laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კურაის-ნოვუსი

კურაის-ნოვუსი (პორტ. Currais Novos) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 341 მეტრზე. მიეკუთვნება ცენტრალური პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერიდო-ორიენტალის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 42 652 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 49.35 კმ²-ზე. ფართობი 864 349 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ეკუადორი (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

ეკუადორი (პორტ. Equador) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 572 მეტრზე. მიეკუთვნება ცენტრალური პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერიდო-ორიენტალის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 822 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 21.97 კმ²-ზე. ფართობი 264 985 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ჟარდინ-დუ-სერიდო

ჟარდინ-დუ-სერიდო (პორტ. Jardim do Seridó) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 218 მეტრზე. მიეკუთვნება ცენტრალური პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერიდო-ორიენტალის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 113 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 32.95 კმ²-ზე. ფართობი 367 645 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ორუ-ბრანკუ (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

ორუ-ბრანკუ (პორტ. Ouro Branco) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 100 მეტრზე. მიეკუთვნება ცენტრალური პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერიდო-ორიენტალის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 699 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 18.56 კმ²-ზე. ფართობი 253 210 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
პარელიასი

პარელიასი (პორტ. Parelhas) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება ცენტრალური პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერიდო-ორიენტალის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 20 354 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 39.64 კმ²-ზე. ფართობი 513 507 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
სანტანა-დუ-სერიდო

სანტანა-დუ-სერიდო (პორტ. Santana do Seridó) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება ცენტრალური პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერიდო-ორიენტალის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 526 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 13.41 კმ²-ზე. ფართობი 188 403 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
სან-ჟოზე-დუ-სერიდო

სან-ჟოზე-დუ-სერიდო (პორტ. São José do Seridó) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მიეკუთვნება ცენტრალური პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ სერიდო-ორიენტალის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 231 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 24.25 კმ²-ზე. ფართობი 174 505 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
აზოვის სამხედრო ფლოტილიის მეზღვაურთა ძეგლი

აზოვის სამხედრო ფლოტილიის მეზღვაურთა ძეგლი (რუს. Памятник морякам Азовской военной флотилии) — ერთ-ერთი მონუმენტი ქალაქ აზოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ძეგლი აღმართეს 1975 წლის მაისში სამდინარო სადგურთან. წარმოადგენს რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლს. აზოვის სამხედრო ფლოტილიის მეზღვაურთა ძეგლი მდებარეობს ისტორიული ქალაქ აზოვის ცენტრალურ რაიონში, მდინარე დონის ნაპირზე სამდინარო სადგურთან ახლოს. ძეგლი წარმოდგენილია კატერის სახით, რომელიც დგას კვარცხლბეკზე. ძეგლი აღმართეს 1975 წელს სახალხო დეპუტატთა საბჭოს ქალაქის აღმასრულებელი კომიტეტის გადაწყვეტილების შესაბამისად. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში 680 დღის განმავლობაში ქალაქი აზოვი გერმანული ოკუპაციის ქვეშ იყო. 1941 წლის ოქტომბრიდან 1942 წლის ივლისამდე აზოვში იმყოფებოდა აზოვის სამხედრო ფლოტილიის დონის დანაყოფი. დანაყოფი იცავდა დონის შესართავსა და ტაგანროგის ყურეს. დონის დანაყოფის შემადგენლობაში იყო ჯავშანმატარებელი № 10 „За Родину“, მდინარის კანონერების ნავები, საპატრულო კატარღების დივიზია, სანაპირო ბატარეა № 661, 40-ე საარტილერიო დივიზია. აზოვის სამხედრო ფლოტილიის მეზღვაურებს შორის იყო საბჭოთა კავშირის გმირი ცეზარ კუნიკოვი. აზოვის სამხედრო ფლოტილიის მეომრებმა 1943 წლის 30 აგვისტოს ტაგანროგის რაიონში გადასხეს საზღვაო დესანტი. მეზღვაურები თავიანთი მოქმედებებით მონაწილეობდნენ ქალაქის გათავისუფლებაში, მოძრაობდნენ მცირეტონაჟიანი გემებით დონის დელტის შენაკადებში ოკუპირებული ტერიტორიების გასწვრივ. მას შემდეგ რაც აზოვი და აზოვისპირეთი დაიპყრო გერმანიამ აზოვის სამხედრო ფლოტილია გადვიდა შავი ზღვის სანაპიროსკენ ქალაქ ნოვოროსიისკის მახლობლად. ომის წლებში აზოვის სამხედრო ფლოტილიის 1 500 მეზღვაური დაჯილდოვდა ორდენებითა და მედლებით. მათ შორის იყო საბჭოთა კავშირის გმირები. ომის შემდეგ აზოვის № 3 სკოლის შესასვლელთან დადგეს სსრკ-ის გმირის ცეზარ ლვოვის ძე კუნიკოვის ბიუსტი. ძეგლი წარმოადგენს გრძელ ტორპედოიან ნავს, რომელიც დგას ბეტონის მაღალ კვარცხლბეკზე. მსგავსი კატერებით იბრძოდნენ დონის დანაყოფის მეღვაურები. ძეგლის არქიტექტორები არიან ა. ივანოვი და გ. სტულცევი. ძეგლის კვარცხლბეკზე არის წარწერა: Михайлушкин П. Морякам Азовской военной флотилии/П. Михайлушкин //Красное Приазовье. – 1984. – 1 августа Чумак, Т. Героическим морякам. Газ. Читай-Азов. 2008. – 5 августа. [https://web.archive.org/web/20170516083233/http://www.azovlib.ru/index.php/2016-04-06-12-22-12/2016-06-27-12-50-03/2-uncategorised/1051-2016-09-20-16-21-49 დაარქივებული 2017-05-16 საიტზე Wayback Machine. Памятник морякам Азовской военной флотилии] Морякам Азовской военной флотилии დაარქივებული 2017-03-15 საიტზე Wayback Machine. . Торпедный катер დაარქივებული 2017-03-13 საიტზე Wayback Machine.
პოლ გეტის მუზეუმი

პოლ გეტის მუზეუმი — პოლ გეტის მუზეუმი, რომელიც ცნობილია როგორც გეტის ხელოვნების მუზეუმი. მდებარეობს კალიფორნიაში. გააჩნია ორი კამპუსი: გეტის ცენტრი და გეტის ვილა. გეტის ცენტრი არის ლონგლესის ბრენტვუდის სამეზობლოში და წარმოადგენს მუზეუმის ძირითად ადგილს. კოლექციაში წარმოდგენილია დასავლური ხელოვნება შუა საუკუნეებიდან დღემდე. ვიზიტორთა რაოდენობა წლის განმავლობაში არის 1,3 მილიონი. მუზეუმი აშშ-ში გამოირჩევა ვიზიტორთა რაოდენობით.. მუზეუმის მეორე ნწილია არის გეტის ვილა რომელიც მდებარეობს პასიფიკ-პალიზადესის უბანში. მუზეუმში გამოფენილია უძველესი ექსპონატები საბერძნეთიდან, რომიდან და ეტრურიიდან. 1974 წელს პოლ გეტმა გახსნა მუზეუმი პაპირის ვილაზე, ჰერკულანეუმში. მის საკუთრებაში მდებარე პასიფიკ-პალიზადესში, კალიფორნიაში. 1982 წელს მუზეუმი მსოფლიოში ყველაზე მდიდარი გახდა, როდესაც მას 1,2 მილიარდი აშშ დოლარი გადაეცა. 1983 წელს, დასავლეთ გერმნიაში ფინანსური კრიზისის დროს, გეტის მუზეუმმა შეიძინა 144 ხელნაწერი აახენის ლუდვიგის კოლექციიდან. ჯონ რასელი რომელიც წერდა გაზეთ „ნიუ-იორკ ტაიმსზში“ ამბობს, რომ: 1997 წელს, მუზეუმი გადავიდა მის ამჟამინდელ ადგილას ბრენტვუდში. პასიფიკ-პალიზადესის მუზეუმს ეწოდა გეტის ვილა. იგი აღადგინეს და ხელმეორედ გახსნეს 2006 წელს. ↑ 1.0 1.1 Top 100 Art Museum Attendance, The Art Newspaper, 2014. Retrieved on July 8, 2014. ↑ Forbes - Travel Information and Travel News - Forbes.com. Forbestraveler.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — ნოემბერი 2, 2009. ციტირების თარიღი: January 26, 2012. ↑ Visit the Getty. Getty.edu. ციტირების თარიღი: January 26, 2012. ↑ THE GETTY VILLA TO OPEN JANUARY 28, 2006. Press Release. J. Paul Getty Trust. დაარქივებულია ორიგინალიდან — აპრილი 19, 2019. ციტირების თარიღი: June 16, 2012. ↑ McGill, Douglas C. (March 4, 1987). „Getty, The Art World's Big Spender“. The New York Times. ციტირების თარიღი: May 5, 2010. ↑ Eric Pace (July 23, 1996), Peter Ludwig, 71, German Art Collector, Dies New York Times.
პროვანსის გზა ღამით

პროვანსის გზა ღამით ნიდერლ. Cypres bij sterrennacht — ნიდერლანდელი პოსტიმპრესიონისტი ხმატვრის, ვინსენტ ვან გოგის ნახატი, აგრეთვე ცნობილი როგორც გზა კვიპაროსითა და ვარსკვლავებით და სოფლის გზა პროვანსში ღამით. შესრულებულია 1890 წელს, ზეთის საღებავებით ტილოზე. ეს არის უკანასკნელი იმ ნახატებს შორის, რომლებიც ვინსენტმა სენ-რემი-დე-პროვანსში, საფრანგეთში ყოფნისას დახატა. ნამუშევარი ეკუთვნის კრიულერ-მიულერის მუზეუმის კოლექციას, ოტერლოში. პროვანსის გზა ღამით შესრულებულია 1890 წლის მაისში. საკუთარი ძმის, თეო ვან გოგისადმი მიწერილ ადრეულ წერილში ვან გოგი წერს, რომ კვიპაროსები ყოველთვის იპყრობდნენ მის ყურადღებას და რომ მან მათი აღქმა და გადმოცემა შეძლო, კვიპაროსებისა, რომლებიც ეგვიპტურ ობელისკებს ჰგვანან. ვან გოგი კვიპაროსების ღამის ფონზე ხატვას 1888 წლიდან შეუდგა მას შემდეგ რაც არლში გადავიდა სცხოვრებლად. განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია სამხატვრო სტილი რაც ვინსნეტ ვან გოგის ბოლო წლებში შესრულებული ნახატებისთვისაა დამახასიათებელი. ამ სტილის საშუალებით ვინსენტი ახერხებდა ზუსტად გადმოეცა საკუთარი ემოცია, გრძნობები და ფიქრები. აღსანიშნავია ფერთა პალიტრა და მოსმის განსხვავებული სტილი. პროვანსის გზა ღამით შეიძლება ითქვას რომ ყოველივე ამას უკეთ ასახავს ვიდრე ვარსკვლავებიანი ღამე. ↑ Maurer 1998, p. 106. sfn error: no target: CITEREFMaurer1998 (help) ↑ Erickson 1998, p. 176. sfn error: no target: CITEREFErickson1998 (help) ↑ Welsh-Ovcharov 1987, p. 55. sfn error: no target: CITEREFWelsh-Ovcharov1987 (help)
მონტგომერის ავტობუსის ბოიკოტი

მონტგომერის ავტობუსის ბოიკოტი — სამოქალაქო უფლებების მოძრაობის მთავარი ღონისძიება. ეს მოხდა მონტგომერში, ალაბამაში, სადაც ქალაქის ავტობუსები იყო განაწილებული. შავკანიანი მგზავრები კანონით დამტკიცებული მოთხოვნით უნდა მსხდარიყვნენ ავტობუსის უკანა რიგებში. 1955 წლის 1 დეკემბერს როზა პარკსმა, აფრიკელ-ამერიკელმა ქალბატონმა, უარი განაცხადა დაეთმო თავისი ადგილი თეთრკანიანი ადამიანისთვის. იგი დააპატიმრეს და გაგზავნეს ციხეში. 40 000-მა შავკანიანმა ადამიანმა პროტესტის მიზნით ბოიკოტი გამოუცხადეს ქალაქ მონტგომერის ავტობუსებს და უარი განაცხადეს მათ ტარებაზე. ბოიკოტი გაგრძელდა 381 დღე. 1956 წლის 13 ნოემბერს ამერიკის შეერთებული შტატების უზენაესმა სასამართლომ გამოაქვეყნა გადაწყვეტილება ავტობუსებში სეგრეგაციის გაუქმების შესახებ. ამის საპასუხოდ ქალაქ მონტგომერმა მიიღო კანონი, რომლის საშუალებითაც შავკანიან მგზავრებს შეეძლოთ იქ დამსხდარიყვნენ, სადაც სურდათ. ბოიკოტი დასრულდა 1956 წლის 20 დეკემბერს. ბოიკოტში მონაწილეობა მიიღო ბევრმა მნიშვნელოვანმა ფიგურამ, რომლებიც იცავდნენ სამოქალაქო უფლებებს. მათ შორის იყვნენ მარტინ ლუთერ კინგ უმცროსი და ლარფ აბერნატი. 381 დღე როზა პარკსი, უკანა ფონზე მარტინ ლუთერ კინგთან ერთად როზა პარკსის თითის ანაბეჭდები Berg, Allison, "Trauma and Testimony in Black Women's Civil Rights Memoirs: The Montgomery Bus Boycott and the Women Who Started It, Warriors Don't Cry, and From the Mississippi Delta", Journal of Women's History, 21 (Fall 2009), 84–107. Branch, Taylor. Parting The Waters: America In The King Years, 1954-63 (1988; New York: Simon & Schuster/Touchstone, 1989). ISBN 0-671-68742-5 Carson, Clayborne, et al., editors, Eyes on The Prize Civil Rights Reader: documents, speeches, and first hand accounts from the black freedom struggle (New York:Penguin Books, 1991). ISBN 0-14-015403-5 Freedman, Russell, "Freedom Walkers: The Story of the Montgomery Bus Boycott" Alabama Civil Rights Collection დაარქივებული 2010-07-13 საიტზე Wayback Machine. Montgomery Bus Boycott article, Encyclopedia of Alabama დაარქივებული 2013-05-14 საიტზე Wayback Machine. Montgomery Bus Boycott - Story of Montgomery Bus Boycott დაარქივებული 2007-10-12 საიტზე Wayback Machine. Encyclopedia entry on the Montgomery Bus Boycott დაარქივებული 2012-11-26 საიტზე Wayback Machine. ↑ Montgomery Bus Boycott. history.com/. A+E Networks (2010). ციტატა: „Approximately 40,000 African-American bus riders–the majority of the city’s black bus riders–boycotted the system [on December 5, 1955].“ ციტირების თარიღი: 26 April 2016. ↑ Joyce A. Hanson, Rosa Parks: A Biography (Westport, CT: Greenwood; Brighton: Roundhouse, 2010.), p. xi ↑ Cheryl Fisher Phibbs, The Montgomery Bus Boycott: A History and Reference Guide (Santa Barbara, CA: Greenwood, 2009), p. 89
ქვაპურა

ქვაპურა (ლათ. Bupleurum) — მცენარეთა გვარი ქოლგოსანთა ოჯახისა. ერთ- ან მრავალწლოვანი ბალახებია, იშვიათად ნახევრად ბუჩქები ან ბუჩქები (ზოგჯერ მარადმწვანეც). ფოთლები მთლიანია. ყვავილები უმეტესად ყვითელი, იშვიათად მომწვანო ან მოწითალო-ყვითელი, შეკრებილი არიან რთულ ქოლგებად. ცნობილია 150-ზე მეტი სახეობა, რომლებიც ძირითადად ევრაზიასა და ჩრდილოეთ აფრიკაში არიან გავრცელებული, გვხვდებიან ჩრდილოეთ ამერიკაშიც. საქართველოში 20-მდე სახეობაა, მათ შორის: მრგვალფოთოლა ქვაპურა (B. rotundifolium), ვიტმანის ქვაპურა (B. wittmannii), ოქროსფერი ქვაპურა (B. aureum), რომელიც სამკურნალოა, რიშავის ქვაპურა (B. rischavii), რომელიც საქართველოს წითელ ნუსხაში იყო შეტანილი და სხვ. იზრდებიან ველებზე, ბუჩქნარებს შორის, ტყის პირებზე, მშრალ, ქვიან ფერდობებზე, სუბალპურ და ალპურ მდელოებზე, კირქვიან კლდეებზე, ზოგჯერ რუდალურ, დამლაშებულ ადგილებზე, ნათესებში, აგრეთვე ბიცობიან ნიადაგებზე. მრგვალფოთოლა ქვაპურა და ზოგიერთი სხვა სახეობა საქონლის საკვებად გამოიყენება, ზოგიერთი ალკალოიდებისა და საპონინების შემცველობის გამო სამკურნალოა. ბუჩქოვანი ქვაპურა (B. fruticosum), რომელიც ხმელთაშუაზღვისპირეთში გვხვდება, მარადმწვანე მცენარეა და დეკორატიულ მებაღეობაში იყენებენ. ↑ 1.0 1.1 1.2 ღვინიაშვილი ც., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 506–507. ↑ სუხიტაშვილი კახაბერ, საქართველოს ყვავილოვანი მცენარეები, თბ.: კავკასიის გარემოსდაცვითი არასამთავრობო ორგანიზაციების ქსელი, 2018. — გვ. 40. ↑ ქვაპურა. სამკურნალო მცენარეთა ლექსიკონი. არნოლდ ჩიქობავას სახელობის ენათმეცნიერების ინსტიტუტი. ციტირების თარიღი: 8 აპრილი, 2021[მკვდარი ბმული] ↑ გადაშენების საფრთხის წინაშე მყოფი სახეობების ჩამონათვალის (წითელი ნუსხის) დამტკიცების შესახებ. matsne.gov.ge (5 აგვისტო, 2003). ციტირების თარიღი: 8 აპრილი, 2021 ↑ Камелин Р. В. Володушка // Большая российская энциклопедия. т. 5. — М., 2006. — стр. 663.
დორა (იარაღი)

დორა (ქართულად: მძიმე გუსტავი ან დიდი გუსტავი), ასევე ცნობილია როგორც შვერერ გუსტავი — ორი სახელი იმ დიდი იარაღისა, რომელსაც გერმანია იყენებდა მეორე მსოფლიო ომის დროს. მისი შექმნის იდეა ადოლფ ჰიტლერს 1936 წელს მოუვიდა. მან მიზნად დაისახა შეექმნა ჯერ არნახული მასშტაბის იარაღი, რომელიც ნებისმიერ ფორტიფიკაციურ გამაგრებას აიღებდა. იდეისთვის ხორცის შესხმა ფიურერმა კრუპის იარაღის ფაბრიკას დაავალა. დორას შექმნა 5 წელი დასჭირდა, სახელი კი შემქმნელის მეუღლის პატივსაცემად დაერქვა. დორას ლულა, რომელიც მხოლოდ ვერტიკალურად მოძრაობდა, შეიძლებოდა დაეყენბინათ 65 გრადუსამდე ნებისმიერ კუთხეზე. მისგან გატყორცნილ ჭურვს 25 კმ-ით დაშორებული სამიზნე უნდა გაენადგურებინა, ხოლო მაქსიმალური მანძილი, რომელსაც ჭურვი გადიოდა 40 კმ იყო. ლულის სიგრძე 32 მეტრი იყო, მასში 800 მმ კალიბრის, 7 ტონიანი ტყვია იდებოდა, მიზანი კი იყო 1 მეტრიან ბრონში, 7 მეტრიან ბეტონის კედლში და მაგარი გრუნტის ქვეშ 30 მეტრზე სიღრმეში გასვლა. დორა გერმანელებს მაჟინოს ასაღებად უნდა გამოეყენებინათ, მაგრამ სანამ ეს უზარმაზარი იარაღი ააწყევს, ქალაქი მანამ დაიკავეს. ამის შემდეგ „მსუქანი გუსტავი“ რკინიგზის მეშვეობით ყირიმისკენ გაუშვეს. იგი 2 ლოკომოტივისა და 106 ვაგონს გადაჰქონდა. 43 ვაგონი კი სავსე იყო ადამიანებით, რომლებიც დორას აწყობას სჭირდებოდა. თუმცა ჰიტლერი ყველაფერი წყალში ჩაეყარა. დორას ლულიდან გავარდნილი 53 ჭურვიდან მხოლოდ ერთმა მიაღწია მიზანს და სევასტოპოლში იარაღის საწყობი ააფეთქა. შემქმნელებმა ვერ გაითვალისწინეს, რომ ამხელა გიგანტის მართვა და სასროლად სწორი კუთხის არჩევა ძალიან ძნელი იქნებოდა. ამიტომ ფიურერმა ბრძანება გასცა დორა დაეშალათ და გერმანიაში ისე შეეტანათ. საბოლოოდ ცნობილია, რომ დორა მიიტანეს ტილამდე, სადაც იპოვეს ამერიკელმა ჯარისკაცებმა და გამოკვლევების შემდეგ გადასადნობად გადააგზავნეს. 800 მმ სიგრძის „დიდი გუსტავი“, რომელიც ინახება მსოფლიო იმპერიალურ მუზეუმში, ლონდონი დორას ჭურჭელი (მკვეთრი ბალისტიკური ქუდის გარეშე), დღესდღეობით ის ინახება პოლონეთის არმიის მუზეუმში, ვარშავაში. 1942 წლის 17 ივნისი, 800 მმ სიგრძის იარაღის ჭურჭელი დორას მოდელი 7 უჩვეულო იარაღი, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის დროს გამოიგონეს
ღიჭა

ღიჭა (ლათ. Sonchus) — მცენარეთა გვარი რთულყვავილოვანთა ოჯახისა. ერთ, ორ ან მრავალწლოვანი ბალახებია, ზოგჯერ ნახევრად ბუჩქები. შეიცავენ რძეწვენს. მთლიანი ან ფრთისებრ დაყოფილი ფოთლები აქვთ. კალათაში ყველა ყვავილი ორსქესანია, ენისებრი ყვითელი, კალთები საერთო ყვავილედს ქმნიან, ნაყოფი ქოჩრიანი თესლურაა. 70-მდე სახეობა ევრაზიასა და აფრიკაშია გავრცელებული. საქართველოში გავრცელებული 4 სახეობიდან ორი — S. asper და S. oleraceus ერთწლოვანი ბალახებია; ბაღების, ბოსტნების, იშვიათად ნათესების ფართოდ გავრცელებული სარეველებია. მათი ნორჩი ფოთლები და გასუფთავებული ღეროები იჭმება. კარგი თაფლოვანი მცენარეებია. S. ketzkhovelii კავკასიის ენდემური მრავალწლოვანი მცენარეა, გვხვდება მთის ველებზე (თანამედროვე წყაროებით იგივეა რაც Sonchus arvensis subsp. arvensis). S. palustris ტენიან-ჭაობიანი ადგილებისა და მდინარეთა ნაპირების ბინადარი მცენარეა, იშვიათად გვხვდება. ივანიშვილი მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 595. ↑ Sonchus ketzkhovelii Schchian. gbif.org. ციტირების თარიღი: 8 აპრილი, 2021
KID Jesus

KID Jesus — ქართული ალტერნატიული და ინდი-როკ ჯგუფი. ჩამოყალიბდა 2012 წელს, თბილისში, ლევან შანშიაშვილის (გიტარა, ვოკალი), ცოტნე ჩიქობავას (ბას-გიტარა) და არჩილ შიოშვილის (დასარტყმელი საკრავები) მიერ. მუსიკოსები პირველად გადაცემის „აივანი“ მეორე სეზონში გამოვიდნენ, „თბილისი ივენთ ჰოლში“. 2012 წელს KID Jesus გახდა Tbilisi Newcomers 2012-ის გამარჯვებული. 2013 წელს KID Jesus იყო ერთადერთი ქართული ჯგუფი Tbilisi Open Air-ზე - იმავე დღეს გამოდიოდნენ Deep Purple, Infected Mushroom, ტრიკი და სხვები. მოგვიანებით ჯგუფმა გამოსცა სინგლი „Hikikomori“. ამ დრომდე KID Jesus ძირითადად აკუსტიკურ კონცერტებს ატარებდა და მონაწილეობდა ადგილობრივ ფესტივალებზე. იგი აგრეთვე ხშირად ღებულობს მონაწილეობას ერთობლივ პროექტებში. KID Jesus Facebook-ზე KID Jesus Soundcloud-ზე KID Jesus — არხი YouTube-ზე
ადარნასე III

ადარნასე III (გ. 961) — ბაგრატიონთა ტაოს შტოს წარმომადგენელი, ბაგრატ მაგისტროსის ძე. მაგისტროსი 945 წ., კურაპალატი 958 წ. ძალით ფიჩოსანქმნილი შვილთა მიერ (†961). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 86. ↑ სუმბატ დავითის ძის ქრონიკა ტაო-კლარჯეთის ბაგრატიონთა შესახებ ტექსტი გამოსცა შესავლით, შენიშვნებით და ორი გენეალოგიური ტაბულით საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილმა წევრმა ე. თაყაიშვილმა. საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის გამომცემლობა, თბილისი, 1949. გვერდი: 67.
ოტერლო

ოტერლო (ნიდერლ. Otterlo) — პატარა სოფელი ნიდერლანდებში, გელდერლანდის პროვინციაში, ჰოგე-ველიუვეს ეროვნული პარკის სიახლოვეს. კრელერ-მიულერის მუზეუმი, რომელსაც სახელი ეწოდა ჰელენ კრელერ-მიულერის პატივსაცემად, მდებარეობს სიახლოვეს და გააჩნია ვინსენტ ვან გოგის ფერწერული ნამუშევრების მნიშვნელოვანი კოლექცია. ოტერლო იყო დამოუკიდებელი მუნიციპალიტეტი 1818 წლამდე, ხოლო შემდეგ გაერთიანდა ედეს მუნიციპალიტეტთან. CBC Archives - CBC Radio reporting from Otterlo April 17, 1945. ↑ Ad van der Meer and Onno Boonstra, van Nederlandse gemeenten[მკვდარი ბმული], KNAW, 2006.
აბდელათიფ ქეშიში

აბდელათიფ ქეშიში (ფრანგ. Abdellatif Kechiche, ტუნის.-არაბ. عبد اللطيف كشيش; დ. 7 დეკემბერი, 1960) — ტუნისელი წარმოშობის ფრანგი მსახიობი, სცენარის ავტორი, თეატრისა და კინოს რეჟისორი. მისი, როგორც რეჟისორის, ყველაზე ცნობილი ნამუშევარია „ადელის ცხოვრება“ (2013). ხსენებული ფილმისთვის მან კანის კინოფესტივალზე ჯილდოდ ოქროს პალმის რტო მიიღო. აბდელათიფ ქეშიში კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
კრასნი-სადის სამეფო ოჯახის წამებულთა ეკლესია

კრასნი-სადის სამეფო ოჯახის წამებულთა ეკლესია (რუს. Церковь Царственных Страстотерпцев) — მართლმადიდებლური ეკლესია კრასნი-სადში მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. მისამართი: 346731, რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, აზოვის რაიონი, სოფ. კრასნი-სადი, საქარხნოს ქუჩა № 15. მართლმადიდებლური თემი სოფელ კრასნი-სადში ჩამოყალიბდა 1997 წელს, ხოლო სამეფო ოჯახის წამებულთა ეკლესიის მრევლი ოფიციალურად დარეგისტრირდა 2000 წლის 24 ნოემბერს. ადგილობრივმა ადმინისტრაციამ მრევლს გადასცა პატარა შენობა, რომელიც გაარემონტეს მორწმუნეების ფინანსებით. შენობის ერთ ნაილში განათავსეს სამლოცველო სახლი, ხოლო მეორე ნაწილში - საეკლესიო-სამრევლო სათავსოები. 2009 წელს დაიწყო ახალი ხის ეკლესიის აშენება, რომლის მშენებლობაც დასრულდა 2017 წელს. ეკლესიის საკურთხეველი აკურთხეს სამეფო ოჯახის წამებულთა - რუსეთის უკანასკნელი იმპერატორის, ნიკოლოზ II-ის, დედოფალ ალექსანდრას, მეფისწულის ალექსის, მეფის ასულების ოლგას, ტატიანას, მარიასა და ანასტასიას სახელზე. ეკლესიის მშენებლობაში დიდი წვლილი შეიტანა „აგროფირმა კრასნი-სადმა“. სამეფო ოჯახის წამებულთა სახელობის ეკლესიის წინამძღვრად დაინიშნა ანდრეი ჟორჟის ძე მნაცაგანოვი. ეკლესიის მოვალეობაში შედის ასევე ბატაისკის № 15 მკაცრი რეჟიმის გამოსასწორებელი კოლონიის პატიმართა სულიერ საზრდოზე ზრუნვაც. ეკლესიის კედლები აგებულია ხის მორებით. სახურავი გადახურულია მეტალის ფირფიტებით. დამონტაჟებულია იატაკის გათბობა. ეკლესიის გუმბათში გამოსახულია იესო ქრისტე. იგეგმება კანკელის ჩამოსხმა მეტალისაგან, ხოლო ზარი ჩამოასხეს 2010 წელს ვორონეჟის ქარხანა „Вера“-ში. ეკლესიაში დაცულია ხატი წმინდა ელისაბედისა და ბარბარეს წმინდა ნაწილებით. შაბათობით სკოლაში მუშაობს საკვირაო სკოლა. Сайт церкви Село Красный Сад, Церковь Царственных Страстотерпцев Азовское благочиние - храмы დაარქივებული 2017-11-03 საიტზე Wayback Machine. ↑ Храм в честь Святых Царственных Страстотерпцев. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-11-13. ციტირების თარიღი: 2017-06-28. ↑ 2.0 2.1 История прихода ↑ Агрофирма „Красный Сад“ ↑ Иерей Мнацаганов Андрей Жоржович. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-06-19. ციტირების თარიღი: 2017-06-28.
ტრაინერა

ტრაინერა (ესპ. Trainera) — კანტაბრიის ზღვის სანაპიროებთან გავრცელებული ტრადიციული ნავი. ნავი მოძრაობაში ნიჩბებით მოდის, ადრეულ ხანაში აფრებსაც უმაგრებდნენ. ნავს აქვს ვიწრო ფორმა, ამობურცული ცხვირი და მომრგვალებული ბოლო. ნავის ფორმა მორგებულია კანტაბრიის ზღვის ტალღების წინააღმდეგ საცურაოდ. ნავი გამოიყენებოდა ანჩოუსის და სარდინების ხმელეთზე გადასაზიდად და ჰქონდა გარკვეული შეჯიბრის ფორმა ვინ უფრო მალე მიიტანდა თევზს ბაზარში. ამ ისტორიულ ტრადიციას დღეს სპორტული შეჯიბრის ფორმა აქვს. ნავის დასახელება სხვა და სხვა ენებზე: ესპანურად - trainera, ბასუკრად - traineru (ასევე treineru, treñero ან triñero), ფრანგულად - traînière და traiñeira, გალისიური - traíña მომდინარეობს სიტყვა - traína-დან რაც სარდინებზე და ანჩოუსებზე სათევზაო ნაქსოვ ბადეს ნიშნავს, რომელიც თავის მხრივ მომდინაეობს ლათინური trahĕre-დან (ტვირთის ამოწევა, ამოთრევა). ტრაინერებით შეჯიბრი პოპულარული სპორტია მთელი ბისკაიის ყურის სანაპიროზე. შეჯიბრებები ბასკების ქვეყანაში, კანტაბრიაში, ასტურიასა და გალისიაში ივლის-ოქტომბრის შუალედში ტარდება. მათში ყველაზე ცნობილია - კონტხაკო ბანდერა. Etxegoien, J. Orhipean, Xamar 1996 Kurlansky, M. The Basque History of the World, Vintage 2000 Website of the Kontxako Bandera Liga ACT de Traineras დაარქივებული 2017-02-25 საიტზე Wayback Machine. (in English, Basque, Spanish, Galician and French) Estropadak.com News, calendar and game about estropadak (Basque and Spanish) ↑ traineru. Orotariko Euskal Hiztegia. Euskaltzaindia. ციტირების თარიღი: 27 August 2012. ↑ Liga Galega de Traiñeiras Spanish, Galician (2012). ციტირების თარიღი: 2012-08-25. ↑ 3.0 3.1 Diccionario de la lengua española. Real Academia Española. ციტირების თარიღი: 27 August 2012. ↑ treina. Orotariko Euskal Hiztegia. Euskaltzaindia. ციტირების თარიღი: 27 August 2012. ↑ http://www.donostiasansebastian.com/regatas/