laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ველტყევი

ველტყევი, კვეშლევი — მთა საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ამბროლაურისა და იმერეთის მხარის საჩხერის მუნიციპალიტეტების ადმინისტრაციულ საზღვარზე. მდებარეობს რაჭის ქედზე, მდინარეების ჯრუჭულისა (ყვირილის მარჯვენა შენაკადი) და კრიხულის (რიონის მარცხენა შენაკადი) წყალგამყოფ მონაკვეთზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 1927 მ. აგებულია ცარცული ასაკის კირქვებითა და გადოლომიტებული კირქვებით. ველტყევის სამხრეთ-აღმოსავლეთი კალთა ციცაბოა, დანარჩენი — დამრეცი. ყველაზე დამრეცია ჩრდილო-დასავლეთი კალთა, რომელსაც ახასიათებს რელიეფის კარსტული ფორმები. ველტყევის ზედა ნაწილი შემოსილია სუბალპური ბუჩქნარითა და მდელოებით, ქვედა — სოჭისა და წიფლის ტყეებით. ველტყევის მთაზე მდებარეობდა რაჭის ერთ-ერთი მთავარი მონასტერი — ნათლისმცემლის უდაბნო. ნემანიშვილი ს., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 245–246.
კისლოვსკოეს პეტრესა და პავლეს ეკლესია

კისლოვსკოეს პეტრესა და პავლეს ეკლესია (რუს. Церковь Петра и Павла) — მართლმადიდებლური ეკლესია სვერდლოვსკის ოლქში, კამენსკის საქალაქო ოლქის სოფელ კისლოვსკოეში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1832-1846 წლებში. სვერდლოვსკის ოლქის მთავრობის 2001 წლის 28 დეკემბრის № 859-ПП დადგენილების მიხედვით მიენიჭა რეგიონალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლის სტატუსი. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს კამენსკის ეპარქიას. პირველი ხის ეკლესია კისლოვსკოეში ააგეს 1746 წელს და ტობლოსკის მიტროპოლიტის ანტონის ლოცვა-კურთხევით აკურთხეს პეტრე და პავლე მოციქულების სახელზე. ძველი ხის ტაძრის შენობა გაყიდეს შადრინის მაზრის სოფელ ულუგუშსკოეში. 1832 წელს ააგეს ქვის, სამსაკურთხევლიანი ეკლესია მრევლის ფინანსებით და ადგილობრივი გლეხის მოისეია ტიხონის ასული მელნიკოვას აქტიური მონაწილეობით, რომელმაც მთელი თავისი ცხოვრება დაუკავშირა ტაძრის მშენებლობას. მთავარი ტაძარი აკურთხეს პერმის ეპისკოპოსის არკადის მეშვეობით 1846 წლის 29 ივნისს. 1879-1882 წლებში ტაძარი გადააკეთეს, ერთ ახალ ცივ ეგვტერთან ერთად ააგეს მეორე თბილი ეგვტერი, რომელიც 1879 წლის 11 ნოემბერს აკურთხა ეკატერინბურგის ეპისკოპოსმა მოდესტმა უფლის მირქმის სახელზე. ასევე ააშენეს თბილი, მარცხენა ეგვტერი, რომელიც ასევე ეკატერინბურგის ეპისკოპოსმა მოდესტმა აკურთხა 1882 წლის 29 ივნისს ღვთისმშობლის შობის სახელზე. XX საუკუნის დასაწყისში მთავარ ტაძარში იყო ოთხიარუსიანი, მოოქროვილი კანკელი, ხოლო შიდა კედლები შეღებილი იყო ზეთის საღებავებით. ეგვტერები შელესილი იყო და შეთეთრებული. ტაძარი გადახურული იყო თუნუქით. 1888 წელს მთავარ ტაძარში აღსავლის კარი შეცვალეს ახლით. ადგილობრივი ხატები გადაწერეს, ძველები კი განაახლეს. ტაძარში ინახება საწინამძღვრო, ვერცხლის ჯვარი, რომელიც დამზადებულია 1788 წელს. გარდა ჩვეულებრივი ღვთისმსახურებისა ტაძარში წელიწადში ორჯერ იმართება ლიტანიობა: 6 აგვისტოსა და ამაღლების დღესასწაულზე. საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა 1937 წელს, ხოლო 1990 წელს დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. ↑ Петро-Павловская церковь, 1832-1846 годы. Электронная семантическая библиотека. ციტირების თარიღი: 2018-04-20. ↑ Постановление Правительства Свердловской области № 859-ПП от 28 декабря 2001 года. Электронный фонд правовой и нормативно-технической документации. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-04-13. ციტირების თარიღი: 2018-04-13. ↑ 3.0 3.1 Приходы и церкви Екатеринбургской епархии. — Екатеринбург: Братство Св. Праведного Симеона Верхотурского Чудотворца, 1902. — С. 647. ↑ 4.0 4.1 Кисловский храм. Каменск-Уральский интернет портал. ციტირების თარიღი: 2018-04-20. ↑ В Петропавловском храме села Кисловское восстанавливаются фрески, которым больше 200 лет.. ПРАВОСЛАВНАЯ ГАЗЕТА. ციტირების თარიღი: 2018-04-20. ↑ Рундквист Н., Задорина О. Свердловская область. От А до Я: Иллюстрированная краеведческая энциклопедия. — Екатеринбург: Квист, 2009. — С. 456. — ISBN 978-5-85383-392-0.
ისეტსკოეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია

ისეტსკოეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია (რუს. Церковь Святого Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ეკლესია სვერდლოვსკის ოლქში, კამენსკის საქალაქო ოლქის სოფელ ისეტსკოეში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1910-1917 წლებში. ეკლესია არის საოლქო მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. სვერდლოვსკის ოლქის მთავრობის 2001 წლის 28 დეკემბრის № 859-ПП დადგენილების მიხედვით მიენიჭა რეგიონალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლის სტატუსი. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს კამენსკის ეპარქიას. სოფლის ცენტრში, მდინარე ისეტის ნაპირიდან რამდენიმე ათეულ მეტრში შემაღლებულ ადგილზე მდებარეობს მრავალი წელი უმოქმედო ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია, რომელიც აგებულია 1917 წელს. საარქივო დოკუმენტაცია მიუთითებს, რომ ეკლესიის სახე ეტაპობრივად ჩამოყალიბდა. თავდაპირველად, 1905-1910 წლის პერიოდში, ააგეს ხის სამრეკლო. 1913 წელს პერმის სამშენებლო განყოფილებამ წარმოადგინა ახალი ეკლესიის პროექტი. სამშენებლო სამუშაოები მიმდინარეობდა 1910-1917 წლებში და შეწყდა ფასადების დასრულების ეტაპზე. ტაძრის ინტერიერი არ შემორჩენილა, შემორჩენილია კედლის მხატვრობის რამდენიმე ფრაგმენტი. ეკლესია ითვლება XX საუკუნის დასაწყისის რეგიონალური რუსული სტილის საეკლესიო არქიტექტურის ძეგლად. თავდაპირველად ააშენეს ხის ორსაკურთხევლიანი ეკლესია. მრევლი ჩამოყალიბდა 1845 წელს მარჯვენა ეგვტერის დასრულების პერიოდში. მთავარი ტაძარი აკურთხეს, მირონ-ლუკიის მთავარეპისკპოსის, ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე 1852 წლის 13 მარტს. მარჯვენა ეგვტერი აკურთხეს ელია წინასწარმეტყველის სახელზე 1845 წლის 6 დეკემბერს 1930-იან წლებში ეკლესია საბჭოთა ხელისუფლებამ დახურა. 1932 წელს შენობა გადაეცა ისეტსკოეს კოლექტივს საჭიროებისამებრ გამოყენებისათვის. კოლექტივმა მასში სასოფლო სამეურნეო საწყობი განათავსა. თანამედროვე ეტაპზე ეკლესიის კედლებზე შემორჩენილია კედლის მხატვრობა, ტაძარი არ არის აღდგენილი. 2003 წლის 22 მაისს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ხსენების დღეს მოეწყო ლიტანიობა სოფელ მამინსკოეს მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესიიდან ისეტსკოეს ეკლესიამდე. 1918 წლის 25 ივნისს მოკლული მამა ალექსანდრე მოკროუსოვის საფლავზე კი აღმართეს ჯვარი და მცირე გალავანი. Церковь Николая Чудотворца на сайте sobory.ru Церковь Николая Чудотворца с высоты в 3d ↑ Список объектов культурного наследия Свердловской области. ციტირების თარიღი: 2015-11-22. ↑ Постановление Правительства Свердловской области № 859-ПП от 28 декабря 2001 года. Электронный фонд правовой и нормативно-технической документации. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-04-13. ციტირების თარიღი: 2018-04-13. ↑ Церковь в Исетском на Яндекс.Картах. ციტირების თარიღი: 2016-03-27. ↑ Бурлакова Н.Н. Забытые храмы Свердловской области. — Екатеринбург: Сократ, 2011. — С. 128-129. — ISBN 978-5-88664-395-4. ↑ 5.0 5.1 Николаевская церковь. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-11-23. ციტირების თარიღი: 2015-11-22.
კარპინსკის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ტაძარი

კარპინსკის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ტაძარი (რუს. Храм Введения Пресвятой Богородицы во Храм) — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ კარპინსკში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1761-1776 წლებში. ტაძარი აგებულია ურალური ბაროკოს სტილში. არის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინბურგის ეპარქიას. ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ტაძრის მშენებლობა დაიწყეს ბოგოსლოვსკის ქარხანაში (ამჟამად ქალაქი კარპინსკი) 1761 წელს. მშენებლობა წარიმართა ქარხნის დამაარსებლის, ვერხოტურელი ვაჭრის მაქსიმე პოხოდიაშინის ფინანსებითა და ტობოლსკისა და ციმბირის მიტროპოლიტის პავლეს ლოცვა-კურთხევით. ქვედა ტაძარი აკურთხა ვერხოტურეს ნიკოლსკის მონასტრის არქიმანდრიტმა ტიხონმა ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების სახელზე. ზედა ტაძარი კი აკურთხეს 1776 წელს წმინდა მოციქულის იოანე ღვთისმეტყველის სახელზე 1770 წლის 11 ივლისს ბოგოსლოვსკის ქარხანამ მიიწვია მეცნიერი პეტრ სიმონ პალასი, რომელიც აკვირდებოდა ტაძრის მეორე სართულის მშენებლობას. ტაძრის შოარიახლოს აშენეს აგურის ქარხანა, რათა ტაძარი აეშენებინათ აგურით. ყველა საჭირო საეკლესიო ჭურჭელი ეკლესიას გადასცა ქარხნის დამაარსებელმა მ. პოხოდიაშინმა. ბოგოსლოვკსის ეკლესიის მრევლი ძირითადად მუშაობდა ბოგოსლოვსკის ქარხანაში. ტაძრის მრევლს ასევე მიეკუთვნებოდა სოფელ კაკვის მაცხოვრებლები, რომელიც ქარხნიდან 17 კმ-ში მდებარეობდა და ლობვის მცხოვრებლებიც, რომელიც მვებარეობდა 37 კმ-ის მოშორებით. 1902 წლის მონაცემებით ეკლესიის მრევლი შეადგენდა 4 336 ადამიანს. 1930-იან წლებში ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ტაძარი დახურეს ღვთისმსახურებისათვის. მისი წინამძღვარი ვასილი სლოვცოვი რევოლუციურმა ტრიბუნალმა გაასამართლა 1922 წლის 22 მაისს და მიუსაჯა ხუთი წლით პატიმრობა. მოახდინეს მისი ამნისტია, მაგრამ აუკრძალეს ვერხოტურეს მაზრაში ცხოვრება. ტაძრის შენობა რამდენჯერმე ააფეთქეს. დაანგრიეს 57-მეტრიანი სამრეკლო. ტაძრის აღდგენა მიმდინარეობს დღევანდელ დღემდე. Братство Св. Праведного Симеона, Верхотурского Чудотворца. Приходы и церкви Екатеринбургской епархии. — 1902. — С. 300. — 612 с. Предприниматели Карпинска восстанавливают Богословский Введенский храм დაარქივებული 2016-10-18 საიტზე Wayback Machine. ↑ ПЕТР СИМОН ПАЛЛАС ПУТЕШЕСТВИЕ ПО РАЗНЫМ МЕСТАМ РОССИЙСКОГО ГОСУДАРСТВА ↑ Новомученики и Исповедники Русской Православной Церкви XX века ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კარპინსკის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ტაძარი
არამილის სამების ტაძარი

არამილის სამების ტაძარი (რუს. Свято-Троицкий храм) — მართლმადიდებლური ეკლესია სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ არამილში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1784-1790 წლებში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინბურგის ეპარქიას. XVII საუკუნის დასასრულს არამილში ააგეს პირველი ხის ეკლესია, მაგრამ არც თარიღი და არც სახელწოდება არაა ცნობილი. ეკლესია მცირე ხანს იდგა, რადგან დაწვეს ბაშკირებმა 1709 წლის აჯანყების დროს. 1712-1717 წლებში მიტროპოლიტ იოანე ტობოლსკელის ლოცვა-კურთხევით ააგეს ხის ეკლესია ქრსისტეს შობის სახელზე, რომელიც დაიწვა 1782 წელს. ხანძრის შემდეგ გადარჩა მხოლოდ სამრეკლო, რომელსაც 1783 წელს მიაშენეს პატარა ტაძარი და საკურთხეველი. ეს ეკლესია იყო მცირე და 1784 წლის 30 აპრილს დაიწყეს ახალი ხის ეკლესიის მშენებლობა წმინდა სამების სახელზე. 1790 წლის 20 ივნისს ტაძარი ააშენეს და აკურთხა ეპისკოპოსმა ვარლაამმა. ახლანდელი სამსაკურთხევლიანი ქვის ეკლესიის მშენებლობა დაიწყეს 1830 წელს და მხოლოდ რვა წლის შემდეგ აკურთხეს მარცხენა ეგვტერი ღვთისმშობლის შობის სახელზე. 1842 წლის 6 ივნისს მთავარი ტაძარი აკურთხა ეპისკოპოსმა მელქისედეკმა. უკანასკნელი მარჯვენა ეგვტერი ეპისკოპოსმა იოანემ აკურთხა ელია წინასწარმეტყველის სახელზე. ეკატერინბურგის ეპარქიის სახელმძღვანელო წიგნის მიხედვით 1915 წლისთვის ეკლესიის შტატში შედიოდა ორი მღვდელი, ერთი დიაკვანი და ორი მეფსალმუნე. მრევლის რაოდენობა იყო დაახლოებით ოთხი ათასი კაცი. 1937 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა, სამრეკლო და ეკლესიის გალავანი დაანგრიეს. ასევე გაანადგურეს სასაფლაოც. ეკლესიაში საბჭოთა პერიოდში თავდაპირველად განთავსებული იყო სკოლა, შემდეგ კი მაღაზია. 1990 წელს შენობა დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. 1991 წლიდან ეკლესიაში მიმდინარეობს ღვთისმსახურება. В ПРАЗДНИК ПРОРОКА БОЖИЯ ИЛИИ ТОРЖЕСТВЕННОЕ БОГОСЛУЖЕНИЕ СОСТОИТСЯ В АРАМИЛЕ დაარქივებული 2014-11-06 საიტზე Wayback Machine. В БЛИЖАЙШЕМ БУДУЩЕМ В ГОРОДЕ АРАМИЛЬ ОТКРОЮТСЯ ДВА НОВЫХ ПРИХОДА დაარქივებული 2014-11-06 საიტზე Wayback Machine. Виртуальный тур по храму დაარქივებული 2017-09-20 საიტზე Wayback Machine.
სევეროურალსკის პეტრესა და პავლეს ეკლესია

სევეროურალსკის პეტრესა და პავლეს ეკლესია (რუს. Церковь Петра и Павла) — მართლმადიდებლური ეკლესია სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ სევეროურალსკში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1768-1798 წლებში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ეკატერინბურგის ეპარქიას. ეკლესია არის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. 1767 წელს მდინარე კოლონგის მარცხენა ნაპირზე ურალელი მაღაროელის მაქსიმ პოხოდიაშინის ფინანსებით და ტობოლსკის მიტროპოლიტ პავლეს ლოცვა-კურთხევით ჩაყარეს ქვის ეკლესიის საფუძველი მოციქულების პეტრესა და პავლეს სახელზე. მაქსიმ პოხოდიაშინის გარდაცვალების გამო მშენებლობა 30 წლით გაჭიანურდა. ქვედა სართული დასრულებული იყო 1787 წელს და აკურთხეს ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე, ხოლო ზედა დაასრულეს 1798 წელს და აკურთხეს მოციქულების პეტრესა და პავლეს სახელზე. ტაძრის საერთო სიმაღლეა 57,5 მეტრი, სიგრძე 37,81 მეტრი, ხოლო სიგანე — 12,25 მეტრი. ტაძარი განეკუთვნება ურალური ბაროკოს და XIX საუკუნის შუა წლების პროვინციული კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილს. ბაროკოს განეკუთვნება ტაძრის პირველი ორი სართული. წრიული ელემენტების გარე გაფორმება დამზადებულია სპეციალური ფორმის აგურისგან. სამიარუსიანი სამრეკლო აგებულია რუსული კლასიციზმის სტილში. ტაძარი ფუნქციონირებდა 1929 წლის გაზაფხულამდე, ამ დროისთვის ჩამოხსნეს მთავარი ზარი, ხოლო ჭურჭლისა და ხატების რეკვიზიცია მოხადინეს. დახურვიდან პირველი ოცი წლის განმავლობაში დაანგრიეს თუჯის გალავანი. ტაძარი დაანგრიეს და გადააკეთეს საწყობად. მთლიანად განადგურდა შიდა აღჭურვილობა. რსფსრ-ის მინისტრთა საბჭოს 1960 წლის 31 აგვისტოს № 1327 გადაწყვეტილებით პეტრესა და პავლეს ეკლესია შეიტანეს კულტურის ძეგლების სიაში. 1988 წლის 24 ნოემბერს ქალაქის აღმასრულებელი კომიტეტის გადაწყვეტილებით ეკლესია დაუბრუნეს მართლმადიდებლურ საზოგადოებას. Храм Петра и Павла в Североуральске Сайт храма
ველური აბრეშუმხვევიები

ველური აბრეშუმხვევიები — კრებითი სახელწოდება პეპლების ჯგუფისა, რომელთა მუხლუხები დაჭუპრების წინ მათ მიერ გამოყოფილ აბრეშუმის ძაფს მეტნაკლებად იყენებენ პარკის ასახვევად. ხემყრალის აბრეშუმხვევია (Philosamia cynthia) აბუსალათინის აბრეშუმხვევია (Philosamia cynthia ricini) ინდური აბრეშუმხვევია ანუ ტუსორი (Antheraea paphia) ↑ თუხარელი ი., ველური აბრეშუმხვევიები // ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 352.
კოსიცინის გიმნაზია

კოსიცინის გიმნაზია (რუს. Гимназия Косицына) — შენობათა კომპლექსი მოსკოვის ჩერნიგოვსკოეს შესახვევში, XVIII საუკუნის საქალაქო საკარმიდამო (შემდგომში გადაკეთებული). ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტი. შენობის პირველი ცნობილი მფლობელი პრეობრაჟენსკის ლეიბ-გვარდიის პოლკის კაპიტანი ვ. ტ. რჟევსკი. მის დროს, 1710 წელს, მშენებლობის დასარულს აშენდა ქვის პალატები, რომელიც ბოლშაია ორდინკას ქუჩაზე გადიოდა, ხოლო მის უკან იშლებოდა ბაღი. 1758 წელს, ი. გ. ჟურავლიოვის დროს, ხის ფლიგელები შეიცვალა ქვის ნაგებობებით, ჩნდება შიდა კიბეები და კორიდორის წინკარი. XVIII საუკუნეში არსებობდა ეგრეთ წოდებული „გლუხოვის შესახვევი“ — მთავარი სახლის აღმოსავლეთი შესასვლელი; ჟურავლიოვის დროს, საზეიმო შესასვლელი გადაკეთილი იყო სამეურნეო შენობებით. XVIII საუკუნის ბოლოს, საკარმიდამო ძლიერად დაზარლდა ხანძრით. ვაჭარი ვასილევი — საკარმიდამოს ერთ-ერთი შემდგომი მფლობელი, პრაქტიკულად მთლიანად გადააკეთა კომპლექსი: მთავარ სახლს გაუჩნდა მესამე სართული, გაფორმდა ფასადის რიზალიტი, შესასვლელი გათავისუფლდა, რომელიც ახალი ჭიშკარით გაფორმდა, საკარმიდამოს სამხრეთ ნაწილში გაიშალა მდიდრული ბაღი. საკარმიდამოს შემდეგი ცვლილებები 1812 წლის სამამულო ომის შემდეგ განხორციელდა. 1830-იან წლებში, საკარმიდამოს მფლობელები ვაჭარი გრაჩევები ხდებიან, მათ დროს მთავარ სახლს ბაღის მხრიდან ტერასა ჩაშენდა. XIX საუკუნის ბოლოდან, საკარმიდამოში მფლობელებს არ უცხოვრიათ. 1906 წელს, საკარმიდამოს ჩრდილოეთ-დასავლეთი ნაწილი იყიდა ა. ა. დურილინმა. მის დროს, შენობა გაქირავდა „მის უდიდებულესობა იმპერატორ მარიას კანცელარიაზე“, სადაც გაიხსნა ვ. დ. კოსიცინის კერძო ვაჟთა გიმნაზია. საკარმიდამოს გადაკეთება არქიტექტორ ვ. ვ. შერვუდის ხელმძღვანელობით მიმდინარეობდა. ოთახები, სადაც შემდგომში კლასები განლაგდა, ფართობში გაიზარდნენ, საგრძნობლად მოიკლო კიბეების სივრცე, შეიქმნა მინაშენი. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ, გიმნაზიის ყოფილ შენობაში განლაგებული იყო მეორე საფეხურის სკოლა, სამედიცინო სასწავლებელი და საბავშვო ბაღი. დღეისთვის, ყოფილი საკარმიდამოს მთავარ შენობაში განლაგებულია სლავური კულტურისა და ხელნაწერის საერთაშორისო ფონდი, რომელიც 1989 წელს ჩამოყალიბდა. 1993 წელს, საკარმიდამოს ფლიგელში იგორ ტალკოვის მუზეუმი ჩამოყალიბდა. Знаменитые и известные исторические здания и дома Москвы ↑ ДЕПАРТАМЕНТ КУЛЬТУРНОГО НАСЛЕДИЯ ГОРОДА МОСКВЫ/ Усадьба городская (гимназия Косицына), XVIII — нач. XX вв ↑ 2.0 2.1 Знаменитые и известные исторические здания и дома Москвы ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 Денис Дроздов — «Большая Ордынка. Прогулка по Замоскворечью»
ვერხოტურეს კრემლი

ვერხოტურეს კრემლი (რუს. Верхотурский кремль) — ციხესიმაგრე, კრემლი, ქალაქ ვერხოტურეში, სვერდლოვსკის ოლქი, რუსეთს ფედერაცია. ვერხოტურეს კრემლი ტობოლსკის კრემლთან ერთად ერთადერთი ქვის ციხესიმაგრეა ცენტრალური ურალის ტერიტორიაზე. ვერხოტურეს კრემლი რუსეთის კრემლებს შორის ყველაზე პატარაა. ვერხოტურეს კრემლი მდებარეობს ქალაქის ცენტრიდან 8 კმ-ის დაშორებით. სვერდლოვსკის ოლქის ცენტრ, ქალაქ ეკატერინბურგიდან დაშორებულია 300 კმ-ით, ხოლო პერმიდან - 382 კმ-ით. ვერხოტურეს პირველი კრემლი ააგეს 1598 წელს და იგი ხისგან იყო აგებული. მისი მშენებლობა უკავშირდებოდა ციმბირისკენ მიმავალი მოკლე გზის მშენებლობას. შემთხვევით გაჩენილი ხანძრებისაგან კრემლი რამდენჯერმე დაიწვა და ყოველ ჯერზე ხელახლა აგებდნენ. 1699 წელს პეტრე I დიდის ბრძანებით ვერხოტურეში დაიწყო ქვის კრემლის მშენებლობა, რომელიც უკანასკნელი იყო რუსეთში. ქვის კრემლის მშენებლობასთან ერთად დაიწყეს წმინდა სამების ტაძრის მშენებლობაც, რომელიც შენდებოდა მოსკოვური ბაროკოს სტილში, რომელიც დღესაც კრემლის მთავარ ღირსშესანიშნაობას წარმოადგენს. სამების საკათედრო ტაძარი ურალის საეკლესიო არქიტექტურის გამოჩენილი ძეგლია. კრემლის ტერიტორიაზე ასევე აგებული იყო ბეღელი, სადარაჯო და სამზრეულო. ვერხოტურეს კრემლის არქიტექტურული ანსამბლი 1712 წლისთვის უკვე ჩამოყალიბებული იყო. XVIII საუკუნეში ვერხოტურე მთელი ურალის დედაქალაქი გახდა. XVIII საუკუნის ბოლოს ადგილობრივი ადმინისტრაციის რეორგანიზაციასთან დაკავშირებით, საქალაქო და სამაზრო მმართველობისათვის საჭირო სპეციალური შენობები ააგეს. ამასთან დაკავშირებით 1802 წელს კრემლის ტერიტორიაზე განათვასეს სამაზრო სასამართლო. 1880-იან წლებში ვერხოტურეს კრემლის ტერიტორიაზე ააგეს სახანძრო დეპო. უკანასკნელი, რევოლუციამდელი ნაგებობა კრემლის ტერიტორიაზე გახდა ერთსართულიანი აგურის კორპუსი, რომელიც ეკუთვნოდა სამაზრო ხაზინას, იგი ააგეს 1912 წელს. ამჟამად ვერხოტურის კრემლი წარმოადგენს არქიტექტურულ ანსამბლს და არის სამუზეუმო-ისტორიული კომპლექსი. კრემლის ტერიტორიაზე მდებარეობს მუზეუმი „მეფის ბეღლები“. მსურველებს ასევე შეუძლიათ სამების საკათედრო ტაძრის სამრეკლოზე ასვლა. ВЕРХОТУРСКИЙ КРЕМЛЬ Верхотурский кремль Верхотурский кремль ↑ 1.0 1.1 Верхотурский кремль
ჯუზეპე კონტე

ჯუზეპე კონტე (იტალ. Giuseppe Conte; დ. 8 აგვისტო, 1964, ფოჯის პროვინცია, აპულია, იტალია) — იტალიელი ადვოკატი და პოლიტიკოსი. იტალიის პრემიერ-მინისტრი 2018 წლის 1 ივნისიდან 2021 წლის 13 თებერვლამდე. თანამდებობაზე შეცვალა მარიო დრაგიმ. ჯუზეპე კონტე იტალიის პრემიერ-მინისტრი გახდა (2018-06-01). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-04-11.
ნიჟნი-ტაგილის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი

ნიჟნი-ტაგილის ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი (რუს. Историко-краеведческий музей) — ნიჟნი-ტაგილის მთავარი და უძველესი მუზეუმი, მდებარეობს ლენინის პროსპექტზე ტაგილის ჭაობის ნაპირზე ქალაქის ლენინის რაიონში, ქალაქის ცენტრში. შედის ნიჟნი-ტაგილის მუზეუმ-ნაკრძალის შემადგენლობაში. მუზეუმი მდებარეობს ქარხნის კანტორის ყოფილი ლაბორატორიის ფლიგელში და გორსოვეტთან ერთად ქმნის ერთიან არქიტექტურულ კომპლექსს „ტაგილის კრემლი“. ნიჟნი-ტაგილის თანამედროვე მუზეუმი დაარსდა 1840 წელს და ეწოდებოდა „ბუნების ისტორიისა და სიძველეთა მუზეუმი“. მუზეუმი დაარსდა ალექსანდრე ნიკოლოზის ძის მიერ ორგანიზებული გამოფენის ექსპონატებზე დაფუძნებით. ალექსანდრე ვიზიტით იმყოფებოდა ნიჟნი-ტაგილში 1837 წელს. მუზეუმი დახურული სივრცე იყო, რომლის ძირითადი მიზანი იყო შეეგროვებინა, დაეცვა და შეესწავლა კოლექციები და გამოეყენებინათ იგი როგორც სასწავლო რესურსი დემიდოვების ვიისკის ტექნიკური სასწავლებლისათვის. 1891 წელს მუზეუმის კოლექცია გაერთიანდა ვიისკის მუზეუმთან და მათ ბაზაზე შეიქმნა ნიჟნი-ტაგილის მუზეუმი, რომელიც ღია იყო მნახველებისათვის. მაგრამ ამ მუზეუმმა იმუშავა 1907 წლამდე და დაიხურა ფინანსების არ ქონის გამო, რამაც ბევრი ექსპონატის დაკარგვა გამოიწვია. მუზეუმი ხელახლა ჩამოყალიბდა 1924 წელს, როგორც ნიჟნი-ტაგილის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი. მისი ექსპოზიცია შეივსო იშვიათი საგნებით, რომლებიც ყოფილი ბატონების სახლებიდან და ახლომდებარე ეკლესიებიდან შეაგროვეს. მუზეუმის ექსპოზიციამ თანამედროვე სახე მიიღო 1980-იან წლებში, როდესაც მისი შემადგენლობიდან გამოვიდა ბუნების ნაწლი და მას შემდეგ ეწოდება ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი. მუზეუმის ექსპოზიცია შედგება შვიდი დარბაზისაგან. ექსპონატები ეძღვნება ნიჟნი-ტაგილის ისტორიას უძველესი ეპოქიდან 1917 წლამდე: დარბაზი № 1: პირველყოფილი საზოგადოოებრივი წყობა პალეოლითიდან ადრე რკინის ხანამდე; რუსების მიერ ცენტრალური ურალის ათვისების ისტორია XVI-XVII საუკუნეებში. დარბაზი № 2: დასახლებების განვითარების ისტორია, XVIII საუკუნეში პირველი მეტალურგიული ქარხნის გამოჩენა. დარბაზი № 3: ნიჟნი-ტაგილის ოლქის ისტორია 1806-181 წწ. დარბაზი № 4: ნიჟნი-ტაგილის ოლქის კულტურული ცხოვრება XIX საუკუნის პირველ ნახევარში. დარბაზი № 5: დემიდოვები რუსული კულტურის ისტორიაში, რუსულ-ფრანგული და რუსულ-იტალიური კავშირები. დარბაზი № 6: ნიჟნი-ტაგილის ოლქის ცხოვრება XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. დარბაზი № 7: :ნიჟნი-ტაგილის ოლქის ცხოვრება XX საუკუნის პირველ ნახევარში. http://museum-nt.ru Историко-краеведческий музей. TagilCity.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-04-02. ციტირების თარიღი: 2015-03-27. Нижнетагильский музей-заповедник «Горнозаводской Урал». Наш Урал. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-11-28. ციტირების თარიღი: 2015-03-27.
ვენახი

ვენახი — ვაზის ბაღი. მიწის ნაკვეთი, რომელზეც გაშენებულია ვაზის პლანტაცია, სადაც მოყავთ ყურძენი ღვინისთვის, სასუფრე ყურძენი და უბრალო, უალკოჰოლო წვენისთვის. ეს წარმოება მევენახეობის სახელითაა ცნობილი, რომელიც როგორც სოფლის მეურნეობის დარგია, ასევე მეცნიერებაა. მევენახეობის ყველაზე მაღალმთიანი რაიონებია ბოლივიაში (2500-3000 მეტრი ზღვის დონიდან), დაღესტანში (1400 მეტრი), აზერბაიჯანში (1300 მეტრი). ტროპიკულ სარტყელში ვაზის ვეგეტაცია უწყვეტად მიმდინარეობს, რაც წლის განმავლობაში ორი მოსავლის მიღების საშუალებას იძლევა. გასული საუკუნის 70-80-იან წლებში მთელ მსოფლიოში ვაზის ნარგავების ფართობები სტაბილური სახით 10 მილიონ ჰექტარს აღწევდა, რაც სოფლის მეურნეობისათვის გამოყენებული ფართობის 0,7% შეადგენდა. ღვინოს, რამდენიმე მტკიცებით, ჯერ კიდევ 6000-5000 წლის წინ აწარმოებდნენ. ღვინის დამზადების ტექნოლოგიების განვითარებაში დიდი წვლილი ძველ ბერძნებს მიუძღვით, მაგრამ ძირითადი, საბოლოო სახე რომის იმპერიაში ჩამოყალიბდა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 354. ↑ ავთო ბიბიჩაძე - ვაზის გავრცელების არეალი. ↑ 8,000-year-old wine unearthed in Georgia. არქეოლოგია (2003). ციტირების თარიღი: 24 თებერვალი 2004. ↑ Phillips, R. (2000). A Short History of Wine. Harper Collins, გვ. 37. ISBN 0060937378.  ვიქსიკონში განმარტებულია სიტყვა: ვენახი
ბათუმის პიაცა

ბათუმის პიაცა — მოზაიკა ქალაქ ბათუმში, პიაცას მოედანზე. დიამეტრი 106 მ². ეს მოზაიკა ითვლება ევროპაში ყველაზე დიდ ფიგურატულ მარმარილოს მოზაიკად. მოზაიკის ავტორია ქართველ-შვეიცარიელი დიზაინერი ნატალი (ნატალია) დე პიტა-ამირეჯიბი მოზაიკა შეიქმნა 2010 წელს ნატალი დე პიტა-ამირეჯიბის ორიგინალური ესკიზის მიხედვით. მოზაიკა დამზადდა აბუ-დაბიში, კომპანია „ფანტინი მოზაიჩის“ სახელოსნოში, და შემდეგ გადმოტანილი იქნა ბათუმში. მოზაიკის ცალკეული ნაწილები ერთ მთლიანობად აიწყო უკვე ადგილზე ათ დღეში 2010 წლის აგვისტოში. პროექტს ხელმძღვანელობდა უშუალოდ ნატალი დე პიტა-ამირეჯიბი. ბათუმში მოსამზადებელ სამუშაოებს უზრუნველყოფდა ქართული სამშენებლო კომპანია „მონოლიტი“. მოზაიკა შეიქმნა 1 კვ. სმ ზომის 88244735 დაჭრილი და დამუშავებული ფილებისაგან, რომლებიც გაერთიანდა 1764895 სეგმენტში. მოზაიკის მასალაა მარმარილო, რომელიც შეგროვდა მსოფლიოს თხუთმეტ ქვეყანაში. ზღვის ქალღმერთის იისფერი კაბა და მეორე ქალღმერთის წითელი კაბის მუქი ნაწილი დამზადებულია კერამიკული მასალისგან. მოზაიკის კონცეფციაა ზღვის სტიქიის მარადიული მოძრაობის და თანამედროვე საქალაქო სივრცის განუწყვეტელი განვითარების შერწყმა. მოზაიკის კომპოზიცია წარმოადგენს სხვადასხვა დიამეტრის რვა წრეს, რომლებიც უშუალოდ ერთმანეთშია მოთავსებული, რაც მოგვაგონებს წყლის ძაბრს ზღვის წყნარ ზედაპირზე. ყველა წრე მორთულია სხვადასხვა ორნამენტული და ფიგურატული ელემენტებით. ცენტრალური შიდა წრე წარმოადგენს ფიგურატულ კომპოზიციას, რომელიც შედგება ქალის ხუთი ფიგურისგან. ეს ფიგურები ანსახიერებენ ზღვის ღვთაებების ქალურ სახებას, რომლებსაც აცვიათ სხვადასხვა ფერის სამოსი: წითელი, ცისფერი, იისფერი, ვარდისფერი და მწვანე. ყოველი ფერი შეესაბამება პერსონაჟის ხასიათს. ცნობილია, რომ კომპოზიციის ცენტრალური ფიგურის — პატარა ქალთევზას პროტოტიპია დიზაინერის ქალიშვილი ხუთი წლის რომინა. მოზაიკა პიაცაზე არის ამ ზღვისპირა ქალაქის ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ღირსშესანიშნაობა, რომელსაც უამრავი მნახველი ჰყავს. ↑ ევროპის უდიდესი ფიგურატული მარმარილოს მოზაიკა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-06-11. ციტირების თარიღი: 2018-06-03. ↑ ნატალი დე პიტა-ამირეჯიბი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-05-25. ციტირების თარიღი: 2018-06-03. ↑ Maestri del mosaico e del marmo | mosaici artistici - Fantini Mosaici | Marmi. Fantini Mosaici | Marmi. ციტირების თარიღი: 2018-06-03.