laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
უნიტა

უნიტა (პორტ. UNITA - União Nacional para a Independência Total de Angola — ეროვნული კავშირი ანგოლის სრული დამოუკიდებლობისათვის) — მეამბოხე დაჯგუფება ანგოლაში 1975-2002 წლების სამოქალაქო ომის დროს. დააარსა ჟონას სავიმბიმ 1966 წლის 13 მარტს და ხელმძღვანელობდა გარდაცვალებამდე. 1966-1974 წლებში ანგოლის განთავისუფლების სახალხო მოძრაობასთან ერთად აწარმოებდა ბრძოლას პორტუგალიელი დამპყრობლების წინააღმდეგ. 1975-1991 წლებში აწარმოებდა ბრძოლას ხელისუფლებასთან. 1991-1994 წლებში წავიდა მოლაპარაკებებზე და მისმა ლიდერმა მონაწილეობა მიიღო საპრეზიდენტო არჩევნებში. 1994 წლიდან განაახლა საომარი მდგომარეობა. 2000 წლიდან პარტიაში დაიწყო რეორგანიზაციის პროცესი. 2002 წლიდან უკვე პოლიტიკური პარტიის სტატუსი მიიღო, ჟონას სავიმბის გარდაცვალების შემდეგ პარტიას სამი დღით სათავეში ჩაუდგა ანტონიო დემბო, ხოლო 2003 წლიდან პარტიას ხელმძღვანელობს ისაიას სამაკუვა. unitaangola.org
წითელი ვარსკვლავის ორდენი

წითელი ვარსკვლავის ორდენი (რუს. Орден Красной Звезды) — სამხედრო ორდენი, რომელიც დააწესა სსრკ-ის ცენტრალურმა აღმასრულებელმა კომიტეტის (ცაკი) პრეზიდიუმმა 1930 წლის 6 აპრილს. აჯილდოებენ საბჭოთა არმიისა და სამხედრო-საზღვაო ფლოტის რიგითი მებრძოლებსა და მეთაურებს, აგრეთვე ჯარის ნაწილებს, გემებს, დაწესებულება-ორგანიზაციებს სსრკ თავდაცვის საქმეში დიდი დამსახურებისათვის; 1944-იდან — გენერლებს, ადმირალებს, ოფიცრებსა და სერჟანტებს ნამსახურობისათვის. ორდენის ნიშანი ვერცხლის ამობურცული ხუთქიმიანი ვარსკვლავია, რომელიც დაფარულია მოწითალო-ლალისფერი ემალით. ატარებენ მკერდის მარჯვენა მხარეს, სამამულო ომის II ხარისხის ორდენის შემდეგ. წითელი ვარსკვლავის ორდენით დაჯილდოებული კოლექტივებია: 1945 — თბილისის დიმიტროვის საავიაციო ქარხანა. 1980 — თბილისის 26 ბაქოელი კომისარის სახელობის სამეთაურო საარტილერიო სასწავლებელი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 317. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. საქართველოს სსრ, თბ., 1981. — გვ. 347.
ფილიპ ჰეკი

ფილიპ ჰეკი (გერმ. Philipp Heck; დ. 22 ივლისი 1858, სანქტ-პეტერბურგი, რუსეთი — გ. 28 ივნისი, 1943, თიუბინგენი, გერმანია) — გერმანელი იურისტი. ფილიპ ჰეკი დაიბადა ქალაქ სანქტ-პეტერბურგში 1858 წელს. 1870 წლიდან იგი ოჯახთან ერთად ცხოვრობდა ვისბადენში. 1879 წელს ჰეკი შეუდგა მათემატიკის სწავლას ლაიფციგის უნივერსიტეტში. ხანმოკლე პერიოდის შემდეგ მან სწავლა განაგრძო ამავე უნივერსიტეტის იურიდულ ფაკულტეტზე. 1889 წელს ფილიპ ჰეკმა დიცვა როგორც სადოქტორო ასევე საჰაბილიტაციო დისერტაცია ბერლინის უნივერსიტეტში. 1891 წლიდან იგი იყო სხვადასხვა უნივერსიტეტები პროფესორი (გრაიფსვალდი 1891—1892, ჰალე 1892—1901, თიუბინგენი 1901—1928). 1911—1912 წლებში ჰეკს ეკავა თიუბინგენის უნივერსიტეტის რექტორის თანამდებობა. ჰეკმა სახელი გაითქვა ნაშრომებით სამართლის მეთოდოლოგიაში. მან საფუძველი ჩაუყარა ე. წ. ინტერესთა იურისპრუდენციას. ნაშრომში „Das Problem der Rechtsgewinnung“ მან მწვავედ გააკრიტიკა იმ დროისათვის გაბატონებული მეთოდოლოგიური მიმდინარეობა (ე. წ. ცნებათა იურისპრუდენცია), რომელიც კანონში ხარვეზების შევსებას ცნებების მეშვეობით ცდილობს. ჰეკის აზრით სამართლის ნორმების საფუძველი საზოგადოების ამა თუ იმ ნაწილის წარმოდგენებია მატერიალური, სულიერი და რელიგიური ღირებულებების შესახებ. ამ წარმოდგენებს და შესაბამის მოთხოვნილებებს ჰეკი უწოდებს ზოგადად ინტერესებს. სამართის ნორმები წყვეტენ ინტერესთა კონფლიქტებს, რომელნიც აუცილებლად არსებობენ საზოგადოებაში. ამდენად სამართლის ნორმების განმარტებისა და განვრცობის დროს გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვთ არა ცნებებს, არამედ ინტერესთა შეფასებებს, რომელნიც კანონშია მოცემული. სწორედ ამ ინტერესთა შეფასების საფუძველზე უნდა მოხდეს იმის დადგენა არსებობს თუ არა ხარვეზი სამართალში და როგორ უნდა შეივსოს იგი. ჰეკი თავის მეთოდოლოგიურ შრომებში განსაკუთრებულად უსვამს ხაზს მოსამართლის და ზოგადად სამართლის ნორმების ინტერპრეტატორის მოვალეობას, იხელმძღვანელოს არა საკუთარი ფასეულობებით არამედ ფასეულობების შესახებ იმ გადაწყვეტილებით, რომელიც კანონშია დაფიქსირებული. „კანონის ერთგულების პრინციპი არ ითმენს გამონაკლისებს“. მოსამართლეს მოეთხოვება კანონის „გონივრული მორჩილება“ („Denkender Gehorsam“). ჰეკის მეთოდოლოგიურმა თხზულებებს დიდ წარმატება ხვდათ წილად. განსაკუთრებით უნდა აღინიშნოს ნაშრომი „კანონის ახსნა-განმარტება და ინტერესთა იურისპრუდენცია“ (1914). ნაციონალ-სოციალისტური რეჟიმის დროს ჰეკი თანდათან დავიწყებას მიეცა, რადგან ნაციონალ-სოციალისტური სამართალმცოდნეობის წარმომადგენლები (ლარენცი, ფორსტჰოფი, შმიტი) ჰეკის მეთოდოლოგიას ზედმეტად „ლიბერალისტურად“ და „არახალხურად“ მიიჩნევდნენ. ომის შემდგომ პერიოდში კვლავ სათანადოდ იქნა დაფასებული მისი ღვაწლი. ფილიპ ჰეკის მეცნიერულ მემკვიდრეობას მიეკუთვნებიან ასევე დღეისათვის ნაკლებად მნიშვნელოვანი ნაშრომები სამოქალაქო სამართალსა და სამართლის ისტორიაში. სამართლის მეთოდოლოგია 1912 Das Problem der Rechtsgewinnung 1914 კანონის ახსნა-განმარტება და ინტერესთა იურისპრუდენცია (AcP, 112, 1-118) 1932 ცნებათა ჩამოყალიბება და ინტერესთა იურისპრუდენცია სამოქალაქო სამართალი 1929 Grundriß des Schuldrechts 1930 Grundriß des Sachenrechts სამართლის ისტორია 1927 Die Standesgliederung der Sachsen im frühen Mittelalter Heinrich Schoppmeyer, Juristische Methode als Lebensaufgabe, Leben Werk und Wirkungsgeschichte Philip Hecks, 2001 მოკლე ბიოგრაფია დაარქივებული 2005-01-13 საიტზე Wayback Machine. (გერმ.)
ისაიას სამაკუვა

ისაიას ენრიკე ნგოლა სამაკუვა (დ. 8 ივლისი, 1946, კუნჯი, ანგოლა) — ანგოლის პოლიტიკური მოღვაწე, პარლამენტის წევრი და უნიტას პრეზიდენტი. პარტიაში გაწევრიანდა 1974 წელს, ხოლო პრეზიდენტად აირჩიეს 2003 წელს, მას შემდეგ, რაც გარდაიცვალა ჟონას სავიმბი და პარტიის ვიცე-პრეზიდენტი ანტონიო დემბო. 1989-1994 და 1998-2002 წლებში იყო უნიტას ოფიციალური წარმომადგენელი ევროპის ქვეყნებში. 2008 წლის 5-6 სექტემბრის არჩევნებში ისაიას სამაკუვა იყო საპარლამენტო სიის პირველი ნომერი, ამ არჩევნების შედეგად ეროვნულ ასამბლეაში უნიტამ მიიღო 16 ადგილი 220-დან და სამაკუვა აირჩიეს დეპუტატად. 8 სექტემბერს მან აღიარა დამარცხება და ცნო არჩევნების შედეგები. Biography on Africa Confidential ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-09-19. ციტირების თარიღი: 2011-07-09. ↑ http://www.int.iol.co.za/index.php?set_id=1&click_id=68&art_id=nw20080909093837927C731323
კირილე I (მოსკოვის პატრიარქი)

პატრიარქი კირილე (რუს. Патриа́рх Кири́лл, ერისკაცობაში — ვლადიმირ მიხაელის ძე გუნდიაევი, რუს. Влади́мир Миха́йлович Гундя́ев; დ. 20 ნოემბერი, 1946, ლენინგრადი, საბჭოთა კავშირი) — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ეპისკოპოსი, მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქი 2009 წლიდან. ერისკაცობაში - ვლადიმირ გუნდიაევი; დაიბადა 1946 წლის 20 ნოემბერს ქ. ლენინგრადში; 1965 წელს ჩააბარა ლენინგრადის სასულიერო სემინარიაში, შემდეგ კი ლენინგრადის სასულიერო აკადემიაში; 1969 წლის 3 აპრილს აღკვეცილ იქნა ბერად და სახელად ეწოდა კირილე; 1969 წლის 7 აპრილს ხელდასხმულ იქნა ბერდიკვნად; 1969 წლის 1 ივნისს ხელდასხულ იქნა მღვდელმონოზონად; 1971 წლის 12 სექტემბერს აღყვანილია არქიმანდრიტის ხარისხში; 1976 წლის 14 მარტს ხელდასხმულ იქნა ეპისკოპოსად; 1977 წლის 2 სექტემბერს აღყვანილ იქნა მთავარეპისკოპოსის ხარისხში; 1991 წლის 25 თებერვალს აღყვანილ იქნა მიტროპოლიტის ხარისხში; 2008 წლის 6 დეკემბერს ალექსი II-ის გარდაცვალებიდან მეორე დღეს რუსეთის წმინდა სინოდმა კირილე პატრიარქის მოვალეობის დროებით შემსრულებლად დანიშნა. 9 დეკემბერს, ალექსი II-ის დაკრძალვისას კირილეს გული წაუვიდა. 2009 წლის 27 იანვარს 700-დან 508 ხმით წმინდა სინოდმა აირჩია მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქად; 2009 წლის 1 თებერვალს შედგა ინტრონიზაცია. რომის პაპ ბენედიქტ XVI-სთან კონტაქტების გამო რუსეთის მართლმადიდებლური ეკლესიის კონსერვატიულმა ფრთამ კირილე ეკუმენიზმში დაადანაშაულა. კირილემ საჯაროდ განაცხადა რომ დიალოგის მიზანი ეკლესიების გაერთიანება არ ყოფილა და კომპრომისზე არცერთი მხარე არ წასულა. 2008 წელს ლათინური ამერიკის მოლოცვისას პატრიარქი კირილე კუბის კომუნისტური პარტიის პირველ მდივანს, ფიდელ კასტროს შეხვდა. კასტრომ კირილე ამერიკული იმპერიალიზმის დამარცხებაში მოკავშირედ გამოაცხადა. ჰავანაში პირველი რუსული მართლმადიდებლური ტაძრის აშენებისთვის პატრიარქმა ფიდელ კასტრო და რაულ კასტრო წმინდა დანიელ მოსკოველის ორდენით დააჯილდოვა. 2011 წელს პატრიარქმა ტაჯიკეთში, უზბეკეთში, ყირგიზეთსა და თურქმენეთში ცენტრალური აზიის მიტროპოლიტური მხარე დააარსა, რომელმაც მეზობელი ეპარქიები გააერთიანა. პატრიარქ კირილეს ვლადიმერ პუტინის ადმინისტრაციასთან მჭიდრო ურთიერთობები აქვს. 2012 წელს რელიგიური ლიდერების შეხვედრაზე მან პუტინის პრეზიდენტობის ერას „ღვთის სასწაული“ უწოდა. 2012 წლის მარტში რუსეთის ყოფილმა ჯანდაცვის მინისტრმა იური შევჩენკომ პატრიარქთან სასამართლო დავა წააგო. კირილეს პრესტიჟული კერძო ბინის ზედა სართულზე სარემონტო სამუშაოებისას შევჩენკოს დაქირავებული მუშების შექმნილმა მტვერმა პატრიარქის ძვირფასი წიგნები დასვარა. ამის გამო ყოფილ მინისტრს კომპენსაციის სახით 20 მილიონი რუბლის გადახდა დაეკისრა. წიგნები მტვერს არ დაუზიანებია, მაგრამ პატრიარქის თქმით შევჩენკოს პატიება შეუსაბამო იქნებოდა. ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესიები და მათი მეთაურები რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ოფიციალური საიტი ↑ Поместный Собор — Новости.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-01-23. ციტირების თარიღი: 2009-01-27. ↑ http://www.interfax-religion.com/?act=news&div=5605 ↑ http://siberianlight.net/russian-patriarch-sand/ ↑ http://newsru.com/russia/30mar2012/mrakobes.html თარგი:მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქები
ანტონიო დემბო

გენერალი ანტონიო სებასტიან დემბო (პორტ. António Sebastião Dembo; დ. 1944, ნამბუანგონგო, ლუანდის პროვინცია — გ. 25 თებერვალი, 2002) — ანგოლის პოლიტიკური მოღვაწე, უნიტას ვიცე-პრეზიდენტი (1992-2002) და შემდეგ პრეზიდენტი (2002). პარტიის წევრი გახდა 1969 წელს. 1982 წელს აფრიკის გარშემო უნიტას სახელით მოგზაურობიდან დაბრუნების შემდეგ გახდა ჩრდილოეთის ფრონტის სარდალი, ხოლო შემდეგ ჩრდილოეთის ფრონტის შტაბის უფროსი. უნიტას ვიცე-პრეზიდენტი გახდა 1992 წელს, იმ პერიოდში, როდესაც უკვე შენელდა სამოქალაქო ომი. შეცვალა ჟერემიას ჩიტუნდა (პარტიაში რიგით მეორე პერსონა ჟონას სავიმბის შემდეგ), რომელიც 1992 წლის 2 ნოემბერს ლუანდაში მოკლა ანგოლის ხელისუფლებამ. 2002 წლის 22 თებერვალს სავიმბის მკვლელობის შემდეგ გახდა პარტიის პრეზიდენტი, მაგრამ დიაბეტის გამო უკვე საკმაოდ დაუძლურებული იყო და გარდაიცვალა რამდენიმე დღეში. მისი გარდაცვალების შემდეგ უნიტას პრეზიდენტად აირჩიეს ისაიას სამაკუვა, უნიტას ყოფილი ელჩი ევროპაში. "Angola Rebels Demand Death Probe," BBC News, February 28, 2002. "UNITA Successor Dead," Pravda, June 3, 2002.
ციზალპური გალია

ციზალპური გალია (ლათ. Gallia Cisalpina, ნიშნავს „გალია ალპების მხარეს“) იყო გეოგრაფიული მხარის რომაული სახელი (მოგვიანებით რომის რესპუბლიკის პროვინცია), თანამედროვე ჩრდილოეთ იტალიის ტერიტორიაზე (მოიცავს ემილია-რომანას, ფრიული-ვენეცია გიულიას, ლიგურიას, ლომბარდიას, პიედმონტს, ტრონტინო-ალტო ადიგეს და ვენეტოს), სადაც კელტები სახლობდნენ. პროვინცია იმართებოდა მუტინადან (დღევანდელი მოდენა), სადაც ძვ. წ. 73 წელს სპარტაკმა პროვინციის მმართველი გაიუს კასიუს ლონგინუსის ლეგიონი დაამარცხა. ARSLAN E. A. 1992 (1995), La Nécropole celtique de Garlasco (Province de Pavie), in L’Europe celtique du Ve au IIIe Siècle avant J.-C. (Hautvillers, 8-10 octobre 1992), Sceaux, pp. 169–188. Luigi Bossi, Della istoria d'Italia antica e moderna, Milano, 1819 Jean Bousquet, La Cisalpine gauloise du IIIe au Ier siècle avant J.-C. დაარქივებული 2011-07-20 საიტზე Wayback Machine. Corbella, Roberto: "Celti : itinerari storici e turistici tra Lombardia, Piemonte, Svizzera", Macchione, Varese c2000; 119 p., ill.; 20 cm; ISBN 8883400305; EAN: 9788883400308 Corbella, Roberto: "Magia e mistero nella terra dei Celti : Como, Varesotto, Ossola"; Macchione, Varese 2004; 159 p. : ill. ; 25 cm; ISBN 8883401867; EAN: 9788883401862 D'Aversa, Arnaldo: "La Valle Padana tra Etruschi, Celti e Romani", PAIDEIA, Brescia 1986, 101 p. ill., 21 cm, ISBN 88-394-0381-7 Raffaele De Marinis and Venceslas Kruta in ‘’Italia, omnium terrarum alumna’’, Garzanti-Scheiwiller, 1990 Grassi, Maria Teresa: "I Celti in Italia" - 2. ed, Longanesi, Milano 1991 (Biblioteca di Archelogia); 154 p., 32 c. di tav., ill. ; 21 cm; ISBN 88-304-1012-8 Grassi, Maria Teresa: "La ceramica a vernice nera di Calvatone-Bedriacum", All'Insegna del Giglio, Firenze 2008, pp. 224 brossura, ISSN/ISBN 9788878143692 GRASSI M. T. 1995, La romanizzazione degli Insubri. Celti e Romani in Transpadana attraverso la documentazione storica e archeologica, Milano. GRASSI M. T. 1999, I Celti della Cisalpina Centrale: dall’ager Insubrium alla XI Regio Transpadana, in Insubri e Cenomani tra Sesia e Adige, Seminario di Studi (Milano 27-28.2.1998), “Rassegna di Studi del Civico Museo Archeologico e del Civico Gabinetto Numismatico di Milano”, LXIII-LXIV, pp. 101–108. Lawrence Keppie, The Making of the roman army, From Republic to Empire, University of Oklahoma, 1998 Kruta, Venceslas: "I celti e il Mediterraneo", Jaca Book, 2004, 78 p., ISBN 881643628X, ISBN 9788816436282 Kruta, Venceslas: "La grande storia dei celti. La nascita, l'affermazione e la decadenza", Newton & Compton, 2003, 512 p., ISBN 8882898512, ISBN 9788882898519 Kruta, Venceslas & Manfredi, Valerio M.: "I celti d'Italia", Mondadori, 2000 (Collana: Oscar storia), ISBN 8804477105, ISBN 9788804477105 Giuseppe Micali, L'Italia avanti il dominio dei Romani, Genova, 1830 Violante, Antonio; introduzione di Venceslas Kruta: "I Celti a sud delle Alpi", Silvana, Milano 1993 (Popoli dell'Italia Antica), 137 p., ill., fot.; 32 cm; ISBN 88-366-0442-0
არმენ ტიგრანიანი

არმენ ტიგრანის ძე ტიგრანიანი (დ. 26 დეკემბერი [ძვ. სტ. 14 დეკემბერი], 1879, ალექსანდროპოლი — გ. 10 თებერვალი, 1950, თბილისი) — სომეხი კომპოზიტორი, საგუნდო დირიჟორი, პედაგოგი. სომხეთის სსრ (1935) და საქართველოს სსრ (1936) ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე. 1902 წელს დაამთავრა თბილისის მუსიკალური სასწავლებელი (ფლეიტის კლასი), კომპოზიციაში მეცადინეობდა მ. ეკმალიანთან, შემდეგ მოღვაწეობდა ალექსანდროპოლში. 1913 წლიდან ცხოვრობდა თბილისში. იყო „სომხური მუსიკალური საზოგადოების“ წევრი (1912–1921, შემდეგში „სომხეთის ხელოვნების სახლი“). სომხური კლასიკური ოპერის „ანუშის“ ავტორი (1908–1912, III რედ. 1939). დაწერა აგრეთვე სასიმღერო დრამა „ლეილი და მაჯნუნი“ (1917), ისტორიულ-პატრიოტული ოპერა „დავით-ბეგი“ (1950) და სხვა ნაწარმოებები. დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 716.
არტაშატი

არტაშატი (სომხ. Արտաշատ) — არარატის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი, მდინარე არაქსის ნაპირზე, ერევან-ჯულფის გზატკეცილზე, რკინიგზის სადგური ერევნიდან 29 კმ. უწინ დიდი სომხეთის დედაქალაქი. არტაშატის ტერიტორიაზე დასახლება ჯერ კიდევ ურარტუს სახელმწიფომდე არსებობდა. ძვ. წ. 225-ძვ. წ. 190 წლებში სომხეთი დაიპყრეს სპარსელებმა. მას სელევკიდების მიერ დანიშნული ადგილობრივი მმართველი არტაშეს I მართავდა. ძვ. წ. 191 წელს არტაშესმა ისარგებლა სელევკიდების რომაელებთან ბრძოლაში დამარცხებით და ძვ. წ. 189 დიდი სომხეთი და სოფენა დამოუკიდებელ სამეფოებად გამოაცხადა. მან სათავე დაუდო არტაშესიანთა სამეფო დინასტიას (თვითონ თავს ერვანდუნების გამგრძელებლად თვლიდა). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 587.
ეღეგნაძორი

ეღეგნაძორი (სომხ.: Եղեգնաձոր; 1935 წლამდე ქეშიშქენთი, 1935-1957 წლებში მიქოიანი) — ქალაქი სომხეთში, ვაიოცძორის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. სტალინის მმართველობის დროს, ქალაქს სახელი საბჭოთა პოლიტიკოსის ანასტას მიქოიანის პატივსაცემად მიქოიანი დაერქვა. არფა ეღეგნაძორი - საფეხბურთო კლუბი ეღეგნაძორის ეკლესია სპიტაკავორის ეკლესია სურბ-ასტვაწაწინის ნორავანქის ეკლესია Cilicia.com entry on the region დაარქივებული 2021-04-27 საიტზე Wayback Machine.
მეღრი

მეღრი (სომხ.: Մեղրի) — ქალაქი სომხეთის სამხრეთით, სიუნიქის პროვინციაში, ირანის საზღვართან ახლოს. ქალაქის ეკონომიკა საკვების ინდუსტრიაზეა დაფუძნებული; აქ მდებარეობს პურის საცხობი, კონსერვების და ღვინის მწარმოებელი ქარხნები. მეღრში დანარჩენ სომხეთთან შედარებით საკმაოდ რბილი კლიმატია, რაც ხილის წარმოებას უწყობს ხელს. ქალაქთან ახლოს მდებარეობს რუსული სამხედრო ბაზა 2 000 ჯარისკაცით. ირან-სომხეთის გაზსადენი გადის მეღრზე. Meghri news
სომხეთის მუნიციპალიტეტების სია

სომხეთის მუნიციპალიტეტებს თემები ჰქვია (hamaynkner, მხოლობითში hamaynkn). თითოეულ თემში თვითმმართველობაა და ერთი ან რამდენიმე დასახლება (bnakavayr). დასახლებები კლასიფიცირებულია, როგორც ქალაქის (kaghak) ტიპის ან სოფლის (gyugh) ტიპის. 2007 წლის მონაცემებით, სომხეთში 915 თემია, აქედან 49 მიჩნეული ურბანულად, ხოლო 866 სასოფლოდ. დედაქალაქს, ერევანს, ასევე თემის სტატუსი აქვს. ↑ რეგიონული ადმინისტრაციული ერთეულები. სომხეთის რესპუბლიკის მთავრობა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-04-20. ციტირების თარიღი: 2008-09-11.
ჰალი ბერი

ჰალი მარია ბერი (ინგლ. Halle Maria Berry; დ. 14 აგვისტო, 1966) — ამერიკელი მსახიობი, ყოფილი მოდელი და სილამაზის დედოფალი. მიღებული აქვს „ემი“ და „ოქროს გლობუსი“ ფილმისათვის „გაიცანით დოროტი დენდრიჯი“. 2001 წელს კი „ოსკარიოსკარი“, ნომინაციაში საუკეთესო მსახიობი ქალი ფილმისათვის „მონსტრების მეჯლისი“. ბერი ერთადერთი აფრიკელ-ამერიკელი ოსკაროსანი მსახიობი ქალია. ის ჰოლივუდის ერთ-ერთი ყველაზე ძვირადღირებული მსახიობი და კოსმეტიკის კომპანია Revlon-ის წარმომადგენელია. მსახიობის კარიერამდე, ბერიმ მონაწილეობა მიიღო რამდენიმე სილამაზის კონკურსში. 1986 წელს მან მოიპოვა მის აშშ-ის საპატიო ტიტული. მისი სამსახიობო დებიუტი შედგა 1991 წელს ფილმში „ჯუნგლების ციებ-ცხელება“, ამას მოჰყვა როლი ფილმში „ფლინსტონები“ (1994), „ბულვორტი“ (1998), „იქს-ადამიანები“ (2000). ჰალიმ ასევე განასახიერა „ბონდის გოგო“ - ფილმში „მოკვდი სხვა დღეს“ (2002). წარუმატებელი აღმოჩნდა ბერისთვის ფილმი „ქალი-კატა“ (2005), როდესაც ოქროს ჟოლოს დაჯილდოებაზე ყველაზე ცუდ მსახიობ ქალად დასახელდა და ჯილდო პირადად გადაეცა. კარიერის მანძილზე ჰალი ორჯერ გასცილდა მეუღლეს. პირველი მათგანი კალათბურთელი დევიდ ჯასტისი იყო, მომდევნო კი მუსიკოსი ერიკ ბენეტი. 2005 წლის ნოემბრიდან ბერიმ სასიყვარული რომანი გააბა ფრანგ-კანადელ მოდელ გაბრიელ ობრისთან. მათი პირველი ქალიშვილი - ნალა არიელა ობრი 2008 წლის 16 მარტს დაიბადა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჰალი ბერი ჰალი ბერი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
საფორტეპიანო კონცერტი № 1 (ჩაიკოვსკი)

საფორტეპიანო კონცერტი № 1 სი-ბემოლ მაჟორში — რუსი კომპოზიტორის პეტრე ჩაიკოვსკის მიერ 1874 წლის ნოემბრისა და 1875 წლის თებერვლის შორის დაწერილი ნაწარმოები. პირველი კონცერტი ითვლება ერთ-ერთ ურთულეს საფორტეპიანო ნაწარმოებებათ. ნაწარმოები შედგება ტრადიციული სამი ნაწილისგან: Allegro non troppo e molto maestoso – Allegro con spirito (სი-ბემოლ მინორი → სი-ბემოლ მაჟორი) Andantino simplice – Prestissimo (რე-ბემოლ მაჟორი) Allegro con fuoco (სი-ბემოლ მინორი → სი-ბემოლ მაჟორი) განთქმული პირველი ნაწილის შესავალი ჩაიკოვსკიმ მოისმინა კამენკას ბაზართან უკრაინაში. მელოდიას მღეროდნენ ბრმა მუსიკოსი-მათხოვრები. ნაწარმოები არანჟირებული იყო ორი ფორტეპიანოსათვის თვით კომპოზიტორის მიერ 1874 წლის დეკემბერს. ამერიკელმა პიანისტმა ვან კლიბერნმა ამ ნაწარმოების დაკვრით მოიგო პირველი ჩაიკოვსკის საერთაშორისო კონკურსი მოსკოვში. Tchaikovsky Page Фортепианный концерт № 1 დაარქივებული 2011-10-08 საიტზე Wayback Machine.
ჰუნდინგი

ჰუნდინგი— ძლიერი კონუნგი სკანდინავიურ მითოლოგიაში. ჰუნდლანდის (ძაღლის ქვეყნის) ეპონიმი, მრავალი გმირი შვილის მამა; ემტერება სიგურდს, ერთიმეორეს ნათესავებს უხოცავენ. უფროსი ედა
მეტერნიხის სტელა

მეტერნიხის სტელა, ჰოროსის სტელა (სვეტი, „მხსნელი ქვა“) — გვიანდელი ეგვიპტური ქვის სვეტი, რომელზეც ამოკვეთილი ან დახატული იყო ოსირისის ძე, ყრმა ჰოროსი: ნიანგზე იდგა და ხელში მტერი ბიძა სეთი ეჭირა, მოგუდული ან ცოცხალი. სურათს და წარწერას (შელოცვას) მაგიური, სიმბოლური მნიშვნელობა ჰქონდა: თუ საგანგებო აუზიდან წყალს დაასხამდნენ და მერე შესვამდნენ, ადამიანებს ენიჭებოდათ ჯადოსნური ძალა, გველისა და მორიელის შხამი ვეღარას ავნებდა დაგესლილს. ქვაზე იხატებოდა ეპიზოდები ჰოროსის ცხოვრებიდან, მავნე მხეცების დამარცხების სცენები. Magical Stela (Cippus of Horus)
ვატუ

ვატუ (ნიშანი: Vt; კოდი: VUV) — ვანუატუს რესპუბლიკის ეროვნული ვალუტა (ბისლამის ენაზე „ქვა“). სხვა ვალუტებისგან განსხვავებით არ აქვს შემადგენელი ერთეული. შემოღებული იქნა 1982 წელს დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ და ოფიციალურ ბრუნვაში ავსტრალიური დოლარი შეცვალა. ↑ The Reserve Bank of Vanuatu. "Current Banknotes and Coins in Circulation დაარქივებული 2018-08-02 საიტზე Wayback Machine. ." Accessed 2 March 2013.
ჰიდრა

ჰიდრა (თარგი:Lang-grc-gre, Lernaîa Hýdra, წყლის გველი) — საზარელი ურჩხული, ლერნეს ჭაობის ბინადარი, ტიფონისა და ექიდნეს ნაშიერი; ჰერას გამოზრდილი. ცხრა, ას- ან ათასთავიანი და ისეთი გესლიანი, რომ მისი ღვიძლის სისხლით მოწამლული ისრებით უკვდავნიც კი მოურჩენელი წყლულით იტანჯებოდნენ. საერთო ტრადიციით ცხრათავიანია, მაგრამ ჰერაკლეში ევრიპიდე მირიადთავიანს უწოდებს, თუმცა, ცოტა ქვემოთ (1118) თვითონვე ასთავიანად მიიჩნევს. ლერნეს ჭაობის ჰიდრას ჰერაკლე შეება (მეორე გმირობა). შესახტომად გამზადებულ ქვეწარმავალს ფეხი დააჭირა. გველი შემოეტმასნა (თანაც ჭაობიდან ბუმბერაზი კიბორჩხალა ამობობღდა და გმირს ჩაეჭიდა) ჰერაკლე ჰიდრას კომბლის დარტყმებით ზედიზედ აცლიდა თავებს. მაგრამ გველს ერთ მოსხეპილ თავზე ორი ამოსდიოდა. მაშინ გმირმა მეგობარ იოლაოსს უხმო, ცეცხლის დანთება უბრძანა. იოლაოსმა ჭალას ცეცხლი წაუკიდა. მოგიზგიზე მაშხალებს აწვდიდა ჰერაკლეს, გმირი კი მოსხეპილ ადგილს მაშხალით სწვავდა. ბოლოს უკანასკნელ უკვდავ თავს კლდე დააფარა და ბრძოლა დასრულდა. ეს ჰიდრა უდიდესი იყო, თუმცა, ჰიდრა სხვაც მრავალია. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ჰიდრა“ ვიკისაწყობში. ვიქსიკონში განმარტებულია სიტყვა: ჰიდრა „ჰიდრა“ . Encyclopædia Britannica (ინგლისური). 14 (11th ed.). 1911. pp. 33–34.
შახვეტილა

შახვეტილა — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს მდინარე ილტოს (ალაზნის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა ნაპირზე. თემის ცენტრი (სოფლები: ბუხრები, ვეძები, ნადუქნარი, საბუე, ჩაჩხრიალა, ჭართალა, ჯაბური). ზღვის დონიდან 680 მეტრი, ახმეტიდან 11 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 99 ადამიანი. შახვეტილის ეკლესიები შახვეტილის კვირაცხოვლის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 696. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ჩაჩხრიალა

ჩაჩხრიალა — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში (შახვეტილას თემი). მდებარეობს მდინარე ილტოს (ალაზნის მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 640 მეტრი, ახმეტიდან 5 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 35 ადამიანი. ჩაჩხრიალის ღვთისმშობლის ეკლესია ჩაჩხრიალის წმინდა გიორგის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 91. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ვარდენისი

ვარდენისი (სომხ. Վարդենիս; ძველად, ვასაკაშენი; 1969 წლამდე, ბასარგეჩარი) — ქალაქი სომხეთში, რომელიც მდებარეობს სევანის ტბის სამხრეთ ნაპირებთან. ის გეღარქუნიქის პროვინციაში (მარზში) მდებარეობს. მისი მოსახლეობა 12,363 ადამიანს შეადგენს; ქალაქში 1830 წელს დასახლდა ხალხი დასავლეთ სომხეთიდან. სიპან ვარდენისი - საფეხბურთო კლუბი Armeniapedia.org
ჯოყოლო

ჯოყოლო — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს პანკისის ხეობაში, მდინარე ალაზნის მარჯვენა მხარეს. თემის ცენტრი (სოფლები: ბირკიანი, ძიბახევი). ზღვის დონიდან 665 მეტრი, ახმეტიდან 18 კილომეტრი. სოფლის მახლობლად არის ბაწარის სახელმწიფო ნაკრძალი. სოფელში დგას ორი მეჩეთი ერთი სუფიური და მეორე სალაფიტური, ასევე სოფელში მეჩეთთან ახლოს დგას ეკლესია. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 737 ადამიანი. ჯოყოლოს ეკლესიები ჯოყოლოს კვირაცხოვლის ეკლესია ჯოყოლოს კოშკი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 576. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
გულფი

გულფი— შვედეთის მითური მეფე. მეფეს ესტუმრა ვინმე გიფეონი და საოცარი ამბავი მოუთხრო. ბრძენმა მეფემ აღუთქვა იმდენი მიწა, რამდენსაც მოხნავდა ოთხი ხარით დღე-ღამის განმავლობაში. სტუმარმა იოტუნჰაიმიდან ოთხი ბიმბერაზი ხარი-სახე შილი შეაბა გუთანში. ამ ხარებმა შვედეთს მოაგლიჯეს დიდი მიწა და ზღვაში გაიტანეს— ესაა კუნძული ზელანდია (სელანდი). გულფიმ სტუმარს სადაურობა ჰკითხა და გაიგო, რომ იგი ძალუმ ღმერთთა აზების (ასების) მოდგმისაა. საგონებელში ჩავარდნილი მეფე აზების სამყოფელის დასადგენად კვერთხით ხელში ქვეყნის გზას დაადგა, თუმცა, ვერაფერი შეიტყო მათ შესახებ. ბოლოს, შინისაკენ მიმავალი ერთ დიდ ველზე აღმოჩნდა, სადაც ოქროს ფარებით გადახურული ციხე დაინახა. თავი მწირად გასააღა; შეიყვანეს, გაუმასპინძლდნენ. ტახტზე იჯდა სამი მეფე: ჰარი, იანფჰარი და ტრიდიმი. ცნობისმოყვარე სტუმარს ღმერთებმა პასუხი გასცეს ყველა კითხვაზე. მათი მონათხრობიდან იქმნება ჩრდილოეთის მითის სურათი: როგორ იქმნება ქაოსიდან ქვეყნიერება, როგორ ებრძოდნენ აზები ბუმბერაზ გრიმტურსენებს, მგელ ფენრისს, გველეშაპ მიდგარდს, ცბიერ ღმერთ ლოკეს და მის შვილებს და როგორ დაიღუპა საბოლოოდ ომში ღმერთთა და ბუმბერაზთა მოდგმა. გულფიმ გაიგო ყველაფერი ეს, ბოლო იქუხა მეხმა და გულფი ისევ თავის სამეფო ტახტზე აღმოჩნდა.
წინუბანი

საკუთარი სახელი წინუბანი შეიძლება აღნიშნავდეს: წინუბანი — სოფელი ახალციხის მუნიციპალიტეტში. წინუბანი — სოფელი ახალციხის მუნიციპალიტეტში. წინუბანი — სოფელი ახმეტის მუნიციპალიტეტში. წინუბანი — სოფელი ბორჯომის მუნიციპალიტეტში. წინუბანი — სოფელი თბილისში