laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კარელიის რესპუბლიკის დროშა

კარელიის რესპუბლიკის დროშა (რუს. Флаг Республики Карелия) — კარელიის რესპუბლიკის მთავარი სახელმწიფო სიმბოლო. ამჟამინდელი დროშა დამტკიცდა 1993 წლის 16 თებერვალს და შეიტანილია რუსეთის ფედერაციის სახელმწიფო ჰერალდიკის რეესტრში, მინიჭებული აქვს სარეგისტრაციო ნომერი 1219. შექმნილია კარელია-ფინეთის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის დროშის საფუძველზე. სსრკ-ის დაშლის შემდეგ, 1991 წლის ნოემბერში, კარელის ასსრ გაუქმდა და შეიქმნა კარელიის რესპუბლიკა რუსეთის ფედერაციის შემადგენლობაში. 1991 წლის 27 ნოემბერს გადაწყდა, რომ შეიქმნებოდა რესპუბლიკის ახალი სახელმწიფო სიმბოლოები — დროშა, გერბი და ჰიმნი. 1992 წლის მაისისათვის სამთავრობო კომისიას განსახილველი ჰქონდა დროშის 60, ხოლო გერბის 20 პროექტი. კომისიამ საბოლოოდ აირჩია ალექსანდრ კინერის მიერ შემოთავაზებული ვარიანტი, რომელიც იყო კარელია-ფინეთის სსრ-ის დროშის ადაპტირებული ვერსია. დროშის პროპორციაა 2 : 3. სიმბოლოს გააჩნია სამი ფერი, ხოლო თითოეულ ფერს აქვს საკუთარი დანიშნულება. მწვანე – ბუნების ფერი, იმედისა და რწმენის გამოსახვა; ლურჯი – მდინარეთა და ტბათა ფერი, ნიშნავს დიდებას და სილამაზეს; წითელი – ნიშნავს ძლიერებისა და გამბედაობას. ჩრდილოეთ კარელიის დროშა 1918–1920 წლებში უხტას რესპუბლიკის დროშა 1920–1922 და კარელიის დროშა 1941–1944 წლებში ფინეთის მიერ ოკუპაციის დროს კარელიის ასსრ-ის დროშა 1937 წელს კარელიის ასსრ-ის დროშა 1938–1940 წლებში კარელო-ფინეთის სსრ-ის 1940–1953 წლებში კარელია-ფინეთის სსრ-ის დროშა 1953–1956 წლებში კარელიის ასსრ-ის დროშა 1956–1978 წლებში კარელიის ასსრ-ის დროშა 1978 წელს რესპუბლიკის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2012-04-15 საიტზე Wayback Machine.
გიორგი გაბაშვილის მოედანი

გიორგი (გიგო) გაბაშვილის მოედანი — მოედანი საბურთალოსა და ვაკის რაიონებში (დელისი). ვაჟა-ფშაველას გამზირსა და მიხეილ თამარაშვილის გამზირს შორის. წარმოიქმნა XX საუკუნის 50-იან წლებში. 1962 წელს გიორგი გაბაშვილის სახელი ეწოდა. მოედანზე გამოდის სადგური „დელისი“, მოწყობილია მიწისქვეშა გადასასვლელი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 41, ISBN 978-99928-20-35-3.
დაბახანის ქუჩა

დაბახანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, კრწანისის რაიონში (აბანოთუბანი). აბანოს ქუჩიდან აბანოს I შესახვევამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც შესახვევი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 55, ISBN 978-99928-20-35-3.
ედისის ქუჩა

ედისის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ღრმაღელე). დასაწყისი არალეთის ქუჩიდან. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 65, ISBN 978-99928-20-35-3.
ლუკიანე თაბუკაშვილის ქუჩა

ლუკიანე თაბუკაშვილის ქუჩა — ქუჩა საბურთალოს რაიონში (საბურთალო). მდებარეობდა ჟიული შარტავასა და ლევან გოთუას ქუჩებს შორის. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. ადრე განჯის შესახვევი ერქვა. თბილისის 1934 წელს გეგმაზე დატანილია როგორც განჯის ქუჩა. 1958 წელს დაერქვა ლუკიანე თაბუკაშვილის სახელი. ამჟამად ქუჩა აღარ არსებობს. იგი ჩაიკარგა ახალ განაშენიანებაში. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 83, ISBN 978-99928-20-35-3.
ბელგიის ვაჟ წყალბურთელთა ეროვნული ნაკრები

ბელგიის ვაჟ წყალბურთელთა ეროვნული ნაკრები — ნაკრები, რომელიც წარმოადგენს ბელგიას წყალბურთელთა შეჯიბრებებში. 1900 — 02 ﻿ ვერცხლის მედალი 1904 — ვერ მოხვდა 1908 — 02 ﻿ ვერცხლის მედალი 1912 — 03 ﻿ ბრინჯაოს მედალი 1920 — 02 ﻿ ვერცხლის მედალი 1924 — 02 ﻿ ვერცხლის მედალი 1928 — 1/4 ფინალი 1932 — ვერ მოხვდა 1936 — ვერ მოხვდა 1948 — მე-4 ადგილი 1952 — მე-6 ადგილი 1956 — ვერ მოხვდა 1960 — პირველი რაუნდი 1964 — მე-7 ადგილი 1968 — ვერ მოხვდა 1972 — ვერ მოხვდა 1976 — ვერ მოხვდა 1980 — ვერ მოხვდა 1984 — ვერ მოხვდა 1988 — ვერ მოხვდა 1992 — ვერ მოხვდა 1996 — ვერ მოხვდა 2000 — ვერ მოხვდა 2004 — ვერ მოხვდა 2008 — ვერ მოხვდა 2012 — ვერ მოხვდა 2016 — ვერ მოხვდა HistoFINA (Volume VIII)
კავთისხევის ქუჩა

კავთისხევის ქუჩა — ქუჩა ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი). წმინდა მელქისედეკ I-ის ქუჩიდან ცოტნე დადიანის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 96, ISBN 978-99928-20-35-3.
ბაქო (საფეხბუთო კლუბი)

ბაქო (აზერ. "Bakı" Futbol Klubu) — აზერბაიჯანული საფეხბურთო კლუბი, რომელიც 2016 წლიდან სამოყვარულო კლუბადაა გადაქცეული. სამოყვარულო კლუბად ქცევამდე, 18 სეზონის განმავლობაში თამაშობდა აზერბაიჯანის პრემიერლიგაში; კლუბმა ორჯერ მოიგო ქვეყნის შიდა ჩემპიონატი და სამჯერ - ეროვნული თასი. 1997–1998 წლების სეზონში დინამომ მწვრთნელად რუსლან აბდულაევი დანიშნა. მისი ხელმძღვანელობით გუნდმა თავიდან ტურნირზე კარგად იასპარეზა, თუმცა მესამე ადგილი და 52 ქულა საკმარისი არ აღმოჩნდა ევროპულ თასებზე მონაწილეობისათვის; საბოლოოდ გუნდმა ცხრილში მეექვსე ადგილი დაიკავა. მომდევნო ორი სეზონი დინამომ კვლავ მეექვსე ადგილით დაასრულა. 2000 წელს გუნდის მართვა რუსლანის ვაჟმა, ელხან აბდულაევმა გადაიბარა. 2001–2002 წლების სეზონში ძალიან ცუდი შედეგის დაფიქსირების გამო, დინამო ბაქო აზერბაიჯანის პირველ დივიზიონში გადავიდა, თუმცა კლუბსა და AFFA-ს შორის კონფლიქტების შედეგად ორი სეზონის განმავლობაში გუნდს ტურნირში მონაწილეობა არ შეეძლო. 2004 წელს, თავმჯდომარეს შეცვლის შემდეგ, კლუბმა სახელი შეიცვალა და ბაქო დაირქვა. ახალმა მმართველობამ გუნდში რადიკალური ცვლილებები გამოიწივია. მეორე კვირაში პირველად დამარცხების შემდეგ, ელხან აბდულაევი ასგარ აბდულაევმა ჩაანაცვლა. აზერბაიჯანის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების ყოფილმა მენეჯერმა შეძლო გუნდის სათამაშო სტილის ჩამოყალიბება. ბაქომ რამდენიმე შეხვედრაში მნიშვნელოვანი გამარჯვებები მოიპოვა; ამ გამარჯვებებით, 2005 წლის თებერვლამდე კლუბი მოწინავე პოზიციებს იკავებდა. სეზონის ბოლო პერიოდში ასგარ აბდულაევი აზერბაიჯანის თასზე კონცენტრირდა და მის ფინალამდე მისვლაც მოახერხა. 2004–05 წლების სეზონი ბაქომ მეხუთე პოზიციაზე დაასრულა. მიუხედავად ქვეყნისშიდა წარმატებისა, კლუბის ევროთასებზე დაბრუნება წარუმატებელი გამოდგა. 2004–05 წლების უეფას თასის საკვალიფიკაციო მატჩში, ბაქო სლოვაკეთის „MSL ჟილინასთან“ ორი მატჩის ჯამში 2:3 დამარცხდა (საშინაო შეხვედრა 1:0 მოიგეს, თუმცა სტუმრად 1:3 დამარცხდნენ). 2008 წელს კლუბმა ჯეკო ხადჟუევსკისთან ერთად მეორე ტიტული მოიგო. მისი ხელმძღვანელობით, ბაქო გახდა პირველი აზერბაიჯანული გუნდი, რომელიც უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგის მესამე საკვალიფიკაციო ეტაპზე მოხვდა. კლუბის ტრადიციული ფორმა მოიცავს: თეთერ და ლურჯ მაისურს, თეთრ შორტსა და ყავისფერ წინდებს. მათი საშინაო ფორმა მთლიანად მოყავიფსრო-ჟოლოსფერია. ბაქოს ფორმებს ამზადებს „Marcon“.საჭიროებს წყაროს მითითებას - თარიღი არ არის მითითებული! გამოიყენებთ {{subst:ფაქტიჩა}} ! კლუბის სრპოსორებია: „Baghlan Group“ და „ZQAN Holding“. კლუბის ლოგო ემყარება მაიდნის კოშკს, აღნიშნულ ღირშესანიშნაობას და აზერბაიჯანის ერთ-ერთ ყველაზე გამორჩეულ სიმბოლოს. ↑ Azerbaijan 1998/99 ↑ Azerbaijan 1999/00 ↑ Azerbaijan 2000/01 ↑ Azerbaijan 2001/02 ↑ Azerbaijan 2003/04 ↑ Azerbaijan 2004–05 ↑ 2005/06 UEFA Cup ↑ 2005/06 UEFA Cup ↑ History. FC Baku. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 8 აგვისტო 2013. ციტირების თარიღი: 18 ოქტომბერი 2019.
ლაგოდეხის ქუჩა

ლაგოდეხის ქუჩა — ქუჩა ისნის რაიონში (ავლაბარი). ნიკიფორე ირბახის ქუჩიდან ისააკ ალიხანიანის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. ადრე ერქვა ლაიბ-გვარდიის ჰუსართა პოლკის როტმისტრის მიხეილ დიმიტრის ძე მასლოვის სახელი. დატანილია თბილისის 1876 წლის გეგმაზე. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც ლაგოდეხის ქუჩა. აქვს I შესახვევი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 104, ISBN 978-99928-20-35-3.
ნაგომრის ქუჩა

ნაგომრის ქუჩა — ქუჩა ნაძალადევის რაიონში (ღრმაღელე). ბოგვის ქუჩიდან მუხრანის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნეში. ადრე საპროექტოს II ქუჩა ერქვა. 60-იან წლებში ნაგომრის ქუჩა ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 128, ISBN 978-99928-20-35-3.
დიგოვდარა

დიგოვდარა (აზერ. Digovdərə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 78 კაცი. ↑ Belediyye Informasiya Sistemi Azerbaijani. დაარქივებულია ორიგინალიდან — September 24, 2008.
საქართველოს და რუსეთის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრებების ურთიერთშეხვედრების ისტორია

საქართველოს და რუსეთის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრებები ერთმანეთს 24-ჯერ შეხვდნენ. აქედან საქართველომ მოიგო 22-ჯერ, რუსეთმა 1-ჯერ, ხოლო 1 თამაში ფრედ დამთავრდა. ისინი ერთმანეთს რეგულარულად ევროპის ერთა თასსა და მსოფლიო ჩემპიონატის შესარჩევ ეტაპზე ხვდებიან ერთმანეთს. გუნდები ერთმანეთს პირველად 1993 წლის 25 მაისს, სოპოტში, პოლონეთში დაუპირისპირდნენ. მატჩში რუსეთმა გაიმარჯვა, ანგარიშით 15–9. 2008 წელს მომხდარი რუსეთ-საქართველოს ომის გამო 2009 და 2010 წლებში გუნდებმა ერთმანეთთან ნეიტრალურ მოედანზე ითამაშეს. "espnscrum.com - Statsguru - Team records - Match list - Georgia VS Russia"
არდონის რაიონი

არდონის რაიონი (ოსურ.Æрыдоны район) — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული და მუნიციპალური რაიონი, შემავალი ჩრდილოეთ ოსეთის შემადგენლობაში. მისი ადმინისტრაციული ცენტრი არის ქალაქი არდონი, რომელიც ვლადიკავკაზიდან 39 კილომეტრში მდებარეობს. 2018 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა 19 412 კაცს შეადგენს. არდონის ოლქი მდებარეობს რესპუბლიკის ცენტრალურ ნაწილში, დახრილ დაბლობზე. რაიონის ტერიტორია შეადგენს 377,08 კმ²-ს. არდონის რაიონს ესაზღვრება: სამხრეთ-აღმოსავლეთით - პრიგოროდნიას, ხოლო სამხრეთით - ალაგირი, დასავლეთით დიგორი, ჩრდილო-დასავლეთით კიროვსკი, აღმოსავლეთში - პრავობერეჟნია. არდონის რაიონი არის რესპუბლიკის ერთადერთი შიდა რეგიონი, რომელსაც არ აქვს საზღვრები რუსეთის ფედერაციის ან უცხო სახელმწიფოების შემადგენელ პირებთან. რაიონში შედის არაერთი ცნობილი და მნიშვნელოვანი მდინარე, მათ შორის: არდონი, ფიაგდონი, თერგი და სხვები. არდონის რაიონის მოსახლეობის 60,88 % ცხოვრობს ადმინისტრაციულ ცენტრში — ქალაქ არდონში. აღნიშნულ რაიონში, არის ერთი საავტომობილო, 38 სამრეწველო და 11 სოფლის მეურნეობის საწარმო. რაიონში არის ხოხბის მეურნეობა მოწყობილი. ასევე არდონში არის თევზის დიდი სარეწები. ძირითადად არის კასპიის ორაგულისა და კალმახის მეურნეობა. მთელ რაიონში ეწევიან თევზის ხელოვნურ რეპროდუქციას. რაიონში მოქმედებს: 11 საშუალო სკოლა, 18 სკოლამდელი დაწესებულება, დამატებითი განათლების 2 სკოლა და სრული საშუალო განათლების 3 სპეციალიზებული ინსტიტუტი. არდონის რაიონში და მის სოფლებში განთავსებულია: კულტურის სახლი, სალამოვას სახელობის კულტურის სასახლე არდონში, არდონის ისტორიისა და კულტურის მუზეუმი არდონში, არდონის საზოგადოებრივი განათლების მუზეუმი, 2 ეროვნული თეატრი (არდონსა და ხადგარონში), არდონის რაიონის კულტურისა და დასვენების პარკი და კულტურის სახლი (7 სოფელში). რაიონში არის რამდენიმე მნიშვნელოვანი ბიბლიოთეკა, მათ შორის: საგანმანათლებლო ინფორმაციის რესურსების ბიბლიოთეკა, ქალაქის ბიბლიოთეკა, ცენტრალური უბნის ბიბლიოთეკა, რაიონის ბავშვთა ბიბლიოთეკა და სოფლის ბიბლიოთეკა. არდონში არის, რამდენიმე ხუროთმოძღვრული ძეგლი, მათ შორის: წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია - ქალაქი არდონი. აშენდა XIX საუკუნეში. დიდი ერთსართულიანი სამრეკლოთი. წმინდა პანტელეიმონის სამლოცველო - ქალაქ არდონში და წმინდა მიქაელ მთავარანგელოზის სახელობის ეკლესია, მდებარეობს სოფელ ხადგარონში. არდონის რაიონი დაარქივებული 2014-07-26 საიტზე Wayback Machine.
მოზდოკის რაიონი

მოზდოკის რაიონი (ოს. Мæздæджы район) — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული და მუნიციპალიტეტი (მუნიციპალური ოლქი), რომელიც შედის ჩრდილოეთ ოსეთის შემადგენლობაში. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი მოზდოკი. მოზდოკის რაიონი მდებარეობს რესპუბლიკის ჩრდილოეთ ნაწილში, მდინარე თერგის ორივე ნაპირზე. რაიონის ტერიტორია შეადგენს 1071.12 კმ². მას ესაზღვრება დასავლეთით ყაბარდო-ბალყარეთი ტერსკისა და პროხოლდენსკის ოლქები, ჩრდილოეთით სტავროპოლის ტერიტორიის კურსკის ოლქი, აღმოსავლეთით ჩეჩნეთის ნადრეჩნიკის ოლქი, აღმოსავლეთით მალგობეკის რაიონი და სამხრეთით - კიროვის რაიონი. ზონალური ზონირების მიხედვით, რაიონის ტერიტორია იყოფა ორ ზონად - დაბლობად და მთისწინეთად. რეგიონის ჩრდილოეთ ნაწილში მდებარეობს პრიტრეჩნაიას დაბლობი. რაიონში ჰიდროგრაფიული ქსელი ძირითადად წარმოდგენილია მდინარე თერგითა და მისი მარჯვენა შენაკადით კურპით, რომელიც ნაწილობრივ მიედინება რეგიონის დასავლეთ საზღვარზე. გარდა ამისა, რაიონში არის მრავლად ჰიდრორესურსი, რომელთაგან მთავარია ტერსკო-კუმსკის არხი, ლენინის არხი, მალოკაბარდინსკის არხი, ნადრეკეჩნის არხი, ყიზილარის არხი და ა.შ. რაიონის ტერიტორიაზე არის განთავსებული ნავთობსადენისა და გაზსადენების, ნავთობის საცავების, ბენზინგასამართი სადგურების, საწვავის და საპოხი მასალების საწყობები. ქალაქ მოზდოკის მახლობლად, მოქმედებს მოზდოკის აეროპორტი და და რამდენიმე სამხედრო ნაწილი. მოზდოკის რაიოში სასოფლო-სამეურნეო მიწის ფართობია 83,974 ჰექტარი, რომელთაგან სახნავია 69,289 ჰექტარი. აქ მოჰყავთ ქერი, ხორბალი, სამრეწველო კულტურები (ყურძენი, მზესუმზირა და ა.შ.). კერძო სექტორში ძირითადად ბოსტნეული იზრდება: პომიდორი, კიტრი, ხახვი, რომელიც ექსპორტზე სხვა რეგიონებში გააქვთ. რეგიონში მოქმედებს 7 კოლექტიური მეურნეობა, 5 სახელმწიფო მეურნეობა და ასევე 2 სოფლის მეურნეობის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი. ამ მხრივ მოზდოკი ერთ-ერთ განვითარებულ რაიონად ითვლება, აქ განთავსებულია: 30 საერთო ბიბლიოთეკა, 2 ბავშვთა ბიბლიოთეკა, 12 საბავშვო ბაღი, 35 საშუალო სკოლა, ზოგადი პანსიონი, პანსიონის სკოლა სპეციალური საგანმანათლებლო საჭიროების მქონე ბავშვებისთვის, 3 სამუსიკო სკოლა, 1 ხელოვნების სკოლა, 4 სპორტული სკოლა, სოფლის მეურნეობის სამრეწველო კოლეჯი, მოსკოვის ეკონომიკისა და სამართლის აკადემია (მოზდოკის ფილიალი), მოზდოკის მექანიკისა და ტექნიკის კოლეჯი, 2 საკვირაო სკოლა, კულტურის სასახლე (მოზდოკში) და ბავშვთა შემოქმედების სახლი (მოზდოკში). საგზაო ქსელი კარგად არის განვითარებული, დასავლეთიდან აღმოსავლეთით არის ჩრდილოეთ კავკასიის რკინიგზის პროხოლნაია -ყიზლარის ფილიალი და მაგისტრალი, რომელიც გეორგიევსკიდან ყიზლიარში მიდის. მოზდოკის ჩრდილო-აღმოსავლეთით მდებარეობს სამხედრო აეროპორტი. უნდა აღინიშნოს, რომ თითქმის ყველა დასახლებას აქვს გამართული რეგულარული კომუნიკაცია ქალაქ მოზდოკთან. მოზდოკის რაიონი დაარქივებული 2012-07-31 საიტზე Wayback Machine.
გვაზავა

საკუთარი სახელი გვაზავა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ანდრია (გვაზავა) — საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელმთავარი გიორგი გვაზავა — ქართველი პოლიტიკური მოღვაწე, იურისტი, მწერალი, მთარგმნელი, პუბლიცისტი გურამ გვაზავა — ქართველი ინჟინერ-მშენებელი დავით გვაზავა — საბჭოთა პარტიული მოხელე ელგუჯა გვაზავა — ქართველი პოლიტიკოსი რობერტ გვაზავა — ქართველი მოქანდაკე, გრაფიკოსი
კიროვის რაიონი (ჩრდილოეთ ოსეთი)

კიროვის რაიონი (ოსურ.Кировы район) — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული და მუნიციპალიტეტი (მუნიციპალური ოლქი), რომელიც შედის ჩრდილოეთ ოსეთის რესპუბლიკა - ალანიას შემადგენლობაში. მისი ადმინისტრაციული ცენტრია ელხოტოვო. აღნიშნული სოფელი მდებარეობს მდინარე თერგის მარჯვენა ნაპირზე, ვლადიკავკაზის ჩრდილო-დასავლეთით 55 კმ-ში. ის მდებარეობს ელხოტოვის კარიბჭესთან, ყაბარდო-ბალყარეთის რესპუბლიკის საზღვართან. კიროვის რაიონში შედის 7 დასახლება. ელხოტოვოს მოსახლეობა რაიონის მთლიანი მოსახლეობის 45,4 %-ს შეადგენს. კიროვის ოლქი მდებარეობს რესპუბლიკის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, ყაბარდო-ბალყარეთის რესპუბლიკის საზღვართან. რაიონის ტერიტორია 410,74 კმ². კიროვს ესაზღვრება მუნიციპალურ რაიონები. მისი მეზობლები ასე გამოიყურება - მოზდოკის რაიონს ჩრდილო-აღმოსავლეთით, სამხრეთით არდონისა და დიგორის რაიონები, ასევე ყაბარდო-ბალყარეთის 3 მუნიციპალური უბანი დასავლეთ და ჩრდილოეთით. რაიონის ჰიდროგრაფიული ქსელი წარმოდგენილია მდინარეების თერგის, კამბლიევკას, ურუხის და მათი შენაკადების მიერ. ასევე არის რეგიონში, არაერთი სარეკონსტრუქციო არხი. 1935 წლის 17 მარტის სსრკ-ის ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტის დადგენილებით, ელხოტოვის ოლქს დაარქვეს კიროვის ოლქი. 2004 წელს ოლქმა აღნიშნა 70 წლის იუბილე. მეორე მსოფლიო ომის დროს, ელხოტოვოს სოფლიდან, რომელიც არის კიროვის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი დაიღუპა 614 ადამიანი. კიროვის ოლქი ხასიათდება, როგორც სასოფლო-სამეურნეო და ასევე სამრეწველო წარმოებით. რაიონის ტერიტორიაზე არის 39 საწარმო, მათ შორის 6 კოლექტიური მეურნეობა, 1 სახელმწიფო მეურნეობა, 4 სამრეწველო საწარმო, 2 სამშენებლო და სამონტაჟო კომპანია და ასევე 1 საგზაო დეპარტამენტი. რეგიონში მოქმედებს არაერთი ცნობილი სამრეწველო ქარხანა. ძირითადად აწარმოებენ: ალკოჰოლურ სასმელებს, საკონსერვო ხილსა და ბოსტნეულს. ცნობილია კიროვის პურის და თევზის სამრეწველო ქარხანა. რელიგიის კუთხით კიროვში არის, რამდენიმე მნიშვნელოვანი კულტურული ძეგლი. სოფელ ელოტოვოში და კარჟინში არის მეჩეთი. გამორჩეულია მართმადიდებლური ეკლესიებიც, მათ შორის: წმინდა მოციქულთა პეტრე და პავლეს ეკლესია (სოფელი ელხოტოვოში) და სამების მართლმადიდებლური ეკლესია (სოფელ დარგ-კოხში). ყარსანოვი ყაზბეკი - საბჭოთა კავშირის სამხედრო ლიდერი, საარტილერიო გენერალ-მაიორი. საბჭოთა კავშირის გმირი. აკიმ ალიმბევიჩი - კინორეჟისორი, მსახიობი, პროდიუსერი, სცენარის ავტორი, მომღერალი; რუსეთის ფედერაციის დამსახურებული არტისტი, ჩრდილოეთ ოსეთის რესპუბლიკის სახალხო არტისტი. კიროვის რაიონი დაარქივებული 2012-07-31 საიტზე Wayback Machine. კიროვი კიროვის რაიონის შესახებ
ბჰაკტი

ბჰაკტი (სანსკ. भक्ति bhakti „ერთგულება“) — ცნება ინდუიზმში, ბუდიზმსა და ჯაინიზმში, ღვთის მსახურების განსაკუთრებული ფორმა: მისადმი სიყვარულის და ერთგულების პრაქტიცირება; ასევე ამავე სახელწოდების რელიგიური მოძრაობა, რომელიც ჩრდილო ინდოეთში XV საუკუნიდან გავრცელდა. ბჰაგავადგიტა ბჰაკტის ასახელებს, როგორც ღმერთამდე მისაღწევ ყველაზე „ამაღლებულ“ გზას. ”ბჰაკტის გზა” ძირითადად გამოიხატება ტაძრებში ღვთაებათა „მსახურებაში“ (მათი განბანა, სამოსის ყოველდღიური განახლება, რიტუალური პროდუქტების მირთმევა, იხ. პრასადამი), ასევე ხალხმრავალი დღესასწაულებისა და პროცესიების დროს ღვთაებათადმი მიძღვნილი ბჰაჯანების და კირტანების ერთობლივ გალობაში. Swami Chinmayananda, Love Divine – Narada Bhakti Sutra, Chinmaya Publications Trust, Madras, 1970 Swami Tapasyananda, Bhakti Schools of Vedanta, Sri Ramakrishna Math, Madras, 1990 A.C. Bhaktivedanta Swami Prabhupada, Srimad Bhagavatam (12 Cantos), The Bhaktivedanta Book Trust,2004 Steven J. Rosen, The Yoga of Kirtan: conversations on the Sacred Art of Chanting (New York: FOLK Books, 2008) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბჰაკტი Bhakti Poets: A History of Bhakti by Doris Jakobsh The full text of the Bhagavata Purana (Srimad-Bhagavatam) დაარქივებული 2006-02-06 საიტზე Wayback Machine. English Translation of Narada Bhakti Sutra Bhakti Live Channel Bhaktivedanta College's online study of bhakti books
პეროქსისომები

პეროქსისომა — სპეციალური მეტაბოლური კომპარტმენტი, რომელიც ერთი მემბრანით არის შემოსაზღვრული. პეროქსისომები შეიცავენ ფერმენტებს, რომელთაც სხვადასხვა სუბსტრატებიდან წყალბადი გააქვთ ჟანგბადზე, თანაპროდუქტის სახით წყალბადის ზეჟანგის წარმოქმნით, სწორედ აქედან წარმოიქმნება ორგანოიდის სახელი. ამ რეაქციებს შეიძლება მრავალი განსხვავებული ფუნქცია ჰქონდეს. ზოგიერთი პეროქსისომა ჟანგბადს იყენებს ცხიმოვანი მჟავების უფრო მცირე მოლეკულებად დასახლეჩად, რომლებიც მერე შეიძლება გადატანილ იქნან მოტოქონდრიებისაკენ, სადაც ისინი უჯრედული სუნთქვის საწვავად გამოიყენება. ღვიძლში პეროქსისომები ახდენენ ალკოჰოლისა და სხვა მავნე ნივთიერებების დეტოქსიკაციას, შხამებიდან წყალბადის ჟანგბადზე გადატანით. პეროქსისომური მეტაბოლიზმის შედეგად წარმოქმნილი H 2 O 2 {\displaystyle {\ce {H2O2}}} თვითონვე არის ტოქსიკური, მაგრამ ორგანოიდი ასევე შეიცავს ფერმენტს, რომელიც მას წყლად გარდაქმნის. სპეციალიზებული პეროქსისომები რომელთაც ეწოდება გლიოქსისომები, ნანახია მცენარეთა თესლების ცხიმის შემნახავ ქსოვილებში. ეს ორგანოიდები შეიცავენ ფერმენტებს, რომლებიც ცხიმოვანი მჟავების შაქრად გარდაქმნის ინიციირებას ახდენენ. ეს შაქარი, თესლზე ამოსულ ყლორტს შეუძლია ენერგიისა და ნახშირბადის წყაროდ გამოიყენოს, სანამ ის თვითონვე შეძლებს საკუთარი შაქრის წარმოებას ფოტოსინთეზის გზით. ლიზოსომებისგან განსხვავებით, პეროქსისომები ენდომემბრანული სისტემებისაგან არ წარმოიშობიან. ისინი უფრო დიდები იზრდებიან ციტოზოლში წარმოქმნილი ცილების ებ-ზე სინთეზირებული ლიპიდებისა და თვით პეროქსისომებში წარმოქმნილი ლიპიდების გაერთიანებით, მას შემდეგ რაც გარკვეულ ზომას მიაღწევენ, პეროქსისომები ორად იყოფიან და ასე იზრდება მათი რიცხვი. ნილ კემპბელი, ჯეინ ბ. რისი „ბიოლოგია“, მე-7 გამოცემა, გვ.140, თბ., 2009.
ობსერვატორიის ქუჩა

ობსერვატორიის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი). მარტყოფის ქუჩიდან რკინიგზამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. დატანილია 1876 წლის გეგმაზე. 1851–1862 წლებში ახლანდელი ობსერვატორიისა და მარტყოფის ქუჩების კუთხეში განთავსებული იყო თბილისის მაგნიტურ-მეტეოროლოგიური ობსერვატორია. ქუჩის სახელწოდებაც აქედან მოდის. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 134, ISBN 978-99928-20-35-3.
საადის ქუჩა

საადის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, კრწანისის რაიონში (კალა). ბეთლემის ქუჩიდან ორპირის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წლის შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც შესახვევი, ასევეა თბილისის 1934 წლის გეგმაზეც, თბილისის ქუჩების 1955 წლის ცნობარში შეტანილია როგორც ქუჩა. აქვს I ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 152, ISBN 978-99928-20-35-3.
ტაბახმელის ქუჩა

ტაბახმელის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, კრწანისის რაიონში (ხარფუხი). დასაწყისის ხარფუხის შესახვევიდან. წარმოიქმნა XX საუკუნის I ნახევარში. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ყარაიის შესახვევი, 40-იან წლებში ტაბახმელის ქუჩა დაერქვა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 169, ISBN 978-99928-20-35-3.
ელიზბარ და ვლადიმერ უბილავების ქუჩა

ელიზბარ და ვლადიმერ უბილავების ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი). აწყურის ქუჩიდან ავლიპი ზურაბიშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის დასაწყისში. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ფერმა-ავლაბრის II ქუჩა. 70-იან წლებში — აწყურის II შესახვევი, 1995 — ვლადიმერ უბილავას, 1997 წელს ელიზბარ უბილავას და ვლადიმერ უბილავას სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 128, ISBN 978-99928-20-35-3.
უბილავა (მრავალმნიშვნელოვანი)

უბილავა შეიძლება აღნიშნავდეს: ელიზბარ უბილავა — ქართველი მოჭადრაკე ელიზბარ უბილავა — ქართველი მწერალი, ჟურნალისტი ვლადიმერ უბილავა — ქართველი პოეტი იუზა უბილავა — საბჭოთა პარტიული და სახელმწიფო მოხელე რაისა უბილავა — პოლიტიკოსი
დაკები

დაკები (ლათ. Daci) — გეტებთან ახლომონათესავე ჩრდილოეთ თრაკიულ ტომთა ჯგუფი. უძველესი ავტორების (სტრაბონი, კეისარი, პლინიუს უფროსი და სხვ.) გადმოცემით მათ დაიკავეს მიწები დუნაის ჩრდილოეთით კარპატების განშტოებებამდე, ე. ი. ძირითადად ტრანსილვანიის (დღევანდელი რუმინეთი) ტერიტორია. ყველაზე მეტად დასახლდნენ და განავითარეს ოლტენიისა და ბანატის რაიონები. ბერძნული წყაროები მოიხსენიებენ ძვ. წ. V საუკუნიდან. მისდევდნენ მიწათმოქმედებას და მესაქონლეობას, იცოდნენ მეთუნეობა და მეტალურგია. ვაჭრობდნენ ბერძნულ-რომაულ სამყაროსთან, სარგებლობდნენ ბერძნულ-მაკედონური და რომაული ტიპის სამონეტო სისტემით. ძვ. წ. I საუკუნეში დაკები და გეტები დაკი ბელადის ბერებისტას მეთაურობით გაერთიანდნენ და თავისი ძალაუფლება დუნაის დასავლეთი ნაპირის ტომებზე და ზოგიერთ აღმოსავლეთ პონტოურ (სამხრეთ-აღმოსავლეთ შავიზღვისპირეთი) ქალაქზე გაავრცელეს. წავიდა სახელმწიფოებრიობის ჩამოყალიბების პროცესი, გაიზარდა გამაგრებული ქალაქები, წარმოიქმნა დედაქალაქი არგედავა (დღევანდელი ვერედია) ბანატის ოლქში, მოიჭრა მონეტები. თუმცა მათი გაერთიანება არამყარი აღმოჩნდა და მალე დაიშალა. ძვ. წ. I — ახ. წ. I საუკუნეების განმავლობაში რომაელებმა მთელი რიგი ლაშქრობები მოაწყეს დაკების წინააღმდეგ; პირველად მათი დაპყრობა ავგუსტუსმა და ნერონმა სცადეს, მაგრამ უშედეგოდ. დაკების კავშირმა უდიდეს აყვავებას ახ. წ. I საუკუნის ბოლოს მიაღწიეს დეცებალუსის მმართველობისას; ამ დროს მათ ახალი ძლიერი სახელმწიფო შექმნეს. კლასობრივი საზოგადოების წარმოქმნის პროცესი ამ დროს უკვე შორს იყო წასული (ზოგიერთი მეცნიერის აზრით, უკვე იყო ჩამოყალიბებული მონათმფლობელური სახელმწიფო). I საუკუნის 80-იან წლებში დაკების წინააღმდეგ ომი დაიწყო დომიციანემ, მაგრამ იგი ზედიზედ დაამარცხეს და იძულებული გახადეს დამამცირებელი ზავისათვის მოეწერა ხელი. რომაელებს ყოველწლიურად ფულისა და ხორბლის სახით ხარკი უნდა ეძლიათ დაკებისათვის და თან სამოქალაქო და სამხედრო სპეციალობის მქონე ოსტატებიც უნდა გაეგზავნათ რომიდან დაკიაში. იმპერატორ ტრაიანეს მიერ წარმოებულ 101–102 (ამ დროს დაიკავეს ბანატი და ოლტენია) და 105–106 წლების ომებში დაკები დაარცხდნენ, მათი მთავარი ქალაქი სარმიზეგეტუზა დაეცა, დეცებალუსმა თავი მოიკლა და დაკებმაც დამოუკიდებლობა დაკარგეს. დაკია რომის პროვინციად გამოცხადდა. მათზე გამარჯვების აღსანიშნავად ტრაიანემ რომში 39 მეტრის სიმაღლის სვეტი („ტრაიანეს სვეტი“) აღმართა, მასზე გამოსახული იყო დაკებთან ომის ეპიზოდის გამომხატველი რელიეფები. დაკების უმრავლესობა ბრძოლას შეეწირა ან ტყვედ გაიყიდა. XX საუკუნის 50-იანი წლებიდან ორეშტიის მთებში რუმინელი არქეოლოგების მიერ დაკების ციხესიმაგრეებისა და დასახლებების არქეოლოგიური გათხრები დაიწყო. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 347. Колосовская Ю. К. Даки // Большая советская энциклопедия. — 3-е изд., т. 7 — М., 1972. Маяк И. Л. Даки // Большая российская энциклопедия. т. 8. — М., 2007. — стр. 246.
მერაბ ქავთარაძის ქუჩა

მერაბ ქავთარაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი). ცოტნე დადიანის ქუჩიდან ახალქალაქის ქუჩამდე. უსახელო მონაკვეთს მერაბ ქავთარაძის სახელი ეწოდა 1995 წელს. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 177, ISBN 978-99928-20-35-3.