laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
რამონ პერეს დე აიალა

რამონ პერეს დე აიალა (ესპ. Ramón Pérez de Ayala; დ. 9 აგვისტო, 1880, ოვიედო — გ. 5 აგვისტო, 1962, მადრიდი) — ესპანელი მწერალი. ეკუთვნის რომანები: „წყვდიადი მაღლობებში“ (1907), „უფლის სადიდებლად“ (1910) და „მოხეტიალენი და მოცეკვავენი“ (1913), ასევე მემუარების წიგნი, ლიტერატურულ-კრიტიკული შრომები და სხვა. თავდაპირველად კოსტუმბრიზმის მომხრე იყო, მოგვიანებით კი მის შემოქმედებაში სიმბოლიზმისა და ფსიქოლოგიური ეგოცენტრიზმის ელემენტები, აბსტრაქციული პარადოქსები, პესიმისტური განწყობილება გაჩნდა. 1931—1936 წლებში იყო ესპანეთის ელჩი ინგლისში, ხოლო ესპანეთის სამოქალაქო ომის გამო (1936—1939) სამხრეთ ამერიკაში გაიქცა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 23. ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 3.0 3.1 Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ 4.0 4.1 Internet Speculative Fiction Database — 1995. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2629164"></a> ↑ 5.0 5.1 Diccionario biográfico español — Real Academia de la Historia, 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q41705771"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2720582"></a> ↑ 6.0 6.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 7.0 7.1 Deutsche Nationalbibliothek Record #118641565 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ http://www.congreso.es/portal/page/portal/Congreso/Congreso/Iniciativas?_piref73_2148295_73_1335437_1335437.next_page=/wc/servidorCGI&CMD=VERLST&BASE=DIPH&FMT=DIPHXD1S.fmt&DOCS=1-1&DOCORDER=FIFO&OPDEF=Y&NUM1=&DES1=&QUERY=%2887710%29.NDIP. ↑ LIBRIS — 2013. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1798125"></a>
ხინეს პერეს დე იტა

ხინეს პერეს დე იტა (ესპ. Ginés Pérez de Hita; დ. 1544, მულა, მურსია — გ. 1619, ბარსელონა, კატალონია) — ესპანელი მწერალი, პოეტი. მას ეკუთვნის ეპიკური პოემა „ქალაქ ლორკის მოსახლეობისა და საგმირო საქმეთა წიგნი“ (1572), ლექსად დაწერილი „ჩვიდმეტი წიგნი ტროის ომზე“ (1596); წიგნი „სამოქალაქო ომები გრანადაში“ (ნაწილი I – 1595, ნაწილი II – 1604); სათავე დაუდო „გრანადის ჟანრის“ რომანებს ესპანურ და სხვა ევროპული ქვეყნების ლიტერატურაში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 23. ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ CERL Thesaurus — Consortium of European Research Libraries. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q60909659"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1127581"></a> ↑ NUKAT — 2002. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q11789729"></a> ↑ Sapere.it — De Agostini Editore, 2001. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q63346450"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2521786"></a> ↑ Library of the World's Best Literature / C. D. Warner — 1897. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q952614"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19098835"></a>
ავორიაზი

ავორიაზი (ფრანგ. Avoriaz) — ქალაქი აღმოსავლეთ საფრანგეთში. ქალაქის ფართობი შეადგენს 650 კმ²-ს. ქალაქი მდებარეობს ზღვის დონიდან 2280 მეტრზე, ეს ტერიტორია მნიშვნელოვანი საკურორტო ადგილია, ქალაქის სიახლოვე მდებარეობს საფრანგეთის ყველაზე დიდი მთა მონბლანი. დასახლებული პუნქტიდან 25 კილომეტრში მდებარეობს ჟენევის ტბა. ავორიაზის ყველაზე ცხელი თვეებია ივლისი და აგვისტო, ხოლო ყველაზე ცივი თვეებია დეკემბერი და იანვარი. ავორიაზი არის რონა-ალპების რეგიონის და ზემო სავოიას დეპარტამენტის დასახლებული პუნქტი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ავორიაზი AboutMorzine.com - An unrivalled source of information for anyone interested in visiting Morzine, Les Gets, Avoriaz and the Portes de Soleil. დაარქივებული 2009-07-27 საიტზე Wayback Machine. Official tourist information site Visitas Avoriaz (spanish) Snow conditions for skiing in Avoriaz დაარქივებული 2008-05-16 საიტზე Wayback Machine.
სახელმწიფო საზღვარი

სახელმწიფო საზღვარი — სახელმწიფო ტერიტორიის ფარგლების განმსაზღვრელი ხაზი. განასხვავებენ სახმელეთო, წყლისა და საჰაერო სახელმწიფო საზღვარს. სახმელეთო და წყლის საზღვარი მეზობელ სახელმწიფოებს შორის დადგენილია ხელშეკრულების წესით დელიმიტაციისა და დემარკაციის გზით, სანაოსნო მდინარეებზე სახელმწიფო საზღვარი ჩვეულებრივ ფარვატერზე ან ტალვეგზე გადის, არასანაოსნო მდინარეებზე — მდინარის შუაგულში, მოსაზღვრე ტბებში კი — ან მის შუაგულში, ან იმ სწორ ხაზზე, რომელიც სახმელეთო საზღვრებს ტბის ნაპირებთან აერთიანებს. საზღვაო სახელმწიფო საზღვარი, რომელიც გამოყოფს ტერიტორიულ წყლებს ღია ზღვისაგან, საერთაშორისო სამართლის შესაბამისად, მონაპირე სახელმწიფოთა კანონმდებლობით განისაზღვრება. საჰაერო სივრცის საზღვრად ითვლება ვერტიკალური სიბრტყე, რომელიც სახმელეთო და წყლის სახელმწიფო საზღვარზე გადის. საზღვრების რამდენიმენაირი კლასიფიკაცია არსებობს. ერთ–ერთი ყველაზე გავრცელებულია ბოგსის კლასიფიკაცია (Bogges, 1940), რომელიც სახმელეთო საზღვრებს ასე აჯგუფებს: ფიზიოგრაფიული, ანთროროპოგეოგრაფიული, გეომეტრიული და კომპლექსური. ფიზიოგრაფიული საზღვრები მიჰყვება ტერიტორიის გამოკვეთილ ფიზიკურ ნიშნებს, მაგალითად მდინარეს, ქედს, ტბის ნაპირს და ა. შ. ანთრონტროპოგრაფიული საზღვრები ადამიანის ხელით შექმნილ ნიშნებს მიჰყვება. ეს შეიძლება იყოს, მაგალითად, რკინიგზა. გეომეტრიული საზღვრები მისდევს გრძედს ან განედს, როგორც მაგალითად, ეგვიპტის დასავლეთ და სამხრეთ საზღვრები. კომპლექსური საზღვრები ზემოაღნიშნულის ნებისმიერ კომბინაციას წარმოადგენს. რაოდენ კარგადაც არ უნდა იყოს დელიმიტირებული, დემარკირებული და დაცული საზღვარი, არ არსებობს სრული გარანტია, რომ არ წარმოიშობა სახელმწიფოთაშორისი დავა საზღვრების გამო. გამოყოფენ ოთხი ტიპის სასაზღვრო დავას: პოზიციური, ტერიტორიული, ფუნქციური და საზღვარგადაღმა რესურსული დავა. პოზიციური დავა ეხება ხოლმე საზღვრის ზუსტ მდებარეობას: ის გამომდინარეობს ან იურიდიული დოკუმენტების სხვადასხვაგვარი ინტერპრეტაციიდან, ან წარმოიშობა საზღვრის ფიზიკური თავისებურებების ცვლილების შედეგად (მაგალითად მდინარის კალაპოტის შეცვლის, კუნძულის აღმოცენებისა თუ გაქრობის გამო). ტერიტორიული დავის საბაბს ქმნის ერთსა და იმავე მიწაზე მეზობელი ქვეყნების პრეტენზია, რაც ჩვეულებრივ ეყრდნობა სხვადასხვა პოზიციიდან გაგებულ ისტორიას ან „გეოგრაფიულ აუცილებლობას“ (მაგალითად, ჩაკეტილი ქვეყნის მისწრაფებას გავიდეს ღია ზღვაზე და ა. შ.). ფუნქციური დავის შემთხვევაში, მეზობელი მხარეები ჩივიან, რომ საზღვარი უარყოფით გავლენას ახდენს ადამიანების, ტვირთების გადაადგილებაზე, მიწის გამოყენებაზე (მაგალითად, საძოვრად). საზღვარგადაღმა რესურსული დავა წარმოიშობა, როდესაც ერთი ქვეყანა მიიჩნევს, რომ მეორე ქვეყანა მის ხარჯზე იყენებს ბუნებრივ რესურსებს, მაგალითად წყალს. ასეთი დავა განსაკუთრებით ხშირად ხდება სპარსეთის ყურის ქვეყნებს შორის ნავთობისა და გაზის წყალქვეშა საბადოების ექსპლუატაციის თაობაზე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 249-250. რ. გაჩეჩილაძე, ახლო აღმოსავლეთი. სივრცე, ხალხი, პოლიტიკა. თბილისი –2008 (გვ. 308-310)
საკავშირო კინოფესტივალი

საკავშირო კინოფესტივალი (რუს. Всесоюзный кинофестиваль) — კინოფესტივალი, რომელიც 1958 წელს დაარსდა და რეგულარულად ტარდებოდა საბჭოთა კავშირში 1964 წლიდან 1988 წლამდე. ფესტივალში მონაწილე სურათები ოთხ კატეგორიაში იყვნენ წარდგენილნი: მხატვრული ფილმები; დოკუმენტური, სამეცნიერო-პოპულარული ფილმები და კინოჟურნალები; საბავშვო და საყმაწვილო მხატვრული ფილმები; მულტიპლიკაციური ფილმები. 1964 — ლენინგრადი 1966 — კიევი 1968 — ლენინგრადი 1970 — მინსკი 1972 — თბილისი 1973 — ალმა-ატა 1974 — ბაქო 1975 — კიშინიოვი 1976 — ფრუნზე 1977 — რიგა 1978 — ერევანი 1979 — აშხაბადი 1980 — დუშანბე 1981 — ვილნიუსი 1982 — ტალინი 1983 — ლენინგრადი 1984 — კიევი 1985 — მინსკი 1986 — ალმა-ატა 1987 — თბილისი 1988 — ბაქო (რუსული) ВКФ (Всесоюзный кинофестиваль) დაარქივებული 2011-01-07 საიტზე Wayback Machine. (რუსული) Всесоюзный кинофестиваль
იორამ სააკაძე

იორამ გიორგის ძე სააკაძე (გ. 1664) — გიორგი სააკაძის მესამე ვაჟი. ბაზალეთის ბრძოლის შემდეგ მამასთან და ოჯახთან ერთად ოსმალეთში გადაიხვეწა. მამისა და ძმის დაღუპვის შემდეგ დედასთან ერთად ერთხანს ოსმალეთში ცხოვრობდა. XVIII საუკუნის 30-იანი წლების ბოლოს ოჯახთან ერთად საქართველოში ჩამოვიდა და იმერეთში იყო, 40-იანი წლების დასაწყისში როსტომ მეფემ ქართლში გადაიყვანა, მამის სამფლობელო აღუდგინა და თარხნობა უბოძა. სააკაძე ჯერ როსტომისა და შემდეგ ვახტანგ V-ის უახლოესი თანამშრომელი იყო. 1663 წელს ვახტანგ V-ის დავალებით იმერეთში გაამეფა ბაგრატ IV. გარდაიცვალა იმერეთში ყვავილით. იორამის ჩამომავლები თარხნიშვილებად იწოდებიან. ჯამბურია გ., გიორგი სააკაძე, თბ., 1964; ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 535-536.
სტუდენტური დემოკრატია (გადაცემა)

გადაცემა "სტუდენტური დემოკრატია" ეძღვნება ახალგაზრდობას, კერძოდ სტუდენტებს და მზადდება მათთან ერთად. გადაცემა სტუდენტებს აძლევს საშუალებას, გამოავლინონ საკუთარი ინტელექტი, დასვან კითხვები და მოკლედ დააფიქსირონ საკუთარი მოსაზრებაც მათთვის საინტერესო: I. ისტორიულ; II. აქტუალურ და III. ე.წ. მსუბუქ თემებზე (გადაცემაში თითოეულ თემას ეთმობა 20-25 წუთი); გადაცემაში სტუმრის სტატუსით მონაწილეობს სტუდენტებისთვის საინტერესო პიროვნება, რომლის შერჩევაც ხდება სტუდენტებთან და გადაცემის წამყვანთან ერთად. გადაცემა მიმდინარეობს კითხვა-პასუხის რეჟიმში, მშვიდ და საინტერესო გარემოში. გადაცემას ამჟამად საქართველოს სატელევიზიო სივრცეში ანალოგი არ აქვს; გადაცემაში მონაწილეობს 4 წარმატებული უმაღლესი სასწავლებლის წარმატებული და ამავე დროს აქტიური სტუდენტების გუნდი; თითოეული გუნდი შედგება 10 სტუდენტისგან, რომელთაგან ერთი გუნდის სპიკერია. გადაცემის ბოლოს, სტუმარი აფასებს თითოეულ გუნდს მათი აქტიურობისა და მომზადების დონის მიხედვით ქულათა ოთხბალიანი სისტემით. სტუმრის შეფასება კონფიდენციალურია და ილუქება კონვერტში. ყოველი თვის ბოლო გადაცემაში ხდება აღნიშნული კონვერტების გახსნა და სტუმართა შეფასებების საფუძველზე, ყველაზე დაბალი ქულების მქონე ორი უმაღლესი სასწავლებელი ტოვებს პროექტს და მათ ენაცვლება სხვა უმაღლესი სასწავლებლები. გადაცემა ეთერში გადის ყოველ ხუთშაბათს, ტელეკომპანია "მზე" -ზე. საღამოს 18:35 საათზე, განმეორებით -ორშაბათს 13:00 საათზე. გადაცემის ავტორი და წამყვანია მედიაპროექტ "ეტალონის" ავტორი და წამყვანი გოჩა ტყეშელაშვილი;
ვიგების პარტია (აშშ)

ვიგების პარტია (ინგლ. Whig Party) — აშშ-ის პოლიტიკური პარტია, რომელიც 1832-1856 წლებში არსებობდა. დაარსდა როგორც პრეზიდენტ ენდრუ ჯექსონის და დემოკრატიული პარტიის ოპოზიცია. კერძოდ, ვიგები მხარს უჭერდნენ კონგრესის უზენაესობას აღმასრულებელ ხელისუფლებაზე, ასევე მოდერნიზაციის და ეკონომიკური პროტექციონიზმის პროგრამას. პარტიას დიდი ხნის განმავლობაში ადგილი ეკავა აშშ-ის პოლიტიკის ორპარტიულ სისტემაში. უილიამ ჰენრი ჰარისონი (1841) ჯონ ტაილერი (1841–1845) ზაქარი ტეილორი (1849–1850) მილარდ ფილმორი (1850–1853) ჯონ კუინსი ადამსი პრეზიდენტობის შემდგომ წლებში გახდა ვიგების პარტიის წევრი. აბრაამ ლინკოლნი პრეზიდენტობამდე 1832–1854 წლებში იყო ვიგების პარტიის წევრი. ↑ ტაილერი ვიგების პარტიიდან აირჩიეს ვიცე-პრეზიდენტად, თუმცა მალე მისი პოლიტიკა წინააღმდეგობაში მოვიდა ვიგების პროგრამასთან, რის გამოც 1841 წელს იგი ოფიციალურად გარიცხეს პარტიიდან.
აჟენი

აჟენი (ფრანგ. Agen) — ქალაქი სამხრეთ საფრანგეთში. 1999 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 30,170 ადამიანს, საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე შეადგენს 2,626 ადამიანს. ქალაქის ფართობი შეადგენს 11.49 კმ²-ს. აჟენიდან 45 კილომეტრში მდებარეობს ქალაქი გარნა. ქალაქი აჟენი დააარსა ფრანკთა მეფე ხლოდვიგ I-მა 509 წელს. აჟენის ყველაზე ცხელი თვეებია ივლისი და აგვისტო, ხოლო ყველაზე ცივი თვეებია დეკემბერი და იანვარი. აჟენი არის აკვიტანიის რეგიონის და ლო და გარონას დეპარტამენტის დასახლებული პუნქტი. ტუაფსე, რუსეთი დინსლაკენი, გერმანია ლანელი, უელსი ტოლედო, ესპანეთი კორპუს-კრისტი, აშშ ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: აჟენი site de la ville office de tourisme Diocese of Agen ↑ Base officielle des codes postaux — La Poste, 2018. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q66049091"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q373724"></a> ↑ Annuaire de service-public.fr <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3480047"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q97451652"></a> ↑ List of Twin Towns in the Ruhr Destrict. © 2009 Twins2010.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-11-28. ციტირების თარიღი: 2009-10-28. ↑ Sister Cities. Toledo Turismo. Patronato Municipal de Turismo. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-09-19. ციტირების თარიღი: 2008-10-16.
საიგა

საიგა (ლათ. Saiga tatarica) — წყვილჩლიქოსანი ცხოველი ძროხისებრთა ოჯახისა. მამლის სხეულის სიგრძე 140 სმ, მასა 40 კმ-მდე აღწევს. დედალი უფრო მომცროა. საიგას აქვს გრძელი, მოძრავი, ხორთუმისებრი ცხვირი, ღია ყავისფერი რქები (დედალი ურქოა), რომელთა სიგრძე 40 სმ აღწევს, მოყვითალო ზურგი, თეთრი მუცელი, გავრცელებულია მონღოლეთში, დასავლეთ ჩინეთში, წინა კავკასიაში, ყალმუხეთის ველზე, მდინარე ვოლგის ქვემო დინების მარცხენა სანაპიროზე, ყაზახეთის და შუა აზიის ჩრდილოეთ ნაწილში. ბინადრობს ველებსა და ნახევრად უდაბნოებში. ქმნის ჯოგს, რომელიც ასეული და ათასეული სულისაგან შედგება. იკვებება ბალახით. დარბის ძალზე სწრაფად (72 კმ-მდე საათში). მაკეობა 5 თვემდე გრძელდება. შობს 1-2 ნაშიერს. რეწვის ობიექტია - იყენებენ ხორცს, ტყავსა და რქებს (როგორც სამკურნალო ნედლეულს). ავალიანი რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 661.
ბასტი-დ’იურფეს ციხესიმაგრე

ბასტი-დ’იურფეს ციხესიმაგრე (ფრანგ. Bastie d'Urfé) — ციხესიმაგრე საფრანგეთის ისტორიულ პროვინცია ფორეზში (Forez), ლუარის დეპარტამენტში, ღიაა ტურისტებისათვის; აქ ცხოვრობდა ფრანგი მწერალი ონორე დ’იურფე. აგებულია XV საუკუნეში. ლუარის ციხესიმაგრეებთან ერთად შეტანილია იუნესკოს მსოფლიოს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. ლუარის ციხესიმაგრეები ონორე დ’იურფე რენესანსის არქიტექტურა (ფრანგული) О замке Басти-д’Юрфэ დაარქივებული 2009-04-16 საიტზე Wayback Machine.
პაატა სააკაძე

პაატა გიორგის ძე სააკაძე (გ. 1625) — გიორგი სააკაძის მეორე ვაჟი. მძევლად იყო ირანში შაჰ აბას I-ის კარზე. 1625, ქართლ-კახეთში აჯანყების დაწყების შემდეგ, შაჰის ბრძანებით თავი მოჰკვეთეს და მამას გაუგზავნეს საქართველოში, ტანი კი კათოლიკე მისიონერებს დაუსაფლავებიათ ისპაანში. მოგვიანებით გიორგი სააკაძემ თბილისელი ვაჭრების დახმარებით ფარულად ჩამოასვენა საქართველოში და საგვარეულო მონასტერში, ერთაწმინდაში, დაკრძალა. ჯამბურია გ., გიორგი სააკაძე, თბ., 1964; ჯამბურია გ., ქსე, ტ. 8, გვ. 536, თბ., 1984
ლეონარდო ბრუნი

ლეონარდო ბრუნი (იტალ. Leonardo Bruni; დ. 1369 — გ. 9 მარტი, 1444) — იტალიელი ჰუმანისტი და ისტორიკოსი. დაიბადა არეცოში, რის გამოც არეტინო შეარქვეს. XIV საუკუნის 80–იან წლებში ბრუნი ფლორენციაში გადმოსახლდა, სადაც მან შესანიშნავი განათლება მიიღო. მისი მსოფლმხედველობის ჩამოყალიბებაში დიდი როლი ითამაშეს ფრანჩესკო პეტრარკამ, კალუჩო სალუტატიმ და სხვა. 1405–1415 წლებში ბრუნი მდივნად მუშაობდა პაპის კურიაში. 1415 წლიდან იგი კვლავ ფლორენციაში დაბრუნდა, რომელიც არასოდეს დაუტოვებია. იმავე წელს მან ფლორენციის რესპუბლიკის მოქალაქეობა მიიღო, ხოლო 1427 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე რესპუბლიკის კანცლერის თანამდებობა ეკავა. ლეონარდო ბრუნიმ მრავალმხრივი შემოქმედებითი მემკვიდრეობა დატოვა. მან ბერძნულიდან ლათინურ ენაზე თარგმნა პლატონის, არისტოტელეს, პლუტარქეს, ქსენოფონტესა და სხვათა შრომები. მისი მნიშვნელოვანი ნაშრომია „ფლორენციელი ხალხის ისტორია“, რომელიც კომუნის შეკვეთით დაწერა და 1439 წელს დაასრულა. მის კალამსვე ეკუთვნის შრომები: „ქალაქ ფლორენციის ქება“, „სამხედრო საქმის შესახებ“, „სწორი თარგმანის შესახებ“ და სხვა. ჯაჭვაძე, ეთერ. „ლეონარდო ბრუნი არეტინო“, შუა საუკუნეების ისტორიის საკითხები, III ტ., თბ., 2001, გვ.44–53.
Fugees

Fugees (წარმოითქმის „ˈfuːdʒiːz“) — ამერიკული ჰიპ-ჰოპ ტრიო, რომელიც ცნობილი გახდა 1990-იან წლებში. ჯგუფი, რომლის შემადგენლობაში შედიოდნენ ლორინ ჰილი, უაიკლეფ ჟანი და პრეზი, თავის კომპოზიციებში იყენებდა ტრადიციული ჰიპ-ჰოპისა და რეგის ელემენტებს. ჯგუფმა ჩაწერა მხოლოდ ორი სტუდიური ალბომი. აქედან რიგით მეორე, The Score (1996) გახდა გრემის ჯილდოს და ექვსმაგი პლატინის სტატუსის მფლობელი. დიდი პოპულარობის მიუხედავად, 1997 წელს ჯგუფი დაიშალა. ჰილმა და ჟანმა ყურადღება გაამახვილეს სოლო-პროექტებზე, ისევე, როგორც პრეზმა, თუმცა ამ უკანასკნელმა უფრო მეტი - საუნდტრეკების შექმნაზე. 2007 წელს ტელეარხმა MTV ტრიო დაასახელა ყველა დროის ჰიპ-ჰოპ ჯგუფების სიაში #9 ადგილას. ალბომები Blunted on Reality (1994) The Score (1996) სხვა ალბომები Bootleg Versions (1996) კომპილაციები Greatest Hits (2003) ჯგუფის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2011-10-11 საიტზე Wayback Machine. Fugees AllMusic-ზე Fugees საიტზე Discogs www.the-fugees-official.skyblog.com[მკვდარი ბმული]
როსტომ-ხან სააკაძე

როსტომ-ხან სააკაძე (დ. 1588 ― გ. 1642/1643, მეშჰედი) — სპარსეთის სამეფო კარზე მოღვაწე ქართველი მხედართმთავარი. 1599 წელს შევიდა შაჰ-აბას I-ის სამსახურში. იყო შაჰის პირადი მსახური, შემდეგ სოჰბათიასაული, 1626-1627 წლებში – მდივანი, 1632-1633 წლებში — სარდალი, დივანბეგი და თოფანგჩიაღასი, 1634-1635 წლებში — ირანის სპასალარი და აზერბაიჯანის ბეგლარბეგი. მისი მეთაურობით ყიზილბაშებმა გაილაშქრეს ვანის ციხეზე და დაამარცხეს ქურთები, თურქებს წაართვეს ბაღდადი, იომეს ოსმალთა სარდალ ექრემ ჰუსრევ-ფაშასთან, დაიპყრეს ჰელეს ციხე. სააკაძე თან ახლდა როსტომს საქართველოში შემოსვლის დროს. 1634-1635 წლებში თურქებს წაართვა ერევანი. მან შეიმუშავა ომის ახალი ტაქტიკა — წინა ხაზზე გამოიყვანა მეთოფენი და მსუბუქი არტილერია. ბრალი დასდეს სახელმწიფო ღალატში, რის გამოც, შაჰ-აბას II-მ სიკვდილით დასაჯა. ფუთურიძე ვ., ირანის სპასალარი როსტომ-ხან სააკაძე, კრ.: კავკასიის ხალხთა ისტორიის საკითხები, თბ., 1966; კაციტაძე დ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 536.
საქართველოს დასახლებული პუნქტების ძველი სახელწოდებები

აღბულაღი → თეთრიწყარო (1940) წალკა → ბარმაკსიზი → წალკა (1932) ბაღდათი → მაიაკოვსკი (1940) → ბაღდათი (1990) დბანისი → ბაშკიჩეთი → დმანისი (1947) ბოგდანოვკა (1829) → ნინოწმინდა (1991) ჭყონდიდი → მარტვილი → გეგეჭკორი (1936) → მარტვილი (1990) დედოფლისწყარო → წითელწყარო → დედოფლისწყარო (1991) დიოსკურია → სებასტოპოლისი → ცხუმი → სუხუმ-კალე → სოხუმი ელიზაბეტალი → ასურეთი (1943) ბოლნისი → ეკატერინეფელდი (1817) → ლუქსემბურგი (1921) → ბოლნისი (1943) ვოსტანქალაქი → ბოსტანქალაქი → რუსთავი → ნაგები → რიშყალა → რუსთავი თრიალეთი → მოლოტოვო (1940) → როზენბერგი → თრიალეთი (1957) ახალგორი → ლენინგორი (1934) → ახალგორი (1991) ოზურგეთი → მახარაძე (1934) → ოზურგეთი (1990) ხარაგაული → ორჯონიკიძე (1949) → ხარაგაული (1990) მარნეული → სარვანი → ბორჩალო (1929) → მარნეული (1947) ახალი სენაკი → მიხა-ცხაკაია (1933) → ცხაკაია (1976) → სენაკი (1989) სტეფანწმინდა → ყაზბეგი → სტეფანწმინდა (2006) ყარაია → გარდაბანი (1947) შულავერი → შაუმიანი (1932) → შულავერი (1991) ცხინვალი → სტალინირი (1931) → ცხინვალი (1961) ხონი → წულუკიძე (1936) → ხონი (1990) ხაშური → მიხაილოვო (1872) → ხაშური (1918) → სტალინისი (1928) → ხაშური (1934) ჯუღელი → ზესტაფონი (1921) ჭიაათურა → ჭიათურა (1879) ↑ რ. კვერენჩხილაძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, გვ. 580, თბ., 1979 წელი ↑ ქართლის ცხოვრების ტოპოარქეოლოგიური ლექსიკონი, თბ., 2013 წელი ↑ ვ. ჯაოშვილი, თ. ბერაძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, გვ. 359, თბ., 1983 წელი ↑ ქართლის ცხოვრების ტოპოარქეოლოგიური ლექსიკონი, თბ., 2013 წელი ↑ ვ. ჯაოშვილი, პ. ზაქარაია, ვ. ჯაფარიძე, გ. ლომთათიძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, გვ. 593, თბ., 1978 წელი ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, გვ. 30, თბ., 1978 წელი ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, გვ. 321, თბ., 1987 წელი ↑ ქართლის ცხოვრების ტოპოარქეოლოგიური ლექსიკონი, თბ., 2013 წელი ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, გვ. 452, თბ., 1977 წელი ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, გვ. 699, თბ., 1979 წელი ↑ გ. ზარდალიშვილი, ჯ. გვასალია, ლ. მენაბდე, შ. საღარაძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, გვ. 170, თბ., 1983 წელი ↑ ვ. გუჯაბიძე, ლ. მენაბდე, ი. სიხარულიძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, გვ. 517, თბ., 1983 წელი ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, გვ. 590, თბ., 1984 წელი ↑ ქართლის ცხოვრების ტოპოარქეოლოგიური ლექსიკონი, თბ., 2013 წელი ↑ ვ. ჯაოშვილი, თ. თორდია, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, გვ. 448, თბ., 1983 წელი ↑ დ. სვანიძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, გვ. 247-248, თბ., 1987 წელი ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, გვ. 617, თბ., 1986 წელი ↑ ვ. ჯაოშვილი, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, გვ. 694, თბ., 1977 წელი ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, გვ. 694, თბ., 1986 წელი ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, გვ. 253, თბ., 1987 წელი ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, გვ. 349, თბ., 1987 წელი ↑ ვ. ჯაოშვილი, ჯ. გვასალია, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, გვ. 444, თბ., 1987 წელი
ხაშურის კოშკი

ხაშურის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი ქალაქ ხაშურის ცენტრალურ ნაწილში. თარიღდება XVIII საუკუნით. კოშკი სამსართულიანია, დაცვის გაადვილების მიზნით შესასვლელი მეორე სართულზე აქვს, აქედან კედელში მოთავსებული კიბით მოხვედრა შეიძლება, როგორც ქვედა ასევე ზედა სართულებზე. კოშკი მოხსენიებულია იოანე ბატონიშვილის "კალმასობაში": კოშკს ჰქონდა თავდაცვითი მნიშვნელობა, ასევე გამოიყენებოდა საცხოვრებლად. იგი საგვარეულო კუთვნილება იყო. ეკუთვნოდათ ხიდირბეგიშვილებს. კოშკი ცილინდრული ფორმისაა (დიამეტრი 9 მ.). ნაგებია რიყის ქვით. შესასვლელი სამხრეთიდანაა, მიწიდან 3 მ. სიმაღლეზე. კარი თაღოვანია, მისი ნაპირები ქვიშაქვისაა. სართულები ერთმანეთს კედელში დატანებული კიბით უკავშირდება. პირველ სართულს ნიშები და 6 სათოფური აქვს. მეორე სართულზე 6 ნიშია, თითოეულში ორ-ორი სათოფური, ჩრდილოეთით ბუხარი და ორი სარკმელია. მესამე სართულზე 8 ნიშია, თითოეულში 2-2 სათოფური. სამხრეთით და ჩრდილოეთით ბუხრებია. მეოთხე სართულზე სათოფურები და ოთხი ნისკარტა სალოდეა. აქ აივნებზე გასასვლელი სამი კარია – აღმოსავლეთით, დასავლეთით და ჩრდილოეთით შემორჩენილია აივნების ძელების ბუდეები. კოშკის ფასადზე, შესასვლელის თავზე აგურის წყობაში ცისფერი მოჭიქული ქვებით გამოყვანილია ჩაღრმავებული ჯვარი. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ.,1990, გვ. 420.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 10652
იცხოკ ლეიბუშ პერეცი

იცხოკ ლეიბუშ პერეცი (ებრ. יצחק־לייבוש פרץ; დ. 30 მაისი [ ძვ. სტ. 18 მაისი], 1851, ზამოსტიე, პოლონეთი — გ. 3 აპრილი [ ძვ. სტ. 21 მარტი], 1915, ვარშავა, პოლონეთი) — ებრაელი მწერალი, თანამედროვე ებრაული ლიტერატურის ერთ-ერთი ფუძემდებელი. წერდა ებრაულ ენასა და იდიშზე. 1890-იან წლებში საფუძველი ჩაუყარა პერიოდულ გამოცემებს იდიშზე („ებრაული ბიბლიოთეკა“, „ლიტერატურა და ცხოვრება“). მისი პირველი თხზულებები დაიბეჭდა 1875 წელს. ავტორია ლექსებისა, მოთხრობებისა, ფელეტონებისა, დრამატული და პუბლიცისტური თხზულებებისა. 1900-იან წლებში მის შემოქმედებაში ჭარბობს რომანტიკული საწყისები („ხასაიდური მოთხრობები“ (1900), „ხალხური თქმულებები“ (1904–1909) და სხვა). ნ. ბაბალიკაშვილი, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 24. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 1.7 1.8 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ Цинберг С. Л. Перец, Исаак Лейбуш (Леон) // Еврейская энциклопедия — СПб: 1912. — Т. 12. — С. 397–400. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4173137"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q656"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q24922834"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q20026648"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q21096054"></a> ↑ Library of Congress Authorities — Library of Congress. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13219454"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q131454"></a> ↑ Internet Speculative Fiction Database — 1995. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2629164"></a> ↑ Babelio — 2007. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2877812"></a> ↑ LIBRIS — 2013. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1798125"></a>
სიაუშ სააკაძე

სიაუშ გიორგის ძე სააკაძე (გ. დაახლოებით 1606) — გიორგი სააკაძის მამა. მეფე სიმონ I-ის უახლოესი თანამშრომელი, მისი მრჩეველი, — სალაროს მოლარე და მოურავი (სავარაუდოა თბილისისა). ჯამბურია გ., გიორგი სააკაძე, თბ., 1964; ჯამბურია გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 536. ↑ სააკაძე სიაუშ - (გარდაიცვალა 1606 წელს). უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი. ციტირების თარიღი: 5 ივლისი, 2018.
იუდეის მეფეთა სია

იუდეის მეფეთა სია - აქ წარმოდგენილია იუდეის მეფეთა სია მათი მეფობის წლების მიხედვით . საული -- 1040-1010 დავითი -- 1010-970 სოლომონი -- 970-931 რობოამი -- 931-914 აბია -- 914-911 ასა -- 911-870 იოშაფატი -- 870-848 იორამი -- 848-841 ახაზია -- 841 ატალია -- 841-835 იოაში -- 835-796 ამაცია -- 796-767 უზია (აზარია) -- 767-740 იოთამი -- 740-732 ახაზი -- 732–716 ეზიკია -- 716-687 მენაშე -- 687-643 ამონი -- 643-641 იოშია -- 641-609 იოახაზი -- 609 (3 თვე) იოაკიმი -- 609-598 იოიაქინია -- 598-57 ციდიკია -- 597-586 ა. ბათოშვილი, ებრაელი ხალხის ისტორიიდან, თბ., 1991 წელი, გვ. 82-158; 457. ↑ აქ და ყველგან თარიღები მითითებულია ბიბლიის მიხედვით, რომელიც გამოცემულია 1989 წელს საქართველოს საპატრიარქოს გამოცემის მიერ