laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მამისა ბერძნიშვილი

მამისა ბერძნიშვილი (დ. 1 ივნისი, 1925, თბილისი — გ. 14 ოქტომბერი, 2015) — ქართველი ისტორიკოსი, წყაროთმცოდნე. ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (1990). 1948 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორია-ფილოსოფიის ფაკულტეტის საქართველოს ისტორიის განყოფილება. იმავე წელს ჩაირიცხა ასპირანტურაში საქართველოს ისტორიის კათედრაზე. 1956 წელს მუშაობა დაიწყო ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის ინსტიტუტში უმცროს მეცნიერ-თანამშრომლად, შემდეგ ხანგრძლივად ეკავა მთავარი მეცნიერ-თანამშრომლის თანამდებობა. 1970 წელს გამოიცა მისი წიგნი „საქართველო XI-XII სს-ში (სოციალურ-ეკონომიკური ნარკვევი)“, რომელშიც შესწავლილია აღნიშნული პერიოდის სოციალური ფენები საქართველოში. ამ პრობლემასთან ერთად მას სიღრმისეულად აქვს შესწავლილი საქართველოს ისტორიული გეოგრაფიის საკითხები. მის სამეცნიერო ინტერესების სფეროში შედიოდა საქართველოს ისტორიული საზღვრების საკითხი, თბილისის ტერიტორია და მოსახლეობა. 1962 წელს მან გამოსცა „დოკუმენტები თბილისის ისტორიისათვის (XVI-XVIIIსს.)“. ოთხმოციან წლებში დაინტერესდა ქართული ეპისტოლოგიით. მას დიდი ღვაწლი მიუძრვის კარტოგრაფიის დარგში. შედგენილი და გამოცემული აქვს არაერთი ისტორიული რუკა. დიდი შრომა გასწია ვახუშტი ბაგრატიონის ატლასების გამოცემაზე (1997). არის ერთ-ერთი ავტორი „საქართველოს ისტორიის ნარკვევები“-სა, თბილისის ისტორიის ორტომეულისა. დიდი დრო და ენერგია მოახმარა ცნობილი ქართველი მკვლევრების მემკვიდრეობის შესწავლასა და გამომზეურებას. მონაწილეობდა წყაროთმცოდნეობითი პრობლემების და სსრკ ისტორიული ატლასის შედგენისადმი მიძღვნილ საკავშირო და რესპუბლიკურ სესიებში. ის იყო სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ისტორიის განყოფილებასთან არსებული ისტორიული გეოგრაფიის სამეცნიერო საბჭოს წევრი. მონაწილეობას იღებდა საერთაშორისო და რესპუბლიკურ კონფერენციებსა და სესიებში. იყო არაერთი ახალგაზრდა მეცნიერისა და ასპირანტის ხელმძღვანელი. ეწეოდა სამეცნიერო ნაშრომების ოპონირებას. სადისერტაციო თემა — „ნიკორწმინდის „დაწერილი“ XI საუკუნისა, როგორც საისტორიო წყარო“, დაიცვა 1953 წელს. ქართული ეპისტოლური წყაროები XV ს. — 1762 წ., თბ., მეცნიერება, 1989, გვ. 189 ფეოდალური ხანის საქართველოს ისტორიის წერილობითი წყაროები : წყაროთმცოდნეობითი გამოკვლევები, თბ., მეცნიერება, 1989, გვ. 88 მეთერთმეტე საუკუნის ქართული საისტორიო წყაროები საქართველოს სოციალურ-ეკონომიკური ისტორიის შესახებ: (ნიკორწმინდელის დაწერილი), თბ., მეცნიერება, 1979, გვ. 124 საქართველო XI-XII საუკუნეებში: სოციალურ-ეკონომიური ნარკვევი, თბილისი, მეცნიერება, 1970, გვ. 153 თბილისის გარეგანი სახე XVIII საუკუნეში: ქართ. დოკუმ. მასალის მიხედვით, თბ., მეცნიერება, 1965, გვ. 91 ისტორიკოს მამისა ბერძნიშვილის 75 წლისთავის გამო / თ. ყაუხჩიშვილი, ლ. დავლიანიძე, დ. მუსხელიშვილი // ანალები / ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტი, თბ., 2001, №2, გვ. 89-92. მამისა ბერძნიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ელისო დადიანი

ელისო დადიანი (გ. 25 დეკემბერი, 1944) — ქართველი ხელოვნების მუშაკი. XX საუკუნის 20-იან წლებში თბილისის ლამაზმანებს შორის გამოირჩეოდა ელისო დადიანი – ცნობილი რუსი მხატვრის, საველი სორინის მუზა. ელისო დადიანს თვალს ვერ წყვეტდნენ მოხიბლული უცხოელები. უნატიფესი, ღვთაებრივი, ციური – ასეთი ეპითეტებით ამკობდნენ ისინი დადიანის ქალს. ელისოს მამა, იოსებ დადიანი პროფესიით ინჟინერი იყო, დედა – თამარ თარხნიშვილი, მეტად განათლებული, კეთილშობილი და პატივსაცემი მანდილოსანი. დადიანების ოჯახს ექვსი ასული ჰყავდა, რომელთა სილამაზესა და განსწავლულობაზე ლეგენდებს ჰყვებოდნენ. ელისო და მისი დები: ელო, ირინე, სალომე, ეკა და რუსუდანი, მაღალი საზოგადოების სალონებსა და თავყრილობებს ამშვენებდნენ. ​ბოლშევიკებისგან გაქცეულმა და საქართველოს თავშეფარებულმა საველი სორინმა, ბინა თბილისში დაიდო. ამ პერიოდს ეკუთვნის უმშვენიერეს ქალთა პორტრეტები, რომლებიც საზღვარგარეთ გადახვეწილმა მხატვარმა თან გაიყოლა, მათ შორის, 1919 წელს შექმნილი, 17 წლის ელისო დადიანის პორტრეტიც. გოგონას პორტრეტზე მუშაობა ცნობილმა ხელოვანმა თბილისში, საქართველოს დამოუკიდებლობის უკანასკნელ დღეებში დაიწყო, მაგრამ პარიზში დაასრულა, სადაც ბედისწერის წყალობით ორივე ერთდროულად აღმოჩნდა. საველი სორინს იმდენად უყვარდა საქართველო, რომ მეუღლეს ანდერძად დაუბარა, ქართული ჩანახატები საქართველოსათვის გადაეცა. მართლაც, ელისო დადიანის პორტრეტი დღეს საქართველოს ხელოვნების მუზეუმს ამშვენებს. 1921 წლის ბოლშევიკური გადატრიალების შემდეგ დადიანები იძულებულნი გახდნენ ემიგრაციაში წასულიყვნენ. საუცხოო გარეგნობის, საფუძვლიანი განათლებისა და მუსიკალური ნიჭით დაჯილდოებული ქართველი გოგონა იმთავითვე საზოგადოების ყურადღების ცენტრში მოექცა. ელისო დადიანს ხელისა და გულის მთხოვნელები არ დაჰკლებია, მაგრამ მთავარი შეხვედრა მას წინ ელოდა. დადიანთა ოჯახის პატივსაცემად გამართულ ერთ-ერთ ვახშამზე ელისომ ინგლისელი დიპლომატი არნოლდ ზარბა გაიცნო, მალე დაქორწინდა და მასთან ერთად დიდ ბრიტანეთში გაემგზავრა საცხოვრებლად. სალომეს ერთ-ერთი და, ირინე დადიანიც პარიზში გათხოვდა. მისი მეუღლე გახდა საფრანგეთის უცხოური ლეგიონის ოფიცერი დიმიტრი ამილახვარი. მათ ორი შვილი — თამარი და ოთარი შეეძინათ. ოჯახის ბედნიერებას მეორე მსოფლიო ომმა დაუსვა წერტილი. 1942 წლის 24 ოქტომბერს დიმიტრი ამილახვარი ეგვიპტეში ელ-ამაინთან გამართულ ბრძოლაში დაიღუპა. ეს თავზარდამცემი ამბავი ირინემ ლონდონში შეიტყო, სადაც ის შვილებთან ერთად დის ოჯახში ცხოვრობდა. საფრანგეთის პრეზიდენტის შარლ დე გოლის ბრძანებით, დიმიტრი ამილახვარი სიკვდილის შემდეგ დაჯილდოვდა „საპატიო ლეგიონის“ უმაღლესი ორდენით. 1944 წ. დეკემბერში უცხოური ლეგიონის ხელმძღანელობამ ირინე დადიანი მეუღლის ხსოვნის საღამოზე დაპატიჟა. შარლ დე გოლი ოფიციალურად იწვევდა დიმიტრი ამილახვრის ოჯახის წევრებს ქართველი ემიგრანტის ძეგლის გახსნის საზეიმო ცერემონიალზე. საღამოზე დასასწრებლად დები ბავშვებთან ერთად სამხედრო მანქანით გაეშურნენ. ელისო და ირინე დადიანები საფრანგეთის ეროვნული გმირის — დიმიტრი ამილახვრის ძეგლის ახლოს დაკრძალეს. ჯაფარიძე, თეონა. ემიგრაცია და ნოსტალგია : Emigration / თეონა ჯაფარიძე // ამარტა. - თბ., გვ. 186-189. ელისო დადიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მოსარაბები

მოსარაბები (ესპ. mozárabes < არაბ. مستعرب მუსთაარაბ — „გაარაბებული“) — VIII–XII საუკუნეების პირენეს ნახევარკუნძულის მუსლიმური სახელმწიფოების ქრისტიანული მოსახლეობა, რომელიც განსაკუთრებული სოციალურ-იურიდიული სტატუსით სარგებლობდა. მოსარაბულ თემს შიდა თვითმმართველობის უფლება ჰქონდა. მის მეთაურს (გრაფს) ირჩევდნენ ქრისტიანები და ამტკიცებდა მუსლიმური ხელისუფლება. საქმეებს, რომლებიც მხოლოდ მოსარაბებს ეხებოდა, სასამართლო თემის შიგნით განიხილავდა ვესტგუთების მეფეთა კანონებზე დაყრდნობით. იუდეველებთან ერთად მიეკუთვნებოდნენ „წიგნის ხალხის“ კატეგორიას, ხაზინაში შეჰქონდათ საადგილმამულო გადასახადი (ხარაჯა), სულადი გამოსაღები (ჯიზია) და სხვ. გადასახადების ამკრეფად, გრაფის მსგავსად, მოსარაბული თემის წარმომადგენელს ირჩევდნენ. ჰქონდათ ღვთისმსახურების აღვლენის უფლება (არაბთა დაპყრობების დროს საეპისკოპოსო კათედრების ნაწილი დაკნინდა, თუმცა შენარჩუნდა 3 საარქიეპისკოპოსოდ დაყოფა — ტოლედო, მერიდა, სევილია). მოსარაბებმა გადაიღეს მუსლიმური კულტურის ცალკეული ელემენტები — ყველაზე შესამჩნევად ეს გავლენა გამოიხატა ენის, არქიტექტურის, სახვითი ხელოვნებისა და ხელოსნობის სფეროებში. XI საუკუნის მე-2 ნახევრამდე ანდალუსიაში (ალ-ანდალუსში) მოსარაბული თემის მდგომარეობა საკმაოდ სტაბილური იყო. ცნობილია მუსლიმური ხელისუფლების წინააღმდეგ მასობრივი მოძრაობის ერთადერთი შემთხვევა, რომლის დროსაც მოსარაბები ძირითად მამოძრავებელ ძალად გამოვიდნენ — ე.წ. კორდოველ მოწამეთა მოძრაობა (IX საუკუნის შუა ხანები). XI საუკუნის ბოლოდან ხელისუფლებაში ალმორავიდების მოსვლის შემდეგ უცხო სარწმუნოების ქვეშევრდომების მიმართ დამოკიდებულება შეიცვალა. განხორციელდა მოსარაბების რამდენიმე მასობრივი გასახლება ანდალუსიის ფარგლებს გარეთ — აფრიკაში და პირენეს ნახევარკუნძულის ქრისტიანულ სამეფოებში. უკანასკნელმა მოსარაბულმა თემებმა მუსულმანთა ტერიტორია ალმოჰადების დროს დატოვეს. ქრისტიანულ სამეფოებში გადასახლებულმა მოსარაბებმა შესამჩნევი გავლენა მოახდინეს ამ ოლქების კულტურაზე, უპირატესად არქიტექტურასა და ენაზე. VIII–XV საუკუნეებში ფიქსირდება რომანული ენის მოსარაბული დიალექტის არსებობა, რომელმაც ნაწილობრივ ითამაშა როლი ქრისტიანთა მიერ არაბული ლექსიკის სესხებაში. ამას გარდა, მოსარაბებთანაა დაკავშირებული ქრისტიანული სამეფოების ცალკეულ სამწყსოებში ე.წ. მოსარაბული ლიტურგიის შენარჩუნება, რომელიც სხვა ეკლესიებში XI საუკუნეში შეიცვალა ღვთისმსახურების გალური წესით. ↑ 1.0 1.1 1.2 Попова Г. А. Мосарабы // Большая российская энциклопедия. т. 21. — М., 2013. — стр. 187.
ზედა დონის ეროვნული დომენი

ზედა დონის ეროვნული დომენი (ccTLD) — ინტერნეტის ზედა დონის დომენი, რომელიც, როგორც წესი, რომელიმე კონკრეტული ქვეყნისთვის ან დამოკიდებული ტერიტორიისთვის გამოიყენება. ზედა დონის დომენების სია – ოფიციალური საიტი ზედა დონის დომენების მსოფლიო ალიანსი
გიორგი სკამკოჩაიშვილი

გიორგი სკამკოჩაიშვილი (დ. 15 მარტი, 1961, ოზურგეთი) — ქართველი ინჟინერი. 1985 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი სამრეწველო და სამოქალაქო მშენებლობის სპეციალობით. 1985-1987 წლებში მუშაობდა მახარაძის, ოზურგეთის რაიონის №3 სამშენებლო სამმართველოს ტექნიკური უსაფრთხოების ინჟინრად. 1987-1990 წლებში კი იყო სამშენებლო სამმართველო „სამთოქიმმშენი“-ს სამუშაოთა მწარმოებელი. დაინიშნა სამშენებლო სამმართველო „სამთოქიმმშენის“ უფროსად 1990 წელს, ხოლო 2002-2004 წლებში მუშაობდა შპს "სამთა“-ის ინჟინერ-კონსტრუქტორად. იყო სამშენებლო ფირმა „სამთა“-ის დირექტორი 2004-2013 წლებში. 2013-2017 წლებში კი უკვე მუშაობდა ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის „კეთილმოწყობისა და არქიტექტურული დაგეგმარებისა და არქიტექტურული დაგეგმარების ცენტრის“ დირექტორად. ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის „სივრცით-ტერიტორიული დაგეგმარების ცენტრი“-ს დირექტორია 2017 წლიდან. მისი მონაწილეობითა და ხელმძღვანელობით განხორციელდა არაერთი სამრეწველო და საზოგადოებრივი დანიშნულების მნიშვნელოვანი ობიექტის მშენებლობა, მათ შორის: ოზურგეთის მაღაროთა სამმართყველოს ტრაქიტების ქარხნის, ოზურგეთის მაღაროთა სამმართველოს სავაჭრო ცენტრის, პანსიონატ „მთის ბროლის“ საცხოვრებელი სახლის დაბა ურეკში, ეროვნული ბანკის ოზურგეთის ფილიალის შენობის, შპს „მაგთიკომის“ ოზურგეთის ფილიალის ოფისის შენობის და სხვა. დიდი წვლილი აქვს შეტანილი ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის ინფრასტრუქტურული ობიექტების მშენებლობის საქმეში, კერძოდ, საბავშვო ბაღების, ხიდების, სოფლის ადმინისტრაციული შენობა-ნაგებობების, ელექტროგანათების ქსელების, წყალმომარაგების სათავე ნაგებობებისა და ქსელების მშენებლობაში და სხვა. მისი მონაწილეობით განხორციელდა ოზურგეთის განაშენიანების გეგმის საფუძვლების მომზადება და გენერალური გეგმის დამუშავება. მრავალწლიანი შრომითი საქმიანობისა და დამსახურებისათვის მიღებული აქვს საუწყებო ჯილდოები და საპატიო სიგელები. საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია. წიგნი 2, თბ., 2021, გვ. 232-233 გიორგი სკამკოჩაიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გიორგი სიხარულიძე

გიორგი სიხარულიძე (დ. 5 ივნისი, 1938, ოზურგეთი) — ქართველი ინჟინერი. 1961 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი და მიენიჭა ინჟინერ-მშენებლის კვალიფიკაცია. 1961-1969 წლებში მუშაობდა თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის დაქვემდებარებაში არსებულ სამშენებლო-სამონტაჟო ტრესტ „ინჟმშენის“ №1 სამშენებლო-სამონტაჟო სამმართველოში მშენებელ ოსტატად, სამუშაოთა მწარმოებლად. 1969-1975 წლებში მუშაობდა ქალაქი თბილისის ოქტომბრის (ჩუღურეთის) სახელობის რაისაბჭოს აღმასკომის კეთილმოწყობის განყოფილების მთავარ ინჟინრად. 1971 წლიდან გადაყვანილ იქნა ამავე რაიონის საბინაო სამმართველოს მთავარ ინჟინრად, შემდეგ კი საბინაო სამმართველოს უფროსად. 1975-1985 წლებში მუშაობდა კვების მრეწველობის სამინისტროს კაპიტალური მშენებლობისა და დაპროექტების განყოფილების უფროსის მოადგილედ. შემდეგ იყო ამავე სამმართველოს საგეგმო-ეკონომიკური განყოფილების უფროსი. 1977 წლიდან მუშაობდა ამავე სამინისტროს საწარმოო გაერთიანება „საქკონსერმრეწვის“ კაპიტალური მშენებლობის განყოფილების უფროსად. 1986-1988 წლებში იყო საქართველოს სსრ სახელმწიფო აგროსამრეწველო კომიტეტის კაპიტალური მშენებლობისა და რეკონსტრუქციის მთავარი სამმართველოს მთავარი სპეციალისტი ასევე ამავე სამმართველოს მშენებლობისა და „მშენინდუსტრიის“ საწარმოო განყოფილების უფროსი. 1988 წლიდან გადაყვანილ იქნა საქართველოს სოფლის მეურნეობისა და სურსათის სამინისტროს საწარმოო გაერთიანება „საქაგრომრეწვის“ მშენებარე საწარმოთა გაერთიანებულ დირექციაში საგეგმო-საწარმოო განყოფილების უფროსად, სადაც მუშაობდა 1997 წლამდე. 1998-2012 წლებში მუშაობდა ს.ს. „გლობალ ერთში“ სამეურნეო სამსახურის სპეციალისტად. იყო ქალაქი თბილისის ოქტომბრის სახელობის რაიონული საბჭოს ორი მოწვევის დეპუტატი. დიდი წვლილი აქვს შეტანილი საქართველოს კვების მრეწველობისა და აგროსამრეწველო კომპლექსის განვითარების საქმეში. მრავალწლიანი შრომითი საქმიანობისა და დამსახურებისათვის მიღებული აქვს საუწყებო ჯილდოები და საპატიო სიგელები. საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, წიგნი 2, თბ., 2021, გვ. 231-232 გიორგი სიხარულიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გურამ რამიშვილი

გურამ რამიშვილი (დ. 1932, თბილისი — გ. 1998) — ქართველი ენათმეცნიერი, მეცნიერი, პედაგოგი, ფილოსოფოსი, გერმანისტი, ჰუმბოლდტოლოგი, თბილისის გერმანული სკოლის დამფუძნებელი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. 1955 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტის კავკასიური ენების განყოფილება. 1958 წელს — ასპირანტურა გიორგი ახვლედიანის ხელმძღვანელობით. 1973 წლიდან ხელმძღვანელობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ზოგადი ენათმეცნიერების კათედრას. 1973 წელს გახდა ჰუმბოლდტის სახელობის ფონდის პირველი ქართველი სტიპენდიატი და 1974 წლამდე მუშაობდა ბონის უნივერსიტეტში (გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკა). 1990-1995 წლებში იყო ილია ჭავჭავაძის სახელობის უცხო ენათა ინსტიტუტის რექტორი. მისი მეცნიერული კვლევის მთავარი მიმართულება იყო ენის ფილოსოფია, ჰუმბოლდტოლოგია, სემანტიკის თეორია. გამოქვეყნებული აქვს მრავალი ნაშრომი, მათ შორის ოთხი წიგნი. მისი რედაქციით, წინასიტყვაობითა და კომენტარებით დაიბეჭდა ვ. ფონ ჰუმბოლდტის თხზულების რუსული თარგმანი. გურამ რამიშვილმა შემოიკრიბა კვალიფიცირებული ახალგაზრდები, რომლებიც არაავტორიტარული პრინციპებით მოქმედ სკოლაზე ოცნებობდნენ. 1982 წელს მან დააფუძნა ახალი სკოლა, რომელიც რამდენიმე წელიწადში ეგრეთ წოდებულ „გერმანული სკოლების ქსელად“ გადაიქცა. ამ სკოლებში გერმანული და სხვა უცხო ენების გაღრმავებული სწავლება უპირველეს ყოვლისა დედა ენის ქართულის სრული სისავსით აღქმასთან და ათვისებასთან არის კოორდინირებული. მიღებული აქვს 1989 წელს ძმები გრიმების სახელობის გერმანიის სახელმწიფო პრემია, გერმანელი ენათმეცნიერის ლეო ვაისგერბერის სახელობის მედალი თვით ლ. ვაისგერბერის რეკომენდაციით (ბონის უნივერსიტეტი, გერმანიის ფედერაციული რესპუბლიკა). საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ჰუმბოლდტის ენის თეორიის ზოგი საკითხი“, დაიცვა 1960 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „ენის შინაფორმის პრობლემა თანამედროვე ლინგვისტიკაში“, დაიცვა 1970 წელს (იენის ფრიდრიხ შილერის სახელობის უნუვერსიტეტი). 1998 — ღირსების ორდენი დედაენის თეორია: დედაენა, მისი ფუნქციები და მისი სწავლება, თბ., ქრონოგრაფი, 2002, გვ. 188 ISBN 9992883057 შესავალი ენის ანთროპოლოგიაში = Einleitung in die Sprachanthropoligie: ნაკვ. 1, ფერდინანდ დე სოსიური, თბ., თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1996, გვ. 84 ენათა შინაარსობრივი სხვაობა ენათმეცნიერებისა და კულტურის თეორიის თვალსაზრისით, თბ., თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1995, გვ. 200 ენის ენერგეტული თეორიის საკითხები, თბ., განათლება, 1978, გვ. 230 ქართველი ფილოსოფოსები: IV საუკუნიდან XX საუკუნის ჩათვლით: ცნობარი, ბათუმი, 2004, გვ. 144 წიგნი ღირსებისა: ტ. 3, თამაზ ყიფიანი, თენგიზ გაჩეჩილაძე, გურამ სიმონიშვილი, თბ., 2001, გვ. 220 გურამ რამიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
პეტრე ცაგარელი

პეტრე ცაგარელი (დ. 15 აგვისტო, 1925, ქვემოჭალა) — ქართველი ინჟინერი. 1948 წელს დაამთავრა თბილისის რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინერთა უნივერსიტეტი სამრეწველო და სამოქალაქო მშენებლობის სპეციალობით. 1948 წლიდან მუშაობდა ამიერკავკასიის რკინიგზის საგზაო სამშენებლო ტრესტში, თბილისის სამშენებლო უბნის მშენებელ ოსტატად, სამუშაოთა მწარმოებლად, ტექნიკური განყოფილების უფროსად; 1964 წლიდან გადაყვანილ იქნა რკინიგზის თბილისის განყოფილებაში, სადაც მუშაობდა სხვადასხვა საპასუხისმგებლო თანამდებობებზე სამოქალაქო ნაშენების განყოფილების უფროსად, თბილისის რკინიგზის განყოფილების უფროსის მოადგილედ არქიტექტურისა და საწარმოო ესთეთიკის დარგში; 1975 წელს დაწინაურებული იქნა საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს არქიტექტურისა და მშენებლობის საქმეთა სახელმწიფო კომიტეტში, სადაც კურირებას უწევდა რკინიგზის ობიექტების დაგეგმარებისა და განაშენიანების სამსახურს; 1978 წლიდან მუშაობდა ამიერკავკასიის რკინიგზის მთავარ სამმართველოში სამოქალაქო ნაშენების სამსახურის უფროსის მოადგილედ,შემდგომში ადმინისტრაციულ-სამეურნეო განყოფილების უფროსად; 1982 წლიდან მუშაობდა საქართველოს რკინიგზის ადმინისტრაციულ-სამეურნეო სამსახურის უფროსის მოადგილედ; ნახევარსაუკუნოვანი შრომითი მოღვაწეობის შედეგად, მისი ხელმძღვანელობითა და მონაწილეობით აშენდა ათობით მრავალსართულიანი საცხოვრებელი სახლი ბათუმის ქუჩაზე, აგრეთვე საწარმოო ობიექტები სალოკომოტივო და სავაგონო დეპოებისთვის თბილისის სამგზავრო და საკვანძო სადგურებში; დაჯილდოებულია საპატიო სიგელებით, საქართველოს პრეზიდენტის მადლობით, წარჩინებული მშენებელის წოდებით. 2001 — ღირსების მედალი მედალი "შრომითი მამაცობისთვის" შრომის ვეტერანის მედალი საპატიო რკინიგზელი საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, თბ., 2017, გვ. 660 წიგნი ღირსებისა: ტ. 6/ შემდგ.: ყიფიანი თ., (რედ.), გაჩეჩილაძე თ., სიმონიშვილი გ., თბ., 2003, გვ. 255 პეტრე ცაგარელი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
დავით ვაშაძე

დავით ვაშაძე (დ. 1903, ჭიათურა გ. 1987) — ქართველი პუბლიცისტი. დავით ვაშაძე დაიბადა ჭიათურაში 1903 წელს. სწავლობდა კლასიკურ გიმნაზიაში. საინჟინრო განათლება გერმანიაში მიიღო. ემიგრაციაში დავით ვაშაძე ეწეოდა ნაყოფიერ ლიტერატურულ მოღვაწეობას. მისი პუბლიკაციები იბეჭდებოდა ჟურნალებში: „გუშაგი“, „თავისუფლების ტრიბუნა“, „კავკასიონი“ და სხვა. დავით ვაშაძე დაინტერესებული იყო ქართული ლიტერატურის საკითხებით. ამ მხრივ საყურადღებოა მისი წერილები: „რაც ყველა ქართველმა უნდა იცოდეს“, სასულიერო მწერლობის მნიშვნელობაზე ქართულ ლიტერატურაში; ვიქტორ ნოზაძისადმი მიძღვნილი წერილი – „ჩვენი ვიქტორი“; „ფიქრები „ვეფხისტყაოსნის“ შესახებ“ , სადაც მიმოხილულია ქართული მწერლობის გზა; „კნინი რამ აკაკი პაპავაზე“, ემიგრანტი მწერლისა და მეცნიერის მოღვაწეობაზე და სხვა. დავით ვაშაძე ქართულ ემიგრაციას დიდ მიზნებს უსახავდა. აკრიტიკებდა ყველა იმ თანამემამულეს, ვინც რაიმე მოსაზრებით, ქართულ საქმეს აბრკოლებდა. წერილში –„მოვიგონოთ“ იგი წერს: „ემიგრაციაში უფრო მეტი ენერგიით და განუწყვეტელი მუყაითობით უნდა ვემსახუროთ ქართველი ერის ეროვნულ აღორძინებას. დაუღლელად უნდა ვამხელდეთ პრესაში საქართველოს დღევანდელ პოლიტიკურ და ეკონომიკურ მდგომარეობას. არ უნდა ვერიდებოდეთ იმ ქართველების მორალურ გატიტვლებას, რომელნიც პირადი კარიერიზმით და უდარდელი ცხოვრების პირობების შექმნის მიზნით, რუსეთის მიერ საქართველოს გარუსების პოლიტიკას ხელს უწყობენ“ (კავკასიონი, N15, 1971). დავით ვაშაძე გარდაიცვალა 1987 წელს გერმანიაში, ქალაქ იტცეჰოეში. დავით ვაშაძე //ილია ემიგრანტთა თვალით. ტ.2 / შემდგენელ-რედაქტორი დალი სინჯარაძე. თბ., 1996. გვ. 263-264 ვაშაძე დავით. მოვიგონოთ / დავით ვაშაძე // დაპყრობის 60 წლისთავი, 1921-1981 : კრებული. პარიზი, 1981 გვ.39-41 დავით ვაშაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გეორგი ბუშანი

გეორგი მიკოლაის ძე ბუშანი (უკრ. Георгій Миколайович Бущан, რუმ. Gheorghe Bușcean; დ. 31 მაისი, 1994) — უკრაინელი ფეხბურთელი, გამოდის კიევის „დინამოსა“ და უკრაინის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების რიგებში. გეორგიმ კარიერა ოდესაში დაიწყო, სადაც „ჩორნომორეც ოდესას“ საფეხბურთო სკოლა გაიარა. თოთხმეტი წლის ასაკში გადავიდა კიევში, სადაც დაიწყო თამაში კიევის „დინამოს“ ახალგაზრდულ და სარეზერვო გუნდებში. ის იყო კიევის „დინამოს“ შემადგენლობის წევრი 2011-12 წლებში. მისი დებიუტი კი გუნდში 2017 წლის 20 აგვისტოს, უკრაინის პრემიერ ლიგის შეხვედრაში, „ოლიმპიისკის“ სტადიონზე „სტალ კამიანსკეს“ წინააღმდეგ შედგა და კიეველთა გამარჯვებით 4–1 დასრულდა. 2017 წლის 2 ნოემბერს შედგა მისი დებიუტი ევროტურნირებზე, კერძოდ უეფა-ს ევროპა ლიგის შეხვედრაში „იანგ ბოიზის“ წინააღმდეგ, რომელიც კიეველთა გამარჯვებით, 1–0 დასრულდა. 2019–20 წლების სეზონიდან ბუშანი გუნდის მთავარ მეკარედ და ძირითადი შემადგენლობის წევრად ჩამოყალიბდა. მისი დებიუტი უკრაინის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების რიგებში 2020 წლის 7 ოქტომბერს, საფრანგეთთან გამართულ ამხანაგურ შეხვედრაში შედგა, სადაც უკრაინა გასვლაზე 1–7 დამარცხდა. სამი დღის შემდეგ ითამაშა ერთა ლიგის შეხვედრაში გერმანიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წინააღმდეგ. კიდევ სამი დღის შემდეგ კი, 13 ოქტომბერს პირველად შეინახა კარი მშრალად ნაკრების რიგებში, ესპანეთთან გამართულ საშინაო შეხვედრაში, რომელიც უკრაინამ ანგარიშით 1–0 მოიგო. გეორგი ბუშანის პროფილი კიევის „დინამოს“ საიტზე ↑ Георгій Бущан - ФK «Динамо» Київ. Офіційний сайт. ↑ Heorhiy BUSHCHAN: "I still have what to work on". FC Dynamo Kyiv Official Website. ციტირების თარიღი: 25 May 2019. ↑ 3.0 3.1 გეორგი ბუშანი — Soccerway ↑ France v Ukraine game report. ESPN (7 October 2020).
სიონი

ტერმინით სიონი შეიძლება აღნიშნულის იყოს: სიონი – ბორცვი იერუსალიმში. სიონი – წმინდა ჭურჭელი სიონი – ქალაქი შვეიცარიაში. სიონი – ერეც ისრაელში ებრაელებისთვის. მვასერეთ სიონი – ქალაქი იერუსალიმის რაიონი ისრაელში საქართველოში სიონი – დაბა თიანეთის მუნიციპალიტეტში. სიონი – სოფელი მარნეულის მუნიციპალიტეტში. სიონი – სოფელი ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში. საქართველოში სიონი — საკათედრო ტაძარი თბილისში. სიონი — ტაძარი ატენის ხეობაში. სიონი — ტაძარი ბოლნისის რაიონში. სიონი — ტაძარი დმანისის რაიონში. სიონი — ტაძარი ნადოკრაში. სიონი — ტაძარი თეთრიწყაროს რაიონში. სიონი — ტაძარი მანგლისში. სიონი — ტაძარი რუსთავში. სიონი — ტაძარი ურბნისში. სიონი — ტაძარი უწერაში. სიონი — ტაძარი ქობულეთში. სიონი — ტაძარი ყაზბეგში. სიონი — ტაძარი შილდაში. ქართული ტაძრები საზღვარგარეთ სიონი – ტაძარი ზაქათალაში.
გეორგი სუდაკოვი

გეორგი ვიქტორის ძე სუდაკოვი (უკრ. Георгій Вікторович Судаков; დ. 1 სექტემბერი, 2002) — უკრაინელი ფეხბურთელი, გამოდის დონეცკის „შახტარისა“ და უკრაინის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების რიგებში. თამაშობს ნახევარმცველის პოზიციაზე. სუდაკოვის დებიუტი უკრაინის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებში 2021 წლის 23 მაისს, ბაჰრეინის წინააღმდეგ გამართულ შეხვედრაში შედგა. გეორგი სუდაკოვი — Soccerway ↑ Ukraine v Bahrain game report. ESPN (23 May 2021).
სერგეი კრივცოვი

სერგეი ანდრიის ძე კრივცოვი (უკრ. Сергій Андрійович Кривцов; დ. 15 მარტი, 1991) — უკრაინელი ფეხბურთელი, გამოდის დონეცკის „შახტარისა“ და უკრაინის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების რიგებში. თამაშობს მცველის პოზიციაზე. კრივცოვი იყო უკრაინის 21 და 19 წლამდელთა ეროვნული საფეხბურთო ნაკრებების წევრი. ის იყო 19 წლამდელთა ნაკრების წევრი 2009 წელს გამართულ 19-წლამდელთა ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატზე. მისი დებიუტი ეროვნულ ნაკრებში შედგა 2011 წლის 6 სექტემბერს, ჩეხეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წინააღმდეგ. შეხვედრა უკრაინელთა გამარჯვებით 4–0 დასრულდა. სერგეი კრივცოვი — Soccerway ↑ Sergey Krivtsov - Official site of the Ukrainian Football Association. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-04-13. ციტირების თარიღი: 2022-04-21. ↑ Czech Republic vs. Ukraine - 6 September 2011 - Soccerway.
გურამ სოსელია

გურამ სოსელია (დ. 4 აგვისტო, 1935, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი, პედაგოგი. 1958 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი და მიენიჭა ინჟინერ-მშენებლის კვალიფიკაცია. 1958-1963 წლებში მუშაობდა საპროექტო ინსტიტუტ „საქტყემრეწველპროექტში“ საგზაო ტოპოგრაფიული განყოფილების ინჟინრად. 1963-1972 წლებში იყო მანქანათმცოდნეობის ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1972-2007 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის კირიაკ ზავრიევის სახელობის სამშენებლო მექანიკისა და სეისმომედეგობის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში მეცნიერ-თანამშრომლად და უფროს მეცნიერ-თანამშრომლად. 1965-1973 წლებში პარალელურად, შეთავსებით კითხულობდა ლექციებს თბილისის პოლიტექნიკურ ტექნიკუმში „მასალათა გამძლეობის“ კურსის პროგრამით. დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია და მიენიჭა ტექნიკურ მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხი 1977 წელს. 1974-1999 წლებში შეთავსებით ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის თვითმფრინავმშენებლობის ფაკულტეტზე (შემდგომ საავიაციო ინსტიტუტი), მიჰყავდა საგანი „საფრენი აპარატების სიმტკიცე და საიმედობა“, პედაგოგ-დოცენტის სტატუსით. 1982-2006 წლებში იყო სამშენებლო მექანიკისა და სეისმომედეგობის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის სამეცნიერო საბჭოს წევრი. გამოქვეყნებული აქვს 23 სამეცნიერო ნაშრომი, რომლებიც ეხებოდა კომპოზიტური მასალების მექანიკური მახასიათებლების კვლევას სტატიკური და დინამიკური ზემოქმედებისას, სტატისტიკურ ასპექტში, რაც გულისხმობს სიმტკიცისა და ხანგამძლეობის ფუნქციათა კვლევას. 1971-1987 წლებში ხელმძღვანელობდა სახელშეკრულებო თემებს, საავიაციო მრეწველობაში კონსტრუქციული კომპოზიტური მასალების დანერგვასთან დაკავშირებით, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის სამშენებლო მექანიკისა და სეისმომედეგობის ინსტიტუტსა და მოსკოვის საავიაციო მასალებისა და მანაქანათმშენებლობის ინსტიტუტებს შორის გაფორმებული ხელშეკრულების საფუძველზე. 1989-1991 წლებში იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის საქველმოქმედო სამშენებლო რაზმ „აკადემიის“ კოორდინატორი, რომელმაც დიდი დახმარება გაუწია აჭარის სტიქიით დაზარალებულ და საჩხერის რაიონის მიწისძვრით დაზარალებულ მოსახლეობას. ასევე იყო საქველმოქმედო საზოგადოება „სამცხე-ჯავახეთის“ თავმჯდომარის მოადგილე, აგრეთვე საზოგადოება „მემორიალის“ გამგეობის წევრი და თავმჯდომარე (1992-2018 წლები). მრავალწლიანი სამეცნიერო-პედაგოგიური და საზოგადოებრივი მოღვაწეობისა და დამსახურებისათვის მიღებული აქვს საუწყებო ჯილდოები და საპატიო სიგელები. საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, წიგნი 2, თბ., 2021, გვ. 233-234 გურამ სოსელია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი