laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ფრანც ფონ ეპი

რაინდი ფრანც ქსავერ ფონ ეპი (გერმ.: Franz Xaver Ritter von Epp) (დ. 16 ოქტომბერი, 1868, მიუნხენი — გ. 31 დეკემბერი, 1946, იქვე) — გერმანელი სამხედრო მოღვაწე, ინფანტერიის გენერალი და ბავარიის რაიხსშტატჰალტერი 1933-1945 წლებში. 1887 სამხედრო სამსახური დაიწყო მე-9 ბავარიულ ინფანტრიის პოლკში. 1896 ოქტომბერი: მიენიჭა ობერლეიტენანტის სამხედრო წოდება. 1901-1902 იბრძოდა ჩინეთში გერმანულ საექსპედიციო კორპუსის შემადგენლობაში 1904-1906 გერმანიის კოლონია „სამხრეთ-დასავლეთ აფრიკაში“ (დღ. ნამიბია) ასმეთაურის თანამდებობაზე იბრძოდა ჰერეროების წინააღმდეგ 1914-1918 პირველ მსოფლიო ომში მეთაურობდა ბავარიის ინფანტერიის ლაიბგვარდიულ პოლკს და იბრძოდა საფრანგეთში, სამხრ. ტიროლში, სერბეთში და რუმინეთში. ბრძოლებში გამოჩენილი მხედრული ნიჭისა და მამაცობისათვის დაჯილდოებულ იქნა ორდენით «პურ ლე მერიტ», ბავარიული «მაქს-იოზეფის ორდენით», 1-ლი და მე-2 ხარისხის «რკინის ჯვრით». 1919 11 თებერვალი: ორდრუფის სამხედრო-საწვრთნელ პოლიგონზე მის მიერ დაარსებულ იქნა «ეპის ფრაიკორპსი», რომელმაც მონაწილეობა მიიღო მიუნხენის საბჭოთა რესპუბლიკის განადგურებაში. რაინდ ფონ ეპის ფრაიკორპსი განსაკუთრებული სისასტიკით გაუსწორდა პოლიტიკურ მოწინააღმდეგეებს. მათ მიერ მოკლულ იქნა ანარქისტი რევოლუციონერი გუსტავ ლანდაუერი და მიუნხენის უბან გიზინგში ამოჟლეტილ იქნენ „კოლპინგის მეგობრობის“ წევრები. მიუნხენის სისხლიანი აქციების შემდეგ ეპის ფრაიკორპსმა მონაწილეობა მიიღო შესაბამის სადამსხელო აქციებში რურის ოლქში და ჰამბურგში. 14 აპრილი: ეპის ფრაიკორპსი 326 ოფიცერს და 197 უნტეროფიცერს მოითვლიდა. მათ შორის ყველაზე ცნობილი იყო შემდგომში «სა»-ს ლიდერი ერნსტ რიომი. 1920 რიომის თანადგომით ფრაიკორპსის პრეს-ორგანო, გაზეთი «ფიოლკიშერ ბეობახტერი» ჰიტლერის ნაცისტურ პარტიას გადაეცა. ამასთან ერთად ეპმა ჰიტლერს წინასაარჩევნო დაეხმარა 60 000 მარკის ოდენობით. 1923 9 ნოემბერი: მან მონაწილეობა ჰიტლერის პუტჩში. 1928 ფრანც ფონ ეპი «ნსდაპ»-ის და რაიხსტაგის წევრი გახდა. 1933 9 მარტი: იგი დანიშნულ იქნა ბავარიის რაიხსკომისრად. 10 აპრილი: რაიხის შინაგან საქმეთა მინისტრის ვილჰელმ ფრიკის ბრძანებით იგი ბავარიის რაიხსშტატჰალტერის თანამდებობაზე დაინიშნა, რომელზეც 1945 წლამდე დარჩა. მის მიერ არჩეულმა ბავარიულმა პარტიკულარიზმის პოლიტიკამ ფიურერის უკმაყოფილება გამოიწვია. 1934 5 მაისი: ეპი დაინიშნა «ნსდაპ»-ის კოლიანიალური პოლიტიკის განყოფილების შეფად. აგვისტო: ჰიტლერის ბრძანებით იგი ბავარიის ლანდესიეგერმაისტერი გახდა. 1935 ივლისი: რაინდ ფონ ეპს მიენიჭა ინფანტერიის გენერლის სამხედრო წოდება. ამ დროიდან იგი ჰიტლერის შიდაპარტიულ კრიტიკაზე გადავიდა და თავის უკმაყოფილებას საჯაროდ გამოთქვამდა. ამ კრიტიკის ნიადაგზე იგი დაუპირისპირდა ჰიმლერს და ჰაიდრიხს და მისმა პოლიტიკურმა გავლენამ საგრძნობლად იკლო. 1945 აპრილი: ეპმა მონაწილეობა მიიღო ნაცისტური რეჟიმის წინააღმდეგ მიმართული „ბავარიის განმანთავისუფლებელ აქციაში“. 1946 31 დეკემბერი: ფრანც ფონ ეპი მიუნხენის საპყრობილის საავადმყოფოში გარდაიცვალა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ფრანც ფონ ეპი
რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატის კვალიფიკაცია 1991

1991 წლის ჩემპიონატისათის რაგბის საერთაშორისო საბჭოში ირბ-ს შესარჩევი ტურნირების გამართვა დასჭირდა. ირბ-მ პირდაპირ ფინალში წინა ჩემპიონატის ყველა მერვედფინალისტი (ახალი ზელანდია, საფრანგეთი, უელსი, ავსტრალია, ინგლისი, ფიჯი, შოტლანდია, ირლანდია) დაუშვა. დანარჩენი 8 ადგილი კი კონტინენტების მიხედვით ასე გაანაწილა: ამერიკა - 3, ევროპა - 2, აზია და ოკეანეთი - 2 და აფრიკა - 1 ადგილი. ევროპული შესარჩევი ტურნირი სამ ეტაპიანი იყო. პირველ ეტაპზე 5 გუნდი ჩაება ბრძოლაში. მეორე ეტაპზე პირველი ეტაპის გამარჯვებულს სამი შედარებით პრივილიგირებული გუნდი დაემატა. ამ ოთხეულის ტურნირში I-II ადგილებზე გასულ გუნდებს კი მესამე ეტაპზე იტალიის და რუმინეთის გუნდები დაემატნენ და ამ ოთხეულმა ერთწრიან ტურნირში გაითამაშეს ფინალის ორი საგზური. პირველი ეტაპი პირველი ქვეჯგუფი. ტური, საფრანგეთი მეორე ქვეჯგუფი (ოლიმპიური სისტემით) მეოთხედფინალი: ნახევარფინალი: ფინალი: პირველი ეტაპის ფინალი: მეორე ეტაპი მადრიდი, ესპანეთი მესამე ეტაპი როვიგო, ტრევიზო, პადოვა, იტალია შესარჩევი ამერიკაში ფაქტობრივად არაფერი იყო. ამერიკას სამი ადგილი ეკუთვნოდა და პრეტენდენტიც სამი იყო. მაგრამ ვინაიდან ირბ-ს ფინალური ტურნირის განრიგი დიდი ხნის წინათ ჰქონდა შედგენილი და ამ განრიგში ჯგუფებში უკვე ეწერა ამერიკა-1, ამერიკა-2 და ამერიკა-3, ტურნირი ამ სამ გუნდს შორის მაინც ჩატარდა, რათა გამოვლენილიყო თუ რომელი გუნდი რომელ ქვეჯგუფში მოხვდებოდა. აფრიკაში ოთხმა გუნდმა გამოთქვა სურვილი ეთმაშათ მსოფლოს პირველობაზე (სამხრეთ აფრიკა ჯერ კიდევ გარიყული იყო სპორტული სამყაროდან). ტურნირს ირბ-ს აზრით ამ ოთხეულის უძლიერესმა გუნდმა უმაპსინძლა და ირბ-ს მამების იმედებიც გაამართლა. ჰარარე, ზიმბაბვე ამ ზონისთვის ირბ-მ ორი ადგილი გამოყო. პირველ ეტაპზე აზიის ჩემპიონატმა გამოავლინა ორი საუკეთესო, იაპონიის და კორეის გუნდები. აზიელებს ოკეანეთის ორი გუნდი (სამოა და ტონგა) დაემატათ და ამ ოთხეულმა ტოკიოში გაითამაშა ფინალის ორი საგზური. *პირველი ეტაპი აზიის ჩემპიონატი, ჰონკონგი პირველი ჯგუფი მეორე ჯგუფი III - IV ადგილები  ჰონგ-კონგი -  ჩინეთის ტაიბეი 19-4 I - II ადგილები  სამხრეთი კორეა -  იაპონია 17-13 *მეორე ეტაპი ტოკიო, იაპონია ა.ქურდობაძე. უილიამ უებ ელისის თასი. თბილისი. 1999 Potsuit of Bill - a comprehensive history of Ruhby World Cup. London. 2007 Ruhby World Cup - the oficial pivlication. London. 1999 Ruhby World Cup - Londob. 2003 Rugbyworldcup.com შედეგების არქივი
უიარაღო

კონდრატე დავითის ძე თათარიშვილი (ფსევდონიმი — უიარაღო) (დ. 21 სექტემბერი, 1872, აბასთუმანი, ახლანდელი ზუგდიდის მუნიციპალიტეტი — გ. 9 მაისი, 1929, თბილისი) — ქართველი მწერალი. 1887 წლიდან სწავლობდა თბილისის, 1893 წლიდან კიევის სასულიერო სემინარიაში (დაამთავრა 1894). პირველი მოთხრობა „მშვიდობით“ 1895 გამოაქვეყნა ჟურნალ „მოამბეში“. 1896 მღვდლად ეკურთხა. სიკვდილმისჯილი რევოლუციონერი ჯარისკაცების გამოსარჩლებისათვის 1906 წელს ეკლესიიდან განდევნეს. უიარაღომ განაგრძო ინტენსიური ლიტერატურული მოღვაწეობა. თანამშრომლობდა ჟურნალ-გაზეთებში („მოამბე“, „ჯეჯილი“, „კვალი“, „მეგობარი“, „დროება“ და სხვა). მოთხრობებში „მე და ბიძაჩემი“, „ჩაიზე“, „უსიამოვნო შეხვედრა“, „რეაქცია“, „პირუთვნელი დაფასება“, „წესდება“ (1900-1913) მწერალი ამხელდა ბურჟუაზიული საზოგადოების მანკიერებას. მისი პუბლიცისტური წერილები მიმართული იყო ცარიზმის წინააღმდეგ. პოლიციის ზედამხედველობის ქვეშ მყოფი უიარაღო იძულებული გახდა 1912 წელს გასცლოდა საქართველოს. 1912-1919 წლებში იგი სწავლობდა ბრიუსელის უნივერსიტეტის საბუნებისმეტყველო ფაკულტეტის გეოლოგიურ განყოფილებაზე. საქართველოში დაბრუნების შემდეგ (1921) მუშაობდა თსუ-ის გეოლოგიის კათედრის ასისტენტად, 1923 წლიდან აგრეთვე საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის გეოლოგიურ განყოფილებაში. უიარაღოს სამეცნიერო შრომები ძირითადად შეეხება კოლხეთის დაბლობის, ალაზნის ველისა და თრიალეთის აღმოსავლეთ ნაწილის ჰიდროგეოლოგიურ საკითხებს. იკვლევდა აგრეთვე საშენი მასალებისა და ბენტონიტური თიხების საბადოთა გეოლოგიურ საკითხებს. უიარაღოს უმნიშვნელოვანესი თხზულება, რომელმაც საყოველთაო აღიარება მოუპოვა ავტორს, არის ისტორიული მოთხრობა „მამელუკი“ (გამოქვეყნდა 1912, კრებული „გრდემლი“, წიგნი II, ფილმი („მამლუქი“), 1958). მოთხრობა ძველი საქართველოს ერთ-ერთ უმწვავეს სატკივარს - ყმების უცხოეთში გაყიდვას ეხება. მკვეთრმა პატრიოტულმა სულისკვეთებამ, მძაფრ სიუჟეტთან შერწყმულმა ნათელმა და შთამბეჭდავმა სტილმა განაპირობა რევოლუციამდელი პროზის ამ „პატარა შედევრის“ (ტიციან ტაბიძე) ფართო პოპულარობა. უიარაღოს ეკუთვნის აგრეთვე რომანი „მაძიებელნი“ (დაიწერა 1902, პირველად შემოკლებულად დაისტამბა 1940 წელს ჟურნალ „მნათობში“). 1957-1958 წლებში გამოქვეყნდა მწერლის თხზულებათა სრული კრებული ორ ტომად (შემდგენელი, მონოგრაფიული ნარკვევისა და ბიბლიოგრაფიული შენიშვნებისა ავტორი სოლომონ ცაიშვილი). დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 331, თბ., 1994 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 116. უიარაღოს შემოქმედებანი ner.ge-ზე დაარქივებული 2014-01-01 საიტზე Wayback Machine. — „ქართული ლიტერატურის დიდი ბიბლიოთეკა“ ელექტრონული წიგნები lit.ge-ზე
დუელანტები

დუელანტები — 1977 წლის ფილმი, რეჟისორ რიდლი სკოტის პირველი სათავგადასავლო სურათი. 1977 წლის კანის კინოფესტივალზე ფილმმა მიიღო პრიზი „საუკეთესო დებიუტი“. გადაღებულია ჯოზეფ კონრადის მოთხრობა „დუელის“ მიხედვით. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმი ეხება ნაპოლეონის ეპოქის ფრანგული კავალერიის ორი ოფიცრის საბედისწერო და სასტიკ დაპირისპირებას, რომელიც აღმოცენდა უაზრო შემთხვევითობის გამო და მრავალი წელი გაგრძელდა. „დუელანტები“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) (ინგლისური) დუელი — ჯოსეფ კონრადის მოთხრობა „დუელის“ სრული ტექსტი.
ფრიდერიკე ფონ მეკლენბურგ-შტრელიცი

ფრიდერიკე კაროლინე სოფია ფონ მეკლენბურგ-შტრელიცი (გერმ. Friederike Caroline Sophia von Mecklenburg-Strelitz; დ. 2 მარტი 1778, ჰანოვერი — გ. 29 ივლისი 1841, იქვე) — ჰანოვერის დედოფალი. იგი იყო მეკლენბურგ-შტრელიცის ჰერცოგის კარლ II-ის და მისი მეუღლის ფრიედერიკე კაროლინე ლუიზე ფონ ჰესენ-დარმშტატის უმცროსი ქალიშვილი. პირველი ქორწინება: 1793 წელს ფრიედერიკემ დაქორწინდა პრუსიის პრინც ლუიზე, მისი დის ლუიზეს მეუღლის კრონპრინც ფრიდრიხ ვილჰელმის ძმაზე. ფრიდრიხ ვილჰელმ ლუდვიგი (* 30 ოქტომბერი 1794 ფრიდრიხ ვილჰელმ კარლ გეორგი (* 26 სექტემბერი 1795; † 1863) ფრიდერიკე ვილჰელმინა ლუიზე ამალია (* 30 სექტემბერი 1796; † 1850) – ანჰალტ-დესაუს ჰერცოგის ლეოპოლდის მეუღლე. მეორე ქორწინება: 1798 წელს იქორწინა ფრიდრიხ ცუ ზოლმს-ბრაუნფელსზე. მესამე ქორწინება: 1815 წელს იქორწინა მაშინდელ კუმბერლანდის ჰერცოგზე და მომავალ ჰანოვერის მეფე ერნსტ აუგუსტზე. ფრიდერიკე ფონ ჰანოვერი (* 27 იანვარი 1817) გეორგ V (1819-1878) ჰანოვერის მეფე ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ფრიდერიკე ფონ მეკლენბურგ-შტრელიცი
ფრაზეოლოგიზმი

ფრაზეოლოგიზმი არის სიტყვათა მყარი შესიტყვება, რომელიც დამახასიათებელია ამა თუ იმ ენისათვის, მისი შემადგენელი სიტყვები ისეა დაკავშირებული ერთმანეთთან, რომ გაიგება მთელი ფრაზის მნიშვნელობა და არა მისი შემადგენელი სიტყვების მნიშვნელობა ცალ–ცალკე და მათი ჯამი.
გრიგოლ ნაზიანზელი

წმინდა გრიგოლ ნაზიანზელი „უფროსი“ (დ. დაახ. 276 — გ. 374) — ნაზიანზის ეპისკოპოსი. ცნობილი გრიგოლი ღვთისმეტყველის მამა, წმინდანი. ხსენების დღე არის ძველი სტილით 1 იანვარი, ახალი სტილით — 14 იანვარი. იგი დიდგვაროვან, განათლებულ, მაგრამ წარმართულ ოჯახში აღიზარდა. თითქმის 45 წლისა იყო, როდესაც მეუღლის, კეთილმსახური ნონას (ხს. 18 აგვისტოს) სურვილით კათაკმეველად გამოაცხადა თავი, შემდეგ მოინათლა და ბოლოს, ნაზიანზის ეპისკოპოსიც კი გახდა. გრიგოლ ღვთისმეტყველი მამას ასე იხსენებდა: „მამაჩემი იყო მშვენიერი და ფრიად კეთილი მოხუცი, უბრალო ზნის, ცხოვრებაში სამაგალითო, ჭეშმარიტი პატრიარქი, მეორე აბრაამი. თავდაპირველად ცდომილებაში ცხოვრობდა, მაგრამ შემდეგ ქრისტეს მეგობარი შეიქმნა, ბოლოს, მწყემსი და მწყემსმთავარიც.” გრიგოლ ნაზიანზელი თავისი შვილის სულიერი მამაც იყო: 358 წელს თავად მონათლა იგი და სამი წლის შემდეგ ხუცესადაც დაასხა ხელი. გრიგოლ ღვთისმეტყველი მხარში ედგა ხანდაზმულ მშობლებს, მამის გარდაცვალების (374) შემდეგ კი ერთხანს ნაზიანზის მრევლსაც განაგებდა. ღირსი მამა გრიგოლი ნაზიანზელი ბააკაშვილი ვ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 269. წმიდანთა ცხოვრება, ტომი I, თბილისი, 2001 წ. გვ. 11 ბააკაშვილი ვ., „გრიგოლ ნაზიანზელის თხზულებათა ქართული თარგმანების შესახებ“ //კრ: ძველი ქართული მწერლობისა და რუსთველოლოგიის საკითხები, ტ. 4 თბილისი, 1973
იოანე III სქოლასტიკოსი

წმიდა იოანე სქოლასტიკოსი (ბერძ. Ιωάννης Γ΄ Σχολαστικός; დ. დაახლ. 503 — გ. 31 აგვისტო, 577) — კონსტანტინოპოლელი პატრიარქი, წმინდანი, მისი ხსენების დღე არის ძველი სტილით 21 თებერვალი, ახალი სტილით — 5 მარტი. განათლებით იურისტი იყო. ის ჯერ ხუცესად აკურთხეს, შემდეგ კი პატრიარქის ტახტზე აღასაყდრეს. წმიდა მამა 565–577 წლებში მართავდა ეკლესიას. ჯერ კიდევ ხუცესობისას მან შეადგინა საეკლესიო კანონები 50 თავად, პატრიარქობის დროს კი ეკლესიასთან დაკავშირებულ სამოქალაქო განკარგულებებს ერთ კრებულში მოუყარა თავი. ამ კრებულზე დაყრდნობით შედგა ნომოკანონი, რომელსაც ეყრდნობა საეკლესიო სამართლისწარმოება. მღვდელმთავარი იოანე არის ავტორი საეკლესიო საგალობლებისა: „რომელი ქერუბიმთა“ და „სერობასა საიდუმლოსა შენისასა“. წმიდანთა ცხოვრება, ტომი I, გვ. 202, თბ., 2001
მიტროფანე (ბიზანტიის ეპისკოპოსი)

წმიდა მიტროფანე (გ. დაახლ. 326) — ბიზანტიის ეპისკოპოსი 306–314 წლებში, წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 4 ივნისი, ახალი სტილით — 17 ივნისი. მოღვაწეობდა კონსტანტინე დიდის (306-337) დროს. მისი მამა, დომენტი რომის იმპერატორის პრობუსის (276-282) ღვიძლი ძმა იყო. დომენტიმ შეიცნო წარმართული რელიგიის უძლურება და ირწმუნა ქრისტე. ამ დროს რომში ქრისტიანთა სასტიკი დევნა დაიწყო და წმიდანი თავის ორ ვაჟთან — პრობსა და მიტროფანესთან ერთად ბიზანტიაში გაიხიზნა, სადაც სიწმიდით გამორჩეული ეპისკოპოსის ტიტეს (242–272) ხელმძღვანელობით დაიწყო წმიდა წერილის შესწავლა. ტიტემ, რომელიც ხედავდა თავისი მოწაფის საღვთო მოშურნეობასა და უფლის სადიდებლად მოღვაწეობის დაუცხრომელ სურვილს, მღვდლად დაასხა მას ხელი. ტიტეს სიკვდილის შემდეგ მღვდელმთავრის კვერთხი დომენტის გადასცეს (272–284), ამ უკანასკნელს კი საეპისკოპოსო ტახტზე მისი ვაჟები შეენაცვლნენ: ჯერ პრობუსი (293-306), შემდეგ კი - მიტროფანე (306 წელს). ერთხელ ბიზანტიაში ჩასული იმპერატორი კონსტანტინე აღტაცებაში მოვიდა ქალაქის მშვენიერებითა და მოხერხებული ადგილმდებარეობით. მან იხილა სიბრძნით გაბრწყინებული მიტროფანეს წმიდა ცხოვრებაც და თან წაიყვანა იგი რომში. მალე კონსტანტინე დიდმა იმპერიის დედაქალაქი ბიზანტიონში გადაიტანა და წმიდა მამაც დააბრუნა აწ უკვე სამეფო ქალაქში. 325 წელს არიოზის ერესის უარსაყოფად ნიკეაში შედგა I მსოფლიო საეკლესიო კრება. წმიდა იმპერატორმა კრების წმიდა მამებს შესთავაზა, პატრიარქად წმიდა მიტროფანე აერჩიათ და, ამგვარად, იგი შეიქნა კონსტანტინეპოლის პირველი პატრიარქი. უკვე ღრმად მოხუცი წმიდანი ვერ ესწრებოდა კრებას და თავის ნაცვლად ქორეპისკოპოსი ალექსანდრე გაგზავნა. კრების დამთავრების შემდეგ იმპერატორმა წმიდა მამებთან ერთად მოინახულა ავადმყოფი პატრიარქი კონსტანტინე დიდის თხოვნით მან დაასახელა თავისი ღირსეული მემკვიდრე - ეპისკოპოსი ალექსანდრე და იწინასწარმეტყველა, რომ ამ უკანასკნელის შემდეგ ეკლესიის საჭეთმპყრობელი გახდებოდა პავლე, რომელიც იმჟამად მედავითნედ მსახურობდა. პავლეს შემდეგ კი პატრიარქის ტახტს არქიდიაკონი ათანასე დაიკავებდა. წმიდა მიტროფანე გარდაიცვალა დაახლოებით 326 წელს, 117 წლის ასაკში. მისი უხრწნელი ნაწილები განისვენებს კონსტანტინოპოლში, მისივე სახელობის ტაძარში. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი II, თბილისი, 2001 წ.
ალექსანდრე (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)

წმიდა ალექსანდრე (დ. 239 — გ. 337) — კონსტანტინოპოლის არქიეპისკოპოსი 325–337 წლებში წმინდანი, ხსენების დღე კიდევ ორ პატრიარქთან ერთად (იოანე VI ს. და პავლე IV-სთან ერთად) არის ძველი სტილით 30 აგვისტო, ახალი სტილით — 12 სექტემბერი. პატრიარქი ალექსანდრე ქორეპისკოპოსი იყო პირველი კონსტანტინოპოლელი პატრიარქის, მიტროფანეს (316-325) დროს და პატრიარქის მხცოვანების გამო ცვლიდა მას არიანელთა წინააღმდეგ გამართულ I მსოფლიო კრებაზე ნიკეაში (325). სიკვდილის წინ მღვდელმთავარმა მიტროფანემ დაიბარა, კონსტანტინოპოლის კათედრაზე მისი ქორეპისკოპოსი აერჩიათ. ამ ხანებში უწმიდეს პატრიარქ ალექსანდრეს უხდებოდა ბრძოლა არიანელებთან და კერპთმსახურებთან. ერთხელ, ერთ წარმართ ფილოსოფოსთან კამათში, მღვდელმთავარმა მას მიმართა: „ჩვენი უფლის, იესო ქრისტეს სახელით გიბრძანებ, დადუმდე!“ და უღმრთოს ენა წაერთვა. შემდეგ მან უსიტყვოდ მიანიშნა, რომ აღიარებდა თავის ცდომას, მეტყველების უნარი დაუბრუნდა და სხვა წარმართ ფილოსოფოსებთან ერთად მოინათლა. მღვდელმთავარ ალექსანდრეს ლოცვით ღვთის სასჯელი დაატყდა თავს ერეტიკოს არიოზს. მან მოჩვენებით თანხმობა განაცხადა მართლმადიდებლებთან ურთიერთობაზე და წმიდა კონსტანტინე დიდმა მისი მიღების დღეც დანიშნა. ნეტარი ალექსანდრე მთელი ღამე ლოცვად იდგა და უფალს შესთხოვდა, არ დაეშვა ერეტიკოსის ცრუ კავშირი ეკლესიასთან. დილით, როცა მეფის მრჩევლებითა და საჭურველთმტვირთველებით გარშემორტყმული არიოზი საზეიმოდ მიემართებოდა ეკლესიისკენ, უეცრად კონსტანტინეს მოედანზე სნეულებამ დაჰრია ხელი, მუცელი გაუსკდა და შიგნეული გადმოუცვივდა. მრავალგვარი ღვაწლით დამაშვრალი უწმიდესი პატრიარქი ალექსანდრე 337 წელს მიიცვალა, ოთხმოცდათვრამეტი წლის ასაკში. წმიდანთა ცხოვრება, ტომი III, თბილისი, 2001 წ.
პავლე IV (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)

მღვდელმთავარი პავლე (ბერძ. Παύλος Δ΄; გ. 784) - კონსტანტინოპოლის პატრიარქი 780-784 წწ. წმინდანი, ხსენების დღე კიდევ ორ პატრიარქთან ერთად (იოანე VI ს. და ალექსანდრესთან ერთად) არის ძველი სტილით 30 აგვისტო, ახალი სტილით - 12 სექტემბერი. წარმოშობით კვიპროსიდან იყო. იგი ხატმბრძოლი იმპერატორის, ლეონ IV ხაზარის (775-780) დროს აღსაყდრდა კონსტანტინოპოლის საპატრიარქო ტახტზე. იგი სათნოებებით უხვად შემკული, კეთილმსახური, მაგრამ გაუბედავი ადამიანი იყო. ხედავდა რა იმ ტანჯვა-წამებას, რომელსაც მართლმორწმუნეები ითმენდნენ ხატთაყვანისცემის წესის ერთგულებისთვის, ნეტარი მამა მალავდა თავის მართლმადიდებლურ სარწმუნოებას და ხატმბრძოლებთან ურთიერთობაში იმყოფებოდა. იმპერატორ ლეონის სიკვდილის შემდეგ მას სურდა, აღედგინა ხატთაყვანისცემა, მაგრამ ვერ შეძლო განზრახვის განხორციელება, რადგან მწვალებლები უკვე მეტად მომძლავრებულიყვნენ. მღვდელმთავარი მიხვდა, რომ არ შეეძლო სამწყსოს წინამძღვრობა, ნებით დატოვა კათედრა, წმიდა ფლოროსის მონასტერს მიაშურა და სქიმა შეიმოსა. მან შეინანა თავისი კავშირი ხატმბრძოლებთან და წამოაყენა წინადადება ამ ერესის დასაგმობად VII მსოფლიო კრების მოწვევის აუცილებლობის შესახებ. საპატრიარქო ტახტზე წმიდა პავლეს შემდეგ, მისივე რჩევით, აღასაყდრეს მღვდელმთავარი ტარასი (784-806), რომელიც იმჟამად მეფის მრჩეველი იყო. პატრიარქი-სქიმოსანი 784 წელს მიიცვალა (მას „ახალს“ უწოდებენ წმიდა პატრიარქ პავლესგან (გ. 350, ხს. 6 ნოემბერს, განსასხვავებლად). „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი III, თბილისი, 2001 წ.
ტარასი (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)

წმიდა ტარასი (ბერძ. Ταράσιος; დ. დაახლ.. 730 — გ. 25 თებერვალი, 806) — კონსტანტინოპოლის პატრიარქი 784–806 წლებში. წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 25 თებერვალი, ახალი სტილით — 9 მარტი. იგი დიდგვაროვანთა ოჯახის ჩამომავალი იყო. დაიბადა და აღიზარდა კონსტანტინეპოლში, განათლებაც იქვე მიიღო. ღრმად განსწავლული ჭაბუკი მალე დაწინაურდა კონსტანტინე VI პორფიროგენეტის (780-797) და მისი დედის, დედოფალ ირინეს (797-803, ხს. 7 აგვისტოს) კარზე და სენატორის ხარისხს მიაღწია. იმ ხანებში ეკლესიურ ცხოვრებას აშფოთებდა ხატმებრძოლთა ერესი. წმიდა პატრიარქი პავლე (780-784: ხს. 30 აგვისტოს) მწვალებლებს არ თანაუგრძნობდა, მაგრამ მერყევი ხასიათის გამო მათ წინააღმდეგ გადამჭრელი ზომების მიღებასაც ვერ ახერხებდა, ამიტომ ნებით გადადგა ტახტიდან, მონასტერს მიაშურა და სქემა შეიმოსა. როცა ყოფილი პატრიარქი დედოფალმა ელენემ მოინახულა ძესთან ერთად, პავლემ განაცხადა, ჩემი ერთადერთი ღირსეული მემკვიდრე ტარასიაო. ტარასი, იმ დროს ჯერ კიდევ ერისკაცი, დიდხანს უარობდა, რადგან ასეთი მაღალი ხარისხისთვის თავი უღირსად მიაჩნდა, მაგრამ ბოლოს დაჰყვა მვედრებელთა ნებას ერთი პირობით – ხატმბრძოლობის ერესის დასაგმობად მსოფლიო კრება უნდა მოწვეულიყო. წმიდანმა მოკლე ხანში გაიარა იერარქიის ყველა საფეხური და 784 წელს პატრიარქის ტახტზე აღსაყდრდა. 787 წელს ტარასის თავმჯდომარეობით ქ. ნიკეაში გაიმართა VII მსოფლიო კრება, რომელსაც 367 ეპისკოპოსი ესწრებოდა. კრების მამებმა დაამტკიცეს წმიდა ხატების თაყვანისცემის წესი. ის მღვდელმთავრები, რომლებმაც მოინანიეს ხატმბრძოლობა, ეკლესიამ კვლავ მიიღო თავის წიაღში. წმიდა ტარასი 22 წლის მანძილზე ბრძნულად განაგებდა სამწყსოს. იგი მკაცრი ასკეტური ცხოვრებით ცხოვრობდა; მთელი ქონება საქველმოქმედო საქმეებს გადააგო: ზრდიდა და განუსვენებდა მოხუცებს, გლახაკებს, ობლებსა და ქვრივებს, აღდგომის ბრწყინვალე დღესასწაულზე მათთვის ტრაპეზს აწყობდა, რომელზეც თვითონ მსახურობდა. წმიდა პატრიარქმა უშიშრად ამხილა იმპერატორი კონსტანტინე, როცა მან ცილი დასწამა თავის მეუღლეს მარიამს იმ მიზნით, რომ მონასტერში გამოეკეტა იგი, თვითონ კი ხორციელ ნათესავზე დაქორწინებულიყო. წმიდა ტარასიმ მტკიცე უარი განაცხადა იმპერატორის განქორწინებაზე, რის გამოც მისი საშინელი რისხვა დაატყდა თავს, მაგრამ მალე კონსტანტინე დედამისმა, ირინემ ჩამოაგდო ტახტიდან. მღვდელმთავარი ტარასი გარდაიცვალა 806 წელს. წმიდანთა ცხოვრება, ტომი I, გვ. 212-213, თბ., 2001
წმინდა ემილია

წმიდა ემილია - წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 1 იანვარი, ახალი სტილით - 14 იანვარი. ბასილი დიდის დედა კაბადოკიის გავლენიანი და კეთილმორწმუნე ოჯახის შვილი იყო. არსებობს ცნობა, რომ მისი პაპა მოწამეობრივად აღესრულა. ოჯახისათვის მთელი ქონება ჩამოურთმევიათ, მაგრამ მალევე აღუდგენიათ დაკარგული პატივი. ემილია სიყრმიდანვე გამოირჩეოდა სათნოებითა და ღვთისმოყვარეობით, მას შეეძინა ათი შვილი, რომელთაგან ხუთი შემდგომში წმიდანად შერაცხეს: ღირსი მაკრინე (ხს 1 აგვისტოს); ბასილი დიდი (ხს 14 იანვარს); გრიგოლ ნოსელი (ხს. 23 იანვარს); პეტრე სებასტიელი (ხს. 22 იანვარს) და თეოზვა-დიაკონისა (ხს. 23 იანვარს). წმიდანთა ცხოვრება, ტომი I, თბილისი, 2001 წ. გვ. 11
თეოზვა დიაკონისა

ნეტარი თეოზვა დიაკონისა (გ. 385) — წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 10 იანვარი, ახალი სტილით — 23 იანვარი. ბასილი დიდის, გრიგოლ ნოსელის და პეტრე სებასტიელის და იყო. წმიდა ქალწული დიაკონისად მსახურობდა ტაძარში, სნეულებს უვლიდა, მწირებს აპურებდა, ობლებს ზრდიდა, ქალებს ნათლობის საიდუმლოსთვის ამზადებდა. იგი მთელი სამი წლის მანძილზე თან ახლდა გადასახლებაში თავის ძმას, წმიდა გრიგოლ ნოსელს და იზიარებდა მის მძიმე ხვედრს. წმიდა თეოზვა გარდაიცვალა 385 წელს. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, გვ. 40, თბილისი, 2001 წ.
ჩიხორის ბრძოლა

ჩიხორის ბრძოლა 1463 — ბრძოლა ერთიანი საქართველოს მეფე გიორგი VIII-სა და მის წინააღმდეგ აჯანყებულ იმერეთის მეფე ბაგრატ VI-ს შორის. ბრძოლაში ბაგრატმა გაიმარჯვა, დაიპყრო იმერეთი, აიღო ქუთაისი და მეფედ ეკურთხა. ბრძოლა გაიმართა სოფელ ჩიხორთან. საქართველოს ბრძოლების სია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 145.
იოანე XI (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)

იოანე XI (ბერძ. Ιωάννης ΙΑ΄ Βέκκος; დ. დაახ. 1225 — გ. მარტი 1297) — კონსტანტინოპოლის პატრიარქი 1275 წლის 2 ივნისიდან 1282 წლის 26 დეკემბრამდე. ბიზანტიის იმპერიის პერიოდში აღმოსავლეთ და რომაული ეკლესიების გამაერთიანებელი. Барсов Н. И., Болдаков И. М. Иоанн, константинопольские патриархи // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907. Иоанн XI Векк // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907. Catholic Encyclopedia Article Peter Gilbert, Not an Anthologist: John Bekkos as a Reader of the Fathers ↑ (რუსული) Патриархи Константинопольские (IV – середина XVвв). Список, gumer.info ↑ (რუსული) Константинопольские за период 381-1453 гг., kulichki.net ↑ (ინგლისური) Ecumenical Patriarchate. List of Patriarchs დაარქივებული 2011-05-20 საიტზე Wayback Machine. , ec-patr.org
პეტრე სებასტიელი

წმიდა პეტრე სებასტიელი (დაახლ. 340 — 391) — ფილოსოფოსი, წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 9 იანვარი, ახალი სტილით — 22 იანვარი. იყო მღვდელმთავრების — ბასილი დიდისა და გრიგოლ ნოსელის (ხს. 14 და 23 იანვარს) ძმა, მის აღზრდაში დიდი წვლილი მიუძღვის უფროს დას — მაკრინას (ხს. 1 აგვისტოს). პეტრე წმიდა ბასილი დიდმა აკურთხა მღვდლად, ბასილის სიკვდილის შემდეგ კი იგი დადგენილ იქნა სებასტიის ეპისკოპოსად, მღვდელმთავარი პეტრე ესწრებოდა კონსტანტინოპოლში გამართულ II მსოფლიო საეკლესიო კრებას. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი I, გვ. 38, თბილისი, 2001 წელი,
ბასილი ანკვირელი

წმიდა მოწამე ბასილი ანკვირელი — წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 1 იანვარი, ახალი სტილით - 14 იანვარი. ქრისტეს მხნე აღსარებისათვის ეწამა დაახლოებით 362 წელს. ანკვირსა და კონსტანტინოპოლში მრავალი სატანჯველის დათმენის შემდეგ ნეტარი მარტვილი კესარიაში ლომს დააგლეჯინეს. ეს წმიდანი უნდა განვასხვაოთ მღვდელმოწამე ბასილი ანკვირიელისაგან, რომლის ხსენება 22 მარტს აღინიშნება. წმიდანთა ცხოვრება, ტომი I, თბილისი, 2001 წ. გვ. 10-11
გიორგი გურჯი (ივერიელი)

გიორგი გურჯი (ივერიელი) (დაახლ. 1700 — გ. 1770) — ქართველი საეკლესიო მოღვაწე და მწერალი. საქართველოს მართლმადიდებელი სამოციქულო ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე ახალი სტილით 15 იანვარი (2 იანვარი). წარმოშობით ივერიიდან იყო. იგი დაახლოებით 1700 წელს დაიბადა. ბავშვობაში იგი მოიტაცეს და ვიღაც თურქს მიჰყიდეს, რომელმაც მას მუსულმანობა მიაღებინა და სახელად „სალი“ დაარქვა. გიორგი წყნარი, პატიოსანი კაცი იყო. მუშაობდა ერთ-ერთ დუქანში და ძველმანებით ვაჭრობდა. არ დაოჯახებულა. 70 წლის ასაკში გადაწყვიტა ქრისტეს რწმენაზე დაბრუნება. მივიდა თურქ მსაჯულთან და განუცხადა: „დავიბადე ქრისტიანთა ოჯახში, ობოლი ბიჭი ბატონმა მაიძულა გავმხდარიყავი მუსლიმი. ახლა ვაცხადებ, რომ მსურს მოვკვდე, როგორც ქრისტიანი“. ჭკუაზე მოსასვლელად ერთ ოდაში ჩაკეტეს, სადაც მას ლანძღავდნენ, ემუქრებოდნენ და აწვალებდნენ. მეორე დღეს ის მიიყვანეს სასამართლოში. სამი დღე გრძელდებოდა დაკითხვა და წამება, გიორგი კი პირიქით უფრო ძლიერდებოდა რწმენაში. ბოლოს გადაწყვიტეს მისი ჩამოხრჩობა. ჩამოხრჩობის ადგილამდე მიმავალს უმოწყალოდ სცემდნენ, ის კი წამებას უსიტყვოდ იტანდა. კისერში მარყუჟი წაუჭირეს და აძალებდნენ, რომ წარმოეთქვა სიტყვა „სალავატი“, რაც მუსულმანობის აღიარებას ნიშნავს, მაგრამ ნეტარი მთელი ძალ-ღონით კუმავდა პირს, რომ ეს სიტყვა არ ეთქვა. ცემით და ტანჯვით მთელი ბაზარი მოატარეს. ბოლოს მიიყვანეს ჩამოსახრჩობ ადგილზე. ჯერ დანით დაუწყეს ჩხვლეტა და აიძულებდნენ თითი გაეშალა, რითაც ერთ ღმერთს აღიარებდა (ალაჰს), მაგრამ მას ორივე მტევანი მაგრად ჰქონდა მოკუმშული. შემდეგ ბაწარზე ჩამოკიდეს და ისევ ჩამოხსნეს, იქნებ ასე მაინც შეშინებოდა. ბოლოს, როცა დარწმუნდნენ, რომ თავის აზრს იგი არაფრით შეიცვლიდა, ჩამოახრჩვეს. ასე დაიმკვიდრა მისმა სულმა სასუფეველი და დაიდგა მოწამებრივი გვირგვინი 1770 წელს. ქართველი წმინდანები „ქართველ წმიდანთა ცხოვრებანი, ბაკმი, 2007 წ. „საპატრიარქოს უწყებანი“, № 31, 2005 წ.