laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ილია ზანკოვსკი

ილია ნიკოლოზის ძე ზანკოვსკი (პოლ. Ilja Zańkowski, რუს. Илья Николаевич Занковский; დ. 1832 – გ. 1919) — პოლონელი ფერმწერი; ხანგრძლივად ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა საქართველოში. დაბადების ადგილი უცნობია. 1862–1863 წლებში იყო თავისუფალი მსმენელი სანქტ-პეტერბურგის სამხატვრო აკადემიაში. 1864 წლიდან ცხოვრობდა თბილისში, მსახურობდა კავკასიის სამხედრო ოლქის სამხედრო-ტოპოგრაფიულ განყოფილებაში. მისი სამსახურებრივი საქმიანობის გამო (ამზადებდა ტოპოგრაფიულ რუკებს), შემოიარა კავკასიის თითქმის ყველა მთიანი რაიონი, საიდანაც ჩამოჰქონდა ესკიზები მომავალი ნამუშევრებისათვის. იყო ნატიფი ხელოვნების წამახალისებელი კავკასიური საზოგადოების ერთ-ერთი დამფუძნებელი და ამ საზოგადოების მიერ ორგანიზებული ყველა გამოფენის მონაწილე, ასევე მასწავლებელი ამავე საზოგადოებასთან არსებულ ხელოვნების სკოლაში. ზანკოვსკის შემოქმედებაში ძირითადი ნაწილი უჭირავს კავკასიის მთების პეიზაჟებს. მისი ნამუშევრები დაცულია საქართველოს ეროვნული მუზეუმის, აჭარის ხელოვნების მუზეუმის, პეტერბურგის რუსული მუზეუმის, ნიჟნი ნოგოროდის, ომსკის, ოდესის, ბაქოს და მახაჩყალის მუზეუმების, ასევე კერძო კოლექციებში. დარიალის ხეობა ნანგრევები უშბა მთის პეიზაჟი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ილია ზანკოვსკი პოლონელი მხატვრები საქართველოში = Polish artists in Georgia : [კატალოგი] / მხატვრული ხელმძღვანელი : ჰენრიეტა იუსტინსკაია ; ინგლ. თარგმ.: მაკა სიელსკამ, კინგა ნეტმან მულტანოვსკამ (რედ.), ქართ. თამარ ბაკურაძემ და ზურაბ ველიჯანაშვილმა. თბილისი : [გ.გ], 2001. ISBN 999280260X, გვ 96–100. ↑ 1.0 1.1 Répertoire des artistes <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q21518713"></a> ↑ 2.0 2.1 Artnet — 1998. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q874430"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q266566"></a> ↑ MAK <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q105192847"></a> ↑ 4.0 4.1 Art Renewal Center — 2000. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2864562"></a>
დიდგორი მეომარი

დიდგორი მეომარი — მრავალფუნქციური მოდულური ჯავშანმანქანა. წარმოადგენს უნივერსალურ მოდულურ პლატფორმას სხვადასხვა დანიშნულების და კონფიგურაციის საბრძოლო და მხარდამჭერი მანქანებისთვის. შექმნილია 2018 წელს საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს დაქვემდებარებაში მყოფი სახელმწიფო სამხედრო სამეცნიერო-ტექნიკური ცენტრი „დელტა“-ს მიერ რომელსაც ექვემდებარება ექვსი სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი. ჯავშანმანქანა გამოირჩევა ძლიერი შეჯავშნით, მაღალმანევრულობით და სხვადასხვა ტიპის რელიეფზე ადაპტირებული მაღალი გამავლობის მაჩვენებლებით. მანქანის ეკიპაჟი შედგება 5 კაცისგან: მანქანის მეთაური, მძღოლ მექანიკოსი, დისტანციური მოდულის ოპერატორი და ორკაციანი დესანტი ან სხვადასხვა მძიმე შეიარაღების ოპერატორი. მოდიფიცირებული და გაძლიერებული სავალი ნაწილი სხვადასხვა რელიეფზე შეუფერხებლად გადაადგილების საშუალებას იძლევა. მანქანის ორფენიანი ჯავშანი EN1063 სტანდარტის BR7+ დონეს შეესაბამება და უზრუნველყოფს დაცვას 7,62X54 მმ კალიბრის ჯავშანგამტანი ტყვიებისგან. მანქანას გააჩნია რამდენიმე სენდვიჩის ტიპის დაჯავშნული ფსკერი. შუა ფენა ნაღმის აფეთქებისას წარმოქმნილ დარტყმით ტალღას შთანთქავს, დანარჩენი ორი კი ეკიპაჟს ნამსხვრევებისგან იცავს. მანქანის მულტიფუნქციური პლატფორმა საშუალებას იძლევა მასზე დამონტაჟდეს შეიარაღების სხვადასხვა სისტემები. კორპუსის უკანა ნაწილი წარმოადგენს მოდულურ ნაკვეთურს რომელზეც მანქანის მოდიფიკაციის მიხედვით შესაძლებელია სხვადასხვა დანიშნულების მოდულის მიბმა, როგორებიცაა ავტომატიზირებული ნაღმმტყორცნის მოდული, სადაზვერვო მოდული, ტანკსაწინააღმდეგო მოდული, საზენიტო მოდული, რადიოქიმიური დაზვერვის მოდული და სხვა. დიდგორი 1 — ჯავშანტრანსპორტიორი, 2+7 ეკიპაჟი, 356 ცხენის ძალიანი ძრავა, მაქსიმალური სიჩქარე 120 კმ/სთ. დიდგორი 2 — ჯავშანტრანსპორტიორი, 3+6 ეკიპაჟი, 356 ცხენის ძალიანი ძრავა, მაქსიმალური სიჩქარე 120 კმ/სთ. დიდგორი 2 — ინტეგრირებული ქსელების მანქანა დიდგორი 3 — ჯავშანტრანსპორტიორი, 148 ცხენის ძალიანი ძრავა, 8+1 ეკიპაჟი, 6x6 წამყვანი თვლები. დიდგორი მედევაკი — სამედიცინო-საევაკუაციო ჯავშანმანქანა დიდგორი მეომარი 120 მმ ნაღმსატყორცნის მოდულით — მობილური საარტილერიო სისტემა დიდგორი 1 დიდგორი 3 თურქული Otokar Cobra ლაზიკა რს-122 ინტეგრირებული ქსელების მანქანა - „დელტას“ ოფიციალური ვებ-გვერდი დიდგორი - ქართული ჯავშანტრანსპორტიორი დიდგორი დაარქივებული 2017-05-18 საიტზე Wayback Machine. საქართველოს თავდაცვის სამინისტრო
იოანა გრუდა

იოანა გრუდა ან ჟოანა გრუდა (პოლ. Joanna Gruda) — წარმოშობით პოლონელი ებრაელი თეატრის მსახიობი და მთარგმნელი. დაიბადა პოლონეთში. ორი წლის ასაკში მშობლებთან ერთად გემით ჩავიდა კანადის ქალაქ ტრუა-რივიერში, სადაც ამჟამად ცხოვრობს. მისი სადებიუტო წიგნია „ბავშვი, რომელიც ძაღლების ენაზე ლაპარაკობდა“, რომელიც მოგვითხრობს ავტორის მამის, პოლონელი ებრაელის ცხოვრების ნამდვილ ამბავს. ↑ ჟოანა გრუდა, წიგნი „ბავშვი, რომელიც ძაღლების ენაზე ლაპარაკობდა“, გამომცემლობა აგორა, 2018, ISBN 978-9941-9475-2-0
თრიალეთი (რადიო)

თრიალეთი (რადიო) — რადიო, რომელმაც მაუწყებლობა 2004 წელს, გორში დაიწყო. რადიო შპს „ტელე-რადიო კომპანია თრიალეთს“ ეკუთვნის. რადიო „თრიალეთს“ კერძო და საერთო რადიომაუწყებლობის ლიცენზია აქვს, ნომრით B57 და FM 104,8 სიხშირეზე გორში, ხაშურში, ქარელში, კასპსა და ცხინვალში მაუწყბელობს. „თრიალეთის“ ეთერში საინფორმაციო გამოშვება 10:00-დან 20:00 საათამდე ყოველ საათში ერთხელ გადის. რადიოს ეთერი საინფორმაციო გადაცემების გარდა მუსიკალური და გასართობი გადაცემებითაა დაკომპლექტებული. თრიალეთი (რადიო)[მკვდარი ბმული]
ილია ზედგინიძე (მრავალმნიშვნელოვანი)

ილია ზედგინიძე შეიძლება აღნიშნავდეს: ილია ზედგინიძე — ქართველი ექიმი ილია ზედგინიძე — ქართველი მორაგბე
ავთანდილ ჯორბენაძე

ავთანფილ ჯორბენაძე (დ. 31 ოქტომბერი, 1951, ლანჩხუთი — 17 მაისი, 2024) — ქართველი პოლიტიკოსი. ავთანდილ ჯორბენაძე დაიბადა 1951 წელს 31 ოქტომბერს ქალაქ ლანჩხუთში. 1974 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1974-1975 წლებში იყო ქ. თბილისის I კლინიკური საავადმყოფოს ექიმი-ინტერნი; 1975-1976 წლებში — 29-ე პოლიკლინიკის ექიმი-თერაპევტი; 1976-1978 წლებში — სსრკ შეიარაღებული ძალების სამხედრო ნაწილის ექიმი; 1978-1982 წლებში თბილისის I კლინიკური საავადმყოფოს ექიმ-რენტგენოლოგი; 1982-1986 წლებში თბილისის I კლინიკური საავადმყოფოს მთავარი ექიმის მოადგილე სამკურნალო დარგში; 1986-1991 წლებში თბილისის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასკომის ჯანმრთელობის დაცვის სამმართველოს უფროსის I მოადგილე; 1991-1992 წლებში თბილისის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასკომის ჯანმრთელობის დაცვის სამმართველოს უფროსი. 1992 წლის 8 იანვრიდან 1993 წლის 6 იანვრამდე საქართველოს რესპუბლიკის ჯანმრთელობის დაცვის მინისტრის მოადგილე სამკურნალო დარგში. 1993 წლის 6 იანვრიდან 1993 წლის 26 მარტამდე საქართველოს რესპუბლიკის ჯანმრთელობის დაცვის მინისტრის მოადგილე; 1993 წლის 26 მარტიდან 1993 წლის 19 ოქტომბრამდე სახელმწიფოს მეთაურის სახელმწიფო უზრუნველყოფის სამსახურის უფროსის მოადგილე. 1993 წლის 19 ოქტომბრიდან 1999 წლის 10 დეკემბრამდე საქართველოს რესპუბლიკის ჯანმრთელობის დაცვის მინისტრი; 1999 წლის 10 დეკემბრიდან 2001 წლის 22 დეკემბრამდე — საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრი. 2001 წლის 22 დეკემბრიდან 2003 წლის 27 ნოემბრამდე სახელმწიფო მინისტრი. 2011 წლიდან გარდაცვალებამდე — აკად. გ. ჩაფიძის სახელობის გადაუდებელი კარდიოლოგიის ცენტრის სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარე. არის გამოგონებისა და 6 გამოქვეყნებული სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი. დაჯილდოებულია ვახტანგ გორგასლის მეორე ხარისხის ორდენით (1994). ავთანდილ ჯორბენაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ https://tabula.ge/en/news/718296-avtandil-jorbenadze-73-clis-asakshi-gardaitsvala
ვალერიანე

პუბლიუს ლიცინიუს ვალერიუს ვალერიანე (ლათ. Publius Aurelius Licinius Valerius Valerianus; დ. 193, 195 ან 200 — გ. 260 ან 264) — რომის იმპერატორი 253 წლის 22 ოქტომბრიდან სიკვდილამდე. წარმოშობით წარჩინებული გვარიდან იყო. ალექსანდრე სევერუსის მმართველობის დროს, 238 წელს იკავებდა პრინცეფსის თანამდებობას. მოგვიანებით, იმპერატორმა დეციუსმა მას შესთავაზა ცენზორის პოსტი, მაგრამ ვალერიანემ უარი განაცხადა. 258 წელს იმპერატორმა ტრებონიანემ გამოიძახა დასახმარებლად ემილიანუსის წინააღმდეგ ბრძოლაში, რომელიც გადატრიალების მოწყობას აპირებდა. ვალერიანეს ლეგიონებმა, თავის მხრივ, იმპერატორად საკუთარი მხედართმთავარი გამოაცხადეს. ტრებონიანესა და ემილიანუსის დაღუპვის შემდეგ, ყველა ლეგიონმა ერთხმად აირჩიეს ვალერიანე რომის იმპერატორის თანამდებობაზე. მისი ვაჟი, გალიენუსი თანამმართველად გამოცხადდა. ზეობის დროს ვალერიანე სამგზის იყო კონსული: 254, 255 და 257 წლებში. აღმოჩნდა საგარეო და საშინაო პრობლემებში: ქვეყანაში მძვინვარებდა ჭირი; იტალიის მოსაზღვრე ოლქებს ალემანები აოხრებდნენ; დაკიაში, მეზიასა და მცირე აზიაში დამკვიდრდნენ გუთები; აღმოსავლეთ პროვინციებს სპარსეთის შაჰი შაპურ I შეესია. დევნიდა ქრისტიანებს. სიკვდილით დასაჯა სიქსტუს II, სტეფანე I და სხვ. 259 წლიდან დაუპირისპირდა შაპურს, რომელმაც 260 წელს დაამარცხა იგი ედესის ბრძოლაში, თვითონ ვალერიანე კი ტყვედ ჩაიგდო და მოგვიანებით სიკვდილით დასაჯა. Валериан, Публий Аврелий Лициний Валерий // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907.
ივანე მინკევიჩი

ივანე ივანეს ძე მინკევიჩი (პოლ. Jan Minkiewicz, რუს. Иван Иванович Минкевич; დ. 14 აპრილი, 1826, ნეველი — გ. 14 დეკემბერი, 1897, თბილისი) — პოლონური წარმოშობის რუსი ექიმი და მწერალი. დაიბადა ვიტებსკის გუბერნიის ქალაქ ნეველში, პოლონელი ვაჭრის ოჯახში. მედიცინას ეუფლებოდა მოსკოვის უნივერსიტეტში 1843–1848 წლებში. იქვე დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია 1850 წელს. 1851–1853 წლებში ნიკოლაი პიროგოვის თანაშემწე პეტერბურგის ჰოსპიტალში. ყირიმის ომის (1853–1856) დროს სევასტოპოლის ერთ-ერთი დროებითი სამხედრო ჰოსპიტლის მთავარი ექიმი იყო. 1856 წლიდან მსახურობდა კავკასიის არმიის მთავარ ქირურგად. 1884 წელს სახელმწიფო სამსახურიდან გათავისუფლების შემდეგ სამუდამოდ დასახლდა თბილისში, სადაც ეწეოდა პრაქტიკულ და სამეცნიერო საქმიანობას. იყო კავკასიის სამედიცინო საზოგადოების ერთ-ერთი დამფუძნებელი და მისი შვიდგზის პრეზიდენტი. გამოქვეყნებული ჰქონდა ნაშრომები მედიცინის აქტუალური საკითხების, კავკასიის ხალხური მედიცინის, ისტორიისა და ეთნოგრაფიის შესახებ. Д-р мед. Змеев Лев Фёдорович. Словарь врачей, получивших степень доктора медицины (и хирургии) в Императорском Московском университете до 1863 года. — Санкт-Петербург: Типо-лит. В. Г. Апостолова, 1885. — გვ. 36—37, 65. T. Ostrowska. Minkiewicz, Jan (1826—1897). «Polski Słownik Biograficzny» გვ. 294—295.
მაგომედსალამ მაგომედოვი

მაგომედსალამ მაგომედალის ძე მაგომედოვი (რუს. Магомедсалам Магомедалиевич Магомедов, დ. 1 ივნისი, 1964) — დაღესტნის პრეზიდენტი 2010–2013 წლებში. დაინიშნა რუსეთის პრეზიდენტის მიერ და ოფიციალურად დამტკიცდა დაღესტანის პარლამენტში 2010 წლის 10 თებერვალს. მაგომედოვი ეთნიკურად დარგუელია. მამამისი, მაგომედალი მაგომედოვი, 1992 წლიდან 2006 წლამდე იყო დაღესტანის ხელმძღვანელი. 2013 წლის 28 იანვარს ვლადიმერ პუტინის ბრძანებით მან თანამდებობა დატოვა. ბიოგრაფია „Кавказский узел“-ზე
დაღესტანის რესპუბლიკის ხელმძღვანელები

დაღესტანის ხელმძღვანელი ვალდებულია დაიცვას რუსეთის ფედერაციის კონსტიტუცია, აგრეთვე ფედერალური კანონები და დაღესტანის რესპუბლიკის კონსტიტუცია; ერების შორის თანასწორობა და თავისუფლება, ადამიანებისა და მოქალაქეების უფლებები, ასევე დაღესტანის რესპუბლიკის ერთიანობა და ტერიტორიული მთლიანობა. დაღესტანის რესპუბლიკის ხელმძღვანელი არ შეიძლება იყოს 30 წლამდე ასაკის პირი. ხელმძღვანელი ირჩევა ოთხი წლის ვადით, დაღესტანის რესპუბლიკის სახელმწიფო ანსამბლეის მიერ. 2020 წლის 5 ოქტომბერს ჩატარებული არჩევნების შედეგად, დღემდე სახელმწიფო ხელმძღვანელად რჩება სერგეი მელიკოვი. რუსეთის ადმინისტრაციული დაყოფა
სირიანუსი

სირიანუსი (ბერძ. Συριανός, იტალ. Siriano) — იტალიის კატეპანი 1062–1064 წლებში. იგი მეორე პიროვნებაა ამ თანამდებობაზე, რომელიც წყაროებში მოიხსენიება (არგირუსის (1057) შემდეგ ამ თანამდებობაზე არავინ ჩანს). სირიანუსს ტიტული ბიზანტიის იმპერატორმა კონსტანტინე X დუკამ მიანიჭა. კონსტანტინე უკანასკნელი იმპერატორი იყო, რომელიც იტალიაში ტერიტორიების შენარჩუნებით იყო დაინტერესებული. Gay, Jules. L'Italie méridionale et l'empire Byzantin: Livre II. Burt Franklin: New York, 1904.
მარგარეტ ბავარიელი

მარგარეტ ბავარიელი (გერმ. Margarete von Bayern, ფრანგ. Marguerite de Bavière; დ. 1363 — გ. 23 იანვარი, 1424) — ვიტელსბახების დინასტიის წარმომადგენელი. ბავარიის ჰერცოგ ალბერტ I-ისა და მისი პირველი ცოლის, მარგარეტე ბრიუგელის შუათანა ასული. ბურგუნდიის ჰერცოგინია 1404-19 წლებში როგორც ჟან I უშიშის მეუღლე. თავისი ვაჟის, ჰერცოგ ფილიპ III-ის რეგენტი 1419-23 წლებში. მარგარეტი დაიბადა 1363 წელს. იგი იყო ბავარია-სტრაუბინგის ჰერცოგის, ენოს, ჰოლანდიისა და ზელანდიის გრაფისა და ასევე ფრიზიის ლორდ ალბერტ I-ისა და მისი პირველი მეუღლის, მარგარეტე ბრიუგელის შუათანა ქალიშვილი. 1385 წელს მარგარეტი ქალაქ კამბრში მიათხოვეს ბურგუნდიის ჰერცოგ ფილიპ II-ის უფროს ვაჟს, ნევერის გრაფ ჟან უშიშს. ეს იყო ორმაგი დინასტიური ქორწინება ბურგუნდიისა და ბავარიის სამეფო კარებს შორის, რომელიც ჟანის დედის, გრაფინია მარგარიტა III ფლანდრიელის თაოსნობით შედგა. მარგარეტთან და ჟანთან ერთად დაქორწინდნენ მათი და-ძმაც — ვილჰელმ ბავარიელი და მარგარიტა ბურგუნდიელი. 1404 წელს ჟან უშიშის მამა, ხოლო 1405 წელს კი დედაც გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ჟანი და მარგარეტი ადიან ბურგუნდიის, ფლანდრიისა და არტუას ტახტზე. მათ ქორწინებიდან მხოლოდ ერთი ვაჟი და შვიდი გოგონა შეეძინათ. 1419 წელს, ჟანის მკვლელობის შემდეგ ტახტზე მათი ვაჟი ფილიპ III ავიდა, მისი მცირეწლოვანების გამო კი 1423 წლამდე მის რეგენტად მარგარიტა დაინიშნა. ფილიპის ზრდასრულობის იუბილედან სულ რამდენიმე თვეში, 1424 წლის 23 იანვარს მარგარეტ ბავარიელი გარდაიცვალა. კატრინი (1391—1414), 1410 წელს დანიშნეს მის ბიძაშვილ ლუი II ანჟუელზე, თუმცა ნიშნობა ჩაიშალა და კატრინიც მალევე დაიღუპა; მარი (1393—1463), ცოლად გაჰყვა კლევისა და მარკის ჰერცოგ ადოლფ I-ს და შეეძინა რვა შვილი; მარგარიტა (1393—1442), პირველად ცოლად გაჰყვა საფრანგეთის დოფინ ლუი დე ვალუას, მეფე შარლ VI-ის ძეს, თუმცა მისი ნაადრევი გარდაცვალების შემდეგ იგი მეორედ დაქორწინდა ბრეტანის ჰერცოგ არტურ რიჩმონტზე; ფილიპ III (1396—1467), ბურგუნდიის ჰერცოგი, პირველად ცოლად შეირთო საფრანგეთის მეფე შარლ VI-ის ასული მიშელ დე ვალუა, მისი გარდაცვალების შემდეგ იქორწინა ბონა არტუელზე, ხოლო მეორე დაქვრივების შემდეგ კი დაქორწინდა პორტუგალიის მეფე ჟუან I-ის ქალიშვილ ისაბელ პორტუგალიელზე, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი, თუმცა საყვარლებისგან ასევე ჰყავდა შვიდი შვილი; იზაბელი (?—1412), 1406 წელს ცოლად გაჰყვა პენტიევრისა და პერიგროდის გრაფ ოლივერ დე შატილონ-ბლუას; ჟანა (1399), გარდაიცვალა ჩვილობაში; ანა (1404—1432), ცოლად გაჰყვა ბედფორდის ჰერცოგ ჯონ ლანკასტერს, ინგლისის მეფე ჰენრი IV-ის ვაჟს; აგნესი (1407—1476), ცოლად გაჰყვა ბურბონის ჰერცოგ შარლ I დე ბურბონს, საფრანგეთის მეფე ლუი IX-ის შთამომავალს; Bayley, Francis, The Bailleuls of Flanders and the Bayleys of Willow Hall, (Spottiswoode & Co.:London, 1881), 263. Richard Vaughan, John the Fearless: The Growth of Burgundian Power, (The Boydell Press, 2010), 2–3. de Sousa, Antonio Caetano (1735). Historia genealogica da casa real portugueza (in Portuguese). Lisbon: Lisboa Occidental. p. 147. Suckale, Robert; Crossley, Paul (2005). Prague: The Crown of Bohemia, 1347-1437. Metropolitan Museum of Art. p. 16. ISBN 9781588391612.
ელაგინის მეორე ხიდი

ელაგინის მეორე ხიდი (რუს. 2-й Ела́гин мост) — ხიდი სანქტ-პეტერბურგში მდინარე შუა ნევკაზე. არის რიუხინის ქუჩის გაგრძელება. აკავშირებს ელაგინისა და კრესტოვსკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 141,9 მეტრი, სიგანე - 14,5 მ. პირველი ხიდი ამ ადგილზე ააგეს 1821 წელს და გახდა მეცხრე ხიდი სანქტ-პეტერბურგში. 1828 წელს არქიტექტორ შუბერტის გეგმის მიხედვით აქ ააგეს პლაშკოუტიანი ხიდი. 1852 წელს ააგეს თერთმეტმალიანი ხის ხიდი, რომელიც ცენტრალურ ნაწილში იხსნებოდა ორმხრივად. 1948-1950 წლებში ხიდის ხის კოჭები შეიცვალა მეტალის კოჭებით. გასახსნელი მალის საყრდენები შეიცვალა ახალი საყრდენებით ინჟინერ ვ. ვ. ბლაჟევიჩის პროექტის მიხედვით. ამ ყველაფრის შედეგად ხიდი გახდა რვამალიანი. 1990 წლიდან ხიდი გახდა საფეხმავლო დარჩენილი ხის საყრდენები შეიცვალა რკინა-ბეტონით, აღადგინეს გასახსნელი მალის საყრდენების შემოფიცვრა. რეკონსტრუქცია მიმდინარეობდა ინჟინერ ზ. გ. ვასილევის პროექტის მიხედვით. 2007 წლის 18 აპრილს სანქტ-პეტერბურგის მთავრობამ მიიღო 2015 წლამდე ქალაქის ნორმატიული მდგომარეობის განვითარების კონცეფცია, რომლის თანახმადაც ელაგინის პირველი ხიდის რეკონსტრუქცია უნდა მომხდარიყო. 2017 წლის 21 ნოემბერს ხიდი დაიხურა სარეკონსტრუქციოდ. რეკონსტრუქციის შედეგად ხიდი მთლიანად აღადგინეს: ააგეს ახალი რკინაბეტონის ფუნდამენტის საყრდენი, ხიდის ყველა ხის კონსტრუქცია შეცვალეს რკინის კონსტრუქციებით. 2018 წლის 1 ივნისს აღდგენილი ხიდი კვლავ გახსნეს. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 437. — 511 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 301. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 45. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. Антонов Б. И. Мосты Санкт-Петербурга. — СПб.: Глагол России, 2002. — С. 61—62. — 192 с. — ISBN 5-89622-019-5. Google Maps: Второй Елагин мост со спутника. 2-й Елагин мост // СПб ГБУ «Мостотрест» ↑ „Что нам стоит мост построить“. Петербургский дневник (Russian). 2007-12-10. ციტირების თარიღი: 2007-12-28. დამოწმებას აქვს ცარიელი უცნობი პარამეტრ(ებ)ი: |coauthors= (დახმარება) ↑ Пешеходный мост из ЦПКиО на Крестовский закроют до весны ↑ В Петербурге после ремонта открывается 2-й Елагин мост
სასოფლო გაზეთი

„სასოფლო გაზეთი“ (1868 — 1880 — თბილისი) — ყოველკვირეული, პოპულარული სასოფლო-სამეურნეო და ეკონომიკური გაზეთი; 1871 წლიდან ორკვირეული. რედაქტორ-გამომცემლები: გიორგი წერეთელი (1868); სერგეი მესხი (1869); გიორგი წერეთელი (1870 - 1873) პეტრე უმიკაშვილი (1874-1880). სულ გამოვიდა ჟურნალის შემდეგი ნომრები: 1868: №1 (19.II)- №42 (17.XII) 1869: №1 (?)- №23 (?) 1870: №1 (17.I) - №26 (12.XII) 1871: №1 (16.I) - №23 (30.XII) 1872: №1 (15.III) - №24 (29.XII) 1873: №1 (12.I) - №14 (დეკ.) 1874: №1 (15.I) - №24 (30.XII) 1875: №1 (15.I) - №14 (6.XII) 1876: №1 (15.I) - №13 (13.XII) 1877: №1 (15.I) - №24 (31.XII) 1878: №1 (15.I) - №4 (28.XI) 1879: №1 (15.I) - №5 (29.III) 1880: №1 (?) - № (?) თოდუა გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 297. ჟურნალის ელექტრონული ვერსია ქართული პერიოდიკა, 1819-1945 / ბიბლიოგრ. შედგენილი გ.ი. ბაქრაძის მიერ ; ვ.ი. ეგნატაშვილის რედ. ; [მხატვ. ლ. გრიგოლია] ; საქ. სსრ სახ. წიგნის პალატა. - თბ. : წიგნის პალატის გამოც., 1946, გვ.7 „სასოფლო გაზეთის“ ელექტრონული ვერსია, საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკის გვერდი ციფრული ბიბლიოთეკა „ივერიელი“ ↑ ქართული პერიოდიკის ბიბლიოგრაფია"., 1819-1845., შედგენილი გ.ი.ბაქრაძის მიერ ვ.ი. ეგნატაშვილის რედაქციით., თბ. 1947 , გვ. 7
ლევან ხოტივარი

ლევან ხოტივარი (დ. 4 იანვარი, 1902, ქუთაისი, — გ. 14 დეკემბერი, 1980, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მსახიობი, სცენარისტი და კინორეჟისორი. საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1980). სკკპ წევრი 1947 წლიდან. ლევან ხოტივარმა დაამთავრა ქუთაისის კლასიკური გიმნაზია 1921 წელს. 1923–1925 წლებში სწავლობდა საქართველოს განათლების სახალხო კომისარიატის მიერ ჩამოყალიბებულ კინომსახიობთა სტუდიაში; 1924 წლიდან იღებდნენ კინოში. გადაღებულია 10-ზე მეტ ფილმში. როლები: თედო ბიჭი („ხანუმა“, 1926), მურთაზ ვერსაძე („ახალგაზრდობა იმარჯვებს“, 1928), გელა („მზაღო და გელა“, 1933), თედო („ნარინჯის ველი“, 1937), არისტო („მეგობრობა“, 1940) და სხვა; მეორე რეჟისორად მუშაობდა ფილმებზე: „ჯურღაის ფარი“ (1944), „ჭირვეული მეზობლები“ (1945) და სხვა. ძირითადად იღებდა კინოკომედიებს. დამდგმელი რეჟისორია ფილმებისა: „ჭრიჭინა“ (1954), „მე ვიტყვი სიმართლეს“ (1957), „განაჩენი“ (1959), „უდიპლომო სასიძო“ (1961), „ტარიელ გოლუა“ (1968), „მხიარული რომანი“ (1972), „ჩირიკი და ჩიკოტელა“ (1975, რ. ხოტივართან ერთად) და სხვა; ხოტივარის ახალი რედაქციით გამოვიდა ფილმები „ჟუჟუნას მზითევი“ (1965), „მამის მკვლელი“ (1980) და სხვა; დაკრძალულია საბურთალოს პანთეონში. 1954: „ჭრიჭინა“ რეჟ. სიკო დოლიძესთან ერთად 1957: „მე ვიტყვი სიმართლეს“ 1959: „განაჩენი“ 1961: „უდიპლომო სასიძო“ 1968: „ტარიელ გოლუა“ 1972: „მხიარული რომანი“ 1975:„ჩირიკი და ჩიკოტელა“ 1954: „ჭრიჭინა“ მარიკა ბარათაშვილთან ერთად რეჟისორები სიკო დოლიძე, ლევან ხოტივარი 1957: „მე ვიტყვი სიმართლეს“ ორდე დგებუაძესთან ერთად რეჟ. ლევან ხოტივარი 1961: „უდიპლომო სასიძო“ რევაზ (რეზო) ებრალიძე და ოთარ რაზმაძესთან ერთად რეჟ. ლევან ხოტივარი 1972: „მხიარული რომანი“ ოთარ რაზმაძესთან და ანზორ სალუქვაძესთან ერთად რეჟ. ლევან ხოტივარი 1924: „დაკარგული საუნჯე“ რეჟ. ამო ბეკ-ნაზაროვი 1925: „ვინ არის დამნაშავე?“ რეჟ. ალექსანდრე წუწუნავა 1925: „ათასის ფასად („დაჰკრა ჟამმა“)“ რეჟ. ვლადიმერ ბარსკი 1925: „წარსულის საშინელებანი“ რეჟ. ვლადიმერ ბარსკი 1926:„ხანუმა“ (თედო ბიჭი) რეჟ. ალექსანდრე წუწუნავა 1928:„ჯანყი გურიაში“ რეჟ. ალექსანდრე წუწუნავა 1928:„ახალგაზრდობა იმარჯვებს“ (მურთაზი) რეჟ. მიხეილ გელოვანი 1933: „მზაღო და გელა“ (გელა) რეჟისორები შალვა ხუსკივაძე, ლევ პუში 1934: „უკანასკნელი მასკარადი“ (მენშევიკი ოფიცერი) რეჟ. მიხეილ ჭიაურელი 1934: „ნახვამდის“ (თენგიზი – დავითის შვილი) რეჟ. გიორგი მაკაროვი 1936: „ფრთოსანი მღებავი“ რეჟ. ლეო ესაკია 1937: „ნარინჯის ველი“ (თედო–კოლმეურნეობის თავმჯდომარე) რეჟ. ნიკოლოზ შენგელაია 1939: „სამშობლო“ (არჩილი) რეჟ. ნიკოლოზ შენგელაია 1940: „მეგობრობა“ (არისტო – პარტკომის მდივანი) რეჟ. სიკო დოლიძე 1980: საქართველოს სახალხო არტისტი ლევან ხოტივარი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ლევან ხოტივარი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია ლევან ხოტივარი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში გვენცაძე ა., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 503.
მხიარული რომანი

მხიარული რომანი — ლევან ხოტივარის 1972 წლის ქართული მხატვრული კომედიური ჟანრის ფილმი. სცენარი ფილმისთვის დაწერეს ოთარ რაზმაძემ, ანზორ სალუქვაძემ და ლევან ხოტივარმა. ფილმის კომპოზიტორია გიორგი ცაბაძე. მთავარ როლებში მონაწილეობენ: იპოლიტე ხვიჩია, ხათუნა კოტრიკაძე და რამაზ გიორგობიანი. ფილმის პრემიერა საქართველოში გაიმართა 1972 წლის 1 სექტემბერს, ხოლო მოსკოვში 1974 წლის 2 იანვარს. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმის სიუჟეტი შემდეგნაირად ვითარდება. დათოს ინკასატორ იპოლიტეს ქალიშვილი ეკა უყვარს. იპოლიტეს ყველგან თავდამსხმელები ელანდება, გაუგებრობის გამო დათოც ავაზაკი ჰგონია, სადაც დაინახავს, მის შეპყრობას და მილიციისთვის გადაცემას ცდილობს. იპოლიტეს წყალობით უსიამოვნებაში არაერთგზის მოხვედრილი დათო და ეკა იპოლიტეს დაუკითხავად დაქორწინდებიან. დათოს სიძედ ხილვა იპოლიტეს წყობიდან გამოიყვანს, მაგრამ მალე ყველაფერი გაირკვევა და ბედნიერი წყვილი საქორწინო მოგზაურობაში გაემგზავრება. „მხიარული რომანი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „მხიარული რომანი“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია ↑ მხიარული რომანი // ცნობები ↑ მხიარული რომანი // ცნობები
დიმიტრი ერისთავი

დიმიტრი ერისთავი შეიძლება აღნიშნავდეს: დიმიტრი ერისთავი — ქართველი მხატვარი; დიმიტრი ერისთავი — ქართველი ექიმი; დიმიტრი ერისთავი — ქართველი ქიმიკოსი; დიმიტრი ერისთავი — ქართველი სამხედრო პირი. ერისთავი ერისთავი (მრავალმნიშვნელოვანი)
ულუყარა

ულუყარა, ულუყარაბაში (რუს. Уллукара) — მწვერვალი საქართველოსა და რუსეთის (ყაბარდო-ბალყარეთი) საზღვარზე, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს სვანეთის კავკასიონზე, ადილსუს ხეობაში. სიმაღლე ზღვის დონიდან 4302 მ. ჩრდილოეთით ეშვება მყინვარი კაშკატაში, სამხრეთით ლეხზირი, აღმოსავლეთით მყინვარ ბაშყარის ნაწილი. ყარაჩაულ-ბალყარულიდან სახელწოდება ითარგმნება როგორც „დიდი შავი მთა“. ↑ ულუყარა // უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი[მკვდარი ბმული] ↑ ულუყარა // peakbagger.com
გიორგი ანწუხელიძის მწვერვალი

გიორგი ანწუხელიძის მწვერვალი — მწვერვალი საქართველოში, დუშეთის, თიანეთისა და ახმეტის მუნიციპალიტეტების ადმინისტრაციულ საზღვარზე. მდებარეობს კავკასიონის მთავარი წყალგამყოფი ქედის სამხრეთ განშტოებაზე, მწვერვალ დიდი ბორბალოს სამხრეთით 3,5 კმ-ში, ზღვის დონიდან 3276,1 მ. წარმოადგენს მდინარეების ალაზნის, იორის, ასევე ფშავის არაგვის წყალგამყოფს. აღმოაჩინეს საქართველოს შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის ტოპოგრაფიული სამსახურის თანამშრომლებმა სამეცნიერო-სასწავლო ხასიათის ლაშქრობის დროს 2018 წელს. საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს წინადადებით ახმეტის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს გადაწყვეტილებით მანამდე უსახელო მწვერვალს 2008 წლის რუსეთ-საქართველოს ომის გმირის გიორგი ანწუხელიძის სახელი მიენიჭა. ↑ 1.0 1.1 თავდაცვის სამინისტრო თუშეთში უსახელო მწვერვალისთვის გიორგი ანწუხელიძის სახელის მინიჭების შესახებ ინფორმაციას ავრცელებს. ინტერპრესნიუსი. 8 ნოემბერი, 2018.
ჯილოვხანლი

ჯილოვხანლი (აზერ. Cilovxanlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 215 კაცი. ჯილოვხანლი GEOnet სახელების სერვერზე