laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ლატვიის პირველი ეროვნული გამოღვიძება

ლატვიის პირველი ეროვნული გამოღვიძება ან პირველი გამოღვიძება (ლატვ. Pirmā atmoda) — 1850–1880 წლებში, განათლებულ ლატვიელებში დაწყებული ეროვნული და კულტურული აღორძინება. ახალგაზრდა ლატვიელები (jaunlatvieši) წინააღმდეგობას უწევდნენ ბალტიელ გერმანელებს ლივონიისა და კურლანდიის გუბერნიებში. მათი ძალისხმევა მიმართული იყო ლატვიელებისთვის განათლების მიცემაში, გერმანელების კრიტიკაში და ლატვიური ენისა და კულტურისთვის სტიგმის მოხსნაში. მოძრაობა 1850 წელს ტარტუს უნივერსიტეტში დაიწყო, რომელიც ლივონიის უმაღლესი განათლების ცენტრი იყო და სადაც 30 ლატვიელი სწავლობდა. სტუდენტმა კრიშიანის ვალდემარსმა საერთო საცხოვრებლის საკუთარი ოთახის კედელზე გამოაკრა მანიფესტი სადაც ის საკუთარ თავს ლატვიელად აცხადებდა, რაც იმ დროს წარმოუდგენელი იყო. მალე მის ირგვლივ 10-13 სტუდენტი შეიკრა. ისინი აწყობდნენ „ლატვიური საღამოების“ ორგანიზებას, სადაც ისინი გერმანელების მიერ დაპყრობილი ლატვიელების მდგომარეობას განიხილავდნენ. კრიშიანისი და იურის ალუნანსი მალე ლიდერებად ჩამოყალიბდნენ. მათ დააფუძნეს გაზეთები Mājas Viesis და Pēterburgas Avīzes. მოძრაობას თავიდან რუსეთი უჭერდა მხარს, რომელიც მათ გერმანელების საწინააღმდეგო საშუალებად განიხილავდა. 1868 წელს მატ დაიწყეს ლატვიური ხალხური სიმღერების - დაინების შეგროვება. ეს საქმიანობა გააგრძელა კრიშიანის ბარონსმა და 1894 წელს გამოსცა დაინების პირველი კრებული. ის ცნობილი გახდა როგორც - Dainutēvs (დაინების მამა). კიდევ ერთი აქტივისტი იყო მასწავლებელი ატის კრონვალდსი რომელმაც XIII საუკუნის ლივონიის რითმულ ქრონიკებში აღმოაჩინა თეთრ-წითელი დროშა., რომელიც შემდეგ ლატვიის დროშა გახდა. მან მოახდინა ლატვიური ენის მოდერნიზაცია და დაუმატა მასში მრავალი ახალი სიტყვა. 1868 წელს ადოლფს ალუნანსმა ჩამოაყალიბა პირველი ლატვიური თეატრი და ამ პერიოდიდან იღებს ლტვიური თეატრალური სცენარების წერის ისტორია სათავეს. 1873 რიგაში ჩატარდა პირველი ლატვიური სიმღერის ფესტივალი. ფესტივალზე უმეტესად შერულდა ხალხური სიმღერები, თუმცა კარლის ბაუმანისის მიერ დაწერილი ახალი სიმღერა შემდგომ ლატვიის ჰიმნი გახდა. ჰიმნის თავდაპირველი სახელი იყო "ღმერთო დალოცე ლატვია!", თუმცა რუსეთის ცენზურის გამო "ღმერთო დალოცე ბალტიკები!"-თი შეიცვალა. 1888 წელს, ანდრეის პუმპურსის მიერ დაწერილი ეროვნული ეპოსი ლაჩპლესისი (Lāčplēsis) პირველად გამოიცა. პირველი გამოღვიძების მოძრაობას მოყვა ახალი ტალღის/ენერგიის (Jaunā strāva) მოძრაობა, რომელიც უფრო პოლიტიკური იყო და წინ უძღოდა სოციალურ-დემოკრატიული პარტიის ჩამოყალიბებას. ↑ Letonika.lv. Enciklopēdijas - Latvijas vēstures enciklopēdija. Latvija 19. gadsimtā. letonika.lv. ციტირების თარიღი: 2016-04-03.
აღმოსავლეთ დიკლოს მყინვარი

აღმოსავლეთ დიკლოს მყინვარი — კარული ტიპის მყინვარი საქართველოში, კახეთის მხარეში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს თუშეთში, პირიქითი ქედის სამხრეთ კალთაზე. ფართობი 0,20 კმ², სიგრძე 1,4 კმ. აღმოსავლეთ დიკლოს მყინვარი ასაზრდოებს მდინარე პირიქითი ალაზნის მარცხენა შენაკადს — დიკლოსწყალს. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 59. ↑ ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 430.
ეშმაკის მახე

„ეშმაკის მახე“ — ქართული ყოველკვირეული ლიტერატურულ-იუმორისტული ჟურნალი, გამოდიოდა თბილისში 1911 წელს. გამოვიდა 15 ნომერი. ჟურნალში თანამშრომლობდნენ ნ. კალანდაძე (ეშმაკი), გ. ქუჩიშვილი, შ. შარაშიძე (თაგუნა), ვ. მელაქიაშვილი, ა. ბრეგვაძე და სხვები. კარიკატურები ეკუთვნის ო. შმერლინგს. რედაქტორ-გამომცემელი — გ. ჯაჭვაძე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 258.
კატარის გერბი

კატარის გერბი (არაბ. شعار قطر) — კატარის ეროვნული სიმბოლო. მიღებულია 1976 წელს. მის შუაგულში გამოსახულია ორი თეთრი ურთიერთგადამკვეთი ხმალი, მათ ზემოთ — ლურჯ-თეთრი ტალღები, მასზე მოცურავე აფრიანი ნავი და ორი პალმა, ფონი ყვითელია. გარშემორტყმულია წრით, რომლის ზედა და ქვედა ნახევრები შეფერილია დროშის ფერებში, ზედა — თეთრად, ხოლო ქვედა — ბორდოსფრად. თეთრ ნაწილზე გამოსახულია არაბული წარწერა (دولة قطر — კატარის სახელმწიფო), ბორდოსფერზე — იგივე წარწერის ინგლისური ვერსია. Embassy of Qatar in Washington DC FOTW - Qatar
წინადადების ტოპოლოგიური მოდელი

ტოპოლოგიური მოდელი — გერმანისტიკულ ენათმეცნიერებაში წინადადებაში სიტყვების თანმიმდევრული განლაგების ერთგვარი მოდელი, რომლის მიხედვითაც გერმანული წინადადება ტიპისდა მიხედვით (თხრობითი, კითხვითი, ბრძანებითი...) რამდენიმე ველად (ბერძ. τόπος) დაიყოფა, და რომელიც გარკვეული წესის მიხედვით შეიძლება შეივსოს მხოლოდ სათანადო გრამატიკული კატეგორიის სიტყვებით. წინადადების ტოპოლოგიური მოდელი წარმოადგენს გერმანისტიკულ ენათმეცნიერებაში წინადადების აღწერის მეტად გავრცელებულ მეთოდს. ტერმინით ტოპოლოგიური მოდელი აღნიშნავენ გრაფიკულად გამოსახვად ბადეს, რომელშიც სხვადასხვაგვარი წინადადებები ენაში თავიანთი ვლენის სახეთა მიხედვით სისტემატურად განლაგდებიან და კლასიფიცირებულ სახეს იღებენ. გარდა გერმანულისა, ტოპოლოგიური მოდელი სკანდინავიური ენების წინადადებების აღსაწერადაც არის მიღებული. Duden. Die Grammatik (= Der Duden. 4). 8., überarbeitete Auflage. Dudenverlag, Mannheim u. a. 2009, ISBN 978-3-411-04048-3. Eisenberg, Peter : Grundriss der deutschen Grammatik. Band 2: Der Satz. 4., aktualisierte und überarbeitete Auflage. Metzler, Stuttgart u. a. 2013, ISBN 978-3-476-02424-4. Haider, Hubert: Mittelfeld Phenomena. წიგნში: Martin Everaert, Henk van Riemsdijk (გამომც.): The Blackwell Companion to Syntax (= Blackwell Handbooks in Linguistics. 19). Band 3. Blackwell, Malden MA u. a. 2006, ISBN 1-405-11485-1, გვ. 204–274. Pittner, Karin; Berman, Judith: Deutsche Syntax. Ein Arbeitsbuch. 4., aktualisierte Auflage. Narr, Tübingen 2010, ISBN 978-3-8233-6610-2. Sternefeld, Wolfgang: Syntax. Eine morphologisch motivierte generative Beschreibung des Deutschen (= Stauffenburg-Linguistik. 31). 2 Bände. Stauffenburg, Tübingen 2006. Wöllstein, Angelika: Topologisches Satzmodell (= Kurze Einführungen in die germanistische Linguistik. 8). Winter, Heidelberg 2010, ISBN 978-3-8253-5695-8.
ბრიუგე

ბრიუგე (ნიდერლ. Brugge, ფრანგ. Bruges) — ქალაქი ბელგიაში, დასავლეთ ფლანდრიის პროვინციის დედაქალაქი. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. ქალაქის ფართობი ჯამში 13,840 ჰექტარს აჭარბებს, მხედველობაში თუ მივიღებთ 1,075 ჰექტარსაც, რომელსაც ზეებრუგე (სანაპირო ზოლი, ითარგმნება, როგორც „ბრიუგე ზღვაზე“) მოიცავს. ქალაქის ისტორიული ცენტრი იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შედის, ოვალური ფორმისაა და 430 ჰექტარს მოიცავს. ქალაქის მოსახლეობა 117,073 (2008 წლის 1 იანვრის მონაცემებით) ადამიანს შეადგენს, საიდანაც დაახლოებით 20 000 ქალაქის ცენტრში ცხოვრობს. გარეუბნის ფართობი 616 კმ² მოიცავს და 2008 წლის 1 იანვრის მონაცემებით, 255 844 მოსახლეს ითვლის. ბრიუგეს ხანდახან მოიხსენიებენ, როგორც „ჩრდილოეთის ვენეციას“. ქალაქს მნიშვნელოვანი წილი უკავია ქვეყნის ეკონომიკაში მისი პორტის გამო. ერთ დროს ის მიიჩნეოდა „მსოფლიოს კომერციულ ცენტრად“. ბრიუგეს შესახებ პირველი ჩანაწერები 840-875 წლებში გვხვდება. თვითონ სახელი „ბრიუგე“ ისტორიულ წყაროებში 1116 წლიდან მოიხსენიება. სავარაუდოდ, სახელი უნდა მომდინარეობდეს ძველი ნიდერლანდური სიტყვიდან „ბრუგ“, რაც „ხიდს“ ნიშნავს. ადამიანის ქმედების პირველი ნაკვალევი ბრიუგეში გალების ეპოქაში გვხვდება. ძვ. წ. I საუკუნეში მენაპიში ლაშქრობის შემდეგ იულიუს კეისარმა აქ პირველი საფორტიფიკაციო ნაგებობები ააგო მეკობრეთა შემოტევებისაგან თავდასაცავად. დაახლოებით IV საუკუნეში მთელი რეგიონი ფრანკებმა დაიპყრეს და ამ ტერიტორიას „პაგუს ფლანდრესისის“ სახელწოდებით მართავდნენ. ბრიუგემ ქალაქის სახელწოდება 1128 წლის 27 ივლისს მიიღო და ამ პერიოდში აქ ახალი არხები და გალავანი აშენდა. დაახლოებით 1050 წლისათვის, ქალაქმა ზღვაზე პირდაპირი გასასვლელი დაკარგა, რადგან ეს სანაპირო ზოლი ნელ-ნელა შლამით დაიფარა. თუმცა 1134 წელს მომხდარმა შტორმისა და ცვინზე გაკეთებული არხის წყალობით ბრიუგემ ეს გასასვლელი აღიდგინა. ახალი საზღვაო ზოლი ქალაქ დამზე გადაიჭიმა. საზღვაო ვაჭრობამ ბრიუგეში ფეხი მალევე მოიკიდა. ინგლისში ნორმანების გამარჯვების შემდეგ ამ ქვეყანასთან კავჭირი იმდენად მჭიდრო იყო, რომ ბრიუგელმა ვაჭრებმა ლონდონის ჰანზა დააარსეს. შუა საუკუნეებში ქალაქი ძალიან მდიდარი იყო, რაზეც მიუთითებს ამ პერიოდის არქიტექტურა. XVI საუკუნისათვის ბრიუგე მთელი ჩრდილოეთ ევროპის სავაჭრო ცენტრი იყო. ითვლება, რომ სწორედ აქ დაარსდა 1406 წელს პირველი ბირჟა. 1708, 1745 და 1794 წლებში ბრიუგე სამჯერ მოექცა ფრანგთა მფლობელობის ქვეშ. სანამ ბელგია საფრანგეთს ეკუთვნოდა, ბრიუგე ლისის დეპარტამენტის მთავარი ქალაქი იყო. 1814 წელს ის ნიდერლანდების მფლობელობაში გადავიდა, ხოლო 1830 წელს - ბელგიის. პირველი მსოფლიო ომის დროს ქალაქი ძლიერ დაბომბვებს განიცდიდა. თუმცა 1965 წლის შემდეგ ქალაქში აღორძინების ხანა დადგა - გარემონტდა საცხოვრებელი და კომერციული ნაგებობები, ისტორიული მონუმენტები და ეკლესიები. მთავრობის ამ ნაბიჯმა ქალაქში ტურისტთა ნაკადის მკვეთრი ზრდა გამოიწვია და 2002 წელს ის ევროპის კულტურულ დედაქალაქად დაასახელეს. ბრიუგეს ყოველწლიურად 2 მილიონზე მეტი ტურისტი სტუმრობს. ზეებრუგეს პორტი 1907 წელს აშენდა. პირველი მსოფლიო ომის მიმდინარეობისას გერმანელები მას თავისი გემებისათვის იყენებდნენ. 70-80-იან წლებში პორტს რეკონსტრუქცია ჩაუტარდა და დღესდღეობით ის ევროპის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი და თანამედროვე პორტია. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბრიუგე
ჰიუგ დე პეინი

ჰიუგ დე პეინი (ფრანგ. Hugues de Payns ან Hugues de Payens — ჰიუგ დე პეიანი; დ. დაახ. 1070, პეიანი, საფრანგეთი — გ. 24 მაისი, 1136) — ტამპლიერების ორდენის პირველი დიდი მაგისტრი. ჰიუგ დე პეინი სავარაუდო დაბადების ადგილედ მიიჩნევენ ტრუადან ათიოდე კილომეტრით დაშორებულ დასახლებულ პუნქტ პეიანს. იგი იყო „ტამპლიერთა ორდენის“ დამაარსებელი. მის შესახებ ძალიან მწირი ცნობები მოგვეპოვება. ჰიუგი ფრანგული არისტოკრატიის საშუალო წრიდან უნდა იყოს გამოსული და მონტინი-ლაჟესის სენიორი იყო. მას მამულები ჰქონდა ტონერის მიდამოებშიც. ჰიუდ დე პეინმა მონაწილეობა მიიღო პირველ ჯვაროსნული ლაშქრობაში და დაახლოებით 1100 წელს საფრნაგეთში დაბრუნდა. 1104—1114 წლებში იყო გრაფ ჰიუგ დე შამპანს ახლდა პილიგრიმად იერუსალიმში, სადაც საბოლოოდ დამკვიდრდა კიდეც. 1118—1119 წლებს შორის მან დააარსა „ტამპლიერთა ორდენი“. ჰიუგ დე პეინს ჰყავდა ერთადერთი ვაჟი ტიბო, რომელიც მოგვიანებით სენ-კოლომბის აბატი გახდა. ტამპლიერთა ორდენის დიდი მაგისტრების სია The Crusades and the Knights Templar Helen Nicholson, translator, Contemporary reactions to the foundation of the Templars Hugues de Payns Museum Payns, France ↑ Hugues de Payns (1070??-1136). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-05-29. ციტირების თარიღი: 2016-07-24. ↑ Leroy, Thierry (1997). Hugues de Payns, chevalier champenois, fondateur de l'Ordre des Templiers. Troyes: Maison Boulanger. ISBN 2950789560.
რობერ დე კრაონი

რობერ დე კრაონი (ფრანგ. Robert de Craon, აგრეთვე ცნობილი როგორც რობერტ ბურგუნდიელი, ლათ. Robertus de Burgundio, ფრანგ. Robert Le Bourguignon) (გ. 13 იანვარი, 1149) — ტამპლიერების ორდენის მეორე დიდი მაგისტრი 1136–1149 წლებში. რობერ დე კრაონი ისტორიაში პირველა 1193 წელს მოიხსენიება. იგი საფრანგეთის მაღალი არისტოკრატიიდან იყო და მეტსახელად "ბურგუნდიელად" მოიხსენიბა, რადგანაც კაპეტინგების დინასტიასთან დანათესავებული პირი იყო. 1126 წელს იგი პალესტინაში ტამპლიერთა ორდენის წევრი გახდა. 1132–1136 წლებში რობერ დე კრაონი ორდენის სენეშალი იყო ევროპაში და ესპანეთის საქმეების განკარგვა ევალებოდა. 1136 წელს რობერი კვალვ პალესტინაშია. ამ წელს თურქ-სელჯუკები თავს დაესხნენ ქალაქ ტეკოას. ტამპლიერებმა რობერის მეთაურობით შეძლეს ქალაქის დაცვა. გაქცეულმა თურქებმა გამოდევნებული ტამპლიერები ხაფანგში შეიტყუეს და უამრავი რაინდი ბრძოლის ვერზე დაეცა. მათ შორის ოდ დე მონფაკონი და მედროშე ბერნარ ვაშერი. 1139 წელს რობერმა პაპ ინოკენტი II-ისაგნ მიიღო ბულა „ომნე დატუმ ოპტიმუმ“, რომლითაც ეს უკანასკნელი ტამპლიერებს დიდ პრივილეგიებს ანიჭებდა. 1140 წელს რობერის მმართველობის დროს დიდი მაგისტრის ზალაუფლება შეზღუდულ იქნა კონვენტის მიერ. ტამპლიერთა ორდენის დიდი მაგისტრების სია Alain Demurger, Wolfgang Kaiser (Hrsg.): Die Templer. Aufstieg und Untergang 1120—1314. C.H.Beck, München 2004, ISBN 978-3-406-52367-0.
მოსკოვის სამების ტაძარი (ჩერკასკის თავშესაფარი)

მოსკოვის სამების ტაძარი (რუს. Храм Живоначальной Троицы) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XIX საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ჩრდილოეთის ადმინისტრაციული ოლქის ტერიტორიაზე. მისამართი: ლენინგრადის პროსპექტი სახლი 16. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. 1856 წელს თავადმა ნადეჟდა ალექსის ასულმა ჩერკასკაიამ შეიძინა არქიტექტორ იოსიპ ბოვეს საოჯახო აგარაკი. მან აქ ააშენა თავშესაფარი მოხუცი ქალბატონებისათვის. 1857 წელს მან გადაწყვიტა თავშესაფარში აეშენებინა კარის ეკლესია სამების სახელზე და უკვე 1858 წელს იგი აკურთხეს. ეკლესიაში დაკრძალულია ჩერკასკების რამდენიმე წარმომადგენელი. 1886 წელს არქიტექტორმა ნიკოლაი ვოსკრესენსკიმ შეიმუშავა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელობის ეგვტერის პროექტი. ეგვტერის კურთხევა შედგა 1888 წლის 15 ოქტომბერს. XX საუკუნის დასაწყისიდან ეკლესია თვითმმართველია. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ საბჭოთა ხელისუფლებამ ყველა კარის ეკლესია დახურა, მაგრამ სამების ეკლესიაში ღვთისმსახურება მცირე ხნით კვლავ მიმდინარეობდა. ტაძრის დახურვის თავიდან ასაცილებლად მრევლი ცდილობდა დაემტკიცებინა, რომ იგი არ იყო კარის ეკლესია. თავშესაფრის მაცხოვრებლებმა შესაბამის ორგანოებს დაუგზავნეს წერილი თხოვნით, რომ ტაძარი არ დაეხურათ. მიუხედავად ამისა, 1921 წლის 18 ოქტომბერს ეკლესია დალუქეს. მოხუცთა თავშესაფრის შენობაში განათავსეს სამედიცინო დაწესებულება. მოანგრიეს გუმბათი, გადააკეთეს ფანჯრები. შემონახულია XX საუკუნის დასაწყისის მხატვრობის კვალი. 2000-იან წლებში ტაძრის შენობა, რომელშიც განთავსებული იყო ბავშვთა პოლიკლინიკა, გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. დაიწყო აღდგენითი სამუშაოები, 2003 წელს აღსდგა ღვთისმსახურება. ოფიციალური ვებგვერდი ↑ 1.0 1.1 1.2 Л. Р. Вайнтрауб, М. Б. Карпова, В. В. Скопин. Храмы северного округа. — М.: Старая Басманная, 1997. — С. 18—23. — ISBN 5-8468-0052-1. ↑ Храм Живоначальной Троицы. vsehblago.ru. ციტირების თარიღი: 2012-05-08.[მკვდარი ბმული]
მოსკოვის სამების ტაძარი (სალტიკოვის ხიდი)

მოსკოვის სამების ტაძარი (რუს. Храм Живоначальной Троицы) — ედინოვერული მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XIX საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის სამხრეთ-აღმოსავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის ლეფორტოვის რაიონის ტერიტორიაზე. მისამართი: სამოკატნაიის ქუჩა, სახლი 3/8. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ტაძარი ააგეს 1819 წელს ამპირის სტილში და წარმოადგენს ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლს. სალტიკოვის ხიდთან მდებარე მოსკოვის სამების ტაძარი ააგეს 1819 წელს. 1836 წელს ტაძარი გადააკეთეს. თავდაპირველად ეს იყო ზაფხულის ეკლესია, ხოლო მის გვერდით მდებარეობდა ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ზამთრის (თბილი) ტაძარი. ორივე ტაძარი ეკუთვნის ედინოვერულ მართლმადიდებლურ ეკლესიას. საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი დახურა დაახლოებით 1931 წელს. ტაძრის გუმბათი და სამრეკლო დაანგრიეს. ტაძრის ხატი, იოანე ღვთისმეტყველის გამოსახულებით გადაეცა ტრეტიაკოვის გალერეას. 1966 წლამდე ტაძრის შენობაში განთავსებული იყო საცხოვრებელი ოთახები. მოგვიანებით სამების ეკლესია ახლოს მდებარე ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების სახელობის ეკლესიასთან ერთად სახელმწიფო დაცვის ქვეშ მოექცა. მოსახლეები გაასახლეს შენობიდან, დაიწყო სარესტავრაციო სამუშაოები. 1984 წლისთვის აღადგინეს მთავარი გუმბათი და ოთხიდან ორი კუთხის გუმბათი. 1990-იანი წლების დასაწყისისთვის გარე სარესტავრაციო სამუშაოები დასრულდა. შენობა გადაეცა საბჭოთა კავშირის ინფორმატიკის პრობლემათა ინსტიტუტს. 1992 წელს ეკლესია გადაეცა მოსკოვის საპატრირქოს, აღსდგა ღვთისმსახურება. ახლოს მდებარე ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების სახელობის ეკლესიასთან ერთად ქმნის ერთიან სატაძრო კომპლექსს. შემონახულია XIX საუკუნის საეკლესიო გალავანი, რომელიც საერთოა ორივე ეკლესიისათვის. 2016 წლის აპრილიდან ტაძრის წინამძღვარია ეპისკოპოსი ტიხონ (შევკუნოვი). Паламарчук П. Г. Сорок сороков. Москва в границах 1917 года. — М.: Книга и бизнес: Кром, 1995. — Т. 3. — 586 с. — ISBN 5-7119-0043-9. Сайт храма ↑ Введенская единоверческая община. Троицкая церковь. reestr.answerpro.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-01-27. ციტირების თარიღი: 2013-01-04. ↑ Указ № У-02/71 от 14 апреля 2016 года. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-04-27. ციტირების თარიღი: 2018-05-01.
აზერბაიჯანის პრეზიდენტის შტანდარტი

აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის შტანდარტი (აზერ. Azərbaycan Respublikası Prezidentinin ştandartı (bayrağı)) — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის ოფიციალური დროშა. საპრეზიდენტო შტანდარტი დამტკიცდა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 2008 წლის 15 სექტემბრის ბრძანებულებით, როგორც პრეზიდენტის ოფიციალური სიმბოლო. აღწერის ბრძანებაში დამტკიცებულია აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის შტანდარტი. ეს არის კვადრატული ორმხრიანი ცალმხრივი ქსოვილი, რომელიც შედგება სამი თანაბრად ფართო ჰორიზონტალური ზოლისაგან. ზოლის ფერები აზერბაიჯანის დროშის ფერებშია: ლურჯი, წითელი და მწვანე. საპრეზიდენტო დროშა შემოსაზღვრულია ოქროსფერი მაქმანით. წითელი ზოლის ორივე მხარეს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო ემბლემის გამოსახულებაა. დროშა ერთვის ბოძს, რომელიც მიბმულია წვერზე ნახევარმთვარის სახით და რვაკიდურიანი ვარსკვლავით. სახელურზე აღინიშნება აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის გვარი, სახელი, მამის სახელი და მისი არჩევის თარიღი სახელმწიფო მეთაურის პოსტზე. განკარგულების ტექსტში, დროშის ზომა არ არის მითითებული. საპრეზიდენტო შტანდარტის ორიგინალი ინახება პრეზიდენტის სასახლეში. შტანდარტის დუპლიკატები შეიძლება გამოყენებულ და აწეულ იქნას საპრეზიდენტო სასახლისა და საპრეზიდენტო რეზიდენციების შენობებზე; შეიძლება განთავსდეს საპრეზიდენტო სასახლის ან საპრეზიდენტო რეზიდენციების დარბაზებში ან ოთახებში თუ რომელიმე ოფიციალური ღონისძიება იგეგმება პრეზიდენტის მონაწილეობით; შენობებში, სადაც აზერბაიჯანის პრეზიდენტი სტუმრობს; დარბაზებში ან შენობაში, სადაც ოფიციალური ან სხვა სახის ღონისძიებები ტარდება აზერბაიჯანის პრეზიდენტის მონაწილეობით; პრეზიდენტის სატრანსპორტო საშუალებებზე. საპრეზიდენტო დროშა ასევე გამოიყენება საზეიმო ცერემონიაზე, ასევე ინაუგურაციის ცერემონიის დროს საზეიმო მარშის თანხლებით. აზერბაიჯანის პრეზიდენტი აზერბაიჯანის დროშა ↑ Указ о штандарте (флаге) Президента Азербайджанской Республики - რუსული ↑ Указ Президента Азербайджанской Республики о штандарте (флаге) Президента Азербайджанской Республики (15 сентября 2008) - PDF - რუსული ↑ აზერბაიჯანის პრეზიდენტის შტანდარტის შესახებ დაარქივებული 2018-04-19 საიტზე Wayback Machine. - აზერბაიჯანული ↑ Official inauguration of Ilham Aliyev, who has been elected President of the Republic of Azerbaijan, was held - ინგლისური
კომაროვის სკოლა

კომაროვის სკოლა (სრული სახელწოდება — სსიპ - ვლადიმირ კომაროვის თბილისის ფიზიკა-მათემატიკის 199 საჯარო სკოლა) — თბილისის საჯარო სკოლა. სკოლა თავისი 50-წლიანი არსებობის მანძილზე ორიენტირებულია ზუსტი და საბუნებისმეტყველო დისციპლინის გაღრმავებულ სწავლებაზე. კომაროვში მიღება მე-7 კლასიდან გამოცდების საშუალებით ხდება. აღსანიშნავია, რომ პედაგოგთა უმრავლესობა „კომაროვდამთავრებულია“. კომაროვში ფუნქციონირებს სკოლა-პანსიონი, რომელშიც თავმოყრილია საქართველოს ყველა კუთხიდან ნიჭიერი მოსწავლეები. ისინი პანსიონში ცხოვრობენ, გაკვეთილების შემდეგ, დღის მეორე ნახევარში დროს საშინაო დავალებების მომზადებასა და სახელობო და სპორტულ წრეებზე სიარულს უთმობენ. პანსიონში ფუნქციონირებს გამოყენებითი ინფორმატიკისა და პროგრამირების წრეები, სადაც ბავშვები ეუფლებიან ინფორმატიკის საფუძვლებსა და საოფისე პროგრამებს, ქმნიან ვებ-გვერდებს, მონაწილეობენ კომპიუტერულ პროექტებში. საკონფერენციო აუდიტორიაში კი ვიდეოპროექტორისა თუ გონიერი დაფის საშუალებით ტარდება სხვადასხვა ტიპის გაკვეთილები. ამჟამად სკოლის ბალანსზე ფიზიკისა და მათემატიკის მსოფლიო ოლიმპიადის 1 ოქროს, 9 ვერცხლის, 14 ბრინჯაოს მედალი და 16 საპატიო სიგელია. წლების განმავლობაში სკოლის მოსწავლეებმა მოიპოვეს მრავალი ჯილდო სხვადასხვა რანგის საერთაშორისო ოლიმპიადებში, კონკურსებსა თუ კონფერენციებში. აღსანიშნავია ისიც, რომ ყოველწლიურად ძალიან ბევრი კომაროველი აგრძელებს სწავლას ევროპისა თუ ამერიკის წამყვან უნივერსიტეტებში. კომაროვის სკოლა[მკვდარი ბმული] ↑ 1.0 1.1 1.2 კომაროვის სკოლის ისტორია
გოტფრიდ ფერდინანდ კარლ ერენბერგი

გოტფრიდ ფერდინანდ კარლ ერენბერგი (გერმ. Gottfried Ferdinand Carl Ehrenberg; დ. 6 ნოემბერი, 1840, დანაუ, ოლდენბური-ინ-ჰოლშტაინი — გ. 14 მაისი, 1914, დრეზდენი) — გერმანელი ილუსტრატორი, მხატვარი. გერმანია-საფრანგეთის ომში მონაწილეობა მიიღო როგორც დაჭრილთა მომვლელმა. მიუნხენსა და ანტვერპენში ხანგრძლივი ვიზიტის შემდეგ მან 1875 წელს დრეზდენს მიაშურა, სადაც კარგა ხანს დარჩა და ნაყოფიერ შემოქმედებით მუშაობას ეწეოდა. 1875 წლიდან დაქორწინებული იყო მომღერალსა და მუსიკის მასწავლებელზე სოფი ელიზე იოან გეორგინე ლანგჰაიმზე (გერმ. Sophie Elise Johanne Georgine Ehrenberg; დ. 1848, ეკერნფერდე — გ. 1892 დრეზდენი). მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ გოტფრიდ ფერდინანდ კარლ ერენბერგის ორივე ვაჟიშვილი პაული და კარლი ცნობილი არქივარიუსის თეოდორ დისტელის ვილა „დისტელჰაიმში“ (ბლაზევიცი) იზრდებოდნენ. Das Zeichnen und Zeichenunterricht, (ხატვა და ხატვის გაკვეთილი) Leipzig 1869 Ernst, Sigismund: Ehrenberg, Carl. წიგნში: Ulrich Thieme (გამომც.): Allgemeines Lexikon der Bildenden Künstler von der Antike bis zur Gegenwart. Begründet von Ulrich Thieme und Felix Becker. ტომი 10: Dubolon–Erlwein. E. A. Seemann, Leipzig 1914, იხ. გვ. 392–393. Ehrenberg, Carl (Maler). წიგნში: Hans Vollmer: Allgemeines Lexikon der bildenden Künstler des XX. Jahrhunderts. Band 5: V–Z. Nachträge: A–G. E. A. Seemann, Leipzig 1961, იხ. გვ. 451. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „გოტფრიდ ფერდინანდ კარლ ერენბერგი“ ვიკისაწყობში. ↑ RKDartists <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17299517"></a> ↑ 2.0 2.1 https://www-degruyter-com.wwwdb.dbod.de/database/AKL/entry/_10202056/html
მოსკოვის იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის ეკლესია (კაზიონაია)

მოსკოვის იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის ეკლესია (რუს. Церковь Усекновения Главы Иоанна Предтечи) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ბასმანის რაიონში. მისამართი, პოკროვკის ქუჩა, სახლი 50. ტაძარი მიეკუთვნებდა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. პირველად 1625 წელს მოიხსენიება მოსკოვის იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის ტაძარი სლობოდა კაზიონაიაში. ეკლესია აგებული იყო ქვისაგან, მანამდე კი არსებულა ხის ეკლესია ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე ნაკურთხი. ტაძრის შემდეგი მშენებლობა გრძელდებოდა, 1722 წლისათვის ააშენეს ეგვტერი წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე, 1760 წელს კი - დიმიტრი როსტოველის სახელზე. 1770-1772 წლებში ააგეს სატრაპეზო და სამრეკლო. ეკლესია ააშენეს არქიტექტორ მატვეი თევდორეს ძე კაზაკოვის პროექტის მიხედვით, მოსკოვური კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. მოსახლეობაში ტაძრის სახელწოდებები იყო: იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია, ნათლისმცემლის ეკლესია და იოანეს ეკლესია. 1934 წელს ეკლესია დაანგრიეს, იგივე ბედი ელოდა სამრეკლოს, მაგრამ დიდი სამამულო ომის დაწყების შემდეგ ხელისუფლებამ ეს მიდგომა შეცვალა. სამრეკლოს შიგნით განათავსეს სახელოსნო და საპარიკმახერო. 1995 წელს სამრეკლო გაარემონტეს, მოხატეს და გადასცეს იაკობ ზებედეს ძის სახელობის ტაძარის მრევლს კაზიონაიის სლობოდაში. 2001 წელს აღსდგა სამრეკლო, რომელზეც დაკიდეს რვა ზარი, რომელთაგანაც უდიდესის წონა იყო 530 კგ. სამრეკლო აკურთხა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა ალექსიმ. დღემდე შემონახული მოსკოვის იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის ეკლესიის სამრეკლო არის სამიარუსიანი, დაგეგმარებაში სწორკუთხა. პირველი იარუსი არის კარიბჭე აგებული კლასიციზმის სტილში. მეორე და მესამე იარუსის კედლები მორთულია დორიული ორდენის პორტიკებით. სამრეკლოს მეორი იარუსს ქვს სამი ყრუ და ერთი გახსნილი ფანჯარა. მესამე იარუსი კი შესრულებულია იონიური ორდენის სტილში. ორი მხრიდან სამრეკლოს დიდი სამამულო ომის წინ მიაშენეს აგურის ორსართულიანი შენობა (არქიტექტორი ა. გ. თურქენიძე). სამეკლო 1990 წლიდან არქიტექტურის ძეგლია. Александровский М. И. «Указатель древних церквей в местности Ивановского сорока». Москва, «Русская Печатня», Б. Садовая, дом 14, 1917 г. Памятники архитектуры Москвы. Земляной город. М., 1989. С. 274. Храм Иоанна Предтечи в Казенной слободе დაარქივებული 2018-05-06 საიტზე Wayback Machine. Иоанна Предтечи усекновения в Казенной слободе (колокольня) Москва. Колокольня церкви Усекновения Главы Иоанна Предтечи в Казённой Слободе Церковь Усекновения Главы Иоанна Предтечи, что в Казенной слободе