laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ვლადიმერ სანიკიძე

ვლადიმერ სანიკიძე (დ. 11 სექტემბერი, 1923, სოფ. ბუგეული, ამბროლაურის რაიონი — გ. სექტემბერი, 2009) — ქართველი ექიმი. 1943 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი. 1943–1945 წლებში იყო დიდი სამამულო ომის უკრაინის მე-4 ფრონტის მოქმედი არმიის საჰაერო სამხედრო ნაწილების მთავარი ექიმი; 1952–1959 წლებში ბაქოს სამხედრო ოლქის მთავარი ნევროლოგი; 1961–1967 წლებში გერმანიაში საბჭოთა ჯარების მთავარი ნევროლოგ-კონსულტანტი; 1967–1972 წლებში მოსკოვის სამხედრო ოლქის მთავარი ნევროლოგი; 1972–1978 წლებში ამიერკავკასიის სამხედრო ოლქის მთავარი ნევროლოგი; 1978–1998 წლებში ჯანდაცვის სამინისტროს ომის ინვალიდთა რესპუბლიკური ჰოსპიტლის მთავარი ექიმი; 1999–2004 წლებში საქართველოს ომის ვეტერანთა საერთაშორისო კლინიკური ჰოსპიტლის დირექტორი. ავტორია 156 სამეცნიერო ნაშრომისა ფსიქონევროლოგიისა და ნეიროქირურგიის აქტუალურ საკითხებზე. გამოქვეყნებული აქვს წიგნები. ფსიქო-ნევროლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „დიდი სამამულო ომის (1941–1945) ინვალიდთა სპეციალიზებული სამედიცინო დახმარების ორგანიზაცია საქართველოში“, დაიცვა 1966 წელს. ნიუ-იორკის მეცნიერებათა აკადემია, აკადემიკოსი რუსეთის ნევროპათოლოგებისა და ფსიქიატრიის საზოგადოება, წევრი საქართველოს II მსოფლიო ომის ვეტერანთა საზოგადოება, პრეზიდენტი რუსეთის ფედერაციის დამსახურებული ექიმი საქართველოს დამსახურებული ექიმი ღირსების ორდენი ხალხთა მეგობრობის ორდენი შრომის წითელი დროშის ორდენი საქართველოს ომის ვეტერანთა საერთაშორისო კლინიკური ჰოსპიტლის შრომათა კრებული (რედაქტორი). - თბილისი, აღმაშენებელი, 2001. - 428გვ. Неотложная помощь при острых нервно-психических нарушениях (ავტორი). - Тбилиси, Сакартвело, 1996. - 410с. ექიმები ჯარისკაცის ფარაჯაში (თანაავტორი). - თბილისი, მეცნიერება, 1990. - 446გვ. ვლადიმერ სანიკიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ფაქთიკის პროვინცია

ფაქთიკის პროვინცია (პუშტუ پکتیکا დარი پکتیکا Paktikā) — ავღანეთის ერთ-ერთი ცენტრალური პროვინცია. ფაქთიის პროვინცია იყოფა 19 ოლქად ბარმალი ვაზახვა ვორმამაი გაუანი გომალი დილა ჯანიხელი მატახანი ნიკა ომნა სარ გამზა სარობი ტერვა ურგუნი შარანი ზარგუნ შარი ზირუკი იუსუფხელი იაჰიახელი იმ დროს, როცა დიადოხოსები ერთმანეთს ებრძოდნენ, ინდოეთის სუბკონტინენტის ჩრდილოეთ ნაწილში ყალიბდებოდა მაურიების იმპერია, რომლის დამაარსებელი იყო ჩანდრაგუპტა მაურია. ჩანდრაგუპტა ძვ. წ. აღ. 305 წელს შეეჯახა მაკედონურ ლაშქარს სელევკოს I-ის მეთაურობით და მცირე კონფლიქტის შემდეგ მიღწეული იქნა შეთანხმება, რომლის ძალითაც სელევკოსმა მაურიებს გადასცა ძველი ყანდაარის გარშემო ქრსებული ოლქები განდჰარა და არაქოზია. 120 წელს მაურიებმა ავღანეთის სამხრეთ რაიონებში გაავრცელეს ბუდიზმი, რომელმაც შეავიწროვა ადგილობრივი უძველესი რელიგია ზოროასტრიზმი. ამავე დროს, ამ პერიოდში აშენდა გზა, რომლითაც ქალაქი ქაბული უკავშირდება ინდოეთის პენჯაბის ოლქის და ინდო-განგის დაბლობის სხვა ქალაქებს. ამ პერიოდში განვითარდა ვაჭრობა, ხელოვნება და არქიტექტურა, რომელმაც იმპერატორ აშოკას მმართველობისას ზენიტს მიაღწია, რომლის ბრძანებები, გზები და მოსასვენებელი აგარაკები გაფანტული იყო მთელი სუბკონტინენტის ტერიტორიაზე. ამ პერიოდის ბრძანებათა უმრავლესობა დაწერილია პრაკრიტზე, მაგრამ ავღანეთის რეგიონი გამოირჩევა მაურიების ენაში 2 - ბერძნული და არამეული ენების ჩართვით. მაურიების იმპერატორ აშოკას პერიოდის ბრძანებების ბერძნული და არამეული წარწერები აღმოჩენილია ყანდაარში. ფაქთიკა მდებარეობს ქვეყნის სამხრეთ ნაწილში და ცნობილია როგორც ისტორიული რეგიონი დიდი ფაქთია (პუშტუ: لویه پکتیا). აქ მცხოვრები ხალხები ჯერ კიდევ ჰეროდოტეს ჰყავს მოხდენიებული თავის ნაშრომში ჩვ.წ.აღ.მდე მე-5 საუკუნეში. რეგიონის ძველი დედაქალაქი ურგუნი მთავარი გზებიდან დისტანციის გამო თითქმის განუვითარებელი იყო, ამიტომაც დედაქალაქი ურგუნიდან შარანში გადმოიტანეს. შარანი მდებარეობს ქვეყნის ცენტრალური მაგისტრალის გასწვრივ და მიერთებულია ავღანეთის ისეთ დიდ ქალაქებსა და კომერციულ ცენტრებს, სოდორიცაა: ქაბული; ღაზნი; ყანდაარი. საბჭოთა ოკუპაციისა და შემდგომი ანექსიის წლებში ფაქთიკა უამრავი ბრძოლების ადგილი იყო. მაგალითად, 1983-1984 წ.წ. პროვინციის ძველი დედაქალაქი უგორი ალყაში იყო მოქცეული და ხელიდან ხელში გადადიოდა. პროვონციის რუკა ავღანეთის პროვინციები
ალექსანდრე საჯაია

ალექსანდრე საჯაია (დ. 1916, ოდიში, ზუგდიდის რაიონი; გ. 1944) — ქართველი მწერალი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დასავლეთ ევროპის ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი 1940 წელს. მისი პირველი ლექსი 1935 წელს გამოქვეყნდა, 1938 წელს პირველი პოეტური კრებული. ალექსანდრე საჯაიას კრებულებია: „ნაადრევი ვარდები“ (1987), „ჩემი ზღაპრები“ (1944 წ.), „ლექსები“ (1947 წ.), „ორი ზღაპარი“ (1949 წ.), „რჩეული“ (1955 წ.), „ლექსები“ (1967 წ.), „რჩეული“ (1970 წ.), „უთავო მეფე და დიდთავა მეფე“ (ზღაპარი სკოლამდელთათვის) (1973 წ.). თარგმნილი აქვს შექსპირის, შელის, ედგარ პოს, ლონგფელისა და ლორდ რენდალის ნაწარმოები. ნაადრევი ვარდები : ლექსების კრებული (ავტორი). - თბილისი, მერანი, 1987. - 229გვ. ლექსები (ავტორი). - თბილისი, საბჭოთა მწერალის გამ-ბა და სტ., 1947. - 108გვ. ჩემი ზღაპრები : საბავშვო (ავტორი). - თბილისი, საბლიტგამი, 1944. - 26გვ. ბიოგრაფიული ლექსიკონი — ალექსანდრე საჯაია — საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა
ქიტრიდიომიცეტები

ქიტრიდიომიცეტები (ლათ. Chytridiales) — უმდაბლესი სოკოების რიგი. მიკროსკოპული, პრიმიტიული, უმეტესად ერთუჯრედიანი და ერთბირთვიანი სოკოებია. ტიპური მიცელიუმი არა აქვთ. უმეტესობა წყალში ცხოვრობს. საპროფიტები ან წყალმცენარეების, სხვა სოკოების პარაზიტებია. ქიტრიდიომიცეტების 500-მდე სახეობა გავრცელებულია მთელ დედამიწაზე. ზოგიერთი სახეობა მცენარეთა დაავადებებს იწვევს. მაგალითად ოლპიდიუმი კომბოსტოს შავ ფეხს, სინქიტრიუმი კარტოფილის კიბოს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 537.
გივი ჟორდანია

გივი გიორგის ძე ჟორდანია (დ. 29 დეკემბერი, 1911, თბილისი — გ. 2001) — ქართველი ისტორიკოსი. დაამთავრა მოსკოვის ლომონოსოვის სახელობის უნივერსიტეტი. 1937 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ და სამეცნიერო-კვლევით მუშაობას. მუშაობდა სიმონ ჯანაშიას სახელობის საქართველოს სახელმწოფო მუზუმში. 1940 წლიდან კითხულობდა ლექციებს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 1960-1960 წლებში განაგებდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ახალი ისტორიის კათდრას, 1969 წლიდან შუა საუკუნეების ისტორიის კათედრის გამგე იყო. 1979 წელს მიანიჭეს საქართველოს სსრ მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწის წოდება. მარტვილობა მესიისა : ახალი მასალები ი. ჭავჭავაძის მკვლელობის შესახებ (ავტორი). - თბილისი, თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 2005. - 485გვ.. - ISBN: 99940-38-62-1 დაბრუნებული საუნჯე : ქართული სამუზეუმო და სამონასტრო განძეულობა (ავტორი). - თბილისი, მეცნიერება, 1983. - 183გვ. კავკასიური მუზეუმის დაარსება : საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის ისტორიის შესწავლისათვის (ავტორი). - თბილისი, საქ. სსრ მეცნ. აკად. გამ-ბა, 1951. - 214გვ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 255. ბიოგრაფიული ლექსიკონი — გივი ჟორდანია — საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა
ვაჟა ოთარაშვილი

ვაჟა ოთარაშვილი (დ. 7 ნოემბერი, 1955, კასპი) — ქართველი ინჟინერი, პოეტი, მეცნიერი და პოლიტიკოსი. 1976 წელს დაამთავრა თბილისის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ავტომატიკისა და გამოთვლითი ტექნიკის ფაკულტეტი. 1985 წელს დაამთავრა ასპირანტურა. 1977-1980 წლებში იყო საქკვებმრეწვის სამინისტროს გამოთვლითი ცენტრის უფროსი ინჟინერი. 1989-1992 წლებში იყო გამომცემლობა „გულანის“ დირექტორი. ჟურნალ „ლიტერატურა და ხელოვნების“ დამფუძნებელი და ხელმძღვანელი. არის ავტორი ლექსების კრებულებისა: „ხილვადობა“ (1986), „თოვლისფერი ღამეები“ (1989), „გველის წელიწადი“ (1990), „ჩემი გულუბრყვილო ლანდი“ (1991), „ცრემლები ქარში“ (1999), „ხეკორძულელის აღსარება“ (2001), „ცის სარკმელები“ (2003), „მწუხარე ბედნიერება“ (2006), „XXI“ (2008). 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი (კასპის მაჟორიტარი). 2020-2021 წლებში თბილისის საკრებულოს წევრი, საარჩევნო ბლოკი: პატრიოტთა ალიანსი“, საარჩევნო ფორმა: პროპორციული წესით. მწერალთა ასოციაცია „გულანი“, ვიცე–პრეზიდენტი (1989-1992) საქართველოს მე–3 მოწვევის პარლამენტი, წევრი (1992-1995) საქართველოს მე–3 მოწვევის პარლამენტის იურიდიული კომისია, მდივანი (1992-1995) საქართველოს მწერალთა კავშირი, წევრი, თავმჯდომარის მოადგილე (1992-) (1996-1998) საქართველოს პარლამენტის ფრაქციის აპარატის უფროსი. (2004-2014) საქართველოს მწერალთა კავშირის თავმჯდომარის მოადგილე. (2004-2010) მწერალთა კავშირის გამომცემლობა „ეროვნული მწერლობის“ დირექტორი (2006-2011) ჟურნალ „ლიტერატურა და ხელოვნების“ გამომცემელი და მთავარი რედაქტორი. (2020-2021) თბილისის საკრებულოს წევრი. (2012-2024) პატრიოტთა ალიანსის პოლიტიკური მდივანი. 2004 — გალაკტიონ ტაბიძის სახელობის პრემია 2000 — საქართველოს მწერალთა კავშირის პრემია 1991 — ასოციაცია „გულანის“ პრემია 1987 — ალმა–ატის პოეზიის ფესტივალის პრემია ჩემი გულუბრყვილო ლანდი : ლექსები (ავტორი). - თბილისი, გულანი (სტ. N1), 1992. - 160გვ. გველის წელიწადი : ლექსები (ავტორი). - თბილისი, ნაკადული, 1990. - 67გვ. თოვლისფერი ღამეები : ლექსები (ავტორი). - თბილისი, მერანი, 1989. - 121გვ. ვაჟა ოთარაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ვაჟა ოთარაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი ვაჟა ოთარაშვილი — თბილისის საკრებულოს ოფიციალური საიტი
თენგიზ ონიანი

თენგიზ ონიანი (დ. 25 ივნისი, 1928, სოფელი სასაში, ლენტეხის რაიონი — გ. 2012) — ქართველი ბიოლოგი. 1954 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიოლოგიის ფაკულტეტი. 1954-1958 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ადამიანისა და ცხოველთა ფიზიოლოგიის კათედრის ასისტენტი. 1958-1962 წლებში ფიზიოლოგიის ინსტიტუტის უმცროსი, 1962-1967 წლებში უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი, 1968 წლიდან ლაბორატორიის ხელმძღვანელი, 1975-1980 წლებში დირექტორი. 1980 წლიდან საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ბიომედიცინის განყოფილების აკადემიკოს–მდივანი. გამოქვეყნებული აქვს 200–მდე სამეცნიერო ნაშრომი, მათ შორის წიგნები: „ნერვ–კუნთოვანი აპარატის შედარებითი ფიზიოლოგია“ (1965), „მემბრანო–მიოფიბრილური ურთიერთობანი კუნთოვან ბოჭკოში“ (1970), „ლიმბრული სისტემის ინტეგრაციული ფუნქცია“ (1976), „მეხსიერების და ძილ–ღვიძილის ციკლის ნეიროფიზიოლოგია“. არის ავტორი მოთხრობების კრებულებისა: „ბეთქილის ბილიკებზე“ (1962), „ბასრა და ბუნჩა“ (1967), „ლაშხეთიდან ზეკარამდე“ (1972), „ჯარაში და აშდარი“ (1975). საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ნერვ–კუნთოვანი აპარატის შედარებითი ფიზიოლოგიის საკითხები“, დაიცვა 1958 წელს; სადოქტორო დისერტაციის თემა — „მემბრანო–მიოფიბრილური ურთიერთობანი კუნთოვან ბოჭკოში“, დაიცვა 1964 წელს. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. „ინტერმოზგ“–ის ასოციაცია, წევრი IBRO-ს ასოციაცია, წევრი საქართველოს მე–4 მოწვევის პარლამენტი, წევრი (1995-1999) უნგრეთის ფიზიოლოგთა საზოგადოება, საპატიო წევრი ძილის შემსწავლელი ევროპის ასოციაცია, წევრი ძილის შემსწავლელი მსოფლიო ასოციაცია, წევრი 1965 — ივანე თარხნიშვილის სახელობის პრემია 1983 — ივანე ბერიტაშვილის სახელობის პრემია Интегративная функция лимбической системы (ავტორი). - Тбилиси, Мецниереба , 1980. - 298с. ლაშხეთიდან ზეკარამდე : ისტ.-ეთნოგრ. მიმოხილვა (ავტორი). - თბილისი, ნაკადული, 1972. - 288გვ. Мембрано-миофибриллярное взаимоотношения (ავტორი). - Тбилиси, Мецниереба , 1970. - 145с. ბასრა და ბუნჩა : მოთხრობები. უმცროსი სასკოლო ასაკის ბავშვთათვის (ავტორი). - თბილისი, ნაკადული, 1967. - 91გვ. თენგიზ ონიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი თენგიზ ონიანი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
რენე კოტი

რენე ჟიულ გუსტავ კოტი (ფრანგ. René Coty; დ. 20 მარტი, 1882 — გ. 22 ნოემბერი, 1962) — საფრანგეთის მეოთხე რესპუბლიკის მეორე და უკანასკნელი პრეზიდენტი და ანდორის კო-პრინცი 1954–1959 წლებში. კოტმა მოამზადა ახალი კონსტიტუცია, რომელსაც რეფერენდუმზე მოსახლეობის 79,2%-მა დაუჭირა მხარი, რამაც საფუძველი ჩაუყარა საფრანგეთის მეხუთე რესპუბლიკას. 1959 წლის ვადამდელი არჩევნების საფუძველზე თანამდებობაზე შეცვალა შარლ დე გოლმა. 1959 წლიდან 1962 წელს გარდაცვალებამდე იყო საფრანგეთის საკონსტიტუციო საბჭოს წევრი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: რენე კოტი René Coty sur le site de la Présidence de la République René Coty sur le site du Sénat français დაარქივებული 2011-05-17 საიტზე Wayback Machine. Les archives du Sénat
ნინო აბაკელია

ნინო აბაკელია (დ. 16 ნოემბერი, 1950, თბილისი) — ქართველი ეთნოლოგი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დასავლეთ ევროპის ენებისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი (ინგლისური ენა და ლიტერატურა), 1973 წელს. 1974 წლიდან მუშაობს ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტში; კითხულობს ლექციებს ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტში. ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი, ასოცირებული პროფესორი. სადისერტაციო თემა — „სიმბოლო და რიტუალი ქართულ კულტურაში“, დაიცვა 1997 წელს. სიმბოლო და რიტუალი ქართულ კულტურაში (ავტორი). - თბილისი, 1997. - 239გვ. ქართულ ხალხურ დღეობათა კალენდარი (თანაავტორი). - თბილისი, 1991. - 144გვ. მითი და რიტუალი დასავლეთ საქართველოში. - თბილისი, მეცნიერება, 1991 ბიოგრაფიული ლექსიკონი — ნინო აბაკელია — საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა
მურთაზ აბაშიძე

მურთაზ ალექსანდრეს ძე აბაშიძე (დ. 22 აპრილი, 1927, სოფ. ჭალა, საჩხერის რაიონი — გ. 2004) — ქართველი მხატვარი, კერამიკოსი, კარიკატურისტი. 1955 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია. 1956 წლიდან თბილისის საშენ მასალათა კომბინატის მთავარი მხატვარი იყო. 1959 წლიდან მონაწილეობდა საბჭოთა კავშირისა და საზღვარგარეთის (ბელგია, საბერძნეთი, იტალია, კანადა, პორტუგალია) ქვეყნებში გამართულ მხატვართა გამოფენებში; ავტორია კარიკატურების წიგნისა (1980); ნამუშევრები: დეკორატიული ჭურჭელი (1970), ლარნაკი (1978), თასი (1977) და სხვა. 1987 — სსრკ სახალხო მეურნეობის მიღვაწეთა გამოფენის ვერცხლის მედალი 1985 — სსრკ სახალხო მეურნეობის მიღვაწეთა გამოფენის ოქროს მედალი 1984 — ფაენცის კერამიკის საერთაშორისო კონკურსის დიპლომი (იტალია) 1980 — საქართველოს დამსახურებული მხატვარი 1975 — პოლონეთის საერთაშორისო გამოფენის დიპლომი 1974 — ფაენცის კერამიკის საერთაშორისო კონკურსის დიპლომი (იტალია) 1972 — ფაენცის კერამიკის საერთაშორისო კონკურსის დიპლომი (იტალია) 1969 — ფაენცის კერამიკის საერთაშორისო კონკურსის დიპლომი (იტალია) ჟურნალ „ნიანგის“ სარედაქციო კოლეგია, წევრი 60 ღიმილი (ავტორი). - თბილისი, ხელოვნება, 1981. - 47გვ. მურთაზ აბაშიძე : კატალოგი (ავტორი). - თბილისი, 1978. - 8გვ. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 24. ბიოგრაფიული ლექსიკონი — მურთაზ აბაშიძე — საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა
ნინო აბაშიძე

ნინო ზაქარიას ასული აბაშიძე (დ. 10 ოქტომბერი, 1910, სოფელი ვეჯინი, გურჯაანის რაიონი — გ. 1997) — ქართველი მწერალი. 1934 წელს დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფარმაკო-ქიმიური ფაკულტეტი. პირველი მოთხრობა — „ალაზნის პირას“ გამოაქვეყნა 1947 წელს. 1953 წელს გამოვიდა კრებული: „მოთხრობები“, 1963 წელს — „შეხვედრა თერგზე“, 1974 წელს კიდევ მოთხრობები და სხვა. მისი ბოლო ნაწარმოები „დრო და სასჯელი“, ეძღვნება კომუნისტური რეჟიმის პირობებში გადატანილ პირად უდიდეს ტკივილს. მასში ასახულია 20-იანი წლების საქართველოს ისტორია; ეს იყო დევნა ქართველი თავად-აზნაურობისა, მათი სრული განადგურების მიზნით. აღნიშნული ნაწარმოები მისი გარდაცვალების შემდეგ დაიბეჭდა ჟურნალ „კლდეკარში“ (1997,2(11)). ნინო აბაშიძე იყო პირდაპირი შთამომავალი კრწანისის ომის გმირის, იოანე კახთ-აბაშიძისა. ისტორიულ ფაქტებზე დაყრდნობით, მას შექმნილი აქვს მოთხრობები ილია ჭავჭავაძეზე, დავით გურამიშვილსა და ლესია უკრაინკაზე. 1953 წლიდან იყო საქართველოს მწერალთა კავშირის წევრი. ერთი დღე დროთა ბრუნვაში : მოთხრობები (ავტორი). - თბილისი, მერანი, 1987. - 131გვ. შეხვედრა თერგზე : მოთხრობები (ავტორი). - თბილისი, ნაკადული, 1983. - 170გვ. ალაზნის პირას : მოთხრობები (ავტორი). - თბილისი, ნაკადულლი, 1969. - 214გვ. მოთხრობები (ავტორი). - თბილისი, სახელგამი, 1953. - 205გვ. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 24. ბიოგრაფიული ლექსიკონი — ნინო აბაშიძე — საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა ↑ http://www.nplg.gov.ge/bios/en/00000849/
სევაქარი

სევაქარი (სომხ. Սևաքար) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 100 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 98 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 7.2 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 13.7 კმ²-ია. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
შაღატი

შაღატი (სომხ. Շաղատ) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 760 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 215 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 11 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 111.81 კმ²-ია. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
შაქი (სომხეთი)

შაქი (სომხ. Շաքի) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 720 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1268 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 17 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 74 კმ²-ია. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
სიმონ აბაშიძე

სიმონ (კონსტანტინე) ვლადიმერის ძე აბაშიძე (დ. 1884, საჩხერე — გ. 25 აგვისტო, 1955, თბილისი) — ქართველი ექიმი. 1912 წელს დაამთავრა კიევის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი. 1912–1918 წლებში მუშაობდა რუსეთში; 1918 წლიდან დაბრუნდა საქართველოში და მუშაობა დაიწყო ოზურგეთის ერობის მთავარ ექიმად. 1920 წლიდან მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფარმაკოლოგიურ კათედრაზე; თბილისის სასწრაფო დახმარების, სოცუზრუნველყოფის, ტუბერკულოზის საწინააღმდეგო დაწესებულებებში; 1930 წელს მისი თაოსნობით აგუძერაში გაიხსნა ტუბსანატორიუმი. 1935–1955 წლებში იყო საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს IV სამმართველოს ექიმ კონსულტანტი; 1941 წელს მონაწილეობა მიიღო თბილისის ერთ–ერთი სამხედრო ჰოსპიტლის ორგანიზაციაში; იქვე განაგებდა განყოფილებას და იყო სამხედრო საექიმო კომიისიის თავმჯდომარე; შეისწავლა ფილტვის აბსცესის მკურნალობა დეჰიდრატაციის მეთოდით; სიგმოიდური კოლინჯის დაავადებისას აღწერა მენჯ–ბარძაყისა და მუხლის სახსრების ერთდროული ტკივილის სიმპტომი და შეიმუშავა ამ დაავადების მკურნალობის მეთოდი; დღესაც აქტუალურია მისი გამოკვლევა, რომელიც მიეძღვნა ქუნთრუშიანი ბავშვების მომვლელი დედების ქუნთრუშით დასნებოვნების ფორმის საკითხებს და სხვა; შვილთან ვლადიმერ აბაშიძესთან ერთად შეადგინა პირველი ქართული სამედიცინო განმარტებითი ლექსიკონი. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. რუსულ-ლათინურ-ქართული სამედიცინო განმარტებითი ლექსიკონი (თანაავტორი). - თბილისი, საბჭ. საქართველო, 1973. - 579გვ. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 25. სიმონ აბაშიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
შენათაღი

შენათაღი (სომხ. Շենաթաղ) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 760 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 405 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 5.5 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 74.04 კმ²-ია. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
შიკაჰოღი

შიკაჰოღი (სომხ. Շիկահող) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 980 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 184 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 9.7 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 18.95 კმ²-ია. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
შინუჰაირი

შინუჰაირი (სომხ. Շինուհայր) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 500 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 898 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 95 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 30.56 კმ²-ია. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
შურნუხი

შურნუხი (სომხ. Շուռնուխ) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 550 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 208 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 24 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 8.83 კმ²-ია. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
შრვენანცი

შრვენანცი (სომხ. Շրվենանց) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 120 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 65 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 11 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 5.83 კმ²-ია. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
მალხაზ აბდუშელიშვილი

მალხაზ გრიგოლის ძე აბდუშელიშვილი (დ. 28 ნოემბერი, 1926, თბილისი — გ. 23 თებერვალი 1998, იქვე) — ქართველი ანთროპოლოგი. ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (1964), პროფესორი (1965). საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1993). საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1979). 1948 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი. 1948 წელს დაიწყო მუშაობა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ისტორიის ინსტიტუტის ანთროპოლოგიის განყოფილებაში ალექსანდრე ნათიშვილის ხელმძღვანელობათ; 1959 წლიდან ამავე განყოფილების გამგეა; მისი ხელმძღვანელობით ჩატარდა კავკასიის ძველი და თანადროვე მოსახლეობის (1950), აგრეთვე ინდოეთის სუბკონტინენტის ენდოგამიური პოპულაციების ანთროპოლოგიური კვლევა(1971); მის სახელთან არის დაკავშირებული ქართველი ხალხის ანთროპოლოგიური შესწავლა; კავკსიის და ინდოეთის მოსახლეობის ანთროპოლოგიური კლასიფიკაცია; ძირითადი ანთროპოლოგიური ტიპების ადგილის განსზღვრა ზოგად რასობრივ სისტემატიკაში და სხვა. ხელმძღვანელობდა სსრკ–ინდოეთის ერთობლივ ანთროპოლოგიურ ექსპედიციებს (1971, 1974–1975, 1978-1979, 1983). მალხაზ აბდუშელიშვილი ქართული ანთროპოლოგიური სკოლის ერთ–ერთი ფუძემდებელია. 1973 წლიდან იყო ევროპის ანთროპოლოგიის ასოციაციის წევრი. სრულიად ინდოეთის ადამიანის გენეტიკოსთა საზოგადოების საპატიო წევრი (1979), იუნესკოს ექსპერტი (1964). Антропологическая методика (ავტორი). - თბილისი, მეცნიერება, 1992. - 146გვ. საქართველოს პალეოსტომატოლოგია. (თანაავტორი). - თბილისი, საბჭოთა საქართველო , 1989. - 167გვ. საქართველოს ანთროპოლოგია რკინის წარმოების ფართო ათვისების ხანაში (ავტორი). - თბილისი, მეცნიერება, 1988. - 86გვ. კავკასიის ანთროპოლოგია ბრინჯაოს ხანაში (ავტორი). - თბილისი, მეცნიერება, 1982. - 133გვ. კავკასიის ანთროპოლოგია ფეოდალურ ხანაში (ავტორი). - თბილისი, მეცნიერება, 1980. - 175გვ. კავკასიის მოსახლეობის ანთროპოლოგია ადრეანტიკურ და ელინისტურ ხანაში (ავტორი). - თბილისი, მეცნიერება, 1978. - -111გვ. კავკასიის მოსახლეობის ანთროპოლოგია გვიანანტიკურ ხანაში (ავტორი). - თბილისი, მეცნიერება, 1978. - 310გვ. კრანიოლოგია (ავტორი). - თბილისი, განათლება, 1976. - 270გვ. Антропология древнего и современного населения Грузии (თანაავტორი). - თბილისი, მეცნიერება, 1964. - 208გვ. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 27. მალხაზ აბდუშელიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
შვანიძორი

შვანიძორი (სომხ. Շվանիձոր) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 640 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 298 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 5.7 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 51.84 კმ²-ია. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
სპანდარიანი (სიუნიქი)

სპანდარიანი (სომხ. Սպանդարյան) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 150 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 485 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 9.8 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 49.45 კმ²-ია. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
რუსუდან აბდუშელიშვილი

რუსუდან გრიგოლის ასული აბდუშელიშვილი (დ. 10 სექტემბერი, 1927, თბილისი — გ. 12 მარტი, 1992, იქვე) — ქართველი ექიმი. 1948 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი. 1960-1964 წლებში განაგებდა აკადემიკოს გ. მუხაძის სახელობის ჰემატოლოგიისა და სისხლის გადასხმის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ექსპერიმენტული ლევკოზის ლაბორატორიას; 1965–1980 წლებში ამავე ინსტიტუტის ლევკოზის ციტომორფულოგიის და ციტოგენეტიკის ლაბორატორიას; ხოლო 1980–1984 წლებში ლევკოზისა და ლევკოზისწინარე მდგომარეობათა ციტოპათოლოგიურ და ეპიდემიოლოგიურ ლაბორატორიას; 1985 წლიდან ამავე ინსტიტუტის ჰემატოლოგიის განყოფილების ხელმძღვანელი; შეისწავლიდა ლევკოზისა (თეთრსისხლიანობის) და ლევკოზისწინარე მდგომარეობის ეტიოლოგიას, პათოგენეზსა და ეპიდემიოლოგიას; ლევკოზის განვითარების რისკ ფაქტორებს; აგრეთვე კლინიკურ-ციტომორფოლოგიური დიაგნოსტიკის, ადრეული გამოვლენისა და პროფილაქტიკის საკითხებს; ჰემატოლოგი; მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1970); პროფესორი (1985). 1987 წელს მიანიჭეს საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწის წოდება. Цитоморфология клеток и патология митоза при остром лейкозе и предлейкозных состояниях (ავტორი). - თბილისი, მეცნიერება, 1983. - 198გვ. 4. Предлейкозные состояния и некоторые вопросы эпидемиологии лейкозов : (რედაქტორი). - თბილისი, 1982. - 173გვ. Определение митотического режима клеток костного мозга в норме и при патологии кроветворной системы (თანაავტორი). - თბილისი, მეცნიერება, 1977. - 15გვ. Острый лейкоз и некоторые вопросы предлейкозных состояний (ავტორი). - თბილისი, 1977. - 199გვ. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 27. ბიოგრაფიული ლექსიკონი — რუსუდან აბდუშელიშვილი — საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა