რომულუს ავგუსტულუსი

ფლავიუს რომულუს ავგუსტულუსი (ლათ. Flavius Romulus Augustus), რომულუს ავგუსტულუსად (ლათ. Romulus Augustulus) წოდებული (დ. 463 — გ. დაახლ. 507) — რომის უკანასკნელი იმპერატორი 475 წლის 28 აგვისტოდან 476 წლის 4 სექტემბრამდე. იგი 476 წელს ოდოაკრმა ტახტიდან ჩამოაგდო. რომულუსის მამა პანონიის მკვიდრი იყო, იტალიის ჯარის ოსტატი და პატრიციელი ორესტეს ფლავიუსი, ხოლო მისი დედა კომიტის ქალიშვილი ნორიკ რომულუსი იყო, რომელიც პოეტოვიონიდან (თანამედროვე პტუჯი) იყო მოსული. მომავალი იმპერატორი დაიბადა დაახლოებით 460 ან 461 წელს. მას ბაბუას პატივსაცემად დაარქვეს სახელი. ცნობილია, რომ რომულუსმა ტახტზე ასვლის წინ მიიღო სახელი ავგუსტუსი. ეს დასკვნა გაკეთებულია მისი მონეტების შემდეგი წარწერის საფუძველზე: „Dominus Noster Romulus Augustus Pius Felix Augustus“ (ქართ. ჩვენი უფალი რომულუს ავგუსტუსი ნეტარი ბედნიერი ავგუსტულუსი). რომულუსს ზოგჯერ ახალგაზრდა ასაკში უწოდებენ ავგუსტუსს (ქართ. პატარა ავგუსტუსი, ავგუსენოკი) და ბერძნები დაცინვით ლაპარაკობდნენ მასზე, როგორც „მცირე სირცხვილზე“ — (ლათ. Momylos). მოგვიანებით, ბევრმა ისტორიკოსმა შენიშნა, რომ, ირონიულად, რომულუს ავგუსტულუსმა გააერთიანა და, ე. გიბონის სიტყვებით, შეურაცხყო რომის დამაარსებლისა და მისი პირველი იმპერატორის სახელები. რომულუსის მამა, ორესტესი, რომელიც ერთ დროს ატიკას დაქვემდებარებაში იყო მდივანი (ნოტარიუსი), 475 წელს იმპერატორ იულიუს ნეპოტის ბრძანებით ამაღლდა სამხედრო ოსტატის ხარისხში, ჩაანაცვლა ერედიუს ავიტამ. ამ დანიშვნის შემდეგ მალევე, ორესტე, ჯარისკაცების თხოვნით, რომლებიც მას თანაუგრძნობდნენ, აჯანყდნენ ჯულიუს ნეპოტის წინააღმდეგ და შეიპყრეს დასავლეთ რომის იმპერიის დედაქალაქ რავენაში. როდესაც იმპერატორმა შეიტყო ამის შესახებ, ის გაიქცა დალმაციაში 475 წლის აგვისტოში, სადაც ნახევრად ავტონომიური სახელმწიფო დაარსდა მისი ბიძა მარსელინუსის მიერ. ამის შემდეგ, სამხედრო ლიდერი, სავარაუდოდ, დაახლოებით ორი თვის განმავლობაში ელოდება და ნახულობს დამოკიდებულებას, სავარაუდოდ ელოდება რეაქციას აღმოსავლეთ იმპერატორისგან. დაბოლოს, 475 წლის 31 ოქტომბერს, ორესტესმა, რაღაც უცნობი მიზეზის გამო, უარი თქვა იმპერატორის ტიტულზე, დაიმკვიდრა თავისი ახალგაზრდა ვაჟი რომულუსი. ალბათ მან გადაწყვიტა, რომ რომაელები უფრო მეტად მოეთხოვებოდნენ ეთქვათ მისი ვაჟი, რომელშიც უფრო მეტი რომაული სისხლი მოედინებოდა, ვიდრე საკუთარ თავში, როგორც სუვერენული. თუმცა, სამხედრო ლიდერმა ფაქტობრივად დაიწყო ვაჟის ნაცვლად იმპერიის მმართველობა. ამასთან, ბიზანტიელი ისტორიკოსის ევაგრიუს სქოლასტის თანახმად, ორესტესმა თავი მეფედ გამოაცხადა. რომულუს ავგუსტუსის ტახტზე მისვლის დროისთვის დასავლეთ რომის იმპერია გადაშენების პირას იყო. საიმპერატორო ძალა მხოლოდ იტალიაზე და სამხრეთ გაულის მცირე ნაწილზე იყო გავრცელებული. აღმოსავლეთ რომის იმპერატორმა ლეონ I-მა, რომელიც გარდაიცვალა 474 წელს, დასავლეთის რომის იმპერიის ტახტზე ორი ადამიანი ტახტზე ააგო — პროკოპიუს ანტემია და იულიუს ნეპოტი, ამიტომ მისმა მემკვიდრემ ზენონმა, ისევე როგორც ჩრდილოეთ გალიის გუბერნატორმა აფრანიუს სიგრიუსმა, უარი თქვეს რომულუსის დასავლეთის იმპერატორად აღიარებაზე. ყმაწვილობის გამო რომულუსს არ დაუტოვებია საქმიანობის არანაირი კვალი, გარდა ოქროს მყარი მასისა, რომელიც იყო რომში, მედიოლიანში, რავენნასა და არელატში ასახული და, სავარაუდოდ, ის გადაიხადეს ბარბაროსთა მომსახურებისთვის, რომლებიც მსახურობდნენ დასავლეთ რომის არმიაში. ნაპოვნი რამდენიმე ვერცხლის მონეტა გამოიცა რავენაში, თუმცა, რომულუს მეფობის ეპოქაში სპილენძის მონეტები უცნობია. ახალი სუვერენის ყველაზე სერიოზული პრობლემა იყო ბარბაროსული დაქირავებულთა ძრავის ძალების მართვა. რომულუსისა და მისი მამის წინააღმდეგ ათთვიანი მეფობის შემდეგ, ჯარი, რომელიც თითქმის მთლიანად შედგებოდა ძირითადად ჰერულესის, ხალიჩებისა და სკირებისაგან, აჯანყდა. მათ იცოდნენ, რომ რომის მთავრობამ დადო ხელშეკრულება გერმანელებთან დასავლეთ რომის იმპერიის სხვა ნაწილებში, რომლის თანახმად, ადგილობრივი მიწის მესაკუთრეთა მიერ საკუთრების გარკვეული ნაწილის ემიგრანტებს უნდა გამოეყო. ამასთან ერთად, ეს პრინციპი იტალიაში არასოდეს გავრცელებულა, მაგრამ ნახევარკუნძულზე განლაგებული გერმანული ტომების ჯარისკაცებმა განაცხადეს, რომ ასეთი ქმედებები ასევე უნდა გაკეთდეს მათი სასარგებლოდ. ისინი არ დაჟინებით მოითხოვდნენ, რომ მიწის ორი მესამედი მათთვის გამოეყო, როგორც ეს გაკეთდა მეხუთე საუკუნის დასაწყისში იმპერატორმა ჰონორიუსმა იმ ვილიგოტებთან მიმართებაში, რომლებიც თავს დაესხნენ გაულს. ლეგიონერები აცხადებდნენ, რომ მიწის ერთი მესამედი საკმარისი იქნებოდა მათი მოთხოვნის დასაკმაყოფილებლად. მათი მოლოდინების საწინააღმდეგოდ, ორესტესმა უარი თქვა ამ თხოვნაზე ჯარისკაცების მიმართ. ასევე შესაძლებელია, რომ ორესტესმა თავდაპირველად ჯარისკაცებს მიწა აღუთქვა, როგორც ჯილუს ჯულიუს ნეპოტის დამხობისათვის, ამიტომ ისინი დაუპირისპირდნენ მას. აჯანყების კიდევ ერთი მიზეზი იყო რომის არმიის ხაზინის დაფინანსების გაუარესება მხოლოდ იტალიის ტერიტორიიდან მიღებული მცირე შემოსავლის გამო, ამასთან დაკავშირებით, რის გამოც ჯარისკაცებიც გამოვიდნენ ხელისუფლებისადმი მორჩილებისგან. გაღიზიანებულმა ჯარისკაცებმა თავიანთი ლიდერი აირჩეს ორესტესის ერთ-ერთი მთავარი სამხედრო ლიდერის სახელით. წარმოშობით ოდოაკრი იყო გერმანელი (სკირების ტომიდან), მისი მამა ატილას ქვეშ მსახურობდა კონსტანტინოპოლში ელჩად. ატილას გარდაცვალების შემდეგ, იგი შეუერთდა დასავლეთის იმპერატორის პროკოპიუს ანტემიის ჯარს და დაეხმარა ორესტეს იულიუს ნეპოტის დამხობაში. ჯარების მტრულად განწყობილების წინაშე, ორესტესმა ჩაკეტა თავი ტიჩინში, მძლავრი კედლებით გარშემორტყმული, რომელიც აიღეს და გაძარცვეს. 476 წლის 28 აგვისტოს პლაცენტის მახლობლად იგი ტყვედ აიყვანეს და სიკვდილით დასაჯეს. მისი ძმა პავლე გარდაიცვალა რავენას მახლობლად მდებარე ტყეში გამართულ ორთაბრძოლაში, შემდეგ კი ოდოაკრმა, ქალაქში შესვლისას, რომულუსს აიძულა იმპერიის ტახტის გაუქმება იმავე წლის 4 სექტემბერს როგორც კი ამბოხებულმა მეთაურმა შეიტყო აღმოსავლეთის იმპერატორის ზენონ ისავრიელის ტახტზე ხელახლა შეერთების შესახებ, მან დეპუტატ რომულუს ავგუსტუსის სახელით გაგზავნა სენატის დელეგაცია კონსტანტინოპოლში, შესაბამისი მესიჯით, რომ „არ იყო საჭირო მათი განსაკუთრებული სამეფოს შექმნა; რომ ორივე მხარისთვის მხოლოდ ზინონი საკმარისი იყო, როგორც მათი საერთო იმპერატორი; რომ რომის სენატმა მთავარ ხელისუფლებას გადასცა ოდოაკრს, ადამიანი, რომელიც თავისი სახელმწიფოებრივი გონებითა და ბელგიით შეძლებს სახელმწიფოს დაცვას.“ სენატმა ასევე სთხოვა ზენონს მიენიჭოს ოდოდაკრი პატრიარქის ტიტულს და დაევალა მას იტალიის მმართველობა. ზენონმა შეასრულა შეასრულა მათი თხოვნა. მოგვიანებით ოდოაკრმა ფიცი დადო აღმოსავლეთ რომის იმპერიის იმპერატორთან და მეფეს იტალიაში, როგორც ბიზანტიის ხელისუფლების წარმომადგენელმა, ამიტომ, თეორიულად, იმპერია ერთიანი დარჩა. დასავლეთ რომის იმპერიის უკანასკნელი იმპერატორის, რომულუს ავგუსტულუსის ოდოაკრის დამხობა, 476 წლის 4 სექტემბერს, დასავლეთ რომის იმპერიის დაცემის ტრადიციულ თარიღად მიიჩნევა, თუმცა იგი ფორმალურად განაგრძობდა არსებობას მანამ, სანამ დაარსებული იმპერატორი იულიუს ნეპოტი მოკლეს 480 წელს მის დალმატურ საკუთრებაში, რომლის გარდაცვალების შემდეგ გაგზავნეს კონსტანტინოპოლის საიმპერატორო წარწერა. 486 წლამდე, გალიის გუბერნატორმა განაგრძო ბრძოლა ბარბაროსების წინააღმდეგ. თანამედროვე მეცნიერება ასევე განიხილავს ანტიკურ ეპოქის დასრულების 476-ე წელს. გარდა ამისა, ცნობილი ირლანდიელი ისტორიკოსი ჯონ ბაგელ ბური, რომელიც 476 წელს საუბრობს, როგორც დასავლეთ იმპერიის დაცემის წელზე, განმარტავს, რომ „ეს ფრაზა არასწორი და წარუმატებელია და წარმოადგენს ცრუ შუქზე წარმოქმნილ ცვლილებებს. არცერთი იმპერია არ დაეცა 476 წელს; არ არსებობდა „დასავლეთის იმპერია“, რომელიც შეიძლება დაეცა. არსებობდა მხოლოდ ერთი რომის იმპერია, რომელსაც ზოგჯერ მართავდნენ ორი ან მეტი ავგუსტანელები... მნიშვნელოვანია გვესმოდეს, რომ კონსტიტუციური თვალსაზრისით, ოდოაკრი იყო რიციმერის მემკვიდრე ...“  აღმოსავლეთ რომაული (ან ბიზანტიური) იმპერია გადარჩა დასავლეთით თითქმის ათასწლეულით და არსებობა შეწყვიტა მხოლოდ 1453 წელს. კონსტანტინოპოლის ოსმალეთის დაპყრობიდან ერთი წლის შემდეგ. რომულუსის ბედი მისი დამხობის შემდეგ ზუსტად არ არის ცნობილი. ანონიმურმა ვალესამ განაცხადა, რომ ოდოაკრმა, „მისი მცირეწლოვანი ასაკის გამო, მოწყენილმა და მისმა სილამაზმა შეწყნარებულობამ“ გაითავისუფლა რომულუსი, მისცა მას ყოველთვიური პენსია 6000 მყარი და დედასთან ერთად გადაასახლა იგი დედასთან ერთად ლუკულუსის კამპანიის სასახლეში კეიპო მისენასთან. ამასთანავე, ჯორდანსა და მარჩელინ კომიტს არ ახსენებენ წლიურ პენსიას. ლუკულანის სასახლე ააგო რესპუბლიკის ეპოქის ცნობილმა რომაელმა სამხედრო ლიდერმა, ლუციუს ლიკინიუსმა ლუკულუსმა (ძვ. კონსული ძვ. წ. 74) და იმპერატორ ტიბერიუსის ვილაში მსახურობდა. მრავალრიცხოვანი ნათესავები და მნიშვნელოვანი ბადრაგი წავიდნენ რომულუსთან. წყაროები თანხმდებიან, რომ რომულუსი დასახლდა ლუკულუსის სასახლეში. ამის შემდეგ, აღარაფერია ნახსენები რომულუსის შესახებ. როგორც ჩანს, რომულუსი იყო სასახლის მახლობლად მონასტრის დამაარსებელი. ამასთან ერთად, რომულუსის მონასტერმა დიდი პოპულარობა მოიპოვა გრიგოლ I დიდი პონტიფიკატის დროს და იგი არსებობდა მე-10 საუკუნეში. მაგნუს აურელიუს კასიოდორმა, ოსტგოთების მეფის თეოდორიხის დიდმა მდივანმა, წერილი მისწერა გარკვეულ რომულუსს 507 წელს, სადაც დაადასტურა მისთვის გაცემული პენსია. თომას ჰოჯკინი, კასიოდორის ნაწარმოებების მთარგმნელი, 1886 წელს დაწერა, რომ კასიოდორის წერილში ნახსენები რომულუს ავგუსტუსი და რომულუსი, ალბათ, ერთი და იგივე პიროვნებაა. როგორც ჩანს, ყოფილი იმპერატორი გარდაიცვალა ბიზანტიის ხელისუფლების აღდგენამდე იტალიაში (ეს არის VI საუკუნის შუა ხანებამდე), რადგან პროკოპი კესარიელი, რომელიც წერს რომულუსს, როგორც იმპერიის დასავლეთი ნაწილის უკანასკნელ მმართველს, არ ახსენებს ყოფილ იმპერატორს, როგორც ბიზანტიის აღწერილობაში. „იუსტინიანეს ომების ისტორია“. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: რომულუს ავგუსტულუსი Iron Age Braumeisters of the Teutonic Forests. BeerAdvocate. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2006-06-13. ციტირების თარიღი: 2006-06-02. Project Gutenberg: Cassiodorus, Variae დაარქივებული 2015-09-24 საიტზე Wayback Machine. Murdoch, Adrian (2006). The Last Roman: Romulus Augustulus and the Decline of the West. Stroud: Sutton. Bryce, James Bryce (1961). The Holy Roman Empire. Schocken Books.