laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
რუსეთი რუსებისთვის

„რუსეთი რუსებისთვის“ (რუს. Росси́я для ру́сских, „როსსია დლია რუსსკიხ“), პოლიტიკური ლოზუნგი და ეთნო-ნაციონალისტური დოქტრინა, რომლის თანახმადაც რუსეთის სახელმწიფოში პრივილეგირებულ ეთნიკურ ჯგუფს შეიძლება წარმოადგენდნენ მხოლოდ რუსები. იდეის მხარდამჭერები ყველა სხვა ხალხის წარმომადგენლებს მიიჩნევენ მეორეხარისხოვან მოქალაქეებად ანდა ქადაგებენ ქვეყნიდან მათ გაძევებას. ლოზუნგი XIX საუკუნის მეორე ნახევარში გაჩნდა, თუმცა განსაკუთრებული პოპულარობა XX-XXI სს. მიჯნაზე მოიპოვა. ეს იდეა ხშირად რეალიზდება უცხოელების მიმართ ძალადობის სახით, რასაც თან სდევს მსხვერპლი. ლოზუნგის ავტორობას სხვადასხვა წყარო მიაწერს XIX ს. სამ პოლიტიკურ მოღვაწეს: „შავი ასეულების“ ერთ-ერთ იდეოლოგს ვლადიმერ გრინგმუტს, იმპერატორ ალექსანდრე III-ს ან გენერალ მიხაილ სკობელევს. რუსეთის პირველი რევოლუციის (1905-07 წწ.) დროს პოლიტიკური პარტიების ლეგალიზაციასთან დაკავშირებით ეს ლოზუნგი ბევრი რადიკალური ნაციონალისტური ჯგუფის საბრძოლო შეძახილად იქცა. იდეის მხარდამჭერები მიიჩნევდნენ, რომ „ერთიან და განუყოფელ“ რუსეთის იმპერიაში წამყვანი როლი მხოლოდ რუსებს ეკისრებოდათ. ისინი მტრულად იყვნენ განწყობილი იმპერიაში მცხოვრები სხვა ხალხების მიმართ, მათ უმადურობასა და ორპირობაში ადანაშაულებდნენ და იცავდნენ ცარიზმის რუსიფიკატორულ პოლიტიკას. მიუხედავად ამისა, გაღატაკებულ და ნაციონალიზმის მიმართ იმხანად ინდიფერენტულ რუს გლეხობასა და მუშებში იდეამ ფეხი ვერ მოიკიდა. ლოზუნგის კრიტიკით გამოდიოდნენ ცნობილი პოლიტიკოსები პაველ მილიუკოვი და სერგეი ვიტე, რომლებიც თვლიდნენ, რომ მსგავსი განწყობები საფრთხეს უქმნიდა იმპერიის ერთიანობას. თანამედროვე რუსეთში ლოზუნგი „რუსეთი რუსებისთვის“ მზარდი პოპულარობით სარგებლობს. ამას განაპირობებს ერთი მხრივ საბჭოთა კავშირის დაშლითა და 1990-იანი წლების კრიზისით გამოწვეული რევანშისტული განწყობები რუსული საზოგადოების დიდ ნაწილში, მეორე მხრივ კი — მიგრაციის გაძლიერება ცენტრალური აზიიდან, ჩინეთიდან და კავკასიიდან. დამოუკიდებელი სოციოლოგიური კვლევები აჩვენებს, რომ გამოკითხულებში იდეის მხარდამჭერთა რიცხვი 46%-დან (1998 წ.) 58%-მდე (2005 წ.) გაიზარდა. ადამიანის უფლებათა დამცველ ორგანიზაციათა თქმით, ამას ხელი შეუწყო ვლადიმერ პუტინის ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ გატარებულმა საგარეო და საშინაო პოლიტიკის კურსმა, მ.შ. ჩეჩნეთის ომმა, ანტი-ქართულმა რიტორიკამ და ა.შ. თვით იდეის მხარდამჭერებში ლოზუნგის შინაარსი არაერთგვაროვნად აღიქმება, თუმცა დიდი ნაწილი რუსებს სწორედ ეთნიკური ნიშნით და არცთუ იშვიათად „სლავური“ გარეგნობით გამოარჩევს. არარუსები და უცხოელი მიგრანტები აღიქმება როგორც ყოველი უბედურების წყარო და საფრთხე რუსეთის სახელმწიფოსათვის. ლოზუნგი ხშირად გაისმის ეროვნულ დღესასწაულებზე, პარტიულ მანიფესტაციებზე და ქსენოფობიური ჯგუფების მიერ უცხოელებზე გახშირებული თავდასხმებისას. ევრაზიიზმი პანსლავიზმი პან-მოძრაობები რუს ნაციონალისტთა ორგანიზაციები (ქართული ენა) ფაშისტური მისალმება უკვე ბავშვებმაც კი იციან დაარქივებული 2016-03-08 საიტზე Wayback Machine. . „24 საათი“. 2007-11-10. (რუსული) Россия для русских или для всех? დაარქივებული 2008-09-20 საიტზე Wayback Machine. . ВЦИОМ Пресс-релиз № 603. 2006-12-21 (რუსული) Иванов, А., «Россия для русских»: pro et contra. Трибуна русской мысли № 7, 2007. (ინგლისური) Sapozhnikova, Galina (2008-04-29), Hate crimes in Russia: Citizens of former Soviet republics fear Russia's streets – Part 2. Komsomolskaya Pravda
პაატა ჭავჭავაძე

პაატა ჭავჭავაძე (დ. 1755 — გ. 1824 ან 1825), თავადი, ქართლ-კახეთის სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწე. ილია ჭავჭავაძის პაპა. მეფე ერეკლე II-ის დაღესტანზე ლაშქრობის მონაწილის — თავად ბესპაზ ჭავჭავაძის ვაჟი. აქტიურად მონაწილეობდა იმერეთის სამეფოს ტახტზე სოლომონ II-ის აყვანაში. გიორგი XII-მ ხუთასისთავობა უბოძა; მას ევალებოდა ბახტრიონიდან გავაზამდე შეკრებილი მოლაშქრეების მეთაურობა. რუსეთის მიერ საქართველოს ანექსიის შემდეგ ახალი მთავრობა უნდობლად უყურებდა; მხოლოდ 1816 წ. აღუდგინა ძველი ღირსება კავკასიის მთავარმართებელმა ალექსეი ერმოლოვმა. დაიღუპა სოფ. გავაზზე ლეკების თავდასხმის მოგერიებისას. პაატა ჭავჭავაძემ იქორწინა პელაგია ანდრონიკაშვილზე. მათ ჰყავდათ 6 (შესაძლოა 7) შვილი: მაკრინე (1792-1872) — თავად ივანე ერისთავის მეუღლე; ილია ჭავჭავაძის გამზრდელი მიხეილი (1802-1832) — დაიღუპა ლეკებთან შეტაკებისას სიმონი (1802-1827) — რუსეთის არმიის შტაბს-კაპიტანი; დაიღუპა ერევანთან სპარსელებთან ბრძოლაში ალექსანდრე (1808-1838) — რუსეთის არმიის ოფიცერი; დაიღუპა დაღესტნის ომში გრიგოლი (1811-1852) — რუსეთის არმიის შტაბს-კაპიტანი; ილიას მამა გარსევანი (1816-1847) — რუსეთის არმიის შტაბს-კაპიტანი; დაიღუპა დაღესტნის ომში მცირე მონოგრაფია დიდი მამულიშვილის ცხოვრებასა და შემოქმედებაზე[მკვდარი ბმული]. „24 საათი“, 2007-09-10 პაატა ჭავჭავაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ერთა თანამეგობრობა

ერთა თანამეგობრობა (ინგლ. The Commonwealth / The Commonwealth of Nations / 1946 წლამდე ბრიტანული ერთა თანამეგობრობა - The British Commonwealth of Nations) ორგანიზაციაში შედის დიდი ბრიტანეთი და ყველა ის სახელმწიფო, რომელიც წარსულში იყო ბრიტანეთის კოლონია, დომინიონი ან პროტექტორატი. მიუხედავად ამისა, ორგანიზაციის წევრია ორი ისეთი ქვეყანა, რომელიც არ შეესაბამება ამ კრიტერიუმს — მოზამბიკი და რუანდა. ოფიციალური ენები — ინგლისური დაარსებულია — როგორც ბრიტანული თანამეგობრობა 1926 წელს, და როგორც დღემდე არსებობს 1949 წ. ქვეყნების რაოდენობა - 54 შტაბ-ბინა — ვესტმინსტერი, ლონდონი,  გაერთიანებული სამეფო ოფიციალური საიტი — ერთა თანამეგობრობა The Commonwealth in the World, by J D B, by N Mansergh. University of Toronto Press, 1982. ISBN 0-8020-2492-0 Making the New Commonwealth, by R J Moore. Clarendon Press, 1988. ISBN 0-19-820112-5 Les ONG du Commonwealth contemporain: rôles, bilans et perspectives, by C A Auplat. L'Harmattan, Paris, 2003. ISBN 2-7475-5513-5 Commonwealth: Inter- and Non-State Contributions to Global Governance, by Timothy M Shaw. Routledge, 2008. ISBN 978-0-415-35120-1 (hbk); 978-0-415-35121-8 (pbk) Commonwealth Secretariat official website Commonwealth Foundation website The Commonwealth Conversation დაარქივებული 2016-10-08 საიტზე Wayback Machine.
ჩვენებურები (ფესტივალი)

„ჩვენებურები“ — ქართული კულტურის საერთაშორისო ფესტივალი; ტარდება საქართველოში, ყოველწლიურად 2002 წლიდან. ფესტივალი მიზნად ისახავს საზღვარგარეთის ქართულ დიასპორებთან კულტურული კავშირების აღდგენასა და შენარჩუნებას, ქართული ფოლკლორის პოპულარიზაციას. მასში მონაწილეობენ საქართველოში მოღვაწე, ასევე ქართული დიასპორის წარმომადგენლებით დაკომპლექტებული შემოქმედებითი ჯგუფები და ის უცხოური კოლექტივები, რომელთა რეპერტუარში დიდი ადგილი უჭირავს ქართულ სიმღერასა და ცეკვას. ფესტივალის პრეზიდენტია პროფ. გიული ალასანია. გელა ბეჟუაშვილი ფესტივალ 'ჩვენებურების' მონაწილეებს შეხვდა. The Georgian Times, 2007.12.21 ფესტივალი "ჩვენებურები" დღეს გორში გაიხსნება. ინტერპრესნიუსი, 2008.10.18
არტ-გენი

„არტ-გენი“ — ქართული ფოლკლორისა და თვითშემოქმედების ყოველწლიური ფესტივალი. ეწყობა თბილისსა და საქართველოს რეგიონებში. საფუძველი ჩაეყარა როკ-მუსიკოს ზაზა კორინთელის („ზუმბა“) ინიციატივით 2004 წელს. ფესტივალის მიზანია ქართული ხალხური შემოქმედების პოპულარიზაცია, უცნობი ნიმუშების შეკრება და საზოგადოებისათვის გაცნობა. ფესტივალის ფარგლებში ეწყობა კონცერტები საქართველოს სხვადასხვა კუთხეებიდან მოწვეული მუსიკალური შემსრულებლების მონაწილეობით, ასევე ხალხური რეწვისა და გამოყენებითი ხელოვნების გამოფენა-გაყიდვები. ფესტივალი ტრადიციულად იხურება თბილისის ეთნოგრაფიულ მუზეუმში გამართული კონცერტით. ფესტივალის საიტი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: არტ-გენი
კვიკსილვერი

კვიკსილვერი (პიეტრო ჯანგო მაქსიმოფი) — Marvel Comics-ის გამოგონილი პერსონაჟია. პირველად გამოჩნდა კომიქსში შემზარავი იქს-ადამიანები №4 (1964 წლის მარტი). შექმნილია მწერალი სტენ ლისა და მწერალი/ილუსტრატორი ჯეკ კირბის მიერ. ის არის, ალისფერი ჯადოქრის ძმა. კვიკსილვერი Marvel-ის მონაცემთა ბაზაში
საბა (ტუსისშვილი)

საბა (ერისკაცობაში — საბა შიოშის ძე ტუსისშვილი) — ნინოწმინდის ეპისკოპოსი მიტროპოლიტის წოდებით დაახლოებით 1744-1788. ერეკლე II-თან დაახლოებული პირი. ატარებდა "ათორმეტ უდაბნოთა" არქიმანდრიტის წოდებას. იყო მეფის პირადი წარმომადგენელი დოდოს რქის (1760-მდე), იოანე ნათლისმცემლის (1860-იდან), დავითგარეჯის (1769-იდან) მონასტრებში. საბას ნაშრომში "ანდერძისებრნი ღუწანი" ასახულია საქართველოს ეკონომიკის, ეკლესიის, სამართლის, ხელოვნებისა და მატერიალური კულტურის მდგომარეობა XVIII საუკუნეში. საბა დიდ საამშენებლო მუშაობას ეწეოდა. შეაკეთა და განაახლა ნინოწმინდის საკათედრო ტაძარი, ააგო სამეურნეო დანიშნულების სათავსები, ტაძარს დაუბრუნა დაკარგული ყმა-მამული. საეპისკოპოსო ტაძრის გალავანში დღესაც დგას საბას ორსართულიანი სასახლე; 1774-1777 შორის აგებული შენობა გეგმით ძველი ქართული ანფილადურ სასახლეებს ენათესავება, მაგრამ ძაღინის და სხვა სასახლეთაგან განსხვავებით თითქმის სრულიად თავისუფალია სპარსული გავლენისგან. აქ უკვე ევროპის არქიტექტურული ფორმების შემოჟონვა შეინიშნება, რაც მას ქართულ არქიტექტურის განვითარების უფრო გვიანდელ ხანასთან (XIX საუკუნე) აკავშირებს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 541.
ზაქარია გაგელი

ზაქარია გაგელი — XII საუკუნის II ნახევრისა და XIII საუკუნის დასაწყისის საქართველოს დიდი ფეოდალი, გაგელთა საგვარეულოს ფუძემდებელი, ბლუ ზაქარიად წოდებული, ძე ვარამ მხარგრძელისა. თამარ მეფემ მას უწყალობა სამამულედ (სამემკვიდრეოდ) გაგი ქურდვაჭრით განძამდე („ქუემოთი სანაპირო“ მხარე), რის შემდეგაც ზაქარია იწოდა გაგელად. გაგელი მონაწილეობდა ბასიანის ომში რუმის სულთან რუქნადინის წინააღმდეგ (1203). მხარგრძელთა გენეალოგია შოშიაშვილი ნ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 611. ↑ შოთა მესხია, „საშინაო პოლიტიკური ვითარება და სამოხელეო წყობა XII საუკუნის საქართველოში“, თბ., 1979, გვ. 318
ჰეიდარ ალიევი

ჰეიდარ ალიევი (აზერ. Heydər Əlirza oğlu Əliyev; Һејдәр Әлирза оғлу Әлиев; დ. 10 მაისი 1923, ნახჭევანი, აზერბაიჯანის სსრ — გ. 12 დეკემბერი 2003, კლივლენდი, ოჰაიო, აშშ) — სსრკ-ის და აზერბაიჯანის პოლიტიკური მოღვაწე. ხელმძღვანელობდა აზერბაიჯანის სსრ სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტს, იყო აზერბაიჯანის კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის პირველი მდივანი, სკკპ ცკ პოლიტბიუროს წევრი (ნოემბერი 1982), სსრკ მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის პირველი მდივანი. 1987 გადადგა დაკავებული თანამდებობიდან. 1990 წლის ივლისში აზერბაიჯანში დაბრუნების შემდეგ, ჯერ არჩეულ იქნა აზერბაიჯანის სსრ უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად. 1991–1993 წლებში ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი მეჯლისის თავმჯდომარედ, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილედ, (1993, 1998) ორჯერ არჩეულ იქნა აზერბაიჯანის პრეზიდენტად. თბილისში არსებობს მისი სახელობის სანაპირო. ოფიციალური საიტი
ჭაკისმთა

ჭაკისმთა, ჭაკისმთა-მათურა — მთა საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მთიულეთ-ფშავის კავკასიონის მთავარ ქედზე, მდინარე ფშავის არაგვის მარჯვენა შენაკადის — მათურხევის სათავეში. სიმაღლე ზღვის დონიდან 3170 მ. აგებულია ქვედა-იურული ასპიდური ფიქლებით, თიხაფიქლებითა და ქვიშაქვებით. აქვს ძლიერ დახრილი კალთები. მთაზე შემორჩენილია მყინვარული ფორმები. შემოსილია ალპური ბალახეულით. ჩანგაშვილი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 379. ↑ 1.0 1.1 უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი. ციტირების თარიღი: 30 ივლისი 2016.
ჭალა

ჭალა, ჭალის ტერასა — ხეობის ძირის ნაწილი, რომელიც წყალდიდობის დროს წყლით იფარება. ჭალის ზედაპირი უსწორმასწოროა; მდინარის გადაკეტილი კლაკნილებისა და ტოტების ნარჩენებს სერები ენაცვლება. ჭალა შედგება 3 ნაწილისაგან: კალაპოტისპირა, რომელიც ყველაზე მაღალია და მსხვილი ალუვიონით არის აგებული, ცენტრალური, რომელიც უფრო დაბალია და შედარებით მცირე ზომის ნატანით არის აგებული და ტერასისპირა ნაწილი, რომელიც ყველაზე დაბალია, დაჭაობებულია და მოლამული. ჭალის ნიადაგი მდიდარია ორგანული ნივთიერებით და ძალიან ნოყიერია. ჭალა, ჩვეულებრივ, ტყითა და ბუჩქნარით არის შემოსილი, კულტურული ათვისების შედეგად იყენებენ საძოვრებად. დაღვრის შედეგად მდინარეს ჭალის ტერიტორიაზე მოაქვს ნაყარი, რომელიც თანდათანობით დონეს უმატებს ჭალის ზედაპირს. აკუმულაციასთან ერთად ჭალის ზედაპირზე მიმდინარეობს მისი ნაპირების წარეცხვა, რასაც იწვევენ მდინარეული ნაკადები. არსებობს ასევე ტბიური ჭალები. ჭალის ტყე ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 379.
ჭალა (გულრიფშის მუნიციპალიტეტი)

ჭალა — სოფელი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის გულრიფშის მუნიციპალიტეტში, განახლების თემში, მდინარე კოდორის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 120 მ, გულრიფშიდან 22 კმ, დრანდიდან 13 კმ., განახლებიდან 1 კმ. 1948 წლამდე ეწოდებოდა ნიკოლაევკა. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეჩაიეობა, მეთამბაქოეობა, მესიმინდეობა. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 379. ↑ საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს უწყებები, №1-2 (14-15), გვ. 31, თბ., 1948 წ. ISSN 0203-2023
ჭალა (ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტი)

ჭალა — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში, ჩიბათის თემში (სოფლები: ზემო ჩიბათი, ქვემო ჩიბათი, ჭალა). მდებარეობს გურიის დაბლობზე, ზღვის დონიდან 40 მ, ლანჩხუთიდან 2,5 კმ., ჩიბათიდან 2 კმ. სოფელში განვითარებული იყო მეჩაიეობა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 379-80. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016.
ვარაზ-ბაკური

ვარაზ-ბაკური, ვარაზ-ბაქარი — იბერიის მეფე IV საუკუნის II ნახევარში. აიგივებენ ამიანე მარცელინუსთან მოხსენიებულ ასფაგურთან, რომელიც 368 წელს რომაელთა მომხრე საურმაგის განდევნის შემდეგ გაამეფეს ირანელებმა. 370 წელს ვარაზ-ბაკური იძულებული გახდა დაებრუნებინა საურმაგისათვის მტკვრის სამხრეთით მდებარე ქართლის ნაწილი. 70-იანი წლების ბოლოს ვარაზ-ბაკურმა ირანელთა დახმარებით ისევ გააერთიანა ქართლი. ქართული წყაროების თანახმად, ვარაზ-ბაკურის დროს ირანელებმა პირველად დახარკეს ქართლი. მის დროსვე პირველად იხსენიება თბილისი. ჯანაშია ლ.-ნ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 166. გოილაძე ვ., ფარნავაზიანთა სახლის ქრისტიან მეფეთა ქრონოლოგია, ჟურნ. „მნათობი“, № 3, თბ., 1990 ჯანაშია ლ., აღმოსავლეთ საქართველო (ქართლი) IV-V სს. საქართველოს ისტორიის ნარკვევები, ტ. II. თბ. 1973 ვარაზ-ბაკური — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ჭალა (ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი)

ჭალა — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, ბოხვაურის თემში (სოფლები: ბოხვაური, ჭალა). მდებარეობს მდინარე ნატანების მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 150 მ, ოზურგეთიდან 6 კმ, ბოხვაურიდან და დვაბზუდან 1 კმ. მთავარი სტატია: ჭალის ეკლესია და სამრეკლო. სოფელში იდგა XIX საუკუნეში აგებული ტაძარი. ამჟამად მისგან შემორჩენილია მხოლოდ ცოკოლი, დასავლეთის კედელი და იატაკის ფილები, ასევე სამრეკლო. ჭალის ეკლესია დარბაზული ტიპისაა, აშენებული იყო ნატეხი ქვით, მთავარანგელოზ მიქაელის სახელზე. შენობას ჰქონდა გარეთ გაზიდული ნახევარწრიული აბსიდი. შესასვლელი დასავლეთიდან ჰქონდა. კარი თაღოვანია. ტიმპანზე რელიეფია მოცემული. ამავე კედელზე, შესასვლელის სიმეტრიულად მიდგმულია ბაზალტის კარგად გათლილი კვადრებით ნაგები სამრეკლო. ის სამსართულიანია. თითოეული სართული ოთხ სვეტზე დაყრდნობილი თაღოვანი ფანჩატურია. ყოველი მომდევნო სართული მოცულობებში მცირდება. სამრეკლო თუნუქის წაწვეტებული სახურავით მთავრდება. პირველი სართულის სვეტები მასიურ, სწორკუთხა ბაზისებზეა აღმართული. თითოეული სვეტი კაპიტელებით ბოლოვდება, რომლებსაც ეყრდნობა სართულის თაღები. სამრეკლოს სვეტები სხვადასხვა სახის დეკორატიული დეტალებითაა შემკული. სამრეკლოს ნაგებობა საქართველოსთვის იშვიათობას წარმოადგენს, ის ერთ-ერთი გამოხატულებაა საქართველოში უცხო სტილის შემოტანის მცდელობისა. 1828 წლისთვის სამრევლოში 40 კომლი შედიოდა. წმინდა მიქაელის საყდარი 1920-იან წლებში დაანგრიეს. ნაეკლესიარს და სამრეკლოს კულტურული ძეგლის სტატუსი აქვს. სიმონ გოგიტიძე (1872-1927) — პედიატრი გერმანე გოგიტიძე (1886-1960) — პროდიუსერი, ქართული კინოს პიონერი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 380. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ ქართველიშვილი თ., „გურიის საეპისკოპოსოები“, თბილისი: „არტანუჯი“, 2006. — გვ. 72, ISBN 99940-11-89-8. ↑  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 16090 ↑ Кавказскій календарь на 1910 годъ, Тифлись, 1909, стр. 409. ↑ Кавказскій календарь на 1912 годъ, Тифлись, 1911, стр. 222.
ჭალა (ონის მუნიციპალიტეტი)

ჭალა — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ონის მუნიციპალიტეტში (შეუბნის თემი), მდინარე რიონის ხეობაში, ზღვის დონიდან 890 მეტრზე, ონიდან დაშორებულია 1,5 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 32 ადამიანი. ცხომის დედათა მონასტერი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 380. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ჭალა (საჩხერის მუნიციპალიტეტი)

ჭალა — სოფელი საქართველოში, საჩხერის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: დარყა, დრბო, ზემო ქარზმანი, თედელეთი, პერევი, საკოხია, სინაგური, სპეთი, ტბეთი, ქვემო ქარზმანი, ღონა, ჭურნალი, ჯრია, ხახეთი და ჯალაბეთი). მდებარეობს მდინარე ყვირილის ნაპირებზე. ზღვის დონიდან 560 მეტრი, საჩხერიდან 11 კილომეტრი. სოფელში არის საექიმო პუნქტი და საჯარო სკოლა. ჭალის ტერიტორია თავისი ხელსაყრელი ბუნებრივი პირობების გამო დასახლებული იყო უკვე ბრინჯაოს ხანაში, ამას ადასტურებს სამეურნეო სამუშაოების დროს ნაპოვნი სამუშაო იარაღები. ფეოდალურ ხანაში ეს ტერიტორია რაჭის საერისთავოში შედიოდა და მას კახაბერ I განაგებდა. გვიან ფეოდალურ ხანაში ჭალა აბაშიძეების სამფლობელო გახდა. მათი აღზევება XV საუკუნიდან იწყება. აბაშიძეები იმერეთში მრავალ სოფელსა და ეკლესიებს ფლობდნენ, ხოლო რეზიდენცია ჭალაში გააჩნდათ, აქ იყო მათი სასახლე, კარის ეკლესია, და საძვალე. აბაშიძეების სახელს უკავშირდება წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია, რომელიც XVI საუკუნის ძეგლს წარმოადგენს და ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესიის ნანგრევები, რომელიც 1502 წლით თარიღდება. 1896 წელს ჭალას ეწვია მარჯორი უორდროპი და მისი ოჯახის წევრები. ისინი თავად ნიკოლოზ აბაშიძეს სტუმრობდნენ. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მევენახეობა და მეცხოველეობა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 676 ადამიანი. სოფელში დაიბადა ქართველი მსახიობი გოჩა აბაშიძე. სოფლის მახლობლად დგას ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი – აბაშიძეების შუა საუკუნეების მცირე ზომის დარბაზული ეკლესია. ინტერიერის მოხატულობა XV საუკუნის დასაწყისს განეკუთვნება. სოფელში შემორჩენილია ადგილობრივი მკვიდრის, ღენტორ აბაშიძის სახლი, რომელიც იმერული ოდის ნიმუშია. ამ სახლში გადაღებულია მხატვრული ფილმი სამანიშვილის დედინაცვალი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 380. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ შარაძე, გ., ბედნიერებისა და სათნოების საუნჯე, თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1984. — გვ. 175-177. ↑ Кавказскій календарь на 1910 годъ, Тифлись, 1909, стр. 409. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II ↑ საქართველოს ეროვნული ფილმოგრაფია. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-12-14. ციტირების თარიღი: 2011-07-24.
არაბული ქვეყნების ლიგა

არაბული ლიგა (არაბ. الجامعة العربية), ოფიციალური სახელი არაბული ქვეყნების ლიგა (არაბ. جامعة الدول العربية) — საერთაშორისო ორგანიზაცია, რომელიც 22 არაბულ ქვეყანას და პარტნიორ სახელმწიფოებს აერთიანებს. ორგანიზაცია შექმნილია 1945 წლის 22 მარტს. უმაღლესი ორგანო — ლიგის საბჭო მდებარეობს კაიროში (ეგვიპტე). შექმნისთანავე, 1945 წელს მშვიდობის და ორგანიზაციის შექმნის ხელშეკრულებას შვიდმა ქვეყანამ მოაწერა ხელი: ეგვიპტე, ერაყი, ლიბანი, საუდის არაბეთი, სირია, ტრანსიორდანია (დღევანდელი იორდანია) და იემენი. შემდეგში კი ლიგას შეურთდნენ: ლიბია (1953), სუდანი (1956), მაროკო და ტუნისი (1958), ქუვეითი (1961), ალჟირი (1962), ბაჰრეინი, კატარი, ომანი და არაბთა გაერთიანებული საამიროები (1971), მავრიტანია (1973), სომალი (1974), ჯიბუტი (1977), კომორის კუნძულები (1993). 1976 წელს ლიგაში მიიღეს პალესტინის განთავისუფლების ორგანიზაცია, 1988 წლიდან წარმოადგენს პალესტინის სახელმწიფო.  ეგვიპტე, აბდულ რაჰმან ჰასან აზამი 1945 – 1952  ეგვიპტე, აბდულ ხალექ ჰასაუნა 1952 – 1972  ეგვიპტე, მაჰმუდ რიადი 1972 – 1979  ტუნისი, ჩედლი ქლიბი 1979 – 1990  ეგვიპტე, აჰმედ ისმათ აბდელ მაგიდი 1991 – 2001  ეგვიპტე, ამრ მუსა 2001 – 2011  ეგვიპტე, ნაბილ ელარაბი 2011–დან ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: არაბული ქვეყნების ლიგა არაბული ლიგა დაარქივებული 2011-01-10 საიტზე Wayback Machine. Arab Gateway დაარქივებული 2004-10-16 საიტზე Wayback Machine. World Statesmen Winthrop University დაარქივებული 2008-07-25 საიტზე Wayback Machine. Jewish Virtual Library Looklex Encyclopedia დაარქივებული 2009-02-07 საიტზე Wayback Machine. ↑ არაბულ ლიგას ახალი თავმჯდომარე ჰყავს
ჭალა (შუახევის მუნიციპალიტეტი)

ჭალა — სოფელი საქართველოში, აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, შუახევის მუნიციპალიტეტში (ჭვანას თემი). მდებარეობს მდინარე ჭვანისწყლის ხეობაში, ზღვის დონიდან 760 მ, დაბა შუახევიდან 16 კმ. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეთამბაქოეობა, მეცხოველეობა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 354 კაცი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 380. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ Кавказскій календарь на 1910 годъ, Тифлись, 1909, стр. 409. ↑ Кавказскій календарь на 1912 годъ, Тифлись, 1911, стр. 222. ↑ pop-stat.mashke.org — საქართველოს დასახლებული პუნქტების მოსახლეობა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2016-06-11. ↑ საქართველოს სტატისტიკის სახელმწიფო დეპარტამენტი — სოფლების მოსახლეობა 2002 წელი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ვარაზ გაგელი

ვარაზ გაგელი — გარდაბნის მთავარი VII საუკუნის I ნახევარში. მოხსენიებულია სუმბატ დავითის ძის თხზულებაში ჰერაკლე კეისრის საქართველოში ლაშქრობასთან დაკავშირებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 297.
ჭალაათი

ტოპონიმი ჭალაათი შეიძლება აღნიშნავდეს: ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჭალაათი ჭალაათი — მყინვარი სვანეთის კავკასიონზე ჭალაათი — უღელტეხილი სვანეთის კავკასიონზე ჭალაათი — მდინარე
ჭალაათის მყინვარი

ჭალაათის მყინვარი — ხეობის რთული ტიპის მყინვარი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს სვანეთის კავკასიონის მთავარი ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე მულხრის მარჯვენა შენაკადის — მესტიაჭალის სათავეში. შედგება ორი ნაკადისაგან და იკვებება ზღვის დონიდან 4000 მეტრზე მაღალი მწვერვალების: უშბის, ჩათინის, კავკასის და ბჟედუხის ფერდობებიდან. ძირითადია მარცხენა ნაკადი, მის ზედაპირზე სამი ყინულჩანჩქერია განვითარებული, რაც მყინვარქვეშა რელიეფში რიგელების არსებობაზე მიუთითებს. ყველაზე მძლავრი ზედა ყინულჩანჩქერის სიმაღლე 300 მეტრია, სიგანე 700 მეტრი. ქვედა ორი ყინულჩანჩქერი შედარებით მცირეა. ყინულვარდნილების მიდამოებში მყინვარის ენა სხვადასხვა მიმართულების ნაპრალებით არის დასერილი (სერაკები). იგი კავკასიონის სამხრეთ ფერდობებზე არსებული მყინვარებიდან ყველაზე დაბალ ნიშნულამდე ზღვის დონიდან 1960 მ ჩამოდის და ტყის ზონაში იჭრება. მყინვარის ფართობი 8,59 კმ²-ია, მარცხენა მთავარი ნაკადის სიგრძე 9,35 კმ, ხოლო მარჯვენა ნაკადის სიგრძე 7,30 კმ-ია. მყინვარიდან გამოდის მდინარე მესტიაჭალის შენაკადი ჭალაათი. მისასვლელი გზა დაბა მესტიიდან. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჭალაათის მყინვარი ტიელიძე, ლევან, საქართველოს მყინვარები. გამომცემლობა „კოლორი“, თბ., 2014; ხაზარაძე რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 380.
ჭალაათის უღელტეხილი

ჭალაათის უღელტეხილი — უღელტეხილი საქართველოსა და რუსეთის (ყაბარდო-ბალყარეთი) საზღვარზე, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს სვანეთის კავკასიონის მთავარ ქედზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 4200 მ. აგებულია კამბრიულისწინა და პალეოზოური კრისტალური ფიქლებითა და გრანიტოიდებით. დამახასიათებელია ნივალური ლანდშაფტი. აკავშირებს მდინარეების მესტიაჭალისა (ენგურის აუზი) და ადილსუს (ბაქსანის აუზი) ხეობებს. უთმელიძე მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 380.
The Journey and the Labyrinth

The Journey and the Labyrinth — ინგლისელი მუსიკოს სტინგის და ედინ კარამაზოვის ერთობლივი კონცერტის ჩანაწერი. იგი გამოიცა 2007 წელს როგორც DVD დისკის, ასევე აუდიოჩანაწერის სახით. DVD დისკს კონცერტის გარდა, ახლავს დოკუმენტური ფილმი წმინდა ლუკას სახელობის ეკლესიაში (ლონდონი) ჩატარებულ კონცერტზე. კონცერტის მსვლელობისას ბარბითზე შესრულდა სიმღერები ალბომიდან Songs from the Labyrinth. Come Again Project Origin Can She Excuse My Wrongs The Lute and the Labyrinth The Lowest Trees Have Tops Flow My Tears Dowland's Exile Clear and Cloudy Political Intrigue Have You Seen the Bright Lily Grow Weep You No More, Sad Fountains Le Rossignol Religion Sting and the Lute Come, Heavy Sleep In Darkness Let Me Dwell Choir Rehearsal Fine Knacks for Ladies Can She Excuse My Wrongs Flow My Tears (Lachrimae) - 4.41 The Lowest Trees Have Tops - 2.25 Fantasy - 2.46 Come Again - 2.53 Have You Seen the Bright Lily Grow - 2.38 In Darkness Let Me Dwell - 4.05 Hellhound On My Trail - 3.15 Message in a Bottle - 5.58 ინფორმაცია სტინგის ოფიციალურ საიტზე ↑ https://www.allmusic.com/album/mw0000562131