laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მამია გოგოლიშვილი

მამია ალექსის ძე გოგოლიშვილი (დ. 16 სექტემბერი, 1914, სოფ. ბობოყვათი, ახლანდ. ქობულეთის მუნიციპალიტეტი — გ. 6 აგვისტო, 2006, თბილისი) — ქართველი აგრონომი. საქართველოს სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილი წევრი (1992). სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა დოქტორი (1961), პროფესორი (1962), საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1979). 1938 წელს დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის სუბტროპიკული ფაკულტეტი. 1938-1954 წლებში ეკავა სხვადასხვა საპასუხისმგებლო თანამდებობა, მ.შ. 1947-1953 წლებში იყო აჭარის ასსრ მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარე. 1953-1989 წლებში იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ცენტრის ბოტანიკური ბაღის დირექტორი და ამიერკავკასიის ბოტანიკური ბაღების საბჭოს თავმჯდომარე, 1989-1994 წლებში – ბოტანანიკური ბაღის დირექციის მრჩეველი, 1958-1989 წლებში – ბოტანიკური ბაღების მსოფლიო ასოციაციის წევრი, 1962-1994 წლებში – საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის მეხილეობის კათედრის გამგე, 1994-1998 წლებში – საქართველოს სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა აკადადემიის აჭარის რეგიონული სამეცნიერო ცენტრის თავმჯდომარე. 1994-2004 წლებში იყო საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტის ბათუმის სახელმწიფო სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის აგრობიოლოგიის ფაკულტეტის სუბტროპიკული და მრავალწლოვანი კულტურების კათედრის გამგე. გოგოლაშვილმა გამოიკვლია მულჩის გავლენა ციტრუსებისა და ყურძნის მოსავლიანობაზე. ავტორია რამდენიმე მონოგრაფიული ნაშრომისა. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები, მ. შ. ღირსების ორდენი (1999). დამულჩვის თეორია და პრაქტიკა მევენახეობის ზოგიერთ რაიონში, თბ., 1961; თბილისის ბოტანიკურ ბაღში ინტროდუცირებული ხე-ბუჩქები, თბ., 1982. წივწივაძე ნ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 70.
პლატონ გოგორიშვილი

პლატონ ვლადიმერის ძე გოგორიშვილი (დ. 25 აგვისტო, 1899, სოფ. ბზვანი, ახლანდ. ვანის მუნიციპალიტეტი — გ. 20 მაისი, 1977, თბილისი) — ქართველი ქიმიკოსი. ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1954), პროფესორი (1956), საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1961), საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1980, გარდაცვალების შემდეგ; სხვებთან ერთად). 1928 წელს დაამთავრა თსუ. 1930 წელს მუშაობა დაიწყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის პ. მელიქიშვილის სახ. ფიზიკისა და ორგანული ქიმიის ინსტიტუტში (1934 წლიდან – ლაბორატორიის გამგე). 1929-1972 წლებში პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში. იყო თბილისის სტომატოლოგიური ინტსტიტუტის არაორგანული ქიმიის კათედრის გამგე (1935-1948). საფუძველი ჩაუყარა საქართველოში კომპლექსნაერთთა კვლევას, დაამუშავა და წარმოებაში დანერგა ნაბურღი წყლებიდან იოდის მიღების ახალი მეთოდი, შეიმუშავა მადნეულის სპილენძის სულფიდური მადნების გადამუშავების ავტოკლავურ-ჰიდრომეტალურგიული მეთოდი. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 70. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 200.
ქიუვანილი

ქიუვანილი (აზერ. Küvənil) (ძველი სახელი „გიუვანილი“ აზერ. Güvənil) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,205 კაცი. ქიუვანილი GEOnet სახელების სერვერზე
ლაჟი

ლაჟი (აზერ. Ləj) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,596 კაცი. ლაჟი GEOnet სახელების სერვერზე
კარლო გოგოძე

კარლო იოსების ძე გოგოძე (დ. 8 მაისი, 1909, სამტრედია — გ. 3 იანვარი, 1977, თბილისი) — ქართველი კინოკრიტიკოსი, დრამატურგი, პედაგოგი. საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1966). 1929-1930 წლებში სწავლობდა სახკინმრეწვის კინომსახიობთა სკოლაში. 1935 წელს დაამთავრა საკავშირო კინემატოგრაფიის სახელმწიფო ინსტიტუტის სასცენო ფაკულტეტი. გოგოძე ავტორი და თანაავტორია მხატვრული ფილმების სცენარებისა: „დაკარგული სამოთხე“ (1940, ვ. კარსანიძესთან ერთად), „დაგვიანებული სასიძო“ (1939), „ქაჯანა“ (1941 ნ. ლომოურის მოთხრობის მიხედვით), „მაგდანას ლურჯა“ (1955, ე. გაბაშვილის მოთხრობის მიხედვით), „მაიაკოვსკი იწყებოდა ასე...“ (1958, კ. პიპინაშვილთან ერთად) და სხვ. მისივე სცენარებით გადაიღეს მულტფილმები: „ვეფხვი და ვირი“ (1960), „ლურჯა“ (1970); დოკუმენტური ფილმები: „გენერალ-პოლკოვნიკი ლესელიძე“ (1944), „საქართველოს მზიური სანაპიროები“ (1949), „ვლადიმერ მაიაკოვსკი საქართველოში“, „ალაზნის ველი“ (1954), „ქართული ფოლადი“ (1961), „იყალთოს ნაფუძვარზე“ (1970) და სხვ. 1971-1977 წლებში ხელმძღვანელობდა თავისსავე ინიციატივით დაარსებულ კინომუზეუმს. ნატო ვაჩნაძე, თბ., 1949; ნარკვევები ქართული კინემატოგრაფიის ისტორიიდან, თბ., 1950; კოტე მარჯანიშვილი, თბ., 1953; ვასილ ამაშუკელი, თბ., 1954; ივანე პერესტიანი, თბ., 1957; ქართული საბჭოთა კინემატოგრაფიის განვითარების გზები, თბ., 1959; საბჭოთა კინოფილმების საერთაშორისო წარმატებები, თბ., 1963; ქართული ფილმები მსოფლიოს ეკრანებზე, თბ., 1975; აკაკი წერეთლის მოგზაურობა რაჭა-ლეჩხუმში 1912 წელს, თბ., 1979. გვენცაძე ა., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 70-71. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 200-201.
ლიმანი (ლენქორანის რაიონი)

ლიმანი (აზერ. Liman) (1924–1999 წლებში „პორტ-ილიჩი“ აზერ. Port-İliç) — ქალაქი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 8,661 კაცი. ლიმანი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ https://www.stat.gov.az/menu/6/statistical_yearbooks/source/demoqraphy_2020_1.zip
ჭოროხი

ჭოროხი (თურქ. Çoruh nehri) — მდინარე საქართველოსა და თურქეთში. სათავე აქვს ოქუს-ბადადაღის მთებში. მდინარის სიგრძე 438 კმ-ია, მათ შორის 26 კმ-იან მონაკვეთზე მიედინება აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ტერიტორიაზე. მდინარის აუზის ფართობი 22 ათასი კმ². ჭოროხი ძირითადად მიედინება ტექტონიკურ ხეობაში ლაზისტანისა და ჭოროხის ქედებს შორის და ქალაქ ბათუმის სამხრეთით ერთვის შავ ზღვას. წყლის საშუალო ხარჯი შესართავთან — 277 მ³/წმ. ახასიათებს გაზაფხულ-ზაფხულის წყალდიდობები, გამოიყენება სარწყავად. მთავარი შენაკადებია: აჭარისწყალი და მაჭახელისწყალი. მდინარე ჭოროხზე თურქეთის მხარეს მდებარეობს ქალაქი ბაიბურთი, სპერი (ისპირი), ართვინი, ბორჩხა, აგებულია ჰესები, საქართველოს საზღვართან ახლოს მიმდინარეობს დერინერის კაშხალის მშენებლობა. ჭოროხის აუზში ქართული კულტურის მრავალი ძეგლია შემორჩენილი. აკამფსისი (ბერძნ. Akampsis), მდინარე ჭოროხის სახელწოდებაა რომაულ და ბიზანტიურ წყაროებში. მდინარე ჭოროხის მარცხენა შენაკადებია: ჭარნალი, ბოლოყო. მდინარე ჭოროხის მარჯვენა შენაკადებია: ჯოჭოსწყალი, აჭარისწყალი, მაჭახელისწყალი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 405.
ლიუვასარი

ლიუვასარი (აზერ. Lüvəsər) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,121 კაცი. ლიუვასარი GEOnet სახელების სერვერზე
აღმოსავლეთ ევროპის ცენტრი მრავალპარტიული დემოკრატიისათვის

აღმოსავლეთ ევროპის ცენტრი მრავალპარტიული დემოკრატიისათვის (EECMD) — საერთაშორისო ორგანიზაცია, რომელიც მუშაობს აღმოსავლეთ ევროპის რეგიონში, რათა განავითაროს პოლიტიკური აქტორების შესაძლებლობები, გააუმჯობესოს პოლიტიკური და საარჩევნო გარემო და გააძლიეროს დემოკრატიული პოლიტიკური კულტურა, რომელიც მიიღწევა პოლიტიკური პარტიებისა და დემოკრატიული მოძრაობების მხარდაჭერის პროგრამების მეშვეობით, ქალთა, ახალგაზრდებისა და უმცირესობების მონაწილეობის გასაზრდელად არსებული მრავალმხრივი დიალოგისა და დემოკრატიის სკოლების საქმიანობის გზით. ორგანიზაცია დაარსდა 2017 წელს. პოლიტიკური პარტიების პროგრამა მიზნად ისახავს პარტნიორი პოლიტიკური პარტიებისა და დემოკრატიული მოძრაობების მხარდაჭერას სტრატეგიული დახმარების, ტექნიკური მხარდაჭერისა და გამოცდილების გაზიარების მეშვეობით. პროგრამა მხარს უჭერს ქართულ და უკრაინულ პარტნიორ პოლიტიკურ პარტიებს ინსტიტუციური შესაძლებლობების სტრატეგიულ ანალიზში და მიზნად ისახავს დაეხმაროს მათ შიდაპარტიული დემოკრატიის განვითარებაში. განსაკუთრებული მნიშვნელობა ენიჭება პოლიტიკასა და პოლიტიკურ პარტიებში ქალთა მონაწილეობასა და მარგინალიზებული თემების გაძლიერებას. ამავდროულად, ხდება ახალი პროგრამული უზრუნველყოფის აპლიკაციების პილოტირება, რომლის მიზანია პოლიტიკურ პარტიებს დაეხმაროს პოლიტიკურ ცხოვრებაში მოქალაქეებისა და მათი მხარდამჭერების მონაწილეობის ხარისხის გაუმჯობესებაში.  EECMD განათლების საშუალებით დემოკრატიის ლიდერების გაძლიერებას, საჯარო ანგარიშვალდებულების ზრდას და მაღალგანვითარებული საზოგადოების ჩამოყალიბებას უწყობს ხელს. ამ პროგრამის ამოცანაა დემოკრატიის საკითხებზე განათლების მეშვეობით შექმნას აქტიურ მოქალაქეთა ქსელი, რომელიც შეძლებს დემოკრატიული ცვლილებებისა და განვითარების კატალიზატორი გახდეს. დემოკრატიის სკოლები ინტენსიური, არაფორმალური საგანმანათლებლო პროგრამაა ადგილობრივი თვითმმართველობის, არასამთავრობო სექტორის, მედიის, პოლიტიკური პარტიების, აკადემიური წრეების წარმომადგენლების, წარმატებული სტუდენტებისა და თანამედროვე დემოკრატიის საკითხებით დაინტერესებული აქტიური მოქალაქეებისთვის. დემოკრატიის სკოლის პროექტი 2011 წლის შემოდგომაზე თელავში დაიწყო. ხუთთვიანი პროექტის დასრულების შემდეგ პროგრამის გეოგრაფიული არეალი გაფართოვდა. 2012 წლიდან დემოკრატიის სკოლებმა ფუნქციონირება ქუთაისში, გორსა და ბათუმში დაიწყო. 2017 წლიდან კი ჩამონათვალს უკრაინის ქალაქები ლვოვი, ოდესა და პოლტავა შეემატა. 2018 წლიდან კი დემოკრატიის სკოლების პროგრამა თბილისსა და პანკისშიც ხორციელდება.  სასწავლო პროგრამის გარდა, დემოკრატიის სკოლა ერთგვარი სამოქალაქო კლუბია, რომლის კურსდამთავრებულებსაც ორგანიზაცია საშუალებას აძლევს, მონაწილეობა მიიღონ მცირე გრანტების კონკურსში, ერთობლივ კონფერენციებსა თუ სხვა მნიშვნელოვან ღონისძიებებში. სკოლის მსმენელები EECMD-ის კურსდამთავრებულთა ქსელში წევრიანდებიან, რომელთა რიცხვი უკვე ექვსასს აჭარბებს. ეს მზარდი გაერთიანებაა, რომელიც ადგილობრივ და ეროვნულ დონეზე საზოგადოების ინფორმირების, ადვოკატირებისა და გაერთიანებული ძალისხმევის გზით საზოგადოებრივი მნიშვნელობის პრაქტიკულ პროექტებზე მუშაობს. ოფიციალური ვებგვერდი ↑ ორგანიზაციის შესახებ ↑ პოლიტიკური პარტიები ↑ პოლიტიკური განათლება
კეხრინა

კეხრინა — ყოფილი დასახლება შავი ზღვის სამხრეთ სანაპიროზე. ისტორიკოსი ენტონი ბრაიერის მოსაზრებით, ის ზეფრიუმის კონცხთან მდებარეობდა. XIII და XIV საუკუნეებში ის ტრაპიზონის იმპერიის ნაწილი იყო. ↑ Bryer, "The littoral of the Empire of Trebizond in two fourteenth-century portolano maps", Archeion Pontou, 24 (1961), p. 109
ვაზელონის მონასტერი

ვაზელონის მონასტერი (ბერძ. Αγιος Ιωάννης Βαζελώνος) მდებარეობს მაჩხის ოლქში, ტრაპიზონის პროვინცია, თურქეთი. ქალაქ ტრაპიზონიდან 40 კილომეტრის დაშორებით. მონასტერი დაახლოებით 270 წელს აიგო. ის ხალდიის რეგიონიში განსაკუთრებულ როლს თამაშობდა, როგორც რელიგიურ ასევე კულტურულ და ეკონომიკურ ცხოვრებაში. ითვლებოდა ერთ-ერთ უმდიდრეს მონასტერად, რასაც მოწმობს ის ფაქტიც, რომ სუმელას მონასტერის ასაგებად თანხა ვაზელონის მონასტრიდან გამოიყო. ისტორიის განმავლობაში მონასტერი მრავალი თავდასხმის მსხვერპლი გახდა. 490 წელს ის დაარბია სასანიდურმა სპარსეთმა, რასაც 400-მდე ბერი შეეწირა. 565 წელს აღადგინა ბიზანტიის იმპერატორმა იუსტინიანე I-მა. თანამედროვე ნაგებობა აიგო ტრაპიზონის იმპერიაში და თარიღდება 1410 წლით. ოსმალთა ბატონობის პერიოდში (1453–1922) მონასტერი მრავალჯერ გაიძარცვა. 1821 წელს მონასტრის წინამძღვარმა ქრიზანთოსმა დიპლომატიური ხერხებით და სიმდიდრის გაცემით მოახერხა მიმდებარე 40 სოფლისთვის ხოცვა-ჟლეტა აერიდებინა. 1922 წელს მონასტერი სრულიან დაიშალა და დღემდე ამ მდგომარეობაში იმყოფება. მონასტრის უკანასკნელმა ბერმა, დიონისიოს ამარანტიდისმა მოახერხა წმ. იოანე ნათლისმცემლის ხატის გადარჩენა, რომელიც შემდგომ აგია ტრიადას მონასტერში დაასვენეს, მდებარეობს სერესში, საბერძნეთი. მონასტრის არქივიდან მხოლოდ ერთადერთი ნივთი გადარჩა, რომელიც დღეს სანქტ-პეტერბურგის ისტორიის სახელმწიფო მუზეუმში ინახება. ეკლესიის ჩრდილოეთ გარე კედელზე გამოსახული ფრესკა ასახავს: სამოთხეს, ჯოჯოხეთს და განკითხვის დღეს. პერისტერეოტას მონასტერი მონასტრის ხედი ფრესკა ↑ Trabzon gezisi tr. დაარქივებულია ორიგინალიდან — მაისი 12, 2008. ციტირების თარიღი: სექტემბერი 10, 2019. ↑ Trabzon travel guide. ციტირების თარიღი: 30 September 2016. Monasteries of Trabzon Monastery of Saint John Vazelon ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ვაზელონის მონასტერი
შანდორ ბირო

შანდორ ბირო (უნგრ. Sándor Bíró; დ. 9 აგვისტო 1911, ფუზეშაბონი, უნგრეთი — გ. 7 ოქტომბერი 1988, ბუდაპეშტი, უნგრეთი) — უნგრელი ფეხბურთელი, მცველი. იცავდა ბუდაპეშტის საფეხბურთო კლუბების — „III. კერულეტის“, „ჰუნგარიას“, „ბსზკრტ“-ს, „უიპეშტის“, „მტკ“-ს და უნგრეთის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. 1938 წლის მსოფლიოს ვიცე-ჩემპიონი უნგრეთის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. 1940 წელს დაასახელეს უნგრეთის წლის საუკეთესო ფეხბურთელად. სათამაშო კარიერის დასრულების შემდეგ მუშაობდა საფეხბურთო მწვრთნელად.. 1932–1946 წლებში უნგრეთის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 54 შეხვედრას ატარებს. შანდორ ბირომ 1938 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის 4 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა. ჰუნგარია უნგრეთის საფეხბურთო ჩემპიონატი ჩემპიონი: 1935–36, 1936–37 ვიცე-ჩემპიონი: 1937–38, 1938–39 ბრინჯაოს პრიზიორი: 1939–1940 III. კერულეტი უნგრეთის საფეხბურთო თასი თასის მფლობელი: 1931 უნგრეთი მსოფლიო ჩემპიონატი ვიცე-ჩემპიონი: 1938 უნგრეთის წლის საუკეთესო ფეხბურთელი: 1940 გოდუაძე, ლაშა (2010). მსოფლიო თასის ისტორია (1930–2010). თბ.: გაზეთი „მსოფლიო სპორტი“.  Új magyar életrajzi lexikon I. (A–Cs). Főszerk. Markó László. Budapest: Magyar Könyvklub. 2001. 751. o. ISBN 9635474148 Antal Zoltán – Hoffer József: Alberttől Zsákig, Budapest, Sportkiadó, 1968 Rejtő László – Lukács László – Szepesi György: Felejthetetlen 90 percek, Budapest, Sportkiadó, 1977, ISBN 963-253-501-4 შანდორ ბირო — FIFA.com შანდორ ბირო — National-football-teams.com ↑ Bíró Sándor edző lett. Népsport, III. évf. 20. sz. (1947. jan. 31.) 3. o. ↑ Novobáczky Sándor: Bíró Sándor nem emlékszik. Népsport, XVII. évf. 224. sz. (1961. nov. 12.) 4. o. ↑ Sandor Biro in the World Cups.
მამუსთა

მამუსთა (აზერ. Mamusta) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 4,402 კაცი. მამუსთა GEOnet სახელების სერვერზე
მარუშლი

მარუშლი (აზერ. Maruşli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მარუშლი GEOnet სახელების სერვერზე
მიანდი

მიანდი (აზერ. Miandy) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მიანდი GEOnet სახელების სერვერზე
მიქოლანი

მიქოლანი (აზერ. Mikolan) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 438 კაცი. მიქოლანი GEOnet სახელების სერვერზე
თორტიზა

თორტიზა — მთა საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარეში, ბორჯომის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილო-დასავლეთი განშტოება გვირგვინას ქედზე, მდინარეების ძამისა და გუჯარეთისწყლის წყალგამყოფზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 1996 მ. აგებულია პალეოცენ-ეოცენური კირქვებით, თიხებითა და ქვიშაქვებით. ხევებით დასერილი ციცაბო კალთა ქვევით შემოსილია წიფლის, ხოლო ზევით — წიფლნარ-მუქწიწვიანი ტყეებით. მწვერვალზე მეორეული მდელოა. ჯაყელი ქ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 96.
მოღონოჟობა

მოღონოჟობა (აზერ. Moğonojoba) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 637 კაცი. მოღონოჟობა GEOnet სახელების სერვერზე
ანა ბავარიელი

ანა ბავარიელი, ან პფალცელი (გერმ. Anna von Bayer, ჩეხ. Anna Falcká; დ. 26 სექტემბერი, 1329 — გ. 2 თებერვალი, 1353 ) — ვიტელსბახების დინასტიის წარმომადგენელი. გერმანიისა და ბოჰემიის დედოფალი 1349-1353 წლებში როგორც კარლ IV-ის მეორე ცოლი. ანა ბავარიელი დაიბადა 1329 წლის 26 სექტემბერს. იგი იყო რაინის პფალცგრაფ რუდოლფ II-ისა და მისი პირველი მეუღლის, ანა ტიროლელის ქალიშვილი. მამის მხრიდან იგი ბავარიის ჰერცოგ რუდოლფ I-ის შვილიშვილი იყო, რომლის ძმაც, ლუდვიგ IV იყო საღვთო რომის იმპერატორი. 1349 წლის 11 მარტს, ბახარახში ანა დაქორწინდა გერმანიისა და ბოჰემიის მეფე კარლ IV-ზე. ეს ქორწინება კარლისათვის მეორე იყო და მისი პირველი ცოლის, დედოფალ ბლანშ დე ვალუას გარდაცვალებიდან ერთ წელიწადში შედგა. კარლს თავისი პირველი ცოლისგან მხოლოდ ორი გოგონა დარჩა და მეორედ ვაჟის გაჩენის მიზნით იქორწინა, თუმცა ამაოდ. 1349 წლის 26 ივლისს იგი გერმანიის დედოფლად ეკურთხა, რამდენიმე თვეში კი პრაღაში შედგა მისი ბოჰემიის დედოფლად კორონაციაც. 1350 წელს ანამ ვაჟი გააჩინა, სახელად ვენცელი, მაგრამ იგი ჩვილობაშივე დაიღუპა. ამის შემდეგ ანა აღარ დაორსულებულა და გარდაიცვალა 1353 წლის 2 თებერვალს 23 წლის ასაკში, მეტად საეჭვო ვითარებაში. ამის შემდეგ კარლმა ცოლად ანა შვაიდნიცელი შეირთო, რომელთანაც ერთი ვაჟი და ერთი გოგონა შეეძინა და რომელიც 1362 წელს მშობიარობას გადაჰყვა. ამის შემდეგ, კარლმა მეოთხედ და საბოლოოდ იქორწინა ელიზაბეთ პომერანიელზე, რომელთანაც კიდევ შეეძინა შვილები. Thilo Vogelsang: Anna. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 1, Duncker & Humblot, Berlin 1953, ISBN 3-428-00182-6, S. 299
ჰანს კელზენი

ჰანს კელზენი (გერმ. Hans Kelsen; დ. 11 ოქტომბერი, 1881, პრაღა — გ. 19 აპრილი, 1973, ორინდა, კალიფორნიის შტატი) — ავსტრიელი და ამერიკელი იურისტი და ფილოსოფოსი, სამართლის თეორიტიკოსი. შექმნილი აქვს ოთხასზე მეტი ნაშრომი სახელმწიფოსა და სამართლის, საერთაშორისო სამართლის პრობლემებზე. საკონსტიტუციო სასამართლოსა და საკონსტიტუციო კონტროლის შემომღები და ასეთივე სასამართლოს პირველი მოსამართლე, ავსტრიაში. Die Staatslehre des Dante Alighieri (Wien, 1905) Hauptprobleme der Staatsrechtslehre (1911, 2. Aufl. 1923) Vom Wesen und Wert der Demokratie (1920, 2. Aufl. 1929) Österreichisches Staatsrecht (1923) Allgemeine Staatslehre (1925) Die philosophischen Grundlagen der Naturrechtslehre und des Rechtspositivismus (1928) Reine Rechtslehre (1934; 2. Aufl. 1960) Vergeltung und Kausalität (1941, გამოცემული 1946) Was ist Gerechtigkeit? (Wien, 1953) Sozialismus und Staat. Eine Untersuchung der politischen Theorie des Marxismus, Wien 1965 Allgemeine Theorie der Normen (1979) Антонов М. В. Ганс Кельзен (1881—1973): основные вехи интеллектуального пути // Право. Журнал Высшей школы экономики. — 2013. — № 1. — С. 3—15. — ISSN 2072-8166. Комарова Э. С. Кельзен Г. и философия права // Проблемы буржуазной теории права философия права. — М.: ИНИОН АН СССР, 1984. — Вып. 3. — С. 104—128. Краевский А. А. Российский ежегодник теории права // Российский ежегодник теории права. — 2011. — № 3. — С. 790—811. Сабо И. Ганс Кельзен и марксистская теория права // Против современной правовой идеологии империализма / Под ред. В. А. Туманова. — М.: Иностранная литература, 1962. — С. 297—341. ჰანს კელზენის ბიოგრაფია კელზენის ინსტიტუტი ვენაში კელზენის ნაშრომები
გომბორის წმინდა სერგი რადონეჟელის ეკლესია

გომბორის წმინდა სერგი რადონეჟელის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ გომბორში. დგას სოფლის ზედა უბანში, თბილისი-თელავის საავტომობილო გზის მარჯვენა მხარეს რამდენიმე მეტრში. აგებულია 1888 წელს, კავკასიის გრენადერთა საარტილერიო ბრიგადის სახსრებით. 1920-იან წლებში ეკლესია დაარბიეს და ხანგრძლივი დროის განმავლობაში არ ფუნქციონირებდა. საბჭოთა პერიოდში კი სოფლის კინოთეატრად გამოიყენებოდა. 2014 წელს ეკლესიას ჩაუტარდა სარესტავრაციო სამუშაოები და მოქმედი გახდა. ეკლესია გეგმით ოდნავ წაგრძელებული სწორკუთხედია (14,7 X 8,8 მ). მას აღმოსავლეთით ფართო მხრებით გამოყოფილი საკურთხევლის ხუთწახნაგა შვერილი ეკვრის, დასავლეთით კი — ორსართულიანი სამრეკლო, რომელიც 1909 წელსაა აგებული. ეკლესიის შიდა სივრცე დადაბლებული პროპორციებისაა და დასრულებულია ბრტყელი ჭერით, რომელიც საკურთხევლის ჭერის დონეზეა. ინტერიერი შელესილი და შეთეთრებულია. სამრეკლო ორსართულიანია გეგმით კვადრატული და თითქმის მთლიანად აგურითაა ნაგები. შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. სამრეკლოს ქვედა სართული ეკლესიის კარიბჭის ფუნქციას ასრულებს. ეკლესიის ფასადის გაფორმება ეკლექტიკურია. შენობის გარეგანი სახე საერო და საეკლესიო ხუროთმოძღვრების ელემენტების შერევითაა შექმნილი. ეკლესიის კედლები დასრულებულია კბილანა ლავგარდნით. ეკლესია თუნუქის ორფერდა სახურავითაა დახურული. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 95-96.
მოლაქენდი (ლენქორანი)

მოლაქენდი (აზერ. Mollakənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოლაქენდი GEOnet სახელების სერვერზე
მოლოჟა

მოლოჟა (აზერ. Moloja) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 520 კაცი. მოლოჟა GEOnet სახელების სერვერზე
ნაფთორუონი

ნაფთორუონი (აზერ. Naftoruon) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. ↑ Belediyye Informasiya Sistemi Azerbaijani. დაარქივებულია ორიგინალიდან — September 24, 2008.
ნარბაღი

ნარბაღი (აზერ. Narbağı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 487 კაცი. ნარბაღი GEOnet სახელების სერვერზე
კომახიძე

გვარი კომახიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: დავით კომახიძე — არქიტექტორი დავით კომახიძე (დავიდ კომა) — მოდის დიზაინერი ირაკლი კომახიძე — ფეხბურთელი ლაშა კომახიძე — სახელმწიფო მოხელე მამია კომახიძე — ქირურგი ნოდარ კომახიძე — ისტორიკოსი, აღმოსავლეთმცოდნე როლანდ კომახიძე — ფილოლოგი
დიდი ჩაილურის ღვთისმშობლის ეკლესია

დიდი ჩაილურის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ დიდ ჩაილურში. დგას სოფელში. არქიტექტურული ნიშნებით თარიღდება XVIII საუკუნით. 2007 წელს ადგილობრივმა მოსახლეობამ ტაძარი მთლიანად აღადგინა. ეკლესია დარბაზულია (9,45X6,32 მ). კედლებიდან მხოლოდ ჩრდილოეთის კედელი და აფსიდის ნახევარი იყო შემორჩენილი. ეკლესიის შემორჩენილი კედლები თითქმის თანაბარი ზომის ზომის, თარაზულად დაწყობილი რიყის ქვებითაა ამოყვანილი — კირის სქელ დუღაბზე. შესასვლელი დასავლეთიდან ჰქონია. საკურთხევლის აფსიდი ნახევარწრიულია. ჩრდილოეთი კედლის შუაში პილასტრია. იგი მთლიანად რიყის ქვისაა, თავი კი აგურით აქვს გამოყვანილი. ეკლესიის გარშემო რამდენიმე საფლავის ქვაა. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 100.
ალაზანი

ალაზანი (აზერ. Qanıx) — მდინარე აღმოსავლეთ საქართველოსა და აზერბაიჯანში, ნაწილობრივ მიედინება ამ ქვეყნების საზღვრის გასწვრივ. სიგრძე 390 კმ, აუზის ფართობი — 11 800 კმ², წყლის საშუალო ხარჯი — 98 მ³/წმ. სათავე აქვს კავკასიონზე, მწვერვალ დიდი ბორბალოს აღმოსავლეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 2750 მ სიმაღლეზე. ზემო დინებაში მთის მდინარეა, შემდეგ გამოდის ალაზნის ვაკეზე და იტოტება. ერთვის მინგეჩაურის წყალსაცავს აზერბაიჯანის ფარგლებში. წყალსაცავის აგებამდე ალაზანი პირდაპირ მტკვარში ჩაედინებოდა. ალაზნის აუზი სამი მხრიდან მაღალი მთებით არის გარშემორტყმული, რომლებიც ვაკეს და მთისწინეთს ჰაერის ცივი მასებისგან იცავენ. საზრდოობა შერეულია. ალაზანი იკვებება წვიმის, თოვლისა და მიწისქვეშა წყლით. წყლის ჩამონადენის დაახლოებით 40 %-ს მიწისქვეშა წყალი შეადგენს, წვიმისა და თოვლის — 30-30 %-ს. წყალდიდობა გაზაფხულსა და ზაფხულის პირველ ნახევარში იცის, წყალმოვარდნა — შემოდგომაზე. ზამთარში წყალმცირეა. გაზაფხულზე მოდის წყლის ჩამონადენის 38,3 %, ზაფხულში — 29,1 %, შემოდგომაზე — 20,3 %, ზამთარში — 12,3 %. არ იყინება. აუზის საშუალო სიმაღლე 850 მ-ია, ხოლო მდინარის საშუალო ქანობი 2,12 %-ია. ალაზნის მიმდებარე ვაკეები მევენახეობის რაიონებია. ალაზნის მარცხენა შენაკადებია: სტორი, ლოპოტა, ინწობა, ჩელთი, დურუჯი, ავანისხევი, კაბალი, მაწიმისწყალი, გიშისწყალი და სხვა. მარჯვენა — ილტო, თურდო, კისისხევი, ჭერმისხევი და სხვა. ზოგი შენაკადი ღვარცოფულია (მაგ., დურუჯი). ალაზანს მინგეჩაურის წყალსაცავში წლიურად შეაქვს 2,5 მლრდ მ³ წყალი. მდინარე ალაზნის აუზი მდებარეობს საქართველოს აღმოსავლეთ ნაწილში, კახეთის რეგიონში. აუზში დაახლოებით 350 000 ადამიანი ცხოვრობს, აქედან 80 % სოფლად. აუზში სამუშაო ძალის მთავარი საქმიანობა სოფლის მეურნეობის სექტორია. მდინარე ალაზნის აუზში ფუნქციონირებს გარკვეული რაოდენობის მცირე საწარმოები: ხის გადამამუშავებელი მცირე საწარმოები, სასოფლო-სამეურნეო მანქანების და აღჭურვილობის შემკეთებელი საამქროები. აუზში განვითარებულია კვების მრეწველობა; მთავარ ნაწილს ღვინის წარმოება შეადგენს. ალაზნის აუზის ბუნებრივი მცენარეული საფარი ერთმანეთისგან ძალიან განსხვავებულია, ასახავს რა დიდ სხვაობას ტემპერატურასა, ატმოსფერულ ნალექებსა, ფერდობების დახრილობასა და ნიადაგში. 2600 მეტრის სიმაღლის ზემოთ ალპური მდელოები, ხოლო 2200 და 2600 მ შორის სიმაღლეზე სუბალპური ტყიანი ადგილები და მდელოები ჭარბობს. 400-2200 მეტრზე დომინირებს მუხისა და რცხილის შერეული ტყეები (მუხა, იფანი, თელა და სხვა), ხოლო ალუვიურ სტეპზე ბუნებრივ მცენარეულ საფარს ტყის ელემენტები წარმოქმნის. აუზის აღმოსავლეთ ნაწილში, აღმოსავლეთით დედოფლისწყაროდან, დომინირებს სხვადასხვა ტიპის ველის მცენარეული საფარი. ალაზნის აუზში რამდენიმე მცირე წყალსაცავი და ტბაა. ფუნქციონირებს რამდენიმე ჰიდროელექტროსადგური: ახმეტის მუნიციპალიტეტში: „ხადორჰესი“ (24 მეგავატი), ყვარლის მუნიციპალიტეტში — „ინწობაჰესი“ (1 მეგავატი), ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში — „კაბალჰესი“ (1,5 მეგავატი), გურჯაანის მუნიციპალიტეტში — „ალაზანჰესი“ (1,5-2,5 მეგავატი). აფხაზავა ი., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 88. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 15. ↑ 2.0 2.1 2.2 აფხაზავა ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 262. ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 საპილოტე მდინარის აუზის მართვის გეგმა მდინარე ალაზნისთვის — საქართველო[მკვდარი ბმული]
თორღვას აბანო

თორღვას აბანო — ადგილობრივი მნიშვნელობის კურორტი თელავის მუნიციპალიტეტში, ბულანჩოსწვერის მთის დასავლეთ კალთაზე . ზღვის დონიდან 1750 მ. თორღვას აბანოში ზომიერად ნოტიო ჰავაა, იცის ცივი ზამთარი, ხანგრძლივი გრილი ზაფხული. ნალექები 1200-1600 მმ წელიწადში. ძირითად სამკურნალო ფაქტორია თერმული გოგირდწყალბადიანი, ჰიდროკარბონატულ-ქლორიდული ნატრიუმიანი მინერალური წყალი, რომელსაც იყენებენ აბაზანებისათვის. წყლის ტემპერატურაა 36,5°C, მინერალიზაცია 0,6 გ/ლ. გამოყენებული წყაროების საერთო დებიტია 353 ათ. ლ/დღ-ღ. სამედიცინო ჩვენება: საყრდენ-სამოძრაო აპარატის, პერიფერიული ნერვული სისტემისა და გინეკოლოგიური ქრონიკული დაავადებანი. თორღვას აბანოში არის სააბაზანო შენობა და სამედიცინო პუნქტი. მკურნალობა ამბულატორიულია. სეზონი — ივნის-სექტემბერი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 695.