laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
დონა ტარტი

დონა ლუიზა ტარტი (ინგლ. Donna Louise Tartt; დ. 23 დეკემბერი, 1963) — ამერიკელი მწერალი, პულიცერის პრემიის ლაურეატი (2014) რომანისთვის „ჩიტბატონა“ . დონა ტარტი დაიბადა 1963 წელს 23 დეკემბერს ქალაქ გრინვუდში (მისისიპი, აშშ) და გაიზარდა პატარა ქალაქ გრინეიდაში. ხუთი წლის ასაკში დაწერა თავისი პირველი ლექსი, პირველად გამოქვეყნდა „მისისიპის ლიტერატურულ მიმოხილვაში“, როდესაც დონა ცამეტი წლის იყო. 1981 წელს იგი მისისიპის უნივერსიტეტში ჩაირიცხა და გახდა გაერთიანება „კაპა კაპა გამას“ წევრი, 1982 წელს კი ლექტორის რჩევით დონა გადავიდა ბენინგტონის კოლეჯში (ვერმონტი, აშშ), რომელიც სპეციალიზებული იყო „თავისუფალ ხელოვნებაზე“. კოლეჯში სწავლის პერიოდში მისი ერთ-ერთი მასწავლებელი იყო მწერალი და ჟურნალისტი ჯო მაკ-გინისი. 1986 წელს დაამთავრა კოლეჯი კლასიკური ფილოლოგიის სპეციალობით. 1992 წელს გამოაქვეყნა თავისი პირველი რომანი, „საიდუმლო ისტორია“ (ინგლ. The Secret History), რომელიც გახდა ბესტსელერი და ითარგმნა 24 უცხო ენაზე. 2002 წელს მეორე რომანი გამოქვეყნდა სახელწოდებით „პატარა მეგობარი“ ( ინგლ. The Little Friend). 2013 წელს გამოდის მისი რიგით მესამე რომანი „ჩიტბატონა“ (ინგლ. The Goldfinch). შემდეგ წელს ამ რომანს მიენიჭა პულიცერის პრემია. Warner Bros.-მა და RatPac Entertainment-მა წიგნის გადაღების უფლებები მოიპოვეს. 2019 წელს გამოვიდა ფილმი „ჩიტბატონა“. 2014 წლის აპრილში ჟურნალმა Time დონა ტარტი შეიყვანა „მსოფლიოს 100 ყველაზე გავლენიანი ადამიანის“ სიაში. ↑ Kuiper K. Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ Discogs — 2000. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q504063"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ Babelio — 2007. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2877812"></a> ↑ Munzinger Personen <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107343683"></a> ↑ 6.0 6.1 Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a> ↑ Елена Бердникова. (2006-09-04) Фабрика нового гуманизма. журнал «Профиль». დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-09-24. ციტირების თარიღი: 2015-04-13. ↑ 2014 Pulitzer Prizes. pulitzer.org. ციტირების თარიღი: 29 სექტემბერი, 2020. ↑ Warner Bros. экранизирует роман лауреата Пулитцеровской премии Донны Тартт. lenta.ru, 29 ივლისი, 2014. ↑ Роман лауреата Пулитцеровской премии Донны Тартт экранизируют. Интерфакс. 29 ივლისი, 2014. ↑ Журнал Time опубликовал список самых влиятельных людей мира. Интерфакс. 24 აპრილი, 2014 ↑ TIME 100: The Most Influential People in the World in 2014. „Time“
ბაულოი

ბაულოი (ჩეჩ. БӀавла) — სოფელი იტუმ-კალის რაიონში, ჩეჩნეთი, რუსეთის ფედერაცია. ბაულოის სასოფლო დასახლების ადმინისტრაციული ცენტრი. 34 მცოვრები (2010). 2020 წლის სექტემბერში სოფლის ტერიტორიაზე, მეჩეთის ნანგრევების დათვალიერებისას, აღმოაჩინეს შუა საუკუნეების დამწერლობის იშვიათი ძეგლი, რომელზეც დატანილია 24 ასოსგან შემდგარი ტექსტი. წარწერიანი ქვა გროზნოს არქეოლოგიური კვლევების ცენტრშია გადატანილი და ქართველ კოლეგებთან ერთად დაწყებულია კვლევა. წარწერა შესრულებულია ასომთავრულით. ↑ Всероссийская перепись населения 2010 года. Том 1. Численность и размещение населения Чеченской Республики. chechenstat.gks.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-05-09. ციტირების თარიღი: 2020-09-20. ↑ ჩეჩნეთში არქეოლოგებმა იპოვეს ქვა შუა საუკუნეების ქართული ტექსტით ↑ КАМЕННЫЙ БЛОК СО СРЕДНЕВЕКОВЫМ ГРУЗИНСКИМ ТЕКСТОМ НАШЛИ В ГОРАХ ЧР
ქარუმიძე

საკუთარი სახელი ქარუმიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ზურაბ ქარუმიძე — მწერალი ზურაბ ქარუმიძე — ეკონომისტი, პოლიტიკოსი იოანე (ქარუმიძე) — საეკლესიო მოღვაწე ლევან ქარუმიძე — პოლიტიკოსი ონისიფორე (ქარუმიძე) — გარეჯელი ბერი სიმონ ქარუმიძე — აგრონომი შალვა ქარუმიძე — პოლიტიკოსი, ეკონომისტი
ოჭანე

ოჭანე — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის წალენჯიხის მუნიციპალიტეტში (ჯვარის ადმინისტრაციული ერთეული). წარმოიშვა, როგორც დასახლება ჯვარზენს (ახლანდ. ქ. ჯვარის ერთ-ერთი უბანი) და ეწერს შორის, მდ. ლებოხაღალის (ენგურის მარცხენა შენაკადი) სათავეებთან. 2010-იან წლებში მიიღო სოფლის სტატუსი ჯვარის ადმინისტრაციული ერთეულის შემადგენლობაში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 399 ადამიანი. ცხადაია პაატა, წალენჯიხის მუნიციპალიტეტის გეოგრაფიული სახელწოდებანი, თბ., 2015. — გვ. 209. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ჰირაკოდონისებრნი

ჰირაკოდონისებრნი (ლათ. Hyracodontidae) — ნამარხი ძუძუმწოვრების ოჯახი. ენათესავებოდნენ თანამედროვე მარტორქებს. გავრცელებული იყვნენ ეოცენ-ოლიგოცენის ეპოქაში, დაახლ. 48,6–26,3 მლნ. წლის წინ. აერთიანებს მრავალი გვარის წარმომადგენლებს. მათი ნაშთები აღმოჩენილია ჩინეთში, მონღოლეთში, ყაზახეთში, საქართველოში (ბენარათერიუმი), აგრეთვე ევროპისა და ჩრდილოეთ ამერიკის ცალკეულ ადგილებში. ჰქონდათ გრძელი კიდურები, რქები არ გააჩნდათ. თავდაპირველი მცირე ზომის და სწრაფად მოძრავი სახეობები გვიან ეოცენსა და ადრეულ ოლიგოცენში გიგანტურ ფორმებად (მაგ., ინდრიკოთერიუმი) გარდაიქმნენ. Lucas, S. G.; Sobus, J. C. (1989). „The Systematics of Indricotheres“, რედ. Prothero, D. R. & Schoch, R. M.: The Evolution of Perissodactyls. New York & Oxford: Oxford University Press, გვ. 358–378.  ↑ McKenna, M. C; Bell, S. K. (1997) Classification of Mammals Above the Species Level. Columbia University Press. ISBN 0-231-11012-X.  ↑ 2.0 2.1 Гиракодонты // Казахстан. Национальная энциклопедия. т. 2. — Алматы: Қазақ энциклопедиясы, 2005. — стр. 77. ISBN ISBN 9965-9746-3-2. ↑ 3.0 3.1 Hyracodontidae. Fossilworks. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-06-24. ციტირების თარიღი: 20 სექტემბერი, 2020.   ჰირაკოდონისებრნი ▲ ▲ ▲ ▲ ▲
ესტერ სტამი

ესტერ სტამი (დ. 11 მარტი, 1987, ზიუფთენი, ნიდერლანდები) — ჰოლანდიური წარმოშობის ქართველი ძიუდოისტი. მონაწილეობა მიიღო 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიადაზე. არის 2016 წლის ევროპის ჩემპიონატის ვერცხლის პრიზიორი -70კგ წონით კატეგორიაში. rio2016.com ქართული სპორტი[მკვდარი ბმული] ↑ Olympedia — 2006. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q95606922"></a>
ანტონ ნაცვლიშვილი

ანტონ რომანის ძე ნაცვლიშვილი (ნაცვალოვი; დ. 14 დეკემბერი, 1883 — ?) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, პოლკოვნიკი. რუსეთ-იაპონიისა და I მსოფლიო ომების მონაწილე. 1918-1921 წლებში იყო საქართველოს არმიის გენერალური შტაბის ოფიცერი, შემდეგ წითელ არმიაში ირიცხებოდა. 1930-იან წლებში რეპრესირებული იყო. დაამთავრა თბილისის კადეტთა კორპუსი, პავლეს სამხედრო სასწავლებელი (1903) და ნიკოლოზის საიმპერატორო სამხედრო აკადემია (I თანრიგით, 1912). სამხედრო სამსახურში 1901 წლიდან ირიცხებოდა. აღმოსავლეთ ციმბირის მე-18 მსროლელი პოლკის რიგებში მონაწილეობდა რუსეთ-იაპონიის ომში (1904-1905), შემდეგ მსახურობდა სამეგრელოს მე-16 გრენადერთა პოლკში. I მსოფლიო ომის დროს კაპიტნის ჩინით გადაიყვანეს გენერალურ შტაბში. მსახურობდა 52-ე ქვეითი დივიზიის შტაბის უფროს ადიუტანტად (1914-1915), მე-9 საარმიო კორპუსის შტაბის დავალებათა შტაბ-ოფიცრად (1915-1917), 168-ე ქვეითი დივიზიის შტაბის უფროსის მოვალეობის შემსრულებლად (1917). 1916 წელს მიიღო პოდპოლკოვნიკის, 1917 წელს — პოლკოვნიკის წოდება. 1917 წლიდან იყო ჯერ მე-2 ქართული მსროლელი დივიზიის, შემდეგ — ქართული ცხენოსანი ბრიგადის შტაბის უფროსი. 1918 წლიდან მსახურობდა ქართულ ჯარში, ასრულებდა არმიის შტაბის საველე გენერალ-კვარტიმაისტერის მოვალეობას, შემდეგ დაინიშნა სამხედრო სამინისტროს ოპერაციული-სამობილიზაციო განყოფილების უფროსად. 1919-1920 წლებში იყო საქართველოს სამხედრო ატაშე ბაქოში (აზერბაიჯანის გასაბჭოების დროს მცირე ხნით პატიმრობაში იყო), 1920-1921 წლებში — ჯერ ბათუმის ციხესიმაგრის შტაბის უფროსი, შემდეგ რუსეთის სფსრ-ში საქართველოს სრულუფლებიანი წარმომადგენლის სამხედრო მრჩეველი. საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ წითელ არმიაში განაგრძო სამსახური. ირიცხებოდა წითელი არმიის გენერალური შტაბის აკადემიის განკარგულებაში. 1922-1923 წლებში იყო სტრატეგიასა და ტაქტიკაში პრაქტიკული მეცადინეობების ხელმძღვანელი. 1930 წელს დააპატიმრეს კონტრრევოლუციური საქმიანობის ბრალდებით. 1933 წლამდე იმყოფებოდა „შრომით გამოსასწორებელ ბანაკებში“ მორდვეთში, შემდეგ კომის ოლქში. 1940-იან წლებში გადასახლებაში ცხოვრობდა პერმის ოლქში, სადაც სკოლაში ასწავლიდა მათემატიკას. დაჯილდოებული იყო წმ. ანას IV (1905), III (1912; ბაბთითა და ხმლით, 1915) და II (ხმლებით, 1916), წმ. სტანისლავის III (ხმლებითა და ბაბთით, 1905) და II (ხმლებით, 1915), წმინდა ვლადიმერის IV (ხმლებითა და ბაბთით, 1915), გიორგის იარაღით (1917, ქ. იასლოსთან 1915 წლის 21 აპრილის ბრძოლაში თავის გამოჩენისთვის). Нацвалов Антон Романович. «Русская армия в Великой войне». Нацвалов Антон. «Памяти героев Великой войны 1914–1918». Нацвалов Антон Романович (1883). «Открытый список».
დავით ნაცვლიშვილი (სამხედრო)

დავით მალაქიას ძე ნაცვლიშვილი (ნაცვალოვი; დ. 8 ნოემბერი, 1859 — გ. 20 სექტემბერი, 1915) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (სიკვდილის შემდეგ, 1916). დაიღუპა I მსოფლიო ომში. წარმომავლობით თბილისის გუბერნიის აზნაურთა ოჯახიდან. სამხედრო სამსახურში იყო 1878 წლის აგვისტოდან. დაამთავრა პავლეს I სამხედრო სასწავლებელი (1879), შემდეგ ოფიცერთა საარტილერიო სკოლა. სხვადასხვა დროს მსახურობდა 38-ე საარტილერიო ბრიგადაში, კავკასიის სარეზერვო საარტილერიო ბრიგადაში, 21-ე საარტილერიო ბრიგადაში. 1912 წელს მიიღო პოლკოვნიკის წოდება. I მსოფლიო ომის დროს მეთაურობდა 21-ე საარტილერიო ბრიგადის მე-2 დივიზიონს. სასიკვდილოდ დაიჭრა ბრძოლის ველზე. 1916 წელს მიიღო გენერალ-მაიორის წოდება (სიკვდილის შემდეგ). დაჯილდოებული იყო წმ. სტანისლავის II (1904), წმ. ანას II (1909), წმ. ვლადიმერის IV (ხმლებითა და ბაბთით) და III (ხმლებით, ორივე 1915), წმ. გიორგის IV (სიკვდილის შემდეგ, 1916; 1915 წლის 13 მაისს სოფ. ვილევთან გამოჩენილი თავდადებისთვის) ხარისხის ორდენებით, გიორგის იარაღით (1915; 1914 წლის ნოემბერში სოფ. ლგოტ-მურავანთან ბრძოლებში თავის გამოჩენისთვის). ცოლად ჰყავდა (1884) თამარ (თალალა) გიორგის ასული ქსნის ერისთავი (დ. 20 ივნისი, 1863 — გ. 1920). Нацвалов Давид Малахиевич. «Русская армия в Великой войне». Нацвалов Давид. «Памяти героев Великой войны 1914–1918».
ნიკოლოზ ნაცვალოვი

ნიკოლოზ გიორგის ძე ნაცვალოვი (დ. 1884 — გ. 25 მაისი, 1919, ქ. ვლადივოსტოკი) — რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორი (1918). პირველი მსოფლიო ომისა და რუსეთის სამოქალაქო ომის მონაწილე. წარმოშობით ქართველი (ნაცვლიშვილი). დაამთავრა ნიკოლოზის საკავალერიო სასწავლებელი. 1910 წლიდან მსახურობდა ტვერის მე-16 დრაგუნთა პოლკის, 1913 წლიდან — ჩიტის 1-ლ კაზაკთა პოლკში. 1914 წელს მიიღო პოდიესაულის წოდება, 1917 წელს — პოლკოვნიკობა. პირველი მსოფლიო ომში თავის გამოჩენისთვის დაჯილდოებული იყო გიორგის იარაღით (1914) და წმ. გიორგის IV ხარისხის ორდენით (1916), ასევე წმ. ანას და წმ. სტანისლავის სხვადასხვა ხარისხის ორდენებით. რუსეთის სამოქალაქო ომის დროს იყო ატამან გრიგორი სემიონოვის განსაკუთრებული მანჯურიული რაზმის შტაბის უფროსი, მეთაურობდა ატამან სემიონოვის 1-ლ მანჯურიულ დივიზიას, შემდეგ ამურის მე-5 საარმიო კორპუსს. ოფიციალური ვერსიით, სიცოცხლე თვითმკვლელობით დაასრულა. Апрелков В. Ю. Георгиевские кавалеры // Экстра. — 1999. — № 49; Василевский В. И. Атаман Семенов // Вопр. гос. стр-ва. — Чита, 2002; Волков С. В. Белое движение: Энцикл. Гражданской войны. — СПб., 2003.
დიმიტრი ნაცვლიშვილი

დიმიტრი დიმიტრის ძე ნაცვლიშვილი (ნაცვალოვი; დ. 1 იანვარი, 1837 — გ. 27 აგვისტო, 1911) — ქართველი სამხედრო პირი, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (1897). წამომავლობით თბილისის გუბერნიის აზნაურთა ოჯახიდან. 1860 წლიდან ოფიცრად მსახურობდა კავკასიის სამხედრო ოლქში. მონაწილეობდა 1862-1863 წლების კამპანიაში მთიელების წინააღმდეგ და 1877-1878 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომში. 1880-იან წლებში ირიცხებოდა პერეიასლავლის დრაგუნთა 46-ე პოლკში. 1891 წელს მიიღო პოლკოვნიკის წოდება. 1897 წლის მარტში თადარიგში გავიდა გენერალ-მაიორის წოდების მინიჭებით, მუნდირითა და პენსიით. 1900-1903 წლებში იყო თბილისის საოლქო სასამართლოს საპატიო მომრიგებელი მოსამართლე. დაჯილდოებული იყო წმ. სტანისლავის III (ხმლებითა და ბაბთით, 1862) და II (ხმლებით, 1877), წმ. ანას III (ხმლებითა და ბაბთით, 1865) და II (ხმლებით, 1878), წმ. ვლადიმერის IV (ხმლებითა და ბაბთით, 1877) და III (1896) ხარისხის ორდენებით, ოქროს იარაღით „მამაცობისთვის“ (1878), ასევე სპარსეთის ლომისა და მზის III ხარისხის ორდენით (1890). Нацвалов Дмитрий Дмитриевич. «Генералитет российской императорской армии и флота».
ბეჟან ხერხეულიძე

ბეჟან ივანეს ძე ხერხეულიძე (დ. 1 დეკემბერი, 1857 — გ. 1920 წლის შემდეგ) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, რუსეთის იმპერიის არმიის პოლკოვნიკი (1910). წარმომავლობით თბილისის გუბერნიის თავადთა ოჯახიდან. დაამთავრა პოლტავის პეტრეს სამხედრო გიმნაზია და ნიკოლოზის საკავალერიო სასწავლებელი (1876). მონაწილეობდა რუსეთ-ოსმალეთის (1877-1878; იბრძოდა აფხაზეთის ტერიტორიაზე) და რუსეთ-იაპონიის (1904-1905) ომებში. 1902 წელს მიიღო პოდპოლკოვნიკის წოდება. 1906 წლიდან მსახურობდა ყუბის 155-ე ქვეით პოლკში. 1910 წელს თადარიგში გავიდა პოლკოვნიკის წოდების მინიჭებით, მუნდირითა და პენსიით. I მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ, 1914 წელს კვლავ გამოიძახეს სამხედრო სამსახურში და დააბრუნეს ყუბის 155-ე ქვეით პოლკში, სადაც ბატალიონს მეთაურობდა. მონაწილეობდა ბრძოლებში კავკასიის ფრონტზე. დაჯილდოებული იყო წმ. სტანისლავის II (1904), წმ. ანას II (1905), წმ. ვლადიმერის IV (1905, 25-წლიანი სამსახურისთვის) და III (ხმლებით, 1915), წმ. გიორგის IV (2 ოქტომბერი, 1918; მიენიჭა დამოუკიდებელ საქართველოში 1916 წლის 1 იანვარს ერზრუმის ახლოს ბრძოლაში თავის გამოჩენისთვის). ცოლად ჰყავდა (1886) ანასტასია, ფლიგელ-ადიუტანტ ზაალ ტერიშვილის ასული (დ. 1867). Материалы для биографического словаря офицеров Кавказской Армии (1901- 1914 гг.). Подполковники. / Отар Жордания // ცხუმ-აფხაზეთის მეცნიერებათა აკადემიის შრომები VII-VIII. - თბ., - 2014. - გვ. 366. князь Херхеулидзе Бежан Иванович. «Русская армия в Великой войне». Херхеулидзе Бежан Иванович. «Памяти героев Великой войны 1914–1918».
ქვედა მაზანდარა

ქვედა მაზანდარა — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის წალენჯიხის მუნიციპალიტეტში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 680 ადამიანი. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016.
იაპონური მიხაკისფერი ღრაჭუნა

იაპონური მიხაკისფერი ღრაჭუნა (ლათ. Maladera japonica) — ხოჭო ხეშეშფრთიანთა რაზმისა. ზედა ფრთები და სხეული მიხაკისფერი აქვს. მისი სხეულის სიგრძეა 10 მმ, მატლისა - 15-20 მმ. გავრცელებულია აზიაში, აშშ-ში, საქართველოში. აზიანებს ჩაის, მანდარინს, ლიმონს, ვაშლს, მსხალს, თამბაქოს, ბოსტნეულ კულტურებსა და სხვა. განსაკუთრებით ეტანება ტუნგოს პირველი წლის აღმონაცენს. ხოჭო ღრღნის ფოთლის რბილობს, ზოგჯერ მთელ ფირფიტას. ზამთარს ატარებს მატლის ფაზაში, წელიწადში ერთი გენერაცია აქვს. ბრძოლის ღონისძიებანი: ხელოვნურ სინათლეზე მწერსაჭერით ხოჭოებს მიზიდვა და მოსპობა; დამატებითი კვების პერიოდში ჩაისა და სარეველა მცენარეების დამუშავება ფოზალონით, ქლოროფოსითა და სხვა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 59.
ხვითერი-საკალანდიო

ხვითერი-საკალანდიო — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის წალენჯიხის მუნიციპალიტეტში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 379 ადამიანი. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016.
ილია ხერხეულიძე

ილია მიხეილის ძე ხერხეულიძე (დ. 20 ივლისი, 1879 — გ. 1 სექტემბერი, 1924) — ქართველი სამხედრო პირი, პოდპოლკოვნიკი (1918). წარმომავლობით თბილისის გუბერნიის თავადთა ოჯახიდან. დაამთავრა თბილისის ქვეით იუნკერთა სასწავლებელი. სხვადასხვა დროს მსახურობდა კიშინოვის 207-ე სარეზერვო ქვეით, მინსკის 54-ე ქვეით, ბალტინის 250-ე ქვეით პოლკში. მონაწილეობდა I მსოფლიო ომში (1914-1918). ომის ბოლოს იყო ბალტინის 250-ე ქვეით პოლკის კაპიტანი. 1915 წელს ბრძოლის ველზე დაიღუპა მისი ორი ოფიცერი ძმა: შტაბს-კაპიტანი გიორგი და პოდპორუჩიკი მიხეილი, ასევე სიძე (დის ქმარი) — იასონ ახვლედიანი. ფრონტის მოშლის შემდეგ, 1917 წელს ილია ხერხეულიძე ყარსიდან თბილისში დაბრუნდა. 1918 წლიდან იყო საქართველოს ჯარის პოდპოლკოვნიკი. თავი გამოიჩინა 1918 წლის დეკემბრის ომში სომხეთთან, როდესაც მონაწილეობდა ახალქალაქის მაზრის დაცვაში. 1919 წლის სექტემბერში დაითხოვეს ქვეითი ჯარის თადარიგში. 1924 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ დააპატიმრა აგვისტოს აჯანყებაში მონაწილეობის ბრალდებით. იმავე წლის სექტემბერში დახვრიტეს. ცოლად ჰყავდა მარია კონიუხოვა. მათი შვილი ირაკლი (დ. 1908 — გ. 1978) იყო ინჟინერი-ჰიდროტექნიკოსი. დაჯილდოებული იყო წმ. ანას III და წმ. სტანისლავის III ხარისხის ორდენებით (ორივე 1916). Херхеулидзе Илья Михайлович. «Офицеры русской императорской армии». Херхеулидзе Илья. «Памяти героев Великой войны 1914–1918». К 100-летию со дня рождения И.И. Херхеулидзе / Материал подготовлен Георгием Ираклиевичем Херхеулидзе // «Селевая ассоциация». - 2008. ხერხეულიძეები. ნუსხები და კომენტარები. შეადგინა იური ჩიქოვანმა. საქართველოს ეროვნული არქივი. ბრძოლა საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობისათვის 1918-1919 წლებში (სომხეთ-საქართველოს ომი) : ავტორეფ... ისტ. მეცნ. კანდ. 07.00.01 / არჩილ ჩაჩხიანი ; ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტი. - თბ., 2006.
ერნო რუბიკი

ერნო რუბიკი (უნგრ. Ernő Rubik; დ. 13 ივლისი, 1944, ბუდაპეშტი, უნგრეთი) — უნგრელი გამომგონებელი, მოქანდაკე და არქიტექტურის პროფესორი. ძირითადად ცნობილია მის მიერ მოგონილი თავსატეხებით, განსაკუთრებით კი — რუბიკის კუბითა და რუბიკის გველით. ერნო რუბიკი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ბიოგრაფია დაარქივებული 2012-03-01 საიტზე Wayback Machine.
კვერნაულის პირველი ეკლესია

კვერნაულის პირველი ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ კვერნაულაში ჩრდილოეთით, 2 კილომეტრზე, მდინარე მოლამურისხევის მარჯვენა ნაპირზე, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია მოზრდილი ზომის, ერთმანეთთან მჭიდროდ მიწყობილი ნატეხი ქვით. დაზიანებულია: ჩამოშილილია სახურავის ორივე კალთა, კედლების გარეთა პერანგი და კუთხეების მნიშვნელოვანი ნაწილი. შესასვლელები სამხრეთ კედლის დასავლეთ კედელში და დასავლეთ კედლის ღერძზეა. ორივე კარი გარედან გადახურულია დიდი ზომის ქვიშაქვით ხოლო შიგნით თაღოვანია. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე თაღოვანი სარკმელია, რომლის ორივე მხარეს თითო სწორკუთხა ნიშია. ნიშები კედლის სისქეში მოწყობილ, გეგმით ირეგულარული ფორმის სამალავებითაა დაკავშირებული. აფსიდის თაღი შეისრულ ფორმისაა. შეისრული ფორმისაა კამარის საბჯენი თაღიც. ეკლესიის ფასადები დასრულებული ყოფილა თაროსებრი ლავგარდნით რომლის ნაწილები სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედელს შემორჩა. ბაქრაძე ზ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 388.
კვერნაულის მეორე ეკლესია

კვერნაულის მეორე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ კვერნაულაში ჩრდილოეთით, 2 კილომეტრზე, მდინარე მოლამურისხევის მარჯვენა ნაპირზე, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, უაფსიდო, ნაგებია ნატეხი ქვით. ძლიერ დაზიანებულია: ჩამონგრეულია კამაროვანი გადახურვა, და აღმოსავლეთ კედლის ზედა ნაწილი. ბრტყლად გადახურული შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილშია. აღმოსავლეთ კედლის ღერძზე გაჭრილია მცირე ზომის სწორკუთხა სარკმელი. მის მარჯვნივ სამხრეთ კედელში, ორი პატარა სწორკუთხა ნიშია. დარბაზის ჩრდილოეთ კედელზე შეისრული კამარის მცირე ნაწილია შემორჩენილი. ბაქრაძე ზ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 388.
კვირიას ხატი (კვერნაულა)

კვირიას ხატი — საკულტო ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ კვერნაულაში მთის ტყიან ფერდობზე. აგებულია XX საუკუნეში. ხატი გეგმით ოთხკუთხა, ზემოთკენ შევიწროებული მასიური ნაგებობაა. ნაშენია ნატეხი ქვით. სამხრეთის წახნაგში სწორკუთხა ნიშია, რომლის თავზე აგურის წყობით გამოყვანილი ჯვარია. ნაგებობა დასრულებულია ნახევარწრიული ფორმის სახურავით რომელსაც ლითონის ჯვარი ადგას. ბაქრაძე ზ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 388.
ლაშარის ეკლესია

ლაშარის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ კვერნაულაში საყდარასგორაზე, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია დიდი ზომის რიყის ქვით. ძლიერ დაზიანებულია: ჩამოქცეულია გადახურვა, დანგრეულია ჩრდილოეთ, სამხრეთ და დასავლეთ კედლის დიდი ნაწილი. შესასვლელი სამხრეთიდან ჰქონია. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე ფართო, გარეთკენ შევიწროვებული სარკმელია, რომლის ორივე მხარეს თითო სწორკუთხა ნიშია. ნაკაიძე ნ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 388.
მეზოჰიპუსი

მეზოჰიპუსი (ლათ. Mesohippus) — ამომწყდარი ცხენების გვარი. მისი მრავალრიცხოვანი ნაშთები ნაპოვნია ჩრდილოეთ ამერიკის ოლიგოცენურ ნალექებში. გავრცელებული იყო ადრეულ და შუა ოლიგოცენში. ნამარხი სახით ძირითადად ცნობილია სამხრეთ დაკოტის (აშშ) ბედლენდებიდან. ზომით მგლისოდენა იყო. წარმოადგენს პირველ სამთითა ცხენს, ყველა თითი მიწას ეხებოდა. ძირითადი კბილები დაბალგვირგვინიანი ჰქონდა. ცხოვრობდა ტყეებში; იკვებებოდა რბილი მცენარეულობით. ჯერ კიდევ მწიწკნავი ფორმა იყო, მისი კბილები არ იყო ძოვისათვის შესაფერისი, ეს უნარი უფრო გვიანდელმა ცხენებმა მიიღეს. ცხენების ევოლუციის შემდგომ ეტაპზე წარმოიშვა უფრო დიდი ფორმა, მიოჰიპუსი, რომელიც უპირატესად გვიან ოლიგოცენს განეკუთვნება (28,4–23 მლნ წლის წინ). მეზოჰიპუსი განიხილება ცხენების ევოლუციის ოლიგოცენურ ეტაპად. რიგი წყაროების თანახმად, მისგან წარმოიშვა ორი ფილოგენეტიკური ხაზი: მეტად კონსერვატიული ანქითერიუმი (Anchitherium), რომელიც ევრაზიაში გადავიდა და მიოცენში ფართოდ გავრცელდა, და მეტად პროგრესული ხაზი, რომელმაც განვითარება ჩრდილოეთ ამერიკაში განაგრძო და სათავე დაუდო პარაჰიპუსის (Parahippus) და მერიკჰიპუსის (Merychippus) გვარებს. M. bairdi M. barbouri M. braquistylus M. equiceps M. hypostylus M. intermedius M. latidens M. longiceps M. metulophus M. montanensis M. obliquidens M. proteulophus M. westoni   მეზოჰიპუსი ▲ ▲ ▲ ▲ ▲ ↑ 1.0 1.1 1.2 Мезогиппус // Большая советская энциклопедия. — 3-е изд., т. 16 — М., 1974. ↑ 2.0 2.1 2.2 Mesohippus. Encyclopædia Britannica. britannica.com (2012-05-20). ციტირების თარიღი: 20 სექტემბერი, 2020. ↑ Аверьянов А. О., Щипанов Н. А. ЛОШАДИНЫЕ // Большая российская энциклопедия. т. 18. — М., 2011. — стр. 79.
ნათანიელ უესტი

ნათანაელ უესტი (ინგლ. Nathanael West; დ. 17 ოქტომბერი, 1903 — 22 დეკემბერი, 1940) — ამერიკელი მწერალი, პუბლიცისტი დაიბადა კაუნასელი ებრაელი ემიგრანტების — მაქს (მორდუხ) ვაინშტეინის (1873-1932) და ანა ვალენშტეინის (1878-1935) ოჯახში, რომლებიც ამერიკის შეერთებულ შტატებში 1902 წელს ჩავიდნენ. ის დროდადრო იღებდა ფორმალურ განათლებას, მაგრამ ბევრს კითხულობდა, უყვარდა ფრანგი სურეალისტები. გასული საუკუნის 20-იან წლებში უესტის მშობლების ფინანსური მდგომარეობა გაუარესდა. დიდი დეპრესიის დროს ის თავს პერიოდული მცირე შემოსავლებით ირჩენდა. დაკავებული იყო ჟურნალისტიკით, წერდა ფილმების სცენარებს, თანამშრომლობდა Columbia Pictures-თან და Hollywood-თან . 1940 წლის 22 დეკემბერს, უესტი და მისი მეუღლე ეილინ მაკ-კენი ავარიაში მოყვნენ ელ-ცენტროში, კალიფორნიაში. ისინი მეხიკოდან ლოს-ანჯელესში ბრუნდებოდნენ. თავის სიცოცხლეში ის დაუფასებელი იყო, არც ლიტერატურაში და არც კინემატოგრაფიულ სამყაროში მას წარმატება წილად არ ხვდა, ფართო მასშტაბით ცნობილი 1957 წელს მისი სრული პროზაული კრებულის გამოქვეყნების შემდეგ გახდა. ჰაროლდ ბლუმმა უესტის მოთხრობა Miss Lonelyhearts XX საუკუნის ამერიკული ხელოვნების ერთ-ერთი უმაღლეს მიღწევად მოიხსენია. The Dream Life of Balso Snell (1931) Miss Lonelyhearts (1933) A Cool Million (1934) The Day of the Locust (1939) Even Stephen (1934, with S. J. Perelman) Good Hunting (1938, with Joseph Schrank) Ticket to Paradise (1936) Follow Your Heart (1936) The President's Mystery (1936) Rhythm in the Clouds (1937) It Could Happen to You (1937) Born to Be Wild (1938) Five Came Back (1939) I Stole a Million (1939) Stranger on the Third Floor (1940) The Spirit of Culver (1940) Men Against the Sky (1940) Let's Make Music (1940) Before the Fact (1940) (unproduced) ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ 3.0 3.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 4.0 4.1 4.2 ბროდვეის ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა — 2000. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q31964"></a> ↑ 5.0 5.1 Internet Speculative Fiction Database — 1995. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2629164"></a> ↑ 6.0 6.1 Babelio — 2007. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2877812"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 8.0 8.1 Gran Enciclopèdia Catalana — Grup Enciclopèdia, 1968. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18696256"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2664168"></a> ↑ 9.0 9.1 9.2 9.3 9.4 The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a> ↑ Rothstein, Mervyn (2003-12-21). „'Sister Eileen' to Daughter, Eileen, a State Judge“ (ინგლისური). The New York Times.