laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ენისელის წმინდა ელიას ეკლესია

ენისელის წმინდა ელიას ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ ენისელის ცენტრალურ ნაწილში. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით. ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია სხვადასხვა ზომის ნატეხი ქვით. დაზიანებულია: ჩამოშლილია ლავგარდანი და აქა-იქ კედლების ზედა ნაწილები, აყრილია კრამიტის საბურავი. სახურავზე მცენარეულობაა ამოსული. შესასვლელი დასავლეთიდანაა. კარი გარედან თაღოვანია, შიგნიდან სწორკუთხა. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომელშიც მაღალი, ოთხკუთხა სარკმელია გაჭრილი. სარკმლის ჩრდილოეთით მოწყობილია ორი ნიშა, მათ შორის ერთი თაღოვანია, მეორე — სწორკუთხა. სამხრეთით კი ერთი მცირე ზომის ოთხკუთხა. ერთი ოთხკუთხა სარკმელი დასავლეთ კედელშიცაა — კარის ზემოთ. აფსიდი გადახურულია კონქით, რომლის თაღი ოდრავ შეისრულია. დარბაზი გადახურულია ოდნავ შეისრული ფორმის სხმული კამარით. ეკლესიის სამხრეთით შემორჩენილია გალავნის ფრაგმენტი. კუპრეიშვილი ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 403.
საბუის ხმალა

საბუეს ხმალა — არქიტექტურული ძეგლი დგას ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ საბუეში. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით. ეკლესია დარბაზულია (6.2 x 4.5 მეტრი). ნაგებია ნატეხი ქვით. დაზიანებულია: მთელ სიმაღლეზეა მორღვეული დასავლეთ ორივე კუთხე, დაბზარულია კედლები, კონქი, ჩამოშლილია ლავგარდანი. აყრილია კრამიტის სახურავი. ეკლესიაში შესასვლელი დასავლეთიდანაა, კარი კვადრატული აგურით ნაწყობი, შეისრული თაღითაა დასრულებული. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომლის ღერძზე გაჭრილია შეისრულთაღიანი სარკმელი. სარკმლის ორივე მხარეს თითო სწორკუთხა ნიშაა. თითო შეისრულთაღოვანი სარკმელი სამხრეთ და დასავლეთ კედლებშიცაა. კამარა სხმულია. იგი ცილინდრული ფორმისაა. კუპრეიშვილი ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 443.
ენისელის კვირაცხოვლის ეკლესია

ენისელის კვირაცხოვლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ ენისელში. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით. ეკლესია დარბაზულია (8,1x5,5 მეტრია). ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვით. შესასვლელები სამხრეთ და დასავლეთ კედლებშია. კარები აგურითაა გამოყვანილი. ორივე მათგანი გარედან თაღოვანია, შიგნიდან კი, თარაზულადაა გადახურული. აღმოსავლეთით ღრმა ნახევარწრიული აფსიდია. რომლის ღერძზე სწორკუთხა სარკმელია გაჭრილი. თითო მსგავსი სარკმელი დასავლეთ სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებშიცაა. აფსიდში სამი გეგმით ნახევარწრიული, შეისრულთაღოვანი ნიშაა. მათგან ერთი სარკმლის ქვემოთაა, თითო-გვერდებში. საკურთხევლის შუაში დგას აგურით ნაშენი ოთხწახნაგა ტრაპეზი, კონქის თაღი შეისრულია. მსგავსი ფორმისაა კამარაც. იატაკი მოგებულია ქართული აგურით. ეკლესიის კედლები დასრულებული იყო აგურის ლავგარდნით, რომელშიც მთლიანად ჩამოშლილია. შენიბა გადახურული ყოფილა ღარისებრი კრამიტით. კუპრეიშვილი ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 402-403.
ლადო აღნიაშვილის სახლი

ლადო აღნიაშვილის სახლი — ისტორიული ძეგლი, თარიღდება 1860-1904 წლებით. მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ შილდაში, ლ. აღნიაშვილის ქუჩაზე. თარიღდება XIX საუკუნით. შენობა ორსართულიანია. მეორე სართულზე დაცულია საზოგადო მოღვაწის პირადი ნივთები. საცხოვრებელი სახლის ფასადზე მემორიალური დაფაა წარწერით: სახლში ამჟამად ცხოვრობენ მისი ნათესავები. ჩიმაკაძე თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 451-452.
ბუგრიაანთ კოშკი

ბუგრიაანთ კოშკი — ეკლესია, არქიტექტურული ძეგლი. მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ შილდაში. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით. ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია სხვადასხვა ზომის ნატეხი ქვით სქელი კირის ხსნარზე. გამოყენებულია აგურიც. შესასვლელი დასავლეთიდანაა. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომელშიც ოთხკუთხა სარკმელია გაჭრილი, მსგავსი სარკმლები სამხრეთ, დასავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებშიცაა. აფსიდი დარბაზისგან გამოყოფილია მხრებით, რომლებსაც კონქის თაღი ეყრდნობა. შიგნით ეკლესია გადახურულია ქარგილზე სხმული ოდნავ შეისრული კამარით. ეკლესიისათვის მოგვიანებით დაუშენებიათ კოშკი სახელწოდებაც აქედან მოდის, რომლისგანაც კედლების მცირე ნაწილებიღაა დარჩენილი. აბაშიძე მ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 452.
ბოჭიგორის ნასოფლარი

ბოჭიგორის ნასოფლარი — არქეოლოგიურ-არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ შილდიდან აღმოსავლეთით, 2 კილომეტრზე, ტყეში. თარიღდება განვით, შუა საუკუუნეებით. შემორჩენილია ქვითკირის საცხოვრებელი ნაგებობის ნაშთები, დასტურდება მოჭიქული კერამიკის ფრაგმენტები. რჩეულიშვილი გ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 452.
ალექსანდრე ქილანთაროვი

ალექსანდრე ქილანთაროვი (დ. უცნობია — გ.უცნობია) — საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ეროვნული საბჭოს წევრობის კანდიდატი. 1917 წლის ნოემბერში ახლად შექმნილი საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრობის კანდიდატად დასახელდა. 1918 წლის 26 მაისს ხელი მოაწერა საქართველოს დამოუკიდებლობის აქტს. ირემაძე. ი, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918–1921) : ენციკლოპედია-ლექსიკონი, თბ.: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2018. — გვ. 455. ალექსანდრე ქილანთაროვი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ილია გაბლიანი

ილია (ილიკო) გაბლიანი (დ. 1917, მულახი, ახლანდ. მესტიის მუნიციპალიტეტი — გ. 28 აგვისტო, 1961, მწვერვ. „პობედა“) — ქართველი ალპინისტი. სსრკ სამგზის ჩემპიონი ტრავერსების კლასში (1952, შხარა-თეთნულდი; 1957, დარვაზის ქედი; 1960, ზულუმარტისა და იმერალაის ქედები). იყო მრავალი მნიშვნელოვანი ასვლის ხელმძღვანელი და მონაწილე. დაიღუპა მწვერვალ „პობედაზე“ (ტიან-შანი), დაშვების დროს. ელგუჯა ბერიშვილი, ქართული სპორტის ოქროს წიგნი, გვ. 280, თბ.: პალიტრა L, 2013. ილია გაბლიანი — ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ დღემდე 7000 მეტრზე ყინულის საუფლოში განისვენებს... — 96 წლის წინ 28 აგვისტო: ქართული ალპინიზმის დასაბამი. ლელო (29 აგვისტო, 2019). ციტირების თარიღი: 1 თებერვალი, 2020.
საბუის ღვთისმშობლის ეკლესია

ტერმინი საბუის ღვთიისმშობლის ეკლესია შეიძლება აღნიშნავდეს: საბუის ღვთისმშობლის ეკლესია — ეკლესია ახმეტის მუნიციპალიტეტში საბუის ღვთისმშობლის ეკლესია — ეკლესია ყვარლის მუნიციპალიტეტში
ბოჰნიცე

ბოჰნიცე (ჩეხ. Bohnice) არის ჩეხეთის დედაქალაქ პრაღის უბანი და საკადასტრო ტერიტორია 465,9 ჰა ფართობით პრაღა 8-ის რაიონში, მდ. ვლტავის მარჯვენა ნაპირზე, პრაღის ჩრდილოეთით. წლების მიხედვით: 1227 Boymici, 1352–1384 Boemycz, 1405 Bohemicz – სავარაუდოდ მე-13 საუკუნის ვიშეჰრადის მეკანონის იოჰან ბოჰემუსის სახელიდან გამომდინარე. 1970-იან წლებში ბოჰნიცის სამხრეთ და ტროის ჩრდილოეთ ნაწილში აშენდა დიდი საცხოვრებელი მასივი ბოჰნიცე. მისი სამხრეთი ნაწილი, რომელიც ტროის საკადასტრო უბანში მდებარეობს ხშირად აღინიშნება როგორც ბოჰნიცე-სამხრეთი. საცხოვრებელი მასივი დააპროექტა არქიტექტორმა ვ. ჰავრანეკმა. მასივი დაპროექტდა 30 000 მცხოვრებზე, აშენდა დაახლოებით 10 000 ბინა. Obyvatelstvo a rozloha katastrálních území Prahy 2001–2015 [online]. Český statistický úřad [cit. 2016-06-08]. Dostupné online. ČTVERÁK, Vladimír; LUTOVSKÝ, Michal; SLABINA, Miloslav; SMEJTEK, Lubor. Encyklopedie hradišť v Čechách. Praha: Libri, 2003. 432 s. ISBN 80-7277-173-6. Kapitola Praha-Bohnice, s. 246–247.
ზუგდიდის მუნიციპალიტეტი

ზუგდიდის მუნიციპალიტეტი — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში. მუნიციპალიტეტის ტერიტორია 1917-მდე შედიოდა ქუთაისის გუბერნიის ზუგდიდის მაზრაში, 1921-დან ზუგდიდის მაზრაში. 1930-დან ცალკე რაიონია. მუნიციპალიტეტს უჭირავს ოდიშის ვაკე და ურთას მთიანი ზონა. ტერიტორია — 668 კმ², მათ შორის სასოფლო-სამეურნეო სავარგულებს უკავია 340 კმ². რაიონში მდინარეთა ხშირი ქსელია, ბევრია ჭაობი და მცირე ტბები. გარდა მდინარე ენგურისა, ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიას კვეთს მდინარეები: ჯუმი, ჩხოუში, ჭანისწყალი, რუხი და სხვა. რაიონში 58 დასახლებული პუნქტია. დიდი სოფლებია: ინგირი (4,0 ათასი), კახათი (4,0 ათასი), ჭითაწყარი (3,3 ათასი) და რუხი (2,8 ათასი). მუნიციპალიტეტის ადგილობრივი თვითმმართველობის უმაღლესი ორგანოა საკრებულო, აღმასრულებელი თანამდებობის პირი — გამგებელი. მუნიციპალიტეტი იყოფა შემდეგ ტერიტორიულ ერთეულებად: 17 თემი — აბასთუმანი, ანაკლია, ახალსოფელი, დიდი ნეძი, ერგეტა, ინგირი, კოკი, კორცხელი, ნარაზენი, ოდიში, ორულუ, ოქტომბერი, რუხი, ჩხორია, ცაიში, ჭაქვინჯი, ჯიხაშკარი; 12 სათავო სოფელი — 12: ალერტკარი, ახალი აბასთუმანი, ახალკახათი, განარჯიის მუხური, დარჩელი, კახათი, ორსანტია, რიყე, ურთა, ყულიშკარი, შამგონა, ჭითაწყარი, ჭკადუაში. ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის ეკონომიკაში მთავარი როლი ეკუთვნის სუბტროპიკულ სოფლის მეურნეობას, კერძოდ მეჩაიეობას და მასზე დაფუძნებულ გადამამუშავებელ მრეწველობას. სოფლის მეურნეობის სხვა დარგებია მეციტრუსეობა, მეხილეობა, მევენახეობა. მნიშვნელოვანი საწარმოებია ჩაის ფაბრიკები, ფაიფურის, ავეჯის და ღვინის ქარხნები, ცელულოზა-ქაღალდის კომბინატი. რაიონის ტერიტორიაზე გადის სამხრეთ კავკასიის რკინიგზის მაგისტრალი. რაიონში 80 სახელმწიფო და 3 კერძო ზოგადსაგანმანათლებლო სკოლაა, 4 საშუალო პროფესიული სასწავლებელი, 41 ბიბლიოთეკა. კორცხელის ღვთისმშობლის ეკლესია ცაიშის საკათედრო ტაძარი კოკის ეკლესია ჭკადუაშის (ახალდაბის) ტაძარი (ნანგრევები) ხეცერის ეკლესია (ნანგრევები) ტყაიის წმინდა გიორგის ეკლესია ანაკლიის ციხე რუხის ციხე ჭაქვინჯის ციხე სოფელი ცაიში განარჯიის მუხური განარჯიის მუხური განარჯიის მუხური ტყაიას წმ. გიორგის ეკლესია ჭაქვინჯის ციხე ანაკლია ძიძიგური ი. შენგელაია მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 541-542. ოფიციალური საიტი ↑ გამოეყო ენმ-ს. ↑ გამოეყო ქართულ ოცნებას. ↑ მოსახლეობის რიცხოვნობა რეგიონების და თვითმმართველი ერთეულების მიხედვით (XLS). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (1 იანვარი, 2021). ციტირების თარიღი: 2021-11-11. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ georgia-religion 2014 ↑ Georgia division ↑ პროტოკოლით არჩეული მუნიციპალიტეტის საკრებულოს წევრები და მერები 2017 გვ. 86-88. ცესკო. ციტირების თარიღი: 2022-07-12[მკვდარი ბმული] ↑ პროტოკოლით არჩეული მუნიციპალიტეტის საკრებულოს წევრები და მერები 2021 გვ. 106-108. ცესკო. ციტირების თარიღი: 2022-07-12[მკვდარი ბმული] ↑ ზუგდიდის საკრებულოში, ფრაქცია „ენმ“ სახელი შეიცვალა - მისი სახელწოდებაა „ახალი“ (2024-04-04). ციტირების თარიღი: 2024-06-14 ↑ ზუგდიდის საკრებულოს 2 წევრი "ხალხის ძალას" შეუერთდა (2022-10-25). ციტირების თარიღი: 2024-06-15
ჟველურთა

ჟველურთა, ჟველაური — ნასოფლარი საქართველოში, კახეთის მხარის ახმეტის მუნიციპალიტეტში, თუშეთის თემში. მდებარეობს ისტორიულ თუშეთში, ჩაღმის (ჩაღმათუშეთის) ისტორიული თემის ჭანჭახოვანის ხეობაში (ხევში); თუშეთის ეროვნული პარკის ტერიტორიაზე. ზღვის დონიდან 2100 მეტრზე. აქ გავრცელებული გვარები იყო: ჭოლიკიძე, მოზაიძე. თბილისში არსებობს ჟველაურის ქუჩა. ↑ ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, გვ. 141, თბ., 2002. ↑ ამონაწერი მუნიციპალიტეტების რეესტრიდან. მუნიციპალიტეტების რეესტრი. ციტირების თარიღი: 2 თებერვალი, 2020. ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 383. ↑ 4.0 4.1 ჟველურთის შესახებ. Georgian travel guide. ციტირების თარიღი: 2 თებერვალი, 2020. ↑ 5.0 5.1 მაკალათია ს., თუშეთი, გვ. 90–91, თბ., 1983.
მარი ბონაპარტი

მარი ბონაპარტი (ფრანგ. Marie Bonaparte; დ. 2 ივლისი, 1882, სენ-კლოდი, საფრანგეთი — გ. 21 სექტემბერი, 1962, სენ-ტროპე, საფრანგეთი) — ბონაპარტების დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის იმპერატორ ნაპოლეონ I-ის ძმის, ლუსიენ ბონაპარტის შვილთაშვილი. საბერძნეთისა და დანიის პრინც გეორგიოს ბერძენის მეუღლე. მარი დაიბადა 1882 წლის 2 ივლისს საფრანგეთში, სენ-კლოდის სასახლეში. იგი იყო საფრანგეთის იმპერატორ ნაპოლეონ I-ის ძმის, ლუსიენ ბონაპარტის შვილიშვილ როლანდ ბონაპარტისა და მისი მეუღლის, მონაკოელი თავადის ასულ მარი-ფელიქს ბლანკის ქალიშვილი. დედამისი მისი გაჩენიდან მალევე დაიღუპა მშობიარობისაგან გამოწვეული გართულებებით, რის გამოც მამამ იგი ფუფუნებასა და სიყვარულში აღზარდა, რათა უდედობა არ ეგრძნო. 1907 წლის 21 სექტემბერს მამამისმა იგი საბერძნეთის მეფე გეორგიოს I-ის შუათანა ვაჟზე, პრინც გეორგიოსზე დააქორწინა. შუა ხნის ასაკთან ერთად მარის საშინელი ფსიქიკური აშლილობა დაეწყო, რის გამოც სამკურნალოდ თავად ზიგმუნდ ფროიდს დაუკავშირდა, რომელთანაც შემდგომში მთელი დარჩენილი ცხოვრება მეგობრობდა. 1926 წელს იგი გამოჯანმრთელდა და ქმართან ერთად პარიზში დაბრუნდა, სადაც წიგნი დაწერა ფროიდისეულ ფსიქოანალიზზე. ასევე მას მიეწერება ფროიდის ნაშრომების ფრანგულად თარგმნა. მანვე თარგმნა ედგარ ალან პოს ნაშრომები დრიფტის თეორიასა და ქალის სექსუალობაზე. 1950-იან წლებში იგი ძლიერ ეწინააღმდეგებოდა ჟაკ ლაკანის სამეცნიერო თეორიებს. მარი ასევე მეგობრობდა ნიდერლანდელ ფსიქოანალიტიკოს იოანა ლამპლ-დე გროტთან, რომელთან ერთადაც 1946 წელს ამსტერდამში სიტყვითაც გამოვიდა. 1957 წელს მარი ბონაპარტი დაქვრივდა, თუმცა მეორედ აღარ გათხოვილა. 1962 წლის 14 მაისს იგი თავისი მაზლიშვილის, პრინცესა სოფია ბერძენისა და ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს I-ის ქორწინებას დაესწრო, რამდენიმე თვეში, 21 სექტემბერს კი გარდაიცვალა 80 წლის ასაკში. იგი გადაასვენეს და დაკრძალეს ათენში, ტატოის მავზოლეუმში, ქმრის გვერდით. პეტროსი (1908-1980), ცოლად შეირთო ირინა ალექსანდროვნა ოვჩინიკოვა, მაგრამ შვილები არ ჰყოლია; ევგენია (1910-1989), პირველად იქორწინა პოლონელ დიდგვაროვან დომინიკ რაძივილზე, რომელთანაც შეეძინა ორი შვილი, მასთან განქორწინების შემდეგ კი ცოლად გაჰყვა იტალიელ არისტოკრატ რაიმონდო ალესანდროს, კასტელ-დუინოს ჰერცოგს, რომელთანაც ერთი ვაჟი შეეძინა, თუმცა საბოლოოდ მასაც გაეყარა. Bertin, Celia, Marie Bonaparte: A Life, Yale University Press, New Haven, 1982. ISBN 0-15-157252-6 Loewenstein, Rudolf, Drives, Affects and Behavior: Essays in Honor of Marie Bonaparte, 1952
გაბლიანი

საკუთარი სახელი გაბლიანი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გივი გაბლიანი — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, ექიმი, მემუარისტი ეგნატე გაბლიანი — ქართველი ეთნოგრაფი, პუბლიცისტი ილია გაბლიანი — ქართველი ალპინისტი
ალექსანდრა ბერძენი (1870-1891)

ალექსანდრა ბერძენი (ბერძ. Αλεξάνδρα της Ελλάδας), აგრეთვე ცნობილია როგორც ალექსანდრა გიორგიევნა (რუს. Александра Георгиевна; დ. 30 აგვისტო, 1870, კორფუ, საბერძნეთი — გ. 24 სექტემბერი, 1891, მოსკოვი, რუსეთი) — გლუქსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი. საბერძნეთის მეფე გეორგიოს I-ისა და დედოფალ ოლღა კონსტანტინოვნას უფროსი ქალიშვილი. მეფე კონსტანტინოს I-ის უმცროსი და. რუსეთის დიდ მთავარ პალვე ალექსანდროვიჩის მეუღლე და მისი ორი შვილის დედა. ალექსანდრა დაიბადა 1870 წლის 30 აგვისტოს კორფუზე, საბერძნეთში. იგი იყო საბერძნეთის მეფე გეორგიოს I-ისა და მისი ცოლის, დედოფალ ოლღა კონსტანტინოვნას რიგით მესამე შვილი და პირველი ქალიშვილი. ვინაიდან მამამისი დანიის მეფე კრისტიან IX-ის ვაჟი იყო, ალექსანდრას საბერძნეთთან ერთად დანიის პრინცესის წოდებაც ჰქონდა. ალექსანდრას დედა, დედოფალი ოლღა რუსეთის იმპერატორ ნიკოლოზ I-ის შვილიშვილი იყო და სურდა, რომ თავისი ქალიშვილები რუსეთში გათხოვილიყვნენ. ამ მიზნით ალექსანდრა 1889 წლის ივნისში, სანქტ-პეტერბურგში ცოლად შერთეს რუსეთის დიდ მთავარ პავლე ალექსანდროვიჩს, რუსეთის იმპერატორ ალექსანდრე III-ის ძმას, იმპერატორ ალექსანდრე II-ისა და იმპერატრიცა მარია ალექსანდროვნას ნაბოლარა ვაჟს. 1890 წლის 18 სექტემბერს ალექსანდრამ თავისი პირველი ქალიშვილი გააჩინა, რომელსაც ბებიის პატივსაცემად მარია დაარქვეს. მშობიარობიდან რამდენიმე თვეში იგი მეორედ დაორსულდა და შვიდ თვეში, მოსკოვში ვიზიტისას ნაადრევი მშობიარობა დაეწყო. ბავშვის გაჩენა საშინლად გართულდა, თუმცა ალექსანდრამ 1891 წლის 18 სექტემბერს ჯანმრთელი ვაჟი გააჩინა. მშობიარობა იმდენად გართულდა, რომ ალექსანდრა კომაში ჩავარდა და ამ ამბიდან ექვს დღეში, 1891 წლის 24 სექტემბერს, 21 წლის ასაკში გარდაიცვალა. თავდაპირველად იგი პეტერბურგში დაკრძალეს, თუმცა 1940 წელს მისმა ძმისწულმა, საბერძნეთის მეფე გეორგიოს II-მ იგი ათენში გადაასვენა და ტატოის სამეფო მავზოლეუმში, ოჯახის სხვა წევრების გვერდით დაკრძალა. მარია (1890-1958), პირველად იქორწინა სოდერმანლანდის ჰერცოგ ვილჰელმზე, რომელთანაც შეეძინა ერთი ვაჟი, მასთან განქორწინების შემდეგ კი ცოლად გაჰყვა პრინც სერგეი მიხაილოვიჩ პუტიატინს, რომელთანაც ასევე ერთი ვაჟი შეეძინა და მალევე მასაც გაეყარა; დიმიტრი (1891-1942), ცოლად შეირთო ამერიკელი ქალი ოდრი ემერი, რომელთანაც შეეძინა ერთი ვაჟი; Mager, Hugo (1998). Elizabeth: Grand Duchess of Russia. Carroll and Graf Publishers Inc. ISBN 0-7867-0678-3 Zeepvat, Charlotte (2004). The Camera and the Tsars: A Romanov Family Album. Sutton Publishing Inc. ISBN 0-7509-3049-7
ნიკოლოზ ბერძენი

ნიკოლოზ ბერძენი (ბერძ. Νικόλαος της Ελλάδας; დ. 22 იანვარი, 1872, ათენი, საბერძნეთი — გ. 8 თებერვალი, 1938, ათენი, საბერძნეთი) — გლუქსბურგთა დინასტიის წარმომადგენელი. საბერძნეთის მეფე გეორგიოს I-ისა და დედოფალ ოლღა კონსტანტინოვნას შუათანა ვაჟი. მეფე კონსტანტინოს I-ის უმცროსი ძმა. ნიკოლოზი დაიბადა 1872 წლის 22 იანვარს ათენში. იგი იყო საბერძნეთის მეფე გეორგიოს I-ისა და დედოფალ ოლღა კონსტანტინოვნას რიგით მეოთხე შვილი და მესამე ვაჟი. ცნობილია, რომ 1896 წელს ნიკოლოზი თავის უფროს ძმებს, კონსტანტინოსსა და გეორგიოსს დაეხმარა ოლიმპიური თამაშების მოწყობის ორგანიზებაში, რომელიც 393 წლის შემდეგ აღარ ჩატარებულა. ამ ოლიმპიადაში ნიკოლოზი შუბისმსროლელთა კომიტეტის პრეზიდენტის სახელით მონაწილეობდა. 1902 წლის 29 აგვისტოს ცარსკოე სელოში ნიკოლოზმა ცოლად შეირთო თავისი ბიძაშვილი ელენა ვლადიმიროვნა, რუსეთის იმპერატორ ალექსანდრე II-ის ძის, დიდ მთავარ ვლადიმირ ალექსანდროვიჩისა და მარია მეკლენბურგ-შვერინელის შუათანა ქალიშვილი. ასევე ნიკოლოზის სახელს მიეწერება საბერძნეთის სამეფო თეატრის დაარსება, რომელიც 1935 წელს მან სახელმწიფოს გადასცა. იგი თავისი ქალიშვილის ნათლიასთან, გეორგიოს სიმიტისთან მეგობრობდა, რომელიც თავის მხრივ იყო მომავალში საბერძნეთის პრემიერ-მინისტრ კოსტას სიმიტისისა. პრინცი ნიკოლოზი გარდაიცვალა 1872 წლის 22 იანვარს ათენში, 66 წლის ასაკში. დაკრძალულია ტატოის სამეფო სასახლის მავზოლეუმში. ოლგა (1903-1997), ცოლად გაჰყვა იუგოსლავიის პრინც პავლეს, რომელთანაც სამი შვილი შეეძინა; ელისაბედი (1904-1955), ცოლად გაჰყვა გრაფ კარლ თეოდორ ფონ თეორინგ-იეტენბახს, რომელთანაც ორი შვილი შეეძნა; მარინა (1906-1968), ცოლად გაჰყვა დიდი ბრიტანეთის მეფე ჯორჯ V-ის უმცროს ვაჟს, კენტის ჰერცოგ ჯორჯს, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი; Markezinis, Spyros (1994). Political History of Modern Greece (in Greek). Bille-Hansen, A. C.; Holck, Harald, eds. (1933) [1st pub.:1801]. Statshaandbog for Kongeriget Danmark for Aaret 1933 [State Manual of the Kingdom of Denmark for the Year 1933] (PDF). Kongelig Dansk Hof- og Statskalender (in Danish). Copenhagen: J.H. Schultz A.-S. Universitetsbogtrykkeri. p. 16. Retrieved 2 January 2020 – via da:DIS Danmark. Gaceta de Madrid: no. 28. p. 292. 28 January 1892.
ანა ზუბაშვილი

ანა ზუბაშვილი (დ. 11 ოქტომბერი, 1993, თბილისი, საქართველო) — ქართველი მოდელი. 2014 წელს გახდა „მის საქართველო“. საქართველო წარადგინა მის მსოფლიო 2014-ის და მის სამყარო 2015-ის კონკურსებზე. 2016 წელს დაამთავრა ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტი სპეციალობით ბიზნეს-ადმინისტრირება და მენეჯმენტი. ანა ზუბაშვილის გვერდი IC MODEL MANAGEMENT-ის საიტზე დაარქივებული 2021-04-30 საიტზე Wayback Machine. ანა ზუბაშვილის ინტერვიუ პორტალზე Beauty Magazine ანა ზუბაშვილის ინტერვიუ ჟურნალში „რეიტინგი“ „მის საქართველო“ დაარქივებული 2011-10-03 საიტზე Wayback Machine. ანა ზუბაშვილი „მის მსოფლიოს“ საიტზე
პრაღა 8

პრაღა 8 — პრაღის ერთ-ერთი რაიონი, რომელიც იყოფა უფრო მცირე უბნებად. პრაღა 8 არის პრაღის თვითმმართველობის ტერიტორიული დაყოფის ცაკლეული ერთეული, რომელსაც აქვს არჩევითი წარმომადგენლობა, საბჭო და რაიონული გამგეობა. პრაღა 8-ის შემადგენლობაშია საკადასტრო ტერიტორიები (უბნები): ბოჰნიცე, ჩიმიცე, კარლინი და კობილისი და ასევე ნაწილობრივ უბნები: ლიბენი, ტროია, სტრჟიჟკოვი, ნოვე მნესტო და ჟიჟკოვი. პრაღა 8-ის ტერიტორიაზე მდებარეობს სავაჭრო ცენტრი კრაკოვი ბოჰნიცეში და მთელი რიგი შედარებით პატარა სავაჭრო ცენტრები (ლადვი, ოდრა და სხვ.). Obyvatelstvo Prahy podle městských částí 1991–2017 [online]. Český statistický úřad [cit. 2018-06-21]. ŠMÍDOVÁ, Helena. Zastupitelé zvolili novou Radu MČ Praha 8 [online]. Praha: Městská část Praha 8, 2014-11-26 [cit. 2014-11-26]. ČTK. Nový starosta Prahy 8: Noska nahradil Janků. Deník [online]. 2011-02-23 [cit. 2014-11-26].
ანტრო-დელ-კორკია

ანტრო-დელ-კორკია (იტალ. Antro del Corchia) — კარსტული მღვიმე იტალიაში, აპუანის ალპების დასავლეთ კალთებზე, მთა კორკიას ფერდობზე. მღვიმის საერთო სიგრძეა 64 კმ, სიღრმე 1210 მ. მნახველებისთვის განკუთვნილი ხელოვნური შესასვლელი მდებარეობს ლევილიანის რაიონში, 860 მ სიმაღლეზე. აქვს 20 შესასვლელი. ჰაერის მუდმივი ტემპერატურა 7,6 °С, ტენიანობა 90 %. გამომუშავებულია მარმარილოს ზონის სინკლინური დადაბლების შიგნით არსებულ ნაპრალოვან კირქვებსა და მეზოზოური ასაკის თაბაშირ-დოლომიტიან ქანებში. მრავლადაა მღვიმური ფორმები, მათ შორის: სტალაქტიტები, სტალაგმიტები, კარსტული ჭები, კანიონები, წყლის ნაკადები და მომცრო ტბები. ანტრო-დელ-კორკია აღმოაჩინა ნატურალისტმა ემილიო სიმმა 1840 წელს, რომელმაც 1847 წელს აღწერა მღვიმის დაახლოებით 200 მ-იანი მონაკვეთი. 2001 წელს გაიხსნა მღვიმის ტურისტული ნაწილი, რომლის სიგრძე დაახლოებით 2 კმ-ია. მღვიმის ასაკი დაახლოებით 2 მლნ. წლითაა შეფასებული. ↑ Charakteristische Daten der Antro del Corchia-Höhle auf www.speleotoscana.it[მკვდარი ბმული] ↑ Complesso carsico dell'Antro del Corchia ↑ Большая советская энциклопедия // Антро-дель-Коркия ↑ 4.0 4.1 Antro della Corchia. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-02-02. ციტირების თარიღი: 2020-02-02. ↑ The Corchia Cave (Alpi Apuane): a 2 Ma long temporal window on the Earth climate
ლიბერეცის ტრამვაი

რეგიონული ქალაქი ლიბერეცი ერთ-ერთია ჩეხეთის ქალაქებს შორის, სადაც ტრამვაის სისტემა ფუნქციონირებს. ლიბერეცის ტრამვაის სისტემას მართავს ლიბერეცისა და იაბლონეცის სატრანსპორტო გაერთიანება. ტრამვაის სისტემა თავდაპირველად ვიწროლიანდაგიანი (1000 მმ) იყო, 1960 წელს ქსელის ნაწილი გაუქმდა. 1990-2005 წლებში ქალაქის ტრამვაის ქსელის რეკონსტრუქციის ფარგლებში მოხდა ლიანდაგის გაფართოება და 1435 მმ-ზე გადაყვანა. საქალაქთაშორისო ხაზი ლიბერეცსა და იაბლონეცს შორის ჯერჯერობით ვიწროლიანდაგიანი რჩება. ქალაქის გენ.გეგმაში შეტანილია ტრამვაის ქსელის გაფართოება რამდენიმე მიმართულებით (როჰლიცე, ვესცე, რუპრეხტიცე, პავლოვიცე). ქსელში ლიანდაგის მთლიანი სიგრძე 21,5 კმ-ია. ლიბერეცის სატრანსპორტო გაერთიანებასთან ფუნქციონირებს ამხანაგობა „ბოვერაკლუბი“, რომელიც აერთიანებს ტრამვაის მოყვარულებს და ზრუნავს ისტორიული ტრამვაის ვაგონების შეკეთება-შენარჩუნებაზე. ასევე იგეგმება ტრამვაის ტრანსპორტის მუზეუმის მშენებლობა. ლიბერეცში სამგზავრო გადაზიდვებისთვის გამოიყენება შემდეგი ტიპის ვაგონები: Výroční zpráva za rok 2016 [online]. Dpmlj.cz [cit. 2019-03-05]. Dostupné online. Archivovaná kopie. www.dpmlj.cz [online]. [cit. 2012-07-13]. DP Liberec: Vozový park [online]. Seznam-autobusu.cz [cit. 2019-07-14]. ↑ თარგი:Citace elektronické monografie
ცილიანშანი

ცილიანშანი, რიხტჰოფენის ქედი — ქედი ჩინეთში, განსუსა და ცინხაის საზღვარზე. წარმოადგენს ნანშანის მთათა სისტემის ჩრდილოეთ შტოს. ჩრდილო-დასავლეთიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთისაკენ გადაჭიმულია დაახლოებით 500 კმ-ზე. უმაღლესი წერტილის სიმაღლეა 5808 მ (მთა გუანძეფინი). ქედი ასიმეტრიულია: ჩრდილო კალთის სიგრძეა 40 კმ, მისი შეფარდებითი ამაღლება ხესის კორიდორზე 4500 მ-მდეა; სამხრეთი კალთის სიგრძე 12-15 კმ-ია, ხოლო შეფარდებითი სიმაღლე 2500 მ-მდე. თხემი ვეებერთელაა, მისი საშუალო სიმაღლეა დაახლოებით 5000 მ; უღელტეხილების სიმაღლეა 3500-4500 მ. ჩრდილოეთით გადაჭიმულია გობის უდაბნო. თხემურ ზონაში არის დაახლოებით 770 მყინვარი, რომელთა საერთო ფართობია 325 კმ². გაჭრილია მდინარეების შულეხესა და ხეიხეს გამჭოლი ხეობებით. ცილიანშანის დადაბლებულ ნაწილში, ზღვის დონიდან 3260 მ სიმაღლეზე მდებარეობს დიდი ტბა კუკუნორი. ძირითადად აგებულია ფიქლებით, ქვიშაქვებითა და კირქვებით. დასავლეთ ნაწილში — უდაბნოები და მშრალი სტეპებია, 4000 მ-ის მაღლა — მაღალმთიანი უდაბნოები. აღმოსავლეთ შედარებით ნოტიო ზონაში, მთის მდელოებია; ჩრდილოეთ კალთებზე წიწვოვანი ტყეა. 1860-1870 წლებში ქედი შეისწავლა გერმანელმა გეოგრაფმა ფერდინანდ ფონ რიხტჰოფენმა. 1894 წელს ქედი გამოიკვლია რუსმა გეოლოგმა ვლადიმერ ობრუჩევმა. მანვე უწოდა ქედს ფერდინანდ რიხტჰოფენის სახელი. Краткая географическая энциклопедия. Том 3: М., 1962. ცილიანშანი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ↑ Kangze'gyai, China // Peabagger.com