laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ბაბექი (ბალეტი)

ბაბექი (აზერ. Babək) — ორმოქმედებიანი ბალეტი, რომელიც მიეძღვნა დამპყრობლების წინააღმდეგ სახალხო-განმანთავისუფლებელ ბრძოლას ბაბექის მეთაურობით. მუსიკა დაწერილია აზერბაიჯანელი კომპოზიტორის აშქინ ალიზადეს მიერ. ლიბრეტოს ავტორები არიან რაფიგ ახუნდოვი და მაქსუდ მამედოვი. ბალეტის პრემიერა შედგა 1986 წლის 20 მაისს ვლადიმერ ლენინის სახელობის სასახლეში (ახლანდელი ჰეიდარ ალიევის სახელობის სასახლე). სპექტაკლის დადგმა განახორციელა ა. ახუნდოვის სახელობის ოპერისა და ბალეტის აკადემიური თეატრის კოლექტივმა. სასახლეში სედგა ოთხი წარმოდგენა. პრემიერაზე მთავარ როლში გამოვიდა ვიტალი ახუნდოვი. შემდეგ ბალეტი ნაჩვენები იქნა აზერბაიჯანის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო თეატრში. თვითონ კომპოზიტორმა განაცხადა, რომ ეს არის ის ნაწარმოები, რომლისათვისაც იგი დაიბადა და ცხოვრობდა.: „ბაბექი — არის მთელი ჩემი ცხოვრება. მე ჩავდე მასში უამრავი ძალა. როდესაც მე ვმუშაობდი ბაბექზე, თავს გლადიატორად ვგრძნობდი. მასდ 10 წლის განმავლობაში ვწერდი“. პირველი აქტი (ნაწილი ერთი) პირველი აქტი (მეორე ნაწილი) პირველი აქტი (ნაწილი სამი) მეორე აქტი ↑ 1.0 1.1 Хроника культурной жизни. Литературный Азербайджан. 1986.
აზერბაიჯანული ბალეტი

აზერბაიჯანული ბალეტი (აზერ. Azərbaycan baleti) — აზერბაიჯანელი ხალხის საბალეტო კულტურის მიღწევები. პირველი აზერბაიჯანული ბალეტი „ქალწულის კოშკი“ დაწერილია აფრასიაბ ბადერბეილის მიერ 1940 წელს. მუსიკის გარდა, კომპოზიტორმა ასევე ლიბრეტოც თვითონ დაწერა. ეს ნაწარმოები ასევე გახდა პირველი ბალეტი მუსულმანურ აღმოსავლეთში. 1950 წელს მ. ახუნდოვის სახელობის აზერბაიჯანის თეატრის, ოპერისა და ბალეტის სცენაზე დადგმული იქნა მეორე ს. გაჯიბეკოვის ბალეტი „გიულშენი“. აზერბაიჯანის მუსიკაში ახალ ეტაპად შემოვიდა ყარა ყარაევის ბალეტი „შვიდი მზეთუნახავი“(ნიზამის ამავე დასახელების პოემის მიხედვით, 1952, ბალეტმეისტერი პ. გუსევი, მ. ახუნდოვის სახელობის აზერბაიჯანის თეატრის, ოპერისა და ბალეტი). აზერბაიჯანული ბალეტი გახდა ცნობილი რესპუბლიკის ფარგლებს გარეთ ყარა ყარაევის ორი საბალეტო დადგმის შედეგად : „შვიდი მზეთუნახავი“ (აზერ. Yeddi Gözəl, 1952) და „ჭექა-ქუხილის ბილიკით“ (აზერ. İldırımlı yollarla, 1958). ბალეტმა „შვიდი მზეთუნახავი“ საფუძველი ჩაუდო ახალ მუსიკალურ დრამატურგიას აზერბაიჯანული საბალეტო ხელოვნებაში, რითიც მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა ამ ჟანრიც ჩამოყალიბებაში. აზერბაიჯანული ბალეტის განვითარებაში მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა სსრკ-ის სახალხო არტისტმა გამერ ალმასზადემ და მისმა მოწაფე ქალმა ლეილა ვექილოვამ, ასევე აზერბაიჯანის სსრ სახალხო არტისტებმა ჩიმნაზ ბაბაევამ და რაფიგა ახუნდოვამ. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „აზერბაიჯანული ბალეტი“ ვიკისაწყობში. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 АЗЕРБАЙДЖАНСКИЙ БАЛЕТ в энциклопедии балета. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-04. ციტირების თარიღი: 2016-10-03. ↑ Азербайджанский театр оперы и балета. ციტირების თარიღი: 2016-10-03. ↑ 6.3 Gara Garayev: A Legend in His Own Time. www.azer.com. ციტირების თარიღი: 2016-10-03.
ჯანგი (ცეკვა)

ჯანგი (აზერ. Cəngi) — მამაკაცის აზერბაიჯანული ეროვნული ცეკვა. თვითონ სიტყვა „ჯანგი“ (ან „ჯენგი“) აზერბაიჯანულიდან თარგმანში ნიშნავს „საბრძოლოს“. თვითონ ცეკვა — უძველესია, გვაგონებს აზერბაიჯანის გოლიათების ბრძოლას და სრულდება მათ პატივსაცემად. ცეკვა გამოხატავს გამოწვევას, კავკასიურ ბრძოლისაკენ. ცეკვა სრულდება ვაჟკაცური სულისკვეტებით, მხოლოდ მამაკაცების მიერ დღესასწაულებზე, კონცერტებზე. „ჯანგი“ არის დაბის დასახელება. ზოგი სპეციალისტი თვლის, რომ სიტყვა „ჯანგი“ წარმოშობილია სიტყვა „ზანგი“-დან. „ზანგი“ ძველი თურქული ოღუზური ტომია. ამ ტომთან დაკავშირებულია ტოპონიმები „ზანგილანი“ (აზერბაიჯანის ზანგილანის რაიონი), „ზანგიბასარი“ (ზანგიბასარის რაიონი, ამჟამინდელი სომხეთის ტერიტორია). „ჯანგი“ გამოსახავს მებრძოლ სვლასა და ბრძოლისთვის მოწოდებას. ცეკვას აქვს უძველესი ისტორია. აზერბაიჯანში, შემახას რაიონში (ამჟამინდელი გობუსტანის რაიონი) არსებობს ტერიტორია, რომელსაც ჯანგის ეძახიან. ცეკვას ასრულებდნენ ძველ ოღუზურ ტომებს შორის შეტაკებების, აგრეთვე ჭიდაობის, შეჯიბრებებისა და სამხედრო ცერემონიების დროს. აშუღური მელოდიების მსგავსად „ჯანგი“ შექმნილია შურის (მუღამის ერთ-ერთი კილო) საფუძველზე. მისი მუსიკალური ზომაა 2/4. „ჯანგი“ ასევე სრულდება ძალოვნების შეჯიბრებებზეც. ხასიათის მიხედვით ცეკვა მიეკუთვნება მუსიკალური ნაწარმოებების იმ ჯგუფს, რომელშიც შედიან ცეკვები „კაითაღი“ და „ჰალაი“. სრულდება მეზურნეთა ჯგუფის მიერ. ჯანგი ↑ Əfrasiyab Bədəlbəyli. İzahlı monoqrafik musiqi lüğəti - Cəngi ↑ Əfrasiyab Bədəlbəyli. İzahlı monoqrafik musiqi lüğəti - Şur ↑ Əliqızı Sevda. Hekayətli musiqi lüğəti - Cəngi
ტურაჯი

ტურაჯი (აზერ. Turacı) — ქალბატონების აზერბაიჯანული ეროვნული ცეკვა. ცეკვის სახელწოდება დაკავშირებულია გნოლის ერთ-ერთ სახეობასთან — რუხ გნოლთან — ტურაჯთან, რომლის მოძრაობებსაც ასახიერებს მოცეკვავე ცეკვის პროცესში. ცეკვის დაარსებასთან დაკავშირებით არსებობს ასეთი თქმულება: ყარაბაღის ხანის ნაჯაფგულუ ხანის კარზე იყო მოცეკვავე. ხანს მოსწონდა მისი სილამაზე და ცოდნა. მისი ვაჟის ქორწილში მოცეკვავემ ისე იცეკვა, რომ აღფრთოვანებულმა ხანმა მისი ცეკვა გნოლის მოძრაობებს შეადარა. ტურაჯი ↑ Национальные танцы на официальном сайте Нахичеванской автономной республики. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-12-03. ციტირების თარიღი: 2018-04-07.
კანის კინოფესტივალი

კანის საერთაშორისო კინოფესტივალი (ფრანგ. Festival international du film de Cannes) — ერთ-ერთი ყველაზე პრესტიჟული კინოფესტივალი მსოფლიოში. პირველად ჩატარდა 1946 წლის 20 სექტემბრიდან 5 ოქტომბრამდე საკურორტო ქალაქ კანში, საფრანგეთის სანაპიროზე. მას შემდეგ ყოველწლიურად ტარდება მაისის თვეში. ყველაზე საპატიო პრიზი „ოქროს პალმის რტო“ ენიჭება საუკეთესო ფილმს. არსებობს სხვა ჯილდოებიც: გრან-პრი, ჯილდო საუკეთესო მსახიობ ქალსა და მამაკაცს, რეჟისორსა და სცენარისტს, ჟიურის პრიზი, „ოქროს პალმის რტო“ მოკლემეტრაჟიანი ფილმისთვის და „ოქროს კამერა“ საუკეთესო დებიუტისთვის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კანის კინოფესტივალი ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2012-09-21 საიტზე Wayback Machine. ოფიციალური ბლოგი
ყუბად ყასიმოვი

ყუბად აბდალა-ოღლი ყასიმოვი (აზერ. Qubad Abdulla oğlu Qasımov; დ. 9 ივლისი, 1896 — გ. 1993) — აზერბაიჯანელი და საბჭოთა მუსიკადმცოდნე, აზერბაიჯანის სსრ კულტურის დამსახურებული მუშაკი (1968), ისტორიულ მეცნიერებათა კანდიდატი (1949). ყუბად ყასიმოვი დაიბადა ელიზავეტპოლის გუბერნიის ჯაბრაილის მაზრის სოფელ ყარგაბაზარში. 1928 წელს დაამთავრა აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთის ფაკულტეტის ისტორიული განყოფილება. 1921—1939 წლებში იყო აზერბაიჯანის სატელეგრაფო სააგენტოს განყოფილების გამგე, გაზეთ „კომუნისტის“, „ენი-ელის“და „ბაქოელი მუშის“ გაზეთების პასუხისმგებელი მდივანი. 1940—1944 წლებში აზერბაიჯანის კონსერვატორიის მუსიკის კაბინეტის სამეცნიერო - კვლევის უფროსი მეცნიერ მუშაკი. 1945—1950 წლებში აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიასთან არსებული ხელოვნების ინსტიტუტის მდივანი. 1951—1954 წლებში მასწავლებელი (1954-დან დოცენტი), 1952 წლიდან კათედრის გამგე, 1953—1955 უმაღლესი დაუსწრებელი სწავლის პედაგოგიური ინსტიტუტის დეკანი. 1955—1970 წლებში ხელმძღვანელობდა აზერბაიჯანის მუსიკის ისტორიის განყოფილებას, 1971 წლიდან აზერბაიჯანის სსრ არქიტექტურისა და ხელოვნების ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ მუშაკი. ყუბად ყასიმოვი
მარინე უთმელიძე

მარიამ (მარინე) უთმელიძე (დ. 20 მაისი, 1921, თბილისი — გ. 2 ივნისი, 2007) — ქართველი მთამსვლელი და გეოგრაფი. სსრკ სპორტის ოსტატი (1956), სსრკ ტურიზმის წარჩინებული მოღვაწე (1966). საქართველოს სსრ დამსახურებული პედაგოგი (1981). მარინე უთმელიძემ 1946 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. დაპყრობილი აქვს მყინვარწვერი, თეთნულდი, ასმაში, გისტოლა, სვეტღარი, ლეხზირი, შხელდა, ყურო, დომბაიულგენი, მარუხი და სხვა მწვერვალები. მყინვარწვერი 9-ჯერ აქვს დალაშქრული. ბევრ მწვერვალზე ასვლას თვითონ ხელმძღვანელობდა. 1952 წელს თ. ტატიშვილთან, ს. ცაიშვილსა და ჯ. მეძმარიაშვილთან ერთად განახორციელა უშბის ორივე მწვერვალის ტრავერსი; 1949-1988 წლებში მუშაობდა პიონერთა და მოსწავლეთა რესპუბლიკის სასახლის ტურიზმისა და ალპინიზმის კაბინეტში (1957-1966 წლებში — გამგე). 1966-2000 წლებში ქართული ენციკლოპედიის დედამიწის შემსწავლელ მეცნიერების რედაქციაში. მარინე უთმელიძე მსოფლიოში პირველი ქალია, რომელმაც უშბის ორივე მწვერვალის ტრავერსი განახორციელა (1952). მარინე უთმელიძე იყო ალიოშა ჯაფარიძის სახელობის საქართველოს ალპური კლუბის საბჭოს პრეზიდიუმის წევრი (1946-1963), ტურიზმის რესპუბლიკური საბჭოს სამარშრუტო-საკვალიფიკაციო კომისიის თავმჯდომარე (1952-1999), მთამსვლელობისა და ტურიზმის უფროსი ინსტრუქტორი, რესპუბლიკური კატეგორიის მსაჯი ტურიზმსა და ალპინიზმში. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. 2000 წელს მარინე უთმელიძე დაჯილდოვდა ღირსების ორდენით. ბერიშვილი, ელგუჯა., ქართული სპორტის ოქროს წიგნი, თბ.: პალიტრა L, 2013. — გვ. 281. 375 გვ. გვარჯალაძე, ლილი., „ბატონი საკუთარი ნებისა“ // „ლელო“, 14 მარტი, 1982, № 50 (7111), გვ. 2. მარინე უთმელიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი მარინე უთმელიძე — ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ ჯაფარიძე, ივანე. (23 ივნისი, 2018) ჩვენი საგანძური — „მწვერვალების ამორძალი“ — მარინე უთმელიძე 95. 1tv.ge. ციტირების თარიღი: 21 იანვარი, 2022
გიორგი უშვერიძე

გიორგი ანდრიას ძე უშვერიძე (დ. 6 ოქტომბერი, 1922) — ქართველი ექიმი და კურორტოლოგი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1970), პროფესორი (1972). საქართველოს სსრ მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1984). სკკპ წევრი 1947 წლიდან. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი 1944 წელს. 1944-1945 წლებში იყო კურორტ აბასთუმნის ექიმი-ფტიზიატრი, 1945-1952 წლებში თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის თერაპიის კათედრის ორდინატორი, ასისტენტი, 1952-1968 წლებში საქართველოს კურორტოლოგიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, განყოფილების გამგე, 1968 წლიდან საქართველოს კურორტოლოგიის, ფიზიოთერაპიისა და რეაბილიტაციი სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილე სამეცნიერო დარგში. საკანდიდატო დისერტაცია დაიცვა 1952 წელს თემაზე: „ნახშირწყლების ცვლა ტუბერკულოზის დროს აბასთუმნის მთის ჰავის პირობებში“. 1972 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაციის თემაზე: „საშუალო სიმაღლის მთის ჰავის თერაპიული მოქმედების მექანიზმები“. გიორგი უშვერიძე ავტორია 120 სამეცნიერო ნაშრომისა შინაგანი დაავადებების კლიმატური ფაქტორებით მკურნალობის პრობლემებზე. გიორგი უშვერიძე შეისწავლიდა მთის კლიმატოფიზიოლოგიურ და კლიმატოთერაპიის აქტუალურ პრობლემებს, შეიმუშავა ამინდისა და კლიმატის სამედიცინო კლასიფიკაციები, შეისწავლა კარსტული მღვიმეების მიკროკლიმატის სამკურნალო თვისებები და სხვა. 1979 წლიდან საქართველოს კურორტოლოგთა და ფიზიოთერაპევტთა სამეცნიერო საზოგადოების თავმჯდომარე. 1986 წელს დაჯილდოვდა საპატიო ნიშნის ორდენით, ხოლო 1998 წელს ღირსების ორდენით. საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1993). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 195. ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში, თბ., გვ. 269, წ. 2000. გიორგი უშვერიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
დომბაიულგენის უღელტეხილი

დომბაიულგენის უღელტეხილი — უღელტეხილი საქართველოსა და რუსეთის (ყარაჩაი-ჩერქეზეთი) საზღვარზე, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, გულრიფშის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს აფხაზეთის კავკასიონის მთავარ ქედზე, მდინარე ჩხალთის მარცხენა შენაკადის — სამხრეთ პტიშის სათავესთან. სიმაღლე ზღვის დონიდან 3085 მ. აგებულია პალეოზოური გნაისებითა და კრისტალური ფიქლებით. უღელტეხილი თოვლ-ყინულიანია, საცალფეხო გზით აკავშირებს მდინარეების ჩხალთისა (კოდორის მარჯვენა შენაკადი) და თებერდის (ყუბანის მარცხენა შენაკადი) აუზებს. დავით უკლება, ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 478.
კრისტიან მუნჯუ

კრისტიან მუნჯუ (რუმ. Cristian Mungiu; დ. 27 აპრილი, 1968) — რუმინელი კინორეჟისორი. დაამთავრა იასის უნივერსიტეტი ინგლისური ლიტერატურის სპეციალობით, 1998 წელს ბუქარესტის უნივერსიტეტში კინოს განრხით სწავლობდა. მისი პირველი სრულმეტრაჟიანი ფილმის, „დასავლეთის“, დებიუტი შედგა 2002 წელს. მუნჯუ გახდა კანის კინოფესტივალის პირველი რუმინელი გამარჯვებული, როდესაც მისმა 2007 წლის ფილმმა „4 თვე, 3 კვირა და 2 დღე“ „ოქროს პალმის რტო“ მოიგო. 2012 წლის ფილმისათვის „გორაკებს მიღმა“, კანის კინოფესტივალზე მუნჯუმ მოიგო პრიზი საუკეთესო სცენარისათვის. კრისტიან მუნჯუ კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში კრისტიან მუნჯუ, კანის კინოფესტივალი დაარქივებული 2013-12-03 საიტზე Wayback Machine. .
მოსკოვის სერგი რადონეჟელის ტაძარი (როგოჟი)

მოსკოვის სერგი რადონეჟელის ტაძარი (რუს. Храм Сергия Радонежского) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ტაგანის რაიონში. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია წმინდა სამების სახელზე. ეგვტერები კი სერგი რადონეჟელისა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. სერგი რადონეჟელის სახელობის ტაძარი მდებარეობს ნიკოლოიამსკის ქუჩაზე. ამ ქუჩამ თავისი სახელი მიიღო აქ მდებარე ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესიის მიხედვით. პირველი ხის ტაძარი სერგი რადონეჟელის სახელზე აქ ააგეს XVII საუკუნის დასაწყისში, ხოლო ქვის ტაძარი პირველად მოიხსენიება 1722 წელს. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია წმინდა სამების სახელზე. სავარაუდოდ, იქიდან გამომდინარე, რომ მოსკოვში სამების სახელზე მრავალი ეკლესია აშენდა, აღნიშნულ ეკლსიას უწოდეს სერგი რადონეჟელის სახელობის ეკლესია, რომლის სახელობის საკურთხეველიც აკურთხეს ეგვტერში. მის სახელწოდებაზე ასევე გავლენა იქონია ახლოს მდებარე ანდრონიკოვის მონასტერმა, რომლის პირველი იღუმენიც იყო სერგი რადონეჟელის მოსწავლე - ანდრონიკე. ისევე როგორც მოსკოვის მრავალ ტაძარში, ამ ტაძრის სხვადასხვა ნაწილი, სხვადასხვა დროსაა აგებული. ტაძრის ყველაზე ძველი ნაწილი არის სატრაპეზო, სერგი რადონეჟელისა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეგვტერით. იგი ააგეს 1796 წელს და არის ძველად მდებარე ტაძრის ნაწილი. ტაძრის ამჟამინდელი ნაგებობა ააგეს 1818 წელს მრევლის ფინანსებით. თავისი საბოლოო სახე ტაძრის ძირითადმა ნაწილმა მიიღო 1834-1838 წლების რეკონსტრუქციის შემდეგ. რეკონსტრუქციას ხელმძღვანელობდა არქიტექტორი ფიოდორ შესტაკოვი. თანამედროვე სამსართულიანი სამრეკლო ააგეს 1864 წელს. ტაძრის ინტერიერი მოხატეს 1876 წელს. 1922 წელს ტაძრიდან გაიტანეს ხუთი ფუთი ვერცხლის ჭურჭელი და სხვა საეკლესიო ფასეულობები. სერგი რადონეჟელის ტაძარი საბჭოთა ხელისუფლებამ დახურა 1938 წელს. ტაძრის დახურვამდე ეკლესიიდან გადარჩენის მიზნით გაიტანეს რამდენიმე ძველი ხატი, მაგრამ ტაძრის გაძარცვის დროს ხატების დიდი ნაწილი განადგურდა. დახურვის შემდეგ ეკლესიის შენობას გამოიყენებდნენ საამქროებად და საწყობებად. ეკლესიის კედლები დაიბზარა. 1985 წელს ეკლესია გადაეცა ანდრეი რუბლიოვის სახელობის ძველი რუსული კულტურის და ხელოვნების მუზეუმს. ამავე დროს დაიწყო ტაძრის სარესტავრაციო სამუშაოები. 1991 წელს სერგი რადონეჟელის ტაძარი გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. ტაძარი აკურთხეს 1991 წლის 4 დეკემბერს. Официальный сайт храма დაარქივებული 2020-02-22 საიტზე Wayback Machine. История храма Сергия Радонежского на pravoslavie.ru Храм Сергия Радонежского на russian-church.ru Храм Сергия Радонежского на sobory.ru
ლოურენს ოლიფანტი

ლოურენს ოლიფანტი (ინგლ. Laurence Oliphant დ. 1829, კეიპტაუნი — გ. 22 დეკემბერი, 1888) — ინგლისელი მოგზაური და დიპლომატი. იყო სერ ენტონი ოლიფანტისა და მარია კემპბელის შვილი. 1839 წლიდან მისი ოჯახი ცხოვრობდა ცეილონზე, სადაც მისი მამა იყო უმაღლესი მოსამართლე. 1846-1848 წლებში მისმა ოჯახმა იმოგზაურა საფრანგეთში, გერმანიაში, იტალიის ალპებსა და საბერძნეთში. ცეილონზე დაბრუნების შემდეგ მიიწვიეს ადვოკატურაში სამუშაოდ. 1851 წლიდან ინგლისშია დედასთან ერთად და ეუფლება სამართალს. 1852 წელს ოსვალდ სმითთან ერთად ესტუმრა სანქტ-პეტერბურგს, ნიჟნი ნოვგოროდსა და ყირიმს. ისნი ფარულად შევიდნენ სევასტოპოლში და შეადგინეს იქაური სიმაგრეების ჩანახაზები. 1853 წეს გამოაქვეყნა წიგნი „შავი ზღვის რუსული სანაპიროები 1852 წლის შემოდგომით“. ყირიმის ომის მოახლოებასთან ერთად წიგნს სათანადო ყურადღება დაეთმო და ოთხჯერ გამოიცა. შემდეგ ოლიფანტი მსახურობდა აშშ-სა და კანადაში. 1855 წელს ისევ ინგლისშია და მთავრობას სთავაზობს ექსპედიციას ყარსის დასახმარებლად ჩერქეზეთისა და ამიერკავკასიის გავლით. პირადად სთხოვა საგარეო საქმეთა მინისტრ კლარენდონს, გაეგზავნათ ის პერსონალური მისიით შამილთან, რომლის თანადგომა რუსეთის წინააღმდეგ დაიცავდა ბრიტანეთის ჯარებს. კლარენდონმა მას მხოლოდ რეკომენდაცია გაუწია ლორდ სტრაფორდ დე რედკლიფთან, ელჩთან კონსტანტინოპოლში. ელჩმა ოლიფანტი გაიყოლა ყირიმში. აქ მან თვალი შეავლო სევასტოპოლის ალყას. ელჩმა მას ნება დართო გაჰყოლოდა საელჩოს წევრებს ჩერქეზეთის სანაპიროების დასაზვერად. ტრაპიზონში მან გაიცნო ოსმალო სარდალი ომარ-ფაშა. ომარ-ფაშასთან კარგი ურთიერთობის გამო მოახერხა დასწრებოდა ინგურის ბრძოლას. აქედან ის შევიდა სამეგრელოში. ყარსის დაცემას ეს ექსპედიცია უნაყოფო გახადა. უკან სვლის დროს ოლიფანტმა ბევრი ხიფათი და ავადმყოფობა გამოიარა და 1855 წლის ბოლოს დაბრუნდა ინგლისში. 1856 წელს ლონდონში გამოვიდა მისი წიგნი „თურქული არმიის ამიერკავკასიური კამპანია ომერ ფაშას მეთაურობით“. ამის შემდეგ ის ბევრს მოგზაურობდა როგორც პირადად, ასევე სხვადასხვა მისიებში. იყო ჩინეთში, იაპონიასა და კორეაში (1857, 1861), ჩერნომოგორიაში (1861), კორფუზე (1862), ჰერცეგოვინაში, პოლონეთში და მოლდავეთში (1863). სიცოცხლის ბოლომდე ხშირად ჩადიოდა აშშ-სა და კანადაში. 1865-1867 წლებში იყო პარლამენტის წევრი. 1870 წელს იყო „ტაიმსის“ კორესპონდენტი საფრანგეთ-პრუსიის ომში. 1882 წელს იყო ეგვიპტესა და პალესტინაში. 1872 წელს ლონდონში დაქორწინდა 26 წლის ალის კემპბელზე, რომელიც გარდაიცვალა ციებით 1887 წელს. მეორედ დაქორწინდა 1888 წლის 16 აგვისტოს როზამოდ დეილ ოუენზე, მაგრამ მალე თავად გარდაიცვალა ფილტვის კიბოთი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ლოურენს ოლიფანტი Laurence Oliphant — ნამუშევრები პროექტ „გუტენბერგზე“ ლოურენს ოლიფანტი — ნამუშევრები საიტზე Internet Archive ლოურენს ოლიფანტი — ნამუშევრები საიტზე LibriVox (უფასო აუდიო წიგნები) Laurence Oliphant at ElectricScotland.com/webclans
მოსკოვის მოწყალე მაცხოვრის ეკლესია

მოსკოვის მოწყალე მაცხოვრის ეკლესია (რუს. Церковь Спаса Всемилостивого) — მართლმადიდებლური სამრევლო ეკლესია მოსკოვში. ასევე ცნობილია უფლის პატიოსანთა ძელთა ცხოველმყოფელი ჯვარის შემოყვანების ეკლესიის სახელით. ეკლესია დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის აღმოსავლეთი ადმინისტრაციული ოლქის ვეშნიაკის რაიონში. ეკლესიას აქვს რუსეთის ფედერალური მნიშვნელობის ძეგლის სტატუსი და წარმოადგენს კუსკოვოს არქიტექტურული ანსამბლის ნაწილს. ტაძარი აგებულია 1737-1739 წლებში. მთავარი და ერთადერთი საკურთხეველი ნაკურთხია უფლის პატიოსანთა ძელთა ცხოველმყოფელი ჯვარის შემოყვანების სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ისტორიულ წყაროებში კუსკოვო პირველად მოიხსენიება XVI საუკუნეში და უკვე როგორც შერემეტიევების საგვარეულოს სამფლობელო. შერემეტიევების საგვარეულო იყო რუსეთის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი საგვარეულო. ხის სამრევლო ეკლესია კი ცნობილია 1624 წლიდან, ასევე აქ ააშენეს თავადთა სახლი და ციხესიმაგრის ხალხის ციხესიმაგრე. დაახლოებით ამავე პერიოდში, 1646 წელს ფიოდორ ივანეს ძე შერემეტიევმა მეზობელ სოფელში ვეშნიაკოვოში ააგო ღვთისმშობლის მიძინების ეკლესია. 1697-1699 წლებში ბორის პეტრეს ძე შერემეტიევმა პეტრე I-ის დიპლომატიურ მოღვაწე ივანე პაშკოვსკისთან ერთად, მოაწყო მოგზაურობა დასავლეთ ევროპაში. გადმოცემის თანახმად, რომის პაპმა მას აჩუქა ოქროს ჯვარი, რომელშიც შენახული იყო უფლის ჯვრის ნაწილები. ეს სიწმინდე გავავიდა მისი შვილის პეტრე ბორისის ძე შერემეტიევის ხელში. პეტრე ბორისის ძემ, რომელმაც მამის გარდაცვალების შემდეგ მემკვიდრრეობით მიიღო კუსკოვოს მამული, მიიღო გადაწყვეტილება იგი მდიდრულად შეემკო. მშენებლობა დაიწყო 1737 წელს და დასრულდა 1739 წელს. ეკლესიის მთავარი და ერთადერთი საკურთხეველი ნაკურთხია უფლის პატიოსანთა ძელთა ცხოველმყოფელი ჯვარის შემოყვანების სახელზე. დროთა განმავლობაში ეკლესია არ გადაუკეთებიათ და დღევანდელ დღემდე მოაღწია თავისი პირვენდელი სახით. იგი ითვლება მოსკოვის არქიტექტურული ძეგლების იშვიათ სახეობად, რომელიც აგებულია ანასეული ბაროკოს სტილში. ეს სტილი რუსეთში დამკვიდრდა ანა იოანეს ასულის მმართველობის პერიოდში. 1919 წელს კუსკოვოს მამულმა მიიღო სახელმწიფო მუზეუმის სტატუსი. ეკლესიის შენობა გადააკეთეს სამუზეუმო ნაგებობად. მოწყალე მაცხოვრის ეკლესია აღადგინეს და ხელახლა აკურთხეს 1991 წელს. 2010 წელს დაიწყო დაცული ტერიტორიის - XVIII საუკუნის არქიტექტურის ძეგლის სტატუსი. მოწყალე მაცხოვრის ეკლესია ეკლესიის სამრეკლო История церкви Спаса Всемилостивого на pravoslavie.ru Церковь Спаса Всемилостивого на russian-church.ru Церковь Спаса Всемилостивого на sobory.ru Убит настоятель храма Всемилостивого Спаса в Кускове lenta.ru დაარქივებული 2016-03-12 საიტზე Wayback Machine.
4 თვე, 3 კვირა და 2 დღე

4 თვე, 3 კვირა და 2 დღე (რუმ. 4 luni, 3 săptămâni şi 2 zile) — რუმინული მხატვრული ფილმი, გამოსული 2007 წელს, დადგმული კინორეჟისორი კრისტიან მუნჯუს მიერ. ფილმი გახდა კანის მე-60 კინოფესტივალის პრემიის „ოქროს პალმის რტო“ ლაურეატი. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმში მოქმედება მიმდინარეობს 1987 წელს, ნიკოლაე ჩაუშესკუს მმართველობის ბოლო წლებში. მთავარი გმირი ქალები არიან უნივერსიტეტის მეგობრები, რომელთაგან ერთ-ერთი ფეხმძიმედაა და არალეგალური აბორტის გაკეთებას გადაწყვეტს. ანამარია მარინეკუ ლაურა ვასილიუ ვლად ივანოვი ადი ჩერეულიანუ ლუმინიტა გეორგიუ ალექსანდრუ პროტოჩეან 2007 — „ოქროს პალმის რტო“ კანის კინოფესტივალი. 2007 — პრიზი ფიპრესი კანის კინოფესტივალზე. ფილმის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2007-05-31 საიტზე Wayback Machine. "4 თვე, 3 კვირა და 2 დღე" — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
მოსკოვის იერუსალიმის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი

მოსკოვის იერუსალიმის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი (რუს. Храм Иерусалимской иконы Божией Матери) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XX საუკუნის დასაწყისში. მდებარეობს ტალახინის ქუჩა № 24-ში. ეკლესიას აქვს მოსკოვის მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. ტაძარი აგებულია 1912 წელს. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია იერუსალიმის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. ეგვტერები კი ჩრდილოეთისა ნაკურთხია 1912 კოზმა და დამიანეს სახელზე, ხოლო სამხრეთისა ნაკურთხია 1914 წელს წმინდა გიორგისა და ანდრია ბოგოლიუბსკის სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ეკლესია ააგეს 1912 წელს მოსკოველი არქიტექტორის სერგეი ფლეგონტის ძე ვოსკრესენსკის პროექტის მიხედვით ქალაქის სასაკლაოსა და სოფელ დუბროვკის მახლობლად. ეკლესია ააგეს რუსულ არქიტექტურულ სტილში. ტაძრი გეგმა შედგება ფართო სწოკრკუთხა ოთკუთხედი ნაგებობისაგან, რომელსაც აღმოსვლეთის მხრიდან მიბმული აქვს სამი დიდი ნახევრაწრიული აფსიდი. ეკლესია თავისი არქიტექტურული სტილით არის მიმდებარე რაიონის დომინანტი ნაგებობა. გვერდით აფსიდებში განთავსებულია ეგვტერები, რომელთაგან ჩრდილოეთისა ნაკურთხია 1912 კოზმა და დამიანეს სახელზე, ხოლო სამხრეთისა ნაკურთხია 1914 წელს წმინდა გიორგისა და ანდრია ბოგოლიუბსკის სახელზე. ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი, რომელიც მდებარეობს ცენტრალურ ნახევარწრიულ აფსიდში, აკურთხეს 1915 წელს. ჩუქურთმებიანი, მოოქროვილი კანკელი შედგება სამი იარუსისაგან, მისი ავტორია პ. ა. სიზოვი. ხატები დაწერა სამეფო კარის ხატმწერმა და რესტავრატორმა ვასილი პავლეს ძე გურიანოვმა. 1917 წელს (სხვა მონაცემებით 1935 წელს) საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი დახურა, ხოლო ტაძრის შენობაში განათავსა ფაბრიკა. ფასადის დეკორაცია მთლიანად გაანადგურეს. გაჭრეს ახალი ფანჯრები, ინტერიერი დაყვეს სართულებად. 1950-იან წლებში ყოფილი ეკლესიის შენობა დაიკავა ქარხანა „ელექტრონმა“. უკანასკნელი ორგანიზაცია, სანამ შენობა გადაეცემოდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას, იყო ბანკი. ამჟამად ტაძარი მოქმედია, მიმდინარეობს შენობის სარესტავრაციო სამუშაოები. 1996 წელს ეკლესიასთან გაიხსნა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქის მეტოქი. 2006 წლიდან ტაძარი არის სტავროპიგიალური ლუკინოს ჯვართამაღლების იერუსალიმის ტაძრის მეტოქი. Москва: Энциклопедия / Глав. ред. С. О. Шмидт; Сост.: М. И. Андреев, В. М. Карев. — М. : Большая российская энциклопедия, 1997. — 976 с. — 100 000 экз. — ISBN 5-85270-277-3. ↑ 1.0 1.1 1.2 История храма Иерусалимской иконы Божией Матери за Покровской заставой (близ московских городских боен). Сайт церкви. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-02-14. ციტირების თარიღი: 2015-05-26.