laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
არუბა 2020 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

არუბამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეცხრედ იასპარეზა 2021 წელს, იაპონიის დედაქალაქ ტოკიოში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს. არუბა Olympedia-ზე
ნაგარევის მღვიმე

ნაგარევის მღვიმე — კარსტული მღვიმე საქართველოში, თერჯოლის მუნიციპალიტეტში, სოფელ გოდოგანის მიდამოებში. მდებარეობს მდინარე ჭიშურის მარცხენა ფერდობზე, გოდოგანის მღვიმიდან სამხრეთ-დასავლეთით 700 მ-ში, ზღვის დონიდან 190 მ სიმაღლეზე. გამომუშავებულია ცარცულ კირქვებში. მღვიმე კარსტული ძაბრის ფსკერიდან სპირალურად ჩადის ქვევით და შემდეგ 140 მ სიგრძის ვიწრო, ნაკადოვანი გვირაბის ფორმას იღებს. მაქსიმალური სიმაღლე 5–6 მ. ფსკერის ფართობი 280 მ², საერთო მოცულობა 420 მ³. მღვიმე შედგება ვიწრო დერეფნებისა და პატარა დარბაზებისაგან. წინა ნაწილი ორსართულიანია. გვხვდება ტერასების ფრაგმენტები. ჰავა სტატიკურია. 1959 წლის მდგომარეობით ჰაერის ტემპერატურაა 14 °C. ქიმიური და მექანიკური ნალექები სუსტად არის წარმოდგენილი. განშტოებების შეერთების ადგილზე პატარა ნაკადული ისახება. წვიმების დროს მთლიანად წყლით ივსება. მღვიმე ადვილი გასასვლელია. ზოგიერთ ადგილას საჭიროა ხოხვით ძვრომა. შედგენილია გეგმა და ჭრილები. ნაგარევის მღვიმე ბუნების ძეგლია. ყველაზე ახლომდებარე მსხვილი დასახლებული პუნქტია ქალაქი ქუთაისი. თბილისიდან ქუთაისი დაშორებულია 230 კმ-ით; ხანგრძლივობა 3 სთ; თბილისი — ქუთაისის ცენტრალური ავტომაგისტრალი — ნაგარევის მღვიმის ბუნების ძეგლი 8 კმ. ხანგრძლივობა 30 წთ. საქართველოს ბუნების ძეგლები ↑ კუკური წიქარიშვილი. საქართველოს კარსტული მღვიმეები, თბ., 2013, გვ. 73 ↑ 2.0 2.1 ზ. ტატაშიძე, კ. წიქარიშვილი, ჯ. ჯიშკარიანი. საქართველოს კარსტული მღვიმეების კადასტრი, თბ., 2009 ↑ დაცული ტერიტორიების სააგენტო | ნაგარევის მღვიმის ბუნების ძეგლი
მუხურის ჩანჩქერი

მუხურის ჩანჩქერი — ჩანჩქერი საქართველოში, სოფელ მუხურის მიდამოებში, ტყიბულის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ტყიბული-მუხურის საავტომობილო გზის სიახლოვეს, ზღვის დონიდან 886 მ სიმაღლეზე. სამსაფეხურიანი წყალვარდნილი გადმოედინება აღმოსავლეთ ექსპოზიციის ფერდობზე მდებარე მღვიმიდან. მღვიმეში ერთი პატარა და ერთი დიდი ტბაა. ჩანჩქერის მიდამოებისათვის დამახასიათებელია ნოტიო ჰავა, ზომიერად ცივი ზამთრით და ხანგრძლივი თბილი ზაფხულით. ჩანჩქერის ნაპირები დაფარულია შერეული ფართოფოთლოვანი ტყით. აქ მრავალი ენდემური ცხოველი ბინადრობს, კერძოდ, კავკასიური თხუნელა, რადეს, ვოლნუხინის და კავკასიური წყლის ბიგები. მუხურის ჩანჩქერი ბუნების ძეგლია. საქართველოს ბუნების ძეგლები ↑ საქართველოს კანონი ბუნების ძეგლების შექმნისა და მართვის შესახებ ↑ იმერეთის მღვიმეების დაცული ტერიტორიების მენეჯმენტის გეგმის დამტკიცების თაობაზე ↑ დაცული ტერიტორიების სააგენტო | მუხურას ჩანჩქერის ბუნების ძეგლი
ნოვორესმეკეევო

ნოვორესმეკეევო (ბაშკ. Яңы Рәсмәкәй; რუს. Новоресмекеево) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ჩეკმაგუშის რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 4 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ჩეკმაგუშიდან დაშორებულია 7 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბუზდიაკი, რომელიც დაშორებულია 66 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას თათრები (100%) შეადგენენ. Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ http://www.webcitation.org/6Rxi3K6iw ↑ 2.0 2.1 Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан ВПН-2002 и 2009 ↑ Численность населения по населённым пунктам Республики Башкортостан. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-08-20. ციტირების თარიღი: 2020-12-31. ↑ Административно-территориальное устройство Республики Башкортостан: Справочник / Сост. Р. Ф. Хабиров. — Уфа: Белая Река, 2007. — 416 с. ISBN 978-5-87691-038-7 ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
გრიგოლ წულუკიძე

გრიგოლ წულუკიძე (დ. 17 აპრილი, 1889, ქუთაისი, საქართველო — გ. 22 დეკემბერი, 1950) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი, სამთო სამეცნიერო სკოლის ფუძემდებელი საქართველოში. გრიგოლ წულუკიძემ დაამთავრა ავსტრიის ქალაქ ლეობენის უმაღლესი სამთო სასწავლებელი 1911 წელს და ქალაქ ეკატერინოსლავის (ახლადნელი დნეპროპეტროვსკი) სამთო ინსტიტუტი 1914 წელს. 1914-1918 წლებში მუშაობდა ხელმძღვანელ თანამდებობებზე ჩრდილოეთ კავკასიის ნავთობის სარეწებზე. 1918-1922 წლებში ტყიბულის მაღაროებში. 1923-1928 წლებში გრიგოლ წულუკიძე იყო საქართველოს სახალხო მეურნეობის უმაღლესი საბჭოს სამთო კომიტეტის თავმჯდომარე, ამავე პერიოდში კითხულობდა ლექციებს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პოლიტექნიკურ ფაკულტეტზე, ხოლო 1928 წლიდან საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში. გრიგოლ წულუკიძე 1930-1950 წლებში იყო მადნეულ საბადოთა დამუშავების კათედრის გამგე. იგი აგრეთვე ითვლება საქართველოში სამთოელთა სამეცნიერო სკოლის ფუძემდებლად. აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ მანვე მეცნიერულად დაასაბუთა ტყიბულის შახტებში ნამუშევარი სივრცის ჰიდრავლიკური ამოვსების პერსპექტიულობაც. მეცნიერის მონაწილეობით შეიქმნა ქიმიის, გამოყენებითი მინერალოგიის, გეოლოგიის, ლითონისა და სამთო საქმის ინსტიტუტები. 1959 წლიდან მის სახელს ატარებს სამთო მექანიკის ინსტიტუტი. გრიგოლ წულუკიძის შრომები ეხება მადნეულ საბადოთა მიწისქვეშა დამუშავების მეთოდებს და აგრეთვე ამ მეთოდების დამშავების კლასიფიკაციას. არის არაერთი ორიგინალური სახელმძღვანელოს ავტორი, მანვე ჩაუყარა საფუძველი ქართულ სამთო ტექნოლოგიურ ტერმინოლოგიას. მეცნიერს მიღებული აქვს არაერთი მნიშვნელოვანი, სახელმწიფო ჯილდო. გრიგოლ წულუკიძე გარდაიცვალა 1950 წლის 22 დეკემბერს. საქართველოს მეცნიერებათა აკადემია, აკადემიკოსი (1944-) შრომის წითელი დროშის ორდენი ლენინის ორდენი მადნეულ საბადოთა მიწისქვეშა დამუშავების მეთოდები (ავტორი) // ნაწ. 3. ტ. 2. - თბილისი, ტექნიკა და შრომა, 1948. - 267გვ. მადნეულ საბადოთა მიწისქვეშა დამუშავების მეთოდები (ავტორი) // ტ. 1. ნაწ. 3. - თბილისი, ტექნიკა და შრომა, 1946. - 401გვ. მადნეულ საბადოთა მიწისქვეშა დამუშავების მეთოდები (ავტორი) // ტ. 2. ნაწ. 2: გამოღება. დამუშავების მეთოდები.. - თბილისი, ტექნიკა და შრომა, 1943. - 158გვ. მადნეულ საბადოთა მიწისქვეშა დამუშავების მეთოდები (ავტორი) // ტ. 1. ნაწ. 1 . - თბილისი, ტექნიკა და შრომა, 1941. - 129გვ. ქვანახშირის გამოღების მექანიზაცია (ავტორი). - ტფილისი, ტეხნიკა და შრომა, 1932. - 430გვ. სამთო სამუშაოები (ავტორი). - ტფილისი, სახელგამის გა-მა, 1931. - 292გვ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987, გვ. 348 ენციკლოპედია თბილისი, თბ., 2002, გვ. 969 გრიგოლ წულუკიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გრიგოლ წულუკიძე
ბრაუნფილდი

ბრაუნფილდი (ინგლ. Brownfield) — ურბანულ დაგეგმარებაში სხვადასხვა დანიშნულების მქონე მიწა, რომლის ფუნქცია დაკარგულია ან გამოუყენებელია. ტერმინი ასევე გამოიყენება იმ მიწების აღსაწერად, რომელიც მანამდე იყო გამოყენებული სამრეწველო თუ კომერციული მიზნებისთვის და შეიძლება იყოს დაბინძურებული. თბილისში ბრაუნფილდის მაგალითი არის არსენალის მთა. თბილისის მიწათსარგებლობის კონცეფცია ბრაუნფილდი (დეგრადირებული ინდუსტრიული ზონა) დაარქივებული 2021-09-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ Tang, Yu-Ting; Nathanail, C. Paul (2012). „Sticks and stones: the impact of the definitions of brownfield in policies on socio-economic sustainability“. Sustainability. 4 (5): 840–862. doi:10.3390/su4050840.თარგი:Open access ↑ Alker, Sandra; Joy, Victoria; Roberts, Peter; Smith, Nathan (2000). „The Definition of Brownfield“. Journal of Environmental Planning and Management. 43 (1): 49–69. doi:10.1080/09640560010766. S2CID 153395212.(ფასიანი რეგისტრაცია) ↑ ალექსანდრე ელისაშვილი - არსენალის მთა / ბრაუნფილდი
ვალერიან ითონიშვილი

ვალერიან ჯამბულის ძე ითონიშვილი (დ. 25 ოქტომბერი, 1925, სოფ. ყანობი, ახლანდელი ყაზბეგის მუნიციპალიტეტი — გ. 10 მაისი, 2021) — ქართველი ეთნოლოგი. ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (1972), პროფესორი (1978). 1953 წელს დაამთავრა თსუ-ის ისტორიის ფაკულტეტი. 1957–1963 წლებში მუ­შა­ობ­და სა­ქართველოს სა­ხელმწიფო მუზეუმში, ხოლო 1963 წლიდან — საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ივ. ჯა­ვა­ხიშვილის სახელობის ისტორიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტში. 1972 წლიდან არის ამავე ინსტიტუტის დირექციასთან არ­სე­ბუ­ლი სამეცნიერო საბჭოსა და სადისერტაციო საბჭოს წევრი. სადოქტორო დისერტაცია დაიცვა ­ცენტრალური კავკასიის მთიელთა საოჯახო ყოფის თემაზე, რომელშიც შესწავლილია ვეინახების (ჩაჩნებისა და ინგუშების), ოსებისა და ქართველ მთიელთა ოჯახის სტრუქტურა, საოჯახო ურთიერთობის ფორმები და ტრადიციები. 1981–2006 წლებში იყო სო­ცი­ა­ლურ ურთიერთობათა შესწავლის საქართველოს ეთნოგრაფიის ­განყოფილების უფროსი. ითონიშვილი ლექციებს კითხულობდა თსუ-ში, რეგულარულად ხელმძღვანელობდა ეთნოგრაფიულ ექსპედიციებს მთიულეთ-გუდამაყარში, ფშავ-ხევსურეთში, ერწო-თიანეთში, ქსნისა და ლიახვის ხეობებში, ჩაჩნეთ-ინგუშეთსა და ოსეთში. გამოქვეყნებუ­ლი აქვს მრა­ვა­ლი ნა­შრო­მი, მათ შორის წიგნების სა­ხით – ილია ჭავჭავაძის, ალექსანდრე ყაზბეგის, თედო სახო­კიას, გიორგი ბოჭორიძის, სიმონ ჯანაშიას და სხვათა ღვაწლის ამსახველი გამოცემები ქართულ ეთნოგრაფიაში. 2003 წელს მიენიჭა ალექსანდრე ყაზბეგის პრემია. ქართველ მთიელთა საოჯახო ურთიერთობის ისტორიიდან, თბ., 1960; ცენ­ტრა­ლუ­რი კავკასიის მთიელების საოჯახო ყოფა, თბ., 1969; ხევის ტოპონიმიკა, თბ., 1971; კავკასიის ხალხთა საოჯახო ყოფა, თბ., 1977; სიმონ ჯანაშიას ღვაწლი ქართულ ეთნოგრაფიაში, თბ., 1991. იოსელიანი ხ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 224-225. ვალერიან ითონიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ილიუხინის სახელობის უფსკრული

ილიუხინის სახელობის უფსკრული — კარსტული მღვიმე საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, გაგრის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს არაბიკის კირქვულ მასივზე, მდინარე ჟოეკვარის ტროგული ხეობის ზემო წელში. მორფომეტრიული მონაცემებით შედის საქართველოს 1000 მ-ზე ღრმა კარსტული უფსკრულების პირველ ათეულში. მღვიმის ზედა ნაწილი გამომუშავებულია ზედაიურულ კირქვებში. სიგრძე 8953 მ, საპროექტო სიგრძე 5890 მ, სიღრმე 1286 მ, საერთო მოცულობა 34000 მ³. უფსკრული ერთმანეთისაგან საკმაოდ დაშორებული ორი ჩასასვლელით („პეროვსკაია“ და „ვოლჩია“) იწყება, 220 მ სიღრმეზე ოთხად იტოტება, შემდეგ სამი მათგანი ნაზვავით იხშობა, ხოლო ძირითადი მაგისტრალი 1240 მ-ზე სიფონური ტბით მთავრდება. უფსკრულის შორეულ ნაწილში არის დარბაზი, რომლის სიგრძეა 250 მ, სიგანე 80 მ, სიმაღლე 270 მ. ცალკეულ დარ­ბაზ­ში ჭარბადაა ­მძლავრი კალციტოვანი ქერქის ნამტვრევები. „პეროვსკაიას“ შესასვლელის სიმაღლეა ზღვის დონიდან 2369 მ, ხოლო „ვოლჩიას“ შესასვლელის სიმაღლე დაახლოებით 2350 მ. აქვს ნივალურ-წვიმის ინფილტრაციული კვება; სიღრმესთან ერთად მატულობს კონდენსაციური წყლების სიდიდეც. პირველი მუდმივი ნაკადი ჩნდება 180 მ-ის სიღრმეზე, რომელიც 287 მ-ზე გაუვალ ნაპრალში იკარგება. მეორე ნაკადი ზედაპირიდან 300 მ-ისა და 540 მ-ის სიღრმეზე გამოდის, იერთებს რამდენიმე წვრილ შენაკადს, იკარგება ნაპრალში და ხელახლა ჩნდება 590 მ-ზე. 720 მ-ზე იგი ერთვის შედარებით დიდ ნაკადს. შემდგომ ნაკადი იერთებს 3 შენაკადს. 800 მ-ზე ნაკადს ერთვის ახალი შენაკადი. 975 მ-ზე ნაკადი გადის ნახევარსიფონში, ხოლო 980 მ-ზე ფართო სიფონში. შემდეგ მიემართება უფსკრულის გაურკვეველ ნაწილში და 1230 მ-ზე კვლავ ჩნდება სიღრუის ცნობილ ნაწილში ვიწრო ნაპრალიდან. 860 და 735 მ-ზე გვხვდება ტბები. უფსკრულში უხვადაა სიფონური მონაკვეთები, რომელთაგან ზოგიერთი შეუსწავლელია. უფსკრულში ჰაერის ტემპერატურა სიღრმესთან ერთად იცვლება 0–1 °C-დან (ზედაპირთან) 3–4 °C-მდე (ფსკერულ ნაწილში). წყლის ტემპერატურა გრიფონში 720 მ სიღრმეზე 2 °C-ია, წყლის ტემპერატურა 1240 სიღრმეზე 3,6 °C. უფსკრულში ჭარბობს ჩამონაზვავ-გრავიტაციული დანალექები. გვხვდება აგრეთვე სეისმო-გრავიტაციული დანალექებიც. 1984 წლის ექსპერიმენტით დადასტურდა უფსკრულში გამდინარე ნაკადის კავშირი კარსტულ მდინარე რეპრუასთან. „პეროვსკაიას“ ჩასასვლელი მი­კვლეულია სა­ქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის სპელეოლოგიური საბჭოს (ხელმძღვანელი თამაზ კიკნაძე) და მოსკოვის საქალაქო სპელეოსექციის (ხელმძღვანელი ვლადიმერ ილიუხინი) გაერთიანებული ექსპედიციის მიერ 1980 წელს. 1982 წელს აღმოაჩინეს მეორე შესასვლელი — „ვოლჩია“, ხოლო ვლადიმერ ილიუხინის (1934–1982) ტრაგიკული გარდაცვალების შემდეგ, მთელ სისტემას ილიუხინის სახელობის უფსკრული ეწოდა. ↑ 1.0 1.1 კუკური წიქარიშვილი. საქართველოს კარსტული მღვიმეები, თბ., 2013, გვ. 52 ↑ 2.0 2.1 2.2 ზ. ტატაშიძე, კ. წიქარიშვილი, ჯ. ჯიშკარიანი. საქართველოს კარსტული მღვიმეების კადასტრი, თბ., 2009 ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 Кадастр пещер СССР, ВИНИТИ, 1986 г., с. 117–119.
ახალი ზელანდია 2020 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

ახალმა ზელანდიამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე ოცდამეოთხედ იასპარეზა 2021 წელს, იაპონიის დედაქალაქ ტოკიოში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 20 მედალი მოიპოვეს. ახალი ზელანდია Olympedia-ზე ↑ „Sarah Hirini and Hamish Bond named New Zealand Team Flagbearers for Tokyo Olympic Games“. New Zealand Olympic Committee. 23 June 2021. ციტირების თარიღი: 27 June 2021. ↑ „Tokyo Olympics 2020: Hamish Bond forced to hand over flagbearer duties to David Nyika for opening ceremony“. The New Zealand Herald. 23 July 2021. ციტირების თარიღი: 23 July 2021. ↑ „Tokyo Olympics: Dame Valerie Adams named New Zealand's flagbearer for Games' closing ceremony“. Newshub. 8 August 2021. ციტირების თარიღი: 8 August 2021.
ლინგვისტური სამშობლო

ლინგვისტური სამშობლო, ურჰაიმატი (გერმ. Urheimat; „თავდაპირველი სამშობლო“) — რეგიონი სადაც ფუძეენა ვრცელდებოდა მანამდე, სანამ ის შვილობიდ ენებად დაიყოფოდა. ფუძეენა აღნიშნავს მონათესავე ენათა ჯგუფის რეკოსტრუკტირებულ ან ისტორიულად დამოწმებულ საერთო წინაპრულს ენას. ენობრივი ოჯახის ასაკის მიხედვით, ფუძეენის სამშობლო შესაძლოა მიახლოებული სიზუსტით დადგინდეს (მაგ. ისტორიულ მიგრაციებთან დაკავშირებით) ან დარჩეს გაურკვეველი. ენათმეცნიერული მტკიცებულებების გარდა, პრეისტორიული ენის სამშობლო შესაძლოა დადგინდეს სხვადასხვა დისციპლინების მეშვეობით, როგორიც არი არქეოლოგია და არქეოგენეტიკა.
იამაგატის პრეფექტურა

იამაგატა (იაპ. 山形県) – პრეფექტურა იაპონიაში, კუნძულ ჰონსიუს სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. ფართობი შეადგენს 6,1 ათას კმ²-ს, მოსახლეობა — 1,223,000 კაცს (2004 წლის მონაცემებით). ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი იამაგატა. ზედაპირი უმთავრესად ბორცვიანი და დაბალმთიანია, სიმაღლე 989 მეტრამდე. ზღვის სანაპიროზე, განსაკუთრებით პრეფექტურის სამხრეთ ნაწილში ვაკეებია. იამაგატა აგრარულ-ინდუსტრიული რაიონია. მთავარი კულტურაა ბრინჯი. მოჰყავთ აგრეთვე ქერი, პარკოსანი და ტექნიკური კულტურები. განვითარებულია მესაქონლეობა, თევზჭერა (ქალაქი სიმონოსეკი ქვეყნის ერთ-ერთი უდიდესი თევზსაჭერი ნავსადგურია). განვითარებულია ქიმიური, მეტალურგიული, მანქანათმშენბებლობის, კვების, მინა-კერამიკული მრეწველობა. ცენტრებია სიმონესეკი, უბე, ივაკუნი და სხვა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 46.
გრამერსი

გრამერსი (ინგლ. Gramercy) — უბანი აღმოსავლეთ მანჰეტენზე, ნიუ-იორკში. მისი სამხრეთის საზღვარი მე-14 ქუჩაა, ჩრდილოეთისა — 23-ე ქუჩა, მე-3 გამზირი — აღმოსავლეთისა, პარკ-ავენიუ კი დასავლეთის. ესაზღვრება ისეთ უბნებს როგორებიცაა ისტ-ვილიჯი, ფლეტაირონი, გრინვიჩ-ვილიჯი, კიპს-ბეი. სახელწოდება წარმოსდგება ჰოლანდიური სიტყვიდან „კრომერს“, რომელიც პატარა ჭაობს ნიშნავს. Brooks, Gladys (1958) Gramercy Park: Memories of a New York Girlhood New York: Dutton Klein, Carole (1987) Gramercy Park: An American Bloomsbury New York: Houghton Mifflin Pine, John B. (1921) The Story of Gramercy Park: 1831–1921 New York: Gramercy Park Association
ვაიმარის რესპუბლიკა

ვაიმარის რესპუბლიკა (გერმ. Weimarer Republik) — გერმანიის სახელმწიფოს ისტორიული დასახელება 1919-1933 წლებში, კონსტიტუციური კრების საპატივსაცემლოდ, რომელიც გაიმართა ქალაქ ვაიმარში. ოფიციალურად სახელმწიფოს ერქვა ისევ „გერმანიის იმპერია“ (გერმ. Deutsches Reich). 1933 წელს ჰიტლერის ხელისუფლებაში მოსვლის შედეგად ვაიმარის რესპუბლიკამ შეწყვიტა არსებობა. გერმანიის ცენტრისტული პარტია ფრანც ფონ პაპენი ვაიმარის კონსტიტუცია Berghahn, V. R. (1982). Modern Germany. Cambridge, UK: Cambridge University Press. ISBN 0-521-34748-3.  Bookbinder, Paul (1996). Weimar Germany: the Republic of the Reasonable. Manchester, UK: Manchester University Press. ISBN 0-7190-4286-0.  Childers, Thomas (1983). The Nazi Voter: The Social Foundations of Fascism in Germany, 1919–1933. Chapel Hill: University of North Carolina Press. ISBN 0-8078-1570-5.  The Constitution of the German Reich (Weimar constitution) of 11 August 1919 (ინგლისური) Weimar Republic World History Database დაარქივებული 2011-03-12 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) PSM Data Bank (ინგლისური) historical documents (German) (ინგლისური)
ნოვოსემენკინო (ჩეკმაგუშის რაიონი)

ნოვოსემენკინო (ბაშკ. Яңы Семенкин; რუს. Новосеменкино) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ჩეკმაგუშის რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 4 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ჩეკმაგუშიდან დაშორებულია 32 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბუზდიაკი, რომელიც დაშორებულია 65 კმ-ით. Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ https://www.webcitation.org/6Rxi3K6iw?url=http://bashstat.gks.ru/wps/wcm/connect/rosstat_ts/bashstat/resources/2f055a804e303140ba45fe3bf8d20d64/%D0%A7%D0%B8%D1%81%D0%BB%D0%B5%D0%BD%D0%BD%D0%BE%D1%81%D1%82%D1%8C+%D0%BD%D0%B0%D1%81%D0%B5%D0%BB%D0%B5%D0%BD%D0%B8%D1%8F+%D0%BF%D0%BE+%D0%BD%D0%B0%D1%81 ↑ 2.0 2.1 Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан ВПН-2002 и 2009 ↑ Численность населения по населённым пунктам Республики Башкортостан. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-08-20. ციტირების თარიღი: 2020-12-31. ↑ Административно-территориальное устройство Республики Башкортостан: Справочник / Сост. Р. Ф. Хабиров. — Уфа: Белая Река, 2007. — 416 с. ISBN 978-5-87691-038-7
ევროკავშირის დევიზი

ევროკავშირის დევიზი — „ერთიანობა მრავალფეროვნებაში“, შეირჩა 2000 წელს ჩატარებული არაოფიციალური სასკოლო კონკურსის შედეგად და მიღებულ იქნა ნიკოლ ფონტენის მიერ, რომელიც იმ დროს ევროპის პარლამენტის პრეზიდენტი იყო. შემდგომში იგი ჩნდება ევროპის კონსტიტუციის ტექსტში და ევროკავშირის ვებ-საიტზე მოდიფიცირებული ფორმით: „მრავალფეროვნებით გაერთიანებულნი“. ბერძნულად - Ενότητα στην πολυµορφία გერმანულად - In Vielfalt geeint დანიურად - Forenet i mangfoldighed ესპანურად - Unidos en la diversidad ესტონურად - Ühtsus erinevuses ინგლისურად - United in diversity ირლანდიურად - Aontaithe san éagsúlacht იტალიურად - Unita nella diversità ლატვიურად - Vienotība dažhādībā ლიეტუვურად - Vienybė įvairialypiškume ნიდერლანდურად - Eenheid in verscheidenheid პოლონურად - Jedność w różności პორტუგალიურად - Unidade na diversidade სლოვაკურად - Jednota v rozdielnosti სლოვენურად - Združeni v raznolikosti ფინურად - Erilaisina yhdessä ფრანგულად - Unie dans la diversité შვედურად - Förenat i mångfalden ჩეხურად - Jednotnost v různorodosti ბასკურად - Aniztasunean bat eginik ბულგარულად - Единни в многообразието გალისიურად - Unidos na diversidade ესპერანტოზე - Unuiĝinte en diverseco თურქულად - Çoklukta birlik კატალანურად - Units en la diversitat უელსურად - Yng glym mewn gwahaniaeth ლათინურად - In varietate concordia ლუქსემბურგულად - Eenheet an der Verschiddenheet რუმინულად - Unitate în diversitate რუსულად - В разнообразии — согласие შოტლანდიურად - Ae mynd, monie kynd (Scotland and Ulster) ხორვატულად - Ujedinjeni u različitosti ევროკავშირის დევიზი ევროკავშირის ოფიციალურ საიტზე ↑ The EU Motto. ციტირების თარიღი: 20 January 2010. ↑ (2002) Eurodiversity: A Business Guide to Managing Difference. Butterworth-Heinemann, გვ. 110. ISBN 978-0-87719-381-4.  ↑ EUROPA > Sracfhéachaint ar an AE > Siombailí an AE > Aontaithe san éagsúlacht. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-02-17. ციტირების თარიღი: 2010-10-06.
არინგაი

არინგაი (ოფიციალურად არინგაის მუნიციპალიტეტი; ილოკ: Ili ti Aringay; ფილ: Bayan ng Aringay) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ლა-უნიონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 50 380 ადამიანს შეადგენს. არინგაი 24 ბარანგაისგან შედგება. მუნიციპალიტეტში ჩრდილოეთ ლუსონისთვის დამახასიათებელი მუსონური კლიმატი ჭარბობს. მშრალი სეზონი ნოემბრიდან აპრილამდეა, წვიმების სეზონი კი, მაისიდან ოქტომბრამდე გრძელდება. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: არინგაი Aringay Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a>
ბაკნოტანი

ბაკნოტანი (ოფიციალურად ბაკნოტანის მუნიციპალიტეტი; ფილ: Bayan ng Bacnotan); ილოკ: Ili ti Bacnotan) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ლა-უნიონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 44 388 ადამიანს შეადგენს. ბაკნოტანი 47 ბარანგაის მოიცავს. მშრალი სეზონი ნოემბრიდან მაისამდე გრძელდება, წვიმების სეზონი კი, მაისის შუა რიცხვებიდან ოქტომბრამდე. წვიმების სეზონის დროს უხვნალექიანობას სამხრეთ-დასავლეთის მუსონი უწყობს ხელს. საშუალო წლიური ტემპერატურა 27.2°C-ია (81.0°F). ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბაკნოტანი Bacnotan Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a>
ბაგულინი

ბაგულინი (ოფიციალურად ბაგულინის მუნიციპალიტეტი; ფილ: Bayan ng Bagulin; ილოკ: Ili ti Bagulin) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი ლა-უნიონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 14 428 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტი ლა-უნიონის აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარეობს. ჩღდილოეთიდან სან-გაბრიელი ესაზღვრება, დასავლეთიდან ― სან-ფერნანდო, სამხრეთ-დასავლეთიდან ― ნაგილანი, სამხრეთიდან ― ბურგოსი, ხოლო აღმოსავლეთიდან ― კაპანგანი. ბაგულინი 10 ბარანგაისგან შედგება. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბაგულინი Bagulin Profile at PhilAtlas.com Municipality of Bagulin Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a>
ბალაოანი

ბალაოანი (ოფიციალურად ბალაოანის მუნიციპალიტეტი; ფილ: Bayan ng Balaoan; ილოკ: Ili ti Balaoan) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ლა-უნიონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 40 339 ადამიანს შეადგენს. ბალაოანი 36 ბარანგაისგან შედგება. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბალაოანი Balaoan Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a>
ბანგარი (ლა-უნიონი)

ბანგარი (ოფიციალურად ბანგარის მუნიციპალიტეტი; ფილ: Bayan ng Bangar; ილოკ: Ili ti Bangar) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი ლა-უნიონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 38 041 ადამიანს შეადგენს. ბანგარი 33 ბარანგაისგან შედგება. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბანგარი (ლა-უნიონი) Bangar Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a>
ბაუანგი

ბაუანგი (ოფიციალურად ბაუანგის მუნიციპალიტეტი; ფილ: Bayan ng Bauang; ილოკ: Ili ti Bauang) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ლა-უნიონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 78 449 ადამიანს შეადგენს. ბაუანგი 39 ბარანგაისგან შედგება. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბაუანგი Bauang Profile at PhilAtlas.com ოფიციალური საიტი Bauang Local Government Site Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a>
ბურგოსი (ლა-უნიონი)

ბურგოსი (ოფიციალურად ბურგოსის მუნიციპალიტეტი; ფილ: Bayan ng Burgos; ილოკ: Ili ti Burgos) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი ლა-უნიონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 9 006 ადამიანს შეადგენს. ბურგოსი 12 ბარანგაისგან შედგება. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბურგოსი (ლა-უნიონი) Burgos Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a>