laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
HIM (ფინური ჯგუფი)

HIM — ფინური როკ ჯგუფი ჰელსინკიდან. ჩამოყალიბდა 1991 წელს ვოკალისტ ვილე ვალოს, გიტარისტ მიკო ლინდსტრომისა და ბას გიტარისტ მიკო პაანანენის მიერ. ამჟამად ჯგუფში შედიან ვალო, ლინდე, მიგე, იანე პუურტინენი (სინთეზატორი) და მიკა კარპინენი (დასარტყმელი საკრავები). 2017 წლის ბოლოს HIM-მა ახალი წლის წინ გამართა უკანასკნელი კონცერტი და ოფიციალურად დაიშალა. ჯგუფის ალბომი Dark Light RIAA-ს ოქროს ალბომის წოდებას ატარებს. ფინეთში HIM-ის ხუთ სტუდიურ დისკს პლატინის სტატუსი აქვს მინიჭებული. მთავარი სტატია: HIM-ის დისკოგრაფია. სტუდიური ალბომები Greatest Love Songs Vol. 666 (1997) Razorblade Romance (1999) Deep Shadows and Brilliant Highlights (2001) Love Metal (2003) Dark Light (2005) Venus Doom (2007) Screamworks: Love in Theory and Practice (2010) XX – Two Decades of Love Metal (2012) Tears on Tape (2013) შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „HIM“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი HIM AllMusic-ზე ↑ MTV Bio ↑ IFPI - Tilashot - Kulta- ja platinalevyt. IFPI.fi. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 9 დეკემბერი 2012. ციტირების თარიღი: 7 February 2009.
რიგელი

რიგელი (გერმ. Riegel — განივა, ურდული) — განივი კლდოვანი ჭორომი მყინვარული ხეობის ძირზე. წარმოიქმნება ხეობის ფსკერზე გაშიშვლებული მკვრივი ქანებით ან მყინვარის გაძლიერებული მოქმედების შედეგად ხეობის გაღრმავებით. რიგელი ისევე როგორც ვერძის შუბლი იქმნება ეგზარაციის შედეგად. ამასთან რბილი ქანები იმსხვრევა და მყინვარს გადააქვს, ხოლო შედარებით მაგარი ქანები, რჩებიან და საფეხურებს ქმნიან. რიგელი წარმოიქმნება ასევე მყინვარების შერწყმის ადგილას, სადაც ინტენსიურად აწარმოებს ფსკერის დახვნასა და ამით უფრო მეტად აღრმავებს ხეობის ძირს. რიგელი შეიძლება მთლიანად იყოს დაფარული ყინულით ან მასზე ამოშვერილი ნუნატაკით. ტროგული ხეობის გრძივ პროფილს გააჩნია საფეხურებისებური ფორმა, რომელიც განპირობებულია ამოწეული კლდოვანი საფეხურების მონაცვლეობით, ე. ი. რიგელით, და ასევე ჩაზნექილი მონაკვეთებით — ამოფხეკილი აუზებით. თუ მყინვარებმა ადგილი გადაინაცვლეს, მაშინ აუზები როგორც წესი ემსახურებიან ტბათა აბაზანებს ან ამოვსებული არიან მდინარეთა ნატანებით, ხოლო რიგელი ამ დროს გაშიშვლებულია. ვერძის შუბლის მსგავსად რიგელი მკვეთრად ასიმეტრიულია. მყინვარ ფედჩენკოს რიგელზე მდებარეობს მსოფლიოში ყველაზე მაღლა მდებარე მეტეოსადგური. ↑ გეომორფოლოფიური ლექსიკონი, გამომცემლობა ნეკერი, თბილისი, 1996. ↑ Ахромеев Л.М. Геоморфологический словарь-справочник. БГУ, Брянск, 2002 г., 320 стр. ↑ Геологический словарь, Т. 2. М-Я. М., 1955. 445 с. ↑ Ригель // Геологическая энциклопедия ↑ А.А. Алексеев. Горообразование и горный рельеф
ნუნატაკი

ნუნატაკი (გრენლ. nunataaq) — თხელ ყინულსაფარში ამოშვერილი იზოლირებული კლდოვანი პიკი, თხემი ან ბორცვი, რომელიც ამოშვერილია მყინვარული საფრის ან მყინვარის ზედაპირზე. განსაკუთრებით დამახასიათებელია გრენლანდიისა და ანტარქტიდის ყინულსაფრის კიდური ნაწილებისათვის. ნუნატაკები გვხვდება ასევე ახალ მიწასა და ფრანც-იოსების მიწაზე. ცნობილია აგრეთვე „ყინულოვანი კუნძულების“ სახელწოდებით. მყინვარულ მხარეებში წარმოადგენს თავშესაფარს მცენარეულობისათვის. ისეთ ნუნატაკს, რომელიც უწინ მთლიანად ყინულით იყო გადახურული, აქვს მომრგვალებული მწვერვალი, რომელიც მყინვარული ნაკაწრებითაა დაფარული. მათი აღნიშვნისთვის ზოგჯერ იყენებენ ისლანდიური წარმოშობის სპეციალურ ტერმინს — „ნუნაკოლს“. ტერმინი ნუნატაკი წარმოსდგება გრენლანდიური ენიდან და ინგლისურ ენაში გავრცელდა 1870-იანი წლებიდან მოყოლებული. ნუნატაკი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) ნუნატაკი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ↑ Нунатак // ольшая советская энциклопедия ↑ Antarctic adventure and research ↑ Merriam-Webster: nunatak
სვირი

სვირი (რუს. Свирь) — მდინარე რუსეთის ფედერაციაში (ლენინგრადის ოლქი). გამოედინება ონეგის ტბიდან, ერთვის ლადოგის ტბას. სიგრძე 224 კმ, აუზის ფართობი 84400 კვ.კმ. სვირის ჩამონადენი მოწესრიგებულია ონეგის ტბითა და ჰესებით. წყლის საშუალო ხარჯი დაახლოებით 785 მ³/წმ. იყინება ნოემბერ-დეკემბერში, ზოგჯერ იანვარში. მდინარის სიგანე თავის მთლიან სიგრძეზე იცვლება 100 მეტრიდან 10÷12 მ-მდე. დინების სიჩქარე 0,5-იდან 10,6 კმ/ს. ყინულძვრაა აპრილ-მაისში. სვირი თეთრი ზღვა-ბალტიისა და ვოლგა-ბალტიის სანაოსნო გზების ნაწილია. სვირის ნაპირზეა ნავმისადგომები: ვოზნესენიე, პოდპოროჟიე, ლოდეინოე-პოლე, სვირიცა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 317.
კატალონიური მუსიკის სასახლე

კატალონიური მუსიკის სასახლე (Palau de la Música Catalana) — საკონცერტო დარბაზი ბარსელონაში. დაპროექტებულია კატალონიურ მოდერნისტულ სტილში, არქიტექტორ ლუის დომენიკ ი მონტანერის მიერ. ნაგებობა 1905 - 1908 წლებში აშენდა და განკუთვნილი იყო 1891 წელს დაარსებული საზოგადოებისთვის, რომელიც კატალონიურ კულტურულ მოძრაობას ედგა სათავეში. ეს მოძრაობა რენეხენსას სახელით არის ცნობილი. მშენებლობას ძირითადად საზოგადოება აფინანსებდა, მაგრამ მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანეს მდიდარმა ბარსელონელმა მრეწველებმა და ბურჟუაზიის წარმოამდგენლებმა. 1982 -1989 წელს, შენობას მასშტაბური სარესტავრაციო სამუშაოები ჩაუტარდა, ხოლო 1997 წელს ის იუნესკომ სანტ-პაუს ჰოსპიტალთან ერთად მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა. ამჟამად, სასახლეს მუსიკალურ წარმოდგენებზე დასასწრებად ყოველწლიურად დაახლოებით ნახევარი მილიონი ადამიანი სტუმრობს. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კატალონიური მუსიკის სასახლე ოფიციალური საიტი Photos 360 view Tot Passejant
Lazy Days

„Lazy Days“ — რობი უილიამსის 1997 წლის სიმღერა და სინგლი. იგი შეტანილია მის სადებიუტო სტუდიურ ალბომში Life thru a Lens. სიმღერა წარმატებით სარგებლობდა მხოლოდ ბრიტანეთში, ხოლო სხვა ქვეყნებში შედარებით წარუმატებელი აღმოჩნდა. ბრიტანეთი, CD1 Lazy Days – 3:53 Teenage Millionare – 3:09 Falling in Bed (Again) – 3:28 ბრიტანეთი, CD2 Lazy Days – 3:53 She Makes Me High – 3:23 Everytime We Say Goodbye – 3:03 ინფორმაცია სინგლზე რობი უილიამსის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2011-09-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ "Robbie Williams: Lazy Days" (ფინურად). Musiikkituottajat – IFPI Finland. ↑ "Musicline.de – Robbie Williams Single-Chartverfolgung" (გერმანულად). Media Control Charts. PhonoNet GmbH. ↑ "Dutchcharts.nl – Robbie Williams – Lazy Days" (ჰოლანდიურად). Single Top 100. ↑ "Robbie Williams: Artist Chart History" Official Charts Company.
მონტე-პერდიდო

მონტე-პერდიდო (ესპ. Monte Perdido; ფრანგ. Mont Perdu — დაკარგული მთა) — მესამე უმაღლესი მწვერვალი პირენეების მთებში (3355 მ). მდებარეობს ესპანეთში, უესკის პროვინციაში. საფრანგეთიდან იგი არ ჩანს, რადგან სხვა მწევრვალები ეფარება. მწვერვალის მიმდებარე ტერიტორიაზე შექმნილია ორდესა-ი-მონტე-პერდიდოს ეროვნული პარკი. მწვერვალი კირქვისგან შედგება და მოიცავს 30,6 ჰა ტერიტორიას, ასევე ორ უღრმეს კანიონს მთელს ევროპაში და და სამ ფართო მყინვარულ ცირკს. პასტორალური ლანდშადტი (სოფლები, მინდვრები და ფერმები, მთის საძოვრები და გზები) წარმოაჩენს ევროპის მთიანი რეგიონებისათვის დამახასიათებელ სოფლის მეურნეობის ყველაზე ადრეულ წყობას. 1997 წელს მწვერვალი და მისი მიმდებარე რეგიონი იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა. იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საფრანგეთში იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ესპანეთში მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში (ესპანური) Normal route and Escaleras route to climb Monte Perdido
ესთეტიკა

ესთეტიკა (ბერძ. aisthētikos — გრძნობა, შეგრძნება) — ფილოსოფიის დარგი, რომელიც არკვევს ხელოვნებისა და მშვენიერების ბუნებას, ღირებულებასა და საზრისს. ესთეტიკა ცალკე ფილოსოფიურ დისციპლინად ჩამოაყალიბა გერმანელმა ფილოსოფოსმა ალექსანდრ გოტლიბ ბაუმგარტენმა XVIII საუკუნეში, მანვე დაარქვა მას ეს სახელი. მანამდე ესთეტიკის საკითხებს მოსაზღვრე ფილოსოფია (ონტოლოგიურ, გნოსეოლოგიურ, ეთიკურ, ნატურფილოსოფიურ, თეოლოგიურ და ა. შ.) პრობლემებთან ერთად განიხილავდნენ, თუმცა უკვე პლატონმა და არისტოტელემ გამოავლინეს ესთეტიკის პრობლემათა თავისთავადი მნიშვნელობა. Derek Allan, Art and the Human Adventure, Andre Malraux's Theory of Art, Rodopi, 2009 Augros, Robert M., Stanciu, George N., The New Story of Science: mind and the universe, Lake Bluff, Ill.: Regnery Gateway, c1984. ISBN 0-89526-833-7 (has significant material on Art, Science and their philosophies) John Bender and Gene Blocker Contemporary Philosophy of Art: Readings in Analytic Aesthetics 1993. Revue online Appareil დაარქივებული 2011-01-27 საიტზე Wayback Machine. Postscript 1980- Some Old Problems in New Perspectives Aesthetics in Art Education: A Look Toward Implementation დაარქივებული 2009-11-05 საიტზე Wayback Machine.
ყუთლუ-არსლანის დასის გამოსვლა

ყუთლუ-არსლანის დასის გამოსვლა — მოქალაქეთა ზედაფენებისა და ფეოდალთა ერთი ჯგუფის აჯანყება ცენტრალური სამეფო ხელისუფლების წინააღმდეგ მეჭურჭლეთუხუცეს ყუთლუ-არსლანის მეთაურობით XII საუკუნის მეორე ნახევრის საქართველოში. ყუთლუ-არსლანის დასის პროგრამა მოითხოვდა სამეფო კარის გვერდით შექმნილიყო ახალი, სამეფო ხელისუფლებისაგან სრულიად დამოუკიდებელი, დაწესებულება — „კარავი“. „კარაველები“ ითხოვდნენ მმართველობის სადავეების ხელში აღებას, იბრძოდნენ საკანონმდებლო უფლებებისთვის. საქართველოს მეფეს კარავის მუშაობაში მონაწილეობა არ უნდა მიეღო. დასის მიერ წამოყენებული პოლიტიკური პროგრამა თამარს მხოლოდ აღმასრულებელ უფლებას უტოვებდა. ასეთი მკვეთრად რევოლიციური პროგრამა, რომელმაც ფატობრივად სახელმწიფო ხელისუფლების დანაწილების საკითხი დააყენა, მანამდე უცხო იყო ფეოდალური საქართველოსთვის. თამარის ისტორიკოსი, „ისტორიანი და აზმანი შარავანდეთანის“ ავტორი ყუთლუ-არსლანის დასის გამოსვლას უწოდებს «უცხო მოსაგონებელს», ხოლო თვით აჯანყების მეთაურს, ჯორის მსგავსად, ორბუნება პიროვნებად მიიჩნევს. საქართველოს სამეფო ხელისუფლება აღშფოთებით შეხვდა ყუთლუ-არსლანის დასის გამოსვლას. ამ პროგრამის განხორციელება, სამეფო კარის აზრით, ხელმწიფობის დასასრულს მოასწავებდა. თამარმა თავის ერთგულ პირებთან მოთათბირებისა და მათი დასტურის შემდგომ შეიპყრო ყუთლუ–არსლანი, მაგრამ დასის წევრებმა(„თანაშეფიცულებმა“) ამ ფაქტს მძაფრი რეაქციით უპასუხეს — სამეფო სასახლეზე გასალაშქრად მოემზადნენ და მოითხოვეს დასის მეთაურის უვნებლად განთავისუფლება. თამარმა ანგარიში გაუწია ყუთლუ-არსლანის დასის სიძლიერეს და მათთან შებმას მშვიდობიანი მოლაპარაკება არჩია: აჯანყებულებს ორი საპატიო „დიოფალი“ — ქართლის ერისთავის რატის დედა ხუაშაქ ცოქალი და დიდგვაროვანი ფეოდალების — სიმძივართა დედა კრავაჲ ჯაყელი მიუგზავნა მოსალაპარაკებლად. მანდილოსნებმა თავიანთი მისია ღირსეულად შეასრულეს და მოლაპარაკებაც დადებითი შედეგით დასრულდა. აჯანყებულებმა დედოფლისგან მათი ხელშეუხებლობის ფიცი აიღეს. საქართველოს მეფემ, მართალია, საკანონმდებლო უფლებები ხელიდან არ გაუშვა, მაგრამ როგორც მიიჩნევენ, დარბაზსაც გაეზარდა უფლებები სახელმწიფო საკითხების გადაწყვეტაში. ყუთლუ-არსლანი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 661-662.
მარია გრაცია კუჩინოტა

მარია გრაცია კუჩინოტა (იტალ. Maria Grazia Cucinotta; დ. 27 ივლისი 1968, მესინა, სიცილია, იტალია) — იტალიელი მსახიობი, პროდიუსერი და მოდელი. საერთაშორისო პოპულარობა მოიპოვა მას შემდეგ, რაც ითამაშა ფილმში „ფოსტალიონი“. მარია გრაცია კუჩინოტა დაიბადა 1968 წლის 27 ივლისს, ქალაქ მესინაში. კარიერა დაიწყო როგორც მოდელმა. 1987 წელს გამართულ სილამაზის კონკურსში „მის იტალია“ დაიკავა მე-3 ადგილი. 1990-იან წლებში რამდენიმე ცნობილ კინოფილმში მიიღო მონაწილეობა, მათ შორის აღსანიშნავია: „მსოფლიოც არ არის საკმარისი“, „ბრუკლინში დაბადება“ და სხვა. მარია კუჩინოტას 2005 წელს მოუწია ცნობილი ტელესერიალის სიმფსონების ერთ-ერთი პერსონაჟის გახმოვანება. მარია კუჩინოტამ მცირე როლი მიიღო ასევე ფილმში „ასტრალი“, სადაც ერთ-ერთი მთავარი როლი ენტონი ჰოპკინზმა შეასრულა. მარია გრაცია კუჩინოტა კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში მარია გრაცია კუჩინოტას ინტერვიუ (ინგლისური)
მინიმალიზმი

მინიმალიზმი (ასევე მინიმალური ხელოვნება) — მიუთითებს ხელოვნებისა და დიზაინის სხვადასხვა ფორმების მიმდინარეობებზე, განსაკუთრებით ვიზუალურ ხელოვნებასა და მუსიკაში, სადაც ნამუშევარს შემოცლილი აქვს სტრუქტურული დეტალები მის ყველაზე უმარტივეს ფუნდამენტალურ საწყისებამდე. მინიმალიზმისთვის დამახასიათებელია განდგომა სუბიექტივიზმის, რეპრეზენტაციისა და ილუზიონიზმისაგან. უარჰყოფენ რა კლასიკურ და ტრადიციული მხატვრულ მასალებს, თავიანთ ნამუშევრებში მინიმალისტები იყენებენ მარტივი გეომეტრიული ფორმისა და ნეიტრალური ფერების, მცირე მოცულობის საწარმოო და ბუნებრივ ობიექტებს. კონცენტრაცია ხდება მხოლოდ თვით ნამუშევარზე და მის განლაგებაზე სივრცეში, ყოველგვარი ქვეტექსტის ან დამატებითი მნიშვნელობის მინიჭების გარეშე. მხატვრის პირადი ხელწერა განზრახ არ იკვეთება. შესაბამისად, მინიმალისტური ნამუშევრები სამგანზომილებიანი არქიტექტურული სტრუქტურის ფორმას იღებს, უშუალო ზემოქმედებაში გარშემო მყოფ სივრცესთან, შუქთან და მაყურებელთან. ის უარყოფს ყოველგვარ მნიშვნელობას და ემოციას და მხოლოდ საკუთარ თავს წარმოადგენს. მინიმალიზმი, როგორც გამოკვეთილი მიმდინარეობა, უკავშირდება მეორე მსოფლიო ომის შემდგომი პერიოდის დასავლურ ვიზუალურ ხელოვნებას. მიმდინარეობა შემდგომში გავრცელდა მუსიკაში (მაგ. სტივ რეიხის, ფილიპ გლასის, ედვარდ რიჩარდსონისა და ტერი რაილის შემოქმედება), თეატრსა და კინემატოგრაფიაშიც. საფუძვლად მოდერნიზმის ცალკეული ასპექტები დაედო და მას ხშირად პოსტმოდერნიზმთან და ექსპრესიონიზმის საწინააღმდეგო რეაქციასთან აკავშირებენ ფერწერასა და კომპოზიციაში. მინიმალიზმის თვალსაჩინო წარმომადგენლები არიან: კარლ ანდრე, დენ ფლავინი, დონალდ ჯუდი, სოლ ლიუიტი, ტობერტ მორისი, ფრენკ სტელა. მინიმალისტებზე გავლენა იქონიეს მარკ როჰკომ, ბერნეტ ნიუმანმა და მარსელ დიუშანმა. მინიმალიზმი (მუსიკა) Asencio Cerver, Francisco (1997). The Architecture of Minimalism. New York: Arco; Hearst Books international. ISBN 0-8230-6149-3. Bertoni, Franco (2002). Minimalist Architecture, edited by Franco Cantini, translated from the Italian by Lucinda Byatt and from the Spanish by Paul Hammond. Basel, Boston, and Berlin: Birkhäuser. ISBN 3-7643-6642-7. Carlos, Espartaco (1989). Eduardo Sanguinetti: The Experience of Limits. Buenos Aires: Ediciones de Arte Gaglianone. ISBN 950-9004-98-7. Lancaster, Clay (September 1953). "Japanese Buildings in the United States before 1900: Their Influence upon American Domestic Architecture". The Art Bulletin, vol. 35, no. 3, pp. 217–224. Pawson, John (1996). Minimum. London: Phaidon Press Limited. ISBN 0-7148-3262-6. Rossell, Quim (2005). Minimalist Interiors. New York: Collins Design. ISBN 0-688-17487-6 (cloth); ISBN 0-06-082990-7 (cloth). Saito, Yuriko (2007). The Moral Dimension of Japanese Aesthetics. The Journal of Aesthetics and Art Criticism, vol.65, no. 1 (Winter), pp. 85–97. Retrieved 2011-10-18. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მინიმალიზმი Visual history of minimalism and the coolness aesthetic by Michigan State University Alumni Association Knowledge Network დაარქივებული 2014-05-14 საიტზე Wayback Machine. Article on Minimalist Art at the Dia Beacon Museum დაარქივებული 2010-11-17 საიტზე Wayback Machine.
სან-მილან-დე-ლა-კოგოლიის მონასტრები

სან-მილან-დე-სუსო და სან-მილან-დე-იუსო (ესპ. San Millán de Suso; San Millán de Yuso) — ორი მონასტერი, რომელიც მდებარეობს ესპანეთის ლა-რიოხის პროვინციის სოფელ სან-მილან-დე-ლა-კოგოლიაში, ერთმანეთისგან სულ რამდენიმე ასეული მეტრის დაშორებით. აგებულია სხვადასხვა ეპოქაში. 1997 წელს იუნესკომ ისინი მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა. მონასტრების სახელები - Suso და Yuso ძველ კასტილიურ ენაზე „ზემოს" და „ქვემოს" ნიშნავს შესაბამისად. სუსოს მონასტერი შუაგულ ტყეში მდებარეობს და უფრო ადრეა აგებული, ვიდრე იუსო. მორწმუნეებს სჯერათ, რომ იმ ადგილასაა აშენებული, სადაც წმინდა ემილიანი ცხოვრობდა განდეგილობის დროს. მონასტერში დაკრძალულია გონსალო დე ბერსეო, XIII საუკუნეში მონასტერში მოღვაწე ბერი და ამავე დროს პირველი ესპანელი პოეტი, რომელიც სახელითაა ცნობილი. ამ მონასტერში, 977 წელს, ერთ-ერთი ბერის მიერ შესრულებულია დღემდე ცნობილი პირველად ჩაწერილი კასტილიური ტექსტი Glosas Emilianenses, რომელიც ლათინურიდან კანონიკის თარგმანს წარმოადგენს. დღეს ის ესკორიალში ინახება. იუსოს მონასტერი 1050 წელს დაარსდა, თუმცა სრული რეკონსტრუქცია XVI - XVIII საუკუნეებში ჩაუტარდა. მისი დრეს შემორჩენილი ყველაზე ძველი ნაწილი XVI საუკუნეს მიეკუთვნება. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში პროფილი იუნესკოს საიტზე http://www.monasteriodeyuso.org Cervantes Centre
სონატა არქტიკა

სონატა არქტიკა — ფინური პაუერ მეტალ ჯგუფი ქალაქ კემიდან, ჩამოყალიბებული 1995 წელს. მათი გვიანდელი შემოქმედება (განსაკუთრებით კი The Days of Grays, Unia რამდენიმე სიმღერა ალბომიდან Reckoning Night) შეიცავს პროგრესული მეტალისთვის დამახასიათებელ ტიპურ ელემენტებსაც. მთავარი სტატია: სონატა არქტიკის დისკოგრაფია. სტუდიური ალბომები: Ecliptica (1999) Silence (2001) Winterheart's Guild (2003) Reckoning Night (2004) Unia (2007) The Days of Grays (2009) Stones Grow Her Name (2012) Pariah's Child (2014) The Ninth Hour (2016) ↑ The Metal Forge Heavy Metal Music Zine - news, interviews and reviews. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-03-02. ციტირების თარიღი: 2011-05-21. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სონატა არქტიკა ოფიციალური საიტი სონატა არქტიკა საიტზე MySpace სონატა არქტიკის ოფიციალური ფანკლუბი დაარქივებული 2011-03-05 საიტზე Wayback Machine. სონატა არქტიკა Last.fm-ზე
სან-კრისტობალ-დე-ლა-ლაგუნა

სან-კრისტობალ-დე-ლა-ლაგუნა ბოლო დროს ცნობილი როგორც ლა-ლაგუნა (ესპ. San Cristóbal de La Laguna) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კანარის კუნძულების კუნძულ ტენერიფეზე. ლა-ლაგუნა კუნძულების ძველი დედაქალაქია. 2009 წლის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 150,661 ადამიანს შეადგენს და წარმოადგენს არქიპელაგის მესამე და კუნძულის მეორე ყველაზე ხალხმრავალ ქალაქს. შედის სანტა-კრუს-დე-ტენერიფეს სუბ-ურბანულ არეალში. 1999 წელს ქალაქის ისტორიული ცენტრი იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა. 2003 წლიდან, მუნიციპალიტეტმა არეალის განახლების მიზნით, ამბიციური ურბანული დაგეგმარება წამოიწყო. ლა-ლაგინა ფიზიკურად ქალაქ სანტა-კრუსის ნაწილს წარმოადგენს, მათ საერთო ურბანული ცენტრი გააჩნიათ, რომელიც მიმდებარე სხვა დასახლებებს თანდათან მათს აგლომერაციაში იზიდავს. ქალაქში მდებარეობს ლა-ლაგუნას უნივერსიტეტი, სადაც 30 000 სტუდენტი სწავლობს. ამჟამად ლა-ლაგუნა კანარის კუნძულების კულტურულ ცენტრად მიიჩნევა. ქალაქის ეკონომიკა ბიზნესზეა ორიენტირებული, სადაც წამყვანი ადგილი სოფლის მეურნეობას უკავია, რომელიც ქალაქის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილშია კონცენტრირებული. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სან-კრისტობალ-დე-ლა-ლაგუნა ოფიციალური საიტი Maps of Tenerife დაარქივებული 2011-05-24 საიტზე Wayback Machine. http://www.aytolalaguna.com Organismo Autónomo de Deportes de La Laguna დაარქივებული 2010-03-18 საიტზე Wayback Machine.
ჭორომი

ჭორომი — მდინარის წყალმარჩხი ჩქერებიანი მონაკვეთი, რომელიც წარმოიქმნება იქ, სადაც მდინარის კალაპოტი გადაკვეთს ეროზიისადმი მდგრად, მკვრივ ქანებს. ამ მონაკვეთზე მდინარეს დიდი ვარდნა და სწრაფი დინება აქვს. ხშირად სწორედ აქ აგებენ ჰესებს (მაგ., დნეპრჰესი – დნეპრის ჭორომებზე, ბრატსკის ჰესი – ანგარის ჭორომებზე). ჭორომები ხელს უშლიან მდინარეზე ნაოსნობას და ხე-ტყის დაცურებას. თუ ჭორომი შედგება რამდენიმე თანმიმდევრულად განლაგებული ჩაძირული ავზებისაგან (რომელთა მანძილი არ აღემატება გემის სიგრძეს), ასეთ ჭორომს ერთსაფეხურებიანი ჭორომი ეწოდება; თუკი ჩაძირულ ავზებს შორის გემს თავისუფლად შეუძლია მანევრირება და მოძრაობა ერთი ნაპირიდან მეორემდე, ასეთ ჭორომს მრავალსაფეხურებიანი ჭორომი ეწოდება. ჭორომებს მსოფლიოს მრავალი მდინარე ქმნის. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 405. Геологический словарь, т2, М-Я. М. 1955.
ივანე მაჭავარიანი

ივანე ნიკოლოზის ძე მაჭავარიანი (დ. 1863, თბილისი — გ. 1943) — ქართველი მთარგმნელი. დაიბადა 1863 წელს, თბილისში, ნიკოლოზ მაჭავარიანისა და თინათინ ფურცელაძის ოჯახში. 1883 წლიდან სწავლობდა შვეიცარიაში, დაამთავრა ჟენევის უნივერსიტეტი. „იგი სამწერლო ასპარეზზე გამოვიდა თავისი ნიჭიერად დაწერილი მოთხრობებით, პუბლიცისტური წერილებით, ქრონიკებით, მიმოხილვებითა და თარგმანებით. იგი წლების განმავლობაში მხარში ედგა ილია ჭავჭავაძეს", ივ. მაჭავარიანი განაგებდა ჟურნალ „მოამბეს”, იყო „ნაკადულის” სარედაქციო კომისიის წევრი, პუბლიცისტურ წერილებსა და რეცენზიებს აქვეყნებდა ”ივერიაში”, ”მოამბეში”, „ცნობის ფურცელში“,„დროებაში“, „საქართველოში“ და სხვა პერიოდულ გამოცემებში, მისი ყოველთვიური ქრონიკები „ჩვენსა და სხვაგან“ იბეჭდებოდა ჟურნალ „მოამბეში“, მისი ავტორობით გამოიცა ფრანგულ-ქართული ლექსიკონი. იგი წერდა ფსევდონიმებით „ინტრანსიჟან”, „კვიმატი”, „ივანე ახალშენაშვილი”, „ინ ანი”, „ი.მ-ნი”, „X”. ივანე მაჭავარიანს ქართულ ენაზე თარგმნილი აქვს ფრანგი და რუსი მწერლების მრავალი რომანი და მოთხრობა. მისი პირველი თარგმანი გამოვიდა 1885 წელს. იგი იყო ექვთიმე თაყაიშვილის თაოსნობით დაარსებული საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოების წევრი. მისი მეუღლე იყო ნინო სულხანიშვილი, ეკატერინე გაბაშვილის სახელობის „ჭრა-კერვის” სკოლის ერთი დამაარსებელთაგანი და გამგეობის წევრი. ივანე მაჭავარიანი 1899 წლიდან მუშაობდა ამირკავკასიის რკინიგზაზე კომერციული განყოფილების უფროსად. იგი გარდაიცვალა 1943 წელს. დაკრძალულია კუკიის სასაფლაოზე. ალექსანდრე დიუმა — ”სამი მუშკეტერი” ტ. 1,2. ვიქტორ ჰიუგო — „საბრალონი“, ტ. 1,2. ვიქტორ ჰიუგო — ”93 წელი”. დენი დიდრო — ”პარადოქსი აქტიორზე”. ერკმან შტრიანი — ”გლეხკაცის ისტორია” (ჟ. ”ივერია” 1897-98 წწ, 1897, 1910, 1931, 1959 (ოთხი გამოცემა). ალფონს დოდე — ”ტარტარენ ტარასკონელი”. ალბერტო ჯაკომეტი — ”ივდითი” მოლიერი — ”ტარტიუფი, ანუ მუზმუზელა”. 1901 წ. (1921 წელს დაიდგა რუსთაველის თეატრში) ალექსანდრე ტოლსტოი — ”პეტრე პირველი”. 1935. იპოლიტ ტენი — ”ხელოვნების ფილოსოფია”. 1990. საქართველო. პ. პავლენკო — ”ბარიკადები”. 1935. ტფ. მაქსიმ გორკი — ”იტალიური ზღაპრები”. ფრანგულ — ქართული ლექსიკონი, 1942 წ. - პირველი გამოცემა, 1955 წ. - მეორე გამოცემა. ოქტავ მირბო — ”გზა ბედნიერებისკენ”. მოთხრობა. ”ივერია”, 1894, ნომერი 256. ოგიუსტ სტრინბერგი — ”სვინდისის მხილება”, ”მოამბე”, 1894, ნომერი 3. კატიულ მენდესი — ”მხდარი”, ”ივერია”, 1895, ნომერი 26, ”საზარელი სასჯელი”, ”ივერია”, ნომერი 57. ჟიულ ლემეტრი — ”იესო და მდიდარი რომაელი”, ”ივერია”, 1896, ნომერი 34,35. ფრანსუა კოპე — მოთხრობები. ’განათებული ფანჯარა”, ”ივერია”, 1894, ნომერი 24 . ”სიყვარულის შური”, ”ივერია”, 1895,, ნომერი 114-115. კოკლენი — ”მსახიობის ოსტატობა”. ფრანჩესკო მონტი — ”კაი გრაკხი”. ა. ბუვიე — ნოველები. ”ქვრივი”, ”ბატონო მსაჯულო”, ”ძეგლი”, ”ბავშვის ძალა”, ”მეგობრები”, ”დავიწყებანი”, ”ქვეყნის მანათობელი”, ”მნათობი”, ნომერი 1894, 10-11. ჩემი მოგონებები. ჟურნალი ”მაცნე”, 1992, ნომერი 4, გვ. 146-157, ჟ. ”განთიადი”, 1993, 1-2, გვ.170-176. ↑ სერგო თურნავა - ივანე მაჭავარიანი, ჟ. განთიადი, 1993, 1-2.
ფინეთის კულტურა

ფინური კულტურა აერთიანებს ადგილობრივ მემკვიდრეობას, რომელიც ძირითადად ურალურ ენათა ჯგუფის სახელმწიფო ფინური ენითა და საუნითაა წარმოდგენილი. ახლოსაა ევროპულ კულტურასთან. ფინეთის ისტორიული წარსულისა და გეოგრაფიული მდებარეობის წყალობით, ფინური კულტურის ჩამოყალიბება განაპირობა ბალტიისპირელ და გერმანელ ხალხთან ურთიერთობამ, აგრეთვე მისმა დამპყრობლებმა — რუსეთმა და შვედეთმა. ფინეთის რეგიონებს შორის ჯერ კიდევ შემორჩენილია კულტურული განსხვავებები, განსაკუთრებით უმნიშვნელო განსხვავებები აქცენტებსა და ლექსიკურ მარაგში. მრავალი ფინელი ემოციურად დამოკიდებულია გარემომცველ სამყაროსა და ბუნებაზე. ფინური დღესასწაულები ემთხვევა ქრისტიანულ კალენდარსა და პროტესტანტულ ტრადიციებს. დღესასწაულები ათასწლოვანი ნაზავია ფინური და პროტესტანტული ტრადიციებისა. აღსანიშნავია იოჰანუსი, ზაფხულის ფინური დღესასწაული. ფინელთა უმრავლესობა დღესასწაულის დროს დასასვენებლად საზაფხულო კოტეჯებში (mökki) გადადის, რომლებიც განლაგებულნი არიან ტბებთან. ზაფხულის დღესასწაული ბნელი ძალების განდევნის რიტუალადაა მიჩნეულია. ტრადიცია ფინური ფოლკლორიდან იღებს სათავეს. ფინური შობა, იოულუ, აღინიშნება ისე, როგორც ყველგან. არდადეგები 23 დეკემბერს იწყევა. საჩუქრების გადაცემა შობის წინა დღეს ხდება, როცა მათ, ლეგენდის მიხედვით, სანტა კლაუსი სტუმრობთ. ტრადიციული საჭმელი მხოლოდ შობას გემოვნდება, რასაც საუნა მოსდევს. შობას მოსდევს „სიჩუმის დღე“. ბოლო, 26-ე დღესასწაული წმინდა სტეფენეს დღეა. აღდგომა ქრისტიანული და მითოსური ტრადიციების ნაზავია. დიდი ხუთშაბათისა და წითელი პარასკევის გარდა ბავშვები ჯადოქრებივით იმოსებიან და კარდაკარ დადიან, რათა კანფეტები შეაგროვონ. ეს იგივეა, რაც ამერიკის შეერთებულ შტატებში „ჰელოუინი“. ფინეთის დამოუკიდებლობის დღე აღინიშნება 6 დეკემბერს. What Finland can Teach America About True Luxury by Trevor Corson, The Christian Science Monitor, May 1, 2009 The Finnuit - Finnish Culture and the Religion of Uniqueness დაარქივებული 2016-03-11 საიტზე Wayback Machine. by Edwahird Dutton, 2009 Discussion about Finnish Culture დაარქივებული 2009-11-13 საიტზე Wayback Machine.
ტარაკო

ტარაკო — უძველესი ქალაქი ესპანეთის ხმელთაშუაზღვიურ სანაპიროზე, თანამედროვე ქალაქ ტარაგონის ადგილას. ძვ. წ. 218 წელს დაპყრობილი იქნა რომაელების მიერ და იქცა რომაული პროვინცია ახლო ესპანეთის დედაქალაქად და მთელი იბერიის ნახევარკუნძულის ერთ-ერთ უმთავრეს ქალაქად. კანტაბრიის ომის წარმატებით დასრულების შემდეგ, ტარაკოში გამოიზამთრა ოქტავიანე ავგუსტუსმა, რომელმაც გამარჯვების აღსანიშნავად ქალაქში მრავალი შენობა ააგო. 2000 წელს, ტარაკოს არქეოლოგიური ანსამბლი იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ტარაკო პროფილი იუნესკოს საიტზე