laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სამხრეთ ოსეთის ხალხი მშვიდობისთვის

„სამხრეთ ოსეთის ხალხი მშვიდობისთვის“ (რუს. «Народ Южной Осетии за мир», ოს. «Цӕгат райгуырынц Хуссар Ирыстон») – პარტია საქართველოში, რომელიც შეიქმნა მოძრაობის - „სამხრეთ ოსეთის ეროვნული გადარჩენის კავშირი" - ბაზაზე. დაარსდა ეთნიკური ოსების , მათ შორის სამხრეთ ოსეთის სეპარატისტული მთავრობის ყოფილი წევრების მიერ. მისი დამაარსებლები იყვნენ: ოსი ჟურნალისტი ვლადიმერ სანაკოევი, დიმიტრი სანაკოევი (სამხრეთ ოსეთის ყოფილი თავდაცვის მინისტრი და პრემიერ-მინისტრი), მაია ჩიგოევა-ცაბოშვილი (ქართულ-ოსური გაერთიანების ”იბერ-ირონის” თავმჯდომარე), გიორგი ჩიგოევი, თეიმურაზ ჯერაგოევი, ჯემალ ქარქუსოვი (სამხრეთ ოსეთის ყოფილი შინაგან საქმეთა მინისტრი), ურაზმაგ ქარქუსოვი. პარტია აკრიტიკებს ედუარდ კოკოითსას მხარს უჭერს საქართველოსთან მშვიდობიან ინტეგრაციას.სამხრეთ ოსეთის მთავრობა პარტიას კანონიერად არ აღიარებს. პარტიას აქტიურად არ მონაწილეობს საქართველოში მიმდინარე ყოველდღიურ პოლიტიკურ პროცესებში. პატიის ლიდერი, დიმიტრი სანაკოევი არის სამხრეთ ოსეთის დროებითი ადმინისტრაციული ერთეულის მმართველი. კოკოითი, ფანდარასტ! რეგისტრირებული პარტიები. პროექტი „ivote“, 2010 წლის ადგილობრივი თვითმართველობის არჩევნებისთვის. სამოქალაქო კულტურის საერთაშორისო ცენტრი (2010). ციტირების თარიღი: 2011-11-18. ვლადიმერ საკანოევის გამოსვლა (რუსული)
რიურიკოვიჩები

რიურიკოვიჩები, რიურიკების დინასტია — ძველი რუსეთის მთავართა დინასტია, რომელიც მართავდა კიევის რუსეთს 862 წლიდან. კიევის რუსეთის დაშლის შემდეგ მართავდნენ გალიცია-ვოლინიას, ვლადიმირ-სუზდალს, მოსკოვის დიდ სამთავროსა და რუსეთის სამეფოსაც (1168 წლიდან). პირვანდელი ქრონიკების მიხედვით დინასტია დაარსდა 862 წელს რიურიკის მიერ, რომელიც იყო ნოვგოროდის ლეგენდარული მმართველი. რუსული წყაროების მიხედვით ისინი იყვნენ სკანდინავიელები, ვარიაგები. რიურიკმა და მისამ ძმამ დააარსეს კიევის რუსეთი დღევანდელი უკრაინის, ბელორუსისა და რუსეთის ტერიტორიაზე და მართავდენენ სამთავროს სანამ იგი არ დაიშალა. სამთავროს დაშლის შემდეგ კი რიურიკების სხვადასხვა შტომ გადაინაწილეს სლავური სამთავროები. XV საუკუნის ბოლოს პირველობისთვის ბრძოლაში სხვა რუსულ სამთავროებს შორის პირველობა მოიპოვა მოსკოვის დიდმა სამთავრომ. რიურიკოვიჩების მოსკოვის შტოს წარმომადგენელმა მოსკოვის დიდმა მთავრმა ივანე IV-მ „სრულიად რუსეთის მეფედ“ გამოაცხადა თავი და ჩამოაყალიდა რუსეთის სამეფო. 1598 წელს თედორე I-ის გარდაცვალების შემდეგ რუსეთში რიურიკოვიჩების დინასტიის ზეობა შეწყდა. გაგარინების / ხილკოვების გერბი ობოლენსკი. გორჩაკოვების გერბი. ოსტროჟების გერბი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 398.
კინჩხაფერდი

კინჩხაფერდი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხონის მუნიციპალიტეტში (კინჩხის თემი). მდებარეობს მდინარე ოკაცეს (ცხენისწყლის მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 1020 მეტრი, ხონიდან 28 კილომეტრი. სოფელში არის დაახლოებით 100 მეტრის სიმაღლის ჩანჩქერი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 36 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 527. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კონტუათი

კონტუათი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხონის მუნიციპალიტეტში, ნახახულევის თემში. მდებარეობს იმერეთის დაბლობზე, მდინარე ცხენისწყლის მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 130 მეტრი, ხონიდან 4 კილომეტრი. სოფელი ისტორიულ წყაროებში პირველად მოხსენიებულია XVI საუკუნეში. სოფელში არის საჯარო სკოლა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 922 ადამიანი. სოფელში დაიბადა ქართველი მსახიობი იპოლიტე ხვიჩია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 650. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ვლადიმირ მონომახი

ვლადიმირ II მონომახი (რუს. Владимир Мономах, უკრ. Володимир Мономах; დ. 1053 — გ. 19 მაისი, 1125) — კიევის რუსეთის დიდი მთავარი 1113–1125 წლებში. ვსევოლოდ I-ისა და ანასტასია ბიზანტიელის შვილი. არსებობს მოსაზრება, რომ ანასტასიას მამა იყო ბიზანტიის იმპერატორი კონსტანტინე IX მონომახი, რაც არ დასტურდება. რუსეთის მონარქთა სია Kazhdan, Alexander, რედ. (1991), Oxford Dictionary of Byzantium, Oxford University Press, ISBN 978-0-19-504652-6 Nenarokova, Maria (2008). „Vladimir Monomakh’s Instruction: An Old Russian Pedagogic Treatise“, What Nature Does Not Teach: Didactic Literature in the Medieval and Early-Modern Periods. Turnhout, Brepols, გვ. 109–128.  (ინგლისური) English biography დაარქივებული 2012-04-26 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) Karamzin's account of Monomakh (ინგლისური) Instruction of Vladimir Monomakh დაარქივებული 2005-02-18 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) The Pouchenie of Vladimir Monomakh დაარქივებული 2013-08-05 საიტზე Wayback Machine. www.dur.ac.uk (რუსული) The Pouchenie of Vladimir Monomakh დაარქივებული 2007-10-15 საიტზე Wayback Machine. monomah.vladimir.ru
ივანე კერესელიძე

ივანე ივანეს ძე კერესელიძე (დ. 10 ნოემბერი, 1829, თბილისი — გ. 21 დეკემბერი, 1892, თბილისი) — ქართველი მწერალი, პოეტი, პუბლიცისტი, საზოგადო მოღვაწე. ივანე ივანეს ძე კერესელიძე დაიბადა თბილისში, 1829 წლის 10 ნოემბერს. 1850 წელს დაამთავრა თბილისის I გიმნაზია, სადაც დაიწყო ლექსების წერა, გაეცნო ბეჭდვის საქმეს, მონაწილეობდა დრამატული დასის საქმიანობაში. 1851 წელს სამეგრელოს მთავარმა დავით დადიანმა მიიწვია ზუგდიდში შვილების აღმზრდელ–მასწავლებლად და გულუხვადაც დაასაჩუქრა; ეს ქონება კერესელიძემ ქართული კულტურის სასარგებლოდ გამოიყენა. თბილისში დაბრუნებულმა კერესელიძემ დაიწყო ბრძოლა თეატრის გადასარჩენად, მაგრამ ამაოდ — 1856 წელს თეატრმა არსებობა შეწყვიტა. ლიტერატურული ჟურნალის დაარსებაზე კერესელიძე გიმნაზიაში სწავლის დროიდან ოცნებობდა, ხოლო 1853–იდან სათავეში ჩაუდგა ფართო მოსამზადებელ საზოგადოებრივ მოძრაობას. რამდენიმე წლის დაჟინებული ცდის შედეგად შეძლო მოეპოვებინა ჟურნალის გამოცემის ნებართვა, რომელიც ოფიციალურად გიორგი ერისთავის „ცისკრის“ განახლებული გამოცემა უნდა ყოფილიყო, ფაქტობრივად კი სრულიად განსხვავებული ახალი ტიპის ჟურნალი გამოვიდა, რომლის უცვლელი რედაქტორ–გამომცემელი 18 წლის განმავლობაში (1857–75) თავად იყო. კერესელიძე უაღრესად ნაყოფიერი მწერალი იყო, რადგან იძულებული იყო ძალიან ბევრი ეწერა თავისი ჟურნალის შესავსებად. ზოგიერთი მისი ლექსი პატრიოტულ–სოციალური ლირიკის შესანიშნავი ნიმუშია, მაგ.: „შემიყვარდა ეგ ხმა ტკბილი“, „ჩემო თვალის სინათლევ“, რომლებიც პოპულარულ სიმღერებად იქცა, მან ერთგვარი წვლილი შეიტანა აგრეთვე დრამატურგიისა და პროზის განვითარებაში, ხოლო როგორც პუბლიცისტი, იგი ფელეტონის მამამთავრად ითვლება საქართველოში (მაგ., „სალაყბო ფორცლები“, „მგზავრის წიგნები“ და სხვა). კერესელიძე მიზნად ისახავდა ბატონყმობის იდეურ–ზნეობრივი საფუძვლების გაკიცხვას, ცდილობდა მკითხველისათვის დაენახვებინა გლეხთა ადამიანური ღირსებანი. ჟურნალ „ცისკრის“ დამატებიდან გამოყო დამოუკიდებელი ჟურნალი „გუთნის დედა“ (1873), უშვებდა გაზეთ „ცისკარს“ (1887), 70–იანი წლებიდან კერესელიძის მატერიალური მდგომარეობა გაუარესდა. ჟურნალი „ცისკარი“ დროის მაჯისცემას ჩამორჩა, იგი ცხარე პოლემიკის სარბიელი გახდა. კერესელიძეს ჟურნალის შესანარჩუნებლად განუწყვეტლად უხდებოდა ჩადგომა ძველ და ახალ თაობებს შორის, რითაც ბევრი პირადი მტერი გაიჩინა. მისი მძიმე მოღვაწეობის ზნეობრივი საფუძველი იყო ღრმა პატრიოტული და მოქალაქეობრივი პასუხისმგებლობის გრძნობა. თბილისში, კერძოდ კი ვაკეში, არის ივანე კერესელიძის სახელობის ქუჩა. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ხომერიკი ნ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 475. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 213, თბ., 1994 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ივანე კერესელიძე ივანე კერესელიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ივანე კერესელიძე — ცხოვრება, მოღვაწეობა
თუთხალია

საკუთარი სახელი თუთხალია შეიძლება აღნიშნავდეს: თუთხალია II — ხეთების მეფე თუთხალია III — ხეთების მეფე თუთხალია — ხეთების მეფე თუთხალია IV — ხეთების მეფე
დემოკრატიული აღორძინების კავშირი

დემოკრატიული აღორძინების კავშირი, დაკ, აღორძინება — პოლიტიკური პარტია საქართველოში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მმართველი პარტია 1992-2004 წლებში. პარტია დაარსდა 1992 წელს სახელწოდებით „საქართველოს აღორძინების აჭარის კავშირი“. „დემოკრატიული აღორძინების კავშირი“ დაერქვა 1998 წელს. პარტიის თავმჯდომარე დაარსებიდან დაშლამდე იყო ასლან აბაშიძე. დაარსების დღიდან პარტია ორიენტირებული იყო აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაზე, სადაც ის არჩევნებში მუდმივად იღებდა ხმათა 95%-ზე მეტს და უმაღლეს საბჭოში ჰყავდა აბსოლუტური უმრავლესობა. 1995 წლის საპარლამენტო არჩევნებში პარტიამ მიიღო ხმათა 7,03% და 31 მანდატი. 1999 წლის არჩევნებისთვის პარტიამ შექმნა დიდი კოალიცია რამდენიმე ოპოზიციურ პარტიასთან და მიიღო 25,18%. მოპოვებული 51 მანდატიდან აღორძინებას შეხვდა 15. 2003 წელს ვარდების რევოლუციის შემდეგ მკვეთრად დაეცა აღორძინების რეიტინგი. 2004 წლის საპარლამენტო არჩევნებში მიიღო ხმათა 6,01%. 2004 წლის მაისში აჭარაში ხელისუფლების ცვლილების შემდეგ პარტია დაიშალა. პარტია წარმოადგენდა რეგიონულ ინტერესებს და ითხოვდა აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ორგანოების მეტ დამოუკიდებლობას ცენტრისგან. პარტიის აზრით საბაზრო ეკონომიკასთან ერთად ეკონომიკური ზრდა უნდა წაეხალისებინა სახელმწიფო ორგანოებს სოციალური გარანტიების მეშვეობით. საგარეო პოლიტიკაში პარტია მხარს უჭერდა რუსეთთან მჭიდრო ურთიერთობებს. საქართველოს პოლიტიკური პარიტები
გერმანიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები

გერმანიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები – ეროვნული ნაკრები, რომელიც გერმანიას წარმოადგენს რაგბის საერთაშორისო მატჩებში და ტურნირებში. IRB-ის კვალიფიკაციით განეკუთვნება მესამე იარუსის გუნდებს, რომელთაც რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატზე თამაშის გამოცდილება არ აქვთ. გერმანიის ნაკრები ასპარეზობს რაგბი ევროპის ჩემპიონატზე, რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალურ ეტაპზე ნაკრებს არასოდეს არ უთამაშია. მათი პირველი საერთაშორისო თამაში გაიმართა 1927 წელს, როდესაც მათი მეტოქე იყო საფრანგეთის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები. გერმანიის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები სისტემატურად მონაწილეობს ევროპის ერთა თასის გათამაშებაში, თუმცა რაიმე სერიოზული წარმატებისათვის მას ჯერ არ მიუღწევია. გერმანიის ეროვნული ნაკრები იმართება გერმანიის რაგბის ფედერაციის მიერ. ევროპის ერთა თასის 2007/08 წლების სეზონზე გერმანიის ნაკრები გახდა დივიზიონ «2A-ს» გამარჯვებული, რამაც მას საშუალება მისცა მომდევნო სეზონში მონაწილეობა მიეღო პირველი დივიზიონის მატჩებში. მაგრამ გერმანელებისათვის ახალ ტურნირში კონკურენცია აღმოჩნდა საკმაოდ ძნელი, მათ დათმეს ყველა ორთაბრძოლა და სეზონის საბოლოო შედეგების მიხედვით გავარდნენ საუკეთესო ნაკრებების რიგებიდან. საფრანგეთის კლუბებში მოასპარეზე რამდენიმე მორაგბის გარდა ნაკრების მოთამაშეთა უმრავლესობას მოყვარულის სტატუსი აქვს. გერმანიის ნაკრების ერთ-ერთი მთავარი მიღწევაა ვერცხლის მედლების მოპოვება პარიზის 1900 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების რაგბის ტურნირზე. ნაკრების ხელმძღვანელობა აცხადებდა უკვე 2015 წლის რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალურ ეტაპში მონაწილეობის შესახებ, მაგრამ შემდეგ ნაკრებმა მიზნად დაისახა იაპონიის 2019 წლის რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალურ ეტაპზე გასვლა. ↑ Deutschland steigt ab / Finsterer tritt zurück დაარქივებული 2020-04-29 საიტზე Wayback Machine. Rugby-Journal, published: 20 March 2010. Retrieved: 20 March 2010 ↑ German champagne on ice დაარქივებული 2012-09-30 საიტზე Wayback Machine. IRB website – Report after the Netherlands game (2008). Retrieved: 10 January 2009 ↑ Germany launch quest to reach 2015 World cup დაარქივებული 2012-04-07 საიტზე Wayback Machine. worldcupweb.com, published: 15 April 2008. Retrieved: 27 December 2008 ↑ Der DRV-Arbeitsplan “Rugby auf dem Weg nach Olympia 2016” (გერმანული) totalrugby.de, author: Claus-Peter Bach, published: 19 October 2009. Retrieved: 27 March 2010
თავისუფლება (პარტია)

თავისუფლება — კონსერვატიული მიმართულების პარტია საქართველოში. დაარსდა 2004 წლის იანვარში. მისი დამფუძნებელი იყო ისტორიკოსი და ირანისტი კონსტანტინე (კოკო) გამსახურდია, საქართველოს ყოფილი პრეზიდენტის, ზვიად გამსახურდიას ვაჟი. პირველივე არჩევნებში 2004 წელს პარტიამ მიიღო ხმათა 4,39%. აპრილში პარტიამ უშედეგოდ გაასაჩივრა არჩევნების შედეგები უზენაეს სასამართლოში. 2005 წლის ხელახალ/შუალედურ არჩევნებში „თავისუფლება“ თანამშრომლობდა სხვა ოპოზიციურ პარტიებთან: საქართველოს ლეიბორისტული პარტია, საქართველოს კონსერვატიული პარტია, ახალი მემარჯვენეები. 2007 წლის შემოდგომაზე პარტია გახდა ერთიანი სახალხო მოძრაობის ეროვნული საბჭოს წევრი და იყო თანაორგანიზატორი ნოემბრის აქციებისა. 2008 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში წარადგინა ლევან გაჩეჩილაძის კანდიდატურა. იმავე წლის საპარლამენტო არჩევნებში მონაწილეობდა გაერთიანებულ ოპოზიციის შემადგენლობაში. გამსახურდიამ მოპოვებულ მანდატზე უარი განაცხადა, თუმცა 2009 წლის შემოდგომაზე ის შევიდა პარლამენტში. პარტია მონაწილეობდა 2010 წლის თვითმართველობის არჩევნებში, სადაც ვერ მოიპოვა მაჟორიტარული მანდატები და პროპორციული მანდატების მისაღებად აუცილებელი 5%-იანი ბარიერი ვერ გადალახა ყველა თვითმმართველ ერთეულში, გარდა ერთისა: მესტიის მუნიციპალიტეტში პარტიამ მიიღო ხმათა 9%. 2011 წლის 24 ივნისს საქ. პარლამენტმა კონსტანტინე (კოკო) გამსახურდია გაეროს ჟენევის ოფისის ეგიდით მოქმედი ტელეკომუნიკაციების საერთაშორისო კავშირსა და მეტეოროლოგიის მსოფლიო ორგანიზაციაში საქართველოს მუდმივ წარმომადგენლად/ელჩად დაამტკიცა. კოკო გამსახურდიას შეუწყდა დეპუტატის უფლებამოსილება, რის შედეგად პარტიამ დაკარგა წარმომადგენელი საქ. პარლამენტში. პარტიამ დამოუკიდებლად მიიღო მონაწილეობა 2012 წლის საქართველოს საპარლამენტო არჩევნებში (როგორც საარჩევნო სუბიექტმა „თავისუფლება - ზვიად გამსახურდიას გზა“), მაგრამ ვერ გადალახა აუცილებელი 5%-იანი ბარიერი. პარტია მხარს უჭერს საქართველოს გაწევრიანებას ევროკავშირში და საქართველოს ტერიტორიულ მთლიანობას. მისი ძირითადი მხარდამჭერები არიან ზვიად გამსახურდიას ყოფილი მომხრეები. გია ნოდია, ალვარო პინტო სქოლტბახი: «საქართველოს პოლიტიკური ლანდშაფტი: პოლიტიკური პარტიები: მიღწევები, გამოწვევები და პერსპექტივები» CIPDD, 2006 ISBN 90-5972-113-6 ↑ კოკო გამსახურდია პოლიტიკიდან, გაურკვევლობაში გადავარდა პრესა.ჯი 16:46 21.06.2011 ↑ "მესტიის 15-მა სოფელმა და დაბა მესტიამ 30 მაისს საკრებულო შემდეგი შემადგენლობით აირჩიეს... პარტია `თავისუფლება~ 3 დეპუტატი (ლაშა პირველი, ბაჩუკი საღლიანი, ვიქტორ ჯაფარიძე)". პაატა ლაგილავა, "სამოქალაქო კულტურის საერთაშორისო ცენტრი". ციტირების თარიღი: 2013-03-03.
ივანეული

ივანეული — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ტყიბულის მუნიციპალიტეტში (ხრესილის თემი). მდებარეობს მდინარეების ძიროვნისწყლისა და ჯუხის წყალგამყოფზე. ზღვის დონიდან 440 მეტრი, ტყიბულიდან 14 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 18 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 90. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ლეყერეთი

ლეყერეთი (ყოფილი კიროვი) — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ტყიბულის მუნიციპალიტეტში (ჯვარისის თემში). მდებარეობს მდინარე რიონის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 450 მეტრი, ტყიბულიდან 38 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 21 ადამიანი. ლეყერეთის რუკა ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კითხიჯი

კითხიჯი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ტყიბულის მუნიციპალიტეტში გურნის თემი. მდებარეობს მდინარე ჭალის (წყალწითელას მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 480 მეტრი, ტყიბულიდან 37 კილომეტრი. სოფელი წყაროებში იხსენიება XVIII საუკუნიდან. სოფელში გადის შიდასახელმწიფოებრივი მნიშვნელობის გზა ტყიბული-ქუთაისი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 72 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 512. კითხიჯის რუკა ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კისორეთი

კისორეთი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ტყიბულის მუნიციპალიტეტში, გურნის თემი. მდებარეობს რაჭის ქედის სამხრეთ-დასავლეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 590 მეტრი, ტყიბულიდან 45 კილომეტრი. სოფელი წყაროებში იხსენიება XVI საუკუნიდან. სოფლის განაპირას დგას შუა საუკუნეების წმინდა გიორგის ეკლესია. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 55 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 536. კისორეთის რუკა ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კოკა (ტყიბულის მუნიციპალიტეტი)

კოკა — სოფელი საქართველოში, ტყიბულის მუნიციპალიტეტში (ორპირის თემი), მდებარეობს მდინარე წყალწითელას ხეობაში. ზღვის დონიდან 400 მეტრი, ტყიბულიდან 26 კილომეტრი. კოკაში არის სამშენებლო ქვის (ტეშენიტის) საბადო და გოგირდოვანი მინერალური წყალი. რუსეთის იმპერიის პერიოდში შედიოდა კურსების სასოფლო საბჭოში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 196 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 574. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ ღლონტი თ., „ერობა საქართველოში“, ტფ.: „შრომა“, 1915. — გვ. 82. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კორეეთი

კორეეთი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ტყიბულის მუნიციპალიტეტში (გურნის თემი), მდებარეობს იმერეთის ჩრდილოეთ მთისწინეთში. ზღვის დონიდან 480 მეტრი, ტყიბულიდან 40 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 7 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 670. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
იანეთი (სამტრედიის მუნიციპალიტეტი)

იანეთი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის სამტრედიის მუნიციპალიტეტში (თემის ცენტრი). მდებარეობს იმერეთის დაბლობზე, მდინარე გუბისწყლის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 30 მეტრი, სამტრედიიდან 7 კილომეტრი. სოფელში მოქმედებს წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია. სოფელში არის რკინიგზის სადგური, კომპიუტერული ცენტრი, ბენზინ- და გაზგასამართი სადგურები. სოფელში მდინარე გუბისწყალზე გამოვლენილია ქვიშა-ხრეშის საბადო. წყაროებში პირველად მოხსენიებულია XVI საუკუნეში. 1900-იან წლებში სოფელში მოქმედებდა აბრეშუმის საქსოვი მანუფაქტურა. აღდგომიდან მერვე დღეს სოფელში აღინიშნებოდა დღესასწაული „სტეფიანეობა.“ 1926 წლისთვის მისი მოსახლეობა შეადგენდა 2308 ადამიანს, ხოლო ფართობი 23,8 კმ²-ს. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მესიმინდეობა, მეჩაიეობა, მეცხოველეობა, მებოსტნეობა. იანეთში პირველი სკოლა 1900 წელს გაიხსნა, იგი ერთკლასიანი იყო და მდებარეობდა რკინიგზის ბაქანთან ახლოს. იგი ჯერ ორკლასიან, მოგვიანებით კი ოთხკლასიან სკოლად გადაკეთდა. იანეთში საშუალო სკოლა გაიხსნა 1936 წელს. 2007 წელს იანეთის №1 საჯარო სკოლას შეუერთდა იანეთის №2 საბაზო სკოლა. სოფელში არის ბაგა-ბაღი. სოფლის მოსახლეობის ნაწილს შეადგენენ რეპატრირებული მუსლიმი მესხები. დვალაშვილი გ., გოგიშვილი მ., სამტრედიის მუნიციპალიტეტი, თბ., 2019, გვ., 95-98 ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ ჟურნალი „მოგზაური“ N8/9 გვ. 853, 1901 წ. ↑ ქუთაისის მაზრის ადმინისტრაციული რუკა[მკვდარი ბმული] საქართველოს ეროვნული არქივი ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კორმაღალი

კორმაღალი (2013 წლამდე კვირიკე) — სოფელი საქართველოში, სამტრედიის მუნიციპალიტეტში, გომის თემში. მდებარეობს იმერეთის დაბლობზე. ზღვის დონიდან 160 მეტრი, სამტრედიიდან 18 კმ., გორმაღალიდან 2 კმ. სოფელი შედიოდა საჯავახოს მხარეში, გომმუხაყრუას თემში როგორც ორი სხვადასხვა სოფელი, კვირიკე და კორმაღალი. კორმაღალში იდგა ღვთისმშობლის შობის ეკლესია, კვირიკეში წმინდა კვირიკესა და ივლიტას ეკლესია 1885 წელს სოფლის მკვიდრმა მედავითნე მოსე თევზაძემ გახსნა კორმაღალის სამრევლო სკოლა. დროთა განმავლობაში ორი სოფელი შეერყა ერთმანეთს და ეწოდებოდა კვირიკე. საბჭოთა პერიოდში სოფელში მოქმედებდა გომის მებოსტნეობა-მერძევეობის მეურონეობა. 2013 წლის 25 ივნისს ეწოდა კორმაღალი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 221 ადამიანი. დვალაშვილი გ., გოგიშვილი მ., სამტრედიის მუნიციპალიტეტი, თბ., 2019, გვ., 150-153 ISBN 978-9941-26-565-5 ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ ე. გვენეტაძე, გ. გაგუა „საჯავახოს მხარე“ „პარალელი“ N5, გვ. 217 — თბილისი, 2013 წ. ISSN 0235-8417 ↑ გვენეტაძე ე. ყუბანეიშვილი ს. „სოფელ მუხაღრუას ეკლესიების ისტორიიდან“ ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება №499, 2013 წლის 25 ივნისი, ქ. თბილისი, გეოგრაფიული ობიექტისათვის სახელწოდების გადარქმევის შესახებ ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
კვირიკე (სამტრედიის მუნიციპალიტეტი)

კვირიკე — სოფელი საქართველოში, სამტრედიის მუნიციპალიტეტში, ნაბაკევის თემში, მდებარეობს იმერეთის დაბლობზე. ზღვის დონიდან 40 მეტრი, სამტრედიიდან 7 კმ., ნაბაკევიდან 2 კმ. სოფელი შედიოდა მიქელაძეების სათავადოში. საბჭოთა პერიოდში მოქმედებდა მესიმინდეობის კოლმეურნეობა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 290 ადამიანი. დვალაშვილი გ., გოგიშვილი მ., სამტრედიის მუნიციპალიტეტი, თბ., 2019, გვ., 61-63 ISBN 978-9941-26-565-5 ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ბერიკაობა

ბერიკაობა — ქართული ხალხური იმპროვიზაციული ნიღბების თეატრი. ტერმინი „ბერიკაობა“ განაყოფიერებისა და შვილიერების კულტის სადიდებელ სანახაობას აღნიშნავს და ნაწარმოებია საერთო ქართველური ძირიდან „ბერ“ (შვილი). ბერიკაობას ბერიკები ასრულებდნენ. სცენარები, რომელთა საფუძველზეც იქმნდებოდა ბერიკული წარმოდგენები, საუკუნეთა მანძილზე იცვლებოდა, ახალი შინაარსით მდიდრდებოდა და თაობიდან თაობას გადაეცემოდა. მათი კონკრეტული მოქმედებით განსახიერება და სიტყვიერი მასალით ხორცშესხმა მთლიანად ბერიკების ნიჭსა და უნარზე იყო დამოკიდებული. ბერიკულ წარმოდგენებში შემონახულის განაყოფიერებისა და შვილიერების ღვთაების სადიდებელი მისტერიის გადმონაშთი (მაგ. ყვარლის რაიონის სოფ. საბუეში, აგრეთვე ადიგენის რაიონის სოფ. უდეში, ახმეტის რაიონის სოფ. მატანში დღესაც სრულდება ოდესღაც ტახღვთაების გარდაცვალებასა და მის აღდგომა-გაცოცხლებასთან დაკავშირებული მისტერიის სცენები). დროთა ვითარებაში ბერიკაობამ დაკარგა საკულტო-რელიგიური დანიშნულება და მშრომელი ხალხის ცხოვრების, მისი მისწრაფებების გამომსახველად იქცა. ბერიკების მრავალი სიუჟეტი შეიცავს უცხოელ დამპყრობთა წინააღმდეგ ქართველი ხალხის ბრძოლის სურათებს, თავადების, ეკლესიის მსახურთა, მოსამართლეთა საქმიანობის მამხილებელ სცენებს. ჩვენამდე მოღწეულია ბერიკაობის 100-მდე სიუჟეტი. მათი უმეტესობა კომიკურია და ძირითადად შექმნილია საყოფაცხოვრებო თემაზე. ბერიკაობა სამგვარი წყობისა იყო: კარდაკარ სასიარულო, მოედანზე სათამაშო და სადარბაზო (სადღესასწაულო). საგანგებოდ შერჩეულ მოედანზე იმართებოდა დიდი ბერიკაობა, რომელსაც ზოგჯერ 100-მდე შემსრულებელი ჰყავდა. მისი ტრადიციული ნიღბები იყვნენ:მეფე (სასიძო), კეკელა (სარძლო), მაჭანკალი, გლეხი, თავადი, თათარი, მოსამართლე, ექიმი, ხუცესი, აგრეთვე ტახი, დათვი, თხა და სხვა ცხოველები. ბერიკები უსულო საგნებს და განყენებულ ცნებებსაც განასახიერებდნენ (მაგ., ალავერდის ტაძარი, საბძელი, ხე, უკუღმართი ცხოვრება, ავსიტყვაობა და სხვა). ისინი თამაშობდნენ ნაბადქუდა ნიღბებში, „ისხდნენ“ ტახის, დათვის, თხის, ხარის და სხვა „ტყავში“ (ბერიკოში). დიდ ბერიკაობაში მხოლოდ მამაკაცები მონაწილეობდნენ (ქალებისა და მოზარდების ბერიკაობა ცალკე იმართებოდა). წარმოდგენა იწყებოდა მტრის მიერ სოფლის აწიოკებისა და ხარკის აკრეფის წარმოსახვით, რასაც თან ახლდა სიმღერა და საკრავიერი მუსიკა. ბერიკაობას ხელმძღვანელობდა ბერიკათწინამძღვარი. საქართველოში ცნობილი ბერიკები იყვნენ XVIII საუკუნეში ოთარ ნორიოელი და ოიანა-ბუიანა, XIX საუკუნის I ნახევარში — აბელ რევაზიშვილი. XX საუკუნეში ბერიკები თბილისშიც გამოჩნდნენ. ჯანელიძე დ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 318-319. კიკნაძე ზ., ქართული მითოლოგია, თბილისი: ბაკმი, 2007. — გვ. 215, ISBN 978-99940-27-10-1. რუხაძე ჯ.,„ქართული ხალხური დღესასწაული“, // ჟურ. ძეგლის მეგობარი, №. 86 თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1990 წელი. — გვ. 35-41