laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ტიმიშოარის დასავლეთ უნივერსიტეტი

ტიმიშოარის დასავლეთ უნივერსიტეტი (რუს. Universitatea de Vest din Timișoara; abbreviated) ― უმაღლესი განათლების საჯარო დაწესებულება ტიმიშოარაში, რუმინეთში. ეროვნული განათლების სამინისტროს მიერ კლასიფიცირდება, როგორც განათლებისა და სამეცნიერო კვლევების უნივერსიტეტი. ტიმიშოარის დასავლეთ უნივერსიტეტი ერთ-ერთია Universitaria Consortium-იდან (რუმინეთის ელიტური უნივერსიტეტების ჯგუფი). ტიმიშოარის დასავლეთ უნივერსიტეტი შედის ეროვნული კვლევის, განვითარებისა და ინოვაციის სისტემაში, როგორც აკრედიტებული უმაღლესი განათლების დაწესებულება. ↑ 1.0 1.1 Directory of Open Access Journals — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1227538"></a> ↑ https://eua.eu/about/member-directory.html ↑ https://web.archive.org/web/20230803111744/https://cdn.ifla.org/wp-content/uploads/ifla-members-and-association-affiliates_2023-07-21.pdf ↑ https://web.archive.org/web/20221123144401/https://www.auf.org/les_membres/nos-membres/ ↑ https://web.archive.org/web/20231109092552/https://coara.eu/coalition/membership/
დოდო ქართველიშვილი

დოდო ქართველიშვილი (დ. 29 სექტემბერი, 1943, სამტრედია) — ქართველი ექიმი, პროფესორი. 1965 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1966-1978 წლებში იყო კურორტოლოგიისა და ფიზიოთერაპიის სამედიცინო კლინიკური კვლევითი ინსტიტუტის განყოფილების უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, ექსპერიმენტული და კლინიკური თერაპიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ართროლოგიური განყოფილების უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1978-1993 წლებში ანთებითი რევმატული დაავადებების განყოფილების გამგე. 1993-1995 წლებში რესპუბლიკური სამეცნიერო-პრაქტიკული რევმატოლოგიური ცენტრის ანთებითი რევმატული დაავადებების განყოფილების გამგე, 1996-1998 წლებში ამავე ცენტრის დირექტორის მოადგილე სამეცნიერო დარგში, 1998 წლიდან აღნიშნული ცენტრის დირექტორი. ავტორია 115 სამეცნიერო ნაშრომისა ართროლოგიური და შემაერთებელი ქსოვილის სისტემური დაავადებების მკურნალობისა და დიაგნოსტიკის, ეპიდემიოლოგიის საკითხებზე. გამოქვეყნებული აქვს „რევმატოლოგიის ცნობარი“ (1996). არის 4 საკანდიდატო დისერტაციის ხელმძღვანელი და ერთი სადოქტორო დისერტაციის კონსულტანტი. რევმატოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი. აკადემიკოს ვ. წითლანაძის სახელობის საქართველოს ს/პ რევმატოლოგიური ცენტრის დირექტორი. ექიმთა დიპლომის შემდგომი განათლების თბილისის სახელმწიფო აკადემიის კათედრის გამგე. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „რევმატოლოგიური ართრიტით დაავადებულთა ბალნეოთერაპიის ზოგიერთი მეთოდებით მკურნალობის შედარებითი ეფექტურობა“, დაიცვა 1974 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „მენჯ-ბარძაყის სახსრების დაზიანება ანთებითი რევმატული დაავადებებით შეპყრობილ ავადმყოფებში (კლინიკო-რენტგენოლოგიური სიმპტომატიკა, ადრეული დიაგნოსტიკა, პროგნოზი“, დაიცვა 1990 წელს. რევმატოლოგიის ცნობარი, თბილისი, მეცნიერება, 1996, გვ. 404 ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში: თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 282 დოდო ქართველიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ვლადიმერ ნემსიწვერიძე

ვლადიმერ ნემსიწვერიძე (დ. 7 იანვარი, 1951, ტვიში) — ქართველი ინჟინერი. 1974 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი, სამშენებლო ნაკეთობებისა და კონსტრუქციების წარმოების ტექნოლოგიის სპეციალობით. 1974-1975 წლებში მსახურობდა საბჭოთა არმიის რიგებში. 1976-1978 წლებში იყო საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს სამშენებლო-სამონტაჟო ტრესტ „საქსპეცმშენი“-ს უფროსი ინჟინერი. 1978-1982 წლებში იყო საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს №4 სამშენებლო ტრესტის მოპირკეთების სამმართველოს სამუშაოთა მწარმოებელი. 1982-1984 წლებში იყო ქუთაისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის დაქვემდებარებაში არსებული სამშენებლო სამმართველო „ინჟმშენის“ სამუშაოთა მწარმოებელი. 1984-1986 წლებში ამავე საქალაქო საბჭოს აღმასკომის საწარმოო ტრესტ „წყალკანალის“ უფროსი სამუშაოთა მწარმოებელი (უბნის უფროსი). 1985-1987 წლებში მუშაობდა ქუთაისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის დაქვემდებარებაში არსებული №1 საბინაო-საექსპლუატაციო ტრესტის მთავარ ინჟინრად. 1987-1993 წლებში იყო ამავე ტრესტის მმართველი. 1993-1996 წლებში სამუშაოდ გადავიდა მოსკოვში, №6 სამშენებლო ტრესტის №125 სამშენებლო სამმართველოს უფროს სამუშაოთა მწარმოებლად (უბნის უფროსად). 1996-2006 წლებში იყო სამშენებლო ფირმა „ვიტმა- რემსერვისის“ მთავარი ინჟინერი. 2006-2016 წლებში მუშაობდა სამშენებლო ფირმა „მინსკაია-2“-ის უფროს სამუშაოთა მწარმოებლად (უბნის უფროსად). საქართველოში დაბრუნების შემდეგ, 2012 წლიდან მუშაობს შპს „ბკ კაპიტალსა“ და შპს „ბკ კონსტრაქშენში“ უფროს სამუშაოთა მწარმოებლად (უბნის უფროსად). მრავალწლიანი შრომითი საქმიანობისა და დამსახურებისათვის მიღებული აქვს საუწყებო ჯილდოები და საპატიო სიგელები. საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, წიგნი 2, თბ., 2021, გვ. 210-211 ვლადიმერ ნემსიწვერიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გელა სულაბერიძე

გელა სულაბერიძე (დ. 11 აპრილი, 1958 , თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. ექიმი-თერაპევტი, გასტროენტეროლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. 1982 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. მუშაობდა რესპუბლიკური ცენტრალური კლინიკური საავადმყოფოს გასტროენტეროლოგიურ განყოფილებაში 1982–1983 წლებში, 1983–1986 წლებში ბაზალეთის საექიმო ამბულატორიაში. ასევე თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ჰოსპიტალური თერაპიის კათედრის კლინიკური ორდინატორი იყო 1986–1988 წლებში. 1988–1989 წლებში იყო რესპუბლიკური ცენტრალური კლინიკური საავადმყოფოს გასტროენტეროლოგიის განყოფილების ექიმი-ორდინატორი. 1989 წლიდან კი პროფესიული მედიცინისა და სტომატოლოგიური ფაკულტეტების შინაგან სნეულებათა კათედრის ასისტენტი. სამედიცინო ცენტრის "ციტო", ექიმი-გასტროენტეროლოგი. ავტორია 24 სამეცნიერო ნაშრომის. ექიმი და ექიმობა წინათ და ახლა, თბ., 2011, გვ. 95 ISBN 978-9941-0-3331-5 კუჭისა და თორმეტგოჯა ნაწლავის წყლულოვან დაავადებათა და გასტროეზოფაგური რეფლუქს-დაავადების დიაგნოსტიკისა და მკურნალობის თანამედროვე პრინციპები : მეთოდ. რეკომენდაციები, თბ., 2006, გვ. 64 ISBN 99940-36-09-2 ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში: თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 255 გელა სულაბერიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია

ტერმინი ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია შეიძლება აღნიშნავდეს: ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია (თბილისი) — ეკლესია თბილისში. ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია (ლაგოდეხი) — ეკლესია ლაგოდეხში.
აღქმის კარები

აღქმის კარები (ინგლ. The Doors of Perception) — ინგლისელი მწერლის, ოლდოს ჰაქსლის, ავტობიოგრაფიული ესე, გამოქვეყნდა 1954 წელს. მასში ავტორი აღწერს პირად ფსიქოდელიურ გამოცდილებას, რომელიც 1953 წლის მაისში ჰალუცინოგენური ნივთიერება მესკალინის ზემოქმედების ქვეშ მიიღო. იგი თავის გამოცდილებას ფილოსოფიურ და ფსიქოლოგიურ ჭრილში განიხილავს. „აღქმის კარები“ ხშირად ქვეყნდება მწერლის სხვა ესესთან „სამოთხე და ჯოჯოხეთი“ ერთად, რომელიც 1956 წელს გამოიცა და მასში წამოჭრილი იდეების ერთგვარ გაგრძელებას წარმოადგენს. ორივე ესეს სათაური მომდინარეობს უილიამ ბლეიკის წიგნიდან „ქორწინება სამოთხისა და ჯოჯოხეთისა“. ესეში ფსიქოდელიური ნარკოტიკები შეფასებულია, როგორც მისტიკური აზროვნების ხელშემწყობი და აღნიშნულია მათი სარგებელი მეცნიერებაში, ხელოვნებასა და რელიგიაში, რასაც მძაფრი რეაქცია მოჰყვა. მიუხედავად იმისა, რომ მრავალმა მოაზროვნემ ჰაქსლის არგუმენტები დამაჯერებლად მიიჩნია, მწერალს არაერთი მოწინააღმდეგე გამოუჩნდა, მათ შორის იყვნენ თომას მანი და მარტინ ბუბერი, რომლებიც ამტკიცებდნენ, რომ მესკალინის ეფექტები სუბიექტური იყო და არ უნდა მომხდარიყო მისი გაიგივება ობიექტურ რელიგიურ მისტიციზმთან. ჰაქსლი სიცოცხლის ბოლომდე აგრძელებდა ფსიქოდელიური ნივთიერებების მიღებას, რომელთა საშუალებით მოპოვებულმა შეხედულებებმა ასახვა ჰპოვა მის უკანასკნელ რომანში „კუნძული“ (1962). უილიამ ბლეიკი, რომელიც ჰაქსლისთვის, როგორც წიგნის სათაურის, ასევე სტილის ინსპირაციას წარმოადგენდა, იყო გავლენიანი ინგლისელი მხატვარი და პოეტი. „აღქმის კარები“ მეტაფორაა, რომელიც გვხვდება ბლეიკის 1790 წლის წიგნში „ქორწინება სამოთხისა და ჯოჯოხეთისა“. მეტაფორა ასახავდა ბლეიკის მიმართებას ადამიანის შეზღუდული უნარისადმი, აღექვა რეალობა მის გარშემო: აღქმის კარები დაწმენდილი რომ იყოს, ყველაფერი ადამიანის წინაშე ისე წარსდგებოდა, როგორც ის სინამდვილეშია - უსასრულოდ. წიგნის მიხედვით ეწოდა სახელი 1965 წელს ჩამოყალიბებულ ამერიკულ როკ-ჯგუფს, The Doors. The Doors of Perception: What did Huxley see in mescaline?. The Guardian (26.01.2012). ↑ „აღქმის კარები დაწმენდილი რომ იყოს, ყველაფერი ადამიანის წინაშე ისე წარსდგებოდა, როგორც ის სინამდვილეშია - უსასრულოდ". უილიამ ბლეიკი, ქორწინება სამოთხისა და ჯოჯოხეთისა. ↑ ბლეიკი, უილიამ (1790). ქორწინება სამოთხისა და ჯოჯოხეთისა.
ზეფირი

ზეფირი (რუს. зефи́р) — რბილი საკონდიტრო ნაწარმის სახეობა, რომელიც მზადდება ხილისა და კენკრის პიურის (ძირითადად ვაშლის პიურის) შაქართან და კვერცხის ცილასთან ერთად ათქვეფით და შემდგომ შემასქელებელი აგენტის დამატებით, როგორიცაა პექტინი, კარაგენანი, აგარი ან ჟელატინი. იგი იწარმოება ყოფილი საბჭოთა კავშირის ქვეყნებში. ატარებს დასავლეთის მსუბუქი ქარის ბერძენი ღმერთის — ზეფირის სახელს, რაც ამ საკონდიტრო ნაწარმის დელიკატურ ჰაეროვან კონსისტენციას განასახიერებს. ზეფირი მიიღება ტრადიციული რუსული პასტილას საკონდიტრო ნაწარმიდან, რომელსაც ემატება კვერცხის ცილის ქაფი და შემასქელებელი აგენტი. ფორმა, როგორც წესი, წააგავს ტრადიციულ მერინგას . თუმცა, კომერციული კლასის მერინგისგან განსხვავებით, ზეფირი არასოდეს არის ხრაშუნა. შოკოლადით დაფარული მარშმელოუს მსგავსი საკონდიტრო ნაწარმის უმეტესობისგან განსხვავებით, ზეფირები ჩვეულებრივ ფუნთუშების/ბისკვიტების ფენების გარეშე იყოდება. ზეფირი, როგორც წესი, თეთრია, შეიძლება იყოს ვარდისფერი (კენკრით, როგორიცაა ალუბალი, მარწყვი და სხვა), შეიძლება ჰქონდეს მწვანე საღებავი, თუ ის ვაშლის არომატითაა. ასევე გავრცელებული ვერსიაა შოკოლადით დაფარული ზეფირი. ზეფირი თავისი კონსისტენციით წააგავს მარშმლოუს, კრემბოს და თანამედროვე ორეოს შიგთავს (თუმცა არა მის 1902 წლის წინამორბედ Hydrox-ს, რომელიც კარაქით მზადდებოდა ). შოკოლადით დაფარული ზეფირი ზეფირი: რატომ ჰქვია ამ საყვარელ რუსულ დესერტს ბერძენი ღმერთის სახელი? ↑ ГОСТ-6441-96, Изделия кондитерские пастильные, общие технические условия (Interstate Standard 6441-96, Pastila type confectionery. General specifications, in Russian)
თამაზ ძოწენიძე

თამაზ ძოწენიძე (დ. 10 ნოემბერი, 1935, ქუთაისი) — ქართველი ინჟინერი. 1960 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის საინჟინრო გეოლოგიის ფაკულტეტი. 1960-1962 წლებში მუშაობდა საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს სამშენებლო გაერთიანება „მთავართბილმშენის“ სამშენებლო სამმართველო „თბილმიწქვეშგზამშენში“ მშენებელ ოსტატად. 1962-1964 წლებში იმავე სამინისტროს N1 სამშენებლო ტრესტის რუსთავის სამშენებლო სამმართველო „მეტალურგმშენში“ სამუშაოთა მწარმოებლად. 1964-1974 წლებში N5 სამშენებლო სამმართველოში მთავარ ინჟინრად, უფროსად. 1977-1983 წლებში იყო სსრკ „მშენბანკის“ საქართველოს განყოფილების თავმჯდომარის მოადგილე, მთავარი ინჟინერი. 1983-1990 წლებში საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს ტრესტ „საქმშენინდუსტრიის“ მმართველის მოადგილე ეკონომიკის დარგში. 1991-1992 წლებში თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის სამშენებლო ტრესტ „ინჟმშენის“ მმართველი. 1992-1994 წლებში თბილისის კონტროლის პალატის თავმჯდომარის პირველი მოადგილე. 1995-1997 წლებში მუშაობდა სს პრივატიზაციის სპეციალიზებული-საინვესტიციო ფონდ „მთავარინვესტის“ მმართველად. 1998-2003 წლებში იყო სააქციო საზოგადოებების „ლაოს“, „სპეცჰელიოთბომონტაჟის“, „მეგობრობის“, „ვერძი-94“ — ისა და „ბიზნესცენტრი საშენი მასალების“ სამეთვალყურეო საბჭოს წევრი. ხელმძღვანელობდა სასოფლო-სამეურნეო და ზოოვეტერინალური ინსტიტუტების, სამხატვრო აკადემიისა და საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სასწავლო კორპუსების, გამოთვლითი და მართვითი მანქანების ქარხნის, ფარმაცევტული და უქსოვადი ქსოვილების ფაბრიკების, ტაბახმელის ბიოკომბინატის I რიგის, კავშირგაბმულობის სახლის (თბილისში), სკოლების, საბავშვო ბაღების, საცხოვრებელი სახლებისა და სხვა ნაგებობების მშენებლობას. შრომის ვეტერანი ღირსების ორდენი საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, თბ., 2017, გვ. 682-683 თამაზ ძოწენიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნიკოლოზ ტროიანოვი

ნიკოლოზ ტროიანოვი (დ. 16 დეკემბერი, 1921, კოსიცკოე, — გ. 25 მარტი, 2016) — ქართველი მსახიობი და რეჟისორი. 1940 წელს დაამთავრა სოფელ კოსიცკოეს საშუალო სკოლა. 1941-1945 წლებში მონაწილეობდა მეორე მსოფლიო ომში. 1946-1950 წლებში სწავლობდა მოსკოვის მცირე თეატრთან არსებულ მ. შჩეპკინის სახელობის სათეატრო სასწავლებელში. 1950-1960 წლებში მსახიობად მუშაობდა თბილისის ა. გრიბოედოვის სახელობის სახელმწიფო თეატრში. მის მიერ შესრულებული როლებიდან აღსანიშნავია: პეტრე (მ. გორკის „უკანასკნელნი“), ნიკოლაი კორშუნოვი (ვ. დარასელის „კიკვიძე“), ნეზნამოვი (ა. ოსტროვსკის „უდანაშაულო დამნაშავენი“), ტრეპლიოვი (ა. ჩეხოვის „თოლია“), ზვინარი (სტეპანოვის „პორტარტური“), თორღვა (ა. ყაზბეგის „ხევისბერი გოჩა“), დონ ხუანი (კალდერონის „სიყვარულთან არ ხუმრობენ“) და სხვა. ამავე პერიოდში პარალელურად მუშაობდა ყოფილ პლეხანოვისა და ა/კ რკინიგზის სამმართველოს კლუბთან არსებულ დრამატულ წრეებში, როგორც რეჟისორი, სადაც დადგა სპექტაკლები: ა. ოსტროვკის „ჭექა-ქუხილი“, „შულგინას ქორწინება“, ა. აფინოგენოვის „მაშენკა“ და სხვა. 1960 წლიდან იყო ქ. ნიკოლაევის (უკრაინა) ვ.პ. ჩკალოვის სახელობის თეატრის მსახიობი; 1964 წელს დააარსა მშენებელთა კულტურის სახლთან არსებული დრამატული სტუდია, 1969 წლიდან — სახალხო დრამატული თეატრი; 1974 წელს დატოვა თეატრის პროფესიონალურ სცენა და გააგრძელა მოღვაწეობა თავის დაარსებულ სახალხო თეატრში, სადაც ასზე მეტი სპექტაკლი დადგა (ერთაქტიანი და მრავალაქტიანი, უმეტესად კლასიკოსი მწერლების); მის კალამს ეკუთვნის ოცამდე პიესა, გამოსცა ექვსი წიგნი, გამოაქვეყნა თორმეტი ნაწარმოები თეატრისთვის. საიუბილეო თარიღები: თეატრი, მუსიკა, კინო. თბ., 1991. გვ. 49 ვიკიპედია — თავისუფალი ენციკლოპედია: https://ru.wikipedia.org/wiki/ 2001 — ქ. ნიკოლაევის საპატიო მოქალაქე 1957 — საქართველოს დამსახურებული არტისტი სამამულო ომის I ხარისხის ორდენი წითელი ვარსკვლავის ორდენი ნიკოლოზ ტროიანოვი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნიკოლოზ აბესაძე

ნიკოლოზ აბესაძე (დ. 6 აპრილი, 1904 — გ. 1996) — ქართველი ინჟინერი, პედაგოგი, მკვლევარი, თანამდებობის პირი. 1930 წლიდან მუშაობა დაიწყო ტრესტ „საქნავთობის“ სისტემაში, სადაც გაიარა გზა რიგითი ინჟინრიდან ტრესტის მმართველამდე. ამ პერიოდში საქართველოში საფუძველი ეყრებოდა ნავთობის ძებნა-ძიებას. მის სახელთან არის დაკავშირებული საქართველოში ნავთობისა და გაზის საბადოების უდიდესი ნაწილი. აგრეთვე სხვადასხვა ნავთობსარეწების შექმნა, როგორიც იყო მირზაანის და დედოფილსწყაროს (წითელწყაროს) ნავთობსარეწები. იგი იყო პროფესიონალი მენავთობე. სწავლობდა და იკვლევდა ბურღვის რთულ პროცესებს და ახალ ტექნილოგიებს. თავის ცოდნას დაუღალავად გადასცემდა ახალგაზრდებს და ხელს უწყობდა მათ პროფესიონალებად ჩამოყალიბებაში. მის სახელთანაა დაკავშირებული ნავთობისა და გაზის პროდუქტიული ფენის გახსნის მეთოდები, საცავ კოლონაში ფილტრის ჩაშვებისა და დაცემენტების ხერხები. იგი ხელმძღვანელობდა ტრესტ „საქნავთობს“. პარალელურად, 1953 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ მუშაობას საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამთო გეოლოგიურ ფაკულტეტზე. მან პირველად დააყენა საკითხი საქართველოში სპეციალური საგნების წასაკითხად ბაქოელი სპეციალისტების მოწვევის შესახებ, რომლებიც მივლინებით ყოველი კვირა საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში სპეციალურ საგნებს კითხულობდნენ. 1956 წლიდან იყო ბურღვის ტექნიკისა და ტექნოლოგიის კათედრის გამგე. 1957 წლიდან მიენიჭა დოცენტის წოდება. 1958 წელს პირველმა თარგმნა ქართულად ნ. კულიჩიხინის და ბ. ვოზდვიჟენსკის სახელმძღვანელო „საძიებო ბურღვა“. 1965 წლიდან ძირითადად მუშაობდა საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში. იგი იყო 20 ნაშრომის, 3 მეთოდური მითითების და 4 სახელშეკრულებო კვლევითი სამუშაოს ავტორი. ნავთობისა და აირის ჭაბურღილების ბურღვა: სახელმძღვანელო უმაღლ. ტექნ. სასწავლებლების სტუდენტებისათვის, თბ., განათლება, 1993, გვ. 480 ISBN 5505016812 გამოჩენილი ინჟინრები და მეცნიერები: კრებული, მიტროპოლიტი ანანია ჯაფარიძე, თბ., 2012, გვ. 23-24 ნიკოლოზ აბესაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მიდიოდა მატარებელი

მიდიოდა მატარებელი — რეჟისორ გიორგი შენგელაიას 2005 წელს გადაღებული ქართული ფილმი. ფილმის მოქმედება ვითარდება თბილისიდან ბათუმში მიმავალ მატარებელში, რომელიც მეისრის შეცდომის გამო ჯერ აფხაზეთის საოკუპაციო ხაზთან აღმოჩნდება, შემდეგ კი ჭიათურაში. ამასთანავე, მატარებელში თავმოყრილია სხვადასხვა ჯურის აფერისტი, სამართალდამრღვევი და მევალეებს გამოქცეული საპირისპირო სქესის ტანსაცმელში გამოწყობილი ხალხი. ფილმი გვახსენებს ჩვენი ქვეყნის არც თუ ისე შორეულ წარსულს. ზაზა პაპუაშვილი — ენვერი ნანკა კალატოზიშვილი — ნატო მარინა ალექსანდროვა — ზინა, მატარებლის გამცილებელი რამაზ ჩხიკვაძე — პანტელეიმონი კახი კავსაძე — ლენსტაბერი ზურაბ ყიფშიძე — გენო, პოეტი გივი ბერიკაშვილი — მანდო, რამკიანი ქურდი გოგა პიპინაშვილი — ვართანა კახა აბუაშვილი — კაბუ ბაადურ წულაძე — მგზავრი გურამ ფირცხალავა — სამხედროს უფროსი ტრისტან სარალიძე — სამხედრო ოფიცერი გურამ საღარაძე — ოთარი, მწერალი ნანული სარაჯიშვილი — ზეინაბი რუსლან მიქაბერიძე — ნიკოლოზი ლაურა რეხვიაშვილი — ქეთევანი მიხეილ ჯოჯუა (უმცროსი) — ჯუდუ ბიძია პაატა მოისწრაფიშვილი — ზურა ქეთი ცხაკაია — ვართანას ცოლი მაკა შალიკაშვილი — პანტელეიმონის საყვარელი ნატო (ნატუკა) გულისაშვილი — პანტელეიმონის საყვარელი გეგი ფალიანი — პოლიციელი ბესო ბარათაშვილი — მატარებლის მემანქანე ბაჩო დოღონაძე — მემანქანის თანაშემწე ეკა ქართველიშვილი — იტალიელი იმპრესარიო გიორგი (გია) კორკოტაშვილი — მდევარი ნინო ძანძავა. ვაგონი მიქრის, მიდის მატარებელი, და გემი მიცურავს — ჟურნალი „კინო. ცხელი შოკოლადი" 2006. №1 „მიდიოდა მატარებელი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ეროვნული ფილმოგრაფია ქართული კინო — მიდიოდა მატარებელი (2005)
კარლო უჩანეიშვილი

კარლო უჩანეიშვილი (დ. 26 იანვარი, 1926, ხობის რაიონი — გ. 17 თებერვალი, 1962) — ქართველი გეოლოგი. 1932 წელს მშობლებმა ფოთის საშუალო სკოლაში მიაბარეს. სწავლის პერიოდში თავი გამოიჩინა, როგორც ნიჭიერმა მოსწავლემ. აქ მან დაამზადა ფოთის ნავსადგურის მოქმედი მაკეტი, რომელიც ექსპონირებული იყო ქ. თბილისის მოსწავლეთა რესპუბლიკურ სასწავლო-შემოქმედებით ოლიმპიადაზე. 1942 წელს კარლო უჩანეიშვილი ჩაირიცხა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამთო-გეოლოგიურ ფაკულტეტზე. უმაღლესი სასწავლებელი 1948 წელს დაამთავრა ინჟინერ-გეოლოგის კვალიფიკაციით და სამუშაოდ განაწილებულ იქნა მინერალური ნედლეულის საკავშირო სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის თბილისის ფილიალში უმცროსი მეცნიერ-მუშაკის თანამდებობაზე. 1950 წელს კარლო უჩანეიშვილი მიიღეს მოსკოვის მინერალური ნედლეულის საკავშირო სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ასპირანტურაში, რომლის დამთავრების შემდეგ, 1954 წელს, წარმატებით დაიცვა დისერტაცია გეოლოგია-მინერალოგიის მეცნიერებათა კანდიდატის სამეცნიერო ხარისხის მოსაპოვებლად. იმავე წელს მიენიჭა უფროსი მეცნიერ-თანამშრომლის წოდება. 1956 წელს კარლო უჩანეიშვილი, სამეცნიერო-ტექნიკური დახმარების მიზნით, მივლენილი იქნა ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკაში, სადაც სამი წლის მანძილზე ხელმძღვანელობდა საძიებო-გეოლოგიურ სამუშაოებს ურანის მადნის მოსაპოვებლად. მიღწეული წარმატებებისთვის იგი ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკის უმაღლესი ორდენით დააჯილდოვეს. 1959 წელს კარლო უჩანეიშვილი კონკურსით არჩეულ იქნა ყაზახეთის მინერალური ნედლეულის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის მინერალოგიისა და პეტროგრაფიის მიმართულების ერთ-ერთი ლაბორატორიის ხელმძღვანელად. მას მინდობილი ჰქონდა განსაკუთრებული სახელმწიფოებრივი მნიშვნელობის სამეცნიერო პრობლემის გადაჭრა. ამ სამუშაოს შესრულებისას ნათლად გამოჩნდა მისი, როგორც სასარგებლო წიაღისეულის ძებნა-ძიების ჭეშმარიტი სპეციალისტის ნიჭი და უნარი. კარლო უჩანეიშვილი გაურკვეველ ვითარებაში დაიღუპა, ყაზახეთში, 1962 წლის 17 თებერვალს. ის მხოლოდ 36 წლის იყო, მაგრამ როგორც მეცნიერი და მკვლევარი, უკვე, მაღალი ავტორიტეტით სარგებლობდა ინჟინერ-გეოლოგთა ფართო წრეებში. კარლო უჩანეიშვილს დარჩა მეუღლე, ტურფა დოლიძე და ორი მცირეწლოვანი ვაჟი - ლევანი და ირაკლი. ლევან უჩანეიშვილი საქართველოში ცნობილი მსახიობია. ძმები ამჟამად ამერიკაში ცხოვრობენ. კარლო უჩანეიშვილი // გამოჩენილი ინჟინრები და მეცნიერები : კრებული. თბ., 2012 გვ. 137-138 კარლო უჩანეიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
პროფესორი მორიარტი

პროფესორი ჯეიმზ მორიარტი — გამოგონილი პერსონაჟი და კრიმინალური საქმეების ოსტატი, შექმნილი ართურ კონან დოილის მიერ, რათა იყოს ავტორის მიერ გამოგონილი დეტექტივი შერლოკ ჰოლმზის ანგარიშგასაწევი მეტოქე. ის შეიქმნა როგორც საშუალება, რომლითაც დოილს შეეძლო ჰოლმსის მოკვლა და გმირის ისტორიების დასრულება. პროფესორი მორიარტი პირველად ჩნდება მოთხრობაში „The Adventure of the Final Problem“, რომელიც პირველად 1893 წელს გამოქვეყნდა „The Strand Magazine“. ის ასევე თამაშობს ჩართულია შერლოკ ჰოლმზის ბოლო რომანში „შიშის ველი“, მაგრამ პირდაპირი გამოჩენის გარეშე. ჰოლმსი მორიარტის ახსენებს ხუთ სხვა მოთხრობაში: „ცარიელი სახლის თავგადასავალი“, „ნორვუდის აღმაშენებლის თავგადასავალი“, „დაკარგული სამი მეოთხედის თავგადასავალი“, „დიდებული კლიენტის თავგადასავალი“ და „მისი უკანასკნელი თავის დაკვრა“. ენციკლოპედია „ბრიტანიკა“
ლაით იაგამი

ლაით იაგამი (იაპონ. 夜神 月ライト, ჰეპბერნი: Yagami Raito) — მანგა-სერიალ „სიკვდილის რვ სახელადეულის“ (Death Note) მთავარი გმირი, შექმნილი ცუგუმი ოჰბასა და ტაკეში ობატას მიერ. იაგამი არის მოწყენილი ახალგაზრდა გენიოსი, რომელსაც აღიზიანებს ბოროტების ყველანაირი გამოხატულება. ლაითის ცხოვრება რადიკალურად შეიცვლება მას შემდეგ, რაც იგი პოულობს „სიკვდილის რვეულს“, რომელსაც შეუძლია მოკლას ნებისმიერი, ვისი სახელიც ჩაიწერება მასში. რვეულის გამოცდის შემდეგ, იგი რწმუნდება მის ნამდვილობაში, მის სახლში კი ჩნდება მოულოდნელი სტუმარი — რვეულის წინა მფლობელი — შინიგამი სახელად რიუკი. ლაითი რიუკს თავის გეგმას გააცნობს, რომლის მიხედვითაც იგი აპირებს გაანადგუროს ყველა ის ადამიანი, რომელსაც უზნეოდ და უსამართლოდ თვლის მთელს მსოფლიოში, სანამ არ დარჩებიან მხოლოდ ის ადამიანები, რომლებსაც იგი კეთილებად და პატიოსნებად მიიჩნევს. როგორც კი ამ უტოპიის შექმნას დაასრულებს, იგი მართავს მას, როგორც თვითგამოცხადებული „ახალი სამყაროს ღმერთი“. ანიმეადაპტაციაში იაპონურში მის პერსონაჟს ახმოვანებს მამორუ მიანო, ინგლისურ ვერსიაში – ბრედ სვეილი.
დონეცკზე თავდასხმა (2022)

დონეცკზე თავდასხმა — სარაკეტო თავდასხმა ქალაქ დონეცკის ცენტრზე, 2022 წელს უკრაინაში რუსეთის შეჭრის დროს. სეპარატისტული დონეცკის სახალხო რესპუბლიკის ხელისუფლების განცხადებით აღნიშნული უკრაინული ძალების მიერ განხორციელდა. თავდასხმა 2022 წლის 14 მარტს, ადგილობრივი დროით 11:31 საათზე მოხდა, სამიზნე იყო დონეცკის ცენტრში მდებარე უნივერსიტეტისა და არტიომის ქუჩები. რაკეტა საჰაერო თავდაცვამ ჩამოაგდო. დსრ-ის ოფიციალური პირების წინასწარი ინფორმაციით, თავდასხმის შედეგად დაიღუპა 20 მშვიდობიანი მოქალაქე და დაიჭრა 9. მოგვიანებით მონაცემები განახლდა: 23 დაღუპული და 28 დაჭრილი. უკრაინის ხელისუფლება თავდასხმაში რუსეთს ადანაშაულებდა, ანუ მათი განცხადებით ადგილი ჰქონდა ცრუ დროშის ოპერაციას, რომელიც დადგმული იყო ხარკივში, ირპინსა და მიკოლაივში რუსული ძალების მიერ მშვიდობიანი მოსახლეობის დახოცვის გადასაფარად. მათი ინფორმაციით, აფეთქების ხასიათისა და რაკეტის ნამსხვრევების არარსებობის გამო, აღნიშნული, როგორც ჩანს, უმოძრაო ობიექტიდან მოხდა, როგორიცაა, მაგალითად, მანქანაში დამონტაჟებული ასაფეთქებელი მოწყობილობა. დსრ-ის ხელისუფლებამ განაცხადა, რომ თავდასხმა უკრაინული ძალების არსენალში არსებული ტაქტიკური სარაკეტო სისტემა ტოჩკა-უ-თი განხორციელდა, იგი დსრ-ის შეიარაღებულმა ძალებმა ჩამოაგდეს და კასეტური საბრძოლო მასალა დროულად ვერ გაიფანტა. დამოუკიდებელი საგამოძიებო ორგანიზაციი, კონფლიქტის დაზვერვის გუნდის (Conflict Intelligence Team) ანალიტიკოსის თანახმად, რაკეტა, როგორც ჩანს, გაშვებული იყო რუსეთის მიერ კონტროლირებადი ტერიტორიიდან. მან ასევე უარყო, რომ ის ჰაერსაწინააღმდეგო თავდაცვის სისტემამ ჩამოაგდო. ↑ Мароховская, Марина; Ганга, Александра (14 მარტი, 2022). „20 человек погибли и девять пострадали в результате удара ВСУ по Донецку“. Известия (რუსული). ციტირების თარიღი: 12 აპრილი, 2022. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ „Russia claims 23 dead in missile attack on Donetsk, S Jaishankar to give statement on war in Parliament today“. DNA India (ინგლისური). 15 მარტი, 2022. ციტირების თარიღი: 12 აპრილი, 2022. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ „Росія заради фейку про обстріл Донецька вбила десятки людей“. 24 Канал (უკრაინული). 14 მარტი, 2022. ციტირების თარიღი: 12 აპრილი, 2022. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ „Сбитая над центром Донецка "Точка-У" несла кассетный заряд“. vesti.ru (რუსული). 14 მარტი, 2022. ციტირების თარიღი: 12 აპრილი, 2022. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ „The missile strike on the centre of Donetsk was carried out from the territory of the Russian Federation - Conflict Intelligence Team“. Ukrayinska Pravda (ინგლისური). ციტირების თარიღი: 22 აპრილი, 2022. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება)