laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
იონას პასლაუსკასი

გიედრიუს პუოჯუნასი (ლიეტ. Jonas Paslauskas; დ. 20 ივლისი, 1967, პანევეჟისი, ლიეტუვა) — ლიეტუველი დიპლომატი, ლიეტუვის რესპუბლიკის საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი საქართველოში 2010-2015 წლებში. იონას პასლაუსკასი დაიბადა 1957 წლის 12 ივნისს, ლიეტუვის ქალაქ ვაბალნინკასში. 2010-2015 წლებში იყო ლიეტუვის რესპუბლიკის საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი საქართველოში. 2017 წლიდან არის ლიეტუვის რესპუბლიკის საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი ნორვეგიაში. ↑ „ელჩმა იონას პასლაუსკასმა წაიკითხა ლექცია თემაზე ნატოს ურთიერთობები მთავარ საერთაშორისო ორგანიზაციებთან: ევროკავშირი, გაერო და ეუთო“. ge.mfa.lt. ციტირების თარიღი: 18 თებერვალი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება)[მკვდარი ბმული] ↑ „D. Grybauskaitė atšaukė keturis Lietuvos ambasadorius“. DELFI (ლიეტუვური). ციტირების თარიღი: 18 თებერვალი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება)
დიმიტრი ყიფიანის სახელობის პრემია

დიმიტრი ყიფიანის სახელობის პრემია — ხაშურის მუნიციპალიტეტის საპატიო ჯილდო 2015 წლის 1 ივნისიდან. იგი ერთჯერადად ენიჭება საქართველოს მოქალაქეებს საქართველოსა და ხაშურის მუნიციპალიტეტის წინაშე მნიშვნელოვანი დამსახურებისათვის. გამარჯვებული კანდიდატის გამოსავლენად ხაშურის მუნიციპალიტეტის მერის მიერ იქმნება დროებითი სამუშაო ჯგუფი, რომლის შემადგენლობაც განისაზღვრება შვიდი წევრით. კონკურსი ხაშურის მუნიციპალიტეტის მერის გადაწყვეტილებით ცხადდება ორ წელიწადში ერთხელ ხაშურის მუნიციპალიტეტის ოფიციალურ ვებგვერდზე. დიმიტრი ყიფიანის ცხოვრებისა და შემოქმედების კვლევისათვის ნომინანტს გამოქვეყნებული უნდა ჰქონდეს დიმიტრი ყიფიანის ცხოვრებასა და შემოქმედებაზე სამეცნიერო ნაშრომები- მონოგრაფია, სტატიები, დოკუმენტური მასალა და იყოს ამ საკითხისა და სფეროს აღიარებული მკვლევარი. პრემია აგრეთვე ენიჭება ნომინანტს განსაკუთრებული დამსახურებისათვის ქვეყნისა და მუნიციპალიტეტის წინაშე, ნომინანტს მნიშვნელოვანი წვლილი უნდა ჰქონდეს შეტანილი ისტორიის, კულტურის და ხელოვნების განვითარების, მოზარდი თაობის აღზრდისა და განათლების საქმეში. ხაშურის მუნიციპალიტეტის ავტორიტეტისა და ცნობადობის გაზრდაში, რეგიონისა და ქვეყნის მნიშვნელოვანი პრობლემების გადაწყვეტაში. ქვემოთ მოტანილია დიმიტრი ყიფიანის სახელობის პრემიის მფლობელები წლების მიხედვით: გურამ ყორანაშვილი — ისტორიკოსი, მკვლევარი; თამაზ ლაცაბიძე — ისტორიკოსი, მკვლევარი, ხაშურის ისტორიული წარსული კვლევის საქმეში შეტანილი წვლილისთვის. თამაზ ჯოლოგუა — ფილოლოგი, პროფესორი, მკვლევარი; თამარ მიქაძე — მწერალი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი. ↑ [1] ხაშურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს დადეგნილება - 2015 წლის 1 ივნისი ↑ თამაზ ჯოლოგუასა და თამარ მიქაძეს დიმიტრი ყიფიანის სახელობის პრემია გადაეცათ ↑ თამაზ ჯოლოგუასა და თამარ მიქაძეს დიმიტრი ყიფიანის სახელობის პრემია გადაეცათ
ლიეტუვის რესპუბლიკის საელჩო საქართველოში

ლიეტუვის რესპუბლიკის საელჩო საქართველოში (ლიეტ. Lietuvos Respublikos ambasada Gruzijoje (SAKARTVELE); — ლიეტუვის რესპუბლიკის დიპლომატიური წარმომადგენლობა საქართველოში. საქართველოს და ლიეტუვას ახლო მეგობრული და პარტნიორული ურთიერთობები აკავშირებთ თანამშრომლობის ყველა სფეროში. ქვეყნებს შორის გაფორმებულია 20-ზე მეტი საერთაშორისო შეთანხმება, რომლებიც სამართლებრივ საფუძველს ქმნიან ნაყოფიერი თანამშრომლობისთვის ეკონომიკის, კულტურის, განათლების, სპორტისა და ახალგაზრდობის, სოფლის მეურნეობის, ჯანმრთელობის დაცვის და სხვა სფეროებში. მჭიდროა თანამშრომლობა საერთაშორისო ორგანიზაციების ფარგლებში. საქართველოსა და ლიეტუვის რესპუბლიკას შორის დიპლომატიური ურთიერთობები დამყარდა 1994 წლის 16 სექტემბერს. 2001-2005 წლებში ლიეტუვის რესპუბლიკის მიერ საქართველოს გადაფარვა ხორციელდებოდა უკრაინაში ლიეტუვის საელჩოს მიერ. 2005 წელს საქართველოში გაიხსნა ლიეტუვის რესპუბლიკის საელჩო. ანდრიუს კალინდრა — 2020-დღემდე გიედრიუს პუოჯუნასი — 2015-2020 იონას პასლაუსკასი — 2010-2015 მეჩის ლაურინკუსი — 2008–2010 რიჩარდას დეგუტისი — 2005–2008 ლიეტუვის რესპუბლიკის საელჩო საქართველოში დაარქივებული 2019-01-27 საიტზე Wayback Machine. ↑ ურთიერთობები საქართველოსა და ლიეტუვის რესპუბლიკას შორის. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-06-12. ციტირების თარიღი: 2018-10-09. ↑ ურთიერთობები საქართველოსა და ლიეტუვის რესპუბლიკას შორის. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-06-12. ციტირების თარიღი: 2018-10-09. ↑ ურთიერთობები საქართველოსა და ლიეტუვის რესპუბლიკას შორის. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-06-12. ციტირების თარიღი: 2018-10-09. ↑ ლიეტუვის რესპუბლიკის საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი საქართველოში. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-02-02. ციტირების თარიღი: 2018-10-09.
პულტენის ხიდი

პულტენის ხიდი (ინგლ. Pulteney Bridge), მდებარეობს მდ. ავონზე, ბათში, ინგლისი. აიგო 1773 წელს. პროექტის ავტორია რობერტ ადამი. ეს არის ერთ-ერთი იმ ოთხი ხიდიდან მსოფლიოში, რომელსაც მთელ პერიმეტრზე მაღაზიები აქვს ჩამწკრივებული (ყვავილების, ანტიკური რუკების მაღაზიები და ხილის წვენების ბარი). ხიდს სახელი ფრენსის პულტენის ჰქვია. ეს უკანასკნელი ბათუიკის მამულის მემკვიდრე იყო მდინარის მეორე მხარეს ბათიდან. ბათუიკი მცირე სოფელი იყო, თუმცა ფრენსისის მეუღლე უილიამ ჰონსტოუნი მასში დიდ პოტენციალს ხედავდა. მან შექმნა გეგმა ამ ადგილას ახალი ქალაქის მშენებლობისთვის, რომელიც ისტორიული ბათის გარეუბანი უნდა გამხდარიყო. ამისთვის მას არსებულ ბორანზე უკეთესი კავშირი სჭირდებოდა, შესაბამისად გაჩნდა ეს ხიდიც.
ოსკარ გოლმბლატი

ოსკარ ედუარდის ძე გოლმბლატი (რუს. Оскар Эдуардович Гольмблат; დ. 14 აგვისტო, 1843 — გ. 9 იანვარი, 1898, თბილისი) — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-ლეიტენანტი (1897). დაიბადა ბორჩალოს მაზრაში, საქართველოში ჩასახლებული გერმანელი კოლონისტების ოჯახში. 1862 წლიდან მსახურობდა სამხედრო იუსტიციის ორგანოებში. მონაწილეობდა 1877–1878 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომში. 1883–1888 წლებში იყო კავკასიის სამხედრო საოლქო სასამართლოს სამხედრო პროკურორი, 1894–1898 წლებში – ამავე სასამართლოს თავმჯდომარე. დაჯილდოებული იყო წმ. ვლადიმირის, წმ. ანას და წმ. სტანისლავის ორდენებით. გოგიტიძე მ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 85.
ამარინკევსი

ამარინკევსი (ძვ. ბერძნ. Amarinkeus) — ონესიმაქეს ძე, ეპრის მეფე, ავგეასის თანამებრძოლი და ტახტის მოზიარე. ეს პატივი იმისთვის მიიღო, რომ ჰერაკლესთან ბრძოლაში დაეხმარა. მისი მამაცი ვაჟი დიორესი ბერძნებს 12 გემით მიეშველა და ილიონის კედლებთან ქვით მოკლა თრაკიელმა პეიროოსმა, იმბრასოს ძემ. მის სამარეზე გამართულ ასპარეზობაზე პილოსელი ნესტორი მონაწილეობდა და დამარცხდა. გელოვანი აკ., „მითოლოგიური ლექსიკონი“, გამომცემლობა „საბჭოთა საქართველო“, გვ. 46, თბ., 1983
ამიმონეს წყარო

ამიმონეს წყარო — ყველაზე წყალუხვი ნაკადი წყლით ღარიბ არგოლიდაში, ლერნეს ჭაობში აღმართულ გორაკთან,ზღვას ერთვოდა ნავსადგურთან, რასაც ეწოდა პოსეიდონისა და ამიმონეს სიყვარულის ნაყოფის — ნავპლიოსის სახელი. წყაროს კი თვით დანაიდ ამინომეს წყარო დაერქვა. გელოვანი აკ., „მითოლოგიური ლექსიკონი“, გამომცემლობა „საბჭოთა საქართველო“, გვ. 48, თბ., 1983
ამფინომე

ამფინომე, ამფინომოსი — კუნძულ დულიხიონის მდიდარი და გონიერი მეფე, პენელოპეს საქმრო. იროსზე გამარჯვებულ ოდისევსს ლოცავს, როგორც მათხოვარს. სხვა სასიძოებთან ერთდ ეცემა, ტელემაქე კლავს შუბით. ძველი ვერსიით, ამფინომემ შეაცდინა პენელოპე, რის გამოც იგი ოდეისევსმა გამოასალმა სიცოცხლეს. გელოვანი აკ., „მითოლოგიური ლექსიკონი“, გამომცემლობა „საბჭოთა საქართველო“, გვ. 51, თბ., 1983
თირი

თირი (აზერ. Tiri) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ზანგილანის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. თირი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Zangilan district – Administrative district in the Republic of Azerbaijan.
ნათუ-ლა

ნათუ-ლა (ასევე ნტულა, ან ნათულა; ნეპ.: नाथू ला, ტიბეტ.: རྣ་ཐོས་ལ་) — უღელტეხილი ჰიმალაის მთებში. მდებარეობს ინდოეთისა და ჩინეთის საზღვარზე, აკავშირებს ინდოეთის შტატ სიკიმს ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის ტიბეტის ავტონომიურ რეგიონთან. უღელტეხილი ზღვის დონიდან 4310 მ-ზე მდებარეობს და ისტორიულად ძველი აბრეშუმის გზის ერთ-ერთი მონაკვეთი იყო. „ნათუ“ ნიშნავს „მსმენელ ყურებს“, ხოლო „ლა“ ნიშნავს „გადასასვლელს“ ტიბეტურად. ნათუ-ლა ერთ-ერთია სამი სავაჭრო შემაერთებელ გზათაგან ინდოეთსა და ჩინეთს შორის. დანარჩენი ორია შიფკი-ლა ჰიმაჩალ-პრადეშში და ლიპუ-ლეხი უტარაკჰანდში. უღელტეხილი ინდოეთმა ჩაკეტა 1962 წელს ჩინეთ-ინდოეთის ომის დროს და მხოლოდ 2006 წელს გაიხსნა მრავალი ორმხრივი სავაჭრო შეთანხმების შედეგად. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ნათუ-ლა“ ვიკისაწყობში. უღელტეხილი ნათუ-ლა (ინგლისური)
ანთიმოზ ივერიელის მონასტერი

ანთიმოზ ივერიელის მონასტერი (რუმ. Mănăstirea Antim) — მდებარეობს რუმინეთის დედაქალაქ ბუქარესტში, ანთიმოზ ივერიელის ქუჩაზე. იგი 1713-1714 წლებში დააარსა ვლახეთის მიტროპოლიტმა ანთიმოზ ივერიელმა. მონასტერი 1950-იან წლებში სრულიად რუმინეთის პატრიარქმა იუსტინიანე მარინამ აღადგინა. 2005 წლიდან მონასტერში ცხოვრობს 7 ბერი. მონასტერში შედის ანთიმოზ ივერიელის ცხოვრებისა და მოღვაწეობის ამსახველი მუზეუმი, აგრეთვე დაცულია რელიგიური ნივთები. ანთიმოზ ივერიელი ანთიმოზ ივერიელის მონასტერი ანთიმოზის მონასტრის ისტორია
ჯადარონი

ჯადარონ ბაგრატიონი — ალანიის მეფე XII საუკუნეში, ბაგრატიონთა ოსური შტოს წარმომადგენელი, დემეტრე უფლისწულის შვილთაშვილი. ვახუშტი ბატონიშვილისა და კირილ თუმანოვის მიხედვით, მან მამამისი, ათონი ჩაანაცვლა ტახტზე. სავარაუდოდ ცოლად უნდა ჰყოლოდა ქართველი პრინცესა, რომელთანაც შეეძინა ვაჟი და ერთადერთი მემკვიდრე — დავით სოსლანი, რომელმაც საქართველოს მეფეზე — თამარზე იქორწინა. ჯადარონ ბაგრატიონი (ფრანგული) ჯადარონ ბაგრატიონი (სერბული)
კადეში

კადეში, ქადეში, ქინზა — ქალაქ-სახელმწიფო ძველ სირიაში, მდინარე ორონტესის ნაპირზე, ახლანდელი თელ-ნები-მენდის ადგილას. ამავე სახელწოდების ქალღმერთის კულტის ცენტრი. წერილობით წყაროებში ასევე მოიხსენიება ქინზას სახელწოდებით. მოსახლეობა ძირითადად შედგებოდა დასავლეთ სემიტური და ხურიტული, ნაწილობრივ ინდოარიული ეთნიკური ჯგუფებისაგან. წერილობით წყაროებში კადეში იხსენიება ძვ. წ. II ათასწლეულის შუა ხანებიდან. ძვ. წ. XV საუკუნეში დაიპყრო ეგვიპტემ, ხოლო მოგვიანებით ხეთების ვასალი გახდა. სირიაში ეგვიპტისა და ხეთების მეტოქეობას მოჰყვა ბრძოლა, რომელიც გაიმართა კადეშის მისადგომებთან რამზეს II-სა და ხეთების მეფე მუვათალს შორის. ბრძოლამ გამარჯვებული ვერ გამოავლინა. კადეში ხეტების ვასალად დარჩა ზღვის ხალხების შემოსევამდე. გიორგაძე გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 295-296.
ედვინ ლუტიენსი

სერ ედვინ ლანდსერ ლუტიენსი (Sir Edwin Landseer Lutyens, OM, KCIE, PRA) (29 მარტი, 1869 – 1 იანვარი, 1944) — მე-20 საუკუნის წამყვანი ბრიტანელი არქიტექტორი, ცნობილი ტრადიციული არქიტექტურული სტილების მისი ეპოქის მოთხოვნებთან მისადაგების ოსტატური ნიჭით. მას ეკუთვნის ინგლისური სოფლის სახლის მრავალი პროექტი და მისი წვლილი მნიშვნელოვანი იყო ნიუ-დელის მშენებლობისას (რომლის ერთ ნაწილსაც ლუტიენსის-დელის უწოდებენ). ნიუ-დელი Edwin Lutyens & Charles Bressey, The Highway Development Survey, Ministry of Transport, 1937 Edwin Lutyens & Patrick Abercrombie, A Plan for the City & County of Kingston upon Hull, Brown (London & Hull), 1945. Hopkins, Andrew & Gavin Stamp (eds.) (2002) Lutyens Abroad: the Work of Sir Edwin Lutyens Outside the British Isles. London: British School at Rome (paperback, ISBN 0-904152-37-5) Petter, Hugh (1992) Lutyens in Italy: the Building of the British School at Rome. London: British School at Rome (paperback, ISBN 0-904152-21-9). Skelton, Tim & Gliddon, Gerald (2008) Lutyens and the Great War. London: Frances Lincoln Publishers (hardback, ISBN 978-0-7112-2878-8) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ედვინ ლუტიენსი The Lutyens Trust Jane Ridley, "Architect for the metropolis", City Journal, Spring 1998 დაარქივებული 2009-03-30 საიტზე Wayback Machine. The creations of Sir Edwin Lutyens @ Ward's Book of Days The cathedral that never was Le Bois des Moutiers A Lutyens & Gertrude Jekyll country house & garden in France 1898
ინდოეთის კარიბჭე

ინდოეთის კარიბჭე (ინგლ. India Gate) —— მონუმენტი აგებული ედვინ ლუტიენსის მიერ პირველ მსოფლიო ომსა და ავღანეთის ომებში დაღუპული ინდოელი ჯარისკაცების ხსოვნისთვის, მდებარეობს რაჯპატში, ნიუ-დელი. საძირკველი ჩაიყარა 1921 წლის 10 თებერვალს გრაფი კონოს მიერ. დაყუპულ ჯარისკაცთა სახელები ამოტვიფრულია მონუმენტის კედლებზე. მშენებლობა დასრულდა 1931 წელს. მის წინ უცნობი ჯარისკაცის საფლავზე ანთია "უკვდავი მეომარის ალი". ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ინდოეთის კარიბჭე ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2020-10-20 საიტზე Wayback Machine. ინდოეთის კარიბჭე დაარქივებული 2010-01-30 საიტზე Wayback Machine.
ტუბერკულოზი

ტუბერკულოზი (ლათ. tuberculum – ხორკლი) — ინფექციური დაავადება, რომელსაც იწვევს რამდენიმე სახეობის მიკობაქტერია (ძირითადად Mycobacterium tuberculosis). ტუბერკულოზი ყველაზე ხშირად აზიანებს ფილტვებს. მეოცე საუკუნემდე იგი პრაქტიკულად განუკურნებელი დაავადება იყო. ტუბერკულოზის გამომწვევი — ტუბერკულოზის მიკობაქტერია (კოხის ჩხირი) უხშირესად ფილტვებს აზიანებს. იგი შეიძლება იყოს ჩასუნთქულ ჰაერში, ნახველის წვეთებში, ჭურჭელზე და ა.შ. ტუბერკულოზი არა მარტო ჰაერწვეთოვანი გზით გადამდები ინფექციაა, არამედ მტვრითაც გადაიტანება. ნესტიან ადგილებში, სადაც მზის სხივები ვერ აღწევს, ტუბერკულოზის გამომწვევი ბაქტერიები დიდხანს ინარჩუნებენ სიცოცხლისუნარიანობას. მშრალ, კარგად განათებულ ადგილებში, მზის სხივების (კერძოდ კი ულტრაიისფერი სხივების) პირდაპირი მოქმედებით ისინი მალე იღუპებიან. ტუბერკულოზის პრევენცია მოიცავს მაღალი რისკის ჯგუფების გამოვლენას, ადრეულ დიაგნოსტიკას და მკურნალობას, ახალშობილთა ვაქცინაციას. მაღალი რისკის ქვეშ შედიან აქტიური ტუბერკულოზით დაავადებული ოჯახის წევრები, თანამშრომლები, მეგობრები. მკურნალობა ტარდება რამდენიმე ანტიბიოტიკით ხანგრძლივი დროის განმავლობაში. ანტიბიოტიკებზე რეზისტენტული შტამების რაოდენობა იზრდება, რის გამოც ზოგიერთი ავადმყოფი ავადდება მრავალ ანტიბიოტიკზე რეზისტრენტული ტუბერკულოზით (MDR-TB). ვარაუდობენ, რომ მსოფლიოს მოსახლეობის ერთი მესამედი ინფიცირებულია ტუბერკულოზის მიკობაქტერიით. ახალი შემთხვევები მოსახლეობის 1 %-ში ერთი წლის განმავლობაში. 2014 წელს აქტიური ტუბერკულოზის 9,6 მილიონი შემთხვევა გამოვლინდა, რომელთაგან 1,5 მილიონი პაციენტი გარდაიცვალა. გარდაცვლილთაგან 95 % განვითარებადი ქვეყნების მოქალაქეები იყვნენ. ახალი შემთხვევების რაოდენობამ იკლო 2015 წლიდან. აზიისა და აფრიკის მოსახლეობის 80 % ტუბერკულოზზე ტესტირებისას დადებით შედეგს აჩვენებს, ხოლო ამერიკის შეერთებულ შტატებში ეს მაჩვენებელი 5–10 %-ს უდრის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ტუბერკულოზი ტუბერკულოზი საიტზე Curlie Tuberculosis (TB). Centers for Disease Control. Tuberculosis (TB). UK Health Protection Agency. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-07-05. ციტირების თარიღი: 2013-02-10.
აბულხაირი (უმცროსი ჟუზი)

აბულხაირი (ყაზახ. Әбілқайыр Мұхаммед Гази бахадүр хан; დ. 1693 — გ 1748) — ყაზახური უმცროსი ჟუზის ხანი (დღევანდელი დასავლეთ ყახაზეთი). მისი მმართველობის პერიოდში უმცროსი ჟუზი მონაწილეობდა ძუნგართა წინააღმდეგ ომში (1723-30), რომელიც ამ უკანასკნელთა ყახაზეთის ტერიტორიებზე შემოსევას მოჰყვა. მისი ხელმძღვანელობით ყახაზებმა ძუნგარების ძალები დაამარცხეს მდ. ბულანტისთან (1726) და ანრაკაის ბრძოლაში (1729). ძუნგართა წინააღმდეგ რუსების დახმარების მოსაპოვებლად აბულ ხაირ ხანმა რუსეთის მეფის ქვეშევრდომობა მიიღო 1731 წელს. მოგვიანებით მან სცადა რუსეთის გავლენის შემცირება ყაზახურ უმცროს ჟუზზე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 46. Ерофеева, Ирина В. Хан Абулхаир. Полководец, правитель, политик. Алматы, Даик-Пресс, 2007
ქართული დამატება (უნიკოდის ჯგუფი)

ქართული დამატება — ჯგუფი უნიკოდში, რომელშიც წარმოდგენილია სასულიერო ხასიათის ტექსტებისთვის განკუთვნილი (ძველქართული) ასონიშნები სახელწოდებით ნუსხური. საეკლესიო ე.წ. ხუცური დაწერილობის სრულყოფილად გამოყენებისთვის საჭირო, ნუსხურის შესაბამისი დიდი, ანუ ასომთავრული ნიშნები, მოცემულია ჯგუფში ქართული. ნუსხური ასონიშნების მისი წინამორბედი მრგლოვანი ასონიშნებისგან განცალკევებულად დამატების მიზეზია 90-იან წლებში უნიკოდსა და ქართულ მხარეს შორის არასაკმარისი კომუნიკაცია. სრული ინფორმაციის არქონის გამო უნიკოდის კონსორციუმში გადაწყდა, რომ ლათინურისა თუ ბერძნულის მსგავსად ქართულ ჯგუფში წარმოდგენილი მხოლოდ უნდა ყოფილიყო ქვაზე კვეთისას გამოყენებული ასომთავრულის დიდი სიმბოლოებისა და ხელწერის განვითარების შედეგად ჩამოყალიბებული მხედრულის პატარა ასონიშნების წყვილი — ხოლო ნუსხური მიიჩნიეს მხედრულის შემნაცვლებლად და მისთვის ცხრილში გამოსაყოფი ადგილი აღარ დაუტოვებიათ. ათი წლის დაგვიანებით, როცა ქართულმა მხარემ მიმართა კონსორციუმს ნუსხურის ასახვის მოთხოვნით და წარუდგინა დასაბუთება, რომ მხედრულის სანაცვლოდ არასდროს გამოიყენებოდა და დამოუკიდებელ სახეობას წარმოადგენდა, ასომთავრული-მხედრულის ჯგუფის მომდევნო ადგილები უკვე დაკავებული იყო სხვა დამწერლობების ასონიშნებით და ამიტომ საჭირო გახდა ცალკე სივრცის გამოყოფა. აღსანიშნავია, რომ დაზუსტებული ინფორმაციის საფუძველზე, უნიკოდში თავდაპირველად ასახული ასომთავრული და მოგვიანებით დამატებული ნუსხური განისაზღვრა ძველქართული ბიკამერული ხუცური დამწერლობის დიდ და პატარა ასონიშნებად, შედეგად, ციფრულ პროგრამებსა და ხელსაწყოებში ასომთავრულის გამოყენება შესაძლებელია ნუსხურით დაწერილი ტექსტის სასათაუროდ, წერტილის შემდეგ წინადადების დასაწყებად, საკუთარი სახელების გამოსაყოფად და ა. შ. უნიკოდთან დაკავშირებულ მოცემულ ჩანაწერებში აღნიშნულია ცალკეული ასონიშნების ქართულის დამატებით ჯგუფში ასახვის საფუძველი და მიმდინარეობა: : ქართული (უნიკოდის ჯგუფი) ქართული გაფართოებული (უნიკოდის ჯგუფი) ↑ Unicode character database. უნიკოდის სტანდარტი. ციტირების თარიღი: 2016-07-09. ↑ Enumerated Versions of The Unicode Standard. უნიკოდის სტანდარტი. ციტირების თარიღი: 2016-07-09. ↑ Unicode 3.1 Text: Encoding Model for Georgian Script (PDF). უნიკოდის კონსორციუმი. ციტირების თარიღი: 2024-06-05. ↑ Optimizing Georgian representation in the BMP of the UCS (PDF). უნიკოდის კონსორციუმი. ციტირების თარიღი: 2024-06-05.
ანდრია ბიწაძე

ანდრია ვასილის ძე ბიწაძე (დ. 22 მაისი [ძვ. სტ. 9 მაისი], 1916, სოფელი ცხრუკვეთი, ახლანდელი ჭიათურის მუნიციპალიტეტი ― გ. 6 აპრილი, 1994, მოსკოვი) — ქართველი მათემატიკოსი, ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1951), სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1958), პროფესორი (1959), საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1969). 1940 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1940–1948 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის თბილისის მათემატიკის ინსტიტუტში და თბილისის უნივერსიტეტში, 1948–1959 წლებში სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის მათემატიკის ინსტიტუტში, 1959–1971 წლებში — სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ციმბირის განყოფილების მათემატიკის ინსტიტუტში და ნოვოროსიბირსკის უნივერსიტეტში. 1971 წლიდან მუშაობდა სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის მათემატიკის ინსტიტუტში განყოფილების ხელმძღვანელად და მოსკოვის საინჟინრო-ფიზიკის ინსტიტუტში კათედრის გამგედ. მისი ძირითადი შრომები ეხება ელიფსური ტიპის დიფერენციალურ განტოლებათა თეორიას, შერეული ტიპის განტოლებათა თეორიას, მრავალგანზომილებიან სინგულარულ ინტეგრალურ განტოლებათა თეორიას და ფუნქციათა თეორიის სასაზღვრო ამოცანებს. მათემატიკურ სამეცნიერო ლიტერატურაში ა. ბიწაძის სახელს ატარებს ახალი ბუნების რამდენიმე განტოლება, ამოცანა და ფორმულა, რომლებიც პირველად მისი კვლევის საგანს შეადგენდა. ანდრია ბიწაძე მრავალი წლის განმავლობაში ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას თბილისის, მოსკოვის, ნოვოსიბირსკის უნივერსიტეტებში, ამავე ქალაქების მათემატიკის ინსტიტუტში. არის 150-მდე სამეცნიერო შრომის ავტორი. სხვადასხვა დროს ხანგრძლივი ვადით იყო მიწვეული ლექციების და მოხსენებების წასაკითხად საზღვარგარეთის მრავალ ქვეყანაში: გერმანია, საფრანგეთი, ფინეთი, ამერიკის შეერთებული შტატები და სხვა. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები, არის საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ნ. მუსხელიშვილის სახელობის პრემიის ლაურეატი (1982), შრომის წითელი დროშის ორდენის ორგზის კავალერი (1966, 1975), დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით (1971). ოქტომბრის რევოლუციის ორდენით (1986) და მედლებით. იყო ჭიათურის საპატიო მოქალაქე. გარდაიცვალა მოსკოვში 1994 წელს, დაკრძალულია დონის მონასტერში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 422. ებანოიძე თ., წერილები ქართველ მათემატიკოსებზე, თბ., 1981; Андрей Васильевич Бицадзе (к 70-летию со дня рождения). «Дифферециальныеуравнения», 1986, т. 22, № 12; Андрей Васильевич Бицадзе (к 70-летию со дня рождения). «Успехи математических на», 1986, т. 42, в. 3 (255); Канторович Л. В., Андрей Васильевич Бицадзе (к 50-летию со дня рождения). «Сибирский математический журнал», 1966, т. 7, № 4; ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 444. ↑ http://www.mi.ras.ru/index.php?c=inmemoriapage&id=20250&l=1 ↑ 2.0 2.1 Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a>
ოთარ ბლიაძე

ოთარ ილიას ძე ბლიაძე (დ. 1928, სოფ. საკირე, ბორჯომის რაიონი), ქართველი მშენებელი, წარმოების ნოვატორი, სოციალისტური შრომის გმირი (1971). სკკპ წევრი 1958-იდან. 1949-1969 წლებში მუშაობდა ჩითახევჰესის, ბულაჩაურის გვირაბის, ტყიბულჰესის, ლაჯანურჰესის და ხრამჰეს 2-ის მშენებლობაზე. 1963 წლიდან ენგურჰესის მშენებლობაზეა. ბლიაძის ბრიგადამ ჰიდრომშენებლობაში პირველმა აითვისა დიდი კვეთის გვირაბების ჩქაროსნული და მაღალხარისხოვანი დაბეტონება მოძრავი ლითონის ყალიბით. მონაწილეობდა სკკპ XXII ყრილობის მუშაობაში. დაჯილდოებულია ორი ლენინის ორდენით. ქსე, ტ. 2, გვ. 429, თბ., 1977
ნიკოლოზ ბლუაშვილი

ნიკოლოზ კონსტანტინეს ძე ბლუაშვილი (დ. 17 ივლისი, 1900, სოფ. ზარანი, შორაპნის მაზრა ― გ. 9 ოქტომბერი, 1938, ხარკივი) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, კომპარტიის წევრი 1919 წლიდან. დამოუკიდებელი საქართველოს ჯარში რიგითად მსახურობდა. 1923 წელს საქართველოს კპ-ის მობილიზაციით გაიგზავნა წითელ არმიაში პოლიტმუშაკად. იყო ასეულის პოლიტხელი, ქართული დივიზიის პოლიტგანყოფილების ინსტრუქტორი, საორგანიზაციო განყოფილების უფროსი. 1929 წელს დაამთავრა მ. ფრუნზეს სახელობის სამხედრო აკადემიასთან არსებული კურსები უფროს მეთაურთა შემადგენლობისათვის და დაინიშნა პირველი ქართული სამთო-მსროლელი დივიზიის სამხედრო კომისრად. 1932 წლიდან ამიერკავკასიის წითელდროშოვანი არმიის პოლიტსამმართველოს უფროსის მოადგილე იყო, 1933 წლიდან ვოლგისპირეთის სამხედრო ოლქის პოლიტსამმართველოს უფროსის მოადგილე, 1936 წლიდან კი ხარკოვის სამხედრო ოლქის პოლიტსამმართველოს უფროსი. დაჯილდოებულია ორი წითელი დროშის ორდენით. 1937 წელს დააპატიმრეს და მოგვიანებით დახვრიტეს ხარკივში. კალაძე ნ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 433.
კვერცხი (ერთეული)

კვერცხი — მასის (წონის) ერთეული XVIII–XIX საუკუნეების საქართველოში. ლიტრის 1/60. კვერცხის მასა ჩვეულებრივ დაკავშირებული იყო ქათმის კვერცხის მასასთან და დაახლოებით 50–60 გ შეადგენდა.ეთნოგრაფიულ ყოფაში შემორჩენილი იყო ბოლო წლებამდე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 495.
კვერცხი

კვერცხი — ცხოველური ორგანიზმის მდედრობითი სასქესო უჯრედი, იგივეა, რაც კვერცხუჯრედი. კვერცხმდებლობის შემთხვევაში ტერმინით „კვერცხი“ აღნიშნავენ ჩანასახს, რომელიც ვითარდება სპეციალურ გარსებში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 495.
გრიგოლ ბუხნიკაშვილი

გრიგოლ (გუგული) ვარდენის ძე ბუხნიკაშვილი (დ. 20 მაისი, 1897, სურამი, ახლანდელი ხაშურის რაიონი — გ. 30 აგვისტო, 1979, თბილისი) — ქართველი თეატრმცოდნე, კულტურის დარგის თვალსაჩინო ორგანიზატორი, მწერალი და საზოგადო მოღვაწე, საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1950). გრიგოლ ბუხნიკაშვილმა 1930 წელს დაამთავრა თბილისის პედაგოგიური და 1949 წელს თეატრალური ინსტიტუტები. ლიტერატურული მოღვაწეობა დაიწყო ხაშურის გიმნაზიის დასრულებისთანავე, 1914 წლიდან. 1911-1913 წლებში მონაწილეობდა სცენისმოყვარეთა წარმოდგენებში, სურამსა და ხაშურში, ხოლო 1916-1920 წლებში თბილისის ნაძალადევის სახალხო თეატრის სპექტაკლებში. ავტორია კომედიებისა „შეშინებული ანთიმოზი“, „კი მაგრამ“. 1926-1927 წლებში იყო რუსთაველის სახელობის თეატრის დირექტორი. 1928-1932 წლებში თბილისის სატირისა და სასოფლო მოძრავი თეატრების ხელმძღვანელი, 1932-1936 წლებში თბილისის სამხატვრო აკადემიის რექტორი, 1936-1939 წლებში მეტეხის მუზეუმის დირექტორი, 1939 წლიდან იყო საქართველოს თეატრის მუზეუმის დირექტორი. გამოქვეყნებული აქვს მონოგრაფიები, გამოკვლევები ქართული თეატრის ისტორიის საკითხებზე. მათგან განსაკუთრებით საყურადღებოა მისი მონოგრაფიული ნაშრომი „ქართული თეატრის მატიანე. 1850-1917“ (ხელნაწერი დაცულია საქართველოს თეატრის მუზეუმში), რომელიც შეიცავს სრულ ანალიტიკურ ბიბლიოგრაფიას ოქტომბრის რევოლუციამდელი ქართული თეატრის და მისი ისტორიის შესახებ. დაკრძალულია თბილისში, საბურთალოს საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში. გრ. ბუხნიკაშვილი. კოტე მარჯანიშვილი, თბილისი, 1947. გრ. ბუხნიკაშვილი. ქართული თეატრი ასი წლის მანძილზე, თბილისი, 1950. გრ. ბუხნიკაშვილი. აკაკი ვასაძე, თბილისი, 1960. გრ. ბუხნიკაშვილი. თამარ ჭავჭავაძე, თბილისი, 1961. გრ. ბუხნიკაშვილი. ნიკო გოცირიძე, თბილისი, 1972. შ. ცუცქირიძე. ბუხნიკაშვილი გრიგოლ (გუგული) ვარდენის ძე.- ენციკლოპედია "საქართველო", ტ. 1, თბილისი, 1997, გვ. 513-514.