laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ილია მამულია

ილია (ილიკო) დიმიტრის ძე მამულია (დ. 1890, სოფ. ფოცხო, ახლანდ. სენაკის მუნიციპალიტეტი, — გ. 12 ივლისი, 1937) — ქართველი ბოლშევიკი პოლიტიკოსი, ჯანმრთელობის დაცვის საქმის ორგანიზატორი. 1905 წლიდან იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა (ბოლშევიკური) პარტიის წევრი. მონაწილეობდა რევოლუციურ მოძრაობაში ჯერ კიდევ ქუთაისის გიმნაზიაში სწავლის პერიოდში. დაამთავრა ხარკოვის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი (1915). პირველი მსოფლიო ომის წლებში გაწვეული იყო ჯარში, მსახურობდა ექიმად. დემობილიზაციის შემდეგ დაბრუნდა საქართველოს რესპუბლიკის ჯარში, საიდანაც მალე დაითხოვეს. 1921 წელს საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ მსახურობდა ფოსტა-ტელეგრაფის კომისრად, შემდეგ სხვადასხვა დროს იყო თბილისის აღმასკომის ჯანმრთელობის განყოფილების გამგე, რესპუბლიკის ჯანდაცვის სახალხო კომისრის მოადგილე და საკურორტო სამმართველოს უფროსი, საქართველოს სსრ მედმუშაკთა კავშირის თავმჯდომარე, წითელი ჯვრის საზოგადოების თავმჯდომარე. 1937 წლის რეპრესიების დროს დააპატიმრეს და „მემარჯვენე ორგანიზაციის“ წევრობის ბრალდებით დახვრიტეს. რეაბილიტირებულია 1957 წელს. ...და რომ გახსოვდეს : 1921-1953 წ.წ. საბჭოთა ხელისუფლების მიერ საქართველოში პოლიტიკური მოტივით რეპრესირებული სამედიცინო მუშაკები / ავთანდილ ქურხული. თბილისი : რეგთაიმი, 2004. - ISBN 9992808713 — გვ. 172. ილია დიმიტრის ძე მამულია. საქართველოს ექიმები: ბიოგრაფიული ლექსიკონი.
კალე ფეოდოსიშვილი

კალე ფეოდოსიშვილი (ნამდვილი სახელი და გვარი: კალისტრატე ივანეს ძე ვეკუა; დ. 1905, ხობი, — გ. 30 მარტი, 1938, ქ. ვორკუტა, ახლანდ. კომის რესპუბლიკა, რუსეთის ფედერაცია) — ქართველი საბჭოთა პოეტი. ლიტერატურულ ასპარეზზე გამოვიდა საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების იძულებითი დამყარების შემდეგ, 1920-იანი წლების დასაწყისში. მიეკუთვნებოდა „საქართველოს პროლეტარულ მწერალთა ასოციაციას“. გამოირჩეოდა ბოლშევიკური რევოლუციის და საბჭოთა ხელისუფლების ფანატიკური ერთგულებით, თავს ესხმოდა ეროვნული პატრიოტიზმის გამოვლინებებს, ქართული ლიტერატურის კლასიკოსებს. მის თხზულებათა შორისაა ლექსი „ქალაქის ბაღში“, რომელიც ცნობილი გახდა სტრიქონით: „მე მამას მოვკლავ, დავახრჩობ დედას, რევოლიუციამ თუ კი მიბრძანა!“ (ჟურნალი „მერცხალი“, 1926, №4). 1935 წელს „ტროცკისტული ორგანიზაციის“ წევრობის ბრალდებით საქართველოდან გაასახლეს. 1937 წელის დეკემბერში დააპატიმრეს კომის ავტონომიური რესპუბლიკის ტერიტორიაზე და 1938 წლის მარტში დახვრიტეს. კვერენჩხილაძე რ. წამების გზა. წ. 1. – თბ., 1999. – გვ. 94. მიქაძე გ. ფსევდონიმების ლექსიკონი. – თბ., 1984. – გვ. 103, 118. მხატვრული ლიტერატურა ქართულ ბოლშევიკურ პრესაში. –თბ., 1979. – გვ. 281. კალე ფეოდოსიშვილი. ფსევდონიმების ლექსიკონი (საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა). ბენიტო ბუაჩიძე ფრიდონ ნაროუშვილი ↑ კულტურული მიმდინარეობები და მედიატექსტები: რეალიზმი, მოდერნიზმი პოსტმოდერნიზმი: რიდერი. ნემსაძე, ადა; შამილიშვილი, მანანა. თბილისი:: [გ.გ.], 2020. — გვ. 61. ↑ Векуа (Феодосишвили) Калистрат Иванович, Книга памяти Республики Коми. Том 8, ч. 2, 1999.
ფრიდონ ნაროუშვილი

ფრიდონ კონსტანტინეს ძე ნაროუშვილი (დ. 1904 — გ. 1937) — ქართველი საბჭოთა პოეტი, ბოლშევიკი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. ლიტერატურულ ასპარეზზე გამოვიდა საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების იძულებითი დამყარების შემდეგ, 1920-იანი წლების შუა ხანებში. მიეკუთვნებოდა „საქართველოს პროლეტარულ მწერალთა ასოციაციას“. მისი ლექსები და პოემები („ქალაქი ოფუცხოვოში“, „ხოლტი ეწევა აგიტაციას“, „ორი მისამართი“, „ყოფა-ცხოვრება საბჭოთა სოფელში“, „პოლიტიკური პოეტის დეკლარაცია“ და სხვ.) გამოირჩეოდა ბოლშევიკური რევოლუციის და საბჭოთა ხელისუფლების ფანატიკური ერთგულებით („სოციალიზმის ყველა მავნებელი დიქტატურის ტყვიით იყოს დახვრეტილი!“ — პოემა „პოლიტიკური პოეტის დეკლარაცია“, 1931), თავს ესხმოდა ეროვნული პატრიოტიზმის გამოვლინებებს, ქართული ლიტერატურის კლასიკოსებს (განსაკუთრებით ილია ჭავჭავაძეს). დახვრიტეს 1937 წლის რეპრესიების დროს. ფ. ნაროუ. ფსევდონიმების ლექსიკონი (საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა). НАРОУШВИЛИ Придон. Литературная энциклопедия. — В 11 т.; М.: издательство Коммунистической академии, Советская энциклопедия, Художественная литература. Под редакцией В. М. Фриче, А. В. Луначарского. 1929—1939. ბენიტო ბუაჩიძე კალე ფეოდოსიშვილი ↑ ფრიდონ ნაროუშვილი, „პოემები“, 1930. ↑ ფრ. ნაროუშვილი, „პოლიტიკური პოეტის დეკლარაცია“, 1931. ↑ კულტურული მიმდინარეობები და მედიატექსტები: რეალიზმი, მოდერნიზმი პოსტმოდერნიზმი: რიდერი. ნემსაძე, ადა; შამილიშვილი, მანანა. თბილისი:: [გ.გ.], 2020. — გვ. 100.
ბედრჟიხოვი (იაბლონეც-ნად-ნისოუს რაიონი)

ბედრჟიხოვი (ჩეხ. Bedřichov, გერმ. Friedrichswald) — მუნიციპალიტეტი და სოფელი ჩეხეთის რესპუბლიკის ლიბერეცის მხარის იაბლონეც-ნად-ნისოუს რაიონში. სოფელში 300-მდე ადამიანი ცხოვრობს. ბედრჟიხოვი არის სათხილამურო კურორტი, სადაც 2009 წელს ჩატარდა ჩრდილოური სათხილამურო მსოფლიო ჩემპიონატი. პოპულარული ადგილია სათხილამურო სპორტის მოყვარულებში. ოფიციალური საიტი ↑ Otevřená data pro volby do zastupitelstev krajů 2024 — ČSÚ. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3504917"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q125712345"></a> ↑ Český statistický úřad Počet obyvatel v obcích – k 1. 1. 2024 — Praha: ČSÚ, 2024. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1085"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q125984191"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3504917"></a> ↑ Register of territorial identification, addresses and real estates <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12049125"></a>
იაკობ ვარძიელი

იაკობ მიხეილის ძე ვარძიელი (დ. 1891, სოფ. ხიზაბავრა, ახლანდ. ასპინძის მუნიციპალიტეტი, — გ. 26 დეკემბერი, 1937) — ქართველი ბოლშევიკი პოლიტიკოსი და სახელმწიფო მოხელე. დაამთავრა ბათუმის გიმნაზია (1913) და მოსკოვის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი (1918). 1917 წლიდან იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა (ბოლშევიკური) პარტიის წევრი. მონაწილეობდა სტუდენტთა რევოლუციურ მოძრაობაში, შემდეგ პარტიულ მუშაობას ეწეოდა მოსკოვის მუშათა და ჯარისკაცთა შორის. 1917 წლის ოქტომბრის გადატრიალების შემდეგ მუშაობდა მოსკოვის საბჭოს ადმინისტრაციული განყოფილების გამგედ და სხვა თანამდებობებზე. 1920 წელს დამოუკიდებელ საქართველოში გამოგზავნეს საბჭოთა რუსეთის დიპლომატიურ კურიერად. 1922 წლიდან ვარძიელი ჯერ ქალაქ მოსკოვისა და მოსკოვის გუბერნიის მილიციის უფროსი იყო, შემდეგ კრასნაია-პრესნიას რაიონის სასამართლო კოლეგიის თავმჯდომარე. 1923 წელს საქართველოს სსრ იუსტიციის სახალხო კომისარი იყო, შემდეგ — რესპუბლიკის პროკურორი, საქართველოს სსრ ცაკის მდივანი, ამიერკავკასიის სფსრ მუშგლეხინის სახალხო კომისრის მოადგილე, სახკომსაბჭოს საქმეთა მმართველი, საკავშირო კომუნისტური პარტიის ამიერკავკასიის საკონტროლო კომისიის პრეზიდიუმის წევრი. 1937 წელს დააპატიმრეს „მემარჯვენე კონტრრევოლუციური ორგანიზაციის“ წევრობის ბრალდებით და დახვრიტეს. დოლიძე კ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 316-317. იაკობ ვარძიელი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მიხაილო ბერკოსი

მიხაილო ბერკოსი (დ. 22 აგვისტო (3 სექტემბერი), 1861, ოდესა — გ. 20 დეკემბერი, 1919, ხარკივი) — უკრაინელი ფერმწერი. დაამთავრა ოდესის ხატვის სკოლა (1878) და სანქტ პეტერბურგის სამხატვრო აკადემია (1889; მიხეილ კლოდტისა და ვლადიმერ ორლოვსკის სახელოსნო). 1893 წლიდან უპირატესად უკრაინაში მუშაობდა; 1904 წლიდან ასწავლიდა ხარკივის ხატვის სკოლაში. 1906 წელს იყო ხარკივის მხატვართა ამხანაგობის თავმჯდომარე. 1890 წლიდან მონაწილეობდა სამხრეთ რუსეთის მხატვართა ამხანაგობის გამოფენებში (1894–1904 წლებში — მისი წევრი). სრულყოფილად ფლობდა ნახატს, გატაცებული იყო პლენერით. ნამუშევრები ინახება ხარკივისა და ულიანოვის სამხატვრო მუზეუმებში, ალუპკის სასახლე-მუზეუმში. ნამუშევართა გამოფენები ხარკივში გაიმართა 1906, 1938, 1962, 1991 წლებში. ძირითადად პეიზაჟებს ხატავდა. ძირითადი ნამუშევრები: „სელი ყვავის“ (1893), „ქუჩა სამაზრო ქალაქ უმანში“ (1895), „ნარშავები“ (1898), „ხეივანი. ძველ სახლთან“ (1911), „პეიზაჟი ტირიფებით“ (1915). „სელი ყვავის“ (1893) „ქუჩა სამაზრო ქალაქ უმანში“ (1895) „ნარშავები“ (1898) Михайло Андрійович Беркос: Каталог. Х., 1962; Виставка «Видатні майстри українського пейзажу М. А. Беркос, М. С. Ткаченко, П. О. Левченко». Живопис. Графіка: Каталог. Х., 1991; Афанасьев В. А., Барковская О. М. Товарищество южнорусских художников: Биобиблиогр. справоч. О., 2000. ↑ Афанасьєв, В. А.. Беркос Михайло Андрійович uk. Енциклопедія Сучасної України [Електронний ресурс] (2003). ციტირების თარიღი: 4 მარტი, 2023
კასანდრას უღელტეხილი

კასანდრას უღელტეხილი (ინგლ. The Cassandra Crossing) — რეჟისორ ჯორჯ კოსმატოსის 1976 წლის სათავგადასავლო ფილმი-კატასტროფა. ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციაში ტერორისტები შეაღწევენ. მცველებთან შეტაკებისას შემთხვევით გაუტყდებათ კონტეინერი, რომელშიც სასიკვდილო ვირუსია. ერთ-ერთი დამნაშავე გაქცევას და ჟენევა-სტოკჰოლმის ჩქაროსნულ მატარებელში ასვლას მოახერხებს. ის მატარებელში სასიკვდილო ინფექციას შეიტანს, რომელიც მალე მგზავრებს დააინფიცირებს. მატარებელში იმყოფება ექიმი-ნეიროქირურგი ჩემბერლენი, რომელიც კონფერენციაზე მიემგზავრება. მისი დამსახურებით მგზავრები ვირუსთან ბრძოლას წარმატებით უმკლავდებიან, მაგრამ ამასობაში ახალი საშიშროება ჩნდება. ამერიკის არმიის პოლკოვნიკი, რომელსაც სიტუაციის კონტროლი ევალება, მიიღებს გადაწყვეტილებას, რომ მატარებელი კარანტინისთვის მიტოვებული სადგურისკენ წაიყვანოს, რომლის ახლოს მეორე მსოფლიო ომის დროს საკონცენტრაციო ბანაკი იყო. მაგრამ სადგურისკენ მიმავალ გზაზე კასანდრას უღელტეხილია გასავლელი, სადაც ძველი, სანახევროდ ჩანგრეული ხიდია, რომლის გავლისას მატარებელი შესაძლებელია ღრმა ხეობაში ჩავარდეს და მგზავრები განწირულნი არიან დასაღუპად. პოლკოვნიკს ასეთი დასასრული აწყობს კიდეც. მაშინ აღარ გამომჟღავნდება, რომ მატარებლის მგზავრები ვირუსით დაინფიცირდნენ, რომელსაც ამერიკელები ჯანდაცვის ცენტრში ინახავდნენ. რიჩარდ ჰარისი — ექიმი ჩემბერლენი სოფი ლორენი — ჯენიფერ რისპოლი, ექიმის ყოფილი ცოლი ბერტ ლანკასტერი — პოლკოვნიკი მაკკენზი ავა გარდნერი — მადამ ნიკოლ დრესლერი მარტინ შინი — რობი ნავარო ალიდა ვალი — მისის ჩედვიკი ლი სტრასბერგი — ჰერმან კაპლანი ინგრიდ ტულინი — ელენა სტრადნერი ჯეიმზ სიმპსონი — ჰალი ლუ კასტელი — ეკლუნდი რეი ლოველოკი — ტომი თომას ჰანტერი — კაპიტანი სკოტი „კასანდრას უღელტეხილი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „კასანდრას უღელტეხილი“ allmovie-ზე „კასანდრას უღელტეხილი“ — Rotten Tomatoes
მარკეტა გრეგოროვა

მარკეტა გრეგოროვა (დ. 14 იანვარი, 1993, მოსტი, ჩეხეთი) — ჩეხი პოლიტიკოსი, რომელიც აირჩიეს ევროპარლამენტის წევრად 2019 წლის არჩევნებში. ის წარმოადგენს ჩეხეთის მეკობრეების პარტიას . გრეგოროვა არის ევრონესტის საპარლამენტო ასამბლეის დელეგაციის ვიცე-თავმჯდომარე, ასევე საერთაშორისო ვაჭრობის კომიტეტისა და საგარეო ჩარევების სპეციალური კომიტეტის წევრი, რომელიც მუშაობს დეზინფორმაციასა და სხვა ნებისმიერი საგარეო ჩარევის საკითხებზე ევროკავშირის მასშტაბით. გრეგოროვა 2014 წლის ევროპარლამენტის არჩევნებში მესამე რეიტინგული კანდიდატი იყო, მაგრამ არ აირჩიეს. ის არის ევროპის მეკობრეების პარტიის პრეზიდენტი 2018 წლის დეკემბრიდან გრეგოროვამ ერთობლივად შექმნა 2019 წლის საერთო საარჩევნო პროგრამა ევროპული მეკობრე პარტიებისთვის, რომელსაც თებერვალში ხელი მოეწერა ლუქსემბურგში. გრეგოროვა ევროპარლამენტის წევრად, 2019 წლის ევროპარლამენტის არჩევნებში მეკობრეთა პარტიის სიის მეორე ნომრად მოხვდა. მის პრიორიტეტებს შორის არის ევროკავშირის თავისუფალი ვაჭრობის შეთანხმებების გამჭვირვალობა, მაგალითად როგორიცაა ტრანსატლანტიკური ვაჭრობა და საინვესტიციო პარტნიორობა (TTIP), ასევე ევროკავშირის ჩართულობა კონფლიქტის ზონებში იარაღით ვაჭრობა. გრეგოროვა არის ევროპარლამენტის შემდეგი კომიტეტების წევრი: ევრონესტის საპარლამენტო ასამბლეის დელეგაცია, ვიცე-თავმჯდომარე ევროპარლამენტის საერთაშორისო ვაჭრობის კომიტეტი საგარეო ჩარევების სპეციალური კომიტეტი ევროკავშირის ყველა დემოკრატიულ პროცესში, მათ შორის დეზინფორმაციის საკითხები დელეგაცია ევროკავშირ-სომხეთის საპარლამენტო პარტნიორობის კომიტეტში, ევროკავშირ-აზერბაიჯანის საპარლამენტო თანამშრომლობის კომიტეტში და ევროკავშირ-საქართველოს საპარლამენტო ასოცირების კომიტეტში. ↑ zpravy.aktualne.cz. Přehledně: Podívejte se, kdo chce usednout v europarlamentu. Kampaň pomalu začíná (in Czech). 27.2.2019. ↑ Volby do Evropského parlamentu konané na území České republiky ve dnech 23.05. – 24.05.2014. volby.cz ↑ Čeští Piráti uspěli v předsednictvu Evropské pirátské strany. Markéta Gregorová byla zvolena předsedkyní. pirati.cz. 03.12.2018. ↑ Volby do Evropského parlamentu konané na území České republiky ve dnech 24.05. – 25.05.2019 (in Czech). volby.cz ↑ Filip Zelenka. Dvojka Pirátů Markéta Gregorová: Evropská unie se neumí prodat (in Czech). e15.cz. 9 May 2019. ↑ Markéta Gregorová
ჩემი ცოლის დაქალი კინოში

ჩემი ცოლის დაქალი კინოში — 2014 წლის ქართული ფილმი. არის ქართული სატელევიზიო სერიალის „ჩემი ცოლის დაქალების“ერთგვარი გაგრძელება. ფილმი გამოვიდა 2014 წლის თებერვალში. ის არის „ჩემი ცოლის დაქალების“ მეორე სრულმეტრაჟიანი ფილმი. ლელა მებურიშვილი - ეკატერინე (კატო) კირვალიძე კოტე თოლორდავა - დიტო შარაშენიძე დავით დარჩია - მირიან ბარათეონი კახა აბუაშვილი - ვეკო გიორგი ყიფშიძე - ვერსკი სანდრო კაკულია - სანდრექსა ანა ტყებუჩავა - ნინა გურაბანიძე მაკა ძაგანია - თინა ბრეგვაძე ეკა დემეტრაძე - ნატაშკა
ფრიდონ წულუკიძე

მიხეილ (ფრიდონ) ალექსანდრეს ძე წულუკიძე (დ. 8 ოქტომბერი, 1894, თბილისი, — გ. 7 ნოემბერი, 1976, მადრიდი) — ქართველი თავადი, სამხედრო მოღვაწე. პირველი მსოფლიო ომის (1914-1918) დაწყებისთანავე მოხალისედ ჩაირიცხა რუსეთის იმპერიის არმიის მე-7 ოლვიოპოლის ულანთა პოლკში. 1915 წელს დაამთავრა ნიკოლოზის საკავალერიო სასწავლებელი. მონაწილეობდა ბრძოლებში გალიციის ტერიტორიაზე, სადაც 1917 წელს დაიჭრა. ჰქონდა კორნეტის, შემდეგ შტაბს-როტმისტრის წოდება. დაჯილდოებული იყო IV ხარისხის გიორგის ჯვრით. 1918-1921 წლებში მსახურობდა საქართველოს რესპუბლიკის ჯარში პოდპოლკოვნიკის, შემდეგ პოლკოვნიკის წოდებით. თავი გამოიჩინა ბათუმიდან თურქეთის ჯარის განდევნის ოპერაციაში 1921 წლის მარტში (თავის მოგონებებში ამ ეპიზოდის აღწერისას გენერალი გიორგი მაზნიაშვილი წულუკიძეს „თავზედხელაღებულ მამაც პოლკოვნიკს“ უწოდებს). გასაბჭოების შემდეგ ერთხანს მსახურობდა ქართულ წითელ არმიაში. 1923 წლიდან ემიგრაციაში იყო საფრანგეთში. 1936-1939 წლებში მონაწილეობდა ესპანეთის სამოქალაქო ომში ნაციონალისტების მხარეზე. მეორე მსოფლიო ომის წლებში (1939-1945) წულუკიძეს რთული სამხედრო ბიოგრაფია ჰქონდა. 1940 წლის ივნისიდან 1941 წელის სექტემბრამდე მსახურობდა საფრანგეთის არმიაში. 1942 წელის ოქტომბრიდან 1944 წლის აგვისტომდე იყო გერმანიის ვერმახტის ერთ-ერთი კავკასიური ფორმირების მეთაური კელცეში. 1944 წლის აგვისტოდან „სს“-ის რეზერვში ირიცხებოდა. 1945 წლის თებერვალში ვაფენ-შტანდარტენფიურერის წოდებით სათავეში ჩაუდგა ვაფენ-სს-ის ქართულ ჯგუფს (SS-Waffengruppe Georgien), რომელიც ჩრდილოეთ იტალიაში იყო განლაგებული. იმავე წლის აპრილში იტალიელი პარტიზანების მხარეს გადავიდა. ომის შემდეგ ცხოვრობდა ესპანეთში და მუშაობდა ესპანეთის ნაციონალური რადიოს რუსულ სექციაში. გარდაიცვალა მადრიდში 1976 წელს, 82 წლის ასაკში. ფრიდონ წულუკიძე — საქართველოს პირველი რესპუბლიკის (1918-1921) პროსოპოგრაფიული ბაზა (ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლინგვისტურ კვლევათა ინსტიტუტი) ↑ მაზნიაშვილი, გიორგი. მოგონებანი : 1917-1925. თბილისი : სახელმწიფო გამომცემლობა. — 1927. — გვ. 203. ↑ Часовой. - Париж - Брюссель, 1961, № 417, № 418.
ბიბინეიშვილი

საკუთარი სახელი ბიბინეიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: ბარონ ბიბინეიშვილი — საბჭოთა პარტიული და სახელმწიფო მოხელე ბესარიონ ბიბინეიშვილი — ექიმი, პოლიტიკოსი
ბარბაროსთა მოლოდინში

ბარბაროსების მოლოდინში ან ბარბაროსთა მოლოდინში (ინგლ. Waiting for the Barbarians) 一 სამხრეთ აფრიკელი ნობელიანტი მწერლის, ჯონ მაქსველ კუტზეეს რიგით მესამე რომანი, რომელიც 1980 წელს გამოქვეყნდა. წიგნმა გამოცემისთანავე დიდი გამოხმაურება ჰპოვა. მას შემდეგ, რაც 2003 წელს კუტზეემ ლიტერატურის დარგში ნობელის პრემია დაიმსახურა,გამომცემლობა Penguin Books-მა ზემოხსენებული მეოცე საუკუნის 20 საუკეთესო რომანს შორის გაამწესა, გარდა ამისა, ნაწარმოებმა დაიმსახურა ჯეიმზ ტეიტ ბლეიკისა და ჯეფრი ფაბერის მემორიალური პრიზები. ამერიკელმა კომპოზიტორმა, ფილიპ გლასმა, რომანის მიხედვით, შექმნა ამავე სახელწოდების მქონე ოპერა, რომლის პრემიერაც 2005 წელს შედგა გერმანიაში, ერფურტის თეატრში. თავად კუტზეემ აღიარა, რომ ნაწარმოების შთაგონების წყაროს მეცხრამეტე საუკუნის ბერძენი პოეტის, კონსტანტინე კავაფისის ამავე სახელწოდების პოემა 一 ბარბაროსთა მოლოდინში (1904) 一 წარმოადგენს. რომანზე, აგრეთვე, დიდი გავლენა იქონია იტალიელი მწერლის, დინო ბუცატის 1940 წლის რომანმა, სახელწოდებით 一 თათრების უდაბნო. თავის მხრივ, ბუცატმა საკუთარი რომანი, ასევე, კონსტანტინე კავაფისის პოემას დააფუძნა. ნაწარმოებზე დაყრდნობით, 2019 წელს, რეჟისორმა კირო გუერამ, გადაიღო ამავე სახელწოდების ფილმი, რომელშიც მთავარ როლებს მარკ რაილანსი, ჯონი დეპი და რობერტ პატინსონი ასრულებენ. თათრების უდაბნო დინო ბუცატი კონსტანტინოს კავაფისი ↑ Howe, Irving (April 18, 1982). „A stark political fable of South Africa“. The New York Times. ციტირების თარიღი: 2007-12-30. Book Review Desk ↑ "Waiting for the Barbarians". Constantine P. Cavafy. Retrieved May 27, 2008. ↑ Waiting for the Barbarians. imdb.com. ციტირების თარიღი: 2018-09-13
Take Me Home (ფილ კოლინზის სიმღერა)

„Take Me Home“ — ინგლისელი მომღერალ და სიმღერების ავტორ ფილ კოლინზის სიმღერა და უკანასკნელი სინგლი ალბომიდან No Jacket Required. სიმღერაში აგრეთვე მღერიან პიტერ გებრიელი და სტინგი. სინგლი მოხვდა ბრიტანული ჩარტის მე-19 პოზიციაზე. ინგლისი: Virgin / VS777 აშშ: Atlantic / 7-89472 გერმანია: WEA / 258 830-7 იაპონია: WEA / P2058 ინგლისი: Virgin / VS777-12 ინგლისი: Virgin / VSM777-12 (შეზღუდული გამოცემა) იაპონია: WEA International / WPCR-2066 "Take Me Home (ფილ კოლინზის სიმღერა)" საიტზე Discogs ↑ Chart Stats – Phil Collins – Take Me Home. ციტირების თარიღი: 27 February 2009.
მარგარეტ ბატლერი

მარგარეტ ბატლერი (ინგლ. Lady Margaret Butler; დ. დაახლოებით 1460 — გ. 1539 წლის 30 სექტემბრიდან 1540 წლის 20 მარტამდე) — ორმონდის მეშვიდე გრაფის თომას ბატლერის უმცროსი ქალიშვილიდა თანამემკვიდრე. დაქორწინებული იყო სერ უილიამ ბოლეინზე. იყო ანა ბოლეინის, ჰენრი VIII ტიუდორის, ინგლისის მეფის მეორე ცოლის ბებია. მარგარეტ ბატლერი ძველი ინგლისურ-ირლანდიური ოჯახიდან იყო. დაიბადა კილკენის საოჯახო ციხესიმაგრეში, რომელიც მდებარეობს ირლანდიის ამავე სახელწოდების საგრაფოში. ის იყო თომას ბატლერის, ორმონდის მე-7 გრაფის და მისი პირველი ცოლის ენ ჰენკფორდის ქალიშვილი. ბაბუამისი იყო ჯეიმზ ბატლერი, ორმონდის მე-4 გრაფი, ხოლო ბებია იყო ჯოან დე ბოშამპი. დედის მხრიდან მარგარეტის ბაბუა იყო სერ რიჩარდ ჰენკფორდი, ხოლო ბებია ანა დე მონტაგუ. მარგარეტს ჰყავდა ალალი უფროსი და, ანა, რომელიც მოგვიანებით გახდა სერ ჯეიმზ სენტ-ლეჯერის ცოლი, და ნახევარდა, ელიზაბეთი, რომელიც მამის მეორე ქორწინებიდან ლორა ბერკლის ჰყავდა. ელიზაბეთი გარდაიცვალა ბავშვობაში 1510 წელს. მარგარეტის მამას ჰქონდა ბევრი ქონება, მაგრამ მას არ ჰყავდა კანონიერი მამრობითი მემკვიდრე, მხოლოდ ქალიშვილები, რომლებსაც მოგვიანებით მოუწიათ ბატლერის ქონების გაყოფა ერთმანეთთან. 1475 წლისთვის მარგარეტი, თავის დასთან, ანასთან ერთად, ითვლებოდა ორმონდის გრაფის პოტენციურ თანამემკვიდრედ და ამ ფაქტორმა მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა მდიდარი ვაჭრის ვაჟთან, უილიამ ბოლეინთან ქორწინების მოლაპარაკებაში. მათი ქორწილის ზუსტი თარიღი უცნობია, სავარაუდოდ ის 1475 წელს შედგა. მათ პირველი ქალიშვილი ანა, იმავე წელს შეეძინათ. საერთო ჯამში, წყვილს თერთმეტი შვილი ჰყავდა, მათი უფროსი ვაჟი იყო თომასი, ანა ბოლეინის მამა. ინფორმაცია იმის შესახებ, თუ როგორ განვითარდა ურთიერთობა მეუღლეებს შორის, არ არის შემორჩენილი ჩვენამდე. მარგარეტი დაქვრივდა 1505 წელს. 1511 წელს, ორმონდის გრაფის გარდაცვალებამდე ოთხი წლით ადრე, თომასი შეუდგა მემკვიდრეობის საკითხის მოგვარებას. მათ მიაღწიეს ორმხრივ შეთანხმებას დედასთან, რომლის თანახმადაც თომასს უნდა მიეღო ყველაფერი, რასაც მარგარეტი მამის ანდერძით იღებდა. ეს კი იყო რამდენიმე ქონება ნორფოლკში, ასევე მიწები ბუკინგემშირსა და ჰერტფორდშირში. მარგარეტი გარდაიცვალა 1539 წლის სექტემბრიდან 1540 წლის მარტამდე პერიოდში. ბლიკინგის მამულის ქონება, რომელიც მისი მემკვიდრეობის წილის ნაწილი იყო, როგორც ქვრივისა, გადაეცა ჯეინს, ლედი როჩფორდს, მარგარეტის შვილიშვილის, ჯორჯ ბოლეინის მეუღლეს. 1542 წელს ჯეინის სიკვდილით დასჯის შემდეგ, ქონება მემკვიდრეობით მიიღო მარგარეტის ერთ-ერთმა ვაჟმა, ჯეიმზ ბოლეინმა. BUTLER FAMILY NameAnne Boleyn 1230, 14G Grandmother ↑ Lady Margaret Butler1 ↑ 2.0 2.1 The rise and fall of Anne Boleyn ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 The Boleyn women : the Tudor femmes fatales who changed English history
შუბითიძე

საკუთარი სახელი შუბითიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: ამირან შუბითიძე — იურისტი, პოლიტიკოსი გიორგი შუბითიძე — სპორტსმენი (სამბო) ვაჟა შუბითიძე — ისტორიკოსი, პოლიტოლოგი ივანე შუბითიძე — II მსოფლიო ომის მონაწილე ლიკა შუბითიძე — მომღერალი, კომპოზიტორი
Another Day in Paradise

„Another Day in Paradise“ — ინგლისელი მომღერალ და სიმღერების ავტორ ფილ კოლინზის სიმღერა და სინგლი ალბომიდან ...But Seriously. ეს არის კოლინზის ერთ-ერთი პოპულარული სიმღერა, რომელიც ეხება უსახლკარო ადამიანების პრობლემებს (ისევე, როგორც ჯენესისის „Tell Me Why“). 1991 წელს სიმღერამ მიიღო გრემის ჯილდო, როგორც წლის საუკეთესო ჩანაწერმა. 7" Another Day in Paradise – 4:48 Heat on the Street – 3:59 12" Another Day in Paradise (ალბომის ვერსია) – 5:22 Another Day in Paradise (რადიოს ვერსია) — 4:04 კომპაქტ დისკი Another Day in Paradise – 5:22 Saturday Night and Sunday Morning – 1:25 Heat on the Street — 3:59 ↑ Maury Dean (2003). Rock N' Roll Gold Rush. Algora, გვ. 60. ISBN 0-87586-207-1.
ყელეთი

ყელეთი — ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფლების დიდი და პატარა ყელეთის ისტორიული სახელწოდება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 633.
ივანე შუბითიძე

ივანე გიორგის ძე შუბითიძე (დ. 23 ნოემბერი, 1906, სოფ. ყელეთი, ახლანდ. ხაშურის მუნიციპალიტეტი, — გ. 13 იანვარი, 1978, თბილისი) — ქართველი სამხედრო პირი, საბჭოთა არმიის პოლკოვნიკი. წითელ არმიაში მსახურობდა 1928 წლიდან. დაამთავრა თბილისის სამხედრო სასწავლებლის საარტილერიო განყოფილება (1934). II მსოფლიო ომის დროს, 1941 წლის ივნისიდან ლეიტენანტი შუბითიძე მეთაურობდა 127-ე დივიზიის 457-ე მსროლელი პოლკის არტილერიას. დაიჭრა ბრძოლაში სმოლენსკთან და ტყვედ ჩავარდა, თუმცა გაქცევა მოახერხა და შეუერთდა პარტიზანულ მოძრაობას ბელორუსიის სსრ-ის ტერიტორიაზე. ჩამოაყალიბა და სათავეში ჩაუდგა ერთ-ერთ მსხვილ პარტიზანულ ჯგუფს, რაზმს, 1943 წლის აგვისტოდან კი მეთაურობდა პინსკის პარტიზანულ ბრიგადას, რომელიც 1944 წლის მარტში წითელ არმიას შეუერთდა. ომის შემდეგ მუშაობდა პინსკის, შემდეგ ვიტებსკის საოლქო აღმასრულებელი კომიტეტის კვების მრეწველობის სამმართველოს უფროსად. 1971 წლიდან ცხოვრობდა თბილისში. ავტორია მოგონებების პარტიზანული მოძრაობის შესახებ. დაჯილდოებული იყო წითელი დროშის და წითელი ვარსკვლავის (ორგზის) ორდენებით, მედლებით, პოლონური გრიუნვალდის ჯვრით. ჰქონდა ქ. პინსკის საპატიო მოქალაქის წოდება (1974). Шубитыдзе И. Г. Полесские были. Минск, 1969. Закавказье в партизанской войне 1941-1945 гг. / К.В. Цкитишвили. - Тбилиси : Изд-во и тип. ЦК КП Грузии, 1973. — с. 151.
სიმონ ხმალაძე

სიმონ ადამის ძე ხმალაძე (დ. 1885, ქ. ახალციხე, — გ. 11 დეკემბერი, 1937) — ქართველი ბოლშევიკი სამხედრო მეთაური. 1904 წლიდან იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა (ბოლშევიკური) პარტიის წევრი. რუსეთის 1905 წლის რევოლუციის დროს იყო ბაქოს წითელი გვარდიის რაზმის მეთაური. რამდენჯერმე იყო დაპატიმრებული. 1917 წლის ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ სათავეში ედგა ბაქოს საბჭოთა ბატალიონს. მონაწილეობდა ანტონ დენიკინის ჯარების წინააღმდეგ ბრძოლაში რუსეთის სამოქალაქო ომის დროს (1919-1920), რუსეთ-პოლონეთის ომში (1920), საქართველოზე თავდასხმაში (1921, თბილისის ოპერაციის დროს მეთაურობდა ჯავშნოსან მატარებელს). საქართველოს იძულებითი გასაბჭოების შემდეგ მუშაობდა სხვადასხვა თანამდებობაზე, მ. შ. იყო საქართველოს სსრ მუშურ-გლეხური მილიციის სამმართველოს უფროსი (1931-1933), ქალაქ ლენინგრადის და ლენინგრადის ოლქის მილიციის უფროსის თანაშემწე (1933-1935), რიაზან-ურალის რკინიგზის დაცვის უფროსი (1937). 1937 წლის რეპრესიების დროს დააპატიმრეს კონტრრევოლუციური საქმიანობის, ძარცვისა და მკვლელობის ბრალდებით. დახვრიტეს. დაჯილდოებული იყო რუსეთის სფსრ წითელი დროშის (ორგზის), საქართველოს სსრ წითელი დროშის, ამიერკავკასიის სფსრ შრომის წითელი დროშის ორდენებით. ქართველი რევოლუციონერები რუსეთში = Грузинские Револуционеры в Росссии : ნარკვევები რუსეთის რევოლუციური მოძრაობის ქართველ მოღვაწეებზე / აკ. ირემაძე ; რედ.: ვ. ქარუმიძე. თბილისი: თბილისის უნივერსიტეტის გამ-ბა , 1981. — გვ. 341-347. ხმალაძე სიმონ ადამის ძე (1885). „ღია სია“.
ბერაძე

საკუთარი სახელი ბერაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: გრიგოლ ბერაძე — მოცეკვავე ზაურ ბერაძე — სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა) თამაზ ბერაძე — ისტორიკოსი თინა ბერაძე — პედიატრი ივა ბერაძე — ოფთალმოლოგი ნიკოლოზ ბერაძე — ოფთალმოლოგი ნუგზარ ბერაძე — პოეტი, პუბლიცისტი პანტელეიმონ ბერაძე — ფილოლოგი რამინა ბერაძე — პოლიტიკოსი რიმა ბერაძე — ეკონომისტი, პოლიტოლოგი სერგო ბერაძე — ბოლშევიკი რევოლუციონერი, ეკონომისტი ჯემალ ბერაძე — მორაგბე ჯუმბერ ბერაძე — მოცეკვავე
კენკრა

კენკრა (ლათ. bacca, uva) — მცენარის უხსნადი მრავალთესლიანი, იშვიათად ერთთესლიანი ნაყოფი. მომწიფებისას მთელი ნაყოფსაფარი წვნიანი, ეგზოკარპიუმი — თხელკანიანი. კენკრა აქვს ვაზს, ხურტკმელს, მოხარს, შტოშს და სხვა. ყოველდღიურ ცხოვრებაში მარწყვის (რთული კაკლუჭა), ჟოლოსა (რთული კურკიანი) და ლეღვის (ნაყოფედი) ნაყოფს ხშირად უმართებულოდ კენკრას ეძახიან. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 468.