laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ამილახვრების სახლი

ამილახვრების სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ქალაქ გორში, სამეფო ქუჩა № 47-ში. აგებულია XIX საუკუნის მიწურულში. სახეშეცვლილია: აივანი შემინულია, დაქუცმაცებულია ტიხრებით, აღარ არსებობს სადარბაზოს შესასვლელზე მიდგმული ლითონის პორტიკი, აგრეთვე ფასადის მარცხენა მხარეს ადრე არსებული ფართო შეისრული თაღი, რომელშიც ლითონის ორნამენტირებული ალაყაფის კარი ეკიდა. ამილახვრების სახლი ერთსართულიანია, დგას ცოკოლზე. გეგმით წაგრძელებული სწორკუთხედია (36 × 8 მეტრი), ნაშენია აგურით. შესასვლელი ორი აქვს — ქუჩიდან (სადარბაზო) და ეზოდან (ხისსვეტიანი აივნიდან). გეგმა კორიდორული სისტემისაა. ერთმანეთისაგან იზოლირებული საცხოვრებელი ოთახების გრძელი დერეფნიის ბოლოში დამხმარე სათავსებია. ეზოს მხარეს, შუაში — წაგრძელებული სადარბაზო ოთახია (დაახლოებით 90 კვ მეტრი), რომელიც აივნზე გადის. აივნის ორივე მხარეს, ერთმანეთის სიმეტრიულად თითო მეოთხედწრიული კიბეა. ინტერიერში საყურადღებოა შორენკეცებითა და თაბაშირის ორნამენტული დეტალებით მორთული ბუხარი (სადარბაზოში) და 3 ღუმელი. სარდაფში ჩასასვლელი ეზოდანაა. სარდაფის კიბის ორფერდა სახურავი ლითონის სხმულ, ორნამენტიან სვეტებს ეყრდნობაშენობის მთავარი ფასადი არქიტექტურული დეკორით (რთული პროფილები, ლავგარდანი, მაღალი პარაპეტი, შვერილი პილასტრები და ასე შემდეგ) მდიდრულადაა მორთული. პილასტრები ფასადს არათანაბარ მონაკვეთებად ყოფს. შენობის ცენტრი მკვეთრად არის გამოყოფილი. მისი არე განიერია. პარაპეტზე დადგმულია ქონგურისებრი დეტალი, რომელშიც ადრე ჩასმული იყო საგვარეულო გერბის რელიეფური გამოსახულება. შენობის კედელი რუსტირებულია. ნალესობაში გამოყვანილი ღარებით. პილასტრები დანაწევრებულია ცოკოლის, სარკმლების, ლავგარდნისა და პარაპეტის დონეზე. სარკმლებს მსგავსი მოჩარჩოება აქვს. მთელ ფასადს გასდევს ძლიერი შვერილი ლავგარდანი. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 35-36.
ივანე ბურცოვის საფლავი

ივანე ბურცოვის საფლავი — ისტორიული ძეგლი გორში, აკაკი წერეთლის სახელობის სკვერში. რუსი დეკაბრისტი, რუსეთ-ირანის 1826-1828 წლებისა და რუსეთ-ოსმალეთის 1828-1829 წლების ომების სტრატეგიული გეგმების ავტორი, გენერალ-მაიორი ივანე გრიგორის ძე ბურცოვი (1795-1829 წწ.) 1829 წელს დაასაფლავეს გორის ტაძარში (დაინგრა XIX საუკუნეში, მიწისძვრის დროს). საფლავის ქვაზე შემორჩენილია ივანე ბურცოვის ბიოგრაფიული ცნობების შემცვლელი ვრცელი წარწერა და ეპიტაფია. ვანიშვილი შ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 36.
გიორგი ერისთავის ძეგლი (გორი)

გიორგი ერისთავის ძეგლი — მონუმენტური ხელოვნის ძეგლი ქალაქ გორში, გიორგი ერისთავის სახელობის სახელმწიფო დრამის თეატრის ეზოში. მოქანდაკე კონსტანტინე მერაბიშვილი, არქიტექტორი მიხეილ ჩხიკვაძე. დაიდგა 1950 წელს. ბრინჯაოს ქანდაკების სიმაღლე 93 სანტიმეტრია. გრანიტის კვარცხლბეკი წარმოადგენს ბაზისზე დაყრდნობილ მრგვალ სვეტს (სიმაღლე 1,96 მეტრი). მწერალი გამოსახულია წელზევით, მხრებში გამართული წიგნით ხელში. მამაიაშვილი ი., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 38.
დიმიტრი კაბალევსკი

დიმიტრი ბორისის ძე კაბალევსკი (რუს. Дмитрий Борисович Кабалевский: დ. 30 დეკემბერი [ძვ. სტ. 17 დეკემბერი], 1904, სანქტ-პეტერბურგი — გ. 14 თებერვალი, 1987, მოსკოვი) — რუსი კომპოზიტორი, პედაგოგი და საზოგადო მოღვაწე. სსრკ-ის სახალხო არტისტი (1963), ხელოვნებათმცოდნეობის დოქტორი (1965), სოციალისტური შრომის გმირი (1974). მუსიკალური აღზრდის საერთაშორისო საზოგადოების საპატიო პრეზიდენტი (1972). სსრკ-ის უმაღლესი საბჭოს ეროვნებათა საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე (1979). დაამთავრა მოსკოვის კონსერვატორია (ნ. მიასკოვსკის საკომპოზიციო (1929) და ა. გოლდენვეიზერის საფორტეპიანო (1930) კლასები). 1940-1945 წლებში იყო ჟურნალ „სოვეტსკაია მუზიკას“ მთავარი რედაქტორი, 1952 წლიდან — სსრკ-ის კომპოზიტორთა კავშირის თავმჯდომარე. კაბალევსკის ნაწარმოებებია: კონცერტების ტრიადა — სავიოლინო (1948; სსრკ სახელმწიფო პრემია, 1949), ჩელოს I (1949) და III საფორტეპიანო (1952); ოპერეტები „ტარასის ოჯახი“ (1950; სსრ-ის სახელმწიფო პრემია, 1951, ბ. გორბატოვის მოთხრობის „დაუმორჩილებელნის“ მიხედვით). „კოლა ბრიუნიონი“ (1937; II რედაქცია 1968, ლენინური პრემია, 1972, რ. როლანის მიხედვით), „ცეცხლში“ (1943), „ნიკიტა ვერშინინი“ (1955), „დები“ (1969; 4 სიმფონია (1932, 1933, 1934, 1956)), კონცერტები ორკესტრთან ერთად — 3 საფორტეპიანო (1929, 1936, 1952), 1 ვიოლინოსათვის (1948) და 2 ჩელოსათვის (1949, 1964); სიუჟეტები გუნდისა და ორკესტრისათვის „სახალხო შურისმაძიებელნი“ (1942), კანტატები „ლენინელები“ (1959), „რეკვიემი“ სოლისტებისათვის, 2 გუნდისა და ორკესტრისათვის რობერტ როჟდესტვენსკის ტექსტზე (1963; გლინკას სახელობის რსფსრ სახელმწიფო პრემია, 1966) და სხვა. კამერული ნაწარმოებებიდან აღსანიშნავია 2 სიმებიანი კვარტეტი (№ 2, 1945; სსრკ სახელმწიფო პრემია, 1946), 24 საფორტეპიანო პრელიუდია და სხვა. დაწერილი აქვს მუსიკა კინოსა და თეატრისათვის. ავტორია თეორიული ხასიათის შრომებისა. გამოდიოდა როგორც პიანისტი და დირიჟორი. გამოცემულია ფირფიტები მისი „საუბრებით მუსიკის შესახებ“. სსრკ-ის IX-X მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. დაჯილდოებულია 2 ლენინის ორდენით, 2 სხვა ორდენითა და მედლებით. Грощева Е. Д., Кабалевский, М., 1956; Пожидаев Г. А., Д. Б. Кабалевский. Рассказы о жизни и творчестве, М., 1970 ტომარაძე ქ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 292. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „დიმიტრი კაბალევსკი“ ვიკისაწყობში. ენციკლოპედია ბრიტანიკა კაბალევსკის ნაწარმოებები კაბალევსკის ნაწარმოებების სია დიმიტრი კაბალევსკი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ დიმიტრი ბორისის ძე კაბალევსკი // დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია: [ 30-ე ტომი.] / რედაქ. ა. მ. პროხოროვი— 3-ე გამოცემა. — М.: საბჭოთა ენციკლოპედია 1969
ბრემ სტოკერის პრემია რომანისთვის

ბრემ სტოკერის პრემია რომანისთვის — ლიტერატურული ჯილდო, რომელიც 1987 წლიდან ყოველწლიურად გაიცემა საშინელებათა ჟანრის მწერალთა ასოციაციის მიერ „უმაღლესი მიღწევისთვის“ საშინელებათა ჟანრის რომანებში. პრემიის ლაურეატ ავტორებს შორის სტივენ კინგი ლიდერობს, რომელმაც 6 გამარჯვება და 7 ნომინაცია მოიპოვა. მას მცირედით ჩამორჩება პიტერ სტრაუბი, რომელიც 5 გამარჯვებასა და ასევე 7 ნომინაციას ფლობს. მესამე ადგილს იკავებს რობერტ რ. მაკკამონი, რომელმაც 8 ნომინაციიდან 3-ჯერ მოახერხა პრემიის მოპოვება. Stoker Award on the HWA web page ბრემ სტოკერის პრემიის გამარჯვებულთა და ნომინანტთა სია
შუა ქალაქში და 10 წლის შემდეგ (ტელესერიალების პერსონაჟები)

სიაში წარმოდგენილია პერსონაჟები ტელესერიალიებიდან „შუა ქალაქში“, „10 წლის შემდეგ“ და ფილმიდან „ერთხელ შუა ქალაქში“. ↑ ტიტრებში არის მხოლოდ იმ სერიებში, რომლებშიც მონაწილეობს. დათო ალექსიძე — მარიკას ბიძაშვილი, მხატვარი. ირაკლი ჩხეიძე — ექიმი და ჯანდაცვის მინისტრის მოადგილე . „10 წლის შემდეგ“- ში საკუთარი "ირაკლი ჩხეიძის სახელობის" კლინიკა აქვს გახსნილი. სანდრო მახარაძე — მსახიობი და სალომეს ქმარი, სწავლობდა ლონდონში. ანანო — მარიკას სკოლის ამხანაგი და დათოს ძველი შეყვარებული, ფლორისა და ფაუნის პირველი დამცველი. მარიკა ჩხეიძე — ირაკლის ცოლი და დათოს მამიდაშვილი. დიასახლისი, ცოტა ხნით მუშაობდა პარლამენტში. ეკა — ბორტგამცილებელი, გმირების კლასელი და მეგობარი, ჰყავდა მრავალი ქმარი. ქეთევან ღლონტი — ლაშას ცოლი და თამარის და. თამარ ღლონტი — ვახოს ცოლი და ქეთევანის და. სალომე მინაშვილი — ბარის მიმტანი და სანდროს ცოლი. ლაშა ტორონჯაძე — ქეთევანის ქმარი, სტომატოლოგი. თიკა — მარიკას მეგობარი და გმირების ახალი მეზობელი, მუშაობს ბანკში, შემდგომ ბარში. ვახო კვარაცხელია — მეგობრების ახალი მეზობელი და თამარის ქმარი. პაატა ფერაძე — ლაშა მეგობარი და მეზობელი, მიმტანი ბარში . თეკლა — ელენეს მეგობარი გუგა — ლაშას, ელენეს და პაატას მეზობელი. ნუცა — ლაშას, ელენეს და პაატას მეზობელი. შეგირდი —ფიზიკოსის მეგობარი და დამხმარე. ფიზიკოსი — ლაშას, ელენეს და პაატას მეზობელი. ბაბუა — პაატას ბაბუა. ნიკა —ელენეს შვილი, ლაშას დისშვილი. ელენე — ლაშას და, ნიკას დედა. ნუნუ — ლაშას, ელენეს და პაატას მეზობელი. ფრიდონი — ლაშას, ელენეს და პაატას მეზობელი. რატი — პაატას ნათესავი. სოფი — ელენეს მეგობარი. მარინა — ახალი მეზობელი და გიას ცოლი. გია — ახალი მეზობელი და მარინას ქმარი. ბექუნა —მარინას და გიას შვილი. გიორგი აფხაზავა — დიდი გოგის შვილიშვილი, პედიატრი, სამსახური ირაკლიმ დააწყებინა თავის კლინიკაში, ნონა ხომერიკი — ირაკლის მოადგილე, მუშაობს "ირაკლი ჩხეიძის კლინიკაში". პირველი ეტაპის ეპიზოდურ როლებში მონაწილეობენ: გია მუჯირი — საშა, ჩხეიძეების მეზობელი სანდრო მარგალიტაშვილი — ჯიბო, დათოს მეგობარი რეზო ბაღაშვილი — მამა #1 მერაბ დევიძე — მამა #2 ნინო ხომასურიძე — მიმტანი #1 ეკა ლობჟანიძე — მიმტანი #2 თამარ სხირტლაძე — ბებია ქეთევან გეგეშიძე — ირაკლის დედა ნინო კობერიძე — ცისანა, მარიკას დედა, ირაკლის სიდედრი გოგა ჩხეიძე — მთხრობელი რუსუდან ბოლქვაძე — ნათელა ტატო ჭოხონელიძე თიკო სოხაძე — ნინი, დათოს მეგობარი თემურ კილაძე — სოლომონი მარიამ კაკაბაძე — ჟურნალისტი დათო მაჭავარიანი — გოჩა სოფია მაიერი — გვანცა ღლონტი ვასილ ქართველიშვილი — ფოტოგრაფი ნინო გუდავაძე — გიდი გიგი გოგოლაძე — დიმიტრი ნიკა გარსენიშვილი — მოთამაშე ჯუკა წიკლაური — ჯადოქარი ბაქარ გელაშვილი — ჯაფარიძე კახა კეპულაძე — ექიმი ეკა კიკვაძე — ექთანი ნათია ვანო ჭელიძე ირაკლი შენგელია კახა მიქიაშვილი — რეზო თორნიკე ფრანგიშვილი ცისია მეტრეველი — ირინკა ეჯა ჯამაგიძე —ვიკა ნანუკა ბაკურაძე ანი ბეშიტაიშვილი ანი თოფურიძე ანი ჭუმბურიძე
ჩინეთის ადმინისტრაციული დაყოფა

დიდი ფართობისა და მოსახლეობის გამო ჩინეთის სახალხო რესპუბლიკა ადმინისტრაციულად დაყოფილია 5 დონისაგან შემდგარი სისტემით. ქვეყნის კონსტიტუციის მიხედვით (დე იურე), მთელი ტერიტორია იყოფა 3 დონის ადმინისტრაციულ ერთეულებად, თუმცა რეალურად (დე ფაქტო) 5-დონიან დაყოფას ვხვდებით: პროვინციის, ოლქის, მაზრის, თემისა და სოფლის. ↑ 中国的行政区划——省级行政单位. Government of the People's Republic of China (2009-04-17). ციტირების თარიღი: 2015-09-07
ჩიჩი

ჩიჩი (აზერ. Çiçi) (ასევე, დარე-ჩიჩი და დერა-ჩიჩი) — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბის რაიონში. 2009 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 814 კაცი. მდებარეობს მთისწინეთში. ზოგიერთი მკვლევრის აზრით, ტოპონიმი კომპონენტებისაგან შედგება ჩუ (ხე) თათრულ ენაზე და – ჩი (ნახ. პროფესიის აღმნიშვნელი) აზერბაიჯანულ ენაზე, რაც ნიშნავს „ხისმჭრელს, ხის დამუშავებას“. ჩიჩი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azərbaycan Respublikası Əhalisinin Siyahıyaalınması. Azərbaycan Respublikasının Dövlət Statistika Komitəsi. Bakı-2010. Səh. 629
ხოშბახტ იუსუფ-ზადე

ხოშაბხტ ბაღირ-ოღლუ იუსუფ-ზადე (იუსუფზადე) (აზერ. Xoşbəxt Bağır oğlu Yusifzadə; დ. 14 იანვარი 1930, ბაქო — გ. 3 ოქტომბერი, 2023) — მენავთობე, აზერბაიჯანის სახნავთკომპანია SOCAR-ის პირველი ვიცე-პრეზიდენტი, სსრკ-ს საპატიო მენავთობე, აზერბაინის მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილი წევრი, საქართველოს ეროვნული მეცნიერებათა აკადემიის საზღვარგარეთელი წევრი, რუსეთის ინჟინერთა საერთაშორისო აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი, „ნაციონალური ატლასის“ რედაქციის წევრი, „მე — აზერბაიჯანელი!“-ის პრემიის ლაურეატი, აზერბაიჯანის ნავთობისა და მრეწველობის სახელმწიფო უნივერიტეტის საპატიო პროფესორი, აზერბაიჯანის დამსახურებული ინჟინერი (2005). ხოშბახტ იუსიფზადე დაიბადა 1930 წლის 14 იანვარს ბაქოში, პირშაგშის დასახლებაში. 1947 წელს დაამთავრა საშუალო სკოლა, შემდეგ კი ჩააბარა მ. აზიზბეკოვის სახელობის აზერბაინის მრეწველობის ინსტიტუტის (ამჟამად აზერბაიჯანის ნავთობისა და მრეწველობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის) გეოლოგიური დაზვერვის ფაკულტეტზე. 1954 წლის მარტში დაინიშნა „გიურგნავთობის“ ტრესტის პირველი შახტის მთავარი გეოლოგის თანამდებობაზე. 1960 წლის სექტემბერში ხოშბახტ იუსიფზადე დაინიშნა სკკპ XXII ყრილობის სახელობის გეოლოგიური შახტის უფროსის მოადგილედ დაინიშნა. 1970–1992 წლებში დაკავებული ჰქონდა თანამდებობები უფროსი გეოლოგიდან გაერთიანება „კასპმორნეფტის“, საკავშირო გაერთიანება „კასპმორნეფტგაზპრომის“, საწარმოო გაერთიანება „კასპმორნეფტგაზის“ და საწარმოო გაეერთიანება „კასპმორნეფტის“ გენერალურ დირექტორამდე. 1992–1994 წლებში იყო სახელმწიფო კონცერნ „აზერნეფტის“ პირველი ვიცე-პრეზიდენტი, ასევე გნკარ-ის პრეზიდენტის მრჩეველი. 2004 წელს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის განკარგულებით დანიშნული იყო აზერბაიჯანის ნავთობის კომპანიის პირველი ვიცე-პრეზიდენტის თანამდებობაზე გეოლოგიაში, გეოფიზიკაში და ადგილმდებარეობის დამუშავებაში. 2019 წელს ქალაქ ბაქოს საბუნჩინის რაიონის პირშაგის დასახლებაში მდებარე № 112 სრულ საშუალო სკოლას მიენიჭა ხოშბახტა იუსიფზადეს სახელი. გარდაიცვალა 2023 წლის 3 ოქტომბერს, 93 წლის ასაკში. ↑ Президент Алиев утвердил новый состав редакции «Национального Атласа». interfax.az. ციტირების თარიღი: 2019-11-10. ↑ Выдающиеся деятели Азербайджана награждены премией «Я азербайджанец!». interfax.az. ციტირების თარიღი: 2019-11-10. ↑ В Баку прошла премьера фильма «Самоотверженный», посвященный Х. Юсифзаде. interfax.az. ციტირების თარიღი: 2019-11-10. ↑ „Xoşbəxt Yusifzadə vəfat edib“. Report İnformasiya Agentliyi (აზერბაიჯანული). 3 ოქტომბერი, 2023. ციტირების თარიღი: 17 მარტი, 2024. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება)
შორული ენა

შორული ენა — ალთაური ენების ოჯახის თურქული ენების ჩრდილო-აღმოსავლური ჯგუფის ხაკასური ქვეჯგუფის ენა. გავრცელებულია რუსეთში, კემეროვოს ოლქში. შორულ ენაზე საუბრობს 2800-მდე ადამიანი. დამწერლობა 1927 წლიდან ეფუძნებოდა რუსულ გრაფიკას, 1931-1938 წლებში ლათინურ ანბანს, 1938 წლიდან შეიქმნა ახალი ანბანი რუსული გრაფიკის საფუძველზე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 21.
მაჩალო

მაჩალო (ლათ. Pleurotus cornucopiae) — საჭმელი სოკო ხეთამხალისებრთა ოჯახისა. ფართოდაა გავრცელებული ევროპაში, ასევე დაფიქსირებულია აშშ-სა და მექსიკაში. იზრდება დამპალ ხეებზე ზაფხულ შემოდგომით, საჭმელად გამოიყენება ახალი. მეტად წააგავს კალმახა-სოკოს და მის მსგავსად მისდევენ ხელოვნურად მოყვანას საწარმოო მასშტაბით. სოკო პირველად აღწერა ფრანგმა მიკოლოგმა ჟან-ჟაკ პოლემ 1793 წელს როგორც Dendrosarcos cornucopiae. სამეცნიერო სინონიმები: Agaricus dimidiatus Bull. (1791) Dendrosarcus cornucopiae Paulet (1793) Agaricus cornucopiae (Paulet) Pers. (1828) Pleurotus sapidus (Paulet) Sacc. (1887) Dendrosarcus sapidus Kuntze (1898) ქუდის დიამეტრი — 4-10 სმ-მდე აღწევს, თავდაპირველად ამობურცული, შემდეგ ძაბრისებრი, სადა, დასაწყისში მოთეთროა, შემდეგ მკრთალ ჟანგმიწისფერი ან მკრთალ-ყავისფერი. ფეხის სიგრძე — 2-5 სმ, სისქე —1,5-2 სმ. ცენტრალური ან ექსცენტრული, სადა, მიმაგრების ადგილას ქეჩისებრი, მოთეთრო. ფირფიტები დაღმავალი, ვიწრო, მოთეთრო-კრემისფერი. რბილობი მოთეთროა, ფქვილის სუნითა და გემოთი. სპორები — ცილინდრული ან წაგრძელებული, კვერცხისებრი, ზოგჯერ ოდნავ მოღუნული, უფერული, მოიისფრო, ან მოთეთრო ელფერით, 8-11X3,5-5 მკმ. Lentinellus cochleatus Panellus serotinus Panellus stipticus Pleurocybella porrigens Pleurotus citrinopileatus Pleurotus dryinus Pleurotus eryngii Pleurotus ostreatus Pleurotus pulmonarius Rhodotus palmatus საპროტროფია. ფართოდაა გავრცელებული ევროპაში, ასევე დაფიქსირებულია აშშ-სა და მექსიკაში. იზრდება დამპალ და გამხმარ ხეებზე, მათ შორის მუხაზე, წიფელსა და თელაზე. ველურ ბუნებაში სოკო აგრეთვე იზრდება ფოთლოვან ხეებზე. ნახუცრიშვილი ივ., საქართველოს სოკოები / რედ. და თანაავტ. არჩ. ღიბრაძე, თბ.: „ბუნება პრინტი“ და საქართველოს ბუნების შენარჩუნების ცენტრი, 2006. — გვ. 82, ISBN 99940-856-1-1. Сержанина Г. И. (1984). Шляпочные грибы Белоруссии. Минск: Наука и техника.  მაჩალო MycoBank-ზე (ინგლისური) მაჩალო Index Fungorum-ზე (ინგლისური) მაჩალო დაარქივებული 2020-10-23 საიტზე Wayback Machine. — Fungi.Biodiversity-Georgia.net (ქართული ენა) ↑ (2013) Le guide des champignons France et Europe (French). Belin, გვ. 974. ISBN 978-2-7011-8289-6.  ↑ See Meinhard Moser (1983). Keys to Agarics and Boleti. 15a Eccleston Square, London: Roger Phillips, გვ. 63. ISBN 978-0-9508486-0-0.  ↑ 3.0 3.1 (2008) Funga Nordica Agaricoid, boletoid and cyphelloid genera. Copenhagen: Nordsvamp, გვ. 322. ISBN 978-87-983961-3-0.  ↑ Сергеева М. Н. (2003). Грибы. М.: „Культура и традиции“, გვ. 93, 95. ISBN 5-86444-080-9.  ↑ See the Global Biodiversity Information Facility page, which provides hyperlinks to records with geographical location.
ჯიმი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ჯიმი შეიძლება აღნიშნავდეს: ჯიმი — სოფელი აზერბაიჯანში, ყუბის რაიონში ჯიმი — ნასოფლარი ჩრდილოეთ ოსეთში, ალაგირის რაიონში
ჯიმი (ყუბის რაიონი)

ჯიმი (აზერ. Cimi) — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში. 2009 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1209 კაცი. . აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტის 2018 წლის 2 თებერვლის ბრძანებით სოფელმა 80 მოსწავლეზე გათვლილი თანამედროვე ტიპის საშუალო სკოლის მშენებლობისათვის მიიღო 390 000 მანეთის დაფინანსება. ჯიმი GEOnet სახელების სერვერზე Azərbaycan Respublikası Quba Rayon İcra Hakimiyyəti ↑ Azərbaycan Respublikası Əhalisinin Siyahıyaalınması. Azərbaycan Respublikasının Dövlət Statistika Komitəsi. Bakı-2010. Səh. 629 ↑ "Xaçmaz, Quba, Qusar, Şabran, Siyəzən və Xızı rayonlarında təhsil infrastrukturunun inkişafı ilə əlaqədar tədbirlər haqqında" Azərbaycan Respublikası Prezidentinin 2 fevral 2018-ci il tarixli Sərəncamı. president.az (აზერბაიჯანული) ↑ Xaçmaz, Quba, Qusar, Şabran, Siyəzən və Xızı rayonlarında quraşdırılması nəzərdə tutulan modul tipli məktəblərin siyahısı
იარქენდი

იარქენდი (უიღ. يەكەن ناھىيىسى), შაჩე (ჩინ. ტრად. 莎車縣, გამარტ. 莎车县, ფინინი: Shāchē Xiàn) — ქალაქი და მაზრა ჩრდილო-დასავლეთ ჩინეთში, სინძიან-უიღურეთის ავტონომიურ რაიონში, მდინარე იარქენდის ხეობაში, უდაბნო ტაკლა-მაკანის დასავლეთ განაპირა მხარეს. 851 374 მცხოვრები (2015). ჩრდილოეთ კუნლუნის ავტოსაჭაპანო გზის სატრანსპორტო პუნქტი. სამიწათმოქმედო ოაზისის ცენტრი (სარწყავ მიწებზე მოჰყავთ ხორბალი და ბამბა; განვითარებულია მეხილეობა და მეაბრეშუმეობა). მისდევენ შინამრეწველობას (ხალიჩების, ჩესუჩების, აბრეშუმისა და ბამბეულის ნაკეთობების წარმოება). ↑ 1.0 1.1 „დაარქივებული ასლი“ 3-7 各地、州、市、县(市)分民族人口数 (ჩინური). شىنجاڭ ئۇيغۇر ئاپتونوم رايونى 新疆维吾尔自治区统计局 Statistic Bureau of Xinjiang Uygur Autonomous Region. 15 მარტი, 2017. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-10-11. ციტირების თარიღი: 3 სექტემბერი, 2017. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ Яркенд // Большая советская энциклопедия. — 3-е изд., т. 30 — М., 1978. ↑ 中国气象数据网 - WeatherBk Data (ჩინური). ჩინეთის მეტეოროლოგიური ადმინისტრაცია. ციტირების თარიღი: 2020-04-15. ↑ 中国地面国际交换站气候标准值月值数据集 (1971－2000年). ჩინეთის მეტეოროლოგიური ადმინისტრაცია. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-21. ციტირების თარიღი: 2010-05-25.
ხოთანი (მდინარე)

ხოთანი (უიღ. خوتەن), ხეთიენი (ჩინ. 和田, ფინინი: Hétián) — მდინარე დასავლეთ ჩინეთში, ტარიმის მარჯვენა შენაკადი. წარმოიქმნება მდინარეების კარაკაშისა და იურუნკაშის შერწყმის შედეგად, რომლებიც, თავის მხრივ, სათავეს იღებენ დასავლეთ კუნლუნზე. სიგრძე კარკაშის სათავიდან 1035 კმ, წყალშემკრები აუზის ფართობი 43,6 კმ², წყლის საშუალო ხარჯი მთებიდან გამოსვლისას 120 მ³/წმ. მდინარისპირა ტყით გარშემორტყმული ფართო ხეობით კვეთს ტაკლა-მაკანის უდაბნოს. დინების დიდ ნაწილზე იყენებენ ხოთანის ოაზისის მოსარწყავად, კალაპოტი უდაბნოს საზღვრებში წყლით მხოლოდ წყალდიდობის დროს (ივლის-აგვისტო) არის სავსე. გვალვიან წლებში ხოთანი ვერ აღწევს ტარიმამდე. ↑ კაშგარის ვაკე // ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 442. ↑ Хотан // Большой энциклопедический словарь / гл. ред. А. М. Прохоров. — 2-е издание, переработанное и дополненное — М.-СПб.: Большая Российская энциклопедия, Норинт, 1997, 1999, 2001, 2004. — 1456 c. ISBN 5-7711-0004-8. ↑ Хотан // Большая советская энциклопедия. — 3-е изд., т. 28 — М., 1978.
ჯინდარი

ჯინდარი (აზერ. Cındar) — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში. Azərbaycan Respublikası Quba Rayon İcra Hakimiyyəti ↑ Belediyye Informasiya Sistemi Azerbaijani. დაარქივებულია ორიგინალიდან — September 24, 2008.
დაღლი (ყუბის რაიონი)

დაღლი (აზერ. Dağlı) — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბას რაიონში. 2009 წლის აღწერის მონაცემებით, მოსახლეობის რაოდენობა — 1915 კაცი. სოფელი დაღლი ყუბის ერთ-ერთი ახალი, თანამედროვე სოფელია, ქალაქის ცენტრთან ყველაზე ახლოს. ადგილობრივ მოსახლეობას ადვილად შეუძლია მოხვდეს ქალაქის ცენტრში 10-12 წუთში სპეციალური სატრანსპორტო საშუალების გამოყენების გარეშე. მიუხედავად იმისა, რომ სოფელი აშენდა თანამედროვე დროში, მიმდებარე ტერიტორიების დასახლებების ისტორია მინიმუმ 5 000 წლით იწყება. სოფლის ნაწილი მდებარეობს მდინარე გუდიალის ნაპირას, კლდეზე, ამიტომ იგი შედარებით მეწყერ ზონად ითვლება. საჭიროა სანაპირო ზოლის გამაგრება, განსაკუთრებით მდინარე გუდიალის შუა დინებაში. ვინაიდან მდინარეში წყლის დინება არც ისე ძლიერია, ამის გაკეთება შესაძლებელია ნაპირის გასწვრივ ბეტონებით და ხეების ზოლის დაგებით. მოსახლეობის აბსოლუტური უმრავლესობა აზერბაიჯანელია. ამავდროულად, აქ ცხოვრობენ ლეზგები, ეთნოკულტურულად, ხინალუღის, ბუდუხის, გრიზ-ჯეკლის ხალხი და მცირე რაოდენობით თათრები, რომლებიც შაჰდაღის ქვეჯგუფს მიეკუთვნებიან. ეს არის ერთ-ერთი სტრატეგიულად ხელსაყრელი სოფელი მთიან რეგიონში. Azərbaycan Respublikası Quba Rayon İcra Hakimiyyəti ↑ Azərbaycan Respublikası Əhalisinin Siyahıyaalınması. Azərbaycan Respublikasının Dövlət Statistika Komitəsi. Bakı-2010. Səh.629
ხოთანი

ხოთანი (უიღ. خوتەن), ხეთიენი (ჩინ. 和田, ფინინი: Hétián) — ქალაქი ჩრდილო-დასავლეთ ჩინეთში, სინძიან-უიღურეთის ავტონომიურ რაიონში. მდებარეობს მდინარე იურუნკაშზე (ტარიმის აუზი). 322 330 მცხოვრები (2010). ჩრდილოეთ კუნლუნის გზატკეცილის სატრანსპორტო პუნქტი. სასოფლო-სამეურნეო ოაზისის ცენტრი (მეაბრეშუმეობა და სხვ.). განვითარებულია აბრეშუმსახვევი, აბრეშუმსართავი და ხალიჩების წარმოება. მისდევენ სამხატვრო ხელობასაც (ნეფრიტის ნაკეთობები და სხვ.). ↑ 1.0 1.1 和田市历史沿革 [ქალაქ ხოთანის ისტორიული განვითარება] (ჩინური). XZQH.org. 2 დეკემბერი, 2014. ციტირების თარიღი: 20 დეკემბერი, 2019. ციტატა: „1984年和田县析置和田市。{...}2003年，和田市总面积155.04平方千米，{...}2006年7月11日，洛浦县吉亚乡、玉龙喀什镇与和田县吐沙拉乡正式划归和田市管辖。两乡一镇划归和田市管辖后，和田市管辖区域变为五乡、两镇、一个管理区、一个工业园区和四个街道办事处。和田市的行政区域面积由155.04平方千米扩大至465.84平方千米，{...}2010年第六次人口普查，和田市常住总人口322300人，其中：奴尔巴格街道24134人，古江巴格街道34567人，古勒巴格街道27919人，纳尔巴格街道37338人，拉斯奎镇25231人，玉龙喀什镇22614人，肖尔巴格乡39331人，伊里其乡22646人，古江巴格乡13680人，吐沙拉乡48468人，吉亚乡22071人，阿合恰管理区4301人。“ შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ Хотан // Большая советская энциклопедия. — 3-е изд., т. 28 — М., 1978. ↑ 中国气象数据网 - WeatherBk Data (ჩინური). ჩინეთის მეტეოროლოგიური ადმინისტრაცია. ციტირების თარიღი: 2020-04-15. ↑ „ჩინეთის მიწისზედა საერთაშორისო სადგურის კლიმატურ სტანდარტულ მაჩვენებელთა ყოველთვიური ნაკრები“ 中国地面国际交换站气候标准值月值数据集 (1971－2000年). ჩინეთის მეტეოროლოგიური ადმინისტრაცია. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-21. ციტირების თარიღი: 2010-05-25.
დაღუსთუ

დაღუსთუ (აზერ. Dağüstü) — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბას რაიონში. 2009 წლის მონაცემებით, მოსახლეობის რაოდენობა — 114 კაცი. დაღუსთუ GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azərbaycan Respublikası Əhalisinin Siyahıyaalınması. Azərbaycan Respublikasının Dövlət Statistika Komitəsi. Bakı-2010. Səh.629
ნესტორ კირხნერი

ნესტორ კირხნერი, სრული სახელი ნესტორ კარლოს კირხნერ ოსტოიკი (ესპ. Néstor Kirchner; დ. 25 თებერვალი, 1950 — გ. 27 ოქტომბერი, 2010) — არგენტინის პრეზიდენტი, 2003 წლის 25 მაისიდან 2007 წლის 10 დეკემბრამდე. პერონისტი მემარცხენე, კირხნერი 1991-2003 წლებში იყო სანტა-კრუსის პროვინციის გუბერნატორი. კირხნერი ნაკლებად იყო ცნობილი საერთაშორი ასპარეზზე და სამშობლოშიც კი არჩევის წინ, როდესაც მან მხოლოდ 22 პროცენტით გაიმარჯვა პირველ რაუნდში, მას შემდეგ რაც ყოფილი პრეზიდენტი კარლოს მენემი პოსტისთვის ბრძოლას გამოეთიშა. მათ სპასუხოდ ვინც მისგან წარუმატებლობას ელოდა, ახალმა პრეზიდენტმა აღთქმა დადო რომ „ცვლილებების ცივ ქარს“ მოიტანდა თავის ცივ სამხრეთ პატაგონიიდან. 2003 წლის მაისში, პოსტის დაკავების შემდეგ, კირხნერმა მსოფლიო გააოცა გავლენიანი სამხედრო და პოლიციური მაღალჩინოსნების გადაყენებით. ხელისუფლებაში გამჭვირვალობის და ანგარიშვალდებულების ხაზგასასმელად, კირხნერმა სერიოზული ცვლილებები შეიტანა საამნისტიო კანონში სამხედრო ოფიცრების მიმართ, რომლებიც 1976-1983 წლების „ბინძური ომი“-ს დროს სამხედრო მმართველობისას მკვლელობებსა და წამებაში იყვნენ დადანაშაულებულები. 2007 წლის 28 ოქტომბერს, ერთგვარ დინასტიური მმართველობის შექმნით, მის შემცვლელად პრეზიდენტის პოსტზე, მისი მეუღლე კრისტინა ფერნანდესი აირჩიეს. მეუღლის მიერ საპრეზიდენტო მოვალეობის შესრულების დაწყების შემდეგ, ის „არგენტინის პირველი ჯენტლმენი“ გახდა. 2010 წლის 27 ოქტომბერს 60 წლის ასაკში, ნესტორ კირხნერი, კალაფატეში, საკუთარ სახლში გულის შეტევით გარდაიცვალა. Domínguez, Jorge (2010). Contemporary U.S.-Latin American Relations. Routledge. ISBN 978-1138786325.  Epstein, Edward (2006). Broken promises? The Argentine crisis and Argentine democracy. United Kingdom: Lexington Books. ISBN 978-0-7391-0928-1. ციტირების თარიღი: 30 December 2012.  Fraga, Rosendo (2010). Fin de ciKlo (Spanish). Buenos Aires: Ediciones B. ISBN 978-987-627-167-7.  შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ნესტორ კირხნერი“ ვიკისაწყობში. ნესტორ კირხნერი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ნესტორ კირხნერი კასა-როსადას საიტზე (ესპანური) ↑ „არგენტინის ექს-პრეზიდენტი ნესტორ კირხნერი გარდაიცვალა“. რია-ნოვოსტი. 27 ოქტომბერი, 2010. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |date=-ში (დახმარება)