laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
დუბროვიციის რაიონი

დუბროვიციის რაიონი (უკრ. Дубро́вицький район) — რაიონი უკრაინაში, რივნეს ოლქში. მისი ფართობია 1 820 კმ². 2016 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 47 944 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 26,5 კაცს კმ²-ზე. დუბროვიციის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი დუბროვიცია. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-03. ციტირების თარიღი: 2019-08-05.
ვოლოდიმირეცის რაიონი

ვოლოდიმირეცის რაიონი (უკრ. Володи́мирецький район) — რაიონი უკრაინაში, რივნეს ოლქში. მისი ფართობია 1 940 კმ². 2016 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 64 392 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 33,2 კაცს კმ²-ზე. ვოლოდიმირეცის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ვოლოდიმირეცი. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-03. ციტირების თარიღი: 2019-08-05.
ღრუ

ღრუ (ძვ. ქართ. წყაროებში გრუ[ი]) — ისტორიული სოფელი საქართველოში. აჟამად იყოფა სოფლებად ახალგორის მუნიციპალიტეტში: ზემო ღრუ და ქვემო ღრუ. გრუ ისტორიულ წყაროებში იხსენიება, როგორც გრუჲ, გრუა. მატიანის „ძეგლი ერისთავთა“ (XIV ს.) მიხედვით, VI საუკუნეში ცხრაძმისხეველნი იბრძოდნენ გრუელთა წინააღმდეგ, რომლებიც ქსნისხევში შედიოდნენ. „მატიანე ქართლისა“ (XI ს.) გადმოგვცემს, რომ დაახლ. 975 წელს კახელებს დაუტყვევებიათ მეფე გურგენი, მისი ძე ბაგრატი და დედოფალი გურანდუხტი. დავით III კურაპალატმა გაათავისუფლა ისინი და დაიბრუნა მიტაცებული ციხეები, გარდა წირქოლისა და გრუისა. როგორც ჩანს, ეს ციხეები კარგა ხანს დარჩა კახეთის ხელში და XI საუკუნის დასაწყისში ბაგრატ III-ს კვლავ უხდება მათ დასაბრუნებლად ბრძოლა. „მატიანე ქართლისა“ (XI ს.): „ძეგლი ერისთავთა“ (XIV ს.): გრუი — ციხესიმაგრე ფეოდალური ხანის საქართველოში. გვასალია ჯ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 599.
ლიტვის სახელმწიფოს წარმომადგენლობა და საკონსულო საქართველოში

ლიტვის სახელმწიფოს წარმომადგენლობა და საკონსულო საქართველოში — ლიტვის სახელმწიფოს ოფიციალური წარმომადგენლობა საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში 1918-1921 წლებში. მდებარეობდა თბილისში, ამჟამინდელი კოტე მარჯანიშვილის ქუჩაზე, N 45-ში. დაფუძნდა 1918 წლის 30 აგვისტოს, როგორც ლიტვის სახელმწიფოს დროებითი წარმომადგენლობა საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში. მას ხელმძღვანელობდა პრანას დაილიდე. საქართველოს ხელისუფლება პატივისცემით ეკიდებოდა ლიტვის დროებით წარმომადგენლობას და მას შეძლებისდაგვარად ეხმარებოდა. ლიტვის რესპუბლიკის კონსულად საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში დაინიშნა პ. დაილიდე. 1921 წლის იანვრის მიწურულს საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დე-იურედ აღიარება დასავლეთ ევროპის წამყვან სახელმწიფოთა მხრიდან 6 თებერვალს ოფიციალურად მიულოცა ჩვენი ქვეყნის მთავრობას ლიტვის კონსულმა პ. დაილიდემ, რომელიც მთავრობის სასახლეში ნოე ჟორდანიას ეწვია. საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაციისა და იძულებითი გასაბჭოების შემდეგ, ლიტვის სახელმწიფოს წარმომადგენლობამ თბილისში საქმიანობა მცირე ხანს კიდევ განაგრძო. ლიტვის მთავრობამ თბილისში გამოგზავნა თავისი სრულუფლებიანი სავაჭრო წარმომადგენელი. ჯავახიშვილი ნ., საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918–1921) : ენციკლოპედია-ლექსიკონი, თბ.: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2018. — გვ. 245.
კუჩინსკის საიუბილეო ქათამი

კუჩინსკის საიუბილეო ქათამი — სახორცე-მეკვერცხული მიმართულების ქათმის ჯიში. გამოყვანილია მოსკოვის ოლქის სანაშენო ქარხანა „კუჩინსკში“ რუსული თეთრი, ნიუ-ჰემფშირის, როდ-აილენდის, ავსტრალორპის, თეთრი პლიმუთროკისა და ლივნური ჯიშების შეჯვარებით. სახელი შეირჩა ქარხნის 25-ე წლისთავთან (1954) დაკავშირებით, დამტკიცებულია 1990 წელს. მამლების შებუმბვლა წითელია, ფაფარი და წელი ოქროსფერი, მკერდი და კუდი შავი; დედლები ღია წითლები არიან, ოქროსფერი ფაფრით. არსებობს ოქროსფერი ან მურა შეფერილობის სახესხვაობები. დღე-ღამის წიწილები ყავისფერი ღინღლით არიან დაფარული; დედალს მუქი ფრთები აქვს, მამალს — უფრო ღია. მამლის ცოცხალი მასაა 3,5–3,7 კგ, დედლისა 2,6–2,7 კგ. კვერცხმდებლობა 180–200 ცალი წელიწადში. თითოეული იწონის 59–61 გ, ნაჭუჭი ღია ყავისფერია. კრუხობის ინსტინქტი სუსტადაა განვითარებული. კუჩინსკის საიუბილეო ქათმის ხორცი შეიცავს დიდი რაოდენობით ცილას (25 %-ზე მეტს მკერდის კუნთებში), გამოირჩევა გემოს მაღალი ხარისხით. ამტანი ჯიშია, კარგად ეგუება სხვადასხვა კლიმატურ პირობებს, პოპულარობით სარგებლობს მოყვარულ მეფრინველეებში, გავრცელებულია დსთ-ის ქვეყნებში. Ройтер Я. С. КУЧИНСКИЕ ЮБИЛЕЙНЫЕ КУРЫ დაარქივებული 2019-08-05 საიტზე Wayback Machine. // Большая российская энциклопедия. Том 16. Москва, 2010, стр. 483.
Alba gu bràth

Alba gu bràth (შოტ.-გელ. Alba gu bràth [ˈal̪ˠapə kə ˈpɾaːx ალაპე გუ ბრაჰ] — „შოტლანდია ბოლო ჟამამდე“) — შოტლანდიურ-გელური გამოთქმა. გამოთქმის მთქმელი გამოხატავს საკუთარ ერთგულებას შოტლანდიის მიმართ. იდიომატურად ინგლისურ ენაზე ხშრად ითარგმნება, როგორც ინგლ. Scotland forever („შოტლანდია სამუდამოდ“), თუმცა gu bràth გელურ ენაზე ნიშავს „ბოლო ჟამამდე“ და გამოთქმის ზუსტი თარგმანი არის „შოტლანდია ბოლო ჟამამდე“. აღნიშნულ იდიომატურ თარგმანს შეესაბამება ქართ. საქართველოს გაუმარჯოს. გამოთქმა ხშირად გამოიყენება, როგორც შოტლანდიის დამოუკიდებლობის კამპანიის სლოგანი. 1995 წლის მელ გიბსონის ფილმში „მამაცი გული“ უილიამ უოლესი გაუძღვება შოტლანდიელ მეომრებს სტირლინგის ხიდის ბრძოლაში ამ შეძახილით. ↑ Am Faclair Beag
პოლტავური თიხისფერი

პოლტავური თიხისფერი — სახორცე-მეკვერცხული მიმართულების ქათმის ჯიში. არსებობს ვარაუდი, რომ წარმოიქმნა XIX საუკუნეში პოლტავის გუბერნიაში ადგილობრივი ქათმის შეჯვარებით ჩალისფერ ორპინგტონთან. პოლტავური ჯიშის ქათმის ტანი წაგრძელებულია, არც ისე ფართო. თავი მცირე ზომისაა; ყურის ბიბილოები წითელი, ბიბილო დასაწყისში მოვარდისფრო, იშვიათად — ფურცლისებრი; ფაფარი კარგადაა განვითარებული. მკერდი გამოზნექილია; ზურგი ფართო, სწორი; ფრთები მოყავისფრო-ყვითელი („თიხისფერი“, აქედან სახელწოდება), მომქნევი ბუმბულის წვეროები შავია, კუდი მოყავისფრო-შავი. ნაწნავები შავი ფერისაა; ფეხები დაბალი, ყვითელი. მამლის საშუალო ცოცხალი მასაა 2,9–3 კგ, დედლისა 2–2,2 კგ. კვერცხმდებლობა 175–180 ცალი წელიწადში; თითოეული იწონის 52–54 გ. სიცოცხლისუნარიანობა კარგია. Ройтер Я. С. ПОЛТАВСКАЯ ГЛИНИСТАЯ დაარქივებული 2019-08-05 საიტზე Wayback Machine. // Большая российская энциклопедия. Том 26. Москва, 2014, стр. 750.
ედიტ ებოტი

ედიტ ებოტი (დ. 27 სექტემბერი, 1876, გრანდ აილენდი, ნებრასკის შტატი, აშშ — გ. 27 ივლისი, 1957) — ამერიკელი სოციალური მუშაკი, პედაგოგი, ეკონომისტი. სწავლობდა ნებრასკას უნივერსიტეტში. 1905 წელს მიიღო ფილოსოფიის დოქტორის წოდება, ჩიკაგოს უნივერსიტეტში. განათლების მიღება განაგრძო ლონდონის ეკონომიკის სკოლაში, სადაც მეცადინეობდა ბეატრისა ვებთან. ეკონომიკურ თეორიას შეასწავლიდა უელესლის კოლეჯში. 1927 წელს გამოსცემდა ჟურნალს Social Service Review'. 1924-1942 წლებში იყო ჩიკაგოს უნივერსიტეტის სოციალური მომსახურების დეპარტამენტის დეკანი. ის ასევე გახლდათ ჰარი ჰოპკინსის სპეციალური კონსულტანტი და ფრანკლინ დელანო რუზველტის მრჩეველი. აქტიურად იცავდა ღარიბთა უფლებებს და ცდილობდა სოციალური დახმარების პროგრამების გაუმჯობესებას. ედიტ ებოტის და არის სოციალური მუშაკი და საზოგადო მოღვაწე გრეის ებოტი. ედიტ ებოტის ბიოგრაფია ↑ 1.0 1.1 Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ 2.0 2.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 3.0 3.1 FemBio database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q61356138"></a> ↑ Hammond C. H. A Biographical Dictionary of Women Economists — გვ. 1–8. — ISBN 1-85278-964-6 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q108639285"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q119153176"></a> ↑ Mainiero L., Faust L. L. American Women Writers: A Critical Reference Guide from Colonial Times to the Present — 1979. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q106787730"></a> ↑ 6.0 6.1 Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a>
სეუნგრი

ლი სი ჰიონი ცნობილი, როგორც სეუნგრი (დ. 12 დეკემბერი, 1990, ) — სამხრეთ კორეელი მომღერალი, მოცეკვავე, მსახიობი, მუსიკალური პროდიუსერი, კომპოზიტორი. 2000-იან წლებში გახდა ბოიბენდ Big Bang-ის ერთ-ერთი ვოკალისტი, რომელიც საბოლოოს გახდა ყველაზე გაყიდვადი ჯგუფი აზიაში. 2019 წლის 11 მარტს სეუნგრიმ დატოვა სამოღვაწეო ინდუსტრია, ღამის კლუბ Burning Sun-თან დაკავშირებული სკანდალის გამო. იგი ეჭვმიტაილი იყო სუტენიორობაში. 13 მარტს სააგენტომ YG Entertainment მასთან კონტრაქტი გაწყვიტა. 28 მარტს სამართალდამცავებმა სეუნგრი დააკავეს უკანონოდ ფდაფარული ფოტოების გავრცელების ბრალდებით. მან აღიარა, რომ ავრცელებდა უკანონოდ მოპოვებულ კადრებს, მაგრამ თითონ არ იღებდა. მას ასევე წაუყენეს ბრალდება ნარკოტიკების უკანონო მოხმარების, გადასახადებისგან თავის არიდებისა და საკვებ პროდუქტებზე არსებული კანონის დარღვევის გამო. სასამართლომ მას აღკვეთი ღონისძება არ შეუფარდა და გაათავისუფლა. პოლიციამ აღნიშნა, რომ გამოძებას სეუნგრის ჯარში გაწვევის თარიღამდე დახურულად გამოაცხადებდა, თუმცა 25 ივნისს ცნობილი გახდა, რომ საქმე პროკურატურას გადაეცა და მიმდინარეობს გამოძიება. მთავარი სტატია: Big Bang (ჯგუფი). Let’s Talk About Love (2013) The Great Seungri (2018) oficialuri saiti ტვიტერის ოფიციალური გვერდი სეუნგრი ↑ Česko-Slovenská filmová databáze — 2001. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3561957"></a>
მიხეილ კორიბუტ ვიშნევეცკი

მიხეილ კორიბუტ ვიშნევეცკი (პოლ. Michał Korybut Wiśniowiecki, ლიეტ. Mykolas Kaributas Višnioveckis; დ. 31 მაისი, 1640 — გ. 10 ნოემბერი, 1673) — თავისი დინასტიის პირველი და უკანასკნელი წარმომადგენელი, რომელიც სამეფო ტახტზე ავიდა. იყო პოლონეთისა და ლიტვის მეფე 1669-1673 წლებში. იგი პრო-ჰაბსბურგული და პრო-ფრანგული პოლიტიკის გამტარებელი იყო, რისთვისაც საღვთო რომის იმპერატორ ფერდინანდ III-ის ასულ ელეანორა ავსტრიელზე იქორწინა, თუმცა შვილები არ ჰყოლია. მიხეილი დაიბადა 1640 წლის 31 მაისს ზოლოჩევში. იგი იყო რუტენიის ვოივოდე იერემ ვიშნევეცკისა და მისი მეუღლის, გრიზელდა კონსტანცია ზამოისკას უფროსი ვაჟი. მამამისი იაგელონთა სამეფო დინასტიის ჩამომავალი იყო, როგორც პრინც დიმიტრი კორიბუტის ერთ-ერთი შვილთაშვილი, რომელიც თავის მხრივ ლიტვის დიდ მთავარ ოლგიერდის ვაჟი იყო. მისი დიდი ბებია რაინა მოილანკა, რომელიც მისი დიდი ბაბუის, მიხეილ ვიშნევეცკის მეუღლე იყო, დაბადების მოლდოვის დიდი მთავრის ქალიშვილი იყო. მას შემდეგ, რაც მამასთან ერთად გმირულად დაამარცხა კაზაკები და 1668 წელს ტახტიდან ჩამოაგდეს მეფე იან II კაზიმირი, მიხეილი პოლონეთის სეიმმა 1669 წლის 19 ივნისს პოლონეთ-ლიტვის მეფედ აირჩიეს. თუმცა, ზოგიერთი დიდგვაროვანი კონდეს პრინც ანრი ჟიულს აძლევდა ხმას. საფრანგეთის მეფე ლუი XIV ჯიუტად მოითხოვდა მიხეილის ჩამოგდებას და მის ნაცვლად თავისი ბიძაშვილის, კონდეს პრინც ანრი ჟიულის გამეფებას. ამის საპირისპიროდ ჰაბსბურგებმა მხარი მიხეილს დაუჭირეს, რომლებთან კავშირის გამყარების მიზნითაც მიხეილმა 1670 წელს ცოლად შეირთო საღვთო რომის იმპერატორ ფერდინანდ III-ის ასული ელეანორა ავსტრიელი, თუმცა ქორწინება უნაყოფო და უბედური იყო. მეფე გამოუსწორებელი ალკოჰოლიკი იყო, რის გამოც იყო გამოწვეული მისი უშვილობა. მისი ხანმოკლე მმართველობის პერიოდში პოლონეთის ხელისუფლება დეცენტრალიზდა და მთელი ძალაუფლება მაგნატების ხელში გადავიდა. იგი გარდაიცვალა 1673 წლის 10 ნოემბერს, უშვილოდ. ამის შემდეგ მეფედ პოლონელებმა იან III სობესკი დასვეს, მისი ცოლი ელეანორა კი მეორედ დაქორწინდა ლოთარინგიის ჰერცოგ შარლ V-ზე. Lerski Historical Dictionary of Poland, 966–1945 1996 -p654 "In the seventeenth century, members of the family held the most important posts in the Polish-Lithuanian Commonwealth,* and Michal Korybut Wisniowiecki* was elected King of Poland" "Michael Wisniowiecki – biography – king of Poland". Encyclopædia Britannica. Retrieved 5 November 2015. Ilona Czamańska, Wiśniowieccy. Monografia rodu, Poznań 2007, p .249,
მაფალდა სავოიელი

მაფალდა სავოიელი (იტალ. Mafalda di Savoia, პორტ. Mafalda de Saboia; დ. 1125 — გ. 4 ნოემბერი, 1157) — პორტუგალიის პირველი დედოფალი 1146-57 წლებში როგორც აფონსუ I-ის მეუღლე. პორტუგალიის მეფე სანშუ I-ის დედა. მაფალდა დაიბადა 1125 წელს სავოიაში. იგი იყო სავოიის გრაფ ამადეო III-ისა და მისი ცოლის, მაუტ დ'ალბონის მეორე ქალიშვილი. მამამისი, გრაფი ამადეო თავისი მმართველობის გამყარებას სავოიასა და მორიენში ქალიშვილების სარფიანად გათხოვებით ცდილობდა. სწორედ ამიტომ, 1146 წლის ივნისში მაფალდა დააქორწინეს პორტუგალიის მეფე აფონსუ I-ზე, რითაც იგი პორტუგალიის ისტორიაში პირველი დედოფალი გახდა. მისი ქმარი, რეკონკისტაში აქტიურად იყო ჩაბმული და ერთ-ერთ მთავარ მებრძოლადაც ითვლებოდა. დედოფალ მაფალდას ცხოვრებისა და მოღვაწეობის შესახებ ბევრი არაფერია ცნობილი. იგი გარდაიცვალა 1157 წლის 4 ნოემბერს, კოიმბრაში. მისი ქმარი ამ ამბიდან ოც წელიწადში გარდაიცვალა. ისინი ერთად განისვენებენ პორტუგალიის წმინდა ჯვრის სახელობის საკათედრო ტაძარში, კოიმბრაში. ენრიკე (1147-1155), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი; ურაკა (1148-1211), ცოლად გაჰყვა ლეონის მეფე ფერდინანდ II-ს, რომელთანაც შეეძინა მომავალი მეფე ალფონსო IX; ტერეზა (1151-1218), ცოლად გაჰყვა ფლანდრიის გრაფ ფილიპე I-ს, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი ბურგუნდიის ჰერცოგ ოდო III-ზე იქორწინა; მაფალდა (1153-1162), იგეგმებოდა მისი გათხოვება არაგონის მეფე ალფონსო II-ზე, თუმცა ქორწილამდე ცოტა ხნით ადრე გარდაიცვალა; სანშუ I (1154-1211), პორტუგალიის მეფე, ცოლად შეირთო დულკა არაგონელი, რომელთანაც შეეძინა რვა შვილი, თუმცა ასევე ჰყავდა ცხრა უკანონო შვილი; ჟუანი (1156-1164), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი; სანჩა (1157-1166), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი; Arco y Garay, Ricardo del (1954). Sepulcros de la Casa Real de Castilla. Madrid: Instituto Jerónimo Zurita. Consejo Superior de Investigaciones Científicas. OCLC 11366237. Caetano de Souza, Antonio (1735). Historia Genealógica de la Real Casa Portuguesa (PDF) (in Portuguese). Vol. I. Lisbon: Lisboa Occidental, na oficina de Joseph Antonio da Sylva. ISBN 978-84-8109-908-9. La Friganiére, Frederico Francisco de (1859). Memorias da rainhas de Portugal (in Portuguese). Lisbon: Typographia Universal. OCLC 680459800. Mattoso, José (2014). D. Afonso Henriques (in Portuguese). Lisbon: Temas e Debates. ISBN 978-972-759-911-0. Rodrigues Oliveira, Ana (2010). Rainhas medievais de Portugal. Dezassete mulheres, duas dinastias, quatro séculos de História (in Portuguese). Lisbon: A esfera dos livros. ISBN 978-989-626-261-7.
ნათელა იანქოშვილი

ნათელა იანქოშვილი (დ. 28 აგვისტო, 1918 — გ. 2008) — ქართველი მხატვარი და დაზგური გრაფიკოსი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (2000), ღირსების ორდენის კავალერი (1996), შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1995). ნათელა იანქოშვილი დაიბადა 1918 წელს ქალაქ გურჯაანში. 1943 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია. მისი ნამუშევრებიდან გამოირჩევა: პორტრეტები — „ნინო ჭავჭავაძე“ (1958, ინახება საქართველოს ხელოვნების მუზეუმში), „მამის პორტრეტები“ (1959, საქართველოს ხელოვნების მუზეუმი), „ნუკრია“ (1958, მხატვრის კუთვნილება), „ირმა ჩოფიკაშვილი“ (1960, მხატვრის კუთვნილება), „ანა კალანდაძე“ (1961, მხატვრის კუთვნილება), „მუხრან მაჭავარიანი“ (1969, მხატვრის კუთვნილება), „მედეა ჯაფარიძე“ (1976, მხატვრის კუთვნილება), „ნიკოლოზ ბარათაშვილი“ (1978, მხატვრის კუთვნილება), „მიხეილ თუმანიშვილი“ (1978, მხატვრის კუთვნილება); პეიზაჟები — „მცხეთის ჯვარი“ (1967), „კახეთი“ (1974), „შატილის კუთხე“ (1980); დაზგური გრაფიკა — „მეფე თამარი“ (1960), „მთვარიანი ღამე“ (1945); ავტორია სერიებისა: „სვანეთი“, „მექსიკა“, „კუბა“; დასურათებული აქვს „ვეფხისტყაოსანი“ (1964–1966, 18 ილუსტრაცია); გაფორმებული აქვს არაერთი წიგნი. თბილისში არსებობს „ერთი მხატვრის — ნათელა იანქოშვილის მუზეუმი“. ნათელა იანქოშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ვაჟა აბაკელია

ვაჟა აბაკელია (დ. 26 ოქტომბერი, 1948, მარტვილი — გ. 12 ივლისი, 2019) — ქართველი იურისტი, მეცნიერი, პოლიტიკოსი და თანანმდებობის პირი. 1990–1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი. დაიბადა 1948 წლის 26 ოქტომბერს, ქალაქ მარტვილში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. იყო თბილისის პარტიული ორგანიზაციების მუშაკი 1971–1979 წლებში. 1980–1990 წლებში მუშაობდა მოსამართლედ. 1991 წელს იყო საქართველოს გენერალური პროკურორი. 1990–1991 წლებში კი საქართველოს უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარის მოადგილე, ასევე სისხლის სამართლის კოლეგიის თავმჯდომარე. თბილისის ნაძალადევის რაიონის სახალხო მოსამართლე, მარტვილის სახალხო დეპუტატთა რაისაბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარე, საქართველოს კპ მარტვილის რაიკომის მდივანი. ეწეოდა სამეცნიერო და პედაგოგიურ მოღვაწეობას. იყო კავკასიის საერთაშორისო უნივერსიტეტის სამართლის სკოლის დეკანის მოადგილე, იუსტიციის ნამდვილი სახელმწიფო მრჩეველი, იურიდიულ მეცნიერებათა დოქტორი და პროფესორი. გარდაიცვალა 2019 წლის 12 ივლისს. კობა ამირხანაშვილი, საქართველოს პარლამენტის წევრები 1990-2015, გვ. 54, თბ., 2015. ვაჟა აბაკელია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ვაჟა აბაკელია — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
ზარიჩნეს რაიონი

ზარიჩნეს რაიონი (უკრ. Зарі́чненський район) — რაიონი უკრაინაში, რივნეს ოლქში. მისი ფართობია 1 442 კმ². 2016 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 35 293 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 24,2 კაცს კმ²-ზე. ზარიჩნეს რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ზარიჩნე. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-03. ციტირების თარიღი: 2019-08-06.
ზდოლბუნივის რაიონი

ზდოლბუნივის რაიონი (უკრ. Здолбу́нівський район) — რაიონი უკრაინაში, რივნეს ოლქში. მისი ფართობია 659 კმ². 2016 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 57 114 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 86,2 კაცს კმ²-ზე. ზდოლბუნივის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ზდოლბუნივი. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-03. ციტირების თარიღი: 2019-08-06.
კორეცის რაიონი

კორეცის რაიონი (უკრ. Ко́рецький район) — რაიონი უკრაინაში, რივნეს ოლქში. მისი ფართობია 720 კმ². 2016 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 33 648 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 47.6 კაცს კმ²-ზე. კორეცის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი კორეცი. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-03. ციტირების თარიღი: 2019-08-06.
კოსტოპილის რაიონი

კოსტოპილის რაიონი (უკრ. Косто́пільський район) — რაიონი უკრაინაში, რივნეს ოლქში. მისი ფართობია 1 496 კმ². 2016 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 64 530 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 43,2 კაცს კმ²-ზე. კოსტოპილის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი კოსტოპილი. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-03. ციტირების თარიღი: 2019-08-06.
მლინივის რაიონი

მლინივის რაიონი (უკრ. Мли́нівський район) — რაიონი უკრაინაში, რივნეს ოლქში. მისი ფართობია 945 კმ². 2016 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 37 563 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 40,5 კაცს კმ²-ზე. მლინივის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი მლინივი. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-03. ციტირების თარიღი: 2019-08-06.
ოსტროჰის რაიონი

ოსტროჰის რაიონი (უკრ. Остро́зький район) — რაიონი უკრაინაში, რივნეს ოლქში. მისი ფართობია 693 კმ². 2016 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 28 662 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 41,8 კაცს კმ²-ზე. ოსტროჰის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ოსტროჰი. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-07-01. ციტირების თარიღი: 2019-08-06.
რადივილივის რაიონი

რადივილივის რაიონი (უკრ. Радиви́лівський район) — რაიონი უკრაინაში, რივნეს ოლქში. მისი ფართობია 745 კმ². 2016 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 37 395 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 50,4 კაცს კმ²-ზე. რადივილივის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი რადივილივი. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-07-01. ციტირების თარიღი: 2019-08-06.
რივნეს რაიონი

რივნეს რაიონი (უკრ. Рі́вненський район) — რაიონი უკრაინაში, რივნეს ოლქში. მისი ფართობია 1 176 კმ². 2016 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 92 020 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 75,7 კაცს კმ²-ზე. რივნეს რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი რივნე. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-07-01. ციტირების თარიღი: 2019-08-06.
როკიტნეს რაიონი (რივნეს ოლქი)

როკიტნეს რაიონი (უკრ. Роки́тнівський район) — რაიონი უკრაინაში, რივნეს ოლქში. მისი ფართობია 2 350 კმ². 2016 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 56 696 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 22,8 კაცს კმ²-ზე. როკიტნოეს რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი როკიტნე. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-07-01. ციტირების თარიღი: 2019-08-06.
სარნის რაიონი

სარნის რაიონი (უკრ. Са́рненський район) — რაიონი უკრაინაში, რივნეს ოლქში. მისი ფართობია 1 970 კმ². 2016 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 103 434 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 51,1 კაცს კმ²-ზე. სარნის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი სარნი. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-07-01. ციტირების თარიღი: 2019-08-06.
ბრეტონული ენა

ბრეტონული ენა — ბრეტონელების ენა. ეკუთვნის ინდოევროპულ ენათა ოჯახის კელტურ ჯგუფს. გავრცელებულია ბრეტანში, სადაც ბრეტონელთა წინაპრები დასახლებულან V-VI საუკუნეებში. ბრეტონულ ენაზე ლაპარაკობს 20000 ათ. მეტი ადამიანი, რომელთა უმრავლესობა ფლობს აგრეთვე ფრანგულ ენას. ბრეტონული ენა მოიცავს ოთხ ძირითად დიალექტს; არ გააჩნია ერთიანი სალიტერატურო ფორმა. ბრეტონულ ენაზე საუბრობენ ჩრდილო-დასავლეთ საფრანგეთსა და ქვემო ბრეტანში — ძირითადად ფინისტერის დეპატამენტში და კოტ-დ’არმორისა და მორბიანის დეპარტამენტების დასავლეთ ნაწილში. ბრეტონული ენის პირველი წერილობითი ძეგლებია VIII-XI საუკუნეების გლოსები. 1464 წელს შედგა პირველი ბრეტონულ-ლათინურ-ფრანგული ლექსიკონი. ენათესავება უელსურ, კორნუოლურ და გალიური ენებს. Valléе F., La langue brétonne en 40 lecons, Saint-Brieuc, 1940; Hemon R., La langue brétonne. La Baule, 1947; Jackson K. H. Historical phonology of Breton. Dublin, 1967; Favereau F. Grammaire du Breton contemporain. S. l., 1997. ბრეტონული ენა — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) ბრეტონული ენა — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)