laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ბაფრა

ბაფრა (თურქ. Bafra; ბერძ. Πάφρα) — თურქეთის შავი ზღვის რეგიონში, სამსუნის პროვინციაში შემავალი რაიონისა და ამავე რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრის (ქალაქის) სახელწოდება. ↑ "Area of regions (including lakes), km²". Regional Statistics Database. Turkish Statistical Institute. 2002. Retrieved 2013-03-05. ↑ "Population of province/district centers and towns/villages by districts - 2012". Address Based Population Registration System (ABPRS) Database. Turkish Statistical Institute. Retrieved 2013-02-27.
არტა დობროში

არტა დობროში (ალბ. Arta Dobroshi; დ. 2 ოქტომბერი, 1980, პრიშტინა, იუგოსლავიის სფრ) — ალბანელი მსახიობი. დობროშს ხშირად აქებენ მისი შეუდარებელი მსახიობობით, სადაც იგი შთანთქავს თავის როლს. დობროში, ისტორიაში პირველი კოსოვოელი მსახიობია, რომელიც გაიარა კანის კინოფესტივალის, ბერლინის საერთაშორისო კინოფესტივალისა და სანდანსის კინოფესტივალის წითელ ხალიჩაზე და ნომინირებული იყო ევროპის კინემატოგრაფიული ჯილდოზე. დობროში ყოფილი ლტოლვილია, ახლა კი გაეროს ჩემპიონი და კეთილი ნების ელჩია. არტა დობროში დაიბადა პრიშტინაში (იუგოსლავიის სფრ), კოსოვოელი ალბანელების ოჯახში. სწავლობდა საშემსრულებლო ხელოვნებას სკოლაში სწავლის დროს და ოთხი წლის მანძილზე ესწრებოდა ხელოვნების აკადემიაში საშემსრულებლო ხელოვნებას და დრამის კურსს პრიშტინაში. სტუდენტობისას, ითამაშა ბევრ მოკლემეტრაჟიან ფილმსა და თეატრალურ სპექტაკლში. როდესაც არტა თხუთმეტი წლის იყო, ის სტუდენტთა გაცვლითი პროგრამით ჩრდილოეთი კაროლინაში გაემგზავრა, სადაც რამდენიმე დრამის სპექტაკლში ითამაშა. როგორც ცნობილია, დობროშის აქვს ძლიერი სამუშაო ეთიკა, რაც გულისხმობს როლის დღეში რვა ან მეტი საათიდ რეპეტირებას. აკადემიაში პირველი კურსის დახურვის შემდეგ, კოსოვოში ომი გაღვივდა და დობროშის პაპა და ბებია სერბეთის მთავრობამ დააპატიმრა, ალბანურენოვანი უნივერსიტეტის გახსნის მცდელობის გამო. 1999 წელს, სერბმა ჯარისკაცებმა ერთ-ერთი ბარის მიმართულებით ცეცხლი გახსნეს, სადაც თითქმის ყველა სტუმარი მოკლეს, მათ შორის დობროშის პროფესორები პრიშტინის აკადემიიდან და მისი მეგობარი მსახიობი. კიდევ ერთი მეგობარი თავში დაიჭრა, თუმცა გადარჩა. ამ პერიოდში, დობროში მაკედონიაში იმყოფებოდა, სადაც საერთაშორისო სამედიცინო კორპუსს ეხმარებოდა ლტოლვილთა ბანაკის მოწყობაში, სადაც ის იმ ადამიანებთან ერთად მუშაობდა, რომლებმაც მძიმე ტრავმა მიიღეს ომის დროს. როდესაც 2000 წლის ოქტომბერში, სერბეთის პრეზიდენტი სლობოდან მილოშევიჩი თანამდებობიდან გადადგა, დობროში ლტოლვილთა ბანაკში სამუშაოდ დატოვეს და იგი ნატო-ს თარჯიმანი გახდა. დობროში საუბრობს ალბანურ, ინგლისურ, ფრანგულ ენებზე და ესმის მაკედონიური ენა. არტა დობროში კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში TIME MAGAZINE ინტერვიუ დაარქივებული 2012-04-30 საიტზე Wayback Machine. THE TIMES UK ინტერვიუ დაარქივებული 2011-06-15 საიტზე Wayback Machine. THE TIMES Japan ინტერვიუ არტა დობროში, UNDP კოსოვოს ელჩი Little White Lies ინტერვიუ Cineuropa ინტერვიუ ↑ IMDB Retrieved November, 2012. ↑ Kirchner, Stephanie (2 March 2009). „Kosovo to Cannes: Arta Dobroshi's Journey to The Silence of Lorna“. Time Magazine. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-30. ციტირების თარიღი: 2012-04-20. ↑ Koha (19 January 2011). „Arta Dobroshi Competes at Sundance Film Festival“. New Kosova Report. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-01. ციტირების თარიღი: 2012-04-20. ↑ Shoji, Kaori (23 January 2009). „Arta Dobroshi: A role model“. The Japan Times. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-10-10. ციტირების თარიღი: 2012-04-21. ↑ 5.0 5.1 Concannon, Phil (30 November 2008). „Interview - Arta Dobroshi“. philonfilm. ციტირების თარიღი: 2016-11-04. ↑ 6.0 6.1 Badt, Karin (24 June 2009). „Promising New Actress Arta Dobroshi : "Lorna" in "Silence of Lorna"“. huffingtonpost. ციტირების თარიღი: 2012-04-21. ↑ Sundance Institute დაარქივებული 2012-01-09 საიტზე Wayback Machine. Retrieved January 2012. ↑ Screen Daily Retrieved January 2012.
ჯო აბერკრომბი

ჯო აბერკრომბი (ინგლ. Joe Abercrombie; დ. 31 დეკემბერი, 1974) — ბრიტანელი მწერალი ფენტეზის ჟანრში. მისი ყველაზე ცნობილი ნაშრომია „პირველი კანონის“ ტრილოგია. ასევე აქვს წიგნები, რომლის მოვლენებიც იგივე სამყაროში ვითარდება. მისმა რომანმა „ნახევრად მეფე“ 2015 წელს ლოკუსის ჯილდო მიიღო საუკეთესო წიგნისთვის მოზარდებისთვის. ჯო აბერკრომბი ლანკასტერში, ინგლისში დაიბადა. განათლება მიიღო ლანკასტერის სამეფო სკოლაში და მანჩესტერის უნივერსიტეტში, სადაც ფსიქოლოგიას სწავლობდა. სანამ ფრილანსერი ფილმების მემონტაჟე გახდებოდა, აბერკრომბი სატელევიზიო კომპანიაში ასისტენტად მუშაობდა, სადაც ხშირად ჩაის ადუღებით იყო დაკავებული. მემონტაჟედ მუშაობის დაწყების შემდეგ, აბერკრომბის ბევრად მეტი თავისუფალი დრო გამოუჩნდა, რის შედეგადაც გადაწყვიტა დაბრუნებოდა 6 წლით ადრე, უნივერსიტეტში გაჩენილ ამბიციას „მარტოდმარტო თავდაყირა დაეყენებინა ფენტეზის ჟანრი“. „თვით მახვილზე“ მუშაობა 2002 წელს დაიწყო და 2004-ში დაასრულა. გამომცემლობებისგან წლობით ღებულობდა უარს, სანამ ხელშეკრულება ჯილიან რედფერნთან, გოლანცის გამომცემლობასთანარ დადო. „თვით მახვილი" 2006 წელს გამოიცა და გაგრძელებაც მალევე მოგყვა.  2008 წელს ჯო აბერკომბი საუკეთესო დამწყები მწერლების კატეგორიაში ჯონ ვ. კემპელის ჯილდოს ფინალისტი იყო. 2015 წელს იყო ლოკუსის ჯილდოს გამარჯვებული კატეგორიაში „საუკეთესო რომანი მოზარდებისთვის“; 2017 წელს მიენიჭა ფენტეზის საერთაშორისო ჯილდო საუკეთესო კრებულისთვის. პირველი კანონის ტრილოგია თვით მახვილი (2006) სანამ მათ ჩამოახრჩობენ (2007) მეფეების უკანასკნელი არგუმენტი (2008) ↑ Internet Speculative Fiction Database — 1995. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2629164"></a>
ვლადიმერ ჯიბლაძე

ვლადიმერ ჯიბლაძე (დ. 18 იანვარი, 1879, ქუთაისის მაზრა, ხუნჯულაური — გ. 1938, 9 თებერვალი) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი. ვლადიმერ ჯიბლაძე დაიბადა 1879 წლის 18 იანვარს, ქუთაისის მაზრის სოფელ ხუნჯულოურში. დაწყებითი განათლება მიიღო კულაშის ოთხკლასიან სოფლის სკოლაში. სწავლა განაგრძო ტფილისის სახელოსნო სასწავლებელში. 1896 წლიდან მუშაობდა ამიერკავკასიის რკინიგზის მთავარ სახელოსნოებში ზეინკლად; აქვე ჩაება მუშათა პირველ სოციალ-დემოკრატიულ არალეგალურ წრეებში. 1897 წლიდან იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის წევრი. 1901 წელს, რკინიგზის მთავარ სახელოსნოებში მოწყობილი გაფიცვის დაშლის შემდეგ ჟანდარმერიამ დააპატიმრა "ტფილისის სოციალ-დემოკრატიული წრის" წევრობის ბრალდებით და ადმინისტრაციული წესით 3 წლით არხანგელსკის გუბერნიაში გადაასახლა. გადასახლებიდან გაიქცა და დაბრუნდა საქართველოში. აქტიურად იყო ჩართული 1905 წლის რევოლუციურ მოძრაობაში; მუშაობდა მენშევიკების ფრაქციაში. 1906 წელს იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სტოკჰოლმის ყრილობის დელეგატი ქუთაისის ორგანიზაციიდან. გადასახლებიდან დაბრუნდა 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ. 1917 წლის ნოემბერში აირჩიეს საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრად. 1917 წლის დეკემბერში იყო საქართველოს წითელი გვარდიის ერთ-ერთი დამაარსებელი და ორგანიზატორი, არჩეული იყო სახალხო გვარდიის მთავარი შტაბის წევრად. 1918 წლის თებერვლიდან იყო ამიერკავკასიის სეიმის წევრი. 1918 წლის განმავლობაში იყო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პარლამენტის წევრი. 1919 წლის 12 მარტს აირჩიეს საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით; იყო სამხედრო კომისიის წევრი. 1937 წლის 13 ნოემბერს დააპატიმრეს სოფელ კარიაკოვოში და გადაგზავნეს მოსკოვში სსრკ შინსახკომის განკარგულებაში. სსრკ უზენაესი სასამართლოს სამხედრო კოლეგიამ იოსებ სტალინის სანქციით და "კონტრრევოლუციური ტერორისტული ორგანიზაციის" წევრობის ბრალდებით 1938 წლის 8 თებერვალს დახვრეტა მიუსაჯა. დახვრიტეს 9 თებერვლის ღამეს. რეაბილიტირებულია 1989 წლის 17 აპრილს სსრკ გენერალური პროკურატურის, 1991 წლის აპრილში სსრკ გენერალური პროკურატურის და 1993 წლის 30 დეკემბერს რუსეთის ფედერაციის გენერალური პროკურატურის მიერ. ხვადაგიანი ი., „საქართველოს დამფუძნებელი კრება 1919“, თბილისი: „საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორია“, 2016. — გვ. 485, ISBN 978-9941-0-9318-0.
იოსებ სალაყაია

იოსებ სალაყაია (დ. 1881, სენაკის მაზრა, თეკლათი — გ. 1940, 14 ივნისი, პარიზი) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი. იოსებ სალაყაია დაიბადა 1881 წელს ქუთაისის გუბერნიის, სენაკის მაზრის სოფელ თეკლათში. დაამთავრა ელექტროტექნიკის ინსტიტუტი ბელგიაში. 1917 წლის ნოემბერში აირჩიეს საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრად. 1918 წლის განმავლობაში იყო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პარლამენტის წევრი. 1919 წლის 12 მარტს აირჩიეს საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით. იყო თვითმმართველობის, საბიუჯეტო-საფინანსო და გარეშე საქმეთა კომისიების წევრი. იყო ერობათა ცენტრალური ბიუროს თავმჯდომარის ამხანაგი; სენაკის მაზრის ერობის გამგეობის თავმჯდომარე. 1924 წლის სექტემბერში აგვისტოს აჯანყების ჩახშობის შემდეგ საქართველოს სსრ-ის ხელისუფლებამ მოახდინა მისი ქონების კონფისკაცია. 1940 წელს მიავლინეს საფრანგეთში მყოფ პოლონეთის დევნილ მთავრობასთან საქართველოს რესპუბლიკის წარმომადგენლად. 1940 წლის 14 ივნისს, გერმანული არმიის მიერ პარიზის დაკავების შემდეგ, არ გაჰყვა პოლონეთის დევნილ მთავრობას ინგლისში და სიცოცხლე თვითმკვლელობით დაასრულა. 1948 წელს მისი ნეშტი გადაასვენეს ლევილის ქართველთა სასაფლაოზე. ხვადაგიანი ი., საქართველოს დამფუძნებელი კრება 1919, თბილისი: საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორია, 2016. — გვ. 355. ↑ ჯიქია ლ., 1924 წლის აჯანყება დასავლეთ საქართველოში, თბ.: უნივერსალი, 2012. — გვ. 261.
გარეგინ ტერ-სტეფანიანი

გარეგინ ტერ-სტეფანიანი (დ. 14 იანვარი, 1876, სიღნაღის მაზრა, სიღნაღი — გ. უცნობია) — პედაგოგი, პოლიტიკოსი, საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი. გარეგინ ტერ-სტეფანიანი დაიბადა 1876 წლის 14 იანვარს, ტფილისის გუბერნიის სიღნაღის მაზრის ქალაქ სიღნაღში. საშუალო განათლება მიიღო ტფილისის და ალექსანდროპოლის პედაგოგიურ ინსტიტუტებში. იყო სომხური რევოლუციური ფედერაციის - პარტია "დაშნაკცუთიუნის" წევრი; თანამშრომლობდა პრესაში "სლეპცოვის" ფსევდონიმით. მეფის რეჟიმის დროს, 1908 წლის 14 ოქტომბერს დააპატიმრეს პოლიტიკური საბაბით. 1910-იან წლებში მუშაობდა რკინიგზაზე, საქმის მწარმოებლად. არჩეული იყო ტფილისის ქალაქის საბჭოს ხმოსნად "დაშნაკცუტიუნის" სიით. მუშაობდა პედაგოგად ანანიევის ქალთა გიმნაზიაში. 1918 წლიდან იყო "დაშნაკცუტიუნის" საქართველოს ცენტრალური კომიტეტის "აშხატავორის" წევრი. 1919 წლის სექტემბრიდან დამატებითი არჩევნების შედეგად "დაშნაკცუტიუნის" სიით ჩაირიცხა საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად; იყო სამეურნეო-საგამგეო, ტექნიკური და საპენსიო კომისიების წევრი. მუშაობდა ქალაქ თბილისის აღმასკომის კომუნალური განყოფილების, მიწის განყოფილების საარენდო მაგიდის გამგედ. 1922 წლის 21 ივლისს, თბილისში მოკლეს ახმედ ჯემალ-ფაშა, ოსმალეთის იმპერიის ყოფილი სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწე, რომელსაც პირველი მსოფლიო ომის დროს ოსმალეთში სომხური ეთნოსის მასობრივი განადგურების ერთ-ერთ დამნაშავედ მიიჩნევდნენ; საბჭოთა ხელისუფლებამ მკვლელობის ორგანიზებაში იმავე დღეს დაადანაშაულა "დაშნაკცუტიუნის" პარტია და მისი წევრების მასობრივი დაპატიმრება დაიწყო; იგი დაპატიმრებულთა შორის იყო. შემდგომი ბედი უცნობია. ირაკლი ხვადაგიანი. საქართველოს დამფუძნებელი კრება 1919. საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორია. თბილისი, 2016, გვ. 374-375.
ზორი ზორიანცი

ზორი ზორიანცი (დ. 1885, ნახიჭევანის მაზრა, ცხნაში — გ. 1943, თბილისი) — პოლიტიკოსი, საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი. ზორი ნავსარდანის ძე ზორიანცი დაიბადა 1885 წელს, ერევნის გუბერნიის ნახიჭევანის მაზრის სოფელ ცხნაში. დაამთავრა თბილისის გიმნაზია. 1910-იან წლებში მუშაობდა ვერმიშელის ფაბრიკაში, მსახურობდა საზოგადოება "ტრეუგოლნიკში". იყო სომხური რევოლუციური ფედერაციის - "დაშნაკცუტიუნის" ერთ-ერთი დამაარსებლის - როსტომ ზორიანცის ბიძაშვილი და ამავე პარტიაში შევიდა 1917 წელს; იყო პარტიის ავლაბრის კომიტეტის ხელმძღვანელი. 1917 წლის 24 ნოემბერს შეუდგა ახალციხის ქალაქისათვის მოვალეობის შესრულებას; მუსლიმ მესხებსა და ახალციხის მაზრის სხვა ეროვნების მოსახლეობას შორის წარმოქმნილი კონფლიქტის დროს ხელმძღვანელობდა ახალციხის დაცვას; ცდილობდა ადგილობრივი მოსახლეობის კონსოლიდაციას. გაწეული ღვაწლისათვის 1918 წელს ახალციხის ერთ-ერთ ქუჩას მისი სახელი დაარქვეს. 1917 წელს აირჩიეს ახალციხის მაზრის სომხური ეროვნული საბჭოს თავმჯდომარედ. 1918 წელს იყო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პარლამენტის წევრი "დაშნაკცუტიუნის" სიით. 1918 წლის ბოლოს, საქართველო-სომხეთის ომის დროს, ორჯერ დააპატიმრეს თბილისში, მაგრამ მალევე გაათავისუფლეს დეპუტატის ხელშეუვალობის გამო. 1919 წლის სექტემბრიდან ჩაირიცხა საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად "დაშნაკცუტიუნის" საკანდიტატო სიით; იყო თვითმმართველობის კომისიის წევრი. 1921 წლის მარტში, ახალციხის რევკომის შემადგენლობაში შევიდა. საქართველოს სსრ შინსახკომთან არსებულმა განსაკუთრებულმა სამეულმა (ე.წ. "ტროიკა") 1937 წლის 26 დეკემბერს 10 წლით "შრომა-გასწორების ბანაკში" გადასახლება მიუსაჯა. გადასახლებული იყო მისი მეუღლეც. გადასახლებაში 3 წლის მძიმე მუშაობის შემდეგ ვადაზე ადრე გაათავისულეს; თბილისში შერყეული ჯანმრთელობით დაბრუნდა. ირაკლი ხვადაგიანი. საქართველოს დამფუძნებელი კრება 1919. საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორია. თბილისი, 2016, გვ. 238-239.
დავით დავითხანიანი

დავით დავითხანიანი (დ. 17 მარტი, 1888, ტფილისი — გ. 7 აგვისტო, 1957, თბილისი) — პოლიტიკოსი, ეროვნებით სომეხი; საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი (1919). დავით დავითხანიანი დაიბადა 1888 წლის 17 მარტს, ტფილისში. დაამთავრა ტფილისის კომერციული სასწავლებლის კურსი, ლაიფციგის კომერციული ინსტიტუტის პოლიტეკონომიის ფაკულტეტი 1914 წელს. სწავლობდა ერევნის საეპარქიო სკოლაში. პეტერბურგის უნივერსიტეტში სწავლის გასაგრძელებლად ემზადებოდა, თუმცა 1908 წლის 11 აპრილს პარტიის წევრობის გამო დააპატიმრეს და ერთი წელი ციხეში გაატარა. გათავისუფლების შემდეგ მალევე დააპატიმრეს, 1910 წელს და გადაასახლეს რუსეთში, საიდანაც საზღვარგარეთ გაღწევა მოახერხა. 1914 წელს იყო ქალაქ თბილისის საბჭოს ხმოსანი. 1919 წლის 7 ნოემბერს უარი თქვა დეპუტატის მანდატზე. იყო სომხეთის რესპუბლიკის სურსათისა და მომარაგების სამინისტროს რწმუნებული საქართველოში. 1921 წელს, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის საბჭოთა რუსეთის მიერ ოკუპირების დროს, დატოვა საქართველო და 1923 წლამდე ცხოვრობდა სტამბოლში. 1923 წლის შემდგომ გადასახლდა ბერლინში. მეორე მსოფლიო ომის დროს ჩაბმული იყო სომეხი სამხედრო ტყვეების გამოხსნა-მოწყობის ღონისძიებებში. 1945 წლიდან 1949 წლამდე ცხოვრობდა და მუშაობდა შტუტგარდში. 1949 წელს გადასახლდა პარიზში, სადაც ცხოვრობდა 1951 წლამდე. 1951 წლიდან ოჯახთან ერთად გადასახლდა არგენტინაში, ბუენოს-აირესში. ხელმძღვანელობდა სომხური ყოვედღიური გაზეთის "Armenia"-ს გამოცემას. ირაკლი ხვადაგიანი. საქართველოს დამფუძნებელი კრება 1919. საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორია. თბილისი, 2016, გვ. 215.
ბარნაბა ძველაია

ბარნაბა ძველაია (დ. 1880, სენაკის მაზრა, ნოსირი — გ. 28 ნოემბერი, 1937) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი. ბარნაბა ძველაია დაიბადა 1880 წელს, სენაკის მაზრის სოფელ ნოსირში. 1905 წლიდან იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის "მენშევიკების ფრაქციის" წევრი; თანამშრომლობდა პრესაში "ბ. ნოსირელის" ფსევდონიმით. აქტიურად მონაწილეობდა სამეგრელოში 1905 წლის რევოლუციურ მოძრაობაში. 1919 წლის 12 მარტს აირჩიეს საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით; იყო აგრარული კომისიის წევრი. არჩეული იყო სენაკის მაზრის ერობის ხმოსნად. 1921 წელს საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპირების შემდეგ დარჩა საქართველოში და ჩაბმული იყო წინააღმდეგობის მოძრაობაში. საქართველოს სსრ საგანგებო კომისიამ ("ჩეკა") პირველად 1922 წელს დააპატიმრა არალეგალური კონტრრევოლუციური საქმიანობის ბრალდებით. საქართველოს სსრ შინსახკომთან არსებულმა განსაკუთრებულმა სამეულმა (ე. წ. "ტროიკა") 1937 წლის 27 ნოემბერს დახვრეტა მიუსაჯა. დახვრიტეს 28 ნოემბრის ღამეს. ირაკლი ხვადაგიანი. საქართველოს დამფუძნებელი კრება 1919. საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორია. გვ. 456, თბ., 2016
სანქტ-პეტერბურგის ლურდის ღვთისმშობლის ტაძარი

სანქტ-პეტერბურგის ლურდის ღვთისმშობლის ტაძარი (რუს. Храм Лурдской Божией Матери) — ერთ-ერთი კათოლიკური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში. ტაძარი აგებულია 1903-1909 წლებში, ფრანგი კათოლიკეებისათვის. აკურთხეს 1909 წლის 22 ნოემბერს. 1938-1992 წლებში ერთადერთი მოქმედი კათოლიკური ეკლესია იყო ლენინგრადში. ტაძარი მიეკუთვნება ღვთისმშობლის არქიეპარქიის ჩრდილო-დასავლეთ რეგიონს, რომელსაც ხელმძღვანელობს მთავარეპიკსოპოსი პაოლო რეცი. 2007 წლის აგვისტოდან ტაძრის წინამძღვარია სერგეი ალხიმიონიკი. თავდაპირვალად ერთნავიანი ბაზილიკის პროექტის ესკიზი შექმნა ლეონტი ბენუამ, მაგრამ 1903 წელს წარმოადგინეს ახალი პროექტი, რომელიც ბენუასთან ერთად შექმნა მარიან პერეტიატკოვიჩმა. ბენუამ შეცვალა მშენებლობის სისტემა, რომლის მიხედვითაც ახლა სამი ნავი აიგებოდა. 1940-იანი წლების ბოლოს და 1960-იანი წლების ბოლოს ტაძარში მიმდინარეობდა კაპიტალურ რემონტი. სვეტები მორთეს ხელოვნური მარმარილოს ნიმუშებით, ლატვიიდან ჩამოსულმა ხელოსნებმა მოხატეს კედლები და საკურთხევლის ნაწილი. 1957 წელს ტაძრის საჭიროებიდან გამომდინარე ქალთა ევანგელისტური საავადმყოფოდან გადაიტანეს გერმანული ფირმა „E. F. Walcker“-ის ორღანი. კაპიტალური რემონტის შემდეგ იგი დააყენეს ქოროში. 1958 წელს საკურთხევლის ნაწილი მოხატეს მხატვარმა ზაქაროვებმა. 1981 წელს გაარემონტეს ლურდის ღვთისმშობლის სამლოცველოს ინტერიერი. 1990-იან წლებში მიმდინარეობდა ეკლესიის კაპიტალური რემონტი და დაამონტაჟეს ახალი კანკელი, მოზაიკური ვიტრაჟები (ავტორები იზაბელა და მიხაილ ბაიკოვები), შეათეთრეს კედლები, შეაკეთეს ხმისგამაძლიერებელი აპარატურა, მნიშვნელოვნად გადააკეთეს სამრევლო სახლი. 2009 წლის 22 ნოემბერს საზოგადოებამ საზეიმოდ აღნიშნა ტაძრის კურთხევის 100 წლისთავი. Сайт прихода დაარქივებული 2019-01-31 საიტზე Wayback Machine. Энциклопедия Санкт-Петербурга დაარქივებული 2018-12-14 საიტზე Wayback Machine. История прихода Матери Божией Лурдской в Санкт-Петербурге[მკვდარი ბმული] 100-летие освящения храма Лурдской Божией Матери в Петербурге[მკვდარი ბმული] ↑ Столетие храма Матери Божией Лурдской в Санкт-Петербурге. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-01-19. ციტირების თარიღი: 2018-05-21.
საქართველო სრულუფლებოვანი დამოუკიდებელი სახელმწიფოა (წიგნი)

საქართველო სრულუფლებოვანი დამოუკიდებელი სახელმწიფოა (1918) — წიგნი წინასიტყვაობის, ოთხი თავისა და დასკვნისაგან შედგება. დართული აქვს ავტორის მიერ საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენისადმი მიძღვნილი მონოგრაფიებისა და სტატიების სია. პირველ თავში განხილულია შემდეგი საკითხები: 1917 წლის თებერვალ-მარტის რევოლუცია; სამხედრო-პოლიტიკური ვითარება საქართველოში 1917 წლის თებერვალ-მარტის რევოლუციის დროსა და რევოლუციის შემდეგ; ქართული ეროვნული მოძრაობის კონსოლიდაცია (1917 წლის აპრილი-ნოემბერი); 1917 წლის 25 ოქტომბრის კონტრრევოლუციური სახელმწიფო გადატრიალება რუსეთში; ვითარება ამიერკავკასიასა და საქართველოში 1917 წლის 25 ოქტომბრის კონტრრევოლუცური სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ (1917 წლის ოქტომბერი-1918 წლის იანვარი). მეორე თავი ეთმობა საქართველოს პირველი ეროვნული ყრილობის მოწვევისა და მუშაობის ისტორიას, გაანალიზებულია ყრილობის მიერ მიღებული დადგენილებები. მესამე თავში წარმოდგენილია შემდეგი საკითხები: მოლაპარაკების განახლება ოსმალეთთან; 1917 წლის 5 (18) დეკემბრის ერზინჯანის დროებითი ზავის დარღვევა; ვითარება ბრესტ-ლიტოვსკის ზავის დადებამდე; 1918 წლის 3 მარტის ბრესტ-ლიტოვსკის საზავო ხელშეკრულება. ვითარება ამიერკავკასიაში ბრესტ-ლიტოვსკის ხელშეკრულების დადების შემდეგ; ტრაპიზონის საზავო კონფერენცია; ოსმალეთის მიერ აჭარაისა და სამცხე-ჯავახეთის ოკუპაცია. მეოთხე თავი ძირითადია და იგი შემდეგი საკითხებისაგან შედგება: ამიერკავკასიის დამოუკიდებლობის გამოცხადება. ამიერკავკასიის დემოკრატიული ფედერაციული რესპუბლიკის შექმნა; საქართველოს კონსტიტუციის პროექტის განხილვა. პოლემიკა ამიერკავკასიის სამოკავშირეო სახელმწიფოს პერსპექტივის შესახებ; ბათუმის საზავო კონფერენცია; საქართველოს ეროვნული საბჭოს მოღვაწეობა დამოუკიდებლობის აღდგენის წინა ხანებში (1918 წლის 14-25 მაისი); საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენა. წიგნის რედაქტორია პროფესორი სერგო ვარდოსანიძე, რეცენზენტები: ისტორიის დოქტორი ლევან ჯიქია და ისტორიის დოქტორი გვანცა ბურდული. წიგნი დაიბეჭდა გამომცემლობა „მერიდიანის“ სტამბაში. სამეცნიერო შრომები: "საქართველო სრულუფლებოვანი დამოუკიდებელი სახელმწიფოა"
ხოსე ალვარესი

ხოსე ალვარესი (ესპ. José Sixto Álvarez Escalada; დ. 26 აგვისტო, 1858, გუალეგუაიჩუ — გ. 23 აგვისტო, 1903, ბუენოს-აირესი) — არგენტინელი მწერალი. «მერანი», (ლ. თურმანიძის თარგმანი), „ლათინური ამერიკის მწერლები“, თბ., 1974 ↑ Historia y organización ↑ https://www.argentina.gob.ar/seguridad/pfa/historia
სანქტ-პეტერბურგის მარიამისა და ელისაბედის შეხვედრის ტაძარი

სანქტ-პეტერბურგის მარიამისა და ელისაბედის შეხვედრის ტაძარი (რუს. Храм Посещения Пресвятой Девой Марией Елизаветы) — ერთ-ერთი კათოლიკური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში, ვიბორსკის ყოფილ კათოლიკურ სასაფლაოზე. ტაძარი აგებულია 1856-1879 წლებში. ტაძარი მიეკუთვნება ღვთისმშობლის არქიეპარქიის ჩრდილო-დასავლეთ რეგიონს, რომელსაც ხელმძღვანელობს მთავარეპიკსოპოსი პაოლო რეცი. ტაძარში მსახურობენ ვერბისტების კათოლიკური ორდენის წევრები. 1852 წელს სანქტ-პეტერბურგის კათოლიკეთა სასულიერო საზოგადოებამ ითხოვა გაეხსნათ ქალაქში კათოლიკური სასაფლაო. 1856 წელს იმპერატორმა ალექსანდრე II-მ დაამტკიცა კათოლიკური სასაფლაოსა და სამლოცველოს შექმნის ბრძანება. სასფლაოსათვის მიწის ნაკვეთი გამოყვეს ვიბორგის მხარეში. სასაფლაოს სამლოცველოს პროექტი შეიმუშავა არქიტექტორმა ნიკოლიზ ბენუამ. 1856 წელს მოხდა სამლოცველოს საფუძვლის ჩაყრა, მშენებლობა გაგრძელდა ზუსტად სამი წელი. 1859 წელს მიტროპოლიტმა ვაცლავ ჟილინსკიმ სამლოცველო აკურთხა ღვთისმშობლის მიძინების სახელზე. 1870-იან წლებში გადაწყვიტეს სამლოცველო ტაძრად გადაეკეთებინათ, პროექტის ავტორი კვლავ ნიკოლოზ ბენუა იყო. აშენებული ტაძარი აკურთხეს 1879 წელს მარიამისა და ელისაბედის შეხვედრის სახელზე. ეკლესიას ჰქონდა ექვსი საკურთხეველი და თავიდან გამოიყენებოდა მხოლოდ დასაკრძალავად. ეკლესიის ინტერიერის მოხატულობა შეასრულა ცნობილმა მხატვარმა ადოლფ შარლემანმა. ტაძრის სარდაფში მოწყობილ აკლდამაში დაკრძალულია რამდენიმე კათოლიკე მთავარეპისკოპოსი და მიტროპოლიტი, ასევე ტაძრის შემქმნელი ნიკოლოზ ბენუა. სასაფლაოზე ტაძრის ახლოს დაკრძალული არიან ცნობილი პირები: მხატვრები ფიოდორ ბრუნი, ლუიჯი პრემაცი, ადოლფ შარლემანი, ფსიქიატრი ივან მერჟეევსკი, მომღერალი ანჯოლინა ბოზიო და სხვები. ეკლესიასთან მოქმედებდა საბავშვო სახლი, ღარიბებისა და ავადმყოფი ქალების თავშესაფარი. 1914 წელს გაიხსნა სკოლა, მოგვიანებით - პროგიმნაზია. ტაძარი ფუნქციონირებდა 1938 წლამდე. ამავე წლის 1 ნოემბერს კი დახურეს. მომდევნო წელს სასაფლაოც გააუქმეს, დაკრძალულების ნაწილი გადაასვენეს ალექსანდრე ნეველის ლავრის სამუზეუმო ნეკროპოლში. ეკლესიის შენობა გადააკეთეს კარტოფილის საცავად. 2002 წლის აპრილში ეკლესიის შენობა დაუბრუნეს კათოლიკეებს. წარიმართა ნაწილობრივი რესტავრაცია, რეგულარული ღვთისმსახურება დაიწყო 2005 წლიდან. 2017 წლამდე მრევლს ხელმძღვანელობდა მღვდელი რიხარდ შტარკი. 2017 წლის ნოემბრიდან წინამძღვარია მიხაილ მარგეფკა. Сайт церкви დაარქივებული 2014-12-22 საიტზე Wayback Machine. История храма Посещения на сайте вербистов[მკვდარი ბმული] Церковь Посещения в энциклопедии Санкт-Петербурга დაარქივებული 2015-02-27 საიტზე Wayback Machine. История церкви на сайте Архиепархии Божией Матери დაარქივებული 2016-11-07 საიტზე Wayback Machine. Возрождение церкви Посещения Пресвятой Богородицы[მკვდარი ბმული] В Санкт-Петербурге пытаются восстановить католический некрополь ↑ Берташ А. В. Выборгское кладбище — летопись истории Петербурга // Бывшее Выборгское римско-католическое кладбище в Санкт-Петербурге (1856—1950). Книга памяти. Сост. о. К. Пожарский. СПб — Варшава, 2003. — С. 42.
ჰენრი ჰეთეუეი

ჰენრი ლეოპოლდ დე ფაინზ ჰეთეუეი (დ. 13 მარტი, 1898, საკრამენტო, კალიფორნია, აშშ, — გ. 11 თებერვალი, 1985, ჰოლივუდი, კალიფორნია, აშშ) — ამერიკელი რეჟისორი და პროდიუსერი. ყველაზე მეტად ცნობილია, როგორც ვესტერნული ფილმების რეჟისორი. შვიდ ფილმში ჰყავს გადაღებული გერი კუპერი. ჰენრი ლეოპოლდ დე ფაინზ ჰეთეუეი დაიბადა საკრამენტოში, კალიფორნიაში, ამერიკელი მსახიობის და თეატრის მმართველის — როდი ჰეთეუეისა (1868-1944) და უნგრეთში დაბადებული, ბელგიელი არისტოკრატის — მარკიზა ლილი დე ფაინზის (1876-1938) ოჯახში, რომელიც სცენაზე გამოდიოდა ფსევდონიმით ჯინ ჰეთეუეი. 1925 წელს ჰენრი ჰეთეუეიმ მუშაობა დაიწყო ცნობილი რეჟისორების — ვიქტორ ფლემინგის, ჯოზეფ სონერბერგის, ფრედე ნიბლოს ასისტენტად მუნჯ ფილმებში. მისი სარეჟისორო დებიუტი შედგა 1932 წელს ვესტერნით „უდაბნოს მემკვიდრეობა“, სადაც თავისი პირველი და მთავარი როლი შეასრულა რენდოლფ სკოტმა. 1940-1950 წლებში იღებდა დოკუმენტური ხასიათის ფილმებს. ამ დროს ყველაზე ცნობილი ფილმები იყო: „სახლი 92-ე ქუჩაზე“ (1945), „სიკვდილის კოცნა“ (1947), „ზარი ჩრდილოეთით 777“ (1948) და „ნიაგარა“ (1953) ამომავალი ვარსკვლავის მერინილ მონროს მოწალეობით. 1960-იან წლებში ჰეთეუეი დაუბრუნდა თავის საყვარელ ჟანრს და განაგრძო ვესტერნული ფილმების გადაღება. ჰეთეუეი 1985 წელს ჰოლივუდში გულის შეტევით გარდაიცვალა და კალიფორნიის ქალაქ კალვერ-სიტიში წმინდა ჯვრის სასაფლაოზე გადაასვენეს. ჰენრი ჰეთეუეი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ჰენრი ჰეთეუეი — Find a Grave-ზე