ოლეგ პანფილოვი

ოლეგ პანფილოვი (რუს. Олег Панфилов) (დ. 27 სექტემბერი, 1957 — გ. 10 თებერვალი 2023) — ჟურნალისტი და პუბლიცისტი. ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი, გორის უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორი (2010) ტელეკომპანია პირველი კავკასიურის გადაცემის "საქართველო ოლეგ პანფილოვთან ერთად" წამყვანი. აშშ–ს ჟურნალისტთა დაცვის კომიტეტის მოსკოვის ბიუროს ხელმძღვანელი (1993); საჯაროობის დაცვის ფონდის მონიტორინგის ხელმძღვანელი (1994–2000), რუსეთის ჟურნალისტთა კავშირთან არსებული ექსტრემალური ჟურნალისტიკის ცენტრის დირექტორი (2000-2010 წ.). დაიბადა 1957 წელს ქ. ლენინაბადში (ამჟამად ხუჯანდი) ტაჯიკეთის სსრ; დაამთავრა ლენინაბადის პედაგოგიური ინსტიტუტის (ამჟამად ხუჯანდის სახელმწიფო უნივერსიტეტი) სამხატვრო–გრაფიკული ფაკულტეტი 1979 წ; სტუდენტობის წლებში მონაწილეობდა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტისა და ტაჯიკეთის მეცნიერებათა აკადემიის არქეოლოგიურ და ეთნოგრაფიულ ექსპედიციებში; 1979–1989 წლებში – უფროსი ლაბორანტი, ტაჯიკეთის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის მეცნიერ–თანამშრომელი, პარალელურად, ეწეოდა პედაგოგიურ საქმიანობას სოფლების სკოლებში; 1984–1990 წლებში იყო ტაჯიკეთის ტელევიზიის, გადაცემის „საუკუნეების სიღრმიდან“ ავტორი და წამყვანი; 1989–1991 წლებში ტაჯიკეთის კულტურის ფონდის უფროსი ექსპერტი, რესპუბლიკის ისტორულ და კულტურულ ძეგლთა დაცვის საზოგადოების თავმჯდომარის მოადგილე; 1991 წლიდან რესპუბლიკური გაზეთის „სოგლასიე“ კორესპონდენტი; 1991 წლის ნოემბრიდან „ნეზავისიმაია გაზეტას“ ტაჯიკეთის ბიუროს საკუთარი კორესპონტენტი (პარალელურად თანამშრომლობდა გაზეთთან „როსსიისკიე ვესტი“, რადიოსადგურთან „იუნოსტი“ და სააგენტოსთან „ასოშიეიტიდ პრესს“); 1993 წლის ოქტომბერში დაამთავრა ვარშავის საერთაშორისო უფლებათა დაცვის სკოლა; 1993 წელს აშშ–ს ჟურნალისტთა დაცვის კომიტეტის მოსკოვის ბიუროს ხელმძღვანელი; 27 წიგნის ავტორი; 8 ფილმის სცენარის ავტორი; არქეოლოგიის პრობლემათა, ტაჯიკეთის კულტურის და ა.შ. 50–ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი. რუსეთის, აშშ–ს, პაკისტანის, ირანის, ისრაელის, პოლონეთის, ბულგარეთის, გერმანიის, ჩეხეთის, შვედეთის ჟურნალებსა და გაზეთებში 5000–ზე მეტი სტატიის ავტორი; იყო შვედეთში გამომავალი ჟურნალის „ცენტრალური აზია“ (1995–1998) მთავარი რედაქტორის პირველი მოადგილე; 1984 წელს აღმოსავლეთმცოდნეობის ასოციაციის წევრი; 1990 წელს ზოასტრიული კოლეჯის საკოორდინაციო საბჭოს წევრი; 1983 წელს კლდოვანი ზედაპირის ხელოვნების მსოფლიო მემკვიდრეობის კომიტეტის (ICOMOS-UNESCO) წევრი; 1991 წელს ბომბეიში დაჯილდოებულია ზოასტრიული კოლეჯის მედლით; 1995 წელს რუსეთის ჟურნალისტთა კავშირის პრემიის ლაურეატი; 1992 წელს იძულებული გახდა დაეტოვებინა ტაჯიკეთი ფიზიკური ანგარიშსწორების მუქარის გამო; 1994–1997 წლებში მონაწილეობდა ტაჯიკთაშორის მოლაპარაკებებში, გაეროს ეგიდით გაერთიანებული ტაჯიკეთის ოპოზიციის (თეირანი, ისლამაბადი, ქაბული, ალმა-ატა, აშხაბადი) ექსპერტი ადამიანის უფლებათა საკითხებში; 1992 წლიდან ცხოვრობდა მოსკოვში, მაგრამ პრინციპულად რჩებოდა ტაჯიკეთის მოქალაქედ და უარს აცხადებდა რუსეთის მოქალაქეობაზე; 2008 წლის 1 სექტემბერს მიენიჭა საქართველოს მოქალაქეობა „ქვეყნის წინაშე განსაკუთრებული დამსახურებებისათვის“, 2009 წლის 8 ნოემბრიდან მუდმივად ცხოვრობს თბილისში. 2009 წელს საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს მიერ წარდგენილი იყო ეუთოს წარმომადგენლის კანდიდატობაზე მედიის თავისუფლების საკითხებში; დაქორწინებული, ცოლი უკრაინის მოქალაქეა, ჰყავს ქალიშვილი ტატიანა, დ. 1980 წელს, ორი შვილიშვილი. Наскальное искусство Северного Таджикистана. Дипломная работа, на правах рукописи. Ленинабад, 1979. Древности Таджикистана. Каталог выставки в Государственном Эрмитаже. Душанбе: Издательство „Дониш“, 1985. Исследования по истории и культуре Ленинабада. Душанбе: Издательство „Дониш“, 1986. Скифо-сибирский мир. Новосибирск, 1987. Путешествие в Историю. Саёхат ба Таърих. Душанбе, 1988. Материалы по истории таджикского народа. Ленинабад, 1989. Душанбе — молодой и древний. Душанбе: Издательство „Адиб“, 1991. Преследование журналистов и прессы на территории бывшего СССР в 1993 году. Москва: Фонд защиты гласности, 1994. — 52 стр. Преследование журналистов и прессы на территории бывшего СССР в 1994 году. Москва: Издательство „Московская правда“, 1995. Журналистика и война. Освещение российскими СМИ военных действий в Чечне. Москва, 1995. Журналисты на чеченской войне. Факты, документы, свидетельства. Ноябрь 1994 — декабрь 1995. Москва: Издательство „Права человека“, 1995. „Горячая точка“. Справочник для журналистов. Москва, 1995. Нарушение прав журналистов и прессы на территории СНГ в 1995 году. Москва: Издательство „Права человека“, 1996. — 224 стр. Социология и пресса в период парламентских и президентских выборов 1995 и 1996 годов. Отчет по проекту „Мониторинг социологических публикаций в СМИ“ Фонда защиты гласности. Москва: Издательство „Права человека“, 1996. Пресса на территории СНГ: конфликты и правонарушения. 1996. Москва: Издательство „Права человека“, 1997. Пресса на территории России: конфликты и правонарушения. 1996. Москва: Издательство „Права человека“, 1997. Информационная война в Чечне. Факты, документы, свидетельства. Ноябрь 1994 — сентябрь 1996. Москва: Издательство „Права человека“, 1997. Media in the CIS. A study of the political, legislative and socio-economic framework. Dusseldorf: The European Institute for the Media, 1997. Средства массовой информации в странах СНГ. Анализ политической, законодательной и социально-экономической структур. Дюссельдорф: Европейский институт прессы, 1997. Власть и пресса в Беларуси: хроника противостояния. 1994—1997. Москва: Издательство „Права человека“, 1998. Partner for kultur 1998. Shaking hands & making conflicts — symposium. Stockholm, 1998. Partnership for Cultur 1998. Shaking hands & making conflicts — symposium. Stockholm, 1998. Дело № 4. Беларусь. Процесс в Ошмянах. Москва: Издательство „Галерия“, 1999. Беларусь глазами российских журналистов. Москва: Издательство „Галерия“, 1999. Media in the CIS. A study of the political, legislative and socio-economic framework. Dusseldorf: The European Institute for the Media, 1999. Средства массовой информации в странах СНГ. Анализ политической, законодательной и социально-экономической структур. Дюссельдорф: Европейский институт прессы, 1999. Пресса на территории СНГ: конфликты и правонарушения. 1998. Москва: Издательство „Лаурена“, 1999. Техника мониторинга конфликтов и нарушений прав журналистов и прессы. Москва: Издательство „Сашко“, 2000. Опасная профессия. Мониторинг нарушений прав журналистов в странах СНГ. 2000. Москва: Издательство „Права человека“, 2001. Tecnica de monitoreo de los conflictos y violaciones de los derechos de los periodistas y de la prensa. Гавана, 2001. Справочник для журналистов, работающих в районах военных действий. Москва: Издательство „Права человека“, 2002. Журналисты на войне в Карабахе. Москва: Издательство „Права человека“, 2002. Активное ненасилие. Как правильно провести публичную акцию протеста. Москва: Издательство „Права человека“, 2003. Таджикистан: журналисты на гражданской войне (1992—1997). Москва: Издательство „Права человека“, 2003 Техника мониторинга нарушений прав журналистов и СМИ. Душанбе: НАНСМИТ, 2003 История Андрея Бабицкого. Москва: Издательство „Права человека“, 2004. Putin and the Media: Revival of Soviet Style Propaganda. Лондон: Foreign Policy Centre, 2005. Эрхээ хэрхэн хамгаалах вэ? Сэтгyyлч, хэвлэл мэдээллийн эрхийн зорчилд мониторинг хийх нь. Улаанбаатар: Глоб Интернэшнл, 2005. Таджикистан: журналисты на гражданской войне (1992—1997). Москва: Издательство „Права человека“, 2005. Второе издание. Вниз по вертикали: первая четырёхлетка Путина. Москва: Издательство "КоЛибри, 2005. Как защищать свои права? Проведение мониторинга нарушений прав журналистов и СМИ. Москва: Издательство „Права человека“, 2006. Информационная блокада Чечни (сентябрь 1996 — декабрь 2002). Тбилиси: Государственный университет Илии, 2011. Россия-Грузия: информационная война (август 2008). Тбилиси: Государственный университет Илии, 2011. Ukraine at War: Truth against Russian Propaganda. Materials of the Conference. Brussels, European Parliament, 2015. Truth. Recommendations for combating Russian Propaganda. Brussels, European Parliament, 2015. Антирадянські історії. Тернопiль, Мандрiвець, 2016. Antisovětské příběhy. Praha, Portal, 2016. Розмова з „ватником“. Тернопiль, Мандрiвець, 2017. ანტისაბჭოთა ისტორიების. Tbilisi, Sulakauri Publishing, 2018. რუსულ-ქართული საინფორმაციო ომი. 2008. Tbilisi, Sulakauri Publishing, 2018. Антироссийские истории. Харьков, Фолiо, 2019. Антисоветские истории. Харьков, Фолiо, 2019. Неизвестная война. Что произошло в Грузии в августе 2008 года. Харьков, Фолiо, 2020. Istorii Antisovietice. Chișinău, Cartier, 2021. Антисоветские истории. Тбилиси, Artaniji, 2023. Антироссийские истории. Тбилиси, Artaniji, 2023. Україна і Грузія: чому разом? Переклад  з російської Ольги Беспалової. Харькiв: Фолiо. 2023. ↑ იგი საქართველოს სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს მიერ რეგისტრირებულია როგორც „ოლეგ პანფილოვ“. ოლეგ პანფილოვის ბლოგი