laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ტაკურუ

ტაკურუ (პორტ. Tacuru) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 372 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატის სამხრეთ-დასავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ იგუატემის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 215 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 5.72 კმ²-ზე. ფართობი 1 785 კმ²-ია. მატუ-გროსუ-დუ-სული ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის მოსახლეობის აღწერების მონაცემები
უჟჰოროდის რაიონი

უჟჰოროდის რაიონი (უკრ. Ужгородський район) — რაიონი უკრაინაში, ზაკარპატიის ოლქში. მისი ფართობია 870 კმ². 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 70 449 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 79 კაცს კმ²-ზე. უჟჰოროდის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი უჟჰოროდი. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-07-01. ციტირების თარიღი: 2015-10-09.
ველიკი-ბერეზნის რაიონი

ველიკი-ბერეზნის რაიონი (უკრ. Великоберезнянський район) — რაიონი უკრაინაში, ზაკარპატიის ოლქში. მისი ფართობია 809 კმ². 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 26 784 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 33 კაცს კმ²-ზე. ველიკი-ბერეზნის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ველიკი-ბერეზნი. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-03. ციტირების თარიღი: 2015-10-09.
ვოლოვეცის რაიონი

ვოლოვეცის რაიონი (უკრ. Воловецький район) — რაიონი უკრაინაში, ზაკარპატიის ოლქში. მისი ფართობია 544 კმ². 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 24 454 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 45 კაცს კმ²-ზე. ვოლოვეცის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ვოლოვეცი. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-03. ციტირების თარიღი: 2015-10-09.
ვინოჰრადივის რაიონი

ვინოჰრადივის რაიონი (უკრ. Виноградівський район) — რაიონი უკრაინაში, ზაკარპატიის ოლქში. მისი ფართობია 697 კმ². 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 120 892 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 170 კაცს კმ²-ზე. ვინოჰრადივის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ვინოჰრადივი. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ http://w1.c1.rada.gov.ua/pls/z7503/A005?rdat1=19.03.2007&rf7571=11073 ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-03. ციტირების თარიღი: 2015-10-09.
ბერდიანსკის რაიონი

ბერდიანსკის რაიონი (უკრ. Бердянський район) — რაიონი უკრაინაში, ზაპორიჟიის ოლქში. მისი ფართობია 1 776 კმ². 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 25 680 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 15 კაცს კმ²-ზე. ბერდიანსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ბერდიანსკი. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-03. ციტირების თარიღი: 2015-10-09.
სერგეი ასლამაზიანი

სერგეი ასლამაზიანი (სომხ. Սերգեյ Զաքարի Ասլամազյան, რუს. Серге́й Захарович Асламазя́н, დ. 27 იანვარი, 1897 — გ. 27 სექტემბერი 1978) — საბჭოთა სომხეთის კომპოზიტორი. 1946 წელს მას მიენიჭა სტალინის პრემია. იგი იყო კომიტასის კვარტეტის ერთ-ერთი დამფუძნებელი და წევრი 1925–1968 წლებში. 1927 წელს, მან დაამთავრა მსოფლიოში ერთ-ერთი წამყვანი სამუსიკო სკოლა - პეტრე ჩაიკოვსკის სახელობის მოსკოვის სახელმწიფო კონსერვატორია, ხოლო 1929 წელს - ასპირანტურა. 1947 წლიდან, იგი ამავე კონსერვატორიის პროფესორი იყო. სერგეი ასლამაზიანი გარდაიცვალა 1978 წლის 27 სექტემბერს. დაკრძალულია მოსკოვის სომხურ სასაფლაოზე. მელოდია ვიოლენჩელოსა და ფორტეპიანოსათვის სომხურ ხალხურ სიმღერებზე დაფუძნებული სუიტა სიმებიანი კვარტეტისათვის (1950) ვარიაციები ნიკოლო პაგანინის თემაზე სიმებიანი კვარტეტისათვის (1961) სომხეთის სსრ-ის სახალხო არტისტი (1945) სტალინის პრემია (1946) სომხეთის სსრ-ის სახელმწიფო პრემია (1965) მედალი Biography დაარქივებული 2011-07-21 საიტზე Wayback Machine. (რუსული) ↑ სომხური საბჭოთა ენციკლოპედია / Վ. Համբարձումյան, Կ. Խուդավերդյան — Հայկական հանրագիտարան հրատարակչություն, 1974. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q164396"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124405912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q6429958"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2657718"></a> ↑ Ով ով է. Հայեր. Կենսագրական հանրագիտարան, հատոր առաջին, Երևան, 2005.
ტუნისის ეროვნული დიალოგის კვარტეტი

ტუნისის ეროვნული დიალოგის კვარტეტი (ინგლ. Tunisian National Dialogue Quartet, ფრანგ. Quartet du dialogue national) — ოთხი ორგანიზაციისაგან შემდგარი ჯგუფი, რომელიც 2011 წლის ჟასმინის რევოლუციის შემდგომ ტუნისში ასრულებდა ცენტრალურ როლს დემოკრატიული ქვეყნის მშენებლობაში. კვარტეტის შემადგენლობაში შედის:: ტუნისის შრომის საყოველთაო კონფედერაცია. ტუნისის მრეწველობის, ვაჭრობისა და ხელოსნობის კონფედერაცია ადამიანის უფლბათა დაცვის ტუნისის ლიგა ტუნისის ადვოკატების ეროვნული ორდერი 2015 წელს ორგანიზაციას მიანიჭეს ნობელის პრემია. ნორვეგიის ნობელის კომიტეტმა გამოაცხადა, რომ ორგანიზაციამ გადამწყვეტი როლი ითამაშა ტუნისში ჟასმინის რევოლუციის შემდეგ დემოკრატიის ჩამოყალიბებაში. 2015 წლის ნობელის პრემია ↑ 1.0 1.1 Нобелевскую премию мира присудили «Квартету национального диалога в Тунисе» // Lenta.Ru ↑ Лауреатом Нобелевской премии мира стал «квартет» национального диалога в Тунисе // Интерфакс ↑ В Осло назвали лауреата ​Нобелевской премии мира. Украинские новости. ukranews.com (2015-10-09).
The Way We Was

„The Way We Was“ — სერიალ „სიმფსონების“ მეორე სეზონის მეთორმეტე ეპიზოდი. იგი ეთერში 1991 წლის 31 იანვარს გავიდა. სიუჟეტის მიხედვით, სახლში ფუჭდება ტელევიზორი და გასართობი არ არის, ამიტომაც მარჯი ბავშვებს უამბობს ჰომერის გაცნობის ამბავს, 1974 წელს. ჩანს მათი სკოლის მოგონებები და ვხედავთ, თუ როგორ უყვარდება ჰომერს მარჯი სკოლაში და ცდილობს მასთან დაახლოებას, ამისათვის ჰომერი თხოვს მას გახდეს მისი ფრანგულის რეპეტიტორი. რამდენიმე საათანი მეცადინეობის შემდებ მარჯი გებულობს, რომ ჰომერი არ არის ფრანგი მოსწავლე, რაც მას ანრისხებს და უარს ეუბნება გამოსაშვებ საღამოზე მასთან ერთად წასვლაზე, მის მაგივრად კი არტი ზიფთან ერთად მიდის. თუმცა არტი საშინლად ექცევა მარჯს, რომელიც ხვდება, რომ მხოლოდ ჰომერთან ერთად უნდა ყოფნა. „The Way We Was“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
ართურ მაკდონალდი

ართურ ბრიუს მაკდონალდი (ინგლ. Arthur Bruce McDonald; დ. 29 აგვისტო, 1943) — კანადელი ასტროფიზიკოსი და SNOLAB-ის დირექტორი. აშშ-ის კალიფორნიის ტექნოლიგიური ინსტიტუტისა და კანადის კუინსის უნივერსიტეტის საპატიო პროფესორი. არის კანადის სამეფო საზოგადოებისა (1997) და ლონდონის სამეფო საზოგადოების წევრი (2009). დაამთავრა დალჰაუზის უნივერსიტეტი ახალ შოტლანდიაში. ფიზიკის დარგში სადოქტორო ხარისხი მოიპოვა კალიფორნიის ტექნოლოგიის ინსტიტუტში 1969 წელს. 1982-89 წლებში იყო პრინსტონის უნივერსიტეტის ფიზიკის პროფესორი, 1989 წლიდან კუინსის უნივერსიტეტის პროფესორია. დაჯილდოებულია ტომ ბონერისა (2003) და ბრუნო პონტეკორვოს პრემიებით (2004). მინიჭებული აქვს ბენჯამინ ფრანკლინის მედალი (2007). ართურ მაკდონალდს 2015 წელს ტაკააკი კაძიტასთან ერთად ნეიტრინოს ოსცილაციისთვის მიენიჭა ნობელის პრემია ფიზიკის დარგში. ართურ მაკდონალდი (ინგლისური) ↑ 1.0 1.1 http://www.nserc-crsng.gc.ca/Prizes-Prix/Excellence-Excellence/Profiles-Profils_eng.asp?ID=1011 ↑ Munzinger Personen <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107343683"></a> ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 https://www.uwinnipeg.ca/awards-distinctions/honorary-doctorate/mcdonald-arthur-b.html ↑ https://mcdonaldinstitute.ca/about/art-mcdonald/ ↑ https://www.nobelprize.org/prizes/physics/2015/mcdonald/biographical/ ↑ http://www.nobelprize.org/nobel_prizes/physics/laureates/2015/ ↑ https://www.nobelprize.org/nobel_prizes/about/amounts/ ↑ https://rsc-src.ca/en/awards-excellence/past-award-winners ↑ https://www.aps.org/programs/honors/prizes/bonner.cfm ↑ https://eps-hepp.web.cern.ch/eps-hepp/cocconi-prize-awards.php ↑ https://web.archive.org/web/20090523163400/http://royalsociety.org/publication.asp?tip=1&id=7696 ↑ https://web.archive.org/web/20220321010232/https://www.aaas.org/news/aaas-announces-leading-scientists-elected-2019-fellows ↑ https://clarivate.com/citation-laureates
ედუარდ ბაღდასარიანი

ედუარდ ბაღდასარიანი (სომხ. Էդուարդ Բաղդասարյան; დ. 14 ნოემბერი, 1922, ერევანი — გ. 5 ნოემბერი, 1987, ერევანი) — საბჭოთა სომეხი კომპოზოტორი, პედაგოგი და სომხეთის სსრ-ის დამსახურებული არტისტი. საშუალო განათლება მიიღო თბილისში, ამასთანავე, პარალელურად სწავლობდა სამუსიკო ათწლედში. 1941 წელს, ბაღდასარიანი ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში, 1946 წელს კი - გადავიდა ერევანში, სადაც სწავლა განაგრძო კომიტასის სახელმწიფო კონსერვატორიაში, რომელიც დაამთავრა 1950 წელს. 1963 წელს, მას სომხეთის სსრ-ის ვეტერანი არტისტის სტატუსი მიენიჭა. მან დაამთავრა ერევნის სახელმწიფო კონსერვატორია. 1951-1953 წლებში, იგი მოსკოვში ქმნიდა სამაგისტრო ნამუშევრებს. თავდაპირველად, ბაღდასარიანი შეუერთდა კომპოზიციის ფაკულტეტს რომანოს მელიქიანის სახელობის სამუსიკო სკოლაში, ხოლო მოგვიანებით კი - გახდა კონსერვატორიის წევრი. მის ნამუშევრებს შორისაა: სიმფონიური პოემა (1950), სონატა კლარნეტსა და ფორტეპიანოსათვის (1952), უვერტიურა სიმფონიური ორკესტრისათვის (1953), რაფსოდია ვიოლინოსა და ორკესტრისათვის (1958), 24 პრელუდია ფორტეპიანოსათვის, ჭადრაკი (ბალეტი; 1960), საფორტეპიანო კონცერტი, რომანსები და ქორალები (საგუნდო ნაწარმოებები). ედუარდ ბაღდასარიანი გარდაიცვალა 1985 წლის 5 ნოემბერს, ერევანში. Էդուարդ Բաղդասարյան, «Նոկտյուրն» ↑ Soviet Armenian Encyclopedia, vol 2, p 253
ბოსნია და ჰერცეგოვინის პრეზიდიუმი

ბოსნია და ჰერცეგოვინის პრეზიდიუმი (ბოსნ. Predsjedništvo Bosne i Hercegovine, ხორ. Predsjedništvo Bosne i Hercegovine, სერბ. Предсједништво Босне и Херцеговине) — კოლექტიური უმაღლესი აღმასრულებელი ორგანო ბოსნია და ჰერცეგოვინაში. ბოსნია და ჰერცეგოვინის კონსტიტუციის V მუხლის თანახმად პრეზიდიუმი შედგება ოთხი წლით არჩეული სამი წევრისაგან. ერთ ბოსნიელს და ხორვატს ირჩევენ ბოსნია და ჰერცეგოვინის ფედერაციიდან. ერთ სერბს ირჩევენ სერბთა რესპუბლიკიდან. პრეზიდენტი (პრეზიდიუმის თავმჯდომარე) — პრეზიდიუმის წევრია, რომელიც იღებს ყველაზე მეტ ხმას. თუმცა, ყოველ 8 თვეში ხდება თანამდებობის გადაცემა ეროვნული თანასწორების ნიშნის მიხედვით. პრეზიდიუმის უფლებამოსილებაში შედის: წარმართოს ბოსნია და ჰერცეგოვინის საშინაო პოლიტიკა; ნიშნავს ელჩებს; ასრულებს აღმასრულებელ ფუნქციებს; წარუდგენს პარლამენტს ბიუჯეტს. არჩევნები გაიმართა 1996 წლის 14 სექტემბერს. ალია იზეთბეგოვიჩი (ბოსნიელი) მომჩილო კრაიშნიკი (სერბი) კრეშემირ ზუბაკი (ხორვატი) არჩევნები გაიმართა 1998 წლის 12-13 სექტემბერს. ალია იზეთბეგოვიჩი (ბოსნიელი, 1998—2000) ხლიდ გენიაჩი (ბოსნიელი, 2000—2001) ბერიზ ბელკიჩი (ბოსნიელი, 2001—2002) ჟივკო რადიშიჩი (სერბი) ანტე იელავიჩი (ხორვატი, 1998—2001) იოზო კრიჟანოვიჩი (ხორვატი, 2001—2002) არჩევნები გაიმართა 2002 წლის 5 ოქტომბერს. დრაგან ჩოვიჩი (ხორვატი). გადააყენეს კორუფციაში ბრალდების გამო. ჩაანაცვლა ივო მირო იოვიჩმა. მირკო შაროვიჩი (სერბი). გადააყენეს ერაყში იარაღის გაყიდვის სკანდალტან დაკავშირებით. ჩაანაცვლა ბორისლავ პარავაცმა. სულეიმან ტიჰიჩი (ბოსნიელი) არჩევნები გაიმართა 2006 წლის 1 ოქტომბერს. ჟელკო კომშიჩი (ხორვატი) ნებოიშა რადმანოვიჩი (სერბი) ჰარის სილაიჯიჩი (ბოსნიელი) არჩევნები გაიმართა 2010 წლის 3 ოქტომბერს. ჟელკო კომშიჩი (ხორვატი) ნებოიშა რადმანოვიჩი (სერბი) ბაკირ იზეთბეგოვიჩი (ბოსნიელი) არჩევნები გაიმართა 2014 წლის 12 ოქტომბერს. დრაგან ჩოვიჩი (ხორვატი) მლადენ ივანიჩი (სერბი) ბაკირ იზეთბეგოვიჩი (ბოსნიელი) არჩევნები გაიმართა 2018 წლის 7 ოქტომბერს. ჟელკო კომშიჩი (ხორვატი) მილორად დოდიკი (სერბი) სეფიკ ჯაფეროვიჩი (ბოსნიელი) არჩევნები გაიმართა 2022 წლის 2 ოქტომბერს. ჟელკო კომშიჩი (ხორვატი) ჟელკა ცვიჟანოვიჩი (სერბი) დენის ბეჩიროვიჩი (ბოსნიელი) პრეზიდიუმის საიტი დაარქივებული 2009-10-08 საიტზე Portuguese Web ArchiveCategory:Webarchive template other archives ბოსნია და ჰერცეგოვინის კონსტიტუციის V მუხლი დაარქივებული 2011-09-28 საიტზე Wayback Machine.
პაჰლავუნები

პაჰლავუნები (სომხ.: Պահլավունի) — სომეხ თავადთა დინასტია, კამსარაკანის დინასტიის შთამომავლები. ფლობდნენ არაგაცოტის ოლქს. ცნობილი ბაგრატიდების მმართველობის ბოლო წლებიდან, კერძოდ, მე-10 საუკუნის ბოლოდან. ტრადიციულად, ამ გვარიდან ირჩევდნენ სომეხთა ეკლესიის მეთაურს - სომხეთის კათალიკოსს. მხოლოდ 1203 წელს ეს ტრადიცია დაირღვა კათალიკოს გრიგორ VI აპირატის გარდაცვალების შემდეგ. პაჰლავუნები იყო კეთილშობილ დიდგვაროვანთა კამსარაკანების განშტოება, რომელიც თითქმის განადგურდა არაბთა მიერ სომხეთის დაპყრობის შედეგად მე-7 საუკუნეში. 774 წელს არაბთა მფლობელობის ფორმამ სომეხი დიდებულების პროვოცირება გამოიწვია და დაიწყო დიდი აჯანყება მათ წინააღმდეგ, რომელშიც ჩაერთვნენ კამსარაკანები. 775 წლის აპრილში ბაგრევანდის ბრძოლაში დამარცხების შემდეგ სასტიკად გაუსწორდნენ აჯანყებულებს. ისეთი დიდი ძალის და გავლენის მქონე ნახარართა სახლები, როგორიცაა კამსარაკანები, მამიკონიანები, გნუნები და სხვა, მთლიანად განადგურდა. გადარჩა მხოლოდ ის, ვინც ბიზანტიაში გადაიხვეწა ან სხვა სახლებმა შეიფარა და მათ კმაყოფაზე იმყოფებოდა. ასეთი სახლები იყვნენ ძირითადად - არწრუნები და ბაგრატუნები. დევნილები იძულებულნი იყვნენ გაეყიდათ თავიანთი სამფლობელოები. მაგალითად, უფლისწულმა აშოტ ბაგრატუნმა შეიძინა კამსარაკანების მამული - შირაქისა და არშარუნიკის რეგიონები მდინარე არპას სანაპიროზე, 34 კმ-ზე ქალაქ ანისიდან, რომელიც ასევე ბაგრატიდების სამფლობელოს წარმოადგენდა. მე-11 საუკუნეში პაჰლავუნები აკონტროლებდნენ და აშენებდნენ სხვადასხვა ციხესიმაგრეებს მთელ სომხეთში. მაგ: მათ აუგიათ ამბერდის ციხე, ბჟნის ციხე და მნიშვნელოვან როლს თამაშობდნენ ქვეყნის ცხოვრებაში. კირილ თუმანოვის მოსაზრებით, 1045-46 წ.წ. თავად გრიგორ II (რომელმაც კონსტანტინეპოლში მიიღო მაგისტროსის ტიტული. ის გამოცხადდა მესოპოტამიის, ვასპურაკანის და ტარონის დუკად) გადავიდა კილიკიის სომხთში და დააარსა ჰეთუმიდების სახლი. ასევე, თუმანოვის მოსაზრებით ზაქარიდ-მხარგრძელების სახლი წარმოადგენს პაჰლავუნების მემკვიდრეს. კამსარაკანები. ენციკლოპედია ბრიტანიკა
ტაკააკი კაძიტა

ტაკააკი კაძიტა (დ. 9 მარტი, 1959) — იაპონელი ფიზიკოსი. 1981 წელს დაამთავრა საიტამის უნივერსიტეტი. 1986 წელს ტოკიოს უნივერსიტეტში მოიპოვა სადოქტორო ხარისხი. 1988 წლიდან მუშაობდა ტოკიოს უნივერსიტეტთან არსებულ კოსმოსური გამოსხივების შესწავლის ინსტიტუტში. 1992 წელს გახდა ადიუნქტ-პროფესორი, ხოლო 1999 წელს სრული პროფესორი. იმავე წელს გახდა კოსმოსური ნეიტრინოს ცენტრის დირექტორი. კავლის ინსტიტუტისა და კოსმოსური გამოსხივების შესწავლის ინსტიტუტის დირექტორი. დაჯილდოებულია ასაჰის (1987, 1998), ბრუნო როსის (1989), პანოფსკის (2002), ნისინის მემორიალური (1999) და იულიუს ვესის (2013) პრემიებით. ტაკააკი კაძიტას 2015 წელს ართურ მაკდონალდსთან ერთად ნეიტრინოს ოსცილაციისთვის მიენიჭა ნობელის პრემია ფიზიკის დარგში. ოფიციალური საიტი (ინგლისური) (იაპონური) ↑ https://kotobank.jp/word/%E6%A2%B6%E7%94%B0%E9%9A%86%E7%AB%A0-1123172 ↑ Munzinger Personen <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107343683"></a> ↑ http://www.nobelprize.org/nobel_prizes/physics/laureates/2015/ ↑ https://www.nobelprize.org/nobel_prizes/about/amounts/ ↑ https://www.kceta.kit.edu/english/julius-wess-award.php ↑ https://www.aps.org/programs/honors/prizes/panofsky.cfm
პანსიონი

პანსიონი (ინგლ. The Boarding House) — ჯეიმზ ჯოისის მოთხრობა, რომელიც გამოქვეყნდა 1914 წელს გამოცემულ მოთხრობათა კრებულში დუბლინელები. მისის მუნი ქმართან, ალკოჰოლიზმით დაავადებულ ყასაბთან, განქორწინების შემდეგ გახსნის პანსიონს კლერკებისთვის. მისი ქალიშვილი პოლი, რომელიც ამავე პანსიონში მუშაობს, სიმღერითა და მამაკაცებთან ფლირტით ირთობს თავს. მისის მუნი ხვდება მისი ქალიშვილის და ახალგაზრდა მამაკაცის, მისტერ დორანის ურთიერთობის შესახებ. ოცდათხუთმეტი წლის მისტერ დორანი ღვინით მოვაჭრე კათოლიკურ კომპანიაში მუშაობს უკვე დიდი ხანია კლერკად. შაბათობით, პოლი სტუმრებისთვის მღეროდა ხოლმე პანსიონში. მაშინ როცა ის მღეროდა სიმღერას „მე ვარ ურჩი გოგონა“, მისტერ ზაკ ბოუნი აღნიშნავს და მისტერ დორანს გადაულაპარაკებს რომ, ეს სწორედ მისი საქმეაო. მისის მუნი, მიზანმიმართულად და დიდი მონდომებით ცდილობს მახეში გააბას მისტერ დორანი. მან, ერთ კვირა დილას გადაწყვიტა ახალგაზრდა კაცს დალაპარაკებოდა და ეიძულებინა მისი ქალიშვილი პოლი მოეყვანა ცოლად ან დამუქრებოდა რომ ამხელდა მის უღირს საქციელს. მთხრობელი კარგად აღგვიწერს თუ როგორ მერყეობს დორანი, ერთ მხარეს სამსახურის დაკარგვის საფრთხე, მეორე მხარეს კი ქორწინება დაბალი კლასის წარმომადგენელ, გაუნათლებელ და ვულგარულად მოსაუბრე გოგოზე. მას შემდეგ რაც პოლი ოთახში შემოდის და დორანს ეუბნება გავიდეს დედამისთან, რომელსაც ყმაწვილთან საქმე აქვს, მკითხველისთვის ნათელი ხდება ყმაწვილის ფიქრები და შეხედულებები მომავალ ქორწინებაზე. ამბავი კი იმით სრულდება, რომ მისის მუნი პოლის უხმობს, რადგან მისთვის რაღაც აქვს სათქმელი. სრული ტექსტი ↑ Greenbank, Harry; Ross, Adrian. Naughty Girl. London: Daly's Theatre. ციტირების თარიღი: 16 February 2015. ↑ Bowen, Zack (1974) Musical allusions in the works of James Joyce : early poetry through Ulysses, [1st ed.], Albany: State University of New York Press, გვ. 16–17. ISBN 978-0873952484. ციტირების თარიღი: 16 February 2015.
სონგაის იმპერია

სონგაის იმპერია — სონგაის სახელმწიფო, რომელიც დომინირებდა დასავლეთ საჰელში XV-XVI საუკუნეებში. ის აფრიკის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე დიდი იმპერია იყო. იმპერიას სახელი ეთნიკური ჯგუფის, სოგაიელების გამო დაერქვა, რომლებიც იყვნენ მმართველი ელიტა იმპერიაში. სონი ალიმ იმპერიის დედაქალაქი გაოში გადაიტანა, თუმცა სონგაის სახელმწიფო და გაო ჯერ კიდევ XI საუკუნეში არსებობდა. იმპერიის სხვა მნიშვნელოვანი ქალაქები იყო ტომბუქტუ და ჯენე, რომლებიც 1468 და 1475 წლებში დაიპრო. თავდაპირველად იმპერიას მართვადა სონის დინასტია (დაახ. 1464—1493), მაგრამ მოგვიანებით ის ასკიას დინასტიამ (1493—1591) ჩაანაცვლა. XIII საუკუნის მეორე ნახებარში, გაო და მისი ახლომდებარე რეგიონი გახდა მნიშვნელოვანი სავაჭრო ცენტრი და მან მიიზიდა მალის იმპერიის გაფართოების ინტერესი. მალიმ დაიპყრო გაო XIII საუკუნის ბოლოს და XIV საუკუნის ბოლომდე მისი ჰეგემონიის ქვეშ იმყოფებოდა. მაგრამ როდესაც მალის იმპერიის დაშლა დაიწყო, სონგაიმ აღადგინა კონტროლი გაოზე. შედეგად სონგაის მმართველებმა დასუსტებული მალის იმპერიის ხარჯზე დაიწყო გაფართოება. სონი ალის მმართველობის დროს, სონგაიმ აჯობა მალის იმპერიას ტერიტორიით, სიმდიდრით და ძალაუფლებით. მან მიიტაცა მალის ტერიტორები და მიაღწია უდიდეს წარმატებას. მის შვილი და მემკვიდრე, სონი ბარუ იყო ნაკლებად წარმატებული მმართველი, რის გამოც იგი მამამისის ერთ-ერთმა გენერალმა, მუჰამედ ტურემ ჩამოაგდო ტახტიდან. მას შემდგომში ეწოდა ასკია, რომელმაც დაიწყო პოლიტიკური და ეკონომიკური რეფორმების გატარება. მრავალი შეთქმულებისა და აჯანყების შედეგად, ასკიას მემკვიდრეების დროს ქვეყანა გაუარესების და არასტაბილურობისკენ მიდიოდა. ასკიას ნათესავებმა სცადეს იმპერიის მართვა, მაგრამ პოლიტიკურმა ქაოსმა და რამდენიმე სამოქალაქო ომმა იმპერია ძლიერ დაასუსტა. თუმცა ასკია დაუდის მმართველობის დროს, იმპერიამ გამოცადა სტაბილურობის და სამხედრო წარმატების პერიოდი. Dalgleish, David (April 2005). „Pre-Colonial Criminal Justice In West Africa: Eurocentric Thought Versus Africentric Evidence“ (PDF). African Journal of Criminology and Justice Studies. 1 (1). ციტირების თარიღი: 2011-06-26.CS1-ის მხარდაჭერა: ref=harv (link) Haskins, James; Benson, Kathleen; Cooper, Floyd (1998) African Beginnings. New York City: HarperCollins, გვ. 48 Pages. ISBN 0-688-10256-5.  Iliffe, John (2007). Africans: the history of a continent. Cambridge University Press.  Hunwick, John (1988). Timbuktu & the Songhay Empire: Al-Sa'dis Ta`rikh al-sudan down to 1613 and other Contemporary Documents. Leiden: BRILL, გვ. 480 pages. ISBN 90-04-12822-0.  Lady Lugard, Flora Louisa Shaw (1997). „Songhay Under Askia the Great“, A tropical dependency: an outline of the ancient history of the western Sudan with an account of the modern settlement of northern Nigeria / [Flora S. Lugard]. Black Classic Press.  Malio, Thomas A. Hale. by The epic of Askia Mohammed / recounted by Nouhou (1990). Scribe, griot, and novelist : narrative interpreters of the Songhay Empire. Gainesville: University of Florida Press. ISBN 0-8130-0981-2.  Taagepera, Rein (1979). Social Science History, Vol. 3, No. 3/4 "Size and Duration of Empires: Growth-Decline Curves, 600 B.C. to 600 A.D.". Durham: Duke University Press.
სომხეთის დაცული ტერიტორიების სია

ეს არის სომხეთის დაცული ტერიტორიების სია, რომელიც დაყოფილია შემდეგნაირად: 2 ეროვნული პარკი, 3 სახელმწიფო ნაკრძალი, 2 რამსარის ძეგლი და 4 ბოტანიკური ბაღი. ასევე, არსებობს 26 მცირე ობიექტი, რომლებსაც დაცული ტერიტორიების სტატუსი გააჩნიათ. ↑ World Database on Protected Areas[მკვდარი ბმული]
ბაღაბერდი

ბაღაბერდი (სომხ. Բաղաբերդ) — IV-XII საუკუნეების ციხესიმაგრე სომხეთში. მდებარეობს მაღალ ჭიუხებზე მდინარე ვოღჯის მახლობლად. 14 კილომეტრითაა დაშორებული სოფელ კაპანიდან, სიუნიქის პროვინციაში. ბაღაბერდი ზღვის დონიდან 1438 მეტრზეა. აშენებულია IV საუკუნეში მეფე ბაღაკის მიერ. სტეფანოს ორბელიანის სიუნიქის პროვინციის ისტორიის მიხედვით მე-4 საუკუნის შუა რიცხვებში სიუნიქის მემკვიდრე პრინცი ანდოვიკი თავს დაესხა და გაძარცვა სპარსეთის ერთ-ერთი ქალაქი. მაშინ, როცა სასანიანების მეფე შაპურ II ჰუნებთან იყო საბრძოლველად. მეფე შაპურ II აღაშფოთა მომხდარმა. პრინცის დასამარცხებლად და სიუნიქისაკენ დაიძრა. პრინცი ანდოვიკი ბაღაბერდში გამაგრდა. ანდოვოკმა წინააღმდეგობა ვერ გაუწია და კონსტანტინოპოლში გაიქცა. აქ თეოდოსიუს I დიდი პატივით შეხვდა. სწორედ ამ პერიოდში იხსენიება სიმაგრე პირველად. 1103 წელს კაპანის დაცემის შემდეგ ბაღაბერდი სიუნიქის ადმინისტრაციული ცენტრი გახდა. 1170 წელს თურქ-სელჩუკებმა ციხესიმაგრე გაანადგურეს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბაღაბერდი Armeniapedia.org: Baghaberd Fortress Kapan.am: Baghaberd and other fortresses დაარქივებული 2011-05-10 საიტზე Wayback Machine. (სომხური) Syunik.am: Baghaberd დაარქივებული 2003-07-06 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links ↑ ბაღაბერდის მდებარეობა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-10-26. ციტირების თარიღი: 2015-10-10.
სპეციალური ოპერაციების სარდლობა

სპეციალური ოპერაციების სარდლობა შეიძლება უკავშირდებოდეს ქვემოთ ჩამოთვლილთაგან რომელიმე საპოლიციო ან სამხედრო ორგანიზაციას: სპეციალური ოპერაციების სარდლობა (ავსტრალია) სპეციალური ოპერაციების სარდლობა (მალდივი) — მალდივის პოლიციის ელიტარული შენაერთი სპეციალური ოპერაციების სარდლობა (მალაიზია) სპეციალური ოპერაციების სარდლობა (ახალი ზელანდია) სპეციალური ოპერაციების სარდლობა (ფილიპინები) სპეციალური ოპერაციების სარდლობა (სინგაპური) სპეციალური ოპერაციების სარდლობა (აშშ) აშშ-ის საჰაერო ძალების სპეციალური ოპერაციების სარდლობა აშშ-ის არმიის სპეციალური ოპერაციების სარდლობა აშშ-ის საზღვაო ძალების სპეციალური ოპერაციების სარდლობა აშშ-ის საზღვაო ქვეითთა კორპუსის სპეციალური ოპერაციების სარდლობა სპეციალური ოპერაციების გაერთიანებული სარდლობა სპეციალური ოპერაციების სარდლობა (საფრანგეთი) სპეციალური ოპერაციების სარდლობა (ესპანეთი) სპეციალური ოპერაციების სარდლობა (კოლუმბია) სპეციალური ოპერაციების სარდლობა (კანადა) სპეციალური ოპერაციების ძალები
სომხეთის პოლიტიკური პარტიების სია

აქ მოცემულია სომხეთის პოლიტიკური პარტიების სია. სომხეთი მრავალპარტიული ქვეყანაა. პარლამენტის წევრი პარტიები უმეტეს შემთხვევაში შეთანხმებულად მოქმედებენ და იღებენ გადაწყვეტილებებს. ↑ სომხეთის პარტიების გიდი (PDF). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-30. ციტირების თარიღი: 2015-10-10.
მიწა (ნოველა)

მიწა (ინგლ. Clay) — ჯეიმზ ჯოისის ნოველა, რომელიც გამოქვეყნდა 1914 წელს გამოცემულ ნოველათა კრებულში დუბლინელები. მარია, შინაბერა ქალი უმნიშვნელო სამსახურით, ელის დასვენების დღეს რომ ესტუმროს ჯოს ოჯახს. ჯო, მისი აღსაზრდელი იყო ბავშვობაში და დღემდე ძალიან უყვარს. მარია ჯოს ოჯახში მიდის სტუმრად, მას შემდეგ რაც სამრეცხაოს მეგობრებთან ერთად ჩაის მიირთმევს, ის გზად ჰელოუინის წვეულებისთვის ნამცხვრის საყიდლად ჩერდება. საცხობში მას გამყიდველი ბოროტად გაეხუმრება და კითხავს ქორწილისთვის ხომ არ არჩევს ნამცხვარს. ტრამვაიში მარია ერთ მორიდებულ და ნასვამ მოხუცს ხვდება, რომელსაც გამოელაპარაკება. მარიას თბილად ხვდებია ჯო და მისი ოჯახი, მაგრამ ქალი დარცხვენილი და დამწუხრებულია რადგან საჩუქრად ნაყიდი ქლიავის ნამცხვარი დაკარგა ტრამვაიში მოხუცთან საუბრის დროს. მარია ცდუნებას აყვა და ჩაერთო ტრადიციულ თამაშში, რომელსაც დღესასწაულის წინ თამაშობენ ხოლმე. თამაშის აზრი ისაა, რომ თვალებახვეულმა მოთამაშემ უნდა აარჩიოს ნივთი, რომელსაც წინასწარმეტყველური მნიშვნელობა აქვს. ერთი ნივთი არის ბეჭედი, მოახლოებული ქორწილის მანიშნებლად. მსგავსი თამაში სამრეცხაოშიც ითამაშეს და მარიამ ბეჭდის აღება ვერ შეძლო, არც ამჯერად გაუმართლა მას და ბეჭდის ნაცვლად მიწის გროვა ამოარჩია. ყველა დუმდა, რადგან მიწა სიკვდილს მოასწავებდა. მარია დათანხმდა კიდევ ერთხელ გაეკეთებინა არჩევანი. ამჯერად ლოცვების წიგნი ერგო, იმის ნიშნად რომ მომავალში სასულიერო ცხოვრება დაიწყებდა. ცოტაოდენი ღვინის დალევის შემდეგ მარიამ სიმღერა დაიწყო, მიშელ ბელფის ოპერიდან ბოჰემური გოგონა — „სიზმრად ვიხილე: მარმარილოს სასახლე მედგა…“ მეორე სტროფთან რომ მივიდა ისევ თავიდან დაიწყო შეცდომით, თუმცა არავის შეუსწორებია მისთვის. ეს გამოტოვება თითქოს სიმბოლურად ახლოს იყოს მარიას ცხოვრებასთან. სიზმრად ვიხილე: მარმარილოს სასახლე მედგა, ვასალებთან და მსახურებთან ვცხოვრობდი ერთად, ყველასთან ერთად ყველასაგან გაურიყავი მე ერთადერთი სასოება მათი ვიყავი. აურაცხელი თუმც მებადა დიდებულს განძი, გვარის დიდების ვერ დამზაფრა ცთუნებამ კაცი, რადგან სხვა სიზმრით გული ამოდ გარინდებულა, რომ ისევ ისე გყვარებივარ კვლავინდებურად… ამბავი მთავრდება ჯოს იმ ემოციების აღწერით, რომელიც მასში ამ სიმღერამ გამოიწვია. სრული ტექსტი