laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
რბილთითა

რბილთითა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი სასუფრე და საღვინე ვაზის ჯიში ქართლიდან. მისი მარცვლები რბილი და წვნიანია, რის გამოც „რბილთითა“ შეარქვეს. აღმოსავლეთ და დასავლეთ ვაზის ჯიშთა ჯგუფებს შორის შუალედური ადგილი უჭირავს. აღმოსავლეთის ჯგუფის თვისებებიდან მისთვის დამახასიათებელია მარცვლის ფორმა, ფოთლების ზედაპირის ბზინვარება და სხვა. დასავლეთის ჯგუფებიდან — მტევნის ზომა, ახალგაზრდა ყლორტის შებუსვა და სხვა. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, მთლიანი ან სამნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია სუსტი აბლაბუდისებრი, აქა-იქ ჯაგრისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ვიწრო კონუსური ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, ხშირად ფრთიანი, საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, ოვალური ფორმის, გვხვდება კვერცხისებური ფორმის მარცვლებიც. ჩალისფერია, მზის მხარეს კი ქარვისფერი. კანი საშუალო სისქისაა. რბილობი წვნიანი და ძალიან რბილია. გემო — ტკბილი, საკმაო მჟავიანობითა და სიმწკლარტით. რბილთითა საშუალო ზრდისა და საშუალოზე მცირემოსავლიანია. მტევნის საშუალო წონა 150-170 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 4.9 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში შაქრიანობა აღწევს 17-18.5%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 6-7 გ/ლ-ს. რბილთითა ადგილობრივი დანიშულების ჯიშია როგორც სასუფრე, ასევე საღვინე მიმართულებით. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 309
როკეთულა

როკეთულა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში მესხეთიდან. შემორჩენილია ახალციხის მუნიციპალიტეტის სოფელ აწყურში. ძალიან იშვიათი ჯიშია. ზრდასრული ფოთოლი დიდი ზომისაა, მომრგვალო, არის გულისმაგვარი ფორმისაც, მთლიანი ან სამნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარეს აქვს სუსტად განვითარებული შებუსვა. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი დიდი ზომისაა, ცილინდრული ან კონუსური ფორმის, ზოგჯერ მხრიანი. ახასიათებს დატოტვა. საშუალო სიკუმსის ან თხელია. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, მომწვანო-მოყვითალო, ღია ქარვისფერი. საკმაოდ სქელი და მკვრივკანიანია, ცვილისებრი ფიფქით უხვად დაფარული. რბილობი კნატუნა, ხორციანი და წვნიანია, სასიამოვნო მომჟავო-მოტკბო გემოთი. როკეთულა საშუალო ზრდისა და მაღალმოსავლიანია. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის დასაწყისში შედის. სავეგეტაციო პერიოდი დაახლოებით 165 დღეა. მტევნის საშუალო წონა 210 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 8.5-9 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 17-18%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 8-11 გ/ლ-ს. გამოიყენება სუფრის თეთრი, მშრალი და ცქრიალა ღვინოების დასამზადებლად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 312
საბატონო

საბატონო, მსხვილთვალა, დიღმური — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი სასუფრე ვაზის ჯიში ქართლიდან. საბატონოს სახელით ქართლში ორი სხვადასხვა ჯიშია გავრცელებული. ერთ-ერთს დამატებით სახელად დაკიდულას ეძახიან, ხოლო მეორე, შეცდომით „ყვითელი კუმსის“ სახელითაა ცნობილი. სახელწოდება საბატონო ამ ყურძნის თვისებებიდან გამომდინარე წარმოიშვა. მტევანი კუმსია, ლამაზი, მოყვითალო, ცვილისებრი ფიფქით უხვად დაფარული, კნატუნა და სასიამოვნო გემოთი. შესაძლებელია ამ თვისებების გამო მოსახლეობა მას ბატონებისთვის მისართმევად იყენებდა და აქედან შეერქვა ეს სახელწოდებაც. ივანე ჯავახიშვილის ცნობით, სახელწოდება „საბატონო“ საუკუნით უნდა თარიღდებოდეს, რადგანაც მანამდე საქართველოში ტერმინი „ბატონი“ არ არსებობდა. უფრო ძველად კი ეს ვაზი სხვა სახელით იქნებოდა ცნობილი. წარსულში საბატონო შედარებით უფრო ფართოდ ყოფილა გავრცელებული. მისი ნარგავები შემცირებულია და ერთეული ძირებია დარჩენილი ქსნისა და ლიახვის ხეობებში. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო. ძაბრისებური ფორმის ან გაურკვევლად დაზნექილი. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია საშუალო სიხშირის ჯაგრისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ან საშუალოზე მცირე ზომისაა, ცილინდრული ფორმის. გვხვდება ფრთიანი მტევნებიც. კუმსია, იშვიათად საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალოზე დიდია, ოდნავ ოვალური ფორმის. სიკუმსის გამო დეფორმირებული მარცვლებიც გვხვდება. შეფერილია ქარვისფრად, აქვს მუქი ხალები. კანი საკმაოდ სქელი და უხეშია, ცვილისებრი ფიფქით საკმაოდ დაფარული. რბილობი მკვრივი და კნატუნაა, სასიამოვნო მოტკბო-მომჟაო გემოთი. ზოგ შემთხვევაში ახასიათებს წვრილმარცვლიანობა. საბატონო სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. ვაზი საშუალო ზრდით ხასიათდება. აავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 166 დღეა. მტევნის საშუალო წონა 150-170 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 6.0-7.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 15-17.5%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 5-7 გ/ლ-ს. საბატონოსგან დამზადებული ღვინო სუსტია, ნაკლებსხეულიანი და დუნე. საბატონო საშუალო ხარისხის სასუფრე ყურძენს იძლევა. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 321
რქაწითელი ოხრახუშა

რქაწითელი ოხრახუშა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში კახეთიდან. რქაწითელის ერთ-ერთი ვარიაციაა. გამორჩეულია 1953 წელს ვასილ ლოლაძის მიერ. გაშენებულია საცდელ ნარგავებში. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე ან მთლიანად შიშველია, ან შეიმჩნევა თხელი აბლაბუდისებრი შებუსვა. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ან დიდი ზომისაა. ცილინდრულ-კონუსური ან ცილინდრული ფორმის, ფრთიანი, საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ან საშუალოზე დიდი ზომისაა, ოვალური, მოყვითალო-ოქროსფერი. რქაწითელი ოხრახუშა სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. ვაზი ძლიერი ზრდისა და მაღალმოსავლიანია. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 21.3%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7.5 გ/ლ-ს. გამოსადეგია მაღალხარისხიანი სუფრის თეთრი, მშრალო ღვინის დასაყენებლად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 316
რცხილი

რცხილი, რცხილა, შავრცხილა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში რაჭა-ლეჩხუმიდან. რცხილი წარსულში ფართოდ ყოფილა გავრცელებული რაჭაში, ღვინოც გამორჩეული პქონია და მოსახლეობაშიც დიდი მოწონებით სარგებლობდა. ახლა კი მისი ნარგავები თითქმის აღარ მოიპოვება და მხოლოდ შერეული სახით გვხვდება სხვა ჯიშის ვაზებთან ამბროლაურში, იწაში, სადმელში, საკეციაში, ბუგეულში და აბანოეთში. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, კვერცხისებური ან ოდნავ ოვალური, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე ნაბდისებრად სქლადაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, კონუსური, დატოტვილი, თხელი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, ოვალური, კვერცხისებური, მუქი ვარდისფერი. სქელი კანი ცვილისებრი ფიფქით უხვადაა დაფარული. რბილობი წვნიანია, წვენი — შეუფერავი. რცხილი საშუალო ზრდა-განვითარებისა და საშუალომოსავლიანია. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე საშუალოდ 156 დღეა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. მტევნის წონა 125-135 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 7.5-9.8 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 19-21.5%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7.2-8.5 გ/ლ-ს. რცხილისგან მზადდება სუფრის წითელი, მშრალი ღვინო, რომელიც მწიფე შინდისფერია, გამოკვეთილი ჯიშური არომატით და სასიამოვნო გემოთი. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 318-319
რქაწითელი წითელი

რქაწითელი წითელი, წითელი რქაწითელი, შავი რქაწითელი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში კახეთიდან. რქაწითელი წითელმარცვლიანის ვარიაციაა. გაშენებული იყო მხოლოდ საცდელ ნაკვეთებში. რქაწითელის თეთრმარცვლიანი ფორმიდან ძირითადად მარცვლების მუქი-ლურჯი შეფერილობითა და ფოთლების უფრო ღრმა დანაკვთვით გამოირჩევა, ხოლო ვარდისფერი რქაწითელისგან მარცვლებისა და ღვინის შეფერვით. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ან საშუალოზე მცირე ზომისაა, მომრგვალო ფორმის, ხუთნაკვთიანი, იშვიათად სამნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე ხასიათდება ძალიან სუსტი აბლა-ბუდისებრი და სუსტი ჯაგრისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი კონუსური ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმისაა, ხშირად ფრთიანი, საშუალო სიკუმსის ან თხელი. მარცვალი საშუალო ან საშუალოზე პატარა ზომისაა, ოდნავ ოვალური ფორმის. კანი საშუალო სისქის და საშუალო სიმკვრივისაა, ცვილისებრი ფიფქით საშუალოდ დაფარული. რბილობი საშუალო სიმ-კვრივისაა, ხორციანი და ნაკლებ წვნიანი, სასიამოვნო გემოთი. წვენი შეუფერავია. რქაწითელი წითელი საშუალო ზრდა-განვითარებისა და საშუალოზე მცირემოსვლიანია. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 154-157 დღეა. ყურძენი სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. მტევნის წონა 132-213 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 6-7 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 24.1-25%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 6.7 გ/ლ-ს. გამოიყენება სუფრის წითელი, მშრალი ღვინის დასამზადებლად. რქაწითელი წითელის ღვინო გაცილებით უფრო ინტენსიურად შეფერილი და მუქი ბროწეულისფერია. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 318
საკნატურა

საკნატურა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი სასუფრე და საღვინე ვაზის ჯიში გურიიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, სამნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია საკმაოდ სქელი ქეჩისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური, იშვიათად კონუსური ფორმის, საშუალო სიკუმსის ან თხელი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, ღია მწვანე, მოქარვისფრო ელფერით. რბილობი ხორციანი და წვნიანია, კნატუნა. აქედან გაჩნდა ჯიშის სახელწოდებაც. საკნატურა საშუალო ზრდითა და უხვმოსავლიანობით გამოირჩევა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის დასაწყისში შედის. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 19.4%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 9.5-9.8 გ/ლ-ს. გამოიყენება სასუფრე ყურძნად და სუფრის თეთრი მშრალი ღვინის დასამზადებლად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 325
საკნურა

საკნურა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი სასუფრე ვაზის ჯიში ჰერეთიდან. წარმოშობილი უნდა იყოს უძველეს ქართულ სოფელ საკანში, ისტორიული ჰერეთის ტერიტორიაზე, რომელიც ამჟამად ნასახლარია. ეს ვაზი 1945 წელს სოფელ საკნიდან მოსე ბაბაჯანაშვილის ნასახლარიდან გადმოიტანა რომან ტარტარაშვილმა და სოფელ მთისძირში, საკუთარ კარ-მიდამოში გაახარა. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრული ფორმის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალებული, მომწვანო-მოყვითალო ელფერით. რბილობი ხორციანი და ნაკლებად წვნიანი აქვს, სასიამოვნო გემოთი და კარგად გამოხატული ჯიშური არომატით. გამოიყენება როგორც სასუფრე ყურძნად, ასევე საკუპაჟე ღვინომასალად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 325
საკუმა

საკუმა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში აფხაზეთიდან. ლინგვისტური ანალიზის საფუძველზე ითვლება, რომ იგი ოდესღაც აფხაზეთიდან უნდა იყოს შემოტანილი და სამეგრელოში გავრცელებული. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე ქეჩისებრადაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია, მტევანი საშუალო ზომის, ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, ახასიათებს ფრთა. მეტად მკვრივია ან საშუალო სიმკვრივის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, ღია მწვანე, ხოლო მზის მხარეს მოქარვისფრო ელფერით. თხელკანიანია, ცვილისებრი ფიფქით მცირედ დაფარული. რბილობი წვნიანია, სასიამოვნო და ხალისიანი გემოთი. საკუმა საშუალო ზრდით და საშუალოზე მაღალი მოსავლიანობით გამოირჩევა. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 213 დღეა. მტევნის საშუალო წონა 245 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 6.7-7.8 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18.0-19.5%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 8.5-9.5 გ/ლ-ს. მიიღება საკმაოდ ხარისხიანი სუფრის თეთრი, მშრალი ღვინო და ხარისხიანი საკუპაჟე ღვინომასალა. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 325
ქილაკუპრა

ქილაკუპრა, მეორე ახტალა — ტალახის ვულკანი საქართველოში, დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ივრის ზეგანზე, ქვაბების სერის ჩრდილოეთ პერიფერიაზე, ქილაკუპრის ანტიკლინის ღერძის სამხრეთით, ზღვის დონიდან 450 მ სიმაღლეზე. მორფოლოგიურად ქილაკუპრის ტალახის ვულკანის რაიონი დაბალი, დამრეცფერდობებიანი ქედების, ბრტყელი ვაკეების, მცირე სიღრმის ქვაბულების, ხევებისა და ხრამების არსებობით ხასიათდება. გარეგნულად მოგრძო, მოთეთრო ბრტყელთავიანი ბორცვია, ფერდობები ვიწრო ხრამებითაა დანაწევრებული, რომლებიც ვულკანის ცენტრალური ნაწილიდან რადიალურად მიემართებიან და ერთი შეხედვით ბარანკოსების შთაბეჭდილებას ტოვებენ. ქილაკუპრის ტალახის ვულკანი 15–20 მ შეფარდებითი სიმაღლის ელიფსის ფორმის წაკვეთილი კონუსია. ვულკანის თხემურ სიბრტყეზე, რომლის ფართობი 0.02–0.03 კმ²-ია გაფანტულია 40-მდე გრიფონი, რომელთა დიდი ნაწილი ჩამქრალია, ხოლო მოქმედია რვა, რომლებიც თხევად ტალახსა და მცირე რაოდენობით აირს გამოყოფენ. გრიფონები სხვადასხვა ზომისაა და ერთიმეორისაგან დაშორებულია 15–20 მ-ით. უდიდესი გრიფონის დიამეტრი 2–2.5 მ აღწევს. გრიფონებიდან ტალახი გამუდმებით ამოედინება აირთან ერთად. ზემოდან ტალახს ნავთის ბრკე აქვს. ქილაკუპრის ტალახს ნამდვილ ვულკანიზმთან არავითარი კავშირი არ აქვს და თავის საბოლოო თვისებებს როგორც მექანიკურს, ისე ფიზიკურ-ქიმიურს, უშუალოდ სასულეში ღებულობს ქანის, მინერალური წყლისა და აირის ხანგრძლივი კონტაქტის პირობებში. ვულკანს გარს უვლის მშრალი ხევი, რომელშიც ზოგჯერ ერთ ნაკადად თავს იყრის სასულეებიდან ჩამონადენი ტალახი. ვულკანის ზედაპირზე სასულეები პატარა ქვაბულებს ქმნიან. ბორცვი და მისი მიდამოები აგებულია აღჩაგილური ნაცრისფერი და ღია მურა თიხებით, რომლებთანაც მორიგეობს კონგლომერატები, ფხვიერი ქვიშაქვები და ნაცრისფერი ქვიშიანი თიხები. ქილაკუპრის სამკურნალო ტალახის ქიმიური და მექანიკური შედგენილობა ახტალის ვულკანის ტალახის ანალოგიურია. ადგილობრივი მცხოვრებლები ტალახს რევმატიზმით და იშიასით დაავადებათა წინააღმდეგ იყენებენ. ზამთარში ამავე მიზნით ტალახს სახლში ეზიდებიან. ქილაკუპრა ცნობილია აგრეთვე „მეორე ახტალის“ სახელწოდებით. როგორც არაორგანული ბუნების ძეგლი შეტანილი იყო საქართველოს სსრ წითელ წიგნში. ↑ კობა ხარაძე. საქართველოს ბუნების ფენომენები. თბილისი, 2014, გვ. 268–271 ↑ 2.0 2.1 2.2 დავით უკლება, „მეორე ახტალის“ ტალახის ვულკანის შესახებ, „მოამბე“, ტ. XV, 1954, № 1, გვ. 21–24 ↑ 3.0 3.1 3.2 საქართველოს სსრ წითელი წიგნი, „საბჭოთა საქართველო“, გვ. 215, წ. 1982.
Snow Patrol

Snow Patrol — გრემის ჯილდოზე ნომინირებული ალტერნატიული როკ ჯგუფია ჩამოყალიბებული დანდიში (შოტლანდია), რომლის უმეტესი წევრები ბანგორიდან და ბელფასტიდან არიან (ჩრდილოეთ ირლანდია). ჯგუფი გლაზგოშია დაფუძნებული და კონტრაქტი Polydor Records-თან აქვს გაფორმებული. თავდაპირველად ჩამოყალიბებული როგორც ინდი როკ ჯგუფი, Snow Patrol-მა უფრო ალტერნატიული მსუიკალური და პაუერპოპ ჟღერადობა შეიძინა ბოლო წლებში მეინსტრიმული წარმატების კვალდაკვალ, რომელიც მას სიმღერებმა „Run“, „Chasing Cars“, და „Signal Fire“-მა მოუტანა, რომელიც ადამიანი ობობა 3-ის საუნდტრეკია. ბენდის უკანასკნელი ალბომი, Eyes Open, ნომინირებულ იყო საუკეთესო ბრიტანული ალბომის კატეგორიაში 2007 წლის BRIT ჯილდოზე და საუკეთესო ირლანდიური ალბომის წოდება მოიპოვა 2007 წლის ირლანდიის ნაციონალურ მუსიკალურ დაჯილდოებაზე, Meteors. მთავარი სტატია: Snow Patrol-ის დისკოგრაფია. Songs for Polarbears (1998) When It's All Over We Still Have to Clear Up (2001) Final Straw (2003) Eyes Open (2006) A Hundred Million Suns (2008) Up to Now (2009) Fallen Empires (2011) Wildness (2018) The Forest Is the Path (2024) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: Snow Patrol ოფიციალური საიტი
მოლდოვის უკიდურესი წერტილები

აქ წარმოდგენილია მოლდოვის უკიდურესი წერტილები, რომლებიც ქვეყნის უკიდურესად ჩრდილოეთით, სამხრეთით, აღმოსავლეთით ან დასავლეთით არიან განთავსებული, ასევე აქ ნახავთ ქვეყნის უმაღლეს და ყველაზე დაბალ წერტილებს. უმაღლესი წერტილი: ბალანეშტი (429 ან 430 მ) 47°13′01″ ჩ. გ. 28°05′00″ ა. გ.﻿ / ﻿47.21694° ჩ. გ. 28.08333° ა. გ.﻿ / 47.21694; 28.08333 უდაბლესი წერტილი: დნესტრი, იგივე უკიდურესი აღმოსავლეთი წერტილი (2 მ) ↑ Zamfir C. Arbore, Iurie Colesnic : Dicționarul geografic al Basarabiei, Chișinău 2002 ↑ Coordinates obtained from Google Earth. Google Earth makes use of the WGS84 geodetic reference system.
ცოტნე ყავლაშვილი

ცოტნე ყავლაშვილი (დ. 19 იანვარი, 1983) — ქართველი ეკონომისტი და ფინანსისტი. საქართველოს გენერალური აუდიტორი 2022 წლის 21 სექტემბრიდან. დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი 2004 წელს. ამავე უნივერსიტეტში 2006 წელს მიიღო ეკონომიკის და ბიზნესის მაგისტრის ხარისხი. გენერალური აუდიტორის პოზიციაზე არჩევამდე მუშაობდა ფინანსთა მინისტრის მოადგილედ (2015-2022) და სახელმწიფო ხაზინის უფროსად (2013 - 2022). მისი პროფესიული კარიერა 2006 წლიდან ფინანსთა სამინისტროში დაიწყო. სხვადასხვა წლებში იყო საბიუჯეტო დეპარტამენტის უფროსის მოადგილე, ფისკალური პროგნოზირების დეპარტამენტის უფროსი, საბიუჯეტო დეპარტამენტის უფროსის მოადგილე, სპეციალისტი საბიუჯეტო დეპარტამენტის საბიუჯეტო პოლიტიკისა და ნაერთი ბიუჯეტის ფორმირების და საბიუჯეტო დეპარტამენტის ტერიტორიული ერთეულების ბიუჯეტების სამმართველოებში (2006-2015). მუშაობდა „საქართველოს რკინიგზის რესტრუქტურიზაციის დამხმარე პროექტში“ (2005-2006). ფლობს ინგლისურ და რუსულ ენებს. ცოტნე ყავლაშვილი — სახელმწიფო აუდიტის სამსახური ↑ პარლამენტმა საქართველოს გენერალურ აუდიტორად ცოტნე ყავლაშვილი აირჩია 1tv.ge
საქართველოს უკიდურესი წერტილები

აქ წარმოდგენილია საქართველოს უკიდურესი წერტილები, რომლებიც ქვეყნის უკიდურესად ჩრდილოეთით, სამხრეთით, აღმოსავლეთით ან დასავლეთით არიან განთავსებული, ასევე აქ ნახავთ ქვეყნის უმაღლეს და ყველაზე დაბალ წერტილებს. უმაღლესი წერტილი: შხარა (5 201 მ) უდაბლესი წერტილი: შავი ზღვა (0 მ — ზღვის დონე) ↑ Coordinates obtained from Google Earth. Google Earth makes use of the WGS84 geodetic reference system.
ვარისი (პერსონაჟი)

ვარისი (ინგლ. Varys) — ჯორჯ რეიმონდ რიჩარდ მარტინის ფენტეზის ჟანრის რომანების სერიის, „ყინულისა და ცეცხლის სიმღერის“ პერსონაჟი და ასევე მისი ტელეადაპტაციის ერთ-ერთი გმირი. ის წარდგენილია 1996 წელს გამოცემულ წიგნ „სატახტოთა თამაშში“ და მოგვიანებით ჩნდება წიგნებში „მეფეთა ჯახი“ (1998), „ხმლების ქარიშხალი“ (2000) და „ცეკვა დრაკონებთან“ (2011). ტელეადაპტაციისას მისი როლი შეასრულა ირლანდიელმა მსახიობმა კონლეთ ჰილიმ. ვარისი, ასევე ცნობილი როგორც ობობა, იყო საჭურისი და მსტოვართა უფროსი მეფე რობერტ ბარათეონის მცირე საბჭოში, სანამ არ მოუწია მეფის საბიჯელიდან გაქცევა ტირიონ სანისტერთან ერთად. ის იყო გამოცდილი მანიპულატორი და ჰქონდა მსტოვართა ხაზი ორ კონტინენტზე. მიუხედავად იმისა, რომ მეფე რობერტ ბარათეონის სამსახურში მან შეასრულა უამრავი დაკვეთილი მკვლელობა, თუმცა, მისი ერთგულება გამომჟღავნდა დეინერის ტარგარიენის სამსახურში, მას სჯეროდა რომ დეინერისის მართველობა მშვიდობას მოუტანდა 7 სამეფოს. მან და ტირიონმა გაცურეს მირინში ერთად, თუმცა, ვოლანტისში გაიყვნენ ეს ორი კი საბოლოოდ შუერთდნენ, დეინერის ტარგარიენის მცირე საბჭოს. ვარისმა მოგვიანებით შეძლო და შეკრა უძლიერესი ალიანსი სადაც გააერთიანა, დორნი, რიჩი და დარგონსტოუნი (ტარგარიენებო) ლანისტერების წინააღმდეგ. მოგვიანებით იგი შეუერთდა ტარგარიენების ძალებს დენერისის დაბადების ადგილას, დრაგონსტოუნში. მიუხედავად ორი მოკავშირის დაკარგვისა, რომელიც მან დაიბარა ომის დროს, ვარისმა განაგრძო დენერისის მსახურება, როგორც მისი მსტოვართა ოსტატი დიდი ომის დროს. ვარისი, დაიბადა ვიწრო ზღვის გადაღმა, ლისში. ის დაბადებიდანვე მონა იყო, ამიტომაც უწევდა მსახიობთა ჯგუფთან ერთად თავისუფალ ქალაქებში მოგზაურობა, მანამ სანამ, მისმა ბატონმა ჯადოქარს არ მიჰყიდა, მირში. მას ეგონა რომ ჯადოქარი მასზე სექსუალურად იძალადებდა, თუმცა, ვარისის აზრით მას უარესი უნდოდა: ჯადოქარმა მას დაალევინა წამალი, რომელიც არ აძლევდა მოძრაობის საშუალებას, თუმცა ტკივილს არ აყუჩებდა. მოაჭრა მას სასქესო ორგანო და გამოიყენა ჯადოსნურ რიტუალში. როდესაც ჯადოქარმა ვარისის სასქესო ორგანო ცეცხლში ჩააგდო, ცეცხლი გალურჯდა, ჯადოქარმა უცნაური სიტყვები წარმოთქვა და ხმამ უპასუხა. რიტუალის შემდეგ ჯადოქარმა ის გარეთ გააგდო რადგან, ფიქრობდა რომ ის უსარგებლო იყო. ამის ნაცვლად, ვარისმა გადაწყვიტა ეცხოვრა, რაც არ უნდა ყოფილიყო: მათხოვრობდა, ქურდობდა და ყველაფერს აკეთებდა გადარჩენისთვის. ის გახდა შესანიშნავი ქურდი, მაგრამ მალევე გაანალიზა, რომ მოპარული ინფორმაცია ხშირად უფრო ღირებული საქონელი იყო, ვიდრე ნებისმიერი ფიზიკური საქონელი. ვარისმა ილირიო მოპატისთან ერთად, შექმნა ჯაშუშთა ქსელი რასაც „პატარა ჩიტებს“ ეძახდა. მოგვიანებით მისი გავლენა გაიზარდა და გახდა 7 სამეფოს მცირე საბჭოს წევრი, მეფე ეირის II ტარგარიენის დროს, მეფე ვარისს იმაზე მეტად ენდობოდა ვიდრე ოჯახს წევრებს და მარჯვემა ხელს ტაივინ ლანისტერს. ვარისი
ეშმაკის ქვა

ეშმაკის ქვა - ქართველი მწერლის მიხეილ ჯავახიშვილის მოთხრობაა, რომელიც დაიწერა 1908 წელს პარიზში. მოთხრობაში ავტორი გადმოგვცემს ბრბოს ფსიქოლოგიასა და მის ზეგავლენას ადამიანებზე. მოთხრობაში ფიგურირებენ: სოფიო დათა სოლო http://www.nplg.gov.ge/civil/statiebi/saskolo/eSmakis_qva.htm
Amanita jacksonii

Amanita jacksonii — სოკოს სახეობა ამანიტასებრთა ოჯახისა, რომლის გავრცელების არეალი მოიცავს ჩრდილოეთ ამერიკას. საჭმელი სოკოა. იხმარება ახალი. იზრდება შერეულ ტყეებში, ერთეულებად ან მცირე ჯგუფებად. მიკორიზას წარმოქმნის ფიჭვთან და მუხასთან. ჰგავს მისივე გვარის სახეობას, ნიყვს. სოკო პირველად აღწერა კანადელმა მიკოლოგმა რენე პომერლომ 1984 წელს როგორც Amanita jacksonii. ქუდის დიამეტრი — 5—15 სმ, ნორჩობაში კვერცხისებრია, შემდეგ ამოზნექილი ან თითქმის ბრტყელი. როგორც წესი ბორცვაკით ცენტრში. ხასხასა წითელი ან წითელ-ნარინჯისფერი, შემდეგ მოყვითალო კიდეებით, გლუვი, იშვიათად ზედაპირზე მცირე რაოდენობით ახასიათებს საერთო საბურველის თეთრი ფერის ფიფქისმაგვარი ნარჩენები. რბილობი — თეთრი ფერის, ზოგჯერ მოყვითალო ელფერით, გაჭრისას ფერს არ იცვლის. განსაკუთრებული სუნისა და გემოს გარეშე. ჰიმენოფორი — ფირფიტებიანი, ფირფიტები თავისუფალი ან სუსტად შეზრდილი ფეხთან, ღია-ყვითელი ან ღია-ნარინჯისფერი. ფეხის სიგრძე — 7,5-15 სმ, სისქე — 0,9-1,6, თხელი, მთლიანი ან ზევითკენ შევიწროებული, კრემისფერი ან მოყვითალო, დაფარულია მოყვითალო-ნარინჯისფერი ძარღვებით. ახასიათებს 4-7 სმ სიგრძის და 4 მმ სისქის ტომრისებრი, თეთრი ფერის ვოლვა, რომლის უმეტესი ნაწილი მიწაშია ჩაფლული. სპორების ფხვნილი — თეთრი. სპორები — 7-12,1×5,2—8,7 მკმ, ამილოიდური, ელიფსისებრი ან ფართო ელიფსისებრი, იშვიათად სფეროსებრი ან წაგრძელებული. Amanita hemibapha Amanita caesarea Amanita caesareoides Amanita flavoconia Amanita parcivolvata Amanita muscaria გავრცელების არეალი მოიცავს ჩრდილოეთ ამერიკას — აშშ, კანადა და მექსიკა იზრდება შერეულ ტყეებში, ერთეულებად ან მცირე ჯგუფებად. მიკორიზას წარმოქმნის ფიჭვთან და მუხასთან. ზოგჯერ ქმნის „ქაჯის წრეს“. სეზონი — ზაფხულიდან შემოდგომამდე. William C. Roody, Mushrooms of West Virginia and the Central Appalachians, The University Press of Kentucky. — P. 52—53, 520 p, ISBN 0-8131-9039-8. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „Amanita jacksonii“ ვიკისაწყობში. Amanita jacksonii MycoBank-ზე (ინგლისური) Amanita jacksonii Index Fungorum-ზე (ინგლისური) ↑ Pomerleau R. (1984). "A propos du nom scientifique de l'oronge américaine". Naturaliste Canadien (in French). 111 (3): 329–30. ↑ Amanita jacksonii. Mushroom Expert. ციტირების თარიღი: 31 ოქტომბერი, 2022.
მიწის ყივილი

მიწის ყივილი - ქართველი მწერლის მიხეილ ჯავახიშვილის მოთხრობაა, რომელიც 1928 წელს დაიწერა. მოთხრობაში ავტორი გადმოგვცემს სამშობლოსაგან სიშორის სირთულეებსა და მოხუცი ემიგრანტის შინაგან განცდებს. 88 წლის მოხუცი საფრანგეთის ერთ საკურორტო ქალაქში შემთხვევით ქართველ სტუდენტს შეხვდება, რის შემდეგ მისი ცხოვრება სრულად იცვლება. ის აღმოაჩენს, რომ ქართველია, გაიხსენებს ქართულ ენას და საქართველოში წუთით მაინც დაბრუნებაზე ოცნებობს. მიწა ყივის. დიდი ოსტატის ოსტატური ნაწარმოები. 1987 წელს ამ მოთხრობის მიხედვით რეჟისორმა გუგული მგელაძემ გადაიღო ფილმი „ფესვები“. http://www.nplg.gov.ge/civil/statiebi/saskolo/miwis_yivili.htm https://saba.com.ge/books/details/15417/%E1%83%9B%E1%83%98%E1%83%AC%E1%83%98%E1%83%A1-%E1%83%A7%E1%83%98%E1%83%95%E1%83%98%E1%83%9A%E1%83%98
მცირე ხინგანი

მცირე ხინგანი — მთები ჩინეთსა და რუსეთში. სიგრძე დაახლოებით 500 კილომეტრია. ჩინეთის ნაწილი შემოსაზღვრულია ნუნძიანის და სუნგარის ხეობებით და უნლიაოს და სანძიანის ვაკეებით, რუსეთის ნაწილი კიმდინარე ამურის გამჭოლი ხეობიდან მდინარე ტირმის ზემოტამდე. სიმაღლე 1150 მეტრამდეა. კათლებზე მთის ტყეებია. დიდი ხინგანი მცირე ხინგანი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
მცირე ჰიმალაი

მცირე ჰიმალაი — მთის მასივების და ქედების სისტემა ჰიმალაის მასივში, დიდი ჰიმალაის და სივალიკის ქედს შორის. სიგრძე დაახლოებით 2000 კილომეტრი, სიგანე 10-20 კილომეტიდან 100 კილომეტრამდე. სიმაღლე უმეტესად 3-3,5 ათასი მეტრი. დანაწევრებულია ვიწრო და ღრმა ხეობებით. შემორჩენილია ძველი გამყინვარების კვალი. კალთები 3500 მეტრ სიმაღლემდე შემოსილია ტყით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 255. მცირე ჰიმალაი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
იგრიტი

იგრიტი (ინგლ. Ygritte) — ჯორჯ რეიმონდ რიჩარდ მარტინის ფენტეზის ჟანრის რომანების სერიის, „ყინულისა და ცეცხლის სიმღერის“ პერსონაჟი და ასევე მისი ტელეადაპტაციის ერთ-ერთი გმირი. ის წარდგენილია 2000 წელს გამოცემულ წიგნ ,,ხმლების გრიგალში". ტელეადაპტაციისას მისი როლი შეასრულა შოტლანდიელმა მსახიობმა როუზ ლესლიმ. იგრიტი ქალია,რომელიც დაიბადა კედლის ჩრდილოეთით „თავისუფალ“ ხალხთან. ის იყო მენს რეიდერის არმიის წევრი და ჯონ სნოუს საყვარელი. იგრიტი ჩქარი და მამაცი ახალგაზრდა მშვილდოსანი იყო. მას ჰქონდა წითელი თმა და მშვილდოსნობაში დიდოსტატობით გამოირჩეოდა. ცხოვრობდა კედლის ჩრდილოეთით, იგი კარგად იყო გამოცდილი გადარჩენაში და მტკიცედ ერთგული იყო მენს რეიდერის საქმისადმი. იგი აფასებდა თავის, როგორც თავისუფალი ქალის სტატუსს და ამცირებდა კედლის სამხრეთით მცხოვრებ ხალხს, როგორც "დაჩოქილებს", რომლებიც მეფის არჩევის ნაცვლად ბრმად მისდევდნენ მემკვიდრეობით ლიდერებს. იგრიტი