laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სრულიად რუსეთის საბჭოების XIII ყრილობა

სრულიად რუსეთის საბჭოების XIII ყრილობა (რუს. XIII Всероссийский съезд Советов) — სრულიად რუსეთის საბჭოების რიგით მეცამეტე ყრილობა, მიმდინარეობდა 1927 წლის 10-16 აპრილს მოსკოვში. ესწრებოდა 1603 დელეგატი (მათ შორის 1088 გადამწყვეტი და 515 გადამწყვეტი ხმით). პარტიული შემადგენლობა: 1194 რკპ (ბ) წევრი, 409 უპარტიო. სოციალური შემადგენლობა: მუშა 49,4%, გლეხი 29,1%, მოსამსახურე და სხვა 21,5%. დღის წესრიგი: რსფსრ მთავრობის ანგარიში (ა. რიკოვი); მოხსენებები რსფსრ სრულიად რუსეთის სახალხო მეურნეობის საბჭოსი — მრეწველობის მდგომარეობის შესახებ (ს. ლობოვი); რსფსრ ფინანსთა სახალხო კომისარიატისა — სახელმწიფო და ადგილობრივი ბიუჯეტების შესახებ (ნ. მილიუტინი); რსფსრ ვაჭრობის სახალხო კომისარიატისა — საგარეო და საშინაო ვაჭრობისა და რსფსრ-ში ფასების დაკლების შესახებ (ნ. ესიმონტი); რსფსრ განათლების სახალხო კომისარიატისა — რსფსრ-ში სახალხო განათლების საერთო მდგომარეობის შესახებ (ა. ლუნაჩარსკი); რსფსრ კონსტიტუციაში 37-ე, 38-ე და 47-ე მუხლების შეცვლის შესახებ (ა. კისელიოვი); ყარა-ყირგიზეთის ავტონომიური ოლქის ყირგიზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკად გარდაქმნის შესახებ (ს. ასფენდიაროვი); სრულიად რუსეთის ცაკისა და სსრკ ცაკის ეროვნებათა საბჭოში რსფსრ-დან წევრთა არჩევის შესახებ (ა. კისელიოვი); სრულიად რუსეთის ცაკის არჩევნები. ყრილობამ ერთხმად მოიწონა რსფსრ-ის მთავრობის მოღვაწეობა საგარეო და საშინაო პოლიტიკის დარგში; ძირითადი ყურადღება დაეთმო რსფსრ-ის სახალხო მეურნეობისა და კულტურის განვითარების ამოცანებს; აღნიშნა მრეწველობის, ტრანსპორტის და სოფლის მეურნეობის დარგების განვითარებაში მიღწეული მნიშვნელოვანი წარმატებები; მიიღო დადგებილება მრეწველობის რეკონსტრუქციის შემდგომი გაშლის თაობაზე; დაავალა მთავრობას სოფლის მეურნეობის აღმავლობისათვის საჭირო ღონისძიებათა შემუშავება. ფინანსთა სახალხო კომისარიატის მოხსენები გამო მიღებულ რეზოლუციაში მოიწონა მთავრობის საფინანსო პოლიტიკა. ვაჭრობის სახალხო კომისარიატის მოხსენებასთან დაკავშირებით ყრილობამ დასახა სამრეწველო საქონელზე ფასების შემდგომი დაკლებისა და ვაჭრობიდან კერძო მოვაჭრეთა შემდგომი განდევნის ამოცანა; მიიღო დადგენილება სახალხო განათლების შემდგომი განვითარებისა და რსფსრ-ის ცენტრალუირ სტატისტიკური სამმართველოს (ცსს) შექმნის შესახებ. სპეციალური აქტით დამტკიცდა XII მოწვევის სრულიად რუსეთის ცაკის III სესიის დადგენილება ყარა-ყირგიზეთის ავტონომიური ოლქის ყირგიზეთის ასსრ-დ გარდაქმნის თაობაზე. ყრილობამ აირჩია სრულიად რუსეთის XIII მოწვევის ცაკი 550 კაცის ოდენობით (400 წევრი და 150 კანდიდატი), აგრეთვე 5 წევრი და 2 კანდიდატი სსრკ-ის ცაკის ეროვნებათა საბჭოს შემადგენლობაში რსფსრ-დან. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 530.
სრულიად რუსეთის საბჭოების XIV ყრილობა

მუშათა, გლეხთა და წითელარმიელთა დეპუტატების საბჭოების სრულიად რუსეთის XIV ყრილობა (რუს. XIV Всероссийский съезд Советов Рабочих, Крестьянских и Солдатских Депутатов) — სრულიად რუსეთის საბჭოების რიგით მეთოთხმეტე ყრილობა, მიმდინარეობდა 1929 წლის 10-18 მაისს მოსკოვში. ესწრებოდა 1158 დელეგატი გადამწყვეტი და 626 სათათბირო ხმით. პარტიული შემადგენლობა: რკპ (ბ) წევრი და კანდიდატი 70,7%, საკავშრო ალკკ წევრი და კანდიდატი 1,2%, უპარტიო 28,1%. სოციალური შემადგენლობა: მუშა 57,1%, გლეხი 25%, მოსამსახურე 17,9%. დღის წესრიგი: რსფსრ-ის მთავრობის მოხსენება (ა. რიკოვი); რესპუბლიკის სახალხო მეურნეობის განვითარების ხუთწლიანი გეგმა (ა. ლეჟავა); კულტურული მშენებლობის მიმდინარე ამოცანები (ა. ლუნაჩარსკი); საბჭოთა წიგნი 10 წლის მანძილზე (ა. ხალხტოვი); საბჭოების პირველადი რგოლის მდგომარეობა და განმტკიცება (ა. კისელიოვი); რსფსრ-ის კონსტიტუციაშ ცვლილებათა და დამატებათა შესახებ (ი. პოლუიანი); სრულიად რუსეთის ცაკის არჩევნები. ყრილობამ ერთხმად მოიწონა რსფსრ-ის მთავრობის საქმიანობა; მიიღო რსფსრ-ის სახალხო მეურნეობის განვთარების I ხუთწლიანი გეგმა (1929-1932); დადებითად შეაფასა რა ქვეყნის ინდუსტრიალიზაციის დაჩქარებული ტემპები, დაავალა მთავრობას გაეძლიერებინა ბრძოლა სოფლის მეურნეობის სოციალური გარდაქმნისათვის, მოუწოდა ქალაქისა და სოფლის მშრომელებს აქტიური მონაწილეობა მიეღოთ ხუთწლიანი გეგმის შესრულებაში, ყოველმხრივ განევითარებინათ სოციალისტური შეჯიბრება. კულტურული მშენებლობის შესახებ დადგენილებაში ყრილობამ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ განსაკუთრებული ყურადღება უნდა დათმობოდა საყოველთაო დაწყებითი სავალდებულო განათლების განხორციელებასა და მოსახლეობაში წერა-კითხვის უცოდინარობის ლიკვიდაციას. სახალხო მეურნეობის სოციალისტური რეკონსტრუქცია მოითხოვდა სახელმწიფო აპარატის, პირველ რიგში ხელისუფლების ადგილობრივი ორგანოების გაუმჯობესებას. ამიტომ სრულიად რუსეთის ცაკს დაევალა კიდევ ერთხელ შეემოწმებინდა სოფლის საბჭოების დებულება მასობრივ-ორგანიზაციულ, სამეურნეო და კულტურულ მუშაობაში მათი უფლებების გაფართოების, აგრეთვე გლეხთა ყოველდღიურ საჭიროებათა უკეთ მომსახურების მიზნით. მასვე დაევალა შეემუშავებინა ღონისძიებანი კულაკთა და რევოლუციის დამრღვევთა წინააღმდეგ. ყრილობამ დაადგინა აგრეთვე უცხო ელემენტებისაგან საბჭოთა აპარატის წმენდისა და საბჭოთა ორგანოებში მუშათა, მოჯამაგირეთა, ღარიბთა და საშუალო გლეხთა აქტივის რიგებიდან ახალი კადრების დაწინაურების აუცილებლობა, იმასთან დაკავშირებით, რომ შემოიღეს ახალი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფა და გაფართოვდა ადგილობრივი საბჭოების როლი, რსფსრ-ის კონსტიტუციაში შეიტანეს ზოგიერთი ცვლილება და დამატება. ყრილობამ აირჩია სრულიად რუსეთის XIV მოწვევის ცაკი 550 კაცის ოდენობით (400 წევრი და 150 კანდიდატი). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 530.
მარია სტადნიკი

მარია სტადნიკი (უკრ. Марія Василівна Стадник; დ. 3 ივნისი, 1988) — უკრაინელი (2007 წლამდე) და აზერბაიჯანელი (2007 წლის) ქალი მოჭიდავე. არის ოლიმპიური თამაშების ოთხგზის პრიზიორი. სტადნიკი დაიბადა 1988 წლის 3 ივნისს ლვოვში, უკრაინის სსრ-ში, საბჭოთა კავშირში დაიბადა. დაქორწინებულია უკრაინელ მოჭიდავეზე ანდრეი სტადნიკზე. მისი რძალი, იანა რატიგანი, ასპარეზობს იმავე წონით კატეგორიაში, რომელშიც მარია. 2006 წელს დოპინგის ტესტზე ჩავარდნის გამო დისკვალიფიცირებული იქნა 1 წლით. ასპარეზობს თავისუფალი სტილის ჭიდაობაში, – 48 კგ წონით კატეგორიაში. 2008 წელს მოიგო ტამპერეში გამართული ევროპის ჩემპიონატი. ამავე წელს მოიგო ბრინჯაოს მედალი პეკინში გამართულ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე. სტადნიკა მოიგო 2009 წლის ევროპის ჩემპიონატი, რომელიც ვილნიუსში გაიმართა. ამავე წელს მოიგო ჰერნინგში გამართული მსოფლიო ჩემპიონატი. 2019 წელს მოიგო ნურ-სულთანში გამართული მსოფლიო ჩემპიონატი და 2011 წელს დორტმუნდში გამართული ევროპის ჩემპიონატი. 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე, რომელიც ლონდონში ჩატარდა, მოიპოვა ვერცხლის მედალი. 2016 წელს რიო-დე-ჟანეიროში, ბრაზილიაში გამართულ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მოიპოვა ვერცხლის მედალი. 2018 წელს 50 კგ წონით კატეგორიაში კლიპანის ღია პირველობაზე მოიპოვა ვერცხლის მედალი. 2021 წელს სტადნიკმა მოიგო ვარშავაში გამართული პოლონეთის ღია პირველობა. 2017 წელს მოიგო ისლამის სოლიდარობის თამაშები. ფინალში დაამარცხა თურქი მოჭიდავე ევინ დემირჰანი. სტადნიკი არის ევროპის 8-გზის ჩემპიონი. 2008 წელს ევროპის ჩემპიონატის ფინალში დაამარცხა ფრანგი ვანესა ბუბრიემი. 2009 წელს ზედიზედ მეორედ მოიგო ევროპის ჩემპიონატი. ამჯერად მან ფინალში რუმინელი ესტერა დობრე დაამარცხა. 2011 წელს, დორტმუნდში გამართული ევროპის ჩემპიონატის ფინალში სტადნიკმა დაამარცხა უკრაინელი ხრისტინა დარანუცა. 2014 წელს ვანტააში გამართული ევროპის ჩემპიონატის ფინალში დაამარცხა უკრაინელი ნატალია პულკოვსკა. 2016 წელს, რიგაში გამართული ევროპის ჩემპიონატის ფინალში დაამარცხა რუმინელი ალინა ვუკი. 2018 წლიდან შეიცვალა წონითი კატეგორიაში, 48 კგ წონითი კატეგორია ჩაანაცვლა 50 კგ წონითმა კატეგორიამ. 2017 წელს ევროპის ჩემპიონატის ფინალში დაამარცხა ილონა სემკივი. 2018 წლის ევროპის ჩემპიონატის ფინალში დაამარცხა რუმინელი ალინა ვუკი. 2021 წელს ვარშავაში გამართული ევროპის ჩემპიონატის ფინალში დაამარცხა ბულგარელი მოჭიდავე მილენა სელიშკა. არის ევროპული თამაშების ორგზის გამარჯვებული. 2015 წლის ევროპული თამაშების ფინალში დაამარცხა ბულგარელი ელიცა იანკოვა. 2019 წელს ევროპული თამაშების ფინალში დაამარცხა უკრაინელი მოჭიდავე ოქსანა ლივაჩი. Olympedia ↑ 1.0 1.1 Mariya Stadnik. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-03. ციტირების თარიღი: 2021-10-02. ↑ Mariya Stadnik at beijing2008.cn. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-09-08. ციტირების თარიღი: 2021-10-02. ↑ Mariya Stadnyk at london2012.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-05-01. ციტირების თარიღი: 2016-08-21 ↑ Mariya Stadnik at rio2016.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-08-21. ციტირების თარიღი: 2016-08-21 ↑ Results Book. ციტირების თარიღი: 20 December 2020 ↑ Rowbottom, Mike (10 June 2021). „Stadnik unstoppable on day one of women's wrestling at Poland Open“. InsideTheGames.biz. ციტირების თარიღი: 4 July 2021. ↑ 2021 Poland Open Results Book. ციტირების თარიღი: 4 July 2021
კამპანილე

კამპანილე (იტალ. campanile) — სამრეკლო შუა საუკუნეებისა და აღორძინების ეპოქის იტალიის არქიტექტურაში. როგორც წესი, აღმართული იყო ტაძრისგან მოშორებით. მის პროტოტიპს ქალაქის სადარაჯო კოშკი წარმოადგენდა. გეგმით ოთხწახნაგა (ან მრგვალი) ნაგებობის ქვედა სართული ყრუ იყო, ზემო სართულებში კი ღიობების რაოდენობა და სიდიდე თანდათან მატულობდა, რითაც იქმნებოდა სიმსუბუქისა და მოხდენილობის ერთიანი შთაბეჭდილება. შენდებოდა 4–5 ან მეტ სართულად. ↑ კამპანილე // ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 352. ↑ Кампанила // Большая российская энциклопедия. т. 12. — М., 2008. — стр. 638.
ანრი ფრანსუა ან დე რუსელი

ანრი ფრანსუა ან დე რუსელი (ფრანგ. Henri François Anne de Roussel; დ. 11 ივლისი, 1748 — გ. 12 თებერვალი, 1812) — ფრანგი ბოტანიკოსი და მიკოლოგი, კანის უნივერსიტეტის პროფესორი. მისი სტანდარტული საავტორო ბოტანიკური შემოკლებაა Roussel. დაიაბადა 1748 წლის 11 ივლისს სენ-ბომე-ლე-ფორჟში, ორნის დეპარტამენტში. ექიმობას სწავლობდა კანში (ნორმანდია). 1767 წელს მაგისტრის ხარისხს დაეუფლა. 1771 ან 1772 წელს, რუსელმა მედიცინის დოქტორის წოდება მიიღო. შემდგომში კანის უნივერსიტეტში ასწავლიდა. 1773 წელს დაინიშნა კანის უნივერსიტეტის მედიცინის პროფესორად. 1778 წელს აირჩიეს კანის მეცნიერებათა და ხელოვნების აკადემიის წევრად. 1786-1797 წლებში და 1801-1812 წლებში მუშაობდა კანის ბოტანიკური ბაღის დირექტორად. 1801 წელს დაინიშნა ბოტანიკის პროფესორად საბუნებისმეტყველო მეცნიერებათა ფაკულტეტზე. ანრი ფრანსუა ან დე რუსელი გარდაიცვალა 1812 წლის 12 თებერვალს კანში. რუსელის მიერ შეგროვებული სოკოებისა და მცენარეების ჰერბარიუმის ნიმუშები ინახება კანის უნივერსიტეტის ჰერბარიუმში. ზოგიერთი ნიმუშები ინახება დუბლინის ბოტანიკური ბაღის ჰერბარიუმში. Roussel, H.-F.-A. de (1792). Tableau des plantes usuelles. 175 p. Roussel, H.-F.-A. de (1795—1796). Flore du Calvados. ed. 1. 268 p. Roussel, H.-F.-A. de (1806). Flora du Calvados. ed. 2. 372 p. Lange, M. Notice sur H.-F.-A. Deroussel. — Caen, 1812. — 24 p. Stafleu, F.A., Cowan, R.S. Taxonomic Literature. — Utrecht: Bohn, Scheltema & Holkema, 1983. — Vol. 4. — P. 943—944. Barnhart, J.H. Bibliographical Notes Upon Botanists. — Vol. 3. — P. 185.
ლიზა უმაროვა

ლიზა სულმოვის ასული უმაროვა (ჩეჩ. Iумарийн ЙоI Лиза; დ. 12 მარტი, 1965) — ჩეჩენი მომღერალი და მსახიობი. ლიზამ ბავშვობა ალმათში, ყაზახეთში გაატარა. მისი მშობლები გადასახლებული იქნენ მშობლიური სოფელი კატიურ-იურტიდან, ჩეჩნეთიდან, 1944 წელს. მისი მშობლები იყვნენ ჩეჩნებისა და ინგუშების დეპორტაციის მსხვერპლნი. 1982 წელს ოჯახი დაბრუნდა ჩეჩნეთში, იმავე წელს ისინი დასახლდნენ ქალაქ გროზნოში. ლიზა სწავლობდა იაროსლავლის დრამის ინსტიტუში, სადაც მან მიიღო მყარი რეპუტაცია თავისი ემოციური სიმღერით, მაგრამ დაქორწინებისთანავე უარი თქვა მუსიკალურ კარიერაზე და მალევე სამი შვილის დედა გახდა. 1994 წელს ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა მოსკოვში. ამის მიზეზი იყო ის რომ მათი სახლი ჩეჩნეთის პირველო მის დროს დაიბომბა და განადგურდა. მოსკოვში უმაროვამ გახსნა მცირე ბიზნესი „Vaynaham“, სადაც ყიდდა ჩეჩნურ და ინგუშურ ენოვან ლიტერატურულ და აუდიო ჩანაწერებს. ამ დროის განმავლობაში უმაროვა დაშორდა მეუღლეს და განაგრძო შვილების დამოუკიდებლად აღზრდა. 1998 წელს ლიზამ ჩაწერა სადებიუტო სიმღერა „სამშობლო“, სადაც ჟღერდა 1980-იან წლებში ალ ბანოსა და რომინა პაუერის პოპ-დუეტის მიერ ჩაწერილი სიმღერა „ლიბერტას“ მელოდია და მორგებული იყო უმრავოას ტექსტი. „მე ვფიქრობ, რომ 50 დოლარი დაჯდა [ჩანაწერის გაკეთება],” - თქვა მან. „მე ვკერავდი, ფულს ვშოულობდი იმ დროს, და ვკვებავდი ბავშვებს. ახალშობილ ბავშვებს ვკერავდი თეთრეულის ნაკერებს. მე მქონდა ბევრი ქსოვილი და ბამბა. ყველაფერი ეს გავყიდე იაფად და შევაგროვე $50“. ლიზამ გააგრძელა სიმღერების ჩაწერა ჩეჩნეთის პირველი და მეორე ომების თემატიკაზე. მისი უამრავი სიმღერა გახდა პოპულარული ჩეჩენ ხალში, ესენია „ადექი, რუსეთო!“, „გროზნო, გმირი ქალაქი", და „ჩვენი დრო ჯერ არ მოსულა“. სიმღერა „გროზნო, გმირი ქალაქი“ ითვლებოდა ჩეჩნეთის ჰიმნად. ის აღნიშნავს რომ ხშირად როდესაც მას თავში ახალი მელოდია მოსდიოდა, იწერდა მღეროდა და იწერდა ჩანაწერს ტელეფონში, რადგან არ იცოდა ნოტების კითხვა და არ ჰქონდა საკუთარი ხმის ჩამწერი. მიუხედავად ამისა, ლიზა ამბობს, რომ ის მღერის იმიტომ, რომ „მუსიკა ყოველთვის ემოციურად მოქმედებდა ჩემზე, ყოველთვის მამშვიდებდა და მაძლევდა იმედს. ხალხი მოდიოდა ჩემთან კონცერტის შემდეგ, როდესაც ვმღეროდი, ჩეჩნეთში, გროზნოში და მეუბნებოდა რომ ეს სიმღერები კურნავდა მათ მიუხედავად მათი ტრაგიკულობისა, საბოლოოდ ყოველთვის არის რაღაც დადებითი - კარგი ცხოვრების იმედი. ” Кавказский Узел. Певица из Чечни Лиза Умарова попросила политическое убежище в Финляндии Путь к свободе ↑ http://context.themoscowtimes.com/print.php?aid=138917 დაარქივებული February 19, 2006, საიტზე Wayback Machine. ↑ The songs of Grozny, the sounds of war – The New York Times ↑ Correspondents Report – Art continues in troubled Chechnya
ხუან რუის დე ალარკონ ი მენდოსა

ხუან რუის დე ალარკონ ი მენდოსა (დ. 1581, ტასკო, მექსიკა — გ. 4 აგვისტო, 1639, მადრიდი) ― ესპანელი დრამატურგი. მოღწეულია მისი 26 პიესა. განავითარა „ხასიათების კომედია“. მისი პიესები გამოქვეყნდა ორ ნაწილად 1628-1634 წლებში. მათგან მნიშვნელოვანია „ვარსკვლავთა მბრძანებელი“, „დასჯილი მეგობრობა“, „კეთილშობილი მკერდი“, „ზოგი ჭირი მარგებელია“, „სეგოვიელი ფეიქარი“, „საეჭვო სიმართლე“. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 468. ხუან რუის დე ალარკონ ი მენდოსა — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ Juan Ruiz de Alarcón <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18325260"></a> ↑ Swartz A. Juan Ruiz de Alarcon y mendoza — 2007. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q461"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1201876"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q302817"></a> ↑ opac.vatlib.it <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q84353965"></a> ↑ 5.0 5.1 Gran Enciclopèdia Catalana — Grup Enciclopèdia, 1968. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18696256"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2664168"></a> ↑ CONOR.BG <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q101552639"></a> ↑ Sapere.it — De Agostini Editore, 2001. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q63346450"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2521786"></a> ↑ 8.0 8.1 Deutsche Nationalbibliothek Record #118791540 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ Diccionario biográfico español — Real Academia de la Historia, 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q41705771"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2720582"></a> ↑ Library of the World's Best Literature / C. D. Warner — 1897. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q952614"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19098835"></a>
ხუან რუისი

ხუან რუისი (დ. 1283, ალკალა-დე-ენარესი — გ. 1350) ― ესპანელი პოეტი. ესპანური რენესანსული ლიტერატურის წარმომადგენელი. მისი პოემა „კეთილი სიყვარულის წიგნი“ (1343) დაწერილია ავტობიოგრაფიული თხრობის ფორმით, მასში ჩართულია არაკები, იგავები, ალეგორიული ეპიზოდები. რუისი ასევე იყენებდა ხალხური ზეპირსიტყვიერების ფორმებს და ხერხებს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 468. ხუან რუისი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 4.0 4.1 Store norske leksikon — 1978. — ISSN 2464-1480 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q746368"></a> ↑ 5.0 5.1 Catalogue of the Library of the Pontifical University of Saint Thomas Aquinas <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q96071920"></a> ↑ 6.0 6.1 Sapere.it — De Agostini Editore, 2001. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q63346450"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2521786"></a> ↑ 7.0 7.1 MAK <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q105192847"></a> ↑ 8.0 8.1 Deutsche Biographie — München BSB, Historische Kommission bei der Bayerischen Akademie der Wissenschaften, 2001. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1202222"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q256507"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1419226"></a> ↑ National Library of Portugal — 1796. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q245966"></a> ↑ 10.0 10.1 The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a> ↑ Library of the World's Best Literature / C. D. Warner — 1897. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q952614"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19098835"></a> ↑ Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a>
მეტაქსია სიმონიანი

მეტაქსია სიმონიანი (დ. 21 თებერვალი, 1926 – 11 აგვისტო, 1987) — სომეხი საბჭოთა თეატრისა და კინოს მსახიობი. მეტაქსია სიმონიანი დაიბადა 1926 წელს, აშხაბადში. 1933 წელს მეტაკსია სიმონიანი თავის ოჯახთან ერთად გადავიდა საცხოვრებლად ერევანში. 1948 წელს დაამთავრა ერევნის თეატრისა და კინემატოგრაფიის სახელმწიფო ინსტიტუი. ამავე წელს მიწვეული იქნა სუნდუკიანის სახელმწიფო აკადემიურ თეატრში. 1968 წლიდან ასწავლიდა ერევანში სომხეთის სახვითი ხელოვნების სახელმწიფო აკადემიაში. სწავლის პერიოდში ითამაშა კატერინას (ფიოდორ სოლოგოდის „მოტაცებული პენი“) და ანანაის (გაბრიელ სუნდუკიანის „კიდევ ერთხელ, სხვა მსხვერპლი“) როლები. მისი ერთ-ერთი პირველი დასამახსოვრებელი როლებია არმანუში (გრიგორ ტერ-გრიგორიანის ეს ვარსკვლავები ჩვენია; სსრკ-ის სახელმწიფო პრიზი, 1950), ნინა (მიხეილ ლერმონტოვის მასკარადი) და არბენინი (ვაჰრამ პაპაზიანი). სიმონიანმა სომხურ თეატრში არუს ვოსკაკიანისა და რუზანა ვარდანიანის ტრადიციები გააგრძელა. ის თამაშობდა როგორც სომეხი, ისევე რუსი და დასავლეთ ევროპელი მწერლების მიერ დადგმულ სპექტაკლებში. თამაშობდა როგორც კომიკურ, ისე ტრაგიკულ როლებს. მეტაკსია სიმონიანი მრავალი ათული წლის მანძილზე არაერთ სპექტაკლში თამაშობდა მთავარ როლებს. უთამაშია ისეთი პერსონაჟები, როგორებიცაა: შურა (მაქსიმ გორკის „ეგორ ბულიჩოვი და სხვები“), დეზდემონა, ჯულიეტა, კორდელია (უილიამ შექსპირის ოტელო, რომეო და ჯულიეტა, მეფე ლირი), სუსანა (შირვანზადეს ნამუსი). ამის შემდეგ ითამაშა ჰუდიტის კარლ გუცკოვის), ურიელ აკოსტას, ნუდარის (ნაირი ზარიანის ლამაზი არა), კატერინ ლეფიე (ვიქტორიან სარდუ და მადამ სან ჟენ ეზეზიპ მორო), მართა (ედუარდ ალბის ვის ეშინია ვირჯინია ვულფის, უკანასაკნელი როლი) და სხვ. სიმონიანმა აგრეთვე ითამაშა ანასტასია ფილიპოვნას (ფიოდორ დოსტოევსკის რომანი „იდიოტი“). ითამაშა შირვანზადეს პოემაში „ნამუსი“, რომელშიც მოთხრობილია ახალგაზრდა შეყვარებული წყვილის, სეირანისა და სუსანას შესახებ, ისტორია პატრიარქალური წეს-წყობილების გამო ტრაგიკულად სრულდება. ამ სპექტაკლში სიმონიანი სუსანას როლს თამაშობდა. გარდა თატრალური როლებისა სიმონიანს არაერთხელ უთამაშია კინოში. (ანაჰიტი, 1947, „გოგონა არარატის ველიდან“, 1949, „ვისთანაც ცხოვრება იღიმის“, 1957, „ნახტომი უფსკრულზე“, 1959, „წყლის ამოსვლა“, 1962 წელს, კამოს უკანასკნელი სიგელი, 1973, საიათნოვა, 1960' და სხვ.). სიმონიანი გამოდიოდა მოსკოვში, ბაქოში, ერევანში, ბეირუთში, თბილისში, დამასკოში და სხვ. გარდაიცვალა 1987 წლის 11 აგვისტოს, ერევანში, სომხეთის სსრ-ში. Մետաքսյա Սիմոնյան. Կենսագրություն მეტაქსია სიმონიანი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ Sundukyan, Gabriel (1902) "Once again another victim", 2-nd, Mikaelyan street: "M. Martirosyants" Press, გვ. 168.  ↑ Shakespeare, William (2011) "Othello". Simon and Schuster, გვ. 368.  ↑ Shirvanzade, Alexander (1979) "Namus". Soviet writer, გვ. 381.
ნიკოლოზ რუკავიშნიკოვი

ნიკოლოზ რუკავიშნიკოვი (დ. 18 სექტემბერი, 1932, ტომსკი — გ. 2002) ― საბჭოთა კოსმონავტი, მფრინავი, ორგზის საბჭოთა კავშირის გმირი (1971, 1974), ბულგარეთის სოციალისტური რესპუბლიკის გმირი (1979). 1957 წელს დაამთავრა მოსკოვის საინჟინრო-ფიზიკური ინსტიტუტი. 967 წლიდან იყო კოსმონავტთა რაზმში. 1971 წლის 23-25 აპრილს ვ. შატალოვსა და ა. ელისეევთან ერთად იფრინა კოსმოსში „სოიუზ-10-ით“. ფრენისას მოხდა შეპირაპირება სამეცნიერო სადგურ „სალუტთან“. მეორედ 1974 წლის 2-8 დეკემბერს ა. ფილიპჩენკოსთან ერთად იფრინა კოსმოსში „სოიუზ-16-ით“. ფრენისას მონაწილეობდა საბჭოთა კავშირისა და აშშ-ის ერთობლივი პროგრამის „სოიუზ-აპოლოს“ მიხედვით შექმნილი ახალი შესაპირაპირებელი აგრეგატის გამოცდაში. მესამედ კოსმოსში იფრინა 1979 წლის 10-12 აპრილს ბულგარელ კოსმონავტ გ. ივანოვთან ერთად „სოიუზ-33-ით“. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 468. ნიკოლოზ რუკავიშნიკოვი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული)
ჟოზეფ რუმანილი

ჟოზეფ რუმანილი (დ. 8 აგვისტო, 1818, სენ-რემი, პროვანსი — გ. 24 მაისი, 1891) ― პროვანსელი მწერალი. 1847 წელს გამოაქვეყნა პირველი ბუკოლიკური ლექსების და ლეგენდების კრებული „ზიზილები“. 1851 წელს მისი თაოსნობით გამოიცა ანთოლოგია „პროვანსელები“. 1862 წელს გამოსცა ლექსების კრებული „გალექსილი წვრილმანები“, ხოლო 1883 წელს წიგნი „ზღაპრები“. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 469. ჟოზეფ რუმანილი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ Léonore database — ministère de la Culture. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2886420"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q384602"></a> ↑ 3.0 3.1 Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ 4.0 4.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ Store norske leksikon — 1978. — ISSN 2464-1480 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q746368"></a> ↑ 6.0 6.1 GeneaStar <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q98769076"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3100478"></a> ↑ 7.0 7.1 Annuaire prosopographique : la France savante / B. Delmas — 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q55740543"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2926731"></a> ↑ 8.00 8.01 8.02 8.03 8.04 8.05 8.06 8.07 8.08 8.09 8.10 8.11 8.12 Fourié J. Dictionnaire des auteurs de langue d'Oc de 1800 à nos jours — Aix-en-Provence: Felibrige edicioun, 2009. — P. 277. — 369 გვრ. — ISBN 978-2-9533591-0-7 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q118383423"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1165363"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q57706270"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q47465"></a> ↑ Руманиль Жозеф // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ 10.0 10.1 10.2 Bibliothèque nationale de France Record #119228406, Record #16689712s // BnF catalogue général — Paris: BnF. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q90"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q15222191"></a> ↑ Library of the World's Best Literature / C. D. Warner — 1897. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q952614"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19098835"></a> ↑ Archief Guido Gezelle <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q113466917"></a> ↑ Fourié J. Dictionnaire des auteurs de langue d'Oc de 1800 à nos jours — Aix-en-Provence: Felibrige edicioun, 2009. — P. 160. — 369 გვრ. — ISBN 978-2-9533591-0-7 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q118383423"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1165363"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q57706270"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q47465"></a>