laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
თეძმისხევი

თეძმისხევი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში, ახალქალაქის თემში. მდებარეობს მდინარე თეძმის (მტკვრის მარჯვენა შენაკადი) მარცხენა ნაპირზე, ზღვის დონიდან 680 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 18 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 132 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 671. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ Ethnic composition of Georgia 2014 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
თვალადი

თვალადი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში, კავთისხევის თემში. მდებარეობს მდინარე კავთურის (მტკვრის მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 780 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 14 კილომეტრით. ფეოდალურ ხანაში თვალადში ქართლის მეფეთა საზაფხულო სადგომი იყო. შემორჩენილია შუა ფეოდალური ხანის ეკლესია და შენობათა ნანგრევები. მოსახლეობა მათ როსტომ მეფის საყდარსა და სასახლეს უწოდებს. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 489 ადამიანი. თვალადის სამების ეკლესია თვალადის წმინდა გიორგის ეკლესია თვალადის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია კავთის ღვთისმშობლის ეკლესია კავთის წმინდა გიორგის ეკლესია მეფეთსადგომის ეკლესია ნიკო ცხვედაძის სახლი ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 56. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 163-164. მაკალათია ს., კავთურას ხეობა, თბ., 1960 ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
თვაურები

თვაურები — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში, ლამისყანის თემში. მდებარეობს მდინარე ქსნის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 750 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 18 კილომეტრით. სახელი ეწოდება თვაურების (ოს. Туатæ) საგვარეულოს გამო, რომლებიც ამ სოფელში ცხოვრობენ. მოსახლეობა თვაურებში პატარა ლიახვის ხეობის სოფელ წიფორიდან არის ჩამოსახლებული. თავდაპირველად ზემო თვაურებში ცხოვრობდნენ, სადაც ახლა სალოცავი და სასაფლაოა, ხოლო 1959–1960-იან წლებში ქვემო თვაურებში ჩამოიყვანეს. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 81 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 673. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ Ethnic composition of Georgia 2014 ↑ 3.0 3.1 „თვაურების სევდა — სოფელი თვაურები“. qartli.ge. 2020-11-28. ციტირების თარიღი: 28 ნოემბერი, 2020. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
თოგოიანი

თოგოიანი, თოგოიანთკარი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში, სამთავისის თემში. მდებარეობს მდინარე ლეხურის ხეობაში. ზღვის დონიდან 750 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 12 კილომეტრით. ამავე დასახელების სოფელი არის ჟამურშიც (ქსნის ხეობა). სახელი ეწოდება თოგოშვილების (ოს. Тогойтæ) საგვარეულოს გამო. რამდენიმე გვარი XX საუკუნის დასაწყისში ქსნის ხეობიდან ჩამოსახლდა. სოფელში ცხოვრობენ თოგოშვილები, ზოზრაშვილები (სოფელ კარადან — ჯერ წირში, შემდეგ აქ გადმოსახლდნენ), გაბოშვილები, ქენქაძეები და ჯაჯიშვილები. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 75 ადამიანი. თოგოიანიდან იყო ქართულ-ოსურ ურთიერთობათა ისტორიის ერთ-ერთი პირველი მეცნიერული ნაშრომის („ქართულ-ოსურ ურთიერთობათა ისტორია“, 1956) ავტორი გიორგი თოგოშვილი. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ Ethnic composition of Georgia 2014 ↑ ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 77. ↑ გვასალია ჯ., ქსნის ხეობის ისტორიული გეოგრაფიის საკითხები // საქართველოს ისტორიული გეოგრაფიის კრებული, ტ. 3, თბ.: „მეცნიერება“, 1967. — გვ. 9–54. ↑ 5.0 5.1 „სოფელი თოგოიანი“. qartli.ge. 2020-11-04. ციტირების თარიღი: 28 ნოემბერი, 2020. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ზემო ხანდაკი

ზემო ხანდაკი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მდინარე თეძმის (მტკვრის მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში. ადმინისტრაციული ერთეულის ცენტრი (სოფლები: ზემო ხანდაკი, ზენადრისი, კალოუბანი). ზღვის დონიდან 610 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 18 კილომეტრით. 1925 წელს სოფელში შეიქმნა ამხანაგობა „ახალი ცხოვრება“. ამ საქმეს სათავეში ჩაუდგა სოფლის მკვიდრი მიხეილ გოგიბედაშვილი. ამხანაგობის წევრებმა გადაწყვიტეს მიწის დასამუშავებელი მანქანის შეძენა.ცნობილი მეცნიერის კონსტანტინე ამირეჯიბის დახმარებით მათ შეძლეს ბანკიდან სახელმწიფო კრედიტის მიღება და უცხოური „ჰოლტის“ მარკის ტრაქტორის შეძენა. ტრაქტორი სოფელ ზემო ხანდაკში ჩამოიყვანა ინსტრუქტორ-მექანიკოსმა ივანე ლუკიანოვმა. მისი თანაშემწე იყო სერგო კელაპტრიშვილი, შემდგომში ერთ-ერთი პირველი ქართველი ტრაქტორისტი. ეს მოვლენა დიდი ზეიმით აღნიშნეს ზემო ხანდაკისა და მისი მეზობელი სოფლების მეტეხის, ახალქალაქისა და სხვათა მცხოვრებლებმა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1561 ადამიანი. ზემო ხანდაკის სამების ეკლესია ზემო ხანდაკის წმინდა გიორგის ეკლესია ზემო ხანდაკის წმინდა თევდორეს ეკლესია ზემო ხანდაკის საწარმო კალობანის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 512. კახაძე კ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 160. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ Ethnic composition of Georgia 2014 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
გირო

გირო (ბერძ. γύρος ნიშნავს წრეში ტრიალს) — სარზე ჩამოცმული, შეკმაზული ხორცის ფილებით აგებული ამობრუნებული კონუსი. გირო არსებობს ღორის ხორცის, ქათმის და საქონლის ფარშის. ლავაშში შეხვეულ გიროს სხვა ინგრედიენტებთან ერთად (ხახვი, პამიდორი, კარტოფილი, ძაძიკი და სხვ.) ეწოდება სუვლაკი.
ვაკე (კასპის მუნიციპალიტეტი)

ვაკე — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში (შიდა ქართლის მხარე), კასპის მუნიციპალიტეტში (ქვემო ჭალის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს ხარულის ქედის სამხრეთ დაბოლოებაზე. მდინარე ლეხურის (მტკვრის მარცხენა შენაკადი) ხეობაში, ზღვის დონიდან 960 მეტრზე. კასპიდან დაშორებულია 14 კილომეტრით. სოფელი შესაძლოა იყო ის „ვაკე“, სადაც XIV-XV საუკუნეების ქსნის ერისთავთა საგვარეულო მატიანის მიხედვით, 1342 წელს მეფის ძე დავითი ცხრაზმელებისა და არაგველების შერიგებას ცდილობდა. თანამედროვე ვაკე მდებარეობს რუსეთს ფედერაციის მიერ ოკუპირებული ახალგორის მუნიციპალიტეტის (ყოფ. სამხრეთ ოსეთის აო) სიახლოვეს. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 86 ადამიანი. ვაკე // ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 274. ვაკე // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. ?. კახაძე კ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 158. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საოკუპაციო ხაზთან მცხოვრები მოსახლეობის საჭიროებები (კასპის მუნიციპალიტეტის სოფლები: ვაკე, ზადიანთკარი, სარიბარი) — „დემოკრატიის კვლევის ინსტიტუტი“, 30 იანვარი 2020. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
დიდი ხურვალეთი

დიდი ხურვალეთი, ხურვალეთი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (შავშვების ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს ტირიფონის ვაკეზე, ტირიფონის არხის ნაპირას, ზღვის დონიდან 810 მეტრზე, ქალაქ გორიდან 21 კილომეტრის დაშორებით. სოფელი მდებარეობს ყოფილი სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ადმინისტრაციული საზღვრის, ამჟამად კი რუსეთის ფედერაციის მიერ ოკუპირებული ტერიტორიის მიმდებარედ. დიდი ხურვალეთი და ქვეში იყო პირველი სოფლები, რომელთა სიახლოვეს 2011 წლის აპრილ–მაისში რუსეთის ფედერალური უშიშროების სამსახურის სასაზღვრო ძალებმა დაიწყეს საზღვრის მონიშვნის (ე. წ. ბორდერიზაციის) უკანონო პროცესი. სოფელსა და მის შემოგარენში მდებარეობს ყველაწმინდის, კვირაცხოვლის, ღვთისმშობლის და წმინდა გიორგის ეკლესიები, ასევე 1905 წლის ამბებით ცნობილი მამაცაშვილის სახლი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 352 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 541. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ შსს–მ დიპლომატებს ე.წ. ‘საზღვრის მოწყობის’ დეტალები გააცნო. „სამოქალაქო საქართველო“, 4 ივნისი, 2013. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
დიდი გორიჯვარი

დიდი გორიჯვარი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (ადმინისტრაციული ერთეული სკრა). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე მტკვრის მარჯვენა ნაპირზე, ზღვის დონიდან 640 მეტრზე, ქ. გორიდან 3 კილომეტრის დაშორებით. სოფლის მახლობლად გოგირდოვანი მინერალური წყლის ბაზაზე ფუნქციონირებს კურორტი გორიჯვარი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 65 ადამიანი. გორიჯვარი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 522. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
გამარჯვების ორდენი

„გამარჯვება“ (რუს. Орден „Победа“) — უმაღლესი სამხედრო ორდენი. დაწესებულია სსრკ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის 1943 წლის 8 ნოემბრის ბრძანებულებით. „გამარჯვების“ ორდენით აჯილდოებენ საბჭოთა არმიის უფროს მეთაურთა შემადგენლობას ისეთი საბრძოლო ოპერაციების წარმატებით ჩატარებისათვის, რომელთა შედეგადაც ვითარება ძირეულად იცვლება საბჭოთა არმიის სასარგებლოდ. ორდენის ნიშანი პლატინისაგან მზადდება. ლალის ამოზნექილ ხუთქიმიან ვარსკვლავს გარს ბრილიანტები აქვს შემოვლებული. ქიმებს შორის სხივებიც ბრილიანტებითაა მოოჭვილი. ბრილიანტების საერთო წონა 16 კარატია. ორდენს მკერდის მარცხენა მხარეს ატარებენ. ლენტის ნიმუში და აღწერილობა დამტკიცებულია სსრკ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის 1944 წლის 18 აგვისტოს ბრძანებულებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 647.
დიდთავი

დიდთავი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (ადმინისტრაციული ერთეული საყავრე). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე ვიცხის (თეძმის მარცხენა შენაკადი) მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 1340 მ-ზე, გორიდან 50 კმ-ში. 2002 და 2014 წლების აღწერით მუდმივი მოსახლეობა არ არის. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში არავინ ცხოვრობს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 508. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
გულხანდისი

გულხანდისი — ნასოფლარი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (ადმინისტრაციული ერთეული საყავრე). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე ვიცხის (თეძმის მარცხენა შენაკადი) მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 1560 მ-ზე, გორიდან 47 კმ-ში. სოფელში შემორჩენილია გადაკეთებული შუა საუკუნეების ეკლესია. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში არავინ ცხოვრობს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 306. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
დიდი ჭვარები

დიდი ჭვარები — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (მღებრიანის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე თეძმის ხეობაში, ზღვის დონიდან 1530 მ-ზე, გორიდან 54 კმ-ში. შემორჩენილია წმ. გიორგის სალოცავის ნანგრევები. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში მუდმივი მოსახლეობა არ არის. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 541. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
დიდი წერეთი

დიდი წერეთი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (ადმინისტრაციული ერთეული მღებრიანი). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდ. თხინალის (ტანის მარჯვენა შენაკადი) სათავეში, ზღვის დონიდან 1540 მ-ზე. გორიდან დაშორებულია 48 კილომეტრით. სოფლის ცენტრში დგას XIV–XV საუკუნეების ღვთისმშობლის ერთნავიანი დაზიანებული ეკლესია. სოფლის მახლობლად, ნასოფლარის ტერიტორიაზე ნატეხი ქვით ნაგები, ამავე ხანის 2 კოშკისა და ეკლესიის ნანგრევებია. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში მუდმივი მოსახლეობა არ არის. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 540. ზაქარაია პ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
გუგუტიანთკარი

გუგუტიანთკარი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (მერეთის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე, მდინარე ჭარებულის (აძურის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა ნაპირას, ზღვის დონიდან 920 მეტრზე, გორიდან დაშორებულია 32 კილომეტრით. სოფელი მდებარეობს რუსეთის მიერ ოკუპირებული ცხინვალის რეგიონის მიმდებარედ და დაზარალდა 2010-იან წლებში უკანონო „ბორდერიზაციის“ პროცესში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 144 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 298. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი, 2016. ↑ გუგუტიანთკარი - ახალი ოკუპაციის ორი კვირა. „რადიო თავისუფლება“. აგვისტო 22, 2019. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
დიდი გარეჯვარი

დიდი გარეჯვარი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (ადმინისტრაციული ერთეული კარალეთი). მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე, მდინარე აძურის (მეჯუდის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 660 მეტრზე, გორიდან 12 კილომეტრში. სოფლის შუაგულში დგას გვიანდელი შუა საუკუნეების ღვთისმშობლის ეკლესია. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 711 ადამიანი. გვასალია ჯ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
დრე (გორის მუნიციპალიტეტი)

დრე — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (ატენის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 1420 მ-ზე, გორიდან 28 კმ-ში. პირველად დრე მოიხსენიება XVIII საუკუნის სწავლულის ვახუშტი ბატონიშვილის ტანის ხეობის სოფელთა სიაში. გარეშე მტრის წინააღმდეგ ბრძოლების დროს დრე გარკვეულწილად იცავდა ატენს მტრის შემოსევისაგან. XIX საუკუნის 40-იან წლებში დრეში მოქმედებდა ანდრეევსკის ტყავის ქარხანა. 1863 წლის მაისში მებატონე ერისთავებმა დრეს გლეხებს ფულადი გადასახადი გაუდიდეს, შეაწერეს 2000 მანეთი და 45 კაპიკი. გლეხებმა უარი განაცხადეს გადასახადის გადახდაზე. მთავრობამ სოფელში ეგზეკუცია ჩააყენა, ააწიოკა გლეხები და აიძულა ისინი დამორჩილებოდნენ მებატონეს. 1990-იანი წლების დასაწყისამდე სოფელ დრეში ძირითადად ოსური მოსახლეობა ცხოვრობდა. ქართულ-ოსური კონფლიქტის დროს ადგილობრივებმა სოფელი დატოვეს. 2002 და 2014 წლების აღწერის მიხედვით, იქ არავინ ცხოვრობს. 2019 წელს გორის მუნიციპალიტეტმა ნასოფლარად ქცეულ დრეს დასახლების სტატუსი აღუდგინა. 2014 წლის აღწერით სოფელში მუდმივი მოსახლეობა არ არის. კახაძე კ., ჩიმაკაძე თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 65. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 634. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ ატენის ზევით სოფელ დრეს მიენიჭება დასახლების სტატუსი. საინფორმაციო ცენტრი „შიდა ქართლი“. 9 იანვარი 2019. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
დიდი ატენი

დიდი ატენი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (ადმინისტრაციული ერთეული ატენი). მდებარეობს მდ. ტანის (მტკვრის მარჯვენა შენაკადი) მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 730 მეტრზე, გორიდან 10 კილომეტრში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 196 ადამიანი. დიდი ატენის კვირაცხოვლის ეკლესია დიდი ატენის კოშკები დიდი ატენის ნათლისმცემლის ეკლესია დიდი ატენის ღვთისმშობლის მცირე გუმბათოვანი ეკლესია დიდი ატენის წმინდა ბარბარეს ეკლესია დიდი ატენის წმინდა გიორგის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 509. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
დეგეულა

დეგეულა — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის გორის მუნიციპალიტეტში (ატენი ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე ტანის (მტკვრის მარჯვენა შენაკადი) მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 680 მეტრზე, გორიდან 11 კილომეტრის დაშორებით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 125 ადამიანი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
გოიათა

გოიათა, გოიაანთკარი — სოფელი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში, არცევის თემში. მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკის ჩრდილოეთ მთისწინეთში. მდინარე აძურის (მეჯუდის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 880 მეტრი, ერედვიდან 15 კილომეტრი, ცხინვალიდან 22 კილომეტრი. საქართველოს სსრ ადმინისტრაციული დაყოფით შედიოდა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ცხინვალის რაიონის ღრომის (1926 წლის აღწერით), მოგვიანებით კი არცევის სასოფლო საბჭოში (სოფსაბჭოში). ცხინვალის რაიონის გაუქმების შემდეგ (1991) გორის რაიონს მიეკუთვნა. ქართულ-ოსური კონფლიქტის დაწყების შემდეგ, 1992 წლიდან, სოფელს ვერ აკონტროლებს საქართველოს ცენტრალური ხელისუფლება. 2006 წლიდან ერედვის მუნიციპალიტეტშია. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ და დე ფაქტოდ შედის სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკის შემადგენლობაში. ოსურად ეწოდება Гойатæ ან Гойатыхъæу (გოიათიყაუ). 2015 წელს სამხრეთ ოსეთის სეპარატისტული ხელისუფლების მიერ ჩატარებული აღწერით სოფელში ცხოვრობს 240 კაცი, ეთნიკურად ოსები (100%). ↑ 1.0 1.1 1.2 Итоги всеобщей переписи населения Республики Южная Осетия 2015 года / Ответственные за выпуск: И. Р. Тибилов, Т. В. Базаев, Р. Р. Зассеева, М. Э. Пухаева, А. В. Сиукаева, М. Х. Гучмазов, Цхинвали: Управление государственной статистики Республики Южная Осетия, 2016. — გვ. 18. 452 გვ. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 30. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 46. ↑ პავლიაშვილი გურამ, შუქი გვირაბის ბოლოში // გაზ. საქართველოს რესპუბლიკა, №24, გვ. 2, 9 თებ., 1996. ↑ 5.0 5.1 ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 80. ↑ 6.0 6.1 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 205. ↑ 7.0 7.1 მოსახლეობის 1926 წლის აღწერა, გვ. 190 ↑ სეპარატისტული რეჟიმების მიერ მიტაცებული და რუსეთის ფედერაციის მიერ ოკუპირებული საქართველოს ტერიტორიები. სართველოს თავდაცვის სამინისტრო (10 აგვისტო, 2015). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-09-29. ციტირების თარიღი: 25 თებერვალი, 2020. ↑ რუსეთის ფედერაციის მიერ საქართველოს ტერიტორიების ოკუპაციის შესახებ. matsne.gov.ge (28 აგვისტო, 2008). ციტირების თარიღი: 25 თებერვალი, 2020. ↑ Цховребова 3. Д. Ойконимия Осетии, Цхинвали, 2003. — стр. 15 ↑ 11.0 11.1 11.2 11.3 მოსახლეობის სრულიად საკავშირო 1939, 1959, 1970, 1979 და 1989 წლების აღწერების შედეგები სამხრეთ ოსეთის ავტონომიურ ოლქში. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (9 იანვარი, 2020). ციტირების თარიღი: 23 თებერვალი, 2020.
გუჯაბაური

გუჯაბაური — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის ქურთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე. მდინარე დიდი ლიახვის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 860 მ-ზე, ცხინვალიდან 1 კმ-ში. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. 1990 წლამდე შედიოდა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ცხინვალის რაიონში, 2006 წლამდე — გორის მუნიციპალიტეტში, შემდეგ ქურთის მუნიციპალიტეტში. 1989 წლის აღწერით ცხოვრობდა 1 100 ადამიანი: ოსები (58%) და ქართველები (42%). 1990-იან წლებში შეიარაღებული კონფლიქტის შემდეგ მოსახლეობა მკვეთრად შემცირდა. სოფელს აკონტროლებდნენ სეპარატისტული ძალები. 2008 წლიდან ოკუპირებული რუსეთის ფედერაციის მიერ. 2015 წელს ოკუპაციის პირობებში ჩატარებული აღწერით ცხოვრობს 894 ადამიანი. სოფლის ცენტრში არის გვიანი შუა საუკუნეების გუჯაბაურის ღვთისმშობლის ეკლესია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 321. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. ↑ Итоги всеобщей переписи населения Республики Южная Осетия 2015 года / Ответственные за выпуск: И. Р. Тибилов, Т. В. Базаев, Р. Р. Зассеева, М. Э. Пухаева, А. В. Сиукаева, М. Х. Гучмазова. — Цхинвал: Управление государственной статистики Республики Южная Осетия, 2016.
გოზო

გოზო — ნასოფლარი საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ქნოღოს მთის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე პატარა ლიახვის ზემოთში. ზღვის დონიდან 2280 მეტრი, ცხინვალიდან 35 კილომეტრის, ერედვიდან — 28 კილომეტრის დაშორებით. 1991 წლამდე შედიოდა ცხინვალის რაიონში. 2008 წლიდან ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის მიერ, ხოლო სოფელს დე ფაქტო აკონტროლებს სეპარატისტული სამხრეთ ოსეთის რესპუბლიკა, რომლის ტერიტორიაზე სოფელს მიანიჭეს ოსური სახელწოდება (ოს. Гозо). სოფელში 1908 წელს ცხოვრობდა 27 ადამიანი, ოსები. 1989 წლის აღწერით სოფელში მუდმივი მოსახლეობა აღარ იყო. სოფლის მახლობლად მდებარეობს გოზოს ციხე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 204. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 77. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 30. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 46. ↑ საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე — საქართველოს კანონი ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ ↑ Кавказскій календарь на 1910 годъ, Тифлись, 1909, стр. 226.
გერი (ერედვის მუნიციპალიტეტი)

გერი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, ერედვის მუნიციპალიტეტში (გერის თემი). მდებარეობს გუდისის ქედის სამხრეთ კალთაზე. მდინარე ღვრიის (პატარა ლიახვის მარჯვენა შენაკადი) ზემოთში. ზღვის დონიდან 1480 მეტრი, ცხინვალიდან 22 კილომეტრი. გერი პირველად მოხსენიებული აქვს ვახუშტი ბატონიშვილს (XVIII ს.) „სავახტანგოს“ თემის სოფელთა სიაში. 1922-1990 წლებში შედიოდა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ცხინვალის რაიონში, ოლქის გაუქმების შემდეგ — გორის რაიონში, 2006 წლიდან — ერედვის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან ოკუპირებული რუსეთის ფედერაციის მიერ. სოფლის ზემოთ, მაღალ კლდეზე, დგას გერის წმ. გიორგის სახელობის დარბაზული ეკლესია, რომელსაც დასავლეთ მხარეს მიშენებული აქვს სამრეკლო, ირგვლივ კი გალავანი აქვს შემორტყმული. ეკლესია ნაგებია ქვაფიქლით, ხოლო გალავნის კარიბჭე — თლილი ქვით. კარიბჭის თავზე გამოკვეთილია ლომის თავი. ეკლესიის მახლობლად კოშკიც მდგარა, რომელიც დაუნგრევიათ. 1879 წელს ეკლესიისათვის ეგვტერი მიუშენებიათ. გერის წმ. გიორგი ქართლში ძლიერი სალოცავია. იგი „სულით ავადმყოფთა მკურნალად“ ითვლებოდა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 98. გვასალია ჯ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. ?. სოფელი გერი და გერის წმინდა გიორგის ტაძარი / გიორგი სოსიაშვილი // მასალები საქართველოს სოფლების ისტორიისათვის: სამეცნიერო სტატიების კრებული): ტომი 2 / მთავარი რედაქტორი: მონაზონი იოანე (მამუკა) ცუხიშვილი; ტომის რედაქტორი: ვაჟა დანელია; საქართველოს საპატრიარქოს სოფლების ისტორიის შემსწავლელი სამეცნიერო ცენტრი. თბილისი: უნივერსალი, 2020.