laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ოლსტერი (სარაგბო კლუბი)

ოლსტერი — ირლანდიური სარაგბო გუნდი. მისი საშინაო არენა მდებარეობს ბელფასტში. მოიცავს ირლანდიის რაგბის კავშირის ერთ-ერთ რეგიონს — ჩრდილოეთ ირლანდიას (ირლანდია სულ 4 სარაგბო რეგიონადაა დაყოფილი, მათშორისაა ჩრდილოეთ ირლანდიაც). ოლსტერის რეგიონი მოიცავს ჩრდ. ირლანდიას სრულად და ირლანდიის რესპუბლიკაში შემავალ სამ სხვა პროვინციას. ოლსტერი, ისევ როგორც ლენსტერი და მანსტერი, 1879 წელს დაფუძნდა. მათ მოგვიანებით შეუერთად კონახტი. ლენსტერთან და მანსტერთან შედარებით, ოლსტერი ნაკლებად ტიტულოვანი კლუბია. ჰეინიკენის თასი ერთადერთხელ მოიგეს 1999 წელს. 2011-12 წწ. სეზონზე კი ფინალში დუბლინელებთან წააგეს. ასევე ერთხელ აქვთ მოგებული პრო-14, 2006 წელს. მართალია პროფესიონალურ ხანაში ის ჩამორჩა მანსტერს და ლენსტერს, სამოყვარულო ერაში (1995 წლამდე) ოლსტერი ამ გუნდებს არ ჩამოუვარდება. ირლანდიის პროვინციების თასი ოლსტერმა 26-ჯერ მოიგო, მაშინ როცა ლენსტერმა და მანსტერმა თანაბრად — 22-ჯერ. ოფიციალური საიტი
ვაცლავ ჩერნი

ვაცლავ ჩერნი (ჩეხ. Václav A. Černý; დ. 27 მაისი, 1931, პრაღა, — გ. 21 იანვარი, 2017, იქვე) — ჩეხი ენათმეცნიერი, მთარგმნელი. კავკასიური ენების სპეციალისტი, ქართველოლოგი. დაამთავრა კარლის უნივერსიტეტის ჰუმანიტარული ფაკულტეტი სპარსული და სომხური ენების სპეციალობით (1954). შემდეგ მუშაობდა პრაღაში გამომცემლობის რედაქტორად. 1960-იანი წლების დასაწყისიდან 1980 წლამდე მოღვაწეობდა ჩეხოსლოვაკიის მეცნიერებათა აკადემიის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტში. 1990-იან წლებში მოკლე დროით კვლავ დაუბრუნდა ამ ინსტიტუტს. კითხულობდა ლექციებს ზოგადი კავკასიოლოგიის, ქართული და ჩერქეზული ენების შესახებ. მისი ძირითადი შრომები ეძღვნება კავკასიური და ქართული კულტურისა და ლინგვისტიკის სხვადასხვა საკითხს. ჩეხურად ნათარგმნი აქვს ვაჟა-ფშაველას, მიხეილ ჯავახიშვილის და ნიკო ლორთქიფანიძის, ასევე თანამედროვე ქართველი მწერლების ნაწარმოებები. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (საქართველო, 2015). ვაცლავ ჩერნი | უცხოელი ქართველოლოგები პრაღაში დაკრძალეს ჩეხი ქართველოლოგი ვაცლავ ჩერნი. რადიო თავისუფლება, RFE/RL. იანვარი 31, 2017. ↑ http://en.isabart.org/person/122883 ↑ 2.0 2.1 2.2 Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a> ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a> ↑ http://orient.avcr.cz/sd/novinky/hlavni-stranka/170105.html ↑ http://www.ff.cuni.cz/2016/01/vaclav-cerny-obdrzel-rad-prezidenta-gruzie-za-celozivotni-zasluhy-reprezentaci-gruzinske-literatury-kultury/
გელა მუხაშავრია

გელა აკაკის ძე მუხაშავრია (დ. 10 დეკემბერი, 1938, თბილისი, — გ. 28 ივლისი, 2020, იქვე) — ქართველი ექიმი, კოლოპროქტოლოგი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი (1964). 1964-1970 წლებში იყო ქარელის რაიონული საავადმყოფოს ზოგადი ქირურგი, 1967-1983 წლებში — მოსკოვის კოლოპროქტოლოგიის ინსტიტუტის თანამშრომელი, 1970-1971 წლებში — თბილისის მე–9 საავადმყოფოს ზოგადქირურგიული კლინიკის ექიმი–ორდინატორი, 1972-1983 წლებში — იმავე კლინიკის ჩირქოვანი ქირურგიისა და პროქტოლოგიის განყოფილების გამგე, 1983 წლიდან — საქართველოს კოლოპროქტოლოგიის ცენტრის დირექტორი. 2012 წლიდან არჩეული იყო საქართველოს კოლოპროქტოლოგთა ასოციაციის პრეზიდენტად. თბილისის საპატიო მოქალაქე (2016). ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია. - თბ.,.- 2000.-გვ.210. გელა მუხაშავრია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ვაცლავ ჩერნი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ვაცლავ ჩერნი შეიძლება აღნიშნავდეს: ვაცლავ ჩერნი — ჩეხი ენათმეცნიერი, ქართველოლოგი ვაცლავ ჩერნი — ჩეხი ლიტერატურათმცოდნე ვაცლავ ჩერნი — ჩეხი პოლიტიკოსი ვაცლავ ჩერნი —ჩეხი ფეხბურთელი
დიმიტრი ყაზბეგი

დიმიტრი (მიტკა) ნიკოლოზის ძე ყაზბეგი (დ. 1838, სტეფანწმინდა — გ. 1880, იქვე) — ქართველი საზოგადო მოღვაწე, პედაგოგი. დაიბადა პოდპორუჩიკ ნიკოლოზ ყაზბეგისა და სალომე დუდაროვას ოჯახში. მისი პაპა იყო სტეფანწმინდის მოურავი გაბრიელ ყაზბეგი. მის და-ძმებს შორის იყვნენ: გიორგი, გაბრიელი, რაფიელი (ფიდო) და ელისაბედი (ლიზა). დაამთავრა თბილისის კლასიკური გიმნაზია, შემდეგ სწავლა განაგრძო პეტერბურგში, სადაც ხალხოსნური იდეების გავლენის ქვეშ მოექცა. იყო ილია ჭავჭავაძის ახლო მეგობარი. 1872 წლის 7 დეკემბერს ილია ჭავჭავაძე თბილისის სათავადაზნაურო ბანკი ბანკის მმართველად აირჩიეს, ხოლო დირექტორებად — დიმიტრი ყაზბეგი და დავით ყიფიანი. ყაზბეგი თან ახლდა რუსეთში ფინანსთა სამინისტროსგან ბანკის წესდების დამტკიცების დასაჩქარებლად გამგზავრებულ ილიას. შემდგომ წლებში ძირითადად სტეფანწმინდაში ცხოვრობდა. იყო ხევის მხარის პირველი განმანათლებელი. უსასყიდლოდ შეასწავლა წერა-კითხვა რამდენიმე გლეხს, რომელთაგან გამოირჩეოდა პავლე ღუდუშაური; ეს უკანასკნელი შემდეგ თვითონაც მასწავლებლობდა. თანამედროვეთა გადმოცემით იყო ძლიერ განსწავლული და დარბაისელი პიროვნება. დიმიტრი ყაზბეგის და — ელისაბედი თავის მოგონებებში (გამოქვეყნდა 1924-1926 წლებში ჟურნალ „მნათობში“) ამტკიცებდა, რომ სწორედ დიმიტრი ყაზბეგი იყო რომანების — „ელგუჯასა“ და „ხევისბერი გოჩას“ ნამდვილი ავტორი, მათმა ბიძაშვილმა ალექსანდრე (სანდრო) ყაზბეგმა კი ამ ნაწარმოებების ხელნაწერები დიმიტრის გარდაცვალების შემდეგ მიითვისა. ამ ბრალდებას მაშინვე გამოუჩნდნენ როგორც მომხრეები (მაგ., მიხეილ ზანდუკელი), ასევე მოწინააღმდეგეები (მაგ., ვახტანგ კოტეტიშვილი). თანამედროვე ლიტერატურათმცოდნეობაში ალექსანდრე ყაზბეგის ავტორობის საკითხი ეჭვქვეშ არ დგას. ყაზბეგი, დ. [დ. ყ.] მავნე სულები // დროშა .– 1968 – №21–22 .– გვ. 18. ყაზბეგი, ელისაბედ. დ. ყაზბეგის და ალ. ყაზბეგის ბიოგრ. მასალები. „მნათობი“, 1924 წ. № 5, 7-8; 1925 წ. № 1, 3, 4, 8-9, 10, 11, 12; 1926 წ. № 1; კოტეტიშვილი, ვახტანგ. ალექსანდრე ყაზბეგი და მისი ავტორობის საკითხი / [მხატვ.: ლადო წილოსანი]. - ტფ. : გამომცემლები: სოლ. ყაზბეგი, მიხ. ჩოფიკაშვილი, 1925 (ამიერ-კავკასიის რკინის გზების სტამბა-ლიტოგრაფია); ზანდუკელი, მიხეილ. ალექსანდრე თუ დიმიტრი ყაზბეგი? : კრიტიკული გამოკვლევა (ჩემი მოწინააღმდეგეების საპასუხოდ). - ტფილისი, 1925 (ს.მ.უ.ს. პოლიგრ. განყ. მე-3 სტამბა). მასალები ალექსანდრე ყაზბეგის ბიოგრაფიისათვის : ყაზბეგების საგვარეულოს მოღვაწენი / ვანო შადური ; რედაქტორი: ს. ჯორბენაძე ; თბილისი : თბილისის უნივერსიტეტის გამომცემლობა , 1985.
ტყვარჩელის ბრძოლა

ტყვარჩელის ბრძოლა — სამხედრო აქციების სერია აფხაზეთის ომის პერიოდში (1992-93), რომელსაც ადგილი ტყვარჩელსა და მის შემოგარენში ჰქონდა, ერთი მხრივ, ქართულ ჯარებსა და, მეორე მხრივ, აფხაზ შეიარაღებულ ძალებსა და მათ მოკავშირეებს შორის 1992 წლის ოქტომბრიდან 1993 წლის სექტემბრამდე. ბრძოლა მოიცავდა მძიმე და საბოლოოდ წარუმატებელ ალყას ქართველების მიერ, ასევე დაუსრულებელ შეტაკებებს ქალაქის გარშემო სოფლებში. რუსეთის დახმარება, ჰუმანიტარული და სამხედრო, კრიტიკული იყო ქალაქის თავდაცვისთვის, რომელმაც მძიმე ჰუმანიტარული კრიზისი გადაიტანა ამ პერიოდის განმავლობაში. Georgia/Abkhazia: Violations of the Laws of War and Russia's Role in the Conflict. The Human Rights Watch Arms Project Vol. 7, No. 7 (March 1995)
ნატალია ალექსის ასული

ნატალია ალექსის ასული (რუს. Наталья Алексеевна; დ. 21 ივლისი, 1714, სანქტ-პეტერბურგი, რუსეთი — გ. 22 ნოემბერი, 1728, მოსკოვი, რუსეთი) — რომანოვების დინასტიის წარმომადგენელი. რუსეთის იმპერატორ პეტრე I-ის ვაჟის, ალექსი პეტროვიჩისა და შარლოტა კრისტინა ბრაუნშვაიგ-ვოლფენბიუტელის ასული. იმპერატორ პეტრე II-ის უფროსი და. პეტრე III-ის ბიძაშვილი და მარია ტერეზიას დეიდაშვილი. ნატალია დაიბადა 1714 წლის 21 ივლისს სანქტ-პეტერბურგში. იგი იყო ცარევიჩ ალექსი პეტროვიჩისა და მისი მეუღლის, ცარევნა შარლოტა კრისტინა ბრაუნშვაიგ-ვოლფენბიუტელის პირველი შვილი. მამის მხრიდან იგი იყო რუსეთის იმპერატორ პეტრე I დიდისა და მისი პირველი ცოლის, ევდოკია ლოპუხინას შვილიშვილი და ასევე იმპერატრიცა ელიზაბეტას ძმისწული. დედის მხრიდან მისი დეიდაშვილი იყო თავად ავსტრიის იმპერატრიცა მარია ტერეზია. მას მხოლოდ ერთი უმცროსი ძმა ჰყავდა იმპერატორ პეტრე II-ის სახით. 1715 წელს დედამისი მის ძმაზე მშობიარობას გადაჰყვა, 1718 წელს კი მოკლეს მათი მამაც. 1719 წლიდან ის და მისი ძმა რუსეთის სამეფო კარზე გადავიდნენ, სადაც მათ ძიძა, ანა ივანოვნა კრამერი ზრდიდათ. 1727 წელს მისი ძმა სრულიად რუსეთის იმპერატორი ხდება. ამით იგი თავისი მამიდების, ელიზაბეტასა და ანას შემდეგ იგი ტახტის მესამე მემკვიდრე ხდება. ამის გამო ნატალიამ გავლენიანი რუსი დიდებულის, ალექსანდრე მენშიკოვის ყურადღება მიიქცია, რომელსაც სურდა, რომ იგი თავის ვაჟზე დაექორწინებინა, თუმცა ნატალია გაუთხოვარი დარჩა. რუსი მატიანეების შეფასებით იგი იყო ინტელიგენტი და კეთილი, რომელიც ძმაზე ყოველთვის კარგ გავლენას ახდენდა. ცნობილია ისიც, რომ და-ძმა ერთმანეთთან ძალიან ახლოს იყო. ნატალია ალექსის ასული გარდაიცვალა 1728 წლის 22 ნოემბერს მოსკოვში, 14 წლის ასაკში, სრულიად მოულოდნელად. 1730 წელს გარდაიცვალა პეტრე II-ც, რის შემდეგაც ტახტს იმპერატრიცა ანა იკავებს, მისი დაღუპვის შემდეგ კი იწყება რუსეთის ტახტისათვის ბრძოლა მის მემკვიდრეებს შორის. Пчелов Е. В. Романовы. История династии — М.: ОЛМА-ПРЕСС, 2002. — С. 106. Панова Т. Д. Кремлёвские усыпальницы. — М.: Индрик, 2003. — Сс. 159, 199—200. Н. И. Павленко в своей книге «Меншиков» («Наука», 1981, С. 171) сообщает, что Пётр II подарил своей сестре орден, отобранный у её предполагаемого жениха А. А. Меншикова. Однако лишение Меншиковых наград состоялось 14 (25) октября 1727 года, почти через год после награждения великой княжны орденом Святой Екатерины Родословная книга Всероссійскаго дворянства. // Составилъ В. Дурасов. — Ч. I. — Градъ Св. Петра, 1906. С. 41 Корсакова В. Наталья Алексеевна (великая княжна) // Русский биографический словарь : в 25 томах. — СПб.—М., 1896—1918.
კენგ-ტანის ეროვნული პარკი

კენგ-ტანის ეროვნული პარკი — ეროვნული პარკი ტაილანდის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, უბონრატჩათანის პროვინციაში. მდებარეობს მდინარე მუნზე. იგი 1981 წლის 13 ივლისს დაარსდა და ბუნების დაცვის საერთაშორისო კავშირის დაცული ტერიტორიების II კატეგორიას მიეკუთვნება. პარკის ფართობი 80 კმ²-ია. დიდი ნაწილი მთიანია და ძირითადად მდინარეები: მუნი და ქჰონგი ასაზრდოებენ. ზღვის დონიდან საშუალო სიმაღლე 200 მეტრია. პარქი ხასიათდება პლატოებითა და გლუვი ბორცვებით. პარკის უმაღლესი წერტილია ბენ ტადი, რომელიც ზღვის დონიდან 543 მეტრის სიმაღლეზე მდებარეობს. პარკი უმეტესწილად ფოთლოვანი ტყეებითაა დაფარული. ხარობს ჯუჯა Shorea obtusa, Shorea siamensis და Dipterocarpus obtusifollus. ალაგ-ალაგ მშრალი მარადმწვანე ტყეებიც გვხვდება. პარკის დიდი ნაწილს Eugenia cumini, Pterocarpus macrocarpus, Xylia kerril, ბამბუკი და ბალახი იკავებს. გარეული ცხოველებიდან გვხვდება: გარეული ღორები, მყვირალა ირემი, ცივეტი, მაკაკა, გიბონი და სხვ. დონ-ტანა (ดอนตะนะ) — 700 მეტრის სიგრძისა და 450 მეტრის სიგანის კუნძული მდინარე მუნის შუაგულში. კენგ-ტანა (แก่งตะนะ) — მდინარე მუნის უდიდესი ტალღები. მოქცევებს შორის პერიოდში ქვიშაქვის დიდი კლდე მდინარეს ორ დინებად ჰყოფს. თამ-ფრა ან თამ-ფუ-მა-ნაი (ถ้ำพระหรือถ้ำภูหมาไน) — VII-VIII საუკუნეებით დათარიღებული ქვაზე ამოკვეთილი ნიმუშები. ამჟამად ორიგინალი ქვის წარწერები ეროვნულ მუზეუმში ინახება. ნამტოკ-რაკ-საი (เส้นทางศึกษาธรรมชาติน้ำตกรากไทร) — პარკის შტაბ-ბინიდან მდინარე მუნამდე მიმავალი 500 მეტრიანი ბილიკი კლდეზე. მამტოკ-ტატ-ტონი (น้ำตกตาดโตน) — ჩანჩქერი პარკის ტერიტორიაზე. Trekthailand ↑ 1.0 1.1 1.2 Kaeng Tana National Park. Department of National Parks (Thailand). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 17 November 2015. ციტირების თარიღი: 16 November 2015. ↑ Wikramanayake, Eric D. (2002). Terrestrial ecoregions of the Indo-Pacific: a conservation assessment. Island Press. ISBN 978-1-55963-923-1. ციტირების თარიღი: October 1, 2011.
ბრაიან ო’დრისკოლი

ბრაიან ჯერალდ ო’დრისკოლი (დ. 21 იანვარი, 1979, დუბლინი) — ირლანდიელი მორაგბე, რომელმაც მთელი თავისი კარიერა გაატარა დუბლინის ლენსტერში. მისი სათამაშო პოზიცია იყო შუამარბი. 2003-2012 წლებში იყო ირლანდიის ნაკრების კაპიტანი. 2005 წელს უკაპიტნა ბრიტანელ და ირლანდიელ ლომებს. ო’დრისკოლი მიიჩნევა ყველა დროის ერთ-ერთ საუკეთესო მოთამაშედ. ყველაზე მეტი სანაკრებო კეპის მქონე მორაგბეთა სიაში ო’დრისკოლი მეოთხეა. მას ირლანდიის ნაკრებში 133 მატჩი აქვს ჩატარებული, ხოლო „ლომებში“ — 8. მის ანგარიშზეა 46 სანაკრებო ლელო და დღემდე ირლანდიის ნაკრების საუკეთესო მელელოვეა. ამ მაჩვენებლით ის მერვეა მსოფლიოში, ხოლო პირველი — შუამარბებს შორის. ო’დრისკოლს ასევე ეკუთვნის 6 ერის გათამაშების რეკორდიც 26 დადებული ლელოთი. ის არის საუკეთესო მელელოვე ჰეინიკენის თასზე (30 ლელო) ირლანდიელებს შორის. 2006, 2007 და 2009 წლებში ო’დრისკოლი 6 ერის ჩემპიონატის საუკეთესო მოთამაშედ დასახელდა. 2016 წლის 17 ნოემბერს ო’დრისკოლი შეიყვანეს მსოფლიო რაგბის დიდების ხევანში. ამჟამად ის მუშაობს BT Sport და ITV Sport ტელევიზიებისთვის როგორც რაგბის ანალიტიკოსი. ↑ 1.0 1.1 Irish Rugby: Ireland – Profile: Brian O'Driscoll დაარქივებული 11 September 2015 საიტზე Wayback Machine. ; წაკითხვის თარიღი: 21 მარტი, 2011. ↑ ბრაიან ო’დრისკოლი: რაგბის კავშირის პროფილი. ESPN Scrum. წაკითხვის თარიღი: 21 მარტი, 2011 ↑ Lyle Jackson (15 თებერვალი, 2009). „2009 Six Nations“. BBC. ციტირების თარიღი: 16 თებერვალი, 2009. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate= და |date=-ში (დახმარება) ↑ O'Driscoll sets all-time try record Sydney Morning Herald; წაკითხვის თარიღი: 21 მარტი, 2011. ↑ O'Driscoll the great has Irish believing in BOD დაარქივებული 2018-10-04 საიტზე Wayback Machine. The Independent; წაკითხვის თარიღი: 21 მარტი, 2011. ↑ Leinster Rugby – Profile: Brian O'Driscoll. წაკითხვის თარიღი: 21 მარტი, 2011. ↑ Northampton's recovery overturned as Leinster herald age of the Irish The Guardian. წაკითხვის თარიღი: 21 მაისი, 2011. ↑ „World Rugby Hall of Fame: Jonny Wilkinson attends launch“. BBC News Coventry & Warwickshire. 17 ნოემბერი, 2016. ციტირების თარიღი: 16 ოქტომბერი, 2017. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate= და |date=-ში (დახმარება)
თბილისის დემონსტრაციები (1978)

1978 წლის 14 აპრილის დემონსტრაციები თბილისში — საპროტესტო გამოსვლები თბილისში საქართველოს კომუნისტური პარტიის მიერ ქართული ენის კონსტიტუციური სტატუსის შეცვლის მცდელობის საპასუხოდ. 1977 წელს, ახალი საბჭოთა კონსტიტუციის მიღების შემდეგ, საქართველოს სსრ უმაღლესმა საბჭომ შეიმუშავა კონსტიტუციის გეგმა, რომელშიც 1936 წლის კონსტიტუციისგან განსხვავებით, ქართული სახელმწიფო ენად უკვე აღარ იყო გამოცხადებული. ამ ინიციატივას საპროტესტო აქციების მთელი სერია მოჰყვა, რომლის შედეგადაც, გარდაუვალი გახდა შეტაკება ათასობით მომიტინგესა და საბჭოთა მთავრობას შორის. კრიზისის განმუხტვა შესაძლებელი გახდა ედუარდ შევარდნაძის მიერ მოსკოვის ცენტრალური ხელისუფლების ავტორიტეტებთან მოლაპარაკებით, რომლის შედეგად, ახალ კონსტიტუციაში ქართული ენის ყოფილი სტატუსის შენარჩუნების ნებართვა მიიღეს. საბჭოთა კავშირის ცენტრალური მთავრობის ამ უჩვეულო დათმობამ თბილისში ემოციები დააცხრო, თუმცა დაძაბულობა გამოიწვია აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკაში, სადაც აფხაზმა კომუნისტურმა ელიტამ ეს ნაბიჯი ქართული ნაციონალიზმის წინაშე კაპიტულაციად შერაცხა და მოითხოვა ავტონომიის საქართველოდან რუსეთის ფედერაციის დაქვემდებარებაში გადატანა. ეს მოთხოვნა უარყვეს, თუმცა რამდენიმე პოლიტიკური, კულტურული და ეკონომიკური საკითხი დათმეს. 1988 წლის ნოემბერში გამოქვეყნდა „ქართული ენის სახელმწიფო პროგრამის პროექტი“ (დამტკიცდა 1989 წლის აგვისტოში), რომელიც ითვალისწინებდა ქართული ენის კონსტიტუციური სტატუსის დაცვას. ამ მოვლენების აღსანიშნავად, 1990 წლიდან 14 აპრილი საქართველოში დედაენის დღედ აღინიშნება. 14 აპრილი - დედაენის დღე, რადიო „თავისუფლება“. 14 აპრილი, 2011. ნინო მარკოზია, ენობრივი სიტუაცია XX საუკუნის 80-იანი წლების საქართველოში, თბ., 2015
OnePlus 6T

OnePlus 6T — ჩინური კომპანია OnePlus-ის მიერ 2018 წლის 29 ოქტომბერს ნიუ-იორკში წარმოდგენილი სმარტფონი. პრეზენტაცია გამართა კომპანია OnePlus-ის გენერალურმა დირექტორმა პიტ ლაუმ (Pete Lau). ინდოეთში პრეზენტაციისას დამყარდა გინესის რეკორდი, როდესაც სხვადასხვა ქალაქებში ერთდროულად 559 ადამიანმა გახსნა ახალი OnePlus 6T-ის ყუთები. 2018 წლის დეკემბერში გამოვიდა ვერსია OnePlus 6T McLaren Edition. სერია OnePlus 6T არის სერია OnePlus 5T-ის შთამომავალი. DxOMark-მა OnePlus 6T-ის კამერა 101 ქულით შეაფასა. მაშინვე სმარტფონმა დაიკავა მე-11 ადგილი DxOMark-ის რეიტინგში, გაუსწრო რა iPhone X-ს. OnePlus 6T არის OnePlus-ის პირველი სმარტფონი, რომელიც გაიყიდა შეერთებულ შტატებში. ჩინეთში OnePlus 6T McLaren Edition-ის პირველი პარტია გაიყიდა 60 წამში გაყიდვების დაწყებიდან. 2019 წლის ივნისში გახდა ცნობილი OnePlus 6 და OnePlus 6T-ის მფლობელთა პირადი მონაცემების მასშტაბური გაჟონვის შესახებ. დაუცველობა აღმოაჩნდა Shot OnePlus-ის აპლიკაციას. OnePlus-მა უსაფრთხოების პატჩი გამოუშვა 2019 წლის ივლისში. OnePlus 6T iPhone XR vs OnePlus 6T: ხელმისაწვდომი ფლაგმანების შერკინება[მკვდარი ბმული] ↑ OnePlus breaks record for most people unboxing simultaneously. GSMArena. ↑ Full phone specifications OnePlus 6T. GSMArena. ↑ Full phone specifications OnePlus 6T McLaren. GSMArena. ↑ OnePlus 6T camera review: Good performer. DxOMark. ↑ OnePlus учится играть на американском рынке. ЯВитрина. ↑ Продать за 60 секунд: самую дорогую версию OnePlus 6T раскупили за минуту. iXBT. ↑ Смартфоны OnePlus массово раскрывали данные пользователей чужакам. iXBT. ↑ OnePlus accidentally leaked email addresses from its Shot on OnePlus app. AndroidPolice. ↑ OnePlus 6 и 6T получили обновление OxygenOS с июньским патчем безопасности. MyOnePlus. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-07-27.
წერნაქი

წერნაქი — წითელი, მეწამული ფერის საღებავი, გამოიყენება თიხის ჭურჭლის მოსახატად. წერნაქი გამშრალ თიხის ჭურჭელს გამოწვის წინ უნდა წაესვას. თავიდან იგი მიწის ფერისაა, მაგრამ გამოწვის შედეგად წითლდება. წერნაქი ბუნებაში სამი სახითაა წარმოდგენილი: იგი ან კლდეშია, საიდანაც ხელით გამოიღებენ, ან მინდორშია მიმობნეული, ანკიდევ ფიქალ ქვებს შორისაა მოქცეული. იგი არსებობს ფხვნილის ან „კაკლისტოლა კორხების“ სახით. წერნაქის გამოყენებას ქართულ კერამიკაში უძველესი ტრადიციები აქვს. ამის დადასტურებაა ძვ. წ. II ათასწლეულის შუა ხანებით დათარიღებული მოწერნაქებული ჭურჭელი თრიალეთის ყორღანებიდან. ძველ საქართველოში წერნაქს სახლის ნაწილების მოსახატავადაც იყენებდნენ. დასავლეთ საქართველოში გასულ საუკუნეში ამ საღებავს ზანდუკების დასაჭრელებლად ხმარობდნენ. აღმოსავლეთ საქართველოში წერნაქის საბადოებად მიჩნეულია კასპის მუნიციპალიტეტში ფაშიანის გორა, რომელსაც ახალქალაქელი მეჭურჭლეები იყენებდნენ, ქიზიყელი მეჭურჭლეები კი კარდანახის მთაში მოიპოვებდნენ. შიდა კახეთის ოსტატები გარე კახეთიდან — მარტყოფ-ლილო-პატარძეულის მიდამოებიდან ეზიდებოდნენ. მცხეთელებისათვის წერნაქის ბუდედ ბებრისციხის შემოგარენი ითვლებოდა. შროშელ მეჭურჭლეებს იგი ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის სოფელ კვალითიდან მოჰქონდათ. ქართული მატერიალური კულტურის ეთნოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2011 ISBN 978-9941-10-489-3 წერნაქი
ღუდუშაური

საკუთარი სახელი ღუდუშაური შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალუდა ღუდუშაური — იურისტი, პოლიტიკოსი ბართლომე ღუდუშაური — სასულიერო პირი ირაკლი ღუდუშაური-შიოლაშვილი — საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქ ილია II-ის ერისკაცობის სახელი და გვარი ირაკლი ღუდუშაური — ინჟინერი, პოლიტიკოსი ლევან ღუდუშაური — სპორტსმენი (მოკრივე), პედაგოგი ოთარ ღუდუშაური — ტრავმატოლოგ-ორთოპედი შიოლა ღუდუშაური — სნოს ციხის მფლობელი
დავითგარეჯის მოწამეები

დავითგარეჯის მოწამეები — საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა მოწამეთა რამდენიმე ჯგუფის საერთო სახელი. აღდგომის დღესასწაულზე მაჰმადიანთა მიერ გარეჯის უდაბნოს მონასტრის აღდგომის ეკლესიასთან დახოცილი მოწესეები. უცნობია, თუ როდის მოხდა ეს ფაქტი ან ვინ იყვნენ ის მაჰმადიანები, რომლებიც თავს დაესხნენ გარეჯელ ბერებს. საქართველოს სამოციქულო მართლმადიდებელი ეკლესიის მიერ წმინდანებად არიან შერაცხილნი. ხსენების დღედ დაწესებულია ბრწყინვალე შვიდეულის სამშაბათი. 1692 წელს დავით გარეჯელის ლავრას თავს დაესხა შეიარაღებული ლეკების რაზმი. თავდასხმის დროს წინამძღვარი ონოფრე მაჭუტაძე მონასტერში არ იმყოფებოდა, მის მაგივრად კი სამონასტრო საქმეებს შიო მღვდელმონაზონი განაგებდა. ლეკებმა შიო მღვდელმონაზონი, დავით მწირი, პავლე და, სავარაუდოდ, მონასტერში მყოფი სხვა ბერები წამებით დახოცეს. ერთ-ერთმა მოწესემ, გაბრიელმა გაქცევა სცადა, თუმცა ლეკებმა ისიც შეიპყრეს და მოკლეს. ისინი საქართველოს სამოციქულო მართლმადიდებელი ეკლესიის მიერ წმინდანებად არიან შერაცხილნი. ხსენების დღედ დაწესებულია 1(14) ივნისი. 1851 წლის 18 ივლისს დავით გარეჯელის ლავრას თავს დაესხა თექვსმეტი შეიარაღებული ლეკისაგან შემდგარი რაზმი. ლეკებმა მონასტერში მყოფი ჩვიდმეტი მოწესე ტყვედ შეიპყრეს და შვიდი მათგანი — გერონტი მღვდელმონაზონი, გერმანე მონაზონი, ბესარიონ მონაზონი, დიაკვანი სვიმონ ლომიძე, სერაპიონ მღვდელმონაზონი, მორჩილი მიხეილ ქართველიშვილი, დიაკვანი ოთარ ელიოზიშვილი წამებით დახოცეს. ისინი საქართველოს სამოციქულო მართლმადიდებელი ეკლესიის მიერ წმიდანებად არიან შერაცხილნი. ხსენების დღედ დაწესებულია 12(25) აგვისტო. ძველი ქართული აგიოგრაფიული ლიტერატურის ძეგლები, წგ. 4, თბ., 1968, წგ. 6, თბ., 1980; მღვდელმონაზონი ისაკ. წამება წმიდათა მამათა, შემოკლებული ისტორია. ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრი. ქართულ ხელნაწერთა H კოლექცია, #649; სპირიდონ გრძელიშვილი. აოხრება წმიდის დავით გარეჯის უდაბნოსა, ჟურნ.: „საქართველოს სასულიერო მახარებელი“, I, ტფ., 1868. ლომინაძე ბ., ქართული ფეოდალური ურთიერთობის ისტორიიდან, I, თბ., 1966; მენაბდე ლ., ძველი ქართული მწერლობის კერები, ტ. 1, თბ., 1962; მირიანაშვილი ლ., აღდგომას წამებულ გარეჯელ ბერთა უცნობი ტიპის სამარტვილე (წმ. ელია წინასწარმეტყველის ეკლესიად ცნობილი ნაგებობის რეალური ფუნქციის დადგენისათვის), «ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტის შრომები», VIII, თბ., 2008; ქავთარია მ., დავით გარეჯის ლიტერატურული სკოლა, თბ., 1965; ჯოჯუა თ., აღდგომას მოწყვედილ გარეჯელ მამათა „მარტვილობის“ მიხეილ საბინინის უცნობი რუსული რედაქცია, კრ.: საქართველოს სიძველენი, ტ. 9, თბ., 2006; ჯოჯუა თ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012.
დავითი (პროვინციის მეფე)

დავით ანდრონიკეს ძე — XIV საუკუნის ქართველი დიდგვაროვანი, „პროვინციის მეფე“ (1354-1382). მიჩნეულია დავით VIII-ის შვილიშვილად. დავითმა 1382 წლის სიგელით მამულები უბოძა ოქროს საყდარს, მასში აღნიშნულია დავითის ზეობის 28-ე ინდიქტიონი, რომლის მიხედვითაც დავითის „მეფობა“ 1354 წლიდან უნდა იწყებოდეს. ამავე სიგელში დასახელებული არიან მისი შვილები — გიორგი და ალექსანდრე. ანდრონიკე „მეფეს“ ორი ვაჟი ჰყავდა: დავითი და გიორგი ალასტანელი, ორივეს „პროვინციის მეფობაზე“ ჰქონდა პრეტენზია, ამიტომ სამფლობელო მამულები განაწილდა. გიორგის, როგორც უფროსს, მიუღია სამფლობელოების ძირითადი ტერიტორიები — ალასტანი და მისი რეგიონი. აქედან გამომდინარე, მიიღო მან ზედწოდება „ალასტანელი“, დავითი თავისი მამის სამფლობელოებსაც დაეუფლა შიდა ქართლში. 1382 წლის შემდეგ მის შესახებ ცნობები არ მოიპოვება. ნინიძე დ., „პროვინციის მეფეები“ XIV–XV საუკუნეების საქართველოში, თბ., 1995; ნინიძე დ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 287.
პაიჭაძე (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი პაიჭაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პაიჭაძე (მრავალმნიშვნელოვანი) ავთანდილ პაიჭაძე — ფეხბურთელი ბორის პაიჭაძე — ფეხბურთელი გიორგი პაიჭაძე — ისტორიკოსი გრიგოლ პაიჭაძე — იურისტი, პოლიტიკოსი დავით პაიჭაძე — ისტორიკოსი, პოლიტიკოსი თამაზ პაიჭაძე — ინჟინერი ლუკა პაიჭაძე — მოჭადრაკე ნუგზარ პაიჭაძე — ეკონომისტი, პედაგოგი სოსო პაიჭაძე — მწერალი
გურამ გეგეშიძე

გურამ შალვას ძე გეგეშიძე (დ. 21 ივლისი, 1934 — გ. 2 მარტი, 2020) — ქართველი მწერალი. გურამ გეგეშიძე დაიბადა 1934 წლის 21 ივლისს, ქ. თბილისში, ექიმის ოჯახში. დაამთავრა თბილისის პირველი ვაჟთა სკოლა, შემდეგ თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიური ფაკულტეტი 1957 წელს და მოსკოვის უმაღლესი სასცენარო კურსები 1962 წელს. წლების განმავლობაში მუშაობდა კინოსტუდია „ქართული ფილმი“. იყო რუსთაველის საზოგადოების ვიცე–პრეზიდენტი და თავმჯდომარის მოვალეობის შემსრულებელი. ბეჭდვა დაიწყო 1957 წელს განახლებულ ჟურნალ „ცისკარში“ გურამ რჩეულიშვილთან ერთად. პირველი მოთხრობა „სანამ ერთად ვართ“ დაწერა 1957 წელს, რომელიც ჟურნალ „ცისკარში“ გამოაქვეყნა. პირველი წიგნი „მზეა, თბილა“ 1965 წელს დაწერა. ეს პუბლიკაციები იყო პირველი ნაბიჯი მაშინ გაბატონებული, ეგრეთ წოდებული, სოციალისტური რეალობის მარწუხებიდან ქართული პროზის თავდაღწევისა, რამაც დასაბამი მისცა სალიტერატურო ასპარეზზე ახალი თაობის შესანიშნავი ქართველი მწერლების გამოჩენას. ჰყავს მეუღლე, ორი შვილი ( ქალ-ვაჟი), ექვსი შვილიშვილი. „მზეა, თბილა“ – მოთხრობების კრებული(1965) „ცოდვილი“ – რომანი (1966) „სიშორე“ – მოთხრობების კრებული (1967) „შურისძიება“ (1968) „დევნილი“ – მოთხრობა (1968) „სტუმარი“ – რომანი (1970) „მოთხრობები“ (1971) რომანების ტომი სათაურით „ორი რომანი“ (1978) „ხმა მღაღადებლისა“ – რომანი (1982) „აპრილი“ - მოთხრობების კრებული (1985) თხზულებათა „ერთტომეული“ (1987) „ჟამი“ – მოთხრობები (1989) პუბლიცისტურ-კრიტიკულ თხზულებათა კრებული „სიტყვები“ (1990) „სისხლის წვიმები“ – რომანი (1993) "ნაცრის კოშკი" – რომანი (2001) დევნილი და სხვა მოთხრობები (2009) ეს წიგნები დაბეჭდილია გამომცემლობა „მერანის“ და „საბჭოთა საქართველოს“ მიერ. მისი ნაწარმოებები თარგმნილია სხვადასხვა ენაზე. „კაშხალი მთაში“, სცენარის ავტორი, 1979 წ. „დიდი მწვანე ველი“, როლი: მთავარი გეოლოგი, 1967 წ. გურამ გეგეშიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გურამ გეგეშიძე [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია თუ ამ გზას გავყვებით, არასოდეს ვინანებთ ↑ მწერალი გურამ გეგეშიძე გარდაიცვალა