laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სასახლის ნავსადგურის ლომები

სასახლის ნავსადგურის ლომები (რუს. Львы Дворцовой пристани) — ლომების ქანდაკებები, რომლებიც სასახლის ნავსადგურში აღმართეს 1832 წელს. ამჟამად ნავსადგური ლომებით მდებარეობს საადმირალოს სანაპიროზე. მხარეთმცოდნეების და ბლოგერების აზრით ეს ლომები არიან სანქტ-პეტერბურგის ყველაზე ცნობილი ლომები. ნავსადგურის უკანასკნელი გადაკეთების დროს ლომები განთავსებული იყო სასახლის ხიდთან ახლოს. ლომების ფიგურები ჩამოასხეს სპილენძისაგან 1832 წელს პეტერბურგის თუჯჩამომსხმელ ქარხანაში. ისინი დაამზადა ხელოსანმა იოჰან პრანგმა მოქანდაკე ივან პროკოფიევის მოდელის მიხედვით. ამავე ქარხანაში ლუდოვიკ შარლემანის ნახატების მიხედვით დაამზადეს ლომების კვარცხლბეკები. მთავარი სტატია: სასახლის ნავსადგური. სასახლის ნავსადგური წარმოადგენს გრძელ გრანიტის კიბეების დაღმართს დიდ ნევაზე. კიბის თავში სანაპიროს დონეზე დგას გრანიტის კვარცხლბეკები ლომების გამოსახულებით. ლომები დგანან თუჯის კვარცხლბეკებზე და შებრუნებულები არიან თავით ერთმანეთისაკენ. ცხოველების მკაცრი სახეები განსაკუთრებული და ექსპრესიულია, მტაცებლების ძალაზე და სისწრაფეზე მიუთითებს ფართო მკერდი, ძლიერი კლანჭები და კუნთიანი სხეულები. სასახლის ნავსადგურის ტერიტორიაზე ლომების დადგმის იდეა პირველად გაჩნდა ლუიჯი რუსკას პროექტში 1717 წელს. 1828 წლის შემოდგომაზე იყო ნავსადგურისათვის ლომების დეკორატიული ქანდაკებების საკითხის გადაწყვეტის მცდელობა. ყველა ისტორიული დოკუმენტი მიუთითებს, რომ განიხილებოდა ფლორენციის ლომების კოპიოს დადგმა. 1828 წლიდან 1832 წლამდე ნავსადგურის მშენებლობაზე შესვენებაა, ხოლო 1832 წელს როდესაც იმპერატორი დაუბრუნდა ნავსადგურის მშენებლობის საკითხს, ლომები კვლავ დააბრუნეს 1832 წლის სექტემბერში. 1950-იან წლებში ლომები გააგზავნეს სარესტავრაციო სახელოსნოში, ხოლო XXI საუკუნეში ლომების პირველი რესტავრაცია შედგა 2001 წელს. ლომების ქანდაკება გამოსახულია 2003 წელს რუსეთის ეროვნული ბანკის მიერ გამოშვებულ მონეტაზე, რომელიც მიეძღვნა სანქტ-პეტერბურგის დაარსების 300 წლისთავს. ↑ 1.0 1.1 Нестеров В. В. Львы стерегут город. — Л.: Художник РСФСР, 1971. ↑ Центральный банк Российской Федерации. Лев на набережной у Адмиралтейства. Памятные монеты России. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-03-22. ციტირების თარიღი: 2008-12-06.
კგალაგადის ტრანსსასაზღვრო პარკი

კგალაგადის ტრანსასაზღვრო პარკი — ველური სამყაროს ნაკრძალი და საკონსერვაციო სივრცე სამხრეთ აფრიკაში. პარკი სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკისა და ბოტსვანის ტერიტორიაზე მდებარეობს და ორ მომიჯნავე პარკს აერთიანებს: სამხრეთ აფრიკის კალაჰარის გემსბოკის ეროვნული პარკი ბოტსვანის გემსბოკის ეროვნული პარკი პარკის საერთო ფართობი 37 000კმ²-ია. პარკის ტერიტორიის 3/4 ბოტსვანის ტერიტორიაზე მდებარეობს, 1/4 კი - სამხრეთ აფრიკის ტერიტორიაზე. 2014 წლის სექტემბერიდან ბოტსვანის ეროვნული პარკის ნახევარი ბუნებრივი აირისმოპოვებისთვის გამოიყენება. პარკი უხვი, მრავალფეროვანი ველური ბუნებით გამოირჩევა. პარკის ტერიტორიაზე დიდი რაოდენობით ძუძუმწოვარი მტაცებლები: ლომები, ავაზები, აფრიკული ლეოპარდები და აფთრები ბინადრობენ. მიგრაციულ ჯოგებს შორის გამორჩეულია ლურჯი გნუების, სპრინგბოკების, კანებისა და წითელი კონგონების ჯოგები. პარკის ტერიტორიაზე 200-ზე მეტი სახეობის ფრინველი ბინადრობს, მათ შორის: ორბი, არწივი, კაკაჩა და ფრინველმდივანი. 2005 წლიდა ეროვნული პარკი ლომების საკონსერვაციო ერთეულად და სამხრეთ აფრიკაში ლომების დასაყრდენად მიიჩნევა. 2002 წლის ოქტომბერში ბოტსვანის მთავრობამ 580კმ² ფართობის ტერიტორია ადგილობრივი ხალხის: ბუშმენებისა და მაიერის თემებისთვის გამოყო. 277.69კმ² ბუშმენთა კულტურული მემკვიდრეობის მიწად, ხოლო 301.34კმ² - მაიერის კულტურული მემკვიდრეობის მიწად გამოცხადდა. ხელშეკრულების მიხედვით ამ მიწებს სამხრეთ აფრიკის ეროვნული პარკების უწყება განაგებს. შეთანხმების თანახმად, თემებისთვის გარკვეული რაოდენობის თანხა გამოიყოფა, რათა ტურისტული საჭიროების კონსტრუქციები აიგოს. ლოჯებს !Xaus Lodge (ადგილობრივთა ენაზე გულს ნიშნავს) უწოდეს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კგალაგადის ტრანსსასაზღვრო პარკი კგალაგადის ტრანსსასაზღვრო პარკი, ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე South African National Parks website Map of the park Department of Environmental Affairs and Tourism website Photography and Safari guide to the Kgalagadi Transfrontier Park !Xaus Lodge - owned and run by the Khomani San and Mier communities ↑ Barbee, Jeffrey. Botswana sells fracking rights in national park. The Guardian. ციტირების თარიღი: 19 February 2018. ↑ „Secretary Birds in the Kgalagadi National Park“. Travel For Wildlife (ინგლისური). 2012-11-19. ციტირების თარიღი: 2018-06-21. ↑ IUCN Cat Specialist Group (2006). Conservation Strategy for the Lion Panthera leo in Eastern and Southern Africa. IUCN, Pretoria, South Africa. ↑ About Us | Xaus Lodge en-US. ციტირების თარიღი: 2017-05-26
Passion: Music for The Last Temptation of Christ

Passion: Music for The Last Temptation of Christ — პიტერ გებრიელის ალბომი, რომელშიც შესულია მუსიკა მარტინ სკორსეზეს ფილმიდან ქრისტეს უკანასკნელი ცდუნება. სინამდვილეში, მუსიკალური თემების დიდი ნაწილი ოდნავ შეცვლილია და დამატებულია ახალი კომპოზიციებიც, რაც ალბომს პიტერის საკუთარი სტუდიური დისკის სტატუსს აძლევს. 1990 წელს ამერიკული მუსიკის დაჯილდოების ცერემონიაზე მან მიიღო ჯილდო, როგორც ნიუ-ეიჯის ჟანრის საუკეთესო ჩანაწერმა. 2002 წელს გამოვიდა მისი და გებრიელის სხვა ალბომების რემასტერი. ყველა სიმღერის ავტორი — Peter Gabriel except as indicated. Passion: Music for the Last Temptation of Christ საიტზე MusicBrainz ↑ Guterman, J.. (2011 [last update])Passion by Peter Gabriel | Rolling Stone Music | Music Reviews. rollingstone.com. ციტირების თარიღი: 25 July 2011.
მოკოლოდის ნაკრძალი

მოკოლოდის ნაკრძალი — კერძო, არამომგებიანი ნაკრძალი ბოტსვანის სამხრეთ ნაწილში. ნაკრძალი 1994 წელს დააარსა ფონდმა Mokolodi Wildlife Foundation. ნაკრძალი 30კმ²-ის ფართობს მოიცავს. ნაკრძალის ტერიტორიაზე სხვადასხვა სახეობის ფრინველი, ცხოველი და რეპტილია ბინადრობს, რომელთა ნაწილი იშვიათ და დაუცველ სახეობას მიეკუთვნება, ხოლო ნაწილი გადაშენების პირასაა. მოკოლოდის ნაკრძალი ეროვნული პროგრამის განხორციელებას უწყობს ხელს, რომლის მიზანის თეთრი მარტორქების პოპულაციის დაცვაა. მოკოლოდის ველური ბუნების ფონდის უმთავრესი მიზანი გარემოსდაცვითი და კონსერვაციის შესახებ განათლების ამაღლებაა. პარკის ტერიტორიაზე სხვადასხვა სახეობის არსება ბინადრობს: სამხრეთული თეთრი მარტორქები, სამხრეთ აფრიკული ლეოპარდები, სამხრეთ აფრიკული ჟირაფები, ზებრები, ანტილოპები, სპილოები, კუდუები, ლაქებიანი ავაზები, ლეოპარდები და იმპალები. პარკი თავშესაფრის სახით შეიქმნა, სადაც ბილიკთა ქსელია გაყვანილი, რომელიც ველური ბუნების ახლოდან ნახვის შესაძლებლობას იძლევა. Official Website ↑ Mokolodi Nature Reserve. Official website of the Botswana Tourism Organisation (2006). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 14 იანვარი 2011. ციტირების თარიღი: 7 April 2011.
ყვითელი ჟილეტების მოძრაობა

ყვითელი ჟილეტების მოძრაობა (ფრანგ. Mouvement des gilets jaunes) — საპროტესტო მოძრაობა საფრანგეთში, რომელიც დაიწყო 2018 წლის 17 ნოემბრის დემონსტრაციებით და მალევე გავრცელდა მეზობელ ქვეყნებში, როგორიცაა იტალია (იტალ. gilet gialli), ბელგია და ნიდერლანდები (ნიდერლ. gele hesjes). პროტესტის მიზეზი გახდა საწვავის ფასის მატება, საარსებო მინიმუმის ზრდა და არაპროპორციული საგადასახადო რეფორმა, რომელიც მომიტინგეთა აზრით დააწვება საშუალო კლასებს, განსაკუთრებით სოფლის და პერიურბანულ დასახლებებში. მოძრაობის მონაწილეები მოითხოვენ ამ ცვლილებების (რეფორმის) შეჩერებას და პრეზიდენტ ემანუელ მაკრონის გადადგომას. მოძრაობა კარგად იყო ხილვადი საფრანგეთის ქალაქებში, მაგრამ სოფლად უჩვეულო მობილიზებას ჰქონდა ადგილი. პროტესტის სიმბოლოდ შერჩეულ იქნა ყვითელი ჟილეტი, რადგან 2008 წლიდან ყველა მძღოლი ვალდებულია ავტომანქანაში ჰქონდეს მაღალი გარჩევადობის ჟილეტი ტრანსპორტის მართვისას. შედეგად, შუქამრეკლი ჟილეტები ფართოდ ხელმისაწვდომი, იაფი და სიმბოლური გახდა. ↑ Aline Leclerc. „« Gilets jaunes » : anatomie d’une journée de colère“. Le Monde.fr (ფრანგული). ციტირების თარიღი: 19 November 2018. ↑ Willsher, Kim (16 November 2018). „'Gilets jaunes' protesters threaten to bring France to a standstill“. the Guardian (ინგლისური). ციტირების თარიღი: 19 November 2018. დამოწმებას აქვს ცარიელი უცნობი პარამეტრ(ებ)ი: |dead-url= (დახმარება) ↑ Smith, Saphora (27 November 2018). „The Champs-Élysées in Paris became a blazing battleground. Here's why“. NBC News (ინგლისური). ციტირების თარიღი: 2 December 2018. ↑ Alexis Spire (December 2018). „Aux sources de la colère contre l'impôt“. Le Monde Diplomatique (ფრანგული). ციტირების თარიღი: 1 December 2018. ↑ Aurélie Dianara (30 November 2018). „We're With the Rebels“. The Jacobin (ინგლისური). ციტირების თარიღი: 2 December 2018. ↑ Associated Press (20 November 2018). „The Yellow Vests: Who they are and why their tax protest is a big deal“. The Mercury News. ციტირების თარიღი: 21 November 2018.
ხუნწისებრნი

ხუნწისებრნი (ლათ. Ribesiaceae) — მცენარეთა ოჯახი, რომელიც თანამედროვე კლასიფიკიაციაში აღარ გამოიყენება. მის შემადგენლობაში შედიოდა ორი გვარი — მოცხარი და ხურტკმელი. ისინი ახლა ხურტკმელისებრთა ოჯახშია გაერთიანებული. ხუნწისებრნი დაარქივებული 2016-04-02 საიტზე Wayback Machine. — Germplasm Resources Information Network. ↑ ხინთიბიძე ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 154. ↑ ხინთიბიძე ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 519.
სასახლის ნავსადგური

სასახლის ნავსადგური (რუს. Дворцовая пристань) — პატარა ნავსადგური მდინარე დიდი ნევის სანაპიროზე სანქტ-პეტერბურგში, რომელიც შეიქმნა არქიტექტორ კარლ როსის პროექტის მიხედვით XIX საუკუნის პირველ მეოთხედში და გააფორმეს ლომების ქანდაკებებით. მდებარეობს მთავარი საადმირალოს, სასახლის ხიდისა და ზამთრის სასახლის ახლოს. 2008 წლის მდგომარეობით გამოიყენება სასეირნო კატერების მისაღებად, ხოლო 2004 წელს იყენებდნენ ასევე წყლის ავტობუსების გასაჩერებლად. ნავსადგური პრაქტიკულად არის ფართო გრანიტის კიბიანი დაღმართი მდინარე დიდ ნევაზე, რომლის ნაპირებზე, თუჯის კვარცხლბეკებზე განთავსებულია ლომების ქანდაკება, რომლებიც ერთმანეთისკენ არიან თავით შებრუნებულები. ზამთრის სასახლის მიმდებარედ ნევის სანაპიროს გაფორმების პირველი იდეა გაჩნდა 1817 წელს. პირველი შემონახული გეგმა ეკუთვნოდა არქიტექტორ ლუიჯი რუსკას, რომელიც შექმნილი იყო ჯერ კიდევ საადმირალოს თხრილის აგებამდე. სხვა პროექტი შემონახულია მ. ე. სალტიკოვ-შჩედრინის სახელობის რუსეთის ეროვნული ბიბლიოთეკის ესტამპების განყოფილებაში. იგი უცნობი მხატვრის ნამუშევარია, რომელზეც გამოსახულია ნავსადგური ორი მწოლიარე ლომის გამოსახულებით. სასახლის ნავსადგური ააშენეს 1820-1824 წლებში. იგი მდებარეობდა სასახლის გასასვლელის მხარეს მდინარე ნევაზე. ამჟამად ამ ადგილზე განთავსებულია სასახლის ხიდი. ნავსადგური ააშენეს არქიტექტორ კარლ როსის ნახაზების მიხედვით ზამთრის სასახლის მიმდებარე ტერიტორიის კეთიმოწყობის პროექტის ფარგლებში. სამშენებლო სამუშაოებს თავად იმპერატორი ნიკოლოზ I კურირებდა, ხოლო აშენებდა ინჟინერი ანდრეი გოტმანი. ამავდროულად ააშენეს პეტრეს დაღმართი მთავარი საადმირალოს დასავლეთ პავილიონთან. კარლ როსის წინადადებით ლომების ქანდაკებები წარმოადგენენ ფლორენციის სინიორის მოედნის ლომების კოპიოს. კარლ როსიმ ასეთივე ლომები დაამონტაჟა მიხაილოვსკის სასახლესთან. მას შემდეგ, რაც ნავსადგურის ყველა დეტალი დაამტკიცეს, ნავსადგურის მშენებლობაში 1828-1832 წლებში მშენებლობა შეჩერდა, რომლის მიზეზიც ისტორიკოსებს აქამდე ვერ აუხსნიათ. საბოლოოდ ნავსადგურზე სპილენძის ლომები და პორფირის ვაზები 1832 წელს დაამონტაჟეს. 1873-1874 წლებში ვაზები გადაიტანეს პეტრეს დაღმართის ტერიტორიაზე. 1875 წელს სანაპიროზე მოაწყვეს ბულვარი, რომელსაც 1974 წლიდან ეწოდება საადმირალოს სანაპირო. 1879 წლიდან სანაპიროზე მოძრაობა დაუშვეს. ↑ Нестеров В. В. Львы стерегут город. — Л.: Художник РСФСР, 1971. ↑ 2.0 2.1 2.2 Ю. М. Пирютко. Пристани. Городское хозяйство → Транспорт → Морской транспорт. Энциклопедия Санкт-Петербурга. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-07-04. ციტირების თარიღი: 2008-11-24. ↑ Александр Викторович. Дворцовая набережная. Главная → История Санкт-петербурга → Улицы. walkspb.ru. ციტირების თარიღი: 19 ноября 2008. ↑ Статья «Адмиралтейская набережная» на сайте Информационный портал Санкт-Петербурга
ხურტკმელი

ხურტკმელი (ლათ. Grossularia) — მცენარეთა გვარი ხურტკმელისებრთა ოჯახისა (ადრე ხუნწისებრთა ოჯახი). ეკლიანი ბუჩქებია. მორიგეობით განლაგებული 3–5-ფოთოლაკიანი ფოთლები და მტევნებად შეკრებილი ორსქესიანი ყვავილები აქვთ. ნაყოფი ნაირფერი (თეთრი, ყვითელი, მწვანე, წითელი ან შავი), მრავალთესლიანი ცრუ კენკრაა. გვარში გაერთიანებულია 50-მდე სახეობა, რომლებიც ბუნებრივადაა გავრცელებული ჩრდილოეთ ამერიკაში, ევროპასა და აზიაში. ყოფილ სსრკ-ში ხურტკმელის სამი სახეობა იზრდებოდა, მათგან საქართველოში 1 — Grossularia reclinata იზრდება; გვხვდება მთის ზედა სარტყლის ტყეებში, ზღვის დონიდან 1500–2000 მ. ეს სახეობა ხურტკმელის მრავალი კულტურული ფორმის წინაპრად ითვლება. თანამედროვე კლასიფიკაციაში ხურტკმელი, როგორც გვარი აღარ გამოიყენება და მისი სახეობები მოცხარის გვარში ერთიანდება. ხურტკმელი მიიჩნევა ქვეგვარად (ლათ. Ribes subg. Grossularia). ხურტკმელი ერთ-ერთი ადრეულა კენკროვანი კულტურაა. მსხმოიარობას იწყებს დარგვიდან მე-2–მე-3 წელს. ზრდასრულ ნარგაობათა მოსავლიანობა 25–30 ტ/ჰა აღწევს. ხურტკმელის კენკრა შეიცავს (%-ობით): შაქრებს 8 — 11, ორგანულ მჟავებს 1,2–1,7, პექტინოვან ნივთიერებებს 0,88; C (30– 60 მგ 100 გ წვენში), B6, P ვიტამინებს, A პროვიტამინს (კაროტინი), რკინის მარილებს, ფოსფორს. ხურტკმელის მწიფე და მკვახე კენკრას იყენებენ გადასამუშავებლად (მურაბა, კომპოტი), მწიფეს — საჭმელად (როგორც ნედლად, ისე გაყინულს), აგრეთვე საღვინედ და წვენებისათვის. ცნობილია ხურტკმელის 1500-მდე ჯიში, რომლებიც იყოფა ევროპული და ამერერიკული წარმოშობის ჯიშებად. ყოფილ სსრკ-ში დარაიონებული იყო 100-ზე მეტი ჯიში. ხურტკმელს შედარებით დიდ ზიანს აყენებენ ხერხიები. ხინთიბიძე ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 519. ↑ USDA, ARS, National Genetic Resources Program. Germplasm Resources Information Network - (GRIN) [Online Database].
ჩვეულებრივი ხურტკმელი

ჩვეულებრივი ხურტკმელი ან უბრალოდ ხურტკმელი (ლათ. Ribes uva-crispa, Grossularia reclinata ან Ribes grossularia) — ორლებნიანი მცენარე ხურტკმელისებრთა ოჯახისა. გავრცელებულია ევროპაში, ჩრდილოეთ აფრიკაში, კავკასიაში, მცირე აზიასა და ჩრდილოეთ ამერიკაში; საქართველოში იზრდება მთის ზედა სარტყლის ტყეებში, ზღვის დონიდან 1500–2000 მ. მცენარის სიმაღლე 1–1,2 მ. აქვს 3-ფოთოლაკიანი ფოთლები, მუქი ნაცრისფერი ან მუქი ყავისფერი ქერქი. ახალი ყლორტები ცილინდრისებური, მონაცრისფრო, წვრილი ეკლებით და შავი ლაქებით დაფარულია. ფოთოლი ყუნწიანია, მომრგვალო ან კვერცხისებური ფორმა აქვს, სიგრძეში 6 სმ-მდეა; ყვავილი ორსქესიანი, მომწვანო ან მოწითალოა, ყვავის მაისში. ნაყოფი კენკრაა, აქვს ოვალური ან სფერული ფორმა, სიგრძეში 12 მმ-მდეა, მწვანე, ყვითელი ან მეწამული ფერისაა, მწიფს ივნის-აგვისტოში. ეს სახეობა ხურტკმელის მრავალი კულტურული ფორმის წინაპრად ითვლება. Ribes Grossularia // Ботанический словарь / сост. Н. И. Анненков. — СПб.: Тип. Имп. АН, 1878. — С. 2. — XXI + 645 с. Губанов И. А. и др. 717. Grossularia reclinata (L.) Mill. (Ribes reclinatum L.) — Крыжовник отклонённый // Иллюстрированный определитель растений Средней России. В 3 т. — М.: Т-во науч. изд. КМК, Ин-т технолог. иссл., 2003. — Т. 2. Покрытосеменные (двудольные: раздельнолепестные). — С. 353. — ISBN 9-87317-128-9. ხურტკმელი — საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა. ↑ 1.0 1.1 ხინთიბიძე ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 519.
კატლაბუჰი

კატლაბუჰი (უკრ. Катлабух) — ჭალის ტბა უკრაინაში, ოდესის ოლქის იზმაილის რაიონში. მდებარეობს მდინარე დუნაის ქვემოწელში, ზღვის დონიდან დაახლოებით 1 მ სიმაღლეზე. გამოიყენება როგორც წყალსაცავი. მიეკუთვნება დუნაისპირა ტბათა ჯგუფს. ზედაპირის ფართობი 50-69 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 4 მ. ტბის სამხრეთი ნაპირები დაბალია, დაჭაობებული, ხოლო ჩრდილოეთი — ამაღლებული, ადგილ-ადგილ ფლატეებიანი. ერთვის მდინარეები: დიდი კოტლაბუჰი, ტაშბუნარი და ენიკა. ზამთარში იყინება. მდიდარია თევზით. ნაპირებზე გაშენებულია რამდენიმე დასახლებული პუნქტი. ↑ Катлабух // Українська радянська енциклопедія ↑ Катлабух // Енциклопедія сучасної України
თამადა

თამადა — ქართული პურობის, სუფრის გამძღოლი. ჩვეულებრივ, მასპინძელი ან თანამეინახენი თამადად ირჩევენ ჭარმაგ პატივსაცემ მამაკაცს, რომელიც სუფრის თადარიგის მცოდნედ და მჭევრმეტყველად ითვლება. სუფრის დანიშნულების (ქორწილი, ძეობა, დღეობა, ქელეხი და სხვა) მიხედვით, თამადას ევალება ტრადიციული სადღეგრძელოების წარმოთქმა, სმის წესების, სუფრის წესრიგის, ცეკვა-სიმღერისა და ლხინის მთელი მსვლელობის რეგულირება. ეთნოგრაფიული მონაცემებით, ძველად ოჯახებში თამადობას ბავშვობიდანვე აჩვევდნენ. საქართველოს მთიანეთის საკულტო დღეობა-წვეულებებზე თამადას არ ირჩევდნენ - მის მოვალეობას ხევისბერი ან გვარ-ხატის რომელიმე მსახური ასრულებდა, საოჯახო სარიტუალო პურობას კი ოჯახის უფროსი მამაკაცი უძღვებოდა. ზემო სვანეთში „თამადა“, „თამათა“ ერქვა თიბვის მესვეურს, წინამძღოლს, რომელიც მუშაობისას სიმღერას იწყებდა. „თამადის“ ნაცვლად ზოგჯერ თურქულიდან შემოსულ სიტყვას „ტოლუმბაშსაც“ (თურქ. toplum başı – თავყრილობის/შეკრების უფროსი/თავი/ მეთაური) ხმარობენ. ალ. ჯამბაკურ-ორბელიანის ცნობით, „ტოლუმბაში“ „ამხანაგების თავს“ ნიშნავს. თანამედროვე ფასეულობების მიმართება ქართულ ტრადიციებთან და ფასეულებათა ევოლუცია. ჯანაშია ს., შრომები, ტ. 4, თბ., 1968; ფრუიძე ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 578. საიდან მოდის “თამადა”?[მკვდარი ბმული], ავტორი: ოლეგ გოლიაძე - გამოქვეყნებულია: 15 ივნისი, 2008, საიტი „მარანი“ - ბლოგი ღვინისა და გემოვნების შესახებ;
პეტერგოფის კაპელა

პეტერგოფის კაპელა (რუს. Капелла) — უმოქმედო მართლმადიდებლური ტაძარი პეტერგოფში, ალექსანდრიის პარკში. აგებულია 1831-1834 წლებში. 1829 წელს, კოტეჯის მშენებლობის დასრულების შემდეგ დადგა კარის ეკლესიის აგების აუცილებლობა. ადგილი მომავალი ეკლესიისათვის შეარჩია თავად იმპერატორმა ნიკოლოზ I-მა. გეგმა და ფასადების პროექტი შეასრულა ცნობილმა გერმანელმა ხუროთმოძღვარმა კარლ ფრიდრიხ შინკელმა. მშენებლობის მეთვალყურეობას კი ახორციელებდა არქიტექტორი ადამ მენელასი, რომლის გარდაცვალების შემდეგ, 1831 წლის სექტემბრიდან მისი როლი შეითავსა იოსებ შარლემანმა. ეკლესიის საძირკვლის საზეიმო ჩაყრა გაიმართა 1831 წლის 24 მაისს, რომელიც შეასრულა იმპერატორის მოძღვარმა ნიკოლოზმა. 1834 წლის ზაფხულში ეკლესიის მშენებლობა დასრულდა და ამავე წლის 3 ივლისს შედგა ტაძრის საზეიმო კურთხევის ცერემონია. აკურთხეს ალექსანდრე ნეველის სახელზე. კურთხევის ცერემონია კვლავ პროტოპრესვიტერმა ნიკოლოზმა წარმართა. ტაძარი იყო იმპერატორების ოჯახის კარის ეკლესია, ღვთისმსახურება მასში მხოლოდ ზაფხულის განმავლობაში აღევლინებოდა. 1918 წელს ეკლესია საბჭოთა ხელისუფლებამ დახურა. 1920 წელს შენობაში გახსნეს მუზეუმი, მაგრამ მალევე დახურეს. 1933 წელს მისი კაპიტალური რემონტის შემდეგ შენობაში განათავსეს პარკ ალექსანდრიის ისტორიის მუზეუმი. მეორე მსოფლიო ომის დროს კაპელა მნიშვნმელოვნად დაზარალდა. 1970-1999 წლებში მიმდინარე სარესტავრაციო სამუშაოების დასრულების შემდეგ მასში კვლავ მუზეუმი გაიხსნა. შენობა აკურთხეს, მაგრამ მასში ღვთისმსახურება არ მიმდინარეობს. 2003 წელს ეკლესიის შენობას კვლავ სარესტავრაციო სამუშაოები ჩაუტარდა, რომლის დასრულების შემდეგ 2006 წლის 4 ივნისს ეკლესია საზეიმოდ აკურთხა სანქტ-პეტერბურგისა და ლადოგის მიტროპოლიტმა ვლადიმირ კოტლიაროვმა. 2006 წლის 26-27 სექტემბერს შენობაში დასვენებული იყო იმპერატრიცა მარია თევდორეს ასულის ნეშტი, რომელიც ჩამოასვენეს დანიიდან რათა დაეკრძალათ სანქტ-პეტერბურგის პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრეში. Автономов А. А. Историко-статистическое описание Императорских придворных церквей в г. Петергофе и его окрестностях. — СПб., 1888 М. И. Путеводитель по Петергофу. — СПб., 1909 Памятники архитектуры пригородов Ленинграда. — Л.: изд. «Стройиздат», 1985. — С. 450—451 Сурков С. А. Судьбы храмов, духовенства, и мірян Петергофа в годы испытаний. — СПб., 2005. — С. 13—18 Imperial Palaces in the vicinity of Saint Petersburg. Peterhof. — Paris, 1992. — p. 65 Народный каталог православной архитектуры
ნანუკა ჟორჟოლიანი

ნანუკა (ნანა) ჟორჟოლიანი (დ. 26 ივნისი, 1979, თბილისი) — ქართველი ჟურნალისტი, ტელეწამყვანი და პოლიტიკოსი. ნანუკა (ნანა) ჟორჟოლიანი დაიბადა 1979 წლის 26 ივნისს. დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი. 1999 წელს დაიწყო მუშაობა გადაცემა „ალიონში“, „პირველ არხზე“. 2001 წელს გადავიდა ტელეკომპანია „რუსთავი 2“-ზე. მუშაობდა პოლიტიკური სიახლეების მიმართულებით. 2008 წელს იყო რეპორტიორი რუსეთ-საქართველოს ომში. 2009 წლიდან 2019 წლამდე ჰქონდა საავტორო გადაცემა „ნანუკას შოუ“, რომელიც 2009-2012 წლებში იმედზე, ხოლო 2013-2019 წლებში რუსთავი 2-ზე გადიოდა. 2019 წლიდან გადავიდა „მთავარ არხზე“ სადაც მიჰყავს გადაცემა „სხვა ნანუკა“. ასევე, 2005-2007 წლებში იყო ნატოს საინფორმაციო ცენტრის დირექტორი. 2020 წლის 23 სექტემბერს „ძალა ერთობაშიამ“ წარადგინა წყალტუბოს, სამტრედიის, ვანისა და ხონის მაჟორიტარობის კანდიდატად. მან ხმების 31,52 % (25 806) მიიღო და მეორე ადგილი დაიკავა. განქორწინებულია. ჰყავს ორი შვილი: მარიამ გეგუჩაძე და საბა კოდუა. ნანუკა ჟორჟოლიანის ოფიციალური facebook-გვერდი სხვა ნანუკა ნანუკა ჟორჟოლიანის ოფიციალური instagram-გვერდი ↑ ნანუკა ჟორჟოლიანი აგვისტოს ომს იხსენებს. droni.ge. ციტირების თარიღი: 7 დეკემბერი, 2018. ↑ ნანუკას შოუ. rustavi2.ge. ციტირების თარიღი: 7 დეკემბერი, 2018. ↑ ნატოს საინფორმაციო ცენტრის ხელმძღვანელი. infocenter.gov.ge. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-12-09. ციტირების თარიღი: 7 დეკემბერი, 2018. ↑ გაერთიანებულმა ოპოზიციამ კანდიდატები წარადგინა. metronome.ge. ციტირების თარიღი: 23 სექტემბერი, 2020. ↑ 2020 წლის 31 ოქტომბრის საქართველოს პარლამენტის არჩევნები. ცესკო. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-01-04. ციტირების თარიღი: 7 იანვარი, 2021. ↑ ნანუკა ჟორჟოლიანი მეუღლეს დაშორდა. www.ambebi.ge. ციტირების თარიღი: 7 დეკემბერი, 2018. =
ალექსანდრინო

ალექსანდრინო (რუს. Александрино) — პარკი, რომელიც მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგის კიროვის რაიონში, სტაჩეკის პროსპექტის, სახალხო მილიციის პროსპექტისა და კოზლოვის ქუჩებს შორის. პარკი ვეტერანების პროსპექტის საშუალებით იყოფა ორ ნაწილად ჩრდილოეთ და სამხრეთ ნაწილებად. პარკის ფართობია — 110,52 ჰა. პარკი ალექსანდრინო დაარსდა XIX საუკუნის დასაწყისში და მოიცავს ყოფილ აგარაკებს ალექსანდრინოსა (ჩრდილოეთი ნაწილი) და ულიანკას (სამხრეთი ნაწილი), რომლებიც XVIII საუკუნის მეორე ნახევარში ეკუთვნოდა სახელმწიფო და სამხედრო მოღვაწეს ივან ჩერნიშიოვს, ხოლო XIX საუკუნის მეორე ნახევარში იყიდა გრაფმა დიმიტრი შერემეტიევმა. XIX საუკუნის შუა ხანებში ალექსანდრინოში შეიქმნა პეიზაჟური პარკი (არქიტექტორი ნიკოლოზ ბენუა, კ. მიულერი და სხვა). დიდი სამამულო ომის პეროდში პარკის ტერიტორია იმყოფებოდა სანქტ-პეტერბურგის დაცვის წინა ხაზზე. პარკი მნიშვნელოვნად განადგურდა. ულიანკის ნაგებობები განადგურდა, ხოლო ალექსანდრინოს მთავარ სახლის გალერეა და აღმოსავლეთ ფლიგელი განადგურდა. 1960-იან წლებში შენობის რეკონსტრუქცია მიმდინარეობდა. 1970-იან წლებში ალექსანდრინოს პარკი წარმოადგენდა მეზობელი რაიონების მცხოვრებელთა დასვენების ადგილს. 1980-იან წლებში პარკის ცენტრალური ნაწილის რეკონსტრუქცია მოხდა, როგორც დასვენების ზონა. ალექსანდრინოს პარკს საფრთხეს უქმნის მჭიდროდ ნაგები შენობები, რომელიც მიმდინარეობს მიუხედავად ათობით მოგებული სასამართლოს შემდეგ. პარკზე სამშენებლო ტექნიკის გატარების გადაწყვეტილება, რომელიც გასცა ისტორიული ძეგლების დაცვის საქალაქო კომიტეტმა, სასამართლომ უკანონოდ ცნო.  რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი № 7810238002 Александрино «Александрино», лесопарк დაარქივებული 2014-07-14 საიტზე Wayback Machine. Современное состояние лесопарка «Александрино» ↑ 1.0 1.1 Закон Санкт-Петербурга «О зелёных насаждениях общего пользования» ↑ Преобразование парка «Александрино» ↑ 3.0 3.1 3.2 «Александрино», лесопарк. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-07-14. ციტირების თარიღი: 2018-12-07. ↑ 4.0 4.1 4.2 Современное состояние лесопарка «Александрино» ↑ 5.0 5.1 Александрино ↑ 6.0 6.1 Ъ-Газета — Смольный плохо реставрирует монархию
ყანჩელი

საკუთარი სახელი ყანჩელი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსანდრე ყანჩელი — ქართველი იურისტი და ლიტერატორი გია ყანჩელი — ქართველი კომპოზიტორი, საქართველოს სახალხო არტისტი ივანე ყანჩელი — ქართველი ოფიცერი სალომე ყანჩელი — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სახალხო არტისტი
კიტაი

კიტაი (უკრ. Китай) — ჭალა-ლიმანის ტიპის ტბა უკრაინაში, ოდესის ოლქის იზმაილისა და კილიის რაიონებში. მდებარეობს მდინარე დუნაის ქვემოწელში, ზღვის დონიდან 1 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 60 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 5 მ. ქვაბული წაგრძელებული ფორმისაა, რომელიც ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ გადაჭიმულია 24 კმ-ზე. შედგება ჩრდილო და სამხრეთ ნაწილისაგან, რომლებიც დაახლოებით 600 მ სიგანის სრუტითაა შეერთებული, რომელზედაც ხიდია აღმართული. წყალსატევის ცენტრალური ნაწილის ფსკერი დაფარულია ნაცრისფერი ლამით. ერთვის მდინარეები: ენიკოი, კირგიჟ-კიტაი და ალიიაგა. ზამთარში იყინება. ტბის წყალი გამოიყენება სარწყავად. მდიდარია თევზით. ↑ Китай // Українська радянська енциклопедія
MP3

MPEG-1 აუდიო ფენა 3, უფრო ხშირად ცნობილი როგორც მპ3 (MP3), პოპულარული აუდიო კოდირების ფორმატია. ის იყენებს დანაკარგულ კომპრესირების ალგორითმს, რომელიც გათვლილია იმისთვის, რომ დიდად შეამციროს აუდიო ჩანაწერის წარმოდგენისთვის საჭირო მონაცემების რაოდენობა და ამავე დროს ჩვეულებრივი მსმენელისთვის ისევე ჟღერდეს როგორც ორიგინალური, არა შეკუმშური ჩანაწერი. ის გამოგონებულ იქნა ევროპელი ინჟინრების ჯგუფის მიერ ფილიფსში.