerpost.az/?options=content&id=188
ადოლფ იოფე

ადოლფ იოფე (რუს. Адо́льф Абра́мович Ио́ффе დ. 1883 — გ. 1927) — რუსი სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე, რევოლუციონერი. 1903 წლიდან იყო რსდმპ წევრი, მენშევიკი. 1905-1907 წლების რევოლუციური მოძრაობის აქტიური მონაწილე. 1906-1907 წლებში იყო რსდმპ საზღვარგარეთის ბიუროს წევრი. 1908 წელს ლევ ტროცკისთან ერთად ვენაში გამოსცემდა გაზეთ „პრავდას“. იყო ტროცკის უახლოესი მეგობარი და თანამებრძოლი. 1917 წლიდან გადა ბოლშევიკი და პარტიის ცკ-ს წევრობის კანდიდატი. 1917 წლის აგვისტოდან იყო პეტროგრადის საქალაქო დუმის წევრი. იყო ოქტომბრის გადატრიალების აქტიური მონაწილე. 1918 წლის აპრილ-დეკემბერში იყო საბჭოთა რუსეთის ელჩი გერმანიაში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ადოლფ იოფე Adolf Joffe Archive at marxists.org "Adolph Joffe," Spartacus Educational. www.spartacus-educational.com/ Includes Trotsky's unfinished article about Joffe and Joffe's last letter to Trotsky (in Russian)
ხუან დე ბურბონი

ხუან დე ბურბონი (ესპ. Juan de Bourbón; დ. 15 მაისი, 1822 — გ. 18 ნოემბერი, 1887) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე კარლ IV-ის ვაჟის, მონილას გრაფ დონ კარლოსისა და მარია ფრანსისკა პორტუგალიელის შუათანა ვაჟი. ესპანეთის დე ფაქტო მეფე ხუან III-ის სახელით, როგორც კარლისტთა პარტიის ლიდერი და საფრანგეთის მეფობის ლეგიტიმური კანდიდატი ჟან III-ის სახელით, როგორც ლუი XIV-ის პირდაპირი შთამომავალი. ხუანი დაიბადა 1822 წლის 15 მაისს არანხუესის სასახლეში, მადრიდში. იგი იყო მონილას გრაფ დონ კარლოსისა და მისი პირველი ცოლის, მარია ფრანსისკა პორტუგალიელის შუათანა ვაჟი. მამის მხრიდან მისი ბაბუა ესპანეთის მეფე კარლ IV, ხოლო დედის მხრიდან პორტუგალიის მეფე ჟუან VI იყო. 1833 წელს ოჯახთან ერთად პორტუგალიაში, 1834 წელს კი ინგლისში გაიქცა. 1847 წლის 6 თებერვალს იგი დაქორწინდა მოდენას ჰერცოგ ფრანჩესკო IV-ის ასულ მარია ბეატრიქს დე ჰაბსბურგ-ესტეზე. ხუანი და მარია ბეატრიქსი 1848 წლის რევოლუციამდე მოდენაში ცხოვრობდნენ, ამის შემდეგ კი ისინი ჯერ ავსტრიაში, შემდეგ კი ინგლისში გაიქცნენ და ლონდონში დასახლდნენ. 1853-55 წლებში იგი ცოლთან ერთად ესპანეთში დაბრუნდა. 1860 წლის 13 იანვარს, მას შემდეგ რაც მისი უფროსი ძმა გარდაიცვალა, ხუანი ესპანეთის კარლისტურმა მოძრაობამ ესპანეთის დე ფაქტო მეფედ სცნო. ამან ცხადია ესპანეთის მთავრობის შეშფოთება და ხუანის დაპატიმრების მცდელობა გამოიწვია. თავისი ლიბერალური შეხედულებების გამო, ძმისა და მამისაგან განსხვავებით, იგი კარლისტებისაგან ნაკლებ მხარდაჭერას იღებდა. ამ ყოველივეს გამო, კარლისტები მას მალევე განუდგნენ და მის ნაცვლად ესპანეთის დე ფაქტო მეფე კარლ VII-დ მისივე ვაჟი კარლოსი აირჩიეს. მიუხედავად ამისა, ზოგიერთი კარლისტი, როგორებიცაა რამონ კარბრერა და ჰერცოგი დე შამბორი ესპანეთის მეფედ კვლავ ხუანს მიიჩნევდნენ, მანამ, სანამ 1868 წელს იგი თავისი ნებით არ გადადგა. იგი პენსიაზე გავიდა და მესამე კარლისტურ ომში თავის ძმას უჭერდა მხარს. 1883 წლის 24 აგვისტოს, საფრანგეთის ტახტის ლეგიტიმური მემკვიდრის, შამბორის ჰერცოგ ანრი დე ბურბონის უშვილოდ გარდაცვალების გამო საფრანგეთის ტახტის ახალ ლეგიტიმურ მემკვიდრედ მისი უახლოესი ნათესავი აირჩიეს, რომელიც ხუანი იყო, როგორც ლუი XIV-ის პირდაპირი შთამომავალი. ამრიგად იგი საფრანგეთის ტახტის მემკვიდრე გახდა, თუმცა ტახტისათვის ბრძოლა არ დაუწყია. ხუანი გარდაიცვალა 1887 წლის 18 ნოემბერს ინგლისში, 65 წლის ასაკში. კარლოს მარია (1848-1909), ესპანეთისა და საფრანგეთის ტახტის მემკვიდრე, ცოლად შეირთო მარგერიტა დე ბურბონ-პარმა, რომელთანაც შეეძინა შვილები, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა ბერტა დე როანზე; ალფონსო კარლოსი (1849-1936), საფრანგეთის ტახტის მემკვიდრე, ცოლად შეირთო მარია დას ნევეს პორტუგალიელი, თუმცა შვილები არ ჰყოლია. Carlos Collado Seidel: Der Spanische Bürgerkrieg. Geschichte eines europäischen Konflikts. C. H. Beck, München 2006, ISBN 3-406-54095-3. Ramon del Valle-Inclán: Der Karlisten Krieg. Klett-Cotta, Stuttgart 1981, ISBN 3-12-901981-2.
მალო-კრესტოვსკის ხიდი

მალო-კრესტოვსკის ხიდი (რუს. Мало-Крестовский мост) — ერთ-ერთი ხიდი სანქტ-პეტერბურგში პეტროგრადის რაიონში, მდინარე კრეშოვსკაზე, რომელიც ერთმანეთთან აკავშირებს ქვის და კრესტოვსკის კუნძულებს. ლენინგრადის 1960-იანი წლების ხიდების არქიტექტურის ერთ-ერთი ყველაზე ნათელი მაგალითი. ხიდი მდებარეობს დინამოს გამზირის ღერძზე. მალო-კრესტოვსკის ხიდთან მდებარე უახლოესი მეტრო სადგურებია: კრესტოვსკის კუნძული (1500 მეტრი) და ჩკალოვსკაია (1700 მეტრი). ხიდს სახელი არაერთხელ შეეცვალა: კამენო-კრესტოვსკის ხიდი (1849-1875 წლებში), პატარა კრესტოვსკის ხიდი (1860-1920 წლებში), 1920-იანი წლებიდან კი თანამედროვე სახელი მალო-კრესკოვსკის ხიდი. დაახლოებით 1817 წელს, ამ ადგილას იდგა მცურავი ხიდი. დაახლოებით 1840-1842 წლებში ხის ხიდი აშენდა. ხიდის პროექტი ორი ავტორის მიერ იყო შედგენილი, მათ შორის ერთ-ერთი ლეიტენანტი პლასესოვი (1940-1941 წლებში). 1960 წლისთვის ხის ხიდის საყრდენების მდგომარეობა გაუარესდა და ამან გამოიწვია კაპიტალური ხიდის აშენების საჭიროება. 1961-1962 წლებში ახალი რკინაბეტონის ხიდი ააგეს ინჟინერ ი. ლ. იურკოვისა და არქიტექტორ ლ. ა. ნოსკოვის პროექტის მიხედვით. ხიდი განკუთვნილია ავტომობილების და ფეხით მოსიარულეთათვის. ხიდის სავალი ნაწილზე შესაძლებელია ორი სატრასპორტო საშუალების გადაადგილება. ტროტუარები დაფარულია ასფალტით. აქვს რკინის მოაჯირეები. სიგანე ტროტუარებით — 13 მეტრი, საერთო სიგრძე — 56 მეტრია. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 438. — 511 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 303. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 71. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Мало-Крестовский мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [https://web.archive.org/web/20171107221250/http://encspb.ru/object/2804006656 დაარქივებული 2017-11-07 საიტზე Wayback Machine. Крестовские мосты] //Энциклопедия Санкт-Петербурга ↑ Повесть о ленинградских мостах 1971. sfn error: no target: CITEREFПовесть_о_ленинградских_мостах1971 (help) ↑ Петербургская топонимика 1997. sfn error: no target: CITEREFПетербургская_топонимика1997 (help) ↑ Мосты и набережные Ленинграда 1963. sfn error: no target: CITEREFМосты_и_набережные_Ленинграда1963 (help) ↑ Степнов 1991. sfn error: no target: CITEREFСтепнов1991 (help)