laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
𐊹

𐊹 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊹)
𐊺

𐊺 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊺)
𐊻

𐊻 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊻)
𐊼

𐊼 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊼)
𐊽

𐊽 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊽)
𐊾

𐊾 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊾)
𐊿

𐊿 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊿)
𐋀

𐋀 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐋀)
𐋁

𐋁 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐋁)
𐋂

𐋂 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐋂)
𐋃

𐋃 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐋃)
𐋄

𐋄 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐋄)
𐋅

𐋅 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐋅)
𐋆

𐋆 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐋆)
𐋇

𐋇 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐋇)
𐋈

𐋈 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐋈)
𐋉

𐋉 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐋉)
𐋊

𐋊 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐋊)
𐋋

𐋋 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐋋)
𐋌

𐋌 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐋌)
𐋍

𐋍 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐋍)
𐋎

𐋎 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐋎)
𐋏

𐋏 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐋏)
𐋐

𐋐 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐋐)
უნიკოდის ალბანური (კავკასია) ჯგუფი

უნიკოდის ალბანური (კავკასია) ჯგუფი — უნიკოდის ვერსია 9.0-დან მოყოლებული ალბანური დამწერლობის ასოებისათვის გამოყოფილი ორი ბლოკი. საერთო ჯამში ეს ორი ბლოკი მოიცავს 64 გრაფემას, რომელთაგან 11 ადგილი ჯერ გარკვეული არაა. უნიკოდის კონსორციუმის სიმბოლოების ოფიციალური გვერდი
𐔰

𐔰 (ინგლ. caucasian albanian letter alt) — კავკასიის ალბანეთის დამწერლობის ასო. Graphemica (𐔰)[მკვდარი ბმული]
სინაფსი

სინაფსი (ბერძნ. synapsis — შეერთება, კავშირი) — ნეირონის კონტაქტის ადგილი მეორე ნეირონთან, კუნთთან ან სხვა ორგანოსთან, რომლის საშუალებითაც ხდება აგზნების ან შეკავების გადაცემა. აგზნება ან შეკავება გადაეცემა მხოლოდ ერთი მიმართულებით, კერძოდ, ნეირონის სინაფსური დაბოლოებიდან (პრესინაფსიდან) მეორე ნეირონის სხეულზე, მის მორჩებზე ან ეფექტორული ორგანოს მემბრანაზე (პოსტსინაფსზე). პრესინაფსურ და პოსტსინაფსურ მემბრანებს შორის არს სინაფსური ნაპრალი. რომლის სიგანე სხვადასხვა სინაფსში რამდენიმე ათეულიდან რამდენიმე ასეულ ანგსტრემამდე მერყეობს. სინაფსის პრესინაფსური დაბოლოება, როგორც წესი, ნეირონის აქსონის გაფართოებული ნაწილისგან შედგება. აქ თავმოყრილია მიტოქონდრიების დიდი რაოდენობა, რაც მეტყველებს აქ მიმდინარე პროცესების მაღალ ენერგეტიკულ აქტივობაზე. არსებობს ამგზნები სინაფსები რომლებშიც ხდება პოსტსინაფსთა პოლარიზაცია, და შემაკავებელი სინაფსები, რომლებშიც მიმდინარეობს პოსტსინაფსური მემბრანის ჰიპერპოლარიზაცია. ცხოველთა უმრავლესობაში აგზნების ან შეკავების სინაფსური გადაცემა სპეციალური ქიმიური ნივთიერებების - მედიატორების საშუალებით ხდება. ასეთ სინაფსებში პრესინაფსურ დაბოლოებაში მოთავსებულია მედიატორით გავსებული ბუშტუკები - ვეზიკულები. მედიატორი სინაფსურ ნაპრალში ვეზიკულებიდან მცირე ულუფების, ქვანტების სახით გამოიყოფა პრესინაფსულ დაბოლოებაში სპაიკური პოტენციალის აღმოცენებისას. მედიატორის გამოყოფა პრესინაფსის მცირედი დეპოლარიზაციის დროსაც ხდება. ასეთ შემთხვევაში გამოყოფილი მედიატორის რაოდენობა მხოლოდ მინიატიურულ პოსტსინაფსურ პოტენციალებს იწვევს და ეფექტიანი გადაცემა არ ხდება. სინაფსურ ნაპრალში გამოყოფილი მედიატორი პოსტსინაფსურ მემბრანაზე სპეციფიკურად მოქმედებს. ყოველი სინაფსი შეიცავს მხოლოდ ერთი სახის მედიატორს, ხოლო ამ უკანასკნელის მოქმედება განპირობებულია პოსტსინაფსური მემბბრანის ქიმიური თავისებურებებით. მაგალითად: მედიატორი აცეტილქოლინი ჩონჩხის კუნთებზე ამგზნებად მოქმედებს, ხოლო გულის კუნთზე - შემაკავებლად. სინაფსში ინფორმაციის მედიატორულ გადაცემას უზრუნველყოფს რთული ქიმიური გარდაქმნების ციკლი. ერთი მხრივ, პრესინაფსულ დაბოლოებაში ყოველთვის ხდება მედიატორის საკმარისი მარაგის სინთეზი, ხოლო, მეორე მხრივ, სინაფსურ ნაპრალში არსებობს სპეციალური ნივთიერება, რომელიც მედიატორის სწრაფ დაშლას იწვევს და ამით უზრუნველყოფს გადაცემის ხანმოკლე მიმდინარეობას. აცეტილქოლინისთვის ასეთ ნივთიერებას წარმოადგენს აცეტილქოლინესთერაზა. ცენტრალურ ნერვულ სისტემაში დადგენილია რამდენიმე სახის ამგზნები მედიატორი: აცეტილქოლინი, სერიტონინი, ნორადრენალინი და სხვა. ნავარაუდევია აგრეთვე ზოგიერთი ამინომჟავას როგორც სპეციალური შემაკავებელი მედიატორის როლი. ასეთებია გამა-ამინომჟავა, გლიცინი და ტაურინი. ქიმიურ სინაფსში გადაცემის მედიატორულ ბუნებას ადასტურებს სინაფსური დაყოვნება. გარდა ქიმიური სინაფსისა, ზოგიერთ უხერხემლო ცხოვველში (კიბოსნაირებში, რგოლოვან ჭიებში) დადგენილია ისეთი სინაფსის არსებობა, სადაც ინფორმაციის გადაცემა უშუალოდ ელექტრული დენის მოქმედებით ხორციელდება. ასეთ სინაფსში სინაფსური დაყოვნება პრაქტიკულად ნულის ტოლია. გარდა წმინდა ქიმიური და ელექტრული სინაფსებისა ვარაუდობენ ისეთი სინაფსის არსებობასაც, სადაც გადაცემა შეიძლება ორივე გზით.
ადენოზინი

ადენოზინი (C10H13N5O4) — ერთ-ერთი ნუკლეოზიდი. შედგება ადენინისა და რიბოზისაგან. მოლური მასა — 267.242 გ/მოლი. უფერო კრისტალებია. იხსნება წყალში. ორგანიზმში ძრითადად შედის ზოგი კოფერმენტის, აგრეთვე ადინოზინფოსფორის მჟავებისა და ნუკლეინის მჟავების შედგენილობაში. ადენოზინის შეყვანა ორგანიზმში იწვევს გულის კუნთის მუშაობის გაძლიერებას და გლუვი კუნთის მოდუნებას. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 88.
ადენოზინტრიფოსფატაზები

ადენოზინტრიფოსფატაზები — ფერმენტების ჯგუფი, რომელიც ხელს უწყობს ადენოზინტრიფოსფორის მჟავასაგან ფოსფორმჟავას ერთი ან ორი ნაშთის გამოცალკავებას. გამოყოფილ ენერგიას ორგანიზმი იყენებს სასიცოცხლო პროცესებისათვის. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 88.
ანა გოგელია

ანა ფილიპეს ასული გოგელია (დ. 30 მაისი, 1906, ყარსი — გ. 27 აგვისტო, 1997, თბილისი) — ერთ-ერთი პირველი ქართველი არქიტექტორ-რესტავრატორი ქალი. დაამთავრა ამიერკავკასიის ინდუსტრიული ინსტიტუტი (1936). მუშაობდა საპროექტო ინსტიტუტ „საქკომუნპროექტში“, პარალელურად — არქიტექტურული ძეგლების აღრიცხვა-ფიქსაციასა და შესწავლაზე (აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკა, ახალციხისა და ზესტაფონის რაიონები, ჭიათურის ზონა და სხვ.). 1951 წლიდან მუშაობდა სპეციალურ სამეცნიერო-სარესტავრაციო სახელოსნოში არქიტექტორ-რესტავრატორად. მონაწილეობდა გორის ციხის (რ. გვერდწითელთან ერთად), თუშმალიშვილების კოშკის (ახლანდ. ხაშურის მუნიციპალიტეტი), ალავერდის კომპლექსის გალავნის (გ. ჭეიშვილთან და გ. ჯაფარიძესთან ერთად) შესწავლასა და კონსერვაცია-აღდგენითი პროექტების შედგენაში. კინწურაშვილი, ს., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 59. ანა გოგელია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
არჩილ გოგელია

არჩილ გრიგოლის ძე გოგელია (დ. 10 დეკემბერი, 1941, თბილისი) — ქართველი და საბჭოთა მოფარიკავე და ჟურნალისტი; საქართველოს დამსახურებული ჟურნალისტი (1981), საბჭოთა კავშირის სპორტის ოსტატი (1960). დაამთავრა საქართველოს სახელმწიფო ფიზიკური კულტურის ინსტიტუტი (1961) და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი (1967). იყო ჟურნალების — „მართვესა“ (1975–1979) და „სკოლა და ცხოვრების“ (1979–1984) მთავარი რედაქტორი; გაზეთების: „ლელოს“ (1984–1985) და „თბილისის“ (1985–1989) მთავარი რედაქტორი, გაზეთ „კომუნისტის“ რედაქტორის პირველი მოადგილე (1985). საქტელერადიო კომიტეტის (შემდგომ — კორპორაციის) თავმჯდომარე (1989–1999); საქართველოს ბეჭდვითი სიტყვისა და ინფორმაციის მინისტრი, საქართველოს რესპუბლიკის ტელერადიო დეპარტამენტის თავმჯდომარე (1992); საქართველოს ჟურნალისტთა კავშირის მდივანი. 1991 წელს დააარსა და მას შემდეგ რედაქტორობს დამოუკიდებელ საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ გაზეთ „დრონს“. 1999–2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თბილისის მთაწმინდის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. ჟურნალისტური მოღვაწეობის პარალელურად იყო საქართველოს ნაკრების წევრი ფარიკაობაში, რესპუბლიკის არაერთგზის ჩემპიონი, საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის ვერცხლისა და ბრინჯაოს მედლების მფლობელი, საბჭოთა კავშირის პროფკავშირთა სპარტაკიადის ჩემპიონი, საბჭოთა კავშირის თასის ფინალისტი. 2004 წლიდან 2016 წლამდე საქართველოს ფარიკაობის ფედერაციის პრეზიდენტი, 2016 წლიდან — ამავე ფედერაციის პრეზიდენტის პირადი მრჩეველი. ავტორია წიგნებისა: „მუშკეტერები“ (1974), „ასეთია სპორტული ცხოვრება“ (1986). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 59. ასეთია სპორტული ცხოვრება / რედ.: გ. ფანჯიკიძე, თბ.: განათლება, 1986. ალექსანდრე კოტორაშვილი, თბ.: საქ. კპ. ცკ-ის გამ-ბის სტ., 1986. მუშკეტერები : ქართველი მოფარიკავეები, თბ.: საბჭ. საქართველო, 1974. როგორც მის ხსოვნას შეჰფერის // „ლელო“, 27 დეკემბერი, 1969, № 252 (3991), გვ. 4. კეთილი სიტყვა ოცდახუთ ჭაბუკზე // „ლელო“, 30 აგვისტო, 1973, № 171 (4941), გვ. 2. ცხოვრება ფეხბურთელისა // „ლელო“, 2 დეკემბერი, 1973, № 238 (5008), გვ. 3. ტრადიციული სამკუთხედი // „ლელო“, 31 დეკემბერი, 1973, № 260 (5030 ), გვ. 3. გიორგი მერკვილაძე // „ლელო“, 24 სექტემბერი, 1983, № 183 (7494), გვ. 2. არჩილ გოგელია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი არჩილ გოგელია — ბიოგრაფიული ლექსიკონი არჩილ გოგელია — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) არჩილ გოგელია — ციფრული ფოტომატიანე „ივერიელი“ ↑ „არჩილ გოგელია 80 წლისაა“. lelo.ge. „ლელო“. 24 აგვისტო, 2021. ციტირების თარიღი: 24 მარტი, 2022. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ ფარიკაობის ფედერაციის პრეზიდენტად ზაზა მჭედლიძე აირჩიეს. სპორტის და ახალგაზრდობის საქმეთა სამინისტრო. 21 დეკემბერი, 2016.
სტეარინმჟავა

სტეარინმჟავა, CH 3 ( CH 2 ) 16 COOH {\displaystyle {\ce {CH_3(CH_2)_16 COOH}}} — ალიფატური რიგის ერთფუძიანი ნაჯერი კარბომჟავა. უფერული კრისტალები, tდნ 69,6°C, tდუღ 376,1°C. ეთერში იხსნება, წყალში — არა. სტეარინმჟავა ბუნებაში გავრცელებული ერთ-ერთი უმაღლესი ცხიმოვანი მჟავაა. სტეარინმჟავას მარილებსა და ეთერებს სტეარატებს უწოდებენ. იგი მრავალი ცხიმისა და ზეთის შედგენილობაში შემავალი გლიცერიდების ძირითადი შემადგენელი ნაწილია. ღებულობენ სტეარინიდან წილადური დალექვით ან დისტილაციით, ოლეინმჟავათა ჰიდრირებით და სხვ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 558.
რევაზ გოგელია

რევაზ ბესარიონის ძე გოგელია (დ. 17 მარტი, 1932, ბათუმი — გ. 20 ნოემბერი, 1999, თბილისი) — ქართველი სპორტსმენი (კალათბურთი); საბჭოთა კავშირის სპორტის ოსტატი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი (1953). 1955–1964 წლებში თამაშობდა თბილისის „დინამოში“. 1964–1974 წლებში იყო „სინათლის“ მოთამაშე-მწვრთნელი. სსრკ ჩემპიონატების სამგზის მეორე პრიზიორი (1959, 1960, 1961); ევროპის ქვეყნების ჩემპიონთა თასის მფლობელი (1962, თბილისის „დინამოს“ შემადგენლობაში). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 60. რევაზ გოგელია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
შალვა გოგელია

შალვა ილიას ძე გოგელია (დ. და გ. წლები უცნობია) — ქართველი პუბლიცისტი, ანარქისტი. 1906 წელს თბილისში გამოსცა ბროშურა „ჩვენი მტრები და მეგობრები“, რომელშიც ხალხის მჩაგვრელ ინსტიტუტებად მიიჩნევდა მონარქიას, კაპიტალიზმს, ოჯახს, ტრადიციებს. 1908 თავის ძმასთან გიორგი (კომანდო) გოგელიასთან ერთად გამოსცა წიგნი „კრიტიკა სოციალ-ფედერალიზმისა და კრიტიკა სოციალდემოკრატიისა“. 1905–1907 რევოლუციის პერიოდში ისინი მწვავედ დაუპირისპირდნენ ქართველ ანარქისტთა მეორე ჯგუფს (ვარლამ ჩერქეზიშვილი, მიხეილ წერეთელი). 1910-იანი წლებიდან გოგელია აღარ ჩანს პოლიტიკურ სარბიელზე. შველიძე დ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 60.
გოგიშვილი

საკუთარი სახელი გოგიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ბენიამინ გოგიშვილი — ქართველი მწერალი, ჟურნალისტი კონსტანტინე გოგიშვილი — ქართველი გეოლოგი
გოგოლაშვილი

საკუთარი სახელი გოგოლაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გერმანე (გოგოლაშვილი) — ქართველი საეკლესიო მოღვაწე გიორგი გოგოლაშვილი — ქართველი ენათმეცნიერი ვალერიან გოგოლაშვილი — ქართველი ჟურნალისტი ვახტანგ გოგოლაშვილი — ქართველი მწერალი თინათინ გოგოლაშვილი — ქართველი პიანისტი მარგარიტა გოგოლაშვილი — ქართველი თეატრმცოდნე მიხეილ გოგოლაშვილი — ქართველი შორეული ნაოსნობის კაპიტანი რობერტ გოგოლაშვილი — ქართველი მომღერალი სვიმონ გოგოლაშვილი — ქართველი მსახიობი, რეჟისორი, პედაგოგი შალვა გოგოლაშვილი — ქართველი მსახიობი შოთა გოგოლაშვილი — ქართველი მხატვარი
Peter Gabriel (1978 წლის ალბომი)

Peter Gabriel — პიტერ გებრიელის მეორე სოლო-ალბომი. გამოიცა 1978 წლის 2 ივნისს. მის გარეკანზე გამოსახულია პიტერის გაფხაჭნილი გამოსახულება, რის გამოც ალბომის მეორე სახელწოდებაა Scratch (ნაფხაჭნი). შემდეგი ორი ალბომი ასევე სათაურად ატარებს მუსიკოსის სახელს. ამჯერად ალბომის პროდიუსერად იმუშავა რობერტ ფრიპმა. ალბომი არც ისე კარგად გაიყიდა, მაგრამ #10 ადგილზე მოხვდა ბრიტანულ ჩარტებში. Mother of Violence დაიწერა გებრიელის მეუღლესთან, ჯილ გებრიელთან ერთად. ყველა სიმღერის ავტორია პიტერ გებრიელი, გარდა აღნიშნულისა. გრამფირფიტებზე White Shadow გრძელდებოდა უსასრულობამდე, სანამ მსმენელი ფირფიტიდან ნემსს არ მოხსნიდა. ↑ ერლეუაინი, Stephen T.. (2011 [უკანასკნელი განახლება])Peter Gabriel [2] - Peter Gabriel | AllMusic. allmusic.com. ციტირების თარიღი: 25 ივლისი 2011. ↑ Marsh, D.. (2011 [უკანასკნელი განახლება])Peter Gabriel: Peter Gabriel 2: Scratch : Music Reviews : Rolling Stone. web.archive.org. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-02-02. ციტირების თარიღი: 25 ივლისი 2011. ↑ კრისტგოუ, R.. (2011 [უკანასკნელი განახლება])Robert Christgau: CG: peter gabriel. robertchristgau.com. ციტირების თარიღი: 25 ივლისი 2011. ↑ კენტი, დევიდ (1993). Australian Chart Book 1970–1992, illustrated, St Ives, N.S.W.: Australian Chart Book, გვ. 120. ISBN 0-646-11917-6.  ↑ UK Top 40 Hit Database. ციტირების თარიღი: 24 August 2008. ↑ allmusic (((Peter Gabriel > Charts & Awards > Billboard Albums))). ციტირების თარიღი: 24 აგვისტო 2008.
ჟანა დე ვალუა (1391-1433)

ჟანა დე ვალუა (ფრანგ. Jeanne de Valois, ბრეტ. Janed Valois; დ. 24 იანვარი, 1391 — გ. 27 სექტემბერი, 1433) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე შარლ VI-ისა და დედოფალ იზაბელა ბავარიელის მეორე შვილი. ბრეტანის ჰერცოგინია 1399-1433 წლებში როგორც ჟან V-ის მეუღლე. ჟანა დაიბადა 1391 წლის 24 იანვარს საფრანგეთში. იგი იყო საფრანგეთის მეფე შარლ VI-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ იზაბელა ბავარიელის მეორე შვილი და ასევე მეორე ქალიშვილი. 1396 წელს ჟანა ცოლად შერთეს ეტამპის გრაფ ჟან დე მონტფორტს, რომელიც სულ სამ წელიწადში, 1399 წელს ბრეტანის ჰერცოგი ჟან V ხდება. როგორც ჰერცოგინია, ჟანამ ყველაზე მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა ჟან V-ისა და პენტიევრის გრაფებს შორის არსებული კონფლიქტის დროს. ჟანას მოქნილი პოლიტიკის წყალობით, პენტიევრის გრაფებმა 1440 წელს ომი წააგეს (მაგრამ ჟანა ამას ვერ მოესწრო. ამის შედეგად, მათ დაჰკარგეს თავიანთი სტატუსი და მდგომარეობა, რომლის მიხედვითაც მონტფორტების შემდეგ პირველები იყვნენ ბრეტანის ტახტის რიგში. მიუხედავად დამარცხებისა, მათ თავიანთი პრეტენზია და ბრძოლის სურვილი არ დაუკარგავთ. პენტიევრებმა ჟან V 1420 წელს თავიანთთან მიიწვიეს, ვითომდა შესარიგებლად, თუმცა იგი ტყვედ ჩაიდეს და წლების მანძილზე ეჯდათ საკანში. პენტიევრები ცდილობდნენ ჭორის გავრცელებას, ვითომ ჟანი დაიღუპა, თუმცა განრისხებულმა ჟანამ დახმარება მამას სთხოვა, რომელმაც ბრეტანში დიდი ფრანგული ჯარი გააგზავნა. ჟანამ ფრანგულ არმიას მიწასთან გაასწორებინა პენტიევრების ციხე-სიმაგრეები და გაათავისუფლა ჟან V. ჟანა გარდაიცვალა 1433 წლის 27 სექტემბერს, ჯერ კიდევ თავისი ქმრის მმართველობის პერიოდში. ანა (1409-1415), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი; იზაბელა (1411-1442), ცოლად გაჰყვა ლავალის გრაფ გაი XIV-ს, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი; მარგარიტა (1412-1421), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი; ფრანსუა I (1414-1450), ბრეტანის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო ჯერ იოლანდა ანჟუელი, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იზაბელა შოტლანდიელი, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი; კატრინი (1416-1621), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი; პიერ II (1418-1457), ბრეტანის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო ფრანსუაზ ამბუაზელი, თუმცა შვილები არ ჰყოლია; გაილი (1420-1450), შანტოსის ბარონი. Elisabeth Taburet-Delahaye (dir.), Paris 1400 : Les arts sous Charles VI, Fayard/RMN, 2004, 413 p. ISBN 2213620229.
ადენოკარცინომა

ადენოკარცინომა, ჯირკვლოვანი კიბო (ძვ. ბერძნ. ἀδήν — „ჯირკვალი“ + ძვ. ბერძნ. καρκίνος — „კიბო“, -ωμα ὄγκωμα — „სიმსივნე“) — ჯირკვლოვანი ეპითელიუმიდან განვითარებული ავთვისებიანი სიმსივნე. ვითარდება ყველა ჯირკვლოვან ორგანოში (კუჭი, ნაწლავები, საკვერცხეები და სხვა). აჩენს მეტასტაზებს. უ. გაბუნია, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 89.
Peter Gabriel (1980 წლის ალბომი)

Peter Gabriel — პიტერ გებრიელის მესამე სოლო-ალბომი. გამოიცა 1980 წელს. მის გარეკანზე გამოსახულია პიტერის დამდნარი სახე, რის გამოც ალბომის მეორე სახელწოდებაა Melt (დამდნარი). ალბომის გარეკანი სტორმ თორგერსონის შექმნილია. ალბომმა მკაცრი კრიტიკა დაიმსახურა, განსაკუთრებით ორი სიმღერის, Games Without Frontiers, და Biko გამო. ალბომზე უკრავს ფილ კოლინზიც. ყველა სიმღერის ავტორია პიტერ გებრიელი ყველა სიმღერის ავტორი — Peter Gabriel. Ein deutsches album გერმანულენოვანი სოლო-ალბომია, რომელიც დაფუძნებულია ალბომის Peter Gabriel (1980) სიმღერებზე. 1980 წლის თებერვალში გამოიცა სინგლი, რომელზეც შესული იყო სიმღერები „Games Without Frontiers“ და „Here Comes the Flood“ - ორივე გერმანულ ენაზე. განსხვავება ალბომის ორ ვერსიას შორის მხოლოდ ის არის, რომ გებრიელმა უბრალოდ გერმანულ ენაზე იმღერა ყველა ტექსტი სტუდიაში. გერმანული ვერსია მიჰყვება ორიგინალურის სიმღერების სიას. ყველა სიმღერის ავტორია პიტერ გებრიელი Eindringling – 5:00 Keine Selbstkontrolle – 4:00 Frag mich nicht immer – 6:04 Start/I Don't Remember. Schnappschuß (ein Familienfoto) – 4:26 Und durch den Draht – 4:28 Spiel ohne Grenzen – 4:07 Du bist nicht wie wir – 5:32 Ein normales Leben – 5:32 Biko – 8:55 ინფორმაცია საიტზე Discogs ↑ ერლეუაინი, Stephen T.. (2011 [უკანასკნელი განახლება])Peter Gabriel [3] - Peter Gabriel | AllMusic. allmusic.com. ციტირების თარიღი: 25 ივლისი 2011. ↑ James, B.. (2011 [უკანასკნელი განახლება])Peter Gabriel: Peter Gabriel [3] (SACD) < PopMatters. popmatters.com. ციტირების თარიღი: 25 ივლისი 2011. ↑ McFerrin, J.. (2011 [უკანასკნელი განახლება])Peter Gabriel. johnmcferrinmusicreviews.org. ციტირების თარიღი: 25 ივლისი 2011. ↑ Starostin, G.. (2006 [უკანასკნელი განახლება])Peter Gabriel. starling.rinet.ru. ციტირების თარიღი: 25 ივლისი 2011. ↑ კრისტგოუ, R.. (2011 [უკანასკნელი განახლება])Robert Christgau: CG: peter gabriel. robertchristgau.com. ციტირების თარიღი: 25 ივლისი 2011. ↑ Marsh, D.. (2011 [უკანასკნელი განახლება])Peter Gabriel: Peter Gabriel [3] : Music Reviews : Rolling Stone. web.archive.org. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-02-02. ციტირების თარიღი: 25 ივლისი 2011. ↑ Scaruffi, P.. (2010 [უკანასკნელი განახლება])The History of Rock Music. Peter Gabriel: biography, discography, reviews, links. scaruffi.com. ციტირების თარიღი: 25 ივლისი 2011. ↑ ერლეუაინი, Stephen T.. (2011 [უკანასკნელი განახლება])Peter Gabriel [3-Charisma Germany] - Peter Gabriel | AllMusic. allmusic.com. ციტირების თარიღი: 25 ივლისი 2011.
მარი დე ვალუა (1393-1438)

მარი დე ვალუა (ფრანგ. Marie de Valois; დ. 24 აგვისტო, 1393 — გ. 19 აგვისტო, 1438) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე შარლ VI-ისა და მისი ცოლის, დედოფალ იზაბელა ბავარიელის მეექვსე შვილი. მონაზონი და პუასუს აბატისა. მარი დაიბადა 1393 წლის 24 აგვისტოს ბლუა დე ვენსენში. იგი იყო საფრანგეთის მეფე შარლ VI-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ იზაბელა ბავარიელის თორმეტი შვილიდან მეექვსე. შარლისა და იზაბელას გადარჩენილი რვა შვილიდან, მარი ერთ-ერთია. როდესაც მარის მამა, მეფე შარლი ჭკუიდან შეირყა, დედოფალმა იზაბელამ ყოველივე ეს ღვთიურ სასჯელად მიიჩნია და ამის გამოსასყიდად მარი მონასტერში გააგზავნა. მას იმედი ჰქონდა, რომ თუ იგი თავის ქალიშვილს უფალს შესწირავდა, ისიც მოწყალებას გამოიჩენდა და მეფეს სრულ ჭკუაზე დააბრუნებდა, თუმცა ამაოდ. 1397 წლის 8 სექტემბრიდან, მარი პუასუს სააბატოში იზრდებოდა, 1408 წლის 26 მაისს კი იგი მონაზვნად აღიკვეცა. მისი მშობლების მრავალი შვილიდან, იგი ერთადერთია, რომელიც რელიგიურად ცხოვრობდა, ყველა დანარჩენი დაქორწინებული იყო, ზოგიერთი მათგანი კი არაერთხელ. მონასტერში მარის მფარველობდა მისი ბაბუდა მარი დე ბურბონი, რომელიც მარი დე ვალუას ბებიის, დედოფალ ჟანა დე ბურბონის ღვიძლი და იყო. მიუხედავად მონაზვნობისა, როგორც ჩანს, სამეფო სისხლი თავისას შვრებოდა, რადგან მარი ძალიან ამპარტავანი იყო და პუასუში წარმოუდგენლად მდიდრულად ცხოვრობდა. 1405 წელს მარი დედამისმა, დედოფალმა იზაბელა ბავარიელმა და ბიძამისმა, ორლეანის ჰერცოგ ლუი I-მა მოინახულეს, რათა დაერწმუნებინათ სასულიერო ცხოვრების დატოვებასა და ბარის ჰერცოგ რობერზე ქორწინებაზე. მან მყარი უარი თქვა და ასევე დასძინა, რომ მისი დარწმუნება მხოლოდ შეშლილ მეფეს შეეძლო, რომელიც არავის იკარებდა, იმის შიშით, რომ არ დამსხვრეულიყო, რადგან მას თავი მინის ეგონა. აქედან გამომდინარე, მარი სააბატოში დარჩა. რამდენიმე წელიწადში იგი პუასუს აბატისად აკურთხეს. მარი დე ვალუა შეეწირა შავი ჭირის ეპიდემიას. იგი გარდაიცვალა 1438 წლის 19 აგვისტოს, 44 წლის ასაკში. მოგვიანებით, მისმა ძმამ, მეფე შარლ VII-მ მისი ცხედარი სენ-დენის სამეფო ბაზილიკაში გადაასვენა. Kerrebrouck (Valois), p. 125 footnote 40, referring to Françoise Autrand "Charles VI le roi fou" in L'Histoire no 27 Oct 1980 pp 61-62. "Springtime, Solitude and Society in the Dit de Poissy". Power, Eileen Edna. Medieval English Nunneries.
ჭობარეთის სულთმოფენობის ეკლესია

ჭობარეთის სულთმოფენობის ეკლესია — დარბაზული ეკლესია სოფელ ჭობარეთში, მზიანეთის უბანშია აგებული. ტაძარი XIX საუკუნეშია აგებული. ფერდზე ტაძრისათვის საყრდენი კედლის მეშეეობით გაკეთებულია მცირე ტერასა. ტაძარი ნაგებია ბაზალტის ქვით. თლილი და პირმოსწორებული ქვა დიფერენცირებულია — თლილი ქვით შენობის კუთხეები, კარის და სარკმლის წირთხლებია ამოყვანილი. ხოლო პირმოსწორებული ქვით და სქელი ხსნარით საკმაოდ სქელი კედლებია ნაგები. ტაძარში ერთი შესასვლელია, იგი სამხრეთიდან კედლის დასავლეთ ნაწილშია გაწეული. ფართოდ გაშლილ აფსიდში საკურთხევლის სარკმლის გეერდებზე ორი ღრმა და მაღალი ნიშია (დღეს ორივე ნიში ხის კარით იხურება). ერთი მცირე ნიში აფსიდის ჩრდილოეთ ნაწილშია. აფსიდის კონქში კერამიკული რეზონატორებია ჩასმული. გრძივი კედლები კედლის სვეტებით სამ მონაკეეთადაა გაყოფილი, სვეტებს შორის არე თაღოვანია. ცილინდრული კამარის საბჯენი თაღები მარტივი პროფილის კაპიტელებს ეყრდნობა. ინტერიერი მთლიანად შელესილი და შეთეთრებულია. აფსიდი დარბაზისაგან გამოყოფილია კანკელის ხის კონსტრუქციით (ხატები კანკელიდან ამოღებულია). დარბაზი ოთხი საკმაოდ განიერი თაღოვანი სარკმლით ნათდება, თითო სარკმელი აღმოსავლეთისა და დასავლეთის კედლებშია გაჭრილი, ორი სარკმელი განთავსებულია სამხრეთის კედელში. იატაკზე ქვის ფილებია დაგებული. საკურთხევლის იატაკი ამაღლებულია ერთი საფეხურით. ტაძრის ფასადები სადაა, მოკლებულია ყოველგვარ მორთულობას. შესასვლელის თავზე სწორკუთხა ნიშია. დასავლეთის კეხზე „დადგმულია“ ოთხ წრიულ სვეტზე დაბჯენილი და თაღებით გახსნილი პატარა გამჭოლი სამრეკლო (შესაძლოა ისიც ტაძრის აგების თანადროული იყოს). ტაძარში შეტანილია საფლავის ქვა (აღმართულია აფსიდის წინ, ჩრდილოეთის კედელთან). მისი წარწერა სავარაუდოდ ჭობარეთის სულთმოფენობის ეკლესიის აგებას ეხება: საფლავსა . ამას : შა . მდებარე ვარ. ნიკოლაოზ ინასარიძე . ლე წლისა აგვისტოს ვ. ნ. მიზეზ . ვარ. აღშენებასა. ამა. ტაძრისა ჩყმზ. წლს. ნიკოლოზ (ან ნიკოლაოზ) ინასარიძე 35 წლისა 1847 წლის 6 აგვისტოს გარდაცვლილა და როგორც ეპიტაფია გავაუწყვბს „ნიკოლოზ მიზეზ ვარ აღშენებასა ამა ტაძრისა“. არქიტრავის ქვას სანგინით გაკრული ხელით 1893 წელი აწერია, უცნობია რას უკავშირდება ეს წელი. ეოველ შემთხვევაში ტაძრის აგების თარიღი (ან მშენებლობის დასაწყისად) 1847 წელი მეცნიერებს სარწმუნო ჰგონიათ. ტაძრის არქიტექტურაც XIX საუკუნეზე მიანიშნებს. გ. მარსაგიშვილი, „ჭობარეთის სულთმოფენობის ეკლესია“, // „ახალციხისა და ტაო-კლარჯეთის ეპარქია“, (რედ. ვალერი ასათიანი), თბ. 2013, გვ. 518-519
მიხეილ ლერმონტოვის ძეგლი (სანქტ-პეტერბურგი)

მიხეილ ლერმონტოვის ძეგლი (რუს. Памятник Лермонтову) — რუსი პოეტისა და პროზაიკოსის მიხეილ ლერმონტოვის ძეგლი სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს ადმირალტეიტის რაიონში, ალექსანდრეს ბაღში. 1891 წელს მიხეილ იურის ძე ლერმონტოვის გარდაცვალებიდან 50 წლისთავზე სანქტ-პეტერბურგის საქალაქო დუმამ გადაწყვიტა მისი ხსოვნის უკვდავსაყოფად, ასევე ნიკოლოზ გოგოლის პატივსაცემად დაედგა მათი ბიუსტები ალექსანდრეს ბაღში ფანტანთან ადმირალტეიტის წინ და გაეხსნა უფასო სამკითხველო. 1891 წლის 23 მაისს, ქალაქის დუმაში, სახალხო განათლებისა და ფინანსურმა კომისიამ გამოაქვეყნა მოხსენება ამ ძეგლების შექმნისთვის 1 000 რუბლის გამოყოფის თაობაზე. ძეგლის ავტორი გახდა მოქანდაკე ვასილი კრეიტანი, ხოლო თავად 1,2 მეტრის სიმაღლის ბიუსტი ჩამოასხეს ბრინჯაოსაგან კ. ბეტროს ქარხანაში 1896 წელს. ძეგლის არქიტექტორი იყო ალექსანდრე მაქსიმოვი. ბიუსტი დაამონტაჟეს კვარცხლბეკზე, რომლის სიმაღლეცაა 2,25 მეტრი და დამზადებულია წითელი გრანიტისაგან. კვარცხლბეკზე ამოკვეთილია წარწერა, რომლის ტექსტიც შეთანხმებულია სახალხო განათლების კომისიასთან: ტექსტი ასე იკითხება: Михаилу Юрьевичу ЛЕРМОНТОВУ городъ С.Петербургъ 2го октября 1814 г. — 15го июля 1841 г. Свершитъ блистательную тризну Потомокъ позднiй надъ тобой И съ непритворною слезой Промолвитъ: «онъ любилъ отчизну!» (1841 г.) Твой стихъ, какъ божий дух носился надъ толпой И отзывъ мыслей благородныхъ Звучалъ, какъ колоколъ на башнѣ вѣчевой Во дни торжеств и бѣдъ народныхъ (1839 г.) Сооруженъ въ 1896 году. დღემდე ლერმონტოვის ძეგლი დგას ფანტანთან მ. გლიკას, ა. გოჩაკოვისა და ნ. გოგოლის ძეგლებთან ერთად. Памятник М. Ю. Лермонтову. Энциклопедия Санкт-Петербурга. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-07-02. ციტირების თარიღი: 2016-04-21.