laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გრუშევსკაიის იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია

გრუშევსკაიის იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია (რუს. Церковь Иоанна Богослова) — მოქმედი მართლმადიდებლური ტაძარი აქსაის რაიონის სოფელ გრუშევსკაიაში. განეკუთვნება მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია აშენდა 1900 წელს. ობიექტი კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონული მნიშვნელობის ძეგლია. 1877 წლის დიდი ხანძრის შედეგად დაიწვა წმინდა ბარბარეს ტაძარი, რომლის ადგილასაც მოეწყო სამლოცველო სახლი, რომელიც 1886 წელს გადაიტანეს სოფლის ბოლოში, ხოლო 1900 წელს, არქიტექტორ კულიკოვის დაპროექტებით, ყოფილი, დროებითი სამლოცველო სახლის ადგილას აღმართეს ეს ტაძარი. ტაძარმა გაუძლო სამოქალაქო და მეორე მსოფლიო ომს, თუმცა 1957 წელს დაიხურა ნიკიტა ხრუშჩოვის მორიგი, ანტირელიგიური კამპანიისას. ტაძრის შენობაში გახსნეს კლუბი, თუმცა მანდ არასაკმარისი მომხმარებლების გამო არც ისე დიდხანს იარსება. შემგდომში, შენობა გამოიყენებოდა მარცვლეულის შესანახად. 1959 წელს დაზიანდა ტაძრის სახურავი. ხელისუფლებს სურდათ კედლების აგურებად დაშლა, თუმცა ეს არ მოხდა. ამ მომენტისთვის ტაძარი ნახევრად დანგრეულ მდგომარეობაშია, მაგრამ ის არ არის მიტოვებული. 1990-იანი წლებიდან ადგილობრივ მცხოვრებლებს ჰქონდათ ტაძრის შენობის აღდგენის მცდელობა. სარესტავრაციო სამუშაოები ნელა მიმდინარეობს ათობით წელია და დღემდე არ არის დასრულებული. ყოველწლიურად, 9 ოქტომბერს, იოანე ღვთისმეტყველის ტაძარში იმართება ლოცვა, რომელსაც ესწრება დაახლოებით 100 ადამიანი. ტაძრის შენობას აქვს ჯვრის ფორმა. ერთადერთი საკურთხეველი იოანე ღვთისმეტყველის პატივსაცემად არის ნაკურთხი. შესასვლელი კარი მოჩუქურთმებულია ნახევრად მრგვალი, ხოლო ფანჯრები კი სამკუთხა ორნამენტებით. ფანჯრები განლაგებულია ოთხ მხარეს, თითოეულ მხარეს სამ-სამი ფანჯარაა. მათგან გვერდით მდებარეობს აგურის სვეტები. სამრეკლო ორიარუსიანია. სავარაუდოდ ადრე სამიარუსიანი ყოფილა. ჯვრები და გუმბათები არ შემორჩენილა. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Храм апостола Иоанна Богослова. Ст.Грушевская. - По краю Донскому - Наши путешествия - Статьи, очерки, зарисовки - Ростовберег.ру. www.rostovbereg.ru. ციტირების თარიღი: 2017-02-10. ↑ О храме | Иоанно-Богословский храм ст. Грушевская. hram-ioanna.cerkov.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-01-13. ციტირების თარიღი: 2017-02-10. ↑ Донские храмы: церкви станицы Грушевской :: Геокэшинг ::. www.geocaching.su. ციტირების თარიღი: 2017-02-10.
წიგნი ქება ქებათაჲ

ქება ქებათაჲ (ებრ. שִׁיר הַשִּׁירִים‎‎‎) — ძველი აღთქმის ერთ-ერთი წიგნი. წიგნი „ქებათა ქება“ ძვ. წ. დაახლოებით 1020 წელს ძველი ისრაელის მეფის, სოლომონის, მიერ არის დაწერილი; როგორც ჩანს, მან ეს წიგნი თავისი 40-წლიანი მეფობის დასაწყისში დაწერა. ეს სიმღერა მოგვითხრობს მწყემსი ბიჭისა და შულამელი გოგონას სასიყვარულო ამბავს. წიგნში აგრეთვე მოხსენიებულნი არიან გოგონას დედა, ძმები, „იერუსალიმის ასულნი“ [მეფის მომსახურე ქალები] და „სიონის ასულნი“ [იერუსალიმელი ქალები]. ერთი შეხედვით, მკითხველისთვის რთულია იმის დადგენა, ვინ როდის ლაპარაკობს, მაგრამ ამის გაგება შესაძლებელია, თუ გავითვალისწინებთ იმას, რასაც ისინი ამბობენ. „ქრისტიანობის ლექსიკონი“ (პიერო პეტროზილო), თბილისი, სულხან-საბა ორბელიანის სასწავლო უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2011 წელი. ძველი აღთქმის წიგნები[მკვდარი ბმული] ძველი აღთქმა, მცხეთური ხელნაწერის მიხედვით აუდიო–ვერსია Allgeo.org-ზე
წინასწარმეტყველება ესაიასი

წინასწარმეტყველება ესაიასი (ებრ. ספר ישעיהו‎‎) — ძველი აღთქმის ერთ-ერთი წიგნი. ესაია წინასწარმეტყველმა თავად დაწერა ეს წიგნი. მასში აღწერილია მოვლენები, რომლებიც 46 წლის მანძილზე — დაახლოებით ძვ. წ. 778—732 წლებში მოხდა. მიუხედავად იმისა, რომ წიგნში იუდასთვის, ისრაელისა და მეზობელი ერებისთვის გამოტანილი განაჩენია ჩაწერილი, ეს წიგნის მთავარი თემა არ არის. ძირითადად, წიგნში საუბარია იმაზე, თუ როგორ იხსნის ღმერთამა თავის ხალხი (ესაია 25:9). თვით ესაიას სახელი ნიშნავს: ხსნა ღმერთისგანაა. „ქრისტიანობის ლექსიკონი“ (პიერო პეტროზილო), თბილისი, სულხან-საბა ორბელიანის სასწავლო უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2011 წელი. ძველი აღთქმის წიგნები[მკვდარი ბმული] ძველი აღთქმა, მცხეთური ხელნაწერის მიხედვით
გურია-ოსმალეთის შეთანხმება

გურია-ოსმალეთის შეთანხმება — გურიის სამთავროსა და ოსმალეთს შორის დადებული ხელშეკრულება. შეთანხმება დაიდო 1614 წლის 13 დეკემბერს ბათუმში. ირან-ოსმალეთის საგარეო პოლიტიკური მდგომარეობის მკვეთრი გაუარესებით ისარგებლა გურიის მთავარმა მამია II გურიელმა და 1609 წელს ოსმალები აჭარიდან განდევდა. გურიის სამთავრო ოსმალეთთან საომარ მდგომარეობაში აღმოჩნდა. როგორც ჩანს, ამ ომში გურიის მოკავშირედ ოდიშის სამთავრო გამოდიოდა. 1612 წელს ირანთან ზავის დადების შემდეგ ოსმალეთმა დასავლეთ საქართველოს სანაპიროს ბლოკადა მოაწყო და ამ მხარეში მარილისა და სხვა პროდუქტების ზღვიდან შეტანა შეწყვიტა, ამან გურიის და ოდიშის მთავრები აიძულა ოსმალეთთან შერიგებაზე ეზრუნათ. 1614 წლის აგვისტოს დაიწყო მოლაპარაკება ოსმალეთის ელჩ ომარ-ფაშასა და გურიელს შორის. 13 დეკემბერს ხელმოწერილი ხელშეკრულებით აღდგენილ იქნა ოსმალეთ-გურიის ომამდელი საზღვარი მდინარე ჭოროხზე, აჭარა კვლავ ოსმალეთმა დაიბრუნა და გურიელმა სულთნის სასარგებლოდ ყოველწლიური ხარკი იკისრა. 1615 წლის თებერვალში ხელშეკრულებას ხელი მოაწერა ოდიშის მთავარმაც. ორივე სამთავრო დამოუკიდებლობას ინარჩუნებდა საშინაო საქმეებში. გურიისა და ოსმალეთის შეთანხმებაში მონაწილეობდნენ კათოლიკე მისიონერები. ჩხატარაიშვილი ქ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 216-217. თამარაშვილი მ., ისტორია კათოლიკობისა ქართველთა შორის, ტფილისი, 1902. სვანიძე მ., საქართველო-ოსმალეთის ურთიერთობის ისტორიიდან XVI-XVII სს., თბ., 1971;
წინასწარმეტყველება იერემიასი

წინასწარმეტყველება იერემიასი (ებრ. ספר יִרְמְיָהוּ‎‎) — ძველი აღთქმის ერთ-ერთი წიგნი. იერემია წინასწარმეტყველის მოღვაწეობა, ასევე ხალხის დამოკიდებულება მისი ცნობის მიმართ, ჩვენს დროს მოგვაგონებს. წიგნში მოთხრობილია, თუ როგორ ეპყრობოდა ღმერთი თავის ხალხს. წიგნი „იერემია“, ბიბლიის წიგნების შორის მოცულობით მეორეა. მასში მოთხრობილია, თუ რა გადახდა იერემია წინასწარმეტყველს 67 წლის მანძილზე ერთგულად მსახურებისას. ამ წიგნში მოვლენები წარმოდგენილია არა ქრონოლოგიურად, არამედ თემატურად. „ქრისტიანობის ლექსიკონი“ (პიერო პეტროზილო), თბილისი, სულხან-საბა ორბელიანის სასწავლო უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2011 წელი. ძველი აღთქმის წიგნები[მკვდარი ბმული] ძველი აღთქმა, მცხეთური ხელნაწერის მიხედვით
კანავიეირა

კანავიეირა (პორტ. Canavieira) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 180 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ფლორიანუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 921 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 1.81 კმ²-ზე. ფართობი 2 162 874 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ფლორის-დუ-პიაუი

ფლორის-დუ-პიაუი (პორტ. Flores do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 300 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ფლორიანუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 366 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4.61 კმ²-ზე. ფართობი 946 731 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ფლორიანუ (პიაუი)

ფლორიანუ (პორტ. Floriano) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 112 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ფლორიანუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 57 690 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 16.92 კმ²-ზე. ფართობი 3 409 649 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
გუადალუპი (პიაუი)

გუადალუპი (პორტ. Guadalupe) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 177 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ფლორიანუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 268 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 10.03 კმ²-ზე. ფართობი 1 023 592 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
იტაუეირა

იტაუეირა (პორტ. Itaueira) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ფლორიანუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 678 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4.18 კმ²-ზე. ფართობი 10 678 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ჟერუმენია

ჟერუმენია (პორტ. Jerumenha) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 145 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ფლორიანუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 390 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 2.35 კმ²-ზე. ფართობი 1 867 313 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ნაზარე-დუ-პიაუი

ნაზარე-დუ-პიაუი (პორტ. Nazaré do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 136 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ფლორიანუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 321 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 5.56 კმ²-ზე. ფართობი 1 315 839 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
პავუსუ

პავუსუ (პორტ. Pavussu) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 300 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ფლორიანუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 663 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3.36 კმ²-ზე. ფართობი 1 090 697 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
რიუ-გრანდი-დუ-პიაუი

რიუ-გრანდი-დუ-პიაუი (პორტ. Rio Grande do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 310 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ფლორიანუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 273 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.86 კმ²-ზე. ფართობი 635 951 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
სან-ფრანსისკუ-დუ-პიაუი

სან-ფრანსისკუ-დუ-პიაუი (პორტ. São Francisco do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 158 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ფლორიანუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 298 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4.7 კმ²-ზე. ფართობი 1 340 665 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
სან-ჟოზე-დუ-პეიში

სან-ჟოზე-დუ-პეიში (პორტ. São José do Peixe) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 170 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ფლორიანუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 700 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 2.87 კმ²-ზე. ფართობი 1 287 174 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
სან-მიგელ-დუ-ფიდალგუ

სან-მიგელ-დუ-ფიდალგუ (პორტ. São Miguel do Fidalgo) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 200 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ფლორიანუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 976 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3.66 კმ²-ზე. ფართობი 813 444 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ექრემ ჰუსრევ-ფაშა

გაზი ექრემ ჰუსრევ-ფაშა (თურქ. Gazi Ekrem Hüsrev Paşa; დ. ბოსნიის ვილაიეთი, ოსმალეთის იმპერია 1588 — გ. 4 მარტი,1632, თოქათი, ოსმალეთის იმპერია) — ოსმალეთის იმპერიის სახელმწიფო მოღვაწე, წარმოშობით ბოსნიელი. დიდი ვეზირი 1628-1631 წლებში, მურად IV-ის დროს. ექრემ ჰუსრევ-ფაშა აღიზარდა ენდერუნის სკოლაში. იყო იანიჩარების აღა 1619–1621 წლებში. 1624 წელს დაინიშნა ბოსნიის ვილაიეთის გამგებლად. 1625 წელს კი- ქიოსემ სულთანმა ის დანიშნა მეოერე ვეზირად. აქტიურად მონაწილეობდა ირან-ოსმალეთის 1623-1639 წლების ომში. 1626 წელს უშედეგოდ გაილაშქრა კავკასიაში, 1628 წელს ამაგრებდა ჰელეს ციხეს, მაგრამ მცირე რაზმის ყოლის გამო დათმო ის. იმავე წელს წარუმატებელი ლაშქრობის გამო სულთანმა დამატი ჰალილ-ფაშა გადააყენა და მის მაგივრად სწორედ ექრემ ჰუსრევ-ფაშა დანიშნა. 1629 წელს დიდი როლი ითამაშა გიორგი სააკაძისა და მისი ოჯახის წევრების სიკვდილით დასჯაში. იმავე წელს აუმხედრდა ჰაფიზ აჰმედ-ფაშას. მისმა ახირებებმა ისედაც მძიმე მდგომარეობაში მყოფი იმპერია ანარქიაში ჩააგდო. 1631 წლის 25 ოქტომბერს მისი 3 წლიანი ვეზირობა დასრულდა. სულთან მურადმა ექრემ ჰუსრევ-ფაშას წაართვა დიდი ვეზირის ბეჭედი და ის ჰაფიზ აჰმედ-ფაშას უბოძა, ექრემ-ფაშა კი თოქათის ბეგლარბეგად დანიშნა. 1632 წლის თებერვალში დედა-ქალაქში მოხდა დიდი აჯანყება. იანიჩარებმა ჰაფიზ აჰმედ-ფაშა მოკლეს და სულთანს ტახტიდან ჩამოგდებით დაემუქრნენ. ოსმალებმა ამ ამბოხის უკან ექრემ ჰუსრევ-ფაშა დაინახეს და სულთნის ბრძანებით, 1 თვის შემდეგ სიცოხლეს გამოასალმეს. ოსმალეთის დიდი ვეზირების სია ირან-ოსმალეთის ომი (1623-1639) ოსმალეთის იმპერია Ayhan Buz: Osmanlı sadrazamları, Neden Kitap, İstanbul, 2009, ISBN 978-975-254-278-5 p.92 Jump up ^ Joseph von Hammer: Osmanlı Tarihi (condensation: Mehmet Ata) Milliyet Yayınları, İstanbul, cilt II pp 200–201 Jump up ^ Prof.Yaşar Yücel-Prof Ali Sevim: Türkiye Tarihi III, AKDTYKTTK Yayınları, 1991, p 69-71
ერმაკის ძეგლი

ერმაკის ძეგლი (რუს. Памятник Ермаку) — ძეგლი ნოვოჩერკასკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ძეგლი აღმართულია კაზაკების ატამანის, ციმბირის დამპყრობელის, ერმაკ ტრიფომეევიჩის პატივსაცემად. არის რუსეთის ფედერაციის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. 1870 წლის 21 მაისს, როდესაც აღნიშნავდნენ დონის ჯარების 300 წლისთავს, სამხედრო შტაბის უფროსმა მიხეილ ლეონოვმა გადასცა წერილი ალექსანდრე III-ს, რომელშიც თხოვდა, რომ დონის დედაქალაქში დაედგათ ციმბირის ლეგენდარული დამპყრობელის ერმაკ ტრიფომეევიჩის ძეგლი. ამავე წელს, მას შემდეგ, რაც თხოვნას დადებითი გამოხმაურება მოჰყვა, დაიწყო სახსრების შეგროვება ძეგლის მშენებლობისათვის. თუმცა აღნიშნული საქმე გადაიდო რუსეთის ჩართვის გამო 1877-1878 წლების რუსეთ ოსმალეთის ომში. 27 წლის განმავლობაში შეგროვდა 92 000 რუბლი, აქედან 40 000 რუბლი კაზაკთა ჯარმა გადასცა საკუთარი ხაზინიდან. 1889 წლ შეიქმნა სპეციალური კომისია ნოვოჩერკასკში ძეგლის დასადგმელად. მასში შევიდნენ: მეცენატი ვადიმერ ვაგნერი, მწერალი და გამომცემელი ალექსეი კარასევი, ქალაქის ინჟინერი ბორის კრასნოვი და სხვ. კომისიამ რუსეთის მასშტაბით გამოაცხადა პროექტი ძეგლის საუკეთესო ნამუშევრისათვის. განიხილეს ძეგლის პროექტის რამდენიმე ვარიანტი. არქიტექტორ მ. მიკეშინის პირველი პროექტი არ მოიწონეს. მან გააგრძელა მუშაობა და წარადიგინა მეორე პროექტიც. ეს პროექტი კომისიამ მიიღო 1896 წელს. ამავე წელს მიკიშინი გარდაიცვალა.ამის შემდეგ მის პროექტზე მუშაობა გააგრძელა რუსეთის სამხატვრო აკადემიის უმაღლესი სამხატვრო სკოლის რექტორმა ვლადიმირ ბაკლემიშევმა. 1903 წლის 6 მაისს ეკლესიის მეოდანზე საზეიმოდ მოხდა საფუძვლის ჩაყრა, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ატამანი კონსტანტინ მაქსიმოვიჩი. საკათედრო ტაძრის წინამძღვარმა გ. ფედოროვმა აკურთხა ადგილი. 1904 წლის 6 მაისს, ზუსტად ერთი წლის შემდეგ, გაიმართა ერმაკის ძეგლის საზეიმო გახსნა. ოთხმეტრიანი ძეგლი დგას გრანიტის კლდეზე. ერმაკს მარცხენა ხელში უჭირავს სალაშქრო დროშა, ხოლო მარჯვენაში ციმბირის სამეფო ქუდი, რომელიც ასოცირდებოდა ციმბირის დაპყრობასთან. წინა მხარეს კვარცხლბეკზე წარწერაა: „ერმაკოვს დონელებისგან 1904 1581“ (ძეგლის დადგმისა და ციმბირში ლაშქრობის დაწყების წლები). ძეგლი გარშემორტყმულია მასიური ჯაჭვისა და გრანიტის ღობით. ↑ 1.0 1.1 Памятник Ермаку — Достопримечательности — Официальный сайт города Новочеркасска ↑ Памятник легендарному казаку Ермаку — г. Новочеркасск — Достопримечательности — Гид по Ростовской области — путешествуй по Донскому Краю! Памятники и исторические места Ростов … ↑ Всевеликое Войско Донское, донские казаки, атаман Водолацкий, Ростов-на-Дону[მკვდარი ბმული]
მატვეი პლატოვის ძეგლი

მატვეი პლატოვის ძეგლი (რუს. Памятник М. И. Платову) — პირველი ძეგლი ნოვოჩერკასკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ძეგლი აღმართულია ქალაქის დამაარსებლის, 1812 წლის სამამულო ომის მონაწილის, კავალერიის გენერალ მატვეი პლატოვის პატივსაცემად. მატვეი პლატოვის პირველი ძეგლი დადგეს ატამანის 100 წლის იუბილესთან დაკავშირებით, 1853 წლის 9 მაისს, ქალაქ ნოვოჩერკასკში, ნიკოლოზ I-ის მმართველობის პერიოდში. ძეგლის შექმნაზე მუშაობდნენ მოქანდაკე პეტრე კლოდტი და არქიტექტორი ა. ივანოვი. ძეგლი აღმართეს ქალაქის ცენტრში, ატამანის სასახლის წინ ატამანის სკვერში. ძეგლის შექმნისათვის დაიწყეს შემოწირულობების შეგროვება. ძეგლის შექმნაზე მუშაობდა ცნობილი მოქანდაკეების ჯგუფი. ძეგლი გაიხსნა 1853 წლის 9 მაისს. ამ მოვლენის აღსანიშნავად ქალაქის საკათედრო ტაძარში აღევლინა საზეიმო ლიტურგია. კვარცხლბეკზე იდგა ატამანი მთელი ტანით და ეცვა გენერლის მუნდირი. მარცხენა ხელში ეჭირა კვერთხი, ხოლო მარჯვენაში - შიშველი ხმალი. კვარცხლბეკზე იყო წარწერა: ძეგლს გარს ერტყა რკინის ღობე. მატვეი პლატოვის ძეგლის გახსნის ცერემონია შვედმა მხატვარმა კარლ მაზერმა აღბეჭდა თავის ნახატზე „პლატოვის ძეგლის გახსნა“. 70 წლის შემდეგ, 1923 წელს, რსფსრ-ის სახალხო კომისართა საბჭოს 1918 წლის 12 აპრილის დადგენილების შესაბამისად, რადგან ძეგლი დაკავშირებული იყო მეფის ხელისუფლებასთან, იგი კვარცხლბეკიდან ჩამოიღეს და გააგზავნეს დონის კაზაკთა მუზეუმში. 1925 წელს მის კვარცხლბეკზე დადგეს ლენინის ძეგლი. 1988 წლის 18 მარტს რსფსრ-ის მინისტრთა საბჭომ მიიღო გადაწყვეტილება აღედგინათ ძეგლი. ახალი ძეგლის ავტორები იყვნენ ალექსანდრე ტარასენკო და ა. სკნარინი. 1993 წელს მეორედ გახსნეს პლატოვის ძეგლი იმავე ადგილზე და იმავე კვარცხლბეკზე. ძეგლის მეორედ გახსნის თარიღი, 1993 წლის 16 მაისი დონელი კაზაკების ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი დღესასწაულია. Памятник атаману М.И. Платову ↑ Мазер К. "Открытие памятника Платову" ↑ Исторические памятники города Новочеркасска. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-06. ციტირების თარიღი: 2017-03-16. ↑ Памятник М.И. Платову. Памятники Дона. ციტირების თარიღი: 2017-01-17.
იაფის და ასკალონის საგრაფო

იაფის და ასკალონის საგრაფო — იერუსალიმის სამეფოს ოთხი ძირითადი შემადგენელი სენიორიადან ერთ-ერთი. იგი შეიქმნა პირველი ჯვაროსნული ლაშქრობის შემდეგ, ჟოფრუა ბულონელის მიერ. მის დაუფლებას წარუმატებლად ცდილობდა პატრიარქი დეგობერტ პიზელი. იგი რჩებოდა სამეფო დომენის ნაწილი ჰუგო I-ის მიერ ძალაუფლების მოპოვებამდე (1110). როდესაც ჰუგო II ფულკს აუჯანყდა, ფულკმა მოახერხა მისი დამარცხება და საგრაფო მცირე ნაწილებად დაყო და მთლიანად იერუსალიმის სამეფოს დომენი გახდა. 1153 წელს ბალდუინ III-მ დაიპყრო ასკალონი და იგი იაფის საგრაფოს შეუერთა. ამის შემდეგ იაფის და ასკალონის გრაფები სამეფო ოჯახის წარმომადგენლები, მემკვიდრეთა ახლო ნათესავები ან მათთან დაახლოებული ადამიანები იყვნენ. 1221 წელს მეფე ჯონმა იგი ვოლტერ IV-ს გადასცა. 1250 წლისთვის იგი იბელინებს გადაეცა. 1268 წელს საგრაფო ბეიბერსმა დაიპყრო. John L. La Monte, Feudal Monarchy in the Latin Kingdom of Jerusalem, 1100-1291. The Medieval Academy of America, 1932. Jonathan Riley-Smith, The Feudal Nobility and the Kingdom of Jerusalem, 1174-1277. The Macmillan Press, 1973. Steven Runciman, A History of the Crusades, Vol. II: The Kingdom of Jerusalem and the Frankish East, 1100-1187. Cambridge University Press, 1952.
რაგნარ სიგურდსონი

რაგნარ სიგურსონი  (დ. 19 ივნისი, 1986) — ისლანდიელი პროფესიონალი ფეხბურთელი. საფეხბურთო კლუბ ფილკირში თამაშის შემდეგ, 2006 წელს რაგნარ სიგურდსონი ჩაირიცხა შვედურ კლუბ გეტებორგში. მისი დებიუტი შედგა 2007 წლის 6 აპრილს. 2011 წლის 30 მაისს რაგნარმა გააფორმა ოთხწლიანი კონტრაქტი დანიის ჩემპიონთან, კოპენჰაგენთან, დაახლოებით 5.5 მილიონად. 2014 წლის 23 იანვარს, რუსეთის საფეხბურთო პრემიერ ლიგის კლუბმა, კრასნოდარმა, განაცხადა, რომ მათ რაგნართან გააფორმეს 2.5 წლიანი კონტრაქტი. ჰეიმირ ჰალგრისონისა და ლარს ლაგერბეკის ხელმძღვანელობით რაგნარ სიგურდსონი შევიდა 23 კაციან განაცხადში, 2016 წლის ევროპის ჩემპიონატზე. მან გაიტანა თავისი პირველი გოლი ისლანდიის შემადგენლობაში 2014 წლის 16 ნოემბერს, საკვალიფიკაციო ტურში, ჩეხეთის წინააღმდეგ. 2016 წლის 27 ივნისს მან გაიტანა პირველი გოლი ევროპის ჩემპიონატზე, ინგლისის წინააღმდეგ, შესარჩევ ტურში. ის ამ თამაშის მთავარ გმირად დაასახელეს. ↑ FC København henter islænding i Sverige - Retrieved on 30 May 2011, pol.dk (in Danish) ↑ Officielt: Sigurdsson til FCK დაარქივებული 2011-06-01 საიტზე Wayback Machine. - Retrieved on 30 May 2011, sporten.dk (in Danish) ↑ Рагнар Сигурдссон стал игроком "Краснодара" RU. FC Krasnodar (23 January 2014). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 1 თებერვალი 2014. ციტირების თარიღი: 16 მარტი 2017. ↑ A karla – Lokahópur fyrir EM 2016 Icelandic. Knattspyrnusamband Íslands (9 May 2016). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 12 მაისი 2016. ციტირების თარიღი: 10 May 2016. ↑ Teitsson, Kristinn Páll (16 November 2014). „Strákarnir felldir í Tékklandi“. Vísir (Icelandic). ციტირების თარიღი: 17 November 2014. ↑ „Iceland 'should have beaten the English by a bigger score'“. ESPN FC. 28 June 2016. ციტირების თარიღი: 28 June 2016. ↑ Ragnar Sigurðsson Icelandic. ციტირების თარიღი: 28 June 2016.
დოდო

დოდო ან მავრიკული დრონტი (ლათ. Raphus cucullatus) — გადაშენებული ფრინველი. მის შესახებ პირველი ინფორმაცია 1681 წლიდან მოგვეპოვება. როგორც ირკვევა, მისი სამშობლო ინდოეთის ოკეანეში მდებარე კუნძული მავრიკი იყო. ზრდასრული დოდო 20-25 კგ იწონიდა, ხოლო სიმაღლე ერთ მეტრს აღწევდა. მას ჰქონდა მასიური ნისკარტი და დიდი თვალები. დოდოს ფრთები მძიმე იყო. მისი მკერდით თუ ვიმსჯელებთ, მას ფრენა არ შეეძლო, რადგანაც ჰქონდა სუსტი მკერდის ძვალი და მის წონას ფრენის დროს ვერ გაუძლებდა. მეცნიერები ფიქრობენ, რომ დოდო წარმოიშვა ისეთი ფრინველისგან, რომელსაც ფრენა შეეძლო. მეცნიერების ვარაუდით დოდო ისეთ ადგილას დასახლდა, სადაც არ იყო მტერი და ადვილად მოიპოვებოდა საკვები. ამის გამო ისინი არ იწუხებდნენ თავს ფრენისთვის, რის შედეგადაც დოდოებმა ფრენის უნარი დაკარგეს. დოდო სახელი წარმოიშვა „დოუდოსგან“, რაც ესპანურად სულელს ნიშნავს. დოდო გადაშენდა მას შემდეგ, რაც მეკობრეებმა კუნძულზე კატები და სხვა შინაური ცხოველები შემოიყვანეს. მასზე ნადირობდნენ ადამიანებიც, რადგან მისი ხორცი ძალიან გემრიელი იყო. ის მხოლოდ ერთ კვერცხს დებდა, რამაც დააჩქარა მისი გადაშენება. Angst, D.; Buffetaut, E.; Abourachid, A. (2011). "The end of the fat dodo? A new mass estimate for Raphus cucullatus". Naturwissenschaften. 98 (3): 233–236. Bibcode:2011NW.....98..233A. doi:10.1007/s00114-010-0759-7. PMID 21240603. Angst, D.; Buffetaut, E.; Abourachid, A. (April 2011). "In defence of the slim dodo: A reply to Louchart and Mourer-Chauviré". Naturwissenschaften. 98 (4): 359–360. Bibcode:2011NW.....98..359A. doi:10.1007/s00114-011-0772-5. Baker, R. A.; Bayliss, R. A. (February 2002). "Alexander Gordon Melville (1819–1901): The Dodo, Raphus cucullatus (L., 1758) and the genesis of a book". Archives of Natural History. 29: 109–118. doi:10.3366/anh.2002.29.1.109. BBC (28 February 2002). "DNA yields dodo family secrets". BBC News. London. Retrieved 7 September 2006.