laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ტინშო

ტინშო (ნორვ. Tinnsjå) — ტბა ნორვეგიაში. ქვეყნის ერთ-ერთი უდიდესი და ევროპის ერთ-ერთი უღრმესი ტბა. ადმინისტრაციულად მოქცეულია ტელემარკის საგრაფოს ტინისა და ნუტოდენის მუნიციპალიტეტების ფარგლებში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 190 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 51,43 კმ², წყლის მოცულობა 9,71 კმ³. მაქსიმალური სიღრმე 460 მ. ერთვის მდინარე მონა, რომლის სათავეს მესვატნის ტბა წარმოადგენს. ტბას ჩრდილოეთ მხარეს ერთვის მდინარე მორი, რომელიც წყლებს იკრებს კალჰოვდფიორდენის ტბიდან. ტინშოდან გამოედინება მდინარე ტინელვა. ტინშო არის სკიენსვასდრაგეტის წყალშემკრები აუზის ნაწილი. 1944 წელს გერმანიის მიერ ნორვეგიის ოკუპაციისას ტბაში ჩაიძირა ბორანი SF Hydro. გერმანელები ბორანს იყენებდნენ დიდი რაოდენობით მძიმე წყლის ტრანსპორტირებისთვის გერმანიაში, სადაც იგი ბირთვული იარაღის კვლევისთვის გამოიყენებოდა. მძიმე წყალი წარმოებული იყო ვემორკში, რომელიც მდებარეობს ქალაქ რიუკანის სიახლოვეს. ბორანის ნანგრევები აღმოაჩინეს 1993 წელს. 2004 წელს ეს საკითხი გამოიძიეს და გადაიღეს სატელევიზიო სერიალ „Nova“-სთვის. მძიმე წყლიდან ნიმუშები ამოიღეს, რომლის შედეგად დადასტურდა იზოტოპებით გამდიდრებული დეიტერიუმი. 2004 წელს მძიმე წყლის შესახებ ახალი დოკუმენტური ფილმის გადაღებისას გადამღები ჯგუფისთვის ცნობილი გახდა უჩვეულო თევზის არსებობის შესახებ, რომელიც ბინადრობდა ტბის ფსკერთან, 430 მ სიღრმეზე. 2005 წლის აპრილში დაიჭირეს ორი მანამდე უცნობი თევზის ეგზემპლარი. ანალიზმა გამოააშკარავა, რომ თევზი მჭიდროდ იყო დაკავშირებული არქტიკულ გოჭალასთან. ღია ფერის, ნახევრად გამჭვირვალე თევზის სიგრძემ 15 სმ მიაღწია, ამასთან არ ჰქონდა საცურავი ბუშტი. მსოფლიოს უღრმესი ტბების სია ნორვეგიის ტბების სია ↑ (1995) Rjukanbanen; på sporet av et industrieventyr (Norwegian). Rjukan: Mana Forlag. ISBN 82-993549-1-9.  ↑ Mathismoen, Ole (11 May 2005). „Ny fisk oppdaget (New Fish Discovered)“. Aftenposten. ციტირების თარიღი: 1 February 2015.
ფარაქენდი (გადაბეი)

ფარაქენდი (აზერ. Parakənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 979 კაცი. ფარაქენდი GEOnet სახელების სერვერზე
ფარიზამანლი

ფარიზამანლი (აზერ. Pərizamanlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 667 კაცი.
ფირბულაგი

ფირბულაგი (აზერ. Pirbulaq) — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში. ფირბულაგი GEOnet სახელების სერვერზე
ფლანქენდი

ფლანქენდი (აზერ. Plankənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 031 კაცი. ფლანქენდი GEOnet სახელების სერვერზე
ყალაქენდი

ყალაქენდი (აზერ. Qalakənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში. ყალაქენდი GEOnet სახელების სერვერზე
ყარავალილარი

ყარავალილარი (აზერ. Qaravəlilər) — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში. ყარავალილარი GEOnet სახელების სერვერზე
ყარავულთომბა

ყარავულთომბა (აზერ. Qaravultomba) — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში. ყარავულთომბა GEOnet სახელების სერვერზე
ყარიქენდი

ყარიქენდი (აზერ. Qarikənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში. ყარიქენდი GEOnet სახელების სერვერზე
ყასიმაღალი

ყასიმაღალი (აზერ. Qasımağalı) — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში. ყასიმაღალი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ http://www.azerpost.az/?options=content&id=188
ყასიმაღლი

ყასიმაღლი (აზერ. Qasımağlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში. ყასიმაღლი GEOnet სახელების სერვერზე
ყიზილთორფაქი

ყიზილთორფაქი (აზერ. Qızıltorpaq) (2011 წლამდე ცნობილი იყო როგორც დიქდაში აზერ. Şurakənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში. ყიზილთორფაქი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ [1]
ბოგდანოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია

ბოგდანოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია (რუს. Церковь Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ეკლესია კამენის რაიონის სოფელ ბოგდანოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. ეკლესიის მშენებლობის დაწყების თარიღი უცნობი, ხოლო მისი აშენება დაასრულეს 1891 წელს. ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, კამენის რაიონი, სოფელი ბოგდანოვი, კიროვის ქუჩა. ბოგდანოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია, რომელიც აგებულია 189 წელს, წარმოადგენს როსტოვის ოლქის კამენის რაიონისიმ ოთხ ეკლესიათაგან ერთ-ერთს, რომელიც კარგადაა შემონახული და დაცულია ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ ეკლესიაში ღვთისმსახურება აკრძალეს და დახურეს. მისი ხელმეორედ გახსნა მოხდა, 1943 წელს, მას შემდეგ, რაც ხუტორი გაათავისუფლეს გერმანელთა საოკუპაციო ჯარისაგან. ეკლესიაში ღვთისმსახურება გაგრძელდა 1962 წლამდე, სწორედ იმ პერიოდამდე როდესაც დაიწყო ნიკიტა ხრუშჩოვის შეტევა საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკების კავშირის საეკლესიო ცხოვრებაზე. იყო ეკლესიის დანგრევის რამდენიმე წარუმატებელი მცდელობა, რის შემდეგაც იგი გადააქციეს კიროვის სახელობის საბჭოთა კოლმეურნეობის ხორბლის საწყობად. მესამედ ეკლესიაში ღვთისმსახურება არსდგა და გაიხსნა 1990 წელს. მის აღდგენაში დიდი წვლილი შეიტანეს კაზაკებმა ყოფილ სოფელ გუნდოროვსკიდან. მის აღდგენაში მოსახლეობას დახმარებას უწევდა ასევე ცირკის მსახიობი, რუსეთის ფედერაციაში გრამაფონების პირველი მუზეუმის დამაარსებელი ვლადიმირ დერიაბკინი, რომელიც წარმოშობით იყო ბოგდანოვის მეზობელ ხუტორ ხობოსტოკიდან. Хутора Богданова Николаевская церковь Никольская церковь хутора Богданов Каменские храмы დაარქივებული 2018-05-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ Богданов. Церковь Николая Чудотворца.
ნიკოლსკაიის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია

ნიკოლსკაიის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია (რუს. Церковь Покрова Пресвятой Богородицы) — მართლმადიდებლური ეკლესია მილეროვის რაიონის სოფელ ნიკოლსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 1853 წელს, ხოლო მისი აშენება დაასრულეს 1855 წელს. ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, მილეროვის რაიონი, სოფელი ნიკოლსკაია. ეკლესია, რომელიც ამჟამად დგას სლობოდა ნიკოლსკაიაში, აკურთხეს ღვთისმშობლის კვართის სახელზე 1855 წელს, ხოლო დასახლბა სვინოიმ, როგორც ეწოდებოდა თავდაპირველად სლობოდას, მიიღო ახალი ეკლესიის სახელი - ნიკოლო-პოკროვსკაია (რუს. Покров — კვართი). დონის კაზაკთა ატამანის სტეფან ეფრემოვის ქალიშვილმა, გენერალ-მაიორის სტეფანე კუტეინიკოვის ცოლმა, მემამულე მელანია კუტეინიკოვმა 1848 წლის იანვარში დონის მთავარეპისკოპოს იოანეს მიმართა თხოვნით ეკლესიის მშენებლბის შესახებ, რადგან უახლოესი ეკლესია მდებარეობდა 15 კილომეტრში სლობოდა კრივოროჟიეში. თავდაპირველად ნიკოლსკაიაში ააგეს სამლოცველო სახლი. ეკლესიის პირველი ქვა საძირკველში ჩადეს ხუთი წლის შემდეგ, ხოლო 1855 წლის 31 დეკემბერს (ახალი სტილით 1856]] წლის იანვარში) აკურთხეს მშენებლობის ადგილი. შემდეგ მის გარშემო შემოავლეს ქვის ღობე და დაიწყეს საეკლესიო-სამრევლო სკოლის მშენებლობა. სამრეკლოს აშენება მხოლოდ 1887 წლისთვის მოხერხდა. ეკლესიის მშენებლობაში თავისი წვლილი შეიტანა მელანიას უფროსმა დამ მარია ვოლხოვსკაიამ, მდინარე კალიტვის მეორე ნაპირზე მიწების მფლობელმა. 1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს. მეორე მსოფლიო ომის დროს, 1944 წელს იგი ხელახლა გახსნეს და მასში ღვთისმსახურება იმართებოდა 1962 წლამდე, როდესაც დაიწყო ხრუშჩოვის ახალი შეტევა საეკლესიო ცხოვრებაზე. ეკლესია დახურეს, მისი ნაგებობა გადაეცა საბჭოთა კოლმეურნეობას, მასში ინახავდნენ ხორბალს და თივას. 1981 წლიდან ეკლესია მიტოვებული იყო. ნიკოლსკაიის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესიაში საეკლესიო ცხოვრების აღორძინება დაიწყო სსრკ-ის დაშლის შემდეგ. 1995 წელს მრევლმა შექმნა სამლოცველო სახლი, რომლისთვისაც მათ გადაეცათ ხელისუფლებისაგან ყოფილი საბავშვო სახლი. 1996 წელს საბოლოოდ გამართეს სამლოცველო სახლი და შემდეგ უკვე დაიწყო ძველი ეკლესიის აღდგენა. ყველა სამშენებლო სამუშაო დასრულდა 2005 წელს. ეკლესიის წინამძღვარია იოერომონახი დიმიტრი კოროლევი. Кириллов А. Донская епархия в её настоящем положении, Новочеркасск, 1896. Храм в слободе Никольской В храме Покрова Пресвятой Богородицы слободы Никольской Миллеровского района отметили престольный праздник დაარქივებული 2017-03-20 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 Давшие имена слободам. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-04-27. ციტირების თარიღი: 2017-04-14. ↑ Храмы, монастыри Ростовской области ↑ В храме Покрова Пресвятой Богородицы слободы Никольской отметили престольный праздник
დაჩითვა

დაჩითვა — ქსოვილზე მხატვრული სახეების გადატანა ხის საბეჭდების (საჩითავი ყალიბების) საშუალებით. აღმოსავლეთი ქვეყნების მსგავსად ხელოსნობის ეს დარგი ძველად საქართველოშიც ფართოდ ყოფილა გავრცელებული. ამას ადასტურებს წერილობითი წყაროები. XII-XVIII საუკუნეებში ქართული ხელნაწერი წიგნების ყდებზე გამოკრული დაჩითული ქსოვილების იშვიათი ნიმუშები და ეთნიკური კოლექციები. გვიანდელი ფეოდალური ხანის წერილობითი წყაროებიდან ჩანს, რომ საქართველოს ზოგიერთ ქალაქში ქსოვილების დასაჩითი საგანგებო სახელოსნოები იყო და მის მოხელეს მჩითავი ეწოდებოდა. XIX საუკუნეში ასეთი სამღებრო სახელოსნოები ყოფილა თბილისში, გორში, თელავში, ახალციხეში, ბათუმსა და სხვა ქალაქებში. ამ სახელოსნოებში სელის, ბამბისა და აბრეშუმის სადა ქსოვილებს პოზიტიური და ნეგატიური წესით ჩითავდნენ. პირველ შემთხვევაში გამოსაყვანი სახეები სადა ქსოვილის მთელ ზედაპირზე დაჰქონდათ; დაჩითვის ეს პოზიტიური წესი ფართოდ იყო გავრცელებული მთელ საქართველოში. ნეგატიური წესით დაჩითვის დროს (ბატიკა) კი ქსოვილის ზედაპირს საბეჭდავით უშუალოდ ცხიმნარევი ცვილის თხელ ფენას, რომელიც გამოსაყვან სახეებს ფარავდა. ამის შემდეგ ქსოვილს მთლიანად საღებავში ჩადებდნენ. საღებავი ქსოვილს ყველგან გაუჯდებოდა, გარდა ცვილით დაფარული ადგილებისა, ცვილის გაცლის შემდეგ ქსოვილზე ცვილით დაფარული მხატვრული სახეები თეთრად გამოჩნდებოდა. რუსეთსა და ევროპის ქვეყნებისაგან განსხვავებით, დაჩითვის ნეგატიურ წესს საქართველოში მარტო ლურჯი სუფრის დამზადების დროს იყენებდნენ. ქართლსა და ლეჩხუმში სახიანი ქსოვილის დასამზადებლად ნეგატიური მხატვრული მღებრობის ერთ-ერთ უძველეს და უმარტივეს წესს, ე. წ. კვანძებით დაჩითვას მიმართავდნენ. სოფ. ბაზალეთში დასაჩითად იყენებდნენ "სამღებრო ქვებს" ანუ "სამღებრო კენჭებს". ამ კენჭებს სადა ქსოვილში ერთმანეთის მოშორებით გამოახვევდნენ, ზედ "ტყლაპებს" (ქსოვილის ნაჭრებს) შემოახვევდნენ, ძაფს მოუჭერდნენ და მთლიანად ჩადებდნენ საღებავში. კენჭგამოკრული ადგილები შეუღებავი რჩებოდა და ქსოვილის ზედაპირი ჭრელი გამოდიოდა.. ანალოგიური წესით ქსოვილის დაჩითვა ლეჩხუმში "ჭრელის მიცემა" ეწოდებოდა. ბრაილაშვილი ნ., დაჩითული ქსოვილები (ალბომი), თბ., 1964; ჩაჩაშვილი გ., საქართველოს მუზეუმის საჩითავეების კატალოგი, თბ., 1962; ჩაჩაშვილი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 410–411.
კამენსკ-შახტინსკის ქრისტეს შობის ეკლესია

კამენსკ-შახტინსკის ქრისტეს შობის ეკლესია (რუს. Церковь Рождества Христова) — ყოფილი მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ კამენსკ-შახტინსკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. ეკლესიის მშენებლობის დაწყება ცნობილი არაა, თუმცა იგი დასრულდა 1886 წელს, ხოლო ეკლესია დაანგრიეს 1950 წელს. კამენსკ-შახტინსკის ქრისტეს შობის ეკლესიის მშენებლობა დაასრულეს 1866 წელს. ეკლესია მდებარეობდა თანამედროვე ქალაქის ცენტრში დონეცკის პროსპექტზე. ეკლესიას საკმაოდ მოცულობითი იყო, მას ჰქონდა სამი საკურთხეველი. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხი იყო იესო ქრისტეს შობის სახელზე, მარცხენა საკურთხეველი ნაკურთხი იყო ღვთისმშობლის ხარების სახელზე, ხოლო მარჯვენა საკურთხეველი ნაკურთხი იყო მირქმის სახელზე. 1890 წელს ეკლესიასთან ააშენეს საეკლესიო სამრევლო სკოლა. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ, საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების პერიოდში ეკლესია არ დაუხურავთ, მასში მიმდინარეობდა ღვთისმსახურება ასევე მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში. ეკლესიის სახელწოდებიდან გამომდინარე, რომელ მოედანზეც იგი მდებარეობდა ქრისტეს შობის მოედანი (ამჟამად მას შრომის მოედანი ეწოდება) და ქრისტეს შობის ქუჩა (ამჟამად ხალტურინის ქუჩა ეწოდება) ეწოდა. კამენსკ-შახტინსკის ქრისტეს შობის ეკლესია დახურეს 1950 წელს, ხოლო 1960 წელს ნიკიტა ხრუშჩოვის ანტირელიგიური კამპანიის პერიოდში დაანგრიეს. კარლ მარქსის პროსპექტის № 50-ე სახლის ეზოში, იმ ადგილზე სადაც ეკლესია იდგა, აღმართულია ჯვარი მემორიალური დაფით. Станицы Каменской Христорождественская церковь Главную цитадель Каменска ломали в «длинном» году დაარქივებული 2016-06-01 საიტზე Wayback Machine. ↑ Каменск-Шахтинский. Церковь Рождества Христова в станице Каменской. ↑ Здесь находился храм Рождества Христова (Каменск-Ша́хтинский) ↑ Здесь был храм. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-12. ციტირების თარიღი: 2017-04-14.
მალაიზიის პოლიტიკური სისტემა

მალაიზია წარმოადგენს ფედერალურ კონსტიტუციურ მონარქიას, რომელიც შედგება 13 სუბიექტის - ფედერაციის სახელმწიფოების (შტატებისაგან) და სამი ფედერალური ტერიტორიისგან. აქედან, 11 შტატი და ორი ფედერალური ტერიტორია განლაგებულია მალაკის ნახევარკუნძულზე, ორი შტატი (საბაჰი და სარავატი) კუნძულ კალიმანტანზე და ერთი ფედერალური ტერიტორია (ლაბუანი) სარავატის მახლობლად, მის ჩრდილო-დასავლეთ სანაპიროზე. 9 შტატი წარმოადგენს მონარქიულ შტატს. 7 მათგანს მეთაურობს სულთანი. ნეგრი-სემბილანის შტატის მმართველი ატარებს მალაურ ტრადიციულ ტიტულს — „იანგ დი-პერტუან ბესარი“, პერლის შტატის მმართველი ატარებს რაჯას ტიტულს. მონარქიულ შტატებში აღმასრულებელ ხელისუფლებას წარმოადგენს მთავარი მინისტრი („მენტერი ბესარი“). თითოეული მმართველი წარმოადგენს, აგრეთვე, საკუთარი შტატის უმაღლეს სულიერ წინამძღვარს. დანარჩენი 4 შტატის მეთაურია გუბერნატორი, რომელთაც ნიშნავს ცენტრალური ხელისუფლება. ამ ოთხივე შტატში აღმასრულებელ ხელისუფლებას მეთაურობს, აგრეთვე, მთავარი მინისტრი, რომელთაც მალაურ ენაზე ეწოდება „კეტუა მენტერი.“ ფედერალური ტერიტორიები იმართება უშუალოდ ცენტრალური ხელისუფლების მიერ. ყოველ 5 წელიწადში ერთხელ იმართება არჩევნები მონარქიულ შტატებში, რომელზეც ირჩევენ უმაღლეს მმართველს (მეფეს, მალაურ ენაზე იანგ დი-პერტუან აგონგს) და მის დამხმარე-მოადგილეს (ვიცე-მეფეს). უმაღლესი მმართველი და სულთნები ასრულებენ ძირითადად წარმომადგენლობით ფუნქციებს, მაგრამ კონსტიტუციაში შეტანილი ყველა ცვლილება ან კანონი მოითხოვს მათ სრულ თანხმობას. ძირითად სახელმწიფო მმართველობას ახორციელებს პარლამენტი და მინისტრთა კაბინეტი, რომელსაც მეთაურობს პრემიერ-მინისტრი. მალაიზიის პარლამენტი ორპალატიანია. ის შედგება ქვედა (წარმომადგენლობითი პალატა) და ზედა (სენატისაგან) პალატისაგან. ქვედა პალატა ფორმირდება საერთო-სახალხო პირდაპირი არჩევნების გზით. სენატი ფორმირდება ყოველ შტატში არჩეული ორ-ორი წევრის და მთავრობის რეკომენდაციით მეფის მიერ დანიშნული წევრებისაგან. აღმასრულებელი ხელისუფლება ეკუთვნის ფედერალურ მთავრობას პრემიერ-მინისტრით სათავეში, რომელიც აუცილებლად წარმომადგენელთა პალატის არჩევნებში გამარჯვებული პარტიის ლიდერი უნდა იყოს. ყველა მინისტრი აუცილებლად პარლამენტის წევრი უნდა იყოს ე.ი. უნდა იყოს არჩევნებში გამარჯვებული. 1963—1970 — აბდულ რახმანი 1970—1976 — აბდულ რაზაკი 1976—1981 — ჰუსეინ ონი 1981—2003 — მაჰატჰირ მოჰამედი 2003—2009 — აბდულა აჰმად ბადავი 2009—2018 — ნაჯიბ ტუნ რაზაკი 2018—2020 — მაჰათირ მოჰამედი 2020—2021 — მუჰიდინ იასინი 2021—2022 — ისმაილ საბრი იააკობი 2022 — ანვარ იბრაჰიმი სასამართლოს უფლება აქვს: გადასინჯოს კონსტიტუცია და კანონები გამოაცხადოს სახელმწიფო ან ფედერალური კანონი ბათილად, თუ ის არ შეესაბამება კონსტიტუციას ან აღემატება ფედერალურ კანონს გამოაცხადოს ხელისუფლების ესა თუ ის ქმედება უკანონოდ და სხვ.
ვახტანგ რჩეულიშვილი

ვახტანგ რჩეულიშვილი (დ. 1 იანვარი, 1954, თბილისი — გ. 13 აპრილი, 2017) — ქართველი ბიზნესმენი, პოლიტიკოსი და ფიზიკოსი. საქართველოს სოციალისტური პარტიის ლიდერი. ბიზნესმენ მაია რჩეულიშვილის მეუღლე. 1977 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტი. 1979–1982 წლებში იყო ახალგაზრდა მეცნიერთა კლუბის ვიცე-პრეზიდენტი; 1982–1984 წლებში კომკავშირის ცკ-ს ლექტორთა ჯგუფის ხელმძღვანელი; 1982-1985 წლებში უცხოეთის განყოფილების ინსტრუქტორი; 1985–1987 წლებში მეცნიერებათა აკადემიის საზოგადოებრივ მეცნიერებათა საინფორმაციო ცენტრის მეცნიერ-თანამშრომელი; 1987-1992 წლებში საქართველოს რესპუბლიკის მშვიდობის დაცვის კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე; 1992–1995 წლებში საქართველოს პარლამენტის სპიკერის მოადგილე. 1985 წლიდან აქვეყნებს სტატიებს. იყო საქტელერადიო კომიტეტის პოლიტიკური მიმომხილველი. სხვადასხვა დროს იყო საქართველოს ეკონომიკური ფორუმის თავმჯდომარე და შავი ზღვის ქვეყნების მემარცხენე-ცენტრისტული პარტიის ასამბლეის თავმჯდომარე.1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თბილისი, ჩუღურეთის მაჟორიტარი). 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თბილისი, ჩუღურეთის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „სოციალისტური პარტია“. 1999 -2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს აღორძინება“. 2003 წელს მომხდარი ვარდების რევოლუციის შემდეგ, ვახტანგ რჩეულიშვილმა დატოვა პოლიტიკა და ბიზნესით დაკავდა. ვახტანგ რჩეულიშვილი ბოლო კვირების განმავლობაში თოდუას კლინიკაში, მძიმე დიაგნოზით იყო მოთავსებული, იგი კლინიკაში სიმსივნის დიაგნოზით მკურნალობდა. გარდაიცვალა 2017 წლის 13 აპრილს 63 წლის ასაკში. ვახტანგ რჩეულიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ვახტანგ რჩეულიშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (საქართველოს პარლამენტის მესამე მოწვევა) ვახტანგ რჩეულიშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (საქართველოს პარლამენტის მეოთხე მოწვევა) ვახტანგ რჩეულიშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ ვახტანგ რჩეულიშვილი — საქართველოს სოციალისტური პარტია ↑ რჩეულიშვილი: საქართველოში პრორუსული ორიენტაცია ვერ გაიმარჯვებს. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-09-13. ციტირების თარიღი: 2017-04-14. ↑ ვახტანგ რჩეულიშვილი გარდაიცვალა
თბილისის მაცხოვრის სამლოცველო

თბილისის მაცხოვრის სამლოცველო — საქართველოს მართლამდიდებელი ეკლესიის სამლოცველო, მდგარი თბილისში ალ. დიუმას ქუჩაზე. პლატონ იოსელიანი თბილისის სიძველეთა ჩამონათვალში ლაპარაკობს მაცხოვრის სამლოცველოზე: თენგიზ კვირკველია მაცხოვრის ეკლესიაზე წერს: თბილისის მაცხოვრის სამლოცველოს აშენების თარიღი უცნობია. მაგრამ შესაძლებელია ვივარაუდოთ, რომ იგი ქალაქის ერთ-ერთი ძველი ეკლესიაა. მ. ქუთათელაძე, „თბილისის ტაძრები“, ტ. I, თბ., 2010 გვ. 107
დაცვის სიგელი

„დაცვის სიგელი“ — არაბი სარდლის ჰაბიბ იბნ მასლამას მიერ 654-655 წლებში (ზოგი ვარაუდით 645) გაცემული დოკუმენტი, რომელიც განსაზღვრავდა არაბთა სახალიფოსა და ქართლის მოსახლეობის ურთიერთობას. „დაცვის სიგელს“ არაბები აძლევდნენ ნებით დამორჩილებულ მოსახლეობას. ქართლის დასაპყრობად გამოლაშქრებულ ჰაბიბ იბნ მასლამას სტეფანოზ ერისმთავარმა საზღვართან შეაგება ელჩი ძღვნით და მორჩილება აღუთქვა. არაბები თბილისში შემოვიდნენ, მასლამამ მიღებული ძღვენი მომავალი ხარკის ანგარიშში ჩათვალა და ქვეყანას „დაცვის სიგელი“ მისცა. სიგელის ძალით: დამპყრობლები ხელუხლებლად ტოვებდნენ მოსახლეობის სარწმუნოებას; დამორჩილებულ მოსახლეობას ეკისრებოდა ხარკი — ჯიზია, კომლზე თითო დინარი; ორივე მხარე ვალდებულებას კისრულობდა არ შეეცვალა კომლთა რიცხვი გადასახდელის შემცირების ან გადიდების მიზნით; ქართველ მოსახლეობას დაევალა სამხედრო სამსახური; თავისი ნებით გამაჰმადიანებული დამპყრობელთა ძმად ცხადდებოდა და თავისუფლდებოდა ჯიზიისაგან. ჩანს, ქართლის მოსახლეობა შემდეგ აღარ იცავდა სიგელით ნაკისრ ვალდებულებას. 724-725 წლებში ქართლში ილაშქრა არაბმა სარდალმა ჯარაჰმა, რომელმაც განაახლა „დაცვის სიგელი“. ზოგიერთი ცვლილებით და დამატებით. ჯიზიასთან ერთად, რომელიც ამ დროისათვის სულად გადასახდელს წარმოადგენდა, მოსახლეობას დაეკისრა საადგილმამულო გადასახდელიც — ხარაჯა. „დაცვის სიგელს“ მატერიალური სახით ჩვენამდე არ მოუღწევია. მისი ტექსტი დაცულია არაბი ისტორიკოსების ტაბარის, ბალაძურის, იაკუთის თხზულებებში. სიგელის ტექსტი თარგმნილია ქართულ, გერმანულ, რუსულ ენებზე. ჯარაჰის შემოსევები საქართველოში ჰაბიბ იბნ მასლამას შემოსევები საქართველოში ლორთქიფანიძე მ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. სილაგაძე ბ., ჰაბიბიბნ მასლამას "დაცვის სიგელის" დათარიღებისათვის, «მაცნე. ისტორიის, არქეოლოგიის, ეთნოგრაფიისა და ხელოვნების ისტორიის სერია», 1971, № 1: 68-86; ჯავახიშვილი ივ., ქართველი ერის ისტორია, წგნ. 2, თბ., 1965; ლორთქიფანიძე მ., არაბთა მდლობელობის ხასიათი საქართველოში, «მასალები საქართველოსა და კავკასიის ისტორიისათვის», 1963, ნაკვ. 35; სიხარულიძე ე., არაბეთ-საქართველოს ურთიერთობის ისტორიიდან, «თსუ შრომები», 1959, ტ. 73; ჯანაშია ს., არაბობა საქართველოში, შრომები ტ.2, თბ. 1952 ლორთქიფანიძე მ., ჰაბიბ იბნ მასლამას „დაცვის სიგელი“ // მასალები საქართველოსა და კავკასიის ისტორიისათვის, ტ. XXIX, თბილისი: საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის გამომცემლობა, 1951. — გვ. 61-64.
განდგომილი ერთი: ვარსკვლავური ომების ამბავი

„განდგომილი ერთი: ვარსკვლავური ომების ამბავი“ (ინგლ. Rogue One: A Star Wars Story) ან უბრალოდ „განდგომილი ერთი“ — 2016 წლის ეპიკური კოსმოსური ოპერის ჟანრის ფილმი, გადაღებული გარეთ ედვარდსის მიერ, საიმონ ვაიცის და ტონი გილროის სცენარის მიხედვით, რომელიც ეფუძნება ჯონ ნოლის და გერი უიტას მიერ შემუშავებულ ამბავს. ფილმი გადაიღო Lucasfilm-მა, ხოლო დისტრიბუტორი არის Walt Disney Studios Motion Pictures. ეს არის პირველი კინოფილმი ვარსკვლავური ომების ანთოლოგიის სერიაში, რომლის მოქმედება მიმდინარეობს „ახალ იმედამდე“. ფილმში მთავარ როლებს ასრულებენ ფელისიტი ჯოუნსი, დიეგო ლუნა, რიზ აჰმედი, ბენ მენდელსონი, დონი იენი, მადს მიკელსენი, ალან ტუდიკი, ვენ ძიანი და ფორესტ უიტეკერი. განდგომილში მოთხრობილია აჯანყებულების ჯგუფის შესახებ, რომელიც ასრულებს სიკვდილის ვარსკვლავის ნახაზების მოპოვების მისიას. ნოლმა ფილმის იდეა გადაღების დაწყებამდე ათი წლით ადრე წარადგინა. ნამუშევარი ტონით, სტილით და სხვა ელემენტებით განსხვავდება ვარსკვლავური ომების სხვა ფილმებისგან, მათ შორის — დასაწყისში ტრადიციული მოძრავი ტიტრების ამოღებით. გადაღებები დაიწყო ელსტრის სტუდიებში (ლონდონთან), 2015 წლის აგვისტოში და დასრულდა 2016 წლის თებერვალში. ძირითადი გადაღებების შემდეგ დამატებითი თარიღები დაინიშნა, რამდენიმე სცენის ხელახლა გადასაღებად (სცენარისტ გილროის პროცესში ჩართვით). ფილმის პრემიერა გაიმართა ლოს-ანჯელესში, 2016 წლის 10 დეკემბერს. იგი გამოვიდა აშშ-ში, 2016 წლის 16 დეკემბერს. განდგომილმა ძირითადად დადებითი შეფასებები მიიღო, შესრულების, მოქმედების სცენების, საუნდტრეკის და ბნელი ტონის გამო, თუმცა, ზოგიერთი კრიტიკოსი უკმაყოფილო იყო პერსონაჟების დეტალიზაციით და ზოგიერთი მსახიობის გარეგნობის აღსადგენად კომპიუტერული ტექნოლოგიების გამოყენებით. მსოფლიო მასშტაბით მისმა შემოსავალმა მილიარდზე მეტი აშშ დოლარი შეადგინა, რამაც 2016 წლის რიგით მეორე ყველაზე შემოსავლიან ფილმად აქცია. იგი ნომინირებული იყო ოსკარზე, ხმის საუკეთესო მონტაჟის და საუკეთესო ვიზუალური ეფექტების კატეგორიებში. ოფიციალური საიტი „განდგომილი ერთი: ვარსკვლავური ომების ამბავი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „განდგომილი ერთი: ვარსკვლავური ომების ამბავი“ — Allmovie-ზე განდგომილი ერთი: ვარსკვლავური ომების ამბავი ვუკიპედიაში, „ვარსკვლავური ომების“ ვიკიში ↑ 1.0 1.1 Rogue One (2016). IMDb. ციტირების თარიღი: April 2, 2017. ↑ Rogue One: could Disney want to cap the success of Star Wars spin-off?. ციტირების თარიღი: December 2, 2016.
თენგიზ კვირკველია

თენგიზ რაფაელის ძე კვირკველია (დ. 25 იანვარი, 1929, თბილისი — გ. 1994) — ქართველი არქიტექტორი, არიტექტურის დოქტორი. 1949 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი არქიტექტურის სპეციალობით. გამოქვეყნებული ა ქვს მრავალი ნაშრომი და წიგნები: „თბილისის არქიტექტურა“, „ძველი თბილისი“ და მრავალი სხვა. მ. ქუთათელაძე, „თბილისის ტაძრები“, ტ. I, თბ., 2010 გვ. 574 თენგიზ კვირკველია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
დაძმობილება

დაძმობილება — ძმად გაფიცვა, ორ მეგობარს შორის ძმური კავშირის განმტკიცება ხელოვნური ნათესაობის დამყარებით. გავრცელებული იყო სხვადასხვა ქვეყნის ხალხებში. გვხვდებოდა ძველ საქართველოშიც, განსაკუთრებით მთაში. საქართველოში არსებობდა დაძმობილების სხვადასხვა წესი: საკლავით დაძმობილება — ძმად გაფიცვის მსურველები რომელიმე დღეობაზე ხატში (სალოცავში) გავიდოდნენ ნათესავთან ერთად, ხევისბერი მათ დალოცავდა და საკლავის სისხლს ორივეს აპკურებდა. სისხლის გაზიარებით დაძმობილება — შინ ან რომელიმე დღეობაზე თითებს გადაიჭრიდნენ და ერთმანეთზე მიადებდნენ. ფიცვერცხლის ჭამით დაძმობილება — არაყით ან ღვინით სავსე თასებში ვერცხლს ჩაფხეკდნენ, თასებს გაცვლიდნენ და გამოცლიდნენ. ტყვიების გაცვლით დაძმობილება — ერთმანეთში ტყვიებს გაცვლიდნენ. დაძმობილების ყველა ამ წესის შესრულებისას აუცილებელი იყო ერთგულების ფიცის დადება. აღნიშნული წესები ასახულია მხატვრულ ლიტერატურაშიც (ალექსანდრე ყაზბეგი, ვაჟა-ფშაველა). ქალ-ვაჟს შორის და-ძმად გაფიცვაც სათანადო რიტუალის შესრულებით აღინიშნებოდა. რძით სავსე თასებში ვერცხლს ჩაფხეკდნენ, თასებს გაცვლიდნენ და შესვამდნენ. და-ძმად უფრო ხშირად დედისერთა ქალები და ვაჟები იფიცებოდნენ. საქართველოს ზოგიერთ კუთხეში დაძმობილება გარკვეული თავისებურებით ხასიათდებოდა. ითონიშვილი ვ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 413. ითონიშვილი ვ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?. ბარდაველიძე ვ., მთისა და ბარის მოსახლეობის ურთიერთობის ისტორიიდან საქართველოში (მოძმეობის ინსტიტუტი), «მაცნე. ისტორიის, არქეოლოგიის, ეთნოგრაფიისა და ხელოვნების ისტორიის სერია» , 1971, № 3; ითონიშვილი ვ., ქართველ მთიელთა საოჯახო ურთიერთობის ისტორიიდან, თბ., 1960; მაკალათია ს., თუშეთი, ტფ., 1933