laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
პორტუგესის შტატი

პორტუგესა (ესპ. Portuguesa) — შტატი ვენესუელაში. მდებარეობს ქვეყნის დასავლეთ ნაწილში. ჩრდილოეთით ესაზღვრება ლარას შტატი, აღმოსავლეთით — კოხედესის შტატი, დასავლეთით — ტრუხილიოს შტატი და სამხრეთით — ბარინასის შტატი. დედაქალაქია გუანარე. მთლიანი ფართობი შეადგენს 15 200 კმ²-ს, მოსახლეობა კი 2008 წლის მონაცემებით 1 000 000 ადამიანია. ევროპელთა მოსვლამდე ეს ტერიტორია რამდენიმე ადგილობრივი ეთნიკური ჯგუფით იყო დასახლებული. 1530 წელს ის გამოიკვლიეს ესპანურმა და გერმანულმა ძალებმა. 15 დეკემბერს მათ ქალაქი ჰაკარიგუას მიაღწიეს, რომელიც მოგვიანებით ესპანური აკარიგუა გახდა. 1657 წელს რეგიონში გამოჩნდნენ პირველი კათოლიკე მისიონერები. ეკონომიკური აქტივობის ძირითადი დარგია აგრარული სექტორი, განსაკუთრებით მეცხოველეობა. ბოლო დროს, ნავთობის ინდუსტრიის ზრდასთან ერთად მნიშვნელოვნად იზრდება ტურიზმის ინდუსტრიაც. პორტუგესის შტატი ადმინისტრაციულად იყოფა 14 მუნიციპალიტეტად: აგუა-ბლანკა (აგუა-ბლანკა) არაურე (არაურე) ესტელიერი (პირიტუ) გუანარე (გუანარე) გუანარიტო (გუანარიტო) მონსენიორ-ხოსე-ვისენტე-დე-უნდა (პარაისო-დე-ჩაბასკენი) ოსპინო (ოსპინო) პაესი (აკარიგუა) პაპელონი (პაპელონი) სან-ხენარო-დე-ბოკონოიტო (ბოკონოიტო) სან-რაფაელ-დე-ონოტო (სან-რაფაელ-დე-ონოტო) სანტა-როსალია (ელ-პლაიონი) სუკრე (ბისკუკუი) ტურენი (ვილია-ბრუსუალი) ვენესუელის შტატები ოფიციალური საიტი ↑ http://portuguesa.gob.ve/
ანდაქის უღელტეხილი

ანდაქი — უღელტეხილი საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს კავკასიონის მთავარ ქედზე, ზღვის დონიდან 2887 მ. მდინარე ფშავის არაგვის სათავეებს (უკანაფშავი) აკავშირებს მდინარე ანდაქის ხეობასთან (პირიქითა ხევსურეთი). უღელტეხილზე სუბალპური და ალპური მდელოებია. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 147. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 16.
კონვერტირებადი მარკა

კონვერტირებადი მარკა (ხორ. Konvertibilna marka, სერბ. Конвертибилна марка) (კოდი ISO 4217 — «BAM») — ფულის ერთეული ბოსნია და ჰერცეგოვინაში. 1 კონვერტირებადი მარკა შედგება 100 ფენინგისგან (ხორ. feninga, სერბ. фенинга). სახელი წარმოდგება შესაბამისად, გერმანული მარკისა და პენინგისგან. კონვერტირებადი მარკა გერმანულ მარკაზე იყო მიბმული და სწორედ ამიტომ მასთან ბევრი რამ აკავშირებდა, ხოლო გერმანიაში ევროს შემოღების შემდეგ კი ბოსნია და ჰერცეგოვინაში გადაწყვიტეს საკუთარი ვალუტა უკვე გერმანული მარკის მემკვიდრისთვის დაეკავშირებინათ, თანაც ზუსტად იმავე თანაფარდობით, როგორც 2002 წელს გერმანული მარკები გარდაიცვალა ევროებზე. შესაბამისად, დღეს 1 ევრო 1,95 ბოსნია-ჰერცეგოვინული მარკის ტოლია. კონვერტირებადი მარკა მიმოქცევაში შევიდა 1995 წელს და უკვე 3 წელიწადში მან ბოსნია-ჰერცეგოვინის დინარი, ხორვატული კუნა და სპრსკას რესპუბლიკის დინარი ჩაანაცვლა. ყველა ეს ვალუტა მანამდე ბოსნია-ჰერცეგოვინის ტერიტორიაზე თავისუფლად მიმოიქცეოდა. მიმოქცევაში არის მონეტები ნომინალით 5, 10, 20, 50 ფენინგი, 1, 2 და 5 მარკა. ყველა მონეტა გამოშვებულია 1998 წლის 9 დეკემბერს, გარდა 5 ფენინგისა, რომელიც მიმოქცევაში შევიდა 2006 წლის 5 იანვარს. მიმოქცევაში არის ბანკნოტები ნომინალით 10, 20, 50, 100 და 200 მარკა. მიმოქცევიდან ამოღებულია ბანკნოტები: 50 ფენინგი 2003 წლის 31 მარტს, 1 მარკა 2009 წლის 31 მარტს, 5 მარკა 2010 წლის 31 მარტს. ბანკნოტები გარდა 200 მარკისა იბეჭდება «Francois-Charles Oberhtur» (პარიზი), ხოლო 200 მარკა — Oestereichishe Banknoten und Sicherheitsdruck GmBH (OeBS) (ვენა). ქვეყნის ორ ნაწილში ბოსნია და ჰერცეგოვინის ფედერაციაში და სპრსკას რესპუბლიკაში გამოიყენება სხვადასხვა ბანკნოტები (გამონაკლისი არის 200 მარკა), რომლებიც ერთის სტილითაა გაკეთებული, მაგრამ სხვადასხვა დიზაინით. მსოფლიოს ვალუტები ბოსნია და ჰერცეგოვინის მონეტები[მკვდარი ბმული] კონვერტირებადი მარკა დაარქივებული 2011-05-28 საიტზე Wayback Machine.
ვენესუელის მეორე რესპუბლიკა

ვენესუელის მეორე რესპუბლიკა (ესპ. Segunda República de Venezuela) ეწოდება სიმონ ბოლივარის მიერ 1813 წლის 7 აგვისტოს ვენესუელის რესპუბლიკის აღდგენას. დამოუკიდებლობის აღდგენა მოყვა ბოლივარის მიერ დასავლეთში ხუან დომინგო დე მონტევერდეს დამარცხებას და აღმოსავლეთში სანტიაგო მარინიოს საომარ მოქმედებებს. რესპუბლიკამ მომდევნო წელს ხოსე ტომას ბოვესის მიერ მიყენებული რამდენიმე მარცხის შემდეგ არსებობა შეწყვიტა. იმ იტრიულ ეპოქაში დასახელებას „ვენესუელის რესპუბლიკა“ ოფიციალურად მხოლოდ ბოლივარის მთავრობა იყენებდა. პირველი რესპუბლიკის პერიოდში მისი მთავრობა იყენებდა ტერმინებს „ვენესუელის ამერიკული კონფედერაცია“ ან „ვენესუელის გაერთიანებული პროვინციები“. ვენესუელის დამოუკიდებლობის დეკლარაციაში ორივე ტერმინი ურთიერთ ჩანაცვლებით გამოიყენება, ხოლო 1811 წლის კონსტიტუციაში კონფედერაციასთან ერთად ასევე „ვენესუელის გაერთიანებული შტატებიც“ გამოიყენება. 1813 წელს ბოლივარი შეუერთდა ახალი გრანადის არმიას. რამდენიმე ბრძოლის მოგების შემდეგ, ბოლივარმა ახალი გრანადის კონგრესისგან მიიღო თანხმობა განმათავისუფლებელ არმიას გასძღოლოდა ვენესუელაში, ამ კამპანიას ეწოდა - საუცხოო კამპანია (ესპ. Campaña Admirable). ამავე დროს სანტიაგო მარინიომ წამოიწყო დამოუკიდებელი კამპანია და ვენესუელაში ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან შეიჭრა. ორივე ძალამ შეძლო როიალისტები ბრძოლებში დამარცხება მათ შორის ალტო-დე-ლოს-გოდოს ბრძოლაშიც. ბოლივარი კარაკასში 1813 წლის 6 აგვისტოს შევიდა და მისი ხელისუფლების ქვეშ ვენესუელის რესპუბლკის აღდგენა გამოაცხადა. რასაც კუმანაში დაბანაკებული მარინიო არ აღიარებდა, თუმცა ამას მათ სამხედრო თანამშრომლობისთვის ხელი არ შეუშლია. რესპუბლიკას წინააღმდეგობას სამხრეთის დაბლობების მაცხოვრებლები უწევდნენ, რომლებსაც ლიანეროებს (ესპ. llanero) უწოდებდნენ (თარგმანში: ვაკის მცხოვრები). მათი წინამძღოლი ხოსე ტომას ბოვესი იყო. ომმა სახე იცვალა, ლიანეროებს ანტიპათიის განცდა ჰქონდათ ქალაქელი ელიტარული კრიოლოების მიმართ, რომლებიც დამოუკიდებლობისათვის ბრძოლას ხელმძღვანელობდნენ. ბოვესის ლიანეროები მიზანმიმართულად ხოცავდნენ თეთრ ვენესუელელებს. როიალისტები შვკანიან მოსახლეობას ურიგებდნენ რუკებს და რესპუბლიკის მომხრე პლანტატორების სიას. ლიანეროებმა მოახეხეს რესპუბლიკელების ცენტრისკენ შევიწროება. საბოლოოდ ბოვესმა განდევნა ისისნი კარაკასიდან და რესპუბლიკელები იძულებული გახდნენ დაეხიათ ქვეყნის აღმოსავლეთით, რითც მეორე რესპუბლიკის არსებობა შეწყდა. ↑ ესპანურად: Venezuelan Declaration of Independence, Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes ↑ ესპანურად: Federal Constitution of 1811 Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes ↑ Parma, Alessandro. A First-Hand Impression of the Venezuelan Opposition VenezuelaAnalysis.com. 25 November 2005. ვენესუელა დიდი კოლუმბია ომი ვენესუელის დამოუკიდებლობისათვის ვენესუელის პირველი რესპუბლიკა
პუერტო-აიაკუჩო

პუერტო-აიაკუჩო (ესპ. Puerto Ayacucho) — ქალაქი სამხრეთ ვენესუელაში, ამასონასის შტატის დედაქალაქი. მდებარეობს მდინარე ორინოკოს ჭორომიან ნაპირებზე, რის გამოც მდინარეზე შეფერხებულია ნაოსნობა. წარმოადგენს სავაჭრო ცენტრს. უმთავრესად აწარმოებენ რეზინს და ბალატას. 2005 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 80.000 კაცს. ქალაქის განაშენიანება დაიწყო 1924 წელს. პუერტო-აიაკუჩო ქვეყნის დანარჩენ ნაწილთან დაკავშირებულია ორი გზით, რომლის მეშვეობით უკავშირდება ორინოკო-კაიკარას და სან-ფერნანდო-დე-აპურეს. საჰაერო მიმოსვლით უკავშირდება ქალაქ მაიკეტიას. 1970 წლამდე პუერტო-აიაკუჩო მიუწვდომელი იყო საავტომობილო გზით, შემდეგ გაშენდა გზა ბოლივარის შტატიდან, რის შემდეგ დაიწყო ქალაქის სწრაფი ზრდა. ჰავა ეკვატორულია. ჰაერის საშუალო წლიური ტემპერატურა შეადგენს 26,8 °C-ს. ნალექების რაოდენობა წელიწადში 2260 მმ. ქალაქში არის მეტეოსადგური. პორტს თანადროულ დროში მნიშვნელობა დაეკარგა. განვითარებულია ტურიზმი. ვენესუელის ქალაქების სია პუერტო-აიაკუჩო — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
ანდრეს-ელოი-ბლანკოს მუნიციპალიტეტი

ანდრეს-ელოი-ბლანკო (ესპ. Municipio Andrés Eloy Blanco) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ბარინასის შტატში. წარმოადგენს ბარინასის შტატის 12 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 1 493 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ანდრეს-ელოი-ბლანკოს მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 18 816 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია ელ-კანტონი. ბარინასის შტატის მთელი მოსახლეობის 2.5% მოდის ანდრეს-ელოი-ბლანკოს მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 12.6 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები ბარინასის შტატი ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 OpenStreetMap — 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q936"></a>
ანტონიო-ხოსე-დე-სუკრეს მუნიციპალიტეტი

ანტონიო-ხოსე-დე-სუკრე (ესპ. Municipio Antonio José de Sucre) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ბარინასის შტატში. წარმოადგენს ბარინასის შტატის 12 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 2 975 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ანტონიო-ხოსე-დე-სუკრეს მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 74 968 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია სოკოპო. ბარინასის შტატის მთელი მოსახლეობის 9.9% მოდის ანტონიო-ხოსე-დე-სუკრეს მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 25.2 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები ბარინასის შტატი ↑ 1.0 1.1 1.2 OpenStreetMap — 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q936"></a>
არისმენდის მუნიციპალიტეტი

არისმენდი (ესპ. Municipio Arismendi) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ბარინასის შტატში. წარმოადგენს ბარინასის შტატის 12 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 7 209 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით არისმენდის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 20 305 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია არისმენდი. ბარინასის შტატის მთელი მოსახლეობის 2.7% მოდის არისმენდის მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 2.8 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. რამონ ფრიასი არის მუნიციპალიტეტის მერი, რომელიც აირჩიეს 2004 წლის 31 ოქტომბერს და მიიღო ხმათა 61%. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები ბარინასის შტატი ↑ http://www.cne.gob.ve/regionales2004/5/alcaldedis=0&edo=5&mun=1&par=0&cen=0&mesa=0&cua=0.html
ბარინასის მუნიციპალიტეტი

ბარინასი (ესპ. Municipio Barinas) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ბარინასის შტატში. წარმოადგენს ბარინასის შტატის 12 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ბარინასის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 319,387 ათასი ადამიანი. ფართობი 3 304 კმ². ადმინისტრაციულ ცენტრს წარმოადგენს ქალაქი ბარინასი. ბარინასის შტატის მთელი მოსახლეობის 42.2% მოდის ბარინასის მუნიციპალიტეტზე. ხულიო სესარ რეიესი არის მუნიციპალიტეტის მერი, რომელიც ხელახლა იყო არჩეული 2004 წლის 31 ოქტომბერს. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები ბარინასის შტატი ↑ 1.00 1.01 1.02 1.03 1.04 1.05 1.06 1.07 1.08 1.09 1.10 1.11 1.12 1.13 OpenStreetMap — 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q936"></a>
ბოლივარის მუნიციპალიტეტი (ბარინასი)

ბოლივარი (ესპ. Municipio Bolívar) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ბარინასის შტატში. წარმოადგენს ბარინასის შტატის 12 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ბოლივარის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 47 878 ათასი ადამიანი. ფართობი 1 047 კმ². ადმინისტრაციულ ცენტრს წარმოადგენს ქალაქი ბარინიტასი. მუნიციპალიტეტს სახელი ეწოდა სიმონ ბოლივარის პატივსაცემად. ბარინასის შტატის მთელი მოსახლეობის 6,3% მოდის ბოლივარის მუნიციპალიტეტზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები ბარინასის შტატი
კრუს-პარედესის მუნიციპალიტეტი

კრუს-პარედესი (ესპ. Municipio Cruz Paredes) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ბარინასის შტატში. წარმოადგენს ბარინასის შტატის 12 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით კრუს-პარედესის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 25 178 ათასი ადამიანი. ფართობი 778 კმ². ადმინისტრაციულ ცენტრს წარმოადგენს ქალაქი ბარანკასი. მუნიციპალიტეტის მერია მარია გუადალუპე ფერნანდეს აკუნია, რომელიც აირჩიეს 2004 წლის 31 ოქტომბერს. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები ბარინასის შტატი ↑ 1.0 1.1 1.2 OpenStreetMap — 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q936"></a>
ესეკიელ-სამორა

ესეკიელ-სამორა (ესპ. Municipio Ezequiel Zamora) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ბარინასის შტატში. წარმოადგენს ბარინასის შტატის 12 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ესეკიელ-სამორას მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 51 436 ათასი ადამიანი. ფართობი 4 042 კმ². ადმინისტრაციული ცენტრი ქალაქი სანტა-ბარბარა. ბარინასის შტატის მთელი მოსახლეობის 6,8% მოდის ესეკიელ-სამორას მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 12.7 ადამიანს კვადრატულ კილომეტრზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები ბარინასის შტატი ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 OpenStreetMap — 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q936"></a>
ობისპოსის მუნიციპალიტეტი

ობისპოსი (ესპ. Municipio Obispos) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ბარინასის შტატში. წარმოადგენს ბარინასის შტატის 12 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ობისპოსის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 31,694 ათასი ადამიანი. ფართობი 1 753 კმ². ადმინისტრაციულ ცენტრს წარმოადგენს ქალაქი ობისპოსი. ბარინასის შტატის მთელი მოსახლეობის 4,2% მოდის ობისპოსის მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 18.1 ადამიანს კვადრატულ კილომეტრზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები ბარინასის შტატი ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 OpenStreetMap — 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q936"></a>
პედრასას მუნიციპალიტეტი

პედრასა (ესპ. Municipio Pedraza) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ბარინასის შტატში. წარმოადგენს ბარინასის შტატის 12 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 6 693 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით პედრასას მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 62 847 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია სიუდად-ბოლივია. მუნიციპალიტეტის ჩრდილოეთით მდებარეობს კორდილიერა-დე-მერიდის ქედი, ხოლო სამხრეთით დაბლობი ტერიტორიებია. პედრასას მუნიციპალიტეტი ვრცელდება ბარინასის შტატის დასავლეთ ნაწილში. ჰაერის საშუალო ტემპერატურა უდრის 27°C-სს. მდიდარია ფლორითა და ფაუნით. მოიპოვება არქეოლოგიური ძეგლები. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები ბარინასის შტატი პედრასას მუნიციპალიტეტის ისტორიული საკითხები[მკვდარი ბმული] (ესპანური)
როხასის მუნიციპალიტეტი

როხასი (ესპ. Municipio Rojas) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ბარინასის შტატში. წარმოადგენს ბარინასის შტატის 12 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით როხასის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 40,264 ათასი ადამიანი. ფართობი 1 591 კმ². ქალაქი ლიბერტადი არის მუნიციპალიტეტის მთავარი ქალაქი. დაარსდა 1820-1825 წლებს შორის. ბარინასის შტატის მთელი მოსახლეობის 5.3% მოდის როხასის მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 25.3 ადამიანს კვადრატულ კილომეტრზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები ბარინასის შტატი ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 OpenStreetMap — 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q936"></a> ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-06. ციტირების თარიღი: 2012-05-06. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-06. ციტირების თარიღი: 2012-05-06. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-02. ციტირების თარიღი: 2012-05-06.
სოსას მუნიციპალიტეტი

სოსა (ესპ. Municipio Sosa) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ბარინასის შტატში. წარმოადგენს ბარინასის შტატის 12 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 3 546 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოსას მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 27 445 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია სიუდად-დე-ნუტრიასი. მუნიციპალიტეტის მერია ფრანცისკო რამონ რამირესი, რომელიც ხელახლა იქნა არჩეული 2004 წლის 31 ოქტომბერს და მოაგროვა ხმათა 41%. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები ბარინასის შტატი ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 OpenStreetMap — 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q936"></a> ↑ http://www.cne.gob.ve/registrocivil/index.php/directorio_en_municipio?munId=55 ↑ http://www.cne.gob.ve/regionales2004/5/alcaldedis=0&edo=5&mun=8&par=0&cen=0&mesa=0&cua=0.html
კარონის მუნიციპალიტეტი

კარონის მუნიციპალიტეტი (ესპ. Municipio Caroní) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, ბოლივარის შტატში. წარმოადგენს ბოლივარის შტატის 11 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 1 612 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით კარონის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 777 283 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია სიუდად-გაიანა. ბოლივარის შტატის მთელი მოსახლეობის 50.6% მოდის კარონის მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 482.2 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები ბოლივარის შტატი ↑ https://codigo-postal.co/venezuela/bolivar/caroni/ciudad-guayana/
ამჯად ჯაიმუხა

ამჯად ჯაიმუხა (დ. მაისი, 1962?) — იორდანიელი ისტორიკოსი, ფილოლოგი და პუბლიცისტი, წარმოშობით ჩერქეზი. ავტორი წიგნებისა კავკასიის, განსაკუთრებით ჩერქეზული და ჩეჩნური, კულტურისა და ფოლკლორის შესახებ. ჩერქეზული ენციკლოპედიის (ინგ. Circassian Encyclopaedia, M. Mamser, 2009) თანახმად, ჯაიმუხა შეიძლება ჩაითვალოს ჩერქეზულ საკითხებში ბოლო დროის ყველაზე მნიშვნელოვან ავტორად. The Circassians: A Handbook (London and New York: Routledge; New York: Palgrave, 2001) The Chechens: A Handbook (Routledge, 2005) Kabardian-English Dictionary, Sanjalay Press, 1997. (22,000 სიტყვა, 574 გვერდი. ეყრდნობა შრომას - Буба Мацикович Карданов, Къэбэрдей-урыс словарь. M. 1957. Parlons tcherkesse: Dialecte kabarde [Let's Speak Circassian: Kabardian Dialect], (Paris: L'Harmattan, 2009) Circassian Culture and Folklore: Hospitality Traditions, Cuisine, Festivals & Music (Kabardian, Cherkess, Adigean, Shapsugh & Diaspora), London: Bennett and Bloom, 2010. Circassian Customs and Traditions, The International Centre for Circassian Studies, 2009. Circassian Religion, The International Centre for Circassian Studies, 2009. Circassian Bibliography, The International Centre for Circassian Studies, 2009 Circassian Proverbs and Sayings, Sanjalay Press, 2009 ჩერქეზები ჯაიმუხას ოფიციალური საიტი Circassian Culture & Folklore ↑ This is the first modern account of the Circassians... The book...fills a substantial gap in Western readers' knowledge of this Caucasian nation. It encompasses nearly all aspects of Circassian history and life... ↑ "This exceptionally comprehensive handbook maintains throughout the highest scholarly rigor...a fundamental reference..." ↑ "Amjad Jaimoukha ... has done his people great service in producing this volume. ↑ [1] ↑ [2] ↑ [3] ↑ [4] ↑ [5]
მაიკეტია

მაიკეტია (ესპ. Maiquetía) — საპორტო ქალაქი ჩრდილოეთ ვენესუელაში, ვარგასის შტატის შემადგენლობაში. მდებარეობს სანაპირო ბორცვებსა და კარიბის ზღვას შორის, ზღვის დონიდან 19 მ სიმაღლეზე, შტატის დედაქალაქ ლა-გუაირიდან დასავლეთით. 2007 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 87 909 კაცს. დაარსდა 1670 წელს. მაიკეტია არის ვენესუელის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი საპორტო ქალაქი. სანაპირო კეთილმოწყობილია საკურორტო პლაჟით. ქალაქთან არის სიმონ ბოლივარის სახელობის საერთაშორისო აეროპორტი, რომელიც ასრულებს როგორც საერთაშორისო, ისე ადგილობრივ რეისებს. 1999 წლის დეკემბერში მაიკეტია, ისევე როგორც მთლიანად ვარგასის შტატი დაზარალდა ძლიერი სტიქიური უბედურების შედეგად. ვენესუელის ქალაქების სია ენციკლოპედია – ბრიტანიკა
გიორგი გურამიშვილი

თავადი გიორგი გურამიშვილი, მეტსახელად ქუმელა (გ. 1795) — ქართველი არტილერისტი, ერეკლე II-ს არმიის მაიორი. დედის მხრიდან ერეკლე II-ის ნათესავი და მისი ნათლული. გმირულად დაიღუპა კრწანისის ბრძოლაში. „თავადი გურამისშვილი გიორგი, ქუმელად სახელდებული, ესე იყო ერთი უპირველესთა მოხელეთაგანი არტილერიისა და მეცნიერიცა არტილერიის ხელოვნებისა.“ ასე ახასიათებს მას თეიმურაზ ბატონიშვილი. კრწანისის ბრძოლის დროს გიორგი გურამიშვილის მეზარმაბზნეთა რაზმი, რომელიც სავარაუდოდ, თაბორის ქედის ფერდობებზე იყო განლაგებული, სპარსელებს თბილისისაკენ წინსვლის საშუალებას არ აძლევდა, ამიტომ სპარსელთა ჯარის ნაწილი მათ გასანადგურებლად დაიძრა. ქართველთა არტილერია საკმაო რაოდენობის, გამოცდილი არტილერისტებისაგან შედგებოდა, მაგრამ ქართველებს, მებრძოლთა სიმცირის გამო, არ ჰყავდათ მეზარბაზნეთა დამცველი ჯარი, რათა მათ დროულად გადაეტენათ ზარბაზნები. მეზარბაზნეებს თავად უხდებოდათ ხმალდახმალ ბრძოლით თავის დაცვა. როდესაც სპარსელები გარს შემოერტყნენ გიორგი გურამიშვილის მეზარბაზნეების რაზმს, მათ დანებება შესთავაზეს, რადგან აღა მაჰმად ხანი ცდილობდა არტილერისტები არ დაეხოცა და დატყვევებულები სპარსეთში წაეყვანა, სადაც მათ თავისი არტილერიის გასაძლიერებლად გამოიყენებდა. მიუხედავად იმისა, ქართველმა არტილერისტებმა იცოდნენ, რომ სიკვდილი გარდაუვალი იყო, გადაწყვიტეს მაინც არ დანებებოდნენ სპარსელებს. გიორგი გურამიშვილმა მეზარბაზნეებს მიმართა – „ქართველებო ძმებო! ცხადად ვხედავთ ჩვენზე აუცილებელი სიკვდილია მოსული, მაგრამ ისიც შეგვიძლია უნამუსოდ დავნებდებდეთ ყიზილბაშებს. აბა რომელი გინდათ, სახელით სიკვდილი მამულისათვის და კარგი მეფისათვის თუ უნამუსოდ სიცოცხლეო“. ამაზე ყველამ ერთხმად უპასუხა: „ჩვენ მამა პაპასა უნამუსობა არ უქნიათ და ჩვენც სიკვდილი გვირჩევნია უნამუსო სიცოცხლესო“. „ღმერთო შეგვიწყალეო“ შესძახეს მეზარბაზნეებმა, ჯერ ზარბაზნის ცეცხლი დაუშინეს სპარსელებს, მერე კი ხმლები იშიშვლეს და ისე შეებრძოლენ ბევრად მეტ მტერს. მაიორმა გურამიშვილმა სამი სპარსელი აჩეხა ხმლით, მეოთხესთან შებრძოლებისას ხმალი გადაუტყდა. გურამიშვილი ერთ ზარბაზანს გადახვევია სიტყვებით: „ღმერთო! ოღონდ მეფე ერეკლე მშვიდობით გაიყვანე ამ საშინელებიდან და მე მამულის ჭირის სანაცვლო ვიყოო.“ სპარსელები მიცვივდნენ და „ზედ ზარბაზანზე დაკაფეს, ის სიკვდილს შეუშინები, მამულის მოყვარული, მეფის ერთგული, თავისი ვალის აღმსრულებელი, რიგის დამცველი, სრული პატიოსანი და სულით დიდი კეთილშობილი!“ წერს გიორგი გურამიშვილის შესახებ, ერეკლე მეორის შვილიშვილი, ალექსანდრე ორბელიანი (ჯამბაკურ–ორბელიანი). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 207. საქართველოს ისტორიის ნარკვევები, ტ.IV, თბ., 1973. ალექსანდრე ჯამბაკურ–ორბელიანი, აღა–მაჰმად–ხანის შემოსვლა ქ. თბილისში, ჟურნალი „მოამბე“, თბ., 1895,8. თეიმურაზ ბაგრატიონი, დავით ბატონიშვილის ისტორია,ტექსტი მოამზადა თ. ენუქიძემ. თბ., „მეცნიერება“, 1972. თეიმურაზ ბაგრატიონი, „მეფე ერეკლე“. გაზ. ივერია, თბ., 1891, 56–57. თეიმურაზ პეტრიაშვილი, კრწანისს ნაბრძოლი ხმალი და ბატის ფრთის კალამი იოანე ბატონიშვილისა, თბ., 2006. თეიმურაზ პეტრიაშვილი, „კრწანისი“, დოკ. მოთხრობა, ჟურნალი „მნათობი“, 2007, №3. თეიმურაზ პეტრიაშვილი, „კრწანისის ბრძოლა“,დოკ. მოთხრობა, ჟურნალი „ისტორიანი“,2012,N9(21).გვ.17–22. თეიმურაზ პეტრიაშვილი, კრწანისის ბრძოლა, გამომცემლობა ინტელექტი, თბ., 2016. ↑ გიორგი გურამიშვილი. ბიოგრაფიული ლექსიკონი. ციტირების თარიღი: 27 ივლისი, 2018.
მოჩიმის ეროვნული პარკი

მოჩიმა — ეროვნული პარკი ვენესუელაში. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, ანსოატეგისა და სუკრეს შტატების ტერიტორიაზე. მოიცავს 949 კმ² ფართობს და შედგება განსაკუთრებული საზღვაო არეალისაგან დასავლეთ სექტორში, სანაპირო ზოლისგან, რომელიც მოიცავს სანტა-ფეს ყურეს, მოჩიმის უბესა და მთიან ზონას, სადაც მდებარეობს ტურიმიკირეს წყალსაცავი. ეროვნული პარკი შეიქმნა ტურიმიკირეს მასივის მთის ტყეებისა და ქვეყნის აღმოსავლეთ ნაწილის კარიბის ზღვის სანაპირო ლანდშაფტის დასაცავად, რომელიც განსაკუთრებულად ლამაზია. ამავე დროს, მოჩიმა ვენესუელის ერთ-ერთი ყველაზე მეტად საფრთხის ქვეშ მყოფი პარკია. ბოლო დროს გეგმაშია ორი კონსტრუქციის პროექტი, რომელიც პარკს სამუდამოდ შეცვლის. მიმდინარეობს ქალაქ პუერტო-ლა-კრუსისა და კუმანას დამაკავშირებელი ეროვნული გზატკეცილის მშენებლობა, რომელიც პირდაპირ პარკის ტყეებში გაივლის. გზის ცენტრალური სავალი ნაწილის გარდა, მის გასწვრივ სუფთავდება 70 მეტრზე მეტი სიგანის ტერიტორია. მეორე საფრთხე იმაში მდგომარეობს, რომ როდესაც პარკი შეიქმნა, მის საზღვრებში მოქცა ადამიანთა მრავალი დასახლება, რის გამოც ვენესუელის ეროვნული პარკების ინსტიტუტს (INPARQUES) სიტუაციის მართვა უჭირს. პარკს სახელი ეწოდა ქალაქ მოჩიმასგან და ის ერთ-ერთია ვენესუელის კარიბის ზღვის სანაპიროზე მდებარე ეროვნულ პარკთაგან. შეიქმნა 1973 წელს და ის იყო მეორე საზღვაო ეროვნული პარკი ქვეყანაში. მოიცავს მთლიან სანაპირო ზოლს პუერტო-ლა-კრუსისა და კუმანას გარშემო, ასევე სანაპიროდან მოშორებულ 32 კუნძულს. სანაპირო ზოლი მთიანია, პლაჟბით, ყურეებითა და განსაცვიფრებელი სილამაზით. მრავალფეროვანი მიკროკლიმატის წყალობით, ზოგიერთ არეალში, წყალში აღმართული გიგანტური კლიფებია, რომელთა მიმდებარე ტერიტორიბი მოკლებულია მცენარეულობას, მაშინ, როდესაც სხვა არეალებში უხვადაა ჯუნგლების მცენარეულობა და პლაჟები. საშუალო წლიური ტემპერატურა 22 — 28 °C-ს შორის მერყეობს. სანაპიროს კლიმატი გამოირჩევა მაღალი ტემპერატურითა და მუდმივი პასატებით ნოემბრიდან მაისამდე. ვენესუელის ეროვნული პარკების სია ოფიციალური საიტი http://www.parkswatch.org/parkprofile.php?l=eng&country=ven&park=monp დაარქივებული 2018-09-19 საიტზე Wayback Machine.
ვენამუ

ვენამუ (ესპ. Wenamu) — მდინარე სამხრეთ ამერიკაში. მის გარკვეულ მონაკვეთზე გაედნიება სახელმწიფო საზღვარი ვენესუელასა და გაიანას შორის. მიეკუთვნება მდინარე ესეკიბოს აუზს. ვენესუელის მდინარეების სია Wenamu River: Venezuela Rand McNally, The New International Atlas, 1993.
ბარიმა

ბარიმა — მდინარე სამხრეთ ამერიკაში, ორინოკოს შენაკადი, რომელსაც ის ატლანტის ოკეანის სანაპიროსგან 4 მილის მოშორებით ერწყმის. სიგრძე — 470 კმ. სათავეს იღებს გაიანაში და შემდეგ მიემართება დაახლოებით 210 მილს, სანამ შევა ვენესუელის ტერიტორიაზე, შესართავიდან 50 მილის მანძილზე. ბარიმაზე გაშენებულია გაიანის ბარიმა-ვაინის დასახლებული პუნქტები — მაბარუმა და კორიაბო. ვენესუელის მდინარეების სია რუკა ვიდეო
ამაკურო

ამაკურო (ესპ. Amacuro) — მდინარე სამხრეთ ამერიკაში. მასზე გაედინება ვენესუელისა და გაიანის სახელმწიფო საზღვრის ჩრდილოეთი მონაკვეთი. მიეკუთვნება ორინოკოს აუზს. ვენესუელის მდინარეების სია ვიდეო[მკვდარი ბმული] გვერდი Facebook-ზე Rand McNally, The New International Atlas, 1993.