laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ხელბურთის საერთაშორისო ფედერაცია

ხელბურთის საერთაშორისო ფედერაცია (International Handball Federation — IHF) — სპორტული ორგანიზაცია, რომელიც შეიქმნა 1946 წლის 11 ივლისს. ამ დღეს კოპენჰაგენში შეიკრიბნენ დანიის, ნორვეგიის, პოლონეთის, საფრანგეთის, ფინეთის, შვედეთის, შვეიცარიის და ნიდერლანდების წარმომადგენლები, რომლებმაც დააფუძნეს კიდეც ხელბურთის საერთაშორისო ფედერაცია. ამჟამად იგი აერთიანებს 150 ქვეყანას და 5 კონფედერაციას (აზიის, აფრიკის, პანამერიკის, ოკეანეთის და ევროპის). ფედრაციის შტაბ-ბინა მდებარეობს შვეიცარიის ქალაქ ბაზელში. ფედერაცია აღიარებულია საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის მიერ და არის საერთაშორისო სპორტული ფედერაციების გენერალური ასოციაციის წევრი. ფედერაციის უმაღლესი ორგანოა კონგრესი, რომელიც ორ წელიწადში ერთხელ იმართება. რიგგარეშე კონგრესის მოწვევა შეუძლია ფედერაციის პრეზიდენტს ან შეიძლება მოწვევულ იქნას ფედერაციის წევრთა უმრავლესობის მოთხოვნით. კონგრესებს შორის ფედერაციის უმაღლესი ორგანოებია საბჭო და აღმასრულებელი კომიტეტი. საბჭო შედგება პრეზიდენტის, ორი ვიცე-პრეზიდენტის, გენერალური მდივნის, მთავარი ფინანსისტის და არჩეული 10 წევრისაგან. საბჭოს წევრებს ირჩევენ 4 წლით. აღმასკომის შემადგენლობაში არიან პრეზიდენტი, ორი ვიცე-პრეზიდენტი, გენერალური მდივნი, მთავარი ფინანსისტი და საშეჯიბრო კომისიის თავმჯდომარე. აღმასკომი ხელმძღვანელობს ფედერაციის ყოველდღიურ საქმიანობას. გარდა ამისა ფედერაციის შემადგებლობაში არიან შემდეგი მუდმივმომქმედი კომისიები: საშეჯიბრო, წესებისა და მსაჯთა, საფინანსო, მეთოდური და მწვრთნელთა, სამედიცინო და პროპაგანდისა და განვითრების კომისიები. მისი წევრები ირჩევიან ოთხი წლით. ამჟამად ფედერაციის პრეზიდენტია დოქტორი ჰასან მესტაფა (ეგვიპტე). ფედერაციის ოფიციალური ენებია: ინგლისური, გერმანული და ფრანგული. ფედერაციის უმთავრესი ტურნირებია მსოფლიოს ჩემპიონატი ვაჟთა და ქალთა შორის, მსოფლიოს თასი ხელბურთში ვაჟთა და ქალთა გუნდებს შორის. ფედერაცია ატარებს მსოფლიოს ჩემპიონატებს 20 წლამდე ხელბურთელ ვაჟთა და ქალთა გუნდებს შორის. გარდა ამისა გერმანიის ფედერაციასთან ერთად ატარებს მსოფლიოს სუპერ-თასის გათამაშებას. საკლუბო დონეზე ფედერაციამ სამჯერ ჩაატარა მსოფლიოს თასი ვაჟთა გუნდებს შორის. თავის მხრივ ყველა კონფედერაცია ატარებს თავისი კონტინენტების ჩემპიონატებს ვაჟთა და ქალთა გუნდებს შორის. ტარდება კონტინენტალური ჩემპიონტები ახალგაზრდა ხელბურთელთა შორის და საკლუბო ტურნირები. ხელბურთის საერთაშორისო ფედერაციის წევრები არიან: სპორტის ენციკლოპედია. თბილისი. 2006 Гандбол. Справочник. Москва. изд. „ФиС“ 1982 МОК и международные спортивные обьединения. Москва. изд. „ФиС“ 1979 ხელბურთის საერთაშორისო ფედერაციის ოფიციალური საიტი ევროპის ფედერაციის ოფიციალური საიტი მსოფლიო ფედერაციის ოფიციალური საიტი შედეგების არქივი საქართველოში ხელბურთის საიტი დაარქივებული 2012-01-19 საიტზე Wayback Machine.
უჩა ლობჟანიძე

უჩა ლობჟანიძე (დ. 23 თებერვალი, 1987, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი ფეხბურთელი, თბილისის „ლოკომოტივის“ მარჯვენა მცველი. უჩა ლობჟანიძემ საკლუბო კარიერა თბილისის „დინამოში“ დაიწყო 2004 წელს, თუმცა ნაკლებად ეძლეოდა ძირითადში თამაშის შანსი. 2005-06 წლების სეზონში უკვე ფეხი მოიკიდა კლუბის სასტარტო შემადგენლობაში. 2006 წელს ბათუმის „დინამოში“ გადავიდა, სადაც შეამჩნია ახალგაზრდული ნაკრების მწვრთნელმა ხორვატმა პეტარ სეგრტმა და ნაკრებში გამოიძახა. 2008 წელს კი ამავე სეგრტმა ეროვნული ნაკრების მწვრთნელობის დროსაც გამოიძახა, ექტორ რაულ კუპერის გუნდში მოსვლის შემდეგ ლობჟანიძე ნაკრების წამყვანი ფეხბურთელი გახდა დაცვის მარჯვენა ფლანგზე. 2007 წელს ლობჟანიძემ „ზესტაფონშ“ი განაგრძო კარიერა და კვლავაც კლუბის შეუცვლელ და წამყვან ფეხბურთელად ითვლებოდა. 2010-2014 წლებში ირიცხებოდა დნეპროპეტროვსკის „დნიპროს“ შემადგენლობაში, 2010-2013 წლებში „დნიპროდან“ იჯარის წესით განათხოვრებული იყო „კრივბასში“. იჯარიდან დაბრუნებულმა მხოლოდ ერთი მატჩი ჩაატარა „დნიპროს“ ძირითად გუნდში, რის გამოც გადაწყვიტა კლუბის დატოვება და ნიქოზიის „ომონიაში“ გადავიდა. 2016 წლის იანვრიდან თბილისის „დინამოში“ დაბრუნდა. დინამო თბილისი საქართველოს ჩემპიონი (2): 2004/05, 2015/16 საქართველოს თასის მფლობელი: 2015/16 ზესტაფონი საქართველოს თასის მფლობელი: 2007/08 დნიპრო უკრაინის პრემიერ ლიგა, მეორე ადგილი: 2013/14 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: უჩა ლობჟანიძე პროფილი Transfermarkt-ზე (ინგლისური) პროფილი Soccerway-ზე (ინგლისური) პროფილი დინამო თბილისის ოფიციალურ საიტზე (ქართული ენა) ↑ ალექსანდრე ამისულაშვილი და უჩა ლობჟანიძე დინამოში ითამაშებენ, თბილისის „დინამოს“ ოფიციალური საიტი, 11 იანვარი, 2016. ↑ თბილისის "დინამომ" ალექსანდრე ამისულაშვილი და უჩა ლობჟანიძე დაიმატა, საინფორმაციო სააგენტო „http://www.sportall.ge/“[მკვდარი ბმული], 11 იანვარი, 2016.
ლუკა (საკუთარი სახელი)

ლუკა — ბერძნული სახელი. ეს სახელი მოდის ლუკა მახარებელისგან, რომელიც მახარობელი იყო. ინგლისურ ენაში ლუკა გვხვდება როგორც Luke, ბერძნულში კი Λουκᾶς ანუ ლუკას. ლათინური ლუქს („სინათლე“) სიტყვა ნათესაობით ბრუნვის ფორმით (ლუკის — „სინათლისა“, „ნათლისა“) ქცეულია საკუთარ სახელად ბერძნულში, სადაც გვხვდება ლუკას, აქედან კი იგი სხვადასხვაგვარი ფონეტიკური სახეცვლილებით შედის მრავალი ქრისტიანი ხალხის ანთროპონიმში. ↑ ვაჟის სახელები (ლ), ქართული გენეალოგია. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-10-11. ციტირების თარიღი: 2013-01-25.
მსოფლიო გუნდური ჩემპიონატი ჭადრაკში

1985 წლის სალონიკის კონგრესზე ფიდემ გადაწყვიტა ჩაეტარებინა მსოფლიოს გუნდური ჩემპიონატი ვაჟთა შორის. ტურნირის ჩატარების მთავარი მიზეზი გახდა შვეიცარიული სისტემის შედარებითი არასამართლიანობა წრიულ სისტემასთან შედარებით. გადაწყდა ტურნირი ჩატარებულიყო ოთხწლიანი ციკლით. ასევე გადაწყდა მონაწილეთა საკითხიც. თავდაპირველად ტურნირში მონაწილეობა უნდა მიეღოთ: მასპინძელი ქვეყნის ნაკრებს, ბოლო საჭადრაკო ოლიმპიადის ხუთ პრიზიორს და აფრიკის, ევროპის, აზიის და ამერიკის ჩემპიონებს. შემდეგ ეს წესი გარკვეულწილად შეიცვალა. ამჟამად ტურნირში იწვევენ ვაჟთა საჭადრაკო ოლიმპიადის სამ პრიზიორს, ქალთა საჭადრაკო ოლიმპიადის გამარჯვებულს, კონტინენტების ჩემპიონებს, მასპინძელთა ნაკრებს და ფიდეს მიერ პერსონალურად მოწვეული გუნდს. მსოფლიოს 8 ჩემპიონატში მონაწილეობა მიიღო 33 ქვეყნის 36 ნაკრებმა (თითოჯერ ითამაშეს საქართველოს და ჩინეთის ქალთა გუნდებმა და აფრიკის გაერთიანებულმა ნაკრებმა). საუკეთესო გუნდური მაჩვენებლები საუკეთესო პირადი მაჩვენებლები (მედლები. აქ შედის საუკეთესო პერფორმანსისათვის გადაცემული მედლებიც) საუკეთესო პირადი მაჩვენებლები საქართველოს ნაკრები ორჯერ მონაწილეობდა მსოფლიოს ჩემპიონატებში, ერთხელ ქალთა (1997 წელს) და ერთხელაც ვაჟთა ნაკრები (2005 წელს). ერთადერთი ინდივიდუალური ბრინჯაოს მედალი თავის დაფაზე მოიპოვა მერაბ გაგუნაშვილმა.
უბანგი

უბანგი (ინგლ. Ubangi) — მდინარე ცენტრალურ აფრიკაში, მდინარე კონგოს უდიდესი შენაკადი მიედინება კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის, კონგოს რესპუბლიკის და ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის საზღვარზე. წარმოიქმნება მდინარეების უელესა და მბომუს შეერთებით, სიგრძე მდინარე უელეს სათავიდან დაახლოებით 2300 კმ. აუზის ფართობი — 773 ათ. კმ². მიედინება ფართო ხეობაში, ნოტიო ტროპიკულ ტყეში. მდინარე კონგოსთან შეერთებისას ქმნის დელტას (სიგანე 12 კმ.). მაქსიმალური დონე ოქტომბერშია, მინიმალური მარტში, წყლის საშუალო წლიური ხარჯი დაახლოებით 7000 მ³/წმ (მაქს. – 15 ათ. მ³/წმ). სანაოსნოა შესართავიდან 650 კმ-ზე. უელე ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 96.
პოგონოფორები

პოგონოფორები (Pogonophora) (ბერძნ. pogon — წევრი და phoros — რაიმეს მქონე, რაიმეთი აღჭურვილი) — ზღვის უხერხემლო ცხოველების ტიპი. მოიცავს 100-ზე მეტ სახეობას. პოგონოფორების გრძელი, ძაფისებრი (სიგრძით 5-100, სიგანით 0,01-0,25 სმ), უფერო, ზოგჯერ მოწითალო, ბილატერალური სხეული მეტამერულია და შედგება წინა (პროტოსომა), შუა (მეზოსომა) და უკანა (მეტასომა) განყოფილებებისან, რომელთაც შეესაბამება სხეულის მეორეული ღრუს (ცელომის) 3 ნაწილი (კენტი პროტოცელი, წყვილადი მეზოცელი და მეტაცელი). პროტოსომა აღჭურვილია 1-230 გრძელი, წვრილი საცეცით ანუ ხელით, რომლებიც ჩვეულებრიც ქოჩორს ან ჯიღას ქმნის (აქედანაა პოგონოფორების სახელწოდებაც). პოგონოფორებს მომნელებელი ორგანოები არა აქვთ; საკვების მოპოვება, მონელება და შეწოვა ხდება საცეცებით, რომლებიც ამასთანავე სასუნთქი ორგანოებია (გარეგანი ლაყუჩები). პოგონოფორების სხეული ზის კანის მიერ წარმოქმნილ ქიტინის მილში. თითქმის ყველა პოგონოფორები ცხოვრობს ზღვაში, 20მ-იდან მაქსიმალურ სიღრმემდე; მათი განამარხებული მილები გვხვდება ქვედა პალეოზოურ ნალექებში. ქსე, ტ. 8, გვ. 117, თბ., 1984
ინდაური

ინდაური (ლათ. Meleagris) — ფრინველთა გვარი ქათმისნაირთა რიგისა. მოიცავს ორ სახეობას (ადრე ინდაური კრებითი სახელი იყო და დღეს გვარში შესულ ორ სახეობას აერთიანებდა სათითაო გვარებით): ჩვეულებრივი ინდაური (Meleagris gallopavo) შინაური ინდაურის წინაპარია, მისი ტანის სიგრძეა 100-110 სმ, მამლის მასა დაახლოებით 8 კგ. გავრცელებულია აშშ-ის სამხრეთ-აღმოსავლეთით და მექსიკაში; კოპლებიანი ინდაური (Meleagris ocellata, ადრე — Agriocharis ocellatus) ბინადრობს ცენტრალურ ამერიკაში. ინდაური იკვებება მცენარეული და ცხოველური საკვებით. სანადირო ობიექტია. ანთაძე ნ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 133. ↑ TSN 176135. ინტეგრაციული ტაქსონომიის საინფორმაციო სისტემა.
წიგნარა

წიგნარა — მცოხნელი ცხოველების მრავალსაკნიანი კუჭის უჯირკვლო განყოფილება (ირმელებს და აქლემებს არ გააჩნიათ), რომელიც მოთავსებულია ბადურასა და მაჭიკს შორის. წიგნარას შიგნითა ზედაპირზე, ძირის გარდა, ლორწოვანი გარსი წარმოქმნის სხვადასხვა სიმაღლის სიგრძივ ნაოჭებს, რომლებიც წიგნის ფურცლებს წააგავს (აქედან სახელწოდება), ფურცლებს აქვთ მოძრაობის უნარი (შეიცავენ გლუვ კუნთებს). ცხოველის მიერ ცოხნის შემდეგ მეორედ გადაპლაპული საკვები წიგნარაში საბოლოოდ ქუცმაცდება და მაჭიკში გადადის. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 313.
უდაბნო (მთა)

უდაბნო (აზერ. Udabno Dağı) — მთა საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში, საქართველოს და აზერბაიჯანის აღსთაფის რაიონის საზღვარზე. მდებარეობს გარეჯის სერზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 879 მეტრი. აგებულია პონტურ-მეოტური კონტინენტური კონგლომერატებით, ქვიშაქვებითა და თიხებით. კალთებზე ზოგან (ქვიშაქვებში) გაშიშვლებებია, შემოსილია ქსეროფიტული ბუჩქნარითა და ბალახეულით. ჩრდილოეთ კალთაზე გაშენებულია ფეოდალური ხანის სამონასტრო გამოქვაბულთა კომპლექსი დავითგარეჯა. ჩანგაშვილი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 101.
უელე

უელე (ფრანგ. Uele) — მდინარე ცენტრალურ აფრიკაში, კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ჩრდილოეთ ნაწილში. სიგრძე 1000 კმ-ზე მეტი. აუზის ფართობი 140 ათ. კმ². სათავე აქვს ლურჯ მთებში, ტბა მობუტუ-სესე-სეკოს დასავლეთით. სათავეში ეწოდება კიბალა. მიედინება ტროპიკულ ტყესა და სავანაში. ჭორომიანია. მდინარე მბომუსთან შეერთების შემდეგ წარმოქმნის მდინარე უბანგის. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 105.
უესექსის სამეფო

უესექსის სამეფო (ინგლ. Wessex) — ანგლოსაქსური სამეფო 519-927 წწ. დააარსეს საქსებმა ბრიტანეთის ანგლოსაქსური დაპყრობების დროს. 740 წელს უესექსი მერსიის განმგებლობაში მოექცა. 825 წელს უესექსის მეფე ეგბერტმა მერსია დაამარცხა და მისი დიდი ნაწილი შემოიერთა. ამ დროიდან მას ინგლისი ეწოდება. IX საუკუნის ბოლოს ალფრედ დიდი სკანდინავებთან მძიმე ბრძოლის შემდეგ დათანხმდა ქვეყნის გაყოფას, რომლის სამხრეთ-დასავლეთი ნაწილი უესექსის ტერიტორიის ჩათვლით მას დარჩა. ალფრედის მმართველობის ხანიდან უესექსის ისტორია უკვე ინგლისის ისტორიაა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 106. The Case for Wessex (devolutionary movement) დაარქივებული 2006-02-20 საიტზე Wayback Machine. The Burghal Hidage Thomas Hardy's Wessex Research site by Dr Birgit Plietzsch Kings of the West Saxons Wessex Law Academy დაარქივებული 2012-01-20 საიტზე Wayback Machine.
უინძორის დინასტია

უინძორები (ინგლ. House of Windsor) - სამეფო დინასტია გაერთიანებულ სამეფოში. დაიწყო 1901 წელს, როდესაც სამეფო ტახტზე ავიდა ედუარდ VII - დედოფალ ვიქტორიასა და გერმანული საქსენ-კობურგ-გოთას საგვარეულოს წარმომადგენლის პრინც ალბერტის შვილი. 1917 წლამდე უინძორის დინასტია საქსენ-კობურგ-გოთას სახელს ატარებდა. Royal Family Name from royal.gov.uk House of Windsor from royal.gov.uk House of Windsor Tree from royal.gov.uk [Lord Culloden & Albert+Leopold Windsor are missing]
გედიმინასი

გედიმინასი, გედიმინი (1275-1341) — ლიტვის დიდი მთავარი 1316-1341 წლებში. იგი ებრძოდა გერმანელ რაინდებს. 1322 წელს კავშირი დაამყარა მაზოვიის მთავრთან, ხოლო 1325 წელს პოლონეთის მეფე ვლადისლავ I ლოკეტეკთან. გედიმინასი განაგრძობდა დასავლეთ რუსეთის მიწების დაპყრობას. 1340 წელს ვოლინის მმართველად დანიშნა თავისი შვილი ლუბარტი. იგი ეწინააღმდეგებოდა მოსკოვის სამთავროს მეთაურობით რუსეთის გაერთიანებას. ცდილობდა რუსეთისგან ჩამოეშორებინა ფსკოვი და ნოვგოროდი. ამ ბრძოლაში მას მხარს უმაგრებდა ტვერის მთავარი დიმიტრი მიხეილის ძე, რომელსაც ცოლად ჰყავდა მისი ასული მარია. იგი თავს მიიჩნევდა „ლიტველებისა და რუსების მეფედ.“ გედიმინასს მიიჩნევენ ქალაქ ვილნიუსის დამაარსებლად, რომელიც პირველად მის წყაროებში იხსენიება (1323). გედიმინასი მოკლეს 1341 წლის ზამთარში, გერმანული ციხესიმაგრის, ბაიერბურგის აღების დროს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 34.
სტატუს-კვო

სტატუს-კვო (ლათ. status quo) — ლათინური ტერმინი, რომელიც ნიშნავს აწმყო, მიმდინარე არსთა, ურთიერთობათა, საგანთა მდგომარეობას. სტატუს-კვო შენარჩუნება ნიშნავს საქმეთა, საგანთა შენარჩუნებას ისე, როგორც ისინი ამჟამადაა. შედარებისთვის „სტატუს-კვო ანტე“ ნიშნავს საგანთა მდგომარეობას ისე, როგორც იყო ადრე. სტატუს-კვოს კონცეფცია მოდის დიპლომატიური ტერმინიდან „სტატუს-კვო ანტე ბელუმ“ (status quo ante bellum), რაც ნიშნავს — „როგორც იყო ომამდე“ — მიუთითებს მოწინააღმდეგის ჯარების გაყვანას და ძალთა ბალანსის ომამდელ მდგომარეობაში აღდგენას. არგუმენტი სტატუს-კვო შენარჩუნებაზე ხშირად მოიაზრება დიდი, რადიკალური ცვლილებებისადმი წინააღმდეგობის კონტექსტში. ტერმინი ხშირად მიუთითებს მნიშვნელოვან საკითხთა, როგორიცაა საზოგადოებისა ან ერის მიმდინარე სოციალურ-კულტურული კლიმატის, სტატუსზე. ტერმინს ხშირად იყენებენ პოლიტიკოსები. ხშირად არსებობს მიზანმიმართული გაურკვევლობის პოლიტიკა, როდესაც გარკვეული სიტუაციის ფორმალიზების ნაცვლად მიუთითებენ სტატუს-კვოზე. პოლიტიკური გაურკვევლობის მაგალითია ტაივანის პოლიტიკური სტატუსი. ამასთან დაკავშირებით კლარკ კერს უთქვამს: „სტატუს-კვო არის ერთადერთი გამოსავალი რომელზეც ვეტოს დადება შეუძლებელია“, გულისხმობდა რა, რომ სტატუს-კვოს წინააღმდეგ გადაწყვეტილების მიღება შეუძლებელია; მის შესაცვლელად რაიმე ქმედებაა მისაღები. ხშირად სპეციფიკური დაწესებულებები იქმნება რათა აქტიურად შენარჩუნდეს სტატუს-კვო. მაგ. გაეროს შექმნის მიზანი იყო შენარჩუნებულიყო მშვიდობიანი საერთაშორისო სტატუს-კვო, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ დამყარდა. ლათინური ფრაზების სია ლათინური ენა ↑ wikt:status quo ↑ სტატუს-კვო — უცხო სიტყვათა ლექსიკონი
ჰარი პოტერი და ნახევარპრინცი (ფილმი)

ჰარი პოტერი და ნახევარპრინცი (ინგლ. Harry Potter and the Half-Blood Prince) — მეექვსე ფილმი ჰარი პოტერის თავგადასავლების შესახებ, რომელიც გამოვიდა 2009 წლის 15 ივლისს. იგი ეფუძნება ჯოან როულინგის ამავე სახელწოდების რომანს. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. მაგიის სამინისტრო მარცხდება ვოლდემორთან ბრძოლაში. მეორე ომში იღუპება უამრავი მაგლი, ადგილი აქვს ბევრ კატასტროფას, რომელთა მიზეზი უცნობია. ფენიქსის ორდენი სიკვდილის მხვრელებთან ბრძოლისას საუკეთესო ჯადოქრებს კარგავს. ჰარი პოტერს, ჰერმიონ გრეინჯერს და რონ უისლის ცხოვრებაში საინტერესო მოვლენებს აქვს ადგილი, განსაკუთრებით ეს ეხება სასიყვარულო ურთიერთობებს, მაგრამ საშიშროება აშკარაა და ჰოგვორტსის სკოლა დაუცველი ხდება. ჰარი შეიტყობს ვოლდემორის ყველაზე მთავარ საიდუმლოს და გამარჯვებისთვის საჭირო ხდება ყველაზე დიდი მსხვერპლის გაღება. დენიელ რედკლიფი - ჰარი პოტერი რუპერტ გრინტი - რონ უისლი ემა უოტსონი - ჰერმიონ გრეინჯერი ჰელენა ბონემ კარტერი - ბელატრისა ლესტრეინჯი ჯიმ ბროუდბენტი - ჰორაციუს სლაგჰორნი რობი კოლტრეინი - რუბეუს ჰაგრიდი ტომ ფელტონი - დრაკო მალფოი მაიკლ გემბონი - ალბუს დამბლდორი ალან რიკმენი - სევერუს სნეიპი მეგი სმითი - მინერვა მაკ-გონაგელი . დეივიდ თიულისი - რემუს ლუპინი ჯული უოლტერსი - მოლი უისლი მარკ უილიამსი - ართურ უისლი ჰეროუ ფაინს-ტიფინი და ფრენკ დილეინი - ტომ რედლი ბავშვობასა და მოზარდობაში ჰელენ მაკ-კრორი - ნარცისა მალფოი ფილმი მნიშვნელოვნად განსხვავდება წიგნისგან. წიგნი იწყება მაგლების (ინგლისის) პრემიერ-მინისტრთან მაგიის მინისტრის ვიზიტით, ხოლო ფილმი - კაფეს სცენებით, საიდანაც ჰარი დაინახავს ალბუს დამბლდორს. რეჟისორი დეივიდ იეიტსი და მისი გუნდი კამათობდნენ წიგნის შესავლის შესახებ. იეიტსი ფიქრობდა, რომ ხიდის დანგრევის სცენების პირდაპირი ჩვენება, ვიდრე ამ ფაქტის შესახებ მინისტრთან საუბარი, უფრო ეფექტიანი იქნებოდა. ისევე, როგორც ფილმის ჰარი პოტერი და ცეცხლოვანი თასი შემთხვევაში, დერსლების ოჯახის სცენები ამოიღეს. ტომ რედლის ცხოვრების დეტალების ნაწილი ასევე ამოიღეს. დამატებითი სცენა უისლების სახლში დამატებულია ფილმის შემქმნელთა ინიციატივით, ფრენჩაიზის ტონის შენარჩუნების მიზნით. ბრძოლის სცენა ჰოგვორტსში შემოკლებული იქნა, ვინაიდან პროდიუსერების აზრით, იგი მოსაწყენი იქნებოდა — მეშვიდე წიგნში აღწერილი ბრძოლის გამო. ოფიციალური საიტი ჰარი პოტერი და ნახევარპრინცი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში „ჰარი პოტერი და ნახევარპრინცი“ — Allmovie-ზე „ჰარი პოტერი და ნახევარპრინცი“ — Box Office Mojo-ზე „ჰარი პოტერი და ნახევარპრინცი“ — Rotten Tomatoes ↑ Dargis, Manohla (15 July 2009). „Movie Review-Harry Potter and the Half-Blood Prince“. The New York Times. ციტირების თარიღი: 15 July 2009. ↑ „Half-Blood Prince Production Budget“. Los Angeles Times. 22 June 2009. ციტირების თარიღი: 23 June 2009. ↑ Harry Potter and the Half-Blood Prince (2009). Box Office Mojo. ციტირების თარიღი: 5 May 2010.
ვეტო

ვეტო (ლათ. veto — ვკრძალავ) — სახელმწიფო ორგანოს გადაწყვეტილების ძალაში შესვლის აკრძალვა საამისოდ უფლებამოსილი სხვა ორგანოს მიერ. ვეტოს აქვს ძალაუფლება შეაჩეროს ცვლილებები. შესაბამისად, ის იცავს სტატუს-კვოს. ვეტო წარმოიშვა რომაულ სახალხო ტრიბუნალებში (Tribunus plebis), რომელსაც ჰქონდა ძალაუფლება ერთპიროვნულად უარეყო რომის სენატის მიერ მიღებული კანონმდებლობა. ძველ რომში ვეტოს უფლება ჰქონდა რომის მაგისტრატს სხვა მაგისტრატების გადაწყვეტილებებზე. ფეოდალურ წყობაში მონარქის აბსოლუტური ვეტო საბოლოოდ აქარწყლებდა პარლამენტის მიერ მიღებულ კანონპროექტს. კაპიტალისტურ ქვეყნების უმრავლესობაში სახელმწიფოს მეთაურს შეუძლია ხელი არ მოაწეროს, ე. ი. ვეტო დაადოს საკანონმდებლო ორგანოს მიერ მიღებულ კანონპროექტს. მაშინ იგი, როგორც წესი, უბრუნდება ამ ორგანოს და, თუ ხელახლა განხილვის შემდეგ კვლავ მიიღეს, ძალაში შევა სახელმწიფოს მეთაურის სანქციის გარეშე. ასეთი ვეტო გადადებითია. ვეტო შესაძლოა იყოს დაუძლეველი, რისი მაგალითიცაა გაეროს უშიშროების საბჭო, რომლის მუდმივ წევრებს (ჩინეთი, საფრანგეთი, რუსეთი, გაერთიანებული სამეფო, აშშ) შეუძლიათ დაბლოკონ ნებისმიერი რეზოლუცია. ამავე დროს, ვეტო შესაძძლოა იყოს შეზღუდული, როგორც ესაა აშშ–ში საკანონმდებლო პროცესის სახით, სადაც საკანონმდებლო ორგანოს ორივე პალატას შეუძლია ხმათა ორი მესამედით დაძლიოს პრეზიდენტის ვეტო. ევროპის ბევრი საპარლამენტო რესპუბლიკა კანონმდებლობაში იყენებს შეზღუდულ საპრეზიდენტო ვეტოს. ამ ქვეყნებს შორისაა იტალია, პორტუგალია, ირლანდია, საფრანგეთი, ლატვია, ლიეტუვა, უკრაინა, უნგრეთი და საქართველო. გ. ჟვანია, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 386. ↑ Spitzer, Robert J. (1988). The presidential veto: touchstone of the American presidency. SUNY Press, გვ. 1–2. ISBN 978-0-88706-802-7.
ჰარი პოტერი და ცეცხლოვანი თასი (საუნდტრეკი)

ჰარი პოტერი და ცეცხლოვანი თასი არის ალბომი, რომელშიც შეტანილია მუსიკა ამავე სახელწოდების ფილმიდან. მისი ავტორი არის კომპოზიტორი პატრიკ დოილი. ალბომი გამოვიდა 2005 წლის 15 ნოემბერს. ↑ http://www.allmusic.com/album/harry-potter-and-the-goblet-of-fire-original-motion-picture-soundtrack-w244739 ↑ http://www.empireonline.com/reviews/reviewcomplete.asp?SID=10007 ↑ http://www.filmtracks.com/titles/goblet_fire.html ↑ http://moviemusicuk.us/2005/11/18/harry-potter-and-the-goblet-of-fire-patrick-doyle/#more-2049
ფსკოვი

ფსკოვი (რუს. Псков) — ქალაქი რუსეთის ჩრდილოეთ-დასავლეთ ნაწილში, ფსკოვის ოლქისა და ფსკოვის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს მდინარე ველიკაიას ნაპირას, რუსეთის ერთ-ერთ ყველაზე ძველი ქალაქი. მოსახლეობა 2012 წლის მონაცემებით 203 974 ადამიანს შეადგენდა. 2009 წელს ქალაქს „სამხედრო დიდების ქალაქის“ სტატუსი მიენიჭა. ფსკოვი პირველად იხსენიება 903 წელს და ეს თარიღი მიიჩნევა ქალაქის დაარსების წლად. ჩანაწერის მიხედვით ირკვევა, რომ კიევის დიდმა მთავარმა ოლეგმა ცოლად შეირთო ადგილობრივი ქალბატონი წმ. ოლგა. ფსკოვის სახელწოდება უნდა მომდინარაობდეს რუსული სიტყვიდან „Пльсковъ“ (ჩუხჩუხა წყაროების ქალაქი). ფსკოვის პირველი თავადი იყო წმ. ვლადიმირის უმცროსი ვაჟი სუდისლავი, რომელიც დატუსაღებული ჰყავდა თავის ძმას იაროსლავ ბრძენს. საბოლოოდ, სუდისლავი იაროსლავის გარდაცვალების შემდეგ გათავისუფლდა, რამდენიმე ათწლეულიანი ტყვეობის შემდეგ. XII-XIII სს-ში ფსკოვი შედიოდა ნოვგოროდის ფეოდალური რესპუბლიკის შემადგენლობაში. 1241 წელს კი აიღეს ტევტონებმა, რამდენიმე თვის შემდეგ კი ალექსანდრე ნეველმა გამოიხსნა ქალაქი. 1348 წლიდან ფსკოვის ფეოდალური რესპუბლიკის ცენტრია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 416. ↑ Русское Воскресение. Плесковичи, псковичи и скобари.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-04-22. ციტირების თარიღი: 2013-02-17. ↑ Псковстат. Оценка численности постоянного населения Псковской области на 1 января 2012 года[მკვდარი ბმული] ↑ Президент подписал указы о присвоении городам Архангельску, Козельску и Пскову почётного звания «Город воинской славы». Kremlin.ru (8 декабря 2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-21. ციტირების თარიღი: 2010-08-14.
ესპანეთის მონარქების სია

ეს არის ესპანეთის მონარქების სია, რომლებიც არიან ესპანეთის მმართველები სიტყვის თანამედროვე გაგებით. ესპანეთის მონარქების ტახტი, ისევე როგორც პორტუგალიის ტახტი, იყო შემდეგნი: ვესტგუთების მეფეები გალისიის მეფეები ასტურიის მეფეები არაგონის მეფეები კასტილიის მეფეები ლეონის მეფეები ნავარის მეფეები ეს წარმომავლობები საბოლოოდ გააერთიანა ფერდინანდ II-ისა და ისაბელ I-ის ქორწინებამ. მიუხედავად ამისა მათი სამეფოები კვლავ განცალკევებულები იყვნენ, მათი პირადი კავშირებით ისინი მართავდნენ თავიან თავებს ერთად, როგორც ერთი ბატონობა. ფერდინანმა ასევე დაიპყრო ნავარის სამხრეთ ნაწილი და შემოუერთა იგი ესპანეთს. ეზაბელამ მისი სამეფო დაუტოვა თავის დას, ხოანას. ფერდინანდის სიკვდილის შემდეგ, მისმა ქალიშვილმა ხოანამ მემკვიდრეობით მიიღო არაგონის სამეფო. ხოანას შვილს, მომავალ საღვთო რომის იმპერატორს - კარლ I-ს არ უნდა რომ ყოფილიყო უბრალო რეგენტი, იგი იყო გამოცხადებული კასტილიის და არაგონის ერთობლივ მეფედ მის დედასთან ერთად ბრიუსელში. მის სიკვდილამდე, იგი გახდა კასტილიისა და არაგონის განსაკუთრებული მეფე. იმ დროიდან ტახტები მუდმივად გაერთიანებული იყო. ხუანასა და კარლ I-ის ქვეშ, კასტილიისა და არაგონის ტახტი საბოლოოგ გაერთიანდა ერთ მონარქად. 1700 წელს კარლ II გარდაიცვალა. კარლი შეცვალა 16 წლის ფილიპმა, კარლის დის, მარია ტერეზას შვილიშვილმა, როგორც მისმა მემკვიდრემ. ერთადერთი მონარქი ამ დინასტიიდან იყო ჟოსეფი, მისი ძმის იმპერატორ ნაპოლეონ I-ის დაძალებით. იგი ქვეყნის სათავეში მოვიდა კარლ IV-ისა და ფერდინანდ VII-ის უარის თქმის შემდეგ. წოდება, რომელსაც ჟოსეფი ატარებდა შემდეგნაირად ჟღერდა: "ესპანეთისა და ინდოეთის მეფე, გრაცია ღმერთი და კონსტიტუციური მდგომარეობა". მას შემდგომ მიცეს წინა მეფეების ყველა წოდება. კარლ IV-ის უფროსი შვილმა მიიღო ტახტის მემკვიდრეობა. წოდებას რომელსაც ატარებდა შემდეგნაირად ჟღერდა: კასტილიის, ლეონისა და არაგონის მეფე...გრაცია ღმერთისაგან 1868 წლის ესპანეთის რევოლუციის შემდეგ გადადგა იზაბელა II, ჩამოყალიბდა პროვინციული მმართველობა და რეგენტობით მეთაურობდა ფრანცისკო სერანო ი დომინგუესი 1868 წლის 8 ოქტომბრიდან 1871 წლის 2 იანვარმდე, მანამ სანამ ახალი მონარქი მოიძებნა. ამადეუსი არჩეული იყო როგორც მეფე და მას ახალი წოდება ჰქონდა: ესპანეთის მეფე, გრაცია ღმერთი და ერის ნება-სურვილი იხილეთ ესპანეთის პრეზიდენტი იზაბელა II-ის უფროსმა შვილმა აღადგინა ტახტი. ესპანეთის კონსტიტუციური მეფე. 1936 წლის 1 ოქტომბერს გენერალმა ფრანცისკო ფრანკომ გამოაცხადა სახელმწიფო მეთაურობა ესპანეთის იმ ნაწილებში, რომელსაც ნაციონალისტები აკონტროლებდნენ ესპანეთის სამოქალაქო ომის შემდეგ. ომის დასასრულის შემდგომ, 1939 წლის 1 აპრილს გენერალმა ფრანკომ მთელი ესპანეთის გაკონტროლება დაიწყო. 1947 წელს, ფრანკომ გამოაცხადა მონარქიის რესტავრაცია, მაგრამ არ დართო ნება ფარისეველ უნფანტე ხუანს რომ დამჯდარიყო ტახტზე. 1969 წელს, ფრანკომ განაცხადა რომ ხუან კარლოსი, ბარსელონის გრაფის შვილი, იქნებოდა მისი მემკვიდრე. 1975 წლის, ფრანკოს სიკვდილის შემდეგ ხუან კარლოსმა მემკვიდრეობით მიიღო მისგან ესპანეთის მეფობა. იხილეთ ესპანეთის პრეზიდენტი ესპანეთის მეფეების გენეალოგია ესპანეთის ტახტის მემკვიდრეების სია ესპანეთის სამეფო მეუღლეები ესპანეთის მონარქია ომი ესპანური მემკვიდრეობისათვის ↑ კამენი, ჰენრი. "ფილიპე V (ესპანეთი):: მეფე, რომელმაც იმეფა ორჯერ", გვ. 6. იალის უნივერსიტეტის პრესის გამომცემლობა, 2001. ISBN 0-300-08718-7
კრაკლე

კრაკლე – კერამიკულ ნაკეთობათა შემკობის განსაკუთრებული სახეა, როდესაც ჭიქურზე განზრახ წარმოქმნიან ბზარების წვრილ და ფართო ბადეს. ამისთვის როგორც წესი, ნაკეთობა უნდა გამოიწვას შედარებით უფრო დაბალ ტემპერატურაზე. სხვა შემთხვევაში კი დაბალი მჟავიანობის ჭიქურს ამზადებენ, კაჟმიწის რაოდენობის 2/3–ით შემცირების, ტუტეების (სოდის), ტუტემიწათა და სურინჯის ან მურდასანგის რაოდენობის გაზრდის ხარჯზე.