laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ჯაფნის ოლქი

ჯაფნის ოლქი (სინჰალ. යාපනය දිස්ත්‍රික්කය, ტამილ. யாழ்ப்பாணம் மாவட்டம்) — შრი-ლანკის 25 ოლქიდან ერთ-ერთი. მდებარეობს ქვეყნის უკიდურეს ჩრდილოეთ ნაწილში და შედის ჩრდილოეთი პროვინციის შემადგენლობაში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ჯაფნა. ოლქის ფართობია 1 025 კმ². ადმინისტრაციული თვალსაზრისით იყოფა 15 დივიზიონად. 2012 წლის მონაცემებით, ოლქის მოსახლეობა შეადგენს 583 378 ადამიანს. მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას შეადგენენ შრი-ლანკის ტამილები. ოლქის მოსახლეობა, შრი-ლანკის ჩრდილოეთითა და აღმოსავლეთით მცხოვრები მოსახლეობის მსგავსად, დააზარალა სამოქალაქო ომმა, რომელმაც დაახლოებით 100 000 ადამიანი იმსხვერპლა. ომის დროს რამდენიმე ასეული ათასი (შესაძლოა ერთი მილიონიც) ტამილი ემიგრაციაში წავიდა ევროპასა და ამერიკაში, ბევრი მათგანი კი გადასახლდა დედაქალაქ კოლომბოში. შრი-ლანკის ადმინისტრაციული დაყოფა ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჯაფნის ოლქი ოლქის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2018-09-19 საიტზე Wayback Machine. ↑ შრი-ლანკის ფართობი პროვინციებისა და ოლქების მიხედვით. Statistical Abstract 2011. აღწერისა და სტატისტიკის დეპარტამენტი, შრი-ლანკა. ↑ Statistical Information 2012. Northern Provincial Council. ↑ A2 : Population by ethnic group according to districts, 2012. Census of Population & Housing, 2011. Department of Census & Statistics, Sri Lanka. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-04-28. ციტირების თარიღი: 2015-04-12. ↑ Up to 100,000 killed in Sri Lanka's civil war: UN. ABC News (Australia) (20 May 2009). ↑ Harrison, Frances (23 July 2003). „Twenty years on - riots that led to war“. BBC News. ↑ A3 : Population by religion according to districts, 2012. Census of Population & Housing, 2011. Department of Census & Statistics, Sri Lanka. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-01-07. ციტირების თარიღი: 2015-04-12. ↑ Population by religion and district, Census 1981, 2001. Statistical Abstract 2011. Department of Census & Statistics, Sri Lanka. ↑ Jaffna District in Facts and Figures. Balasundarapillay.P, Rupamoorthy.k. Teepam Institute. ციტირების თარიღი: 21 Oct 2013. ↑ (June 2009) Jaffna District Statistical Information 2009. Jaffna District Secretariat, გვ. 32.
ფინტინა-ალბე

ფინტინა-ალბე (რუმ. Fîntîna Albă) — სოფელი მოლდოვაში, ედინეცის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 183 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 806 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
მილკო ფუდი

მილკო ფუდი (2014 წლამდე ეკო-ფუდი) — შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება. რძის პროდუქტების მწარმოებელი ქართული კომპანია. დაარსდა 2004 წელს, თბილისში. აღჭურვილია თანამედროვე მანქანა-დანადგარებითა და ლაბორატორიით, სადაც მოწმდება ნედლეული და პროდუქცია. უშვებს 40-მდე დასახელების პროდუქციას: რძეს, მაწონს, არაჟანს, კარაქს, კეფირს, ხაჭოს, მაიონეზსა და სხვა. „მილკო ფუდმა“ პირველმა დაიწყო საქართველოში მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნებში ფართოდ დამკვიდრებული ბიოლოგიურად აქტიური ბიფიდო ბაქტერიებით გამდიდრებული პროდუქტების, კერძოდ, ბიფიდო-მაწვნის, ბიფიდო-კეფირის წარმოება, რომლებიც ხელს უწყობს ადამიანის ორგანიზმში ნივთიერებათა ცვლის მოწესრიგებას, იცავს ალერგიისაგან, აღადგენს ენერგიას. კომპანიას რძე მიეწოდება სამხრეთ და აღმოსავლეთ საქართველოში არსებული რძის შემგროვებელი პუნქტებიდან. საწარმოს დღე-ღამეში 70—75 ტონა რძის გადამუშავება შეუძლია. მზა პროდუქციის რეალიზაცია ხდება მთელ საქართველოში. კომპანიას აქვს თავისი საფირმო მაღაზიები, თბილისში 4 და მცხეთაში 2. 2005 წლიდან სავაჭრო მარკა „ეკო-ფუდის“ მესაკუთრე გახდა კომპანია შპს „ჯორჯიან ეკო“. კომპანია ფლობს სურსათის უვნებლობისა (ISO 22000:2005) და ხარისხის მართვის (ISO 9001:2008) საერთაშორისო სერტიფიკატებს (2007 წლიდან). „ენციკლოპედია საქართველო“, თბილისი, ტომი 2, 2012 წელი, ლ.აბრამიშვილი. მილკო ფუდის ოფიციალური ვებ-გვერდი დაარქივებული 2018-04-21 საიტზე Wayback Machine. ↑ ბიოწარმოების კანონმა „ეკო-ფუდსა“ და „ბიო-ბიოს“ სახელის შეცვლა აიძულა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-07. ციტირების თარიღი: 2015-04-12.
ეკლესიასტე

ეკლესიასტე (ბერძ. Ekklēsiastēs, ებრ. קֹהֶלֶת „Qoheleth“, „Koheleth“, „საკრებულოს მქადაგებელი“) — ძველი აღთქმისა და ბიბლიის ოცდამეოთხე კანონიკური წიგნი. განეკუთვნება ეგრეთ წოდებულ „სიბრძნის ლიტერატურას“, რის გამოც იგი მიეწერება ებრაელთა მეფე სოლომონს, თუმცა ენობრივი და სტილური ნიშნებით გაცილებით გვიან უნდა იყოს შექმნილი, დაახლოებით ძველი წელთაღრიცხვის III საუკუნეში. ეკლესიასტე შეიძლება ჩაითვალოს ცოდვილი და ცხოვრებით მობეზრებული, წუთისოფელზე გულაცრუებული მეფის აღსარებად. მასში გაცხადებულია წუთისოფლის წარმავლობა, ღრმად არის განცდილი ყოფიერების ტრაგიზმი, მისი „ორგემაგეობა“ (დავით გურამიშვილის გამოთქმა), ადამიანის ბუნების უცვლელობა, მისი შემეცნებითი შესაძლებლობების დასაზღვრულობა — ადამიანი ვერ ჩასწვდება ცხოვრების აზრს, სიბრძნის დასაბამი ღვთის შიშია. ეკლესიასტეს სულისკვეთების გასაღებია სიტყვები: ა„მაოება ამაოთა, ყოველივე ამაო“ (1,2). წიგნი შედგება ცალკეული შეგონებებისა და ბრძნული გამონათქვამებისგან, რომლებიც ხშირად ერთმანეთთან არ არის დაკავშირებული. გვიანდელი იუდაისტურ ლიტერატურაში წიგნში გამოვლენილი მსოფლმხედველობა მეტად უარყოფითად იყო შეფასებული. ქართულად ეკლესიასტე ადრევე უთარგმნიათ, შეტანილია ძველი აღთქმის უძველეს ხელნაწერში „ოშკის ბიბლიაში“. კიკნაძე ზ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?. orthodoxy.ge — ძველი აღთქმა, ეკლესიასტე, თავი I აუდიო–ვერსია Allgeo.org-ზე
მანუელ კუროს ენრიკესი

მანუელ კუროს ენრიკესი (დ. 15 სექტემბერი, 1851 — გ. 7 მარტი, 1908) — გალისიელი მწერალი და ჟურნალისტი. გალისიური კულტურის და იდენტობის ერთ-ერთი დიდი დამცველი. თექვსმეტი წლის ასაკში მანუელი გაიქცა სახლიდან და თავის ნათესავებთან საცხოვრებლად გადავიდა. საბოლოოდ იგი მადრიდში ჩავიდა და მის ძმა რიკარდოსთან ერთად ცხოვრობდა. იქ მას გაუჩნდა შანსი უნივერსიტეტში ესწავლა. სწავლობდა სამართალზე მაგრამ უნივერსიტეტის დამთავრება ვერ შეძლო. მანუელი მონაწილეობას იღებდა ლიტერატურულ კონკურსებში რის გამოც იგი დააჯილდოვეს კიდეც გალისიური პოეზიის განვითარებაში შეტანილი წვლილისათვის. 1894 წელს გადავიდა ჰავანაში სადაც ის თბილად მიიღეს. მან იქ გამოაქვეყნა მისი საკუთარი გაზეთი „La Tierra Gallega“ (გალისიური მიწა). თუმცა ეს გაზეთი სიცოცხლისუნარიანი არ აღმოჩნდა და მალე დახურეს კიდეც. გარდაიცვალა 1908 წელს ჰავანაში და მისი ნეშთი გადაიტანეს უკან მის სამშობლოში, გალისიაში. Casares, Carlos. Curros Enríquez. ISBN 978-84-7154-356-1. მანუელ კუროს ენრიკესი — ნამუშევრები საიტზე LibriVox (უფასო აუდიო წიგნები) ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ Diccionario biográfico español — Real Academia de la Historia, 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q41705771"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2720582"></a> ↑ 3.0 3.1 Find a Grave — 1996. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q63056"></a> ↑ 4.0 4.1 Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada / S. C. Acebal <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13423492"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12390152"></a> ↑ 5.0 5.1 Enciclopedia Galega Universal — Ir Indo Edicións, 1999. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17145606"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12387820"></a> ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 7.0 7.1 https://datos.gob.es/es/catalogo/e00123904-autores-espanoles-en-dominio-publico-fallecidos-desde-1900 ↑ https://academia.gal/letras-galegas/1967/manuel-curros-enriquez
წიგნი გამოსვლათა

წიგნი გამოსვლათა, გამოსვლა (ბერძ. ἔξοδος, „exodos“, ებრ. שמות) — ძველი აღთქმის ხუთწიგნეულისა და ბიბლიის მეორე კანონიკური წიგნი, რომლებიც სწორედ გამოსვლის თემას ეძღვნება, ანუ მოსეს მეთაურობითა და ღმერთის შემწეობით ისრაელი ხალხის ეგვიპტეში ტყვეობიდან დახსნის ამბავს მოგვითხრობს. ამ გამოცდილებამ წარუშლელი კვალი დატოვა ებრაელი ხალხის სარწმუნოებაზე. ეგვიპტიდან თავის დაღწევის ამბის გარდა (1:1-15:21) გამოსვლის წიგნი შეიცავს, აგრეთვე, სინაის აღთქმის თემასაც (19:1- 40:38). გამოსვლა არსებითად არის ამბავი, ერთი მხრივ, ღმერთისა, ვინც ირჩევს „თავის“ ხალხს და მეორე მხრივ, ისრაელი ხალხისა, რომელიც ერთგულებას ეფიცება „თავის“ ღმერთს და ცოდვის მონობიდან აღწევს თავს. მოთხრობილი ისტორიული მოვლენები, რომელთაც ისრაელი ხალხი სარწმუნოების შუქზე განმარტავს, ქრისტემდე XIII-XII საუკუნეების პერიოდს ემთხვევა. „ქრისტიანობის ლექსიკონი“ (პიერო პეტროზილო), თბილისი, სულხან-საბა ორბელიანის სასწავლო უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2011 წელი, გვ. 434. orthodoxy.ge — ძველი აღთქმა, გამოსვლა, თავი I აუდიო–ვერსია
ჩებურაშკა

ჩებურაშკა (ინგლ. Чебурашка) — რუს მწერალ ედუარდ უსპენსკის წიგნების პერსონაჟი. მის შესახებ წიგნები ეკრანიზებულია სოიუზმულტფილმის მიერ. ჩებურაშკა - გამოგონილი პატარა არსება დიდი ყურებით და ყავისფერი ბეწვით - დიდ ქალაქში ხვდება ნიანგ გენას. ერთად ისინი ეძებენ მეგობრებს, რომელთა შორისაა პიონერი გალია და ლომი ჩანდრი და ეხმარებიან ხალხს და მოლაპარაკე ცხოველებს. მათი მთავარი მოწინააღმდეგეა ბებერი შაპოკლიაკი. რომან კაჩანოვის მიერ გადაღებული იქნა ოთხი მოკლემეტრაჟიანი ანიმაციური ფილმი ჩებურაშკას შესახებ. 1969 — ნიანგი გენა 1971 — ჩებურაშკა 1974 — შაპოკლიაკი 1983 — ჩებურაშკა მიდის სკოლაში 1990 წელს გამოვიდა რეჟისორ გარი ბარდინის ანიმაციური ფილმი მგელი ენდ წითელქუდა (Серый волк энд Красная Шапочка), რომელშიც ჩებურაშკა და გენა დამატებითი პერსონაჟები არიან. 2003 წელს ტოკიოს საერთაშორისო ანიმაციურ ბაზრობაზე ფირმამ SP International სოიუზმულტფილმისგან შეიძინა იაპონიაში ჩებურაშკას შესახებ ფილმების 2023 წლამდე დისტრიბუციის უფლება. . იაპონურ ტელეარხ TV Tokyo-ზე ნაჩვენები იქნა ანიმე სერიალის 26 ეპიზოდში, რომელიც ჩებურაშკაზეა, სახელწოდებით Cheburashka Arere?. 2010 წელს იაპონიაში ხელახლა იქნა გადაღებული ნიანგი გენა. აგრეთვე შეიქმნა ორი ახალი თოჯინური ფილმი ჩებურაშკა და ცირკი და შაპოკლიაკის რჩევები. . მოცემული ფილმების რუსეთში ჩვენება, ფილმ ჩებურაშკას სახით დაგეგმილი იყო 2014 წელს, თუმცა გადაიდო ბუნდოვანი საავტორო უფლებების გამო. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ჩებურაშკა“ ვიკისაწყობში. რუსული მოყვარულთა საიტი ოფიციალური იაპონური საიტი ↑ Японцы чебурахнулись. gzt.ru. ციტირების თარიღი: 2010-04-01. ↑ Cheburashka Arere?. World Art. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-04-27. ციტირების თარიღი: 2014-06-15. ↑ Russia's Cheburashka Character Gets Japanese TV Anime (Update 2). Anime News Network. ციტირების თარიღი: 2009-10-11. ↑ В Японии представлена новая версия мультфильма о приключениях Чебурашки и его друзей. ИТАР-ТАСС. ციტირების თარიღი: 19-05-2010.
კონიმის რაიონი

კონიმის რაიონი (ესპ. Distrito de Conima) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის მოოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 860 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 177 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 57 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 72.95 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
უაირაპატის რაიონი

უაირაპატის რაიონი (ესპ. Distrito de Huayrapata) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის მოოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 870 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 870 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 10.0 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 388.35 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
მოოს რაიონი

მოოს რაიონი (ესპ. Distrito de Moho) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის მოოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 841 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 16 847 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 34 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 495.8 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ტილალის რაიონი

ტილალის რაიონი (ესპ. Distrito de Tilali) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის მოოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 840 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 255 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 68 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 48.15 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
სოიუზმულტფილმი

სოიუზმულტფილმი (რუს. Союзмультфильм) — მულტიპლიკაციური ფილმების უდიდესი სტუდია საბჭოთა კავშირში და შემდეგ რუსეთში. დაარსებულია 1936 წელს. მთავარი სტატია: სოიუზმულტფილმის ფილმების სია. ზოგიერთი ცნობილი ფილმი 1947 — კუზიანი ცხენი (1975 წელს გამოვიდა ახალი რედაქტირებით) 1948 — შვიდფერა ყვავილი 1948 — რუხყელა 1948 — ფედია ზაიცევი (ახალი რედაქტირება - 1960) 1952 — ალისფერი ყვავილი 1952 — კაშტანკა 1954 — ოქროს ანტილოპა 1955 — 1956 — არაჩვეულებრივი მატჩი (2 სერია) 1956 — თორმეტი თვე 1956 — მახინჯი იხვის ჭუკი 1957 — თოვლის დედოფალი 1958 — პეტია და წითელქუდა 1958 — ბიჭუნა ნეაპოლიდან (1982 წელს აღდგენილი იქნა) 1959 — მალე იწვიმებს 1960 — 1968 ციცინათელა (8 სერია) 1962 — ერთი დანაშაულის ისტორია 1965 — ვოვკა შორეულ სამეფოში 1965 — ბონიფაცის არდადეგები 1967 — 1971 მაუგლი (5 სერია) 1967 — ხელთათმანი 1967 — ორთქლმავალი რომაშკოვიდან 1968 — ფილმი, ფილმი, ფილმი 1968 — 25-ე, პირველი დღე 1968 — 1970 — ბიჭუნა და სახურავის ბინადარი კარლსონი (3 სერია) 1969 — 1993 — აბა, დამაცადე! (18 სერია) 1969 — 1983 — ნიანგი გენა (4 სერია) 1969 — 1973 — ბრემენელი მუსიკოსები (2 სერია, გაგრძელება 2000 წელს გამოვიდა, ამჯერად გამოუშვა სტუდიამ კინო-მოსტი) 1969 — ვინი პუჰი 1969 — უსწავლელი გაკვეთილების ქვეყანაში 1969 — თოვლის პაპა და ზაფხული 1970 — გემი 1973 — ყანჩა და წერო 1973 — კუნძული 1974 — ვაშლებიანი ტომარა 1975 — ზღარბი ნისლში 1975 — ჯადოქარ ბახრამის მემკვიდრეობა 1975 — 1983 — 38 თუთიყუში (10 სერია) 1976 — 1982 — კნუტი სახელად გავ (5 სერია) 1976 — ზარდახშა საიდუმლოთი 1976 — უბრალოდ ისე 1977 — პოლიგონი 1977 — ბობიკი სტუმრად ბარბოსთან 1978 — 1985 — უკანა მერხზე (4 სერია) 1978 — 1984 — სამნი პროსტოკვაშინოდან (3 სერია) 1978 — ქურდობა... (სრული რედაქტირება 1988) 1979 — ზღაპრების ზღაპარი 1979 — ნადირობა 1981 — მესამე პლანეტის საიდუმლო 1981 — ივაშკა პიონერთა სასახლიდან 1982 — იყო ერთი ძაღლი 1983 — მატყუარების სასახლე 1983 — ჭიანჭველას თავგადასავალი 1983 — 1997 — მაიმუნები (7 სერია) 1984 — 1998 — მოხეტიალე თუთიყუშის დაბრუნება 1984 — თოჯინების ცეკვები 1988 — უღელტეხილი 1989 — მეგობარი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სოიუზმულტფილმი სოიუზმულტფილმის ფილმების ფონდი დაარქივებული 2012-04-28 საიტზე Wayback Machine. სოიუზმულტფილმი — არხი YouTube-ზე soyuzmultfilm.info
ანანეის რაიონი

ანანეის რაიონი (ესპ. Distrito de Ananea) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის სან-ანტონიო-დე-პუტინის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 4 660 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 19 132 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 20 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 939.56 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
პედრო-ვილკა-აპასას რაიონი

პედრო-ვილკა-აპასას რაიონი (ესპ. Distrito de Pedro Vilca Apaza) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის სან-ანტონიო-დე-პუტინის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 852 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 523 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 4.5 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 565.81 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
პუტინის რაიონი

პუტინის რაიონი (ესპ. Distrito de Putina) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის სან-ანტონიო-დე-პუტინის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 878 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 16 024 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 16 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 021 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
კილკაპუნკუს რაიონი

კილკაპუნკუს რაიონი (ესპ. Distrito de Quilcapuncu) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის სან-ანტონიო-დე-პუტინის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 910 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 131 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 9.9 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 516.66 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
სინის რაიონი

სინის რაიონი (ესპ. Distrito de Sina) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის სან-ანტონიო-დე-პუტინის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 229 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 472 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 9 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 163.43 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
მატუ-გროსუ

მატუ-გროსუ (პორტ. Mato Grosso, MT) — შტატი ბრაზილიაში, ბრაზილიის ზეგანზე. ფართობი – 907 ათასი კმ². მოსახლეობა – 2,7 მლნ. ქალაქები (ათ.) – კუიაბა (502), ვარზეა-გრანდი (227).
კაბანილიასის რაიონი

კაბანილიასის რაიონი (ესპ. Distrito de Cabanillas) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის სან-რომანის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 885 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 658 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 4.5 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 267 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
კაბანის რაიონი (სან-რომანი)

კაბანის რაიონი (ესპ. Distrito de Cabana) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის სან-რომანის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 901 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 602 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 24 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 191.23 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
კარაკოტოს რაიონი

კარაკოტოს რაიონი (ესპ. Distrito de Caracoto) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის სან-რომანის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 825 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 570 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 26 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 285.87 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ხულიაკის რაიონი

ხულიაკის რაიონი (ესპ. Distrito de Juliaca) — რაიონი პერუში, პუნოს რეგიონის სან-რომანის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 824 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 218 485 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 410 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 533.47 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
წიგნი რიცხვთა

წიგნი რიცხვთა, რიცხვნი (ბერძ. Ἀριθμοί, „Arithmoi“, ებრ. במדבר‎, „Bəmidbar“) — ძველი აღთქმის ხუთწიგნეულისა და ბიბლიის მეოთხე კანონიკური წიგნი. სახელწოდება წარმოადგენს თარგმანს სეპტუაგინტის ბერძნული სათაურისა (àrithmoi), რომელიც სინაის მთის ძირას დაბანაკებული ისრაელი ტომების აღწერიდან მომდინარეობს. წიგნის ებრაულ თარგმანში კი მისი სათაურია „უდაბნოში“ (bemidbar). სინაის ძირას დასახლება და შემდეგ აღთქმულ მიწამდე უდაბნოში მოგზაურობა ის ორი ძირითადი ამბავია, რომელთა ირგვლივაც ვითარდება თხრობა. წიგნის საბოლოო რედაქტირებისას გამოყენებულია განსხვავებულ ტრადიციათა (იაჰვისტური, ელოჰისტური, საღმრთისმსახურებო) სხვადასხვა დოკუმენტი. თავისი ისტორიული და რელიგიური სულისკვეთებით რიცხვთა წიგნი ირიბად უკავშირდება გამოსვლას, ხოლო კანონთა მიხედვით — ლევიანთა წიგნს და გამოსვლის ხანის სამი დიდი მოქმედი პირის სადიდებელს წარმოადგენს. უპირველეს ყოვლისა, ესაა უფალი, რომელიც უდაბნოში მოგზაურობის მთავარი გმირია, რადგანაც ისრაელი არასოდეს რჩება მარტო და მიტოვებული. ღმრთის თანასწრების მიზეზით ამ ისტორიაში უფალთან ერთად მონაწილეობს კიდევ ერთი არსებითად მნიშვნელოვანი პერსონაჟი, იაჰვეს მსახური მოსე (რიცხვ. 12:8), ანუ ღმერთსა და ხალხს შორის შუამავალი, რომელსაც მგზნებარედ უყვარს ღმერთი, თუმცა, ამავე დროს, მყარი კავშირი აქვს თავის ხალხთან. წიგნის მესამე მოქმედი პირი კი ხალხია. რთული ხასიათის, მეამბოხე, შეუპოვარი ხალხი დაწვრილებითაა აღწერილი; ისაა, საბოლოოდ, ღმერთის მზრუნველობისა და სიყვარულის უმთავრესი საგანი. ამ მიზეზით ისრაელის შემდგომ თაობებს მტკიცედ სწამდათ, რომ სწორედ იმ ხალხიდან იღებს დასაბამს მათი ფესვები და იდენტურობა. ამგვარად, უდაბნო ისრაელის მთელი ისტორიული და რელიგიური თავგადასავლის ნიმუშად იქცევა. „ქრისტიანობის ლექსიკონი“ (პიერო პეტროზილო), თბილისი, სულხან-საბა ორბელიანის სასწავლო უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2011 წელი, გვ. 434. orthodoxy.ge — ძველი აღთქმა, რიცხვნი, თავი I აუდიო–ვერსია
წიგნი ლევიტელთა

წიგნი ლევიტელთა, ლევიანნი (ბერძ. Λευιτικός, „Leuitikos“) — ძველი აღთქმის ხუთწიგნეულისა და ბიბლიის მესამე კანონიკური წიგნი. ტერმინი მომდინარეობს სეპტუაგინტის ბერძნული თარგმანიდან (Levitikón) და მის შინაარსზე მიუთითებს: წიგნში კულტთან და საკულტო მსახურებით დაკავებულ ადამიანებთან, ანუ ლევიელებთან დაკავშირებული ნორმებია აღწერილი. 27-ე თავის მცირე დასკვნითი ნაწილის გამოკლებით წიგნი ოთხ დიდ კანონად იყოფა: I — მსხვერპლშეწირვათა კანონი: ამ წესთან დაკავშირებულ ნორმათა მრავალფეროვნებასა და მღვდელმსახურის არსებით ფუნქციებს აღწერს; II — მღვდელმსახურთა კანონი: მღვდელმსახურის კურთხევა და დადგინება ლიტურგიის აღსრულებაში მის სამსხვერპლო ქმედებას ამზადებს; III — უმწიკვლობის კანონი: უმწიკვლობის გრანდიოზული სურათი ისრაელის წმინდა საკრებულოში მცხოვრებთა საყურადღებოდ; IV — სიწმიდის კანონი: სიწმინდე ღმერთის უმთავრესი თვისებაა, თუმცა ეს თვისება მისმა რჩეულმა ხალხმაც უნდა შეიძინოს და განიცადოს და ამგვარად უნდა დასცილდეს უწმინდურსა და წარმართულს. განსაკუთრებული ყურადღება ეთმობა სიწმინდის სამ ტიპს: საზოგადოებრივს, საკულტოსა და საერო სიწმინდეს. ლევიტელთა წიგნში საკრებულოსა და მღვდელმსახურთათვის მოცემულ წესთა ზედმიწევნით დაცვა ისრაელი ხალხის უბიწო, წმინდა და მომთხოვნ ღმერთთან ახლო ურთიერთობისთვის მომზადებას ისახავს მიზნად: იყავით წმიდანი, რაკი მე, უფალი, ვარ წმიდა „ქრისტიანობის ლექსიკონი“ (პიერო პეტროზილო), თბილისი, სულხან-საბა ორბელიანის სასწავლო უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2011 წელი, გვ. 434. orthodoxy.ge — ძველი აღთქმა, ლევიანნი, თავი I აუდიო–ვერსია
წიგნი მეორე რჯულისა

წიგნი მეორე რჯულისა, მეორე რჯული (ბერძ. Δευτερονόμιον, „Deuteronomion“, ებრ. דְּבָרִים‎, „Devarim“) — ძველი აღთქმის ხუთწიგნეულისა და ბიბლიის მეხუთე კანონიკური წიგნი. შედგება ხალხისადმი მიმართული მოსეს სამი დიდი საუბარი/ქადაგებისაგან, რომელთა მიზანია მათთვის წარსულის მოვლენების შეხსენება და უმთავრესად, მოწოდება: მუდამ უერთგულონ თავიანთ ღმერთთან დადებულ აღთქმას. რჯულის წიგნის დასასრულს მოყვანილია დანართი, რომელშიც მოსეს უკანასკნელი საქმეებია მოთხრობილი. მეორე რჯული სამარიის სეპარატისტული სამეფოს დაცემის შემდეგ (ქრისტეს შობამდე 722 წელს) იერუსალიმში დამკვიდრებული ლევიტელთა თეოლოგიური სკოლის ნაშრომია. ის მიზნად ისახავს არა მხოლოდ ინსტიტუციათა რეფორმას, რომელთა იდეურ ცენტრსაც წარმოადგენს იერუსალიმის ტაძარი, არამედ უმთავრესად შინაგან მოქცევას. „ქრისტიანობის ლექსიკონი“ (პიერო პეტროზილო), თბილისი, სულხან-საბა ორბელიანის სასწავლო უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2011 წელი, გვ. 434. orthodoxy.ge — ძველი აღთქმა, მეორე რჯული, თავი I აუდიო–ვერსია