laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
საფრანგეთის რევოლუციური ომები

 საფრანგეთის რევოლუციური ომები — ომების სერია, რომელიც მიმდინარეობდა 1792 წლიდან 1802 წლამდე. ეს დაპირისპირება მიმდინარეობდა საფრანგეთის რესპუბლიკასა და პრუსიას, ბრიტანეთის, ავსტრიასა და სხვა ქვეყნებს შორის. ეს პერიოდი იყოფა ორ ნაწილად: პირველი კოალიციის ომი (1792–1797) და მეორე კოალიციის ომი (1798–1802). სხვა ევროპელი მონარქები შეშფოთებით ადევნებდნენ თვალს 1789 წელს დაწყებულ საფრანგეთის რევოლუციას. მათ გადაწყვიტეს მხარი დაეჭირათ ლუი XVI-თვის. ავსტრიამ ჯარებს მოუყარა თავის ჯარებს საფრანგეთის საზღვართან. ავსტრიას პრუსიამაც დაუჭირა მხარი. როდესაც ავსტრიამ უარყო მოთხოვნა ჯარების გაყვანასთან დაკავშირებით საფრანგეთის საზღვრიდან, 1792 წლის გაზაფხულზე საფრანგეთმა ომი გამოუცხადა პრუსიასა და ავსტრიას. ამ ფაქტს ორივე სახელმწიფომ კოორდინირებული შეტევით უპასუხეს, თუმცა ფრანგებმა ისინი 20 სექტემბერს, ვალმის ბრძოლაში დაამარცხეს. ამ ბრძოლის შემდგომ, საფრანგეთში მონარქია საბოლოოდ დაემხო. ფრანგთა გამარჯვებების სერია დასრულდა 1793 წლის გაზაფხულზე, როდესაც ისინი დამარცხდნენ ნეერვიდენის ბრძოლაში. 1794 წელს ფრანგების სასარგებლოდ მდგომარეობა გამოსწორდა. მათ დაამარცხეს ავსტრიელები ფლეურუსის ბრძოლაში. 1795 წელს საფრანგეთმა დაიპყრო ავსტრიული ნიდერლანდები, ხოლო პრუსია ომს გამოეთიშა. 1796 წელს გენერალმა ნაპოლეონ ბონაპარტმა წამოიწყო კამპანია იტალიის დასაპყრობად. ფრანგებმა ჰაბსბურგები დაამარცხეს და ხელთ იგდეს 150 000 ტყვე. ამის შემდეგ ბონაპარტი ვენისკენ დაიძრა. ავსტრიელებმა ფრანგებთან კამპო-ფორმიოს ზავი გააფორმეს. მეორე კოალიციის ომი დაიწყო 1798 წელს, როდესაც ფრანგები ეგვიპტეში შეიჭრნენ, კვლავ გენერალ ბონაპარტის მეთაურობით. ომი კვლავ გაჩაღდა. ამჟამად კოალიციის სახელმწიფოები წარმატებულად მოქმედებდნენ. მათ ფრანგები იტალიიდან თანდათან განდევნეს და საფრანგეთის მარიონეტ შვეიცარიაშიც შეიჭრნენ. მათ გაიმარჯვეს ნოვისა და კასანოს ბრძოლებშიც. მიუხედავად ამდენი მარცხისა, 1799 წლის სექტემბერში ფრანგებმა, ანდრე მასენას მეთაურობით, დაამარცხეს რუსეთის ჯარები ციურიხის ბრძოლაში. ამასთანავე ნაპოლეონმაც მოიპოვა რამდენიმე გამარჯვება აბუკირთან და პირამიდებთან ბრძოლაში. მიუხედავად ბონაპარტის ამდენი წარმატებისა, ბრიტანელებმა გაანადგურეს ფრანგული ფლოტი ნილოსის ბრძოლაში 1799 წლის ოქტომბერში ბონაპარტი საფრანგეთში დაბრუნდა, ხოლო 18 ბრიუმერს (9 ნოემბერს) მოაწყო სახელმწიფო გადატრიალება, დაამხო დირექტორია-მმართველი ორგანო, და საკუთარი თავი კონსულად გამოაცხადა. მან 1800 წლის ივნისში მოახერხა ავსტრიელთა დამარცხება მარენგოს ბრძოლაში, ჩრდილოეთ იტალიაში. ამას მოჰყვა საფრანგეთის კიდევ ერთი გამარჯვება-ფრანგულმა ჯარმა ჰოენლიდენთან, ბავარიაში, კიდევ დაამარცხა ავსტრიელები. ავსტრია იძულებული გახდა, ზავი გაეფორმებინა. 1801 წელს გაფორმდა ლუნევილის ზავი. ავსტრიისა და რუსეთის ომიდან გასვლის შემდეგ, დიდმა ბრიტანეთმა საფრანგეთთან ამიენის ზავი გააფორმა, რითაც საბოლოოდ დასრულდა საფრანგეთის რევოლუციური ომები.
იტალიის პოლიტიკური სისტემა

იტალიის პოლიტიკური სისტემა ემყარება პარლამენტარიზმს, დემოკრატიულ რესპუბლიკას და მრავალპარტიულ სისტემას. აღმასრულებელ ხელისუფლებას კოლექტიურად ახორციელებს მინისტრთა საბჭო, რომელსაც ხელმძღვანელობს პრემიერ-მინისტრი. საკანონმდებლო ხელისუფლება განაწილებულია პარლამენტსა და მინისტრთა საბჭოს შორის. სასამართლო დამოუკიდებელია აღმასრულებელი და საკანონმდებლო ხელისუფლებებისაგან. იტალია დემოკრატიული რესპუბლიკაა 1946 წლის 2 ივნისიდან, როდესაც საყოველთაო რეფერენდუმის საფუძველზე გაუქმდა მონარქია. კონსტიტუცია მიღებულ იქნა 1948 წლის 1 იანვარს. ქვეყნის ამჟამინდელი პრეზიდენტია სერჯო მატარელა, პრემიერ-მინისტრი — მატეო რენცი. 1948 წლის კონსტიტუციის საფუძველზე შეიქმნა პარლამენტი, აღმასრულებელი შტო (მინისტრთა საბჭო) და დამოუკიდებელი სასამართლო შტო. სახელმწიფოს მეთაურია პრეზიდენტი, მიუხედავად იმისა, რომ მისი მდგომარეობა გამოყოფილია ყველა შტოსგან. სახელმწიფოს მეთაური, იტალიის რესპუბლიკის პრეზიდენტი წარმოადგენს ერის ერთიანობის სიმბოლოს და გააჩნია ბევრი ისეთი მოვალეობა, რომელიც წინათ იტალიის მეფეს ევალა. პრეზიდენტი განასახიერებს დამაკავშირებელ წერტილს ხელისუფლების სამ შტოს შორის: ის აირჩევა კანონმდებლების მიერ, ის ნიშნავს აღმასრულებელ ხელისუფლებას და ის მეთაურობს სასამართლო სისტემას. პრეზიდენტი ასევე შეიარაღებული ძალების მთავარსარდალიცაა. რესპუბლიკის პრეზიდენტს ირჩევს პარლამენტის გაერთიანებული სესია, თითოეული რეგიონის სამ წარმომადგენელთან ერთად (გარდა ვალე-დ-აოსტისა, რომელსაც მხოლოდ ერთი წარმომადგენელი ჰყავს). მის არჩევას ესაჭიროება ფართო უმრავლესობა, რაც შეადგენს ნახევრის 2/3-ს პლუს ერთ ხმას. ორად ორი პრეზიდენტი, რომლებიც პირველივე კენჭისყრაზე იქნენ არჩეულნი, იყვნენ ფრანჩესკო კოსიგა და კარლო აძელიო ჩამპი. ბატონი ჩამპი 2006 წლის 10 მაისიდან ჯორჯო ნაპოლიტანომ შეცვალა. მიუხედავად იმისა, რომ კანონით აკრძალული არაა, არც ერთი პრეზიდენტი არასდროს ზედიზედ ორჯერ არ არჩეულა. როგორც წესი, პრეზიდენტი ცდილობს პოლიტიკური დებატების მიღმა დარჩეს და იყოს ინსტიტუციური გარანტი პოლიტიკურ პროცესში ჩართული ყველა ფიგურისათვის. პრეზიდენტს ასევე შეუძლია დაუყოვნებლივ გააუქმოს ანტიკონსტიტუციური აქტები, როგორც იტალიის კონსტიტუციის მცველმა. იტალიის პრეზიდენტი იტალიის პრემიერ-მინისტრი Il sito della Corte costituzionale დაარქივებული 2011-06-07 საიტზე Wayback Machine. Il sito del presidente della Repubblica Il sito del Parlamento Italiano Il sito del Governo Italiano Il sito del Consiglio superiore della magistratura დაარქივებული 2009-08-31 საიტზე Wayback Machine. Progetto aperto per la tracciatura delle attività dei politici italiani
97

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: 97 97 (ოთხმოცდაჩვიდმეტი) წელი — იულიუსის კალენდრის არანაკიანი წელიწადი, რომლის პირველი დღეა კვირა. ეს წელი არის I საუკუნის მე-10 დეკადის მე-7 წელი. რომის იმპერატორმა ნერვამ თავისი მემვიდრედ ტრაიანე დანიშნა. მთავარი სტატია: კატეგორია:დაბადებული 97. მთავარი სტატია: კატეგორია:გარდაცვლილი 97. ვან ჩუნი — ჩინელი ფილოსოფოსი (დ. 27)
იტალიის ვულკანების სია

ცხრილში მოცემულია იტალიის მოქმედი და ჩამქრალი ვულკანების სია: მსოფლიო ვულკანიზმის პროგრამა დაარქივებული 2013-01-20 საიტზე Wayback Machine. ↑ A. e M. Grifasi. Sicily - Ferdinandea isle - the disappered isle. Grifasi-sicilia.com. ციტირების თარიღი: 2011-03-23. ↑ Evolution of the northwestern Iblean Mountains, Sicily, Geologische Rundschau Volume 86, Number 3, 637-669.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-26. ციტირების თარიღი: 2011-11-21.
109

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: 109 109 (ას ცხრა) წელი — იულიუსის კალენდრის არანაკიანი წელიწადი, რომლის პირველი დღეა ორშაბათი. ეს წელი არის II საუკუნის 1-ლი დეკადის მე-9 წელი. პლინიუს უმცროსი გახდა ბითინიის ლეგატი. მთავარი სტატია: კატეგორია:დაბადებული 109. მთავარი სტატია: კატეგორია:გარდაცვლილი 109.
სასათბურე კულტურები

სასათბურე კულტურები — ბოსტნეული, დეკორატიული, ხეხილოვანი და კენკროვანი მცენარეები, რომლებიც სათბურში გამოჰყავთ. სასათბურე კულტურები მოსავალს იძლევიან არასეზონურ ვადებში, როდესაც მათი მოყვანა ღია გრუნტზე არ შეიძლება. ბოსტნეული კულტურებიდან მოჰყავთ უმთავრესად კიტრი და პამიდორი, აგრეთვე ბადრიჯანი,ლობიო, ხახვი, თვის ბოლოკი, წიწაკა, საზამთრო, ნესვი და სხვა. დეკორატიული მცენარეებიდან — ყოჩივარდა, ქრიზანთემა, მიხაკი და სხვა, მოჰყავთ აგრეთვე ხეხილოვანი კულტურები: ლიმონი, ატამი; კენკროვანებიდან — მარწყვი და ა. შ. დასახელებული კულტურების სათბურში გამოსაზრდელად გამოჰყავთ სპეციალური ჯიშები და ჰიბრიდები. სასათბურე კულტურების მოვლა გულისხმობს კარგ განათებას, ოპტიმალურ ტემპერატურას, ნიადაგსა და ჰაერში საჭირო ტენიანობის შექმნას, მინერალური და ორგანული სასუქებით ნიადაგის დამატებით განოყიერებას, მავნებლებისა და დაავადებების წინააღმდეგ ბრძოლას და სხვა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 113.
სასამსახურო ძაღლები

სასამსახურო ძაღლები — სხვადასხვა ჯიშის ძაღლები, რომელთაც იყენებენ საყარაულოდ, სამძებროდ, სამწყემსოდ, მარხილში შესაბმელად და სხვა საჭიროებისათვის. სასამსახურო ძაღლები გამოირჩევიან მძლავრი აღნაგობით, პატრონისა და მინდობილი ობიექტის კარგად დაცვის ინსტინქტით, დაუნდობლობით. საყარაულო და სამძებრო ძაღლებს სპეციალური წვრთნისშემდეგ იყენებენ სახელმწიფო საზღვრებისა და სამხედრო სამრეწველო და სამეურნეო ობიექტების დასაცავად, ბოროტმოქმედთა მოსაძებნად, გეოლოგიური ექსპედიციებში — მიწის წიაღში მადნის აღმოსაცენად, მიწისქვეშა აირის ქსლის დაზიანებული ადგილების მისაგნებად; სამხედრო სამსახურში — მეკავშირეებად, სანიტრებად, ნაღმის მაძიებლად და სხვა. სამწყემსო ძაღლებს — მეცხოველეობაში მტაცებლებისაგან საქონლის დასაცავად. შესაბმელ ძაღლებს ჩრდილოეთში სატრანსპორტო საშუალებად იყენებენ. სასამსახურო ძაღლებს განეკუთვნება ყველა ჯიშის ნაგაზი, დობერმან-პინჩერი, დოგი, ერდელტერიერი, ბოქსიორი, ბულდოგი, სენბერნარი, ნიუფაუნდლენდი, ჩრდილო-აღმოსავლეთის ყეფია, როტვეილერი, რიზენშნაუცერი, შავი ტერიერი, მოსკოვური საყარაულო და სხვა. მსოფლიოში აღრიცხულია 100-მდე სასამსახურო ძაღლების ჯიში. საქართველოში გავრცელებულია კავკასიური ნაგაზი უძველესი ადგილობრივი ჯიშია, რომელსაც იყენებენ მეცხოველეობის ფერმების დასაცავად. საქართველოში გავრცელდა აგრეთვე გერმანული ნაგაზი, ბოქსიორი, დოგი, დობერმან-პინჩერი, მცირე რაოდენობით — კოლი, ერდელტერიერი, სენბერნარი, ნიუფაუნდლენდი, როტვეილერი, რიზენშნაუცერი, შავი ტერიერი. სააკაძე გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 116.
უდინე

უდინე (იტალ. Udine; ფრიულ. Udin; სლოვენ. Videm; გერმ. Weiden; ლათ. Utinum) — ქალაქი და კომუნა ჩრდილო-აღმოსავლეთ იტალიაში, ფრიული-ვენეცია-ჯულიას რეგიონის შუაგულში, ადრიატიკის ზღვასა და ალპებს შორის, იტალია-სლოვენიის საზღვრიდან 40 კმ-ში. 2009 წელს მისი მოსახლეობა 99 439 ადამიანს შეადგენდა, ურბანული არეალის მოსახლეობა კი 175 000-ს. უდინე ფრიულის ისტორიული დედაქალაქია. ეს არეალი ჯერ კიდევ ნეოლითის ხანიდან იყო დასახლებული, მოგვიანებით კი ილირიელებით დასახლდა. უნგრული ლეგენდის თანახმად, ჰუნების დიდმა ბელადმა ატილამ აქ ბორცვი ააშენა, რადგან როცა ის აკვილეიას ალყას არტყავდა, მას ზამთრისათვის ჯარის სადგომი სჭირდებოდა. მან თავის მებრძოლებს უბრძანა მუზარადებითა და ფარებით მიწა მოეზიდათ, რადგან რელიეფი თითქმის მთლიანად გაბრტყელებული იყო. მან აქ ქალაქი დააარსა და წრიული კოშკი ააშენა. დასავლეთ რომის იმპერიის დაცემის შემდეგ, არეალის მნიშვნელობა გაიზარდა, რაც განპირობებული იყო აკვილეიისა და ჩივიდალე-დელ-ფრიულის დაკნინებით. უდინე პირველად 983 წელს იხსენიება, როდესაც იმპერატორმა ოტო II-მ აკვილეიის პატრიარქებს, რომლებიც იმ დროს რეგიონის მთავარი ფეოდალებიც იყვნენ, უტინუმის ციხესიმაგრე აჩუქა. 1223 წელს დაარსდა ბაზრობა და ქალაქი საბოლოოდ გახდა რეგიონის ეკონომიკისა და ვაჭრობის მთავარი არეალი, ამავე დროს საპატრიარქო ცენტრი. 1420 წელს ქალაქი ვენეციის რესპუბლიკამ დაიპყრო. 1511 წელს მიმდინარეობდა ხანმოკლე სამოქალაქო ომი, რომელსაც შემდეგ მიწისძვრა და შავი ჭირი მოჰყვა. ვენეციელთა კონტროლის ქვეშ უდინე 1797 წლამდე დარჩა და წარმოადგენდა სახელმწიფოს მეორე უდიდეს ქალაქს. შემდეგ იყო ფრანგების მცირეხნიანი მმართველობა, რომლის შემდეგაც ის ავსტრიული მარიონეტული ლომბარდია-ვენეციის სამეფოს ნაწილი გახდა. 1866 წელს კი ახლადშექმნილ იტალიის სამეფოს შემადგენლობაში შევიდა. მეორე მსოფლიო ომში, კაპორეტოსთან ბრძოლაში დაცემამდე, უდინე იტალიის მთავარსარდლობის ცენტრი გახდა და ზედმეტსახელად "Capitale della Guerra"-ს (ომის დედაქალაქი) უწოდებდნენ. ბრძოლის შემდეგ, 1918 წელს ის ავსტრიელებმა დაიკავეს რაც 1918 წლამდე, ვიტორიო-ვენეტოს ბრძოლამდე გაგრძელდა. ომის შემდეგ უდინე ხანმოკლე ისტორიის მქონე ფრიულის პროვინციის დედაქალაქი გახდა, რომელიც თანამედროვე გორიციის, პერდენონესა და უდინეს პროვინციებს მოიცავდა. 1943 წლის 8 სექტემბრის შემდეგ, როცა იტალიამ მეორე მსოფლიო ომში მოკავშირეთა წინაშე იარაღი დაყარა, ქალაქი გერმანული ადმინისტრაციის ხელში იყო, რაც 1945 წლის აპრილში შეწყდა. ესლინგენ-ამ-ნეკარი, გერმანია ვიენი, საფრანგეთი ნიტ-პორტ-ტოლბოტი, გაერთიენებული სამეფო ნორჩეპინგი, შვედეთი სხიდამი, შვედეთი ფილახი, ავსტრია ალბაკეტე, ესპანეთი უინძორი, კანადა რესისტენსია, არგენტინა დილიჯანი, სომხეთი მარიბორი, სლოვენია იტალიის ქალაქების სია მოსახლეობის მიხედვით Udine homepage Udine portal დაარქივებული 2012-12-01 საიტზე Wayback Machine. University of Udine Udine in 3D დაარქივებული 2018-09-23 საიტზე Wayback Machine. The soccer song Fuarce Udin დაარქივებული 2008-02-03 საიტზე Wayback Machine. Udine International School დაარქივებული 2019-01-24 საიტზე Wayback Machine. [1] Friuli Innovazione Centre of research and technology transfer
კარაპირო

კარაპირო (ინგლ. Lake Karapiro) — ხელოვნური ტბა ახალ ზელანდიაში, ჩრდილოეთის კუნძულზე, მდინარე უაიკატოზე. ქალაქ ჰამილტონიდან მდებარეობს 30 კილომეტრში. შეიქმნა 1947 წელს ჰიდროელექტროსადგურის აშენების შემდეგ. სიგრძე 11 კმ, სიგანე 900 მ. სარკის ფართობი 7,7 კმ². უდიდესი სიღრმე 30 მ. წყალსაცავზე ტარდება სპორტული ვარჯიშები. 1978 და 2010 წწ. აქ გაიმართა მსოფლიო ჩემპიონატი აკადემიურ ნიჩბოსნობაში. ადგილობრივ ენაზე ტბის სახელწოდება ნიშნავს „ცუდი სუნის ქვებს“. ↑ Viner, A.B., ed (1987). Inland waters of New Zealand. Wellington: DSIR Science Information Publishing Centre. pp. 471—474. ISBN 0-477-06799-9. ↑ Что день грядущий нам готовит?. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-04. ციტირების თარიღი: 2011-11-21. ↑ Mighty River Power Generation: About Us: Karapiro. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-06-10. ციტირების თარიღი: 2011-11-21.
თიურინგია

თიურინგია (Thüringen) — მხარე გერმანიაში. ფართობი - 16,2 ათასი კმ2, მოსახლეობა - 2.540 ათასი. ქალაქები (ათ.) - ერფურტი (დედაქალაქი, 201), გერა (125), იენა (100), ვაიმარი (63).
ესპანეთის სენატი

ესპანეთის სენატი (ესპ. Senado de España) — ესპანეთის გენერალური კორტესების ზედა პალატა. შედგება 264 სენატორისაგან, რომელთაგან 208 ირჩევენ მაჟორიტარული სისტემით, ხოლო 56 ნიშნავს რეგიონული პარლამენტები. ყველა სენატორს ირჩევენ 4 წლის ვადით. Official Senate web page
პეზარო

პეზარო (იტალ. Pesaro) — ქალაქი და კომუნა იტალიაში, მარკეს რეგიონში, ადრიატიკის ზღვის სანაპიროზე, პეზარო და ურბინოს პროვინციის დედაქალაქი. 2007 წლის აღწერის მიხედვით, მისი მოსახლეობა 92 206 ადამიანს შეადგენს. ადგილობრივი ეკონომიკის მთავარი დასაყრდენია მეთევზეობა, ავეჯის წარმოება და ტურიზმი. ქალაქი ძვ. წ. 184 წელს რომაელებმა დააარსეს როგორც კოლონია პიტენების ტერიტორიაზე და მას პისარუმი უწოდეს. პიტენები ეს იყო ხალხი, რომელიც ჩრდილო-დასავლეთ სანაპიროზე ცხოვრობდა რკინის ხანაში. ნოვილარასთან აღმოჩენილია უფრო გვიანდელი ტომების დასახლებებიც. ძვ. წ. IV საუკუნეში პიტენებს თავს დაესხნენ გალიელი სენონები, უფრო ადრე, ვიდრე ეტრუსკები და როდესაც ამ ტერიტორიას რომაელები მისწვდნენ, აქ მრავალეთნიკური მოსახლეობა ცხოვრობდა. ვინაიდან გალთა უმცირესობა აქ ჯერ კიდევ კიდევ განსხვავებული იყო, რომაელებმა ისინი განდევნეს. რომალეთა მმართველობის ქვეშ, პეზარო, რომელიც ფლამანიის გზის (Via Flaminia) კვანძს წარმოადგენდა, ვაჭრობისა და ხელოსნობის მნიშვნელოვანი ცენტრი გახდა. დასავლეთ რომის იმპერიის დაცემის შემდეგ, პეზარო ოსტგუთებმა დაიკავეს, 539 წელს კი ვიტიგესებმა დაანგრიეს გოთური ომების მიმდიარეობისას. ბიზანტიური დაპყრობიდან ხუთი წლის შემდეგ ქალაქი ნაჩქარევად აღადგინეს და აქციეს ე. წ. პენტაპოლისად, რავენის ეგზარქატის ნაწილად. ლომბარდიული და ფრანკული დაპყრობების შემდეგ, პეზარო პაპის ოლქის შემადგენელი ნაწილი გახდა. რენესანსის პერიოდში, ქალაქს მართავდა მალატესტების (1285–1445), სფორცების (1445–1512) და დელა-როვერების (1513–1631) ოჯახები. მომდევნო ოჯახის მმართველობისას, რომელმაც პეზარო თავის საგრაფოს დედაქალაქად გამოაცხადა, დადგა მისი აყვავების ხანა — აშენდა მრავალი საზოგადოებრივი და კერძო სასახლე, აღიმართა კედლების ახალი შრეები. 1860 წლის 11 სექტემბერს, ქალაქი პიემონტელთა ძალებმა აიღეს, შემდეგში კი მისი ანექსია იტალიის სამეფომ მოახდინა. იტალიის ქალაქების სია მოსახლეობის მიხედვით Official Site დაარქივებული 2004-09-28 საიტზე Wayback Machine. Encyclopedia Britannica 1911
ჯონ სმიტი

ჯონ უილიამ სმიტი (ინგლ. John Smit; დ. 3 აპრილი, 1978, პიტერსბურგი, სამხრეთი აფრიკა) — სამხრეთ აფრიკელი მორაგბე, რომელიც ასპარეზობს უმეტესად ჰუკერის პოზიციაზე. ჯონ სმიტი არის სამხრეთ აფრიკის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრების რიგით 50-ე მოქმედი კაპიტანი. სმიტის დებიუტი სპრინბოკში შედგა 2000 წელს, როდესაც სამხრეთ აფრიკა ხვდებოდა კანადის ეროვნული ნაკრებს. 2003 წლიდან 2007 წლამდე სპრინბოკში სმითმა სარეკორდო 46 მატჩი ჩაატარა ზედიზედ. 2009 წლის სექტემბრის მონაცემებით ჯონ სმიტი არის სამხრეთ აფრიკის მორაგებთა ეროვნული ნაკრების ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული კაპიტანი. ჯონ სმიტი (ინგლისური) ჯონ სმიტი დაარქივებული 2011-10-05 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ჯონ სმიტი Twitter-ზე ↑ Aviva Premiership Rugby - Saracens. web page. Premier Rugby. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 3 თებერვალი 2012. ციტირების თარიღი: 24 September 2011. ↑ http://www.scrum.com/statsguru/rugby/player/13432.html?class=1;template=results;type=player
ღმერთის სიმულატორი თამაშები

ღმერთის სიმულატორი — კომპიუტერული თამაშების ერთ ერთი ჟანრი. ამ თამაშში მოთამაშეს შესაძლებლობა ეძლევა, თავი ღმერთად იგრძნოს. უმეტესად ამ ჟანრის თამაშები ჰგავს სტრატეგიას. „Patapon“ „Black & White“ „Black & White 2“ „Dungeon Keeper“ „Dungeon Keeper 2“ „Populous“ „Spore“ „Dwarf fortress“ „From Dust“ „Ghost Master“
ვერნ ტროიერი

ვერნ ჯეი ტროიერი (ინგლ. Verne Jay Troyer; დ. 1 იანვარი, 1969 — გ. 21 აპრილი, 2018, ლოს-ანჯელესი, კალიფორნია) — ამერიკელი მსახიობი. განსაკუთრებით ცნობილი გახდა ფილმ „ოსტინ პაუერსში“ შესრულებული მინი-მეს როლით. ტროიერი ცნობილია აგრეთვე როლით ფილმში: „ჰარი პოტერი და ფილოსოფიური ქვა“. ტროიერი ჯუჯა იყო (81 სმ). ვერნ ტროიერი დაიბადა მიჩიგანში, ქალაქ სტერჯისში, მამამისის — რუბენ ტროიერისა და დედამისის — სიუზენის ოჯახში. ჰყავს და-ძმა, შესაბამისად დებორა და დევონი. გაიზარდა მიჩიგანში. 1987 წელს დაამთავრა სკოლა. მისი კინოდებიუტი შედგა 1994 წელს ფილმში „ჩვილი ბავშვი გასეირნებაზე“, სადაც გვევლინება ბავშვის დუბლიორად. 1999 წლამდე ტროიერი ძირითადად მუშაობდა კასკადიორად. ასევე ეპიზოდურ როლებს ღებულობდა ფილმებში. პოპულარობა მოუტანა მინი-მეს როლმა ფილმში „ოსტინ პაუერსი: შპიონი რომელმაც შემაცდინა“. 2004 წლის 22 თებერვალს ვერნ ტროიერმა იქორწინა ჟენევიევ გალენზე, თუმცა მათი ქორწინებაში ყოფნა ანულირებული იყო მეორე დღესვე. ცხოვრობდა კალიფორნიაში, ჰოლივუდში. ვერნ ტროიერი 2018 წლის 21 აპრილს ალკოჰოლის ინტოქსიკაციით გარდაიცვალა. ოფიციალური საიტი ვერნ ტროიერი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ვერნ ტროიერი[მკვდარი ბმული] ვერნ ტროიერი დაარქივებული 2011-06-29 საიტზე Wayback Machine. ინტერვიუ ვერნ ტროიერთან დაარქივებული 2008-04-06 საიტზე Wayback Machine. — Movieset.com დაარქივებული 2009-07-10 საიტზე Wayback Machine. ↑ Verne Troyer Biography (1969-) from FilmReference.com
From Dust

From Dust — კომპიუტერული თამაში ღმერთის სიმულატორის ჟანრში, რომელიც გამოუშვა Ubisoft-მა. ასევე მის შექმნაში მონაწილეობდა ერიკ შაი (Eric Chahi). თამაშს თავდაპირველად ერქვა Project Dust.
კატანძარო

კატანძარო (იტალ. Catanzaro) — ქალაქი იტალიაში, კალაბრიის რეგიონის დედაქალაქი. მისი მოსახლეობა 2010 წლის მონაცემენით 93 124 ადამიანს შეადგენს. კატანძარო ურბანული ცენტრია, ინტენსიური საქმიანობით. მოიცავს რამდენიმე სანაპირო ქალაქს, მათ შორის მარია-სელია-სოვერატოს და რამდენიმე მუნიციპალიეტეს. ურბანული არეალის მოსახლეობა 156 196 ადამიანს შეადგენს. ბოლო წლებში კატანძარო თავის გარშემო აყალიბებს კალაბრიის რეგიონის უდიდეს მეტროპოლიურ არეალს, რომელიც ქალაქ ლამეცია-ტერმესთან ერთად მოიცავს 10 მუნიციპალიეტეს. ეს იქნება ინტეგრირებული არეალი, რომელიც გაიშლება იონიის ზღის სანაპიროზე და თავს მოუყრის 200 000-ზე მეტ მოსახლეს. ზაფხულის თვეების განმავლობაში, იონიის ზღვის სანაპირო ზოლი კატანძაროდან სოვერატომდე მნიშვნელოვანი ტურისტული ატრაქციაა, განსაკუთრებით ახალგაზრდებითვის. ხშირად კატანძაროს სამი V-ს ქალაქს უწოდებენ, რაც მის სამ განსხვავებულ მახასიათებელს უკავშირდება: სახელი ეწოდა მისი მფარველის, წმინდა ვიტალიანოსგან, ხავერდი (velvet), როგორც მნიშვნელოვანი აბრეშუმის ცენტრი ჯერ კიდევ ბიზანტიური ხანიდან და ქარი (vento), რომელსაც მუდმივად წარმოქმნის იონიის ზღვიდან მქროლავი ძლიერი ბრიზები. კატანძაროს აბრეშუმის ინდუსტრია "VVV" სიმბოლოთი იყო ცნობილი როგორც ადგილობრივ, ისე გარე ბაზარზე და ასოცირდებოდა აბრეშუმის, ხავერდისა და ფარჩის დახვეწილ პროდუქციას. კატანძარო გადაჰყურებს იონიის ზღვის სკვილასეს ყურეს, სადაც, ზოგიერთი სწავლულის თანახმად, ფაეკოს სამეფოს ნავსადგური მდებარეობდა. მის სიახლოვეს გამოეყოფა იონიის ზღვა ტირენიის ზღვას. კატანძაროს ყელი ზღვის დონიდან 600 მ სიმაღლეზეა გადაჭიმული. ისტორიული ცენტრი ზღვის დონიდან 300 მეტრზეა განლაგებული. იტალიის ქალაქების სია მოსახლეობის მიხედვით Official website (იტალიური) Accademia di Belle Arti - Catanzaro Calabria's History, Culture, Language and Genealogy
ბარის პროვინცია

ბარის პროვინცია (იტალ. Provincia di Bari) — პროვინცია იტალიაში, აპულიის რეგიონში. დედაქალაქია ბარი. პროვინციის ფართობი 5 138 კმ²-ია, მოსახლეობა 1 594 109 ადამიანი (2005). მოიცავს 48 კომუნას. მაგრამ, 2009 წელს შეიქმნა ახალი, ბარლეტა-ანდრია-ტრანის პროვინცია, რომელშიც ბარის შვიდი კომუნა შევიდა საერთო მოსახლეობით 346 025. შედეგად, ბარის პროვინციაში მხოლოდ 41 კომუნა და 1 248 084 მოსახლე დარჩა. იტალიის პროვინციები ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2021-05-08 საიტზე Wayback Machine.
ბარლეტა-ანდრია-ტრანის პროვინცია

ბარლეტა-ანდრია-ტრანი — პროვინცია იტალიაში, აპულიის რეგიონში. შეიქმნა 2009 წლის ივნისში, 2010 წლის 21 მაისს კი მისი სამთავრობო ცენტრი გახდა ქალაქი ანდრია. შედგება 10 კომუნისგან, რომლებიც მანამდე ბარისა და ფოჯის პროვინციების შემადგენლობაში შედიოდა. სახელი მიიღო იმ სამი ქალაქისგან, რომლებიც პროვინციის ადმინისტრაციულ ფუნქციების ითავსებენ. იმ ათივე კომუნის მოსახლეობა, რომლებიც დღეს პროვინციას ქმნიან, 2001 წელს 383 018 ადამიანს შეადგენდა. კასტელ-დელ-მონტე სანტ-აგოსტინო, ანდრია პორტა-სანტ-ანდრია, ანდრია ბარლეტას ციხესიმაგრე ბარლეტას კოლოსი ბარლეტას კათედრალი ტრანის კათედრალი ტრანის ციხესიმაგრე სან-ლეუჩიოს ბაზილიკის ნარჩენები კანოსა-დი-პულიაში იტალიის პროვინციები www.trani.biz Trani city web site www.barlettaweb.com Barletta city web site დაარქივებული 2019-08-19 საიტზე Wayback Machine. www.andriaweb.com Andria city web site დაარქივებული 2006-12-05 საიტზე Wayback Machine. www.bisceglieweb.com Bisceglie city web site დაარქივებული 2019-09-06 საიტზე Wayback Machine. Canosa city web site ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-25. ციტირების თარიღი: 2011-11-22.
ბრინდიზის პროვინცია

ბრინდიზის პროვინცია (იტალ. Provincia di Brindisi) — პროვინცია იტალიაში, აპულიის რეგიონში. დედაქალაქია ბრინდიზი, რომელიც გარშემორტყმულია ვენეხებისა და არტიშოკის მინდვრებით და წარმოადგენს სამხრეთ იტალიის ერთ-ერთ მთავარ ნავსადგურს. პროვინციის ფართობი 1 839 კმ²-ია, მოსახლეობა 402 093 ადამიანი (2001 წ.). შედგება 20 კომუნისგან. იტალიის პროვინციები Official website it Altosalento Riviera dei Trulli
ფოჯის პროვინცია

ფოჯა (იტალ. Provincia di Foggia) — პროვინცია იტალიაში, აპულიის რეგიონში. ეს პროვინცია ასევე ცნობილია როგორც კაპიტანტა, რეადგან შუა საუკუნეებში ის კატეპანების მმართველობის ქვეშ იმყოფებოდა, როგორც იტალიის კატეპანატის ნაწილი. ფოჯის პროვინცია ორ ნაწილად შეიძლება დაიყოს: ერთი, რომლის ცენტრშიც მდებარეობს დედაქალაქი ფოჯა, ეძახიან ტავოლიერეს და მეორე, რომელიც წარმოადგენს დეზს ჩექმის ფორმის იტალიის კონტურზე, უწოდებენ კარგანოს. პროვინციის ფართობი 7 190 კმ²-ია, მოსახლეობა 645 236 (2005). ამჟამად ის შედგება 61 კომუნისგან, მაგრამ 2009 წლამდე მათი რიცხვი 64 იყო, სანამ 3 კომუნა ახლადშექმნილი ბარლეტა-ანდრია-ტრანის შემადგენლობაში გადავიდოდა. მოსახლეობა კი 686 856 ადამიანს შეადგენდა. მიუხედავად იმისა, რომ დღეს მისი მნიშვნელობა უწინდელთან შედარებით შემცირებულია, აგრარული სექტორი კვლავ რჩება ფოჯის ეკონომიკის მთავარ ბურჯად, იმდენად, რამდენადაც ამ არეალს ზედმეტსახელად „იტალიის ბეღელს“ უწოდებენ. რამდენიმე მცირე წარმოება ძირითადად კვების მრეწველობაზეა ორიენტირებული. კანგაცლილი პომიდვრის უდიოდესი ნაწილი ევროპაში ფოჯიდან შედის. ყოველწლიურად იწარმოება 2 მლნ ტონა პომიდორი, მაგრამ გლეხები მხოლოდ რვა ცენტს იღებენ კილოგრამში. იმისათვის რომ გადარჩნენ თავისუფალი საბაზრო ეკონომიკის პირობებში, ბევრი მეპომიდვრე ფერმერი სამუშაო ძალად არალეგალ იმიგრანტებს იყენებს. იტალიის პროვინციები Foggia News and Television Official website Foggia portal დაარქივებული 2006-05-18 საიტზე Wayback Machine. Foggia news დაარქივებული 2006-05-18 საიტზე Wayback Machine. Centro Studi Naturalistici ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-08-07. ციტირების თარიღი: 2011-11-22. ↑ Angelo van Schaik, "Bureau Buitenland: de Italiaanse tomaat," Villa VPRO Radio1 (26 August 2010).
ლეჩეს პროვინცია

ლეჩეს პროვინცია (იტალ. Provincia di Lecce) — პროვინცია იტალიაში, აპულიის რეგიონში. დედაქალაქია ლეჩე. მთლიანად მოქცეულია სალენტინის ნახევარკუნძულზე და წარმოადგენს მეორე ყველაზე ხალხმრავალ პროვინციას აპულიაში და ოცდამეერთეს იტალიაში. პროვინციის ფართობი 2 759 კმ²-ია, მოსახლეობა 813 556 (12-31-2009). შედგება 97 კომუნისაგან. წარმოადგენს „ქუსლის წვერს“ ჩექმის ფორმის იტალიის კონტურში. ტორე-სანტ-ანდრეა სანტა ცროჩეს ბაზილიკა, ლეჩე პიაცა-დუომო, ლეჩე აკაიას ციხესიმაგრე ოტრანტოს სანაპირო ოტრანტოს სანაპირო ოტრანტოს კათედრალი ტორე-სანტ-ემილიანო ტორე-დელ-ორზოს პლაჟი XVI საუკუნის კოშკი ტორე-დელ-ორზოში XVI საუკუნის კოშკი როკა-ვეკიაში სალანდრას მოედანი ნარდოში კალიპოლის ნავსადგური კალიპოლის პლაჟი უჯენტოს კათედრალი იტალიის პროვინციები ოფიციალური საიტი
ტარანტოს პროვინცია

ტარანტოს პროვინცია (იტალ. Provincia di Taranto) — პროვინცია იტალიაში, აპულიის რეგიონში. დედაქალაქია ტარანტო. პროვინციის ფართობი 2 437 კმ²-ია, მოსახლეობა 580 588 ადამიანი (2005). შედგება 29 კომუნისგან. 1951 წლამდე ტარანტოს იონიის პროვინცია ეწოდებოდა. პროვინციაში მრავლადაა ძველი ბერძნული კულტურის ნაშთი, შექმნილია ტარანტოს ეროვნული არქეოლოგიური მუზეუმი. იტალიის პროვინციები ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2011-01-11 საიტზე Wayback Machine. ტურიზმი ტარანტოს პროვინციაში დაარქივებული 2009-07-14 საიტზე Wayback Machine.