laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სამოთხის გვრიტები

„სამოთხის გვრიტები“ — რეჟისორ გოდერძი ჩოხელის 1997 წლის ქართული მხატვრული ფილმი. ბოლშევიკების მიერ გაკრეჭილი მღვდელი (გივი ბერიკაშვილი) მაღალმთიან სოფელში ხანდაზმული თანასოფლელებისთვის სკოლას მოაწყობს. თავისუფალ დროს მათ წერა-კითხვას ასწავლის, რაც ბრიგადირს (კახი კავსაძე) დროის ფუჭ კარგვად მიაჩნია. გამუდმებით უშლის გლეხებს სკოლაში სიარულს და არც მასწავლებელს ასვენებს. სოფლელები არ ეპუებიან ბრიგადირს. ისინი სულიერებისკენ ისწრაფვიან და გრძნობენ, რომ ადამიანი მარტო ჭამისთვის არ არის მოვლენილი ამ ქვეყნად. კახი კავსაძე — ბრიგადირი გივი ბერიკაშვილი — მასწავლებელი გოვენ ჭეიშვილი — ეფრემა ნანული სარაჯიშვილი — მხატვარი ბერტა ხაფავა — სიჯანაანთ ქალი ნინო ჩხეიძე — ქალთამზე მიხეილ (მამუკა) ხერხეულიძე — ხეჩო კონსტანტინე თოლორაია — ჯღუნა აბესალომ ლორია — ლაბრო ნათელა მიქელაძე — ნათელა აბრეკ ფხალაძე — აბრეკი ეთერ გელოვანი — მაყვალა ნატო ჭელიძე — კუნტრუშაანთ ქალი იზო ქურხული — მთვარისა გიგუშა წიკლაური — თავმჯდომარე „სამოთხის გვრიტები“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია „სამოთხის გვრიტები“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ქართული კინო — სამოთხის გვრიტები
საბერძნეთის ავტომობილების ინდუსტრია

საბერძნეთის ავტომობილების ინდუსტრია (ELVO) არის ბერძნული ავტომობილების მწარმოებელი, რომელიც დაფუძნებულია სალონიკში. კომპანია დაარსდა 1972 წელს [1], როგორც Steyr Hellas და მიიღო მისი ამჟამინდელი სახელი 1987 წელს [1]. ძირითადად აწარმოებს ავტობუსებს, სატვირთო მანქანებს, სამხედრო მანქანებს. კომპანია ისრაელის კონსორციუმმა შეიძინა 2021 წლის 14 თებერვალს. [2] ოფიციალური საიტი ↑ https://base.omikron.apogee.gr/en/content/History.32/ ↑ https://www.israeldefense.co.il/en/node/50722
ნუგზარ რურუა

ნუგზარ რურუა (დ. 5 ივლისი, 1956, სოხუმი) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი, პედაგოგი. 1979 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი მიმოსვლის გზათა მშენებლობის სპეციალობით. მუშაობდა თბილისის მეტროპოლიტენის სალიანდაგო და გვირაბნაგებობათა სამსახურში, ჯერ უფროს ინჟინრად, ხოლო შემდეგ სალიანდაგო დისტანციის უფროსად და სალიანდაგო და გვირაბნაგებობათა სამსახურის უფროსის მოადგილედ 1979-1988 წლებში. 1982 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას. დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ასპირანტურა 1992 წელს. 2002-2006 წლებში კი იყო საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის რკინიგზების მშენებლობის კათედრის გამგის მოადგილე. 2006-2007 წლებში იგი მუშაობდა საქართველოს ტრანსპორტის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის რკინიგზის დეპარტამენტის მთავარ სპეციალისტად. შპს "ტექნოკომპარკის" აღმასრულებელ დირექტორად კი 2008-2009 წლებში. ლიანდაგის მონიტორინგის სისტემები : სახელმძღვანელო, თბ., 2014, გვ. 281 ლიანდაგის ტექნიკური გაზომვები და შეფასება : სახელმძღვანელო, თბ., 2013, გვ. 180 რკინიგზის ლიანდაგი ნაწ.4 ლიანდაგის ზედა ნაშენის გაანგარიშებები, თბ., 2009, გვ. 156 რკინიგზის ლიანდაგი ნაწ.2 სარელსო ლიანდაგის მოწყობა, თბ., 2009, გვ. 77 რკინიგზის ლიანდაგი ნაწ.1 ლიანდაგის ზედა ნაშენის კონსტრუქცია, თბ., 2009, გვ. 115 ლიანდაგის კაპიტალური შეკეთების სამუშაოთა ორგანიზაცია, დამხმარე სახელმძღვანელო, თბ., 2002, გვ. 70 საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, თბ., 2017, გვ. 493 ნუგზარ რურუა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
საფესტივალო ორგანიზაციების საერთაშორისო ფედერაცია

საფესტივალო ორგანიზაციების საერთაშორისო ფედერაცია (ინგლ. Federation Internationale des Organisations de Festivals FIDOF) — 1966 წელს დაარსებული საერთაშორისო ორგანიზაცია, რომელიც დარეგისტრირდა აშშ-ში, როგორც არაკომერციული ორგანიზაცია. თავდაპირველად მისი შტაბ-ბინა მდებარეობდა სპლიტში, შემდეგ კი აშშ-ში გადაიტანეს. იყო აშშ-ის ნაციონალური მუსიკალური საბჭოს წევრი. ორგანიზაციამ შეწყვიტა თავისი მუშაობა 2005 წელს მისი დამაარსებლის გარდაცვალების გამო. FIDOF წარმოადგენდა ფესტივალების, კონკურსების და კულტურული ღონისძიებების შესახებ ინფორმაციების კოორდინატორს. კავშირი ჰქონდა მსოფლიოს 100-ზე მეტი ქვეყნის 1600-ზე მეტ ფესტივალსა და ღონისძიებასთან. იგი მხარს უჭერდა ფესტივალების ორგანიზატორებს, მათ სპონსორებს, ხმისჩამწერ სტუდიებს და ხელოვნების სხვა მიმართულებებს. ასევე ფესტივალებთან დაკავშირებულ გამოჩენილ იმპრესარიოებს, არტისტებს, გამომცემლებს, კომპოზიტორებს, პოეტებს და ა.შ. გამორჩეულ ახალგაზრდა არტისტებს აჯილდოვებდა საერთაშორისო დიპლომებით. მისი დაწესებულია ფესტივალის ორგანიზატორებისთვის სპეციალური ჯილდო „DISTANT ACCORDS AWARDS“. FIDOF-ის მიზანს წარმოადგენდა მუსიკითა და ხელოვნებით მშვიდობისა და მეგობრობის განმტკიცება. INTERNATIONAL FEDERATION OF FESTIVAL ORGANIZATIONS (FIDOF) Global Civil Society Database
ვახტანგ იმნაიშვილი

ვახტანგ იმნაიშვილი (დ. 22 სექტემბერი, 1939, ლანჩხუთი — გ. 24 იანვარი, 2017) — ქართველი ენათმეცნიერი, მეცნიერი, პედაგოგი, ფილოლოგი, ტექსტოლოგი, ქართველოლოგიის ისტორიის მკვლე­ვარი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. 1966 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1968 წიდან ეწეოდა სამეცნიერო-პედაგოგიურ მოღვაწეობას თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ახალი ქართული ენის კათედრაზე. 2006 წლიდან იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჰუმანიტარული ფაკულტეტის ქართული ფილოლოგიის მიმართულების ასოცირებული პროფესორი. 2006 წლიდან – სა­ქართველოს გა­ნათ­ლე­ბისა და მეცნიერების სამინისტროსთან არსე­ბუ­ლი ქართული სალიტერატურო ენის ნორმათა საექსპერტო კომისიის წევრი. მისი კვლე­ვის სფერო იყო ძველი და ახალი ქართული ენა, უცხოეთის სამეცნიერო ცენტრებში და­ცუ­ლი უძველესი ქართული ხელნაწერებისა და გამოჩენილ ­ქართველ საზოგადო მოღვაწეთა ეპის­ტო­ლუ­რი მემკვიდრეობა. ამ მიზნით შეისწავლა ავსტრიაში, გრაცის უნივერსიტეტისა და ვენის ნაციონალური ბლიოთეკების ძველი ქართული ხელნაწერები და ავსტრიის მეცნიერის, ჰუგო შუხარდტის არქივის ქართული მასალები. გრაცში დამუშავებული მასალები (2000) საფუძვლად დაედო ნაშრომს „უძველესი ქართული ხელნაწერები ავსტრიაში“ (2004), რომელშიც იმავე წელს მი­ე­ნი­ჭა ივანე ჯა­ვა­ხი­შვი­ლის სახელობის საუნივერსიტეტო პრემია. ნაშრომს „ზმნა ძველ ქართულში“ (ტ. 1–2, მაინის ფრანკფურტი, 1996) შვეიცარიაში იოლანდა მარშევთან ერთად გამოსაცემად მოამზადა ვრცელი „გერმანულ-ქართული ლექსიკონი“, რომელიც გერმანიაში დაიბეჭდა (1999). მისი შრომები იბეჭ­დე­ბო­და საზღვარგარეთ (ავსტრია, ნიდერლანდები, გერმანია, ბელგია). კითხულობდა ლექციებს ქართული ენისა და ლიტერატურის შე­სა­ხებ ვენის, მაინის ფრანკფურტის, ბერნისა და სხვა უნივერსიტეტებში. 1997-2006 წლებში ილია ჭავჭავაძის სახელობის ენისა და კულტურის სა­ხელმწიფო უნივერსიტეტში კითხულობდა ქართული ენის მორფოლოგიისა და სინტაქსის კურსს. 1999 — აკაკი შანიძის სახელობის პრემია მამათა ცხოვრებანი: ბრიტანეთის მუზეუმის ქართული ხელნაწერი XI საუკუნისა, თბ., ორთოდოქსი, 2011, გვ. 316 უძველესი ქართული ხელნაწერები ავსტრიაში, თბ., საგამომც. ფირმა „ტრიადა“, 2004, გვ. 331 ISBN 9994078712 სინას მთიდან გრაცამდის: გრაცის ქართული ხელნაწერების ისტორია, თბ., 2001, გვ. 52 არდავიწყება მოყვრისა...: ქართველ მეცნიერთა და საზოგადო მოღვაწეთა ეპისტოლური მემკვიდრეობიდან, თბ., საგამომც. ფირმა „ტრიადა“, გვ. 328 ISBN 9994062298 საქართველო: ენციკლოპედია, ტ. IV, თბ., 2018, გვ. 259 ვახტანგ იმნაიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გიორგი ჭავჭავაძე

გიორგი ჭავჭავაძე (დ. 30 აპრილი, 1904, პეტერბურგი — გ. 5 თებერვალი, 1962) — ქართველი მუსიკოსი. გიორგი ჭავჭავაძის ოჯახის გენეალოგიური შტო დიდგვაროვანთა სიჭარბით გამოირჩევა. იგი პოეტ ალექსანდრე ჭავჭავაძის შთამომავალია. მისი პაპა, ზაქარია გულბაათის ძე ჭავჭავაძე დაქორწინებული იყო მარიამ ჭავჭავაძეზე, ალექსანდრე ჭავჭავაძის ვაჟის, დავითის ასულზე. მათმა უფროსმა ვაჟმა ალექსანდრე ჭავჭავაძემ, 1896 წელს, კავკასიაში, კისლოვოდსკში გაიცნო იმპერატრიცას ფრეილინა, რუსეთის სახელმწიფო სათათბიროს თავმჯდომარის, მიხეილ როძიანკოს ძმისშვილი მარია პავლეს ასული როძიანკო. 1896 წელს, ხანმოკლე მიჯნურობის შემდეგ, ისინი დაქორწინდნენ. წყვილი რუსეთში ცხოვრობდა, სადაც დაიბადა მათი სამივე შვილი – პავლე, გიორგი და მარინა (მიმი). მარია და ალექსანდრე 1915 წელს დაშორდნენ. 1917 წლის ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ალექსანდრე საქართველოში დაბრუნდა, მარია კი შვილებთან ერთად ემიგრაციაში წავიდა. მათი უფროსი ვაჟი, პავლე – ამერიკაში ცნობილი მწერალი გახდა, მარინა ლონდონში დასახლდა და ისიც მწერლობას მისდევდა. მათი შუათანა ძმა, გიორგი, საფრანგეთში ცხოვრობდა და თავი გამოიჩინა, როგორც ნიჭიერმა პიანისტმა, კომპოზიტორმა და პედაგოგმა. გიორგი (იური) ჭავჭავაძე დაიბადა პეტერბურგში, 1904 წლის 30 აპრილს. ფორტეპიანოზე დაკვრა 4 წლის ასაკში დაიწყო. ექვსი წლის ასაკიდან სწავლობდა პეტერბურგის კონსერვატორიაში პროფესორ ლეშეტიცკის კლასში. უკვე 10 წლისა ბრწყინვალედ ასრულებდა ბეთჰოვენისა და ლისტის საფორტეპიანო კონცერტებს, რისთვისაც მას პატარა ჯადოქარი შეარქვეს. ემიგრაციაში წასვლის შემდეგ სწავლა ლონდონში განაგრძო. 1927 წელს ლონდონშივე ჩატარდა მისი პირველი კონცერტი. დებიუტი ბრწყინვალე გამოდგა და დასაბამი მისცა მის საკონცერტო ტურნეებს ევროპასა და აშშ–ში. 1931 წელს სოლო კონცერტით გამოვიდა პარიზის Gaveau-ს დარბაზში. საგაზეთო სტატიებში გიორგი ჭაჭავაძეს ვირტუოზად მოიხსენიებდნენ. წერდნენ, რომ მას გააჩნია რიტმის შესანიშნავი გრძნობა, რაც მთელ მის შესრულებას განუმეორებელს ხდის და მსმენელში აღრფრთოვანებას იწვევს. გიორგი ჭავჭავაძე პედაგოგიურ მოღვაწეობასაც ეწეოდა. ატარებდა კერძო გაკვეთილებს ფორტეპიანოზე დაკვრის შემსწავლელთათვის, მატერიალურად შეჭირვებულებს ხშირად უსასყიდლოდ ამეცადინებდა. მას მრავალი ცნობილი მუსიკოსი ჰყავს აღზრდილი. მეორე მსოფლიო ომის დროს მართავდა საქველმოქმედო კონცერტებს „წითელი ჯვრის“ სასარგებლოდ აშშ–სა და კანადაში. 1941 წელს ბოსტონში ჩაატარა კონცერტი, შემდეგ ნიუ–იორკში. შემოსავალს ომში დაზარალებულთა და საჰაერო თავდასხმების მსხვერპლთა დახმარების ფონდში რიცხავდა. სოლისტის რანგში გამოდიოდა Colonne-ის ორკესტრთან და ფრანგული კონსერვატორიის ორკესტრთან ერთად. ავტორია ბალეტ „პერისათვის“ დაწერილი მუსიკისა (იყო მარკიზ დე კუევასის საბალეტო რეპერტუარში). 1938 წელს დაქორწინდა ინგლისელ ქალზე – ელისაბედ რიდვეიზე, რომელიც მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში უზარმაზარ მამულებს ფლობდა. მემკვიდრე არ დარჩენია. 1962 წელს, 57 წლის ასაკში, მეუღლესთან ერთად დაიღუპა საავტომობილო კატასტროფაში საფრანგეთის ალპებში. ქუთათელაძე, ზურაბ. გიორგი (იური) ჭავჭავაძე (1904-1962) : ცნობილი პიანისტი // ქართული გენი უცხოტომელთა სამსახურში : 100 რჩეული ბიოგრაფია : მონოგრაფია. თბ., 2011. გვ. 179. მახარაძე, ირაკლი. გიორგი (იური) ჭავჭავაძე : (1904-1962) // ქართველები ამერიკაში . თბ., 2011. გვ. 44-45. გიორგი ჭავჭავაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი http://www.geni.com/people/Prince-Chavchavadze/6000000017476457603
ომარ ძაგნიძე

ომარ ძაგნიძე (დ. 1 იანვარი, 1935, სალხინო) — ქართველი მათემატიკოსი, პედაგოგი, ფიზიკა მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1994), პროფესორი (2002). 1959 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მექანიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი ხოლო 1962 წელს ასპირანტურა. 1962-1966 წლებში მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მექანიკა-მათემატიკის ფაკულტეტზე ასისტენტად. 1966 წლიდან მუშაობს საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ა. რაზმაძის სახელობის მათემატიკის უნივერსიტეტში: 1966-1970 წლებში — უმცროსი, 1970-1989 წლებში — უფროსი, 1989-2006 წლებში — წამყვანი მეცნიერ-თანამშრომლის თანამდებობებზე. 2006 წლიდან უფროსი მეცნიერ-თანამშრომლის თანამდებობაზეა. მისი სამეცნიერო მოღვაწეობის თემატიკაა: ნამდვილი ცვლადის ფუნქციებისთვის შემოიღო კუთხური გრადიენტის და ძლიერი გრადიენტის ცნება. დაადგინა ძლიერი გრადიენტის თითქმის ყველგან არსებობა ცვლადსაზღვრებიანი ორმაგი ინტეგრალისთვის და ცვლადსაზღვრიანი პარამეტრის შემცველი ინტეგრალისთვის. შემოიღო ორი ცვლადის ფუნქციის გლუვობის ცნება და დაადგინა გლუვობის კავშირი დიფერენცირებადობასთან და სიმეტრიულ დიფერენცირებადობასთან. გამოიკვლია ორგანზომილებიან სფეროზე ფურიეს ანალიზის საკითხები L2 სივრცის ფუნქციებისათვის. დაამტკიცა ფურიეს ორმაგი ტრიგონომეტრიული მწკრივების წევრობრივი ინტეგრების მართლზომიერება, თუნდაც მწკრივი განშლადი იყოს ყველგან. მის მიერ შემოღებული H-წარმოებულისთვის დაადგინა კლასიკური ანალიზის ყველა ფორმულა-წესის მართებულობა. გარდა ამისა, დაადგინა H-წარმოებულის არსებობის აუცილებელი და საკმარისი პირობები — კოში-რიმანის პირობების ანალოგიური; კვატერნიონული ფუნქციისთვის, როგორც ორი კომპლექსური ცვლადის ფუნქციისთვის, მიიღო ინტეგრალური და ხასისხოვანი მწკრივით წარმოდგენები. ფურიეს მწკრივები : სახელმძღვანელო (ავტორი). თბ., თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 2015, გვ. 268 — ISBN: 9789941134128 რუსულ-ქართული მათემატიკური ლექსიკონი: 40 000 ტერმინი (თანაავტორი). თბ., 2010, გვ. 459 ნამდვილ ცვლადთა ფუნქციების უწყვეტობა და დიფერენცირებადობა (ავტორი). თბ., თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 2010, გვ. 497 — ISBN: 9789941131462 საქართველოს მათემატიკოსები და მექანიკოსები: ბიოგრაფიული ცნობარი/ნოდარ მახვილაძე. თბ., 2016, გვ. 297-298 ომარ ძაგნიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ირაკლი ნაკაიძე

ირაკლი ნაკაიძე (დ. 15 იანვარი, 1914, ხუცუბანი — გ. 15 აპრილი, 1972) — ქართველი გეოგრაფი, თანამდებობის პირი, მეცნიერი და პედაგოგი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა კანდიდატი, დოცენტი (1968). 1934 წელს დაამთავრა ბათუმის პედაგოგიური ტექნიკუმი. 1939 წელს — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი გეოგრაფიის სპეციალობით. მუშაობა დაიწყო აჭარის განათლების კომისარიატში მეთოდისტად. 1940 წელს გადავიდა ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელობის სამასწავლებლო ინსტიტუტში გეოგრაფიის კათედრაზე. მონაწილეობდა მეორე მსოფლიო ომში. 1944 წელს დემობილიზებულ იქნა ჭრილობის გამო. კვლავ დაბრუნდა პედაგოგიურ ინსტიტუტში გეოგრაფიის კათედრაზე. შემდეგში იყო გეოგრაფიის ფაკულტეტის დეკანი. 1946 წელს დააწინაურეს აჭარის განათლების მინისტრად. 1949 წლიდან მუშობას იწყებს პედაგოგიური ინსტიტუტის რექტორის მოადგილედ დაუსწრებელი სწავლების დარგში. შემდეგ კი, ბუნებისმეტყველება-გეოგრაფიის ფაკულტეტის დეკანად. 1962 წელს გადაიყვანეს პრორექტორად სასწავლო და სამეცნიერო დარგში. 1971 წელს საბუნებისმეტყველო მეცნიერებათა დისციპლინების სწავლების მეთოდიკის კათედრის გამგეა. ავტორია 15 სამეცნიერო ნაშრომისა. მისი შრომები ეხება აჭარაში სოფლის მეურნეობის მდგომარეობისა და განვითარების გეოგრაფიულ ასპექტებს. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „აჭარის ასსრ სოფლის მეურნეობის განვითარებისა და განლაგების ზოგიერთი საკითხი“, დაიცვა 1967 წელს. ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი, თბ., 2003, გვ. 203 ირაკლი ნაკაიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
პასკალ კინიარი

პასკალ კინიარი (ფრანგ. Pascal Quignard; დ. 23 აპრილი, 1948) — ფრანგი მწერალი. თანამედროვე ფრანგული მწერლობის ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული წარმომადგენელი. 2000 წელს მიიღო საფრანგეთის აკადემიის პრიზი. 2002 წელს მიენიჭა გონკურის პრემია წიგნისათვის „მოხეტიალე ჩრდილები“. ვინიარდის ყველაზე კომენტირებულ ნამუშევრებს შორისაა მისი ოთხმოცდაოთხი „პატარა ტრაქტატი“, რომელიც პირველად გამოქვეყნდა 1991 წელს „Maeght“-ის მიერ. მაგრამ მისი ყველაზე პოპულარული წიგნი, ალბათ, არის „მსოფლიოს ყველა დილა“, XVII საუკუნის ვიოლა და გამბაზე დამკვრელ მარინ მარესა და მის მასწავლებელზე, სენტ-კოლომბზე, რომლის ეკრანიზაცია 1991 წელს გამოვიდა რეჟისორ ალენ კორნოს მიერ. ბიოგრაფია დაარქივებული 2019-04-11 საიტზე Wayback Machine. (ფრანგული) კრიტიკული ბიბლიოგრაფია (Auteurs.contemporain.info) (ფრანგული) ↑ „Book of literary shadows wins Goncourt prize“. the Guardian (ინგლისური). 28 ოქტომბერი, 2002. ციტირების თარიღი: 19 აპრილი, 2022. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება)
მახინჯაური (ბათუმი)

მახინჯაური — დასახლება ბათუმის დაქვემდებარებაში, მწვანე კონცხის უბანში. მახინჯაურში არის რკინიგზის სადგური. მდებარეობს შავი ზღვის სანაპიროზე, ქალაქ ბათუმის ჩრდილოეთ ნაწილში, მისი ცენტრიდან 6 კმ-ის დაშორებით, ზღვის დონიდან 15 მეტრზე. მახინჯაური ზღვისპირა კლიმატური და ბალნეოლოგიური კურორტია. იცის თბილი ზამთარი და ცხელი ზაფხული. იანვრის საშუალო ტემპერატურაა 5,7 °C, ივლისისა 22,2 °C. საშუალო წლიური ტემპერატურაა 13,8 °C. ნალექები 2750 მმ წელიწადში. მზის ნათების ხანგრძლივობა 1890 სთ წელიწადში. ძირითადი სამკურნალო ფაქტორია თალასოთერაპია. არის მინერალური წყლები, რომლებსაც იყენებენ სხვადასხვა დაავადებების სამკურნალოდ. შედიოდა ხელვაჩაურის რაიონში. 1959 წელს მიენიჭა დაბის სტატუსი და იყო სადაბო საბჭოს ცენტრი (სოფლები: შუა მახინჯაური და განთიადი). განვითარებული იყო მეჩაიეობა და მეციტრუსეობა. 2011 წელს დაბის დიდი ნაწილი გამოეყო ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტს და მოექცა ბათუმის შემადგენლობაში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 520. ↑ Ethnic composition of rural Georgia 1923. ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 Cities and towns of Georgia pop-stat.mashke.org
ეთერ ფაღავა

ეთერ ფაღავა (დ. 13 მარტი, 1932, პარიზი) — ქართველი მოცეკვავე, ქორეოგრაფი. XX საუკუნის ფრანგული ბალეტის ვარსკვლავი, საზოგადო მოღვაწე, დამოუკიდებელი საქართველოს პირველი პრეზიდენტის, ნოე ჟორდანიას შვილიშვილი. ქორეოგრაფიას ეზიარა პარიზში. სასცენო მოღვაწეობა დაიწო 12 წლის ასაკში. ცნობილმა ქორეოგრაფმა მიიწვია თავის დასში და მისცა პატარა აკრობატის როლი 1945 წელს, რომელმაც აღაფრთოვანა საზოგადოება. 1947 წლიდან იყო "მონტე–კარლო გრან–ბალე"–ს მარკიზ დე კუევას საბალეტო დასი სოლისტი. 15 წლის ასაკიდან იყო სოლისტი, ბალეტის ისტორიაში კი ყველაზე ახალგაზრდა ბალერინა–სოლისტია. მან დააარსა საკუთარი საბალეტო დასი „Les Ballets Ethery Pagava“ 1970 წელს. ბუნებით ნოვატორი, ახალ გზებს ეძებდა საბალეტო ხელოვნების პოპულარიზაციისათვის. იგი იყო ერთ–ერთი პირველთაგანი, რომელმაც გაიტანა საბალეტო ცეკვა მასებში. თავისი იდეა განახორციელა "მუსიკისა და ცეკვის" თეატრთან და უდიდეს რეჟისორერთად. ისინი ღია ცის ქვეშ, სპეციალურად დამონტაჟებულ სცენაზე მართავდნენ საბალეტო წარმოდგენებს, გარდა ამისა, 20 წლის მანძილზე ყველა სოციალური ფენის ბავშვებისა და ახალგაზრდებისათვის დგამდა საბალეტო წარმოდგენებს, თავის მეუღლესთან, მომღერალ ჟაკ დუესთან ერთად. თანამშრომლობდა იტალიის, ნიდერლანდების, საფრანგეთის დასებთან, ქორეოგრაფებთან – ჯ. ბალანჩინი, რ. პეტი, ჟ. სკიბინი, ჟ. შარა, ს. ლიფარი, კომპოზიტორებთან, მხატვრებთან, რეჟისორებთან. ეკუთვნის რეპერტუარები და შესრულებული როლები როგორიცაა: "მოხეტიალე კომედიანტები", "იუპიტერის სასიყვარულო თავგადასავლები", ჯ. ბალანჩინთან სომნანბულა, ჟ. სკიბინისთან "ვერონის ტრაგედია". დადგმები, საკუთარ დასში: "სამშვენისები" (1969), "ღამე" (1970), "სიტყვა" (1972); გასტროლები: თბილისი (1966), მოსკოვი, ლენინგრადი, მილანი, ამსტერდამი, ლონდონი, ედინბურგი, მადრიდი, ლისაბონი, ნიუ–იორკი, ქაირო-ში. ქართული მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი, თბ., 2015, გვ. 462 ეთერ ფაღავა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
დენიზა გოზალიშვილი

დენიზა გოზალიშვილი (დ. 1 სექტემბერი, 1919, თბილისი — გ. 29 იანვარი, 1998) — ქართველი ისტორიკოსი, პედაგოგი, სპორტსმენი, მთასვლელი. 1940 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი ხელოვნებათმცოდნეობის სპეციალობით. 1941-1947 წლებში მუშაობდა საქართველოს ისტორიის მუზეუმში მეცნიერ-თანამშრომლის თანამდებობაზე. 1951 წელს მეთოდისტად განათლების სამინისტროს ბავშვთა საექსკურსიო-ტურისტულ სადგურში. 1953 წლიდან თბილისის პიონერთა და მოსწავლეთა სასახლეში პედაგოგ-მეთოდისტია. 1963-1990 წლებში არჩეულ იქნა საქართველოს მთამსვლელთა ფედერაციის პასუხისმგებელ მდივნად. 1966 წელს მიიწვიეს ალექსანდრე ჯაფარიძის სახელობის საქართველოს ალპიურ კლუბში სასწავლო ნაწილის უფროსად. შეთავსებით გააგრძელა მუშაობა პიონერთა და მოსწავლეთა რესპუბლიკურ სასახლეში. მთამსვლელობა და ტურიზმი ჯერ კიდევ სტუდენტობის დროს, 1940 წელს დაიწყო. 1941 წელს საბჭოთა კავშირში პირველი ზამთრის სათხილამურო ასვლის ხელმძღვანელის მოადგილეა, პირველი მთამსვლური ასვლების მონაწილე ჭაუხების მასივში, მწვერვალ „ვაჟა-ფშველაზე“, ზამთარში მყინვარწვერზე, ორწვერზე, მაილზე და სხვა. მისი უშუალო ხელმძღვანელობით ჩატარდა მრავალდღიანი ტურისტული ლაშქრობები კავკასიონის რიგ უღელტეხილებზე (მამისონი, ზეკარი, გუდამაყარი და სხვა), ასვლები ყუროზე, ტერსკოლის პიკზე, იალბუზის ფერდობზე. 1969 წელს ხელმძღვანელობდა ბავშვთა საექსკურსიო-ტურისტული სადგურის მიერ ჩატარებულ რესპუბლიკურ ალპინიადას თრუსოს ხეობაში, 1971 წელს კი მეცნიერ მთამსვლელ ქალთა ზამთრის ასვლას მწვერვალ არაგაწზე ქართული ფეხსაბიჯებით (თხილამურებით), რომელიც მიზნად ისახავდა აგრეთვე სახალხო მეურნეობაში (დიდთოვლიანობაში) მათ გამოყენებას. მისი ხელმძღვანელობით წლების განმავლობაში ტარდებოდა პოპულარული საერთაშორისო ფოტო-კინო კონკურსი „მთები და ადამიანები“, ბავშვთა ნახატების კონკურსი „ჩემი მთები“. მისი ინიციატივით და ხელმძღვანელობით პირველად საბჭოთა კავშირში შეიქმნა მთამსვლელთა მუზეუმი თბილისში და ყაზბეგში. გამოქვეყნებული აქვს რიგი ნაშრომები ქართულ ენციკლოპედიაში, საკავშირო და ქართულ პრესაში. იყო საკავშირო კატეგორიის მსაჯი კლდეზე ცოცვაში (1979), მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. 1981 — საქართველოს ფიზიკური კულტურისა და სპორტი დამსახურებული მუშაკი 1981 — საქართველოს დამსახურებული მწვრთნელი იალბუზი, თბ., საბჭ. საქართველო, 1987, გვ. 15 მთის მგოსანი: იგორ კაზალიკაშვილის შემოქმედება, თბ., საბჭ. საქართველო, 1983, გვ. 30 მთის ბილიკებით: ტურისტული ლაშქრობანი საქართველოს მთიანეთში, თბ., ნაკადული, 1980, გვ. 174 მცხეთა: საკვირაო ტურისტული გასვლების მეგზური, თბ., საქ. ტურიზმის რესპ. საბჭო, 1966, გვ. 32 ჯოკია: ეძღვნება გამოჩენილ მთამსვლელს დიმიტრი (ჯოკია) სერაპიონის ძე გუგავას, თბ., ატლანტი, გვ. 64 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი, თბ., 2003, გვ. 87 დენიზა გოზალიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მარინე ფარცვანია

მარინე ფარცვანია (დ. 14 ივნისი, 1963, მარტვილი) — ქართველი იურისტი. 1987 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი სამართალმცოდნეობის სპეციალიზაციით. 1988-1991 წლებში მუშაობდა თბილისის სახალხო დეპუტატთა აღმასკომის სოცუზრუნველყოფის განყოფილების იურისტად. 1992-1998 წლებში საქართველოს ადვოკატთა კოლეგიის ადვოკატი. 1998-1999 წლებში თბილისის სააპელაციო სასამართლო, მოსამართლე; 1999-2005 წლებში თბილისის საოლქო სასამართლოს მოსამართლე; 2000-2005 წლებში იუსტიციის სასწავლო ცენტრში კითხულობდა ლექციათა კურსს სამოქალაქო სამართლის პროცესში; 2005-2009 წლებში თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მოსამართლე; 2009-2010 წლებში ადვოკატთა სკოლა „გაბუნია და პარტნიორები“, პროექტის დირექტორი; 2009-2010 წლებში „ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია“-ში კითხულობდა ლექციათა კურსს სამოქალაქო სამართლის პროცესსა და სამოქალაქო სამართალში; 2011-2012 წლებში შპს „ვაგონმშენებელი კომპანია“, წამყვანი იურისტი; 2011-2014 წლებში სსიპ „საქართველოს ადვოკატთა ასოციაცია", ადვოკატი; 2009-2014 წლებში „დავების განმხილველი ცენტრი“, არბიტრი; 2014 წლის მაისიდან დაინიშნა აღსრულების ეროვნული ბიუროს იურიდიული სამსახურის უფროსად. სსიპ „საქართველოს ადვოკატთა ასოციაცია“, წევრი (2011-2014) ვინ ვინაა საქართველოში: ქართული ბიოგრაფიული ცნობარი. თბ., 1998-1999, გვ. 315 მარინე ფარცვანია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ეროვნული ბიუროს იურიდიულ სამსახურს ახალი ხელმძღვანელი ჰყავს
შალვა ციციაშვილი

შალვა ციციაშვილი (დ. 31 ოქტომბერი, 1924, ქუთაისი — გ. 2001) — ქართველი ექიმი. ექიმი-ფსიქიატრი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი. 1948 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. მუშაობდა მოსკოვის I სამედიცინო ინსტიტუტის ს. კორსაკოვის სახელობის ფსიქიატრიულ კლინიკაში 1948-1949 წლებში. 1949-1952 წლებში იყო რსფრ-ს ჯანდაცვის სამინისტროს მოსკოვის ცენტრალური ფსიქიატრიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის კლინიკური ორდინატორი, 1953-1959 წლებში კი მოსკოვის ვ. სერბსკის სახელობის სასამართლო ფსიქიატრიის ცენტრალური სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1960 წლიდან კი იყო მ. ასათიანის სახელობის ფსიქიატრიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. ავტორია 46 სამეცნიერო ნაშრომისა შიზოფრენიის პრობლემებზე. საკანდიდატო დისერტაციის თემა დაიცვა - „შიზოფრენიის მარტივი ფორმის კლინიკა, დინამიკა და სასამართლო-ფსიქიატრიული შეფასება“, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორის სამეცნიერო ხარისხი მიენიჭა გამოქვეყნებული მონოგრაფიის - „Шизоаффективные психозы экзогенно манифестированные во взрослом возрасте“ - საფუძველზე 1999 წელს. ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში: თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 340 შალვა ციციაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი