laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კეი ჯეი აფა

კენეტი ჯეიმზ ფიცჯერალდ „კეი ჯეი“ აფა (ინგლ. Keneti James Fitzgerald „KJ“ Apa; დ. 17 ივნისი, 1997) — ახალზელანდიელი მსახიობი. იგი ცნობილია არჩი ენდრიუსის როლით დრამატული ტელესერიალიდან „რივერდეილი“. იგი პირველად ეკრანებზე 2013 წელს გამოჩნდა და დღემდე აქტიურად მოღვაწეობს კინოში. განსაკუთრებული პოპულარობა ტელესერიალ „რივერდეილმა“ მოუტანა, სადაც ასრულებს ერთ-ერთი მთავარი პერსონაჟ არჩი ენდრიუსის როლს. 2013-2015 წლებში მონაწილეობდა ტელესერიალ „შორტლანდ-სტრიტში“. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „კეი ჯეი აფა“ ვიკისაწყობში. კეი ჯეი აფა კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში კეი ჯეი აფა Twitter-ზე კეი ჯეი აფა Instagram-ზე ↑ Kiwi-Samoan actor KJ Apa scores lead US role (6 აგვისტო, 2015). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-01-18. ციტირების თარიღი: 16 იანვარი, 2017. ↑ Jung, E. Alex. Riverdale’s K.J. Apa on His Dye Job, Becoming a Sex Object, and Why He Ships Archie and Betty. New York Magazine. ციტირების თარიღი: 16 იანვარი, 2017. ↑ Andreeva, Nellie. (24 თებერვალი, 2016) Riverdale Finds Its Archie & Josie: KJ Apa To Topline CW Pilot. Deadline Hollywood. ციტირების თარიღი: 16 იანვარი, 2017.
ფინ ვულფჰარდი

ფინ ვულფჰარდი (ინგლ. Finn Wolfhard; დ. 23 დეკემბერი, 2002) — კანადელი მსახიობი და მუსიკოსი, რომელმაც სახელი გაითქვა მაიკ უილერის როლით ტელესერიალში „უცნაურ ამბები“, რომელიც დაფუძნებულია სტივენ კინგის რომანზე „ის“. აგრეთვე იყო როკ-ჯგუფ Calpurnia-ს წამყვანი ვოკალისტი, სანამ ეს უკანასკნელი 2019 წლის ნოემბერში არ დაიშლებოდა. ვულფჰარდი დაიბადა 2002 წლის 23 დეკემბერს ერიკ და ლილი ვოლფჰარდების ოჯახში. მას აგრეთვე ჰყავს ძმა — ნიკი. ვულფჰარდმა მსოფლიო აღიარება Netflix-ის ტელესერიალ „უცნაურ ამბებში“ მონაწილეობით მოიპოვა. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ფინ ვულფჰარდი“ ვიკისაწყობში. ფინ ვულფჰარდი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ Jones, Damian. (November 8, 2019) ‘Stranger Things’ star Finn Wolfhard’s band Calpurnia have split up. NME. ციტირების თარიღი: 1 დეკემბერი, 2019. ↑ „Crash Tag Team Racing with Special Guest Finn Wolfhard“. Guest Grumps. 14 იანვარი, 2017. 10:47 minutes in. Game Grumps. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |air-date=-ში (დახმარება) ↑ Geek.com interview. [eek.com (13 სექტემბერი, 2018). ციტირების თარიღი: 28 სექტემბერი, 2018.
კოლომიაგის ალექსანდრე ნეველის სამლოცველო

კოლომიაგის ალექსანდრე ნეველის სამლოცველო (რუს. Часовня Александра Невского в Коломягах) — მოქმედი მართლმადიდებლური სამლოცველო სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს შემდეგ მისამართზე: ნიკიტინის ქუჩა, 14. დიმიტრი თესალონიკელის ეკლესიის მახლობლად. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის, მოსკოვის საპატრიარქოს, სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. სამლოცველო აგებულია 1885 წელს არქიტექტორ ფ. ფ. ფონ პირვიცის პროექტის მიხედვით. სხვა მონაცემებით სამლოცველოს კურთხევა მოხდა უკვე 1883 წლის 30 აგვისტოს. მშენებლობა მიმდინარეობდა კოლომიაგის მცხოვრებთა შემოწირულობებით. თავდაპირველად სამლოცველო გამოიყენებოდა როგორც საკურთხეველი, ხოლო მორწმუნეები ლოცულობდნენ ღია ცის ქვეშ. 1896 წელს მას მიაშენეს შემინული პავილიონი, რომელიც გათვლილი იყო 100 მომლოცველზე. 1899 წლის 7 სექტემბერს მორწმუნეებმა მიმართეს პეტერბურგისა და ლადოგის მიტროპოლიტ ანტონის რათა ნება დაერთო აეშენებინათ თბილი ეკლესია სამლოცველოს ადგილზე. თანხმობა მიიღეს, მაგრამ არქიტექტორ ალექსანდრე ვსესლავნის პროექტი დაიწუნეს და მას მოუხდა მეორე პროექტის შედგენა. მისი პროექტით ახალი ეკლესია იყო ერთსართულიანი და ხის. 1906 წელს დიმიტრი თესალონიკელის სახელობის ახალი ეკლესიის მშენებლობა დასრულდა, სამლოცველო კი მას მიაწერეს. საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდში სამლოცველოს ნელ-ნელა შემოაცალეს აგური, მაგრამ 1989 წლამდე ნანგრევების სახით მაინც მოაღწია, ამ წელს მოხდა მისი აღდგენა, ხოლო 1990 წელს იგი აკურთხა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა ალექსი II-მ. 2005 წელს, გერმანიაზე გამარჯვების 55 წლისთავთან დაკავშირებით, სამლოცველოს სამხრეთ კედელზე დაამონტაჟეს წმინდა თავად ალექსანდრე ნეველის მოზაიკური გამოსახულება. სამლოცველოს მისამართია: სანქტ-პეტერბურგი, კოლომიაგი, ნიკიტინის პირველი ქუჩა, სახლი 14. ↑ 1.0 1.1 Народный каталог православной архитектуры ↑ Русская православная церковь. XX век.
კოლომიაგის დიმიტრი თესალონიკელის ეკლესია

კოლომიაგის დიმიტრი თესალონიკელის ეკლესია (რუს. Церковь Димитрия Солунского в Коломягах) — მოქმედი ხის, მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს შემდეგ მისამართზე: ნიკიტინის პირველი ქუჩა, 1-ა. აგებულია 1905-1906 წლებში არქიტექტორ ალექსანდრე ვსესლავინის პოექტის მიხედვით. აკურთხეს დიმიტრი თესალონიკელის სახელზე. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის, მოსკოვის საპატრიარქოს, სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. რევოლუციის შემდეგ ეკლესია არ დაუხურავთ და მოქმედებდა ლენინგრადის ბლოკადამდე. ამ თვალსაზრისით იგი იყო ერთ-ერთი იშვიათი ტაძარი ლენინგრადში, სადაც აღევლინებოდა ღვთისმსახურება. 2006 წლის 8 ნოემბერს მისი 100 წლის იუბილე აღნიშნეს. იგი ერთ-ერთი ყველაზე ძველი ხის ეკლესიაა სანქტ-პეტერბურგში. არის რუსეთის ფედერაციის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. დიმიტრი თესალონიკელის ეკლესიის ისტორია იწყება 1899 წელს. სანქტ-პეტერბურგისა და ლადოგის მიტროპოლიტმა ანტონის კურთხევით სოფელ კოლომიაგის მაცხოვრებლებმა, რომლებიც აქამდე ხარების ეკლესიის სამრევლოში ირიცხებოდნენ, მიიღეს უფლება გადაეკეთებინათ ალექსანდრე ნეველის სამლოცველო. არქიტექტორმა ალექსანდრე ვსესლავინმა მრევლს აჩუქა ერთსართულიანი ხის ეკლესიის პროექტი და მშენებლობას კურირებდა მის დასრულებამდე. მშენებლობისთვის საჭირო თანხები გაიღო სოფლის მოსახლეობამ და იმ მრავალრიცხოვანმა დამსვენებლებმა, რომლებიც აქ სეზონზე ცხოვრობდნენ. 1905-1906 წლებში შუშის გორაზე ააგეს დღემდე შემონახული ხის ეკლესია. 1906 წლის 3 დეკემბერს შედგა ეკლესიის საზეიმო კურთხევა . 1907 წლიდან ეკლესიაში დამოუკიდებელი შტატია მღვდლისა და მეფსალმუნის სახით. დიდი სამამულო ომის პერიოდში კოლომიაგის ბევრი ხის სახლი დაწვეს გასათბობად, მაგრამ ეკლესია გადარჩა, უფრო მეტიც, არც კი დახურულა ლენინგრადის ბლოკადის მძიმე დღეებშიც კი. წმინდა დიმიტრი თესალონიკელი ითვლება სამხედროების მფარველად, ამის გამო უამრავი ადამიანი აქ ლოცულობდა ჯარში ან ფრონტზე გაწვეული ნათესავებისათვის. ტაძრის საკურთხეველში ვაკრძალეს დეკანოზი იოანე გორემიკინი, რომელიც აქ 1940-1950 წლებში მსახურობდა. ტაძართან ახლოს დაკრძალულია ფიოდორ ბელიაკოვი, 10-ე მსროლელი დივიზიის ჯარისკაცი, რომელიც დაიღუპა ქალაქის დაცვისას 1942 წლის 15 ნოემბერს. ამჟამად დიმიტრი თესალონიკელის სახელობის ეკლესია მოქმედია. იგი სანქტ-პეტერბურგის ფარგლებში იშვიათი რევოლუციამდელი ნაგებობაა. ტაძარში დაცულია სერაფიმ საროველის, პანტელეიმონ მკურნალის, წმინდა პატრიარქ ტიხონის, წმინდა პიტირიმისა და დიმიტრი თესალონიკელის წმინდა ნაწილები. Официальный сайт храма დაარქივებული 2012-02-13 საიტზე Wayback Machine. Виртуальный тур по храму[მკვდარი ბმული] Фото начала XX в. დაარქივებული 2018-11-24 საიტზე Wayback Machine. Фото начала XX в. на сайте Фотографии прошлого Церковь Димитрия Солунского на яндекс-панорамах ↑ Освящение нового храма // Известия по С.-Петербургской епархии. 1907, № 3. С. 30—31 ↑ Статья и фото на сайте храма. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-05. ციტირების თარიღი: 2018-11-19.
თავფეხიანები

თავფეხიანები (Cephalopoda), უხერხემლოთა კლასი მოლუსკების ტიპისა. კარგად აქვთ განვითარებული სისხლის მიმოქცევის სისტემა, თავის ტვინი, გრძნობის ორგანოები (განსაკუთრებით თვალები). თავზე, პირის ირგვლივ 8 ან 10 კუნთოვანი საცეცი („ხელები“) აქვთ მისაწოვრებით, ზოგჯერ — რქოვანი კაუჭებით. მოძრაობენ რაკეტის პრინციპით. მანტიის რღუში წყალი კუნთების შეკუმშვით გადაიდენება კუნთოვან ძაბრში, წარმოიქმნება ბიძგი და ცხოველი უკუსვლით მოძრაობს. თანამედროვე თავფეხიანებიდან გარეგანი ნიჟარა აქვს მხოლოდ ნაუტილუსს. დანარჩენების სხეული შიშველია, ზოგს ნიჟარის ნარჩენები კიროვანი ფირფიტების სახით კანქვეშ აქვს შემორჩენილი. თავფეხიანების ზომა 1 სმ-იდან 18 მ-მდე აღწევს. თავფეხიანები ცალსქესიანი ცხოველებია. კვერცხიდან უკვე ფორმირებული პატარა ცხოველი გამოდის. ცხოვრობენ უმთავრესად თბილი ზღვების სანაპიროებთან, აგრეთვე დიდ სიღრმეზე, მტაცებლებია, იკვებებიან უმთავრესად თევზებით, კიბოსნაირებითა და მოლუსკებით, თვითონ კი ზღვის ძუძუმწოვრებისა (განსაკუთრებით კაშალოტის) და ფრინველების საკვებს წარმოადგენენ. მრავალი თავფეხიანები (კალმარები, სიპინი, რვაფეხა) რეწვის ობიექტია. თანამედროვე ფაუნაში თავფეხიანების 600-მდე სახეობა 2 ქვეკლასშია გაერთიანებული: ოთხლაყუჩიანები (Tetrabranchia), რომელთაც მხოლოდ ნაუტილუსი და, შესაძლებელია, ამომწყდარი თავფეხიანების — ამონიტების დიდი ჯგუფი მიეკუთვნება და ორლაყუჩიანები (Dibranchia), რომელთაც სიპინი, კალმარი, რვაფეხა, აგრეთვე ამომწყდარი ჯგუფი — ბელემნიტები — ეკუთვნის. უძველესი თავფეხიანების ნამარხები (1000-მდე სახეობა) ცნობილია კამბრიული ნალექებიდან. ფართო გავრცელების, სახეობათა სიმრავლისა და მათი სწრაფი ცვლის გამო თავფეხიანები ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ჯგუფია პალეოზოური და მეზოზოური შრეების სტრატიგრაფიისათვის. ყურაშვილი ბ., უხერხემლოთა ზოოლოგია, თბ., 1973; Жизнь животных, т. 2, М., 1968 ქსე, ტ. 4, გვ. 570, თბ., 1979
კონრად ჰეიდკამპი

კონრად ჰეიდკამპი (გერმ. Konrad Heidkamp; დ. 27 სექტემბერი, 1905, დიუსელდორფი — გ. 6 მარტი, 1994, მიუნხენი) — გერმანელი ფეხბურთელი, თამაშობდა მცველის პოზიციაზე დიუსელდორფ სკ 99-ში და მიუნხენის ბაიერნში. 1927–1930 წლებში გერმანიის ნაკრებში ჩაატარა 9 შეხვედრა, სადაც გაიტანა 1 გოლი. 1932 წელს ფრანკფურტის აინტრახტზე გამარჯვებისა და გერმანიის ჩემპიონატის მოგების წყალობით, კონრად ჰეიდკამპმა მოიპოვა კაპიტნის წოდება. გარდაიცვალა 1994 წელს მიუნხენში. იგი დაქორწინდა მაგდალინა ჰეიდკამპზე 1934 წელს. ↑ https://blog4bayern.wordpress.com/2012/09/27/cea-mai-frumoasa-zi/#more-17133
ბონა არმანიაკი

ბონა არმანიაკი (ფრანგ. Bonne d'Armagnac; დ. 19 თებერვალი, 1399 — გ. 1430/1435) — არმანიაკთა დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის კონეტაბლ ბერნარ VII-ისა და მისი ცოლის, ბონა ბერელის ქალიშვილი. ორლეანის ჰერცოგინია 1410-1430/35 წლებში როგორც შარლ I-ის მეორე მეუღლე. საფრანგეთის მეფე ჟან II-ის შვილთაშვილი, დედის მხრიდან. ბონა დაიბადა 1399 წლის 19 თებერვალს ლავარდენში, საფრანგეთში. იგი იყო საფრანგეთის კონეტაბლ ბერნარ VII არმანიაკისა და მისი ცოლის, ბონა ბერელის ქალიშვილი. დედის ხაზით ბაბუად ერგებოდა ჟან დე ვალუა, ბერის ჰერცოგი, რომელიც თავის მხრივ საფრანგეთის მეფე ჟან II-ის ვაჟი იყო. 1409 წელს მშობიარობას გადაჰყვა ორლეანის ჰერცოგ შარლ I-ის მეუღლე, ჰერცოგინია ისაბელ დე ვალუა. ბურგუნდიის წინააღმდეგ მიმართული არმანიაკ-ორლეანელთა კავშირის გასამყარებლად კი ბერნარ VII-მ ბონა, 1410 წლის 15 აგვისტოს, 11 წლის ასაკში ცოლად შერთო დაქვრივებულ შარლს. ამის შემდეგ, ბონას შესახებ ცნობები თითქმის უკვე აღარ არსებობს. 1415 წელს, აზენკურის ბრძოლაში ინგლისელებმა ტყვედ ჩაიგდეს შარლი და ბონა ისე გარდაიცვალა, რომ მის განთავისუფლებას ვერ მოესწრო. ბონას გარდაცვალების ზუსტი თარიღი უცნობია, თუმცა ვარაუდობენ, რომ იგი 1430-დან 1435-წლამდე უნდა გარდაცვლილიყო. ვინაიდან მასა და შარლს შვილები არ ჰყავდათ, 1440 წელს იგი მესამედ დაქორწინდა მარია კლეველზე, რომელთანაც შეეძინა შვილები. Neillands, Robin (2001). The Hundred Years War. London: Routledge. ISBN 0-415-26131-7.
თავყვითელა

თავყვითელა (ლათ. Senecio) — მცენარეთა გვარი რთულყვავილოვანთა ოჯახისა. ერთ-, ორ- ან მრავალწლოვანი ბალახები, ბუჩქები ან ხისებრი მცენარეებია. 1500-ზე მეტი (სხვა მონაცემებით 3000-მდე) სახეობა გავრცელებულია უმთავრესად სამხრეთ აფრიკასა და ხმელთაშუაზღვისპირეთის ქვეყნებში, აზიისა და ამერიკის ზომიერ სარტყელში. საქართველოში — 25 სახეობაა, მ. შ. 10 კავკასიის და 3 საქართველოს ენდემია. იზრდება მთის შუა და ზედა სარტყელში. სუბალპურ და ალპურ მდელოებზე. ზოგი სარეველაა (ლათ. Senecio vulgaris), ზოგი — სამკურნალო (ხარისშუბლა). ბევრ სახეობას აშენებენ დეკორატიულ მცენარედ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 570.
მარია კლეველი

მარია კლეველი (გერმ. Maria von Kleve, ფრანგ. Marie de Clèves; დ. 19 სექტემბერი, 1426 — გ. 23 აგვისტო, 1487) — ლა მარკთა დინასტიის წარმომადგენელი. კლევის ჰერცოგ ადოლფ I-ისა და მისი ცოლის, მარი ბურგუნდიელის ასული. ორლეანის ჰერცოგინია 1440-65 წლებში როგორც შარლ I-ის მესამე ცოლი. საფრანგეთის მეფე ლუი XII-ის დედა. მარია დაიბადა 1426 წლის 19 სექტემბერს. იგი იყო კლევის ჰერცოგ ადოლფ I-ისა და მისი მეორე ცოლის, ბურგუნდიის ჰერცოგ ფილიპ II-ის ასულ მარი ბურგუნდიელის ქალიშვილი. 1440 წლის 27 ნოემბერს ცოლად შერთეს 32 წლის ორლეანის ჰერცოგ შარლ I-ს, რომელიც უკვე ორჯერ იყო დაქვრივებული, თუმცა მემკვიდრე არ ჰყავდა. მასა და მარიას სამი შვილი შეეძინათ, აქედან მხოლოდ ერთი იყო ვაჟი, რომელის შემდგომში საფრანგეთის მეფე გახდა. მარია კლეველი იყო პოეზიისა და ფერწერის დიდი პატრონაჟი. ცნობილია, რომ თავისი ქმრის მსგავსად, იგიც ხშირად წერდა ლექსებს. შარლი 1465 წელს გარდაიცვალა 70 წლის ასაკში. მარია კლეველი გარდაიცვალა 1487 წლის 23 აგვისტოს, 60 წლის ასაკში. მარი (1457-1493), 1476 წელს ცოლად გაჰყვა ნარბონის ჰერცოგ ჟან დე ფუას, რომელთანაც შეეძინა არაგონის დედოფალი ჟერმენა დე ფუა; ლუი XII (1462-1515), საფრანგეთის მეფე, პირველად ცოლად შეირთო საფრანგეთის მეფე ლუი XI-ის უფროსი ასული ჟანა დე ვალუა, თუმცა უნაყოფობის გამო 1499 წელს მას გასცილდა და იქორწინა თავისი ცოლის ძმის ქვრივ ანა ბრეტონელზე, რომელთანაც ორი გოგონა შეეძინა, 1514 წელს კი ანას გარდაცვალების შემდეგ იგი დაქორწინდა ინგლისის მეფე ჰენრი VII-ის ასულ მერი ტიუდორზე, რომელთანაც შვილები არ ჰყოლია. იგი იყო მამა საფრანგეთის დედოფალ კლაუდია ვალუასი და ფერარას ჰერცოგინია რენე ფრანგისა; ანა (1464-1491), იყო ფონტევრულისა და პუატიეს აბატი. Arn, Mary-Jo. Charles d'Orléans in England, 1415-1440. Cambridge; Rochester, NY, USA : D.S. Brewer, 2000. googlebooks Retrieved August 17, 2009 Wilson, Katharina M. An Encyclopedia of Continental Women Writers. Vol. 2 New York: Garland Pub, 1991. googlebooks Holt, Emily Sarah. Memoirs of Royal Ladies. London : Hurst and Blackett, 1861. googlebooks
კორეის ეროვნული ბიბლიოთეკა

კორეის ეროვნული ბიბლიოთეკა სამხრეთ კორეის დედაქალაქ სეულში მდებარეობს. დაარსდა 1945 წელს. მასში 10 მილიონზე მეტი ტომი ინახება, რომელთა შორის 1 134 000 უცხოური წიგნიც არის. ბიბლიოთეკაში აგრეთვე დაცულია სამხრეთ კორეის ეროვნული საგანძური. 1974 წელს იგი გადატანილი იქნა სეულის ერთ-ერთი ადმინისტრაციული ერთეულიდან — სოგონ-დონგიდან (იუნგ-გუ) ნამსან-დონგში, ხოლო 1988 წელს — ამჟამინდელ ადგილზე, ბანპო-დონგში (სეოჩო-გუ). იგი 1991 წელს ბიბლიოთეკა კულტურის სამინისტროს გადაეცა განათლების სამინისტროსაგან. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კორეის ეროვნული ბიბლიოთეკა ოფიციალური საიტი (ინგლისური)
თავშავა

თავშავა (Origanum) — მრავალწლოვან ბალახოვან მცენარეთა გვარი ტუჩოსანთა ოჯახისა. წვრილი მოვარდისფრო-მეწამული ყვავილები შეკრებილია ფარისებრ ყვავილედებად. 20-ზე მეტი სახეობა ევროპაში (უმთავრესად ხმელთაშუაზღვისპირეთის ქვეყნებში) და დასავლეთ აზიაშია გავრცელებული. საქართველოში ფართოდ არის გავრცელებული Origanum vulgare. იზრდება მშრალ მდელოებზე, ველებზე, ნათელ ტყეებში, ბუჩქნარებში. თაფლოვანი და ეთერზეთოვანია. შეიცავს აგრეთვე მთრიმლავ ნივთიერებებს და ასკორბინის მჟავას. გახმობილი ყვავილებისა და ფოთლების ნახარშს ხმარობენ ნაწლავების ატონიის დროს, ამოსახველებელ საშუალებად. ფოთლებს იყენებენ კულინარიაში, ლიქიორისა და არყის წარმოებაში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 570-571.
სანქტ-პეტერბურგის პისტის, ელპიდის, აღაპისა და მათი დედის სოფიოს ეკლესია

სანქტ-პეტერბურგის პისტის, ელპიდის, აღაპისა და მათი დედის სოფიოს ეკლესია (რუს. Церковь Святых Мучениц Веры, Надежды, Любови и Матери их Софии) — მოქმედი მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1992-1993 წლებში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის, მოსკოვის საპატრიარქოს, სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. გენერალ-პორუჩიკ რომან ვორონცოვის აგარაკი პეტერგოფის გზაზე ააგეს ხისაგან ქვის საფუძველზე 1756 წლის შემდეგ. არქიტექტორი სავარაუდოდ იყო ჟან-ბატისტ ვალენ-დელამოტი. აგარაკი მემკვიდრეობით გადავიდა ვორონცოვის ოჯახის წევრებს შორის. 1840-იან წლებში იყიდა ინგლისელმა ჯონ ანდერსონმა, რომელმაც 40 წლის განმავლობაში მნიშვნელოვნად კეთილმოაწყო. მის შემვეგ აგარაკი შეიძინა ვაჭარმა პ. ლ. შუვალოვმა, რომლის შვილმაც იგი მიჰყიდა მიწათმფლობელ ს. ს. ბოგომოლოვს. 1963 წელს შენობაში განთავსებული იყო სასურსათო მაღაზია, ხოლო მოგვიანებით აქ განთავსდა „Главленинградстрой“-ის მე-18 ტრესტი. ულიანკის რაიონის კეთილმოწყობის სამუშაოების დაწყების შემდეგ ტიპური მრავალსართულიანი სახლების აგების მიზნით შენობის აღების გადაწყვეტილება მიიღეს, მაგრამ ისტორიკოს სერგეი გორბატენკოს დამსახურებით დადგინდა, რომ შენობა იყო XVIII საუკუნის არქიტექტურის ისტორიული ძეგლი და იგი გადაარჩინა. 1991 წლიდან შენობა გამოიყენება, როგორც ეკლესია. ამჟამად სანქტ-პეტერბურგის პისტის, ელპიდის, აღაპისა და მათი დედის სოფიოს ეკლესია მოქმედებს, როგორც ტერვენიჩის ღვთისმშობლის კვართის მონასტრის მეტოქი. 1999 წელს ეკლესიაზე დაამონტაჟეს გუმბათი და სამრეკლო. Усадьбы с городской судьбой დაარქივებული 2007-02-08 საიტზე Wayback Machine. Церковь Веры, Надежды, Любови и Матери их Софии в Народном каталоге православной архитектуры
ჟან ორლეანელი

ჟან ორლეანელი (ფრანგ. Jean d'Orléans; დ. 28 ივნისი, 1399 — გ. 30 აპრილი, 1467) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. ანგულემის გრაფი. ორლეანის ჰერცოგ ლუი I-ისა და ვალენტინა ვისკონტის უმცროსი ვაჟი. საფრანგეთის მეფე ფრანსუა I-ის პაპა. ჟანი დაიბადა 1399 წლის 28 ივნისს. იგი იყო ორლეანის ჰერცოგ ლუი I-ისა და ვალენტინა ვისკონტის უმცროსი ვაჟი. 1412 წელს ბრძოლისას ტყვედ ჩაიგდეს ინგლისელებმა, 1415 წელს კი ტყვეობაში მას მისი ძმაც შეუერთდა, რომელიც 1440 წელს გამოისყიდეს, ჟანი კი კვლავ "საპატიო ტყვეობაში" დარჩა 1444 წლამდე. ძმის მსგავსად, მასაც ძალიან უყვარდა ლიტერატურა, რის გამოც მას უდიდესი ბიბლიოთეკა ჰქონდა. მას შემდეგ რაც განთავისუფლდა, მას ანგულემისა და პერიგროდის გრაფობა უბოძეს. 1449 წლის 31 აგვისტოს კი ჟანმა ცოლად შეირთო მარგარიტა დე როანი, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი: ლუი (1455-1458), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი; შარლი (1459-1496), ანგულემის გრაფი, ცოლად შეირთო ლუიზა სავოიელი, რომელთანაც შეეძინა ნავარის დედოფალი მარგარიტა და საფრანგეთის მეფე ფრანსუა I; ჟანა (1462-1520), ცოლად გაჰყვა ტაილბურგის გრაფ შარლ ფრანსუა დე კოეტივს; მას ასევე ჰყავდა ერთ უკანონო შვილი, ჟან დე ვალუა, ანგულემის ბასტარდი, რომელიც 1458 წელს ლეგიტიმურ ვაჟად სცნო. ჟან ორლეანელი გარდაიცვალა 1467 წლის 30 აპრილს, 67 წლის ასაკში. Knecht, R.J. (1994). Renaissance Warrior and Patron: The Reign of Francis I. Tuckwell Press. p. 1.
სანქტ-პეტერბურგის ანდრია პირველწოდებულის ეკლესია

სანქტ-პეტერბურგის ანდრია პირველწოდებულის ეკლესია (რუს. Церковь Андрея Первозванного) — გაუქმებული მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობდა კერძო სახლში, რომელიც ააგო არქიტექტორმა ნიკოლაი გერბელმა XVIII საუკუნეში ზამთრის არხის სიახლოვეს ადმირალ ივანე მიხეილის ძე გოლოვინისათვის (1680-1737 წწ.). ივანე გოლოვინის შვლი, ალექსანდრე გოლოვინი ასევე გალერეების ფლოტის ხელმძღვანელი გახდა და 1757 წლიდან ადმირალია. ამავე წელს, მან ადმირალტეიტეტის შიდა ეკლესიისაგან რამდენიმე ფასეულობა მიიღო, რათა საკუთარ სახლში შეექმნა კარის ეკლესია და აღეჭურვა იგი შესაბამისი საეკლესიო ნივთებით. 1757 წლის 27 მარტს, ეკლესია აკურთხეს ანდრია პირველწოდებულის სახელზე. 1762 წლის გაზაფხულზე ეკლესია დროებით დახურეს.1766 წელს ადმირალი ა. ი. გოლოვინი გარდაიცვალა. მისი ქვრივი საცხოვრებლად გადავიდა მოსკოვში, ხოლო ეკლესია გააუქმეს. აღნიშნული კარის ეკლესიის სიმდიდრეებზე ისტორიული წყაროები არ საუბრობენ. უცნობია, როგორც ადმირალ გოლოვინის მიერ ადმირალტეიტის მიერ მიცემული ქონების, ასევე ამის მერე შეძენილი ქონების ბედი. ა. ი. გოლოვინის ქალიშვილი ეკატერინა ალექსანდრეს ასული მამის დანატოვარ სახლს ზამთრის არხის პირზე, ფლობდა 1769 წლამდე, მათ შორის მას შემდეგაც, რაც იგი ცოლად გაჰყვა თავად ნიკოლოზ მიხეილის ძე გოლიცინს. მისი გარდაცვალების შემდეგ მცირე ხნით სახლს ფლობდა დაქვრივებული თავადი, ხოლო 1792 წლამდე მათი შვილი, ცნობილი მფლანგველი ალექსანდრე ნიკოლოზის ძე გოლიცინი (1769–1817 წწ.). თავად შენობა, რომელშიც 1757-1766 წლებში მდებარეობდა ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ადმირალ გოლოვინის კარის ეკლესია, 1913 წელს გადააკეთეს მოდერნის სტილზე არქიტექტორ იპოლიტ პრეტროს პროექტის მიხედვით. Антонов В. В., Кобак А. В. Святыни Санкт-Петербурга: Христианская историко-церковная энциклопедия. — СПб.: Лики России, 2003. — ISBN 5-87417-114-2. Черепенина Н. Ю., Шкаровский М. В. Православные храмы Санкт-Петербурга, 1917–1945 гг. / Гл. ред. Цветков С. В. — Рус.–Балт. информ. центр «Блиц», 1999. — С. 178. — 368 с. — 2000 экз. — ISBN 5-86789-025-2. Военная энциклопедия. /Новицкий В. Ф., Шварц А. В., Апушкин В. А. и др. СПб.: 1911—1915. — Т. 7. ГИМ-ДВИ. — СПб.: 1912, С. 379. Петров П. Н. История Санкт-Петербурга с основания города до введения в действие выборного городского управления по учреждениям и губерниям. 1703–1882. — СПб., 1888. — С. 568. — 846 с. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 Энциклопедия Санкт-Петербурга// Церковь во имя апостола Андрея Первозванного в доме Головина[მკვდარი ბმული] ↑ Головин Александр Иванович/ Биографический словарь Половцова
ოთარ ბრეგაძე

ოთარ ბრეგაძე (დ. 25 აპრილი, 1967, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი ექიმი-სტომატოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი. 1989 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სტომატოლოგიური ფაკულტეტი. 1989–1991 წლებში მუშაობდა გარდაბნის რაიონულ სტომატოლოგიურ პოლიკლინიკაში. 1991–1994 წლებში — თბილისის ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტში ქირურგიული და ორთოპედიული სტომატოლოგიის კათედრაზე. 1994 წლიდან თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ქირურგიული სტომატოლოგიის კათედრის ასისტენტია. ავტორია 18 ნაბეჭდი სამეცნიერო ნაშრომის, რომლებიც ეხება ყბა–სახის ქირურგიის აქტუალურ საკითხებს. გამოქვეყნებული აქვს ორი მონოგრაფია. 1995 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია, თემა: „ქვედა პროგნათიის ქირურგიული მკურნალობის ზოგიერთი მეთოდის შედარებითი შეფასება“. არის საქართველოს ყბა–სახის ქირურგთა და სტომატოლოგთა ასოციაციის (1991 წლიდან), საქართველოს სტომატოლოგთა ასოციაციის (1997 წლიდან) და ყბა–სახის ქირურგთა და სტომატოლოგთა საერთაშორისო ასოციაციის (1997 წლიდან) წევრი. ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, გვ.46, თბ., 2000. ოთარ ბრეგაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
თავშანთაფა

თავშანთაფა — ვულკანური მთა საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარეში, ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ჯავახეთის ზეგანზე, ფარავნის ტბის სამხრეთით, მდინარე ფარავნის მარცხენა მხარეს, სოფლების ფოკისა და განძანის შუაში, ფოკის რკინიგზის სადგურის ბოლოში (ახალქალაქისკენ). სიმაღლე ზღვის დონიდან 2179 მ. აგებულია პლიოცენური ასაკის ანდეზიტ-ბაზალტური და დაციტური ლავებით. თავშანთაფის კალთები დამრეცია. შემოსილია სუბალპური მდელოებით. დავით უკლება, ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 447.
ირაკლი მღებრიშვილი

ირაკლი მღებრიშვილი (დ. 23 აპრილი, 1913, თბილისი, საქართველოს სსრ — გ. 11 აგვისტო, 1999) — ქართველ ინჟინერი, ტექნიკის მეცნიერებათა კანდიდატი, საქართველოს უმაღლესი საბჭოს სამი მოწვევის დეპუტატი. 1939 წელს დაამთავრა საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი. 1944–1957 წლებში შრომითი საქმიანობა დაიწყო ხრამის ჰიდროელექტროსადგურის მშენებლობაზე, სადაც მუშაობდა ინჟინრად, სამუშაოთა მწარმოებლად, უბნის უფროსად. იყო სოხუმის, ორთაჭალისა და ტყიბულის ჰიდროელექტროსადგურების მშენებლობების მთავარი ინჟინერი. 1957–1980 წლებში იყო საქართველოს მშენებლობის მინისტრის პირველი მოადგილე, საკავშირო სამშენებლო-სამონტაჟო ტრესტ „საქჰიდროენერგომშენის“ მმართველი, საქართველოს მშენებლობის საქმეთა სახელმწიფო კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე, საპროექტო-საძიებო ინსტიტუტ „ჰიდროპროექტის“ დირექტორი. წლების განმავლობაში იყო ენერგეტიკული მშენებლობის აქტუალური პრობლემების შემსწავლელი საერთაშორისო და სამამულო კომისიების წევრი-ექსპერტი, ასუანის მაღლივი კაშხლის მშენებლობის კონსულტანტი ეგვიპტის არაბთა რესპუბლიკაში. მიღებული აქვს მედალი „შრომითი მამაცობისთვის“, ლენინის ორდენი და საქართველოს დამსახურებული ინჟინრის წოდება. საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, გვ.438–439, თბ., 2017. ირაკლი მღებრიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (სანქტ-პეტერბურგი)

ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (რუს. Церковь Всех Скорбящих Радость) — მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1817-1818 წლებში ლუიჯი რუსკას პროექტის მიხედვით შლაპერნოის ქუჩაზე. სახელწოდება მიიღო ღვთისმშობლის ხატის „ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის“ მიხედვით. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის, მოსკოვის საპატრიარქოს, სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. თავდაპირველად ამ ადგილზე 1711 წელს ააგეს მეფის ასულ ნატალია ალექსის ასულის კარის ეკლესია აღდგომის სახელზე. 1817-1818 წლებში არქიტექტორ ლუიჯი რუსკას პროექტის მიხედვით ააგეს თანამედროვე ღვთისმშობლის ხატის „ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის“ ეკლესია. 1818 წლის 24 ოქტომბერს ნოვგოროდისა და სანქტ-პეტერბურგის მიტროპოლიტმა მიხეილმა აღასრულა მისი კურთხევის ცერემონია. ეკლესია ააგეს ამპირის სტილში, მის შიგნით განთავსებული იყო როტონდა და გუმბათი, რომელიც ეკავა 24 იონურ სვეტს. საბჭოთა ხელსიფლების დამყარების შემდეგ, კერძოდ 1920-იან წლებში ეკლესია გადავიდა ობნოვლენცების ხელში. 1932 წლის 10 იანვარს ეკლესია საბოლოოდ დახურეს, მისი შენობა კი გადაეცა რელიგიის ისტორიის მუზეუმს, ხოლო 1970 წლიდან მასში განთავსებულია კულტურისა და ისტორიის ძეგლთა დაცვის სრულიად რუსეთის სანქტ-პეტერბურგის საქალაქო განყოფილება. 1993 წელს ეკლესიაში აღსდგა ღვთისმსახურება. Георгиевский Н. Г. Историко-статистическое описание Санктпетербургской Скорбященской церкви, что за Литейным двором. С хромолитографическим изображением находящейся в ней чудотворной иконы Пресвятыя Богородицы, Всех скорбящих Радости. — СПб.: тип. Я. Трея, 1866. — [4], 47 с. ეკლესიის ვებგვერდი სანქტ-პეტერბურგის ენციკლოპედია დაარქივებული 2018-11-08 საიტზე Wayback Machine. სანქტ-პეტერბურგის ენციკლოპედია[მკვდარი ბმული]