laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ეკატერინოვკის წმინდა ეკატერინეს ეკლესია

ეკატერინოვკის წმინდა ეკატერინეს ეკლესია (რუს. Церковь Святой Екатерины) — მართლმადიდებლური ტაძარი მატვეევო-კურგანის რაიონის სოფელ ეკატერინოვკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1897 წელს. ეკლესიის მისამართი: 346965, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, მატვეევო-კურგანის რაიონი, სოფელი ეკატერინოვკა, სკოლის შესახვევი № 4-ა. სოფელი ეკატერინოვკა დააარსა პოლკოვნიკმა სტეფან ილოვაისკიმ 1806 წელს. 1852 წელს სოფელში ააშენეს მცირე ხის ეკლესია მიქაელ მთავარანგელოზის სახელზე, რომელიც დროთა განმავლობაში დაძველდა. 1897 წლიდან ეკატერინოვკაში მოქმედებს ახალი ეკლესია წმინდა სამების სახელზე. ეკლესია ააგეს სასამართლოს მრჩეველის ქვრივის ეკატერინა ვოლკოვაიას და ეკატერინოვკის გლეხების სახსრებით. ეკლესია აგებულია ქვისაგან, ერთსაკურთხევლიანია, აქვს მცირე სატრაპეზო და სამრეკლო. საკურთხევლის აფსიდი ფორმით სამწახნაგაა. ეკლესიის კანკელი დამზადებულია კაზაკი ი. ჩერნოიაროვის ფინანსებით. ეკლესია შემოღობილია აგურის მესრით. ეკლესიასთან მოქმედებს საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ეკლესიაში ღვთისმსახურება აღევლინებოდა 1938 წლამდე, რის შემდეგაც იგი დახურეს. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში მას ბომბი დაეცა და დაიწვა, არაერთხელ აღდგა და დაიხურა ეკლესია ღვთისმსახურებისთვის. 1950-იანი წლების ბოლოსათვის ეკლესია საბოლოოდ დაიხურა და სსრკ-ის დაშლამდე იგი გამოუყენებელი იყო. 1999 წელს სოფელში დაიწყო სამრევლო ცხოვრების აღორძინება. ამავე წელს დარეგისტრირდა მრევლი, მაგრამ უკვე დიდმოწამე ეკატერინეს სახელზე. 2008 წლიდან ადგილობრივების ძალისხმევით დაიწყო ეკლესიის რესტავრაცია. 2010 წლიდან კი აღდგა ღვთისმსახურება. ეკლესიის წინამძღვარია იერომონახი მიხეილ ვლადიმიროვი. 2016 წლის 7 დეკემბერს დიდმოწამე ეკატერინეს ხსენების დღეს შედგა წმინდანის ხატის საზეიმო დალოცვა . ღვთისმსახურება შეასრულა წმინდა ეკატერინეს ეკლესიის წინამძღვარმა მიხეილმა და გრეკოვო-ტიმოფეევკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესიის წინამძღვარმა გიორგი სვეტლოვმა. Сайт храма Храмы Матвеево-Курганского благочиния "Слободский" запад Ростовской области ↑ Екатерининский храм с. Екатериновка Матвеево-Курганского района ↑ Екатерининский храм, село Екатериновка. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-07-13. ციტირების თარიღი: 2017-04-10. ↑ Освящение иконы Святой Екатерины. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-25. ციტირების თარიღი: 2017-04-10. ↑ Освящение иконы Святой Екатерины. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-25. ციტირების თარიღი: 2017-04-10.
ბალაქენდი (გადაბეი)

ბალაქენდი (აზერ. Balakend) — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში. ბალაქენდი GEOnet სახელების სერვერზე
ბაირამლი (გადაბეი)

ბაირამლი (აზერ. Bayramly) — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში. ბაირამლი GEOnet სახელების სერვერზე
ბაიდამირლი

ბაიდამირლი (აზერ. Bəydəmirli) — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში.
ბიოიიუქ-ყარამურადი

ბიოიიუქ-ყარამურადი (აზერ. Böyük Qaramurad) — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2 684 კაცი. ბიოიიუქ-ყარამურადი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ http://www.azerpost.az/?options=content&id=188
ჩალბურუნი

ჩალბურუნი (აზერ. Çalburun) — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 800 კაცი. ჩალბურუნი GEOnet სახელების სერვერზე
კიევის ახლო აღმოსავლეთის ინსტიტუტი

ახლო აღმოსავლეთის ინსტიტუტი (რუს. Ближневосто́чный институ́т), რომელიც ცნობილია აგრეთვე აღმოსავლურ ენათა ინსტიტუტის სახელითაც, დაარსებულ იქნა 1918 წელს, ხოლო რეორგანიზებული კი იქნა 1920 წელს. ახლოაღმოსავლეთის ინსტიტუტი შეიქმნა 1918 წლის გაზაფხულზე, კიევში. მისი დააარსებლები, მოგვიანებით ამავე ინსტიტუტის რექტორად მოღვაწე მეცნიერები გახდნენ პროფესორები ე. სტაშევსკი, პ. ბოგაევსკი და ი. ბაბატა. თავდაპირველად იგეგმებოდა, რომ კიევის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტი დაკავებული იქნებოდა დიპლომატიური კადრების მომზადებით ახლადშექმნილი უკრაინის რესპუბლიკისათვის. ინსტიტუტის ჰქონდა საკონსულო და კომერციული ფაკულტეტები. სწავლების პროგრამა ითვალისწინებდა სტუდენტების მიერ ახლო და შუა აღმოსავლეთის რეგიონების, ასევე ბალკანეთის ქვეყნების ენების, ისტორიისა და კულტურის შესწავლას. არაბულ და თურქულ ენებს ასწავლიდა ტ. კეზმა, სპარსულს - მ ჯაფარი და პ ლოზიევი, ხოლო ისტორიას კი - ა. კრიმსკი. 1920 წელს ახლო აღმოსავლეთის ინსტიტუტი რეორგანიზდა საგარეო ურთიერთობათა ინსტიტუტად შეიქმნა შესაბამისი ციკლები: ახლო აღმოსავლეთის, ანგლოსაქსური, გერმანიკული, რომანული და სლავური. 1. Алексеев В. О состоянии востоковедения в Киеве. «Восток», 1923, кн. 2. 2. І. Ф. Черніков. БЛИЗЬКОСХІДНИЙ ІНCТИТУТ // Енциклопедія історії України : у 10 т. : [укр.] / редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. ; Інститут історії України НАН України. — К. : Наукова думка, 2003. — Т. 1 : А — В. — 688 с. : іл. — ISBN 966-00-0734-5. 3. Гурницкий К. И. Агафангел Ефимович Крымский. М., 1980. 4. Фалькович И. М. К истории советского востоковедения на Украине. «Народы Азии и Африки», 1966, № 4.
გრეკოვო-ტიმოფეევკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია

გრეკოვო-ტიმოფეევკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია (რუს. Церковь Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ტაძარი მატვეევო-კურგანის რაიონის სოფელ გრეკოვო-ტიმოფეევკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1856-1858 წლებში. ეკლესიის მისამართი: 346970, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, მატვეევო-კურგანის რაიონი, სოფელი გრეკოვო-ტიმოფეევკა, სანაპიროს ქუჩა № 4-ა. სოფელი გრეკოვო (რომელსაც მოგვიანებით ეწოდა გრეკოვო-ტიმოფეევკა) დაარსდა 1779 წელს. 1856 წელს დაიწყო ეკლესიის მშენებლობა, რომელიც თითქმის სამი წელი გაგრძელდა. 1858 წელს ეკლესიაში შედგა პირველი ღვთისმსახურება. ეკლესია გახდა, არა მარტო გრეკოვო-ტიმოფეევკის, არამედ მიმდებარე დასახლებების სასულიერო ცენტრი. ეკლესია ააგეს ძველმოსკოვურ სტილში — თეთრი კედლები, ერთი მაღალი და ოთხი პატარა გუმბათი. არქიტექტურული თვალსაზრისით მსგავსი ეკლესია სამხრეთ რუსეთში სხვა არ მოიძებნება. ეკლესიასთან აგებულია ასევე კელია მღვდლისა და მეფსალმუნისათვის. მოგვიანებით ეკლესიასთან შეიქმნა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. 1935 წელს ეკლესიის შენობა შიროკოვის სახელობის მალოკირსანოვის სასოფლო საბჭოს კოლმეურნეობამ დაიკავა და გერმანელების მიერ სოფლის ოკუპაციამდე, 1941 წლამდე, მასში განთავსებული იყო ხორბლის საწყობი. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში ეკლესიის შენობაში მიმდინარეობდა საეკლესიო მსახურება, რომელიც გაგრძელდა ნიკიტა ხრუშჩოვის პერიოდამდე. 1963 წლის მარტიდან ეკლესია აღარ მოქმედებდა და კვლავ ხორბლის საწყობად გამოიყენებოდა. ღვთისმსახურება ეკლესიაში, რომელიც დღევანდელ დღემდე გრძელდება, დაიწყო 1990-იან წლებში სსრკ-ის დაშლის შემდეგ. 1991 წელს ეკლესიაში დაიწყო სარესტავრაციო სამუშაოები, გადახურეს, დააგეს იატაკი, მოხატეს კედლები. 2014 წელს ეკლესიაზე დააყენეს ცენტრალური მოოქროვილი გუმბათი, ეკლესიის ეზოში დააგეს ასფალტი, დააყენეს ახალი კარიბჭე და ღობე. ეკლესიის წინამძღვარია გიორგი სვეტლოვი. Официальный сайт დაარქივებული 2017-05-10 საიტზე Wayback Machine. Сайт храма Храмы Матвеево-Курганского благочиния "Слободский" запад Ростовской области Свято-Никольский храм в селе Греково-Тимофеевка отметил свой престольный праздник ↑ Никольский храм с. Греково-Тимофеевка Матвеево-Курганского района ↑ Храм села Греково-Тимофеевка. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-23. ციტირების თარიღი: 2017-04-10. ↑ История прихода ↑ Иерей Светлов Георгий Сергеевич. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-24. ციტირების თარიღი: 2017-04-10.
პიტერ სკინერი

პიტერ სკინერი (ინგლ. Peter F. Skinner; დ. 1938) — ამერიკის შეერთებულ შტატებში მოღვაწე ბრიტანელი პუბლიცისტი და ისტორიკოსი. სწავლობდა ისტორიას ოქსფორდის უნივერსიტეტში, შემდეგ ცხოვრობდა აშშ-ში. ასწავლიდა კერძო სკოლებში, მუშაობდა გაეროს ოფისში და სხვადასხვა კერძო დაწესებულებაში. ხშირად მოგზაურობდა, მათ შორის, მაშინდელ საბჭოთა კავშირში. ხშირად აქვეყნებს ახალი წიგნებისა და აკადემიური პუბლიკაციების მიმოხილვებს. მისი წიგნი „მსოფლიო სავაჭრო ცენტრი“ (2001 წ.) ითარგმნა რვა ენაზე. 2007 წლიდან ხშირად მოგზაურობს საქართველოში, მონაწილეობს ქართული კულტურის პოპულარიზაციის სხვადასხვა ღონისძიებებში. 2008-2009 წლებში იყო საქართველოს ხელოვნებისა და კულტურის ცენტრის საერთაშორისო სიმპოზიუმების ინგლისური სექციის რედაქტორი. 2013 წელს ინგლისურ ენაზე გამოიცა სკინერის სამეცნიერო-პოპულარული ნაშრომი საქართველოს ისტორიის შესახებ: „საქართველო — ქვეყანა კავკასიონის ქვეშ“, რომელსაც დადებითი გამოხმაურება მოჰყვა ქართულ და უცხოურ პრესაში. "ევროპასა და ამერიკას აკლია ფიროსმანი, გუდიაშვილი, გამრეკელი, იშხნელი..." - აღმოაჩინე საქართველო პიტერ სკინერთან ერთად. 03-11-2014 Georgia: The Land Below the Caucasus—A Narrative History. Reviewed by Karl E. Meyer. August 27, 2014
ჩალდაში (გადაბეი)

ჩალდაში (აზერ. Çaldaş) — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 772 კაცი. ჩალდაში GEOnet სახელების სერვერზე ↑ http://www.azerpost.az/?options=content&id=188
ჩანაგჩი (გადაბეის რაიონი)

ჩანაქჩი (აზერ. Çanaqçı) (2011 წლამდე ცნობილი იყო როგორც აღამალი Ağamalı) — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 571 კაცი. ჩანაგჩი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ [1]
იაქუბი (სულთანი)

სულთან აბულ მუზაფარ იაქუბი (აზერ. sultan yaqub; დ. 1464, დიარბაქირი — გ. 24 დეკემბერი, 1490) — აყ-ყოიუნლუს სახელმწიფოს მესამე სულთანი 1478–1490 წლებში. იაქუბი დაიბადა 1464 წელს, ქალაქ დიარბაქირში. იგი იყო უზუნ-ჰასანისა და ტრაპიზონის იმპერიის, იოანე IV კომნენოსის ქალიშვილის, დესპინა ხათუნის ვაჟი. 1478 წელს, უზუნ-ჰასანის გარდაცვალების შემდეგ, ტახტი დაიკავა მისმა ნახევარძმამ, სულთან ჰალილ აყ-ყოიუნლუმ. ჰალილის მმართველობა დიდხანს არ გაგრძელებულა. იმავე წლის ჰალილის ტახტზე ასვლიდან მეორე დღეს, სულთანი მისმა ნახევარძმებმა მოკლეს და ტახტი სწორედ მისმა ერთ-ერთმა ძმამ, იაქუბმა დაიკავა. იაქუბის მმართველობაზე ინფორმაცია ძალიან მწირია. 1486 წელს, იაქუბმა ილაშქრა საქართველოში. მან დაარბია სამცხე-საათაბაგოსა და ქართლის სამეფოს მხარეები და თან გაძარცვა აწყურის ტაძარი. 1488 წელს, იაქუბი დაეხმარა შირვანშაჰ ფარუჰიასარს, შეიჰ ჰეიდართან ბრძოლაში, იმიტომ, რომ, ფარუჰიასარი იყო მისი სიმამრი. შეიჰ ჰეიდარი ამ ბრძოლაში დაიღუპა. 1490 წლის 24 დეკემბერს, იაქუბი მოულოდნელად, 26 წლის ასაკში გარდაიცვალა. ერთ-ერთი ვერსიით, იგი მოწამლა საკუთარმა მეუღლემ, ფარუჰიასარის ასულმა, გევჰერ სულთანმა. როგორც ზემოთ ავღნიშნეთ, იაქუბი დაქორწინდა შირვანშაჰ ფარუჰიასარის ქალიშვილზე, გევჰერ სულთან ბეგუმზე, რომლისგანაც ეყოლა ორი ვაჟი, რომლებიც შემდეგში აყ–ყოიუნლუს მმართველები გახდნენ. სულთან ბაისუნქური (1481–1492). სულთან მურად აყ-ყოიუნლუ (1490–1518). İsgəndər bəy Münşi Türkman. Dünyanı bəzəyən Abbasın tarixi (Tarixe-aləmaraye-Abbasi). Bakı, "Şərq-Qərb Nəşriyyat evi, 2010, 1144 səh.
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები მალაიზიაში

2015 წლის მონაცემებით მალაიზიაში იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის 4 ძეგლია. ეს არის მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების საერთო რაოდენობის (1052) 0,4 %. 4 ძეგლიდან 2 კულტურულ, ხოლო ორიც ბუნებრივ კრიტერიუმს აკმაყოფილებს. გარდა ამისა, 2012 წელს მალაიზიაში მდებარე 2 ობიექტი შევიდა კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების კანდიდატების საცდელ სიაში. მალაიზიამ მსოფლიო კულტურული და ბუნებრივი მემკვიდრეობის კონვენციის რატიფიცირება მოახდინა 1988 წლის 7 დეკემბერს.. მალაიზიის ტერიტორიაზე მდებარე პირველი ობიექტი მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში შეიტანეს 2000 წელს. ცხრილში შეტანილია ძეგლები, იუნესკოს მიერ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში დამატების თარიღის მიხედვით. გუნუნგ-მულუს ეროვნული პარკი კინაბალუს ეროვნული პარკი მალაკა ჯორჯტაუნი ლენგონგის ხეობა Pour l'ensemble des points mentionnés sur cette page : voir sur OpenStreetMap, Google Maps, Bing Maps (carte limitée à 200 lieux) ou télécharger au format KML. ↑ World Heritage Properties in Thailand. UNESCO. ციტირების თარიღი: 31 March 2015. ↑ 2.0 2.1 Official list. UNESCO World Heritage Centre. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-10-31. ციტირების თარიღი: 2017-04-10.
არეთა კესარიელი

არეთა კესარიელი (ბერძნ. Ἀρέθας, დ. 860 წ. — გ. 932 წ.) — კაპადოკიის კესარიის მთავარეპისკოპოსი (902 წლიდან), ბიზანტიელი მწერალი, ფილოლოგი, ლიტერატურის დიდი მოყვარული და კომენტატორი. არეთა კესარიელის უშუალო ხელმძღვანელობით შედგა საეკლესიო და საერო ნაწარმოებების რამდენიმე კრებული. მისი უშუალო მხარდაჭერით გადაიწერა ხელნაწერები, რომელთა შორისაა ევკლიდეს თხზულების ხელნაწერები, რიტორ არისტიდესა და პლატონის თხზულებების ცნობილი კრებული: „პატმოსის კოდექსი.“ მასვე ეკუთვნის წერილები და რამდენიმე წვრილი ტრაქტატი. არეთას ასევე შენიშვნები დაურთავს მარკუს ავრელიუსის თხზულებისთვის „ფიქრები“ (ახ. წ. 175 წელი). განსაკუთრებით საგულისხმოა მისი წერილები, რომლებშიც მოცემულია მნიშვნელოვანი ცნობები X საუკუნის ბიზანტიის საშინაო ვითარებასა და თვით არეთას პირად ცხოვრებაზე. არეთა კესარიელის შრომებს შორის განსაკუთრებული ადგილი უკავია მის ბერძნულ ენაზე შესრულებულ კომენტარებს „აპოკალიფსისზე“. მსგავსი ტიპის შრომა მანამდე შესრულებული ჰქონდა ანდრია კესარიელს და სწორედ მისი ნაწერები უნდა გამოეყენებინა არეთას თავის სქოლიაში. ეს კომენტარები პირველად გამოვიდა 1535 წელს ეპისკოპოს ტრიკეს ეკუმენის თხზულებების დამატებად. ↑ ბერძნული და რომაული საკუთარი სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1985. — გვ. 33. ↑ ყაუხჩიშვილი სიმონ, ბერძნული ლიტერატურის ისტორია, ტ. 3, ბიზანტიური პერიოდის ლიტერატურა, 1973, გვ. 195 ↑  Gourinat, Jean-Baptiste. "Chapter 27: Ethics". In Marcel van Ackeren. A Companion to Marcus Aurelius. Blackwell Companions to the Ancient World. John Wiley & Sons. p. 420. ISBN 978-1-118-21984-3.
გრეგორევკის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია

გრეგორევკის ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია (რუს. Церковь Успения Пресвятой Богородицы) — მართლმადიდებლური ტაძარი მატვეევო-კურგანის რაიონის სოფელ გრეგორევკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1906 წელს. ეკლესიის მისამართი: 346966, რუსეთი, როსტოვის ოლქი, მატვეევო-კურგანის რაიონი, სოფელი გრეგორევკა, საჭოთა ქუჩა № 10-ა. სოფელ გრიგორევკაში ღვთისმშობლის მიძინების სახელზე ეკლესია ააშენეს 1906 წელს ადგილობრივი მოსახლეობის ფინანსებით. ეკლესია აგებულია ადგილობრივი კირქვით. ეკლესიას აქვს ერთი საკურთხეველი, მცირე სატრაპეზო და სამრეკლო. ეკლესიის უწყისებს მიხედვით 1912 წლისათვის ეკლესია ითვლებოდა სლობოდა ფიოდოროვკას ამაღლების ეკლესიაზე მიწერილად. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ეკლესიაში ღვთისმსახურება გრძელდებოდა 1930-იანი წლების დასაწყისამდე. შემდეგ იგი დახურეს და გადააკეტეს ხორბლის შესანახ საწყობად. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ მოსახლეობის თხოვნით ეკლესიაში ღვთისმსახურება აღდგა. 1960-იანი წლებში ეკლესია დაიხურა და მასში კვლავ საწყობი განათავსეს. საეკლესიო ჭურჭელი დაიტაცეს, კანკელი გაანადგურეს. ერთი კედელი გაანგრიეს, რათა მანქანები შესულიყო, ერთ-ერთი გვერდითა შესასვლელი კი ამოქოლეს. 2000 წელს აღდგა ადგილობრივი მრევლის მოქმედება და დაიწყო ეკლესიის აღდგენითი სამუშაოები მოსახლეობის სახსრებით. 2010 წლიდან აღდგა ღვთისმსახურება. ამჟამად ეკლესიაში კვლავ აღდგენითი სამუშაოები მიმდინარეობს, ღვთისმსახურება კი რეგულარულად იმართება. ეკლესიის წინამძღვარია ნილ ბელოუსოვი. ადგილობრივი მხარეთმცოდნეების აზრით ეკლესია გამოირჩევა გამომეტყველებითი სილუეტებითა და ფასადების პროპორციულობით. Сайт храма Храмы Матвеево-Курганского благочиния "Слободский" запад Ростовской области В преддверии праздника Успения Пресвятой Богородицы благочинный Матвеево-Курганского округа посетил Свято-Успенский храм с. Григорьевка დაარქივებული 2017-02-21 საიტზე Wayback Machine. ↑ Успенский храм с. Григорьевка Матвеево-Курганского района
ჩაი-რასულუ

ჩაი-რასულუ (აზერ. Çay Rəsullu) — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 239 კაცი. ჩაი-რასულუ GEOnet სახელების სერვერზე
ჩაიქენდი (გადაბეი)

ჩაიქენდი (აზერ. Çaykənd) (2015 წლამდე ცნობილი იყო როგორც ყასიმაღალი აზერ. Qasımağalı) — სოფელი აზერბაიჯანში, გადაბეის რაიონში. ↑ http://www.azerpost.az/?options=content&id=188 ↑ [1]
მალაიზიის ეროვნული პარკების სია

მალაიზიას მრავალი ეროვნული პარკი აქვს, თუმცა უმეტესი მათგანი დე-ფაქტო სახელმწიფო პარკია. ნახევარკუნძულოვანი მალაიზიის ყველა პარკი და ნაკრძალი ქვეყნის ველური ბუნებისა და ეროვნული პარკების დეპარტამენტის იურისდიქციის ქვეშაა. ენდაუ-რომპინის ეროვნული პარკი გუნუნგ-ლედანგის ეროვნული პარკი მერსინგის კუნძულების ეროვნული პარკი პენანგის ეროვნული პარკი ტამან-ნეგარის ეროვნული პარკი პულაუ-კუკუპის სახელმწიფო პარკი ტანჯუნგ-პიაი გუნუნგ-სტონგის სახელმწიფო პარკი კრაუს ველური ბუნების ნაკრძალი ბელუმის სახელმწიფო სამეფო პარკი პერლისის სახელმწიფო პარკი ვანგ-პინანგის ნაკრძალი სელანგორის მემკვიდრეობის პარკი ბუკიტ-კაჰაია-სერი-ალამი სუნგაი-დუსუნის ველური ბუნების ნაკრძალი ტემპლერის პარკი ბაკო ნიაჰის მღვიმეები გუნუნგ-გადინგი გუნუნგ-მულუ ბატანგ-აი ტუნკუ-აბდულ-რაჰმანი კროკერი კინაბალუ ტუნ-საკარანი სარავაკის შტატის ეროვნული პარკები და სხვა დაცული ტერიტორიები შედის სარავაკის სატყეო დეპარტამენტის დაქვემდებარებაში ბაკოს ეროვნული პარკი გუნუნგ-მულუს ეროვნული პარკი ნიაჰის ეროვნული პარკი ლამბირის ბორცვების ეროვნული პარკი მირი-სიბუტის მარჯნის რიფების ეროვნული პარკი ლოაგან-ბუნუტის ეროვნული პარკი სიმილაჯაუს ეროვნული პარკი გუნუნგ-გადინგის ეროვნული პარკი კუბაჰის ეროვნული პარკი ბატანგ-აის ეროვნული პარკი ტანჯუნგ-დატუს ეროვნული პარკი ტალანგ-სატანგის ეროვნული პარკი ბუკიტ-ტიბანის ეროვნული პარკი მალუდამის ეროვნული პარკი რაჯანგის მანგროს ტყეების ეროვნული პარკი გუნუნგ-ბუდას ეროვნული პარკი პულონგ-ტაუს ეროვნული პარკი კუჩინგის ვეტლენდების ეროვნული პარკი სამუნსამის ველური ბუნების ნაკრძალი სტუტუნგის ნაკრძალი მატანგის ველური ბუნების ნაკრძალი საბაჰის შტატის ეროვნულ პარკებს მართავს სახელმწიფო ორგანო საბაჰის პარკები. სხვა ნაკრძალები და დაცული ტერიტორიები საბაჰის სატყეო დეპარტამენტის დაქვემდებარებაშია. კროკერის ქედის ეროვნული პარკი კინაბალუს ეროვნული პარკი ტიგის კუნძულის ეროვნული პარკი ტავაუს ბორცვების ეროვნული პარკი ტუნ-საკარანის საზღვაო პარკი ტუნკუ-აბდულ-რაჰმანის ეროვნული პარკი კუს კუნძულების ეროვნული პარკი კოტა-კინაბალუს ვეტლენდის ცენტრი ლოკ-კავის ველური ბუნების პარკი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მალაიზიის ეროვნული პარკების სია მალაიზიის ველური ბუნებისა და ეროვნული პარკების დეპარტამენტი (PERHILITAN) დაარქივებული 2004-11-30 საიტზე Wayback Machine. ჯოჰორის ეროვნული პარკების კორპორაციის საიტი (JNPC) დაარქივებული 2008-10-06 საიტზე Wayback Machine. Travel Ideas for National Park in Malaysia დაარქივებული 2014-01-28 საიტზე Wayback Machine. - Virtual Malaysia (Malaysia Social Travel Channel)
მალხაზ მახარაძე

მალხაზ (მახო) მახარაძე (დ. 2 მარტი, 1963, ბათუმი, აჭარის ასსრ, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი ყოფილი ფეხბურთელი. თამაშობდა როგორც მცველის, ასევე ნახევარმცველის პოზიციაზე. კარიერის დიდი ნაწილი გაატარა მშობლიური ქალაქის, ბათუმის „დინამოში“. საბჭოთა კავშირის სპორტის ოსტატი (1986). მისი შვილები, კახა და ბორისი ფეხბურთელები არიან. კარიერა დაიწყო 1982 წელს, „დინამო თბილისში“. თბილისურ კლუბში გატარებული 4 წლის შემდეგ გადავიდა ლანჩხუთის „გურიაში“. 1988 წელს ბათუმის „დინამოს“ შეუერთდა, რომელთან ერთადაც 2 წელი ითამაშა საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატში. 1990 წლიდან ბათუმის „დინამო“ საქართველოს უმაღლეს ლიგაში გამოდიოდა. 1999 წელს ამავე კლუბში დაასრულა კარიერა. dinamo-tbilisi.ru footballfacts.ru Transfermarkt
ინტერნეტ კულტურა

კიბერკულტურა, კომპიუტერის კულტურა ან ინტერნეტ კულტურა — კულტურის ის ფორმა, რომელიც აღმოცენდა კომპიუტერული ქსელებიდან, ონლაინ თამაშებიდან, ფორუმებიდან, ბლოგებიდან, სოციალური მედიიდან, მობილური აპლიკაციებიდან, და სხვა საშუალებებიდან. კიბერკულტურის დამახასიათებელი თვისებებია: დამოკიდებულია შესაძლებლობაზე, მართო ხელსაწყოები. არ არის შეზღუდული გეოგრაფიულად. ამყარებს სუსტ კავშირებს ინდივიდებს შორის. ტრადიციულ კულტურის ფორმებზე მეტად "მყიფეა." შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ინტერნეტ კულტურა“ ვიკისაწყობში. Haraway, Donna (1991). „A Cyborg Manifesto: Science, Technology, and Socialist-Feminism in the Late Twentieth Century“. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-14. ციტირების თარიღი: 2017-04-11. დამოწმება journal საჭიროებს |journal=-ს (დახმარება) (retrieved February 4, 2009) Hayles, N. Katherine (Fall 1993). „Virtual Bodies and Flickering Signifiers“. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-03-17. ციტირების თარიღი: 2017-04-11. დამოწმება journal საჭიროებს |journal=-ს (დახმარება) (retrieved February 4, 2009) ქსელის კულტურის ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-11-21 საიტზე Wayback Machine.
ანასტასიევკის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია

ანასტასიევკის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია (რუს. Церковь Покрова Пресвятой Богородицы) — მართლმადიდებლური ტაძარი მატვეევო-კურგანის რაიონის სოფელ ანასტასიევკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1824 წელს. ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, მატვეევო-კურგანის რაიონი, სოფელი ანასტასიევკა, ოქტომბრის ქუჩა. 1818 წლიდან სოფელ ანასტასიევკაში არსებობდა ხის სამლოცველო სახლი, რომელიც ნაკურთხი იყო ღვთისმშობლის კვართის სახელზე. 1823 წელს, 1812 წლის საფრანგეთ-რუსეთის ომის მონაწილე გენერალ-ლეიტენანტ ადრიან დენისოვის ფინანსებით და მის მიერ გადაცემულ მიწის ნაკვეთზე დაიწყო ქვის ეკლესიის მშენებლობა, რომელსაც ჰქონდა სამრეკლო და ქვის მესერი. ეკლესია კვლავ ღვთისმშობლის კვართის სახელზე იყო აგებული. მისი მშენებლობა დასრულდა 1824 წელს. 1937 წელს ეკლესიის შენობა და მისი მიმდებარე ტერიტორია ჩამოართვეს მრევლს და გადასცეს სახელმწიფოს. დიდი ხნის განმავლობაში მსახურება არ მიმდინარეობდა. ეკლესიის შენობა გამოიყენებოდა ჯერ კლუბად, შემდეგ კი სპორტულ დარბაზად. 1999 წელს ეკლესია გაარემონტეს და აღადგინეს. ამავე დროიდან ეკლესიაში რეგულარულად მიმდინარეობდა ღვთისმსახურება. 2009 წელს ეკლესიისათვის შეიძინეს საეკლესიო ჭურჭელი და ხატები. ეკლესიას დაუყენეს მეტალოპლასტმასის ფანჯრები. 2014 წელს ეკლესიის დიდი ნაწილი გაარემონტა კოლმეურნეობა „სამშობლომ“. ეკლესიას აქვს ლურჯად შეღებილი გუმბათი, აგურის კარიბჭე მეტალის კარით. 2015 წლის 1 ნოემბერს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მიტროპოლიტმა მერკურმა აკურთხა აღდგენილი ეკლესია და აღავლინა საღვთო ლიტურგია. მიტროპოლიტმა ეკლესიას საჩუქრად გადასცა დონის ღვთისმშობლის ხატი. ეკლესიის წინამძღვარია სერგეი მიტასოვი. Анастасиевка. Церковь Покрова Пресвятой Богородицы. Глава Донской митрополии митрополит Ростовский и Новочеркасский Меркурий совершил Великое освящение восстановленного храма Покрова Пресвятой Богородицы. Официальный сайт Ростовской-на-Дону епархии Дон православный. Церковь Покрова Пресвятой Богородицы. Отец Геннадий. დაარქივებული 2017-02-22 საიტზე Wayback Machine. ↑ Свято-Покровский храм в ростовском с. Анастасиевка
SOU Festival

SOU Festival — აუდიოვიზუალური ხელოვნების ფესტივალი, რომელიც საქართველოში 2016 წლიდან ტარდება. მისი სახელწოდების პირველი ნაწილი-აბრევიატურა იშიფრება, როგორც „stream of unconsciousness“ (ქართ. არაცნობიერის ნაკადი). ფესტივალი მიზნად იასახვას, თავი მოუყაროს სხვადასხვა კულტურის წარმომადგენლებს, თანამედროვე მუსიკალურ შემსრულებლებს. 2016 წელს ფესტივალის ფარგლებში გამოსულ შემსრულებლებს შორის იყვნენ რაფაელ ანტონ ირისარი; ბლიქსა ბარგელდი (Einstürzende Neubauten) და ტეჰო ტეარდო; Alva Noto, Emptyset და სხვები. 2017 წლის პროგრამაში შედიან Tete Noise და სიმებიანი კვარტეტი, Alva Noto, გრიშა ლიხტენბერგერი, უილიამ ბასინსკი, რეზო ღლონტი, მასაიოში ფუჯიტა და იან იელინეკი, კრისტოფერ ტინიორი, რიო მურაკამი, ნატალია ბერიძე, ნიკა მაჩაიძე, ლორენს ინგლიში, ფრანკ ვიგრუ და ანტუან შმიტი, იაკობ კირკეგაარდი, რობერტ ჰენკე, Raster Noton, გიო სუმბაძე, სტივენ ო'მალი, ბრაიან ინო (აუდიო-ვიზუალური გამოფენა), ჰაცუნე მიკუ და კიიჩირო შიბუია. ფესტივალის ღონისძიებები ტარდება თბილისის სხვადასხვა კუთხეებში. SOU Festival Facebook-ზე ↑ SOU Festival 2016[მკვდარი ბმული]
ფედერალური ტერიტორიები (მალაიზია)

მალაიზიის ფედერალური ტერიტორიები შედგება სამი ნაწილისგან: კუალა-ლუმპური, პუტრაჯაია და ლაბუანი, რომლებიც პირდაპირ მალაიზიის ფედერალური მთავრობის მიერ იმართება. კუალა-ლუმპური მალაიზიის ეროვნული დედაქალაქია, პუტრაჯაია ადმინისტრაციული დედაქალაქი, ხოლო ლაბუანი საერთაშორისო ოფშორული ფინანსული ცენტრი. კუალა-ლუმპური და პუტრაჯაია წარმოადგენენ ანკლავს სალანგორის შტატში. ლაბუანი კი წარმოადგენს კუნძულს საბაჰის სანაპიროსთან. ტერიტორიები იმართებიან ფედერალური ტერიტორიების სამინისტროს იურისდიქციის ქვეშ, რომელიც პრემიერ-მინისტრ აბდულა აჰმად ბადავის მიერ 2006 წლის 27 მარტს შეიქმნა. ფედერალური ტერიტორიების პირველი მინისტრი ისა აბდულ სამადი იყო, ხოლო 2013 წლიდან სამინისტროს ტენგკუ ადნან ტენგკუ მანსორი მართავს. ფედერალური ტერიტორიების ოფიციალური ფიმნია: Maju dan Sejahtera (პროგრესი და კეთილდღეობა). ფედერალური ტერიტორიების საერთო დროშასთან ერთად, თითოეულ წევრს ასევე აქვს საკუთარი დროშაც: კუალა-ლუმპურის დროშა ლაბუანის დროშა პუტრაჯაიას დროშა Malaysian Ministry of Federal Territories დაარქივებული 2006-02-02 საიტზე Wayback Machine.