laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
შოტკის დიოდი

შოტკის ბარიერული დიოდი (სახელწოდება მიიღო გერმანელი მეცნიერის ვ. შოტკის პატივსაცემად, რომელმაც 1938-1939 წლებში შექმნა ასეთი დიოდების თეორიის საფუძვლები) — ლითონ-ნახევრადგამტარის კონტაქტის ფუძეზე დამზადებული ნახევრადგამტარიანი დიოდი. შოტკის დიოდის დამზადებისას ნახევრადკრისტალის (Si, Ga, As, შედარებით იშვიათად Ge) გაწმენდილ ზედაპირს ვაკუუმური აორთქლების, კათოდური დამტვერვის ან ელექტროლიზური დალექვის მეთოდებით ფარავენ ლითონის (Au, Al, Ag, Pt და სხვა) თხელი შრით. შოტკის დიოდში ისევე, როგორც ელექტრონულ-ხვრელური გადასვლების მქონე დიოდში, წარმოიქმნება პოტენციალური ბარიერი, რომლის სიმაღლის ცვლილება გარეგანი ძაბვის ზეგავლენით იწვევს ხელსაწყოში გამავალი დენის ცვლილებას. შოტკის დიოდის თავისებურებები: პოტენციალური ბარიერის საჭირო სიმაღლის მიღების შესაძლებლობა სათანადო ლითონის შერჩევით; მცირე ინერციულობა ( 10 − 11 {\displaystyle 10^{-11}} წმ-მდე), მაღალ სიხშირეთა ხმაურის დაბალი დონე, დამზადების სიმარტივე და სხვა. შოტკის დიოდს უმთავრესად იყენებენ ზემაღალი სიხშირის დიოდად, აგრეთვე გამოსხივების მიმღებად, ბირთვული გამოსხივების დეტექტორად, ტენზოგადამწოდად და ა. შ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 21.
სალტიკოვის სახლი

სალტიკოვის სახლი (რუს. Дом Салтыкова) — განცალკევებული სახლი. მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში სამეფო სანაპიროზე. სახლის მშენებლობა დასრულდა 1788 წელს. მოგვიანებით, იგი რამდენჯერმე გადაკეთდა, ჩვენამდე მოღწეული შენობის პროექტი შეიმუშავა არქიტექტორებმა კვარინგმა, კარლ როსიმ, ჰარალდ ბოშემ და კ. ი. ლორენცზენმა. 1818-1828 წლებში, სახლის ტერიტორიაზე იყო ეკლესია. სალტიკოვის სახლი გამოირჩევა მდიდრული ინტერიერით. XIX საუკუნეში, სალტიკოვის შთამომავლები არაერთხელ ცდილობდნენ სახლის აღდგენას. თუმცა 1843-1844 წლებში პროექტი შეცვალა არქიტექტორმა ბოშმა. ა. ვ. სუვოროვი ამ სახლს რამდენჯერმე ეწვია. 1812 წლის ზაფხულში მ. ი. კუტუზოვი ამ სახლში რუსეთის არმიის მეთაურად აირჩიეს, სამხედრო კოლეგიის პრეზიდენტ, მარშალ ნ. სალტიკოვის ოფისში. სალტიკოვის შთამომავლები სახლის მფლობელები 1917 წლამდე იყვნენ, მაგრამ ისინი აქ არ ცხოვრობდნენ, რადგანაც სახლი გაქირავებული ჰქონდათ დაახლოებით 90 წლის განმავლობაში უცხო ქვეყნის საელჩოებზე. ასე მაგალითად: 1829-1855 წლებში აქ იყო ავსტრიის საელჩო განთავსებული, 1855 წლიდან სახლის მესამე და მეოთხე სართული ეკუთვნოდა დანიის საელჩოს; 1863 წლიდან 1918 წლამდე შენობაში განთავსებული იყო ბრიტანეთის საელჩო. 1818-1823 წლებში, სასახლეში აღდგა ძირითადი კიბეები, დაარსდა სახლის ტაძარი და გაშენდა ბაღი. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ შენობა ეკუთვნოდა ინსტიტუტს. Канн П. Я. Прогулка от Летнегно дворца до Зимнего дворца по Дворцовой набережной Санкт-Петербурга. — СПб.: Петербургский и К, 1996. Н. Л. Корсакова. Дипломатические представительства // Энциклопедия Санкт-Петербург. Соловьёва Т. А. Дворцовая набережная. — СПб.: Крига, 2005. — С. 151—155. — 176 с. Измозик В. С. Пешком по Миллионной. — СПб.: Общество «Знание» СПб и Лен. Области, 2004. — С. 26—29. Зуев Г. И. Течёт река Мойка... От Фонтанки до Невского проспекта. — М.: Центрполиграф, 2012. — С. 234—248. — 640 с. Дом Салтыкова - Университет культуры. CITYWALLS. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-15. ციტირების თარიღი: 2011-02-20. Дом Салтыковых (Ф. Гротена). Прогулки по Петербургу. ციტირების თარიღი: 2014-06-07.
ტომსკის აღდგომის ეკლესია

ტომსკის აღდგომის ეკლესია (რუს. Воскресенская церковь) — მართლმადიდებლური ეკლესია ტომსკში. შენდებოდა 1789-1807 წლებში. ტაძრის მიხედვით სახელი მიიღო აღდგომის მთებმა, რომლის თხემზეც იგი მდებარეობს. ტაძარი აგებულია იშვიათი ციმბირული ბაროკოს სტილში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ტომსკის ეპარქიას. ტაძარი თავდაპირველად იყო ხის და მდებარეობდა ღვთისმშობლის მიძინების მამათა მონასტრის ტერიტორიაზე, რომელიც გაუქმდა 1626 წელს. იგი დააარსა ტობოლსკის პირველმა მთავარეპისკოპოსმა კიპრიანემ 1622 წელს. გადაწყვიტეს ხანძრების შედეგად მოძველებული ტაძარი გადაეკეთებინათ. 1789 წელს ეგორ დომონევსკიმ და პეტრე ბარანოვმა ჩაყარეს ტაძრის ფუნდამენტი, თუმცა მისი მშენებლობა ზოგჯერ მიეწერება ივან კაპროვსა და ივან ნედომოლვინუს. სამუშაოები დასრულდა 1807 წელს. XIX საუკუნის დასასრულს ეკლესიის ცივი ზედა სართული მრევლის ფინანსებით გადააკეთეს თბილ სართულად. 1897 წელს განცალკევებით მდგარ სამრეკლოზე დაკიდეს ზარები, რომელთა საერთო წონაც 16 ტონა იყო. 1922 წელს საგუბერნიო აქტით დაიწყეს საეკლესიო ქონების დატაცება. 1930 წელს სამრეკლოდან ზარები ჩამოხსნეს და გააგზავნეს გადასადნობად. 1936 წლის 4 აგვისტოს ტაძარი დახურეს, მაგრამ 21 დღის შემდეგ მრევლის თხოვნით კვლავ გახსნეს, თუმცა 3 ნოემბერს ისევ დახურეს. 1937 წელს იყო ტაძრის დანგრევის მცდელობა, მაგრამ მხოლოდ ეკლესიის ღობე დაანგრიეს. 1980-1990 წლებში მიმდინარეობდა ფასადების რესტავრაცია, გაარემონტეს საკურთხეველი, აღადგინეს ტაძრის კანკელის კარკასი, გუმბათი და სახურავი. 2004 წელს ცნობილი ზარის ასლი ჩამოკიდეს კვლავ აშენებულ სამრეკლოზე. Воскресенская церковь // Томск от А до Я: Краткая энциклопедия города. / Под ред. д-ра ист. наук Н. М. Дмитриенко. — 1-е изд. — Томск: Изд-во НТЛ, 2004. — С. 60. — 440 с. — 3 000 экз. — ISBN 5-89503-211-7. Воскресенская церковь — Православие в Томске დაარქივებული 2018-11-14 საიტზე Wayback Machine. Воскресенская церковь (историческая справка) Восресенская церковь (архитектурная справка)
ოფიცერთა სახლი (ტომსკი)

ოფიცერთა სახლი (რუს. Дом офицеров) — ძველი შენობა ტომსკში, აგებულია 1898-1900 წლებში არქიტექტორ კონსტანტინ ლიგინის მიერ, გამოიყენება საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის. ამ ადგილზე 1840-1850-იან წლებში მდებარეობდა ტომსკელი ოქროს მწარმოებელი მილიონერის ფილოსოფ გოროხოვის საკუთრება დიდი ბაღით. მოგვიანებით, ქონების მესაკუთრე გაკოტრდა და 1894 წელს მთავარ, ხის სახლი დაიწვა. გამოთავისუფლებულ ადგილზე კომიტეტმა ა. ე. კუხტერინის, ნ. ი. ბელიაევის, ნ. პ. მეჟენინოვის, კ. კ. ლიგინისა და ი. ლ. ფუქსმანის შემადგენლობით გადაწყვიტა აეშენებინათ ქვის სახლი საზოგადოებრივი საჭიროებებისათვის. კონსტანტინ ლიგინის მიერ აშენებულ სახლში განათავსეს ტომსკის საზოგადოებრივი კრება. ახალი შენობის საზეიმო გახსნა გაიმართა 1900 წლის 12 იანვარს. აქ იკრიბებოდნენ ვაჭრები, ჩინოვნიკები, ინტელიგენცია. შენობას ჰქონდა ტომსკში ყველაზე დიდი ბიბლიოთეკა, საკონცერტო დარბაზი 1 000 კაცზე, სადაც იმართებოდა გასართობი თუ საქველმოქმედო ღონისძიებები. სახლის საკონცერტო დარბაზის სცენაზე რეგულარულად იმართებოდა კონცერტები, რომლებზეც გამოდიოდნენ ცნობილი რუსი მსახიობები ვერა კომისარჟევსკაია, რუსეთის თეატრების მსახიობები გრიგორ გე, მამონტ დალსკი, ვასილი დალმატოვი, მარია პეტიპა, კონსტანტინ ვარლამოვი, ასევე მომღერლები ლეონიდ სობინოვი, პავლე ორლენევი, ანასტასია ვიალცევა და სხვები. ქალაქში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ საზოგადოებრივი კრება გადაკეთდა სამუშაო კლუბად. რუსეთის სამოქალაქო ომის დროს აქ განთავსებული იყო სამხედრო ჰოსპიტალი. საბჭოთა მმართველობის პირველ წლებში შენობა გაარემონტეს და 1922 წელს აქ გაიხსნა დიდი საქალაქო თეატრი. შემდეგ აქ მუშაობდა კონოთეატრი. 1931 წელს შენობაში გაიხსნა წითელი არმიის სახლი, რომელსაც 1945 წლის 1 სექტემბრიდან ეწოდება ოფიცერთა სახლი. Здание Общественного собрания (Дом офицеров) ↑ Комитет по строительству здания Общественного собрания (1897 год) ↑ Здание Общественного собрания (Дом офицеров) (Историческая справка). Памятники Томска. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-02. ციტირების თარიღი: 2011-08-13.
თათული დოლიძე

თამარ (თათული) დოლიძე (დ. 24 თებერვალი, 1952, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მსახიობი. 1972 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის საქართველოს თეტრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. რუსთაველის თეატრის მსახიობია 1973 წლიდან. აღსანიშნავი როლებია: ადელა („ბერნარდა ალბას სახლი“), გრუშე („კავკასიური ცარცის წრე“), ანო („როლი დამწყები მსახიობი გოგონასათვის“), გონერილი („მეფე ლირი“), დარეჯანი („კაცია ადამიანი“). 1960: „ პაპა გიგია“ (ციალა) რეჟ. ზაქარია გუდავაძე 1963: „მეტოქეები“ რეჟ. ალექსანდრე (ალეკო) ნინუა 1969: „მოლოდინი“ (ციცინო) რეჟისორები შოთა მანაგაძე, ნოდარ მანაგაძე 1971: „მყუდრო სავანე“ (ქეთევანი) რეჟ. კარლო ღლონტი 1973: „მე შენ მიყვარხარ“ 1975: „გაქცევა გათენებისას“ (ნინო) რეჟ. სიკო დოლიძე 1976: „გასეირნება თბილისში (ნამდვილი თბილისელი და სხვები)“ რეჟ. ნანა მჭედლიძე 1976: „თვალი პატიოსანი“ (ნატო) რეჟ. შოთა მანაგაძე 1978 : „დათა თუთაშხია“ (სალომე) რეჟისორები გრიგოლ (გიგა) ლორთქიფანიძე, გურამ (გიზო) გაბესკირია 1979: „მედეა“ რეჟისორები გიორგი ალექსიძე, ელგუჯა ჟღენტი 1982: „მიიღეთ გამოწვევა სენიორებო!“ (მირანდოლინა) რეჟ. კონსტანტინე (კოტე) სურმავა 1989: „ცხოვრება დონ კიხოტისა და სანჩოსი“ რეჟ. რევაზ (რეზო) ჩხეიძე 1989: „მათთვის, ვინც მამამ მიატოვა“ რეჟ. ზაზა ურუშაძე 1994: „ნათლისღება“ რეჟ. ნოდარ მანაგაძე 1994: „ერთაწმინდა“ რეჟ. ზურაბ თუთბერიძე 1995:„დონ ჟუანის დაბადება“ (სოფო) რეჟ. გიორგი კაჭარავა 1998: „ჩემი ძვირფასი, სანატრელი ბაბუ“ (მარინე) რეჟ. პავლე ჩარკვიანი ფედერიკო გარსია ლორკას „ბერნარდა ალბას სახლი“ (ადელა) რეჟ. თემურ ჩხეიძე გურამ ფანჯიკიძის „მეშვიდე ცა“ (მარინე) რეჟ. გ. ქავთარაძე ალექსანდრე სუმბათაშვილ-იუჟინის „ღალატი“ (გაიანე) რეჟ. რობერტ სტურუა ნოდარ დუმბაძის „საბრალდებო დასკვნა“ (ნუნუ ექიმი) რეჟ. რობერტ სტურუა ე. გაბრიელოვიჩი, ი. რაიზმანი „ჩვენი თანამედროვე“ (თინა) რეჟისორები რობერტ სტურუა, ნანა ხატისკაცი მიხეილ ჯავახიშვილის „ქალის ტვირთი“ (ქეთევან ახატნელი) რეჟ. თემურ ჩხეიძე ბერტოლტ ბრეხტის „კავკასიური ცარცის წრე“ (გრუშე) რეჟ. რობერტ სტურუა თამაზ ჭილაძის „როლი დამწყები მსახიობი გოგონასათვის“ (ანო) რეჟ. რობერტ სტურუა მიხეილ შატროვის „ლურჯი ცხენები წითელ ბალახზე“ (ნატაშა) რეჟ. რობერტ სტურუა უილიამ შექსპირი „მეფე ლირი“ (გონერილი) რეჟ. რობერტ სტურუა ილია ჭავჭავაძის „კაცია-ადამიანი?!“ (დარეჯანი) რეჟისორები რობერტ სტურუა, ანდრო ენუქიძე ლაშა ბუღაძის „სულიერი არსებები“ (ირინე კვაშალი) რეჟ. დავით საყვარელიძე ფრიდრიხ დიურენმატის „ვთამაშობთ სტრინდბერგს“ (ალისა) რეჟისორები რობერტ სტურუა, ანდრო ენუქიძე ჯ. ლივაის „ვარდნილი სხეულები“ (გალილეო გალილეი) რეჟ. ჯ. ლივაი პოლიკარპე კაკაბაძის პიესების მიხედვით სპექტაკლისა „ასულნი“ (მონაწილეა) რეჟ. რობერტ სტურუა უილიამ შექსპირის „ჰამლეტი“ (ჰერტრუდა) , რეჟ. 1981: საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი 1999: საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი თათული დოლიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი თათული დოლიძე კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში თათული დოლიძე [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია რუსთაველის თეატრი თათული დოლიძე დაარქივებული 2020-09-27 საიტზე Wayback Machine.
ქვის ხიდი (ტომსკი)

ქვის ხიდი (რუს. Каменный мост) — საფეხმავლო, საავტომობილო და ტრამვაის ხიდი ტომსკში, მდინარე უშაიკაზე. ხიდის სიგრძეა 42,2 მეტრი. ააგეს 1916 წელს არქიტექტორ კონსტანტინ ლიგინის პროექტის მიხედვით. ხიდი არის ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი. რკინაბეტონის ფილებისაგან ხიდი ააგეს ინჟინრებმა ცეზარ ლიუბინსკიმ და ედუარდ ვეკერმა ძველი ხის დუმის ხიდის ადგილზე, რომელიც აგებული იყო ჯერ კიდევ 1819 წელს მომავალი დეკაბრისტის გავრილ ბატენკოვის პროექტის მიხედვით, რომელიც თითქმის საუკუნის განმავლობაში საკმაოდ მოძველდა. ქვის ხიდი კონსტანტინ ლიგინის უკანასკნელი ნამუშევარი აღმონდა, მისი აგების შემდეგ იგი მხოლოდ პედაგოგიური საქმიანობით დაკავდა ტომსკის ტექნოლოგიურ ინსტიტუტში. პირველად ხიდი გაიხსნა 1915 წლის 2 დეკემბერს, მაგრამ 1916 წლის გაზაფხულის წყალდიდობამ მნიშვნელოვნად დააზარალა. ხიდი კვლავ გაარემონტეს და საბოლოოდ გაიხსნა 1916 წლის 20 ოქტომბერს. ხიდის სიგრძეა 42,2 მეტრი, ხოლო სიგანე — 24,4 მეტრი. ხიდის ოთხივე კუთხეს ამშვენებს როსტრალური კოლონა, რომელთა შორის განთავსებულია ოთხი განათების ბოძი. მეორე მსოფლიო ომის დროს ხიდზე გაიყვანეს რკინიგზის ხაზი ТЭЦ-1, რისთვისაც საჭირო გახდა ხიდის გამაგრებითი სამუშაოები. 1949 წელს ხიდზე ტრამვაის ხაზი გაიყვანეს, რის გამოც არკინიგზო ხაზი გადაიტანეს. ქვის ხიდი არის ტომსკის ერთადერთი ტრამვაის ხიდი. 1984-1989 წლებში მიმდინარეობდა ხიდის სარესტავრაციო სამუშაოები. 2007 წელს კი წარიმართა კაპიტალური რეკონსტრუქცია. აყარეს სქელი ასფალტის მოძველებული ფენა, გაამაგრეს ხიდის საყრდენები და მდინარე უშაიკის სანაპიროები ამ რაიონში. Каменный мост через р. Ушайку (историческая справка)
ქეთევან ხუციშვილი

ქეთევან ხუციშვილი (დ. 1 აგვისტო, 1967) — ქართველი ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი, ეთნოლოგი, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი. ქეთევან ხუციშვილი დაიბადა 1967 წლის 1 აგვისტოს, მხატვარ გოგი ხუციშვილის ოჯახში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. ქეთევან ხუციშვილი არის ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი, თსუ ეთნოლოგიის ინსტიტუტის პროფესორი; მისი კვლევის ინტერესებია: რელიგიები, ეთნიკური ჯგუფები, კონფლიქტები. არის სამი მონოგრაფიის, ექვს ათეულზე მეტი სამეცნიერო სტატიის ავტორი, სამი წიგნისა და ერთი სახელმძღვანელოს თანაავტორი. 5 ათეულზე მეტი საერთაშორისო კონფერენციისა და სემინარის მონაწილე. ათეულობით საველე ეთნოგრაფიული ექსპედიციის მონაწილე საქართველოში, კავკასიასა და თურქეთში. თსუ-ში მუშაობს 1993 წლიდან. სხვადასხვა დროს ისტორიისა და ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ფაკულტეტზე მიჰყავდა და ამჟამადაც კითხულობს შემდეგ სალექციო კურსებს: ეთნოლოგიური კვლევის მეთოდები, შესავალი ეთნოლოგიაში, რელიგიების ისტორია, რელიგიის ანთროპოლოგია ძირითადი ანთროპოლოგიური სკოლები, ძალადობის ანთროპოლოგია, ეთნიკური უმცირესობები საქართველოში, კავკასიის ხალხთა ეთნოგრაფია. ქეთევან ხუციშვილი - ფემინიზმი და გენდერული დემოკრატია ქეთევან ხუციშვილი - ბიოგრაფია ↑ ქეთევან ხუციშვილი - ბიოგრაფია. www.nplg.gov.ge. ციტირების თარიღი: 9 იანვარი, 2019. ↑ ქეთევან ხუციშვილი - თსუ. www.nplg.gov.ge. ციტირების თარიღი: 9 იანვარი, 2019.
სარიქაია (ზარდაბი)

სარიქაია (აზერ. Sarıqaya) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 677 კაცი. სარიქაია GEOnet სახელების სერვერზე
ჩანართი ნაერთები

ჩანართი ნაერთები — ნივთიერებები, რომელთაც შუალედური მდგომარეობა უკავიათ შეღწევის მყარ ხსნარებსა და ჭეშმარიტ ქიმიურ ნაერთებს შორის. ჩანართი ნაერთები კომპლექსური ნაერთების განსაკუთრებული სახეა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 78.
არაბული გაზელი

არაბული გაზელი, არაბული ქურციკი (ლათ. Gazella arabica) — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი ნამდვილი ანტილოპების ქვეოჯახისა. გავრცელებულია არაბეთის ნახევარკუნძულზე. ბოლო დრომდე, სახეობა ცნობილი იყო მხოლოდ ერთადერთი ეგზემპლარის ნიმუშების მიხედვით, რომელიც ფარასანის კუნძულებზე შეაგროვეს 1825 წელს. 2013 წლის გენეტიკური კვლევის მიხედვით, მოცემული საკვლევი მასალა (თავის ქალა და ტყავი) არ ეკუთვნოდა ერთსა და იმავე ინდივიდს, არამედ ორი სხვადასხვა წარმოშობის ჩვეულებრივ გაზელს (Gazella gazella), ძალით შეამცირეს ლექტოტიპი კანზე, რათა დაეცვათ ნომენკლატურული სტაბილურობა. მოგვიანებით შემოიღეს ტერმინი Gazella arabica, რათა გამოეყოთ ჩვეულებრივი გაზელის ერთ-ერთი განშტოება და Gazella erlangeri გააიგივეს არაბულ გაზელთან. ↑ Bärmann EV, Börner S, Erpenbeck D, Rössner GE, Hebel C, Wörheide G (2013). „The curious case of Gazella arabica“. Mammalian Biology. 78 (3): 220–225. doi:10.1016/j.mambio.2012.07.003. ↑ Bärmann, E. V., Wronski, T., Lerp, H., Azanza, B., Börner, S., Erpenbeck, D., Rössner, G. E. and Wörheide, G. (2013), A morphometric and genetic framework for the genus Gazella de Blainville, 1816 (Ruminantia: Bovidae) with special focus on Arabian and Levantine mountain gazelles. Zoological Journal of the Linnean Society, 169: 673–696. doi: 10.1111/zoj.12066
ზვიად ქორიძე

ზვიად ქორიძე (დ. 10 ოქტომბერი, 1968 , თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი ჟურნალისტი და საზოგადო მოღვაწე. ზვიად ქორიძე დაიბადა 1968 წლის 10 ოქტომბერს, თბილისში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი 1992 წელს. 1986-1987 წლებში იყო გაზეთ "ახალგაზრდა კომუნისტის" კორესპონდენტი; 1989-1990 წლებში რადიოპროგრამა "პიკის საათის" რედაქტორი; 1990-1991 წლებში გაზეთ "7 დღის" კორესპონდენტი; 1991-1996 წლებში "7 დღის" დამფუძნებელი და სარედაქციო კოლეგიის წევრი; 1996-1997 წლებში მთავარი რედაქტორი; 1997-1998 წლებში ტელეკომპანია "რუსთავი 2"-ის საინფორმაციო სამსახურის უფროსი; 1998 წლიდან "საქართველოს გაზეთის" მთავარი რედაქტორი. გამოქვეყნებული აქვს მრავალი სტატია. 2014 წლის 4 ივლისიდან პრეზიდენტ გიორგი მარგველაშვილის წარდგენით შეწყალების კომისიას თავმჯდომარეობდა. აღნიშნულ თანამდებობას იგი 2018 წლის 31 დეკემბრამდე იკავებდა. ზვიად ქორიძე — ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ ზვიად ქორიძე შეწყალების კომისიის თავმჯდომარე გახდა. www.radiotavisupleba.ge. ციტირების თარიღი: 9 იანვარი, 2019. ↑ ზვიად ქორიძემ დატოვა შეწყალების კომისიის თავმჯდომარის თანამდებობა. www.radiotavisupleba.ge. ციტირების თარიღი: 9 იანვარი, 2019.
არაბული ქვიშის გაზელი

არაბული ქვიშის გაზელი, არაბული ქვიშის ქურციკი (ლათ. Gazella marica, ყოფილი Gazella subgutturosa marica) — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი ნამდვილი ანტილოპების ქვეოჯახისა. გავრცელებულია არაბეთისა და სირიის უდაბნოებში. დღეისათვის იზოლირებული პოპულაციები შემორჩა საუდის არაბეთში, არაბეთის გაერთიანებულ საამიროებში, ომანში და სამხრეთ-აღმოსავლეთ თურქეთში, მცირე პოპულაციები აღინიშნება ქუვეითში, ერაყში, იორდანიასა და სირიაში. შეფასებულია, რომ ველურ ბუნებაში ამ სახეობის ინდივიდთა საერთო რაოდენობა 3000-ზე ნაკლებია. გაცილებით მეტია ტყვეობაში, რეზერვებში და გამრავლების პროგრამებში, სავარაუდოდ 100 000-მდე. ბოლო დრომდე არაბული ქვიშის გაზელი ქურციკის (Gazella subgutturosa) ქვესახეობად ითვლებოდა. 2010 წლის გენეტიკურმა კვლევებმა გამოავლინა, რომ მათ განსხვავებული მოდგმა (გენეალოგია) აქვთ და ამიტომ დღეს ისინი ცალ-ცალკე სახეობებია. სხვა, 2012 წლის კვლევამ აჩვენა, რომ არაბულ ქვიშის გაზელს ახლო ნათესაური კავშირი აქვს ატლასის (Gazella cuvier) და ქვიშის ქურციკებთან (Gazella leptoceros), შესაძლოა მათი ერთ სახეობაში გაერთიანება. ↑ 1.0 1.1 IUCN SSC Antelope Specialist Group (2017). „Gazella marica“. IUCN Red List of Threatened Species. doi:10.2305/iucn.uk.2017-2.rlts.t8977a50187738.en. ციტირების თარიღი: 2018-08-02. დამოწმებას აქვს ცარიელი უცნობი პარამეტრ(ებ)ი: |dead-url= (დახმარება)CS1-ის მხარდაჭერა: იყენებს ავტორის პარამეტრს (link) ↑ Wacher, Timothy; Wronski, Torsten; Hammond, Robert L.; Winney, Bruce; Blacket, Mark J.; Hundertmark, Kris J.; Mohammed, Osama B.; Omer, Sawsan A.; Macasero, William (2010-11-27). „Phylogenetic analysis of mitochondrial DNA sequences reveals polyphyly in the goitred gazelle (Gazella subgutturosa)“. Conservation Genetics (ინგლისური). 12 (3): 827–831. doi:10.1007/s10592-010-0169-6. ISSN 1566-0621. ↑ Hassanin, Alexandre; Delsuc, Frédéric; Ropiquet, Anne; Hammer, Catrin; Jansen van Vuuren, Bettine; Matthee, Conrad; Ruiz-Garcia, Manuel; Catzeflis, François; Areskoug, Veronika (2012). „Pattern and timing of diversification of Cetartiodactyla (Mammalia, Laurasiatheria), as revealed by a comprehensive analysis of mitochondrial genomes“. Comptes Rendus Biologies. 335 (1): 32–50. doi:10.1016/j.crvi.2011.11.002. ISSN 1768-3238. PMID 22226162.
შპინელები

შპინელები (გერმ. Spinell), შპინელიდები — ჟანგეულების კლასის მინერალთა ჯგუფი. ზოგადი ქიმიური ფორმულაა AB 2 O 4 {\displaystyle {\ce {AB2O4}}} , სადაც A {\displaystyle {\ce {A}}} — Mg 2 + {\displaystyle {\ce {Mg^{2+}}}} , Zn 2 + {\displaystyle {\ce {Zn^{2+}}}} , Mn 2 + {\displaystyle {\ce {Mn^{2+}}}} , Fe 2 + {\displaystyle {\ce {Fe^{2+}}}} , Co 2 + {\displaystyle {\ce {Co^{2+}}}} , Ni 2 + {\displaystyle {\ce {Ni^{2+}}}} , B − Al 3 + {\displaystyle {\ce {B - Al^{3+}}}} , Fe 3 + {\displaystyle {\ce {Fe^{3+}}}} , Cr 3 + {\displaystyle {\ce {Cr^{3+}}}} , Mn 4 + {\displaystyle {\ce {Mn^{4+}}}} , Ti 4 + {\displaystyle {\ce {Ti^{4+}}}} , V 3 + {\displaystyle {\ce {V^{3+}}}} , B {\displaystyle {\ce {B}}} კატიონის მიხედვით შპინელებში გამოყოფენ ალუმინშპინელებს [საკუთრივ შპინელი — MgAl 2 O 4 {\displaystyle {\ce {MgAl2O4}}} , პერცინიტი — FeAl 2 O 4 {\displaystyle {\ce {FeAl2O4}}} , გალაქსიტი — ( Mn {\displaystyle {\ce {Mn}}} , Fe {\displaystyle {\ce {Fe}}} ,) Al 2 O 4 {\displaystyle {\ce {Al2O4}}} , განიტი — ZnAl 2 O 4 {\displaystyle {\ce {ZnAl2O4}}} ]; ფერიშპინელებს (მაგნეტიტი, ფრანკლინიტი — ZnFe 2 O 4 {\displaystyle {\ce {ZnFe2O4}}} , მაგნიუმფერიტი — MgFe 2 O 4 {\displaystyle {\ce {MgFe2O4}}} , იაკობსიტი — MnFe 2 O 4 {\displaystyle {\ce {MnFe2O4}}} , ტრევორიტი — NiFe 2 O 4 {\displaystyle {\ce {NiFe2O4}}} ); ქრომშპინელიდები ქრომიტი — FeCr 2 O 4 {\displaystyle {\ce {FeCr2O4}}} , აგნიუმქრომიტი — ( Mg {\displaystyle {\ce {Mg}}} , Fe {\displaystyle {\ce {Fe}}} ) Cr 2 O 4 {\displaystyle {\ce {Cr2O4}}} , ქრომპიკოტიტი — ( Mg {\displaystyle {\ce {Mg}}} , Fe {\displaystyle {\ce {Fe}}} ) ( Cr {\displaystyle {\ce {Cr}}} , Al {\displaystyle {\ce {Al}}} ) O 4 2 {\displaystyle {\ce {_2O4}}} და ალუმინქრომიტი — Fe {\displaystyle {\ce {Fe}}} ( Cr {\displaystyle {\ce {Cr}}} , Al {\displaystyle {\ce {Al}}} ) O 4 2 {\displaystyle {\ce {_2O4}}} ]; ტიტანშპინელებს (ულვოშპინელი Fe 2 TiO 4 {\displaystyle {\ce {Fe2TiO4}}} და მისი მაგნიუმიანი ანალოგი — Mg 2 TiO 4 {\displaystyle {\ce {Mg2TiO4}}} ); ვანადიუმშპინელებს (კულსონიტი — FeV 2 O 4 {\displaystyle {\ce {FeV2O4}}} ) და მანგანშპინელებს (ჰაუსმანიტი, ჰეტეროლითი — ZnMn 2 O 4 {\displaystyle {\ce {ZnMn2O4}}} და სხვა). შპინელებში ხშირია იზომორფიზმის მოვლენები. კრისტალდება კუბურ სინგონიაში. აქვს ოქტაედრული კრისტალები, ცვალებადი ფერისაა (დამოკიდებულია კატიონზე). სიმაგრე მინერალოგიური სკალით 5–8, სიმკვრივე 2500–8500 კგ/მ³ წამოიქმნება მაღალტემპერატურული პროცესების დროს. გამოფიტვისადმი მდგრადია — გროვდება ქვიშრობებში. შპინელებს იყენებენ როგორც Cr {\displaystyle {\ce {Cr}}} -ის, Fe {\displaystyle {\ce {Fe}}} -ის, Mn {\displaystyle {\ce {Mn}}} -ის, Ti {\displaystyle {\ce {Ti}}} -ის, Zn {\displaystyle {\ce {Zn}}} -ის მადნებს, აგრეთვე კერამიკულ წარმოებაში. წითელი შპინელი — ლალი პირველი კლასის ძვირფასი ქვაა. შპინელებს განეკუთვნება აგრეთვე ხელოვნურად მიღებული ფერიტები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 25.
ინდური გაზელი

ინდური გაზელი, ინდური ქურციკი ან ჩინკარა (ლათ. Gazella bennettii) — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი ნამდვილი ანტილოპების ქვეოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 1 მ, სიმაღლე მინდაოში 65 სმ, მასა 25 კგ. სხეულის ზედა ნაწილი და გვერდები შეფერილია მოწითალო-ყავისფრად, ქვედა ნაწილი შედარებით ღიაა, თითქმის თეთრი. თვალიდან პირადე გასდევს ორი მუქი ყავისფერი ზოლი. მამლების რქების სიგრძეა 20 სმ, უდიდესი სიგრძე რაც დაფიქსირებულა 39 სმ-ია. გავრცელებულია ირანის სამხრეთ ნაწილში, პაკისტანში, აგრეთვე ჩრდილოეთ ინდოეთში. ბინადრობს მშრალ და გაშლილ ადგილებში, როგორიცაა სტეპი და უდაბნო. ინდური გაზელები ჯოგებად ცხოვრობენ, რომელშიც 3-დან 30-მდე ცხოველია გაერთიანებული, თუმცა იშვიათად თითო-თითოს სახითაც გვხვდება. ეს წყვილჩლიქოსნები ძირითადად აქტიურები არიან დილით და საღამოს შებინდებისას. როგორც სხვა გაზელები, ინდური გაზელიც დიდხანს ძლებს უწყლოდ. ნადირობის გამო ამ სახეობის პოპულაცია ირანსა და პაკისტანში მნიშვნელოვნად შემცირდა. მათი რაოდენობა ინდოეთში სტაბილურ დონეზეა და შეადგენს 100 000 ინდივიდს. ამის გამო ინდური გაზელი გადაშენების საფრთხის ქვეშ არ იმყოფება. Ronald M. Nowak: Walker’s Mammals of the World. Johns Hopkins University Press, 1999 ISBN 0-8018-5789-9 Vivek Menon: A Field Guide to Indian Mammals. Dorling Kindersley (India), 2003. ISBN 0-14-302998-3
ნათელა მაჭავარიანი

ნათელა მაჭავარიანი (დ. 6 ივლისი, 1939 , თბილისი) — ქართველი მსახიობი, პოლიტიკოსი და საზოგადო მოღვაწე, მსახიობ გეგა კობახიძის დედა. ნათელა მაჭავარიანი დაიბადა 1939 წლის 6 ივლისს, თბილისში. 1958 წელს დაამთავრა თბილისის მე-5 ქალთა საშუალო სკოლა, 1970 წელს შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტი, სამსახიობო ფაკულტეტი. 1974–1979 წლებში იყო თბილისის შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო დრამატული თეატრის მსახიობი. 1974–2009 წლებში თბილისის ნოდარ დუმბაძის სახელობის მოზარდ მაყურებელთა თეატრის მსახიობი. გერმანიის საერთაშორისო ფესტივალზე ჟანა დარკის როლის შესრულებისთვის მიღებული აქვს ჯილდო და პრემია. ასევე სიგელი და პრემია სპექტაკლში „სადა ხარ სოფიკო“ — სოფიკოს როლის შესრულებისათვის. 2021 წელს საქართველოს პრეზიდენტმა დააჯილდოვა თამარ მეფის ორდენით „ქართული თეატრალური ხელოვნების განვითარებაში შეტანილი განსაკუთრებული პირადი წვლილისა და გამორჩეული საზოგადოებრივი მოღვაწეობისათვის“. ნათელა მაჭავარიანი 2006 წლიდან სალომე ზურაბიშვილის პარტია „საქართველოს გზის“ პოლიტსაბჭოს წევრი იყო. 2010 წლის 30 მაისის ადგილობრივი თვითმმართველობის არჩევნებში ის „ალიანსი საქართველოსთვის“ საბურთალოს მე-5 ოლქის მაჟორიტარობის კანდიდატი, 2010 წლის მოწვევის თბილის საკრებულოს წევრი გახდა. 1986: „ორომტრიალი“ რეჟ. ლანა ღოღობერიძე 1986: „ბებია ყველასათვის“ რეჟ. ნანა დვალიშვილი ნათელა მაჭავარიანი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია ნათელა მაჭავარიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ნათელა მაჭავარიანი — დეკლარაცია[მკვდარი ბმული] ↑ ბოგვერაძე, მარიამ (9 მარტი, 2021). „პრეზიდენტმა თამარ მეფის ორდენით კულტურის სფეროში მომუშავე 8 ქალი დააჯილდოვა“. netgazeti.ge. ციტირების თარიღი: 27 დეკემბერი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ შეწყალების კომისიის ახალი თავმჯდომარე ნათელა მაჭავარიანი იქნება.