laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კორნუოლური ქათამი

კორნუოლური ქათამი, კორნიში — მეხორცული ქათმის ჯიში. გამოყვანილია XIX საუკუნის ბოლოს დიდი ბრიტანეთის კორნუოლის საგრაფოში სხვადასხვა ძიძგილა ქათმის (ადგილობრივი, მალაიური და ინდური ჯიშის აზილები) შეჯვარებით. შეფერილობის მიხედვით განირჩევა 4 სახესხვაობა: მუქი ყავისფერი, წითელი, ჩალისფერი და თეთრი (ყველაზე მეტად გავრცელებული სახორცე მეფრინველეობაში). სხეულის აგებულება ხასიათდება გამოხატული სახორცე ფორმებით (მასიური ტანი, ფართო მკერდი, ძლიერკუნთიანი ფეხები). თავი მოკლე და განიერია, წარბზედა რკალები „არწივის“ შესახედაობას მატებს. ნისკარტი მოკლე, მყარია. შეფერილია ბზინავად, შებუმბვლა წელთან მიმდებარედ ხშირია. მამლის ცოცხალი მასაა 4,2–4,8 კგ, დედლისა — 3,3–3,6 კგ. კვერცხმდებლობა 120–130 ცალი წელიწადში; კვერცხის მასაა 58–60 გ, ნაჭუჭი ღია ყავისფერია. დედალს კრუხობის ინსტინქტი განვითარებული აქვს. აშენებენ ყველგან; მის საფუძველზე წარმოქმნილი ხაზები ფართოდ გამოიყენება ბროილერების წარმოებაში. Ройтер Я. С. КОРНУЭЛЬСКИЕ КУРЫ დაარქივებული 2019-08-02 საიტზე Wayback Machine. // Большая российская энциклопедия. Том 15. Москва, 2010, стр. 338.
გრიგოლ ჟვანია

გივი (გრიგოლ) იერემიას ძე ჟვანია (დ. 14 ნოემბერი, 1918, ქუთაისი — გ. 17 მაისი, 1979, კალკუტა, ინდოეთი) — ქართველი მეცნიერი. საერთაშორისო სამართლის სპეციალისტი, იურიდიული მეცნიერებების დოქტორი (1969), პროფესორი (1972), საქართველოს სსრ მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1979). სკკპ წევრი 1945 წლიდან. 1941 წელს დაამთავრა თსუს ფილოლოგიური ფაკულტეტი. 1941-1942 წლებში მონაწილეობდა დიდ სამამულო ომში. 1946 წელს დაამთავრა უმაღლესი დიპლომატიური სკოლა მოსკოვში, 1946 წლიდან მუშაობდა გაეროში (აშშ), 1951 წლიდან თსუ-ში კითხულობდა საერთაშორისო სამართლის და სხვა კურსებს, 1963 წლიდან საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ეკონომოკის და სამართლის ინსტიტუტში სახელმწიფო და საერთაშორისო სამართლის განყოფილების გამგე იყო. მისი ნაშრომები ეხება საერთაშორისო სამართალში მოსახლეობისა და ტერიტორიის, ნეიტრალიტეტისა და სხვა საკითხებს. იგი ქართული იურიდიული ტერმინოლოგიის (1963) ერთ-ერთი შემდგენელია. არჩეული იყო საერთაშორისო სამართლის ასოციაციისა და კოსმოსური სამართლის საერთაშორისო ინსტიტუტის წევრად. დაჯილდოებულია მეორე ხარისხის სამამულო ომის ორდენითა და მედლებით. გარდაიცვალა 1979 წლის 17 მაისს, ინდოეთში. დაკრძალულია თბილისში. მაყაშვილი ვ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 249.
ბალა-შიურიუქი

ბალა-შიურიუქი (აზერ. Bala Şürük) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,476 კაცი. ბალა-შიურიუქი GEOnet სახელების სერვერზე
ბალიქჩილარი

ბალიქჩილარი (აზერ. Balıqçılar) — დაბა აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2,455 კაცი. ბალიქჩილარი GEOnet სახელების სერვერზე
იზნიქი (მრავალმნიშვნელოვანი)

იზნიქი შეიძლება აღნიშნავდეს: იზნიქი — ქალაქი და რაიონი თურქეთის ბურსის პროვინციაში იზნიქი — ტბა ჩრდილო-დასავლეთ თურქეთში
ოლქი

ოლქი (რუს. Область) — სომხეთის, ბელორუსიის, ბულგარეთის, ყაზახეთის, ყირგიზეთის, უკრაინის, თანამედროვე რუსეთის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. ოლქად ითარგმნება ასევე უზბეკეთისა და ტაჯიკეთის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულის სახელი ვილაიეთი. რამდენიმე ქვეყანაში ოლქს აქვს რეგიონის მნიშვნელობა. რევოლუციამდელ რუსეთში ოლქი, როგორც ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული გათანაბრებული იყო გუბერნიასთან, მაგრამ იქმნებოდა მხოლოდ ნაციონალურ გარეუბნებში, გეოგრაფიულად დაშორებულ ტერიტორიებზე ან კაზაკების მიწებზე. ოქლის მმართველობა გუბერნიისგან იმით განსხვავდებოდა, რომ მის ტერიტორიაზე ყოველთვის იდგა ჯარი, ამიტომაც ოლქის მმართველი ერთდროულად იყო სამხედრო და სამოქალაქო მმართველი. შედეგად ზოგირთი ოლქი გადაიქცა გუბერნიად. ოლქები ყოფილ სსრკს ქვეყნებში: სომხეთის ადმინისტრაციული დაყოფა ყაზახეთის ადმინისტრაციული დაყოფა ბელორუსიის ადმინისტრაციული დაყოფა ყირგიზეთის ადმინისტრაციული დაყოფა ოლქი (რუსეთი) ტაჯიხეკით ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა რუსეთის ადმინისტრაციული დაყოფა უზბეკეთის ადმინისტრაციული დაყოფა სხვა ქვეყანეების ადმინისტრაციული ერთეულებიც შესაძლოა მოვიხსენიოთ ოლქით. ასეთებია: ბანგლადეშის ადმინისტრაციული დაყოფა საბერძნეთის ადმინისტრაციული დაყოფა ბულგარეთის ადმინისტრაციული დაყოფა ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 523. [ოლქის მნიშვნელობა და განმარტება ↑ რეგიონები
კიმ ჯუნ სუ

კიმ ჯუნ სუ (კორ. 김준수, ასევე ცნობილი ფსევდონიმით XIA, დ. 15 დეკემბერი, 1986, კიონგიდო) — სამხრეთ კორეელი მომღერალი, სიმღერების ავტორი, ჯგუფის JYJ წევრი. კიმ ჯუნ სუ დაიბადა 1986 წლის 15 დეკემბერს კიონგიდოს პროვინციაში, სამხრეთი კორეა. მისი დედა მომღერალი და ყოფილი მის კორეაა. მას ჰყავს უფროსი ძმა — კიმ ჯუნ ჰო, რომელიც ასევე მოღერალია. კიმის ნიჭი აღოჩენილ იქნა S.M.Entertainment-ის წარმომადგენლების მიერ, როცა ის 12 წლის იყო. ის სწავლებას გადიოდა ექვსი წლის განმავლობაში, ხოლო დებიუტი შედგა 2003 წელს, როგორც ჯგუფ TVXQ-ის წევრის. ჯგუფ JYJ-ის წევრების შესახებ ადრეული ცხოვრება და შემოქმედება დაარქივებული 2019-08-03 საიტზე Wayback Machine. კიმ ჯუნ სი ტვიტერზე კიმ ჯუნ სუ ↑ 김준수, 3만 관객 동원 도쿄 공연 대성황! 팬들의 깜짝 생일파티에 '감동'. SE Daily (December 15, 2016).
შუა ქედი

შუა ქედი, დასავლეთი ქედი (რუს. Срединный хребет) — ქედი რუსეთში, კამჩატკის მხარეში. კამჩატკის ნახევარკუნძულის მთავარი წყალგამყოფი ქედი. გადაჭიმულია ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ დაახლოებით 1200 კმ-ზე, სიგანე 120 კმ. საშუალო სიმაღლეები 1200-1400 მ ფარგლებშია. უმაღლესი წერტილია ვულკანი იჩინსკაია-სოპკა (3621 მ). აგებულია კრისტალური ფიქლებით, პალეოზოური ასაკის გნაისებით, ქვიშაქვის ფიქალითა და მეზო-კაინოზოური ვულკანური ქანებით. ციცაბო და მოკლე აღმოსავლეთი მაკროკალთა დანაწევრებულია მდინარეთა კანიონისებური ხეობებით, დასავლეთი მაკროკალთა საკმაოდ დამრეცია. წარმოადგენს ღრმად დანაწევრებულ სისტემას რელიეფის ფორმების დიდი მრავალგვარობით, რომლებიც იცვლება ალპურიდან და საშუალომთიური ტიპიდან ლავურ პლატოებამდე. დამახასიათებელია ძველმყინვარული რელიეფის ფორმები, მათ შორის ცირკები და ტროგები. შუა ქედზე წარმოდგენილია 28 უღელტეხილი და 11 მწვერვალი. უღელტეხილების დიდი ნაწილი განლაგებულია ქედის ჩრდილო ნაწილში. ბევრია ჩამქრალი ვულკანი. ძირითადად წარმოდგენილია ფარისებრი ვულკანები და სტრატოვულკანები. ვულკანების გარდა, გვხვდება ლავური პლატოები, ცალკეული მთათა მასივები და იზოლირებული მწვერვალები, რომლებიც მყინვარებითაა დაფარული. სულ დაახლოებით 240 მყინვარია, რომელთა საერთო ფართობია 470,6 კმ². უდიდესია სლიუნინის მყინვარი, რომლის სიგრძეა 10,1 კმ, ხოლო ფართობი 35,6 კმ². ქედის ცენტრალური ნაწილისათვის დამახასიათებელია მოზრდილ მწვერვალებს შორის არსებული მნიშვნელოვანი დაშორებები, ხოლო სამხრეთი ნაწილისთვის დანაწევრების მაღალი დონე ცალკეულ მასივებად, რომლებიც კალთების ასიმეტრიით გამოირჩევიან. მრავალი ვულკანის სიმაღლე 2000 მ-ზე მეტია, მათ შორისაა: ხუვხოიტუნი (2618,9 მ), ალნეი (2581 მ), შიშელი (2531 მ), ოსტრაია (2539 მ). მდინარეები, რომლებიც მოედინებიან შუა ქედის კალთებიდან ზემოთებში მეტად ახლოს არიან ერთმანეთთან განლაგებული. კალთების ზედა და შუა ნაწილშია წიწვოვანი და ფოთლოვანი ტყე. უფრო მაღლაა ქონდარა ფიჭვი და მთის ტუნდრა. საფეხმავლო და სათხილამურ ტურიზმის პოპულარული ადგილია. შუა ქედი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) ↑ Бортин Н. Н. Разработка проекта СКИОВО, включая НДВ, бассейна реки Камчатка ↑ Географическая энциклопедия // Срединный хребет ↑ Камчатка (ледниковая система) ледники и снежники. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-01-26. ციტირების თარიღი: 2022-03-10.
ტვიბის მთავარანგელოზის ეკლესია

ტვიბის მთავარანგელოზის ეკლესია (სვანურად თარიგზელი) — ხუროთმოძღვრების ძეგლი საქართველოში, ლენტეხის მუნიციპალიტეტის ჩოლურის თემის სოფელ ტვიბში. დარბაზული, დროებითი სახურავით დაცული კამარაჩამოქცეული მცირე ზომის ეკლესია სოფლიდან 900-1000 მ-ზე, ტყიან მთაზე დგას. დათარიღებულია X-XI საუკუნეებით. შემორჩენილია ლაპიდარული წარწერები. აფსიდში გატიხრულია ორი ნიშა და ფასადზე შემორჩენილი დიდი გველეშაპის გამოსახულება. ტაძარი შირიმისაა, კედლები გადმობურცულია, კამარა ჩამონგრეული, რის გამოც გარედან ხის მჭიდებით შეუკრავთ, კედლებზე დაყრდნობილ კონსტრუქციაზე კი თუნუქის გადახურვა მოუწყვიათ. მცირე, უპილასტრო დარბაზული სივრცე აღმოსავლეთიდან განიერმხრებიანი მობრტყელო აფსიდით სრულდება, რომლის წინ კანკელი იყო აღმართული (შემორჩენილია თაღთა დასაწყისები გრძივ კედლებზე) - ცენტრში სამსაფეხურიანი კიბით, აქეთ-იქით კი ხის ჯვრებით. მათზე დარჩენილი ლურსმნები ლითონის მოჭედილობის არსებობას ცხადყოფს. აფსიდში ორი მაღალი და ორად გატიხრული ღრმა ნიშაა. კამარას ცენტრალური და დასავლეთის შეკიდული კაპიტელები იმაგრებდა. ფასადები სადაა - აღმოსავლეთ-დასავლეთის განიერ სარკმლებითა და დასავლეთის კარით დანაწევრებული. არქიტექტურული შემკულობა მხოლოდ დასავლეთის ფასადზეა, იმ მხრიდან, საიდანაც ტაძარს ვადგებით. კარს და მის თავზე სარკმელს გადანაკეციანი სადა თავსართი რთავს. ფასადები შელესილი და მოხატული იყო. ჩრდილოეთ ფასადზე დღემდეა დარჩენილი დიდი გველეშაპის მკრთალი გამოსახულება. ინტერიერი მთლიანად მოხატული იყო. საკურთხევლის კონქში გამოსახულია გავრცობილი ვედრება, აფსიდში მეტ-ნაკლებად კარგად ორი წმ. მღვდელმთავრის ფიგურა ჩანს (შუაში და სამხრეთის მხარეს). კამარის ჩრდილო ფერდზე - აღმოსავლეთით ხარების, დასავლეთით ნათლისღების, სამხრეთის ფერდზე კი აღმოსავლეთით შობის ფრაგმენტებია შემორჩენილი. ჩრდილოეთის კედელზე, აღმოსავლეთიდან - დასავლეთისკენ ცხენოსანი წმ. გიორგი და ქტიტორებია, სამხრეთის კედელზე გველეშაპის განმგმირავი ცხენოსანი წმ. თევდორე და წმ. დედები. დასავლეთ კედელზე, პირველ რეგისტრზე - ლაზარეს აღდგინება, მეორე რეგისტრზე, შუაში მთავარანგელოზის ნახევარფიგურა, აქეთ-იქით კი თითო-თითო ქტიტორი. იგი გარკვეულად უახლოვდება ზემო სვანეთის XIII ს-ის მაარქაიზებელ მოხატულობებს. აფსიდში ჩრდილოეთისა და დასავლეთის კედლებზე გვიანი გადაწერის კვალია. მოხატულობის კვალი დასავლეთისა და სამხრეთის ფასადებზედაც გაირჩევა. მხატვრობა საკმაოდ ფრაგმენტულია, ბევრგან ბათქაშიანად არის ჩამოცვენილი ან ფერია ჩამოშლილი. 1990-იანი წლების დასაწყისთან შედარებითაც კი მდგომარეობა გაუარესებულია. ეკლესიას 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლების სია ეროვნული კულტურული მემკვიდრეობის პროგრამა, ტვიბი, საანგარიშო კრებული, 1998 გვ. 220 ეროვნული კულტურული მემკვიდრეობის პროგრამა, ტვიბი, საანგარიშო კრებული, 1997 გვ. 18 ტვიბის ხეობა, ჟურნალი „კარიბჭე“, 2010 წ. ↑ ეროვნული კულტურული მემკვიდრეობის პროგრამა, ტვიბი, საანგარიშო კრებული, თბილისი, 1997 გვ. 18 ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ
ველისპირის წმინდა დემეტრეს ეკლესია

ველისპირის წმინდა დემეტრეს ეკლესია — ხუროთმოძღვრების ძეგლი საქართველოში, დმანისის მუნიციპალიტეტის სოფელ ველისპირში. ტაძარი წმინდა დიმიტრი თესალონიკელის სახელობისაა და აგებულია VIII–IX საუკუნეებში, გადაკეთებულია XIX საუკუნეში. ეკლესიას 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. რჩეულიშვილი ლ., ზურტაკეტის ველის ხელოვნების ძეგლთა დახასიათების საკითხისათვის, ქართული ხელოვნების ისტორიის ნარკვევები, გვ. 34-42, თბ., 1994.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 6146 ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-07-01. ციტირების თარიღი: 2019-08-03.
რუსუდან ჭანტურიძე

რუსუდან ჭანტურიძე (დ. 25 სექტემბერი, 1958) — ქართველი იურისტი. დაიბადა 1958 წლის 25 სექტემბერს, ქალაქ თბილისში. 1983 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. 1983-1992 წლებში იყო საქართველოს განათლების სამინისტროს პედაგოგთა კვალიფიკაციის ამაღლებისა და გადამზადების რესპუბლიკური ინსტიტუტის სამართალმცოდნეობის მეთოდისტი. საქართველოს პარლამენტის აპარატის იურიდიული დეპარტამენტის წამყვანი სპეციალისტი 1993-1999 წლებში. თბილისის საოლქო სასამართლოს მოსამართლე 1999-2005 წლებში. 2005 წლიდან არის თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მოსამართლე, ხოლო 2015 წლიდან საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მთავარი კონსულტანტი. ვინ ვინ არის საქართველოში: ქართული ბიოგრაფიული ცნობარი, გვ. 559, თბ., 2006. რუსუდან ჭანტურიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მაკა ჯოხაძე

მაკა ჯოხაძე (დ. 10 აპრილი, 1948, თბილისი) — ქართველი მწერალი, ლიტერატურათმცოდნე, კინოსცენარისტი და დრამატურგი. მაკა ჯოხაძე დაიბადა თბილისში, დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (თსუ) ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი (1971) და მეორე მუსიკალური სასწავლებელი. არის ფილოლოგიურ მეცნიერებათა კანდიდატი. 1969 წელს გამოაქვეყნა პირველი მოთხრობა და მას შემდეგ იბეჭდება საქართველოში, რუსეთში და საზღვარგარეთის ქვეყნებში. 1986 წელს, ქართული კულტურის დღეებთან დაკავშირებით, იმყოფებოდა ინდოეთში, რაბინდრანათ თაგორის საიუბილეო თარიღთან დაკავშირებით. იქ გამოვიდა მოხსენებით, რომელიც ითარგმნა და დაიბეჭდა ბენგალურ ენაზე. 1987 წელს მიენიჭა საქართველოს მწერალთა კავშირის პრემია პუბლიცისტური წერილებისათვის „მშფოთვარე ძილის ხეობებში“. 1989 წელს მაკა ჯოხაძე მიწვეული იყო პარიზში, ჟორჟ პომპიდუს სახელობის ცენტრის მიერ მოწყობილ მსოფლიოს მწერალ ქალთა საერთაშორისო კონფერენციაზე. სამოთხე უსიყვარულოდ: [წერილები და ესეები] – თბ. : ინტელექტი, 2010 მზერის გადანაცვლება :. — თბ. : მერანი, 1988. — 271გვ. ; 21 სმ, 5000ც. ჩემი დავით კლდიაშვილი. — თბ. : გულანი, 1995 (ს/ს „პირველი სტამბა“). — 168გვ. ; 16 სმ. მარადიული ბალაგანი : [რომანი] / [რედ.: ლია შერვაშიძე ; მხატვ.: ჯემალ ზენაიშვილი]. — თბ. : მერანი, 1997 („მერანი“-ს სტ.). — 184გვ. ; 20 სმ. — (თანამედროვე ქართული პროზა). გურამ-გურამ : [მოთხრობები]. — თბ. : მერანი, 1976. — 137გვ. ; 16 სმ, 5000ც. შეხვედრა : [მოთხრობა]. — თბ. : ნაკადული, 1985. — 159გვ. ; 20 სმ. 10000ც. გადარჩენილი პეიზაჟი : [მოთხრობები]. — თბ. : მერანი, 1984. — 175გვ. ; 16 სმ, 20000ც. „ორი ცხოვრება“ (1986) „პერსონალური გამოფენა“ „სასოწარკვეთილთა თეატრი“ „ჩემი სული ღმერთს ეკუთვნის“, რეჟისორი — ზურაბ შანიძე, საქართველოს სამეცნიერო-პოპულარული და დოკუმენტური ფილმების სტუდია, 1991 1985 — საქართველოს კომკავშირის პრემია 1987 — საქართველოს მწერალთა კავშირის პრემია 2010 — პრემია „საგურამო“, კრიტიკის ნომინაციაში კვერენჩხილაძე რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 577. მაკა ჯოხაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ეროვნული ფილმოგრაფია დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine. ↑ http://geocinema.ge//ka/persons/7312 ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-05. ციტირების თარიღი: 2011-05-24. ↑ „ილიაობა“ საგურამოში // „ლიტერატურული გაზეთი“, თბ., 12–25 ნოემბერი, 2010, № 38, გვ. 14.
გიორგი ჭკუასელი

გიორგი ჭკუასელი (დ. 23 აგვისტო, 1960) — ქართველი ექიმი-ონკოგინეკოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. დაიბადა 1960 წლის 23 აგვისტოს, ქალაქ თბილისში. 1983 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. იყო თბილისის ონკოლოგიური სამეცნიერო ცენტრის ორდინატორი 1983-1985 წლებში, ლენინგრადის პეტროვის სახელობის ონკოლოგიის ინსტიტუტის ასპირანტი 1987-1990 წლებში, დოქტორანტი 1991-1994 წლებში. 1994-1998 წლებში იყო სანქტ-პეტერბურგის მეანობა-გინეკოლოგიის ინსტიტუტის წამყვანი მეცნიერ-თანამშრომელი. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კათედრის პროფესორი 2000-2006 წლებში. საკანდიდატო დისერტაციის თემა („Адекватный обьем операии у больных рака вульвы свете особенностей метастезирования и речидивирования“) დაიცვა 1989 წელს; სადოქტორო დისერტაციის თემა („Патогенические обоснования возможностей своевременного выявления рака яичников“) — 1993 წელს. აქვს 44 სამეცნიერო ნაშრომი. ვინ ვინ არის საქართველოში: ქართული ბიოგრაფიული ცნობარი, გვ. 568, თბ., 2006. გიორგი ჭკუასელი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
შტუტგარტის დეკლარაცია

შტუტგარტის დეკლარაცია - ევროპელი ლიბერალების (ALDE) ფუნდამენტური დოკუმენტი, რომლითაც შეიქმნა პირველი ევროპული პარტია და პარტიული პლატფორმა. შტუტგარტის დეკლარაციას ხელი 1976 წლის მარტში მოეწერა. დეკლარაციაზე ხელს აწერდნენ ცხრა ევროპული ლიბერალური პოლიტიკური პარტიის წარმომადგენლები: ბელგიიდან, დანიიდან, გერმანიიდან, საფრანგეთიდან, იტალიიდან, ლუქსემბურგიდან, ნიდერლანდების სამეფოსა და გაერთიანებული სამეფოდან. დეკლარაციას ხელი გერმანულ ქალაქ შტუტგარტში მოეწერა. 2016 წელს შტუტგარტის დეკლარაციის ხელმოწერიდან მე-40 წლისთავი საზეიმოდ აღინიშნა ბადენ-ვიურტემბერგში ევროპის ლიბერალ-დემოკრატიული ალიანსისა და მასში შემავალი გერმანიის თავისუფალი დემოკრატიული პარტიის მიერ. დეკლარაცია დაყოფილია 4 ნაწილად. შესავალში საუბარია ევროპელი ლიბერალების ფასეულობებსა და რწმენაზე. პირველ ნაწილში ჩამოყალიბებულია ადამიანის, სამოქალაქო და პოლიტიკური უფლებების ევროპულ დონეზე უზრუნველყოფისკენ სწრაფვის აუცილებლობა. მეორე ნაწილში საუბარია ევროპის კავშირის შექმნის აუცილებლობაზე და ჩამოყალიბებულია თავისუფალი, დემოკრატიული კონსტიტუციის საჭიროება, როემლიც ეფუძნება ძალაუფლების დანაწილების პრინციპს, უმრავლესობის ხმის მიცემასა და უმცირესობების დაცვას. მესამე ნაწილში მდგრადი და დაბალანსებული ეკონომიკური ზრდის უზრუნველყოფის აუცილებლობაზე. მეოთხე ნაწილში საუბარია ევროპის კავშირის საერთო საგარეო პოლიტიკის აუცილებლობაზე. ბოლო ნაწილში ხაზგასმულია ევროპელი ლიბერალების მზაობა, რომ ევროპის საზოგადოებაში და მომავალში ევროპის კავშირში შევიდეს ყველა ის ევროპული სახელმწიფო, რომლის კონსტიტუცია და პოლიტიკა შეესაბამება დეკლარაციის პრინციპებს. შტუტგარტის დეკლარაციის სრული ტექსტი ქართულ და ინგლისურ ენებზე. ევროპულ-ქართული ინსტიტუტი (2019-08-01). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-08-03. ციტირების თარიღი: 2019-08-03. სრული ტექსტი. ↑ https://web.archive.org/web/20190527025730/https://www.aldeparty.eu/news/celebrating-40-years-stuttgart-declaration ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 შტუტგარტის დეკლარაცია. ევროპულ-ქართული ინსტიტუტი (2019-08-01). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-08-03. ციტირების თარიღი: 2019-08-03. ↑ Celebrating 40 years since the Stuttgart Declaration. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-05-27. ციტირების თარიღი: 2019-08-03.
ურსულა ფონ დერ ლაიენი

ურსულა ფონ დერ ლაიენი (დ. 8 ოქტომბერი, 1958, იქსელი, ბრიუსელი (რეგიონი), ბელგია) — გერმანელი პოლიტიკოსი, გერმანიის შრომისა და სოციალურ საკითხთა ფედერალური მინისტრი (2009-2013), გერმანიის თავდაცვის ფედერალური მინისტრი (2013-2019). 2019 წლის 16 ივლისს დაინიშნა ევროკომისიის პრეზიდენტად. თანამდებობას დაიკავებს 2019 წლის ნოემბერში. იგი პირველი ქალი პრეზიდენტია ევროკომისიის ისტორიაში. ურსულა ფონ დერ ლაიენი გერმანიის ქრისტინ-დემოკრატიულ პარტიას 1990 წელს შეუერთდა. 2003 წელს არჩეულ იქნა ქვედა საქსონიის პარლამენტის წევრად. 2003–2005 წლებში იყო მინისტრთა კაბინეტის წევრი ქვემო საქსონიის მიწის მთავრობაში სოციალური საკითხების, ქალების, ოჯახისა და ჯანმრთელობის საქმეთა მიმართულებით. 2005 წელს დანიშნეს ოჯახის, მოხუცები მოქალაქეების, ქალებისა და ახალგაზრდების საქმეთა ფედერალურ მინისტრად, ანგელა მერკელის კაბინეტში. 2009 წელს შერჩეულ იქნა ბუნდესტაგში ფედერალური არჩევნების შედეგად. ამავე წლის 30 ნოემბერს შრომისა და სოციალურ საქმეთა ფედერალური მინისტრის თანამდებობაზე ჩაანაცვლა ფრანც იოსეფ იუნგი. ურსულა ფონ დერ ლაიენის მეუღლეა ჰაიკო ფონ დერ ლაიენი, მედიცინის პროფესორი, ბიზნესის განვითარების კომპანიის დირექტორი. ის წარმოშობით უძველესი ლეიენის (ლაიენის) არისტოკრატიული გვარიდანაა. მათ ჰყავთ შვიდი შვილი. Ursula von der Leyen, C-reaktives Protein als diagnostischer Parameter zur Erfassung eines Amnioninfektionssyndroms bei vorzeitigem Blasensprung und therapeutischem Entspannungsbad in der Geburtsvorbereitung, Dissertation, Hanover Medical School, 1990 Herausgeberin: Füreinander da sein, miteinander handeln. Warum die Generationen sich gegenseitig brauchen. Herder, Freiburg im Breisgau u. a. 2007, ISBN 978-3-451-05874-5. Ursula von der Leyen, Maria von Welser, Wir müssen unser Land für die Frauen verändern. Bertelsmann, Munich, 2007, ISBN 978-3-570-00959-8 Ursula von der Leyen, Liz Mohn, Familie gewinnt. Bertelsmann Foundation, 2007, ISBN 978-3-89204-927-2 Herausgeberin mit Vladimir Spidla: Voneinander lernen — miteinander handeln. Aufgaben und Perspektiven der Europäischen Allianz für Familien. Nomos, Baden-Baden 2009, ISBN 978-3-8329-3650-1. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2019-07-17 საიტზე Wayback Machine. ფოტოები ↑ DNB, Session abgelaufen de. Portal.d-nb.de. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-05. ციტირების თარიღი: 1 December 2011.
გია ჭუმბურიძე

გია ჭუმბურიძე (დ. 7 მარტი, 1951) — ქართველი მთარგმნელი. დაიბადა 1951 წლის 7 მარტს, ქალაქ თბილისში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დასავლეთ ევროპის ენებისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი. იყო მხატვრული თარგმანისა და ლეტერატურული ურთიერთობათა კოლეგიის უფროსი რედაქტორი 1975–1990 წლებში. საქართველოს მთარგმნელთა ასოციაციის რედაქტორ-კონსულტანტი 1990–1992 წლებში. იყო CIPDD-ის გამოცემების მთავარი რედაქტორი 1993–1996 წლებში. 2001–2003 წლებში ალმანახ CaucaSUS-ის ქართულ-ამერიკული პროექტის გამოცემის რედაქტორი. 1995–2006 წლებში იყო ინგლისურენოვანი ჟურნალ Georgian Profile-ის მთავარი რედაქტორი. არის დამოუკიდებელი რედაქტორი. ენტონ ბერჯესი, „მექანიკური ფორთოხალი“ (1990) პატრიკ ზიუსკინდი, „ნელსურნელება“ (ბ. კალანდაძესთან ერთად, 1999) ჯ. სელინჯერი, „კლდის პირზე, ჭვავის ყანაში“ (2005) არის ავტორი მოთხრობების, სტატიების, ესეების თარგმანებისა, მათ შორის: დენიელ კიზი, ფრანსის ბეკონი, იუკიო მისიმა, პოლ ჯონსონი, ზბიგნეე ბჟეზინსკი, ჯონ მილტონი, სალმან რუშდი, „მასონური სიტყვის კონა — მცირე ლექსიკონი“ და სხვა. ვინ ვინ არის საქართველოში: ქართული ბიოგრაფიული ცნობარი, გვ. 571, თბ., 2006. გია ჭუმბურიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გიორგი ხაბეიშვილი

გიორგი ხაბეიშვილი (დ. 24 ოქტომბერი, 1963) — ქართველი ექიმი-კარდიოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი. დაიბადა 1963 წლის 24 ოქტომბერს, ქალაქ თბილისში. 1987 წელს დაამთავრა მოსკოვის სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი, ხოლო 1988 წელს სუბორდინატურა. იყო რუსთავის სასწრაფო დახმარების ექიმი 1988-1989 წლებში. თბილისის პირველი საავადმყოფოს რეინიმატოლოგი 1989-1998 წლებში. არის გულისა და სისხლძარღვთა კლინიკის ხელმძღვანელი 1998 წლიდან. 2011 წლიდან გერმანულ-ქართული კლინიკა „ევრომედის“ ხელმძღვანელი. გამოქვეყნებული აქვს 18 სამეცნიერო ნაშრომი და 2 მონოგრაფია, საქართველოს, რუსეთისა და აშშ-ის სამეცნიერო ჟურნალებში. ვინ ვინ არის საქართველოში: ქართული ბიოგრაფიული ცნობარი, გვ. 574, თბ., 2006. გიორგი ხაბეიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
რესპუბლიკური პარტია

რესპუბლიკური პარტია შეიძლება აღნიშნავდეს: რესპუბლიკური პარტია — პოლიტიკური პარტია აშშ-ში; რესპუბლიკური პარტია — რესპუბლიკური პარტია საქართველოში; სახალხო რესპუბლიკური პარტია - პოლიტიკური პარტია თურქეთში; რესპუბლიკური პარტია - რესპუბლიკური პარტია სომხეთში. რესპუბლიკური პარტია - რესპუბლიკური პარტია რუსეთში.
კოშის გრიგოლ განმანათლებლის ეკლესია

კოშის დარბაზული ეკლესია (სომხ. Կոշ Եկեղեցի Սբ. Գրիգոր Լուսավորիչ — „კოშის გრიგოლ განმანათლებლის ეკლესია“; თურქ. Gürcü Kilisesi — „გიურჯი-ქილისა“, სიტყვ. „ქართული ეკლესია“) — XIII საუკუნის ტაძარი სომხეთში, არაგაწოტნის პროვინციის სოფელ კოშში, სოფლის სასაფლაოზე, სოფლის სამი ისტორიული ეკლესიიდან ერთ-ერთი. გარედან მის ჩრდილოეთ კედელზე, კარნიზის ქვეშ, შესრულებულია 9-სტრიქონიანი ქართული ასომთავრული წარწერა. წარწერას აკაკი შანიძე ათარიღებს 1215/1216 წლებით და მისი ავტორები არიან მხარგრძელები. ის მნიშვნელოვანი წყაროა მე-13 საუკუნის მეორე ათწლეულის საქართველოსა და სომხეთის ეკონომიკური ცხოვრების შესწავლისათვის. 1. † ს(ა)ხ(ე)ლითა ღ(მრ)თ(ისა)ჲთა [მ]ეოხ(ე)ბითა წ(მიდ)ისა ღ(მრ)თის- 2. მშ(ო)ბლ(ი)ს(ა)ჲთ[ა] / ჩ(უე)ნ. მ(ა)ნდატ(უ)რთ-უხ(უ)ცესმ(ა)ნ ივ(ა)ნე და 3. შ(ა)ნშეს და მისთა ძმათა / დედამ(ა)ნ ხ(ო)შ(ა)მ(ა)ნ, გაგიშჳთ თქ(უე)ნ 4. კოშელთა ზ(ე)მოისა მზღ/ვ(ა)რისა შარიადი {და ქუემოისა მზღვ/რი[ს]აჲ დოკი[ს]აჲ ოდენ კოშ/ელისა კაცისაჲ გაშუე/ბული[ა] [ღ]ალაჲ} ჩ(უე)ნისა 5. და ჩ(უე)ნთა შვილთა — შ(ა)ჰნშეს და / მისთა ძმათა დღეგრძელობის(ა)- 6. თჳs. და თქ(უე)ნ გაგჳკუეთ/ეთ, რომე ერთი საჴნვ(ე)ლი თქ(უე)ნითა ჴა- 7, 8. რითა და/მისითა ჭურჭლითა უკდავად იყოს ჩ(უე)ნთჳს. და / ამისნი ჩ(უე)ნ 9. გ(ა)მსრ(ულე)ბ(ე)ლნი ვ(ა)რთ. და ც(ი)ნცა შეცვ(ა)ლოს / წყეულ და შ(ე)ჩ(უე)ნ(ე)ბ(უ) არს წ(მიდა)თა მ(ა)დლითა. А. Г. Шанидзе, Грузинская надпись XIII века в сел. Кош (ხენლნაწერთა ინსტიტუტის მოამბე, ტ. I, 1959, გვ. 7—19) (რუსულად) ↑ მარი ბროსეს მიხედვით (იხ. Mélanges asiatiques, V, 118) ↑ ԿՈՇԻ ՎՐԱՑԵՐԵՆ ԱՐՁԱՆԱԴՐՈԻԹՅՈԻՆՆԵՐԻ ՇՈԻՐՋՐ[მკვდარი ბმული] ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კოშის გრიგოლ განმანათლებლის ეკლესია
ანაბა

ანაბა (არაბ. عنابة, ‘Annābah), 1830–1963 წლებში ბონი (ფრანგ. Bône) — უდიდესი ქალაქი და ნავსადგური ჩრდილო-აღმოსავლეთ ალჟირში. ანაბის პრივინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროზე, ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროზე, ანაბის ყურეში, ჯებელ-ედუგის მთის ძირში. 2008 წლის მონაცემებით ქალაქში 257 359 ადამიანი ცხოვრობს. ის არის მნიშვნელოვანი სატრანსპორტო და სამრეწველო ცენტრი. სარკინიგზო და საავტომობილო გზების კვანძი. ანაბაში არის სუპერფოსფატის, გოგირდმჟავას, საღებავების წარმოება; ვაგონთმშენებელი სახელოსნოები, თამბაქოს ქარხანა, ზეთსახდელი, საპნის, საკონსერვო ქარხნები, წისქვილები, მეტალურგიული ქარხანა. ქალაქის არქიტექტურული ძეგლებიდან აღსანიშნავია ხიდი, ბუ მერუანის მეჩეთი. ანაბას მახლობლად ძველი ქალაქის — ჰიპონის ნანგრევებია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 415. ↑ 1.0 1.1 http://www.ons.dz/collections/w23_p1.pdf