laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ბანსუდი

ბანსუდი (ოფიციალურად ბანსუდის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Bansud) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი აღმოსავლეთ მინდოროს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 42 671 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 13 ბარანგაის. Bansud Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Bansud: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 April 2020.
ბონგაბონგი

ბონგაბონგი (ოფიციალურად ბონგაბონგის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Bongabong) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი აღმოსავლეთ მინდოროს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 76 973 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 36 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბონგაბონგი Bongabong Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Bongabong: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 April 2020.
ბულალაკაო

ბულალაკაო (ოფიციალურად ბულალაკაოს მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Bulalacao) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი აღმოსავლეთ მინდოროს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 44 366 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 15 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბულალაკაო Bulalacao Profile at PhilAtlas.com Bulalacao, Oriental Mindoro official website დაარქივებული 2022-01-27 საიტზე Wayback Machine. Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Bulalacao: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 April 2020.
გლორია (აღმოსავლეთი მინდორო)

გლორია (ოფიციალურად გლორიას მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Gloria) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი აღმოსავლეთ მინდოროს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 50 496 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 27 ბარანგაის. Gloria Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. ოფიციალური საიტი ↑ Republic Act No. 4651 ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Gloria: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 April 2020.
ვოვა კანდელაკი

ვლადიმერ (ვოვა) კანდელაკი (დ. 6 ივნისი, 1943, თბილისი) — ქართველი მხატვარი. საქართველოს სსრ დამსახურებული მხატვარი (1990). სსრკ მხატვართა კავშირი, წევრი (1969-1990), იუნესკოს მხატვართა საერთაშორისო ფედერაცია, წევრი (1993-), საერთაშორისო აკადემია, წევრი (1999-), თბილისის საპატიო მოქალაქე (2002) 1971 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია. 1966 წელს საქართველოში გამართულ რუსთაველის 800 წლისთავისადმი მიძღვნილ გამოფენაზე გამოფენილი იყო 23 წლის მხატვრის მიერ შესრულებული „ვეფხისტყაოსნის“ ილუსტრაციები. მისი შემოქმედების პირველი პერიოდი საქართველოს ეძღვნება. მის მიერ დახატული სამშობლოს პორტრეტი მეტად ნაციონალურია, რაც „ჩიჩილაკსა“ თუ „აღდგომაში“ იკითხება. აღსანიშნავია მისი პანოები - „ზეიმი მთაში“, „მუზა“, „ბავშვობის მოგონებანი“, „ბავშვობის ქალაქი — თამაშობათა ქალაქი“, ფერწერული ტილოები — „შემოდგომის დღესასწაული თბილისში“, „წინასადღესასწაულო დღე“, „ჯვრის პროცესია“, „შემოდგომის პარკი“, „დემონსტრაცია ბუშტებით“, „ილიჩის ნათურა“, „ფარშევანგი გალიაში“, „ბანქოს სახლი“. აშშ-ში ჩავიდა, პირველი ქართულ-ამერიკული ერთობლივი კომპანიის „ლილეო-არტი“-ს მოწვევით. 12 წლის მანძილზე 25 პერსონალური, ჯგუფური გამოფენა და პრეზენტაცია გამართა. გამოიცა ალბომი, რომელიც მხატვრის შემოქმედებას თითქმის მთლიანად ასახავს. იგი აშშ-ში ეწევა საქართველოს კულტურისა და ისტორიის პროპაგანდას. აღსანიშნავია „მხატვარ ვლადიმერ კანდელაკის ფონდის“ საქველმოქმედო საქმიანობა. თბილისის სამხატვრო აკადემიის ნიჭიერ სტუდენტებს წლების განმავლობაში ეძლეოდათ სტიპენდიები, ხოლო პროფესორ-მასწავლებლებს წამახალისებელი პრემიები. 2004 წელს ქართველ ერს საჩუქრად გადასცა ცხოვრების განმავლობაში შეგროვებული საგანძური — იარაღის უზარმაზარი (5000 ექსპონატი) კოლექცია. მხატვრის შემოქმედებითი ცხოვრების გამჭოლ თემებს, ფერწერულ სერიებს კარგად იცნობენ საქართველოსა და რუსეთში, ფინეთში, იტალიაში, გერმანიაში, პოლონეთში, აშშ-ში. ამერიკელი ხელოვნებათმცოდნეები მას „თანამედროვე ბრეიგელს“ უწოდებენ. რენესანსის ეპოქის მხატვართა ნამუშევრებს ადარებენ. 1990 — საქართველოს სსრ დამსახურებული მხატვარი 2000 — ღირსების ორდენი ვოვა კანდელაკი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ჩერნობილის ლოცვა

„ჩერნობილის ლოცვა“ — ნობელიანტი ბელარუსი ავტორის, სვეტლანა ალექსიევიჩის რომანი, რომელიც ჩერნობილის კატასტროფაზე მოგვითხრობს. ნაწარმოები ზეპირი ისტორიის მეთოდითაა დაწერილი. ალექსიევიჩი 10 წლის მანძილზე ინტერვიუების სახით იწერდა იმ ადამიანთა ისტორიებს, ვისაც პირდაპირ შეეხო ატუმური ელექტროსადგურის კატასტროფა, მეხენძრეებით, ლიკვიდატორებით, პოლიტიკოსებით და ფიზიკოსებით დაწყებული, რიგითი მოქალაქეებით დამთავრებული. რომანი აღწერს ამ ადამიანების პირად ტრაგედიებს და იკვლევს, თუ რა ფსიქოლოგიური გავლენა მოახდინა ატომურმა კატასტროფამ მათ ცხოვრებაზე. ჩერნობილის ლოცვა Goodreads-ზე ჩერნობილის ლოცვა ↑ Matthews, Robert (2006-08-01). „Book Reviews“. Journal of Nuclear Medicine (ინგლისური). 47 (8): 1389–1390. ISSN 0161-5505.
ლამარა მარგველაშვილი

ლამარა მარგველაშვილი (დ. 7 აგვისტო, 1930, ქ. თბილისი — გ. აგვისტო, 2012) — ქართველი პედაგოგი. საქართველოს სსრ დამსახურებული მასწავლებელი. აკაკი წერეთლის სახელობის პრემია (1993), თბილისის საპატიო მოქალაქე (2003) 1947 წელს ჩაირიცხა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დასავლეთ ევროპის ენებისა და ლიტერატურის ფაკულტეტზე ინგლისური ენის სპეციალობით. 1953 წელს მუშაობა დაიწყო ქუთაისის ქალთა I საშუალო სკოლაში ჯერ ინგლისური ენის მასწავლებლად, 1954 წლიდან — ამავე სკოლის დირექტორის მოადგილედ; 1964 წელს საცხოვრებლად დაბრუნდა თბილისში და მუშაობა გააგრძელა თბილისის 58-ე საშუალო სკოლაში ინგლისური ენის მასწავლებლად. 1965 წელს დაინიშნა თბილისის 53-ე საშუალო სკოლის დირექტორად, სადაც დაჰყო 2005 წლამდე. შრომითი საქმიანობაა გააგრძელა კერძო სკოლაში „XX საუკუნე“. 1997 წელს საქართველოს განათლების სამინისტროს გადაწყვეტილებით მიენიჭა უმაღლესი კატეგორიის საკვალიფიკაციო კატეგორია. 1988 წელს მიენიჭა აშშ-ს ჯორჯიის შტატის და ქალაქ ატლანტის საპატიო მოქალაქეობა. ლამარა მარგველაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
კანგარი

კანგარი — ისტორიული ქვემო ქართლის (გოგარენეს) უკიდურესი სამხრეთი მხარე. მოიცავდა მდინარე დებედის (ქურდვაჭრისხევის) სათავეებში მდებარე ტერიტორიას (სომხეთი). კანგარის უძველესი ცენტრი უნდა ყოფილიყო დაბა გოგარანი (ახლანდელი გუგარქი). V საუკუნის 80-იან წლებში მეფე ვახტანგ გორგასალი ქართლის ლაშქრით აქ შეხვდა მსხვილ სომეხ ნახარარს (ფეოდალს) ვაჰან მამიკონიანს, სპარსელებთან ერთობლივი ბრძოლის წინ. მუსხელიშვილი დ., ქსე, ტ. 5, გვ. 363, თბ., 1980
ლევ მარკიზი

ლევ მარკიზი (რუს. Лев Маркиз; ნიდერლ. Lev Markiz; დ. 1 ოქტომბერი, 1930, მოსკოვი — გ. 4 აპრილი, 2023) — საბჭოთა და ნიდერლანდელი მუსიკოსი, დირიჟორი, მევიოლინე. თბილისის საპატიო მოქალაქე (2003). 1956 წელს დაამთავრა მოსკოვის გნესინების სახელობის მუსიკალური ინსტიტუტი (ვიოლინო). 1937 წელს სწავლობდა მოსკოვის N 2 მუსიკალურ სკოლაში (ვიოლინო), შემდეგ გადავიდა მოსკოვის კონსერვატორიასთან არსებულ სპეციალურ მუსიკალურ სკოლაში (ვიოლინო, კამერული ანსამბლი). დირიჟორობას დაეუფლა კირილე კონდრაშინის ხელმძღვანელობით; 1946-1955 წლებში იყო მოსკოვის კინოთეატრების ორკესტრებისა და სსრკ სახელმწიფო კინემატოგრაფიის სიმფონიური ორკესტრის მევიოლინე. 1956–63 წლებში მოსკოვის კამერული ანსამბლის სოლისტი და წევრი. 1963–81 წლებში მის მიერ დაარსებული მოსკოვის სოლისტთა კამერული ორკესტრის „მოსკოვის სოლისტების“ სოლისტი და დირიჟორი“; როგორც კამერული ანსამბლის წევრი და დირიჟორი თანამშრომლობდა: რიხტერი, გილელსი, ოისტრახი, კოგანი, შაფრანი, როსტროპოვიჩი, იუდინა, გუტმანი; ქართველ მუსიკოსებთან: ელისო ვირსალაძე, ე. და ლიანა ისაკაძეები, ალექსანდრე კორსანტია, ალექსანდრე თორაძე; 1956 წელს შედგა მისი პირველი გასტროლი საქართველოში (თბილისი), როგორც სოლისტისა და ორკესტრის კონცერტმაისტერისა მოსკოვის კამერულ ორკესტრთან ერთად. 1960 წლიდან რეგულარულად გამოდის საქართველოს კამერულ, რადიოს, სახელმწიფო სიმფონიურ ორკესტრებთან ერთად. 1978 წელს მოწვეულ იქნა ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის სტუდენტური ორკესტრის ხელმძღვანელად (დირიჟორ ოთარ საფარიშვილთან ერთად); ორკესტრმა ვენაში ჰერბერტ ფონ კარაიანი სახელობის კონკურსში მოიპოვა გრან პრი და პირველი ადგილი. 1981 წლიდან ემიგრირებულია ევროპაში, ნიდერლანდებში; 1988 წელს ამსტერდამის „New Sinfoniete“-ის დირიჟორი და სამხატვრო ხელმძღვანელი. 2002 წელს ხელმეორედ მოიწვიეს თბილისის კონსერვატორიის სტუდენტური ორკესტრის დირიჟორად. ქართული რეპერტუარი: ბიძინა კვერნაძის, ალექსი მაჭავარიანის, სულხან ნასიძის, გია ყანჩელის, შავლეგ შილაკაძის, სულხან ცინცაძის მრავალი ნაწარმოები. ამსტერდამში გამართა მისადმი მიძღვნილი გია ყანჩელის „Abi de viderum“-ის პრემიერა (1998); 2005 წელს საქართველოს კამერულ ორკესტრთან ერთად გია ყანჩელის საიუბილეოდ გამართა კონცერტები, სადაც შესრულდა გია ყანჩელის ის ნაწარმოებები, რომლებიც თბილისში არ იყო შესრულებული. გასტროლები: სსრკ, აშშ, ევროპისა და აზიის მრავალი ქალაქი. ჰოლანდიის ნიდერლადნული ლომის ორდენის რაინდი (1998), ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის საპატიო პროფესორი (2003). ლევ მარკიზი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მანსალაი

მანსალაი (ოფიციალურად მანსალაის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Mansalay) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი აღმოსავლეთ მინდოროს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 59 114 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 17 ბარანგაის. Mansalay Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System[მკვდარი ბმული] Mansalay Official Home Page ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Mansalay: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 April 2020.
ნაუხანი

ნაუხანი (ოფიციალურად ნაუხანის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Naujan)) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი აღმოსავლეთ მინდოროს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 109 587 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 70 ბარანგაის. Naujan Profile at PhilAtlas.com ოფიციალური საიტი www-naujan-gov.blogspot.com Naujan.com ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Naujan: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 April 2020
პინამალაიანი

პინამალაიანი (ოფიციალურად პინამალაიანის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Pinamalayan) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი აღმოსავლეთ მინდოროს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 90 383 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 37 ბარანგაის. Pinamalayan Profile at PhilAtlas.com ოფიციალური საიტი Philippine Census Information Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Pinamalayan: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 April 2020.
პოლა (აღმოსავლეთი მინდორო)

პოლა (ოფიციალურად პოლის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Pola) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი აღმოსავლეთ მინდოროს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 35 455 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 23 ბარანგაის. Pola Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Pola: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 April 2020.
ნოდარ ყიფშიძე

ნოდარ ყიფშიძე (დ. 12 ოქტომბერი, 1923, თბილისი — გ. 11 ივნისი, 2016) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი (1952), მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1963), პროფესორი (1964). თბილისის საპატიო მოქალაქე (2003). 1946 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1952-1957 წლებში იყო თბილისის ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის თერაპიის კათედრის დოცანტი. 1957–1959 წლებში გაერთიანებული ერების საერთაშორისო ორგანიზაციის ბიოლოგიის და ფარმაკოლოგიის დეპარტამენტის დირექტორი, გულ–სისხლძარღვთა დაავადების ექსპერტი. 1960 წელს მისი ინიციატივით და ხელმძღვანელობით ჩამოყალიბდა საქართველოს სსრ ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს ექსპერიმენტული და კლინიკური თერაპიის სამეცნიერო კვლევით ინსტიტუტად (ახლანდელი თერაპიის ინსტიტუტის ცენტრი), რომლის დირექტორი იყო 1999 წლამდე. 1963-1965 წლებში მივლინებით იმყოფებოდა ჟენევაში მსოფლიო ჯანდაცვის ორგანიზაციის ბიოლოგიური ფარმაკოლოგიის და თერაპიის დეპარტამენტის ხელმძღვანელად. 1966 წელს თბილისში მისი თაოსნობით დაარსდა სპეციალიზებული კარდიოლოგიური განყოფილება. მისი შრომები გამოქვეყნებულია ქართულ, რუსულ, ინგლისურ, ესპანურ და გერმანულ ენებზე. ავტორია მრავალი სამეცნიერო შრომისა და 18 მონოგრაფიის. ამერიკის კარდეოლოგიური კოლეჯი, წევრი (1995-) გერმანიის თერაპიული და კარდეოლოგიური სამეცნიერო საზოგადოება, საპატიო წევრი (1982-) ნიუ–იორკის სამედიცინო აკადემია, წევრი (1994-) რუსეთის სამედიცინო აკადემია, აკადემიკოსი (1990-) საქართველოს მეცნიერებათა აკადემია, აკადემიკოსი (1996-) სსრკ სამედიცინო სამეცნიერო აკადემია, აკადემიკოსი (1988-) სსრკ სამედიცინო სამეცნიერო აკადემია, წევრ–კორესპონდენტი (1975-) შვედეთის სამედიცინო სამეცნიერო საზოგადოება, წევრი (1966-) 1966, 1970 — შრომის წითელი დროშის ორდენი 1980 — სსრკ სამედიცინო აკადემიის ალექსანდრე მიასნიკოვის სახელობის პრემია 1981 — საქართველოს სახელმწიფო პრემია, მიოკარდიის მწვავე ინფარქტის დიაგნოსტიკისა და გამოცდილების დანერგვისათვის თბილისის სამედიცინო დაწესებულებებში 1988 — ღირსების ორდენი 1989 — სსრკ სახელმწიფო პრემია, გულის იშემიური დაავადების ჰელი-ნეონის ლაზერის სხივებით მკურნალობის მეთოდის დამუშავებისათვის 2003 — აკადემიკოს ევგენი ჩაზოვის სახელობის „ოქროს მედალი“ ნოდარ ყიფშიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
როხასი (აღმოსავლეთი მინდორო)

როხასი (ოფიციალურად როხასის მუნიციპალიტეტი) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი აღმოსავლეთ მინდოროს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 58 849 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 20 ბარანგაის. Roxas (Mindoro), ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე Roxas Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. Official Website of Roxas's Mayor დაარქივებული 2005-10-01 საიტზე Wayback Machine. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Roxas: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 April 2020.
სან-ტეოდორო (აღმოსავლეთი მინდორო)

სან-ტეოდორო (ოფიციალურად სან-ტეოდორო მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng San Teodoro) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი აღმოსავლეთ მინდოროს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 19 121 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 8 ბარანგაის. San Teodoro Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System[მკვდარი ბმული] ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ San Teodoro: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 April 2020
სოკორო (აღმოსავლეთი მინდორო)

სოკორო (ოფიციალურად სოკოროს მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Socorro) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი აღმოსავლეთ მინდოროს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 41 585 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 26 ბარანგაის. Socorro Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Socorro: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 April 2020.
კანგრა

კანგრა — ინდური ჩაის ჯიში-პოპულაცია. გამოყვანილია ჩინური და ინდური ჩაის შეჯვარებით. სამშობლოა ჩრდილოეთ ინდოეთი (ჰიმალაის მთების სამხრეთი კალთები, კანგრის ოლქი). კანგრას ოვალური ფოთოლი აქვს, რომელიც მოკლე, ბლაგვი და ორად გაყოფილი წვერით ბოლოვდება. საქართველოს შავი ზღვის სანაპიროზე, განსაკუთრებით ჩაქვში, გაშენებულია კანგრის პლანტაციები, საიდანაც იღებენ მაღალხარისხოვან ჩაის პროდუქციას. გიორგბერიძე ნ., ქსე, ტ. 5, გვ. 363, თბ., 1980
ვიქტორია (აღმოსავლეთი მინდორო)

ვიქტორია (ოფიციალურად ვიქტორიას მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Victoria) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი აღმოსავლეთ მინდოროს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 52 175 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 32 ბარანგაის. 5 ბარანგაი ურბანულია, ხოლო 27 ― სასოფლო. Victoria Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Socorro: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 27 April 2020
გენადი ქირია

გენადი პეტრეს ძე ქირია (დ. 1907, სოფელი დიდი ნეძი — გ. 12 მაისი, 1987) — ქართველი საბჭოთა აგრონომი. სოციალისტური შრომის გმირი, საქართველოს სსრ-ის XI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი, სკკპ წევრი (1945). გენადი პეტრეს ძე ქირია დაიბადა 1907 წელს სოფელ დიდ ნეძში, გლეხის ოჯახში. უმაღლესი სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ 1931 წელს მუშაობდა დაიწყო წალენჯიხის რაიონის მიწგანის მთავარ აგრონომად. 1933 წლიდან დაინიშნა, ჯერ ზესტაფონის, შემდეგ კი ზუგდიდის მანქანა-ტრაქტორთა სადგურში უფროსი აგრონომის თანამდებობაზე, 1940 წლიდან კი თბილისის გარეუბნის რაიონის მიწგანის შრომის ორგანიზატორია. მონაწილეობა მიიღო მეორე მსოფლიო ომში. დემობილიზაციის შემდეგ მუშაობა დაიწყო გულრიფშის რაიონის ილიჩის სახელობის საბჭოთა მეურნეობაში მთავარ აგრონომად. 1948 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე იყო გაგრის ციტრუსების საბჭოთა მეურნეობის დირექტორი. იყო საქართველოს სსრ-ის XI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი, აგრეთვე რამდენიმე მოწვევის რაიონული საბჭოს დეპუტატი. გარდაიცვალა 1987 წლის 12 მაისს. ლენინის ორდენი ორი შრომის წითელი დროშის ორდენი მედლებით. გაზ. „საბჭოთა აფხაზეთი“, №94 (12460), 14 მაისი, 1987.
თამაზ შილაკაძე

თამაზ შილაკაძე (დ. 19 თებერვალი, 1932) — ქართველი გამომგონებელი, ინჟინერი, მეცნიერი. ტექნიკური მეცნიერებათა კანდიდატი, ტრანსპორტის სამეცნიერო დოქტორი. საქართველოს სსრ დამსახურებული გამომგონებელი (1971), საქართველოს სსრ დამსახურებული ინჟინერი (1986) თბილისის საპატიო მოქალაქე (2003). 1955 წელს დაამთავრა საქართველოს სსრ პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი. 1977 წლიდან მის მიერ დაარსებული ინსტიტუტის — „საქგზამეცნიერების“ დირექტორია (1965 წლიდან საქართველოს საგზაო სამეცნიერო-კვლევითი სადგურის პირველი დირექტორი იყო). 1958-1996 წლებში ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას მოსკოვსა და თბილისში. 1976 წლიდან საქართველოს ტექნიკური შემოქმედებისა და პატენთმცოდნეობის ინსტიტუტის რექტორია. 1978-1991 — საქართველოს ნოვატორთა საბჭოს, 1992 წლიდან — საქართველოს გამომგონებელთა და რაციონალიზატორთა საზოგადოების თავმჯდომარე. 1992 წლიდან — საქართველოს სახელმწიფო პატენტრწმუნებული. მრავალი შრომისა და გამოგონების ავტორი. სამეცნიერო ინტერესების სფეროს წარმოადგენს საგზაო-სატრანსპორტო სისტემების სრულყოფისა და განვითარების პრობლემათა შესწავლა და ინოვაციური მეთოდების პრაქტიკაში დანერგვა. საგზაო დარგში სამეცნიერო-ტექნიკური პროგრესის განვითარების სამუშაოები. საგზაო-სატრანსპორტო ქსელის შემდგომი გაუმჯობესებისა და განვითარების საკითხები. საგზაო დარგისთვის საჭირო ნორმატიულ-ტექნიკური დოკუმენტაციის დამუშავება, ადგილობრივი საგზაო საამშენებლო მასალებისა და მრეწველობის ნარჩენების შესწავლა საგზაო სისტემაში დანერგვის მიზნით. გზებზე მოძრაობის უსაფრთხოების ღონისძიებების დამუშავება და ახალი ეფექტური ავტოტრანსპორტის დამცავი ნაგებობების შექმნა და მათი დანერგვა. არის 100-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის, სახელმძღვანელოს და გამოგონების ავტორი. არჩეულია რუსეთის ფედერაციის ტრანსპორტის, ნიუ-იორკის, კალიფორნიის (აშშ), მარკონის (იტალია) აკადემიების წევრად. 2013 წელს მიენიჭა „წლის საუკეთესო ინჟინრის“ წოდება. საქართველოს კულტურის ფონდი, თავმჯდომარე (2017-) ტრანსპორტის საერთაშორისო აკადემია, პრეზიდენტი (2017-) საქართველოს საინჟინრო აკადემია, ნამდვილი წევრი (1992-) საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემია, აკადემიკოსი, პრეზიდენტის მრჩეველი (2018-) 1974 — საპატიო ნიშნის ორდენი 1982 — საქართველოს სახელმწიფო პრემია, ლაურეატი (მეცნიერებისა და ტექნიკის დარგში) 1996 — რუსეთის ფედერაციის საპატიო მეგზევე 1999 — ღირსების ორდენი 2002 — ბელორუსიის საპატიო მეგზევე თამაზ შილაკაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ვახტანგ ხუციძე

ვახტანგ (წოპე) ხუციძე (დ. 1923 — გ. 12 დეკემბერი, 2012) — ქართველი ოტორინოლარინგოლოგი. პლასტიკური და ესთეტიკური ქირურგიის ფუძემდებელი საქართველოში. საქართველოს სსრ დამსახურებული ექიმი (1967). თბილისის საპატიო მოქალაქე (2003) 1947 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი. პირველი ოპერაცია 1956 წელს ჩაატარა და მას შემდეგ მისი მოღვაწეობა 50 000 ოპერაციაზე მეტს ითვლის. 1959-1976 წლებში იყო თბილისის N4 საავადმყოფოში ყელ-ყურ-ცხვირის განყოფილების გამგე. 1976-1983 წლებში — საქართველოს სსრ ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს საექიმო-კოსმეტოლოგიური სამკურნალოს ქირურგიული განყოფილების გამგე. 1983 წლიდან — ეგნატე ფიფიას სახელობის ამიერკავკასიის რკინიგზის კლინიკურ საავადმყოფოში დაავადებულ ლორ-ორგანოთა და პლასტიკური ქირურგიის განყოფილების გამგედ. 1996 წელს განყოფილება გამოეყო საავადმყოფოს და მან დააარსა პლასტიკური ქირურგიის ესთეტიკური კლინიკა. 1998 წლიდან საქართველოს ჰუმანიტარულ და სახელოვნებო მეცნიერებათა აკადემიის საპატიო დოქტორი. ყოველწლიურად, გარკვეულ თვეებში მუშაობდა მოსკოვში. საზოგადოება „ახალმა ელიტამ“ მას მიანიჭა თავადის (Князь) წოდება. დასაფლავებულია დიდუბის მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონი. ღირსების ორდენი ვახტანგ ხუციძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნუნუ დუღაშვილი

ნუნუ დუღაშვილი (დ. 7 თებერვალი, 1933, თბილისი) — ქართველი კომპოზიტორი, მომღერალი. საქართველოს სსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1983), თბილისის საპატიო მოქალაქე (2004). 1959 წელს დაამთავრა თბილისის ვანო სარაჯიშვილის სახელობის სახელმწიფო კონსერვატორია. 1959-1962 წლებში მუშაობდა კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ დოკუმენტური ფილმების სტუდიაში მუსიკალურ რედაქტორად. 1962 წლიდან ეწევა პედაგოგიურ მოღვაწეობას ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის მუსიკალურ ათწლედში. 1965-2002 წლებში — საქართველოს ტელევიზიის მუსიკალური გაფორმების განყოფილების უფროსი. ძირითადად მუშაობს სიმღერის ჟანრში. პოპულარობა მოიპოვეს სიმღერებმა: „ქუთაისო“, „იმერეთის ნიავი“, „ღმერთი სიყვარულისა“, „ბათუმი რად ღირს, მარტო“, „ჩემი სიმღერა“, „კახეთო“, „სამშობლო“, „თბილისო, სიყვარულო“. დაწერილი აქვს ასევე საფორტეპიანო კონცერტი, საფორტეპიანო სონატა, მუსიკა დოკუმენტური და სატელევიზიო, აგრეთვე თოჯინური ფილმებისათვის. 2012 წელს დიდი საკონცერტო დარბაზის წინ გაიხსნა მისი ვარსკვლავი. 1997 — აკაკი წერეთლის სახელობის პრემია 1998 — ღირსების ორდენი (ქართული მუსიკალური ხელოვნების განვითარების საქმეში შეტანილი დიდი წვლილისა და აქტიური საზოგადოებრივი საქმიანობისათვის) ნუნუ დუღაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი