laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
საფეხბურთო რეკორდები იტალიაში

სტატიაში მოყვანილია საფეხბურთო რეკორდები იტალიაში. 34, იუვენტუსი 7, იუვენტუსი (2011–12 სეზონიდან 2017–18 სეზონის ჩათვლით) 86, ინტერი 60, ბრეშა 2 გუნდიანი საფინალო რაუნდი (გამარჯვება - 2 ქულა) 1928–29 4, ბოლონია 6 გუნდი საფინალო რაუნდი (გამარჯვება - 2 ქულა) 1926–27 14, ტორინო 8 გუნდი საფინალო რაუნდი (გამარჯვება - 2 ქულა) 1927–28 - 1945–46 22, ტორინო 1945–46 16 გუნდი (გამარჯვება - 2 ქულა) 1934–35-დან 1942–43-მდე - 1967–68-დან 1987–88-მდე 51, იუვენტუსი 1976–77 18 გუნდი (გამარჯვება - 2 ქულა) 1929–30-დან 1933–34-მდე - 1952–53-დან 1966–67-მდე - 1988–89-დან 1993–94-მდე 58, ინტერი 1988–89 18 გუნდი (გამარჯვება - 3 ქულა) 1994–95-დან 2003–04-მდე 82, მილანი 2003–04 20 გუნდი (გამარჯვება - 2 ქულა) 1946–47 - 1948–49-დან 1951–52-მდე 63, ტორინო 1946–47 20 გუნდი (გამარჯვება - 3 ქულა) 2004–05-დან დღემდე 102, იუვენტუსი 2013–14 21 გუნდი (გამარჯვება - 2 ქულა) 1947–48 65, ტორინო 17, ინტერი, 2006–07 15, იუვენტუსი, 2015–16 13, ნაპოლი, 2016–17-დან 2017–18-მდე 13, იუვენტუსი, 2013–14-დან 2014–15-მდე 12, იუვენტუსი, 2013–14 და 2017–18 11, რომა, 2005–06 და 2012–13-დან 2013–14-მდე 10, იუვენტუსი, 1931–32 და 2015–16 10, მილანი, 1950–51 და 1989–90 10, ბოლონია, 1963–64 10, ნაპოლი, 2017–18 33, იუვენტუსი, 2015–16-დან 2016–17-მდე 10, რომა, 2013–14 8, ნაპოლი, 2017–18 5, იუვენტუსი, 2014–15 33, იუვენტუსი, 2013–14 (38 მატჩიდან) 30, ინტერი, 2006–07 (38 მატჩიდან) 30, იუვენტუსი, 2017–18 (38 მატჩიდან) 29, იუვენტუსი, 2015–16 და 2016–17 (38 მატჩიდან) 29, ტორინო, 1947–48 (40 მატჩიდან) 28, მილანი, 2005–06 (38 მატჩიდან) 28, რომა, 2016–17 (38 მატჩიდან) 28, ნაპოლი, 2017–18 (38 მატჩიდან) 27, ინტერი, 1950–51 (38 მატჩიდან) 19, იუვენტუსი, 2013–14 (19 მატჩიდან) 1525, იუვენტუსი 1404, ინტერი 1341, მილანი 1170, რომა 1054, ფიორენტინა 4881, იუვენტუსი 4769, ინტერი 4569, მილანი 4095, რომა 3683, ფიორენტინა 94, ნაპოლი, 2016–17 58, მილანი, 1990–91 დან 1992–93 (26 მაისი 1991, 0–0 პარმას წინააღმდეგ; 21 მარტი 1993, 0–1 პარმას წინააღმდეგ) 49, იუვენტუსი, 2010–11 დან 2012–13 (22 მაისი 2011, 2–2 ნაპოლის წინააღმდეგ; 3 ნოემბერი 2012, 1–3 ინტერის წინააღმდეგ) 16 გუნდი 30, პერუჯა, 1978–79 18 გუნდი 34, მილანი, 1991–92 20 გუნდი 38, იუვენტუსი, 2011–12 ჯანლუიჯი ბუფონი (ყველა იუვენტუსში) ცხრილში მოცემულია იტალიური გუნდების ტიტულები იტალიის, უეფასა და ფიფას ტურნირებში მუქ ფერში მოცემულია, კონკრეტულ გათამაშებაში ყველაზე მეტჯერ გამარჯვებული. ასევე 1944 წელს Alta Italia Championship – უკეთ ცნობილი როგორც ომის ჩემპიონატში (War Championship), გაიმარჯვა სპეციამ (ერთადერთხელ ჩატარებული ჩემპიონატი). მოგვიანებით, 2000 წელს იტალიის ფეხბურთის ფედერაციამ ომის ჩემპიონატი სცნო, როგორც სერია A-ს ექვივალენტი. ↑ იუვენტუსს იტალიის ფეხბურთის ფედერაციის გადაწყვეტილებით, კალჩოპოლის სკანდალის გამო ჩამოერთვა 2 სკუდეტო (2004–05, 2005–06 წლების სეზონებში). ↑ „Italy - Serie A All-Time Table 1929/30-2016/17“. rsssf.com. ციტირების თარიღი: 8 ივლისი 2017. ↑ „Serie A Most goals in a season (Individual Team)“. statbunker.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-01-07. ციტირების თარიღი: 26 მაისი 2018. ↑ „Italy - All-Time Topscorers in Serie A“. rsssf.com. ციტირების თარიღი: 8 ივლისი 2017. ↑ „Italy - All-Time Most Matches Played in Serie A“. rsssf.com. ციტირების თარიღი: 8 ივლისი 2017.
გრენლანდიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები

გრენლანდიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები წარმოადგენს გრენლანდიას საერთაშორისო ტურნირებზე და შეხვედრებზე ფეხბურთში. ნაკრების კონტროლს და ხელმძღვანელობას ახორციელებს გრენლანდიის ფეხბურთის ასოციაცია. ჩამოყალიბდა 1971 წელს. გრენლანდია არის ConIFA-ს წევრი, რომელშიც ერთიანდებიან ფიფა-ს მიერ უარყოფილი ქვეყნების ფეხბურთის ფედერაციები, შესაბამისად მონაწილეობას ღებულობს მის მიერ მოწყობილ ტურნიერებში. პირველი მატჩი გრენლანდიის საფეხბურთო ნაკრებმა ითამაშა ფარერის კუნძულების წინააღმდეგ, რომელშიც 6-0 დამარცხდა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: გრენლანდიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2014-01-06 საიტზე Wayback Machine. ოფიციალური მატჩების სია დაარქივებული 2014-01-06 საიტზე Wayback Machine. გრენლანდიის ფეხბურთი ↑ Hansen, Nukappiaaluk. Country coaches in football for A-national teams for men and women has taken teams to the Island Games in 2015, which takes place in Jersey Danish. sermitsiaq.ag. ციტირების თარიღი: 8 ივნისი 2015.
Sting: The Videos

Sting: The Videos — ინგლისელი მუსიკოს სტინგის 1988 წლის კომპილაციური ვიდეო ალბომი. მასში შეტანილია მუსიკოსის იმ დროისთვის ორი ალბომის The Dream of the Blue Turtles და Nothing Like the Sun სიმღერების ოფიციალური ვიდეოები. კომპილაცია გამოვიდა ლაზერული დისკის, ვიდეო-დისკის და VHS ფორმატებში. „If You Love Somebody Set Them Free“ „Fortress Around Your Heart“ „Love Is The Seventh Wave“ „Russians“ „Bring On the Night“ (ამავე სახელწოდების საკონცერტო ალბომიდან და ფილმიდან) „We'll Be Together“ „Be Still My Beating Heart“ „Englishman In New York“ „Fragile“ „They Dance Alone (Gueca Solo)“ Sting: The Videos საიტზე Discogs (გამოცემების სია)
ტაილერ პოუზი

ტაილერ გარსია პოუზი (დ. 18 ოქტომბერი, 1991, სანტა-მონიკა, კალიფორნია, აშშ) — მსახიობი, მუსიკოსი, პროდიუსერი და რეჟისორი. ყველაზე მეტად ცნობილია MTV-ის ტელესერიალ „თინეიჯერ მგელში“ განსახიერებული სკოტ მაკ-კოლის როლით. დედამისი იყო სინდი გარსია პოუზი, ხოლო მამა - ჯონ პოუზი. დედა გარდაიცვალა 2014 წელს და „თინეიჯერი მგლის“ მეხუთე სეზონი მის ხსოვნას მიეძღვნა. სამსახიობო კარიერა ტაილერმა 2000-იანებში დაიწყო. „თინეიჯერ მგელში“, შესრულებული როლის გარდა, იგი აგრეთვე მეხუთე სეზონის თანაპროდიუსერი გახდა. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ტაილერ პოუზი“ ვიკისაწყობში. ტაილერ პოუზი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ტაილერ პოუზი Instagram-ზე ↑ Obituary for Cyndi Posey, Legacy.com; accessed January 15, 2017. ↑ Tyler Garcia Posey date of birth. ციტირების თარიღი: January 17, 2017. ↑ 3.0 3.1 Teen Wolf star Tyler Posey on his character's ethnicity: 'I'm pretty sure that he's Latino'. The Huffington Post (July 22, 2012). ციტირების თარიღი: August 23, 2014. ↑ Tyler Posey Biography. TV Guide. ციტირების თარიღი: August 9, 2014. ↑ International Business Times ↑ Tyler Posey. Tylergposey.com. ციტირების თარიღი: July 7, 2011. ↑ Boys in Pixels (June 6, 2012). დაარქივებულია ორიგინალიდან — June 10, 2012. ციტირების თარიღი: August 23, 2014.
სევერიან ივარდავა

სევერიან ივარდავა — პირველი ქართველი პარაშუტისტი, ინსტრუქტორ- პარაშუტისტი, სამხედრო მფრინავი, სამამულო ომის მონაწილე, პოლკოვნიკი. 1932 წლის 10 მაისს სევერიან ივარდავამ ყირიმის ცაში პირველად შეასრულა 800 მეტრის სიმაღლიდან დაშვება.მეორე მსოფლიო ომის დროს, იგი იყო სამხედრო საჰაერო დივიზიის შტაბის უფროსი, რომელიც დისლოცირებული იყო ქალაქ მურმანსკში. 1934 წლის 12 სექტემბერს, ყირიმში, ქალაქ კაჩას სამხედრო აეროდრომზე, სევერიან ივარდავას მომზადებული ჯგუფმა, რომელშიც შედიოდა ოთხი ქალი - მარგალიტა გოგებაშვილი (სევერიან ივარდავას მეუღლე); გალინა ტარასენკო; ნ პანოვა და ნ. ჩეკასინა - შეასრულა პარაშუტიდან გადმოხტომა. http://dspace.nplg.gov.ge/handle/1234/210313
მამუკა ბატონიშვილი

მამუკა ბატონიშვილი (ბაგრატიონი) (დ. დაახლოებით 1610-იანები — გ.  1654) — იმერეთის სამეფოს პოლიტიკური მოღვაწე, გიორგი III-ის ძე.  მამუკა ძმის, ალექსანდრე III-ის მმართველობის პერიოდში აქტიურად იყო ჩართული სახელმწიფო საქმეებში. 1630-იან წლებში იყო ქართლის მეფის, როსტომის, მემკვიდრე. 1640-იან წლებში სარდლობდა იმერელთა ჯარს. ებრძოდა ლევან II დადიანს. 1647 წელს ერთ-ერთ ბრძოლაში დამარცხებისას ტყვედ ჩაუვარდა დადიანს, რომელმაც ის დააბრმავა. დაბრმავებული მამუკა ბატონიშვილი ტყვეობაში გარდაიცვალა, 1654 წელს. http://ka.rodovid.org/wk/პიროვნება:690267
ჰუგო დაისონი

ჰუგო დაისონი (ნამდვილი სახელი - ჰენრი ვიქტორ დაისონ დაისონი, დ. 7 აპრილი, 1896 — გ. 6 ივნისი, 1975) — ინგლისელი აკადემიკოსი. როგორც ქრისტიანული რწმენის მკვეთრმა მიმდევარმა, კლაივ ლუისზე იქონია გავლენა. დაისონი ცნობილია თავისი ლექციებით, მიუხედავად იმისა, რომ მნიშვნელოვანი ნაწარმოები, როგორც ასეთი, არ ჰქონია. მას ეკუთვნის ცნობილი ფრაზა „ო, ღმერთო, ოღონდ ელფები აღარ გვინდა“ - რომელიც წარმოითქვა ინკლინგების შეკრებისას, „ბეჭდების მბრძანებლის“ პირველი წაკითხვის დროს. 1960-იან წლებში დაისონი მიიწვიეს სატელევიზიო გადაცემებში შექსპირის შესახებ, რადგან იგი მისი შემოქმედების ექსპერტი იყო. ჰუგო დაისონი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
ჰურინი

ჰურინ თალიონი — პერსონაჟი ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში. გალდორისა და ჰარეთის ძე, ჰუორის უფროსი ძმა, ტურინისა და ნიენორის მამა, დორ-ლომინის მრძანებელი. მორგოთის მიერ ურიცხვი ცრემლის ბრძოლაში დატყვევების შემდეგ დაწყევლილი იქნა, ისევე, როგორც მთელი მისი მოდგმა. ამას მოჰყვა პირველი ეპოქის მრავალი ტრაგედია. ჯ.რ.რ. ტოლკინი ჰურინს აღწერდა, როგორც პირველი ეპოქის ადამიანთა შორის უდიდეს მებრძოლს. ჰურინი — საიტზე Tolkien Gateway
ნოლდორები

ნოლდორები (Ñoldor, მხოლობითი – ნოლდო) — ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში ელფების რასა, ელფთა მეორე კლანი, რომელიც ამანში გამოჩნდა. მათი პირველი მეფე იყო ფინუე, მოკლული მორგოთის მიერ. ამაზე საპასუხოდ მისმა ძემ ფეანორმა შური იძია და დაიფიცა, რომ მორგოთის მიერ მოპარულ სილმარილებს დაიბრუნებდა. ამას მოჰყვა დიდი ომი, რომელიც მრავალი წელი გაგრძელდა, პრაქტიკულად, მთელი პირველი ეპოქის მანძილზე. როდესაც ვალინორი წყვდიადმა დაფარა, ფეანორი აჯანყდა ვალართა წინააღმდეგ და ამანი ერთგულ ნოლდორებთან ერთად დატოვა. მას სურდა მელკორის დამარცხება, რათა დაებრუნებინა მოპარული სილმარილები. მისი ზიზღი და სურვილი იმდენად დიდი იყო, რომ შვილებთან ერთად დაიფიცა, რომ ნებისმიერს, ვინც წინ აღუდგებოდა მათ მიზნებს, მოკლავდა. სწორედ ეს იქცა ალქუალონდეს ხოცვა-ჟლეტის ერთ-ერთ მიზეზად. მაშინ ნოლდორებმა მოიპარეს ტელერის გემები. ვალარებმა კი ჩაუკეტეს ამანში შესასვლელი - ფეანორის მოდგმა ამიერიდან განდევნილი იყო. მრავალი საუკუნე გავიდა, სანამ ნოლდორებს ისევ დართეს ნება, ამანში შესულიყვნენ. სწორედ მათ შორის იყო გალადრიელი, რომელიც თავის დროზე დიდ აჯანყებაში მონაწილეობდა. მაგრამ მას ყველაფერი აპატიეს, ბეჭდის ომში დიდი როლის გამო. გნომები (Gnomes) და ნოლდოლები (Noldoli) — ტერმინი, რომელსაც ჯ.რ.რ. ტოლკინი იყენებს ადრეულ ნაშრომში „დაკარგული მოთხრობების წიგნი“. ასე ეწოდება ნოლდორებს. ადრეულ ნაწერებში ავტორს უხვად აქვს ნასესხები სახელწოდებები ხალხური შემოქმედებიდან. ნოლდორები — საიტზე Tolkien Gateway
ზოლოტოვსკოეს ნაქალაქარი

ზოლოტოვსკოეს ნაქალაქარი (რუს. Золотовское городище) — არქეოლოგიური ძეგლი, რომელიც არსებობდა შუა საუკუნეებში კუნძულ კორკინზე, ადგილზე სადაც ერთდებიან მდინარე დონი და ჩრდილოეთის დონეცი. ნაქალაქარის ტერიტორია მდებარეობს როსტოვის ოლქის კონსტანტინოვსკის რაიონში, სტანიცებს ნოვოზოლოტოვსკაიასა და სტაროზოლოტოვსკაიას შორის. ზოგიერთი მკვლევარი მიიჩნევს, რომ ზოლოტოვსკოეს ნაქალაქარი ქალაქ ახასის ნარჩენებია. ზოლოტოვსკოეს ნაქალაქარი გამოიკვლია ევგრაფ საველიევმა 1905 წელს, მისი მდებარეობის მიხედვით შეიქმნა გეგმა, რომელიც გადაეცა დონის მუზეუმს. მკვლევრების აზრით, ამ ტერიტორიაზე ცხოვრობდნენ კასოგები და სლავები. XX საუკუნის დასაწყისში ზოლოტოვსკოეს ნაქალაქარის ტერიტორიაზე გამოკვლევებს ატარებდა ისტორიკოსი ევრ=გრაფ საველიევი. ამ პერიოდში ნაქალაქარს ეწოდებოდა „სადკი“. კუნძულის მთელი ტერიტორია, რომელიც გამოიკვლიეს, მოფენილი იყო სხვადასხვა ფორმისა და ზომის ორმოებით, ასევე დიდი და პატარა ყორღანებით. ძველ ნაწილში აღმოაჩინეს უზარმაზარი ქვის კედლის ნაშთები. ადრე მასზე მდებარეობდა კოშკები,რომელთა შორის დაშორებაც იყო 21,3 მეტრი. კედლის სიგრძეა 1066,7 მეტრი. კედლის ასაგებად ქვა მოიტანეს მდინარე დონის მარჯვენა სანაპიროდან. მკვლევრები ვარაუდობენ, რომ ნაქალაქარი ქალაქ ახასას შემორჩენილი ნაწილია. 2001 წელს როსტოვის ოლქის კონსტანტინოვის რაიონის ტერიტორიაზე მდებარე ზოლოტოვსკოეს ნაქალაქარის გამოსაკვლევად გაიგზავნა ექსპედიცია. მიმდინარე სამუშაოების დროს აღმოაჩინეს რამდენიმე მნიშვნელოვანი არტეფაქტი. XXI საუკუნეშიც მკვლევარები მივიდნენ იმ აზრამდე, რომ ეს უნდა იყოს XVI საუკუნეში არსებული ქალაქ ახასას ქალაქის ნანგრევები, მაგრამ კონკრეტული ფაქტები არ არსებობს ამ მოსაზრების დასადასტურებლად, რადგან ზოლოტოვსკოეს ნაქალაქარი არქეოლოგებს პრაქტიკულად არ გამოუკვლევიათ. იმ ობიექტებს შორის, რომელიც აღმოაჩინეს XXI საუკუნის დასაწყისში ნაქალაქარის გამოკვლევისას არის მოშლილი ქვის ღუმელი, რომელიც აღმოჩენილია 80 სანტიმეტრის სიღრმეზე. ფინანსური პრობლემების გამო შურფი დაკონსერვდა შემდეგი გამოკვლევისათვის. ამავე წელს შურფის გარშემო 5х8 მეტრის ფართობზე წარიმართა არქეოლოგიური გათხრები. ნაქალაქარის ზედა კულტურული ფენა იწყება 0,3 მეტრის სიღრმიდან. მასში აღმოჩენილია ქვიშქავის ნივთები, ცხოველთა ძვლები, თევზები, კერამიკის ფრაგმენტები. კულტურული ფენის სისქეა 10-12 სმ. შემდეგი კულტურული ფენა მდებარეობს 65-70 სანტიმეტრზე. მასში შემონახულია საცხოვრებლის ნაშთები. ამ ფენაში აღმოჩენილია სამზარეულოს ნივთები, ცხვრის ძვლები და მეტალის იარაღები. ნაქალაქარის ერთ-ერთ ნაწილში აღმოჩენილია ფენა, რომლის სისქეცაა 3-5 სმ. მკვლევრებმა გამოთქვეს ვარაუდი, რომ ნაქალაქარის ადგილზე მდებარეობდა მეთევზეთა დროებითი საცხოვრისი, ხოლო აღმოჩენილი ნივთები ეკუთვნის X-XII საუკუნეებს, რომლებიც დასახლებული იყო კასოგებითა და სლავებით. ↑ 1.0 1.1 1.2 М. И. Крайсветный. Работы на Золотовском городище в 2001 году ↑ 2.0 2.1 Татарское нашествие//История казачества с древнейших времен до конца XVIII века — Евграф Савельев ↑ Где на Дону был древний город Ахас ↑ 4.0 4.1 Загадки древних памятников на Дону остаются не разгаданными
არეია-ბრანკა (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

არეია-ბრანკა (პორტ. Areia Branca) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მოსოროს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 25 315 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 70.79 კმ²-ზე. ფართობი 357 625 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ბარაუნა (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

ბარაუნა (პორტ. Baraúna) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 94 მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მოსოროს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 24 182 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 29.29 კმ²-ზე. ფართობი 825 682 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
გროსუსი

გროსუსი (პორტ. Grossos) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 13 მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მოსოროს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 393 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 74.28 კმ²-ზე. ფართობი 126 458 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
მოსორო

მოსორო (პორტ. Mossoró) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 16 მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მოსოროს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 259 815 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 123.76 კმ²-ზე. ფართობი 2 099 360 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
სერა-დუ-მელი

სერა-დუ-მელი (პორტ. Serra do Mel) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მოსოროს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 287 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 16.69 კმ²-ზე. ფართობი 616 487 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ტიბაუ

ტიბაუ (პორტ. Tibau) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 5 მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მოსოროს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 687 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 21.79 კმ²-ზე. ფართობი 169 237 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
აპოდი

აპოდი (პორტ. Apodi) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 67 მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპადა-დუ-აპოდის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 34 763 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 21.69 კმ²-ზე. ფართობი 1 602 480 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
კარაუბასი (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

კარაუბასი (პორტ. Caraúbas) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 144 მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპადა-დუ-აპოდის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 19 576 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 17.88 კმ²-ზე. ფართობი 1 095 006 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ფელიპი-გერა

ფელიპი-გერა (პორტ. Felipe Guerra) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 79 მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპადა-დუ-აპოდის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 734 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 21.35 კმ²-ზე. ფართობი 268 588 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
გოვერნადორ-დის-სეტ-როზადუ

გოვერნადორ-დის-სეტ-როზადუ (პორტ. Governador Dix-Sept Rosado) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 35 მეტრზე. მიეკუთვნება ოესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ შაპადა-დუ-აპოდის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 374 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 10.95 კმ²-ზე. ფართობი 1 129 551 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
თბილისის ზრკინაანთ სურბ გევორქის ეკლესია

ზრკინაანთ სურბ გევორქის ეკლესია, ზირკინაანთ სურბ გევორქის ეკლესია — XVIII საუკუნის სომხური ეკლესია თბილისში, იდგა სამხატვრო აკადემიის მიმდებარე ტერიტორიაზე, გრიბოედოვის ქუჩაზე. ეკლესია აშენებულია 1713 წელს, რასაც ადასტურებდა ქტიტორული წარწერა შენობაზე: „მე ზურაბ მახტეცის შვილი და ჩემი ძმები – იოვსეპი, სააკი და დავითმა, ავაშენეთ ეს ახალი განსასვენებელი — წმინდა გიორგის ეკლესია ჩვენ სახსენებლად და ჩვენი მშობლების. ვახტანგის მეფობის ხანაში, ზაფხული 1162 (1713წ.).“ ეკლესიის აღმშენებლების გვარის — ზრკინოვების მიხედვით ამ ეკლესიას ზრკინაანთან ზირკინაანთ სურბ გევორქის ეკლესია დაერქვა. 1837 წლით დათარიღებულ ეგნატე იოსელიანის მიერ შედგენილ კატალოგში — „მონასტრები, ეკლესიები ტფილისსა და მის მიდამოებში“ ზირკინაანთ სურბ გევორქის ეკლესიის შესახებ ვკითხულობთ: „ვერისაკენ მიმავალის გზის დაწყებისთანავე, მარცხნივ, გზას ზემოთ, პირდაპირ კომაროვსკის სახლების ადგილსა თანა არს ეკკლესია უგუმბათო სახელსა ზედა წმინდისა გიორგისა, ზირკინაანთ საყდრად წოდებული, აღშენებული მოქალაქეთა ყარამაზოვთაგან წელსა 1717-სა“, თუმცა ყარამაზოვების გვარი ამ შემთხვევაში აღმშენებლებად შეცდომით არის მოხსენიებული, რადგან ყარამაზოვებმა ეკლესია განაახლეს. თბილისის შემოგარენის ათვისება, ერთი-მხრივ, ბაღ-ვენახებისდა, მეორემხრივ, სასაფლაო-ეკლესიების აშენებით ხდებოდა. ასე მოიპოვა ახალი ადგილები თბილისის გარეთუბანში ზრკინაანთ მიღსიდი სააკამ. ოსმალთა შემოსევის შემდეგ ეკლესია გავერანებულია. 1768 წელს ზრკინაანთ სააკამ თავის სიძეს ტერ-არაქელას დაავალა ეკლესიის აღდგენა, რომელმაც 1792 წელს სხვა სამღვდელო პირნიც გაიამხანაგა და საერთო ძალით, განსაკუთრებით კი მოსახლეობის დახმარებით, „ამ ეკლესიისა, წყლისა და ბაღების შენებას მიჰყო ხელი“. ეკლესია დაანგრიეს საბჭოთა პერიოდში. ეკლესიის ადგილზე აშენდა ალ. გრიბოედოვის ქუჩის №20 საცხოვრებელი სახლი. ეკლესია იდგა ამ სახლის ქუჩისკენ მიმართულ ეზოში. მ. ქუთათელაძე, „თბილისის ტაძრები“, ტ. I, თბ., 2010 გვ. 253
ეჟენ ბოში

ეჟენ ბოში (ფრანგ. Eugène Boch; დ. 1 სექტემბერი, 1855 — გ. 3 იანვარი, 1941) — ბელგიელი მხატვარი, დაიბადა სან-ვაასტში, ლა ლუვიერში, ენოს პროვინციაში. იყო ანა ბოშის უმცროსი ძმა. ეჟენ ბოში იყო ბოშების ოჯახის მეხუთე თაობის წარმომადგენელი, ჩინური კერამიკისა და ნივთების მწარმოებელი მდიდარი ოჯახისა, რომელიც დღესაც აქტიურია და მუშაობს ფირმა Villeroy & Boch-ის სახელით, ეჟენ ბოში ჩაწერილი იყო და აქტიურად მუშაობდა ლეონ ბონას სახელოსნოში, პარიზში, 1879 წელს. 1882 წლიდან, როდესაც ბონამ დახურა საკუთარი სახელოსნო, მან სწავლა და მუშაობა ფერნანდ კორმონის სახელოსნოში განაგრძო. 1882, 1883 და 1885 წლებში მისი ნახატები სალონის გამოფენებზე იქნა აღიარებული. 1888 წელს, დოჯ მაკნაითმა ეჟენ ბოში გააცნო ვინსენტ ვან გოგს. 1892 წელს ის დასახლდა მონტიონში (სენა და მარნა), პარიზთან ახლოს. 1909 წელს, ის დაქორწინდა ანე-მარი ლეონ კრუსფონდზე (?-1933), 1910 წელს ისინი დასახლდნენ საკუთარ რესტავრირებულ შალეში (შვეიცარიული სახლი), სადაც სიცოცხლის ბოლომდე ერთად ცხოვრობდნენ. ეჟენ ბოშს ახლო ურთიერთობა ჰქონდა თანამედროვე მხატვრებთან და მხარს უჭერდა მათ, თუმცაღა მისი ფინანსური მდგომარეობა საკმაოდ სუსტი იყო. ამ მხატვრებს შორის იყვნენ ემილ ბერნარი, რომელსაც ის კორმონის სახელოსნოში შეხვდა, და პოლ გოგენი. ამასთან ის ნამუშევრებს ცვლიდა ვინსენტ ვან გოგთანაც. ასე მოახერხა მან შეეგროვებინა იმ დროისთვის საკმაოდ ცნობილ მხატვართა ნამუშევრების უდიდესი კოლექცია. საკუთარი პორტრეტის გარდა მას ჰქონდა ვინსენტ ვან გოგის კიდევ ერთი ნამუშევარი. საკუთარი დის, ანას მსგავსად, საკუთარი ფინანსების უდიდესი ნაწილი, რომელსაც ის მამამისის, ვიქტორ ბოშის ბიზნეს წარმატების საფუძველზე ფლობდა, მან სხვა მხატვრების ხელშეწყობაში დახარჯა. ისინი იძენდნენ ნამუშევრებს ფაქტობრივად ყველა თანამედროვე მხატვრისაგან, რომელთა უმრავლესობაც მათი მეგობარი იყო. 1941 წელს ეჟენ ბოში სიკვდილის შემდეგ, საკუთარი პორტრეტი სახელად პოეტი, რომელიც მას ავტორმა, ვინსენტ ვან გოგმა დაარქვა, და რომელიც მას ჯოანა ვან გოგ-ბოგნერისგან ჰქონდა მიღებული, გადაეცა ლუვრის მუზეუმს. დღეს კი ნამუშევარი წკუთვნის ორსეის მუზეუმის კოლექციას. ბოშის კოლექციის ნაწილი შეიძინა მისი დის შვილიშვილმა ლუთვინ ვონ ბოშმა, იმ მიზნით, რომ შეექმნა ანა და ეჟენ ბოშების მუზეუმი. Berko, Patrick & Viviane (1981), Dictionary of Belgian painters born between 1750 & 1875, Knokke 1981, p. 51. Boch, Anna (1994). Hommage à Anna et Eugène Boch. Musée de Pontoise. OCLC 31175453.  Faider-Thomas, Thérèse (1971). Anna Boch und Eugène Boch: Werke aus den Anfängen der modernen Kunst. Mettlach, Villeroy & Boch. OCLC 420158.  (Catalog of an exhibition held at the Moderne Galerie, Saarland Museum, Saarbrücken, May 6-June 6, 1971) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ეჟენ ბოში (ინგლისური) Eugene Boch.com – includes painting reproductions