laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1065

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1065 მიიღეს ერთხმად 1996 წლის 12 ივლისს. საქართველოს შესახებ გაეროს წინა ყველა რეზოლუციის დადასტურებით, კერძოდ კი 1036 (1996) რეზოლუციის, საბჭომ განიხილა საქართველოსა და აფხაზეთს შორის კონფლიქტის პოლიტიკური მოგვარების მცდელობები და გადაავადა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი 1997 წლის 31 იანვრამდე. საბჭომ შეშფოთება გამოთქვა ორმხვრივ მოლაპარაკებებში პროგრესის არარსებობის გამო, კერძოდ აფხაზური მხარის პოზიციის გამო. შეთანხმება ცეცხლის შეწყვეტის შესახებ და ძალების დაშორიშორების შესახებ შეთანხმებას ორივე მხარე ზოგადად იცავდა. მიუხედავად იმისა, რომ გაეროს დამკვირვებელთა მისიამ და დსთ-ს სამშვიდობო ძალებმა დიდი წვლილი შეიტანეს უსაფრთხოების დაცვის მხრივ, თუმცა გალის რაიონში სიტუაცია გაუარესდა. კონფლიქტის მოგვარების მოლაპარაკებები გადაიდო. რეზოლუციამ კიდევ ერთხელ დაადასტურა საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობა, სუვერენიტეტი და დამოუკიდებლობა და ამ პრინციპების შესაბამისად, აფხაზეთის სტატუსის განსაზღვრის აუცილებლობა. რეზოლუციამ ასევე დაადასტურა ლტოლვილთა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა უფლება, უსაფრთხოდ სახლებში დაუბრუნდეს შესახებ, ხოლო აფხაზური მხარის მიერ ამ პროცესის შეჩერება — დაგმეს. კონფლიქტის შედეგად დემოგრაფიული ცვლილებები მიუღებლად შეფასდა, ისევე, როგორც ეთნიკურად მოტივირებული მკვლელობები და ძალადობა, აგრეთვე მიწის დანაღმიანებაც. გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი გადავადდა 1997 წლის 31 იანვრამდე და გადაიხედება დსთ-ის სამშვიდობო ძალების მანდატის შეცვლის შემთხვევაში. საბოლოოდ, გენერალურ მდივანს, ბუტროს ბუტროს-გალის დაევალა აფხაზეთში არსებული მდგომარეობისა და დამკვირვებელთა მისიის შესახებ სამი თვის შემდეგ მოხსენების წარდგენა. გაეროს მისია საქართველოში გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები აფხაზეთის შესახებ აფხაზეთის ომი რეზოლუციის ტექსტი undocs.org-ზე ↑ Kohen, Marcelo G. (2006). Secessión: international law perspectives. Cambridge University Press, გვ. 117. ISBN 978-0-521-84928-9.
მიხეილ სებრიაკოვი

მიხეილ სებრიაკოვი (რუს. Михаил Васильевич Себряков; დ. 1798, სკურიშენსკაია, რუსეთის იმპერია — გ. 20 დეკემბერი, 1882) — რუსი პოეტი, მეცნიერი და მხატვარი. მიხეილ სებრიაკოვი დაიბადა სტანიცა სკურიშენსკაიაში ვ. სებრიაკოვის ოჯახში. სწავლობდა ხარკოვის უნივერსიტეტში. მსახურობდა ლეიბ-გვარდიის კაზაკთა ლეგიონში. ლეგიონში სებრიაკოვს მიენიჭა წოდებები: 1817 წლის 20 იანვარი — ურიადნიკი; 1819 წლის 10 მაისი — ლეიბ-გვარდიის კაზაკტა ლეგიონის იუნკერი; 1820 წლის 25 თებერვალი — პორტუპეი-იუნკერი; 1820 წლის 24 მარტი — კორნეტი; 1825 წლის 18 ივნისი — პორუჩიკი; 1825 წლის 31 აგვისტოდან 1826 წლის 3 აპრილამდე მსახურობდა ტაგანროგში იმპერატორ ალექსანდრე I-სა იმპერატორის მეუღლის ელიზავეტა ალექსეევნას ლეგიონში ყოფნის დროს; 1827 წლის 5 ნოემბრიდან — სამხედრო სამსახურიდან გადამდგარი შტაბს-როტმისტრი. 1827 წელს გადადგა შტაბ-როტმისტრის წოდებით. შემდეგ მუშაობდა ჯარის ხაზინადარად, ჯარის კანცელარიის ასესორად, დონის თავადთა საოლქო წინამძღოლად. მიხეილ სებრიაკოვს ჰქონდა დიდი კარ-მიდამო უსტ-მედვედიცკის ოლქის დასახლება სლობოდა-სებროვოში. სლობოდა-სებროვოში მდებარე სახლში მას ჰქონდა დიდი ბიბლიოთეკა, ფიზიკური და ბუნებრივ-ისტორიული კაბინეტები, მცირე ობსერვატორია და მეტეოროლოგიური სადგური. გარდაიცვალა 1882 წლის 20 დეკემბერს. დაკრძალულია სლობოდა-სებროვოს წმინდა მიტროფანეს ეკლესიაში. 1869 წელს მიხეილ სებრიაკოვმა გამოსცა ბროშურა „Три спутника“ (ქართ. სამი თანამგზავრი), რომელსაც თანდართული ჰქონდა პლანეტა სატურნის ნახატები. გამოაქვეყნა წინგი „О бациляриях“ (ქართ. ბაცილარიების შესახებ) (ერთუჯრედიან წყალმცენარეებზე). გამოსცა ლექსების კრებული „Орхидеи“ (ქართ. ორქიდეები). მისი ინტერესების სფეროში იყო ფერწერა, გრაფიკა, არქიტექტურა. სებროვოში მან საოჯახო ეკლესია მოაწყო, რომელიც სტანიცა სკურიშენსკაიაში წმინდა მიტროფანეს სახელობის ტაძრის შემცირებული ასლი იყო. Астапенко М. П., Астапенко Г. Д., Астапенко Е. М. Казачья доля — Дон, степь да воля. Ростов н/Д, 2014. с. 303, 320 с.: ил. ISBN 978-5-87259-806-0 Себряковы в истории нашего города Михайловка в ХIХ веке. ↑ Михаил Васильевич Себряков. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-12-12. ციტირების თარიღი: 2017-09-21.
ივანე პოპოვი (მწერალი)

ივანე პოპოვი (რუს. Иван Петрович Попов; დ. 1836, ნოვოჩერკასკი, რუსეთის იმპერია — 1906) — რუსი პოეტი, ჟურნალისტი და გამომცემელი. ივანე პოპოვი დაიბადა 1836 წელს ქალაქ ნოვოჩერკასკში, ჯარის ზემდეგის ოჯახში. დაამთავრა ნოვოჩერკასკის გიმნაზია, შემდეგ — ხარკოვის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. მიიღოს სამართლის კანდიდატის ხარისხი. გიმნაზიაში სწავლის დროს დაწერა თხზულება „Азовское сидение“. უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ მუშაობდა საოლქო სტატისტიკური კომიტეტის მდივნად. საქმიანობის მიხედვით აგროვებდა მასალებს მათ „დონის სტატისტიკური კომიტეტის საოქო ჯარების კრებულში“ გამოსაქვეყნებლად. 1887 წელს ივანე პოპოვმა საკუთარი გაზეთი „Донская речь“ (ქართ. დონური მეტყველება) გამოსცა. მისი გაზეთი რუსეთის სამხრეთ ნაწილში ერთ-ერთი უმსხვილესი აღმოჩნდა, მასში იბეჭდებოდა ალექსანდრე კუპრინის, კ. ტრენევის, ა. პოპოვის (სერაფიმის ძე) და სხვათა ნაწარმოებები. მისი კიდევ ერთი წამოწყება იყო ჟურნალ „Дон“-ის (ქართ. დონი) დაარსება, რომლის გამოცემაც მან 1887 წლიდან დაიწყო. ჟურნალმა დაახლოებით ერთი წელი იარსება და სახსრების უქონლობის გამო დაიხურა. ივანე პოპოვი წერდა ლექსებს, ისტორიულ შენიშვნებს და პუბლიცისტურ სტატიებს. მისი ნაწარმოებები ქვეყნდებოდა „Казачий вестник“-ში (ქართ. კაზაკური მაცნე), „Таганрогский вестник“-ში (ქართ. ტაგანროგის მაცნე), მოსკოვისა და პეტერბურგის ჟურნალებში „Будильник“ (ქართ. მაღვიძარა), „Гусли“ (ქართ. გუსლი), „Спутник“ (ქართ. თანამგზავრი), „Развлечение“ (ქართ. გართობა). მისი ნაწარმოებების ძირითადი თემა იყო მისთვის კარგად ნაცნობი დონის კაზაკობა და მისი ისტორია. Астапенко М. П., Астапенко Г. Д., Астапенко Е. М. Казачья доля — Дон, степь да воля. Ростов н/Д, 2014., 320 с.: ил. ISBN 978-5-87259-806-0 Попов Иван Петрович. Материалы к истории Дона / собран. Ив. П. Поповым. — Новочеркасск : Тип. наслед. Н. И. Редичкина, 1900. — 168 с. Попов И. П. Материалы к истории Дона. — Новочеркасск, 1900.
ალექსანდრე კოსოვოროტოვი

ალექსანდრე კოსოვოროტოვი (რუს. Александр Иванович Косоворотов; დ. 1868, ნიჟნე-ჩირსკაია, რუსეთის იმპერია — 1912, ლესნოი, რუსეთის იმპერია) — რუსი პროზაიკოსი, პუბლიცისტი და დრამატურგი. ალექსანდრე კოსოვოროტოვი 1868 წელს სტანიცა ნიჟნე-ჩირსკაიაში, ოჯახის ექიმ ივანე კოსოვოროტოვის ოჯახში დაიბადა. დედის გარდაცვალების შემდეგ მამასთან ერთად ნოვოცერკასკში ცხოვრობდა, იქვე დაამთავრა გიმნაზიაც. ბავშობიდანვე ჰქონდა ფერწერული და მუსიკალური შესაძლებლობები. პატარა ბიჭი ქმნიდა რომანსებს და ხატავდა პორტრეტებს. 1893 წელს კოსოვოროტოვმა მოსკოვის უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტის დაამთავრა. სწავლის დამთავრების შემდეგ მსახურობდა პეტერბურგში კაზაკთა პოლკის ლეიბ-გვარდიაში. სამხედრო სამსახურის შემდეგ მუშაობდა სახელმწიფო ორგანოებში, დაკავებული იყო ლიტერატურული საქმიანობით. გარკვეული დროის განმავლობაში თანამშრომლობდა გაზეთთან „Новое время“ (ქართ. ახალი დრო). იქ ის აქვყნებდა თეატრალური და კრიტიკულ სტატიებს. 1901 წლიდან ალექსანდრე კოსოვოროტოვი საფრანგეთში ცხოვრობდა, იყო გაზეთ „Новое время“-ს პარიზის კორესპონდენტი, თუმცა, ტუბერკულოზით დაავადების გამო დეპრესიას უჩიოდა. ქალაქი გაზეთის რედაქციასთან შეთანხმების გარეშე დატოვა. მოგზაურობდა იტალიასა და კორსიკაში. ფულად დახმარებას სთხოვდა რედაქტორს, გამომცემელსა და დრამატურგს ალექსეი სუვორინს. 1902 წელს ალექსანდრე კოსოვოროტოვი რუსეთში დაბრუნდა. დაკავებული იყო გაზეთ „Русь“-ის (ქართ. რუსეთი) ორგანიზებით, წერდა სტატიებს რუსეთ-იაპონიის ომის შესახებ. თანამშრომლობდა გამოცემებთან „Театр“ (ქართ. თეატრი), „Обозрение театров“ (ქართ. თეატრების მიმოხილვა) და „Всемирном вестнике литературы“ (ქართ. ლიტერატურის მსოფლიო მაცნეში). გარდაიცვალა (თვითმკვლელობით დაასრულა სიცოცხლე) 1912 წელს სანქტ-პეტერბურგის სიახლოვეს, დასახლება ლესნოიში. დაკრძალულია ვოლკოვსკის სასაფლაოზე. Астапенко М. П., Астапенко Г. Д., Астапенко Е. М. Казачья доля — Дон, степь да воля. Ростов н/Д, 2014., 320 с.: ил. ISBN 978-5-87259-806-0 Косоротов Александр Иванович, драматург и прозаик დაარქივებული 2017-08-09 საიტზე Wayback Machine.
ვასილი დიკოვი

ვასილი დიკოვი (რუს. Василий Иванович Диков; დ. 1874, ნოვოჩერკასკი, რუსეთის იმპერია — 1937, ნოვოჩერკასკი, რსფსრ, სსრკ) — საბჭოთა და რუსი პოეტი. ვასილი დიკოვი 1874 წელს ქალაქ ნოვოჩერკასკში, კაზაკების ოჯახში დაიბადა. სწავლის დასრულების შემდეგ მწერლად მუშაობდა საოლქო სამმართველოში. 1898 წელს დაამთავრა ნოვოჩერკასკის კაზაკთა სასწავლებელი, მსახურობდა ოფიცრად. ამ პერიოდში ის უკვე წერდა ლექსებს. მის შემოქმედების მთავარი თემა იყო ბუნება, დონის კაზაკობა და კაზაკთა ცხოვრება. ამ პერიოდში მან დაწერა ლექსები: „К Дону“, „Летнее утро в станице“, „Дону“, „Степной орел“, „Родному Дону“, „Дончак“ და სხვ. 1909 წელს ქალაქ ნიკოპოლში მისი ლექსების პირველი წიგნი – „Охотничьи картинки“ გამოიცა. ვასილი დიკოვი პირველ მსოფლიო ომში იბრძოდა. ომის დაწყებამდე ქალაქ ნოვოჩერკასკში გამოიცა მისი მეორე წიგნი – „Новочеркасский альманах“. 1918 წელს დიკოვმა გამოსაცემად მოამზადა წიგნ „Охотничьи картинки“-ს მეორე ვარიანტი, მაგრამ მისი გამოცემა ვერ მოხერხდა. 1920 წელს პოეტი ნოვოჩერკასკის ციხეში მოხვდა, სადაც დახვრეტის მოლოდინში ნახევარი წელი გაატარა, თუმცა იგი გაათავისუფლეს. გათავისუფლების შემდეგ შემთხვევითი შემოსავლებით ცხოვრობდა. 1921 წლიდან იყო ნოვოჩერკასკის სამხატვრო სტუდიების ადმინისტრატორი მხატვარ-ბატალისტ მიტროფანე გრეკოვთან. 1937 წელს დახვრიტეს. Астапенко М. П., Астапенко Г. Д., Астапенко Е. М. Казачья доля — Дон, степь да воля. Ростов н/Д, 2014. с. 207-208, 320 с.: ил. ISBN 978-5-87259-806-0
ლუკა ბისტროვი

ლუკა ბისტროვი (რუს. Лука Вонифатьевич Быстров; დ. 11 ოქტომბერი, 1887, პოპოვკა, რუსეთის იმპერია — გ. 23 აგვისტო, 1916) — რუსი სასულიერო მწერალი. ლუკა ბისტროვი 1887 წლის 11 ოქტომბერს სოფელ პოპოვკაში დაიბადა. მისი პაპა სოფლის მღვდელი იყო. პაპა შვილიშვილს წერა-კითხვას საეკლესიო წიგნებით ასწავლიდა და შემდეგ ლუკა შვიდი წლის ასაკიდან უკითხავდა მრევლს ეკლესიის კლიროსში. მალევე მისი მამა, რომელიც ასევე ღვთისმსახური იყო ოჯახთან ერთად დონის ოლქის შორეულ რაიონში გადასახლდა. იქ ლუკა არითმეტიკასა და წერა-კითხვას კაზაკი ოფიცერისაგან სწავლობდა. სასიმღერო მონაცემების გამო, ლუკა 15 წლის ასაკიდან ტაძრის ერთ-ერთ კლიროსში გუნდის მთავარი მომღერალი იყო. ორი წლის შემდეგ ლუკა ბისტროვი დონის მეორე ოლქის სტანიცა ნიჟნე-ჩირსკში დამკვიდრდა. სადაც მწერლობით დაკავდა და მასწავლებლის თანამდებობის დასაკავებლად გამოცდების ჩასაბარებლად ემზადებოდა. 1908 წელს გამოცდების წარმატებით ჩაბარების შემდეგ ლუკა ბისტროვმა სახალხო მასწავლებლად დაიწყო მუშაობა. თავისი ბრაზიანი საქციელის გამო ის კონსტანტინოვკის ციხეში მოხვდა. ციხიდან გათავისუფლების შემდეგ მან მასწავლებლობა მიატოვა და თვითგანათლებით დაკავდა, ნოვოჩერკასკში სწავლობდა ორწლიან კურსებზე, აიღო ატესტატი და საეკლესიო-საგანმანათლებლო და ლიტერატურული საქმიანობით დაკავდა. ლუკა ბისტროვი 1916 წლის 23 აგვისტოს ფრონტზე დაიღუპა. ლუკა ბისტროვის ნაწარმოებები 1908 წლიდან ქვეყნდებოდა. თავისი ნაწარმოებების სიუჟეტებს ის სტანიცა ნიჟნე-ჩირსკის სიცოცხლით სავსე ცხოვრებიდან იღებდა. თავის მოთხრობებსა და ნარკვევებში ის კაზაკთა ცხოვრების კოლორიტს აღწერდა. მისი ნაწარმოებები იბეჭდებოდა რუსულ ჟურნალ-გაზეთებში - „Церковь“, „Церковное пение“ და სხვა. სტატიებში „Доля горькая“, „На борьбу с пьянством“, „Миссионерский подлог“, „Владыка“, „Самообман“, „Хоровое пение“, „К уставщикам и певцам“, „Повесть старого леса“ ის თანამედროვე ცხოვრების სულიერი და კულტურული საკითხების წამოწევას ცდილობდა. ბისტროვის ცნობილი ნარკვევებია: „Психология отступничества“, „Вольтер о нетерпимости“, „К вопросу о певческих книгах“. ლუკა ბისტროვის წიგნები და თხზულებები გამოიცემოდა რევოლუციამდელ მოსკოვში, პეტერბურგსა და კიევში. Быстров Лука Вонифатьевич Валерий Волков: «Старообрядческая апологетика представляет собой нечто похожее на систему Менделеева...» Быстров Лука Вонифатьевич, духовный писатель
ანატოლი როშჩუფკინი

ანატოლი როშჩუფკინი (რუს. Анатолий Васильевич Рощупкин; დ. 10 თებერვალი, 1949, კრასნოე, რსფსრ, სსრკ) — საბჭოთა და რუსი მწერალი. სსრკ-ის ჟურნალისტთა კავშირის წევრი (1975). ანატოლი როშჩუფკინი 1949 წლის 10 თებერვალს ლიპეცკის ოლქის სოფელ კრასნოეში, გლეხის ოჯახში დაიბადა. 1972 წელს სწავლობდა ელეცკის პედაგოგიური ინსტიტუტის ფილოლოგიურ ფაკულტეტზე. 1978—1980 წლებში სწავლობდა როსტოვის უმაღლეს პარტიულ სკოლაში (უპს) ჟურნალისტიკის განყოფილებაზე. 1972—1973 წლებში მსახურობდა სახალინის სატანკო ძალებში. დემობილიზაციის შემდეგ ჟურნალისტიკას დაუბრუნდა. მუშაობა 1966 წელს დაიწყო. მუშაობდა ლიპეცკის ოლქის რაიონული გაზეთების ლიტერატურულ მუშაკად, კომკავშირულ სამუშაოზე, დამოუკიდებელ კორესპონდენტად, სოფლის ცხოვრების განყოფილების ხელმძღვანელად, როსტოვის საოლქო გაზეთ „Молот“-ის მთავარი რედაქტორის მოადგილედ (1981—1992), როსტოვის ოლქის საკანონმდებლო კრების ინფორმაციისა და საზოგადოებრივ-პოლიტიკური ანალიზის განყოფილების ხელმძღვანელად (1992—1998), როსტოვის ოლქის ადმინისტრაციის ბეჭდვისა და ტელერადიომაუწყებლობის დეპარტამენტის ბეჭდვის სექტორის ხელმძღვანელად, როსტოვის ოლქის გაზეთ „Весёловский вестник“-ის მთავარ რედაქტორად. 2001 წლიდან ანატოლი როშჩუფკინი მუშაობს გაზეთ „За доблестный труд“-ის მთავარ რედაქტორად. ანატოლი როშჩუფკინმა ლექსებისა და მოთხრობების წერა ადრეულ ასაკში დაიწყო და ის ადგილობრივ გამოცემებში იბეჭდებოდა. მისი ლექსების პირველი კრებული „Свет доброты“ 1995 წელს, ხოლო პროზის პირველი წიგნი „Земляки“ 1996 წელს გამოიცა. მოგვიანებით მწერალმა ლექსების, თხზულებებისა და მოთხრობების რამდენიმე ათეული წიგნი დაწერა. ანატოლი როშჩუფკინი თავის ნაწარმოებებში რუსული სოფლის ცხოვრებას აღწერს, წერს მისთვის ახლობელი ხალხის შესახებ, ცდილობს მორალისა და ზნეობის საკიტხების წამოწევას. სსრკ-ის სახალხო მეურნეობის მიღწევების გამოფენის ბრინჯაოს მედალი; რუსეთის ჟურნალისტთა კავშირის საპატიო ნიშანი „პროფესიონალური საზოგადოების წინაშე დამსახურებისათვის“; ანტონ ჩეხოვის სახელობის საოლქო ჟურნალისტიკის პრემიის ლაურეატი; ვ. ზაკრუტკინის სახელობის ლიტერატურული პრემიის ლაურეატი (1997). გამოცემულია მწერლის ნაწარმოებების ცალკეული წიგნები: Свет доброты. Стихи. — Ростов-н/Д: фирма „MYSTERY“, 1995. Земляки. Рассказы, повести, очерки. — Ростов-н/Д: „Дон“, 1996. До вечерней звезды. Стихи. — Ростов-н/Д: Ростиздат, 1997. Поезд в деревню. Книга прозы. — Ростов-н/Д: Ростиздат, 1999. Ещё надеюсь… Стихи. — Ростов-н/Д: МП „Книга“, 2001. Прощание с ивой. Проза. — Ростов-н/Д: МП „Книга“, 2001. Сроки земные. Книга прозы. — Ростов-н/Д: МП „Новая книга“, 2004. Январская исповедь. Стихи. — Ростов-н/Д: МП „Новая книга“, 2006. Колодезное эхо. Повесть. — Ростов-н/Д: МП „Новая книга“, 2007. Последняя вьюга. Повести и рассказы. — Ростов-н/Д: МП „Новая книга“, 2009. Между светом и тенью. Книга прозы и поэзии. — Ростов-н/Д: ЗАО „Книга“, 2010. Справочник. Ростовское региональное отделение Союза писателей России. Ростов-на-Дону, 2011 г. Анатолий Васильевич Рощупкин, с. 77. Рощупкин Анатолий Васильевич. Союз писателей России. Рощупкин Анатолий Васильевич დაარქივებული 2017-06-01 საიტზე Wayback Machine. . Литературная карта.
Three Imaginary Boys

Three Imaginary Boys — ბრიტანული ალტერნატიული როკ-ჯგუფ The Cure-ის სადებიუტო სტუდიური ალბომი. გამოიცა 1979 წლის 8 მაისს, ლეიბლზე Fiction. მოგვიანებით იგი აშშ-ში და ავსტრალიაში გამოიცა განსხვავებული სახელწოდებით (Boys Don't Cry) და სიმღერების სიით. ყველა სიმღერის ავტორი — The Cure (რობერტ სმითი, მაიკლ დემპსი და ლოლ ტოლჰერსტი), გარდა მითითებულის. შენიშვნა ალბომში შეტანილია ინსტრუმენტული კომპოზიცია „The Weedy Burton“, ავტორის მითითების გარეშე. მხოლოდ დელუქს-გამოცემაში მიუთითეს მისი ნამდვილი ავტორი. Three Imaginary Boys საიტზე Discogs (გამოცემების სია) ↑ True, Chris. Three Imaginary Boys – The Cure. AllMusic. ციტირების თარიღი: 28 იანვარი 2013. ↑ Wolk, Douglas (20 სექტემბერი 2005). „The Cure: Three Imaginary Boys“. Blender. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 27 ნოემბერი 2005. ციტირების თარიღი: 2 ნოემბერი 2015. ↑ ლარკინი, კოლინ (2011). The Encyclopedia of Popular Music, 5th concise, Omnibus Press. ISBN 0-85712-595-8.  ↑ Sweeting, Adam (17 დეკემბერი 2004). „The Cure, Three Imaginary Boys Deluxe Edition“. The Guardian. ციტირების თარიღი: 20 აგვისტო 2016. ↑ Abebe, Nitsuh. (14 დეკემბერი 2004) The Cure: Three Imaginary Boys [Deluxe Edition]. Pitchfork. ციტირების თარიღი: 28 იანვარი 2013. ↑ Sheffield, Rob (2004). „The Cure“, The New Rolling Stone Album Guide, 4th, Simon & Schuster, გვ. 205–06. ISBN 0-7432-0169-8.  ↑ Starr, Red (28 ივნისი 1979). „The Cure: Three Imaginary Boys (Polydor/Fiction)“. Smash Hits: 25. ↑ McCullough, Dave (12 დეკემბერი 1979). „Cure Pop for Now People“. Sounds. ↑ „The Cure: Three Imaginary Boys“. Uncut: 146. ციტატა: „In 1978, The Cure, suburban teens indebted to punk, sounded fresh and unusual even then, penning unorthodox pop like 'Fire in Cairo'.“
ობობასნაირნი

ობობასნაირნი (ლათ. Arachnoidea) — უხერხემლო ცხოველთა კლასი ფეხსახსრიანთა ტიპისა. ობობასნაირთა სხეული 0,1 მმ — 17 მმ აღწევს, გაყოფილია თავმკერდად და მუცლად, იშვიათად შერწყმულია (ტკიპები). უმრავლესობის თავმკერდი დაუნაწევრებელია, იშვიათად — სეგმენტებად დაყოფილი (სოლფუგები). სუნთქავენ ტრაქეებით ან ფილტვებით, იშვიათად ორივეთი. გამოყოფის ფუნქციას ასრულებენ კოქსალური ჯირკვლები და მალპიგის მილები. ნერვული სისტემა წარმოდგენილია ხაზისზედა და ხახისქვეშა ნერვული კვანძით და მუცლის ნერვული ძეწკვით. აქვთ თვალები და მგრძნობიარე ბეწვები. სმენისა და ყნოსვის ორგანოები არა აქვთ (ზოგი ობობას გარდა). ზოგს შხამიანი ჯირკვლები აქვს (მორიელები, ცრუმორიელები, ობობები). ცალსქესიანი ცხოველებია. მრავლდებიან კვერცხით (მორიელები ცოცხლადმშობნი არიან). კლასში 35 ათასამდე სახეობაა, რომლებიც გაერთიანებულია შემდეგ რიგებში: მორიელები, შოლტფეხიანები, სოლფუგები, ცრუმორიელები, მთიბავები, ობობები, ტკიპები. გავრცელებული არიან ყველგან, ბინადრობენ ხმელეთზე, წყლის ობობასა და წყლის ტკიპას გარდა. უმრავლესობა მტაცებელია — იკვებება სხვა ფეხსახსრიანებით, ჭიებით, მოლუსკებით, პატარ-პატარა ქვეწარმავლებით. ზოგი ტკიპა პარაზიტია, ზოგს გადააქვს ადამიანისა და ცხოველების ინფექციური დაავადებანი. წყლის ტკიპები თეზის საკვებია. საქართველოში გავრცელებულია ობობასნაირთა 600-მდე სახეობა. მხეიძე თ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 494.
გაერთიანებული ერების სარდლობა კორეაში

გაერთიანებული ერების სარდლობა კორეაში — 1950 წელს დაარსებული გაერთიანებული, მრავალეროვანი სამხედრო სტრუქტურა, რომელიც სამხრეთ კორეას უჭერდა მხარს კორეის ომის პერიოდში და შემდგომ. 1953 წლის 27 ივლისს, გაერთიანებული ერების სარდლობამ და ჩინეთ-ჩრდილოეთ კორეის გაერთიანებულმა სარდლობამ ხელი კორეის დაზავების ხელშეკრულებას მოაწერეს. სამშვიდობო ხელშეკრულების საფუძვეზე შეიქმნა დაზავების სამხედრო კომისია, რომელშიც ორივე ხელმომწერი მხარის წარმომადგენლები შედიან. ასევე მოქმედებს ნეიტრალური ერების სადამკვირვებლო კომისიაც, რომელიც მეთვალყურეობას უწევს მხარეების ვალდებულებების შესრულებას. დაპირისპირებულ მხარეებს შორის შეხვედრები საერთო უსაფრთხოების საერთო უსაფრთხოების მონაკვეთზე (სოფელ პანმუნჯომში) რეგულარულად იმართება. Grey, Jeffrey. The Commonwealth Armies and the Korean War: An Alliance Study. Manchester University Press, 1990. ↑ Joint Security Area / Panmunjom URL retrieved April 9, 2006
ჩრდილოეთ კორეის მთები

ჩრდილოეთ კორეის მთები — მთათა სისტემა კორეის სახალხო დემოკრატიული რესპუბლიკის ჩრდილოეთ ნაწილში, მანჯურია-კორეის მთების აღმოსავლეთი ნაწილი. სიგრძე დაახლოებით 600 კმ, სიგანე 200 კმ-მდე, სიმაღლე 1300-1500 მ, მაქსიმალური — 2541 მ (მთა კვანმობონი). ჩრდილოეთით ესაზღვრება იალუძიანის (ამნოკანი) და ტუმინძიანის (ტუმანგანი) ხეობები, სამხრეთით გადადის აღმოსავლეთ კორეის მთებში. ჭარბობს საშუალო სიმაღლისა და დაბალი ქედები, რომლებიც უმთავრესად აგებულია გრანიტებით, გნაისებითა და კვარციტებით. კალთები დანაწევრებულია ხეობებით. ჩრდილოეთ კორეის მთებში არის რკინისა და პოლიმეტალების საბადოები. 1500 მ სიმაღლემდე კალთები შემოსილია ფართოფოთლოვანი ტყით, უფრო ზევით შერეული და წიწვოვანი ტყეებია, 2000 მ-ზე მაღლა ჭარბობს ქონდარა ფიჭვი და ბალახეული მცენარეულობა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 161.
მიანმის სახელმწიფო მრჩეველი

მიანმის სახელმწიფო მრჩეველი (ბირმ. နိုင်ငံတော်၏ အတိုင်ပင်ခံပုဂ္ဂိုလ်) — მიანმის დე-ფაქტო მთავრობის მეთაური. სახელმწიფო მრჩეველის თანამდებობა დააფუძნა მიანმის მთავრობამ 2016 წლის 6 აპრილს სპეციალურად აუნ სან სუ ჩისათვის. აუნ სან სუ ჩის პარტიამ ეროვნული ლიგა დემოკრატიისათვის 2015 წლის არჩევნებში მოიპოვა გადამწყვეტი გამარჯვება, თუმცა პარტიის ლიდერმა ვერ შეძლო მიანმის პრეზიდენტის თანამდებობის დაკავება კონსტიტუციური აკრძალვის გამო, რომლის მიხედვითაც პრეზიდენტის თანამდებობის დაკავება არ შეუძლია პირს, რომელსაც ჰქონდა უცხო ქვეყნის მოქალაქეობა. იგი და მისი გარდაცვლილი ქმარი, მიხაილ ეირისი დიდი ბრიტანეთის მოქალაქეები იყვნენ. Office of the State Counsellor დაარქივებული 2016-04-15 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ↑ Америки, Голос. „Барак Обама і Аун Сан Су Чжі обговорять питання санкцій проти Бірми“. VOA. ციტირების თარიღი: 2016-10-13. ↑ Aung San Suu Kyi to become 'State Counsellor' of Myanmar. ↑ Myanmar MPs approve Suu Kyi as ‘advisor to state'. ციტირების თარიღი: 2016-10-13.
Aqualung (ალბომი)

Aqualung — ბრიტანული პროგრესული როკ-ჯგუფ ჯეთრო ტალის მეოთხე სტუდიური ალბომი, გამოცემული 1971 წელს. ეს არის მისი პირველი ალბომი, ჩაწერილი ჯონ ევანის, როგორც სრულუფლებიანი წევრის და ჯეფრი ჰემონდის მონაწილეობით. აღსანიშნავია, რომ ეს აგრეთვე არის ჯეთრო ტალის უკანასკნელი დისკი, ჩაწერილი კლაივ ბანკერის მონაწილეობით. Aqualung-ის გაყიდულმა ასლებმა 7 მილიონზე მეტი შეადგინეს. იგი ითვლება ჯეთრო ტალის ყველა გაყიდვად ალბომად. 2003 წელს ჟურნალმა Rolling Stone იგი ყველა დროის 500 საუკეთესო ალბომის სიაში #337 ადგილზე წარმოადგინა. ყველა სიმღერის ავტორი — იენ ანდერსონი, გარდა მითითებულისა. იენ ანდერსონი — ვოკალი, აკუსტიკური გიტარა, ფლეიტა მარტინ ბარი — ელექტრონული გიტარა, ჩამწერი ჯონ ევანი — ფორტეპიანო, ორგანი, მელოტრონი ჯეფრი ჰემონდი (მითითებულია, როგორც „ჯეფრი ჰემონდ ჰემონდი“) — ბას გიტარა, ალტ ჩამწერი და სასაცილო ხმები, დამატებითი ვოკალი სიმღერაში Mother Goose კლაივ ბანკერი — დასარტყმელი საკრავები, პერკუსია გლენ კორნიკი — ბას გიტარა. ჯონ ბერნსი — ხმის ინჟინერი დევიდ პალმერი — ორკესტრის არანჟირება, დირიჟორი ბერტონ სილვერმენი — ალბომის ყდა Aqualung Live ინფორმაცია საიტზე Discogs ↑ Jethro Tull singles. ↑ Jethro Tull singles. ↑ Eder, Bruce. Jethro Tull - Aqualung review. AllMusic. All Media Network. ციტირების თარიღი: 10 April 2016. ↑ Christgau 1981, p. 1981. sfn error: no target: CITEREFChristgau1981 (help) ↑ 5.0 5.1 Aqualung - Jethro Tull. Superseventies.com. ციტირების თარიღი: 10 April 2016. ↑ Murphy, Sean. (9 December 2011) Jethro Tull: Aqualing (40th Anniversary Special Edition). PopMatters. ციტირების თარიღი: 12 July 2012. ↑ Rathbone, Oregano. (December 2011) Jethro Tull - Aqualung: 40th Anniversary Collector’s Edition. Record Collector. ციტირების თარიღი: 10 April 2016. ↑ Jethro Tull - Aqualung. Acclaimed Music. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 6 მარტი 2016. ციტირების თარიღი: 9 April 2016. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-06-19. ციტირების თარიღი: 2011-03-20. ↑ David Kent (1993). Australian Chart Book 1970 - 1992. Australian Chart Book, St Ives, N.S.W.. ISBN 0-646-11917-6.  ↑ Aqualung – Jethro Tull Danish. Danskehilister.dk. ციტირების თარიღი: 10 April 2016. ↑ RPM Top Albums – Volume 15, No. 21 Jul 10, 1971. Library and Archives Canada. ციტირების თარიღი: 10 April 2016. ↑ "Jethro Tull - Aqualung". Charts.de. Media Control. წაკითხვის თარიღი 10 April 2016. ↑ "100 საუკეთესო ალბომი". Charts.de. Media Control. წაკითხვის თარიღი 10 April 2016. ↑ Gli album più venduti del 1971 Italian. Hit Parade Italia.it. ციტირების თარიღი: 2016-05-22. ↑ "Jethro Tull – Aqualung". Norwegiancharts.com. Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 10 April 2016. ↑ 17.0 17.1 Jethro Tull: Official Charts. The Official Charts Company. ციტირების თარიღი: 21 April 2012. ↑ 18.0 18.1 Aqualung – Jethro Tull Awards. AllMusic. Rovi Corporation. ციტირების თარიღი: 10 April 2016. ↑ Top Albums/CDs - Volume 16, No. 1, August 21, 1971. Library and Archives Canada (21 August 1971). ციტირების თარიღი: 10 April 2016.
ვარდისფერი ჟერო

ვარდისფერი ჟერო (ლათ. Platalea ajaja) — ფრინველი ყარყატისნაირთა რიგისა. ვარდისფერი ჟერო საკმაოდ დიდი ზომის ფრინველია, მისი სხეულის სიგრძეა 86 სმ, ფრთების შლილი 120-133 სმ, ხოლო სხეულის მასა 1,2-1,8 კგ. ბუმბული ღია ვარდისფერი აქვს, მკერდის და ფრთების ნაწილი ღია წითელი, კისერი თეთრი, ხოლო თავი და ნისკარტი, რომელსაც კოვზისებური ფორმა აქვს — შავი. ვარდისფერი ჟეროები ბინადრობენ დიდ კოლონიებად და დაკავებულნი არიან ბარტყებზე ზრუნვით. მათი ბუდის სიმაღლე 30 სმ-მდეა, სადაც დედალი 3-5 კვერცხს დებს. ინკუბაცია 21 დღე-ღამე გრძელდება. ბარტყებს თავიდან მშობლები კვებავენ მონელებული საკვებით, სანამ შეძლებენ ნისკარტიდან ჭამას. რვა კვირის შემდეგ ისინი დამოუკიდებლები ხდებიან და ფრენას სწავლობენ. «National Geographic» Field Guide to the Birds of North America ISBN 0-7922-6877-6 . ↑ Бёме Р. Л., Флинт В. Е. Пятиязычный словарь названий животных. Птицы. Латинский, русский, английский, немецкий, французский / Под общ. ред. акад. В. Е. Соколова. — М.: Рус. яз., «РУССО», 1994. — С. 28. — 2030 экз. — ISBN 5-200-00643-0. ↑ "Roseate Spoonbill".