laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ანდრეის იურიანსი

ანდრეის იურიანსი (ლატვ. Andrejs Jurjāns, დ. 30 სექტემბერი, 1856 - გ. 28 სექტემბერი, 1922) — ლატვიელი კომპოზიტორი და მუსიკათმცოდნე. ის იყო ლატვიაში პირველი კლასიკოსი კომპოზიტორი, რომელმაც შექმნა ინსტრუმენტული პიესები და კანტატები. იურუანსი ასევე სწავლობდა და შეაგროვა 6 000-ზე მეტი ლატვიური ფოლკლორის ამსახველი ნაწარმოები, მათ შორის 3 000 სიმღერა, რომლებიც მან ექვს წიგნში გააერთიანა. ამ კრებულს „Latvju tautas mūzikas materiāli“ (ლატვიური ხალხური მუსიკის მასალები) ეწოდება. ანდრეის იურუანსი დაიბადა 1856 წელს ერგლში. იურიანსმა ლატვიის პირველ სასიმღერო ფესტივალზე, 1873 წელს გუნდურ მღერაში მონაწილეობის შემდეგ, აქტიური მუსიკოსობა გადაწყვიტა. 1875 წელს ის სანქტ-პეტერბურგის კონსერვატორიაში სწავლობდა კომპოზიციებს, ორღანსა და ვალტორნას ნიკოლოზ რიმსკი-კორსაკოვთან და გერმანელ მეორღანეებთან ლოუის ჰომილიუსთან და ფრიდრიხ ჰომილიუსთან ერთად. 1877 წელს მან პირველი კომპოზიცია გამოაქვეყნა. 1882 წლიდან 1916 წლამდე იურიანსი რუსეთის საიმპერატორო ხარკოვის მუსიკალურ კონსერვატორიაში მუსიკას ასწავლიდა. პარალელურად, ის აქტიურ მონაწილეობას იღებდა ლატვიური მუსიკალური ნამუშევრების შეგროვებაში, კვლევაში და არანჟირებაში. მისი ხუთტომიანი ნაშრომი, „ლატვიური ხალხური მუსიკის მასალები“ მოიცავს დაახლოებით 2 000 მელოდიას. იურიანსმა ამ საკითხის კვლევას საფუძველი ჩაუყარა. საკუთარ სამ ძმასთან, იურისთან, პავულსთან და პეტერისთან ერთად, ის რეგულარულად მონაწილეობდა ლატვიურ სასიმღერო ფესტივალზე. 1910 წლიდან იურიანსის სმენა შესუსტდა და 1916 წლიდან მან სხვებისთვის სწავლებას თავი ანება. 1920 წელს, სერიოზული ავადმყოფობით ის ლატვიაში დაბრუნდა, სადაც 2 წლის შემდეგ, 1922 წელს გარდაიცვალა. ანდრეისის ძმამ, პავულსმა მისი სიკვიდილის შემდეგ, მისივე ნაშრომები ხუთტომეულის კიდევ ერთ, მე-6 ნაწილად გამოსცა. ↑ 1.0 1.1 Musicalics <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q63484499"></a> ↑ Jurjans, Andrejs (1856–1922). ციტირების თარიღი: January 14, 2017 ↑ Švalbe, Erika Lynn. (December 1997) Andrejs Jurjāns as Symbol of Latvian Identity: Native Folk Songs in his Large-Scale Symphonic Works. University of North Trxas. ციტირების თარიღი: January 14, 2017 ↑ Reading Europe – Materials of Latvian Folk Music: Vol. 5. ციტირების თარიღი: 16 January 2017
შპანაგელის მღვიმე

შპანაგელის მღვიმე (გერმ. Spannagelhöhle) — მღვიმე ავსტრიაში, ტიროლში. მდებარეობს ჰინტერტუქსის მახლობლად, ცილერტალის ალპებში. ამჟამად აღმოჩენილია მღვიმის დაახლოებით 10 კილომეტრიანი მონაკვეთი; სამოგზაურო ტურები მღვიმის 500 მეტრზე დაშვების საშუალებას იძლევა. მის შესასვლელთან მდებარეობს შპანაგელჰაუსი, ე.წ მთის ქოხი, რომელსაც ადრე ავსტრიის ტურისტული კლუბი (KTK) მართავდა. მღვიმესა და ქოხს სახელი მიენიჭა დოქტორ რუდოლფ შპანაგელის პატივსაცემად, რომელიც იყო ÖTK-ის პრეზიდენტი 1902–1904 წლებში. მთის ქოხის ოფიციალური საიტი
სტრატისფერო

სტრატისფერო — დედამიწის ქერქის ზედა ნაწილი, რომელიც შედგება დანალექი ქანებისაგან. დედამიწის ფენობრივი დანალექი გარსი, ლითოსფეროს ნაწილი, რომელიც შეისწავლება გეოლოგიურ მეცნიერებებსა და პალეოგეოგრაფიაში. დედამიწის ქერქის ყველაზე დეტალურად შესწავლილი 10–20 კმ სტრატისფეროს შეადგენს. აგებულია ფენობრივი დანალექი წარმონაქმნებით, რომლებიც დედამიწის ზედაპირს თხელი საფარველით ფარავენ. ისინი ძირითადად შედგება მაგმური ქანების ნგრეული პროდუქტისაგან, აგრეთვე გააჩნიათ ქემოგენური და ორგანოგენული წარმოშობა. დედამიწის ნივთიერების საშუალო სიმკვრივე თითქმის ორჯერ აღემატება სტრატისფეროს სიმკვრივეს. დანალექი გარსი წარმოქმნის დედამიწის ყველაზე ზედა მყარ გარსს, რომელიც აგებულია ფენობრივი არამეტამორფიზებული დანალექი და ვულკანური ქანებით. ეს ფენა იჭრება ძველი ფარების მიმართულებით და შუაოკეანური ქედებისაკენ. ასეთი საფარველი იკავებს ხმელეთის 119 მლნ. კმ²-ს (საერთო ფართობის 80 %). ↑ ავტ. კოლექტივი (2014). ზოგადგეოგრაფიულ ტერმინთა ენციკლოპედიური ლექსიკონი. თბილისი: თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, გვ. 320.  ↑ Стратисфера // Большой современный толковый словарь русского языка. 2012 ↑ Офман П. Е. О гипотезах и обобщениях в тектонике // Очерки по истории геологических знаний. Вып. 12: М.: АН СССР, 1963. С. 144—196. ↑ Ронов А. Б. Схема строения осадочной оболочки Земли // Стратисфера или осадочная оболочка Земли: Количественное исследование. М.: Наука, 1993. C. 8.
გოცო

გოცო (მალტ. Għawdex, ინგლ. Gozo, იტალ. Gozo, ძვ. ბერძნ. Γαῦδον, ლათ. Gaudus) — კუნძული 67 კმ² ფართობით ხმელთაშუა ზღვაში, რომელიც მალტის არქიპელაგის შემადგენლობაში შედის. მალტის ტერიტორიის შემადგენლობაში სიდიდის მიხედვით მეორე ადგილს იკავებს. კუნძულის მთავარი ქალაქი — ვიქტორია (1887 წლამდე ეწოდებოდა რაბათი). გოცო მალტის არქიპელაგზე ფართობის მიხედვით მეორე ადგილს იკავებს (კუნძულ მალტის შემდეგ). ორ კუნძულს შორის მანძილი 6 კილომეტრს შეადგენს. კუნძული განთქმულია თავისი პეიზაჟებითა და საინტერესო ადგილებით. მათ შორისაა კალიფსოს გამოქვაბული (ჰომეროსის ოდისეაში, კუნძული მოხსენიებულია როგორც ოგიგია) და ჯგანტიას ნეოლითური ტაძრები, მსოფლიოს ერთ-ერთი უძველესი რელიგიური სტრუქტურები, რომლებიც კი ოდესმე ადამიანის ხელს შეუქმნია. კუნძულისთვის დამახასიათებელი ლანდშაფტია — ქედები ბრტყელი მწვერვალებით. კუნძულზე მდინარეები არ არის, თუმცა შემორჩენილია მხოლოდ ღრმა კალაპოტები. კუნძულზე არის "შიდა ზღვა" — ლაგუნა-ყურე. კუნძულის სანაპიროებზე ძირითადად ციცაბო კლდეებია. გამონაკლისია რამდენიმე პატარა ქვიშიანი ნაპირი, რომლებიც პლაჟებს ქმნიან. 2017 წლის მონაცემებით, კუნძულის მოსახლეობა 32,723 ადამიანს შეადგენს, მათგან დაახლოებით 6 000-ზე მეტი ქალაქ ვიქტორიაში ცხოვრობს. კუნძული გოცო კუნძულ მალტას საბორნე გზით უკავშირდება, რომლითაც ხორციელდება მგზავრებისა და ავტომობილების გადაყვანა. გემები მოძრაობენ კუნძულ გოცოს ნავსადგურ მჯარსა, მალტის ნავსადგურებს ჩირკეუვასა (30 წუთი) და სა-მეისონს (1 საათი 15 წუთი) შორის. კუნძულ გოცოზე არის მრავალი ტურისტული ობიექტი. მთავარი კურორტები — შლენდი, მარსალფორნი, მჯარი. სანაპოროს გასწვრივ მდებარეობს ტურისტული 50 კილომეტრიანი საფეხმავლო ბილიკი — Gozo Coastal Walk. კუნძულის ძირითადი ღირსშესანიშნაობებია: მეგალითური ტაძარი ჯგანტია ("გიგანტების ადგილი"), სანტა-მარიას ტაძარი, ციტადელის ფორტი (Citadella),რომელიც ადმირალ შაბრემ ააგო, ტა’პინუს ბაზილიკა (Ta’Punu), იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია შეუკიაში, ბუნებრივი ღირსშესანიშნაობები: სანატის კლდეები (Sannat Cliffs), თაღი ზღვაში Wied Il-Mielaħ, ყურე Wied il-Għasri, მცირე ზომის მლაშე ტბები (Salt Pans). კუნძულის ჩრდილოეთით მდებარეობენ რამლას, სან-ბლასის, ჰონდო-ირ-რუმინის ქვიშიანი პლიაჟები. დუეიტას ყურეშია (Dwejra) გადაღებული სერიალ "სამეფო კარის თამაშების" პირველი სეზონის სერიები. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: გოცო გოცო, ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე Visit Gozo – კუნძულ გოცოს ოფიციალური ტურისტული პორტალი Maltese Ministry for Gozo დაარქივებული 2021-03-01 საიტზე Wayback Machine. ↑ Географический энциклопедический словарь: Географические названия/Гл. ред.В. М. Котляков. — М., Большая Российская энциклопедия, 2003. — ISBN 5-85270-216-1 — С. 458 ↑ Гоцо — название острова в соответствии с картами Росреестра/Роскартографии: {Атлас мира|2010|60—61|Италия, Ватикан, Сан-Марино, Мальта}} {Книга:СГНЗС|94}} ↑ Pier, Meg. (26 July 2009) A magnificent island for many an odyssey. ციტირების თარიღი: 2 May 2018 ↑ Гозо – маленький остров с разнообразными достопримечательностями. marinatravelblog.com. ციტირების თარიღი: 2018-12-20.
ხოჯეილი

ხოჯეილი (უზბეკ. Xoʻjayli / Хўжaйли, ყარაყალპ. Хojeli, Хожели, حوجەلى, რუს. Ходжейли) — ქალაქი ხოჯეილის რაიონში, ყარაყალპაკეთის რესპუბლიკაში, უზბეკეთში. 2009 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 104 589 ადამიანს შეადგენს. ქალაქის საფოსტო ინდექსია – 231305. სატელეფონო კოდი – +99861. [წყარო არ არის მითითებული 1287 დღე] ხოჯეილის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2014-01-07 საიტზე Wayback Machine. ↑ მოსახლეობის 1989 წლის სრულიად საკავშირო აღწერა <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2621042"></a>
მონტენეგროს გეოგრაფია

მონტენეგრო (მონტენ. Црна Гора, Crna Gora) — სახელმწიფო ევროპის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ბალკანეთის ნახევარკუნძულზე, ადრიატიკის ზღვის სანაპიროზე. მონტენეგრომ სახელწოდება მიიღო მთა ლოვჩენისგან (1749 მეტრი), რომელიც ქვეყნის ისტორიულ ცენტრში, კოტორის ყურეში მდებარეობს. ქვეყნის სახმელეთო საზღვრის საერთო სიგრძე 625 კილომეტრია. მონტენეგრო დასავლეთით ესაზღვრება ხორვატიას (25 კმ), ჩრდილო-დასავლეთით — ბოსნია და ჰერცეგოვინას (225 კმ), ჩრდილო-აღმოსავლეთით — სერბეთს (124 კმ), აღმოსავლეთით — კოსოვოს (79 კმ), სამხრეთ-აღმოსავლეთით — ალბანეთს (172 კმ). მონტენეგროს სანაპირო ზოლის სიგრძე 293,5 კილომეტრს შეადგენს, ტერიტორიული წყლები — 12 საზღვაო მილი. ქვეყნის ტერიტორიის შემადგენლობაში შედის 14 კუნძული, რომელთა სანაპირო ზოლის საერთო სიგრძე 15,6 კილომეტრია. ჩრდილო-დასავლეთით მდებარეობს ქვეყნის უდიდესი ყურე ბოკა კოტორსკა, რომლის წყლის ზედაპირის ფართობია 87,3 კმ² და ხმელეთის სიღრმეში 29.6 კილომეტრით იჭრება. ბოკა კოტორსკას ყურის სამხრეთით, ბუდვის რაიონში, მდებარეობენ მცირე ზომის ყურეები: ტრაშტე, ჟუკოვაც-ლუკა, ტრსტენო-ლუკა, იაზი-ლუკა და მალა-ლუკა. მთავარი საზღვაო კურორტები ბუდვის რივიერაზე მდებარეობს. ქვეყნის ტერიტორია პირობითად შეიძლება სამ რეგიონად დაიყოს: ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთის მთიანეთი, ადრიატიკის ზღვის სანაპორო, ასევე სკადარის ტბის შედარებით ბრტყელი ღრმული და მასში ჩამდინარე მდინარეების ხეობები, სადაც მდებარეობს ქვეყნის ორი დიდი ქალაქი: პოდგორიცა და ნიკშიჩი. მონტენეგროს ტერიტორიის უმეტეს ნაწილზე მდებარეობს დინარის ზეგანი, რომლის უმაღლესი წერტილია (მონტენეგროს მხარეს) — მთა ბობოტოვ კუკი (2522 მეტრი) დურმიტორის მასივში. მონტენეგროს უმაღლესი მწვერვალია — ზლა-კოლატა (ზღვის დონიდან 2534 მეტრი) პროკლეტიეს მთებში. ალბანეთთან და კოსოვოსთან საზღვრის გასწვრივ მდებარეობს ჩრდილო-ალბანური ალპები (პროკლეტიე). უკანასკნელი გამყინვარების პერიოდში, ნახევარკუნულის მთებს შორის მონტენეგროს მთები ყინულის ეროზიის დიდი გავლენის ქვეშ მოექცნენ. ქვეყნის სამხრეთ-დასავლეთით მდებარეობს მონტენეგროს კარსტული პლატო — ბალკანეთის ნახევარკუნძულის დასავლეთ რეგიონის კარსტული ნაწილი. პლატოს საშუალო სიმაღლე — ზღვის დონიდან 900 მეტრი, თუმცა ზოგიერთ ადგილზე 1 800 მეტრამდე აღწევს. მაღალმთიანი ზონის უმდაბლესი წერრილია — მდინარე ზეტის ხეობა (450 მეტრი), რომელიც ნიკშიჩის სიახლოვეს, დამრეცი ველის შუაგულში მდებარეობს. სასარგებლო წიაღისეულო: ბოქსიტები, სპილენძი, ტყვია, მარილი. ჩრდილოეთ მონტენეგროში კლიმატი ზომიერ-კონტინენტურია, ადრიატიკის ზღვის სანაპიროზე — ხმელთაშუა ზღვის კლიმატი. ზღვისპირა რაიონებში ზაფხული ჩვეულებისამებრ ხანგრძლივი, ცხელი (23-25 °C) და საკმაოდ მშრალია, ზამთარი — მოკლე, მსუბუქი (+3-7 °C) და წვიმიანია. მთიან რაიონებში ზომიერად თბილი ზაფხულია (19-25°C) და შედარებით ცივი ზამთარია (−10 -დან +5°C-მდე), ნალექები ძირითადად თოვლოს სახით მოდის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მონტენეგროს გეოგრაფია  ვიკიმედია-ატლასი: მონტენეგროს გეოგრაფია — გეოგრაფიული და ისტორიული რუკები ↑ Montenegro — Britannica Online Encyclopedia ↑ 2.0 2.1 Montenegro დაარქივებული 2020-05-05 საიტზე Wayback Machine.  — The World Factbook, CIA
ლაიმა ვაიკულე

ლაიმა ვაიკულე (ლატვ. Laima Vaikule, დ. 31 მარტი, 1954) — ლატვიელი მსახიობი, მომღერალი, რეჟისორი და ქორეოგრაფი. პოპულარულია ევროპასა და ყოფილ საბჭოთა კავშირში ისეთი ჰიტებით, როგორებიცაა „Vernisage“ და „Charlie“. ვაიკულე დაიბადა 1954 წლის 31 მარტს, ლატვიის ქალაქ ცესისში. როდესაც ლაიმა სამი წლის იყო, მისი მშობლები რიგაში გადავიდნენ. ლაიმა ახალგაზრდობიდანვე გატაცებული იყო მუსიკითა და ცეკვით. 1966 წელს, 12 წლის ასაკში, მან ახალგაზრდა მომღერლების კონკურსში მიიღო მონაწილეობა და ყურადღება დაიმსახურა. 1970-იდან 1973 წლებამდე ის სწავლობდა ექთნობას ვილნიუსის სამედიცინო კოლეჯში, პარალელურად ის აგრძელებდა სიმღერას ბენდთან ერთად. საბოლოოდ, ის რიგაში, ადგილობრივ ბენდში სოლისტი გახდა და მონაწილეობას იღებდა ღამის კლუბებში და რესტორნებში კონცერტებზე რამდენიმე წლის განმავლობაში. 1980-იან წლებში ის სწავლობდა სარეჟისოროზე მოსკოვის თეატრის ხელოვნების სახელმწიფო ინსტიტუტში. 1985 წელს ლაიმა ვაიკულემ საბჭოთა კავშირში საკუთარი პირველი ჰიტი შექმნა. 1986 წლიდან ვაიკულემ მჭიდრო კავშირი დაამყარა და თანამშრომლობდა ლატვიელ კომპოზიტორ რაიმონდს პაულთან და რუს პოეტ ილია რეზნიკთან, რომელმაც ვაიკულეს დაუწერა ისეთი ჰიტები, როგორებიცაა „Vernisage“, „Charlie“ და „Skripach na kryshe“. ვაიკულე რაიმონდს პაულსთან ერთად არის იურმალას ფესტივალის ერთ-ერთი ორგანიზატორი. 1980-იანებისა და 1990-იანების განმავლობაში ლაიმა ვაიკულე რეგულარულად მონაწილეობდა საერთაშორისო მუსიკის შეჯიბრებებზე და ფესტივალებზე ევროპის მასშტაბით. ვაიკულა დააჯილდოვეს „Bratislavská Lýra, 87“-ზე. ის ასევე იყო იურმალა 92-ის მოწვეული მომღერალი და ასევე მონაკოში ჩატარებული „AU music world“-ის მონაწილე. მას მიენიჭა ლატვიის სახალხო მსახიობი ქალის ტიტული და დაჯილდოვდა გრან პრით 1966 წელს, ლატვიის მუსიკაში და კულტურაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისთვის. ლაიმა ვაიკულე ამჟამად ცხოვრობს და მუშაობს რიგაში და ფლობს მეორე სახლს მოსკოვში. ლაიმა ვაიკულე არის ცხოველთა უფლებების დამცველი და ვეგეტარიანელი. ოფიციალური ვებ-გვერდი (რუსული) Laima Vaikule საიტზე Discogs Laima Vaikule at the World Music Awards 1993 ↑ Лайма Станиславовна Вайкуле. Биографическая справка // რია-ნოვოსტი — Rossiya Segodnya, 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q15294742"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q821172"></a> ↑ Novaya Volna. Official site ↑ USSR Yearbook, 1988. Russia: Novosti, 1988. 42. ↑ Российские знаменитости устроили акцию протеста на льдах Белого моря против убийства тюленей [Russian celebrities staged a protest on the White Sea ice against murdering of seals]. ИА Регнум. ციტირების თარიღი: 3 February 2012. ↑ Зона, свободная от убийства [Murder free Zone]. НТВ. 11 March 2008. ციტირების თარიღი: 3 February 2012.
ანთროპოგენური ლანდშაფტი

ანთროპოგენური ლანდშაფტი — ლანდშაფტთა ჰეტეროგენური ჯგუფი, რომელთა თვისობრიობა და ფუნქციონირება განპირობებულია ადამიანის როგორც გონიერი (მიზანდასახული), ისე არაგონიერი სამეურნეო ზემოქმედებით ბუნებრივ გარემოზე. ანთროპოგენური ლანდშაფტი თუმცა ინარჩუნებს ბუნებრივ ნიშან-თვისებებს და მეტ-ნაკლებად ემორჩილება ზოგად კანონზომიერებებს ატარებს ანთროპოგენურ ხასიათს კულტურული მცენარეულობის, სახეშეცვლილი ნიადაგის, შეცვლილი რეჟიმის მიწისქვეშა და ზედაპირული წყლების და სხვა სახით. ანთროპოგენური ლანდშაფტი — ტერიტორიული სისტემაა, რომელშიც ურთიერთდამოკიდებულია ბუნებრივი და ანთროპოგენურ-ტექნოგენური ელემენტები. ანთროპოგენური ლანდშაფტის თავისებურებას წარმოადგენს ბუნებრივი თვითორგანიზაციისა და ადამიანთა მხრიდან მართვის პროცესების რთული შეხამება. არჩევენ ანთროპოგენური ლანდშაფტის რამდენიმე ჯგუფს: სოციალურ-ეკონომიკური დანიშნულების მიხედვით — სასოფლო-სამეურნეო სატყეო-სამეურნეო, სამრეწველო (საინჟინრო-ტექნოგენური), საქალაქო (ურბანიზებული), რეკრეაციული, სანაკრძალო, გარემოსდაცვითი (მაგ., წყალდაცვითი) და სხვა. ცვლილების ხარისხის მიხედვით — სუსტად სახეშეცვლილი, სახეშეცვლილი და ძლიერ სახეშეცვლილი. ცვლილების შედეგების მიხედვით — კულტურული, აკულტურული და დეგრადირებული. ტერმინ „ანთროპოგენური ლანდშაფტის“ ჩამოყალიბება და მისი განმარტება დაკავშირებულია იმასთან, რომ მსოფლიოში დიდწილად ბუნებრივი ლანდშაფტები სახეცვლილია ადამიანის მიერ. ლანდშაფტი მხოლოდ ანტარქტიდაშია პრაქტიკულად ხელუხლებელი. ანთროპოგენურ ლანდშაფტს მიეკუთვნება დედამიწის ლანდშაფტების დაახლოებით 60 %, რომელიც სამეცნიერო შესწავლის, გარემოს დაცვისა და რაციონალური ბუნებათსარგებლობის საგანია. ტერმინი „ანთროპოგენური ლანდშაფტი“ შემოგვთავაზა რუსმა მეცნიერმა ალექსანდრე გოჟევმა 1930 წელს. ანთროპოგენური ლანდშაფტმცოდნეობის განვითარებაში დიდი წვლილი შეიტანა რუსმა გეოგრაფმა თედორე მილკოვმა (1973). აღსანიშნავია, რომ ყველა მეცნიერი არ აღიარებს ამ ტერმინს. მაგალითად, რუსი გეოგრაფი ანატოლი ისაჩენკო თვლიდა, რომ მასში ხდება „სამეცნიერო გაგების — «ლანდშაფტის» აღრევა ადამიანის შრომის პროდუქტებთან“ და რომ, უფრო მართებულია ლაპარაკი „თანამედროვე ლანდშაფტებზე“ (1976). ზოგიერთი ავტორი (მაგალითად, ალექსანდრე რიაბიჩკოვი, ემა რომანოვა და სხვა) გვთავაზობენ საუბარს არა ანთროპოგენურ ლანდშაფტებზე, არამედ ბუნებრივი ლანდშაფტების ანთროპოგენურ მოდიფიკაციებზე. საქართველოში, ანთროპოგენური ლანდშაფტმცოდნეობის განვითარებაში განსაკუთრებით დიდი წვლილი შეიტანა დავით უკლებამ. ↑ 1.0 1.1 ავტ. კოლექტივი (2014). ზოგადგეოგრაფიულ ტერმინთა ენციკლოპედიური ლექსიკონი. თბილისი, გვ. 29.  ↑ 2.0 2.1 2.2 Антропогенный ландшафт | Большая российская энциклопедия. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-07-23. ციტირების თარიღი: 2021-03-23. ↑ Миль­ков Ф. Н. Че­ло­век и ланд­шаф­ты. Очер­ки ан­тро­по­ген­но­го ланд­шаф­то­ве­де­ния. М., 1973 ↑ Иса­чен­ко А. Г. При­клад­ное ланд­шаф­то­ве­де­ние. Л., 1976 ↑ Уклеба Д. Б. Антропогенные ландшафты Грузии, Тб., 1983
დისერტაცია

დისერტაცია (ლათ. dissertatio — გამოკვლევა, თხზულება, მსჯელობა, მოხსენება) — სამეცნიერო შრომა, რომელიც საჯაროდ უნდა დაიცვას ავტორმა სამეცნიერო ხარისხის მოსაპოვებლად. წერითი სამეცნიერო და და ლიტერატურული ნაშრომების საჯარო დაცვის სისტემა ჩამოყალიბდა შუა საუკუნეებში გერმანულენოვანი ქვეყნების უნივერსიტეტებში, ხოლო XVI–XVII საუკუნეებში სხვაგანაც გავრცელდა. ამჟამად, გაგება „დისერტაცია“ არსებობს მსოფლიოს ყველა ქვეყანაში. განსხვავება მხოლოდ მინიჭებული ხარისხის იერარქიაში, კონკრეტულ მოთხოვნილებებსა და ტერმინოლოგიაშია. ↑ დისერტაცია | უცხო სიტყვათა ლექსიკონი ↑ Olga Weijers: The medieval disputatio. In: Hora est! On dissertations, pp. 23-27. Leiden University Library, 2005
გოგიტა თოდრაძე

გოგიტა თოდრაძე (დ. 13 ივლისი, 1980, ოზურგეთი) — ქართველი ეკონომისტი. ეკონომიკის მეცნიერებათა დოქტორი (2006). დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკისა (სტატისტიკის მიმართულებით) და სამართალმცოდნეობის ფაკულტეტები. 2002 წლიდან სხვადასხვა თანამდებობებზე მუშაობდა საქართველოს სტატისტიკის ეროვნულ სამსახურში. 2010-2016 წლებში იყო ბიზნეს სტატისტიკის სამმართველოს უფროსი, ხოლო 2016-2018 წლებში აღმასრულებელი დირექტორის მოადგილე. 2018 წლის მაისში დაინიშნა სტატისტიკის ეროვნული სამსახურის აღმასრულებელ დირექტორად. 2017 წლის ნოემბრიდან არის გაეროს ევროპის ეკონომიკური კომისიის (UNECE) ბიზნეს სტატისტიკის ექსპერტთა ჯგუფის წევრი, ხოლო 2019 წლის მაისიდან — გაეროს სტატისტიკის კომისიის (UNSC) წევრი. 2020 წლის აგვისტოში აირჩიეს გაეროს აზიისა და წყნარი ოკეანის ეკონომიკური და სოციალური კომისიის (UNESCAP) სტატისტიკის კომიტეტის ბიუროს თავმჯდომარედ. 2010 წლიდან ეწევა პედაგოგიურ საქმიანობას სხვადასხვა უმაღლეს სასწავლებლებში. ფლობს ინგლისურ, გერმანულ და რუსულ ენებს. გოგიტა თოდრაძე — საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური ↑ გოგიტა თოდრაძე: თანამდებობის პირის ქონებრივი მდგომარეობის დეკლარაცია. declaration.gov.ge (28 თებერვალი, 2020). ციტირების თარიღი: 23 მარტი, 2021[მკვდარი ბმული] ↑ აღმასრულებელი დირექტორი. საქსტატი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-03-23. ციტირების თარიღი: 23 მარტი, 2021 ↑ „საქართველო გაერო-ს სტატისტიკის კომისიის (UNSC) წევრად აირჩიეს“. www.geostat.ge. ციტირების თარიღი: 23 მარტი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ „საქსტატის აღმასრულებელი დირექტორი UNESCAP-ის სტატისტიკის კომიტეტის ბიუროს თავმჯდომარედ აირჩიეს“. www.geostat.ge. ციტირების თარიღი: 23 მარტი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება)
ინვა მულა

ინვა მულა (ალბ. Inva Mula, დ.27 ივნისი, 1963, ტირანა, ალბანეთი) — ალბანელი ოპერის მომღერალი (სოპრანო). მონაწილეობდა დადგმებში „ბოჰემა“, „მანონი“, „ლუჩია დი ლამერმური“ და სხვა. ფილმში მეხუთე ელემენტი, პლავალაგუნას ხმას სწორედ მულა წარმოადგენს. კარიერის დასაწყისიდანვე მულამ მონაწილეობა მიიღო მრავალ საოპერო კონკურსსა და ფესტივალში. 1987 წელს მან გაიმარჯვა კონკურსში „ალბანეთის მომღერალი“ (ალბ. Cantante d'Albania), ტირანაში, ხოლო 1988-ში — ჯორჯე ენესკუს საერთაშორისო კონკურსზე, ბუქარესტში. ინვა მულა Facebook გვერდი ↑ [1]
სავაშირი

სავაშირი (თურქ. Savaşır) — სოფელი პოსოფის რაიონში, არტაანის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს არტაანიდან 101 კილომეტრში, ხოლო რაიონის ცენტრ პოსოფიდან 20 კილომეტრში. 2019 წლის მონაცემებით სოფელში 111 ადამიანი ცხოვრობს. სოფლის ძველი ისტორიული, ქართული სახელწოდებაა ჭანჭახი. ↑ Savaşır Köy (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 3 Haziran 2015. ციტირების თარიღი: 28 Nisan 2020. ↑ Ardahan Posof Savaşır Köy Nüfusu (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 17 Mart 2019. ციტირების თარიღი: 28 Nisan 2020. ↑ Nişanyan, Sevan. Index-Anatolicus: Türkiye yerleşim birimleri envanteri (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 16 Mayıs 2020. ციტირების თარიღი: 28 Nisan 2020.
ბუნებრივი ლანდშაფტი

ბუნებრივი ლანდშაფტი, ბუნებრივ-ტერიტორიული კომპლექსი — ერთმანეთთან მჭიდროდ დაკავშირებული გეოგრაფიული კომპონენტების (გეოლოგიური აგებულება, რელიეფი, ჰავა, შიდა წყლები, ნიადაგ-მცენარეული საფარი, ცხოველთა სამყარო) კანონზომიერი ჰარმონიული შეთანაწყობა, რომელიც ქმნის სხვადასხვა რანგის ერთიან უწყვეტ სისტემას, გეოგრაფიული გარსიდან ფაციესამდე (მაგალითად, ტაიგა, სტეპი, უდაბნო და სხვა). ბუნებრივი ლანდშაფტი ფიზიკური გეოგრაფიის ძირითადი ცნებათაგანია და ჩვეულებრივ, მოიცავს დედამიწის ქერქის განსაზღვრულ უბანს მისთვის დამახასაითებელი რელიეფით, ატმოსფეროს დედამიწისპირა წყლებს, ნიადაგებსა და სხვა. ბუნებრივი ლანდშაფტი აღნიშნავს ბუნებრივი ან ადამიანის მიერ ბუნების ნებისმიერი მასშტაბის ძირითადი კომპონენტების ნაწილობრივ შეცვლილ სისტემას. ბუნებრივი ლანდშაფტის ცნება ფართოდ გამოიყენება ლანდშაფტმცოდნეობასა და ზოგად დედამიწისმცოდნეობაში. გარემოს ცალკეული კომპონენტები ბუნებრივი ლანდშაფტის ფარგლებში ვითარდება როგორც მთელის ნაწილი. მათი ურთიერთკავშირი გამოხატულია ნივთიერებისა და ენერგიის ცვლაში. ერთ-ერთი კომპონენტის შეცვლაც კი ხშირად იწვევს მთლიანად ბუნებრივი ლანდშაფტის გარდაქმნას. აქვს განსაზღვრული მდგრადობა, გააჩნია გარეგანი აგენტებით მისი დარღვევის შედეგად აღდგენის ტენდენცია. მიეკუთვნება სხვადასხვა დონეს (რანგს): პლანეტარულს (გეოგრაფიული გარსი), რეგიონალურს (ლანდშაფტური ზონა, პროვინცია, ცალკეული ლანდშაფტი), ტოპოლოგიურს (ადგილი, უროჩიშჩე, ფაციესი). რეგიონული და ტოპოლოგიური დონის ბუნებრივი ლანდშაფტი გეოგრაფიული გარსის სტრუქტურული ნაწილია, მისი დიფერენციაციის პროცესია. სხვა მხრივ, ნებისმიერ უმაღლესი რანგის ბუნებრივი ლანდშაფტი განიხილება როგორც დაბალი რანგის ბუნებრივი ლანდშაფტის ინტეგრაციის გამოხატულება. ↑ ავტ. კოლექტივი (2014). ზოგადგეოგრაფიულ ტერმინთა ენციკლოპედიური ლექსიკონი. თბილისი, გვ. 55.  ↑ Мильков Ф. Н., Основные проблемы физической географии, М., 1967 ↑ Исаченко А. Г., Основы ландшафтоведения и физико-географическое районирование, М., 1965;
კალაჰარი

კალაჰარი — უდაბნო აფრიკის სამხრეთ ნაწილში; ფართობი — 600 ათასი კვ.კმ. ძირითადად მდებარეობს სამი ქვეყნის ტერიტორიაზე: ბოტსვანა, ნამიბია და სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა, მაგრამ ბოლო დროს მისი ფართობი მატულობს და უტევს ანგოლას, ზიმბაბვესა და ზამბიას. კლიმატი არიდულია, თბილი ზამთრით და ცხელი ზაფხულით. ნალექები 500 მმ-მდე, საშუალო მაქსიმალური ტემპერატურაა +29 °C, საშუალო მინიმალური +12 °C, აორთქლება 3 ათასი მმ. კალაჰარის უდაბნოს აღწერა
სან-ტირსო-დე-აბრესი

სან-ტირსო-დე-აბრესი (ესპ. San Tirso de Abres; ასტ. Santiso d'Abres) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ასტურიის პროვინციის ეო-ნავიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 31,41 კმ². მოსახლეობა — 421 კაცი (2020 წ.). ასტურიის მუნიციპალიტეტები სან-ტირსო-დე-აბრესის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
სანტა-ეულალია-დე-ოსკოსი

სანტა-ეულალია-დე-ოსკოსი (ესპ. Santa Eulalia de Oscos; ასტ. Santalla d'Ozcos) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის ასტურიის პროვინციის ეო-ნავიის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 47,12 კმ². მოსახლეობა — 449 კაცი (2020 წ.). ასტურიის მუნიციპალიტეტები სანტა-ეულალია-დე-ოსკოსის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>