laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ათანასე I (ალექსანდრიის პატრიარქი)

ათანასე I დიდი (დ. დაახლ. 297 — გ. 373) — ალექსანდრიის მართლმადიდებელი ეკლესიის პატრიარქი, მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 2 მაისი, ახალი სტილით - 15 მაისი. წმინდა პატრიარქი დაახლოებით 297 წელს დაიბადა ალექსანდრიაში. მან დიაკვნის ხარისხში მიიღო მონაწილეობა ნიკეის პირველ მსოფლიო კრებაზე 325 წელს და წამოაყენა წინადადება, ევსების მიერ შემოთავაზებული ფორმულისათვის დაემატებინათ ერთადერთი, უმოკლესი განსაზღვრება - „ერთარსი მამისა“. წმინდა ათანასე ალექსანდრიის ეკლესიას 325-373 წლებში განაგებდა. ამ ხნის განმავლობაში მრავალი ჭირისა და განსაცდელის დათმენა მოუხდა. იყო დრო, როცა ნეტარი ერთადერთ მართლმადიდებელ ეპისკოპოსად რჩებოდა და უკაცრიელი თავშესაფრიდან ეპისტოლეებითა და ტრაქტატებით ამხელდა არიანელებს. მხცოვანმა მღვდელმთავარმა 373 წელს შეჰვედრა სული უფალს. მისი ხსენება წელიწადში ორჯერ აღესრულება - 15 მაისს და 31 იანვარს, წმინდა კირილე ალექსანდრიელთან ერთად. „წმინდანთა ცხოვრება“, ტომი II, თბილისი, 2001 ↑ Dictionary of African Biography / E. K. Akyeampong, Henry Louis Gates, Jr. — NYC: OUP, 2012. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q217595"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q60"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q561458"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q46002746"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18353479"></a> ↑ 2.0 2.1 Deutsche Nationalbibliothek Record #118504843 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ http://www.encyclopedia.com/doc/1G2-3404700318.html ↑ 4.0 4.1 Library of the World's Best Literature / C. D. Warner — 1897. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q952614"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19098835"></a> ↑ Calendarium Romanum: Ex decreto Sacrosancti Œcumenici Concilii Vaticani II instauratum auctoritate Pauli PP. VI promulgatum. Editio typica — Civitas Vaticana: Typis Polyglottis Vaticanis, 1969. — გვ. 26. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q98782022"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123141159"></a> ↑ 6.0 6.1 Perseus Digital Library — 1987. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q639661"></a> ↑ 7.0 7.1 Mirabile: Digital Archives for Medieval Culture — SISMEL – Edizioni del Galluzzo. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q85138432"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q85135665"></a> ↑ Bibliothèque nationale de France Record #11889341x // BnF catalogue général — Paris: BnF. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q90"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q15222191"></a> ↑ CONOR.SI <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q16744133"></a>
ინტერიერი (არქიტექტურა)

ინტერიერი (ფრანგ. intérieur — შიდა) — შენობის ან სათავსოს შიდა სივრცე. ინტერიერის არქიტექტურული გადაწყვეტა განსაზღვრულია მისი ფუნქციონალური დატვირთვით. ინტერიერის დასამშვენებლად იქმნება მონუმენტური მხატვრობა, ქანდაკებები, მოზაიკა. შესაძლებელია ინტერიერის დანაწილება ზონებად. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 175. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ინტერიერი (არქიტექტურა)
სამორის პროვინცია

სამორა — პროვინცია დასავლეთ ესპანეთში, ავტონომიური გაერთიანების, კასტილია და ლეონის დასავლეთ ნაწილში. მას ესაზღვრება პორტუგალია და ესპანეთის შემდეგი პროვინციები: ორენსე, ლეონი, ვალიადოლი და სალამანკა. სამორის პროვინცია განდა 1833 წელს, როდესაც ქვეყანა დაიყო 49 პროვინციად. პროვინციის მოსახლეობა შეადგენს 200,678 კავს (2002 წლის მონაცემებით), რომლის მესამედი ცხოვრობს მის დედაქალაქ სამორაში. პროვინციაში არის 250 მუნიციპალიტეტი
ფეხბურთი საქართველოში

ფეხბურთი საქართველოში — წარმოებს საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციის მიერ (სფფ). სფფ ხელმძღვანელობს როგორც კაცთა, ასევე ქალთა საფეხბურთო ნაკრებებს. საქართველოში ფეხბურთი XX საუკუნის დასაწყისში დაინერგა ქალაქ ფოთში, ინგლისელი მეზღვაურების მიერ. საქართველოს ყველაზე ტიტულოვანი კლუბია თბილისის დინამო. საშინაო შეჯიბრებები იმართება საქართველოს პროფესიული ფეხბურთის ლიგის (პროფლიგა) მიერ. უმაღლესი შეჯიბრებაა უმაღლესი ლიგა, მას მოსდევს პირველი ლიგა და მეორე ლიგა. პროფლიგა ასევე აწარმოებს საქართველოს თასს და საქართველოს სუპერთასს. საქართველოს საფეხბურთო კლუბების სია საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციის ოფიციალური საიტი
უმაღლესი ლიგა 1990

უმაღლესი ლიგა 1990 — უმაღლესი ლიგის პირველი გათამაშება. გამარჯვებული გახდა თბილისის „იბერია“, მეორე ადგილზე გავიდა ლანჩხუთის „გურია“, მესამეზე – რუსთავის „გორდა“. წყარო: http://www.rsssf.com/tablesg/geor90.html წესები კლასიფიკაციისათვის: 1st points; 2nd matches won; 3rd head-to-head. შეწყდა სამხრეთ ოსეთის ომის გამო ა = ადგილი; თ = ჩატარებული შეხვედრა; მ = მოგებული მატჩი; ფ = ფრე; წ = წაგებული მატჩი; გტ = გატანილ გოლთა რაოდენობა; გშ = გაშვებულ გოლთა რაოდენობა; სხ = გოლთა სხვაობა; ქ = ქულა; (ჩ) = ჩემპიონი; (დ) = დაქვეითებული; (კ) = კვალიფიცირებული; (კვ) = კვალიფიცირებული ტურნირის შესაბამის ფაზაში; (პლ) = პლეი-ოფის გამარჯვებული; (და) = დაწინაურებული შემდეგ რაუნდში. საქართველოს თასი 1990
ეგვიპტის ისტორია

ეგვიპტის მრავალსაუკუნოვანი ისტორია, იყოფა პერიოდებად. მთავარი სტატია: ძველი ეგვიპტე. მთავარი სტატია: ეგვიპტის ძველი სამეფო. იყო დაახლოებით 6 მეფე, რომელთა შორის იყო ჯოსერი, რომელმაც ააშენა მსოფლიოში პირველი საფეხუროვანი პირამიდა. დიდი პირმიდების მშენებელთა დინასტია, დაახლოებით 6 მეფე, მათ შორის იყო ხუფუ (ხეოფსი), რახეფი (ხეფრენი) და მენკაურე (მიკერინოსი). სწორედ მათ ეკუთვნით სამი უდიდესი პირამიდა გიზაში, კაიროს ახლოს. მთავარი სტატია: ეგვიპტის პირველი შუალედური პერიოდი. მთავარი სტატია: ახალი სამეფო. მინიმუმ 14 მეფე, მათ შორის: ამენჰოტეპ I, თუტმოს I, ნათშეფსუტი (ქალი ტახტზე), თუტმოს III, ამენჰოტეპ II, თუტმოს IV, ამენჰოტეპ III, ეხნატონი (რელიგიური რეფორმატორი), ტუტანხამონი (ცნობილი გახდა მისი სამარხის აღმოჩენის წყალობით, მაგრამ ძველ დროში მისი სახელი აბსოლუტურად უცნობი იყო) ამ დინასტიას ეკუთვნის რამსეს II, ეგვიპტის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი მმართველი მთავარი სტატია: ელინისტური ეგვიპტე. ამ პერიოდში ეგვიპტეში ბატონობდა პტოლემეების დინასტია. კლეოპატრა VII იყო ეგვიპტის ბოლო ფაქტობრივი მმართველი და კეისრის საყვარელი. ეგვიპტელები აფრიკის ისტორია ახლო აღმოსავლეთის ისტორია კოპტების ისტორია (ინგლისური) Arthur Goldschmidt, Historical dictionary of Egypt, Scarecrow Press, Lanham, Md. ; Oxford, 2003, 510 p. ISBN 978-0-8108-4856-6 (ინგლისური) Arthur Goldschmidt, Biographical dictionary of modern Egypt, Lynne Rienner, Boulder, Colo., Londres, 2004 (cop. 2000), 297 p. ISBN 978-1-84972-093-9 Брестед Д., Тураев Б. История Древнего Египта. Мн.: Харвест, 2003. ISBN 5-17-031907-X Зеленев Е. И. Египет. Средние века. Новое время. СПб.: Изд-во Санкт-Петербургского университета, 1999. Зеленев Е. И. Государственное управление, судебная система и армия в Египте и Сирии (XVI — начало XX в.). СПб.: Изд-во Санкт-Петербургского университета, 2003. Коростовцев М. А. Писцы Древнего Египта/ Под общей редакцией А. С. Четверухина. — СПб.: Изд-во Летний сад, 2001. — 368 с. Коротаев А. В. Долгосрочная политико-демографическая динамика Египта: Циклы и тенденции. М.: Восточная литература, 2006. ISBN 5-02-018526-4 Кошелев В. С. Египет: от Ораби-паши до Саада Заглула. 1879—1924. М.: Институт востоковедения, 1992. Перепелкин Ю. История Древнего Египта.— СПб.: Изд-во Летний сад, 2000. ISBN 5-89740-011-3 Семенова Л. А. Из истории Фатимидского Египта: Очерки и материалы. М.: Наука, 1974. Семенова Л. А. Салах ад-Дин и мамлюки в Египте. М.: Наука, 1966.
კიკუიუ

კიკუიუ (Kikuyu) — კენიის ყველაზე მრავალრიცხოვანი ეთნიკური ჯგუფი. „კიკუიუ“ სუაჰილიზებული ფორმაა კერძო სახელი გიკუიუ-ს, მიუხედავად იმისა, რომ ეს ხალხი საკუთარ თავს აგიკუიუს ხალხს უწოდებს. კენიაში 2009 წლის აღწერით 6 622 576 კიკუიუს ხალხი ცხოვრობდა, რაც ქვეყნის საერთო მოსახლეობის 17 %-ს შეადგენდა. ისინი ძირითადად ქვეყნის ცენტრალური მთიანი რეგიონის ნაყოფიერ ნიადაგზე სახლობენ და ასევე კენიის ეკონომიკურად ყველაზე აქტიური ეთნიკური ჯგუფია. ვანგარი მაატაი - კენიელი საზოგადო მოღვაწე. 2004 წელს გახდა ნობელის პრემიის ლაურეატი მშვიდობის განმტკიცების დარგში და პირველი აფრიკელი, ვისაც ნობელის აღნიშნული პრემია გადაეცა. უჰურუ კენიატა - კენიელი პოლიტიკოსი. 2008 წლიდან ვიცე-პრემიერი. ყოფილი ფინანსთა მინისტრი (2008-2012 წწ.). ჯომო კენიატა - კენიის პოლიტიკური მოღვაწე, კენიის პრემიერ-მინისტრი 1963-1964 წწ. და პრეზიდენტი 1964-1978 წწ. უწოდებენ „კენიელების მამას“. მვაი კიბაკი - კენიის პოლიტიკურო მოღვაწე, კენიის პრეზიდენტი 2002 წლის 30 დეკემბრიდან. დედან კიმატი - მაუ-მაუს აჯანყების ერთ-ერთი მეთაური კენიაში 1952–1956 წწ. Huxley, Elspeth. 2006. Red Strangers. (Penguin) Lonsdale, John, and Berman, Bruce. 1992. Unhappy Valley: Conflict in Kenya and Africa. (J Currey Press) Lonsdale, John, and Atieno Odhiambo, E. S. (eds.) 2003. Mau Mau and Nationhood: Arms, Authority and Narration. (J. Currey Press) Muhindi, Samuel, Author [Ngucanio 1 & 2] 2009, A Gĩkũyũ Christian movie] - The first Gĩkũyũ author to write and shoot a Christian Gĩkũyũ movie Kayû ka muingi Kameme FM Listen Live Gĩkũyũ.com დაარქივებული 2014-05-30 საიტზე Wayback Machine. Muigwithania 2.0 – First Gĩkũyũ Newspaper – The original KCA publication banned by the colonial government revived on the Internet in 2008 დაარქივებული 2020-05-18 საიტზე Wayback Machine. ↑ kenya-population (2009 წელი). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-11-13. ციტირების თარიღი: 2015-11-30.
ინოკენტი (ბელიაევი)

მთავარეპისკოპოსი ინოკენტი (ერისკაცობაში — ივანე ვასილის ძე ბელიაევი) — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელთმთავარი. საქართველოს ეგზარქოსი 1909-1913 წლებში. ქმნიდა რელიგიურ საზოგადოებებსა და ორგანიზაციებს, რომლებიც ავრცელებდნენ რევოლუციის წინააღმდეგ მიმართულ რელიგიური შინაარსის წერილებს. განსაკუთრებით ზრუნავდა არსებული რეჟიმის ერთგული ახალგაზრდა სასულიერო პირების აღზრდაზე. მისი ინიციატივით სასწავლებლების ბიბლიოთეკები კონპლექტდებოდა რელიგიური შინაარსის ლიტერატურით. ოპოზიციაში მყოფ ქართველთა ავტოკეფალისტთა გულის მოსაგებად დაუშვა საღვთო სჯულის სწავლება ქართულ ენაზე. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები Михаило-Архангельский храм в п. Мордово[მკვდარი ბმული] ხუციშვილი მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 166.
შხამიანი სურო (კომიქსი)

შხამიანი სურო (პამელა ლილიან ისლი) — DC კომიქსების გამოგონილი პერსონაჟი. მისი შემქმნელები არიან რობერტ კენიგერი და შელდონ მოლდოფი, მისი დებიუტი შედგა კომიქსში ბეტმენი (THE BATMAN)#181 (ივნისი 1966წ). შხამიანი სურო არის წარმოჩენილი როგორც მსოფლიოს ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ეკო-ტერორისტი. ის გატაცებულია მცენარეებით, ბოტანიკით. ის მცენარეულ შხამს და სისხლს, თავისი კრიმინალური საქმიანობისთვის იყენებს, რომელიც მიმართულია ბუნების დასაცავად. ბოროტმოქმედებიდან მისი ერთადერთი მოკავშირე არის ჰარლი ქუინი და შესაძლოა ერთადერთი მეგობარიც. 1997 წელს გამოსულ ფილმში „ბეტმენი და რობინი“ ის უმა თურმანმა განასახიერა. შხამიანი სურო ნაჩვენებია მულტსერიალ ბეტმენში. სადაც მას მსახიობი დიანა პერშინგი ახმოვანებდა. Poison Ivy საიტზე DC-ს მონაცემთა ბაზაზე, გარე ვიკი, DC Comics-ის გარე ვიკიზე
შვიდი მნათობი (ჟურნალი)

შვიდი მნათობი — ლიტერატურურული ჟურნალი, რომელიც თბილისში დავით და პოლიკარპე კაკაბაძეების თაოსნობით გამოიცემოდა 1919 წელს. სულ გამოვიდა ჟურნალის ორი ნომერი — 1919 წლის აპრილში და იმავე წლის ოქტომბერში. ჟურნალთან თანამშრომლობდნენ გრიგოლ რობაქიძე, ლეო ქიაჩელი, პაოლო იაშვილი, იოსებ გრიშაშვილი, ნიკო ლორთქიფანიძე, სანდრო შანშიაშვილი, ივანე ბერიტაშვილი და ა.შ. ჟურნალში დაიბეჭდა პოლიკარპე კაკაბაძის ორი დრამა „სისხლი სინათლემდე“ და „სამი ასული“. ჟურნალის სახელწოდება აღებულია საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის გერბიდან. როგორც ცნობილია, მასზე გამოსახულია შვიდი მნათობი. სიგუა, სოსო. „მოდერნიზმი“, თბ. „მწერლის გაზეთი“, 2008
ზიფთი

ზიფთი (არაბ. زفتى) — ქალაქი ეგვიპტეში. ზიფთი მდებარეობს ჩრდილოეთ ეგვიპტეში, მიდანრე ნილოსის დელტაში აქ ჩამოედინება მდინარე ნილოსი. ქალაქი 25 კილომეტრით არის დაცილებული პროვინციის ადმინისტრაციულ ცენტრ ტანტას .2006 წლის მონაცემებით ქალაქში 93 740 ადამიანი ცხოვრობს, ფართობის მხრივ ქალაქს 410 კმ² ტერიტორია უკავია. ქალაქი გარბიის საგუბერნატოროს დასახლებული პუნქტია.
ტიმა

ტიმა (არაბ. طما) - ქალაქი ცენტრალურ ეგვიპტეში. ტიმაში ჩამოედინება მდინარე ნილოსი. ქალაქი 4 მილითაა დაცილებული პროვინციის ადმინისტრაციულ ცენტრ სუჰაგს. ტიმა სუჰაგის საგუბერნატოროს მნიშვნელოვანი დასახლებული პუნქტია.
ტაჰტა

ტაჰტა (არაბ. طهطا) - ქალაქი ეგვიპტეში. ქალაქში მდებარეობს ცენტრალურ ეგვიპტეში. ტიმაში ჩამოედინება მდინარე ნილოსი. ქალაქი სუჰაგის საგუბერნატოროს მნიშვნელოვანი დასახლებული პუნქტია.
ექსტრადიცია

ექსტრადიცია დამნაშავეთა გადაცემა — ერთი სახელმწიფოდან მეორეში ძებნილი ბრალდებულის ან მსჯავრდებულის გადაცემის ფორმალური პროცესი. როგორც წესი, ერთი სახელმწიფოდან მეორეში პირის ექსტრადიციისათვის საჭიროა ორ სახელმწიფოს შორის საერთაშორისო ხელშეკრულების არსებობა. თუმცა, ზოგიერთი სახელმწიფოს პრაქტიკის მიხედვით, პირის ექსტრადიცია შესაძლებელია ასევე ხელშეკრულების არარსებობის პირობებშიც, რა დროსაც რიგ შემთხვევებში გადამცემი სახელმწიფო მიმღებისგან ითხოვს სანაცვალგებო თანამშრომლობის გარანტიას. გავრცელებული აზრის თანახმად, არ არსებობს საერთაშორისო ჩვეულებითი სამართლის ნორმა, რომელიც სახელმწიფოებს ექსტრადიციას დაავალდებულებდა. ექსტრადიცია ნებისმიერ შემთხვევაში არ არის შესაძლებელი. ექსტრადიციასთან შეზღუდვები განსხვავდება ცალკეული საერთაშორისო ხელშეკრულებებისა და სახელმწიფოებს შორის პრაქტიკის მიხედვით. თუმცა, ყველაზე გავრცელებულ შეზღუდვებს შემდეგი წარმოადგენს: ექსტრადიცია, როგორც წესი არ არის შესაძლებელი პოლიტიკური, ფისკალური ან სამხედრო დანაშაულისათვის; აკრძალულია პირის ექსტრადიცია იმ ქვეყანაში, სადაც მას ემუქრება წამების, სასტიკი, არაადამიანური ან დამამცირებელი მოპყრობის ან სხვა ძირითადი უფლებების დარღვევის საფრთხე; დაუშვებელია ლტოლვილის ექსტრადიცია; აკრძალულია პირის ექსტრადიცია თუ მის მიმართ გამოტანილი განაჩენით დაირღვა ორმაგი დასჯის აკრძალვის პრინციპი (Ne bis in idem). ევროკავშირში სახელმწიფოებს შორის ძებნილების გადაცემის მსოფლიოში ყველაზე გამარტივებული ფორმა არსებობს, რომელიც მანამდე მხოლოდ სკანდინავიურ სახელმწიფოებში იყო. მოქმედი რეგულირებების მიხედვით, ძებნილი პირის დაკავებისა და ევროკავშირის წევრ მეორე სახელმწიფოში გადაცემისათვის საკმარისია მხოლოდ საექსტრადიციო პირზე გამოცემული ევროპული დაპატიმრების ორდერის მიწოდება. საქართველოში ბრალდებულის ან მსჯავრდებულის ექსტრადიციის და ექსტრადიციაზე უარის თქმის გადაწყვეტილებას იღებს საქართველოს იუსტიციის სამინისტრო (საქართველოს მთავარი პროკურატურა). ექსტრადიციის შესახებ მიღებული გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს სასამართლოში. ექსტრადიციის საკითხის განხილვისას ეს ორგანოები ხელმძღვანელობენ: სტრასბურგის 1957 წლის ევროპული კონვენციით ექსტრადიციის შესახებ და მისი დამატებითი ოქმებით; 1993 წლის მინსკის კონვენციით; სტრასბურგის 1983 წლის მსჯავრდებულ პირთა გადაცემის კონვენციით და მისი დამატებითი ოქმით; საქართველოს კონსტიტუციით; საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსით და სისხლის სამართლის სფეროში საერთაშ. თანამშრომლობის შესახებ არსებული საქართველოს კანონით (2010 წლის 21 ივლისი). საერთაშორისო დანაშაულში მხილებული ბრალდებული გადაეცემა სისხლის სამართლის საერთაშორისო სასამართლოს. გადაცემა რეგულირდება სისხლის სამართლის საერთაშორისო სასამართლოს რომის წესდებით (1998) და საქართველოს კანონით „სისხლის სამართლის საერთაშორისო სასამართლოსთან საქართველოს თანამშრომლობის შესახებ“ (2003 წლის 14 აგვისტო). ↑ გვარამია ვ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. ?.
ორმაგი დასჯის აკრძალვა

ორმაგი დასჯის აკრძალვა (ლათ. Ne bis in idem) — თანამედროვე სისხლის სამართლის ერთ-ერთი ფუნდამენტური პრინციპია. აღნიშნული პრინციპის მიხედვით აკრძალულია ერთი და იმავე დანაშაულისათვის ერთი და იმავე პირის ორჯერ გასამართლება და დასჯა. იგი აღიარებულია სამოქალაქო და პოლიტიკურ უფლებათა საერთაშორისო პაქტითა და სხვა მნიშვნელოვანი საერთაშორისო დოკუმენტებით, თუმცა სხვადასხვა საერთაშორისო დოკუმენტებში განსხვავდება ამ პრინციპის მოცულობა.
დუმილის უფლება

დუმილის უფლება — ადამიანის საყოველთაოდ აღიარებული ერთ-ერთი უფლებაა. აღნიშნული უფლება მოიცავს, სასამართლო ან სამართალდაცვითი ორგანოსათვის ჩვენების მიცემისგან თავის შეკავების უფლებას. მისი მიზანია დაიცვას პირი თვითდაბრალებისგან. აღნიშნული უფლებით, როგორც წესი სარგებლობს ბრალდებული. განმარტება ეცნიკლოპედიურ ლექსიკონში
მითოლოგია

მითოლოგია (ბერძნ. μυθολογία, μῦθος მითოს — ამბავი, გადმოცემა; λόγος ლოგოს — მოძღვრება) — მითების შემსწავლელი დარგი, ასევე მითების ერთობლიობა. მითოლოგია, როგორც მეცნიერება, შეისწავლის მითების წარმოშობას, შინაარსს, კლასიფიკაციას და გავრცელებას. მითები წარმოადგენენ თქმულებებს ღმერთებზე, გმირებზე, დემონებზე, სულებზე, ბუნების მოვლენებზე, სამყაროსა და ციური სხეულების წარმოშობაზე და ასახავენ ადამიანთა წარმოდგენებს ადრეკლასობრივ საზოგადოებაში. ყველაზე გავრცელებულია ძველი საბერძნეთის, ეგვიპტის, ინდოეთის მითები. მითოლოგიამ საუკუნეების განმავლობაში ასაზრდოვა ლიტერატურა, ხელოვნება, ფილოსოფია, ენები, ასაზრდოვებს დღესაც. მითი განუყოფელი ნაწილია ყოველი რელიგიისა, მათ აქვთ შეხვედრები, ორივესთვის დამახასიათებელია რწმენა ზებუნებრივი ძალებისა. ქართული მითოლოგია (მეგრული მითოლოგია • სვანური მითოლოგია) იბერიულ-კავკასიურ ხალხთა მითოლოგია ბერძნული მითოლოგია გერმანული მითოლოგია ეგვიპტური მითოლოგია ინდური მითოლოგია სკანდინავიური მითოლოგია ინკების მითოლოგია შუმერულ-აკადური მითოლოგია ჩინური მითოლოგია რომაული მითოლოგია ეტრუსკული მითოლოგია Littleton, Covington. The New Comparative Mythology: An Anthropological Assessment of the Theories of Georges Dumezil. Berkeley: University of California Press, 1973. Meletinsky, Elea. The Poetics of Myth. Trans. Guy Lanoue and Alexandre Sadetsky. New York: Routledge, 2000. "myth." Encyclopædia Britannica. 2009. Encyclopædia Britannica Online, 21 March 2009 "myths". A Dictionary of English Folklore. Jacqueline Simpson and Steve Roud. Oxford University Press, 2000. Oxford Reference Online. Oxford University Press. UC – Berkeley Library. 20 March 2009 Oxfordreference.com Northup, Lesley. "Myth-Placed Priorities: Religion and the Study of Myth". Religious Studies Review 32.1(2006): 5–10. O'Flaherty, Wendy. Hindu Myths: A Sourcebook. London: Penguin, 1975. Pettazzoni, Raffaele. "The Truth of Myth". Sacred Narrative: Readings in the Theory of Myth. Ed. Alan Dundes. Berkeley: University of California Press, 1984. 98–109. Segal, Robert. Myth: A Very Short Introduction. Oxford: Oxford UP, 2004. Simpson, Michael. Introduction. Apollodorus. Gods and Heroes of the Greeks. Trans. Michael Simpson. Amherst: University of Massachusetts Press, 1976. 1–9. Singer, Irving. "Introduction: Philosophical Dimensions of Myth and Cinema." Cinematic Mythmaking: Philosophy in Film. Cambridge, Massachusetts, United States: MIT Press Books, 2008. 3–6. Web. 23 Oct. 2011. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მითოლოგია The New Student's Reference Work/Mythology Leonard, Scott. "The History of Mythology: Part I" დაარქივებული 2012-12-27 საიტზე Wayback Machine. Greek mythology Sacred texts Myths and Myth-Makers
კანონის უკუძალა

კანონის უკუძალის მოქმედება ვრცელდება იმ ურთიერთობებზე და ქმედებებზე, რომლებიც მის მიღებამდე იქნა განხორციელებული. სხვაგვარად მას მოიხსენიებენ, როგორც უკუძალის მქონე კანონს. უმრავლეს სახელმწიფოებში Ex post facto კანონის მიღება აკრძალულია ან შეზღუდულია იმ ფარგლებში, რაც ამსუბუქებს ინდივიდების მდგომარეობას. კანონის უკუძალა — ენციკლოპედიური ლექსიკონი კანონის უკუძალა — აღსრულების ეროვნული ბიურო
ელ-სანბელავენი

ელ-სანბელავენი (არაბ. السنبلاوين) — ქალაქი ეგვიპტეში. ქალაქი მდებარეობს ჩრდილოეთ ეგვიპტეში. ქალაქი მოქცეულია მდინარე ნილოსის დელტაში, ელ-სანბელავენში ჩამოედინება მდინარე ნილოსი. ელ-სანბელავენი 20 კილომეტრითაა დაცილებული პროვინციის ადმინისტრაციულ ცენტრს ელ-მანსურას, 100 კილოემტრით კი დაცილებულია ქვეყნის დედაქალაქ კაიროს. ქალაქი დაკაჰლიას საგუბერნატოროს დასახლებული პუნქტია.
სადფა

სადფა - ქალაქი ეგვიპტეში. ქალაქში მდებარეობს ცენტრალურ ეგვიპტეში. სადფაში ჩამოედინება მდინარე ნილოსი. ქალაქი ასიუტის საგუბერნატოროს დასახლებული პუნქტია.
სამალუტი

სამალუტი (არაბ. سمالوط) - ქალაქი ეგვიპტეში. ქალაქში მიედინება მდინარე ნილოსი. 2006 წლის მონაცემებით სამალუტის მოსახლეობა 91 475 ადამიანს შეადგენს. ქალაქი 25 კილოეტრითაა დაცილებული პროვინციის ადმინისტრაციულ ცენტრ ელ-მინიას. ქალაქი უძველესი დროიდან უმნიშვნლოვანეს როლს ასრულებდა ეგვიპტის ცხოვრებაში. ქალაქი ელ-მინიას საგუბერნატოროს დასახლებული პუნქტია.
ილარიონი (ვაჩნაძე)

ილარიონი (გვარად ვაჩნაძე) (დ. 1767 — გ. 1823 წლის შემდეგ) — დავითგარეჯის მონასტრის არქიმანდრიტი 1801-1820-იან წლებში. 1808-1810 წლებში ხელმძღვანელობდა დავითგარეჯის მონასტრის კაპიტალურ რემონტს, რომელიც წამოიწყო საკუთარი სახსრებით იოანე ბატონიშვილმა. 1811 წელს განაახლეს ფერისცვალების ეკლესიის სამხრეთი კედელი. ილარიონის დროს მონასტერი ეკონომიურად დაწინაურდა. 1812 წლის კახეთის აჯანყების დროს ცდილობდა ამბოხებულების დაშოშმინებას. 1813 წლიდან მართავდა ნეკრესის ეპარქიას. 1817 წელს ბრალი დასდეს საეკლესიო ქონების დატაცებაში, თუმცა 1820 წელს გაამართლეს და აღადგინეს მის სამწყსოში. 1823 წლის 7 სექტემბერს განმარტოვდა კარდანახის წმ. საბას მონასტერში, სადაც გარდაიცვალა. ლომინაძე ბ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. ?. Русский биографический словарь: В 25 т. /А.А. Половцов. - М., 1896-1918. Том: 11, Стр.: 79.
ანტიოქიის ტაძარი

მცხეთის ანტიოქია, წმინდა სტეფანე პირველმოწამის ტაძარი — ეკლესია დგას მცხეთა-მთიანეთის მხარეში მცხეთაში მდინარე არაგვის მარჯვენა ნაპირზე, არაგვისა და მტკვრის შესართავთან. შედგება სხვადასხვა დროის ნაგებობებისაგან: ძველი სამნავიანი ბაზილიკის ჩრდილოეთით ნავიდან გადაკეთებული დარბაზული ეკლესიისაგან (VII–VIII სს.), კარიბჭისა და კარიბჭეზე დაშენებული სათავდაცვო კოშკისაგან (XVI-XVII სს.). ეკლესიის სამი კედელი და კარიბჭე ნაგებია ქვიშაქვის კარგად გათლილი კვადრებით, ხოლო ეკლესიის სამხრეთი კედელი (გვიანდელია) და სათავდაცვო კოშკი — ნატეხი ქვით, რიყის ქვითა და აგურით. 2002 წელს უწმინდესის ლოცვა-კურთხევით სტეფანწმინდის ტაძართან ამოქმედდა წმინდა სტეფანე პირველმოწამის სახელობის დედათა მონასტერი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ანტიოქიის ტაძარი საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 233-234. ↑ karibche.ambebi.ge // წმინდა სტეფანე პირველმოწამის ხსენება და ტაძრის დღესასწაული წელიწადში ორჯერ, 9 იანვარს და 15 აგვისტოს აღინიშნება
თოლაბულისის სარტყელი

„თოლაბულისის სარტყელი“ — ყოველთვიური ლიტერატურული და სამხატვრო ჟურნალი საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში, გამოდიოდა 1919 წელს. ჟურნალის რედაქტორი იყო გრიგოლ ცეცხლაძე. ჟურნალი იყო მოდერნისტული მიმართულებისა. სულ გამოიცა სამი ნომერი. შემორჩენილია მხოლოდ პირველი და მეორე ნომრები (1919 წლის აპრილ-მაისი). ჟურნალში იბეჭდებოდა ცისფერყანწელების შემოქმედება. აქ გამოქვეყნდა რაჟდენ გვეტაძის, გიორგი ლეონიძის („უცნობ ქალს კაბარეში“), გრიგოლ ცეცხლაძის („სალამი ყველას“, „ავი სიზმრები“), გალაკტიონ ტაბიძის („შემოდგომა „უმანკო ჩასახების“ მამათა სავანეში“ და „ანგელოზს ეჭირა გრძელი პერგამენტი“), შ. კარმელის, ივ. ყიფიანის, აკ. ბერეკაშვილის, ლ. მაჭავარიანის („ქუთაისი“), რ. გოგოხიას, კ. ებრალიძის, ლ. ლანის, შ. ლორდელის, გრიგოლ მეგრელიშვილის („ტრიოლეტები“) ლექსები. პირველ ნომერს წინ უძვრის წინათქმა „ეკრანკამარა“, რომელსიც ჟურნალის კრედოა გაცხადებული. ბოლოში მას ერთვოდა ბიბლიოგრაფიული რუბრიკა „ნელი ხაზები“, რომელშიც წარმოდგენილი იყო საგამომცემლო სიახლეები. ჟურნალის მეორე ნომერში მხატვრული ტექსტების გვერდით წარმოდგენილია დავით კაკაბაძისა და ლადო გუდიაშვილის ნახატების „ნახაზობისა“ და „XII საუკუნის“ რეპროდუქციები. შამილაშვილი, მ., საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918–1921) : ენციკლოპედია-ლექსიკონი, თბ.: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2018. — გვ. 197-198. სიგუა, ს. „მოდერნიზმი“, თბილისი „მწერლის გაზეთი“, 2008 ბაქრაძე, გ. „ქართული პერიოდიკის ბიბლიოგრაფია“, თბილისი, 1947
ცისფერი ყანწები

„ცისფერი ყანწები“ — ლიტერატურული ჟურნალი, გამოდიოდა ქუთაისში 1916 წელს. სულ გამოიცა ჟურნალის ორი ნომერი. მასში დაიბეჭდა გრიგოლ რობაქიძის, იოსებ გრიშაშვილის, გალაკტიონ ტაბიძის (მთაწმინდის მთვარე, ლურჯა ცხენები), ელენე დარიანის, ივანე ყიფიანის, ვალერიან გაფრინდაშვილის, პაოლო იაშვილის, კოლაუ ნადირაძის, გრიგოლ ჯაფარიძის, ლელი ჯაფარიძის, არისტო ჭუმბაძის ლექსები. ნიკო ლორთქიფანიძის, სანდრო ციკერიძის მინიატურები. ჟურნალის ყდა დახატა ლადო ჯაფარიძემ. სახელწოდება და გერბი ცისფრადაა დახატული. „ამ გამოცემით იწყებს თვითდამკვიდრებას ქართველ სიმბოლისტთა გაერთიანება.“ სიგუა, სოსო. „მოდერნიზმი“, თბ. „მწერლის გაზეთი“, 2008 „ცისფერი ყანწები“ — „ივერიელის“ ბიბლიოთეკა.
შვილდოსანი

შვილდოსანი–ლიტერატურული ალმანახი, გამოიცა ქუთაისში 1920 წლის თებერვალსა და მარტში. მისი რედაქტორი იყო სანდრო ცირეკიძე. გამოიცა ალმანახის სამი ნომერი ორ წიგნად. ჟურნალში იბეჭდებოდნენ კოლაუ ნადირაძე,რაჟდენ გვეტაძე, შალვა აფხაიძე, ტიციან ტაბიძე, ნიკოლო მიწიშვილი, შალვა კარმელი, ნიკო ლორთქიფანიძე. სიგუა, სოსო. „მოდერნიზმი“, თბ. „მწერლის გაზეთი“, 2008
წმინდა ეკატერინე (ქალაქი)

წმინდა ეკატერინე (არაბ. سانت كاترين) — ქალაქი აღმოსავლეთ ეგვიპტეში, სამხრეთ სინის მუჰაფაზაში. წმინდა ეკატერინე მდებარეობს სინის ნახევარკუნძულზე, ზღვის დონიდან 1,586 მეტრზე. ქალაქი 110 კილომეტრითაა დაცილებული ქალაქ ნუვეიბას. 2006 წლის მონაცემებით ქალაქში 4,603 ადამიანი ცხოვრობს. ქალაქთან მდებარეობს სინის წმინდა ეკატერინეს მონასტერი. წმინდა ეკატერინე დაარქივებული 2017-07-01 საიტზე Wayback Machine. Jabal Katherina Ski Resort Guide