laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სამგორის მევენახეობის საბჭოთა მეურნეობა

სამგორის მევენახეობის საბჭოთა მეურნეობა, შეიქმნა 1953 წელს სამგორის ველზე, ქ. თბილისის აღმოსავლეთით (თბილისი დაშორებულია 23 კმ-ით). სამგორის ზემო მაგისტრალური სარწყავი არხის მწყობრში შესვლის შემდეგ კარგი პირობები შეიქმნა მევენახეობისა და მეხილეობის განვითარებისათვის. მეურნეობის შექმნის მიზანი იყო თბილისისა და რუსთავის მოსახლეობის მომარაგება ახალი ყურძნით, რისთვისაც გაშენდა ყურძნის ჯიშები: რქაწითელი (232 ჰა), განჯური (120 ჰა), ჩინური (24 ჰა) და სხვა. აშენდა 400 ტ ტევადობის მაცივარი, რაც ზამთრისა და ზაფხულის პერიოდში მოსახლეობისათვის ახალი ყურძნის მიწოდების საშუალებას იძლევა, მთლიანად მეურნეობას უჭირავს 879 ჰა ფართობი ქარსაფარ ზოლებს — 55 ჰა, ვაზი გაშენებულია 401 ჰა-ზე, ბაღი — 38 ჰა-ზე. მეურნეობას აქვს მსხვილფეხა რქიანი პირუტყვის ფერმა, საფუტკრე და სხვა. მეურნეობის შემოსავლის 94%-ს მევენახეობა იძლევა (წელიწადში 1500—1600 ტ ყურძენი). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 710.
სამგორის სარწყავი სისტემის ზემო მაგისტრალური არხი

სამგორის სარწყავი სისტემის ზემო მაგისტრალური არხი — არხი აღმოსავლეთ საქართველოში, ივრის ზეგანზე. წყალს იღებს მდინარე ივრიდან და სოფელ პალდოსთან (საგარეჯოს მუნიციპალიტეტი) მოწყობილი სათავე ნაგებობის საშუალებით. ივრის წყალი ამ არხით ჩადის თბილისის ზღვაში. არხის სიგრძეა 42,39 კმ, სარწყავი ქსლის ჯამური სიგრძე — 312,6 კმ, მაქსიმალური გამტარუნარიანობა — 13 მ³/წმ. ექსპლუატაციაშია 1952 წლიდან. არხი რწყავს 29,2 ათ. ჰა ფართობს, ძირითადად გარდაბნის მუნიციპალიტეტის, აგრეთვე თბილისის მიწებს. გვახარია ვ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 710-711.
ცარიზმი

ცარიზმი – სახელისუფლებო სისტემა რომლის სათავეში დგას ცარი, მონარქი ფართოდ შეუზღუდავი უფლებებით. უფრო ხშირად ცარიზმის ქვეშ იგულისხმება სახელმწიფო რეჟიმი რუსეთში 1480–1917 წლებში (თუმცა ეს გამოყენება ტექნიკურად მართებულია მხოლოდ 1721 წლამდე, რის შემდეგაც რუსეთის მონარქები ატარებდნენ იმპერატორის ტიტულს). ka:რუსული ავტოკრატია
პოლონეთის პოლიტიკა

პოლონეთის პოლიტიკური სისტემა არის საპარლამენტო, წარმომადგენლობითი დემოკრატიის რესპუბლიკა, სადაც პრემიერ მინისტრი არის მრავალპარტიული სისტემის მქონე მთავრობის ხელმძღვანელი. აღმასრულებელი ხელისუფლება ეკუთვნის მთავრობას, ხოლო საკანონმდებლო ხელისუფლება განაწილებულია მთავრობასა და ორპალატიან (სეიმი და სენატი) პარლამენტს შორის. სასამართლო დამოუკიდებელია აღმასრულებელი და საკანონმდებლო ხელისუფლებებისგან. აღმასრულებელი ხელისუფლება ეკუთვნის მთავრობას, რომელიც შედგება მინისტრთა საბჭოსგან, რომელსაც პრემიერ მინისტი ხელმძღვანელობს. მისი წევრები ძირითადად პარლამენტის ქვედა პალატის (სეიმის) უმრავლესობის გუნდიდან ირჩევიან. მთავრობას ოფიციალურად ასახელებს პრეზიდენტი, და სეიმმა ორ კვირაში უნდა დაამტკიცოს ის. საკანოონმდებლო ხელისუფლება არის განაწილებული მთავრობასა და პარლამენტს შორის. პარლამენტის წევრები ირჩევიან პროპორციული სისტემით. იმ შემთხვევაში თუ პოლიტიკური პარტია არ გამოხატავს ეთნიკური უმცირესობის ინტერესებს მან პარლამენტის ქვედა პალატაში მოსახვედრად მინიმუმ 5%-იანი ზღვარი უნდა გადალახოს. დღეისთვის წარმოდგენილია 4 პარტია. საპარლამენტო არჩევნები ტარდება ოთხ წელიწადში ერთხელ. პოლონეთის პრეზიდენტი, როგორც სახელმწიფოს მეთაური არის პოლონეთის შეიარაღებული ძალების მთავარსარდალი. ასევე მას აქვს პარლამენტის გადაწყვეტილებაზე ვეტოს უფლება, სხვა შემთხვევაში ძირითადად წარმომაგენლობითი როლი აქვს. პრეზიდენტის არჩევნები ტარდება 5 წელიწადში ერთხელ. პოლონეთის პოლიტიკური სესტემა განსაზღვრულია პოლონეთის კონსტიტუციით, რომელიც ასევე არის ინდივიდუალური თავისუფლების გარანტია. სასამართლო პოლონეთის პოლიტიკაში, საკონსტიტუციო ტრიბუნალის გარდა რომელიც ახდენს ისეთი კანონების ანულირებას რომლებიც ინდივიდუალურ თავისუფლებას ზღუდავენ, მინიმალურ როლს თამაშობს. პოლონეთი დაყოფილია 16 პროვინციად (სავოევოდო პოლ.:województwo): ქვემო სელეზია; კუაიავო-პომერანია; ლოძი; ლუბლინი; ლუბუში; მალოპოლოვსკი; მაზოვიეცი; ოპოლე; კარპატები; პოდლასი; პომერანია; სილეზია; სვიეტოკში; ვარმინო-მაზურია; ველიკოპოლსკი; დასავლეთ პომერანია. ერიკ ჰეროს სახელმძღვანელო ცენტრალურ და აღმოსავლეთ ევროპაში დაარქივებული 2006-07-02 საიტზე Wayback Machine. კვლევები დაარქივებული 2009-03-03 საიტზე Wayback Machine.
ცუცხვათის ციხე

ცუცხვათის ციხე — შუა საუკუნის ციხესიმაგრე დასავლეთ საქართველოში, იმერეთში, ოკრიბაში, ახლანდელი ტყიბულის მუნიციპალიტეტის სოფლების ცუცხვათისა და ოხომირის ახლოს, შემორჩენილია ნანგრევების სახით. ცუცხვათის ციხე აკონტროლებდა ქუთაისიდან აღმოსავლეთ საქართველოსაკენ და ოკრიბის გავლით რაჭისაკენ მიმავალ გზებს. გვიანდელი შუა საუკუნეებში ცუცხვათის ციხე იმერეთის სამეფოს უმნიშვნელოვანესი სიმაგრე იყო. 1721 წელს ოსმალებმა დაიკავეს და იქ თავიანთი გარნიზონი ჩააყენეს. 1770 წელს მეფე სოლომონ I-მა გაათავისუფლა. 1810 წელს იმერეთის სამეფოს რუსეთის იმპერიასთან შეერთების შემდეგ დაანგრიეს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. ბერაძე თ..  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 14677
სამგორის სარწყავი სისტემის ქვემო მაგისტრალური არხი

სამგორის სარწყავი სისტემის ქვემო მაგისტრალური არხი — არხი აღმოსავლეთ საქართველოში, ივრის ზეგანსა და გარდაბნის ვაკეზე. წყალს იღებს თბილისის ზღვიდან. არხის სიგრძეა 48,1 კმ, სარწყავი ქსელის ჯამური სიგრძე 441,9 კმ. მაქსიმალური გამტარუნარიანობა — 12 მ³/წმ. ექსპლუატაციაშია 1952 წლიდან. არხი რწყავს ძირითადად გარდაბნის მუნიციპალიტეტის, აგრეთვე თბილისის მიწებს. გვახარია ვ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 711.
სამგორ-პატარძეულის ნავთობის საბადო

სამგორ-პატარძეულის ნავთობის საბადო — მდებარეობს აჭარა-თრიალეთის ნაოჭა სისტემის აღმოსავლეთ ნაწილში, საქართველოს გარდაბნისა და საგარეჯოს მუნიციპალიტეტებში. აგებულია გვიანდელი ცარცულიდან გვიანდელი პლიოცენურამდე ასაკის ტერიგენული, კამბონატული და ვულკანურ-დანალექი ქანების სქელი (7–8 კმ-მდე) კომპლექსით. საბადოში გამოიყოფა 3 ბრაქინტიკლური ნაოჭი — სამგორის, სამხრეთ სამგორისა და პატარძეულის. საბადოს შესწავლა ბურღვით დაიწყო 1953 წლიდან. საბადოს ტერიტორიაზე განვითარებული შუაეოცენური ნალექების ინტენსიური შესწავლის შედეგად 1974 წელს აღმოჩნდა ნავთობის მაღალდებიტიანი ბუდობი. შუაეოცენური ნალექებიდან მიღებული ნავთობი მაღალი ხარისხისაა — მსუბუქია, მცირედ პარაფინიანი და უგოგირდო. პერსპექტიულია ქვედაოცენური, პალეოცენური და ზედაცარცული ნალექებიც, რომელთა შესწავლა მიმდინარეობს. ლალიევი ა., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 711.
სამდივანბეგო

სამდივანბეგო, მდივანბეგის სარგო ფულადი სასამართლო გადასახად-გამოსაღები გვიანდელ ფეოდალურ საქართველოში. მოსამართლეობისათვის სამდივანბეგო მიეცემოდა აგრეთვე ქალაქის (თბილისის) მოურავს, ბატონიშვილს (მეფის ძეს), შეიხ ალ-ისლამს (მუსლიმანური სამართლის მცოდნეს). სამდივანბეგოს ნაწილი სამეფოდ გადაიდებოდა, ხოლო წილი ცალკეულ მოხელეებსაც ერგებოდა. სამდივანბეგოს იხდიდა პროცესში დამარცხებული მხარე. ტერმინი „სამდივანბეგო“ „სადავოს“ მნიშვნელობითაც იხმარებოდა. ფუტკარაძე ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 711.
დივანი (მრავალმნიშვნელოვანი)

დივანი შეიძლება აღნიშნავდეს: დივანი — ზურგიანი დასაჯდომი ან დასაწოლი ავეჯი; დივანი — ერთი პოეტის ლექსთა კრებული ახლო და შუა აზიის კლასიკურ ლიტერატურაში; დივანი — სახელმწიფო უწყებები ისლამურ ქვეყნებში, საქართველოში, მოლდოვაში, ვლახეთში.
არპადები

არპადები (უნგრ. Árpádok, ხორ. Arpadovići, სლოვაკ. Arpádovci) — სამთავრო (889-1000) და სამეფო (1000–1301) დინასტია უნგრეთში. შუა საუკუნეებში არპადების სახლს უწოდებდნენ „წმინდა მეფეების დინასტიას“. 889—907 არპადი 907—947 ჟოლტი 947—955 ფაისი 955—970 ტაკშონი 970—997 გეზა 997-1000 იშტვან I 1000—1038 იშტვან I 1038—1041 პეტერ ორსეოლო 1041—1044 აბა შმუელი 1044—1046 პეტერ ორსეოლო 1046—1060 ანდრაშ I 1060—1063 ბელა I 1063—1074 შალამონ 1074—1077 გეზა I 1077—1095 ლასლო I წმინდა 1095—1116 კალმან I 1116—1131 იშტვან II 1131—1141 ბელა II ბრმა 1141—1162 გეზა II 1162—1172 იშტვან III 1162—1163 ლასლო II 1163—1165 იშტვან IV 1172—1196 ბელა III 1196—1204 იმრე 1204—1205 ლასლო III 1205—1235 ანდრაშ II 1235—1270 ბელა IV 1270—1272 იშტვან V 1272—1290 ლასლო IV 1290—1301 ანდრაშ III დინასტიის ოფიციალური პირდაპირი მამაკაცის ხაზი გაწყდა 1301 წელს, მაგრამ, საოჯახო ლეგენდის თანახმად, მამრობითი ხაზით არპადების პირდაპირი შთამომავალი არის ბელგიური ცნობილი ისტორიული გვარი კრუა და შოტლანდიური დრამონდების კლანი. დინასტიის ბევრი წარმომადგენელი კანონიზირებული და ბეატიფიცირებულია: წმინდა იშტვანი – კანონიზირებულია 1083 წელს, (მართლმადიდებლებმა წმინდანად შერაცხეს 2000 წელს) წმინდა გიზელა – კანონიზირებულია 1975 წმ. ემერიკი – კანონიზირებულია 1083 ლასლო I წმინდა – კანონიზირებულია 1192 წმ. ელისაბედი – კანონიზირებულია 1235 კუნიგუნდა უნგრელი – კანონიზირებულია 1999 იოლანდა უნგრელი – ბეტიფიცირებულია 1631 მარგარიტა უნგრელი – კანონიზირებულია 1943 აგნესა ჩეხი წმინდა პიროშკა (ირინა), ლასლო I-ის შვილი, – კანონიზირებულია მართლმადიდებლების მიერ უნგრეთის მეფეები (1038—1301)
გეორგ ეშერიხი

გეორგ ეშერიხი (გერმ. Georg Escherich; დ. 4 იანვარი, 1870, შვანდორფი, ბავარია, გერმანიის იმპერია — გ. 26 აგვისტო, 1941 მიუნხენი, ბავარია, მესამე რაიხი) — გერმანელი პოლიტიკოსი, „მონადირეთა საბჭოს“ წევრი, წყლისა და ტყის მეურნეობის ისნპექტორი, ბავარიის სახალხო პარტიის აქტივისტი. პროფესიით მეტყევე. 1919 წელს კაპიტან ერნსტ რემთან ერთად შექმნა ორგანიზაცია, ბავარიის სამოქალაქო თავდაცვა. 1923 წელს მონაწილეობა მიიღო ადოლფ ჰიტლერის მიერ ორგანიზებულ „ლუდის პუტჩში“. მოგვიანებით დაუპირისპირდა ჰიტლერს და გახდა ავსტრიის ფაშისტური მოძრაობის ერთ–ერთი ცნობილი მოღვაწე. ეს მოძრაობა პროიტალიური იყო. 1933 წელს ჰიტლერის ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ ეს მოძრაობა დაშალეს. Hans Fenske: Konservativismus und Rechtsradikalismus in Bayern nach 1918. Dissertationsschrift. Gehlen, Bad Homburg, Berlin und andere 1969, 340 s. Erwin Rosen: Orgesch. Scherl, Berlin 1921, 120 s. Günther Axhausen (Hrsg.): Organisation Escherich. Die Bewegung zur nationalen Einheitsfront. Weicher, Leipzig und Berlin 1921, 80 s.
დივანი

დივანი (სპარს. — სახელმწიფო კრება, კანცელარია, დაწესებულება. თავდაპირველი მნიშვნელობა — ჩანაწერი, წიგნი): პირველი ხალიფების დროს, დაწყებული ომარ I-ის მმართველობიდან (634-644) — სახელმწიფო რეესტრი, გაბატონებული კლასის ცალკეულ ჯგუფებს შორის და ჯარისათვის სახელმწიფო შემოსავლის გასანაწილებლად შედგენილი ნუსხა, აგრეთვე ამ ნუსხის შესანახი ადგილი; ომანიანებისა და აბასიანების დროს დივან ალ-ხარაჯი — საგადასახადო-საფინანსო უწყება, რომელიც განაგებდა გადასახადების აკრეფის საქმეს. აბასიანთა დროს შემოიღეს სხვა დივნებიც: სახელმწიფო საბუთების, სახელმწიფო შემოსავლისა და გასავლის, გვარდიისა და სხვა. გარდა ცენტრალურისა იყო საოლქო დივნებიც. დივნების სისტემა შემოღებული იქნა სამანიდების (819-999) სახელმწიფოშიც. საბჭო ოსმალეთის სულთნის კარზე, რომელშიც შედიოდნენ დიდი ვეზირი, მუსლიმანური სასულიერო პირთა მეთაური და სხვა დიდი თანმებობის პირები; სახელმწიფო საბჭო, უმაღლესი სათათბირო და აღმასრულებელი ორგანო მოლდავეთსა და ვლახეთში (დუნაის სამთავროებში) ვიდრე ისინი რუმინეთის ეროვნულ სახელმწიფოდ გაერთიანდებოდნენ (1859); მუსლიმანური აღმოსავლეთის ზოგიერთ თანამედროვე ქვეყანაში ადმინისტრაციული და სასამართლო საქმეების მთავრობის დაწესებულება. ფეოდალურ საქართველოში ტერმინი „დივანი“ უმთავრესად სასამართლო დაწესებულების აღსანიშნავად გავრცელდა. ამავე მნიშვნელობით იხმარებოდა „სამდივნო სახლიც“. დივანისგან წარმოდგა ცენტრალური ხელისუფლების მოსამართლის მდივანბეგისა და მდივნის სახელწოდება. ვახტანგ VI-ის დროს „სამდივნო სახლში“ (სასამართლოში) ოთხშაბათობით და პარასკეობით სამართალს მეფე (უზენაესი მსაჯული) განაგებდა, ხოლო დანარჩენ დღეებში მდივანბეგი (უმაღლესი მსაჯული). კაციტაძე დ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 546. კაციტაძე დ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?.
სამეანო

სამეანო — მთა საქართველოში, აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ხულოს მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს არსიანის ქედის დასავლეთ განშტოებაზე, მდინარეების სხალთისა და აჭარისწყლის წყალგამყოფზე, გოდერძის უღელტეხილის სამხრეთ-დასავლეთით. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2332 მ. აგებულია შუაეოცენური ტუფებით, ტუფ-ბრექჩიებითა და ვულკანური განფენებით. კალთები შემოსილია სუბალპური ტყეებითა და მდელოებით. უთმელიძე მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 711.
სამება (მრავალმნიშვნელოვანი)

სამება შეიძლება აღნიშნავდეს: სამება — ქრისტიანული ღვთისმეტყველების უმთავრესი დოგმატი სამება — მთა საქართველოში, თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში სამება — ისტორიული სოფელი ქვემო ქართლში, მარნეულის მუნიციპალიტეტში სამება — ისტორიული პუნქტი აღმოსავლეთ საქართველოში, თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში სამება — სოფელი ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტში სამება — ქობულეთის მუნიციპალიტეტის სოფლების ძველი სახელწოდება სამება — სოფელი ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში სამება — სოფელი წალკის მუნიციპალიტეტში სამება — სოფელი ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტში გერგეტის სამების ეკლესია (ყაზბეგის მუნიციპალიტეტი) სამების ტაძარი (სანქტ-პეტერბურგი) წმინდა სამების საკათედრო ტაძარი (თბილისი) თბილისის ძველი სამების ეკლესია (თბილისი)
მანეთონი

მანეთონი (ბერძ. Μανέθων) — ეგვიპტელი ქურუმი და ისტორიკოსი, ცხოვრობდა ძვ. წ. IV-III საუკუნეებში. პტოლემაიოსების დინასტიის დროს. წერდა ბერძნულად, თუმცა, როგორც ეგვიპტის ყველაზე განათლებული ფენის წარმომადგენელმა, ეტყობა კარგად იცოდა ეგვიპტური ენა და დამწერლობა. თანამედროვე ეგვიპტოლოგიის წინაშე მანეთონის დამსახურების ყველაზე ნათელ ილუსტრაციას წარმოადგენს ის გარემოება, რომ მის მიერ შემუშავებული ეგვიპტის ფარაონთა დინასტიებად დაყოფის პრინციპი (მანეთონმა ეგვიპტის ფარაონები მენესიდან ალექსანდრე მაკედონელამდე 30 დინასტიად დაყო, ხოლო მენესამდელი პერიოდი შეავსო „ღმერთებისა“ და „ნახევრად ღმერთების“ ლეგენდარული დინასტიებით) თითქმის უცვლელად გამოიყენება თანამედროვე მეცნიერებაში. მისი ნაშრომი ფრაგმენტების სახითაა მოღწეული ებრაელი მეცნიერის იოსების (I საუკუნე) და ქრისტიანი ავტორების სექსტუს იულიუს აფრიკანუსისა (ახ.წ. III ს.) და ეუსებიუსის (ახ. წ. IV ს.) შრომებში. სახელი მანეთონი, ეგვიპტური სახელის ბერძნული ფორმაა. ყველაზე ხშირად თვლიან რომ, მისი ეგვიპტური ფორმა წარმოიშვა ძველი ეგვიპტური პროტოტიპის მიხედვით. მისი სახელი ითარგმნება როგორც სიბრძნის ღმერთი. მანეთონი იყო ეგვიპტელი და დაინტერესებული იყო ეგვიპტის ისტორიით, ის წერდა სუფთა ბერძნულ ენაზე. მანეთონს, გარდა ცნობილი ეგვიპტის ისტორიისა, ხანდახან მიაწერენ შემდეგ თხზულებებს, რომლებმაც ჩვენამდე მოაღწიეს: წმინდა წიგნი შემოკლებითი ამონაწერები ფიზიკიდან დღესასწაულების შესახებ ძველი წესები კიპის შემოქმედებაზე ჰეროდოტეს წინააღმდეგ წიგნი სოტისი აპოტელესმატიკის ექვსი წიგნიდან ასტრონომიური ქმნილებები ბეროსე ბაბილონელი პლუტარქე პტოლემეების დინასტია ძველი აღმოსავლეთის ხალხთა ისტორია, (გიორგი მელიქიშვილის რედაქციით), თბ., „მეცნიერება“, 1988 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 407. Manetho: History of Egypt, Sacred Book, etc. Photographs of texts preserving Manetho დაარქივებული 2012-04-11 საიტზე Wayback Machine. Who's Who in Ancient Egypt: Manetho "The First Egyptian Narrative History: Manetho and Greek Historiography", ZPE 127 (1999), pp.93-116 by J. Dillery ↑ Library of the World's Best Literature / C. D. Warner — 1897. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q952614"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19098835"></a>
ჯენის დიკინსონი

ჯენის დორინ დიკინსონი (ინგლ. Janice Doreen Dickinson; დ. 15 თებერვალი, 1955) — ბელორუსულ-პოლონური წარმოშობის ამერიკელი მოდელი, მსახიობი და ფოტოგრაფი. პოზიციონირებს თავს პირველ სუპერმოდელად. 2003 წლიდან მონაწილეობს სხვადასხვა პროექტში: America’s Next Top Model, The Surreal Life, Abbey & Janice: Beauty & The Best და სხვა. 2006-2008 წლებში ჰქონდა თავისი რეალითი-შოუ „ჯენის დიკინსონის სამედოლო სააგენტო“. ↑ TV.com: Janice Dickinson Trivia and Quotes. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-10-18. ციტირების თარიღი: 2010-12-06. ↑ Encore Presentation: Behind the Cover Girl: Getting Real with Janice Dickinson. cnn.com. ციტირების თარიღი: 2010-03-05.
ლინდა ევანგელისტა

ლინდა ევანგელისტა (ინგლ. Linda Evangelista; 10 მაისი 1965, სენტ-კატარინსი, ონტარიო, კანადა) — იტალიური წარმოშობის კანადელი სუპერმოდელი. 15 წლის ასაკში გახდა კონკურს „მის ნიაგარა“-ს გამარჯვებული და მიიღო წინადადება ნიუ-იორკიდან სამოდელო სააგენტოში „ელიტ“. 1987 წელს ცოლად გაჰყვა „ელიტი“-ს ევროპული ფილიალის დირექტორს, ჯერალდ მარის, შემდეგ ფრანგ მეკარეს ფაბიენ ბარტეზს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ლინდა ევანგელისტა ბიოგრაფია
ნატალია ვოდიანოვა

ნატალია ვოდიანოვა (რუს. Наталья Водянова; 28 თებერვალი 1982, გორკი) — რუსი ტოპ-მოდელი და მეცენატი. 15 წლის ასაკში ჩაირიცხა ერთ-ერთ სამოდელო სააგენტოშო, სადაც ურჩიეს ინგლისურის სწავლა. 17 წლის ასაკში „Viva Model Management“-ის მიწვევით პარიზში გაემგზავრა. მუშაობდა არაერთი მოდის სახლის პოდიუმზე (Yves Saint Laurent, Gucci, Calvin Klein, Valentino). გამოჩნდა მაღალი მოდის ჟურნალთა ყდებზე, მათ შორის იყო: „Vogue“, „Harper's Bazaar“, „Marie Claire“, „ELLE“. არის „L’Oreal Paris“-ის კომეტიკის „სახე“, აგრეთვე ხშირად რეკლამირებდა ასეთ ბრენდებს, როგორებიცაა Louis Vuitton, David Yurman, Marc Jacobs, Miss Sixty, Pepe Jeans, Diane von Fürstenberg, Chanel, Gucci, Guerlain. გადაიღეს პირელის კალენდრისთვის. 2003 წელს გახდა Calvin Klein-ის ოფიციალური „სახე და ტანი“. 2009 წელს ანდრეი მალახოვთან ერთად იყო მოსკოვში ჩატარებული ევროვიზიის სიმღერის კონკურსის ნახევარფინალის წამყვანი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ნატალია ვოდიანოვა ნატალია ვოდიანოვა: IMDB. ნატალია ვოდიანოვა: FashionModelDirectory.com. ნატალია ვოდიანოვა: Profile at Viva Model Management Paris.[მკვდარი ბმული] Naked Heart Foundation. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-27.
მეცენატი

მეცენატი — ქველმოქმედი ადამიანი, რომელიც მატერიალურად ეხმარება ხელოვნებას ან ხელოვანებს. სიტყვა მეცენატი წარმოიშვა ძველ რომში ხელოვნების მფარველის, გაიუს მეცენატუსის გვარიდან. ის ჰორაციუსისა და სხვა პოეტების მეგობარი იყო. სპონსორი მფარველი სუბსიდიტორი ქველმოქმედი Johannes Baptist Sägmüller. Patron and Patronage,
გიორგი მაშენებელი

გიორგი მაშენებელი-ათონელი (გ. დაახლ. 1030, მონოვატის კუნძული) — ქართველი საეკლესიო მოღვაწე; ათონის ივერთა მონასტრის წინამძღვარი 1019–1029 წლებში; საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი. ხსენების დღეა 10 აგვისტო (ძველი სტილით 28 ივლისი). ათონის ივერთა მონასტერს სათავეში ჩაუდგა ექვთიმე მთაწმიდელის წინამძღვრობიდან გადადგომის შემდეგ ექვთიმეს წინამორბედის, იოანეს (შესაძლოა, გიორგის ბიძა) ანდერძის თანახმად. შეცვალა მონასტრის ძველი წესები, რის შედეგადაც ბერძნებმა მონასტერში შესვლის უფლება მოიპოვეს. ამით გიორგიმ თანამემამულეთა წყრომა დაიმსახურა. 1029 წელს ბიზანტიის საიმპერატორო კარის რისხვაც დაატყდა თავს, ვინაიდან ბრალად დაედო იმპერატორ რომანოზ III არგირუსის წინააღმდეგ თესალონიკის მმართველის, კონსტანტინე დიოგენეს მიერ მოწყობილ შეთქმულებაში მონაწილეობა. გიორგი გადაასახლეს კუნძულ მონოვატზე, სადაც გარდაიცვალა. ამ პერიოდში ათონის ქართველი ბერები დიდ შევიწროებას განიცდიდნენ ბერძნების მხრიდან. მოგვიანებით, ბიზანტიის მთავრობამ ქართველებს აღუდგინა პრივილეგიები წმინდა მთაზე. ქართველმა ბერებმა გიორგის ცხედარი მონოვატიდან ათონზე, მიძინების ტაძარში გადაასვენეს. გიორგის შესახებ ცნობები ასევე დაცულია XVIII საუკუნის I ნახევრის ბერძნულ ბიოგრაფიულ თხზულებაში, სადაც ის მოხსენიებულია, როგორც „გიორგი დიდი”. გიორგი მცირე მას მიაწერს ათონის ღვთისმშობლის მიძინების მონასტრის დაფუძნებას. ამავე მონასტერში შემორჩენილია წარწერია: „მე დავამტკიცენ სუეტნი მისნი და უკუნისამდე არა შეიძრნენ. გიორგი მონაზონი, ქართველი და მაშენებელი“. ხშირად გიორგის აიგივებენ ბერძნული წყაროების ვარაზვაჩესთან, თუმცა ლ. მენაბდის აზრით, გიორგი და ვარაზვაჩე სხვადასხვა პირები არიან. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მიერ გიორგი შერაცხულია წმინადანად ღირსი გიორგი მაშენებელი-ათონელის სახელით. ჩხარტიშვილი ა., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 16. დეკანოზი ზაქარია (მაჩიტაძე), მანანა ბუკია, მაკა ბულია. „ქართველ წმიდანთა ცხოვრება“, თბილისი, 2004 წ. (რუსული) «Георгий Строитель». სტატიები "Православная Энциклопедия"-დან // შრომები : [ტ.] 3: ნარკვევები, სამეცნიერო წერილები, საენციკლოპედიო სტატიები... / ე. გაბიძაშვილი. - თბ., 2011. - გვ.378-379. (ინგლისური) Georgios Barasbatze, co-founder of Iveron[მკვდარი ბმული]. Prosopography of the Byzantine World. მენაბდე ლ., ძველი ქართული მწერლობის კერები, წგ. 2, თბ., 1980; ქართველ წმინდანთა ცხოვრებანი, თბილისი–ათენი, 2003. ღირსი გიორგი მაშენებელი - ათონელი (+1029) – orthodoxy.ge
მარიენბურგის ციხესიმაგრე

მარიენბურგის ციხესიმაგრე (გერმ. Ordensburg Marienburg) ან მალბორკის ციხესიმაგრე (პოლ. Zamek w Malborku)– ტევტონთა ორდენის ციხესიმაგრე და ორდენის მაგისტრების რეზიდენცია 1309-1456 წწ. შუა საუკუნეების აგურის ციხე მსოფლიოს აგურის გოთიკური სტილის კლასიკური ნიმუშია. 1274 წელს ციხესიმაგრე ღვთისმშობლის პატივსაცემად დააარსეს ტევტონთა რაინდებმა მდინარე ნოგატის ნაპირზე. 1309 წელს კი ვენეციიდან აქ გადმოიტანეს ტევტონტა ორდენის რეზიდენცია. XIV საუკუნის განმავლობაში ციხესიმაგრე რამდენიმეჯერ აღადგინეს და გააფართოვეს. ციხესიმაგრე განფენილია 210 კმ²-ზე, მობინადრეების რაოდენობა მისი განვითარების უმაღლეს პერიოდში 3 ათასს აჭარბებდა. 1997 წელს მარიენბურგის ციხესიმაგრე შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მარიენბურგის ციხესიმაგრე "მალბროკი" ვირტუალური ტური მარიენბურგის ციხესიმაგრეში დაარქივებული 2010-08-25 საიტზე Wayback Machine. მარიენბურგის ციხესიმაგრის მუზეუმი დაარქივებული 2007-04-20 საიტზე Wayback Machine.
კალვარია-ზაბჟიდოვსკა

კალვარია-ზაბჟიდოვსკა (პოლ. Kalwaria Zebrzydowska) — ისტორიული ქალაქი პოლონეთში, მალოპოლსკის სავოევოდოში. აქვს ქალაქ-გმინის სტატუსი. ქალაქს სახელი ეწოდა გოლგოთის (Calvary) და დამაარსებლის, მიკოლაი ზაბჟიდოვსკის გვარის მიხედვით Kalwaria Zebrzydowska (ინგლისური) Kalwaria Zebrzydowska city website დაარქივებული 2018-10-04 საიტზე Wayback Machine. The Kalwaria Zebrzydowska Sanctuary დაარქივებული 2007-10-14 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) (პოლონური)
ილორის წმინდა გიორგის ხატი

ილორის წმინდა გიორგის კარედი ხატი — წმინდა გიორგის ხატი ილორის ეკლესიიდან. ხატი ამჟამად დაცულია დადიანების სასახლეთა ისტორიულ-არქიტექტურულ მუზეუმში. ილორის წმინდა გიორგის კარედი ხატი წარმოადგენს სამფრთიან, დასაკეც ხატს, რომლის წინა ნაწილზე გამსოახულია წმინდა დიმიტრი და წმინდა თეოდორე განმარტებითი ძველქართული წარწერებით. ხატის შიდა ნაწილზე გამოსახულია ფეხზე მდგომი, საომარ სამოსში გამოწყობილი წმინდა გიორგი, რომლის მარჯვნივ ვედრების პოზაში გამოსახულია ბედიელი მიტროპოლიტი კირილე ჟუანისძე. ყველა გამოსახულებას განმარტებითი წარწერა ახლავს. გარდა ამისა, ხატის ლუსკუმაზე მოთავსებულია 15 სტრიქონიანი ქართული ასომთავრული წარწერა, რომელიც მოგვითხრობს ბედიელი მიტროპოლიტის კირილე ჟუანისძის მიერ ილორის ტაძრისადმი წმინდა გიორგის ხატის შეწირვის ამბავს. წარწერაში მოხსენიებულია ასევე გიორგი III დადიანი, ოდიშის მთავარი 1572-1582 წლებში და მისი მეუღლე თამარი. სიუჟეტური თემა — წმ. გიორგი და სასწაულმოქმედი ხარი სრულიად ორიგინალურია ქრისტიანულ ხელოვნებაში. ის ქართული სინამდვილიდან არის გადმოტანილი და უკავშირდება საკულტო ცერემონიალს, რომელიც გიორგობა დღეს ილორში იმართებოდა. კარედი დახურულ მდგომარეობაში კარედი კარებების გარეშე და მთავარი ხატის გარეშე (ჩანს სანაწილე) კარედის მთავარი ხატის ზურგი და კარედის ზურგი ასომთავრული წარწერებით ე. თაყაიშვილმა აღნიშნული ხატი მოიძია ზუგდიდის ეკლესიაში, ხოლო ზედ არსებული წარწერები გაშიფრა შემდეგნაირად: მთავარი ხატის ზურგზე წერია: კარედის ზურგზე წერია: ილორის წმინდა გიორგის ხატი ილორის წმ. გიორგის ეკლესია ↑ 1.0 1.1 1.2 (2010) Dadiani Palaces - History and Architechture Museum Guide. Zugdidi: Dadiani Palaces History and Architechture Museum, გვ. 196. ISBN 978-9941-0-1991-3.  ↑ Такаишвили Е., Церкви и церковныя древности Мегрелии, Ленинград, 1927
პოლონეთის რესპუბლიკის ეროვნული ასამბლეა

ეროვნული ასამბლეა (პოლ. Zgromadzenie Narodowe) — პოლონეთის პარლამენტის ორივე პალატის სახელწოდება, როდესაც სეიმი და სენატი მონაწილეობენ გაერთიანებულ სხდომაში. მას უძღვება სეიმის ცერემონმეისტერი (ან სენატი, როდესაც სეიმის ცერემონმეისტერი არ იმყოფება). 1922-1935 და 1989-1990 წლებში, ეროვნულმა კონგრესი ერთიანად (არჩევნებში მონაწილეობდა როგორც სეიმი ასევე სენატი)ირჩევდა პოლონეთის პრეზიდენტს. 1935-ში ის შეცვალა ამომრჩევლების კრებამ, სადაც შედიოდა პრემიერ მინისტრი, უმაღლესი მოსამართლე, შეიარაღბული ძალების ინსპექტორი, 2/3 სეიმის დეპუტატები და 1/3 სენატორები. სენატი 1946 წელს გააუქმეს, შესაბამისად 1947 წელს ბოლესლავ ბერუტი იქნა მხოლოდ სეიმის მიერ არჩეული. 1952 წლიდან არ ჰყავდათ პრეზიდენტები სანამ 1989 წელს არ აღდგა სენატი და ეროვულმა ასამბლეამ აირჩია ვოიცეხ იარუზელსკი. 1990 წლიდან, პრეზიდენტი ირჩევა ხალხის მიერ, თუმცა პრეზიდენტი ეროვნული ასამბლეი წინაშე ფიცს დებს, რომელიც თავის მხრივ არის ერთადერთი ორგანო რომელსაც შეუძლია შეუწყვიტოს პრეზიდენტს უფლებამოსილება ან მოამზადოს საბრალდებო აქტი სახელმწიფო ტრიბუნალისთვის. 1992-1997 წლებში ეროვნულმა ასამბლეამ მოამზადა და მიიღო ახალი კონსტიტუცია, რომელიც 1997 წლის 25 მაისის ეროვნულმა რეფერენდუმმა დაამტკიცა.
კალვარია-ზაბჟიდოვსკის პარკი

კალვარია-ზაბჟიდოვსკის პარკი (პოლ. Sanktuarium pasyjno-maryjne w Kalwarii Zebrzydowskiej) — არქიტექტურული პარკი პოლონეთში, ქალაქ კალვარია-ზაბჟიდოვსკასთან ახლოს. 1999 წელს პარკი შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. მონასტერი ეკლესიის შიდა ხედი მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კალვარია-ზაბჟიდოვსკის პარკი Kalwaria Zebrzydowska city website დაარქივებული 2018-10-04 საიტზე Wayback Machine. The Kalwaria Zebrzydowska Sanctuary დაარქივებული 2007-10-14 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) (პოლონური)