laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ირან-ოსმალეთის ომები

ისტორიაში ირანსა და ოსმალეთს შორის რამდენიმე ომი მოხდა: ↑ Prof.Yaşar Yücel-Prof Ali Sevim:Türkiye tarihi II, AKDTYKTTK Yayınları, 1991, pp 339-340 ↑ Prof.Yaşar Yücel-Prof Ali Sevim:Türkiye tarihi II, AKDTYKTTK Yayınları, 1991, pp 277-281 ↑ Gábor Ágoston-Bruce Masters:Encyclopaedia of the Ottoman Empire , ISBN 978-0-8160-6259-1, p.280 ↑ Prof.Yaşar Yücel-Prof Ali Sevim:Türkiye tarihi III, AKDTYKTTK Yayınları, 1991, pp 21-25 ↑ Prof.Yaşar Yücel-Prof Ali Sevim:Türkiye tarihi III, AKDTYKTTK Yayınları, 1991, pp 43-45 ↑ Prof.Yaşar Yücel-Prof Ali Sevim:Türkiye tarihi III, AKDTYKTTK Yayınları, 1991, pp 78-82 ↑ Prof.Yaşar Yücel-Prof Ali Sevim:Türkiye tarihi III, AKDTYKTTK Yayınları, 1991, pp 78-82 ↑ Erewantsʻi, Abraham; Bournoutian, George (1999) History of the wars: (1721-1736). Mazda Publishers, გვ. 2. ISBN 978-1568590851. „(...) against Nader's advice, Shah Tahmasp marched against the Turks to force their withdrawal from Transcaucasia. The Ottomans routed the Persian forces in 1731, and in January 1732, the Shah concluded an agreement that left eastern Armenia, eastern Georgia, Shirvan, and Hamadan in Turkish hands.“  ↑ Tucker, Spencer C. A Global Chronology of Conflict: From the Ancient World to the Modern Middle East [6 volumes: From the Ancient World to the Modern Middle East]. ABC-CLIO, გვ. 729. ISBN 978-1851096725. „Pursued by the Turks, Tahmasp is decisively defeated in the second Battle of Hamadan. In order to prevent a general Turkish invasion, he agrees to cede the territory conquered by Nadir in 1730 and recognizes all Turkish acquisitions“  ↑ A ́goston, Ga ́bor; Masters, Bruce Alan (2010) Encyclopedia of the Ottoman Empire. Infobase Publishing, გვ. 415–416. ISBN 978-1438110257. „But while Nadir pursued conquests in the east, Shah Tahmasp reopened hostilities with the Ottomans in an effort to regain his lost territories. He was defeated and agreed to a treaty that restored Tabriz but left Kermanshah and Hamadan in Ottoman hands. Nadir was incensed at the treaty (...)“  ↑ Prof.Yaşar Yücel-Prof Ali Sevim:Türkiye tarihi IV, AKDTYKTTK Yayınları, 1991, pp 1-8 ↑ Prof.Yaşar Yücel-Prof Ali Sevim:Türkiye tarihi IV, AKDTYKTTK Yayınları, 1991, pp 22-25 ↑ Selcuk Aksin Somel (2010), The A to Z of the Ottoman Empire, quote: "This indecisive military conflict resulted in the preservation of the existing borders.", The Scarecrow Press Inc., p. 170 ↑ http://www.iranicaonline.org/articles/karim-khan-zand ↑ 15.0 15.1 Fattah, Hala Mundhir (1997). The Politics of Regional Trade in Iraq, Arabia, and the Gulf: 1745-1900. SUNY Press, გვ. 34. ISBN 9781438402376.  ↑ Prof.Yaşar Yücel-Prof Ali Sevim:Türkiye tarihi IV, AKDTYKTTK Yayınları, 1991, pp 193-195
აიშე სულთანი (აჰმედ I-ის ქალიშვილი)

აიშე სულთანი (თურქ. Ayşe Sultan; დ. 1605, სტამბოლი, ოსმალეთის იმპერია — გ. 1657, სტამბოლი, ოსმალეთის იმპერია) — აჰმედ I-ისა და ქიოსემ სულთნის პირველი ქალიშვილი. მისი 3 ძმა იყო ოსმალეთის სულთანი:ოსმან II, მურად IV და სულთან იბრაჰიმი. აიშე ცნობილია 8 პოლიტიკური ქორწინებით. მისი ქმრებიდან ოთხი იმპერიის დიდი ვეზირი იყო. აიშე სულთანი დაიბადა 1605 წელს, სტამბოლში, აჰმედ I-ისა და მისი ფავორიტი ხარჭის, (მოგვიანებით კანონიერი ცოლის) ქიოსემ სულთნის ოჯახში. 1612 წელს, მშობლებმა 7 წლის ასაკში დააქორწინეს დიდ ვეზირ, ნასუჰ-ფაშაზე, თუმცა 2 წლის შემდეგ ფაშა აჰმედ I-მა სიკვდილით დასაჯა. 1615 წელს 10 წლის აიშე გაათხოვეს ბოსნიის ბეგლარბეგ, ქარაქაშ მეჰმედ-ფაშაზე, რომელთანაც ეყოლა 1 ვაჟი. მუსტაფა I-ისა და ოსმან II-ის მმართველობის პერიოდში აიშე დედამისთან და უმცროს დებთან ერთად ძველ სასახლეში ცხოვრობდა. 1621 წელს ხოტინის ბრძოლაში დაიღუპა ქარაქაშ მეჰმედ-ფაშა. 2-ჯერ დაქვრივებული აიშე 1627 წელს ქიოსემ სულთანმა მესამედ გაათხოვა, ამჟამად უფრო ხანდაზმულ, მაგრამ ჭკვიან ვეზირ, ჰაფიზ აჰმედ-ფაშაზე. წყვილს 3 შვილი გაუჩნდა. 1632 წელს იანიჩარებმა აიღეს თოფქაფის სასახლე და მოკლეს ჰაფიზ აჰმედ-ფაშა. აიშე მეოთხედ, უკვე თავისივე სურვილით და მისი ძმის, მურად IV-ის ნებით, 1634 წელს დაქორწინდა დიარბაქირის მმართველ, მურთაზა-ფაშაზე. მათი ქორწინება დიდი ზარ-ზეიმით აიღნიშნა იმპერიის დედაქალაქში. თუმცა მალევე 1635 წელს, სეფიანების მიერ ერევანის აღების დროს მურთაზა-ფაშა სასიკვდილოდ დაიჭრა და აიშეც მეოთხედ დაქვრივდა. ამის შემდეგ აიშე სულთანი მცირე ხნით ქ. კონიაში ცხოვრობდა და 1638 წელს მეხუთედ გათხოვდა ჯელებ აჰმედ-ფაშაზე. 1639 წელს აჰმედ-ფაშა დაინიშნა ალეპოს მმართველად. მათ შეეძინათ 2 ქალიშვილი. 1642 წელს აიშე ფაშას გაშორდა და იმპერიის ახალი სულთნის, იბრაჰიმის ნებართვით იქორწინა ვოინუქ აჰმედ-ფაშაზე. წყვილი უშვილო აღმოჩნდა. მალევე ის დაუპირისპირდა მისი ძმის კანონიერ ცოლს, ჰიუმა შაჰ ჰასეკი სულთანს. 1651 წელს ქიოსემ სულთნის მკვლელობის შემდეგ აიშე გადაემტერა თურჰან ჰატიჯე სულთანს. ის პირადი ინტერესების გამო კიდევ 2-ჯერ გათხოვდა. 1653 წელს ცოლად გაჰყვა იბშირ მუსტაფა-ფაშას, რომელიც გახდა დიდი ვეზირი. 1655 წელს აიშე მერვედ და უკანასკნელად, 50 წლის ასაკში მისთხოვდა ასევე დიდ ვეზირ ერმენი სულეიმან-ფაშას. აიშე სულთანი გარდაიცვალა 1657 წელს, სტამბოლში. ის მისმა ძმისშვილმა, მეჰმედ IV-მ დაკრძალა სულთან აჰმედის მეჩეთის მავზოლეუმში. ჰაფიზ აჰმედ-ფაშა ქიოსემ სულთანი Ravzat ul-ebrar s. 565 de, Naima, c. II, s. 402 de, Fezleke s. 94 de Leslie P. Peirce (1993). The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire. Oxford University Press. s. 106–107. ISBN 978-0-195-086775. I. Ahmed'in kizi. "Ayse Sultan". 19 Eylül 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi.
ფრანკის სახლი

ფრანკის სახლი (რუს. Дом Франка) — ერთსართულიანი სახლი, არქიტექტურული ძეგლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში, 1857 წელს. როსტოვის ოლქის საბჭოს 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 გადაწყვეტილებით სახლი განეკუთვნება რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას. სახლი აგებულია ტაგანროგის ქალაქის თავის ოტო პფეილიცერ-ფრანკისთვის. მისამართი: ტაგანროგი, ბერძნების ქუჩა № 38. ერთსართულიანი სახლი ტაგანროგში ბერძნების ქუჩა 38-ში ააგეს 1857 წელს ქალაქის მეექვსე ხელმძღვანელის ოტო ვილჰელმ პფეილიცერ-ფრანკისათვის. ოტო ვილჰელმ პფეილიცერ-ფრანკი ფრანკონიული წარმოშობის იყო. სწავლობდა პირველ საიმპერატორო საზღვაო კადეტთა კორპუსში, რომელსაც 1794-1797 წლებში ხელმძღვანელობდა მიხეილ კუტუზოვი. 1812 წელს ბოროდინოს ბრძოლის დროს დაიჭრა. გმირობისთვის დააჯილდოეს წმინდა ვლადიმირის 4 ხარისხის ორდენით. ფრანკმა ასევე მონაწილეობა მიიღო რუსეთის არმის საზღვარგარეთულ ლაშქრობებში (ბრიენისა და ლა-როტერეს ბრძოლები). მან ასევე თავი გამოიჩინა „ხალხთა ბრძოლაში“(1813 წ.), სადაც სიმამაცისათვის დაჯილდოვდა წმინდა ანას მეორე ხარისხის ორდენით. 1900-იანი წლების დასაწყისში სახლი ეკუთვნოდა სახალხო მრცეველის ცოლს ანა არაკანცევას. შემდეგ სახლი გადავიდა პროკურორ მიხეილ არაკანცევის მფლობელობაში. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოხდა სახლის ნაციონალიზაცია. 1919 წელს ამ სახლში მდებარეობდა სამხრეთ რუსეთის თეთრების არმიის მხედართმთავრის ანტონ დენიკინის ბინა. მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ სახლი გადააკეთეს და მასში გახსნეს საბავშვო ბაღი „Ягодка“. ამჟამად ეს ადმინისტრაციული შენობაა. ტაგანროგში, ბერძნების ქუჩა ნომერ 38-ში მდებარე სახლი არქიტექტურის ძეგლია 1992 წლიდან. შენობას გააჩნია ოთხფერდა სახურავი, ათი ფანჯარა ფასადზე ბერძნების ქუჩიდან და ხუთი - ნეკრასოვის შესახვევის მხრიდან. შენობის ცენტრში ნახევრადწრიული ფრონტონია, ხოლო მის გვერდებზე სამკუთხა ფორმის ფრონტონებია. შენობის ფასადი შელესილია. შეღებილია ნაცრისფრად. მცირე არქიტეტურული დეტალები კი - თეთრად. შენობის ცენტრში ფანჯრები ნახევარწრიული ღიობითაა, ხოლო ნაპირებში - სწორკუთხა ღიობით. Гаврюшкин О. П. По старой Греческой... (Хроника обывательской жизни). — Таганрог: Лукоморье, 2003. — 514 с. — ISBN 5-901565-15-0 Таганрог. Греческая улица, 38 დაარქივებული 2019-04-18 საიტზე Wayback Machine. ↑ ЖИЛОЙ ДОМ. КОМПЛЕКС ЗАСТРОЙКИ УЛИЦЫ.[მკვდარი ბმული] ↑ Глазычев В. Л. Архитектура. Энциклопедия. — М.: Дизайн. Информация. Картография; Астрель; АСТ, 2002. — 672 с. — ISBN 5-17-005418-1.
ხანჟონკოვის სახლი

ხანჟონკოვის სახლი (რუს. Дом Ханжонкова) — ერთსართულიანი სახლი, არქიტექტურული ძეგლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის ბოლოს. როსტოვის ოლქის საბჭოს 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 გადაწყვეტილებით სახლი განეკუთვნება რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას. მისამართი: ტაგანროგი, ბერძნების ქუჩა № 36. ერთსართულიანი სახლი ტაგანროგში ბერძნების ქუჩა 38-ში ააშენეს XIX საუკუნის ბოლოს. ცნობილია სახლის ყველა ძველი მფლობელი. მისი პირველი მფლობელი იყო თავადი მიხეილ პავლეს ძე ხანჟონკოვი. ხანჟონკოვები დონში საკმაოდ ცნობილი ადამიანები არიან. ამ გვარის მრავალი წარმომადგენელი დაკავებული იყვნენ სამხედრო საქმიანობით. თითქმის ყველა სამხედრო წოდებას ფლობდნენ: ესაული (კაპიტანი), ასისთავი, პოდპოლკოვნიკი, პოლკოვნიკი, გენერალი. 1895 წლის 14 აპრილს 26 წლის კანცელარიის მუშაკი მიხეილ პავლეს ძე ხანჟოკოვი და 18 წლის, ტაგანროგელი ვაჭრის შვილი, ეკატერინე მიხეილის ასული სოკოლოვა დაქორწინდნენ. 1910-იან წლებში სახლი მიყიდეს კაზაკ ევგენია ხოვანსკაიას. ოქტომბრის რევოლუციიდან მოყოლებული 1925 წლამდე სახლი ეკუთვნოდა ვ. ჩერევკოვს. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოხდა სახლის ნაციონალიზაცია. ამჟამად ეს მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლია. ტაგანროგში, ბერძნების ქუჩა ნომერ 36-ში მდებარე ერთსართულიანი აგურის სახლი ყურადღებას იქცევს დეკორის ასიმეტრიულობით. შენობას გააჩნია ოთხფერდა სახურავი და ხუთი ფანჯარა ფასადზე. სახლში შესასვლელი მის მარცხენა ნაწილშია. სახლის ფასადი გვერდითა კედლებისაგან გასხვავებით შელესილია. შეღებილია ნაცრისფრად, გარკვეული არქიტექტურული ელემენტები კი - თეთრად. Гаврюшкин О. П. По старой Греческой... (Хроника обывательской жизни). — Таганрог: Лукоморье, 2003. — 514 с. — ISBN 5-901565-15-0 Таганрог. Греческая улица, 36 დაარქივებული 2019-04-18 საიტზე Wayback Machine. ↑ ЖИЛОЙ ДОМ. КОМПЛЕКС ЗАСТРОЙКИ УЛИЦЫ.[მკვდარი ბმული] ↑ Глазычев В. Л. Архитектура. Энциклопедия. — М.: Дизайн. Информация. Картография; Астрель; АСТ, 2002. — 672 с. — ISBN 5-17-005418-1.
მეზღვია იხვი

მეზღვია იხვი, ასევე გრძელკუდა იხვი (ლათ. Clangula hyemalis) — ფრინველი იხვისებრთა ოჯახისა. თავისი გვარიდან ერთადერთი გადარჩენილი წარმომადგენელია. მამლებს აქვთ საკმაოდ გრძელი — 10-15 სმ-ის სიგრძის კუდი. მამლის სხეული ძირითადად თეთრია. კისრის უკანა ნაწილი, ფრთების ბოლოები და ზურგი ყავისფერი აქვს. დედალი მთლიანად მუქი ყავისფერია. საშუალო სიგრძე 44-60 სმ-ია, წონა 740 გ, ფრთების შლილი კი 71 სმ-მდე. წყვილდებიან ტუნდრასა და ჭაობებში, ზოგჯერ არქტიკის რეგიონის სანაპიროსა და ტბებში. ბინადრობენ ჩრდილოეთ კანადაში, ალასკაზე, ჩრდილოეთ ევროპასა და რუსეთში. ბუდეს აკეთებენ ზღვასთან ახლოს, ძირითადად მცენარეებით. ზამთარში გრძელკუდა იხვები მიგრირებენ დიდი ტბების, ბალტიის და შავი ზღვისკენ. იკვებებიან მოლუსკებით, კიბოსნაირებით და წვრილი თევზებით. შეუძლიათ 60 მ-ის სიღრმეზე ყვინთვა. გრძელკუდა იხვი — Clangula hyemalis გრძელკუდა იხვი — Clangula hyemalis
ბიზანტიურ-არაბული ომები (780-1180)

ბიზანტიურ-არაბული ომები — სამხედრო კონფლიქტი ერთის მხრივ, ბიზანტიასა და მის მოკავშირეებს და მეორეს მხრივ, აბასიანებსა და ფატიმიანებს შორის. მიმდინარეობდა აღმოსავლეთ ხმელთაშუაზღვისპირეთის რეგიონში 780-1180 წლებში. ხანგრძლივი და მერყევი სასაზღვრო ომების შემდეგ, X საუკუნის ბოლოსა და XI საუკუნის დასაწყისში ბიზანტიელთა მნიშვნელოვანმა გამარჯვებებმა, სამ იმპერატორს, კერძოდ ნიკიფორე II-ს, იოანე I ციმისკეს და ბასილი II ბულგართმმუსვრელს საშუალება მისცა დაებრუნებინა VII საუკუნეში არაბთა მიერ წართმეული ტერიტორიები. სირიის დიდი ნაწილი, მათ შორის დამასკიც ცოტა ხნით ბიზანტიელებმა დაიბრუნეს. იგი მალევე ხელახლა დაიპყრეს არაბებმა. მაგრამ ბიზანტიელთა მიერ ანტიოქიის დაპყრობამ (რომელიც წმინდა მიწად მოიხსენიებოდა) და იქ საპატრიარქოს აღდგენამ უდიდესი ფსიქოლოგიური და მორალური დარტყმა მიაყენა არაბებს, რამაც საბოლოოდ შეარყია მათი ძლიერება. ამის მიუხედავად არაბები მაინც დარჩნენ ბიზანტიელების მთავარ მოწინააღმდეგედ და დაახლოებით 970 წლისთვის ფატიმიანებმა შეძლეს კვლავ აღზევება. ბიზანტიამ დაიკავა პალესტინის დიდი ტერიტორია, მაგრამ ვერ აიღო ქალაქი იერუსალიმი. ბიზანტიელთა მცდელობებს, რათა შეეჩერებინათ არაბთა მიერ სიცილიის ნელი, მაგრამ წარმატებული დაპყრობა შედეგი არ გამოუღია. სირიამ, როგორც ბიზანტიის პროვინციამ საბოლოოდ შეწყვიტა არსებობა 1084 წელს, როდესაც თურქ-სელჩუკებმა დაიპყრეს ანტიოქია. ქალაქი ჯვაროსნებმა 1097 წელს იაღეს. Haldon, John (2002). Byzantium at War 600 - 1453. Osprey. ISBN 978-1-84176-360-6.  Kennedy, Hugh (2001). The Armies of the Caliphs: Military and Society in the Early Islamic State. Routledge. ISBN 0-415-25093-5.  Madden, Thomas (2004). Crusades The Illustrated History. University of Michigan Press. ISBN 978-0-472-11463-4.  Magdalino, Paul (1993). The Empire of Manuel I Komnenos, 1143-1180. Cambridge University Press. OCLC 55756894. . Mango, Cyril (2002). The Oxford History of Byzantium. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-814098-6.  Norwich, John Julius (1997). A Short History of Byzantium. Vintage. ISBN 0-679-77269-3.  Santagati, Luigi (2012). Storia dei Bizantini di Sicilia. Lussografica. ISBN 978-88-8243-201-0.  Sherrard, Philip (1966). Byzantium. Time-Life Books. OCLC 506380.  Treadgold, Warren (2001). A Concise History of Byzantium. Basingstoke: Palgrave. ISBN 0-333-71829-1.  ↑ Occasional alliances against Saracen piracy were concluded ↑ Kennedy, Hugh (2001). The Armies of the Caliphs: Military and Society in the Early Islamic State. p. 99. ↑ Kennedy, Hugh (2001). The Armies of the Caliphs: Military and Society in the Early Islamic State. p. 99. ↑ Even if Byzantium had survived the worst the Arabs could do, its troubles were far from over. The caliphate was still much stronger than the empire. Warren Treadgold, The Oxford Dictionary of Byzantium, pg 138. ↑ 5.0 5.1 Magdalino, Paul (2002). The Oxford History of Byzantium. New York: Oxford UP. p. 180. ↑ Norwich 1997, p. 192 ↑ Norwich 1997, p. 202 ↑ Norwich 1997, p. 221 ↑ Magdalino, Paul (2002). The Oxford History of Byzantium. New York: Oxford UP, გვ. 189.
ჩერნოიაროვის სახლი

ჩერნოიაროვის სახლი (რუს. Дом Чернояровой) — ერთსართულიანი სახლი, არქიტექტურული ძეგლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. როსტოვის ოლქის საბჭოს 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 გადაწყვეტილებით სახლი განეკუთვნება რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას. მისამართი: ტაგანროგი, ბერძნების ქუჩა № 30. ერთსართულიანი სახლი ტაგანროგში ბერძნების ქუჩა 30-ში ააშენეს XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. XIX-XX საუკუნეების მიჯნაზე, დაწყებული ამ სახლიდან სასახლის შესახვევამდე ბერძნების ქუჩის მარჯვენა მხარეს დაიწყო კაპიტალური განაშენიანება. ცნობილია სახლის მფლობელები და მაცხოვრებლები. ჩერნოიაროვის სახლი ოქტომბრის რევოლუციამდე იყო თავადის ცოლის ოლღა ჩერნოიაროვის კუთვნილება. მისი ქმარი ალექსი თევდორეს ძე, გადამდგარი გენერალ-მაიორი გარდაიცვალა 1910 წლის 20 მაისს, 80 წლის ასაკში ნაწლავის ანთებისაგან. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოხდა სახლის ნაციონალიზაცია. ამჟამად სახლი გათავისუფლებულია მაცხოვრებლებისაგან და იყიდება. ბერძნების ქუჩა ნომერ 30-ში მდებარე სახლს ფასადზე აქვს ხუთი ფანჯარა. სახლი აგურისგანაა ნაგები და აქვს ასიმეტრიული კონსტრუქცია. აქვს ორფერდა სახურავი. გვერდით კედელზე აქვს ფანჯარა. შენობის ცოკოლი შეღებილია მუქ ყავისფრად, პირველი სართული ღია ყავისფრად. გარკვეული არქიტექტურული ელემენტები კი შეღებილია თეთრად. სამ მარჯვენა ფანჯარას აქვს პილასტრები და სწორკუთხა სანდრიკები. მთავარ შესასვლელზე ასევე დამონტაჟებულია სანდრიკები. ეზოში შესასვლელი მეტალის ჭიშკრით, ფასადის მარცხენა მხარესაა. Гаврюшкин О. П. По старой Греческой... (Хроника обывательской жизни). — Таганрог: Лукоморье, 2003. — 514 с. — ISBN 5-901565-15-0 Таганрог. Греческая улица, 30 დაარქივებული 2017-03-17 საიტზე Wayback Machine. ↑ ЖИЛОЙ ДОМ. КОМПЛЕКС ЗАСТРОЙКИ УЛИЦЫ.[მკვდარი ბმული] ↑ Собрание фасадов Его Императорского Величества, высочайше апробированных для частных строений в городах Российской империи. Ч. 1-4. СПб., 1809–1812. ↑ Глазычев В. Л. Архитектура. Энциклопедия. — М.: Дизайн. Информация. Картография; Астрель; АСТ, 2002. — 672 с. — ISBN 5-17-005418-1.
ჩარლტონ ჰესტონი

ჩარლტონ ჰესტონი (ინგლ. Charlton Heston, დაბადების სახელი ჯონ ჩარლზ კარტერი, ინგლ. John Charles Carter;დ. 4 ოქტომბერი, 1923 — გ. 5 აპრილი, 2008) — ამერიკელი მსახიობი და პოლიტიკური აქტივისტი, აკადემიის ჯილდოს ლაურეატი. ჯონ ჩარლზ კარტერი დაიბადა ლილისა და რასელ უიტფორდ კარტერის ოჯახში, ქალაქ ევანსტონში, ილინოისის შტატში. ჩარლტონის კარიერამ 60 წელს გასტანა და მიღებული აქვს მონაწილეობა ასამდე ფილმში. ის შვდიგზის იქნა არჩეული კინომსახიობთა გილდიის პრეზიდენტად და დიდი ხნის განმავლობაში მსახურობდა ამერიკის კინოს ინსტიტუტის თავმჯდომარედ. მას მონაწილეობა მიღებული აქვს ისეთ განთქმულ ფილმებში როგორებიც არის ბენ-ჰური, მაიმუნების პლანეტა, ბოროტების ბეჭედი, 10 მცნება და სხვა. 1960 წლის 8 თებერვალს ჰოლივუდის დიდების ხეივანში გაიხსნა ჰესტონის ვარსკვლავი. იგი გარდაიცვალა 2008 წლის 5 აპრილს, 84 წლის ასაკში პნევმონიის შედეგად. მთავარი სტატია: ჩარლტონ ჰესტონის ფილმოგრაფია. Bernier, Michelle Bernier. Charlton Heston: An Incredible Life (2nd ed. 2009) excerpt and text search Raymond, Emilie. From My Cold, Dead Hands: Charlton Heston and American Politics (2006) excerpt and text search Ross, Steven J. Hollywood Left and Right: How Movie Stars Shaped American Politics (2011) ch 7 on Heston Rovin, Jeff. The Films of Charlton Heston (1980) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჩარლტონ ჰესტონი ჩარლტონ ჰესტონი — ბროდვეის ინტერნეტ მონაცემთა ბაზაში (IBDb) (ინგლისური) ჩარლტონ ჰესტონი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ჩარლტონ ჰესტონი. Find a Grave-ზე. ↑ [The 1930 United States Census; Richfield, Roscommon County, Michigan] ↑ Berkvist, Robert (April 6, 2008). „Charlton Heston, Epic Film Star and Voice of N.R.A., Dies at 84“. The New York Times. ციტირების თარიღი: April 6, 2008. ციტატა: „Charlton Heston, who appeared in some 100 films in his 60-year acting career, but who is remembered especially chiefly for his monumental, jut-jawed portrayals of Moses, Ben-Hur and Michelangelo, died Saturday night at his home in Beverly Hills, California. He was 84.“ ↑ Werling, Karen. (16 აპრილი, 2008) Appreciation: Charlton Heston's life as a Wildcat. North by Northwestern. დაარქივებულია ორიგინალიდან — სექტემბერი 30, 2011. ციტირების თარიღი: March 18, 2010. ↑ Berkvist, Robert (6 აპრილი, 2008). „Charlton Heston, Epic Film Star and Voice of N.R.A., Dies at 84“. New York Times. ციტირების თარიღი: 18 მარტი, 2010. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate= და |date=-ში (დახმარება) ↑ Charlton Heston biography. Internet Movie Database. ციტირების თარიღი: 18 მარტი, 2010. ↑ Charlton Heston Biography. biography.com (18 მარტი, 2010). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-09-24. ციტირების თარიღი: 11 დეკემბერი, 2014.
ალიაბადის განძი

ალიაბადის განძი — 1988 წელს ისტორიული კახეთის სამეფოს ეკონომიკური ცენტრის, ზაგემის ნაქალაქარის სიახლოვეს აღმოჩენილი თიხის ქოთანი, რომელსაც ზემოდან სპილენძის თეფში ჰქონდა დაფარებული. ქოთანში მოთავსებული იყო 1921 ვერცხლის მონეტა და ზოდი. აღნიშნული მონეტების უმეტესობა მოჭრილია შემახას ზარაფხანაში ამავე პერიოდის შირვანშაჰების მიერ. გარდა ამისა, აქვეა წარმოდგენილი რამდენიმე სეფიანური მონეტაც. ამჟამად ინახება საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში. საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში დაცულლი ექსპონატზე მინაწერი.
კოპიტნარის განძი

კოპიტნარის განძი — 1907 წელს კოპიტნარის რკინიგზის სადგურთან შემთხვევით აღმოჩნდა ვერცხლის მონეტების განძი, რომელიც შედგებოდა 652 ერთეულისაგან. აქედან უმეტესობა „კირმანეული თეთრია“. ამჟამად ინახება საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში. საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში დაცულლი ექსპონატზე მინაწერი.
ტაგანროგის ცენტრალური პლაჟი

ტაგანროგის ცენტრალური პლაჟი (რუს. Центральный пляж Таганрога) — ყველაზე ძველი პლაჟი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. პლაჟი გაიხსნა 1934 წელს. პლაჟი მდებარეობს ქალაქის ცენტრალურ, ძველ ნაწილში. ტაგანროგის ცენტრალური პარკის მშენებლობა მიმდიონარეობდა 1920-იანი წლების ბოლოს და 1930-იანი წლების დასაწყისში. მისი საზეიმო ოფიციალური გახსნა გაიმართა 1934 წლის 25 მაისს. პლაჟი მდებარეობს კომპანია „Тагжилсоюз“-ის დაქვემდებარებაში და მის ტერიტორიაზე შესვლა ფასიანი არის. მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ აქტიურად დაიწყო მუშაობა ქალაქის ცენტრალური პლაჟის კეთილმოწყობისათვის. 1962 წელს შესრულდა მთელი რიგი ღონისძიებები. სანაპირო კლდის ქვეშ აშენდა საყრდენი კედელი, რომლის სიგრძეც შეადგენდა 360 მეტრს, ხოლო სიმაღლე — 2,5 მეტრს. მოეწყო ტერასები, რომელთა სიგანეც იყო 10 მეტრი. ტერასები უნდა გამოეყენებინათ სოლარიუმისთვის, უნდა დაარსებულიყო სამედიცინო პუნქტი, ბუფეტი და შემნახველი საკანი. გაიზარდა დამონტაჟებული ტენტების, გრძელი სკამებისა და ქოლგების რაოდენობა. მოხდა პლაჟის მიმდებარე ტერიტორიის გამწვანება. 1980-იან წლებში მოეწყო ავტოსადგომი. მუშაობა დაიწყო სავაჭრო პავილიონმა და გაზიანი წყლის ავტომატურმა დანადგარებმა. პლაჟზე ფუნქციონირება დაიწყო საბავშვო ქალაქმა, გასაქირავებელმა პუნქტმა და სპორტულმა მოედანმა. 2014 წელს პლაჟი სერიოზულად დაზარალდა შტორმის შედეგად. 2015 წლის ივლისში როსტოვის გუბერნატორის მოვალეობის შემსრულებელმა ვასილი გოლუბევმა გასცა ბრძანება მისი კეთილმოწყობისათვის. ცენტრალური პლაჟი 2015 წელს გამოცხადდა ავარიულად და სახიფათო ზონად. გაუკეთდა შემოღობვა და დააყენეს საინფორმაციო დაფები მთელს ტერიტორიაზე. 2016 წლის მონაცემებით ცენტრალური პლაჟი იმყოფება კეთილმოწყობის სამსახურის ბალანსზე და მისი კეთილმოწყობისათვის ჯერ კიდევ არ არის ბიუჯეტიდან გამოყოფილი თანხა. ↑ 1.0 1.1 Энциклопедия Таганрога, Ростов-на-Дону, Росиздат, 2003 ↑ 2.0 2.1 В Таганроге на Центральный пляж в бюджете 2016 года денег не предусмотрено ↑ Центральный пляж Таганрога признали аварийно-опасной зоной
პავლე ტაგანროგელის ეგვტერი

პავლე ტაგანროგელის ეგვტერი (რუს. Часовня Павла Таганрогского) — საკულტო ნაგებობა ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ეგვტერი პირველად აღიმართა 1905 წელს პავლე პავლეს ძე სტოჟკოვის დაკრძალვის ადგილზე. ეგვტერი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს. კონფესია - მართლმადიდებლობა. მისამართი: ტაგანროგი, ბანაკის შესახვევი № 2. ტაგანროგის ძველ სასაფლაოზე არის ადგილი, სადაც დაკრძალულია რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი პავლე პავლეს ძე სტოჟკოვი, რომელიც ცნობილია პავლე ტაგანროგელის სახელით. მისი დაკრძალვა გაიმართა 1879 წლის მარტში, მისი დაკრძალვის ადგილი შემოღობილია. მისი საფლავის დაცვისა და შენახვისათვის 1905 წელს მიიღეს გადაწყვეტილება საფლავზე აეშენებინათ ხის ეგვტერი. მისი სამშენებლო ზომები იყო 7 х 10 მ. ეგვტერს ჰქონდა 2 შესასვლელი და 7 ფანჯარა. ოვალურ სახურავზე განთავსებული იყო ჯვარი. ხის ეგვტერი დაიწვა 1912 წლის 12 ივლისს. მორჩილი მარია ველიჩკო ცდილობდა აეშენებინა ქვის ეგვტერი, რაზეც თანხმობა მიიღო 1913 წელს. ეგვტერი ააგეს და მისი კურთხევა მოხდა 1914 წლის 29 ივნისს. ეკლესიას ჰქონდა ხუთი გუმბათი. ეგვტერის შიგნით განთავსებული იყო მარმარილოს კანკელი, რომელიც გაფორმებული იყო ბერძნულ-ბიზანტიურ სტილში. ეგვტერის მშენებლობა დაჯდა 20 000 რუბლი. თანხა შეაგროვეს საქველმოქმედო შემოწირულობებით. საბჭოთა ხელისუფელბის პერიოდში, 1925 წელს ეგვტერი დაანგრიეს. მისი აღდგენა მოხდა 1995 წელს კვლავ საქველმოქმედო შემოწირულობების დახმარებით. ამჟამად ეგვტერი დაგეგმარებით სწორკუთხაა შენობაა, რომელსაც აქვს კარვისებური გუმბათი. ↑ 1.0 1.1 Энциклопедия Таганрога, Ростов-на-Дону, Росиздат, 2003 ↑ 2.0 2.1 2.2 Часовня Павла Таганрогского в Таганроге
იემენის ჰიმნი

იემენის ჰიმნი (არაბ. الجمهورية المتحدة, „al-Jumhūrīyah al-Muttaḥidâh“ – გაერთიანებული რესპუბლიკა) — იემენის სახელმწიფო ჰიმნი. ტექსტი შექმნა ადულა „ალ-ფადოლ“ ადულვაჰაბ ნომანმა, მუსიკა კი — აიობ თარიშმა. ადრე „გაერთიანებული რესპუბლიკა“ იემენის ხალხთა დემოკრატიული რესპუბლიკის (სამხრეთ იემენი) ჰიმნი იყო, მოგვიანებით ის მთელი ქვეყნის ჰიმნად იქცა, 1990 წელს მისი გაერთიანების შემდეგ. Yemen: United Republic - Audio of the national anthem of Yemen, with information and lyrics Instrumental version of "United Republic" in RealAudio Lyrics in Arabic დაარქივებული 2006-11-07 საიტზე Wayback Machine. Himnuszok - A vocal version of the Anthem, featured in "Himnuszok" website.