laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ყვითლოდი

ყვითლოდი, კითლოდი — ხეობის ტიპის მყინვარი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს სვანეთის კავკასიონის მთავარი ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე ენგურის მარჯვენა შენაკადის — მულხრის სათავეში. სიგრძე 6,8 კმ, ფართობი 11,5 კმ². ყვითლოდის მყინვარის ენის სიმაღლეა ზღვის დონიდან 2350 მ. საზრდოობს მწვერვალების ტიხტენგენის, სემისა და ყვითლოდის უღელტეხილების კალთებიდან ჩამონადენი მყინვარების ნაკადებით. ყვითლოდიდან გამოედინება მდინარე ტვიბერის შენაკადი. ხაზარაძე რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 641.
ქვიში

ქვიში — ხეობის ტიპის მყინვარი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს სვანეთის კავკასიონის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე ენგურის მარჯვენა შენაკადის დოლრაჭალის აუზში. საზრდოობს მწვერვალების ცალგმილის, ლახვრის, ლეირაყისა და ბაბისმთის კალთებიდან ჩამონადენი მყინვარული ნაკადებით, მყინვარიდან გამოედინება მდინარე ქვიში. მისასვლელი გზაა სოფელ მაზერიდან. ასეთი დასახელების მყინვარი ძველ ტოპოგრაფიულ რუკებზე ერთიანი მყინვარის სახით არის მოცემული. 1960 წელს მყინვარ ქვიშის ფართობი 19,10 კმ² იყო. იგი წარმოიქმნებოდა რამდენიმე მძლავრი მყინვარის შეერთებით და ხეობის რთული ტიპის მყინვარს წარმოადგენდა. 1977 წელს რამინ გობეჯიშვილის მიერ ჩატარებული ექსპედიციის დროს მყინვარი ქვიში უკვე გაყოფილი იყო და შედგებოდა ოთხი დამოუკიდებელი მყინვარისაგან — ქვიში, ლადევალი, ცალგმილი და ლაკრა. 2015 წლის კოსმოსურ სურათზე კარგად ჩანს, რომ ამ ხეობაში უკვე ხუთი მყინვარია. ეს გამოწვეულია იმით, რომ 1977 წლის შემდეგ დნობის შედეგად ცალგმილის მყინვარი ორ ნაწილად გაიყო (ჩრდილოეთ და სამხრეთ ცალგმილი). ქვიშის აუზის მყინვარების ენები ერთმანეთისგან 0,3-0,5 კმ-ით არის დაცილებული და ინტენსიურ უკანდახევას განიცდის. ↑ ხაზარაძე რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 523. ↑ 2.0 2.1 ლევან ტიელიძე, საქართველოს მყინვარები. გამომცემლობა „კოლორი“, თბ., 2014
სტანისლავ როსტოცკი

სტანისლავ იოსების ძე როსტოცკი (რუს. Станислав Иосифович Ростоцкий; დ. 21 აპრილი 1922, რიბინსკი — გ. 10 აგვისტო 2001, ვიბორგი) — რუსი კინორეჟისორი. სსრკ სახალხო არტისტი (1974). სკკპ წევრი 1951 წლიდან. სტანისლავ როსტოცკი დაიბადა ქალაქ რიბინსკში, მამა — ექიმ იოსებ როსტოცკისა (1890—1965) და დედა —დიასახლისის ლიდია კარლის ასულის (1882—1964) ოჯახში. 1940 წელს სამხედროში გაწვევის შემდეგ როსტოცკი ხერხემლის დაავადების გამო ითვლებოდა არასამხედროდ. ამის და მიუხედავად 1942 წლის თებერვალში სტანისლავ როსტოცკი ჯარში გაიწვიეს. 1943 წლის სექტემბრის თვეში კი იგი ფრონტზე „გაიქცა“. მეორე მსოფლიო ომის მონაწილე 1944 წელს მძიმედ დაიჭრა. რის შედეგადაც 1944 წლის აგვისტოში იგი რიგითი გვარდიელისგან იქცა ომის მეორე ჯგუფის ინვალიდად. 1952 წელს დაამთავრა საკავშირო კინემატოგრაფიის სახელმწიფო ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტი (სერგეი ეიზენშტეინისა და გრიგორ კოზინცევის სახელოსნო). დადგა ფილმები: „მიწა და ხალხი“ (1956), „ეს მოხდა პენკოვოში“ (1958), „მაისის ვარსკვლავები“ (ჩეხ კინემატოგრაფისტებთან ერთად, 1959), „ჩვენი დორის გმირი“ (1967). როსტოცკის საუკეთესო ფილმებია „ორშაბათიც გათენდება“ (1968; სსრკ სახელმწიფო პრემია, 1970; ოქროს პრიზი მოსკოვის VI საერთაშორისო კინოფესტივალზე, 1969), „განთიადი კი აქ მშვიდია“ (1972, სსრკ სახელმწიფო პრემია, 1975, ლენინური პრემია 1980). დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით, 2 სხვა ორდენითა და მედლებით. 1953 — საიდუმლო გამოვლინება 1956 — მიწა და ხალხი 1958 — ეს მოხდა პენკოვოში 1959 — მაისის ვარსკვლავები 1962 — შვიდ ქარზე 1963 — ზამთრის ეტიუდები (მოკლემეტრაჟიანი) 1965 — მაქსიმ მაქსიმიჩი. ტამანი 1966 — ბელა 1967 — ჩვენი დორის გმირი 1968 — ორშაბათიც გათენდება 1972 — განთიადი კი აქ მშვიდია 1977 — შავყურა თეთრი ბიმი 1979 — პროფესია — კინომსახიობი 1980 — მფრინავი ჰუსარის ესკადრონი 1984 — ხეები იზრდებიან ქვებზეც 1989 — თედორე კუზკინის ცხოვრებიდან სტანისლავ როსტოცკი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 450.
იაპონური ციყვი

იაპონური ციყვი (ლათ. Sciurus lis, იაპონ. ニホンリス) — ძუძუმწოვარი ცხოველი ციყვისებრთა ოჯახისა, იაპონიის კუნძულების ენდემი. ძირითადი არეალი — ჰონსიუსა და სიკოკუს ტყეები. აგრეთვე ბინადრობს კუნძულ კიუსიუზე. იკვებება თესლებით, ფოთლებითა და მწერებით. შემოდგომაზე მიწაში მარხავს რკოს, რომლითაც იკვებება ზამთრის განმავლობაში. Фотографии более 200 белок разных видов დაარქივებული 2013-06-27 საიტზე Wayback Machine. Baillie, J. 1996. В 2006 году, Sciurus lis
სენტ-კლერის ტბა

სენტ-კლერის ტბა (ინგლ. Lake St Clair) — გამდინარე ტბა კუნძულ ტასმანიაზე, მდებარეობს ცენტრალურ პლატოზე, ზღვის დონიდან 747 მ სიმაღლეზე. მყინვარული წარმოშობისაა. ფართობი 30 კმ², უდიდესი სიღრმე 200 მ, გაწოლილია კრეიდლ მაუნტინ-ლეიკ-სენტ-კლერის ეროვნული პარკის სამხრეთ ნაწილში, რომელიც „ტასმანიის ველური ბუნების“ ნაწილია და რომელიც იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლს წარმოადგენს. სენტ-კლერის ტბასთან ვრცელდება ავსტრალიის ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული სახმელეთო ტურისტული მარშრუტი — ოვერლენდ ტრეკი, რომლის სამხრეთ დაბოლოება სენტ-კლერის ტბასთანაა. ტბის სამხრეთ ნაწილიდან გამოედინება მდინარე დერუენტი, რომლის ესტუარზე გაშენებულია ტასმანიის ადმინისტრაციული ცენტრი — ჰობარტი. სენტ-კლერის ტბა დაარქივებული 2011-08-28 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) სენტ-კლერის ტბის რუკა დაარქივებული 2011-04-03 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ინფორმაცია თევზჭერის შესახებ და ტბის რუკა (ინგლისური) ↑ 1.0 1.1 Australian Bureau of Statistics: Tasmania, Lakes
ცენტრალური მთიანეთი (ტასმანია)

ცენტრალური მთიანეთი (ინგლ. Central Highlands) — მთიანი რეგიონი კუნძულ ტასმანიაზე, სადაც ახლოს ემთხვევა ერთმანეთს გეოგრაფიული და ადმინისტრაციული საზღვრები. აღნიშნული რეგიონი ცნობილია ასევე როგორც „ტასმანიის ტბების ქვეყანა“. ცენტრალურ მთიანეთზე მდებარეობს ავსტრალიის უღრმესი მყინვარული ტბა — სენტ-კლერი. ცენტრალური ტასმანიის მთები მოქცეულია შემდეგი დაცული ტერიტორიების ფარგლებში: კრეიდლ მაუნტინ-ლეიკ-სენტ-კლერის ეროვნული პარკი (ინგლ. Cradle Mountain-Lake St Clair National Park) იერუსალიმის კედლების ეროვნული პარკი (ინგლ. Walls of Jerusalem National Park) პლატოს ცენტრალური ნაკრძალი (ინგლ. Central Plateau Conservation Area) მთიანი ცენტრალური საბჭო (ინგლ. Central Highlands Council) Cullen, Philip J.(1995) Land degradation on the Central Plateau, Tasmania : the legacy of 170 years of exploitation Hobart, Tas. : Earth Science Section, Parks and Wildlife Service, Dept. of Environment and Land Management. ISBN 0724619305 Occasional paper (Tasmania. Parks and Wildlife Service) ; no. 34. Jetson, Tim.(1989) The roof of Tasmania: a history of the Central Plateau Launceston, Tas.: Pelion Press. ISBN 0731672143 McKenny, Helen. (2000) A guide to vegetation management issues in the Central Plateau region, Tasmania Hobart, Tas. Dept. of Primary Industries, Water and Environment, ISBN 0724662383 ↑ Royal Society of Tasmania conducted a symposium at Poatina, November 11-12, 1972 with the symposium of that title: Banks, M.R. (editor) (1973) The Lake Country of Tasmania Hobart, Royal Society of Tasmania - with the Keynote Address by Dr. A.B. Costin Characteristics and Use of Australian High Country - map one p.2 being of interest as it shows relative distribution of Alpine (6000 ft in imperial measurment) and Sub Alpine regions in south east Australia
ფინეთის ეროვნული საკალათბურთო ნაკრები

ფინეთის ეროვნული საკალათბურთო ნაკრები — წარმოადგენს ფინეთს საერთაშორისო საკალათბურთო შეჯიბრებებში. ამჟამად ნაკრები თამაშობს ევროპის ჩემპიონატის A დივიზიონში. Finland Squad
რუსეთის ეროვნული საკალათბურთო ნაკრები

რუსეთის ეროვნული საკალათბურთო ნაკრები — წარმოადგენს რუსეთის საერთაშორისო საკალათბურთო შეჯიბრებებში. ამჟამად ნაკრები თამაშობს ევროპის ჩემპიონატის A დივიზიონში. რუსეთის ეროვნული საკალათბურთო ნაკრების საიტი დაარქივებული 2017-06-12 საიტზე Wayback Machine. (რუსული)
ევგენი კრინოვი

ევგენი კრინოვი (რუს. Евгений Леонидович Кринов; დ. 3 მარტი 1906 — გ. 2 იანვარი 1984) — საბჭოთა ასტრონომი და გეოლოგი. გეოლოგია-მინერალოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1961). მრავალი სამეცნიერო საზოგადოების წევრი. 1926-1930 წლებში მუშაობდა სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის მინერალოგიური მუზეუმის მეტეორიტულ განყოფილებაში. ლეონიდ კულიკის ხელმძღვანელობით აქტიურად აწარმოებდა ტუნგუსკის მეტეორიტის კვლევას. მონაწილეობდა ექსპედიციებში. მისი უმთავრესი შრომები შეეხება მეტეორიტების კვლევის საქმეს, მორფოლოგიური შედგენილობისა და სტრუქტურის, მათი დაცემის პირობებს დედამიწაზე. შეისწავლა ქანების, სხვადასხვა მინერალებისა და მეტეორიტების სპექტრული არეკვლის პირობები. ჩამოაყალიბა მათი სპექტროფოტომეტრიული კლასიფიკაცია. ევგენი კრინოვმა შეიმუშავა ასევე მეტეორიტების მორფოლოგიური კლასიფიკაცია. შემოგვთავაზა ახალი მორფოლოგიური მეთოდი, რომელიც შეეხება მეტეორიტების ვარდნას დედამიწაზე. შეადგინა სიკაშკაშის სპექტრული კოეფიციენტის კატალოგი და ატლასი. კრინოვმა მონაწილეობა მიიღო ასევე სიხოტე-ალინის მეტეორიტის კვლევის საქმეში. ავტორია მონოგრაფიებისა: „მეტეორიტები“ (1948), „ტუნგუსკის მეტეორიტი“ (1949), „მეტეორიტიკის საფუძვლები“ (1955) და სხვა. 1966 წელს ერთ-ერთ მეტეორიტულ მინერალს — უჩვეულო სილიკატს (Na,Mg,Cr) კრინოვის პატივსაცემად კრინოვიტი ეწოდა. მისი სახელობისაა აგრეთვე ასტეროიდი № 2887. სტალინური პრემიის ლაურეატი (1952). დაჯილდოებულია ამერიკის მეტეორიტული საზოგადოების ფ. ლეონარდის მედლით (1971). ევგენი კრინოვის ბიოგრაფია (რუსული) Колчинский И.Г.,Корсунь А.А.,Родригес М.Г. Астрономы.Биографический справочник — Киев: Наукова думка, 1986. ↑ https://meteoritical.org/awards/leonard-medalists
საბერძნეთის ეროვნული საკალათბურთო ნაკრები

საბერძნეთის ეროვნული საკალათბურთო ნაკრები — წარმოადგენს საბერძნეთს საერთაშორისო საკალათბურთო შეჯიბრებებში. მოგებული აქვს ევროპის საკალათბურთო ჩემპიონატი ორჯერ, 1987 და 2005 წლებში. ამჟამად ნაკრები თამაშობს ევროპის ჩემპიონატის A დივიზიონში. საბერძნეთის კალათბურთის ფედერაციის საიტი საბერძნეთის საკალათბურთო ნაკრები ფიბა ევროპის ოფიციალურ საიტზე საბერძნეთი FIBA.com-ზე დაარქივებული 2013-09-23 საიტზე Wayback Machine.
ემლიქლი

ემლიქლი — ვულკანური მთა საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ნინოწმინდისა და ქვემო ქართლის მხარის დმანისის მუნიციპალიტეტების ადმინისტრაციულ საზღვარზე. მდებარეობს ჯავახეთის ქედზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 3054 მ. აგებულია პლეისტოცენური ანდეზიტ-დაციტური ლავებით. წარმოადგენდა ჯავახეთისა და დმანისის პლატოს ლავების ამონთხევის ცენტრს. ემლიქლი შემოსილია ალპური მდელოებით. უკლება დ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 659.
კანარის კუნძულები

კანარის კუნძულები (ესპ. Islas Canarias) — ესპანეთის ერთ-ერთი ავტონომიური გაერთიანება. მდებარეობს ამავე სახელწოდების კუნძულებზე აფრიკის დასავლეთ სანაპიროსთან, რომელიც მოიცავს 7 კუნძულს: ტენერიფე, ლას-პალმასი, გომერა, იერო, გრან-კანარია, ფუერტევენტურა, ლანსაროტი. ფართობი — 7,3 ათასი. უმაღლესი მწვერვალია პიკო დე ტეიდე, 3718 მ. მოსახლეობა — 2 172 944 ადამიანი (2021). ადმინისტრაციული ცენტრი — სანტა-კრუს-დე-ტენერიფე. საკანონმდებლო ორგანო — 60 წევრიანი პარლამენტი. I საუკუნეში აღმოაჩინა იუბა II-მ, რომაელთა ნუმიდიელმა ვასალმა. მეფეს იქ ბევრი ძაღლი უნახავს (canis ლათინურად) და კუნძულებს სახელიც აქედან შეერქვა. 1402 წლიდან კუნძულები დაიკავეს კასტილიელებმა ფრანგი ზღვაოსნის, ჟან დე ბეტანკურის მეთაურობით, რომელიც შემდეგ კანარის კუნძულების მეფე გახდა. 1479 წელს განადგურებულ იქნენ კუნძულების ავტოქტონური მოსახლენი გუანშები, რომლებიც ბერბერებს ენათესავებოდნენ. 1902 წელს ავტონომისტური მოძრაობა ჩაახშეს. 1978 წელს გაძლიერდა თვითგამორკვევისა და დამოუკიდებლობის მოძრაობა. 1993 წელს იუნესკომ ბიოსფერულ ნაკრძალად გამოაცხადა. კანარის ველური ბუნების ოფიციალური სიმბოლოებს წარმოადგენენ: კანარის ჩიტი და კანარის ფინიკის პალმა. კანარის კუნძულებს აქვ მრავალფეროვანი ფლორა და ფაუნა. გამორჩეულია ენდემური ჯიშების სიმრავლით, მათ შორის ისეთის როგორიცაა ფასკუნჯი. კანარის კუნძულებს ოფიციალურად აქვს ოთხი ეროვნული პარკი, რომელთაგანაც ორი იუნესკოს მიერ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლად არის გამოცხადებული. დანარჩენი ორი გამოცხადებულია ბიოსფერულ რეზერვად: კალდერა-დე-ტაბურიენტეს ეროვნული პარკი – შეიქმნა 1954 წელს. 2002 წლიდან მსოფლიო ბიოსფერული რეზერვი. დღეისთვის მოიცავს 46,9 კმ²–ს. გარახონაის ეროვნული პარკი – შეიქმნა 1981 წელს. 1986 წელს გამოცხადდა მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლად. მოიცავს 3986 ჰექტარს. ტიმანფაიის ეროვნული პარკი – შეიქმნა 1974 წელს. 1993 წლიდან მსოფლიო ბიოსფერული რეზერვი. მოიცავს 51,07 კმ²–ს. ტეიდეს ეროვნული პარკი – შეიქმნა 1954. 2007 წელს გამოცხადდა მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლად. მოიცავს 18 990 ჰექტარს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კანარის კუნძულები კანარის კუნძულების მთავრობა კანარის კუნძულების ტურიზმის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2015-05-06 საიტზე Wayback Machine. ↑ https://www.ine.es/jaxiT3/Datos.htm?t=2853 ↑ https://data.iana.org/time-zones/tzdb-2021e/europe ↑ Ley 7/1991, de 30 de abril, de símbolos de la naturaleza para las Islas Canarias - in Spanish. Gobcan.es (1991-05-10). ციტირების თარიღი: 2010-04-26. ↑ Parques Nacionales de Canarias. Pueblos10.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-03-07. ციტირების თარიღი: 2010-04-26.
ამირანიანი

„ამირანიანი“ — ქართული ხალხური ზეპირსიტყვიერების ძეგლი, საერთო სახელწოდება თქმულებებისა, რომლებსაც საფუძვლად უდევს კავკასიონზე ამირანის მიჯაჭვის სიუჟეტი. ამირანი ხალხის მოსარჩლე გმირია, რომელიც ამარცხებს დევებს, ქაჯებს, გველეშაპებს, ებრძვის ძალმომრეობას. მას მხარში უდგანან მზეთუნახავი ყამარი და ძმები ბადრი და უსუპი. „ამირანიანი“ დაახლოებით 3500 წლის წინათ უნდა იყოს შექმნილი. მასში შემორჩენილია მატრიარქატსა და პატრიარქატს შორის ბრძოლის კვალი. ზოგიერთი მკვლევარის აზრით, „ამირანიანის“ სიუჟეტური ეპიზოდები გამოხატულია გვიანი ბრინჯაოს ხანის მცხეთის ბრინჯაოს სარტყელსა და ყაზბეგის განძის ბრინჯაოს ითიფალურ ფიგურებზე. ძვ. წ. V საუკუნიდან ბერძენ მწერლებთან გვხვდება ცნობები პრომეთეს მითის ანალოგიური თქმულებაზე, რომელიც გავრცელებული ყოფილა კოლხეთსა და იბერიაში. ადრინდელ თქმულებაში ამირანს ყამარის მამა, ცა-ღრუბლების გამგებელი პირიმზე სჯიდა. დროთა განმავლობაში ამბავმა და პერსონაჟებმა მრავალი ცვლილება განიცადეს. საქართველოში ქრისტიანობის გავრცელების შემდეგ, ძველ წარმართულ მითოლოგიურ ეპიზოდებს ქრისტიანულიც დაემატა (კერძოდ, პირიმზე ქრისტე ღმერთმა შეცვალა და სხვა). „ამირანიანის“ ჩაწერა XIX საუკუნის 10-იანი წლებში დაიწყო (თეიმურაზ ბაგრატიონი). შეგროვებულია 150-მდე ტექსტი - პროზის, ლექსისა თუ ლექსნარევი პროზის სახით (ლექსი მაღალი და დაბალი შაირითაა გამართული). ამ მრავალპლასტოვანი მასალის დაყვანა შეიძლება ორ ძირითად ბირთვზე - კოლხურ (გურულ, იმერულ, რაჭა-ლეჩხუმურ, სვანურ, მეგრულ, აფხაზურ) და იბერიულ (ქართლურ, კახურ, ფერეინდნულ, ფშავ-ხევსურულ, თუშურ, მესხურ-ჯავახურ, მოხეურ, მთიულურ) ვერსიებზე. ძეგლის მეცნიერულ შესწავლას XIX საუკუნის 40-იან წლებში დაედო სათავე. ამ მხრივ დიდი ღვაწლი მიუძღვით, უპირველეს ყოვლისა, ქართველ მეცნიერებს: თ. ბაგრატიონს, ზ. ჭიჭინაძეს, ა. ხახანაშვილს, ივანე ჯავახიშვილს, ვასილ ბარნოვს, კორნელი კეკელიძეს, ალექსანდრე ბარამიძეს, შალვა ნუცუბიძეს, პ. ინგოროყვას, ქ. სიხარულიძეს, ე. ვირსალაძეს, ა. ღლონტს, მიხეილ ჩიქოვანსა და სხვებს. შედარებითი კვლევა-ძიების დროს „ამირანიანი“ საგანგებოდ შეისწავლეს რევოლუციამდელი და მის შემდგომ რუსეთის მკვლევარებმა (ვ. მილერი, გ. პოტანინი, ა. ვესელოვსკი, ნიკოლოზ მარი, ვასილ აბაევი, ე. მელეტინსკი და სხვა), აგრეთვე სხვა საზღვარგარეთელმა მეცნიერებმა (ვ. მანგარდტი, კ. კრონი, ა. ოლრიკი, რ. სტივენსონი, დ. ლანგი, მ. იშტვანოვიჩი, ი. ტრენჩენი-ვალდაპფელი, ი. იედლიჩკა და სხვა). „ამირანიანმა“ არა მარტო ქართულ მხატვრულ აზროვნებაში გაავლო ღრმა კვალი - ვარაუდობენ, რომ ანტიკური ხანის პრომეთეს მითი „ამირანიანთანაა“ დაკავშირებული. კულტურული ურთიერთობის საფუძველზე „ამირანიანი“ გავრცელდა აგრეთვე ოსურ, აფხაზურ, სომხურ, ჩრდილოეთ კავკასიის ხალხთა ფოლკლორში. „ამირანიანს“ „ამირანდარეჯანიანის“ ერთ-ერთ ძირითად წყაროდაც მიიჩნევენ. შედარებით ფოლკლორისტიკასა და მითოლოგიაში იგი გილგამეშისა და პრომეთეს თქმულებათა ბადალ ეპიკურ ძეგლადაა აღიარებული. „ამირანიანის“ თქმულებები გამოქვეყნებულია ქართულ, რუსულ, გერმანულ, ინგლისურ, ფრანგულ, ჩეხურ და უნგრულ ენებზე. ნუცუბიძე შ., ქართული ფილოსოფიის ისტორია, ტ. 1, თბ., 1956 შენგელაია დ., წერილები, თბ., 1955; ჩიქოვანი მ., მიჯაჭვული ამირანი, თბ., 1947 (ტექსტებითურთ); მისივე, ქართული ეპოსი. მიჯაჭვული ამირატი, წგნ., 1—2, თბ., 1959—65; ჩიქოვანი მ., ქსე, ტ. 1, გვ. 397, თბ., 1975
ტოლბაჩიკი

ტოლბაჩიკი (რუს. Толбачик) — ვულკანური მასივი კამჩატკის ნახევარკუნძულზე. სიმაღლე 3682 მ. მის შემადგენლობაში შედის ბასრი ტოლბაჩიკი (ყველაზე მაღალი კონუსი), ბრტყელი ტოლბაჩიკი (მოქმედი, სიმაღლე 3140 მ), დახრილი გუმბათი. სულ 120-ზე მეტი გვერდითი კონუსია. აგებულია ბაზალტებითა და ანდეზიტებით. მწვერვალზე კრატერია (დიამეტრი 2 კმ). მიეკუთვნება ჰავაის ტიპის ვულკანს. ტოლბაჩიკი აქტიური ვულკანია, ცნობილია მისი ამოფრქვევები 1740, 1769, 1788-1790, 1793, 1904, 1931, 1939-1941, 1954, 1975-1976 წწ. უკანასკნელი ამოფრქვევა დაფიქსირდა 2012 წელს. Global Volcanism Program დაარქივებული 2012-11-20 საიტზე Wayback Machine. Plosky Tolbachik volcano and Tolbachik lava field
ტერევაკა

ტერევაკა (ესპ. Terevaka) — ჩამქრალი ფარისებრი ვულკანი აღდგომის კუნძულზე. სიმაღლე 507 მ. ქმნის კუნძულის ძირითად მთიან მასივს. უკანასკნელი ამოფრქვევა დაფიქსირდა პლეისტოცენში. ტერევაკა წარმოადგენს ყველაზე დიდ და ყველაზე ახალგაზრდა ვულკანს იმ სამ ჩამქრალ ვულკანს შორის, რომელიც აღდგომის კუნძულზეა წარმოდგენილი. ვულკანის მწვერვალი კუნძულის უმაღლესი წერტილია. ტერევაკას ყველაზე მაღალ კრატერს რანო-აროი (Rano Aroi) ეწოდება. საკუთრივ რანო-აროი არის ტბის სახელწოდებაც, რომელიც ვულკანის ჩამქრალ კრატერს ავსებს. ტერევაკას გააჩნია ასევე რანო-რარაკუს (Rano Raraku) კრატერიც, რომელიც წარმოადგენს ტბას, მტკნარი წყლის დიდი მარაგით. ვულკანი ძნელად მისადგომია, მასზე ასვლა შესაძლებელია მხოლოდ ფეხით ან ცხენით. უმაღლესი ნაწილები მეტად ქარიანია. ტერევაკა როგორც აღდგომის კუნძულის ერთ-ერთი ყველაზე ახალგაზრდა ვულკანი წარმოქმნილია პლიოცენსა და პლეისტოცენში. ჩილეს ვულკანების სია Maunga Terevaka, Chile Old photos of Rano Aroi (upper right) ↑ Easter Island. ციტირების თარიღი: 22 აპრილი 2010. (ინგლისური)
ჩინური ენციკლოპედიები

ჩინური ენციკლოპედიები — ჩინურ ენაზე სხვადასხვა დროს შედგენილ ენციკლოპედიათა ერთობლიობა. ჩინეთში ენციკლოპედიური სახის ლიტერატურას ორ ათასწლეულზე მეტი ხნის ისტორია აქვს. თუმცა ტრადიციული ჩინური ენციკლოპედიები ანბანურად დალაგებული ლიტერატურის ანთოლოგიები უფროა და ლექსიკონის სახეს ატარებს. არაერთი სწავლული მომდევნო საუკუნეებში მასალას აახლებდა და ამდიდრებდა, თუმცა ძირეულად არ ცვლიდა. დროთა განმავლობაში ჩინურმა ენციკლოპედიებმა შედარებით თანამედროვე სახე მიიღო. ენციკლოპედიების დანიშნულება იმხანად არა ფართო საზოგადოების, არამედ ვიწრო რანგობრივი ნომენკლატურის წევრთა დახმარება იყო. ტუნძიანი ძიჩჟ-ტუნძიანი ტუნჩჟი ვენსიან-ტუნკაო იუნჩჟენის ენციკლოპედია იუნლეს ენციკლოპედია ჩინური ვიკიპედია ბაიდუპედია Hudong გვერდი[მკვდარი ბმული]
Paradise (Coldplay-ს სიმღერა)

„Paradise“ — ბრიტანული როკ-ჯგუფ Coldplay-ს სიმღერა სინგლი. იგი გამოიცა 2011 წლის 12 სექტემბერს. ეს არის მეორე სინგლი ჯგუფის მეხუთე სტუდიური ალბომიდან Mylo Xyloto. სიმღერის პრემიერა გაიმართა 2011 წლის 12 სექტემბერს, BBC Radio 1-ის ეთერში. ჯგუფის ოფიციალური საიტის თანახმად, სიმღერას გაერთიანებული სამეფოს ჩარტში მოხვედრა არ შეეძლო, ვინაიდან სერვისზე iTunes იგი ავტომატურად თან ახლდა ალბომის Mylo Xyloto ყველა ჩამოტვირთულ ასლს (სინგლის სახით). სიმღერის გამოცემასთან ერთად ცნობილი გახდა, რომ ჯგუფი მუშაობს მის ვიდეოკლიპზეც. ეს ცნობილი გახდა რადიოწამყვან კრის მოილსისგან. მისი თქმით, ჯგუფი 12 და 13 სექტემბერს კლიპის გადაღებაში მონაწილეობდა. ეს ასევე დადასტურდა ინტერნეტ-ფორუმის RED Cameras and Filmmakers მომხმარებლის მიერ, რომელმაც გამოაქვეყნა გზავნილი: „RED EPIC-X #00031 კამერა მიფრინავს ლონდონში, ჰაიპ უილიამსის მიერ Coldplay-ს მუსიკალური ვიდეოს გადასაღებად“. ჯგუფის ოფიციალური საიტი Paradise YouTube-ზე ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-10-03. ციტირების თარიღი: 2011-09-12. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-09-11. ციტირების თარიღი: 2011-09-09. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-25. ციტირების თარიღი: 2011-09-12. ↑ http://twitpic.com/6kdplc ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-05. ციტირების თარიღი: 2011-09-20. ↑ Beatport > Coldplay > Paradise > Fedde le Grand Remix Retrieved 2011-10-30. ↑ http://www.australian-charts.com/showitem.asp?interpret=Coldplay&titel=Paradise&cat=s ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-08-27. ციტირების თარიღი: 2011-09-17. ↑ http://www.dutchcharts.nl/showitem.asp?interpret=Coldplay&titel=Paradise&cat=s ↑ 10.0 10.1 Chart Highlights: Rodney Atkins Takes 'Back Road' To No. 1 On Country Songs. Billboard. Prometheus Global Media (2011-09-19). ციტირების თარიღი: September 20, 2011.
იუნლეს ენციკლოპედია

იუნლეს ენციკლოპედია ანუ იუნლეს დევიზით გამოცემული ენციკლოპედია (ჩინ 永樂大典, იუნლე და დიანი) — ქაღალდისგან დამზადებული ყველაზე დიდი ენციკლოპედია კაცობრიობის ისტორიაში, რომელშიც, ჩინელი მმართველის, იუნლეს, აზრით, უნდა გაშუქებულიყო 1407 წლის მდგომარეობით ჩინელი სწავლულებისთვის ყველა ცნობილი თუ გაგონილი საკითხი. ენციკლოპედიის შედგენაში ჰანლილის აკადემიის ათასობით მეცნიერი ჩაერთო. ენციკლოპედია 22 877 ხელნაწერ პერგამენტს მოიცავდა, რომლებიც, თავის მხრივ, 11 095 ტომად იყოფოდა. ამ ნაშრომში კონფუციანური ტექსტების ნაწილი და კლასიკოს ავტორთა ნაწარმოებების მთელი ტრაქტატებია შესული. როგორც ჩანს, არსებობდა იუნლეს ენციკლოპედიის ერთადერთი სრული ეგზემპლარი. ჩვენს დრომდე მხოლოდ 400 ტომმა მოაღწია, რომელთა მეოთხედი ნაწილი ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკაში 1962 გამოსცეს. ენციკლოპედიები ენების მიხედვით ენციკლოპედია იუნლე[მკვდარი ბმული]
სამეფო აზნაური

სამეფო აზნაური — მეფის უშუალო ვასალი ფეოდალი შუა საუკუნეების საქართველოში. ადრინდელ ფეოდალურ ხანაში სამეფო აზნაურებში შედიოდნენ მთლიანად ფეოდალური კლასის წარმომადგენლები, XI საუკუნიდან — მისი დაბალი წოდების წარმომადგენლები. მეფე, გარდა თავისი უშუალო ყმა-ვასალებისა, სამეფო აზნაურისა, უმაღლესი სენიორი იყო ქვეყნის ყველა ფეოდალის (როგორც სასულიერო, ისე საერო). ის თავის ვასალებად თვლიდა აგრეთვე სათავადო და საეკლესიო აზნაურებს (მეფის ვასალის ვასალი მისი ვასალიც იყო). სამეფო აზნაურები რაოდენობრივად აღემატებოდნენ საეკლესიო და სათავადო აზნეურებს (განსაკუთრებით ეს ითქმის კახეთზე). სამეფო აზნაურების სოციალურ-ეკონომიკური მდგომარეობა, აღზევება-დამცროება, სამეფო ხელისუფლების სიძლიერეზე და მთლიანად ქვეყნის მდგომარეობაზე იყო დამოკიდებული. მეფის გაძლიერებასა და ქვეყნის აღორძინებასთან ერთად ძლიერდებოდნენ და წინაურდებოდნენ სამეფო აზნაურებიც (XII საუკუნე, XVII საუკუნის II ნახევარი — XVIII საუკუნის I მეოთხედი; XVIII საუკუნის II ნახევარი); სამეფო ხელისუფლებისა და ქვეყნის დაცემა-დაკნინების ხანაში სამეფო აზნაურებიც სუსტდებოდნენ და ეძებდნენ მფარველობას დიდ ფეოდალებთან (XIII — XVI საუკუნეები; XVIII საუკუნის II მეოთხედი). სამეფო აზნაურის დაწინაურების უფრო მეტი შესაძლებლობა ჰქონდა (დიდი სამოხელეო პატივისა და ყმა-მამულის მიღების გზით), ვიდრე სათავადო და საეკლესიო აზნაურს. ამის გამო ზოგი სამეფო აზნაური XVII—XVIII საუკუნეებში თავისი სიძლიერით თავადს არ ჩამოუვარდებოდა (სააკაძე, შანშიაშვილი, გაბაშვილი, თურქისტანიშვილი, ყორღანაშვილი და სხვები). სამეფო აზნაურთა რიგების შევსება ხდებოდა მეფის მიერ სათავადო და საეკლესიო აზნაურების გადმობირებით, სხვა სამეფო-სამთავროებიდან მოსულ აზნაურთა შეფარებით და გლეხების გააზნაურებით. განსაკუთრებით ფართო ღონისძიებები ჩაატარა სამეფო აზნაურთა რაოდენობის გასაზრდელად ერეკლე II-მ. 1783 ტრაქტატზე დართული სიის მიხედვით, იმდროინდელ ქართლში ყოფილა 82 სამეფო აზნაურის სახლი, ხოლო კახეთში — 36 აზნაური. რუსეთთან შეერთების შემდეგ საქართველოს სამეფო აზნაურები ჩაირიცხნენ სახაზინო უწყებაში და თავადებთან ერთად რუსეთის „დვორიანსტვოს“ გაუთანასწორდნენ. ქართული სამართლის ძეგლები, ი. დოლიძის გამოც., ტ. 2—3, თბ., 1965—70 აკოფაშვილი გ., სოციალური ურთიერთობის ისტორიიდან XV—XVIII საუკუნეებში ქართლში (აზნაურთა) ფენა, თბ., 1965; მისივე, აზნაურთა ფენა XV—XVIII საუკუნეებში კახეთში, «მაცნე», 1968, № 3; ჯავახიშვილი ივ., ქართული სამართლის ისტორია, წგნ. 1, ტფ., 1928; შოშიაშვილი ნ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 6—7.
Ziggy Stardust – The Motion Picture

Ziggy Stardust – The Motion Picture — ინგლისელი მუსიკოს დეივიდ ბოუის ალბომი, გამოცემული 1983 წელს. ეს არის საკონცერტო ჩანაწერი, რომლის გამოცემა დაემთხვა ფილმის Ziggy Stardust and the Spiders from Mars გამოსვლას. ჩაწერილია ლონდონში, 1983 წლის 3 ივლისს გამართულ კონცერტზე. Hang on to Yourself – 2:55 Ziggy Stardust – 3:09 Watch That Man – 4:10 Wild Eyed Boy From Freecloud – 3:17 All the Young Dudes/Oh! You Pretty Things – 3:18 Moonage Daydream – 6:17 Space Oddity – 4:49 My Death (ჟაკ ბრელი, მორტ შუმანი) – 5:45 Cracked Actor – 2:52 Time – 5:12 Width of a Circle – 9:35 Changes – 3:35 Let's Spend the Night Together (მიკ ჯეგერი, კით რიჩარდსი) – 3:09 Suffragette City – 3:02 White Light/White Heat (ლუ რიდი) – 4:06 Rock 'n' Roll Suicide – 4:20 Intro (ასევე გამოყენებული ბეთჰოვენის მეცხრე სიმფონია (ლუდვიგ ვან ბეთჰოვენი) – 1:05 Hang on to Yourself – 2:55 Ziggy Stardust – 3:19 Watch That Man – 4:14 Wild Eyed Boy From Freecloud – 3:15 All the Young Dudes – 1:38 Oh! You Pretty Things – 1:46 Moonage Daydream – 6:25 Changes – 3:36 Space Oddity – 5:05 My Death (ბრელი, შუმანი) – 7:20 Intro (გამოყენებულია უილიამ ტელის უვერტიურა) (ჯოაკინო როსინი) – 1:01 Cracked Actor – 3:03 Time – 5:31 The Width of a Circle – 15:45 Let's Spend the Night Together (ჯეგერი, რიჩარდსი) – 3:02 Suffragette City – 4:32 White Light/White Heat (რიდი) – 4:01 Farewell Speech – 0:39 Rock 'n' Roll Suicide – 5:17 ინფორმაცია საიტზე Discogs ↑ https://www.allmusic.com/album/r2481 ↑ https://www.allmusic.com/album/r627613