laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
Dope Wars

DopeWars — ონლაინ-თამაში. მისი საწყისი იდეა მოდის ორიგინალური Drug Wars-იდან. არსებობს ამ თამაშის უამრავი სხვადასხვა ვერსია: ვინდოუსისთვის, ლინუქსისთვის, მაკ ოს X-ისთვის და მობილური ტელეფონებისთვისაც კი. თუმცა ონლაინ-ვერსია საკმაოდ განსხვავებული თამაშია. თამაში იწყება ყოველი თვის 1 ან 15 რიცხვში და გრძელდება 1 თვის განმავლობაში - მომდევნო თვის შესაბამის რიცხვამდე. 1-ში იწყება A და C თამაშები, 15-ში - B. A, B და C არის Dope Wars ონლაინის 3 მეტნაკლებად განსხვავებული სახეობა. თამაშის მიზანია მაქსიმალური ქონების დაგროვება სათამაშო პერიოდის ბოლოსთვის. იმის გამო, რომ ამ თამაშში ჩართულია ათასობით ადამიანი, A, B და C თამაშები დაყოფილია რამდენიმე ანალოგიურ ნაწილად. A და B თამაშებს აქვთ 12-12 ოთახი, C-ს - 2. ამჟამად A1-A4 და B1-B4 თამაშებში მოგებულებს — როგორც ცალკეულ მოთამაშეს, ასევე კარტელს' (იხ. ქვემოთ) — გადაეცემათ „ოქროს“, „ვერცხლის“ და „ბრინჯაოს“ მედლები და ასევე 50-50 ამერიკული დოლარი. დანარჩენი ოთახები (A5-A12, B5-B12, C1-C2), ასე ვთქვათ, არაოფიციალური თამაშებია, მედლების გარეშე, თუმცა ფულადი პრემია მათშიც მოქმედებს. 2007 წლის სექტემბრიდან თამაშის სერვერზე მოხდა მცირეოდენი ცვლილებები: უმნიშვნელოდ შეიცვალა თამაშის ზოგიერთი მონაცემი და წესი, შეიცვალა საიტის გარეგნული სახე და მისამართიც. თამაში აგებულია როგორც პიროვნულობაზე, ასევე გუნდურ პრინციპზე. იქმნება 20-კაციანი ჯგუფები (კარტელები). კარტელს ჰყავს ერთი ან მეტი ბრიგადირი, რომელსაც ჩვეულებრივ მოთამაშესთან შედარებით მეტი საშუალება აქვს, მართოს კარტელი. გარდა თავისი წყალობით მოპოვებული ქონებისა, კარტელის წევრები იღებენ დამატებით მოგებას, კარტელ ბონუსს (cartel bonus). თუ კარტელი არასრულია, ე.ი. ვერ შეივსო 20 წევრამდე, მაშინ დამატებითი მოგებაც მცირეა და კარტელის წევრების საერთო ძალაც — თავდასხმისა თუ თავდაცვის დროს — კლებულობს. არსებობს თამაშის რამდენიმე რადიკალურად განსხვავებული სტრატეგია, თითოეულს გააჩნია თავისი პლიუსები და მინუსები. დამწყები მოთამაშეებისთვის სასარგებლო იქნება, გაეცნონ ამ სტრატეგიებს და თამაშთან დაკავშირებულ უამრავ წვრილმანს DopeWars ონლაინის ფორუმზე. თამაში აგებულია ზუსტ გათვლებზე და სტრატეგიის შემუშავებაზე, ამიტომ მოითხოვს მათემატიკაში საკმაო ცოდნას და დაგეგმარების უნარს. DopeWars-ის საიტი (ახალი) დაარქივებული 2007-08-09 საიტზე Wayback Machine. DopeWars-ის საიტი (ძველი) დაარქივებული 2008-03-23 საიტზე Wayback Machine. DopeWars-ის ფორუმი დაარქივებული 2007-08-07 საიტზე Wayback Machine.
Game Wave Family Entertainment System

Game Wave Family Entertainment System, შემოკლებით Game Wave — ჰიბრიდული მოწყობილობა, რომელიც თავის თავში აერთაინებს DVD-დამკვრელს და მეშვიდე თაობის სახლის ვიდეო თამაშების კონსოლს. მოწყობილობა შეიმუშავა კომპანია ZAPiT Games-მა. გამოვიდა 2005 წლის ოქტომბერში კანადაში. მისი ფასი აშშ-ში შეადგენდა 99 აშშ დოლარს. კონსოლს კომპლექტში მოჰყვებოდა ოთხი თამაში, ოთხი დსიტანციური მართვის პულტი, (რომელსაც გააჩნდა კონტროლერის დანიშნულება) და RCA და S-Video კაბელები. Game Wave-ის სათამაშო ბიბლიოთეკა მეტად მწირია. საერთო ჯამში, მასზე ხელმისაწვდომი იყო მხოლოდ და მხოლოდ 13 ერთეული თამაში, რომელთა უმეტესობა თავსატეხი ჟანრისაა. 2008 წლის მონაცემებით გაყიდულია კონსოლის დაახლოებით 70,000 ეგზემპლარი. Game Wave-ის წარმოება შეწყდა 2009 წელს. ოფიციალური საიტი (დაარქივებული Wayback Machine-ის მიერ) Game Wave — Computing History Game Wave — Embedded.com Game Wave — Giant Bomb ↑ VP Final - MP4 (2008-12-20). ციტირების თარიღი: 2012-08-14. ↑ Game Wave games. Giant Bomb. ციტირების თარიღი: 17 ოქტომბერი, 2019. ↑ Surf the Game Wave to Fun. ZAPiT Games (ოქტომბერი, 2005). ციტირების თარიღი: 2007-11-05. ↑ KELLEN PERRY. SYSTEMS THAT COULDN'T EVEN RELEASE 15 GAMES BEFORE THEY BIT THE DUST?. svg.com. ციტირების თარიღი: 17 ოქტომბერი, 2019.
ოლეგ არშბა

ოლეგ ნურის ძე არშბა (აფხ. Олег Нури-иԥа Аршба; დ. 1964) — აფხაზი პოლიტიკოსი. 2019 წლის აფხაზეთის ე. წ. საპრეზიდენტო არჩევნების დროს იყო პრეზიდენტობის კანდიდატი, პირველ ტურში მიიღო 18 668 ხმა (22,56%). დაიბადა 1964 წელს. 1981 წელს დაამთავრა სკოლა ტყვარჩელში. 1988 წელს დაამთავრა აფხაზეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. ინტერვიუ ოლეგ არშბასთან
ალი ასადოვი

ალი ჰიდაიეთის ძე ასადოვი (აზერ. Əli Hidayət oğlu Əsədov; დ. 30 ნოემბერი, 1956) — აზერბაიჯანელი პოლიტიკოსი. აზერბაიჯანის პრემიერ-მინისტრი 2019 წლის 8 ოქტომბრიდან. დაიბადა ნახჩევანის ასსრ-ში, 1956 წლის 30 ნოემბერს. 1974 წელს დაამთავრა ბაქოს საშუალო სკოლა № 134, ჩააბარა მოსკოვის სახალხო მეურნეობის ინსტიტუტში, რომელიც დაამთავრა 1978 წელს. 1978—1980 წწ. იმყოფებოდა სავალდებულო სამხედრო სამსახურში. კარიერა დაიწყო 1978 წელს. 1978-1980 წლებში მოიხადა სავალდებულო სამხედრო სამსახური. 1980 წელს აზერბაიჯანის სსრ მეცნიერაბათა აკადემიის ეკონომიკის ინსტიტუტში მთავარ ლაბორანტად დაიწყო მუშაობა. 1989—1995 წლებში იყო დოცენტი და ბაქოს სოციალური მართვისა და პოლიტოლოგიის ინსტიტუტის კათედრის გამგე. 1995-2000 წლებში იყო აზერბაიჯანის მილი მეჯლისის წევრი. 1998 წლის 17 აპრილს დაინიშნა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის დამხმარედ ეკონომიკურ საკითხებში, 2012 წელს დაინიშნა პრეზიდენტის მრჩევლად ეკონომიკურ საკითხებში და გახდა პრეზიდენტის ადმინისტრაციის უფროსის მოადგილე. 2019 წელს წარდგენილი იქნა პრემიერ-მინისტრად. დამტკიცებული იქნა ხმათა უმრავლესობით 105 ხმა 0 ხმის წინააღმდეგ. მიღბული აქვს ორი ორდენი „სამშობლოს სამსახურისათვის“. 1989-1995 წელბში იყო ბაქოს სოციალური მენეჯმენტისა და პოლიტოლოგიის უნივერსიტეტის ასოცირებული პროფესორი. 2019 წლის 8 ოქტომბერს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ეროვნული კრების პლენარულ სხდომაზე დაისვა საკითხი ალი ასადოვის აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრემიერ-მინისტრის თანამდებობაზე დანიშვნის შესახებ. საკითხი მიღებულ იქნა კენჭისყრის საფუძველზე. 2012 წლის ივნისში დაჯილდოვდა მეორე ხარისხის ორდენით „სამშობლოს წინაშე სამსახურისათვის“, ხოლო 2016 წლის 30 ნოემბერს — პირველი ხარისხის ამავე ორდენით. ↑ აზერბაიჯანის ახალი პრემიერ-მინისტრი პოსტზე დამტკიცდა ↑ А.А., Джафар Агададашев. В Администрации Президента Азербайджана произведены новые назначения. 1news.az. ციტირების თარიღი: 2020-09-07. ↑ Парламент Азербайджана одобрил кандидатуру Али Асадова на пост премьера. Информационное Агентство Репорт. ციტირების თარიღი: 2019-10-08. ↑ ONA.az. Милли Меджлис дал согласие на назначение Али Асадова на должность премьер-министра Азербайджана. ONA. ციტირების თარიღი: 2019-10-08. ↑ Парламент Азербайджана утвердил нового премьер-министра страны. Эхо Кавказа. ციტირების თარიღი: 2019-10-08. ↑ Али Асадов награжден орденом 'За службу Отечеству' 1-й степени. Информационное Агентство Репорт. ციტირების თარიღი: 2020-09-07.
დავიდონუ

დავიდონუ (აზერ. Davıdonu) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 717 კაცი. დავიდონუ GEOnet სახელების სერვერზე
დასტერი

დასტერი (აზერ. Dəstər) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 362 კაცი. დასტერი GEOnet სახელების სერვერზე
დიჯო

დიჯო (აზერ. Dico) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 162 კაცი. ↑ Azərbaycan Respublikasının inzibati - erazi bölgüsü. Məlumat toplusu. Bakı - 2013. 488 səh. ↑ Azərbaycan Respublikası əhalisinin siyahıyaalınması 2009-cu il. I cild. Bakı - 2010.
დიგაჰი (ლერიქი)

დიგაჰი (აზერ. Digah) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. ↑ Belediyye Informasiya Sistemi Azerbaijani. დაარქივებულია ორიგინალიდან — September 24, 2008.
დიგოვი

დიგოვი (აზერ. Digov) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 18 კაცი. დიგოვი GEOnet სახელების სერვერზე
პაოლო იაშვილის ქუჩა

პაოლო იაშვილის ქუჩა — ქუჩა მთაწმინდის რაიონში (სოლოლაკი). პეტრე ჩაიკოვსკის ქუჩიდან ლადო ასათიანის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის I ნახევარში. 1835–1850 წლებში ინტენსიურად განაშენიანდა ძირითადად 2–3 სართულიანი საცხოვრებელი სახლებით. ადრე ერქვა გენერალ ნიკოლოზ რტიშჩევის სახელი. ასევეა დატანილი თბილისის 1867 წლის გეგმაზე. 1922 წელს იოსებ ჯუღაშვილის სახელი დაერქვა. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც პროკოფი ჯაფარიძის ქუჩა. 1990 წელს პაოლო იაშვილის სახელი ეწოდა (იგი ამ ქუჩაზე ცფხოვრობდა). ქუჩაზეა დიმიტრის უზნაძის სახელობის ფსიქოლოგიის ინსტიტუტი. შემონახულია XIX საუკუნის საცხოვრებელი სახლები. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 91, ISBN 978-99928-20-35-3.
აბანოს ქუჩა

აბანოს ქუჩა — ქუჩა კრწანისის რაიონში (აბანოთუბანი). ვახტანგ გორგასლის ქუჩიდან აბანოს I შესახვედრამდე. სავარაუდოდ საფუძველი ჩაეყარა იმ დროს, როდესაც აქ პირველი აბანოები აიგო. აბანოს ქუჩის სახელწოდება მიიღო არა უგვიანეს 1841 წლისა (შეტანილია 1841 წლის შედგენილ თბილისის ქუჩების სიაში). ვახტანგ გორგასლის (ყოფილი თათრის) მოედნიდან. 1851 წელს, მიხეილ ვორონცოვის ქუჩის (ახლანდელი ვახტანგ გორგასლის ქუჩა) გაყვანის შემდეგ, მოედნიდან წავკისისწყლამდე მდებარე ქუჩის მონაკვეთიც მას შეუერთდა. აბანოს ქუჩა დღეისათვის მთლიანად რესტავრირებულია. ქუჩის ერთ მხარეს განთავსებულია აბანოების კომპლექსი, მეორე მხარეს — სახლები (XIX საუკუნის 50–70-იანი წლები), რომელთა ზედა სართულები საცხოვრებელია, პირველ სართულებზე კი სავაჭრო დაწესებულებებია (კაფეები, მაღაზიები). ქუჩას კეტავს ყოფილი „ჭრელი აბანო“ (ორბელიანების საგვარეულო აბანო; მოიხსენიება XVIII საუკუნიდან). აზერბაიჯანელი და ქართველი ხალხის კეთილმეზობლური ურთიერთობის აღსანიშნავად ქუჩაზე არსებულ სკვერს 2004 წელს ეწოდა ჰეიდარ ალიევის სახელი, სადაც 2007 დაიდგა მისივე ბიუსტი (მოქანდაკე ნ. ალიევი). აქვს 2 შესახვევი (II შესახვევს ადრე გოგირდის შესახვევი ერქვა). აბანოს I ჩიხი — ძველი თბილისის რაიონი (აბანოთუბანი). დასაწყისი იოსებ გრიშაშვილის ქუჩიდან. აბანოს II ჩიხი — ძველი თბილისის რაიონი (აბანოთუბანი). დასაწყისი იოსებ გრიშაშვილის ქუჩიდან. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 11, ISBN 978-99928-20-35-3.
ვიდეო თამაშების კონსოლების სია

ვიდოე თამაშების კონსოლების სია დაყოფილია შემდეგ სტატიებად: სახლის ვიდეო თამაშების კონსოლების სია პირველი თაობის ვიდეო თამაშების კონსოლების სია პორტატიული ვიდეო თამაშების კონსოლების სია მიკროკონსოლების სია გამოყოფილი კონსოლების სია ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების კონსოლების სია ვიდეო თამაშების ემულატორების სია ვიდეო თამაშების სიები
გიორგი ცაბაძის ქუჩა

გიორგი ცაბაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში დიდუბის რაიონში (დიდუბე). კოსმონავტების სანაპიროდან თევდორე მღვდლის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თავდაპირველად მიხეილის შესახვევი ერქვა. თბილისის 1876 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც მუშთაიდის შესახვევი, 1897 გეგმაზე — როგორც ქუჩა. სახელი უკავშირდება იქვე მდებარე „მუშთაიდის“ ბაღს. 1904 წლიდან ქუჩის მნიშვნელობა გაიზარდა, რაც განაპირობა ტრამვაის პარკისა და სახელოსნოების დაარსებამ. ქუჩას 1934 წელს ერნსტ ტელმანის სახელი ეწოდა (იწყებოდა დავით აღმაშენებლის გამზირიდან, ხოლო მონაკვეთი დავით აღმაშენებლის გამზირიდან კოსმონავტების სანაპირომდე თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ერნსტ ტელმანის ჩიხი). ქუჩას 1990 წელს გიორგი ცაბაძის სახელი ეწოდა. ქუჩაზეა აბრეშუმის მუზეუმის შენობა (1889, არქიტექტორი ა. შიმკევიჩი), ეროვნული სტადიონი (XX საუკუნის 30-იანი წლები; არქიტექტორი არჩილ ქურდიანი, არქიტექტორ ნ. გრინევსკის მონაწილეობით). რეკონსტრუქცია ჩაუტარდა 1976 (არქიტექტორები: არჩილ და გიორგი ქურდიანები. კონსტრუქტორი შ. გაზაშვილი) და 2006 (გიორგი და არჩილ ქურდიანები), მეტრამვაეთა საცხოვრებელი სახლები (1926-1928, არქიტექტორი დ. ჩისლიევი). 70-იან წლებში მდინარე მტკვრის გაყოლებით აშენდა 16-სართულიანი საცხოვრებელი სახლები (არქიტექტორები მ. გუგუნავა, შოთა ყავლაშვილი). ქუჩაზეა შპს „კიდობანი“ და შპს „პასაჟი-2000“. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 196, ISBN 978-99928-20-35-3.
პეგი ლი

პეგი ლი (ინგლ. Peggy Lee) (დ. 26 მაისი, 1920 — გ. 21 იანვარი, 2002) —ამერიკელი ჯაზ და ტრადიციული პოპის მომღერალი და სიმღერების ავტორი, ასევე ოსკარზე ნომინირებული შემსრულებელი იყო. მისი დაბადების სახელია ნორმა დელორის ეგსტრომი. იგი ცნობილი იყო თავისი „რბილი და წყნარი“ სიმღერის სტილით. მიუხედავად იმისა, რომ პეგი ლის მრავალი ჰიტი სიმღერა აქვს ჩაწერილი (რომელთაგან ბევრის ავტორი ან თანაავტორი თვითონაა). ოფიციალური საიტი დისკოგრაფია დაარქივებული 2021-04-15 საიტზე Wayback Machine. პეგი ლი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
გიგო ხეჩუაშვილი

გიგო ხეჩუაშვილი (დ. 14 აგვისტო, 1879 — გ. 1960) — ქართველი დრამატურგი, მწერალი, პოეტი. დაიბადა 1879 წლის 14 აგვისტოს, გორის მაზრის სოფელ ახალქალაქში. 1923 წელს თბილისის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო თეატრში იუბილე გაუმართეს, რასთან დაკავშირებითაც გამოიცა მისი ნაწერები და საიუბილეო კრებული. მის კალამს ეკუთვნის ლექსები, ასევე დრამატული, ისტორიულ-ლეგენდარული პოემები: „პაატა“, „რუიზანი“, „საქართველოს გმირი“, „ოცი ძმა“ და სხვა; მოთხრობები: „დურგლიაანთ ქორწილი“, „სიმონა ბუჯიაშვილი“, „მეკვლე“, „უკუღმართობა“, „შეიცვალნენ“, „სამჯერ ოცდაორში“, „ბერუას ნიკოლა“, „ცელქი რეზო“, „გოგიანთ კაკალი“ და სხვა. დრამატული ნაწარმოებები: „მუშა-მგოსანი“, „დარბეულნი“, „უმანკონი“, ეტიუდები, საბავშვო მოთხრობები და სხვა მრავალი ლექსი. ხეჩუაშვილი, გიგო., დარბეულნი : დრამა ოთხ მოქმედებად. გლეხების ცხოვრებიდან, ვასილ დავითის-ძე კანდელაკის გამოცემა, ტფილისი: ქართველთა ამხ. სტ., 1910. ხეჩუაშვილი, გიგო., შალიკოს სინანული, გამოცემა კ. ლაბაძის, ტფილისი: წიგ. გამომც. ქართვ. ამხ. სტ., 1911. ხეჩუაშვილი, გიგო., სამჯერ ოცდაორში, ხ. ჭელიძის, ს. ბუჯიაშვილის და ე. კიკნაძის გამოცემა, ტფილისი: ქართველთა ამხ. სტ., 1908. ხეჩუაშვილი, გიგო., შეიცვალნენ და ტყე და ქარიშხალი, გამოცემული შაქრო ქარსაულიძის მიერ, ტფილისი: ქართველთა ამხ. სტ., 1907. ხეჩუაშვილი, გიგო., ნაპერწკლები : ლექსები, ტფილისი: სახელგამი, 1929. ხეჩუაშვილი, გიგო., თხზულებანი. ტ. 2, ლექსები, გამ-ბა ა/კ. რკ. გზის სტამბის მუშების მიერ, ტფილისი: ამიერკავკასიის რკ. გზის სტამბა-ლიტოგრაფია, 1926. მეტრეველი, საბა., ათეისტური ქართული მწერლობა - წერილი მეორე // გაზეთი „პრემიერი“, 17–23 ივლისი, 2014, № 45. ხეჩუაშვილი, გიგო., ნაწყვეტი დიდი მოურავიანიდამ : ლექსი // მოგზაური, 1901, № 5, გვ. 397–398. ხეჩუაშვილი, გიგო (გ. თეძმისხეველი)., ბერუას ნიკორა : მოთხრობა // ნაკადული : საყმაწვილო ჟურნალი მოზრდილთათვის, 1915, № 9–10, გვ. 4–18. გიგო ხეჩუაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა ქუთაისის ილია ჭავჭავაძის სახელობის საჯარო ბიბლიოთეკა ↑ გიგო ხეჩუაშვილი (მოკლე ბიოგრაფიული მიმოხილვა). გაზ. „კომუნისტის“ სალიტერატური-სამხატვრო ორკვირეული დამატება „ჩირაღდანი“, 1923. №2 — 5–7 გვ .. ციტირების თარიღი: 5 აგვისტო, 2020. ↑ გიგო ხეჩუაშვილი (თეძმისხეველი) / მელექსე. prosopography.iliauni.edu.ge. ციტატა: „1919 წლის 26 მაისის „ერთობაში“ დაიბეჭდა გიგო თეძმისხეველის ლექსი „დედა საქართველოს“.“ ციტირების თარიღი: 5 აგვისტო, 2020.
ძილის წინ

„ძილის წინ“ — ქართული კომედიური ჟანრის სერიალი, რომელიც სტუდია „აუდიენციამ“ გადაიღო 2000 წელს, სერიალის რეჟისორია ოთარ შამათავა. ეს არის პირველი ქართული კომედიური ჟანრის სერიალი, რომელიც ყოველდღიურად გადიოდა ეთერში. სერიალის პრემიერა 2000 წელს, 25 ნოემბერს შედგა და 3 წლის განმავლობაში გადიოდა ეთერში. სერიალი მაყურებელში დიდი პოპულარობით სარგებლობდა, ამიტომ შემოქმედებითი ჯგუფი გეგმავდა სერიალის გაგრძელებას, თუმცა ქვეყანაში არსებული პოლიტიკური ვითარების გამო გეგმები შეიცვალა, სტუდია „აუდიენცია“ შეისყიდა ბადრი პატარკაციშვილის კომპანიამ და სერიალის გადაღებები შეწყდა. სერიალი 2003 წელს დასრულდა ბოლო ეპიზოდი ეთერში 6 დეკემბერს გავიდა. შემოქმედებითი გუნდი სპეციალურად სერიალისთვის ქმნიდა დეკორაციებს და გადაღებები მიმდინარეობდა სხვადასხვა პავილიონებში. ხშირად კონკრეტული სერიის სცენარი არ იყო დაწერილი, ამიტომ, მსახიობები იმპროვიზაციას მიმართავდნენ და სცენარიც სიტუაციის მიხედვით იქმნებოდა მსახიობებთან ერთად. 1 ეპიზოდის ხანგრძლივობა 10-დან 15 წუთამდე გრძელდებოდა ძილის წინ მსახიობები მალხაზ ქვრივიშვილი და მარინა ნინიაშვილი გადაცემაში „3-დან 5-მდე“
რიჩარდ III

რიჩარდ III შეიძლება აღნიშნავდეს: რიჩარდ III - ინგლისის მეფე რიჩარდ III - ნორმანდიის მესამე ჰერცოგი რიჩარდ III - უილიამ შექსპირის ისტორიული დრამა რიჩარდ III - ფილმი
ასტამურ თარბა

ასტამურ ბორისის ძე თარბა (აფხ. Асҭамыр Борис-иԥа Ҭарба; დ. 13 იანვარი, 1961) — აფხაზი პოლიტიკოსი. 2019 წლის აფხაზეთის ე. წ. საპრეზიდენტო არჩევნების დროს იყო პრეზიდენტობის კანდიდატი, პირველ ტურში მიიღო 5703 ხმა (6,89%). დაიბადა 1961 წლის 13 იანვარს. 1978 წელს დაამთავრა სოხუმის მე-10 საჯარო სკოლა. 1983 წელს დაამთავრა ინსტიტუტი ტექნოლოგიის ფაკულტეტით. ინტერვიუ ასტამურ თარბასთან
აბასთუმნის ქუჩა

აბასთუმნის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. დიდუბის რაიონში (დიდუბე). მიხეილ წინამძღვრიშვილის ქუჩიდან ვაგზლის მოედნამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის ბოლოს. 1947 წლამდე მის ერთ მონაკვეთს საბაჟოს ქუჩა ერქვა (ორივე ქუჩა შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წლის შედგენილ ქუჩების სიაში). ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 11, ISBN 978-99928-20-35-3.
ალექსანდრე აბაშელის ქუჩა

ალექსანდრე აბაშელის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ვაკის რაიონში (ვაკე); ტიციან ტაბიძის ქუჩიდან მთის ფერდობამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში. ადრე მცხეთის IV შესახვევი ერქვა. 1965 წელს ალექსანდრე აბაშელის სახელი ეწოდა. აქვს 1 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 11, ISBN 978-99928-20-35-3.
აბაშის ქუჩა

აბაშის ქუჩა — ქუჩა ჩუღურეთის რაიონში (ახალი კუკია). ცხრა ძმა ხერხეულიძის მოედნიდან კახა მანიჟაშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე ქუჩის მონაკვეთი, სენაკის ქუჩიდან ლებარდის ქუჩამდე, დატანილია როგორც ზანის ქუჩა, ხოლო ლებარდის ქუჩიდან კახა მანიჟაშვილის ქუჩამდე — როგორც ურთის ქუჩა. 40-იან წლებში. აბაშის ქუჩა (აბაშა, აბაშა ) დაერქვა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 11, ISBN 978-99928-20-35-3.
ხალიდა ჰასილოვა

ხალიდა მამედის ასული ჰასილოვა (აზერ. Xalidə Məmməd qızı Hasilova; დ. 19 აპრილი, 1920, ზაქათალა — გ. 5 დეკემბერი, 1996) — აზერბაიჯანელი მწერალი ქალი, აზერბაიჯანის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე. დაიბადა 1920 წელს, ქალაქ ზაქათალაში. საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ ჩაირიცხა ლენინგრადის უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე. 1952-1953 წლებში მუშაობდა ჟურნალში „აზერბაიჯანელი ქალი“, ასევე იყო ჟურნალ „მტრედის“ (1966-1972 წლები) და „აზერბაიჯანელი ქალის“ მთავარი რედაქტორი. აზერბაიჯანის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოთა საპატიო ბრძანებულება — 18 აგისტო, 1972; აზერბაიჯანის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოთა საპატიო ბრძანებულება — 24 თებერვალი, 1979; შრომის წითელი დროშის ორდენი — 18 აპრილი, 1980. ცნობილია როგორც მომხიბლავი პროზაული ნაწარმოებების ავტორი. მას ეკუთვნის ნაწარმოებები: „ყველა ჩემებია“ და „ადამიანის სიცოცხლე სიმღერაა“, სადაც მოთხრობილია აზერბაიჯანელი ქალების ცხოვრება, აგრეთვე „პირველი წერილი“ (1951), „ლალას წიგნი" (1955), „ორი მეგობარი" (1956), „მისი ბედი“ (1969), „დაკარგული გული“ (1976), „პრობლემები მძიმე გზაზე“ (1986), „რქა პირსახოცი“ (1994) და სხვ. არის ბავშვთა წიგნების ავტორი: „პატარა მოთხრობები“ (1950), „ლალას წიგნი“ (1955), „ვარსკვლავის ქუდი“ (1960), „ატლასი ტოვებს“ (1965). გადათარგმნილი აქვს საბავშვო ნაწარმოებები: ნ. ნოსოვას „მხიარული ოჯახი“ (1951), ნ. ტიხონოვის „გამბედავი პარტიზანი“ (1955), პერერას „შავი ბავშვი ატოლო“ (1965), ა. ნესინის „დღევანდელი შვილები სასწაულმოქმედია“ (1972). ხალიდა ჰასილოვა არის არაერთი თეორიული სტატიის ავტორი, რომელთაგან ბევრი ეხება საბავშვო ლიტერატურის პრობლემებს. მათ შორისაა „შესანიშნავი გრძნობები“, „ლიტერატურული კრიტიკა ბავშვთა ლიტერატურაში“, „ბავშვებს მივცეთ მაღალი ხარისხის ნაწარმოებები“, „ლიტერატურა და აღზრდა“ და სხვ. ხალიდა ჰასილოვა დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. — www.translit.az ↑ 1.0 1.1 Respublikanın xalq maarifi və mədəniyyət işçilərinin Azərbaycan SSR Ali Sovetinin Fəxri Fərmanı ilə tətif edilməsi haqqında Azərbaycan SSR Ali Soveti Rəyasət Heyətinin 18 may 1972-ci il tarixli Fərmanı — anl.az saytı ↑ Respublika ədəbiyyat və incəsənət xadimlərinin Azərbaycan SSR Ali Soveti Rəyasət Heyətinin Fəxri Fərmanı ilə təltif edilməsi haqqında Azərbaycan SSR Ali Soveti Rəyasət Heyətinin 24 fevral 1979-cu il tarixli Fərmanı — anl.az saytı ↑ Azərbaycan yazıçısı, «Azərbaycan qadını» jurnalının baş redaktoru X.M.Hasilova yoldaşın Qırmızı Əmək Bayrağı ordeni ilə təltif edilməsi haqqında SSRİ Ali Soveti Rəyasət Heyətinin 18 aprel 1980-ci il tarixli Fərmanı — anl.az saytı
გრიგოლ აბაშიძის ქუჩა

გრიგოლ აბაშიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (გარეთუბანი). ანტონ ფურცელაძის ქუჩიდან ალექსანდრე პუშკინის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის პირველ ნახევარში. თბილისის 1867 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც სამების ქუჩა, რადგან ამ ქუჩაზეა წმინდა სამების ეკლესია (1863). 1923 წელს დაერქვა განათლების ქუჩა. 1983 წელს — ეროსი მანჯგალაძის, 2001 წლიდან გრიგოლ აბაშიძის სახელი ეწოდა. შემონახულია XIX საუკუნის II ნახევრის საცხოვრებელი სახლები. აქვს I შესახვევი, I ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 11, ISBN 978-99928-20-35-3.
გერცელ ბააზოვის ქუჩა

გერცელ ბააზოვის ქუჩა — ქუჩა კრწანისის რაიონში (ხარფუხი). იოსებ გრიშაშვილის ქუჩიდან მთის ფერდობამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილიაა როგორც შუშის (შუშა, შუშის ან ყარაბაღის სახანო) ქუჩა, ასევეა დატანილი თბილისის 1922 და 1934 წლების გეგმაზე. თბილისის ქუჩების 1960 წლის ცნობარში შეტანილია როგორც შუშინის ქუჩა. 1995 წელს გერცელ ბააზოვის სახელი დაერქვა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 27, ISBN 978-99928-20-35-3.
ლერიქის რაიონი

ლერიქის რაიონი (აზერ. Lerik) — აზერბაიჯანის ერთ-ერთი რაიონი. მდებარეობს ირანის საზღვართან სამხრეთ აზერბაიჯანში. მისი ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ლერიქი. რაიონის სატელეფონო კოდია (+994) 25. ლერიქის ოლქი შეიქმნა 1930 წლის აგვისტოში. მას 1938 წლის იანვრამდე ეწოდებოდა ზუვანდის ოლქი. რაიონის შემადგენლობაში შედის ერთი ქალაქი და 161 სოფელი, რომელთა საერთო ფართობი 1084 კვადრატული კილომეტრია. რაიონში არის 29 მუნიციპალიტეტი. 2008 წლის 13 ივნისის პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად, ლერიქის დასახლებას მიენიჭა ქალაქის სტატუსი. რაიონ ლერიქის ტერიტორია ერთ–ერთი უძველესი დასახლებაა აზერბაიჯანში. არსებობს რამდენიმე გამოქვაბულის ნასახლარი, რომლებიც ბრინჯაოს ხანას მიეკუთვნებიან. აქ აღმოაჩენილია ქვის ხანის დროინდელი სხვადასხვა ნივთები. გამოქვაბული სახელწოდებით „Buzeyir“ ყველაზე ძველი დასახლებაა აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე. XVIII და XIX საუკუნეებში, ფრანგმა არქეოლოგმა ჟაკ დე მორგანმა, კ. ჩაფერმა და მისმა ძმამ ჰენრი მორგანმა ამ ტერიტორიას არქეოლოგიური გათხრების დროს უწოდეს „არქეოლოგიური სამოთხე“. მორგანმა ჩაატარა არქეოლოგიური გათხრები ლერიქის სოფელ ვერში, გიზილბაშლარის სასაფლაოზე. აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ისტორიის ინსტიტუტის არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის განყოფილების ხელმძღვანელმა პროფესორმა ასადულა ჯაფაროვმა, ჩაატარა სამეცნიერო გამოკვლევები ლერიქის რაიონის ტერიტორიაზე და პირველად აღმოაჩინა უძველესი ადამიანის ნასახლარი, რომელიც მიეკუთვნებოდა პალეოლითის ხანას. ლერიქი ცნობილია მისი ზოგიერთი მოქალაქის სიცოცხლის ხანგრძლივობით. იგი ცნობილია ადამიანის სიცოცხლის ხანგრძლივობის მითებით; ადამიანი, სახელად შირალი მუსლიმოვი, დაიბადა სოფელ ბარზავუში, ეს ადამიანი შესულია გინესის რეკორდების წიგნში, სადაც აღნიშნულია, რომ ის გარდაიცვალა 168 წლის ასაკში, ითვლება, რომ იგი ცხოვრობდა 1805 წლიდან 1973 წლამდე. ლერიქის რაიონის მოსახლეობა თანაბრად შედგება აზერბაიჯანელებისა და თალიშებისგან. ორივე პოპულაცია ვრცელდება საზღვრის ორივე მხარეს. 1939 წლის მოსახლეობის აღწერის მონაცემებით, აზერბაიჯანის სსრ ლერიქის მხარეში თალიშები შეადგენდნენ 68,9%-ს, ხოლო აზერბაიჯანელები კი 29.1%-ს. 1959 წლის აღწერის მონაცემებით ამ მხარეში აზერბაიჯანელები შეადგენდნენ 98,7%-ს. თალიშის საზოგადო მოღვაწის, ფ. აბოსძოდის თანახმად, საბჭოთა აზერბაიჯანში თალიშების არსებობა უარყვეს და ისინი ჩაწერეს როგორც „აზერბაიჯანელები“. რაიონი მთიანი რელიეფისგან შედგება, სადაც მოსახლეობა ძირითადად სოფლის მეურნეობით არის დაკავებული. საშუალოდ წლიურად, 1454 ჰექტარზე 2 790 ტონა მარცვლეულს თესავენ. На сайте Azerbaijan დაარქივებული 2018-10-18 საიტზე Wayback Machine. ↑ Şəhərlərarası telefon kodları. Aztelekom İB. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 3 მაისი 2018. ციტირების თარიღი: 19 August 2015. (აზერბაიჯანული) ↑ Azärbaycan arxeologiyası: Daş dövrü. ↑ LATE BRONZE AND IRON AGE STONE BOX, KURGAN GRAVES AND SETTLEMENTS OF SOUTHEAST REGION OF AZERBAIJAN. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-05-17. ციტირების თარიღი: 2019-10-18. ↑ Lerik - Azerbaijan - Azerb.com ↑ АЗЕРБАЙДЖАНСКАЯ ССР (1939 г.) ↑ Ставка на Талышей