laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სოკოს რბილობი

რბილობი — სოკოს ნაყოფსხეულის შიდა ფენა, რომელიც შედგება ჰიფების ხლართებისგან და მათ შორის არსებული ჟელესებრი შემაერთებელი ნივთიერებისგან. თუ ეს ნივთიერება ფაშარია, მაშინ სოკოს შიგთავსი რბილია, თუ მკვრივია — ელასტიური და ხრტილისებრიც კი. რბილობის გარეგანი ნიშნები ხშირად ასახავს ნაყოფსხეულის მიკროსკოპულ აგებულებას. აგრეთვე სოკოს იდენტიფიცირებისათვის მნიშვნელოვან ფაქტორს წარმოადგენს. კონსისტენციის მიხედვით, სოკოს ჰყოფენ შემდეგ ძირითად ტიპებად: მერქნისებრი, კორპისებრი, ქეჩისებრი, ტყავისებრი, ხრტილისებრი, ხორცოვანი და ლაბისებრი. ქუდიანი სოკოს გასარკვევად მნიშვნელოვანი ნიშანია ნაყოფსხეულის რბილობის ფერი და ცვალებადობა ჰაერზე. ზოგიერთი სოკოს რბილობი თეთრი, ყვითელი ან სხვადასხვა ფერისაა და ჰაერზე ზოგჯერ წითლდება, ლურჯდება, მწვანდება და ა.შ. ამისათვის საჭიროა სოკოს გადატეხვა და მასე დაკვირვება. ზოგი სოკო სწრაფად იცვლის ფერს, ზოგიც — რამდენიმე საათის შემდეგ. არსებობს სახეობები, რომელთა რბილობი ჰაერზე ჯერ წითლდება, შემდეგ კი ლურჯდება ან უცვლელი რჩება. რძიანა სოკოები გადატეხვისას გამოყოფენ რძისმაგვარ სითხეს, რომელიც თეთრია, უფერული ან ისეთ ფერისაა, რომელიც ჰაერზე ფერს იცვლის ან უცვლელი რჩება. სოკოს იდენტიფიცირებისათვის აუცილებელია აგრეთვე რბილობის გემოს და სუნის ცოდნა. სუნი შეიძლება ჰქონდეს: სოკოს, ფქვილის, ანისის, ნივრის, მელნის, ფენოლის და ა.შ. მაგალითები Fomes fomentarius, მერქნისებრი შიდა ფენით რბილობი, რომელიც გაჭრისას ლურჯდება Lactarius quietus, რომელსაც დაზიანებისას რძისმაგვარი სითხე სდის ნახუცრიშვილი ივ., საქართველოს სოკოები / რედ. და თანაავტ. არჩ. ღიბრაძე, თბ.: „ბუნება პრინტი“ და საქართველოს ბუნების შენარჩუნების ცენტრი, 2006. — გვ. ნახუცრიშვილი, ISBN 99940-856-1-1. Вавриш П.О., Горовой Л.Ф. Грибы в лесу и на столе. — К.: „Урожай“, 1993. — 208 с. — ISBN 5-337-00728-9. Лессо Т. Грибы, определитель / пер. с англ. Л. В. Гарибовой, С. Н. Лекомцевой. — М.: „Астрель“, „АСТ“, 2003. — 304 с. — ISBN 5-17-020333-0.
ფრანჩისკა სანდოვალი

ფრანჩისკა სანდოვალი (ესპ. Francisca Sandoval; დ. 22 აგვისტო, 1991, სანტიაგო, ჩილე — გ. 12 მაისი, 2022, სანტიაგო, ჩილე) — ჩილელი ჟურნალისტი, რომელიც მუშაობდა „Señal 3 de La Victoria“ არხზე. სანდოვალს ესროლეს ცეცხსასროლი იარაღიდან 2022 წლის 1 მაისს, როდესაც ის აშუქებდა ჩილეს „კლასიკურ მუშათა ცენტრის“ მიერ ორგანიზებულ მარშს, მიძღვნილს მუშათა დღისადმი. მოვლენამ შეძრა ჩილე, ვინაიდან ის გახდა პირველი მედიის წარმომადგენელი, რომელიც მოკლეს დემოკრატიის პირობებში. ასევე, მკვლელობა მოხდა იმ დროს, როდესაც ქვეყანაში მიმდინარეობდა მსჯელობა უსაფრთხოებასა და წესრიგის პირობებზე. მკვლელობა მოხდა სანტიაგოს ერთ-ერთ ცენტრალურ უბანში, ცენტრალური სადგურის ახლოს. ↑ Francisca Sandoval, primera periodista asesinada en Chile en democracia. Cooperativa.cl. ციტირების თარიღი: 2022-12-02.
კრებული (ჟურნალი)

კრებული — ქართული ყოველთვიური ლიტერატურული და საზოგადოებრივ-პოლიტიკური პროგრესული ჟურნალი. გამოდიოდა 1871–1873 წლებში თბილისში. დაარსდა ნიკო ნიკოლაძის ინიციატივით. „კრებულში“ გამოქვეყნდა ნ. ნიკოლაძის, ილია ჭავჭავაძის, აკაკი წერეთლის, გიორგი წერეთლის, გიორგი ერისთავის, რაფიელ ერისთავის, გრიგოლ ორბელიანის, ალექსანდრე ჭავჭავაძის, ნიკოლოზ ბარათაშვილის, გიორგი ჭალადიდელის, პეტრე უმიკაშვილის, ანტონ ფურცელაძის და სხვათა ნაწარმოებები. ალექსანდრე პუშკინის, მიხეილ ლერმონტოვის, ნიკოლოზ გოგოლის, ნიკოლოზ დობროლიუბოვის, ჯონათინ სვიფტის, ჰაინრიხ ჰაინეს, იოჰან ვოლფგანგ გოეთეს, ჟან მოლიერის, უილიამ შექსპირისა და სხვათა ნაწარმოებების თარგმანები. რედაქტორი — გ. წერეთელი, თედორე კიკვაძე (1897-1898). სულ გამოვიდა ჟურნალის შემდეგი ნომრები: 1871: I, II, III, IV, V 1863: VI, VII, VIII-IX, X-XII 1864: I,II,III, IV, V-VI, VII, VIII, IX, X ლორთქიფანიძე ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 21. ჟურნალის ელექტრონული ვერსია ↑ ქართული პერიოდიკის ბიბლიოგრაფია : 1819–1845 / შემდგ. გ. ი. ბაქრაძე, რედ. ვ. ი. ეგნატაშვილი, თბ., 1947. — გვ. 8.
დემოგრაფიისა და სოციოლოგიის ინსტიტუტი

დემოგრაფიისა და სოციოლოგიის ინსტიტუტი — ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტთან აფილირებული სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი თბილისში. მისი უმთავრესი მიზანია დემოგრაფიის სფეროში სამეცნიერო-კვლევითი, საკონსულტაციო და საექსპერტო საქმიანობის განხორციელება. დემოგრაფიისა და სოციოლოგიის ინსტიტუტი საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის სისტემაში შეიქმნა 1991 წლის 28 მარტს დემოგრაფიის სოციალურ-ეკონომიკური პრობლემების კვლევისა (შეიქმნა 1990 წელს ეკონომიკის ინსტიტუტის სოციოლოგიისა და დემოგრაფიის განყოფილების ბაზაზე) და სოციოლოგიური კვლევის (შეიქმნა 1989 წელს საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიასთან) სამეცნიერო ცენტრების გაერთიანების საფუძველზე. მისი პირველი დირექტორი იყო ლეო ჩიქავა. 2006 წლიდან ინსტიტუტს ხელმძღვანელობს ავთანდილ სულაბერიძე. 2009 წლის ივლისიდან ინსტიტუტი აფილირებულია ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტთან. სულაბერიძე ა., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?. დემოგრაფიისა და სოციოლოგიის ინსტიტუტი
რუსთავის მეორე საჯარო სკოლა

რუსთავის მე-2 საჯარო სკოლა (სრული სახელწოდება — სსიპ - შოთა რუსთაველის სახელობის ქალაქ რუსთავის მე-2 საჯარო სკოლა) — ქალაქ რუსთავის ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულება დაარსდა 1944 წელს, სადაც ასწავლიდა 5 მასწავლებელი და წარმოადგენდა N1 რუსული სკოლის ქართულ ნაწილს. 1948 წელს ცალკე შენობაში გადავიდნენ, ხოლო ამავე წელს რუსთავს ქალაქის სტატუსი მიენიჭა. 1951 წელს სკოლამ სამ მოსწავლეს გადასცა „სიმწიფის ატესტატი“. დღესდღეობით სკოლაში 932 მოსწავლე და 61 პედაგოგი ირიცხება. სკოლის ამჟამინდელი დირექტორის მოვალეობის შეწსრულებელია ნინო გავაშელი. სკოლა შედგება ერთი შენობისგან. აქვს ბიბლიოთეკა, სააქტო და სპორტული დარბაზი. მოსწავლეებს შესაძლებლობა აქვთ დახმარებისთვის მიმართონ ფსიქოლოგს და ასევე ემსახურება მანდატურთა სამსახური. მოსწავლეები აქტიურად ღებულობენ მონაწილეობას სახელმწიფო ოლიმპიადებში. სკოლას აქვს თავისი თვითმართველობა. განათლება რუსთავში — ქალაქ რუსთავის მერიის საიტი სკოლების პორტალი[მკვდარი ბმული] ↑ განათლება რუსთავში ↑ სკოლის ხედვები და ინფრასტრუქტურა[მკვდარი ბმული] ↑ მე-2 სკოლის თვიმართველობის ფეისბუკ გვერდი
კლასიკური Mac OS

Mac OS (თავდაპირველად System Software; რეტრონიმი: Classic Mac OS) — ოპერაციული სისტემების სერია, შექმნილი 1984 წელს Apple Computer, Inc.-ის მიერ Macintosh-ის პერსონალური კომპიუტერებისთვის, რომელიც დაიწყო System 1-ით და დასრულდა Mac OS 9-ის გამოშვებით. Macintosh ოპერაციულ სისტემას მიაწერენ მომხმარებლის გრაფიკული ინტერფეისის კონცეფციის პოპულარიზაციას. ამ ოპერაციულ სისტემას მოიხმარდა ყველა იმდროინდელი Macintosh-ის კომპიუტერი. 2001 წელს Apple-მა გამოუშვა ახალი ოპერაციული სისტემა Mac OS X, რომელმაც შეინარჩუნა მისი წინამორბედის მომხმარებლის ინტერფეისის დიზაინის ელემენტების უმეტესობა, თუმცა ამ ორ სისტემას გააჩნია სრულიად განსხვავებული წარმომავლობა და არქიტექტურა. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „კლასიკური Mac OS“ ვიკისაწყობში. Apple Discussions: Classic Mac OS – Classic Mac OS-ის ოფიციალური ფორუმი Folklore.org – A site of anecdotes shared by the creators of the first Macintosh The Vintage Mac Museum – Information on Macintosh systems from System 1 to System 7 Macintosh System 1 in your browser – A web-based simulator Macintosh System 7 in your browser – A web-based simulator BYTE Magazine September 1986 – A feature on Amiga vs. Macintosh ↑ Linzmayer, Owen W. (2004). Apple Confidential 2.0. No Starch Press. ციტირების თარიღი: September 23, 2016.  ↑ The Macintosh Product Introduction Plan. დაარქივებულია ორიგინალიდან — July 21, 2010. ↑ Mac OS 9.2.2 Document and Software. Apple Computer (December 5, 2001). დაარქივებულია ორიგინალიდან — April 21, 2006. ციტირების თარიღი: September 25, 2016. ↑ October 23, 1999: Mac OS 9 Released. AppleMatters.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — October 28, 2009. ციტირების თარიღი: November 28, 2009. ↑ Morgenstern, David. Useful command line tips for programmers and Mac managers. დაარქივებულია ორიგინალიდან — July 28, 2020. ციტირების თარიღი: October 13, 2019.
საქართველოს ფასიანი ქაღალდების ცენტრალური დეპოზიტარი

საქართველოს ფასიანი ქაღალდების ცენტრალური დეპოზიტარი — სააქციო საზოგადოება, საქართველოში მოქმედი ცენტრალური დეპოზიტარი. დაარსდა 1999 წლის 11 ნოემბერს სს „საქართველოს საფონდო ბირჟის“ მიერ. ცენტრალური დეპოზიტარის ლიცენზია მიღებული აქვს 2000 წელს. კომპანია წარმოადგენს ფასიანი ქაღალდების ბაზრის ინფრასტრუქტურის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანეს რგოლს და ემსახურება ფასიანი ქაღალდების ბაზრის პროფესიონალ მონაწილეებს — ბირჟებს, საბროკერო კომპანიებს, ბანკებსა და ინვესტორთა ფართო წრეს. მისი საქმიანობა რეგულირდება ფასიანი ქაღალდების შესახებ საქართველოს კანონისა და ცენტრალური დეპოზიტარის შესახებ საქართველოს ეროვნული ბანკის პრეზიდენტის ბრძანების საფუძველზე. საქართველოს ფასიანი ქაღალდების ცენტრალური დეპოზიტარი
დეპოზიტარი (საერთაშორისო სამართალი)

დეპოზიტარი (ლათ. depositarium – საცავი; ინგლ. depositary) — საერთაშორისო სამართალში სახელმწიფო ან საერთაშორისო ორგანიზაცია, რომელსაც შესანახად ბარდება მრავალმხრივი საერთაშორისო ხელშეკრულების ავთენტიკური ტექსტი და მისი რატიფიკაციის სიგელები. დეპოზიტარის ფუნქციები განსაზღვრულია სახელშეკრულებო სამართლის შესახებ ვენის კონვენციის 77-ე მუხლით (ხელმოწერილია 1969 წელს, ძალაში შევიდა 1980 წელს, საქართველოს მიერ ხელმოწერილია 1995 წელს). ხელშეკრულების დეპოზიტარის დანიშვნა შეიძლება მოლაპარაკებაში მონაწილე სახელმწიფოთა მიერ, ან თავად ხელშეკრულებით, ან რაიმე სხვა წესით. დეპოზიტარი შეიძლება იყოს ერთი ან მეტი სახელმწიფო, საერთაშორისო ორგანიზაცია ან ორგანიზაციის მთავარი აღმასრულებელი თანამდებობის პირი. დეპოზიტარის მთავარი ფუნქციებია: ხელშეკრულების ტექსტის ორიგინალის და დეპოზიტართან წარდგენილი ნებისმიერი უფლებამოსილების ტექსტის ორიგინალის შენახვა; ტექსტის ორიგინალის დამოწმებული ასლების და ხელშეკრულების შემდგომი სხვა ტექსტების მომზადება დამატებით ენებზე; ხელშეკრულებაზე ნებისმიერი ხელმოწერის მიღება და მასთან დაკავშირებული ნებისმიერი დოკუმენტის, შეტყობინების და კომუნიკაციების მიღება და შენახვა; იმის შემოწმება არის თუ არა ხელმოწერა ან ნებისმიერი დოკუმენტი, შეტყობინება ან ცნობა, რაც დაკავშირებულია ხელშეკრულებასთან, სრულ წესრიგში და შედგენილი შესაბამისი ფორმით; მხარეთა და ხელშეკრულების მხარედ გახდომის უფლების მქონე სახელმწიფოთა ინფორმირება იმ დოკუმენტების, შეტყობინებებისა და ცნობების შესახებ, რომელიც ხელშეკრულებას ეხება; ხელშეკრულებათა რეგისტრაცია გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის სამდივნოში. საერთაშორისო ხელშეკრულებების შესახებ საქართველოს კანონით (1997), თუ საერთაშორისო ხელშეკრულების თანახმად საქართველოს დაეკისრება დეპოზიტარის ფუნქცია, ამ ფუნქციას ახორციელებს საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო. ↑ 1.0 1.1 ვენის კონვენცია სახელშეკრულებო სამართლის შესახებ — საქართველოს უზენაესი სასამართლო. ↑ კანონი საქართველოს საერთაშორისო ხელშეკრულებების შესახებ, დოკ. №934, 1997. — „საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე“. დეპოზიტარი
დავით დვალი (ელექტროტექნიკოსი)

დავით ირაკლის ძე დვალი (დ. 5 აპრილი, 1950, სოფ. საბუე, ახლანდ. ყვარლის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ელექტროტექნიკოსი, ტექნიკური მეცნიერების დოქტორი (1994), პროფესორი (1995). 1972 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კავშირგაბმულობისა და ელექტრონიკის ფაკულტეტი. 1975 წლიდან იდან მუშაობს ამავე ინსტიტუტში (ახლანდ. საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი) სამრეწველო ელექტრონიკის კათედრაზე. პედაგოგიურ მოღვაწეობასთან ერთად ეწევა სამეცნიერო-კვლევით საქმიანობას. 1987 წელს ჩამოაყალიბა ელექტრონული ტექნიკის სამეცნიერო-კვლევითი ლაბორატორია. მისი სამეცნიერო კვლევის თემაა შეუფერხებელი და ხარისხიანი ელექტროკვების ტექნოლოგიები, არატრადიციული ენერგოტექნოლოგიები და სხვ. ნახევრადგამტარული გარდამქმნელების ესკიზური დაპროექტება, თბ., 1993 (თანაავტ.: გ. დგებუაძე, ა. კერესელიძე). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 391.
თამაზ დვალი

თამაზ პიმენის ძე დვალი (დ. 3 იანვარი, 1949, თბილისი) — ქართველი არქიტექტორი. 1971 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. იმავე წელს მუშაობდა დაიწყო გ. ჩუბინაშვილის სახელობის ქართული ხელოვნების ისტორიის ინსტიტუტში არქიტექტორად, 1976 წლიდან ამავე ინსტიტუტის მეცნიერი თანამშრომელია, ხოლო 1986 წლიდან 2006 წლამდე — ძეგლთა აღნუსხვის განყოფილების გამგე, 1987 წლიდან პარალელურად მუშაობს ქართული ენციკლოპედიის მთავარ სამეცნიერო რედაქციაში. 1997 წლიდან „საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობის“ რედაქციის გამგეა. დვალმა მიაკვლია, აზომა და შეისწავლა მრავალი ხუროთმოძღვრული ძეგლი. არის რამდენიმე ხუროთმოძღვრული ძეგლის რესტავრაციის პროექტის თანაავტორი, „საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობის" მე-2 წიგნის (თბ., 2004) რედკოლეგიის ხელმძღვანელი, გამოცემა „ქართული ხუროთმოძღვრების" (ძველი ქართ. ხუროთმოძღვრების ძეგლთა დოკუმენტური ასახვა მიკროფილმებზე – 47000 ფოტოსურათით, ტ. 1–8, ლეიდენი, 1994–2011, ინგლ. ენაზე) მოთავე და ხელმძღვანელი. კრებულის I-მა ტომმა მიიღო საქართველოს სახელმწიფო პრემია (1996). სამეცნიერო გამოკვლევები მიუძღვნა ცხვარიჭამიას, ბენისის, ვაჩნაძიანის ტაძრებს და ა. შ. ოშკი, თბ., 2009. იშხანი, თბ., 2010. ოთხთა ეკლესია, თბ., 2011. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 391.
ოთარ გიგინეიშვილი

ოთარ ისიდორეს ძე გიგინეიშვილი (დ. 27 სექტემბერი, 1916, ქუთაისი, — გ. 10 თებერვალი, 1990, თბილისი) — ქართველი ისტორიკოსი, აღმოსავლეთმცოდნე, საზოგადო მოღვაწე, ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნების ახალი და უახლესი ისტორიის ქართული სამეცნიერო სკოლის ერთ-ერთი ფუძემდებელი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (1986), პროფესორი (1989). 1940 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი, 1947 — სსრკ საგარეო საქმეთა სამინისტროს უმაღლესი დიპლომატიური სკოლა. 1947 წლიდან გარდაცვალებამდე კითხულობდა ლექციებს თსუ აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტზე. 1947–1954 წლებში მუშაობდა სსრკ საგარეო საქმეთა სამინისტროში ატაშედ, საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს ექსპერტ-კონსულტანტად, მინისტრის თანაშემწედ. 1956–1958 წლებში იყო საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს პირველი მდივანი, 1958 წლიდან საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის სისტემაშია: 1960 წლამდე ისტორიის ინსტიტუტში, 1960 წლიდან — აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტში ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნების ახალი და უახლესი ისტორიის განყოფილების ხელმძღვანელი; ერთდროულად, 1974–1990 წლებში დირექტორის მოადგილე სამეცნიერო მუშაობის დარგში. იკვლევდა თურქეთის სოციალურ-ეკონომიურ და პოლიტიკურ ისტორიას; თურქეთის, ირანისა და რუსეთის პოლიტიკას საქართველოს მიმართ; თურქეთში მიმდინარე ეთნო-რელიგიურ პროცესებს. 1968–1990 წლებში იყო უცხოეთში მცხოვრებ თანამემამულეების მეგობრობისა და კულტურის ურთიერთობის საქართველოს საზოგადოების პრეზიდიუმის თავმჯდომარე, 1963–1983 წლებში საქართველოს მთასვლელთა ფედერაციის პრეზიდიუმის თავმჯდომარე. იყო სსრკ დამსახურებული მწვრთნელი. მიღებული ჰქონდა სახელმწიფო ჯილდოები. გიუნაშვილი ჯ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 615.
კრემაცია

კრემაცია (ლათ. crematio - დაწვა), გვამის დაწვა, დაკრძალვის ერთ-ერთი სახეობა. გაჩნდა გვიანდელ ნეოლითისა და ადრინდელი ბრინჯაოს ხანაში. საქართველოში კრემაცია დადასტურებულია ბრინჯაოს ხანიდან. სამგორის ერთ-ერთ გორასამარხში (ძვ. წ. III ათასწლეული) და თრიალეთში (ძვ. წ. XX-XV სს.) ამ წესით მაღალი სოციალური წრის წარმომადგენლები ყოფილან დაკრძალული. ადრინდელი რკინის ხანაში მასობრივი კრემაციული სამარხები ჩნდება სვანეთში, მთიან რაჭაში, აფხაზეთში (სოხუმის მთა, გუადიხუ), სამეგრელოში (პალური, მუხურჩა), გურიაში (ნიგვზიანი) და სხვა, რაც ალბათ ბერძნულ სამყაროსთან ურთიერთობის შედეგია. სიკვდილი სატი კალანდაძე ა., ქსე, ტ. 6, გვ. 24, თბ., 1983
გიორგი სვანიძე (ბიზნესმენი)

გიორგი სვანიძე (დ. 7 აპრილი, 1971, თბილისი) — ქართველი ბიზნესმენი და მეწარმე. დიასპორული ბიზნეს ასოციაციის დამფუძნებელი, ფონდ „გაამწვანე საქართველოს“ თავმჯდომარე, საქართველოს ზეთისხილის მეწარმეთა ასოციაციის თავმჯდომარე და ნიდერლანდების ქართული დიასპორის თავმჯდომარე. 2023 წლიდან ინდონეზიის რესპუბლიკის საპატიო კონსული საქართველოში. გიორგი სვანიძე დაიბადა 1971 წლის 7 აპრილს, თბილისში, საქართველო. 1993 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის მანქანათმშენებლობისა და კონსტრუქციის ინჟინერიის ფაკულტეტი. 1998 წელს ნოდერლანდების დენტიონის კოლეჯი. 2003 წელს კი ჩიკაგოში (აშშ) მდებარე ბერლიცის კოლეჯის ბიზნესკომუნიკაციების ფაკულტეტი. გიორგი სვანიძე იყო პირველი, ვინც საქართველოში ზეთისხილის კულტურა შემოიტანა და 2019-2021 წელს საერთაშორისო ზეთისხილის საბჭოს თავმჯდომარის პოზიცია დაიკავა, იგი არის საქართველო-საუდის არაბეთის ბიზნეს საბჭოს, საქართველო-ინდონეზიის ბიზნეს ასოციაციისა და საქართველო-იაპონიის ბიზნეს ასოციაციის პრეზიდენტი. 2019 წელს გარემოს დაცვის და სოფლის მეურნეობის სამინისტროს მრჩეველი და სავაჭრო სამრეწველო პალატის წევრი. გიორგი სვანიძე აქტიური ფილანთროპია. ააგო და აღადგინა რამდენიმე ეკლესია და სამონასტრო კომპლექსი. ააშენა საცხოვრებელი კომპლექსები შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე ბავშვებისთვის. საუბრობს ქართულ, ინგლისურ, რუსულ და ნიდერლანდურ ენებზე. დაოჯახებულია, ჰყავს მეუღლე და სამი შვილი. ოქროს ფრთა (2007) დიასპორის სამინისტროს საპატიო მედალი (2015) საუკეთესო ინვესტორი (ჯორჯიან თაიმსი, 2018) საუკეთესო ბიზნესმენი (ჯორჯიან თაიმსი, 2019) საუკეთესო ინვესტორი ზეთისხილის სექტორში (ბიზნეს თაიმსი, 2019) ოქროსმედალი და პრიზი (პროდექსპო, 2019) ოფიციალური საიტი გიორგი სვანიძის ბიოგრაფია მსოფლიო ზეთისხილის საერთაშორისო ასოციაციის საიტზე გიორგი სვანიძე (ბიზნესმენი) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ 1.0 1.1 გიორგი სვანიძის ბიოგრაფია ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 Mr. George Svanidze
კრეოდონტები

კრეოდონტები (ლათ. Creodonta) — ამომწყდარი მტაცებელი ძუძუმწოვრების ქვერიგი. ცნობილი არიან პალეოცენიდან ადრეულ პლიოცენურ ეპოქამდე. ჰქონდათ გრძელი და დაბალი ქალა, პატარა ტვინის ქალა, ბლაგვი ჩლიქისმაგვარი ბრჭყალები და სხვა. კრეოდონტებს შორის იყვნენ მტაცებლები, ლეშისმჭამლები. კრეოდონტებიშეიცავდა 5 ოჯახის მრავალ გვარს. გავრცელებული იყვნენ აზიაში, ევროპაში, აფრიკასა და ჩრდილოეთ ამერიკაში. წარმოიშვნენ მწერიჭამიებისაგან. კრეოდონტებს ეკუთვნოდნენ ხმელეთის მტაცებლებისა და ფარფლფეხიანთა წინაპრები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 26.
ირაკლი დვალი

ირაკლი კონდრატეს ძე დვალი (დ. 14 აგვისტო, 1928, ამბროლაური) — ქართველი ინჟინერ-მექანიზატორი. ტექნიკური მეცნიერების დოქტორი (2004), პროფესორი (1995), საქართველოს დამსახურებული მექანიზატორი (1969). 1949 წელს დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი. 1949–1981 წლებში მუშაობდა სხვადასხვა დაწესებულებებში ხელმძღვანელ თანამდებობაზე. 1981 წელს დვალის ინიციატივით დაარსდა სამეცნიერო-ტექნიკური ინფორმაციისა და პრესის რესპუბლიკური ცენტრი, რომლის დირექტორი იყო 1997 წლამდე. 1997–2001 წლებში იყო სოფლის მეურნეობის სამინისტროს პრესსამსახურის ხელმძღვანელი. კითხულობს ლექციებს სხვადასხვა უმაღლეს სასწავლებელში. ავტორია სამეცნიერო პუბლიკაციებისა მექანიზაციის საკითხებზე. მიღებული აქვს სახელმწ. ჯილდოები, მ. შ. ღირსების ორდენი (1998). მოსავლის აღების კომპლექსური მექანიზაცია, თბ., 1955. მცირე მექანიზაციის საშუალებები სოფლის მეურნეობაში, თბ., 1985. ნემსაძე შ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 391.
მალაქია დვალი

მალაქია (კუკური) კონსტანტინეს ძე დვალი (დ. 10 აგვისტო, 1925, სოფ. ზედა შავრა, ახლანდ. ამბროლაურის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი არქიტექტორ-რესტავრატორი, ხელოვნებათმცოდნე. საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1980). დაამთავრა საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტი 1943 წელს. მუშაობდა ინჟინრად, არქიტექტორ-რესტავრატორად. 1968 წლიდან იყო სპეციალური სამეცნიერო-სარესტავრაციო გაერთიანების მთავარი არქიტექტორი, 1989-2004 წლებში ძეგლთა დაცვის მთავარი სამმართველოს (შემდეგ — დეპარტამენტის) მთავარი არქიტეტორი, იმავდროულად 1958-2006 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ქართული ხელოვნების ისტორიის ინსტიტუტში. მისი ავტორობით არის რესტავრირებული ძეგლები: მანგლისის ტაძარი (1959), სოფ. პატარა ონის ეკლესია (1974), ნიკორწმინდის ტაძარი (1980) და ძველი გავაზი (1987, ორი უკანასკნელი გ. ნიკოლაძესთან ერთად), თბილისის მეტეხის ტაძარი (1969, ვ. ცინცაძესთან ერთად), ძველი გაგრის ეკლესია (1957) და სხვ. არის სამეცნიერო ნაშრომების ავტორი. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (1997). მანგლისის ხუროთმოძღვრული ძეგლი (ავტორი). - თბილისი, მეცნიერება, 1974. მანგლისი (ავტორი). - თბილისი, საბჭ. საქართველო, 1960. კინწურაშვილი ს., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 392.
მერაბ დვალი

მერაბ ლეონიდეს ძე დვალი (დ. 1 იანვარი, 1950, თბილისი) — ქართველი ოფთალმოლოგი, მედიცინის მეცნიერების დოქტორი (1989), პროფესორი (1997). დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი 1972 წელს. 1973-1989 წლებში მუშაობდა მოსკოვში, მ. შ. მოსკოვის თვალის სნეულებათა საკავშირო სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში. 1974 წელს, ქართველ ექიმთა შორის პირველმა გააკეთდა კატარაქტის ფაკოემულსიფიკაცია, 1981 წელს კი საბჭოთა კავშირში პირველმა დანერგა სხვადასხვა მოდელის ე. წ. „ფაკიური" ლინზები მაღალი ხარისხის რეფრაქციის მანკების კორექციისთვის. 1989–1997 წლებში ხელმძღვანელობდა თბილისის ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის თვალის მიკროქირურგიის ლაბორატორიას. 1992-1993 წლებში სამუშაოდ მიწვეული იყო ჩინეთში. 1999 წელს თბილისში დააარსა სამხრეთ კავკასიაში პირველი ექსიმერული ლაზერის ცენტრი. 1995 წლიდან მ. დვალი არის საქართველოს ოფთალმოლოგთა ასოციაციის დამფუძნებელი და პირველი თავმჯდომარე, 1999 წლიდან — შპს თვალის კლინიკა „ახალი მზერის" დამფუძნებელი და გენერალური დირექტორი. 1997–2005 წლებში თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის (თსსუ) თვალის სნეულებათა კათედრის პროფესორია, 2005 წლიდან — თსსუ-ის თვალის სნეულებათა დეპარტამენტის სრული პროფესორი, 2015 წლიდან — თსსუ პირველი საუნივერსიტეტო კლინიკის ოფთალმოლოგიის მიმართულების ხელმძღვანელი. საქართველოში თვალის მიკროქირურგიის დანერგვა-განვითარებისთვის 2002 წელს მიენიჭა საქართველოს სახელმწიფო პრემია მეცნიერებისა და ტექნიკის დარგში. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?.
მიხეილ დვალი

მიხეილ თევდორეს ძე დვალი (დ. 1 ოქტომბერი, 1900, ქ. დერბენდი, — გ. 20 მაისი, 1982, ლენინგრადი) — რუსეთში მოღვაწე გეოლოგი, წარმოშობით ქართველი. გეოლოგიურ-მინერალოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი (1951), პროფესორი (1951). 1918 წლიდან მუშაობდა ნავთობის მრეწველობაში. 1926 დაამთავრა გროზნოს ნავთობის უმაღლესი ტექნიკუმი. 1926–1930 წლებში მუშაობდა ლენინგრადი გეოლოგიის კომიტეტში, 1930–1973 წლებში — ნავთობის საკავშირო სამეცნიერო-კვლევით გეოლოგიურ-საძიებო ინსტიტუტში. მონაწილეობდა II მსოფლიო ომში. იკვლევდა ნავთობის გეოქიმიისა და ნავთობის წარმოშობის საკითხებს. მნიშვნელოვანი ნავთობგეოლოგიური სამუშაოები აქვს ჩატარებული კავკასიაში, ქერჩის ნახევარკუნძულზე, თურქმენეთში, დასავლეთ ციმბირსა და კამჩატკაზე. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები, სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ა. კარპინსკის სახელობის პრემია (1952). Геологическое строение и нефтеносность Восточной Камчатки, Л., 1950. Нефтематеринские свиты и принципы их диагностики, Л., 1963. Перспективы поисков нефти и газа на больших глубинах на территории СССР, Л., 1965 (თანაავტ. М. D. Белонин). ჯავრიშვილი ვ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 392.
ბადრი დვალიშვილი

ბადრი პავლეს ძე დვალიშვილი (დ. 15 მაისი, 1950, თბილისი) — ქართველი მათემატიკოსი. ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1994), პროფესორი (1995). დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი (1972). მუშაობდა იქვე სხვადასხვა თანამდებობაზე 1976-2006 წლებში, 2009 წლიდან — წმიდა ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ქართული უნივერსიტეტში. კვლევის ძირითადი მიმართულებაა: ბიტოპოლოგიების შესწავლა და მათი გამოყენება. Generalized Lattices. Nova Sciences Publishers, Inc., N. Y., 2005. Bitopological Spaces: Theory Relations with Generalized Algebraic Structures, and Applications, «North-Holland Mathematics Studies», 199. Elsevier Science B. V., Amst., 2005. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 392.
გივი დვალიშვილი

გივი ერასტის ძე დვალიშვილი (დ. 20 ოქტომბერი, 1929, თბილისი, — გ. 3 დეკემბერი, 1999, იქვე) — ქართველი ჟურნალისტი, კინოსცენარისტი. საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1979). დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი (1953). 1954–1968 წლებში იყო საქართველოს სახელმწიფო ტელერადიო კომიტეტის ლიტერატურულ-დრამატულ გადაცემათა მთავარი რედაქტორი, 1968–1979 წლებში — კინოსტუდია „ქართული ფილმის" მთავარი რედაქტორი, 1979–1995 წლებში — საქართველოს კინემატოგრაფისტთა კავშირის გამგეობის მდივანი. დაწერილი აქვს რამდენიმე სცენარი სატელევიზიო და დოკუმენტური ფილმებისათვის, მ. შ. აღსანიშნავია „მინდვრის ყვავილი" (1974), „მადლი მიწისა" (1982). ქართულ ენაზე ნათარგმნი აქვს მხატვრული ფილმების სადუბლიაჟო ტექსტები, გამოქვეყნებული აქვს კრიტიკული წერილები კინოს შესახებ. გვენცაძე გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 393.
მანუელ დვალიშვილი

მანუელ სამუელის ძე დვალიშვილი (დ. 23 დეკემბერი, 1928, სოფ. სულორი, ახლანდ. ვანის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი თერაპევტი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1984), პროფესორი (1999), საქართველოს დამსახურებული ექიმი (1979). მონაწილეობდა მეორე მსოფლიო ომში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი (1953). 1953 წლიდან მუშაობდა ბორჯომში, სანატორიუმ „ლიკანში“ სხვადასხვა თანამდებობაზე, მ. შ. 1979-1993 და 1995-1997 წლებში მთავარი ექიმის პოზიციაზე. 1997-2008 წლებში იყო სააქციო საზოგადოება სანატორიუმ „ლიკანის“ დირექტორი, 2008 წლიდან — კონსულტანტი. გამოქვეყნებული აქვს არაერთი ნაშრომი, მ. შ. 9 სახელმძღვანელო და 4 მონოგრაფია. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 393.