laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
შეიხ ჯუნეიდი

შეიხ ჯუნეიდი (სპარს. شیخ جنید; დ. 1429 — გ. 1460) — სეფევიეს ორდენის შეიხი 1447-1460 წლებში, შეიხ იბრაჰიმ-შაჰის ვაჟი, ისმაილ I-ის პაპა. შეიხის ტიტული მიიღო 1447 წელს, 18 წლის ასაკში. ჯუნეიდის დროს სეფევიეს ორდენი სუფიზმის განშტოებიდან მილიტარისტულ ქალაქ-სახელმწიფოდ იქცა, რომლის ტერიტორია მხოლოდ ქ. არდებილსა და მის შემოგარენს მოიცავდა. შეიხ ჯუნეიდმა მმართველობის დასაწყისში გაილაშქრა შავბატკნიანთა წინააღმდეგ, რის გამოც ყარა-ყოინლუს ბელადმა, ჯეჰან-შაჰმა, ის ანატოლიაში გააძევა. ანატოლიაში ყოფნის დროს ჯუნეიდმა თავის მხლებლებთან ერთად დაიწყო შიიზმის გავრცელება, მალევე შემოიკრიბა თურქმენები და ერთიანი შიიტურ-ისლამური სახელმწიფოს შექმნის დევიზით, 3,000 მეომრით დაიძრა თავრიზისკენ. თუმცა ჯეჰან-შაჰმა მისი დამარცხება მარტივად მოახერხა. 1456 წელს ჯუნეიდი შავბატკნიანთა მთავარი მტრის, უზუნ-ჰასანის კარზე აღმოჩნდა. თეთრბატკნიანთა ბელადმა მას თავისი და, ჰატიჯე ბეგუმი მიათხოვა. ამის შემდეგ ჯუნეიდი უზუნ-ჰასანის დავალებით შირვანში გადავიდა, სადაც დაუპირისპიდა შირვან-შაჰს, ფარუხიასარს. 1460 წელს ის აყ-ყოინლუსა და შირვანს შორის გამართულ ერთ-ერთ ბრძოლაში დაიღუპა. დაკრძალეს ხაზრაში. მის შემდეგ სეფევიეს ორდენის ნომინალური შეიხი გახდა მისი 1 წლის ვაჟი - შეიხ ჰეიდარი, რომელიც ასევე ფარუხიასართან დაპირისპირებას შეეწირა. სეფევიეს ორდენის შეიხების სია JONAYD Encyclopædia Iranica
ფრანსუა გიიო

ფრანსუა გიიო (ფრანგ. François Guizot; დ. 4 ოქტომბერი, 1787, ნიმესი, საფრანგეთის სამეფო — გ. 12 სექტემბერი, 1874, პარიზი, საფრანგეთი) — ფრანგი მწერალი, პუბლიცისტი, პოლიტიკოსი, დიპლომატი, საფრანგეთის სახელმწიფო მოღვაწე, საფრანგეთის მე-17 პრემიერ-მინისტრი 1847-1848 წლებში, საგარეო საქმეთა მინისტრი 1840-1848 წლებში, შინაგან საქმეთა მინისტრი 1830 წელს და განათლების მინისტრი 1832-1834 და 1836-1837 წლებში. საფრანგეთის პირველი იმპერიის პერიოდში ის ძირითადად პუბლიცისტური წერილებისა და რომანების გამოცემით იყო დაკავებული. ბურბონების რესტავრაციის დროს აქტიურად ჩაერთო პოლიტიკურ ცხოვრებაში. 1830 წელს ლუი-ფილიპ ორლეანელის მომხრეთა ლიდერიც კი გახდა. ის იდეოლოგიით კონსერვატორი იყო და სახელმწიფოს განვითარების უმთავრეს გზად კონსტიტუციური მონარქიასა და ფეოდალიზმის ამაღლებას მიიჩნევდა. 1830-იან წლებში მეფის დავალებით, ამბოხებული მოსახლეობის გულის მოსაგებად გაატარა რამდენიმე რეფორმა. საფრანგეთში მძვინვარე მძიმე ეკონომიკური კრიზისის გამო 1848 წელს დაიწყო რევოლუცია, რომლის დროსაც გადააყენეს მეფე ლუი-ფილიპთან ერთად. ცხოვრების უკანასკნელ წლებში გამოსცა უამრავი ლიტერატურული ნაწარმოები, რომელთა უმრავლესობა ძირითადად პოლიტიკას ეხებოდა. გარდაიცვალა ღრმამოხუცებული, 87 წლის ასაკში, 1874 წელს, საფრანგეთის მესამე რესპუბლიკაში. "The History of the Origins of Representative Government in Europe" დაარქივებული 2008-02-28 საიტზე Wayback Machine.
Arp 271

Arp 271 — მსგავსი ზომის ურთიერთქმედი გალაქტიკების — NGC 5426-სა და NGC 5427-ის წყვილი. გაურკვეველია, შეეჯახებიან თუ არა ეს გალაქტიკები თანდათანობით ერთმანეთს. მათი ურთიერთქმედება უკვე ათობით მილიონი წელია გრძელდება; გალაქტიკებს შორის მიმდინარე საერთო გრავიტაციული მიზიდულობის შედეგად, წარმოიქმნა მრავალი ახალი ვარსკვლავი, რომლებიც მათ შორის დამაკავშირებელი ხიდივით განლაგდა. Arp 271 დედამიწიდან 127 მილიონი სინათლის წლის მოშორებით მდებარეობს და განფენილია 130 000 სინათლის წლის მანძილზე. 1785 წელს აღმოაჩინა ბრიტანელმა ასტრონომმა უილიამ ჰერშელმა. ასტრონომთა ვარაუდით, დაახლოებით 3,75 მილიარდი წლის შემდეგ, მსგასვი შეჯახება დაიწყება ჩვენს გალაქტიკა ირმის ნახტომსა და ანდრომედას გალაქტიკას შორისაც, რომელიც ამჟამად ჩვენგან 2,6 მილიონი სინათლის წლის მანძილზე მდებარეობს. Simbad: Arp 271 Arp 271 — Galaxies Drawn Together, ESO picture of the week. ↑ 1.0 1.1 SIMBAD Astronomical Database. Results for Arp 271. ციტირების თარიღი: 2010-09-22. ↑ http://www.nasa.gov/mission_pages/hubble/science/milky-way-collide.html ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-11-12. ციტირების თარიღი: 2017-03-22. ↑ [1]
ლეშუკოვაიას სახლი

ლეშუკოვაიას სახლი (რუს. Дом Лешуковой) — ძველი ერთსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია რუსული პროვიმციული კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. მისამართი: როსტოვის ოლქი, ტაგანროგი, კომკავშირის ბულვარი № 37. 1860-იან წლებში სახლის მფლობელად ითვლებოდა ბარონი კარლ რეიკინგი. შემდეგი მფლობელი იყო იტალიის მოქალაქე პეტრ დე როსი. მას მეუღლესთან, ტერეზა ნიკოლოზის ასულთან 1873 წელს შეეძIნა ქალიშვილი მარია. დე როსის ოჯახი რუსეთში მეგობრობდა ვაჭარ ბაკლაჟოღლოსთან და მის ოჯახთან. დე როსები იყვნენ მათი შვილების, ნიკოლოზისა და მარიას, ნათლიები. პეტრე იაკობის ძე როსის მამა - იაკობ პეტრეს ძე როსი იყო იტალიის ვიცე-კონსული, მისი ძმა ვიქტორ იაკობის ძე დე როსი კი 1872 წელს დაქორწინდა აზოველ მეშნანინზე ულიანა ანდრეის ასულ ანდროპოვაზე. 1873 წლიდან 1880 წლამდე პერიოდში სახლი ეკუთვნოდა მეშჩანინ კონსტანტინე კუზმინოვს. 1880-იანი წლების შუა პერიოდში (სხვა მონაცემებით - 1890 წელს) სახლის ახალი მფლობელი გახდა შტაბს-კაპიტანის მეუღლე ვერა სოლტანოვა. 1898 წლიდან 1906 წლამდე სახლი იყო თავად ალექსანდრე ივანეს ძე კორობინის პირადი კუთვნილება. 1915 წელს სახლში იმყოფებოდა ქვრივ ელიზაბეტა ლეშუკოვაიას კუთვნილებაში. კუთხის ერთსართულიანი სახლი აგებულია რუსული პროვინციული კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. კედლები შელესილია. კარნიზი გაფორმებულია სუხარიკებით. ცოკოლის სართულზე ოთხი ფანჯარაა, ცენტრალურ ფასადზე ფანჯრები გაფორმებულია სანდრიკებით და კრონშტეინებით. დაწყვილებული პილასტრები წარმოდგენილია დორიულ სტილში. ფანჯრისქვეშა კარნიზები შემკულია ორნამენტებით. ისინი ფასადს ყოფენ სამ სხვადასხვა ზომის ნაწილად. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Лешуковой дом//Энциклопедия Таганрога ↑ 2.0 2.1 Дом 37. Исторический бульвар. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-21. ციტირების თარიღი: 2017-03-23.
პეტროვის სახლი

ტერმინი პეტროვის სახლი შეიძლება აღნიშნავდეს: პეტროვის სახლი — სახლი დონის როსტოვში პეტროვის სახლი — სახლი ტაგანროგში
პეტროვის სახლი (ტაგანროგი)

პეტროვის სახლი (რუს. Дом Петрова) — ძველი ერთსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1850-იანი წლების ბოლო პერიოდში. მისამართი: როსტოვის ოლქი, ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 36. პეტროვის ქუჩის 36-ში მდებარე სახლი ააშენეს 1850-იანი წლების ბოლოს და 1859 წლის მდგომარეობით ის ეკუთვნოდა ტიტულარული მრჩეველს მიხეილ პეტროვსა და მის ცოლს ელენეს, ვისთვისაც სახლი ააშენა მიხელ პეტროვმა. მიხეილ პეტროვი ციხეების მზრუნველთა საბჭოს წევრი იყო და ეკავა ტიტულარული მრჩევლის თანამდებობა. 1861 წელს ფირსოვთან და ტრუსოვთან ერთად აღიარეს ქალაქის არქიტექტორად. 1864 წელს მიხეილ პეტროვი გახდა მიტროფანოვის ეკლესიის მთავარი მშენებელი. იგი ასევე დაკავებული იყო კომერციული კრების შენობის აშენებით, რომელშიც მოგვიანებით მოქმედებდა პედაგოგიური ინსტიტუტის ფილიალი. 1873 წლის მონაცემებით სახლის მფლობელი კვლავ მიხეილ პეტროვია, მაგრამ მას უკვე აქვს კოლეჟის ასესორის წოდება. 1880 წელს უძრავი ქონება გადავიდა კოლეჟის რეგისტრატორის ცოლის სოფია ტალალაევას ხელში. მისი ქმარი თავადი ნიკოლოზ ალექსანდრეს ძე იყო გუნბერნიის მდივანი. მის საკუთრებაში იყო მრავალი სახლი პეტროვის ქუჩაზე, ისინი მდებარეობდნენ ფოსტის ოფისიდან სასახლის შესახვევამდე. ტალალაევების ოჯახს ჰყავდათ რამდენიმე შვილი, ალექსანდრე, დიმიტრი, თეოდორე და ვერა. 1910 წელს სახლი შეიძინა პორტის ტექნიკოსმა ალექსი ანდრეის ძე იოჰანსონმა. სოფია ტალალაევა სახლის მფლობელი კვლავ გახდა 1915 წელს. სახლის ახალი მფლობელი 1917-1925 წლებში იყო კანტორის მოსამსახურე ე. სერგიენკო. პეტროვის ქუჩაზე მდებარე სახლი არის ერთსართულიანი ნაგებობა. შენობა აღადგინეს თავდაპირველ ვარიანტთან მიახლოებული სახით. დოკუმენტების მიხედვით ჩანდს, რომ ამ ადგილზე მდებარეობდა ხის სახლი აგურის მოპირკეთებით და ქვის ბეღლით. სახლის მარცხენა ნაწილში მდებარეობს პორტიკი.. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 Петрова дом//Энциклопедия Таганрога ↑ 2.0 2.1 2.2 Дом 36. Петровская улица. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-22. ციტირების თარიღი: 2017-03-23.
საბსოვიჩის სახლი

საბსოვიჩის სახლი (რუს. Дом Сабсовича) — ძველი კუთხის სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. სახელი მიიღო პირველი მფლობელის გვარის მიხედვით. მისამართი: როსტოვის ოლქი, ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 134. XIX საუკუნის პირველ ნახევარში, პეტროვის ქუჩა 134-ში მდებარეობდა მეორე გილდიის ვაჭარ ტორკოს საბსოვიჩის სახლი. 1860-იან წლებში ამ მისამართზე ააგეს ნახევრადსარდაფიანი კუთხის სახლი. ამ წლების აღწერილობაში მოცმულია, რომ ამ ფართზე განთავსდა შემდეგი ნაგებობები: აგურისაგან აშენებული ერთსართულიანი ბეღელი და ერთსართულიანი ფლიგელი. ამჟამინდელი სახლი პეტროვია 134-ში ააშენეს 1870იან წლებში ვაჭარ ვულფ საბსოვიჩისთვის, 1873 წლისთვის სახლს კვლავ ვულფ საბსოვიჩი ფლობს. 1874 წლიდან 1879 წლამდე სახლის მფლობელები იყვნენ ვაჭრები ვულფ, იოსებ და იაკობ საბსოვიჩები. 1890 წელს სახლი გადავიდა ვაჭარ დიმიტრი ეგორის ძე მანუსისა და მეშჩანინ ჰანა საბსოვიჩის მეუღლის საკუთრებაში და მათ უძრავ ქონებას წარმოადგენდა 1898 წლამდე.. 1906 წელს სახლის მფლობელი გახდა ვაჭარი და მიწის მფლობელი ბენიამინ საბსოვიჩი და მეშჩანინის, ჰანა საბსოვიჩის ცოლი. ბენიამინ საბსოვიჩი იყო იოსებ დოროთეს ძის შვილი და ეკავა საბირჟო კომიტეტის წევრის თანამდებობა. 1815 წელს ბენიამინ საბსოვიჩი კვლავ აგრძელებდა სახლის ფლობას სხვა მფლობელებთან ერთად, როგორებიც იყვნენ — მეშჩანინი ისააკ ბარკოს ძე იპკოვი, მოზნაიმ და ალექსი ანდრეის ძე გარშფელდი. ↑ 1.0 1.1 1.2 Дом Сабсовича//Энциклопедия Таганрога ↑ Таганрогские Сабсовичи и их потомки.: Опыт генеалогического исследования. Авторы: Файн Виктор Яковлевич,Вершинин Сергей Вячеславович
ქარაჟალარი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ქარაჟალარი შეიძლება აღნიშნავდეს: ქარაჟალარი — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. ქარაჟალარი — სოფელი აზერბაიჯანში, საათლის რაიონში
მინჯივანი (მრავალმნიშვნელოვანი)

მინჯივანი შეიძლება აღნიშნავდეს: მინჯივანი — სოფელი აზერბაიჯანში მინჯივანი — სოფელი აზერბაიჯანში
ნაზირლი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ნაზირლი შეიძლება აღნიშნავდეს: ნაზირლი — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში ნაზირლი — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში
მოლალი (მრავალმნიშვნელოვანი)

მოლალი შეიძლება აღნიშნავდეს: მოლალი — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში მოლალი — სოფელი აზერბაიჯანში, გუბადლის რაიონში მოლალი — სოფელი აზერბაიჯანში, ოღუზის რაიონში მოლალი — სოფელი აზერბაიჯანში, ჯალილაბადის რაიონში
ავსტრიის კულტურა

თანამედროვე ავსტრიის ტერიტორიაზე კულტურის განვითარება იწყება, დაახლოებით ჩვ. წ. 1050-დან, გალშტატური და ლატენური კულტურიდან. თუმცა, ავსტრიის კულტურა, რომელსაც დღესდღეობით ვიცნობთ, ფორმირება დაიწყო მაშინ, როცა ავსტრიული მიწები წმინდა რომის იმპერიის ნაწილები იყვნენ. 1156 წლის „მცირე პრივილეგიიდან“ (Privilegium Minus) დაწყებული, რომელმაც ავსტრიის სტატუსი სამთავროს სტატუსამდე აამაღლა, თავის მხრივ, მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა მის განვითარებაში. ავსტრიულმა კულტურამ მნიშვნელოვანი გავლენა მიიღო მისი ყოფილი და ამჟამინდელი მეზობლებისგან : იტალია, პოლონეთი, გერმანია, უნგრეთი და ჩეხეთი. www.austria.info
მეჰმედ II გირეი

მეჰმედ II გირეი (ყირიმ. II Semiz Mehmet Geray, ۱دولت كراى‎; დ. 1532 — ბახჩისარაი, ყირიმის სახანო, 1584) — ყირიმის ხანი 1577–1584, დევლეთ I გირეის უფროსი ვაჟი. მეჰმედმა ახალგაზრდობაში არაერთხელ გაილაშქრა რუსეთში. 1571 წელს თან ახლდა მამამისს მოსკოვის გადაწვის დროს. 1577 წელს ყირიმის ტახტს დაეუფლა მამის გარდაცვალების შემდეგ. 1578 წელს შემოიღო ახალი ტიტული — ნურედინი. ტიტულის მატარებელი სახანოში მე-3 პირად ითვლებოდა და იყო ხანის მეორე მემკვიდრე. იმავე წელს თავისი ძმა და კალგა, ადილ გირეი ჩაუყენა 30 000 კაზიან რაზმს სათავეში და დაახმარა ოზდემიროღლუ ოსმან-ფაშას საქართველოში ლაშქრობის დროს. მისი მმართველობის პერიოდში ყირიმი დინასტიურმა ომმა მოიცვა. მას ტახტისათვის ეცილებოდნენ უმცროსი ძმები: ისლამ II გირეი და ყაფლან გირეი. საბოლოოდ, 1584 წელს, ყაფლანთან ერთ-ერთი ბრძოლის დროს ტყვედ ჩავარდა და ძმის ბრძანებით ბახჩისარაიში სიკვდილით დასაჯეს. მეჰმედ გირეის შემდეგ ყირიმის ხანის ტიტულისთვის გაიმართა დიდი ბრძოლა მის ვაჟ, საადეთ II გირეი-სა და ყაფლან გირეის შორის, რომელშიც გაიმარჯვა სწორედ საადეთმა. ყირიმის სახანო გირეის დინასტია ყირიმის ხანების სია Osmanlı Tarihi, III. Cilt, 2. Kısım, 7. baskı, sf: 1-2-3-4, Türk Tarih Kurumu Yayınları-2011, Ord. Prof. İsmail Hakkı Uzunçarşılı
ხალიზოვის სახლი

ხალიზოვის სახლი (რუს. Дом Хализова) — ძველი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის მესამე მეოთხედში. შენობა 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 დადგენილების მიხედვით არის რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 86. ორსართულიანი სახლი ღრმა სარდაფით პეტროვის ქუჩა ნომერ 86-ში ააგეს XIX საუკუნის მესამე მეოთხედში მეშჩანინ მიხეილ ხალიზოვს. ცნობილია სახლის მფლობელები და მაცხოვრებლები. შენობიდან მარცხენა მხარე ვაჭარმა მიაშენა ერთსართულიანი ნაგებობა, რომელშიც მუშაობდა მარმარილოს მაღაზია. XIX საუკუნის 80-იანი წლების ბოლოს სახლის მეპატრონე გახდა კაზაკი იაკობ აბრამის ძე გლინკა. სახლის ნაწილი იქირავა ეკატერინე ევლადოვაიამ, სადაც მოაწყო ტრაქტირი. XX საუკუნის დასაწყისში შენობა გადავიდა მეორე გილდიის ვაჭარ ვასილ კუმბარულის ხელში, მან იგი გასცა იჯარით მაღაზიებზე. საუკუნის დასაწყისში მეორე სართულზე განთავსდა კანტორა. აქ იმართებოდა სასამართლოს სხდომები, ადვოკატთა კონსულტაცია. 1914 წლიდან შენობაში მუშაობს პ. სტოროჟენკოს კანტორა „Посредник“. გარდა ამ კანტორისა აქ იყო განტავსებული სხვადასხვა დანიშნულების სათავსოები. სამოქალაქო ომის შემდეგ სახლის სარდაფში განტავსებული იყო კოოპერატივი, რომელიც ამზადებდა ტანსაცმელს. 1975 წლისათვის პირველ სართულზე განთავსებული იყო რესტორანი „ძველი ციხესიმაგრე“. ამჟამად ეს შენობა საცხოვრებელი სახლია, პირველ სართულზე ტანსაცმლისა და ფეხსაცმლის მაღაზიით. პირველ სართულზე ასევე მდებარეობს ქალთა საპარიკმახერო. ხალიზოვის ორსართულიან აგურის შენობას აქვს ოთხფერდა სახურავი. მეორე სართულის ფანჯრები ნახევარწრიულია და გაფორმებულია სანდრიკებით. პირველი სართული რუსტირებულია. Гаврюшкин О. П. Вдоль по Питерской (Хроника обывательской жизни). — Таганрог: БАННЭРплюс, 2000. — 436 с. Таганрог. Петровская улица, дом 86 დაარქივებული 2020-11-01 საიტზე Wayback Machine.
ჩებანენკოს სახლი

ჩებანენკოს სახლი (რუს. Дом Чебаненко) — ძველი ერთსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1869 წელს. მისამართი: როსტოვის ოლქი, ტაგანროგი, ბერძნების ქუჩა № 69. ბერძნების ქუჩა 69-ში მდებარე ერთსართულიანი სახლი აგებულია 1869 წელს მეორე გილდიის ვაჭარ ივანე ჩებანენკოს სახსრებით. 1872 წელს ის დაქორწინდა სახელმწიფო მრჩევლის 27 წლის ქალიშვილ ამალია ორემზე. ვაჭრის ოჯახში ბევრი ბავშვი დაიბადა. ძმები ჩებანენკოები ვაჭრობდნენ ზეთით, ასევე ჰქონდათ მაკარონის ფაბრიკა. 1870-იანი წლების ბოლოს სახლის მფლობელი გახდა კოლეჟის ასესორი პეტრე დიმიტროვი და იგი მას ფლობდა 1910 წლამდე. ამის შემდეგ სახლის მფლობელი გახდა თამბაქოს ვაჭარი გიორგი ქრისტეფორეს ძე მარდიროსოვი. მარდიროსოვის მარაზია მუშაობდა სასტუმრო „ლონდონის“ პირველ სართულზე. იგი ვაჭრობდა საბჭოთა პერიოდში ლენინის ახალი ეკონომიკური პოლიტიკის (ნეპ-ის) დროსაც. მარდიროსოვის სახლში ბინა იქირავა გზათა სამინისტროს ინჟინერმა იაკობ ფელდმანმა. საბჭოთა წყობილების დამყარების შემდეგ მოხდა სახლის ნაციონალიზაცია. ამჟამად ჩებანენკოს სახლი საცხოვრებელი შენობაა. ჩებანენკოს სახლი ერთსართულიანია, ნაგებია აგურით. შენობის მთავარი შესასვლელი სახლის მარჯვენა ნაწილშია. სახლს გააჩნია რკინის ოთხფერდა სახურავი. მარჯვნიდან ხუთ ფანჯარას აქვს დეკორატიული სანდრიკები. სახლი შეღებილია ყვითლად, ხოლო ცალკეული არქიტექტურული ელემენტები თეთრად. სახლი დგას რელიეფურად დახრილ ადგილზე. Энциклопедия Таганрога. — Ростов-н/Д: Ростиздат, 2003. — 512 с. — ISBN 5-7509-0662-0. Гаврюшкин О. П. По старой Греческой... (Хроника обывательской жизни). — Таганрог: Лукоморье, 2003. — 514 с. — ISBN 5-901565-15-0 ჩებანენკოს სახლი დაარქივებული 2014-03-25 საიტზე Wayback Machine.
სიამ-პარკი

სიამ-პარკი აკვაპარკი კუნძულ ტენერიფეზე (მის სამხრეთ ნაწილში), (კანარის კუნძულები, ესპანეთი). მთელი ატრაქციონების, შენობების, რესტორნების ჩათვლით მოიცავს 18, 5 ჰექტარ ტერიტორიას. პარკი გაფორმებულია სიამის თემატიკაზე. პარკი გახსნა ტაილანდის პრინცესამ. ჰყავს იგივე მფლობელი, რომელიც ლოპო-პარკს. ამის წყალობით, შესაძლებელია ორმაგი ბილეთის შეძენა ფასდაკლებით, რაც მნახველს საშუალებას აძლევს ორივე პარკი მოინახულოს ერთდროულად. პარკის მშენებლობა დაიწყო 2004 წელს. მის მშენებლობაზე დაიხარჯა 52 მლნ. ევრო თავდაპირველად მისის გახსნა იგეგმებოდა 2007 წლის მაისში, მაგრამ მშენებლობასტან დაკავშირებული პრობლემების გამო ის მხოლოდ 2008 წლის 17 სექტემბერს გაიხსნა. პარკი გაშენდა მაღლობზე, სადაც ხდება 700 მ³ ზღვის წყლის გადაქაჩვა ყოველდღიურად. მას შემდეგ, რაც წყალი გამოიყენება ატრაქციონებში, პარკი იყენებს მას მცენარეთა მოსარწყავად. პარკის ტერიტორიაზე მდებარეობს ტაილანდური და ადგილობრივი სამზარეულოს 5 რესტორანი. TripAdvisor-ის (მოგზაურთა ამერიკული საიტი) მიერ ითვლება ევროპის საუკეთესო აკვაპარკად. სიამ-პარკი
ვოლკოვის სახლი

ვოლკოვის სახლი (რუს. Дом Волкова) — ძველი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის პირველ ნახევარში. შენობა 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 დადგენილების მიხედვით არის რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 103 ა. ორსართულიანი სახლი პეტროვის ქუჩა ნომერ 103ა-ში, რომელიც გაფორმებულია ოტხი იონიური ორდენის სვეტით და სამკუტხედი ფრონტონით, ააგეს XIX საუკუნის პირველ ნახევარში სასამართლოს მრჩევლის სტეფან სტეფანეს ძე ვოლკოვის სახსრებით. ს. ვოლკოვი თავის დროზე იყო ციხეების საკითხებზე ქალაქის მთავრობის კომისიის წევრი. სტეფანოვის გარდაცვალების შემდეგ 1880-იან წლებში სახლი ეკუთვნოდა მის ქალიშვილებს: გლაფირას, ზინაიდას, ლუბას და ოლგას. 1910 წელს მათ სახლი მიჰყიდეს თურქეთის მოქალაქეს ანტონ კოსტალასუს, ხოლო მარცხენა მხარეს არსებული მიშენება იყიდა კოსტალასუს ცოლმა არგირიამ. ამ ორ სახლში ცხოვრობდა კოსტალასუების ოჯახი. 103ა ნომერში მდებარე სახლში კოსტალასუმ გახსნა კაფე-რესტორანი. შენობას მარჯვნიდან ასევე მიაშენა ერთ სართულიანი პატარა სახლი, რომელშიც გახსნა პატარა მაღაზია. 1912 წელს კოსტალასუს სახლის ნაწილი არენდით აიღო მეწარმემ ა. დ. ჰერშტეინმა. ეზოში მან ააშენა სახლი ზომით 12 x 20 მეტრი და მასში გახსნა ელექტრობიოგრაფი „რუსეთი“, სადაც აჩვენებდნენ კინოფილმებს. საბჭოთა პერიოდში შენობაში მუშაობდა ნოვოდრამატული თეატრი, შემდეგ მასში იყო მეტალისტების კლუბი. 1934 წელს შენობა გადაეცა ტყავის ქარხნის კლუბს. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში, გერმანელთა ოკუპაციის პერიოდში, შენობა ეკავა უკრაინის სახალხო თეატრს, ომის შემდეგ აქ იყო კლუბი და ტყავის ქარხნის თეატრი. ამჟამად შენობაში განთავსებულია რამდენიმე მაღაზია. ორსართულიანი აგურის სახლი აგებულია ვოლკოვის მიერ. შენობას აქვს მაღალი იონური ტიპის სვეტები. სახლი შეღებილია თეთრად. 1992 წლიდან ეკუთვნის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას. Гаврюшкин О. П. Вдоль по Питерской (Хроника обывательской жизни). — Таганрог: БАННЭРплюс, 2000. — 436 с. Таганрог. Петровская улица, дом 103а დაარქივებული 2013-10-10 საიტზე Wayback Machine.
ქარაჟალარი (ბარდა)

ქარაჟალარი (აზერ. Karadzhalar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. ქარაჟალარი GEOnet სახელების სერვერზე
ქაფანაქჩი (ბარდა)

ქაფანაქჩი (აზერ. Kəpənəkçi) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. ქაფანაქჩი GEOnet სახელების სერვერზე
ლორო-პარკი

ლორო-პარკი (ესპ. Loro Parque ან თუთიყუშების პარკი) — ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი და ხალხმრავალი (მთელი არსებობის მანძილზე 40 მლნ. ადამიანი) ზოოპარკი. ზოოპარკი მდებარეობს კუნძულ ტენერიფეზე, ქალაქ პუეტრო-დე-ლა-კრუსის მახლობლად. პარკი დაარსდა 1972 წელს. თავდაპირველად, მისი ფართობი იყო 1,3 ჰექტარი, ხოლო თუთიყუშების კოლექცია შეიცავდა 150 სახეობის თუთიყუშს. დღეისათვის მისი ფართობი 13,5 ჰექტარია და მისი კოლექცია 4 ათასი სახეობის თუთიყუშს მოიცავს. ეს არის მსოფლიოს ზოოპარკთა შორის თუთიყუშების ყველაზე დიდი კოლექცია. აგრეთვე, ევროპაში ყველაზე ფართო დელფინარიუმი, რომელიც ყოველდღიურად ეწყობა ვეშაპებისა და ზღვის ლომების შოუები. პარკის კოლექციაში შედის სხვადასხვა სახის თევზი, პრიმატები, ფრინველი და ქვეწარმავალი. ლორო-პარკი დაარქივებული 2017-03-25 საიტზე Wayback Machine. ლორო-პარკი დაარქივებული 2016-01-05 საიტზე Wayback Machine.
ქარიმბეილი (ბარდა)

ქარიმბეილი (აზერ. Kərimbəyli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 259 კაცი. ქარიმბეილი GEOnet სახელების სერვერზე
მოხისის ბრძოლა (1512)

მოხისის ბრძოლა (1512) — ბრძოლა, რომელიც გაიმართა 1512 წელს იმერეთის მეფე ბაგრატ III-ისა და მისი ძმის, ვახტანგის ლაშქარს შორის. 1509 წელს იმერეთის მეფე ალექსანდრე ქართლში შეიჭრა და აიღო ქ. გორი, თუმცა მალე მის სამეფოში „ჩიხნი“ შეიჭრნენ, რის გამოც ალექსანდრე იძულებული გახდა უკან გაბრუნებულიყო. ქართლის მეფე დავითმა კვლავ აიღო გორი და განიმტკიცა იგი. ალექსანდრე მტერთან ბრძოლაში დასნეულდა და მალე გარდაიცვალა. ტახტზე ავიდა მისი უფროსი ვაჟი ბაგრატი, რომლის მეფობის პირველსავე წელს (1510 წ.) იმერეთში სელიმის მეთაურობით (რომელიც ამ დროს ტრაპიზონის ფაშად იჯდა) ილაშქრეს ოსმალებმა, რომლებმაც დაარბიეს ქალაქები და სოფლები, გადაწვეს ქუთაისის საყდარი და გელათი, უამრავი ადამიანი კი ტყვედ წაიყვანეს. სელიმ ხანის ლაშქრობის მიზანს იმერეთის დაპყრობა და ციხეებში გარნიზონის ჩაყენება არ შეადგენდა. ეს იყო მარბიელი ლაშქრობა, ამიტომაც მტერი როგორც მოულოდნელად შემოიჭრა, ასევე მოულოდნელად გაბრუნდა უკან, ვინაიდან ზამთარი ახლოვდებოდა და შესაძლებელი იყო ზეკარის უღელტეხილი ჩაკეტილიყო. თურქების შემოსევით ისარგებლა და ბაგრატის წინააღმდეგ გაილაშქრა მისმა ძმამ, ვახტანგმა, რომელსაც მხარს უჭერდნენ ქართლის მეფე დავითი და სამცხის ათაბაგი მზეჭაბუკი. ძმები ერთმანეთს სოფელ მოხისთან დაუხვდნენ. „იყო ბრძოლა ძლიერი“. ბაგრატმა დაამარცხა ვახტანგი და განიმტკიცა სამეფო ძალაუფლება იმერეთში. ქართლის ცხოვრება, ტომი IV, ბატონიშვილი ვახუშტი, ს. ყაუხჩიშვილის გამოცემა, თბილისი, 1973 თ. ჟორდანია, „ქრონიკები და სხვა მასალა საქართველოს ისტორიისა“, წ. II, ტფილისი, 1897 რეხვიაშვილი, მ., იმერეთის სამეფო 1462-1810, თბილისი: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 1989. ↑ „ჩიხნი“ მხოლოდ ვახუშტი ბაგრატიონთან იხსენიებიან; სხვა ქართულ წყაროებში მათი ხსენება არ გვხვდება. პირველად მარი ბროსემ სცადა გაერკვია „ჩიხთა“ ვინაობა და გამოთქვა მოსაზრება, რომ „ჩიხნი“ უნდა ნიშნავდეს ჯიქებს. მაგრამ ჯერ თ. ჟორდანიამ, შემდეგ ი. ჯავახიშვილმა ასეთი ვარაუდი არასწორად მიიჩნიეს. მათი აზრით, „ჩიხნი“ უნდა იყვნენ თურქები. მ. სვანიძის შეხედულებით „ჩიხნი“ რომელიმე თურქული ტომის დამახინჯებული სახელია. ა. აბდალაძის გამოკვლევით, სომხურ წყაროებში ოსმალთა აღმნიშვნელად გვხვდება სიტყვა „ჩითახი“; ამდენად ვახუშტის „ჩიხნი“ „ჩითახიდან“ უნდა მომდინარეობდეს. ↑ ი. ჯავახიშვილმა ივარაუდა, რომ ფაქტობრივად მტრის ერთი შემოსევა მოხდა, რადგან თარიღებისა და თავდამსხმელთა ვინაობის განსხვავების მიუხედვად, ყველა წყარო ერთ ამბავს მოგვითხრობს. მის მოსაზრებას სხვა ისტორიკოსებიც იზიარებენ.
ლაქი (ბარდა)

ლაქი (აზერ. Lək) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 055 კაცი. ლაქი GEOnet სახელების სერვერზე
ლანბარანი

ლანბარანი (აზერ. Lənbəran) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 4 666 კაცი. ლანბარანი GEOnet სახელების სერვერზე
მეჰდილი (ბარდა)

მეჰდილი (აზერ. Mehdili) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 152 კაცი. მეჰდილი GEOnet სახელების სერვერზე
მეჰდიხანლი

მეჰდიხანლი (აზერ. Mehdixanlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 178 კაცი. მეჰდიხანლი GEOnet სახელების სერვერზე
მამედლი (ბარდა)

მამედლი (აზერ. Məmmədli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 284 კაცი. მამედლი GEOnet სახელების სერვერზე
ლევან გურიელი

ლევან გურიელი, გურიის მთავარი 1712-1714 წლებში, მამია III გურიელის ძე. იმერეთის მეფისა და ახალციხის ფაშის დახმარებით სამთავრო ტახტი წაართვა ძმას, გიორგი IV გურიელს, რასაც შინაომი მოჰყვა: ნაკაშიძეები, მაჭუტაძეები და თავდგირიძეები ლევან გურიელს ეხმარებოდნენ, ერისთავები კი - გიორგი IV გურიელს. 1714 წელს გიორგი IV გურიელმა დაიბრუნა სამთავრო ტახტი. ჩხატარაიშვილი ქ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 156-157.
მაშადიიბიშლი

მაშადიიბიშლი (აზერ. Məşədiibişli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 330 კაცი. მაშადიიბიშლი GEOnet სახელების სერვერზე
მინჯივანი (ბარდა)

მინჯივანი (აზერ. Mincivan) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. არსებობს ვარაუდი, სოფლის სახელის შეცვლაზე ან აღარ არსებობაზე. მინჯივანი GEOnet სახელების სერვერზე
ბორაკი

ბორაკი, ბორაქსი ან ნატრიუმის ტეტრაბორატი — ტეტრაბორმჟავა ნატრიუმის მარილის კრისტალჰიდრატი ქიმიური ფორმულით Na 2 B 4 O 7 ⋅ 10 H 2 O {\displaystyle {\ce {Na2B4O7*10H2O}}} ან Na 2 [ B 4 O 5 ( OH ) 4 ] ⋅ 8 H 2 O {\displaystyle {\ce {Na2[B4O5(OH)4]*8H2O}}} . ბუნებაში გვხვდება თეთრი, იშვიათად რუხი ან ყვითელი ფერის მინერალ ბორაკის (ტინკალის) სახით. ბორაკის წყალხსნარს ტუტე რეაქცია აქვს და ჰაერთან CO 2 {\displaystyle {\ce {CO2}}} -ს შთანთქავს. ძლიერ მჟავათა მოქმედებით ბორაკი იშლება. ბორაკს იყენებენ ლითონების მირჩილვისას, სპეციალური ხარისხის მინების (უმთავრესად ოპტიკური), მინანქრების, ჭიქურების დასამზადებლად, ტყავის თრიმლვისთვის, სოფლის მეურნეობაში მიკროსასუქად. ბორაკი ანტისეპტიკური მოქმედების სამკურნალო პრეპარატია. ბორაკის 3-5%-იანი ხსნარი იხმარება ტრაქეიტის, სურდოსა და სტომატიტის დროს პირისა და ცხვირის ღრუში გამოსავლებად. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 467. ბორაკი - უცხო სიტყვათა ლექსიკონი www.nplg.gov.ge ბორაკი - უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი www.nplg.gov.ge ქიმიური უსაფრთხოების საერთაშორისო ბარათი 0567 (ინგლისური) ქიმიური უსაფრთხოების საერთაშორისო ბარათი 1229 (fused borax) (ინგლისური) National Pollutant Inventory – Boron and compounds დაარქივებული 2006-02-09 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) NIOSH Pocket Guide to Chemical Hazards (ინგლისური) Sodium Borate in sefsc.noaa.gov (ინგლისური)