laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ფიტინგოფის სახლი

ფიტინგოფის სახლი (რუს. Дом Фитингофа) — სახლი, აშენებულია 1788-1790 წლებში, ჯაკომო კვარენგის პროექტით რუსული კლასიციზმის სტილში. შენობა მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგის ცენტრში საადმირალოს გამზირსა და გოროხოვაიას ქუჩის კუთხეში. 1786 წელს მიწის ნაკვეთი, სადაც სახლი მდებარეობს, იყიდა გენერალ-მაიორმა ემოლოვმა. 1788 წელს კი იგი შეიძინა ფიტინგოფმა, სამედიცინო კოლეგიის პრეზიდენტმა. მისი ბრძანებით ჯაკომო კვარენგის პროექტით დაიწყო სახლის მშენებლობა, ბაღის გარეშე, თუმცა ეზოთი. 1792 წელს ფიტინგოფის გარდაცვალების შემდგომ სახლის მფლობელი გახდა მისი დისშვილი ნიკოლოზ სომოლიოვი. 1804-1805 წლებში სახლი ეკუთვნოდა პეტრბურგის ადმინისტრაციას. 1821 წლის იანვრიდან 1824 წლის მარტის ჩათვლით სახლში ფუნქციონირებდა პეტრებურგის სისხლის სამართლის სასამართლო პალატა. 1855-1856 წლებში კარლ ანდერსენმა სახლი იტალიურ რენესანსის სტილში გადააკეთა. ეს გამოხატულია პირველ რიგში ფანჯრის თაღოვანი ფორმით. პატარა მრგვალ ნიშაში დამონტაჟდა ცნობილი პეტერბურგელი მოქანდაკის დ. ი. იენსენის ნამუშევარი. 1994 წლიდან დღემდე შენობაში ფუნქციონირებს პოლიტიკური პოლიციის ისტორიული მუზეუმი, აქ დაცულია მემორიალური ექსპოზიცია. ოთხსართულიანი შენობის ფასადები კლასიკურ სტილშია დამზადებული. სახლის მთავარი ფასადის ცენტრალური ნაწილი აღინიშნება კორინთული ორდერის 10 სვეტისაგან, მესამე-მეოთხე სართულების დონეზე. შესასვლელთან, მესამე სართულზე არის აივანი. პირველი სართული მოპირკეთებულია პუტილოვის ფილებით. ამჟამად აღნიშნულ შენობაში განთავსებულია ჩრდილოეთ-დასავლეთის ფედერალური ოლქის პენიტენციალური სისტემის აპარატი. გარდა ამისა, აქ ფუნქციონირებს უზენაესი სასამართლოს იუსტიციის დეპარტამენტი, ქონების ურთიერთობების სამინისტროს რეგიონული ტერიტორიული დეპარტამენტი. შენობაში დღეს განთავსებულია ასევე, პოლიტიკური პოლიციის ისტორიული მუზეუმი, თავისი არაერთი განსაკუთრებული დარბაზით, სადაც დამთვალიერებელს შეუძლია გაეცნოს რუსეთის პოლიტიკური პოლიციის ისტორიის სხვადასხვა პერიოდს. Яковченко Р. Н. Улица Дзержинского. — Л., 1974. Пилявский В. И. Джакомо Кваренги. — Л., 1981. Фитингофа дом — статья из энциклопедии Санкт-Петербурга. А. Д. Марголис Фитингофа дом // Санкт-Петербург. Петроград. Ленинград: Энциклопедический справочник / Ред. коллегия: Белова Л. Н., Булдаков Г. Н., Дегтярев А. Я. и др.. — М.: Большая Российская Энциклопедия, 1992. Особняк Фитингофа. Дом И. Ф. Фитингофа. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-07-04. ციტირების თარიღი: 2019-02-04.
კიტაევის სახლი

კიტაევის სახლი (რუს. Дом Китаева) — ისტორიული შენობა, მდებარეობს ქალაქ პუშკინში, კერძოდ პუშკინსკაიას ქუჩაზე. აშენებულია 1827 წელს. ის არის ფედერალური მნიშვნელობის მქონე კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტი. კიტაევის სახლი აშენდა 1827 წელს არქიტექტორ ვ. მ. გორნესტოვაევის მიერ იაკობ კიტაევისთვის. სახლის მფლობელი ი. კიტაევი 1831 წელს გარდაიცვალა და სახლი მის ქვრივს, ანა კიტაევას გადაეცა. ამ სახლში ატარებდნენ ზაფხულსა და შემოდგომა ალექსანდრე პუშკინი და მისი მეუღლე. სწორედ ამ სახლში გატარებულ პერიოდში პუშკინი მუშაობდა „ზღაპარი მეფე სალთანზე“, აქ დაამთავრა რომანი „ევგენი ონეგინი“, დაიწყო „როსლავლოვის ამბავი“ და მომზადდა „ბელიკინის ამბავი“ ბეჭდვისთვის. დიდი სამამულო ომის დროს, სახლი სერიოზულად დაზიანდა, მაგრამ აღადგინეს. 1920 წელს, ის პეტროგრადის აგრონომიული ინსტიტუტის (მოგვიანებით — ლენინგრადის სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის) იურისდიქციაში მოექცა. ის ფაქტი, რომ ის დიდი ხნის განმავლობაში იმყოფებოდა აგრონომიული ინსტიტუტის მართვის ქვეშ, მეტად აღსანიშნავია, რადგან სწორედ ამ პერიოდში განადგურდა ცარსკოე-სელოს ტერიტორიაზე მდებარე არაერთი ისტორიული სახლი. 1958 წლიდან სახლში გაიხსნა მუზეუმი „პუშკინის აგარაკი“, ხოლო 1976 წელს სახლი მთლიანად გადაეცა მუზეუმს. კიტაევის სახლი არის ხისგან ნაშენი, მომრგვალებული ანტრესოლით კუთხეში. მუზეუმის აღდგენის დროს, სახლში აღადგინეს მისაღები, სასადილო, ოთახები ისტორიული პროექტისა და თანამედროვეთა მემუარების მიხედვით. მოგვიანებით აღადგინეს საძინებელი ოთახებიც. სახლში ავეჯი განთავსდა ჯერ კიდევ პუშკინის პერიოდში. Широкий В. Ф. Дача А. С. Пушкина в Царском Селе (дом Китаева). — Л.: Пушкинское общество, 1936. — 44 с. Пушкинская 2. Дом Китаева (Музей Пушкина). Энциклопедия Царского Села. ციტირების თარიღი: 2018-07-09.[მკვდარი ბმული] Дача Я. Китаева - Дача А. К. Китаевой - Музей "Дача А. С. Пушкина". citywalls.ru. ციტირების თარიღი: 2018-07-09.[მკვდარი ბმული]
ლეონტიევის სახლი

ლეონტიევის (შუბერტის) სახლი (რუს. Дом Леонтьевых) — სამსართულიანი ქვის ნაგებობა შვიდი ფანჯრით. სახლი აშენდა 1722-1741 წლებში. 1807-1809 წლებში მოხდა ფასადის გადაკეთება, ამ პერიოდში აშენდა ძირითადი კიბეებიც. სახლის წინა ნომრები იყო მესამე სართულზე. ნიკოლოზ მიხეილის ძე ლეონტიევის გარდაცვალების შემდგომ მისმა დებმა, 1775 წელს სახლი გაყიდეს. სახლის ახალი მფლობელი გახდა „ფრანგული პურის ცხობის ოსტატი“ იოჰან ქრისტეფორეს ძე შაფუ. სახლს აშენებიდან მეპატრონე რამდენჯერმე შეეცვალა 1829 წლამდე. 1829 წლის დეკემბერში კი ცნობილმა გენერალ-მაიორმა თეოდორე შუბერტმა, სამხედრო ტოპოგრაფიული დეპოსის უფროსმა, მაიორ ბასვასგან მისი მეუღლის სახელით შეისყიდა ლეონტიევის სახლი. სწორედ ამ პერიოდიდან, 1829 წლიდან სახლმა განიცადა ერთგვარი რესტრუქტურიზაცია, შეიცვალა სახლის ფასადი და გარეგნობა, ოთახების განლაგება. ამ პერიოდში, ვარაუდობენ, რომ სახლის რეკონსტრუქციაზე იმუშავა არქიტექტორმა ა. ბრალელოვმა. 1876 წელს ამ სახლში ცხოვრობდნენ ს. ვ. კოვალილევსკაია და მისი მეუღლე. 1892 წელს, გარკვეული პერიოდით სახლი სოფია კოვალილევსკაიას ძმამ, ფედორ ვასილის ძე კოვინ-კრუკოვსკმა შეიძინა. 1915 წელს კი სახლს ახალი მფლობელები გამოუჩნდნენ, კერძოდ კი სერგეი ნიკოლოზის ძე ბელორუკოვი და ნიკოლაი პავლეს ძე კოზლოვი. 1930-იანი წლებიდან 1970 წლამდე აღნიშნულ სახლს სამჯერ ჩაუტარდა რესტავრაცია შეიცვალა იატაკი, ფასადები, დეკორები. გაიწმინდა სახლის ფასადი და ქანდაკებები. 1970 წელს საბოლოოდ ჩაუტარდა კაპიტალური რესტავრაცია. История объекта: 1-я линия В. О., дом 12.
გოტიკური სახლები

გოტიკური სახლები (რუს. Готические дома) — მდებარეობს პეტერგოფში, ალექსანდრიის გზატკეცილზე და ავროვას ქუჩაზე. სახლი არის ისტორიული და ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. აშენდა 1836-1842 წლებში, არქიტექტორ იოსებ შარლემანის პროექტით, თავდაპირველად სახლები გარშემორტყმული იყო გრენადერთა გვარდიის ხის ბარაკებით. სახლების მშენებლობა დაიწყო 1836 წლის დასაწყისში, გოტიკურ სტილში. ამავე დროს, მიმდინარეობდა სახლების მშენებლობა საიმპერატორო ოჯახებისა და უცხოური სამეფოსათვის. სახლები გაფორმებული იყო განსაკუთრებულად და შემკული იყო გასაოცარი გოტიკური სტილის დეტალებით. 1836 წლის ბოლოს დაიწყეს კიდევ ერთი სახლის აშენება წითელი აუზით, ეკლესიის ადგილზე. 1839 წელს დასრულდა ოთხი გოტიკური სახლის მშენებლობა. 1840-1842 წლებში, დაიწყო მეხუთე სახლის მშენებლობა, რომელსაც ასევე ეძახიან კოფიანსკის. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ, სახლები გადაიქცა სანატორიუმებად, ხოლო მისი გაკოტრების შემდეგ სახლები გადაკეთდა ცალ-ცალკე სასტუმროებად. გოტიკური სახლების ანსამბლი, პირველ რიგში, ალექსანდრიის საავტომობილო გზაზე მდებარე სამი სახლით ჩამოყალიბდა. სახლები ძირითადად ორსართულიანია. შემკულია გასაოცარი გოტიკური ტიპის თაღებით. კომპლექსის საშუალო სახლი უფრო დიდია, ვიდრე სხვები, აქვს ცენტრალური ნაწილი მესამე სართულით. შუა სახლის გვერდითა ნაწილები ორსართულიანი კოშკის ფორმას ქმნიან, რომელთა პირველი სართულები სამკუთხა ბარის ფანჯრებით არის მორთული. გვერდითი სახლები ერთნაირია, მათ აქვთ ერთი სიუჟეტური შუა ნაწილი. ↑ Готические дома. tamara.shemyak.com. ციტირების თარიღი: 2018-06-26. ↑ Готические дома - Санаторий "Петродворец". citywalls.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-06-26. ციტირების თარიღი: 2018-06-26. ↑ Кузнецова, Елена (2017-12-01). „Потенциально прибыльная готика“. Недвижимость и строительство Петербурга. ციტირების თარიღი: 2018-06-26.
მსოფლიო აზერბაიჯანელთა სოლიდარობის დღე

მსოფლიო აზერბაიჯანელთა სოლიდარობის დღე (აზერ. Dünya azərbaycanlılarının həmrəyliyi günü) აღინიშნება 31 დეკემბერს. პირველად მსოფლიო აზერბაიჯანელთა სოლიდარობის დღე 1991 წლის 16 დეკემბერს გამოცხადდა ჰეიდარ ალიევის მიერ, რომელიც იმ დროისთვის იკავებდა ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის უზენაესი მეჯლისის თავმჯდომარის თანამდებობას. ამის შემდეგ გახდა აზერბაიჯანელი ერის ეროვნული დღესასწაული. 1989 წლის 31 დეკემბერს ნახიჩევანის ასსრ-ს ტერიტორიაზე ხალხმა დაანგრია საბჭოეთისა და ირანის საზღვარი. ათასობით აზერბაიჯანელმა გადაკვეთა მდინარე არაქსი. ამავე დღეს სტამბოლში გაიხსნა ისტორიაში პირველი მსოფლიო აზერბაიჯანლთა კონგრესი. ეს ორი ღონისძიება გახდა საფუძველი იმისა, რომ გამოეცხადებინათ მსოფლიო აზერბაიჯანელთა სოლიდარობის დღე, რომელიც დაფუძნდა 31 დეკემბრს. აზერბაიჯანელების რიცხვი მსოფლიოში რამდენიმე ათეული მილიონითაა შეფასებული, რომელთა უმრავლესობაც ცხოვრობს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის გარეთ, ისეთ ქვეყნებში, როგორიცაა ირანი, თურქეთი, რუსეთი, საქართველო, გერმანია, საფრანგეთი, გაერთიანებული სამეფო, შეერთებული შტატები, უკრაინა, დსთ-ს ქვეყნებსა და სკანდინავიურ ქვეყნებში. უმსხვილესი აზერბაიჯანული ირედენტა ცხოვრობს ირანში. აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ილჰამ ალიევის განცხადებით, მსოფლიო აზერბაიჯანელთა ეროვნული სოლიდარობის დღის მთავარი იდეა არის აზერბაიჯანელთა, აზერბაიჯანის სახელმწიფოებრიობის ერთობა და სოლიდარობა, აზერბაიჯანელი ხალხის ეროვნული და სულიერი ფასეულობების პატივისცემა, ასევე მათი აზრებისა და იდეების, რომლებიც დაკავშირებულია აზერბაიჯანელ ხალხთან და სულიერი კავშირი მათ ისტორიულ სამშობლოსთან. აზერბაიჯანის დღესასწაულები День солидарности азербайджанцев мира ↑ 1.0 1.1 День солидарности азербайджанцев мира ↑ Азербайджанская трагедия ↑ People Cluster:  Azerbaijani ↑ Languages Spoken by More Than 10 Million People. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-10-29. ციტირების თარიღი: 2009-10-31. ↑ Azerbaijani, Azeri Turk in Iran
სცენის ვეტერანთა სახლი

სცენის ვეტერანთა სახლი (რუს. Дом ветеранов сцены) მდებარეობს პეტროვსკის კუნძულზე, პეტროგრადის რაიონში, სანქტ-პეტერბურგში. სახლი დაარსდა 1896 წელს რუსი მსახიობის მარია გავრილოს ასული სავინას მიერ. აშენდა 1900-1902 წლებში პეტროვსკის კუნძულზე მსახიობის ქმრის, ა. ე. მოლჩანოვის დაკვეთით არქიტექტორ მ. ფ. გესლერის მიერ. 1948-1956 წლებში სახლი გაფართოვდა და გარემონტდა. 2001 წლის 10 ივლისის რუსეთის მთავრობის დადგენილებით ფედერალური ინტერვენციის ისტორიული და კულტურული ძეგლის სტატუსი მიენიჭა ამ ტერიტორიას. ამჟამად სახლში ცხოვრობენ მსახიობები, რეჟისორები და მხატვრები, დიდი სამამულო ომის მონაწილენი, ფრონტის ჯარისკაცები. აღსანიშნავია, რომ აღნიშნულ სახლს და მიმდებარედ მდებარე ისტორიულ პარკს ხუთნახევარი ჰექტარი უკავია. პარკში დაცულია იშვიათი ჯიშის ხეები, რომლებიც მაცხოვრებლების და სახელმწიფოს მიერ არის დარგული ვეტერანთა პატივსაცემად. 2012 წლის ზამთარში შენობის ფართომასშტაბიანი რეკონსტრუქცია დაიწყო ვეტერანთა სახლში. 2013 წლის 2 მაისს ვლადიმერ პუტინის ვიზიტის ფარგლებში, პრეზიდენტმა მოინახულა ეს სახლი. ალექსანდრე კალიაგიმ პრეზიდენტს გააცნო ჩატარებული სამუშაოს მიმდინარეობის შესახებ ინფორმაცია და მათი შედეგები. რეკონსტრუქციის დროს გარემონტდა შენობა, თავდაპირველ სახეს დაუბრუნდა შიდა ინტერიერი. რესტავრაცია ჩაუტარდა შენობაში დაცულ ხატებსა და ნამუშევრებს. აღდგა სახლის ეკლესია, რომელიც ჯერ კიდევ 1930 წელს განადგურდა. Аминова, Виктория. Жить в Доме ветеранов сцены становится смертельно опасно! დაარქივებული 2019-04-20 საიტზე Wayback Machine. // Вечерний Петербург. 2009. 18 ноября. Марина Дмитревская И от судеб защиты нет (еще раз о Доме ветеранов сцены) Петербургские театральные и общественные деятели обеспокоены судьбой Дома ветеранов сцены имени М.Савиной «Обращение жителей санкт-петербургского Дома ветеранов сцены к президенту В. В. Путину» Обращение к Съезду театральных деятелей России Фотографии Петровского острова Петра Соболева Дом ветеранов сцены им. М. Г. Савиной. Фотографии Алексея Царева Евгения Тропп «Между двух времен» Марина Дмитревская «К читателям и коллегам» Марина Дмитревская «Мэртвые не слышат» Марина Дмитревская «Вишневый сад на ветру» Марина Дмитревская «Суд да дело» Сергей Соловьёв «Дом ветеранов сцены: итог борьбы» Марина Дмитревская «Завершился судебный процесс в связи с публикациями в „Театральном журнале“ о позиции СТД в деле о реконструкции Дома ветеранов сцены в Петербурге»[მკვდარი ბმული] Дом, в котором живет любовь
უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიის ავტოკეფალია

2018 წლის 11 ოქტომბერს, კონსტანტინოპოლის საპატრიარქოს წმინდა სინოდმა განაცხადა იმის თაობაზე, რომ უკრაინის ეკლესიას შესაძლოა ავტოკეფალია მიეღო. ამ გადაწყვეტილებას მოჰყვა რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა სინოდის მიერ მსოფლიო საპატრიარქოსთან ერთობის გაწყვეტა, რომელიც მოინიშნა როგორც მოსკოვ-კონსტანტინოპოლის სქიზმა. 2018 წლის 15 ოქტომბერს გამაერთიანებელ კრებაზე გამოაცხადეს უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიის შექმნა. 2019 წლის 5 იანვარს, წმინდა გიორგის საკათედრო ტაძარში, ბართლომე I-მა, კონსტანტინოპოლისა და მსოფლიოს პატრიარქმა, ხელი მოაწერა ტომოსს, რითაც უკრაინის მართლმადიდებელ ეკლესიას მიენიჭა ავტოკეფალია (თვითმმართველობა) და იგი ოფიციალურად ჩამოყალიბდა. ↑ Announcement (11/10/2018). - Announcements - The Ecumenical Patriarchate. Ecumenical Patriarchate (11 October 2018). ციტატა: „The Holy Synod discussed in particular and at length the ecclesiastical matter of Ukraine, in the presence of His Excellency Archbishop Daniel of Pamphilon and His Grace Bishop Hilarion of Edmonton, Patriarchal Exarchs to Ukraine, and following extensive deliberations decreed: 1) To renew the decision already made that the Ecumenical Patriarchate proceed to the granting of Autocephaly to the Church of Ukraine. [...] 4) To revoke the legal binding of the Synodal Letter of the year 1686 [...]“ ციტირების თარიღი: 12 October 2018. ↑ Patriarch Bartholomew signs Tomos of autocephaly of Orthodox Church of Ukraine (5 January 2019). ციტირების თარიღი: 2019-01-05
გოლენიშჩევ-კუტუზოვის სახლი

გოლენიშჩევ-კუტუზოვის სახლი (რუს. Дом Голенищева-Кутузова) — გამორჩეული არქიტექტურული ძეგლი, აშენებული 1822 წელს ცნობილი არქიტექტორ კარლ დე ჯოვანი როსის მიერ, მშენებლობა განხორციელდა სამხედრო გუბერნატორის პ. ვ. გოლენიშჩევ-კუტუზოვის დაკვეთით. სახლი მდებარეობს პეტერბურგში, ხელოვნების მოედნის 3 ნომერში. აგებულია კლასიკურ სტილში. აღნიშნული სახლი სამ სართულიანია, რომლის ზედა სართულზე სხვენია განთავსებული. სახლის ინტერიერის ნაწილობრივი შეცვლა მოხდა 1843 წელს, ამიტომ თავდაპირველი სახით მან ვერ მოაღწია ჩვენამდე. სახლის ზოგიერთ ოთახში არის ბუხარი და საცურაო აუზი. აღნიშნულმა სახლმა სხვადასხვა დროს გამოიცვალა მფლობელები. გარკვეული ხნის განმავლობაში სახლის მფლობელები იყვნენ: 1833-1835 წლებში სახლი ე. ა. კარამზინას ეკუთვნოდა. 1833-1837 წლებში სახლში ძმები ვიელგორსკები ცხოვრობდნენ: მაიკლი და მატვეი. ამ სახლში თავის მეგობრებს ხშირად სტუმრობდა ალექსანდრე პუშკინი, კერძოდ მაიკლ და მატვეი ვიელგორსკებს და ე. ა. კარამზინას. 1924-1939 წლებში სახლში ცხოვრობდა მხატვარი ი. ბროდსკი. 1949 წელს გაიხსნა მხატვრის მუზეუმი, სადაც დაცულია სხვადასხვა ნამუშევრები, მათ შორის ცნობილი მხატვრის ისააკ იზრაელის ძის ნახატები, მუზეუმში ასევე განთავსებულია სხვა მხატვრების ნამუშევრებიც. Яцевич А.Г. Пушкинский Петербург. — СПб., 1993. — С. 202 — 219. Тарановская М. З. Карл Росси. — Л., 1978. — С. 108 — 128. Санкт-Петербург: Энциклопедия. — М.: Российская политическая энциклопедия, 2006. — С. 325-326, 525.
ლუიზ მარი ტერეზ არტუელი

ლუიზ მარი ტერეზ არტუელი (ფრანგ. Louise Marie Thérèse de Artois, იტალ. Luisa Maria Teresa di Artois; დ. 21 სექტემბერი, 1819 — გ. 1 თებერვალი, 1864) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე შარლ X-ის უმცროსი ვაჟის, ბერის ჰერცოგ შარლ ფერდინანდისა და მარია კაროლინა სიცილიელის უფროსი ქალიშვილი. პარმისა და პიაჩენცას ჰერცოგინია 1849-54 წლებში როგორც კარლო III-ის მეუღლე. პარმისა და პიაჩენცის ჰერცოგ რობერტო I-ის რეგენტი 1854-59 წლებში. ლუიზ მარი ტერეზი დაიბადა 1819 წლის 21 სექტემბერს. იგი იყო საფრანგეთის მეფე შარლ X-ის უმცროსი ვაჟის, ბერის ჰერცოგ შარლ ფერდინანდისა და მისი მეუღლის, მარია კაროლინა სიცილიელის უფორისი ქალიშვილი. მისი დაბადებიდან სულ ხუთ თვეში ბონაპარტისტებმა მამამისი მოკლეს, რასაც 1830 წელს საფრანგეთის რევოლუცია მოჰყვა, რა დროსაც იგი ოჯახთან ერთად შოტლანდიაში გაიქცა. აღსანიშნავია, რომ მისი უმცროსი ძმა ანრი, რომელიც მამის გარდაცვალებიდან მალევე დაიბადა, 1830 წლის 2-დან 9 აგვისტომდე საფრანგეთისა და ნავარის მეფე იყო. მარგერიტა (1847-1893), ცოლად გაჰყვა მადრიდის ჰერცოგ კარლოს დე ბურბონს, რომელთანაც შეეძინა ხუთი შვილი; რობერტო I (1848-1907), პარმისა და პიაჩენცის ჰერცოგი. პირველად ცოლად შეირთო მარია პია სიცილიელი, რომელთანაც შეეძინა თორმეტი შვილი, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა მარია ანტონია პორტუგალიელზე, რომელთანაც შეეძინა ასევე თორმეტი შვილი; ალისი (1849-1935), ცოლად გაჰყვა ტოსკანის დიდ ჰერცოგ ფერდინანდო IV-ს, რომელთანაც შეეძინა ათი შვილი; ენრიკო (1851-1905), ბარდის გრაფი. პირველად იქორწინა ლუიზა იმაკოლატა სიცილიელზე, რომელთანაც შვილები არ ჰყოლია, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი ცოლად შეირთო ალდეგანდეზ პორტუგალიელზე, თუმცა შვილები არც მასთან ჰყოლია. ლუიზ მარი ტერეზ არტუელის წინაპრები Jackman, Sydney; Haasse, Hella, eds. (1989). A Stranger in The Hague: The Letters of Queen Sophie of the Netherlands to Lady Malet, 1842-1877. Duke University Press. p. 233. ISBN 978-0822308751.
კაიროს წმინდა მარკოზის საკათედრო ტაძარი

კაიროს წმინდა მარკოზის საკათედრო ტაძარი — კოპტური ეკლესია. მდებარეობს აბასიაში, კაიროს ერთ-ერთ რაიონში. წარმოადგენს კოპტური ეკლესიის პაპის რეზიდენციას. აშენდა პაპ კირილე VI-ის დროს და მანვე გახსნა 1969 წელს. საკათედრო ტაძარი მარკოზ მახარებლის სახელობისაა, რომელიც ქრისტეს ერთ-ერთი მოციქულთაგანია და კოპტური ეკლესიის დამაარსებლად ითვლება. მისი რელიკვიები ტაძარში ინახება. ეკლესია აფრიკასა და ახლო აღმოსავლეთში უდიდესი საკათედრო ტაძარია. აგებულია კოპტურ არქიტექტურულ სტილში. იტევს 5000 მომლოცველს. აქაა დასვენებული ათანასე I-ის სხეულის ნაწილი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კაიროს წმინდა მარკოზის საკათედრო ტაძარი ↑ Churches in Egypt. Egyptvoyager.com. ციტირების თარიღი: 6 May 2009. ↑ Cathedral of Abbasiya - Coptic Cairo. Memphis Tours Egypt. ↑ Helloegypt დაარქივებული 16 August 2007 საიტზე Wayback Machine. ↑ Old Cairo and Roda Island. Footprinttravelguides.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 16 მარტი 2018. ციტირების თარიღი: 28 September 2012.
ოფიცერთა სახლი (სანქტ-პეტერბურგი)

ოფიცერთა სახლი (რუს. Дом офицеров) — დასავლეთის სამხედრო ოლქის ოფიცერთა სახლი სანქტ-პეტერბურგში, აშენდა 1895-1898 წლებში არქიტექტორების ვ. კ. გუგერის და ა. დ. დონჩენკოს მიერ. თავდაპირველი პროექტი შესრულდა არქიტექტორების ალექსანდრ გოგენის და მოდესტ ივანოვის მიერ. არსებული შენობა აშენდა ფსევდო-რუსულ სტილში. 1898 წლის გაზაფხულზე ნიკოლოზ II-ის ბრძანებით აშენდა შენობა ოფიცერთა ასამბლეისთვის. სამუშაოებში ჩართული იყო სამხედრო ინჟინერი ნ. სმირნოვი. აღნიშნულ შენობაში განთავსებული იყო სამხედრო ცოდნის მიმდევართა საზოგადოება. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ, ოფიცერთა კლუბს ეწოდა წითელი არმიის სახლი. 1950 წელს ოფიცერთა სახლში ჩატარდა რამდენიმე უმნიშვნელოვანესი სასამართლო პროცესი. ამჟამად, შენობაში განთავსებულია დასავლეთის სამხედრო ოლქის, სამხედრო ძალების ისტორიის მუზეუმი, ბიბლიოთეკა და ვეტერანთა საბჭო. დღეს, დასავლეთის სამხედრო ოლქის ოფიცერთა სახლი რუსეთის არმიის წამყვანი კულტურული და საგანმანათლებლო დაწესებულებაა. აქ იმართება სამხედრო და მასობრივი, საგანმანათლებლო, შემოქმედებითი და კულტურული დასვენების ღონისძიებები. ასევე შენობაში არის 157 კაცზე გათვლილი კინოთეატრი და რესტორანი, რომელიც განთავსებულია ოფიცერთა ყოფილ სასადილოში. საკონცერტო დარბაზის გვერდით არის მუხა დარბაზი, სადაც პატარა კამერული კონცერტები და გასართობი ღონისძიებები ტარდება. აქვე განთავსებულია სხვა საზეიმო დარბაზები: „ვარდისფერი“ და „ლურჯი“ საცხოვრებელი ოთახები, „კუთხის ოთახი“ და „კრემლის ოთახი“. Тарасов М. Я. Офицерское собрание в Санкт-Петербурге (1898–2006) // История Петербурга. — 2006. — № 4(32). — С. 86–91. Тарасов М. Я. Памятнику военной архитектуры 110 лет (1898–2008) // История Петербурга. — 2008. — № 5(45). — С. 81–89. Официальный сайт
ტეპერა დე ფერგიუსონის სახლი

ტეპერა დე ფერგიუსონის სახლი (რუს. Дом Теппера де Фергюсона) — ისტორიული შენობა, რომელიც მდებარეობს ქალაქ პუშკინში. აშენებულია 1790 წელს. სახლი ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტია. მშენებლობის ზუსტი თარიღი და არქიტექტორი უცნობია. სახლი პირველად გამოჩნდა 1797 წელს, დასახლების გეგმაზე. არსებობს ვერსია, რომ არქიტექტორი პ. ვ. ნეელოვი იყო. ასევე არსებობს ვერსია, რომ სახლი თავდაპირველად განკუთვნილი იყო მთავარ პ. მ. ვოლკონსკისთვის. აღნიშნული სახლი ძირითადად ცნობილია იმით, რომ იქ ცხოვრობდა ლიცეუმის მუსიკის მასწავლებელი ლ. ვ. ტეპერ დე ფერგიუსონი. მოგვიანებით ისტორიკოსი ი. პ. ლიპრანდს ეკუთვნოდა საცხოვრებელი სახლი. XX საუკუნის დასაწყისში კომპოზიტორი ს. ტანევი ცხოვრობდა სახლში. მოგვიანებით სახლი მისმა ნათესავმა, ა. ა. ვირუბოვმა მიიღო. აღნიშნულ სახლს ხშირად სტუმრობდა საიმპერატორო ოჯახის წევრები, ასევე გრიგორი რასპუტინი. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ სახლი გადაეცა მომღერალ ი. ერშოვს. იგი დიდი ხნის განმავლობაში ცხოვრობდა, მაგრამ შემდგომ იგი გადაეცა კონსერვატორიას. მეორე მსოფლიო ომის დროს სახლი ძლიერ დაზიანდა, თუმცა განახლდა 1955 წელს. ამის შემდეგ, აქ განთავსდა ჯერ ბავშვთა საოლქო ბიბლიოთეკა და 1969 წლიდან 2013 წლამდე პუშკინის რაიონის მთავარი რეესტრის ოფისი. 2013 წლიდან სახლი გადაეცა კამერულ გუნდ „პეტერბურგის სერენადებს“, სადაც ამავე სახელწოდების საკონცერტო დარბაზიც მოეწყო. სახლი აგებულია კლასიკურ სტილში. ცენტრალურ ნაწილში არის დარბაზი, რომლის გვერდით კაბინეტებია განთავსებული. მეპატრონის დიდი ინტერესი იყო მდიდარი ინტერიერი, განსაკუთრებით მუსიკის დარბაზის ჭერი, მაგრამ ისინი ომის პერიოდში დაანგრიეს და მხოლოდ დაახლოებით აღადგინეს. Средняя 4. Дом Теппера де Фергюссона. Энциклопедия Царского Села. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-02. ციტირების თარიღი: 2018-07-01. Дом Л. В. Теппера де Фергюссона - ЗАГС Пушкинского района. citywalls.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-02. ციტირების თარიღი: 2018-06-30.
საბჭოების სახლი (სანქტ-პეტერბურგი)

საბჭოების სახლი (რუს. Дом Советов) აშენდა 1936-1941 წლებში არქიტექტორთა კოლეგიის მიერ, აკადემიკოს ნ. ა. ტროცკის ხელმძღვანელობით. მდებარეობს მოსკოვის მოედანზე სანქტ-პეტერბურგში, კერძოდ მოსკოვის პროსპექტის 212 ნომერში. შენობა გათვლილია დაახლოებით 700 თანამშრომელზე. აღნიშნულ შენობაში განთავსებულია 3000 კაციანი სხდომათა დარბაზი. დიდი სამამულო ომის შემდეგ სხვადასხვა სამეცნიერო ინსტიტუტები მუშაობდნენ საბჭოთა სახლში. დღეს, აღნიშნული შენობა გაქირავებულია თავდაცვის სფეროს ერთ-ერთ კომპანიაზე. 1936 წელი — საბჭოების სახლის აშენების დასაწყისი. 1941 წელი — საბჭოების სახლი სრულად არის აღდგენილი. 1941 წელი — (სექტემბერი) თავდაცვის ცენტრის შექმნა და ლენინგრადის ფრონტის საარტილერიო დავალების სადამკვირვებლო პოსტი. 1944 წელი — ლენინგრადის ფრონტის მთავარსარდლობა მდებარეობს საბჭოთა სახლის შენობაში. 1945 წელი — დასრულდა საბჭოების სახლის შენობის გაფორმება. 1970 წელი — საბჭოების სახლის შენობის წინ (1936 წლის პროექტით გათვალისწინებული) ლენინის ძეგლი დაიდგა, მოქანდაკე მ. კ. ანიკუშინი და ვ. ა. კამენსკი. 2006 წელი — სასახლის წინ, მოედანზე მოეწყო ფერადი მუსიკის შადრევნები და შენობა აღიჭურვა დამატებითი საძიებო სისტემებით. «Бродячая камера» — Дом Советов. Дом Советов დაარქივებული 2018-12-26 საიტზე Wayback Machine. .
დიბატაგი

დიბატაგი (ლათ. Ammodorcas clarkei) — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი ნამდვილი ანტილოპების ქვეოჯახისა. გვარში ერთადერთი სახეობაა. ლათინური სახელი ეწოდა ტომას უილიამ ჰენრი კლარკის პატივსაცემად, რომელმაც 1890 წელს აღმოაჩინა და აღწერა ანტილოპა. სიტყვა „დიბატაგი“ სომალი ენიდანაა წარმოშობილი და შედგება ორი სიტყვისაგან: dabu (კუდი) და tag (სწორი), რაც მიანიშნებს იმას, რომ დიბატაგს სირბილისას კუდი ზევით აქვს აპრეხილი. მისი სხეულის სიგრძეა 152–168 სმ, სიმაღლე მინდაოში 80–88 სმ, კუდის სიგრძე 30–36 სმ, მასა — 22–35 კგ. სხეულის ზედა მხარე შეფერილია მურა-ჩალისფრად, ქვედა — თეთრად. ფეხები ჟანგმიწოვანი აქვს, შუბლი კი წითელ-ყავისფერი. მამლებს მოკლე, 15–20 სმ სიგრძის რქები აქვთ, რომლებიც დასაწყისში დაგრეხილია, მოღუნული და წინ გაშვერილი. დედლებს რქები საერთოდ არ აქვთ. დიბატაგი ოგადენის უდაბური რეგიონის (ეთიოპიისა და სომალის სასაზღვრო ტერიტორია) და ცენტრალური სომალის ენდემური ცხოველია. ერთ-ერთი უიშვიათესი ანტილოპაა. იკვვებება ფოთლებით, ხშირად დგება უკანა კიდურებზე, რათა მიწვდეს მაღლა მდებარე ყლორტებს. მამლები ტერიტორიული ცხოველები არიან და ყოველდღიურად საკუთარ ტერიტორიას ნიშნავენ. დედალი ქმნის 5-წევრიან ჯგუფს, სადაც მისი შთამომავლები და ერთი ზრდასრული მამალი არის გაწევრიანებული. Bernhard Grzimek: Grzimeks Tierleben. Band 13. Jonathan Kingdon: The Kingdon Field Guide to African Mammals. ↑ Castello J. R. (2016) Bovids of the World: Antelopes, Gazelles, Cattle, Goats, Sheep, and Relatives. — Princeton University Press. — Pp. 162—163. — 664 p. — ISBN 978-0-691-16717-6
დიბატაგი (გვარი)

დიბატაგი (ლათ. Ammodorcas) — წყვილჩლიქოსან ძუძუმწოვართა გვარი ძროხისებრთა ოჯახისა. მიეკუთვნება ნამდვილი ანტილოპების ქვეოჯახს. მოიცავს ერთადერთ სახეობას — Ammodorcas clarkei, რომელიც ეთიოპიასა და სომალშია გავრცელებული. სახელი უწოდა ბრიტანელმა ზოოლოგმა ოლდფილდ ტომასმა 1891 წელს. ↑ დაბიტაგი (TSN 624966). ინტეგრაციული ტაქსონომიის საინფორმაციო სისტემა.