laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ლურჯწვერა

Bluebeard (ფრანგ. Barbe bleue) — ფრანგული ფოლკლორული ზღაპარი. ყველაზე ცნობილი გადარჩენილი ვერსია დაიწერა შარლ პეროს და გამოიცა ბარბინის მიერ პარიზში 1697 წელს „Histoires ou contes du temps passé“-ში. ზღაპარი მოგვითხრობს მდიდარი ძალადობრივი კაცის მიერ ჩადენილ თავისივე ცოლების მკვლელობაზე და მისი ერთი ცოლის მცდელობაზე, რომ თავიდან აირიდოს მისი წინამორბედების ბედი. „თეთრი მტრედი“, „ყაჩაღი საქმრო“ და „ფიტჩერის ჩიტი“ არის „ლურჯწვერას“ მსგავსი ზღაპრები. ↑ Charles Perrault (1628-1703). CLPAV.
უნგრული სამზარეულო

უნგრული სამზარეულო (უნგრ. Magyar konyhaművészet) — უნგრეთის ეროვნული სამზარეულო, რომელიც გამოირჩევა დიდი მრავალფეროვნებით. ტრადიციული უნგრული კერძები ძირითადად ხორცის, სეზონური ბოსტნეულის, ხილის, ახალი პურის, რძის პროდუქტებისა და ყველისგან მზადდება. პაპრიკა, სანელებლისა და წიწაკის კვინტესენცია ხშირად ასოცირდება უნგრეთთან და გამოიყენება უამრავ კერძში. ტიპურ უნგრულ საკვებში გამოიყენება დიდი რაოდენობით ყველისა და ხორცის ნაწარმი მეზობელი დასავლეთ სლავური (ჩეხური, პოლონური და სლოვაკური) სამზარეულოების მსგავსად. ქათმის, ღორისა და ძროხის ხორცი ძალიან ხშირია, ხოლო ინდაური, იხვი, ცხვარი და თევზი ნაკლებად გამოიყენება (ძირითადად განსაკუთრებულ ღონისძიებაზე/დღესასწაულებზე). უნგრეთი ასევე ცნობილია მაღალხარისხიანი და შედარებით იაფი სალიამითა და ძეხვეულით, რომლებიც ძირითადად ღორის და ძროხის ხორცისგან მზადდება. პური უნგრული სამზარეულოს ერთ-ერთი მთავარი ნაწილია. იგი მთავარ კერძთან ერთად მიირთმევა. 1990 წელს კომუნიზმის დაცემამდე თეთრი პური ადვილად ხელმისაწვდომი და მოთხოვნადი იყო, უნგრელები ამაყობდნენ მაღალხარისხიანი პურით. კაპიტალიზმის გავრცელების შემდეგ, მცხობელების ფინანსური მდგომარეობის გაუარესების გამო შემცირდა პურ-ფუნთუშეულის ხარისხი. მიუხედავად ამისა, უამრავმა ადამიანმა სცადა ხარისხის გაუმჯობესების უზრუნველყოფა, რის შედეგადაც ბოლო წლებში მდგომარეობა შესამჩნევად გაუმჯობესდა. უნგრული სამზარეულო საიტზე Curlie
Google Scholar

Google Scholar (გუგლის აკადემია) — ამერიკული კორპორაცია Google-ის ყველა სამეცნიერო დარგის და ნაწარმოების ყველა ფორმის უფასო საძიებო სისტემა. სისტემა მწყობრშია 2004 წლის ნოემბრიდან. Google Scholar-ი ასრულებს მსოფლიო მასშტაბით არა მხოლოდ ონლაინ დოკუმენტების ძიებას, არამედ ბიბლიოთეკების კატალოგებში აღნუსხულ გამოცემებზე. „სამეცნიერო“ ძიების შედეგების გენერაცია ხდება სრული ტექსტური ჟურნალების სტატიებში, ტექნიკურ ანგარიშებში, პრეპრინტებში, დისერტაციებში, წიგნებში სხვა დოკუმენტებში და ვებ-გვერდებზე, რომლებიც „სამეცნიერო“ კატეგორიას მიეკუთვნება განთავსებული მინიშნებების (სხვა დოკუმენტებზე ბმულებით) გამოყენებით. ძიების შედეგს Google Scholar აჩვენებს ბიბლიოგრაფიული აღწერის ფორმით სტატიების ბმულების დართვით. Google Scholar ითვლის ავტორის ციტირების სხვადასხვა ინდექსს მის ბაზაში ჩართული ინფორმაციის გამოყენებით.   Google Scholar ციტირების ინდექსების აპარატის კორექტული მუშაობისთვის ავტორმა უნდა შექმნას პერსონალური პროფილი. ოფიციალური საიტი ყანჩელი, თეიმურაზ (2018). ციტირების მართვის მიზნით Google Scholar -ის ავტორის პროფილის შექმნა და მართვა დაარქივებული 2022-04-08 საიტზე Wayback Machine. . DOI 10.13140/RG.2.2.22706.09929. თსუ. 6 გვ. Google Scholar. (გზამკვლევი). სამეცნიერო კვლევებისა და განვითარების დეპარტამენტი. თსუ. 18 გვ.
მოსკოვის სამების ტაძარი (ტროიცე-გოლენიშჩევო)

მოსკოვის სამების ტაძარი (რუს. Храм Троицы) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ჩრდილო-დასავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის რამენკის რაიონში. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია სამების სახელზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. სოფელი გოლენიშჩევო, პირველად მოიხსენიება 1406 წელს. იგი იყო კიევის მიტროპოლიტის კიპრიანეს ქალაქგარე საზაფხულო რეზიდენცია. 1474 წელს მიტროპოლიტმა გერონტიმ ააგო იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია. XVII საუკუნეში უკვე არსებობდა ხის სამების ეკლესია წმინდა ლეონტის ეგვტერით. 1644-1645 წლებში ლარიონ უშაკოვმა ნიჟნი-ნოვგორედელი ხუროთმოძღვარის ანტიპ კონსტანტინოვის პროექტის მიხედვით მის ადგილზე ააშენეს ქვის ტაძარი. სამრეკლო და სატრაპეზო ააშენეს 1660 წელს. 1860 წელს სამრეკლო გადააკეთეს, ხოლო წმინდა აღაპის ეგვტერი გააგრძელეს ახალი სატრაპეზოს შენობით. 1812 წლის რუსეთ-საფრანგეთის ომის დროს სოფელი დაიპყრო ნაპოლეონის ჯარებმა, ტაძარში კი განათავსეს საჯინიბო. მოსკოვის დიდმა ხანძარმა გაანადგურა ხის კანკელი, მაგრამ რამდენიმე ხატი გადარჩა, რადგან მიმდინარე მოვლენებამდე ცოტა ხნით ადრე გატანილი ჰქონდათ განახლებისათვის. 1898-1902 წლებში ტაძარი რამდენჯერმე განაახლეს. 1970-იან წლებში ეკლესია გაარემონტეს. 1990 წელს დაიწყო ეკლესიის გადაცემის ცერემონიალი. მომდევნო წლის 8 იანვარს შედგა პირველი ლოცვა. ღვთისმსახურება კი აღსდგა 1992 წელს. ამჟამად ყოველ შაბათსა და კვირას ეკლესიაში იმართება ლიტურგია, მოქმედებს საკვირაო სკოლა, სამრევლო ბიბლიოთეკა. სამების ეკლესია არის კარვისებური გუმბათის მქონე ნაგებობა. მსგავსი ტაძრების მშენებლობა დაიწყო XVI საუკუნეში და აკრძალეს პატრიარქ ნიკონის რეფორმების დროს 1653 წელს. მთავარი ტაძრის კარვისებური გუმბათი რვაკუთხაა. ეგვტერებს გააჩნია ცალკე აფსიდები. Фотографии на сайте народного каталога православной архитектуры Храм Троицы Живоначальной в Троицком-Голенищеве, сайт «Православие»
მოსკოვის ალექსანდრე ნეველის ტაძარი (პოკროვსკის თავშესაფარი)

მოსკოვის ალექსანდრე ნეველის ტაძარი (რუს. Храм Александра Невского) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XIX საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ბასმანის რაიონში, ბაკუნინის ქუჩა 81/55-ში. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ალექსანდრე ნეველის სახელზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. მოსკოვის ალექსანდრე ნეველის ტაძარი დაარსდა 1858 წელს პოკროვსკის თავშესაფარში. ახლადდაარსებულ ტაძარს კი უწოდეს ალექსანდრე ნეველის სახელი. წლის ბოლოსთვის ეკლესია აკურთხა მოსკოვისა და კოლომენსკის მიტროპოლიტმა ფილარეტმა (დროზდოვი). 1883 წელს შენობა გააფართოვეს. ტაძარს მიაშენეს ეგვტერი, რომელიც აკურთხეს ქსენია პეტერბურგელის სახელზე. ეგვტერი 7 ნოემბერს აკურთხა მოსკოვისა და კოლომენის პატრიარქმა ინოკენტმა (ბენიამინოვი). ქსენია იყო იმპერატორ ალექსანდრე III-ის ქალიშვილი, რომელიც წმინდანად შერაცხეს 1988 წელს რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ადგილობრივ კრებაზე. საბჭოთა ხელისუფლების ანტირელიგიური კამპანიის პერიოდში თავშესაფარი დახურეს. 1920 წელს მისი შენობა ეკლესიასთან ერთად გადაეცა ხალხს. თავშესაფრის შენობას იყენებდნენ საცხოვრებლად, აქვე განათავსეს ტექნიკუმი, ფაბრიკის საამქრო და ასევე ტექნო-სავაჭრო ცენტრი. 1998 წელს თავშესაფარი ეკლესიასთან ერთად მიაწერეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარს. ამავე წელს ტაძარში დაარსდა საპატრიარქო მეტოქი. ამჟამად სადღესასწაულო დღეებში ტაძარში მიმდინარეობს ლიტურგია. მიმდინარეობს აღდგენითი სამუშაოები. ტაძრის წინამძღვარია არქიმანდრიტი დიონისე (შიშიგინი). ტაძარზე მიბმულ შენობაში განთავსებულია საკვირაო სკოლა და მოსკოვის საპატრიარქოს გამომცემლობის მაღაზია. ტაძრის დღესასწაულია ალექსანდრე ნეველის ხსენების დღე - 6 დეკემბერი. О храме Александра Невского блг.кн. при б. Покровской богадельне Храм Александра Невского при Покровской богадельне დაარქივებული 2015-04-02 საიტზე Wayback Machine. Храм блгв. Александра Невского при бывшей Покровской богадельне
ნინო ხუბულავა

ნინო ბესარიონის ასული ხუბულავა (დ. 29 ოქტომბერი, 1917, სოფელი ეკი, სენაკის მუნიციპალიტეტი, — გ. 27 მაისი, 1935, თბილისი) — ერთ-ერთი პირველი ქართველი მფრინავი ქალი. საკ. ალკკ. წევრი 1931 წლიდან. ნინო ხუბულავა დაიბადა 1917 წლის 29 ოქტომბერს ხელმოკლე ოჯახში. ოჯახის მეოთხე შვილი იყო. მშობლები მაშინ გარდაეცვალა როდესაც 4 წლისა იყო. სწავლობდა თბილისის კამოს სახელობის საფაბრიკო-საქარხნო სკოლაში 1930–32 წლებში, შემდგომ იქვე დაიწყო მუშაობა. 1932 წელს ჩაირიცხა პატაისკის მფრინავთა კურსებზე. 1934 წელს დაამთავრა თბილისის აეროკლუბთან შექმნილი საფრენოსნო სკოლა. მფრინავი 1935 წელს გახდა. იგი საავიაციო საქმის პროპაგანდის მიზნით მამაკაც მფრინავ ჯგუფთან ერთად აწყობდა გადაფრენებს საქართველოს რაიონებსა და სოფლებში, გაზეთ „ახალგაზრდა კომუნისტით“ პროპაგანდას უწევდა საფრენოსნო საქმეს, რის შედეგად გაზეთის მკითხველთა შემოწირულებით ააგეს თვითმფრინავები „ზესტაფონი“, „სამრეწველო კოოპერაცია“, „რაბისი“. 1980 წელს ქალაქ ცხაკაიაში, მე-7 საშუალო სკოლის ეზოში, დაიდგა ხუბულავას ბიუსტი, რომლის ავტორები იყვნენ: რ. რუხაძე, გ. დრონოვი და დ. თევდორაძე, ხოლო ინიციატორი იზოლდა ჩიკვაიძე. ნინო ხუბულავა გარდაიცვალა 1935 წლის 27 მაისს, 17 წლის ასაკში. გარდაცვალების მიზეზის ოფიციალური ცნობა არარსებობს. დაკრძალულია ვერის სასაფლაოზე. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 პირველი მფრინავი ქალები სამეგრელოდან ↑ ჩინჩილაკაშვილი ტ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 512.
მოსკოვის მიქაელ მთავარანგელოზის ტაძარი (ტროპარიოვო)

მოსკოვის მიქაელ მთავარანგელოზის ტაძარი (რუს. Храм Архангела Михаила в Тропарё) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის დასავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის ტროპარიოვო-ნიკულინოს რაიონში. მას შემდეგ, რაც იგი დაუბრუნდა მრევლს, გახდა საპატრიარქო მეტოქი. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. მიქაელ მთავარანგელოზის ხის ტაძარი სოფელ ტროპარიოვოში ორჯერ გადააკეთეს, უკანასკნელად 1669 წელს. XVII საუკუნის ბოლოს დამწვარი ხის ეკლესიის ადგილზე დაიწყეს ქვის ტაძრის მშენებლობა, რომელიც დაასრულეს 1694 წელს. ტაძარი ააშენეს ნოვოდევიჩის მონასტრის ფინანსებით, რომელსაც მაშინ ეკუთვნოდა სოფელი ტროპარიევო. ტაძროს პროექტის ავტორის შესახებ ზუსტი მონაცემები ისტორიულ დოკუმენტებს არ შემოუნახავს. 1694 წლის 25 ოქტომბერს დაამზადეს ოდიკი. 1812 წლის საფრანგეთ-რუსეთის ომის შედეგად ტაძარი უმნიშვნელოდ დაზარალდა. 1823 წელს ეკლესია გაარემონტეს. 1939 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა. გალავანი დაანგრიეს (დატოვეს მხოლოდ ჭიშკარი), ეკლესიის შიდა აღჭურვილობა განდგურდა, სამრეკლო მოანგრიეს. 1960-იან წლებშიშენობაში განათავსეს „მოსფილმის“ დეკორაციების საწყობი.1970-იან წლებში ტაძრის ფასადი გაარემონტეს. 1988 წელს რუსეთის გაქრისტიანების 1000 წლისთავთან დაკავშირებით გამოვიდა მოსკოვის ხელისუფლების დადგენილება, რომლის მიხედვითაც მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია გამოსაყენებლად გადასცეს მოსკოვის საპატრიარქოს. გადაწყვეტილება მაშინვე არ შესრულებულა, შენობა კვლავ ეკავა მოსკოვის სამხატვრო კომბინატს. ტაძრის კურთხევა შედგა 1989 წლის 23 თებერვალს. მომავალ წლებში ააშენეს ეკლესიის მსახურთათვის სახლი, სანათლავი ტაძარი და ბიბლიოთეკა, საკვირაო სკოლა, საეკლესიო ჭურჭლის მაღაზია აღმოსავლეთ მხარეს დააყენეს სამახსოვრო ნიშანი, რომელზეც ჩამოთვლილი იყო სოფელ ტროპარიევოს იმ ადამიანების სია, რომლებიც დაიღუპნენ დიდ სამამულო ოში. ეკლესიის ტერიტორიაზე ააშენეს წმინდა ვიტალის სამლოცველო, სადაც დილის მსახურების შემდეგ იწყებოდა პანაშვიდები. ტაძრის დღესასწაულები არის: 23 თებერვალი - წმინდა ხარლამპის ხსენების დღე. 14 აგვისტო - შემოყვანება პატიოსანთა ძელთა ცხოველმყოფელისა ჯვარისა უფლისა. 19 სექტემბერი - ხსენება საკვირველებისა, ქმნილისა მთავარანგელოზისა მიქაელის მიერ კოლასეს შინა, რომელ არს ხონა. 21 ნოემბერი - მთავარანგელოზობა. კრება წმიდისა მთვარანგელოზისა მიქაელისა და სხვათა უხორცოთა ზეცისა ძალთა; Официальный сайт храма Расписание Богослужений Наша газета — издание воскресной школы храма Архангела Михаила в Тропарево დაარქივებული 2018-04-07 საიტზე Wayback Machine. Михайловское благочиние დაარქივებული 2022-06-08 საიტზე Wayback Machine. Фотографии на сайте народного каталога православной архитектуры
შოთა იათაშვილი

შოთა იათაშვილი (დ. 2 სექტემბერი, 1966, თბილისი) — ქართველი პოეტი, პროზაიკოსი, მთარგმნელი და არტ-კრიტიკოსი. ლიტერატურული პრემია „საბას“ ლაურეატი 2005 წელს, წლის საუკეთესო პოეტური კრებულის ნომინაციაში. შოთა იათაშვილი დაიბადა 1966 წლის 2 სექტემბერს. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მექანიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი 1988 წელს, 1990 წელს კი საზოგადოებრივ პროფესიათა ფაკულტეტის კინოსარეჟისორო კურსები. 1989–1990 წლებში იყო 46-ე საშუალო სკოლის მათემატიკის მასწავლებელი; 1990–1991 წლებში კინოსტუდიის რეჟისორის ასისტენტი; 1992 წელს ტელეკომპანია „იბერვიზიის“ რეჟისორი. 1993 წელს გამოიცა მისი პოეტური დებიუტი „სიკვდილის ფრთები“. 1993–1997 წლებში მუშაობდა ლიტერატურული გაზეთების „რუბიკონის“ და „მესამე გზის“ რედაქტორად. 1994–1996 წლებში იყო თბილისის პერფორმანსის თეატრის რეჟისორი და მსახიობი; 1995–1997 წლებში გაზეთ „სერაფიმის თეატრის“ მთავარი რედაქტორი; 1997–2000 წლებში ჟურნალ „სტუდიის“ ლიტერატურული ნაწილის გამგე. 2003 წლიდან არის გამომცემლობა „კავკასიური სახლის“ რედაქტორი. ავტორია 8 პოეტური და მოთხრობების 3 კრებულისა. მისი ნაწარმოებები თარგმნილია ინგლისურ, გერმანულ, ფრანგულ, რუსულ, რუმინულ, აზერბაიჯანულ, ჰოლანდიურ, პორტუგალიურ, უკრაინულ, ესტონურ, ლატვიურ და ალბანურ ენებზე. მონაწილეობდა საერთაშორისო პოეტურ ფესტივალებში: ORIENT-OCCIDENT (კურტ-დე არჯესი, რუმუნეთი, 2006), EST-QUEST (დი, საფრანგეთი 2006), Poetry International (როტერდამი, 2007), V და VI პოეტური ბიენალე (მოსკოვი, 2007, 2009), SOTZIA (ტალინი, 2008), „პოეზიის დღეები“ (რიგა, 2008), Киевские лавры (კიევი, 2009) და სხვა. ქართულად თარგმნა სიუზან სონტაგისა და ამერიკელი პოეტების შემოქმედება. 2011 — ლიტერატურული პრემია „საბა“, წლის საუკეთესო კრიტიკა (ლიტ. კრიტ. ნაშრომისათვის „დალაგება“, 2010) 2009 — საერთაშორისო პრემია „Киевские лавры“; 2007 — ლიტერატურული პრემია „საბა“, წლის საუკეთესო პოეტური კრებული. სანამ დროა : ლექსები (ავტორი). — თბილისი, სიესტა, 2006. — 92გვ. — ISBN 99940-881-0-6 ფოტომამები : მოთხრობები (ავტორი). — თბილისი, ბაკურ სულაკაურის გამ-ბა, 2005. — 175გვ. — ISBN: 99940-30-46-9 ფანქარი ცაში : ლექსები (ავტორი). — თბილისი, კავკასიური სახლი, 2004. — 239გვ. — ISBN: 99928-71-53-9 ყვავილთა ყვავილი და ინჟინერი : მოთხრობები (ავტორი). — თბილისი, კავკასიური სახლი, 2000. — 76გვ. კონტრაჟური : მოთხრობები (ავტორი). — თბილისი, მერანი, 1998. — 176გვ. საღეჭი რეზინა : ლექსები (ავტორი). — თბილისი, წიგნი, 1994. — 48გვ. შოთა იათაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი შოთა იათაშვილი — poetry.ge ლექსები
ამერიკის შეერთებული შტატების მოქალაქეობა

ამერიკის შეერთებული შტატების მოქალაქეობა — პიროვნების პოლიტიკური და იურიდიული სტატუსი, რომლის დროსაც მის უფლებებს იცავს ამერიკის შეერთებული შტატების კონსტიტუცია, ხოლო მას იმავე კონსტიტუციით განსაზღვრული ვალდებულებები გააჩნია აშშ-ის მიმართ. ამერიკის შეერთებული შტატების მოქალაქე ავტომატურად ხდება ნებისმიერი აშშ-ის დაქვემდებარებაში მყოფ ტერიტორიაზე დაბადებული ინდივიდი (აშშ-ის 50 შტატის და კოლუმბიის ოლქის გარდა იგულისხმება აშშ-ის სხვა ტერიტორიებიც: პუერტო-რიკო, გუამი, ჩრდილოეთ მარიანას კუნძულები, ვირჯინის კუნძულები და სხვ.). ინდივიდის ნატურალიზაციისთვის უნდა დაიცვას შემდეგი პუნქტები: ინდივიდის ასაკი უნდა აღემატებოდეს 18 წელს (ეს პუნქტი არ მოქმედებს, თუ ინდივიდის ერთ-ერთი მშობელი უკვე არის აშშ-ის მოქალაქე). ინდივიდს უნდა ჰქონდეს ნაცხოვრები აშშ-ში ხუთი წლის განმავლობაში მუდმივი მაცხოვრებლის სტატუსით (თუ ინდივიდის ცოლი ან ქმარი აშშ-ის მოქალაქეა, ეს დრო სამ წლამდე მცირდება). ინდივიდი უნდა ფლობდეს „მაღალ მორალურ თვისებებს“. ინდივიდმა უნდა წარმატებით ჩააბაროს ტესტი ინგლისური ენის და აშშ-ის ისტორიის ცოდნის დასამტკიცებლად. ინდივიდმა უნდა დადოს აშშ-ის ერთგულების ფიცი. ↑ 3 different United States (Hooven & Allison vs Evatt). ↑ Black's Law 6th, გვ. 1533.
მოსკოვის ღვთისმშობლის ხარების ტაძარი (პეტროვსკის პარკი)

მოსკოვის ღვთისმშობლის ხარების ტაძარი (რუს. Храм Благовещения Пресвятой Богородицы) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XIX საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ჩრდილოეთის ადმინისტრაციული ოლქის აეროპორტის რაიონში. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის ხარების სახელზე, ეგვტერები კი ბოგოლიუბსკის ღვთისმშობლის ხატის, სვიმეონ ღვთისმიმრქმელისა და ანა წინასწარმეტყველისა და ღირსი ქსენოფონტეს, მისი მეუღლე მარიამისა და მათი ძეების არკადი და იოანეს სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. 1841 წელს ანა დიმიტრის ასულმა ნარიშკინამ თხოვნით მიმართა რუსეთის იმპერატორ ნიკოლოზ I-ს, რათა თავის დასასვენებელ სახლთან, პეტროვსკის პარკში აეშენებინა ეკლესია. ნარიშკინამ თანხმობა მიიღო და ტაძრის პროექტი დაუკვეთა არქიტექტორ ევგრაფ ტიურინს. არქიტექტორის ჩანაფიქრის მიხედვით ეკლესია უნდა ყოფილიყო ორსართულიანი, გალერეით და ორი სამრეკლოთი დამშვენებული. ტაძრის შენობა პროექტის მიხედვით ძალიან ჰგავდა პეტროვსკის სასახლეს, მაგრამ შემცირებულ ზომებში, რაც არ მოეწონა ნიკოლოზ I-ს და პროექტი არ დაამტკიცა. ახალი პროექტი დაუკვეთეს ფიოდორ რიხტერს. პროექტი დაამტკიცეს. ეკლესიის მშენებლობა დაიწყეს 1844 წელს ნარიშკინების ფინანსებით. მშენებლობა დაასრულეს 1847 წელს, ზემო ეკლესიის საკურთხეველი აკურთხეს ღვთისმშობლის ხარების სახელზე, ხოლო ქვემო ეკლესიის ეგვტერებიდან ერთი სვიმეონ ღვთისმიმრქმელისა და ანა წინასწარმეტყველის სახელზე, ხოლო მეორე ღირსი ქსენოფონტეს, მისი მეუღლე მარიამისა და მათი ძეების არკადი და იოანეს სახელზე. 1904 წელს ტაძარი გააფართოვეს მრევლის ფინანსებით. საკურთხეველი აკურთხეს 1904 წლის 25 ნოემბერს. 1916-1917 წლებში ეკლესია მოხატა მხატვარმა ალექსანდრე ბოროზდინმა. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგი ტაძრის ისტორიის შესახებ სანდო წყაროები არ არსებობს. სავარაუდოდ იგი საბოლოოდ დახურეს 1934 წლის შუა პერიოდში და გადაეცა ჟუკოვის აკადემიას. ზუსტადაა ცნობილი დოკუმენტების მიხედვით, რომ 1970 წლიდან 1990 წლამდე შენობაში განთავსებული იყო აკადემიის საწყობი. 1991 წლის 22 სექტემბერს ეკლესია გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. 1997 წლის 6 სექტემბერს, ტაძრის კურთხევიდან 150 წლისთავის აღსანიშნავად ეკლესიაში დასრულდა სარემონტო სამუშაოები. Паламарчук П. Г. Москва в границах 1917 года // Сорок сороков Краткая иллюстрированная история всех Московских храмов. — Москва: Астраль, 2004. — Т. 3. — С. 83 — 86. — 744 с. — 7000 экз. — ISBN 978-5-271-07711-1. Указатель московских церквей / сост. Александровский М.. — Москва: Русская Печатня, 1915. — С. 16. — 75 с. П.Н. Шармин Церковь Благовещения в Петровском парке // Москва. Энциклопедический справочник.. — Москва: Большая Российская Энциклопедия, 1992.
მოსკოვის ბორისისა და გლების ტაძარი (დეგუნინო)

მოსკოვის ბორისისა და გლების ტაძარი (რუს. Храм Бориса и Глеба) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVI საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ჩრდილოეთის ადმინისტრაციული ოლქის დასავლეთ დეგუნინოს რაიონში. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ბოსისისა აკურთხეს და გლების სახელზე, ხოლო ეგვტერები ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა და ღვთისმშობლის ხატის „ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის“ სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ისტორიულ დოკუმენტებში ბორისისა და გლების ტაძარი სოფელ დეგუნინოში პირველად მოიხსენიება 1585 წელს, პოლონურ-ლივონიური ჯარების მიერ სოფლის განადგურებასთან დაკავშირებით, მაგრამ თავად დასახლება სოფლად ითვლება უკვე 1339 წლიდან. ტაძრის განადგურებასთან დაკავშირებით XVII საუკუნეში დეგუნინო მოიხსენიება როგორც სოფელი. 1633 წელს დამწვარი ეკლესიის ადგილზე ააგეს ახალი, ისევ ხის ტაძარი, რომლის ეგვტერიც აკურთხეს იოანე ღვთისმეტყველის სახელზე. 1676 წლის დოკუმენტებში ეკლესია მოიხსენიება, როგორც წმინდა მოციქულის იოანე ღვთისმეტყველის სახელობისა, რომელსაც აქვს ბორისისა და გლების სახელობის ეგვტერი. პეტრე ალექსის ძის მეფოსბის დასაწყისში დეგუნინო და მისი ტაძარი პატრიარქ ადრინეს ბრძანებით მიაწერეს მოსკოვის ალექსეევკის მონასტერს. 1812 წლის საფრანგეთ-რუსეთის ომის შედეგად ტაძარი არ დაზიანებულა, მაგრამ 1820 წლის დოკუმენტებში უკვე მოიხსენიება, როგორც ერთსაკურთხევლიანი. თუ რატომ გადააკეთეს ეკლესია ერთსაკურთხევლიანად ამის შესახებ სანდო წყაროები არ არსებობს. 1847-1850 წლების დოკუმენტებში კვლავ მოიხსენიება, როგორც ერთსაკურთხევლიანი, ხის, მაგრამ ქვის საფუძველზე აგებული. მას ასევე ჰქონდა სამრეკლოც. ნიკოლაევსკის რკინიგზის მშენებლობის პერიოდში საეკლესიო მიწის ნაკვეთი სახელმწიფომ გამოიყენა, ხოლო ტაძარმა მიიღო კომპენსაცია. 1863 წელს ითხოვეს ქვის ეკლესიის აგების უფლება, რაზეც 1863 წლის 12 ნოემბერს მიტროპოლიტი ფილარეტისაგან მიიღეს თანხმობა. ტაძარი ააშენეს კომპენსაციის თანხით და შემოწირულობებით. მშენებლობა დასრულდა 1866 წელს და ამავე წელს საკურთხეველი აკურთხეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა და ღვთისმშობლის ხატის „ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის“ სახელზე. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ეკლესია მოქმევებდა 1930 წლამდე, რის შემდეგაც ღვთისმსახურება შეწყდა. ტაძარი ოფიციალურად დახურეს 1941 წელს და შენობა ამბულატორიად გადააკეთეს. 1960-იან წლებში ეკლესია გადააკეთეს ინვალიდების არტელად. ტაძრის აღდგენა დაიწყო 1991 წელს, როდესაც მისი შენობა გადაეცა მართლმადიდებელ თემს. Паламарчук П. Г. Окраины Москвы. Инославие // Сорок сороков. Краткая иллюстрированная история всех Московских храмов. — М.: Астрель, 2004. — Т. 3. — С. 50—56. — 696 с. — 7000 экз. — ISBN 5-17-026209-4. ↑ Холмогоров В., Холмогоров Г. Выпуск 4: Селецкая десятина // Исторические материалы о церквах и селах XVI—XVII ст. — М., 1885. — С. 64—66. ↑ Л. Р. Вайнтрауб, М. Б. Карпова, В. В. Скопин. Храмы северного округа. — М.: Старая Басманная, 1997. — С. 190—196, 199—202. — ISBN 5-8468-0052-1.
ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის ტაძარი (ხოვრინო)

ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის ტაძარი (რუს. Храм иконы Божией Матери «Знамение») — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ჩრდილოეთის ადმინისტრაციული ოლქის ხოვრინოს რაიონში. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის სახელზე. ეგვტერები ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა და ევგრაფი წამებულის სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. წერილობით წყაროებში ხოვრინო ცნობილია 1585 წლიდან, თუმცა არ არის ცნობილი სოფელში ამ პერიოდიდან ეკლესიის არსებობის შესახებ. პირველად სოფელ ხოვრინოში ტაძარი მოიხსენიება 1623-1624 წლებში, ხოვრინოს შესახებ საუბრისას დოკუმენტი მას უწოდებს „საეკლესიო ადგილს“, სავარაუდოდ, არეულობის ხანაში სოფელში დაანგრიეს წმინდა გიორგის სახელობის ტაძარი. ეკლესია აღადგინეს მხოლოდ 1646 წელს, ხოლო 1682 წელს სოფელში ააშენეს მეორე სამეგვტერიანი ეკლესია ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის სახელზე. ფრანც ლეფორტის გარდაცვალების შემდეგ პეტრე პირველმა დაიახლოვა ფიოდორ გოლოვინი, რომელიც დააჯილდოვა წმინდა ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ორდენით და მიანიჭა გენერალ-ფელდმარშლისა და გენერალ-ადმირალის წოდება. გოლოვინის ჯილდო გახდა ასევე სოფელი ხოვრინო, რომელსაც მისი გარდაცვალების შემდეგ მისი შვილი ნიკოლაი გოლოვინი ფლობდა, რომლის ბრძანებითაც 1740 წელს ძველი, ხის ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის ტაძარი დაანგრიეს და მის ადგილზე ააშენეს ქვის ახალი ეკლესია, რომლის მშენებლობაც დასრულდა 1741 წელს. 1860 წელს გოლოვინების ყოფილი საკუთრება შეიძინა სასახლის მრჩეველმა ევგრაფ მოლჩანოვმა, რომელმაც გადაწყვიტა ხოვრინოში აეშენებინა ახალი ტაძარი. ტაძრის პროექტი დაუკვეთეს არქიტექტორ მიხეილ ბიკოვსკის, რომელსაც უკვე მოლჩანოვის ფინანსებით აგებული ჰქონდა ბელი-გოროდის სამების ეკლესია. ახალ ეკლესიას საფუძველი ჩაუყარეს 1868 წელს და მისი მშენებლობა გაგრძელდა ორი წელი. ტაძრის კურთხევა შედგა 1871 წელს. 1937 წელს საბჭოთა ხელისუფლების ბრძანებით ეკლესიის მსახური არქიმანდრიტი ამბროსი დახვრიტეს, ეკლესიაში მსახურება არარეგულარული გახდა და 1939 წელს ეკლესია საბოლოოდ დახურეს. 1941 წელს ტაძრის შენობაში განათავსეს ჰოსპიტალი, ომის შემდეგ დიდი ხნის მანძილზე ტაძარი მიტოვებული იყო, ხოლო 1960 წელს მასში განათავსეს უსინათლოთა არტელი. 1980 წლიდან შენობა გარაჟად გამოიყენება. 1972 წლიდან ხოვრინო სახელმწიფო დაცვის ქვეშაა, მათ შორის ხოვრინს ტაძარიც, რომელშიც 1979 წლიდან სარესტავრაციო სამუშაოები მიმდინარეობს, რომელმაც უფრო გააუარესა ტაძრის მდგომარეობა. 1991 წელს ტაძარი რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას გადაეცა, 1994 წლიდან მოქმედება დაიწყო განახლებულმა ქვედა ტაძარმა, რომელიც ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზეა აგებული. ზემო, ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის ტაძარში კი ღვთისმსახურება მიმდინარეობს 1997 წლიდან. Паламарчук П. Г. Окраины Москвы. Инославие // Сорок сороков Краткая иллюстрированная история всех Московских храмов. — Москва: Астраль, 2004. — Т. 3. — С. 59 — 69. — 696 с. — 7000 экз. — ISBN 978-5-271-07711-X. Е.Е. Андреева Энциклопедический справочник. Грачёвка : Москва. — Большая Российская Энциклопедия, 1992.
EXID

EXID (/iː ˈɛks aɪ ˈdiː//iː ˈɛks aɪ ˈdiː/; იექსაიდი; ჰანგული: 이엑스아이디; "Exceed in Dreaming"), — სამხრეთ კორეული ჯგუფი, რომელიც 2012 წელს ჩამოყალიბდა. ჯგუფი შედგება ხუთი წევრისაგან: სოლჯი, LE, ჰანი, ჰიელინი და ჯონგჰვა. EXID-ის დებიუტი შედგა 2012 წლის თებერვალში, სინგლით „Whoz That Girl“. ალბომის მიერ მოპოვებული გარკვეული ყურადღების მიუხედავად, პოპულარობა ჯგუფმა მოულოდნელად 2014 წელს, სინგლით „Up & Down“ მოიპოვა, რომელმაც გაონის სინგლის ჩარტში პირველი ადგილი დაიკავა მათი ფანის მიერ გადაღებული პირდაპირი ეთერის პერფორმანსის ვიდეოს ინტერნეტში გავრცელების შემდეგ. EXID-მ გამოუშვა თავისი მეორე EP Ah Yeah 2015 წლის აპრილში, რომელმაც ასევე კომერციული წარმატება მოიპოვა. ამის შემდეგ გამოუშვეს ალბომი „Street“ (2016) და ორი „EP Eclipse“ და „Full Moon“ (2017). მთავარი სტატია: EXID-ის დისკოგრაფია. Street (2016) Trouble (2019) B.L.E.S.S.E.D (2020) ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2018-02-25 საიტზე Wayback Machine. ოფიციალური fan კაფე ↑ Park, Hyun-min; Lee, Ju-ahn. (March 20, 2012) [Interview Will EXID Become the Next Big Thing?]. CJ E&M enewsworld. Mwave. დაარქივებულია ორიგინალიდან — ნოემბერი 27, 2014. ციტირების თარიღი: November 15, 2014.