laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გრიგოლ ზამბახიძე

გრიგოლ ზამბახიძე (დ. 30 ნოემბერი, 1911, ფოთი — გ. 26 მაისი, 1962) — ქართველი ჰიდროტექნიკოსი. საქართველოს სსრ დამსახურებული ინჟინერი (1961). დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. 1936–1941 წლებში მუშაობდა სხვადასხვა პასუხსაგებ თანამდებობაზე. 1941–1944 წლებში იყო საქართველოს სსრ წყალთა მეურნეობის სახალხო კომისარი, ხოლო 1944–1948 წლებში — საქართველოს კპ ცენტრალური კომიტეტის მრეწველობის განყოფილების გამგე, ხელმძღვანელობდა დედაქალაქის ღირსშესანიშნაობად ქცეული მრავალი სამოქალაქო და სამრეწველო ობიექტის აგებას. 1954-1956 წლებში იყო საქართველოს სსრ სამშენებლო მასალების მრეწველობის მინისტრი. 1956-1958 წლებში საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს მუდმივი წარმომადგენელი მოსკოვში. ეწეოდა სამეცნიერო-კვლევით მუშაობას ჰიდრავლიკის დარგში. მის მიერ საფუძვლიანადაა შესწავლილი და გადაჭრილი წყლის ნაკადისა და მდინარეთა გამრუდებულ მონაკვეთზე მყარი სხეულების მოძრაობის პრობლემა. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. ფოთში ერთ-ერთი ქუჩა მის სახელს ატარებს. გრიგოლ ზამბახიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გრიგოლ ზამბახიძის ბიოგრაფია (II მოწვევა) გრიგოლ ზამბახიძის ბიოგრაფია (IV მოწვევა) გრიგოლ ზამბახიძის ბიოგრაფია (სსრკ III მოწვევა)
ორგაზმის სხვაობა

ორგაზმის სხვაობა, იგივე სიამოვნების სხვაობა (ინგლ. Orgasm gap) — სოციალური ფენომენი, რომელიც გულისხმობს ზოგად შეუსაბამობას ჰეტეროსექსუალ წყვილებში ქალსა და კაცს შორის სქესობრივი აქტის დროს სექსუალური სიამოვნების მიღების — კერძოდ, ორგაზმის მიღწევის სიხშირის — კუთხით. დღესდღეობით გამოკვლეულ ყველა დემოგრაფიულ კატეგორიაში ქალები ორგაზმის მიღწევის ყველაზე დაბალ სიხშირეს კაცებთან სექსუალური აქტივობებისას აფიქსირებენ. მკვლევრების აზრით, ორგაზმის სხვაობას შეიძლება რამდენიმე ფაქტორი განაპირობებდეს. სხვაობის განმაპირობებელ შესაძლო ფაქტორებს შორისაა კაცის სხეულზე ფოკუსირება, პრელუდიის ნაკლებობა, მხოლოდ პენეტრაციული სექსით დაკავება და სხვა ფსიქოლოგიური და ფიზიკური მიზეზები. ორგაზმის სხვაობის მკვლევარი ლორი მიტცი ამტკიცებს, რომ გენდერული უთანასწორობის ამ ფორმის გამომწვევი მთავარი მიზეზია „კლიტორის კულტურული უცოდინრობა“ და ის ფაქტი, რომ ხშირია „ქალის გენიტალიების არასწორად გაიგივება მხოლოდ იმ ერთ ნაწილთან (ვაგინასთან), რომელიც ორგაზმს კაცს აღწევინებს და არა — ქალს“. ორგაზმის სხვაობა ↑ Frederick, David A.; John, H. Kate St.; Garcia, Justin R.; Lloyd, Elisabeth A. (2018-01-01). „Differences in Orgasm Frequency Among Gay, Lesbian, Bisexual, and Heterosexual Men and Women in a U.S. National Sample“. Archives of Sexual Behavior (ინგლისური). 47 (1): 273–288. doi:10.1007/s10508-017-0939-z. ISSN 1573-2800. PMID 28213723. ↑ Mintz, Laurie B., author. (2018-05-15). Becoming cliterate : why orgasm equality matters -- and how to get it. ISBN 978-0-06-266455-6. OCLC 1041864181.
კონსტანტინე ილურიძე

კონსტანტინე ილურიძე (დ. 10 მაისი, 1910, სოფ. მეჯვრისხევი, გორის რაიონი — გ. 1989) — წარმოების ნოვატორი. დაიბადა გლეხის ოჯახში. მუშაობდა მჭედლად თბილისის ელექტროვაგონმშემკეთებელ ქარხანაში. საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს ოთხი მოწვევის დეპუტატი. თბილისის საპატიო მოქალაქე. 1979 — თბილისის საპატიო მოქალაქეები 1981 — სოციალისტური შრომის გმირი ლენინის ორდენი კონსტანტინე ილურიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი კონსტანტინე ილურიძის ბიოგრაფია (II მოწვევა) კონსტანტინე ილურიძის ბიოგრაფია (III მოწვევა) კონსტანტინე ილურიძის ბიოგრაფია (IV მოწვევა) კონსტანტინე ილურიძის ბიოგრაფია (V მოწვევა)
სექსუალური ფანტაზია

სექსუალური ფანტაზია, იგივე ეროტიკული ფანტაზია — წარმოსახვითი სურათი ან ფიქრის ფორმა, რომელიც პიროვნების სექსუალობიდან მომდინარეობს და ქმნის ან აძლიერებს სექსუალურ აღგზნებას. სექსუალური ფანტაზია შეიძლება შეიქმნას პიროვნების წარმოსახვაში ან მეხსიერებაში, მისი გამომწვევი მიზეზი კი შეიძლება იყოს როგორც დამოუკიდებელი, ისე გარე სტიმულაცია, მაგალითად, ეროტიკული ლიტერატურა ან პორნოგრაფია, ფიზიკური ობიექტი ან სხვა ადამიანისადმი სექსუალური მიზიდულობა. ნებისმიერ რამეს, რაც სექსუალურ აღგზნებას იწვევს, ასევე შეუძლია სექსუალური ფანტაზიის გამოწვევა. სექსუალური ფანტაზიები თითქმის უნივერსალურია და მთელი მსოფლიოს მასშტაბით უამრავ საზოგადოებაშია დაფიქსირებული. მიუხედავად ამისა, ზოგიერთი ფანტაზიის ბუნებიდან გამომდინარე, ამ ფანტაზიების რეალობად ქცევა ბევრად უფრო იშვიათია, რაც სოციალური, კულტურული, მორალური და რელიგიური შეზღუდვებითაა განპირობებული. ზოგ შემთხვევაში პიროვნების მიერ სექსუალური ფანტაზიების განხილვაც კი ტაბუდადებულია. ფეტიში პარაფილია სექსუალური ფანტაზიები და ფეტიშები ↑ Leitenberg & Henning 1995, p. 470. ↑ Leitenberg, H.; Henning, K. (1995). „Sexual fantasy“. Psychological Bulletin. 117 (3): 469–496. doi:10.1037/0033-2909.117.3.469. PMID 7777650. ↑ Kasemy, Z; Desouky, D. ES; Abdelrasoul, G (2016). „Sexual fantasy, masturbation and pornography among Egyptians“. Sexuality & Culture. 20 (3): 626–638. doi:10.1007/s12119-016-9346-1. S2CID 147262359.
ადილ ისგანდეროვი

ადილ რზა ოღლუ ისქენდეროვი (აზერ. Adil Rza oğlu İsgəndərov; დ. 10 მარტი, 1912 — გ. 18 სექტემბერი, 1978) — აზერბაიჯანელი საბჭოთა რეჟისორი, თეატრისა და კინოს მსახიობი, პედაგოგი, სახალხო არტისტი (1959). მეორე ხარისხის სტალინური პრემიის ლაურეატი (1948). ადილ ისქენდეროვი 1912 წლის 10 მარტს (სხვა წყაროებით 1910 წლის 10 ოქტომბერს ან 10 მაისს) ელიზავეტპოლში (ამჟამინდელი განჯა, აზერბაიჯანი) ბეგის ოჯახში დაიბადა. მონაწილეობდა მუშათა დრამატულ წრეში განჯაში. 1931 წელს ბაქოს თეტარალური ტექნიკუმი დაამთავრა (ამჟამინდელი აზერბაიჯანის კულტურისა და ხელოვნების სახელმწიფო უნივერსიტეტი). სტუდენტობის წლებში მონაწილეობას იღებდა მის მიერ დადაგმულ სპექტაკლებში. 1936 წელს დაამთავრა ლუნაჩარსკის სახელობის რუსეთის თეატრალური ხელოვნების ინსტიტუტი. 1932–1936 წლებში ვახტანგოვის თეატრის (მოსკოვი) პრაქტიკანტი რეჟისორი იყო. 1936 წლიდან აზერბაიჯანის ეროვნული სახელმწიფო აკადემიური დრამატული თეატრის (ბაქო) რეჟისორია, 1938–1960 წლებში — მთავარი რეჟისორი და სამხატვრო ხელმძღვანელი, 1954 წლიდან კი დირექტორი. გადაღებულია ფილმებში. მუშაობდა რეჟისორად კინოსტუდია „აზერბაიჯანფილმში“, 1966–1974 წლებში კი მისი დირექტორი იყო. 1937 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ საქმიანობას ბაქოს თეატრალურ ტექნიკუმში (1945 წლიდან – აზერბაიჯანის კულტურისა და ხელოვნების სახელმწიფო უნივერსიტეტი); 1956 წლიდან — პროფესორი. იყო სკპ(ბ) წევრი 1940 წლიდან და აზერბაიჯანის მე-4 და მე-5 მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. ადილ ისქენდეროვი გარდაიცვალა 1978 წლის 18 სექტემბერს. დაკრძალულია საპატიო ხეივანში. ↑ Искендеров Адиль Рза оглы // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. ↑ Искендеров Адиль
ბრიგადენფიურერი

ბრიგადენფიურერი (გერმ. Brigadeführer) — SS-ის და SA-ს სამხედრო რანგი 1932-1945 წლებში. თავდაპირველად იგი გამოიყენებოდა SS-ის ბრიგადების მეთაურთათვის და შეესაბამებოდა გენერლის მეორე საოფიცრო რანგს ვერმახტში. SS-ის და ორდნუნგსპოლიცაის (Ordnungspolizei) ზრდასთან ერთად ბრიგადენფიურერის რანგი გაუტოლდა გენერალ-მაიორისას და ვერმახტის იერარქიაში პოლკოვნიკის წინ დადგა. ბრიგადენფიურერის ინსიგნია თავდაპირველად იყო მუხის ორი ფოთოლი და ვერცხლის ოთხქიმიანი ვარსკვლავი. 1942 წელს, ობერსტგრუპენფიურერის რანგის შექმნის შემდგომ, მისი განმასხვავებელი ნიშანი გახდა მუხის სამი ფოთოლი. ბრიგადენფიურერები ატარებდნენ აგრეთვე გენერალმაიორის სამხრეებს და ამ რანგს ტიტულატურაშიც გამოიყენებდნენ. მაგალითად: „SS-ის ბრიგადენფიურერი და Waffen-SS-ის და პოლიციის გენერალმაიორი“ (გერმ. SS-Brigadenführer und Generalmajor der Waffen-SS und Polizei).
კარპეზ კაპანაძე

კარპეზ კაპანაძე (დ. 12 აპრილი, 1919, სოფ. კორბოული, ახლანდელი საჩხერის მუნიციპალიტეტი. — გ. 31 ოქტომბერი, 2005) — ქართველი ექიმი, ვეტერინარი, მეცნიერი. ვეტერინარიის მეცნიერებათა დოქტორი (1968), პროფესორი (1995). აკადემიკოსი (1997). საქართველოს სსრ-ის IV მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. ღირსების ორდენის კავალერი (2000). 1943 წელს დაამთავრა საქართველოს ზოოტექნიკურ-სავეტერინარო ინსტიტუტი. 1950-1953 წლებში მუშობდა საქართველოს სსრ სოფლის მეურნეობის მინისტრის პირველ მოადგილედ. 1958-1959 წლებში იყო საქართველოს მეცხოველეობისა და ვეტერინარიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორი. 1962-1990 წლებში — საქართველოს ზოოტექნიკურ-სავეტერინარო სასწავლო-სამეცნიერო ინსტიტუტის პრორექტორის მოადგილე ვეტერინარიის დარგში. 1990 წლიდან ამავე ინსტიტუტის მეცნიერი თანამშრომელი. შეისწავლა საქართველოში ვეტერინარული ისტორიის პრობლემები, დაამუშავა ვეტერინარული ლექსიკოგრაფიის, ტერმინოლოგიისა და ორთოგრაფიის საკითხები. ავტორია ვეტერინარული დამხმარე სახელმძღვანელოსი, ასევე მონოგრაფიული ნაშრომების. მან პირველმა განაზოგადა მსოფლიო სავეტერინარო კონგრესების ისტორიის მასალები. 1979 წელს მონაწილეობდა მოსკოვში გამართულ XXI მსოფლიო სავეტერინარო კონგრესის მუშაობაში. იყო ქართული ენციკლოპედიის სამეცნიერო-საკონსულტაციო საბჭოს წევრი და ვეტერინარიის სექციის ხელმძღვანელი. მიღებული აქვს სახელმწიფო და საბრძოლო ჯილდოები. ყურაშვილი თ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 526. კარპეზ კაპანაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი კარპეზ კაპანაძის ბიოგრაფია (IV მოწვევა)
ზაქარია კეცხოველი

ზაქარია კეცხოველი (დ. 10 ივლისი, 1902, სოფ. ტყვიავი, ახლანდელი გორის მუნიციპალიტეტი — გ. 22 ივლისი, 1970) — თანამდებობის პირი, მეცნიერი, სოფლის მეურნეობის მუშაკი. სა­ქარ­თვე­ლოს სსრ მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარე (1952-1953). მიღებული ჰქონდა აგრონომიული განათლება. სასოფლო-სამეურნეო კოოპერაციაში ეკავა ხელმძღვანელი თანამდებობა, ამავე დროს სამეცნიერო-კვლევით საქმიანობას ეწეოდა ხილ-კენკრის მეურნეობის ინსტიტუტში. 1944 წლიდან იყო სა­ქართველოს სახკომსაბჭოს თავმჯდომარის მო­ად­გილე და კვების მრეწველობის სახალხო კომისარი. 1946-1947 წლებში სა­ქართველოს სსრ გემო-კვების მრეწველობის მინისტრი და მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის მო­ად­გი­ლე, 1947 წლიდან — სა­ქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის პირველი მო­ად­გი­ლე, შემდეგ — თავმჯდომარე. 1953 წლიდან სა­ქართველოს სსრ სასურსათო საქონლის მრეწველობის მინისტრი. 1957 წლიდან ცეკავშირის გამგეობის თავმჯდომარე. მიღებული აქვს სა­ხელმწიფო ჯილდოები. ზაქარია კეცხოველი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ზაქარია კეცხოველის ბიოგრაფია (II მოწვევა) ზაქარია კეცხოველის ბიოგრაფია (III მოწვევა) ზაქარია კეცხოველის ბიოგრაფია (IV მოწვევა) ზაქარია კეცხოველის ბიოგრაფია (V მოწვევა) ზაქარია კეცხოველის ბიოგრაფია (სსრკ III მოწვევა)
ივანე კეკელიძე

ივანე კეკელიძე (დ. 18 ოქტომბერი, 1908/1903, სოფ. ტობანიერი, ვანის რაიონი — გ. 2 სექტემბერი, 1973) — ქართველი ინჟინერი, მეტალურგი. 1931 წელს დაამთავრა ამიერკავკასიის სამთო-მეტალურგიული ინსტიტუტი. 1933 წლიდან მუშაობდა ზესტაფონის ფეროშენადნობთა ქარხანაში სხვადასხვა თანამდებობაზე-ცვლის ინჟინრად, საამქროს უფროსის მოადგილედ, საამქროს უფროსად, ხოლო 1938 წელს ის დააწინაურეს ამავე ქარხნის დირექტორად. 1957 წლიდან ი. კეკელიძე მუშაობდა საქართველოს სსრ სახალხო მეურნეობის საბჭოს მეტალურგიული და ქიმიური მრეწველობის სამმართველოს უფროსად. იყო საქართველოს სსრ IV-V მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. 1951 — სსრკ სახელმწიფო პრემია შრომის წითელი დროშის ორდენი საპატიო ნიშნის ორდენი ლენინის ორდენი (2 ორდენი) ივანე კეკელიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ივანე კეკელიძის ბიოგრაფია (IV მოწვევა) ივანე კეკელიძის ბიოგრაფია (V მოწვევა) ↑ ივანე კეკელიძის ბიოგრაფია (IV მოწვევა)
პროცენტული სვოპი

პროცენტული სვოპი (ინგლ. interest rate swap, IRS) — ორ მხარეს შორის წარმოებული ფინანსური ინსტრუმენტი შეთანხმების სახით, რომ გარკვეულ თარიღში ერთი მხარე გადაუხდის მეორე მხარეს ფიქსირებულ პროცენტს გარკვეულ თანხაზე და მისგან პროცენტის თანხაზე გადახდას მიიღებს მცოცავი განაკვეთით (მაგალითად, LIBOR-ის განაკვეთით). შეთანხმება მომავალი საპროცენტო განაკვეთის შესახებ (ინგლ. Forward Rate Agreement) — სტანდარტიზებული პროცენტული სვოპი. პროცენტულ სვოპს, ჩვეულებრივ იყენებენ აქტივებთან და პასივებთან ოპერაციების დაზღვევისას ფიქსირებული განაკვეთების მცოცავ განაკვეთებში და პირიქით გადასაყვანად. პროცენტული სვოპის პოზიცია შეიცავს საპროცენტო და საკრედიტო რისკებს ხელშეკრულების მხარეებისათვის. პროცენტული სვოპები პოულოვენ გამოყენებას სხვადასხვა საინვესტიციო სტრატეგიებში. ისინი არიან პოპულარული ინსტრუმენტები ჰეჯირებისა და ფინანსური სპეკულაციებისათვის. საპროცენტო განაკვეთის დაფიქსირება სვოპ შეთანხმებით იძლევა საპროცენტო განაკვეთების ვარნისგან დაზღვევის შესაძლებლობას. მეორეს მხრივ, საპროცენტო განაკვეთების დაწევისას კონტრაგენტი მოგებაში იქნება. პროცენტული სვოპზე პოზიციაში შესვლის დაბალი ზღვარის წყალობით ისინი სარგებლობენ პოპულარობით საპროცენტო განაკვეთების მოძრაობაზე სპეკულაციების განმახორციელებელ ტრეიდერებთან. ასე, საბაზო აქტივზე სრულფასოვანი მოკლე პოზიციის გახსნის ნაცვლად, რომელზეც მოსალოდნელია ფასის ვარდნა, ტრეიდერისათვის საკმარისია სვოპ შეთანხმების დადება, რომელიც აფიქსირებს საპროცენტო განაკვეთს ანალოგიურ პერიოდზე. ↑ Interest Rate Swaps. global.pimco.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-12-30. ციტირების თარიღი: 2022-01-07 ↑ Hedge accounting: What are the benefits of a dynamic risk management strategy?. bloomberg.com. ციტირების თარიღი: 2022-01-07 ↑ Swap Trading. comparebrokers.co. ციტირების თარიღი: 2022-01-07 ↑ Interest Rate Swap. investopedia.com. ციტირების თარიღი: 2022-01-07 ↑ An In-Depth Look at the Swap Market. investopedia.com. ციტირების თარიღი: 2022-01-07
ანტონ კელენჯერიძე

ანტონ კელენჯერიძე (დ. 26 იანვარი, 1904/1905, სოფ. ვანი, ახლანდ. ვანის მუნიციპალიტეტი — გ. 20 მარტი, 1997) — ქართველი ჟურნალისტი. 1922 წელს დაამთავრა თბილისის II გიმნაზია, ხოლო 1930 წელს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი, 1949 წელს — მოსკოვის უმაღლესი პარტიული სკოლის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი. 1923–1942 წლებში მუშაობდა გაზეთ „კომუნისტში“ რეპორტიორად, პ/მგ მდივნად. 1942–1949 წლებში — გაზეთ „საბჭოთა აჭარის“ რედაქტორად. იყო „მთავლიტის“ უფროსი (1950). 1951–1956 წლებში საქართველოს სსრ რადიოკომიტეტის თავმჯდომარე. 1956–1961 წლებში საქტელერადიოკომიტეტის პირველი თავმჯდომარე. 1961–1983 წლებში თბილისში ვ. ი. ლენინის მუზეუმის დირექტორი. 1996 წლამდე ტელევიზიის საფონდო განყოფილების გამგე. არის რამდენიმე წიგნის ავტორი. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. 1976 — საქართველოს სსრ დამსახურებული ჟურნალისტი 1996 — ღირსების ორდენი (ქართული ჟურნალისტიკის განვითარებაში შეტანილი წვლილისა და მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებში ხანგრძლივი ნაყოფიერი მუშაობისათვის) ანტონ კელენჯერიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ანტონ კელენჯერიძის ბიოგრაფია (IV მოწვევა) ანტონ კელენჯერიძის ბიოგრაფია (V მოწვევა) ↑ ანტონ კელენჯერიძის ბიოგრაფია (IV მოწვევა)
ზინაიდა კვაჭაძე

ზინაიდა კვაჭაძე (დ. 1921, ბათუმი — გ. მარტი, 2005) — საბჭოთა პარტიული და საზოგადო მოღვაწე. საქართველოს სსრ უმარლესი საბჭოს IV–XI მოწვევების დეპუტატი. 1943 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი. ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ ის საქართველოს პარტიულ, საკანონმდებლო და აღმასრულებელ ორგანოებში სხვადასხვა პასუხსაგებ თანამდებობაზე მუშაობდა. სხვადასხვა წლებში იყო: კომკავშირის რაიკომის I მდივანი, საქალაქო კომიტეტის მდივანი (1955–1956), ცენტრალური კომიტეტის მდივანი (1956–1957), საქართველოს სსრ ვაჭრობის მინისტრი (1957–1962), საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე, უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის მდივანი, ქალთა რესპუბლიკური საბჭოს თავმჯდომარე (1989–2005). დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (1995), საპატიო ნიშნის ორდენით. ზინაიდა კვაჭაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ზინაიდა კვაჭაძის ბიოგრაფია (IV მოწვევა) ზინაიდა კვაჭაძის ბიოგრაფია (V მოწვევა) ზინაიდა კვაჭაძის ბიოგრაფია (VII მოწვევა) ზინაიდა კვაჭაძის ბიოგრაფია (X მოწვევა) ზინაიდა კვაჭაძის ბიოგრაფია (XI მოწვევა)
ლევან კიკნაძე

ლევან კიკნაძე (დ. 17 იანვარი, 1906, სოფ. კვალითი, ზესტაფონის რაიონი — გ. 1988) — ქართველი ინჟინერი. საქართველოს სსრ დამსახურებული ინჟინერი. საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს III–IV მოწვევის დეპუტატი. 1932 წელს დაამთავრა საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტი ჰიდროტექნიკურ ნაგებობათა მშენებლობის სპეციალობით. 1923 წელს დაიწყო შრომითი საქმიანობა სამთო მომპოვებელ ტრესტ „ჭიათურმანგანუმში“. 1932–1946 წლებში უმაღლესი განათლების მიღების შემდგომ მუშაობდა სამშენებლო ტრესტ „კოლხეთმშენში“ სამშენებლო უბნის უფროსის მოადგილედ, საპროექტო ჯგუფის ინჟინრად, სამშენებლო უბნისა და კოლხეთის სასისტემო სამმართველოს უფროსად; 1946–1949 წლებში იყო საქართველოს სსრ წყალთა მეურნეობის სამინისტროს კაპმშენებლობის სამმართველოს უფროსი. 1949–1962 წლებში — სამშენებლო ტრესტ „კოლხეთმშენის“ მმართველი. 1962–1965 წლებში იყო საქართველოს სახალხო მეურნეობის საბჭოს კაპმშენებლობის სამმართველოში მთავარი ინჟინერი. 1965–1982 წლებში საქართველოს სსრ კვების მრეწველობის სამინისტროს მშენებარე ობიექტების დირექციის დირექტორი. ხელმძღვანელობდა მრავალი მელიორაციული სისტემისა და ჰიდროტექნიკური ნაგებობის მშენებლობას, წლების განმავლობაში ემსახურებოდა კოლხეთის დაჭაობებული მიწების დაშრობა-ათვისებას. მისი ხელმძღვანელობით სამშენებლო ტრესტ „კოლხეთმშენის“ სახელოვანმა და მაღალკვალიფიციურმა საინჟინრო-ტექნიკურმა პერსონალმა არაერთი გამარჯვება და აღიარება მოიპოვა საბჭოთა კავშირის მასშტაბით. დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშის ორდენით. ლევან კიკნაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ლევან კიკნაძის ბიოგრაფია (III მოწვევა) ლევან კიკნაძის ბიოგრაფია (IV მოწვევა)
კონსტანტინ ჩაიკინი

კონსტანტინ ჩაიკინი (რუს. Константин Иванович Чайкин, დ. 15 (27) მაისი 1889 წ., მოსკოვი — 27 აპრილი 1938 წ., დასახვრეტი პოლიგონი „კომუნარკა“) — რუსი სწავლული-აღმოსავლეთმცოდნე, ირანისტი, ლინგვისტი და მთარგმნელი. კონსტანტინ ჩაიკინი დაიბადა ვაჭართა ფენაში გასული გლეხის ოჯახში. დაამთავრა კომერციული სასწავლებელი, რომლის დამთავრების შემდეგ, 1911 წელს შევიდა მოსკოვის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე. 1912 წელს გადავიდა ლაზარევის აღმოსავლურ ენათა ინსტიტუტში, სადაც შეისწავლა ფარსი და სპარსული ლიტერატურა აგაფანგელ კრიმსკოის (რუს. Крымский, Агафангел Ефимович) ხელმძღვანელობით. 1916 წელს დაამთავრა აღმოსავლურ ენათა ინსტიტუტი, სადაც სადიპლომო ნაშრომთან ერთად წარმოადგინა აბდ ალ-რაჰმან ნურ ალ-დინ იბნ აჰმად ჯამის პოემის „სალამან და აბსალი“-ს თარგმანი. კონსტანტინ ჩაიკინი იმავე წელს კათედრაზე დატოვეს დისერტაციის მოსამზადებლად. 1918 წელს ხელმძღვანელობდა ინსტიტუტის ბიბლიოთეკას. 1921—1926 წლებში მუშაობდა მთარგმნელად ირანში, საბჭოთა კავშირის სრულუფლებიან წარმომადგენლობაში, ამავდროულად ეწეოდა კვლევით სამუშაოს აბუ-ლ ფარაჯა რუნის პოეზიაზე, ხოლო პოეტის შემოქმედების კვლევა 1927 წელს დაასრულა და ფარსიზე გამოსცა პოეტის ლექსების წიგნებთან ერთად ქალაქ თეირანში. 1927 წელს დაბრუნდა მოსკოვში, სადაც მოსკოვის აღმოსვალეთმცოდნეობის ინსტიტუტში ასწავლიდა, ცოტა ხნით პარალელურად მუშაობდა აღმოსავლეთის მშრომელთა კომუნისტურ უნივერსიტეტშიც. 1928 წელს გამოაქვეყნა სახელმძღვანელო „უახლესი სპარსული ლიტერატურის მოკლე ნარკვევი“, ასევე საადის „ბუსთან“-ისა და აბდ-ორ-რაჰმან ჯამის „ბეხერესთან“-ის („გაზაფხულის ბაღი“) რუსული თარგმანები. მუშაობდა „სპარსულ-რუსულ ლექსიკონსა“ და „სპარსული ენის განმარტებით ლექსიკონზე“. დაპატიმრებული იქნა 1938 წლის 21 თებერვალს. 1938 წლის 27 აპრილს საბჭოთა კავშირის უმაღლესი სასამართლოს სამხედრო კოლეგიის მიერ მიესაჯა დახვრეტა შპიონაჟში ბრალდების გამო. დახვრეტილ იქნა იმავე დღეს. კონსტანტინ ჩაიკინი რებილიტირებულ იქნა 1957 წლის 18 ივლისს. კონსტანტინ ჩაიკინის ბიოგრაფია საიტზე „მოსკოვის უნივერსიტეტის პოეტები“ ↑ 1.0 1.1 Люди и судьбы. Биобиблиографический словарь востоковедов - жертв политического террора в советский период (1917-1991) — СПб: Петербургское Востоковедение, 2013. — 496 с. — (Социальная история отечественной науки о Востоке) — ISBN 978-5-85803-225-0 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17982241"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17982434"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17982386"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q656"></a>
ჯამილ ყულიევი

ჯამილ ელშად-ოღლუ ყულიევი (აზერ. Cəmil Elşad oğlu Quliyev) — აზერბაიჯანელი კინორეჟისორი, აზერბაიჯანის სახფილმფონდის დირექტორი, აზერბაჯანულ არხ „კულტურის“ (2011–2013) გენერალური დირექტორი, აზერბაიჯანის საზოგადოებრივი ტელევიზიის ხელმძღვანელი. ჯამილ ელშად-ოღლუ ყულიევი დაიბადა 1963 წლის 3 ივლისს, ბაქოში. დაამთავრა სრულიად რუსეთის კინემატოგრაფიის სახელმწიფო ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტი. 1984 წლიდან კინოსტუდია „აზერბაიჯანფილმში“ მუშაობდა დამდგმელ რეჟისორად. გადაიღო რამდენიმე მხატვრული ფილმი. არის სატირული ჟურნალ „მოზლანის“ ავტორი. მისი ფილმები რიგ საერთაშორისო ფესტივალებში იღებდა მონაწილეობას. არის აზერბაიჯანის კულტურისა და ხელოვნების სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი. 2012 წელს არჩეულ იქნა აზერბაჯანის რესპუბლიკის კინემატორგაფისტთა კავშირის აღმასრულებელ მდივნად. ↑ Джамиль КУЛИЕВ, директор Госфильмофонда Азербайджана. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-10-06. ციტირების თარიღი: 2013-07-27. ↑ Создан Союз кинематографистов Азербайджанской Республики. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-04-07. ციტირების თარიღი: 2013-07-28.
ალექსანდრე ტრალელი

ალექსანდრე ტრალელი (ლათ. Alexander Trallianus; დ. დაახლ. 525 – გ. 605) — ბიზანტიელი ექიმი. ქალაქ ტრალეს (ახლანდ. აიდინი) მკვიდრი. ექიმ სტეფანუსის ვაჟი და არქიტექტორ ანთიმოზის (აია-სოფიას ამშენებელი) ძმა. ავტორია 12-ტომიანი თხზულებისა შიდა დაავადებების შესახებ, რომელიც მთელი შუა საუკუნეების მანძილზე ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული იყო (თარგმნილია ლათინურ, სირიულ, არაბულ და ებრაულ ენებზე). მკურნალობის დროს ყურადღებას ამახვილებდა დაავადებულის კონსტიტუციაზე, ასაკზე, სქესზე, ძალთა მდგომარეობაზე და ცხოვრების წესზე. ექიმების უმნიშვნელოვანეს დავალებად თვლიდა დაავადებულთათვის შესაბამისი კვების რეჟიმის დანიშვნას. მისი დევიზი იყო „სწორი კვება ყველა დაავადებულის მკურნალობის ძირითადი ნაწილია“. დიდ მნიშვნელობას ანიჭებდა დაავადებების თავიდან აცილებას და მათი გამომწვევი მიზეზების აღმოფხვრას. ↑ Александр Тралесский // Энциклопедический словарь — СПб: Брокгауз — Ефрон, 1905. — Т. доп. I. — С. 75–76. — 956 с. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q656"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q602358"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q24329942"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19908137"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23892463"></a> ↑ Александръ Тралесскій // Энциклопедический лексикон — СПб: 1835. — Т. 1. — С. 464. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q656"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q21282452"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4532135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q26272055"></a> ↑ Шилинис Ю. А. Александр Траллийский // Большая российская энциклопедия. т. 1. — М., 2005. — стр. 445.
როტერდამი

როტერდამი (ნიდერლ. Rotterdam) — ქალაქი ნიდერლანდებში, მდებარეობს სამხრეთ ჰოლანდიის პროვინციაში. იქ სადაც მდინარე მაასი უერთდება ჩრდილოეთის ზღვას. მოსახლეობა 641,326 კაცი (2018).
პავლე ეგინელი

პავლე ეგინელი (ლათ. Paulus Aegineta, Paulus Aeginensis; დ. დაახლ. 625, კუნძ. ეგინა – გ. 690) — ბიზანტიელი ექიმი. სწავლობდა და მოღვაწეობდა ალექსანდრიაში. მისი თხზულებებისგან შემორჩენილია კომპილაციური ნაშრომის — „ექიმის კომპენდიუმი შვიდ წიგნად“ ლათინური თარგმანი („Compendii medici libri septem“), რომელიც ევროპაში მთელი შუა საუკუნეების მანძილზე მედიცინის სასწავლო სახელმძღვანელო იყო. პირველი წიგნი ეძღვნებოდა ორსულობას, ბავშვთა და ხანდაზმულთა დაავადებებს, დიეტას და რეჟიმს; მეორე — სხვადასხვა დაავადებებს „თავიდან ფეხებამდე“; მესამე — ე.წ. სპეციფიკურ დაავადებებს, მ.შ. სულიერს; მეოთხე — კანის დაავადებებს; მეხუთე — მოწამვლას; მეექვსე — ქირურგიას (ე.წ. მცირე და ღრუ, სამხედრო და პლასტიკურ ქირურგიას, სწავლებას მოტეხილობის, ღრძობისა და ამპუტაციის შესახებ და სხვ.); მეშვიდე — სამკურნალო საშუალებებს. განსაკუთრებული პოპულარობით სარგებლობდა მეექვსე წიგნი, რაზეც მეტყველებს ის ფაქტი, რომ მრავალ სამედიცინო ფაკულტეტზე (მაგ., პარიზის უნივერსიტეტში) ქირურგიის სწავლება მიმდინარეობდა მხოლოდ პავლე ეგინელის თხზულებებით. ქირურგიის გარდა იგი ცნობილია როგორც მეანობისა და ქალთა დაავადებების სპეციალისტი (ამ დარგში მისი თხზულება დღემდე მოღწეული არ არის). ანტიკური მედიცინის მიღწევების შეჯამებითა და საკუთარი გამოცდილებით მისი გამდიდრებით, პავლე ეგინელმა ხელი შეუწყო არაბული და შემდეგ უკვე ევროპული მედიცინის განვითარებას. ↑ Сорокина Т. С. Павел Эгинский // Большая российская энциклопедия. т. 25. — М., 2014. — стр. 18.
ლარნაკი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ლარნაკი (ბერძ. λάρναξ — ყუთი; ურნა) შეიძლება აღნიშნავდეს: ლარნაკი — სხვადასხვა დანიშნულებისა და ფორმის დეკორატიული ჭურჭელი; ლარნაკი — მარმარილოს, ვერცხლის (ან რაიმე სხვა მასალის) ჭურჭელი ადამიანის ნეშტის, ფერფლის შესანახავად.
ლარნაკი (სარკოფაგი)

ლარნაკი (ბერძ. λάρναξ, ნათ. ბრ. λάρναϰος — ყუთი, ურნა, კუბო) — მცირე ზომის სარკოფაგის ტიპი ეგეოსის და ანტიკურ საბერძნეთში. ამზადებდნენ მარმარილოსგან, ვერცხლისგან, ტერაკოტისგან, იშვიათად ქვისა და ხისგან ან სხვა რაიმე მასალისგან. დამახასიათებელია ეგეოსის კულტურისათვის, განსაკუთრებით, მინოსურისათვის. სიგრძეში 1 მეტრამდე იყო (ე.ი. მოხრილად ან მეორეული დაკრძალვისათვის), ფორმით ოვალური, შუა- და გვიანიონიურ პერიოდებში — აგრეთვე სწორკუთხოვანი, ბრტყელი ან ამოშვერილი (მ.შ. ორფერდა) სახურავით, ზოგჯერ ფეხებითა და გვერდითი სახელურებით. ხშირად მოხატულიც იყო, რომელიც მინოსური კერამიკის მოხატულობასთან იდგა ახლოს. ლარნაკს ასევე ხშირად უწოდებენ ვერგინაში აღმოჩენილ კოლოფებს დასაფლავებულთა ნეშტებით. ↑ ქართული ენის განმარტებითი ლექსიკონი / მთ. რედ. არნოლდ ჩიქობავა, ტ. 4, თბ.: საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის გამომცემლობა, 1955. — გვ. 1483. ↑ Ларнак // Большая российская энциклопедия. т. 16. — М., 2010. — стр. 723. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ლარნაკი