laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ისრაელის გეოგრაფია

ისრაელის გეოგრაფია — ისრაელი მდებარეობს სამხრეთ-დასავლეთ აზიაში, ხმელთაშუა ზღვის აღმოსავლეთ სანაპიროზე (სანაპირო ზოლი - 230 კმ.). ჩრდილოეთით ესაზღვრება ლიბანი, ჩრდილო-აღმოსავლეთით - სირია, აღმოსავლეთით - იორდანია, სამხრეთ დასავლეთით - ეგვიპტე. ისრაელს სამხრეთით ესაზღვრება წითელი ზღვა. ისრაელი ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ გადაჭიმულია 470 კილომეტრზე, აღმოსავლეთიდან დასავლეთისაკენ - 135 კილომეტრზე. საზღვრის საერთო სიგრძეა - 1017 კილომეტრი (მათ შორის: პალესტინასთან 307 კმ, ეგვიპტესთან - 266 კმ, იორდანიასთან - 238 კმ, ლიბანთან - 79 კმ, სირიასთან - 76 კმ და ღაზის სექტორთან - 51 კმ).. ისრაელის ფართობია 22,77 კმ2. უმაღლესი მწვერვალია მერონი (1208 მეტრი). ნეგევის უდაბნოს უკავია ისრაელის ტერიტორიის ნახევარი და გადაჭიმულია ჩრდილოეთიდან (იუდეის უდაბნო) სამხრეთისაკენ (აკაბის ყურე). აგებულია კირქვებით. განირჩევა დენუდაციური ფორმები. ქვეყნის უდიდესი მდინარეა იორდანე, რომელიც მიედინაება ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ. გაივლის კინერეთის ტბას და ჩაედინება მკვდარ ზღვაში. სხვა მდინარეებს აქვთ მცირე სიგრძე და ჩვეულებისამებრ შრებიან ზაფხულობით. გამონაკლისს შეადგენენ მდინარე კიშონი (სიგრძე 13 კილომეტრი), იარკონი (26 კმ), რომლებიც უერთდებიან ხმელთაშუა ზღვას ხაიფასთან და თელ-ავივთან, და მდინარე ლახიში (70 კმ). მკვდარი ზღვა - მარილიანი ტბა ისრაელისა და იორდანიის საზღვარზე. იგი მსოფლიოში ყველაზე მარილიანი ტბაა. გარდა ამისა იგი ყველაზე დაბალი წერტილია მსოფლიოს მასშტაბით და მდებარეობს ზღვის დონიდან ქვემოთ 417 მეტრზე. ზღვას ერთვის რამდენიმე მშრალი ხევი და მდინარე იორდანე. კინერეთი - მტკნარი წყლის უდიდესი რეზერვუარი ისრაელში. ისრაელი სამი კონტინენტის შესაყარზე მდებარეობს და ამითაა განპირობებული ის, რომ უხვადაა წარმოდგენილი ფლორისა და ფაუნის არაერთი უნიკალური სახეობა. ისრაელის ფაუნა მოიცავს 100 სახეობის ძუძუმწოვარს. 500 სახეობის ფრინველს (რომელთა ნახევარზე მეტი მუდმივად ცხოვრობს ქვეყნის ტერიტორიაზე, დანარჩენი კი გადამფრენია), 100 სახეობის ქვეწარმავალი, მათ შორის 30 სახეობის გველი და 7 სახეობის ამფიბია. მტაცებლებიდან გავრცელებულია ლეოპარდი, გეპარდი, ლელქაშის კატა, მგელი, ტურა და სხვა. გვხვდება კუს ორი სახეობა: ხმელეთისა და ჭაობის. ობობების 17 სახეობა, რომელთა შორის აღსანიშნავია სკორპიონი და კარაკურტი. ისრაელში გავრცელებულია სამი სახეობის მცენარეულობა: ხმელთაშუაზღვიური, ირან-თურანისა და საჰარა-სინდური, რომელიც წარმოდგენილია 2600 სახეობის მცენარით. ამათგან 150 სახეობა გვხვდება მხოლოდ ისრაელის ტერიტორიაზე. ისრაელთი არის ეროვნული პარკი, 160 ნაკრძალი და აღკვეთილი. თანამედროვე ისრაელის ტყეების 70 % გაშენებულია XX საუკუნის მეორე ნახევარში. 1948 წელს ქვეყანაში იყო 4,5 მილიონი ხე, ხოლო 1990-იანი წლების ბოლოს მათი რიცხვი 200 მილიონს აჭარბებდა. Yehuda Gradus, Eran Razin, Shaul Krakover (1993). The industrial geography of Israel. Routledge. ISBN 978-0415021562.  Ruth Kark (1990). The Land That Became Israel: Studies in Historical Geography. Yale University Press. ISBN 978-0300047189.  Yair Goldreich (2003). The Climate of Israel: Observation, Research and Application. Springer. ISBN 978-0306474453.  Elisha Efrat (1988). Geography and Politics in Israel Since 1967. Routledge. ISBN 978-0714633039.
ჰურინის შვილები

„ჰურინის შვილები“ (ინგლ. The Children of Húrin) — ჯ. რ. რ. ტოლკინის ეპიკური ფენტეზის ჟანრის რომანი, რომელიც გამოიცა 2007 წელს. თავდაპირველად იგი დაიწერა 1910 წელს, დამუშავდა რამდენიმე წლის შემდეგ, მაგრამ არ იქნა დასრულებული 1973 წლამდე. მწერლის შვილმა, კრისტოფერ ტოლკინმა, თავად შეძლო მამის ნაშრომის რედაქტირება და აქცია იგი პროზად - იმ დროს, როდესაც ორიგინალი წარმოდგენილი იყო პოემის სახით. 2007 წლის გამოცემა, მიუხედავად იმისა, რომ „ჰურინის შვილების“ წინა ვერსიები სხვადასხვა წლებში შეტანილი იყო სხვა წიგნებშიც, არის რომანის ყველაზე სრულყოფილი ვარიანტი. 2017 წლის 1 აგვისტოს წიგნი პირველად გამოიცა ქართულ ენაზე. მთავარი სტატია: სილმარილიონი. მთავარი პერსონაჟების ისტორია და წარმომავლობა მოცემულია წიგნის შესავალში. წინარეისტორიის დიდი ნაწილი წარმოდგენილია სილმარილიონის ქრონიკებში. ყველაფერი იწყება წიგნის მოვლენებამდე 500 წლით ადრე. მორგოთი, ვალა, გარბის ვალინორიდან და სახლდება შუახმელეთში. ანგბანდის ციხესიმაგრიდან იგი ცდილობს შუახმელეთის მართვას და იწყებს ბელერიანდის ელფებთან ბრძოლას. თუმცა, ელფთა სამეფოების დიდი ნაწილი მყარად დგას. მათ შორის არის დორიათი, რომელსაც მეფე თინგოლი მართავს. გარკვეული დროის შემდეგ ნოლდორელი ელფები მოხვდებიან ბელერიანდში, შემდეგ კი, სინდარელ ელფებთან ერთად ანგბანდზე იერიშით მიდიან. შუახმელეთში ყალიბდება ახალი სამეფოები. ასეთებია ჰითლუმი (ფინგონის სამეფო), ნარგოთრონდი (ფინროდ ფელაგუნდის სამეფო) და გონდოლინი (ტურგონის სამეფო). გადის სამი საუკუნე. ამ პერიოდში ბელერიანდში ადამიანები ჩნდებიან. ისინი არიან ედაინები, დასავლეთში გაქცეულთა შთამომავლები. ბეორის საგვარეულო ლადროსის მიწას მართავს, ჰალეთის ხალხი ბრეთილის - ტყეს, ხოლო ჰადორის საგვარეულოს ძალაუფლება ვრცელდება დორ-ლომინის ტერიტორიაზე. მოგვიანებით ბელერიანდში ჩნდებიან სხვა ადამიანებიც, კერძოდ - აღმოსავლელები, რომელთა ნაწილი მორგოთთან კავშირშია. ანგბანდის ალყის, უეცარი ცეცხლის ბრძოლის დროს მორგოთი იმარჯვებს. ბეორის საგვარეულო განადგურებულია, ელფთა და ედაინთა რიგებში დიდი დანაკარგია, თუმცა მრავალი სამეფო კვლავ გადარჩენილია, მათ შორის - დორ-ლომინი, სადაც მეფობა ჰურინ თალიონის ხელში გადადის. წიგნის ანონსი დაარქივებული 2007-09-23 საიტზე Wayback Machine. ხშირად დასმული კითხვები დაარქივებული 2014-03-14 საიტზე Wayback Machine. წიგნის ანონსი დაარქივებული 2007-09-15 საიტზე Wayback Machine. (HarperCollins) ინტერვიუ წიგნის შესახებ ადამ ტოლკინთან (ინგლისური ვერსია მოცემულია გვერდის ბოლოს) წიგნის წარდგენა დაარქივებული 2007-03-22 საიტზე Wayback Machine. საიტზე Tolkien-Online.com ↑ ახალი „პორტალი“ ტოლკინის სამყაროში /ინტერვიუ გიორგი გომართელთან ↑ 2.0 2.1 "ბიბლუსი გალერეაში" ჯ. რ. რ ტოლკინის "ჰურინის შვილები" პრეზენტაცია გაიმართა
ჰობიტის ისტორია

ჰობიტის ისტორია (ინგლ. The History of The Hobbit) — ჯონ რონალდ რუელ ტოლკინის „ჰობიტის“ მიხედვით შედგენილი, ორ წიგნიანი კვლევა, რომელშიც შეტანილია წიგნის გამოუცემელი ფრაგმენტები, ორიგინალური რუკები და ტოლკინის მიერ დახატული ილუსტრაციები, ისევე, როგორც სხვა იშვიათი მასალა „ჰობიტის“ თემაზე. კვლევის ავტორია ჯონ რეიტლიფი. პირველ წიგნს ეწოდება „მისტერ ბეგინსი“. აქ შეტანილია „ჰობიტის“ შავი ვარიანტი, კომენტარების თანხლებით. წიგნი გამოვიდა 2007 წლის 4 მაისს. მეორე წიგნს ეწოდება „დაბრუნება ბეგ-ენდში“. აქ შეტანილია ტოლკინის ორიგინალური ხელნაწერები, კომენტარები და დამატებები. ეს წიგნი გამოვიდა 2007 წლის ივლისში. 2011 წელს გამოვიდა ორივე ნაწილი ერთი წიგნის სახით გამოიცა. ვრცელი მიმოხილვა დაარქივებული 2007-12-23 საიტზე Wayback Machine. აუდიო ინტერვიუ ჯონ რეიტლიფთან დაარქივებული 2008-12-30 საიტზე Wayback Machine.
ნოღა (მრავალმნიშვნელოვანი)

ნოღა შეიძლება აღნიშნავდეს: ნოღა - მღვიმე ოდიშის ვაკეზე ნოღა - სოფელი მარტვილის მუნიციპალიტეტში ნოღა - სოფელი წყალტუბოს მუნიციპალიტეტში აგრეთვე ზემო ნოღა — სოფელი სამტრედიის მუნიციპალიტეტში ქვემო ნოღა — სოფელი სამტრედიის მუნიციპალიტეტში
დავითის ვარსკვლავი

დავითის ვარსკვლავი (ებრ. מָגֵן דָּוִד — მაგენ დავიდ, „დავითის ფარი“; იდიშში გამოითქმის როგორც მოგენდოვიდი) — ექვსკუთხა ვარსკვლავის, ჰექსაგრამის ფორმის ემბლემა, სადაც ორი ტოლგვერდა სამკუთხედი ერთმანეთზეა. დავითის ვარსკვლავი გამოსახულია ისრაელის დროშაზე და არის მისი ერთ-ერთი ძირითადი სიმბოლო. ლეგენდის თანახმად, ეს სიმბოლო გამოსახული იყო მეფე დავითის მეომრების ფარებზე, მისი მეორე ვარიანტი პენტაგრამა (ხუთკუთხა ვარსკვლავი), ცნობილია „სოლომონის ბეჭდის სახელით“, თუმცა ამ პენტაგრამების კავშირი მეფე სოლომონის სახელთან (ისევე როგორც ჰექსაგრამის — მეფე დავითთან) დამტკიცებული არ არის და ითვლება შუასაუკუნეების ერთ-ერთ ლეგენდად.
რადაგასტი

რადაგასტ ჟღალი — პერსონაჟი ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში. წიგნებში იგი წარმოდგენილია, როგორც ჯადოსანი და ისტარების ორდენის წევრი. რადაგასტი ჩნდება წიგნებში „ბეჭდის საძმო“, „სილმარილიონი“ და „დაუსრულებელი თხზულებები“. იგი აგრეთვე ნახსენებია რომან „ჰობიტში“. პიტერ ჯექსონის ფილმში „ბეჭდის საძმო“ იგი არ არის ნახსენები, მიუხედავად იმისა, რომ გადაღებებში მონაწილეობდა მსახიობი, რომელსაც მისი როლი უნდა შეესრულებინა. კინოტრილოგიაში „ჰობიტი“ პერსონაჟის როლს ასრულებს მსახიობი სილვესტერ მაკ-კოი. შუახმელეთში რადაგასტი დასახლდა როსგობელში, ბნელტევრის დასავლეთ საზღვართან. ბეორნი, რომელიც იცვლიდა ფორმებს, მას კარგად იცნობდა. ამბობენ, რომ რადაგასტის ქოხი მდებარეობდა ქაროკის და ძველისძველი ტყის გზებს შორის, ბნელტევრის დასავლეთ საზღვართან. რადაგასტი დაუმეგობრდა ცხოველებსა და ფრინველებს, რომლებსაც ესაუბრებოდა. ცხოვრების დიდი ნაწილი მან გაატარა ველურ პირობებში და ელფებსა და ადამიანებს ხშირად არ ეკონტაქტებოდა. მესამე ეპოქის 3018 წელს სარუმანმა მას უბრძანა, მოეძებნა განდალფ რუხი და ეთქვა მისთვის, რომ ახლომახლოში ნაზგულები დახეტიალობენ. რადაგასტი განდალფს შუა ზაფხულის დღეს, მწვანე გზაზე, ბრისთან შეხვდა და გადასცა სარუმანის სიტყვები. განდალფი გაემგზავრა იზენგარდში, ხოლო რადაგასტის მითითებით, არწივებმა ამბები შორს გაავრცელეს, გოლუმის ბნელტევრიდან გაქცევის, ორკებისა და ვარგების და ნაზგულების შესახებ შუახმელეთის მრავალ ადგილას გახდა ცნობილი. არწივი გვაიჰირი კი იზენგარდამდე მიფრინდა და სწორედ მაშინ გადაარჩინა სარუმანის მიერ დაპყრობილი განდალფი. მიუხედავად იმისა, რომ განდალფისთვის რადაგასტის ბუნებასთან კავშირი სასარგებლო აღმოჩნდა, ჩანს, რომ საურონთან ბრძოლისას მას დიდი როლი არ ჰქონია. ამბობენ, რომ შედეგად, მხოლოდ განდალფი „ასრულებდა თავის დავალებას“ ღირსეულად და ამიტომ, სწორედ მას ჰქონდა უფლება, დაბრუნებულიყო უკვდავ მიწებში. შესაძლოა, რადაგასტი სამუდამოდ დარჩა ცხოველთა სამყაროში, მაგრამ მისი ბედი უცნობია. ტოლკინის თქმით, Radagast არის სიტყვა ანდუინთან მოსახლე ადამიანების ენაზე და მისი მნიშვნელობა განმარტებას არ ექვემდებარება. შესაძლოა, იგი უკავშირდება ძველ ინგლისურ ენას. gast-ის მნიშვნელობა იყო სული. rad შესაძლოა, მომდინარეობს სიტყვისგან gerad - ბრძენი ან rudu - ღაჟღაჟა. ამბობენ, რომ არსებობდა სლავური ღვთაება რადაგასტი - მოგზაურთა ღვთაება და სტუმართმოყვარეობის მფარველი. მისი სახელი მომდინარეობს ძველი სლავური სიტყვისგან raditi - მოვლა, პატრონობა, ზრუნვა და gost - სტუმარი, უცნობი. სახელი Aiwendel ნიშნავს ფრინველთა მეგობარს (ქუენიურად) - aiwe (ფრინველები) და დაბოლოება -nil / -ndil (მეგობარი). სარუმანმა მას უხეშად უწოდა ფრინველთგამწვრთნელი, რადაგასტ არარაობა და რადაგასტ ბრიყვი. რადაგასტი — საიტზე Tolkien Gateway
მთიულთუბანი

მთიულთუბანი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში, ახალციხის თემში. მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე თეძმის (მტკვრის მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 890 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 22 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 48 ადამიანი. ბრილისი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 674. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
გომი (კასპის მუნიციპალიტეტი)

გომი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში. ადმინისტრაციული ერთეულის ცენტრი (სოფლებიი: გომი, ბორტა, ნიაბი). მდებარეობს მდინარე მტკვრის მარჯვენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 550 მეტრზე. კასპიდან დაშორებულია 13 კილომეტრით. პირველად იხსენიება XIV საუკუნეში. 1398 წელს მეფე ალექსანდრემ შეწირულობა განუახლა სვეტიცხოველს. 1559 წელს მეფე სიმონმა გომის შეწირულობისა და თარხნობის წიგნი განუახლა სვეტიცხოველს. 1561 წელს მან გომი სამოურავოდ გადასცა პაპუნა მაღალაძეს. 1619 წელს კათოლიკოსმა ქრისტეფორემ გომი გიორგი მიწობლიძეს უბოძა სამოურავოდ, ხოლო 1624 წელს — მაღალაძეებს. 1691 წელს ნიკოლოზ კათოლიკოსმა გომში დადგა მარანი და საწნახელი. 1692 წელს ერეკლე I-მა გომი სამოურავოდ რევაზ მაღალაძეს გადასცა. XVII საუკუნეში გომს ეწერა 31 სახასო მოლაშქრე. ვახუშტი ბატონიშვილი (XVIII ს.) გომს მოიხსენიებს თეძმის ხეობის სოფელთა სიაში. გომში არის გვიანდელი ფეოდალური ხანის ციხე, მარიდაანთ კოშკი და ნათლისმცემლის ეკლესია. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 884 ადამიანი. გომის მარიდაშვილების მარანი სოფიო მარიდაშვილის სახლი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 214. გვასალია ჯ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 92-93. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990, გვ.147-148 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ბახიოთი

ბახიოთი — სოფელი საჩხერის მუნიციპალიტეტში (არგვეთის თემი), მდებარეობს იმერეთის მაღლობზე, მდინარე ლაშურის (ყვირილის მარცხენა შენაკადი) სათავეში. ზღვის დონიდან 860 მეტრი, საჩხერიდან 12 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 246 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 255. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
გორისა

გორისა — სოფელი საჩხერის მუნიციპალიტეტში, ადმინისტრაციული ერთეულის ცენტრი (სოფლები: გორისა, გამოღმა არგვეთი). მდებარეობს ჭიათურის პლატოზე, მდინარე ფრონის (ყვირილის აუზი) სათავეში, ზღვის დონიდან 820 მ, საჩხერიდან 10 კმ დაშორებით. სოფელში არის საჯარო სკოლა. წერილობით წყაროებში გორისა პირველად XVII საუკუნეში მოიხსენიება. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1087 ადამიანი. სოფელში დაიბადნენ: გიორგი წერეთელი — ქართველი მწერალი და პუბლიცისტი. ივანე გომართელი — ექიმი, პოლიტიკოსი, საზოგადო მოღვაწე, საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრი. ირაკლი წერეთელი — პოლიტიკოსი, საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრი. მალხაზ აბდუშელიშვილი — ქართველი ანთროპოლოგი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 113. დვალაშვილი გ., საჩხერის მუნიციპალიტეტი, თბ., 2018, გვ., 66-68 ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II ↑ დვალაშვილი გ., საჩხერის მუნიციპალიტეტი, თბ., 2018, გვ., 67
ბაჯითი

ბაჯითი — სოფელი საჩხერის მუნიციპალიტეტში (სარეკის თემი). მდებარეობს რაჭის ქედის სამხრეთი შტოქედის დაბოლოებაზე, საჩხერის ქვაბულის დასავლეთ კიდეზე. მდინარე ჯრუჭულის (ყვირილის მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 640 მეტრი, საჩხერიდან 5 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 520 ადამიანი. სოფლის მოსახლეობა ძირითადად აწარმოებს სიმინდს და ლობიოს. სოფელში ასევე მისდევენ მევენახეობას (გავრცელებული ჯიშებია ციცქა, ცოლიკოური, ქვიშხური, ძელშავი). სოფელში არის კვარციანი ქვიშის კარიერი. სოფელში არის შუა საუკუნეების სამების ერთნავიანი ეკლესია. ეკლესიაზე არის ცხრასტრიქონიანი ლაპიდარული წარწერა, რომელიც ნუსხურითაა შესრულებული. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 257. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II ↑ ა/ო მწვანე ალერნატივა[მკვდარი ბმული] ↑ ბოჭორიძე გ. იმერეთის ისტორიული ძეგლები. თბილისი, 1995, გვ.216-218.
დარყა

დარყა — სოფელი საჩხერის მუნიციპალიტეტში (ჭალის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს იმერეთის პლატოზე, მდინარე ყვირილის მარცხენა ნაპირზე, ზღვის დონიდან 590 მ-ზე. საჩხერიდან დაშორებულია 13 კმ-ით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 415 ადამიანი. მთავარი სტატია: ჭაბუკმთა. სოფლის ტერიტორიაზეც არის ჭაბუკმთის ნამოსახლარი. შუა საუკუნეებში ჭაბუკმთა დიდი დაბა იყო, რასაც ადასტურებს მის ტერიტორიაზე შემონახული 3 დარბაზული ეკლესია. მათგან ძლიერ დაზიანებულია „ბერეკლესია“, შედარებით უკეთ შემონახულია წმინდა გიორგის დარბაზული ეკლესია (ვარაუდით VIII-IX სს.). მესამე ეკლესია, „საღმრთო საყდარი“, ერთიანად დანგრეულია, მის ტერიტორიაზე გადარჩენილია მოჩუქურთმებული სვეტები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 388. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 375. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
დრბო

დრბო — სოფელი საჩხერის მუნიციპალიტეტში (ჭალის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს მდინარე ყვირილის მარჯვენა ნაპირზე, ზღვის დონიდან 600 მ-ზე, საჩხერიდან 12 კმ-ში. სოფელში არის XVI საუკუნის ბეთლემის ღვთისმშობლის ეკლესია (ყველაწმინდის ეკლესია). 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 43 ადამიანი. სოფელში, მთაზე, დგას ბეთლემის ღვთისმშობლის ეკლესია (ყველაწმინდის ეკლესია). ეკლესია ძლიერ დაზიანებულია (კამარა ჩამოქცეულია, პერანგის დიდი ნაწილი ჩამოცლილი). გეგმით ერთნავიანია, გაბრტყელებული აფსიდით. დასავლეთის შესასვლელის თავზე შემორჩენილია ასომთავრული წარწერა, რომლის მიხედვით ეკლესია აბაშ აბაშიძეს აუგია 1510 წელს მისი მეუღლის — ჩიჟავაძის ასულ კეკლუცას სულის მოსახსენიებლად. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 634. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. ბერიძე ვ. XVI-XVIII საუკუნეების ქართული საეკლესიო ხუროთმოძღვრება.-თბ.,1994.-გვ.169-171. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
დუნთა

დუნთა — სოფელი საჩხერის მუნიციპალიტეტში (ჩიხის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს რაჭის ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე დუნთურას (ყვირილის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირებზე, ზღვის დონიდან 600 მ-ზე, საჩხერიდან 3 კმ-ში. დუნთაში არის მარმარილოს საბადო. სოფელი პირველად იხსენიება XV საუკუნის შუა წლებში დამოწმებულ გიორგი მეფის სიგელში. დუნთაში შემორჩენილია მთავარანგელოზის ერთნავიანი ეკლესია. XIX საუკუნეში იგი გადაუკეთებიათ და გაუდიდებიათ. სოფლის ჩრდილოეთით მაღალ გორაკზე, გორიჯვრის გვიანდელი შუა საუკუნეების ერთნავიანი ეკლესიის ნანგრევებია, ეკლესია ნაშენია თლილი ქვითა და კირით. ინტერიერში შემორჩენილია მოხატულობის ფრაგმენტები. სახელწოდება უკავშირდება გორიდან ჩამოიტანეს ვერცხლის დიდ ჯვარს. დუნთის სამხრეთით აღმართულია მოდინახეს ციხე. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 133 ადამიანი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 511. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ბინიამინ ნეთანიაჰუ

ბინიამინ „ბიბი“ ნეთანიაჰუ (ებრ. בִּנְיָמִין "בִּיבִּי" נְתַנְיָהו‎, დ. 21 ოქტომბერი, 1949, თელ-ავივი) — ისრაელის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე; კონსერვატიული პარტია ლიკუდის ლიდერი (1993-1999 და 2005-დან), ისრაელის პრემიერ-მინისტრი (1996-1999 და 2009-დან). ის არის პირველი და დღემდე ერთადერთი ისრაელის პრემიერ-მინისტრი, რომელიც ისრაელის სახელმწიფოს დაფუძნების შემდეგ დაიბადა. იყო ფინანსთა მინისტრი 2003-დან 2005 წლის 9 აგვისტომდე, როდესაც ის არიელ შარონის ღაზადან გამოსვლის გეგმის პროტესტის ნიშნად გადადგა. 2006-2009 წლებში კნესეტში ოპოზიციის ოფიციალური ლიდერი. 2007 წლის აგვისტოში პარტიის არჩევნებში მოშე ფეიგლინის დამრცხებით პარტიის ხელმძღვანელის პოსტი შეინარჩუნა. ოფიციალური საიტი ბინიამინ ნეთანიაჰუ — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ბინიამინ ნეთანიაჰუ — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბინიამინ ნეთანიაჰუ
დუისი

დუისი — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში. ადმინისტრაციული ერთეულის ცენტრი (სოფლები: დუისი, წინუბანი). მდებარეობს პანკისის ხეობაში, მდინარე ალაზნის მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 640 მ-ზე, ახმეტიდან 16 კმ-ში]. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2 354 ადამიანი. დუისის ტერიტორიაზეა ზემო ალაზნის სარწყავი სისტემის სათავე ნაგებობა. დუისის ტერიტორია ერთ-ერთი უძველესი დასახლებაა პანკისის ხეობაში. თავდაპირველი მოსახლეობისაგან დაიცალა XVIII საუკუნის II ნახევარში, ლეკიანობის დროს. კვლავ მოშენდა XIX საუკუნის შუა წლებში და ამჟამად ქისტებითაა დასახლებული. გადმოცემით, სოფლის სახელწოდებაც ქისტი მოახალშენე დუის სახელიდან მომდინარეობს. რუსეთის გენერალური შტაბის ხუთვერსიანი რუკისა და XIX საუკუნის კამერალური აღწერის მიხედვით, დუისის მეორე სახელწოდება იყო პანკისი. დუისში დგას 1902 წელს აგებული მეჩეთი, რომლის მინარეთის ფასადი აგურში გამოყვანილი ორნამენტებითაა შემკული. აქვეა 2002 წელს აშენებული ახალი, ე. წ. დიდი მეჩეთი. სოფლის აღმოსავლეთით შერმოჩენილია გვიანდელი შუა საუკუნეების ორი დარბაზული ეკლესია: საყდრისთავისა და ღვინეთის. მუსხელიშვილი დ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 504. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016.
დუმასტური

დუმასტური — სოფელი ახმეტის მუნიციპალიტეტში (ხალაწნის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს პანკისის ხეობაში, მდინარე ალაზნის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 680 მ-ზე, ახმეტიდან 24 კმ-ში. პირველად ისტორიულ წყაროებში მოიხსენიება XVIII საუკუნეში. აქ ერთი გვარის ხალხი — ონანაშვილები ცხოვრობდა. XX საუკუნის დასაწყისში სოფელში ოსები ჩამოსახლდნენ. დუმასტურის აღმოსავლეთით 400 მ-ზე შემორჩენილია ფეოდალური ხანის თავდაცვითი კომპლექსის (კოშკი, გალავანი და მთავარანგელოზის ეკლესია) ნანგრევები. სოფლის დასავლეთით დგას დარბაზული ეკლესია, რომელიც თითქმის მთლიანად დანგრეულია. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 286 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 651. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მარგოშვილი ლ., პანკისის ხეობა, თბ., 2002, გვ. 41. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
არგოხი

არგოხი — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში, (მაღრაანის თემი). მდებარეობს მდინარე მაჭარეულის (ალაზნის მარცხენა შენაკადი) მარცხენა მხარეზე. ზღვის დონიდან 500 მეტრი, ახმეტიდან 23 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 224 ადამიანი. არგოხის ეკლესია არგოხის კოშკი არგოხის მთავარანგელოზის ეკლესია არგოხის ყველაწმინდის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 557-558. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 17. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ალავერდი (ახმეტის მუნიციპალიტეტი)

ალავერდი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, კახეთის მხარის ახმეტის მუნიციპალიტეტში, ოჟიოს თემში. მდებარეობს მდინარე ალაზნის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 430 მეტრზე, ახმეტიდან დაშორებულია 25 კილომეტრით. სოფელში დგას ალავერდის მონასტერი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 141 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 260. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 15. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
არაშენდა (ახმეტის მუნიციპალიტეტი)

არაშენდა — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში (ქისტაურის თემი), მდებარეობს მდინარე ხოდაშნისხევისა და ღურულას შორის, თელავი-ახმეტის გზატკეცილზე. ზღვის დონიდან 600 მეტრი, ახმეტიდან 15 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 123 ადამიანი. არაშენდის ეკლესია არაშენდის ღვთისმშობლის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 546. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 17. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ბაბანეური

ბაბანეური — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში (ქვემო ალვანის თემი), მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, ბაბანეურის (ალაზნის შენაკადი) მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 520 მეტრი, ახმეტიდან 21 კილომეტრი. სოფელში არის ბაბანეურის სახელმწიფო ნაკრძალის განყოფილება. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 137 ადამიანი. ბაბანეურის ღვთაების ეკლესია ბაბანეურის ღვთისმშობლის ეკლესია ბაბანეურის წამებულის ეკლესია ბაბანეურის წმინდა მარინეს ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 117. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.