laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ზაქარია ბერიშვილი

ზაქარია (შაქრო) ივანეს ძე ბერიშვილი (დ. 28 იანვარი, 1887, თბილისი ― გ. 9 მაისი, 1965, იქვე) — ქართველი რეჟისორი და მსახიობი. საქართველოს სსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1961). 1905–1921 წლებში თეატრის მსახიობი იყო. გიორგი ჯაბადართან ერთად შექმნა თეატრალური სტუდია, რომელმაც დიდი როლი შეასრულა ახალგაზრდა მსახიობთა მომზადებაში. 1921 წელს მონაწილეობდა საქართველოს სსრ განათლების სახალხო კომისარიატის კინოსექციის ჩამოყალიბებაში. მუშაობდა რეჟისორის თანაშემწედ და ასისტენტად. შესრულებული აქვს ეპიზოდური როლები სხვადასხვა ფილმებში. ბერიშვილის პირველი დამოუკიდებელი ფილმია „იბრაჰიმ და გოდერძი“ (1927), მანვე გადაიღო „ღრუბელთა თავშესაფარი“ (1928), „საკანი №79“ (1930), „ტანია ფრონტზე“ (1931), „მდინარის გაღმა“ (1935), „ცანის ხეობის საუნჯე“ (1941). 1926: „სამანიშვილის დედინაცვალი“ რეჟ. კოტე მარჯანიშვილთან ერთად 1927: „იბრაჰიმი და გოდერძი“ 1928: „ღრუბელთა თავშესაფარი“ 1929: „საკანი №79“ 1931: „ტანია ფრონტზე“ 1935: „მდინარის გაღმა“ 1941: „ცანის ხეობის საუნჯე“ 1922: „სურამის ციხე“ რეჟ. ივანე პერესტიანი 1923: „მამის მკვლელი“ (გლახო — ნუნუს მამა) რეჟ. ამო ბეკ-ნაზაროვი 1923: „არსენა ყაჩაღი“ (მოურავი) რეჟ. ვლადიმერ ბარსკი 1923: „წითელი ეშმაკუნები“ (ბანდიტი) რეჟ. ივანე პერესტიანი 1924: „სამი სიცოცხლე“ (მეირა-მაკლერი) რეჟ. ივანე პერესტიანი 1925: „ათასის ფასად („დაჰკრა ჟამმა“)“ რეჟ. ვლადიმერ ბარსკი 1925: „წარსულის საშინელებები“ რეჟ. ვლადიმერ ბარსკი 1930: „ამერიკანკა“ (ხილის დუქნის მეპატრონე) რეჟ. ლეო ესაკია 1937: „ორი მეგობარი“ (ნინია) რეჟ. ივანე პერესტიანი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 322. მარინა კერესელიძე, „ქართული ენციკლოპედიური ლექსიკონი“ გვ. 51 — Bilnet, 2011 ზაქარია ბერიშვილი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია ზაქარია ბერიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ჯულფა (მრავალმნიშვნელოვანი)

ჯულფა შეიძლება აღნიშნავდეს: ჯულფა — ქალაქი აზერბაიჯანში ჯულფა — ქალაქი ირანში
არაფსა

არაფსა (აზერ. Ərəfsə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ჯულფის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 927 კაცი. არაფსა GEOnet სახელების სერვერზე
არაზინი

არაზინი (აზერ. Ərəzin) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ჯულფის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 812 კაცი. არაზინი GEOnet სახელების სერვერზე
მილახი

მილახი (აზერ. Milax) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ჯულფის რაიონში. მილახი GEOnet სახელების სერვერზე
არსენ ავაკოვი

არსენ ბორისოვიჩ ავაკოვი (უკრ. Арсен Борисович Аваков; სომხ. Արսեն Բորիսի Ավագով; დ. 2 იანვარი, 1964, ბაქო, სსრკ) — სომხური წარმოშობის უკრაინელი სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. უკრაინის შინაგან საქმეთა მინისტრი 2014–2021 წლებში. დაიბადა 1964 წლის 2 იანვარს ბაქოში, სამხედრო პირის ოჯახში. ეროვნებით სომეხი. 1966 წლიდან მუდმივად ცხოვრობს უკრაინაში. უკრაინის მოქალაქე. 1990 წელს დააარსა სს „ინვესტორი“. 2005-2010 წლებში იყო ხარკოვის საოლქო სახელმწიფო ადმინისტრაციის ხელმძღვანელი. 2011 წლის შემოდგომიდან 2012 წლის დეკემბრამდე პოლიტიკურ ემიგრაციაში იმყოფებოდა იტალიაში, ვიქტორ იანუკოვიჩის რეჟიმის მხრიდან დევნის გამო. 2012 წელს აირჩიეს უკრაინის სახალხო დეპუტატად. 2014 წლის რევოლუციის დროს იყო ევრომაიდანის ერთ-ერთი კომენდანტი. 2014 წლის 27 თებერვალს უკრაინის უმაღლესმა რადამ უკრაინის შინაგან საქმეთა მინისტრად არსენ ავაკოვი დაამტკიცა. ავაკოვის ინიციატივით 2014 წელს შეიქმნა უკრაინის ეროვნული გვარდია და მოხალისეთა ბატალიონები. მათ შესაძლებელი გახადეს რუსეთის ფედერაციის მხარდაჭერილი სამხედრო აგრესიის შეჩერება აღმოსავლეთ უკრაინაში. 2014 წლის 7-8 აპრილის ღამეს ავაკოვი პირადად ხელმძღვანელობდა ხარკოვის საოლქო სახელმწიფო ადმინისტრაციის შენობის შტურმს, რომელიც რუსეთის მხარდაჭერილ სეპარატისტულ ჯგუფებს ეკავათ. ავაკოვის ინიციატივით ბიომეტრიული პასპორტების დანერგვის პროცესში აქტიურად იყო ჩართული შინაგან საქმეთა სამინისტრო. აღნიშული აუცილებელ პირობას წარმოადგენდა ევროკავშირის ქვეყნებთან უვიზო რეჟიმის შემოღებისთვის. ავაკოვი იტალიაში იცავდა უკრაინის ეროვნული გვარდიის ჯარისკაცს ვიტალი მარკივს. ავაკოვის მონაწილეობით, მილანის (იტალია) სასამართლომ მოხსნა ბრალდება მარკივისა და უკრაინის წინააღმდეგ 2014 წლის მაისში სლოვიანსკში ფოტოჟურნალისტ ანდრეა როჩელის (იტალია) და ანდრეი მირონოვის (რუსეთის ფედერაცია) დაღუპვის საქმეზე. ავაკოვი უკრაინის შინაგან საქმეთა მინისტრი იყო 2014 წლის 24 თებერვლიდან 2021 წლის 15 ივლისამდე — მინისტრთა ხუთი კაბინეტის წევრი, ორი პრეზიდენტის დროს (პეტრო პოროშენკო და ვოლოდიმირ ზელენსკი). დამოუკიდებელი უკრაინის ისტორიაში ეს სახელისუფლებო თანამდებობაზე ყოფნის ყველაზე ხანგრძლივი პერიოდია.  უკრაინის დამსახურებული ეკონომისტი (06.22.2007) ღირსების ორდენი III ხარისხის (15.04.2016) საპატიო ლეგიონის ორდენი (საფრანგეთი) (06.09.2022) არსენ ავაკოვის ოფიციალური საიტი არსენ ავაკოვი Twitter-ში არსენ ავაკოვი Facebook-ში ↑ Арсен Аваков, Фокус.ua (29 марта 2013) ↑ Указ Президента Украины от 20 марта 2008 года № 241/2008 «Вопросы Национального совета по вопросам взаимодействия органов государственной власти и органов местного самоуправления» ↑ A nation-in-the-making, in arms: control of force, strategy and the Ukrainian Volunteer Battalions (2018-04-18). ↑ Ukraine Authorities Clear Kharkiv Building, Arrest Scores Of 'Separatists' (2014-04-08). ↑ Ukrainian Parliament Accepts Resignation Of Influential Interior Minister (2021-07-15).
იგორ შუვალოვი

იგორ შუვალოვი (რუს. Игорь Иванович Шувалов; დ. 4 იანვარი, 1967, ბილიბინო, სსრკ) — რუსი პოლიტიკოსი და სახელმწიფო მოღვაწე. რუსეთის ხელისუფლების მდივნის პირველი მოადგილე 2008 წლის 12 მაისიდან. რუსეთის ფედერაციის პირველი კლასის სახელმწიფო მრჩეველი. ადრე იკავებდა რუსეთის პრეზიდენტის დამხმარის (2003-2008), რუსეთის ფედერალური ქონების ფონდის მდივნის (1998-2000), რუსეთის სახელმწიფო ქონების მინისტრის მოადგილის (1998) პოსტებს. გარდა ამისა იყო სოვკომფლოტის დირექტორთა საბჭოს მდივანი 2010 წლამდე. არის იურიდიულ მეცნიერებათა დოქტორი. ↑ Шувалов, Игорь. Лентапедия.
ყაზანჩი (ჯულფა)

ყაზანჩი (აზერ. Qazançı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ჯულფის რაიონში. ყაზანჩი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ http://www.azerpost.az/?options=content&id=188
სალთახი

სალთახი (აზერ. Saltaq) — სოფელი აზერბაიჯანში, ნახიჩევანის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ჯულფის რაიონში. სალთახი GEOnet სახელების სერვერზე
ეთერ ასტემიროვა

ეთერ ასტემიროვა (დ. 1943, გულრიფშის მუნიციპალიტეტი, სოფელი განახლება) — ქართველი პოლიტიკოსი, იყო საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების მინისტრი. 1976 წელს დაამთავრა ლენინგრადის ჰიდრომეტეოროლოგიური ინსტიტუტი ხმელეთის ჰიდროლოგიის სპეციალობით და მიენიჭა ინჟინერ-ჰიდროლოგის კვალიფიკაცია. 1961 წელს დაიწყო მუშაობა საქართველოს ჰიდრომეტეოროლოგიურ სამმართველოში ტექნიკოს-ჰიდროლოგად. სადაც მუშაობდა 1967 წლამდე. 1967-1970 წლებში მუშაობდა ჩეჩნეთ-ინგუშეთის მელიორაციის სამინისტროში ჯერ ტექნიკოსად, შემდეგ ინჟინრად, უფროს ინჟინრად. 1977-1978 წლებში მუშაობდა კალუგაში სამშენებლო-კვლევით ინსტიტუტში ინჟინრად. 1978-1985 წლებში მუშაობდა კარელიის ჩრდილო-დასავლეთის ჰიდრომეტეოროლოგიისა და გარემოს კონტროლის სახელმწიფო კომიტეტში უფროს ინჟინრად. 1985 წელს გადაყვანილ იქნა აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის ჰიდრომეტეოროლოგიურ ცენტრში განყოფილების უფროსად. პარალელურად იგი კითხულობდა ლექციების კურსს ზოგად ჰიდროლოგიაში აფხაზეთის უნივერსიტეტში, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოხუმის ფილიალში. 1991 წელს არჩეულ იქნა აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად და საპროცედურო საკითხების, დეპუტატთა უფლებამოსილებისა და ეთიკის მუდმივმოქმედი კომისიის თავმჯდომარედ. 1992-1995 წლებში აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის მინისტრთა საბჭოსთან არსებული ადამიანის უფლებათა დაცვისა და ეროვნებათაშორისო ურთიერთობების კომიტეტის თავმჯდომარე. 1995-2000 წლებში აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს ადამიანის უფლებათა დაცვისა და ეროვნებათაშორისო ურთიერთობების კომიტეტის თავმჯდომარე. 2003 წლის 23 დეკემბერს დაინიშნა საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების მინისტრად. ეთერ ასტემიროვა დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine.
აღდამის რაიონი

აღდამის რაიონი (აზერ. Ağdam rayonu) — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული აზერბაიჯანში. 1993 წლიდან რაიონის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილს აკონტროლებდა მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკა, რომლის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის მიხედვითაც რაიონის ტერიტორიას ინაწილებდა ასკერანის, მარტაკერტისა და მარტუნის რაიონები. გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციის მიხედვით აღნიშნული ტერიტორიები ითვლება როგორც სომხური შეიარაღებული ძალების მიერ ოკუპირებული. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი აღდამი, რომელსც 1993 წლიდან აკონტოლებდა მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკა და ეწოდებოდა აკნა. რაიონის დროებითი ადმინისტრაციული ცენტრია სოფელი გუზანლი. 2020 წლის 20 ნოემბერს მოსკოვში ხელმოწერილი სამხრივი ხელშეკრულების საფუძელზე აზერბაიჯანის სამხედრო შენაერთები აღდამის რაიონში შევიდნენ და რაიონი მთლიანად აზერბაიჯანის კონტროლს დაექვემდებარა. Агдамский район на сайте консульства Азербайджана в Санкт-Петербурге დაარქივებული 2013-07-01 საიტზე Wayback Machine. Репортаж Дмитрия Писаренко о Карабахском конфликте დაარქივებული 2012-12-21 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links Изменения административно-территориального деления стран СНГ დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ https://www.stat.gov.az/source/demoqraphy/ap/az/population_2019.zip ↑ 2.0 2.1 Азербайджан — Страна огней. Другие оккупированные территории Азербайджанской Республики ↑ გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია № 853 29 ივლისი 1993 წ. ↑ აზერბაიჯანის თავდაცვის უწყების ცნობით, ქვეყნის სამხედრო შენაერთები აღდამის რაიონში შევიდნენ
ხუშტლაუაკა

ხუშტლაუაკა (ესპ. Juxtlahuaca) — მღვიმე და არქეოლოგიური ძეგლი მექსიკაში, გერეროს შტატში; შეიცავს კედლის მხატვრობას, რომელიც დაკავშირებულია ოლმეკების იკონოგრაფიასთან. ახლომდებარე ოშტოტიტლანის მღვიმესთან ერთად, ხუშტლაუაკა მოიცავს მესოამერიკაში დღემდე ცნობილ ყველაზე ძველ, დახვეწილ მხატვრობას; ამავე დროს, ღრმა მღვიმის მხატვრობის ერთადერთი ნიმუშია მესოამერიკაში, რომელიც მაიას ხალხთან არაა დაკავშირებული. ხუშტლაუაკის მღვიმე მდებარეობს გერეროს შტატის დედაქალაქ ჩილპანსინგოდან 45 კმ-ით სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ეროვნული პარკის ტერიტორიაზე. მღვიმეთა მთლიანი სისტემა დაახლოებით 5 კმ-ზე ვრცელდება. მღვიმეები დამთვალიერებელთათვის ღიაა, თუმცა მხოლოდ ადგილობრივი გიდის თანხლებით. მღვიმის მხატვრობიდან ყველაზე უკეთ ცნობილია ნახატი 1, რომელზეც ასახულია ლაბადამოსხმული, ახმახი წვეროსანი კაცი ზოლებიანი მუნდირითა და მუზარადით. ხელები და ფეხები იაგუარის ბეწვით აქვს დაფარული. მამაკაცს სამკაპი აქვს მიშვერილი მის წინ ჩაკუზული პატარა ფიგურისკენ, ასევე ატარებს გრძელ, გველისმაგვარ ნივთს. 2 მეტრის სიმაღლის აღნიშნული ნახატი ერთ-ერთი უიშვიათესი ოლმეკური სტილის გამოსახულებაა, რომელზეც ადამიანია ასახული; ზოგერთი მკვლევრის აზრით, კედელზე ადამიანის მსხვერპლშეწირვის სცენაა დახატული. გარდა ამისა, მღვიმეში არსებობს წითელი ფრთოსანი გველის ნახატიც, რომელსაც მწვანე ბუმბულები აქვს, მის გევრდით კი გამოსახულია დიდთვალება, წითელი იაგუარი. ნახატები სტაგალმიტებზეა გამოსახული. მღვიმის მხატვრობის შესახებ ინფორმაცია 1920-იან წლებში არსებობდა, თუმცა პროფესიონალურად მისი დოკუმენტირება 1960-იან წლებში პრინსტონის უნივერსიტეტის პროფესორმა და იტალიელმა ბიზნესმენმა მოახდინეს. არქეოლოგ მაიკლ კოს აზრით, ნახატები შესაძლოა ადრეულ პრეკლასიკურ პერიოდს მიეკუთვნებოდეს (ძვ. წ. 1200-900). აღსანიშნავია ისიც, რომ ხუშტლაუაკა იმ პერიოდისათვის არსებულ არც ერთ დიდ ქალაქს არ უკავშირდება. ასევე უცნობია, როგორ გაჩნდა ოლმეკების გავლენის მქონე ნახატები ოლმეკთა სამშობლოდან ასობით კილომეტრის მოშორებით. მღვიმეში აღმოჩენილია დიდი რაოდენობით ჩონჩხები. ზოგიერთი მათგანი ემბრიონის პოზაშია და დაფარულია სტალაქტიტების ქერქით. ნახატებიდან 80 მეტრის მოშორებით, წითელი თიხის იატაკზე მიემართება არხი, რომლის დანიშნულებაც დღემდე უცნობია. Coe, Michael D. (1968) America's First Civilization, American Heritage Publishing, New York. Coe, Michael D. (2002); Mexico: From the Olmecs to the Aztecs London: Thames and Hudson. Coe, Michael D. (2005); "Image of an Olmec ruler at Juxtlahuaca, Mexico დაარქივებული 2007-10-18 საიტზე Wayback Machine. ", Antiquity Vol 79 No 305, September 2005. Diehl, Richard A. (2004) The Olmecs: America's First Civilization, Thames & Hudson, London. Griffin, Gillett G. (1978) "Cresterías of Palenque", Third Palenque Round Table, eds. Robertson, Merle Greene; Jeffers, Donnan Call. Grove, David C. (2000) "Caves of Guerrero (Guerrero, Mexico)", in Archaeology of Ancient Mexico and Central America: an Encyclopedia, ed. Evans, Susan; Routledge. Lachniet, Matt; Slide show on Juxtlahuaca cave[მკვდარი ბმული]; University of Nevada - Las Vegas, accessed February 2007. Stone, Andrea (1997) "Regional Variation in Maya Cave Art", Journal of Cave and Karst Studies, April 1997, p. 33-42. ↑ Grove (2000). ↑ Stone (1997). ↑ Griffin, p.4. ↑ Coe (2005). ↑ Coe (1968), p. 99.
ჭიათურის მანგანუმის საბადო

ჭიათურის მანგანუმის საბადო — ჭიათურისა და საჩხერის მუნიციპალიტეტების ტერიტორიაზე მდებარე მანგანუმის (Mn) საბადო. გეოტექნიკური თვალსაზრისით განლაგებულია საქართველოს ბელტის აზვებული ტექტონიკური ბლოკის — ძირულის მასივის ჩრდ.-აღმ. პერიფერიაზე. საბადოს ტერიტორიაზე თითქმის ჰორიზონტალურ ცარცულ კირქვებზე განლაგებულია მანგანუმის მადნის შემცველი ოლიგოცენური ნალექები. კირქვები მდინარე ყვირილისა და მისი შენაკადების მიერ ჩაჭრილია ღრმა კანიონისებრი ხეობებით, რომლებიც ერთმანეთისაგან გამოყოფენ ცალკეულ ზეგნებს. ეროზიას გადარჩენილი მანგანუმის დიდი ნაწილი ამ ზეგნებზეა განლაგებული, მდინარე ყვირილის მარჯვენა ნაპირზეა რგანის, ქვედა და ზედ რგანის, ბუნიკაურის, თაბაგრების, მღვიმევის, დარკვეთისა და სარეკის ზეგნები; მარცხენაზე — პერევესის, შუქრუთის, ითხვისის, მერევისა და ფასიეთის. მანგანუმის შემცველ ოლიგოცენურ ნალექებს წარმოადგენს მადნისქვეშა ქვიშაქვები, საკუთრივ მადნიანი ჰორიზონტი და მასზე მდებარე ბენტონიტ-ცეოლითიანი ოპოკები, სპონგოლითები და ე.წ. მაიკოპის ტიპის იაროზიტიანი თიხები. მადნიან ჰორიზონტს რთული აგებულება აქვს — შედგება სხვადასხვა ზომისა და სხვადასხვა რაოდენობის (3-25) ლინზისებრი სხეულებისგან; მათ შორის განლაგებულია თიხის, ქვიშაქვისა და სილიციტების სხვადასხვა სისქისა და რაოდენობის შუაშრეები. საბადოს დასავლეთ ნაწილში (პერევსის, რგანისა და ქვედა რგანის ზეგნები) მადნიანი ჰორიზონტი უშუალოდ ადევს ცარცულ კირქვებს ან გამოყოფილია მათგან ფოსფორიტის მცირე სისქის შრით. მადნიანი ჰორიზონტი საბადოს ამ ნაწილში კომპაქტურია და წარმოადგენს ძირითადად ფსილომელან-პიროლუზიტურ ფაციესს (ე.წ. პეროქსიდული მადნები). აღმოსავლეთი მიმართულებით ეს ფაციესი იცვლება ფსილომელან-პიროლუზიტ-მანგანიტური, მანგანიტ-როდოქროზიტული და როდოქროზიტ-მანგანოკალციტური ფაციესებით. ჭიათურის მანგანუმის საბადოზე გამოყოფენ მადანთა შემდეგ ძირითად ტიპებს: ცხრილში ჩამოთვლილნი გვხვდება მადნიანი შრეების ზედაპირზე გამოსვლის ადგილას, თითქმის ყველა ზეგანზე. 2006 წლის 11 ნოემბრამდე საბადოს კომპანია „ჭიათურმანგანუმი“ ამუშავებდა, ხოლო ამ დღეს მისი აქციები აუქციონზე გაიყიდა. აუქციონში ვაჭრობის ერთადერთმა მონაწილემ — „Georgian Manganese Holding Limited“-მა გაიმარჯვა. შავი ოქროს საბადო დაარქივებული 2016-09-11 საიტზე Wayback Machine. chiatura.ge ↑ ჭიათურის მანგანუმი - ქართული „შავი ოქროს“ ისტორია forbes.ge ↑ greenalt.org
თბილისის წმინდა მარკოზ ეფესელის ეკლესია

თბილისის წმინდა მარკოზ ეფესელის ეკლესია — წმინდა მარკოზ ეფესელის სახელობის მართლმადიდებლური ეკლესია თბილისში. მდებარეობს თბილისის ხანდაზმულთა პანსიონატის ეზოში, რომელიც აშენდა პანსიონატის ყოფილი დირექტორის თამთა დემურიშვილის ინიციატივით. ტაძრის საძირკველი 2009 წლის 26 ნოემბერს მეუფე თეოდორემ აკურთხა, ხოლო პირველი ღვთისმსახურება 2013 წლის 2 თებერვალს წმინდა მარკოზ მახარებელის ხსენების დღეს ჩატარდა. ე. ჩიკვაიძე, „საქართველოში პირველად, წმინდა მარკოზ ეფესელის სახელობის ეკლესია შენდება“, Time, 6 თებერვალი, 2012 წმინდა მარკოზ ეფესელის ტაძრის მშენებლობა
ძველი გედაგდაღი

ძველი გოდაგდაგი, გედაგდაღი (ყოფ. შულავერი) — სოფელი საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარის დმანისის მუნიციპალიტეტში (ყარაბულაღის თემი). სოფლის სახელწოდება „შულავერი“ დაფიქსირებულია 1898 წლის რუსეთის ერთვერსიან რუკაზე „Шулаверы“ სახით. ↑ http://census.ge/en/home ↑ http://silknet.com/?module=popup_content&language=ge&product_id=8&type_id=20&attr=city_indexes ↑ http://www.gpost.ge ↑ ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 574. ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 32. ↑ საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საინფორმაციო-სტატისტიკური განყოფილება, „საქართველოს სსრ ადმინისტრაციულ ტერიტორიული დაყოფა 1949 წლის 1 სექტემბრისათვის“, თბ., 1949 ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები
მეორე სალამალექი

მეორე სალამალეიქი, მეორე სალამალექი, ქარვასლა, სალამალეიქი, სალამალექი — სოფელი საქართველოში, ქვემო ქართლის მხარის დმანისის მუნიციპალიტეტში (ყარაბულახის თემი). სოფლის სახელწოდება „მურსაკულოვა“ დაფიქსირებულია 1898 წლის რუსეთის ერთვერსიან რუკაზე „хут. Мурсакулова“ სახით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 686. ↑ http://census.ge/en/home ↑ http://silknet.com/?module=popup_content&language=ge&product_id=8&type_id=20&attr=city_indexes ↑ http://www.gpost.ge ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 173. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 147. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 89. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები
თამაზ მეჭიაური

თამაზ მეჭიაური (დ. 1 დეკემბერი, 1954, ჟებოტა, თიანეთის რაიონი, საქართველოს სსრ — გ. 15 თებერვალი, 2022) — ქართველი პოლიტიკოსი, ინჟინერი და ეკონომისტი. დაიბადა 1954 წლის 1 დეკემბერს, სოფელ ჟებოტაში, საქართველოს სსრ-ს თიანეთის რაიონში. დაამთავრა თბილისის კომაროვის სახელობის ფიზიკა-მათემატიკური სკოლა-ინტერნატი, შემდეგ თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საინჟინრო-ეკონომიკური ფაკულტეტი. 1977 წელს იყო თიანეთის საყოფაცხოვრებო მომსახურების სამმართველოს ინჟინერი. 1980–1982 წლებში თიანეთის 73-ე სპტ სასწავლებლის პედაგოგი. 1982–1984 წლებში იკავებდა თიანეთის სასოფლო-სამეურნეო საწარმოო გაერთიანების ეკონომისტ-ბუღალტერის პოსტს. 1984–1986 წლებში იკავებდა თიანეთის აგრომრეწველო გაერთიანების ეკონომისტის და რევიზორის პოსტს; 1986–1991 წლებში იყო თიანეთის რაიკავშირის თავმჯდომარე, ხოლო 1991 წელს — თიანეთის რაიონის პრეფექტის პირველი მოადგილე. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, 1992–1995 იყო სახელმწიფო საგადახადო ინსპექციის სამსახურის უფროსის პირველი მოადგილე და თბილისის ისნის რაიონის სახელმწიფო საგადახადო ინსპექციის უფროსი. 1995–1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (მაჟორიტარი). 1999–2004 წლებში — საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თიანეთის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „საქართველოს ლეიბორისტული (შრომის) პარტია“. 1995–2004 წლებში იყო საფინანსო-საბიუჯეტო კომირეტის წევრი, საგადასახადო საბაჟო ქვეკომიტეტის თავმჯდომარე. 2004 წელს გახდა გლდანი-ნაძალადევის საოლქო საგადასახადო ინსპექციის უფროსი. 2004–2007 წლებში იკავებდა გორის (შიდა ქართლისა და მცხეთა-მთიანეთის) საგადასახადო ინსპექციის უფროსი. 2007 წელს იყო თელავის (კახეთის) საგადასახადო ინსპექციის უფროსი. 2012–2016 წლებში — საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“. იყო საფინანსო-საბიუჯეტო კომიტეტის თავმჯდომარე. 2016 წელს უთანხმოების გამო დატოვა ქართული ოცნება. და დააფუძნა პარტია „ერთიანი საქართველოსთვის“, რომლის თავმჯდომარეცაა დღემდე. 2017 წელს აირჩიეს თიანეთის მუნიციპალიტეტის მერად. 2020 წელს საპარლამენტო არჩევნებში მონაწილეობის მიზეზით თანამდებობიდან გადადგა. კენჭს იყრიდა № 11 სამაჟორიატურო ოლქში, სადაც 2613 ხმა (5,15%) მიიღო. მან დამარცხების მიზეზად არჩევნების ტოტალური გაყალბება დაასახელა. გარდაიცვალა 2022 წლის 15 თებერვალს კორონავირუსით ინფიცირების შედეგად. თამაზ მეჭიაური — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი თამაზ მეჭიაური — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ http://www.nplg.gov.ge/bios/ka/00003281/ ↑ http://netgazeti.ge/news/116500/ ↑ „ამერიკის პრეზიდენტი ჩემზე ასაკოვანია, რა ნახა პრემიერმა ჩემს ასაკში ასეთი?! - ინტერვიუ თამაზ მეჭიაურთან“. რადიო თავისუფლება. ციტირების თარიღი: 5 ნოემბერი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ არჩევნების შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-01-04. ციტირების თარიღი: 2021-01-23. ↑ „ბიძინამ თქვა, საქმე სამართლიანად გაარჩიეთო და ასეც გაირჩა“ — თამაზ მეჭიაური ივანიშვილზე, „მესამე ძალასა“ და გეგმებზე ↑ გარდაიცვალა თამაზ მეჭიაური
ტრიკეს ხალხი

ტრიკე (ესპ. Trique) — მექსიკის ოახაკის შტატის დასავლეთ ნაწილის ადგილობრივი ხალხი. ეთნოლოგიური მოხსენებების თანახმად, მათი რაოდენობა 23 000-მდეა. ტრიკეს ენა ოტო-მანგის ენის მიშტეკური ენების შტოს მიეკუთვნება. ტრიკეები გამოირჩევიან ქსოვის ხელოვნებით. ტრიკეს ხალხი ოახაკის შტატის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში, მთიან რეგიონში სახლობს, ზღვის დონიდან 1 500–3 000 მეტრზე. მექსიკის სხვა სამხრეთული შტატების მსგავსად, მაღალია ტრიკეების სამუშაოდ გადინება მეხიკოსა და აშშ-ში.<ref> ტრიკეს ხალხის ერთ-ერთი გამორჩეული ტრადიციაა პატარძლის საფასური. ქორწინების ეს ტრადიცია ფართოდ იყო გავრცელებული კოლონიამდელ მესოამერიკაში. როგორც წესი, ტრიკე მამაკაცი პატარძლის ოჯახს სთავაზობს ფულს, საკვებსა და სხვა პროდუქტებს. ↑ INEGI: Lenguas indígenas y hablantes de 5 años y más al 2010. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-03. ციტირების თარიღი: 2016-07-27. ↑ Takahashi, Masako. Mexican Textiles: Spirit and Style. Chronicle Books. 2003. ↑ Murphy, Arthur D., Stepick, Alex. Social Inequality in Oaxaca: A History of Resistance and Change. Temple University Press. 1991
გაზეთის სტატიების მატიანე

„გაზეთის სტატიების მატიანე“ — ორკვირეული ბიბლიოგრაფიული ჟურნალი, რომელსაც 1934 წლიდან გამოსცემდა საქართველოს სახელმწიფო წიგნის პალატა (1938 წლამდე გამოდიოდა „გაზეთის მატიანის“ სახელწოდებით). აღნუსხვას ქართულ და რუსულ ენებზე არსებულ რესპუბლიკურ, საოლქო, საქალაქო და სარაიონო, აგრეთვე საუწყებო და ძირეულ გაზეთებში დაბეჭდილს სტატიებს, დოკუმენტურ მასალას, ნარკვევებსა და მხატვრულ ნაწარმოებებს. „გაზეთის სტატიების მატიანეში“ მასალა განლაგებულია სათანადოდ დადგენილი საკლასიფიკაციო სქემის მიხედვით. გარდა იმისა, რომ ჟურნალი ინფორმაციას აწვდის მკითხველს, იგი ეხმარება მას საგაზეთო მასალების თემატურ შერჩევაში. გურგენიძე ნ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 625.
რევაზ მეტრეველი

რევაზ (რეზო) მეტრეველი (დ. 4 მაისი, 1930, სიღნაღი — გ. 26 აგვისტო, 2015, თბილისი) — ქართველი მხატვარი-კერამიკოსი. საქართველოს სსრ დამსახურებული მხატვარი (1976), საერთაშორისო პრემიის ლაურეატი (1970). 1958 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის გამოყენებითი ხელოვნების ფაკულტეტი, საქართველოს მხატვართა კავშირის წევრი 1962 წლიდან. 1958 წლიდან აქტიურად მონაწილეობდა რესპუბლიკურ, საკავშირო და საზღვარგარეთ გამართულ სამხატვრო გამოფენებში. 1970 წელს მონაწილეობდა საფრანგეთის ქალაქ ვალორისში პაბლო პიკასოს მიერ დაფუძნებულ მაღალმხატვრული კერამიკის მსოფლიო გამოფენა - კონკურსში, სადაც მისმა ნამუშევარმა ქართული ორნამენტებით გაფორმებულმა „დეკორეტიულმა დოქმა“ გამოფენის უმაღლესი ჯილდო - ოქროს მედალი და პირველი ხარისხის დიპლომი დაიმსახურა. ჟიურის თავჯდომარეობდა პაბლო პიკასო. 1970 წლიდან არის საფრანგეთის ქალაქების ვალორისის და გოლფ - ჟუანის საპატიო მოქალაქე. მხატვრის ნამუშევრები დაცულია საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში, სამხატვრო აკადემიისა და ეროვნული გალერეის (თბილისის) ფონდებში, შალვა ამირანაშვილის სახელობის ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმში, ტოკიოს მუდმივ საგამოფენო ფონდში, საფრანგეთის ქ. ვალორისის მუზეუმში და კერძო კოლექციებში. რევაზ მეტრეველი შემოქმედებით საქმიანობასთან ერთად ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას თბილისის სახელმწიფო საამხატვრო აკადემიაში, ხალხური შემოქმედების სახლში. მისი ნამუშევრები ნაჩვენებია ქართულ დოკუმენტურ ფილმში „მომღერალი თიხა“ (1975). მის შემოქმედებაზე გაკეთებულია სატელევიზიო გადაცემები და გამოცემულია სტატიები, როგორც ქართულ ისე უცხოურ ჟურნალ გაზეთებში. დაჯილდოებულია პრაღის საერთაშორისო გამოფენის დიპლომით (1962) და მრავალი სხვა ჯილდოთი. 2013 წელს დაჯილდოვდა სიგელით — ხელოვნებაში გაწეული განსაკუთრებული წვლილისათვის. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 616. ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ ხელოვნებაში, ნინო ზაალიშვილის საერთო რედაქციით, „ქართული ბიოგრაფიული ცენტრი“ 2000წ. გვ.320 Современная грузинская керамика. Автор текста и составитель Алде какабадзе. Москва "советский художник" 1984г. ქართველი მხატვრები, საქართველოს მხატვართა საერთაშორისო შემოქმედებითი კავშირი, პროექტის ხელმძღვანელი და რედაქტორი ცისანა მჭედლიძე. 2013წ. გვ.258. ქართველი მხატვრები, საქართველოს მხატვართა კავშირი.პროექტის ხელმძღვანელი და რედაქტორი ცისანა მჭედლიძე. 2014წ. გვ. 251. რევაზ მეტრეველი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი