laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ლავრენტი გოლიაძე

ლავრენტი (კოტე) ალექსის ძე გოლიაძე (დ. 14 იანვარი, 1909, სოფ. მაკვანეთი, ახლანდ. ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი — გ. 6 ივნისი, 1973, იქვე) — ქართველი სამხედრო მფრინავი, საბჭოთა არმიის ავიაციის გენერალ-მაიორი (1958). 1931 წელს დაამთავრა ბაქოს 26 კომისრის სახელობის ქვეითთა სკოლა, 1938 წელს – კიევის საავიაციო სკოლა, 1951 წელს – კ. ვოროშილოვის სახელობის უმაღლესი სამხედრო აკადემია მოსკოვში. მონაწილეობდა სსრკ-ფინეთის ომში (1939–40), II მსოფლიო ომში, აგრეთვე იაპონიის კვანტუნის არმიის განადგურებაში (მანჯურიის ოპერაცია, 1945); პოლკოვნიკი (1944). 1954-1960 წლებში იყო შადრინის შტურმანთა სამხედრო-საავიაციო სასწავლებლის უფროსი რუსეთში, 1961–63 წლებში – საქართველოს სამოქალაქო ავიაციის სამმართველოს უფროსი, 1963-1971 წლებში – სსრკ სამოქალაქო ავიაციის სამინისტროს ინფორმაციის განყოფილების უფროსი. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. დოლიძე ლ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 84. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 208. ლავრენტი გოლიაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
შოთა გოლიაძე

შოთა კირილეს ძე გოლიაძე (დ. 1 სექტემბერი, 1925, სოფ. ცხემლისხიდი, ახლანდ. ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი — გ. 19 აგვისტო, 2008, იქვე) — ქართველი აგრონომ-სუბტროპიკოსი; სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა დოქტორი (1993), საქართველოს დამსსახურებული აგრონომი (1979), საქართველოს სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1994). მონაწილეობდა მეორე მსოფლიო ომში. 1953 წელს დაამთავრა საქართველოს სასოფლო–სამეურნეო ინსტიტუტის სუბტროპიკული კულტურების ფაკულტეტი. 1963–2006 წლებში ანასეულის ჩაის, სუბტროპიკული კულტურებისა და ჩაის მრეწველობის სამეცნიერო-საწარმოო გაერთიანების სუბტროპიკული კულტურების სელექციისა და გენეტიკის განყოფილების გამგე იყო. გოლიაძე იკვლევდა სუბტროპიკული კულტურების სელექციის თეორიულ და პრაქტიკულ საკითხებს, მისი უშუალო ხელმძღვანელობითა და მონაწილეობით გამოყვანილია სუბტროპიკული კულტურების (ციტრუსები, ფეიხოა, აქტინიდია, ბამბუკი და სხვ.) 24 ახალი პერსპექტიული ჯიში და ფორმა; დარაიონებულია ლიმონის, მანდარინის, ბამბუკის ჯიშები. ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას. იყო II მსოფლიო ომის მონაწილე. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები, მ. შ. ღირსების ორდენი (1999). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 85. შოთა გოლიაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ივანე გოლიაძე

ივანე გოლიაძე (დ. 2 მაისი, 1875, სოფ. გომი, ახლანდელი ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი — გ. 27 თებერვალი, 1963, სოხუმი, აფხაზეთის ასსრ, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი ცირკის მსახიობი, ეკვილიბრისტი, აკრობატი, ჯამბაზი, კლოუნი, ქართული საცირკო კოლექტივის ერთ–ერთი დამაარსებელი. პირველმა დაიწყო ველოსიპედით მავთულზე სიარული. რვა წლის ასაკიდან ცირკის მანეჟზე გამოდიოდა 1943 წლამდე. 1943–1952 წლებში იყო საოჯახო საცირკო დასის მხატვრული ხელმძღვანელი. 1952 წელს საბოლოოდ დატოვა ცირკი. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. ეკვილიბრისტები და აკრობატები იყვნენ ასევე ივანე გოლიაძის მეუღლე — დარია, ვაჟი — ნიკოლოზი (საქართველოს სახალხო არტისტი, 1980), მანეჟზე გავიდა 1913 წლიდან, ქალიშვილი — ვერონიკა. ცირკის მანეჟზე გამოდიოდნენ აგრეთვე ნიკოლოზის მეუღლე ადა, მისი ძმისშვილი სოფიო, ნიკოლოზის შვილები: სვეტლანა (საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი, 1968), რაფაელა და თამარი. საგასტროლოდ იყვნენ ჩინეთში, ირანში, რუმინეთში, ბულგარეთში, იუგოსლავიაში და სხვ. მეორე მსოფლიო ომის დროს გოლიაძეებმა 1000-მდე კონცერტი გამართეს. გვენცაძე ა., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 85. ივანე გოლიაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნიკოლოზ კოსტომაროვი

ნიკოლოზ ივანეს ძე კოსტომაროვი (რუს. Николай Иванович Костомаров; დ. 4 მაისი, 1817, სოფ. იურასოვკა, ოლხოვატკის რაიონი, ვორონეჟის ოლქი — გ. 7 აპრილი, 1885, პეტერბურგი) — უკრაინელი და რუსი ისტორიკოსი, ეთნოგრაფი, მწერალი, კრიტიკოსი. 1837 წელს, დაამთავრა ხარკოვის უნივერსიტეტი. კოსტომაროვის საზოგადოებრივი პოლიტიკა და ისტორიული მსოფლმხედველობა ჩამოყალიბდა ი. სრეზნევსკის, დ. ბანტიშ-კამენსკისა სხვათა გავლენით. 1846 წლიდან იყო კიევის უნივერსიტეტის კათედრის პროფესორი. კირილესა და მეთოდეს საზოგადოების შექმნის ორგანიზატორი (ტარას შევჩენკოსთან ერთად). 1847 წელს, ეს საზოგადოება გაანადგურეს, კოსტომაროვი დააპატიმრეს და ერთი წლის შემდეგ სარატოვში გადაასახლეს. 1859-1862 წლებში, ნოკოლოზ კოსტომაროვი იყო პეტერბურგის უნივერსიტეტის რუსეთის ისტორიის პროფესორი. სახალხო მოძრაობას მიუძღვნა შრომა „სტენკა რაზინის ამბოხება“ (1858). რუსული და უკრაინული ისტორიის უმნიშვნელოვანეს საკითხებს კოსტომაროვი ბურჟუაზიელი ისტორიოგრაფიის პოზიციებთან განიხილავდა. მისი თეორია „ორი საწყისი“ — ვეჩესა და ერთმპყრობელობის შესახებ — აიდეალებდა უკრაინელი ხალხის წარსულს. ნ. კოსტომაროვის მიერ ხალხის ისტორიის გაგება არამეცნიერულია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 698.
Am I a Girl?

Am I a Girl? — ამერიკელი მომღერლისა და YouTube-ის პერსონის, Poppy-ს მეორე სტუდიური და მესამე ძირითადი ალბომი, რომელიც გამოიცა 2018 წლის 31 ოქტომბერს, მის საკუთარ ლეიბლზე I'm Poppy და Mad Decent. პოპიმ აღნიშნა, რომ ალბომს ექნებოდა ფრანგული ვეიპორუეივიისა და კეიტ ბუშის გავლენა. ალბომზე Diplo-ს გარდა მყუშაობდა პროდიუსერი გრაიმზი. სინგლი „In a Minute“ გამოვიდა 2018 წლის 27 ივლისს, მანამდე კი იყო „Metal“, პრომო-სინგლი, რომელიც, პოპის თქმით, ალბომში არ შევიდოდა, მას კი მოჰყვა შემდეგი სინგლი, „Time Is Up“, Diplo-ს მონაწილეობით, რომელიც გამოვიდა 2018 წლის 22 აგვისტოს, „Immature Couture“ კი გამოიცა 2018 წლის 28 სექტემბერს იუტუბზე და SoundCloud-ზე, ამერიკული ტურნეს გადადების გამო. ↑ 1.0 1.1 არ არის შეტანილი ალბომის ფიზიკურ გამოცემაში ↑ Poppy on Twitter. ციტირების თარიღი: September 30, 2018. ↑ Immature Couture, 2018-10-05, https://open.spotify.com/album/6q7emjsWbK5mQRg9MEbIBs. წაკითხვის თარიღი: 2018-10-09
პართენიონი

პართენიონი — მთა არკადიასა და არგოლიდას შორის, ტეგის ზემოთ, ისთმოს-სპარტის გზაზე, სადაც პანის სამლოცველო იყო. გადმოცემით, აქ გამოეცხადა პანი ათენელთა შიკრიკ ფედიპიდეს და გამოესაუბრა. უთხრა, რომ ათენელები აღარ ზრუნავდნენ მასზე. ათენელებმა პანს სამლოცველო სწორედ მარათონის ბრძოლის შემდეგ აუგეს, რადგან გამარჯვებას სწორედ მას მიაწერდნენ. ამავე მთებში დაიჭირა ჰერაკლემ კერინიის ფურ-ირემი. გელოვანი აკ., „მითოლოგიური ლექსიკონი“, გამომცემლობა „საბჭოთა საქართველო“, გვ. 389, თბ., 1983
პართენოპე

პართენოპე (ძვ. ბერძნ. Παρθενόπη) — ერთი ვერსიით, სირინოზი, რომელიც თავისი მარცხის შემდეგ — ორფეოსმა და აპოლონმა რომ კუნძულს მშვიდობით ჩაუარეს და სიმღერის ჯადომ ვერაფერი ავნო, თვითონ გადახტა ქარაფიდან ზღვაში და კლდედ იქცა. ამ ადგილს ჯერ სირინოზის სახელი ერქვა, მხოლოდ ქალაქის გაშენების შემდეგ დაარქვეს ნეაპოლი. გელოვანი აკ., „მითოლოგიური ლექსიკონი“, გამომცემლობა „საბჭოთა საქართველო“, გვ. 390, თბ., 1983
ჰალითერსე

ჰალითერსე (ძვ. ბერძნ. Halitherses) — ფრინველთა ფრენის მენცარი, მასტორ ითაკელის ძე, მოხუცი, გამოცდილი მისანი, ტელემაქეს დამხმარე სასიძოებთან ბრძოლაში. არწივთა ფრენის მიხედვით აფრთხილებდა სასიძოებს, რომ ოდისევსი ახლო იყო და სასახლე დაეტოვათ. ხალხს უყვარდა. მომავალი წარსულივით იცოდა. ამბოხებულ ითაკელებს დამშვიდებისკენ მოუწოდა, რადგან იცოდა, რომ ისინი თავს უბედურებას დაიტეხდნენ. დახოცილი სასიძოების მემკვიდრეებმა არ დაუჯერეს და დამარცხდნენ. გელოვანი აკ., „მითოლოგიური ლექსიკონი“, გამომცემლობა „საბჭოთა საქართველო“, გვ. 576, თბ., 1983
აზერბაიჯანული ფოლკლორი

აზერბაიჯანული ფოლკლორი (აზერ. Azərbaycan folkloru) — აზერბაიჯანელი ერის ზეპირი ხელოვნება, რომელიც წარმოდგენილია სიმღერებით, ლეგენდებით, სასიყვარულო და ისტორიული ეპოსებით, დასთანებით (მოთხრობებით), ზღაპრებით, ანეკდოტებით, ანდაზებით. აზერბაიჯანის ფოლკლორში ცნობილია ისეთი დასთანები, როგორიცაა „ქოროღლი“, „ასლი და ქერემი“, „აშუღ-გარიბი“, „შაჰ ისმაილი“. ზოგი მათგანი დაკავშირებულია ისტორიულ მოვლენებთან. დასთანი არის თურქულენოვანი ერებისთვის დამახასიათებელი მოთხრობის სახეობა. ასევე ის აკავშირებს აშუღების ხელოვნებასა და ზეპირ ეროვნულ ლიტერატურას. დასთანში პოეზია და პროზა ერთიანია. აზერბაიჯანულ ერში ყველაზე გავრცელებული და ცნობილი დასთანებია „დედე-გორგუდი“, „ქოროღლი“, „სათთარხანი“, „ასლი და ქერემი“, „თაჰირი და ზოჰრა“, „აბასი და გულგეზი“, „შაჰ ისმაილი“ და სხვა. სიმღერის ხელოვნება აღწერს ერის ცხოვრებას.იგი მოიცავს შრომით, ისტორიულ, ლირიკულ, რიტუალურ, სახუმარო და სხვა სიმღერებს. აზერბაიჯანული ზღაპრები ზეპირი ხელოვნებაა. ისინი მრავალფეროვანი არიან შინაარსობრივად და მდიდარი თავისი ფორმით. აზერბაიჯანულ ზღაპრებში გამოისახება აზერბაიჯანული ერის ჰეროიკული წარსული, მისი ბრძოლა ადგილობრივი და გარე მტრების წინააღმდეგ, სულიერ-მორალური და საზოგადოებრივ-ფილოსოფიური ხედვები. ზღაპრებში ასახულია აზერბაიჯანელების უძველესი ეროვნული ტრადიციები და წესები, ასევე ბუნებაც. აზერბაიჯანული პროზის ფორმის ერთ-ერთი ჟანრი ლეგენდებია. ისინი მოიცავენ კონკრეტულ ისტორიულ ფაქტებსა და მოვლენებს და სრულდებიან მორალური დამრიგებლობით. აზერბაიჯანული ლეგენდები 3 სახეობად იყოფა: მორალურ-დამრიგებლობითი, ტოპონიმური, რელიგიური. ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი აზერბაიჯანული ლეგენდა ქალწულის კოშკის (ყიზყალასი) შესახებაა. აზერბაიჯანელი აშუღების ხელოვნება ითვლება ეროვნული იდენტობისა და ენის, ლიტერატურისა და მუსიკის შენარჩუნების სიმბოლოდ. აშუღის ხელოვნება არის თავისუფალი, რომელიც მოიცავს ეპიკურ დასთანებს, სიმღერებს, რომლებიც ადიდებენ სიყვარულს, მეგობრობას, თავისუფლებასა და ერის გმირობას. 2009 წელს აზერბაიჯანელი აშუღების ხელოვნება შეიყვანეს იუნესკოს არამატერიალური მემკვიდრეობის რეპრეზენტატიულ სიაში. აზერბაიჯანული ფოლკლორის ინსტიტუტი დაარსდა 1994 წელს ნიზამის სახელობის ლიტერატურული ინსტიტუტის საფუძველზე. მან ასევე 2003 წელს დაიწყო დამოუკიდებელი მოღვაწეობა. 2012 წელს ფოლკლორისა და ეთნიკური უმცირესობების განყოფილება, რომელიც ფოლკლორის ნიმუშების შეგროვებისთვისაა პასუხისმგებელი, გადავიდა აზერბაიჯანული ფოლკლორის ინსტიტუტში. განყოფილების მთავარი მიზანია არსებული ფოლკლორის ნიმუშების შენარჩუნება და მათი კვლევა. აზერბაიჯანული ლიტერატურა ↑ 1.0 1.1 Азербайджанская ССР // Большая советская энциклопедия : [в 30 т.] / гл. ред. А. М. Прохоров. — 3-е изд. — М. : Советская энциклопедия, 1969—1978. ↑ Абасова Э. А. Азербайджанская музыка // Музыкальная энциклопедия / под ред. Ю. В. Келдыша. — М.: Советская энциклопедия, Советский композитор, 1973. — Т. 1. ↑ In pursuit of societal harmony
სკოტ უილსონი

სკოტ უილსონი (ინგლ. Scott Wilson), დაბადების სახელი უილიამ დელანო უილსონი (ინგლ. William Delano Wilson; დ. 29 მარტი, 1942, თომასვილი, ჯორჯია, აშშ — გ. 6 ოქტომბერი, 2018, ლოს-ანჯელესი, კალიფორნია, აშშ) — ამერიკელი მსახიობი, ოქროს გლობუსის პრემიის ნომინანტი 1981 წელს. დაიბადა პატარა ქალაქ თომასვილში, ჯორჯიის შტატში. 1961 წელს, 19 წლის ასაკში ლოს-ანჯელესში გადავიდა საცხოვრებლად. 1967 წლიდან დაიწყო მსახიობად მუშაობა. დებიუტი შედგა ფილმში „შუაღამის სიცხე“. კარიერის ერთ-ერთი მთავარი როლი შეასრულა რიჩარდ ბრუკსის ფილმში „ცივსისხლიანი მკვლელობა“. მთელ მის კარიერაში შეასრულა 60-ზე მეტი როლი, რომელთაგან უმრავლესობაში მეორე პლანზე ითამაშა. 2007 წელს მიიღო კინომსახიობთა გილდიის ჯილდო. 2001–2006 წლებში მონაწილეობდა ტელესერიალ „CSI: დანაშაულის ადგილში“, აგრეთვე „საიდუმლო მასალებსა“ და „სამართალი და წესრიგში“. 2011 წელს ითამაშა ჰერშელ გრინის როლი ტელესერიალ მოსიარულე მკვდრებში, რომლისთვისაც კრიტიკოსებისაგან კარგი შეფასება დაიმსახურა. წესით მას სერიალი მეორე სეზონის ბოლოს უნდა დაეტოვებინა, მაგრამ ამ შეფასების წყალობით იგი ჯერ მესამე, ხოლო შემდეგ მეოთხე სეზონშიც გამოჩნდა. 1977 წლიდან დაქორწინებული იყო ჰარვენლი უილსონზე. მათ შვილი არ ჰყოლიათ. 2018 წლის 6 ოქტომბერს გამოცხადდა, რომ სკოტ უილსონი სერიალის მე-9 სეზონშიც დაბრუნდებოდა, მაგრამ ამავე დღესვე იგი გარდაიცვალა. გარდაცვალების მიზეზი ლეიკემია გახდა. სკოტ უილსონი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ 1.0 1.1 1.2 Scott Wilson- Biography. Yahoo!. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-10-31. ციტირების თარიღი: 2012-09-16. ↑ Bruce Fretts. (28 ноября 2011) Cheers & Jeers: The Walking Dead's Great Scott Wilson. TV Guide. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-10-31. ციტირების თარიღი: 2012-09-16. ↑ Lesley Goldberg. (18 марта 2012) 'The Walking Dead' Dissection: Glen Mazzara and Robert Kirkman Spill on the Bloody Finale. The Hollywood Reporter. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-10-31. ციტირების თარიღი: 2012-09-16.
გიორგი ბილანიშვილი

გიორგი ივანეს ძე ბილანიშვილი (დ. 23 ივნისი, 1916, თბილისი ― გ. 3 დეკემბერი, 1969, იქვე) — ქართველი პოლკოვნიკი, საბჭოთა კავშირის გმირი (10 იანვარი, 1944). 1935 წელს დაამთავრა მუშა-ახალგაზრდობის საღამოს სკოლა. 1937 წელს კომკავშირის საგზურით სწავლობდა ჯერ თბილისის, შემდეგ კიევის სამხედრო სასწავლებელში, რომელიც 1939 წელს დაამთავრა ლეიტენანტის წოდებით. მონაწილეობდა დასავლეთ უკრაინის განთავისუფლებაში, ფინეთთან ომში. დიდი სამამულო ომის დროს მონაწილეობა მიიღო ბელიცეს, კიროვოგრადის, დნეპროპეტროვსკის, როსტოვის, კურსკის ბრძოლებში, ჩრდილოეთ კავკასიის დაცვაში და სხვა. დნეპრის გადალახვისას სარდლობის საბრძოლო დავალებათა სანიმუშოდ შესრულებისათვის მიენიჭა საბჭოთა კავშირის გმირის წოდება. ომის შემდეგ ბილანიშვილი მუშაობდა თბილისში, ოქტომბრისა და ლენინის სახელობის რაიონების სამხედრო კომისრად. დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით, წითელი ვარსკვლავის ორდენითა და მედლებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 371-372. ავტორთა კოლექტივი. აკადემიკოს ნ. ბერძენიშვილის საერთო რედაქციით. მათ ასახელეს საბჭოთა სამშობლო (საბჭოთა კავშირის გმირები საქართველოდან). / საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემია. ივ. ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის ინსტიტუტი. გამომცემლობა „საბჭოთა საქართველო“ თბილისი — 1964 Цкитишвили К. В., Чинчилакашвили Т. Г. Герои Советского Союза из Грузии. Тб., 1981 ↑ Указ Президиума Верховного Совета СССР „О присвоении звания Героя Советского Союза генералам, офицерскому, сержантскому и рядовому составу Красной Армии“ от 10 января 1944 года // Ведомости Верховного Совета Союза Советских Социалистических Республик : газета. — 1944. — 19 января (№ 3 (263)). — С. 1
კოსტუმბრიზმი

კოსტუმბრიზმი (ესპ. costumbrismo < comstrumbre — ზნე, ჩვეულება) — XIX საუკუნის მიმდინარეობა. ესპანურ და ლათინო ამერიკის ესპანურენოვან ლიტერატურასა და სახვით ხელოვნებაში. ემყარებოდა რეალისტური ასახვის პრინციპებს და გამოხატავდა ეროვნული თვითშეგნების აღმავლობას ხალხთან ყოფის თავისებურებას. აიდეალებდა პატრიარქალურ ზნე-ჩვეულებებს. ლიტერატურაში კოსტუმბრიზმმა გავრცელება პოვა უმეტესად ნარკვევის ჟანრში, აგრეთვე დრამატურგიაში, პოეზიასა და რომანში. კოსტუმბრიზმის წარმომადგენლები ესპანეთში იყვნენ: რ. მესონერო რომანოსი, მ. ხ. დე ლარა, ს. ესტევანეს კალდერონი და სხვა. ჩილეში — ხ. ხ. ვალიესო, კოლუმბიაში — ხ. დე დიოს რესტრეპო, ტ. კარასკილია, პერუში — ფ. პარდო, მექსიკაში — მ. პაინო და სხვა. კოსტუმბრიზმმა მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა ლათინო-ამერიკული ქვეყნის გრაფიკასა და სახვით ხელოვნებაში. მისი ესთეტიკური პრინციპია ბუნების დოკუმენტურად ასახვა, ხალხის ცხოვრების თავისებურებათა ეთნოგრაფიული სიზუსტით გადმოცემა, მშრომელთა ყოფის იდეალური სურათების შექმნა. კოსტუმბრისტების მნიშვნელოვანი სკოლა ჩამოყალიბდა კუბაზე (ვ. პ. დე ლანდალუსე, ფ. მიალე). კოსტუმბრიზმი განვითარდა აგრეთვე კოლუმბიაში (რ. ტორეს მენდესი), არგენტინაში (კ. მორელი), ურუგვაიში (ხ. მ. ბესნეს, ი. ირიგოიენი), ჩილეში (მ. ა. კარო), მექსიკასა (ხ. ა. არიეტა, 1802 — 1879) და სხვა ქვეყნებში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 698-699.
ზაქარია ბილანიშვილი

ზაქარია (შაქრო) გრიგოლის ძე ბილანიშვილი (დ. 1862, სოფ. პატარძეული, ახლანდელი საგარეჯოს რაიონი ― გ. 1934, თბილისი) — ქართველი საზოგადო მოღვაწე, პუბლიცისტი, ფოლკლორისტი. სწავლობდა ვორონეჟის სამხედრო სასწავლებელში. საქართველოში დაბრუნებული ბილანიშვილი ხალხოსნურ მოძრაობაში ჩაება. „დროებასა“ და „ცნობის ფურცელში“ გამოქვეყნებულ პუბლიცისტურ წერილებში იგი აქტიურად ეხმაურებოდა ქვეყნის საჭირბოროტო საკითხებს, ქადაგებდა ხალხოსანთა იდეებს. 1902 წელს დააპატიმრეს. 1910 წელს გადასახლებული იყო როსტოვში. ბილანიშვილს წვლილი მიუძღვის ქართული ხალხური სიტყვიერების ნიმუშთა შეკრება-შესწავლაში. 1883-1887 წლებში მის მიერ სოფელ პატარძეულში შეკრებილი ფოლკლორული მასალის დიდი ნაწილი „ძველი საქართველოს“ III ტომში გამოქვეყნდა (1914). 1903 წელს ბილანიშვილი ქართული ხალხური სიტყვიერების შეგროვების თანამგრძობთა საზოგადოების ხელმძღვანელად აირჩიეს. სახოკია თ., ჩემი საუკუნის ადამიანები, თბ., 1969; ჩიქოვანი მ., ქართული ხალხური სიტყვიერების ისტორია, ტ. 1, თბ., 1975 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 372. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 434. ზაქარია ბილანიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ზაქარია ბილანიშვილი — უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი ↑ შაქრო (ზაქარია) ბილანიშვილი. Iverieli. ციტირების თარიღი: 27 ივლისი, 2018.
კოსტკა ნაპიერსკი

ალექსანდრე კოსტკა ნაპიერსკი (პოლ. Aleksander Kostka-Napierski; ნამდვილი სახელი და გვარია ვოიცეხ სტანისლავ ბზოვსკი; დ. დაახლოებით 1620 — გ. 1651) — პოლონეთის სამეფო ჯარის ოფიცერი, შლიახტიჩი. რეჩ პოსპოლიტის 1651 წლის გლეხთა აჯანყების ხელმძღვანელი. კოსტკა ნაპიერსკი დააპატიმრეს და სიკვდილით დასაჯეს, აჯანყება ჩაახშეს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 698.
კოტერა

იან კოტერა (ჩეხ. Jan Kotěra; დ. 18 დეკემბერი, 1871, ბრნო — გ. 17 აპრილი, 1923, პრაღა) — XX საუკუნის ჩეხი არქიტექტორი. ჩეხური არქიტექტურული სკოლის დამაარსებელი. სწავლობდა პლზენსა და ვენაში ო. ვაგნერთან. 1898 წლიდან ასწავლიდა პრაღის სამხატვრო-სახელოსნო სკოლაში. თავდაპირველად, „მოდერნის“ სტილის წარმომადგენელი იყო, 1906-დან ფუნქციონალისტი. ძირითადი ნამუშევრები: ადმინისტრაციული შენობა ქალაქ გრადეც-კრალოვეში (1903-1904), სახ. სახლი პოსტეიოვში (1905-1906), პრაღის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტის შენობა (1907-1920), ბანკი „სლავია“ სარაევოში (1911-1912) და სხვა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 699.
კიატი

კიატი — ფულის ერთეული მიანმარიში. ბრუნვაშია 1952 წლიდან ბირმული რუპიის ნაცვლად. ერთი კიატი უდრის 100 პიასს. 2019 წლის 5 თებერვლისათვის, 100 კიატი 0,1744 ლარს უდრიდა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 501. ↑ Myanmar Kyat to Georgian Lari[მკვდარი ბმული]
პერვიგილიები

პერვიგილიები (ლათ. Pervigilium, „ღამისტეხვა“) — რომაელთა საწესო „ღამისთევები“, ღამეული ღვთისმსახურება, ღამეული ღვთისმსახურება. ღამეს უთევდნენ ბონა დეას, ვენერას, რომელსაც უცნობმა პოეტმა უძღვნა „ვენერას პერვიგილიები“. პირველ ხანებში საკულტო ღამისთევას მხოლოდ გათხოვილი ქალები ესწრებოდნენ. საბერძნეთშიც იყო ასეთი ღამისთევები — დემეტრეს, პერსეფონეს დადიონისეს პატივსაცემად. გელოვანი აკ., „მითოლოგიური ლექსიკონი“, გამომცემლობა „საბჭოთა საქართველო“, გვ. 401, თბ., 1983
პერდიკე

პერდიკე, პერდიქსი (ძვ. ბერძნ. Perdix, „კაკაბი“) — დედალოსის და ტალოსის დედა. ათენელმა დიდოსტატმა შურით აკროპოლისის კლდიდან გადაჩეხა დისწული ტალოსი, რომელიც თითქოს კაკბად იქცა, რადგან ხელოვანთა მფარველმა ათენამ ყმაწვილი არ გასწირა. ამიტომაც კაკაბი სიმაღლეს ერიდება. სულ დაბლა-დაბლა დაფრინავს; ზოგი ვერსიით, დედალოსმა თვით თავისი ნათესავი პერდიკე გადააგდო, მაგრამ აპოლოდორე და სხვა ავტორები გარკვევით წერენ, რომ პერდიკე დედალოსის და იყო, აკროპოლიდან (და არა ტაძრიდან) კი გადააგდო პერდიკეს ძე ტალოსი. გელოვანი აკ., „მითოლოგიური ლექსიკონი“, გამომცემლობა „საბჭოთა საქართველო“, გვ. 401, თბ., 1983
პერსე

პერსე, პერსეჲ ბერძნულ მითოლოგიაში — აიეტის ძმა, ტავრიდის (ყირიმის) მმართველი. მან აიეტი ტახტიდან ჩამოაგდო, მაგრამ მედეამ უშველა მამას და ტახტი დაუბრუნა (შეადარე ფერსათი (მთაა იმერეთში), ფერის). ↑ მ. გ. ჯანაშვილი „საქართველოს ისტორია უძველეს დროითგან 985 წლ. ქრ. შ.“: ბ. ღმერთ-კაცნი. ზ. პერსეჲ. ტომი I, გვერდი: 94.
პერიფანტე

პერიფანტე (ძვ. ბერძნ. Periphas, -antos) — ატიკის მეფე, ავტოხთონი, საყოველთაო პატივისცმით გარემოცული მოკვდავი, ჯერ კიდევ კეკროპამდე, აპოლონის ერთგული მსახური, რომელსაც ხალხმა სიკეთე ისე დაუფასა, რომ მეფედ აირჩიეს. სამაგიეროდ არ დაუფასა ზევსმა და შურით ანთებულმა, რომ ხალხი ვინმე მოკვდავს ასე პატივს სცემს, მისის მოკვლა განიზრახა, მაგრამ აპოლონის თხოვნა შეისმინა და იმით დაკმაყოფილდა, რომ არწივად აქცია. გელოვანი აკ., „მითოლოგიური ლექსიკონი“, გამომცემლობა „საბჭოთა საქართველო“, გვ. 402, თბ., 1983
პერიფეტე

პერიფეტე — ჰეფესტოს შვილი, ავი ბუმბერაზი, კომბლისმქნევლად წოდებული („კორინეტეს“: კორინე — კომბალი, ლახტი), რადგან გამვლელ-გამომვლელს რკინის კომბლით (გურზით) უხეთქავდა თავს. ტროიძენიდან ათენს მიმავალ ჭაბუკ თეზევსს პირველად ეს ლახტოსანი სემოეყარა, გმირმა თეზევსმა მისისვე კომბლით განგმირა პერიფეტე და შენდეგ ამ კომბალს ატარებდა. გელოვანი აკ., „მითოლოგიური ლექსიკონი“, გამომცემლობა „საბჭოთა საქართველო“, გვ. 403, თბ., 1983
ბაყათარი

ბაყათარი — „ქართლის ცხოვრების“ მიხედვით, ოვსთა წინამძღოლის სახელწოდება. შეესაბამება თურქულენოვან საპატიო ტიტულს, „ბაღათურს“. ტერმინი Πακαθαρ გვხვდება ზელენჩუკის ბერძნული ასოებით შესრულებულ საფლავის ქვის წარწერაში (დაახლ. 941 წ., ყუბანის რეგიონი); მის სახეცვლილ ვარიანტს იხსენიებს ასევე არაბი ისტორიკოსი იბნ რუსთა (დაახლ. 903 წ.), როგორც ალანთა მეფის ტიტულს. ოსურ ზეპირსიტყვიერ გადმოცემებში ოს-ბაღათირი ოსების ერთ-ერთი პირველწინაპარია. შუა საუკუნეების ქართულ წყაროებში ამ სახელით მოხსენიებულია სამი სხვადასხვა ისტორიული პერსონაჟი. ჯუანშერის თხზულებაში ბაყათარი იყო ოსი გოლიათი, რომელიც ორთაბრძოლაში დაამარცხა და მოკლა 16 წლის ვახტანგ გორგასალმა ოვსებზე ლაშქრობის დროს (დაახლ. 450-იანი წწ). „მატიანე ქართლისას“ მიხედვით, ოვსთა მთავარი ბაყათარი ბაგრატ I აფხაზთა მეფისა და ტაოელი ბაგრატიონის, ნასრას მხარეზე იბრძოდა ქართველთა მეფე ადარნასე II-ისა და მისი სომეხი მოკავშირეების წინააღმდეგ და ამ ომში დაიღუპა 888 წელს. ჟამთააღმწერლის თხზულებიდან ცნობილი ბაყათარი, საქართველოში დამკვიდრებულ ოვსთა მთავარი, მონღოლებთან ერთად ებრძოდა აჯანყებულ მეფე დავით VIII-ს, თავს ესხმოდა და აჩანაგებდა ქართლს. მისი თავდასხმების შეჩერებას ცდილობდნენ ჰამადა და რატი სურამელები. ბაყათარმა გამრეკელ კახას ძეს წაართვა ძამის ციხე (შიდა ქართლში), მაგრამ დაახლ. 1304 წელს დამარცხდა ბექა ჯაყელთან შეტაკებაში და ძამის ციხეს შეაფარა თავი. საბოლოოდ, ალყაშემორტყმული ბაყათარი იძულებული გახდა ბექას დანებებოდა და მალევე გარდაიცვალა. თედო ჟორდანია ამ ბაყათარს აიგივებდა ოსეთში, ნუზალის სამლოცველოს კედელზე ასომთავრულ წარწერაში განდიდებულ ბაყათართან. ↑ Alemany, Agusti (2000). Sources of the Alans: A Critical Compilation. Brill Publishers, გვ. 325. ISBN 90-04-11442-4.  ↑ ანთელავა ნუგზარ, კავკასიის ხალხთა მითები და რიტუალები / რედაქტორი მერაბ ჩუხუა, თბ.: უნივერსალი, 2017. ↑ 3.0 3.1 ნადირაძე ქ., ოთხმეზური გ., ქიქოძე თ., კავკასია ქართულ წყაროებში : ენციკლოპედიური ლექსიკონი / რედ. ქ. ნადირაძე, თბ.: ფავორიტი, 2012. — გვ. 41–42, ISBN 9789941039461.
თათარი (ზანგილანი)

თათარი (აზერ. Tatar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ზანგილანის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. ↑ Zangilan district – Administrative district in the Republic of Azerbaijan.
ალთაები

ალთაები — ციმბირში, ალთაის რესპუბლიკასა და ალთაის მხარეში მცხოვრები თურქულენოვანი ხალხი. ალთაები წარმოდგენილი არიან ორ ეთნოგრაფიულ ჯგუფად: ჩრდილოეთ ალთაელები: ტუბალარები, ჩელკანები, კუმანდინები, შორები სამხრეთ ალთაელები: ალტაები, ტელეუტები, ტელენგიტები ჩრდილოეთ და სამხრეთ ალტაები ჩამოყალიბდნენ ალტაის რეგიონში კიმეკების და ყივჩაყების ბაზაზე. ალთაი ალთაის რესპუბლიკა გობი-ალთაი NUPI - Centre for Russian Studies profile დაარქივებული 2006-04-24 საიტზე Wayback Machine. ↑ Russian Census 2010: Population by ethnicity დაარქივებული 2012-04-24 საიტზე Wayback Machine. (რუსული) ↑ Ethnic history, History of a region, Statistic information at http://eng.altai-republic.ru/index.php დაარქივებული 2011-07-17 საიტზე Wayback Machine. ↑ NUPI Centre for Russian Studies http://www2.nupi.no/cgi-win//Russland/etnisk_b.exe?Altai დაარქივებული 2007-09-30 საიტზე Wayback Machine.
გიედრიუს პუოჯუნასი

გიედრიუს პუოჯუნასი (ლიეტ. Giedrius Puodžiūnas; დ. 20 ივლისი, 1967, პანევეჟისი, ლიეტუვა) — ლიეტუველი დიპლომატი, ისტორიკოსი, 2015 წლის 20 ივლისიდან 2020 წლამდე ლიეტუვის რესპუბლიკის საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი საქართველოში. გიედრიუს პუოჯუნასი დაიბადა 1967 წლის 20 ივლისს, ლიეტუვის ქალაქ პანევეჟისში. 1986–1991 წლებში სწავლობდა ვილნიუსის უნივერსიტეტში, ისტორიის ფაკულტეტზე, პროფესიით ისტორიკოსი. 2015 წლის 20 ივლისიდან ლიეტუვის რესპუბლიკის საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი საქართველოში. 2012–2015 წლებში იყო ლიეტუვის რესპუბლიკის საგარეო საქმეთა სამინისტროს ინფორმაციული და საზოგადოებასთან ურთიერთობის დეპარტამენტის დირექტორი. 2010–2012 წლებში იყო ლიეტუვის რესპუბლიკის მუდმივი წარმომადგენელი საერთაშორისო ატომური ენერგიის სააგენტოში, საყოველთაო ბირთვული იარაღის გამოცდის აღმკვეთ ორგანიზაციაში, გაერთიანებული ერების მრეწველობის განვითარების ორგანიზაციასა და გაერთიანებული ერების განყოფილებაში ვენაში. 2007–2012 წლებში ლიეტუვის რესპუბლიკის საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი ხორვატიაში, სლოვაკეთსა და ლიხტენშტაინში. 2007 წელს ლიეტუვის რესპუბლიკის საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი სლოვენიის რესპუბლიკაში. 2006–2012 ლიეტუვის რესპუბლიკის საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი ავსტრიის რესპუბლიკაში; 2001–2006 ლიეტუვის რესპუბლიკის საგარეო საქმეთა სამინისტროს სახელმწიფო და დიპლომატიური პროტოკოლის დეპარტამენტის დირექტორი; 2000–2001 პოლონეთში ლიეტუვის რესპუბლიკის საელჩოს დროებითი რწმუნებული, მრჩეველი; 1997–2000 პოლონეთში ლიეტუვის რესპუბლიკის საელჩოს პირველი მდივანი; 1993–1997 ლიეტუვის რესპუბლიკის საგარეო საქმეთა სამინისტროს აღმოსავლეთ და ცენტრალური ევროპის ქვეყნების პირველი, მეორე მდივანი. ორდენი „დამსახურებებისთვის ლიტვის წინაშე“ (2003); ორდენი „დამსახურებებიათვის პოლონეთის წინაშე“ კომანდორის ჯვარი; ↑ ლიეტუვის საელჩო საქართველოში - ელჩი დაარქივებული 2021-02-02 საიტზე Wayback Machine. . ↑ ლიეტუვის საელჩო საქართველოში - ელჩი დაარქივებული 2021-02-02 საიტზე Wayback Machine. . ↑ ლიეტუვის საელჩო საქართველოში - ელჩი დაარქივებული 2021-02-02 საიტზე Wayback Machine. .