laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ალკმეონიდები

ალკმეონიდები (ბერძ. Ἀλκμαιωνίδαι) — ძველი ათენის არისტოკრატიული საგვარეულო. დიდ როლს თამაშობდა ათენის პოლიტიკურ ცხოვრებაში. ძვ. წ. 640 წელს ამ გვარის წარმომადგენელმა მეგაკლემ ქალღმერთ ათენას საკურთხეველთან გაჟლიტა კილონის მომხრეები. წმინდა ადგილის შებღალვისათვის ალკმეონიდები შერისხეს და ათენიდან განდევნეს. მხოლოდ სოლონის რეფორმების შემდეგ დააბრუნეს ისინი ათენში. ძვ. წ. VI საუკუნეში ისინი კვლავ მონაწილეობდნენ ათენის პოლიტიკურ ცხოვრებაში და თანამიმდევრულად იბრძოდნენ ტირანიის წინააღმდეგ. პისისტრატემ კვლავ გააძევა ისინი და საბოლოოდ მხოლოდ პისისტრატეს მემკვიდრეთა დაცემის შემდეგ დაბრუნდნენ ათენში. ამ საგვარეულოს ეკუთვნოდა ცნობილი ათენელი რეფორმატორი კლისთენე, დედის მხრით კი — პერიკლე და ალკიბიადე. ↑ ალკმეონიდები // ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 314.
ალმათი

ალმათი (ყაზახ. Алматы/Almatı; რუს. Алматы) — ყაზახეთის უმსხვილესი ქალაქი, წარსულში ცნობილი იყო სახელწოდებით ალმა-ათა (რუს. Алма-Ата), 1921 წლამდე ერქვა ვერნი (რუს. Вѣрный). 1929-1936 წლებში ყაზახეთის ასსრ-ის დედაქალაქი, 1936-1991 წლებში ყაზახეთის სსრ-ის დედაქალაქი, 1991-1997 წლებში ყაზახეთის რესპუბლიკის დედაქალაქი. პოლიტიკურ-ადმინისტრაციული ცენტრის სტატუსის დაკარგვის მიუხედავად, ქალაქი ქვეყნის კულტურული და ფინანსურ-ეკონომიკური ცენტრია. ასევე, ერთადერთი ქალაქია ქვეყანაში, რომლის მოსახლეობა მილიონს აჭარბებს. 2007 წლის ივნისში ქალაქი შევიდა მსოფლიოს ყველაზე ძვირ ქალაქთა სიაში. 1990-იანი წლებიდან მნიშვნელოვანი ეკონომიკური და საინვესტიციო ბუმი განიცადა, რასაც შედეგად ინტენსიური მშენებლობა მოჰყვა. ალმათი დაძმობილებულია შემდეგ ქალაქებთან: Almaty and Kazakhstan multilingual travel guide MyCity — Almaty map, Interactive map of Almaty დაარქივებული 2012-04-23 საიტზე Wayback Machine. (რუსული) City of Almaty, Official website დაარქივებული 2020-06-15 საიტზე Wayback Machine. About Almаty City, news and references communicator (ინგლისური) Almaty Street Fashion — People on the streets of Almaty MSN Map[მკვდარი ბმული] ↑ Қазақстан Республикасы Ұлттық экономика министрлігі Статистика комитеті. Stat.gov.kz. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-04-02. ციტირების თარიღი: 2015-06-20. ↑ Code Of Access. Almaly.almaty.kz. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 14 აგვისტო 2014. ციტირების თარიღი: 2 January 2012. ↑ List of Almaty sister cities. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-01-28. ციტირების თარიღი: 2013-12-04. ↑ Tucson Sister Cities. Interactive City Directory. Sister Cities International. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 4 ოქტომბერი 2013. ციტირების თარიღი: 4 September 2013.
კილონი

კილონი (ბერძ. Κύλων; ძვ. წ. VII საუკუნე) — ათენელი ევპატრიდი, წარუმატებელი შეთქმულების მეთაური. დაქორწინებული იყო მეგარის ტირანის თეაგენეს ქალიშვილზე. ძვ. წ. 640 წლის ოლიმპიური თამაშების გამარჯვებული. თანამოაზრე ათენელებზე დაყრდნობითა და თეოგენეს მიერ გამოგზავნილ მებრძოლთა რაზმების გამოყენებით, კილონმა მომდევნო ოლიმპიური თამაშების დროს (ძვ. წ. 636 ან 632) სცადა აკროპოლისის დაპყრობა და ათენის ტირანად გახდომა. თუმცა არქონტებმა მეგაკლეს (ალკმეონიდების გვარიდან) მეთაურობით ალყა შემოარტყეს აკროპოლისს. კილონი და მისი ძმა გაიქცნენ, მისი მომხრეები კი, რომლებიც საკურთხეველში ამაოდ შესთხოვდნენ შველას ღმერთებს, ამოჟლიტეს; ამ მკვლელობით წმინდა ადგილის შებღალვის გამო ელკმეონიდების გვარი შერისხეს. „კილონის ამბოხი“, როგორც ამ მოვლენას უწოდებენ, ათენის შემდგომი სოციალური კონფლიქტების მაუწყებელი გახდა. ↑ http://www.sportolimpico.it/dmdocuments/GO-ANTICHI-2.pdf ↑ 2.0 2.1 კილონი // ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 516. ↑ 3.0 3.1 Фролов Э. Д. Килон // Большая российская энциклопедия. т. 13. — М., 2009. — стр. 673.
გერჰარდ რესელი

გერჰარდ რესელი (გერმ. Gerhard Ressel; დ. 23 მარტი, 1945, ნოიკირხი) — გერმანელი სლავისტი. სლავური ენათმეცნიერება და სლავური ლიტერატურათმცოდნეობა სლავური ფილოლოგია პროფესორ გერჰარდ რესელს გამოქვეყნებული აქვს სულ 16 ვრცელი სამეცნიერო პუბლიკაცია. რუსული ენა და ლიტერატურა პოლონური ენა და ლიტერატურა სერბული და ხორვატული ენა და ლიტერატურა გერჰარდ რესელს 1971 წელს მიუნსტერის უნივერსიტეტში პრომოციის წარმატებით დაცვის შედეგად მიენიჭა ფილოლოგიის დოქტორის სახელი, ხოლო შემდეგ კი 1974 წელს მან იქვე, მიუნსტერში ჰაბილიტაციის ასევე წარმატებით დაცვის შედეგად დაიკავა აღნიშნული უნივერსიტეტის პროფესორის თანამდებობა (1978 წელი), მოგვიანებით, კი 1996 წელს ტრირის უნივერსიტეტში გადავიდა, სადაც 2003 წლამდე ხელმძღვანელობდა აღნიშნული უნივერსიტეტის სლავისტიკურ განყოფილებას. Studien zur generativ-transformationellen Semantosyntax russischer Adverbialkonstruktionen. München 1974, OCLC 896155. Syntaktische Struktur und semantische Eigenschaften russischer Sätze. Generativ-semantische und modelltheoretische Untersuchungen zu einer Paraphrasengrammatik des Russischen. München 1979, ISBN 3-7705-1340-1. როგორც გამომცემელი: A. S. Puškin und die kulturelle Identität Rußlands. Frankfurt am Main 2001, ISBN 3-631-36704-X. როგორც გამომცემელი: Deutschland, Italien und die slavische Kultur der Jahrhundertwende. Phänomene europäischer Identität und Alterität. Frankfurt am Main 2005, ISBN 3-631-53637-2. Thomas Bruns und Henrieke Stahl (Hg.): Sprache – Literatur – Kultur. Studien zur slavischen Philologie und Geistesgeschichte. Festschrift für Gerhard Ressel zum 60. Geburtstag. Frankfurt am Main 2005, ISBN 3-631-53596-1. პროფესორ გერჰარდ რესსელის აკადემიური და კვლევითი ცხოვრების გზა ↑ VIAF ID <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54919"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19832964"></a>
თამაგინი

თამაგინი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ონის მუნიციპალიტეტში, კავკასიონის მთავარი ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე ჯეჯორის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1860 მ., ჯავიდან 47 კმ. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 454.
მერაბ თავაძე

მერაბ თავაძე (დ. 29 ივლისი, 1942, თბილისი) — ქართველი მსახიობი, რეჟისორი, სცენარისტი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (2017). სწავლობდა შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტზე, ხოლო 1979 წელს დაამთავრა ამავე ინსტიტუტის კინოსარეჟისორო ფაკულტეტი. 1996 წლიდან „სამეფო უბნის თეატრის“ დამფუძნებელი და სამხატვრო ხელმძღვანელი. კინოკომპანია „იბერია-ფილმის“ პრეზიდენტი. დამდგმელი რეჟისორია ფილმების: „მთის ნოველა“ (1979), „მე დავბრუნდები“ (1982), „ბრავო, ალბერ ლოლიშ!“ (1987), „ხვეული კიბით“ (2001); სცენარის ავტორია ფილმების: „მე დავბრუნდები“ (1982), „ხვეული კიბით“ (2001); გადაღებულია ფილმებში: „თოჯინები იცინიან“ (რეზიკო, 1962), „ზღვის ბილიკი“ (დათო, 1962), „დრო იწურება განთიადისას“ (ტონი გარსი, 1965), „პიერი მილიციის თანამშრომელი“ (ანზორი, 1965), „მყუდრო სავანე“ (გივი, 1975), „ორშაბათი ჩვეულებრივი დღეა“ (გელაშვილი, 1984). 1979 — საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი 1982 — საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი 2017 — თბილისის საპატიო მოქალაქე მერაბ თავაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
კიროვი (ონის მუნიციპალიტეტი)

კიროვი (ყოფ. ლესორა) — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ონის მუნიციპალიტეტში. 1991 წლის 27 აპრილის საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს დადგენილებით გამოეყო ჯავის რაიონს და გადაეცა ონის რაიონს. 2015 წელს ე. წ. სამხრეთ ოსეთში ჩატარებული მოსახლეობის აღწერების მიხედვით სოფელი გაყოფილია ორ ნაწილად: კიროვი და ლესორა. კიროვში ცხოვრობს 72 ადამიანი, ხოლო ლესორაში — 47. ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 533. ↑ საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს დადგენილება ჯავის რაიონიდან სინაგურის, კიროვისა და ჩასავლის სასოფლო საბჭოების გამოყოფის შესახებ ↑ ე. წ. სამხრეთ ოსეთის 2015 წლის მოსახლეობის აღწერის მასალები
დემიკო ლოლაძე

დიმიტრი (დემიკო) ლოლაძე (დ. 1944) — ქართველი მწერალი, ჟურნალისტი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიისა და იურიდიული ფაკულტეტები. გამოცემული აქვს ხუთ ათეულზე მეტი წიგნი და კრებული, მათ შორის: „შოთა იამანიძე“, „მიხეილ მესხი“, „სლავა მეტრეველი“, „ვლადიმერ ბარქაია“, „სერგო კოტრიკაძე“, „გივი ჩოხელი“, „ბორის სიჭინავა“, „ილია დათუნაშვილი“, „მურთაზ ხურცილავა“, „ვიტალი დარასელია“, „ალექსანდრე ჩივაძე“, „ოთარ გაბელია“, „ნოდარ ახალკაცი“, „სერგო კუტივაძე“, „ძმები ნოდიები“, „სახელოვანი ორმოცდაათიანელები“, „ბორის პაიჭაძე“ (ოთარ გაგუასთან ერთად), „ვაჟა აზარაშვილი“, „დიუსელდორფის რაიინშტადიონზე“,„ფეხბურთი ნახატებსა და შარჟებში“. ფოტოალბომები: „მიხეილ კვირიკაშვილი“, „კონსტანტინე შანიძე“, „დავით ყიფიანი“, „1985 წლის მსოფლიო ჩემპიონატი ფეხბურთში იუნიორთა შორის“, „დიუსელდორფი-თბილისი ოცი წლის შემდეგ“, „დრო და ადამიანები“ (I და II ნაწილი), „ჩვენ ვნახეთ პელე, მხოლოდ 12 წუთით კი გარინჩა“ და სხვა. ორი კრებული მიუძღვნა ქვეყნის ეროვნულ გმირს ჟიული შარტავას. 1999 — ღირსების ორდენი ახალგაზრდობის აღზრდა-განათლებაში შეტანილი პირადი დიდი წვლილისა და სპორტულ ჟურნალისტიკაში ნაყოფიერი შემოქმედებითი მოღვაწეობისათვის სპორტის დამსახურებული მუშაკი იაკობ გოგებაშვილის სახელობის მედალი გიორგი ნიკოლაძის სახელობის მედალი იაკობ გოგებაშვილის სახელობის მედალი თბილისზე მზრუნველის წოდება თბილისის განვითარებაში შეტანილი წვლილისთვის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის მედალი ჰაიდარ აბაშიძის სახელობის პრემია ტბელ აბუსერიძის სახელობის პრემია მიხეილ კაკაბაძის სახელობის პრემია დავით აღმაშენებლის სახელობის პრემია იაკობ გოგებაშვილის სახელობის პრემია მემედ აბაშიძის სახელობის პრემია სერგეი მესხის სახელობის პრემია ნიკო ნიკოლაძის სახელობის პრემია საქართველოს დამსახურებული მასწავლებელი 2017 — თბილისის საპატიო მოქალაქე 2018 — ღირსების ორდენი საქართველოში ფეხბურთის განვითარების საქმეში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისათვის მაღალპროფესიული ჟურნალისტური და პუბლიცისტური საქმიანობისათვის დემიკო ლოლაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ვაჟა დურგლიშვილი

ვაჟა დურგლიშვილი (დ. 9 მაისი, 1948, დაბა ახალგორი, ახალგორის რაიონი) — ქართველი კომპოზიტორი. მოყვარული მხატვარი. საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1990). თბილისის საპატიო მოქალაქე (2017). 1968-1973 წლებში სწავლობდა თბილისის საესტრადო სასწავლებელში, ხოლო 1979-1983 წლებში - თბილისის პედაგოგიურ ინსტიტუტში მუსიკა-ფილოლოგიის ფაკულტეტზე. 1972 წლიდან იყო თბილისის პიონერთა სასახლის პედაგოგი. თანამშრომლობს საესტრადო ანსამბლებთან: „ორერა“, „დიელო“, „რერო“, „ციცინათელა“, „ლალე“, „ჯორჯია“. ვაჟა დურგლიშვილის საბავშვო სიმღერები შედის ანსამბლების - „მზიური“, „მთიები“, „ლახტი“, „ნერგები“, „ბასტი-ბუბუ“ რეპერტუარში; მისი თხზულებები: საესტრადო, საბავშვო სიმღერები (500-მდე), მიუზიკლი „თავქარიანები“ (2002, დაიდგა მუსიკალური კომედიისა და დრამის თეატრში, ლიბრეტო და რეჟისურა ზ. კახიანის), საბავშვო ოპერა-რევიუ „სათაგური“ (1982, ვაჟა-ფშაველას მიხედვით, ლიბრეტო გ. ჭიჭინაძის, რეჟისურა გ. დეისაძის, გადაღებულია კინო-ფილმი). კამერულ-ინსტრუმენტული: საფორტეპიანო, სავიოლინო, ფლეიტის, ქსილოფონის, არფის პიესები (2009-2010). 1975 და 1983 წელს ფირმა „მელოდიამ“, გამოსცა მისი ორი საავტორო ფირფიტა-გიგანტი, რომელთა ტირაჟმა მილიონს გადააჭარბა. გამოცემული აქვს 4 CD ალბომი: „პოპულარული სიმღერები“, „შენ გიმღერი“, „საბავშვო სიმღერები“, „სალაღობო“. ვაჟა დურგლიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1990. № 7. გვ. 20.
Foxtrot (ალბომი)

Foxtrot — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ ჯენესისის მეოთხე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 1972 წლის 6 ოქტომბერს. მიუხედავად იმისა, რომ აშშ რეიტინგებში ალბომი ვერ მოხვდა, ბრიტანეთმა დისკი დადებითად მიიღო. ალბომის პირველი პიესა, „Watcher of the Skies“ დაფუძნებულია მწერალ ართურ კლარკის 1946 წლის ერთ-ერთ მოთხრობაზე. „Supper's Ready“ იქცა ჯგუფის ერთ-ერთ პიესად, რომელსაც კოლექტივი კონცერტებზე ყოველთვის ასრულებდა. „Horizons“ არის სტივ ჰეკეტის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ნამუშევარი, რომელიც მის სოლო-კონცერტებზეც სრულდება. იმ პერიოდში ბენქსის მელოტრონს ჰქონდა ფოქსტროტის ტიპის მზა მელოდია - ეს არის ალბომის სათაურის შერჩევის ერთ-ერთი მიზეზი. მის გარეკანზე გამოსახულია მელა ქალის კაბით, რომელიც ნახსენებია ეპიზოდში „Willow Farm“. იმავე პერიოდში გებრიელი გამოდიოდა სცენაზე ასეთი კოსტიუმით (წითელი კაბა მისი მეუღლის გარდერობიდან იყო). გარეკანის უკანა მხარეზე ჩანს სასტუმრო - ეს მინიშნებაა იმ სასტუმროებზე, სადაც ჯგუფი ტურნეების დროს ჩერდებოდა. ყველა სიმღერის ავტორი — ტონი ბენქსი, ფილ კოლინზი, პიტერ გებრიელი, სტივ ჰეკეტი და მაიკ რეზერფორდი. პიტერ გებრიელი – ვოკალი, ფლეიტა, პერკუსია სტივ ჰეკეტი – ელექტრონული და აკუსტიკური გიტარები ტონი ბენქსი – ორგანი, ფორტეპიანო, აკუსტიკური გიტარა, ვოკალი მაიკ რეზერფორდი – ბას გიტარა, ბას პედალი, ჩელო, აკუსტიკური გიტარა, ვოკალი ფილ კოლინზი – დასარტყმელი საკრავები, პერკუსია, ვოკალი ჯენესისის მიერ 1972/73 წლებში ჩატარდა საკონცერტო ტურნე. მისი მსვლელობისას სრულდებოდა შემდეგი სიმღერები: Watcher of the Skies Can-Utility and the Coastliners (მხოლოდ ტურის პირველ ეტაპზე) Happy the Man Fountain Of Salmacis Get'em Out by Friday Twilight Alehouse Musical Box The Return Of The Giant Hogweed Supper's Ready The Knife Harrold the Barrel ინფორმაცია საიტზე Discogs ↑ Mojo 2007, გვ. 290. ↑ ერლეუაინი, სტივენ თომას. (2011 [last update])Foxtrot – Genesis | AllMusic. allmusic.com. ციტირების თარიღი: 25 ივლისი 2011. ↑ ჯოუნსი, C.. (2011 [last update])BBC – Music – Review of Genesis – Foxtrot. BBC. ციტირების თარიღი: 25 ივლისი 2011. ↑ კრისტგოუ, R.. (2011 [last update])Robert Christgau: CG: Genesis. robertchristgau.com. ციტირების თარიღი: 25 ივლისი 2011. ↑ "Longplay-Chartverfolgung at Musicline" (გერმანულად). Musicline.de. Media Control. ↑ "Genesis | შემსრულებელი | ოფიციალური ჩარტების კომპანია". ბრიტანეთის ალბომების ჩარტი. ოფიციალური ჩარტების კომპანია. ↑ British album certifications – Genesis – Foxtrot. ბრიტანეთის ფონოგრამების მწარმოებლების ასოციაცია. შეიყვანეთ Foxtrot ველში Search. აირჩიეთ Title ველში Search by. შეიყვანეთ album ველში By Format. დააწკაპუნეთ ღილაკზე Go
მზია სიმონიშვილი

მზია სიმონიშვილი (დ. 2 ოქტომბერი, 1965, თბილისი — გ. 19 მაისი, 2013, ვენა) — ქართველი მუსიკოსი. 1973 წლიდან სწავლობდა „ნიჭიერთა ათწლედში“, პედაგოგი ვანდა შიუკაშვილი (ფორტეპიანო). 1980 წელს გაიმარჯვა საქართველოს პიანისტთა ეროვნულ კონკურსში. 1989 წელს, იგივე პედაგოგთან დაამთავრა ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის საფორტეპიანო ფაკულტეტი. სწავლის პერიოდშივე გამოდიოდა საქართველოს ფილარმონიის ორკესტრთან ერთად ჯანსუღ კახიძის დირიჟორობით. მზია სიმონიშვილი იყო მენდელსონისა (ჰამბურგი, გერმანია) და ბუზონის (1994, ბოლცანო, იტალია) საერთაშორისო კონკურსების I პრემიის მფლობელი, მონტე–კარლოს საერთაშორისო კონკურსის ლაურეატი. 1990 წლიდან მუსიკოსი მონაწილეობდა ფესტივალებში (ფინეთი, ჰოლანდია); მნიშვნელოვანი საკონცერტო გამოსვლები ჰქონდა მსოფლიოს სხვადასხვა მუსიკალურ ცენტრში. 1992 წელს შედგა მისი დებიუტი შვეიცარიაში; ამავე წლიდან იყო საქართველოს ფილარმონიის სოლისტი, პარალელურად, ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში პროფესორ ვალერიან შიუკაშვილის ასისტენტი; 1993 წელს სწავლა განაგრძო ვენის Hohschsule-ში. გამოშვებული აქვს ალბომი, რომელშიც შევიდა: ლუდვიგ ვან ბეთჰოვენის მეოთხე სონატა, სერგეი პროკოფიევის მეორე სონატა, ფედერიკ შოპენისა და მორის რაველის პიესები. 2004 წლიდან მზია სიმონიშვილი იყო ავსტრიის მოქალაქე. ბოლო წლებში იგი ვენაში მოღვაწეობდა და ხშირად მართავდა კონცერტებს ლა–სკალაში, მიუნხენის “ჰერკულეს – ცენტრში”, ჰამბურგის “მიუზიქჰოლში” და ვენის “კონცერტჰაუსში“; არაერთი საქველმოქმედო კონცერტი აქვს ჩატარებული ქართველი ბავშვების დასახმარებლად. მზია სიმონიშვილი გარდაიცვალა 47 წლის, ქართველი მუსიკოსი დაკრძალულია ვენაში. მზია სიმონიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მარინე მაჩაბელი

მარინე მაჩაბელი (დ. 1899, თბილისი — გ. 1986, რომი) — ქართველი ჰუმანიტარი, გაიზარდა მიხეილ მაჩაბლისა და ანა (ანეტა) გიორგის ასული ქსნის ერისთავის (1864-1934) ოჯახში. მიშო მაჩაბელი გახლდათ ნამდვილი სახელმწიფო მრჩეველი. რედაქტორობდა გაზეთს „ზაკავკაზიე“; იყო 1917 წელს გამართული საქართველოს ეროვნული ყრილობის დელეგატი, ხოლო შემდგომში ეროვნული საბჭოს წევრი ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიიდან; სათავეში ედგა საბჭოს სარწმუნოებათა კომისიას; მონაწილეობდა ეროვნულ-დემოკრატული პარტიისგან გამოყოფილი დამოუკიდებელი ნაციონალ-დემოკრატიული საპარლამენტო ფრაქციის ჩამოყალიბებაში, რომლის ბაზაზეც წარმოიშვა საქართველოს ეროვნული (იგივე მიწის მესაკუთრეთა ეროვნული) პარტია. მიხეილ მაჩაბელსა და ანა ერისთავს სამი შვილი შეეძინათ: მარინე, ელისაბედი, იგივე ლიზა და ვახტანგი. საქართველოს 1921 წლის ოკუპაციის შემდეგ სამივე ემიგრაციაში გაემგზავრა. 1910-იან წლებში ევროპაში მცხოვრები ქართველების ერთი ნაწილი საქართველოში მონარქიის აღდგენის მომხრე იყო. ამ იდეის განხორციელების მიზნით პროგერმანული ორიენტაციის ქართველმა მოღვაწეებმა - გიორგი მაჩაბელმა, მიხეილ წერეთელმა, ლეო და გიორგი კერესელიძეებმა და სხვებმა, რომლების შედიოდნენ ბერლინში მოქმედ საქართველოს დამოუკიდებლობის კომიტეტში, მოლაპარაკება გამართეს გერმანიის ხელისუფლებასთან. მათი მიზანი იყო გერმანელი პრინცის იოახიმის, კაიზერ ვილჰელმ II-ის უმცროსი ვაჟისა და რომელიმე ქართველი პრინცესას დაქორწინებით ქართული მონარქიული წყობის დაბრუნება. ამ მნიშვნელოვანი პოლიტიკური მისიისთვის კი, თავისი გამორჩეული მშვენიერების გამო, მარინე მაჩაბლის კანდიდატურა შეარჩიეს. ეს გეგმა კარგად ასახავს იმას, თუ როგორი ახლო ურთიერთობა იყო საქართველოს არისტოკრატიასა და გერმანიას შორის და როგორი მოლოდინი იყო იმისა, რომ პირველ მსოფლიო ომში გერმანია გაიმარჯვებდა. თუმცა ამ პროექტს განხორციელება არ ეწერა. 1918 წლის 26 მაისს საქართველოს სახელმწიფო აღდგა, როგორც დემოკრატიული რესპუბლიკა, ხოლო, 11 ნოემბერს გერმანული მონარქია დაემხო. პრინცმა იოახიმმა ჰოლანდიაში დაიდო ბინა, მარინა მაჩაბელი კი ცოლად გაჰყვა ფრანჩესკო ფრანზონის, იტალიის კონსულს საქართველოში და რომში დასახლდა. შალვა მაღლაკელიძის მოგონებებიდან: „მარინეს დარჩა ორი ვაჟიშვილი... ამ ომის დროს დიპლომატიურ სამსახურში იყვნენ, ერთი შვეიცარიაში იტალიის წარმომადგენლად და მეორე - ავღანისტანში. რადგანაც მარინეს ხელში იყვნენ გაზრდილნი, ქართველობდნენ კიდეც“. მართალია გერმანულ-ქართული სამეფო ოჯახის იდეამ ხორცი ვერ შეისხა, მაგრამ მარინა მაჩაბლის სახელი ემიგრაციაში მყოფმა გამომგონებელმა და ქიმიკოსმა გიორგი მაჩაბელმა თავის მიერ შექმნილი სუნამოთი უკვდავყო. საქართველოს არშემდგარი დედოფლის, მარინა მაჩაბლისადმი მიძღვნილი სუნამო „საქართველოს დედოფალი“ ჩასხმული იყო ჯვრიანი ოქროს გვირგვინის ფორმის ფლაკონში. ეს გახლდათ პირველი სუნამო, რომელიც გიორგი მაჩაბელმა დაამზადა და მის სუნამოებს შორის ყველაზე პოპულარული აღმოჩნდა. ამერიკული საზოგადოება სუნამოთი აღფრთოვანებული იყო. მარინე მაჩაბელი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
თეაგენე

თეაგენე (ბერძ. Θεαγένης; ძვ. წ. VII საუკუნე) — ბერძნული პოლისის მეგარის ტირანი. ძველი საბერძნეთის „უფროსი“ ტირანიის წარმომადგენელი. სავარაუდოდ, როგორც მხედართმავარმა პოპულარობა მოიპოვა ათენთან ომის დროს კუნძულ სალამინისთვის, სადაც მეგარელი ახალმოშენეები გადასახლდნენ. დემოსის მხარდაჭერაზე დაყრდნობით, რომელმაც მას პირადი დაცვა გამოუყო, ძვ. წ. VII საუკუნის შუა ხანებში ხელისუფლებას ჩამოაშორა მმართველი არისტოკრატია. თავისი ქალიშვილი მიათხოვა წარჩინებულ ათენელს — კილონს და ათენში ხელისუფლების ხელში ჩასაგდებად წარუმატებელი მცდელობის დროს ცდილობდა მისთვის დახმარება გაეწია. თეაგენეს უკავშირდება წყალსადენის აშენება, რომლის საშუალებითაც წყალი წყაროდან ქალაქის დიდ წყალსაცავში ჩაედინებოდა; ამ წყალსაცავის ნაშთები დღემდეა შემორჩენილი. ბოლოს იძულებული გახდა მეგარიდან გაქცეულიყო. ↑ ბერძნული და რომაული საკუთარი სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1985. — გვ. 47. ↑ Стрелков А. В. Феаген // Большая российская энциклопедия. т. 33. — М., 2017. — стр. 218.
საქართველო-ევროკავშირის ასოცირების შეთანხმება

საქართველო-ევროკავშირის ასოცირების შეთანხმება (სრულად ასოცირების შესახებ შეთანხმება ერთი მხრივ ევროკავშირს და ევროპის ატომური ენერგიის გაერთიანებას და მათ წევრ სახელმწიფოებსა და მეორე მხრივ, საქართველოს შორის) — საქართველოს ევროკავშირთან ასოცირების ხელშეკრულება. მოლაპარაკებები ასოცირების შესახებ შეთანხმებაზე ოფიციალურად დაიწყო 2010 წლის ივლისში და დასრულდა 2013 წლის ივლისში. შეთანხმების პარაფირება მოხდა 2013 წლის 29 ნოემბერს, აღმოსავლეთ პარტნიორობის ვილნიუსის სამიტის ფარგლებში. მას ხელი მოეწერა 2014 წლის 27 ივნისს ბრიუსელში (ძალაში შევიდა 2016 წლის 1 ივლისიდან). ამ შეთანხმების გაფორმების პერსპექტივა გაიხსნა აღმოსავლეთ პარტნიორობის ინიციატივით და ჩაანაცვლა 1996 წელს ხელმოწერილი პარტნიორობისა და თანამშრომლობის შესახებ შეთანხმება. ასოცირების შესახებ შეთანხმება არის საქართველოს ევროკავშირთან დაახლოების სამოქმედო გეგმა, რომელიც ქვეყნის პოლიტიკური, სოციალური და ეკონომიკური ცხოვრების თითქმის ყველა სფეროს მოიცავს. ის, აგრეთვე, მოიცავს ღრმა და ყოვლისმომცველი თავისუფალი ვაჭრობის სივრცის კომპონენტს (Deep and Comprehensive Free Trade Area - DCFTA) და ითვალისწინებს ევროკავშირთან დაახლოების მნიშვნელოვან კონკრეტულ მექანიზმებს. ასოცირების შესახებ შეთანხმება მიზნად ისახავს ევროკავშირთან პოლიტიკურ ასოცირებასა და ეტაპობრივ ეკონომიკურ ინტეგრაციას. შეთანხმებაში აღიარებულია საქართველოს ევროპული მისწრაფებები და ევროპული არჩევანი, აღნიშნულია, რომ ის საერთო ღირებულებები, რომლებსაც ეფუძნება ევროკავშირი – დემოკრატია, ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვა და კანონის უზენაესობა ასევე წარმოადგენს პოლიტიკური ასოცირებისა და ეკონომიკური ინტეგრაციის ქვაკუთხედს. ასოცირების შესახებ ხელშეკრულება აღიარებს საქართველოს ევროპულ მისწრაფებებს. შეთანხმებაში გამოხატულია სრული პატივისცემა საქართველოს დამოუკიდებლობის, სუვერენიტეტის, ტერიტორიული მთლიანობისა და საერთაშორისოდ აღიარებული საზღვრების ურღვეობის პრინციპების მიმართ. განსაკუთრებული ყურადღება ეთმობა კონფლიქტის შემდგომი რეაბილიტაციისა და შერიგებისადმი მიმართული ძალისხმევის ერთობლივ ხელშეწყობას. კონფლიქტის მშვიდობიანი მოგვარება იქნება როგორც მხარეთა შორის, ასევე სხვა შესაბამის საერთაშორისო აქტორებთან, პოლიტიკური დიალოგის ერთ-ერთი მთავარი თემა (ასოცირების შესახებ შეთანხმების თავდაპირველი პროექტი არ ითვალისწინებდა ცალკე მუხლს კონფლიქტის მშვიდობიანი მოგვარების თაობაზე და ეს მუხლი გაჩნდა საქართველოს მხრიდან მომლაპარაკებელი დელეგაციის ძალისხმევის შედეგად). ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 საქართველო და ევროკავშირი ქართ. . საქართველო და ევროკავშირისაინფორმაციო ცენტრი. ↑ EU/Georgia Association Agreement | en. EEAS. ციტირების თარიღი: 5 აპრილი, 2024
თენგიზ უთმელიძე

თენგიზ უთმელიძე (დ. 24 მაისი, 1938, თბილისი) — ქართველი მოცეკვავე, ჟურნალისტი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (2018). 1966 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი (ჟურნალისტიკა). ქართული ხალხური ცეკვები შეისწავლა ჯერ მ. რაქვიაშვილთან, შემდეგ თბილისის პიონერთა და მოსწავლეთა სასახლეში რევაზ ჭოხონელიძის ხელმძღვანელობით. 1957 წლიდან ილიკო სუხიშვილისა და ნინო რამიშვილის მიწვევით გახდა საქართველოს ხალხური ცეკვის ანსამბლის სოლისტი. განსაკუთრებული აღიარება მოუტანა ცეკვამ „ქართული“, რომელსაც ნინო რამიშვილთან ერთად ასრულებდა. 1962–1970 წლებში იყო „საქინფორმისა“ და გაზეთ „კომუნისტის“ სპეც კორესპონდენტი საზღვარგარეთ. ღვაწლი მიუძღვის „სუხიშვილების“ ანსამბლის ისტორიის შექმნაში. შექმნა ანსამბლის საგასტროლო ცხოვრების ამსახველი უნიკალური ფოტომატიანე. 1972–1974 წლებში მუშაობდა საქართველოს ჟურნალისტთა კავშირში. 1974–1988 წლებში — საქართველოს სსრ უმაღლესი და სპეციალური განათლების სამინისტროში. 1988–1989 წლებში — სახალხო განათლების სამინისტროში. 1989–2001 წლებში საქართველოს სსრ კულტურის სამინისტროში. 2001 წლიდან არის საქართველოს ქორეოგრაფიულ მიოღვაწეთა საერთო–ეროვნული კავშირის თავმჯდომარის მოადგილე, 2004 წლიდან თავმჯდომარე, პარალელურად საქართველოს თეატრის, კინოს, მუსიკისა და ქორეოგრაფიის მუზეუმში, ქორეოგრაფიული განყოფილების გამგე. ავტორია მრავალი პუბლიკაციის, რეპორტაჟის, მხატვრულ–დოკუმენტური ნოველის, ბროშურის; გადაღებული აქვს დოკუმენტური ტელეფილფილმი საქართველოს ცეკვის აკადემიური ანსამბლის გასტროლების შესახებ. არაერთი კონკურსისა და ფესტივალის მოთავე და ორგანიზატორია. 2005 წელს დააარსა „ქართული ქორეოგრაფიის დღე“ (ყოველწლიურად 11 ივნისი). მონაწილეობდა კინოფილმში „ეთერის სიმღერა“ (1956, აბესალომი, რეჟისორი სიკო დოლიძე). გასტროლები: მსოფლიოს 65 ქვეყანა ანსამბლთან ერთად. 1966 — საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი 1996 — ღირსების ორდენი (ქართული ქორეოგრაფიული ხელოვნების განვითარებაში, მისი პოპულარულიზაციის საქმეში შეტანილი მნიშვნელოვანი წვლილისა, და ნაყოფიერი მოღვაწეობისათვის) თენგიზ უთმელიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი