ბრძოლა ულსანთან

ბრძოლა ულსანთან (იაპონ. 蔚山沖海戦, Urusan'oki kaisen; რუს. Бой в Корейском проливе, Boi v Koreiskom prolive) — საზღვაო კონფლიქტი, ასევე ცნობილი როგორც იაპონიის ზღვის ბრძოლა ან კორეის სრუტის ბრძოლა, რომელიც გაიმართა 1904 წლის 14 აგვისტოს. ბრძოლა რუსეთ-იაპონიის ომის დროს, ყვითელი ზღვის ბრძოლიდან ოთხ დღეში მოხდა რუსეთის საიმპერატორო საზღვაო ძალების კრეისერებსა და იაპონიის იმპერიულ საზღვაო ფლოტებს შორის. რუსეთ-იაპონიის ომის დასაწყისში, რუსეთის წყნარი ოკეანის ფლოტის დიდი ნაწილი ბლოკირებული იყო პორტ არტურის საზღვრებში იაპონიის იმპერიული საზღვაო ძალების მიერ. თუმცა, რუსეთის საზღვაო ბაზა ვლადივოსტოკში, მიუხედავად იმისა, რომ 1904 წლის მარტში დაბომბეს იაპონური ესკადრის მიერ ვიცე-ადმირალ დევა შიგეტოს მეთაურობით, ძირითადად დაუზიანებელი დარჩა. ვლადივოსტოკში განლაგებული იყო გარნიზონი, რომელიც შედგებოდა მსუბუქი კრეისერი Bogatyr და დამხმარე კრეისერი Lena და უფრო ძლიერი ვლადივოსტოკის დამოუკიდებელი კრეისერული ესკადრა, რომელიც შედგებოდა ჯავშან კრეისერებისგან Rossia, Rurik და Gromoboi . ეს ძალა იმყოფებოდა კონტრადმირალ კარლ იესენის მეთაურობით 1904 წლის 15 მარტიდან 12 ივნისამდე, ვიცე-ადმირალ პეტრ ბეზობრაზოვი 1904 წლის 12 ივნისიდან 16 ოქტომბრამდე და კვლავ იესენიდან 1904 წლის 15 ოქტომბრიდან ომის დასრულებამდე. At the start of the Russo-Japanese War, the bulk of the Russian Pacific Fleet was blockaded within the confines of Port Arthur by the Imperial Japanese Navy. However, the Russian subsidiary naval base at Vladivostok, although shelled by a Japanese squadron under the command of Vice Admiral Dewa Shigetō in March 1904, remained largely undamaged. Located at Vladivostok was a garrison force consisting of the light cruiser Bogatyr and auxiliary cruiser Lena and a stronger Vladivostok Independent Cruiser Squadron consisting of the armored cruisers Rossia, Rurik, and Gromoboi. This force was under the command of Rear Admiral Karl Jessen from 15 March – 12 June 1904, Vice Admiral Petr Bezobrazov from 12 June – 16 October 1904 and from Jessen again from 15 October 1904 until the end of the war.[1] ვლადივოსტოკის დამოუკიდებელმა კრეისერულმა ესკადრონმა სულ ექვსი გაფრენა განახორციელა ვლადივოსტოკიდან კომერციული დარბევისთვის 1904 წელს და ჩაძირა სულ 15 ტრანსპორტი. პირველი რეიდი იყო 9-დან 14 თებერვლამდე იაპონიის სანაპიროზე, რომელშიც ერთი ტრანსპორტი ჩაიძირა. მეორე იყო 24 თებერვლიდან 1 მარტამდე კორეის სანაპიროზე ყოველგვარი შედეგის გარეშე. თუმცა, მესამე დარბევის დროს, 23-დან 27 აპრილამდე, რუსულმა ესკადრილიამ ჩასაფრებულ იქნა იაპონური ჯარის ტრანსპორტი, რომელიც უახლოვდებოდა გენსანს კორეაში, რამაც მნიშვნელოვანი ზიანი მიაყენა. მეოთხე დარბევამ 12-დან 19 ივნისამდე ჩაძირა რამდენიმე ტრანსპორტი ცუშიმას სრუტეში, რასაც ეწოდა " <i id="mwKw">ჰიტაჩი მარუს</i> ინციდენტი " და შედეგად დაიჭირეს ბრიტანული ტრანსპორტი, ალანთაუნი . ამას მოჰყვა მეხუთე დარბევა 28 ივნისიდან 3 ივლისამდე, ისევ ცუშიმას სრუტეში, რომელშიც დაიპყრო ბრიტანული ტრანსპორტი ჩელტენჰემი . საბოლოოდ, 17 ივლისიდან 1 აგვისტოს ჩათვლით, რუსეთის ესკადრილიამ დაარბია იაპონიის წყნარი ოკეანის სანაპირო, ჩაძირა ერთი ბრიტანული და ერთი გერმანული სატვირთო გემი. ამ ოპერაციების შედეგად, იაპონელები იძულებულნი გახდნენ დაენიშნათ IJN მე-2 ფლოტი ვიცე-ადმირალ კამიმურა ჰიკონოჯოს მეთაურობით მნიშვნელოვანი რესურსებით, რათა დაედგინათ და გაენადგურებინათ რუსული ესკადრილია. რამიმურას რამდენჯერმე ამის გაკეთებამ იაპონიაში მნიშვნელოვანი უარყოფითი საზოგადოებრივი კომენტარი გამოიწვია. 1904 წლის 11 აგვისტოს ნაშუადღევს ვლადივოსტოკში პირველი წყნარი ოკეანის ესკადრის დეპეშა მივიდა 1904 წლის 11 აგვისტოს შუადღისას, სადაც ნათქვამია, რომ ადმირალმა ვილგელმ ვიტგეფტმა გადაწყვიტა იაპონიის ბლოკადის გარღვევა და ამიტომ ვიცე-ადმირალ იესენს დაევალა ვლადივოსტოკის კრეისერების ესკადრის გადაყვანა. დახმარება. თუმცა, უკვე 1904 წლის 5 აგვისტოს, ვიტგეფტისგან მიიღეს დეპეშა, რომელშიც ნათქვამია, რომ განზრახვა დაეღუპა პორტ არტურთან ერთად, ამიტომ ვლადივოსტოკის კრეისერებს დრო დასჭირდათ მოქმედებისთვის მოსამზადებლად. ნაოსნობის დაგვიანების გამო, მცირე იმედი არსებობდა, რომ შეგვეძლო წყნარი ოკეანის პირველი ესკადრილიის დახმარება ცუშიმას სრუტეების კრიტიკულ გადასასვლელში; თუმცა, იმ ვარაუდით, რომ ვიტგეფტი წარმატებული იქნებოდა, ორი ესკადრილია გეგმავდა პაემანს იაპონიის ზღვაში . ვლადივოსტოკის კრეისერული ესკადრის ხომალდები ჩამოყალიბდნენ ხაზთან 4 nautical miles (7.4 kм) ინტერვალით . და გაემართა სამხრეთისკენ 14 knots (26 km/h), პორტ არტურის ესკადრილიის დათვალიერების საათობრივი მოლოდინში. თუმცა, პორტ არტურის ესკადრილია მეორე დილისთვის არ იყო დანახული. როდესაც ვლადივოსტოკის კრეისერების ესკადრონი ბუსანს მიუახლოვდა, იესენმა ურჩია თავის კაპიტანებს, რომ არ აპირებდა ცუშიმას სრუტის გავლას და უბრძანა ესკადრილიას დაბრუნებულიყო ვლადივოსტოკში. იაპონიის მე-2 ფლოტი ადმირალ კამიმურას მეთაურობით შედგებოდა ოთხი ჯავშნიანი კრეისერისგან Izumo, Azuma, Tokiwa, Iwate და ორი დაცული კრეისერი Naniwa და Takachiho . იაპონიის ესკადრილიამ წინა ღამის სიბნელეში ძალიან ახლოს გაიარა რუსულ ესკადრილიასთან საპირისპირო კურსებზე, მაგრამ არცერთმა არ იცოდა მეორე. 1904 წლის 14 აგვისტოს 01:30 საათიდან კამიმურა ბრუნდებოდა თავისი ღამის საპატრულო უბნიდან იმ კურსზე, რომელმაც იგი პირდაპირ რუსულ ესკადრილიაში მიიყვანა. როდესაც იესენმა ბრუნი დაიწყო ვლადივოსტოკში, მან დაინახა ოთხი იაპონური ჯავშანტექნიკა. სიტუაცია იდეალური იყო იაპონური მხარისთვის. გათენდა ზაფხულის მშვენიერი დღე და მტერი ვლადივოსტოკიდან რამდენადაც შესაძლებელი იყო იაპონიის ზღვაში ყოფნა, იაპონური ესკადრა რუსებსა და მათ შორეულ ბაზას შორის იყო. 1904 წლის 14 აგვისტოს 05:20 საათზე ფლოტები დაიხურა 7,800 metres (8,500 yd) და იაპონელებმა პირველმა გახსნეს ცეცხლი. გაურკვეველი მიზეზების გამო, კამიმურამ უბრძანა ცეცხლის კონცენტრირება რურიკზე, რუსული სვეტის უკანასკნელი და სუსტი. ორჯერ დაექვემდებარა დაბომბვას, რომელიც განხორციელდა მისი ძლიერი თანამებრძოლების მიმართ, რურიკმა მოკლე დროში დაკარგა ოფიცრების უმეტესობა და, მიუხედავად იმისა, რომ უკიდურესად დაზიანებული იყო, დარჩა წყალში, გადარჩენილთა რიცხვი მცირდებოდა, რომელიც აგრძელებდა დარჩენილი რამდენიმე იარაღის სროლას ბოლომდე, გალანტურად. კლასიკური გმირობის ჩვენება, რომელმაც იაპონელების აღფრთოვანება მოიპოვა. აღმოსავლეთის მიმართულებით იაპონურმა გემებმა რამდენიმე დარტყმა მიიღეს, მაგრამ არაფერი შეედრება იმას, რაც მათ მიაყენეს. ვარაუდობდნენ, რომ როდესაც რუსები დაშორდნენ, კამიმურა უფრო დაახლოებდა მის უპირატესობას. აუხსნელად, ეს არ მოხდა. კამიმურა უცნაურად ატარებდა თავის კურსს რუსეთის შემობრუნების დროს და როდესაც მან უბრძანა თავის ძალებს შებრუნებულიყვნენ რამდენიმე წუთის შემდეგ, ეს იყო ახალი დარტყმა, რომელიც რეალურად ახანგრძლივდა, ვიდრე ავიწროებდა დიაპაზონს. დარჩენილი რუსული კრეისერები ცდილობდნენ რურიკის დაფარვას, მაგრამ მზარდი ზარალის გამო, იესენმა გადაწყვიტა 08:30 საათზე გაენადგურებინა რურიკი და გადაერჩინა მისი სხვა გემები ვლადივოსტოკისკენ დაბრუნებით. იაპონური კრეისერები გარკვეული პერიოდის განმავლობაში მისდევდნენ და სროლა გაგრძელდა, უფრო მეტი დაზიანებით რუსული კრეისერები და მცირე დაზიანებით ივატე და აზუმა . რუსები იაპონელებზე ბევრად უარეს მდგომარეობაში იყვნენ, მაგრამ კამიმურამ კიდევ ერთი საკამათო გადაწყვეტილება მიიღო: მხოლოდ სამი საათის დევნის შემდეგ, ჯერ კიდევ ღია ზღვაში ყოფნისას და იაპონურ კრეისერებსა და ვლადივოსტოკს შორის, 11 საათზე, დღისით გრძელი ორთქლით. 15 მან შეწყვიტა დევნა და უკან დაბრუნდა ბუსანისკენ. მიუხედავად იმისა, რომ კამიმურამ ვერ გაანადგურა დარჩენილი ორი რუსული კრეისერი, იგი იაპონიაში გმირად შეაფასეს. მიუხედავად იმისა, რომ სამი რუსული კრეისერიდან ორი გაიქცა, მათი დაზიანება იმაზე მეტი იყო, ვიდრე ვლადივოსტოკის შეზღუდული სარემონტო ობიექტებს შეეძლოთ, და ვლადივოსტოკის კრეისერების ესკადრილიამ აღარასოდეს დაემუქრა იაპონიის გემებს. იმპერიული რუსეთის საზღვაო ძალების თვალსაზრისით, რურიკი გაანადგურეს მისმა ეკიპაჟმა და არა ადმირალ იესენის გადაწყვეტილებით. რურიკს ჭურვი მოხვდა უიარაღო ღერძში და საჭის მექანიზმი განადგურდა, რის შედეგადაც მისი საჭე ამაღლებულ მდგომარეობაში იყო. ასე რომ, რურიკის მაქსიმალური სიჩქარე მნიშვნელოვნად შემცირდა და მისი მართვა უნდა შესრულებულიყო მისი თითოეული პროპელერის ბრუნვის შემცირებით. ჯესენმა წარმატებით გადააგდო ოთხივე იაპონური ჯავშანტექნიკა და იმედოვნებდა, რომ რურიკი შეძლებდა ნანივას და ტაკაჩიჰოს წინააღმდეგ დადგომას. თუმცა, რურიკის მდგომარეობა საკმაოდ მძიმე იყო. მოკლეს პირველი რანგის კაპიტანი ტრუსოვი, მისი მეთაური და ყველა უფროსი ოფიცერი. ბოლოს, ლეიტენანტმა ივანოვმა (მეთაურში მეცამეტე) ბრძანა რურიკის დახოცვა. როსიამ და გრომობოიმ წარმატებით მოიგერიეს კამიმურას კრეისერების შეტევა დიდი ზიანის მიყენების ფასად, მაგრამ IRN მეზღვაურებმა, სანამ ჯერ კიდევ ცეცხლის ქვეშ იყვნენ, შეძლეს მთავარი 203 millimetres (8 in) -ის შეკეთება. იარაღები და განაგრძეთ მათთან ჩართვა. რუსული კრეისერების სროლის მზარდი სიჩქარის წინაშე და მისი საბრძოლო მასალის თითქმის ამოწურული, ადმირალმა კამიმურამ გადაწყვიტა შეწყვიტოს დევნა. რუსების ძალიან მძიმე მსხვერპლი ბრძოლაში ორი ფაქტორის შედეგი იყო: იაპონური ჭურვების აფეთქება იყო პიკრინის მჟავა (ტრინიტროფენოლი), რომელიც აფეთქებისას ჭურვებს აქცევდა ფრაგმენტებად. გარდა ამისა, რუსულ ხომალდებს არ ჰქონდათ დამცავი იარაღის ფარები ეკიპაჟებისთვის. ↑ 1.0 1.1 Kowner, Historical Dictionary of the Russo-Japanese War, p. 412. ↑ Westwood, Russia Against Japan, p. 90. ბრუკი, პიტერი, "ჯავშნიანი კრეისერი დაჯავშნული კრეისერის წინააღმდეგ, ულსანი, 1904 წლის 14 აგვისტო", სამხედრო ხომალდში 2000–2001, კონვეის საზღვაო პრესა,ISBN 0-85177-791-0 0-8108-4927-5 0887061915 უორნერი, დენისი და პეგი (1974). ტალღა მზის ამოსვლისას: რუსეთ-იაპონიის ომის ისტორია, 1904–1905 წწ . Ნიუ იორკი. მელნიკოვი რ. М. «Рюрик» был первым. - Л.: Судостроение, 1989 წ. (მელნიკოვი RM The Rurik იყო პირველი, ლენინგრადი, Sudostroenie Publishing Company, 1989) რუსეთ-იაპონიის ომის კვლევის საზოგადოება New York Times-ის სტატია 1905 წლის 19 აგვისტო