laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
თუთაშვილი

საკუთარი სახელი თუთაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: აღალო თუთაშვილი (თუთაევი) — მწერალი, პუბლიცისტი გიორგი თუთაშვილი — სპორტსმენი (ძიუდო) რომეო თუთაშვილი — ინჟინერ-მშენებელი
თუთბერიძე

საკუთარი სახელი თუთბერიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსანდრე თუთბერიძე — მეტალურგი ბეჟან თუთბერიძე — გეოლოგი ეთერი თუთბერიძე — ფიგურული სრიალის მწვრთნელი (რუსეთი) ზურაბ თუთბერიძე — კინორეჟისორი, სცენარისტი ლევან თუთბერიძე — კინორეჟისორი, მსახიობი, პროდიუსერი
თუშიშვილი

საკუთარი სახელი თუშიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გურამ თუშიშვილი — სპორტსმენი (ძიუდო) ოთარ თუშიშვილი — სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა)
რიტა ჰეიუორთი და გაქცევა შოუშენკის საპატიმროდან

რიტა ჰეიუორთი და გაქცევა შოუშენკიდან (ინგლ. Rita Hayworth and Shawshank Redemption) 一 თანამედროვე ამერიკელი მწერლის, სტივენ კინგის 1982 წლის ნოველა, რომელიც გაერთიანებული იყო ავტორის ცნობილ ანთოლოგიაში, სახელწოდებით "წელიწადის დროები". მოთხრობის ნარატორად გვევლინება რედი, სიუჟეტის მთავარ ლაიტმოტივს კი წარმოადგენს ბანკის ყოფილი ვიცე-პრეზიდენტის, ენდრიუ (ენდი) დიუფრეინის თავს გადამხდარი ამბავი, როცა მას არასწორად დაედო ბრალად, ეჭვიანობის ნიადაგზე, მეუღლისა და ამ უკანასკნელის საყვარლის მკვლელობა. ვინაიდანაც მეინის შტატში სიკვდილით დასჯა დაკანონებული არ არის, დიუფრეინს შოუშენკის ციხეში სამუდამო პატიმრობა მიესაჯა. ისტორიის ძირითად ნაწილს მკითხველი სწორედ ციხეში არსებული, კორუფციითა და ძალადობით აღსავსე, ყოფაცხოვრების ფონზე ეცნობა. კრიტიკოსები ერთხმად აღნიშნავენ, რომ, მიუხედავად მოთხრობის მწერლისთვის უჩვეულო ჟანრში შეთხზვისა, ის ავტორის შემოქმედებაში კვლავ ერთ-ერთ საუკეთესო ნაწარმოებს წარმოადგენს. თავად კინგმა ნაწარმოებზე საუბრისას თქვა, რომ ნოველა წარმოადგენს „ციხიდან გაქცევის ისტორიას, რომელიც Warner Bros.-ის რამდენიმე ფილმის შთაგონებით მიღებულ ნაზავს ქმნის“. ნაწარმოების ადაპტაცია, რომელიც შვიდჯერ იყო ნომინირებული ოსკარზე, ამერიკელმა რეჟისორმა, ფრენკ დარაბონტმა, 1994 წელს გადაიღო და, IMDb-ის ვერსიით, ყველა დროის 250 ყველაზე მაღალრეიტინგულ ფილმებს შორის პირველ ადგილზეა გამწესებული, მთავარ როლებს კი ტიმ რობინსი და მორგან ფრიმენი ასრულებენ. საინტერესოა ისიც, რომ ნოველა მორგან ფრიმენის ერთ-ერთ საყვარელ ლიტერატურულ ნაწარმოებს წარმოადგენს. სტივენ კინგი გაქცევა შოუშენკიდან „The Shawshank Redemption“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ https://ka.wikipedia.org/wiki/250_%E1%83%A1%E1%83%90%E1%83%A3%E1%83%99%E1%83%94%E1%83%97%E1%83%94%E1%83%A1%E1%83%9D_%E1%83%A4%E1%83%98%E1%83%9A%E1%83%9B%E1%83%98_IMDb-%E1%83%98%E1%83%A1_%E1%83%95%E1%83%94%E1%83%A0%E1%83%A1%E1%83%98%E1%83%98%E1%83%97 ↑ Head, Steve. (11 May 2005) 10 QUESTIONS: MORGAN FREEMAN.
თხელიძე

საკუთარი სახელი თხელიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: თამაზ თხელიძე — თანამდებობის პირი, პოლიტიკოსი მალხაზ თხელიძე — მეტალურგი
ალიყული გამგიუსარი

ალიყული გამგიუსარი (ნამდვილი სახელი — ალიყული ნაჯაფოვი; აზერ. Əliqulu Məşədi Ələkbər oğlu Nəcəfov (Əliqulu Qəmküsar); დ. 24 მაისი, 1880, ნახიჩევანი, ნახიჩევანის რაიონი — 14 მარტი, 1919, ტფილისი, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა) — აზერბაიჯანელი პოეტი და საზოგადო მოღვაწე, პუბლიცისტი. ალიყული ალეკპერ ოღლუ ნაჯაფოვი (ალიყული გამგუსარი) დაიბადა 1880 წლის 24 მაისს ნახიჩევანში. სწავლობდა მედრესეში, სადაც ეუფლებოდა არაბულ და სპარსულ ენებს. ჯერ კიდევ სკოლაში სწავლისას მან დაიწყო თავისი პირველი ლექსების წერა. 1892 წელს ჩაირიცხა სამწლიან რუსულ სკოლაში. 1896 წელს მამის ავადმყოფობის გამო სწავლის შეწყვეტა მოუწია. გარკვეული პერიოდი ცხოვრობდა თავრიზსა და ხორასანში, შემდეგ ნახიჩევანსა და ჯულფაში. ალიყული გამგიუსარი ლექსებს და სტატიებს წერდა ჟურნალ „მოლა ნასრედინში“, ასევე ბაქოში გამოცემულ გაზეთებსა და ჟურნალებში, როგორიცაა „ჰაიათი“ და „ირშადი“. 1912 წელს საცხოვრებლად გადავიდა ტფილისში და მირზა ჯალილთან ერთად მონაწილეობა მიიღო ჟურნალ „მოლა ნასრედინის“ გამოცემაში. 1916 წელს ჟურნალის გამოცემა დროებით შეჩერდა. 1917 წლიდან გამგიუსარის ლექსები და ფელეტონები იბეჭდება ტფილისში გამოცემულ აზერბაიჯანულენოვან გაზეთებში „ალ ბაირაგ“ და „გალაჯაქი“. თავის ნაშრომებში გამგიუსარი მკვეთრად აკრიტიკებდა ბურჟუაზიულ სისტემას, ცარიზმის კოლონიურ პოლიტიკას, ებრძოდა უმეცრებას და რელიგიურ ფანატიზმს. 1919 წლის 4 მარტის საღამოს სახლში დაბრუნებისას მომკლულ იქნა მენშევიკების მიერ. დაკრძალულია თბილისის ბოტანიკურ ბაღში მდებარე აზერბაიჯანელ მოღვაწეთა პანთეონში. ƏLİQULU QƏMKÜSAR Görkəmli mollanəsrəddinçi Əliqulu Qəmküsar və müasirləri ƏLİQULU QƏMKÜSAR HAQQINDA “Həqiqi və ləzzətli əhli-qələm” Əliqulu Qəmküsar Qəmküsar - şair və publisist
ფელიქს ღლონტი

ფელიქს (ფილიპ) პეტრეს ძე ღლონტი (დ. 8 ნოემბერი, 1927, ბათუმი, აჭარის ასსრ — გ. 29 აგვისტო, 2012, თბილისი) — ქართველი საბჭოთა კომპოზიტორი და პედაგოგი. საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1988). სკკპ-ის წევრი 1964 წლიდან. დაიბადა 1927 წლის 8 ნოემბერს ბათუმში. 1950-1953 წლებში სწავლობდა ლენინგრადის კონსერვატორიაში ქრისტეოფორე კუშნარიოვთან (კომპოზიცია). 1955 წელს დაამთავრა თბილისის კონსერვატორია (პროფესორი იონა ტუსკია). 1973 წლიდან საქართველოს კომპოზიტორთა კავშირის გამგეობის წევრია, 1978 წლიდან — თბილისის კონსერვატორიის პედაგოგი. ავტორია მრავალი მუსიკალური ნაწარმოების: ოპერების, ბალეტის, მრავალი ინსტრუმენტული (საფორტეპიანო, სავიოლინო, სავიოლონჩელო) კონცერტის, სიმებიანი კვარტეტების და სხვა. მუსიკას წერდა ასევე კინოფილმებისათვის. პირველად კომპოზიტორის ნაწარმოები — საფორტეპიანო კონცერტი საზოგადოებისთვის 1954 წელს გახდა ცნობილი და შემოქმედს სახალხო აღიარება მოუტანა. საერთაშორისო ასპარეზზე პირველი წარმატება კი კომპოზიტორმა 1961 წელს, ბრიუსელში გამართულ კონცერტზე მოიპოვა, სადაც მისი „რომანტიკული სიმფონია“ შესრულდა. მიღებული აქვს საქართველოს მინისტრთა საბჭოს სახელმწიფო პრემია, აშშ-ის ფირმა Power Station-ის პრემია, საკავშირო პრემია, ბალეტისათვის „განთიადი“ (1967), პროკოფიევის სახელობის კომპოზიტორთა III საერთაშორისო კონკურსის I პრემია (1999). 1970 — ოპერა „იბერიელები“ 1976 — ოპერა „კლეოპატრა“ 1967 — ბალეტი „განთიადი“ 1980 — გმირული ორატორია „გალაკტიონი“ 1953-1985 — 2 სიმებიანი კვარტეტი 1961-1984 — 10 სიმფონია 1957 — სიმფონიური ლექსი „საქართველოს ბედი“ 1980 — კონცერტი ჩელოსა და ორკესტრისთვის 1954 — კონცერტი ფორტეპიანოსა და ორკესტრისთვის 1976 — კონცერტი არფისა და ორკესტრისთვის 1966 — „ოდა რუსთაველს“ (სოლისტის, გუნდისა და ორკესტრისთვის, ვაჟა ფშაველას ლექსებზე დაფუძნებული) 1961 — „ბურთი და მოედანი“ 1962 — „ალავერდობა 1962 — „თეთრი ქალიშვილი“ 1965 — „ჯილდო“ 1965 — „მე ვხედავ მზეს“ 1968 — „უსახელო უფლისციხელი“ 1971 — „მყუდრო სავანე“ 1977 — „სიცოცხლე ერმილეს“ 1979 — საქართველოს სსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე 1988 — საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი 1992 — საქართველოს სახელმწიფო პრემია 1999 — ღირსების ორდენი Музыкальный энциклопедический словарь / коллектив авторов; гл. ред. Г. В. Келдыш. — М.: Советская энциклопедия, 1990. — 672 с. — 150 000 экз. — ISBN 5-85270-033-9. ფელიქს ღლონტი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ეროვნული ფილმოგრაფია — ფელიქს ღლონტი ფელიქს ღლონტი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1979. № 10. გვ. 11. ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1988. № 5 გვ. 21.
კულტურული ნაციონალიზმი

კულტურული ნაციონალიზმი —არის ნაციონალიზმის ფორმა, რომელშიც ერი განისაზღვრება საერთო კულტურით. კულტურული ნაციონალიზმი საშუალო პოზიციას იკავებს ეთნიკურ და სამოქალაქო ნაციონალიზმს შორის; ეროვნული იდენტობა განიხილება, როგორც ჩამოყალიბებული საერთო კულტურული ტრადიციების საფუძველზე, ვიდრე საერთო წარმომავლობის ან ეთნიკურობის. ამრიგად, კულტურული ნაციონალიზმის მიხედვით, სხვა წარმოშობის ინდივიდები შეიძლება გახდნენ ერის ნაწილი კულტურული ასიმილაციის გზით. შესაბამისად, კულტურული ნაციონალიზმის მიხედვით, ეროვნება არ განისაზღვრება მოქალაქეობით, როგორც სამოქალაქო ნაციონალიზმში და არც მხოლოდ წარმომავლობით, როგორც ეთნიკურ ნაციონალიზმში. David Aberbach, 2008, Jewish Cultural Nationalism: Origins and Influences, ISBN 0-415-77348-2 Kosaku Yoshino, 1992, Cultural Nationalism in Contemporary Japan: A Sociological Enquiry, ISBN 0-415-07119-4 J. Ellen Gainor, 2001, Performing America: Cultural Nationalism in American Theater, ISBN 0-472-08792-4 G. Gordon Betts, 2002, The Twilight of Britain: Cultural Nationalism, Multiculturalism, and the Politics of Toleration, ISBN 0-7658-0731-9 Yingjie Guo, 2004, Cultural Nationalism in Contemporary China: The Search for National Identity under Reform, ISBN 0-415-32264-2 Mike Featherstone, 1990, Global Culture: Nationalism, Globalization and Modernity, ISBN 0-8039-8322-0 Starrs, Roy, 2004, (2004) Japanese Cultural Nationalism: At Home and in the Asia Pacific. London: Global Oriental. ISBN 1-901903-11-7.  Vincent Martigny, 2016, Dire la France. Culture(s) et identités nationales, ISBN 9-782-72461-9485 ↑ Nielsen, Kai. (1999). Cultural nationalism, neither ethnic nor civic. In R. Beiner (Ed.), Theorizing nationalism (pp. 119-130). Albany: State University of New York Press.
აკურისხევი

აკურისხევი — მდინარე საქართველოში, თელავის მუნიციპალიტეტში. მდინარე ალაზნის მარჯვენა შენაკადი. სიგრძე 8,4 კმ, აუზის ფართობი 28,4 კმ². სათავე აქვს გომბორის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთაზე. საზრდოობს წვიმის, თოვლისა და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულზე, წყალმოვარდნა შემოდგომაზე, წყალმცირეა ზაფხულში, ზოგჯერ შრება. ერთვის რამდენიმე დროებითი ნაკადი. საშუალო წლიური ხარჯი 0,1 მ³/წმ. მდინარის ნაპირზეა აკურა, კახიფარი, ვაჩნაძიანის სადგომი და ვაჩნაძიანის ამიდასტურის წმინდა გიორგის ეკლესია. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 84.
მყნობა

მყნობა — ერთი მცენარის (სანამყენე) კალმის ან კვირტის გადანერგვა მეორე მცენარეზე (საძირე). მყნობა ხეხილოვანი ჯიშების ვეგეტატიური გამრავლების ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ღონისძიებაა. მას იყენებენ მრავალწლოვანი მცენარეების ჯიშური თვისებების შესანარჩუნებლად, გასაუმჯობესებლად. საძირისა და სანამყენის შერჩევა ხდება მათი მაღალი სამეურნეო თვისებების, ყინვა-გვალვა და მავნებლებ-დაავადებებისადმი გამძლეობის, აგრეთვე ადრე მსხმოიარობის მიზნით. მყნობით მცენარეს აძლევენ სხვადასხვა ფორმას. ცნობილია მყნობის მრავალი წესი, რომელთაგანაც წარმოებაში იყენებენ 10-15-ს. ხეხილოვანი ჯიშების მყნობას ატარებენ კვირტით (ოკულირებით), კალმით, სალტით, შეხებით (აბლაქტირება). სპეციალური მიზნებისათვის იყენებენ აგრეთვე საძირის ქერქზე გაღივებული თესლით მყნობას და სხვა. ბალახოვანი მცენარეების მყნობა ხდება ნაყოფის ნაწილებით, გორგლებით, ბოლქვებით, ერთი თესლის ჩანასახის გადატანით მეორეზე. ზამთარში მყნობა ტარდება მცენარის ვეგეტატიური სვენების პერიოდში (შენობაში), გაზაფხულზე — მარტიდან ივნისამდე, ზაფხულში — ივნის-სექტემბერში. კვირტით მყნობა (ოკულირება) მყნობის ყველაზე გავრცელებულია წესია — საძირე კარგად იზრდება, სანამყენე მასალა ნაკლები იხარჯება. ჯვირტით მყნობა რამდენიმე ოპერაციისაგან შედგება: კვირტის ანათალის აღება; საძირეზე, ფესვის ყელთან, ნიადაგიდან 5—7 სმ სიმაღლეზე T ფორმის ჭრილის გაკეთება. კვირტის მოთავსება ჭრილში და შეხვევა (ხრალით და სხვა). ზოგი ჯიშის კვირტი ძნელად უხორცდება საძირეს. ასეთ შემთხვევაში იყენებენ 2 კვირტით მყნობას. კალმით მყნობა ტარდება — კოპულირებით, გვერდითი ჭრილით, სოლით, გაპობით, ქერქქვეშა გადახიდვით და სხვა. მევენახეობაში უფრო კალმით მყნობას იყენებენ. მყნობის მექანიზაციისათვის საქართველოს მებაღეობის, მევენახეობისა და მეღვინეობის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში შექმნილია ვაზის სამყნობი მანქანა. სალტიო მყნობას იყენებენ კაკლის, წაბლის, თუთისა და სხვა ვეგეტატიური გამრავლებისათვის. საძირეს შემოაცლიან ქერქის სალტეს და შიგ ჩასვამენ იმავე ზომის სანამყენე ქერქს კვირტიანად. შეხებით მყნობა (აბლაქტირება) ერთმანეთთან ახლომდგომ მცენარეთა ტოტების მიახლოება და შეზრდაა. მთლიანი შეზრდის შემდეგ სანამყენე ტოტს აცლიან დედა მცენარეს და ტოვებენ საძირეზე. შეხებით მყნობას იყენებენ მევენახეობაში, მეხილეობასა და დეკორატიულ მებაღეობაში. საქართველოს მეხილეობა, ტ. 1, თბ., 1969 მათიაშვილი ა., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 240.
ხარატიშვილი

საკუთარი სახელი ხარატიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი ხარატიშვილი — ქართველი ინჟინერი გურამ ხარატიშვილი — ქართველი მათემატიკოსი ზურაბ ხარატიშვილი — ქართველი პოლიტიკოსი იოსებ ხარატიშვილი — ქართველი პოლიტიკოსი ლიანა ხარატიშვილი — ქართველი ინჟინერი ნინო ხარატიშვილი — ქართველი დრამატურგი, რეჟისორი და მწერალი ნოდარ ხარატიშვილი — ქართველი ინჟინერი, სახელმწიფო თანამდებობის პირი
თვარაძე

საკუთარი სახელი თვარაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ზაზა თვარაძე — ქართველი მწერალი რეზი თვარაძე — ქართველი მწერალი
სონღულაშვილი

საკუთარი სახელი სონღულაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ავთანდილ სონღულაშვილი — ქართველი ისტორიკოსი დავით სონღულაშვილი — ქართველი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი იროდიონ სონღულაშვილი — ქართველი ხელოვნებათმცოდნე, საზოგადო მოღვაწე, მწერალი ლევან სონღულაშვილი — ქართველი ვიზუალური არტისტი, ფერმწერი, გრაფიკოსი მალხაზ სონღულაშვილი — ქართველი ისტორიკოსი, მწერალი, ევანგელურ–ბაბტისტური ეკლესიის მღვდელმთავარი ფარსმან სონღულაშვილი — ქართველი მსახიობი
კვირჩხლა

კვირჩხლა (ლათ. Phoxinus) — მტკნარი წყლის თევზების გვარი კობრისებრთა ოჯახისა. მათი სხეულის სიგრძე 20 სმ აღწევს. გვარში 10-მდე სახეობაა, რომლებიც გავრცელებულია ევროპაში, აზიაში და ჩრდილოეთ ამერიკაში. საქართველოში გვხვდება 1 ქვესახეობა (Phoxinus phoyinus colchicus). ტოფობს ზაფხულში. ყრის 200-900 ცალ ქვირითს. იკვებება ბენთოსით. კვირჩხლას სარეწაო მნიშვნელობა აქვს იაკუტიაში, საქართველოში კი სარეველა თევზია. დემეტრაშვილი მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 500.
იაკობიძე

საკუთარი სახელი იაკობიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი იაკობიძე — სპორტსმენი (ფეხბურთელი) დავით იაკობიძე — ეკონომისტი, სახელმწიფო თანამდებობის პირი ვაჟა იაკობიძე — პოლიტიკოსი
იამანიძე

საკუთარი სახელი იამანიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: თამაზ იამანიძე — სამთო ინჟინერი შოთა იამანიძე — ფეხბურთელი
იმედაძე

საკუთარი სახელი იმედაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ვალერიან იმედაძე — ბოლშევიკი, ისტორიკოსი ირაკლი იმედაძე — ფსიქოლოგი ნათელა იმედაძე — ფსიქოლოგი ქრისტინე იმედაძე — მომღერალი
დევდარაკი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი დევდარაკი შეიძლება აღნიშნავდეს: დევდარაკი — დაკიდული ტიპის სამი მყინვარი აღმოსავლეთ საქართველოში, ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში; დევდარაკი — მდინარე აღმოსავლეთ საქართველოში, ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში.
იობაშვილი

საკუთარი სახელი იობაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ვალერი იობაშვილი — ფეხბურთელი ნიკოლოზ იობაშვილი — პოლიტიკოსი ნინო იობაშვილი — იურისტი, პოლიტიკოსი
იოსებიძე

საკუთარი სახელი იოსებიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ეთერ იოსებიძე — საესტრადო მომღერალი, კომპოზიტორი თინა იოსებიძე — სამედიცინო სამსახურის ზემდეგი, II მსოფლიო ომის მონაწილე ჯუმბერ იოსებიძე — ინჟი­ნერ-მექანიკოსი
ისაკაძე

საკუთარი სახელი ისაკაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ავთანდილ ისაკაძე — ექიმი გრიგოლ ისაკაძე — პოლიტიკოსი, ფიზიკოსი ელდარ ისაკაძე — ვიოლონჩელისტი, პედაგო­გი თედო ისაკაძე — ბიზნესმენი, პუბლიცისტი, სახელმწიფო მოხელე ლიანა ისაკაძე — მევილიონე მიხეილ ისაკაძე — საბჭოთა სახელმწიფო მოხელე შალვა ისაკაძე — მებაღე-დეკორატორი
კვიცის თანავარსკვლავედი

კვიცის თანავარსკვლავედი (ლათ. Equuleus) — ცის ეკვატორთან მდებარე თანავარსკვლავედი. მისი ყველაზე ბრწყინვალე ვარსკვლავები დაახლოებით მე-4 ვიზუალური ვარსკვლავიერი სიდიდისაა. დაკვირვების საუკეთესო პირობებია ივლის-აგვისტოში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 501. Star Tales -Equuleus
კავილაძე

საკუთარი სახელი კავილაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: მიხეილ კავილაძე — ფიზიკოსი ოთარ კავილაძე — პარაზიტოლოგი
კაკუშაძე

საკუთარი სახელი კაკუშაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსანდრე კაკუშაძე — ინჟინერმშენებელი, კონსტრუქტორი ზურაბ კაკუშაძე — ფიზიკოს-თეორეტიკოსი ტერენტი კაკუშაძე — ფიზიკოსი
კაპეტივაძე

საკუთარი სახელი კაპეტივაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ილია კაპეტივაძე — ექიმი, უროლოგი მანანა კაპეტივაძე — პედაგოგი
კაცაძე

საკუთარი სახელი კაცაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ვასილ კაცაძე — სპორტსმენი (მორაგბე) ზურაბ კაცაძე — სამხედრო ექიმი ლია კაცაძე — პედაგოგი, პოლიტიკოსი
თურშსუ (შუშა)

თურშსუ (აზერ. Turşsu) — დაბა აზერბაიჯანში, შუშის რაიონის სოფელ თურშსუს ადმინისტრაციულ თემში. 1992 წლიდან ოკუპირებული იყო სომხეთის შეიარაღებული ძალების მიერ. ყარაბაღის მეორე ომის შემდეგ, 2020 წლის 10 ნოემბრის სამმხრივი შეთანხმების შედეგად, დაბა თურშსუ გადავიდა რუსეთის სამშვიდობო ძალების კონტროლის ქვეშ. დასახლების სახელწოდება იქვე მდებარე „თურშსუს“ (ქართ. მჟავე წყალი) წყაროს სახელწოდებიდან მომდინარეობს. სოფელი მდებარეობს მდინარე „ზარისლის“ ხეობაში. 1972 წლამდე, ლისაგორსკის სოვხოზთან არსებულ დაბად მოიხსენიებდნენ. XX საუკუნის დასაწყისში, რუსეთის იმპერიის გადასახლების პოლიტიკის შესაბამისად, რუსები ჩამოასახლეს. წარსულში დაბა „ნაჯაფგულის“ სახელით ცნობილი ერთ-ერთი პირის საზაფხულო საძოვარი ტერიტორია იყო. XX საუკუნის დასაწყისში, რუსებით დასახლებული ეს ტერიტორია ელიზავეტპოლის გუბერნიის შუშის მაზრის სოფლად შეიქმნა. „კავკასიის კალენდრის“ მონაცემების მიხედვით, 1914 წლისთვის სოფელში 36 ადამიანი, ძირითადად რუსები ცხოვრობდნენ. დაბა, ყარაბაღის ომის დროს, ბრძოლების ეპიცენტრად იქცა. სომხების შეტევების მიუხედავად, მათ დაბა 1992 წლის 15 მაისამდე ვერ დაიკავეს, როდესაც აზერბაიჯანულმა ძალებმა ბრძანების თანახმად დატოვეს დაბა. ამის შემდეგ, სომხებმა უბრძოლველად დაიკავეს დაბა. ↑ http://census.stat-nkr.am/arm/shushi/1-1.pdf ↑ თურშსუ (შუშა) // Azərbaycan toponimlərinin ensiklopedik lüğəti, ტ. II cild, Bakı: Şərq-Qərb, 2007, ISBN 978-9952-34-156-0. ↑ Кавказскиій календарь на 1915 год / А. А. Эльзенгера и Н. П. Стреламьщука, თბილისი: Типография канцелярии Наместника Е. И. В. на Кавказе, 1914. — გვ. 153. ↑ L. Q. Quliyeva, F. A. Məmmədbəyli, E. A. Heydərova, Q. O. Kərimova. , Словарь русского островного говора Азербайджана, Bakı: Bakı Dövlət Universiteti nəşriyyatı, 2006.
კაჭახიძე

საკუთარი სახელი კაჭახიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსანდრე კაჭახიძე — ვეტერინარი ექიმი გიორგი კაჭახიძე — პოეტი დავითი (კაჭახიძე) — საეკლესიო პირი მერაბ კაჭახიძე — პოლიტიკოსი
კაჭკაჭიშვილი

საკუთარი სახელი კაჭკაჭიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი კაჭკაჭიშვილი — ფეხბურთელი იაგო კაჭკაჭიშვილი — სოციოლოგი მანუჩარ კაჭკაჭიშვილი — დიპლომატი ომარ კაჭკაჭიშვილი — მხა­ტვა­რი
ემუხვარები

ემუხვარები, ემხვარები (აფხ. Аимхаа, Эмхаа – აჲმხაა, ემხაა) — საგვარეულო აფხაზეთში, თავადები. არსებობს გადმოცემა, რომ წარმოშობით უკავშირდებიან ქართლელ ამილახვრებს. თავდაპირველად ცხოვრობდნენ ჯირხვაში (ბზიფის აფხაზეთი), XVII საუკუნის ბოლოს კი დამკვირდნენ ოქუმისა და წარჩეს ხეობების ზემოწელში (შემდგომდროინდელი სამურზაყანო, ახლანდ. გალის მუნიციპალიტეტის ჩრდილოეთი ნაწილი). მიწებს ფლობდნენ აგრეთვე აბჟუაში და გაგრასთან. XIX-XX საუკუნეებში საგვარეულოს ცნობილი წარმომადგენლები იყვნენ: მელიტონ ემუხვარი — რუსეთ-ოსმალეთის 1877-1878 წლების ომის მონაწილე, შემდეგ — სამურზაყანოს თავადაზნაურობის წინამძღოლი (მარშალი), აფხაზთა დელეგაციის წევრი მეფისნაცვალთან (1916). მელიტონის ვაჟი ნიკოლოზ ემუხვარი — პირველი მსოფლიო ომის დროს კავკასიის მკვიდრთა ცხენოსანი („ველური“) დივიზიის აფხაზური ასეულის პორუჩიკი. ძიძიშვილთან ერთად მოკლეს ბოლშევიკებმა სოხუმის ნავსადგურში 1918 წელს (ეს ამბავი დაედო საფუძვლად ლეო ქიაჩელის მოთხრობას „ჰაკი აძბა“). პლატონ ემუხვარი (დ. 1870 — გ. 1922) — ოქუმის სკოლის პედაგოგი, რსდმპ-ის ბათუმის კომიტეტის წევრი, 1905 წლის დეკემბრის სამურზაყანოს რევოლუციური გამოსვლის (ე. წ. სამურზაყანოს რესპუბლიკა) ხელმძღვანელი. არზაყან და ვლადიმერ ემუხვარები — 1917-1921 წლების მოვლენების მონაწილეები აფხაზეთში. ღუდა (არსენ) ემხვარი — ცნობილი აბრაგი, ძმასთან და ბიძასთან ერთად 1922 წლიდან აქტიურად ებრძოდა საბჭოთა ხელისუფლებას. მოკლეს 1935 წელს. ანჩაბაძე გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 659.
მაქაცარია

საკუთარი სახელი მაქაცარია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გურამ მაქაცარია — ქართველი პოლიტიკოსი თამაზ მაქაცარია — ქართველი ფეხბურთელი
არდონი

არდონი შეიძლება აღნიშნავდეს: არდონი — მდინარე ჩრდილოეთ კავკასიაში, ჩრდილოეთ ოსეთის რესპუბლიკაში; არდონი — ქალაქი (1964 წლამდე სოფელი) რუსეთში, ჩრდილოეთ ოსეთის რესპუბლიკაში; არდონი — ჩრდილოეთ ოსეთის შემადგენლობაში შემავალი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული.
იბრაჰიმ ბეგი

იბრაჰიმ-ბეგი, ალ-ქაბირ ალ-მუჰამად (დ. 1735, სოფ. მარტყოფი, — გ. 1816, დონგოლა, სუდანი) — ეგვიპტის მამლუქი მმართველი; ეგვიპტეში ტყვედ გაყიდული ქართველი, მარტყოფელი აბრამ შინჯიკაშვილი. საქართველოდან 15 წლის ასაკში გაუტაციათ. ეგვიპტის მამლუქთა რიგებში დაწინაურდა 1768 წელს ბეგობა მიიღო. 1775-1798 წლებში (შუალედებით) შაიხ-ალ-ბალადის თანამდებობა, რომელიც იყო უმაღლეს მამლუქთა იერარქიაში. მურად ბეგთან ერთად ქვეყანას ფაქტობრივად ოსმალეთის ცენტრალური ხელისუფლებისგან დამოუკიდებლად განაგებდა. 1785-1787 წლებში სათავეში ედგა ოსმალეთის წინააღმდეგ აჯანყებას, 1798-1801 წლებში კი იბრძოდა საფრანგეთის საექსპედიციო არმიის წინააღმდეგ. ფრანგების განდევნის შემდეგ ეგვიპტეში ძალაუფლებისთვის მიმდინარე ბრძოლა 1805 წელს ალბანელი მუჰამად ალის გამარჯვებით დასრულდა. 1811 წლის 1 მარტს მუჰამადმა ეგვიპტელი მამლუქების დიდი ნაწილი კაიროში გაჟლიტა. იბრაჰიმ-ბეგი გადარჩენილ თანამებრძოლებთან ერთად სუდანში გადაიხვეწა. გარდაიცვალა იქვე 1816 წელს. 1817 წელს გადაასვენეს და დაკრძალეს კაიროში. იბრაჰიმ-ბეგს მიმოწერა ჰქონდა ქართლ-კახეთის მეფე ერეკლე II-თან, რომლის მიზანი იყო რუსეთის, ქართველების და ეგვიპტის მამლუქების შეთანხმებული მოქმედება ოსმალეთის წინააღმდეგ; 1786 წელს საკუთარ სახლში უმასპინძლა ქართველ დიპლომატს — მანუჩარ კაჭკაჭიშვილს. იბრაჰიმი ათავისუფლებდა და სამშობლოში აბრუნებდა ეგვიპტეში გაყიდულ ქართველ ტყვეებს. მარტყოფში გაგზავნა ფული ახალი ეკლესიის ასაშენებლად (წუხდა, რომ არსებული ეკლესია მაღალ მთაზე იდგა და მოხუც დედას იქ ასვლა უჭირდა). მისივე ხარჯით მარტყოფში, შინჯიკაშვილების უბანში აშენდა სამსართულიანი კოშკი. სილაგაძე ბ., ქართველი მამლუქები ეგვიპტის დამოუკიდებლობისათვის ბრძოლაში 1798–1807 წლებში, თბ., 1984. ჯანელიძე დ., სილაგაძე ბ., ქართველი მამლუქები ეგვიპტესა და ერაყში, თბ., 1967. ჯაფარიძე გ., მამლუქთა წერილები ეგვიპტიდან, «დროშა», 1971, № 8. ჯაფარიძე გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 5, თბ., 2024.
მანუჩარ კაჭკაჭიშვილი

მანუჩარ კაჭკაჭიშვილი — ქართველი დიპლომატი, არტილერიის ოფიცერი ერეკლე II-ის ჯარში. 1786-1787 წლებში დიპლომატიური მისიით იმყოფებოდა ეგვიპტეში. კაჭკაჭიშვილის მოგზაურობის შესახებ ცნობილი თავად გრიგოლ პოტიომკინთან მისი მემორანდუმებიდან, სტამბოლში რუსეთის ელჩის იაკობ ბულგაკოვის მოხსენებებითი ბარათებიდან, სხვა ქართული დოკუმენტებიდან და ასევე ბრიტანული დიპლომატიური ანგარიშიდან. საერთაშორისო ურთიერთობებში კაჭკაჭიშვილი იყენებდა მისი სახელის და გვარის რუსიფიცირებულ ვერსიას — მაქსიმ კაჭკაჭოვი (Максим Павлович Качкачов, ინგლისურ დოკუმენტში — Maximo Kaskaciow). 1786 წლის იანვარში ერეკლე II-ის ნებართვით და სარეკომენდაციო წერილებით კაჭკაჭიშვილი, რომელსაც ეგვიპტეში ბიძამისის მონახულება სურდა, შავი ზღვით სტამბოლში, იქიდან კი ალექსანდრიაში ჩავიდა. ბიძა მას ცოცხალი აღარ დახვდა, მაგრამ ეგვიპტეში, იბრაჰიმ-ბეგთან მთელი წლის განმავლობაში დარჩა და ეს დრო ქვეყნის მამლუქ მმართველებთან, ეთიოპიის წარმომადგენელთან და ალექსანდრიაში რუსეთის კონსულ ბარონ ტონუსთან მოლაპარაკებებში გაატარა. მისი მიზანი ქართლ-კახეთის სამეფოს, ეგვიპტელ მამლუქებსა და რუსეთს შორის ოსმალეთის წინააღმდეგ კავშირის გაბმა იყო, თუმცა რუსეთის წარმომადგენელმა ტონუსმა მას იმედები გაუცრუა და გარკვეული ხნით დააკავა კიდეც ოსმალეთთან ურთიერთობის გაფუჭების თავიდან აცილების საბაბით. 1787 წლის მაისში კაჭკაჭიშვილი თბილისში დაბრუნდა და თავისი მოგზაურობის შესახებ პოტიომკინს გაუგზავნა რამდენიმე მემორანდუმი, რომელშიც აღწერილია იმდროინდელი პოლიტიკური ვითარება ეგვიპტეში (კაჭკაჭიშვილის ანგარიშები ქართულიდან რუსულად დიპლომატმა სერგეი ლაშქაროვმა თარგმნა). ის ხაზს უსვამდა ეგვიპტის მამლუქი მმართველების ქართულ და ქრისტიანულ წარმომავლობას და აღნიშნავდა იმ სარგებელს, რომელიც შეეძლო რუსეთს მათთან კავშირის დამყარებით ენახა. ასევე კაჭკაჭიშვილმა საქართველოში ჩამოიტანა ქართველი მამლუქების წერილებიც, რომელთა ადრესატები ერეკლე მეფე, საქართველოში მამლუქთა ნათესავები და რუსეთის წარმომადგენლები იყვნენ. Crecelius, Daniel; Djaparidze, Gotcha (2002). "Relations of the Georgian Mamluks of Egypt with Their Homeland in the Last Decades of the Eighteenth Century". Journal of the Economic and Social History of the Orient. 45 (3): 320–341. ქართველი მზვერავი მანუჩარ კაჭკაჭიშვილი : [ერეკლე მეორის მზვერავის მოხსენებები და მამლუქი ბეიების წერილები, როგორც წყარო XVIII საუკუნის 80-იანი წლების საფრანგეთ-რუსეთის დაძაბული ურთიერთობის შესასწავლად] / მაია გურამიშვილი // ქართული დიპლომატია : წელიწდეული. - , 1997. - №4. - გვ.208-212. Грузинские документы из истории русско-грузинско-египетско-эфиопских отношений 80-х годов ХVIII века / В. Мачарадзе. - Тбилиси : ТГУ, 1967. - 71 с.
კახნიაშვილი

საკუთარი სახელი კახნიაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ავთანდილ კახნიაშვილი — ინჟი­ნერ-გამომგონებელი ალექსანდრე კახნიაშვილი — ქიმიკოსი ვასილ კახნიაშვილი — მსახიობი თინათინ კახნიაშვილი — ფიზიკოსი ნათელა კახნიაშვილი — მათემატიკოსი
კბილაშვილი

საკუთარი სახელი კბილაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: არჩილ კბილაშვილი — იურისტი, პოლიტიკოსი ივანე (ვანო) კბილაშვილი — სპორტსმენი (მკლავჭიდი)