laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
Tubular Bells 2003

Tubular Bells 2003 — მაიკ ოლდფილდის სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 2003 წელს. ამ ალბომში შეტანილია დისკის Tubular Bells ყველა კომპოზიციის ახლებური შესრულება, რომელიც ჩაწერილი იქნა ციფრული ტექნოლოგიით. ოლდფილდის თქმით, მას არასოდეს მოსწონდა ორიგინალური ჩანაწერი, რადგანაც იგი მხოლოდ რამდენიმე კვირაში ჩაიწერა და იმდროინდელმა (1973) ტექნოლოგიამ ვერ დააკმაყოფილა მისი ყველა მოთხოვნილება. ამიტომაც 2002-2003 წლებში ჩაწერილი და გამოცემული იქნა მისი ახალი ვარიანტი. გამოცემა დაემთხვა პირველი ვერსიის იუბილეს და ასევე ოლდფილდის 50ე დაბადების დღეს. განსხვავება პირველი ვერსიისგან ის არის, რომ ახალი ვარიანტის ჟღერადობა უფრო მდიდარია სინთეზატორებით. ასევე, ინსტრუმენტების წარმდგენი ვივიენ მარშალი (ორიგინალური ვერსიიდან) ამ დროისთვის გარდაიცვალა და წარმდგენის როლი შეასრულა მსახიობმა ჯონ კლიზმა. ორიგინალური გამოცემისგან განსხვავებით, ალბომის ორივე კომპოზიცია დაყოფილია ქვეთავებად და ინდექსირებულია კომპაქტ დისკზე. ნაწილი 1 Introduction – 5:52 Fast Guitars – 1:04 Basses – 0:46 Latin – 2:18 A Minor Tune – 1:21 Blues – 2:40 Thrash – 0:44 Jazz – 0:48 Ghost Bells – 0:30 Russian – 0:44 Finale – 8:32 (ჯონ კლიზის მონაწილეობით) ნაწილი 2 Harmonics – 5:12 Peace – 3:30 Bagpipe Guitars – 3:08 Caveman – 4:33 Ambient Guitars – 5:10 The Sailor's Hornpipe – 1:46 (ხალხური სიმღერა) დისკი 2 Introduction – 5:51 Fast Guitars – 1:04 Basses – 0:46 Introduction 2003 'The video' – 3:41 1971 წლის დემოები Tubular Bells Long – 22:57 Caveman Lead-In – 2:46 Caveman – 5:05 Peace Demo A – 7:00 Peace Demo B – 4:18 საკონცერტო შესრულება Sentinel – ვიდეოდან Tubular Bells II – Live at Edinburgh Castle 1992 – 8:06 Far Above the Clouds – ვიდეოდან Tubular Bells III – Live at Horseguards Parade, London 1998 – 4:40 ინფორმაცია საიტზე Tubular.net ↑ Allmusic review
ტომ უეიტსი

თომას „ტომ“ ალან უეიტსი (ინგლ. Thomas Alan Waits; დ. 7 დეკემბერი, 1949) — ამერიკელი მუსიკოსი, კომპოზიტორი, სიმღერების ავტორი და მსახიობი. გამოირჩევა ორიგინალური ვოკალით, რომელიც ერთმა კრიტიკოსმა ვისკიში ამოვლებულ, მეთუთუნის მაღაზიაში რამდენიმე თვის ჩამოკიდებულ, შემდეგ კი მანქანით გადავლილი ადამიანის ვოკალს შეადარა. წლების განმავლობაში უეიტსის მუსიკისადმი ინტერესი გადაიზარდა ნამდვილ მუსიკალურ კულტში. იგი იქცა ფილმებისა და სპექტაკლების კომპოზიტორად, ასევე თავად ითამაშა მათში რამდენიმე როლი (მაგალითად, ბრემ სტოკერის „დრაკულას“ ეკრანიზაციაში). ამჟამად უეიტსი ცხოვრობს სონომას ოლქში, კალიფორნიაში, მეუღლესთან და სამ შვილთან ერთად. სტუდიური ალბომები Closing Time (1973) The Heart of Saturday Night (1974) Small Change (1976) Foreign Affairs (1977) Blue Valentine (1978) Heartattack and Vine (1980) Swordfishtrombones (1983) Rain Dogs (1985) Franks Wild Years (1987) Bone Machine (1992) The Black Rider (1993) Mule Variations (1999) Blood Money (2002) Alice (2002) Real Gone (2004) Bad as Me (2011) შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ტომ უეიტსი“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი. ტომ უეიტსი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ტომ უეიტსი WorldCat-ზე. ტომ უეიტსის დისკოგრაფია
ათობითი ფულადი სისტემა

ათობითი ფულადი სისტემა - ფულადი სისტემა, სადაც ვალუტის ძირითადი ერთეული იყოფა 10, 100, 1000 და ა.შ. შემადგენელ (ხურდა) ერთეულად. პრაქტიკაში როგორც წესი გავრცელებულია 100 შემადგენელი ერთეული, თუმცა არსებობს ვალუტები რომელიც შეიცავს 1000 შემადგენელ ერთეულს, რაც ძირითადად არაბულ სამყაროშია გავრცელებული. მაგალითად: 1 ლარი იყოფა 100 თეთრად, ასევე 1 აშშ დოლარი იყოფა 100 ცენტად, ხოლო 1 ტუნისური დინარი — 1000 მილიმად. დღესდღეობით მსოფლიოს თითქმის ყველა ქვეყანა იყენებს ათობით ფულად სისტემას, ან საერთოდ არ იყენებს შემადგენელ ერთეულებს. მხოლოდ ორი ქვეყნის ვალუტა არ არის ათობითი: მავრიტანია, სადაც 1 უგია იყოფა 5 ჰუმად და მადაგასკარი, სადაც 1 არიარი უდირს 5 ფრანკს.
ადისი

ადისი — ანტიკური ქალაქი ლიბიაში. გვხვდება მხოლოდ პოლიბიუსის (წ. 1, 30) პირველი პუნიკური ომის აღწერაში, სადაც მოხდა ბრძოლა რომაელებსა და კართაგენელებს შორის. სხვა არანაირი ცნობები არ არსებობს. ადისის ბრძოლა
ტუნისი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ტუნისი შეიძლება აღნიშნავდეს: ტუნისი — სახელმწიფო ტუნისი (ქალაქი) — ტუნისის დედაქალაქი.
პალერმო

პალერმო (იტალ. Palermo, სიც. Palermu ბერძ. Pànormos ან Panormus) — სიცილიის ყველაზე დიდი ქალაქი და ადმინისტრაციული ცენტრი. პალერმო დამეგობრებულია შემდეგ ქალაქებთან: Fabbri, Patrizia (2005). Palermo e Monreale. ფლორენცია: Bonechi.  Almsaodi, Aymn. The Desert Race.  Appleton, D (2005). The World in the Middle Ages. მიჩიგანის უნივერსიტეტი.  ↑ Gdańsk Official Website: 'Miasta partnerskie' Polish & English. © 2009 Urząd Miejski w Gdańsku. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-07-23. ციტირების თარიღი: 2009-07-11. ↑ Tbilisi Municipal Portal – Sister Cities. © 2009 – Tbilisi City Hall. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-07-24. ციტირების თარიღი: 2009-06-16. ქალაქის ოფიციალური ტურისტული გვერდი ონლაინ დოკუმენტები დაარქივებული 2011-07-22 საიტზე Wayback Machine. (იტალიურად და გერმანულად) Rosalio – პალერმოს ბლოგი (იტალიური) Palermo: სრულყოფილი მეგზური სიცილიის ტირანები დაარქივებული 2011-05-27 საიტზე Wayback Machine. (მანჩესტერის უნივერსიტეტის გამომცემლობა)
ბერენგარ II (იტალია)

ბერენგარ II (იტალ. Berengar; დ. ? — გ. 966) — იტალიის მეფე 950—962 წლებში. ბერენგარი, ივრეის მარკგრაფი დიდი გავლენით სარგელობდა ლომბარდიაში. მეფე ჰუგოს ეშინოდა მისი ხრიკების და სურდა მისი მოკვლა, მაგრამ, ბერენგარი გერმანიაში გაიქცა და ოტო I-თან ცხოვრობდა. 945 წელს მან გაიგო, რომ იტალიაში ჰუგოთი ბევრია უკმაყოილო, მან გერმანელებისგან შეკრიბა ლაშქარი და გადაკვეთა ალპები. მილანმა მას კარიბჭე გაუღო. ბევრმა საერო და სასულიერო დიდებულმა მას მხარი დაუჭირა. 946 წელს ჰუგო პროვანში გაიქცა და განძი წაიყოლა, იტალიაში კი თავისი ვაჟი ლოტარი დაროვა. ლოტარი იტალიის მეფე გახდა. ბევრმა ლომბარდიელმა მიატოვეს ბერენგარი და ლოტარს დაუჭირეს მხარი. შემდეგი ოთხი წლის მანძილზე ბურგუნდიული პარტია წარმატებით ებრძოდა ბერენგარს და იტალიურ ეროვნულ პარტიას. 950 წლის ნოემბერში ლოტარი უეცრად მოკვდა. რამდენიმე კვირის შემდეგ ბერენგარი იტალიის მეფედ ეკურთხა და თავისი ვაჟი ადალბერტი. სასურველის მიღწევის შემდეგ ბერენგარმა სრულად გამოავლინა თავისი ხასიათი. ადრე თუ იგი კეთილგანწყობილი იყო დიდებულებისადმი, ახლა ხარბ დესპოტად იქცა. ხალხს იგი მალე შესძულდა, ჭორი გავრცელდა, რომ ლოტარი მოწამლული იყო; ბურგუნდიულმა პარტიამ იტალიის ტახტის მემკვიდრედ ლოტარის ქვრივი ადელაიდა გამოაცხადა. ამ მხრიდან საშიშროების ასაცილებლად, ბერენგარმა სცადა ადელაიდას ძალდატანებით ადალბერტზე გათხოვება, მაგრამ მან უარი თქვა და მოიმიზეზა, რომ ჯერ გლოვის ვადა არ გასულა. მაშინ იგი დაამწყვრიეს გარდუს ციხეში, სადაც მან 4 თვე დაჰყო. შემდეგ, მღვდლის დახმარებით იგი რეჯოში გაიქცა. ამ მოვლენებმა საბაბი მისცეს გერმანიის მეფეს, ოტოს, ჩარეულიყო იტალიის საქმეებში. მან განაცხადა რომ უნდა დაეხმაროდ ბურგუნდიის მეფის დას. 951 წელს მან გადმოლახა ალპები და წინააღმდეგობის გარეშე დაიკავა ლომბარდია. შემდეგ ცოლად შეირთო ადელაიდა. შემდეგ წელს ბერენგარი შეურიგდა ოტოს. იგი მაგდებურგში ჩავიდა, თავი ოტოს ვასალად სცნო და იტალია მისი ხელიდან მიიღო. მალე ოტო გადაერთო შიდა არეულობებზე. პირველივე ხელსაყრელი შემთხვევის შემდეგ ბერენგარმა უარყო ოტოსთვის მიცემული ფიცი და დაუწყო მის მომხრეებს ლომბარდიაში დევნა. ოტომ მხოლოდ 961 წელს შეძლო იტალიისთვის მიხედვა. მან დიდი ლაშქრით გადმოკვეთა ალპები. ბერენგარს მისთვის გზის ჩაკეტვა უნდოდა, მაგრამ ლაშქარმა იგი მიატოვა და მან ციხესიმაგრეს შეაფარა თავი. ყველა ქალაქმა გაუღო ოტოს კარიბჭე. 963 წელს კი აღებულ იქნა ბერენგარის უკანასკნელი თავშესაფარი — სან-ლეონეს ციხე, ბერენგარი დანებდა და გადაიხვეწა ვილაში, სადაც დაჰყო სიკვდილამდე. Рыжов, K. (1999). Энциклопедия - Все монархи мира - Западная Европа. Вече, Москва. ISBN 5-7838-0374-X Medieval Lands Project on Berengar II, the Margrave of Ivrea
Lonesome Crow

Lonesome Crow (ქართ. განმარტოებული ყვავი) — გერმანული როკ ჯგუფ სკორპიონსის სადებიუტო ალბომი, რომლის პროდიუსერი კონი პლანკი იყო. ყველა მუსიკა შექმნილია რუდოლფ შენკერისა და მიხაელ შენკერის მიერ. მუსიკის ტექსტები კი ეკუთვნის კლაუს მაინეს, ვოლფგანგ ძიონისა და ლოთარ ჰაიმბერგს. ყველა სიმღერის ავტორი — სკორპიონსი. კლაუს მაინე — მთავარი ვოკალი; მიხაელ შენკერი — მთავარი გიტარა; რუდოლფ შენკერი — რიტმური გიტარა; ლოთარ ჰაიმბერგი — ბას გიტარა; ვოლფგანგ ძიონი — დრამები. ალბომი ჯგუფის ოფიციალურ საიტზე ↑ Weber, ბარი. (2011 [უკანასკნელი განახლება])Lonesome Crow - Scorpions | AllMusic. allmusic.com. ციტირების თარიღი: 2 ივლისი 2011. ↑ Lonesome Crow - Scorpions. fp.nightfall.fr (2011 [უკანასკნელი განახლება]). ციტირების თარიღი: 11 სექტემბერი 2011.
Fly to the Rainbow

Fly to the Rainbow (ქართ. გაფრინდი ცისარტყელისკენ) — გერმანული როკ-ჯგუფ სკორპიონსის ალბომი, რომელიც გამოუშვეს 1974 წელს. სკორპიონსი კლაუს მაინე — მთავარი ვოკალი; ულრიხ როთი — მთავარი გიტარა, ბეკ-ვოკალი; რუდოლფ შენკერი — რიტმული გიტარა, ბეკ-ვოკალი; ფრანსის ბუხჰოლცი — ბას გიტარა; იურგენ როზენთალი — დრამი. მიწვეული მუსიკოსები ახიმ კირშნინგი — ორგანი, მელოტრონი, სინთეზატორები ალბომი ჯგუფის ოფიციალურ საიტზე ↑ Rivadavia, Eduardo. (2011 [უკანასკნელი განახლება])Fly to the Rainbow – Scorpions | AllMusic. allmusic. ციტირების თარიღი: 2 ივლისი 2011. ↑ GAJEWSKI, MARCIN. (2011 [უკანასკნელი განახლება])Teraz Rock | jedyne pismo rockowe w Polsce. terazrock.pl. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-07-23. ციტირების თარიღი: 2 ივლისი 2011. ↑ user DLT. (2011)Scorpions – Fly To The Rainbow (album review) | Sputnikmusic. sputnikmusic.com. ციტირების თარიღი: 27 სექტემბერი 2011. ↑ (2006) Oricon Album Chart Book: Complete Edition 1970–2005 (ja). Roppongi, Tokyo: Oricon Entertainment. ISBN 4-87131-077-9.
ნუში

ნუში (ლათ. Amygdalus) — მცენარეთა ქვეგვარი ვარდისებრთა ოჯახის ქლიავისებრთა ქვეოჯახისა. ცნობილია 40-მდე სახეობა, რომელიც გავრცელებულია ხმელთაშუაზღვისპირეთიდან ცენტრალურ აზიამდე. კავკასიაში იზრდება 7 სახეობამდე, საქართველოში კი მხოლოდ 2. მათგან ერთი — ჩვეულებრივი ნუში (ლათ. Prunus communis) კულტივირებულია. მისი სიმაღლე 10 მ აღწევს. აქვს თეთრი ან მოვარდისფრო ყვავილი. არჩევენ მის ტკბილ და მწარეთესლიან, თხელ და სქელნაჭუჭა ფორმებს. თესლი შეიცავს გლუკოზიდ ამიგდალინს, რომელიც ტკბილ ფორმებში ოდნავ შეიმჩნევა. გავრცელებულია მთის შუა სარტყლამდე. მისი გაველურებული ფორმები ქმნის რაყას. მეორე სახეობა, ენდემური ქართული ნუში (ლათ. Prunus georgica), ბუჩქია, რომლის სიმაღლე 1-1,5 მ აღწევს. გამოირჩევა კაშკაშა ვარდისფერი ყვავილებით. იზრდება აღმოსავლეთ საქართველოში, ქმნის რაყას, მისი დიდი მასივებია გარეკახეთში, სოფელ სათაფლესთან (წარსულში მალხაზიანი, კრასნოგორსკი, აზამბური) და ქოჩორას მთის დასავლეთ კალთებზე ხევებში. გვხვდება ქართლშიც — ქარელთან, ტირიფონის ველზე სოფელ ხურვალეთთან, სამთავისთან, კასპთან. მისი გამოყენება შეიძლება ფერდობების გასამაგრებლად, ატმის, ტკბილი ნუშის, ქლიავისა სხვა კურკოვანი მცენარეების საძირედ. ნუში სინათლის მოყვარული, გვალვა- და შედარებით ყინვაგამძლეა. კარგად ხარობს ფხვიერ კირიან ნიადაგზე. იზრდება ქვიან და კლდოვან დამრეც ზედაპირზე ზღვის დონიდან 800-1600 მ (ბუხარის ნუში 2500 მ-მდე ადის), ამჯობინებს კალციუმით მდიდარ ნიადაგს. იზრდება მცირე ჯგუფებად (3-4 წამონაზარდიდან), რომლებიც ერთმანეთისგან 5-7 მეტრითაა დაშორებული. მზისმოყვარულია და ადვილად იტანს სიმშრალეს კარგად განვითარებული ფესვების სისტემის წყალობითა და ეკონომიური ტრანსპირაციით. ყვავილობს მარტ-აპრილში, ზოგან თებერვალშიც, ნაყოფი ივნის-ივლისში მწიფდება. მსხმოიარობას იწყებს 4-5 წლის ასაკიდან და 30-50 წლამდე აგრძელებს. ცოცხლობს 130 წლამდე. მრავლდება თესლებითა და ფესვების წამონაზარდებით. იტანს −25°с ყინვას, თუმცა ვეგეტაციის დაწყების შემდეგ ადვილად ზიანდება გაზაფხულის ყინვებისგან. იზრდება ბუჩქის ან მცირე ზომის ხის სახით მოწითალო ფერის ტოტებით. აღწევს 3-8 მეტრს, ლანცეტისმაგვარი ფოთლებით, რითაც ალუბალს ემსგავსება. მშრალი თესლი (ნუშის გული) შეიცავს 54% ცხიმს, 21% აზოტოვან ნივთიერებებს, 13% უაზოტო ნივთიერებებს, 4% უჯრედის, 6% წყალს და 2% ნაცარს. 2010 წლის მონაცემებით მსოფლიოში იწარმოება 2.51 მილიონი ტონა, მათ შორის ყველაზე დიდი მწარმოებელია ამერიკის შეერთებული შტატები — 1.41 მილიონი ტონა წელიწადში. ნაყოფი გამოიყენება საკონდიტრო მრეწველობაში ნუშის ზეთის გამოსახდელად — ღვინის შესაფერავად, კონიაკის წარმოებაში. ნუშის ზეთს ხმარობენ კულინარიაში, პარფიუმერიასა და მედიცინაში, ნუშის ქატოს - კოსმეტიკაში. ატამი INC, International Nut and Dried Fruit Council Foundation Almond Board of California University of California Fruit and Nut Research and Information Center დაარქივებული 2012-12-06 საიტზე Wayback Machine. ↑ Top Almond with Shell Production, 2010. FAO (2011). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-10-16. ციტირების თარიღი: 2012-09-17. ↑ Food and Agriculture Organization of the United Nations. Faostat.fao.org (2012-02-23). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-06-19. ციტირების თარიღი: 2012-08-14.
ბერმუდო I

ბერმუდო I (ესპ. Bermudo I; დ. დაახლ. 750 — გ. 797) — ასტურიის მეფე 789–791 წლებში. ბერმუდო მეფე აურელიუსის უმცროსი ძმა და ქრონიკების მიხედვით დიაკვანი იყო. 789 წელს მეფე მაურეგატო გარდაიცვალა, ასტურიელი თავადების თხოვნით ბერმუდომ მონასტერი დატოვა და მეფე გახდა. ეს იყო გოთური სამართლის დარღვევის პირველი შემთხვევა, რომელიც უკრძალავდა სასულიერო პირებს მეფობას. ბერმუდომ, უპირველეს ყოვლისა, ალავაში გადახვეწილი ალფონსო, ფრუელა I-ის ვაჟი დაიბარა და არმიის მხედარმთავრად დანიშნა. ალფონსოს მიერ არაბების რამდენიმეჯერ დამარცხების შემდეგ, ბერმუდომ 791 წელს მის სასარგებლოდ უარი თქვა ტახტზე და მინისტრი გახდა. გარდაიცვალა 797 წელს, დაკრძალულია ოვიედოში. Рыжов, K. (1999). Энциклопедия - Все монархи мира - Западная Европа. Вече, Москва. ISBN 5-7838-0374-X ასტურიის მეფეები 718-914 წწ. Астурия. Реконкиста. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-27. ციტირების თარიღი: 2012-05-12. Хроника Альфонсо III. Восточная литература. ციტირების თარიღი: 16.7.2011.
ბერმუდო II (ლეონი)

ბერმუდო II (ესპ. Bermudo II) (956 - 999) — ლეონის მეფე 982 - 999 წლებში. რამირო II-ს ვაჟი. ბერმუდო გამეფთა თავისი ძმის შვილის, რამირო III-ს ტახტიდან ჩამოგდების შედეგად. მას პადაგრა ჰქონდა და არც სიარული, არც ჯირითი შეეძლო. ლაშქრობებში იგი ეტლით დაყავდათ. იგი ჭკვიანი კაცი იყო და მზრუნველი მმართველი. მაგრამ ეს თვისებები არ იყო საკმარისი იმ ქვეყანაში წესრიგის დასამყარებლად, სადაც ხალხი მხოლოდ იმას ემორჩილება, ვისაც ხმალი კარგად უჭირავს. ბერმუდოს მმართველობისას არ წყდებოდა დიდებულთა აჯანყებები, რომლებიც არაბებს იშველიებდნენ. Рыжов, K. (1999). Энциклопедия - Все монархи мира - Западная Европа. Вече, Москва. ISBN 5-7838-0374-X
ბერმუდო III (ლეონი)

ბერმუდო III (ესპ. Bermudo III; დ. 1010 — გ. 4 სექტემბერი, 1037) — ლეონის მეფე 1028–1037 წლებში. ალფონსო II-ის ვაჟი. 1034 წელს ნავარის მეფემ სანჩო დიდმა დაიწყო ბერმუდოსთან ომი სასაზღვრო რეგიონებისთვის, დაამარცხა და მოკლე ხანში ლეონი მთლიანად დაიპყრო, გალისიის გარდა. 1037 წელს, სანჩოს სიკვდილის შემდეგ, ბერმუდომ დაიწყო ომი მის ვაჟებთან — ფერდინანდთან და გარსიასთან. სისხლისმღვრელი ბრძოლა მოხდა მდინარე კარიონესთან. ბერმუდო წინა რიგებში იბრძოდა და შუბით მოკლეს. მისი სიკვდილით დასრულდა ლეონის დინასტია. Рыжов, K. (1999). Энциклопедия - Все монархи мира - Западная Европа. Вече, Москва. ISBN 5-7838-0374-X
ბერნარდო (იტალია)

ბერნარდო (იტალ. Bernardo; დ. 797 — გ. 17 აპრილი, 818) — იტალიის მეფე 813–818 წლებში. პიპინოს ვაჟი. როდესაც 817 წელს, ბერნარდოს ბიძამ, იმპერატორმა ლუი I-მა, თავის თანამმართველად და მემკვიდრედ თავისი ვაჟი ლოტარი აღიარა, ბერნარდო აღშფოთდა და დაიწყო ომისთვის მზადება. მაგრამ მან ვერ შეძლო ფრანკებთან ომისთვის საკმარისი ძალების შეკრება. 818 წელს ბერნარდო, უსაფრთხოების გარანტიების მიღების შემდეგ, მეგობრებთან ერთად, გაემგზავრა იმპერატორთან შალონში. ლუიმ თავის ვასალებს უბრძანა ძმის შვილის გასამართლება. მათ ბერნარდო მეამბოხედ გამოაცხადეს და სიკვდილი მიუსაჯეს. ლუიმ ვერ გაბედა ამ განაჩეის დამტკიცება, მაგრამ დათანხმდა ბერნარდოს დაბრმავებაზე. დაბრმავების შემდეგ ბერნარდო ორ დღეში მოკვდა. McKitterick, Rosamond, The Frankish Kingdoms under the Carolingians Riché, Pierre, The Carolingians McKitterick, Rosamond, The New Cambridge History, 700–900 Рыжов, K. (1999). Энциклопедия - Все монархи мира - Западная Европа. Вече, Москва. ISBN 5-7838-0374-X
ალბერტ I (ბელგია)

ალბერტ I სრული სახელი ალბერტ ლეოპოლდ კლემენტ მარია მეინრადი (Albert Léopold Clément Marie Meinrad) (8 აპრილი 1875 - 17 თებერვალი 1934) ბელგიის მეფე საქსენ-კობურგ-გოთას დინასტიიდან, 1909 - 1934 წლებში. 1900 იქორწინა ელისაბედზე, ბავარიის ჰერცოგის კარლ ფრიდრიხის ასულზე. ალბერტი იყო ლეოპოლდ II-ს უმცროსი ძმის უმცროსი ვაჟი და არ იყო მეფობისთვის დაბადებული. ახალგაზრდობაში იგი გატაცებული იყო სპორტით, ჯირითით, ალპინიზმით და საბუნებისმეტყველო მეცნიერებებით. იგი პირდაპირი გაგებით წიგნის ჭია იყო, დღეში არანაკლებ ორი წიგნს კითხულობდა, ლიტერატურაზე, სამხედრო საქმეზე, მედიცინაზე, ავიაციაზე. იგი თვითონ ატარებდა მოტოციკლეტს და ისწავლა თვითმფრინავის პილოტობა. თავისი თვისებების გამო, ალბერტი პოპულარული გახდა ბელგიაში, სადაც არ უყვარდათ ლეოპოლდი. გამეფების შემდეგაც მას არ შეუცვლია ცხოვრების სტილი. იგი გაურბოდა ფუფუნებას, უბრალოდ იღებდა სტუმრებს, უყვარდა მოგზაურობა და იყო კარგი ოჯახის მამა. იგი გატაცებული იყო ალპინიზმით და დაიღუპა 1934 წელს მარშ-ლე-დამის მახლობლად მთაზე ასვლისას. Рыжов, K. (1999). Энциклопедия - Все монархи мира - Западная Европа. Вече, Москва. ISBN 5-7838-0374-X ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ალბერტ I (ბელგია) Official biography from the Belgian Royal Family website Information about King Albert's mountaineering feats Belgium in the First World War, including stories of the royal couple, in French Royal House of Belgium დაარქივებული 2009-03-31 საიტზე Wayback Machine. Royal House of Bavaria დაარქივებული 2008-12-19 საიტზე Wayback Machine.
ალბერტ II (ბელგია)

ალბერტ II (ფრანგ. Albert Félix Humbert Théodore Christian Eugène Marie, ნიდერლ. Albert Felix Humbert Theodoor Christiaan Eugène Marie, გერმ. Albert Felix Humbert Theodor Christian Eugen Maria; დ. 6 ივნისი, 1934, ბრიუსელი, ბელგია) — ბელგიის მეფე 1993-2013 წლებში საქსენ-კობურგ-გოთას დინასტიიდან. ლეოპოლდ III-ს ვაჟი. იქორწინა 1959 წლის 2 ივნისს პაოლა რუფო დი კალაბრიაზე. ალბერტმა ბრიუგეში დაამთავრა სამხედრო - საზღვაო სასწავლებელი. აქვს გენერალ-ლენტენანტის და ბელგიის შეიარაღებული საზღვაო ძალების ვიცე-ადმირალის წოდება. 1962 წლიდან ბელგიის საგარეო ვაჭრობის ბიუროს საპატიო პრეზიდენტი. Рыжов, K. (1999). Энциклопедия - Все монархи мира - Западная Европа. Вече, Москва. ISBN 5-7838-0374-X Official Belgian monarchy web site The Royal Belgium Orders დაარქივებული 2007-09-27 საიტზე Wayback Machine. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ალბერტ II (ბელგია)
ბოდუენი (ბელგია)

ბოდუენი (ფრანგ. Baudouin Albert Charles Léopold Axel Marie Gustave, ნიდერლ. Boudewijn Albert Karel Leopold Axel Marie Gustaaf; დ. 7 სექტემბერი, 1930 — გ. 31 ივლისი, 1993) — ბელგიის მეფე საქსენ-კობურგ-გოთას დინასტიიდან, 1951-1993 წლებში. ლეოპოლდ III-ის ვაჟი. იქორწინა 1960 ფაბიოლა დე მორა ი არაგონზე, გონსალეს ფერნანდესის, კასა-რიერას მარკიზის ასულზე. მეორე მსოფლიო ომის დასაწყისში, როდესაც გერმანელებმა ბელგია დაიკავეს, ბოდუენი საფრანგეთში გაქცა და იქიდან ესპანეთში. 1940 წლის აგვისტოში იგი ოკუპირებულ ბრიუსელში დაბრუნდა და სწავლა განაგრძო 1944 წლამდე. ივნისში იგი და მამამისი გერმანიაში გადაიყვანეს. ბოდუენი ამერიკელმა ჯარისკაცებმა გაათავისუფლეს 1945 წლის მაისში. შემდეგ 1950 წლამდე სამეფო ოჯახი შვეიცარიაში ცხოვრობდა. ამ პერიოდში ბოდუენი ჟენევის კოლეჯში სწავლობდა. 1951 წლის აგვისტოში, ლეოპოლდის გადადგომის შემდეგ, ბოდუენი მეფე გახდა. მისი მმართველობის დროს ბევრი მნიშვნელოვანი მოვლენა მოხდა: „სკოლის პაქტის“ მიღება, დეკოლონიზაცია, ადმინისტრაციული რეფორმა, რომელმაც ბელგია ფედერაციად აქცია. იგი გამეფდა მაშინ, როდესაც ქვეყანაში აღარ იყო მონარქიის ნდობა, მან შეძლო სიტუაციის გაუმჯობესება, იგი როგორც წესი გაბედულად და მტკიცედ მოქმედებდა. ურთიერთობაში იგი უბრალო, რბილი და ტაქტიანი იყო, შეეძლო კომპრომისების გამონახვა. ამ ყველაფრის წყალობით მოხდა ბელგიის უნიტარული სახელმწიფოდან ფედერაციად ქცევა, ისე რომ იგი არ დაიშალა. Рыжов, K. (1999). Энциклопедия - Все монархи мира - Западная Европа. Вече, Москва. ISBN 5-7838-0374-X
ვიტორიო ემანუელე II

ვიტორიო ემანუელე II (იტალ. Vittorio Emanuele II) (დ. 14 მარტი, 1820 — გ. 9 იანვარი, 1878) — სავოის დინასტიიდან, სარდინიის მეფე 1849–1878 წლებში, იტალიის მეფე 1861–1878 წლებში. კარლო ალბერტოსა და ტერეზა ტოსკანელის ვაჟი. იქორწინა 1842 წელს ადელაიდაზე, ავსტრიის ერცჰერცოგის, რენეს ასულზე და 1869 წელს, როზაზე, მირიფიორის გრაფზე. ვიტორიო ემანუელე გამეფდა მამამისის გადადგომისა და პიემონტის ჯარების ავსტრიასთან დამარცხების შემდეგ. გამეფების შემდეგ მან უპირველეს ყოვლისა ზვი დადო ავსტრიელებთან. ამით მან ისეთი უკმაყოფილება გამოიწვია, რომ დეპუტატებმა ზავის რატიფიკაციაზე უარი თქვეს. ვიტორიო ემანუელემ დაითხოვა პარლამენტი და ახალი არჩევნები დანიშნა, თან დაიმუქრა, რომ თუ ზომიერი პარტიები არ იქნა არჩეული, საერთოდ გააუქმებდა კონსტიტუციას. არჩევნებმა გაამართლეს მეფის იმედები. პარლამენტშიც და კარზეც დამკვიდრდნენ ზომიერები, რომლებსაც შეეძლოთ სარდინიის მიმართვა მთელი იტალიისთვის მნიშვნელოვანი მიზნებისკენ. მეფე, მიუხედავად ნადირობით გატაცებისა და სასიყვარულო თავგადასალებისა, მამაცი ადამიანი იყო. იგი არ იყო განსაკუთრებული ჭკუის პატრონი და ჯარისკაცული უხეშობის მიუხედავად ფლობდა მალავდა საღ აზრს და გამჭრიახობას. მას ესმოდა რომ ალპებით დაცული და საფრანგეთის მიერ მხარდაჭერილი პიემონტი შესაძლოა გამხდარიყო იტალიელი პატრიოტების ცენტრი. ამისთვის საჭირო იყო შიდა პოლიტიკაში ლიბერალიზმი, ხოლო საგარეო ურთიერთობებში ავსტრიისადმი სიმკაცრის შენარჩუნება. ამ ორი პრინციპით იგი მმართველობის მთელი პერიოდის განმავლობაში ხელმძღვანელობდა და ამაში მდგომარეობდა მისი ისტორიული როლი იტალიის გაერთიანების საქმეში. დანარჩენი კი სხვებმა გააკეთეს. 1852 წლიდან სარდინიის მთავრობის სათავეში გრაფი კამილიო კავური მოვიდა, რომელმაც იტალიაში იგივე როლი შეასრულა, რაც გერმანიაში ბისმარკმა. მისი ხელმძღვანელობით ხორციალდებოდა ლიბერალური რეფორმები. საგარეო პოლიტიკაში, კავური საფრანგეთზე იყო ორიენტირებული, რომელთან ერთადაც 1859 წელს ავსტრიის წინააღმდეგ დაიწყო ომი. სამ ბრძოლაში ავსტრიის არმია დამარცხდა. ნოემბერში ციურიხში ზავს მოეწერა ხელი. ზავის თანახმად ლომბარდია სავოის დინასტიას გადაეცა. 1860 წელს შემოერთებულ იქნა პარმის, მოდენის და ტოსკანის საჰერცოგოები, სადაც ამბოხებების შეგედად ჩამოაგდეს უცხოური დინასტიები. აპრილში დაიწყო აჯანყება პალერმოში. მაისში, სიცილიაში თავისი რაზმით გადავიდა ცნობილი პატრიოტი ჯუზეპე გარიბალდი. ნოემბერში ნეაპოლის არმია დამარცხდა ვოლტურნოსთან. იტალიის სამხრეთმა ნაწილმა აღიარა სავოიდ დინასტიის ძალაუფლება. 1861 წლის მარტში ვიტორიო ემანუელე გამოცხადდა იტალიის მეფედ. საბოლოო გაერთიანებისთვის საჭირო იყო ავსტრიისთვის ვენეციის წართმევა და პაპის ოლქის რომით ურთ დაკავება. მეფეს იმედი ჰქონდა ამის პრუსიის დახმარებით გაკეთება და 1866 წელს სამხედრო კავშირი დადო მასთან. ომი იმავე წლის ზაფხულში დაიწყო და წარუმატებელი იყო იტალიის არმიისთვის. მიუხედავად ამისა, პრუსიის წარმატებამ და ავსტრიის არმიის დამარცხებამ ვიტორიო ემანუელეს სასურველი შედეგი მოუტანეს - ვენეციის ოლქი იტალიის შემადგენლობაში შევიდა. 1870 წელს, საფრანგეთის პრუსიის მიერ დამარცხების შემდეგ, მან რომიც შემოიერთა. Рыжов, K. (1999). Энциклопедия - Все монархи мира - Западная Европа. Вече, Москва. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ვიტორიო ემანუელე II