laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ფრანსუა დე ბურბონ-კონტი

ფრანსუა დე ბურბონ-კონტი (ფრანგ. François de Bourbon-Conti; დ. 19 აგვისტო, 1558 — გ. 3 აგვისტო, 1614) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. კონდეს პრინც ლუი I-ისა და ელეანორ დე როის უმცროსი ვაჟი. კონტის პირველი პრინცი 1581-1614 წლებში. ანრი I დე გიზის სიძე. ფრანსუა დაიბადა 1558 წლის 19 აგვისტოს საფრანგეთში. იგი იყო კონდეს პრინც ლუი I-ისა და მისი პირველი ცოლის, ელეანორ დე როის უმცროსი ვაჟი. იგი მომავალში საფრანგეთისა და ნავარის მეფე ანრი IV-ს ღვიძლ ბიძაშვილად ერგებოდა. იგი ფრანგი ჰუგენოტების ოჯახის წარმომადგენელი იყო. დედამისი 1564 წელს გარდაიცვალა, 1569 წელს კი მამამისი ბრძოლაში მოკლეს. მიუხედავად ამისა, მამამისმა მეორედ ქორწინება მაინც მოასწრო ფრანსუაზ ორლეანელზე, რომელთანაც მას ერთი ვაჟი ჰყავდა. შემდგომში სწორედ ფრანსუაზი ზრდიდა ფრანსუასა და მის დაობლებულ ძმას. 1581 წლიდან ფრანსუა კონტის პირველ პრინცად გვევლინება, 1587 წლიდან საფრანგეთის რელიგიური ომების დროს აქტიურად ჩაერია ტახტისათვის ატეხილ ბრძოლაში, სადაც იგი თავისი მომავალი სიმამრის, ანრი დე გიზის მხარეს იბრძოდა. მას შემდეგ რაც მეფე ანრი III ვალუამ ანრი დე გიზი მოკლა, ფრანსუა თავისი ბიძაშვილის, ანრი ნავარელის მხარეს გადავიდა, რომელიც 1589 წელს ანრი III-ის შემდეგ ავიდა ტახტზე. 1589 წელს ანრი III-ის მკვლელობისა და ანრი IV ბურბონის გამეფების შემდეგ, იგი მეფის ბიძაშვილი და მაშასადამე ტახტის ერთ-ერთი მემკვიდრე გახდა. კონტის პრინცმა თავდაპირველად ბონატაბლის ბარონესა ჟანა დე კუზმზე იქორწინა 1581 წლის 17 დეკემბერს პარიზში. ხანგრძლივი ქორწინების შემდეგ ჟანა 1601 წელს უშვილოდ გარდაიცვალა, რის გამოც 1605 წლის 24 ივლისს იგი მეორედ დაქორწინდა ანრი დე გიზისა და კატრინ კლეველის ასულ ლუიზა-მარგარიტა დე ლორენზე. 1610 წელს ფრანსუას პირველი და უკანასკნელი შვილი შეეძინა, რომელიც გოგონა აღმოჩნდა და რომელსაც იმ დროს საფრანგეთის დედოფალ მარია მედიჩის პატივსაცემად მარია დაარქვეს, რომელიც სამი კვირის ასაკში დაიღუპა. 1614 წლის 3 აგვისტოს, 55 წლის ასაკში გარდაიცვალა ფრანსუა. მისი ქვრივი ლუიზა-მარგარიტა მეორედ აღარ გათხოვილა, იგი დედოფალ მარია მედიჩის დაუახლოვდა და გარდაცვალებამდე მასთან მსახურობდა. Egli fu uno dei due principi di sangue reale che sottoscrissero la dichiarazione di riconoscimento di Enrico IV come re. La figlia di primo letto di Giovanna di Coesme, Anna di Montafià (1577 – 1644), sposò nel 1601 Carlo di Borbone-Soissons e divenne suocera di Tommaso, principe di Savoia-Carignano, capostipite del ramo Savoia-Carignano.
ელეონორ დე ბურბონი

ელეონორ დე ბურბონი (ფრანგ. Éléonore de Bourbon, ნიდერლ. Eleonora van Bourbon; დ. 30 აპრილი, 1587 — გ. 20 იანვარი, 1619) — ბურბონთა დინასტიის კონდეს შტოს წარმომადგენელი. კონდეს პრინც ანრი I-ისა და მისი ცოლის, შარლოტ კატრინ დე ლა ტრემუალის უფროსი ქალიშვილი. საფრანგეთისა და ნავარის მეფე ანრი IV-ის ბიძაშვილი. ორანჟისა და ნასაუს პრინცესა 1606-1618 წლებში როგორც ფილიპ ვილჰელმ ორანჟელის მეუღლე. ელეონორი დაიბადა 1587 წლის 30 აპრილს საფრანგეთში. იგი იყო კონდეს პრინც ანრი I-ისა და მისი მეორე მეუღლის, შარლოტ კატრინ დე ლა ტრემუალის უფროსი ქალიშვილი. მისი დაბადებიდან ორ წელიწადში, 1589 წელს მამამისი გარდაიცვალა, დედამისი კი მის მოწამვლაში დაადანაშაულეს და დააპატიმრეს, რა დროსაც დაიბადა ელეონორის ძმა, კონდეს პრინცი ანრი II. 1606 წლის 23 ნოემბერს ელეონორი მიათხოვეს 51 წლის ორანჟ-ნასაუს პრინც ფილიპ ვილჰელმს. მათი ქორწინება ფონტენბლოს სასახლეში, პარიზში შედგა. 1611 წლის 25 ოქტომბერს ელეონორს ჰააგაში მისი რძალი, შარლოტ მარგარიტა დე მონმორანსი ესტუმრა. ნიდერლანდების გენერალური შტატების წევრებისაგან, ახალგაზრდა ქალბატონებმა თხუთმეტი საჩუქარი მიიღეს, რის შემდეგაც კონდეს პრინცესამ დატოვა ჰოლანდია და კვლავ საფრანგეთში დაბრუნდა თავის ქმართან. ელეონორას ღრმად სწამდა ასტროლოგიის, რის გამოც იგი ყოველ თვე უამრავ ასტრონომს ქირაობდა, რაც 12, 000 გელდერი უჯდებოდა. ელეონორზე განსაკუთრებულად დიდი გავლენა ჰქონდა ჰაარლემელ წინასწარმეტყველს, რომლის რჩევებითაც იგი გენერალური შტატების რამდენიმე წარმომადგენელს დაუახლოვდა. იგი ასევე დიდ ფულსა და ენერგიას ხარჯავდა ძვირადღირებული ნაჭრების, ქსოვილების, ნაქარგების, სამკაულებისა და ავეჯის შეძენაზე, რომელიც ამსტერდამში აზიური ქვეყნებიდან ჩაჰქონდათ. ცნობილია, რომ ერთხელ მან რამდენიმე კილომეტრ სიგრძის ძვირფასი ნაჭერი კი შეიძინა. 1618 წელს ელეონორის ქმარი ფილიპ ვილჰელმი გარდაიცვალა და ვინაიდან მას და ელეონორს შვილები არ ჰყოლიათ, ტახტზე მისი ნახევარ-ძმა მორისი ავიდა. ელეონორი გარდაიცვალა 1619 წლის 20 იანვარს, 31 წლის ასაკში. http://racineshistoire.free.fr/LGN/PDF/Bourbon-Conde-Conti.pdf https://www.historyofroyalwomen.com/eleonore-de-bourbon/princesses-orange-eleonore-de-bourbon/
ანრი II (კონდეს პრინცი)

ანრი II დე ბურბონ-კონდე (ფრანგ. Henri II de Bourbon-Condé; დ. 1 სექტემბერი, 1588 — გ. 26 სექტემბერი, 1646) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. კონდეს პრინც ანრი I-ისა და მისი ცოლის, შარლოტ კატრინ დე ლა ტრემუალის ვაჟი. კონდეს პრინცი 1588-1646 წლებში. ანრი დაიბადა 1588 წლის 1 სექტემბერს. იგი იყო კონდეს უკვე გარდაცვლილი პრინცის, ანრი I-ისა და მისი მეორე ცოლის, ქმრის მოწამვლაში ბრალდებული და დაკავებული შარლოტ კატრინ დე ლა ტრემუალის ერთადერთი ვაჟი. მას ერთი ნახევარ-და და ერთი ღვიძლი და ჰყავდა. მისი და ელეონორი 19 წლის ასაკში მიათხოვეს 51 წლის ორანჟის პრინც ფილიპ ვილჰელმს. ანრი მამის გარდაცვალებიდან ექვსი თვის შემდეგ დაიბადა, მაშასადამე იგი დაბადებისთანავე გახდა კონდეს პრინცი. 1589 წლის აგვისტოში საფრანგეთის მეფე ანრი III მოკლეს, რითაც ვალუას დინასტია შეწყდა, ტახტზე კი მისი სიძე და ანრის ბიძაშვილი ანრი IV ავიდა. ვინაიდან ახალი მეფე ბურბონი იყო, ანრი უკვე სისხლისმიერი პრინცი და ტახტის პირველი მემკვიდრე იყო, მანამ სანამ 1601 წელს დედოფალი მარია მედიჩი მომავალ მეფე ლუი XIII-ს გააჩენდა. თავდაპირველად იგი ჰუგენოტების პარტიის ლიდერად ითვლებოდა, თუმცა საუთარი სტატუსისა და მდგომარეობის გაუმჯობესების მიზნით მან უარყო კალვინიზმი და კათოლიკე გახდა. 1611-38 წლებში ანრი მეფის ძმის, გასტონ ორლეანელის შემდეგ ტახტის მეორე მემკვიდრე იყო, რასაც შემდგომში მეფის ორი ვაჟის გაჩენა მოჰყვა, რამაც ანრის ტახტზე ასვლის შანსები საბოლოოდ მოუსპო. ანრი II გარდაიცვალა 1646 წლის 26 სექტემბერს, 58 წლის ასაკში. 1609 წლის 17 მაისს ანრიმ ცოლად შეირთო მონმორანსის ჰერცოგ ანრისა და მისი მეორე ცოლის, ლუიზა დე ბუდოზის ასული შარლოტ მარგარიტა დე მონმორანსი, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი: ანა ჟენევიევა (1619-1679), ცოლად გაჰყვა ლუნევილის ჰერცოგ ანრი II-ს; ლუი II (კონდეს პრინცი) (1621-1686), კონდეს პრინცი, მეტსახელად "დიდი კონდე", ცოლად შეირთო კლარა კლემენს დე მაილე-ბრეზი, რომელთანაც ორი შვილი შეეძინა; არმანი (1629-1666), კონტის პრინცი, ცოლად შეირთო ანა მარი დე მარტინოცი, რომელთანაც ორი ვაჟი შეეძინა; Collins, James (2017). "Dynastic Instability, the Emergence of the French Monarchical Commonwealth and the Coming of the Rhetoric of "L'etat", 1360s to 1650s". In von Friedeburg, Robert; Morrill, John. Monarchy Transformed: Princes and their Elites in Early Modern Western Europe. Cambridge University Press. Roche, Daniel (1967). "Aperçus sur la fortune et les revenus des princes de Condé à l'aube du XVIIIe siècle". Revue d'histoire moderne et contemporaine Année. Volume 14 Number 3. Ward, A.W.; Prothero, G.W.; Leathes, Stanley, eds. (1911). The Cambridge Modern History. Cambridge University Press.
ნიტროფოსი

ნიტროფოსი — რთული მინერალური აზოტფოსფორიანი სასუქი. მარცვლისებრია. შეიცავს საშუალოდ 38% N {\displaystyle {\ce {N}}} და P 2 O 5 {\displaystyle {\ce {P2O5}}} -ს. იყენებენ ყველა კულტურის როგორც ძირითად, ისე თესვისწინა სასუქად. კომპლექსური სასუქი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 445.
შრომა (საქმიანობა)

შრომა — სამუშაო ძალის მოხმარების პროცესი; ადამიანის შეგნებული, მიზანშეწონილი საქმიანობა მატერიალური და სულიერი მოთხოვნილების დასაკმაყოფილებლად. „შრომა არის უწინარეს ყოვლისა პროცესი ადამიანსა და ბუნებას შორის, პროცესი, რომელშიც ადამიანი თავისი საკუთარი მოქმედებით მოსაშუალეობს, აწესრიგებს და კონტროლს უწევს ნივთიერებათა ცვლას თავისსა და ბუნებას შორის. შრომის პროცესის დასასრულს ვღებულობთ შედეგს, რომელიც ამ პროცესის დაწყებისას მუშის წარმოდგენაში... უკვე არსებობდა“. შრომის პროცესი ყოველთვის მოიცავს სამ მარტივ მომენტს: მიზანშეწონილ მოქმედებას, ანუ თვით შრომას, შრომის საგანსა და შრომის საშუალებებს. ამ სამი მომენტის შეერთებით იწყება შრომის პროცესი, რომლის პროდუქტია სახმარი ღირებულება. შრომის პროცესი შინაარსის მიხედვით არის ადამიანისა და ბუნების ურთიერთქმედება, თვისებრივად განსაზღვრული შრომითი ფუნქციების ერთობლიობა, რომელიც მიმართულია სახმარი ღირებულების საწარმოებლად. შრომის შინაარსის ცვლილების მთავარი ფაქტორია მეცნიერულ-ტექნიკური პროცესი. წარმოების ავტომატიზაცია იწვევს ცოცხალი შრომის მოდიფიცირებას წარმოების პროცესში. შრომის პროცესში ორგანულად შეხამებულია ადამიანის ფიზიკური მოქმედება და გონებრივი საქმიანობა. ეს არის შრომის, როგორც შემოქმედებითი პროცესის, ფუნქციონირების ობიექტური საფუძველი. შრომის სოციალურ-ეკონომიკური ხასიათი გამოხატავს შრომისა და მისი საზოგადოებრივი ორგანიზაციის სოციალურ-ეკონომიკურ ფორმას. პოლიტეკონომიკური კატეგორიაა არა შრომა, როგორც ბუნებრივი აუცილებლობა, „არამედ მხოლოდ შრომის საზოგადოებრივი ფორმა, შრომის საზოგადოებრივი წყობა, ან სხვაგვარად რომ ვთქვათ: ადამიანთა ურთიერთობა საზოგადოებრივ შრომაში მათი მონაწილეობის მიხედვით“. შრომის პროცესში ადამიანებს შორის მყარდება განსაზღვრული წარმოებითი ურთიერთობა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 30.
შარლოტ მარგარიტა დე მონმორანსი

შარლოტ მარგარიტა დე მონმორანსი (ფრანგ. Charlotte Marguerite de Montmorency; დ. 11 მაისი, 1594 — გ. 2 დეკემბერი, 1650) — მონმორანსის ჰერცოგ ანრი დე მონმორანსის ქალიშვილი. კონდეს პრინცესა 1609-46 წლებში როგორც ანრი II-ის მეუღლე. იგი თითქმის გახდა საფრანგეთისა და ნავარის მეფე ანრი IV-ის საყვარელი, მაგრამ მისი ქმარი მასთან ერთად ქორწილის შემდეგვე გაიქცა და უკან მხოლოდ ანრი IV-ის გარდაცვალების შემდეგ დაბრუნდა. შარლოტ მარგარიტა დაიბადა 1594 წლის 11 მაისს სამხრეთ საფრანგეთში. იგი იყო მონმორანსის გრაფ ანრისა და მისი მეუღლის, ლუიზა დე ბუდოზის ქალიშვილი. შარლოტმა დედა ჯერ კიდევ მანამდე დაკარგა სანამ ხუთი წლის გახდებოდა. ამის შემდეგ შარლოტ მარგარიტას მამიდამისი ზრდიდა, რომელიც ანგულემის ჰერცოგ შარლის ქვრივი ქალი იყო. 1609 წელს 15 წლის შარლოტ მარგარიტა ცოლად კონდეს პრინც ანრი II-ს გაჰყვა. 1616 წელს შარლოტ მარგარიტა და მისი ქმარი ღალატისათვის დააპატიმრეს და ვენსენის ციხე-სიმაგრეში გამოკეტეს, სადაც სამ წელიწადში, 1619 წელს მათი პირველი შვილი ანა ჟენევიევა დაიბადა. 1632 წელს შარლოტ მარგარიტას ერთადერთი ძმაც დააკავეს კარდინალ რიშელიეს წინააღმდეგ გამოსვლისთვის. 1646 წელს გარდაიცვალა მისი საყვარელი მეუღლე, 1650 წელს კი თავად შარლოტ მარგარიტაც გარდაიცვალა. ანა ჟენევიევა (1619-1679), ცოლად გაჰყვა ლუნევილის ჰერცოგ ანრი II-ს; ლუი II (კონდეს პრინცი) (1621-1686), კონდეს პრინცი, მეტსახელად "დიდი კონდე", ცოლად შეირთო კლარა კლემენს დე მაილე-ბრეზი, რომელთანაც ორი შვილი შეეძინა; არმანი (1629-1666), კონტის პრინცი, ცოლად შეირთო ანა მარი დე მარტინოცი, რომელთანაც ორი ვაჟი შეეძინა; Holt, Emily Sarah (2010). "Princess of Condé". Memoirs of royal ladies. Nabu Press. p. 135. ISBN 1146580428. Herman, Eleanor (2005). "The Penalties of Defiance". Sex with Kings: 500 Years of Adultery, Power, Rivalry, and Revenge. William Morrow Paperbacks. p. 95. ISBN 0060585447. Chisholm, Hugh. 1911 Encyclopædia Britannica. 16, Navi-Ornithology. p. 986. Fetridge, William Pembroke (1878). The American Travellers' Guides. 17, Part 1. France. p. 421. The Encyclopædia Britannica. Ed. Thomas Spencer Baynes. Henry G. Allen and Company, 1888. Vol. 14, p. 86
გრიგოლ მუხაძე

გრიგოლ მიხეილის ძე მუხაძე (დ. 8 იანვარი, 1879, თბილისი, რუსეთის იმპერია ― გ. 8 ოქტომბერი, 1948, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) ― ქართველი ქირურგი, საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1941), მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1914), პროფესორი (1919), საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1944), სსრკ-ის მედიცინის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1944), მეცნიერებისა და პრაქტიკული ქირურგიის ერთ-ერთი ფუძემდებელი საქართველოში. დაამთავრა ტომსკის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი 1908 წელს. 1911 წელს დაბრუნდა საქართველოში და დაინიშნა ჭიათურის საავადმყოფოს ქირურგიული განყოფილების გამგედ. პირველი მსოფლიო ომის დაწყებისთანავე ინიშნება თბილისის და მე-8 ლაზარეთის მთავარ ქირურგად. 1918 წელს დაინიშნა თბილისის ტრავმატოლოგიური ინსტიტუტის დირექტორად. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში თბილისის ყველა ევაკოჰოსპიტალს ხელმძღვანელობდა. 1932 წელს დააარსა და სათავეში ჩაუდგა სისხლის გადასხმის ცენტრალურ სადგურს, რომელიც 1935 წელს მისი ინიციატივით გადაკეთდა სისხლის გადასხმის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტად. გრიგოლ მუხაძე იყო ორთოპედია-ტრავმატოლოგიის ფუძემდებელი საქართველოში, აგრეთვე თბილისის ტრავმატოლოგიისა და ორთოპედიის ინსტიტუტის და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საექიმო ფაკულტეტის შექმნის ერთ-ერთი ინიციატორი და ორგანოზატორი. 1925-1937 წლებში მუშაობდა რესპუბლიკის ცენტრალური კლინიკური საავადმყოფოს დირექტორად. 1946 წელს შექმნა საქართველოს სსრ-ის მეცნიერებათა აკადემიის ექსპერიმენტული და კლინიკური ქირურგიის და ჰემატოლოგიის ინსტიტუტი. თბილისში არსებობს მისი სახელობის ქუჩა. 1943 — შრომის წითელი დროშის ორდენი 1942 — საპატიო ნიშნის ორდენი 1941 — საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 228. „გრიგოლ მუხაძე; ცხოვრება და მოღვაწეობა“; საქართველოს სსრ-ის მეცნიერებათა აკადემია, თბ., 1961 წელი. გრიგოლ მუხაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გრიგოლ მუხაძე — ბიბლიოვიკი ↑ http://wiki.tsu.ru/wiki/index.php/Мухадзе,_Григорий_Михайлович ↑ გრიგოლ მუხაძე. Iverieli. ციტირების თარიღი: 3 აპრილი, 2019. ↑ გრიგოლ მუხაძე. Medgeo.net. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-09-11. ციტირების თარიღი: 3 აპრილი, 2019. ↑ საქართველოს ექსპერიმენტული და კლინიკური ქირურგიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი 1946 წელს დაარსდა. kirurgia.ge. ციტირების თარიღი: 3 აპრილი, 2019.
კუშჩის წმინდა გიორგის ეკლესია

კუშჩის წმინდა გიორგის ეკლესია — VI-VII საუკუნეების ეკლესია ქვემო ქართლში. მდებარეობს წალკის მუნიციპალიტეტის სოფელ კუშჩის განაპირას, ჩრდილო-დასავლეთით. ეკლესია წმინდა გიორგის სახელობისაა და წარმოადგენს მცირე ზომის ერთნავიან ნაგებობას. ნავით სამხრეთით მთელ სიგრძეზე გასდევს სტოა, რომელიც ორი ღი ტაღით უკავშირდება გარე სივრცეს. მრგვალ მასიურ ბოძზე დაყრდნობილი თაღები ნალისებრი მოხაზულობისაა. დამახასიათებელია წვრილი თაღებით შედგენილი ლავგარდანი და ორნამენტული დეტალები, რომელთა პარალელები VI-VII საუკუნეების ძეგლებში მოიპოვება. კედლები ტლანქად დამუშავებული ქვისაა, მხოლოდ კუთხეების, თაღებისა და სარკმელებისთვის ნახმარია კარგად გათლილი კვადრები. გაგოშიძე ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 91.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 5616
რომანოზ ჩიხლაძე

დეკანოზი რომანოზ ჩიხლაძე (დ. 1879, სოფ. გორდი — გ.1937, დახვრიტეს მეტეხის შემოგარენში) — ქართველი სასულიერო მოღვაწე, მღვდელი. დეკანოზი რომანოზ ანტონის ძე ჩიხლაძე 1879 წელს ხონის რაიონის სოფელ გორდში, მღვდლის ოჯახში დაბადებულა. დაწყებითი განათლება იქვე მიუღია, შემდეგ ქუთაისის გიმნაზია დაუმთავრებია წარჩინების დიპლომით. უმაღლესი განათლების მისაღებად უკრაინაში გამგზავრებულა, სადაც გამოცდები წარმატებით ჩაუბარებია და კიევის სასულიერო აკადემიაში ჩარიცხულა. აქ მასთან ერთად სწავლობდა კორნელი კეკელიძე, რომელმაც ერთ-ერთ საჯარო ლექციაზე აღნიშნა:„მამა რომანოზი აკადემიაში გამორჩეული სტუდენტი გახლდათ თავისი განსწავლლობითა და შრომისმოყვარეობით. სრულყოფილად ფლობდა რუსულს, ძველ ბერძნულს, ლათინურსა და გერმანულ ენებს. კარგად იცოდა ფილოსოფია, ღვთისმეტყველება და ლიტერატურა“. მართლაც განსწავლული კაცი ყოფილა მამა რომანოზი, კარგად სცოდნია ქიმია, ფიზიკა, მათემატიკა, საბუღალტრო საქმე... მღვდლად კურთხევის შემდეგ ერთხანობას ხონის წმინდა მთავარანგელოზთა მიქაელისა და გაბრიელის ეკლესიაში მოღვაწეობდა, მერე კი მშობლიურ გორდს დაუბრუნდა. მამა რომანოზი გახლდათ ღარიბთა და უპოვართა შემწე და დიდი ქომაგი. თუკი მრევლში რაიმე სენი იჩენდა თავს, თურმე პირადად დაადგებოდა თავზე ავადმყოფს და განკურნებამდე არ მოსცილდებოდა, უპატრონო მიცვალებულს გააპატიოსნებდა, წესს აუგებდა და სამარემდე მიაცილებდა. ქრისტეს დაუღალავი მსახურებისთვის ხელისუფლებამ მასზე საგანგებო კონტროლი დააწესა. ერთადერთი ბრალდება მღვდლობა იყო. ვერ ეღირსა მთავრობა მისგან ანაფორისა და ჯვრის დატევებას, რის გამოც სამჯერ დააპატიმრეს, სასტიკად აწამეს, ბოლოს კი 1937 წელს რესპუბლიკის ცენტრალურ ხელისუფლებასთან არსებული სამეულის ბრძანებით დეკანოზი რომანოზ ჩიხლაძე დახვრიტეს მეტეხის შემოგარენში. იმ პერიოდში დაუხვრეტიათ მისი ქვისლი მღვდელი ამბროსი კუხალაშვილიც. საქართველოს იმედი, წიგნი 45, გამომცემლობა პალიტრა L, თბილისი, 2014, გვ. 108-109
საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი

საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი — საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, გამოსცა ქართული საბჭოთა ენციკლოპედიის მთავარმა სამეცნიერო რედაქციამ 1987 წელს, მომზადდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ენათმეცნიერების ინსტიტუტის მონაწილეობით. სარედაქციო საბჭო: ი. აბაშიძე (თავმჯდომარე), ა. კობახიძე, ქ. ლორთქიფანიძე. ა. საყვარელიძე, ც. ცერცვაძე, მ. ჭაბაშვილი. ლექსიკონში შესულია საქართველოს ყველა დასახლებული პუნქტის, მნიშვნელოვანი ქედების, მთების, მწვერვალების, უღელტეხილების, მდინარეების, ტბების და სხვ. გეოგრაფიული ობიექტების სახელწოდებანი: 4450 სოფელი, 40 ქალაქი, 40 დაბა, 1455 მდინარე, 555 მთა, 180 ქედი, 132 მწვერვალი, 138 უღელტეხილი და ა. შ. ლექსიკონში წარმოდგენილია ტოპონიმთა სწორი დაწერილობა, ბრუნებისას ამა თუ იმ ტიპის სახელის ფუძის ცვლილებები (უცვლელია, კუმშვადია, კვეცადია) და გეოგრაფიული ერთეულის ადგილმდებარეობა. გამოცემის რედაქტორები არიან: ი. აფხაზავა, ი. გიგინეიშვილი, ა. კობახიძე, დ. უკლება, მ. ჭაბაშვილი. მასალა მოამზადა სალიტერატურო კონტროლის რედაქტორმა ნ. ხომერიკმა. {{სგსოლ}} — თარგის გვერდი. საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი
საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი

საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი გამოსცა ქართული ენციკლოპედიის ი. აბაშიძის სახელობის მთავარმა სამეცნიერო რედაქციამ 2009 წელს. ლექსიკონი მომზადდა პირველი 1987 წლის გამოცემის საფუძველზე. ასევე გამოყენებულ იქნა საქართველოს სტატისტიკის სახელმწიფო დეპარტამენტის მიერ 2002 წელს გამოცემული ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის ცნობარი, 2005 და 2006 წლების ზოგადგეოგრაფიული და პოლიტიკურ-ადმინისტრაციული რუკები, შესაბამისი სამეცნიერო ლიტერატურა და სხვ. გამოცემა მოიცავს ყველა დასახლებული პუნქტის, მნიშვნელოვანი ქედების, მთების, მწვერვალების, უღელტეხილების, მდინარეების, ტბების, დაცული ტერიტორიებისა და სხვა ობიექტების სახელწოდებებს, სულ 9500–მდე ტოპონიმს. ლექსიკონში ასახულია აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკისა და ცხინვალის რეგიონის კონფლიქტამდე არსებული მონაცემები. სარედაქციო კოლეგია: ზურაბ აბაშიძე (კოლეგიის თავმჯდომარე), შუქია აფრიდონიძე, ნანა ბოლაშვილი, რამინ გობეჯიშვილი, ც. ვაშაკიძე, ვ. მაღრაძე, ა. საყვარელიძე, პ. ცხადაია. სარედაქციო ჯგუფი: ნ.ანა გიოშვილი, ც. ვაშაკიძე (ჯგუფის ხელმძღვანელი), ე. ლოლუა, ნ. ქაფიანიძე. გამოცემა მიზნად ისახავს მოგვაწოდოს გეოგრაფიული სახელწოდებების დაწერილობის სწორი ფორმა და განკუთვნილია მკითხველთა ფართო წრისათვის. საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი
შუვალოვის სასახლე

შუვალოვის სასახლე (რუს. Шуваловский дворец) — ილია შუვალოვის სასახლე, რომელიც აგებულია ბაროკოს სტილში. იგი მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში იტალიური ქუჩის კუთხეში და ქალქში მდებარე შუვალოვების სასახლეებიდან ერთ-ერთს. 1727-1797 წლებში აღნიშნული მიწის ნაკვეთი ილია შუვალოვს. სასახლე შენდებოდა 1753-1755 წელებში არქიტექტორ ს. ი. ჩევაკინსკის მიერ. 1755 წლისთვის სასახლის აშენება უკვე დასრულებული იყო, სწორედ ამის შემდეგ აქ დასახლდა ივანე შუვალოვი, თავის მეუღლე გრაფინია მავრასთან ერთად. ამ შენობის სათავსოებში განთავსდა ივან ივანეს ძე შუვალოვის ნამუშევრების გალერეა. 1770-იანი წლების შუა რიცხვებში ინტერიერი ახალი მფლობელის, პრინც ალექსანდრე ვიაზემსკის დაკვეთით ხელახლა გადაკეთდა. XVIII საუკუნის მიწურულიდან 1917 წლამდე, შენობაში განთავსებული იყო რუსეთის იმპერიის იუსტიციის სამინისტრო, შემდეგ კი სახლი ეკუთვნოდა დროებით მთავრობას. აქ 1918 წლიდან, მოქმედებს სამედიცინო პრევენციის ცენტრი, ჰიგიენის მუზეუმი. მუზეუმში დაცულია ექსპონატები, რომლებიც ასახავენ და მოგვითხრობენ სწორედ ჰიგიენასთან დაკავშირებულ ამბებზე. სასახლე სრულად აერთიანებს ელისაბედისეული ბაროკოს ტიპურ მახასიათებლებს - ნათელი ფასადი, მოპირკეთება და გაფორმება. შენობის აშენების პროცესში გამოყენებულია სხვადასხვა სახის დეკორები, სვეტები, თაღები და მცირე ზომის სკულპტურები. Зодчие Санкт-Петербурга. XVIII век / сост. В. Г. Исаченко; ред. Ю. Артемьева, С. Прохватилова. — СПб.: Лениздат, 1997. — 1021 с. — ISBN 5-289-01585-X. Зодчие Санкт-Петербурга. XIX — начало XX века / сост. В. Г. Исаченко; ред. Ю. Артемьева, С. Прохватилова. — СПб.: Лениздат, 1998. — 1070 с. — ISBN 5-289-01586-8. Шуваловский дворец
სანქტ-პეტერბურგის დიდი სახელმწიფო ცირკი

სანქტ-პეტერბურგის დიდი სახელმწიფო ცირკი (რუს. Большой Санкт-Петербургский государственный цирк) — პირველი ქვის სტაციონარული ცირკი რუსეთში, რომელიც ერთ-ერთი უძველესია ქვეყანაში. მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში. ცირკის ისტორიული სახელწოდებაა ასევე „ჩინიზელის ცირკი“. დღეს არსებული ცირკის შენობა, 1877 წლის 26 დეკემბერს გაიხსნა. ცირკის დიდი სცენა დაახლოებით 13 მეტრია და ცირკში არის თავშესაფარი, 150 ცხენის საცხოვრებელი. შენობის არქიტექტორი ვასილი კენელი იყო. ჩინიზელის ცირკი რუსეთში არის ჰინეს ცირკის მემკვიდრე, რომელიც დაიხურა 1875 წელს. ჩინიზელების ოჯახი ცირკს ხელმძღვანელობდნენ 1921 წლამდე, სანამ ისინი ემიგრაციაში წავიდოდნენ. მათი ოჯახი ხშირად იჯარით იღებდა ცირკის შენობას, ასე მაგალითად 1898 წელს, როცა მათ შეძლეს რუსეთში ჭიდაობის პოპულარიზაცია და სწორედ ამ შენობაში გამართეს მსოფლიო ჩემპიონატი ჭიდაობაში. 1928 წელს, სწორედ ამ შენობაში გაიხსნა მსოფლიოში პირველი ცირკის მუზეუმი. 2014-2015 წლებში ცირკში ფართომასშტაბიანი რეკონსტრუქცია განხორციელდა. გამაგრდა ცირკის საფუძველი და კედლები, ცირკის გუმბათი განახლდა. დარბაზში ნაკლები რიგებია, თუმცა მისი ადგილმდებარეობა უფრო მოსახერხებელია. ორკესტრი ასევე გადავიდა იმპერიულ ლოჟაში, თავის თავდაპირველ ადგილას (ფარანგის ფარდასთან). 2015 წელს ცირკს დაუბრუნდა თავისი ისტორიული სახელი „ჩინიზელი“, რომელიც მას გაეტანო ჩინიზელის პატივისცემის ნიშნად ეწოდა. ცირკი იმ დროისათვის მართლაც უჩვეულო და გასაოცარი ხედვით არის აშენებული. მსოფლიოში პირველად, 49.7 მეტრი სიგრძის გუმბათის აშენებისას, გარკვეული შიდა სვეტების საყრდენები არ იყო გამოყენებული, რამაც უჩვეულო სივრცული ეფექტი შექმნა. ასეთი, გუმბათის პრინციპულად ახალი დიზაინი, როგორც გიგანტური გადატრიალებული თასს ჰგავდა, შემდგომში ფართოდ გამოიყენებდნენ მსგავსი სტრუქტურების მშენებლობაში. დღეისათვის დარბაზის ტევადობაა დაახლოებით 5 000 ადამიანი. დერეფნები გაფორმებულია მდიდრული ნახატებითა და გასაოცარი სარკეებით. Официальный сайт цирка
Klasky Csupo

Klasky Csupo, Inc. (კლასკი ჩუპო) — ანიმაციური სტუდია, რომელიც მდებარეობს ლოს-ანჯელესში, კალიფორნიაში, აშშ. დაარსდა 1982 წელს არლინ კლასკისა და გაბორ ჩუპოს მიერ. სტუდიის პირველი სერიოზული პროექტი გახდა 1989 წელს მონაწილეობა ანიმაციურ სერიალში „სიმფსონები“. სტუდია 3 სეზონის მანძილზე ქმნიდა „ანიმაციურ სახლს“ სერიალისთვის. 1991 წელს Klasky Csupo ქმნის ანიმაციურ სატელევიზიო სერიალს „ოჰ, ეს ბავშვები!“. ეს ანიმციური სერიალი გახდა ყველაზე გრძელვადიანი ტელეარხ Nickelodeon-ის ისტორიაში. 1998 წელს სტუდია გახდა იუმორისტული მულტჟურნალის „Super Mario 64 Bloopers“-ის დისტრიბიუტორი 2005 წლის ბოლომდე. ოფიციალური საიტი
ნაბოკოვის სახლი

ნაბოკოვის სახლი (რუს. Дом Набокова) — ისტორიული მნიშვნელობის სახლი, მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში, მარსკაიას ქუჩაზე. 1897 წელს, სასახლე გახლდათ ლიბერალური სახელმწიფო მოღვაწისა და იურისტის, ვლადიმერ დიმიტრის ძე ნაბოკოვის საკუთრება. ეს სახლი მასპინძლობდა მნიშვნელოვან პოლიტიკურ და კულტურულ შეხვედრებს, მათ შორის საერთაშორისო ეროვნული კონგრესის ზემცოვის დასკვნით სესიას, რომელიც გაიმართა 1904 წელს. შემდგომში სახლში ცხოვრობდა ვლადიმერ ნაბოკოვის ვაჟი, ვლადიმერ ნაბოკოვი, რომელიც ამ სახლში დაიბადა. იგი იყო მწერალი, პუბლიცისტი, რომანისტი. ამჟამად, სახლის პირველ სართულზე განთავსებულია ნაბოკოვის მუზეუმი, რომელიც ავტორის ცხოვრებას ეძღვნება. საშუალოზე დიდი ქალაქის სახლი, პოლოვცევების ოჯახისთვის. აშენდა XIX საუკუნეში, ნეორენესანსის სტილში. 1897 წლიდან სახლი იყო ნაბოკოვის საკუთრება. აღსანიშნავია ასევე, რომ სახლში 1917 წლის ნოემბრამდე ცხოვრობდა ვლადიმირ ვლადიმერის ძე ნაბაკოვი. სახლი ბოლშევიკური რევოლუციონერების მიერ ოქტომბრის რევოლუციის დროს (1917 წელს) გაიძარცვა. 1998 წლის აპრილის შემდეგ, სახლის პირველ სართულზე, განათავსეს ნაბოკოვის მუზეუმი, ხოლო ზედა ორ სართულზე, რომელიც უწინ მშობლებისა და საბავშვო სართული იყო, განათავსეს გაზეთ „ნევსკო ვრემიას“ ოფისები. მუზეუმის სივრცეში არის ტელეფონის ოთახი, სასადილო ოთახი, ბიბლიოთეკა, კომიტეტის ოთახი (სადაც კონსტიტუციური დემოკრატიული პარტიის შეხვედრების უმეტესობა გაიმართა) და სამზარეულო. მუზეუმის საიტი