laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სერგეი კიროვი

სერგეი მირონის ძე კიროვი (რუს. Серге́й Миро́нович Ки́ров, ნამდვილი გვარი კოსტრიკოვი; დ. 27 მარტი [ ძვ. სტ. 15 მარტი ], 1886 — გ. 1 დეკემბერი ,1934) — რუსი რევოლუციონერი. რსდმპ წევრი 1904 წლიდან. მონაწილეობდა 1905–1907 წლების რევოლუციაში. 1905 წელს იყო რსდმპ ტომსკის კომიტეტის წევრი. 1917 წლის ბოლომდე იყო მენშევიკების მომხრე და რუსეთის დროებითი მთავრობის პოლიტიკის მხარდამწერი. ბოლშევიკური რევოლუციის შემდეგ გადადის ბოლშევიკების მხარეს. 1918 წლის ივლისში დამკვირვებლის სტატუსით მონაწილეობდა საბჭოების მე-5 ყრილობაზე. 1919 წლის თებერვლიდან იყო ასტრახანის დროებითი რევკომის თავმჯდომარე, ხელმძღვანელობდა ანტიბოლშევიკურად განწყობილ მუშათა და სასულიერო პირთა დახვრეტებს. იმავე წელს გახდა მე-11 წითელი არმიის სამხედრო რევოლუციური საბჭოს წევრი და იქცა სერგო ორჯონიკიძის მარჯვენა ხელად. 1920 წლიდან იყო რუსეთის კომუნისტური პარტიის ცეკა-ს კავკასიის ბიუროს წევრი. იმავე წლის ბოლოს იყო ერთ-ერთი ხელმძღვანელი აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაციისა. 1920 წლის ივნისში დაინიშნა საბჭოთა რუსეთის სრულუფლებიან წარმომადგენლად საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში. 1920 წლის ოქტომბრიდან ხელმძღვანელობდა რუსეთის დელეგაციას პოლონეთთან წარმოებულ სამშვიდობო მოლაპარაკებებში. 1921 წელს დაინიშნა აზერბაიჯანის სსრს კომპარტიის ცეკა-ს პირველ მდივნად. 1923 წელს, რკპ მე-12 ყრილობაზე აირჩიეს პარტიის ცეკას მდივნად. 1926 წლიდან იყო პარტიის ლენინგრადის საქალაქო და საოლქო კომიტეტების პირველი მდივანი, რკპ ჩრდილო-დასავლეთის ბიუროს მდივანი, იმავე წელს აირჩიეს რკპ ცეკა-ს ბიუროს წევრობის კანდიდატად. მისი ინიციატივით დაარსდა ქალაქი სლანცი. 1930 წელს გახდა კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრი, ხოლო 1934 წლიდან ცეკას მდივანი და საორგანიზაციო ბიუროს წევრი. იმავე წლის 1 დეკემბერს კომუნისტური პარტიის შტაბ-ბინაში ლენინგრადში პირადი ანგარიშსწორების მიზნით მოკლა ვინმე ლეონიდ ნიკოლაევმა. კიროვის სახელი ეწოდა საბჭოთა კავშირის სხვადასხვა ქალაქებსა და სოფლებს: კიროვი (კიროვის ოლქი) კიროვის ოლქი მისი სახელობის რაიონი დონის როსტოვში დგას კიროვის ძეგლი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სერგეი კიროვი Kirov Biography Leon Trotsky: On the Kirov Assassination "What Happened to Kirov's Statue in Baku?" Azerbaijan International, Vol. 9.2 (Summer 2001) Business catalog of Kirov town The son is not responsible for his father or is he?
ნიჟნი-ნოვგოროდის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია

ნიჟნი-ნოვგოროდის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (რუს. Скорбященская церковь) — მართლმადიდებლური ტაძარი ნიჟნი-ნოვგოროდში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას. რევოლუციამდე იყო მარტინოვის საავადმყოფოს კარის ეკლესია. მარტინოვის საავადმყოფოს ეზოში კარის ეკლესიის აგების შესახებ საუბარი წლების განმავლობაში მიმდინარეობდა, როგორც სასულიერო პირების, ასევე ქალაქის მთავრობის რიგებში. ორივე მხარე შეთანხმდა, რომ ეკლესია აგებული უნდა ყოფილიყო საავადმყოფოსაგან განცალკევებულად. თუმცა აღნიშნული გეგმა დიდი ხნის მანძილზე შეუსრულებელი რჩებოდა საკმარისი ფინანსური რესურსების არქონის გამო. სიტუაცია რადიკალურად შეიცვალა, როდესაც ვაჭრის ქვრივმა ალექსანდრა გორბუნოვამ, მეუღლის პატივისცემის ნიშნად გაიღო 4 000 მანეთის შემოწირულობა. 1893 წელს მიიღეს გადაწყვეტილება ეკლესიის მშენებლობის შესახებ. 1894 წელს პროექტი განიხილეს და დაამტკიცეს ნიჟნი-ნოვგოროდის საგუბერნიო მმართველობის ტექნიკური კომისიის მორიგ სხდომაზე. 1894 წლის 22 აგვისტოს შედგა საავადმყოფოს ეკლესიის სარძიკველის საზეიმოდ ჩაყრა. მშენებლობა მიმდინარეობდა ვ. ბრიუხატოვის მეთვალყურეობით, ხოლო 25 აგვისტოს მისი გარდაცვალების შემდეგ პროექტი ჩაიბარა არქიტექტორმა ალექსანდრე ნიკიტინმა. 1894 წლის შემოდგომისათვის საფუძვლის აყრა დასრულდა, გაზაფხულიდან კი დაიწყო ეკლესიის კედლების მშენებლობა. ჯამში ეკლესიის მშენებლობა დაჯდა 26 372 მანეთი. ეკლესია აკურთხეს 1896 წლის 4 აგვისტოს. 1896 წლიდან მოყოლებული რევოლუციამდე ეკლესიაში ღვთისმსახურება აღევლინებოდა კვირაობით და სადღესასწაულო დღეებში. პირველი მსოფლიო ომის დაწყებისთანავე მარტინოვის საავადმყოფოს კედლებში განთავსდა სამხედრო ჰოსპიტალის პალატები. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ ნიჟნი-ნოვგოროდის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია დახურეს. 1974 წელს ეკლესიის შენობა გადავიდა რადიოფიზიკის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ბალანსზე. 1988 წელს ეკლესიის შენობა, როგორც რეგიონალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი გადაეცა ქალაქის კულტურის სამმართველოს. 1990 წლიდან შემორჩენილი ფოტოების მეშვეობით დაიწყო ეკლესიის რესტავრაცია. 2005 წელს მოხდა ეკლესიის მეორედ კურთხევა. 2016 წლის ივლისიდან ეკლესიის წინამძღვარია ანდრეი ბანდინი. Скорбященская церковь в Нижнем Новгороде Церковь "Всех скорбящих радость" иконы Божией Матери
ალექსანდრე ზაქარიაძე

ალექსანდრე ზაქარიაძე (დ. 15 თებერვალი, 1884 — გ. 1957) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე. იყო რუსეთ-იაპონიისა და პირველი მსოფლიო ომების მონაწილე. 1917 წელს იყო კაზაკთა დივიზიის შტაბის უფროსი, შემდეგ ქვეითთა ბრიგადის მეთაური, გენერალური შტაბის პოლკოვნიკი. 1917 წლის ბოლოდან დაბრუნდა საქართველოში. 1918 წლიდან ქართული საარმიო კორპუსის შტაბის უფროსი გახდა. 1918 წელს იყო საქართველოს სამხედრო სმაინისტროს გენერალური შტაბის განყოფილების საერთო, შემდეგ კი ოპერატიული სექციის უფროსი. 1919 წლიდან ქართული არმიის გენერალია. 1919–1921 წლებში იყო საქართველოს შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის უფროსის მოადგილე, შემდეგ გენშტაბის უფროსი. 1920 წლიდან რესპუბლიკის სამხედრო საბჭოს წევრი, თავდაცვის საბჭოს მიწვეული წევრი. 1921 წლის მარტიდან ემიგრაციაშია, ჯერ სტამბოლში, შემდეგ კი მსახურობდა პოლონეთის არმიაში. 1926 წლიდან პოლონეთის ქართული კომიტეტის წევრია. მოიპოვა პოლონეთის არმიის ბრიგადის მეთაურისა და დივიზიის მეთაურის სამხედრო წოდებები. მონაწილეობდა გერმანია-პოლონეთის ომში 1939 წელს. დაჯილდოებულია პოლონეთის უმაღლესი სამხედრო წოდებებით. გოგიტიძე, მ., ბეჟიტაშვილი, გ., „სამხედრო ფიცის ერთგულნი“, თბილისი, 2015. — გვ. 31-32, ISBN 978-9941-0-7386-1. ალექსანდრე ზაქარიაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნიჟნი-ნოვგოროდის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია

ნიჟნი-ნოვგოროდის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია (რუს. Михайло-Архангельский собор) — მართლმადიდებლური ტაძარი ნიჟნი-ნოვგოროდში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას. ეკლესია ნაკურთხია რუსეთის სამხედროების მფარველის მიქაელ მთავარანგელოზის სახელზე. 1221 წელს ააგეს ხის, ხოლო 1227 წელს ოთხბურჯიანი, სამაფსიდიანი თეთრი ქვით. ეკლესია სამი საკურთხევლით ააშენეს. ეკლესია სრულიად გადააკეთეს 1359 წელს. 1628 წლის 23 აპრილს ხუროთმოძღვარ ლავრენტი სემიონოვის ხელმძღვანელობით და მშენებელ ანტიპას მეშვეობით დაიწყო არსებული შენობის მშენებლობა, რომელიც გაგრძელდა 1631 წლამდე. 1704 წელს კრემლის ხანძრის დროს მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია დაზიანდა. ღვთისმსახურება აღსდგა 1732 წლის 18 მარტს. ეკლესია კვლავ აკურთხეს, კურთხევის ცერემონიალი ჩაატარა ნიჟნი-ნოვგოროდის მთავარეპისკოპოსმა პიტირიმმა. 1962 წელს სარესტავრაციო სამუშაოების მიმდინარეობს დროს ეკლესიაში გადაასვენეს კუზმა მინინის ცხედარი. 2006 წლის 16 თებერვალს ნიჟნი-ნოვგოროდს სტუმრობდა რუსეთის პრეზიდენტი ვლადიმერ პუტინი, რომელიც ეწვია ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლს და ყვავილებით შეამკო კუზმა მინინის საფლავი. 2008 წელს ეკლესიასთან ახლოს აღმართეს თავად იური ვსევოლოდის ძისა და ეპისკოპოს სიმონ სუზდალელის ძეგლი. მათი გახსნა გაიართა 17 თებერვალს. ნიჟნი-ნოვგოროდის სხვა ტაძრებში ამ დღეს აღევლინა საზეიმო მსახურება. ძეგლი აკურთხა ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის ეპისკოპოსმა გიორგიმ. 2009 წლის 16 მარტს ნიჟნი-ნოვგოროდის საკანონმვებლო კრების წევრებმა ეკლესიას გადასცეს 9 ზარი. 2009 წლის 26 მარტს სამრეკლოზე დაკიდეს დედოზარი, რომლის წონაც იყო 530 კგ. 2009 წლის სექტემბერში ტაძარს სტუმრობდა სრულიად რუსეთისა და მოსკოვის პატრიარქი კირილე. მნ ეკლესიას საჩუქრად გადასცა ყაზანის ღვთისმშობლის ხატი. ↑ 1.0 1.1 Михайло-Архангельский кремлёвский собор (1628—1631 гг.), nne.ru ↑ 2.0 2.1 Нижегородский кремль. Михайло-Архангельский собор დაარქივებული 2006-05-18 საიტზე Wayback Machine. , museum.nnov.ru ↑ Kremlin.ru. (2006-02-16) Владимир Путин посетил Нижегородский кремль. ციტატა: „В.Путин возложил цветы к обоим монументам и почтил память защитников Родины минутой молчания.“ ციტირების თარიღი: 2014-12-28.
არზამასის ანდრია პირველწოდებულის ეკლესია

არზამასის ანდრია პირველწოდებულის ეკლესია (რუს. Церковь Святого Апостола Андрея Первозванного) — მართლმადიდებლური ტაძარი არზამასში (ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქი). მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას. 1793 წელს არზამასში ააგეს მცირე ეკლესია, რომელიც აკურთხეს ანდრია პირველწოდებულის სახელზე. ეკლესიას ჰქონდა ორი ეკვდერი: ერთი ნაკურთხი ანდრია პირველწოდებულის, ხოლო მეორე წმინდა სიმონისა და ანას სახელზე. 1870 წელს ვაჭარ რუკავიშნიკოვის დახმარებით, ეკლესიას მიაშენეს ქვის ნაგებობა, რის შედეგადაც ეკლესია ბევრად უფრო მოცულობითი გახდა. მეოცე საუკუნის დასაწყისში მიმდინარეობდა ეკლესიის რემონტი და შემოავლეს ახალი ქვის ღობეც. ეკლესიის საკურთხეველი საკმაოდ არასტანდარტული იყო. მას ჰქონდა ორი აფსიდი, რაც ამ ეკლესიას სხვებისაგან განასხვავებდა. ეს დაადასტურა არქიტექტორ-რესტავრატორების მიერ ჩატარებულმა კვლევებმა, რომლებიც მეოცე საუკუნის შუა პერიოდში მიმდინარეობდა. ტაძრის ინტერიერი საკმაოდ მდიდარი იყო. 1934 წელს ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ეკლესია დახურეს. ეკლესიის შენობა თავდაპირველად გამოიყენებეოდა, როგორც პიონერთა კლუბი, ხოლო შემდეგ როგორც ავტომობილისტთა კლუბი. 2004 წელს ანდრია პირველწოდებულის ეკლესია გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. დაიწყო აღდგენითი და სარემონტო სამუშაოები. სამუშაოების დასრულების შემდეგ ეკლესიამ მიიღო პირვანდელი სახე. 2005 წელს ეკლესია აკურთხეს. დღეისათვის ეკლესიის კარი ღიაა მრევლისა და მორწმუნეებისათვის. ეკლესიაში ყოველდღე მიმდინარეობს ღვთისმსახურება. Соборы.ру Арзамас. Церковь Андрея Первозванного Благочиние города Арзамаса. Приход церкви в честь святого апостола Андрея Первозванного დაარქივებული 2019-02-24 საიტზე Wayback Machine.
არზამასის აღდგომის ტაძარი

არზამასის აღდგომის ტაძარი (რუს. Воскресенский собор) — მართლმადიდებლური ტაძარი არზამასში (ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქი). მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას. ეკლესიას დომინირებული მდგომარეობა უკავია არზამასის ტაძრის მოედანზე. იგი ააშენეს 1812 წელს და მიუძღვნეს რუსი ხალხის გამარჯვებას 1812 წლის რუსეთ-საფრანგეთის ომში. შენობის ასაშენებლად დაიხარჯა 5,5 მლნ აგური, 1 000 კუბური მეტრი ფუნდამენტის ქვა და 164 ტონა რკინა. ეკლესიის პროექტი შეადგინა ადგილობრივმა მაცხოვრებელმა მიხაილ კორიფსკმა (1788-1851 წწ.), რომელიც იყო ცნობილი რუსი არქიტექტორის ა. ვორონიხინის მოსწავლე. არზამასის აღდგომის ტაძარი ქალაქის უმნიშვნელოვანესი ღირსშესანიშნაობაა. იგი დაგას მაღალ გორაზე. შენობას აქვს ბერძნული ჯვრის ფორმა, რომელიც ჩასმულია კვადრატში. ტაძრის სიგრძე და სიგანე არის 30 საჟენი (63 მეტრი და 90 სმ), ხოლო სიმაღლე 22 საჟენი (46 მ 86 სმ). ფრონტონებზე გამოსახულია ბიბლიური სცენების ამსახველი ფრესკები: „ქრისტეს აღდგომა“ (აღმოსავლეთის ფრონტონი), „აბრაამის მიერ სამების ხილვა“ (სამხრეთი ფრონტონი), „ყველა წმინდანის კრება (დასავლეთი ფრონტონი), „ღვთისმშობლის საფარველი“ (ჩრდილოეთის ფრონტონი). საბჭოთა პერიოდში ეკლესიას აფეთქება დაუპირეს, მაგრამ მოსახლეობის ძლიერი რეაქციის გამო მხოლოდ დახურეს. ეკლესიის გახსნის საკითხს განიხილავდა სრულიად რუსეთის პატრიარქი სერგი, რომელიც არზამასის მცხოვრები იყო. 1947 წელს ეკლესიაში ღვთისმსახურება აღსდგა. 2009 წლის სექტემბერში ეკლესიას სტუმრობდა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის პატრიარქი კირილე. 2017 წლის 13 აგვისტოს, რუსეთის პატრიარქის კირილეს დაბადების 150 წლისთავთან დაკავშირებით არზამასის აღდგომის ტაძარში ლიტურგია აღავლინა მოქმედმა პატრიარქმა კირილემ. ↑ Одинцов М.И. Деятельность Совета по делам Русской православной церкви в 1943-1958 гг.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-10-18. ციტირების თარიღი: 2018-03-16. ↑ Патриарх посетил Воскресенский кафедральный собор в Арзамасе დაარქივებული 2012-06-18 საიტზე Wayback Machine. , (фото), Нижегородская епархия, 10 сентября 2009 года ↑ http://www.patriarchia.ru/db/text/4981044.html
ტრასტამარას დინასტია

ტრასტამარას დინასტია (ესპ. Casa de Trastámara) — ესპანეთის სამეფო დინასტია. ტრასტამარას დინასტია წარმოადგენდა ივრეას დინასტიის განშტოებას. ტრასტამარას დინასტია დააფუძნა მეფე ენრიკე II-მ 1366 წელს. ტრასტამარები მეფობდნენ კასტილიაში, ლეონში, არაგონში, ნეაპოლში, სიცილიაში, ნავარაში, ვალენსიაში, ბარსელონასა და მაიორკაში. ტრასტამარების მმართველობის პერიოდში გაერთიანდა დაშლილი ესპანური სამეფოები. ისინი გაერთიანდა დედოფალ ისაბელ კასტილიელისა და მეფე ფერდინანდ არაგონელის ქორწინებით. ორივე მათგანი ტრასტამარა იყო. მათი ქალიშვილი ხუანა I კი გახდა ამ საგვარეულოს უკანასკნელი წარმომადგენელი. ხუანა გათხოვილი იყო ბურგუნდიის ჰერცოგ ფილიპ I ჰაბსბურგზე, ხუანას გარდაცვალების შემდეგ კი 1555 წელს ტრასტამარები ჰაბსბურგებმა შეცვალეს. ტრასტამარების მეფობის პერიოდს მიეკუთვნება ესპანეთის ისტორიაში მომხდარი გარდამტეხი მოვლენები, როგორებიცაა რეკონკისტას დასრულება და არაბების იბერიის ნახევარკუნძულიდან გაძევება, ესპანეთის გაერთიანება და კოლუმბის მოგზაურობის დაფინანსება, რასაც ახალი კონტინენტის აღმოჩენა და ესპანეთის კოლონიურ სახელმწიფოდ გარდაქმნა მოჰყვა. ენრიკე II - 1369-1379 ხუან I - 1379-1390 ენრიკე III - 1390-1406 ხუან II - 1406-1454 ენრიკე IV - 1454-1474 ისაბელ I - 1474-1504 ხუანა I - 1504-1516 ფერდინანდ I - 1412-1416 ალფონსო V - 1416-1458 ხუან II - 1458-1479 ფერდინანდ II - 1479-1516 ალფონსო I - 1435-1458 ფერდინანდ I - 1458-1494 ალფონსო II - 1494-1495 ფერდინანდ II - 1495-1496 ფედერიგო I - 1496-1501 ფერდინანდ III - 1501-1516 ჟან II (დე ფაქტო) - 1425-1441, 1442-1479 ელეონორ I - 1479 კარლ IV - 1479-1461 ბლანკა II - 1461-1464 ტრასტამარას დინასტია (უფასო აუდიო მასალა YouTube-ზე) https://www.medievalwomen.org/house-of-trastamara.html
არზამასის ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი

არზამასის ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი (რუს. Храм Тихвинской иконы Божией Матери) — მართლმადიდებლური ტაძარი არზამასში (ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქი). მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას. არზამასის ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი ააგეს 1777 წელს არზამასელი ვაჭრის მატვეი სტეფანეს ძე მასლიონკოვის ფინანსებით. ტაძარში მასლიონკოვმა გადაიტანა საგვარეულო სიწმინდე ტიხვინის ღვთისმშობლის დიდი ხატი. ეკლესიის კურთხევიდან ყოველდღიურად ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის ხსენების დღეს (ძველი სტილით 26 ივნისი, ახალი სტილით 10 ივლისი) სრულდება ლიტანიობა ეკლესიიდან სასაფლაომდე. გადმოცემის მიხედვით ეს იყო განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი დღესასწაული ქალაქის მთელი ქვედა ნაწილისათვის, როდესაც ქალაქის სასაფლაოს სტუმრობდა მთელი ქალაქი და მის გარშემო მდებარე სოფლები. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ, 1931 წელს არზამასის ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი დახურეს, მის შენობაში კი განათავსეს ქალაქის მორგი. 2001 წელს ტაძარი დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიის მრევლს. აღდგენითი სამუშაოები დაიწყო 2004 წელს, ღვთისმსახურება კი აღსდგა 2005 წელს. 2010 წლის 7 ნოემბერს ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მთავარეპისკოპოსმა გიორგი დანილოვმა აღასრულა სასაფლაოს ტაძრის კურთხევის ცერემონია. ტაძარი აკურთხეს ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. არზამასის ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი არის რუსეთის ფედერაციის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი ნომრით 521410084610006. Приход церкви в честь Тихвинской иконы Божией Матери დაარქივებული 2018-03-31 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 1.2 О храме | Приход церкви в честь Тихвинской иконы Божией Матери, Арзамас. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-02-01. ციტირების თარიღი: 2018-03-16. ↑ Арзамас. Церковь Тихвинской иконы Божией Матери ↑ В Арзамасе освящен храм в честь иконы Божией Матери «Тихвинская» / Православие.Ru ↑ Тихвинская церковь
ძერჟინსკის ანტონი დიდის ტაძარი

ძერჟინსკის ანტონი დიდის ტაძარი (რუს. Храм Антония Великого) — მოქმედი მართლმადიდებლური ტაძარი ძერჟინსკის ჩრდილოეთ გარეუბანში (ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქი),ზარიოვის მოსახვევისა და ჩკალოვის პროსპექტის კვეთაზე. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას. 2006 წელს ტაძრის მშენებლობისათვის გამოიყო მიწის ნაკვეთი. ამავე წლის 2 ნოემბერს მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ აკურთხა ჯვარი მომავალი მშენებლობის ადგილზე. ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 2007 წელს. მშენებლობის ძირითადი სპონსორი და მეთვალყურე იყო ვალერი არტამონოვი, კომპანია „ტოსოლ-სინთეზის“ გენერალური დირექტორი. 2009 წელს მთავარეპისკოპოსის ვიზიტის ფარგლებში ააგეს საკურთხეველი და მოხდა საკურთხევლის კურთხევა. პირველად ეკლესიაში გაიმართა სააღდგომო ღვთისმსახურება, რომელიც შეასრულა 2010 წლის 4 აპრილს ეკლესიის წინამძღვარმა ილია შიტოვმა. პირველ სააღდგომო წირვა-ლოცვას და ღამისთევას ესწრებოდა მრევლის მხოლოდ 50 წარმომადგენელი. 24 აგვისტოს მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ შესრულა ჯვრის კურთხევის ცერემონიალი. 2010 წლის 22 სექტემბერს ტაძარი აკურთხა ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის ეპარქიის მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ. კურთხევამდე ცოტა ხნით ადრე დასრულდა ოთხიარუსიანი კანკელის აგება, რომელიც აკადემიურ სტილში შეასრულეს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიის ხელოსნებმა. 2010 წლის 14 ნოემბერს ტაძართან გაიხსნა ქალაქში მეორე საკვირაო სკოლა. პირველი 1995 წელს გაიხსნა ქრისტეს აღდგომის ტაძარში. 2009 წლის 13 მარტიდან ეკლესიის წინამძღვარია ილია შიტოვი. 2012 წლის 29 აგვისტოდან წინამძღვარია - იოანე სოროკინი, ხოლო 2013 წლის 21 მაისიდან ბორის მაკარენკო. Архиепископ Георгий совершил чин освящения храма в честь преподобного Антония Великого в Дзержинске (видео). Телекомпания Образ. ციტირების თარიღი: 2010-12-04.[მკვდარი ბმული] ↑ Инвестиционный совет одобрил заявку на выделение земли в Дзержинске под строительство православного храма. Нижегородская епархия (19 сентября 2006 года). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-06. ციტირების თარიღი: 2010-12-04. ↑ Владыка Георгий освятил крест на месте строительства будущего храма в городе Дзержинске. Нижегородская епрахия (2 ноября 2006 года). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-06. ციტირების თარიღი: 2010-12-04. ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 „Центром социальной жизни Дзержинска станет Храм в честь преподобного Антония Великого“. Телеканал «Союз». 31 августа 2010 года. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-09-01. ციტირების თარიღი: 2010-12-04. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |date=-ში (დახმარება) ↑ 4.0 4.1 Туманов, Андрей. (5 апреля 2010 года) В праздник Пасхи в Дзержинске прошло первое богослужение в храме в честь Антония Великого. Нижегородская епархия. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-06. ციტირების თარიღი: 2010-04-06. ↑ В новом храме. Телекомпания Дзержинск (21.09.2010). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-06. ციტირების თარიღი: 2010-12-04. ↑ Ермолина, Анна. (18 ноября 2010 года) При дзержинском храме в честь святого преподобного Антония Великого открылась воскресная школа. Нижегородская епархия. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-06. ციტირების თარიღი: 2010-12-18.
ძერჟინსკის ქრისტეს აღდგომის ტაძარი

ძერჟინსკის ქრისტეს აღდგომის ტაძარი (რუს. Храм Воскресения Христова) — მშენებარე მართლმადიდებლური ტაძარი ძერჟინსკში (ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქი). მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას. საბჭოთა პერიოდში ქალაქის დაარსების დღიდან ეკლესია არ ყოფილა. ახლომდებარე სოფლებშიც ეკლესიები დახურული იყო. 1992 წელს წმინდა სერგის სამების ლავრაში მოღვაწე მამა ნაუმმა ანა სტეფანოვას მისცა კურთხევა შეეგროვებინა თანხები ძერზინჟსკში ეკლესიის ასაშენებლად. კურთხევა ასევე მიიღეს ჟელნინოს ხარების ეკლესიის წინამძღვრის მამა ნიკოლაი ნატაროვისაგან. პირველი თანხები შეაგროვეს საეკლესიო მაღაზიაში განთავსებულ წიგნის სახლში. შემდეგ შემოწირულობის აგროვება საბჭოთა პერიოდში ქალაქის დაარსების დღიდან ეკლესია არ ყოფილა. ახლომდებარე სოფლებშიც ეკლესიები დახურული იყო. 1992 წელს წმინდა სერგის სამების ლავრაში მოღვაწე მამა ნაუმმა ანა სტეფანოვას მისცა კურთხევა შეეგროვებინა თანხები ძერზინჟსკში ეკლესიის ასაშენებლად. კურთხევა ასევე მიიღეს ჟელნინოს ხარების ეკლესიის წინამძღვრის მამა ნიკოლაი ნატაროვისაგან. პირველი თანხები შეაგროვეს საეკლესიო მაღაზიაში განთავსებულ წიგნის სახლში. შემდეგ დაიწყეს ქალაქის მცხოვრებლებს შორის. 1993 წელს მრევლმა ღვთისმსახურებისთვის შეიძინა რკინიგზის ვაგონი. თითქმის ერთი წლის განმავლობაში მიმდინარეობდა მომავალი ეკლესიის მოწყობა. პირველი მსახურება შედგა 1994 წელს ქრისტეს ნათლობის დღეს. 1994 წლის 25 ოქტომბერს ჩადეს იოანე ნათლისმცემლის სახელობის ეკლესიის სარძიკვლის ქვა. 1995 წლის ოქტომბერში გაიხსნა საკვირაო სკოლა. პირველ შობას, 1996 წელს, ტაძარში მხოლოდ 20 ადამიანი შეიკრიბა. ამავე წელს ეკლესიაში გაიხსნა ბიბლიოთეკა. 1997 წელს დასრულდა წმინდა ტიხონისა და რუსეთის ახალმოწამეების სახელობის ხის ეკლესიის მშენებლობა. 2009 წლის 23 აპრილს ეკლესიაში ჩატარდა სააღდგომო ლიტურგია და ამ ვღესვვე ეკლესიის წინამძღვრად აკურთხეს ვიქტორ სოფრონოვი. ტაძრის ფუნდამენტი ჩაყარეს 1990-იან წლებში. 2008 წელს დასრულდა ეკლესიის პირველი სართული. 2008 წლის 28 აპრილს მშენებარე ეკლესიაში ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის ეპისკოპოსმა გიორგიმ აღავლინა საღვთო ლიტურგია. დასრულებული ეკლესიის სიმაღლე იქნება 65 მეტრი. 1995 წელს ეკლესიასთან გაიხსნა ქალაქში პირველი საკვირაო სკოლა. Владыка Георгий посетил в Дзержинске строящийся храм в честь Воскресения Христова (фото Б. Поварова). Нижегородская епархия. «На Руси всегда Храм строили всем миром, всем сообществом. Сегодня мы, сохраняя исконно российские традиции, намерены всем городом достроить Храм в честь Воскресения Христова», — мэр Дзержинска Виктор Портнов. Администрация г. Дзержинска.[მკვდარი ბმული] ↑ Архиепископ Нижегородский и Арзамасский Георгий совершил Божественную литургию в строящемся храме города Дзержинска, nne.ru, 28 апреля 2008 года (фото) ↑ В Нижегородской епархии отпраздновали Пасху, nne.ru
თეთრი კოშკი (ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლი)

თეთრი კოშკი (რუს. Белая башня) — ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლის ერთ-ერთი კოშკი. მდებარეობს მთისწინეთზე ივანოვსკისა და ზაჩატევსკის კოშკებს შორის. კოშკი თარიღდება XVI საუკუნით. 1620 წელს იგი გადაუკეთებიათ. კოშკმა თანამედროვე სახელწოდება მიიღო XIX საუკუნეში ფასადის ქვედა ნაწილში შემონახული თეთრი მოსაპირკეთებელი მასალის გამო. XVII-XVIII საუკუნეებში მას ეწოდებოდა სიმეონოვსკის კოშკი, სიმეონოვსკის მონასტრის სახელწოდებიდან გამომდინარე, რომელიც მდებარეობდა კრემლის შიგნით. 1889 წელს კოშკი გამოიყენებოდა ნიჟნი-ნოვგოროდის საგუბერნიო არქივის შენობად. 1923 წელს თეთრი კოშკი დაიწვა მასში განთავსებულ საარქივო დოკუმენტებთან ერთად, მაგრამ კოშკის სტრუქტურულ ელემენტებს სერიოზული ზიანი არ მიუღიათ. კოშკი არის მრგვალი და ოთხსართულიანი. თავდაპირველი გადახურვა არ შემონახულა. აქვს სარეკონსტრუქციო სამუშაოების დროს შენარჩუნებული ადრეული რეკონსტრუქციის კვალი. კოშკს ორი შესასვლელი აქვს, მიწის დონეზე (კოშკის მეორე სართულზე) და სამხედრო აივნიდან. ნიჟნი-ნოვგოროდის კრემლის სხვა მრგვალი კოშკებისაგან განსხვავებით თეთრ კოშკს გააჩნია დიდი რაოდენობით სათოფურები. მეორე სართულის ინტერიერი გადაკეთებულია ოთხკუთხედის ფორმის მქონე ოთახად. სამივე მხარეს ოთახს დატანებული აქვს სათოფურები. მესამე სართულის ინტერიერს მრგვალი დაგეგმარება აქვს. მის კედლებში დატანებულია შვიდი სწორკუთხა ნიში ვიწრო სათოფურებით. მეოთხე სართულზე დატანებულია კრემლის კოშკებისათვის დამახასიათებელი საბრძოლო ფანჯრები ანუ სათოფურები. Агафонов С. Л. Нижегородский кремль. Архитектура, история, реставрация. — Горький: Волго-Вятское издательство, 1976. — 136 с. Кирьянов И. А. Нижегородский Кремль. Очерк истории кремля в городе Горьком. — Горький: Горьковское книжное издательство, 1956. — 116 с. История перестройки и реконструкции Кремля Нижегородский кремль დაარქივებული 2016-11-22 საიტზე Wayback Machine.
ჯუმბერ ჯიქია

ჯუმბერ ჯიქია (დ. 12 ოქტომბერი, 1950, რუსთავი) — ქართველი მოქანდაკე და პედაგოგი. დაიბადა 1950 წლის 12 ოქტომბერს. 1974 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის ქანდაკების განყოფილება. მონაწილეობდა ქანდაკების საერთაშორისო კონკურსებში: „ტრადიცია და ძიება“, „ფანანო არტე“, „ზამთრის სალონი“. თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის პედაგოგი, გამოყენებითი ხელოვნების ფაკულტეტის ქანდაკების კათედრის გამგე. თბილისში მისი ნამუშევრები მოიცავს ოლივერ და მარჯორი უორდროპის ძეგლს, რომელიც 2015 წლის 18 ოქტომბერს, თბილისობაზე გაიხსნა. ასევე, 2018 წლის 22 ივნისს, ვაკის რაიონის გამგეობის წინ მდებარე, ვაცლავ ჰაველის სახელობის პარკში გაიხსნა ჰაველის ძეგლი, რომელიც საქართველოს პრეზიდენტმა გიორგი მარგველაშვილმა და ჩეხეთის თავდაცვის მინისტრმა მარტინ სტროპინიკმა გახსნა. მას ეკუთვნის აგრეთვე ვალერი ჯიქიასთან ერთად შესრულებული ათათურქის კოლოსალური ქანდაკება ართვინში. 1994 — ოქროს მედალი (პარიზი) 1986 — ოქროს მედალი (ვარშავა) 1985 — „ფანანო არტეს“ I ხარისხის პრემია (ქ. ფანანო) ჯუმბერ ჯიქია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ The monument to Oliver and Marjory Wardrops opened near the Parliament en. ციტირების თარიღი: 15 March 2018. ↑ Morrison, Thea. Statue of Vaclav Havel Erected in Tbilisi. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 23 ივნისი 2017. ციტირების თარიღი: 15 March 2018.