laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ფარიდა აბიევა

ფარიდა აბიევა (აზერ. Fəridə Abıyeva; დ. 20 მარტი, 1995, ბაქო, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანელი კარატისტი (გამოდის კუმიტეში). 2017 წელს გამართული ისლამის სოლიდარობის თამაშების გამარჯვებული. ფარიდა აბიევა დაიბადა 1995 წლის 20 მარტს, აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში. დამთავრებული აქვს ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 2015 წელს მონაწილეობა ბაქოში გამართულ პირველ ევროპულ თამაშებზე. ჯგუფში მოახერხა 1 ფრის დაფიქსირება. წააგო 3 შეხვედრა და დაიკავა ბოლო ადგილი . ვერ მოახერხა ნახევარ-ფინალურ ეტაპზე გასვლა. პირველ შეხვედრაში აბიევამ ფრე დააფიქსირა ინგრიდა სუჩანკოვასთან. მეორე შეხვედრაში დამარცხდა ხორვატ ანა ლენარდთან, ანგარიშით 0-6. მესამე შეხვედრაში მინიმალური სხვაობით დამარცხდა მერვე ჩობანთან, ანგარიშით 1-2. 2016 წელს აბიევამ აზერბაიჯანის ნაკრებთან ერთად მოიგო გუნდური ოქროს მედალი მონპელიეში გამართულ ევროპის ჩემპიონატზე. ფარიდამ მოიგო ოქროს მედალი 2017 წელს ბაქოში გამართული ისლამის IV სოლიდარობის თამაშები. ფინალში დაამარცხა ირანელი კარატისტი როზიტა ალიპური. ანგარიშით 3-0. პირველ ევროპულ თამაშებზე მიღწეული შედეგის შემდეგ ვერ მოახერხა მოხვედრილიყო 2019 წელს ბელარუსის დედაქალაქ მინსკში გამართულ მეორე ევროპულ თამაშებზე. 2021 წელს მონაწილეობა მიიღო პარიზში, საფრანგეთში გამართულ მსოფლიოს ოლიმპიური თამაშების საკვალიფიკაციო ტურნირზე, იმ იმედით რომ მოახერხებდა მოეპოვებინა ოლიმპიური ლიცენზია 2021 წელს გამართული 2020 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშებისთვის (ტოკიო, იაპონია). მიღებული აქვს საიუბილეო მედალი „აზერბაიჯანის სასაზღვრო დაცვის 95 წლის იუბილე (1919-2014)“. 2021 წელს მონაწილეობა ხორვატიის ქალაქ პორეცში გამართულ კარატის ევროპის ჩემპიონატზე. დაიკავა მე-7 ადგილი. პირველ ეტაპზე დაამარცხა შვედი ანა-იოანა ნილსონი, ანგარიშით 3-0. შემდეგ ეტაპზე დაამარცხა ესპანელი კრისტინა გარსია-ფერერი, ანგარიშით 5-2. მეოთხედფინალში დამარცხდა მომავალ ვერცხლის პრიზიორ უკრაინელ ანიტა სეროგინასთან. აგრეთვე მონაწილეობა 2019 წელს, გვადალხარაში, ესპანეთში გამართულ ევროპის ჩემპიონატზე. ფარიდამ დაამარცხა უელსელი კარატისტი ეშლი ჰარისი ანგარიშით 6-1. შემდეგ ეტაპზე დამარცხდა ნიდერლანდელ ლინ სნელთან, ანგარიშით 0-4. 2018 წელს მონაწილეობდა მადრიდში, ესპანეთში კარატის მსოფლიო ჩემპიონატზე. პირველივე შეხვედრაში აბიევა დამარცხდა ირანელ კარატისტ როზიტა ალიპურთან. olympic.az ↑ Women's Kumite -61kg Tournament Summary ↑ 51st EKF Senior Championships - 2016-05-05 - Officiel ↑ Kralove, Karate Spartak Hradec. Farida Abiyeva " Competitors " Catalog – Karate results and charts. ციტირების თარიღი: 19 January 2019 ↑ Fəridə Abiyeva Azərbaycana qızıl medal qazandırdı az (May 13, 2017). ციტირების თარიღი: 19 January 2019 ↑ Results book – Karate ↑ Resulst 2019 ↑ Results book 2018
კავკაზსკი კრაი

„კავკაზსკი კრაი“ (რუს. „Кавказский край“) — ყოველთვიური საზოგადოებრივ-ლიტერატურული კარიკატურებიანი ჟურნალი. გამოდიოდა 1905 წელს თბილისში რუსულ ენაზე. გამოვიდა 12 ნომერი. გამომცემელი — ბ. ესაძე. რედაქტორი — გ. ესაძე. დაიხურა ადგილობრივი ხელისუფლების განკარგულებით. ლორთქიფანიძე ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 299.
ბაჰარ მურადოვა

ბაჰარ მურადოვა (დ. 20 მარტი, 1962) — აზერბაიჯანელი პოლიტიკოსი. პარტია „ახალი აზერბაიჯანის“ წევრი. აზერბაიჯანის მილი მეჯლისის ვიცე-სპიკერი 2005 წლიდან. მურადოვა დაიბადა 1962 წლის 20 მარტს ფიუზულის რაიონის ქალაქ ფიზულში. მურადოვა დადიოდა ბაქოს მსუბუქი მრეწველობის ტექნიკურ სკოლაში, სადაც მიიღო დიპლომი ტექსტილის ინდუსტრიაში. მოგვიანებით სწავლა განაგრძო ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამართლის ფაკულტეტზე. არის პოლიტიკური მეცნიერებების დოქტორი. 1981 წელს მურადოვამ დაიკავა ზედამხედველობის სამუშაოები ბაქოში, ტექსტილის ქარხანაში. მოგვიანებით, იგი პოლიტიკას დაუბრუნდა და გახდა პარტია „ახალი აზერბაიჯანის“ წევრი 1993 წელს და მას შემდეგ ეკავა მნიშვნელოვანი პარტიული თანამდებობები, მათ შორის პარტიის აღმასრულებელი მდივნის მოადგილის თანამდებობა. 1995 წლიდან 2000 წლამდე მურადოვა მუშაობდა აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ოფისში. 2005 წელს აზერბაიჯანის საპარლამენტო არჩევნებში გამარჯვების შემდეგ, დაინიშნა დაინიშნა აზერბაიჯანის მილი მეჯლისის თავმჯდომარის მოადგილედ (ვიცე-სპიკერი). არის დიდების ორდენის კავალერი. გამოქვეყნებული აქვს ხუთი სამეცნიერო ნაშრომი. მან შეინარჩუნა თავისი ადგილი ფიუზულის ოლქიდან აზერბაიჯანის 2015 წლის საპარლამენტო არჩევნებში. 2020 წლის 12 მარტს აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა ილჰამ ალიევმა ბაჰარ მურადოვა დაინიშნა აზერბაიჯანის ოჯახის, ქალთა და ბავშვთა საკითხების სახელმწიფო კომიტეტის თავმჯდომარედ. 2014 წლის ნოემბერში ბაქოში ჩატარდა საერთაშორისო კონფერენცია თემაზე: ”რელიგიური ტოლერანტობის გაძლიერება (აზერბაიჯანის მოდელი, გამოწვევები ეუთოს რეგიონში და მის ფარგლებს გარეთ)”. კონფერენცია მოეწყო ეუთოს ბაქოს პროექტის კოორდინატორის, კავკასიის მუსლიმთა ოფისის და იუნესკოს ეროვნული კომისიის მხარდაჭერით. ღონისძიებას ესწრებოდნენ ეუთოს პროექტის კოორდინატორი ბაქოში, ალექსის შახტახტინსკი, კავკასიის მუსლიმანთა ოფისის თავმჯდომარე შეიხ ულ-ისლამ ალაჰშუქიურ ფაშაზადე, ეუთო-ს საპარლამენტო ასამბლეაში აზერბაიჯანის მუდმივი დელეგაციის ხელმძღვანელი ბაჰარ მურადოვა, მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქი კირილე, თბილისის სასულიერო აკადემიის რექტორი გიორგი ზვიადაძე, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი ილია II, აზერბაიჯანში ბრიტანეთის ელჩი ირფან სიდიგი. დისკუსიები გაიმართა აზერბაიჯანში ტოლერანტობის თემაზე და აღინიშნა, რომ ყარაბაღის კონფლიქტის მიუხედავად, ბაქოში სომხური ეკლესია არსებობს. ჰყავს მეუღლე და ერთი ქალიშვილი. ბიოგრაფია აზერბაიჯანის მილი მეჯლისის საიტზე ↑ 1.0 1.1 Gasimov, Zaur (2017). Historical Dictionary of Azerbaijan. Rowman & Littlefield Publishers, გვ. 158. ISBN 978-1-5381-1042-3.  ↑ 2.0 2.1 2.2 Bahar Avaz gizi Muradova Azerbaijani. National Assembly of Azerbaijan. ციტირების თარიღი: 18 November 2017. ↑ Order of the President of Azerbaijan on appointment of Bahar Muradova as Chairman of the State Committee on Family, Women and Children of the Republic of Azerbaijan az. ციტირების თარიღი: 2020-04-29 ↑ В Баку проходит международная конференция, посвященная вопросам укрепления религиозной толерантности ↑ В Баку прошла международная конференция «Традиции религиозной толерантности на Кавказе и модель мультикультурализма Азербайджана»
მუსა ევლოევი

მუსა ევლოევი (რუს. Муса Гиланиевич Евлоев — „mʊˈsa ɪ̯ɪˈvɫo(ɪ̯)ɪf“; დ. 31 მარტი, 1993, ინგუშეთი) — რუსი ბერძნულ-რომაული სტილის მოჭიდავე. არის რუსეთის სპორტის დამსახურებული ოსტატი. ტოკიოში, იაპონიაში გამართულ 2020 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე ბერძნულ-რომალ ჭიდაობაში 97 კგ წონით კატეგორიაში მოიგო ოქროს მედალი. ფინალში დაამარცხა სომეხი მოჭიდავე არტურ ალექსანიანი. ის აგრეთვე არის მსოფლიოს ორგზის და რუსეთის ორგზის ჩემპიონი, 2016 და 2017 წლებში. 2017 წელს წააგო პარიზში, საფრანგეთში გამართული ჭიდაობის მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალში სომეხ არტურ ალექსიანთან. ამავე წელს მოიგო თეირანში, ირანში გამართული ჭიდაობის მსოფლიო თასი. 2018 წელს 97 კგ წონით კატეგორიაში მოიგო მსოფლიო ჩემპიონატი (ბუდაპეშტი, უნგრეთი). ფინალში ანგარიშით 7-2 დაამარცხა კირილ მილოვი. 2019 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალში მან სომეხი მოჭიდავე არტურ ალექსანიანი დაამარცხა. 2020 წელს ევლოევმა მოიგო ოქროს მედალი 2020 წლის ინდივიდუალურ ჭიდაობის მსოფლიო თასზე რომელიც ბელგრადში, სერბეთში გაიმართა. 2021 წელს ევლოევმა რომში, იტალიაში მოიგო ოქროს მედალი მატეო პელიკონეს სარეიტინგო სერიები 97 კგ წონით კატეგორიაში. 2021 წელს მოიგო ვარშავაში, პოლონეთში გამართული ევროპის ჩემპიონატი. ფინალში დაამარცხა უნგრელი მოჭიდავე ბალაჟ კიში. არის მოჭიდავეთა კლუბ „სპარტას“ წევრი. 2019 წელს მოიგო მსოფლიო სამხედრო თამაშები, რომელიც ვუჰანში, ჩინეთში გაიმართა. არის ივანე პოდუბნის გრან-პრის ორგზის გამარჯვებული. ტურნირის მოგება მან 2014 და 2018 წლებში მოახერხა. აგრეთვე არის გრან-პრის 3-გზის ვერცხლის მედლის პრიზიორი (2013, 2016, 2017). 2013 წელს რუსეთის ნაკრებთან ერთად მოიპოვა გუნდური ბრინჯაოს მედალი ევროპის ჩემპიონატზე. რუსეთის ნაკრებთან ერთად მოგებული აქვს ორი გუნდური ევროპის ჩემპიონატი, 2014 და 2015 წლებში. მუსა ევლოევის მწვრთნელები არიან დავიდ კადიროვი, ვ. ვ. ხრომოვი და მ. ბ. ილეზოვი. 2013 წელს ევლოევმა მოიგო ბულგარეთის ქალაქ სოფიაში გამართული მსოფლიო ჩემპიონატი იუნიორთა შორის. 2018 წელს მოიგო ტურნირი „საქართველოს გრან პრი“. არის იუნიორთა შორის ევროპის ორგზის ჩემპიონი (2012, 2013). აქვს ლეიტენანტის სამხედრო წოდება (2021 წ.). მეგობრობის ორდენი (11 აგვისტო 2021) - შიდა სპორტის განვითარებაში შეტანილი დიდი წვლილისთვის, მაღალი სპორტული მიღწევები, გამარჯვება, გამძლეობა და ერთგულება. XXXII ოლიმპიური თამაშები ქალაქ ტოკიოში (იაპონია) . Olympedia ↑ Wrestling Results Book. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 აგვისტო 2021. ციტირების თარიღი: 8 August 2021 ↑ Palmer, Dan (3 August 2021). „Trio of world champions add Olympic gold on second night of wrestling finals at Tokyo 2020“. InsideTheGames.biz. ციტირების თარიღი: 3 August 2021. ↑ Evloev, Musa (RUS) ↑ 2020 Individual Wrestling World Cup Results Book. ციტირების თარიღი: 18 December 2020 ↑ Matteo Pellicone Ranking Series 2021. ციტირების თარიღი: 21 March 2021 ↑ რუსეთის პრეზიდენტის ბრძანებულება 2021 წლის 11 აგვისტოს ფედერაცია No463 "რუსეთის ფედერაციის სახელმწიფო ჯილდოებით დაჯილდოვების შესახებ"
ლევონ მირზოიანი

ლევონ მირზოიანი (სომხ. Լևոն Եսայիի Միրզոյան; რუს. Левон Исаевич Мирзоян) (დ. 14 ნოემბერი, 1897 – გ. 26 თებერვალი, 1939) — აზერბაიჯანის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის კომუნისტური პარტიის მდივანი 1926 წლის 21 იანვრიდან 1929 წლის 5 აგვისტომდე. ყაზახეთის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის კომუნისტური პარტიის პირველი მდივანი 1936 წლის 5 დეკემბრიდან 1938 წლის 3 მაისამდე. დახვრეტილი იქნა დიდი წმენდის (პოლიტიკური რეპრესიები საბჭოთა კავშირში) დროს. მირზოიანი დაიბადა შუშას რაიონის სოფელ აშანში, ელიზაბეტოპოლის გუბერნიაში, სომხური ფესვების მქონე ოჯახში. 1917 წელს შეუერთდა რუსეთის სოციალ-დემოკრატიულ მუშათა პარტიას. აზერბაიჯანის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის კომუნისტური პარტიის პირველი მდივანი 1926 წლის 21 იანვრიდან 1929 წლის 5 აგვისტომდე. 1929–1933 წლებში იყო პერმის რეგიონული კომიტეტის მდივანი, შემდეგ საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის ურალის რეგიონული კომიტეტის მე–2 მდივანი. 1933 წელს ის გახდა ყაზახეთის პარტიის რეგიონული კომიტეტის პირველი მდივანი. 1937 წელს ის გახდა ყაზახეთის კომუნისტური პარტიის (ბოლშევიკი) პირველი მდივანი. ლევონ მირზოიანი იყო სსრ კავშირის ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტის წევრი. სომხეთში ყაზახეთის ელჩის აიმდოს ბოზჯიგიტოვზე დაყრდნობით მირზოიანმა „ბევრი რამ გააკეთა ყაზახეთის ეკონომიკის ფორმირებისა და განვითარებისათვის“. მან ასევე დაამატა, რომ „ყაზახები მას მირზა-ჯანს ეძახიან და ჯერჯერობით ყველა მადლიერებით იხსენებს“. 1938 წელს მირზოიანმა გაუგზავნა დეპეშა იოსებ სტალინსა და ვიაჩესლავ მოლოტოვს, რომელშიც მან გამოთქვა თავისი უთანხმოება 1936 წელს ყაზახეთში დეპორტირებული კორეელების გადაყვანის გადაწყვეტილებას პრიმორიიდან, რესპუბლიკის სამხრეთ ნაწილიდან ჩრდილოეთით, სადაც მათ არ შეეძლოთ ჩართვა ბრინჯის მოშენებაში. მან ასევე გამოხატა თავისი ეჭვები ნკვდ-ს (საბჭოთა საიდუმლო სამსახური, მოგვიანებით ცნობილი როგორც კგბ) სახელით მუშაობის მეთოდებთან დაკავშირებით. 1938 წლის ზაფხულში მირზოიანი დააპატიმრეს და გადაყვანილი იქნა მოსკოვის ლეფორტოვოს ციხეში. 1939 წლის 26 თებერვალს დახვრიტეს. მისი რეაბილიტაცია მოხდა 1958 წელს. მიღებული ჰქონდა ლენინის ორდენი. ლევონი მირზოიანის ცოლი იყო იულია ფიოდორის ასული თევოსიანი, (საბჭოთა პოლიტიკური მოღვაწე ივან თევოსიანის და) რომელიც მუშაობდა ყაზახეთში მარქსიზმ-ლენინიზმის ინსტიტუტის დირექტორად. ბიოგრაფია ↑ 1.0 1.1 Հայկական սովետական հանրագիտարան — Երևան: 1981. — ტ. 7. — გვ. 618–619. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1953"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123625363"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2657718"></a> ↑ Биография - Мирзоян Левон Исаевич. ↑ First Secretary of the Communist Party of the Kazakh SSR Levon Isayevich Mirzoyan. ↑ „Economic cooperation Achilles' heel of Armenian-Kazakh relations“. news.am. 8 January 2011. ↑ The visit of the delegation of Eurasian National University to YSU. Yerevan State University (20 April 2011). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 ოქტომბერი 2021. ციტირების თარიღი: 7 ოქტომბერი 2021.
ყვიბისის ციხე

ყვიბისის ციხე — მდებარეობდა სოფელ ყვიბისში, თუმცა ჩვენამდე ვერ მოაღწია, თუნდაც ნანგრევების სახით. აქედან გამომდინარე, დღეს ჭირს ზუსტად განისაზღვროს თუ სად მდებარეობდა ძველად ყვიბისის ციხე. მიუხედავად ამისა, მისი ადგილმდებარეობის შესახებ რამდენიმე ვარაუდია გამოთქმული, თუ სად შეიძლება ყოფილიყო აღნიშნული ციხე. თვითონ სოფელ ყვიბისის შესახებ ცნობები XV–XVI საუკუნეებიდან მოგვეპოვება. 1443 წლის 30 ნოემბერს ვარამ დიასამიძე შეწირულების წიგნს აძლევს მცხეთის სვეტიცხოველს და მის საჭეთმპყრობელს ქართლის კათალიკოსს შიოს (1440–1446 წწ.). ამ შეწირულების წიგნში ვკითხულობთ: ,,ქ. ესე წიგნი. 1595 წლის გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთრის მიხედვით, ყვიბისი დაცარიელებულია და სოფელს შეწერილი აქვს 10000 ახჩა. კონკრეტულად ყვაბისის ციხის შესახებ პირველ ცნობას ვხვდებით XVIII საუკუნის ქართველ მემატიანე პაპუნა ორბელიანთან. ისტორიკოსი მოგვითხრობს 1757 წელს ლეკთა გაუთავებელი თარეშისაგან იძულებული იქაური ფეოდალების გადასახლების ამბავს კახეთსა და ზემო ქართლში, იქვე დასძენს: მოვიდა ათასი ლეკი ქვეითი ავალიშვილების მამულში, ხეობაში, აიღეს ყვიბისის ციხე, მერე მოადგნენ ჭობისხევს, ციხესა, მიეშველა მეფე თეიმურაზ ქართლის ჯარით, დადგა თითონ ქვიშხეთს, უთავა ამილახორი, მიუსივა ჯარი, მიაშველა ციხეს, გაეცალნენ ლეკნი უომრად, მეფე ჩაბძანდა ისევ ქალაქსა თბილისისა, წავიდნენ ეს ლეკნი, წაახდინეს ჯავახეთის ქვეყანა. როგორც აღნიშნული წყაროდან ვიგებთ, ლეკთა მარბიელ ათასკაციანი რაზმი შემოსულა ავალიშვილთა სამფლობელოში ანუ ბორჯომის ხეობაში, აუღიათ ყვიბისის ციხე, რომლის შემდგომაც მიდგომიან ჭობისხევის ციხეს. ამ დროსქართლის მეფე თეიმურაზ II-მ გაგზავნა ლაშქარი მარბიელი ლეკების წინააღმდეგ ამილახორის მეთაურობით.ამის შედეგად, ლეკები იძულებული გახდენენ გაცლოდნენ ციხეს და ჯავახეთში გადავიდნენ. გოგოლაძე თ., ბორჯომის ხეობის ისტორიული და ხუროთმოძღვრული ძეგლები (გზამკვლევი)
ივანე ყირქესალი

ივანე ყირქესალი (დ. 15 ნოემბერი, 1896, ახალციხე — გ. 1 აპრილი, 1959) ― ქართველი არქიტექტორი, პროფესორი (1933), არქიტექტურის დოქტორი (1943). 1928 წელს დაამთავრა მოსკოვის უმაღლესი სამხატვრო ტექნიკური უნივერსიტეტი. 1928 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას. მისი ხელმძღვანელობითა და უშუალო მონაწილეობით არის დამუშავებული (1928-1937) ქალაქების ორდუბადის, ნახიჩევანის, ცხინვალის, ბათუმისა და სხვა., აგრეთვე მუშათა დაბების და სხვა საბჭოთა მეურნეობების დასახლებათა დაგეგმარებისა და განაშენიანების პროექტები. ავტორია საცხოვრებელი, საზოგადოებრივი და სამრეწველო შენობების პროექტებისა. მისი ნამუშევრებია საცხოვრებელი კვარტლის დაგეგმარება და განაშენიანება ხავსკი-შაბოლოვკის შესახვევში (მოსკოვი, 1928), საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტის შენობა (თბილისი, 1934) და სხვა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 653. ივანე ყირქესალი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
რველის ღვთისმშობლის ეკლესია

რველის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ბორჯომის მუნიციპალიტეტის სოფელ რველში, სამის ციხიდან დასავლეთით 2-3 კილომეტრის მოშორებით. აღნიშნული ეკლესია სოფელ რველის სასაფლაოზეა აღმართული. ეკლესიას ერთადერთი შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. ტაძრის ქვედა ნაწილი შედარებით დიდი ლოდებითაა ნაგები, ხოლო ზედა ნაწილი კი ქვიშა-ქვით. ეკლესიის მონახულების დროს, თავად ეკლესიაში ვნახეთ ქვის ჯვარი, რომელსაც მარჯვენა მხარე მოტეხილი აქვს. ეკლესია 1989 წელს ლევან ჩადუნელის თაოსნობით გადაუხურავთ. გოგოლაძე თ., ბორჯომის ხეობის ისტორიული და ხუროთმოძღვრული ძეგლები (გზამკვლევი), თბ., 2014 გვ. 27
კავკასიური კურიერი

„კავკასიური კურიერი“, (რუს. „Кавказский курьер“) — ყოველთვიური საზოგადოებრივ-პოლიტიკური და ლიტერატურული გაზეთი; გამოდიოდა 1881 წელს თბილისში რუსულ ენაზე. გამოვიდა 159 ნომერი. რედაქტორი-გამომცემელი — ხიტარიანი. რედაქტორი — ა. კალანტაროვი. გაზეთი დაიხურა ადგილობრივი ხელისუფლების განკარგულებით. განახლდა 1906 წელს. ლორთქიფანიძე ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 299.
ლეიმუსი

ლეიმუსი (ლათ. Leymus) — მრავალწლოვანი ფესურიანი, იშვიათად კორდის ბალახების გვარი მარცვლოვანთა ოჯახისა. აქვთ სწორმდგომი ღერო (სიმაღლეში 150 სმ-მდე); ხაზური ფოთლები, ჩვეულებრივ, უხეში, ზოგჯერ ერთმანეთში თხლად გადახვეული. ყვავილის თავთუნები (ჩვეულებრივ 2–5) სწორ გრძივ რიგებად სხედან თავთავებში. თავთუნის კილი ძლიერ ვიწროა, ყვავილის ქვედა კილი — უფხო ან მოკლეფხიანი. ცნობილია 50-მდე სახეობა. გავრცელებული არიან ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს არატროპიკულ ოლქებში და სამხრეთ ამერიკაში, უპირატესად ნახევრად უდაბნოსა და მთიან რაიონებში, თუმცა აგრეთვე გვხვდებიან ზღვის- და მდინარისპირა ქვიშებში. ქვიშის (L. arenarius) და რბილი ლეიმუსი (L. mollis), რომლებიც ჩრდილოეთ ევროპისა და შორეული აღმოსავლეთის დამახასიათებელი მცენარეები არიან, და აგრეთვე გიგანტური ანუ მტევნიანი ლეიმუსი (L. racemosus) გამოიყენება ქვიშების გასამაგრებლად. უხეში ფოთლების მიუხედავად მრავალი სახეობა ძვირფასი საკვები მცენარეა. დატოტვილი ლეიმუსი (L. ramosus) შესაძლებელია მინდვრების საშიში სარეველა გახდეს. ↑ ტექნიკური რეგლამენტის – ქობულეთის დაცული ტერიტორიების მენეჯმენტის გეგმის დამტკიცების თაობაზე. საქართველოს მთავრობა. gov.ge (17 მაისი, 2019). ციტირების თარიღი: 7 ოქტომბერი, 2021 ↑ ტექნიკური რეგლამენტი – კოლხეთის ეროვნული პარკის და კაცობურის აღკვეთილის მენეჯმენტის გეგმა. საქართველოს მთავრობა. matsne.gov.ge. ციტირების თარიღი: 7 ოქტომბერი, 2021 ↑ Цвелёв Н. Н. Колосняк // Большая российская энциклопедия. т. 14. — М., 2009. — стр. 534.
არა აივაზიანი

არა აივაზიანი (სომხ. Արա Հենրիի Այվազյան, დ. 30 მარტი, 1969) — სომეხი დიპლომატი. სომხეთის საგარეო საქმეთა მინისტრი 2020 წლის ნოემბრიდან 2021 წლის მაისამდე. აივაზიანი დაიბადა 1969 წლის 30 მარტს ერევანში. 1986 წლიდან 1993 წლამდე სწავლობდა ერევნის სახელმწიფო უნივერსიტეტის არაბოლოგიის კათედრის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტზე. 1994 წელს დაამთავრა ლიბანის ჰაიგაზიანის უნივერსიტეტი.. 90-იანი წლების შუა პერიოდში იგი მსახურობდა საგარეო საქმეთა სამინისტროს პოზიციებზე ლათინურ ამერიკაში. 1998 წელს იგი გახდა საგარეო საქმეთა სამინისტროს გენერალური მდივანი. 1999-2006 წლებში სომხეთის ელჩი არგენტინაში, ჩილესა და ურუგვაიში (მუშაობდა ბუენოს-აირესში). 2006 წლიდან 2011 წლამდე საგარეო საქმეთა მინისტრის აპარატის მრჩეველი. 2006-2012 წლებში სომხეთის დესპანი სკანდინავიელ ერებში. 2011 წლიდან 2016 წლამდე გაგზავნილი იყო ვილნიუსში სომხეთის წარმოსადგენად ბალტიის სამ სახელმწიფოში. 2016 წელს იგი გახდა ელჩი მექსიკაში, შემდეგ ცენტრალურ ამერიკასა და კარიბის ოთხ ქვეყანაში, ხოლო 2018 წელს - პანამაში. მთიანი-ყარაბაღის ომის დაწყებისთანავე დაინიშნა სომხეთის საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილის პოსტზე. 2020 წლის 18 ნოემბერს პრეზიდენტმა არმენ სარქისიანმა ხელი მოაწერა ბრძანებულებას მისი თანამდებობაზე დანიშვნის შესახებ, რომელიც მოხდა მთიანი ყარაბაღის 2020 წლის ცეცხლის შეწყვეტის ხელშეკრულებით გამოწვეული პოლიტიკური კრიზისის დროს. 2021 წლის 7 იანვარს აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა ილჰამ ალიევმა დაგმო აივაზიანის ბოლოდროინდელი ვიზიტი არცხახში და მას „პროვოკაციული ნაბიჯი“ უწოდა. აგრეთვე დასძინა, რომ გაგრძელების შემთხვევაში „სომხეთი კიდევ უფრო ინანებს“. 2021 წლის 27 მაისს პოლიტიკური არასტაბილურობის ფონზე, აივაზიანმა დატოვა სომხეთის საგარეო საქმეთა მინისტრის პოსტიდან. აივაზიანი საუბრობს სომხურ, ინგლისურ, რუსულ და ესპანურ ენებზე. აივაზიანს ჰყავს მეუღლე და ერთი შვილი. 2016 წელს მთიანი ყარაბაღის პრეზიდენტმა მისი საჯარო სამსახურისთვის მიანიჭა მხითარ გოშის მედალი. 2005 წელს არგენტინის მთავრობის მიერ იქნა დაჯილდოებული იქნა დიდი ჯვრის ღირსების ორდენით. 2014 წელს სომხეთის ეროვნული კრების მიერ დაჯილდოებული იქნა ოქროს მედლით. არა აივაზიანის ბიოგრაფია ↑ 1.00 1.01 1.02 1.03 1.04 1.05 1.06 1.07 1.08 1.09 1.10 1.11 1.12 Minister Ara Ayvazyan hy. ციტირების თარიღი: 22 November 2020 ↑ Биография Ара Айвазяна ru (18 November 2020). ციტირების თარიღი: 22 November 2020 ↑ Назначен новый посол Армении в Литве ru (20 October 2011). ციტირების თარიღი: 22 November 2020 ↑ Armenian president appoints Ara Ayvazyan as foreign minister. ციტირების თარიღი: 22 November 2020 ↑ Ara Ayvazyan is Armenia's new Foreign Minister en. ციტირების თარიღი: 22 November 2020 ↑ Ara Ayvazyan appointed Minister of Foreign Affairs en-US. ციტირების თარიღი: 22 November 2020 ↑ Armenian PM introduces new foreign minister to staff en. ციტირების თარიღი: 22 November 2020 ↑ Aliyev, Jeyhun. (7 January 2021) Azerbaijani leader warns Armenia over visit to Karabakh en. Anadolu Agency. ციტირების თარიღი: 11 January 2021 ↑ https://asbarez.com/202803/foreign-minister-aivazyan-resigns-as-pashinyan-calls-for-international-monitors-at-border/ ↑ Armenian top diplomats resign | Eurasianet en. ციტირების თარიღი: 2021-06-04
მჰერ გრიგორიანი

მჰერ გრიგორიანი (სომხ. Մհեր Գրիգորյան; დ. 15 თებერვალი, 1972, აშტარაკი, სომხეთის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა, სსრკ) — სომეხი პოლიტიკოსი. სომხეთის ვიცე-პრემიერი 2018 წლის 11 მაისიდან. მჰერ გრიგორიანი სწავლობდა სამართალს ლომონოსოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტში (მოსკოვი) 1989 წლიდან 1991 წლამდე. სწავლა განაგრძო ერევნის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, სადაც სწავლობდა სამართალს 1991-1994 წლებში. 1997-1998 წლებში მან გაიარა საკვალიფიკაციო კურსი ლიდსის უნივერსიტეტის ბიზნეს სკოლაში. 1994 წლიდან 1996 წლამდე იყო კერძო მეწარმე რუსეთის ფედერაციაში. 1997 წელს მან დაიწყო მუშაობა სომხეთის ცენტრალურ ბანკში. 1997 წლიდან 1999 წლამდე მჰერ გრიგორიანი იყო CBA– ს იურიდიული დეპარტამენტის უფროსი. ამის შემდეგ მან განაგრძო კარიერა არმიპექსბანკში (ახლანდელი ამერიბანკი), სადაც 1999-2005 წლებში იყო იურიდიული სამსახურის უფროსი და ოპერატიული დირექტორი. ამის პარალელურად, მან უზრუნველყო საკონსულტაციო მომსახურება მსოფლიო ბანკთან 2002-2006 წლებში. ის იყო HSBC ბანკის იურიდიული ოფიცერი 2004-2005 წლებში და გახდა ინეკობანკის აღმასრულებელი დირექტორი 2005 წელს. თანამდებობაზე დარჩა 2007 წლამდე. 2007-2011 წლებში მჰერ გრიგროიანი იყო ვითიბი ბანკი სომხეთის აღმასრულებელი დირექტორის მოადგილე. 2006 წლიდან 2018 წლამდე ის იყო ასევე „ArCa“-ს საკრედიტო ანგარიშგების საბჭოს წევრი. მჰერ გრიგორიანი გახდა არდშინბანკის თავმჯდომარე და აღმასრულებელი დირექტორი 2011 წელს და განაგრძო კარიერა ამ თანამდებობაზე 2018 წლამდე. ის ასევე იყო სომხეთის სადაზღვევო კომპანიის გამგეობის თავმჯდომარე 2012 წლიდან 2018 წლამდე. 2018 წლის 12 მაისს მჰერ გრიგორიანი დაინიშნა სომხეთის ვიცე-პრემიერად (პრემიერ-მინისტრის მოადგილედ). 2018 წლის 16 ოქტომბერს მთავრობის გადადგომის შემდეგ, იგი გახდა სომხეთის ვიცე-პრემიერის მოვალეობის შემსრულებელი და 2019 წლის 16 იანვარს იგი ხელახლა დაინიშნა სომხეთის ვიცე-პრემიერის პოსტზე. 2016 წელს, „მთიანი-ყარაბაღის“ პრეზიდენტის განკარგულებით, ეკონომიკის განვითარებაში შეტანილი წვლილისთვის მჰერ გრიგორიანი დაჯილდოვდა ანანია შირაქაცის მედლით. 2017 წელს, სომხეთის პრეზიდენტის განკარგულებით, სომხეთის დამოუკიდებლობის დღესთან დაკავშირებით, მას მიენიჭა ანანია შირაქაცის მედალი ეკონომიკის განვითარებაში შეტანილი წვლილისთვის. გრიგორიანი არ არის არცერთი პოლიტიკური პარტიის წევრი. მჰერ გრიგორიანს ჰყავს მეუღლე და ორი შვილი (ერთი ვაჟი და ერთი ქალიშვილი). ბიოგრაფია სომხეთის მთავრობის საიტზე ↑ 1.0 1.1 https://www.gov.am/en/gov-members/792/ ↑ „Government of Armenia“. May 11, 2018. ციტირების თარიღი: January 17, 2019.
კავკაზსკი რაბოჩი

„კავკაზსკი რაბოჩი“ («Кавказский рабочий») — ყოველდღიური ბოლშევიკური გაზეთი, რსდმპ(ბ) სამხარეო და თბილისის კომიტეტის ორგანო; გამოდიოდა თბილისში 1917 წლის 11 (24) მარტიდან 1918 წლის 8 თებერვლამდე. „კავკაზსკი რაბოჩი“ პროპაგანდის უწევდა ვლადიმერ ლენინის იდეებს, იღვწოდა სრულიად რუსეთის VII (აპრილის) კონფერენციისა და რსდმპ (ბ) VI ყრილობის გადაწყვეტილებათა განხორციელებისათვის; იბრძოდა ამიერკავკასიაში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარებისათვის. რედაქციის მუშაობაში აქტიურად მონაწილეობდნენ პ. ჯაფარიძე, მ. ცხაკაია, ს. შაუმიანი, ს. ქავთარაძე და სხვები. ტირაჟი 6 ათასი ცალი. 1918 წლის თებერვალს ამიერკავკასიის კონტრრევოლუციურმა მთავრობამ გაზეთის სტამბა დაარბია და „კავკაზსკი რაბოჩის“ გამოცემა შეწყდა. ჟვანია გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 299. „კავკაზსკი რაბოჩი“ დაარქივებული 2008-12-02 საიტზე Wayback Machine. (რუსული)