laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ქვემო ნაქალაქარის ეკლესია

ქვემო ნაქალაქარის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვემო ნაქალაქარში. განეკუთვნება XVlll საუკუნეს. მნიშვნელოვნადაა სახეშეცვლილი XlX საუკუნეში, ხოლო XX საუკუნის 40-იან წლებში იგი კლუბად გადაუკეთებიათ (ამჟამად გაუქმებულია) და საკურთხეველში ხის სცენა მოუწყვიათ. ამავე დროს აღმოსავლეთიდან მიუშენებიათ მოზრდილი სადგომი, რომელიც ფასადს მთლიანად ფარავს. თავდაპირველი ნაგებობიდან მხოლოდ აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლების ნაწილებია შემორჩენილი, რომელიც ნაგებია აგურის სწორხაზოვან შრეებს შორის მოქცეული თანაბარი ზომის რიყის ქვით. სამხრეთ და ჩრდილო კედლები, აგრეთვე განივი კედლების განახლებული ნაწილები, რიყის ქვითაა ნაწყობი; ზედა ნაწილებში გამოყენებულია აგური. ეკლესია დარბაზულია (11,3 x 7,9 მეტრი), შესასვლელი ორია - სამხრეთიდან და დასავლეთიდან. მოგვიანებით (როგორც ჩანს, XX საუკუნეში) ორივე კარის გარეთა ღიობი რიყის ქვის თხელი კედლით ამოუშენებიათ და ახალი შესასვლელი მოუწყვიათ. აღმოსავლეთით, ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე, გაჭრილია ფართო და მაღალი თაღოვანი სარკმელი, რომლის მარცხნივ ერთი, ხოლო მარჯვნივ ორი სხვადასხვა ზომის თაღოვანი ნიშია. ჩრდილო კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში შიგნით სწორკუთხა, ხოლო გარედან ბრტყელი თაღით გადახურული ფართო და მაღალი სარკმელია. გრძივი კედლების შუაში თითო მარტივი პილასტრია. ინტერიერი შელესილი და შეთეთრებულია. საკურთხეველი და დარბაზი შეფიცრული ხის კამარითაა გადახურული. დასავლეთის ფასადზე შესასვლელის თაღოვანი ღიობი კედლის სიბრტყიდან ოდნავ შეღრმავებულ სწორკუთხოვან არეშია ჩასხმული და ორივე მხარეს ამკობს ერთ ვერტიკალზე განლაგებული, აგურის წყობის შეღრმავებით გამოყვანილი ორ-ორი რომბი. შესასვლელის ზემოთ გამოსახულია საფეხუროვან პოსტამენტზე დადგმული შეღრმავებული ჯვარი. თავდაპირველად ფასადი დასრულებული იყო აგურით ნაწყობი ორსაფეხუროვანი ლავგარდნით, ხოლო ფრონტონის წვერზე დადგმული ყოფილა აგურის სამრეკლო, რომლის კვადრატული ბაზის მცირე ნაწილიღა შემორჩა. მოგვიანებით (XlX საუკუნეში), ეკლესიის საფუძვლიანი გადაკეთებისას, ლავგარდანზე დაუშენებიათ ახალი წყობა და სახურავის კალთების ქანობიც რამდენამდე შეუცვლიათ. ამჟამად შენობას თუნუქის ორფერდა სახურავი აქვს. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 418-419.
ქუშხევის კოშკები

ქუშხევის კოშკები — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქუშხევის ჩრდილო-დასავლეთით, 1,5 კილომეტრზე. შემორჩენილია „გარდამავალი ხანის“ 4 კოშკის ნანგრევები, 3 გეგმით სწორკუთხაა, ერთი - ზურგიანი. კოშკები ნაგებია საკმაოდ დიდი ზომის ქვის კადრების სწორხაზოვანი რიგებით. წყობა მშრალია, შემორჩენილი კედლების სიმაღლე 2-2,5 მეტრს აღემატება. კოშკების შორიახლო ანალოგიური წყობით ნაგები სხვა შენობების ნაშთებიცაა. ბაქრაძე ზ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 419.
ქუშხევის ხატი და სამრეკლო

ქუშხევის ხატი და სამრეკლო — საკულტო ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქუშხევის ჩრდილო-დასავლეთით, ორივე ნაგებობა განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ხატი წაკვეთილი კონუსის მსგავსი მასიური ნაგებობაა (სიმაღლე 1,3 მეტრი). ნაშენია ნატეხი ქვით. დასავლეთის მხარეს სწორკუთხა ნიში აქვს. სამრეკლო გეგმით კვადრატულია (1,7 x 1,7 მეტრი). ნაგებია ნატეხი ქვითა და კირის დუღაბით. სამრეკლოს ოთხივე კუთხეში აღმართულია თითო ოთხკუთხა ბურჯი, რომლებსაც ეყრდნობა პირამიდული ფორმის გადახურვა. ბაქრაძე ზ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 419.
ღულელების კვირიას ეკლესია

ღულელების კვირიას ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ღულელების დასავლეთით, 1,5 კილომეტრზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (4,2 x 3,1 მეტრი). ნაგებია რიყის ქვით, აფსიდის მხრებისა და თაღის წყობაში და აქა-იქ ფასადებზე გამოყენებულია შირიმიც. დაზიანებულია: სახურავზე აყრილია კრამიტი, მონგრეულია კარის ზემოთ კედლის ნაწილი. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გარეთკენ შევიწროებული სარკმელია, რომელსაც საფეხურად დამუშავებული ძირი აქვს. სარკმლის ორივე მხარეს თითო მცირე ზომის სწორკუთხა ნიშია. დარბაზის კამარა ნახევარწრიულია. ინტერიერი შელესილია. ეკლესიის გარშემო შეიმჩნევა ნასახლარების ნაშთები. ნუცუბიძე ა., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 419.
ღულელების ეკლესია

ღულელების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ღულელების სამხრეთ-დასავლეთით, 0,5 კილომეტრზე, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (7,7 x 5 მეტრი), ნაგებია რიყის ქვით. ეკლესიის გადახურვა, სამხრეთ კედლის ზედა ნაწილი და ამავე კედელში გაჭრილი შესასვლელის გადახურვა ჩამონგრეულია. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გაჭრილი სწორკუთხა სარკმლის ორივე მხარეს თითო სწორკუთხა ნიშია. შემორჩენილია კონქის მცირე ნაწილი. ბაქრაძე ზ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 419.
ღულელების პირველი ნასოფლარი

ღულელების პირველი ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ღულელების განაპირას, ჩრდილოეთით, ტყეში. განეკუთვნება ადრინდელ შუა საუკუნეებს. ნასოფლარის ტერიტორიაზე შემორჩენილია სწორკუთხა მოხაზულობის რამდენიმე სხვადასხვა ზომის ბუდე (6 × 4 მეტრი, 8 × 4 მეტრი, 7 × 5 მეტრი და ასე შემდეგ). იქვე გამოვლენილია ადრინდელი შუა საუკუნეების რუხად გამომწვარი, უხეშკეციანი თიხის ჭურჭლის ფრაგმენტები. ნაკაიძე ნ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 419.
კოლინ ოატსი

კოლინ ოატსი (დ. 7 ივნისი, 1983) — ინგლისელი ძიუდოისტი. დიდი ბრიტანეთის სახელით იასპარეზა 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიადაზე, სადაც მეოთხედფინალში მომავალ ოლიმპიურ ჩემპიონთან, ლაშა შავდათუაშვილთან დამარცხდა. 2011 წელს ევროპის ჩემპიონატზე ბრინჯაოს მედალი მოიპოვა. 2016 წლის ევროპის ჩემპიონატის ფინალში დამარცხდა ვაჟა მარგველაშვილთან. Judoinside
ღულელების მეორე ნასოფლარი

ღულელების მეორე ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ღულელების სამხრეთ-დასავლეთით, 350 მეტრზე. განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკუნეებს. დადასტურდა 10 ნასახლარი ბუდის კვალი. აქვე შეგროვდა წითლად გამომწვარი წვრილმარცვლოვანი თიხის ჭურჭლის ფრაგმენტები. ნასახლარი ბუდეების გვერდით გამოვლინდა რიყისა და ნატეხი ქვებით, კეხიანი, რელიეფურზოლებიანი კრამიტის ნატეხები. იქვე ჩანს ქვისსამარხები. კვიტაშვილი რ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 419.
ღულელების სამაროვანი

ღულელების სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ღულელების დასავლეთით, კვირიას ხევის მარჯვენა ნაპირზე, დიდ ახოდ წოდებულ ადგილზე. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. 1963 და 1965 წლებში სადაზვერვო გათხრები ჩაატარა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის ერწო-თიანეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი რ. რამიშვილი). ხევის ჭრილში 0,8 მეტრის სიღრმეზე გაითხარა ქვისსამარხი, რომელიც გადახურული იყო მიჯრით დალაგებული ნატეხი ქვის ოთხი ფილით. კედლები ვერტიკალურად დაყენებული ნატეხი ქვის ფილებისგან იყო შედგენილი. სამარხი დამხობილი იყო დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენ. ერთმანეთში არეულ ძვლებში გამოიყო 3 ჩონჩხი. ამ სამარხიდან აღმოსავლეთით გათხრილია კიდევ ერთი უინვენტარო ქვისსამარხი. ჯორბენაძე ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 419.
ღულელების ღვთისმშობლის ეკლესია

ღულელების ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ღულელების სამხრეთ-დასავლეთით, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (4,2 x 3,1 მეტრი), ნაგებია რიყის ქვითა და კირის დუღაბით. დაზიანებულია: ჩამოშლილია სახურავის საფარი, დანგრეულია სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილი. შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ კიდეში ყოფილა. შემორჩენილია წირთხლების მცირე ნაწილები. ეკლესია უაფსიდოა, აღმოსავლეთით დასრულებულია სწორი კედლით, რომელშიც სწორკუთხა სარკმელია გაჭრილი, სარკმლის ზემოთ, სხვადასხვა დონეზე, ოთხი მცირე ზომის კვადრატული ნიშია. თითო მსგავსი ნიშია სამხრეთ და ჩრდილო კედლებში - კამარის ქუსლის დონეზე. დარბაზის დასავლეთ კედელში, ერთ დონეზე, განლაგებულია თანაბარი სიდიდის ექვსი სამკუთხა ნიში. გადახურვა კამაროვანია, ოდნავ შეისრული ფორმისა. კედლები შიგნით კირის ხსნარითაა შელესილი. ეკლესიის დასავლეთით (რამდენიმე მეტრის მანძილზე) სამარხებია. რამიშვილი რ., ჯორბენაძე ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 419.
ადგილის დედის ხატი (ყუდრო)

ადგილის დედის ხატი, ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ყუდროს ჩრდილოეთით, 0,5 კილომეტრზე, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (4,3 x 3 მეტრი), ნაგებია ნატეხი ქვით, რიყის ქვითა და შირიმის გათლილი ქვით. შენობის გადახურვა და კედლების ზედა ნაწილები მთლიანად ჩამონგრეულია, შემორჩენილია კონქის მცირე ნაწილი და სამხრეთ შესასვლელის აღმოსავლეთ წირთხლის ნაწილი. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გაჭრილია სწორკუთხა სარკმელი, რომლის ორივე მხარეს თითო სწორკუთხა ნიშია. ბაქრაძე ზ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 419.
ხადოელების კვირაცხოვლის ეკლესია

ხადოელების კვირაცხოვლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხადოელების სამხრეთ-დასავლეთით, 300 მეტრზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. შემორჩენილია რიყის ქვით ნაგები დარბაზული ეკლესიის (10 x 5 მეტრი) აფსიდის ნაწილი (სიმაღლე 0,5-1 მეტრი) და დანარჩენი კედლების კვალი. ეკლესიას შემოვლებული ჰქონია წრიული გალავანი, რომელიც მხოლოდ აქა-იქ (სიმაღლე 1-1,5 მეტრი) შემორჩა. გალავნის შიგნით რამდენიმე ოთხკუთხა შენობის კვალი იკითხება. ტერიტორიაზე ჩნდება გვიანდელი შუა საუკუნეების თიხის ჭურჭლის ნატეხები. ნაკაიძე ნ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 423.
ხაიშოს წმინდა გიორგის ეკლესია

ხაიშოს წმინდა გიორგის ეკლესია — საკულტო ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხაიშოს აღმოსავლეთით, დამასტის მთის წვერზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. მთლიანად დანგრეულია. ნატეხი ქვების გროვაში პროფილირებული შირიმის ქვებიცაა შერეული. ნაგებობას ირგვლივ შემოვლებული ჰქონია ნატეხი ქვის მშრალი წყობით ნაგები, ოთხკუთხა მოხაზულობის (60 x 30 მეტრი) გალავანი (ამჟამად ნანგრევებიღაა შემორჩენილი). მოგვიანებით გალავნის ჩრდილო კედელზე, გარედან, ნატეხი ქვით ნაგები გეგმით სწორკუთხა (1,7 x 1,1 მეტრი) მასიური კოშკისებრი (სიმაღლე 1,8 მეტრი) ნაგებობა მიუდგამთ, რომლის ჩრდილო-დასავლეთ კედელში მოზრდილი სწორკუთხა ნიშია. ბაქრაძე ზ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 423-424.
საყდარგორის ეკლესია

საყდარგორის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხევსურთსოფლის ჩრდილოეთით, 1 კილომეტრზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (6,4 x 4,5 მეტრი), ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვის ირეგულარური წყობით (საკმაოდ დაუდევრად). გარეთა კუთხეებისა და კედლის გარეპირის წყობაში არაწესიერი ფორმის შირიმის ქვაცაა ჩართული. ამჟამად ნაგებობა სანახევროდღა დგას. მთლიანად ჩამოქცეულია დარბაზის კამაროვანი გადახურვა, მონგრეულია სამხრეთ კედლის ზედა ნახევარი და საპირე წყობის მნიშვნელოვანი ნაწილი. აღმოსავლეთ კედელს (მთელ სიმაღლეზე) ორი ფართო ბზარი დაუყვება. შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილშია. კარს წირთხლების ქვედა ნახევარიღა შემორჩა. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გაჭრილია ვიწრო და დაბალი, შიგნით სწორკუთხა, ხოლო გარედან თაღოვანი სარკმელი. აფსიდის სამხრეთის გვერდში (მხართან ახლოს) მცირე ზომის კვადრატული ნიშია, რომლის ზემოთ, კონქის არეში, კიდევ ერთი პატარა ნიშია (იგი, როგორც ჩანს, რეზონატორის დანიშნულებას ასრულებდა). აფსიდს ხურავს ოდნავ დეფორმირებული, სხმული კონქი, რომლის თაღს ნახევარწრიული ფორმა აქვს. ჩრდილო კედლის მთელ სიგრძეზე შემორჩენილია კამარის ქუსლის წყობის რამდენიმე რიგი. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 424.
ხევსურთსოფლის ღვთისმშობლის ეკლესია

ხევსურთსოფლის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხევსურთსოფლის დასავლეთით, თხილაანთგორის ძირში. ნაგები ყოფილა ნატეხი ქვითა და რიყის ქვით. ამჟამად მთლიანად დანგრეულია. ალაგ-ალაგ შეიმჩნევა კედლის კვალი. ნაეკლესიარზე დგას ნატეხი ქვით ნაგები პატარა ოთხკუთხა ნიში, რომელსაც პირამიდული ფორმის სახურავი აქვს. კვიტაშვილი რ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 424.
ჯიჯეთის პირველი ეკლესია

ჯიჯეთის პირველი ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჯიჯეთის დასავლეთით, 0,5 კილომეტრზე, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (7,5 x 4,8 მეტრი), ნაგებია დიდი ზომის ნატეხი ქვით. დაზიანებულია: ჩამოშლილია კამარა, მთლიანად დანგრეულია დასავლეთ კედელი, ასევე სამხრეთ და ჩრდილო კედლების დასავლეთ ნაწილი. ეკლესია უაფსიდოა, სწორკუთხა. საკურთხევლის აღმოსავლეთ კედელში გაჭრილია ვიწრო სარკმელი, რომლის ორივე მხარეს თითო მცირე ზომის სწორკუთხა ნიშია. ბაქრაძე ზ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 424.
ანარეკლი (ფილმი)

ტელეფილმისთვის იხილეთ: ანარეკლი (ტელეფილმი) „ანარეკლი“ — 1974 წლის ქართული საბჭოთა ფილმი. რეჟისორი ოთარ აბესაძე. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმის ავტორები ცდილობენ ყურადღება მიაპყრონ თანამედროვე საზოგადოების პრობლემებს: პატიოსნებას, ოჯახურ ურთიერთობას, მიტოვებულ სოფლებს. ინსტიტუტის თანამშრომელს ჯაბა იმედაძეს კონფლიქტი მოსდის დისერტაციის არაკეთილსინდისიერი გზით მაძიებელთან, ამას ერთვის ოჯახური უსიამოვნებებიც. სწორედ ამ დროს ჯაბას სოფლად ექსპერიმენტს შესთავაზებენ - მშობლიურ სოფელში მას საყვარელი საქმე და სასურველი ადამიანები ელოდებიან. თენგიზ არჩვაძე — ჯაბა მედეა ბიბილეიშვილი — ზანდა იზა გიგოშვილი — ირმა დავით პაპუაშვილი — ევგენი მარინა თბილელი — ელენე კუკური ლაფერაძე — გერონტი თამილა ლასხიშვილი — სალომე ბუხუტი ზაქარიაძე — სანდრო სპარტაკ ბაღაშვილი კოტე დაუშვილი მერაბ გეგეჭკორი გ. დარისპანაშვილი პ. ინწკირველი ვახტანგ ნინუა იპოლიტე ხვიჩია გრიგოლ (გიგოლა) თალაკვაძე ივანე ოსაძე ნინო ჩხეიძე დავით ქუთათელაძე ეკატერინე ვაჩნაძე თამაზ თოლორაია ზანდა იოსელიანი მალხაზ ბებურიშვილი ნ. აბესაძე ხ. დოლიძე გ. დოლიძე ნ. მაღლაფერიძე მ. ტატიშვილი ლ. გოგიშვილი „ანარეკლი“ — ეროვნული ფილმოგრაფია „ანარეკლი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ ეროვნული ფილმოგრაფია — „ანარეკლი“
ლიზა იასკო

ელიზავეტა (ლიზა) იასკო (დ. 17 ოქტომბერი, 1990) — უკრაინელი პოლიტიკოსი, კულტურის საქმეთა ექსპერტი და კინოპროდიუსერი. უკრაინის უმაღლესი რადის წევრი 2019 წლის 29 აგვისტოდან. უკრაინის საპარლამენტო დელეგაციის ხელმძღვანელი ევროპის საბჭოში. 2021 წლის 1 ოქტომბერს, გავრცელდა ინფორმაცია რომ საქართველოს ექს-პრეზიდენტი მიხეილ სააკაშვილი საქართველოში დაბრუნდა, ის ამავე დღეს დააკავეს. მის ფეისბუქ-გვერდზე გავრცელებული ვიდეოდან კი ცნობილი გახდა რომ მიხეილ სააკაშვილი ახალ ოჯახს ქმნის უკრაინის უმაღლესი რადის წევრ ლიზა იასკოსთან. რამდენიმე დღის შემდეგ იასკომ აღნიშნა, რომ სანდრა რულოვსი სააკაშვილის „ყოფილი ცოლი“ იყო. სანდრა რულოვსმა კი განაცხადა, რომ არ იცოდა მიხეილ სააკაშვილისა და ლიზა იასკოს ურთიერთობის შესახებ. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2020-11-19 საიტზე Wayback Machine. ↑ ლიზა იასკო - ვინ არის მიხეილ სააკაშვილის "ახალი ოჯახი" ↑ Девушка Саакашвили обратилась к властям Украины с просьбой о помощи: Украина: Lenta.ru ↑ YASKO ON RELATIONS WITH SAAKASHVILI: HE IS GRATEFUL TO HIS EX-WIFE, BUT IT IS TIME TO MOVE FORWARD, Tablo ID (2 October 2021) ↑ Жена Саакашвили отреагировала на появление новой возлюбленной мужа ↑ Бывшая первая леди Грузии раскритиковала Саакашвили за видео с новой девушкой
ივან ნიფონტოვი

ივან ნიფონტოვი (დ. 5 ივნისი, 1987) — რუსი ძიუდოისტი. 2012 წელს -81კგ წონით კატეგორიაში, ზაფხულის ოლიმპიადაზე მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. 2009 წელს გახდა ევროპის ჩემპიონი. 2010 წელს ევროპის ჩემპიონატზე მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. 2015 წელს დამარცხდა ევროპის ჩემპიონატის ფინალში, რომელიც ევროპული თამაშების ფარგლებში გაიმართა. 2009 წელს გახდა მსოფლიო ჩემპიონი. 2014 წელს მსოფლიო ჩემპიონატზე მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. Judoinside
ხოფცის თეთრი გიორგის ეკლესია

ხოფცის თეთრი გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხოფცის ჩრდილო-დასავლეთით, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. დარბაზულია (5,3 x 3,7 მეტრი), ნაგები ყოფილა ნატეხი ქვის ირეგულარული წყობით. თითქმის მთლიანად დანგრეულია, კედლები მხოლოდ 0,5-0,8 მეტრი სიმაღლეზეა შემორჩენილი. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, დასავლეთ კედელში შესასვლელის კვალი ჩანს. ეკლესიას შემოვლებული ჰქონია (ამჟამად ნანგრევებად ქცეული) წრიული გალავანი (დიამეტრი 14 მეტრი), რომელზეც გარედან სწორკუთხა კოშკი იყო მიდგმული. კოშკი მთლიანად დანგრეულია და მისი ზომების დადგენა არ ხერხდება. ბაქრაძე ზ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 424.
ჯიჯეთის მეორე ეკლესია

ჯიჯეთის მეორე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჯიჯეთის სამხრეთ-დასავლეთით, 1,5 კილომეტრზე, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (5,1 x 4,6 მეტრი), უაფსიდო. ნაგებია ნატეხი ქვის ირეგულარული წყობით. ძლიერ დაზიანებულია: შენობის დასავლეთით ორივე კუთხე და საპირე წყობის უმეტესი ნაწილი ჩამოშლილია. ნახევარწრიული თაღით დასრულებული შესასვლელები გაჭრილია სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილში და დასავლეთ კედლის ღერძზე აღმოსავლეთ კედლის შუაში მცირე ზომის სწორკუთხა სარკმელია, რომლის ქვემოთ, კედელზე, ოთხკუთხა ტრაპეზია მიდგმული. სარკმლის ორივე მხარეს თითო კვადრატული ნიშია სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში. შიგნით ეკლესია ნახევარწრიული კამარითაა გადახურული. ნახევარწრიულია აფსიდის თაღიც. ეკლესიაზე დაშენებულია ნატეხი ქვით ნაგები, მოზრდილი ზომის რვაწახნაგოვანი სამრეკლო. სამრეკლოს თითოეულ წახნაგში თითო ვიწრო და მაღალი ნახევარწრიული თაღოვანი ღიობია, რომელთა თაღები გარედან კედლის სწორკუთხა შეღრმავებაშია ჩასმული, სამრეკლო შიგნიდან ნახევარსფერული გუმბათითაა გადახურული, ხოლო გარედან პირამიდული ფორმის რვაწახნაგოვანი სახურავი აქვს. ეკლესიას ირგვლივ წრიული გალავანი ერტყა (შემორჩენილია ფრაგმენტულად). გალავნის ირგვლივ მრავლადაა სხვა ნაგებობათა ნაშთებიც. ბაქრაძე ზ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 424.
ჯიჯეთის ეკლესიის კომპლექსი

ჯიჯეთის ეკლესიის კომპლექსი — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჯიჯეთის დასავლეთით, 2,5-3 კილომეტრზე, ტყიანი მთის წვერზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. კომპლექსში შედის ეკლესია, კოშკი და გალავანი. ეკლესია დარბაზულია (12,2 x 7,4 მეტრი), ნაშენი ყოფილა სხვადასხვა ზომის ნატეხი ქვით. თითქმის მთლიანად დანგრეულია. შემორჩენილია ნახევარწრიული აფსიდის ნაწილი (სიმაღლე 1,6 მეტრი), რომლის სამხრეთ გვერდში პატარა სწორკუთხა ნიშია. ეკლესიის დასავლეთით, თხუთმეტიოდე მეტრის მანძილზე, დგას გეგმით წრიული (დიამეტრი 7,4 მეტრი) კოშკი. მისი აღმოსავლეთ ნახევარი მთლიანად დანგრეულია. შემორჩენილი ნაწილის სიმაღლე 7 მეტრს აღწევს. კოშკი ნაგები ყოფილა სხვადასხვა ზომის მოგრძო (ძირითადად თხელი), ნატეხი ქვითა და კირის დუღაბით. წყობაში რიგების სწორხაზოვნება ნაწილობრივაა დაცული. l სართული მთლიანად ჩამონაშალი ქვებითა და მიწითაა ამოვსებული. ll სართულზე ერთი სწორკუთხა სარკმელი და მცირე ზომის კვადრატული ნიშია. მსგავსი სარკმელი lll სართულზეცაა. კოშკს ხის სართულშუა გადახურვა ჰქონია - შემორჩენილია კოჭების საყრდენი რამდენიმე ბუდე. ნაგებობების გარშემორტყმული ყოფილა მრუდხაზოვანი ფორმის (33 x 45 მეტრი), ამჟამად ფრაგმენტულად ქცეული გალავნით, რომელსაც დასავლეთიდან სწორკუთხა კოშკი (მთლიანად დანგრეულია) ეკვროდა. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 425.
ჯიჯეთის კოშკი

ჯიჯეთის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჯიჯეთის სამხრეთ-დასავლეთით, ტყეში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. კოშკი (3,9 x 3,9 მეტრი) ოთხსართულიანია, ნაგებია რიყის ქვით. სამხრეთ და ჩრდილო კედლების დიდი ნაწილი და სართულშუა ხის გადახურვები ჩამოშლილია. l სართული თითქმის მთლიანადაა ამოვსებული ნაშალი ქვებით. კოშკში შესასვლელი ll სართულის სამხრეთ კედელშია, მიწის დონიდან 3 მეტრ სიმაღლეზე. შესასვლელის გადახურვა ჩამოშლილია. lll სართულზე, დასავლეთ კედლის ჩრდილო ნაწილში და lV სართულის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხეში თითო პატარა ნიშია. lV სართულზე, აღმოსავლეთ კედელში, ზემოთ, პატარა კვადრატული სარკმელია. შიგნით თითოეულ სართულზე კედლის წყობიდან, ერთიმეორის ზემოთ განლაგებული, რამდენიმე ქვაა გამოშვერილი, რომლებიც სართულების დამაკავშირებელი კიბის მოვალეობას ასრულებდა. კოშკს შემორტმული ჰქონია წრიული გალავანი, რომელიც თითქმის მთლიანად დანგრეულია. მის აღმოსავლეთ ნაწილში შესასვლელის კვალი ჩანს. ბაქრაძე ზ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 425.
ჯიჯეთის წმინდა გიორგის ციხე

ჯიჯეთის წმინდა გიორგის ციხე — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჯიჯეთის ჩრდილო-დასავლეთით, 3 კილომეტრზე, მთის წვერზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ციხე (20 × 9,5 მეტრი) მთლიანად დანგრეულია. იგი დიდი ზომის ნატეხი ქვით ყოფილა ნაგები. ბაქრაძე ზ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 425.
ჯიჯეთის ხევის სამაროვანი

ჯიჯეთის ხევის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჯიჯეთის (იგივე კოჭაყელის) ხევის მარჯვენა ნაპირზე. განეკუვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ბრინჯაოს - ადრინდელი რკინის ხანას (ძველი წელთაღრიცხვით Xll საუკუნის ll ნახევარი - X საუკუნე). 1950 წელს სადაზვერვო გათხრები ჩაატარა ისტორიის ინსტიტუტის და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის უჯარმის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი ნ. ბერძენიშვილი). გამოვლინდა ორ სართულად განლაგებული, ძლიერ დაზიანებული ორმოსამარხები, რომელთა თავზე კირქვის ქვები ელაგა. გვერდზე მწოლიარე, მოკუნტული ჩონჩხები დამხობილი იყო აღმოსავლეთიდან დასავლეთისკენ. სამარხებში აღმოჩნდა თიხის კათხა, ფინჯანი, სხვადასხვა ჭურჭლის ფრაგმენტები, ბრინჯაოს მახვილის ორი ტარი, შუბისპირი, ჯაჭვი, მახათი და სხვა. მასალა ინახება არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის დუშეთის არქეოლოგიურ ბაზაში. რამიშვილი რ., ჯორბენაძე ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 425.
პირიმზითის სამაროვანი

პირიმზითის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჯიჯეთში, ადგილ პირიმზითში. განეკუთვნება Vl-Vll საუკუნეებს. 1950 წელს მცირე გათხრები ჩაატარა ისტორიის ინსტიტუტის და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის უჯარმის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი ნ. ბერძენიშვილი). სამაროვანი დაზიანებულია. გათხრილია ერთი ქვისსამარხი, დამხობილი დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენ. არეულ ძვლებში დადასტურდა ერთი ადამიანის ჩონჩხი, თავით დასავლეთისკენ, აღმოჩნდა ბრინჯაოს აბზინდები, საყურეები, ბეჭედი, რკინის მშვილდსაკინძი, სამაჯური, დანა, იასპის ბეჭედი, მინის მძივები და სხვა. არქეოლოგიური მასალა ინახება არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის დუშეთის არქეოლოგიურ ბაზაში. ჯორბენაძე ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 425.
ანარეკლი (ტელეფილმი)

ანარეკლი — სამი ვიდეო კლიპისგან შედგენილი სოციალური ტელე-რეკლამა ("ძველი თბილისი", "გვახსოვდეს", "ჩვენ დავბრუნდებით") ივანე საყვარელიძე დიმიტრი ჯაიანი „ანარეკლი“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
თორნიკე ყიფიანი

თორნიკე ყიფიანი (დ. 11 დეკემბერი, 1987, თბილისი) — ქართველი მომღერალი. 2014 წელს მან მოიგო პროექტ „X Factor“-ის პირველი სეზონი. უნდა წარედგინა საქართველო 2020 წლის ევროვიზიაზე, მაგრამ კორონავირუსის პანდემიის გამო კონკურსი ერთი წლით გადაიდო და ყიფიანი საქართველოს 2021 წელს წარადგენს. შეასრულებს სიმღერას „Take Me as I Am“. MusicBrainz
ნანა ბოლაშვილი

ნანა ბოლაშვილი (დ. 25 ნოემბერი, 1967, ბორჯომი) — ქართველი გეოგრაფი. გეოგრაფიის აკადემიური დოქტორი. 2007 წლიდან არის ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის დირექტორი. 2008 წლიდან ალექსანდრე ჯავახიშვილის სახელობის გეოგრაფიული საზოგადოების ვიცე-პრეზიდენტი. ნანა ბოლაშვილმა 1989 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ხმელეთის ჰიდროლოგიის სპეციალობით. 1989 წლიდან მუშაობა დაიწყო ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში ჯერ ლაბორანტად, 1992 წლიდან უმცროს მეცნიერ თანამშრომლად. 1992–96 წლებში სწავლობდა ასპირანტურაში სპეციალობით ხმელეთის ჰიდროლოგია, წყლის რესურსები და ჰიდროქიმია. არის საქართველოს წარმომადგენელი გაეროს გაუდაბნოებასთან ბრძოლის კონვენციის მეცნიერებისა და ტექნიკის კომიტეტში. 2013 წელს იყო ამავე კონვენციის მე-2 სამეცნიერო კონფერენციის სამეცნიერო კომიტეტის წევრი. არის კავკასიოლოგიის საერთაშორისო სამეცნიერო-კვლევითი საზოგადოებრივი ინსტიტუტის ჟურნალ „ამირანის“ სარედაქციო-საგამომცემლო საბჭოს წევრი გეოგრაფია-გეოეკოლოგიის განხრით. მისი კვლევები მოიცავს წყალმოვარდნების პროგნოზირების, წყლის რესურსების შეფასებისა და მართვის, ასევე კარსტისა და კარსტული წყლების ფორმირების საკითხებს. მონაწილეობდა ადგილობრივ და საერთაშორისო გრანტებში, გამოქვეყნებული აქვს სტატიები ქართულ და უცხოურ ჟურნალებში. საკანდიდატო დისერტაცია დაიცვა 1999 წელს თემაზე: „წყალმოვარდნების პროგნოზირება სახეთა ამოცნობის თეორიის საფუძველზე (საქართველოს მდინარეთა მაგალითზე)“. საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი (თანაავტორი). თბ., 2009; მყინვარების მონიტორინგი კლიმატის ცვლილების ფონზე : მყინვარების ზოფხიტოსა და ჭალაათის მაგალითზე: (თანაავტორი). თბ., 2012; საქართველოს კარსტული მღვიმეები, (თანაავტორი), თბ., 2013; ჭიათურის მუნიციპალიტეტის სასმელი წყლის მონიტორინგი, მონოგრაფია (თანაავტორი). თბ., 2017. ↑ 1.0 1.1 http://www.nplg.gov.ge/bios/ka/00015113/ ↑ Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a> ↑ ნანა ბოლაშვილი // თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი ↑ ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-01-18. ციტირების თარიღი: 2020-11-29. ↑ ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი, თბ., 2003