laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კოდისწყარო (დუშეთის მუნიციპალიტეტი)

კოდისწყარო — დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფლების, ზემო კოდისწყაროსა და ქვემო კოდისწყაროს, ძველი სახელწოდება. კოდისწყარო მოხსენიებულია 1433 წლის შიომღვიმის მონასტრისადმი თავად ზედგენიძის შეწირულობის სიგელში. ამ საბუთის თანახმად, კოდისწყაროს საკმაოდ განვითარებული მეურნეობა ჰქონია. მონღოლთა შემოსევების დროს სოფელი გაპარტახებულა, ხოლო XVI საუკუნეში ზედგენიძეთა მეცადინეობით განახლებულა და აღორძინებულა. სოფელი ქსნისა და არაგვის საერისთავოთა საზღვარზე მდებარეობდა, რის გამოც XVI საუკუნეში მასზე პრეტენზიას ორივე საერისთავოს ერისთავები აცხადებდნენ, ხოლო XVII საუკუნეში სოფელი თავად ამილახვართა გავლენის სფეროში მოქცეულა. XVIII საუკუნეში, ვახუშტი ბაგრატიონის ცნობით, კოდისწყარო სამუხრანბატონო სოფელია და წილკნის საეპისკოპოში შედის. XIX საუკუნის I ნახევარში სოფელი გაიყო ქვემო და ზემო კოდისწყაროდ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 570. კახაძე კ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 250.
ნუნუ მაჭავარიანი

ნუნუ მაჭავარიანი (დ. 27 თებერვალი, 1898, თბილისი — 18 ოქტომბერი, 1975) — ქართველი მსახიობი. საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1955). დაიბადა 1898 წლის 27 თებერვალს თბილისში. სწავლობდა თბილისის წმინდა ნინოს სახელობის სასწავლებელში, რომელიც არ დაუმთავრებია. 1913–15 წლებში სწავლობდა თბილისის სამხატვრო სასწავლებელში. 1915 წელს სწავლა განაგრძო კიევის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე, რომლის სრული კურსი არ დაუმთავრებია. 1917 წელს დაბრუნდა თბილისში და სწავლობდა ქართული დრამატული საზოგადოების დრამატულ კურსებზე. 1920, 1924 და 1926–29 წლებში მუშაობდა ქუთაისის თეატრში, 1921 წელს – დუშეთის დრამწრის, 1922 წელს – ჭიათურის მუშათა, 1923 წელს – ბათუმის, 1925 წელს – თბილისის მუშათა თეატრებში. 1929–31 წლებში რუსთაველის თეატრის მსახიობია, ხოლო 1931–36 წლებში – მარჯანიშვილის თეატრის. 1937–55 წლებში მოღვაწეობდა ხულოს, თელავის, ახალციხის და გორის თეატრებში. 1955 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე კი მოღვაწეობდა ცხინვალის თეატრის მსახიობად. გადაღებულია მხატვრულ ფილმებში. ძირითადად თამაშობდა სახასიათო ეპიზოდურ როლებს. 1945 — ჭირვეული მეზობლები 1955 — მაგდანას ლურჯა (თებრო) 1959 — წარსული ზაფხული 1959 — დღე უკანასკნელი, დღე პირველი (ბებია) 1961 — ერთი ცის ქვეშ 1961 — კეთილი ადამიანები (მობინადრე) 1962 — არდადეგებზე 1963 — პალიასტომი (ეპიზოდი) 1964 — ჯარისკაცის მამა (ეპიზოდი) 1966 — შეხვედრა მთაში 1967 — ცისკრის ზარები (მგზავრი ავტობუსში) 1967 — ვიღაცას ავტობუსზე აგვიანდება 1968 — არაჩვეულებრივი გამოფენა (ნუნუ მასწავლებელი) 1970 — დიდოსტატის მარჯვენა 1971 — მოიტაცეს თამარ ქალი (ეპიზოდი) 1971 — მყუდრო სავანე (ეპიზოდი) 1972 — გაზაფხულის საღამო (ეპიზოდი) 1972 — მშვიდობით, ინესა! (ეპიზოდი) 1955 — საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი ნუნუ მაჭავარიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ნუნუ მაჭავარიანი — ეროვნული ფილმოგრაფია დასჯას გადარჩენილი მსახიობი ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1955. N1. გვ. 23.
კოზი

კოზი — ონის მუნიციპალიტეტის სოფლების ზემო კოზის, ქვემო კოზისა და შუა კოზის ძველი სახელწოდება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 573.
კოთხო

კოთხო — აბრეშუმის და მარცვლეული კულტურების საწყაო ხის ჭურჭელი XVIII-XIX საუკუნეებში გურიასა და სამეგრელოში. აბრეშუმის კოთხო დაახლოებით 666 გ უდრიდა. მარცვლეულის საწყაო კოთხო - დაახლოებით 4 კგ. ჯაფარიძე გ., ქსე, ტ. 5, გვ. 574, თბ., 1980
ვლადიმერ ხამაშურიძე

ვლადიმერ ხამაშურიძე (დ. 31 მარტი, 1903, ქუთაისი — გ. ?) — ქართველი საოპერო მომღერალი. საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი (1943). დაამთავრა ქუთაისის ვაჟთა გიმნაზია და მუსიკალური სასწავლებელი. 1925–1928 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში (ვოკალური), 1928 წლიდან ლენინგრადის კონსერვატორიაში (ვოკალური). მღეროდა კ. მაღრაძის გუნდში. 1926–1972 წლებში იყო ზ. ფალიაშვილის სახელობის თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის წამყვანი სოლისტი (ბანი). მის რეპერტუარში იყო: ცანგალა, ენგიჩარი (ზ. ფალიაშვილი „დაისი“, „ლატავრა“), მაკარი (ვ. დოლიძე „ქეთო და კოტე“), მგოსანი (დ. არაყიშვილი „თქმულება შოთა რუსთაველზე“), როსტომ–ბრძენი (გრ. კილაძე „ბახტრიონი“, 1936, პრემიერა), ნაკაშიძე–ვეზირი, მეფე გიორგი (მ. ბალანჩივაძე „დარეჯან–ცბიერი“), ალისკანტი (ი. გოკიელი „პატარა კახი“, 1943, პრემიერა), მამამზე, როსტევანი (შ. მშველიძე „დიდოსტატის მარჯვენა“, „ამბავი ტარიელისა“), ამილახვარი (გრ. კილაძე „ლადო კეცხოველი“), ალმასხანი (ა. ბალანჩივაძე „მზია“, 1949, პრემიერა), მინდია (შ. აზმაიფარაშვილი „ხევისბერი გოჩა“), არწივი (ა. ანდრიაშვილი „ჩხიკვთა ქორწილი“, 1954, პრემიერა), მახრების მეფე (ა. ბუკია „დაუპატიჟებელი სტუმრები“), მეფე (ვერდი „აიდა“, 1934, ქართულ ენაზეც), კარდინალი (ჰალევი „რახილი“), მარსელი (მეიერბერი „ჰუგენოტები“), ვარლაამი (მუსორგსკი „ბორის გოდუნოვი“, 1945). 1937: საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი 1943: საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი ვლადიმერ ხამაშურიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გაეროს გენერალური ასამბლეის პირველი სესია

გაეროს გენერალური ასამბლეის პირველი სესია — გაიხსნა 1946 წლის 10 იანვარს ლონდონის მეთოდისტების ცენტრალურ დარბაზში. გაეროს აღმასრულებელმა მდივანმა გლადუინ ჯებმა, გაეროში კოლუმბიის დელეგაციის ხელმძღვანელს და გაეროს მოსამზადებელი კომისიის თავმჯდომარეს ედუარდო სულეტა ანხელს შეატყობინა და ჩანიშნა შეხვედრა. ბელგიელი პოლ-ჰენრი სპააკი აირჩიეს გენერალური ასამბლეის პირველ პრეზიდენტად 28 ხმით 23-ის წინააღმდეგ, მან აჯობა ტრიუგვე ლის (რომელიც გაერო-ს პირველი გენერალური მდივანი იყო). პირველი სესიის მეორე შეხვედრა გაიხსნა ფლაშინგ მედოუს-კორონა პარკში, ნიუ-იორკში, 1946 წლის 23 ოქტომბერს. ↑ Verbatim Record of the First Plenary Session of the UN General Assembly. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-07-14. ციტირების თარიღი: 2023-10-20. ↑ October 23 1946 CE – The United Nations General Assembly Convenes in New York for the First Time.
გაეროს გენერალური ასამბლეის მეოთხე სესია

გაეროს გენერალური ასამბლეის მეოთხე სესია — გაიხსნა 1949 წლის 20 სექტემბერს და დასრულდა 1950 წლის 30 ივნისს. ჩატარდა ლონდონის მეთოდისტების ცენტრალურ დარბაზში. პრეზიდენტი იყო კარლოს რომულო. გაეროს წელიწდეული, 1948-1949 წწ გაეროს მე-4 გენერალური ასამბლეის გახსნა 1949 წ . მოკლე ვიდეო. ↑ United Nations General Assembly Opens Fourth Session. United Nations, 20 September 1949 ↑ Dag Hammarskjöld Library დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. . Retrieved 7 September 2013
ივანე თარბა

ივანე თარბა (აფხ. Иван Константин-иԥа Ҭарба; დ. 21 მარტი, 1921 — გ. 21 იანვარი, 1994, სოხუმი) — აფხაზი მწერალი. აფხაზეთის ასსრ-ის დ. გულიას სახელობის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი. დაიბადა 1921 წლის 21 მარტს ოჩამჩირის რაიონის სოფელ ბესლახუბაში. 1948 წელს დაამთავრა სოხუმის გორკის სახელობის პედაგოგიური ინსტიტუტი. 1953-54 წლებში იყო აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის განათლების მინისტრი, 1954–1958 წლებში პარტიის აფხაზეთის საოლქო კომიტეტის მდივანი. 1958 წლიდან აფხაზეთის მწერალთა კავშირის თავმჯდომარე. ივანე თარბა წერდა ლექსებს, პოემებს და რომანებს. 1949 წლიდან გამოიცა მისი ლექსების და პოემების არაერთი კრებული, მათ შორისაა: „ორი ზღვა“ (1954), „ლექსები და პოემები“ (1960), „აფხაზეთო ჩემო“ (1963), „მთიდან მთამდე“ (1965), „ლექსები“ (1971), „შუადღის გზებზე“ (1972), „სიმღერიდან სიმღერამდე“ (1975). მისი ცნობილი რომანებია „ცნობილი კაცი“ და „მზე ჩვენთან იღვიძებს“. გარდაიცვალა 1994 წლის 21 იანვარს სოხუმში. დაკრძალულია აფხაზ მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში. 1966 შრომის წითელი დროშის ორდენი 1971 საპატიო ნიშნის ორდენი 1981 ხალხთა მეგობრობის ორდენი ვლადიმერ ილიას ძე ლენინის დაბადების 100 წლისთავის აღსანიშნავი მედალი ივანე თარბა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ Тарба Иван Константинович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. — Т. 25. — С. 275. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a>
ნორა ყიფიანი

ნორა ყიფიანი (დ. 27 აგვისტო, 1917, ქუთაისი — გ. აგვისტო, 2008) — ქართველი მსახიობი. საქართველოს სახალხო არტისტი (1971). დაიბადა 1917 წლის 27 აგვისტოს ქუთაისში. 1938 წელს დაამთავრა ა. გრიბოედოვის სახელობის თეატრთან არსებული დრამატული სტუდია. 1934 წლიდან მონაწილეობდა თბილისის ა. გრიბოედოვის სახელობის თეატრის სპექტაკლებში. 1938 წელს მსახიობად დაიწყო მუშაობა სოხუმის რუსულ თეატრში. პარალელურად გამოდიოდა ქართული თეატრის წარმოდგენებში. 1946 წლიდან იყო სოხუმის ქართული თეატრის მსახიობი. შესრულებული აქვს სხვადასხვა ხასიათის როლები: ნატაშკა (მ. გორკის „ფსკერზე“), ელიზა დულიტლი (ბ. შოუს „პიგმალიონი“), ასმათი (რ. თაბუკაშვილის „რას იტყვის ხალხი“), ლიუდმილა (ვ. როზოვის „მისი მეგობრები“), გულჩორა (უ. ჰაჯიბეკოვის „არშინ-მალ-ალან“), მაშა (ლ. ტოლსტოის „ცოცხალი ლეში“), ემილია გალოტი (გ. ე. ლესინგის „ემილია გალოტი“), ვერა (მ. გორკის „უკანასკნელნი“), მარია ანტონოვნა (ნ. გოგოლის „რევიზორი“), ოლივია ( შექსპირის „მეთორმეტე ღამე“) და სხვა. 1971 საქართველოს სახალხო არტისტი 1997 ღირსების ორდენი ნორა ყიფიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ ნ. ყიფიანის ღირსების ორდენით დაჯილდოების შესახებ
ფლორა შედანია

ფლორა (ფეოდოსია) შედანია (დ. 4 სექტემბერი, 1910, სოფელი მერხეული, გულრიფშის რაიონი — გ. თებერვალი, 2005) — ქართველი საბჭოთა თეატრისა და კინოს მსახიობი, საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი (1976). ცნობილი ქართველი რეჟისორისა და მსახიობის მიხეილ ჩუბინიძის მეუღლე. 1939 წელს დაამთავრა მარჯანიშვილის თეატრთან არსებული დრამატული სტუდია, 1940 წელს კი რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. იყო სოხუმის კ. გამსახურდიას სახელობის სახელმწიფო ქართული დრამატული თეატრის მსახიობი. შესრულებული აქვს სხვადასხვა ხასიათის როლები: ტატიანა (გორკის „მდაბიონი“), ხასინტა (ლოპე დე ვეგას „ცხვრის წყარო“), ვარდო („სურამის ციხე“, ჭონქაძის მიხედვით), ვიოლა (შექსპირის „მეთორმეტე ღამე“), გაიანე (სუმბათაშვილ-იუჟინის „ღალატი“), ლუიზა (შილერის „ვერაგობა და სიყვარული“), მარტინა (მოლიერის „ძალად ექიმი“), ბორდოხანი („დიდოსტატის მარჯვენა“ გამსახურდიას მიხედვით), დამლაგებელი (ჩხაიძის „მიღების დღე“) და სხვა. გადაღებულია ფილმებში: „ქვიშანი დარჩებიან“ (1976), „დათა თუთაშხია“ (თამარი, 1978), „ზღაპარი“ (1980), „უძინართა მზე“ (თამარ კლდიაშვილი, 1992), „ოქროს ობობა“ (ბაბულია, 1992), აფხაზეთის ასსრ სახალხო არტისტი 1976: საქართველოს სახალხო არტისტი 1998: ღირსების ორდენი ფლორა შედანია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ფლორა შედანია — ეროვნული ფილმოგრაფია ფლორა შედანია — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1976. №6. გვ. 328.
ავსტრია-უნგრეთის იმპერია

ავსტრია-უნგრეთი (გერმ. Österreich-Ungarn, ოფიციალურად (14 ნოემბერი 1868) — გერმ. Die im Reichsrat vertretenen Königreiche und Länder und die Länder der heiligen ungarischen Stephanskrone (სამეფო და მიწები, წარმოდგენილი რეიჰსტრატში, და წმინდა სტეფანეს უნგრული გვირგვინის მიწები), არაოფიციალური მთლიანი სახელი — გერმ. Österreichisch-Ungarische Monarchie (ავსტრია-უნგრეთის მონარქია), უნგრ. Osztrák-Magyar Monarchia, ჩეხ. Rakousko-Uhersko) — გაერთიანებული მონარქია და მრავალეროვანი სახელმწიფო ცენტრალურ ევროპაში. არსებობდა 1867—1918 წლებში. თავის დროზე, სიდიდით მესამე სახელმწიფო ევროპაში და ერთადერთი იმპერია, რომელიც მთლიანად მდებარეობდა ევროპის ტერიტორიაზე. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ავსტრია-უნგრეთის იმპერია Habsburg Empire Austrian line Microsoft Encarta: The height of the dual monarchy( დაარქივებული 2009-08-28 საიტზე Wayback Machine. 2009-10-31) The Austro-Hungarian Military Heraldry of the Austro-Hungarian Empire Austria-Hungary History of Austro-Hungarian currency Austria-Hungary, Dual Monarchy The Austro-Hungarian Army in the Italian Dolomites (in italian) www.cisleithanien.eu დაარქივებული 2009-01-30 საიტზე Wayback Machine.
გამგებელი (გვარი)

საკუთარი სახელი გამგებელი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ნუგზარ გამგებელი — საოპერო მომღერალი რამაზ გამგებელი — ინჟინერი
სოხუმის თეატრი

სოხუმში 1979 წლიდან არსებობს 2 დრამატული თეატრი, ქართული და აფხაზური, რომლებიც მანამდე ერთი თეატრის ორი სხვადასხვა დასი იყო: კონსტანტინე გამსახურდიას სახელობის პროფესიული სახელმწიფო დრამატული თეატრი (ქართული) სამსონ ჭანბას სახელობის დრამატული თეატრი (აფხაზური)
გიორგი ჯანელიძე (იუმორისტი)

გიორგი ჯანელიძე (დ. 12 დეკემბერი, 1977, ქუთაისი, საქართველო) — ქართველი იუმორისტი და სცენარისტი. დაამთავრა ქუთაისის კლასიკური გიმნაზია და სახელმწიფო უნივერსიტეტი. ამჟამად მუშაობს გადაცემა „კაცების“ თანაწამყვანად. აგრეთვე მონაწილეობს თამაშში „რა? სად? როდის?“. ბიოგრაფია: „რა? სად? როდის?“
.tp

.tp — ზედა დონის ეროვნული დომენი (ccTLD) აღმოსავლეთ ტიმორისთვის. (ინგლისური) ტიმორ-ლესტე (.TL) და აღმოსავლეთ ტიმორი (.TP) ccTLD NIC დაარქივებული 2005-06-23 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) www.nic.tp ძველი ვებ-საიტი დაარქივებული 2005-02-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) .tp დომენის whois მონაცემები ვებ-საიტზე IANA (ინგლისური) .tl დომენის whois მონაცემები ვებ-საიტზე IANA
ნათელა ონაშვილი

ნათელა ონაშვილი (დ. 21 ოქტომბერი, 1934, თბილისი — გ. 2005) — ქართველი ლიტერატურათმცოდნე, მწერალი, პოეტი, პედაგოგი. ფილოლოგიურ მეცნიერებათა კანდიდატი. 1955 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. მუშაობდა გორის ნ. ბარათაშვილის სახელობის პედაგოგიურ ინსტიტუტისა და თბილისის სულხან-საბა ორბელიანის სახელობის პედაგოგიურ ინსტიტუტის ლიტერატურის კათედრებზე, ასევე მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტის უფროს მეცნიერ თანამშრომლად და ილ. ჭავჭავაძის სახელობის უცხო ენათა და კულტურის უნივერსიტეტში. ავტორია ლექსისა „თუ ასე ტურფა იყავი...“, რომლის სტრიქონების მიხედვით შექმნილი სიმღერა განსაკუთრებით ცნობილი გახდა, მას შემდეგ რაც ის ჰამლეტ გონაშვილიმა შეასრულა. ნათელა ონაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გივი ვაშაკიძე

გივი ვაშაკიძე - ( დ. 7 აგვისტო, 1937, გ. 2017 ) ქართველი მხატვარი. მან დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია. იგი წარმოადგენდა XX საუკუნის ქართველ მხატვართა ასევე ცნობილი როგორც 60-იანელთა თაობის წარმომადგენელი. აკადემიის დამთავრების შემდეგ ის მონაწილეობდა ადგილობრივ და საზღვარგარეთ მოწყობილ პერსონალურ და ჯგუფურ გამოფენებში. გამორჩეული ინდივიდუალური ხელწერის გამო მისი ნამუშევრები მუდამ ყურადღებას და იმსახურებდა მაღალ შეფასებას ადგილობრივი თუ უცხოური პრესის მიერ. მისი ნამუშევრები მოიცავს დაზგურ ფერწერას, გრაფიკის ნაწარმოებებსა და ფანქრით, ტუშით, კალმით, აკვარელითა და გუაშით შესრულებულ ჩანახატებსა და ესკიზებს. თბილისში ძმათამკვლელი ომის დროს მხატვარმა დატოვა დედაქალაქი და საცხოვრებლად დიდ ჯიხაისში გადავიდა, სადაც აქტიურად აგრძელებდა შემოქმედებით მოღვაწეობას. ის შეუდგა ,,ვეფხისტყაოსნის ილუსტრაციების ხატვას და გარდაცვალებამდე ,,ვეფხისტყაოსნის 122 ილუსტრაცია შექმნა, რომელიც 2021 წელს გამომცემლობა "პალიტრა-L"-მა გამოსცა. თარგი:Nplgბიოგრაფია
ვიურტემბერგი

ვიურტემბერგი (გერმ. Württemberg) — გერმანიის ისტორიული მხარე სამხრეთ-დასავლეთში. მიეკუთვნება შვაბიას. ვიურტემბერგის დედაქალაქია შტუტგარტი. „Kleines Lexikon“ zur Geschichte in Baden und Württemberg დაარქივებული 2008-04-20 საიტზე Wayback Machine.
ჯუჯუცუ კაისენი

ჯუჯუცუ კაისენი (იაპონ. 呪術廻戦?, „მაგიური ბრძოლა“) — იაპონური სათავგადასავლო, ბნელი ფენტეზის და ზებუნებრივი თემატიკის ჟანრის მანგის სერია, რომლის ტექსტის ავტორი და მხატვარია გეგე აკუტამი. ჯუჯუცუ კაისენი 2018 წლის მარტიდან იბეჭდებოდა Shueisha-ის ყოველკვირეულ ჟურნალში Weekly Shōnen Jump. მიი მთავარი გმირია მოზარდი იტადორი იუჯი, რომელიც უერთდება ჯუჯუცუს ჯადოქრების საიდუმლო ორგანიზაციას, რათა მათთან ერთად დაამარცხოს ძლიერი წყევლა სახელად რიომენი სუკუნა, ჩასახლებული თავად იტადორიში. ჯუჯუცუ კაისენის პირველი ლიცენზირებული ინგლისური ვერსია გამოქვეყნდა Viz Media-ს მიერ, რომელიც მანგას უშვებს 2019 წლის დეკემბრიდან. მანგის 24 ეპიზოდიანი სერიალის მოამზადა MAPPA-მ. იგი MBS გადიოდა 2020 წლის ოქტომბრიდან 2021 წლის მარტამდე. მისი მეორე სეზონი დაიწყო 2023 წლის ივლისში. ამავე პერიოდში მანგის გაყიდვებმა 80 მილიონს მიაღწია და იგი მსოფლიოს ერთ-ერთ გაყიდვად მანგად იქცა. ოფიციალური საიტი ↑ 1.0 1.1 The Official Website for Jujutsu Kaisen. Viz Media. ციტირების თარიღი: 3 ოქტომბერი 2019 ↑ Ressler, Karen. (25 თებერვალი, 2018) 3 New Manga Launch in Shonen Jump in March. ციტირების თარიღი: 9 დეკემბერი, 2018
აზერბაიჯანის მილსაგლინავი ქარხანა

აზერბაიჯანის მილსაგლინავი ქარხანა — საბჭოთა მეტალურგიული საწარმო. სსრკ-ში მილების ერთ-ერთი უდიდესი საწარმო იყო. აზერბაიჯანის მილსაგლინავი ქარხანა დაარსდა 1947 წელს სუმგაითში, კასპიის ზღვის სანაპიროზე. ქვეყანაში მდებარეობდა ნავთობის მწარმოებელი მსხვილი საწარმოები და ნავთობის საბურღი აღჭურვილობის წარმოების ქარხნები. მილსაგლინავი ქარხნის შექმნამ შესაძლებელი გახადა აზერბაიჯანის სსრ-ში ნავთობის წარმოებისა და ნავთობგადამამუშავებელი მრეწველობის ყოვლისმომცველი განვითარება. 1952 წელს აშენდა მილსაგლინავი საამქრო. 1953 წელს აშენდა მარტენის საამქრო, რომელშიც შედიოდა 6 მარტენის ღუმელი. თითო 150 ტონას იწონიდა. მოგვიანებით შეიქმნა გარსაცმისა და ტუმბო-კომპრესორის მილები სპეციალიზებული ბოლოებითა და და საბურღი მილები შედუღებული ხელსაწყოების სახსრებით. სსრკ-ს დაშლის შემდეგ, აზერბაიჯანის მილსაგლინავი ქარხანა თითქმის მთლიანად შეჩერდა წარმოებაში. ქარხნის რეკონსტრუქცია და აღდგენა 2007 წელს დაიწყო. 2016 წლიდან ქარხანა შპს Baku Steel Company-ის ჰოლდინგის ნაწილია. ↑ 1.0 1.1 1.2 Кондратов Л. А. Развитие трубного производства. — Москва: Металлургиздат, 2015. — გვ. 91-92. — ISBN 978-5-902194-76-7
აზერბაიჯანის რკინიგზის მუშაკთა დღე

„აზერბაიჯანის რკინიგზის მუშაკთა დღე“ (აზერ. "Azərbaycan dəmiryolu işçilərinin peşə bayramı günü") — ქვეყნის ყველა სარკინიგზო ტრანსპორტის მუშაკების პროფესიული დღესასწაული, რომელიც აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში ყოველწლიურად 13 ოქტომბერს აღინიშნება. ტრადიციულად, „აზერბაიჯანის რკინიგზის მუშაკთა დღეს“ სახელმწიფო ხელმძღვანელობა ულოცავს რკინიგზის მუშაკებს პროფესიულ დღესასწაულს, ხოლო ყველაზე გამორჩეულ რკინიგზის მუშაკებს სახელმწიფო ჯილდოები, სამახსოვრო საჩუქრები, პრემიები და მადლობის სიგელი გადაეცემათ. „აზერბაიჯანის რკინიგზის მუშაკთა დღე“ არასამუშაო დღე არ არის. ↑ День работников Азербайджанской железной дороги ↑ Работники азербайджанской железной дороги награждены орденами и медалями
ბადენი

ბადენი (გერმ. Baden) — 1806 წლიდან 1871 წლამდე დამოუკიდებელი გერმანული სახელმწიფო რაინის მარჯვენა ნაპირზე, თანამედროვე გერმანიის სამხრეთ დასავლეთში. დამოუკიდებლობის დაკარგვის შემდეგ 1945 წლამდე იყო გერმანიის იმპერიის შემადგენელი ქვეყანა. 1918 წლამდე ბადენი მონარქიული იყო (თავდაპირველად აბსოლუტური, შემდეგ კონსტიტუციული), 1918-დან 1933 წლამდე დემოკრატიულ რესპუბლიკას წარმოადგენდა, 1933-1945 წლებში კი ნაციონალ-სოციალისტური დიქტატურის ნაწილი იყო. დღეს ყოფილი ბადენის ტერიტორიები ბადენ-ვიურტემბერგის ფედერალურ მხარეს ეკუთვნის და გერმანიის შემადგენლობაში შედის. ჯერ კიდევ შუა საუკუნეებიდან მოყოლებული გერმანიაში ერთი და იმავე წარჩინებული ოჯახის სხვადასხვა შტოები მართავდნენ სამთავროებს „ბადენის“ სახელწოდებით, თუმცა ისინი სხვადასხვა ტერიტორიებს მოიცავდნენ. ნაპოლეონის ეპოქაში, XIX საუკუნის დასაწყისში დაარსებული ბადენის დიდი საჰერცოგო 1871 წელს გერმანიის იმპერიის დაარსებისას მის შემადგენლობაში შევიდა, საზღვრები კი მეორე მსოფლიო ომის დასრულებამდე იგივე დარჩა. 1947-1952 წლებში არსებობდა ბადენის მიწა, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის მოკავშირეთა ოკუპაციის გამო ისტორიული ბადენის მხოლოდ სამხრეთ ნაწილს მოიცავდა, ჩრდილოეთი ნაწილი კი ვიურტემბერგ-ბადენის მიწის შემადგენლობაში შედიოდა. 1952 წელს ბადენი და ვიურტემბერგ-ბადენი, ასევე ვიურტემბერგ-ჰოენცოლერნის მიწა გაერთიანდა და შეიქმნა ბადენ-ვიურტემბერგი, რომელიც დღემდე გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკის ერთ-ერთი ფედერაულირი მხარეა. Badisches Landesmuseum Karlsruhe (Hrsg.): Baden 1789–1918. Führer durch die landes- und kulturgeschichtliche Abteilung. Info-Verlag, Karlsruhe 2001, ISBN 3-88190-273-2. Hermann Bausinger: Die bessere Hälfte. Von Badenern und Württembergern. Deutsche Verlagsanstalt, Stuttgart/München 2002, ISBN 3-421-05591-2. Frank Engehausen: Kleine Geschichte des Großherzogtums Baden. DRW-Verlag Weinbrenner, Leinfelden-Echterdingen 2005, ISBN 3-7650-8328-3. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ბადენი“ ვიკისაწყობში. ბადენი, შვეიცარიის ისტორიული ლექსიკონი ბადენი, რეგიონული კვლევები ბადენის დიდი საჰერცოგო, გერმანიის ისტორიული მუზეუმი დაარქივებული 2014-07-12 საიტზე Wayback Machine. ბადენის დიდი საჰერცოგო (ოლქები და მუნიციპალიტეტები), 1910
გიგოლაშვილი

საკუთარი სახელი გიგოლაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გურამ გიგოლაშვილი — სპორტსმენი (მკლავჭიდი) დავით გიგოლაშვილი — სპორტსმენი (მკლავჭიდი) ზურაბ გიგოლაშვილი — ეკონომისტი, პოლიტიკოსი მარიამ გიგოლაშვილი — სპორტსმენი (აკრობატული ტანვარჯიში) მარინა გიგოლაშვილი — ასტრონომი
ნუკლონი

ნუკლონი (ლათ. nucleus — „ბირთვი“) — ატომის ბირთვის შემადგენელი ნაწილაკი. ნუკლონებს მიეკუთვნებიან პროტონები და ნეიტრონები, ასევე ანტიპროტონები და ანტინეიტრონები. ელექტრომაგნიტური ურთიერთქმედების თვალსაზრისით, პროტონი და ნეიტრონი სხვადასხვა ნაწილაკებია, რადგან პროტონი ელექტრულად დამუხტულია, ხოლო ნეიტრონი არა. თუმცა, ძლიერი ურთიერთქმედების თვალსაზრისით, რომელიც გადამწყვეტია ატომის ბირთვების მასშტაბზე, ეს ნაწილაკები არ განსხვავდებიან, რის გამოც შემოიღეს ტერმინი ნუკლონი, ხოლო პროტონი და ნეიტრონი განიხილება, როგორც ნუკლონის ორი განსხვავებული მდგომარეობა, განსხვავებული იზოტოპური სპინის პროექციაში. ნუკლონის იზოტოპური სპინის მდგომარეობების თვისებების მსგავსება იზოტოპური ინვარიანტობის ერთ-ერთი გამოვლინებაა. ბირთვში ნუკლონების რაოდენობას მასური რიცხვი ეწოდება. ფიზიკურ სისტემებს (ბირთვები, ატომები, მოლეკულები) ნუკლონის ერთნაირი რაოდენობის მქონე იზობარები ეწოდება; მაგალითად, 20Ne, 20Na და მოლეკულა 1H19F არიან იზობარები — თითოეულ ამ სისტემას გააჩნია 20 ნუკლონი. ნუკლონები მიეკუთვნებიან ბარიონების ოჯახს (N-ბარიონების ჯგუფი). ისინი ყველაზე მსუბუქია ბარიონებს შორის. Christine A. Aidala, Steven D. Bass, Delia Hasch, Gerhard K. Mallot. The spin structure of the nucleon (англ.) // Rev. Mod. Phys.. — 2013. — Vol. 85. — P. 655—691. — doi:10.1103/RevModPhys.85.655. — arXiv:1209.2803.
ტაპუტი

ტაპუტი, ასევე მოიხსენიება, როგორც ტაპუტი-ბელატეკალიმი („ბელატეკალიმი“ აღნიშნავს სასახლის ზედამხედველ ქალს), მიიჩნევა ისტორიაში პირველ ქალ ქიმიკოსად და პარფიუმერად, რომელიც ძვ.წ. II ათასწლეულში ცხოვრობდა. მისი სახელი მოხსენიებულია მესოპოტამიაში აღმოჩენილ ლურსმულდამწერლობიან ფირფიტაზე, რომელიც დაახლოებით ძვ.წ. 1200 წლით თარიღდება. ის იყენებდა სხვადასხვა ყვავილს, ზეთსა და კოთხუჯს, მურთან და ბალზამთან ერთად. მათი ერთმანეთთან შეხამების შემდეგ, ის მიმართავდა დისტილაციისა და ფილტრაციის ხერხებს. წყაროებიდან ირკვევა, რომ სწორედ მან ჩაუყარა საფუძველი კაცობრიობის ისტორიაში პირველ გამომხდელ აპარატს — ე.წ. დისტილატორს. ის, ასევე, იყო სამეფო სასახლის ზედამხედველი და მუშაობდა მკვლევართან ერთად, რომელსაც ერქვა [...]ნინუ (მისი სახელის პირველი ნაწილი დაკარგულია). ↑ Houlihan, Sherida; Wotiz, John H. (June 1975), "Women in chemistry before 1900", Journal of Chemical Education 52 (6): 362, ↑ (1999) Women of Science: Righting the Record, First Midland Book, Bloomington, Ind.: Indiana Univ. Press, გვ. 301. ISBN 9780253208132.  ↑ Levey, Martin (1973). Early Arabic Pharmacology: An Introduction Based on Ancient and Medieval Sources. Brill Archive, გვ. 9. ISBN 90-04-03796-9.  ↑ Rayner-Canham, Marelene, and Geoffrey Rayner-Canham. Women in Chemistry: Their Changing Roles from Alchemical Times to the Mid-Twentieth Century. First edition. Chemical Heritage Foundation, 9 June 2005. 1. Print.