laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ფილიპე არაბი

ფილიპე არაბი (ლათ. Imperator Caesar Marcus Julius Philippus Augustus; დ. 204 — გ. 249) — რომის იმპერატორი 244 წლიდან 249 წლამდე. წარმოშობით არაბი, არაბი შეიხის ვაჟი (რომის მოქალაქეობის მიღების შემდეგ — რომაელი მხედრის). პრეტორიის პრეფექტი. ხელისუფლებაში მოვიდა იმპერატორ გორდიანე III-ის დაღუპვის შემდეგ (244), მშვიდობა დაამყარა სასანიანთა იმპერიასთან, სპარსელთათვის დიდძალი კონტრიბუციის გადახდა იკისრა. 247 წელს აღინიშნა რომის დაარსებიდან 1000 წელი. ფილიპე არაბმა გაზარდა გადასახადები, დაიწყო დაბალსინჯიანი მონეტების მოჭრა და შეწყვიტა დუნაის ჩრდილოეთით მცხოვრები ბარბაროსი ტომებისათვის ფულადი სუბსიდიების გადახდა. 249 წელს დაიღუპა უზურპატორ გაიუს დეციუსთან ბრძოლაში. Christ K. Geschichte der römischen Kaiserzeit: Von Augustus bis zu Konstantin. Münch., 1988; Федорова Е. В. Императорский Рим в лицах. М., 2002; Körner Ch. Philippus Arabs: Ein Soldatenkaiser in der Tradition des antoninisch-severischen Prinzipats. B., 2002; Potter D. S. The Roman Empire at bay, AD 180–395. 2nd ed. Milton Park, 2013; Никишин В. О. ФИЛИПП АРАБ // Большая российская энциклопедия. т. 33. — М., 2017. — стр. 344. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ფილიპე არაბი
პაკატიანუსი

ტიბერიუს კლავდიუს მარინუს პაკატიანუსი (ლათ. Tiberius Claudius Marinus Pacatianus) (დ. უცნობია — გ. 248) — რომაელი უზურპატორი 248 წელს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პაკატიანუსი
ფლავიუსები

ფლავიუსები — დინასტია რომის იმპერიაში, მათი მმართველობა გრძელდებოდა 69 წლიდან 96 წლამდე. დინასტიის პირველი წარმომადგენელი ვესპასიანე ფლავიუსი ტახტზე ავიდა ოთხი იმპერატორის წელს და წინამორბედებისგან განსხვავებით შეძლო არა მხოლოდ ტახტის შენარჩუნება, არამედ მისი საკუთარი ვაჟისთვის გადაცემა. ფლავიუსების მმართველობის პერიოდი იმპერიაში სტაბილურობითა და იმპერიის გაძლიერებით ხასიათდებოდა. ტიტუსის, ვესპასიანეს ვაჟის შემდეგ ტახტზე მისი უმცროსი ძმა — დომიციანე ავიდა, რომელიც ხასიათით მკვეთრად განსხვავდებოდა ძმისგან და მამისგან. მას და მის ძმას არ ჰყავდათ მემკვიდრეები. 96 წელს დომიციანე მოკლეს შეთქმულება, რის შემდეგაც დინასტია შეიცვალა. ვესპასიანე ფლავიუსი — 69-79 ტიტუსი — 79-81 დომიციანე — 81-96 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 342.
ვოსტოკ-6

ვოსტოკ-6 — სსრკ-ის მიერ გაშვებული მეექვსე და უკანასკნელი პილოტირებული კოსმოსური ხომალდი ვოსტოკის სერიიდან. ხომალდის მასა — 4,713 ტონა ორბიტის დახრილობა — 64,95° გარემოქცევის პერიოდი — 88,30 წუთი პერიგეა — 180,9 კმ აპოგეა — 231,1 კმ ეკიპაჟი — ვალენტინა ტერეშკოვა, პირველი ქალი-კოსმონავტი დუბლიორი — ირინა სოლოვიევა Герои звёздных трасс: Сборник / Составитель Д. Мамлеев.. — Изд. 2-е, доп. — М.: Известия, 1963. — 192, [34] с. — (Библиотека «Известий». Специальный выпуск). — 300 000 экз. (обл.) Klass, Philip J. Plot of Vostoks 5 and 6 apogee altitude, using Soviet data. // Aviation Week & Space Technology, July 1, 1963, v. 79, no. 1, p. 27.
ლეონიდ ბრეჟნევი

ლეონიდ ილიას ძე ბრეჟნევი (რუს. Брежнев, Леонид Ильич; დ. 1 იანვარი, 1907 [ძვ. სტ. 19 დეკემბერი, 1906], ქ. კამენსკოე, ამჟამად დნეპროძერჟინსკი (უკრაინა) — გ. 10 ნოემბერი, 1982, მოსკოვი) — საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის პირველი მდივანი (1964-იდან), ხოლო 1966 წლიდან გენერალური მდივანი და სსრკ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის თავმჯდომარე 1960–1964 წლებში და 1977–1982 წლებში. ლეონიდ ბრეჟნევი დაიბადა სოფ. კამენსკოეში, მუშა-მეტალურგის ოჯახში. შრომითი ცხოვრება 15 წლისამ დაიწყო. 1927 წელს დაამთავრა კურსკის სამიწათმომწობო-სამელიორაციო ტექნიკუმი. 1923 წელს შევიდა კომკავშირში, 1931 წელს სკკპ რიგებში. 1923-1936 წლებში ბრეჟნევი იყო წითელი არმიის სამხედრო სამსახურში. საბჭოთა კავშირის დიდი სამამულო ომის (1941–1945) პირველივე დღეებიდან იგი პოლიტიკურ და ორგანიზატორულ მუშაობას ეწეოდა მოქმედ არმიაში, ხოლო სამამულო ომის დამთავრების შემდეგ იგი ხელმძღვანელ პარტიულ სამუშაოზეა. 1946 წლის აგვისტოდან იყო უკრაინის კპ-ის ზაპოროჟიეს, 1947 წლის ნოემბრიდა - დნეპროპეტროვსკის საოლქო კომიტეტების პირველი მდივანი, 1950–1952 წლებში მოლდავეთის კპ ცკ-ის პირველი მდივანი. XIX ყრილობაზე ბრეჟნევი აირჩიეს სკკპ ცკ-ის წევრად, სკკპ ცკ-ის 1952 წლის ოქტომბრის პლენუმზე - სკკპ ცკ-ის პრეზიდიუმის წევრობის კანდიდატად და სკკპ ცკ-ის მდივნად. 1952–1954 წლებში გენერალ-ლეიტენანტის წოდებით მუშაობდა საბჭოთა არმიისა და სამხედრო-საზღვაო ფლოტის მთავარი პოლიტსამმართველოს უფროსის მოადგილედ. 1954 თებერვლიდან ყაზახეთის კპ ცკ-ის მეორე, ხოლო 1955 აგვისტოდან პირველი მდივანია. ენციკლოპედია „ბრიტანიკა“ Universalis დიდი რუსული ენციკლოპედია
ვიქტორ სუვოროვი

ვიქტორ სუვოროვი (რუს. Виктор Суворов, ნამდვილი სახელი ვლადიმირ რეზუნი, Владимир Резун) (დ. 20 აპრილი 1947) — რუსი მწერალი და ისტორიკოსი. მსახურობდა საბჭოთა არმიაში და მუშაობდა სამხედრო დაზვერვისათვის (გრუ - Главное разведывательное управление). 1978 წელს გაიქცა დიდ ბრიტანეთში, სადაც მუშაობა დაიწყო დაზვერვის ანალიტიკოსად და ლექტორად. ავტორია წიგნებისა საბჭოთა არმიაზე, საბჭოთა დაზვერვაზე და სპეციალურ ჯარებზე (ე. წ. სპეცრაზმი) ვიკიციტატაში არის გვერდი თემაზე: ვიქტორ სუვოროვი Официальный сайт Виктора Суворова Виктор Суворов в библиотеке Максима Мошкова Работы Виктора Суворова на сайте «Милитера» («Военная литература») Игорь Лосев. Великий украинец Владимир Ризун (газета "День", Украина, 15.05.2008) Открытое письмо В. Суворова руководству издательства «АСТ» დაარქივებული 2009-05-25 საიტზე Wayback Machine.
ემში-თეფე

ემში-თეფე — ანტიკური ქალაქის ნანგრევები ავღანეთში. მდებარეობს ჯუზჯანის პროვინციაში, ქალაქ შიბერღანთან ახლოს. ქალაქი დააარსეს ჩვენი წელთაღრიცხვის დასაწყისში. ძველი ქალაქის ტერიტორია გამაგრებული იყო გარშემორტყმული მძლავრი გალავნით. გალავანი გამაგრებული იყო საბრძოლო კოშკებით. ქალაქის ჩრდილოეთ ნაწილში მდებარეობდა მაღალი ციტადელი, შესაძლოა, სასახლეც - ადგილობრივი მთავრების რეზიდენცია. ემში-თეფეს მახლობლად არქეოლოგებმა აღმოაჩინეს სხვა დასახლებული პუნქტების კვალიც, თუმცა ეს ტერიტორიები მეცნიერულად ჯერ კიდევ შეუსწავლელია. V. I. Sarianidi: Bactrian Gold. From the Excavations of the Tillya-Tepe Necropolis in Northern Afghanistan. Aurora, Leningrad 1985, S. 7. Warwick Ball: Archaeological Gazetteer of Afghanistan. = Catalogue des sites archéologiques d'Afghanistan. Éditions Recherche sur les Civilisations, Paris 1982, ISBN 2-86538-040-8, S. 96 (Synthèse 8).
ალექსი მირიანაშვილი

ალექსი ივანეს ძე მირიანაშვილი (დ. 1860, ანაგა, ახლანდელი სიღნაღის მუნიციპალიტეტი — გ. 24 აპრილი, 1925, თბილისი) — ქართველი პედაგოგი, მწერალი, პუბლიცისტი და საზოგადო მოღვაწე. 7 წლის შეიყვანეს სოფელ ვაქირის დაწყებით სკოლაში. შემდეგ სწავლობდა სიღნაღის სამაზრო სასწავლებელში. 1881 წელს დაამთავრა თბილისის სამასწავლებლო ინსტიტუტის სრული კურსი. ამ პერიოდში იგი დაუახლოვდა ცნობილ ქართველ მოღვაწეებს ს. მესხს, ი. გოგებაშვილს, ნ. ცხვედაძეს, ნ. ლომოურს და მათი დახმარებით დაინიშნა მასწავლებლად თბილისის ქართულ სკოლაში, რომელიც „ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელ საზოგადოებას“ ეკუთვნოდა. აქ მან ნაყოფიერად იმუშავა რამდენიმე წელიწადს, შემდეგ გადაიყვანეს თბილისის სამასწავლებლო ინსტიტუტთან არსებულ საქალაქო სასწავლებელში, სადაც ერთხანს თვითონაც სწავლობდა. 1900-1923 წლებში თბილისის კომერციული სასწავლებლის პედაგოგია. ალექსი მირიანაშვილის მხატვრული ლიტერატურისადმი სიყვარული ჯერ კიდევ სტუდენტობისას აღეძრა. სამწერლო ასპარეზზე 1879 წელს გამოვიდა. ამის შემდეგ აქტიურად თანამშრომლობდა პერიოდულ ორგანოებში: „ივერია“, „თეატრი“, „დროება“, „იმედი“, „ნობათი“, „ჯეჯილი“, „ნაკადული“, „მოამბე“, „ცნობის ფურცელი“, „სახალხო გაზეთი„“, თემი“, „თეატრი და ცხოვრება“ და სხვანი. იგი იყო ბავშვების საყვარელი მწერალი. ა. მირიანაშვილის „იგავ-არაკების კრებული“ თავის დროზე პოპულარობით სარგებლობდა. სულ მას გამოცემული აქვს შვიდი წიგნი. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 274, თბ., 1994
ანტუან გრიზმანი

ანტუან გრიზმანი (ფრანგ. Antoine Griezmann დ. 21 მარტი, 1991) — ფრანგი ფეხბურთელი, თავდამსხმელი. „ატლეტიკო მადრიდისა“ და საფრანგეთის ეროვნული ნაკრების წევრი. ესპანეთის სუპერთასის მფლობელი (2014) და უეფა-ს ევროპა ლიგის გამარჯვებული (2018) მადრიდის „ატლეტიკოს“ შემადგენლობაში. 2018 წლის მსოფლიო ჩემპიონი და 2016 წლის ევროპის ვიცე-ჩემპიონი საფრანგეთის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. რეალ სოსიედადი:(1) ესპანეთის სეგუნდა დივიზიონი: 2009–10 ატლეტიკო:(3) ესპანეთის სუპერთასი: 2014 უეფა-ს ევროპის ლიგა: 2017–18 უეფა-ს სუპერთასი: 2018 ბარსელონა:(1) ესპანეთის თასი: 2020–21 საფრანგეთი:(1) მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი: 2018 ფინალისტი: 2022 ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატი: ფინალისტი: 2016 შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ანტუან გრიზმანი“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური გვერდი საფრანგეთის ფეხბურთის ფედერაციის საიტზე დაარქივებული 2020-09-18 საიტზე Wayback Machine. ანტუან გრიზმანი — „ბარსელონას“ ოფიციალური საიტი ანტუან გრიზმანი დაარქივებული 2019-12-08 საიტზე Wayback Machine. — ფიფა-ს ჩანაწერი ანტუან გრიზმანი დაარქივებული 2011-01-02 საიტზე Wayback Machine. — უეფა-ს ჩანაწერი ანტუან გრიზმანი — Transfermarkt ანტუან გრიზმანი — Soccerway ↑ Antoine Griezmann · Born on 21 March 1991 in Mâcon, France, Antoine Griezmann is one of the best players in the world. The striker came to Barça in the summer of 2019 after consolidating himself as one of the top footballers in La Liga after spells with Real Sociedad and Atlético Madrid. The Frenchman can play anywhere in the front three although his usual position is on the left wing. Griezmann is a very mobile player who can score and also create goals. He is also very quick on the counter attack and dangerous with his shots from distance and from set pieces. წყარო: FC Barcelona Official website. წაკითხვის თარიღი: 8 დეკემბერი, 2019.
ალექსი მიმინოშვილი

ალექსი იაკობის ძე მიმინოშვილი (დ. 3 (16) ნოემბერი, 1911, სოხუმი — გ. 12 თებერვალი, 1967, თბილისი) — ქართველი არქიტექტორი, საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე, სსრ კავშირის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1950). ბავშვობიდანვე გატაცებული იყო არქიტექტურით. ამიტომ შვიდი კლასის შემდეგ, ჯერ დაამთავრა სოხუმის ინდუსტრიული ტექნიკუმის სამშენებლო ფაკულტეტი, ხოლო 1933 წელს თბილისის საინჟინრო-სამშენებლო ინსტიტუტი არქიტექტურის სპეციალობით. თავისი ნიჭითა და შრომისმოყვარეობით მალე მოიპოვა ავტორიტეტი არქიტექტორთა და მშენებელთა წრეებში. სხვადასხვა დროს განაგებდა წამყვან საკონსტრუქტორო ბიუროებს. მისი პროექტით აიგო საცხოვრებელი სახლები სოხუმში, თბილისში, კონიაკის ქარხნის მთავარი კორპუსი, სასტუმრო წინანდალში, სადეგუსტაციო დარბაზი და მარანი დიღომში, კვების მრეწველობის რამდენიმე მნიშვნელოვანი საწარმო. იგი შემოქმედებითად იყენებდა კლასიკური და ეროვნული ხუროთმოძღვრების ფორმებს, ამასთან თამამად და აგბედულად აქსოვდა შიგ საკუთარ ორიგინალურ ჩანაფიქრს. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 274, თბ., 1994 კინწურაშვილი ს., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 702.
შოთა მილორავა

შოთა ერმილეს ძე მილორავა (დ. 22 იანვარი, 1925, თბილისი — გ. 16 აპრილი, 1990, იქვე) — ქართველი კომპოზიტორი, საქართველოს სახალხო არტისტი (1979), პროფესორი. გაიზარდა მუსიკალურ ოჯახში, რამაც განსაზღვრა მისი მომავალი. სწავლობდა თბილისის პირველ მუსიკალურ სასწავლებელში. 1947 წელს დაამთავრა ვ. სარაჯიშვილის სახელობის კონსერვატორიის საკომპოზიციო კლასი, ანდრია ბალანჩივაძის ხელმძღვანელობით. მუშაობდა სხვადასხვა ჟანრში. იყო კაპელის კონცერტმაისტერი, პედაგოგ-ქორმაისტერი, კინოსტუდია „ქართულ ფილმში“ მუსიკალური რედაქტორი, წერდა სიმღერებს, ოპერეტებს და ინსტრუმენტულ ნაწარმოებებს, შესანიშნავად უკრავდა სხვადასხვა საკრავებზე. ასეთმა მრავალმხრივმა ძიებამ ნიჭიერი შემოქმედი დააყენა ჭეშმარიტ გზაზე, რომელმაც მიიყვანა იგი მუსიკალური კომედიის ჟანრთან. კოპოზიტორმა 30-მდე ოპერეტა შექმნა, რომელთაგან განსაკუთრებით აღსანიშნავია: „სასიძოები“, „საყვარელი დისწული“, „სიმღერა თბილისზე“, „მხოლოდ შენ ერთს“, „სამი უფროსის მსახური“, „ერთხელ გაზაფხულზე“, „ჩანჩურა“, „კახაბერის ხმალი“ და სხვა. დაჯილდოვებული იყო „საპატიო ნიშნის“ ორი ორდენით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 273, თბ., 1994 შოთა მილორავა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი შოთა მილორავა — ეროვნული ფილმოგრაფია ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1979. №10 გვ. 11
სიმონ მთვარაძე

სიმონ ვასილის ძე მთვარაძე (დ. 1905, საგარეჯო — გ. 24 აპრილი, 1968, თბილისი) — ქართველი მწერალი და დრამატურგი. სამწერლობო ასპარეზზე გამოვიდა 1928 წელს. წლების მანძილზე იყო ქართული მოზარდმაყურებელთა თეატრის სალიტერატურო ნაწილის გამგე. დრამატურგის მრავალმა პიესამ მოიარა საქართველოს ყველა თეატრი, ხოლო პიესები „შლეგი“ და „მთაგრეხილზე“ დიდხანს არ ჩამოსულა რუსთაველის სახელობის აკადემიური თეატრის სცენიდან. აღსანიშნავია რომ ს. მთვარაძის მიერ დანიელ ჭონქაძის მოთხრობის მიხედვით დაწერილმა პიესამ „სურამის ციხე“ ხელი შეუწყო თბილისის მოზარდ მაყურებელთა თეატრის ახალგაზრდული კოლექტივის დიდ წარმატებას მოსკოვში, სადაც 1941 წელს გაიმართა მოზარდ მაყურებელთა თეატრების საკავშირო დეკადა. მკითხველთა მოწონებით სარგებლობდა მწერლის პროზაული ნაწარმოებებიც: მოთხრობები „ამბავი ივრის ხეობაში“, „ფალავანი“, რომანები „ლეკთა სარძლო“, „მძლეთა მძლე“, „ჩაშლილი ქორწილი“ და სხვა. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. მთვარაძე, სიმონ (1958). მეცხრე შვილი. თბ.: ხელოვნება.  ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 271, თბ., 1994 სიმონ მთვარაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მეძმარიაშვილი

საკუთარი სახელი მეძმარიაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: დავით მეძმარიაშვილი — მთამსვლელი ელგუჯა მეძმარიაშვილი — სამხედრო ინჟინერი ზურაბ მეძმარიაშვილი — მხატვარი, პედაგოგი ირაკლი მეძმარიაშვილი — ბიზნესმენი, პოლიტიკოსი ჟანი მეძმარიაშვილი — ფერმწერი და გრაფიკოსი ლერი მეძმარიაშვილი — არქიტექტორი მელანია მეძმარიაშვილი-გველესიანი — პედაგოგი, საზოგადო მოღვაწე ნოდარ მეძმარიაშვილი — ინჟინერი, სახელმწიფო მოხელე სერგო გუბელი (მეძმარიაშვილი) — ბოლშევიკი რევოლუციონერი ჯუმბერ მეძმარიაშვილი — მთამსვლელი
ჯუმბერ მეძმარიაშვილი

ჯუმბერ ალექსანდრეს ძე მეძმარიაშვილი (დ. 16 აპრილი, 1929, გორი — გ. 29 აგვისტო, 1961, ტიან-შანი, მწვერვალი ჟენიშ-ჩოქუსუ) — ქართველი მთამსვლელი, სპორტის ოსტატი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტი და დაიწყო ჟურნალისტობა. ჯერ კიდევ სტუდენტობისას გაიტაცა კრივმა, იყო ამიერკავკასიისა და საქართველოს მრავალგზის ჩემპიონი, ჭაბუკთა შორის საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი. ალპინიზმით 1950 წელს დაინტერესდა და სულ მალე გარკვეულ წარმატებებსაც მიაღწია: 1955 წელს სტალინის პიკის დაპყრობისათვის, 1960 წელს პიმირის, ზულუმარტისა და იმიერალის ქედების ტრავერსისათვის, სამჯერ ოქროს მედალი დაიმსახურა, ხოლო 1955 წელს პამირის ერთი მწვერვალისა და 1956 წელს მოსკოვის პიკის დაპყრობისათვის ორჯერ ვერცხლის მედლით დაჯილდოვდა. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 270, თბ., 1994
დავით მეძმარიაშვილი

დავით ჯუმბერის ძე მეძმარიაშვილი (დ. 27 მარტი, 1956, თბილისი — გ. 30 აგვისტო, 1980, ცენტრალური პამირი) — ქართველი მთამსვლელი. ცნობილი მთამსვლელი ჯუმბერ მეძმარიაშვილის შვილი. საშუალო სკოლის დამტავრების შემდეგ სწავლა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტზე გააგრძელა. პირველი ნაბიჯები ალპინიზმში, პირველი ლაშქრობები და ბოლოს — პამირი. ცენტრალურ პამირში ახალგაზრდა მთამსვლელებმა 6000 მეტრიანი უსახელო მწვერვალი დალაშქრეს. აღნიშნული ასვლა რამდენიმე ქართველი მთამსვლელისათვის ტრაგიკულად დამთავრდა: კომუნიზმის პიკიდან ტრანსპორტირებისას ჰიპოქსიით გარდაიცვალა პირველთანრინგოსანი ვახტანგ ფირცხალავა. „როსიის“ პიკიდან ჩამოსვლისას დაიღუპნენ დავით მეძმარიაშვილი, ზურაბ ათანაზევიჩი და გიორგი ნაიდენი. ამას დაემატა ჯგუფის ხელმძღვანელის ვიქტორ რიბინსკის დაკარგვაც რომელიც საერთოდ ვერ იპოვნეს. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 270, თბ., 1994
ჟუან მუტინიო

ჟუან მუტინიო (პორტ. João Moutinho; დ. 8 სექტემბერი, 1986, პორტიმანი) — პორტუგალიელი ფეხბურთელი, „მონაკოს“ და პორტუგალიის ნაკრების ფეხბურთელი. მონაწილეობა აქვს მიღებული ევროპისა (2008, 2012, 2016) და მსოფლიოს (2014) ჩემპიონატებზე. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ჟუან მუტინიო“ ვიკისაწყობში. PortuGOAL profile დაარქივებული 2013-05-25 საიტზე Wayback Machine. ჟუან მუტინიო — ფიფას ჩანაწერი[დაარქივებული]
კონსტანტინე მეღვინეთუხუცესი

კონსტანტინე ვასილის ძე მეღვინეთუხუცესი (დ. 27 ნოემბერი, 1891, სოფ. ხიდისთავი, ახლანდელი გორის მუნიციპალიტეტი — გ. 30 ნოემბერი, 1972, თბილისი) — ქართველი კომპოზიტორი, საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1946). 1909 წელს დაამთავრა თბილისის მუსიკალური სასწავლებელი, ხოლო 1913 წელს პეტერბურგის კონსერვატორია პროფესორ ანატოლი ლიადოვის საკომპოზიციო კლასით. პარალელურად მუსიკალურ ესთეტიკას ეუფლებოდა და პროფესორ ლ. საკეტის ხელმძღვანელობით. დაამთავრა ასევე პეტერბურგის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. ფართო განათლების სპეციალისტი დაბრუნდა სამშობლოში და ჩაება კულტურულ და საზოგადოებრივ ცხოვრებაში. ჯერ ადმინისტრაციულ თანამდებობაზეა, შემდეგ იწყებს მოღვაწეობას თბილისის კონსერვატორიაში, 1932 წლიდან პროფესორია. 1943 წელს კ. მეღვინეთუხუცესი აირჩიეს თბილისის თეატრალურ ინსტიტუტში მუსიკის კათედრის გამგედ და კითხულობდა ლექციებს მუსიკის ისტორიაში. პარალელურად ეწეოდა ნაყოფიერ შემოქმედებით მუშაობას. მის კალამს ეკუთვნის ოპერები: „ამირანი“, „დავით გურამიშვილი“ და „ბეკინას ქორწინება“, ექვსი სიმფონია, ერთი ბალეტი — „ჭანი გოგონა“. ამასთანავე კომპოზიტორი საქართველოს წამყვან თეატრებში მუსიკალურად აფორმებდა სპექტაკლებს, წლების მანძილზე მჭიდრო შემოქმედებითი თანამშრომლობა ჰქონდა კოტე მარჯანიშვილთან. ფართო ერუდიციის მქონე შემოქმედი რამდენიმე სამეცნიერო ნაშრომის ავტორიცაა. მათ შორის აღსანიშნავია „შემავალი ტონის ისტორია“, „ქართული ხალხური პოლიფონია“ და სხვა. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 268, თბ., 1994
გრიგოლ მესხი

გრიგოლ პართენის ძე მესხი (დ. 18 თებერვალი, 1884, სოფ. კორდი, ახლანდელი ამბროლაურის მუნიციპალიტეტი — გ. 21 აპრილი, 1971, თბილისი) — ქართველი ფერმწერი, საქართველოს სახალხო მხატვარი (1967). სწავლობდა ჯერ თბილისის, ხოლო 1905 წლიდან მოსკოვის ფერწერის, ქანდაკებისა და ხუროთმოძღვრების სასწავლებელში, სადაც მისი პედაგოგები იყვნენ რუსული ხელოვნების ცნობილი მოღვაწეები ა. კორინი, ნ. კასატკინი, ლ. პასტერნაკი, ვ. სეროვი. პოლიტიკური ვითარების გამო იძულებული სამშობლოში დაბრუნებულიყო და მის თანაკურსელ ალექსანდრე ციმაკურიძესთან ერთად თბილისში მოაწყო რუს მხატვართა ნამუშევრების გამფენა, რომლებიც თან ჩამოიტანეს ახალგაზრდებმა. ეს იყო მოსკოველ მხატვართა პირველი პერსონალური გამოფენა. ამ გამფენაზე ახალგაზრდა მხატვარი თავად წარდგა ქართველი საზოგადოების წინაშე. 1909 წელს გრიგოლ მესხი მიიწვიეს ქართული დრამის თეატრში მთავარ დეკორატორად. ამან გარკვეული როლი შეასრულა მის შემოქმედებაში. მან შთამომავლობას დაუტოვა ქართული სცენის კორიფეთა კოტე მესხის, ვასო აბაშიძის, ლადო მესხიშვილის, ნატო გაბუნიას და სხვათა პორტრეტები. ამავე პერიოდში შექმნილი ნამუშევრებიდან აღსანიშნავია ილია ჭავჭავაძის, გალაკტიონ ტაბიძის, იოსებ ოცხელის, დიმიტრი არაყიშვილის სახეები. საბჭოთა ხელისუფლების წლებში სახელოვანი მამულიშვილების გალერეა გაამდიდრა ივანე ჯავახიშვილის, სანდრო შანშიაშვილის, ალექსანდრე ჯაფარიძისა და სხვათა შესანიშნავი სურათებით. საგულისხმოა გრიგოლ მესხის პედაგოგიური მოღვაწეობა თბილისის ბ. ძნელაძის სახელობის პიონერთა და მოსწავლეთა სასახლეში, სადაც ორ ათეული წლის მანძილზე სათავეში ედგა ხატვისა და ფერწერის კაბინეტს. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 267, თბ., 1994
ბასილ VI

ბასილ VI — აღმოსავლეთ საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი 1517-1528 და 1529-1531 წლებში. მისი მოღვაწეობა უმთავრესად აღსანიშნავია სამცხე-საათაბაგოს აღმოსავლეთ საქართველოს საპატრიარქოზე ეკლესიური დამოკიდებულების აღდგენითა და საკათოლიკოსო ყმა-მამულის ზრდით. რეალურად, ეკლესიური გამთლიანება ყვარყვარე III-ის ათაბაგობის დროს განხორციელდა. 1518 წლიდან სამცხის ეკლესია კვლავ კათოლიკოს-პატრიარქის იურისდიქციაშია. კათოლიკოსია აწყურის მთავარეპისკოპოსისა და სამცხის სხვა ეპისკოპოსების მაკურთხეველი, მასვე გადაეცემა სამცხეში მისი კუთვნილი ყმა-მამულის გამოსავალი, ის კვლავ მოიხსენიება წირვა-ლოცვის დროს სამცხის ეკლესიებში. მნიშვნელოვანია ბასილი კათოლიკოსის წვლილი საკათოლიკოსო საყდრის ყმა-მამულის აღდგენა-განახლების საქმეში. საკათოლიკოსო მამულები დავით X-ის მხარდაჭერით სვეტიცხოვლისათვის დაუბრუნებია. 1525 წლის საბუთით, დავით X და მისი ძმები, გიორგი და ბაგრატი, ბასილი კათოლიკოსს „მამა-პაპათაგან“ მცხეთისათვის შეწირულ მამულებს სრული შეუვალობის პირობით უმტკიცებენ და მხოლოდ ლაშქარ-ნადირობას აკისრებდნენ. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები მეტრეველი, როინ (2010). საქართველოს მეფეები და პატრიარქები. თბილისი: არტანუჯი. ISBN 978-9941-421-21-1.
იოანე VIII

იოანე VIII — აღმოსავლეთ საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი 1505-1509 წლებში. იოანე კათოლიკოსი მოიხსენიება აწყურის მთავარეპისკოპოსის – ნიკოლოზ მაწყვერელის ფიცის წიგნში. ამ პერიოდში სამცხე-საათაბაგოს ეკლესია აღმოსავლეთ საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის დაქვემდებარებაშია. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები მეტრეველი, როინ (2010). საქართველოს მეფეები და პატრიარქები. თბილისი: არტანუჯი. ISBN 978-9941-421-21-1.
თამაზ მელიავა

თამაზ გიორგის ძე მელიავა (დ. 23 დეკემბერი, 1929, თბილისი — გ. 27 აგვისტო, 1972, თბილისი) — ქართველი კინორეჟისორი, საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1967). საშუალო განათლება მიიღო თბილისში და სწავლა გააგრძელა მოსკოვის კინემატოგრაფიის საკავშირო ინსტიტუტში, რომელიც დაამთავრა 1958 წელს. შემოქმედებითი მოღვაწეობა დაიწყო ა. დოვჟენკოს სახელობის კიევის კინოსტუდიაში. აქ დადგა პირველი ფილმი „უბრალო ნივთი“. 1959 წელს „მოსფილმში“ გადაიღო სრულმეტრაჟიანი ფილმები „ლეონ კუტიურე“ და „წყნარი ნავსადგომი“, რომლებითაც მიიპყრო მაყურებელთა ყურადრება. მალე ახალგაზრდა რეჟისორი სამშობლოში დაბრუნდა და აქ გამოავლინა თავისი დიდი შესაძლელობანი 1963 წელს ელდარ შენგელაიასთან ერთად გადაიღო ფილმი „თეთრი ქარავანი“, რომელმაც საყოველთაო მოწონება დაიმსახურა ჩვენშიც და უცხოეთშიც. ამ ფილმისათვის დამდგმელ რეჟისორებს 1967 წელს საქართველოს კომკავშირის პრემიის ლაურეატობა მიენიჭათ. ასევე წარმატებით მოიარა ქვეყნის ეკრანები მისმა სრულმეტრაჟიანმა ფილმა „ლონდრემ“. ჭეშმარიტად დიდ შემოქმედებით გამოცდად იქცა თ. მელიავასათვის კონსტანტინე გამსახურდიას რომანის „მთვარის მოტაცების“ მიხედვით ორსერიიანი კინოსურათის შექმნა. ნიჭიერმა ხელოვანმა შესანიშნავად გაართვა თავი რთულ ამოცანას და დაგვიტოვა მშვენიერი კინემატოგრაფიული ნაწარმოები. მას ეკუთვნის კინოსცენარები მხატვრული ფილმებისათვის „გლადიატორი“, „სამკაული სატრფოსათვის“ და სხვა. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. მის გვერდით დასაფლავებულია მისი მეუღლე — მანანა ვასილის ასული ანთიძე (დ. 23 აგვისტო, 1933, ჭიათურა — გ. 19 თებერვალი, 1994, თბილისი). ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 265, თბ., 1994
სვიმონ III

სვიმონ III — საქართველოს კათოლიკოსი დაახლოებით 1001-1010 წლებში, მეფე ბაგრატ III-ის დროს. კათოლიკოს სვიმონის მიერაა ნაკურთხი ქუთაისის ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარი (ბაგრატის ტაძარი). საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები მეტრეველი, როინ (2010). საქართველოს მეფეები და პატრიარქები. თბილისი: არტანუჯი. ISBN 978-9941-421-21-1.
დიმიტრი (კათოლიკოსი)

დიმიტრი — საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი დაახლოებით 1080-1090 წლებში. მოიხსენიება ნიკორწმინდის კათოლიკოსთა სულთა მატიანეში და შიომღვიმის 1270 წლის ხელნაწერის კათოლიკოსთა ნუსხაში. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები მეტრეველი, როინ (2010). საქართველოს მეფეები და პატრიარქები. თბილისი: არტანუჯი. ISBN 978-9941-421-21-1.
საბა II

საბა II — საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი დაახლოებით XII საუკუნის 40-50-იან წლებში. მეფე დემეტრე I-ის თანამედროვე. მოიხსენიება შიომღვიმის 1270 წლის ხელნაწერის კათოლიკოსთა ნუსხაში. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები მეტრეველი, როინ (2010). საქართველოს მეფეები და პატრიარქები. თბილისი: არტანუჯი. ISBN 978-9941-421-21-1.
ბასილ IV

ბასილი IV — საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი. მოიხსენიება 1270 წლის შიომღვიმის ხელნაწერის კათოლიკოსთა ნუსხაში კათოლიკოს-პატრიარქ თეოდორეს შემდეგ, ამიტომ მისი ზეობა, პირობითად უნდა განისაზღვროს 1205/1206 წლით. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები მეტრეველი, როინ (2010). საქართველოს მეფეები და პატრიარქები. თბილისი: არტანუჯი. ISBN 978-9941-421-21-1.
გიორგი IV (საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი)

გიორგი IV — საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი XIII საუკუნის 30-იან წლებში. როგორც ჩანს, საკათოლიკოსო ტახტზე უნდა ასულიყო მას შემდეგ, რაც მისი წინამორბედი კათოლიკოს-პატრიარქი და მწიგნობართუხუცესი არსენი გადადგა და შიომღვიმეში დამკვიდრდა. კათოლიკოს გიორგის მიერაა დამტკიცებული „ვაჰანის ქუაბთა განგება“. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები აბაშიძე ზ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 20. მეტრეველი, როინ (2010). საქართველოს მეფეები და პატრიარქები. თბილისი: არტანუჯი. ISBN 978-9941-421-21-1.  ქართული სამართლის ძეგლები, ი. დოლიძის გამოც., ტ. 3, თბ., 1970
უარიკოლკის რაიონი

უარიკოლკის რაიონი (ესპ. Distrito de Huaricolca) — რაიონი პერუში, ხუნინის რეგიონის ტარმის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 796 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 822 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 17 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 162.31 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.