laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ილია დარჩიაშვილი

ილია დარჩიაშვილი (დ. 21 თებერვალი, 1981, სიღნაღი) — ქართველი დიპლომატი და ეკონომისტი. საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრი 2022 წლის 4 აპრილიდან. მინიჭებული აქვს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩის რანგი. დაიბადა 1981 წლის 21 თებერვალს სიღნაღში. 2002 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი სპეციალობით ფინანსები და საბანკო საქმე, ეკონომიკის ბაკალავრი; 2004 წელს იგივე უნივერსიტეტი სპეციალობით საბაჟო საქმე, ეკონომიკის მაგისტრი; გრენობლის ბიზნესის სკოლა (გრენობლის მენეჯმენტის სკოლა, საფრანგეთი) ბიზნესის ადმინისტრირების მაგისტრი 2011 წელს. 2003-2004 წწ. მუშაობდა ბანკ „რესპუბლიკაში“ ფინანსური კონტროლისა და ზედამხედველობის ოფიცრად; 2004-2006 წწ. ბანკ „რესპუბლიკის“ ფიზიკური პირების მომსახურების განყოფილების უფროსად; 2006-2012 წწ. ბანკ „რესპუბლიკის“ (ჯგუფი სოსიეტე ჟენერალე) ფილიალის მმართველი; 2012-2014 წწ. მუშაობს საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროში - საქართველოს საელჩო პოლონეთის რესპუბლიკაში; 2014-2015 წწ. საქართველოს მუნიციპალური განვითარების ფონდის დირექტორის პირველი მოადგილე; 2015 წელს საქართველოს მუნიციპალური განვითარების ფონდის აღმასრულებელი დირექტორი; 2015-2016 წწ. საქართველოს რეგიონული განვითარებისა და ინფრასტრუქტურის სამინისტროს მინისტრის პირველი მოადგილე; 2016-2017 წწ. საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს საგანგებო დავალებათა ელჩი, 2017-2021 წწ. საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი პოლონეთის რესპუბლიკაში; 2021 წლიდან საქართველოს მთავრობის ადმინისტრაციის უფროსი. 2022 წლის 4 აპრილიდან საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრი. მშობლიური ქართულის გარდა ფლობს ინგლისურ, პოლონურ და რუსულ ენებს. ილია დარჩიაშვილი — საქართველოს მთავრობის საიტი ილია დარჩიაშვილის ბიოგრაფია ილია დარჩიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ 1.0 1.1 „საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრად ილია დარჩიაშვილი დაინიშნა“. 1tv.ge. ციტირების თარიღი: 2022-04-05.
იდრის აღალაროვი

იდრის ფარხად ოღლუ აღალაროვი (აზერ. İdris Fərhadoğlu Ağalarov; დ. 1917 წლის 20 ოქტომბერი, ტიფლისი — გ. 1975 წლის 4 მაისი, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ) — საბჭოთა აზერბაიჯანელი საოპერო მომღერალი (ლირიკული ბარიტონი), აზერბაიჯანის სსრ დამსახურებული არტისტი (1843), აზერბაიჯანის სსრ სახალხო არტისტი (1958). 1939 წელს დაამთავრა ბაქოს მუსიკალური სასწავლებელი. 1937 წლიდან აზერბაიჯანის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო აკადემიური თეატრის სოლისტი იყო. 1943 წელს დაამთავრა ბაქოს კონსერვატორია. ↑ Ağalarov İdris Fərhad oğlu
გაზანფარ ხალიგოვი

გაზანფარ ალექბერ-ოღლუ ხალიგოვი (აზერ. Qəzənfər Ələkbəroğlu Xalıqov; 1898-1981) — აზერბაიჯანელი საბჭოთა გრაფიკოსი, ფერმწერი, თეატრის მხატვარი, აზერბაიჯანის სსრ კულტურის დამსახურებული მოღვაწე, აზერბაიჯანის სსრ სახალხო მხატვარი. გაზანფარ ხალიგოვი 1898 წელს ბაქოში დაიბადა. 1928 წელს დაამთავრა აზერბაიჯანის ხელოვნების სახელმწიფო ტექნიკუმი. არის ავტორი მწვავე კარიკატურებისა ჟურნალებში „მოლა ნასრედინი“ (1929 – 1930) და „კირპი“ („ზღარბი“, 1953 – 58). ხალიგოვი შუა საუკუნეების მინიატურისტების კომპოზიციურ ხერხებს იყენებდა აკვარელის სურათებში ნიზამი განჯელის პოემების „ხოსრევი და შირინი“ (1940) და „ისქანდერნამეს“ (1953) გაფორმებისას. ხალიგოვმა შექმნა რიგი პლაკატები, თეატრალური ესკიზები, გრაფიკული სერიები („ნავთობის სარეწები“ 1949). შექმნა ისეთი სურათები, როგორებიცაა „ფირდოუსის დაკრძალვა“ (1934, რუსტამ მუსტაფაევის სახელობის აზერბაიჯანის ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმი, ბაქო), ნიზამის პორტრეტი (1940, ნიზამი განჯევის სახელობის აზერბაიჯანული ლიტერატურის მუზეუმი, ბაქო). ↑ Rəssam Q.Ə.Xalıqova Azərbaycan SSR xalq rəssamı fəxri adı verilməsi haqqında Azərbaycan SSR Ali Soveti Rəyasət Heyətinin 12 oktyabr 1973-cü il tarixli Fərmanı — anl.az saytı ↑ Искусство Советского Азербайджана. Живопис. Графика. Скульптура. — М.: Советский художник, 1970. — С. 188. — 207 с
ვაჟა ფერაძე

ვაჟა ფერაძე (დ. 14 მაისი, 1923, ზესტაფონი — გ. 28 აპრილი, 1994) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი, პედაგოგი. 1946 წელს დაამთავრა საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტი სპეციალობით ელექტროსადგურები, ქსელები და სისტემები. ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ, მუშაობა დაიწყო ხრამჰესის მშენებლობაზე. 1948-1953 წლებში ხრამჰესის ესპლუატაციაზე, ჯერ უფროს ინჟინრად, ხოლო შემდეგ ელექტროლაბორატორიის გამგედ მუშაობდა. მისი აქტიური მონაწილეობით, პირველად საბჭოთა კავშირში, განხორციელდა ჰიდროენერგოსადგურის ტელემექანიზაცია. გადაიყვანეს თბილისში საქენერგოს ცენტრალური ლაბორატორიის ავტომატიკისა და ტელემექანიკის საამქროს უფროსად 1953 წლიდან, შემდგომში - საქენერგოს ცენტრალური ლაბორატორიის გამგედ. მუშაობდა საქენერგოგაწყობის უფროსად 1962-1986 წლებში. მისი უშუალო ხელმძღვანელობით განხორციელდა საქართველოს ენერგოსისტემის ავტომატიზაცია და ტელემექანიზაცია, შეიქმნა გამოთვლითი ცენტრი, რომლის ბაზაზეც 1978 წელს ამოქმედდა ენერგოსისტემის მართვის ავტომატიზებული სისტემა. მან ასევე შეიმუშავა და დანერგა სქემები და მოწყობილობები, რომლებიც შემდგომში საბჭოთა კავშირის მრავალ ენერგოობიექტზე იქნა გამოყენებული. 1971 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია. აღსანიშნავია მისი პედაგოგიური საქმიანობა. საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში ავტომატიკისა და გამოთვლითი ტექნიკის ფაკულტეტის ჩამოყალიბების წლიდან იგი თანამშრომლობდა ავტომატიკისა და ტელემექანიკის კათედრასთან, კითხულობდა ტელემექანიკის კურსს. იყო ამავე სპეციალობის სახელმწიფო საგამოცდო კომისიის თავმჯდომარე 1975-1985 წლებში. 1986 წლიდან კი სიცოცხლის ბოლომდე მუშაობდა ენერგეტიკის ფაკულტეტის ელექტროსადგურების და სისტემების კათედრის დოცენტად. ეწეოდა აქტიურ საზოგადოებრივ საქმიანობასაც. სათავეში ედგა თბილისის კიროვის რაიონის კეთილმოწყობის მუდმივ კომისიას. იგი 16 სამეცნიერო ნაშრომისა და რამდენიმე გამოგონების ავტორია. ასევე მრავალი სამეცნიერო და პრაქტიკული კონფერენციის მონაწილე და ორგანიზატორი. იგი იყო აგრეთვე შესანიშნავი სპორტსმენი და მოცეკვავე, მოცეკვავეთა ოლიმპიადების არაერთგზის გამარჯვებული. მონაწილეობდა პოლიტექნიკური ინსტიტუტის განთქმული ჯაზ-ორკესტრის შექმნაში. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. საქართველოს დამსახურებული ინჟინერი გამოჩენილი ინჟინრები და მეცნიერები, თბ., 2012, გვ. 141-142 ვაჟა ფერაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ალექსანდრე შათირიშვილი

ალექსანდრე შათირიშვილი (დ. 1900, გურია — გ. 16 აპრილი, 1972) — ქართველი ფსიქოლოგი. ალექსანდრე ნოეს ძე შათირიშვილმა საშუალო განათლების მიღების შემდეგ, სწავლა განაგრძო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სიბრძნიმეტყველების ფაკულტეტზე ფსიქოლოგიის განხრით. იგი დიმიტრი უზნაძის სკოლის ღირსეული წარმომადგენელი იყო. სწავლის წარჩინებით დამთავრების შემდეგ უნივერსიტეტში უპირებდნენ დატოვებას, მაგრამ 1924 წლის აჯანყებაში აქტიური მონაწილეობის გამო არ დასცალდა. თავის პოლიტიკური შეხედულებებით ალექსანდრე შათირიშვილი სოციალისტ-ფედერალისტთა პარტიას ეკუთვნოდა და ახალგაზრდა ფედერალისტთა კომიტეტის წევრი იყო. 1924 წლის აჯანყების წინ ამ კომიტეტის წევრების უმრავლესობა დაპატიმრებული და დახვრეტილი იქნა. ალექსნდრე შათირიშვილი შემთხვევით გადაურჩა დაჭერას და გურიაში იმალებოდა. აჯანყებამაც გურიაში მოუსწრო და აქ მიიღო მონაწილეობა. აჯანყების დამარცხების შემდეგ იძულებული გახდა სამშობლოდან წასულიყო. ემიგრაციაში თავს ფიზიკური შრომით ირჩენდა და შეძლებისდაგვარად სწავლას ფსიქოლოგიის განხრით სორბონის უნივერსიტეტში განაგრძობდა. ემიგრაციაში ალექსანდრე შათირიშვილს მჭიდრო ურთიერთობა ჰქონდა თავის ძველ პოლიტიკურ თანაპარტიელებთან — სამსონ ფირცხალავასთან, აკაკი პაპავასთან, ნიკო ურუშაძესთან, ფილიპე შარაძესთან, გიორგი ნაკაშიძესთან, მარკოზ ტუღუშთან. 1962 წელს პარიზში ცალკე წიგნად გამოიცა ალექსანდრე შათირიშვილის მონოგრაფია „ერის რაობა და მშობლიური გრძნობა“, სადაც ეროვნული პრობლემა ახლებურ საწყისზეა გაშუქებული, სამშობლოს განცდა განხილულია არა პოლიტიკური, არამედ ფსიქოლოგიური თვალსაზრისით. ალექსანდრე შათირიშვილის წერილები იბეჭდებოდა ემიგრაციაში გამომავალ სოციალისტ-ფედერალისტთა პარტიის ორგანოში – ჟურნალ „სახალხო საქმეში“, სოციალ–დემოკრატიული მიმრთულების ჟურნალებში „ჩვენი დროშა“ და „მებრძოლი საქართველო“, აგრეთვე ჟურნალ „კავკასიონში“. საფრანგეთში ალექსანდრე შათირიშვილი ცხოვრობდა მონბელიარის მხარეში, სადაც ცოლად შეირთო ფრანგის ქალი. ჰყავდათ ექვსი შვილი – ნინო, ბრენო, გილენ, კატო, ნათელა და არნო. ალექსანდრე შათირიშვილი ემიგრაციში დიდი ავტორიტეტით სარგებლობდა, იყო სოშოს ქართველთა სათვისტომოს თავმჯდომარე და ამ საპატიო თანამდებობაზე გარდაიცვალა მძიმე ავადმყოფობოს შემდეგ დაბა ბოლიოში 1972 წლის 16 აპრილს. შარაძე, გურამ. ქართული ემიგრანტული ჟურნალისტიკის ისტორია თბ., 2003 გვ. 97-99 ალექსანდრე შათირიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გურამ ჩაგანავა

გურამ ჩაგანავა (დ. 25 დეკემბერი, 1941, უგლოვოე) — ქართველი მეცნიერი, პედაგოგი, ფსიქოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1995), პროფესორი (2000). 1969 წელს დაამთავრა ბათუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რუსული ენის, ლიტერატურისა და ინგლისური ენის ფაკულტეტი. 1981-2006 წლებში მუშაობდა ბათუმის ნიკო ბერძენიშვილის სახელობის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში. 1982 წლიდან - შოთა რუსთაველის სახელობის პედაგოგიურ ინსტიტუტში (ახლანდელ უნივერსიტეტში). 2009 წლიდან — შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოციალურ მეცნიერებათა დეპარტამენტის სრული პროფესორი. 2010 წლიდან — სოციალურ მეცნიერებათა დეპარტამენტის ხელმძღვანელი, ფსიქოლოგიის პროგრამული მიმართულების ხელმძღვანელი. მისი ინიციატივით რამდენიმე წელია უნივერსიტეტში მოქმედებს სამაგისტრო საგანმანათლებლო პროგრამა კლინიკურ ფსიქოლოგიაში. მისი რამდენიმე სტატია ეძღვნება ენათმეცნიერებისა და ისტორიის საინტერესო პრობლემატიკას. გამოსაცემად მზადდება სოციალური ფსიქოლოგიისა და კლინიკური ფსიქოლოგიის სალექციო კურსები, რომელთა მნიშვნელოვანი ნაწილი ეფუძნება მისივე ექსპერიმენტულ და პრაქტიკულ გამოკვლევებს. კითხულობს სალექციო კურსებს ფსიქოლოგიის სხვადასხვა დარგში, ხელმძღვანელობს სტუდენტთა სამეცნიერო ნაშრომებს, სისტემატიურად მონაწილეობს პროფესორ-მასწავლებელთა საუნივერსიტეტო, რესპუბლიკურ და საერთაშორისო კონფერენციებში, რედაქტორობს პერიოდულ გამოცემას „ფსიქოლოგიური გამოკვლევები“, არის უნივერსიტეტის აკადემიური საბჭოსა და პედაგოგიკის დარგის სპეციალიზებული საბჭოს წევრი და უნივერსიტეტის ეთიკის კომისიის ხელმძღვანელი. სადოქტორო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1995 წელს „პროპრიაციის ფსიქოლოგიის პრობლემები“. ნებისყოფის ფსიქოლოგიის საკითხები (რედაქტორი). ბათუმი, გამომცემლობა აჭარა, 2019, გვ. 144 — ISBN: 9789941460524 აპროპრიაციის ფსიქოლოგიის ექსპერიმენტული საფუძვლები (ავტორი). ბათუმი, შოთა რუსთაველის სახელმწ. უნ-ტის გამ-ბა, 2009, გვ. 232 — ISBN: 9789941409578 ისტორიული და სოციალური ფსიქოლოგიის აქტუალური პრობლემები (ავტორი). ბათუმი, ბათუმის უნივერსიტეტი, 2004, გვ. 255 — ISBN: 9992897015 განწყობის ფსიქოლოგიის აქტუალური პრობლემები (ავტორი). ბათუმი, აჭარა, 2001, გვ. 224 — ISBN: 9992884975 საქართველოს მეცნიერებათა დოქტორები, 1992-2006/შემდგ. და რედ.: ჯაფარიძე ი.. თბ., 2012, გვ. 596 გურამ ჩაგანავა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გენწვიში (მრავალმნიშვნელოვანი)

გენწვიში შეიძლება აღნიშნავდეს: გენწვიში — აფხაზეთის გულრიფშის მუნიციპალიტეტის სოფლების მარცხენა გენწვიშისა და მარჯვენა გენწვიშის ძველი სახელწოდება. გენწვიში — სოფელი მესტიის მუნიციპალიტეტში.
კონდენსატორი (თბოტექნიკა)

კონდენსატორი (თბოტექნიკაში) (ლათ. condenso — „ვამკვრივებ“, „ვასქელებ“) — აირისებრი (ორთქლისებრი) მდგომარეობიდან თხევად ან მყარ მდგომარეობაში ნივთიერების გადასაყვანი აპარატი. ფართოდ გამოიყენება ქიმიურ ტექნოლოგიაში, მუშა ნივთიერების კონდენსაციისათვის განკუთვნილ თბოენერგეტიკულ და სამაცივრო დანადგარებში, დისტილატის მისაღებ, ორთქლის ნარევების განსაცალკევებელ დანადგარებში, ორთქლის კონდენსაცია კონდენსატორში ხდება მყარი სხეულის (ზედაპირული კონდესატორი) ან სითხის (კონტაქტური კონდესატორი) ზედაპირთან შეხების შედეგად (ორივე შემთხვევაში შეხების ზედაპირის ტემპერატურა უფრო დაბალია, ვიდრე ორთქლის გაჯერების ტემპერატურა მოცემული წნევის დროს). ზედაპირული კონდესატორი ჰორიზონტალური ან ვერტიკალური მილების კონაა. მაცივებელი გარემო (წყალი, მარილხსნარი, ჰაერი) მიედინება მილებში, ორთქლი კი შედის მილებს შორის მოქცეულ სივრცეში და კონდენსირდება მათ გარე ზედაპირზე, ან — პირიქით. ამ სახის კონდესატორს იყენებენ წმინდა კონდენსატის მისაღებად. თუ ორთქლის კონდენსაციის დროს სითხე წარმოიქმნა, იგი ჩამოედინება ზედაპირიდან სიმძიმის ძალის ზემოქმედებით ან წაიტაცება მოძრავი ორთქლით. მყარი ფაზის (მაგალითად ყინულის) წარმოქმნის შემთხვევაში იგი პერიოდულად იწმინდება სპეციალური მოწყობილობით. კონტაქტურ კონდენსატორში წარმოქმნილი კონდენსატი შეერევა მაცივებელ სითხეს და მასთან ერთად იქნება არინებული. ორთქლისა და სითხის მოძრაობის ურთიერთმიმართულების შესაბამისად კონდენსატორი არის პირდაპირი დინების , წინაღდენიანი ან ჯვარედინდენიანი. კონდენსატი კონდესატორიდან ჩვეულებრივ ტუმბოთი გაიწოვება, ხოლო არაკონდენსირებადი აირები — ვაკუუმ-ტუმბოთი. ნორმალური მშაობის უზრუნველსაყოფად კონდენსატორს უკეთებენ რიგ დამხმარე მოწყობილობას, რომლებთან ერთად იგი ქმნის საკონდესაციო დანადგარს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 629.
იასონ ცუცქირიძე

იასონ ცუცქირიძე (დ. 29 მარტი, 1908, დეისი — გ. 8 ივლისი, 1989) — ქართველი გეოგრაფი და მეცნიერი. 1932 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი გეოფიზიკის სპეციალობით. 1933-1938 წლებში მუშაობდა თბილისის გეოფიზიკურ ობსერვატორიაში, 1938 წლიდან ობსერვატორიის დირექტორი. 1941-1942 წლებში ყაზბეგის მაღალმთიან მეტეოროლოგიური სადგური. 1943-1953 წლებში თბილისის გეოფიზიკური ობსერვატორიის დირექტორი. 1953-1979 წლებში ჰიდრომეტეოროლოგიის ინსტიტუტის კლიმატოლოგიის ლაბორატორიის გამგე. 1979 წლიდან მეცნიერ-კონსულტანტი. 1938-1941 წლებში ასპირანტურის კურსი გაიარა ლენინგრადის მთავარ გეოფიზიკურ ობსერვატორიაში აქტინომეტრიის სპეციალობით. იქვე, 1949 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია. ავტორია 100-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომისა, რომლებიც მიძღვნილია მთიანი რეგიონების კლიმატის გენეტიკური კლასიფიკაციისა და რადიაციული ბალანსის მდგენელების განაწილების კანონზომირების დადგენის, კლიმატური რესურსების კვლევის და სხვ. აქტუალურ საკითხებისადმი. არის რამდენიმე წიგნის სამეცნიერო რედაქტორი და რეცენზენტი. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი (1971). სადოქტორო დისერტაციის თემა — „საქართველოს ტერიტორიის რადიაციული და თერმული რეჟიმი“, დაიცვა 1969 წელს. 1952 — საპატიო ნიშნის ორდენი 1944 — საპატიო ნიშნის ორდენი გეოფიზიკის ტერმინოლოგია=Геофизичксеая терминология: რუსულ-ქართული და ქართულ-რუსული, თბილისი, მეცნიერება, 1988, გვ. 279 Прогноз гидрометеорологических условий Колхидской низменности после осушения, Ленинград , Гидрометеоиздат, 1983, с. 247 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი, თბ., 2003, გვ. 289 იასონ ცუცქირიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ალექსანდრე თელია

ალექსანდრე თელია (დ. 30 ივნისი, 1954, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი, პედიატრი, ალერგოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი. 1978 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის პედიატრიული ფაკულტეტი. 1978-1979 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ინტერნი. 1979-1981 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ჰოსპიტალური პედიატრიის კათედრის კლინიკური ორდინატორი. 1981-1984 წლებში გახდა ალერგიის კათედრის ასპირანტი. 1984-1994 წლებში კი ასისტენტი. 1993 წლიდან თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ალერგოლოგიისა და კლინიკურ-იმუნოლოგიის კათედრაზე ეკავა სხვადასხვა თანამდებობა: 1994-1996 წლებში იყო კათედრის დოცენტი. 1994 წლიდან არის ბავშვთა რესპუბლიკური რეაბილიტაციის ცენტრის პედიატრიული განყოფილების გამგე. 1996-2001 წლებში იყო კათედრის გამგე, 2003-2005 წლებში კი ექსპერიმენტული და კლინიკური სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორი, 2005-2006 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის რექტორი, 2006 წლიდან თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ალერგოლოგიისა და კლინიკური იმუნოლოგიის მიმართულების სრული პროფესორი. არის საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს ექსპერტი (1977 წლიდან). ერთი სადოქტოროსა და ოთხი საკანდიდატო დისერტაციის ოფიციალური კონსულტანტი და ხელმძღვანელი. ავტორია 40 სამეცნიერო ნაშრომისა. მისი სამეცნიერო შრომები ეხება ალერგოზების ეპიდემიოლოგიას, ბრონქული ასთმის, კვებითი ალერგიისა და ატოპიური დერმატიტის შესწავლას ბავშვთა და მოზრდილთა პოპულაციაში და სხვა. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „იმუნოგლობულინ E-თი განპირობებული ალერგიული რეაქციათა როლი ბავშვთა ასაკის ალერგოზებში“, დაიცვა 1984 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „ფიზიკური დატვირთვით განპირობებული ბრონქული ასთმა ბავშვთა ასაკში“, დაიცვა 1993 წელს. ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში: თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 118 საქართველო: ენციკლოპედია, ტ. IV, თბ., 2018, გვ. 35-36 ალექსანდრე თელია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მიხეილ ტატიშვილი

მიხეილ ტატიშვილი (დ. 18 იანვარი, 1910, ბაკურიანი — გ. 21 მაისი, 1965) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი, პედაგოგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. 1931 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1931 წლიდან იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ტოპოგრაფიული ანატომიისა და ოპერატიული ქირურგიის კათედრის ასისტენტი. 1933-1935 წლებში მუშაობდა ორდინატორად ჰოსპიტალურ ქირურგიულ კლინიკაში, ხოლო 1938-19439 წლებში საქართველოს ცენტრალური კლინიკური უნივერსიტეტის უროლოგიურ განყოფილებაში. 1939-1940 წლებში სამედიცინო განყოფილების გამგე პეტროზავოდსკის ჰოსპიტალში. 1941-1943 წლებში ასისტენტი კიროვის სახ. სამხედრო-საექიმო აკადემიის ოპერატიული ქირურგიისა და ტოპოგრაფიული ანატომიის კათედრაზე, 1943-1950 წლებში ამავე კათედრის დოცენტი. 1941-1944 წლებში სამხედრო-საექიმო აკადემიის შემადგენლობასთან ერთად, მოჰყვა ლენინგრადის ბლოკადაში. 1945 წელს მივლინებული იყო ქირურგად ბელორუსიის მე-2 ფრონტის მომქმედი არმიის სანიტარულ ნაწილებში. 1950-1959 წლებში საქ. სსრ მეცნიერებათა აკადემიის ალ. ნათიშვილის სახ. ექსპერიმენტული მორფოლოგიის უნივერსიტეტის სწავლული მდივანი. 1959-1965 წლებში ამავე უნივერსიტეტის დირექტორის მოადგილე. ავტორია 45 სამეცნიერო ნაშრომის, მათ შორის 2 მონოგრაფიის: „შარდსაწვეთების ინერვაციის საკითხისათვის“ (1959), „თირკმლის ორგანოსშიდა აგებულება“ (1962); თანაავტორია 2 სახელმძღვანელოსი. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1943 წელს (ლენინგრადი) „შარდსაწვეთების ინერვაცია“. სადოქტორო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1961 წელს ( თბილისი) „თირკმელშიდა საშარდე და სისხლძარღვოვანი სისტემის ურთიერთობა და ჰეპატორენული ვენური კავშირები“. თბილისის ანატომთა, ჰისტოლოგთა და ემბრიოლოგთა სამეცნიერო საზოგადოება, გამგეობის წევრი (1950-1965) მედალი „ლენინგრადის დაცვისთვის“ სამამულო ომის I ხარისხის ორდენი თირკმლის ორგანოსშიდა აგებულება (ავტორი). თბ., საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის გამომცემლობა, 1962, გვ. 132 შარდსაწვეთების ინერვაციის საკითხისათვის (ავტორი). თბ., საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის გამომცემლობა, 1959, გვ. 88 საქართველოს მეცნიერ-მედიკოსები დიდ სამამულო ომში : ეძღვნება დიდი სამამულო ომის დამთავრების 20 წლისთავს / საყვარელიძე ს., თბ., 1966, გვ. 167-171 მიხეილ ტატიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
თამაზ ლაფერაშვილი

თამაზ ლაფერაშვილი (დ. 12 აპრილი, 1935, თბილისი — გ. 13 ნოემბერი, 2014) — ქართველი მომღერალი, პედაგოგი. საქართველოს სახალხო არტისტი (1990). დაამთავრა ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის ვოკალის ფაკულტეტი. თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში სწავლის პერიოდში მონაწილეობდა საოპერო სტუდიის სპექტაკლებში: „მოხუცი ბოშა“ და „ექიმი“. 1961 წლიდან იყო ზ. ფალიაშვილის სახელობის თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის წამყვანი სოლისტი, ლენინგრადის მცირე საოპერო თეატრის სოლისტი 1970-იან წლებში, თბილისის საოპერო თეატრის დირექტორის მოადგილე 1992–2004 წლებში. 2001 წლამდე თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის ვოკალის პედაგოგი. მისი ქართული რეპერტუარი, ოპერები: აბიო, ცანგალა (ზ. ფალიაშვილი „აბესალომ და ეთერი“, „დაისი“), მაკარი (ვ. დოლიძე „ქეთო და კოტე“), მაცნე, კაც ზვამბაია, ქრისტეფორე, გიორგი, ხუტა, შერგილი (ო. თაქთაქიშვილი „მინდია“, „მთვარის მოტაცება“, „პირველი სიყვარული“, „სამი ნოველა“), მჭედელი (ა. ბუკია „სამი მჭედელი“), მოამბე (ა. შავერზაშვილი „ოიდიპოს მეფე“), მარკიზი (გ. ყანჩელი „…და არს მუსიკა“), მაკარი (ჯ. და ვ. კახიძეები „ბარბალე“). კამერული რეპერტუარები: ს. ნასიძე ვოკალური ციკლი „ქართული ხალხური პოეზიიდან“ პირველი შესრულება, შესრულდა ლენინგრადში, უნგრეთში 1969 წელს, ვ. აზარაშვილი ვოკალური ციკლი შ. ნიშნიანიძის ლექსებზე პირველი შესრულება, შესრულდა მოსკოვში, პეტერბურგში 1976 წელს, სხვა რეპერტუარები: ფილიპე, ფარაონი, ფერნანდო (ვერდი „დონ კარლოსი“, „აიდა“, „ტრუბადური“), დონ პასკუალე (დონიცეტი „დონ პასკუალე“), დონ ბაზილიო (როსინი „სევილიელი დალაქი“), მაზეტო, კომანდორი, ლეპორელო (მოცარტი „დონ ჟუანი“), მეფისტოფელი (გუნო „ფაუსტი“), ბორისი, პიმენი, ვარლაამი (მუსორგსკი „ბორის გოდუნოვი“), ბერტრანი, რენე, გრემინი (ჩაიკოვსკი „იოლანტა“, „ევგენი ონეგინი“), კონჩაკი (ბოროდინი „თავადი იგორი“), მეწისქვილე (დარგომიჟსკი „ალი“), ალეკო, მოხუცი ბოშა, ბარონი, მალატესტა (რახმანინოვი „ალეკო“, „ძუნწი რაინდი“, „ფრანჩესკა და რიმინი“), რუსლანი (გლინკა „რუსლან და ლუდმილა“), პორგი (გერშვინი „პორგი და ბესი“), რემენიუკი, მეფე–ტრეფი (პროკოფიევი „სემიონ კოტკო“, „სამი ფორთოხლის სიყვარული“), ტაპა (ჩალაევი „მთიელები“). 1990 — საქართველოს სახალხო არტისტი 1969 — საქართველოს დამსახურებული არტისტი ღირსების ორდენი ქართული მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი, თბ., 2015, გვ. 281 თამაზ ლაფერაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
უშანგი სახლთხუციშვილი

უშანგი სახლთხუციშვილი (დ. 26 მარტი, 1937, მარტყოფი) — ქართველი მთარგმნელი, პედაგოგი, პუბლიცისტი. 1964 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1963 წელს გაცვლითი პროგრამით უნივერსიტეტიდან სხვა სტუდენტებთან ერთად გაიგზავნა რიგაში ლატვიური ენის, ლიტერატურისა და ისტორიის შესასწავლად. გარკვეული პერიოდი მუშაობდა სოფელ საცხენჰესის საშუალო სკოლაში (სოფელი სააკაძე, გარდაბნის რაიონი) ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებლად. 1965-1969 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტისა და ლატვიის უნივერსიტეტის ასპირანტურაში. 1969 წლიდან მუშაობდა თსუ ახალი ქართული ენის კათედრასთან არსებული ფარნაოზ ერთელიშვილის სახელობის ონომასტიკის სამეცნიერო-კვლევით ლაბორატორიაში უმცროს ლაბორანტად, უფროს ლაბორანტად, უმცროს მეცნიერ-თანამშრომლად, უფროს მეცნიერ-თანამშრომლად. 1965 წლიდან აქვეყნებდა ქართულ, ლატვიურ და რუსულ ენებზე სტატიებსა და ნარკვევებს, აღწერილი აქვს ტოპონიმიკური მასალა (40 000 ათასამდე ერთეული), ძირითადად კახეთის რეგიონში. 1970 წლიდან ეწევა თარგმნელობით მოღვაწეობას, თარგმნილი აქვს ლატვიელი მწერლის ზ. სკუინის რომანი „კოლუმბის შვილიშვილები“, ჟ. გრივას „ნოქტიურნი“, ა. ბელის რომანი „გალია“, ლატვიელ მწერალთა მოთხრობების კრებული „ქარვის ზღვის პირას“, „თბილისო, თბილისო, თბილისო...“, ვ. ბელშევიცას „სულ იმ ყეყეჩი პაულინეს ბრალია“. გამოცემული აქვს ა. იაკუბანის მოთხრობების კრებული, იან რაინისის „აზრები“, აგრეთვე ორიგინალური ნაშრომი „ლატვიურ-ქართული სასაუბრო ლატვიური ენის გრამატიკის მიმოხილვითა და ლატვიურ-ქართული ლექსიკონით“. 1997 წელს გამოსცა ნარკვევების კრებულის — „ადგილის დედა ანუ რას მოგვითხრობენ ტოპონიმები“, პირველი და მეორე წიგნები, აგრეთვე „ლოჭინის ხეობის ონომასტიკონი“. საქართველოს რადიოსა და ქართულ გაზეთებში „სოფლის ცხოვრება“, „საქართველოს რესპუბლიკა“ ხელმძღვანელობდა რუბრიკას „რას მოგვითხრობენ ტოპონიმები“. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ფილოლოგიისა და გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტზე კითხულობდა ლექციების კურსს ქართული ონომასტიკის საკითხებზე, ფილოლოგიის მთარგმნელობით განყოფილებაზე კი ბალტიური (ლატვიური) ფილოლოგიის კურსს. უშანგი სახლთხუციშვილი შეყვანილია ლატვიის ენციკლოპედიაში. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ქართულ ტოპონიმთა ისტორია-ეტიმოლოგიისათვის (აღმოსავლეთ საქართველოს მასალების მიხედვით)“. თოვლმა წაშალა ნაფეხურები...: მოთხრობები, თბ., ეროვნული მწერლობა, 2009, გვ. 160 გარეკახური ლექსიკონი, თბ., უნივერსალი, 2003, გვ. 380 ბალტიისპირეთის ხალხთა ლიტერატურა, თბ,, თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1999, გვ. 14 თბილისო, თბილისო, თბილისო...: ლატვიური მოთხრობები და რომანი, თბ., 1997, გვ. 207 კახეთის გამოჩენილი ადამიანები/ოთარ ნაცარაშვილი, თბ., 2001, გვ. 611 უშანგი სახლთხუციშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მასინლოკი

მასინლოკი (ოფიციალურად მასინლოკის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Masinloc) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი სამბალესის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 54 529 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 13 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მასინლოკი Masinloc Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Masinloc: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 26 April 2020.
პალაუიგი

პალაუიგი (ოფიციალურად პალაუიგის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Palauig) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი სამბალესის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 39 784 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 19 ბარანგაის. მერია და პოლიციის სადგური ტაპულაოს მთა კუნძული მაგალავა ქალაქის ცენტრი სამრევლო ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პალაუიგი Palauig Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Palauig: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 26 April 2020.