laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ორბელური

ორბელური, ორბელის ოჯალეში, ლეჩხუმის ოჯალეში — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საყურძნე ვაზის ჯიში რაჭიდან. ვარაუდობენ, რომ ეს ჯიში ოდესღაც სამეგრელოდან გადმოუტანიათ და იმ სოფლის სახელი დაურქმევიათ, სადაც თავდაპირველად გაუვრცელებიათ. მას ორბელის ოჯალეშსა და ლეჩხუმის ოჯალეშსაც უწოდებენ. ამ ჯიშს სამეგრელოს ოჯალეშთან საერთო არაფერი აქვს. ძირითადად მცირე ნარგაობის სახითაა ლეჩხუმში, ცაგერის მუნიციპალიტეტის სოფლებში: ორბელი, ლაჯანა, უსახელო, ჩხუტელი და სხვა. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, ზოგჯერ ოდნავ ოვალური, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე ძალიან თხელ აბლაბუდისებრადაა დაფარული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, კონუსური, ხშირად ფრთიანი, იშვიათად ცილინდრული ან ცილინდრულ-კონუსური, საშუალოდ ან ძლიერ კუმსი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, იშვიათად მცირედ ოვალური, მუქი ლურჯი, თითქმის შავი ფერის. კანი სქელი და მკვრივი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით უხვად დაფარული. რბილობი ოდნავ კნატუნაა, ხორციანი და წვნიანი. ორბელური ძლიერი ზრდით გამოირჩევა, სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 163-168 დღეა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. მტევნის წონა 80-90 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 7.0-8.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18.5-21.3%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 5.6-7.2 გ/ლ-ს. ორბელური გამოიყენება მშრალი და ბუნებრივად ნახევრადტკბილი სუფრის წითელი ღვინის დასამზადებლად, აგრეთვე საკუპაჟედ. ღვინო კარგად შეფერილია, მსუბუქი, საშუალოდ ექსტრაქტული, სასიამოვნო გემოთი. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 284
ორხურა

ორხურა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი სასუფრე ვაზის ჯიში ლეჩხუმიდან. მტევანი მცირე ან საშუალო ზომისაა, ძირითადად ცილინდრულ-კონუსური ფორმის. საშუალო სიკუმსის ან მეჩხერია. მარცვალი საშუალო ზომისაა, ოვალური, მოყვითალო-მომწვანო ელფერის. რბილობი საკმაოდ მკვრივი და წვნიანია, თხელკანიანი. ორხურა სექტემბრის პირველ ნახევარში მწიფდება. საშუალომოსავლიანი ჯიშია. ახასიათებს ყვავილცვენა. მოიხმარენ სასუფრე ყურძნად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 285
ოფოფი (ვაზის ჯიში)

ოფოფი — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი სასუფრე-საღვინე ვაზის ჯიში სამეგრელოდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე სქლადაა ქეჩისებრად შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრული ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, ოვალური, ზოგჯერ მომრგვალო, თეთრი. კანი სქელი და მვვრივი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით ოდნავ დაფარული. რბილობი ხორციანი და წვნიანია. გემო ტკბილი და სასიამოვნო. ოფოფის სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 190 დღეა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის შუა რიცხვებიდან შედის. ვაზი საშუალოზე ძლიერი ზრდისაა. მტევნის საშუალო წონა 145 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 5.2-5.5 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 20.7%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 8.8 გ/ლ-ს. ოფოფის ნაყოფს იყენებენ როგორც სასუფრედ, ასევე სუფრის თეთრი, მშრალი ღვინის მისაღებად. ღვინო ღია ჩალისფერია, საკმაოდ ჰარმონიული და სასიამოვნო. ყურძენი კარგად ინახება და უძლებს ტრანსპორტირებას. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 288
ოქონა (ვაზის ჯიში)

ოქონა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში სამეგრელოდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, ოდნავ ოვალური, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია საკმაოდ სქელი ქეჩისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, საშუალო სიკუმსის, იშვიათად თხელი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, ღია მწვანე, სიმწიფეში — ქარვისფერი. რბილობი ხორციანი და წვნიანია. ოქონა საკმაოდ ძლიერი ზრდისა და უხვმოსავლიანია. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 198 დღეა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის მეორე ნახევარში შედის. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18.7%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 8.8-9.4 გ/ლ-ს. მიიღება სუფრის თეთრი მშრალი ღვინო. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 288
ოძისური

ოძისური — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში ქართლიდან. აღმოჩენილია გასული საუკუნის 70-იან წლებში რევაზ კიკაჩეიშვილის მიერ შიდა ქართლში, ახალგორის ვენახებში. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე მეუბუსავია. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, ზოგჯერ ფრთიანი, კუმსი ან საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მრგვალი, მუქი ლურჯი, მკვრივკანიანია, რბილობი წვნიანი აქვს, სასიამოვნო მომჟაო-მოტკბო გემოთი. ოძისური ძლიერი ზრდისა და უხვმოსავლიანია. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 155-160 დღეა, ხოლო სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. მტევნის საშუალო წონა 200-250 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 25.0-30.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 19-21%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7-9 გ/ლ-ს. ოძისურისგან მზადდება სუფრის მშრალი წითელი ღვინო, რომელსაც კარგად ეტყობა ნაზი ჯიშური არომატი. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 292
ოხტოურა

ოხტოურა, ოხტოური, დიდი ადანასური — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში იმერეთიდან. დასავლეთ საქართველოს — იმერეთის ერთ-ერთი უძველესი ჯიშია. ტყიბულის მუნიციპალიტეტის ვენახებში შერეული სახითაა შემორჩენილი. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე ქეჩისებრადაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრული ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, კუმსი ან საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, ოდნავ ოვალური ან მომრგვალო ფორმის, მუქი წითელი ფერის. კანი სქელი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით უხვად დაფარული. რბილობი საკმაოდ მკვრივი და წვნიანია. ოხტოურა საშუალო ზრდისაა. სავეგეტაციო პერიოდი 160-162 დღეა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. მტევნის წონა 100-125 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 6.0-7.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 17%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 5.5-6.0 გ/ლ-ს. ოხტოურა გამოიყენება სუფრის წითელი ღვინის დასამზადებლად. ღვინო ვარდისფერია, მსუბუქი და ნაკლებექსტრაქტული. უკეთესი ხარისხის ღვინის მიღება შესაძლებელია, როდესაც ჯიში აგროვებს 17%-ზე მეტ შაქარს (დაგვიანებული რთველი). უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 292
ოჯალეში გურიის

ოჯალეში გურიის — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში გურიიდან. აღმოსავლეთ გურიაში საკმაოდ ფართოდაა გავრცელებული წითელყურძნიანი ვაზის ჯიში, რომელსაც ადგილობრივები „ოჯალეშს“ უწოდებენ, თუმცა შესწავლისა და დაკვირვების შემდეგ დადასტურდა, რომ მას არაფერი აკავშირებს ამავე სახელწოდების ნამდვილ მეგრულ ოჯალეშთან. გადმოცემის თანახმად, ეს ჯიში (როგორც შედარებით ადრეული) 1900-იან წლებში ჩოხატაურის რაიონის სოფელ ახალსოფელში პირველად გაუვრცელებია მემამულე ივანე ერისთავს. ამის შემდეგ იგი საკმაოდ სწრაფად გავრცელებულა მთელს გურიაში. ზრდასრული ფოთოლი საშუალოზე მცირე ზომისაა, ოდნავ ოვალური, ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე უმნიშვნელოდაა დაფარული მონაცრისფრო აბლაბუდისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ან საშუალოზე მცირე ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, ხშირად ფრთიანი, საშუალო სიკუმსის ან თხელი. მარცვალი საშუალო ან საშუალოზე მცირე ზომისაა, მრგვალი, საკმაოდ სქელკანიანი, თითქმის შავი. რბილობი უფრო წვნიანია და ნაკლებ ხორციანი, ჩვეულებრივი ტკბილი გემოთი. ოჯალეში გურიის საშუალო ზრდისა და საშუალომოსავლიანია. სავეგეტაციო პერიოდი 245 დღემდე აღნევს. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 20-22%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7.5-8 გ/ლ-ს. გურული ოჯალეშისგან ღია წითელი შეფერილობის სუფრის მშრალი ღვინო მზადდება. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 294-295
თავდაკიდული

თავდაკიდული — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში მესხეთიდან. თავდაკიდული წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 568
თითა მესხური

თითა მესხური — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი სასუფრე ვაზის ჯიში მესხეთიდან. თითა მესხური წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 568
თოვანი

თოვანი — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში რაჭა-ლეჩხუმიდან. თოვანი წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 569
თუთაში

თუთაში — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში რაჭა-ლეჩხუმიდან. თუთაში წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 569
მეკრენჩხულა

მეკრენჩხულა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში რაჭა-ლეჩხუმიდან. მეკრენჩხულა წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 571
ჯოფრი ბარათეონი

ჯოფრი ბარათეონი (ინგლ. Joffrey Baratheon) — ჯორჯ რეიმონდ რიჩარდ მარტინის ფენტეზის ჟანრის რომანების სერიის, „ყინულისა და ცეცხლის სიმღერის“ პერსონაჟი და ასევე მისი ტელეადაპტაციის ერთ-ერთი მთავარი გმირი. ის წარდგენილია 1996 წელს გამოცემულ წიგნ „სატახტოთა თამაშში“ და მოგვიანებით ჩნდება წიგნებში „მეფეთა ჯახი“ (1998) და „ხმლების ქარიშხალი“ (2000). ტელეადაპტაციისას მისი როლი შეასრულა ირლანდიელმა მსახიობმა ჯეკ გელსონმა. მეფე ჯოფრი I ბარათეონი იყო მეთვრამეტე მეფე, რომელიც მართავდა რკინის ტახტიდან და ბარათეონის დინასტიის მეორე მეფე. მიუხედავად იმისა, რომ უმეტესობა მიიჩნევს, რომ არის მეფე რობერტ ბარათეონისა და დედოფალ სერსეი ლანისტერის უფროსი ვაჟი, ჯოფრი სინამდვილეში უკანონო შვილია, რომელიც დაიბადა სერსეს ინცესტური ურთიერთობის შედეგად მის ტყუპ ძმასთან, ჯეიმე ლანისტერთან. ის არის მირსელა და ტომმენ ბარათეონის უფროსი ძმა. როდესაც ჯოფრიმ დაუფიქრებლად გადაწყვიტა სიკვდილით დაესაჯა ნედ სტარკი, ღალატის ცრუ ბრალდებით, ამით მან წამოიწყო 5 მეფის ომი. ითვლება, რომ ჯოფრი არის მეფე რობერტ ბარათეონისა და დედოფალი სერსეი ლანისტერის უფროსი ვაჟი და მემკვიდრე, ორივე მათგანი პოლიტიკურ ალიანსის შედეგად დაქროწინდა მას შემდეგ, რაც რობერტმა ტახტი წაართვა "შეშლილ მეფეს", ეირის II ტარგარიენს. სინამდვილეში, მისი მამა არის ჯეიმე ლანისტერი, სერსეის ძმა, ეირისის მკვლელი და მეფის ქეშიკთა ლორდ-მეთაური. მისი ერთადერთი ბიოლოგიური ბებია და ბაბუა, ტაივინი და ჯოანა ლანისტერები, ასევე პირველი ბიძაშვილები იყვნენ. მას ჰყავს ორი უმცროსი ძმა, მირსელა და ტომმენ ბარათეონი, რომლებიც ასევე წარმოადგენენ ინცესტის პროდუქტს ჯეიმსა და სერსეის შორის (მიუხედავად ამისა, მხოლოდ თავად ჯოფრი ავლენს ფსიქოპათურ თვისებებს, სავარაუდოდ, მისი ინბრედული წარმოშობის შედეგად). ჯოფრი დედის გარეგნობისა და პიროვნების კუთხით მიჰყვება, მისი ქერა თმა დახვეწილი მინიშნებაა იმისა, რომ ის ნამდვილად არ არის ბარათეონი, რომელიც ცნობილია ყოველთვის შავი თმით, მაშინაც კი, როდესაც მხოლოდ ერთი მშობელი ბარათეონია. თავად სერსეი ეუბნება კეტლინ სტარკს, რომ მას ერთხელ ჰყავდა შავთმიანი ბავშვი, რომელიც ნაადრევად გარდაიცვალა სიცხისგან, სანამ მას ჯოფრი შეეძინებოდა. მას ჩვეულებრივ თან ახლავს მისი მოსისხლე ფარი, შესანიშნავი სანდორ კლეგანი, რომელიც უფრო ცნობილია როგორც ქოფაკი. რკინის ტახტზე ასვლამდეც კი, ჯოფრი არის განებივრებული, ამპარტავანი, მშიშარა, ბავშვური და სადისტი, თუმცა მიდრეკილია დამალოს ეს თვისებები ამაღლებამდე, როგორც ჩანს, შვიდი სამეფოს ტიპურ მომხიბვლელ მემკვიდრედ. თუმცა, ეს თვისებები კიდევ უფრო გამწვავდება რობერტის სიკვდილისა და გვირგვინის დადგმის შემდეგ, რაც აღმოჩნდება ერთ-ერთი ყველაზე უკუღმართი და ბოროტი ვესტეროსის მონარქი. ჯოფრი ბარათეონი
ბოლეტუსისნაირნი

ბოლეტუსისნაირნი (ლათ. Boletales) — სოკოების რიგი აგარიკომიცეტების კლასისა, რომელიც თავის თავში მოიცავს ხუთ ქვერიგს — Boletineae, Coniophorineae, Sclerodermatineae, Suillineae, Tapinellineae. რიგში შედის 1300-მდე სახეობა. რიგის ყველაზე ცნობილი წარმომადგენლები არიან ბოლეტუსისებრნი. ადრეულ პერიოდში ბოლეტუსისნაირთა რიგი მოიცავდა მხოლოდ მილაკებიან სოკოებს, თუმცა, მოლეკულარული კვლევების შემდეგ, რიგში გააერთიანეს რამდენიმე ფირფიტებიანი (მაგალითად, ლორწოვანასებრნი და პაქსილუსისებრნი) და გლებალური ჰიმენოფორის მქონე სოკო (ცრუგუდაფშუკასებრნი და რიზოპოგონისებრნი). ბოლეტუსისნაირთა უმეტესობა მიკორიზული სოკოა. ზოგიერთი სახეობა პარაზიტია, მაგალითად, ზოგიერთი ლორწოვანასებრნი პარაზიტირებს დუმასოკოსებრნზე, Pseudoboletus parasiticus პარაზიტირებს ცრუგუდაფშუკასებრნზე. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ბოლეტუსისნაირნი“ ვიკისაწყობში. „ბოლეტუსისნაირნი“, მაიკლ კუო — MushroomExpert.Com, მარტი, 2005 (ინგლისური) The Boletes of Michigan, ალექსანდერ ჰ. სმითი და ჰარი დ. თირსი, 1971. (ინგლისური) ↑ Binder, M.; Hibbett, D.S. (2006). „Molecular systematics and biological diversification of Boletales“. Mycologia. 98 (6): 971–81. doi:10.3852/mycologia.98.6.971. PMID 17486973. ↑ Robinson R. (2003). Fungi of the South West Forests. Department of Conservation & Land Management, Western Australia. ISBN 978-0-7307-5528-9.
ბოლეტუსი

ბოლეტუსი (ლათ. Boletus) — სოკოების გვარი ბოლეტუსისებრთა ოჯახისა, რომლისთვისაც დამახასიათებელია მილებიანი სპორული შრე. ნაყოფსხეული ქუდიანია, მასიური. ქუდი ბალიშისებრი ან მომრგვალო ფორმისაა, მშრალი ან გლუვი. ჰიმენოფორი მილებიანი, თავისუფალი ან ნახევრად თავისუფალი. ფორები — ყვითელი, წითელი, ან (იშვიათად) თეთრი ფერის. ფეხი ძირში ან შუისკენ გასქელებულია, ზედაპირი ბოჭკოვანი ან ბადიანი, იშვიათად გლუვი. რბილობი თეთრი ან ყვითელი ფერის. გაჭრისას უმრავლესობა ლურჯდება, იშვიათად წითლდება ან ფერს არ იცვლის. სპორების ფხვნილი ყავისფერია სხვადასხვა ელფერით. გვარი პირველად განსაზღვრული და აღწერილი იქნა შვედი ბუნებისმეტყველის კარლ ლინეს მიერ 1753 წელს. XXI საუკუნის დასაწყისში გენეტიკური კვლევების შედეგად, ბოლეტუსი დაანაწილეს რამდენიმე ცალკეულ გვარად, კერძოდ: Aureoboletus, Butyriboletus, Caloboletus, Cyanoboletus, Neoboletus, Rubroboletus, Suillellus, შედეგად გვარში დარჩა 280-მდე სახეობა. მიკორიზას ქმნის წიწვოვან და ფოთლოვან ხეებთან, გავრცელებულია თითქმის ყველგან, მასიურად იზრდება ზომიერ კლიმატურ სარტყლებში. გვარში ბევრი საჭმელად ვარგისი სახეობა შედის. ყველაზე მაღალი კვებითი ღირებულებით დათვისსოკოს გამოირჩევა. გამოიყენება თითქმის ყველა სახით. მაგალითები Boletus aereus Boletus reticulatus Boletus edulis Boletus pinophilus Boletus sensibilis Гарибова, Л. В., Сидорова, И. И. Грибы. Энциклопедия природы России. — М.: ABF, 1997 Грибы СССР. — М.: Мысль, 1980 Дермек, А. Грибы. — Братислава: Словарт, 1989 შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ბოლეტუსი“ ვიკისაწყობში. ბოლეტუსი Index Fungorum-ზე (ინგლისური) ↑ Catalogue of Life. Boletus. ციტირების თარიღი: 2021-12-16 ↑ GBIF. Карта отмечения грибов рода боровиков. ციტირების თარიღი: 2021-12-16 ↑ Боровик // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907
რუბრობოლეტუსი

რუბრობოლეტუსი (ლათ. Rubroboletus) — სოკოების გვარი ბოლეტუსისებრთა ოჯახისა, რომელიც განსაზღვრული იქნა ჩინელი მიკოლოგების მიერ 2014 წელს. რუბრობოლეტუსის სახეობების დამახასიათებელი ნიშნებია: ნახევარსფეროსებრი, ბალიშისებრი ან ბრტყელი წითელი, მონაცრისფრო ან მოვარდისფრო ქუდი, ყვითელი ფერის მილები, ნარინჯისფერ-წითელი და ხასხასა წითელი ფორები. ფეხზე გააჩნია მოვარდისფრო ან წითელი ლაქები (ბადე), ხოლო რბილობი დაზიანებისას ლურჯდება. სპორების ფხვნილი ზეთისხილისფერ-ყავისფერია, გლუვი. მიკორიზას ქმნიან ფოთლოვან და წიწვოვან ხეებთან. საერთო ჯამში გვარში ერთიანდება 15-მდე სახეობა, რომელთა უმეტესობა შხამიანია და ბინადრობს ევროპაში. გვარის ყველაზე ცნობილი წარმომადგენელია სატანას სოკო (ლათ. Rubroboletus Satana). Rubroboletus demonensis , E Vasquez , Simonini , Svetasheva , Miksik & Vizzini ( 2017 ) Rubroboletus dupainii (Boud.) Kuan Zhao & Zhu L.Yang 2014  Rubroboletus eastwoodiae (Murrill) D.Arora, C.F.Schwarz & J.L.Frank 2015 Rubroboletus esculentus Zhao, K., Zhao, H.M. 2017 Rubroboletus haematinus (Halling) D.Arora & J.L.Frank 2015 Rubroboletus latisporus Kuan Zhao & Zhu L.Yang 2014  Rubroboletus legaliae (Pilát & Dermek) Della Maggiora & Trassinelli 2015 Rubroboletus lupinus (Fr.) Costanzo, Gelardi, Simonini & Vizzini 2015  Rubroboletus pulcherrimus (Thiers & Halling) D.Arora, N.Siegel & J.L.Frank 2015 Rubroboletus pulchrotinctus (Alessio) Kuan Zhao & Zhu L.Yang 2014 Rubroboletus rhodosanguineus (Both) Kuan Zhao & Zhu L.Yang 2014  Rubroboletus rhodoxanthus (Krombh.) Kuan Zhao & Zhu L.Yang 2014 Rubroboletus rubrosanguineus (Cheype) Kuan Zhao & Zhu L.Yang 2014  Rubroboletus satanas (Lenz) Kuan Zhao & Zhu L.Yang 2014 Rubroboletus sinicus (W.F.Chiu) Kuan Zhao & Zhu L.Yang 2014 გალერეა Rubroboletus dupainii Rubroboletus eastwoodiae Rubroboletus haematinus Rubroboletus legaliae Rubroboletus lupinus Rubroboletus pulcherrimus Rubroboletus rhodosanguineus Rubroboletus rhodoxanthus Rubroboletus rubrosanguineus Rubroboletus satanas Rubroboletus sinicus რუბრობოლეტუსი Index Fungorum-ზე (ინგლისური) ↑ Kuan Zhao, Gang Wu, Zhu L. Yang: A new genus, Rubroboletus, to accommodate Boletus sinicus and its allies. In: Phytotaxa. Band 188, Nr. 2, 2014, S. 61–77, doi:10.11646/phytotaxa.188.2.1.
ტომას ბიჩემი

ტომას ბიჩემი (ინგლ. Thomas Beecham; დ. 29 აპრილი, 1879, ლივერპულთან ახლოს — გ. 8 მარტი, 1961, ლონდონი) — ინგლისელი დირიჟორი და იმპრესარიო. იყო დამაარსებელი, ხელმძღვანელი და დირიჟორი არაერთი მნიშვნელოვანი ორკესტრისა, აწყობდა ფესტივალებს, მონაწილეობდა 120 ოპერის დადგმაში. ტომას ბიჩემი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 3.0 3.1 IMSLP — 2006. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q523660"></a> ↑ 4.0 4.1 Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ 5.0 5.1 Discogs — 2000. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q504063"></a> ↑ 6.0 6.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 7.0 7.1 Store norske leksikon — 1978. — ISSN 2464-1480 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q746368"></a> ↑ 8.0 8.1 Lundy D. R. The Peerage <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q67129259"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q21401824"></a> ↑ 9.0 9.1 Gran Enciclopèdia Catalana — Grup Enciclopèdia, 1968. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18696256"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2664168"></a> ↑ 10.0 10.1 Musicalics <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q63484499"></a> ↑ 11.0 11.1 Proleksis enciklopedija, Opća i nacionalna enciklopedija — 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3407324"></a> ↑ 12.0 12.1 Brozović D., Ladan T. Hrvatska enciklopedija — LZMK, 1999. — 9272 გვრ. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1264934"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q429032"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18446"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1789619"></a> ↑ 13.0 13.1 Munzinger Personen <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107343683"></a> ↑ 14.0 14.1 WikiTree — 2005. — ed. size: 23699588 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1074931"></a> ↑ 15.0 15.1 Бичем Томас // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ ელერდაშვილი ა., უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი, თბ.: ფანტაზია, 2006.
იაკინთე (ბიჩურინი)

იაკინთე, ნამდვილი სახელი ნიკიტა ბიჩურინი (რუს. Иакинф (Бичурин); დ. 29 აგვისტო, 1777, ყაზანის გუბერნია  — გ. 11 მაისი, 1853, სანქტ-პეტერბურგი) — რუსი სინოლოგი და აღმოსავლეთმცოდნე. დაიბადა ჩუვაში დიაკვნის ოჯახში. 1799 წელს დაამთავრა ყაზანის სასულიერო აკადემია. 1802 წელს აღიკვეცა ბერად. 1807-1821 წლებში ხელმძღვანელობდა სასულიერო მისიას პეკინში. სრულყოფილად შეისწავლა ჩინური ენა. 1823 წელს არქიმანდრიტობა ჩამოართვეს და ვალაამის მონასტერში ჩაკეტეს. 1826 წელს გაათვავისუფლეს და მუშაობდა თარჯიმნად რუსეთის იმპერიის საგარეო საქმეთა სამინისტროს აზიის დეპარტამენტში. 1828-1851 წლებში გამოაქვეყნა მრავალი ნაშრომი. 1828 წლიდან იყო რუსეთის იმპერიის მეცნიერებათა აკადემიის წეევრ-კორესპონდენტი, 1831 წლიდან იყო პარიზის სააზიო საზოგადოების წევრი. 1835-1837 წლებში იმოგზაურა კიახტაში, სადაც დააარსა ჩინური ენის პირველი სასწავლებელი რუსეთში. იაკინთე (ბიჩურინი) — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) ↑ ელერდაშვილი ა., უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი, თბ.: ფანტაზია, 2006.
კაშალოტი

კაშალოტი (ლათ. Physeter catodon) — ძუძუმწოვარი ცხოველი კბილიანი ვეშაპების ქვერიგისა. მამლის სხეულის სიგრძე 20 მ აღწევს. მასა — 70 ტ; დედლისა, შესაბამისად, 15 მ, 30 ტ. კაშალოტის თავი წინიდან ბლაგვია, სხეულის საერთო სიგრძის თითქმის 1/3. შუბლის განყოფილებაში შეზრდილი საჰაერო პარკი აქვს. ზედა ყბების ფუძესთან არის სპერმაცეტის 6-ტონიანი ცხიმოვანი ბალიში. ზედა ყბა უკბილოა, ქვედაზე კი 18-30 წყვილი კბილია. მკერდის ფარფლები გრძელია, წვეროში მომრგვალებული. მამალი კაშალოტები გვხვდება თითქმის ყველა ოკეანეში, დედლები მხოლოდ ტროპიკულ წყლებში ბინადრობენ. კაშალოტი იკვებება თევზით, მოლუსკებით. ყვინთავს 1200 მ-მდე. ცოცხლობს 50 წლამდე. სარეწაო ობიექტია. იძლევა 9-10 ტ-მდე ცხიმს, 5 ტ-მდე სპერმაცეტს, ამბარს. კაშალოტების საერთო რაოდენობა თანდათანობით კლებულობს (მსოფლიო ოკეანეში 300 ათას ცალს არ აღემატება). ჯანაშვილი ა., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 442.
ბერკენჰედი

ბერკენჰედი (ინგლ. Birkenhead) — ქალაქი გაერთიანებულ სამეფოში. ისტორიულად შედიოდა ჩეშირის საგრაფოში. მდებარეობს მდინარე მერსის სამხრეთით, ლივერპულის მოპირდაპირედ. ქალაქში დაიბადა მსახიობი გლენდა ჯექსონი. ბერკენჰედი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ↑ Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ ელერდაშვილი ა., უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი, თბ.: ფანტაზია, 2006.
ჯორჯ ბერკლი

ჯორჯ ბერკლი (ინგლ. George Berkeley; დ. 12 მარტი, 1685, ირლანდია — გ. 14 იანვარი, 1753, ოქსფორდი) — ირლანდიელი ფილოსოფოსი და პროტესტანტი მღვდელი, ემპირიზმის წარმომადგენელი. მისი „ტრაქტატი ადამიანური ცოდნის პრინციპების შესახებ“ შესულია 100 ყველაზე გავლენიანი წიგნის სიაში. სწავლობდა ტრინიტი კოლეჯში. 1713 წელს ის ლონდონში გაემგზავრა ათეისტებთან სადისკუსიოდ. 1728-1731 წლებში იმოგზაურა ამერიკაში მისიონერული საქმიანობისთვის. . ირლანდიაში დაბრუნებული ბერკლი კლოინის ეპისკოპოსად აკურთხეს. 1752 წლიდან ცხოვრობდა ოქსფორდში და ერთი წლის შემდეგ იქვე გარდაიცვალა. ჯორჯ ბერკლი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) მარტინი ი., ფილოსოფიის ისტორია, ტ. II, თბ.: თეოლოგიის, ფილოსოფიის, კულტურის და ისტორიის ინსტიტუტი, 2008. ბუაჩიძე თ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 323. ბაქრაძე კ., ახალი ფილოსოფიის ისტორია, თბილისი, 1969
პავლე ბერკოვი

პავლე ბერკოვი (რუს. Па́вел Нау́мович Берков; დ. 2 დეკემბერი, 1896, ბელგოროდ-დნესტროვსკი — გ. 9 აგვისტო, 1969, ლენინგრადი) — რუსი ლიტერატურათმცოდნე, სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1960), გერმანიის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1967). იკვლევდა XVIII-XX სუაკუნეების რუსულ ლიტერატურას, ჟურნალისტიკას, ბიბლიოგრაფიის ისტორიას. ლენინგრადის უნივერსიტეტში წლების განმავლობაში კითხულბდა ქართული ლიტერატურის კურსს. წერილები მიუძღვნა რუსთაველის და ვაჟა-ფშაველას შემოქმედებას. შადური ვ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 324-325. პავლე ბერკოვი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული)