laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კონრად I იერუსალიმელი

კონრად I იერუსალიმელი, ასევე ცნობილია, როგორც კონრად მონფერატელი (იტალ. Corrado del Monferrato) (დ. 1145 — გ. 28 აპრილი, 1192— ჩრდილოიტალიელი დიდგვაროვანი, მესამე ჯვაროსნული ლაშქრობის ერთ-ერთი მთავარი მონაწილე და იერუსალიმის დე ფაქტო მეფე 1190 წლის 24 ნოემბრიდან. ოფიციალურად მეფე გახდა 1192 წელს, რამდენიმე დღით ადრე მის გარდაცვალებამდე. იგი ასევე მონტფერატის მმართველიც იყო 1191–1192 წლებში. Brand, Charles M. Byzantium Confronts the West, 1968, ISBN 0-7512-0053-0 Brevis Historia Occupationis et Amissionis Terræ Sanctæ, in Die Chronik des Propstes Burchard von Ursberg, ed. Oswald Holder-Egger & Bernhard von Simson, Monumenta Germaniæ Historica: Scriptores in Usum Scholarum, (Hannover & Leipzig, 1916), pp. 59–64
გრუნტთმცოდნეობა

გრუნტთმცოდნეობა — საინჟინრო გეოლოგიის დარგი, რომელიც შეისწავლის გრუნტების სხვადასხვა გენეტური ტიპების შემადგენლობას, აღნაგობას და ფიზიკურ-მექანიკურ თვისებებს მათი მშენებლობის საქმეში გამოყენების თვალსაზრისით. გრუნტთმცოდნეობა განიყოფება 3 ნაწილად: ზოგადი გრუნტთმცოდნეობა, რეგიონული გრუნტთმცოდნეობა და მოძღვრება გრუნტების ტექნიკური მელიორაციის შესახებ. ჩხეიძე დ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 282.
ალმუხამეტოვო (სოფელი)

ალმუხამეტოვო (ბაშკ. Әлмөхәмәт, რუს. Альмухаметово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 659 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 47 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტოგორსკი, რომელიც დაშორებულია 3 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (96%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
ამანგილდინო (აბზელილოვოს რაიონი)

ამანგილდინო (ბაშკ. Амангилде, რუს. Амангильдино) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 651 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 25 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტოგორსკი, რომელიც დაშორებულია 77 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. Абдулгазино на портале «Генеалогия и Архивы» ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
დიკირხი

დიკირხი (ლუქს. Dikrech, ფრანგ. Diekirch, გერმ. Diekirch) — ქალაქი და კომუნა ლუქსემბურგში. მდებარეობს დიკირხის კანტონის დიკირხის ოლქში. 2016 წელს ქალაქის მოსახლეობა 6 896 კაცს შეადგენდა. ოფიციალური საიტი ↑ Assermentation du nouveau bourgmestre et d'un nouvel échevin de la Ville de Diekirch — 2022.
დიფერდანჟი

დიფერდანჟი (ლუქს. Déifferdeng, ფრანგ. Differdingen, გერმ. Differdange) — ქალაქი და კომუნა ლუქსემბურგში. მდებარეობს ეშ-სიურ-ალზეტის კანტონის ლუქსემბურგის ოლქში. 2016 წელს ქალაქის მოსახლეობა 24 805 კაცს შეადგენდა. ოფიციალური საიტი ↑ Assermentation de bourgmestres et d’échevins — 2019.
დიუდელანჟი

დიუდელანჟი (ლუქს. Diddeleng, ფრანგ. Dudelange, გერმ. Düdelingen) — ქალაქი და კომუნა ლუქსემბურგში. მდებარეობს ეშ-სიურ-ალზეტის კანტონის ლუქსემბურგის ოლქში. 2016 წელს ქალაქის მოსახლეობა 20 003 კაცს შეადგენდა. ოფიციალური საიტი
ეშ-სიურ-ალზეტი

ეშ-სიურ-ალზეტი (ლუქს. Esch-Uelzecht, ფრანგ. Esch-sur-Alzette, გერმ. Esch an der Alzette) — ქალაქი და კომუნა ლუქსემბურგში. მდებარეობს ეშ-სიურ-ალზეტის კანტონის ლუქსემბურგის ოლქში. 2016 წელს ქალაქის მოსახლეობა 33 939 კაცს შეადგენდა. ოფიციალური საიტი
ეტელბრიუკი

ეტელბრიუკი (ლუქს. Ettelbréck, ფრანგ. Ettelbruck, გერმ. Ettelbrück) — ქალაქი და კომუნა ლუქსემბურგში. მდებარეობს დიკირხის კანტონის დიკირხის ოლქში. 2016 წელს ქალაქის მოსახლეობა 8 544 კაცს შეადგენდა. ოფიციალური საიტი
გრევენმახერი

გრევენმახერი (ლუქს. Gréiwemaacher, ფრანგ. Grevenmacher, გერმ. Grevenmacher) — ქალაქი და კომუნა ლუქსემბურგში. მდებარეობს გრევენმახერის კანტონის გრევენმახერის ოლქი. 2016 წელს ქალაქის მოსახლეობა 4 794 კაცს შეადგენდა. ოფიციალური საიტი ↑ Assermentation des collèges des bourgmestre et échevins — 2011.
რემიხი

რემიხი (ლუქს. Réimech, ფრანგ. Remich, გერმ. Remich) — ქალაქი და კომუნა ლუქსემბურგში. მდებარეობს რემიხის კანტონის გრევენმახერის ოლქი. 2016 წელს ქალაქის მოსახლეობა 3 482 კაცს შეადგენდა. ოფიციალური საიტი
რიუმელანჟი

რიუმელანჟი (ლუქს. Rëmëleng, ფრანგ. Rumelange, გერმ. Rümelingen) — ქალაქი და კომუნა ლუქსემბურგში. მდებარეობს ეშ-სიურ-ალზეტის კანტონის ლუქსემბურგის ოლქში. 2016 წელს ქალაქის მოსახლეობა 5 422 კაცს შეადგენდა. ოფიციალური საიტი ↑ Assermentation de nouveaux bourgmestres et échevins — 2011.
ვიანდენი

ვიანდენი (ლუქს. Veinen, ფრანგ. Vianden, გერმ. Vianden) — ქალაქი და კომუნა ლუქსემბურგში. მდებარეობს ვიანდენის კანტონის დიკირხის ოლქში. 2016 წელს ქალაქის მოსახლეობა 1 918 კაცს შეადგენდა. ოფიციალური საიტი ↑ Assermentation du bourgmestre et d'échevins de la ville de Vianden — 2020.
ვილცი

ვილცი (ლუქს. Wooltz, ფრანგ. Wiltz, გერმ. Wiltz) — ქალაქი და კომუნა ლუქსემბურგში. მდებარეობს ვილცის კანტონის დიკირხის ოლქში. 2016 წელს ქალაქის მოსახლეობა 6 522 კაცს შეადგენდა. ოფიციალური საიტი
ლუქსემბურგის საგრაფო

ლუქსემბურგის საგრაფო (გერმ. Grafschaft Luxemburg) — საგრაფო, რომელიც არსებობდა თანამედროვე ლუქსემბურგის ტერიტორიაზე 963-1354 წლებში. 1354 წელს გერმანიის იმპერატორმა კარლ IV-მ მას საჰერცოგოს სტატუსი მიანიჭა. საგრაფოს განაგებდნენ ვიგერიხიდებისა (963-1136 წწ.) და ნამიურების (1136-1354 წწ.) დინასტიები. თავდაპირველად ლუქსემბურგი იყო ნავსადგური მდინარეების ზაუერისა და ალზეტის შესართავებთან. 963 წელს ზიგფრიდმა აქ ააშენა ციხესიმაგრე. 1136 წელს გარდაიცვალა ვიგერიხიდების უკანასკნელი წარმომადგენელი და ტახტს იკავებენ ნამიურების ოჯახის წევრები. 1354 წელს საღვთო რომის იმპერიის იმპერატორმა კარლ IV-მ საგრაფოს საჰერცოგოს ტიტული მიანიჭა. ახლად ჩამოყალიბებული საჰერცოგოს პირველი ჰერცოგი გახდა მისი ძმა ვენცელი. Lefort Alfred. La Maison souveraine de Luxembourg. — Reims: Imprimerie Lucien Monge, 1902. — 262 p. Gade, J. A. Luxemburg in the Middle Ages. — Leiden. — P. 54—55. Ermesinde et l'affranchissement de la ville de Luxembourg; Études sur la femme, le pouvoir et la ville au XIIIe siècle, sous la direction de Michel Margue, Publications du Musée d'Histoire de la Ville de Luxembourg, Publications du CLUDEM tome 7, Luxembourg 1994 Tatsachen aus der Geschichte des Luxemburger Landes, Dr. P. J. Müller, Luxemburg 1963, Verlag "de Frendeskres", Imprimerie Bourg-Bourger Vivre au Moyen Age: Luxembourg, Metz et Trèves; Études sur l'histoire et l'archéologie urbaines, sous la direction du Musée d'Histoire de la Ville de Luxembourg, Publications Scientifiques du Musée d'Histoire de la Ville de Luxembourg, tome 2, Luxembourg 1998
ამბიონი

ამბიონი — კანკელის წინ ამაღლებული ადგილის ის ნაწილი, რომელიც სამეუფო კარის პირდაპირ მდებარეობს, რომელსაც როგორც წესი ნახევრად წრიული ფორმა აქვს და ტაძრის შუაგულისკენაა გამოწეული, რომლიდანაც დიაკონი სახარებას კითხულობს და მღვდელი ქადაგებას წარმოთქვამს. ამბიონზე ასვლა მხოლოდ მღვდელმსახურებისთვისაა ნებადართული, გამონაკლის შემთხვევებში (ჯვრისწერისას) მასზე დგომა მანდილოსანსაც შეუძლია. „მცირე საეკლესიო ენციკლოპედია“, «საქართველოს ეკლესიის 2005 წლის კალენდარი», თბ. 2004, გვ. 109
ბენუა ამონი

ბენუა ამონი (ფრანგ. Benoît Hamon; დ. 26 ივნისი, 1967, სენტ-რენანი, ფინისტერი, საფრანგეთი) — ფრანგი პოლიტიკოსი, სოციალისტური პარტიისა და ევროპელი სოციალისტების პარტიის წევრი. 2017 წლის 29 იანვარს, სოციალისტების პრაიმერიზსში გამარჯვების შემდეგ, სადაც მეორე ტურში მანუელ ვალსი დაამარცხა, გახდა საფრანგეთის 2017 წლის საპრეზიდენტო არჩევნების კანდიდატი. ამონი, 2004-2009 წლებში, აღმოსავლეთ საფრანგეთიდან ევროპარლამენტის წევრი იყო. 2008 წლის „რეიმსის კონგრესის“ დროს, სოციალისტების მარცხენა ფრთის ლიდერი და მისი პირველი მოადგილის კანდიდატი იყო. 2012 წლის მაისში, პრეზიდენტ ფრანსუა ოლანდის ბრძანებით, დაინიშნა ეკონომიკის, ფინანსთა და საგარეო ვაჭრობის სამინისტროს, სოციალური ეკონომიკის მინისტრად და ამ პოსტზე, ორი წელი იმუშავა. 2014 წლის აპრილიდან აგვისტომდე, მუშაობდა საფრანგეთის ეროვნული განათლების მინისტრად, მაგრამ პრეზიდენტ ოლანდის კრიტიკის გამო, იგი გაათავისუფლეს. ↑ Revol, Michel (9 August 2007), "Le frondeur du PS", Le Point (Paris), ISSN 0242-6005, http://www.lepoint.fr/actualites-politique/2007-08-09/le-frondeur-du-ps/917/0/195700. წაკითხვის თარიღი: 2017-02-01 დაარქივებული 2014-10-07 საიტზე Wayback Machine. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ბენუა ამონი“ ვიკისაწყობში.
უმაღლესი ლიგა 2016

უმაღლესი ლიგა 2016 — საქართველოს უმაღლესი ლიგის ოცდამერვე გათამაშება. გამარჯვებული გახდა „სამტრედია“ მეორე ადგილზე გავიდა საჩხერეს „ჩიხურა“ 2016 წლის 10 ივნისს, საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციის აღმასკომის გადაწყვეტილებით, ეროვნული ჩემპიონატის ფორმატი შეიცვალა. 2016 წლის საქართველოს გარდამავალ ჩემპიონატში 16-ის ნაცვლად 14-მა გუნდმა მიიღო მონაწილეობა. კენჭისყრის შედეგად კლუბები ორ, წითელ და თეთრ ქვეჯგუფში გადანაწილდა, თითოეულ ქვეჯგუფში მატჩები 2 წრედ გაიმართა. თეთრ ჯგუფში პირველი ადგილი დაიკავა საჩხერის „ჩიხურამ“, ხოლო წითელი ჯგუფის გამარჯვებული გახდა „სამტრედია“. ჯგუფებში გამოვლენილი პირველი ადგილის მფლობელების ორ მატჩიანი შეხვედრის შედეგად, 2016 წლის გარდამავალი ჩემპიონატის გამარჯვებული საფეხბურთო კლუბი „სამტრედია“ გახდა. 2–2 ჯამში. გასვლაზე გატანილი გოლებით მოიგო დინამო ბათუმმა. ჯამში 1-0 მოიგო დინამო თბილისმა. დინამო ბათუმი გავიდა უეფა-ს ევროპა ლიგა 2017-18-ის პირველი საკვალიფიკაციო ეტაპზე. დილა გორმა მოიგო ჯამში 2-0 და შეირნარჩუნა ადგილი ეროვნულ ლიგაში. შუქურა ქობულეთმა მოიგო ჯამში 5–4 და შეირნარჩუნა ადგილი ეროვნულ ლიგაში. სამტრედიამ მოიგო ჯამში 4-2 და გავიდა უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგა 2017-18-ის მეორე საკვალიფიკაციო ეტაპზე. საქართველოს საფეხბურთო თასი 2016 პირველი ლიგა 2016
დინამო თბილისის სეზონი 2016-2017

დინამო თბილისის სეზონი 2016, იყო საფეხბურთო კლუბ „დინამო თბილისის“ ოთხმოცდამეთორმეტე სეზონი ისტორიაში, ხოლო უმაღლეს ლიგაში 27-ე სეზონი. ამ სეზონში, უმაღლესი ლიგის ქვეჯგუფში (თეთრი ჯგუფი) დაიკავა მე-2 ადგილი და მოიპოვა ევროპის ლიგაზე გასასვლელ პლეი-ოფში თამაშის უფლება. 1/2 ფინალში „საბურთალოს“ დამარცხების შემდეგ, დამარცხდა ბათუმის „დინამოსთან“. საქართველოს თასის გათამაშების 1/2 ფინალში დამარცხდა ქუთაისის „ტორპედოსთან“, ანგარიშით 2:3. ბოლოს აიტვირთა: 2 თებერვალი წყარო: ოფიციალური საიტი თეთრი ჯგუფი - პირველი სამეული: თ = ჩატარებული შეხვედრა; მ = მოგებული; ფ = ფრე; წ = წაგებული; გტ = გატანილი გოლი; გშ = გაშვებული გოლი; გს = გატანილ და გაშვებულ გოლთა სხვაობა; ქ = ქულა * — იჯარით ** — იჯარიდან
ფრაიბურგის ადმინისტრაციული ოლქი

ფრაიბურგის ადმინისტრაციული ოლქი — ერთ-ერთი ბადენ-ვიურტემბერგის ოთხი ადმინისტრაციული ოლქიდან. მდებარეობს გერმანიის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით, იყოფა 9 რაიონად და 1 თავისუფალ ქალაქად. ოფიციალური საიტი
შტუტგარტის ადმინისტრაციული ოლქი

შტუტგარტის ადმინისტრაციული ოლქი — ერთ-ერთი ბადენ-ვიურტემბერგის ოთხი ადმინისტრაციული ოლქიდან. მდებარეობს გერმანიის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით, იყოფა 11 რაიონად და 2 თავისუფალ ქალაქად. ოფიციალური საიტი
გეოსდორფი

გეოსდორფი (ლუქს. Géisdref, გერმ. Goesdorf, ფრანგ. Goesdorf) — კომუნა და სოფელი ჩრდილო-დასავლეთ ლუქსემბურგში. მდებარეობს ვილცის კანტონის დიკირხის ოლქში. 2005 წლის მონაცემებით სოფლის მოსახლეობა 238 კაცს, ხოლო 2014 წლის მონაცემებით კომუნის საერთო მოსახლეობა 1404 კაცს შეადგენდა. http://www.goesdorf.lu/willkommen.html
სპარსეთის ყურის ომის სინდრომი

სპარსეთის ყურის ომის სინდრომი, აგრეთვე ცნობილი როგორც სპარსეთის ყურის ომის დაავადება — ქრონიკული და მულტისიმპტომური დაავადება, რომელიც აღენიშნებათ 1990-1991 წლების სპარსეთის ყურის ომის სამხედრო ვეტერანებს და სამოქალაქო პირებს. სინდრომი ხასიათდება მწვავე ტკივილებით და ახლავს განსხვავებული სიმპტომები, მათ შორის დაღლილობა, კუნთების ტკივილი, გონებრივი პრობლემები, გამონაყარი და დიარეა. 697 000 ამერიკელ სამხედრო ვეტერანთაგან 250 000 მათგანს, რომლებიც შეიარაღებულ ძალებში მსახურობდნენ 1991 წლის სპარსეთის ყურის ომის დროს, აღენიშნებათ აღნიშნული დაავადების სიმპტომები, რომლებმაც სერიოზული შედეგები გამოიწვია. 1995 წლიდან 2005 წლამდე შუალედში, იმ მებრძოლების მდგომარეობა, რომლებიც იბრძოდნენ ზემოაღნიშნულ ომში, გაუარესდა მათთან შედარებით, ვინც ამ ომში მივლენილი არ ყოფილან. ↑ Gulf War Veterans' Illnesses: Illnesses Associated with Gulf War Service. United States Department of Veterans Affairs (nd). ციტირების თარიღი: 2012-05-09. ↑ Iversen A, Chalder T, Wessely S (October 2007). „Gulf War Illness: lessons from medically unexplained symptoms“. Clin Psychol Rev. 27 (7): 842–54. doi:10.1016/j.cpr.2007.07.006. PMID 17707114. ↑ Gronseth GS (May 2005). „Gulf war syndrome: a toxic exposure? A systematic review“. Neurol Clin. 23 (2): 523–40. doi:10.1016/j.ncl.2004.12.011. PMID 15757795. ↑ Stencel, C. (2010-04-09) Gulf War Service Linked to Post-Traumatic Stress Disorder, Multisymptom Illness, Other Health Problems, But Causes Are Unclear. National Academy of Sciences. ციტირების თარიღი: 2012-05-09. ↑ Research Advisory Committee on Gulf War Veterans' Illnesses. (2008-11-01) Gulf War Illness and the Health of Gulf War Veterans: Scientific Findings and Recommendations (pdf). U.S. Department of Veterans Affairs. ციტირების თარიღი: 2012-05-09.
დიმიტრი გურიელი

დიმიტრი გურიელი (დ. 1822, ოზურგეთი — გ. 17 აგვისტო, 1882) — გურიელების ფეოდალური გვარის ერთ-ერთი წარმომადგენელი, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (1875). 1820 წელს გურიელის მამა, ქაიხოსრო ბატონიშვილი გაიქცა ოსმალეთში ცოლ-შვილთან ერთად. ქაიხოსროს გარდაცვალების შემდეგ ოჯახი 1831 წელს მეფის რუსეთის მთავრობას შეურიგდა, სამშობლოში დაბრუნდა და გავლენიანი ნაცნობების წყალობით 1835 წელს მამულები (მდინარე ბჟუჟის ხეობა სოფელ კვირიკეთიდან სოფელ უჩხუბის ჩათვლით, 160 კომლი) დაიბრუნა. დიმიტრი გურიელი მსახურობდა ლაიბგვარდიის ულანთა პოლკში; 1871 წლიდან იყო მეთაური; ამავე წლიდან ირიცხებოდა იმპერატორის ამალაში. 1853-1856 წლებში მონაწილეობდა ყირიმსა და რუსეთ–ოსმალეთის ომებში. 1862 წელს 28 ოქტომბრიდან 1 ნოემბრამდე პრუსიის სამეფოს პრინცი ალბერტ ჰოჰენცოლერნი მოგზაურობდა კავკასიაში. 1865 წელს მან ბერლინში გამოსცა წიგნი, სადაც მოთხრობილია სტუმრობა დიმიტრი გურიელთან. 1873 წელს ოზურგეთში ააშენა სასახლე, რომელიც დღემდეა შემორჩენილი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 218. ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ ქველი ჩხატარაიშვილი „გურია უცხოელის თვალით“ — 1986
ნოვოჩერკასკის ლუთერანული ეკლესია

ნოვოჩერკასკის ევანგელისტური ქრისტიან-ბაპტისტური ეკლესია (რუს. Церковь Евангельских Христиан-Баптистов; აგრეთვე ცნობილი როგორც ნოვოჩერკასკის ლუთერანული კირხე რუს. Лютеранская кирха в Новочеркасске) — უდიდესი პროტესტანტური (ბაპტისტური) ეკლესია ქალაქ ნოვოჩერკასკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთი. მდებარეობს მიხაილოვკსი ქუჩა N 159-ში. მისი აშენება დასრულდა 1898 წელს. ეკლესიის არქტიექტორია ნიკოლაი როლერი. ეკლესია არის რუსეთის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. ნოვოჩერკასკში, ისევე, როგორც რუსეთის ევროპულ ნაწილში, XVIII საუკუნიდან დაიწყო გერმანელების დასახლება. ყველა მათგანი აქტიურად ჩაერთო სხვადასხვა საქმიანობაში: უმეტესი მათგანი ექიმი იყო, რამდენიმე - არქიტექტორი, ვაჭარი, არმიის ოფიცერი. მათი უმეტსობა პროტესტანტული რელიგიის მიმდევარი იყო, რაც ქმნიდა გარკვეულ სირთულეებს: მათ არ ჰქონდათ ადგილი სადაც გამართავდნენ ღვთისმსახურებას. ეს პრობლემა, რომ გადაეწყვიტათ, ნოვოჩერკასკის ადგილობრივმა ხელისუფლებამ XIX საუკუნის ბოლოს სპეციალურად მათთვის ქალაქის ტერიტორიაზე გამოყო მიწის ნაკვეთი, რათა აეშენებინათ ლუთერანული კირხე. 1898 წელს, არქიტექტორ ნიკოლაი როლერის პროექტით ააშენეს ეკლესია. იგი აგებულია ნეოგოთიკურ სტილში, რომელიც დამახასიათებელია გერმანიისათვის. შენობას თავზე ადგას პატარა კოშკი-სამრეკლო. კირხეს ფასადი შესრულებულია შუა საუკუნეების ტრადიციულ მოტივებზე. ოქტომბრის რევოლუციამდე ეკლესია არა მარტო ღვთისმსახურების ადგილი იყო, არამედ იგი წარმოადგენდა ქალაქის უმთავრეს კულტურულ ცენტრს. ტაძარი ხშირად გამოიყენებოდა, როგორც საკონცერტო დარბაზი, სადაც ხშირად იმართებოდა კონცერტები და მუსიკალურ ნომრებს ასრულებდა დონელი კომპოზიტორი ა. მ. ლისტოპადოვი თავის ქოროსთან ერთად. 1930-იან წლებში საბჭოთა ხელისუფლების განკარგულებით ეკლესია დახურეს. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში, როდესაც ვერმახტის ჯარებმა მოახდინეს ნოვოჩერკასკის ოკუპაცია, ეკლესია ხელახლა გახსნეს. ომის დარულების შემდეგ ეკლესია კვლავ დახურეს და იგი გამოიყენებოდა, როგორც საწყობი. 1970-იან წლებში მთლიანად ხარახურით გამოტენეს და მიატოვეს. 1990 წელს ეკლესია გადაეცა ევანგელისტურ ქრისტიანულ-ბაპტისტურ თემს, მიუხედავად იმისა, რომ ადრე ეკუთვნოდა ლუთერანულ თემს. 1992 წელს შენობა შეიტანეს რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის სიაში. 1994 წელს მოხდა შენობის რესტავრაცია ბაპტისტური თემის ხარჯებით და ამის შემდეგ ეკლესიაში აღსდგა ღვთისმსახურებაც. ↑ 1.0 1.1 Памятники истории и культуры (объекты культурного наследия) народов Российской Федерации. old.kulturnoe-nasledie.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-02. ციტირების თარიღი: 2017-01-17. ↑ 2.0 2.1 2.2 Лютеранская кирха — Новочеркасск.net. novocherkassk.net. ციტირების თარიღი: 2017-01-17. ↑ 3.0 3.1 3.2 Елена Александровна Пугачёва, Алексей Сергеевич Злыгостев. Ergonomic-Data.com , E-Mail webmaster@historic.ru. История архитектуры Нижнего Дона и Приазовья (Кукушин В.С.). rostov-region.ru. ციტირების თარიღი: 2017-01-17.
ლა-ლა ლენდი

ლა-ლა ლენდი (ინგლ. La La Land) — ამერიკული ტრაგიკომედიური ფილმი-მიუზიკლი, რომლის რეჟისორია დემიენ შაზელი. მსოფლიო პრემიერა გაიმართა 2016 წლის 31 აგვისტოს ვენეციის საერთაშორისო კინოფესტივალზე. ფილმი მოგვითხრობს ჯაზ-პიანისტის შესახებ, რომელსაც უყვარდება ახალგაზრდა მსახიობი ლოს-ანჯელესიდან. რაიან გოსლინგი — ჯაზ-პიანისტი სებასტიან უაილდერი ემა სტოუნი — მია დოლანი ჯონათან კიმბლ სიმონსი — უფროსი ბილი ფინ უიტროკი — მიას შეყვარებული, გრეგ ირნესტი სონოია მიძუნო — კეიტლინი ჯონ ლეჯენდი — ნეო-სოულ ჯგუფის ლიდერი კიტი როზმარი დეუიტი — სებასტიანის და, ლაურა უაილდერი ჯესიკა როთი — ალექსისი კალი ერნანდესი — ტრეისი ტომ ევერეტ სკოტი — დევიდი მეგან ფეი — მიას დედა დეიმონ ჰაპტონი — ჰარი ჯეისონ ფუქსი — კარლო ჯოშუა პენსი — ჯოში ოფიციალური საიტი „ლა-ლა ლენდი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „ლა-ლა ლენდი“ — TCM-ის მონაცემთა ბაზაში „ლა-ლა ლენდი“ — Allmovie-ზე ↑ Bart, Peter. Peter Bart: 'La La Land' Adds Musical Backbeat To Wide-Open Awards Race. Deadline.com. ციტირების თარიღი: December 2, 2016. ↑ Scott Roxborough. (17 ივნისი 2016) Damien Chazelle's 'La La Land' To Open Venice Film Festival. The Hollywood Reporter. ციტირების თარიღი: 17 ივნისის 2016.
ნოვოჩერკასკის საკათედრო ტაძარი

ნოვოჩერკასკის ამაღლების ტაძარი (რუს. Вознесенский собор) — მართლმადიდებლური ტაძარი ნოვოჩერკასკში. როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიის მეორე საკათედრო ტაძარი და დონის კაზაკების უმთავრესი სალოცავი. მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქის საკათედრო ტაძარი 2014 წლიდან. ტაძარში დაკრძალულნი არიან დონელი კაზაკები: მატვეი პლატოვი, ვასილი ორლოვ-დენისოვი, ივან ეფრემოვი და იაკობ ბაკლანოვი. ნოვოჩერკასკის დაარსებამდე დონელი კაზაკების მთავარი ტაძარი იყო სტაროჩერკასკის აღდგომის ტაძარი. ნოცვოჩერკასკის ტაძრის კურთხევა მოხდა 1805 წელს ქალაქის დაარსებისას, ამაღლების დღესასწაულზე. თუმცა ფაქტობრივად მშენებლობა დაიწყო 1811 წლის 1 ოქტომბერს. პროექტის ავტორი იყო ლუიჯი რუსკა. 1818 წელს ძმებმა რუსკებმა დატოვეს რუსეთი და ტაძრის მშენებლობა გააგრძელა არქიტექტრმა ამვროსიევმა. 1846 წელს გუმბათის შემცირების დროს მოულოდნელად ჩამოინგრა ტაძრის ნახევარი. იგივე განმეორდა 1863 წელსაც ახალი ტაძრის შენების დროს, რომელიც შენდებოდა ივან ვალპრედეს პროექტის საფუძველზე. 1891 წელს კაზაკებმა მიიღეს გადაწყვეტილება ტაძარი მესამედ აღედგინათ არქიტექტორ ალექსანდრ იაშჩენკოს პროექტის მიხედვით. 1891 წლის 24 მარტს პროექტი დაამტკიცა მისმა უდიდებულესობამ, რუსეთის იმპერატორმა. მშენებლობა პრაქტიკულად დასრულდა 1904 წელს. საბჭოთა მმართველობის პერიოდში გუმბათიდან ჩამოხსნეს მოოქროვილი სპილენძის სახურავი, ნაცვლად ტაძარი უნდა გადაეხურათ რკინის ფირფიტებით, თუმცა დიდ ხნის მანძილზე ეს არ გაუკეთებიათ და ტაძარი სერიოზულად დაზიანდა ბუნების მოქმედების შედეგად. 1934 წელს ეკლესია საერთოდ დახურეს და მას გამოიყენებდნენ, როგორც საწყობს. ტაძარი გახსნეს 1942 წელს გერმანული ოკუპაციის პერიოდში. 2001 წელს დაიწყო სრულმასშტაბიანი სარემონტო სამუშაოები. 2005 წელს ნოვოჩერკასკის 200 და ტაძრის გახსნის 100 წლისთავთან დაკავშირებით აღდგენილი ტაძარი გაიხსნა ხელახლა. დამონტაჟდა განათების სისტემა და კედლები მოხატეს ბიბლიური სცენებით. 2010 წელს გუბათი ისევ მოოქროვილი ფირფიტებით დაფარეს, ხოლო ჯვარი მთის ბროლისაგან დაამზადეს. 2014 წელს სრულიად რუსეთის პატრიარქ კირილეს ბრძანებით ამაღლების ეკლესია საპატრიარქო კათედრად იქცა. მემორიალური დაფა ეკლესიის კედელზე. რუსეთის ბანკის სამახსოვრო მონეტა (2015) მემორიალური დაფა ეკლესიის კედელზე. მემორიალური დაფა ეკლესიის კედელზე. "Донская церковная старина", ч. 1, стр. 81, г. Новочеркасск, 1906г. Газета "Знамя Коммуны", № 174 от 10 сентября 1988г. Казачья сеть. Войсковой Вознесенский кафедральный собор в Новочеркасске История соборного храма დაარქივებული 2017-07-10 საიტზე Wayback Machine. Священник ДАНИИЛ АЗИЗОВ ИСТОРИЯ СОБОРА В СОВЕТСКИЙ ПЕРИОД (Новочеркасский войсковой Собор. История, архитектура, святыни) დაარქივებული 2013-05-22 საიტზე Wayback Machine.
კერამაიის ბრძოლა

კერამაიის ბრძოლა — ბიზანტიელთა ერთ-ერთი მთავარი საზღვაო გამარჯვება ომაიანთა სახალიფოზე. გაიმართა 746 წელს, კვიპროსის სიახლოვეს. ძველი წყაროების ცნობით, ომაიანთა ფლოტი ალექსანდრიიდან დაიძრა კვიპროსის მიმართულებით. კიბირაიოტონის სტრატეგოსმა გადაწყვიტა კერამაიის ნავსადგურის შესასვლელი გადაეკეტა. სწორედ აქ გაიმართა ბრძოლა. არაბთა მთელი ფლოტი განადგურდა. მხოლოდ სამმა გემმა შეძლო გაქცევა. ამ დამარცხების შემდეგ, ეგვიპტის ფლოტი მე-9 საუკუნუს მეორე ნახევრამდე აღარ მოიხსენიება წყაროებში. ↑ Its location is unknown. Mango & Scott 1997, p. 586 (note 8). ↑ Mango & Scott 1997, p. 586. Mango, Cyril; Scott, Roger (1997). The Chronicle of Theophanes Confessor. Byzantine and Near Eastern History, AD 284–813. Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-822568-7.
ალექსანდრე პუშკინის ძეგლი (დონის როსტოვი)

ალექსანდრე პუშკინის ძეგლი — ძეგლი ქალაქ დონის როსტოვის ცენტრში. მდებარეობს პუშკინისა და ვოროშილოვის პროსპექტის გადაკვეთაზე. ძეგლის ავტორია გავრილ შულცი, არქიტექტორი — მიხაილ მინკუსი. ძეგლი გაიხსნა 1959 წელს. მოგვიანებით მოედანზე, სადაც დადგეს ძეგლი, დაამონტაჟეს დეკორატიული ფანრები. ალექსანდრე პუშკინის ძეგლი არის ადგილობრივი მნიშვნელობის ეროვნული მემკვიდრეობის ობიექტი. იგი არის პირველი ძეგლი დონის როსტოვში, რომელიც მიძღვნილია ლიტერატურულ თემატიკას. პოეტის ქანდაკება შესრულებულია კლასიკურ სტილში, დამზადებულია ბრინჯაოსაგან და დგას გრანიტისაგან დამზადებულ მაღალ, წითელ კვარცხლბეკზე. 1992 წელს პუშკინის ძეგლი შეიტანეს სახელმწიფო დაცვის სიაში. 1999 წელს ძეგლი გაარემონტეს. ყოველწლიურად პოეტის დაბადების დღეზე, 6 ივნისს, დონის როსტოვის მოსახლეობა და ქალაქის სტუმრები ყვავილებით ამკობენ ძეგლს. აქ ასევე იკრიბებიან მისი შემოქმედების თაყვანისმცემლები, აწყობენ ლიტერატურულ და პოეტურ საღამოს. სადღესასწაულო ღონისძიებებში მონაწილეობენ მწერალთა საზოგადოებები, კულტურის სფეროს საჯარო დაწესებულებები და მოსწავლეები. ალექსანდრე პუშკინის ძეგლი შემთხვევით არ დაიდგა დონის როსტოვში. 1820 წელს მწერალი სტუმრობდა ქალაქს. ამ დროს მან დაასრულა მოგზაურობა კავკასიაში ნიკოლაი რაევსკისთან ერთად. ამ მოგზაურობის დროს პოეტი დაინტერესდა პეტრე I-ისა და ეკატერინე II-ის ისტორიით, ასევე დაინტერესდა სტეფანე რაზინისა და ემილიანე პუგაჩოვის აჯანყებებით, რასაც შემდეგ მიუძღვნა თავისი ნაწარმოებები. ↑ 1.0 1.1 1.2 „Памятник А. С. Пушкину, Ростов-на-Дону“. Изготовление памятников (რუსული). ციტირების თარიღი: 2017-01-21. ↑ Памятники истории и культуры (объекты культурного наследия) народов Российской Федерации. old.kulturnoe-nasledie.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-01. ციტირების თარიღი: 2017-01-21. ↑ 3.0 3.1 Памятник Пушкину, Ростовская область, Ростов-на-Дону г.. www.rostovgid.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-02. ციტირების თარიღი: 2017-01-21. ↑ Админ. Памятник А.С. Пушкину в Ростове-на-Дону. www.voopiik-don.ru. ციტირების თარიღი: 2017-01-21.
ლუქსემბურგის გერბი

ლუქსემბურგის გერბი — გაჩნდა შუა საუკუნეებში და წარმოიშვა ლიმბურგის საერისთაოს გერბიდან. გერბი წარმოადგენს ფარს ათი ლურჯი და ვერცხლისფერი ჰორიზონტალური ხაზით. ფარზე გამოსახულია წითელი ორ კუდიანი, ოქროსფერ ენიანი სამეფო ლომი. ფარი დაგვირგვინებულია ჰერცოგის გვირგვინით. ფარს იჭერენ ფარმჭერები: ორი წითელ ენიანი სამეფო ლომი, რომელთა თავებიც შეტრიალებულია ფარისაგან. ფარს გარს აკრავს ლენტი მუხის გვირგვინის ორდენის ნიშნით. ეს კომპოზიცია მოთავსებულია მანტიაზე და დამშვენებულია დიდი ჰერცოგის გვირგვინით. ასევე გამოიყენება საშუალო გერბი, წარმოადგენს ფარს ფარმჭერებით ორდენის ლენტის გარეშე, და პატარა გერბი — მხოლოდ დაგვირგვინებული საგერბო ფარი. A propos... des armoiries de S.A.R le Grand-Duc de Luxembourg დაარქივებული 2017-01-11 საიტზე Wayback Machine. 2006 Government Brochure on the Grand Duke's coat of arms