laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სევერო-კურილსკი

სევეროდო-კურილსკი — ქალაქი რუსეთშიში, სახალინის ოლქში, კუნძულ პარამუშირზე (კურილიის კუნძულები). განვითარებულია თევზჭერა და თევზის წარმოება. 1952 წელს ქალაქი სანახევროდ განადგურდა ცუნამის შედეგად. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 267.
თურღაის ფლორა

თურღაის ფლორა — კომპლექსი პალეოგენური ზომიერად თბილი ფართოფოთლოვანი ფოთოლმცვივანი მცენარეებისა, რომლებიც გავრცელებული იყო ჩრდილოეთ აზიაში, ევროპაში და ჩრდილოეთ ამერიკაში. სახელწოდება წარმოდგება თურღაის ღარტაფისაგან (ყაზახეთი), სადაც 1929 წელს საბჭოთა პალეობოტანიკოსმა აფრიკან კრიშტოფოვიჩმა ოლიგოცენურ ნალექებში აღწერა ამ ფლორისათვის ყველაზე უფრო დამახასიათებელი მცენარეული კომპლექსის ნაშთები: ჭაობის კვიპაროზი, მეტასექვოია, ალვის ხე, წაბლი, წიფელი, თელა, არყის ხე, მურყანი, ძელქვა, კომპტონია, თხილი, კაკლის ხე, ნეკერჩხალი, კორპის ხე და სხვ. თურღაის ფლორა თანდათან გავრცელდა აზიიდან ევროპაში და გააფართოვა თავისი არეალი იმ დროისათვის ევროპაში გაბატონებული პოლტავური ფლორის ხარჯზე, მიოცენ-პლიოცენში ჩაანაცვლა იგი, თუმცა ამ ფლორის ზოგიერთი ელემენტი მაინც შეინარჩუნა. თურღაის ფლორის ცალკეული წარმომადგენელი (წიფელი, წაბლი, ნეკერჩხალი და სხვ.) დღემდე შემორჩა, როგორც ევროპის, ისევე კავკასიის ფლორას. მისი თანამედროვე ანალოგია ჩრდილოეთ ჩინეთის, იაპონიისა და ჩრდილოეთ ამერიკის დასავლეთი სანაპიროს ფართოფოთლოვანი ტყეების ფლორა. ↑ ჩოჩიევა კ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 28.
სევერომორსკი

სევერომორსკი — ქალაქი რუსეთში, მურმანსკის ოლქში, კოლის ყურის გაუყინარი ნავსადგური, მურმანსკიდან 25 კმ. განვითარებულია თევზისა და კვების მრეწველობა. 1951 წლამდე ეწოდებოდა ვაენგა და იყო დაბა. . ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 267.
სევეროს ანტიოქელი

სევეროს ანტიოქელი — პალესტინელი მონოფიზიტი, ანტიოქიის პატრიარქი 512-518 წლებში. იყო სევერიანელების ერესის ლიდერი. ამტკიცებდა, რომ ქრისტეში ხორცი ღვთაებრივი ლოგოსის ბრწყინვალებაში გარდაისახება. ნაშრომში „კირილე ჭეშმარიტების მეგობარი“ მონოფიზიტებს ბრალს სდებს, რომ დაამახინჯეს კირილე ალექსანდრიელის მოძღვრება და მას მონოფიზიტად აცხადებს. ზაქარია რიტორმა დაწერა „სევეროსის ცხოვრება“. პირველად სევეროსის შრომებში გამოჩნდა ციტატები არეოპაგიტიკიდან და მითითება დიონისე არეოპაგელზე. ი. შტიგლმაირის ჰიპოთეზა სევეროსისა და დიონისე არეოპაგელის იგივეობაზე უარყოფილია. თევზაძე, გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 267. ყაუხჩიშვილი, ს. ბერძნული ლიტერატურის ისტორია, ტ. 3, თბილისი, 1973
სევეროურალსკი

სევეროურალსკი — ქალაქი რუსეთში, სვერდლოვსკის ოლქში. მდებარეობს ურალის აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე ვაგრანის ნაპირზე. არის რკინიგზის სადგური. მოიპოვება ბოქსიტები, რკინის მადანი, ამუშავებენ ხე-ტყეს. ქალაქის სტატუსი მიენიჭა 1944 წელს. ქალაქში მდებარეობს სევეროურალსკის პეტრესა და პავლეს ეკლესია. ქალაქთან მდებარეობს დენეჟკინ-კამენის ნაკრძალი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 267.
ალიბაბა მამედოვი

ალიბაბა ბალაჰმედ-ოღლუ მამედოვი (აზერ. Əlibaba Balaəhməd oğlu Məmmədov; დ. 5 თებერვალი 1930, მაშთაგა, ბაქო — გ. 25 თებერვალი, 2022) — აზერბაიჯანელი მომღერალი, კომპოზიტორი და პედაგოგი, აზერბაიჯანის სსრ სახალხო არტისტი (1989). ალიბაბა მამედოვი დაიბადა 1930 წლის 4 თებერვალს ქალაქ ბაქოს საბუნჩინის რაიონში, სოფელ მაშთაგაში. იქვე დაამთავრა საშუალო სკოლა. მისი შემოქმედებითი ბიოგრაფია 1949 წელს ფილარმონიაში დაიწყო. 1953 წელს აზერბაიჯანის სახელმწიფო სკოლაში ჩააბარა და 1958 წლის ჩათვლით სწავლობდა სეიდ შუშინსკის კლასში, ხოლო 1963 წელს ამავე სკოლაში დაიწყო პედაგოგიური საქმიანობა. 1968 წელს მაესტრო ნიაზის ინიციატივით ალიბაბა მამედოვმა ფილარმონიაში შეიქმნა სახალხო ინსტრუმენტების ანსამბლი „ჰუმაიუნი“. 1978-1988 წლებში იყო „აზკონცერტის“ სოლისტი. 2020 წელს მუღამების საერთაშორისო ცენტრში ჩატარდა ალიბაბა მამედოვის 90 წლისთავისადმი მიძღვნილი კონცერტი. ↑ Əlibaba Məmmədov dəfn edilir ↑ Народному артисту Алибабе Мамедову исполняется 87 лет. SalamNews.org. ციტირების თარიღი: 2020-02-11.[მკვდარი ბმული] ↑ В Баку отметили 90-летие корифея мугама Алибабы Мамедова (ФОТО). Trend.Az (2020-02-05). ციტირების თარიღი: 2020-02-11.
ალექსი სევერცოვი

ალექსი სევერცოვი (დ. 11 სექტემბერი, 1866 — გ. 19 დეკემბერი, 1936) — რუსი ბიოლოგი, ნიკოლოზ სევერცოვის შვილი, სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის (1920) და უკრაინის სსრ-ის მეცნიერებათა აკადემიის (1925) აკადემიკოსი. 1890 წელს დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტი. 1902 წლიდან იყო კიევის უნივერსიტეტის პროფესორი, ხოლო 1911-1930 წლებში მოსკოვის უნივერსიტეტის პროფესორი. 1930 წელს მისი ინიციატივით ჩამოყალიბდა ევოლუციური მორფოლოგიის ლაბორატორია, რომელიც 1935 წელს გარდაიქმნა ინსტიტუტად.სევერცოვის ძირითადი შრომები ეხება ხერხემლიან ცხოველთა ტავის მეტამერიას, წყვილი კიდურების წარმოქმნას, უმდაბლესი ხერხემლიანების ევოლუციას. სევერცოვმა წამოაყენა თეორია ხუთთთა კიდურების წარმოშობაზე წინაპრების 7-10 სხივიანი კიდურებიდან, რაც თავის მხრივ წარმოიშვა თევზისმაგვარი ფორმების მრავალსხივიანი ფარფლიდან. შეიმუშავა ფილოემბრიოგენეზის თეორია. ჟორდანია, რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 267-268.
ჯაჰანგირ ბეგ ქაზიმბეგოვი

ჯაჰანგირ ბეგ ქაზიმბეგოვი (აზერ. Cahangir bəy Kazımbəyov; დ. 15 მარტი, 1885 — გ. 17 იანვარი, 1955) — აზერბაიჯანის არმიის პოლკოვნიკი, განჯის აჯანყების (1920) ერთ-ერთი ხელმძღვანელი. დაიბადა 1885 წლის (სხვა წყაროებში 1894) 15 მარტს განჯაში. გიმნაზია დაამთავრა მშობლიურ ქალაქში. 1902 წელს სამხედრო სამსახური დაიწყო. სამი წლის შემდეგ მიიღო პირველი ჩინი — ხორუნჟი. არის პირველი მსოფლიო ომის მონაწილე. მეფის არმიაში თავისი სამხედრო კარიერა 1917 წელს დაასრულა პოდპოლკოვნიკის ჩინით. 1919 წლის იანვარში შევიდა ადრ-ის არმიაში. სამხედრო მინისტრის არტილერიის გენერალ მეჰმანდაროვის 14 იანვრის ბრძანებით, დაინიშნა 1-ლი ქვეითი დივიზიის მე-3 ქვეითი განჯის პოლკის მეთაურის განკარუგელებაში. სამხედრო უწყების 3 ივლისის № 276 ბრძანებით დაინიშნა მე-3 ქვეითი განჯის პოლკის მეთაურად. სამხედრო განყოფილების 1920 წლის 24 მარტის № 167 ბრძანებით პოდპოლკოვნიკი ჯაჰანგირ ბეგი პოლკოვნიკის ჩინში იქნა გადაყვანილი. არის განჯის აჯანყების ერთ-ერთი ორგანიზატორი, რომელიც საბჭოთა ხელისუფლების წინააღმდეგ იყო მიმართული. მას შემდეგ, რაც აჯანყებულებმა ქალაქზე კონტროლი აიღეს, ქაზიმბეგოვი დაინიშნა განჯის გარნიზონის უფროსად. აჯანყების ჩახშობის შემდეგ, მცირედი რაზმით დაიხია საქართველოში. აქედან ის ემიგრაციაში წავიდა თურქეთში. 1923 წელს ჩავიდა პოლონეთში და იმავე წელს გახდა პოლონეთის არმიის ოფიცერ-კონტრაქტორი. გაიარა პოლონეთის შეიარაღებული ძალების მსმენელთა კურსი, მეთაურობდა ბატალიონს და პოლკს. მეორე მსოფლიო ომის წლებში ის გახდა აზერბაიჯანული ემიგრანტული მოძრაობის ერთ-ერთი აქტიური მონაწილე. სწორედ მას გამოეცხადა ნდობა გაეხსნა 1943 წელს ბერლინში გამართული აზერბაიჯანელთა ეროვნული ყრილობა. მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ რაღაც პერიოდი იტალიაში ცხოვრობდა, შემდეგ თურქეთში დამკვიდრდა. გარდაიცვალა 1955 წელს ბერლინში, საიდუმლოებით მოცულ გარემოებაში. ↑ Gruzini, Azerowie i inni przedstawiciele narodów Kaukazu w Wojsku Polskim w okresie międzywojennym ↑ Государственный архив Азербайджанской Республики, ф. 2898, оп. 2, д.5, л. 9 ↑ Государственный архив Азербайджанской Республики, ф. 2898, оп. 2, д.3, л. 202 ↑ Мехман Сулейманов. Армия Азербайджана (1918—1920). — Баку, 1998, с. 445
მურმან შერვაშიძე

მურმან შერვაშიძე (დ. 1 ოქტომბერი, 1954, სოფელი ურეხი, ხელვაჩაურის რაიონი) — ქართველი ექიმი, პოლიტიკოსი. 1978 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის პედიატრიული ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „საქართველოს აღორძინება“. მურმან შერვაშიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი მურმან შერვაშიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
დიგერები

დიგერები — XVII საუკუნეში ინგლისის რევოლუციის დროს უკიდურესი მემარცენე მიმართულების წარმომადგენლები. გამოხატავდნენ სოფლისა და ქალაქის უკიდურესად ღარიბი ფნის, განსაკუთრებით კი უმიწო და მცირემიწიანი გლეხების ინტერესებს. დიგერობა, როგორც იდეოლოგია ჩამოყალიბდა 1647-1649 წლებში. დიგერები გამოეყვნენ ლეველერებს და მათგან განსხვავებით თავიანთ თავს „ჭეშმარიტი ლეველერები“ უწოდეს. დიგერების იდეოლოგი ჯ. უინსტენლი მოითხოვდა „ჭეშმარიტ“ ანუ სოციალურ თანასწორობას, „თავისუფალი რესპუბლიკის“ შექმნას, სადაც არ იარსებებდა ექსპლუატაცია, მიწაზე იარსებებდა კოლექტიური საკუთრება და შრომა. მათი პროგრამა ითვალისწინებდა კოპიჰოლდის გაუქმებას, გლეხობისთვის წართმეული მიწების დაბრუნებას. ამ პროგრამის განხორციელება მეურნეობის ფეოდალური სისტემის სრულ გაუქმებას ნიშნავდა. ინგლისის გლეხობის დიფერენციაციის პირობებში დიგერების მოთხოვნები ვერ გახდა სოფლად მასობრივი მოძრაობის საფუძველი. 1649 წელს დიგერთა ერთმა ჯგუფმა სცადა კოლექტიურად დაემუშავებინა გავერანებული სათემო მიწა კობემის მახლობლად, სურეის საგრაფოში, მაგრამ ხელისუფლებამ მათ ხელი შეუშალა. 1650 წელს დიგერების მოძრაობას ბოლო მოეღო. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 506.
დიგესტები

დიგესტები, პანდექტები — იუსტინიანეს კოდიფიკაციის ძირითადი ნაწილი, რომაელი იურისტების თხზულებათა ნაწყვეტების სისტმური კრებული. დიგესტები მოიცავს პაპინიანეს, პაულუსის, ულპიანეს, გაიუსის, მოდესტინუსის და სხვათა თხზულებებს. შეადგინა კომისიამ ტრიბონიანეს ხელმძღვანელობით. გამოიცა 553 წელს. იყოფა 50 წიგნად, თითოეული წიგნი ტიტულებად, ხოლო ტიტული ფრაგმენტებად. უმთავრესად აწესრიგებს ქონებრივ, საოჯახო, მემკვიდრეობით და ვალდებულებით სამართლებრივ ურთიერთობებს. დიგესტები იქცა რომის სამართლის რეცეფციის წყაროდ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 506.}
ანდრო დადიანი

ანდრია (ანდრო) ნესტორის ძე დადიანი (დ. 1892 — გ. 18 დეკემბერი, 1918, სოფ. სადახლო, ახლანდ. მარნეულის მუნიციპალიტეტი; დაკრძალულია ქუთაისში) — ქართველი ოფიცერი, კავალერისტი. დაიბადა თავად ნესტორ დადიანის და ნინო ანჩაბაძის ოჯახში. დაამთავრა ოდესის კადეტთა კორპუსი (1910) და ელიზავეტგრადის საკავალერიო სასწავლებელი (1913). მონაწილეობდა პირველ მსოფლიო ომში. 1915-1917 წლებში მსახურობდა სევერსკის დრაგუნთა მე-18 პოლკში კორნეტად, შემდეგ შტაბს-როტმისტრად, 1917 წლიდან — ქართულ ცხენოსან პოლკში როტმისტრად. 1918 წლიდან იმავე ჩინით იყო საქართველოს არმიის 1-ლი ცხენოსან პოლკში. გმირულად დაიღუპა 1918 წლის დეკემბერში სომხეთ-საქართველოს ომის დროს სომხეთის ჯარის ავანგარდის სოფელ სადახლოზე თავდასხმის მოგერიებისას. დაჯილდოებული იყო წმ. ანას IV, III და II, წმ. ვლადიმერის III ხარისხის ორდენებით (ყველა 1915), გიორგის იარაღით (16 მარტი, 1918). ცოლად ჰყავდა ვერა ალექსანდრეს ასული ერისთავი (გურიისა) (დ. 1895 — გ. 1935). ბრძოლა საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობისათვის 1918-1919 წლებში (სომხეთ-საქართველოს ომი) : ავტორეფ... ისტ. მეცნ. კანდ. 07.00.01 / არჩილ ჩაჩხიანი ; ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტი. - თბ., 2006; გაზ. „საქართველოს რესპუბლიკა“, №121. - 21 დეკემბერი, 1918. Дадиани Андрей. «Памяти героев Великой войны 1914–1918».
ბილანიშვილი

საკუთარი სახელი ბილანიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი ბილანიშვილი — პოლკოვნიკი, საბჭოთა კავშირის გმირი ვალერიან ბილანიშვილი — პოლიტიკური მოღვაწე ზაქარია ბილანიშვილი — პუბლიცისტი, ფოლკლორისტი მიხეილ ბილანიშვილი — მხატვარი
მიხეილ ბილანიშვილი

მიხეილ იოსების ძე ბილანიშვილი (დ. 23 თებერვალი, 1901, ყაღიზმანი, რუსეთის იმპერია — გ. 8 მარტი, 1934, პარიზი; დაკრძალულია იქვე, ტიეს სასაფლაოზე) — ქართველი ფერმწერი და გრაფიკოსი. დაიბადა იოსებ ბილანიშვილის და ეკატერინე თარხნიშვილის ოჯახში. მამამისი იყო რუსეთის იმპერიის არმიის პოლკოვნიკი, რუსეთ ოსმალეთის 1877-1878 წლების ომის მონაწილე. წარმოშობით სოფ. პატარძეულიდან. ჰყავდათ სამი შვილი, სოსო, ნინო და მიხეილი. ოჯახი მცირე ხნით ცხოვრობდა სარაყამისში, შემდეგ დასახლდა თბილისში. მიხეილ ბილანიშვილმა საშუალო განათლება მიიღო თბილისის ვაჟთა III გიმნაზიაში. სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 1922 წელს შევიდა თბილისის სამხატვრო აკადემიაში. სწავლობდა ფერწერას. მისი მასწავლებლები იყვნენ გიგო გაბაშვილი და ევგენი ლანსერე. 1922–1923 წლებში მხატვრულად გააფორმა რესტორანი „შამპანი“ (შექმნა კომპოზიცია „ბურთის თამაში“). 1921–1925 წლებში იყო ქართველ ხელოვანთა საზოგადოების წევრი. 1924 წელს ამ საზოგადოებამ სწავლის გასაგრძელებლად პარიზში გაგზავნა. დაამთავრა ანდრე ლოტის სამხატვრო სკოლა. 1927 წელს მან ორი სურათით დავით კაკაბაძესა და ელენე ახვლედიანთან ერთად მონაწილეობა მიიღო პარიზის დამოუკიდებელ მხატვართა 38-ე გამოფენაში1928 წელს პარიზში მოეწყო მისი ნამუშევრების გამოფენა. ტუბერკულოზით მძიმედ ავადმყოფი გარდაიცვალა იქვე, 34 წლის ასაკში. მნიშვნელოვანი ნამუშევრებია: „ქუჩა პარიზში“ (1925), „პარიზი–სატრიუმფო თაღი“ (1926), „ქართველი ქალის პორტრეტი“ (1928, ყველა — საქართველოს ხელოვნების მუზეუმში). სხვა ნამუშევრები ასევე დაცულია საქართველოსა და ევროპის კერძო კოლექციებში. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 434. შარაძე გ., უცხოეთის ცის ქვეშ, ტ. II, თბილისი: „მერანი“, 1993. — გვ. 438-457. მიხეილ ბილანიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
სვიმონი

საკუთარი სახელი სვიმონ შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: სვიმეონი — საქართველოს პოლიტიკური მოღვაწე სვიმონ IV გულაბერისძე — საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი დაახლოებით XII საუკუნის II მეოთხედში სვიმონი (XVI საუკუნე) — აღმოსავლეთ საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი 1547–1548 წლებში სვიმონი (ჩხეტისძე) — დასავლეთ საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი 1660–1666 წლებში სვიმონი (ინაურიძე) — გარეჯის მრავალმთის დოდოს მონასტრის წინამძღვარი 1746–1760 წლებში სიმონი
პოლოლიკაშვილი

საკუთარი სახელი პოლოლიკაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ზურაბ პოლოლიკაშვილი — ეკონომისტი, თანამდებობის პირი სერაფიმე პოლოლიკაშვილი — მოქანდაკე
სერაფიმე პოლოლიკაშვილი

სერაფიმე ალექსანდრეს ძე პოლოლიკაშვილი (დ. 1870, ქ. ქუთაისი, — დ. 1918, დაბა მახინჯაური) — ქართველი მოქანდაკე. წარმომავლობით იყო მესხეთიდან ქუთაისში გადმოსახლებული კათოლიკური აღმსარებლობის წვრილვაჭართა ოჯახიდან. დაამთავრა ქუთაისის კლასიკური გიმნაზია. ბევრს მოგზაურობდა, ერთხანს მეზღვაურადაც იმუშავა. სამხატვრო განათლება ოდესაში მიიღო. სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ ქუთაისში მხატვარ-რეტუშორად მუშაობდა, ჩუქურთმებით და დეკორაციული ფიგურებით ამკობდა შენობათა ფასადებს ქუთაისში, მოგვიანებით ბათუმშიც. 1897 წელს შექმნა შოთა რუსთაველის სკულპტურული პორტრეტი (ბიუსტი), რომელმაც დიდი მოწონება დაიმსახურა. პერიოდულად თანამშრომლობდა იაკობ ნიკოლაძესთან. 1900-იან წლებში პარიზში გაემგზავრა, თუმცა მატერიალური შეჭირვების გამო სწავლის გაგრძელება ვერ შეძლო და უკან დაბრუნდა. 1917 წლიდან ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა ბათუმში. საცხოვრებელი შენობების ფასადების მორთულობების გარდა, პოლოლიკაშვილს ეკუთვნის ასევე ქუთაისის ღვთისმშობლის ხარების ეკლესიაში განთავსებული „ლურდის ღვთისმშობლის“ და „საფლავად დადებული მაცხოვრის“ ქანდაკებები, ბათუმის ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესიის ფასადის ორნამენტი. 1918 წელს მხატვრულად გააფორმა „ფესენკოს აგარაკი“ მახინჯაურში. 1918 წლის აპრილში დაატყვევეს ბათუმში შემოჭრილმა თურქებმა და დახვრიტეს მდ. აჭარისწყლის პირას 40-ზე მეტ ქართველ ტყვესთან ერთად. ქუთაისელი მოქანდაკე სერაფიმე პოლოლიკაშვილი : ფურცლები წარსულიდან / ნინო ელერდაშვილი // სახვითი ხელოვნების ქრონიკები 2008 / საქართველოს მხატვართა კავშირის ქუთაისის ორგანიზაცია. - ქუთაისი, 2010. - ISSN 1987-8915. - გვ.232-235.
კვაჭაძე

საკუთარი სახელი კვაჭაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ბიბი კვაჭაძე — მუსიკოსი გიორგი კვაჭაძე — აგრონომი დავით კვაჭაძე — ფარმაკოლოგი დავით კვაჭაძე — სპორტსმენი (მოკრივე) ვალერიან კვაჭაძე — კინორეჟისორი, მსახი­ობი ზინაიდა კვაჭაძე — ინჟინერი, თანამდებობის პირი ივანე კვაჭაძე — ფილოლოგი იოსებ კვაჭაძე — პედიატრი ირინე კვაჭაძე — ფიზიოლოგი იროდიონ კვაჭაძე — ვეტექიმი ლევან კვაჭაძე — ენათმეცნიერი ნუგზარ კვაჭაძე — ინჟინერი, პოლიტიკოსი რომან კვაჭაძე — ექიმი, პოლიტიკოსი
ივანე კვაჭაძე

ივანე დიმიტრის ძე კვაჭაძე (დ. 15 ივლისი, 1898, ორაგვე, ახლანდ. ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტი, — გ. 1963) — ქართული თეოლოგი, ფილოლოგი. პროფესორი, პედაგოგიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1962). დაამთავრა თბილისის სასულიერო სემინარია. 1918 წელს ჩააბარა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, მაგრამ სწავლა შეწყვიტა და სახალხო გვარდიის საგანგებო ბატალიონში ჩაირიცხა. მონაწილეობდა იმ დროის ყველა მნიშვნელოვან ბრძოლაში. შავიზღვისპირეთის ფრონტზე ბოლშევიკებს ტყვედ ჩაუვარდათ და დახვრეტა მიუსაჯეს, თუმცა კვაჭაძემ გაქცევა მოახერხა და კვლავ სამხედრო სამსახურს დაუბრუნდა. ამავდროულად, საქართველოს ხელისუფლების დახმარებით განზრახული ჰქონდა სწავლის საზღვარგარეთ გაგრძელება. 1921 წელს საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ მუ­შა­ობ­და მას­წავ­ლებ­ლად ლანჩხუთის სა­შუ­ა­ლო სკო­ლა­ში. 1924 წლი­დან ბა­თუმ­ში ხელ­მ­ძღ­ვა­ნე­ლობ­და მთა­ვარი პო­ლიტ­გა­ნის სას­კო­ლო გან­ყო­ფი­ლე­ბას. 1925 წელს სწავ­ლის გა­საგ­რ­ძე­ლებ­ლად, სტამბოლის გავ­ლით, არა­ლე­გა­ლუ­რად გა­ემ­გ­ზავ­რა საფ­რან­გეთ­ში. სწავლობდა ჯერ სორბონის უნივერსიტეტში, შემდეგ პარიზის კათოლიკურ უნივერსიტეტში. იქვე, 1933 წელს, მიენიჭა დოქტორის ხარისხი ფილოსოფიურ თეოლოგიაში. 1935 წელს საქართველოში დაბრუნდა და ფრანგული ენისა და ლიტერატურის პედაგოგად დაიწყო მუშაობა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. ერთხანს იდევნებოდა. 1950-იანი წლებიდან გარდაცვალებამდე იყო თსუ-ის ფრანგული ენისა და ლიტერატურის კათედრის გამგე. სხვადასხვა წლებ­ში აგ­რეთ­ვე მუშაობდა ი. გო­გე­ბაშ­ვი­ლის სა­ხე­ლო­ბის პე­და­გო­გი­კის ინ­ს­ტი­ტუტ­ში და ა. ს. პუშ­კი­ნის სა­ხე­ლო­ბის სა­მას­წავ­ლებ­ლო ინ­ს­ტი­ტუტ­ში. და­ა­მუ­შა­ვა ფრან­გუ­ლი ენის სწავ­ლე­ბის მე­თო­დი­კის სა­ფუძ­ვ­ლე­ბი. ავტორია არაერთი სამეცნიერო ნაშრომისა და სახელმძღვანელოსი. ქართულად თარგმნა ჟან-ჟაკ რუსოს „ე­მი­ლი ანუ აღ­ზ­რ­დის შე­სა­ხებ“, იან კომენსკის „დი­დი დი­დაქ­ტი­კა“ (დ. ლორ­თ­ქი­ფა­ნი­ძეს­თან ერ­თად), კონსტანტინე უშინსკის რჩე­უ­ლი პე­და­გო­გი­უ­რი თხზუ­ლე­ბები. ქართველი თეოლოგიის პროფესორის პარიზული ისტორია : საქართველოში დაბრუნებული ივანე კვაჭაძე 13-წლიან ჩეკისტურ წნეხს შემთხვევით გადაურჩა / დალი კახიანი // ისტორიანი : ისტორიულ-შემეცნებითი ჟურნალი. - თბილისი, 2015. - ISSN 2233-3843. - ივლისი. - N7(55). - გვ.79-85. ივანე კვაჭაძე — საქართველოს პირველი რესპუბლიკის (1918-1921) პროსოპოგრაფიული ბაზა (ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლინგვისტურ კვლევათა ინსტიტუტი)
ამირან შუბითიძე

ამირან შუბითიძე (დ. 27 ოქტომბერი, 1957, მარნეული) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი. 1992 წელს დაამთავრა პოლიციის აკადემიის სამართალმცოდნეობის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (მარნეულის მაჟორიტარი). ამირან შუბითიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ამირან შუბითიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
D12

D12 (აგრეთვე ცნობილი როგორც D-12, The Dirty Dozen, D-Twizzy და Detroit-Twelve) — ამერიკული ჰიპ-ჰოპ ჯგუფი დეტროიტიდან, აშშ. ჯგუფის ორი ალბომი სხვადასხვა დროს მოქცეულა ამერიკული, ბრიტანული და ავსტრალიური ალბომების ჩარტების სათავეებში. მართალია, ჯგუფი 1990 წელს ჩამოყალიბდა, თუმცა მეინსტრიმულ წარმატებას მხოლოდ მაშინ მიაღწია, როდესაც ერთ-ერთი წევრი - ემინემი - მსოფლიომ გაიცნო. მანამდე, D12 მხოლოდ რეპის ანდერგრაუნდის სცენას ემსახურებოდა. ყოფილი ემინემი (1996–1998, 1999–2018) Proof (1996–2006) (გარდაიცვალა) Bizarre (1996–2012, 2014–2018) Mr. Porter (1996–2012, 2014–2018) Kuniva (1996–2018) სვიფტი მაკვეი (1999–2018) Bugz (1996–1999) (გარდაიცვალა) Fuzz Scoota (1996–1999, 2011–2014) მთავარი სტატია: D12-ის დისკოგრაფია. Devil's Night (2001) D12 World (2004) Shady Records ოფიციალური საიტი D12World.com ↑ [1]
ხოსიტაშვილი

საკუთარი სახელი ხოსიტაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ბაბილინა ხოსიტაშვილი — მწერალი, ფილოლოგი ვახტანგ ხოსიტაშვილი — სპორტსმენი (ძიუდო) იროდიონ ხოსიტაშვილი — მწერალ იროდიონ ევდოშვილიის ნამდვილი სახელი და გვარი მირიან ხოსიტაშვილი — ეთნოლოგი ჯაბა ხოსიტაშვილი — სპორტსმენი (კრივი)
გივი შუღაროვი

გივი შუღაროვი (დ. 29 სექტემბერი, 1939, თბილისი) — ქართველი თანამდებობის პირი, ინჟინერი, პოლიტიკოსი. 1964 წელს დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ავტომატიკა-ტელემექანიკის ფაკულტეტი, ხოლო 1979 წელს მოსკოვის უმაღლესი პოლიტიკური სკოლა. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი “. გივი შუღაროვი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გივი შუღაროვი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
ლევან ჩაჩუა

ლევან ჩაჩუა (დ. 9 ივნისი, 1958, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი. 1981 წელს დაამთავრა საკავშირო კავშირგაბმულობის ინსტიტუტის ავტომატური ელ. კავშირგაბმულობის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. ლევან ჩაჩუა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ლევან ჩაჩუა — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი ↑ საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი — 2001. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q58357743"></a>
ტარიელ ჩაჩუა

ტარიელ ჩაჩუა (დ. 17 სექტემბერი, 1957, სოფ. დაბლა გომი, ახლანდ. სამტრედიის მუნიციპალიტეტი — გ. 2007) — ქართველი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (სამტრედიის მაჟორიტარი). ტარიელ ჩაჩუა — ბიბლიოვიკი ტარიელ ჩაჩუა — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
ჩიზბურგერი

ჩიზბურგერი — ჰამბურგერის სახეობა, რომელშიც ხორცის კატლეტზე ყველის ნაჭერი იდება, თუმცა, დაშვებულია სტრუქტურის შეცვლა და ინგრედიენტების დამატება - მათ შორის ხახვის, მაიონეზის, პამიდვრის, კიტრის, ბეკონის, ავოკადოს, სოკოს, სალათის ფურცლის და სხვა. დამზადებაში შეიძლება იყოს გამოყენებული ნებისმიერი მდნადი ყველი, მაგ. მოცარელა, ჩედარი, გაუდა, ლურჯი, ამერიკული ან შვეიცარიული. ყველის დამატება ხდება გაცემამდე ცოტა ხნით ადრე, რომ მან შედნობა მოასწროს. გამოიყენება სხვადასხვა სოუზი, უმეტესად კეტჩუპი, მდოგვი ან მაიონეზი. მომზადების წესი განსხვავდება რეგიონის და რესტორნის მიხედვით. ჩიზბურგერს, რომელიც ყველის და ხორცის ერთზე მეტ ნაჭერს შეიცავს ეწოდება ორმაგი, სამმაგი დ ა.შ. რაოდენობის მიხედვით. პორციაში ხშირად კარტოფილი ფრი, შემწვარი კვერცხი ან რაიმე სალათიც შედის. ყველის შემცველობის გამო ჰამბურგერზე 20%-ით მეტ კალორიას შეიცავს და ღირებულებით უმნიშვნელოდ აღემატება. მე-19 საუკუნეში ამერიკაში მოსახლეობის უმრავლესობისთვის ხორცის ხელმისაწვდომობამ განაპირობა ჰამბურგერის პოპულარიზაცია. ჰამბურგერი ამერიკაში დღესაც ხორცის ერთ-ერთ ყველაზე დაბალი ფასის წყაროდ რჩება. მასში ყველის დამატება დაიწყეს 1920-იან წლებში. ჩიზბირგერის გამოგონებას რამდენიმე პიროვნება და რესტორანი იბრალებს, მაგ. ლიონელ სტიმბერგი, რომელიც 16 წლის ასაკში მამამისის სენდვიჩების რესტორან "The Rite Spot"-ში მზარეულად მუშაობდა და "ექსპერიმენტალურად ამერიკული ყველის ნაჭერი დაადო შემწვარ კატლეტს" და ლუის ბალასტი, რომელმაც 30-იან წლებში საბუთები შეიტანა სახელწოდება "ჩიზბურგერის" პატენტისთვის. ზოგადად თვლება, რომ ჩიზბურგერის სამშობლო კალიფორნიის შტატია, მენიუში კი ის პირველად ლოს-ანჯელესის ერთ-ერთ რესტორანში დაამატეს, სადაც 25 ცენტად იყიდებოდა. ორთქლზე მომზადებული ჩიზბურგერი კენტუკის შტატის კერძად ითვლება და უმეტესად მხოლოს იქ გვხვდება. დღეს ჩიზბურგერი სწრაფი კვების განუყოფელი ნაწილია და დიდი პოპულარობით სარგებლობს ისეთ რესტორნებში, როგორც McDonald's და Burger King. მსოფლიოში ყველაზე დიდი ჩიზბურგერი 2012 წელს შეიქმნა და 914 კილოგრამს იწონიდა, რამაც მოხსნა წინა, 400 კგ-ის რეკორდი. შეერთებულ შტატებში და რამდენიმე სხვა ქვეყანაში ჩიზბურგერის ეროვნული დღე 18 სექტემბერს აღინიშნება ამ დღეს სხვადასხვა რესტორანში აქციები მოქმედებს. [1] ჩიზბურგერი ტრადიციულად არ არის ქაშერი, იუდაიზმის წესით დაშვებული საკვები,[2] რადგან ერთად შეიცავს ხორცსა და რძის პროდუქტს.[3] ეს საკითხი პირველად განხილული იქნა ისრაელში პირველი McDonald's-ის რესტორნის გახსნისას, რასაც საზოგადოების ნაწილი ეწინაღმდეგებოდა. ამჟამად ისრაელში მოქმედებენ McDonald's-ის როგორც ქაშერი, ასევე არაქაშერი რესტორნები.[4] ნიუ-იორკში ქაშერი ჩიზბურგერის შექმნის მიზნით მასში სოიოს ყველი დაამატეს. ↑ Ozersky, Josh (2008). The Hamburger: The History. New Haven Conn.: Yale University Press, გვ. 12, 14. ISBN 9780300117585.
პაატა ჩეკურიშვილი

პაატა ჩეკურიშვილი (დ. 31 ივლისი, 1962, სოფელი შაშიანი, გურჯაანის რაიონი) — ქართველი ისტორიკოსი, პოლიტიკოსი. 1986 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. პაატა ჩეკურიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი პაატა ჩეკურიშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
ელდარ ჩერქეზიშვილი

ელდარ ჩერქეზიშვილი (დ. 5 მაისი, 1947, სოფ. ნინოწმინდა, ახლანდ. საგარეჯოს მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი. 1978 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამოქალაქო და სამრეწველო მშენებლობის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თბილისის, სამგორის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკიდან „ეროვნულ-დემოკრატიული პარტია“. ელდარ ჩერქეზიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ელდარ ჩერქეზიშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი