laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მუხრანბატონის სასახლე

მუხრანბატონის სასახლე — არქიტექტურული ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ მუხრანში. აგებულია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. სასახლე ეკუთვნოდა მდიდარ ქართველ მემამულეს, რუსეთის არმიის გენერალ-ლეიტენანტს ივანე კონსტანტინეს ძე მუხრანბატონს (1809-1895 წწ.). 1876 წელს ივანე მუხრანბატონმა საფრანგეთიდან მოიწვია მეღვინეობის სპეციალისტები, დაიხმარა ქართველი მეღვინე ზ. ჯორჯაძე და მუხრანში ააგო ღვინის ქარხანა, სადაც ღვინოს ევროპული წესის შესაბამისად აყენებდნენ. 1882 წელს ამ ქარხანაში დამზადებულმა ღვინომ მოსკოვის გამოფენაზე დაიმსახურა უმაღლესი ჯილდო — სახელმწიფო გერბი. ღვინის ქარხანა სასახლეს გვირაბით უკავშირდებოდა. სასახლე ნაგებია აგურით. გარედან შელესილია. დგას მაღალ ცოკოლზე. მისი ძირითადი კორპუსი ორსართულიანია, რომლის ფასადის აღმოსავლეთის კიდეში სამსართულიანი წახნაგოვანი კოშკი დგას. სასხლის სამეჯლისო დარბაზს ჩრდილოეთით ნახევარწრიული აფსიდი აქვს, რომელშიც სცენაა მოწყობილი. სამეჯლისო დარბაზის ორივე მხარეს სამხრეთ-ჩრდილოეთის ღერძზე, ორივე სართულზე, სამეურნეო, სანიტარული და სხვა დანიშნულების სათავსებია განლაგებული. სასახლეს დამატებითი შესასვლელები აქვს აღმოსავლეთის, დასავლეთისა და ჩრდილოეთის მხარეს. ფასადებზე ფანჯრები ორ იარუსადაა განლაგებული. იარუსებს შორის პროფილირებული სარტყელია, ქვედა იარუსის კარ-ფანჯარა ნახევარწრიული თაღითაა გადახურული, ხოლო მეორე იარუსის ფანჯრების გადახურვა ბრტყელია და მხოლოდ კუტხეებშია მომრგვალებული. სასახლის ნივნივებზე გამართული სახურავი თუნუქისაა. მუხრანბატონის სასახლეს 2006 წლის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 299. ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ
ციციშვილების ციხე-დარბაზი

ციციშვილების ციხე-დარბაზი — არქიტექტურული ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვემო ნიჩბისში. მდებარეობს სოფლის ჩრდილოეთით, მდინარე ნიჩბურის მარჯვენა ნაპირას, ფერდობზე. აგებულია XVII საუკუნეში. სასახლე ეკუთვნოდა ციციშვილების საგვარეულოს. კომპლექსში შედიოდა კოშკებიანი გალავანი, სასახლე, ეკლესია და აბანო. ამჟამად შემორჩენილია ძლიერ დაზიანებული გალავანი და აბანო. საშენ მასალად გამოყენებულია ნატეხი ქვა. გალავანი ოთკუთხაა, ყველაზე კარგად შემნახულია მისი სამხრეთის კედელი. გალავნის ქვედა ნაწილი ყრუა, ზედა ნაწილში განლაგებულია ცალმაგი სათოფურები და ოთხკუთხა სალოდეები. გალავანში ჩართულია კოშკები. აღმოსავლეთის კედელში ორი კოშკია — სამხრეთისა და ჩრდილოეთის კუთხეში. ეზოში სამსართულიანი ოთხკუთხა კოშკი დგას, რომელსაც შესასვლელი მეორე სართულზე აქვს. კოშკის ზედა სართულების კედლებში სათოფურებია დატანებული. აბანო გალავნის ჩრდილო-აღმოსავლეთ მონაკვეთშია. პატარა ტამბური კარით უკავშირდება სფერული კამარით გადახურულ მოსაცდელ-გასახდელს. მის კედლებში ნიშები და ბუხარია, ხოლო ცენტრში — აუზი. გასახდელი გადის ტალანში, რომლის ბოლოში პატარა დამხმარე სათავსებია. ტალანიდან საბანაო ოთახში შეიძლება შესვლა. საბანაო ოთახის იატაკი ცოტა აწეულია და მის ცენტრალურ ნაწილში ღრმა აუზია. აუზში წყალი ჩაედინებოდა კედელში მოწყობილი ნიშიდან. აბანოში წყაროს წყალი შეყვანილი იყო მილებით. ციციშვილების ციხე-დარბაზს 2019 წლის 29 მაისს, საქართველოს მთავრობის დადგენილების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ციციშვილების ციხე-დარბაზი შესასვლელი სამხრეთის გალავანი კოშკი გალავნის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხეში სამსართულიანი კოშკი ციხე-დარბაზის ხედი ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან სასახლის ნანგრევები აბანო საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 311-312. ↑ საქართველოს მთავრობის დადგენილება №254, 2019 წლის 29 მაისი, ქ. თბილისი, კულტურული მემკვიდრეობის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის განსაზღვრის თაობაზე. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-07-06. ციტირების თარიღი: 2019-07-07.
ძინძისწყალი

ძინძისწყალი (ძინძე, ძინძესწყალი) ― მდინარე ადიგენის და ხულოს მუნიციპალიტეტებში, ქვაბლიანის მარჯვენა შენაკადი. სიგრძე 15,0 კმ. ძინძისწყლის ხეობაში მდებარეობს მესამეული პერიოდის განამარხებული ფლორა (გოდერძის ფლორა). ↑ საბჭოთა ტოპოგრაფიული რუკა ↑ 2.0 2.1 უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი ↑ მაჩვენებელი ზარზმასთან ↑ ვაჟა ტრაპაიძე, ბესიკ კალანდაძე. (2016) სამცხე-ჯავახეთის ჰიდროენერგეტიკული რესურსების შეფასება გვ. 160. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. ციტირების თარიღი: 7 ივლისი, 2019.
წუნტის რაიონი

წუნტის რაიონი (რუს. Цунтинский район) — რუსეთის ფედერაციის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული და მუნიციპალური წარმონაქმნი დაღესტნის რესპუბლიკაში. ადმინისტრაციული ცენტრი — წუნტა. წუნტის რაიონში დიდოელებით დასახლებული 48 აული ერთიანდება რვა სასოფლო საბჭოში: ქიდარო (რუს. Кидеро); თლერუთლი (რუს. Терутли); ქიმიაჰლი (რუს. Кимятли); ჰლაცუტი (რუს. Тляцуда); ჰიბიათლი (რუს. Хибиятль); შაიტლი (რუს. Шаитли); შაფიხი (რუს. Шапих); შაური (რუს. Шаури). აულთა საერთო სახელებია: ასახი, აქდე, ბერიხი, გუტადლი, ელბოყი, ვიწიათლი, ზეხიდა, თლერუთლი, იცირახი, იჰაა, მახალათლი, მიშოლი, რეტლო, უდოყი, ქედირო, ქიონი, ღაღათლი, შია, ჩალიახი, ცებარი, ციციმახი, ციხოყი, ცოქოყი, ჭაატლი, ხებათლი, ხეთოხი, ხუტლო, ხუტროხი, ხუფრი, ხუშეთი, ჰიბიათლი, ჰინოხი, ჰიჩაა, ჰუალახი. არდოტელი ნ. „დიდოური ენა“, თბ., 2007, გვ. 11-13
მანპუპუნიორი

მანპუპუნიორი, „გამოფიტვის სვეტები“ (რუს. Маньпупунёр) — 7 მონოლითის სახელწოდება ტროიცკო-პეჩორსკის რაიონში, კომის რესპუბლიკაში, რუსეთში. მდებარეობს პეჩორა-ილიჩის ნაკრძალის ტერიტორიაზე, მან-პუპუ-ნიორის მთაზე (მანსის ენაზე — „კერპების მცირე მთა“), მდინარეების ილიჩისა და პეჩორის მდინარეთაშუეთში. მეორე სახელწოდებაა „ბოლვანო-იზ“ („Болвано-из“), რომელიც კომი ენაზე ნიშნავს „კერპების მთას“; აქედან მომდინარეობს მათი სახალხო სახელწოდება „Болваны“. მანპუპუნიორი წარმოადგენს 7 მოწმის კომპლექსს, რომელთა სიმაღლე 30-იდან 42 მ-მდე მერყეობს. მანპუპუნიორთან დაკავშირებულია მრავალრიცხოვანი ლეგენდები. იგი მანსის კულტის ობიექტია. მანპუპუნიორი რუსეთის შვიდი საოცრებიდან ერთ-ერთია. დაახლოებით 200 მლნ. წლის წინ ქვის სვეტების ადგილას მაღალი მთები იყო აღმართული. წვიმამ, თოვლმა, ქარმა, ყინვამ და სიცხემ თანდათანობით დაანგრია მთები, პირველ ყოვლისა, სუსტი ქანები. მყარი სერიციტულ-კვარციტული ფიქლები, რომლითაც მოწმეებია აგებული, ნაკლებად დაინგრა და შენარჩუნდა ამ დრომდე, ხოლო რბილი ქანები გამოფიტვის შედეგად დაინგრა და რელიეფის დადაბლებაში წყლისა და ქარის მიერ წაილეკა. ერთი სვეტი, რომლის სიმაღლეა 34 მ, სხვებთან შედარებით რამდენადმე მოშორებითაა აღმართული; იგი მოგვაგონებს თავდაყირა გადატრიალებულ უზარმაზარ ბოთლს. დანარჩენი 6 მონოლითი განლაგებულია ფლატის კიდეებთან. სვეტებს აქვთ თავისებური მოხაზულობა და დაკვირვების ადგილიდან გამომდინარე ხან გვაგონებს ვეებერთელა ადამიანის ფიგურას, ხან ცხენისა და ცხვრის თავს. წარსულში მანსები აღმერთებდნენ გრანდიოზული ქვის ქანდაკებებს, თაყვანს სცემდნენ მათ, თუმცა მანპუპუნიორზე ასვლა უდიდეს ცოდვად ითვლებოდა. მანპუპუნიორი დასახლებული ადგილებიდან საკმაოდაა დაშორებული. სვეტებთან მისვლა მხოლოდ კარგად მომზადებულ ტურისტებს შეუძლიათ. ამისათვის საჭიროა ნაკრძალის ადმინისტრაციისაგან საშვის მიღება, ვინაიდან ფედერალური ნაკრძალების ტერიტორიებზე შესვლა მხოლოდ საშვებითაა დაშვებული. სვერდლოვსკის ოლქიდან და პერმის მხარედან არის ქვეითი მარშრუტი, კომის რესპუბლიკიდან — შერეული მარშრუტი — საავტომობილო, წყლისა და ქვეითი მარშრუტები. განვითარებულია ტურიზმი. 2004 წლამდე დაშვებული იყო საავტომობილო მარშრუტი სვერდლოვსკის ოლქიდან დიატლოვის უღელტეხილის, მთა ოტორტენისა და მდინარე პეჩორის საათავეების მონახულების ჩათვლით. ოფიციალურად აკრძალული იქნა 2 სანაკრძალო ტერიტორიის მიერ, რომელზედაც გაყვანილია მარშრუტი — პეჩორა-ილიჩის ნაკრძალით და ივდელსკის აღკვეთილით. ↑ 1.0 1.1 Steinerne Zeugen - Manpupuner ↑ Легенды о столбах выветривания ↑ 7 чудес России ↑ А. Кеммерих «Северный Урал» Глава IV. В край пещер и каменных идолов
იური გავა

იური გავა (გ. 27 სექტემბერი, 1993) — გაზეთ „დემოკრატიული აფხაზეთის“ მთავარი რედაქტორი. 1993 წლის 27 სექტემბერს, სოხუმის დაცემის დღეს, დახვრიტეს სეპარატისტებმა. კადრებში იური გავა ჯგუფში ნაპირში ჩანს. ↑ 1.0 1.1 1.2 საქართველოს რესპუბლიკა 2014-09-29 ჟიული შარტავა - აღმასვლა გოლგოთაზე[მკვდარი ბმული]
რაულ ეშბა

რაულ ეშბა (აფხ. Раул Ешба; დ. 1931 — გ. 27 სექტემბერი, 1993) — აფხაზი პოლიტიკოსი, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის ვაჭრობის მინისტრი. რაულ რაჟდენის ძე ეშბა დაიბადა 1931 წელს. იყო სოხუმის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის თბომეურნეობის უფროსი. 1991 წლის 29 სექტემბერს კენჭს იყრიდა აფხაზეთის ასსრ-ის უზენაესი საბჭოს დეპუტატად ქ. სოხუმის #9 საარჩევნო ოლქში. 1993 წლის 27 სექტემბერს, სოხუმის დაცემის დღეს, დახვრიტეს სეპარატისტებმა ჟიული შარტავასთან, გურამ გაბესკირიასთან და ალექსანდრე ბერულავასთან ერთად. მისი და სხვა დახვრეტილების საფლავები 2017 წლამდე უცნობი იყო. მისი ცხედარი, უზენაესი საბჭოს შენობის სხვა მცველებთან ერთად, 2017 წელს თბილისში გადმოასვენეს. Government of Abkhazia (-in-exile) დახვრეტის ვიდეო კადრები ↑ გაზ. აფხაზეთის ხმა, #145, 12 სექტემბერი, 1991 წელი ↑ 2.0 2.1 დაბრუნება სოხუმიდან 24 წლის შემდეგ
სალმა დე ნორა

სალმა დე ნორა (დ. 16 ივნისი, 1979) — ესპანელი პორნომსახიობი. კარიერა დაიწყო 2003 წლის დეკემბერში. გადაღებულია სამ ფილმში. 2006 ბარსელონას საერთაშორისო ეროტიულ ფილმთა ფესტივალი — ყველაზე ორიგინალური სექსის სცენა; 2007 eLine-ის ჯილდო — წლის საუკეთესოდ შესრულებული ბიზნესმენის როლი ევროპაში; 2008 ბარსელონას საერთაშორისო ეროტიულ ფილმთა ფესტივალი — საუკეთესო ესპანელი მსახიობი ქალი. El desmadre de fin de año (2012) The Gift (2006) Teeny Exzesse (2003) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სალმა დე ნორა ოფიციალური საიტი სალმა დე ნორა კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში სალმა დე ნორა — ზრდასრულთა კინოფილმების მონაცემთა ბაზა ↑ Awards Won Spanish. Barcelona International Erotic Film Festival. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-06-09. ციტირების თარიღი: 2007-11-17. ↑ Peter Warren (2007-10-24). „Venus Award Winners Announced“. Adult Video News. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-12-26. ციტირების თარიღი: 2007-11-17. ↑ Venus Award Winners Announced (24 October 2007). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 9 დეკემბერი 2014. ციტირების თარიღი: 31 January 2014. ↑ Awards Won. Festival Internacional de Cine Erótico de Barcelona. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-09-15. ციტირების თარიღი: 2007-10-07. ↑ X Stars aux Ninfa Awards 2008: Les Gagnants! (27 June 2008). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 3 ივლისი 2012. ციტირების თარიღი: 23 April 2014.
გრიგოლ ჯულუხიძე

გრიგოლ გერონტის ძე ჯულუხიძე (დ. 1 ივლისი, 1940, სოფ. ჩხენიში, ახლანდ. სამტრედიის მუნიციპალიტეტი — გ. 31 მაისი, 2013, თბილისი) — ქართველი პოეტი, მწერალი და მთარგმნელი. აკაკი წერეთლის პრემიის ლაურეატი და ღირსების ორდენის კავალერი. საშუალო განათლების მიღების შემდეგ გრიგოლ ჯულუხიძე მუშაობდა ბიბლიოთეკარად, გამომცემლობა „მერანის“ რედაქტორად და ქართული მხატვრული ლიტერატურის რედაქციის გამგედ, ჟურნალ „ხელოვნების“ რედაქტორად, ჟურნალ „კრიტიკის“ რედაქტორის მოადგილედ, გამომცემლობა „მნათეს“ დირექტორად. 1957 წელს გაზეთ „ახალგაზრდა კომუნისტში“ გამოქვეყნდა მისი პირველი ლექსი „ჩვენ ზოგჯერ ჩუმი გვაწუხებს დარდი“. მას შემდეგ გრიგოლ ჯულუხიძის ლექსები, პოემები, მხატვრული თარგმნები, ლიტერატურულ-კრიტიკული წერილები სისტემატურად ქვეყნდებოდა ქართულ პერიოდიკაში. გრიგოლ ჯულუხიძემ 1969 წელს დაამთავრა თბილისის ა. პუშკინის სახელობის პედაგოგიური ინსტიტუტი. პირველი წიგნი „აპრილის ქარი“ გამოსცა 1968 წელს. მისი მთავარი პოეტური კრებულებია: „ეს დღეც გათენდა“ (1974), „ეს იყო გუშინ“ (1976), „გალავანი შუა ქალაქში“ (1976), „რაც ხანი გადის“ (1980), „და მოვა იგი“ (1983), „ლექსები და პოემები“ (1984), „მე შენთან ვრჩები“ (1986), „საქართველოს ყველაფერი ახსოვს“ (1992), „ვერ აგისრულე, რასაც დაგპირდი“ (2006). თარგმნა და ცალკე წიგნებად გამოსცა ლ. ლევინის (1974), ი. შიკირიცკის (1978), ა. ისკოს (1980), ტ. ბროევის (1983) ლექსები. გრიგოლ ჯულუხიძის ცალკეული ლექსები თარგმნილია ესპანურ, რუსულ, უკრაინულ, გერმანულ, ბელარუსულ, მოლდავურ და პოლონურ ენებზე. 1985 წელს გრიგოლ ჯულუხიძე და გამომცემლობა „მერანის“ კიდევ 5 თანამშრომელი (მთავარი რედაქტორი მამუკა წიკლაური, მისი მოადგილე იზა ორჯონიკიძე, სამხატვრო განყოფილების გამგე სპარტაკ ცინცაძე და მხატვრული რედაქტორი კარლო ფაჩულია) დაკავებული თანამდებობებიდან გაათავისუფლეს. მიზეზი კოლაუ ნადირაძის აკრძალული ლექსის პოეტურ კრებულში შეტანა იყო. მიუხედავად იმისა, რომ საბჭოთა ცენზურა უმკაცრესად ზღუდავდა ანტიკომუნისტურ შემოქმედებას, ნადირაძის „25 თებერვალი“ მაინც ჩასვეს წიგნში „პოეტის ათასი სტრიქონი“. ლექსი შეიცავს ისეთ ანტისაბჭოთა რეფრენებს როგორებიცაა: „წითელი დროშით, მოღერილ ყელით, თეთრ ცხენზე მჯდომი, ნაბიჯით ნელით, შემოდიოდა სიკვდილი ცელით“ ან „თოვდა, და თბილისს ებურა თალხი, დუმდა სიონი და დუმდა ხალხი“. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 579. საქართველოს მწერალთა კავშირის გაზეთი, №5 (222), თბ., ივლისი 2013 წელი. ↑ ბრეგაძე, ლევან. (2008)ერთი ლექსის ისტორია. nplg.gov.ge. ციტირების თარიღი: 13 მაისი, 2020.
მიხეილ კოკაია

მიხეილ კოკაია (დ. 24 დეკემბერი, 1956, სოხუმი — გ. 27 სექტემბერი, 1993, იქვე) — აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის სამდივნოს თანამშრომელი, ჟიული შარტავას მრჩეველი სამხედრო საკითხებში. 1993 წლის 27 სექტემბერს, სოხუმის დაცემის დღეს, დახვრიტეს სეპარატისტებმა. მისი და სხვა დახვრეტილების საფლავები 2018 წლამდე უცნობი იყო. ↑ მიხეილ კოკაია. mematiane.ge. ციტირების თარიღი: 8 ივნისი, 2023 ↑ 2.0 2.1 2.2 25 წლის წინ დაკარგული მებრძოლი კობა ხეჩიკაშვილი სოფელ დოესიდან იყო
შაილა სტაილზი

ამანდა ჰარდი, ცნობილია როგორც შაილა სტაილზი (ინგლ. Shyla Stylez; დ. 23 სექტემბერი, 1982, არმსტრონგი, ბრიტანეთის კოლუმბია, კანადა — გ. 9 ნოემბერი, 2017, არმსტრონგი, ბრიტანეთის კოლუმბია, კანადა) — კანადელი პორნომსახიობი. მისი კარიერა დაიწყო 18 წლის ასაკში და გაგრძელდა მის გარდაცვალებამდე. გარდაიცვალა 35 წლის ასაკში, 2017 წლის 9 ნოემბერს, გარდაცვლილი სტაილზი ლოგინში დედამ ნახა. კარიერის განმავლობაში მოიპოვა 11 ჯილდო. ჰყავდა მეუღლე ბობ ფრედლენდი, რომელთანაც ქორწინებაში იყო 2002-2003 წლებში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: შაილა სტაილზი ოფიციალური საიტი შაილა სტაილზი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში შაილა სტაილზი — ზრდასრულთა კინოფილმების მონაცემთა ბაზა ↑ Dan Miller (29 მაისი, 2010). „Cybersiren of the Month: Shyla Stylez“. AVN. ციტირების თარიღი: 19 დეკემბერი, 2015. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate= და |date=-ში (დახმარება) ↑ Shyla Stylez Passes Away. avn.com (10 ნოემბერი, 2017). ციტირების თარიღი: 8 ივნისი, 2019.
წინანდლის პარკი

წინანდლის პარკი, ალექსანდრე ჭავჭავაძის მამულის კომპლექსი — არქიტექტურული, ისტორიული ძეგლი თელავის მუნიციპალიტეტის სოფელ წინანდალში. შედგება სასახლის, ღვინის სარდაფის, სასტუმროს, მეურნეთა და მოურავის სახლების, მაცივრის, სანერგის, ეკლესიის ნაშთის, სამთავრობო რეზიდენციის, პარკისა და გალავნისაგან. წინანდლის ჭავჭავაძეთა მამულების ისტორია XVII საუკუნიდან იღებს სათავეს, როდესაც ერეკლე I-მა, სოფლის გაძლიერების მიზნით, სოფელ ჭავჭავიდან (მთიულეთი) ჭავჭავაძეთა წინაპრები(მამუჩის შვლები) ჩამოასახლა. 1680 წელს კი წინანდალში დაასახლა და აზნაურობა უბოძა, შემდეგ მეფე თეიმურაზმა მათ გვარს მცირ თავადის ტიტული მიანიჭა, მცირე რაოდენობით ყმა და მამული მისცა. ერეკლე II-მ კი ჭავჭავაძეობა დაუმტკიცა. 1797 წელს ერეკლე II-მ გარსევან ჭავჭავაძეს (საქართველოს ელჩს რუსეთში), წინანდალთან ერთად უბოძა სოფლები: ზეგაანი, ნაფარეული და მუღანლო. გარსევან ჭავჭავაძემ თავისი სასახლე წინანდალში ააშენა. 1818 წელს აქვე აშენებს პირველ, ხოლო 1831 წელს მეორე სასახლე მისი ძე — ალექსანდრეც. 1829 წელს გაჰყავს წყალსადენი და 12 ჰა ტერიტორიაზე, ტყით დაფარულ მამულში აწყობს პარკს, რისთვისაც იწვევს ევროპელ დეკორატორებს. 1840 წელს ალექსანდრე ჭავჭავაძემ ააშენა ღვინის მარანი. მის სახელ უკავშირდება ვაზის ახალი ჯიშების გამოყვანა და მეღვინეობაში ტექნოლოგიური სიახლეების დანერგვა. ამ პერიოდისათვის რომანტიკოსი პოეტის მამული მოწინავე საზოგადოების თავშეყრის ადგილად იქცა, სადაც ხდებოდა ტრადიციული ქართული და ევროპული კულტურების დაახლოება. 1846 წელს ალექსანდრე ჭავჭავაძის გარდაცვალების შემდეგ, წინანდლის მამული მემკვიდრეობით გადაეცა მის შვილს დავითს. 1854 წელს წინანდალში შამილის თავდასხმის დროს დაიწვა სასახლე, ბიბლიოთეკა, განადგურდა პარკის ნაწილი. გაიტაცეს ალექსანდრე ჭავჭავაძის ოჯახის წევრები, არქივი. მოგვიანებით დ. ჭავჭავაძემ მამული აღადგინა და 1886 წელს იგი შეიძინა რუსეთის საიმპერატორო მამულების დეპარტამენტმა და მისი რეკონსტრუქცია წამოიწყო. მამულს მართავდა პ. ბაგოუტი. ამ პერიოდში აიგო დღევანდელი სასახლე. 1886-1887 წლებში გაიყვანეს ახალი წყალგაყვანილობა, აშენდა იმ პერიოდის რუსეთის იმპერიაში უდიდესი ღვინის ქარხანა. 1946 წელს ალექსანდრე ჭავჭავაძის გარდაცვალებიდან 100 წლისთავის აღსანიშნავად, გიორგი ლეონიძის თაოსნობით გაიხსნა პოეტის სახლ-მუზეუმი. ალექსანდრე ჭავჭავაძის მამულის კომპლექსს 2006 წლის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-II, თბ., 2015. — გვ. 384-391. ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-21. ციტირების თარიღი: 2019-07-08.
ყიშლაყი (39° 36' ჩ. გ. 46° 43' ა. გ.)

ყიშლაყი (აზერ. Qışlaq) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში. Qışlaq GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azerbaijan Development Gateway. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2005-12-25. ციტირების თარიღი: 2019-07-08.
ყიშლაყი (39° 39' ჩ. გ. 46° 26' ა. გ.)

ყიშლაყი (აზერ. Qışlaq) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში. Qışlaq GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azerbaijan Development Gateway. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2005-12-25. ციტირების თარიღი: 2019-07-08.
აიმი იოშიკავა

აიმი იოკიშავა (იაპონ. 吉川あいみ; დ. 20 მარტი, 1994, კანაგავის პრეფექტურა, იაპონია) — იაპონელი პორნომსახიობი. აქტიური იყო 2012-2018 წლებში, ამ დროის განმავლობაში მან მონაწილეობა მიიღო 200-ზე მეტ ზრდასრულთა ფილმში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: აიმი იოშიკავა ოფიციალური საიტი აიმი იოშიკავა კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
ახალი ზელანდია 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

ახალმა ზელანდიამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე ოცდამესამედ იასპარეზა 2016 წელს, ბრაზილიის ქალაქ რიო-დე-ჟანეიროში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 18 მედალი მოიპოვეს. სპორტული ბმულები დაარქივებული 2018-07-20 საიტზე Wayback Machine. ↑ The Flagbearers for the Rio 2016 Opening Ceremony. International Olympic Committee. ციტირების თარიღი: 5 August 2016 ↑ „Burling and Tuke named NZ co-captains for Rio“. Radio New Zealand. 5 August 2016. ციტირების თარიღი: 5 August 2016. ↑ „Rio Olympics 2016: Lisa Carrington to carry NZ flag at closing ceremony“. Stuff.co.nz. 22 August 2016. ციტირების თარიღი: 22 August 2016.
ყიზილჯა (ლაჩინი)

ყიზილჯა (აზერ. Qızılca) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში. 1992 წლიდან დე ფაქტოდ შედის მთიანი ყარაბაღის თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის შემადგენლობაში. ყიზილჯა GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azerbaijan Development Gateway. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2005-12-25. ციტირების თარიღი: 2019-07-08.
მაჰერშალა ალი

მაჰერშალალჰაშბაზ ალი (ინგლ. Mahershalalhashbaz Ali; დ. 16 თებერვალი, 1974) — ამერიკელი მსახიობი, რომელსაც მიღებული აქვს რამდენიმე პრესტიჟული ჯილდო, მათ შორის ორი ოსკარი, ოქროს გლობუსი და BAFTA. 2019 წელს ჟურნალმა „ტაიმმა“ იგი 100 ყველაზე გავლენიან ადამიანთა შორის დაასახელა. ნიუ-იორკის უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ გამოჩნდა ტელესერიალებში — „ჯორდანის გამოძიება“ (2001–2002) და „მატრიცა: მუქარა“ (2003–2004). ფართო საზოგადოებისთვის ცნობილი გახდა რიჩარდ ტაილერის როლით ტელესერიალში „4400“ (2004–2007). 2008 წელს მონაწილეობდა დეივიდ ფინჩერის ფილმში „ბენჯამინ ბატონის უცნაური ისტორია“. კიდევ უფრო მეტ წარმატებას მიაღწია Netflix-ის პოლიტიკური ტელესერიალით „ბანქოს სახლი“ (2013–2016). იგი აგრეთვე გამოჩნდა „შიმშილის თამაშების“ სერიის ორ ფილმში და სუპერგმირულ ტელესერიალში „ლიუკ ქეიჯი“ (2016). ალიმ მიიღო ოსკარი საუკეთესო მსახიობი კაცისთვის მეორეხარისხოვან როლში ხუანის როლის შესრულებისთვის ფილმში „მთვარის შუქი“. იგი პირველი მუსულმანი მსახიობია, რომელიც აღნიშნული ჯილდოს მფლობელი გახდა. 2019 წელს გადაეცა მეორე ოსკარი და ოქროს გლობუსი პიანისტ დონ შირლის როლის განსახიერებისთვის ფილმში „მწვანე წიგნი“ — ამით იგი გახდა პირველი შავკანიანი, რომელმაც მიიღო ორი ოსკარი ერთი და იმავე კატეგორიაში. 2019 წელს იყო HBO-ს კრიმინალური ტელესერიალის „ნამდვილი დეტექტივის“ მესამე სეზონის მთავარი როლის შემსრულებელი. მაჰერშალა ალი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში მაჰერშალა ალი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) მაჰერშალა ალი — Rotten Tomatoes ↑ Spencer, Octavia (17 აპრილი, 2019). „Mahershala Ali“. Time. ციტირების თარიღი: 17 აპრილი, 2019. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate= და |date=-ში (დახმარება) ↑ Crum, Maddie (26 თებერვალი, 2017). „Mahershala Ali Becomes The First Muslim Actor To Win An Oscar“. The Huffington Post. ციტირების თარიღი: 27 თებერვალი, 2017. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate= და |date=-ში (დახმარება) ↑ Yglesias, Matthew. Oscars 2019 milestones: Black Panther and Roma broke boundaries. Vox. ციტირების თარიღი: 2019-02-25.
ჰანს ადოლფი (ჰოლშტაინ-გოტორპის ჰერცოგი)

ჰანს ადოლფ ჰოლშტაინ-გოტორპელი (დან. Hans Adolf af Holsten-Gottorp; დ. 27 თებერვალი, 1575 — გ. 31 მარტი, 1616) — ოლდენბურგების დინასტიის წარმომადგენელი. ჰოლშტაინ-გოტორპის ჰერცოგ ადოლფისა და კრისტინა ჰესენელის ვაჟი. ჰოლშტაინ-გოტორპის ჰერცოგი 1590-1616 წლებში. ჰანს ადოფლი დაიბადა 1575 წლის 27 თებერვალს გოტორპის სასახლეში. იგი იყო დანიის მეფე ფრედერიკ I-ის უმცროსი ვაჟის, ჰოლშტაინ-გოტორპის ჰერცოგ ადოლფისა და მისი ცოლის, კრისტინა ჰესენელის უმცროსი ვაჟი. 1586 წელს იგი ლიუბეკის პრინც-ეპისკოპოსი გახდა, 1589 წელს კი ბრემენის პრინც-არქიეპისკოპოსი. მამისა და ორი უფროსი ძმის დაღუპვის შემდეგ, იგი 1590 წელს ჰოლშტაინ-გოტორპის ჰერცოგი გახდა. ტახტზე ასვლის შემდეგ მან ლიუბეკისა და ბრემენის პრინც-ეპისკოპოსის წოდებები თავის უმცროს და საყვარელ ძმას, ჰანს ფრედერიკს გადასცა. იგი გარდაიცვალა 1616 წლის 31 მარტს, შლეზვიგში. 1596 წლის 30 აგვისტოს, ჰანს ადოლფი დაქორწინდა დანიის მეფე ფრედერიკ II-ისა და დედოფალ სოფია მეკლენბურგ-გიუსტროველის ასულ ავგუსტა დანიელზე, რომელთანაც შეეძინა რვა შვილი: ფრედერიკ III (1597-1659), ჰოლშტაინ-გოტორპის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო მარია ელიზაბეთ საქსონიელი, რომელთანაც შეეძინა თექვსმეტი შვილი; ელიზაბეთ სოფია (1599-1629), ცოლად გაჰყვა საქსენ-ლაუენბურგის ჰერცოგ ავგუსტს; ადოლფი (1600-1631), გარდაიცვალა დაუოჯახებელი; დოროთეა ავგუსტა (1602-1682), ცოლად გაჰყვა შლეზვიგ-ჰოლშტაინის ჰერცოგ იოაკიმ ერნესტს; ჰედვიგი (1603-1657), ცოლად გაჰყვა ზულცბახის პფალცგრაფ ავგუსტს; ანა (1605-1623), გარდაიცვალა გაუთხოვარი; ჰანსი (1606-1655), გარდაიცვალა დაუოჯახებელი; კრისტიანი (1609), გარდაიცვალა ჩვილობაში; Karl Ernst Hermann Krause: Johann Adolf (Herzog von Schleswig-Holstein-Gottorf). In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 14, Duncker & Humblot, Leipzig 1881, S. 412 f. Christof Römer: Johann Adolf. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 10, Duncker & Humblot, Berlin 1974, ISBN 3-428-00191-5.