laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ნერსე II

ნერსე II — ქართლის ერისმთავარი VIII საუკუნის II ნახევარში (781-მდე) ადარნასე კურაპალატისა და ერისმთავრის ძე. მასთან აღსაზრდელად მშობლებისაგან მიბარებული იყო გრიგოლ ხანძთელი. 772 წელს ნერსე II ხალიფა მანსურმა ანტიარაბული საქმიანობისათვის ბაღდადში გაიწვია და საპყრობილეში ჩასვა. ხალიფა მაჰდიმ (775-785 წწ.) გამეფებისთანავე გაათავისუფლა ნერსე II და იმავე პატივით ქართლში გამოისტუმრა. 5 წლის შემდეგ ნერსე II კვლავ შეებრძოლა არაბებს, შემდეგ თავისი მხლებლებით ხაზარებთან გაიქცა (დარიალის გზით), რადგან მათი დახმარების იმედი ჰქონდა. ხაზართა ხაკანმა ნერსე II პატივისცემით მიიღო, მაგრამ სამხედრო დახმარებაზე, ჩანს, უარი უთხრა. ნერსე II დასავლეთ საქართველოში (აფხაზეთში) გადავიდა, სადაც წინასწარ ჰყავდა ცოლ-შვილი გახიზნული. აქ მან შეიტყო, რომ ხალიფას ქართლის ერისმთავრად მისი დისწული სტეფანოზ გურგენის ძე დაენიშნა. ნერსე II-მ ამირასაგან ქართლში დაბრუნების ნებართვა და უშიშროების გარანტია ითხოვა. ხაზარებისაგან მიტოვებული ნერსე II არაბებისათვის საშიში აღარ იყო და, როგორც კერძო პირი, ქართლში დაბრუნდა. ნერსე II-ის ცხოვრების ამ პერიოდთან არის დაკავშირებული მისი არაბი მსახურის აბოს ტრაგიკული თავგადასავალი. ბოგვერაძე ა., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 394.
სტრასბურის საკათედრო ტაძარი

სტრასბურის საკათედრო ტაძარი (ფრანგ. Strasbourg Cathedral) — რომაული კათოლიკური ტაძარი სტრასბურში, საფრანგეთი. ტაძარს საფუძველი ჩაეყარა 1015 წელს. მისი სიმაღლეა142 მეტრი. კრიპტა, პატრონიკე და განივი ნავი რომაულია, ხოლო დასავლეთის ფასადი (1274-1399 წწ, ხუროთმოძღვარი ერვინ შტაინბახელი) და სამხრეთის მთავარკარი (1230), ასევე ჩრდილოეთის კოშკი (1399-1439, ხუროთმოძღ. ულრიხ ენსინგენელი, იოჰან კოლონელი) ევროპული გოტიკის ბრწყინვალე ნიმუშია. ტაძარი უყო მსოფლიოს უმაღლესი ნაგებობა 1647 წლიდან 1874 წლამდე. დღესდღეობით, იგი მეექვსე უმაღლესი ტაძარია მსოფლიოში. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „სტრასბურის საკათედრო ტაძარი“ ვიკისაწყობში. სტრასბურის საკათედრო ტაძარი
იემენის მუჰაფაზები

იემენი იყოფა 21 საგუბერნატოროდ (მუჰაფაზად): საგუბერნატოროები ასევე იყოფიან ოლქებად, იემენში 333 ოლქია (muderiah). 2001 წლის მიხედვით იემენში არის 38,284 სოფელი . 1990 წელს, იემენის გაერთიანების შემდეგ ქვეყნის შემადგენლობაში შევიდა სამხრეთი იემენის ტერიტორიებიც. ↑ http://www.world-gazetteer.com, Yemen, divisions ↑ Central Statistical Organisation of Yemen. General Population Housing and Establishment Census 2004 Final Results [1] დაარქივებული 2013-05-21 საიტზე Wayback Machine. , Statistic Yearbook 2005 of Yemen [2] დაარქივებული 2010-06-20 საიტზე Wayback Machine.
ნესტან-დარეჯანი (დედოფალი)

ნესტან-დარეჯანი — ქართლ-კახეთის დედოფალი, ლუარსაბ I-ის დედა. 1554 წელს, თამაზ I-ის საქართველოში ლაშქრობის დროს, ტყვედ იგდეს სპარსელებმა და სხვა 30 ათას ტყვესთან ერთად სპარსეთში გაგზავნეს. დედოფალმა ტყვეობას სიკვდილი ამჯობინა და გზაში თავი მოიკლა. ნარსია გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 396.
მეჰაბადის რესპუბლიკა

მეჰაბადის რესპუბლიკა (ქურთ. Komarî Mehabad, სპარს. جمهوری مهاباد) — ქურთული სახელმწიფო, რომელიც არსებობდა ირანის ქურთისტანის ტერიტორიაზე 1946 წლის 22 იანვრიდან 16 დეკემბრამდე. რეგიონის დედაქალაქი იყო მეჰაბადი. ტერიტორიულად მდებარეობდა ირანის დღევანდელი ორი ოსტანის ქურთისტანისა და დასავლეთ აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე. მეჰრაბადის რაიონი ასევე ცნობილია, როგორც „მუყრის ქურთისტანი“. ირანის ოპერაციის დროს 1941 წელს წითელმა არმიამ ხელში ჩაიგდო ირანის ქურთისტანი და განდევნა სპარსელები, ხოლო შემდეგ კი ჩრდილოეთით გადაინაცვლა. როდესაც პრაქტიკულად ეს ტერიტორია „ნეიტრალურ ზონაში“ დარჩა. იმ დროს მეჰაბადში მმართავი სულიერი პირი ყაზი დაუკავშირდა ქურთულ პარტიას „ჟიინა ქურდსტანე“ („ქურთისტანის ცხოვრება“) და მათ შექმნეს „ქურთისტანის სახალხო რესპუბლიკა“. The Republic of Kurdistan in Mehabad, Encyclopaedia KURDISTANICA. (ინგლისური) Kurds at the crossroad (ინგლისური) The Kurdish Republic of Mahabad at PDKI-Canada დაარქივებული 2005-09-15 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) 消滅した国々－クルディスタン人民共和国 (იაპონური)
ნიანია ლიპარიტის ძე

ნიანია ლიპარიტის ძე — დიდგვაროვანი ფეოდალი XI საუკუნის საქართველოში, ბაღვაშთა საგვარეულოს წარმომადგენელი, კლდეკარის ერისთავის ლიპარიტ IV-ის ძე. იგი მამასთან ერთად ბერძენთა მოკავშირე ყოფილა თურქთა წინააღმდეგ ბრძოლისას. „მატიანე ქართლისაჲს“ ცნობით, სულა კალმახელისა და მესხი დიდებულების მიერ ლიპარიტისა და მისი ძის ივანეს შეპყრობის შემდეგ ნიანია კლდეკარს გაქცეულა, მაგრამ ის მამამისის მეციხოვნეებს არ მიუღიათ და იძულებული გამხდარა ბიზანტიის კონტროლის ქვეშ მყოფ ანისში გადახვეწილიყო. მეტრეველი რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 407.
რენი (საფეხბურთო კლუბი)

საფეხბურთო კლუბი რენი (ფრანგ. Stade rennais football club), საფრანგეთის საფეხბურთო კლუბი ქალაქ რენიდან, დაარსდა 1901 წელს. გამოდის საფრანგეთის უმაღლეს საფეხბურთო ჩემპიონატში. საფრანგეთის თასის მფლობელი — 1965, 1971 საფრანგეთის მეორე ლიგის გამარჯვებული — 1956, 1983 ინტერტოტოს თასის მფლობელი — 2008 (ფრანგული) ოფიციალური საიტი
ამრანის მუჰაფაზა

ამრანის მუჰაფაზა (არაბ. عمران) — იემენის მუჰაფაზა. მდებარეობს იემენის ჩრდილოეთ ნაწილში. ესაზღვრება 5 მუჰაფაზა: საადა, ელ-ჯაუფი, სანა, ელ-მაჰვიტი და ჰაჯა. ამრანის მუჰაფაზის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ამრანი. ფართობი შეადგენს 9587 კმ²-ს. 2011 წლის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა უდრიდა 1,061,000 ადამიანს. მუჰაფაზაში ყველაზე გავრცელებული ენაა არაბული. იემენის ადმინისტრაციული დაყოფა ↑ 1.00 1.01 1.02 1.03 1.04 1.05 1.06 1.07 1.08 1.09 1.10 1.11 1.12 1.13 1.14 1.15 1.16 1.17 1.18 1.19 الإطار العام للنتائج النهائية للسكان 2004م - محافظة عمران — الجهاز المركزي للإحصاء اليمني, 2007. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12185787"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q116980785"></a> ↑ სტატისტიკური წელიწდეული, 2011. ცენტრალური სტატისტიკური ორგანიზაცია. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-12-26. ციტირების თარიღი: 24 თებერვალი 2013.
ტყემლანა

ტყემლანა — სოფელი ახალციხის მუნიციპალიტეტში (აწყურის თემი), მდებარეობს მდინარე მტკვრის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 950 მეტრი, ახალციხიდან 25 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 303 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 86. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ურაველი

ურაველი — სოფელი ახალციხის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს მდინარე ურავლის ხეობაში. თემის ცენტრი (სოფლები: მუსხი, წყორძა, ხეოთი). ზღვის დონიდან 1250 მეტრი, ახალციხიდან 17 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 660 ადამიანი. ურაველი ბალნეოლოგიურ-კლიმატური კურორტია. იცის ცივი ზამთარი (იანვრის საშუალო ტემპერატურა -4 გრადუსი), ზომიერად თბილი ზაფხული (აგვისტოს საშუალო ტემპერატურა 17 გრადუსი). ძირითადი სამკურნალო ფაქტორია ნახშირმჟავა ჰიდროკარბონატული ნატრიუმიან-კალციუმიან-მაგნიუმიანი მინერალური წყალი, რომელსაც იყენებენ სასმელად და აბაზანად. სამედიცინო ჩვენება: საჭმლის მომნელებელი ორგანოების, სახსრებისა და პერიფერიული ნერვული სისტემის დაავადებები. აგარის მონასტერი უშვერიძე გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 165. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ფერსა

ფერსა — სოფელი ახალციხის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: გიორგიწმინდა, მუგარეთი, შურდო). მდებარეობს მდინარე მტკვრის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1080 მეტრი, ახალციხიდან 13 კილომეტრი. 1949 წლის 2 აგვისტოს სოფელ ფერსას შეუერთდა ფერსას სასოფლო საბჭოს სოფელი ჩოხტა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 223 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 272. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს უწყებები, №10-11 (23-24), გვ. 7, თბ., 1949 წ. ISSN 0203-2023 ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ღრელი

ღრელი — სოფელი ახალციხის მუნიციპალიტეტში, მინაძის თემში, მდებარეობს ახალციხის ქვაბულში. ზღვის დონიდან 1120 მეტრი, ახალციხიდან 2 კმ. სოფლიდან 7-8 კილომეტრის დაშორებით მდებარეობს საფარის მონასტერი. სოფელში არის საჯარო სკოლა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 394 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 598. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ სსიპ საგანმანათლებლო და სამეცნიერო ინფრასტრუქტურის განვითარების სააგენტო[მკვდარი ბმული] ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ყულალისი (ახალციხის მუნიციპალიტეტი)

ყულალისი — სოფელი ახალციხის მუნიციპალიტეტში (პამაჯის თემი), მდებარეობს ახალციხის ქვაბულში. ზღვის დონიდან 1250 მეტრი, ახალციხიდან 6 კილომეტრი. სოფლის ადრინდელი სახელწოდებაა არყისციხე. სოფელში შემორჩენილია ამავე სახელწოდების ციხესიმაგრე. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 151 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 662. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ნიკოლოზ თბილელი

ნიკოლოზ თბილელი (დ. 1672, სოფ. ტანძია — გ. 1732, მოსკოვი) — ქართველი სახელმწიფო და სასულიერო მოღვაწე, მწერალი. დაიბადა ქართლის მდივანბეგის ვახტანგ ორბელიანის ოჯახში. მალე ჩაება პოლიტიკურ-სახელმწიფოებრივ ცხოვრებაში. ქართლის სამეფო ტახტისათვის გაჩაღებულ ბრძოლაში მხარს უჭერდა გიორგი XI-ს. XVII საუკუნის დამლევიდან მოღვაწეობდა სასულიერო ასპარეზზე. 1715 მიიღო რუისის ეპარქია. 1724-იდან რუსეთში გაჰყვა ვახტანგ VI-ს. 1726 მოსკოვში მიიღო თბილისის მიტროპოლიტობა. ნიკოლოზ თბილელი ეწეოდა მრავალმხრივ (დოგმატიკა, ლიტურგიკა, პოეზია, ასტრონომია და სხვა) კულტურულ-ლიტერატურულ და სამეცნიერო საქმიანობას. მისი რედაქტირებულია არჩილ II-ის მიერ რუსულიდან თარგმნილი პეტრე მოგილას თხზულება "აღსარება მართლისა სარწმუნოებისა". ნიკოლოზ თბილელს ეკუთვნის საგალობლები, იამბიკოები და სხვა. იგი იღვწოდა ძველი ხელნაწერების აღდგენა-გამრავლებისათვის. აქტიურად თანამშრომლობდა თბილისის სტამბაში. მისი უშუალო მონაწილეობით გამოქვეყნდა სახარება (1709), სამოციქულო (1709), ლოცვანი (1710) და სხვა. თბილელი მღვდელთმთავრები მენაბდე ლ., ქსე, ტ. 7, გვ. 433, თბ., 1984
შურდო

შურდო — სოფელი ახალციხის მუნიციპალიტეტში (ფერსის თემი), მდებარეობს მდინარე მტკვრის ხეობაში. ზღვის დონიდან 1430 მეტრი, ახალციხიდან 16 კილომეტრი. აქვეა აქატის კარიერი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ ცხოვრობს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 58. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
წინუბანი (აგარის თემი)

წინუბანი — სოფელი ახალციხის მუნიციპალიტეტში, აგარის თემში. მდებარეობს მდინარე წინუბნისწყლის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1000 მეტრი, ახალციხიდან 19 კილომეტრი. წინუბანი, როგორც ჩანს, იყო ხევში უფრო ზემოთ მდებარე, სოფელ გურკელის წინა უბანი, რომელიც შემდეგ ცალკე სოფლად იქცა. აქ ახლაც მოქმედი, ცხელი გოგირდოვანი აბანოა და ამჟამადაც ქართველები სახლობენ (მათი გვარებია: მახათაძე, ჭანკოტაძე, მიქელაძე, კუხიანიძე, ხრიკაძე, მამლიკიძე, ნოზაძე, კაპანაძე, თედიაშვილი, ტაბატაძე. უმეტესობა ხაშურიდანაა გადმოსახლებული). სოფლის მახლობლად, დაახლ. 3 კმ-ზე, ბიეთის ძლიერ დაზიანებული ეკლესიაა (XIV ს. II ნახ.), რომელსაც რესტავრაცია უტარდება 2018 წლიდან. [წყარო არ არის მითითებული 869 დღე] 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 241 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 330. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ ბერძენიშვილი დ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 224. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
პარიზის ოსმანიზაცია

პარიზის ოსმანიზაცია, ოსმანის რეკონსტრუქცია, ან უბრალოდ ოსმანის გეგმა, იყო ნაპოლეონ III-ის დაკვეთით და სენის პრეფექტი ბარონი ჟორჟ-ეჟენ ოსმანის მიერ შესრულებული ძველი პარიზის რეკონსტრუქცია 1852-70 წლებში, თუმცა სამუშაოები 1870 წელს მეორე იმპერიის დამხობის შემდეგაც გაგრძელდა. პროექტი ქალაქგეგმარების ყველა ასპექტს მოიცავდა, როგორც პარიზის ცენტრში, ისე მის შემოგარენში: ქუჩებსა და ბულვარებს, შენობების ფასადებზე შემოღებულ შეზღუდვებს, საზოგადოებრივ პარკებს, წყალგაყვანილობასა და კანალიზაციას, ქალაქის დაწესებულებებსა და საზოგადოებრივ მონუმენტებს. დაგეგმვაზე მრავალმა ფაქტორმა მოახდინა გავლენა, რომელთა შორის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ქალაქის ისტორიაში ქუჩური რევოლუციების სიხშირე იყო. ოსმანის მიდგომა ქალაქგეგმარებისადმი მკაცრად იქნა გაკრიტიკებული მისი თანამედროვეების მიერ, უგულვებელ იქნა თითქმის მთელი მეოცე საუკუნის განმავლობაში, თუმცა მოგვიანებით ხელახლა იქნა გადაფასებული ქალაქგეგმარებისადმი მოდერნისტული მიდგომის დისკრედიტების შემდეგ. მისმა რეკონსტრუქციამ პარიზს დღევანდელი იერი მისცა; მისმა გრძელმა, სწორხაზოვანმა და ვრცელმა ბულვარებმა კაფეებითა და მაღაზიებით ახალი ურბანული სცენარი შექმნა და უაღრესად დადებითი პროდუქტიული გავლენა იქონია პარიზელთა ყოველდღიურ ცხოვრებაზე. ძველი პარიზის ვიწრო და უსწორმასწორო შუასაუკუნეებისდროინდელ შუკებში გაჭრილმა ოსმანის ბულვარებმა დასაბამი ჩაუყარა დღეს მსოფლიოში საფრანგეთის დედაქალაქზე შექმნილ პოპულარულ იმიჯს, სადაც უფრო რაციონალურად დაგეგმილი ქალაქი ვრცელი გამზირებითა და ღია სივრცეებით ძველი ქალაქის საზღვრებს ცდება. Carmona, Michel, and Patrick Camiller. Haussmann: His Life and Times and the Making of Modern Paris (2002) Centre des monuments nationaux. Le guide du patrimoine en France (Éditions du patrimoine, 2002), ISBN 978-2-85822-760-0 de Moncan, Patrice. Le Paris d'Haussmann (Les Éditions du Mécène, 2012), ISBN 978-2-907970-983 de Moncan, Patrice. Les jardins du Baron Haussmann (Les Éditions du Mécène, 2007), ISBN 978-2-907970-914 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პარიზის ოსმანიზაცია
ელ-დალის მუჰაფაზა

ელ-დალის მუჰაფაზა (არაბ. الضالع) — იემენის მუჰაფაზა. მდებარეობს იემენის სამხრეთ ნაწილში. ესაზღვრება 4 მუჰაფაზა: იბი, თაიზი, ლაჰჯი და ელ-ბეიდა. ელ-დალის მუჰაფაზის ადმინისტრაციული ცენტრია ელ-დალი. ფართობი შეადგენს 4786 კმ²-ს. 2011 წლის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა უდრიდა 569,000 ადამიანს. მუჰაფაზაში ყველაზე გავრცელებული ენაა არაბული. იემენის ადმინისტრაციული დაყოფა ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 1.7 1.8 الإطار العام للنتائج النهائية للسكان 2004م - محافظة الضالع — الجهاز المركزي للإحصاء اليمني, 2007. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12185787"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q116980784"></a> ↑ სტატისტიკური წელიწდეული, 2011. ცენტრალური სტატისტიკური ორგანიზაცია. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-12-26. ციტირების თარიღი: 24 თებერვალი 2013.
ელ-ბეიდის მუჰაფაზა

ელ-ბეიდის მუჰაფაზა (არაბ. البيضاء) — იემენის მუჰაფაზა. მდებარეობს იემენის სამხრეთ ნაწილში. ესაზღვრება 8 მუჰაფაზა: მარიბი, დამარი, სანა, იბი, ელ-დალი, ლაჰიჯი, აბიანი და შაბვა. ელ-ბეიდის მუჰაფაზის ადმინისტრაციული ცენტრია ელ-ბეიდა. ფართობი შეადგენს 11,193 კმ²-ს. 2011 წლის მონაცემებით მოსახლეობის რაოდენობა უდრიდა 695,000 ადამიანს. მუჰაფაზაში ყველაზე გავრცელებული ენაა არაბული. იემენის ადმინისტრაციული დაყოფა ↑ 1.00 1.01 1.02 1.03 1.04 1.05 1.06 1.07 1.08 1.09 1.10 1.11 1.12 1.13 1.14 1.15 1.16 1.17 1.18 1.19 الإطار العام للنتائج النهائية للسكان 2004م - محافظة البيضاء — الجهاز المركزي للإحصاء اليمني, 2007. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12185787"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q116980774"></a> ↑ სტატისტიკური წელიწდეული, 2011. ცენტრალური სტატისტიკური ორგანიზაცია. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-12-26. ციტირების თარიღი: 24 თებერვალი 2013.
ნიკოლოზი (აფხაზეთის კათოლიკოსი)

ნიკოლოზი — დასავლეთ საქართველოს (აფხაზეთის) კათოლიკოსი XIII საუკუნის II ნახევარში. მანამდე ბედიელი ეპისკოპოსი. იხსენიება იერუსალიმის აღაპებსა და სინის მთის ხელნაწერებში. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები ლომინაძე ბ., ქსე, ტ. 7, გვ.433, თბ., 1984
მარე (კვარტალი)

მარე (ფრანგ. Marais — «ჭაობი») — პარიზის კვარტალი სენის მარჯვენა სანაპიროზე, ბობურგის აღმოსავლეთით. რესპუბლიკისა და ბასტილიის მოედნებს შორის მდებარე კვარტალი ეკუთვნის, როგორც მესამე, ისე მეოთხე მუნიციპალურ ოქლებს. კვარტლის საზღვრებს განსაზღვრავს სამი ბულვარი და მდინარე სენა: ჩრდილოეთით - ბულვარი დიუ ტამპლი, დასავლეთით - სევასტოპოლის ბულვარი, ხოლო აღმოსავლეთით - ბომარშის ბულვარი. ჭაობი, რომელიც ამ ადგილას მდებარეობდა ტამპლიერების ორდენის წევრებმა დააშრეს XIII საუკუნეში. მაშინ ეს არემარე ქალაქის განაპირას მდებარეობდა. მარე ძველი ქალაქის იმ ერთ-ერთ უბანთაგანია, რომელიც ბარონი ოსმანის რეკონსტრუქციას თითქმის ხელუხლებლად გადაურჩა XIX საუკუნეში. Caron, David (2009) My Father and I : The Marais and the Queerness of Community. Ithaca, New York: Cornell University Press. ISBN 9780801447730. OCLC 263065358.  Sibalis, Michael. "Urban Space and Homosexuality: The Example of the Marais, Paris' 'Gay Ghetto' დაარქივებული 2016-06-27 საიტზე Wayback Machine. " (Wilfrid Laurier University). Urban Studies. August 2004 vol. 41 no. 9 p. 1739-1758. DOI 10.1080/0042098042000243138. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მარე (კვარტალი) Le Marais დაარქივებული 2004-02-18 საიტზე Wayback Machine. Le Marais: The Indifferent Ghetto დაარქივებული 2004-04-06 საიტზე Wayback Machine. Gay Paris: English speaking gay walks in Paris დაარქივებული 2008-12-27 საიტზე Wayback Machine.
ნიკოლოზ კატარაწისძე

ნიკოლოზ კატარაწისძე — XIII საუკუნის ქართველი კალიგრაფი. გადაწერა ე.წ. ლარგვისის ოთხთავი (ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრი, A-26). ეს მცირე მოცულობის წიგნი კალიგრაფიული თვალსაზრისით ეპოქის ერთ-ერთი საუკეთესო ძეგლია. ნაწერია ნუსხურით, ორ სვეტად, ყავისფერი მელნით. ასოები დახრილი, მკაფიო და ადვილად საკითხავია. არშიებზე გადატანილი საზედაო ასოები ოქროთია შეფერილი, რაც წიგნს საზეიმო ელფერს აძლევს. კამარები მორთულია ოქროსფრად, ლურჯად და წითლად შეღებილი ორნამენტით, ცხოველთა და ფრინველთა ფიგურებით. კამარები და თავსამკაულები თუმცა საკმაოდ მაღალი დონის ხელოვნების ნიმუშია, მაგრამ ავტორის კალიგრაფიულ ოსტატობას მაინც ჩამოუვარდება. ხელნაწერს ერთვის მრავალი საუკეთესო მინიატიურა, რომელთა ავტორი უცნობია. შესაძლებელია ნიკოლოზ კატარაწისძის გადაწერილი იყოს აგრეთვე ჯვრის მონასტრის მარხვანი (ალ. ცაგარლის კატალოგი, №77). ქსე, ტ. 7, გვ. 434, თბ., 1984
მარნეულის მუნიციპალიტეტის გერბი

მარნეულის მუნიციპალიტეტის გერბი — მარნეულის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო დროშასთან ერთად. მიღებულია მარნეულის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ. გერბის ფარი გადაკვეთილია ორ ნაწილად — მეწამულ და ვერცხლის ველებად. პირველი ნაწილი — მეწამულ ველზე სამი ოქროს ლომი. მეორე ნაწილი — ვერცხლის ველს შუაზე ყოფს ქონგურებიანი ხიდის მსგავსი მეწამული სარტყელი; ზემოთ კი მოთავსებულია მეწამული ჯვარი. ირემი შემართული ფეხით. გერბის ფარის ზემოთ მოთავსებულია საქალაქო ვერცხლის გვირგვინი — სამკოშკიანი ქონგურებიანი გალავანი ნახევრად ღია ჭიშკრით. გერბის ფარს ქვემოთ მოთავსებულია დევიზის ვერცხლ-მეწამული ბაფთა, რომლის ვერცხლის ველზე შავით ჩაწერილია გერბის დევიზი — „მარნეული“. მარნეულის მუნიციპალიტეტის დროშა და გერბი
მარნეულის მუნიციპალიტეტის დროშა

მარნეულის მუნიციპალიტეტის დროშა — მარნეულის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია მარნეულის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ. მარნეულის დროშის ველი გაყოფილია ჰორიზონტალურად ორ მეწამულ და ვერცხლის ველებად. მეწამული ველის მარჯვენა ნაწილში გამოსახულია სამი ოქროს ლომი. ვერცხლის ველი გადაკვეთილია მეწამული სარტყლით, რომელიც ზომით შეადგენს დროშის 1/6 ნაწილს. მარნეულის დროშის პროპორცია არის 2:3. მარნეულის მუნიციპალიტეტის დროშა და გერბი
ონის მუნიციპალიტეტის გერბი

ონის მუნიციპალიტეტის გერბი — ონის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო დროშასთან ერთად. მიღებულია ონის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ. გერბის ფარის ლაჟვარდოვან ველზე გამოსახულია ვერცხლის სამმწვერვალიანი მთა, რომლის შუა მწვერვალი მაღალია; მთის ზემოთ მოთავსებულია სტილიზებული ფორმის ოქროს ვერძის რქები, მის ზემოთ ოქროს ჯვარი. გერბის ფარის ზემოთ მოთავსებულია საქალაქო ვერცხლის გვირგვინი — სამკოშკიანი ქონგურებიანი გალავანი ნახევრად ღია ჭიშკრით. გერბის ფარს ქვემოთ მოთავსებულია დევიზის ვერცხლ-ლაჟვარდოვანი ბაფთა, რომლის ვერცხლის ველზე შავით ჩაწერილია გერბის დევიზი — „ონი“. ონის მუნიციპალიტეტის დროშა და გერბი[მკვდარი ბმული]
ონის მუნიციპალიტეტის დროშა

ონის მუნიციპალიტეტის დროშა — ონის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია ქალაქ ონის საკრებულოს მიერ. ონის დროშის ველი გაყოფილია ჰორიზონტალურად ორ ნაწილად. პირველ ნაწილს დროშის 3/4 უჭირავს. მეორე ნაწილს ¼. პირველ ნაწილში ლაჟვარდოვან ველზე გამოსახულია ოქროს ბოლნური ჯვარი. მეორე ნაწილი წარმოადგენს ვერცხლის ველს. ონის დროშის პროპორცია არის 2:3. ონის მუნიციპალიტეტის დროშა და გერბი[მკვდარი ბმული]
სამტრედიის მუნიციპალიტეტის გერბი

სამტრედიის მუნიციპალიტეტის გერბი — სამტრედიის მუნიციპალიტეტის სიმბოლო დროშასთან. მიღებულია სამტრედიის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ. გერბის ფარი გაყოფილია ორ ნაწილად. I ნაწილი — ლაჟვარდის ველი, უჭირავს ფარის 2/3. II ნაწილი — მწვანე ველი, უჭირავს ფარის 1/3. გერბის ფარის ცენტრში ორივე ველზე მოთავსებულია ვერცხლის მტრედი. გერბის ფარს ზემოთ მოთავსებულია საქალაქო ვერცხლის გვირგვინი — სამკოშკიანი ქონგურებიანი გალავანი (ციხე-სიმაგრის ფორმის) ნახევრად ღია კარიბჭით. ფარს ქვემოთ მოთავსებულია გერბის დევიზის ვერცხლ-მწვანე ბაფთა, რომლის ვერცხლის ველზე შავით ჩაწერილია გერბის დევიზი — „სამტრედია“. სამტრედიის მუნიციპალიტეტის დროშა და გერბი[მკვდარი ბმული]
სამტრედიის მუნიციპალიტეტის დროშა

სამტრედიის მუნიციპალიტეტის დროშა - სამტრედიის მუნიციპალიტეტის სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია სამტრედიის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ. სამტრედიის დროშის ველი გაყოფილია ჰორიზონტალურად ორ ნაწილად. პირველ ნაწილში ლაჟვარდოვან ველზე გამოსახულია ვერცხლის (თეთრი) მტრედი. მეორე ნაწილი წარმოადგენს მწვანე ველს. პირველ ნაწილს უჭირავს 2/3, ხოლო მეორე ნაწილს 1/3. ონის დროშის პროპორცია არის 2:3. სამტრედიის მუნიციპალიტეტის დროშა და გერბი[მკვდარი ბმული]
ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის გერბი

ჩოხატურის მუნიციპალიტეტის გერბი — ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის სიმბოლო დროშასთან ერთად. მიღებულია ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ. გერბის ფარი გაკვეთილია ორ ნაწილად — მწვანე და მეწამულ ველებად. ფარის თავსა და ძირში სამ-სამი ვერცხლის ტალღისებური შემცირებული სარტყელია მოთავსებული. სარტყელებს შორის ვერცხლის ფიგურა — გაწყვეტილთასმიანი ხიზით, ბაზიერის საბუხარზე მჯდარი, ვერცხლის მიმინო, რომელსაც თავი მარცხნივ, ვერცხლის რვა ქიმიან ვარსკვლავისაკენ აქვს მიმართული. გერბის ფარს ზემოთ მოთავსებულია საქალაქო ვერცხლის გვირგვინი — სამკოშკიანი ქონგურებიანი გალავანი (ციხე-სიმაგრის ფორმის) ნახევრად ღია ჭიშკრით. ფარს ქვემოთ მოთავსებულია გერბის დევიზის ვერცხლ-მწვანე ბაფთა, რომლის ვერცხლის ველზე შავად ჩაწერილია გერბის დევიზი — „ჩოხატაური“. ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის დროშა და გერბი[მკვდარი ბმული]
ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის დროშა

ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის დროშა - ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ. ჩოხატაურის დროშის ველი გაყოფილია ვერტიკალურად ორ ნაწილად. პირველ ნაწილში მწვანე ველზე გამოსახულია ვერცხლის (თეთრი) ფიგურა - გაწყვეტილთასმიანი ხიზით, ბაზიერის საბუხარზე მჯდარი ვერცხლის მიმინო, რომელსაც თავი მარცხნივ აქვს მიმართული და უყურებს ვერცხლის რვაქიმიან ვარსკვლავს. მეორე ნაწილი წარმოადგენს მწვანე ველს. ჩოხატაურის დროშის პროპორცია არის 2:3. ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის დროშა და გერბი[მკვდარი ბმული]
წალენჯიხის მუნიციპალიტეტის გერბი

წალენჯიხის მუნიციპალიტეტის გერბი — წალენჯიხის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო დროშასთან. მიღებულია წალენჯიხის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ. გერბის ფარის ლაჟვარდის ველი წმინდა ანდრიას ვერცხლის ჯვრით გაყოფილია 4 ველად. პირველ ნაწილზე — გამოსახულია ოქროს საწმისი. ფარის ცენტრში მოთავსებულია მცირე ფარი. მცირე ფარის მეწამული ველი ვერცხლის სამი ტალღოვანი სარტყელით გაყოფილია ორ ველად. მცირე ფარის პირველ ველზე მოთავსებულია ოქროს გვირგვინი, მეორე ველზე ოქროს ციხე-სიმაგრე ღია კარიბჭით. გერბის ფარს ზემოთ მოთავსებულია საქალაქო ვერცხლის გვირგვინი — სამკოშკიანი ქონგურებიანი გალავანი (ციხე-სიმაგრის ფორმის) ნახევრად ღია კარიბჭით. ფარს ქვემოთ მოთავსებულია გერბის დევიზის ვერცხლ-ლაჟვარდოვანი ბაფთა, რომლის ვერცხლის ველზე შავად ჩაწერილია გერბის დევიზი — „წალენჯიხა“. წალენჯიხის მუნიციპალიტეტის დროშა და გერბი