laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ბულონ-ბიანკური

ბულონ-ბიანკური (ფრანგ. Boulogne-Billancourt), აგრეთვე ცნობილი როგორც უბრალოდ ბულონი — უბანი პარიზის დასავლეთ გარეუბანში. საფრანგეთის დედაქალაქის ცენტრიდან დაშორებულია 8.2 კილომეტრით. ბულონ-ბიანკური ო-დე-სენას დეპარტამენტის ქვეპრეფექტურა და ბულონ-ბიანკურის მხარის ცენტრია. აქ 100 000-ზე მეტი ადამიანი ცხოვრობს. ბულონ-ბიანკურელი ოჯახების საშუალო შემოსავალი 2013 წელს შეადგენდა 28 742 ევროს. ეს ორჯერ მეტია ზოგადად საფრანგეთის მოქალაქის საშუალო შემოსავალზე, რაც 25 548 ევრო იყო იმავე წელს. აღნიშნული მაჩვენებლით, ბულონ-ბიანკური უმდიდრესი დასახლებაა საფრანგეთში. მეორე ადგილზე პარიზია. ბულონ-ბიანკური პარიზის ყველაზე ხალხმრავალი გარეუბანი და ევროპაში ერთ-ერთი ყველაზე მჭიდროდ დასახლებული მუნიციპალიტეტია. ბულონი წარსულში მნიშვნელოვანი სამრეწველო ადგილი იყო. შემდეგ ბიზნესის მომსახურების წარმატებულ ცენტრად გადაიქცა. ბულონ-ბიანკურში სათავო ოფისები აქვს არაერთ წამყვან კომპანიას. ბულონ-ბიანკურის დაძმობულებული ქალაქებია: 1955 წლიდან: ანდერლეხტი, ბელგია ნოიკიოლნი, ბერლინის დაბა, გერმანია ჰამერსმითი და ფულემი, დიდი ბრიტანეთი ზანსტადი, ნიდერლანდები 1968 წლიდან: მარინო, იტალია პანჩევი, სერბეთი რაანანა, ისრაელი 1993 წლიდან: ირვინგი, აშშ სუსი, ტუნისი 2012 წლიდან: აბიჯანი, კოტ-დ’ივუარი ↑ https://www.data.gouv.fr/fr/datasets/liste-des-maires-de-la-commune/ ↑ Annuaire de service-public.fr <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3480047"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q97451652"></a> ↑ List of French cities of more than 100.000 inhabitants by wealth French. Linternaute.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-01-10. ციტირების თარიღი: 2012-05-19. ↑ British towns twinned with French towns [via WaybackMachine.com]. Archant Community Media Ltd. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-07-05. ციტირების თარიღი: 2013-07-20. ↑ Ra'anana: Twin towns & Sister cities - Friends around the World. raanana.muni.il. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 14 ივლისი 2012. ციტირების თარიღი: 24 March 2010. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბულონ-ბიანკური ბულონ-ბიანკურის ოფიციალური საიტი (ფრანგული) ბულონ-ბიანკურის გვერდი Facebook-ზე (ფრანგული) ბულონ-ბიანკურის გვერდი ტვიტერზე (ფრანგული) ბიანკურის ისტორია (ფრანგული)
მიხეილ ზანდუკელი

მიხეილ ზურაბის ძე ზანდუკელი (დ. 14 ოქტომბერი, 1889, სოფ. არანისი, ახლანდელი დუშეთის მუნიციპალიტეტი, — გ. 2 აპრილი, 1968, თბილისი) — ქართველი პედაგოგი, ლიტერატურათმცოდნე. ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1936), პროფესორი (1936); საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1961). დაამთავრა თბილისის ქართული გიმნაზია (1909), სადაც 1904–1905 წლებში გ. ავალიანთან და პ. დადვაძესთან ერთად გამოსცა კრებული „ღელვა“. 1909–1913 წლებში სწავლობდა მოსკოვის უნივერსიტეტის ისტორიულ-ფილოლოგიურ ფაკულტეტზე, აქტიურად მონაწილეობდა ქართვ. სტუდენტთა სათვისტომოს საქმიანობაში. 1913 წელს, უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ, მუშაობა დაიწყო ყარსის რეალურ სასწავლებელში, 1914 წლიდან კი მოღვაწეობდა თბილისის I გიმნაზიაში (1917), I ვაჟთა გიმნაზიაში (1918), I საცდელ-საჩვენებელ შრომის სკოლაში (1921). წლების განმავლობაში იყო I სკოლის დირექტორი, 1921–1922 — საქართველოს განათლების სახალხო კომისარიატის საშუალო და უმაღლესი სკოლების მთავარი სამმართველოს გამგე, 1921–1925 წლებში — განათლების კომისარიატთან არსებული სახელმწიფო სამეცნიერო საბჭოს მდივანი. 1923–1928 წლებში კითხულობდა ქართული ლიტერატურის ისტორიის კურსს თბილისის პედაგოგიკურ ინსტიტუტში. იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ყარსისა და თბილისის განყოფილებების წევრი. 1923 წელს ივანე ჯავახიშვილის წინადადებით მიიწვიეს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში (თსუ), რათა მოემზადებინათ საპროფესოროდ ქართული ლიტერატურის ისტორიაში. 1929 წელს მიენიჭა დოცენტის წოდება. 1933 წლიდან რამდენიმე წელი ხელმძღვანელობდა თსუ-თან ჩამოყალიბებული ენის, ლიტერატურისა და ხელოვნების ისტორიის ინსტიტუტის ახალი ქართული ლიტერატურის სექციას. წლების განმავლობაში კითხულობდა ლექციებს თსუ-ში; ასევე თბილისის პედაგოგიკურ ინსტიტუტში, ქუთაისის და თელავის პედაგოგიკურ ინსტიტუტებში. იყო თსუ-ის ფილოლოგიის ფაკულტეტის ახალი ქართული ლიტერატურის ისტორიის კათედრის პროფესორი. 1941–1947 წლებში იყო რეპრესირებული ორგანიზაცია „სამანის“ საქმესთან დაკავშირებით. ზანდუკელს დიდი დამსახურება მიუძღვის XIX საუკუნის ქართული ლიტერატურის ისტორიის შესწავლისა და სისტემატიზაციის საქმეში. მისი სამტომიანი ნაშრომი „ახალი ქართული ლიტერატურა“ (1932–1936) რამდენჯერმე გამოიცა. ზანდუკელის სხვა შრომებიდან აღსანიშნავია „რომანტიზმი ქართულ ლიტერატურაში“ (1927), „თერგდალეულები და ხალხოსნები ქართულ ლიტერატურაში“ (1928) და სხვ. მისი რედაქტორობით გამოიცა დანიელ ჭონქაძისა და გრიგოლ ორბელიანის თხზულებები. ზანდუკელი დაჯილდოებულია ი. გოგებაშვილის სახელობის მედლით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. მისი სახელი მინიჭებული აქვს ქუჩას თბილისში, ვერაზე. თხზულებანი, [ტ.] 1–3, თბ., 1972–78; ლიტერატურული ნარკვევები, [ტ.] 1–2, თბ., 1957–61; ქართული ლიტერატურის სწავლების მეთოდიკა, თბ., 1959; ილია ჭავჭავაძის მხატვრული ოსტატობა, თბ., 1960; ვაჟა-ფშაველა, თბ., 1963; შიო არაგვისპირელი, თბ., 1966. ალანია ნ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 307. ალანია, ნ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 481. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 155, თბ., 1994; ხუციშვილი, ს. მიხეილ ზანდუკელი, თბილისი, 1973
ფუძე ქანები

ფუძე ქანები — მაგმური ქანები, რომლებიც საშუალო ქანებთან შედარებით ღარიბია კაჟმიწით (45-55%) და მდიდარია მაგნიუმით, კალციუმითა და რკინით. ფუძე ქანების მინერალური შედგენილობისათვის დამახასიათებელია ფუძე პლაგიოკლაზები და კაჟმიწით უჯერი მინერალები (მაგ., ოლივინი), აგრეთვე პიროქსენები და სხვა. ინტრუზიულ (სიღრმულ) ფუძე ქანებს განეკუთვნება გაბრო, ნორიტი და სხვა. ეფუზიურს (ამონთხეულს) — ბაზალტი, დიაბაზი და სხვა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 435.
საკალავები

საკალავები — მადაგასკარის ეთნიკური ჯგუფი, რომლის მოსახლეობაც დაახლოებით 600 000 –ს შეადგენს. მათი სახელი ითარგმნება როგორც: "გრძელი ხეობების ხალხი". ისინი ცხოვრობენ მადაგასკარის დასავლეთ სანაპიროზე ტულიარადან სამბირანომდე. ისინი საუბრობენ მალაგასურ ენაზე, რომელიც წარმოადგენს მალაიურ-პოლინეზიური ენების შტოს ბარიტოს ენების განაყოფს. ამ ენაზე საუბრობენ ასევე კალიმანტანზეც. Portions of this article were translated from fr:Sakalava Bradt, Hilary; Austin, Daniel (2007) Madagascar, 9th, Guilford, CT: The Globe Pequot Press Inc., გვ. 113–115. ISBN 1-84162-197-8.  Diagram Group (2013) Encyclopedia of African Peoples. San Francisco, CA: Routledge. ISBN 9781135963415.  Ogot, Bethwell A. (1992). Africa from the Sixteenth to the Eighteenth Century. Paris: UNESCO. ISBN 9789231017117.  ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: საკალავები ↑ Bradt, Hilary; Austin, Daniel (2007) Madagascar, 9th, Guilford, CT: The Globe Pequot Press Inc., გვ. 113–115. ISBN 1-84162-197-8.
ვლადიმერ ზამბახიძე

ვლადიმერ ნიკიფორეს ძე ზამბახიძე (დ. 29 ოქტომბერი, 1902, ფოთი — გ. 17 ივნისი, 1974, თბილისი) — ქართველი მწერალი, კრიტიკოსი, მეცნიერი. ჭაბუკობიდანვე ჩაება შრომით საქმიანობაში. 1923 წელს დაამთავრა თბილისის უნივერსიტეტის სიბრძნისმეტყველების ფაკულტეტი და მუშაობა დაიწყო გაზეთ „საბჭოთა მასწავლებლის“ რედაქციაში, მისმა მეცნიერულმა და შემოქმედებითმა ინტერესებმა იგი აქცია ქართული პედაგოგიური აზროვნებისა და XIX საუკუნის ქართული ლიტერატურის ისტორიის მკვლევარად. 1963 წლიდან ვლ. ზამბახიძე თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პედაგოგიკის კათედრის პროფესორია. მისი ნაშრომებიდან აღსანიშნავია „ილია ნაკაშიძე“, „ლიტერატურული წერილები“, „დიდი სამოციანელი“, „ნიკო ნიკოლაძის პედაგოგიური იდეები“. საერთოდ მან განსაკუთრებული ამაგიდასდო ნიკო ნიკოლაძის მოღვაწეობისა და მემკვიდრეობის კვლევას. იგი იყო მის თხზულებათა მრავალტომეულის რედაქტორიც. დაჯილდოვებული იყო შრომის წითელი დროშისა და „საპატიო ნიშნის“ ორდენებითა და მედლებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 155, თბ., 1994 ვლადიმერ ზამბახიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გიორგი გელოვანი

გიორგი გელოვანი (დ. 1 თებერვალი, 1924, თბილისი — გ. 2004) — ქართველი მსახიობი. საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1965) 1945 წელს დაამთავრა საქართველოს შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. 1949 წლიდან იყო კოტე მარჯანიშვილის სახელობის სახელმწიფო თეატრის მსახიობი; შესრულებული აქვს შემდეგი როლები: ბიჭიკო (მარიკა ბარათაშვილის „მარინე“), რევაზი (ლავრენტი არდაზიანის „სოლომონ ისაკიჩ მეჯღანუაშვილი“ ), მირიანი (პოლიკარპე კაკაბაძის „კოლმეურნის ქორწინება“), გრაფი კენტი (ფრიდრიხ შილერის „მარიამ სტიუარტი“), ლევან ბატონიშვილი (ლევან გოთუას „მეფე ერეკლე“), ალექსანდრე (აქვსენტი ცაგარელის „ოინბაზი–ძველი ვოდევილები“). კინოში შესრულებული აქვს შემდეგი როლები: გიორგი („დავით გურამიშვილი“, 1946 წელი), თორნიკე და ყარაჩოხელი („ქეთო და კოტე“, 1948 წელი), გირშელ ერისთავი („დიდოსტატის მარჯვენა“, 1969 წელი), კოსტა ზარანდია („დათა თუთაშხია“, 1977 წელი), თომა („წიგნი ფიცისა“, 1983 წელი). 1944: „ჯურღაის ფარი“ (მეგრელი ჯარისკაცი) რეჟისორები სიკო დოლიძე, დავით რონდელი 1946: „დავით გურამიშვილი“ (გიორგი, მეფე ვახტანგ VI-ის ვაჟი) რეჟისორები ნიკოლოზ სანიშვილი, იოსებ თუმანიშვილი 1948: „ქეთო და კოტე“ (თორნიკე, ყარაჩოხელი) რეჟისორები ვახტანგ ტაბლიაშვილი, შალვა გედევანიშვილი 1952: „მწვერვალთა დამპყრობნი“ (გია კიბოლანი) რეჟ. დავით რონდელი 1954: „ჭრიჭინა“ (სტუმარი) რეჟისორები სიკო დოლიძე, ლევან ხოტივარი 1957: „მე ვიტყვი სიმართლეს“ (ჯუმბერი) რეჟ. ლევან ხოტივარი 1958: „ორი ოჯახი“ (გოგის ამხანაგი) რეჟ. დავით კანდელაკი 1962: „არდადეგებზე“ (გლეხი) რეჟ. მერაბ კოკოჩაშვილი 1966: „მაცი ხვიტია“ (ჯოღორია-მოურავი) რეჟ. გიორგი შენგელაია 1967: „დიდი მწვანე ველი“ (გეოლოგი) რეჟ. მერაბ კოკოჩაშვილი 1968: „ბზიანეთი“ რეჟ. ლიანა ელიავა 1970: „დიდოსტანის მარჯვენა“ (გირშელ ერისთავი) რეჟისორები ვახტანგ ტაბლიაშვილი, დევი აბაშიძე 1971: „მოიტაცეს თამარ ქალი“ (მოქეიფე) რეჟ. ლეილა გორდელაძე 1973: „მზე შემოდგომისა“ (მხატვარი) რეჟ. თემურ ფალავანდიშვილი 1978: „დათა თუთახშია“ (კოსტა ზარანდია) რეჟისორები გრიგოლ (გიგა) ლორთქიფანიძე, გურამ (გიზო) გაბესკირია 1983: „წიგნი ფიცისა“ თომა რეჟისორები გრიგოლ (გიგა) ლორთქიფანიძე, ამირან დარსაველიძე 1984: „სანამ წვიმა გადივლიდეს“ რეჟ. ქეთევან დოლიძე 1985: „მევლუდი“ (თოფან ბეგი) რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილი 1959: „ყვავილი თოვლზე“ შოთა მანაგაძესთან, გრიგორ კოლტუნოვთან ერთად. რეჟ. შოთა მანაგაძე 1965: საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი 1998: ღირსების ორდენი გიორგი გელოვანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გიორგი გელოვანი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია გიორგი გელოვანი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
გიორგი გიორგაძე (ინჟინერი)

გიორგი ივანეს ძე გიორგაძე (დ. 12 მაისი, 1927, თბილისი — გ. 2002, იქვე) — ქართველი ინჟინერ-მექანიკოსი. დაამთავრა საქართველოს სასოფლო–სამეურნეო ინსტიტუტის მექანიზაციის ფაკულტეტი 1950 წელს. 1963–1971 წლებში მუშაობდა კ. ამირაჯიბის სახელობის საქართველოს მექანიზაციის და ელექტრიფიკაციის სამეცნიერო–კვლევით ინსტიტუტთან არსებულ ჩაის კრეფის მექანიზაციის ლაბორატორიაში უფროსის მოადგილედ; 1977–1997 წლებში სხვადასხვა სამეცნიერო–კვლევით ორგანიზაციაში პროექტის მთავარ კონსტრუქტორად; 2000 წლიდან იყო კ. ამირაჯიბის სახელობის საქართველოს მექანიზაციის და ელექტრიფიკაციის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი; ინჟინერ–მექანიკოსი; მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. 1967 წელს (სხვებთან ერთად) მიიღო ლენინური პრემია, ჩაის საკრეფი მანქანის, „საქართველოს“ შექმნისა და მისი წარმოებაში დანერგვისათვის. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები, მათ შორის ღირსების ორდენი (1999). გიორგი გელოვანი — ბიოგრაფიული ლექსიკონი — საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 13.
ნინო ზაალიშვილი

ნინო მიხეილის ასული ზაალიშვილი (დ. 14 იანვარი, 1903, სტავროპოლი — გ. 13 ნოემბერი, 1971, თბილისი) — ქართველი მხატვარი. დაიბადა ცნობილი პედაგოგისა და საზოგადო მოღვაწის მიხეილ ზაალიშვილის ოჯახში. დაამთავრა სტავროპოლის ქალთა გიმნაზია და მუშაობა დაიწყო პედაგოგად. მოგვიანებით სწავლა განაგრძო სკოლამდელი აღზრდის ინსტიტუტში. 1925 წელს შევიდა თბილისის სამხატვრო აკადემიაში ფერწერის ფაკულტეტზე, რომელიც 1930 წელს დაამთავრა. 1937 წლიდან თბილისის სამხატვრო აკადემიაში ასწავლიდა ხატვას და კითხულობდა ლექციებს პლასტიკურ ანატომიაში. 1931 წლიდან სისტემატურად მონაწილეობდა თითქმის ყველა გამოფენაზე, მათ შორის არაერთხელ საკავშიროზეც. მხატვრის მიერ შესრულებულმა პორტრეტებმა და პეიზაჟებმა დიდი წვლილი შეიტანეს ქართული ხელოვნების განვითარების საქმეში. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 154, თბ., 1994
გიორგი გიორგიძე

გიორგი გრიგოლის ძე გიორგიძე (დ. 17 ოქტომბერი, 1889, თბილისი — გ. 26 თებერვალი, 1974, იქვე) — ქართველი ისტორიკოსი, ფილოლოგი, ბიბლიოთეკარი. 1915 წელს დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტის ისტორიულ–ფილოლოგიური ფაკულტეტი. 1916-1937 წლებში ეწეოდა პედაგოგიურ და საბიბლიოთეკო მოღვაწეობას. 1938 წელს მუშაობა დაიწყო ალექსანდრე პუშკინის სახელობის პედაგოგიურ ინსტიტუტში, სადაც სხვადასხვა დროს იყო ბიბლიოთეკათმცოდნეობის კათედრის პირველი გამგე და ბიბლიოთეკის გამგე; 1970 წელს შეადგინა და გამოსცა სახელმძღვანელო სტუდენტებისათვის – „საბავშვო ლიტერატურის ბიბლიოგრაფია“; მონაწილეობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ცენტრალური ბიბლიოთეკის დაარსებაში, როგორც პირველი ფონდის დამკომპლექტებელი და დირექტორი. ამავე ბიბლიოთეკას გადასცა საკმაოდ მდიდარი პირადი ბიბლიოთეკა. გიორგი გიორგიძე — ბიოგრაფიული ლექსიკონი — საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 33.
ეთერ გიორგიძე

ეთერ გიორგის ასული გიორგიძე (დ. 14 მაისი, 1919, თბილისი — გ. 27 ივლისი, 2009, იქვე) — ქართველი ინჟინერ–მექანიკოსი, პროფესორი (1972). 1941 წელს დაამთავრა საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტის მექანიკის ფაკულტეტი. 1941–1943 წლებში მუშაობდა ზაჰესში. 1945 წლიდან ეწეოდა სამეცნიერო–პედაგოგიურ მოღვაწეობას საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში ლითონმცოდნეობისა და ლითონთა ტექნოლოგიის კათედრაზე; 1984–2005 წლებში იყო ამავე კათედრის კონსულტანტი. 1998 წელს დაჯილდოვდა საქართველოს ღირსების ორდენით. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 33. ეთერ გიორგიძე — ბიოგრაფიული ლექსიკონი — საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა 111352%20 — საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე[მკვდარი ბმული]
გიორგი გოზალიშვილი

გიორგი კონსტანტინეს ძე გოზალიშვილი (დ. 15 ნოემბერი, 1900, სიღნაღის რაიონი, სოფელი ბოდბისხევი — გ. 30 ივლისი, 1988, თბილისი) — ქართველი ისტორიკოსი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (1931), პროფესორი (1936). 1927 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სიბრძნისმეტყველების ფაკულტეტი ისტორიის განხრით. 1930 წლიდან მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში; 1943-1947 წლებში იყო ამავე უნივერსიტეტის ისტორიის და ფილოლოგიის გაერთიანებული ფაკულტეტის დეკანი, იმავდროულად განაგებდა ძველი ისტორიის და ბიზანტიოლოგიის კათედრებს; 1930-1954 წლებში მუშაობდა სხვადასხვა პედაგოგიურ ინსტიტუტში; იკვლევდა ბიზანტია-საქართველოს ურთიერთობის საკითხებს, ტრაპიზონის იმპერიის ისტორიის ცალკეულ მომენტებს, პონტო-კაპადოკიაში მოსახლე ქართველი ტომების ეთნოგენეზის პრობლემებს და მათ წვლილს ბიზანტიის ისტორიაში; მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. 1962 წელს მიანიჭეს საქართველოს მეცნიერებიათა დამსახურებული მოღვაწის წოდება. 1832 წლის შეთქმულება, ტ. 1–3, თბ., 1935–76; ძველი ისტორიის ქრესტომათია, ტ. 1–2, თბ., 1951–58; ჯვაროსანთა IV ლაშქრობა და ბიზანტია, «თსუ შრომები», 1960, ტ. 87; მითრიდატე პონტოელი, გამოც. მე-2, თბ., 1965; ორი ეტიუდი პონტოსა და კაპადოკიის წარსულიდან, თბ., 1965 (იგივე რუსულად, 1967); ქართლის მოქცევის პრობლემა და ბაკური, თბ., 1974. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 77-78. გიორგი გოზალიშვილი — ბიოგრაფიული ლექსიკონი — საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა
გიორგი გოლეთიანი

გიორგი ივანეს ძე გოლეთიანი (დ. 16 იანვარი, 1903, ცაგერის რაიონი, სოფელი ნაკურალეში — გ. 21 ივლისი, 1975, სოხუმი) — ქართველი აგროქიმიკოსი, სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა დოქრტორი, პროფესორი. 1932 წელს დაამთავრა მოსკოვის კ. ტიმირიაზევის სახელობის სასოფლო–სამეურნეო აკადემია. 1952–1957 წლებში იყო ქუთაისის სასოფლო–სამეურნეო ინსტიტუტის დირექტორი. 1954–1959 წლებში აგროქიმიისა და ზოგადი მიწათმოქმედების კათდრის გამგე; 1959–1975 წლებში საქართველოს სუბტროპიკული მეურნეობის ინსტიტუტის აგროქიმიისა და ზოგადი მიწათმოქმედების კათდრის გამგე; იკვლევდა დასავლეთ საქართველოს წითელმიწა ნიადაგის მჟავიანობის საკითხებს; ამ ნიადაგის გავლენას ჩაის კულტურაზე. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. მონაწილეობდა II მსოფლიო ომში. 1974 წელს მიიღო საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწის წოდება. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 84. გიორგი გოლეთიანი — ბიოგრაფიული ლექსიკონი — საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა
როგნედა

როგნედა როგვოლოდის ასული (962–1002) — პოლოცკის სამთავროს პრინცესა, რომლის მამა როგვოლოდიც სკანდინავიიდან მოვიდა და X საუკუნის შუა წლებში პოლოცკის სამთავრო დააარსა. არსებობს მოსაზრება, რომ როგვოლოდი მიეკუთვნებოდა ნორვეგიული ინგლინგების სამეფო ოჯახს. 980 წელს როდესაც ვლადიმირ I–მა შეიტყო, რომ როგნედა დანიშნული იყო მის ნახევარ ძმაზე იაროპოლკ I–ის. ვლადიმირმა აიღო პოლოცკი და როგენდა აიძულა მასზე დაქორწინებულიყო. მან როგენდა ჯერ მშობლების თვალწინ გააუპატიურა, ხოლო შემდეგ ისინი და მისი ორი ძმა სიკვდილით დასაჯა. როგნედამ მას 4 ვაჟი და 2 გოგო გაუჩინა. მისი შვილებია: იზიასლავი, იაროსლავ ბრძენი, მსტისლავ მამაცი, პრედსლავა, პრემისლავა და მსტისლავა. ნესტორ მემატიანეს მიხედვით ერთ–ერთ ქალიშვილს ერქვა პრედსლავა, რომელიც შემდეგ გალუს ანონიმუსის მიხედვით ბოლესლავ I მამაცის ხარჭა გახდა. მისი უფროსი ვაჟის იზიასლავის შთამომავლობა პოლოცკს მონღოლების შემოსევამდე განაგებდა, ასევე მან დააარსა ახალი ქალაქი ზასლავი. მას შემდეგ რაც ვლადიმერმა ქრისტიანობა მიიღო და შეირთო ანა პორფიროგენიტა ის გაშორდა ყველა ცოლს რომელიც მანამდე ჰყავდა, მათ შორის როგნედასაც. ამის შემდეგ როგნედა მონასტერში აღიკვეცა და ანასტასიად იწოდებოდა. დაახლოებით 1825 წელს კონდრატი რილეევმა დაწერა პოემა – როგნედა. ამ პოემის მიხედვით ალეკსანდრე სეროვმა შექმნა ოპერა როგნედა, რომლის პრემიერაც 1865 წელს შედგა. Саверчанка И. Занатоўкі пра Рагнеду. Нараджэнне фемінізму на Беларусі // Роднае слова. — Мн.: 2008. — № 8. — С. 3. (ბელარუსული) Чамярыцкі В. Летапісныя рэдакцыі падання пра Рагнеду // Беларусіка — Albaruthenica. Кн. 9. 480 год беларускага кнігадрукавання: Матэрыялы Трэціх Скарынаўскіх чытанняў / Гал. рэд. А. Мальдзіс і інш. Мн., 1998. С. 163—169. (ბელარუსული) Биографии. История жизни великих людей. Войтович Л. Княжеские династии Восточной Европы (конец IX — начало XVI в.). М. В. Толстой. Рассказы из истории Русской Церкви.
გიორგი ეკიზაშვილი

გიორგი (ჟორჟ) ეკიზაშვილი (დ. 13 მარტი, 1943, ბათუმი) — ქართველი მწერალი, პედაგოგი, პოეტი, ფილოლოგი, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი. 1964 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დასავლეთ ევროპის ენებისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი ფრანგული ენისა და ლიტერატურის სპეციალობით. არის ფრანგული ლიტერატურის სპეციალისტი, პედაგოგი, მრავალი თარგმანის ავტორი. უნივერსიტეტის დამთავრებიდან დღემდე მუშაობს დასავლეთ ევროპის ენებისა და ლიტერატურის ფაკულტეტთან არსებულ საზღვარგარეთის ლიტერატურის კათედრაზე პედაგოგად. ნათარგმნი აქვს მოლიერის, გი დე მოპასანის, ჟან პოლ სარტრის, შარლ ბოდლერის, ფრანსუაზ საგანის, ალენ რობ გრიეს, ალბერ კამიუს, მორის მეტერლინკის, პიერ პეჟუს, მიშელ უელბეკის, ანდრე მორუას, არტურ რემბოს, გიიომ აპოლინერის, ნატალი საროტის, სამუელ ბეკეტის და სხვათა ნაწარმოებები. გამოქვეყნებული აქვს ლექსების ორი კრებული: „ტრამალები“ (2002) და „ბილიკები“ (2006); ნოველების ორი კრებული ფრანგულ ენაზე: „თოვლი“ და „კითხვა“ (2003). 2009 წელს მიიღო ლიტერატურული პრემია „საბა“, წლის საუკეთესო თარგმანის ნომინაციაში (დ. პენაკი, „ძაღლი ძაღლი“). 2001 წელს მიიღო საფრანგეთის სახელმწიფო ორდენი — „აკადემიური პალმის ოფიცერი“, ფრანგული კულტურის წინაშე დამსახურებისათვის. გადასახლება და სამეფო : მოთხრობები (ავტორი). - თბილისი, აგორა, 2011. რეკვიემი მონაზონისთვის : პიესა 2 ნაწილად და 7 სურათად : უილიამ ფოლკნერის ამავე სახელწოდების ნაწარმოების მიხედვით (ავტორი). - თბილისი, აგორა, 2011. ბილიკები : ლექსებისა და პოეტ. თარგმანების კრებული (ავტორი). - თბილისი, აგორა, 2006. ლექსები (ავტორი). - თბილისი, სანი, 2002. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?. გიორგი (ჟორჟ) ეკიზაშვილი — ბიოგრაფიული ლექსიკონი — საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა
გიორგი იოსელიანი

გიორგი იოსელიანი (დ. 1847, წყალტუბო, გ. 1919) — ქართველი მწერალი, პედაგოგი. დაამთავრა მოსკოვის სასულიერო აკადემია. მუშაობდა თბილისის სემინარიაში. 1873-1889 წლებში მუშაობდა თბილისის სამასწავლებლო ინსტიტუტში მასწავლებლად, ხოლო შემდეგ სათავადაზნაურო სასწავლებელსა და თბილისის პირველ გიმნაზიაში. რამდენიმე წელი ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების გამგეობის თანამშრომელი იყო. სიცოცხლის ბოლო წლებში იგი ხაშურის გიმნაზიაში მუშაობდა. აქტიუად მოღვაწეობდა ქართულ ჟურნალ-გაზეთებში. „წყალტუბელის“ ფსევდონიმით იბეჭდებოდა მისი წერილები. პირადად ხელმძღვანელობდა განჯიდან თბილისში ნიკოლოზ ბარათაშვილის ნეშტის გადმოსვენებას. გიორგი იოსელიანი — ბიოგრაფიული ლექსიკონი — საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა
დავით გამეზარდაშვილი

დავით გამეზარდაშვილი (დ. 21 ივლისი, 1920, სოფელი კაცხი, ჭიათურის რაიონი — გ. 21 დეკემბერი, 1985) — ქართველი კრიტიკოსი, ლიტერატურათმცოდნე, ჟურნალისტიკის ისტორიკოსი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. 1941 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1944 წლიდან იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტის ახალი ქართული ლიტერატურის კათედრის ასისტენტი. 1947–1951 წლებში საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ასპირანტურის გამგე. 1953–1954 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტის დეკანი.1955 წელს ახალი ქართული ლიტერატურის კათედრის გამგე. 1956–1957 წლებში შოთა რუსთაველის სახელობის ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტის დირექტორი. 1959 წლიდან თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის კათედრის გამგე. 1973 წელს მიანიჭეს საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწის წოდება. დავით გამეზარდაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ლევან ჩარკვიანი

ლევან ჩარკვიანი (დ. 24 იანვარი, 1923, ქუთაისი — გ. 2008) — ქართველი ექიმი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი. 1944 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1944-1945 წლებში იყო ხულოს რაიონის რიყეთის საექიმო უბნის გამგე; 1945-1947 წლებში ბათუმის ჯანმრთელობის განყოფილების გამგე. 1948-1949 წლებშიბათუმის სამშობიარო სახლის ორდინატორი; 1949-1954 წლებში ბათუმის რესპუბლიკური საავადმყოფოს მთავარი ექიმი; 1954-1964 წლებში ბათუმის სამშობიარო სახლის მთავარი ექიმი და განყოფილების გამგე; 1964 წლიდან საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს ონკოცენტრის გინეკოლოგიური განყოფილების ხელმძღვანელი. ავტორია 335 სამეცნიერო ნაშრომისა; გამოქვეყნებული აქვს მონოგრაფიები: „ქალის სასქესო ორგანოების კიბოს ზოგიერთი საკითხი“ (1964), ქალის „სასქესო ორგანოების და სარძევე ჯირკვლის კიბოთი დაავადება საქართველოში 20 წლის მანძილზე“ (1965-1984). მისი ხელმძღვანელობით დაცულია 28 საკანდიდატო და სადოქტორო დისერტაცია. საკანდიდატო დისერტაციის თემა „Опыт профилактики рака шейки матки влимонно-мандариновых совхозах и колхозах Аджарской АССР“, დაიცვა 1951 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა – „ქალის სასქესო ორგანოების კიბოს გავრცელების თავისებურებანი აჭარაში და საშვილოსნოს ექსპერიმენტული კიბო“, დაიცვა 1963 წელს. იყო ევროპის გინეკოლოგ–ონკოლოგთა საზოგადოების საპატიო წევრი, საქართველოს გინეკოლოგ–ონკოლოგთა საზოგადოებისა და საქართველოს ონკოლოგთა საზოგადოების თავმჯდომარე. 1964 წელს მიიღო აჭარის ასსრ დამსახურებული ექიმის წოდება, 1982 წელს — სსრკ სახელმწიფო პრემია, 1989 წელს — საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწის წოდება, 1997 წელს მიიღო ღირსების ორდენი, ხოლო 1989 წელს — საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწის წოდება, ლევან ჩარკვიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ბათიბიონტები

ბათიბიონტები — ზღვის ცხოველები, რომლებიც ბინადრობენ წყლის სიღრმეში (500 მ-ს ქვემოთ). აბისალის ცხოველები ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 147.
არაუაის რაიონი

არაუაის რაიონი (ესპ. Distrito de Arahuay) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის კანტის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 505 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 742 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 5.5 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 134.29 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
კანტის რაიონი

კანტის რაიონი (ესპ. Distrito de Canta) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის კანტის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 819 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 196 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 26 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 123.09 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
უამანტანგის რაიონი

უამანტანგის რაიონი (ესპ. Distrito de Huamantanga) — რაიონი პერუში, ლიმის რეგიონის კანტის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 392 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 076 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 2.2 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 487.93 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.