laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
რამაზ ბატატუნაშვილი

რამაზ ბატატუნაშვილი (დ. 8 სექტემბერი, 1950) — ქართველი ოპერატორი. დაიბადა სოფელ ბაგებში 1950 წლის 8 სექტემბერს. 1968 წელს მუშაობა დაიწყო ტელევიზიისა და რადიომაუწყებლობის კომიტეტში გამნათებლად. 1971 წლიდან დღემდე მუშაობს კომპანია „ქართულ ტელეფილმში“ ჯერ ოპერატორის ასისტენტად, შემდეგ კი ოპერატორად. ხვალ, ზეგ, მაზეგ... (2011) - დოკუმენტური ვაჟკაცს კარგ უნდა ჰყვანდის ცხენიო (2006) - დოკუმენტური ვასო გოძიაშვილი (2006) - დოკუმენტური ლადო ასათიანი (2006) - დოკუმენტური მოგზაურობა ისტორიაში (2005) - ანიმაციური საქართველო ჩემს გულში (2004) - დოკუმენტური მდინარე (2003) ქართველები მარიას თეატრში (2002) - დოკუმენტური გურული ფირალები (2000) - დოკუმენტური ღამის სიზმრები (1999) სახლი ლხინისა (1998) - დოკუმენტური საჩუქარი (1997) - დოკუმენტური უაილდ ვესთის მხედრები (1997) - დოკუმენტური ეფემერა (1997) - დოკუმენტური პროფესია კინორეჟისორი (1997) - დოკუმენტური ვან გოგის ყური (1996) ხევსურები (1996) - დოკუმენტური არტისტის დაბრუნება (1995) - დოკუმენტური ანა კალანდაძე (1995) - დოკუმენტური საჯვარეობა (1994) - დოკუმენტური განაპირა სახლი (1991) ნინიკო (1990) - დოკუმენტური მერი (1989) - დოკუმენტური მოქანდაკე მერაბიშვილები (1988) - დოკუმენტური ჰამლეტ გონაშვილი (1988) - დოკუმენტური გზა (1981) - დოკუმენტური ფშავი (1981) - დოკუმენტური ფანჯარა (1980) - დოკუმენტური ქართული ფილმების ეროვნული ფილმოგრაფია დაარქივებული 2016-04-19 საიტზე Wayback Machine.
გია ბურჯანაძე

გიორგი (გია) ბურჯანაძე (დ. 3 მაისი, 1961, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მსახიობი. საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1990). დაიბადა 1961 წლის 3 მაისს ქ. თბილისში. დაამთავრა თბილისის შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. სხვადასხვა დროს იყო თბილისის მიხეილ თუმანიშვილის სახელობის კინომსახიობთა თეატრის (1979–1981), ფოთის ვალერიან გუნიას სახელობის სახელმწიფო დრამატული თეატრის (1984–1985) მსახიობი. 1985 წლიდან არის მარჯანიშვილის თეატრის მსახიობი. მარჯანიშვილის სახელობის პრემიის ლაურეატი. 1982: „დიმიტრი II“ (გურამი) რეჟ. რამაზ (ბუბა) ხოტივარი 1983: „ბანდიტი აგურის ქარხნიდან“ რეჟ. გიორგი (გია) მატარაძე 1984: „ამბავი სურამის ციხისა“ რეჟისორები დოდო აბაშიძე, სერგო (სარქის) ფარაჯანოვი 1987: „ბრავო, ალბერ ლოლიშ!“ რეჟ. მერაბ თავაძე 1988: ოპერაცია „ვუნდერლანდი“ რეჟ. ოთარ კობერიძე 1988: „ვამეხი მოდის (დაკარგული საგანძურის საძებნელად)“ (ბაკური) რეჟისორები ოთარ შამათავა, ოთარ ლითანიშვილი 1990: „თეთრი ბაირაღები“ (ლიმონა) რეჟ. გრიგოლ (გიგა) ლორთქიფანიძე 1990: „ცეცხლთან თამაში“ (თემო) რეჟ. ალექსანდრე (ალეკო) ნინუა 1991: „პრემიერა“ (რეზო) რეჟ. გრიგოლ (გიგა) ლორთქიფანიძე 1980: მიხეილ შატროვი, „ლურჯი ცხენები წითელ ბალახზე“ რეჟ. ცოტნე ნაკაშიძე გურამ ქართველიშვილი „ქაქუცა ჩოლოყაშვილი“, (კოტე აფხაზი) რეჟ. ლევან წულაძე ილია ჭავჭავაძე „ასის წლის წინათ“, (არჩილი, ავტორი), რეჟ. თემურ ჩხეიძე ლალი როსება „სიყვარულის მზე“, (ცოტნე), რეჟ. მედეა კუჭუხიძე ლევ ტოლსტოი „ანა კარენინა“, (კონსტანტინე ლევინი), რეჟ. მედეა კუჭუხიძე მიხეილ ლერმონტოვი „თავადის ასული მერი“, (გრუშნიცკი), რეჟ. თემურ ჩხეიძე ლაშა თაბუკაშვილი „შენსკენ სავალი გზები“, (კახა), რეჟ. დავით ანდღულაძე ანუი ჟან „ევრიდიკე“, (ორფეოსი), რეჟ. გოგი თოდაძე გრიგოლ რობაქიძე „გრაალის მცველნი“, (ლევან ორბელი), რეჟ. დავით ანდღულაძე ჯაბა იოსელიანი „საქართველოს უკანასკნელი დედოფალი“, (გადილა), რეჟ. მედეა კუჭუხიძე კონსტანტინე გამსახურდია „დიდოსტატი“, (მეფე გიორგი I), რეჟ. დავით ანდღულაძე მედეა კუჭუხიძე „ყბედი თუთიყუში“, (ნაჰშაბი), რეჟ. მედეა კუჭუხიძე უილიამ შექსპირი „მეფე ლირი“, (ედმუნდი), რეჟ. დავით დოიაშვილი ანტონ ჩეხოვი „სამი და“, (ვერშინინი), რეჟ. დავით დოიაშვილი ავგუსტ სტრინდბერგი „მამა“, (პასტორი), რეჟ. თემურ ჩხეიძე ოსკარ უაილდი „სალომეა“, (ჰეროდე), რეჟ. დავით დოიაშვილი მიხეილ ბულგაკოვი „პილატე“, (აფრანიუსი ), რეჟ. თემურ ჩხეიძე ჟან ანუი „ანტიგონე“ , (ქორო), რეჟ. თემურ ჩხეიძე ვალერიან კანდელაკი „გიორგი მაზნიაშვილი“ , (სერგო), რეჟ. გიორგი ქავთარაძე ილია ჭავჭავაძე „მგზავრის წერილები“, რეჟისორები თემურ ჩხეიძე, დიმიტრი ხვთისიაშვილი ალან გარნეი „სასიყვარულო ბარათები“ , (ენდი), რეჟ. თემურ ჩხეიძე გიზო ჟორდანია, ნანა ჟორდანია „თეთრი იასამანი“, (კოკი), რეჟ. გიზო ჟორდანია ბრაიან ფრილი „ბრმა მხედველი“ რეჟ. თემურ ჩხეიძე გია ბურჯანაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გია ბურჯანაძე [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1990. № 10. გვ. 20.
ტორვაიეკუდლი

ტორვაიეკუდლი (ისლ. Torfajökull) — პატარა მყინვარი, ლიპარიტული სტრატოვულკანი და სუბგლაციალური ვულკანების კომპლექსი, რომელიც მდებარეობს მირდალსიეკუდლის ჩრდილოეთით და თოურისვატნის სამხრეთით, ისლანდიის პლატოზე, სუდურლანდის რეგიონის ტერიტორიაზე, ისლანდიაში. ტორვაიეკუდლი ნაწილობრივ ფარავს ამავე სახელწოდების ვულკანს. მყინვარის ფართობია 15 კმ². ვულკანი უკანასკნელად ამოიფრქვა 1477 წელს. ისლანდიის მყინვარები ისლანდიის ვულკანების სია ↑ გლობალური ვულკანიზმის პროგრამა
ჯავიდაბადი

ჯავიდაბადი (აზერ. Cavidabad) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ბაბექის რაიონში. GEOnet Names Server[მკვდარი ბმული]
რიგის ვაგონსაშენი ქარხანა

რიგის ვაგონსაშენი ქარხანა — მსხვილი მანქანათსაშენი ქარხანა ლატვიაში, დედაქალაქ რიგაში. დაარსდა 1895 წელს გერმანელ-ბალტიელი მეწარმის ოსკარ ფრაივირთის მიერ როგორც სააქციო საზოგადოება „Fenikss“. წარმოადგენდა რუსეთის იმპერიის უმსხვილეს ვაგონების მწარმოებელს. რიგის ვაგონსაშენი ქარხანა სსრკ-ში ელექტრომატარებლების, დიზელმატარებლებისა და ტრამვაის ვაგონების ერთ-ერთი უმსხვილესი მწარმოებელი იყო. ამჟამად რიგის ვაგონსაშენი ქარხანა წარმოდგენილია ელექტრომატარებლებით, დიზელმატარებლებით, ავტომოტრისებითა და საქალაქო ტრამვაით. ოფიციალური საიტი
გალავანი

გალავანი — ძველი ქალაქის, ციხის, არქიტექტურული კომპლექსის (სასახლის, მონასტრის და ა. შ.) ირგვლივ შემოვლებული ქვის ან აგურის კედელი, რომელსაც თავდაცვითი მნიშვნელობა ჰქონდა. გალავნის სისტემაში ჩართული იყო სხვადასხვა სახის საფორტიფიკაციო ელემენტები — საბრძოლო კოშკები, ქონგურები, სალოდეები (დუროები), შესასვლელი კარიბჭეები. გალავანში, ჩვეულებრივ, იმ ადგილებში ეწყობოდა, სადაც ქალაქს საქარავნო თუ სხვა გზები ადგებოდა. მაგ., თბილისის გალავანში იყო განჯის, კოჯრის, დიღმის კარები, შესაბამის დასახლებულ პუნქტებში მიმავალი გზებისაკენ მიმართული. აგრეთვე სათავდაცვო ნაგებობის ტიპი XVIII საუკუნის ქართლ-კახეთში, ჩვეულებრივ, გეგმით კვადრატული ან სწორკუთხა, კედელშემოვლებული ეზო, რომელსაც ჰქონდა ფართო ჭიშკარი და კოშკები (სხვა ნაგებობებიდან ზოგ გალავანში გვხვდება აგრეთვე მცირე ეკლესია). მტრის შემოსევის დროს გალავანში თავს აფარებდა სოფლის ან კუთხის მთელი მოსახლეობა საქონლიანად. ბერიძე ვ., ქსე, ტ. 2, გვ. 632, თბ., 1977
ვლადიმიროვკა

ვლადიმიროვკა შეიძლება აღნიშნავდეს: ვლადიმიროვკა (გულრიფშის მუნიციპალიტეტი) — სოფელი გულრიფშის მუნიციპალიტეტში ვლადიმიროვკა (ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტი) — სოფელი ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტში ვლადიმიროვკა — სოფელი მოლდოვაში ვლადიმიროვკა — სოფელი აზერბაიჯანში, ყუბის რაიონში ვლადიმიროვკა — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის სტერლითამაქის რაიონში. ვლადიმიროვკა — ნასოფლარი ყაზახეთში, აყმოლის ოლქში ვლადიმიროვკა — სოფელი უკრაინაში, პოლტავის ოლქის კარლოვკის რაიონში ვლადიმიროვკა — სოფელი უკრაინაში, პოლტავის ოლქის ველიკაია-ბაგაჩკის რაიონში.
ჯაჰრი

ჯაჰრი (აზერ. Cəhri) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ბაბექის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 8 454 კაცი. ჯაჰრი GEOnet სახელების სერვერზე
ჩეშმაბაზარი

ჩეშმაბაზარი (აზერ. Çeşməbasar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ბაბექის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 909 კაცი. ჩეშმაბაზარი GEOnet სახელების სერვერზე
დიდივარი

დიდივარი (აზერ. Didivar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ბაბექის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 318 კაცი. დიდივარი GEOnet სახელების სერვერზე
გერმაჩათაქი

გერმაჩათაქი (აზერ. Gərməçataq) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ბაბექის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 507 კაცი. გერმაჩათაქი GEOnet სახელების სერვერზე
გიოინიუქი (მრავალმნიშვნელოვანი)

გიოინიუკი შეიძლება აღნიშნავდეს: გიოინიუქი — სოფელი აზერბაიჯანში, ბაბექის რაიონში. გიოინიუქი — ქალაქი თურქეთში, ბოლუს პროვინციაში.
გიოინიუქი (ბაბექი)

გიოინიუქი (აზერ. Göynük) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ბაბექის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 213 კაცი. გიოინიუქი GEOnet სახელების სერვერზე
გალავდური

გალავდური — მთა საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის ახალგორის მუნიციპალიტეტისა და შიდა ქართლის მხარის ერედვის მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციულ საზღვარზე. მდებარეობს ხარულის ქედის ჩრდილოეთ ნაწილში, მდინარე ქსნის ზემოთში. სიმაღლე ზღვის დონიდან 3230 მ. აგებულია შუაიურული ასაკის მერგელოვანი ფიქლებითა და ქვიშაქვებით. სამხრეთი და დასავლეთი კალთები ქარაფოვანია, ჩრდილოეთი და აღმოსავლეთი — დამრეცი. გალავდური დაფარულია ალპური მდელოებით. აფხაზავა ი., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 535.
ანდრეევკა (ორჰეის რაიონი)

ანდრეევკა (რუმ. Andreevca) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 161 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 259 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა ორჰეის რაიონი მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ბერეზლოჯი

ბერეზლოჯი (რუმ. Berezlogi) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 139 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 517 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა ორჰეის რაიონი მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ბიეშტი

ბიეშტი (რუმ. Bieşti) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 161 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 402 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა ორჰეის რაიონი მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ბოლოჰანი

ბოლოჰანი (რუმ. Bolohan) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 90 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 559 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა ორჰეის რაიონი მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ბრევიჩენი

ბრევიჩენი (რუმ. Brăviceni) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 36 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 699 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა ორჰეის რაიონი მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
მაჰარბალი

მაჰარბალი (გ. ძვ. წ. 202 წ.) — კართაგენელი სარდალი. ჰანიბალის მხედართმთავარი მეორე პუნიკური ომის დროს. კანეს ბრძოლაში სარდლობდა კართაგენის ჯარის მარჯვენა ფლანგს. დაიღუპა ზამასთან ბრძოლაში. Maharbal, in William Smith's Dictionary of Greek and Roman Biography p. 905. v. 2 დაარქივებული 2011-06-05 საიტზე Wayback Machine. August 3, 216 B.C. - Cannae; Was Maharbal Correct? Total War Forum thread ვიკიციტატაში არის გვერდი თემაზე: მაჰარბალი
ბრანეშტი (ორჰეის რაიონი)

ბრანეშტი (რუმ. Brăneşti) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 98 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 486 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა ორჰეის რაიონი მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ბრეანოვა

ბრეანოვა (რუმ. Breanova) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 72 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 675 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა ორჰეის რაიონი მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ბუდეი (ორჰეის რაიონი)

ბუდეი (რუმ. Budăi) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 140 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 397 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა ორჰეის რაიონი მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ბულეიეშტი

ბულეიეშტი (რუმ. Bulăieşti) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 164 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 719 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა ორჰეის რაიონი მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ბუტუჩენი (ორჰეის რაიონი)

ბუტუჩენი (რუმ. Butuceni) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 38 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 239 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა ორჰეის რაიონი მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ვატიჩი

ვატიჩი (რუმ. Vatici) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 110 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 931 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა ორჰეის რაიონი მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ვოროტეცი (ორჰეის რაიონი)

ვოროტეცი (რუმ. Voroteţ) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 159 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 019 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა ორჰეის რაიონი მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
გალაკტიონი (ჟურნალი)

„გალაკტიონი“ — ქართული ერთდღიური ლიტერატურული გაზეთი, მიძღვნილი გალაკტიონ ტაბიძისადმი. გამოვიდა თბილისში 1927 წლის ივნისს გ. ტაბიძის „რჩეულის“ გამოცემასთან (1927) დაკავშირებით. გაზეთში დაბეჭდილია სანდრო შანშიაშვილის, დავით კლდიაშვილის, ვასილ ბარნოვის, ვალერიან გუნიას, შალვა დადიანის, ია ეკალაძის, ილო მოსაშვილის, ზაქარია ჭიჭინაძის, შიო მღვიმელი, გიორგი ქუჩიშვილის, ლ. მეგრელიძის, დ. ახვლედიანის და სხვა მწერლების მოგონებები, წერილები, ლექსები. გალაკტიონ ტაბიძის ჟურნალი ლორთქიფანიძე ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 632.
ვიპროვა

ვიპროვა (რუმ. Vîprova) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 80 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 745 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა ორჰეის რაიონი მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ვიშკეუცი

ვიშკეუცი (რუმ. Vîşcăuţi) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 57 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 380 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა ორჰეის რაიონი მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
გეტლოვა

გეტლოვა (რუმ. Ghetlova) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 69 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 529 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა ორჰეის რაიონი მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
დიშკოვა

დიშკოვა (რუმ. Dişcova) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 63 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 002 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა ორჰეის რაიონი მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
დონიჩი (ორჰეის რაიონი)

დონიჩი (რუმ. Donici) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 123 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 602 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა ორჰეის რაიონი მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ჟელობოკი (ორჰეის რაიონი)

ჟელობოკი (რუმ. Jeloboc) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 32 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 134 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა ორჰეის რაიონი მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ჟორა-დე-ჟოსი

ჟორა-დე-ჟოსი (რუმ. Jora de Jos) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 45 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 269 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა ორჰეის რაიონი მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ჟორა-დე-მიჟლოკი

ჟორა-დე-მიჟლოკი (რუმ. Jora de Mijloc) — სოფელი მოლდოვაში, ორჰეის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 45 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 378 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის ადმინისტრაციული დაყოფა ორჰეის რაიონი მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ალექსანდრე ბერიძე

ალექსანდრე ლონგინოზის ძე ბერიძე (დ. 1858, თბილისი ― გ. 1917, ვლადიკავკაზი) — ქართველი ფერმწერი და გრაფიკოსი, ახალი ქართული რეალისტური მხატვრობის ერთ-ერთი ფუძემდებელი. სწავლობდა თბილისის სასულიერო სემინარიაში და თბილისის „ხელოვნების წამახალისებელ საზოგადოებასთან“ არსებულ სამხატვრო სკოლაში (1971-1877); იყო ლენინგრადის სამხატვრო აკადემიის (1877-1878, 1881-1882) თავისუფალი მსმენელი. 1879-1880 და 1883-1885 ცხოვრობდა იტალიაში, მუშაობდა ქალაქ ნეაპოლის სამეფო სამხატვრო სასწავლებელში. იტალიაში დაეუფლა გრაფიკის ხელოვნებას. საქართველოში აგზავნიდა ილუსტრირებულ ფურცლებს „ხმა იტალიიდან“, რომლებსაც ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოება დიდი ტირაჟით ბეჭდავდა. ფურცლებზე გამოსახული იყო იტალიის ხედები, იტალიელთა, მ. შ. ჯუზეპე გარიბალდის, პორტრეტები. 1885 წელს დაბრუნდა სამშობლოში. თანამშრომლობდა ჟურნალებში „კვალი“ და „თეატრი“. ჟურნალ „თეატრში“ აქვეყნებდა გამოჩენილი ქართველ მწერლებისა და საზოგადო მოღვაწეების პორტრეტებს. 1886 წელს დახატა ფარდა „არტისტული წრის“ თეატრისათვის, შექმნა ესკიზები თეატრალური დადგმებისათვის, 900-იანი წლების დასაწყისში შემოქმედებით-პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა ბათუმში. 1906 წელს გადასახლდა ვლადიკავკაზში, სადაც გარდაცვალებამდე კადეტთა კორპუსში ასწავლიდა ხატვას. ბერიძის შემოქმედებაში აღსანიშნავია ორი პერიოდი. პირველი პერიოდის (1881-1885) ნამუშევრებია „რ. გველესიანის პორტრეტი“ (1881), „მოღიმარი მოხუცი“ (1881), „ქალის პორტრეტი“, „უცნობი მოხუცის პორტრეტი“ (1882). ეს ტილოები შესრულებულია თავისუფალი ფერწერული მანერით და ფსიქოლოგიური ხასიათისაა, მათში გახსნილია გმირთა შინაგანი ბუნება. მეორე პერიოდის ნამუშევრებში ასახულია გლეხური ყოფის თემატიკა: „სალამურიანი ბიჭი“ (1892), „სალამურზე დამკვრელი“ (1895), „წინდის მქსოველი გოგონა“ (1892), „მწყემსი ბიჭი“ და სხვა. ამ ნამუშევრებში ნათლად ჩანს ბავშვების დიდი სიყვარული და ფაქიზი დამოკიდებულება ნატურისადმი, მაგრამ ფერწერის მხრივ ისინი შედარებით მშრალია. ბერიძის ყველა სურათი ინახება საქართველოს ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ალექსანდრე ბერიძე „მოღიმარი მოხუცი“ (1881) „წინდის მქსოველი გოგონა“ (1892) „მაკო საფაროვა-აბაშიძე ოფელიას როლში“ (1886) მასხარაშვილი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 322.
ჭიბონი

ჭიბონი — აჭარაში გავრცელებული ქართული ხალხური ჩასაბერი საკრავი. ძირითადად, ჭიბონზე სრულდება საცეკვაო მელოდიები ფანდურის, ჩონგურის ან დოლის თანხლებით. მასზე მხოლოდ მამაკაცები უკრავენ და გამოიყენება როგორც სააკომპანემენტო ინსტრუმენტი. ჭიბონი უძველესი ხალხური საკრავია, ის გუდასტვირის ერთ-ერთი ნაირსახეობაა. წერილობითი წყაროებისა და ზეპირი გადმოცემების თანახმად, ეს საკრავი წინათ მთელ საქართველოში ყოფილა გავრცელებული. ჭიბონი შედგება ორი ძირითადი ნაწილისაგან – გუდისაგან და სტვირებისაგან. გუდა მზადდება თხის, ცხვრის, ხბოს ან პატარა კრავ-თიკანის ტყავისაგან, რომელიც ბალნიდან კარგად არის გასუფთავებული. გუდას ერთ ფეხში დატანებული აქვს ხის პატარა მილი, რომლითაც მას ბერავენ. მას სარქველის ფუნქცია აკისრია. გაბერილ გუდას კისრის ზედა მხარეს უკეთდება ხის საცობი, რომელსაც ხშირად ფარავენ სარკით. გუდაში ჩასმულია ბუდე, რომელშიც ჩადგმულია ე.წ. დედნები ანუ ლერწმები - თანაბარი სიგრძისა და სისქის ორი ხის მილი. მარცხენა მილს ეწოდება „დამწყები“ და აქვს ხუთი სახმო ნახვრეტი (თვალი), ხოლო მარჯვენას ეწოდება „მოძახილი“, „მებანე“ და აქვს სამი სახმო თვალი. მაგრამ არის შემთხვევები როდესაც ლერწმების განლაგება პირიქითაა. გუდასტვირისაგან განსხვავებით, გუდას არ სვამენ პერანგში. პროფესიონალი მეჭიბონეები სასურველი სტუმრები იყვნენ ქორწილში, წვეულებებსა და ხალხურ დღესასწაულებზე. თუ ორი ან მეტი მეჭიბონე ერთად აღმოჩნდებოდა, მათ შორის შეჯიბრიც იმართებოდა. ქორწილში მიღებული იყო მეჭიბონისათვის გასამრჯელოს მიცემა - დამკვრელის წინ დაფენილ „მანდილზე“ ფულის დადება. იყო შემთხვევები, როცა მეჭიბონეს ოჯახი წინასწარ საგანგებოდ იწვევდა და გასამრჯელოსაც აძლევდა. მეჭიბონეები ნახევრად პროფესიონალები იყვნენ. ჭიბონი იშვიათად სიმღერის თანმხლებიც იყო. აჭარაში გავრცელებული წესით, მეჭიბონე უკრავდა და სიმღერას სხვა ასრულებდა (განსხვავებით რაჭულისაგან, სადაც მესტვირე თავად მღერის). არც ის იყო უჩვეულო, როცა მეჭიბონე ერთდროულად უკრავდა, მღეროდა და ცეკვავდა. ვ. ახობაძე, ქართული (აჭარული) ხალხური სიმღერები, ბათუმი, 1961 აჭარის ხალხური ცეკვები და სიმღერები ჭიბონი ჭიბონი მ. შილაკაძე, „ქართული ხალხური საკრავები და საკრავიერი მუსიკა“, თბ., 1970 ↑ Musée des civilidations Europe Méditerranée: «Chiboni». ↑ Georgian Folk Music Instruments: «Chiboni» დაარქივებული 2016-04-16 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
საქართველოს მედროშეების სია ოლიმპიადაზე

ეს არის იმ მედროშეთა სია, რომლებიც წარმოადგენდნენ საქართველოს ოლიმპიურ თამშებზე. მედროშეებს გამოაქვთ თავიანთი ეროვნული დროშა ოლიმპიადის გახსნის ცერემონიაზე. საქართველო ოლიმპიურ თამაშებზე ↑ Georgia დაარქივებული 2016-06-24 საიტზე Wayback Machine. . Olympics at Sport-Reference.com. Sports Reference LLC. Accessed 25 October 2011. ↑ Georgia's flag bearer Nino Salukvadze holds the national flag as she leads the contingent in the athletes parade during the opening ceremony of the London 2012 Olympic Games at the Olympic Stadium July 27, 2012.
ალექსანდრე ზახარჩენკო

ალექსანდრე ზახარჩენკო (უკრ. Олександр Захарченко, რუს. Александр Захарченко; დ. 26 ივნისი, 1976, დონეცკი, უსსრ, სსრკ — გ. 31 აგვისტო, 2018, დონეცკი, უკრაინა) — თვითგამოცხადებული დონეცკის სახალხო რესპუბლიკის პოლიტიკური და სახელმწიფო მოღვაწე. სახელმწიფოს სათავეში ედგა 2014 წლის 4 ნოემბრიდან გარდაცვალებამდე, 2014 წლის 7 აგვისტოდან იყო მინისტრთა საბჭოს მდივანი, ასევე იკავებდა დონეცკის სახალხო რესპუბლიკის შეიარაღებული ძალების მთავარსარდლის პოსტს. გარდაიცვალა 2018 წლის 31 აგვისტოს, აფეთქების შედეგად. მარინა ახმედოვა - დონბასის ხელმძღვანელი. (2014 წლის 9 ოქტომბერი) (რუსული) ↑ 1.0 1.1 1.2 https://tass.ru/encyclopedia/person/zaharchenko-aleksandr-vladimirovich ↑ https://gimn-intellect.do.am/site_image/stena_pamyati/Zvyozdy-Geroev-1.pdf ↑ 3.0 3.1 3.2 http://lib-dpr.ru/index.php?link=news&num=6971 ↑ https://segodnia.ru/news/144682 ↑ https://web.archive.org/web/20240223234618/https://gorod-donetsk.com/pochetnie-grazhdane-donetska ↑ Вся Украина - жители ↑ Совмин проголосовал за нового премьера ДНР — Александра Захарченко // Официальный сайт пресс-центра Правительства и Верховного Совета ДНР, 07.08.2014. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 29.11.2014. ციტირების თარიღი: 31.07.2016. ↑ აფეთქებისას დაიღუპა ალექსანდრე ზახარჩენკო, RTVI ↑ Владимир Дергачёв Бородай ушёл, чтобы остаться // Газета.ру, 07.08.2014
იგორ პლოტნიცკი

იგორ პლოტნიცკი (უკრ. Ігор Плотницький, რუს. Игорь Плотницкий; დ. 24 ივნისს, 1964) — თვითგამოცხადებული ლუგანსკის სახალხო რესპუბლიკის სახელმწიფო და სამხედრო მოღვაწე. 2014 წლის 14 აგვისტოდან 2017 წლის 24 ნოემბრამდე იყო ლუგანსკის სახალხო რესპუბლიკის ლიდერი. ასევე იკავებდა ლუგანსკის სახალხო რესპუბლიკის მინისტრთა საბჭოს მდივნის პოსტს (2014 წლის 20-26 აგვისტო) და ლუგანსკის სახალხო რესპუბლიკის თავდაცვის მინისტრის პოსტს (2014 წლის 23 მაისიდან 14 აგვისტომდე). არის რეზერვის მაიორი. 2016 წლის 6 აგვისტოს ლუგანსში პლოტნიცკის მკვლელობა სცადეს. მიუხედავად რთული მდგომარეობისა, 7 აგვისტოს საღამოს პლოტნიცკი საავადმყოფოდან გამოწერეს. იგორ პლოტნიცკის ბიოგრაფია - რია ნოვოსტი (რუსული) ↑ Биография Игорья Плотницкого - Официальный сайт главы ЛНР. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-12-06. ციტირების თარიღი: 2016-07-31. ↑ Глава ДНР временно ушел в отставку[მკვდარი ბმული] ↑ Игорь Плотницкий официально вступил в должность главы ЛНР. ТАСС (4 ноября 2014). ↑ В Луганске взорвали машину главы ЛНР ↑ У главы ЛНР Плотницкого после покушения диагностировали повреждения жизненно важных органов ↑ Главу ЛНР выписали из больницы после покушения
გიორგი ბერიძე

გიორგი ივანეს ძე ბერიძე (დ. 28 იანვარი [ძვ. სტ. 15 იანვარი], 1909, სოფ. ქსოვრისი, ახლანდელი მცხეთის მუნიციპალიტეტი ― გ. 6 ივნისი, 1983, თბილისი) — ქართველი მეცნიერი მეღვინეობის დარგში, ტექნიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1955), პროფესორი (1956), საქართველოს მეცნიერებისა და ტექნიკის დამსახურებული მოღვაწე (1961). 1933 წელს დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი. საქართველოს მებაღეობის, მევენახეობისა და მეღვინეობის ინსტიტუტის ღვინის ტექნოლოგიის განყოფილების გამგე (1976-მდე). ბერიძის შრომები ეხება ქართული ღვინის ტექნოლოგიისა და ენოქიმიის საკითხებს. დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით, აგრეთვე სხვა ორდენებითა და მედლებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 322. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 404.