laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ბაჰრამ II

ბაჰრამ II (სპარს. بهرام دوم‎‎,; გ. 293) — სასანიდური ირანის მე-5 შაჰინშაჰი 274-293 წლებში, ბაჰრამ I-ის ვაჟი. ბაჰრამ მეორე ხუზისტანში გაიზარდა. ის ქრისტიანი სწავლულების მიერ იყო აღზრდილი და არსებობს ვარაუდი, რომ ქრისტიანობას აღიარებდა. 274 წელს, მამის გარდაცვალების შემდეგ დაიკავა ტახტი. მან ცოლად შეირთო მისი ბიძაშვილი, შაბურდუხთაქი, რომლისგანაც შეეძინა მემკვიდრე, ბაჰრამ III. ბაჰრამის მმართველობა მამამისის მსგავსად სისასტიკით გამოირჩეოდა. ტახტზე ასვლისთანავე ბრძანება გასცა მოეკლათ მისი ყველა წარჩინებული დიდებული, რადგან მათი მხრიდან შეთქმულების ეშინოდა. ის ასევე დევნიდა კულტურულ მოღვაწეებს, ქურუმებს, თავის თავს კი აჰურა მაზდას შვილად იხსენიებდა. მის დროს რომის იმპერიამ გააქტიურა შეტევები მესოპოტამიასა და კავკასიაზე. ცენტრალური ხელისუფლება საგრძნობლად იყო დასუსტებული. შაჰი გარდაიცვალა 293 წელს. ის შეცვალა მისმა ვაჟმა, ბაჰრამ III-მ. ბაჰრამის მემკვიდრეების დროს დაიწყო რომის იმპერიასა და სასანიანებს შორის ფართო მასშტაბური ომები, რომლებიც ორივე მხარისთვის საზიანოდ წარიმართა. სასანიანები Für detaillierte Literaturhinweise siehe den Eintrag in Weber, Prosopographie, S. 65ff. (siehe Weblinks). Bahram II. In: Encyclopædia Iranica, Bd. 3, S. 516f. (online, mit abweichender Chronologie der Regierungszeit). Klaus Schippmann: Grundzüge der Geschichte des sasanidischen Reiches. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 1990. Pourshariati, Parvaneh (2008). Decline and Fall of the Sasanian Empire: The Sasanian-Parthian Confederacy and the Arab Conquest of Iran. London and New York: I.B. Tauris. ISBN 978-1-84511-645-3.  Shapur Shahbazi, A. (2005). „SASANIAN DYNASTY“. Encyclopaedia Iranica, Online Edition. ციტირების თარიღი: 3 April 2014.CS1-ის მხარდაჭერა: ref=harv (link)
შაჰრიარი (გოიგოლი)

შაჰრიიარი (აზერ. Şəhriyar) (1999 წლამდე ცნობილი იყო როგორც მირზიქი აზერ. Mirzik) — სოფელი აზერბაიჯანში, გოიგოლის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 114 კაცი. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-05-03. ციტირების თარიღი: 2017-04-18.
The Cure (სიმღერა)

The Cure (ქართ. მკურნალობა) — ამერიკელ პოპ მომღერალ და სიმღერების ავტორ ლედი გაგას სიმღერა. მისი ავტორები არიან თავად გაგა, პოლ „DJ White Shadow“ ბლერი, ლუკას ნელსონი, მარკ ნილანი და ნიკ მონსონი, ხოლო მისი პროდიუსრებეი არიან Detroit City, გაგა და მონსონი. სიმღერის პრემიერა გაიმართა 2017 წლის 15 აპრილს კოაჩელას ფესტივალზე სადაც გაგა იყო როგორც მთავარი ჰედლაინერი, ფესტივალის დასრულების შემდომ შუაღამისას სიმღერა გამოიცა სინგლის სახით ლეიბლზე Interscope Records. ციფრული ჩამონატვირთი The Cure – 3:31 Lady Gaga – "The Cure" (აუდიო) YouTube-ზე სიმღერის ტექსტი[დაარქივებული] საიტზე MetroLyrics ↑ 1.0 1.1 The Cure – Single by Lady Gaga on Apple Music en. iTunes Store (16 აპრილი, 2017). ↑ Top 40/M Future Releases. All Access Media Group. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 19 აპრილი, 2017. ციტირების თარიღი: 20 აპრილი, 2017.
ვოლგოდონის რაიონის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი

ვოლგოდონის რაიონის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი (რუს. Музей краеведения Волгодонского района) — მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი სტანიცა რომანოვსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მუზეუმი დაარსდა 1998 წელს. მუზეუმის დირექტორია ნადეჟდა კუფილოვა (სხვა მონაცემებით ე. სარნავსკაია). მუზეუმი მდებარეობს 1908 წელს აგებულ შენობაში. მუზეუმის ოფიციალური სახელია „მუნიციპალური საბიუჯეტო განყოფილება ვოლგოდონის რაიონის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი“. მუზეუმი შედის რუსეთის ფედერაციის ტურისტული მარშუტების სიაში. მუზეუმის მისამართი: 347350, როსტოვის ოლქი, სტანიცა რომანოვსკაია, გამარჯვების 50-ე წლისთავის ქუჩა № 71. მუზეუმის მუშაობის ძირითადი მიმართულებაა რაიონის ტერიტორიაზე მცხოვრები მოსახლეობის ყოფა-ცხოვრების ძველი ნივთების შენახვა და გამოფენა. ვოლგოდონის რაიონის ტერიტორიაზე მცხოვრები მოსახლეობის სახალხო ტრადიციების, რიტუალების აღორძინება და დაცვა. მუზეუმი დაკავებულია ეპოსის, ეთნოგრაფიის, ადგილობრივი მოსახლეობის ფოლკლორის შესწავლით. აგროვებენ და ავრცელებენ ისტორიულ მასალებს სოფლების, ხუტორების, სტანიცების დაარსების შესახებ და მუშაობენ მათი სახელწოდებების წარმოშობის ისტორიაზე. განსაკუთრებულ ყურადღებას ამახვილებენ ახალგაზრდობის პატრიოტული სულისკვეთებით აღზრდაზე. ამ მიზნით იმართება შეხვედრები, საღამოები, ლექციები, ექსკურსიები, ეწყობა თემატური გამოფენები. მუზეუმში მიმდინარეობს სამეცნიერო-საგანმანათლებლო და სამეცნიერო-კვლევითი საქმიანობა. მუზეუმთან მოქმედებს პატრიოტული სექცია „ჯარისკაცის მედალიონი“, მათ აღმოაჩინეს მეორე მსოფლიო ომის დროს დაღუპული ჯარისკაცების უსახელო საფლავები, აღადგინეს დაღუპული მეომრების სახელები. მუზეუმში მუდმივად გამოფენილია ექსპოზიციები: „რომანოვების იატაკქვეშეთი“, „გამარჯვებულები“, „დონელი კაზაკების ყოფა-ცხოვრების საგნები“, „ოთახი“. დამთვალიერებლთა ყურადღებას იპყრობს იშვიატი დოკუმენტები, რომანოვების ფოტოები, მათი მოღვაწეობისა და დაღუპვის ამსახველი ისტორიული მასალები. მუზეუმში დაცულია სტანიცის მაკეტი მასშტაბით 1:5-ზე. ამჟამად მუზეუმის ძირითდი ფონდი მოიცავს 1 097 ერთეულს. სასწავლო-დამხმარე კი — 608-ს. ↑ 1.0 1.1 1.2 Муниципальное учреждение культуры "Музей краеведения Волгодонского района". Оф. портал Волгодонского района Ростовской области. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-12-02. ციტირების თარიღი: 2013-11-23. ↑ 2.0 2.1 Муниципальное бюджетное учреждение культуры "Музей краеведения Волгодонского района". Официальный сайт РФ для размещения информации о государственных (муниципальных) учреждениях. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-12-02. ციტირების თარიღი: 2013-11-23. ↑ Музейное дело. Министерство Культуры Российской Федерации. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-12-02. ციტირების თარიღი: 2013-11-23. ↑ Казачий быт воссоздали в краеведческом музее станицы Романовской. Телерадиокомпания «Дон-ТР» (15.10.2013). ციტირების თარიღი: 2013-11-23.
მილიუტინსკაიის ამაღლების ეკლესია

მილიუტინსკაიის ამაღლების ეკლესია (რუს. Церковь Вознесения Господня) — მართლმადიდებლური ეკლესია მილიუტინის რიონის სოფელ მილიუტინსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონის ეპარქიას. ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, მილიუტინის რაიონი, სოფელი მილიუტინსკაია, კომკავშირის ქუჩა № 18. რევოლუციამდე სტანიცა მილიუტინსკაიაში მოქმედებდა იოანე ნათლისმცემლის სახელობის ეკლესია, რომელსაც ასევე უწოდებდნენ იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის ეკლესიას. იგი აგებული იყო ხისაგან 1882 წელს. სამრეკლოც ასევე ხისგან იყო აგებული და იდგა ბოძებზე. მისი შემდეგი ბედი უცნობია, ხოლო 1901 წელს სტანიცაში ააშენეს ახალი ქვის ეკლესია, ასევე ქვის სამეკლოთი, ეკლესია წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, მირონ-ლუკიის ეპისკოპოსის სახელზე იყო ნაკურთხი. მისი ბედიც ასევე უცნობია. თუმცა ცხადია, რომ ომის შემდეგ პერიოდში სტანიცაში ეკლესია არ იყო. ახალი რელიგიური ცხოვრება სტანიცაში დაიწყო სსრკ-ის დაშლის შემდეგ. 1996 წელს მილიუტინსკაიაში დაარსდა ამაღლების სამრევლო, რომლის პირველ კრებასაც უძღვებოდა მღვდელი ანდრია მეკუშკინი. სამრევლოს რეგისტრაცია მოხდა 1999 წელს. დროთა განმავლობაში სამრევლოს გადაეცა მაღაზიის ყოფილი შენობა, რომელიც გადააკეთეს ღვთისმსახურების ჩასატარებლად. მოგვიანებით სამრევლომ შენობა შეისყიდა და მის კუთვნილებაში გადავიდა და მის საფუძველზე აშენდა ერთსართულიანი ეკლესია. მილიუტინსკაიის ამაღლების ეკლესიის წინამძღვარია ალექსანდრე პერსიანოვი. Сайт храма Белокалитвенское благочиние. Все церкви и монастыри. Волгодонская епархия - приходы დაარქივებული 2017-11-11 საიტზე Wayback Machine. ↑ Милютинская. Церковь Вознесения Господня. ↑ Донская Епархиальная ведомость, 1898 год[მკვდარი ბმული] ↑ Часовни, церкви и монастыри на Дону от начала их появления до конца XIX века. ↑ Милютинской станицы Предтеченская, с 1901 года - Николаевская церковь (1882-1918)
დე...

დე... (ლათ. de) — თავსართი, რომელიც აღნიშნავს: გაყოფას, მოშორებას, მოსპობას, უკუგდებას (მაგ., დემობილიზაცია); დაღმავლობას, დაქვეითებას (მაგ., დეგრადაცია, დემორალიზაცია). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 416.
UB40

UB40 — ინგლისური რეგი და პოპ-ჯგუფი, ჩამოყალიბებული 1978 წლის დეკემბერში ბირმინგემში. დღემდე მას გამოცემული აქვს 50-ზე მეტი სინგლი, მოხვედრილი ბრიტანეთის სინგლების ჩარტში. ჯგუფი საერთაშორისო მასშტაბით წარმატებულია. მსოფლიოში გაყიდული აქვს 70 მილიონზე მეტი დისკი. მთავარი სტატია: UB40-ს დისკოგრაფია. Signing Off (1980) Present Arms (1981) UB44 (1982) Labour of Love (1983) Geffery Morgan (1984) Baggariddim (1985) Rat in the Kitchen (1986) UB40 (1988) Labour of Love II (1989) Promises and Lies (1993) Guns in the Ghetto (1997) Labour of Love III (1998) Cover Up (2001) Homegrown (2003) Who You Fighting For? (2005) TwentyFourSeven (2008) Labour of Love IV (2010) Getting Over the Storm (2013) შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „UB40“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი ↑ Sherwin, Adam (30 April 2008). „UB40 reveal new lead singer: Ali Campbell's brother Duncan“. The Times. London. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 17 მაისი 2008. ციტირების თარიღი: 18 აპრილი 2017.
დარია (ტელესერიალი)

დარია (ინგლ. Daria) — ამერიკული ანიმაციური ტელესერიალი, შექმნილი გლენ აიხლერის და სიუზი ლუის ლინის მიერ MTV-სთვის. მისი მთავარი პერსონაჟია დარია მორგენდორფერი, ჭკვიანი, გამჭრიახი და ოდნავ მიზანთროპული აზროვნების მქონემოზარდი გოგონა. სერიალის მოქმედება მიმდინარეობს გამოგონილ ქალაქ ლოუნდეილში. მოქმედება გადმოცემულია სატირის ენით, სასკოლო ცხოვრების მაგალითზე. მასში პოპულარული კულტურის და სოციალური კლასების კრიტიკული განხილვა დომინირებს. ოფიციალური საიტი „დარია“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
დედაბერა (მრავალმნიშვნელოვანი)

დედაბერა შეიძლება აღნიშნავდეს: დედაბერა — მთა საქართველოში, ხარაგაულისა და ბორჯომის მუნიციპალიტეტების ადმინისტრაციულ საზღვარზე; დედაბერა — უღელტეხილი საქართველოში, საჩხერისა და ხაშურის მუნიციპალიტეტების ადმინისტრაციულ საზღვარზე; დედაბერა — მდინარე საქართველოში.
ტროიცკოეს ჯვართამაღლების ეკლესია

ტროიცკოეს ჯვართამაღლების ეკლესია (რუს. Церковь Воздвижения Креста) — მართლმადიდებლური ეკლესია ნეკლინოვის რიონის სოფელ ტროიცკოეში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. ეკლესიის მისამართი: 346835, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ნეკლინოვის რაიონი, სოფელი ტროიცკოე, ოქტომბრის ქუჩა № 53. ჯვართამაღლების ეკლესიის მშენებლობა სოფელ ტროიცკოეში დაიწყეს 1820 წელს და აკურთხეს 1829 წელს. ააგეს ადგილობრივი ბუნებრივი ქვით, დუღაბის გამოყენებით, რომლის შემადგენლობაშიც შედიოდა კვერცხის ცილა. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ 1922 წელს დახურეს და გამოიყენებოდა როგორც ხორბლის საწყობი. 1941 წელს გერმანელთა ოკუპაციის დროს ტაძარში რუსი სამხედრო ტყვეები მოათავსეს. 1943 წელს სოფლის განმათავისუფლებელი ბრძოლების დროს დაინგრა ეკლესიის გუმბათი და სამრეკლო. ომიდან რამდენიმე წლის შემდეგ ეკლესიას ჩაუტარდა ნაწილობრივი რემონტი და მის მარჯვენა ეგვტერში დაიწყო ღვთისმსახურების ჩატარება. 1953 წელს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მიტროპოლიტმა ბენიამინმა აკურთხა ეკლესიის ცენტრალური საკურთხეველი ჯვართამაღლების სახელზე. 1970-1980 წლებში ეკლესია სრულიად გაარემონტეს. 2007 წელს მიმდინარეობდა გუმბათისა და სამრეკლოს რემონტი. 2008 წელს მოახდინეს ეკლესიის ფასადის რესტავრაცია. 2009 წელს დააყენეს მეტალო-პლასტმასის კარი და ფანჯრები. ეკლესია ორშაბათიდან პარასკევამდე ღიაა 08:00 საათიდან 14:00 საათამდე. შაბათს — 08:00 საათიდან 19:00 საათამდე, ხოლო კვირას — 08:00 საათიდან 17:00 საათამდე. მსახურება მიმდინარეობს შაბათობით და დღესასწაულების წინა დღეს 17:00 საათიდან, ხოლო წირვა კვირას 07:30 საათიდან. ეკლესიის წინამძღვარია ანდრია პიატნიცკი. Сайт храма დაარქივებული 2016-12-29 საიტზე Wayback Machine. Крестовоздвиженский храм с. Троицкое Неклиновского района ↑ Троицкое. Церковь Воздвижения Креста Господня. ↑ Церковь Воздвижения Креста Господня (Троицкое)
ტუნ-საკარანის საზღვაო პარკი

ტუნ-საკარანის საზღვაო პარკი, აგრეთვე ცნობილი როგორც სემპორნის კუნძულების პარკი — სახელმწიფო საზღვაო პარკი მალაიზიაში, საბაჰის შტატის სანაპიროს აღმოსავლეთით. მოიცავს ბოდგაიის, ბოჰეიდულანგის, საბანგკატისა და სალაკანის კუნძულებს, ასევე რამდენიმე მცირე კუნძულსა და რიფებს. 2004 წელს, 350 კმ² ტერიტორიას პარკის სტატუსი მიენიჭა და საბაჰის პარკების ადმინისტრაციას დაექვემდებარა. პარკის ტერიტორიაზე დაახლოებით 2000 ადამიანი ცხოვრობს, რომელთა უმრავლესობაც ბაჯოს მომთაბარე ხალხს ეკუთვნის. ისინი დღემდე ოჩოფეხებიან სახლებსა და მოტივტივე სახლებში ცხოვრობენ. კუნძულ ბოდგაიას 1933 წელს სატყეო ნაკრძალის სტატუსი მიენიჭა, ბოჰეიდულანგს კი ფრინველთა ნაკრძალის. 1977 წელს სახელმწიფო პარკის შექმნის იდეა გაჩნდა. მოგვიანებით, 1998 წელს, საზღვაო კონსერვაციის საზოგადოებას, საბაჰის პარკებსა და მსოფლიოს ველური ბუნების ფონდის მალაიზიის წარმომადგენლობას შორის მიმდინარე მოლაპარაკების შედეგად შეიქმნა სეპორნის კუნძულების პროექტი, რომელიც ევროკავშირმა დააფინანსა. საბოლოოდ, 2004 წელს კუნძულებს სახელმწიფო პარკის სტატუსი მიენიჭა. მალაიზიის ეროვნული პარკების სია Islands of the Tun Sakaran Marine Park Sibuan Island of Tun Sakaran Marine Park დაარქივებული 2016-08-20 საიტზე Wayback Machine. Semporna Islands Project დაარქივებული 2007-04-03 საიტზე Wayback Machine. Sabah Parks ↑ Tun Sakaran Marine Park, Sabah, Malaysia.
დედაბერა (მთა)

დედაბერა — გუმბათისებრი მთა საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულისა და სამცხე-ჯავახეთის მხარის ბორჯომის მუნიციპალიტეტების ადმინისტრაციულ საზღვარზე. მდებარეობს მესხეთის ქედის აღმოსავლეთ ნაწილში, მდინარე ვახანისწყლის სათავეში. სიმაღლე ზღვის დონიდან 1839 მ. აგებულია მესამეულის ვულკანოგენური წყებებით. ქვედა კალთები შემოსილია კოლხური ტყეებით, ზედა — მეორეული მდელოებით. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 345–346. ↑ უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი. ციტირების თარიღი: 5 სექტემბერი 2016. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დედაბერა (მთა)
ზაპლავსკაიის ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია

ზაპლავსკაიის ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია (რუს. Церковь иконы Божией Матери «Одигитрия») — მართლმადიდებლური ეკლესია ოქტომბრის რაიონის სოფელ ზაპლავსკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. ეკლესია აგებულია 1834 წელს და აქვს რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ოქტომბრის რაიონი, სოფელი ზაპლავსკაია, სკოლის ქუჩა. პირველი ეკლესია სოფელ ზაპლავსკაიაში ოდიგიტრიის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე იყო ხისა და იგი ააგეს 1780 წლის 4 აპრილს. იგი აშენდა ეფლის ატამანის მიხეილ კუჟელევის ფინანსებით. ეკლესია აკურთხეს 1781 წლის 28 ივლისს, ხოლო სამრეკლო ააშენეს 1793 წელს. 1804 წელს სოფლის მოსახლეობამ თხოვნით მიმართა დონის ადმიინისტრაციას, რათა აეშენებინათ ახალი ქვის ეკლესია, მაგრამ მათგან მიიღეს უარი. 1811 წელს მეორედ მიმართეს თხოვნით, ამ პერიოდისათვის ძველი ეკლესია საკმაოდ დაძველდა. 1811 წლის 23 მარტს თანხმობა მიიღეს ახალი, სამსაკურთხევლიანი ეკლესიის მშენებლობაზე. აგურის ეკლესია ააგეს გვიანდელი კლასიციზმის, ამპირის სტილში. მას ჰქონდა ორი ეგვტერი: მარჯვენა იოანე ღვთისმეტყველის, ხოლო მარცხენა ბარბარე დიდმოწამის სახელზე. ეკლესიის მშენებლობა დაიწყეს 1812 წელს, მისი მასალები გამოიყენეს ახალი ეკლესიის შემოსაღობად. ეკლესია დასრულდა 1834 წელს. 1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს და კვლავ გაიხსნა მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში. ანტირელიგიური პროპაგანდისა და ნაცისტური ოკუპაციის პერიოდში ეკლესიამ განიცადა მნიშვნელოვანი ზიანი. ადგილობრივმა მრევლმა აღადგინა არა მარტო თავად ეკლესიის შენობა, არამედ დაზიანებული ხატებიც. 1961 წელს ეკლესია კვლავ დაიხურა. შენობას ხორბლისა და შხამ-ქიმიკატების შესანახად იყენებდნენ. შენობაში შედიოდნენ ავტომანქანები და ტრაქტორები, რამაც მნიშვნელოვნად დააზარალა ეკლესია. 1992 წელს ეკლესია კვლავ გაიხსნა. მრევლის ძალებით დაიწყო აღდგენითი სამუშაოები. 2013 წლის 17 აპრილს ეკლესიას დაადგეს ახალი, მოოქროვილი გუმბათი ჯვრით. ეკლესიის პირდაპირ მდებარეობს სკოლა, რომელიც აგებულია 1906 წელს და მასში თავდაპირველად განთავსებული იყო საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. ↑ Заплавская|Церковь иконы Божией Матери "Одигитрия". sobory.ru. ციტირების თარიღი: 2017-03-04. ↑ Памятники истории и культуры (объекты культурного наследия) народов Российской Федерации. old.kulturnoe-nasledie.ru. ციტირების თარიღი: 2017-03-04.[მკვდარი ბმული] ↑ Впервые со дня освящения в 1834 году на Одигитриевском храме станицы Заплавской будут заменены купола и кресты. shahteparh.ru. ციტირების თარიღი: 2017-03-04.[მკვდარი ბმული] ↑ ст. Заплавская — Бессергеневское сельское поселение. www.bessergenevskoe.ru. ციტირების თარიღი: 2017-03-04.
ნოვოჩერკასკის სერაფიმ საროველის ეკლესია

ნოვოჩერკასკის სერაფიმ საროველის ეკლესია (რუს. Храм Серафима Саровского) — ყოფილი მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ ნოვოჩერკასკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. ეკლესია აგებულია 1910 წელს. 1908 წლის 8 მაისს ნოვოჩერკასკში გაიმართა საქველმოქმედო სახლის გახსნის ცერემონია. იგი გაიხსნა შიროკოვის შესახვევში, № 6 სახლში, რომელიც სწორედ ამ მიზნით გამოჰყო სამეურვეო საბჭომ. ამ საქველმოქმედო სახლიდან იწყება წმინდა სერაფიმ საროველის ეკლესიის ისტორია. საქველმოქმედო სახლის გახსნის შემდეგ ნოვოჩერკასკის ამაღლების საკათედრო ტაძრის მრევლმა დაიწყო სახსრების შეგროვება ახალი, სერაფიმ საროველის სახელობის ქვის ეკლესიის ასაშენებლად. 1908 წლის 19 ივლისს საზეიმოდ გაიმართა ახალი ეკლესიის საფუძვლის ჩაყრა. სერაფიმ საროველის მომავალი ეკლესიის საძირკვლის ჩაყრასთან ერთად დაიწყო შემოწირულობის შეგროვება ეკლესიის ასაშენებლად. ორი წლის შემდეგ სერაფიმეს სახელობის ეკლესია ააგეს და აკურთხეს კიდეც. ეკლესიის ისტორია ხანგრძლივი არ აღმოჩნდა. ეკლესიის ქუჩაზე მდებარე ტალახის გამო, რომელიც ართულებდა მრევლის ეკლესიაში შესვლას, 1913 წელს ეკლესიას მიენიჭა კარის ეკლესიის სტატუსი. „დონის რეგიონული უწყებები“ მრევლს ატყობინებდა, რომ წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით სერაფიმ საროველის ეკლესია გადაკეთდა კარის ეკლესიად და მასში გაიხსნა მღვდელმსახურის შტატი. ჩვენს ეპოქამდე ეკლესია არ შემონახულა. ამჟამად ყოფილი ეკლესიის ადგილზე მდებარეობს დაუსახლებელი ადგილი, ხოლო მის მახლობლად ავტოფარეხი. Церковь преподобного Серафима Саровского Храмы Новочеркасска ↑ «Донские Епархиальные Ведомости», 1908 г., №24, неофиц. отд., стр. 625-626.
ტაგანროგის სამების ტაძარი

ტაგანროგის სამების ტაძარი (რუს. Троицкий храм) — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. ეკლესია აგებულია 2004 წელს. 2000 წლის 20 ივლისს გაზეთ „Таганрогская правда“-ში გამოქვეყნდა ტაგანროგის სახელმწიფო რადიოტექნიკური უნივერსიტეტის პროფესორ ვლადიმირ ტიმოშენკოს, ტაგანროგის სახელმწიფო ტექნიკური უნივერსიტეტის რექტორის კ. ხორუჟენკოს, ჟურნალისყ ი. ლატკას, რუსეთის დამსახურებული მსახიობის ი. გრიცენკოს და ინტელიგენციის სხვა წარმომადგენლების მიმართვა ტაგანროგის მერის სერგეი შილოსადმი და საეკლესიო ხელისუფლებისადმი. მიმართვაში ყურადღებას ამახვილებდნენ იმაზე, რომ რუსეთში იმატა ისეთმა დანაშაულმა, როგორიცაა ნარკომანია, პროსტიტუცია, სექტანტიზმი და სხვა. მიმართვა დასრულდა თხოვნით მიკრრაიონ „Русское поле“-ში დაეარსებინათ მართლმადიდებელთა სამრევლო საზოგადოება. იდეას აქტიურდ დაუჭირა მხარი რუსეთის მართლმადიდებელმა ეკლესიამ. ეკელსიამ მხარი დაუჭირა არა მარტო ეკლესიის მშენებლობას, არამედ სურდა იგი გამხდარიყო „Русское поле“-ს მოსახლეობის სულიერი რეაბილიტაციის ცენტრი. ამ იდეის განხორციელება თავის თავზე აიღო მღვდელმა ტიმოთე ფეტისოვმა. ტაგანროგში არსებული სამების ძველი ეკლესიის პატივსაცემად გადაწყვიტეს ახალი ეკელსიაც სამების სახელზე ეკურთხებინათ. 2001 წელს დაარსდა ეკლესიის მზრუნველთა საბჭო. საბჭოს ყველაზე აქტიური წევრები გახდნენ ტაგანროგის სახელმწიფო რადიოტექნიკური უნივერსიტეტის პროფესორი ვლადიმირ ტიმოშენკო და ჟურნალისტთა კავშირის წევრი იულია ლატკა. 2003 წლის 8 ივნისს საძირკველი ჩაუყარეს და აკურთხეს სამების ეკლესიის მშენებლობის ადგილი. 2004 წლის 25 მაისს დააყენეს კანკელი. 2004 წლის 3 ივლისს მოხდა ეკლესიის კურთხევა. მეორე დღეს კი აღევლინა პირველი საღვთო ლიტურგია. ეკლესიის წინამძღვარია ტიმოთე ფეტისოვი. Официальный сайт храма Святой Живоначальной Троицы
ქაიხოსრო I

ქაიხოსრო I ჯაყელი (გ. 1500), სამცხის ათაბაგი 1498-1500, ყვარყვარე II-ის ძე. ათაბაგი გახდა მამის გარდაცვალების შემდეგ. საქართველოს სამეფო-სამთავროებთან ატარებდა მშვიდობიან პოლოტიკას. იგერიებდა სამცხე-საათაბაგოსა და ჭანეთში არზრუმ-ტრაპიზონის ფაშათა შემოტევებს. თანამედროვენი ახასიათებენ როგორც სიბრძნისმოყვარესა და გონიერ მმართველს. ლომსაძე შ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 443.
დედაბერის უღელტეხილი

დედაბერის უღელტეხილი — უღელტეხილი საქართველოში, იმერეთის მხარის საჩხერისა და შიდა ქართლის მხარის ხაშურის მუნიციპალიტეტების ადმინისტრაციულ საზღვარზე. მდებარეობს ლიხის ქედზე, ზღვის დონიდან 1100 მ-ზე. აგებულია ბაიოსური ტუფოგენური წყებებით. შემოსილია მეორეული მდელოებით. აკავშირებს მდინარეების ძირულისა და ჭერათხევის აუზებს. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 346.
ასლანკა

ასლანკა — მდინარე აღმოსავლეთ საქართველოში, თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში, ხრამის მარცხენა შენაკადი. სათავეს იღებს ბედენის ქედის მისადგომებიდან. სიგრძე 20 კმ. მდინარის ძველი სახელია „ტორნე“. XIX საუკუნეში ხეობაში ჩასახლებულმა რუსებმა მდინარეს „ასლანკა“ უწოდეს. ვახუშტი ბაგრატიონი „აღწერა სამეფოსა საქართველოსა“-ში წერს: „...ერთვის ქციას ჴევი ტორნე, ირაგის ჴეობის მდინარე. გამოსდის ბენდერის მთას, მოდის სამჴრით. არამედ ჴეობა ესე არს ვენახოვანი, ხილიანი, ტყიანი, ნადირ-ფრინვლიანი, მოსავლიანი, გარნა ბენდერის მთის კერძოდ, ვითარცა სხუა მთის ალაგნი.“ ↑ წიაღისეული რესურსები. თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტი. ციტირების თარიღი: 19 აპრილი, 2017. ↑ 2.0 2.1 ალექსეევკა-დრანეთის ეკლესია. Dzeglebi.ge. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-01-20. ციტირების თარიღი: 19 აპრილი, 2017. ↑ TITUS, „აღწერა სამეფოსა საქართველოსა“
მაგდა ფრანკი

მაგდა ფრაკნ შიფერი (დ. 20 ივლისი 1914 — გ. 23 ივნისი 2010) — უნგრელ-არგენტინელი მოქანდაკე. მაგდა დაიბადა ქალაქ კლუჟ-ნაპოკაში, ტრანსილვანიაში, რომელიც იმ დროს ეკუთნოდა უნგრეთს, თუმცა 1918 წლიდან რუმინეთის შემადგენლობაში შედიოდა. მაგდა ფრანკის ქმნილებების გამოფენა პისაროს გალერეაშიც იმართებოდა. არგენტინაში ის გახდა სამხატვრო პრემიების ლაურეატი. 1960-იანი წლების დასაწყისში ფრანკი საცხოვრებლად პარიზში გადავიდა. ის კვლავ დაბრუნდა არგენტინაში 1995 წელს და საკუთარ სახლ-მუზეუმი|სახლ-მუზეუმში დაფუძნდა. მაგდა ფრანკი გარდაიცვალა ბუენოს-აირესში 2010 წლის 23 ივნისს. ↑ Artistas húngaros Spanish. Gobierno de la Ciudad de Buenos Aires - Dirección General de Relaciones Institucionales. Secretaría General. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 6 იანვარი 2014. ციტირების თარიღი: 1 February 2014. ↑ „Murió la reconocida escultora Magda Frank“. Urgente24 (Spanish). June 24, 2010. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 3 აპრილი 2018. ციტირების თარიღი: 1 February 2014.
ტაგანროგის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია

ტაგანროგის მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია (რუს. Церковь Святого Архангела Михаила) — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. ეკლესია აგებულია 1878 წელს. დაიხურა 1923 წელს. ტაგანროგში ძველი სამების ეკლესიის ადგილზე 100 წელზე მეტი არსებობდა მეომრების მფარველი მიქაელ მთავარანგელოზის სახელობის ეკლესია. მას შემდეგ, რაც ძველი ეკლესია გამოუსადეგარი გახდა, მამასახლის ათანასე ბელოვის წინადადებით გადაყდა ახალი ეკლესია აეშენებინათ ბაზრის მოედანზე რკინიგზის სადგურთან, რადგან ამ რაიონში არ იყო არცერთი ეკლესია. 1865 წლის 26 მაისს ქალაქის საკრებულომ ეკლესიის ასაშენებლად, კელიებისათვის და სკოლისთვის გამოყო მიწის ნაკვეთი. მშენებლობა დაიწყო 1868 წელს და დასრულდა 1877 წელს. მშენებლობა მიმდინარეობდა საქველმოქმედო თანხებით, რომელთა დიდი ნაწილი გაიღო ათანესე ბელოვმა, მდიდარმა ვაჭარმა და აგურის ქარხნის მფლობელმა. ეკელსია დააპროექტეს ძველ რუსულ სტილში. სახურავი რკინის იყო. ეკლესიას ცენტრში ადგას გუმბათი. მარცხნივ დგას სამრეკლო, რომელზეც დაკიდებულია ექვსი ზარი. ყველაზე დიდი იწონის 6,5 ტონას. დანარცენები კი საშუალოდ 300 კილოგრამს. ეკლესიას აქვს მდიდრული ჭურჭელი და ხატები. მათ შორისაა ღვთისმშობლის მსწრაფლშემსმენელი ხატი. ღვთისმსახურება ახალ ეკლესიაში დაიწყო 1878 წელს. ტაგანროგში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია ერთ-ერთი პირველი დაანგრიეს. 1922 წელს ეკლესიიდან გაიტანეს მთელი ძვირფასეულობა. 1930-იან წლებში ეკლესია დაანგრიეს და მისი აგური გამოიყენეს სხვადასხვა მშენებლობისათვის, ხოლო სამრეკლოს დაანგრიეს 1932 წელს და აგური გამოიყენეს ტაგანროგის რძის ქარხნის ასაშენებლად. Таганрогская Церковь во имя Святого Архангела Михаила на сайте drevo-info.ru ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Киричек М. С. Святые купола Таганрога. — Таганрог: ИП Стадников, 2008. — С. 36. — ISBN 978-5-9901455-1-1. ↑ Киричек М. С. «Таганрог-Молоко» ОАО // Таганрог. Энциклопедия. — Таганрог: Антон, 2008. — С. 666. — ISBN 978-5-88040-064-5. ↑ Гаврюшкин О. П. Отблески золотых куполов. История таганрогских церквей и захоронений христианского кладбища. — Таганрог: 1999. — С. 70. — ISBN 5-87612-016-2.