laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ევგენი ვეიდენბაუმი

ევგენი გუსტავის ძე ვეიდენბაუმი (რუს. Евге́ний Гу́ставович Вейденба́ум; დ. 8 ნოემბერი, 1845, პეტერბურგი, — გ. 15 იანვარი, 1918, თბილისი) — რუსი ეთნოგრაფი, ისტორიკოსი, პუბლიცისტი, კავკასიოლოგი. 1871 წელს დაამთავრა პეტერბურგის უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტის საბუნებისმეტყველო განყოფილება კანდიდატის ხარისხით. მსახურობდა ნიკოლაევში და ოდესაში, 1877 წლიდან ცხოვრობდა საქართველოში. მუშაობდა სხვადასხვა თანამდებობაზე. 1877 წლის სექტემბრიდან კავკასიელ მთიელთა სამმართველოში ასრულებდა განყოფილების უფროსის მოვალეობას. 1881 წელს დაინიშნა კავკასიის სამხ.-სახ. სამმართველოს, ხოლო 1883 წლიდან მთავარმართებლის სამხ.-სახ. სამმართველოს კანცელარიის განყოფილების უფროსად. 1906 წლის აპრილიდან იყო კავკასიის მეფისნაცვლის საბჭოს წევრი. 1916 წლის მაისში ავადმყოფობის გამო გადადგა სამსახურიდან. 1917 წლის იანვრიდან გარდაცვალებამდე განაგებდა კავკასიის მუზეუმის ბიბლიოთეკას. დაკრძალულია თბილისის ლუთერანულ სასაფლაოზე. 1881 წელს ვეიდენბაუმმა დავით ბაქრაძესთან ერთად დააარსა კავკასიის ისტორიისა და არქეოლოგიის მოყვარულთა საზოგადოება. იმავე წელს მონაწილეობდა თბილისში მოწვეულ V არქეოლოგიური ყრილობის მუშაობაში, იყო მოსკოვის არქეოლოგიური საზოგადოების (შეიქმნა 1901 წელს) კავკასიის განყოფილების ერთ-ერთი დამფუძნებელი. მის ნაშრომებში განხილულია კავკასიის ხალხების ისტორიული, ეთნოგრაფიული, გეოგრაფიული, კულტურული და ა. შ. საკითხები. მას წვლილი მიუძღვის საქართველოს ისტორიის შესწავლაში. გამოაქვეყნა შრომები რუსეთ-საქართველოს ისტორიული ურთიერთობის შესახებ. სწავლობდა ქართული პრესის ისტორიის საკითხებს. თარგმნა უცხოური წყაროები საქართველოს შესახებ. იკვლევდა ალექსანდრე პუშკინის, ალექსანდრე გრიბოედოვის, ა. ბესტუჟევ-მარლინსკის და სხვა ცხოვრება-მოღვაწეობას. ევგენი ვეიდენბაუმის პირადი არქივი ინახება ხელნაწერთა ეროვნულ ცენტრში. პატარ-პატარა ამბები წარსულიდან. ჩხუბი ქალების აბანოში; როგორ ფასობდა ტფილისში ყმა დედაკაცი და სხვ. თარგმ. ა. ყიფშიძისა, «ივერია», 1902, 24 დეკ., №276/ აფხაზეთის ისტორიიდან. სიმაგრე სოუკსუს ალყა. ისტორიული ამბავი. თარგმ. ა. ყიფშიძისა, «ივერია», 1903, 26 თებ., №45. გრაფი ქუთაისოვი და გლეხი ქუთაისოვი, თარგმ. ა. ყიფშიძისა, «ივერია», 1903, 18 ივლ., №152. Кавказские амазонки (Материалы для древней этнографии Кавказа), «Знание», 1872, №9–10. Кавказские этюды. Исследования и заметки, Тфл., 1901. გაბედავა ბ., ჟორდანია ო., ევგენი ვეიდენბაუმი და საქართველოს ისტორიის საკითხები, თბ., 2001. ჟორდანია ო., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 236. Барнавели Э. Г., Документальное наследие Е. Г. Вейденбаума, «Археографический ежегодник за 1978 год», М., 1979. Меликсет-Беков Л. М., Е. Г. Вейденбаум как кавказовед, «Известия Кавказского музея», 1919, т. 12. ევგენი ვეიდენბაუმი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
თემურ თოდუა

თემურ თოდუა (დ. 15 ივნისი, 1954, ზუგდიდი — გ. 2014) — ქართველი არქეოლოგი, ისტორიკოსი, მეცნიერი, პედაგოგი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (1995), პროფესორი (1997). 1979 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. ეწეოდა სამეცნიერო-პედაგოგიურ მოღვაწეობას თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტსა და ტექნიკურ უნივერსიტეტებში. იკვლევდა პონტოს სამეფოსა და კოლხეთის, საქართველო-რომის ურთიერთობათა ასპექტებს, ანტიკური ხანისა და ადრეული შუა საუკუნეების საქართველოს ისტორიისა და არქეოლოგიის საკითხებს. ავტორია მრავალი სამეცნიერო ნაშრომის, 8 მონოგრაფიის. მისი ნაშრომები გამოქვეყნებულია აშშ-ში, გერმანიაში, ინგლისში, იტალიაში, რუსეთში, ბულგარეთში, პოლონეთში. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „რომაული სამყარო და საქართველოს შავიზღვისპირეთი“, დაიცვა 1995 წელს. ანტიკური პოლისი, თბილისი, თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 2011, გვ. 238 ძველი კოლხეთი და გარე სამყარო (ძვ.წ. II-ახ.წ. VI სს.) თბილისი, თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 2008, გვ. 228 რომის სამხედრო-პოლიტიკური ექსპანსია საქართველოში = Military-political expansion of Rome in Georgia, თბილისი, 2006, გვ. 191 რომაული სამყარო და კოლხეთი, I-IV სს. თბილისი, უნივერსალი, 2003, გვ. 228 ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 79. საქართველოს მეცნიერებათა დოქტორები, 1992-2006/შემდგ. და რედ.: ირინა ჯაფარიძე. თბ., 2012, გვ. 413 თემურ თოდუა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
საქართველოს რეგიონების სია ადამიანური განვითარების ინდექსის მიხედვით

ამ ცხრილში მოცემულია საქართველოს ადმინისტრაციული ერთეულების (მხარეების) სია ადამიანური განვითარების ინდექსის მიხედვით. ასევე ცხრილში შეტანილია მოცემული აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკა და დედაქალაქი თბილისი. მოცემული არ არის ოკუპირებული რეგიონები. ↑ Subnational HDI — Georgia. Global Data Lab. ციტირების თარიღი: 25 იანვარი, 2024
კონტრ...

კონტრ..., კონტრა... (ლათ. contra — მოპირდაპირე) — რთული სიტყვის შემადგენელი ნაწილი. აღნიშნავს იმის საწინააღმდეგოს, საპირისპიროს, საპასუხოს, რაც გამოხატულია სიტყვის მე-2 ნაწილით. მაგ., კონტრრევოლუცია, კონტრდაზვერვა, კონტრაპოსტი და სხვა. მუსიკაში კონტრა ნიშნავს „ოქტავით დაბლა“. მაგ., კონტროქტავა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 648.
ტეინოსუკე კინუგასა

ტეინოსუკე კინუგასა (დ. 1 იანვარი, 1896 ― გ. 26 თებერვალი, 1982) ― იაპონელი კინორეჟისორი და მსახიობი. ყველაზე მეტად ცნობილია მუნჯი ექსპერიმენტული კინოფილმებით: „სიგიჟის გვერდი“ (1926) და „გზაჯვარედინი“ (1928) და ოსკაროსანი ფილმით ― „ჯოჯოხეთის კარიბჭე“ (1953). ტეინოსუკე კინუგასა კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ 衣笠貞之助 (Teinosuke Kinugasa) ja. ციტირების თარიღი: 27 December 2020 ↑ 衣笠貞之助 (Teinosuke Kinugasa) ja. ციტირების თარიღი: 22 March 2021 ↑ 衣笠貞之助 (Teinosuke Kinugasa) ja. Kinema Junpo. ციტირების თარიღი: 27 December 2020 ↑ The Best Japanese Film of Every Year – From 1925 to Now. British Film Institute. ციტირების თარიღი: 3 January 2022 ↑ Jacoby, Alexander (2008). Critical Handbook of Japanese Film Directors: From the Silent Era to the Present Day. Berkeley: Stone Bridge Press, გვ. 114. ISBN 978-1-933330-53-2.
ნოსტის ქუჩა

ნოსტის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში, (ნაძალადევი); გრიგორ (გრიშა) ბიჩინაშვილის ქუჩიდან მიხეილ კეკელიძის გასასვლელამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც კისისხევის I შესახვევი. XX საუკუნის 40-იან წლებში ივანე თარხნიშვილის სახელი დაერქვა. 1946 წელს ეწოდა ნოსტის ქუჩა. აქვს 1 შესახვევი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 131, ISBN 978-99928-20-35-3.
კონტრაპოსტი

კონტრაპოსტი (იტალ. contrapposto - საწინააღმდეგო, მოპირისპირე), სახვით ხელოვნებაში, ფიგურის გამოსახვის ხერხი, რომელიც გულისხმობს სხეულის ერთი ნაწილის მდგომარეობის დაპირისპირებას მეორე ნაწილის მდგომარეობასთან (მაგ. ადამიანის სხეულის ზედატანი გამოსახულია შებრუნებულად, ქვედატანი კი - ფრონტალურად). კონტრაპოსტი დინამიკით ავსებს ფიგურის ფორმათა რიტმს, გადმოსცემს მოძრაობას ან დაძაბულობას, აძლიერებს ფიგურის სამგანზომილებიანობას, ამასთანავე არ არღვევს ფორმათა საერთო წონასწორობას. ქსე, ტ. 5, გვ. 648, თბ., 1980
სარგის თმოგველის ქუჩა

სარგის თმოგველს ქუჩა — ქუჩა თბილისში, კრწანისის რაიონში (ორთაჭალა); ეფრემ მცირის ქუჩიდან ნუგზარ შატაიძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილი ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც სანაინის შესახვევი, XX საუკუნის 60-იან წლებში სარგის თმოგველის სახელი დაერქვა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 90, ISBN 978-99928-20-35-3.
მაშხალის ქუჩა

მაშხალის ქუჩა — ყოფილი ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (ვერე); მდებარეობდა საქანელას დაღმართსა და ყოფილ სასუტმრო „ივერიას“ შორის. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილი ქუჩების სიაში შეტანილია, როგორც მაშხალის შესახვევი, ასევეა დატანილი 1934 წელს გეგმაზეც, აქვე იყო კანონირის (მეზარბაზნის) და ვაზნის შესახვევები, რომლებიც ამჟამად აღარ არსებობს. თბილისის ქუჩების 1955 წლის ცნობარში შეტანილია როგორც ქუჩა. რევოლუციამდე ამ ქუჩის მიდამოებში იდგა სამხედრო-საინჟინრო, საარტილერიო უწყებები. როგორც ჩანს, აქ ამზადებდნენ შუშხუნებს (მაშხალებს). ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 114, ISBN 978-99928-20-35-3.
გიორგი მერჩულის ქუჩა

გიორგი მერჩულის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, კრწანისის რაიონში (ხარფუხი); იაკობ ცურტაველის ქუჩიდან სოღანლუღის შესახვევამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში, თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც თაუზის შესახვევი, შემდეგ ქუჩა გახდა. 1958 წელს გიორგი მეჩულის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 115, ISBN 978-99928-20-35-3.
შანდორ პეტეფის ქუჩა

შანდორ პეტეფის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ვაზისუბანი); ალექსანდრე წულუკიძის ქუჩიდან თეოფანე დავითაიას ქუჩამდე. ადრე კახეთის გზატკეცილის შესახვევი იყო, 1993 წელს შანდორ პეტეფის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 139, ISBN 978-99928-20-35-3.
ივანე ტურგენევის ქუჩა

ივანე ტურგენევის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ძველი კუკია); ივანე ჯავახიშვილის ქუჩიდან არნოლდ ჩიქობავას ქუჩამდე. XIX საუკუნის 60-იან წლებში ბაღის (ზემო ბაღის) ქუჩა ერქვა, დატანილია თბილისის 1876 წლის გეგმაზე. 1900 წელს ქუჩას ივანე ტურგენევის სახელი ეწოდა. შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 170, ISBN 978-99928-20-35-3.
ოქრომჭედელთა ქუჩა

ოქრომჭედელთა ქუჩა — ქუჩა თბილისში, კრწანისის რაიონში (ზემო უბანი); კალისტრატე ცინცაძის ქუჩიდან ვერცხლის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილი ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც იუველირის შესახვევი. ამ ძველთბილისურ ვიწრო, მიხვეულ-მოხვეულ ქუჩაზე იყო ოქრომჭედლების სახელოსნოები და დუქნები. ოქრმომჭედელთა ქუჩა დაერქვა 1960 წელს. აქვს 1 გასასვლელი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 135, ISBN 978-99928-20-35-3.
პლატონის ქუჩა

პლატონის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ჩუღურეთი); დიდხევის დაღმართიდან ზაარბრიუკენის მოედნამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის 80-იან წლებში. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილი ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც მონუმენტის შესახვევი. სახელწოდება უკავშირდება ახლანდელ ზაარბრიუკენის მოედანზე 1867 წელს დადგმულ კავკასიის მეფისნაცვლის მიხეილ ვორონცოვის მონუმენტს. 1923 წელს პლატონის სახელი დაერქვა. შემონახულია XIX საუკუნის დასასრულის საცხოვრებელი სახლები. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 140, ISBN 978-99928-20-35-3.
დიმიტრი ჟღენტის ქუჩა

დიმიტრი ჟღენტის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ლოტკინი); გულრიფშის ქუჩიდან ხერთვისის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე ქუჩის დასაწყისი დატანილია როგორც ტორბლერის (კაჭრეთის ქუჩამდე) და ძეთამშენის ქუჩები, შემდეგ პიონერის I ქუჩა დაერქვა. დიმიტრი ჟღენტის სახელი ეწოდა 1995 წელს. აქვს 1 გასასვლელი, 1 შესახვევი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 141, ISBN 978-99928-20-35-3.
პალიასტომის ქუჩა

პალიასტომის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ახალი კუკია); რკინიგზიდან ბენიამინ ჩხიკვიშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. შეტანილია თბილისის ქუჩების 1926 წლის ცნობაში. აქვს 1 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 139, ISBN 978-99928-20-35-3.
მთავარანგელოზის ქუჩა

მთავარანგელოზის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი); ირაკლი ფაღავას ქუჩიდან იუსტინე აბულაძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. ქუჩის ბოლოში იდგა 1805 წელს აგებული მთავარანგელოზის ეკლესია (ამჟამად აღარ არსებობს). თბილისის 1876 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც მთავარანგელოზის ქუჩა. 1923 წელს მაქსიმილიან რობესპიერის სახელი დაერქვა. 1990 წლიდან ისევ მთავარანგელოზის ქუჩაა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 119, ISBN 978-99928-20-35-3. ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 967, ISBN 99928-20-32-2.
ნასაკირალის ქუჩა

ნასაკირალის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი); მთავარანგელოზის ქუჩიდან ნიკოფორე ირბახის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის 1876 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ნიკოლოზ მურავიოვის ქუჩა. 1923 წელს ეწოდა ნასაკირალის ქუჩა. ადრე გრძელდებოდა ბესარიონ ნიჟარაძის ქუჩამდე (მოიცავდა ახლანდ. დედოფლისწყაროს ქუჩის II შესახვევს). ↑ ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 129, ISBN 978-99928-20-35-3. ↑ ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 59, ISBN 978-99928-20-35-3.
ტყვიავის ქუჩა

ტყვიავის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ძველი კუკია); დავით აღმაშენებლის გამზირიდან მიხეილ წინამძღვრიშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. ადრე ერქვა ეკლესიის ქუჩა, 1923 წელს ეწოდა კოლხიდის ქუჩა. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ნარიყალის ქუჩა. XX საუკუნის 40-იან წლებში დაერქვა ტყვიავის ქუჩა. აქვს 1 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 170, ISBN 978-99928-20-35-3.
პიატიგორსკის ქუჩა

პიატიგორსკის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ახალი კუკია); როსტოვის ქუჩიდან ცხრა ძმა ხერხეულიძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის ბოლოს. შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე გრძელდება სენაკის ქუჩამდე. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 140, ISBN 978-99928-20-35-3.
მიხეილ კანკავა

მიხეილ კანკავა (დ. 29 მაისი, 1900, ხორი — გ. 29 აპრილი, 1977) — ქართველი ენათმეცნიერი, რუსისტი, ლექსიკოგრაფი, ფილოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი (1952), პროფესორი (1953). 1924 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1920-1935 წლებში მუშაობდა მასწავლებლად. 1940-1944 წლებში კითხულობდა ლექციებს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 1940-1944 წლებში ზუგდიდის სამასწავლებლო ინსტიტუტში. 1944-1952 წლებში იყო გორის პედაგოგიური ინსტიტუტის რუსული ენის კათედრის გამგე. 1958-1970 წლებში თბილისის ა. ს. პუშკინის სახ. პედაგოგიური უნივერსიტეტის პრორექტორი. 1956-1960 წლებში ი. გოგებაშვილის სახ. პედაგოგიურ მეცნიერებათა ინსტიტუტის რუსული ენისა და ლიტერატურის მეთოდიკის სექტორის გამგე. მ. კანკავამ დიდი წვლილი შეიტანა ქართულ სკოლებში რუსული ენის სწავლების გაუმჯობესების საქმეში, შეადგინა სახელმძღვანელოები ქართული საშუალო და უმაღლესი სასწავლებლებისათვის, მოკლე რუსულ-ქართული და ქართულ-რუსული ლექსიკონები. 1961 — საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე ქართულ-რუსული ლექსიკონი : ეძღვნება მიხეილ კანკავას დაბადებიდან 100 წლისთავს, თბილისი, საქართველოს მაცნე, 2001, ISBN 99928-28-22-6 მოკლე რუსულ-ქართული ლექსიკონი, თბილისი, ცოდნა, 1964 თევდორე ივანეს-ძე ბუსლაევის მეთოდიკური მემკვიდრეობა, თბილისი, ცოდნა, 1961 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 368. მიხეილ კანკავა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
რაჭის ქუჩა

რაჭის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ლოტკინი); ენისელის ქუჩიდან ზიარის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ტორბლერის II ქუჩა, შემდეგ პიონერის II ქუჩა დაერქვა. თბილისის ქუჩების 1940 წლის ცნობარში შეტანილია რაჭის ქუჩის სახელით. ↑ რაჭის ქუჩა. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო. ციტირების თარიღი: 30 იანვარი, 2024 ↑ ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 144, ISBN 978-99928-20-35-3.
დალი კანკავა

დალი კანკავა (დ. 16 მარტი, 1956, ოჩამჩირე) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1981 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1984–1985 წლებში იყო მე–4 მთავარი სამმართველოს საკონსულტაციო პოლიკლინიკის ექიმი–ნევროპათოლოგი. 1981-1989 წლებში პ. სარაჯიშვილის სახელობის კლინიკური და ექსპერიმენტული ნევროლოგიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის უფროსი ლაბორანტი. 1989–1992 წლებში უმცროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. 1992 წლიდან მეცნიერ–თანამშრომელი. ავტორია 30 სამეცნიერო ნაშრომის. 1989 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ზემო კიდურის პერიფერიულ ნერვებზე მიკროქირურგიული რეკონსტრუქციულ–აღდგენითი ოპერაციების შორეული შედეგების ფუნქციონალურ–კლინიკო–ელექტრონოგრაფიული დახასიათება.“ ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000 გვ. 139 დალი კანკავა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
სევანის ქუჩა

სევანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი); მთავარანგელოზის ქუჩიდან მარტყოფის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის ბოლოს. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც გოქჩის ჩიხი, თბილისის ქუჩების 1926 წლის ცნობარში — როგორც სევანის შესახვევი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 160, ISBN 978-99928-20-35-3.
ოთარ თაქთაქიშვილის ქუჩა

ოთარ თაქთაქიშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ვაკის რაიონში (ვაკე); ილია ჭავჭავაძის გამზირიდან ირაკლი აბაშიძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. 1925-1926 წლების ცნობათა წიგნში „მთელი ტფილისი“ შეტანილია, როგორც საყარაულოს ქუჩა, XX საუკუნის 60-იან წლებში რიგის ქუჩა დაერქვა, 1992 წელს ოთარ თაქთაქიშვილის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 87, ISBN 978-99928-20-35-3.
არჩილ კაპანაძე

არჩილ კაპანაძე (დ. 15 იანვარი, 1958, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1980 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1980-1982 წლებში გაიარა კლინიკური ორდინატურა სამედიცინო რადიოლოგია–რენდგენოლოგიაში თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტში. 1992–1985 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ასპირანტი კლინიკური რადიობიოლოგიის სპეციალობით. 1985 წლიდან მუშაობს ონკოლოგიის სამეცნიერო ცენტრში. ავტორია 32 სამეცნიერო ნაშრომის ონკოლოგიის, სხივური თერაპიის, მედიცინის, ჯანდაცვის, საზოგადოების განვითარების და სხვა აქტუალურ პრობლემებზე. 1993 დაიცვა წელს საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ადამიანის სხეულის ტემპერატურის ცვლილების კანონზომიერება დასხივების დროს და ამ კანონზომიერების თეორიული მნიშვნელობა სხივური თერაპიის პრაქტიკისათვის.“ სწორი კვება ავთვისებიან სიმსივნეთა პროფილაქტიკის და მათთან ბრძოლის საქმეში თბილისი, ს/ს „პირველი სტამბა“, 1997 გვ. 24 ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000 გვ. 139 არჩილ კაპანაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გურამ კაპანაძე

ქეთი ანჯაფარიძე (დ. 3 ოქტომბერი, 1933, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1958 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1952–1962 წლებში მუშაობდა საქართველოს სსრ ჯანმრთელობის სამინისტროს ექიმთა დახელოვნების თბილისის სახელმწიფო ინსტიტუტის პათანატომიის კათედრაზე. 1963-1967 წლებში იყო კათედრის ასისტენტი. 1967–1975 წლებში მუშაობდა თერაპიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის ინფარქტის განყოფილებაში. 1975 წლიდან ამავე ინსტიტუტის რეაბილიტაციის განყოფილების უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელია. ავტორია 52 სამეცნიერო ნაშრომისა, რომლებიც ძირითადად ეხება კარდიოლოგიურ პრობლემებს. გამოქვეყნებული აქვს მონოგრაფიები. 1965 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ფილტვების პათომორფოლოგიური ცვლილებები ადამიანის პერინატალურ პერიოდში.“ ფილტვების პათომორფოლოგიური ცვლილებები ადამიანის პერინატალურ პერიოდში. - თბილისი, საბჭ. საქართველო, 1964 გვ. 76 ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000 გვ. 139 გურამ კაპანაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ვლადიმერ კაპანაძე

ვლადიმერ კაპანაძე (დ. 3 სექტემბერი, 1949, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1974–1978 წლებში იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ალექსანდრე ნათიშვილის სახელობის მორფოლოგიის ინსტიტუტის ასპირანტი. 1979–1985 წლებში თბილისის ცენტრალური სამედიცინო სამსახურის მთავარი ექიმის მოადგილე. 1985 წლიდან საქართველოს კურორტების მართვის საბჭოს მთავარი ექიმი. ავტორია 8 სამეცნიერო ნაშრომის, ანგიოპათოლოგიის აქტუალურ საკითხებზე. არის ჯანმრთელობის ორგანიზატორი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი. 1979 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „მისკლენორის გავლენის მორფოლოგიური საფუძვლები ექსპერიმენტული ათეროსკლეროზის განვითარებასა და რეგრესიაზე.“ ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000 გვ. 140 ვლადიმერ კაპანაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
პეტერ პელეგრინი

პეტერ პელეგრინი (სლოვაკ. Peter Pellegrini; დ. 6 ოქტომბერი 1975, ბანსკა-ბისტრიცა, ჩეხოსლოვაკია) — სლოვაკი პოლიტიკოსი, სლოვაკეთის არჩეული პრეზიდენტი, რომელიც თანამდებობას დაიკავებს 2024 წლის 15 ივნისს. სლოვაკეთის პრემიერ-მინისტრი 2018-2020 წლებში და ჯანდაცვის მინისტრი 2019 წლის დეკემბრიდან 2020 წლის მარტამდე. ეროვნული საბჭოს სპიკერი 2014-2016 წლებში და 2023 წლის 25 ოქტომბრიდან. პელეგრინი იყო პარტია კურსი — სოციალ-დემოკრატიის წევრი, შემდეგ დატოვა პარტია და 2020 წლის ივნისის ბოლოს დააარსა პარტია ხმა — სოციალ-დემოკრატია. 2024 წლის საპრეზიდენტო არჩევნების პირველ ტურში დააგროვა ხმების 37,03 % და დაიკავა მეორე ადგილი ივან კორჩოკის შემდეგ, რომელმაც მიიღო ხმების 42,52 %. მეორე ტურში, რომელიც გაიმართა 2024 წლის 6 აპრილს პელეგრინმა დააგროვა ხმების 53,12 % და აირჩიეს ქვეყნის პრეზიდენტად. პეტერ პელეგრინის ჰყავს იტალიელი წინაპრები. ↑ „Slovak president approves new cabinet“. Financial Times. ციტირების თარიღი: 30 March 2018. ↑ Pellegriniho zvolili za predsedu NR SR. O obštrukciu sa postaral Matovič, v rozprave mu tvrdo vynadal sk-SK (2023-10-25). ციტირების თარიღი: 2023-10-25 ↑ Výsledky prezidentských volieb 2024 - 1. kolo sk. ციტირების თარიღი: 7 April 2024 ↑ Voľby 2024 - Výsledky prezidentských volieb 2. kolo LIVE sk. ციტირების თარიღი: 2024-04-07 ↑ Deputy prime minister for investments: Peter Pellegrini (Smer). Petit Press a.s. (22 March 2016).
შიო მღვიმელის ქუჩა

შიო მღვიმელის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმიდის რაიონში (ვერე); იაკობ ნიკოლაძის ქუჩიდან ვარაზისხევის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის დასაწყისში, ქუჩის კონტური მონიშნულია თბილისის 1902 წლის გეგმაზე. ადრე ანანურის შესახვევი ერქვა. 1923 წელს შიო მღვიმელის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 124, ISBN 978-99928-20-35-3.
ნაფარეულის ქუჩა

ნაფარეულის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ვაკის რაიონში (ვაკე); ილია ჭავჭავაძის გამზირიდან ვასილ ბარნოვის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. 1925-1926 წლების ცნობათა წიგნში „მთელი ტფილისი“ შეტანილია ვაკის ახალი ქუჩების სიაში (ერთხანს მემედ აბაშიძის სახელი ერქვა). ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 129, ISBN 978-99928-20-35-3.
მოსე თოიძის ქუჩა

მოსე თოიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ჩუღურეთი); ალექსანდრე ციმაკურიძის ქუჩიდან სანთლის შესახვევამდე. ჩუღურეთის ერთ-ერთი ძველი ქუჩა. თბილისის 1867 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც მექოთნის (მეთუნეთა) ქუჩა (ქუჩაზე განლაგებული იყო კრამიტისა და თიხის ჭურჭლის დამამზადებელი კუსტარული საწარმოები).1953 წელს მოსე თოიძის ქუჩა დაერქვა, აქვს ერთი შესახვევი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 90, ISBN 978-99928-20-35-3.
რუსეთის ეროვნული გვარდია

რუსეთის ფედერაციის ეროვნული გვარდია (რუს. Федеральная служба войск национальной гвардии Российской Федерации), აგრეთვე ცნობილი როგორც როსგვარდია (რუს. Росгвардия) — რუსეთის ფედერაციის შინაგანი ჯარი, უწყება რომელიც ემორჩილება ქვეყნის უმაღლეს მთავარსარდალს (რუსეთის პრეზიდენტს) და უშიშროების საბჭოს თავმჯდომარეს. როსგვარდია დამოუკიდებელი უწყებაა და განცალკევებულია რუსეთის შეიარაღებული ძალებისგან. რუსეთის ფედერაციის ეროვნული გვარდიის დირექტორია ვიქტორ ზოლოტოვი. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2023-02-27 საიტზე Wayback Machine.
აბუ ლ-ვაფა (მთვარის კრატერი)

კრატერი აბუ ლ-ვაფა (ლათ. Abul Wáfa) — დარტყმითი მეტეორიტული კრატერი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის უკანა მხარზე, ეკვატორულ ნაწილში. სახელი ეწოდა სპარსი მათემატიკოსისა და ასტრონომის აბუ ლ-ვაფა ალ-ბუზჯანის პატივსაცემად (დამტკიცებულ იქნა საერთაშორისო ასტრონომიული კავშირის მიერ 1970 წელს). კრატერის ჩრდილო-დასავლეთით მდებარეობს კრატერი ფირსოვი, ჩრდილოეთით — კრეტერები კაჩალსკი და ვივიანი, ჩრდილო-აღმოსავლეთით — კრატერი კინგი, აღმოსავლეთით — კრატერები კტესიბიუსი და ჰერონი. კრატერის ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია 0°58′N 116°38′E﻿ / ﻿0.96° ჩ. გ. 116.63° ა. გ.﻿ / 0.96; 116.63, დიამეტრია 54.2 კმ, სიღრმე 2.4 კმ. კრატერის ზვინულს აქვს პოლიგონური სტრუქტურა. ზვინულის კიდე და შიდა ფერდობები ეროზიით არის დაზიანებული. კრატერის შიდა ფერდობზე არის საფეხურები, რომლებიც ოდესღაც შეიძლება ყოფილიყო ტერასები ან ნაყარები. კრატერის ჯამის ჩრდილოეთ ნაწილში არის პატარა შესამჩნევი კრატერი; კიდევ ერთი კრატერი მიმდებარეობს ზვინულის სამხრეთ-დასავლეთით. მთვარის რელიეფიდან ზვინულის უდიდესი სიმაღლეა 1170 მ, კრატერის მოცულობა დაახლოებით 2500 კმ³-ია. ჯამის ფსკერზე რამდენიმე პატარა კრატერია. მთვარის კრატერების სია საერთაშორისო ასტრონომიული კავშირი — Abul Wáfa Цифровой фотографический атлас Луны Снимки с борта Аполлона-16, Аполлона-17 Топографическая карта окрестностей кратера Описание кратера на сайте The Moon-Wiki. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-05-31. ციტირების თარიღი: 2024-01-25. Andersson, L.E., and E.A. Whitaker, NASA Catalogue of Lunar Nomenclature, NASA Reference Publication 1097, October 1982. ↑ 1.0 1.1 1.2 Lunar Impact Crater Database. Losiak A., Kohout T., O’Sulllivan K., Thaisen K., Weider S. (Lunar and Planetary Institute, Lunar Exploration Intern Program, 2009); updated by Öhman T. in 2011 ↑ Кратер Абу-ль-Вафа на карте LAC65. ციტირების თარიღი: 2020-07-05 ↑ 3.0 3.1 Справочник Международного Астрономического Союза. ციტირების თარიღი: 2020-07-05