laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
თათანაანთუბანი

თათანაანთუბანი — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში (კეხიჯვრის თემი). მდებარეობს მდინარე ძამის ხეობაში, თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ მთისწინეთში. ზღვის დონიდან 730 მეტრი, ქარელიდან 3 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 166 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 572. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კრობანი

კრობანი — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში (კეხიჯვრის თემი). მდებარეობს მდინარე ძამის ხეობაში, თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ მთისწინეთში. ზღვის დონიდან 800 მეტრი, ქარელიდან 8 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 39 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 40. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ლოპანი

ლოპანი — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში (ბალთის თემი). 1991 წლამდე შედიოდა ზნაურის რაიონში. მდებარეობს მდინარე ლოპანისწყლის (დასავლეთ ფრონის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირზე. ზღვის დონიდან 800 მეტრი, ყორნისიდან 12 კილომეტრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 291.
მეტეხი (ქარელის მუნიციპალიტეტი)

მეტეხი — სოფელი საქართველოში, ქარელის მუნიციპალიტეტში (ბალთის თემი). 1991 წლამდე შედიოდა ზნაურის რაიონის შემადგენლობაში. მდებარეობს მდინარე დასავლეთის ფრონის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 800 მეტრი, ყორნისიდან 8 კილომეტრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 614.
თრეხვი

თრეხვი — ნასოფლარი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში (ზემო ხვედურეთის თემი). მდებარეობს მდინარე ხვედრულის (მტკვრის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1040 მეტრი, ქარელიდან 12 კილომეტრი. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობის 70 %-ს წარმოადგენდნენ ოსები, 30 %-ს კი ქართველები. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობს. ეკლესია მარიამწმინდა თრეხვის ღვთისმშობლის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 699. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ 2.0 2.1 საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კლაუს ვოვერაიტი

კლაუს ვოვერაიტი (გერმ. Klaus Wowereit; დ. 1 ოქტომბერი 1953, ბერლინი, გერმანია) — გერმანელი პოლიტიკოსი (გსდპ) და 2001-2014 წლებში ბერლინის მმართველი ბურგომისტრი. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „კლაუს ვოვერაიტი“ ვიკისაწყობში. Konsequent Berlin (Personal website for British and French readers) CityMayors.com profile Interview with Klaus Wowereit in Exberliner magazine
ახალსოფელი (თიღვის თემი)

ახალსოფელი — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში (თიღვის თემი). 1991 წლამდე შედიოდა ყორნისის რაიონის შემადგენლობაში. ზღვის დონიდან 800 მეტრი, ყორნისიდან 1 კილომეტრი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 285. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 20.
თამარაშენი (ქარელის მუნიციპალიტეტი)

თამარაშენი — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში (ფცის თემი). მდებარეობს მდინარე შუა ფრონის ხეობაში. ზღვის დონიდან 710 მეტრი, ქარელიდან 19 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 401 ადამიანი. თამარაშენის შესახებ პირველი ცნობები გვხვდება რუისის საეპისკოპოსოს 1715 წ. აღწერის დავთარში. იგი ასევე მოხსენიებულია 1784 წ. 6 სექტემბრით დათარიღებულ ერთ განაჩენში, რომლის მიხედვით ფალავანდიშვილებს აქ 14 კომლი ყმა ჰყოლიათ. 1715 წ. თამარაშენში 17 კომლი მცხოვრები ყოფილა. ამ დროს სოფელში უცხოვრიათ შემდეგ გვარებს: ახალკაცი მახარა კავაძე თამაზა კავაძე ივანა სკლიკაშვილი გოგია ჭამპურიძე გიორგი ოქუტაშვილი დათუნა ფოფხაძე ზუბიტა სვიმონიშვილი გურგენა იაღიტაშვილი ბერი კვირიაშვილი დემეტრე კვირიაშვილი ივანე კვირიაშვილი ოთია კვირიაშვილი ზაზუტა ანდუაშვილი თამაზა კობახიძე ბერი ქველაძე დათუნა ზუბიტაშვილი ბარნაბე. მომხდურთა თარეშის გამო ფრონის ხეობის მრავალი სოფელი, მათ შორის თამარაშენი უკვე 1794-1799 წწ. აღწერის მასალებში მოხსენებულია, როგორც ნასოფლარი. გაუქმებული თამარაშენი აღდგა 1804 წლის შემდეგ, როდესაც რუსეთმა საბოლოოდ დაიმორჩილა აღმოსავლეთ საქართველო. 1818 წლიდან აქ ირიცხება 6 კომლი (27 კაცი). სოფელი ახალმოსახლეებს აღუდგენიათ. მოსახლეთა შორის ძველი გვარი აღარ მოიხსენება. 1818 წლის მდგომარეობით სოფელში ცხოვრობდნენ: ჭეღელიძე, სიმონიშვილი, მაჭარაშვილი, ჯოღერდიშვილი, ბარჯაძე (ბარჯაძეები იმერეთიდან ქართლში გადმოსულან 1790 წლის ახლო ხანებში). 1818-1830 წწ. დასახლებულან სოფელში: ბიწაძე, ფარქოსაძე. 1839-1859 წწ. მოსულან სოფელში: კაჟაშვილი (სოფელ ცერონისიდან), მეტრეველი (სოფელ ფციდან), სიდამონიძე (სოფელ ფციდან), ნებიერიძე, პაპელიშვილი, ხუციშვილი, თხელიძე, კეხოშვილი, ქოქოშვილი. 1859-1873 წწ. მოსულან: ცოტნიაშვილი, ჯამბრიშვილი. XIX საუკუნის მასალებში სოფელი ზოგჯერ იხსენიება პატარა თამარაშენად (დიდ თამარაშენად იგულისხმებოდა ცხინვალის რეგიონში მდებარე თამარაშენი. აწ უკვე გაუქმებული ქართული სოფელი სამაჩაბლოში). ისტორიული ძეგლებით თამარაშენი დიდად განებივრებული არ არის. სოფლის სასაფლაოზე მიკვლეულია ანტიკური ხანის სამარხი, რაც მიუთითებს, რომ მოსახლეობა ამ ტერიტორიაზე დიდი ხნის წინ ცხოვრობდა. აღსანიშნავია, აგრეთვე, სამების მცირე ზომის დარბაზული ეკლესია, რომელიც XIX საუკუნის შუახანებით თარიღდება. ტაძრის შესასვლელის თავზე არსებული წარწერა გვამცნობს, რომ იგი 1883 წელს აუგიათ. ტაძარი იყო დიდხანს გაუქმებული და მიტოვებული. იგი რამდენიმე წელია მოქმედებს. თამარაშენის სამარხი ომარ კილასონია, „ქარელი ისტორიის ანალებში“, თბ., 1996 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 578. ე. თაყაიშვილი, მასალანი სტატისტიკურის აღწერილობისა XVIII ს-ში, გამოცემული ე. თაყაიშვილის რედაქტორობით, თბ., 1907. თამარაშენი (ფოტოები) ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II ↑ ომარ კილასონია, „ქარელი ისტორიის ანალებში“, თბ., 1996
ლოშკინეთი

ლოშკინეთი — ნასოფლარი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში (ზღუდერის თემი). მდებარეობს მდინარე აბუხალოსღელეზე (ძამის აუზი). ზღვის დონიდან 1040 მეტრი. ქარელიდან 28 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ ცხოვრობს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 298. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ზემო ძაღინა

ზემო ძაღინა — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში (თერეგვანის თემი). 1991 წლამდე შედიოდა ზნაურის რაიონის შემადგენლობაში. მდებარეობს მდინარე შუა ფრონის (დასავლეთ ფრონის მარცხენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 900 მეტრი, ყორნისიდან 5,5 კილომეტრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 512.
თანდიწყარო (თიღვის მუნიციპალიტეტი)

თანდიწყარო — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში (თერეგვანის თემი). 1991 წლამდე შედიოდა ზნაურის რაიონის შემადგენლობაში. მდებარეობს მდინარე თანდიწყაროს (შუა ფრონის შენაკადი) ორივე ნაპირზე. ზღვის დონიდან 900 მეტრი, ყორნისიდან 8 კილომეტრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 586.
თებოთა

თებოთა — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში (თერეგვანის თემი). 1991 წლამდე შედიოდა ზნაურის რაიონის შემადგენლობაში. მდებარეობს ლიხის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე ოჟორულის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 900 მეტრი, ყორნისიდან 6 კილომეტრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 631.
თერეგვანი

თერეგვანი — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში (თერეგვანის თემი). 1991 წლამდე შედიოდა ზნაურის რაიონის შემადგენლობაში. მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე, მდინარე დასავლეთის ფრონის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 840 მეტრი, ყორნისიდან 5 კილომეტრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 658.
ლისა

ლისა — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში (თერეგვანის თემი). 1991 წლამდე შედიოდა ზნაურის რაიონის შემადგენლობაში. მდებარეობს მდინარე ლისის (შუა ფრონის მარცხენა შენაკადი) ნაპირას. ზღვის დონიდან 920 მეტრი, ყორნისიდან 7 კილომეტრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 251. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 105. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 63.
ზემო შაქშაქეთი

ზემო შაქშაქეთი — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქარელის მუნიციპალიტეტში (მოხისის თემი). მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე, მდინარე დასავლეთის ფრონის (სურამულის მარცხენა შენაკადი) ნაპირას. ზღვის დონიდან 660 მეტრი, ქარელიდან 16 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 127 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 511. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
XIII დალაი ლამა

ტუბტენ გიაცო (ტიბ. ཐུབ་བསྟན་རྒྱ་མཚོ་) (12 თებერვალი 1876 - 17 დეკემბერი 1933)- XIII დალაი ლამა და ტიბეტის მმართველი.
ბეყმარი

ბეყმარი — სოფელი საქართველოში, მდებარეობს მდინარე აღმოსავლეთის ფრონის მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 960 მეტრი, ყორნისიდან 17 კილომეტრი. სოფელი მოხსენიებულია იოანე ბაგრატიონის 1794-99 წლების აღწერაში.1847 წლის მონაცემებით შედიოდა ყორნისის ხეობის სოფლებში და დასახლებული იყო ეთნიკური ოსებით. 1991 წლამდე შედიოდა ზნაურის რაიონის შემადგენლობაში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის მიერ და დე-ფაქტო აკონტროლებს სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა. სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკის ადმინისტრაციული დაყოფით შედის ზნაურის რაიონში, ყორნისის თემის ცენტრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 347. ↑ იოანე ბაგრატიონი, „ქართლ-კახეთის აღწერა“ გვ. 42 — თბილისი 1986 ↑ ტყავაშვილი მ. „სოფელ ყორნისის ისტორიიდან“ „ახალი და უახლესი ისტორიის საკითხები“ N12 გვ. 41 — თბილისი, „უნივერსალი“, 2014 ISSN 1512-3154 ↑ Итоги всеобщей переписи населения Республики Южная Осетия 2015 года
სოკრატესეული მეთოდი

სოკრატესეული მეთოდი, სხვაგვარად სოკრატული მეთოდი — სწავლების მეთოდი, რომელიც გულისხმობს მოსწავლეების აქტიურად ჩართვას, კითხვა-პასუხის გზით, საკუთარი ცოდნის აგებაში. მეთოდის სახელწოდება მომდინარეობს ბერძენ ფილოსოფოს სოკრატესგან, რომელიც საკუთარ მოსწავლეებს სწორედ ამ გზით ასწავლიდა ფილოსოფიას. სწავლებისას, სოკრატული მეთოდის გამოყენების დროს მასწავლებელი სვამს მხოლოდ პრობლემურ (და არა ინფორმაციულ) კითხვებს (მაგ.: რას ფიქრობთ ამაზე? რა განმარტებები გვჭირდება ამისთვის?) და არ აწვდის არანაირ ინფორმაციას მოსწავლეებს. ამ დროს მასწავლებელი განიხილავს გამონაკლისებს და მარტივ იდეას ეჭვქვეშ აყენებს. იგი არ აძლევს მოსწავლეებს ინფორმაციას, არამედ მათ სთხოვს აზროვნებას, რათა ისინი დამოუკიდებლად მივიდნენ პრობლემის გადაწყვეტამდე. სოკრატული მეთოდის გამოყენება შესაძლებელია დისკუსიით, დებატებით, პრობლემური კითხვების დასმით და სხვა. ზოგჯერ მასწავლებელს მოჰყავს ფაქტები მოსწავლეთა მიერ გამოთქმული მოსაზრებების საწინააღმდეგოდ, მაგრამ არ აფიქსირებს საკუთარ პოზიციას, ხელს უწყობს იმ პასუხების ეჭვქვეშ დაყენებას, რომელთაც გვაძლევენ სხვადასხვა ავტორიტეტები და სხვა. მოსწავლეები თავისუფლად გამოთქვამენ საკუთარ მოსაზრებებს დასმულ პრობლემასთან დაკავშირებით, თამამად თხზავენ ჰიპოთეზებს და ვერსიებს, აანალიზებენ ერთმანეთის არგუმენტებს. ქვემოთ მოყვანილია ამ მეთოდის გამოყენების მაგალითები გაკვეთილზე: მასწავლებელი სვამს პრობლემურ შეკითხვებს, რათა წაახალისოს მოსწავლეთა აზროვნება მოცემულ საკითხებზე; მასწავლებელს მოჰყავს დამხმარე და საწინააღმდეგო მაგალითები მოცემული მოვლენის საილუსტრაციოდ; მასწავლებელი კრიტიკულად განიხილავს მოსწავლის არგუმენტებს; მასწავლებელი ხელს უწყობს კლასის დისკუსიაში ჩაბმას; მასწავლებელი ახალისებს საკუთარი და სხვების აზრების კრიტიკული შეფასების უნარის განვითარებას; მასწავლებელი მოსწავლეს სთხოვს, ფაქტებისა და ცნებების ანალიზს, მასალაში მოცემული ფარული არსის გაგებას და ა. შ.; მასწავლებელი სთხოვს მოსწავლეს, რომ დააკავშიროს სხვადასხვა წყაროდან მიღებული ცოდნა, სხვადასხვა ელემენტისაგან შექმნას ახალი სტრუქტურა; მასწავლებელი სთხოვს მოსწავლეს, რომ გამოიტანოს დასკვნა (გააკეთოს შეფასება) საკუთარ არგუმენტაციაზე დაყრდნობით. სოფისტები განმარტებითი ლექსიკონი განათლების სპეციალისტებისთვის ტ.1, ეროვნული სასწავლო გეგმებისა და შეფასების ცენტრი, 2007 ეროვნული სასწავლო გეგმებისა და შეფასების ცენტრის პუბლიკაციები მასწავლებელთა პროფესიული განვითარების ცენტრი[მკვდარი ბმული] განათლების თანამედროვე ტექნოლოგიები
თურქები გერმანიაში

გერმანიის თურქები — გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკაში მცხოვრები თურქული ეროვნების პირები, რომლებიც ამ ფედერაციული რესპულიკის ტერიტორიაზე ცხოვრობენ, ან აქვთ ამ ქვეყნის მოქალაქის ოფიციალური სტატუსი, ან პირადი, ან სხვადასხვა ოჯახური პირობების გამო წლების განმავლობაში ცხოვრობენ ე.წ. დროებითი სტატუსით. გერმანიის თურქობა ყველაზე დიდ ეთნო-კულტურულ ჯგუფს წარმოადგენენ გერმანიაში. ეკონომიკური სასწაულის წლებში გერმანიის ფედერაციულ რესპუბლიკაში მუშა ხელის ნაკლებობა შეიქნა. გერმანიამ დაქირავების შეთანხმებათა საფუძველზე ხელშეკრულებები გააფორმა იტალიასთან (1955 წელს), ესპანეთთან და საბერძნეთთან (1960 წელს), ხოლო ბოლოს მსგავსსავე ხელშეკრულებაზე 1961 წელს მოაწერა ხელი თურქეთის რესპუბლიკასთან. თავდაპირველად არ იყო ჯეროვნად გააზრებული, რომ ეს მუშები გერმანიაში მოგვიანებით თავიანთ ცოლ-შვილს ჩამოიყვანდნენ და საცხოვრებლად საბოლოოდაც აქვე დარჩებოდნენ. დღესდღეობით ისეთი სიტუაციაა შექმნილი, რომ არათუ ოჯახები, არამედ ახლო ნათესავებიც ჩამოდიან აქ და ქორწინდებიან ძირითადად თავიანთი ეროვნების ხალხზე და ამგვარად ამგვარად მრავლდებიან თავიანთ მიკრო-კულტურულ გარემოში. სწორედ ამ მიზეზის გამო გერმანიის თურქობა ერთ-ერთ ყველაზე საყურადღებო დემოგრაფიულ ფაქტორადაა ქცეული. ბოლო 40 წლის განმავლობაში, თურქეთიდან გერმანიაში დაახლოებით 3 მილიონი ადამიანი გადასახლდა. ამ უმცირესობას, რომელიც თავს იჩენს როგორც კულტურის, ასევე ეკონომიკურ სფეროში, უწოდებენ გერმანელ თურქებს, ემიგრანტებს ან გერმანელებს, რომელთა გამოყენება აღარ არის ჩვეულებრივი. ევროპაში თურქები ან ზოგადად ევროპელი თურქები არიან ადამიანები, რომლებიც თურქეთიდან ევროპაში გადასახლდნენ. Ackermann, Irmgard : Türken deutscher Sprache. Berichte, Erzählungen, Gedichte. München 1984. ISBN 3-423-10311-6 Cil, Hasan: Anfänge einer Epoche. Schiler, Berlin 2003. ISBN 3-89930-015-7 Goldberg, Andreas, Halm, Dirk, Şen, Faruk: Die deutschen Türken. Lit, Münster 2004. ISBN 3-8258-8232-2 Goldberg, Andreas, Şen, Faruk: Deutsche Türken - Türkische Deutsche? Lit, Münster 1999. ISBN 3-8258-4396-3 Groeben, Annemarie von der: Yıldız und Aytekin. Die zweite Generation erzählt. Hammer, Wuppertal 2006. ISBN 3-7795-0056-6 Hunn, Karin: „Nächstes Jahr kehren wir zurück...“. Die Geschichte der türkischen „Gastarbeiter“ in der Bundesrepublik. Wallstein, Göttingen 2005. ISBN 3-89244-945-7 Kappert, Petra, Haerkötter, Ruth, Böer, Ingeborg: Türken in Berlin 1871 - 1945. de Gruyter, Berlin 2002. ISBN 3-11-017465-0 (გერმანული) „როგორ ჩავრთოთ გერმანიის საზოგადოებრივ ცხოვრებაში გერმანელი თურქობა, როგორ მოვახდინოთ მათი ინტეგრაცია?“ გერმანიის თურქთა შორის წარმოებული სოციოლოგიური კვლევის შედეგები (გერმანული) თურქთა ინტეგრაცია გერმანიის ფედერაციულ რესპუბლიკაში: ზოგადი სჯანი ერთი კვლევის მაგალითზე. გერმანიაში თურქეთის საელჩოს პუბლიკაცია, ბერლინი. 2002 წლის ნოემბერი დაარქივებული 2003-03-21 საიტზე Wayback Machine. (გერმანული) ჰაიდი რეში (Heidi Rösch) მიგრაციის შესახებ არსებულ ლიტერატურაზე (ინტერკულტურული (კულტურათშორისო) დისკურსი ) დაარქივებული 2006-01-12 საიტზე Wayback Machine. (გერმანული) თურქულენოვანი მოსწავლეების საგანმანათლებლო და ინტეგრაციული პრობლემატიკა („ტაგესშპიგელი“) (გერმანული) თურქეთის საელჩო ბერლინში დაარქივებული 2008-12-19 საიტზე Wayback Machine.
სოციალური კონსტრუქტივიზმი

ქმედების თეორია — განათლების სფეროში ქმედების თეორია განსაკუთრებულ ხაზს უსვამს სწავლას სოციალურ კონტექსტში და სხვებთან ურთიერთობით. ქმედების თეორიის ერთ-ერთი წარმომადგენელია საბჭოთა ფსიქოლოგი ლევ ვიგოტსკი (1896-1934). ვიგოტსკი მოსწავლეებს მარტოხელა მეცნიერებს უწოდებდა. იგი ფიქრობდა, რომ მოსწავლე არის პატარა შეგირდი, რომელსაც მასწავლებელი ან/და სხვა მოზრდილი ეხმარება გამოცდილებების მიღებაში. ვიგოტსკის თეორია არის იმის დამტკიცების მცდელობა, რომ შემეცნება - ესაა სოციალიზაციის ანუ საზოგადოებრივი ურთიერთობის პროდუქტი. მაგ: რომელიმე ენის სწავლებისას ჩვენ ენას ვიყენებთ, როგორც საკომუნიკაციო საშუალებას, ანუ ვცდილობთ მისი საშუალებით დავამყაროთ ურთიერთობა სხვებთან. მხოლოდ ენის სრულყოფილი შესწავლის შემდეგაა შესაძლებელი მისი, როგორც “შინაგანი მონოლოგის”, საშუალებად გამოყენება. ვიგოტსკი საუბრობს განვითარების უახლოეს და აქტუალურ ზონებზე. განვითარების აქტუალური ზონა არის ის ზონა, რომელშიც იმყოფება მოსწავლე სწავლის მომენტში. ხოლო უახლოესი ზონა არის ის, რომელსაც ადვილად მიაღწევს იგი, თუ მისი სასწავლო პროცესი სწორად იქნება აგებული. მასწავლებელი სწავლების პროცესში აქცენტს უნდა აკეთებდეს სწორედ განვითარების უახლოეს ზონაზე. ეს კი შესაძლებელია მოსწავლის მიერ პრობლემის გადაწყვეტით სხვებთან (მასწავლებელი, თანატოლი, მშობელი) ურთიერთობის პროცესში. მოსწავლის მიმართ ასეთ დახმარებას შეიძლება სხვადასხვა ფორმა ჰქონდეს: ახსნა დისკუსია ჯგუფური მუშაობა ვიგოტსკი ასევე საუბრობს სოციალურ და კულტურულ ფაქტორებზე. ეს გავლენა იწყება დაბადებიდან. პატარები ითვისებენ თავიანთ კულტურას, ენას და ქცევებს მშობლებთან და ახლობლებთან ურთიერთობით. შესაბამისად, მასწავლებელმა უნდა გაითვალისწინოს ის სოციალური და კულტურული ფაქტორები, რომლებიც მოსწავლის სწავლაზე გადამწყვეტ ზეგავლენას ახდენენ. შესაბამისად, მასწავლებელმა უნდა გაითვალისწინოს მოსწავლის ინდივიდუალიზმი და შეძლოს მისი მოთხოვნილებების დაკმაყოფილება ისე, რომ ეს იყოს სასწავლო მიზნებთან შესატყვისობაშიც და ყველა მოსწავლეს მიეცეს შესაძლებლობა, მიაღწიოს განვითარების უახლოეს ზონას. სწავლების ამ მიდგომის მიხედვით, უმცროს კლასელებს შეიძლება შევთავაზოთ რთული და უფრო სააზროვნო ამოცანების გადაჭრა ჯგუფებში, რათა ხელი შეეწყოს მათი აზროვნების თვისებრივ განვითარებას და განვითარების უახლოესი ზონის მიღწევას. თუმცა, მასწავლებელმა მოსწავლეს არ უნდა მისცეს ისეთი ამოცანები, რომელიც თვისებრივად არ შეესაბამება მისი განვითარების შესაძლებლობებს. ვიგოტსკის თეორიის მიხედვით, სწავლების ძირითადი პრინციპებია: შემეცნებითი აზროვნება განვითარების ეტაპების მიხედვით ცვლილებას ანუ ევოლუციას განიცდის. სრულყოფილი შემეცნებითი აზროვნების ჩამოყალიბებისათვის გადამწყვეტი პირობაა პიროვნებებს შორის ურთიერთობა. Kaptelinin, Victor, and Bonnie A. Nardi. (2006) Acting with Technology: Activity Theory and Interaction Design., MIT Press. Mazzoni, E. (2006). "Extending Web Sites' Usability: from a Cognitive Perspective to an Activity Theory Approach". In S. Zappala and C. Gray (Eds.) Impact of e-Commerce on Consumers and Small Firms. Aldershot, Hampshire (England), Ashgate. განმარტებითი ლექსიკონი განათლების სპეციალისტებისთვის ტ.1, ეროვნული სასწავლო გეგმებისა და შეფასების ცენტრი, 2007 ეროვნული სასწავლო გეგმებისა და შეფასების ცენტრის პუბლიკაციები მასწავლებელთა პროფესიული განვითარების ცენტრი[მკვდარი ბმული] განათლების თანამედროვე ტექნოლოგიები
კატის ფუგა

ფუგა ლა მინორში Kk. 30 (აგრეთვე ცნობილი როგორც „კატის ფუგა“) — ერთმოქმედებიანი საკლავესინო სონატა დაწერილი დომენიკო სკარლატის მიერ. სახელი „კატის ფუგა“ გამოყენებული იყო მე-19 საუკუნის დასაწყისში, თვით კომპოზიტორს ეს სახელი არ დაურქმევია. არსებობს ლეგენდა, რომ სკარლატის ჰყავდა კატა, სახელად პულჩინელა, რომელსაც, კომპოზიტორის აღწერით, ძალიან უყვარდა კლავესინის ნოტებზე სიარული. ერთხელ სკარლატის მოეწონა გამა, რომელიც კატამ შემთხვევით „აიღო“. სკარლატი მიუჯდა კლავესინს და იმპროვიზაციით დაწერა ნაწარმოები. Kk. 30 გამოქვეყნდა ლონდონში, 1739 წელს. კომპოზიტორმა გეორგ ფრიდრიხ ჰენდელმა, განთქმულმა სხვა მუსიკის „არებისთვის“ და გადაკეთებისთვის იხმარა თავის კონცერტში (ოპ.6) — 1739 წელს სექტემბრიდან ოქტომბის თვემდე დაწერილ ნაწარმოებში. სკარლატის სოლო ნაწარმოებები კლავესინისთვის ნოტები ნოტები და მუსიკა
განითყაუ

განითყაუ — სოფელი საქართველოში, ქარელის მუნიციპალიტეტში (ყორნისის თემი). 1991 წლამდე შედიოდა ზნაურის რაიონის შემადგენლობაში. მდებარეობს მდინარე დასავლეთის ფრონის ხეობაში. ზღვის დონიდან 1000 მეტრი, ყორნისიდან 15 კილომეტრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 682.
გვინჯინა

გვინჯინა — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში (ყორნისის თემი). 1991 წლამდე შედიოდა ზნაურის რაიონის შემადგენლობაში. მდებარეობს მდინარე აღმოსავლეთის ფრონის მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 960 მეტრი, ყორნისიდან 13 კილომეტრი.
დიდი ციხიათა

დიდი ციხიათა — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში (ნულის ტერიტორიული ორგანო). მდებარეობს ლიხის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე აღმოსავლეთის ფრონის ნაპირას, ზღვის დონიდან 960 მ-ზე, ყორნისიდან 11 კმ-ში, ცხინვალიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 18 კმ-ში. 1922-1990 წლებში შედიოდა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ზნაურის რაიონში, ოლქის გაუქმების შემდეგ, 1990-2006 წლებში — ქარელის რაიონში, 2006 წლიდან — თიღვის მუნიციპალიტეტში. ცხინვალის რეგიონში 1990-იანი წლების კონფლიქტის შედეგად სოფელზე არ ვრცელდება საქართველოს ხელისუფლების კონტროლი. 2008 წლიდან საქართველოს კანონმდებლობით რუსეთის ფედერაციის მიერ ოკუპირებული ტერიტორიაა. სოფლის ტერიტორიაზე შემორჩენილია ხერხეულიძეების კოშკის ნანგრევები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 540. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?. ↑ თიღვის მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ერთეულების დამტკიცების შესახებ. 2022 წლის 6 ივნისი. „საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე“.
ზემო ამბრეთი

ზემო ამბრეთი — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში (ყორნისის თემი). 1991 წლამდე შედიოდა ყორნისის რაიონის შემადგენლობაში. მდებარეობს მდინარე აღმოსავლეთის ფრონის მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 1160 მეტრი, ყორნისიდან 15 კილომეტრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 506.
ზემო ყორნისი

ზემო ყორნისი — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში (ყორნისის თემი). 1991 წლამდე შედიოდა ყორნისის რაიონის შემადგენლობაში. მდებარეობს მდინარე აღმოსავლეთის ფრონის მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 1200 მეტრი, ყორნისიდან 14 კილომეტრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 511.
ზემო წორბისი

ზემო წორბისი — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში (ყორნისის თემი). 1991 წლამდე შედიოდა ზნაურის რაიონის შემადგენლობაში. მდებარეობს მდინარე აღმოსავლეთის ფრონის მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 1050 მეტრი, ყორნისიდან 15 კილომეტრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 512. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 353.
თორმანეული

თორმანეული — სოფელი საქართველოში. მდებარეობს მდინარე აღმოსავლეთის ფრონის ხეობაში. ზღვის დონიდან 870 მეტრი, ყორნისიდან 15 კილომეტრი. სოფელი მოხსენიებულია იოანე ბაგრატიონის 1794-99 წლების აღწერაში. 1847 წლის მონაცემებით შედიოდა ყორნისის ხეობის სოფლებში და დასახლებული იყო ეთნიკური ოსებით. ჯონდო გვასალიას მოხსენიებული აქვს როგორ გორმანევი. შიდა ქართლის 1955 წლის დაზვერვითმა ექსპედიციამ თორმანეულში მიაკვლია გვიანი ბრინჯაოს ხანის სამოსახლო გორას. 1991 წლამდე შედიოდა ზნაურის რაიონის შემადგენლობაში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის მიერ და დე-ფაქტო აკონტროლებს სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა. სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკის ადმინისტრაციული დაყოფით შედის ზნაურის რაიონში, ყორნისის თემში, ხარისჯინის სახელწოდებით, მოსახლეობა 114 ადამიანი. ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 694. ↑ იოანე ბაგრატიონი, „ქართლ-კახეთის აღწერა“ გვ. 42 — თბილისი 1986 ↑ ტყავაშვილი მ. „სოფელ ყორნისის ისტორიიდან“ „ახალი და უახლესი ისტორიის საკითხები“ N12 გვ. 41 — თბილისი, „უნივერსალი“, 2014 ISSN 1512-3154 ↑ გვასალია ჯ., ფრონის ხეობათა ისტორიული გეოგრაფიის საკითხები // საქართველოს ისტორიული გეოგრაფიის კრებული, ტ. VII, თბ.: „მეცნიერება“, 1989. — გვ. 8, ISBN 5-520-00154-5. ↑ Итоги всеобщей переписи населения Республики Южная Осетия 2015 года
ბაღიანი

ბაღიანი — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში (ძვილეთის თემი). 1991 წლამდე შედიოდა ყორნისის რაიონის შემადგენლობაში. მდებარეობს მდინარეების აღმოსავლეთის ფრონის და შუა ფრონის წყალგამყოფზე. ზღვის დონიდან 800 მეტრი, ყორნისიდან 10 კილომეტრი.
გვირგვინა (ძვილეთის თემი)

გვირგვინა — სოფელი საქართველოში, თიღვის მუნიციპალიტეტში (ძვილეთის თემი). მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე, მდინარე აღმოსავლეთის ფრონის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 800 მ-ზე, ქარელიდან 27 კმ, ცხინვალიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგ.) 15 კმ დაშორებით. 1922-1990 წლებში შედიოდა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ზნაურის რაიონის შემადგენლობაში, 1990-2006 წლებში — ქარელის რაიონში, 2006 წლიდან — თიღვის მუნიციპალიტეტში. ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ. ამჟამად მუდმივი მოსახლე არ არის. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 148. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. ?.