laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
აკვალანდია

აკვალანდია— აკვაპარკი, საწყლოსნო ატრაქციონების უმსხვილესი პარკი ევროპაში სიამ-პარკის გახსნამდე. მდებარეობს კოსტა-ბლანკაზე, ესპანეთში, ვალენსიაში, ალიკანტეს პროვინციაში, ქალაქ ბენიდორმში. გაიხსნა 1985 წელს. იქვე ახლოს მდებარეობს ზღვის ცხოველთა პარკი — მუნდომარი. აკვალანდია განთავსებულია 200 000მ², რომლის 50 000მ² განკუთვნილია უფასო ავტოსადგომისათვის. აქ მუშაობს 20-ზე მეტი ატრაქციონი, რომელიც განკუთვნილია დასვენების ნებისმიერი სახეობისათვის. დიდი აუზი ხელოვნური ტალღებით, წრიული არხი და ორი ჯაკუზი დამსვენებელთათვის. 2010 წლის 4 სექტემბერს აკვალანდიამ დაამყარა გინესის მსოფლიო რეკორდი, რომელშიც მონაწილეობდა 3110 მოცურავე. წინა რეკორდის მოცურავეთა რაოდენობა მხოლოდ 2600 იყო. ატრაქციონი ივსება პირდაპირ ოკეანის წყლით, რომელსაც აცლიან ზღვის ჭარბ მარილს და ქლორავენ. აკვალანგის ტერიტორიაზე განლაგებულია პარკის ფართო მწვანე ზონები, ესპანეთის ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროსათვის დამახასიათებელი ტიპური მცენარეებით. არსებობს დამატებითი მომსახურების სერვისები: მოედანი პიკნიკებისათვის, სწრაფი კვების რესტორნები, სუვენირების მაღაზიები, ფოტოსახელოსნოები, ბანკომატები, შემნახველი კამერები, საწოლებისა და გასაბერი ლეიბების შესანახი ადგილი. აქვალანდიას გახსნის დღიდან მიღებული აქვს მრავალი ჯილდო. მაგალითად: კოსტა-ბლანკას ტურიზმის ჯილდო 1993 სავაჭრო-სამრეწველო პალატის ჯილდო 1994 ტურიზმის ღირსების ჯილდო 1996 თომსონის ბრწყინვალების ოქროს ჯილდო 1998 ტურიზმის განვითარების ჯილდო 2001 მნიშვნელოვანი ინფორმაციის ჯილდო 2003 ბენიდორმის ტურიზმის ჯილდო 2010 აკვალანდიის ოფიციალური ვებ-გვერდი აკვალანდიის გალერეა Flickr-ზე აკვალანდია
გრეკოვის სახლი

გრეკოვის სახლი (რუს. Особняк Грекова) — სართულნახევრიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1820 წელს კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. სახლი ჩეხოვის ქუჩის განაშენიანებასთან ერთად შედის რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. მისამართი: ტაგანროგი, ჩეხოვის ქუჩა № 121. ჩეხოვის ქუჩაზე მდებარე განმარტოებული სახლი აგებულია 1820 წელს დიმიტრი გრეკოვის შვილის - ტიმოთე გრეკოვისათვის. რომელიც მონაწილეობდა რუსეთ-ოსმალეთის 1787-1791 წლებისა და 1812 წლის დიდ სამამულო ომში. არქიტექტურა იყო იმ პერიოდისათვის დამახასიათებელი. დიდი ფასადი შვიდი ფანჯრით. სამი წლის შემდეგ ტიმოთე გრეკოვს შეეძIნა შვილი ნიკოლოზი, რომელიც შემდეგ კაზაკების გენერალი გახდა. 1831 წელს ტიმოთე გრეკოვი გარდაიცვალა, ერთადერთ შვილს მდიდარი მემკვიდრეობა ერგო. 1840 წელს მემკვიდრემ დაიწყო სახლის რემონტი. იგი გეგმავდა სახლის მთლიან გადაკეთებას, რისთვისაც მან აიღო სესხიდა თავისი უძრავი ქონება დააგირავა. რემონტის შემდეგ სახლმა სხვა ელფერი მიიღო. სამაგიეროდ ოჯახის შემოსავლებს მკვეთრად გადააჭარბა ხარჯებმა. გრეკოვებმა ვერ შეძლეს თანხის გადახდა. ამიტომ 1876 წელს მისი უდიდებულესობის ალექსანდრე II-ის ბრძანების შემდეგ, გრეკოვების ბინის ნაწილი გაიყიდა. ტაგანროგის სახლის მფლობელი გახდა იაკობ ხლიტჩევი. 1898 წელს მისი ფასი შეადგენდა 3 000 რუბლს. 1906 წელს სახლი გახდა სანდრა შილგოვაიას კუთვნილება. სახლის უკანასკნელი მფლობელი 1911 წლიდან რევოლუციებამდე იყო კარლ იუნგი და სოფია ბრონევსკაია. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოხდა სახლის ნაციონალიზაცია. 1924 წლიდან შენობა საცხოვრებლად გამოიყენება. 1994 წელს ნაგებობა იყიდა ბანკმა „დონინვესტმა“, რომელმაც სახლს დაუბრუნა ადრინდელი სახე. გრეკოვის სახლი ითვლება კლასიციზმის საუკეთესო ნიმუშად ტაგანროგში. შენობა არის ქააქური მცირე სახლების ტიპური ნიმუში. მთავარი შესასვლელი კარი არ მდებარეობს ცენტრში. ↑ Дом 121. Исторический Таганрог. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-18. ციტირების თარიღი: 2017-01-28. ↑ 2.0 2.1 Русский классицизм. Rostov Region. ციტირების თარიღი: 2017-01-28.
კიფიური კულტურა

კიფიური კულტურა — არქეოლოგიური კულტურის დასახელება, რომელიც არსებობდა ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 8000—6000 წლებში საჰარის უდაბნოს ტერიტორიაზე. ამ პერიოდში საჰარის უდაბნოს ტერიტორიაზე კლიმატი ნოტიო იყო. 2000 წელს აღმოჩენილი იქნა ამ კულტურის დროინდელი ადამიანის ნარჩენები ნიგერის ტენერეს უდაბნოს ტერიტორიაზე, გობეროში. კიფიელები იყვნენ მონადირეები და შემგროვებლები. ის ფაქტი, რომ მათი ცხოვრების არეალში აღმოჩენილი იქნა სავანისთვის დამახასიათებელი დიდი ცხოველების ძვლები, გვაფიქრებინებს, რომ ისინი ცხოვრობდნენ იმ პერიოდში არსებული ტბის სანაპიროზე. კიფიელები იყვნენ მაღლები — 1,80 მეტრზე მეტი სიმაღლის. კიფიური კულტურა გაქრა ჩვენს წელთაღრიცხვამდე დაახლოებით 6000 წელს, როდესაც საჰარის უდაბნოს ტერიტორიაზე დადგა ხანგრძლივი გვალვა. კიფიური კულტურის გაქრობიდან დაახლოებით 1500 წლის შემდეგ, როდესაც კლიმატი საჰარის უდაბნოში ისევ ნოტიო გახდა, მისი საცხოვრისი არეალი დაიკავა ტენერიულმა კულტურამ, რომლის მაცხოვრებლებიც ეკუთვნოდნენ სხვა ანთროპოლოგიურ ტიპს. ↑ 1.0 1.1 Stone Age Graveyard Reveals Lifestyles Of A 'Green Sahara'. Science Daily (2008-08-15). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-03-30. ციტირების თარიღი: 2008-08-15. ↑ Wilford, John Noble (2008-08-14). „Graves Found From Sahara's Green Period“. New York Times. ციტირების თარიღი: 2008-08-15. ↑ Schultz, Nora (2008-08-14). „Stone Age mass graves reveal green Sahara“. NewScientist. ციტირების თარიღი: 2008-08-15.
ჰაფიზ აჰმედ-ფაშა

მუეზინზადე ჰაფიზ აჰმედ-ფაშა (თურქ. Müezzinzade Hafız Ahmed Paşa; დ. 1564, პლოვდივი,ბულგარეთი, — გ. 10 თებერვალი,1632, სტამბოლი, ოსმალეთის იმპერია) — ოსმალეთის იმპერიის სახელმწიფო მოღვაწე, წარმოშობით ბულგარელი. დიდი ვეზირი 1625-1626 და 1631-1632 წლებში. 15 წლის ასაკში აღმოჩნდა ოსმალეთის სულთნის, მურად III-ის კარზე. იყო თოფქაფის სასახლის ერთ-ერთი დარაჯი 1600-იანი წლების დასაწყისამდე. დაწინაურდა აჰმედ I-ის მმართველობის დროს, ერთ-ერთი აჯანყების წარმატებით ჩახშობის შემდეგ. 1609 წელს დაინიშნა დამასკოს მმართველად, 1611 წელს ვანი ჩაიბარა, 1614წელს — ერზურუმი, ხოლო 1621 წელს ოსმან II-მ დანიშნა ბაღდადის ბეგლარბეგად. 1624 წელს სეფიანები შაჰ-აბას I-ის სარდლობით შეესივნენ ოსმალების ხელში მყოფ არაბულ ერაყს და ბაღდადი დაიკავეს. ირან-ოსმალეთის მეოთხე ომის დაწყებისთანავე, ფაშა მურად IV-მ დანიშნა ოსმალეთის აღმოსავლეთის ფრონტის არმიის მეთაურად. გარკვეული წარმატებების შემდეგ, 1625 წელს ის დედაქალაქში იხმეს და ქიოსემ სულთნის ბრძანებით დიდ ვეზირის ბეჭედი უბოძეს, თუმცა 1 წლის შემდეგ თანამდებობა დაკარგა და დაინიშნა მეორე ვეზირად. 1627 წელს ის ოსმანთა დინასტიის დამატი (სიძე) გახდა. მას მიათხოვეს აიშე სულთანი, რომელთანაც 3 შვილი ეყოლა. 1630 წლამდე ჰაფიზ-აჰმედ ფაშა იმყოფებოდა მესოპოტამიაში და ირანის წინააღმდეგ იბრძოდა. 1631 წელს მურად IV-მ მექრთამეობის ბრალდებით გადაყენა დიდი ვეზირი- ექრემ ჰუსრევ ფაშა და მის ნაცვლად ვეზირობა ისევ ჰაფიზ-აჰმედს უბოძა. იმპერიაში მძვინვარე კორუფციისა და ანარქიის გამო ჰაფიზ-ფაშამ ვერ შეაჩერა ამბოხებული ჯარისკაცები. 1632 წლის თებერვალში იანიჩრები აჯანყდნენ გასამრჯელოს დაგვიანების გამო. ამაში მათ ბრალი დასდეს სწორედ დიდ ვეზირს. 10 თებერვალს მათ თოფქაფის სასახლე აიღეს და მოკლეს ჰაფიზ-აჰმედ ფაშა. სიკვდილს ძლივს გადარჩენილი მურად IV დათმობებზე წავიდა. ამ ფაქტის გამო სულთანმა გადაწყვიტა დედის მფარველობისგან თავი დაეღწია და მმართველობის სადავეები ხელში თავად აიღო. ჰაფიზ-ფაშა სულთანმა დიდი პატივით უსქუდარში დაკრძალა და უსასტიკესი მეთოდებით შეუდგა იმპერიის მართვას. ოსმალეთის დიდი ვეზირების სია ირან-ოსმალეთის ომი (1623-1639) ოსმალეთის იმპერია İsmail Hâmi Danişmend, Osmanlı Devlet Erkânı, Türkiye Yayınevi, İstanbul, 1971 (Turkish) Jump up ^ Danişmend (1971), p. 33. (Turkish)
გულყვითელა

გულყვითელა, ნარგიზელა (ლათ. Calendula) — მრავალწლოვანი ან ერთწლოვანი ბალახოვანი, იშვიათად ბუჩქ-ბალახა მცენარეების გვარი რთულყვავილოვანთა ოჯახისა. აქვთ ჯირკვლოვანი ბუსუსებით შემოსილი 5-60 სმ სიმაღლის ღერო, მოგრძო, ლანცეტა ფოთლები, დიდი ზომის კალათა ყვავილედებად შეკრებილი მოყვითალო-ნარინჯისფერი ყვავილები. ევროპასა და აზიაში გვხვდება გულყვითელას 20-ზე მეტი სახეობა. ძველთაგანვე ცნობილია დეკორატიული სახეობა სამკურნალო გულყვითელა (Calendula officinalis), რომელსაც სამკურნალოდაც იყენებენ. საქართველოში იზრდება გულყვითელას 2 სახეობა: Calendula arvensis და Calendula gracilis. პირველი გვხვდება თბილისის სამხრეთით მდებარე რაიონებში, დანაგვიანებულ ადგილებზე, მეორე იზრდება ქიზიყში (ელდარის ველი), მშრალ ფერდობებზე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 306. გურგენიძე მ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 199.
ყულარის ტაძარი

ყულარის ტაძარი (აზერ. Qullar Məbədi)— XIII საუკუნის ეკლესია ისტორიულ გაღმა კახეთში. დღევანდელი აზერბაიჯანის რესპუბლიკის დაყოფით, იგი მდებარეობს ბელაქნის რაიონში, სოფელ ყულარში, რომელიც რაიონული ცენტრიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 2 კილომეტრშია. ტაძარი შემორჩენილია ნანგრევების სახით. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ყულარის ტაძარი“ ვიკისაწყობში. ბელაქანის რაიონის ტაძრები
ტენერიული კულტურა

ტენერიული კულტურა — ისტორიამდელი კულტურა, რომელიც არსებობდა ჩვენს წელთაღრიცხვამდე დაახლოებით V-III ათასწლეულში საჰარის უდაბნოს ტერიტორიაზე. ეს უდაბნოს ისტორიაში იყო ნოტიო პერიოდი, ცნობილი როგორც ნეოლითური სუბპლუვიალი. პირველად ტერმინი „ტენერიული კულტურა“ გამოიყენა რეიგასმა (Reygasse) 1934 წელს. ამ კულტურასთან დაკავშირებული ადამიანის ნაშთები, პირველად აღმოაჩინეს აირის მთებში, ასევე მოგვიანებით, 2000 წელს ნიგერის ტენერეს უდაბნოში, გობეროს მახლობლად. 2000 წელს დინოზავრზე მონადირეთა ექსპედიციამ აღმოაჩინა გობეროს არქეოლოგიური ძეგლი, სადაც ნაპოვნი იქნა ორი ერთმანეთის მიმდევრობით არსებული კულტურის კვალი. კიფიური კულტურა წინ უსწრებდა ტენერიულს და გაქრა ხანგრძლივი გვალვების შედეგად ჩვენს წელთაღრიცხვამდე დაახლოებით 6 ათას წელს. გვალვა საჰარის უდაბნოს ტერიტორიაზე გრძელდებოდა ჩვენს წელთაღრიცხვამდე დაახლოებით 4600 წლამდე, რის შემდეგაც კლიმატი ისევ ნოტიო გახდა; ამ პერიოდს მიეკუთვნება ტენერიული კულტურის ყველაზე უფრო ადრეული ძეგლები, რომლის ანთროპოლოგიური ტიპი განსხვავდებოდა კიფიური კულტურისგან. გობეროში აღმოჩნდა ტენერიული კულტურის წარმომადგენლების დაახლოებით 200 ჩონჩხი. ტენერიული კულტურის არსებობის დროს საჰარა იყო ნაყოფიერი, ამიტომ ტენერიელები მისდევდნენ მეცხოველეობას, თევზჭერას და მონადირეობას. დაკრძალვის ადგილები მეტყველებენ, რომ ტენერიელები თაყვანს სცემდნენ ზებუნებრივ არსებებს, თავიანთ გარდაცვლილებს კრძალავდნენ არტეფაქტებთან ერთად (ბეჰემოთის ეშვის და კერამიკის მორთულობები). განსაკუთრებულ ინტერესს იწვევს ჩვენს წელთაღრიცხვამდე დაახლოებით 3,3 ათასი წლის წინ დათარიღებული 3 ადამიანის ნამარხი: მოზრდილი ქალის და 2 ერთმანეთზე ჩახუტებული ბავშვის, რომელთა ასაკი კბილების მიხედვით განისაზღვრა, როგორც 5 და 8 წელი. სავარაუდოდ სამივე გარდაიცვალა ერთ დღე-ღამეში, მაგრამ ჩონჩხებზე არ აღმოჩნდა ძალადობრივი სიკვდილის კვალი. მდიდრული დაკრძალვის მიხედვით, ისინი ავადმყოფობის გამო არ უნდა ყოფილიყვნენ გარდაცვლილნი, შედეგად მათი სიკვდილის მიზეზი დღეისათვის გაუგებარი რჩება. ჩონჩხების ანალიზმა აჩვენა, რომ ტენერიელები, ნიგერის თანამედროვე მოსახლეობისგან განსხვავებით, მიეკუთვნებოდნენ ხმელთაშუაზღვისპირულ რასას. ჩვენს წელთაღრიცხვამდე III ათასწლეულში საჰარის რეგიონი ხელახლა გაუდაბნოვდა და ტენერიული კულტურა უკვალოდ გაქრა. სავარაუდოდ, მისი წარმომადგენლები გადასახლდნენ კლიმატურად უფრო მეტად ხელსაყრელ ადგილებში. Gwin, Peter. «Lost Tribes of the Green Sahara.» National Geographic, September 2008, 126—143 Sereno, Paul, and others. «Lakeside Cemeteries in the Sahara: 5,000 Years of Holocene Population and Environmental Change», en:PLOS ONE, August 14, 2008 Gobero and the Green Sahara Африка раскрыла живые тысячелетия зелёной Сахары დაარქივებული 2009-06-03 საიტზე Wayback Machine. ↑ Sereno PC, Garcea EAA, Jousse H, Stojanowski CM, Saliège J-F, Maga A; et al. (2008). „Lakeside Cemeteries in the Sahara: 5000 Years of Holocene Population and Environmental Change“ (PDF). PLoS ONE. 3 (8): e2995. doi:10.1371/journal.pone.0002995. PMC 2515196. PMID 18701936. ციტირების თარიღი: 8 May 2016.CS1-ის მხარდაჭერა: მრავალი სახელი: ავტორების სია (link) ↑ Wilford, John Noble (14 August 2008). „In the Sahara, Stone Age graves from greener days“. New York Times. ციტირების თარიღი: 10 June 2016.
კუდრინის სახლი

კუდრინის სახლი (რუს. Дом Кудрина) — ერთსართულიანი სახლი, არქიტექტურული ძეგლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის პირველი მეოთხედში ადრეული კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. მისამართი: ტაგანროგი, შმიდტის ქუჩა № 10. დიდი ხნის განმავლობაში ტაგანროგში, შმიდტის ქუჩა 10-ში მდებარე სახლის მფლობელები იყვნენ კუდრინების ოჯახი. სახლი აგებულია XIX საუკუნის პირველ ნახევარში არქიტექტრ დიუპონ დე ლარიუს პროექტის მიხედვით. სახლის მფლობელი იყო მეორე გილდიის ვაჭარი იაკობ კუდრინი და მისი ცოლი დომინიკა. 1830-იანი წლების ბოლოს იაკობ კუდრინის გარდაცვალების შემდეგ მისი საოჯახო საქმეების გამგებელი გახდა მისი შვილი გავრილი. ოჯახი დაკავებული იყო მეტალის ნივთების გაყიდვით. კუდრინების მფლობელობაში იყო ასევე რამდენიმე საწყობი სოფელში. მოგვიანებით გავრილ კუდრინი ვაჭართა ფენის წარმომადგენელი იყო კომერციულ სასამართლოში. ცნობილია, რომ რამდენიმე წლის შემდეგ კუდრინებმა მიატოვეს საქმიანობა ტაგანროგში და საცხოვრებლად გადავიდნენ ხარკოვში. გავრილის ერთ-ერთმა ძმამ, ანტონმა იურიდიული განათლება მიიღო ხარკოვში და კვლავ ტაგანროგში დაბრუნდა. ცოლად შეირთო ქსავერია იაბლუნოვსკაია. მათ შეეძინათ შვილი იაკობი. ანტონ კუდრინი გარდაიცვალა 1901 წელს. შმიდტის ქუჩაზე მდებარე სახლის მემკვიდრეები გახდნენ ნინა კუდრინა და ავგუსტინა პოპოვა. 1910 წელს სახლში ცხოვრობდა კომერციული სასწავლებლის დირექტორი ევგენი გარშინი. 1992 წელს სახლს მიენიჭა არქიტექტურული ძეგლის სტატუსი. 2003 წელს შენობაში განთავსებული იყო საბავშვო ბაღი „Кораблик“. კუდრინის სახლი ერთსართულიანია. შენობა აგებულია ადრეული კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. ფრონტონს გააჩნია სამკუთხედის ფორმა, რომელიც უჭირავს ორ კოლონას და ორ ნახევრადკოლონას, რომელიც შესრულებულია იონიურ-კორინთულ სტილში. შენობის გადაკეთების შედეგად შენობის ფასადზე არსებული რამდენიმე დეტალი მოხსნეს. ↑ Гаврюшкин О. П. Г12 «По старой Греческой…» (Хроника обывательской жизни) — Т.: ООО «Издательство „Лукоморье“», 2012. — 514 с. — ISBN — 5-901565-15-0 ↑ Жилой дом//Объект культурного наследия. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-12. ციტირების თარიღი: 2017-03-10. ↑ Дом 10 Шмидта улица. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-12. ციტირების თარიღი: 2017-03-10. ↑ 4.0 4.1 4.2 Энциклопедия Таганрога
გულშიშველა

გულშიშველა — თხილის ქართული კულტივირებული ჯიში, მიღებულია ბუნებრივი შეჯვარების შედეგად. გავრცელებულია დასავლეთ და აღმოსავლეთ საქართველოში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 306.
გრიგოლ გულჯავარასაშვილი

გრიგოლ გულჯავარასაშვილი — XVII საუკუნის II ნახევრის ქართველი მხატვარი. 1678-1688 წლებში მისი ხელმძღვანელობით მოუხატავთ მცხეთის სვეტიცხოვლის შიგნითა „სვეტის“ კედლები, რაზედაც მიუთითებს თვით „სვეტზე“ მინაწერი. მისი ნამუშევრებიდან განსაკუთრებით საყურადღებოა წმ. ნინოს ცხოვრებისა და ქართლის მოქცევის ციკლი, რომელიც შინაარსობრივად დაკავშირებულია ძველ ქართულ გადმოცემასთან და მატიანეთა მონათხრობთან. არის აგრეთვე საღვთო წერილის ცნობილი სიუჟეტებიც. მხატვრობის სხვადასხვა მანერა და ხარისხი გვაფიქრებინებს, რომ „სვეტის“ მოხატვაში გულჯავარასაშვილს თანაშემწეები ეხმარებოდნენ. ძეგლი თავისი ხასიათით გვიანდელი ფეოდალური ხანის ტიპური ნაწარმოებია: იგი მოკლებულია მონუმენტურობას, შესრულების ტექნიკა „მინიატიურულია“, ადამიანთა ფიგურები — წვრილი და წაგრძელებული, ხუროთმოძღვრული ფონი კი დაქუცმაცებული. გულჯავარასაშვილი თავისი დროის გამოცდილი და დახელოვნებული ოსტატი იყო. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 306.
გუმა (მრავალმნიშვნელოვანი)

გუმა შეიძლება აღნიშნავდეს: გუმა — ანთებითი კვანძი გუმა — სოფელი აფხაზეთში გუმა — ისტორიული მხარე აფხაზეთში გუმა — პრეფექტურა იაპონიაში
გუმბათი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ტერმინი გუმბათი შეიძლება აღნიშნავდეს: გუმბათი — ნაგებობის სივრცული გადახურვა; გუმბათი — ქანების განლაგების ფორმა; ვუკანური გუმბათი — ამონთქეულიი ქანების გუმბათისებრი განლაგება; გრანიტულ-გნაისური გუმბათი — დედამიწის ქერქის გუმბათისებრი დიდი ზომის აზევები; ტექტონიკური გუმბათი — იზომეტრიული ფორმის ანტიკლინური სტრუქტურა; მარილის გუმბათი — მომრგვალო ფორმის მარილის ამობურცული შრე; გუმბათი — მთა საქართველოში; გუმბათი — სოფელი წალკის მუნიციპალიტეტში. გუმბათის ყელი
მოკარ-კილისა

მოკარ-კილისა — ეკლესია საინგილოში, დღევანდელი აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე, ბელაქანის რაიონში. იდგა მდინარე ბელაქნისწყალის ხეობაში, მდინარის ნაპირას, 80 კვ.მ. ფართობზე. შემორტყმული ჰქონდა გალავანი. ტაძარი დაუნგრევია 1863 წლის აჯანყების მეთაურ ჰაჯი მურთაზს. გადმოცემის მიხედვით, აქ იყო ლავრა, სადაც პიმენ სალოსი და ანტონ ნაოხრებალი მოღვაწეობდნენ. უცნობია სავანის თავდაპირველი ქართული სახელი. ↑ ბელაქანი — ქართლის ცხოვრების ტოპოარქეოლოგიური ლექსიკონი ↑ ზ. ედილი, საინგილო, თბ., 1947. გვ. 158, 159.
გუმბათის ყელი

გუმბათის ყელი — ცილინდრული ან მრავალწახნაგა მოცულობა, რომელსაც გუმბათი აგვირგვინებს. ჩვეულებრივ, ასეთ მოცულობაში შიგა სივრცის გასანათებლად სარკმლებია გაჭრილი. დამახასიათებელია უმეტესად ეკლესიებისათვის. იგი ძველი ქართული გუმბათოვანი ტაძრების აუცილებელი ელემენტია. იმ შემთხვევაში, როდესაც გუმბათის ყელი კვადრატული შენობის თავზეა ამოყვანილი, კვადრატული საფუძვლისა და გუმბთის ყელის დასაკავშირებლად იყენებდნენ ტრომპს ან აფრას (პანდატივს). თანამედროვე არქიტექტურაში გუმბათის ყელს ათავსებენ სვეტებზე დაყრდობილ რკინაბეტონის სარტყელზე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 307.
გუმათის წყალსაცავი

გუმათის წყალსაცავი — წყალსაცავი საქართველოში. მდებარეობს მდინარე რიონის შუა დინებაში, წყალტუბოს მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე, სოფელ გუმათთან, ზღვის დონიდან 210 მ სიმაღლეზე. საექსპლუატაციოდ გადაეცა 1958 წელს. შექმნილია 30 მ რკინაბეტონის კაშხალით. უდიდესი სიღრმე 24 მ, ფართობი 3,1 კმ². მოცულობა 42 მლნ. მ³ (მაქსიმალური დონის დროს). წყალსაცავი დღე-ღამური რეგულირებისაა, საჭიროების შემთხვევაში შეიძლება კვირეული რეგულირებაც. აწესრიგებს მდინარე რიონის ჩამონადენს გუმათჰესისათვის. გუმათის წყალსაცავი წაგრძელებულია მდინარის ხეობის მიმართულებით. უდიდესი სიგრძეა 11 კმ, სიგანე 60-იდან 550 მ-მდე. ნაპირები სუსტადაა დანაწევრებული, ადგილ-ადგილ ფლატიანია. ზვირთცემა სუსტია. მდინარე რიონს წყალსაცავში წლიურად 5 მლნ. ტ-ზე მეტი მყარი ჩამონადენი შეაქვს, რის გამოც სწრაფად ისილება. საქართველოს წყალსაცავები აფხაზავა ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 306. გუმათის წყალსაცავის ადგილმდებარეობა[მკვდარი ბმული]
გუმათჰესი

გუმათჰესი — მუშათა დასახლება ქუთაისთან. მდებარეობს მდინარე რიონის მარჯვენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 250 მ, ქუთაისიდან 7 კმ. 1970 წელს გუმათჰესის მოსახლეობა შეადგენდა 1850 ადამიანს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 307. ↑ Cities and towns of Georgia pop-stat.mashke.org
გუმისთა (მრავალმნიშვნელოვანი)

გუმისთა შეიძლება აღნიშნავდეს: გუმისთა — მდინარე აფხაზეთში გუმისთა — სოფელი სოხუმის მუნიციპალიტეტში გუმისთის სახელმწიფო ნაკრძალი
ალაფუზოვის სახლი

ალაფუზოვის სახლი (რუს. Дом Алафузова) — ძველი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის მესამე მეოთხედში. როსტოვის საოლქო კომიტეტის 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 გადაწვეტილების თანახმად მიენიჭა რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. მისამართი: ტაგანროგი, ბერძნების ქუჩა № 104. XIX საუკუნის მეორე ნახევარში თანამედროვე სახლის ადგილზე იდგა ორი სახლი ნომრებით 90 და 92 (ამჟამად 104). ამ ორი სახლის გაერთიანება ერთი ნომრის ქვეშ მოხდა საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ. მიუხედავად იმისა, რომ ეს სახლები სხვადასხვა ნომრით იყო, მაინც გააერთიანეს, რადგან იგი ერთი და იმავე ადამიანის მფლობელობაში იყო. მათი მფლობელი მცირე ხნის განმავლობაში XIX საუკუნის ბოლოს იყვნენ ტაგანროგელები ანტონ იგნატოვი და მილტიად ალექსოპულო. ეს უკანასკნელი იყო მდიდარი ვაჭარი, რომელიც ცხოვრობდა მიწის შემოსავლების ხარჯზე. მოგვიანებით ალექსოპულომ გაყიდა თავისი კუთვნილება და მფლობელი გახდა ეპომინონდ ალაფუზოვი. მილტიადე ალექსოპულოს ცოლს ადელაიდას სახლი ეკუთვნოდა 1870-იან წლებში. ადელაიდა გარდაიცვალა 1887 წელს, მილტიადე 1901 წელს. ადელაიდას გარდაცვალებიდან 1900 წლამდე სახლი ნომრით 90 ეკუთვნოდა მილტიადეს, ხოლო სახლი ნომრით 92 მილტიადეს კუთვნილებაში იყო 1890-იანი წლების შუა პერიოდამდე, რის შემდეგაც სახლი მიჰყიდა ანტონ იგნატოვს. 1876 წელს ამ სახლებში განთავსებული იყო ლაზარეთი. სახლის უკანასკნელი მფლობელი იყო ეპომინონდ ალაფუზოვი, რომელმაც 25 ათასად იყიდა ორივე სახლი და მოგვიანებით საჩუქრად გადასცა ქალაქს. ამ კეთილშობილური ფაქტის გამო ეპომინონდ ალაფუზოვი დააჯილდოეს წმინდა ანას სახელობის მეორე ხარისხის ორდენით. 1926 წელს შენობაში განათავსეს სასწრაფო დახმარების სამსახური. ამჟამად კი შენობაში განთავსებულია პოლიკლინიკა № 3. Гаврюшкин О. П. Вдоль по Питерской (хроника обывательской жизни). Таганрог, 2000. Таганрог ул. Петровская, 30 დაარქივებული 2013-10-11 საიტზე Wayback Machine. Улица Петровская Таганрог დაარქივებული 2018-04-06 საიტზე Wayback Machine.
ბარიშ არდუჩი

ბარიშ არდუჩი (თურქ. Barış Arduç; დ. 9 ოქტომბერი, 1987, შვეიცარია) — თურქი თეატრისა და კინოს მსახიობი. მისი ოფიციალური სააგენტოა - Ahmet Koraltürk. ბარიშ არდუჩი ბავშვობიდან დაინტერესებული იყო ფეხბურთით, ცურვით, ჯომარდობითა და კალათბურთით. ბარიში აქტიურადაა ჩართული საქველმოქმედო და კიბოთი დაავადებულ ბავშვთა დასახმარებელ საქმიანობაში. Bağlı Olduğu Menajerlik Ajansı დაარქივებული 2016-11-24 საიტზე Wayback Machine. Baris Arduç's SinemaTürk profile დაარქივებული 2018-06-30 საიტზე Wayback Machine. Haziran 2016[მკვდარი ბმული] ↑ Barış Arduç actor. Milliyet.com.tr. ციტირების თარიღი: 2016-04-26. ↑ СтарТВ. Барыш Ардуч. Startv.com.tr. ციტირების თარიღი: 2016-06-15. ↑ Агентство Ahmet Koraltürk. ahmetkoralturk.com. ციტირების თარიღი: 2016-07-28.
ზარნის ეკლესია

ზარნის ეკლესია — ძველი ქრისტიანული ტაძარი დღევანდელ აზერბაიჯანში, კახის რაიონში, სოფელ ზარნასთან (ძველი ზარი). აღმართულია კახი-ზაქათალის დამაკავშირებელ ძველ გზასთან მდებარე მთის წვერზე, ტყეში. ცნობილია ფერი-ყალას სახელითაც. წყაროებიდან მოიხსენიება ე.წ. მაღალაშვილისეული ოთხთავის 1310 წლის მინაწერში, საიდანაც ირკვევა რომ იგი წმინდა მთავარ-მოწამის, გიორგის სახელობის ყოფილა და მხარეში მოგზაურობის დროს, სხვა სავანეებთან ერთად მოუნახულებია პატრიარქ ექვთიმეს. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ზარნის ეკლესია“ ვიკისაწყობში. ↑ მ. ჯანაშვილი, საქართველოს ისტორია, ტფილისი, 1894 წ., გვ. 205
სტაროჩერკასკის პეტრე-პავლეს ეკლესია

სტაროჩერკასკის პეტრე-პავლეს ეკლესია (რუს. Петропавловская церковь) — სამნაწილიანი, მართლმადიდებლური ტაძარი სოფელ სტაროჩერკასკში, წმინდა მოციქულ პეტრე და პავლეს პატივსაცემად (საბჭოთა ქუჩაზე №27). პირველად ნახსენებია 1692 წელს, როგორც პეტრე-პავლობის პატარა ხის ტაძარი სოფელ ჩერკასკში. 1744 წლის ქალაქის ხანძრის შემდეგ იმპერატორმა ელისაბედ პეტრეს ასულმა, 1749 წელს ადგილობრივ მეთაურს, დანიელ ეფრემოვს ახალი ტაძრის მშენებლობისთვის გაუგზავნა 10 ქვაზე მომუშავე და თაბაშირის ხელოსანი, რომლებმაც საკმაოდ სწრაფად დაასრულეს იგი. 1751 წელს, ტაძრისა და წმინდა იოანე მებრძოლის პატივსაცემად შედგა პირველი ღვთისმსახურება. ახლად ნაკურთხ ტაძარში, ამავე წელს მონათლეს კაზაკების ატამანი მატვეი პლატოვი. 2013 წლის აგვისტოში, ტაძარზე გაკეთდა მემორიალური დაფა, წარწერით: საბჭოთა პერიოდში ტაძარი დახურეს. 1970-იან წლებში შენობა იყო სავალალო მდგომარეობაში: არ ჰქონდა გუმბათი და სამლოცველო, ხოლო სამრეკლო იყო მთლიანად დანგრეული. პეტრე-პავლობის ტაძრის აღდგენა დაიწყეს 1975 წელს, მაგრამ არასაკმარისი დაფინანსების გამო შეაჩერეს. სამუშაოები განახლდა 2004 წელს, სამხარეო ადმინისტრაციის მიერ გამოყოფილი თანხებით. 2008 წელს დაასრულეს სამუშაოების დიდი ნაწილი. ტაძარი ამჟამად მოქმედია. ტარდება ექსკურსიები სტრატოჩერკასკის მუზეუმ-ნაკრძალის თანამშრომლების დახმარებით. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-11-10. ციტირების თარიღი: 2017-03-10. ↑ В Старочеркасске открыли мемориальную доску Матвею Платову ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-11-15. ციტირების თარიღი: 2017-03-10.
ალვორადა-დუ-გურგეია

ალვორადა-დუ-გურგეია (პორტ. Alvorada do Gurguéia) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 281 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-გურგეიას შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 050 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 2.37 კმ²-ზე. ფართობი 2 131 922 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ბარეირას-დუ-პიაუი

ბარეირას-დუ-პიაუი (პორტ. Barreiras do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 400 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-გურგეიას შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 234 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 1.59 კმ²-ზე. ფართობი 2 028 304 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ბონ-ჟეზუსი (პიაუი)

ბონ-ჟეზუსი (პორტ. Bom Jesus) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 277 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-გურგეიას შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 22 629 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4.14 კმ²-ზე. ფართობი 5 469 181 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil