laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
წინუბანი (ახმეტის მუნიციპალიტეტი)

წინუბანი — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში, (დუისის თემი). მდებარეობს პანკისის ხეობაში, მდინარე ალაზნის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 580 მეტრი, ახმეტიდან 16 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 336 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 330. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016.
ხორბალო

ხორბალო — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში (ზემო ალვანის თემი). მდებარეობს მდინარე ალაზნის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 560 მეტრი, ახმეტიდან 5 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 45 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 498. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016.
ჰომეროსის ჰიმნები

ჰომეროსის ჰინმები — 34 ჰიმნი, რომელთა ავტორად, ტრადიციულად (თუკიდიდეს დროიდან) ჰომეროსს მიიჩნევენ, მაგრამ სადავოა... ასრულებდნენ რაფსოდები (რეჩიტატივები საღვთო დღესასწაულებზე). დრო და ზუსტი ავტორები უცნობია. (დაახლოებით VII საუკუნე ძვ. წ. აღ.) ჰიმნებია დელფოს და პითიის აპოლონისადმი, ჰერმესისადმი, აფროდიტესა და დემეტრეს ჰიმნები. ჰომეროსის ჰიმნები, რომლებიც მან ღმერთებს უძღვნა, მოიცავს შემდეგ ოლიმპიელებს: აფროდიტე აპოლონი არესი ასკლეპიუსი არტემიდე ათენა კიბელე დიონისე დემეტრე დიოსკური, კასტორი და პოლიდევკე გაია ჰელიოსი ჰერა ჰერაკლე ჰერმესი ჰეფესტო ჰესტია პანი პოსეიდონი პითიელი აპოლონი სელენე ზევსი
ქვემო ალვანი

ქვემო ალვანი — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ქვემო ალვანი, ბაბანეური). მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, მდინარე ალაზნის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 460 მეტრი, ახმეტიდან 15 კილომეტრი. სოფელში მოქმედებს კომპიუტერული ცოდნის ცენტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2489 ადამიანი. ქვემო ალვანის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 512. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ კომპიუტერის ცოდნის გამავრცელებელი საზოგადოება ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
იზლინგტონი

იზლინგტონი (ინგლ.: London Borough of Islington ['izliŋtən] ) — ლონდონის უბანი, რომელიც წარმოიშვა 1965 წელს, უბნების – იზლინგტონისა და ფინსბერის შეერთების შემდეგ. იზლინგტონში მკვეთრად იგრძნობა ლონდონის მცხოვრებთა სოციალური დისბალანსი. ერთი მხრივ აქ მოსახლეობის 55% სოციალუტ საცხოვრებლებში ცხოვრობს, მეორე მხრივ კი უბანში შეხვდებით სახლებს რომელთა ღირებულება 3 მილიონ ინგლისური ფუნტია. აქვეა მსოფლიოში ცნობილი საფეხბურთო კლუბის "არსენალის" ჰაიბერის სტადიონი. იზლინგტონში ლონდონის 2 საპყრობილეა: ჰოლოვეისა და პენტონვილის. ამ უბანში წლების განმავლობაში ცხოვრობდა პრემიერ-მინისტრი ტონი ბლეერი. იზლინგტონის ფართობია 14,86 კმ², მოსახლეობა - 181,013 კაცი, აქედან: თეთრკანიანი - 75,4%, შავკანიანი - 11,9%, სამხრეთ აზიელი - 5,4% და ჩინელი 1,7%. დუეინ ჩემბერსი ჯო კოული ფარლოუ, ქრის მერი კინგსლი ჯონ სტიუარტ მილი ალენ პარკერი - Drehbuchautor დაიდო ჩარლი უოტსი
ქვემო ხალაწანი

ქვემო ხალაწანი — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში (ხალაწნის თემი). მდებარეობს პანკისის ხეობაში. მდინარე ალაზნის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 680 მეტრი, ახმეტიდან 15 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 134 ადამიანი. ქვემო ხალაწნის ეკლესიები ქვემო ხალაწნის ღვთისმშობლის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 517. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
შუა ხალაწანი

შუა ხალაწანი — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში (ხალაწნის თემი). მდებარეობს პანკისის ხეობაში. მდინარე ალაზნის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 700 მეტრი, ახმეტიდან 19 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 161 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 53. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ფიჩხოვანი

ფიჩხოვანი — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში (მაღრაანის თემი). მდებარეობს მდინარე მაჭარეულის (ალაზნის მარცხენა შენაკადი) მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 460 მეტრი, ახმეტიდან 21 კილომეტრი. სოფელში 1960 წელს აღმოაჩინეს განძი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 286 ადამიანი. პატარა ჯვრის ეკლესია ფიჩხოვანის ბზიანი საყდარი ფიჩხოვანის განძი ფიჩხოვანის ეკლესია ფიჩხოვნის კოშკი ფიჩხოვანის ნათლისმცემლის ეკლესია ფიჩხოვანის წმინდა კვირიკეს ეკლესია ქომუს ჯვრის ეკლესია ხარჭაშნის ღვთაების ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 338. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ Ethnic composition of Georgia 2014 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ფიჩხოვანის განძი

ფიჩხოვანის განძი — ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფიჩხოვანში 1960 წელს აღმოჩენილი განძი. შეიცავს სასანიანთა, ომაიანთა, აბასიანთა, იდრისიდებისა და ესპანელ ომაიანთა 118 მონეტას, ანუ ცენტრალური ჩრდილოაფრიკულ, შუააზიურ, ამიერკავკასიურ და სხვა ზარაფხანების პროდუქციას, მათ შორის დღემდე უცნობ რამდენიმე მონეტას, რომლებიც მოჭრილია არმენიასა და არანში (ამიერკავკასია). განძი ჩაუფლავთ X საუკუნის I მეოთხედში, დაცულია სიმონ ჯანაშიას სახელობის სახელმწიფო მუზეუმში. ჯალაღანია ი., საქართველოს სამონეტო განძები, ტ. 1, თბ., 1976; მისივე, ქუფური მონეტების ტოპოგრაფია საქართველოში, თბ., 1972 ჯალაღანია ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 338.
კიბელე

კიბელე (ძვ. ბერძნ. Κυβέλη, ლათ. Cybele) — წარმოშობით ძველი ფრიგიული ღვთაება, დიდი დედა, მიწიერ არსთა მშობელი, ბუნების ამყვავებელი, განმანაყოფიერებლი და ამაღორძინებელი. მისი კულტი დიდად იყო გავრცელებული მცირე აზიაში და ადრევე შეერწყა ბერძნული ღმერთქალის, რეას კულტს. იდუმალებით მოცული ძველი ფრიგიული ქალღმერთი მთის მწვერვალებზე ცხოვრობდა და დააქროლებდა ძვირფას ეტლს, რომელშიაც შებმული ჰყავდა ლომები და ჯიქები. მას შეუყვარდა ჭაბუკი ატისი, ატისმა კი მოკვდავი ქალი ამჯობინა. განრისხებული კიბელე ქორწილში გამოჩნდა და ყველა გააგიჟა. გადარეული ატისი მთაში გაიქცა და თავი მოიკლა. მისი მოსაგონებელი დღესასწაულები კი ისევ კიბელემ დააწესა. რეა Lotte (1997). The Faces of the Goddess. New YorkMotz: Oxford University Press US. ISBN 0-19-508967-7.  Munn, Mark, "Kybele as Kubaba in a Lydo-Phrygian Context" დაარქივებული 2010-05-16 საიტზე Wayback Machine. : Emory University cross-cultural conference "Hittites, Greeks and Their Neighbors in Central Anatolia", 2004 (Abstracts) Roller, Lynn Emrich (1999). In Search of God the Mother: The Cult of Anatolian Cybele. Berkeley and Los Angeles, California: University of California Press. ISBN 0-520-21024-7.  Vassileva, Maya (2001). „Further considerations on the cult of Kybele“. Anatolian Studies. British Institute at Ankara. 51, 2001: 51. doi:10.2307/3643027. JSTOR 3643027. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კიბელე Britannica Online Encyclopædia Cybele : Phrygian Mother of the Gods, Theoi Project Cult of Cybele : Ancient Greek & Phrygian religion, Theoi Project Ancient History Sourcebook: Roman Religiones Licitae and Illicitae, c. 204 BCE-112 CE დაარქივებული 2006-09-04 საიტზე Wayback Machine.
ორაკული

ორაკული (ლათ. oraculum, oro — ვამბობ, ვთხოვ) — პიროვნება ან ინსტიტუტი, რომელიც წინასწარმეტყველების ან ბრძნული რჩევის წყაროდ აღიქმებოდა ძველ ბერძნებსა და აღმოსავლეთის კულტურებში; ხშირად სპირიტულ ხასიათს ატარებდა და შეუმცდარ ავტორიტეტად ითვლებოდა. ძველ სამყაროში ბევრმა ადგილმა მოიხვეჭა ორაკულისეული სიბრძნის გადმოცემის რეპუტაცია: ეს ადგილებიც ორაკულები ხდებოდა თავად იმ მჭევრმეტყველ პიროვნებებთან ერთად. ორაკულები ცნობილი იყო ანტიკური ხანის ყველა ცივილიზაციისთვის. ჩინეთში ორაკულის ძალების გამოყენებას შანგის დინასტიამდე (ძვ. წ. 1600 - ძვ. წ. 1046) მივყავართ. I ჩინგი („ცვლილებათა წიგნი“) ქრონოლოგიურად დალაგებულ ნიშანთა კრებულია, რომელიც ორაკულად გამოიყენებოდა იმ პერიოდში. გარდა ორაკულისა „I ჩინგს“ დიდი გავლენა ჰქონდა ჩინეთის ფილოსოფიაზე, ლიტერატურასა და სახელმწიფოებრიობაზე ჟუს დინასტიიდან მოყოლებული (ძვ. წ. 1122 - ძვ. წ. 256). კლასიკურ საბერძნეთში უმთავრესი ორაკული - სიბილა (ან პითია) დელფოს აპოლონის ტაძარში იმყოფებოდა. ორაკულს მნიშვნელოვანი გავლენა ჰქონდა ბერძნულ კულტურაში; ბერძნები მას რჩევას ეკითხებოდნენ მნიშვნელოვანი წამოწყებების - ომების, კოლონიების დაფუძნების და ა.შ. განხორციელებამდე. ნახევრად ბერძნული ქვეყნები საბერძნეთის გარშემო, როგორებიცაა მაკედონია, ლიდია, ცარია და ეგვიპტეც კი დელფოს ორაკულის წინ ქედს იხრიდნენ. ლიდიის მმართველი კრესოსი დელფოს ორაკულს დაეკითხა რჩევას სპარსეთზე შეტევის წამოწყების წინ და ჰეროდოტეს მიხედვით ამგვარი პასუხი მიიღო: „შენ გაანადგურებ უდიდეს იმპერიას“. ირწმუნა რა, რომ პასუხი მისთვის სასარგებლო იყო, კრესოსმა სპარსეთს ომი გამოუცხადა, თუმცა საბოლოოდ საკუთარი იმპერია გაუნადგურდა. ორაკულს, გადმოცემის თანახმად, სოკრატე საბერძნეთის უბრძენეს ადამიანად შეურაცხავს, რაც სოკრატეს ასე აუხსნია - ის ყველაზე ბრძენი იყო, ვინაიდან სხვებისგან განსხვავებით მხოლოდ თავად აღიარებდა საკუთარ უმეცრებას. III საუკუნეში ორაკულმა (შესაძლოა ქრთამის მეშვეობით) გამოაცხადა, რომ ამიერიდან ღმერთი მას აღარ დაელაპარაკებოდა. კრეტაზე მდებარეობდა მეორე მნიშვნელოვანი ორაკული, რომელიც აპოლონს ემსახურებოდა. მას საბერძნეთში ყველაზე ზუსტ ორაკულად თვლიდნენ. ეგვიპტეში, ამონის ტაძარში იმყოფებოდა ორაკული, რომელსაც ბერძნები ზევსს უკავშირებდნენ. ალექსანდრე დიდს ერთხელ მოუნახულებია იგი და გადმოცემით ორაკულს ის ამონის ვაჟად შეურაცხავს, რასაც უფრო განუმტკიცებია ალექსანდრესთვის წარმოდგენა საკუთარი ღვთიური წარმოშობის შესახებ. ტიბეტში ორაკულებს, ისევე როგორც წარსულში, ამჟამადაც მნიშვნელოვანი როლი უჭირავთ რელიგიასა და პოლიტიკაში. სიტყვა ორაკული ტიბეტელებისთვის მიუთითებს სულზე, რომელიც საჭიროებისამებრ მედიუმი ადამიანის სხეულში ისადგურებს. მედიუმები, ცნობილი არიან, როგორც კუტენი, რაც ფიზიკურ ბაზისს ნიშნავს. დალაი-ლამა, რომელიც გახიზნულია ტიბეტიდან და ჩრდილოეთ ინდოეთში ცხოვრობს, დღესაც ეკითხება რჩევას ნეჩუნგის ორაკულს, რომელიც ტიბეტის მთავრობის ოფიციალურ სახელმწიფო ორაკულად ითვლება. ტრანსისა და დასაკუთრების პროცესი მას სრულად აქვს აღწერილი წიგნში „თავისუფლება გადასახლებაში“. უძველესი ორაკულები ბაბილონის კედლის წარწერები
ფრიგია

ფრიგია — ფრიგიელებით დასახლებული ძველი ქვეყანა მცირე აზიის შუაგულში, კაპადოკიასა და ლიდიას შორის, თუმცა, ესაა „დიდი ფრიგია“. მითებსა და ლეგენდებში საბერძნეთისთვის უფრო ცნობილ „მცირე ფრიგიას“ მოიხსენიებენ. დასახელება ფრიგია ფრიგიელების სახელწოდებისგან წარმოსდგება, რომლებიც მაკედონიის ტერიტორიიდან აქ ძვ.წ. 1200 წელს გამოსახლებულან. უფრო აღმოსავლეთით გადასულმა ფრიგიელებმა, ადგილობრივ მოსახლეობასთან შერევით, სომხების ეთნოსი ჩამოაყალიბეს. დროთა ვითარებაში ფრიგიამ კარია, ლიდია, მიზია, გალათია, ლიკოანია და პისიდია შეიერთა. მთიანი ფრიგიის მთავარ ქალაქებად ტირემი და ფილომელი მიიჩნეოდა. პისიდიური ფრიგიის უმთავრესი ქალაქ კი პისიდიური ანტიოქია იყო. ბიზანტიის იმპერიაში ქვეყანა ორი სახელდებით სარგებლობდა: ფრიგია პირველი და ფრიგია მეორე. თემებად დაყოფისას ფრიგიის სახელი საერთოდ ქრებოდა და ოფსიკიანისა და ანატოლიის თემებად იწოდებოდა. ფრიგიულმა ტომებმა მცირე აზიის დასავლეთი ნაწილის დასახლებით განსაკუთრებული სახელმწიფო ჩამოაყალიბა. დღემდე შემორჩენილია ფრიგიელთა მხოლოდ ორი მეფის მიდასისა და გორგის სახელები. ჩვენს ერამდე VI საუკუნის დამდეგს ფრიგიის ნაწილი ლიდიის მეფე გიგესმა დაიპყრო, ამავე საუკუნის შუა წლებში კი მთელი ფრიგია კრესოსის მფლობელობაში აღმოჩნდა. მისგან ფრიგია სპარსების ხელში გადავიდა, სპარსებს კი ალექსანდრე დიდმა წაართვა. ალექსანდრეს გარდაცვალების შემდეგ ფრიგია ლიზიმაქესა და სელევკიდებს ჩაუვარდათ ხელთ. ამის მერე პერგამოსის სამეფოს შემადგენლობაშია 189 წლამდე ძვ. წ. გარკვეული პერიოდი მითრიდატე პონტოელს ეკუთვნოდა, შემდეგ კი რომაელებს. რომაელებმა თავდაპირველად ფრიგია განსაკუთრებულ პროვინციად აქციეს, შემდეგ, ჯერ კიდევ რესპუბლიკის დროს, მცირე აზიის ნაწილად. ამდროიდან ფრიგიის ისტორია მცირე ზიის ისტორიას შეერწყმის. ფრიგიაში, როგორც ჩანს, მოიპოვებდნენ ოქროს, რაზეც ადგილობრივი გადმოცემები მოწმობს მეფე მიდასზე. ფრიგიელი ხალხი მეტწილად მიწათმოქმედებას მისდევდა; ძველი ფრიგიული კანონი სიკვდილით დასჯას გულისხმობდა დაკოდილი ხარის მოკვდინების ან სამიწათმოქმედო იარაღისთვის ჯადოს გაკეთების გამო. გადმოცემით, პირველი მეფე უბრალო გლეხი იყო, რომელსაც ორი დაკოდილი ხარი ჰყოლია. მიწათმოქმედებასთან ერთად, მდიდარი საძოვრების წყალობით, მესაქონლეობაც განვითარდა. ფრიგიული მატყლი და მაუდი მთელს რომის იმპერიაში იყო განთქმული. ვაჭრობამ განვითარება სპარსელების დროს დაიწყო, საგრძნობ დონეს კი რომის იმპერიის დროს მიაღწია. ჰიერაპოლში, ფრიგიის შიდა ნაწილში, ერთმა ფაბრიკანტმა ბრძანა, რომ მის სამარეზე წაეწერათ: ჩემს ცხოვრებაში იტალიაში 72-ჯერ ვიყავიო. სპარსეთის, მაკედონიის, ელინისტური და რომაული გავლენის მიუხედავად, რომის დროინდელ ფრიგიაში შემორჩენილი იყო ფრიგილიული ფულის ერთეული და ფრიგიული ენა (VI საუკუნემდე). ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ფრიგია ფრიგია ანტიკური ისტორიის ენციკლოპედიაში ფრიგიული პერიოდი ანატოლიაში დაარქივებული 2006-12-06 საიტზე Wayback Machine. 1911 ენციკლოპედია ბრიტანიკა მეფე მიდასი და ფრიგიის კულტურული ცენტრი დაარქივებული 2010-07-20 საიტზე Wayback Machine.
ჰოროსი

ჰოროსი, ჰორე (ეგვ-ბერძ „შორეთი“, „ცის მიჯნა“) — ეგვიპტურ მითოლოგიაში მზის ღმერთი. ოსირისისა და ისიდას შვილი, მისი მეუღლე იყო ჰატჰორი. შევარდნის გარეგნობის ეგვიპტური ღვთაება, დასაბამიდან ცისა და მზის ღმერთი, უძველეს დროს ღმერთკაცი, მეფე-ღმერთი, რომელმაც მამის სისხლი აიღო და მძიმე ბრძოლების შემდეგ მოკლა ოსირისის მკვლელი ბიძა სეთი (ბოროტებისა და განადგურების ღვთაება). ბერძნებმა არტემიდეს ძმა უწოდეს და აპოლონს შეუერთეს (ეგვიპტური ბუბასტიდი), მზის ღმერთის თავისებურ სახედ აქციეს. ნათელი ციდან მფარველობდა დედამიწას, თვალებად ესხა მზე და მთვარე, იცავდა ქალღმერთი სელკეტი, რომელსაც დიდი მორიელის სახე ჰქონდა, ხშირად გაიგივებული ჰყავდათ სხვა ღმერთებთან: მინ-ჰორუსთან, ბეს-ჰორუსთან, ხონს-ჰორუსთან. ძვ.წ.აღ. მეოთხე ათასწლეულიდან მეფის ძალაუფლების სიმბოლოცაა, უპირისპირდება თავის ბიძას სეთს, რომელიც ერთი ვერსიით ოსირისის ძმაა, სხვა ვერსიით ოსირისის (მკვდარ მეფე-ღმერთის) შვილი, და მაშინ ჰორუსის ძმა. ტახტისთვის ბრძოლა მთავრდება ჰორუსის გამარჯვებით სეთზე. ეს მოგვაგონებს ზევსის და ტიფონის ბრძოლას. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 689.
ეღვარდი

ეღვარდი (სომხ.: Եղվարդ) — ქალაქი სომხეთში, კოტაიქის პროვინციაში. ეღვარდი ერთ-ერთი უძველესი დასახლებაა სომხეთში, აქ მრავლადაა სხვადასხვა დროის და ტიპის ფასეული არქიტექტურული ძეგლები. სკ ეღვარდი - საფეხბურთო კლუბი ეღვარდის ეკლესია
ქუმელაურთა

ქუმელაურთა — სოფელი ახმეტის მუნიციპალიტეტში, (ომალოს თემი). მდებარეობს მდინარეების თუშეთის ალაზნისა და ხისოს ალაზნის შესართავის მახლობლად. ზღვის დონიდან 1760 მეტრი. ახმეტიდან 95 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ ცხოვრობს. გაღმაციხე ქუმელაურთის კოშკი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 573. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ქორეთი (ახმეტის მუნიციპალიტეტი)

ქორეთი — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში (საკობიანოს თემი). მდებარეობს პანკისის ხეობაში, მდინარე ალაზნის ნაპირზე. ზღვის დონიდან 580 მეტრი, ახმეტიდან 12 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 238 ადამიანი. სოფელი, ძირითადად ოსებითაა დასახლებული. მათი დიდი ნაწილი 2000 წლიდან ახალსამოციქულო ეკლესიის მიმდევარია. ქორეთის ღვთისმშობლის ეკლესია ქორეთის წმინდა თევდორეს ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 549. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ პაპუაშვილი ნ., ახალსამოციქულო ეკლესია // „რელიგიები საქართველოში“, თბილისი: სახალხო დამცველის ბიბლიოთეკა, 2008. — გვ. 287, ISBN 978-9941-0-0902-0. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ყვარელწყალი

ყვარელწყალი — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში (საკობიანოს თემი). მდებარეობს პანკისის ხეობაში, მდინარე ალაზნის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 620 მეტრი, ახმეტიდან 17 კილომეტრი. სოფელში ფუნქციონირებს იუსტიციის სამინისტროს სსიპ სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტოს საზოგადოებრივი ცენტრი, რომელიც თანამედროვე ინფრასტრუქტურითა და უახლესი ტექნიკით აღჭურვილი სივრცეა, სადაც მომხმარებელს სოფლიდან გაუსვლელად შეუძლია სახელმწიფო და კერძო სექტორის 200-ზე მეტი სერვისით სარგებლობა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 295 ადამიანი. ყვარელწყლის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 637. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
შენაქო

შენაქო — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, კახეთის მხარის ახმეტის მუნიციპალიტეტში, ომალოს თემში. მდებარეობს ისტორიულ-გეოგრაფიულ მხარე თუშეთში. პირიქითი ქედის სამხრეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 2080 მეტრზე. ახმეტიდან დაშორებულია 100 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 4 ადამიანი. სოფელი შენაქო შენაქო შენაქო. ბოსლები შენაქოს ნაბოსლარის ხედი მოპირდაპირე ბორცვიდან შენაქოს წმინდა გიორგის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 714. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს ფოსტა — 1805. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12869041"></a> ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
შტროლთა

შტროლთა — ნასოფლარი საქართველოში, თუშეთში. მდებარეობს მდინარე ხისოსწყლის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1840 მეტრი. ახმეტიდან 88 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ ცხოვრობს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 48. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ Кавказский календарь на 1912 год ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ჩაბინაანი

ჩაბინაანი — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში (ზემო ხოდაშნის თემი). მდებარეობს მდინარე ხოდაშნისხევის (ალაზნის მარჯვენა შენაკადი) მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 520 მეტრი. ახმეტიდან 14 კილომეტრი. XX საუკუნის პირველ ნახევარში სოფლის მოსახლეობა 45 კომლს ითვლიდა. მოსახლეობის უმეტესობა რაჭის მთიანეთიდან ჩამოსახლებულები არიან (ჩიკვილაძეები, მაისურაძეები, ბაკურაძეები...). 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 143 ადამიანი. ფარნაოზ ჩიკვილაძე — ქართველი ძიუდოსიტი. ჩაბინაანის წმინდა კვირიკეს ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 68. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი, 2016. ↑ . მარუქაშვილი, ახმეტელი ფალავნები, თელავი, 2004 წელი, გვ. 34 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ჩარექაული

ჩარექაული — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში (ზემო ხოდაშნის თემი). მდებარეობს მდინარე ხოდაშნისხევის (ალაზნის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირზე. ზღვის დონიდან 670 მეტრი. ახმეტიდან 17 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 10 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 83. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ხახაბო (ახმეტის მუნიციპალიტეტი)

ხახაბო — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, თუშეთში. მდებარეობს მდინარე თუშეთის ალაზნის მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 2 000 მეტრზე. ახმეტიდან დაშორებულია 88 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ ცხოვრობს. ხახაბოს კოშკი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 446. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ხევისჭალა

ხევისჭალა — სოფელი ახმეტის მუნიციპალიტეტში (საკობიანოს თემი). მდებარეობს მდინარე კურტანაძეულის (ალაზნის სისტემა) ხეობაში. ზღვის დონიდან 720 მეტრი, ახმეტიდან 10 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 24 ადამიანი. ხევისჭალის ეკლესიები ხევისჭალის კოშკი კურტანიძეულის წმინდა მარინეს ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 452. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ხისო

ხისო — ნასოფლარი საქართველოში, თუშეთში. მდებარეობს მდინარე ხისოსწყლის (თუშეთის ალაზნის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1750 მეტრი. ახმეტიდან 88 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ ცხოვრობს. ხისოს კოშკი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 485. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ Кавказскій календарь на 1910 годъ, Тифлись, 1909, стр. 398. ↑ Кавказскій календарь на 1912 годъ, Тифлись, 1911, стр. 217. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ხორხელი

ხორხელი — ისტორიული ძეგლი, სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში (ზემო ხოდაშნის თემის ტერიტორიულ ორგანოში), ალაზნის ვაკეზე. მდებარეობს მდინარე ხოდაშნისხევის (ალაზნის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 520 მეტრი. ახმეტიდან 14 კილომეტრი. ხორხელი საისტორიო წყაროებში პირველად XVII საუკუნეში იხსენიება. სახელწოდება სოფელს კახეთის ბარში მთიელთა მიგრაციის შემდეგ უნდა ჰქონდეს მიღებული. ეს ადგილი XVII საუკუნემდეც ყოფილა დასახლებული (იმდროინდელი დასახლების სახელწოდება უცნობია). გეოგრაფიული მდებარეობა, აგრეთვე აქ სარწყავი სისტემის არსებობა, ხელს უწყობდა სოფელში მევენახეობის, მებაღეობისა და სხვა დარგების განვითარებას. კახეთის სამეფოს არსებობის პერიოდში ხორხელის ყმა-მამულზე წილი ედო ალავერდის წმინდა გიორგის მონასტერს. XVII-XVIII საუკუნეებში ალავერდის მონასტერთან ერთად სოფლის ყმა-მამულის ნაწილს ანდრონიკაშვილებიც ფლობდნენ. ალავერდის მონასტრის კუთვნილ ყმა-მამულს ხორხელი მოურავი განაგებდა. გვიანდელი შუა საუკუნეებში ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფით, ხორხელის სამოურავო შედიოდა მეოთხე („მეფესთან მყოფ“) სადროშოს შემადგენლობაში, რომელსაც ალავერდელი ეპისკოპოსი უძღვებოდა. ქართლ-კახეთის სამეფოს გაუქმების შემდეგ სოფელი თიანეთის მაზრაში შევიდა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 267 ადამიანი. ბადრიაანთ საყდარი ბუის საყდარი ლომისის მთავარმოწამის ეკლესია ნარეკლიანთ საყდარი ხორხელის ეკლესია ხორხელის კოშკი ხორხელის ღვთისმშობლის ეკლესია ხორხელის წმინდა გიორგის ეკლესია ხორხელის წმინდა დემეტრეს ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 502. კახაძე კ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 171. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
აირუმი

აირუმი (სომხ.: Այրում) — ქალაქი სომხეთში ტავუშის პროვინციაში. სახელი მომდინარეობს აირუმებისგან, რომლებიც ადრე ამ ადგილას ცხოვრობდნენ. მოსახლეობა ძირითადად სოფლის მეურნეობითაა დაკავებული. ↑ Communities of Tavush. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-11-14. ციტირების თარიღი: 2015-05-21.