laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ალიაბადი (38° 41' ჩ.გ. 48° 33' ა.გ.)

ალიაბადი (აზერ. Əliabad) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. ალიაბადი GEOnet სახელების სერვერზე
ალიაბადი (38° 50' ჩ.გ. 48° 37' ა.გ.)

ალიაბადი (აზერ. Əliabad) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. ალიაბადი GEOnet სახელების სერვერზე
საათლის რაიონი

საათლის რაიონი ( აზერ. Saatlı rayonu) — ადმინისტრაციული ერთეული აზერბაიჯანის ცენტრში. ადმინისტრაციული ცენტრი არის ქალაქი საათლი. აღნიშნული რაიონი მდებარეობს მუგანის დაბლობის ცენტრში, მდინარე არაქსის ორივე ნაპირზე. 1943 წლის 25 მაისს, აზერბაიჯანის სსრ უზენაესი საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 30/21 გადაწყვეტილებით, საათლის რაიონი შეიქმნა. 1963 წელს ოლქში შეიერთეს საბირაბადის რეგიონი, ხოლო 1965 წლის 14 იანვარს მან აღადგინა დამოუკიდებელი რეგიონის სტატუსი. რაიონში დიდი მესხური თურქული უმცირესობა ცხოვრობს. საათლის რაიონი ჩამოყალიბდა 1941-1945 წლების ომის დროს. ამ დროის განმავლობაში, 1600 ადამიანი გაგზავნეს ფრონტზე. ომში დაიღუპა 533 ადამიანი. აქ დასახლდნენ, ლტოლვილები რომელთან სომხეთთან კონფლიქტის შემდეგ 1988-1989 წლებში საათლის რეგიონს შეაფარეს თავი. 1970 წლიდან რეგიონში დაიწყო მისი სოციალურ-ეკონომიკური და კულტურულ-პოლიტიკური მდგომარეობის განვითარება. საათლში 19 სკოლაა, არის ცენტრალური საავადმყოფო განკუთვნილი 390 ადამიანისთვის, კულტურული ცენტრი 450 ადამიანისთვის, 11 სამედიცინო ცენტრი, მუსიკალური სკოლა, 450 საბავშვო ბაღი, ორი ხუთსართულიანი კორპუსი 35 ბინა, ორსართულიანი სავაჭრო ცენტრი და სხვა ადმინისტრაციული შენობები. 1970-1980-იან წლებში რეგიონში შეიქმნა მინერალისა და რძის ქარხნები, საცხობი, ისევე როგორც სხვა სამრეწველო, სატრანსპორტო და მომსახურების ობიექტები. რეგიონში მშრალი კლიმატია. იანვრის საშუალო ტემპერატურაა 1.4 ° C, ზაფხულში 26.2 ° C. წლიური ნალექი 300 მმ-ია. საათლი არის სოფლის მეურნეობის რეგიონი, ბამბის და ბოსტნეულის წარმოება რეგიონში მთავარი მიმართულებაა. საათლის რაიონს აქვს III და IV კატეგორიის ავტომაგისტრალი. ჯამში, გზების სიგრძე 241 კილომეტრია. ალატ-ნახჭევანის სარკინიგზო მაგისტრალი გადის სატლის რეგიონში, რომელიც მეორე კატეგორიაა. ამ სარკინიგზო ხაზის 80-95-ე კილომეტრი ჯაფარხანის დასახლებული პუნქტებიდან ბექარისკენ მდებარეობს საატლის რეგიონში. 2001 წლის 2 აგვისტოს, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 13132 დადგენილებით დაცული არქეოლოგიური ძეგლებია: ჯაფარხანის ნეკროპოლისი - მდებარეობს სოფელ სარიჩალარში; კუბური სამარხების ნეკროპოლისი რომელიც ძველი წელთაღრიცხვის I ათასწლეულით არის მოხსენიებული, მდებარეობს სოფელ აზდაკენდთან ახლოს; პირველი გარარარის ნეკროპოლისი - მიეკუთვნება ძვ.წ. III-I საუკუნეებს, რომელიც მდებარეობს სოფელ გარარარში; მე-2 გარარარის ნეკროპოლისი - მიეკუთვნება ძვ.წ. III-II საუკუნეებს, რომელიც მდებარეობს სოფელ გარარარში; მე-3 გარარარის ნეკროპოლისი - მიეკუთვნება ძვ.წ. IX-XVII საუკუნეებს, რომელიც მდებარეობს სოფელ გარარარში; მუგანის ნეკროპოლისი - მიეკუთვნება ძვ.წ. VI – I საუკუნეებს, რომელიც მდებარეობს მუგანის არხის ტერიტორიაზე; აბასბის ნეკროპოლისი - მიეკუთვნება II-III საუკუნეებს და მამედბადის ნეკროპოლისი - მიეკუთვნება II-III საუკუნეებს, რომელიც მდებარეობს სოფელ მამედბადში. აზერბაიჯანი დაარქივებული 2018-12-25 საიტზე Wayback Machine. საათლის რაიონი
სიმონ ბერეჟიანი

სიმონ (სიმონიკა) ბერეჟიანი (ნამდვილი გვარი — თაყაიშვილი; დ. 1897 ― გ. 1942) — ქართული პოლიტიკური ემიგრაციის მოღვაწე, პოეტი, მწერალი, პუბლიცისტი და მხატვარი-კარიკატურისტი. დაიბადა ქუთაისში, ერმილე თაყაიშვილის მრავალშვილიან ოჯახში. დაამთავრა თბილისის ქართული სათავადაზნაურო გიმნაზია (1917). 1918-1920 წლებში იყო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ეროვნული არმიის ოფიცერი და მონაწილეობა მიიღო ყველა მნიშვნელოვან ბრძოლაში, რომელთა გადატანა მოუხდა პირველ ქართულ რესპუბლიკას. 1920 წელს სიმონ ბერეჟიანი უმაღლესი განათლების მისაღებად გაიგზავნა გერმანიაში. სამი წლის მანძილზე სწავლობდა ბერლინის ჰუმბოლდტის სახელობის უნივერსიტეტში. 1921 წლის თებერვალ-მარტში ბოლშევიკურმა რუსეთმა მოახდინა საქართველოს ოკუპაცია და ფაქტობრივი ანექსია. ამიტომ, ს. ბერეჟიანი იძულებული გახდა სამუდამოდ დარჩენილიყო ემიგრაციაში. 1923 წლის დამლევს იგი ჩავიდა პარიზში, სადაც ჩაება ქართული ემიგრაციის საზოგადოებრივ, კულტურულ და პოლიტიკურ ცხოვრებაში. 1924 წელს იგი აქტიურად მონაწილეობდა ეროვნული პოლიტიკური ორგანიზაციის „თეთრი გიორგის“ დაარსებაში და სიცოცხლის ბოლომდე იყო მისი თვალსაჩინო წევრი. 1926 წელს მისივე უშუალო მონაწილეობით დაარსდა აღნიშნული ორგანიზაციის გაზეთი „თეთრი გიორგი“. პარიზში გადასვლისთანავე სიმონ ბერეჟიანი შეუდგა მეტად ნაყოფიერ ლიტერატურულ და პუბლიცისტურ მოღვაწეობას. „სიმონ ბერის“ ფსევდონიმით მისი ლექსები და პუბლიცისტური წერილები სისტემატურად ქვეყნდებოდა ხსენებულ გაზეთში და ჟურნალში „ქართლოსი“ (რომელიც ასევე პარიზში გამოდიოდა). მისი რამდენიმე წერილი გამოქვეყნებულია, აგრეთვე, ჟურნალში „კავკასიონი“ (რედაქტორ-გამომცემელი: დოქტორი ვიქტორ ნოზაძე, რუსთველოლოგი და საზოგადო მოღვაწე). ს. ბერეჟიანის პუბლიცისტური წერილებიდან და ფელეტონებიდან აღსანიშნავია: „ილია ჭავჭავაძე“ (გაზ. „თეთრი გიორგი“, #9, 1927), „მოხსენება შოთა რუსთაველზე“ („თეთრი გიორგი“, #38, 1931), „ემიგრანტის დღიურიდან“ („თეთრი გიორგი“ 1927), 1924 წლის ამბოხებისადმი მიძღვნილი წერილი („თეთრი გიორგი“, #7, 1927), „ჭირსა შიგან გამაგრება“ („თეთრი გიორგი“, #98, 1936), „ქართული კონცერტი პარიზში" (ჟურნ. „ქართლოსი“, #16-18, 1939) და ა.შ. გარდა ლექსებისა და პუბლიცისტური წერილებისა, „თეთრი გიორგის“ და „ქართლოსის“ ფურცლებზე ხშირად ქვეყნდებოდა სიმონ ბერეჟიანის შესანიშნავი კარიკატურები, რომელთა დიდი ნაწილი პოლიტიკურ თემებზეა შექმნილი. იგი სამართლიანად ითვლება ქართული პოლიტიკური კარი კარიკატურის ერთ-ერთ საუკეთესო ოსტატად. 1941 წელს სიმონ ბერეჟიანი ჩავიდა გერმანიაში და „სიმონ ბერგერის“ სახელით ჩაირიცხა ვერმახტის ქართულ ლეგიონში, რომელსაც მეთაურობდა ვერმახტის ქართველი გენერალი შალვა მაღლაკელიძე. აქვე უნდა ითქვას, რომ ქართული ლეგიონი ემსახურებოდა არა ნაცისტურ იდეოლოგიას, არამედ საქართველოს საბჭოთა იმპერიის მარწუხებიდან დახსნას. იმავდროულად, სიმონიკა ბერეჟიანი აქტიურად მონაწილეობდა გერმანიაში მოქმედი ქართული სამოკავშირეო შტაბი-ს მუშაობაში. იგი გაურკვეველ ვითარებაში დაიღუპა 1942 წლის დამლევს. მისი საფლავი დაკარგულად ითვლება. 1943 წელს ვიქტორ ნოზაძის რედაქციით და დოქტორ მარკოზ ტუღუშის ვრცელი წინასიტყვაობით ბერლინში გამოიცა სიმონ ბერეჟიანის ლექსების კრებული. სიმონ (სიმონიკა) ბერეჟიანი
ანჯაგოვი

ანჯაგოვი (აზერ. Əncəqov) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. ანჯაგოვი GEOnet სახელების სერვერზე
არდაბილა

არდაბილა (აზერ. Ərdəbilə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 190 კაცი. არდაბილა GEOnet სახელების სერვერზე
ავილა

ავილა (აზერ. Əvilə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 593 კაცი. ავილა GEOnet სახელების სერვერზე
ევლახის რაიონი

ევლახის რაიონი (აზერ. Yevlax) — აზერბაიჯანის ერთ-ერთი რაიონი. მისი ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ევლახი. აზერბაიჯანის სსრ უმაღლესი საბჭოს გადაწყვეტილების თანახმად, ქალაქ ევლახს ქალაქის სტატუსი მიენიჭა 1939 წლის 1 თებერვალს. რეგიონში გადის სარკინიგზო მაგისტრალები, როგორებიცაა: ევლახ-ხანქენდის და ევლახ-ბელაქანის მაგისტრალები, ასევე რეგიონში არის აეროპორტი სახელწოდებით „ევლახის აეროპორტი“, ჭადრაკისა და ბავშვთა სპორტული სკოლა, 19 საშუალო სკოლა 10 535 ადგილით, 15 საბავშვო ბაღი 840 ადგილის ტევადობით, საავადმყოფო, სასწავლო დაწესებულებები და მრავალსართულიანი საცხოვრებელი კორპუსები. 1962 წლის 26 დეკემბერს ევლახის ტერიტორია გაუქმდა და დანაწილდა. აზერბაიჯანის სსრ უმაღლესი საბჭოს მე-10 სესიის არჩევით ქალაქი ევლახი გადაიქცა ინდუსტრიულ ქალაქად. აზერბაიჯანული სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის ბრძანებულებით, 1965 წლის 6 იანვარს ევლახი შეიყვანეს დაქვემდებარებული ქალაქების სიაში და რეგიონში დაიწყო სამრეწველო საწარმოების განვითარება. რეგიონს ესაზღვრება აღდაში, ბარდი, ტარტარი, გორანბოი, სამუხი, კახი და შაქი. ევლახის რაიონში არის 1 ქალაქი, 1 ურბანული ტიპის დასახლება და 48 სოფელი. ევლახი დაბლობზე, მდინარე მტკვრის მარჯვენა ნაპირზე, ბაქოდან 293 კილომეტრში მდებარეობს. ეს რაიონი ერთ-ერთი უძველესი დასახლებული ადგილია აზერბაიჯანში. აქვე გადიოდა უძველესი აბრეშუმის გზაც. კლიმატის ტიპებიდან ძირითადად გვხვდება ზომიერად ცხელი ნახევრად უდაბნოს და მშრალი უდაბნოს კლიმატი. მინგეჩაურის წყალსაცავის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში მდებარე ვარვარას წყალსაცავი შედის ევლახის ტერიტორიის შემადგენლობაში. აქ ასევე გადის ზედა ყარაბაღისა და ზემო შირვანის არხების ნაწილები. ევლახი არის ქვეყნის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი რესურსი სოფლის მეურნეობის თვალსაზრისით. ძირითადად რეგიონში გავრცელებულია მარცვლეულის და ბამბის მოყვანა, ასევე მესაქონლეობის სექტორებსაც მნიშვნელოვანი როლი უკავიათ ქალაქის ეკონომიკაში. ფერმებში მოჰყავთ კარტოფილი, ბოსტნეული, ნესვი და სხვა ხილის სახეობები. ევლახი ასევე მდიდარია ბუნებრივი რესურსებით, მაგალითად როგორიცაა: თიხა-ნარევი ქვიშა, თიხა, ქვიშა და ხრეში, რომლებიც საჭიროა აგურის დასამზადებლად. ბაქო-გაზაკის გზატკეცილი, ევლახი-ბელაქანის, ბაქო-თბილისის სარკინიგზო მაგისტრალი, ბაქო-სუფსის გაზსადენი და ბაქო-თბილისი-ჯეიჰანის ნავთობსადენი გადის რაიონის ტერიტორიაზე, რაც მნიშვნელოვანია რაიონის ეკონომიკისათვის. ქალაქ ევლახში ასევე არის შიდა აეროპორტიც. http://azerbaijan.az/_Districts/_districts_a.html დაარქივებული 2017-02-02 საიტზე Wayback Machine. http://www.kur-yevlax.com/?page_id=2 დაარქივებული 2022-04-08 საიტზე Wayback Machine. ↑ Official page of yevlakh district. ↑ TERRITORIAL AND ADMINISTRATIVE UNITS: Yevlakh district.. ↑ Yevlax rayonu haqqinda ümumi məlumat. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-02-03. ციტირების თარიღი: 2019-10-22. ↑ History of Yevlakh district. ↑ Yevlakh City[მკვდარი ბმული]
განდოვი (ლერიქი)

განდოვი (აზერ. Gəndov) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 292 კაცი. განდოვი GEOnet სახელების სერვერზე
გიოიდარა (ლერიქი)

გიოიდარა (აზერ. Gövdərə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. გიოიდარა GEOnet სახელების სერვერზე
აზერსელი

აზერსელ ტელეკომი — GSM, WCDMA, LTE მობილური ოპერატორი აზერბაიჯანში. Azercell Telekom–ის ერთობლივი საწარმო დაარსდა 1996 წლის 15 დეკემბერს. კომპანია მობილური კავშირგაბმულობის ბაზარზე 1996 წლის დეკემბერში შევიდა. მან პირველი მომსახურება შესთავაზა გადასახადის (ინვოისის ხაზის) საფუძველზე, მაგრამ უკვე 1998 წელს დაინერგა SimSim- ის სატარიფო გეგმა, რომელიც დაფუძნებულია წინასწარი გადახდის სისტემაზე. 2000 წელს აზერბაიჯანში შეიქმნა ხარისხის მართვის სისტემა და 2000 წლის 7 დეკემბერს კომპანიამ მიიღო ISO 9001 საერთაშორისო სტანდარტთან შესაბამისობის სერტიფიკატი .2003 წელს კომპანიამ განაახლა ხარისხის სისტემა იგივე სტანდარტის 2000 წლის ვერსიის შესაბამისად და 2004 წლის 15 იანვარს მიიღო სერთიფიკატი შესაბამისობის ISO სტანდარტთან 9001: 2000. 2006 წელს Azercell Telekom JV– ს მიენიჭა სტანდარტული IIP (ინვესტორები ხალხში) - ინვესტორები ხალხში (IVL) სერთიფიკატი. Azercell Telekom JV შედის 36,000 საერთაშორისო ორგანიზაციის ჩამონათვალში, რომლებიც მუშაობენ IIP სტანდარტის მიხედვით. 2011 წელს კომპანია ბაქოში ოფიციალურად გახდა ევროვიზიის სიმღერების კონკურსის სპონსორი. 2018 წელს ფინტურმა აზერბაიჯანული ტელეკომუნიკაციის Yatirim Diş Ticaret A.Ş- ს (აზერტელი) 51.3% -იანი წილი მიჰყიდა შპს აზერბაიჯანის საერთაშორისო ტელეკომს (Azintelecom), რომელიც მთლიანად აზერბაიჯანის რესპუბლიკის საკუთრებაა. Fintur ერთობლივად ეკუთვნის კომპანია Telia (58.55%) და Turkcell (41.45%). ამჟამად აზერბაიჯანის დაფარვის ზონა მოიცავს აზერბაიჯანის ტერიტორიის დაახლოებით 80% -ს. აზერბაიჯანში აზერბაიჯანში ფუნქციონირებს 16 მობილური გადართვის ცენტრი (MSC), 22 საბაზო სადგურის კონტროლერი (BSC), 2 ზედმეტი აბონენტის ბაზა (HLR) და ,000 5000 საბაზო გადამცემი სადგური (BTS). ასევე, ბაქოს ყველა მეტროსადგური შედის აზერბაიჯანის ქსელის მომსახურების ზონაში. ქვეყნის ბევრ დიდ ქალაქში - განჯაში, ნახიჩევანში, კუბაში, შეიკში, მასალიში, საბირაბადსა და სუმგიტში - აზერბაიჯანის რეგიონალური წარმომადგენლობითი ოფისები იხსნება. 2008 წლისთვის აზერბაიჯანელმა ტელეკომმა ხელი მოაწერა როუმინგულ ხელშეკრულებებს 383 ოპერატორთან, მსოფლიოს 151 ქვეყნიდან. ამჟამად აზერბაიჯანის მობილური სატელეკომუნიკაციო ბაზარზე შპს „აზერელ ტელეკომის“ წილი 45% -ს შეადგენს. შეღწევადობის ინდექსით 43% -ით, შპს „აზერელ ტელეკომი“ პირველ ადგილზეა დსთ-ს ქვეყნებში მობილური ოპერატორების რიგში. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2013-01-15 საიტზე Wayback Machine.
რომიკ ხაჩატრიანი

რომიკ ხაჩატრიანი (სომხ. Ռոմիկ Խաչատրյան; დ. 23 აგვისტო, 1978, ერევანი, სომხეთის სსრ, საბჭოთა კავშირი) — კარიერადასრულებული სომეხი ფეხბურთელი. პოზიციით იყო ნახევარმცველი. იგი იყო სომხეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წევრი. რომიკ ხაჩატრიანმა ფეხბურთის თამაში 7 წლის ასაკში დაიწყო. მისი ახალგაზრდობის კლუბი იყო „SKA-Arai Echmiadzin“. 16 წლის ასაკში იგი უკვე კლუბში თამაშობდა და 1994 წელს მან 11 თამაშში 2 გოლი გაიტანა. ამ სეზონში კლუბმა ცუდი თამაში აჩვენა (ცხრილში მე-14 ადგილი დაიკავა) და ამიტომ სომხეთის საფეხბურთო პრემიერლიგიდან იგი სომხეთის პირველ ლიგაში დაქვეითდა. შემდეგ იგი შეუერთდა კლუბ კილიკიას. 1996 წელს იგი შეუერთდა „BKMA ერევანს“. მისი პირველი სეზონი გუნდში კარგი არ ყოფილა. სომხეთის ორემიერლიგის სტარტზე მათ საწყისი 7 თამაში წააგეს. პირველი რაუნდი კლუბმა 10 წაგებითა და 1 მოგებით დაასრულა. მეორე რაუნდის პირველი თამაშის შემდეგ კლუბი ჩემპიონატს ჩამოცილდა და დაიშალა. თვითონ ხაჩატრიანმა კლუბში მხოლოდ 3 თამაში ჩაატარა და შემდეგ პიუნიკში დაბრუნდა. ამ პერიოდიდან დაიწყო მისი კარიერული წინსვლა. კლუბში კარგმა თამაშმა მას საშუალება მისცა სომხეთის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებში ეთამაშა. 1998 წლის სომხეთის პრემიერლიგის სეზონის დასასრულს სპატრაკში გადავიდა. ახალ კლუბში იგი განვითარდა და ამ განვითარებამ მას საშუალება მისცა კვიპროსის პირველ დივიზიონში გადასულიყო. იგი კვიპროსში შემდეგ გუნდებში თამაშობდა: აპოელი, ოლიმპიაკოსი და ანორთოსისი. შემდგომ იგი სათამაშოდ ერევანში დაბრუნდა და კლუბ ბანანცს შეუერთდა. მან კლუბთან ერთად 2008 წლის სომხეთის თასის ფინალს მიაღწია. რომიკ ხაჩატრიანმა სომხეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების 54 თამაშში მიიღო მონაწილეობა. მისი დებიუტი შედგა 1997 წლის 30 მარტს, თბილისში ჩატარებულ სომხეთისა და საქართველოს ნაკრებებს შორის გამართულ შეხვედრაში. ხსენებულ თამაშში ხაჩატრიანმა მე-60 წუთზე არტურ პეტროსიანი ჩაანაცვლა. სომხეთის ნაკრები თამაშში 0:7 დამარცხდა. ნაკრებში ყოფნის პერიოდში მან ერთადერთი გოლი ანდორას ნაკრების წინააღმდეგ გაიტანა. იგი ნაკრებში ჩატარებული თამაშების რაოდენობით მე-7 ადგილზე იმყოფება. რომიკის მშობლებს ერქვათ აკოპი და მანუშაკი. იგი დაქორწინებულია და ჰყავს ორი შვილი, ტყუპი ერიკი და ჰელენი. რომიკ ხაჩატრიანი — National-Football-Teams.com FFA რომიკ ხაჩატრიანი — FootballDatabase.eu armfootball.tripod.com რომიკ ხაჩატრიანი — Soccerway ↑ Romik Khachatryan. armfootball.tripod.com. ციტირების თარიღი: 30 March 2013. ↑ GEORGIA-ARMENIA 7:0. armfootball.tripod.com. ციტირების თარიღი: 30 March 2013.
ლერი გოშაძე

ლერი პავლეს ძე გოშაძე (დ. 11 დეკემბერი, 1935, თბილისი — გ. 17 სექტემბერი, 2022) — ქართველი არქიტექტორი. საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორი (2005). 1962 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი (სპეციალობით – არქიტექტურა). 1960–1963 წლებში მუშაობდა საპროექტო ინსტიტუტში „საქქალაქმშენსახპროექტი“, 1963–1967 წლებში – საკავშირო საპროექტო ინსტიტუტის „სოიუზკურორტპროექტის“ საქართველოს ფილიალში არქიტექტურული ჯგუფის ხელმძღვანელად; 1967–1998 წლებში – კვლავ „საქქალაქმშენსახპროექტში“ პროექტის მთავარ არქიტექტორად, 1999 წლიდან 2005 წლამდე – შპს „თბილქალაქპროექტის“ ქალაქგეგმარების სამმართველოში ჯგუფის ხელმძღვანელად. 2005 წელს იყო საქართველოს ეკონომიკის სამინისტროს სამშენებლო პროექტების სახელმწიფო ექსპერტიზის სამმართველოს განყბის გამგე. ძირითადი ნამუშევრები: რუსთავის გენგეგმა (1967, ლ. სუმბაძესთან, მ. მელიქიშვილთან, შ. ბაღაშვილსა და თ. წერეთელთან ერთად); მესტიის გენგეგმა (1973, ბ. გაბუნიასთან ერთად); ზუგდიდის განვითარებისა და რეკონსტრუქციის გენგეგმა (1977, თ. ლომთაძესა და ზ. ჟვანიასთან ერთად); ექსპერიმენტული მიკრორაიონი ბათუმში (1977, გ. გეგეშიძესთან, ნ. მაღლაკელიძესთან ერთად); ქუთაისის გენგეგმა (1978, ზ. ქურდიანთან, ნ. მიქაძესთან, ა. ლომთაძესა და თ. ლომთაძესთან ერთად); ქალაქ-კურორტის გაგრის გენგეგმა (1979, ნ. მიქაძესა და ე. ბაგრატიონთან ერთად). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 127.
ჯაბრაილის რაიონი

ჯაბრაილის რაიონი (აზერ. Cəbrayıl rayonu) — დე-იურე ადმინისტრაციული ერთეული აზერბაიჯანის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. დე-ფაქტოდ ეს ტერიტორია 1993 წლიდან 2020 წლამდე კონტროლდებოდა არაღიარებული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ, რაც აღნიშნულია გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციებში. 2020 წლის ომის შედეგად, აზერბაიჯანმა სრული კონტროლი დაიბრუნა რაიონზე. ადმინისტრაციული ცენტრი  ქალაქი ჯაბრაილია. 1841 წელს ჯაბრაილის ტერიტორია კასპიის რეგიონის დაქვემდებარებაში იყო ცენტრით შემახაში, ხოლო 1846 წელს — შუშის რაიონის. 1873 წელს ჯაბრაილი და მისი მიმდებარე ტერიტორიები გამოეყო შუშის მაზრას, ხოლო ჯაბრაილის მაზრა შეიქმნა ელიზავეტოპოლის პროვინციის ნაწილში. იმ დროისთვის მაზრის ტერიტორია 2922.6 კმ² იყო, ხოლო მოსახლეობა 66,360 კაცი. მაზრა მოიცავდა ამჟამინდელ ჯაბრაილის, ფიზულის, ხოჯავენდის, გუბადლისა და ზანგელანის რაიონებს. 1905–1918 წლებში მაზრას ეწოდებოდა კარაგინის მაზრა. 1930 წლის 8 აგვისტოს შეიქმნა აზერბაიჯანის სსრ-ის ჯაბრაილის რაიონი. 1993 წლის აგვისტოს ბოლოს, სომხური შეიარაღებული ძალების საომარი მოქმედებების დაწყების შედეგად, აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალები იძულებულნი გახდნენ დაეტოვებინათ რეგიონის ტერიტორია, რომელიც დღემდე არის არაღიარებული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის კონტროლის ქვეშ, და ადმინისტრაციულად შედის გადრუტსის რაიონში. მდებარეობს მცირე კავაკსიის სამხრეთ-აღმოსავლეთით. სამხრეთით ესაზღვრება ირანის ისლამურ რესპუბლიკას, სამხეთ-დასავლეთით ზანგელანის რაიონს, დასავლეთით გუბადლის რაიონს, ჩრდილოეთით ხოჯავენდის, აღმოსავლეთით ფუზულის რაიონს. ცენტრი — ქალქი ჯაბრაილი. რაიონის ფართობია 1050 კვ.კმ. Информация по административно-территориальной единице ↑ https://www.stat.gov.az/source/demoqraphy/ap/az/population_2019.zip ↑ Резолюция 874 (1993) ↑ Резолюция 884 (1993) ↑ Первая Всеобщая перепись населения Российской империи 1897 года. ↑ Карабах: хронология конфликта
ჰასან ისმაილოვი

ჰასან ისმაილოვი (აზერ. Həsən Tağı oğlu İsmayılov; დ. 1 აპრილი, 1915, ჩომახთური — გ. 2 მარტი, 1940, ფინეთი) — აზერბაიჯანელი პედაგოგი, ჰიდრომელიორაციის ინჟინერი. დაიბადა 1915 წლის 1 აპრილს (დაბადების თარიღი ზოგიერთ დოკუმენტში მითითებულია, როგორც 1913 წელი) შარურის რაიონის სოფელ ჩომახთურში, ცნობილი პიროვნების თაგი მაჰმუდ-ოღლუ ისმაილოვის ოჯახში, რომელიც პარტიზანული ბანდის მეთაური იყო და იბრძოდა სომხეთის წინააღმდეგ. 1931 წელს სოფელ იენგიჯას საშუალო სკოლა დაამთავრა მაღალი ნიშნებით, 1934-1939 წლებში ბაქოს სასოფლო-სამეურნეო ტექნიკუმში სწავლობდა მელიორაცია-ჰიდრავლიკას. მიიღო მუსიკალური განათლება და შეისწავლა მუსიკალურ ინსტრუმენტებზე დაკვრა.. სასწავლებელი წარმატებით დაასრულა. მოღვაწეობდა ნახიჩევანში (მელიორაციის მიმართულებით). დაამთავრა ორდუბადის პედაგოგიური სკოლა. შემდეგ მასწავლებლად მუშაობდა არალიყში და შარურის რაიონის რამდენიმე სხვა სოფელში. იმ დროს სათანადო კადრების დეფიციტის გამო ჰასან ისმაილოვი გარკვეული პერიოდის განმავლობაში მუშაობდა სასამართლო ორგანოებშიც. მინიჭებული აქვს „ვოროშილოვის“ პირველი ხარისხის წოდება სპეციალური შაშხანით სროლაში აქტიური მონაწილეობისა და კურსის წარმატებით დასრულებისათვის. 1939 წლის 25 მარტს ჩაერთო სსრკ-ფინეთის ომში. გარდაიცვალა 1940 წლის 2 მარტს. ↑ interpress.az Şərəfli ömür yolu [მკვდარი ბმული] ↑ olaylar.az Şərəfli ömür yolu ↑ Исмаилов Гасан Таги-оглы
ფუზულის რაიონი

ფუზულის რაიონი (აზერ. Füzuli rayonu) — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. 1993 წლიდან რაიონის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილი, მათ შორის, ადმინისტრაციული ცენტრი ქალაქი ფიზული კონტროლდება არაღიარებული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. გაეროს უშიშროების საბჭოს 1993 წლის რეზოლუციების თანახმად, ეს ტერიტორიები განიხილება, როგორც სომხური ძალების მიერ ოკუპირებული ტერიტორიები. ფიზულის რეგიონის ტერიტორია 1386 კვ. კმ, ხოლო მოსახლეობა დაახლოებით 105 ათასი ადამიანია. მიდამოში არის 1 ქალაქური ტიპის დასახლება, 75 სოფელი და სხვა დასახლებული პუნქტი. რაიონის მდინარეები გურუჩაი, კონდელენჩაი, გოზლუჩაი, ჩერეკენი, მიედინება არაქსის აუზის მდინარეები. რაიონის განთავისუფლებულ ტერიტორიებში არის 13 სოფელი და 20 სოფელი. ამჟამად 51 ათასი იძულებით გადაადგილებული პირი დასახლებულია ამ ტერიტორიაზე. ოლქის 22 დასახლების საფუძველზე, რომლის ტერიტორიიდან 1994 წელს გამოიყვანეს სომხური ძალები, შეიქმნა 18 მუნიციპალიტეტი. 1930 წელს ყოფილი კარიაგინის ოლქის ცენტრთან, ქალაქ კარაგინოში შეიქმნა ყოფილი ელიზაVეტპოლის პროვინციის კარაგინის მაზრის ნაწილიდან. 1959 წელს, პოეტის მუჰამედ ფიზულის 400 წლის იუბილეს პატივსაცემად, ქალაქი კარიაგინოს დაარქვეს ფიზული, ხოლო უბანს - ფიზულის რაიონი. 1993 წლის 23 აგვისტოს სომხურმა ჯარებმა დააწესეს კონტროლი რეგიონის მთელ ტერიტორიაზე. 1994 წლის იანვარში აზერბაიჯანულმა ძალებმა აღადგინეს რაიონის უმეტეს ნაწილზე კონტროლი, სადაც 22 დასახლება მდებარეობს რეგიონის აღმოსავლეთ ნაწილში. ↑ UN
იმიშლის რაიონი

იმიშლის რაიონი (აზერ. İmişli rayonu)— ადმინისტრაციული ერთეული აზერბაიჯანის სამხრეთით. მდებარეობს მტკვარ-არაქსის დაბლობზე. ადმინისტრაციული ცენტრი ქალაქი იმიშლი. 1930 წლის აგვისტოში დაარსდა ყარადონლუს რაიონი. ჯერ კიდევ ცარის რუსეთში დაარსებული ყარადონლუს ეკუთვნოდა სალიანის მაზრა, შემდეგ კი ჯავადის მაზრა. ყარადონლუ არის რეგიონის ერთ-ერთი უძველესი სოფელი. ის ვაჭრობისა და ქარავნის გზებზე მდებარეობა, მდინარე არაქსის ნაპირებზე, წყლის სიმრავლე, ნაყოფიერი მიწა იყო სოფლის მეურნეობის წარმოების განვითარების, განსაკუთრებით კი მოსავლის წარმოების უმთავრესი მიზეზი. ოქტომბრის რევოლუციამდე დიდი ხნით ადრე, ამ ტერიტორიებზე განხორციელდა ფართო სარეკონსტრუქციო სამუშაოები, აშენდა სარწყავი ობიექტები, და ჩამოყალიბდა ინტენსიური მორწყვის მოსავლის წარმოება. 1906 წელს ყარადონლუში პირველმა სკოლამ დაიწყო ფუნქციონირება, აშენდა საცხოვრებელი კორპუსები, სასტუმროები, ქარხნები, მაღაზიები. ყარადონლუს რაიონის შექმნის შემდეგ აქ აშენდა საექსპლუატაციო შენობები, საავადმყოფოები და სხვა სოციალური ობიექტები. 1933 წელს აშენდა მანქანა - ტრაქტორული სადგური ყარადონლუ. ალიათ-მინჯივანის რკინიგზის მშენებლობამ საფუძველი შეუქმნა უბნის ცენტრის სარკინიგზო სადგურზე გადატანას და ამ მიზნით, სოფელ იმიშლისა და ყარადონლუს შორის მიმდებარე ტერიტორიაზე დააპროექტეს ორსართულიანი აგურის შენობა, აქ მოხდა უბნის ცენტრის გადატანა, ხოლო უბანი გახდა იმიშლის. მაშინ ეს ტერიტორია იყო დაფარული ტყეებით და ბუჩქებით, მაგრამ ახალმა მოსახლეობამ, ტერიტორიის გაწმენდის შედეგად, ააშენა შენობები და ქუჩები. სოფელი იმიშლიმ, როგორც რაიონის ცენტრმა, სწრაფად დაიწყო გაფართოება, აქ აშენდა მრავალი ოპერატიული შენობა, სოფლის ხედი მთლიანად შეიცვალა. 1944 წელს სოფელ იმშლიმ მიიღო ქალაქური ტიპის დასახლების სტატუსი, ხოლო 1960 წელს ქალაქის სტატუსი. 1959 წელს, ამ პერიოდისთვის უნიკალური წყალგაყვანილობის პროექტირება შეიქმნა დღევანდელი ბაჰრამთეფეს ტერიტორიაზე, მდინარე არაქსზე. ბაშ მუღანისა და აზიზბეკოვის არხები ამარაგებენ არა მხოლოდ იმიშილის რეგიონს, არამედ საათლის, საბირაბადისა და ბილასუვარის კულტურებს. ამავდროულად, სოფლის ტერიტორიაზე გაიხსნა ქვიშა-ხრეშის სახელოსნო და რკინაბეტონის პროდუქტების ქარხანა. ↑ http://www.elibrary.az/docs/azerbaijan/rus/gl2.pdf