laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ვილა

ვილა (ლათ. villa — კარ-მიდამო, მამული) — ქალაქგარეთ აშენებული ბაღ-პარკიანი სახლის ტიპი. პირველი ვილა ძველ რომში ჯერ კიდევ ძვ. წ. III საუკუნეში გაჩნდა. ძვ. წ. II—ძვ. წ. I საუკუნეებში იგი გავრცელდა მთლ ხმელთაშუაზღვისპირეთში. იმხანად ყველაზე ხშირი იყო ე. წ. Villa rustica — საცხოვრებელ და სამეურნეო დანიშნულების ნაგებობათა კომპლექსი მამულის ცენტრი. ჩვეულებრივ შდგებოდა სახლის პატრონისა და მისი ოჯახისათვის განკუთვნილი საცხოვრებლისა და სამეურნეო ნაწილისაგან (მონათა საცხოვრებელი, ბოსელი, ბეღელი და სხვა). ყველა ნაგებობა თავმოყრილი იყო თავდაპირველად ღია, ხოლო შემდეგ ჩაკეტილი ეზოს ირგვლივ. ქალაქგარეთა ვილის ტიპი — villa urbana განკუთვნილი იყო გართობისა და დასვენებისთვის. ძვ. წ. II—ძვ. წ. I საუკუნეებში სამეურნეო დანიშნულების ნაგებობათაგან გამოყოფილ სახლის პატრონის სამყოფს ხშირად მოხატულობითა და მოზაიკით ამკობდნენ. დიდ ვილებს (განსაკუთრებით იმპერიის ეპოქაში) გარს ერტყმოდა პავილიონებით, შადრევნებითა და ქანდაკებებით დამშვენებული ტერასული პარკები, დიდებულთა ქალაქგარეთა მამულ-რეზიდენციის ტიპის ვილა ფართოდ იყო გავრცელებული XV — XVI საუკუნეებში იტალიაში. აღორძინების ეპოქაში ვილის ანსამბლი ღერძული კომპოზიციიაა იყო, ცენტრალური ადგილი კსზინოდ მთავარ შენობას ეჭირა. ტერასების, საბჯენი კედლებისა და მათი შემაერთებელი კიბეების არქიტექტურის დამუშავების შედეგად შეიქმნა გარემოსთან შერწყმული შენობისა და პარკის ერთიანი ხედი (პაპი იულიუს III-ის ვილა რომში 1550–1555, არქიტექტორები ჯაკომო და ვინიოლა, ბ. ამანატი, ჯორჯო ვაზარი; როტონდა ვიჩენცის მახლობლად, 1551–1567, არქიტექტორი ანდრეა პალადიო, დასრულდა 1580–1591, არქიტექტორი ვინჩენცო სკამოცი) ბარბაროს ვილა , XVI საუკუნე მონდრაგონეს ვილა, XVI საუკუნე მედიჩის ვილა, XVI საუკუნე ბაროკოს ხანაში ვილა კომპოზიციურად რთული და ეფექტური იყო. პავილიონებით, ქანდაკებებითა და კასკადებით დამშვენებული პარკი პერსპექტივაში კაზინოთი დასრულებულ, მრავალპლანიან ხელოვნურ პეიზაჟს ქმნიდა (ალდობრანდის ვილა ფრასკატიმში, 1598–1603, არქიტექტორი ჯ. დელა პორტა და ჯ. მადერნა, დაასრულა კ. ფონტანამ). XIX საუკუნეში ვილას უწოდებენ ქალაქის პრივილეგიურ რაიონებში ან გარეუბნებში, აგრეთვე სააგარაკო ადგილებში, აგებულ ბაღ-პარკიან კომფორტულ კერძო სახლს, ხოლო XX საუკუნეში ერთი ოჯახისათვის განკუთვნილ განცალკევებულ ნებისმიერ ქალაქგარეთა სახლს. საზღვარგარეთის თანამედროვე არქიტექტურაში ვილის მშენებლობა ხშირად ექსპერიმენტული ხასიათისაა, ჩანს მაქსიმალური კომფორტულობისა და ბუნებასთან შერწყმული ნაგებობების შექმნისაკენ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 408.
კარლ ემილ თეოდორ ერენბერგი

კარლ ემილ თეოდორ ერენბერგი (გერმ. Carl Emil Theodor Ehrenberg) (დ. 6 აპრილი, 1878, დრეზდენი — გ. 26 თებერვალი, 1962, მიუნხენი) — გერმანელი კომპოზიტორი. კარლ ერენბერგი იყო მხატვარ კარლ ერენბერგის ვაჟიშვილი და ცნობილი მევიოლინისა და მხატვრის პაულ ერენბერგის ძმა; ძმებმა ჯერ კიდევ ადრეულ ასაკში დაჰკარგეს დედა, სოფი ელიზე იოან გეორგინე ლანგჰაიმზე (გერმ. Sophie Elise Johanne Georgine Ehrenberg) (დ. 1848, ეკერნფერდე — გ. 1892 დრეზდენი), რის გამოც სახელმწიფო არქივარიუსის თეოდორ დისტელის ოჯახში, ვილა დისტელჰაიმში იზრდებოდნენ ჰილდე და ლილი დისტელჰაიმებთან ერთად. კარლ ერენბერგი სწავლობდა დრეზდენის კონსერვატორიაში იმ დროისათვის ცნობილი მასწავლებლის ფელიქს დრეზეკეს (გერმ. Felix Draeseke) დამრიგებლობით. მოგვიანებით იგი ხელმძღვანელობდა კაპელებს დორტმუნდში, ვიურცბურგში, პოზენში, აუგსბურგში, მეცსა და ლოზანაში, ხოლო 1922 წელს სათავეში ჩაუდგა ბერლინის სახელმწიფო ოპერის კაპელას. 1925 წლიდან 1935 წლამდე მუშაობდა კელნის სამუსიკო უმაღლეს სასწავლებელში, 1932 წელს შევიდა ნაციონალ-სოციალისტური გერმანული მუშათა პარტიის (გერმ. NSDAP) რიგებში და დროდადრო, 1935 წლიდან 1946 წლამდე იყო მიუნხენის სამუსიკო უმაღლესი სასწავლებლის პროფესორი. ნაცისტური რეჟიმის დროს შედიოდა მესამე რაიხის საიმპერიო მუსიკოსთა ერთობის მუსიკის პედაგოგთა საბჭოში. კარლ ერენბერგმა დაწერა ოპერა, ორი სიმფონია, სიმფონიური ჩანახატები, ორი საორკესტრო სუიტა, ერთი უვერტიურა, კონცერტი ჩელოსათვის, რამდენიმე კამერული მუსიკის ნაწარმოები, დაწერა ასევე თეატრალური წარმოდგენისთვის მუსიკალური თანხლება და სიმღერები. კარლ ერენბერგი განისვენებს მიუნხენის ჩრდილო სასაფლაოზე. Der Nachlass befindet sich in der Bayerischen Staatsbibliothek
ჩიჩახვა ჩიბუხები

ჩიჩახვა ჩიბუხები (ლათ. Thinocori) — ფრინველთა ქვეოჯახი მეჭვავიასნაირთა რიგისა. მოიცავს 4 ოჯახს. მცირე და საშუალო ზომის ფრინველებია. იკვებებიან მცირე ზომის უხერხემლოებითა და მცენარეთა თესლებით. Rostratulidae — ფერადი ჩიბუხასებრნი Jacanidae — იაკანასებრნი Thinocoridae — ჩიჩახვა ჩიბუხასებრნი Pedionomidae — ავსტრალიური მოხეტიალესებრნი Baker AJ, Pereira SL and Paton TA, Phylogenetic relationships and divergence times of Charadriiformes genera: multigene evidence for the Cretaceous origin of at least 14 clades of shorebirds (PDF), in Biol Lett 2007; 3: 205-209. Paton TA & Baker AJ, Sequences from 14 mitochondrial genes provide a well-supported phylogeny of the Charadriiform birds congruent with the nuclear RAG-1 tree, in Molecular Phylogenetics and Evolution 2006; 39(3): 657–667, DOI: 10.1016/j.ympev.2006.01.011. ↑ John H. Boyd, Charadriiformes, in Taxonomy in Flux: Version 2.65.
მოსკოვის იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის ტაძარი

მოსკოვის იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის ტაძარი (რუს. Церковь Усекновения Главы Иоанна Предтечи) — მართლმადიდებლური არქიტექტურული კომპლექსი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVI საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ზამოსკვორეჩიეს რაიონში. მდებარეობს ჩერნიგოვის შესახვევში და შედგება XVII საუკუნის ეკლესიისაგან, მასთან დაკავშირებული XVIII საუკუნის სატრაპეზოთი და XVIII საუკუნის უკანასკნელი მეოთხედის სამრეკლოსაგან, რომელიც დგას ჩერნიგოვის შესახვევისა და პიატნიცკის ქუჩის კუთხეში. ტაძარი მიეკუთვნებდა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. არქიტექტურული კომპლექსი მდებარეობს ძველი ივანოვის მონასტრის ადგილზე, ისტორიულ წყაროებში პირველად მოიხსენიება ვასილი II-ის დაბადების გარემოებებთან დაკავშირებით 1415 წელს. 1514 წელს ვასილი III-მ საფუძველი ჩაუყარა იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის ქვის ეკლესიას, რომლის მშენებელიც იყო ალევიზ ნოვი. მოსკოვის იოანე ნათლისმცემლის მონასტერი იყო დიდი თავადების ლოცვის ტრადიციული ადგილი და 1530 წელს, ივანე მრისხანეს დაბადების წელს, მონასტერი გადაიტანეს სამეფო სასახლის ახლოს, ხოლო ქვის ყოფილი ეკლესია იქცა სამრევლო ეკლესიად. სავარაუდოდ არეულობის ხანაში ქვის ტაძარი ძლიერ დაზიანდა. ყოველ შემთხვევაში, რამდენიმე წყაროში იგი მოიხსენიება როგორც ხის ეკლესია. XVI საუკუნის ნაგებობის ნაშთებიდან შემორჩენილია ეკლესიის თეთრი ქვისაგან აგებული მიწისპირა ნაწილი. აფსიდში კი გვხვდება მცირე ზომის „ალევიზისეული“ აგური. ერთ-ერთი ვერსიით ტაძრის ძირითადი ნაწლი თარიღდება 1658 წლით. სხვა თარიღი, 1675 წელი, სავარაუდოდ დაკავშირებულია ტაძრის ერთ-ერთ გადაკეთებასთან ან განახლებასთან. XVIII საუკუნის ბოლოს მნიშვნელოვნად შეცვალეს ტაძრის ძირითადი სახე, ტაძარი გააფორმეს XVIII საუკუნის შუა პერიოდის ბაროკოს სტილში. ეს სამუშოები გაგრძელდა რამვენიმე ათწლეული. სამრეკლო ჯერ კიდევ შენდებოდა 1781 წელს. ასევე ცნობილია, რომ 1787 წლის ხანძრის შემდეგ გადააკეთეს ტაძრის გალავანი. 1798 წელს დასავლეთის მხრიდან ააშენეს ერთასრთულიანი ქვის საეკლესიო სახლი. მთელი კომპლექსის რეკონსტრუქცია მიმდინარეობდა რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში, რის შედეგადაც ბაროკოს სტილი შეიცვალა კლასიციზმით, რომელიც გავლენას ახდენდა მისი ცალკეული ნაწილების არქიტექტურაში. 1896-1904 წლებში არქიტექტორმა ფიოდორ შეხტელმა განახორციელა კედლის მხატვრობის და კანკელის რესტავრაცია. Памятники архитектуры Москвы. Замоскворечье / Под ред. А. И. Комеча. — М.: Искусство, 1994. — С. 240-242. — 320 с. — ISBN 5-210-02548-9 (в.4). Москва, которая есть / Сост. А. Алексеев. — М.: Департамент культурного наследия г. Москвы, 2013. — С. 185. — 238 с. ↑ Москва, которая есть / Сост. А. Алексеев. — М.: Департамент культурного наследия г. Москвы, 2013. — С. 183. — 238 с.
ქართული მანეთი

ქართული მანეთი — საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის (1919-1921 წლებში, იხ. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ბონები) და საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის (1921-1923 წლებში) ფულის ერთეული. ქართულმა მანეთმა ჩაანაცვლა პირველი ამიერკავკასიური რუბლი და იგი შედგებოდა 100 კაპიკისგან. მას შემდეგ, რაც საქართველო ამიერკავკასიის სოციალისტურ ფედერაციულ საბჭოთა რესპუბლიკის შემადგენლობაში შევიდა, ქართული მანეთი მეორე სამხრეთკავკასიურმა რუბლმა შეცვალა. გამოდიოდა მხოლოდ ქაღალდის ფულის სახით, მინიმუმ 50 კაპიკიანი და მაქსიმუმ 5000 მანეთიანი კუპიურები. 1922 წლის 7 დეკემბრის დეკრეტი №14-ის საფუძველზე საქართველოს სახკომსაბჭომ დაადგინა, რომ მიმდინარე წლის 11 დეკემბრიდან დაბეჭდილიყო და მიმოქცევაში გამოსულიყო 10 000 მანეთის ღირსების ქართული ბონი. Васюков А.И., Горшков В.В., Колесников В.И., Бумажные денежные знаки России и СССР, Политехника, 1993. — 215 გვ, ISBN 5-7325-0325-0. Cuhaj G.S., Standard Catalog of World Paper Money. General Issues 1368—1960, 12-е изд, Krause Publications, 2008. — 1223 გვ, ISBN 978-0-89689-730-4. ↑ გაზ. „კომუნისტი“, №284, 10 დეკემბერი, 1922 წელი
ბაჩო კვირტია

ბაჩო კვირტია (დ. 8 ნოემბერი, 1974, ზუგდიდი) — ქართველი მწერალი, დრამატურგი, სცენარისტი. ბაჩო კვირტია დაიბადა 1974 წლის 8 ნოემბერს, ქალაქ ზუგდიდში. 1996 წელს დაამთავრა თბილისის შოთა რუსთაველის თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტი, დრამატურგიის ხელოვნების ფაკულტეტი (თამაზ ჭილაძის სახელოსნო). ავტორია პროზაული კრებულებისა „მატარებლის მოსვლამდე“, „მძინარე ციკლოპის ძახილი“, „ტასმანიური ვეფხვი“. 1994 წლიდან იბეჭდება ქართულ ლიტერატურულ ჟურნალ-გაზეთებში („ლიტერატურული საქართველო“, „მნათობი“, „კარი“, „არილი“, „პარნასი“, „24 საათი“, „ლიტერატურული პალიტრა“, „ლიტერატურა – ცხელი შოკოლადი“, „ფოკუსი“, „საქართველოს რკინიგზა“, „ლიტერატურული გაზეთი“, „გალაკტიონი“ და სხვა). 1994–2004 წლებში მონაწილეობდა ახალგაზრდა დრამატურგთა ყოველწლიურ სემინარებში. 2003–2010 წლებში მონაწილეობდა ყოველწლიურ ლიტერატურულ კონკურსში „Pen-მარათონი“. 2011–2013 წლებში მონაწილეობდა საქართველოში ბრიტანეთის საბჭოს, მ. თუმანიშვილის ფონდისა და ლონდონის Royal Court Theatre-ის ორგანიზებით განხორციელებულ ორწლიან პროექტში New Writing Workshop.   2011 წლიდან ქართული Pen-კლუბის წევრია. 2017 — გამარჯვებული სპეციალურ ნომინაციაში „საუკეთესო ნაწარმოები“, გოდერძი ჩოხელის სახელობის ლიტერატურულ კონკურსზე მინიატურის ჟანრში „ერთგულება“ 2016 — გამარჯვებული ნომინაციაში „წლის საუკეთესო პროზაული ნაწარმოები“, ლიტერატურისა და ხელოვნების კონკურსზე „თბილისი“ 2015 — მეორე ადგილი გოდერძი ჩოხელის სახელობის ლიტერატურულ კონკურსზე მინიატურის ჟანრში „ერთგულება“ 2014 — ნომინანტი ლიტერატურულ პრემიაზე „საბა“ (ნომინაცია: „წლის საუკეთესო პროზაული კრებული“) 2013 — გამარჯვებული ნომინაციაში „საქართველოს კულტურისა და ძეგლთა დაცვის სამინისტროს რჩეული“, ლიტერატურულ კონკურსზე „წერო“ 2011 — გურამ რჩეულიშვილის სახელობის ლიტერატურული პრემია „ალავერდი“, ნომინაცია: „საუკეთესო მოთხრობა“ 2008 — ლიტერატურული პრემია „საბა“, ნომინაცია: „საუკეთესო დებიუტი“ (პროზაული კრებული „მატარებლის მოსვლამდე“, გამომცემლობა „დიოგენე“, 2007) 2007 — პირველი პრემია ლიტერატურულ კონკურსზე „წერო“ 2007 — პირველი პრემია ლიტერატურულ კონკურსზე „Pen-მარათონი“ „ტასმანიური ვეფხვი“, მოთხრობები, ნოველები, ჩანაწერები – თბილისი, „ახალი საუნჯე“, 2013 „მძინარე ციკლოპის ძახილი“, მოთხრობები (ავტორი) – თბილისი, „გუმბათი“, 2010. - 176 გვ. - ISBN: 978-9941-0-1924-1 „მატარებლის მოსვლამდე“, მოთხრობები, ნოველები, მინიატურები, პიესა (ავტორი) – თბილისი, „დიოგენე“, 2007. - 114 გვ. - ISBN: 978-99940-925-5-0 ბაჩო კვირტია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ბაჩო კვირტია — Mematiane
ირაკლი ჟორდანია

ირაკლი ჟორდანია (დ. 17 სექტემბერი, 1931, თბილისი — გ. 29 აპრილი, 2018) — ქართველი მეტალურგი. 1955 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის საინჟინრო ფაკულტეტი. 1955–1976 წლებში იყო რუსთავის მეტალურგიული კომბინატის ინჟინერ-მკვლევარი, მუშა, ოსტატი, ცვლის უფროსი, საამქროს უფროსი, ცენტრალური ლაბორატორიის უფროსი; 1976–1984 საქართველოს სახელმწიფო საგეგმო კომიტეტის მეცნიერებისა და ტექნიკის განყოფილების უფროსი, თავმჯდომარის მოადგილე; 1977–1989 საქართველოს მეცნიერებისა და ტექნიკის სახელმწიფო კომიტეტის თავმჯდომარე, მინისტრთა საბჭოს პრეზიდიუმის წევრი; 1985–1996 საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ლითონთა წნევით დამუშავების კათედრის პროფესორი; 1989–2018 საქართველოს მეტალურგიისა და მასალათმცოდნეობის ინსტიტუტში ლითონების უწყვეტი ჩამოსხმის ლაბორატორიის ხელმძღვანელი, მთავარი მეცნიერ-თანამშრომელი, დირექციის კონსულტანტი; 1990 წელს — საქართველოს ცენტრალური საარჩევნო კომისიის თავმჯდომარე. მისი ხელმძღვანელობით 1990 წლის 28 ოქტომბერს ჩატარდა პირველი დემოკრატიული არჩევნები საქართველოში; 1990–1993 საქართველოს მეცნიერებისა და ახალი ტექნოლოგიების მინისტრი; 1996–2002 საქართველოს ჰოლდინგური კომპანია „საქსამთომეტალურგის“ პრეზიდენტი; 1997–2005 რუსთავის მეტალურგიული კომბინატის გენერალური დირექტორი; 2006 წლიდან 2018 წლამდე საქართველოს საწარმოო ძალებისა და ბუნებრივი რესურსების შემსწავლელი ცენტრის მთავარი მეცნიერ-თანამშრომელი, სამეცნიერო საბჭოს თავმჯდომარე. 103 სამეცნიერო სტატიისა და 14 მონოგრაფიის ავტორია. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „ახალი მეტალურგიული პროცესები“, დაიცვა 1984 წელს. ირაკლი ჟორდანია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მოსკოვის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია (სტანისლავლი)

მოსკოვის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია (რუს. Церковь Архангела Михаила) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ახალმოსკოვის ადმინისტრაციული ოლქის ტერიტორიაზე. აგებულია 1696 წელს ჩუდოვის მონასტრის მიწებზე (ამჟამად მოსკოვის ტერიტორია). მორწმუნეებს დაუბრუნდა 1990 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ადრე დღეს არსებული ეკლესიის ადგილზე მდგარა უფრო ძველი ეკლესია. იგი პირველად მოხსენიებულია ჩანაწერთა წიგნში, რომელიც მიეკუთვნება 1627-1628 წლებს. თუმცა მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესიის აგების თარიღი უცნობია. ასევე უცნობია გადაკეთების მიზეზიც. ამჟამად არსებული ტაძარი აგებულია 1696 წელს მოსკოვური ბაროკოს არქიტექტურულ სტილში. ამავე წლიდან მიმდნარეობს ღვთისმსახურება. 1696 წლის 2 ნოემბერს ეკლესიას გადაეცა ოდიკი. ტაძარი როგორ გამოიყურებოდა თავდაპირველად უცნობია. მრავალწლიანი საარქივო ძიების შემდეგაც ჯერ კიდევ არაა მიგნებული ტაძრის ნახაზები. არსებობს მხოლოდ XIX საუკუნის ნახაზები, რომელშიც ტაძარი უკვე სერიოზულადაა გადაკეთებული. XIX საუკუნეში ტაძარი არაერთხელ გადააკეთეს. 1820 წელს ტაძრის მღვდელმა თხოვნით მიმართა მოსკოვის სასულიერო კონსისტორიას რათა მეიცათ ნება აეშენებინა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელობის ეგვტერი ზამთრის მსახურებებისთვის. 1821 წლის მაისში ეგვტერის მშენებლობა დასრულდა, ხოლო აკურთხეს ამავე წლის ივნისში. შემდეგი სამშენებლო სამუშაოები წარიმართა 1840-იანი წლების ბოლოს. ამ პერიოდისთვის განაახლეს მოძველებული ქვის სამრეკლო. 1846 წელს წარადგინეს თხოვნის წერილი, ხოლო 1848 წელს უკვე ახალმა სამრეკლომ ჩაანაცვლა. 1874 წელს ეკლესიის სატრაპეზო დაშალეს და მის ადგილზე ააგეს ცოტა უფრო დიდი, ორეგვტერიანი სატრაპეზო. სამშენებლო სამუშაოები დასრულდა 1875 წელს. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ეკლესია თითქმის დაანგრიეს. 1991 წელს ეკლესია დაუბრუნეს რუსეთის ეკლესიას. ამავე წელს აღსდგა ღვთისმსახურება. ამის შემდეგ დაიწყო აღდგენითი სამუშაოები. 2001 წელს დაამონტაჟეს სამრეკლო, რომელზეც დაკიდეს ცხრა ზარი. Михаило-Архангельская церковь (с. Станиславль)
კუბის კომუნისტური პარტია

კუბის კომუნისტური პარტია (ესპ. Partido Comunista de Cuba, PCC) — პოლიტიკური პარტია კუბაში. დაარსდა 1965 წლის 3 ოქტომბერს. ქვეყნის მმართველი პარტია გახდა რევოლუციის შემდეგ და დღემდე ერთადერთი ლეგიტიმური პარტიაა. ოფიციალური ვებგვერდი დაარქივებული 2011-04-20 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური)
კუბის პრემიერ-მინისტრი

კუბის პრემიერ-მინისტრი (ესპ. Primer Ministro de Cuba), ოფიციალურად კუბის მინისტრთა საბჭოს პრეზიდენტი (ესპ. Presidente del Consejo de Ministros de Cuba) — კუბის მთავრობის მეთაური. კუბის კონსტიტუციით პრემიერ-მინისტრის თანამდებობა პირველად განისაზღვრა 1940 წელს და ქვეყნის პირველი პრემიერი კარლოს სალადრიგას საიასი გახდა, ყოფილი პრეზიდენტის, ალფრედო საიასის დისშვილი. 1976 წლის კუბის ახალი კონსტიტუციით ქვეყნის მთავრობის მეთაურის როლი განისაზღვრა, როგორც მინისტრთა საბჭოს პრეზიდენტი და თანამდებობა შეთავსებით სახელმწიფო საბჭოს პრეზიდენტს შეეფარდა. Cuba – World Statesmen.org
მოსკოვის ვლაქერნის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია

მოსკოვის ვლაქერნის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია (რუს. Церковь Влахернской иконы Божией Матери) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVIII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის სამხრეთ-აღმოსავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის ვიხინო-ჟულებინოს რაიონში. ეკლესიას ეწოვება ვლაქერნის ღვთისმშობლის ხატის სახელი, რომელიც შემონახულია დღევანდელ დღემდე. ხატი კონსტანტინოპოლიდან რუსეთში ჩაიტანეს XVII საუკუნეში. ეკლესიის ეგვტერები ნაკურთხია ალექსანდრე ნეველისა და სერგი რადონეჟელის სახელზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. პირველი ხის ტაძარი კუზმინკაში ააგეს 1716-1720 წლებში ვლაქერნის ღვთისმშობლის ხატის დასაცავად, ხატისა, რომელიც XVII საუკუნის შუა წლებში მამულის მფლობელებმა სტროგანოვებმა გავასცეს მეფე ალექსი მიხეილის ძეს. ამჟამად მოქმედი მოქმედი ქვის შენობის მშენებლობა ადრეული კლასიციზმის სტილში დაიწყეს 1759 წელს. მშენებლობის ორგანიზატორი იყო მამულის ახალი მფლობელი მიხეილ გოლიცინი. მშენებლობა, რომელსაც ხელმძღვანელობდა როდიონ კაზაკოვი, დასრულდა 1784-1787 წლებში. ტაძარი 1812 წელს გაანადგურეს ნაპოლეონის ჯარებმა. ტაძრის აღდგენას ხელმძღვანელობდა შვეიცარიელი არქიტექტორი დომენიკო ჟილიარდი. აღდგენილი ტაძარი ხელახლა აკურთხეს 1813 წელს. XIX საუკუნის შუა წლებში სამრეკლოზე დაკიდეს საათი, ხოლო მთავარი ტაძარი და მისი ეგვტერები მოაპირკეთეს ახალი მამარილოს კანკელით, რომლის მხატვრობაც ეკუთვნის მიხაილ ბიკოვსკის. 1929 წელს, დახურვის შემდეგ შენობას დააშენეს მესამე სართული აივნით. ტაძრის შიგნით განათავსეს საერთო საცხოვრებელი, შემვეგ სასწავლო უნივერსიტეტის კანტორა. კედლებში გამოჭრეს ახალი ფანჯრები. სამრეკლო დაანგრიეს. შენობის გარემონტება დაიწყეს 1990-იან წლებში, მას შემდეგ, რაც ტაძარი გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. Паламарчук П. Г. Сорок Сороков. — 3-е изд. — М.: АСТ:, 2005. — Т. 4. — 663 с. Храм Влахернской иконы Божией Матери в Кузьминках на Православие.ru ↑ 1.0 1.1 Влахернской иконы Божией Матери храм. / Кузьминская улица, 7, стр. 1. / Русские Церкви
მოსკოვის წმინდა გიორგის ეკლესია (კოლომენსკოე)

მოსკოვის წმინდა გიორგის ეკლესია (რუს. Церковь Георгия Победоносца) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVI საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის სამხრეთის ადმინისტრაციული ოლქის ნაგატინი-ზატონის რაიონში, შედის კოლომენსკოეს მუზეუმ-ნაკრძალის შემადგენლობაში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. მოსკოვის წმინდა გიორგის თანამედროვე ეკლესის სამრეკლო აგებულია XVI საუკუნის შუა წლებში და ეკუთვნოდა ახლოს მდგარ ამაღლების ეკლესიას. სავარაუდოდ მან შეცვალა სამრეკლო, რომელიც იდგა ამაღლების ეკლესიის სამხრეთ ნაწილში. არსებობს დოკუმენტური მტკიცებულება კოლომენსკოეში „ამაღლების სახელობის ეკლესიის ქვის სამრეკლოს“ რსებობის შესახებ, რომელზეც 1640 წელს დაკიდეს 53 ფუთის სიმძიმის ზარი, რომელიც ჩამოასხა ხელოსანმა დანიელ მატვეევმა. XVII საუკუნეში სამრეკლოს მიაშენეს ხის სატრაპეზო. რუსი სიტორიკოსების ა. კორსაკოვისა და ი. შამურინის მტკიცებით წმინდა გიორგის ეკლესია აკურთხეს 1678 წელს. 1840-1842 წლებში ხის და ნაწილობრივ ქვის კედელი დაშალეს. ხის სატრაპეზოს ადგილზე ააგეს ეკლესია წმინდა გიორგის სახელზე. ამ რეკონსტრუქციის პროცესში უძველესი სტრუქტურა მნიშვნელოვნად დამახინჯდა. შელესილობის ქვეშ განადგურდა მთელი შიდა დეკორი. დასავლეთის მხარეს მიაშენეს აგურის დიდი სატრაპეზო. თავდაპირველი სახის აღსადგენად სარემონტო სამუშაოები დაიწყეს 1920-იან წლებში პეტრე ბარანოვსკის ინიციატივით. რესტავრაციის პერიოდში გაანადგურეს მთელი ადრინდელი ნაგებობები. დიდი სამამულო ომის პერიოდში რესტავრაცია შენელდა და გაგრძელდა 1966-1967 წლებში ნიკოლაი სვეშნიკოვის ხელმძღვანელობით. სატრაპეზოში დიდი ხნის მანძილზე ინახებოდა სამუზეუმო ფონდი. 2007 წელს ეკლესიაში დაამონტაჟეს კანკელი. Памятники архитектуры Москвы. Окрестности старой Москвы (Юго-восточная и южная части территории от Камер-Коллежского вала до нынешней границы города) / Под ред. А. И. Комеч. — М.: Искусство — XXI век, 2007. — С. 207—208. — 360 с. — ISBN 978-5-98051-041-1. Церковь Святого Георгия с Колокольней, ансамбль усадьбы Коломенское დაარქივებული 2018-04-18 საიტზე Wayback Machine. на официальном сайте музея-заповедника Коломенское
ხინისლი

ხინისლი (აზერ. Xınıslı) — ძველი დასახლებისა და სასაფლაოს ნანგრევები, რომლებიც განლაგებულია აზერბაიჯანის ქალაქ შემახიდან ჩრდილო-დასავლეთით 1-1,5 კილომეტრიის დაშორებით. 1958 წლის არქეოლოგიური გათხრების შედეგად აღმოჩენილი იქნა მატერიალური კულტურის უამრავი ნიმუში, მონეტების განძი (იხილეთ “ხინისლის განძი“ ) და სხვა. დასახლება სხვადასხვა პოლიტიკური თუ ბუნებრივი გავლენების შედეგად არაერთხელ იცვლიდა თავის ადგილსამყოფელს. კულტურული ფენა მიეკუთვნება მტკვარ-არაქსის კულტურას. თიხის ჭურჭელი, ქვისა და ძვლების იარღები, მოწმობენ იმას, რომ აქ რკინის ხანაში განლაგებული იყო განვითარებული და საკმაოდ მრავალრიცხვოვანი დასახლება. ჩვ.წ. VI—V საუკუნეებში ხინისლი გადაიქცა მსხვილ დასახლებულ პუნქტად, ჩვ. წ. I ათასწლეულის დასაწყისში ჩამოყალიბდა ქალაქად. აღმოჩენილი საძირკვლები და კოლონები მიგვანიშნებენ, რომ ხინისლიში არსებობდა დიდი ზომის შენობები. ჩვენი წელთაღრიცხვის დასაწყისში ქალაქი სრულად იქნა განადგურებული. ფერწერული კერამიკა, შუშის ნაკეთობები გვაუწყებს იმას, რომ ქალაქში განვითარებული იყო ხელოსნობა, ხოლო ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნებიდან და რომის იმპერიიდან და სხვა ქვეყნებიდან შემოტანილი მოსართავები, შუშის ნაკეთობები და სხვა სახის ნაკეთობები მეტყველებენ იმაზე, რომ ხინისლიში განვითარებული იყო ვაჭრობა და ამ ქალაქს გააჩნდა სხვადასხვა სახის კულტურული და ეკონომიკური ურთიერთობები. VI საუკუნეში ჩრდილოეთით სასანიდთა ლაშქრობების დროს ხინისლი დანგრეულ იქნა. სასაფლაოზე შესწავლილ იქნა უამრავი ქვის საფლავი, ნაპოვნი იქნა უამრავი სასანიდური მონეტა, ბეჭდები, შუშის, თიხის ჭურჭელი და სხვა. ხინისლი დასახლებული იყო არაბთა ბატონობამდე . ხინისლის მატერიალური კულტურა შეესაბამება ბერძენი გეოგრაფის ფტოლემეს და კავკასიის ალბანეთის დასახლების კემახას ან მემახიას ხანას. საგნები ხინისლიდან. აზერბაიჯანის ისტორიის მუზეუმი (ბაქო) ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Хыныслы / Под ред. Дж. Кулиева. — Азербайджанская советская энциклопедия: Главная редакция Азербайджанской советской энциклопедии, 1987. — Т. X. — С. 89-90.
მოსკოვის იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია (ბრონო)

მოსკოვის იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია (რუს. Церковь Иоанна Богослова) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის პრესნენის რაიონში. ეკლესიას აქვს ორი საკურთხეველი იოანე ღვთისმეტყველისა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ეკლესიას აქვს არქიტექტურის ძეგლის სტატუსი. ტაძარი პირველად მოიხსენიება 1625 წელს. ამ პერიოდისათვის იგი ხის, ერთსაკურთხევლიანი ეკლესიაა და ნაკურთხია იოანე ღვთისმეტყველის სახელზე. 1652-1665 წლებში მრევლის ფინანსებით ააშენეს ახალი, ქვის ეკლესია, რომელსაც 1694 წელს მიაშენეს ეგვტერი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. 1842 წელს ეკლესია გადააკეთეს. საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა XX საუკუნის 20-იან წლებში, შენობაში განათავსეს საწყობი, ხანდახან გამოიყენებოდა პატიმრებისათვის. 1932 წელს ეკლესიის დანგრევის წინადადებით გამოვიდა მოსკოვის საქალაქო კამერული თეატრი, მაგრამ წინადადებას მხარი არ დაუჭირეს არქიტექტორ დიმიტრი სუხოვის ჩარევის შედეგად, რომელიც იმჟამად მოსკოვის კრემლის რესტავრაციით იყო დაკავებული. მიუხედავად ამისა ეკლესიას მოხსნეს გუმბათი და სამრეკლო დაანგრიეს. შენობაში განათავსეს მოსკოვის დრამატული თეატრის სახელოსნო, რომლის მოღვაწეობის პერიოდში განადგურდა ეკლესიის ინტერიერი. ტაძარმა პრაქტიკულად დაკარგა პირვანდელი სახე. 1970-იან წლებში დაიწყო ტაძრის რესტავრაცია, რომელიც დასრულდა 1983 წელს, ხოლო გუმბათი აღადგინეს მხოლოდ 1990-იან წლებში. 1991 წელს ტაძარი ავარიულ მდგომარეობაში გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. პირველი ღვთისმსახურება წმინდა ნიკოლოზის ეგვტერში აღევლინა 1992 წელს. 1995 წელს შენობა სრულიად გაათავისუფლა თეატრალურმა სახელოსნომ. ტაძრის რესტავრაცია წარიმართა „ინკომბანკის“ ფინანსებით, ორგანიზაციებისა და მრევლის შემოწირულობებით. 1991 წლის 21 მაისს ტაძარი აკურთხა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა ალექსიმ. Паламарчук П. Г. Москва в границах Садового кольца // Сорок сороков Краткая иллюстрированная история всех Московских храмов. — Москва: Астраль, 2004. — Т. 2. — С. 374 — 379. — 744 с. — 7000 экз. — ISBN 978-5-271-07711-1. Забелин И. Е. Материалы для истории, археологии и статистики города Москвы. — Москва: издательство Московской Городской думы, 1884. — Т. 1. — С. 614. Указатель московских церквей / сост. Александровский М.. — Москва: Русская Печатня, 1915. — С. 16. — 75 с. Официальный сайт храма ↑ Памятники архитектуры Москвы, состоящие под государственной охраной. — Москва, 1980.