პემბრუკშირის სამზარეულო

მისი კარგი ნიადაგისა და გოლფსტრიმის სასარგებლო ეფექტის გამო, პემბრუკშირს უელსის კოტეჯის ბაღს უწოდებენ, რაც უზრუნველყოფს რბილ კლიმატს და უფრო მზარდ სეზონს, ვიდრე ქვეყნის სხვა ნაწილებში. კარგი კლიმატი და ნიადაგის ქონა იმას ნიშნავდა, რომ სამხრეთით ნახევარკუნძული იყო სკანდინავიელებით და ნორმანებით სავსე, რადგან მას ჰქონდა "დიდი მარაგები" სიმინდისა და პირუტყვის. ქვეყანას აქვს სასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთები, რომელთგან ბევრი მდებარეობს დაახლოებით ზღვის დონიდან 70 მეტრზე. ჩრდილოეთით მდებარე პრესელი გორაკები ზღვის დონიდან 500 მეტრზე ადის და ქმნიან მაღალმთიან ზონებს, რომლებიც შედგება ცაცხვისა და ღორღისგან, რომლებიც გამოიყენება ცხვრის საძოვრად. შესაბამისად, პემბრუკშირი კლასიფიცირებულია, როგორც უელსის ერთ – ერთი ყველაზე ნაყოფიერი მიწა, მისი 392,300 სასოფლო სამეურნეო ჰექტარიდან მიწის 14% შეფასებულია როგორც კარგი ხარისხის, 67% შეფასებულია როგორც საშუალო ხარისხის და 19% შეფასებულია როგორც უხარისხო. ამასთან, სასოფლო-სამეურნეო წარმოება ექვემდებარება საბაზრო ძალებს და 1890-იან წლებში, 1893 წლის პანიკის შედეგად, სოფლის მეურნეობის ღრმა დეპრესიამ გამოიწვია კულტივაციის ფართობის მესამედით დაცემა. ბევრ მშრომელთა და ფერმერებს არ ჰქონდა სხვა ვარიანტი გარდა ემიგრაციისა ახალ მსოფლიოში და ბევრს დიდი მეურნეობისა და ქონების გაყიდვა მოუწია. პირველ მსოფლიო ომმა კვლავ მოიტანა კეთილდღეობა, მაგრამ 1930-იანი წლებისთვის, დიდი დეპრესიის შედეგად, მოხდა მეორე სოფლის მეურნეობის დეპრესია, რომელიც გრძელდებოდა მეორე მსოფლიო ომამდე. ომის შემდგომი პერიოდის განმავლობაში სოფლის მეურნეობამ ისარგებლა მარკეტინგის სქემებით და მარკეტინგული დაფებით, რომლებიც დაეხმარნენ ქვეყნის სასოფლო-სამეურნეო პროდუქციის რეგულირებაში, მარკეტინგში და დისტრიბუციაში. დღეს ქვეყანა კარგად არის ცნობილი თავისი შესანიშნავი საკვებით, რადგან მან კაპიტალი მიიღო თავისი სოფლის მეურნეობის პროდუქციის ხარისხით. ჯილი დეივისი აღნიშნავს, რომ ფიშგუარდი ცნობილია როგორც მექა გურმანებისთვის, ხოლო სენტ დევიდსმა ბოლო წლების განმავლობაში შეიქმნა რეპუტაცია, როგორც კარგი კვების მაღაზიების ცენტრი, ხოლო მილფორდ ჰეივი ცნობილია ადგილობრივი საკვებითა და დელიკატური ნივთებით. პემბრუკშირის სანაპირო შედგება მაღალი კლდეებისგან, დიდი ყურეებისგან, მცირე ზომის ყურეებისა და ესტუარებისგან, რომლებსაც მხარს არტყამს საძოვრები, რაც კარგია რძის მეურნეობისთვის. ქვეყნის ინტერიერში დომინირებს მდინარე ტეიფი და მისი რძისა და შერეული მეურნეობების ხეობა. ცხვარი ჰყავთ უმეტეს ფერმებში. ქვეყნის სამხრეთის მსხვილ ფერმებში უპირატესობას ანიჭებენ ისეთ ჯიშებს, როგორიცაა Clun Forest, Suffolk და Cheviot. ხოლო ჩრდილოეთით, ფერმებში Preseli Hills არის საკმაოდ პოპულარული ჯიში, რომელიც უელსის მთის ცხვარია. ინგლისელებმა ააშენეს ციხესიმაგრეები პემბრუკშირის გადაღმა, ქვეყნის სამხრეთის დასაცავად უელსიდან ჩრდილოეთისკენ. განვითარებული საზღვარი, რომელიც ცნობილია როგორც Landsker Line, მიჰყვება იანვრის იზოხაზებს (კონტურის ხაზს) ფარენგეიტის 32 გრადუსით. ამ ხაზის ქვემოთ უფრო რბილი ზამთარი ხელს უწყობს ზამთრის კულტურების ზრდას. ეს ნიშნავს, რომ ფერმერებს შეუძლიათ ახალი ბალახის გაშენება წლის დასაწყისში, უფრო ადრე, ვიდრე ქვეყნის სხვა ნაწილები. ეს ასევე ნიშნავს, რომ ახალი კარტოფილი შეიძლება გახდეს მნიშვნელოვანი ფულადი კულტურა, რომელსაც ექნება კონკურენცია კარტოფილის ადრეულ კულტურებთან შედარებით, რომელიც იმპორტირებულია ხმელთაშუა ზღვიდან და სხვა ადგილებიდან. ↑ Davies, Gilli: A Taste of Wales, page 142. London: Pavilion Books Limited, 1995. ISBN 1-85793-2935 ↑ Lockley, R.M.: The Regional Books: Pembrokeshire, pages 49-50. London: Robert Hale & Company, 1972. ISBN 9780709107811 ↑ Pressdee, Colin: Food Wales: A Second Helping, page 76. Cardiff: Graffeg Books, 2008. ISBN 9781905582150 ↑ Lockley, page 128 ↑ Lockley, page 21 ↑ Davies, page 147. ↑ Davies, page 144 ↑ Pressdee, Colin: Colin Pressdee's Welsh Coastal Cookery, page 12. London: BBC Books, 1995. ISBN 0 563 37136 6 ↑ Lockley, page 22 ↑ Pressdee, Welsh Coastal Cookery", page 11 ↑ Davies, page 142