laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ღანირის წმინდა გიორგის ეკლესია

ღანირის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სამტრედიის მუნიციპალიტეტის სოფელ ღანირში. ეკლესიის მშენებლობა დაახლოებით 1780 წელს დაუწყიათ და 1804 წელს საბოლოოდ დასრულებულა. ეკლესია ერთნავიანია, ირგვლივ ხის ლამაზი სვეტებით და დერეფნითაა დამშვენებული. წინათ ყავრით ყოფილა გადახურული, ხოლო გასული საუკუნის დასაწყისში თუნუქით გადაუხურავთ. ეკლესია ეყრდნობა წაბლის ხის 6 სვეტს. ეკლესიის შენობა, რომლის სიგრძე 33 მ, სიგანე 10 მ, სიმაღლე - 10 მეტრია ოვალური ფორმისაა, აგებულია თელისა და წაბლის ფიცრებისგან ყოველგვარი ლურსმნის გარეშე. გადმოცემის თანახმად, მშენებლები იყვნენ გვარად — კაკაბაძეები, ეკლესიის საშენი მასალა კი შესწირა ვინმე ელისბარ გოგიბერიძემ. შენობის ირგვლივ ქვის დიდი ფილებით მოპირკეთებული დახურული აივანია. ღანირის წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია მისი სიძველით მთელს საქართველოშია ცნობილი. ამჟამად არსებული ტაძრის აშენებამდე აქ ყოფილა ქვითკირის პატარა ეკლესია, რომლის ნაშთებიც ახლაც არის შემორჩენილი. ტაძრის უნიკალურობას კიდევ უფრო ზრდის აქ შემონახული ხელოვნების უძველესი ნიმუშები — წარწერები და ხატები, რომლებიც განსაკუთრებით დიდი მხატვრულ-ისტორიული ღირებულებისააა, ვერცხლის უძველესი ჭედული ხატი - წმ. გიორგის გამოსახულებით X-XI საუკუნით თარიღდება. წმინდა გიორგის ხატი 30X25 დაფერილია ოქროს წყალში, (გარდა აშიებისა) და შემკულია 7 თვლით (აკლია ორი თვალი) რომელთაგან ერთს (ზემოთა აშიაზე მჯდომარეს) აქვს წარწერა. ქვედა აშიაზე ხატს აქვს წარწერა ხატი ამჟამად საქართველოს ხელოვნებს მუზეუმში ინახება. ტაძარი შიგნიდან თითქოს ნოეს კიდობანს წააგავს. გარედან კოდობნის ნიშნები არ ეტყობა, ასეთი არქიტექტურის მქონდე ერთადერთი ტაძარია საქართველოში. ტაძარში ინახებოდა ნათლობის ემბაზი, რომელზეც შემდეგ წარწერას ამოიკითხავდით: ემბაზი დაიკარგა 2021 წელს ტაძრის გაძარცვის შემდეგ. ტაძარში ინახება უდიდესი წმინდანის გიორგის მუხლის ნაწილი. 2008 წლის 10 მაისს კანკელს ჩაუტარდა სარემონტო სამუშაოები შეიცვალა მთლიანი კანკელი, გაკეთდა კაკლის ხის ახალი კანკელი. სამტრედიის სოფელი ღანირი რუბრიკაში „ჩემი სოფელი“ დაარქივებული 2023-03-12 საიტზე Wayback Machine.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 10075 ↑ 1.0 1.1 სამტრედიის სოფელი ღანირი რუბრიკაში „ჩემი სოფელი“. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2023-03-12. ციტირების თარიღი: 2023-03-12.
წითელხევის თეთრი ეკლესია

წითელხევის თეთრი ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ბაღდათის მუნიციპალიტეტის სოფელ წითელხევში. ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ეკლესია აგებულია XIX საუკუნეში. სოფლის დარბაზული ეკლესია ნაგებია შიგნიდან უხეშად თლილი ქვით, ფასადები მოპირკეთებულია ეკლარის მოყვითალო, იდეალურად თლილი კვადრებით. წყობა თარაზულია. ეკლესია არქიტექტურულად წაგრძელებულ სწორკუთხედს წარმოადგენს, აღმოსავლეთით შვერილი, სამწახნაგა აბსიდით. სამივე წახნაგში მაღალი თაღოვანი სარკმლებია გაჭრილი. ჩრდილოეთით სამი სხვადასხვა ზომის ნიშაა მოწყობილი. აბსიდის ცენტრში მასიური ტრაპეზის ქვა დგას. სფერული კონქის სატრიუმფო თაღი პროფილირებულ კაპიტელებს ეყრდნობა. საკურთხევლის წინ ორსაფეხურიანი სოლეა და ხის კანკელია. კანკელი დაზიანებულია. გრძივ კედლებში გაჭრილი თაღოვანი კარ-სარკმლები ერთმანეთის მიმართ სიმეტრიულადაა განლაგებული. ნაგებობის კედლები ორსაფეხურიანი პილასტრების საშუალებით სამ თანაბარ ნაწილად იყოფა. პირველი საფეხურებიდან იშლება კედლის დეკორატიული თაღები. მეორე საფეხურებზე დაბჯენილია იმპოსტები, რომელთაც ცილინდრული კამარის საბჯენი თაღები ეყრდნობა. დასავლეთით კამარის თაღი კუთხის პილასტრებს ეყრდნობა. შესასვლელი დატანებულია დასავლეთითაც. ამავე კედელში მოწყობილია სამკვეთლოსთან დამაკავშირებელი კიბის უჯრედი. ინტერიერში კედლებზე შემორჩენილია ნალესობის ფრაგმენტები. ეკლესიის ფასადებზე აქცენტირებულია ღიობთა ლილვოვანი მოჩარჩოება. შესასვლელთა ტიმპანებზე გოლგოთას ჯვრების რელიეფური გამოსახულებებია. დასავლეთ კართან მოწყობილია ხუთსაფეხურიანი ბაქანი. ეკლესიის კარნიზი თაროს ფორმისაა. დგას სამსაფეხურიან ცოკოლზე. დასავლეთის კეხზე მოწყობილია სამრეკლო, რომელიც ღია ფანჩატურს წარმოადგენს. ეკლესია დღესდღეობით მოქმედია და რეგულარულად ტარდება წირვა-ლოცვა.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 10040
მაია ბარათაშვილი

მაია ბარათაშვილი (დ. 3 მარტი, 1969, თბილისი) — ქართველი მომღერალი. მაია ბარათაშვილმა 1994 წელს დაამთავრა თბილისის ტექნიკური უნივერსიტეტი, 1993 წელს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, არქიტექტურა. პირველადი მუსიკალური განათლება მიიღო N16 მუსიკალურ სკოლაში, პწდაგოგი მ ჩხეტიანი (ფორტეპიანო), მ. სანაძე (ვოკალი); სწავლის პერიოდში შეასრულა მრავალი კლასიკური ნაწარმოები, მათ შორის საფორტეპიანო კონცერტები: ანდრია ბალანჩივაძე N3, ბახი, მენდელსონი, რუბინშტეინი, ბერკოვიჩი, არენსკი; გაიარა ვოკალის კურსი. 1996–2004 წლებში იყო „დავითის ჯაზ-კლუბის“ სოლისტი, პარალელურად 1996 წლიდან „თბილისი ბიგ-ბენდის“ სოლისტი; 2009-2011წწ. საქართველოს საზოგადოებრივ მაუწყებელში საერთაშორისო დეპარტამენტის ხელმძღვანელი და საქართველოს დელეგაციის ხელმძღვანელი ევროვიზიის სიმღერის კონკურსზე; 2014 წელს ზაზა მარჯანიშვილთან ერთად განახორციელა პროექტი - „პროექტი ძლიერი ბლუზური აქცენტით“, რომლის პრეზენტაცია შედგა ბათუმის ხელოვნების ცენტრში. მოგზაურობს: აზერბაიჯანი, აშშ, გერმანია, თურქეთი, ინგლისი, ისრაელი, ლატვია, ლიეტუვა, მონაკო, ნორვეგია, რუსეთი, სომხეთი; 2017 წელს ონლაინ ამერიკულ კონკურსში Made in New York Jazz competition ჟიურიმ ტოპ 2 სოლო ვოკალურ კატეგორიაში (top 2 in solo vocal category) დაასახელა საუკეთესოდ; ჯაზ-მომღერალი. 2020 წლის მარტში დიდი საკონცერტო დარბაზის წინ გაიხსნა მისი სახელობის ვარსკვლავი. მაია ბარათაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ჯული გაბოძე

ჯული გაბოძე (დ. 11 თებერვალი, 1959) — ქართველი ლიტერატურათმცოდნე, პედაგოგი. 1979 წლიდან მუშაობს შოთა რუსთაველის ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტში. 1983 1983 წელს მუაშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის "ვეფხისტყაოსნის" ტექსტის დამდგენ კომისიაში ლაბორანტად; არის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის შოთა რუსთაველის ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტი ტექსტოლოგიის კვლევითი ცენტრის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი; მუშაობს კლასიკოსთა თხზულებების აკადემიური გამოცემების მომზადებაზე. აკაკი წერეთლის თხზულებათა აკადემიური ოცტომეულის სარედაქციო კოლეგიის წევრი. ჯული გაბოძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გიოჯი

გიოჯი — პროფესიული სუმოს მსაჯი იაპონიაში. ჩვეულებრივ, გიოჯი სუმოს სამყაროში შედის მოზარდობის ასაკში და რჩება იაპონიის სუმოს ასოციაციის თანამშრომლად საპენსიო ასაკის მიღწევამდე (65 წლამდე). ამჟამად ასოციაციაში 40-ზე მეტი გიოჯი ირიცხება, საშუალოდ ერთი გიოჯი ერთ ჰეიაზე. თუმცა რეალურად ზოგ ჰეიაში ერთზე მეტი მსაჯია (მაგალითად, კოკონოე-ბეიაში ორია), ზოგში კი (ასაკაიამა-ბეია) არც ერთი. გიოჯის მოვალეობაში შედის ორ სუმოისტის დაპირისპირების განსჯა. მას შემდეგ, რაც იობიდაში მეტოქეებს გამოიძახებს დოჰიოზე, გიოჯი კიდევ ერთხელ აცხადებს რიკიშების სახელებს. გიოჯი ხელმძღვანელობს რიკიშების წინასაბრძოლო მომზადების რიტუალს დოჰიოზე, შემდეგ კი კოორდინირებას უწევს სუმოისტების სასტარტო დაჯახებას — ტაჩიაის. იგი იძახის "ჯიკან დესუ ტე ვო ცუიტე" ("დრო მოვიდა, ხელები დაუშვით"), აღმართავს გუნბაის, რითაც ორთაბრძოლის დაწყების სიგნალს იძლევა. როცა მებრძოლები ერთდროულად დაეტაკებიან ერთმანეთს, მსაჯი შესძახებს "ჰაკიოი" ("ჩადე ცოტა შემართება"), მაგრამ თუ ტაჩიაი არ იყო სინქრონული, შეძახილით "მადა-მადა" ("ჯერ არა") გიოჯი შეაჩერებს ორთაბრძოლას, რის შემდეგაც სუმოისტები უბრუნდებიან საწყის პოზიციას და ხელახლა მოემზადებიან ტაჩიაისთვის. ორთაბრძოლის მიმდინარეობისას გიოჯი ვალდებულია სუმოისტები ამყოფოს საქმის კურსში, რომ ასპარეზობა გრძელდება, ჯერ არ დასრულებულა. ამას იგი ანიშნებს შეძახილით "ნოკოტა-ნოკოტა", რაც დაახლოებით ნიშნავს შემდეგს: "ბრძოლა ჯერ ისევ გრძელდება". თუ ორთაბრძოლის დინამიკა შენელდა ან მეტოქეები სულაც დადგნენ დოჰიოს შუაში, გიოჯი მათ ამხნევებს შეძახილით "ოი, ჰაკიოი, ოი". თუ ორთაბრძოლა 4 წუთს გადააჭარბებს, ერთ-ერთი შიმპანი (გვერდითი მსაჯი) გიოჯის ანიშნებს ამის შესახებ და ეს უკანასკნელი დროებით შეაჩერებს ასპარეზობას, რათა მებრძოლებმა შეისვენონ და წყალი დალიონ. გიოჯი ვალდებულია, ჩაინიშნოს მათი ხელებისა და ფეხების ზუსტი განლაგება და მდგომარეობა, რათა შესვენების შემდეგ ზუსტად იმ პოზიციიდან გაგრძელდეს ბრძოლა, რა პოზიციაშიც იგი შეჩერდა. გიოჯის ბრძოლის შეჩერება შეუძლია ასევე იმ დროს, როდესაც ერთ-ერთ ან ორივე სუმოისტს მავაში გაეხსნება. გიოჯი პირადად მოაწესრიგებს მავაშის და იმ პოზიციიდან გააგრძელებს ორთაბრძოლას, რაშიც შეაჩერა. როდესაც რომელიმე მებრძოლი დაეცემა დოჰიოზე, მსაჯი აცხადებს ბრძოლის დასრულების შესახებ შეძახილით "შობუ არი" ("შედეგი არის") და გუნბაის გაიშვერს იმ მებრძოლის მხარეს, რომელმაც გაიმარჯვა. გიოჯებს აცვიათ აბრეშუმისგან დამზადებული საგანგებო უნიფორმა, რითაც მკვეთრად გამოირჩევიან სუმოს სამყაროს ყველა სხვა წარმომადგენლისაგან. ↑ https://www.sumo.or.jp/EnSumoDataKyokaiMember/gyoji ↑ https://www.sumo.or.jp/EnSumoDataSumoBeya/detail/10010/ ↑ West, Mark (2005). Law in Everyday Japan: Sex, Sumo, Suicide, and Statutes. Chicago: University of Chicago Press. p. 66. West, Mark (2005). Law in Everyday Japan: Sex, Sumo, Suicide, and Statutes. Chicago: University of Chicago Press. Sumo: The Beauty of Tradition
უკანასკნელი ჩვენგანი

უკანასკნელი ჩვენგანი (ინგლ. The Last of Us) — ამერიკელი რეჟისორების კრეიგ მეზინისა და ნილ დრაკმანის მიერ შექმნილი პოსტაპოკალიფსური სერიალი. იგი შეიქმნა სატელევიზიო არხების ქსელ HBO-სთვის და ეფუძნება 2013 წელს Naughty Dog-ის მიერ შემუშავებულ ვიდეოთამაშს. სერიალის ძირითადი სიუჟეტი ეხება 2023 წლის მოვლენებს — სოკოვანი ინფექციით გამოწვეულ მსოფლიო პანდემიას, რომელიც დაინფიცირებულ ადამიანებს ზომბების მგავს არსებებად გარდაქმის. აღნიშნულ მოვლენებს კი საზოგადოება კოლაფსამდე მიჰყავს. სერიალი მოგვითხრობს ერთ-ერთ კონტრაბანდისტზე (ჯოელზე), რომელსაც განსაკუთრებული მისია აქვს დაკისრებული — ახალი სოკოვანი ინფექციის მიმართ იმუნიტეტის მქონე 14 წლის გოგონას (ელის) დახმარება, მისი გაცილება პოსტპანდემიურს ამერიკის შეერთებული შტატების ტერიტორიაზე. ჯოელის მისიას ართულებს ირგვლივ არსებული ინფიცირებულთა დიდი რაოდენობა, რომელთა ნაკბენი დაავადების გავრცელების მთავარი საშუალებაა, ასევე, საზოგადეობის არაინფიცირებულ ნაწილში გავრცელებული ანარქია და პრობლემები, გადარჩენის სურვილისა თუ საკვების მოპოვების მოტივით ადამიანები ხშირად უპირისპიდებიან ერთმანეთს. იმ შემთხვევაში თუ ელი შესაბამის ადამიანებთან უვნებლად მიაღწევს, ისინი შეძლებენ გამოიკვლიონ გოგონას მდგომარეობა და შეეცადონ შექმნან ინფექციის საწინააღმდეგო ვაქცინა. სერიალის გადაღებები მიმდინარეოდბა 2021 წლის ივლისიდან 2022 წლის ივნისამდე. აღსანიშნავია, რომ „უკანასკნელი ჩვენგანი“ არის HBO-ს პირველი სერიალი, რომელიც დაფუძნებულია ვიდეოთამაშზე. სერიალის პრემიერა 2023 წლის 15 იანვარს შედგა და იგი ამ დღეს, მსოფლიოს მასშტაბით, 4,7 მილიონმა ადამიანმა იხილა. სტატისტიკის მიხედვით, უკანასკნელი ჩვენგანი 2010 წლის შემდეგ, HBO-ს სიდიდით მეორე სერიალია, რომელიც პირველ დღეს მაყურებელთა ასეთმა რაოდენობამ ნახა. სერიალი დადებითად შეაფასეს კრიტიკოსებმა, ზოგიერთმა მათგანმა სერიალს თამაშის საუკეთესო ადაპტაცია უწოდა. ოფიციალური საიტი „უკანასკნელი ჩვენგანი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „The Last of Us“ — Rotten Tomatoes
როლანდ შავაძე

როლანდ შავაძე — ქართველი მასწავლებელი, მასწავლებლის ეროვნული ჯილდოს 2022 წლის გამარჯვებული. როლანდ შავაძე ხულოს მუნიციპალიტეტის სოფელ მეკეიძეების საჯარო სკოლის ინგლისური ენის მასწავლებელია. 2015 წელს უნივერსიტეტში სწავლის დასრულების შემდეგ პროფესიული საქმიანობა დაიწყო მაღალმთიან აჭარაში. სკოლაში მუშაობის პარალელურად როლანდ შავაძე ჩართულია პროფესიული განვითარების პროცესებში. იგი არის ბათუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დოქტორანტი. როლანდ შავაძე ↑ როლანდ შავაძე
წითელხევის კახორის ეკლესია

კახორის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ბაღდათის მუნიციპალიტეტის სოფელ წითელხევში. სოფლის დარბაზული ეკლესია ნაგებია მონაცრისფრო ქვიშაქვის თლილი კვადრებით. წყობა თითქმის თარაზულია. ეკლესია არქიტექტურული გეგმით სწორკუთხედს წარმოადგენს, აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აბსიდით, რომლის ცენტრში გაჭრილია გარეთ შევიწროებული სარკმელი. გადახურვა მთლიანად ჩამოქცეულია, ჩანს მხოლოდ კონქის ფრაგმენტები. აბსიდი დარბაზისაგან გამოყოფილია მხრებით. მხრები დასრულებულია კაპიტელებით. ჩრდილოეთ კაპიტელს წაკვეთილი ფორმა აქვს. ეკლესიას ორი შესასვლელი ჰქონდა სამხრეთიდან და დასავლეთიდან. ორივე კარი შიგნით თაღოვანი, გარეთ არქიტრავულია. სამხრეთ კედელში სარკმლის კვალია. ინტერიერი ამოვსებულია მიწით და ჩამონაშალი ქვით. აღმოსავლეთ სარკმლის წირთხლზე და ჩრდილოეთ კედელზე შემორჩენილია მოხატულობის უმნიშვნელო ფრაგმენტები. დასავლეთ კარის არქიტრავზე შემორჩენილია ბოლნური ჯვრის რელიეფური გამოსახულება. ჯვრის ძირში ორი ფიგურაა გამოსახული, რომლებიც ზეაღმართული ხელებით დგანან. ჯვრის მკრთალი გამოსახულებაა სამხრეთ არქიტრავზეც. ეკლესიის ფასადები მრავალ ადგილას პერანგშემოცლილია.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 10027
ილია ჯაიანი

ილია თომას ძე ჯაიანი (დ. 5 თებერვალი, 1854 – გ. 29 იანვარი, 1916) — სამხედრო პირი. მეფის რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორი. დაამთავრა ტფილისის იუნკერთა ქვეითი სასწავლებელი და ოფიცერთა სკოლა. მსახურობდა მეგრულ მე-16 პოლკში; 1876 წლიდან პრაპორშიკი; 1877 წლიდან პოდპორუჩიკი; 1877-1878 წლებში რუსეთ-თურქეთის ომის მონაწილე; 1879 წლიდან პორუჩიკი; 1881 წლიდან შტაბს-კაპიტანი; 1884 წლიდან კაპიტანი; იყო ასეულის მეთაური, შემდგომ ბატალიონის მეთაური; 1890 წლიდან პოდპოლკოვნიკი; 1905 წლიდან — პოლკოვნიკი. 1905 წლიდან ბაშკადიკლარსკის სარეზერვო ბატალიონის მეთაური; 1905 წლიდან გორის 259-ე სარეზერვო პოლკის მეთაური; 1909 წლიდან სამურსკის 83-ე ქვეითი პოლკის მეთაური; 1912 წელს, ასაკის გამო გადადგა სამსახურიდან გენერალ-მაიორის წოდებით. მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ, 1915 წელს, იმავე ჩინით შეუდგა სამსახურს; 1916 წელს ჩაირიცხა კავკასიის სამხედრო ოკრუგის შტაბის რეზერვში. გარდაიცვალა 61 წლის ასაკში. დაკრძალულია დიდუბის ღვთისმშობლის ეკლესიაში. ილია ჯაიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ათანასე (პეტრიაშვილი)

ათანასე (ერისკაცობაში — ალექსი პეტრიევი [პეტრიაშვილი]; დ. 28 სექტემბერი, 1774, ყიზლარი, ასტრახანის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. 17 ოქტომბერი, 1832, მოსკოვი, რუსეთის იმპერია) — ქართველი სასულიერო პირი, არქიმანდრიტი. ალექსი პეტრიაშვილი დაიბადა ყიზლარში, სწავლობდა ასტრახანის სასულიერო სემინარიაში. 1796 წელს ეკურთხა ყიზლარის ტაძრის მღვდლად. 1798 წელს გადაიყვანეს მუშკეტერთა პოლკში სამხედრო მღვდლად. პავლე ციციანოვის საქართველოს მთავარმართებლად დანიშვნისთანავე ალექსი პეტრიაშვილი დეკანოზის ხარისხით 1803 წელს გადაიყვანეს მასთან სამსახურში, როგორც თარჯიმანი. იმავე წელს დაინიშნა ახლად დაარსებული თბილისის კეთილშობილთა სასწავლებლის დირექტორად. ალექსი პეტრიაშვილს დიდი წვლილი მიუძღვის კეთილშობილთა სასწავლებლის წარმატების, მისი სახელმძღვანელოებით უზრუნველყოფისა და თბილისის სტამბის დაარსების საქმეში. ათანასეს ახლო ურთიერთობა ჰქონდა ორბელიანთა სახლთან და იყო გრიგოლ ორბელიანის ნათლია. მიტროპოლიტ ვარლამთან ერთად მოამზადა საქართველოს საეკლესიო რეფორმის პროექტი. არსენ თბილელთან უთანხმოების შედეგად 1810 წელს სასწავლებლის დირექტორობიდან გადააყენეს. იგი ბერად აღიკვეცა, არქიმანდრიტის ხარისხი მიენიჭა და ქვათახევის მონასტრის წინამძღვრად დაინიშნა. 1814 წელს თბილისში ქართლ–კახეთ–იმერეთის სინოდალური კანტორის დაარსებისთანავე ათანასე მის წევრად დაინიშნა. ეგზარქოს თეოფილაქტე რუსანოვის დავალებით 1819 წელს ათანასე გააგზავნეს სამეგრელოში იქაური საეკლესიო ყმების, შემოსავლებისა და სასულიერო პირთა რაოდენობის ზუსტი ცნობების შესაკრებად, ასევე იქ რუსული საეკლესიო მმართველობის დასამყარებლად. ქვათახევის მონასტრის გაუქმების შემდეგ ათანასე მცირე დროით თბილისის ფერისცვალების (ე. წ. დარიის) მონასტრის წინამძღვარი იყო, მაგრამ მალევე რუსეთში გაემგზავრა. იქ ჯერ ნიჟნი-ნოვგოროდის გუბერნიის მაკარის მონასტრის წინამძღვრად დანიშნეს, შემდეგ მოსკოვში დონის მონასტრის არქიმანდრიტად. ათანასე გარდაიცვალა 1832 წლის 17 ოქტომბერს. დასაფლავებულია დონის მონასტერში. ბერძნიშვილი მ., ათანასე არქიმანდრიტი (1774-1832) // მასალები XIX საუკუნის პირველი ნახევრის ქართული საზოგადოებრიობის ისტორიისათვის. თბ., 1980. გვ.104-106. ღაღანიძე მ., ორი მღვდელმსახური წიგნიერება-განათლების სამსახურში : ათანასე ამილახვარი და ათანასე ალექსი-მესხიშვილი // ძველი და ახალი საქართველოს მიჯნაზე : ლიტ. პორტრეტები XVIII-XIX საუკუნეების საქ. საზ. და კულტ. ცხოვრების ალბომიდან. თბ., 2010. გვ.38-44. ათანასე (პეტრიაშვილი) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ათანასე პეტრიაშვილი ↑ 1.0 1.1 1.2 ათანასე პეტრიაშვილი ↑ საქართველო: ენციკლოპედია: ტ.I.–თბ., 1997.–გვ.74
აზიზ ახვლედიანი

აზიზ ახვლედიანი (დ. 15 ივლისი, 1928, მახინჯაური) — ქართველი მეცნიერი, ფილოლოგი, ფოლკლორისტი. ფილოლოგიურ მეცნიერებათა კანდიდატი (1967), ლიტერატურათმცოდნე. დაამთავრა ბათუმის პედაგოგიური ინსტიტუტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1959–1971 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ბათუმის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში მეცნიერ-მუშაკად. 1959–1991 წლებში იყო საქართველოს კულტურის ფონდის აჭარის განყოფილების თავმჯდომარე. 1919–1996 წლებში იყო ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორი. 1952 წლიდან ეწეოდა სამეცნიერო მოღვაწეობას. იკვლევდა ქართულ ხალხურ სიტყვიერებას. მნიშვნელოვანია მისი წვლილი ქართული წიგნის გამოცემისა და პოპულარიზაციის საქმეში. გამოსცა რამდენიმე მივიწყებული, ბიბლიოგრაფიულ იშვიათობად ქცეული წიგნი. ჩამოთქვი ჩემო ჩონგურო... : სახალხო მელექსეთა ბიოგრაფიები და მასალები (ავტორი). - ბათუმი, საბჭ. აჭარა, 1979 აჭარის საგმირო-საისტორიო სიტყვიერება (ავტორი), ბათუმი, საბჭ. აჭარა, 1970 აჭარის რევოლუციური ხალხური პოეზია. (ავტორი), ბათუმი, საბჭ. აჭარა, 1968 ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 296. აზიზ ახვლედიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ტარიელ ლელუაშვილი

ტარიელ ლელუაშვილი (დ. 6 მარტი, 1944) — ქართველი ინჟინერი. საქართველოს დამსახურებული მშენებელი. 1979 წელს დაამთავრა დნეპროპეტროვსკის რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინერია ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი სარკინიგზო ნაგებობათა და სალიანდაგო მშენებლობის სპეციალობით. 1967 წელს დაიწყო შრომითი საქმიანობა ამიერკავკასიის სატრანსპორტო მშენებლობის სპეციალიზებულ ტრესტ "ამიერკავკასტრანსმშენის" თბილისის სამშენებლო სამმართველოში; იყო სამუშაოთა მწარმოებელი, უბნის უფროსი, ტრესტის N131 სამშენებლო სამმართველოს უფროსის მოადგილე, მთავარი ინჟინერი; 1992 წლიდან სამმართველოს უფროსი; ხელმძღვანელობდა თბილისის ელმავალმშენებელი ქარხნის, სარკინიგზო ვაგზლების, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ადმინისტრაციული შენობის, რკინიგზის N1 და N2 საავადმყოფოების, თემქისა და მუხიანის მასივებში დარგის თანამშრომლებისთვის საცხოვრებელი სახლების მშენებლობას; საქართველოში სატრანსპორტო კომპლექსების მშენებლობაში შეტანილი პირადი წვლილისა და მაღალი პროფესიონალიზმისათვის, სტიქიური მოვლენების დროს დაზიანებული შენობა-ნაგებობებისა და აფხაზეთის ომის პერიოდში აღდგენითი სამუშაოების ჩატარებისას გამოჩენილი მაღალი მოქალაქეობრივი პასუხისმგებლობისათვის : დაჯილდოებულია საპატიო სიგელებით. 2001 — ღირსების ორდენი 1999 — ღირსების მედალი საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, თბ., 2017, გვ. 341 წიგნი ღირსებისა: ტ. 6, თბ., 2003, გვ. 175 ტარიელ ლელუაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
დავით ბახტაძე

დავით ბახტაძე (დ. 17 მაისი, 1974, სამტრედია) — ქართველი პოლიტიკოსი. 1991 წელს დაამთავრა სამტრედიის N 4 რუსული საშუალო სკოლა. 1996 წელს კი — ქუთაისის ტექნიკური უნივერსიტეტი. ამწე–სატრანსპორტო, საგზაო და სამშენებლო მანქანების და მოწყობილობების ფაკულტეტი, ინჟინერ–მექანიკოსის სპეციალობით. 1999 წელს დაამთავრა საქართველოს აგრარულ მეცნიერებათა აკადემიის დიდი ჯიხაიშის ინსტიტუტის საფინანსო დარგის, საკრედიტო, საგადასახადო, სოციალური გარანტიებისა და ფასწარმოქმნის სამსახურის ორგანიზაციის სპეციალობა, ეკონომისტ–მენეჯერის კვალიფიკაციით. 1996–1997 წლებში მუშაობს სამტრედიის საგადასახადო ინსპექციაში. 1997–2005 წლებში — სამტრედიის საქალაქო მშენებლობისა და კომუნალური მეურნეობის გაერთიანებაში სახლმმართველობის განყოფილების უფროს სპეციალისტად. 2005–2010 წლებში „შპს სამტრედიის“ საქალაქო მშენებლობისა და კომუნალური მეურნეობის გაერთიანების დირექტორის მოადგილე. 2010–2014 წლებში „ააიპ სამტრედიის მუნიციპალიტეტის კომუნალური გაერთიანების“ დირექტორი. 2014 წლის 16 ივლისიდან სამტრედიის მუნიციპალიტეტის მერის მოადგილე. 2021 წლიდან სამტრედიის მუნიციპალიტეტის მერი. ჰყავს მეუღლე ქეთევან კახაძე და ორი შვილი ანი ბახტაძე და ამირან ბახტაძე დავით ბახტაძე დეკლარაცია დაარქივებული 2023-03-12 საიტზე Wayback Machine. მუნიციპალიტეტის მერი - დავით ბახტაძე[მკვდარი ბმული]
კინჯიტე

კინჯიტე – აკრძალული ხერხების ერთობლიობა სუმოში, რომელთა გამოყენების შემთხვევაში რიკიში იღებს დისკვალიფიკაციას და ბრძოლა წაგებულად ეთვლება. აკრძალული ხერხებია: მოწინააღმდეგისთვის მუშტის დარტყმა. მოწინააღმდეგის თმის დაქაჩვა. მოწინააღმდეგისთვის თვალებში ან მზის წნულზე დარტყმა. ერთდროულად მოწინააღმდეგის ორივე ყურზე ხელის შემორტყმა. მოწინააღმდეგისთვის საზარდულის არეში ხელის წავლება ან დარტყმა. მოწინააღმდეგის ყელზე ხელის მოჭერა. მოწინააღმდეგის მკერდში ან წელში ფეხის დარტყმა. მოწინააღმდეგის ერთი ან რამდენიმე თითის უკან გადახრა. ზოგიერთი მათგანი არის მოჭიდავის დაუყოვნებელი დისკვალიფიკაციის ( ჰანსოკუს ) საფუძველი მათგან მომდინარე ზიანის გამო. თუმცა ისინი ძალზე იშვიათია და ნაკლებად სავარაუდოა მათი გამოყენება სუმოს უმაღლეს დივიზიონებში, განსაკუთრებით სეკიტორი მოჭიდავეების მხრიდან. გარდა ამისა, თუ სუმოისტს მავაში მოსძვრება, ისინი ანალოგიურად დისკვალიფიცირდებიან. ალბათ ყველაზე გავრცელებული კინჯიტე მოწინააღმდეგის თმის დაქაჩვაა. მას შემდეგ, რაც თმაჩონმაგეს სახით არის შეკრული, ხელის თითები შეიძლება უნებლიეთ მასში ჩახლართოს ორთაბრძოლის დროს. იტაიმ მოწინააღმდეგეს თმა ზედიზედ ორჯერ მოქაჩა, როდესაც 1980 წლის მაისში ჯურიოს დივიზიონში ასპარეზობდა სხვა რიკიშები, რომლებიც ამ გზით იქნენ დისკვალიფიცირებული, არიან ოძეკი დაიკირინი და იოკოძუნა ასაშურიუ 2003 წლის ივლისში, ოძეკი ტოჩინოშინი 2019 წლის სექტემბერში და ტერუნოფუჯი 2021 წლის მაისში. მიუხედავად იმისა, რომ ყელის დაჭერა დაუშვებელია, მოწინააღმდეგისთვის ყელზე გაშლილი მტევნით მიწოლა (ე.წ. ნოდოვა) დასაშვებია და საკმაოდ ხშირია. გარდა ამისა, არის მოქმედებანი, რომლებიც ნებადართულია პროფესიონალ რიკიშისთვის და აკრძალული უფრო უმცროსი (სასკოლო დონის) მოჭიდავეებისთვის. ერთ-ერთი ასეთი მოქმედებაა ჰარიტე — მოწინააღმდეგის სახეზე გაშლილი ხელის დარტყმა. კინჯიტე ასევე ეწოდება არალეგალურ მოძრაობას შოგიში . ↑ Kimarite Menu. Japan Sumo Association. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 9 July 2009. ციტირების თარიღი: 20 January 2010. ↑ Exposed:Sumo Wrestler Who Lost It All. ციტირების თარიღი: 2008-05-25 ↑ Sharnoff, Lora (1993). Grand Sumo. Weatherhill. ISBN 0-8348-0283-X.
გიორგი მაისაშვილი

გიორგი (გია) მაისაშვილი (დ. 24 ნოემბერი, 1962, თბილისი, საქართველოს სსრ, — გ. 26 თებერვალი, 2018, აშშ) — ქართველი ეკონომისტი, პოლიტიკური და საზოგადო მოღვაწე. 2008 წლის საპრეზიდენტო არჩევნების კანდიდატი. გიორგი მაისაშვილმა 1985 წელს დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1990 წელს თანამოაზრეებთან ერთად შექმნა ეკონომიკური კონცეფცია პოლიტიკურ პარტიათა და ორგანიზაციათა მრგვალი მაგიდისათვის, რომლის განხორციელებაც ხელისუფლებამ ვერ მოასწრო. ამის შემდეგ, მაისაშვილი აშშ-ში გადასახლდა. 1993 წელს სტენფორდის უნივერსიტეტში (აშშ) გაიარა სპეციალური კურსი. 1997 წელს დაამთავრა ჯონ ფ. კენედის სახელობის ჰარვარდის სამთავრობო სკოლა. მუშაობდა ენერგეტიკულ კომპანია ენრონში, სადაც კორპორაციის რისკის ანალიზის განყოფილებას ხელმძღვანელობდა 2001 წლამდე. ოყო კემბრიჯის ენერგეტიკული ასოციაციის (CERA) კასპიის აუზის ენერგეტიკული შემცველების დეპარატამენტის უფროსი. ხელმძღვანელობს საკონსულტაციო კომპანია „ჰერიკლე გრუპ“-ს. 2003 წელს გიორგი მაისაშვილი საქართველოში დაბრუნდა ვარდების რევოლუციის პერიოდში და „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის“ ლიდერის მიხეილ სააკაშვილის ეკონომიკური კონსულტანტი გახდა. 2004 წელს დააარსა არასამთავრობო ორგანიზაცია „მომავლის მთავრობა“. 2006 წელს გიორგი მაისაშვილმა საკუთარი ძალისხმევით ჩამოაყალიბა ლიდერთა სკოლა, რომლის მიზანიც არის „ახალი, განათლებული, ჭკვიანი და მამაცი ლიდერთა თაობის აღზრდა“. 2007 წლის 26 ივლისს გიორგი მაისაშვილმა დააფუძნა მოქალაქეთა პოლიტიკური გაერთიანება „მომავლის პარტია“, რომლის ძირითადი მიზანია საქართველოს სრული პოლიტიკური სტაბილურობა, ქვეყნის ერთიანობის უზრუნველყოფა, სოლიდარული საზოგადოების ჩამოყალიბება. 2008 წლის 5 იანვრის მონაწილეობა მიიღო საქართველოს საპრეზიდენტო არჩევნებში. 2018 წლის 26 თებერვალს, მძიმე ავადმყოფობის შემდეგ, გიორგი მაისაშვილი აშშ-ში გარდაიცვალა. ოფიციალური ბლოგი ↑ გია მაისაშვილი გარდაიცვალა 1tv.ge
მალმოს ზავი

მალმოს ზავი (შვედ. Malmö recess) — ხელი მოეწერა 1524 წლის 1 სექტემბერს და ამით დასრულდა შვედეთის განმათავისუფლებელი ომი. დანიამ და ნორვეგიამ აღიარეს შვედეთის დამოუკიდებლობა, რომელმაც, თავის მხრივ, უარი განაცხადა სკონესა და ბლეკინგეზე. გოტლანდის კუნძულზე კონტროლის დამყარების საკითხის მოგვარება გადაიდო, რომელიც შემდგომში უნდა განეხილა ჰანზის ქალაქების წარმომადგენლებისაგან შემდგარ კომიტეტს. საკითხის გადაწყვეტამდე კი შვედეთის ჯარი გააგრძელებდა რანრიკეს სამხედრო ოკუპაციას. 1532 წლისთვის შეთანხმებას ვერ მიაღწიეს და რანრიკე დაუბრუნეს დანია-ნორვეგიას 1200 გულდენის სანაცვლოდ. ხელშეკრულებების სია Gary Dean Peterson (2014) Warrior Kings of Sweden: The Rise of an Empire in the Sixteenth and Seventeenth Centuries (McFarland) ISBN 9781476604114 შვედეთის განმათავისუფლებელი ომი, 1521–1523 წწ ↑ Malmö recess 1524. დაარქივებულია ორიგინალიდან — ივლისი 2, 2019. ციტირების თარიღი: July 1, 2019 ↑ - Percy Hultberg. Malmö 1692 - a historical reflection. malmo1692.se. დაარქივებულია ორიგინალიდან — აგვისტო 12, 2010. ციტირების თარიღი: June 1, 2019.