laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სოჭის მიქაელ მთავარანგელოზის საკათედრო ტაძარი

სოჭის მიქაელ მთავარანგელოზის საკათედრო ტაძარი (რუს. Собор Михаила Архангела) — მთავარი მართლმადიდებლური ეკლესია კრასნოდარის მხარეში, ქალაქ სოჭში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1890 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინოდარის ეპარქიას. იგი არის რუსეთის იმპერიის მთელ შავიზღვისპირეთის ოლქში პირველი მართლმადიდებლური ტაძარი, რომელიც ააშენეს კავკასიის ომის დასრულების აღსანიშნავად. ტაძრის მშენებლობა დაკავშირებულია დიდი თავადის, კავკასიის მეფისნაცვლის მიხეილ რომანოვის სახელთან. მშენებლობაში მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა შავი ზღვის ოლქის გენერალმა დიმიტრი პილენკომ. ტაძრის მშენებლობა დაიწყეს ნავაგინის ყოფილი ციხის ადგილზე. ტაძრის არქიტექტორი იყო მრჩეველი, აგრონომი ა. ვერეშჩაგინი. თავდაპირველად ტაძრის მშენებლობას აფინანსებდა შავიზღვისპირელი მსხვილი მიწათმფლობელი ნ. ნ. მამონტოვი. ტაძრის გეგმა და ნახატები შეასრულა მოსკოველმა არქიტექტორმა ალექსანდრე კამინსკიმ. ტაძრის საფუძვლის ჩაყრა გაიმართა 1874 წლის 26 მაისს. ოთხი წლის შემდეგ დასრულდა ქვის კედლები და სატრაპეზო, რკინის სახურავით. ტაძრის მშენებლობა დიდი ხნით გაჭიანურდა, მიუხედავად ცნობილი მეცენატების საბა მამონტოვისა და გრაფ ფელიქს იუსუპოვის ფინანსური დახმარებისა. 1890 წლის 25 ოქტომბერს ტაძრის მშენებლობა დასრულდა. 1891 წლის 24 სექტემბერს შედგა ახალი ტაძრის საზეიმო კურთხევა. XX საუკუნის დასაწყისში ტაძრის გარშემო ჩამოყალიბდა სასულიერო ცენტრი. მრევლის მფლობელობაში შედიოდა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა, საეკლესიო-სამრევლო სახლი სამეურნეო ნაგებობებით, სამლოცველო, პარკი. ხშირად მთლიან კომპლექსს არაოფიციალურად უწოდებდნენ საეკლესიო კვარტალს. 1929 წელს დაიწყო ტაძრის დახურვის კამპანია და უკვე 1931 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი დახურა. მისი შენობა კი დიდი სამამულო ომის დასაწყისამდე გამოიყენებოდა როგორც საწყობი. ტაძარი მორწმუნეებს დაუბრუნდათ 1944 წელს, მაგრამ საეკლესიო ქონება არ დაბრუნებია. მთელი თავისი არსებობის განმავლობაში ეკლესიის ფასადი და ინტერიერი მკვეთრად შეიცვალა. 1981 წლიდან ტაძარს იცავს სახელმწიფო, როგორც საკულტო არქიტექტურის ძეგლს. 1992-1994 წლებში ტაძარი გაარემონტეს სოჭელი არქიტექტორის ფ. აფუქსენიდის პროექტის მიხედვით, რომელმაც ტაძარს დაუბრუნა თავდაპირველი სახე. ამჟამად ტაძარი არის არა ამრტო ქალაქის ცენტრალური რაიონის, არამედ მთელი სოჭის მთავარი ტაძარი. ტაძრის შენობა შესრულებულია ოთხმკლავიანი ჯვრის ფორმით, რომელთა კვეთის ადგილზე გუმბათია აღმართული. ტაძრის სიგრძე - 25,6 მეტრია, სიგანე - 17,1 მეტრი, სიმაღლე ჯვრის ჩათვლით- 34 მეტრი. 1993-1994 წლებში ტაძარი გაარემონტეს. Сочи: страницы прошлого и настоящего. Сочи, 2007 год. А. В. Гусева. Дорога к Храму (памятники христианской культовой архитектуры Сочи). Сочи, 2007 год. Архитектура Сочи: Собор Архангела Михаила // arch-sochi.ru, 13.10.2009
ადერბიევკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია

ადერბიევკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია (რუს. Церковь Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ეკლესია კრასნოდარის მხარეში, სოფელ ადერბიევკაში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1906 წლის განმავლობაში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნოვოროსიის ეპარქიას. ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია ააგეს 1906 წელს ადერბიევკის სულიერი მოთხოვნების დასაკმაყოფილებლად. ეკლესია ააგეს მეხის დაცემის შედეგად დამწვარი ხის ეკლესიის ადგილზე. წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესიაში პირველი ღვთისმსახურება გაიმართა 1906 წელს. ადერბიევკის ეკლესიას აქვს საინტერესო არქიტექტურა, მდიდარი დეკორატიული შემკულობა და ფრესკები. ეკლესიის ტერიტორიაზე ადრე განთავსებული იყო საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. XX საუკუნის 30-იან წლებში საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა და მას გამოიყენებდნენ როგორც კლუბს, ხოლო შემდეგ - მარცვლეული კულტურების შესანახ საწყობად. დიდი სამამულო ომის დაწყების შემდეგ იგი გადააკეთეს ჰოსპიტალად. ომის შემდეგ ეკლესია ნახევრად დანგრეულ მდგომარეობაშია. 1997 წელს დაიწყო ეკლესიის აღდგენითი სამუშაოები. აღდგენა მოხდა ძველი ფოტოების დამორწმუნეთა აღწერილობის მიხედვით. 2015 წელს აკურთხეს საკურთხეველი. კურთხევის ცერემონია შეასრულა ნოვოროსიისა და გელენჯიკის ეპისკოპოსმა თეოგნოსტე დმიტრიევმა. ადერბიევკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესიის შენობა აგებულია ნეობიზანტიურ სტილში. შენობა აგურისაა. ეკლესიას ხუთი გუმბათი აქვს. ტაძრის საერთო სიმაღლე ჯვრის ჩათვლით არის 21,5 მეტრი. ტაძრის ფორმა დაგეგმარებაში ლათინურ ჯვარს წააგავს. ტაძრის სიგრძე დასავლეთიდან აღმოსავლეთისაკენ 20,5 მეტრია, ხოლო ტაძრის სიგანეა - 15 მ. ტაძრის სამსართულიან სამრეკლოს აქვს შიდა დახვეული კიბე, რომელიც მეორე სართულზე ადის. სამრეკლო ბოლოვდება კოშკურით, მოოქროვილი სახურავით, რომელზეც აღმართულია მართლმადიდებლური ჯვარი. Адербиевка. Церковь Николая Чудотворца Церковь Николая Чудотворца. Новороссийская епархия. Церковь Николая Чудотворца დაარქივებული 2018-05-29 საიტზე Wayback Machine. . Приход храма.
ანტიგლობალიზმი

ანტიგლობალიზმი — პოლიტიკური მოძრაობა, რომელიც ეწინააღმდეგება გლობალიზაციის პროცესის გარკვეულ ასპექტებს მისი თანამედროვე ფორმით, კერძოდ, გლობალური ტრანსნაციონალური კორპორაციებისა და სავაჭრო-სახელმწიფო ორგანიზაციების (როგორიცაა მსოფლიო სავაჭრო ორგანიზაცია) დომინირებას. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ანტიგლობალიზმი The New York Inquirer, საერთაშორისო ცნობების და გლობალიზაციის ბლოგი New World Disorder - მოძრაობის საიტი RTÉ.
აფრიკული ღორის ცხელება

აფრიკული ღორის ცხელება — გამოწვეულია ამავე სახელწოდების ვირუსით, რომლითაც ინფიცირდება შინაური და ველური ღორები, ასევე ტკიპების ზოგიერთი სახეობა. ვირუსი იწვევს მომაკვდინებელ ჰემორაგიულ დაავადებას შინაურ ღორებში. ვირუსის ზოგიერთ შტამს შეუძლია ცხოველი ინფიცირებიდან ერთ კვირაში მოკლას. სხვა ცხოველებში ეს ვირუსი რაიმე შესამჩნევ დაავადებას არ იწვევს. აღცვ ენდემიურია სუბსაჰარის აფრიკაში და წარმოჩინდება ციკლურად გარეულ ღორებში. ეს ვირუსი პირველად აღწერეს ევროპელმა ჩასახლებულებმა სუბსაჰარის აფრიკის იმ რეგიონებში სადაც ეს ვირუსი იყო გავრცელებული. ვ. შამათავა, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 28.
რიკარდო ლა ვოლპე

რიკარდო ანტონიო ლა ვოლპე გუარჩონი (ესპ. Ricardo Antonio La Volpe Guarchoni; დ. 6 თებერვალი, 1952, ბუენოს-აირესი, არგენტინა) — არგენტინელი ფეხბურთელი და ფეხბურთის მწვრთნელი. თამაშობდა მეკარის პოზიციაზე. 1978 წლის მსოფლიო ჩემპიონი არგენტინის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. თამაშობდა სხვადასხვა არგენტინულ და მექსიკურ საფეხბურთო კლუბებში. პროფესიონალურ კარიერას სამოცდაათიანი წლების დასაწყისში — არგენტინის პრიმერა დივიზიონის მონაწილე „ბანფილდის“ შემადგენლობაში იწყებს, სადაც 1971–1975 წლების სეზონს ატარებს. სათამაშო კარიერას ჯერ ბუენოს-აირესის „სან-ლორენსოში“ (1975–1979), ხოლო შემდეგ — კანკუნის „ატლანტეში“ (1979–1982) აგრძელებს. ფეხბურთის თამაშს 1983 წელს, მეორე მექსიკურ კლუბ — „ოასტეპეკში“ ამთავრებს. 1975–1978 წლებში არგენტინის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში 8 შეხვედრა ჩაატარა, რომლის მაისურით პირველად 1975 წლის 18 ივლისს, ურუგვაის ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ ნიუტონის თასზე გამართულ შეხვედრაში გამოვიდა მინდორზე. არგენტინელებმა თამაში ასეთი შემადგენლობით დაიწყეს: რიკარდო ლა ვოლპე, ხორხე კარასკოსა, დანიელ კილერი, ნორბერტო ალონსო, რიკარდო ბოჩინი, რუბენ გალვანი, ოსკარ ორტისი, რენე ჰაუსმანი, ხულიო დანიელ ასადი, ხუან დომინგო როჩია და ხორხე ტრონკოსო. მატჩი მონტევიდეოში, „ესტადიო სენტენარიოზე“ გაიმართა და არგენტინელთა გამარჯვებით, ანგარიშით 3–2 დასრულდა. ეროვნული ნაკრების რიგებში უკანასკნელად 1976 წლის 19 მაისს, ბრაზილიის ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ ატლანტიკის თასზე-ს გამართულ შეხვედრაში ითამაშა. მატჩი „მარაკანაზე“ და ბრაზილიელთა გამარჯვებით, ანგარიშით 2–0 დასრულდა. არგენტინა მსოფლიო ჩემპიონატი ჩემპიონი: 1978 ატლანტე მექსიკის პრიმერა დივიზიონი: 1992–93 მექსიკა კონკაკაფის ოქროს თასი: 2003 გოდუაძე, ლაშა., მსოფლიო თასის ისტორია (1930–2010), თბ.: მსოფლიო სპორტი, 2010. — გვ. 346. 496 გვ. Robinson, Michael; Hope-Smith, R. G., Soccer: The International Line-ups & Statistics Series; Argentina 1971-1997, Cleethorpes: Soccer Books Ltd, 1998. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: რიკარდო ლა ვოლპე AFS · FIFA 1978 FIFA World Cup Argentina · National Football Teams · Scribd Planet World Cup · World Cup 1978 · RSSSF · Copa Mundial de Fútbol · Argentina '78 ↑ Argentine Squads in the World Cups (World Cup 1978). ↑ 43 campeones del mundo. El mapa demográfico del fútbol argentino. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-02-14. ციტირების თარიღი: 2022-05-08. ↑ Argentina National Team Players 1964-1998: Ortiz Oscar Alberto. ↑ Uruguay 2–3 Argentina, 18 July 1975. ↑ Argentina 6–0 USA, 21 August 1975. ↑ Argentina 2–0 Costa Rica, 28 August 1975. ↑ Mexico v Argentina, 31 August 1975. ↑ Paraguay 2–3 Argentina, 26 February 1976. ↑ Argentina 1–2 Brazil, 27 February 1976. ↑ Argentina 2–2 Paraguay, 28 April 1976. ↑ Brazil 2–0 Argentina, 19 May 1976. ↑ 1978 World Cup Final: Argentina 3-1 Netherlands. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-05-03. ციტირების თარიღი: 2021-12-23.
რუბენ პანიანინი

რუბენ ოსკარ პანიანინი (ესპ. Rubén Oscar Pagnanini; დ. 31 იანვარი, 1949, სან-ნიკოლას-დე-ლოს-აროიოსი, არგენტინა) — არგენტინელი ფეხბურთელი, მცველი. 1978 წლის მსოფლიო ჩემპიონი არგენტინის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. რუბენ პანიანინი საკლუბო კარიერას 1968 წელს, არგენტინის პრიმერა დივიზიონის მონაწილე ლა-პლატას „ესტუდიანტესში“ იწყებს. მის შემადგენლობაში 10 სეზონი რჩება, რომლის განმავლობაშიც ქვეყნის ჩემპიონატის 329 მატჩს თამაშობს და 22 ბურთი გააქვს. კლუბთან ერთად სამჯერ ზედიზედ (1968, 1969, 1970) ლიბერტადორესის თასის მფლობელი ხდება. ასევე, იმარჯვებს კოპა ინტერამერიკანას და საკონტინენტთაშორისო თასის გათამაშებაში (1968). 1977–1979 წლებში იცავს არგენტინის ერთ-ერთი ყველაზე უფრო ძლიერი და პოპულარული გუნდის — აველიანედას „ინდეპენდიენტეს“ ღირსებას, სადაც ეროვნული ჩემპიონატის 70 შეხვედრაში ორჯერ იღებს მეტოქეთა კარს. „ინდეპენდიენტესთან“ ერთად, ორჯერ ზედიზედ, ნასიონალის ჩემპიონატის გამარჯვებული ხდება (1977, 1978). 1980 წელს ბუენოს აირესის „არხენტინოს ჯუნიორსის“ რიგებში გადადის. თუმცა, ამ გუნდის შემადგენლობაში მხოლოდ ორ შეხვედრაში გამოდის მინდორზე. 1981 წლიდან ჩრდილოეთ ამერიკის საფეხბურთო ლიგაში ინაცვლებს (ინგლ. North American Soccer League) და ბლუმინგტონის (ინგლ. Bloomington, Minnesota) „მინესოტა კიქსის“ რიგებში აგრძელებს თამაშს. ამერიკულ კლუბში პანიანინი 13 შეხვედრას მართავს და თავის საფეხბურთო კარიერას ამავე წელს, აქვე ასრულებს. 1978 წელს არგენტინის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში 4 მატჩი ითამაშა და ერთი გოლი გაიტანა. ესტუდიანტესი ლიბერტადორესის თასი: 1968, 1969, 1970 კოპა ინტერამერიკანა: 1968 საკონტინენტთაშორისო თასი: 1968 ინდეპენდიენტე ნასიონალი: 1977, 1978 არგენტინა მსოფლიო ჩემპიონი: 1978 კაკაბაძე, მიხეილ (1979). არგენტინის ცის ქვეშ. თბილისი: საქ. კპ ცკ-ის გამ-ბა.  ფანჯიკიძე, გურამ (1979). არგენტინა, არგენტინა!. თბილისი: გამ-ბა საბჭ. საქართველო.  Glanville, Brian (2018). The Story of the World Cup. London: Faber.  ISBN 9780571325566 Robinson, Michael; Hope-Smith, R. G., Soccer: The International Line-ups & Statistics Series; Argentina 1971-1997, Cleethorpes: Soccer Books Ltd, 1998. FIFA Tournaments · Players & Coaches · Ruben Pagnanini Argentina · World Cup · Argentina National Team · Unofficial Matches · Match Details ↑ Argentine Squads in the World Cups (World Cup 1978). ↑ 43 campeones del mundo. El mapa demográfico del fútbol argentino. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-02-14. ციტირების თარიღი: 2022-05-08. ↑ Copa Libertadores de América 1968 ↑ Copa Libertadores de América 1969 ↑ Copa Libertadores de América 1970 ↑ Copa Interamericana 1968 ↑ Intercontinental Club Cup 1968 ↑ Rubén Pagnanini International matches (1978) ↑ Argentina National Team Players 1964–1998 ↑ Argentina 2–1 Peru (19 March 1978 ↑ Аргентина - Перу - 2 : 1 / 19.03.1978 ↑ Peru 1–3 Argentina, 23 March 1978 ↑ Argentina 3–1 Bulgaria (29 March 1978) ↑ Uruguay 2–0 Argentina (25 April 1978) ↑ Campeonato Nacional 1978 (Nacional Championship) ↑ Campeonato Nacional 1978 (Nacional Championship) ↑ Campeonato Nacional 1978 (Nacional Championship) ↑ 1978 FIFA World Cup Argentina ™
იასი (მრავალმნიშვნელოვანი)

იასი შეიძლება აღნიშნავდეს: იასი — ქალაქი რუმინეთში. იასის ჟუდეცის ადმინისტრაციული ცენტრი. იასი — თურქესტანი. შუა საუკუნეების ქალაქი და ციხე-სიმაგრე ყაზახეთში, რომელიც აბრეშუმის გზაზე აღმოცენდა.
კა’ დ’ორო

კა’ დ’ორო ან პალაცო სანტა-სოფია (იტალ. Ca' d'Oro) — სასახლე ვენეციაში, გრანდ-კანალზე, კანარეჯოს რაიონში. გოტიკური სტილის შენობა XV საუკუნეში, 1425-40 წლებს შორის აშენდა, არქიტექტორი ჯოვანი ბონისა და მისი ვაჟის ბართოლომეო ბონის პროექტით. მის ადგილას უწინ ბიზანტიური სასახლე იდგა, რომლის ფრაგმენტები კა’ დ’ოროს ფასადში შემონახულ იქნა. შენობა კონტარინის ოჯახისთვის იყო განკუთვნილი. სასახლე ყველაზე ელეგანტურად ითვლება ვენეციურ სტილში ნაგებ შენობათა შორის. 1927 წლიდან აქ განლაგებულია გალერეა ფრანკეტი. Goy, Richard J. (1992). The House of Gold. Cambridge.  ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კა’ დ’ორო კა’ დ’ოროს ისტორია სატელიტური ფოტოები
ვრანგელის კოშკი

ვრანგელის კოშკი (რუს. Башня Врангеля; გერმ. Wrangelturm) — საფორტიფიკაციო ნაგებობა, მდებარეობს ქალაქ კალინინგრადში (რომელსაც 1945 წლამდე ერქვა კენიგსბერგი). კოშკი მდებარეობს შემდეგ მისამართზე: პროფესორ ბარანოვის ქუჩა, 2-ა. ვრანგელის კოშკი ააგეს 1853 წელს, როგორც კენიგსბერგის საფორტიფიკაციო სისტემის ნაწილი და სახელი მიიღო პრუსიელი გენერალ-ფელდმარშლის ფრიდრიხ ჰენრიხ ერნს ფონ ვრანგელის პატივისცემის ნიშნად. კოშკის პროექტი შეიმუშავა გერმანელმა სამხედრო ინჟინერმა ერნსტ ლუდვიგ ფონ ასტერმა. ვრანგელის კოშკი, დონის კოშკთან ერთად ითვლება ქალაქის დამცველ ნაგებობად ზემო ჭაობის მხრიდან, რადგან ითვლება, რომ ეს ადგილი ყველაზე სუსტად დაცული იყო. XX საუკუნის დასაწყისში კოშკმა დაკარგა თავდაცვითი ფუნქცია და აღარ გამოიყენებოდა სამხედრო დანიშნულებით 1944 წლამდე. 1944 წელს მასში განათავსეს ქვეითი შეიარაღების, საბრძოლო ტექნიკისა და კავშირგაბმულობის მოწყობილობების საწყობი. 1945 10 აპრილს კენიგსბერგის ოპერაციის შემდეგ ვრანგელის კოშკი გადავიდა წითელი არმიის დაქვემდებარებაში. ვრანგელის კოშკი წარმოადგენს რუსეთის ფედერაციის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლს და იმყოფება სახელმწიფო დაცვის ქვეშ. ვრანგელის კოშკი მდებარეობს პროფესორ ბარანოვის ქუჩაზე, გამარჯვების მოედნიდან კოშკამდე მისვლის რამდენიმე შესაძლებლობა არსებობს. გაჩერება ჩერნიახოვსკიდან კოშკისკენ მიემართება ავტობუსები № 11, 17, 19, 21, 28, 29, 32, 37, 44 ან სამარშუტკო ტაქსები № 61, 66, 68, 69, 70, 73, 74, 75, 76, 78, 84, 85, 91, 92. დონის კოშკი კალინინგრადის ქარვის მუზეუმი ↑ 1.0 1.1 Башня «Врангель» ↑ 2.0 2.1 Здание музея :: Музей янтаря. www.ambermuseum.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-04-29. ციტირების თარიღი: 2017-02-12.
წმინდა მარკოზის ბაზილიკა

წმინდა მარკოზის ბაზილიკა ან ბაზილიკა სან-მარკო (იტალ. Basilica di San Marco) — ვენეციის ყველაზე განთქმული ტაძარი და ბიზანტიური არქიტექტურის ერთ-ერთი უნატიფესი ნიმუში. მდებარეობს წმ. მარკოზის მოედანზე, დოჟის სასახლის გვერდით.
სანტა მარია დელა სალუტეს ტაძარი

ბაზილიკა სანტა მარია დელა სალუტე (იტალ. Basilica di Santa Maria della Salute) — ტაძარი ვენეციაში გრანდ-კანალზე, დორსუდოროს რაიონში, დოჟების სასახლის პირდაპირ. ტაძარი აშენდა 1630-1631 წლების შავი ჭირისგან ქალაქის გადარჩენის აღსანიშნავად. ეპიდემიამ ასი ათასზე მეტი ადამიანის სიცოცხლე იმსხვერპლა, რაც ქალაქის მოსახლეობის მესამედს შეადგენდა. 1631 წელს ახალგაზრდა არქიტექტორი ბალთაზარ ლონგენა დიდი საბჭოს ხელდასმით შეუდგა ტაძრის მშენებლობას, რომელიც ნახევარ საუკუნეზე მეტხანს გაგრძელდა და 1681 წელს დასრულდა. ტაძარი არქიტექტორის გარდაცვალების შემდეგ აკურთხეს. Hopkins, Andrew (1997). „Plans and Planning for S. Maria della Salute, Venice“. The Art Bulletin: 440–465. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „სანტა მარია დელა სალუტეს ტაძარი“ ვიკისაწყობში. Museum Planet:Virtual tour of Santa Maria della Salute
სანტა მარია გლორიოზა დეი ფრარის ტაძარი

სანტა მარია გლორიოსა დეი ფრარი (იტალ. Santa Maria Gloriosa dei Frari, შემოკლებით ფრარი) — ერთ-ერთი ყველაზე განთქმული ტაძარი ვენეციაში. ტაძარი დააფუძნეს ფრანცისკანელმა ძმებმა, რომლებმაც მიწის ნაკვეთი აქ დოჟი ჯაკოპო ტიეპოლოსგან მიიღეს. მშენებლობა 1250-1338 წლებში მიმდინარეობდა. ტაძარი კურთხეულ იქნა 1492 წელს. შენობა აგურით არის ნაგები, იტალიური გოტიკური სტილით. ფასადი მკაცრია, მისი ერთადერთი სამკაულია XV-XVI საუკუნეების ბარელიეფი. სამრეკლოს სიმაღლე, რომელიც 1396 წელს ააგეს, 70 მეტრია, და მეორეა სიმაღლით ვენეციაში სან-მარკოს სამრეკლოს შემდეგ.
კანტის მუზეუმი

კანტის მუზეუმი (რუს. Музей Канта) — მუზეუმი ქალაქ კალინინგრადში, განთავსებულია კალინინგრადის საკათედრო ტაძარში. ეძღვნება გერმანელი ფილოსოფოსის იმანუელ კანტის ცხოვრებასა და მოღვაწეობას. ფილოსოფოსი იმანუელ კანტი დაიბადა, ცხოვრობდა და გარდაიცვალა კენიგსბეგში. მისი ცხოვრება ქალაქის სხვადასხვა ადგილებთანაა დაკავშირებული. კანტი სწავლობდა სკოლაში, რომელიც მდებარეობდა წმინდა გიორგის ჰოსპიტალთან, შემდეგ სწავლობდა ფრიდრიხ-კოლეგიუმში, რომლის შენობაც არ შემონახულა. 1766 წელს კანტი მუშაობდა ბუნების კაბინეტ-მუზეუმის ფონდების მცველად, სამეფო ციხესიმაგრეში მიიღო ბიბლიოთეკარის დამხმარის სტატუსი. სწავლობდა ადგილობრივ უნივერსიტეტში. სწავლის პროცესში ცხოვრობდა სახლში ზატლეგრასეზე (ამჟამად პეტროვის ქუჩა). 1754-1766 წლებში ცხოვრობდა მაგისტერის შესახვევში კუნძულ კნაიპჰოფზე. შემდეგ 1775 წლამდე - ლიობენიხტის რატუშაში. 1783 წლისათვის იყიდა თავისი სახლი პრინცესინ-შტრასეს ქუჩაზე. მეორე მსოფლიო ომის შედეგად იმანუელ კანტის მოღვაწეობატან დაკავშირებული რამდენიმე შენობა ნანგრევად იქცა. იმანუელ კანტი გარდაიცვალა 1804 წლის 12 თებერვალს, დაკრძალეს საკათედრო ტაძრის ჩრდილო-აღმოსავლეთის კედელთან. 1809 წელს საფლავზე დადგეს მეცნიერის ბიუსტი. გარდა ამისა კენიგსბერგში აღმართეს კანტის ძეგლი. დიდი სამამულო ომის შემდეგ ეს ძეგლი გაქრა. XX საუკუნის 90-იან წლებში აღნიშნული ქანდაკება აღადგინეს. 1970-იან წლებში კალინინგრადის უნივერსიტეტის (ამჟამად იმანუელ კანტის სახელობის ბალტიის ფედერალური უნივერსიტეტი) ფილოსოფიისა და სამეცნიერო კომუნიზმის კათედრაზე წარმოიშვა იდეა კანტის მუზეუმის შექმნის შესახებ. პროფესორ დ. გრინიშინის ინიციატივით მიიღეს გადაწყვეტილება შექმნილიყო კანტის კაბინეტ-მუზეუმი. მუზეუმის შექმნაში მონაწილეობას იღებდნენ დოცენტი ა. ტროეპოლსკი, მწერლები ს. სნეგოვი, ა. ივანოვი, ადგილობრივი მაცხოვრებლები ა. ნოვიკი, ვ. ბუბლიკი და სხვები. 1995 წელს უნივერსიტეტის შენობაში გაიხსნა მუზეუმი. მასში განთავსებული იყო დოკუმენტები, წიგნები, ქანდაკებები, რომლებიც დაკავშირებული იყო იმანუელ კანტთან. 1990-იან წლებში საკათედრო ტაძრის აღდგენის შემდეგ ზედა სართულზე გახსნეს მუზეუმი. მუზეუმი ეძღვნება სხვადასხვა თემებს: ქალაქ-კუნძულ კნაიპჰოფის ისტორია, საკათედრო ტაძრის ისტორია. მუზეუმის რამდენიმე ოთახი ეძღვნება იმანუელ კანტს, სადაც გადაიტანეს ექსპონატები უნივერსიტეტიდან. ემანუელ კანტის ექსპოზიცია განთავსებულია რამდენიმე დარბაზში, ტაძრის მესამე და მეოთხე სართულზე. მუზეუმის სტენდები მოგვითხრობენ მის ოჯახზე, ფილოსოფოსის ახალგაზრდობაზე, მეცნიერებაში მის პირველ ნაბიჯებზე. შვიდწლიან ომში რუსეთის გამარჯვების შემდეგ იმანუელ კანტი მცირე ხნით რუსეთის იმპერიის მოქალაქე იყო. მუზეუის დარბაზში დაცულია კანტის თხოვნა იმპერატორ ეკატერინე II-ის სახელზე, რომლის მიხედვითაც ითხოვდა, რომ იგი დანიშნულიყო უნივერსიტეტის ლოგიკისა და მეტაფიზიკის კათედრის ხელმძღვანელად. Музей Канта XXI века и Философский парк на острове Кнайпхоф დაარქივებული 2018-05-11 საიტზე Wayback Machine. Калининград Кафедральный собор остров Канта, могила Канта и памятник Альбрехту Кафедральный собор Кенигсберга в Калининграде Музей Иммануила Канта
ტექნიკის სახლი (კალინინგრადი)

ტექნიკის სახლი (რუს. Дом техники) — 2000-იან წლებში აღდგენილი ისტორიული ნაგებობა კალინინგრადში. მდებარეობს პროფესორ ბარანოვის ქუჩაზე. 1920 წლიდან კენიგსბერგში იმართება აღმოსავლური ბაზრობა. პირველად იგი გაიმართა კალინინგრადის ზოოპარკის ტერიტორიაზე. წარმატებული ბაზრობის გამო გადაწყდა იგი ყოველწლიურად გამართულიყო. ბაზრობის საჭიროებისათვის გადაწყვიტეს აეშენებინათ საგამოფენო შენობების კომპლექსი და პავილიონი. ამ კომპლექსიდან ერთ-ერთია ტექნიკის სახლი, რომელიც აგებულია 1924 წელს. ნაცისტური მმართველობის პერიოდში ტექნიკის სახლს უწოდებდნენ შლაგეტერის სახლს, 1928 წელს გარდაცვლილი გერმანიის მუშათა ნაციონალ-დემოკრატიული პარტიის წევრის ალბერტ შლაგეტერის პატივისცემის ნიშნად. შლაგეტერის სახლში სიტყვით გამოსულან ბრიუნინგი, გებელსი და ჰიტლერიც. მეორე მსოფლიო ომის დროს ტექნიკის სახლი დაინგრა. ომის შემდეგ შენობა პრაქტიკულად არ აღუდგენიათ. შენობის ნაწილში მოაწყვეს მაღაზიები, რომლებიც გარშემორტყმული იყო ღია ეზოებით (მომავალში - ტექნიკის სახლის ძირითადი ტერიტორია), სადაც განათავსეს ცენტრალური ბაზრის სავაჭრო პავილიონები. 2000-იანი წლების დასაწყისში დაიწყეს შენობის აღდგენა როგორც სავაჭრო ცენტრი და მიიღო სახელწოდება „ეპიცენტრი“. ტექნიკის სახლი წარმოადგენს საგამოფენო დარბაზს, რომლის სიგრძეა 121 მეტრი, სიგანე - 46 მეტრი. კუთხეებში შენობას აქვს მინაშენები, რომლებშიც განთავსებულია ბიურო, სასწავლო კინოთეატრი, რესტორანი. შენობა აგებულია ბაუჰაუზის არქიტექტურულ სტილში წითლი აგურისაგან და არ არის შელესილი. შენობის არქიტექტორია - ჰანს ჰოპი. კედლები შემკულია ჰორელიეფებით, რომლის ავტორები არიან გერმან ბრაჰერტი და ერნსტ ფილიცი. Балдур Кёстер «Кёнигсберг. Сегодняшний Калининград. Архитектура немецкого времени» . Перевод с немецкого (текст). Данные оригинального немецкого издания: Baldur Köster , Husum Druck; 2000, ISBN 3-88042-923-5 Мультимедийный справочник «Кёнигсберг 1255—1945». (с) И. Заболотов, 2004 г. ↑ Дом Техники - Калининград. www.prussia39.ru. ციტირების თარიღი: 2017-03-03.
ლი ბო

ლი ბო, ასევე ლი ტაიბო (李白, ლი ბაი, ლი პო) (დ. 19 მაისი, 701— გ. 30 ნოემბერი, 762) — ტანის დინასტიის პერიოდის ჩინელი პოეტი. ცნობილი როგორც უკვდავი პოეტი (詩仙), ლი ბოს ხშირად დუ ფუსთან ერთად ჩინეთის ლიტერატურის ისტორიაში ორ უდიდეს პოეტად მოიხსენიებენ. დღემდე შემონახულია მისი 1100-ზე მეტი ნაწარმოები. პირველი თარგმანები დასავლურ ენებზე პირველად გამოქვეყნდა 1862 წელს მარკიზ დ'ერვი დე სენ-დენის მიერ მის კრებულში Poésies de l'Époque des Thang. ლი ბოს ლექსები და მოკლე ბიოგრაფია ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a> ↑ China Biographical Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13407958"></a>
მუმბაი

მუმბაი (მარათ. मुंबई; /mʊmˈbaɪ/, უწინ ბომბეი) — ქალაქი ინდოეთში, მაჰარაშტრას შტატის დედაქალაქი, ყველაზე მჭიდროდ დასახლებული ქალაქი ინდოეთში და ერთ-ერთი ყველაზე მრავალრიცხოვანი ქალაქი მსოფლიოში 12,442,373 მილიონი მცხოვრებით (2011 წლის მონაცემებით). მდებარეობს სალსეტის კუნძულზე, მაჰარაშთრას დასავლეთ სანაპიროსთან. მეზობელ გარეუბნებთან ერთად ის ქმნის მსოფლიოს სიდიდით მეექვსე აგლომერაციას, 21 მილიონი მცხოვრებით. ქალაქს ღრმა ბუნებრივი ყურე აქვს. მის პორტში გადის ინდოეთის მგზავრთა ნახევარი და ტვირთის მნიშვნელოვანი ნაწილი. მუმბაი ინდოეთის კომერციული და გართობის ცენტრია. აქ მდებარეობს მნიშვნელოვანი საფინანსო ინსტიტუტები, მათ შორის ინდოეთის სარეზერვო ბანკი, ბომბეის სააქციო ბირჟა, ინდოეთის ეროვნული სააქციო ბირჟა და მრავალი ინდური კომპანიის კორპორაციული შტაბ-ბინა. ამ ქალაქში მდებარეობს ინდოეთის კინო და ტელეინდუსტრიის ცენტრიც — ბოლივუდი. მუმბაის მუნიციპალური კორპორაციის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2017-10-28 საიტზე Wayback Machine. ↑ Mumbai Language ↑ BMC to be Run by Administrator Sans Mayor After 4 Decades: What It Means for Public — News18 India. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19891764"></a> ↑ Raghavan C. Mumbai — Encyclopædia Britannica. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q455"></a> ↑ In welcher Zeitzone liegt Mumbai, Maharashtra, Indien? ↑ https://portal.mcgm.gov.in/irj/portal/anonymous