laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ვალონია

ვალონია (ფრანგ. Wallonie, ნიდერლ. Wallonië, გერმ. Wallonien, ვალონ. Walonreye) — ბელგიის ერთ–ერთი რეგიონი სამიდან (დანარჩენი ორი არის ფლანდრია და ბრიუსელი). ფართობი - 16.844 კმ² მოსახლეობა - 3 320 805 (2006 წ.) ადმინისტრაციული ცენტრი - ნამიური. ქალაქები (ათ.) - შარლერუა (201), ლიეჟი (184), ნამიური (106), მონსი (90). ადმინისტრაციული დაყოფა – იყოფა 5 პროვინციად: ვალონიის ბრაბანტი (ვავრი), ენო (მონსი), ნამიური (ნამიური), ლუქსემბურგი (არლონი), ლიეჟი (ლიეჟი). საკანონმდებლო ორგანო – ჰყავს 75 წევრიანი პარლამენტი (Conseil regional wallon). ↑ Structuur van de bevolking – België / Brussels Hoofdstedelijk Gewest / Vlaams Gewest / Waals Gewest (2000-2006) ნიდერლანდური (asp). FOD/SPF Economie (Federal Government Service Economy)– Algemene Directie Statistiek en Economische Informatie (© 1998/2007). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-05-28. ციტირების თარიღი: 2007-05-08.
ზოტიკიანთკარი

ზოტიკიანთკარი — სოფელი საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში. ანანურის თემის შემადგენლობაში. მდებარეობს ალევის ქედის აღმოსავლეთ კალთის ძირას, მდინარე არყალის (მთიულეთის არაგვის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირზე. ზღვის დონიდან 940 მ სიმაღლეზე. ქალაქ დუშეთიდან დაშორებულია 23 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 62 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 538. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ზემო კოდისწყარო

ზემო კოდისწყარო — სოფელი საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში. მჭადიჯვრის თემის შემადგენლობაში. მდებარეობს ალევის ქედის სამხრეთ დაბოლოებაზე. ზღვის დონიდან 870 მ სიმაღლეზე. ქალაქ დუშეთიდან დაშორებულია 17 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 31 ადამიანი. ზემო კოდისწყაროს წმინდა ბარბარეს ეკლესია ზემო კოდისწყაროს სასახლე ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 509. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ზემო შუახევი

ზემო შუახევი — სოფელი საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში. მჭადიჯვრის თემის შემადგენლობაში. მდებარეობს ალევის ქედის სამხრეთ დაბოლოებაზე. ზღვის დონიდან 1000 მ სიმაღლეზე. ქალაქ დუშეთიდან დაშორებულია 15 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 132 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 511. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
აღმოსავლეთ კარიბის დოლარი

აღმოსავლეთ კარიბის დოლარი (ISO 4217 — XCD, სიმბოლო — $) — ფულის ერთეული აღმოსავლეთი კარიბის ქვეყნების ორგანიზაციის წევრ 7 ქვეყანაში:  ანტიგუა და ბარბუდა  გრენადა  დომინიკა  მონსერატი  სენტ-კიტსი და ნევისი  სენტ-ლუსია  სენტ-ვინსენტი და გრენადინები  ანგილია ვალუტის ემისიას და მასთან დაკავშირებულ ოპერაციებს ახორციელებს აღმოსავლეთ კარიბის ცენტრალური ბანკი, რომლის შტაბ-ბინა მდებარეობს კუნძულ სენტ-კიტსზე. ცენტრალურ ბანკს აქვს ექსკლუზიური უფლება ბანკნოტების და მონეტების გამოშვებაზე ორგანიზაციის წევრი ქვეყნების ტერიტორიაზე. 1 აღმოსავლეთ კარიბის დოლარი შედგება 100 ცენტისგან. მიმოქცევაშია: ბანკნოტები ნიმინალით: 100, 50, 20, 10, 5 და 2 დოლარი; მონეტები ნომინალით: 1 დოლარი, 25, 10, 5 ცენტი. 5 აღმოსავლეთ კარიბის დოლარი 10 აღმოსავლეთ კარიბის დოლარი 20 აღმოსავლეთ კარიბის დოლარი 50 აღმოსავლეთ კარიბის დოლარი 100 აღმოსავლეთ კარიბის დოლარი მსოფლიოს ვალუტები აღმოსავლეთ კარიბის ცენტრალური ბანკი აღმოსავლეთ კარიბის ცენტრალური ბანკი — ბანკნოტები დაარქივებული 2010-07-29 საიტზე Wayback Machine. აღმოსავლეთ კარიბის ცენტრალური ბანკი — მონეტები დაარქივებული 2011-09-27 საიტზე Wayback Machine.
თანიანთკარი

თანიანთკარი — სოფელი საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში. ჭონქაძის თემის შემადგენლობაში. მდებარეობს ალევის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე, ქალაქ დუშეთის ჩრდილოეთით. ზღვის დონიდან 1000 მ სიმაღლეზე. ქალაქ დუშეთიდან დაშორებულია 3 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 134 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 586. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
არაბთა გაერთიანებული საამიროების დირჰამი

არაბთა გაერთიანებული საამიროების დირჰამი — ფულის ერთეული არაბთა გაერთიანებული საამიროებში. 1 დირჰამი შედგება 100 ფილსისგან. არაოფიციალური აბრევიატურა DH ან Dhs, ოფიციალური AED. სიმბოლო د.إ. მიმოქცევაშია: ბანკნოტები ნომინალით — 5, 10, 20, 50, 100, 200, 500, 1000 დირჰამი. მონეტები ნომინალით: 1, 5, 10, 25, 50 ფილსი, 1 დირჰამი ინფლაცია: 4,5 % 2005 წლის მონ.. 1971 წლიდან დირჰამის კურსი დოლართან მიმართებაში საგრძნობლად არ შეცვლილა, რადგან ეს ვალუტა დოლართან მტკიცედაა დაკავშირებული. შეზღუდვა ვალუტის გატანასა და შემოტანაზე არაბთა გაერთიანებულ საემიროებში არ არსებობს. არაბთა გაერთიანებულ საემიროები დირჰამი მიმოქცევაში შევიდა 1973 წელს. მან შეცვალა რიალი. მსოფლიოს ვალუტები არაბთა გაერთიანებული საამიროების სამახსოვრო მონეტები არაბთა გაერთიანებული საამიროების ცენტრალური ბანკი დაარქივებული 2011-09-24 საიტზე Wayback Machine.
თოთიაურნი

თოთიაურნი — სოფელი საქართველოში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში. გუდამაყრის თემის შემადგენლობაში. მდებარეობს მდინარე ბაკურხევის (გუდამაყრის არაგვის აუზი) ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1580 მ სიმაღლეზე. ქალაქ დუშეთიდან დაშორებულია 61 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 16 ადამიანი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 81. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
თანდილაანთკარი

თანდილაანთკარი — სოფელი საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში. ანანურის თემის შემადგენლობაში. მდებარეობს მდინარე არყალის (მთიულეთის არაგვის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1020 მ სიმაღლეზე. ქალაქ დუშეთიდან დაშორებულია 30 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 14 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 586. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
თორელაანი

თორელაანი — სოფელი საქართველოში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში. გუდამაყრის თემის შემადგენლობაში. მდებარეობს გუდამაყრის ხეობაში. ზღვის დონიდან 1320 მ სიმაღლეზე. ქალაქ დუშეთიდან დაშორებულია 50 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 16 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 693. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
თხილიანა

თხილიანა — სოფელი საქართველოში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში. უკანაფშავის თემის შემადგენლობაში. მდებარეობს ფშავის არაგვის ხეობაში. ზღვის დონიდან 1360 მ სიმაღლეზე. ქალაქ დუშეთიდან დაშორებულია 58 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 53 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 33. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
მართა დედოფალი (საქართველო)

მართა (X - XI სს.) — აფხაზეთის, შემდგომში კი საქართველოს დედოფალი. ბაგრატ III-ის მეუღლე, გიორგი I-სა და ბასილის დედა. ქართულ ისტორიოგრაფიაში მართა დედოფლის შესახებ თითქმის არაფერია ცნობილი. იხსენიება ბრეთის საწინამძღვრო ჯვრის ასომთავრულ წარწერაში: „(ქრისტე დაამყარე) და ადიდე ბაგრატ აფხაზთა მეფე, ძეი მეფეთა მეფისა გურგენისა. ქრისტე შეიწყალე მართა დედოფალი“. კირილ თუმანოვი, op. cit., გვ. 121. (ფრანგული) ↑ ბასილ ბაგრატის ძის პიროვნება და წარმომავლობა// ვ. გოილაძე. ქართული წყაროთმცოდნეობა, 2011/2012, ტ. XIII-XIV, გვ. 21-29.
სამსჯავრო სახლი

სამსჯავრო სახლი — სამოსამართლო დაწესებულების ძვ. ქართული სახელწოდება. იხსენიება ჟამთააღმწერლის თხზულებაში (XIV საუკუნე). ავტორის ცნობით, დიმიტრი თავდადებული, ურდოში ყაენის ბრძანებით პატიმრად პყრობილი, განსასჯელად „წარიყვანეს სამსჯავროსა სახლსა, რომელსა დივანხანად უწოდდეს“ მონღოლნი. ჯავახიშვილი ივ., ქართული სამართლის ისტორია, წგნ. 2, ნაკვ. 2, ტფ., 1929; ფუტკარაძე ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 35.
უოტერტონ-გლეიშერის მშვიდობის საერთაშორისო პარკი

უოტერტონ-გლეიშერის მშვიდობის საერთაშორისო პარკი (ინგლ. Waterton-Glacier International Peace Park) — კანადის ტერიტორიაზე მდებარე უოტერტონ-ლეიკსის ეროვნული პარკისა და აშშ-ის ტერიტორიაზე მდებარე გლეიშერის ეროვნული პარკის გაერთიანების საერთო სახელი. ორივე პარკი იუნესკოს მიერ გამოცხადებულია ბიოსფერულ ნაკრძალებად და 1995 წლიდან შეტანილია მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში. პარკების გაერთიანება შეიქმნა 1932 წლის 18 ივნისს , ორგანიზაცია როტარი ინტერნეიშენალის ალბერტელი და მონტანელი წევრების ძალისხმევით. იგი მშვიდობის პირველი პარკია მთელ მსოფლიოში და წარმოადგენს ორ ქვეყანას შორის მეგობრობისა და მშვიდობის სიმბოლოს. სამომავლოდ არის მცდელობა მსგავსი პარკი შეიქმნას აშშ-სა და მექსიკას შორისაც. პარკის ფართობი 4572 კმ²-ია და მდებარეობს ალბერტას სამხრეთ-დასავლეთ და მონტანას ჩრდილო-დასავლეთ ტერიტორიებზე. მის ტერიტორიაზე გავრცელებულია ვაკეები, ტყეები, ალპური მთები და მყინვარები, ასევე მცენარეთა და ცხოველთა დიდი მრავალფეროვნება. იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები კანადაში მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ამერიკაში Waterton-Glacier International Peace Park Waterton-Glacier International Peace Park[მკვდარი ბმული] Waterton-Glacier International Peace Park World Heritage Site[მკვდარი ბმული] ↑ http://www.iloveparks.com/peaceparks/. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-07-13. ციტირების თარიღი: 2011-09-25.
ვუდ-ბუფალოს ეროვნული პარკი

ვუდ-ბუფალო (ინგლ. Wood Buffalo National Park) — კანადის უდიდესი ეროვნული პარკი. მისი ფართობი 44 807 კმ²-ია. მდებარეობს ალბერტას რეგიონის ჩრდილო-აღმოსავლეთ და ჩრდილო-დასავლეთ ტერიტორიების სამხრეთ ნაწილში. პარკი 1922 წელს შეიქმნა ბიზონების მსოფლიოში უმსხვილესი მოხეტიალე ჯოგების დაცვის მიზნით, რომელთა რაოდენობაც ამჟამად 5 000 ერთეულადაა შეფასებული. ამავე დროს, პარკი ამერიკული წეროს გავრცელების ერთადერთი ცნობილი არეალია. პარკის სიმაღლე ზღვის დონიდან მერყეობს 183 მეტრიდან 945 მეტრამდე, დაწყებული მდინარე პატარა ბუფალოდან, დამთავრებული კარიბუს მთებით. პარკის სამმართველო მდებარეობს ქალაქ ფორტ-სმიტში, ხოლო შედარებით მცირე თანმხლები ოფისი ფორტ-ჩიპეივანში. პარკი მოიცავს მსოფლიოში უმსხვილეს მტკნარი წყლის დელტებს, მათ შორისაა მდინარე ფისისა და ბირჩის მიერ შექმნილი ფის-ატაბასკის დელტა. ვუდ-ბუფალო განლაგებულია ატაბასკის ნავთობის ქვიშების მოპირდაპირედ, ჩრდილოეთ მხარეს. 1983 წლიდან პარკი შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში, რისი მიზეზიც უპირველესად ფის-ტაბასკის დელტა და გარეული ბიზონების გავრცელებაა. იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები კანადაში მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ამერიკაში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ვუდ-ბუფალოს ეროვნული პარკი Parks Canada web site დაარქივებული 2004-02-14 საიტზე Wayback Machine. Park at UNESCO World Heritage Site Great Canadian Parks დაარქივებული 2006-04-26 საიტზე Wayback Machine. Wood Buffalo National Park, Canada დაარქივებული 2009-01-11 საიტზე Wayback Machine. (IUCN)
ალექსანდრე სოკუროვი

ალექსანდრე სოკუროვი (რუს. Александр Николаевич Сокуров; დ. 14 ივნისი 1951, სოფელი პოდორვიხა, ირკუტსკის ოლქი) — რუსი კინორეჟისორი და სცენარისტი. რუსეთის ფედერაციის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1997). რუსეთის სახალხო არტისტი (2004). 2011 წელს სოკუროვმა გადაიღო კინოფილმი „ფაუსტი“, რომლის პრემიერა გაიმართა იტალიაში 2011 წლის 8 სექტემბერს. ალექსანდრე სოკუროვი დაიბადა 1951 წლის 14 ივნისს, ირკუტსკის ოლქის სოფელ პოდორვიხაში. 1968 წელს ჩააბარა გორკის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიულ ფაკულტეტზე. სწავლის პერიოდში პარალელურად მუშაობდა გორკის ტელევიზიის რედაქციაში, სადაც 19 წლის ასაკში პირველად გამოუშვა სატელივიზიო პროგრამები. 1974 წელს უნივერსიტეტი დაამთავრა. 1975 წელს ჩააბარა გერასიმოვის სახელობის კინემატოგრაფიის ინსტიტუტში. კარგი სწავლისთვის სოკუროვს მიენიჭა სერგეი ეიზენშტეინის სტიპენდია. ამავე პერიოდში სოკუროვმა გაიცნო სცენარისტი იური არამოვი. სოკუროვის ფილმი „სევდიანი გულგრილობა“ 1987 წელს ბერლინის კინოფესტივალზე ნომინირებული იყო ოქროს დათვის ჯილდოზე. ალექსანდრე სოკუროვი 43-ჯერ არის ნომინირებული სხვადასხვა პრესტიჟულ კინოკონკურსის პრიზებზე, რომელთაგან 26-ჯერ ხვდა წილად მოგება. ადამიანის მარტოხელა ხმა (Одинокий голос человека, 1978–1987) დამცირება (Разжалованный, 1980) სევდიანი გულგრილობა (Скорбное бесчувствие, 1983–1987) ამპირი (Ампир, 1986) დაბნელების დღეები (Дни затмения, 1988) გადაარჩინე და შეინახე (Спаси и сохрани, 1989) მეორე წრე (Круг второй, 1990) ქვა (Камень, 1992) დამშვიდებული გვერდები (Тихие страницы, 1993) დედა და შვილი (Мать и сын, 1997) მოლოხი (Молох, 1999) კურო (Телец, 2000) რუსული კიდობანი (Русский ковчег, 2002) მამა და შვილი (Отец и сын, 2003) მზე (Солнце, 2004) ალექსანდრა (Александра, 2007) ფაუსტი (Фауст, 2011) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ალექსანდრე სოკუროვი ალექსანდრე სოკუროვი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში სოკუროვის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2007-01-01 საიტზე Wayback Machine. The Island of Sokurov დაარქივებული 2011-08-21 საიტზე Wayback Machine. Stephen M. Norris, Russia Beyond the Headlines, 23 December 2009 ↑ Почётное звание присвоено указом президента России № 539 от 30 мая 1997 года. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-01-10. ციტირების თარიღი: 2011-09-25. ↑ Почётное звание присвоено указом президента России № 131 от 2 февраля 2004 года. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-05-10. ციტირების თარიღი: 2011-09-25. ↑ Faust – Aleksander Sokurov. labiennale.org. Venice Biennale. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-03-23. ციტირების თარიღი: 2011-09-07. ↑ Лист наград и номинаций режиссёра на IMDb
ძვ. წ. 750

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 750 იოათამი მამასთან, იუდეის მეფე აზარიასთან ერთად მართავს ქვეყნას.
ძვ. წ. IV საუკუნე

ათწლეულები და წლები საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოვლენები პირველი სამნიტური ომი (ძვ. წ. 343 - ძვ. წ. 341) ლათინური ომი (ძვ. წ. 340 - ძვ. წ. 338) მეორე სამნიტური ომი - (ძვ. წ. 326 - ძვ. წ. 304) საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოღვაწენი ძვ. წ. 399 - ძვ. წ. 398 - ... ძვ. წ. 302 - ძვ. წ. 301 -
ორანჟის თავისუფალი სახელმწიფო

ორანჟის თავისუფალი სახელმწიფო (ნიდერლ. Oranje-Vrijstaat) წარმოადგენდა ბურების დამოუკიდებელ რესპუბლიკას სამხრეთ აფრიკაში, რომელიც მეცხრამეტე საუკუნის მეორე ნახევარში არსებობდა. შემდგომში ამ ტერიტორიას ეწოდებოდა მდინარე ორანჟის კოლონია, ხოლო სამხრეთ აფრიკის კავშირის შექმნის შემდეგ ის გახდა პროვინცია. ის დღევანდელი პროვინცია თავისუფალი შტატის წინამორბედია. მდებარეობდა მდინარეებს ორანჟი ვაალს შორის. მისი საზღვრების განსსაზღვრა დიდმა ბრიტანეთმა 1848 წელს, როდესაც რეგიონი გამოცხადდა მდინარე ორანჟის დამოუკიდებელი სახელმწიფოდ, და ექვემდებარებოდა ბრიტანეთს. მეფის წარმომადგენელი იჯდა ბლუმფონტეინში, რომელიც შემდგომში დედაქალაქად ჩამოყალიბდა. ამ ტერიტორიის ჩრდილოეთით 1837 წელს ჩამოყალიბდა ვორტრეკერების სახელმწიფო ცენტრში ვინბურგით. ის შემდგომ შეუერთდა პოტჩეფსტრუმის სახელმწიფოს და მოგვიანებით გახდნენ ტრანსვაალის რესპუბლიკის ნაწილი. 1854 წლის 17 თებერვალს ტრანსვაალის მიერ დამოუკიდებლობის მიღების შემდეგ, 23 თებერვალს ბრიტანეთმა ორანჟის მდინარის დამოუკიდებელ სახელმწიფოს დამოუკიდებლობა აღიარა და მას ოფიციალურად ეწოდა ორანჟის თავისუფალი სახელმწიფო. ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა და ორანჟის თავისუფალმა სახელმწიფომ ურთიერთ აღიარება მოახდინეს 1871 წელს. ↑ Orange Free State. U. S. Department of State. ციტირების თარიღი: 2011-05-28. ორანჟის თავისუფალი სახელმწიფო YouTube- ზე
ყულევი

ყულევი — სოფელი დასავლეთ საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ხობის მუნიციპალიტეტში. ისტორიული ქალაქი რედუტ-კალე. სოფელში მოქმედებს ნავთობტერმინალი. მდებარეობს ოდიშის დაბლობზე, მდინარე ხობისწყლის შესართავთან, შავი ზღვის ნაპირას. ზღვის დონიდან 2 მეტრ სიმაღლეზე. ქალაქ ხობიდან დაშორებულია 18 კილომეტრით, ფოთიდან 15 კმ-ით. ყულევი წარმოადგენს ერთ ქუჩას, რომელიც გასდევს მდინარე ხობისწყლის მარცხენა ნაპირს გაღმა ქარიატადან ზღვამდე. ყულევის ტერიტორია დასახლებული იყო ძვ. წ. IV-III ათასწლეულებში. გამოვლენილია ორი ნამოსახლარი. ერთი მდინარე ხობის მარჯვენა მხარეს, ზღვის ნაპირას, და მეორე მისგან 300 მეტრზე, მდინარე ცივზე. მეორე ნამოსახლარის ზედა უგვიანესი ფენა ქალაქის ტიპის დასახლებადაა მიჩნეული. 1804 წელს ხობისწყლის შესართავში დაარსდა დასახლება სახელწოდებით რედიტ-კალე. მისი დაარსება უკავშირდება ამ ადგილებში რუსეთის ჯარის ნაწილების განლაგებას და რედუტის მოწყობას. რედუტ-კალე დასავლეთ საქართველოში განლაგებული რუსეთის ჯარის მთავარ სასურსათო ბაზად იქცა. იგი აღმოსავლეთ შავიზღვისპირეთის ერთ-ერთი ნავსადგური იყო, საიდანაც ამიერკავკასიაში შემოდიოდა ევროპული საქონელი. განსაკუთრებით გაიზარდა რედუტ-კალის მნიშვნელობა 1821 წლიდან, როდესაც ამიერკავკასიაში შეღავათიანი სატრანზიტო სავაჭრო ტარიფი დაწესდა. ამ დროს მისი მოსახლეობა 400 ადამიანი იყო, ხოლო გარნიზონში 600-700 ჯარისკაცი იდგა. 1822 წელს რედუტ-კალეში ინგლისური საქონლის სავაჭრო დუქანი გახსნა იაკობ მარმა. ვაჭრების უმეტესობა იყო სომეხი და ბერძენი. 1846 წელს დასახლებამ სანავსადგურო ქალაქის სტატუსი მიიღო. ყირიმის ომის (1853-1856) დროს, 1854 წელს, რედუტ-კალე ჯერ ოსმალეთის ესკადრამ დაბომბა, შემდეგ რუსეთის ჯარებმა ააფეთქეს. პარიზის საზავო ხელშეკრულების (1856) თანახმად, 21 მარტს ოსმალებმა დათმეს რედუტ-კალე, მაგრამ ქალაქიდან გასვლისას გადაწვეს. ამის შემდეგ მისი მნიშვნელობა დაეცა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 280 ადამიანი. ყულევის ნამოსახლარი რედუტ-კალე ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 662. პაჭკორია მ., რედუტ-კალე ყულევი, თბ., 1968; ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ Полное собрание законов Российской империи. Собрание 2. - Санкт-Петербург ↑ Кавказский календарь на 1865 год გვ. 305 ↑ Кавказский календарь на 1878 год გვ. 320 ↑ 5.0 5.1 5.2 Cities and towns of Georgia pop-stat.mashke.org ↑ Кавказский календарь на 1912 год ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ყორათი

ყორათი — სოფელი დასავლეთ საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ხობის მუნიციპალიტეტში, შუა ხორგის თემის შემადგენლობაში (სოფლები: გამოღმა შუა ხორგა, გაღმა შუა ხორგა, ყორათი). მდებარეობს ოდიშის დაბლობზე. ზღვის დონიდან 10 მეტრ სიმაღლეზე. ქალაქ ხობიდან დაშორებულია 14 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 190 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 658. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ 2.0 2.1 საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ძვ. წ. V საუკუნე

ათწლეულები და წლები საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოვლენები ბუდიზმის წარმოშობა ძველ ინდოეთში ძვ. წ. 496 - რეგილის ტბასთან ბრძოლა, რომაელებმა დაამარცხეს ეთრუსკები ან ლათინები ძვ. წ. 495 - დიდ ცირკში, რომში მერკურის ტაძარი ააშენეს. ძვ. წ. 494 - რომში პირველად მოხდა ორი პლებეი სახალხო ტრიბუნის და ორი პლებეი ედილუსის არჩევა. ძვ. წ. 459 – სახალხო ტრიბუნების რაოდენობა ორიდან ათამდე გაიზარდა. ძვ. წ. 449 – დეცემვირებმა გამოსცეს თორმეტი ტაბულის კანონები ძვ. წ. 447 – შეიქმნა სახალხო კრებები, პირველად იქნენ არჩეულნი ორი კვესტორი ძვ. წ. 445 - პლებეებსა და პატრიციებს შორის ქორწინებები დაიშვა. ძვ. წ. 443 კონსულების ნაცვლად სამხედრო ტრიბუნების არჩევა მოხდა. შეიქმნა ცენზორის თანამდებობა. ძვ. წ. 421 – კვესტორების რაოდენობა 4 გახდა. ახლა ბლებეებსაც შეეძლოდ არჩეულიყვნენ კვესტორებად. ძვ. წ. 408 – კონსულების ნაცვლად ისევ სამხედრო ტრიბუნების არჩევა მოხდა. საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოღვაწენი ძვ. წ. 563 - ძვ. წ. 483 - სიდჰართა გაუტამა - ბუდიზმის ფუძემდებელი ძვ. წ. 498 - ... ძვ. წ. 402 - ძვ. წ. 401 -
ქართული კინოს ენციკლოპედიური ლექსიკონი

ქართული კინოს ენციკლოპედიური ლექსიკონი — ენციკლოპედიური ლექსიკონი, შექმნილი კომპანია „დამოუკიდებელი კინოპროექტის“ პროექტით. ეს არის პირველი ბიოგრაფიული საცნობარო გამოცემა, რომელშიც საქართველოში კინოს შემოსვლიდან დღემდე ქართული კინოს ისტორიაა წარმოდგენილი. ლექსიკონში ქართულ მხატვრულ, დოკუმენტურ, სამეცნიერო-პოპულალურ და ანიმაციურ კინოში მოღვაწე ძირითადი შემოქმედებითი პროფესიების წარმომადგენლების - რეჟისორების, სცენარისტების, მსახიობების, ოპერატორების, მხტავრების, კომპოზიტორებისა და ხმის ოპერატორების, პროდიუსერების, კინოისტორიკოსების, თეორეტიკოსებისა და კინოკრიტიკოსების შესახებ ბიოგრაფიულ-ფილმოგრაფიული ხასიათის ცნობებია თავმოყრილი. გამოცემის ავტორი, შემდგენელი და რედაქტორია მარინა კერესელიძე. ქართული კინო. ენციკლოპედიური ლექსიკონი[მკვდარი ბმული]
ალიონი (ხობის მუნიციპალიტეტი)

ალიონი — სოფელი დასავლეთ საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ხობის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ოდიშის დაბლობზე, მდინარე ხობისწყლის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 25 მეტრ სიმაღლეზე. ქალაქ ხობიდან დაშორებულია 10 კილომეტრით, შავი ზღვიდან 35 კილომეტრით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 311. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 15.
ოხვამეკარი

ოხვამეკარი — სოფელი დასავლეთ საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ხობის მუნიციპალიტეტში, ხეთის თემის შემადგენლობაში (სოფლები: ლარჩვა, ნოჩხონი, ოხვამეკარი, წინაგოლა, ხეთა). მდებარეობს ურთის მთის ძირას. ზღვის დონიდან 80 მეტრ სიმაღლეზე. ქალაქ ხობიდან დაშორებულია 8 კილომეტრით, ხეთიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 2 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 391 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 626. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ 2.0 2.1 საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ნაფოშტუ

ნაფოშტუ — სოფელი დასავლეთ საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ხობის მუნიციპალიტეტში, ნოჯიხევის თემის შემადგენლობაში (სოფლები: დასახლება, ზენი, კუთხენოჯიხევი, ნაფოშტუ, ნოჯიხევი). მდებარეობს ოდიშის დაბლობზე, მდინარე ხობისწყლის მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 60 მეტრ სიმაღლეზე. ქალაქ ხობიდან დაშორებულია 4,5 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 417 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 333. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ 2.0 2.1 საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ნოჩხონი

ნოჩხონი — სოფელი დასავლეთ საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ხობის მუნიციპალიტეტში, ხეთის თემის შემადგენლობაში (სოფლები: ლარჩვა, ნოჩხონი, ოხვამეკარი, წინაგოლა, ხეთა). მდებარეობს ოდიშის დაბლობზე. ზღვის დონიდან 25 მეტრ სიმაღლეზე. ქალაქ ხობიდან დაშორებულია 8 კილომეტრით, ხეთიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 2 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 269 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 483. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ 2.0 2.1 საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II