laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გაბრიელ ატალი

გაბრიელ ატალი (ფრანგ. Gabriel Attal; დ. 16 მარტი 1989, პარიზი, საფრანგეთი) — ფრანგი პოლიტიკოსი, საფრანგეთის პრემიერ-მინისტრი 2024 წლის 9 იანვრიდან. 2017 წლის ივნისში ეროვნულ ასამბლეაში არჩევის შემდეგ ატალი სწრაფად დაწინაურდა პოლიტიკურ კარიერაში. 2018 წელს გახდა ეროვნული განათლებისა და ახალგაზრდობის მინისტრის მოადგილე, რის შედეგადაც იგი გახადა ყველაზე ახალგაზრდა მინისტრი საფრანგეთის მთავრობის ისტორიაში. 2020 წელს გახდა მთავრობის სპიკერი, 2022 წელს საჯარო ქმედებებისა და ანგარიშების მინისტრი და 2023 წელს ეროვნული განათლებისა და ახალგაზრდობის მინისტრი. 2024 წლის 9 იანვარს ატალი საფრანგეთის პრეზიდენტმა ემანუელ მაკრონმა დანიშნა ელისაბედ ბორნის შემცვლელად საფრანგეთის პრემიერ-მინისტრის თანამდებობაზე. 34 წლის ასაკში იგი გახდა ყველაზე ახალგაზრდა და პირველი ღიად გეი G7-ის ლიდერი (როგორც საფრანგეთის პრემიერ-მინისტრი), ასევე მსოფლიოში მეცხრე ღიად ლგბტ და ყველაზე ახალგაზრდა სახელმწიფოს ან მთავრობის მეთაური. ატალი ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული პოლიტიკოსია საფრანგეთში და ფრანგული მედია ვარაუდობს, რომ იგი არის 2027 წლის საფრანგეთის საპრეზიდენტო არჩევნების პოტენციური კანდიდატი და მაკრონის მემკვიდრე. ↑ Lemarié, Alexandre (16 October 2018). „Gabriel Attal, Secretary of State at Blanquer“ (ფრანგული). Le Monde. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 6 August 2019. ციტირების თარიღი: 26 October 2018. ↑ French PM resigns as Macron seeks to relaunch presidency (8 January 2024). ციტირების თარიღი: 9 January 2024 ↑ Willsher, Kim. (9 January 2024) Who is Gabriel Attal, the French PM who climbed the ranks in record time?. ციტირების თარიღი: 9 January 2024 ↑ Attal: the 'new Macron' at helm of French government. France 24 (9 January 2024).
კოუეკანი

კოეუეკანის მუნიციპალიტეტი (ესპ. Municipio de Cohuecán) ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის შტატ პუებლაში. 2010 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 4 763 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობია 47.606 კმ². ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/pue/territorio/div_municipal.aspx ↑ -. Enciclopedia de los Municipios de México. Instituto Nacional para el Federalismo y el Desarrollo Municipal. ციტირების თარიღი: January 4, 2010
კორონანგო

კორონანგოს მუნიციპალიტეტი (ესპ. Municipio de Coronango) ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის შტატ პუებლაში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 42 584 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობია 36.853 კმ². ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/pue/territorio/div_municipal.aspx ↑ -. Enciclopedia de los Municipios de México. Instituto Nacional para el Federalismo y el Desarrollo Municipal. ციტირების თარიღი: January 4, 2010
კოეცალა

კოეცალის მუნიციპალიტეტი (ესპ. Municipio de Cohetzala) ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის შტატ პუებლაში. 2010 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 4 763 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობია 241.418 კმ². ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/pue/territorio/div_municipal.aspx ↑ -. Enciclopedia de los Municipios de México. Instituto Nacional para el Federalismo y el Desarrollo Municipal. ციტირების თარიღი: January 4, 2010
კოაცინგო

კოაცინგოს მუნიციპალიტეტი (ესპ. Municipio de Coatzingo) ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის შტატ პუებლაში. 2010 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2964 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობია 68.89 კმ². პუებლის მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/pue/territorio/div_municipal.aspx ↑ -. Enciclopedia de los Municipios de México. Instituto Nacional para el Federalismo y el Desarrollo Municipal. ციტირების თარიღი: January 4, 2010
კოიომეაპანი

კოიომეაპანის მუნიციპალიტეტი (ესპ. Municipio de Coyomeapan) ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის შტატ პუებლაში. 2015 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 53 000 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის რელიეფი მთიანია, ტყითაა დაფარული და მთელი წლის მანძილზე წვიმებით ხასიათდება. მოსახლეობის დიდ ნაწილს აბორიგენი ნაუატლები შეადგენენ. ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/pue/territorio/div_municipal.aspx ↑ -. Enciclopedia de los Municipios de México. Instituto Nacional para el Federalismo y el Desarrollo Municipal. ციტირების თარიღი: January 4, 2010
კოიოტეპეკი

კოიოტეპეკის მუნიციპალიტეტი (ესპ. Municipio de Coyotepec) ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის შტატ პუებლაში. 2010 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2 334 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობია 103.33 კმ². ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/pue/territorio/div_municipal.aspx ↑ -. Enciclopedia de los Municipios de México. Instituto Nacional para el Federalismo y el Desarrollo Municipal. ციტირების თარიღი: January 4, 2010
კოსკატლანი

კოსკატლანის მუნიციპალიტეტი (ესპ. Municipio de Coxcatlán) ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის შტატ პუებლაში. 2010 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 19 639 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობია 247.68 კმ². ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/pue/territorio/div_municipal.aspx ↑ -. Enciclopedia de los Municipios de México. Instituto Nacional para el Federalismo y el Desarrollo Municipal. ციტირების თარიღი: January 4, 2010
ტუსიშვილი

საკუთარი სახელი ტუსიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: საბა (ტუსისშვილი) — ნინოწმინდის მიტროპოლიტი შიოშ ტუსიშვილი — მოლარეთუხუცესი
ვალერი კაციტაძე

ვალერი კაციტაძე (დ. 9 ნოემბერი, 1945, ქუთაისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1970 წელს დაამთავრა ალტაის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1970–1973 წლებში იყო ალტაის რაიონული საავადმყოფოს ქირურგიული განყოფილების გამგე. 1973–1978 წლებში მოსკოვის I სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის უროლოგიური კათედრის კლინიკური ორდინატორი. 1973–1978 წლებში ასპირანტი. 1979–1996 წლებში მოსკოვის ტუბერკულოზის მე–7 კლინიკური საავადმყოფოს უროლოგიური განყოფილების გამგე. 1996 წლიდან რესპუბლიკის ფტიზიატრიისა და პულმონოლოგიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის ფილტვგარეშე ტუბერკულოზის განყოფილების ხელმძღვანელი. ავტორია 45 სამეცნიერო ნაშრომის, 2 გამოგონების უროლოგიისა და ფტიზიოუროლოგიის თანამედროვე პრობლემებზე. 1991 დაიცვა წელს საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „შარდსასქესო ორგანოების ტუბერკულოზით დაავადებულ ავადმყოფთა შრომის უნარიანობა.“ ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000 გვ. 143 ვალერი კაციტაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ბებუთოვი

საკუთარი სახელი ბებუთოვი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: დავით ბებუთოვი — რუსეთის არმიის გენერალ-ლეიტენანტი ვასილ ბებუთოვი — რუსეთის არმიის ინფანტერიის გენერალი ბებუთაშვილი
ბებუთაშვილი

საკუთარი სახელი ბებუთაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ავეტიქა ბებუთაშვილი — თბილისის მელიქ-მამასახლისი აღა ბებუთაშვილი — თბილისის მელიქ-მამასახლისი აშხარბეგ ბებუთაშვილი — თბილისის მელიქ-მამასახლისი დარჩია ბებუთაშვილი — თბილისის მელიქ-მამასახლისი იოსებ ბებუთაშვილი — ერეკლე II-ის კარისკაცი ბებუთაშვილები — სომხური წარმოშობის საგვარეულო საქართველოში ბებუთოვი — გვარის რუსიფიცირებული ფორმა
მანველიშვილი

საკუთარი სახელი მანველიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსანდრე მანველიშვილი — ისტორიკოსი, პუბლიცისტი, ემიგრანტი ნიკოლოზ მანველიშვილი — სამხედრო პირი, მანველოვების შტოს ფუძემდებელი მანველიშვილები — თავადაზნაურული საგვარეულო საქართველოსა და რუსეთში მანველოვი — გვარის რუსიფიცირებული ვარიანტი
ონოფრე დიდი

ღირსი ონოფრე დიდი (ბერძ. Ονούφριος; დ. დაახლოებით 320, სპარსეთი — გ. დაახლოებით 400, თებაიდის უდაბნო, ეგვიპტე) — ადრექრისტიანული წმინდანი, ეგვიპტელი მეუდაბნოე. მართლმადიდებელ ეკლესიაში მისი ხსენების დღეა 12 (25) ივნისი, კათოლიკურ ეკლესიაში — 12 ივნისი. ცნობები ღირსი ონოფრე დიდისა და IV საუკუნეში თებაიდის უდაბნოში (ეგვიპტე) მოღვაწე სხვა მეუდაბნოე მამების: ტიმოთეს, იოანეს, ანდრიას, ირაკლემონეს, თეოფილეს და სხვათა შესახებ შემოგვინახა მათმა თანამედროვემ, თებაიდის ერთ-ერთი მონასტრის ბერმა ღირსმა პაფნუტიმ. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი II, თბილისი, 2001 წ. ↑ Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a>
მანველოვი

საკუთარი სახელი მანველოვი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსანდრე მანველოვი — რუსეთის იმპერიის არმიის კავალერიის გენერალი ნიკოლოზ მანველოვი — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი სპირიდონ მანველოვი — რუსეთის იმპერიის არმიის ოფიცერი მანველიშვილი
ღალიძგის სასახლის კარის ეკლესიის ღირსი ონოფრე დიდის ხატი

ღალიძგის სასახლის კარის ეკლესიის წმინდა ონოფრე დიდის ხატი — ღირსი ონოფრე დიდის ვერცხლის ჭედური ხატი ღალიძგის სასახლის კარის ეკლესიიდან. ხატი შესრულდა ლევან II დადიანის დაკვეთით. ხატის ამჟამინდელი ადგიმდებარეობა უცნობია. ბოლო დრომდე ხატი ინახებოდა აფხაზეთში, ილორის ეკლესიაში. 1888 წლის პავლინოვის ექსპედიციის დროს მოხდა აფხაზეთის ძეგლებისა და საგანძურის ფოტოფიქსაცია. ფოტოგრაფ ი. ბარშჩევსკის მიერ გადაღებულ იქნა აღნიშნული ხატი და შემდგომ შეტანილ მისივე 1912 წლის კატალოგშიც (ხატის პირი №1639, ხატის ზურგი №1640). აღნიშნული ფოტოები მოხვდა 1893 წელს გამოცემული „Материалы по археологии Кавказа“, მე-3 გამოცემაში. ღირსი ონოფრე დიდის ხატი ვერცხლისგან იყო დამზადებული. ცენტრალურ არეს ერთმანეთისგან ტოლი შუალედებით დაშორებული, ძვირფასი და ნახევრადძვირფასი თვლების მწკრივი შემოუყვება. თვლები შემოუყვება წმინდანის შარავანდსაც. ხატის არშია ფოთლოვანი მოტივითაა გაფორმებული. ამგვარადვე, ოღონდ განსხვავებული ფოთლოვანი მოტივითაა გაფორმებული შიდა არის ფონიც. ხატის ცენტრალური არე მთლიანად წმინდანის ფიგურას უჭირავს. მას განმარტებითი წარწერა არ ახლავს, თუმცა წმინდანის იკონოგრაფიის გათვალისწინებით ცხადია, რომ ხატზე გამოსახულია ღირსი ონოფრე დიდი. წმინდანი გამოსახულია ფრონტალურად, მთელი ტანით, გრძელი, მუხლებამდე დაშვებული წვერით. მას მარცხენა ხელში გაშლილი გრაგნილი უჭირავს, მარჯვენა ხელი კი მკერდის დონეზე აქვს აწეული, ხელისგულით წინ. ხატის ზურგზე შესრულებული 32 სტრიქონიანი მხედრული წარწერა უთარიღოა. ხატი ხელოვნებათმცოდნე ლეილა ხუსკივაძემ ფოტოთი მოღწეული ხატი შეისწავლა და მისი მხატვრული თავისებურებების გათვალისწინებით 1640-1641 წლებით დაათარიღა. ხატის ზურგზე შესრულებულიქართული ტექსტი მარი ბროსემ 1851 წელს გამოაქვეყნა. წარწერის შესრულების თარიღი ნესტან-დარეჯანის გარდაცვალების წელს (1639 წლის 1 ივლისი) მიაბა და 1639 წლით განსაზღვრა. წარწერა შესრულებულია ვერცხლის ფირფიტაზე, რომელიც ხატის ზურგს მოსავდა. ხატის ზომები უცნობია, ხატის ზურგის პროპორციებია 1:1.6. ტექსტი შესრულებულია XVII საუკუნისათვის სახასიათო მხედრული დამწერლობით. სტრიქონების რაოდენობა — 32. მირიანაშვილი ლ., „ლევან II დადიანის საფასით მოჭედილ ხატებზე შესრულებული ტექსტები, როგორც შეწირულობის გაღების გზით აღაპის გაჩენის უზრუნველმყოფელი იურიდიული დოკუმენტები“//Georgian Source Studies, XXV, 2023, გვ. 109-112 ↑ Каталог фотографических снимков И. Барщевскаго, 1912 ↑ Материалы по археологии Кавказа, собранные экспедициями Московского археологического общества / под ред. и с предисл. гр. Уваровой : Вып. 3 ; Моск. археолог. о-во. - М. : тип. А. И. Мамонтова и К°, 1888-1916 ↑ ხუსკივაძე ლ., „ლევან დადიანის საოქრომჭედლო სახელოსნო“ (ნარკვევი XVII საუკუნის ქართული ჭედური ხელოვნების ისტორიიდან), გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბილისი, 1974, გვ. 45 ↑ Marie-Félicité Brosset - Rapports sur un voyage archéologique dans la Géorgie et dans l'Arménie en 1847-1848. - SPb - 1851.
დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტის სოფლების სია

დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტი შედის კახეთის მხარის შემადგენლობაში. საქართველოს ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის მიხედვით მუნიციპალიტეტი არის თვითმმართველი ერთეული, რომელსაც აქვს ადმინისტრაციული საზღვრები და ადმინისტრაციული ცენტრი. მუნიციპალიტეტს გააჩნია არჩევითი წარმომადგენლობითი და აღმასრულებელი ორგანოები, რეგისტრირებული მოსახლეობა და აქვს საკუთარი ქონება, ბიუჯეტი, შემოსულობები. მუნიციპალიტეტი საჯარო სამართლის იურიდიული პირია. მუნიციპალიტეტს ხელმძღვანელობს მერი. მუნიციპალიტეტი მართვის ოპტიმიზაციისათვის დაყოფილია ადმინისტრაციულ ერთეულებად. დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტის შემადგენლობაში შედის 1 ქალაქი, 13 ტერიტორიული ორგანო და 15 სოფელი. დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტის სოფლები ერთიანდებიან არბოშიკის, არხილოსკალოს, გამარჯვების, ზემო მაჩხაანის, ზემო ქედის, მირზაანის, ოზაანის, საბათლოს, სამთაწყაროს, სამრეკლოს, ფიროსმანის, ქვემო ქედისა და ხორნაბუჯის ადმინისტრაციულ ერთეულებში. დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტის ფართობია 2532 კმ² და 2014 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 21 221 კაცს, ხოლო სიმჭიდროვეა 8,4 კაცი. მუნიციპალიტეტის ცენტრია ქალაქი დედოფლისწყარო. 2014 წლის აღწერის მიხედვით მუნიციპალიტეტის ყველაზე დიდი სოფელი მოსახლეობის მიხედვით არის ხორნაბუჯი (2095 ადამიანი), დედოფლისწყაროდან ყველაზე დიდი მანძილით დაშორებულია სოფელი საბათლო (70 კმ.). დედოფლისწყარო არბოშიკი არხილოსკალო გამარჯვება ზემო მაჩხაანი ზემო ქედი თავწყარო მირზაანი ოზაანი საბათლო სამთაწყარო სამრეკლო ფიროსმანი ქვემო ქედი ჭოეთი ხორნაბუჯი ↑ საქართველოს ორგანული კანონი, ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსი, მუხლი 2.2. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2024-02-26. ციტირების თარიღი: 2024-01-27. ↑ საქართველოს ორგანული კანონი, ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსი, მუხლი 4.4. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2024-02-26. ციტირების თარიღი: 2024-01-27. ↑ 3.0 3.1 3.2 2014 წლის აღწერის ძირითადი შედეგები
ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფლების სია

ადიგენის მუნიციპალიტეტი შედის სამცხე-ჯავახეთის მხარის შემადგენლობაში. საქართველოს ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის მიხედვით მუნიციპალიტეტი არის თვითმმართველი ერთეული, რომელსაც აქვს ადმინისტრაციული საზღვრები და ადმინისტრაციული ცენტრი. მუნიციპალიტეტს გააჩნია არჩევითი წარმომადგენლობითი და აღმასრულებელი ორგანოები, რეგისტრირებული მოსახლეობა და აქვს საკუთარი ქონება, ბიუჯეტი, შემოსულობები. მუნიციპალიტეტი საჯარო სამართლის იურიდიული პირია. მუნიციპალიტეტს ხელმძღვანელობს მერი. მუნიციპალიტეტი მართვის ოპტიმიზაციისათვის დაყოფილია ადმინისტრაციულ ერთეულებად. ადიგენის მუნიციპალიტეტის შემადგენლობაში შედის 2 დაბა, 18 ტერიტორიული ორგანო და 55 სოფელი. ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფლები ერთიანდებიან არლის, ბენარის, ბოლაჯურის, გორგულის, დერცელის, ვარხანის, ზანავის, ზარზმის, ზედუბნის და ლელოვნის ადმინისტრაციულ ერთეულებში. ადიგენის მუნიციპალიტეტის ფართობია 799,5 კმ² და 2014 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 16 462 კაცს, ხოლო სიმჭიდროვეა 20,6 კაცი. მუნიციპალიტეტის ცენტრია დაბა ადიგენი. 2014 წლის აღწერის მიხედვით მუნიციპალიტეტის ყველაზე დიდი სოფელი მოსახლეობის მიხედვით არის უდე (2 728 ადამიანი), ადიგენიდან ყველაზე დიდი მანძილით დაშორებულია სოფელი ქიქინეთი (23 კმ.). აბასთუმანი ადიგენი ამხერი არალი არზნე ბენარა ბოლაჯური გომარო გორგული გორთუბანი დერცელი დიდი ზანავი დიდი სმადა ვარხანი ზაზალო ზარზმა ზედუბანი ზემო ენთელი იმერთუბანი იჯარეთი კახარეთი კეხოვანი კიკიბო ლელოვანი მლაშე მოხე ნამინაური ნაქურდევი პატარა ზანავი პატარა სმადა სამყურე საღრძე უდე უნწა უტყისუბანი ფარეხა ფლატე ფხერო ქვემო ენთელი ქიქინეთი ღორძე შორაველი შოყა ჩორჩანი ციხისუბანი წარბასთუმანი წახანი წახნისწყარო წრე ჭელა ჭეჭლა ხარჯამი ხევაშენი ადიგენი აბასთუმანი ↑ საქართველოს ორგანული კანონი, ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსი, მუხლი 2.2. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2024-02-26. ციტირების თარიღი: 2024-01-27. ↑ საქართველოს ორგანული კანონი, ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსი, მუხლი 4.4. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2024-02-26. ციტირების თარიღი: 2024-01-27. ↑ 3.0 3.1 3.2 2014 წლის აღწერის ძირითადი შედეგები
შალვა კირთაძე

შალვა კირთაძე (დ. 20 აპრილი, 1968, ქუთაისი) — ქართველი მათემატიკოსი, მეცნიერი, პედაგოგი. ქუთაისის აკაკი წერეთლის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (აწსუ) რექტორი 2023 წლიდან. 1986-93 წლებში სწავლობდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კიბერნეტიკისა და გამოყენებითი მათემატიკის ფაკულტეტზე. 2001-2005 წლებში — ქუთაისის სამართლისა და ეკონომიკის უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტზე. 1995-1997 წლებში საერო ინსტიტუტ „გელათის“ მოსამზადებელი ფაკულტეტის დეკანია. 2001 წლიდან ქუთაისის სამართლის და ეკონომიკის უნივერსიტეტის მასწავლებელი. 1999-2010 წლებში იყო ქუთაისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გამომცემლობის დირექტორი. 2005 წელს დაამთავრა ამავე უნივერსიტეტის ასპირანტურა. 2006 წლიდან ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა კანდიდატია. 2014 წლიდან არის აკაკი წერეთლის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასოცირებული პროფესორი. 2010-2022 წლებში იყო აწსუ-ს რექტორის მოადგილე, 2023 წლის 22 თებერვლიდან კი — რექტორი. მონაწილეობა აქვს მიღებული რესპუბლიკურ და საერთაშორისო სამეცნიერო კონფერენციებში, არის მრავალი სამეცნიერო პუბლიკაციების ავტორი. შალვა კირთაძის ბიოგრაფია შალვა კირთაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი facebook გვერდი
ლუარსაბ შარაშიძის ქუჩა

ლუარსაბ შარაშიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (ვერე); იაკობ ნიკოლაძის ქუჩიდან ვარაზისხევის ქუჩამდე. წარმოიქმნდა XIX საუკუნის ბოლოს. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც დუშეთის შესახვევი. 1922 წელს იაკობ ნიკოლაძის შესახვევი დაერქვა. 1992 წელს ლუარსაბ შარაშიძის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 186, ISBN 978-99928-20-35-3.
ფეიქართა ქუჩა

ფეიქართა ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); ნონა გაფრინდაშვილის ქუჩიდან თენგიზ შეშელიძის ქუჩამდე. ყოფილ უსახელო ქუჩას ფეიქართა ქუჩა დაერქვა 1966 წელს. სახელწოდება უკავშირებდა 1963 წელს ამუშავებულ შალის სართავ ფაბრიკას. ქუჩაზეა სააქციო საზოგადოება „ქართული შალი“. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 175, ISBN 978-99928-20-35-3.
სენაკის მუნიციპალიტეტის სოფლების სია

სენაკის მუნიციპალიტეტი შედის სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის შემადგენლობაში. საქართველოს ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის მიხედვით მუნიციპალიტეტი არის თვითმმართველი ერთეული, რომელსაც აქვს ადმინისტრაციული საზღვრები და ადმინისტრაციული ცენტრი. მუნიციპალიტეტს გააჩნია არჩევითი წარმომადგენლობითი და აღმასრულებელი ორგანოები, რეგისტრირებული მოსახლეობა და აქვს საკუთარი ქონება, ბიუჯეტი, შემოსულობები. მუნიციპალიტეტი საჯარო სამართლის იურიდიული პირია. მუნიციპალიტეტს ხელმძღვანელობს მერი. მუნიციპალიტეტი მართვის ოპტიმიზაციისათვის დაყოფილია ადმინისტრაციულ ერთეულებად. სენაკის მუნიციპალიტეტის შემადგენლობაში შედის 1 ქალაქი, 14 თემი და 63 სოფელი. სენაკის მუნიციპალიტეტის სოფლები ერთიანდებიან ახალსოფლის, გეჯეთის, ეკის, ზანის, ზემო ჭალადიდის, თეკლათის, ლეძაძამეს, მენჯის, ნოსირის, ნოქალაქევის, უშაფათის, ფოცხოს, ძველი სენაკისა და ხორშის ადმინისტრაციულ ერთეულებში. სენაკის მუნიციპალიტეტის ფართობია 520.7 კმ² და 2014 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 39 652 კაცს, ხოლო სიმჭიდროვეა 76.2 კაცი. მუნიციპალიტეტის ცენტრია ქალაქი სენაკი. 2014 წლის აღწერის მიხედვით მუნიციპალიტეტის ყველაზე დიდი სოფელი მოსახლეობის მიხედვით არის ძველი სენაკი (1 350 ადამიანი), სენაკიდან ყველაზე დიდი მანძილით დაშორებულია სოფელი ლეგოგიე (32 კმ.). სენაკი ახალსოფელი ბათარია ბეთლემი გახომელა გოლასკური გეჯეთი დიდი ხორში ეკი ეწერი ზანა ზედა ნაქალაქევი თეკლათი ზედა სორტა ისულა კოტიანეთი კვაუთი ლებაღათურე ლეგოგიე ლეგოგიე-ნასაჯუ ლეგოგინე ლეკოკაიე ლესაჯაიე ლეძაძამე მეორე მოხაში მოხაში მუხური ნოსირი პატარა ზანა პირველი ნოსირი პირველი ნოსირი რეკა საადამიო საადანაიო საბესელიო საგაბესკირიო საგვარამიო საგვიჩიო საგუგუნავო საგუნიო საესებუო საკილასონიო საოდიშარიო სატყებუჩავო საშურღაიო საჩიქობავო საცხვიტაო საწულეისკირიო სახარბედიო უშაფათი კვარჩხიღალი სირიაჩქონი სკურია ტყირი ფოცხო ქვედა სორტა შრომისკარი შუა ნოსირი შუა ხორში ციზეთი ძველი სენაკი ძიგიდერი ჯიხა ჯოლევი ↑ საქართველოს ორგანული კანონი, ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსი, მუხლი 2.2 ↑ საქართველოს ორგანული კანონი, ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსი, მუხლი 4.4 ↑ 3.0 3.1 3.2 2014 წლის აღწერის ძირითადი შედეგები
ხევსურული ბალადა

„ხევსურული ბალადა“ — სს „ქართული ფილმის“ 1965 წლის მხატვრული ფილმი, რომლის რეჟისორია შოთა მანაგაძე. ფილმის პრემიერა 1967 წელს გაიმართა. მან ტორონტოს საერთაშორისო კინოფესტივალის პრიზი „ოქროს ედელვაისი“ მოიპოვა. ნიჭიერ მხატვარს, იმედას ბავშვობაში მამა მოსისხლემ მოუკლა. მას შემდეგ თბილისში, მამის მეგობართან იზრდებოდა… თხუთმეტი წლის შემდეგ, ბიძაშვილის მიწვევით, იმედა მშობლიურ ხევსურეთს ესტუმრება. იქ ყოფნამ მხატვარი მოხიბლა, გატაცებით მუშაობს და ქალაქში დაბრუნებას არ ჩქარობს. თენგიზ არჩვაძე — იმედა სოფიკო ჭიაურელი — მზექალა ლეო (ლევან) ფილფანი — თორღვაი ზურაბ ქაფიანიძე — აპარეკა კოტე დაუშვილი — მგელიკა დავით (დოდო) აბაშიძე — ალუდა რევაზ ხობუა — ექიმი ილია ბაკაკური ალექსანდრე (სესიკა) კუპრაშვილი — ხევსური ნოდარ (ბიჭიკო) ჩხეიძე — გიორგი „ხევსურული ბალადა“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია „ხევსურული ბალადა“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
შხეფის ქუჩა

შხეფის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონი (სოლოლაკი); ამაღლების ქუჩიდან მთის ფერდობამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. 1900 წლამდე წყალსადინარის III ქუჩა ერქვა. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია, როგორც წყალსადინარის შესახვევი. ამ ქუჩაზე მთაწმინდის ფერდობებიდან მოედინებოდა წვიმის ნიაღვრები. 1924 წელს დაერქვა შხეფის ქუჩა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 92, ISBN 978-99928-20-35-3.
ნიკოლოზ ყიფშიძის ქუჩა

ნიკოლოზ ყიფშიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ვაკის რაიონი (ვაკე); ილია ჭავჭავაძის გამზირიდან ილია ჭავჭავაძის I შესახვევამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში. ადრე იპოდრომის ქუჩა ერქვა. 1963 წელს ნიკოლოზ ყიფშიძის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 183, ISBN 978-99928-20-35-3.
იონას ჰექტორი

იონას არმინ ჰექტორი (დ. 27 მაისი, 1990) — გერმანელი ფეხბურთელი. თამაშობდა მარცხენა მცველის და ნახევარმცველის პოზიციაზე. 11 წლის მანძილზე ირიცხებოდა გერმანული „კელნის“ რიგებში, საიდანაც 8 სეზონი ბუნდესლიგაში გაატარა. 2014-2019 წლებში იყო გერმანიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წევრი, რომლის რიგებშიც ითამაშა 2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატზე. კელნი 2. ბუნდესლიგა: 2013–14, 2018–19 გერმანია ფიფა-ს კონფედერაციის თასი: 2017 იონას ჰექტორი — Soccerway ↑ Match report: Chile – Germany. FIFA.
არილი (არჰავის რაიონი)

არილი (თურქ. Arılı) — სოფელი არჰავის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს ართვინიდან 97 კილომეტრში, ხოლო რაიონის ცენტრ არჰავიდან 17 კილომეტრში. 2020 წლის მონაცემებით სოფელში 189 ადამიანი ცხოვრობს. სოფლის ძველი ისტორიული, ქართული სახელწოდებაა პაპილათი. ↑ Arılı Köyü (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 5 Mart 2015. ციტირების თარიღი: 4 Haziran 2014. ↑ Artvin Arhavi Arılı Köy Nüfusu (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 Ağustos 2019. ციტირების თარიღი: 5 Şubat 2020. ↑ Taner Artvinli, Artvin Yer Adları Sözlüğü, İstanbul, 2013, s. 214, ISBN 978-605-5708-85-6.
ცერტელევი

საკუთარი სახელი ცერტელევი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსი ცერტელევი — დიპლომატი დიმიტრი ცერტელევი — ფილოსოფოსი, პოეტი, პუბლიცისტი ნიკოლოზ ცერტელევი — ეთნოგრაფი, პოეტი, უკრაინული ხალხური პოეზიის კვლევის პიონერი
პორფილე ჩანჩიბაძის ქუჩა

პორფილე ჩანჩიბაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ახალი კუკია); გიორგი ჩიტაიას ქუჩიდან რკინიგზამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის ბოლოს. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც მაზუთის ქუჩა. 1958 წელს პორფილე ჩანჩიბაძის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 192, ISBN 978-99928-20-35-3.
ჟევახოვი

საკუთარი სახელი ჟევახოვი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ივანე ჟევახოვი — რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორი იოასაფი (ჟევახოვი) — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოღვაწე ნიკოლოზ ჟევახოვი — სასულიერო მწერალი სპირიდონ ჟევახოვი — რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორი ფილიპე ჟევახოვი — რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორი ჯავახიშვილი
სათემოს ქუჩა

სათემოს ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ელია); ჟონეთის ქუჩიდან განთიადის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის ბოლოს. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც სტეპანოვის ქუჩა. 1923 წელს დაერქვა მიშა დავიდოვის (რევოლუციონერი, ემიგრანტი) სახელი. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც სათემოს ქუჩა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 153, ISBN 978-99928-20-35-3.