laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
დია (ტელეკომპანია)

დია — ტელეკომპანია, რომელმაც მაუწყებლობა 1990 წელს, ხაშურის რაიონში დაიწყო. ტელეკომპანია რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში მხოლოდ ხაშურის მუნიციპალიტეტის ამბებს აშუქებდა და ამავე ტერიტორიაზე მაუწყებლობდა. 2012 წლიდან ტელეკომპანია „დია“ შიდა ქართლს მოიცავს. ამავე წლიდან მოხდა მისი რებრენდინგი, შეიცვალა ლოგო. ამჟამად იგი ეროვნული მაუწყებელია. მისი იურიდიული მისამართია ქ. ხაშური, თამარ მეფის ქ.1, ხოლო ფაქტობრივი მისამართი: ქ. გორი ბაგრატიონის ქ. 46. ოფიციალური საიტი
ბირსკის რაიონი

ბირსკის რაიონი (ბაშკ. Бөрө районы; რუს. Бирский район) — მუნიციპალური რაიონი ბაშკირეთის რესპუბლიკაში, რუსეთის ფედერაცია. რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ბირსკი. ბირსკის რაიონი მდებარეობს ბაშკირეთის ცენტრალურ ნაწილში. მას მდინარე ბელაია ყოფს ორ ნაწილად. რაიონის ფართობია 1786,49 კმ². ბირსკის რაიონი დაარსდა 1930 წლის 20 აგვისტოს, როდესაც სრულიად რუსეთის ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტის გადაწყვეტილებით მოხდა ბაშკირეთის ავტონომიური რესპუბლიკის კანტონებად დაყოფის გაუქმება და როდესაც შეიქმნა 48 რაიონი. 2010 წლის რუსეთის საყოველთაო აღწერების მიხედვით აქ ცხოვრობენ: რუსები — 50,7 %, მარიელები — 20,5 %, თათრები — 15,1 %, ბაშკირები — 11,9 %, სხვა ეროვნების პირები — 1,8  %. ბირსკის რაიონში არის 78 დასახლებული პუნქტი, რომლებიც ერთიანდებიან 14 სასოფლო დასახლებაში. Администрация муниципального района Бирский район Республики Башкортостан დაარქივებული 2013-05-23 საიტზე Wayback Machine. ↑ Итоги Всероссийской переписи населения по Республике Башкортостан (pdf). Территориальный орган Федеральной службы государственной статистики по Республике Башкортостан. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-03-09. ციტირების თარიღი: 2013-03-05. ↑ Закон Республики Башкортостан «Об изменениях в административно-территориальном устройстве Республики Башкортостан в связи с объединением отдельных сельсоветов и передачей населённых пунктов» (Принят Государственным Собранием — Курултаем Республики Башкортостан 18 ноября 2008 года)
დინოცერასები

დინოცერასები (ლათ. Dinocerata), ნამარხი ძუძუმწოვრების რიგი. გვხვდება აზიისა და ჩრდილოეთ ამერიკის პალეოგენურ ნალექებში. უძველესი დინოცერასები დათვის ზომისა იყვნენ, მოგვიანონი კი სპილოსი. ზოგი დინოცერასების ქალას 3 წყვილი რქისებრი წანაზარდი ჰქონდა (გვიანდელი ამერიკული ფორმები), ზოგს კი მეტად შემსვილებული ცხვირის ძვლები (გვიანდელი აზიური ფორმები). დინოცერასებს ჰქონდათ სუსტად განვითარებული თავის ტვინი და პრიმიტიული აგებულების კბილები რამაც ძირითადად განაპირობა მათი ამოწყდომა. ცხოვრობდნენ წყლის პირას. იკვებებოდნენ რბილი მცენარეებით. ქსე, ტ. 3, გვ. 558, თბ., 1978
ბლაგოვარის რაიონი

ბლაგოვარის რაიონი (ბაშკ. Благовар районы; რუს. Благоварский район) — მუნიციპალური რაიონი ბაშკირეთის რესპუბლიკაში, რუსეთის ფედერაცია. რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია სოფელი იაზიკოვო. ბლაგოვარის რაიონი მდებარეობს ბაშკირეთის ცენტრალურ ნაწილში. რაიონის ფართობია 1611 კმ². ტყის ფართობია 7 %. კლიმატი ზომიერად კონტინენტური. რაიონის ტერიტორიაზე გაედინება მდინარეები კრამასანი და ჩერმასანი. ბლაგოვარის რაიონი დაარსდა 1935 წლის 31 იანვარს, როდესაც სრულიად რუსეთის ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტის გადაწყვეტილებით მოხდა 14 ახალი რაიონის ჩამოყალიბება. 2010 წლის რუსეთის საყოველთაო აღწერების მიხედვით აქ ცხოვრობენ: ბაშკირები — 42,8 %, თათრები — 28,3 %, რუსები — 21,8 %, უკრაინელები— 2,8 %, სხვა ეროვნების პირები — 4,3  %. ბლაგოვარის რაიონში არის 87 დასახლებული პუნქტი, რომლებიც ერთიანდებიან 15 სასოფლო დასახლებაში. Администрация муниципального района Благоварский район Республики Башкортостан დაარქივებული 2020-08-15 საიტზე Wayback Machine. ↑ Итоги Всероссийской переписи населения по Республике Башкортостан (pdf). Территориальный орган Федеральной службы государственной статистики по Республике Башкортостан. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-03-09. ციტირების თარიღი: 2013-03-05. ↑ Закон Республики Башкортостан «Об изменениях в административно-территориальном устройстве Республики Башкортостан в связи с объединением отдельных сельсоветов и передачей населённых пунктов» (Принят Государственным Собранием — Курултаем Республики Башкортостан 18 ноября 2008 года)
ბლაგოვეშჩენსკის რაიონი

ბლაგოვეშჩენსკის რაიონი (ბაშკ. Благовещен районы; რუს. Благовещенский район) — მუნიციპალური რაიონი ბაშკირეთის რესპუბლიკაში, რუსეთის ფედერაცია. რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ბლაგოვეშჩენსკი. ბლაგოვეშჩენსკის რაიონი მდებარეობს ბაშკირეთის ჩრდილო-ცენტრალურ ნაწილში. რაიონის ფართობია 2323,90 კმ². ბლაგოვეშჩენსკის რაიონი დაარსდა 1930 წლის 20 აგვისტოს, როდესაც სრულიად რუსეთის ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტის გადაწყვეტილებით მოხდა ბაშკირეთის ავტონომიური რესპუბლიკის კანტონებად დაყოფის გაუქმება და როდესაც შეიქმნა 48 რაიონი. 2010 წლის რუსეთის საყოველთაო აღწერების მიხედვით აქ ცხოვრობენ: რუსები — 61 %, ბაშკირები — 15,6 %, თათრები — 13,9 %, მარიელები — 6,7 %, სხვა ეროვნების პირები — 2,8 %. ბლაგოვეშჩენსკის რაიონში არის 100 დასახლებული პუნქტი, რომლებიც ერთიანდებიან 15 სასოფლო დასახლებაში. ↑ Итоги Всероссийской переписи населения по Республике Башкортостан (pdf). Территориальный орган Федеральной службы государственной статистики по Республике Башкортостан. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-03-09. ციტირების თარიღი: 2013-03-05. ↑ Закон Республики Башкортостан «Об изменениях в административно-территориальном устройстве Республики Башкортостан в связи с объединением отдельных сельсоветов и передачей населённых пунктов» (Принят Государственным Собранием — Курултаем Республики Башкортостан 18 ноября 2008 года)
მაკსიმირი (სტადიონი)

მაკსიმირი — ბუნებრივსაფარიანი სპორტული სტადიონი ხორვატიაში, ქალაქ ზაგრებში. ძირითადად გამოიყენება საფეხბურთო მატჩებისათვის. არის საფეხბურთო კლუბ „დინამო ზაგრების“ საშინაო არენა. გაიხსნა 1912 წლის 5 მაისს, განახლდა 1997 წელს. ხორვატიის ეროვნული ნაკრები ზოგ მატჩს მაკსიმირზე ატარებს, ზოგს კი პოლიუდზე. ასევე სტადიონი გამოიყენება ლაივ-კონცერტებისთვის, ამ შემთხვევაში ტევადობა 60 000 ადამიანს აღწევს.
უშაკოვის ძეგლი (დონის როსტოვი)

უშაკოვის ძეგლი (რუს. Памятник Ушакову) — რუსეთის სამხედრო-საზღვაო მეთაურის, შავი ზღვის ფლოტისა და ხმელთაშუა ზღვაში რუსეთ-ოსმალეთის ესკადრილიის მეთაურის, ადმირალ თევდორე თევდორეს ძე უშაკოვის ძეგლი დონის როსტოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ძეგლი გაიხსნა 2001 წლის 16 სექტემბერს. ძეგლის ავტორია რუსეთის ფედერაციის დამსახურებული მხატვარი ანატოლი სკნარინი. ადმირალის ქანდაკების დადგმის ინიციატორები იყვნენ დონის როსტოვში მოქმედი სუვოროვ-ნახიმოვის კლუბის წევრები. რუსმა ადმირალმა თევდორე უშაკოვმა თავისი ცხოვრება რუსეთის შავი ზღვის ფლოტში სამსახურს მიუძღვნა. იგი საზღვაო ბრძოლების დიდოსტატი და რუსული სამხედრო-საზღვაო ტენიკის დამფუძნებელი იყო. დიდი წვლილი შეიტანა საზღვაო ფლოტის ტაქტიკის განვითარებაში. მთელი თავისი ცხოვრების განმავლობაში, უშაკოვს არ განუცდია არცერთი დამარცხება მტერთან ბრძოლაში, არ დაუკარგავს არცერთი გემი და არც ერთი მის დაქვემდებარებაში მყოფი მატროსი არ ჩავარდნილა ტყვედ. უშაკოვის ცხოვრება დაიწყო დონზე. მან აქ დაასრულა საზღვაო კადეტთა კორპუსი. ახალგაზრდა ოფიცერი მსახურობდა დონის კაზაკთა ფლოტში ა. სინიავინის ხელმძღვანელობის ქვეშ. თევდორე თევდორეს ძე უშაკოვი იცავდა აზოვისპირეთს, დონის ქვემო დინებასა და აზოვის ციხესიმაგრეს არაკეთილისმსურველთა თავდასხმისაგან. ამ პერიოდში რუსეთის ფლოტი ვიტარდებოდ სწრაფი ტემპით და საჭიროებდა ახალი გემებით მუდმივ შევსებას. აზოვის ფლოტის გემების მშენებლობის პერიოდში მიჩმანი უშაკოვი დაკავებული იყო ხე-ტყის მასალის მიწოდებით. 1769 წელს წმინდა დიმიტრი როსტოველის ციხესიმაგრეში მას მიანიჭეს ლეიტენანტის ჩინი. დონის და აზოვისპირეთის ტერიტორიაზე უშაკოვი მსახურობდა 1775 წლის გაზაფხულამდე. 2001 წელს დონის როსტოვში მდინარე დონის ნაპირზე სუვოროვ-ნახიმოვის კლუბის წევრების ინიციატივით აღიმართა ადმირალ თ. თ. უშაკოვის ძეგლი. მისი ავტორი არის რუსეთის ფედერაციის დამსახურებული მხატვარი ანატოლი სკნარინი. 2001 წლის 5 აგვისტოს სანაქსარის მონასტერში მოახდინეს ადმირალ უშაკოვის კანონიზაცია და იგი გახდა ადგილობრივი ეკლესიის წმინდანი. თ. თ. უშაკოვის ძეგლი არის ბიუსტი, რომელიც დგას ცილინდრის ფორმის გრანიტის კვარცხლბეკზე. ძეგლი დგას გრანიტის მოედნის ცენტრში. ბიუსტის მარცხნივ დევს შავი მეტალის ჯაჭვიანი ღუზა. კვარცხლბეკზე კი არის წარწერა „ადმირალი უშაკოვი“. Гурвич С. Гордость русского флота/ С. Гурвич// Молот.- 1974.- 29 июля. Дадашева Д. Будет у адмирала Ушакова свой ростовский постамент!/ Д. Дадашева// Вечерний Ростов.- 2001.- 7 авг.- С. 2. Клавдиев С. Здесь покоится прах адмирала Ушакова/ С. Клавдиев// Наше время.- 2002.- 15 февр.- С. 3. Последний причал адмирала Ушакова – Набережная Дона// Вечерний Ростов.- 2000.- 6 июня. Святой русский флотоводец// Наше время.- 2001.- 21 сент.- С. 3. Что Дону Ушаков? Что Дон Ушакову?// Наше время.- 2001.- 16 нояб.- С. 7. Памятник адмиралу Ф. Ф. Ушакову. Город Ростов-на-Дону. დაარქივებული 2017-08-08 საიტზე Wayback Machine. Памятник Федору Ушакову в Ростове-на-Дону Памятник адмиралу Ушакову დაარქივებული 2017-06-24 საიტზე Wayback Machine.
პაკისტანის დროშა

პაკისტანის დროშა (ურდუ قومی پرچم‎) — პაკისტანის ეროვნული სიმბოლო. მიღებულია 1947 წლის 11 აგვისტოს, ოთხი დღით ადრე ქვეყნის დამოუკიდებლობადე, როდესაც იგი გახდა დომინიონი პაკისტანის ეროვნული დროშა და შენარჩუნდა დღემდე, პაკისტანის ისლამური რესპუბლიკამდე. დროშა წარმოადგენს მწვანე ქსოვილს თეთრი ნახევარმთვარით და ხუთქიმიანი ვარსკვლავით და თეთრ ვერტიკალურ ხაზს მარცხენა მხარეს. მისი მწვანე ფერი იწოდება, როგორც "პაკისტანის მწვანე". დროშა შექმნილია სიედე მირ-უდინ კედვეის მიერ და ეფუძნება სრულიად ინდოეთის მუსლიმთა ლიგის დროშას. „Pakistani flag hoisted on South American peak“. DAWN. 18 December 2013. ციტირების თარიღი: 18 December 2013. |first=-ს აკლია |last= (დახმარება) ↑ Pakistan Flag specification: Resolution Passed by Constituent Assembly. Pakistan.org. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-11-12. ციტირების თარიღი: 2007-12-11. ↑ Parliamentary History. National Assembly of Pakistan. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-10-24. ციტირების თარიღი: 2007-12-11. ↑ Parliamentary History of Pakistan (PDF). Parliamentary Division, Government of Pakistan. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-02-16. ციტირების თარიღი: 2007-12-11. ↑ Government of Pakistan: Flag description. Pakistan.gov.pk. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-01-17. ციტირების თარიღი: 2007-12-11. ↑ National Flag and Anthem. Embassy of the Islamic Republic of Pakistan, Tokyo. დაარქივებულია ორიგინალიდან — ოქტომბერი 26, 2013. ციტირების თარიღი: June 29, 2013.
პაკისტანის გერბი

პაკისტანის გერბი — პაკისტანის სახელმწიფო ემბლემა. მიღებულია 1954 წელს და ეფუძნება პაკისტანის იდეოლოგიურ და ეკონომიკურ საფუძვლებს, კულტურულ მემკვიდრეობას და მისი სახელმძღვანელო პრინციპებს. მისი ოთხი მთავარი კომპონენტია: ნახევარმთვარე და ვარსკვლავი ფარის ზემოთ, რომელიც გარშემორტყმულია ჟასმინის ტოტებით და გრაგნილი ფარის ქვემოთ. გერბის მწვანე ფერი ისლამის ტრადიციული სიმბოლოა. ფარზე გამოსახული ბამბა, ჩაი, ხორბალი და ჯუთი აჩვენებს ქვეყნის მთავარ აგროკულტურებს და წარმოადგენს ეროვნული მეურნეობის ძირითად ბაზას. ჟასმინის ტოტები წარმოადგენს პაკისტანის ეროვნულ ყვავილს და ხაზს უსვამს მის კულტურულ მემკვიდრეობას. გერბის დევიზი შესრულებულია ურდუზე (ایمان، اتحاد، نظم), რომელიც ითარგმნება, როგორც „რწმენა, ერთობა, დისციპლინა“. პაკისტანის უზენაესი სასამართლოს ემბლემა პაკისტანის ფედერალური შარიათის სასამართლოს ემბლემა საარჩევნო კომისიის ემბლემა ნავთობისა და გაზის მარეგულირებელი ორგანოს ემბლემა აზიდი ჯამუის' და ქაშმირის სახელმწიფოს/პროვინციის ემბლემა შეიცავს ნახევარმთვარესა და ვარსკვლავს, მთებსა და ნეკერჩხლის ფოთოლს, რომელიც ხაზს უსვამს სახელმწიფოში ამ ხის სიუხვეს. აზად ქაშმირის ემბლემა ხაიბერ-პახტუნხვას ემბლემა სინდის ემბლემა პენჯაბის ემბლემა ბელუჯისტანის ემბლემა ფედერალური ადმინისტრირების სატომო ტერიტორიების ემბლემა გილგიტ-ბალტისტანის ემბლემა გილგიტ-ბალტისტანის ემბლემა The State Emblem of Pakistan პაკისტანის მთავრობის საიტზე დაარქივებული 2009-11-28 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) პაკისტანის დროშა ↑ State Emblem of Pakistan. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-12-19. ციტირების თარიღი: 2017-06-01. ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 The State Emblem. Ministry of Information and Broadcasting, Government of Pakistan. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-07-01. ციტირების თარიღი: 2007-11-29. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-10-17. ციტირების თარიღი: 2017-06-01. ↑ Basic Facts. Ministry of Information and Broadcasting, Government of Pakistan. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-03-27. ციტირების თარიღი: 2007-11-29.
სტეპი (მოთხრობა)

სტეპი რუს. Степь — ანტონ ჩეხოვის მოთხრობა. დაწერილია 1888 წელს და პირველად 1896 წელს ჟურნალ „Северный вестник“-ის მე-3 ნომერში 75-167 გვერდებზე გამოქვეყნდა (ცენზურამ დაუშვა 25 თებერვალს). მოთხრობას საფუძვლად 1887 წლის შემოდგომაზე ავტორის აზოვისპირეთში მოგზაურობების შთაბეჭდილებები დაედო. მწერლის ძმა ალექსანდრე ჩეხოვი მას ავტობიოგრაფიულ მოთხრობას უწოდებდა. სიუჟეტის მიხედვით, ბიძას თავისი მცირეწლოვანი ძმისშვილი გიმნაზიაში მიჰყავს. მათ ადგილობრივი ეკლესიის კეთილი, მაგრამ პრაქტიკული წინამძღვარი. ძმისშვილი ეგორუშკა მოწყენილია მშობლიური სახლის დატოვების გამო. გზაში ის ბევრ ახალ ადამიანს ხვდება, მათ შორის გრაფინია დრანიცკაიას, მეაღალეს, დამცირებული ებრაელების ოჯახს და მდიდარ ვაჭარ ვარლამოვს. ავტორი გატაცებით აღწერს სტეპის პეიზაჟს. ივან ივანოვიჩ კუზმიჩევი — ვაჭარი მამა ქრისტეფორე სირიელი („პატარა გრძელთმიანი მოხუცი“) — ეკლესიის წინამძღვარი ბიჭი ეგორუშკა — ცხრა წლის, დედისგან, ოლგა ივანოვნასგან გიმნაზიაში სასწავლებლად გაგზავნილი დენისკა — მეეტლე ვარლამოვი — მოხუცი ვაჭარი, საქმიანი და ძალაუფლებიანი მოისეი მოისეიჩი — ებრაელი სოლომონი — მოისეი მოისეიჩის ძმა გრაფინია დრანიცკაიას — ლამაზი, კეთილშობილი, მდიდარი ქალბატონი პანტელეი — სტაროვერი ემელიანი — ყოფილი მგალობელი, რომელიც დონში ბანაობის დროს გაცივდა და სიმღერა აღარ შეუძლია. დიმოვი — ახალგაზრდა უცოლო ბიჭი, რომელმაც აღარ იცის მოწყენილობისგან რა ქნას ვასია — ასანთის ფაბრიკის ყოფილი მუშა. კირიუხა — უბრალო კაცი ნასტასია პეტროვნა ტოსკუნოვა — ეგორუშკას დედის დაქალი. ახალგაზრდა მწერალს პირველი აღიარება სწორედ ამ მოთხრობამ მოუტანა, ის გახდა მისი დებიუტი „დიდ ლიტერატურაში“. ავტორი ნათესავებს აცნობდა მეგობარი ლიტერატორების რეაქციის შესახებ: „პირველმა სუვორინმა წაიკითხა და ჩაის დალევა დაავიწყდა. ჩემ თვალწინ ანა ივანოვამ ის სამჯერ შეცვალა. გაერთო მოხუცი. პეტერსენი სიხარულისაგან თავდაყირა დადის“. ბურენინმა მასში ტურგენევისა და ტოლსტოის ტრადიციის პირდაპირი გაგრძელება დაინახა. მირსკი სტეპს ჩეხოვის შემოქმედების მეორე პერიოდის ცენტრალურ ნაწარმოებად თვლის, როდესაც მან პატარა ამბების ნაცვლად დიდი მოთხრობების წერა დაიწყო „სქელი ჟურნალებისთვის“. 1977 წლის ფილმი, რეჟისორი სერგეი ბონდარჩუკი მოთხრობის ტექსტი დაარქივებული 2017-05-30 საიტზე Wayback Machine. : Чехов А. П. Полное собрание сочинений и писем: В 30 т. АН СССР. Институт мировой литературы им. А. М. Горького. — М.: Наука, 1974—1982 гг. ↑ ФЭБ: Гришунин и др. Примечания: Чехов. ПСС. Т. 7. — 1977 (текст) ↑ ФЭБ: Мирский. Чехов. — 1992 (текст)
რედუნკები

რედუნკები (ლათ. Redunca) — ძუძუმწოვრების გვარი ძროხისებრთა ოჯახისა. მოიცავს სამ სახეობას: სამხრეთული რედუნკა, Redunca arundinum მთის რედუნკა, Redunca fulvorufula ჩვეულებრივი რედუნკა, Redunca redunca რედუნკები არიან 60-დან 90 სმ-მდე. ფერით წითელი-ყავისფერია. გავრცელებულია აღმოსავლეთ აფრიკაში მოზამბიკის, ბოტსვანის, სომალის და ტანზანიის ნაწილში. Wozencraft, W. C. Mammal Species of the World / Wilson D. E. & Reeder D. M. (eds). — 3rd edition. — Johns Hopkins University Press[en], 16 November 2005. — ISBN 0-801-88221-4. OCLC 62265494. ↑ Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Reedbuck". Encyclopædia Britannica. 22 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 974.
სტენბოკი (გვარი)

სტენბოკი (ლათ. Raphicerus) — ძუძუმწოვრების გვარი ჯუჯა ანტილოპების ტრიბისა (ნამდვილი ანტილოპების ქვეოჯახი). მოიცავს სამ სახეობას: გრისბოკი (იგივე სამხრეთული გრისბოკი) R. melanotis შარპის გრისბოკი (იგივე ჩრდილოური გრისბოკი) R. sharpei ჩვეულებრივი სტენბოკი R. campestris იგი სუბსაჰარული აფრიკის ენდემური ძუძუმწოვარია. გავრცელებულია კენიიდან დასავლეთ კაპლენდამდე (სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა). Соколов В.Е. Систематика млекопитающих: Учеб. пособие. — М.: Высш. школа, 1979. — Т. 3 (китообразные, хищные, ластоногие, трубкозубые, хоботные, даманы, сирены, парнокопытные, мозоленогие, непарнокопытные). — С. 402—410. — 528 с. — 25 000 экз. ↑ Bisby F.A., Roskov Y.R., Orrell T.M., Nicolson D., Paglinawan L.E., Bailly N., Kirk P.M., Bourgoin T., Baillargeon G., Ouvrard D. (red.) (1 February 2014). "Species 2000 & ITIS Catalogue of Life: 2013 Annual Checklist.". Species 2000: Reading, UK.
საქართველოს ეკლესიის მართვა-გამგეობის დებულება (1920)

საქართველოს ეკლესიის მართვა-გამგეობის დებულება (1920) — საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესიის ძირითადი კანონი, მიღებულია 1920 წლის 27 ივნისს II საეკლესიო კრებაზე. 1918 წლის 26 მაისს გამოცხადებული საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ, რომელსაც წინ უსწრებდა საქართველოს ეკლესიური დამოუკიდებლობა, ქვეყანაში გატარდა მთელი რიგი რეფორმები, რომელიც ეკლესიასაც შეეხო. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის მიერ ეკლესიის მიმართ გამოტანილი გადაწყვეტილებების ეკლესიის მართვა-გამგეობის დებულებაში გათვალისწინებისა და სხვა მიზეზთა გამო მეორე საეკლესიო კრებაზე მიღებულ იქნა ახალი მართვა-გამგეობის დებულება. 1920 წლის მართვა-გამგეობის დებულების მიხედვითაც საქართველოს ეკლესია დაყოფილი იყო ეპარქიებად, ხოლო ეპარქიები ოლქებად, ოლქები კი სამრევლოებად. აღნიშნულ დებულებაში მცხეთისა და ტფილისის გაერთიანებული ეპარქიაა წარმოდგენილი, რომლის მწყემსმთავარიც სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქია. ,,საქართველოს ეკელსიის მართვა-გამგეობა", 1920. მიტროპოლიტი ანანია ჯაფარიძე. საქართველოს საეკლესიო კანონების კრებული. გამომცემლობა ,,საქართველოს მაცნე", თბილისი, 2017.
ალექსანდრე ხანჟონკოვის ძეგლი

ალექსანდრე ხანჟონკოვის ძეგლი (რუს. Памятник Александру Ханжонкову) — რუსი კინემატოგრაფისტის ალექსანდრე ხანჟონკოვის ძეგლი, რომელიც გაიხსნა 2016 წლის 24 აგვისტოს, ბუდიონოვსკის პროსპექტზე, დონის როსტოვი, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ძეგლზე მუშაობდა როსტოველი მოქანდაკე სერგეი ოლეშნია. ძეგლის გახსნის საზეიმო ცერემონიაში მონაწილეობდა ცნობილი მსახიობები და ტელეწამყვანები. კინემატოგრაფისტ ალექსანდრე ხანჟონკოვის ძეგლის შექმნისა და დადგმის იდეა ეკუთვნის ჟურნალისტ ლუბა სურკოვას. მან ამ წინადადებით მიმართა ქალაქის ადმინიტრაციას სადაც აღნიშნულ იდეას მხარი დაუჭირეს. ძალიან მალევე დაიწყეს მუშაობა ძეგლის ესკიზზე. შეიქმნა ორი საბოლოო ესკიზი და აქედან ერთ-ერთს შთაბერეს სიცოცხლე. ძეგლის ავტორი გახდა როსტოველი მოქანდაკე სერგეი ოლეშნია, კვარცხლბეკი შექმნა იური იაკოვლევის ძე დვორნიკოვმა, თუმცა მის შექმნაში სხვა არქიტექტორები და მოქანდაკეებიც იყვნენ ჩართული. ქანდაკების დასადგმელი ადგილი შემთხვევით არ შეურჩევიათ, იგი მდებარეობს ალექსეევკის გიმნაზიის პირდაპირ, გიმნაზიისა, რომელშიც სწავლობდა რეჟისორი და სცენარისტი ალექსანდრე ხანჟონკოვი, ამ ადგილთან ახლოს მდებარეობს კინოსტუდია. ასევე იგეგმება ორი მემორიალური დაფის დადგმა: ერთი, შენობაზე სადაც სწავლობდა რეჟისორი და მეორე, იქ სადაც მან პირველად ნახა კინოფილმი. კინემატოგრაფისტ ხანჟონკოვის ფიგურა ძველ ფოტოკამერასთან ერთდ ჩამოსხმულია ბრინჯაოსაგან. კვარცხლბეკის სიმაღლეა 2 მეტრი, ხოლო ძეგლის — 2,5 მეტრი. ძეგლის გახსნა გაიმართა სამოტივაციო კინოს საერთაშორისო ფესტივალის Bridge of Arts-ის პირველ დღეს. ქანდაკების გახსნაში მონაწილეობდნენ მსახიობები ირინა ბეზრუკოვა და ირინა ბაბენკო, ტელეწამყვანი დიმიტრი დიბროვი, პროდიუსერი ალან დეპარდიე. ↑ 1.0 1.1 1.2 В Ростове-на-Дону открыли памятник Ханжонкову ↑ 2.0 2.1 В Ростове-на-Дону открыли памятник пионеру русского кино Ханжонкову. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-07. ციტირების თარიღი: 2017-06-01. ↑ 3.0 3.1 3.2 https://regnum.ru/news/cultura/2169617.html Ростов-на-Дону: памятник «пионеру русского кинематографа» Ханжонкову готов] ↑ 4.0 4.1 В Ростове-на-Дону открыт памятник пионеру русского кинематографа Александру Ханжонкову. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-07-07. ციტირების თარიღი: 2017-06-01.
საქართველოს ეკლესიის მართვა-გამგეობის დებულება (1927)

საქართველოს ეკლესიის მართვა-გამგეობის დებულება (1927) — საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესიის ძირითადი კანონი, რომელიც მიღებულია 1927 წლის 21-27 ივნისს გამართულ სრულიად საქართველოს საეკლესიო IV კრებაზე. სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქ ამბროსი ხელაიას გარდაცვალების შემდეგ საქართველოს ეკლესიის ახალი მწყემსმთავრის ასარჩევად 21-27 ივლისს მეოთხე საეკლესიო კრება გაიმართა. აღნიშნულ კრებაზე დამტკიცებული იქნა საქართველოს ეკელსიის ახალი მართვა-გამგეობის დებულება, რომელშიც გარკვეული ცვლილებები იქნა შეტანილი. ცვლილებების მიზეზს საბჭოთა ხელისუფლების დამყარებაც წარმოადგენდა, როდესაც ახალმა მთავრობამ საქართველოს ეკლესიასთან ურთიერთობის სხვა, უფრო მძიმე პოლიტიკა გამოამჟღავნა. ახალ დებულებაში წარმოდგენილი იყო 15 ეპარქია, რომელთაგანაც რეალურად მხოლოდ 9-ს ჰყავდა მღვდელმთავარი. ,,დებულება საქართველოს ეკელსიის მართვა-გამგეობისათვის", ტფილისი, 1928. მიტროპოლიტი ანანია ჯაფარიძე. საქართველოს საეკლესიო კანონების კრებული. გამომცემლობა ,,საქართველოს მაცნე", თბილისი, 2017.
საქართველოს ეკლესიის მართვა-გამგეობის დებულება (1945)

საქართველოს ეკლესიის მართვა-გამგეობის დებულება (1945) — საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესიის ძირითადი კანონი, რომელიც მიღებულია 1945 წლის 28 მარტს, საქართველოს VIII საეკლეიო კრების (1937 წ.) სახელით. 1945 წლის 28 მარტს საქართველოს ეკელსიის წმიდა სინოდმა მიიღო საქართველოს ეკლესიის მართვა-გამგეობის დებულება, რომელიც შეთანხმებული იყო მე-4 და მე-8 საეკლესიო კრებათა მიერ დამტკიცებულ დებულებებთან და აგრეთვე იმჟამად საბჭოთა კავშირში მოქმედ სამოქალაქო კანონებთან. ახალი დებულების მიხედვით საქართველოს ეკლესიის სრული მმართველია კათოლიკოს-პატრიარქი, რომელთანაც არსებობდა ,,კათოლიკოს-პატრიარქის თანა სინოდი", მისი წევრები მხოლოდ მღვდელმთავრები იყვნენ, რომელთა რაოდენობაც ძალზე მცირე იყო. ,,დებულება საქართველოს ეკელსიის მართვა-გამგეობისათვის", 1945 წ. მიტროპოლიტი ანანია ჯაფარიძე. საქართველოს საეკლესიო კანონების კრებული. გამომცემლობა ,,საქართველოს მაცნე", თბილისი, 2017.
საქართველოს ეკლესიის მართვა-გამგეობის დებულება (1995)

საქართველოს ეკლესიის მართვა-გამგეობის დებულება (1995) — საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესიის ძირითადი კანონი, რომელიც მიღებულია 1995 წლის 28-29 სექტემბერს, მცხეთაში, სვეტიცხოვლის საპატრიარქო ტაძარში, საქართველოს ეკლესიის XIII საეკლესიო კრების მიერ. 1995 წლის 18-19 სექტემბერს სვეტიცხოვლის ტაძარში შედგა საქართველოს ეკლესიის გაფართოებული კრება. ეს იყო საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ პირველი საეკლესიო კრება, რომელსაც მართვა-გამგეობის დებულებაში უნდა გაეთვალისწინებინა და აესახა ახალი რეალობა. კრებამ 19 სექტემბერს განიხილა და დაამტკიცა დებულების პროექტი. ახალ დებულებით გაიზარდა ეპარქიათა რიცხვი 15-დან 27-მდე. ეკლესიის მოწყობის საფუძვლად გამოცხადდა წმიდა წერილი და საღმრთო გადმოცემა, წმიდა მოციქულთა, მსოფლიო, ადგილობრივ და წმიდა მამათა კანონები და წესდებები. 1995 წლის 19 სექტემებრს მიღებული საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესიის მართვა-გამგეობის დებულება დღემდე მოქმედია. ,,საქართველოს ავტოკეფალური, მართლმადიდებელი ეკლესიის მართვა-გამგეობის დებულება", მცხეთა, სვეტიცხოველი, 1995. მიტროპოლიტი ანანია ჯაფარიძე. საქართველოს საეკლესიო კანონების კრებული. გამომცემლობა ,,საქართველოს მაცნე", თბილისი, 2017.
ვლადიმერ ვისოცკის ძეგლი

ვლადიმერ ვისოცკის ძეგლი (რუს. Памятник Владимиру Высоцкому) — რუსი მომღერლის ვლადიმერ ვისოცკის ძეგლი, რომელიც გაიხსნა 2014 წლის 25 ივლისს, პუშკინის ქუჩაზე, დონის როსტოვი, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ძეგლის ავტორია მოქანდაკე ანატოლი სკნარინი. 2009 წელს გაუკეთეს ორგანიზება და დაიწყეს თანხის შეგროვება ვლადიმერ ვისოცკის ძეგლის დასადგმელად. გაიმართა კონკურსი, რომლის შედეგად მოქანდაკეებმა წარმოადგინეს ძეგლის პროექტები, რომელთა შორის გამარჯვებულიც გახდა ანატოლი სკნარინის პროექტი. თანხების მოძიებით დაკავებული იყო როსტოველების სპეციალური ჯგუფი. შემოწირულობების ყუთები დადგეს ქალაქის მრავალ ადგილზე. იმართებოდა ასევე საქველმოქმედო კონცერტები. აღნიშნულის შედეგად შეგროვდა 500 000 რუსული რუბლი, სულ კი საჭირო იყო 2,5 მლნ რუბლი. ძეგლის დასადგმელად საჭირო დარჩენლი თანხის დიდი ნაწილი გაიღო საქველმოქმედო ფონდმა, რომელსაც ხელმძღვანელობდა როსტოველი ბიზნესმენი ივანე სავიდი. მემორიალის გახსნა გაიმართა 2014 წლის 25 ივლისს, პოეტის გარდაცვალებიდან 34-ე წლისთავზე, კინოს სახლთან ახლოს პუშკინის ქუჩაზე. მთლიანი კომპოზიციის სიმაღლეა 3,4 მეტრი, საიდანაც 2,3 მეტრია მსახიობის სკულპტურა. ძეგლი დამზადებული ბრინჯაოსაგან: ვლადიმერ ვისოცკი დგას სცენაზე სვიტერით და შარვლით, ხელში - გიტარით. მსახიობის მარჯვნივ ფარდაა. სხვა ინფორმაციის თანახმად მსახიობის მარჯვნივ მდებარეობს ტალღა - პოეტის ნათელი და მოკლე ცხოვრების სიმბოლო. ვლადიმერ ვისოცკის ძეგლის გახსნას ესწრებოდა 200-მდე ადამიანი. ქალაქში, ვისოცკის ძეგლთან ახლოს, დამატებით დადგეს მემორიალური დაფები, იმ ადგილებში, რომელსაც სტუმრობდა მსახიობი. ↑ 1.0 1.1 1.2 Памятник Владимиру Высоцкому открыли в Ростове-на-Дону ↑ 2.0 2.1 В Ростове установлен памятник Владимиру Высоцкому. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-12. ციტირების თარიღი: 2017-06-01. ↑ 3.0 3.1 Памятник Владимиру Высоцкому открыли в Ростове-на-Дону//ОТР