laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ტბეთის მრავალთავი

ტბეთის მრავალთავი, სვანური მრავალთავი — X საუკუნის ქართული ხელნაწერი მრავალთავი, სამონასტრო დანიშნულების კრებული. გადაწერილია ტაო-კლარჯეთში ტბეთის მონასტრისათვის. ხელნაწერის მომგებლები არიან მამფალი მტბევარი იოვანე და მამა თეოდორე. შინაარსობრივად ხელნაწერი ჰომილეტიკური, აგიოგრაფიული, ეგზეგეტიკური და აპოკრიფული 74 თხზულების ადრეული, პალესტინური ტექსტების თარგმანს წარმოადგენს. ნაწერია ეტრატზე, შეიცავს 242 ფურცელს. ფურცლის ზომებია 38,5X30 სანტიმეტრი. ტექსტი ძირითადად ასომთავრულითაა გადაწერილი, მხოლოდ ერთი თავია შესრულებული ნუსხური დამწერლობით. გამოყოფილია საზედაო ასოები, რომლებიც ტექსტის წითელი მელნითა და სინგურითაა შესრულებული. ზოგიერთი გვერდის არშიაზე სხვადასხვა ფიგურაა მიხატული. ტბეთის მრავალთავი დღეს საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნულ ცენტრშია დაცული (ფონდი: A-19). ქართული ხელნაწერი წიგნი, V-XIX საუკუნეები, თბილისი, 2012, გვ. 20
ატოცის წმინდა მარინეს დიდი ეკლესია

ატოცის წმინდა მარინეს დიდი ეკლესია — ეკლესია ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ ატოცში. მდებარეობს სოფლის განაპირას, სამხრეთ-დასავლეთით, თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ეკლესია დარბაზულია (6,1 X 4,4 მ), ნაგებია ნატეხი ქვით. კონსტრუქციული ნაწილები ამოყვანილია თლილი ქვის თანაბარ რიგთა წყობით. შიგნით თაღოვანი, გარედან არქიტრავული შესასვლელი სამხრეთითაა. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე თაღოვანი სარკმელია, მის გვერდებზე - თითო ოთხკუთხა ნიში. აფსიდი დარბაზისაგან გამოყოფილია ნატეხი ქვით ნაგები კანკელით, რომელსაც შუაში აღსავლის კარი აქეს. სამხრეთით ერთი თაღოვანი სარკმელია. გრძივი კედლები და ნახევარწრიული კამარა დანაწევრებულია წყვილი პილასტრით და მათზე დაყრდნობილი საბჯენი თაღით. კამაროვანი გადახურვა საბჯენ თაღზე და აფსიდის მარტივპროფილიან იმპოსტებზე დამყარებულ სატრიუმფო თაღს ეყრდნობა. აღმოსავლეთ და სამხრეთ ფასადების სარკმლების თავზე ტოლმკლავა ჯვარია ამოკვეთილი. ლავგარდანი თლილი ქვისაა. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 359.
პარხლის მრავალთავი

პარხლის მრავალთავი — X საუკუნის ქართული ხელნაწერი მრავალთავი. გადაწერილია ტაო–კლარჯეთში, პარხლის მონასტერში. გადამწერია გაბრიელ პატარაი. პარხლის მრავალთავი ქართულ ხელნაწერებს შორის თავისი სიდიდითაა გამორჩეული. ნაწერია მაღალი ხარისხის ეტრატზე, შეიცავს 658 ფურცელს, ფურცლის ზომებია 45,5X33,5 სანტიმეტრი. ტექსტი ლამაზი და მკაფიო ნუსხურითაა გადაწერილი, მელანი ყავისფერია. სამკაულები ტექსტში თითქმის არ გვხვდება. საზედაო ასოები ტექსტის ყავისფერი მელნითაა შესრულებული, იშვიათად სინგურით. პარხლის მრავალთავი ნათარგმნ და ორიგინალურ თხზულებებს შეიცავს. ამ ხელნაწერითაა ჩვენამდე მოღწეული „შუშანიკის წამებისა“ და „აბოს წამების“ ტექსტებმა. ხელნაწერი დაცულია საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნულ ცენტრში (ფონდი: A-95). ქართული ხელნაწერი წიგნი, V-XIX საუკუნეები, თბილისი, 2012, გვ. 21
მცხეთის დავითნი

მცხეთის დავითნი — X საუკუნე-XI საუკუნეების ქართული ხელნაწერი ფსალმუნი. მისი ტექსტი სავარაუდოდ ფსალმუნის ადრეულ, ალექსანდრიულ რედაქციას წარმოადგენს. ძირითადი ტექსტის გარდა, წიგნში ფსალმუნთან დაკავშირებული სხვა თხზულებებიცაა შეტანილი. მცხეთის დავითნი ეტრატზეა გადაწერილი. შეიცავს 261 ფურცელს; ფურცლის ზომებია 19,8X15,3 სანტიმეტრი. ტექსტი ასომთავრულითაა შესრულებული. ხელნაწერს ტექსტის ბოლოს დართული აქვს სტილიზებული არაბული ციფრები, დაწყობილი კლებადობით, 9-დან 1-ის ჩათვლით (246-r-v). ეს არის საქართველოში არაბული ციფრების გამოყენების ერთ-ერთი პირველი ნიმუში. მცხეთის დავითნი საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნულ ცენტრშია დაცული (ფონდი A-38). ქართული ხელნაწერი წიგნი, V-XIX საუკუნეები, თბილისი, 2012, გვ. 22
გელათის ბიბლია

გელათის ბიბლია — XII საუკუნის ქართული ხელნაწერი ბიბლია. ხელნაწერი სავარაუდოდ გელათის მონასტერშია გადაწერილი. ტექსტს თან ახლავს კატენები ანუ ბიბლიის განმარტებები, საიდანაც მომდინარეობს მისი მეორე სახელწოდებაც — კატენებიანი ბიბლია. გელათის ბიბლია საინტერესოა პალეოგრაფიული თვალსაზრისით, შესრულებულია მხედრულზე გარდამავალი ნუსხურით. მელანი ბაცი ყავისფერია. სწერ მასალად მაღალი ხარისხის აღმოსავლური ქაღალდია გამოყენებული. შეიცავს 302 ფურცელს; ფურცლის ზომებია 37X27,6 სანტიმეტრი. გელათის ბიბლია საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნულ ცენტრშია დაცული (ფონდი: A-1108). ქართული ხელნაწერი წიგნი, V-XIX საუკუნეები, თბილისი, 2012, გვ. 37
მარტვილის ოთხთავი

მარტვილის ოთხთავი — XI საუკუნის ქართული ხელნაწერი სახარება. გადაწერილია მარტვილის მონასტერში 1050 წელს იოანე მესვეტისა და არსენ ეშისძის მიერ. დამკვეთია იოანე ფარჯანიანი. ტექსტი შესრულებულია ყავისფერი მელნით, სათაურები და მნიშვნელოვანი ადგილები კი სინგურითაა გამოყოფილი. ხელნაწერი გაფორმებულია ორნამენტული საზედაო ასოებით, აგრეთვე წმინდა მათესა და წმინდა მარკოზ მახარებლის მინიატიურებით. საწერ მასალად გამოყენებულია ეტრატი. მარტვილის ოთხთავი 186 ფურცლისგან შედგება; ფურცლის ზომებია 23X19 სანტიმეტრი. ხელნაწერი დაცულია საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნულ ცენტრში (ფონდი: S-391). ქართული ხელნაწერი წიგნი, V-XIX საუკუნეები, თბილისი, 2012, გვ. 41
სასაკები

სასაკები — ინდონეზიის კუნძულ ლომბოკის მკვიდრი ხალხი, მათი რაოდენობა შეადგენს დაახლოებით 2.6 მილიონს (ლომბოკის სრული მოსახლეობის 85%). ისინი რასით და ენობრივად ბალიელებთან არიან დაკავშირებული, თუმცა მათი უმეტესობა მუსლიმანია, მაშინ როდესაც ბალელების უმეტესობა ინდუისტია. სასაკური ყველაზე ახლო დგას ბალიზე და სუმბავაზე გავრცელებულ ენებთან, ხოლო ინდონეზიის სხვა ენებთან შედარებით დაშორებულია. Sidetrip to Lombok by the New York Times ↑ From Ancestor Worship to Monotheism–Politics of Religion in Lombok
მცირე სვინაქსარი

მცირე სვინაქსარი — XI საუკუნის ქართული ხელნაწერი, საღვთისმსახურო კრებული. გადაწერილია 1030 წელს კონსტანტინეპოლში, ხორას მონასტერში. ხელნაწერის მომგებელია ზაქარია ბანაელი. მცირე სვინასარმა საფუძველი ჩაუყარა საქართველოს ეკლესიაში ახალი, კონსტანტინეპოლური ტიპიკონისა და კალენდრის შემოღებას, მოძრავი ციკლის ახალი გეგმისა და შედგენილობის განსაზღვრას. მცირე სვინაქსარმა წარმოშვა საღვთისმსახურო-ჰიმნოგრაფიული კრებულების ახალი სახეობანი: თვენი, მარხვან-ზატიკნი, პარაკლიტონი. ხელნაწერის საწერ მასალად ეტრატია გამოყენებული, გადაწერილია ნუსხურით, ყავისფერი მელნით. საზედაო ასოები და სათაურები სინგურითაა შესრულებული. მცირე სვინაქსარი ყველაზე ფართოდ ილუსტრირებული ქართული საღვთისმსახურო კრებულია. ხელნაწერში სულ 72 მინიატიურაა ჩართული. წიგნი 400 ფურცლისაგან შედგებოდა, თუმცა დღეს მხოლოდ 144 ფურცელია შემორჩენილი. ფურცლის ზომებია: 27X21 სანტიმეტრი. მცირე სვინაქსარი დაცულია საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის A ფონდში (A-648). დიდი სვინაქსარი ქართული ხელნაწერი წიგნი, V-XIX საუკუნეები, თბილისი, 2012, გვ. 49
კოსმოსური ლიფტი

კოსმოსური ლიფტი – თეორიული სტრუქტურა სასარგებლო ტვირთის ორბიტაზე ან საპლანეტთაშორისო სივრცეში გასატანად. ვარაუდობენ, რომ მისი საშუალებით გაიაფდება სასარგებლო ტვირთის კოსმოსში გატანა. მისი მოქმედება დაფუძნებული იქნება ბაგირზე, რომლის ერთი ბოლო მიმაგრებული იქნება დედამიწის ზედაპირზე, ხოლო მეორე ორბიტალურ სადგურზე, რომელიც გეოსტაციონალურ ორბიტაზე მაღლა უნდა იყოს განლაგებული. ლიფტი მისი ბაგირითურთ გაწონასწორებული იქნება ცენტრიდანული ძალის ხარჯზე. The European Space Elevator Challenge 2012 დაარქივებული 2012-08-20 საიტზე Wayback Machine. The Space Elevator Reference დაარქივებული 2003-09-20 საიტზე Wayback Machine.
ჩრდილოეთი მალუკუ

ჩრდილოეთი მალუკუ (ინდონ. Maluku Utara) — პროვინცია ინდონეზიაში. მოიცავს მოლუკის კუნძულების ჩრდილოეთ ნაწილს. ეს კუნძულები 1999 წლამდე მთლიანად ერთ — მალუკუს პროვინციაში იყო მოქცეული. პროვინციული დედაქალაქია უდიდეს კუნძულ ჰალმაჰერაზე მდებარე სოფიფი, თუმცა მოსახლეობის რაოდენობის მხრივ უდიდესია ყოფილი დედაქალაქი, კუნძული ტერნატე. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით კუნძული იყოფა 7 სარეგენტოდ და 2 ავტონომიურ ქალაქად. ინდონეზიის პროვინციები (ინდონეზიური) ოფიციალური ვებ-გვერდი დაარქივებული 2009-04-13 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.00 1.01 1.02 1.03 1.04 1.05 1.06 1.07 1.08 1.09 North Maluku Province Administrative Division Data and Code 2015 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23899308"></a> ↑ 2.00 2.01 2.02 2.03 2.04 2.05 2.06 2.07 2.08 2.09 Indonesian Minister of Home Affairs Decree Number 050-145 of 2022 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q112136164"></a> ↑ Central Bureau of Statistics: Census 2010, retrieved 17 January 2011 (ინდონეზიური)
ჩრდილოეთი სულავესი

ჩრდილოეთი სულავესი (ინდონ. Sulawesi Utara) — პროვინცია ინდონეზიაში. მდებარეობს კუნძულ სულავესიზე და ესაზღვრება გორონტალოს პროვინციას, რომელიც 2001 წლამდე მის შემადგენლობაში შედიოდა. პროვინციის უკიდურესი ჩრდილოეთი ნაწილი, საგიჰესა და დალაუდის კუნძულები ფილიპინების დავაო-დელ-სურის პროვინციას ესაზღვრება. დედაქალაქი და უმსხვილეი ქალაქია მანადო. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, პროვინციის მოსახლეობა 2 265 937 ადამიანს შეადგენს. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით ჩრდილოეთი სულავესი 11 სარეგენტოდ იყოფა. ინდონეზიის პროვინციები (ინდონეზიური) ოფიციალური ვებ-გვერდი დაარქივებული 2007-04-28 საიტზე Wayback Machine. (ინდონეზიური) Kotamobagu 12 surprises in North Sulawesi დაარქივებული 2012-12-01 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.00 1.01 1.02 1.03 1.04 1.05 1.06 1.07 1.08 1.09 1.10 1.11 1.12 1.13 1.14 Indonesian Minister of Home Affairs Decree Number 050-145 of 2022 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q112136164"></a> ↑ Central Bureau of Statistics: Census 2010, retrieved 17 January 2011 (ინდონეზიური)
ჩრდილოეთი სუმატრა

ჩრდილოეთი სუმატრა (ინდონ. Sumatera Utara) — პროვინცია ინდონეზიაში, კუნძულ სუმატრაზე. დედაქალაქია ჩრდილო–აღმოსავლეთ სანაპიროზე მდებარე მედანი. წარმოადგენს ინდონეზიის ყველაზე ხალხმრავალ პროვინციას, რომელიც კუნძულ იავის მიღმა მდებარეობს. ფართობით ოდნავ აღემატება შრი-ლანკას. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით პროვინცია იყოფა 25 სარეგენტოდ და 8 ავტონომიურ ქალაქად. ინდონეზიის პროვინციები ოფიციალური ვებ-გვერდი Map of north Sumatra დაარქივებული 2006-02-19 საიტზე Wayback Machine. North Sumatra Tourism Board დაარქივებული 2012-11-14 საიტზე Wayback Machine. 6 Recommended Destinations in North Sumatera დაარქივებული 2012-07-24 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.00 1.01 1.02 1.03 1.04 1.05 1.06 1.07 1.08 1.09 1.10 1.11 1.12 1.13 1.14 1.15 1.16 1.17 1.18 1.19 1.20 1.21 1.22 1.23 1.24 1.25 1.26 1.27 1.28 1.29 1.30 1.31 1.32 Indonesian Minister of Home Affairs Decree Number 050-145 of 2022 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q112136164"></a> ↑ https://diskominfo.sumutprov.go.id/index.php/page/berita/dilantik-mendagri-jadi-pj-gubernur-sumut-agus-fatoni-siap-lanjutkan-roda-pemerintahan ↑ Central Bureau of Statistics: Census 2010, retrieved 17 January 2011 (ინდონეზიური)
ბრეძის კომპლექსი

ბრეძის კომპლექსი — ეკლესია ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბრეძში. მდებარეობს სოფლის ცენტრში. კომპლექსში შედის: ზღუდერის (დიდი), წმ. მარინეს (მცირე) ეკლესიები და გალავანი. ზღუდერის ეკლესია სტილისტური ნიშნებით თარიღდება X საუკუნით. XIX საუკუნეში შეუკეთებიათ: სამხრეთ შესასვლელი გაუფართოვებიათ, საპირეები მოყვითალო თლილი ქვით ამოუყვანიათ და კარისათვის ქვის ნახევარწრიული თაღი გაუკეთებიათ. წვრილი ქვით შეუკეთებიათ ფასადის ზედა ნაწილებიც, შენობისათვის შემოუყოლებიათ ლავგარდანი, გადაუხურავთ კრამიტით (ხის კოჭებზე) და ფასადები მთლიანად შეულესიათ. ეკლესია დარბაზულია (14,7 X 8,5 მ), ნაგებია კარგად დამუშავებული მუქი შინდისფერი ბაზალტის კვადრებით. ეკლესიას სამხრეთით ფართო და მაღალი შესასვლელი აქვს; შიგნიდან ნახევარწრიული და გარედან არქიტრავული დასავლეთის შესასვლელი, აგრეთვე ჩრდილოეთის შესასვლელი, ამოშენებულია. ნახევარწრიული აფსიდი ამაღლებულია ერთი საფეხურით. აფსიდის ღერძზე ერთი სარკმელია; ერთი სარკმელი დასავლეთითაა, ორი - სამხრეთით. კონქი დარბაზს ორნაწილიანი სატრიუმფო თაღით უკავშირდება. დარბაზის გრძივი კედლები და კამარა დანაწევრებულია სამი წყვილი პილასტრითა და მათზე გადაყვანილი საბჯენი თაღებით. ორსაფეხურიანი მასიური პილასტრები ღრმად იჭრება დარბაზის სივრცეში და საკმაოდ ღრმა უბეებს ქმნის. ეკლესიის დასავლეთ ფასადზე, შესასვლელის არქიტრავის ქვაზე, ცენტრში გამოსახულია განედლებული ჯვარი, რომლის ორივე მხარეს თითო ვარდულია ამოკვეთილი. წმ. მარინეს ეკლესია დგას ზღუდერის ეკლესიის დასავლეთით, ოციოდე მეტრზე. თარიღდება ადრინდელი ფეოდალური ხანით. ეკლესია დარბაზულია (7,2 X 4,75 მ), ნაგებია უხეშად დატეხილი, პირმოსწორებული მოზრდილი ქვებით, აქა-იქ ურევია რიყის ქვაც. ერთი მთლიანი ბრტყელი დამუშავებული ლოდით გადახურული ვიწრო შესასვლელი დასავლეთითაა. მცირე სიღრმის ნახევარწრიულ აფსიდში ერთი ვიწრო სარკმელი და პატარა ნიშებია. თითო სარკმელი სამხრეთის და დასავლეთის კედლებშია. სარკმლების ქვედა ნაწილები ძლიერ დამრეცია. ნიში ჩრდილოეთ კედელშიცაა. დარბაზის გრძივი კედლები და კამარა დანაწევრებულია წყვილი პილასტრით და მათზე დაყრდნობილი საბჯენი თაღით. პილასტრები და თაღები კედლების მსგავსად ნაგებია უხეშად დამუშავებული ქვით. პილასტრების კაპიტელებს მარტივი თაროსებრი კონსოლების სახე აქვს. კამარა და აფსიდის კონქი ნატეხი ქვისა და კირხსნარის დაბეტონებულ მასას წარმოადგენს. გვიანდელ ფეოდალურ ხანაში შეკეთებული ჩრდილოეთ კედელი დეფორმირებულია. კედლები და კამარა მთლიანად შელესილი და მოხატული ყოფილა. გაირჩევა გამოსახულებათა კონტურები და თანმხლები წარწერების ფრაგმენტები. არის მლოცველთა მინაწერებიც. ეკლესიის მხოლოდ აღმოსავლეთ ფასადის სარკმელია შემკული ქვაში ამოკვეთილი გაშლილმკლავებიანი თაღოვანი წარბით. ზღუდერის ეკლესიის მახლობლად, თანამედროვე სასაფლაოს ტერიტორიაზე, მდებარეობს ნასოფლარი, რომელიც თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. გამოვლენილია რიყისა და ნატეხი ქვით ნაგებ შენობათა საძირკვლის საფუძვლები. კომპლექსს შემოვლებული ჰქონია გალავანი, რომლის ნანგრევები რამდენიმე ადგილას არის შემორჩენილი. გაირჩევა გალავნის კონტურები. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 361-362. ბრეძის კომპლექსი[მკვდარი ბმული]
ბრეძის კვირაცხოვლის ეკლესია

ბრეძის კვირაცხოვლის ეკლესია — ეკლესია ქარელის მუნიციპალიტეტი სოფელ ბრეძაში. მდებარეობს სოფლის ჩრდილო-დასავლეთით, მთაზე. თარიღდება X საუკუნის მეორე ნახევრით. ეკლესია დარბაზულია (10,8 X 6,1 მ). მისი ფასადები მოპირკეთებულია სხვადასხვა ფერის კარგად დამუშავებული, სწორ ჰორიზონტალურ რიგებად დალაგებული მოზრდილი საპერანგე კვადრებით, ხოლო ინტერიერის კედლები ნატეხი, პირმოსწორებული ქვით. ეკლესიას სამი შესასვლელი აქვს: დასავლეთით, ჩრდილოეთითა (ამოშენებულია) და სამხრეთით. სწორკუთხა საკურთხევლის ღერძზე ერთი სარკმელია. დარბაზის გრძივი კედლები და კამარა დანაწევრებულია ორსაფეხურიანი პილასტრებითა და მათზე დაყრდნობილი საბჯენი და დეკორატიული თაღებით. პილასტრებით არის გამოყოფილი საკურთხეველიც. აქაც პილასტრებზე გადაყვანილია კედლის დეკორატიული თაღები, რომლებსაც ბოლოებში ღრმა ტრომპები აქვს. ტრომპები საკურთხევლის კონქის საფუძველს ქმნიან. აღმოსავლეთ ფასადის რელიეფი (საერო პირი) და ასომთავრული წარწერა ინახება საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 362.
მეფის მთელი მხედრიონი

მეფის მთელი მხედრიონი — რობერტ პენ უორენის რომანი. გამოიცა 1946 წელს. რომანში ასახულია 1930-იან წლებში ამერიკის სამხრეთული შტატის გუბერნატორის, ვილი სტარკისა და მისი ამალის ცხოვრება. ვილი სტარკის პროტოტიპი იყო ჰიუ ლონგი, რომელიც 30-იან წლებში ლუიზიანას გუბერნატორი, შემდეგ აშშ-ის სენატორი, ხოლო შემდეგ პრეზიდენტობისთვის მებრძოლი იყო. ნაწარმოების მიხედვით ფილმები გადაიღეს 1949 და 2006 წლებში. 1949 წლის ვერსიამ მიიღო ოსკარი საუკეთესო სურათისთვის. 1947 - პულიცერის პრემია მეფის მთელი მხედრიონი Google Books-ზე რომანის პირველი გამოცემის ფოტოები
მეფის მთელი მხედრიონი (მრავალმნიშვნელოვანი)

დასახელება მეფის მთელი მხედრიონი შეიძლება აღნიშნავდეს: მეფის მთელი მხედრიონი - რობერტ პენ უორენის რომანი მეფის მთელი მხედრიონი - რომანის 1949 წლის ეკრანიზაცია მეფის მთელი მხედრიონი - რომანის 2006 წლის ეკრანიზაცია
მეფის მთელი მხედრიონი (2006 წლის ფილმი)

მეფის მთელი მხედრიონი — 2006 წლის მხატვრული ფილმი. ფილმი ამავე სახელწოდების რომანის რიგით მეორე ეკრანიზაციაა. 1949 წლის ვერსიასთან შედარებით ეს ფილმი უფრო ახლოსაა ლიტერატურულ პირველწყაროსთან. ფილმი უარყოფითად შეაფასა კრიტიკამ და წარუმატებელი აღმოჩნდა კომერციული თვალსაზრისით. შონ პენი- ვილი სტარკი ჯუდ ლოუ - ჯეკ ბერდენი, მთხრობელი კეიტ უინსლეტი - ენ სტენტონი ჯეიმზ განდოლფინი - ქონდარა დაფი პატრისია კლარკსონი - სეიდი ბერკი მარკ რუფალო - ადამ სტენტონი ენტონი ჰოპკინზი - მოსამართლე ირვინი კეთი ბარკერი - მისის ბერდენი ოფიციალური საიტი „All the King's Men“ — Rotten Tomatoes „All the King's Men“ — Metacritic-ზე „All the King's Men“ — Box Office Mojo-ზე
მეფის მთელი მხედრიონი (1949 წლის ფილმი)

მეფის მთელი მხედრიონი (ინგლ. All the King's Men)— 1949 წლის მხატვრული ფილმი. ფილმი გადაღებულია ამავე სახელწოდების რომანის მიხედვით. როდერიკ კროუფორდი — ვილი სტარკი ჯონ ირლანდი — ჯეკ ბერდენი მერსედეს მაკ-კემბრიჯი — სეიდი ბერკი ფილმი წარდგენილი იყო ოსკარის 7 ნომინაციაზე და მიიღო სამი ოსკარი ოსკარი საუკეთესო სურათისთვის საუკეთესო მსახიობი მამაკაცისთვის - როდერიკ კროუფორდი საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის მეორეხარისხოვან როლში - მერსედეს მაკკემბრიჯი ოქროს გლობუსი საუკეთესო ფილმი საუკეთესო რეჟისორი: რობერტ როსენი საუკეთესო მსახიობი კაცი დრამაში: როდერიკ კროუფორდი საუკეთესო მსახიობი ქალი მეორეხარისხოვან როლში: მერსედეს მაკკემბრიჯი „All the King's Men“ — TCM-ის მონაცემთა ბაზაში „All the King's Men“ — Rotten Tomatoes
ყვავის საყდარი (აგარა)

ყვავის საყდარი — ეკლესია ქარელის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს დაბა აგარის ჩრდილო-აღმოსავლეთით 4 კმ-ზე, ვრცელი მინდვრის (დედოფლის მინდორი) განაპირას. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ეკლესია დარბაზულია (7,5 X 3,9 მ), ნაგებია რიყის ქვით და აგურით. შესასვლელი დასავლეთიდანაა. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე ვიწრო სარკმელია, რომლის ძირშიც სატრაპეზოა მიშენებული. ერთი ვიწრო სარკმელი დასავლეთ კედლის ცენტრშია. გრძივი კედლები წყვილი პილასტრით ორ მონაკვეთად იყოფა. ნახევარწრიული კამარის საბჯენი თაღი პილასტრების მარტივ კაპიტელებს ეყრდნობა. დარბაზი მთლიანად შელესილია და სავარაუდოა, რომ მოხატულიც იყო. ეკლესია დგას ერთსაფეხურიან ცოკოლზე. ყველა ფასადი მორთულია აგურით გამოყვანილ, უსწორო ფორმის დეკორატიულ თაღედით. ლავგარდანი შედგენილია თაროს, ოდნავ ამოღარული წრეთარგისა და ლილვისაგან. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 366.
საციხურის წმინდა გიორგის ეკლესია

საციხურის წმინდა გიორგის ეკლესია — ეკლესია ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ საციხურში. მდებარეობს სოფლის ცენტრში. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ეკლესია დარბაზულია (10,2 X 6,6 მ), ნაგებია ქვიშაქვის ფილებით. დასავლეთიდან და სამხრეთიდან თაღოვანი შესასვლელებია. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე სარკმელია, რომლის გვერდებზე სწორკუთხა ნიშებია. დასავლეთით და სამხრეთით თითო სარკმელია, ჩრდილოეთით - ორი. ყველა სარკმელი თაღოვანია. დარბაზის გრძივი კედლები და ცილინდრული კამარა დანაწევრებულია პილასტრებით და მათზე გადაყვანილი საბჯენი თაღით. სამხრეთ შესასვლელი მოჩარჩოებულის გლუვი ლილვებით. ეკლესიას თაროსებრი ლავგარდანი და კრამიტის ორფერდა სახურავი აქვს. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 393.
ჭვრინისის წმინდა იორამის ეკლესია

ჭვრინისის წმინდა იორამის ეკლესია — ეკლესია ქარელის მუნიციპალიტეტი სოფელ ჭვრინისში. მდებარეობს სოფლის განაპირას, სამხრეთ-დასავლეთით. აგებულია XIX საუკუნის დასასრულს. ეკლესია დარბაზულია (5,5 X 4,4 მ), ნაგებია ნატეხი ქვით, კონსტრუქციული ნაწილები ამოყვანილია თლილი ქვის თანაბარი წყობით. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. დასავლეთით ერთი სწორკუთხა სარკმელია. ინტერიერი და ფასადები შელესილი და შეთეთრებულია. ეკლესია გადახურული იყო ღარიანი კრამიტით. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 413.
დეზურა

დეზურა (ლათ.Delphinium elatum) — მრავალწლოვანი ბალახოვანი მცენარე ხარისძირასებრთა ოჯახიდან. ფოთოლი სამნაკვთოვანია, თათისებრი, ძლიერ დანაწევრებული. მისი ლურჯი, ცისფერი ან იისფერი ყვავილები შეკრებილია საგველა ან მტევნისებრ ყვავილედებად. ყვავილსაფარის ზედა ფოთოლი დეზიანია, ნაყოფი — ფოთლურა. მცენარის ყველა ნაწილი, განსაკუთრებით ნაყოფი შეიცავს მომწამვლელ ალკოლოიდებს. კულტივირებული სახით დედამიწაზე ყველგანაა გავრცელებული, გარდა ავსტრალიისა და პოლარული სარტყელისა. საქართველოში ველურად იზრდება მთის შუა, ზედა, სუბალპურ და ალპური სარტყელის ველებსა, ტყისპირებსა და მაღალბალახეულში. გაგნიძე რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 439. Die große Pflanzen-Enzyklopädie, Bd.2, გვ.359 ↑ დეზურა - ბოტანიკური ლექსიკონი
დაჯირა

დაჯირა (ლათ. Salvia verticillata) — მრავალწლოვანი ბალახოვანი მცენარეა ტუჩოსანთა ოჯახიდან. სწორმდგომ ღეროზე მოპირდაპირედ განლაგებული კვერცხისმაგვარი, გრძელი, ელიპტური, ოდნავ დახორკლილი შებუსული ფოთლებით და მტევნისებურად დატოტვილი, 20-40 საგველა იისფერ-იასამნისფერი ყვავილებით. ყვავის მთელი ზაფხულის განმავლობაში. გვხვდება მთის შუა და ზედა სარტყელში, კარგი თაფლოვანია. Die große Pflanzen-Enzyklopädie, Bd. 2., გვ. 953 ↑ დაჯირა - ბოტანიკური ლექსიკონი
ღორის ბირკა

ღორის ბირკა (ლათ. Xanthium strumarium) — ერთწლიანი ბალახოვანი სარეველა მცენარეა, რთულყვავილოვანთა ოჯახიდან. იზრდება გზისა და ღობის პირებზე, ნაგავსაყრელებსა ყამირ და ნასვენ მიწებში. 30-80 სმ სიმაღლის უსწორმასწოროდ დაფოთლილ, უეკლო მწვანე ღეროს, ზოგჯერ ყავის ფერი გადაჰკრავს. ფოთოლი დიდი, გულისებური, დაძარღვული, კიდეებზე უთანაბროდ დაკბილული, ზედა მხრიდან ყვითლადმწვანე, ქვედა მხრიდან ღია მწვანე, ყვავილი - მოთეთრო,ძაბრისებური, ხშირად ,შეუმჩნეველი, ნაყოფი - მრგვალი და წაგრძელებული, მწიფიბაში - ბასრი ეკლებით გარსშემოკრული. მწიფდება სექტემბერ-ოქტომბერში. მცენარის ყველა ნაწილი შხამის შემცველია და იყენებენ მედიცინაში. ფოთლებიდან მიიღება ყვითელი საღებავი, ნაყოფისაგან - ზეთოვანი ესენცია. Herbert Weymar, Lehrnt Pflanzen kennen, Leipzig-Radebeul, გვ.945 ↑ ღორის ბირკა - ბოტანიკური ლექსიკონი
ნევა

ნევა (რუს. Нева) — მდინარე რუსეთში, მიედინება ლენინგრადის ოლქში, ასევე ქალაქ სანქტ-პეტერბურგში. აკავშირებს ლადოგის ტბას ნევის ყურესთან, ფინეთის ყურე. სიგრძე — 74 კმ, ნევა ერთადერთი მდინარეა, რომელიც ლადოგის ტბიდან გამოედინება. ნევის სანაპიროზე ოთხი ქალაქი: შლისელბურგი, კიროვსკი, ოტრადნოე,სანქტ-პეტერბურგი და რამდენიმე ათეული შედარებით პატარა დასახლება მდებარეობს. მდინარეზე მოწყობილია ორი სამდინარო ხაზი: ვოლგო-ბალტიის სამდინარო ხაზი და ბელომორსკო-ბალტიის არხი. მდინარის სახელწოდების შესახებ რამდენიმე ვარაუდი არსებობს. ერთ-ერთი ვარაუდის მიხედვით მდინარის სახელი მომდინარეობს ფინური სიტყვიდან „ნევა“ (ფინ. Nevajoki, Nevajärvi, ფინ. neva — ჭაობი), მეორე ვარაუდის მიხედვით სახელი მომდინარეობს შვედური სიტყვა „ню“-დან (შვედ. ny — ახალი), ეს სიტყვა ფართოდაა გავრცელებული სხვა ინდოევროპულ ენებშიც. მდინარე ნევა გამოედინება ლადოგის ტბიდან, შლისელბურგის რაიონში, მოედინება ნევიისპირა დაბლობზე, ჩაედინება ნევის ყურეში (ბალტიის ზღვა). მისი სიგრძე 74 კმ-ია, ლადოგის ტბიდან სანქტ-პეტერბურგის სავაჭრო პორტამდე. ნევა — განიერი და ღრმა მდინარეა, საშუალო სიგანე — 400-600 მეტრია, ყველაზე განიერი კი — 1000-1250 მეტრია, ნევის დელტაში, სანქტ-პეტერბურგის პორტსა და ივანოსვსკის ჭაობებს შორის. Сайт, посвящённый реке Неве Река Нева с высоты птичьего полёта на сервисе Яндекс.Панорамы. Чистая Нева დაარქივებული 2012-12-18 საიტზე Wayback Machine. . Гринпис Песни о Неве График разводки мостов на Неве დაარქივებული 2007-06-29 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links График разводки мостов на Неве в Санкт-Петербурге Навигация 2009 г. Дублёр Невы, или Ещё один путь из Ладоги в Финский залив დაარქივებული 2008-09-26 საიტზე Wayback Machine.