laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
პარია

პარია (ესპ. Golfo de Paria) — კარიბის ზღვის ყურე სამხრეთ ამერიკის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაპირთან (ვენესუელა). ოკეანისგან გამოყოფს კუნძული ტრინიდადი და ნახევარკუნძული პარია, უკავშირდება — ბოკას-დელ-დრაგონის (ჩრდილოეთით) და ბოკა-დე-ლა-სეიერპეს (აღმოსავლეთით) სრუტეებით. აღმოსავლეთიდან დასავლეთისაკენ გადაჭიმულია 160 კილომეტრზე, ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ 65 კილომეტრზე. ფართობი — 7 800 კმ². სიღრმე 22 მეტრამდე. იცის ძლიერი მოქცევითი დინება (სიჩქარე 3,5 კმ/სთ-ზე მეტი). პარიას ერთვის მდინარე სან-ხუანი და მდინარე ორინოკოს დელტის რამდენიმე ტოტი, მათ შორის კანო-მანამო. ყურის ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთ ნაპირზეა ნავსადგური პორტ-ოვ-სპეინი (ტრინიდადი და ტობაგო). ყურე გახსნა ქრისტეფორე კოლუმბმა, რომელმაც მას უწოდა დე-ლა-ბალენის ყურე (Golfo de la Ballena). სანაპიროებზე განვითარებულია თევზჭერა. XVIII საუკუნის არაერთ კარტოგრაფიულ წყაროზე პარია აღნიშნულია როგორც გოლფო-ტრისტე (სევდიანი ყურე). პარია – ენციკლოპედია ბრიტანიკა (ინგლისური) ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 685. ↑ Mapa de la ysla de Trinidad. Archivo General de Indias. Unidad: Mapas y Planos. Signatura: MP-VENEZUELA, 185.Portal de Archivos Españoles
ძვ. წ. 483

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 483 რომის კონსულები: მ. ფაბიუს კ.ფ. ვიბულანუსი, ლუციუს ვალერიუს მ.ფ. პოტიტუსი (პუბლიკოლა) სიდჰართა გაუტამა - ბუდიზმის ფუძემდებელი
მლაშე (ადიგენის მუნიციპალიტეტი)

მლაშე — სოფელი სამხრეთ საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ადიგენის მუნიციპალიტეტში, მლაშეს თემში. მდებარეობს მესხეთის ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე ქვაბლიანის მარცხენა ნაპირზე, ზღვის დონიდან 1300 მეტრზე. დაბა ადიგენიდან დაშორებულია 3 კილომეტრით, ახალციხიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 33 კილომეტრით. საბჭოთა პერიოდში მლაშეს სასოფლო საბჭოში შედიოდა ასევე სოფლები ზარზმა და უტყისუბანი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 236 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 50. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ძვ. წ. 482

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 482 ბაბილონი საბოლოოს წყვეტს არსებობას. რომის კონსულები: კვინტუს ფაბიუს კ.ფ. ვიბულანუს II, გაიუს იულიუს ც.ფ. იულიუს (II?)
მოხე

მოხე — სოფელი სამხრეთ საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ადიგენის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: მოხე, ნამინაური, ციხისუბანი). მდებარეობს მესხეთის ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე ქვაბლიანის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 1450 მეტრზე. დაბა ადიგენიდან დაშორებულია 13 კილომეტრით, ახალციხიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 43 კილომეტრით. 1960-იან წლებში სოფელში დასახლდნენ ეკომიგრანტები მაღალმთიანი აჭარიდან. მოსახლეობის უმრავლესობა მუსლიმია. სოფელში დგას 1940 წელს აშენებული მეჩეთი. საბჭოთა პერიოდში მოხის სასოფლო საბჭოში შეიოდა ასევე სოფლები დერცელი და კიკიბო. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 254 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 158. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ ჟურნალი „ტაბულა“ ↑ ჟურნალი „ტაბულა“ ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ზედა საირმე

ზედა საირმე — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, საირმის თემში. მდებარეობს მდინარე რიონის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 760 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 35 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 156 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 497. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ზედა ღვირიში

ზედა ღვირიში — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, ღვირიშის თემში. მდებარეობს მდინარე რიონის ხეობის მარჯვენა ფერდობზე. ზღვის დონიდან 620 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 30 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 38 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 498. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
პატარა სმადა

პატარა სმადა — სოფელი სამხრეთ საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ადიგენის მუნიციპალიტეტში, ჩორჩანის თემში. მდებარეობს ახალციხის ქვაბულში, მდინარე ქვაბლიანის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 1200 მეტრზე. დაბა ადიგენიდან დაშორებულია 7 კილომეტრით, ახალციხიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 24 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 259 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 709. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ 2.0 2.1 მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ზოგიში

ზოგიში — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, ალპანის თემში. მდებარეობს მდინარე რიონის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 520 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 28 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 148 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 525. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ზუბი (ცაგერის მუნიციპალიტეტი)

კურსივის ტექსტი ზუბი — სოფელი საქართველოში, ცაგერის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (სოფლები: ისუნდერი, მახურა). მდებარეობს მდინარე ცხენისწყლის მარჯვენა მხარეს. ცაგერი-ქუთაისის საავტომობილო გზაზე. ზღვის დონიდან 640 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 13 კილომეტრით. ზუბი ერთ-ერთია იმ რამდენიმე სოფლიდან, სადაც მოდის ვაზის ჯიში უსახელოური. მთავარი სტატია: ზუბის ციხე. ზუბი წყაროებში პირველად მოხსენიებულია XVII საუკუნეში. სოფლის მიდამოებში შემორჩენილია შუა საუკუნეების ზუბის ციხის ნანგრევები. სოფლის ტერიტორიაზე, მდინარე ცხენისწყლის მარჯვენა ნაპირზე, შემთხვევითაა აღმოჩენილი შუა ბრინჯაოს ხანის შავპრიალა თიხის დაბალი, სამყურიანი ჭურჭელი და ელინური ხანის ბრინჯაოს 2 სამაჯური. მასალა ინახება ცაგერის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში. საბჭოთა პერიოდში მოქმედებდა მევენახეობის მეურნეობა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 471 ადამიანი. სულავა ნ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 391. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 540. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ძვ. წ. 481

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 481 რომის კონსულები: გაიუს (ც.) ფაბიუს კ.ფ. ვიბულანუს (II?), სპურიუს ფურისუს ფუსუსი (ფუსიუსი)
თაბორი (ცაგერის მუნიციპალიტეტი)

თაბორი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, ლაილაშის თემში. მდებარეობს მდინარე ლაჯანურის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 840 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 25 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 81 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 558. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ Кавказскій календарь на 1912 годъ, Тифлись, 1911, стр. 205. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
სამყურე

სამყურე — სოფელი სამხრეთ საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ადიგენის მუნიციპალიტეტში, ლელოვანის თემში. მდებარეობს მესხეთის ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე ქვაბლიანის ხეობაში, ზღვის დონიდან 1280 მეტრზე. დაბა ადიგენიდან დაშორებულია 6 კილომეტრით, ახალციხიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 36 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 134 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 43. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ 2.0 2.1 მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ვსესვიატსკოეს სასაფლაო

ვსესვიატსკოეს (ვსეხსვიატსკოეს) სასაფლაო (რუს. Всехсвятское кладбище) — სასაფლაო რუსეთის ფედერაციის დედაქალაქის, მოსკოვის ჩრდილოეთის ადმინისტრაციული ოკრუგის სოკოლის რაიონში. დაკრძალული არიან საქართველოდან XVIII საუკუნეში გადახვეწილი ქართველი დიდებულები — ბაგრატიონები, ციციშვილები (ციციანოვები) და სხვა, მათ შორის ისეთი ცნობილი პიროვნებები, როგორებიც არიან სულხან-საბა ორბელიანი და პეტრე ბაგრატიონის მამა იოანე (1730—1795). იქვე 1733-1737 წლებით დათარიღებული ტაძარი მდებარეობს, რომლის აგების ინიციატორიც არჩილ II-ს ქალიშვილი დარეჯან ბატონიშვილი იყო (სწორედ ამ ტაძრის ეზოში არიან დაკრძალულნი სულხან-საბა და პეტრე ბაგრატიონის მამა). XIX საუკუნის ბოლოს აქ ასაფლავებდნენ მდიდარ გლეხებს, ამასთან, საფლავის ძველ ქვებს ხშირად ანადგურებდნენ ან ადგილს უცვლიდნენ. სასაფლაო არსებობდა 1982 წლამდე, რის შემდეგაც განადგურდა მოსკოვის ფარგლებში სასაფლაოთა ლიკვიდაციის შესახებ განკარგულებით. ერთ-ერთი ვერსიით საფლავის ქვების აღება გამოიწვია მეზობელი „გენერლების სახლის“ მაღალი თანამდებობის პირ მაცხოვრებელთა სურვილმა, არ ჰქონოდათ ხედი სასაფლაოზე. მიუხედავად ამისა, ჩვენ დრომდე შემორჩა ზოგიერთი საფლავის ქვა, მათ შორის, იოანე ბაგრატიონისა, რომელიც აღმართა მისმა ვაჟმა, დიდმა მხედართმთავარმა, პეტრე ბაგრატიონმა. მონუმენტს აქვს მაღალ პოსტამენტზე მდგარი კანელირებული პირამიდის სახე. იოანე ბაგრატიონის საფლავის ქვამ რამდენიმეჯერ შეიცვალა თავისი ადგილი. ამჟამად ის დგას ტაძრის ჩრდილოეთით „ხალხთა შერიგების“ მემორიალთან. ი. ბაგრატიონის საფლავის ქვა ფედერალური მნიშვნელობის ისტორიული ძეგლია. სასაფლაოს ადგილზე დასასვენებელი პარკის მოწყობაა დაგეგმილი. უკანონო მშენებლობა 2008 წელს დაიწყო, მაგრამ ხმაურის ატეხვის შემდეგ შეჩერდა, 2011 წლის ზაფხულში კი ისევ განახლდა და აქტიურად მიმდინარეობს. მიუხედავად იმისა, რომ ტაძარი რუსეთის კულტურის სამინისტროს ძეგლებს შორის ირიცხება და უწყებას მასზე ზრუნვა ევალება, სამინისტრომ ჯეროვანი გადაწყვეტილება ვერ მიიღო. ↑ История московских районов. Энциклопедия / Под ред. К. А. Аверьянова — М.: Астрель, 2005, ст. 309 — ISBN 5-271-11122-9. ↑ В. Платонов Храм всех святых в селе Всехсвятском // Журнал Московской патриархии : Журнал. — 1947. — № 9. — С. 19-23 ↑ Орбелиани, Сулхан-Саба. Краткая литературная энциклопедия ↑ И. Ф. Токмаков. Историко-статистическое и археологическое описание села Всехсвятского Московской губернии и уезда 1398—1898 гг — М., 1898, ст. 26 ↑ Л. Р. Вайнтрауб, М. Б. Карпова, В. В. Скопин. Храмы северного округа — М.: Старая Басманная, 1997, ст. 105 — ISBN 5-8468-0052-1. ↑ Леонид Павлов. Сокол-Всехсвятское // Архитектура и строительство Москвы : Журнал. — 1990. — № 2. — С. 28—30. ↑ Елена Лебедева. Храм Всех Святых в селе Всехсвятском. Православие.Ru. Проверено 25 июля 2010 ↑ Памятники архитектуры Москвы. Окрестности старой Москвы (северо-западная и северная части территории от Камер-Коллежского вала до нынешней границы города) — М.: Искусство — XXI век, 2004. — С. 144—146. — ISBN 5-9805101-1-7. ↑ Могила Багратиона И. А. (1730—1795), полковника (грузинский некрополь). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-05. ციტირების თარიღი: 2011-12-02.
ძვ. წ. 480

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 480 სპარსთა და სპარტელთა შეტაკება თერმოპილებთან რომის კონსულები: მ. ფაბიუს კ.ფ. ვიბულანუს II, კნ, მანლიუს პ.ფ. ცინცინატუსი ლეონიდასი — სპარტის მეფე
იური კუზნეცოვი

იური ალექსის ძე კუზნეცოვი (რუს. Кузнецов, Юрий Алексеевич; დ. 2 მაისი, [ ძვ. სტ. 19 აპრილი], 1903, ქალაქი ნიკოლსკი — გ. 16 მაისი, 1982, ნოვოსიბირსკი) — რუსი გეოლოგი. სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1966). დაამთავრა ტომსკის უნივერსიტეტი (1924). 1930 წლიდან ტომსკის პოლიტექნიკურ უნივერსიტეტში კითხულობდა ლექციებს (1938 წლიდან პროფესორი). ამავე დროს მუშაობდა დასავლეთ ციმბირის საძიებო-გეოლოგიურ ორგანიზაციებში, იკვლევდა ალთაის, კუზნეცკის ალათაუს, აღმოსავლეთ საიანისა და ენისეის ქედების გეოლოგიას. 1958 წლიდან მუშაობს სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ციმბირის განყოფილების გეოლოგიურ და გეოფიზიკურ ინსტიტუტში. კუზნეცოვის შრომები ძირითადად ეხება მაგმური ქანების ფორმაციული ანალიზისა და სასარგებლო წიაღისეულის გეოლოგიის საკითხებს. აღმოაჩინა რამდენიმე სამრეწველო მნიშვნელობის საბადო. ალექსანდრე კარპინსკის სახელობის პრემია (1970). დაჯილდოებულია 3 ლენინის ორდენით, 2 სხვა ორდენითა და მედლებით. Петрология докембрия Южно-Енисейского кряжа, в кн.: Материалы по геологии Западной Сибири, № 15, М., 1941; фации магматических пород, в кн.: Вопросы геологии Азии, т. 2, М., 1955; Происхождение магматических горных пород, в кн.: Магматизм и связь с ним полезных ископаемых, М., 1955; Главные типы магматических формаций, М., 1964; Основные типы магмоконтролирующих структур и магматические формации, "Геология и геофизика", 1970, № 9. იური კუზნეცოვი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) ↑ 1.0 1.1 Историческая энциклопедия Сибири / под ред. В. А. Ламин — Новосибирск: 2009. — ISBN 5-8402-0230-4 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4253570"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q883"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q113559915"></a>
მსოფლიო მეხსიერება

მსოფლიო მეხსიერება — გაერთიანებული ერების განათლების, მეცნიერებისა და კულტურის ორგანიზაციის პროგრამა, რომელიც იცავს მსოფლიოს დოკუმენტურ მემკვიდრეობას. დაარსდა 1992 წელს. მსოფლიო მეხსიერების სია აზიასა და ოკეანეთში მსოფლიო მეხსიერების სია არაბეთის ქვეყნებში მსოფლიო მეხსიერების სია აფრიკაში მსოფლიო მეხსიერების სია ევროპასა და ჩრდილოეთ ამერიკაში მსოფლიო მეხსიერების სია ლათინურ ამერიკაში მსოფლიო მეხსიერების სია — საერთაშორისო ორგანიზაციები Memory of the World
ლიგურია

ლიგურია (Liguria) — ჩრდილო-დასავლეთ იტალიის სანაპირო რეგიონი გენუის ყურესთან. წარმოადგენს იტალიის მესამე ყველაზე პატარა რეგიონს. დედაქალაქია გენუა. მოიცავს იტალიური რივიერის კურორტებს, რომლებიც პოპულარულია ტურისტებში თავის ულამაზესი პლაჟებით, თვალწარმტაცი პატარა ქალაქებითა და კარგი სამზარეულოთი. ლიგურიას დასავლეთით საფრანგეთი ესაზღვრება, ჩრდილოეთით — პიემონტის რეგიონი, აღმოსავლეთით — ემილია-რომანია და ტოსკანა. გადაჭიმულია ლიგურიის ზღვის სანაპიროზე და წარმოადგენს ხმელეთის ვიწრო ზოლს, რომელსაც ესაზღვრება ზღვა და ალპებისა და აპენინის მთები, რომელთა ზოგიერთი მწვერვალიც სიმაღლეში 2000 მეტრს აღწევს. ლიგურიის ფართობი მხოლოდ 5 422 კმ²-ია, რაც მთელი იტალიის ფართობის 1.18%-ია. აქედან, 3 524,08 კმ² მთიანია (65%) და 891,95 კმ² გორაკ-ბორცვიანი (35%). ლიგურიის ბუნებრივი ნაკრძალები რეგიონის 12%-ს მოიცავს ( 60 000 ჰა) და შედგება ერთი როვნული ნაკრძალის, ექვსი მოზრდილო პარკის, ორი მცირე პარკის და სამი ბუნების ნაკრძალისგან. კონტინენტური შელფი საკმაოდ ვიწროა და ფრიალო კლდეები პირდაპირ ზღვაში ეშვება მისი 315 კმ-იანი სანაპირო ზოლის გასწვრივ. დიდი მდინარეების შესართავებთან, გადაჭიმულია პატარა პლაჟები, მაგრამ არსადაა ღრმა უბეები და ბუნებრივი ნავსადგურები, გარდა გენუისა და სპეციისა. გორაკების რკალი გადაჭიმულის სანაპირო ზოლის მიღმა, რომელიც ზღვასთან ერთად რბილ კლიმატს განაპირობებს მთელი წლის მანძილზე. ზამთრის საშუალო ტემპერატურაა 7 — 10 °C (45 to 50 °F), ზაფხულის კი 23 — 24 °C (73 to 75 °F). საკმაოდ უხვად მოდის ნალექები, რისი მიზეზიც სანაპიროსთან ძალიან ახლოს მდებარე მთებია, რაც ოროგრაფიულ ეფექტს ქმნის. გენუისა და ლა-სპეციის ნალექების საშუალო წლიური მაჩვენებელი 2 000 მმ-ია, დანარჩენ ადგილებში კი შეიმჩნევა ნალექების ნორმალური, ხმელთაშუაზღვიური ნორმა 500 — 800 მმ-ით წელიწადში. ლიგურიის რეგიონი ადმინისტრაციულად 4 პროვინციად იყოფა: იტალიის ადმინისტრაციული დაყოფა ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2009-03-12 საიტზე Wayback Machine. Map of Webcams in Liguria დაარქივებული 2011-10-01 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ტურისტული გზამკვლევი დაარქივებული 2011-07-13 საიტზე Wayback Machine.
ძვ. წ. 479

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 479 რომის კონსულები: გაიუს ფაბიუს კ.ფ. ვიბულანუს III, ტიტუს ვერგინიუს ოპეტ.ფ. ტრიკოსტუს რუტილუსი კონფუცი - ჩინელი ფილოსოფოსი
ოთარ რამიშვილი

ოთარ რამიშვილი (დ. 24 ოქტომბერი, 1934 — გ. 6 ოქტომბერი, 2011) — ქართველი მომღერალი, კომპოზიტორი, პოეტი, თბილისის კოლორიტი. 2009 წელს მიენიჭა თბილისის საპატიო მოქალაქის წოდება. ოთარ რამიშვილის მიერაა დაწერილი და შესრულებული ჰიტები „ფუტკარი“, „რიჟრაჟი“, „ბულბულის სტვენა“, „მარტის თვეა შენი“, „თბილისო“ და სხვა. კომპოზიტორია ფილმისა „მამა“ (1984). გარდაიცვალა 2011 წლის 6 ოქტომბერს 76 წლის ასაკში, ხანგრძლივი ავადმყოფობის შემდეგ. დაკრძალულია დიდუბის პანთეონში. ოთარ რამიშვილის პროფილი დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. ეროვნული ფილმოგრაფიის საიტზე. ↑ ვინ იყვნენ და ვინ არიან “თბილისის საპატიო მოქალაქები“. Presage.TV. 24.10.2010 ↑ 2.0 2.1 ოთარ რამიშვილი გარდაიცვალა. ახალი ამბების სააგენტო „GHN“. 06.10.11 ↑ ოთარ რამიშვილი გარდაიცვალა დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine. . პრესა.ge. 06.10.2011 ↑ ოთარ რამიშვილი დიდუბის პანთეონში დაკრძალეს[მკვდარი ბმული]. „პირველი არხი“. 12-10-2011
ფონეტიკური პროცესები

ფონეტიკური პროცესები — სიტყვასა და სიტყვათმიმდევრობაში მოქმედი ბგერითი ცვლილებები, რომლებიც გამოწვეულია წარმოთქმის საერთო პირობებით. იმის მიხედვით თუ როგორია პირობები, განსხვავებულია: კომბინატორული ცვლილებები, რომლებიც სიტყვაში მოსაზღვრე ბგერათა ურთიერთგავლენისა და ურთიერთშეგუების (აკომოდაცია) შედეგია. პოზიციური ცვლილებები, გამოწვეული წარმოთქმის საერთო პირობებით (სიტყვაში ბგერის პოზიციით, მახვილის ადგილით ...). გარკვეულ შემთხვევებში ბგერათა შეცვლას წარმართავს არაფონეტიკური ფაქტორები (მაგ., ანალოგია ...), მაგრამ ასეთი ცვლილებები, ჩვეულებრივ, არასისტემურია და სპორადულ ხასიათს ატარებს. ↑ 1.0 1.1 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 363.
ძვ. წ. 478

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 478 რომის კონსულები: ლუციუს ამილიუს მან.ფ. მამერცინუს (მამერცუს) II, გაიუს სერვილიუს სტრუქტუს აჰალა
ბარინასი

ბარინასი (ესპ. Barinas) — ქალაქი ჩრდილო-დასავლეთ ვენესუელაში. ბარინასის შტატის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს მდინარე სანტო-დომინგოს ნაპირებზე, დაბლობ ტერიტორიაზე, კორდილიერა-დე-მერიდის მთისძირში, ზღვის დონიდან დაახლოებით 188 მ სიმაღლეზე. ცნობილია როგორც ლიანოსის „დედაქალაქი“. კარაკასიდან დაშორებულია 525 კილომეტრით, ქალაქ მერიდიდან 165 კილომეტრით. 2009 წლის მონაცემებით ქალაქ ბარინასის მოსახლეობა შეადგენს 251,535 ადამიანს. კათედრალები, მუზეუმები და სხვა კულტურული და საგანმანათლებლო შენობა-ნაგებობები ქალაქის შუაგულშია განლაგებული. ბარინასი წარმოადგენს მესაქონლეობის რეგიონულ ცენტრს, ასევე აქ განვითარებულია შინაური საქონლის პროდუქცია. შიდა რაიონებში მოჰყავთ კაკაო და თამბაქო. არის აეროპორტი, რომლის მეშვეობით დაკავშირებულია ქვეყნის დედაქალაქ კარაკასთან. დაარსდა 1577 წლის 30 ივნისს, როგორც ალტამირა-დე-კასერესი. ვენესუელის დამოუკიდებლობისათვის ომის მსვლელობის დროს ბარინასი იყო თავდაცვის მნიშვნელოვანი საყრდენი. ქალაქ ბარინასში ცხოვრების გარკვეული ნაწილი გაატარა ვენესუელის პირველმა პრეზიდენტმა კრისტობალ მენდოსამ. ქალაქის სახელწოდება წარმოსდგება ადგილობრივი სიტყვიდან, რომელიც იდენტიფიცერებას განიცდის ძლიერ ქართან, რომელიც უბერავს წვიმიანი სეზონის დროს მდინარე სანტო-დომინგოს ხეობიდან. ვენესუელის ქალაქების სია ბარინასი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
ძვ. წ. 477

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 477 რომის კონსულები: გაიუს ჰორატიუს მ.ფ. პულვილუსი, ტიტუს მენენიუს აგრიპე ფ. ლანატუსი
ისუნდერი

ისუნდერი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, ზუბის თემში. მდებარეობს მდინარე ცხენისწყლის ხეობის მარჯვენა ფერდობზე. ზღვის დონიდან 690 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 20 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 94 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 252. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კენაში

კენაში — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, აღვის თემში. მდებარეობს მდინარე ცხენისწყლის ხეობაში. ზღვის დონიდან 650 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 15 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 6 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 466. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კურცობი

კურცობი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, ორბელის თემში. მდებარეობს მდინარე ლაჯანურის ხეობაში. ზღვის დონიდან 640 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 13 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 21 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 87. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ძვ. წ. 476

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 476 რომის კონსულები: აულუს ვერგილიუს ტრიკოსტუს რუტილუსი, სპუბლიუს სერვილის (პ.ფ.?) სტრუქტუსი
ლარჩვალი

ლარჩვალი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, წიფერჩის თემში. მდებარეობს მდინარე ცხენისწყლის შუა დინების ხეობაში. ზღვის დონიდან 530 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 7 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 95 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 132. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
აზერბაიჯანის ეროვნული პარკები

აზერბაიჯანის კულტურისა და ტურიზმის სამინისტროს მონაცემებით ქვეყანაში 8 ეროვნული პარკია. ზანგეზურის აღგიოლის შირვანის ჰირკანის ალთიაღაჯის აფშერონის შაჰდაღის გოიგოლის აზერბაიჯანის ეროვნული პარკები დაარქივებული 2014-03-29 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ↑ ეროვნული პარკები. აზერბაიჯანის კულტურისა და ტურიზმის სამინისტრო.
ლასურიაში

ლასურიაში — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (სოფლები: დეხვირი, ლესინდი, მახაში). მდებარეობს მდინარე ცხენისწყლის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 550 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 5 კილომეტრით. ლასურიაში ერთ-ერთია იმ რამდენიმე სოფლიდან, სადაც მოდის ვაზის ჯიში უსახელოური. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 235 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 134. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ლასხანა

ლასხანა — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, ჩხუტელის თემში. მდებარეობს მდინარე ცხენისწყლის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 560 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 3 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 60 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 134. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II