laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ოფერ ბარ-იოზეფი

ოფერ ბარ-იოზეფი (ებრ. עופר בר-יוסף, ინგლ. Ofer Bar-Yosef; დ. 29 აგვისტო, 1937, იერუსალიმი, — გ. 14 მარტი, 2020) — ებრაელი (ისრაელი) არქეოლოგი და ანთროპოლოგი. დაამთავრა იერუსალიმის ებრაული უნივერსიტეტი (1963); იქვე მოიპოვა სამაგისტრო და სადოქტორო ხარისხები. 1973 წლიდან იყო იმავე უნივერსიტეტის პრეისტორიული არქეოლოგიის ასოცირებული პროფესორი, 1979 წლიდან — პროფესორი. შემდეგ მიიწვიეს ამერიკის შეერთებულ შტატებში, სადაც გახდა ჰარვარდის უნივერსიტეტის პროფესორი (1988), შემდეგ — ემერიტუსი (2013). იყო ამერიკის ეროვნული აკადემიისა (2010) და ბრიტანეთის აკადემიის (2005) წევრი, საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის უცხოელი წევრი (2003), კალიფორნიის უნივერსიტეტის (ლოს-ანჯელესი) კოცენის პრემიის პირველი ლაურეატი (2013), ბენ-გურიონის უნივერსიტეტის (ისრაელი) საპატიო დოქტორი (2013). ბარ-იოზეფი სწავლობდა ახლო აღმოსავლეთის, ჩინეთისა და საქართველოს არქეოლოგიურ ძეგლებს, იკვლევდა უძველეს ქვის ინდუსტრიებს, თანამედროვე ადამიანის წარმოშობისა და ბიოლოგიური ადაპტაციის პრობლემებს, ევრაზიაში ნეანდერტალელის და თანამედროვე ადამიანის ურთიერთკავშირებსა და მონადირე-შემგროვებელი საზოგადოების მწარმოებელ მეურნეობაზე გადასვლის საკითხებს. გამოქვეყნებული აქვს 400-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი. დიდი როლი მიუძღვის საქართველოში პრეისტორიული კვლევების განვითარებაში. ქართველ კოლეგებთან აქტიურად თანამშრომლობდა 1993 წლიდან. იყო საქართველოში რამდენიმე საერთაშორისო სამეცნიერო პროექტის ინიციატორი. მის სახელთანაა დაკავშირებული საქართველოს პრეისტორიული მეცნიერების ისეთ მნიშვნელოვანი აღმოჩენები, როგორიცაა მსოფლიოში უძველესი დართული სელის ძაფის ძუძუანას მღვიმეში გამოვლენა (2009), ასევე აფრიკიდან გამოსული თანამედროვე ტიპის ადამიანის მიგრაციის ორი, 45 000 და 25 000 წლის წინანდელი, ტალღის დადგენა და თანამედროვე ევროპელების გენეტიკური ჯაჭვის აქამდე უცნობი, ერთ-ერთი მთავარი რგოლის აღმოჩენა (2015). პრესრელიზი: პროფესორი ოფერ ბარ-იოზეფი. საქართველოს ეროვნული მუზეუმი. 18 მარტი, 2020; Ofer Bar-Yosef (1937-2020): Celebration of Life. კალიფორნიის უნივერსიტეტი, ლოს-ანჟელესი. 16 მარტი, 2020.
მაგოტი

მაგოტი ან ბერბერული მაკაკა (ლათ. Macaca sylvanus) — ერთადერთი მაიმუნი, რომელიც ველური სახით ცხოვრობს ევროპის ტერიტორიაზე (გიბრალტარზე). გარდა ამისა, მაგოტი ერთადერთი მაკაკაა, რომელიც აზიის გარეთ ცხოვრობს. მაგოტი უკუდო ვიწროცხვირა მაიმუნია. სხეული დაფარული აქვს ხშირი მუქი-ყვითელი ბალნით, ხშირად მოწითალო ელვარებით. მამრის სიგრძე 75-80 სმ-ს აღწევს, წონა - 13-15 კგ-ს. მდედრები ოდნავ მცირე ზომის არიან. 4-5 წლის ასაკში მაგოტები ზრდასრულ ასაკს აღწევენ, სულ 20 წელს ცხოვრობენ. გავრცელებულია ატლასის მთებში (მაროკო, ალჟირი და ტუნისი) და გიბრალტარის კლდეებზე. მაგოტები მთებში ზღვის დონიდან 2300 მ-მდე ცხოვრობენ. იტანენ -10 °С სიცივეს. ცხოვრობენ ფიჭვნარ, მუხის ტყეებში, იკვებებიან მცენარეული ნაყოფით, ძირხვენებით, წიწვოვანი ხეების თესლებით და ზოგიერთი სახის მწერებით (პეპლები, ხოჭოები და მისთ.). აფრიკის მთებში ბერბერული მაკაკები მუდამ მრავლად იყვნენ, თუმცა გიბრალტარში ისინი გადაშენების პირზე იყნენ მისული XX საუკუნის შუა რიცხვებში. ადგილობრივი მმართველობის მიერ მიღებულმა ზომებმა მაკაკების ან სახეობის გადარჩენა მოახერხა. მაგოტი გამოსახულია გიბრალტარის 5 პენსიან მონეტაზე. მეორე მხარეს გამოსახულია დედოფალი ელისაბედ II. Thomas Geissmann: Vergleichende Primatologie. Springer-Verlag, Berlin u. a. 2003, ISBN 3-540-43645-6. Ronald M. Nowak: Walker's Mammals of the World. 6th edition. Johns Hopkins University Press, Baltimore MD 1999, ISBN 0-8018-5789-9. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მაგოტი ARKive - images and movies of the Barbary Macaque (Macaca sylvanus) დაარქივებული 2006-04-13 საიტზე Wayback Machine.
1023

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: 1023 1023 (ათას ოცდასამი) წელი — იულიუსის კალენდრის არანაკიანი წელიწადი, რომლის პირველი დღეა სამშაბათი. ეს წელი არის XI საუკუნის მე-3 დეკადის მე-3 წელი. ზავი ბიზანტიასა და საქართველოს შორის. ტაო ისევ ბიზანტიას უბრუნდება. მთავარი სტატია: კატეგორია:დაბადებული 1023. მთავარი სტატია: კატეგორია:გარდაცვლილი 1023. საქართველო საქართველოს სამეფო : გიორგი I, ძე ბაგრატისა - ერთიანი საქართველოს მეფე (1014-1027) კახეთის სამთავრო : კვირიკე III - კახეთის ქორეპისკოპოსი (1010-1029) თბილისის საამირო : ჯაფარ III იბნ ალი - თბილისის ამირა (1012-1045) საქართველოს ეკლესია : მელქისედეკ I - საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი (1012-1030) სამხრეთი კავკასია ანისის სამეფო : აშოტ IV - ანისის (შირაკის) მეფე (1020-1040) ვანანდის სამეფო : აბას II - ვანანდის (ყარსის) მეფე (984-1029) სიუნიკის სამეფო : სუმბატ II - სიუნიკის მეფე (1019-1070) სამხრეთ-დასავლეთი აზია ბიზანტიის იმპერია : ბასილი II ბულგართმმუსვრელი- ბიზანტიის იმპერატორი (975-1025) ღაზნევიდების სახელმწიფო : მაჰმუდ ღაზნევი - სულთანი (998-1030) ბაღდადის სახალიფო : ალ-ქადირი - ბაღდადის ხალიფა (991-1031) აღმოსავლეთი ევროპა კიევის რუსეთი : იაროსლავ I ბრძენი – დიდი მთავარი (1019-1054) დასავლეთი ევროპა საღვთო რომის იმპერია : ჰაინრიხ I - იმპერატორი (1002-1024) საფრანგეთი : რობერტ II - საფრანგეთის მეფე (996-1031) ინგლისი : კნუდ I დიდი - ინგლისის მეფე (1016-1035) წმინდა საყდარი : ბენედიქტ VIII - რომის პაპი (1012-1024)
ალექსანდრე გროსჰეიმი

ალექსანდრე ალფონსის ძე გროსჰეიმი (რუს. Алекса́ндр Альфо́нсович Гроссгейм; დ. 23 თებერვალი, 1888, სოფ. ლიხოვკა, ახლანდ. დნეპროპეტროვსკის ოლქი, უკრაინა, — გ. 4 დეკემბერი, 1948, ლენინგრადი) — რუსი ბოტანიკოსი, კავკასიის ფლორის მკვლევარი; საბჭოთა კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1946), აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1945), სტალინის პრემიის ლაურეატი (1948). დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტი 1912 წელს. მუშაობდა თბილისის ბოტანიკურ ბაღში (1913-1926), თბილისის პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში (1917-1930), აზერბაიჯანის უნივერსიტეტში (1927-1946), საბჭოთა კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის ამიერკავკასიის ფილიალის აზერბაიჯანის განყოფილების ხელმძღვანელად (1932–1936), მის მიერვე დაარსებული აზერბაიჯანის ბოტანიკის ინსტიტუტის დირექტორად (1936–1947). 1947 წლიდან განაგებდა სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აკად. ვ. კომაროვის სახელობის ბოტანიკის ინსტიტუტის ჰერბარიუმის კავკასიის სექტორს და ლენინგრადის უნივერსიტეტის ბოტანიკის კათედრას. გროსჰეიმმა სამეცნიერო მოღვაწეობა მიუძღვნა კავკასიის ფლორისა და მცენარეულობის შესწავლას. მისი ძირითადი ნაშრომები: „კავკასიის ფლორა“ (ტ. 1–4, 1928– 34; მეორე გამოც. ტ. 1–7, ბაქო, 1939–67), „კავკასიის ფლორის ანალიზი“ (ბაქო, 1936), „კავკასიის მცენარეული რესურსები“ (ბაქო, 1946), „კავკასიის მცენარეული საფარი“ (მოსკოვი, 1948), „კავკასიის მცენარეთა სარკვევი“ (მოსკოვი, 1949). შექმნა ყვავილოვან მცენარეთა ორიგინალური ფილოგენეზური სისტემა (1945). მნიშვნელოვანია აგრეთვე მონოგრაფიები: „მტკვარ-არაქსის აუზის მცენარეულობა“ (1932) და განსაკუთრებით „თალიშის ფლორა“ (1926). გროსჰეიმის მრავალწლოვანი საექსპედიციო მუშაობის შედეგად ამიერკავკასიაში შეგროვილი უმდიდრესი მასალა დაცულია თბილისის და ბაქოს ბოტანიკური ინსტიტუტების ჰერბარიუმებში, ხოლო მათი დუბლეტები — ლენინგრადისა და ერევნის ბოტანიკური ინსტიტუტებში. აღწერა მეცნიერებისთვის უცნობი მრავალი ახალი სახეობა. გროსჰეიმის პატივსაცემად მცენარეთა ერთ გვარსა და მრავალ სახეობას მისი სახელი უწოდეს. ღვინიანიძე ზ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. ↑ 1.0 1.1 Гроссгейм Александр Альфонсович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ Proleksis enciklopedija, Opća i nacionalna enciklopedija — 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3407324"></a>
გროში

გროში (პოლ. grosz, გერმ. Groschen, ლათ. denarius grossus — „მძიმე მონეტა“) — სხვადასხვა ქვეყნის და დროის მონეტა. პირველად მოიჭრა XII საუკუნეში იტალიაში, ქალაქ გენუაში, მასით — 1,46 გ. თავდაპირველად ის საკმაოდ დიდი ზომის ვერცხლის მონეტა იყო. 1266 წელს გროშის მსგავსი მონეტა („გროტურნუა“) გავრცელდა საფრანგეთის სამეფოში და შემდგომ უკვე ბევრ ევროპულ სახელმწიფოში, მათ შორის, ინგლისში. ყველაზე გავრცელებული მონეტა იყო პრაღული გროში, რომელსაც XIV საუკუნის დასაწყისიდან XVI საუკუნის შუა პერიოდამდე ჭრიდნენ ჩეხეთში. ჩეხურის მსგავის გროში გავრცელდა ასევე გერმანიაში, პოლონეთსა და რუსეთში. XVI საუკუნეში გროში ხურდად იქცა და მრავალმა ქვეყანამ ამოიღო ხმარებიდან. დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ (1918) პოლონეთმა შემოიღო საკუთარი ვალუტა — 1920 წლიდან დაიწყო ზლოტის მოჭრა, რომელიც უდრიდა 100 გროშს. საქართველოში გროში მიმოიქცეოდა ქვეყნის რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში ყოფნის დროს და იმდროინდელი რუსული გროში მსგავსად ნახევარკაპიკიანს უტოლდებოდა. გროშს საუბარში ხშირად გადატანითი მნიშვნელობით ხმარობენ („გროშის ფასად“, ე.ი., ძალიან იაფად, თითქმის მუქთად). ჯიბუტი მ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012.
გრუზინ

„გრუზინ“ (რუს. Грузин) — რუსულ ენაში დამკვიდრებული ქართველების აღმნიშვნელი ეთნიკური ტერმინი (ეგზონიმი). ტერმინი „გრუზინ“ აღმოსავლურ ენებში გავრცელებული ქართველების აღმნიშვნელი სახელწოდებისაგან — „გურჯი“ (სპარსული), „ჯურჯი“ (არაბული) და „გურზი“ (სირიული). შესაბამისი აღმოსავლური სახელწოდებებიდან წარმოქმნილი და უკვე XIV საუკუნის დასასრულს რუსულ საისტორიო წყაროებში ნახსენები ქართველების აღმნიშვნელი ტერმინი „გურზი“ თანდათანობით ტრანსფორმირდა „გრუზად“ და საბოლოოდ ჩამოყალიბდა ტერმინებად — „გრუზინ“ (ქართველი) და „გრუზია“ (საქართველო). „გრუზინის“ სპარსულ-არაბულიდან მომდინარეობის შესახებ პირველი მოსაზრება ეკუთვნით პლატონ იოსელიანს (1844) და მარი ბროსეს (1858). იმავე დასკვნამდე მივიდნენ ნიკო მარი, სიმონ ჯანაშია, გიორგი წერეთელი, კონსტანტინე წერეთელი, იუსტინე აბულაძე და გიორგი პაიჭაძე. დღეისათვის არსებული მოსაზრება ზემოაღნიშნული რუსული ტერმინის (ისევე როგორც ახალი ევროპული Georgian და Georgia) სპარსულ-არაბულ-სირიული წარმომავლობის შესახებ გაზიარებულია სხვა დასავლელი ქართველოლოგებისა და აღმოსავლეთმცოდნეების მიერაც (გერჰარდ დეეტერსი, კირილ თუმანოვი, დეივიდ ლენგი, ჟერარ გარიტი, შ. კანიუიე). ტერმინები „გრუზინ“ და „გრუზია“ რუსული ენის მეშვეობით გავრცელდა უკრაინულ, ბელორუსულ და სხვა სლავურ ენებშიც, ასევე ყოფილ საბჭოთა კავშირის შემადგენლობაში შემავალ ზოგიერთ არასლავურ ხალხთა ენაზე და მსოფლიოს რამდენიმე ქვეყანაში (იაპონია, კორეა, ისრაელი და სხვ.). 2000-იანი წლებიდან საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს მეცადინეობით მსოფლიოში არის ოფიციალურ ხმარებაში რუსული წარმოშობის „გრუზიას“ ახალი ევროპული ეგზონიმით ან ქართული ენდონიმის ეკვივალენტური ფორმით ნაწილობრივი ან სრული ჩანაცვლების ტენდენცია: მსგავსი გადაწყვეტილებები მიიღეს ისრაელმა (2005), სამხრეთ კორეამ (2011), იაპონიამ (2015) და ლიეტუვამ (2018). აბულაძე იუსტ., ტერმინ „გურჯის“ ეტიმოლოგიისათვის, აკად. ნ. მარის სამეცნიერო მოღვაწეობისადმი მიძღვნილი კრებული, თბ., 1934; ბროსე მ., საქართველოს ისტორია, ნაწ. 1, ტფ., 1895; წერეთელი გ., საქართველოს ირანულ სახელწოდებათა ისტორიისათვის, კრ.: საქართველოსა და ქართველების აღმნიშვნელი უცხოური ტერმინოლოგია, თბ., 1993; წერეთელი კ., „ქართველისა“ და „საქართველოს“ აღმნიშვნელი ტერმინები არამეულსა და ებრაულში, იქვე; ჯანაშია ს., თუბალ-თაბალი, ტიბარენი, იბერი, შრომები, ტ. 3, თბ., 1959; Иоселиани П. И., Различные наименования грузин, «Журнал Министерства внутренних дел», Тфл., 1844, Марр Н. Я., Крещение армян, грузин и аланов святым Григорием (арабская версия), «Записки Вост. отделения императорского Русск. археол. об-ва», т. 16, СПб., 1905; Пайчадзе Г. Г., Название Грузии в русских письменных исторических источниках, Тб., 1989; ლორთქიფანიძე გ. გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. ↑ წულაძე, ზ., გრუზიიდან ჯორჯიაზე - ცვლილება სავიზო კოდებში. „ამერიკის ხმა“, 19 ივლისი, 2011. ↑ თბილისს სურს, რომ საქართველო ‘გრუზიას’ ნაცვლად ‘ჯორჯიად’ მოიხსენიონ. „სივილ ჯორჯია“, 27 ივნისი, 2011. ↑ ფარულავა, დ., იაპონია საქართველოს „გრუზიას" ნაცვლად „ჯორჯიად" მოიხსენიებს. „ლიბერალი“, 21 ოქტომბერი, 2014. ↑ ლიეტუვა და Sakartvelas: საქართველო და ლიტვა ერთმანეთს ავთენტურად დაუძახებენ. „ჯემ ნიუზ“, 25 მაისი, 2018.
უჩხითის ჯამე

უჩხითის ჯამე — არქიტექტურული ძეგლი, ხის ორსართულიანი ჯამე. მდებარეობს ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ უჩხითში. თარიღდება XIX საუკუნით. ჯამე იქცევს ყურადღებას მწყობრი პროპორციებით, ქვის ოვალური კიბითა და ჭვირულმოაჯირიანი აივნით, კრამიტის საბურავითა და ფართო სარკმლებით. უჩხითის ჯამე საბჭოთა პერიოდში სხვა აჭარული ჯამეების მსგავსად, დაიკეტა, თუმცა დაიწყეს მისი გამოყენება დამამზადებელ პუნქტად, რასაც გარკვეული კონსტრუქციული ცვლილებები მოჰყვა ჯამეს ინტერიერში. ამჟამად უჩხითის ჯამეში აღდგენილია ღვთისმსახურება.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 11739
დოლოგანის ჯამე

დოლოგანის ჯამე — არქიტექტურული ძეგლი, ხის ორსართულიანი ჯამე. მდებარეობს ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ დოლოგანში. თარიღდება XIX საუკუნით. ჯამე აჭარული მეჩეთების რეგიონული მახასიათებლების გამომხატველია, როგორიცაა სწორკუთხა, კვადრატს მიახლოებული გეგმარება, ძლიერად შვერილი კარნიზი,სწორკუთხა სარკმლებით დატიხრული სადად შეფიცრული ფასადები. შედარებით მეტყველი და ჩუქურთმებით დამშვენებული უნდა ყოფილიყო ჯამეს ინტერიერი, რომელიც ამჟამად სრულად მოშლილია- დარჩენილია მხოლოდ კონსტრუქციული კარკასი. ბოლო წლებში ჯამეს კრამიტის საბურავი თუნუქის გადახურვით შეიცვალა.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 11530
ჭინკაძეების მინარეთიანი ჯამე

ჭინკაძეების მინარეთიანი ჯამე — არქიტექტურული ძეგლი, ხის ორსართულიანი ჯამე. მდებარეობს ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჭინკაძეებში. თარიღდება XIX საუკუნით. ავარიულ მდგომარეობაში მყოფი ჯამე ამჟამად მიტოვებული და დაკეტილია. 1981 წლის სააღრიცხვო ბარათის მიხედვით, ცნობილია, რომ მის ნახევარსარდაფში მედრესე ფუნქციონირებდა. ამავე ბარათში აღნიშნული არ ყოფილა გათლილი ქვის კვადრებით ამოყვანილი და შენობის მთელ სიმაღლეზე აყვანილი დახურული, ვიწრო მინაშენი, სავარაუდოდ საბუხრე მილი (ჯამე დაკეტილი იყო და ამის დაზუსტება ვერ მოხერხდა). ჯამეს არქიტექტურული იერსახე, სამშენებლო მასალების, გეგმარებისა და დეკორის სპეციფიკა მჭიდროდ არის დაკავშირებული რეგიონის ხუროთმოძღვრულ ტრადიციებთან. სწორკუთხა გეგმარების ხის ორსართულიანი ჯამე ქვის საძირკველზეა დაშენებული. მისი მხატვრული დამუშავება ლაზი ოსტატების ხითხუროობის ნაყოფს წარმოადგენდა, 1981 წლის ბარათის მიხედვით, ჯამეს ინტერიერი განსაკუთრებული ორნამენტირებული ჩუქურთმებით იყო დეკორირებული.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 11646
ნამლისევის ჯამე

ნამლისევის ჯამე — არქიტექტურული ძეგლი, ხის ორსართულიანი ჯამე. მდებარეობს ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნამლისევში. თარიღდება XIX საუკუნით. ვაკე რელიეფზე აგებული ჯამე ორსართულიან ნაგებობას წარმოადგენს, რომლის პირველი სართული ფლეთილი ქვით ამოყვანილი ნახევარსადაფია, ხოლო ზედა ხის კორპუსი - ორსინათლიანი სამლოცველო დარბაზი. ჯამე რეგიონისათვის ტრადიციულ არქიტექტურულ მახასიათებლებს მიჰყვება, რაც შეადგენს კიდეც მისი ავთენტურობის საფუძველს: თითქმის კვადრატულ გეგმარებას მიჰყვება ქვის საფუძველი, ხის სამლოცველო დარბაზი, კრამიტის საბურავი და სწორკუთხა კარ-სარკმლის ღიობებით დანაწევრებული ფასადები, რომელთა გადაწყვეტის უკიდურეს სისადავეს ინტერიერის მხატვრულად აქცენტირებული სივრცეები უნდა ენაცვლებოდეს.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 12072
ზედა ბზუბზუს ჯამე

ზედა ბზუბზუს ჯამე — არქიტექტურული ძეგლი, ხის ორსართულიანი ჯამე. მდებარეობს ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზედა ბზუბზუში. თარიღდება XIX საუკუნით. ჯამე ყურადღებას იქცევს მასიური კუბისმაგვარი მოცულობითა და ერთგვაროვანი, სწორკუთხა სარკმლებით დატიხრული ფასადების სიმეტრიით. ხის ორსართულიანი ჯამე, რომელიც კოხტად ეწერება ხავსით დაფარულ და მონოლითური ქვებით დამშვენებულ ეზოში, ქვის თლილი კვადრებით ნაგებ საფუძველზეა აღმართული; ერთადერთი შესასვლელი კარი ჩრდილოეთ მხარესაა გაჭრილი, რომელზედაც ქვის ოთხსაფეხურიანი ფართო და თანდათან შევიწროვებული კიბეა მიდგმული. ცნობილია, რომ ზედა ბზუბზუს აღნიშნული ჯამე, 1970-80-იან წლებში, კინოთეატრის შენობად იყო გამოყენებული; ფუნქციის შეცვლამ მნიშვნელოვნად შეცვალა ჯამეს ინტერიერის არქიტექტურული წყობა: 1981 წლის ბარათის მიხედვით, ინტერიერში შემორჩა მხოლოდ ქოროს ჩრდილოეთი ნაწილი (შესასვლელი კარის თავზე), მდიდრულად მოჩუქურთმებული სამი ნახევარწრიული აივნით; ინტერიერის დანარჩენი ნაწილები კი განადგურდა.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 11732
ქვედა მახუნცეთის ჯამე

ქვედა მახუნცეთის ჯამე — არქიტექტურული ძეგლი, ხის ორსართულიანი ჯამე. მდებარეობს ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვედა მახუნცეთში. თარიღდება XIX საუკუნით. ჯამეს ექსტერიერი მოკრძალებული მასშტაბებითა და სადა არქიტექტურული სამკაულით იქცევს ყურადღებას; თუმცა მისი ინტერიერი ტრადიციულად მოჩუქურთმებულია. ქვის საფუძველზე აღმარტული ხის ორსართულიანი ჯამე ფედობზეა აღმართული. დიდი ზომის ფლეთილი ქვით ნახევარსარდაფია ნაშენი, ხით კი ორსინათლიანი სამლოცველო დარბაზია ამოყვანილი. ჯამე პირვანდელი კრამიტის საბურავითაა გადახურული. რეგიონისათვის ასევე ტრადიციული ცენტრალური, ჩრდილოეთის ფასადის გაფორმება - სამლოცველო დარბაზის პირველი სართული ფართო, სვეტებიანი აივნითა და ერთადერთი შესასვლელი კარით ეხსნება გარემოს, ზედა სართული კი სარკმლებით დანაწევრებულ დახურულ ლოჯიას წარმოადგენს.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 11740
1024

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: 1024 1024 (ათას ოცდაოთხი) წელი — იულიუსის კალენდრის ნაკიანი წელიწადი, რომლის პირველი დღეა ოთხშაბათი. ეს წელი არის XI საუკუნის მე-3 დეკადის მე-4 წელი. დასრულდა საქსონთა დინასტიის მმართველობის ხანა გერმანიასა და საღვთო რომის იმპერიაში და დაიწყო ფრანკონიელთა დინასტიის მმართველობის ხანა. მთავარი სტატია: კატეგორია:დაბადებული 1024. მაგნუს I - ნორვეგიის მეფე მთავარი სტატია: კატეგორია:გარდაცვლილი 1024. ჰაინრიხ II - საღვთო რომის იმპერიის იმპერატორი ბენედიქტ VIII - რომის პაპი საქართველო საქართველოს სამეფო : გიორგი I, ძე ბაგრატისა - ერთიანი საქართველოს მეფე (1014-1027) კახეთის სამთავრო : კვირიკე III - კახეთის ქორეპისკოპოსი (1010-1029) თბილისის საამირო : ჯაფარ III იბნ ალი - თბილისის ამირა (1012-1045) საქართველოს ეკლესია : მელქისედეკ I - საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი (1012-1030) სამხრეთი კავკასია ანისის სამეფო : აშოტ IV - ანისის (შირაკის) მეფე (1020-1040) ვანანდის სამეფო : აბას II - ვანანდის (ყარსის) მეფე (984-1029) სიუნიკის სამეფო : სუმბატ II - სიუნიკის მეფე (1019-1070) სამხრეთ-დასავლეთი აზია ბიზანტიის იმპერია : ბასილი II ბულგართმმუსვრელი- ბიზანტიის იმპერატორი (975-1025) ღაზნევიდების სახელმწიფო : მაჰმუდ ღაზნევი - სულთანი (998-1030) ბაღდადის სახალიფო : ალ-ქადირი - ბაღდადის ხალიფა (991-1031) აღმოსავლეთი ევროპა კიევის რუსეთი : იაროსლავ I ბრძენი – დიდი მთავარი (1019-1054) დასავლეთი ევროპა საღვთო რომის იმპერია : კონრად II - იმპერატორი (1024-1039), გერმანიის მეფე, ფრანკონიელთა დინასტიის დამაარსებელი საფრანგეთი : რობერტ II - საფრანგეთის მეფე (996-1031) ინგლისი : კნუდ I დიდი - ინგლისის მეფე (1016-1035) წმინდა საყდარი : იოანე XIX - რომის პაპი (1024-1032)
კაგუია

კაგუია (იაპ. かぐや), ოფიციალურად SELENE (ძვ. ბერძნ.: Σελήνη, მთვარე) — მეორე იაპონური სამთვარეო ორბიტალური კოსმოსური ხომალდი. სახელი სელენოლოგიური და საინჟინრო მკვლევარის აკრონომია, ხოლო მეტსახელი "კაგუია" შერჩეულ იქნა საზოგადოების მიერ, ძველი იაპონური ხალხური ზღაპრიდან "ბამბუკის მჭრელის ამბავი", სადაც კაგუია მთვარის პრინცესა იყო. იაპონიის საჰაერო სივრცის კვლევის სააგენტოს მიერ შექმნილი ზონდი 2007 წლის 14 სექტემბერს გაუშვეს. სელენე მთვარის კვლევისადმი განახლებული ინტერესის შედეგია და აპოლოს პროგრამის შემდეგ უდიდესი სამთვარეო მისიაა, რომელიც მოჰყვა იაპონიის პირველ სამთვარეო საცდელ ზონდს "ჰაგორომო", გაშვებულს 1990 წელს. 2007 წლის ოქტომბერში ჩინეთიც აპირებს ჩანგ'ე 1 მთვარის მკვლევარის გაშვებას, რომელსაც მოჰყვება ინდოეთის "ჩანდრაიაანი" და აშშ-ის "Lunar Reconnaissance Orbiter" 2008 წელს. აშშ, ევროპის ქვეყნები, რუსეთი, იაპონია და ჩინეთი 2018 წლისთვის აპირებენ მთვარეზე საბაზო საკვლევი მისიის აშენებას.
იაპონიის საჰაერო სივრცის კვლევის სააგენტო

იაპონიის საჰაერო სივრცის კვლევის სააგენტო (宇宙航空研究開発機構 Uchū-Kōkū-Kenkyū-Kaihatsu-Kikō?), ან JAXA, იაპონიის ეროვნული კოსმოსური სააგენტო. დაფუძნდა 2003 წლის 1 ოქტომბერს სამი მანამდე დამოუკიდებელი ორგანიზაციის გაერთიანებით. სააგენტოს მოვალეობაა გამოიკვლიოს, განავითაროს და გაუშვას ორბიტაზე სატელიტები, და ჩართულია მრავალ მისიაში, როგორიცაა ასტეროიდების გამოკვლევა და შესაძლო პილოტირებადი მისია მთვარეზე.
1025

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: 1025 1025 (ათას ოცდახუთი) წელი — იულიუსის კალენდრის არანაკიანი წელიწადი, რომლის პირველი დღეა პარასკევი. ეს წელი არის XI საუკუნის მე-3 დეკადის მე-5 წელი. ბაგრატ უფლისწული დაბრუნდა მძევლობიდან ღაზნელთა სულთანმა მაჰმუდმა სელჩუკებს ხორასანში დასახლების უფლება მისცა შეიქმნა პოლონეთის სამეფო. თავადი ბოლესლავ 1-ლი გახდა მეფე ბოლესლავ 1-მა აღიარა კათოლიციზმი და პოლონური ენისათვის შემოიღო ლათინური ანბანი მთავარი სტატია: კატეგორია:დაბადებული 1025. იზიასლავ I — კიევის დიდი მთავარი 1054–1068, 1069–1073 და 1077-დან, ნოვგოროდის მთავარი 1052–1054 (გ.1078) მთავარი სტატია: კატეგორია:გარდაცვლილი 1025. 17 ივნისი : ბოლესლავ I მამაცი — პოლონელი მთავარი (992—1025 წწ (დ.967) ბასილ II — ბიზანტიის იმპერატორი (დ. 958) ბოლესლავ I — პოლონეთის პირველი მეფე საქართველო საქართველოს სამეფო : გიორგი I, ძე ბაგრატისა - ერთიანი საქართველოს მეფე (1014-1027) კახეთის სამთავრო : კვირიკე III - კახეთის ქორეპისკოპოსი (1010-1029) თბილისის საამირო : ჯაფარ III იბნ ალი - თბილისის ამირა (1012-1045) საქართველოს ეკლესია : მელქისედეკ I - საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი (1012-1030) სამხრეთი კავკასია ანისის სამეფო : აშოტ IV - ანისის (შირაკის) მეფე (1020-1040) ვანანდის სამეფო : აბას II - ვანანდის (ყარსის) მეფე (984-1029) სიუნიკის სამეფო : სუმბატ II - სიუნიკის მეფე (1019-1070) სამხრეთ-დასავლეთი აზია ბიზანტიის იმპერია : ბასილ II ბულგართმმუსრველი - ბიზანტიის იმპერატორი (975-1025) კონსტანტინე VIII - ბიზანტიის იმპერატორი (1025 - 1028) ღაზნევიდების სახელმწიფო : მაჰმუდ ღაზნევი - სულთანი (998-1030) ბაღდადის სახალიფო : ალ-ქადირი - ბაღდადის ხალიფა (991-1031) აღმოსავლეთი ევროპა კიევის რუსეთი : იაროსლავ I ბრძენი – დიდი მთავარი (1019-1054) პოლონეთი : ბოლესლავ I - პოლონეთის პირველი მეფე (1025) დასავლეთი ევროპა საღვთო რომის იმპერია : კონრად II - იმპერატორი (1024-1039), გერმანიის მეფე, ფრანკონიელთა დინასტიის დამაარსებელი საფრანგეთი : რობერტ II - საფრანგეთის მეფე (996-1031) ინგლისი : კნუდ I დიდი - ინგლისის მეფე (1016-1035) წმინდა საყდარი : იოანე XIX - რომის პაპი (1024-1032)
ტანეგასიმას კოსმოსური ცენტრი

ტანეგასიმას კოსმოსური ცენტრი (იაპონ. 種子島宇宙センター ტანეგასიმა-უტიუ:-სენტა:?) ან TNSC (ინგლ. Tanegashima Space Center) — მეორე და ყველაზე მსხვილი კოსმოდრომი იაპონიაში. დაფუძნდა 1969 წელს და მართავს იაპონიის საჰაერო სივრცის კვლევის სააგენტო. მდებარეობს კუნძული ტანეგაშიმას სამხრეთ-აღმოსავლეთ სანაპიროზე, კაგოშიმას პრეფექტურის სამხრეთით, 115 კმ-ში სამხრეთით კუნძული კიუსიუდან. JAXA უტინოურას კოსმოსური ცენტრი TNSC JAXA-ს გვერდზე(იაპონური) TNSC JAXA-ს გვერდზე დაარქივებული 2006-12-08 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) TNSC მარკ უეიდის ასტრონავტიკის ენციკლოპედიაში(ინგლისური) კოორდინატები: 30°24′00″ ჩ. გ. 130°58′12″ ა. გ.﻿ / ﻿30.40000° ჩ. გ. 130.97000° ა. გ.﻿ / 30.40000; 130.97000
საქართველოს მეგობართა ახალი ჯგუფი

საქართველოს მეგობართა ახალი ჯგუფი 2005 წლის თებერვალში საქართველოს ინიციატივით შეიქმნა. მასში გაერთიანდნენ ლიეტუვა, ლატვია, ესტონეთი, პოლონეთი, ბულგარეთი, რუმინეთი, მოგვიანებით კი შეუერთდა ჩეხეთის რესპუბლიკა. ჯგუფის პირველი შეხვედრა გაიმართა 2005 წლის 4 თებერვალს თბილისში. ჯგუფის მიზანია შუამდგომბლობა გაუწიოს საქართველოს ევროატლანტიკურ ალიანსში და ევროსტრუქტურებში ინტეგრაციაში. ↑ https://jamestown.org/program/new-group-of-georgias-friends-founded/ ↑ https://www.mae.ro/en/node/8330
ალან შეპარდი

ალან ბარტლეტ შეპარდი უმცროსი (ინგლ. Alan Bartlett Shepard Jr. დ. 18 ნოემბერი, 1923 — გ. 21 ივლისი, 1998) — კოსმოსში გასული პირველი ამერიკელი და მსოფლიოში მეორე ასტრონავტი იყო. იგი შემდგომში ხელმძღვანელობდა აპოლო 14-ის მისიას და მთვარეზე გადასხდომილი მეხუთე ადამიანი იყო. დაბადებულმა დერიში, ნიუ-ჰემპშირი, შეპარდმა ადმირალ ფარაგატის აკადემია დაამთავრა 1941 წელს და მეცნიერული ხარისხის ბაკალავრის წოდება მიიღო შეერთებული შტატების საზღვაო აკადემიისგან ანაპოლისში 1944 წელს. ენციკლოპედია „ბრიტანიკა“
არჩილ მინდიაშვილი (არქიტექტორი)

არჩილ მინდიაშვილი (დ. 1 მარტი, 1951, თბილისი, — გ. 2 აპრილი, 2020) — ქართველი არქიტექტორი; საქართველოს ეროვნულ და სოციალურ ურთიერთობათა აკადემიის და საქართველოს საინჟინრო აკადემიის აკადემიკოსი, საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორი. დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის არქიტექტურის ფაკულტეტი 1973 წელს. არქიტექტორად მუშაობდა საპროექტო ინსტიტუტებში „საქსოფლმშენსახპროექტი“ (1973-1976) და „საქქალაქმშენსახპროექტი“ (1977-1991). 1991 წლიდან იყო საქართველოს საპატრიარქოს საეკლესიო ხუროთმოძღვრების ცენტრის მთავარი არქიტექტორი. თბილისის წმინდა სამების საკათედრო ტაძრის პროექტის კონკურსში (1989-1990) გამარჯვების შემდეგ დაინიშნა წმინდა სამების საკათედრო ტაძრის კომპლექსის პროექტის მთავარ არქიტექტორად (1995) და ხელმძღვანელობდა წმინდა სამების საკათედრო ტაძრის კომპლექსის აღმშენებლობის შემოქმედებით გაერთიანება „კათედრალს“ (1998 წლიდან). მის მიერ განხორციელებული მნიშვნელოვანი პროექტებია: თბილისის წმინდა სამების საკათედრო ტაძარი (1995-2004), წმ. ილია თეზბიტელის ტაძარი და სამრეკლო (წმ. სამების საკათედრო ტაძრის კომპლექსში, 1998), პარიზის წმინდა მეფე თამარის სახელობის ახალი ქართული ტაძარი (2008-2009), ზუგდიდის ივერიის ყოვლაწმინდა ღვთისმშობლის სახელობის საკათედრო ტაძარი (მშენებლობა დაიწყო 2009) და სხვ. დაჯილდოებულია საეკლესიო და სახელმწიფო ჯილდოებით, მ.შ. წმინდა გიორგის ოქროს ორდენით და ღირსების ორდენით. საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, თბ., 2017, გვ. 411-412 არჩილ მინდიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ შენგელია, აკაკი (2 აპრილი, 2020). „გარდაიცვალა სამების საკათედრო ტაძრის არქიტექტორი, არჩილ მინდიაშვილი“. 1TV. ციტირების თარიღი: 11 მარტი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება)