laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
უ ნუ

უ ნუ (დ. 25 მაისი, 1907 — გ. 14 თებერვალი, 1995) — ბირმის პოლიტიკური და სახელმწიფო მოღვაწე. 1929 წელს დაამთავრა იანგუნის უნივერსიტეტი. 1942–1945 წწ. საგარეო საქმეთა და ინფორმაციის მინისტრი იაპონელი ოკუპანტების მიერ შექმნილ ბა მოს მთავრობაში. 1945-1947 წლებში დამფუძნებელი კრების სპიკერი. სახალხო თავისუფლების ანტიფაშისტური ლიგის ვიცე-პრეზიდენტი, ხოლო 1947–1948 წლებში პრეზიდენტი. ლიგის გათიშვის შემდეგ, 1958 წელს მეთაურობდა „წმინდა ლიგას“ (1960 წლიდან — საკავშირო პარტია). 1947–1948 წლებში ბირმის დროებითი ეროვნული მთავრობის პრემიერ-მინისტრი. 1948–1956, 1957–1958, 1960–1962 წლებში ბირმის კავშირის პრემიერ-მინისტრი. ხელისუფლების სათავეში რევოლუციური საბჭოს მოსვლის შემდეგ დააპატიმრეს (1962–1966). 1973 წელს ინდოეთში დასახლდა და ბუდისტი ბერი გახდა. 1980 წელს კვალვ დაბრუნდა ბირმაში. 1988 წელს, სამხედრო პუტჩის შემდეგ დააპატიმრეს. გაათავისუფლეს 1992 წელს. გარდაიცვალა 1995 წელს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 162. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: უ ნუ Time Magazine cover დაარქივებული 2013-01-02 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links The House on Stilts დაარქივებული 2013-05-05 საიტზე Wayback Machine. U Nu's speech on Burmese independence, January 4, 1948 დაარქივებული May 11, 2010[Date mismatch], საიტზე Wayback Machine.Category:Webarchive-ის თარგის შეტყობინებები U Nu - Centennial Birthday May 25, 2007 დაარქივებული December 20, 2021[Date mismatch], საიტზე Wayback Machine.Category:Webarchive-ის თარგის შეტყობინებები The Columbia Encyclopedia დაარქივებული 2009-02-12 საიტზე Wayback Machine. Encyclopædia Britannica article
რიჩარდ ნევილ უორვიკი

რიჩარდ ნევილ უორვიკი (დ. 22 ნოემბერი, 1428 — გ. 14 აპრილი, 1471, ბარნიტი) — ინგლისის პოლიტიკური და სამხედრო მოღვაწე, გრაფი. მსხვილი ფეოდალი, ვარდების ომისა და მთელი რიგი დინასტიური გადატრიალების აქტიური მონაწილე. ისტორიაში „მეფეების მკეთებლის“ სახელითაა ცნობილი. თავდაპირველად იორკების დინასტიას უჭერდა მხარს, შემდეგ გადავიდა მათ მოწინააღმდეგეთა მხარეზე და სამეფო ტახტი შეშლილ ჰენრი VI ლანკასტერს შეუნარჩუნა. 1461 წელს უორვიკი ედუარდ IV იორკის სასარგებლოდ გადატრიალების ერთ-ერთი ორგანიზატორი იყო, მაგრამ შემდგომში იმით უკმაყოფილო, რომ ედუარდ IV-მ მოინდომა აელაგმა ბარონები, კვლავ ლანკასტერთა მხარეზე გადავიდა, აიძულა ედუარდ IV ინგლისიდან გაქცეულიყო; 1470 წლის ოქტომბერში სამეფო ტახტზე ჰენრი VI აღადგინა და ფაქტობრივად სახელმწიფოს მმართველი გახდა „მეფის მოადგილის“ ტიტულით. 1471 წლის აპრილში ედუარდ IV-მ დაამარცხა უორვიკის ჯარები ბარნიტთან ბრძოლაში, სადაც იგი დაიღუპა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 163.
მაიკლ დუდიკოფი

მაიკლ ჯოზეფ სტივენ დუდიკოფი (ინგლ. Michael Dudikoff; დ. 8 ოქტომბერი 1954) — ამერიკელი მსახიობი. სხვადასხვა დროს მონაწილეობა მიიღო ფილმებში: „ტრონი“ (1982), „კაცების წვეულება“ (1984), „ჯარის მეთაური“ (1988), „მაყუჩი“ (1999) და სხვა. ცნობილია აგრეთვე ჯო არმსტრონგის როლით ფილმში „ამერიკელი ნინძა“. დაიბადა მამამისის, ეროვნებით რუსის — ჯოზეფ სტივენ მაიკლისა და დედამისის წარმოშობით ფრანკოკანადელის ოჯახში. 1970-იან წლებში ოჯახი საცხოვრებლად კალიფორნიაში გადავიდა. ტორანსში დაამთავრა დასავლეთის უმაღლესი სკოლა. ჰარბორის კოლეჯში სწავლობდა ბავშვთა ფსიქოლოგიას. თავდაპირველად იღებდნენ სარეკლამო რგოლებში. მისი კინოკარიერა ათვლას 1978 წლიდან იღებს. მაიკლ დუდიკოფი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ოფიციალური საიტი (ინგლისური) მაიკლ დუდიკოფი (ინგლისური)
სასპერები

სასპერები — აქემენიდური ხანის სპარსეთის ერთ-ერთ სატრაპიაში შემავალი ტომების სახელწოდება. მატიენებთან და ალაროდებთან ერთად შეადგენდნენ მე-18 სატრაპიას და ყოველწლიური ხარკის სახით სპარსეთის მეფეს 200 ტალანტს უხდიდნენ. მათ ეკისრებოდათ აგრეთვე სამხედრო ვალდებულება — სპარსელ ხელისუფალთა მოთხოვნით ლაშქრის გამოყვანა. ასე მონაწილეობდნენ სასპერები, მაგალითად, მეფე ქსერქსეს (ძვ. წ. V საუკუნე) ლაშქრობაში საბერძნეთზე. აქ ისინი კოლხების მსგავსად ყოფილან აღჭურვილნი (თავზე ხის მუზარადები ხურებიათ, ხელთ გამოუქნელი ტყავის პატარა ფარები და მოკლე შუბები, დანები სჭერიათ), ჰეროდოტეს მიხედვით სასპერები ფართო ტერიტორიაზე მცხოვრები ხალხია (სპარსეთის ყურიდან შავ ზღვამდე, ამ ავტორის თანახმად, ოთხი ხალხი ცხოვრობდა — სპარსელები, მიდიელები, სასპერები და კოლხები). სასპერების სახელწოდებას უკავშირებენ სპერის ოლქის, ძვ. აღმოსავლური ხანის სუბარელთა (ხური-მითანელთა), აგრეთვე აღმოსავლურ-ქართული ტომების — იბერების სახელწოდებებს. ზოგიერთ მკვლევარს ისინი აქემენიდურ ხანაში ქართლის ტომების ჰეგემონობით ჩამოყალიბებულ იბერიის წინამორბედ გაერთიანებად მიაჩნდა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 125. საქართველოს ისტორიის ნარკვევები, ტ. 1, თბ., 1970.
ბრისტოლის ყურე

ბრისტოლის ყურე — ატლანტის ოკეანის ყურე დიდი ბრიტანეთის სამხრეთ-დასავლეთ სანაპიროსთან. შეჭრილია ხმელეთში 230 კმ, ყელის სიგანე 126 კმ. სიღრმე 50 მეტრამდე. ერთვის მდინარე სევერნი, რომელიც შესართავთან ესტუარს ქმნის. ნაპირები დანაწევრებულია. მოქცევა ნახევარდღეღამური, სიმაღლე 14,4 მეტრამდე. ნავსადგურებია ბრისტოლი (ლონდონთან დაკავშირებულია არხით), კარდიფი, ნიუპორტი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 526.
ურარტელები

ურარტელები — ძვ. წ. IX-VI საუკუნეში არსებული ურარტუს სახელმწიფოს ძირითადი მოსახლეობა. ენის მიხედვით ახლოს დგანან ხურიტებთან (მითანელებთან). ბევრი საერთო აქვთ მათ ღვთაებათა პანთეონშიც (ტავროსის ღვთაება თეიშება - ხურიტული თეშუბი, მისი „მეუღლე“ ქალღმერთი ხუბა - ხურიტული ხეფა, მზის ღმერთი შივინი - ხურიტული შიმიგი და სხვა). ბევრი მკვლევარი ენით ურარტელებს კავკასიელ ხალხებს უკავშირებს (ქართველები, ვეინახები). ურარტელების უძველესი კერა, მათი პოლიტიკური და კულტურულ-რელიგიური ცხოვრების ცენტრი ადრინდელ ხანაში ვანის ტბის სამხრეთ-აღმსავლეთით უნდა ყოფილიყო. ურარტუს სახელმწიფოს დაცემის შემდეგ ურარტელები მალე გაითქვიფნენ სომხურ მოსახლეობაში, აგრეთვე ქართველურ ტომებში, რამდენადაც შეიძლება ვიმსჯელოთ ძველი ქართული სიმღერების მისამღერებში შემონახული ცალკეული ურარტული სიტყვებისა და გამოთქმების მიხედვით. მელიქიშვილი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 168-169. ძველი აღმოსავლეთის ხალხთა ისტორია, გვ., 407-438, თბ., 1971 ↑ ურარტელები. უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი, საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა.
სახელოვანი რევოლუცია

სახელოვანი რევოლუცია (ინგლ. Glorious Revolution) — ისტორიულ ლიტერატურაში მიღებული სახელწოდება ინგლისის 1688-1689 წლების სახელმწიფო გადატრიალებისა. ეს იყო ინგლისის XVII საუკუნის რევოლუციაში გამარჯვებული ბურჟუაზიისა და ახალი თავადაზნაურობის მსხვილ მიწათმფლობელთა ნაწილთან კლასობრივი კომპრომისის შედეგი. სახელოვანი რევოლუციის შედეგად ტახტიდან ჩამოაგდეს ჯეიმზ II სტიუარტი და სამეფო ხელისუფლება გადასცეს მის სიძეს - ჰოლანდიის შტატჰალტერს უილიამ III ორანელს, რომელიც მართავდა თავის მეუღლესთან (ჯეიმზ II-ის ასული მარიამ II სტიუარტი) ერთად. გადატრიალებამ საბოლოოდ მოუღო ბოლო ინგლისში აბსოლუტიზმს, როგორც მმართველობის ფორმას და დაამკვიდრა კონსტიტუციური (საპარლამენტო) მონარქია. შენგელია ვ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 185.
ალეკო ცაბაძე

ალეკო ცაბაძე (დ. 10 ნოემბერი, 1956, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი კინორეჟისორი და სცენარისტი. 1982 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტი. 1986 წლიდან იყო კინოსტუდია ქართული ფილმის რეჟისორი. კინოსტუდიასთან არსებული სასწავლო სტუდიის სამხატვრო ხელმძღვანელი. 1995 წელს ნიუ-იორკში გაიარა კინოდრამატურგიის კურსები. ცხოვრობდა და მუშაობდა გერმანიაში (1992–93), ამერიკაში (1991, 1993–97). რეჟისორია ფილმებისა: „ლაქა“ (1986), „ღამის ცეკვა“ (1991), „მარტოობის ორდენის კავალერი“ (1999), „რუსული სამკუთხედი“ (2007), „რენე მიდის ჰოლივუდში“ (2010) და სხვ. 1985 — ლაქა 1991 — ღამის ცეკვა 1999 — მარტოობის ორდენის კავალერი 2007 — რუსული სამკუთხედი 2010 — რენე მიდის ჰოლივუდში 2008 — მოსკოვის საერთაშორისო ფესტივალი „რუსული სამკუთხედი“, პრემია „ნიკა“ 2007 — მოსკოვის საერთაშორისო ფესტივალი „რუსული სამკუთხედი“, ჟიურის სპეციალური პრიზი 1997 — საქართველოს კინოაკადემია, სამი მთავარი პრიზი, ფილმი „ღამის ცეკვა“ 1992 — სალონიკის საერთაშორისო კინოფესტივალი, I პრიზი, ფილმი „ღამის ცეკვა“ 1987 — ლოკარნოს საერთაშორისო კინოფესტივალი, II პრიზი საუკეთესო რეჟისურისთვის, ფილმი „ლაქა“ 1987 — მინსკის საკავშირო ტელეფესტივალი, პრიზი საუკეთესო რეჟისურისთვის, ფილმი „ლაქა“ 1987 — კოშალინის საერთაშორისო ფესტივალი, პრიზი საუკეთესო რეჟისურისთვის, ფილმი „ლაქა“ 1987 — თბილისის სტუდენტური ფილმების ფესტივალი, I პრიზი, ფილმი „ლაქა“ ოჩიაური, ლელა., ქართველი კინორეჟისორები : ნარკვევების კრებული : ნაწილი I, თბ., 2005. — გვ. 240. 222–235 გვ. ალეკო ცაბაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ალეკო ცაბაძე [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია ალეკო ცაბაძე კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
გიორგი ლიფონავა

გიორგი ლიფონავა (დ. 25 მარტი, 1975, თბილისი) — ქართველი კინოსა და ტელევიზიის რეჟისორი, მემონტაჟე და პროდიუსერი. არის სტუდია ფორმულა კრეატივის წევრი. 1995-2003 წლებში იღებდა მუსიკალურ კლიპებს. 2003 წლიდან მუშაობს ტელევიზიაში. 2008 — „რაც ყველაზე ძალიან გიყვარს“ 2010 — „საქართველოს მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები“ (დოკუმენტური ფილმი) 2011 — „ჭამა და სექსი“ 2011 – დღემდე — „ჩემი ცოლის დაქალები“ (სერიალი) 2012 — „ჩემი ცოლის დაქალის ქორწილი“ 2013 — „ჩემი ცოლის დაქალი კინოში“ 2016 – დღემდე — „ხელოვნური სუნთქვა“ (სერიალი) გიორგი ლიფონავა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გიორგი ლიფონავა კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
კარაუარი

კარაუარი (პორტ. Carauari) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ამაზონასის შტატში. მიეკუთვნება სენტრუ-ამაზონენსის მეზორეგიონს. 2011 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 26 130 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 25 767.348 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 1.01 კმ²-ზე. ბრაზილიის გეოგრაფიისა და სტატისტიკის ინსტიტუტი (პორტუგალიური), (ესპანური) მოსახლეობის აღწერის მონაცემები
ეირუნეპე

ეირუნეპე (პორტ. Eirunepé) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ამაზონასის შტატში. მიეკუთვნება სენტრუ-ამაზონენსის მეზორეგიონს. 2011 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 31 364 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 15 831.571 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 1.98 კმ²-ზე. ბრაზილიის გეოგრაფიისა და სტატისტიკის ინსტიტუტი (პორტუგალიური), (ესპანური) მოსახლეობის აღწერის მონაცემები
ენვირა

ენვირა (პორტ. Envira) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ამაზონასის შტატში. მიეკუთვნება სენტრუ-ამაზონენსის მეზორეგიონს. 2011 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 16 923 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 13 369.291 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 1.27 კმ²-ზე. ბრაზილიის გეოგრაფიისა და სტატისტიკის ინსტიტუტი (პორტუგალიური), (ესპანური) მოსახლეობის აღწერის მონაცემები
გუაჟარა

გუაჟარა (პორტ. Guajará) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ამაზონასის შტატში. მიეკუთვნება სენტრუ-ამაზონენსის მეზორეგიონს. 2011 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 396 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 8 904.244 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 1.62 კმ²-ზე. ბრაზილიის გეოგრაფიისა და სტატისტიკის ინსტიტუტი (პორტუგალიური), (ესპანური) მოსახლეობის აღწერის მონაცემები
იპიშუნა

იპიშუნა (პორტ. Ipixuna) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ამაზონასის შტატში. მიეკუთვნება სენტრუ-ამაზონენსის მეზორეგიონს. 2011 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 22 867 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 13 565.920 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 1.69 კმ²-ზე. ბრაზილიის გეოგრაფიისა და სტატისტიკის ინსტიტუტი (პორტუგალიური), (ესპანური) მოსახლეობის აღწერის მონაცემები
იტამარატი

იტამარატი (პორტ. Itamarati) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ამაზონასის შტატში. მიეკუთვნება სენტრუ-ამაზონენსის მეზორეგიონს. 2011 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 983 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 25 275.890 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 0.32 კმ²-ზე. ბრაზილიის გეოგრაფიისა და სტატისტიკის ინსტიტუტი (პორტუგალიური), (ესპანური) მოსახლეობის აღწერის მონაცემები
ბოკა-დუ-აკრი

ბოკა-დუ-აკრი (პორტ. Boca do Acre) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ამაზონასის შტატში. მიეკუთვნება სენტრუ-ამაზონენსის მეზორეგიონს. 2011 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 30 906 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 22 348.948 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 1.38 კმ²-ზე. ბრაზილიის გეოგრაფიისა და სტატისტიკის ინსტიტუტი (პორტუგალიური), (ესპანური) მოსახლეობის აღწერის მონაცემები
ჩემი ცოლის დაქალის ქორწილი

ჩემი ცოლის დაქალის ქორწილი — 2012 წლის ქართული ფილმი. ფილმი წარმოადგენს სატელევიზიო სერიალ „ჩემი ცოლის დაქალების“ ერთგვარ გაგრძელებას. ის 2012 წლის დეკემბერში გამოვიდა. 2014 წელს აგრეთვე გამოვიდა კიდევ ერთი სრულმეტრაჟიანი ფილმი, „ჩემი ცოლის დაქალი კინოში“. ნინო გაჩეჩილაძე კოტე თოლორდავა ანა ტყებუჩავა მაკა ძაგანია ლევან ყოჩიაშვილი ვანიკო თარხნიშვილი ეკა ამირეჯიბი გიორგი ბარბაქაძე ქეთა ორბელაძე ზუზუ ბეჟაშვილი გიორგი ყიფშიძე კახა აბუაშვილი ჩემი ცოლის დაქალის ქორწილი Facebook-ზე ფილმი YouTube-ზე
პაუინი

პაუინი (პორტ. Pauini) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ამაზონასის შტატში. მიეკუთვნება სენტრუ-ამაზონენსის მეზორეგიონს. 2011 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 18 329 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 43 263.388 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 0.42 კმ²-ზე. ბრაზილიის გეოგრაფიისა და სტატისტიკის ინსტიტუტი (პორტუგალიური), (ესპანური) მოსახლეობის აღწერის მონაცემები
აპუი

აპუი (პორტ. Apuí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ამაზონასის შტატში. მიეკუთვნება სენტრუ-ამაზონენსის მეზორეგიონს. 2011 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 18 633 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 54 239.904 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 0.34 კმ²-ზე. ბრაზილიის გეოგრაფიისა და სტატისტიკის ინსტიტუტი (პორტუგალიური), (ესპანური) მოსახლეობის აღწერის მონაცემები
მანიკორე

მანიკორე (პორტ. Manicoré) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ამაზონასის შტატში. მიეკუთვნება სენტრუ-ამაზონენსის მეზორეგიონს. 2011 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 48 373 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 48 282.478 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 1 კმ²-ზე. ბრაზილიის გეოგრაფიისა და სტატისტიკის ინსტიტუტი (პორტუგალიური), (ესპანური) მოსახლეობის აღწერის მონაცემები
ნოვუ-არიპუანანი

ნოვუ-არიპუანანი (პორტ. Novo Aripuanã) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ამაზონასის შტატში. მიეკუთვნება სენტრუ-ამაზონენსის მეზორეგიონს. 2011 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 22 106 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 41 191.345 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 0.54 კმ²-ზე. ბრაზილიის გეოგრაფიისა და სტატისტიკის ინსტიტუტი (პორტუგალიური), (ესპანური) მოსახლეობის აღწერის მონაცემები
კანუტამა

კანუტამა (პორტ. Canutama) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ამაზონასის შტატში. მიეკუთვნება სენტრუ-ამაზონენსის მეზორეგიონს. 2011 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 892 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 29 819.631 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 0.43 კმ²-ზე. ბრაზილიის გეოგრაფიისა და სტატისტიკის ინსტიტუტი (პორტუგალიური), (ესპანური) მოსახლეობის აღწერის მონაცემები
ლაბრეა

ლაბრეა (პორტ. Lábrea) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ამაზონასის შტატში. მიეკუთვნება სენტრუ-ამაზონენსის მეზორეგიონს. 2011 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 39 022 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 68 229.009 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 0.57 კმ²-ზე. ბრაზილიის გეოგრაფიისა და სტატისტიკის ინსტიტუტი (პორტუგალიური), (ესპანური) მოსახლეობის აღწერის მონაცემები
ტაპაუა

ტაპაუა (პორტ. Tapauá) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, ამაზონასის შტატში. მიეკუთვნება სენტრუ-ამაზონენსის მეზორეგიონს. 2011 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 17 903 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 89 324.259 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 0.2 კმ²-ზე. ბრაზილიის გეოგრაფიისა და სტატისტიკის ინსტიტუტი (პორტუგალიური), (ესპანური) მოსახლეობის აღწერის მონაცემები
ვარშავის გეტო

ვარშავის გეტო — მეორე მსოფლიო ომის ჰოლოკოსტის დროს ნაცისტური გერმანიის მთავრობის მიერ შექმნილი ებრაელთა უდიდესი კონცენტრირებული დასახლება. მისი არსებობის სამი წლის განმავლობაში შიმშილით, ავადმყოფობითა და საკონცენტრაციო თუ გასანადგურებელ ბანაკებში დეპორტაციებით გეტოს მოსახლეობა სავარაუდო 450 000-დან 37 000-მდე შემცირდა. სწორედ აქ მოხდა ვარშავის გეტოს აჯანყება, რომელიც ერთ-ერთი პირველი მასობრივი დაუმორჩილებლობა იყო ნაცისტების ოკუპაციის წინააღმდეგ ევროპაში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ვარშავის გეტო ვარშავას გეტოს ფოტოები - იად ვაშემის ინლაინ გამოფენა www.druhasvetovavalka.cz - მეორე მსოფლიო ომთან დაკავშირებული სურათები და ვიდეოები დაარქივებული 2011-07-18 საიტზე Wayback Machine. ვარშვას გეტო ჰოლოკოსტს გადარჩენილების მოგონებები. პროექტი:"არ დაივიწყო" ებრაული ვარშვის ისტორიული ადგილები დაარქივებული 2009-04-09 საიტზე Wayback Machine. ვარშავას გეტოს დეტალური, ინტერაქტიული რუკა დაარქივებული 2008-01-24 საიტზე Wayback Machine. ვარშვის გეტოს დოკუმენტები და ინფორმაცია
კურთხევანი (A-1110)

კურთხევანი (A-1110) — XIV-XV საუკუნეების ქართული ხელნაწერი წიგნი, კურთხევანი. წარმოადგენს კრებულს, რომელშიც სხვადასხვა საის ლოცვებია წარმოდგენილი, მათ შორის ბევრი სამკურნალო ხასიათისაა. ძველ ქართულ კრებულთა შორის ეს წიგნი ე. წ. გარდამავალი ტიპის კრებულთა ჯგუფს მიეკუთვნება, რომელიც ფართო საზოგადოებისათვისაა განკუთვნილი. უცნობია გადამწერი და გადაწერის ადგილი. ხელნაწერი, სავარაუდოდ, ძალიან ძველი დედნის ასლია. ტექსტები ახლოს დგას კლარჯულ თარგმანებთან. ხელნაწერი 118 ფურცელს შეიცავს, აქედან მხოლოდ ორია ეტრატი, დანარჩენი 116 კი აღმოსავლურ ქაღალდს წარმოადგენს. ფურცლის ზომებია 24,5X20,5 სანტიმეტრი. ტექსტი ნაწერია ნუსხური დამწერლობით, სათაურებბი და საზედაო ასოები სინგურითაა შესრულებული. ტექსტი უხვადაა გაფორმებული ფერადებით შესრულებული თავბოლოკაზმულობებით, ადამიანის, ცოველების, ფრინველებისა და მცენარეული გამოსახულებებით. მხატვრულადაა გაფორმებული საზედაო ასოები და ვარდულები. კურთხევანის ეს ხელნაწერი დღეს ინახება საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის A ფონდში (A-1110). ქართული ხელნაწერი წიგნი, V-XIX საუკუნეები, თბილისი, 2012, გვ. 81
აეროპორტის კოდი იკაო

აეროპორტის კოდი იკაო (აეროპორტის ინდექსი იკაო) — ოთხასოიანი უნიკალური ინდივიდუალური იდენტიფიკატორი, რომელიც მიენიჭება სამოქალაქო ავიაციის საერთაშორისო ორგანიზაციის (იკაო), (ინგლ. International Civil Aviation Organization, (ICAO)) მსოფლიოში არსებულ აეროპორტებს. მოცემულ კოდებს იყენებენ ავიაკომპანიები, საჰაერო მოძრაობის მმართველობის ორგანოები, აეროპორტებისთვის აეროსანავიგაციო და მეტეოროლოგიური ინფორმაციის გადაცემის მეტეოროლოგიური სამსახურები, გაფრენის გეგმები (ფლაიტ-გეგმები), სამოქალაქო აეროდრომების აღსანიშნავად რადიოსანავიგაციო რუკებზე, ასევე საავიაციო ფიქსირებული ელექტროკავშირგაბმულობის ქსელის (ინგლ. aeronautical fixed telecommunication network (AFTN) სატელეგრაფო საავიაციო კავშირგაბმულობაში აეროპორტების მისამართების სფეროში. იკაოს კოდებს აქვთ რეგიონული სტრუქტურა. პირველი ორი ასო ქმნის რეგიონულ პრეფიქსს. კოდის პირველი ასო აიდენტიფიცირებს რეგიონს მსოფლიოში — კონტინენტს, კონტინენტის ნაწილს (მაგალითად, „E“ — ჩრდილოეთი ევროპა, „L“ — ცენტრალური და სამხრეთი ევროპა) ან დიდი ტერიტორიის მქონე ქვეყანას („K“ — აშშ-ის კონტინენტალური ნაწილი, „С“ — კანადა, „Y“ — ავსტრალია). მეორე ასო აიდენტიფიცირებს ქვეყანას რეგიონში, რომელიც შეესაბამება პირველ ასოს. კოდის დანარჩენი ორი (სამი დიდი ქვეყნებისათვის) ასო განსაზღვრავენ აეროპორტს ამ ქვეყანაში. დღეისათვის ყველა შესაძლო პრეფიქსი ასო „L“-ზე უკვე გამოყენებაშია. ასოები I, J,Q და X არ გამოიყენება აეროპორტის კოდი იკაოს პირველი ასოს სახით. სპეციალური კოდი ZZZZ დარეზერვირებულია იმ შემთხვევებისთვის, როდესაც დგება გაფრენის გეგმა აეროპორტში, რომელსაც არ გააჩნია იკაოს კოდი. ICAO On-line Publications Purchasing (official site) International Civil Aviation Organization (official site) Airport IATA/ICAO Designator / Code Database Search (from Aviation Codes Central Web Site – Regular Updates) Airport ABCs: An Explanation of Airport Identifier Codes. Air Line Pilot. Air Line Pilots Association (December 1994). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-02-07. ციტირების თარიღი: 2017-12-14. Location Indicators by State დაარქივებული 2007-09-26 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ↑ СБОРНИК ТЕЛЕГРАФНЫХ ИНДЕКСОВ ПУНКТОВ, ЭКСПЛУАТАНТОВ, ПРЕДПРИЯТИЙ, СЛУЖБ И ДОЛЖНОСТНЫХ ЛИЦ ГРАЖДАНСКОЙ АВИАЦИИ. Поправка 355. ФГУП "ЦРОС ГА", 06.10.2011 г.[მკვდარი ბმული] ↑ УКАЗАТЕЛИ (ИНДЕКСЫ) МЕСТОПОЛОЖЕНИЯ (Документ ИКАО 7910. Издание 146, декабрь 2012).. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-04. ციტირების თარიღი: 2017-12-14.
ანგოშეს აეროპორტი

ანგოშეს აეროპორტი (IATA: ANO, ICAO: FQAG) — აეროპორტი ქალაქ ანგოშეში, მოზამბიკში (ნამპულის პროვინცია). აეროპორტი მდებარეობს ზღვის დონიდან 36 მეტრ სიმაღლეზე. აეროპორტს აქვს სამი ასაფრენ-დასაჯდომი ზოლი, რომლებიდანაც უგრძესი 1080 მ-ია. მოზამბიკის აეროპორტები Accident history for ANO / FQAG დაარქივებული 2012-11-03 საიტზე Wayback Machine. ↑ Airport information for Angoche, Mozambique (FQAG / ANO)
ფსალმუნი (H-1665)

ფსალმუნი (H-1665) — XVII საუკუნის ქართული ხელნაწერი წიგნი, ფსალმუნი. ხელნაწერი მდიდრულადაა გაფორმებული, სავარაუდოდ შექმნლია მაღალი არისტოკრატიული ოჯახისათვის. დამკვეთი — ზილიხან ბატონიშვილი. ტექსტი გიორგი მთაწმიდელის რედაქციისაა. უძღვის დავით წინასწარმეტყველის გამოსახულება, დართული აქვს ტექსტზე ადრეული მაღალმხატვრული მინიატიურები. საწერ მასალად გამოყენებულია ქაღალდი. შეიცავს 236 ფურცელს, რომელთა ზომებია 25X17,5 სანტიმეტრი. ფსალმუნის ეს ხელნაწერი დღეს დაცულია საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის H ფონდში (H-1665). ქართული ხელნაწერი წიგნი, V-XIX საუკუნეები, თბილისი, 2012, გვ. 85
ფსალმუნი (H-75)

ფსალმუნი (H-75) — XVI საუკუნის ქართული ხელნაწერი წიგნი, ფსალმუნი. წიგნი გადაწერილია დასავლეთ საქართველოში, სოფელ გვარაში, თეთროსნის სახელწოდებით ცნობილ ეკლესიაში ქაიხოსრო გურიელისა და მისი დედის, თამარ დედოფლის, დაკვეთითა და ფინანსური უზრუნველყოფით. გადამწერი ვინმე გერმანოზია. საწერ მასალად გამოყენებულია აღმოსავლური ქაღალდი. ხელნაწერი შეიცავს 144 ფურცელს, რომელთა ზომებია 23X17,5 სანტიმეტრი. ტექსტი გაფორმებულია ადრეული ხანის 55 მინიატიურით. ფსალმუნის ეს ხელნაწერი დღეს ინახება საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის H ფონდში (H-75). ქართული ხელნაწერი წიგნი, V-XIX საუკუნეები, თბილისი, 2012, გვ. 86-87 ქ. ჩხატარაიშვილი, „თეთროსანი და თეთროსნის დავითნი“ საქაართველოს ფეოდალური ხანის ისტორიის საკითხები წ. V გვ. 106 — თბილისი, 1986 წ.
სამოთხის კარი (A-303)

სულხან-საბა ორბელიანის „სამოთხის კარის“ ხელნაწერი A-303 ავტორის ავტოგრაფულ ნუსხას წარმოადგენს, გადაწერილია თავად სულხან-საბას მიერ. „სამოთხის კარი“ კითხვა-მიგებით დაწერილი მოძღვრებაა. ეს ხელნაწერი ავტორის უბის წიგნაკი უნდა ყოფილიყო; მასში მისივე ხელით შეტანილია სხვა მასალა, რომელიც შეიცავს ლოცვებს, ღვთისმსახურებასტან დაკავსირებულ საკითხებს. საწერ მასალად გამოყენებულია ქაღალდი. შეიცავს 90 ფურცელს, რომელთა ზომებია 20,8X11 სანტიმეტრი. ტექსტი შესრულებულია მხედრული დამწერლობით. ადგილ-ადგილ შესწორებულია ავტორის მიერ, რასაც მოწმობს ქარალდის ვიწრო ნაჭრები, რომლებიც წიგნაკშია ჩაკრული. „სამოთხის კარის“ ეს ხელნაწერი დღეს დაცულია საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის A ფონდში (A-303). ქართული ხელნაწერი წიგნი, V-XIX საუკუნეები, თბილისი, 2012, გვ. 89
გულანი (A-30)

გულანი (A-30) — XVII საუკუნის ქართული ხელნაწერი წიგნი, გულანი — ორიგინალური ქართული კრებული, რომელიც ყველა საღვთისმსახურო ხელნაწერს შეიცავს. ეკლესიაში იკითხებოდა მთელი წლის განმავლობაში. ეს ხელნაწერი გადაწერილია 1681 წელს, კათალიკოს ნიკოლოზ ამილახვრიშვილის დაკვეთით. გადამწერები არიან მიქაელი, საბა და აბელი. საწერ მასალად გამოყენებულია ქაღალდი. შეიცავს 345 ფურცელს, რომელთა ზომებია 35X24 სანტიმეტრი. ნაწერია ნუსხური დამწერლობით, ყავისფერი მელნით. საზედაო ასოები და სათაურები შესრულებულია მთავრულითა და სინგურით. ხელნაწერი მოხატულია, ტექსტისა და ხელნაწერის კიდეებზე უხვადაა წმინდათა გამოსახულებები, ასევე სცენები ცნობილი საუფლო დრესასწაულებიდან. გულანის ეს ხელნაწერი დღეს საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის A ფონდშია დაცული (A-30). ქართული ხელნაწერი წიგნი, V-XIX საუკუნეები, თბილისი, 2012, გვ. 90
ბეგთაბეგისეული ვეფხისტყაოსანი

ვეფხისტყაოსნის ბეგთაბეგისეული ნუსხა — XVII საუკუნის ხელნაწერი ვეფხისტყაოსანი. ხელნაწერის გადამწერია მდივანი ბეგთაბეგ ავთანდილის ძე მარტიროზაშვილი, აქედან მომდინარეობს ნუსხის სახელწოდებაც. მომგებელი — მეფე გიორგი XI. გადაწერილია 1680 წელს. საწერ მასალად გამოყენებულია ქაღალდი. შეიცავს 263 ფურცელს, რომელთა ზომებია 44,5X30 სანტიმეტრი. ნაწერია მხედრული დამწერლობით. ხელნაწერი გამორჩეულია როგორც დახვეწილი კალიგრაფიით, ისე შემკულობით; ტექსტის თითოეული გვერდი ჩასმულია ჩარჩოში, ხოლო კიდეები ორნამენტითაა მოხატული. ბეგთაბეგისეული ვეფხისტყაოსანი დღეს საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის H ფონდში ინახება (H-54). ქართული ხელნაწერი წიგნი, V-XIX საუკუნეები, თბილისი, 2012, გვ. 92 ლ. ტატიშვილი, ვეფხისტყაოსნის გადამწერნი, თბილისი, 2000, ბეგთაბეგ თანიაშვილი (მარტიროზაშვილი)
ავალიშვილისეული ვეფხისტყაოსანი

ვეფხისტყაოსნის ავალიშვილისეული ნუსხა — XVI-XVII საუკუნეების ხელნაწერი ვეფხისტყაოსანი. საწერ მასალად გამოყენებულია ქაღალდი. შეიცავს 260 ფურცელს, რომელთა ზომებია 37X24 სანტიმეტრი. გადაწერილია კალიგრაფიული მხედრულით, შავი მელნით. ყოველი ფურცლის არშია მდიდრულადაა შემკული. ტაეპების დასაწყისი სიტყვები ნაწერია ოქროთი. არშიები ზოომორფული ორნამენტებით, პეიზაჟებითა და სხვადასხვა კომპოზიციებითაა და გაფორმებული. ტექსტს ახლავს სამი სიუჟეტური მინიატიურა, რომლებიც სპარსული სამინიატიურო ხელოვნებითაა შესრულებული. ავალიშვილისეული ვეფხისტყაოსანი დღეს ინახება საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის H ფონდში (H-2074). ქართული ხელნაწერი წიგნი, V-XIX საუკუნეები, თბილისი, 2012, გვ. 94-95