laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
იანტარნის ფეოდოროვის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია

იანტარნის ფეოდოროვის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია (რუს. Церковь Феодоровской иконы Божией Матери) — მართლმადიდებლური ეკლესია იანტარნში მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. მისამართი: 346715, რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, აქსაის რაიონი, სოფ. იანტარნი, გვოზდიკოვაიის ქუჩა № 1. 2012 წელს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მიტროპოლიტი მერკური სამუშაო ვიზიტით ეწვია აქსაის სამრევლოს. მიტროპოლიტის ვიზიტის შედეგად მიიღეს გადაწყვეტილება, რომ სოფელ იანტარნიში შეექმნათ მართლმადიდებლური სამრევლო გაერთიანება და დაეწყოთ სოფელში პირველი ეკლესიის მშენებლობა, რომელიც ფეოდოროვის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე იქნებოდა აგებული. 2013 წელს სოფლის სამრევლო გაერთიანება ოფიციალურად დარეგისტრირდა. ახალი სამრევლოს ტერიტორია მოიცავდა სამ დასახლებას - იანტარნი, ვოდოპადნი და ასევე ხუტორი კამიშევახა. 2014 წლის 7 იანვარს მომავალი ეკლესიის მშენებლობის ადგილზე გაიხსნა ხის დროებითი ეკლესია, სადაც ამავე წლის 6 თებერვალს შესრულდა მრევლის ისტორიაში პირველი საღვთო ლიტურგია. დაიწყო თანხების შეგროვება ახალი, ქვის ეკლესიის მშენებლობისათვის. 2014 წლის აპრილში ფიოდოროვსკის მრევლში დაიწყო საკვირაო სკოლის მუშაობა უფროსებისათვის და ასევე საკვირაო-საგანმანათლებლო ჯგუფმა ბავშვებისათვის. 2016 წელს მუშაობა დაიწყო ახალგაზრდულმა სამრევლო გაერთიანებამ. ფეოდოროვის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესიის წინამძღვრად დანიშნეს ვიქტორ გიორგის ძე ალექსანდროვი. Сайт церкви დაარქივებული 2017-07-15 საიტზე Wayback Machine. Аксайское благочиние - храмы დაარქივებული 2017-09-25 საიტზე Wayback Machine. Аксайское благочиние - приходы ↑ Приход Федоровской иконы Божией Матери ↑ Янтарный. Церковь Феодоровской иконы Божией Матери. ↑ 3.0 3.1 История прихода ↑ Благотворителям. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-18. ციტირების თარიღი: 2017-06-28. ↑ Иерей Александров Виктор Георгиевич. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-05-09. ციტირების თარიღი: 2017-06-28.
ლუის ბეგლი

ლუის ბეგლი (ინგლ. Louis Begle; დ. 6 ოქტომბერი 1933) — ამერიკელი ადვოკატი, კინოსცენარისტი. ჰაიდელბერგის რუპერტ-კარლის სახელობის უნივერსიტეტის ფილოსოფიის დოქტორი (2008). დაიბადა ექიმის ოჯახში. მეორე მსოფლიო ომის დროს ყალბი საბუთების წყალობით დედასთან ერთად გადაურჩა ნაცისტების ტერორს და ჰოლოკოსტს. თავიდან დედასთან ერთად ცხოვრობდა ლვოვში, მოგვიანებით ვარშავაში. 1944 წელს ოჯახი გადავიდა კრაკოვში, სადაც ცხოვრობდა ომის დასრულებამდე. 1945-1946 წლებში ლუდვიგი სწავლობდა კრაკოვის გიმნაზიაში. ლუის ბეგლის ვებგვერდი(ინგლისური)
აქსაის ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარი

აქსაის ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარი (რუს. Успенский храм) — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ აქსაიში მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, აქსაის რაიონი, ქ. აქსაი, ჩაპაევის ქუჩა № 175. აქსაის ღვთისმშობლის მიძინების ტაძრის ისტორია იწყება 1822 წლის 15 სექტემბრიდან, როდესაც ვორონეჟისა და ჩერკასკის ეპარქიის ეპიკოპოსის მისი მაღალყოვლადუსამღვდელოესობის ეპიფანეს კურთხევით, მოხდა ტაძრის მშენებლობის დასაწყისი და საძირკველში ჩაიდო პირველი ქვა. ეკლესია აშენდა ტულელი ვაშრის დაფინანსებითა და არქიტექტორ ამბროსიმოვის პროექტის მიხედვით. ეკლესიის მშენებლობა გაგრძელდა სამი წელი და სულ დაჯდა 135 000 რუბლი, რომელიც შეაგროვეს კერძო შემოწირულობებით. ეკლესია აგებულია კლასიციზმის სტილში, ცნობილი არქიტექტორის მ. ა. ამბროსიმოვის პროექტის მიხედვით. ეკლესიის საკურრთხეველი აკურთხეს 1825 წელს. ეკლესია არის ჯვარ-გუმბათოვანი სტილის, რომელსაც აქვს ოთხსართულიანი სამრეკლო. ეკლესიის ზომებია 38х16 მ. ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესიის კანკელი შექმნა მოსკოველმა კონტრაქტორმა იაკობ შერმა. კანკელის ზომებია 17х5 მ. 1837 წელს ძველი კანკელი ახლით შეცვალეს. ეკლესიის ინტერიერი მოხატეს ზეთოვანი საღებავით. მოხატულობის სიუჟეტები აიღეს ძველი და ახალი აღთქმიდან. 1892 წელს გაიხსნა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. ეკლესიას აქვს ოთხიარუსიანი 22 მეტრის სიმაღლის სამრეკლო. ეკლესიის შემადგენლობაში შედის ასევე ორსართულიანი აგურის შენობა, რომელშიც გაიხსნა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. აღნიშნული შენობა ჩაპაევის ქუჩაზე შემონახულია. 1930-იან წლებში აქ სწავლობდა მომავალში საბჭოთა კავშირის ორგზის გმირი ნიკოლაი გულაევი. ამჟამად შენობაში განთავსებულია ბავშვთა შემოქმედების ცენტრი. 1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ შენობა გადაეცა სარემონტო ქარხანას „Сельхозтехника“-ს. მიუხედავად ამისა, ეკლესიის ინტერიერის ნაწილი ჩვენამდეა მოღწეული. 1995 წელს ეკლესიის მეორე სართული, რომელსაც ქარხანა კლუბად გამოიყენებდა, დაუბრუნდა მორწმუნეებს. 1995 წლის 28 აგვისტოს ეკლესიაში გაიმართა ღვთისმსახურება. ამავე წლიდან დაიწყო სარესტავრაციო სამუშაოები. 1997 წელს როსტოვის სახელმწიფო სამშენებლო უნივერსიტეტის სტუდენტმა რ. რიაზანოვმა პროექტის საფუძველზე დაიწყო ეკლესიის აღდგენითი სამუშაოები. 1999 წელს აღადგინეს გუმბათიც. 2000 წელს მოხდა სამრეკლოს რეკონსტრუქციაც. 2001 წელს ეკლესიას დაადგეს ჯვარი. ეკლესიაში 1871-1910 წლებში მოღვაწეობდა ექვსი აქსაიელი ეპისკოპოსი. ამავე პერიოდში აქსაიში მდებარეობდა ეპისკოპოსის კათედრაც. ეკლესიაში მოღვაწე ცნობილი საეკლესიო მოღვაწეები იყვნენ ნიკანორი და ეპისკოპოსი ზაქარია (ლობოვი). მქადაგებელი ზაქარია ლობოვი და ნიკოლაი პოპოვი მოწამეობრივი სიკვდილით აღესრულნენ. რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის გადაწყვეტილებით ორივე მქადაგებელის კანონიზირება მოხდა. В. Гладченко «Свято-успенский храм с золотыми куполами» // Победа; 2004г № 130—132. ↑ Аксай|Церковь Успения Пресвятой Богородицы. sobory.ru. ციტირების თარიღი: 2017-01-10. ↑ ИСТОРИЯ СВЯТО-УСПЕНСКОГО ХРАМА. ციტირების თარიღი: 2017-01-10. ↑ Священномученик Николай Попов. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-12-23. ციტირების თარიღი: 2017-06-28.
გილგიტი

გილგიტი (ინგლ. Gilgit) — პაკისტანის რეგიონის გილგიტ-ბალტისტანის ადმინისტრაციული ცენტრი. რეგიონი 1949 წლიდან იმყოფება პაკისტანის კონტროლქვეშ და წარმოადგენს ქაშმირის იმ ნაწილს, რომელის გარშემოც არსებობს ტერიტორიული დავა ინდოეთს, პაკისტანსა და ჩინეთს შორის. 1998 წლის მონაცემებით გილგიტში ცხოვრობდა 8 200 ადამიანი. 2010 წლის მდგომარეობით ქალაქის მოსახლეობა 8 851 ადამიანს შეადგენს. Gilgit, ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე Official Website of the Government of Gilgit Baltistan დაარქივებული 2015-05-12 საიტზე Wayback Machine. Gilgit Nomination, UNESCO, the Memory of the World Register entry document Britannica Gilgit ↑ World Gazetteer: Gilgit — profile of geographical entity including name variants[მკვდარი ბმული]
გილგიტ-ბალტისტანი

გილგიტ-ბალტისტანი (ინგლ. Gilgit-Baltistan) — პაკისტანის უკიდურეს ჩრდილოეთში მდებარე ადმინისტრაციული ერთეული, რომელიც იმყოფება პაკისტანის დაქვემდებარების ქვეშ. გილგიტ-ბალტისტანი მოიცავს ქაშმირის უდიდეს ნაწილს, რომელიც წარმოადგენს სადავო ტერიტორიას ინდოეთს, ჩინეთსა და პაკისტანს შორის. ტერიტორიის ფართობი წარმოადგენს 72 971 კმ²-ს, ხოლო მოსახლეობა 2011 წლის აღწერით მილიონზე მეტ ადამიანს. Northern Areas (Pakistan), ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე
ლაქტამები

ლაქტამები — ამინკარბომჟავების შიგა ციკლური ამიდები, რომელთა რგოლები შეიცავს − CO − NH {\displaystyle {\ce {-CO-NH}}} — დაჯგუფებას; ლატამების ტაუტომერულ „ენოლურ“ ფორმას ლაქტიმური ეწოდება. ლაქტამების წარმომადგენელი ამინკარბომჟავების ტიპის მიხედვით ლაქტამები ირჩევა შემდეგნაირად: α-ლაქტამი β-ლაქტამი γ-ლაქტამი δ-ლაქტამი ε-ლაქტამი ლაქტამების მიღების მნიშვნელოვანი მეთოდია ბეკმანის გადაჯგუფება. უმთავრესად ლაქტამებს ღებულობენ ამინკარბონმჟავათა ციკლიზაციით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 145. ბეტა-ლაქტამები - ბიოლოგიური და სამედიცინო ტერმინები და ცნებები www.nplg.gov.ge
დონაურები

დონაურები — ფეოდალური საგვარეულო კახეთში. XVIII საუკუნის ისტორიკოსი ვახუშტი ბატონიშვილი დონაურებს ძველ მთავართა გვარებს შორის მოიხსენიებს. IX საუკუნეში ამ გვარიდან ცნობილია კახეთის ორი მთავარი (ქორეპისკოპოსი) — სამოელი და გაბრიელი, რომლებსაც „მატიანე ქართლისა“ იხსენიებს. XVIII საუკუნის ქართველი სწავლული კათოლიკოსი ანტონ I ამავე საგვარეულოს მიაკუთვნებს IX საუკუნის სასულიერო მოღვაწეს ილარიონ ქართველს. გენეალოგი კირილ თუმანოვი დონაურების შთამომავლებად მიიჩნევს ვაჩნაძეთა და ბებურიშვილთა გვარებს. მიუხედავად ზოგიერთი ლეგენდარული ცნობისა, კახეთის მთავარ დონაურებს დადასტურებული გენეალოგიური კავშირი არ აქვთ XVIII-XIX საუკუნეებში რუსეთში მცხოვრებ ქართული წარმოშობის დონაუროვთა საგვარეულოსთან. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 480. ↑ იოსელიანი პ., „წყობილ-სიტყუაობა, ქმნილი ანტონისაგან პირუჱლისა კათოლიკოს-პატრიარხისა ყოვლისა საქართველოჲსა“, ტფ., 1853, გვ. 133. ↑ Toumanoff, Cyril, Studies in Christian Caucasian History, Georgetown University Press, 1963, p. 269. ↑ Кульбака Н. Э. «История дворянского рода Донауровых. М.: Старая Басманная, 2013.
ჰუზაიმა ბინტ ნასერი

ჰუზაიმა ბინტ ნასერი (არაბ. حزيمة بنت ناصر; დ. 1884, მექა, ოსმალეთის იმპერია — გ. 27 მარტი 1935, ბაღდადი, ერაყი) — არაბი პრინცესა, მექას შარიფა. ერაყისა და სირიის დედოფლობის შემდეგ, ჰუზაიმა ერაყის დედა-დედოფალი გახდა. ჰუზაიმას მამა პრინცი ნასერ ბინ ალი ფაშა არის, რომელიც მუსბაჰის უმცროსი ტყუპისცალია. 1904 წელს სტამბოლში, იგი მექის შარიფის ვაჟზე, ფეისალ I-ზე დაქორწინდა. მათი პირველი შვილი აზზა (1906-1936) იყო, შემდეგ კი ორი გოგონა, რაჯიჰა (1907-1959) და რაიფია (1910-1934) დაიბადა, საბოლოოდ კი ვაჟი გაზი I (1912-1939), ერაყის მომავალი მეფე დაიბადა. პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ, ოსმალეთის იმპერიის მფლობელობაში მყოფი ტერიტორიები გამარჯვებულმა ევროპულმა სახელმწიფოებმა დაინაწილეს, ან დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ გამოაცხადეს. 1920 წელს, ფეისალ I სირიის მეფედ გამოაცხადდა და ასე ჰუზაიმაც სირიის დედოფალი გახდა. თავის მეუღლესთან ახლოს ყოფნის მიზნით, ჰუზაიმამ თავის შვილებთან ერთად დამასკოში ახლად დაარსებულ სამეფო სასახლეში ჩასახლდა. თუმცა, მხოლოდ ოთხი თვის განმავლობაში არსებობის შემდეგ, სირიის სამეფო საფრანგეთ-სირიის ომის შედეგად დაიშალა, რის შედეგად ფეისალმა და ჰუზაიმამ ტიტული დაკარგეს. 1921 წელს, ბრიტანეთის მთავრობამ გადაწყვიტა, რომ ერაყის ახალი სამეფოს მეფედ ფეისალი ყოფილიყო, რაზეც მათ საერთაშორისო მანდატი ჰქონდათ. ფეისალმა მიიღო ეს წინადადება და ერაყის მეფედ გამოაცხადა. შესაბამისად ჰუზაიმაც დედოფალი გახდა და სამეფო ოჯახი ბაღდადში, ახალი სამეფოს დედაქალაქში გადავიდა. 1933 წელს ფეისალის გარდაცვალების შემდეგ, ტახტზე მისი ვაჟი, გაზი I ავიდა და ჰუზაიმაც ერაყის დედა-დედოფალი გახდა. ორი წლის შემდეგ, 1935 წელს იგი ბაღდადში გარდაიცვალა. ↑ Royal Ark ↑ IRAQ – Resurgence In The Shiite World – Part 8 – Jordan & The Hashemite Factors , APS Diplomat Redrawing the Islamic Map, 14 Feb 2005 ↑ Omnilexica.org. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-08-28. ციტირების თარიღი: 2017-06-28. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ჰუზაიმა ბინტ ნასერი“ ვიკისაწყობში.
მარი აჯამი

მარი აჯამი (არაბ. ماري عجمي; დ. 1888 — გ. 1965) — არაბი ფემინისტი და ნოვატორი ქალი მწერალი. ქრისტიანმა მწერალმა, დაწყებითი განათლების წლები დამასკში გაატარა, სადაც ირლანდიელ და რუს მისიონერებთან სწავლობდა, სანამ 1906 წელს ბირუტის ამერიკული უნივერსიტეტში მედის პროფესიის შესწავლას დაიწყებდა. 1920 წელს დამასკოს ქალთა ლიტერატურული კლუბის დამფუძნებელმა, პოეტმა და ჟურნალისტმა, რეპრესიების მიმართ შიშის გამო, იგი ხშირად ლეილას (დედამისის სახელი) ფსევდონიმით წერდა. მისი კიდევ ერთი მიღწევა იყო 1910 წელს ქალთა ლიტერატურული ჟურნალის ალ-არუსის („პატარძალი“) დაფუძნება, რომელიც თერთმეტი წლის განმავლობაში არსებობდა. აჯამის წარმატებული კარიერა, პირად ცხოვრებაში არსებული ტრაგედიის ელემენტებით აღენიშნება. მრავალი წლის განმავლობაში მას საზღვარგარეთ სწავლა სურდა, მაგრამ მამამისის სიკვდილმა და ომის დაწყებამ ხელი შეუშალა. ჯოზეფ ზეიდანი იხსენებდა, რომ მისი მიღწევები „უნდა შეფასდეს იმ შესანიშნავი დაბრკოლებების ფონზე, რაც მას შეეჯახა“. იგი გარკვეულწილად თავისი დროის ანომალია იყო და როგორც მისი დროის ცნობილი თანატოლი მაი ზიადე, ისიც არ დაქორწინებულა. ↑ 1.0 1.1 1.2 الزركلي خ. ا. الأعلام: قاموس تراجم لأشهر الرجال والنساء من العرب والمستعربين والمستشرقين — 15 — بيروت: دار العلم للملايين, 2002. — ტ. 5. — გვ. 254. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q113504685"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3820"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12211250"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17057004"></a> ↑ 2.0 2.1 https://books.google.com/books?id=GF51Sml5WpcC&pg=PA401#v=snippet&q=Mary%20Ajamy&f=false ↑ 3.0 3.1 طرازي ف. د. تاريخ الصحافة العربية, Tārīkh al-ṣiḥāfa al-ʿArabiyya, Tārīkh al-ṣiḥāfa al-ʿarabiyya: yaḥtawī ʿalā akhbār kull jarīda wa majalla ʿarabiyya ẓaharat fī al-ʿālam sharqan wa gharban maʿa rusūm aṣḥābihā wa al-muḥarrirīn fīhā wa tarājim mashāhīrihim, yaḥtawī ʿalā jamīʻ fahāris al-jarāʾid wa al-majallāt al-ʿarabiyya fī al-khāfiqīn mudh takwīn al-ṣiḥāfa al-ʿarabiyya ilā nihāyat ʿām 1929 — بيروت: 1913. — ტ. 1-4. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124857769"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3381012"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3820"></a> ↑ 4.0 4.1 https://projectjaraid.github.io ↑ Juha, Mishal (2001). ميشال جحا. Beirut: Riay El-Rayyes Books S.A.R.L, გვ. 11. ISBN 9953-21-045-4.  ↑ Booth, Marilyn (2006). „Babies or the Ballot? Women’s Constructions of the Great War in Egypt“, The First World War As Remembered in the Countries of the Eastern Mediterranean, "Beiruter Texte und Studien", 99. Wurzburg: Ergon-Verlag, გვ. 79. ISBN 3-89913-514-8.  ↑ Zeidan, Joseph T. (1995). Arab Women Novelists: The Formative Years and Beyond, SUNY series in Middle Eastern Studies. Albany: State University of New York Press. ISBN 0-7914-2172-4. ,pp.46-49
სამოელი

სამოელი შეიძლება აღნიშნავდეს: სამოელ I — ქართლის კათოლიკოსი სამოელ II — ქართლის კათოლიკოსი სამოელ III — ქართლის კათოლიკოსი სამოელ VII — ქართლის კათოლიკოსი სამოელ დონაური — კახეთის მთავარი, ქორეპისკოპოსი სამოელ წინასწარმეტყველი — ძველი აღთქმის წმინდანი
აშშ-ის ამჟამინდელი სენატორების სია

მთლიანობაში აშშ-ის სენატში 100 სენატორია, ორ-ორი თითოეული შტატიდან. ↑ სამი დამოუკიდებელი სენატორი დემოკრატების პარტიულ კონფერენციაში შედის ↑ აშშ-ის ვიცე-პრეზიდენტი სენატის პრეზიდენტის თანამდებობასაც იკავებს ↑ ჰარისი სენატში არც ერთ შტატს არ წარმოადგენს, ამიტომ, მითითებულია მისი მშობლიური შტატი
ბოდო (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

ბოდო (პორტ. Bodó) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება ცენტრალური პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერა-დი-სანტანას შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 425 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.57 კმ²-ზე. ფართობი 253 519 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
სერუ-კორა (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

სერუ-კორა (პორტ. Cerro Corá) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 575 მეტრზე. მიეკუთვნება ცენტრალური პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერა-დი-სანტანას შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 916 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 27.74 კმ²-ზე. ფართობი 393 573 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ადარნასე IV

ადარნასე IV (გ. 983) — კურაპალატი, ბაგრატიონთა ტაოს შტოს წარმომადგენელი. თაყაიშვილი ე., სუმბატ დავითის ძის ქრონიკა ტაო-კლარჯეთის ბაგრატიონთა შესახებ, თბ., 1949 (მასალები საქართველოსა და კავკასიის ისტორიისათვის, ნაკვ. 27); ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 86.
ფლორანია

ფლორანია (პორტ. Florânia) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება ცენტრალური პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერა-დი-სანტანას შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 959 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 17.75 კმ²-ზე. ფართობი 504 797 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ლაგოა-ნოვა

ლაგოა-ნოვა (პორტ. Lagoa Nova) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 733 მეტრზე. მიეკუთვნება ცენტრალური პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერა-დი-სანტანას შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 983 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 79.31 კმ²-ზე. ფართობი 176 301 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
სანტანა-დუ-მატუსი

სანტანა-დუ-მატუსი (პორტ. Santana do Matos) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 141 მეტრზე. მიეკუთვნება ცენტრალური პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერა-დი-სანტანას შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 809 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.73 კმ²-ზე. ფართობი 1 419 542 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
სან-ვისენტი (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

სან-ვისენტი (პორტ. São Vicente) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება ცენტრალური პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერა-დი-სანტანას შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 028 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 30.47 კმ²-ზე. ფართობი 197 817 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ტენენტი-ლაურენტინუ-კრუსი

ტენენტი-ლაურენტინუ-კრუსი (პორტ. Tenente Laurentino Cruz) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 780 მეტრზე. მიეკუთვნება ცენტრალური პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერა-დი-სანტანას შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 406 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 72.68 კმ²-ზე. ფართობი 74 376 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
აქსაის XIX საუკუნის საფოსტო სადგური

აქსაის XIX საუკუნის საფოსტო სადგური (რუს. Аксайская почтовая станция XIX века) — არქიტექტურული კომპლექსი, მუზეუმი ქალაქ აქსაიში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. შედის აქსაის სამხედრო-ისტორიული მუზეუმის შემადგენლობაში. მუზეუმი თანამშროლობს ქალაქის საგანმანათლებლო დაწესებულებებთან და ორგანიზაციებთან. დამთვალიერებლებისათვის კითხულობენ ლექციებს ქალაქისა და დონის მხარის ისტორიის შესახებ, იმართება ექსკურსიები და სხვადასხვა ღონისძიებები. საფოსტო სადგური - ეს არის არქიტექტურული კომპლექსი, რომელიც შედგება, როგორც საცხოვრებელი, ისე სამეურნეო ნაგებობებისაგან. მდებარეობს ქალაქ აქსაის ცენტრში მდინარე დონის ახლოს. მუზეუმი მუშაობს 1992 წლიდან და გააჩნია რამდენიმე მუდმივი გამოფენა. მუზეუმის შიდა ხედი მოგვაგონებს XIX საუკუნის ტიპურ საფოსტო სადგურს. მუზემის ტერიტორიაზე მდებარეობს: ფოსტის მეთვალყურის სახლი, სასტუმროს შენობა, ჭა, ეტლების სარდაფი, ფანჩატური დასვენებისათვის. სადგური არის რუსეთის ფედერაციის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. აქსაის საფოსტო სადგურში სხვადასხვა დროს იმყოფებოდნენ ალექსანდრე პუშკინი, მიხეილ ლერმონტოვი, ალექსანდრე გრიბოედოვი, ლევ ტოლსტოი, პეტრე ჩაიკოვსკი, ნიკოლოზ რაევსკი და ძლიერი დეკაბრისტები. მუზეუმის ცენტრალური გამოფენა „აქსაის ფოსტა“ ექსკურსანტებს აცნობს ქალაქის ფოსტის ისტორიას. ფოსტა აქ მუშაობდა XVIII საუკუნიდან და თანამედროვე ავტოსადგურის პროტოტიპი იყო. აქ მუდმივად შეეძლოთ ეტლების მიღება. მუზეუმის ტერიტორიაზე მუშაობს მუდმივი გამოფენები: გამოფენა „აქსაის უძველესი წყაროები“, რომელშიც წარმოდგენილია მცენარეებისა და ცხოველების უძველესი ნაშთები, ასევე ქვის, ბრინჯაოსა და რკინის ხანებისა შუა საუკუნეების არქეოლოგიური ნივთები, რომლებიც აღმოჩენილია მდინარე აქსაის ხეობაში. ეტლების სარდაფის შენობაში წარმოდგენილია XIX საუკუნის დასასრულისა და XX საუკუნის დასაწყისის ტრანსპორტის სახეები - ეტლები, ფაეტონები და მარხილები. ყოველი წლის ივნისი პირველ შაბათს საფოსტო სადგურში იმართება „პუშკინის დღესასწაული“ 1820 და 1829 წლებში აქსაის საფოსტო სადგურში ალექსანდრე პუშკინის სტუმრობის აღსანიშნავად. 1941-1943 წლებში სტანიცა აქსაი ორჯერ დაიპყრეს გერმანელმა ოკუპანტებმა. აქ გაიმართა სასტიკი ბრძოლები. 1942 წელს 485-ე საარტილერიო პოლკის მე-3-ე საზენიტო დივიზიონმა მოახდინა მოსახლეობის ევაკუაცია მდინარე დონის საშუალებით. 1985 წელს ამ მოვლენის აღსანიშნავად მუზეუმის შესასვლელთან გაიხსნა ძეგლი „გადაკვეთა“, რომელიც წარმოადგენს სატვირთო მანქანას დაქანებულ კვარცხლბეკზე მდგომს. მანქანასთან ახლოს კვარცხლბეკზე დგას საზენიტო იარაღი. აქსაის სამხედრო-ისტორიული მუზეუმი აქსაის საბაჟო საგუშაგო ნიკოლაი გულაევის სახელობის სამხედრო-ისტორიული კომპლექსი Туризм в Донском крае დაარქივებული 2017-06-21 საიტზე Wayback Machine. История образования Аксайского района Аксайский музей «Почтовая станция XIX века» ↑ История аксайского военно-исторического музея, Аксайский военно-исторический музей ↑ Почтовая станция. Исторический центр города, ФГУП ГИВЦ Минкультуры России. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-12-25. ციტირების თარიღი: 2017-06-29. ↑ Достопримечательности Аксайского района, Администрация Аксайского района ↑ Аксайский военно-исторический музей. Министерство культуры Ростовской области. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-09-12. ციტირების თარიღი: 2016-12-24.
აზოვი

აზოვი (რუს. Азов) — ქალაქი როსტოვის ოლქში, მდებარეობს მდინარე დონზე 16 კილომეტრის დაშორებით აზოვის ზღვიდან, მას სახელი ეწოდა აზოვის ზღვის მიხედვით. მოსახლეობის რაოდენობაა 82 937 კაცი (2010 წლის მიხედვით), 82 090 კაცი (2002 წლის აღწერის მიხედვით), 80 297 კაცი (1889 წლის აღწერის მიხედვით). მდინარე დონის სანაპირო ყოველთვის იყო მნიშვნელოვანი სავაჭრო ადგილი. ძვ. წ. III საუკუნის დასაწყისში ბერძნებმა დააარსეს კოლონია ბოსფორის სახელმწიფოში, რომელსაც უწოდებდნენ ტანაისს. რამდენიმე საუკუნის შემდეგ ძვ. წ. I საუკუნის პირველ მესამედში იგი გადაწვა პოლემონ I-მა. ბერძნული კოლონიების დანერგვამ აღადგინა ქალაქის კეთილდღეობა, მაგრამ გოთებმა პრაქტიკულად გაანადგურეს III საუკუნეში. ძველი ტანაისის ტერიტორია ახლა უკავია ხუტორ ნედვიგოვკას XIX საუკუნის შუა წლებიდან. V საუკუნეში ეს ტერიტორია აკაცირების ტომის ერთ-ერთი ჯგუფის კარადაჩების მიერ იყო დასახლებული, რომელიც ჰუნების მეფე დენგიზიკის ბრძანებით განხორციელდა. VII საუკუნეში ხანი კუბრატი მართავდა უნოგუნდურის ტომების მიერ დააარსებულ ძველი დიდი ბულგარეთის სამეფოს, რომელიც მისმა მემკვიდრემ ბატბაიანმა ჩააბარა ხაზარებს. X საუკუნეში, როცა ხაზარების სახელმწიფო დაიშალა, ტერიტორია გადავიდა ტმუტარკანის სლავური სამთავროს ხელში. ყივჩაღები ამ ტერიტორიას იპყობენ 1067 წელს და მას არქმევენ აზაქ-ს, საიდანაც მომდინარეობს ქალაქის თანამედროვე სახელწოდება. 1775 წელს აზოვი გახდა ახლადჩამოყალიბებული აზოვის გუბერნიის ადმინისტრაციული ცენტრი. XIX საუკუნის ბოლოს ქალაქში დაარსდა ოთხკლასიანი ვაჟთა გიმნაზია, მალევე დაარსდა ქალთა გიმნაზიაც, მნიშვნელოვნად დაეცა ვაჭრობის დონე. 1926 წელს აზოვმა მიიღო ქალაქის სტატუსი. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში (1941-1945) აზოვი გერმანელი ჯარისკაცების მიერ იყო ოკუპირებული 1942 წლის 27 ივნისიდან. 1943 წლის 7 თებერვალს გაათავისუფლეს სამხრეთის ფრონტის როსტოვის ოპერაციის დროს. თანამედროვე ქალაქი აზოვი საოლქო დაქვემდებარების ქალაქია, მდებარეობს როსტოვის ოლქის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, მდინარე დონის მარცხენა ნაპირზე, ტაგანროგის ყურიდან 12,5 კილომეტრში, ხოლო დონის როსტოვიდან - 35 კილომეტრში. ქალაქის ტერიტორიის ფართობია 66,2 კმ². ქალაქში ცხოვრობს დაახლოებით 20 ეროვნების ადამიანი. მათ შორის ყველაზე მრავალრიცხოვანია: რუსები — 94 %, უკრაინელები — 3,1 %, ბელარუსები — 0,5 %. მოსახლეობის 55 % შრომისუნარიანია. ქალაქში მდებარე ტაძრებიდან აღსანიშნავია აზოვის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი, რომელიც აგებულია 2005 წელს და აზოვის სამების ეკლესია  მართლმადიდებლური ეკლესია აზოვში, მისი მშენებლობა დასრულდა 2004 წელს. ასევე აღსანიშნავია აზოვის ციხესიმაგრე. ქალაქში რვა ბიბლიოთეკაა აქედან ორი საბვშვო. აზოვის ცენტრალური ბიბლიოთეკა ატარებს ნ. კრუპსკაიას სახელს. ქალაქში სულ ოთხი მუზეუმია აზოვის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი, აზოვის ისტორიულ-არქეოლოგიური და პალეონტოლოგიური მუზეუმ-ნაკრძალი, სამოილოვიჩის მუზეუმი და სამხედრო მუზეუმი - „თოფის წამლის საწყობი“. ქალაქში რამდენიმე ძეგლი დგას, მათ შორის აღსანიშნავია პეტრე I-ის ძეგლი, ალექსეი შეინის ძეგლი, სამშობლოსთვის დაღუპულთა მემორიალი, გრიგორ მიროშნიჩენკოს ძეგლი, აზოვის სამხედრო ფლოტილიის მეზღვაურთა ძეგლი. Unofficial website of Azov (რუსული) Soviet topographic map 1:100,000 ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Международная ассоциация «Породненные города». დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-06-01. ციტირების თარიღი: 2017-06-29.