laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
პროლეტარი (ჟურნალი)

„პროლეტარი“ — ქართული ყოველკვირეული სოციალ-დემოკრატთა მუშათა ჟურნალი. გამოდიოდა თბილისში 1919 წელს როგორც ჟურნალ „პირველი ნაბიჯის“ გაგრძელება. გამოვიდა 3 ნომერი. გამომცემელი — სარედაქციო კოლეგია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 202.
მოტყიარი

მოტყიარი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში (ზნაკვის თემი), მდებარეობს რაჭის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე ზნაკურის (რიონის მარცხენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 1100 მეტრი, ამბროლაურიდან 12 კილომეტრი. წყაროებში პირველად მოიხსენიება XVIII საუკუნეში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 11 ადამიანი. მოტყიარის ბერის წყარო ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 147. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
მუხლი (ამბროლაურის მუნიციპალიტეტი)

მუხლი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში (წესის თემი), მდებარეობს მდინარე რიონის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 760 მეტრი, ამბროლაურიდან 10 კილომეტრი. წყაროებში პირველად მოიხსენიება XVII საუკუნეში. შემორჩენილია ადრინდელი ფეოდალური ხანის ეკლესიის ნანგრევები. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 33 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 230. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ნამანევი

ნამანევი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ზედა შავრა, თხმორი, ხონჭიორი). მდებარეობს რაჭის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე შარეულის (რიონის მარცხენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 1160 მეტრი, ამბროლაურიდან 27 კილომეტრი. სოფლის თავდაპირველი სახელწოდებაა ნამარნევი, წყაროებში პირველად მოიხსენიება 1691 წელს. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 32 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 306. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
პატარა ჩორჯო

პატარა ჩორჯო — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში (ხვანჭკარის თემი), მდებარეობს ლეჩხუმის ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე რიონის ხეობაში. ზღვის დონიდან 780 მეტრი, ამბროლაურიდან 10 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 95 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 709. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
სხარტალი

სხარტალი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში (ხოტევის თემი), მდებარეობს რაჭის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე. შაორის წყალსაცავის ჩრდილო-აღმოსავლეთით. ზღვის დონიდან 1160 მეტრი, ამბროლაურიდან 14 კილომეტრი. წყაროებში პირველად მოიხსენიება XVII საუკუნეში. აქ იყო იმერეთის მეფის სოლომონ I-ის ერთ-ერთი სადგომი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 3 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 628. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ Кавказскій календарь на 1912 годъ, Тифлись, 1911, стр. 205. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ტბეთი (ამბროლაურის მუნიციპალიტეტი)

ტბეთი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში (ღადიშის თემი), მდებარეობს რაჭის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 760 მეტრი, ამბროლაურიდან 28 კილომეტრი. სოფელში შემონახულია X-XI საუკუნეების ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი - მთავარანგელოზის დარბაზული ეკლესია. ეკლესიაზე ლაპიდარული წარწერაა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 37 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 680. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
მნა

მნა — ნასოფლარი საქართველოში, ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს თრუსოს ხეობაში, მდინარე მნაისიდონის (თერგის მარცხენა შენაკადი) ნაპირზე. ზღვის დონიდან 2200 მეტრი, სტეფანწმინდიდან 29 კილომეტრი. მნაში ადამიანის ცხოვრების კვალი დადასტურებულია XVI საუკუნიდან. მნის ეკლესიის საძირკველში აღმოჩენილია XV-XVI საუკუნეებში მოჭრილი ბილონური მონეტების განძი (926 მონეტა). განძი ჩაფლულია XVI საუკუნის I ნახევარში. XVIII საუკუნეში მნა იყო ხევის ოთხი სამოურავოდან ერთ-ერთის ცენტრი. XXI საუკუნეში სოფელში აღარავინ ცხოვრობს. უძველესი დროიდანვე აქ ქართველები სახლობდნენ. შუა საუკუნეებში სამეფო სოფლად ითვლებოდა. ამ დროისთვის იგი მნის ხეობის, ეგრეთ წოდებული „მნის ქვეყნის“ გარკვეულ ცენტრს წარმოადგენდა. ქართული საისტორიო წყაროების მიხედვით, „მნის ქვეყანა“ ხალხმრავალი, ეკონომიკურად დაწინაურებული, სამხედრო-პოლიტიკური თვალსაზრისით კარგად ორგანიზებული ერთობა იყო. ადრინდელ შუა საუკუნეებში და შემდეგაც, XII-XIV საუკუნეებში, მნა მოიცავდა დიდ ტერიტორიას და სცილდებოდა საკუთრივ სოფლის მნიშვნელობას. XIV საუკუნეში ქსნის ერისთავები შეეცადნენ საკუთარი გავლენა გაევრცელებინათ მნის ხეობაზე. „ძეგლი ერისთავთას“ მიხედვით, მნის ხეობაში ციხესიმაგრეთა მთელი სისტემა არსებობდა. განსაკუთრებით გამაგრებული იყო მნის დიდი ციხესიმაგრე. აქ გაიმართა გადამწყვეტი ბრძოლა ხეობის მოსახლეობასა და ქსნის ერისთავ გირშელ III-ს (1348-1400) შორის. მეციხოვნეები „იყუნეს მარჯუედ მბრძოლნი, მხნენი და გოლიათნი და აბჯარსრულნი და იყო სიმრავლე ისარისაი, ვითარცა წვიმა ხშირი“. ციხეში გამაგრებულმა მნელებმა შეუთვალეს გირშელს: „არა მეშინის შენგან და ვერც რის შემძლებელ ხარ ვნებად ჩუენდა“. ერისთავმა უმძიმესი ბრძოლის შემდეგ შეძლო მნის ციხის აღება. მან სხვა სოფლები და სიმაგრეებიც დაარბია, რამაც შეაფერხა „მნის ქვეყნის“ შემდგომი განვითარება. XV-XVII საუკუნეებში მნა კვლავ ქართლის სამეფო კუთვნილება იყო. XVII-XVIII საუკუნეებში არაგვის ერისთავებმა დროებით მოახერხეს მნაზე თავისი უფლებების გავრცელება. XVIII საუკუნის II ნახევარში ქართლ-კახეთის მეფეებს მნაში ჰყავდათ მოურავი, რომელიც განაგებდა მთელ „მნის სამოურავოს“. ამ დროს მოხდა ოსური მოსახლეობის მოძალება სოფელში და მთელ ხეობაში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობს. მნის განძი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 52. კახაძე კ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 465-466. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 27 ივლისი 2016. ↑ სერგი მაკალათია, „ხევი“, ტფილისი, სახელმწიფო სასწავლო-პედაგოგიური გამომცემლობა, 1934 წ., გვ. 21. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ნოგყაუ (ყაზბეგის მუნიციპალიტეტი)

ნოგყაუ — ნასოფლარი საქართველოში, ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში (კობის თემი), მდებარეობს მდინარე თერგის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1980 მეტრი, სტეფანწმინდიდან 23 კილომეტრი. სხვადასხვა დროს სოფელი ეკუთვნოდა ჯერ ქართლის, შემდეგ ქართლ-კახეთის მეფეებს. არსებობს მოსაზრება, რომ სოფელი აღმოცენდა ძველი ქართული სოფლის — ადოს ადგილზე და მას იქ დასახლებულმა ოსებმა ნოგყაუ (ახალი სოფელი) შეარქვეს. სოფელზე გადიოდა ძველი სამხრეთ გზის ერთი მონაკვეთი, რომელზეც მოძრაობა განსაკუთრებულით გაცხოველდა XVIII საუკუნის II ნახევარსა და XIX საუკუნის დასაწყისში. ამ გზით იმოგზაურა იოჰან გიულდენშტედტმა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში აღარავინ ცხოვრობს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 456. ჩიმაკაძე თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 467. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 27 ივლისი 2016. ↑ სერგი მაკალათია, „ხევი“, ტფილისი, სახელმწიფო სასწავლო-პედაგოგიური გამომცემლობა, 1934 წ., გვ. 21. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
მიქელეფონი

მიქელეფონი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ვანის მუნიციპალიტეტში (ტობანიერის თემი), მდებარეობს იმერეთის სამხრეთ მთისწინეთში, მდინარე ყუმურის (რიონის მარცხენა შენაკადი) ნაპირებზე. ზღვის დონიდან 150 მეტრი. ვანიდან 10 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 400 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 28. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ონჯოხეთი

ონჯოხეთი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ვანის მუნიციპალიტეტში (გადიდის თემი), მდებარეობს იმერეთის სამხრეთ მთისწინეთში. ზღვის დონიდან 280 მეტრი. ვანიდან 7 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 90 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 538. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
შილალის რაიონი

შილალის რაიონი (ლიეტ. Šilalės rajono savivaldybė) — რაიონი ლიეტუვაში, ტაურაგეს მაზრაში. საცხოვრებელი ადგილის მიხედვით: ქალაქის – 6 281 (19,90%) სოფლის – 25 289 (80,10%) სქესობრივი ნიშნის ნიხედვით: მამაკაცები – 15 333 (48,57%) ქალები – 16 237 (51,43%) სარწმუნოების მიხედვით: კათოლიკე – 30 224 (97,75%) ათეისტი – 444 (1,44%) სხვა 0,5% ეროვნების მიხედვით: ლიეტუველები – 31 432 (99,64%) სხვა 0,5% 1 ქალაქი – შილალე; 7 დაბა – კალტინენაი, კვედარნა, ლაუკუვა, პაურისი, ტენენიაი, უპინა და ჟვინგიაი. 435 სოფელი. მოსახლეობის რაოდენობა (2001): შილალე – 6 281 კვედარნა – 1 934 ლაუკუვა – 998 პაურისი – 872 კალტინენაი – 835 პაურალისი – 633 შიაუდუვა – 436 ვინგინინკაი – 410 უპინა – 409 ტენენიაი – 369 ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Visuotinė lietuvių enciklopedija <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q76499581"></a>
შილუტის რაიონი

შილუტის რაიონი (ლიეტ. Šilutės rajonas) — რაიონი დასავლეთ ლიეტუვაში, კლაიპედის მაზრაში. 1 ქალაქი – შილუტე; 7 დაბა – გარდამასი, კატიჩიაი, კინტაი, რუსნე, შვეკშნა, ვაინუტასი და ჟემაიჩიუ-ნაუმესტისი. 311 სოფელი. მოსახლეობის რაოდენობა (2001): შილუტე – 21 476 შვეკშნა – 2 053 ჟემაიჩიუ-ნაუმესტისი – 1 716 რუსნე – 1 642 ტრაკსეჯიაი – 1 246 იუკნაიჩიაი – 1 106 ვაინუტასი – 993 მაციკაი – 967 საუგოსი – 945 რაგრინიაი – 934 ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Visuotinė lietuvių enciklopedija <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q76499581"></a>
ოყარი

ოყარი (ლათ. Egretta) — დიდი ზომის ფრინველთა გვარი ყანჩისებრთა ოჯახისა. ადრე აერთიანებდა 3 სახეობას: დიდი ოყარი (Egretta alba), საშუალო ოყარი (Egretta intermedia) და პატარა ოყარი (Egretta garzetta), ხოლო ახლა — 13 სახეობას: პატარა ოყარი (Egretta garzetta), თეთრი ოყარი (Egretta thula), ცისფერფეხა ოყარი (Egretta rufescens), სამხრეთაფრიკული წითურყელიანი ოყარი (Egretta vinaceigula), შავი ყანჩა (Egretta ardesiaca), სამფეროვანი ყანჩა (Egretta tricolor), თეთრლოყება ყანჩა (Egretta novaehollandiae), პატარა ცისფერი ყანჩა (Egretta caerulea), აღმოსავლური რიფის ყანჩა (Egretta sacra), სანაპიროს ყანჩა (Egretta gularis), რიფის ყანჩა (Egretta dimorpha), კაჭკაჭისებრი ყანჩა (Egretta picata), და ყვითელნისკარტა ყანჩა (Egretta eulophotes); აგრეთვე ერთ ამომწყდარ სახეობას Egretta subfluvia. ბუდობენ კოლონიებად. დებენ 3-4 (იშვიათად 5) კვერცხს. კრუხობს ორივე მშობელი 25-26 დღე-ღამე. ფართოდ არიან გავრცელებული ტროპიკულ და სუბტროპიკულ ზონებში. დიდი ოყარი საქართველოში გვხვდება როგორც მობუდარი ფრინველი. გვხვდება ჯავახეთში, კოლხეთის დაბლობსა და სამეგრელოში. საქართველოში გვხვდება მიმოფრენისას. ოყარი შეტანილია „წითელ წიგნში“. Egretta garzetta — პატარა ოყარი Egretta thula — თეთრი ოყარი Egretta rufescens — ცისფერფეხა ოყარი Egretta vinaceigula — სამხრეთაფრიკული წითურყელიანი ოყარი, ან ფიქალისფერი ოყარი Egretta ardesiaca — შავი ყანჩა Egretta tricolor — სამფეროვანი ყანჩა Egretta novaehollandiae — თეთრლოყება ყანჩა Egretta caerulea — პატარა ცისფერი ყანჩა Egretta sacra — აღმოსავლური რიფის ყანჩა Egretta gularis — სანაპიროს ყანჩა, ან დასავლური რიფის ყანჩა Egretta dimorpha — რიფის ყანჩა Egretta picata — კაჭკაჭისებრი ყანჩა Egretta eulophotes — ყვითელნისკარტა ყანჩა † Egretta subfluvia ჟორდანია რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 619. ↑ ოყარი (TSN 174812). ინტეგრაციული ტაქსონომიის საინფორმაციო სისტემა.
შირვინტოსის რაიონი

შირვინტოსის რაიონი (ლიეტ. Širvintų rajono) — რაიონი სამხრეთ-აღმოსავლეთ ლიეტუვაში ვილნიუსის მაზრაში. 1 ქალაქი – შირვინტოსი; 5 დაბა – ბაგასლავიშკისი, გელვონაი, კერნავე, მუსნინკაი და ზიბალაი; 483 სოფელი. მოსახლეობის რაოდენობა (2001): შირვინტოსი – 7 273 ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Visuotinė lietuvių enciklopedija <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q76499581"></a>
შიაულიაის რაიონი

შიაულიაის რაიონი (ლიეტ. Šiaulių rajonas) — რაიონი ჩრდილო-დასავლეთ ლიეტუვაში, შიაულიაის მაზრაში. 1 ქალაქი – კურშენაი; 7 დაბა – ბაზილიონაი, გრუზჯიაი, კაირიაი, კურტუვენაი, კუჟიაი, მეშკუიჩიაი და შაკინა; 521 სოფელი. მოსახლეობის რაოდენობა (2001): კურშენაი – 14 197 გინკუნაი – 2 963 გრუზჯიაი – 1 747 კუჟიაი– 1 420 მეშკუიჩიაი – 1 218 აუკშტელკე – 1 186 კაირიაი – 1 158 ვიიოლიაი – 1 154 დრასუჩიაი – 1 004 ბუბიაი – 878 შიაულიაის რაიონის თვითმმართველობა ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Visuotinė lietuvių enciklopedija <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q76499581"></a>
რუსეთ-ლიტვის ომი (1534-1537)

რუსეთ-ლიტვის (სტაროდუბის) ომი 1534-1537 - ომი მოსკოვის დიდ სამთავროსა და ლიტვის დიდ სამთავროს შორის, რომელიც გაერთიანებული იყო პოლონეთის სამეფოსთან პირადი უნიით. Jurginis, Juozas (1985). „Glinskio maištas“. In Jonas Zinkus; et al. (eds.). Tarybų Lietuvos enciklopedija. I. Vilnius, Lithuania: Vyriausioji enciklopedijų redakcija. p. 468. et al.-ის დაწვრილებითი გამოყენება |editor=-ში (დახმარება) Kiaupa, Zigmantas; Jūratė Kiaupienė, Albinas Kunevičius [1995] (2000). The History of Lithuania Before 1795, English, Vilnius: Lithuanian Institute of History. ISBN 9986-810-13-2.  Obolensky, Dmitry (2000). The Byzantine Commonwealth: Eastern Europe, 500–1453. Sterling Publishing Company. ISBN 1-84212-019-0.  Perrie, Maureen (2002). The Cult of Ivan the Terrible in Stalin's Russia. Palgrave Macmillan. ISBN 0-333-65684-9.  Petrauskas, Rimvydas; Jūratė Kiaupienė (2009). Lietuvos istorija. Nauji horizontai: dinastija, visoumenė, valstybė. Baltos lankos. ISBN 978-9955-23-239-1.  Smith Williams, Henry (1907). The Historians' History of the World: A Comprehensive Narrative of the Rise and Development of Nations as Recorded by Over Two Thousand of the Great Writers of All Ages. Hooper & Jackson, Ltd. OCLC 22998871.  Stevens, Carol B. (2007). Russia's Wars of Emergence 1460–1730. Pearson Education. ISBN 978-0-582-21891-8.
კოლოსი (პერსონაჟი)

კოლოსი (პიოტრ ნიკოლაევიჩ რასპუტინი) — გამოგონილი პერსონაჟი, სუპერგმირი Marvel Comics-ის მსოფლიოში. შექმნილია მწერალი ლენ უინისა და ილუსტრატორი დეივ კოკრუმის მიერ. პირველად გამოჩნდა გიგანტური ზომის იქს-ადამიანების პირველ ნომერში (1975 წლის მაისი). რუსი მუტანტი კოლოსი თანაგუნდელ იქს-ადამიანებს შორის ფიზიკურად უძლიერესია, შთამბეჭდავი ზომებით (სიმაღლე 7'5"). იგი მშვიდი, მორცხვი, პატიოსანი და მიამიტი პერსონაჟია. დებიუტიდან მოყოლებული, კოლოსი მრავალჯერ გამოჩნდა იქს-ადამიანების მონათესავე კომიქსებში. დახელოვნებული მხატვარი მხოლოდ საჭიროების ჟამს, უხალისოდ იყენებს ძალებს, მიაჩნია რა, რომ ადამიანებისა და მუტანტების კეთილდღეობისათვის მათი გამოყენება მისი მოვალეობაა. კოლოსმა დაკარგა ყველა, ვინც კი ოდესმე უყვარდა: მშობლები, და, ძმა, დიდი ხნის შეყვარებული - კატა-აჩრდილი. დენიელ კუდმორმა განასახიერა რუსი სუპერგმირი ფილმებში იქს-ადამიანები 2 და იქს-ადამიანები, უკანასკნელი ბრძოლა. ჟურნალმა Wizard-მა კომიქსების ყველა დროის 200 საუკეთესო პერსონაჟს შორის კოლოსს 184-ე ადგილი დაუთმო . კოლოსი Marvel-ის სამყაროს ვიკიში
ბუკისციხე

ბუკისციხე, თამარის ციხე ― ფეოდალური ხანის ციხესიმაგრე სოფელ ბუკისციხეში, ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში, ჩოხატაურიდან 6 კმ. სახელწოდების მიხედვით ნავარაუდებია, რომ ამ ციხეში ინახებოდა სასიგნალო საყვირი — ბუკი.ციხე გურიის რუსეთთან შეერთებამდე კონტროლს უწევდა იმერეთიდან და მესხეთიდან შავი ზღვისკენ მიმავალ გზას. ციხე მდებარეობს მდინარე სუფსის მარჯვნივ, მაღალ გორაზე. ამ ადგილებში, ე.წ. გურიის ტბასთან ადამიანი ჯერ კიდევ გვიანდელი ბრინჯაოს ხანაში ცხოვრობდა. ანტიკურ ეპოქაში აქ უკვე ჩნდება ქალაქური ტიპის დასახლება. აღმოჩენილია ანტიკურობისათვის დამახასიათებელი გათლილი კვადრებით ნაგები გალავნის ნაშთები. ამჟამად ციხის მხოლოდ ჩრდილო-აღმოსავლეთი ნაწილია შემორჩენილი. აშენებულია რიყის ქვითა და ტერიტორიულად არც თუ ისე დიდია, მაგრამ მაღალ ბორცვზეა განლაგებული და საკმაოდ ციცაბო მისასვლელი აქვს. ციხეს გარშემო უვლის ძლიერ დაზიანებული გალავანი. ძეგლზე არქეოლოგიური გათხრები 1964 წელს ნიკოლოზ ბერძენიშვილის ხელმძღვანელობით ჩატარდა. გამოიყოფა რამდენიმე სამშენებლო ფენა, რომელთაგან უძველესი ადრეფეოდალური ხანისა, უახლესი გვიანი შუა საუკუნეებისაა. ციხის ჩრდილოეთ მხარეს მიდგმული მრავალსართულიანი კოშკის პირველ სართულზე გამოვლენილია ქვის დიდი საწნახელი და ქვისავე კიბის დიდი ნაშთი. მეორე სართული საცხოვრებელი ჩანს, მესამე სართული საბრძოლო. კოშკი არქიტექტორმა კ. მელითაურმა VI-VII საუკუნის ძეგლად მიიჩნია. ციხის აღმოსავლეთ კედელზე მიშენებული ეკლესიის მხოლოდ ჩრდილოეთისა და აღმოსავლეთის კედლებია შემორჩენილი. შესასვლელი გამოვლენილია დასავლეთ კედლის სამხრეთ ნაწილში. ეკლესიას სწორი აფსიდა აქვს. ძეგლის შიდაპირი მოპირკეთებულია. არქიტექტურული მონაცემებით, ეკლესია X საუკუნით თარიღდება. ციხის აღმდგენად მოიხსენიება მამია III გურიელი. 1770 და 1774 წლებში ბუკისციხე ოსმალებმა[ აიღეს, მაგრამ ორივეჯერ მამია IV გურიელმა და სოლომონ I-მ უკან დაიბრუნეს. ციხე სოლომონ I-მა დაანგრევინა, რათა გურიის სამთავრო იმერეთის სამეფოსთვის დაემორჩილებინა.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № ციხე № 10800  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № ეკლესია № 17420 ↑ ჩხატარაიშვილი ქ., „გურიის სამთავრო“, თბ., 1959. — გვ. 48. ↑ კალანდაძე ზ., „გურიის ადრე და შუა ფეოდალური ხანის საფორტიფიკაციო ნაგებობანი“, კრებული „გურია“ წ. I გვ. 123 — თბილისი, 1996 წ.
ღომის ციხე

ღომის ციხე — მდებარეობს ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზოტში. შემორჩენილია ციხის აღმოსავლეთისა და დასავლეთის კედლის ფრაგმენტები. ძეგლს მისასვლელი სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან აქვს. იგი აგებულია დიდი ზომის ფლეთილი ქვებით დუღაბზე, ჩრდილოეთიდან ციხეს კონტრფორსებიც ჰქონია. ციხე ქრონოლოგიურად შუა საუკუნეებში თავსდება.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 10821
პალამედეასებრნი

პალამედეასებრნი (ლათ. Anhimidae) — ფრინველთა ოჯახი ბატისნაირთა რიგისა. ტანად დიდი ფრინველებია, მათი სხეულის სიგრძე 70-90 სმ, ფრთების შლილი 2 მ, მასა 2-4 კგ აღწევს. აქვთ გრძელი ბოლო, ფრთების მოღუნვის ადგილებზე — 2 დეზი, კანქვეშ — მრავალი წვრილი საჰაერო ბუშტუკი. შეიცავს 2 გვარსა (ლათ. Anhima, Chauna) და 3 სახეობას, რომლებიც გავრცელებული არიან სამხრეთ ამერიკაში გვიანასა და ვენესუელიდან არგენტინამდე. ბინადრობენ ჭაობნარში. მონოგამებია. დებენ 2-6 კვერცხს, კრუხობს ორივე მშობელი. იკვებებიან მცენარეული საკვებით, ზოგჯერ — ჭიებით, მოლუსკებით, მწერებით,ქვეწარმავლებით. სანადირო ობიექტია. ჟორდანია რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 642.
ჰარი პოტერი და ფენიქსის ორდენი (საუნდტრეკი)

ჰარი პოტერი და ფენიქსის ორდენი — ალბომი, რომელშიც შეტანილია მუსიკა ამავე სახელწოდების ფილმიდან. მისი ავტორი არის კომპოზიტორი ნიკოლას ჰუპერი. ალბომი გამოვიდა 2007 წლის 10 ივლისს. შენიშვნები Another Story, The Hall of Prophecies, The Room of Requirement, დაA Journey to Hogwarts შეიცავენ ჰედვიგის თემის ნაწყვეტს (ჯონ უილიამსი). Divine Crusade არ არის შეტანილი ალბომის სხვა გამოცემებში ფილმის მოვლენების ქრონოლოგიის მიხედვით კომპოზიციები ასე განაწილდება: Another Story Dementors in the Underpass Flight of the Order of the Phoenix The Ministry of Magic A Journey to Hogwarts Professor Umbridge The Room of Requirement Dumbledore's Army The Kiss Umbridge Spoils a Beautiful Morning The Sacking of Trelawney Fireworks The Sirius Deception The Hall of Prophecies Death of Sirius Darkness Takes Over Possession Loved Ones & Leaving ↑ ჰარი პოტერი და ფენიქსის ორდენი AllMusic-ზე. ციტირების თარიღი: July 20, 2011.
ჰარი პოტერი და ნახევარპრინცი (საუნდტრეკი)

ჰარი პოტერი და ნახევარპრინცი (ინგლ. Harry Potter and the Half-Blood Prince) — ალბომი, რომელშიც შეტანილია მუსიკა ამავე სახელწოდების ფილმიდან. მისი ავტორი არის კომპოზიტორი ნიკოლას ჰუპერი. ალბომი გამოვიდა 2009 წლის 14 ივლისს. სია გამოქვეყნდა 2009 5 ივლისს, Amazon.com-ზე ↑ http://www.allmusic.com/album/harry-potter-and-the-half-blood-prince-original-motion-picture-soundtrack-mw0000821194 ↑ Complete Track Listings for Harry and the Half-Blood Prince Soundtrack. Retrieved on 6 June 2009.
Less

less — იუნიქსის ბრძანება, რომელიც იძლევა ტექსტის ნახვის საშუალებას. იგი ჰგავს ბრძანება more-ს, და თან შეუძლია უკანა და წინა გვერდზე გადასვლა და ძებნა. less-ი მთლიანად არ ტვირთავს ფაილს მეხსიერებაში, რაც მას აძლევს დიდი ფაილების ჩქარა ჩვენების უნარსაც. file * | less # ბრძანება file-ის რეზულტატის ჩვენება grep -rin void *.c | less -SI -p void # ეძებს "void"-ს და აჩვენებს შედეგს less file.tar # იგევეა რაც `tar tvf file.tar | less` less papka # იგევეა რაც `ls -la papka | less` (ინგლისური)Official home page (ინგლისური)manpage for less
ევროვიზიის სიმღერის კონკურსი 2002

ევროვიზიის სიმღერის კონკურსი 2002 — 47-ე ევროვიზიის სიმღერის კონკურსი. ჩატარდა 25 მაისს 2002 წელს ტალინის არანაზე „საკუ სუურხალი“. კონკურსში ლატვიის წარმომადგენელმა მარია ნაუმოვამ (მარი N) გაიმარჯვა, რომელმაც 176 ქულა დააგროვა. ქართულ ვიკიპედიაში არსებობს პორტალი „ევროვიზია“. http://www.esctoday.com http://www.eurovision.tv
პინგვინისნაირნი

პინგვინისნაირნი (ლათ. Sphenisciformes) — ფრინველთა რიგი. მოიცავს მხოლოდ 1 ოჯახს — პინგვინისებრნს (ლათ. Spheniscidae), რომელშიც ერთიანდება 6 გვარი და 17 სახეობა. მასა — 1,5-45 კგ, სხეულის სიგრძე 40-120 სმ. პინგვინისნაირნი ვერ ფრენენ, კარგად ცურავენ (36 კმ/სთ) და ყვინთავენ (20 მ-მდე). აქვთ საცურაო აპკით შეერთებული 3 თითი. ფრთა გადაქცეულია ფარფლად. ფეხები ცურვისას ასრულებენ საჭის როლს. გავრცელებული არიან ანტარქტიდის ნაპირებთან, სუბანტარქტიდის კუნძულებზე, ავსტრალიის, აფრიკისა და სამხრეთ ამერიკის სამხრეთ ნაპირებზე, გალაპაგოსის კუნძულებზე. ბუდობენ დიდ კოლონიებად, ზოგი — წყვილებად ან პატარ-პატარა გუნდებად. დებენ 1-2 კვერცხს, იკვებებიან თევზებით, თავფეხიანი მოლუსკებითა და კიბოსნაირებით. ჟორდანია რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 64. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პინგვინისებრნი ვიკისახეობებს აქვს ინფორმაცია თემაზე პინგვინისებრნი
Ls

ls (ინგლ. list segments) — ბრძანება, რომელიც შედის POSIX-ის სტანდარტში და რომელიც ნახულობს გარკვეულ საქაღალდეში მყოფ ფაილებს და საქაღალდებს. შემდეგ მაგალითში ls-ს ვაძლევთ ორ სხვადასხვა არგუმენტს: $ pwd /home/fred $ ls -l drwxr--r-- 1 fred editors 4096 drafts -rw-r--r-- 1 fred editors 30405 edition-32 -r-xr-xr-x 1 fred fred 8460 edit $ ls -F drafts/ edition-32 edit* ამ შემთხვევაში, მომხმარე fred-ს მის საქაღალდეში აქვს საქაღალდა, რომლის სახელია drafts, რეგულარული ფაილი edition-32, და მროგრამა edit. ls ხმარობს იუნიქსის ფაილური სისტემის ნების დართმის ნიშნებს, რომ გარკვეული იყოს მომხმარეებს, ჯგუფებს და სხვებს რა უფლებები გააჩნიათ გარკვეული ფაილის ან საქაღალდის მიმართ. d: directory (აღნიშნავს, რომ საქაღალდაა) r: read (წაკიტხვის ნების დართმა) w: write (ჩაწერის ნების დართმა) x: execute (პროგრამის გაშვების ნების დართმა) -: ნება არ არის დართმული (ინგლისური) ls at the LinuxQuestions.org wiki (ინგლისური) ls specified by the Single Unix Specification (ინგლისური) GNU ls source code (as part of coreutils) (ინგლისური) ls command at the linux-command.com wiki დაარქივებული 2007-03-19 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) manual pages from GNU coreutils