laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (ზვონარი)

მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (რუს. Храм Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVIII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის მეშჩანის რაიონში. ტაძარი არის ესტონეთში მდებარე პიუჰტიცის მონასტრის მეტოქი. ტაძარს აქვს ორი საკურთხეველი. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის ხარების სახელზე, გარდა ამისა აქვს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, ალექსი მიტროპოლიტის, იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის, სერგი რადონეჟელის, ღვთისმშობლის მიძინებისა და დიმიტრი როსტოველის სახელობის ეგვტერები. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. პირველი ეკლესია ძველის ადგილზე ააგეს ჯერ კივევ ივანე მრისხანეს დროს. ამ პერიოდში აქ იდგა ხის ეკლესია, რომელიც წმინდა ნიკოლოზის სახელს ატარებდა და ცნობილი იყო ნიკოლოზის ღვთისსახლის (Николы Божедомского) ეკლესია, მასთან ახლოს მდებარეობდა ღატაკტა სახლი (убогий дом), სადაც კრძალავდნენ უბადრუკ ადამიანებს. ეკლესია რომელიც მოიხსენიება 1619წელს იყო ხის და შემდეგ პერიოდში რამდენჯერმე დაიწვა, რის შემდეგაც ხდებოდა მისი აღდგენა მრევლის ფინანსებით. 1657 წლისათის იგი უკვე მოიხსენიება როგორც ქვის ნაგებობა. მას შემდეგ, რაც მის გარშემო ჩამოყალიბდა ზვონარის სლობოდა ეკლესიას 1677 წლიდან უკვე ზვონარის წმინდა ნიკოლოზის სახელი ეწოდა. 1760 წელს გრაფ ივანე ვორონცოვის თანხებით დაიწყეს ახალი ქვის ეკლესიის მშენებლობა. პროექტის არქიტექტორი იყო კარლ ბლანკი. ტაძრის მშენებლობა გაგრძელდა 1781 წლამდე. ეკლესია ააგეს ბაროკოს სტილში, რომელსაც კლასიციზმის მცირე გავლენაც ეტყობოდა. ტაძრის ფასადი გაფორმებულია თეთრი ქვის დეკორით. ამ სახით ეკლესია შემონახულია ჩვენს დრომდე, თუმცა მცირე ცვლილებები განიცადა 1812 წლის რუსეთ-საფრანგეთის ომის შემდეგ. 1900 წელს მიმდინარეობდა ტაძრის რესტავრაცია. 1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს და გადააკეთეს საწყობად. შემდეგ აქ განათავსეს მოსკოვის არქიტექტურის ინსტიტუტის სურათების კათედრა. 1996 წელს პატრიარქმა ალექსი II-მ მიიღო პიუჰტიცის მონასტრის მეტოქის შექმნაში. პატრიარქმა მონასტრის მთავარ ტაძრად შეარჩია ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი. 1994 წელს მიმდინარეობდა ტაძრის აღდგენითი სამუშაოები. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის ხარების სახელზე, გარდა ამისა აქვს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, ალექსი მიტროპოლიტის, იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის, სერგი რადონეჟელის, ღვთისმშობლის მიძინებისა და დიმიტრი როსტოველის სახელობის ეგვტერები. ყველაზე ღირებული ხატია ღვთისმშობლის მიძინების ხატი, რომელიც გადაარჩინეს მძიმე წლებს. Храм свт. Николая в Звонарях на сайте «Православие.ру». Храм святителя Николая на сайте «Храмы Москвы». დაარქივებული 2009-04-09 საიტზე Wayback Machine. Мясоедова Д. Вторая молодость Николы в Звонарях. დაარქივებული 2004-11-07 საიტზე Wayback Machine. Кондратьев И. К. Седая старина Москвы. Церкви в Белом городе. დაარქივებული 2011-11-16 საიტზე Wayback Machine.
ანდრო ბუაჩიძე

ანდრო ბუაჩიძე (დ. 29 მარტი, 1957, თბილისი, საქართველო) — ქართველი პოეტი, ესეისტი, კრიტიკოსი, მთარგმნელი, ლიტერატურული პრემია „საბას“ ორგზის ლაურეატი (2005, 2017). დაიბადა 1957 წელს, თბილისში. 1979 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. მუშაობდა საზოგადოებრივ-ლიტერატურულ ჟურნალ „მნათობში“ მთავარი რედაქტორის მოადგილედ. ასევე ჟურნალ „საუნჯეში“, „ცისკარში“ და ქართული ლიტერატურის სახელმწიფო მუზეუმში. 2005 - ლიტერატურული პრემია „საბა“, წლის საუკეთესო პოეტური კრებული „ელნათურები“ : ლექსები/ანდრო ბუაჩიძე .-თბილისი : მერანი, 2004. - 107გვ. 2003 - კალასის ყოველწლიური ლიტერატურული პრემია 2003 - ილიას ფონდის ყოველწლიური ლიტერატურული პრემია „ელნათურები“: ლექსები (ავტორი). - თბილისი, მერანი, 2004. - 107გვ.. - ISBN: 99928-950-3-9 „საუბარი წყვდიადში“: ლექსები (ავტორი). - თბილისი, მერანი, 1997. - 80გვ. ანდრო ბუაჩიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ ანდრო ბუაჩიძე. პირველი არხი. ციტირების თარიღი: 1 აპრილი, 2018.
შემდეგი ხმა შენ გესმის...

შემდეგი ხმა შენ გესმის... (ინგლ. The Next Voice You Hear) — უილიამ უელმენის 1950 წლის დრამა, რომლის სიუჟეტშიც მთელი კვირის განმავლობაში მთელს მსოფლიოში ყველა რადიო პროგრამაში ღმერთის ხმა ესმით. მასში მონაწილეობენ ჯეიმზ უაიტმორი და ნენსი დეივისი (შემდეგში ცნობილი, როგორც ნენსი რეიგანი და ჯოსა და მერი სმიტის, ტიპური ამერიკელი წყვილის როლს ასრულებენ. ფილმი ჯორჯ სამნერ ალბის იმავე სახელწოდების მცირე მოთხრობის საფუძველზეა გადაღებული. რადიოს ხმა ფილმის მაყურებელს არც ერთხელ ესმის. „შემდეგი ხმა შენ გესმის...“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „შემდეგი ხმა შენ გესმის“ — Allmovie-ზე „შემდეგი ხმა შენ გესმის...“ — TCM-ის მონაცემთა ბაზაში A Case History of a Movie — Internet Archive ↑ 1.0 1.1 The Eddie Mannix Ledger, Los Angeles: Margaret Herrick Library, Center for Motion Picture Study. ↑ METRO IS TESTING LOW-BUDGET PLAN: STUDIO ALLOWING $600,000 FOR NEW DORE SCHARY PICTURE, 'NEXT VOICE YOU HEAR' OF LOCAL ORIGIN ADMISSION TO PLAY: CAN OF FOOD By THOMAS F. BRADY Special to THE New York Times.. New York Times (1923-Current file) [New York, N.Y] 17 Feb 1950: 29. ↑ George Sumner Albee - Summary Bibliography. isfdb.org. ციტირების თარიღი: 9 May 2015. ↑ Hughes, Scott (June 20, 2003). „God - The Hollywood Years“. London: The Guardian (arts.guardian.co.uk). ციტირების თარიღი: 2008-06-02.
ჯენის პორტრეტი

ჯენის პორტრეტი — უილიამ დიტერლის 1948 წლის ფენტეზის ჟანრის ფილმი, რომელიც რობერტ ნათანის ნოველაზეა დაფუძნებული. ფილმში მონაწილეობენ ჯენიფერ ჯოუნსი და ჯოზეფ კოტენი. ჯენიფერ ჯოუნსი — ჯენი ეპლტონი ჯოზეფ კოტენი — იბენ ადამსი ეთილ ბერიმორი — მის სპინი ლილიან გიში — დედა მერი სესილ კელივეი — მათეუსი დევიდ უეინი — გაზ ო'ტული ალბერტ შარპი — მური ჰენრი ჰალი — იკი ფლორენს ბეიტსი — მისის ჯეიკსი კლემ ბივეინსი — კაპიტანი კობი ნენსი დეივისი — თინეიჯერი სამხატვრო გალერეაში ენ ფრენსისი — თინეიჯერი სამხატვრო გალერეაში ნენსი ოლსონი — თინეიჯერი სამხატვრო გალერეაში რობერტ დადლი — მოხუცი მეზღვაური 1946 წლის 4 დეკემბერს, „ჯენის პორტრეტი“ რადიო პროგრამაში - „Academy Award“ - წარმოადგინეს. ამ ადაპტაციაში ჯოან ფონტეინი მონაწილეობდა. 1949 წლის 31 ოქტომბერს რადიოთეატრმა - Lux Radio Theatre - ფილმის ერთსაათიანი ადაპტაცია წარმოადგინა, რომელშიც კვლავ ჯოზეფ კოტენი მონაწილეობდა, მაგრამ ჯენის როლი ენ ბაქსტერმა მოირგო. „ჯენის პორტრეტი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „ჯენის პორტრეტი“ — Allmovie-ზე „ჯენის პორტრეტი“ — TCM-ის მონაცემთა ბაზაში „ჯენის პორტრეტი“ — ამერიკის კინოინსტიტუტის ფილმების კატალოგი ↑ Portrait of Jennie entry, Fantastic Fiction website. წაკითხვის თარიღი: 16 მარტი, 2018. ↑ 2.0 2.1 Thomson, David. Showman: The Life of David O. Selznick (Abacus, 1993), p. 521. ↑ „Joan Fontaine Heard Wednesday In "Oscar" Role“. Harrisburg Telegraph. November 30, 1946. p. 17. ციტირების თარიღი: 16 მარტი, 2018 – წარმოდგენილია Newspapers.com-ის მიერ. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate=-ში (დახმარება)
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (ტვერი)

მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (რუს. Храм Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური სტაროობრიადცული ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია X საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ტვერის რაიონში. არის ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურის ძეგლი. ტაძრის მშენებლობა დაიწყო 1914 წელს, ხოლო აკურთხეს 1921 წელს. მეორე მსოფლიო ომის შემვეგ მასში განათვასეს სმხატვრო სახელოსნო. თემს გადაეცა 1990-იან წლებში, 1995 წლიდან აღსდგა ღვთისმსახურება. XIX საუკუნეში ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესის ადგილზე მდებარეობდა ხის სამლოცველო და სტაროობრიადცული სამლოცველო. სავარაუდოდ იგი ააგეს 1815 წელს ვაჭარ ნიკოლოზ დიმიტრის ძე ცარსკის ფინანსებით, რომლის პატივსცემის ნიშნადაც სამლოცველომ მიიღო არაოფიციალური სახელწოდება „ცარსკის სამლოცველო“. მოგვიანებით ნაგებობა გადავიდა რახმანოვების ხელში და თემის სახელიც უკვე ამის მიხედვით შეიცვალა. 1870-იან წლებში სამლოცველოს მიაშენეს საკურთხეველი და 1905 წელს იგი ჩამოყალიბდა როგორც ტაძარი, ეს ის დროა როცა სტაროობრიადცელებმა მიიღეს საკუთარი ტაძრის ლეგალური აშენების უფლება. ტაძრის პირველი პროექტი შეასრულა არქიტექტორმა ივან კონდრატენკომ 1908 წელს ი. რახმანოვის დაკვეთით. საქალაქო მმართველობამ პროექტი დაამტკიცა, მაგრამ გაურკვეველი მიზეზების გამო იგი გადაიდო. ექვსი წლის შემდეგ ახალი პროექტის შესამუშავებლად თემმა მოიწვია ახალი არქიტექტორი ანტონ გუჟიენკო. ტაძარი ააშენეს ახალრუსულ სტილში, რომელიც ორიენტირებული იყო ადრეულ ნოვგოროდულ ხუროთმოძღვრებაზე და ძალიან ჰგავდა ნერედიცის ეკლესიას, რომელიც დიდ ნოვგოროდში იდგა. პირველი მსოფლიო ომის დროს ეკლესიის შენებლობა შენელდა, თუმცა არ შეჩერებულა. მშენებლობა დასრულდა 1915 წელს, ხოლო ტაძრის კურთხევა შედგა 1921 წელს, როცა საბოლოოდ დასრულდა შიდა სამუშაოები. 1940-1941 წლებში ტაძარში ღვთისმსახურება მიმდინარეობდა. დიდი სამამულო ომის დაწყებამდე მის სარდაფში განთავსებული იყო მეშვიდე დღის ადვენტისტების სამლოცველო. ომის დროს ეკლესიის შიგნით განთავსებული იყო მოსკოვის საჰაერო თავდაცვის საწყობი, ხოლო შემდეგ მოქანდაკე სერგეი ორლოვის სახელოსნო. 1989 წელს სახელოსნო გაიტანეს შენობიდან და იგეგმებოდა საკონცერტო დარბაზის გახსნა. პირველი ლოცვა აღევლინა 1995 წელს ელია წინასწარმეტყველის ეგვტერში და დაიწყო ტაძრის გადაცემის პროცესი სტაროობრიადცელების თემისთვის. ტაძარში ამჟამად ელექტოენერგიას იყენებენ დამხმარე ოთახებში, ღვთისმსახურების დროს ანთია მხოლოდ კანდელები და სანთლები. ტაძარში დაცული ყველაზე ძველი ხატია წმინდა ზოსიმე და საბატი სოლოვკელების ხატი, რომელიც დაწერილია XIX საუკუნეში. Сайт старообрядческой общины на Тверской заставе ↑ Храм Николы Чудотворца у Тверской заставы. Русская вера. ციტირების თარიღი: 2017-07-22. ↑ Никольская церковь у Тверской заставы. Узнай Москву. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-07-29. ციტირების თარიღი: 2017-07-22.
ალექსანდრე მამუჩაშვილი

ალექსანდრე გიორგის ძე მამუჩაშვილი (მამუჩევი) — ქართველი ფოტოგრაფი, ცნობილი თბილისელი ფოტოგრაფის — დიმიტრი ერმაკოვის მოწაფე. ვლადიკავკაზელი ფოტოგრაფის ლეონტი როგოზინსკის დამხმარე. 1902 წელს მონაწილეობდა ექვთიმე თაყაიშვილის არქეოლოგიური ექსპედიციაში ფოტოგრაფად. ექვთიმე თაყაიშვილი ძალიან დადებითად იხსენიებს მას „მაშინ ფოტოგრაფი გამომადგა ძალიან მარჯვე და შესაანიშნავად იმუშავა: ერმაკოვის მოწაფე იყო დიღმელი, გვარად მამუჩაშვილი“. იმავე ექსპედიციის ანგარიშში მამუჩაშვილზე თაყაიშვილი წერს, რომ ის იყო როინაშვილის ფოტოგრაფიის გამგე. Попов А. П., Словарь - справочник. Российские фотографы (1839-1930), Т. 1, 2013, გვ. 788 ↑ ექვთიმე თაყაიშვილი, ავტობიოგრაფიული ჩანაწერები და მოგონებები, თბილისი, 1968, გვ. 383-384 ↑ გაზ. „ივერია“, №173, 15 აგვისტო, 1902 ↑ Выехав из Тифлиса на Боржом 17 июля вместе с заведующим фотографией Роинова А. Мамучашвили...
მოსკოვის პეტრესა და პავლეს ტაძარი (იასენევო)

მოსკოვის პეტრესა და პავლეს ტაძარი (რუს. Храм Петра и Павла) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVIII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის სამხრეთ-დასავლეთ ადმინისტრაციული ოლქის იასენევოს რაიონში. აგებულია 1751-1753 წლებში. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია მოცქულების პეტრესა და პავლეს სახელზე. ეგვტერები -წმინდა ბარბარეს, ღვთისმშობლის ხატის - ზეციური სასწაულისა და სერგი რადონეჟელის სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ყოფილ სოფელ იასენოვოში (რომელიც მოიხსენიება XIV საუკუნეში და სადაც უკვე არსებობდა ტაძარი) რამდენიმე მართლმადიდებლური ეკლესია იყო: 1626 წელს აქ ააგეს ხის ეკლესია წმინდა მოწამენის: პისტის, ელპიდის, აღაპისა და მათი დედის სოფიოს სახელზე. 1674 წელს ძველი ეკლესიის გვერდით ააგეს ღვთისმშობლის ხატის - ზეციური სასწაულის სახელობის ეკლესია. ამჟამად არსებული ტაძრის შენობა ააგეს 1751-1753 წლებში ელიზავეტინის (მოგვიანო) ბაროკოს სტილში და აკურთხეს მოციქულების პეტრესა და პავლეს სახელზე. სოფლის მფლობელი ამ პერიოდში იყო თევდორე ლოპუხინი, იმპერატორ პეტრე I დიდის სიმამრი. თავდაპირველად ქვის ტაძარი შედგებოდა ერთი, კუბის ფორმის ცენტრალური საკურთხევლისაგან, რომელსაც რვაკუთხა და რვა სარკმლიანი გუმბათი ედგა. 1822 წლის 9 ივლისს ეკლესიაში დაიწერეს ჯვარი მარია ტოლსტაიამ და ნიკოლოზ ტოლსტოიმ, მწერალ ლევ ტოლსტოის მშობლებმა. იასენოვოში თავად სერგეი გაგარინის მმართველობის პერიოდში მოხდა ტაძრის რეკონსტრუქცია. 1832 წელს მას მიაშენეს თბილი კუთხის ეგვტერი, რომელიც აკურთხეს დიდმოწამე წმინდა ბარბარეს (თავადის ცოლის ზეციური მფარველის) სახელზე. თავადმა ასევე ააგო სამრეკლოც. 1860-1865 წლებში ტაძარს ხელახალი რეკონსტრუქცია ჩაუტარდა, რის შედეგადაც შეიცვალა ტაძრის სახე და მიიღო ის სახე, რომელიც ამჟამად აქვს. ეკლესიას ჰქონდა სამი საკურთხეველი: ცენტრალური მოციქულების პეტრესა და პავლეს სახელზე (ოდიკი აკურთხეს 1826 წლის 26 თებერვალს), სამხრეთისა - სერგი რადონეჟელის სახელზე (ოდიკი აკურთხეს 1861 წლის 20 ოქტომბერს) და ჩრდილოეთისა დიდმოწამე ბარბარეს სახელზე (ოდიკი აკურთხეს 1832 წელს). 1930-იან წლებში ტაძარი, რომელიც უკვე გამოიყენებოდა საბჭოთა მეურნეობის საწყობად, დახურეს. 1973-1976 წელს შენობის ფასადი გაარემონტეს. 1989 წელს ტაძარი, საეკლესიო მსახურთა სახლთან ერთად გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. ტაძრის პირველი წინამძღვარი გახდა ალექსანდრე ტოროპოვი. 1997 წლიდან ოპტინის უდაბნოს მეტოქია. ტაძართან მოქმედებს საკვირაო სკოლა, მართლამადიდებლური ლიტერატურის ბიბლიოთეკა და საეკლესიო მაღაზია. Коробко М. Ю. Ясенево // Усадебное ожерелье Юго-Запада Москвы. — 3-е изд., испр. — М.—СПб., 1997. Коробко М. Ю. Москва усадебная. Путеводитель. — М., 2005. — С. 311—332. Коробко М. Ю. Усадьба Ясенево: Историко-краеведческий очерк // Московский журнал. — 2013. — № 3. Официальный сайт храма История, фотографии დაარქივებული 2009-03-26 საიტზე Wayback Machine. Фотогалерея Храм на карте Москвы Информация о храме на сайте Московского Патриархата დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. Информация о храме на сайте pravoslavie.ru
მოსკოვის პიმენ დიდის ეკლესია

მოსკოვის პიმენ დიდის ეკლესია (რუს. Церковь Пимена Великого) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ისტორიულ ცენტრში, ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ტვერის რაიონში. აგებულია 1696-1702 წლებში. ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია წმინდა სამების სახელზე. ეგვტერები - პიმენ დიდისა და ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. თავდაპირველად მოსკოველი კარიბჭის მცველების დასახლება განლაგებული იყო კრემლთან. მათი დასახლება ვოროტნიკი მდებარეობდა დღევანდელი ტვერის ქუჩის ადგილზე. კარიბჭის მცველების მფარველის პიმენ დიდის ტაძრის პატივისცემის ნიშნად მეზობელ ქუჩებს ეწოდათ ვოროტნიკოვისა და სტაროპიმენის სახელი. მოსკოვის ცენტრი თანდათანობით იზრდებოდა, რის გამოც XVII საუკუნის შუა წლებში (დაახლოებით 1658 წელს) მოსკოველი კარიბჭის მცველები გადასახლდნენ გარეუბანში მდებარე სოფელ სუშჩიოვოში. აქ მათ დააარსეს ვოროტნიკოვის სლობოდა. სავარაუდოდ 1672 წელს ააგეს ახალი ეკლესია წმინდა პიმენის სახელზე, მთავარი სამების საკურთხევლით, რომელიც ზუსტად იმეორებდა ძველ ტაძარს. კარიბჭის მცველების დასახლების სამახსოვროდ ადგილს ეწოდა ნოვოვოროტნიკოვის შესახვევი. 1691 წელს ხის ეკლესია დაიწვა. 1696-1702 წლებში პატრირქ ადრიანეს ლოცვა კურთხევით ააგეს ახალი ქვის ტაძარი. 1825 წელს ეკლესიას გალავანი შემოავლეს, რომელიც ჩვენს ეპოქამდეა შემონახული. 1796-1807 წლებში ააშენეს ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატის სახელობის საკურთხეველი. ლეგენდის თანახმად ამ ადგილზე პატარა უსინათლო ბიჭი თამაშობდა და ხელში რაღაც ნივთი ეკავა. ამ დროს მას ქვიშა და მტვერი შეეყარა სახეში, ყმაწვილმა ცალი ხელით მოიწმინდა თვალები და მყისერად დაინახა. პირველი რაც მან დაინახა იყო პატარა, ქვაზე გამოსახული ხატი, რომელიც მას ხელში ეკავა, ეს იყო ვლადიმირის ღვთსმშობლის ხატი. ეს პატარა ქვის ხატი დიდი ხნის მანძილზე ინახებოდა წმინდა პიმენის ეკლესიაში. 1870 წელს არქიტექტორ კონსტანტინე ბიკოვსკის პროექტის მიხედვით განაახლეს ფასადი და სამრეკლო. საბჭოთა პერიოდში ეკლესია არ დახურულა. 1922 წლის აპრილში ეკლესიიდან გაიტაცეს 12 ფუთი საეკლესიო ფასეულობა. 1927-1932 წლებში ეკლესიის ქოროს დირიჟორი იყო ბერი პლატონი - მომავალი პატრიარქი პიმენი. 1936 წელს ტაძარი ობნოვლენცების ძირითადი ცენტრი გახდა, რომლის ხელმძღვანელიც მიტროპოლიტი ალექსანდრე ვვედენსკი იყო, მისი გარდაცვალების შემდეგ თვენახევარში ეკლესია დაუბრუნდა მოსკოვის საპატრიარქოს. ალექსი I-მა 1946 წლის ბოლოს აღავლინა ღვთისმსახურება. Голубцов С. А., протодиакон. Храм преподобного Пимена Великого в Москве. — М.: Изд-во Православного братства Споручницы грешных, 1997. — 159 с. Денисов М. Е. Церковь преподобного Пимена Великого в Новых Воротниках в годы гонений (1917—1937 гг.). — М., 2014. — 192 с. Официальный сайт храма преподобного Пимена Великого Церковь Пимена Великого в Новых Воротниках на russian-church.ru Церковь Пимена Великого в Новых Воротниках на sobory.ru Преподобный Пимен Великий на pravoslavie.ru История храма დაარქივებული 2007-11-14 საიტზე Wayback Machine.
ღვთისმშობლის ხატის ცხოველმყოფელი წყაროს ტაძარი (ცარიცინო)

ღვთისმშობლის ხატის ცხოველმყოფელი წყაროს ტაძარი (რუს. Храм иконы Божией Матери «Живоносный Источник») — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVIII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის სამხრეთის ადმინისტრაციული ოლქის ცარიცინოს რაიონში. აგებულია 1722 წელს. ნაკურთხია ღვთისმშობლი ხატის „ცხოველმყოფელი წყაროს“ სახელზე. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი აკურთხია ღვთისმშობლი ხატის „ცხოველმყოფელი წყაროს“ სახელზე. ეგვტერები კი დიმიტრი თესალონიკელისა და ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. თავდაპირველად ტაძრის ადგილზე მდებარეობდა ხის ეკლესია, რომლებიც ააგეს ბოარმა სტრეშნევებმა. ქვის ტაძარი ააგეს 1722 წელს მოლდავიის გოსპოდარისა და პოლიტიკური მოღვაწის დიმიტრი კანტემირის დაკვეთით. 1759-1765 წლებშიმატვეი კანტემირის სურვილით ტაძარი მთლიანად გადააკეთეს (არქიტექტორი უცნობია). მიაშენეს ჩრდილოეთის ეგვტერი დიმიტრი თესალონიკლელის სახელზე, რომელიც შექმნა მამის პატივისცემის ნიშნად. მალევე ტაძარი გახდა თავადების საგვარეულო განსასვენებელი. 1771 წელს მასში დაკრძალეს თავადი მ. დ. კანტემირი, ხოლო მოგვიანებით მისი ცოლი ა. ი. კანტემირი. 1775 წელს ცარიცინის სასახლის ასაშენებლად ეკატერინე II-მ კანტემირებისაგან იყიდა მთი სამფლობელო. არქიტექტორმა ვასილი ბაჟენოვმა, სასახლის კომპლექსის შემუშავებისას, ეკლესია შეინარჩუნა შენობების ანსამბლში. სასახლის ანსამბლის შექმნის შემდეგ, 1883-1885 წლებში ტაძარი გადააკეთეს არქიტექტორ პეტრე ლავინის ხელმძღვანელობით. მიაშენეს სამხრეთი ეგვტერი ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. გააფართოეს სატრაპეზოც. 1939 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი დახურა. ეკლესიის შენობაში განათავსეს ტრანსფორმატორული ქვესადგური, 1970-იან წლებში - ტიპოგრაფია, ხოლო 1975 წლიდან სარესტავრაციო სახელოსნო. 1990 წელს ეკლესია გადაეცა მორწმუნეებს და კვლავ აკურთხეს. წინამძღვრად დანიშნეს დიაკვანი გიორგი ბრეევი. წარიმართა სარესტავრაციო სამუშაოები, რომელიც დასრულდა 1998 წელს. 2009 წლის ივნისიდან წინამძღვარია ოლეგ კორიტკო. ეკლესიასთან მოქმედებს სამრევლო ბიბლიოთეკა, საკვირაო სკოლა, მართლმადიდებლური სკოლა, მართლმადიდებლური ცენტრი „ცხოველმყოფელი წყარო“, რომელიც აწყობს პილიგრიმულ ტურებს, მუშაობს წიგნების მაღაზია. Официальный сайт церкви иконы Божией Матери «Живоносный Источник» История церкви на hramy.ru Церковь иконы Божией Матери «Живоносный Источник» на sobory.ru Музей-заповедник Царицыно и церковь «Живоносный Источник» — история и фотографии Официальный сайт школы «Живоносный Источник» დაარქივებული 2018-06-10 საიტზე Wayback Machine.
მოსკოვის დიდმოწამე ნიკიტას ტაძარი (სტარი-ბასმანი)

მოსკოვის დიდმოწამე ნიკიტას ტაძარი (რუს. Храм Никиты Мученика) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ბასმანის რაიონში. აგებულია 1745-1751 წწ. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. ეგვტერები კი დიდმოწამე ნიკიტასა და იოანე ნათლისმცემელის სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. დიდმოწამე ნიკიტას ტაძარი მდებარეობს ძველი ბასმანის ქუჩაზე. ნიკიტას ტაძრის დაარსების ისტორია დაკავშირებულია ვასილი III-სთან. წაროს მიხედვით 1518 წელს მოსკოვში ვლადიმირიდან განსაახლებლად და ვერცხლითა და ოქროთო მოსაპირკეთებლად, ჩაიტანეს ორი ხატი: მაცხოვრისა და ვლადიმირის ღვთისმშობლისა. ამ ღონისძიების აღსანიშნავად ბრძანა ამ ადგილზე აეშენებინათ ხის ეკლესია ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე.. სხვა ვერსიის თანახმად ხატის ვლადიმირში დაბრუნების პერიოდისთვის ტაძარი უკვე აგებული იყო და გადაწყვიტეს აღენიშნათ ორი ამბავი სიწმინდესთან გამოთხოვება და ახალი ტაძრის კურთხევა. 1685 წელს ძველი ხის ეკლესიის ადგილზეააგეს პირველი ქვის ტაძარი, უკვე დიდმოწამე ნიკიტას ეგვტერით. დღემდე შემონახული ტაძრის მშენებლობასთან დაკავშირებით არსებობს პეტრე I-თან დაკავშირებული საინტერესო ვერსია. 1728 წელს პეტრეს ფინანსებით და ნახატებით მეზობელ კაპიტანოვის სლობოდაში ააგეს პეტრესა და პავლეს ტაძარი. ახლი ტაძარი ბაროკოს სტილში იყო აგბული და მკვეთრად განსხვავდებოდა მოძველებული და 1737 წელს ხანძრისაგან განადგურებული ნიკიტას ტაძრისაგან. ითვლება, რომ ძველი ბასმანის თავავებმა გადაწყვიტეს აეშენებინათ უფრო დიდი და უკეთესი ტაძარი, ვიდრე მეზობელ სლობოდაში იყო. 1745 წელს ელისაბედ I-ის მმართველობის პერიოდში მიიღეს მშენებლობაზე ნებართვა, ასევე გადაწყვიტეს ეკლესიის მეორე ეგვტერი ეკურთხებინათ იოანე ნათლისმცემლის სახელზე. ახალი ტაძარი აკურთხეს 1751 წელს. მან ჩვენს ეპოქამდე მოაღწია სერიოზული ცვლილებების გარეშე. 1812 წლის მოსკოვის ხანძრის დროს არც ტაძარი და არც სხვა ნაგებობები არ დაზარალებულა. ბასმანის ქუჩა თანდათანობით გახდა მოსკოვის ერთ-ერთი არისტოკრატიული კუთხე. 1830 წლის 2 აგვისტოს ტაძარს ეწვია ალექსანდრე პუშკინი. XIX საუკუნისაგან განსხვავებით XX საუკუნის დასაწყისში ტაძარმა მრავალი ბევრი განსაცდელი გადაიტანა. ყველაფერი დაიწყო 1905 წლის ხანძრით. 1933 წელს მოსკოვის საქალაქო საბჭოს პრეზიდიუმმა მიიღო გადაწყვეტილება „ე. წ. ნიკიტას ეკლესიის“ დანგრევის შესახებ. დახურვის შემდეგ ეკლესია გაძარცვეს. 1933 წლის ზაფხულში გადაწყვეტილება შეცვალეს და შენობა გადასცეს სატყეო ინსტიტუტს. 1960-1980-იან წლებში ტაძარში ნაწილობრივი რესტავრაცია მიმდინარეობდა. 1994 წელს დიდმოწამე ნიკიტას ტაძარი გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. 1997 წლის 6 ივლისს შედგა ტაძრის კურთხევა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქ ალექსი II-ის მიერ. Мурзин-Гундоров В. В. Дмитрий Ухтомский. — М.: Издательский дом Руденцовых, 2012. — С. 43—51. — 334 с. — (Архитектурное наследие России). — ISBN 978-5-902887-11-9. Храм Никиты Мученика на сайте Богоявленского благочиния История храма Никиты Мученика на pravoslavie.ru ↑ 1.0 1.1 История храма Никиты Мученика на pravoslavie.ru
მოსკოვის დიდმოწამე ნიკიტას ტაძარი (შვივაია-გორკა)

მოსკოვის დიდმოწამე ნიკიტას ტაძარი (რუს. Храм Никиты Мученика) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XV საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ტაგანის რაიონში. აგებულია 1595 წელს. ტაძარი არის ათონის მთის პანტელეიმონის მონასტრის მეტოქი. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია დიდმოწამე ნიკიტას სახელზე. ეგვტერები კი ღვთისმშობლის ხარების, დედოფალ ოლღა მოციქულთასწორისა და ონოფრე დიდის და პეტრე ათონელის სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ღვთისმსახურება ტაძარში მიმდინარეობს ათონის ტიპიკონის მიხედვით: კვირის მსახურება იწყება ღამით, 22:30 საათზე. დიდმოწამე ნიკიტას ტაძარი მდებარეობს შვივაია-გორკის წვერზე. მდინარეების მოსკოვისა და იაუზის შეერთების ადგილთან ახლოს. პირველი წყარო, რომელშიც მოიხსენიება ტაძარი მიეკუთვნება 1476 წელს. სამშენებლო ფილაზე, რომელიც ტაძრის კედელშია ჩაყოლებული, ვგებულობთ, რომ ტაძარი აგებულია 1595 წელს მოსკოველი ვაჭრის საბა ბაგინის მიერ. ტაძრის ძველი ნაწილი არის ერთსაკურთხევლიანი. მის კედლებში შემონახულია ალიზის აგური, აღნიშნული აგური მშენებლობაში გამოიყენებოდა XVI საუკუნის დასაწყისში. როგორც ჩანს საბა ბაგინმა ტაძრის მშენებლობა ნულიდან არ დაიწყო და იგი მხოლოდ გადააკეთა. 1684-1685 წლებში ტაძარს ჩრდილო-დასავლეთიდან მიაშენეს სამრეკლო, სამხრეთის ეგვტერი ხარების დღესასწაულის სახელზე. 1740-იან წლებში ტაძარი კვლავ განაახლეს. მიაშენეს ეგვტერი ონოფრე დიდისა და პეტრე ათონელის სახელზე, დააყენეს მთავარი კანკელი. 1878-1880 წლებში ტაძარს ჩრდილო-დასავლეთიდან, არქიტექტორ ალექსანდრე პოპოვის პროეექტით, მიადგეს ეგვტერი ოლღა მოციქულთასწორის სახელზე. ეგვტერს ცალკე შესასვლელი ჰქონდა. საერთო ჯამში ნიკიტას ეკლესია ძველი მოსკოვის ერთ-ერთი საინტერესო არქიტექტურული ძეგლია. დიდმოწამე ნიკიტას ტაძარი დახურეს 1936 წელს. ეკლესიის კარი და ღობე გაანადგურეს, ხოლო ეკლესიის დანგრევისაგან გადარჩენა საზოგადოების ჩარევამ გადაწყვიტა. 1950-იან წლებში ტაძრის სარესტავრაციო სამუშაოებით დაკავდა საბჭოთა არქიტექტორი ლევ დავიდი. 1990 წლამდე ეკლესიის შენობაში განთავსებული იყო სტუდია „დიაფილმის“ საწყობი. 1991 წელს ნიკიტას ტაძარი გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. 1992 წელს იგი გახდა ათონის მთის პანტელეიმონის მონასტრის მეტოქი. 2018 წლის 14 იანვრიდან ტაძრის წინამძღვარია ნიკიტა (სმერნიაგინი). დიდმოწამე ნიკიტას ტაძარი დიდმოწამე ნიკიტას ტაძარი დიდმოწამე ნიკიტას ტაძარი Москва, которая есть / Сост. А. Алексеев. — М.: Департамент культурного наследия г. Москвы, 2013. — С. 184. — 238 с. Храм Никиты Мученика на сайте Патриархия.ru Храм Никиты Мученика на russian-church.ru Храм Никиты Мученика на sobory.ru Храмы святого великомученика Никиты в старой Москве на сайте Православие.Ru Храм Никиты Мученика на stolnygrad.ru დაარქივებული 2013-05-26 საიტზე Wayback Machine. ↑ Храмы и монастыри Русской Церкви. patriarchia.ru. ↑ Храм Никиты Мученика на russian-church.ru