laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ნოდარ მგალობლიშვილი (არქიტექტორი)

ნოდარ მგალობლიშვილი (დ. 24 იანვარი, 1927, თბილისი — გ. დეკემბერი, 2000) — ქართველი არქიტექტორი, საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორი (1976). 1952 წელს დაამთავრა მოსკოვის არქიტექტურის ინსტიტუტი. 1952-1962 წლებში იყო მოსკოვის საპროექტო ინსტიტუტის არქიტექტორი, სახელოსნოს ხელმძღვანელი. 1961-1970 წლებში — „თბილზნიიეპის“ არქიტექტორი. 1970-1977 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო პოლიტექნიკური ინსტიტუტის არქიტექტურის ფაკულტეტის დოცენტი, დეკანი, პროფესორი. 1977-1978 წლებში — თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის პრორექტორი სამეცნიერო დარგში. 1978 წელს — თბილისის მთავარი არქიტექტორი. 1993 წლიდან — თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის პროფესორი. დაჯილდოებულია: ბრნოს (ჩეხოსლოვაკია) ტექნიკური უნივერსიტეტის ოქროს მედლით (1972), ზაარბრიუკენის (გერმანია) ობერბურგომისტრის დიდი ოქროს მედლით (1979), სსრკ არქიტექტორთა კავშირის საკავშირო კონკურსის პრემიით (1986), საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საპატიო სიგელით (1987), უნგრეთის სახელმწიფო პრემიით „პრო კულტურა ჰუნგარიკა“ (1988), სსრკ მინისტრთა საბჭოს პრემიით (1989), გერმანიის ბუნდესტაგის მედლით. გამოქვეყნებული აქვს 130-ზე მეტი ნაშრომი, წიგნები და ბროშურები. ამერიკულ-ქართული მეცნიერებათა აკადემია, აკადემიკოსი (1998-2000) არქიტექტურის საერთაშორისო აკადემია, აკადემიკოსი (1997-2000) თბილისის მთავარი არქიტექტურის საბჭო, წევრი თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის დიდი საბჭო, წევრი რუსეთის არქიტექტორთა კავშირი, საპატიო წევრი (1998-2000) რუსეთის არქიტექტურისა და მშენებლობის მეცნიერებათა აკადემია, უცხოელი წევრი (1995-2000) სამეცნიერო წოდებების მიმნიჭებელი საბჭო, წევრი საქართველოს კულტურის სამინისტროს სახვითი ხელოვნების საბჭო, წევრი საქართველოს მინისტრთა კაბინეტთან არსებული ლიტერატურის, ხელოვნებისა და არქიტექტურის სახელმწიფო პრემიების კომიტეტი, წევრი საქართველოს საინჟინრო აკადემია, აკადემიკოსი (1996-2000) 1970: მედალი „შრომითი მამაცობისთვის“ 1976: საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორი 1985: იაკობ გოგებაშვილის სახელობის პრემია 1986: შრომის წითელი დროშის ორდენი 1997: ღირსების ორდენი 1998: მემედ აბაშიძის სახელობის პრემია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 526. ნოდარ მგალობლიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ალათი

ალათი (აზერბ. Ələt) — ურბანული ტიპის დასახლება, აზერბაიჯანის ქალაქ ბაქოს ქარადაღის რაიონის ადმინისტრაციული დაქვემდებარების ქვეშ. ის არის ბაქოს ყველაზე სამხრეთული გარეუბანი. სოფელში არის ამავე სახელწოდების რკინიგზის სადგური (ხაზების კვანძი შირვანის, ბაქოს და აჯიგაბულისკენ). ალათს ურბანული ტიპის დასახლების სტატუსი 1935 წლიდან მიენიჭა. 1960-იან წლებამდე მას ალათ-პრისტანს უწოდებდნენ. სოფელში არსებობდა სარკინიგზო ტრანსპორტის საწარმოები და მანქანების შეკეთების საწარმოც. 2014 წელს ალათში აშენდა ბაქოს პორტის საბორნე ტერმინალი. ოქტომბრიდან დაიწყო ბაქო-თურქმენბაშის საბორნე ხაზის ფუნქციონირება თურქმენეთის მიმართულებით. 2017 წლის მარტიდან დაიწყო მუშაობა საბორნე გადასასვლელი ყაზახეთში კასპიის ზღვის გავლით „ალატი - აქტაუ-პორტი“ . 2018 წელს გაიხსნა ალატის ახალი ბაქოს პორტი . 2018 წლის მაისში პრეზიდენტმა ილჰამ ალიევმა ალათში გახსნა ბაქოს საერთაშორისო საზღვაო სავაჭრო პორტის კომპლექსი . გადაკვეთა არის საერთაშორისო პროექტის „აბრეშუმის გზა“ (უკრაინა-საქართველო-აზერბაიჯანი-ყაზახეთი-ჩინეთი), რომელიც გვერდს უვლის რუსეთის ტერიტორიას . დღეს ალათის მოსახლეობა შეადგენს 12 765 ადამიანს. ჰეროდოტეს თანახმად, ალათი მიდიის ერთ-ერთი მეფის სახელია. იმის გამო, რომ ალათი იცავდა მიდიიდან გაქცეულ სკვითებს, მისი სახელი გავრცელდა ადგილობრივ ტომებში. დასავლეთ აზერბაიჯანის (ახლანდელი სომხეთი), სოფელ ალათლისა და დაღესტნის ტერიტორიაზე არსებობდა ამავე სახელწოდების წყლის ობიექტიც. წყაროების თანახმად, XVIII საუკუნის ბოლოს და XIX საუკუნის დასაწყისში ვოლგის რეგიონში, უზბეკეთსა და შუა აზიის სხვა ქვეყნებში არსებობდნენ და ახლაც არსებობენ ოიკონიმები, რომლებსაც ალათს უწოდებენ. ამჟამად აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე სხვადასხვა ადგილას მდებარეობს ალატი, ალათლი, ბაშ ალატი და ა.შ. ეჭვგარეშეა, რომ ეს ოიკონიმები ეთნონიმური წარმოშობისაა. აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე რეგისტრირებული მითოლოგიური ტოპონიმების შესწავლით ირკვევა, რომ მათი გარკვეული ნაწილი ტოპონიმებია, რომლებიც „ალ“-ს აღმოჩენასთან დაკავშირებით გაჩნდა. როგორც ვიცით, სიტყვა „ალ“-ს წარმოებასთან ერთად „ალა“ მნიშვნელობის მდიდარი ჩრდილები აქვს და თითქმის ყველა ის სიტყვაა, რომლებიც შედის აზერბაიჯანული ენის აქტიურ ლექსიკაში. ამავე დროს, ამ ერთეულებს აქვთ ფართო სპექტრის საქმიანობა ენაზე. ჯალილოვმა გამოავლინა 500-ზე მეტი მნიშვნელობა და მნიშვნელობის ჩრდილები მორფემის „ალ“ მეტყველების 6 ნაწილში. ↑ Паром Курык (Казахстан) – Алят (Баку, Азербайджан). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-10-07. ციტირების თარიღი: 2020-10-08. ↑ Новый порт в Аляте. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-05-15. ციტირების თარიღი: 2020-10-08. ↑ Президент Ильхам Алиев принял участие в открытии комплекса Бакинского международного морского торгового порта ↑ Новый «Шёлковый путь» — альтернативный транспортный коридор в обход России. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-01-28. ციტირების თარიღი: 2020-10-08.
მასალი

მასალი (აზერბ. Masallı) — ქალაქი აზერბაიჯანის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, მასალის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. მასალიმ ქალაქის სტატუსი მიიღო 1960 წელს. ის მდებარეობს ლენქორანის დაბლობში, მდინარე ვილიაშჩაიზე, მასალის რკინიგზის სადგურიდან 18 კილომეტრში და ბაქოდან 259 კილომეტრში. ძველად, თანამედროვე მასალას ტერიტორია იყო მანნას, ატროპატენას. აღნიშნული ტერიტორია XVIII საუკუნის შუა წლებიდან, ლენქერანის სახანოს შემადგენლობაში შედიოდა. დასახლება დაარსდა სამხრეთ აზერბაიჯანში, მასალის მაგალის ემიგრანტების მიერ . ირანში (გილანი) დაფიქსირებულია ადგილების სახელები მასალი, რომლებიც მდებარეობს ირანელი თალიშების საცხოვრებელ ზონაში . სახელის მასალის წარმოშობის შესახებ სხვა ვერსიებიც არსებობს. ერთ-ერთი ვერსიით, მასალების ტომი ძველად ამ ადგილას ცხოვრობდა, რამაც დასახლებას სახელი მიანიჭა. მეორეს სიტყვიდან „მოსულუ“ . ზოგიერთი წყარო ამტკიცებს, რომ ამ ქალაქს „მასალი“ უწოდეს, რაც ნიშნავს „მაგალითად“ იმის გამო, რომ საუბრის დროს მოსახლეობამ მრავალჯერ გამოიყენა ფრაზა „მაგალითად“. სხვა ჰიპოთეზის თანახმად, ერაყის ჩრდილოეთით მდებარე ქალაქ მოსულის მოსახლეობა მიგრირდა და დასახლდა აქ, რის შემდეგაც მათ „მოსულა“ უწოდეს. პირველად მასალის სახელი გვხვდება შუა საუკუნეების აზერბაიჯანულ ნამუშევრებში. XVII საუკუნის დასაწყისში სეფიანთა მმართველის (სულთან ჰუსეინის) ბრძანებულებაში ნახსენები იყო სოფელი შიხლარი და მასალის სახელი (აკპერმე, მირზა აჰმედი, მირზა ხუდავერდი ოღლუ, 1882). ზოგიერთი ნაშრომის თანახმად, ეს ტერიტორია ეკუთვნოდა კაცს, სახელად მასალ ბეის. 1856 წლის მონაცემებით, მასალიში შიიტი „თათრები“ (ანუ შიიტი აზერბაიჯანელები) ცხოვრობდნენ, რომლებიც ერთმანეთს „თათრული“ (აზერბაიჯანული) ელაპარაკებოდნენ . 1886 წლის საოჯახო სიების მიხედვით, ბაქოს პროვინციაში, მასალუში, ლანკარან უიეზდში, 727 ადამიანი ცხოვრობდა და ყველა „თათარი“-შიიტი . 2012 წლის მოსახლეობის აღწერის მონაცემებით, მასალის რეგიონში 286 000 ადამიანი ცხოვრობს, აქედან ქალაქ მასალის მოსახლეობა 9,4 ათასი ადამიანი იყო. ზამთარში საშუალო ტემპერატურაა +7°C, ზაფხულში +29°C, ჰავა სუბტროპიკული ნოტიოა. მასალიში განვითარებულია სამშენებლო მასალებისა და პლასტმასის ნაწარმის წარმოება. აქ არის კვების მრეწველობის საწარმოები (საცხობი, მეღვინეობა და ა.შ.). ქალაქ მასალის ტერიტორიაზე ფუნქციონირებს 2 ღვინის ქარხანა, 4 ჩაის ქარხანა, ასევე არის მინერალური წყლის წარმოების ქარხანა. ამავე დროს, მასალის მიდამოებში კარგად არის განვითარებული მევენახეობა და მეღვინეობა. ქალაქში ფუნქციონირებს კარაქის, ყველის, ბოსტნეულის საკონსერვო და თამბაქოს ქარხნები. აგრეთვე აგრო ინდუსტრიული ქარხანა, ხორცის შესაფუთი ქარხანა, რძის ქარხანა და დაწნული და ქსოვის ქარხანა. აქ არის ოლიმპიური სპორტული კომპლექსი, რომელიც სპეციალიზებულია სპორტის 9 სახეობაში. ასევე აქ მდებარეობს ანატოლი ბანიშევსკის სახელობის სტადიონი, რომელიც მასალის საფეხბურთო კლუბის საშინაო მოედანია. ↑ თარგი:Публикация ↑ MASALLI — tarixlə müasirliyin qovuşduğu diyar (აზერბაიჯანული) ↑ Административно-территориальное деление ↑ თარგი:Книга ↑ თარგი:Книга Глава IV "Города и Уезды Бакинской губернии"
შოთა მალაშხია

შოთა მალაშხია (დ. 17 სექტემბერი, 1962, თბილისი) — ქართველი ექიმი, პოლიტიკოსი. 1989 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი სამკურნალო ფაკულტეტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები “. 2008-2012 წლებში — საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით , საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“. 2012-2016 წლებში — საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — „მეტი სარგებელი ხალხს“. შოთა მალაშხია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი შოთა მალაშხია — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
ემპუსა

ემპუსა (ბერძ. Εμπουσα) — ქვესკნელის საშინელი დემონი, ჰადესის სისხლისმსმელი ურჩხული, ღამეული ლანდი, ჰეკატეს თანამგზავრი და ხშირად, მისი ორეულიც. აფრთხობდა მგზავრებს, სისხლს სწოვდა და ჭამდა ბავშვებს, მიეკუთხვება ურჩხულთა ისეთ მოდგმას, როგორებიცაა გორგონა, ლამია, აკო, ალფიტო, მორმო და მორმოლიკე. ამ წყვდიადის საფრთხობელებს ზოგადად მორმოლიკებს ეძახდნენ. ემპუსას გამოხატავდნენ ვირისფეხებიან მშვენიერ ქალად, რომელიც ბავშვს ჭამს ან შეყვარებულს ახრჩობს. მას შეუძლია იქცეს ნებისმიერ არსებად, ხან ვირია, ხან ჯორი, ტურა, ქალი და ა.შ.
ფაბუსი (საფეხბურთო კლუბი)

ფაბუსი — საფეხბურთო კლუბი ბრონიციდან (რუსეთი). პროფესიონალურ დონეზე გამოიდიოდა 1995-2002 წლებში. საუკეთესო შედეგი იყო მე-9 ადგილი რუსეთის მეორე ლიგის (მე-3 დონე) ცენტალურ ზონაში, 1999 წელს. Wildstat.ru
გრიგოლ მატარაძე

გრიგოლ მატარაძე (დ. 8 იანვარი, 1972) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი. 1994 წელს დაამთავრა ქუთაისის ნიკოლოზ მუსხელიშვილის სახელობის ქუთაისის სახელმწიფო ტექნიკური უნივერსიტეტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები “. გრიგოლ მატარაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გრიგოლ მატარაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
ბახვა

ბახვა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში რაჭიდან. ივანე ჯავახიშვილის მოსაზრებით შესაძლებელია რაჭაში შემოტანილი იყოს გურიის სოლელ ბახვიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომის და მომრგვალო ფორმისაა, სამ-ხუთნაკვთიანი ფოთლის ქვედა მხარე საკმაოდაა შებუსული ქეჩისებრად. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრული, კონუსური, ზოგჯერ კი ცილინდრულ-კონუსური, საშუალო სიკუმსის ან თხელი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, ღია ვარდისფერი ან თითქმის წითელი. კანი თხელი და ნაკლებად მკვრივი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით სუსტად დაფარული. რბილობი წვნიანია, წვენი — შეუფერავი. ბახვა ხასიათდება საშუალო ზრდა-განვითარებით. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სიმწიფემდე 180 დღეა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის შუა რიცხვებში შედის. მტევნის საშუალო წონა 100 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა საშალოდ 7.5 ტონაა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 19%-ს,ხოლო მჟავიანობა — 9.5 გ/ლ-ს. მიიღება ცოცხალი, მსუბუქი, საშუალო გემოვნების სუფრის წითელი ღვინო. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 66-67 გაზ. „ჩვენი სოფელი“, №7 (57), 7 ოქტომბერი 2020, გვ. 9.
ფერუანი

ფერუანი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში რაჭა-ლეჩხუმიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო თითქმის ოვალური, სამნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე თითქმის შიშველია, მხოლოდ აქა-იქ ემჩნევა თხელი აბლაბუდისებრი შებუსვა. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი მცირე ან საშუალო ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, საშუალო სიკუმსის ან კუმსი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, სიმწიფეში მუქი წითელია ან შავი. კანი თხელი და მკვრივი აქვს, ცვილისებრი ფიფქიო საკმაოდ დაფარული. რბილობი წვნიანია, წვენი — შეუფერავი, გემო — სასიამოვნო. ფერუანი სუსტი ზრდისა და მცირემოსავლიანია. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 153 დღეა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. მტევნის წონა 65-100 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი დაახლოებით 5.7 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 20-24%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 5-8 გ/ლ-ს. იძლევა კარგი ხარისხის სუფრის წითელ მშრალ ღვინოს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 371 „ჩვენი სოფელი“, №7 (57), 7 ოქტომბერი 2020, გვ. 9.
ნუგეშის ქალები

ნუგეშის ქალები (ასევე ქალები ნუგეშისთვის ან სანუგეშო ქალები) — ევფემიზმი, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ აღნიშნავს იმ ქალებს, რომლებიც იაპონიის საიმპერატორო არმიის სექსუალური ექსპლუატაციის მსხვერპლი გახდნენ. . ტერმინი „ნუგეშის ქალები“ არის იაპონური იანფუ-ს თარგმანი (რომელიც, თავისთავად, არის ევფემიზმ 慰安婦-ის ნაწილია), რაც „სიძვის დიაცს“ ნიშნავს.. ბორდელების ნაცვლად გამოიყენებოდა ტერმინი „ნუგეშის სადგური“.. ნუგეშის ქალების ზუსტი რაოდენობა საკამათოა და მერყეობს ოცი ათასიდან (იაპონელი ისტორიკოსი იკუხიკო ხატა) 360 —410 ათასამდე (ჩინელი მეცნიერები). ზუსტი რაოდენობა დღემდე კვლევისა და კამათის საგანია. ქალების უმრავლესობა იყო ჩამოყვანილი იაპონიის მიერ ოკუპირებული ქვეყნებიდან, მათ შორის კორეიდან, ჩინეთიდან და ფილიპინებიდან. ↑ The Asian Women's Fund. Who were the Comfort Women?-The Establishment of Comfort Stations. Digital Museum The Comfort Women Issue and the Asian Women's Fund. The Asian Women's Fund. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-08-07. ციტირების თარიღი: 2014-08-08. ↑ The Asian Women's Fund. Hall I: Japanese Military and Comfort Women. Digital Museum The Comfort Women Issue and the Asian Women's Fund. The Asian Women's Fund. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-03-15. ციტატა: „The so-called 'wartime comfort women' were those who were taken to former Japanese military installations, such as comfort stations, for a certain period during wartime in the past and forced to provide sexual services to officers and soldiers.“ ციტირების თარიღი: 2014-08-12. ↑ Argibay 2003 ↑ Soh 2009, p. 69 "It referred to adult female (fu/bu) who provided sexual services to "comfort and entertain" (ian/wian) the warrior... ↑ Fujioka, Nobukatsu (1996). 婉曲&dq=慰安婦　婉曲 {{{title}}} (Japanese). Tokuma Shoten, გვ. 39. „慰安婦は戦地で外征軍を相手とする娼婦を指す用語(婉曲用語)だった。 (Ianfu was a euphemism for the prostitutes who served for the Japanese expeditionary forces outside Japan)“  ↑ Who were Comfort Women?. Washington Coalition for Comfort Women, Inc. (2004). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-06-15. ციტირების თარიღი: 2019-03-07. ↑ Asian Women's Fund, p. 10–11 ↑ Huang 2012, p. 206 "Although Ianfu came from all regions or countries annexed or occupied by Japan before 1945, most of them were Chinese or Korean. Researchers at the Research Center of the Chinese Comfort Women Issue of Shanghai Normal University estimate that the total number of comfort women at 360,000 to 410,000." ↑ Rose 2005, p. 88
ჯაბა მაღლაკელიძე

ჯაბა მაღლაკელიძე (დ. 17 სექტემბერი, 1972, ზესტაფონი) — ქართველი პოლიტიკოსი, ფილოლოგი. დაამთავრა ილია ვეკუას სახელობის სოხუმის ფიზიკა-ტექნიკის ინსტიტუტი წარმოების მართვისა და წარმოების ორგანიზაციის სპეციალობით. 2004 წლის 22 აპრილიდან 23 დეკემბრამდე იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“. 2008-2012 წლებში — საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ხარაგაულის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“. ჯაბა მაღლაკელიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ჯაბა მაღლაკელიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
ქრისტეფორე

საკუთარი სახელი ქრისტეფორე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ქრისტეფორე არეშიძე – ქიმიკოსი ქრისტეფორე გურამიშვილი — XVIII საუკუნის საეკლესიო მოღვაწე ქრისტეფორე გურული — ქართველი წმინდანი ქრისტეფორე რაჭველიშვილი — პოლიტიკოსი ქრისტეფორე ჩხეტიანი — გენერალ-მაიორი ქრისტეფორე წამალაიძე — ეპისკოპოსი ქრისტეფორე ჯაყელი — გეოგრაფი კათოლიკოს-პატრიარქები ქრისტეფორე I – აღმოსავლეთ საქართველოს კათალიკოს-პატრიარქი ქრისტეფორე II – საქართველოს კათალიკოს-პატრიარქი ქრისტეფორე III - საქართველოს კათალიკოს-პატრიარქი ქრისტეფორე — ჩეხეთისა და სლოვაკეთის მიტროპოლიტი ქრისტეფორე კოლუმბი – იტალიელი მეზღვაური ქრისტეფორე რომაელი — VI საუკუნის ქრისტიანი წმინდანი მოწამე ქრისტეფორე — III საუკუნის ქრისტიანი წმინდანი
ნავთობის ქვები

ნავთობის ქვები (აზერბ. Neft daşları) — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ყველაზე აღმოსავლეთი ხმელეთის წერტილია, ურბანული ტიპის დასახლება კასპიის ზღვაში, აფშერონის ნახევარკუნძულიდან 42 კილომეტრში. ადმინისტრაციულად ეკუთვნის ბაქოს ქალაქ პირალაჰის რაიონს. მდებარეობს ლითონის თაროებზე, აშენდა 1949 წელს ზღვის ფსკერიდან ნავთობის მოპოვების დაწყებასთან დაკავშირებით ე.წ. შავი ქვები-ქვის ქედი (ნაპირები), ძლივს გამოდის ზღვის ზედაპირზე. ნავთობის ქანები გარშემორტყმულია კლდოვანი რიფებით, რომელთა შორის არის ნაპირები, წყალქვეშა და ზედაპირული ქანები. ჩრდილოეთისა და სამხრეთის ნავსადგურები კუნძულის დასავლეთ სანაპიროსთან მდებარეობს და მათ ჩაძირული გემები ქმნიან. აქ არის საბურღი დანადგარები, რომლებიც თაროებით არის დაკავშირებული, რომლებზეც ნავთობმუშების სოფელი მდებარეობს. ეს არის აზერბაიჯანის აღმოსავლეთით დასახლებული პუნქტი. მუდმივი მოსახლეობა არ არსებობს. ნავთობის ქვები შეტანილია გინესის რეკორდების წიგნში, როგორც უძველესი საზღვაო ნავთობის პლატფორმა . ნავთობის ქვები არის ოფშორული საბადო, რომელიც სსრკ-ს ნავთობის ბიზნესის განვითარების მოვლენა იყო. ნავთობის კლდეები იმ დროისთვის იყო მსოფლიოში უდიდესი ოფშორული ნავთობის საბადო, როგორც წყალსაცავის სიმძლავრის, ასევე წარმოებული ნავთობის მოცულობის თვალსაზრისით. ქვები არის ქალაქი საყრდენებზე. მოკლე დროში ღია ზღვაში, სანაპიროდან 50 კილომეტრამდე მანძილზე, შეიქმნა დიდი საზღვაო თევზაობა. ნავთობის ქანები ითვლება კასპიის თაროების დედაქალაქად. ნავთობის ქანების რეგიონის მასშტაბური გეოლოგიური კვლევები ჩატარდა 1945-1948 წლებში. სოფლის მშენებლობა 1958 წელს დაიწყო. აშენდა ორი ელექტროსადგური 250 კვტ სიმძლავრის, ქვაბის სახლი, ზეთის შემგროვებელი სადგური, გამწმენდი ნაგებობა, 16 ორსართულიანი სახლი, საავადმყოფო, აბანო და სხვ. 1960 წლისთვის აშენდა ბაქოს ნავთობის ტექნიკური სკოლის შენობა. 1966-1975 წლებში არსებობდა საცხობი, ლიმონათის მაღაზია, ორი 5 სართულიანი საერთო საცხოვრებელი და ერთი 9 სართულიანი საცხოვრებელი სახლი. გაშენდა პარკი ხეებით. 1976-1986 წლებში დასრულდა დუბანდის ტერმინალამდე ნავთობის შეგროვების წერტილების, სამი 5 სართულიანი საერთო საცხოვრებლის, სასადილოს, საავადმყოფოს, გაზზე ზეთის კომპრესორი ორი სადგურის, ბიოლოგიური სასმელი წყლის დანადგარის, ორი წყალქვეშა ნავთობსადენი, 350 მილიმეტრი დიამეტრის მშენებლობა. ავტომობილით მოძრაობა ხორციელდება ესტაკადებზე. რეგულარული საზღვაო და საჰაერო (ვერტმფრენის) კომუნიკაცია მიმდინარეობს ნავთობის ქვებსა და ბაქოს პორტს შორის. Баку и нефть. Советский период Статья о катастрофическом шторме на Нефтяных Камнях 1956 года в журнале Наука и Жизнь Рассказ о поездке на Нефтяные Камни в 2013 году и их истории Фотографии Нефтяных Камней 2013 года Мир-Юсиф Мир-Бабаев. Краткая история азербайджанской нефти. — Баку, Азернешр, 2007 Мир-Бабаев М.Ф. Нефтяные Камни – феномен Каспийского моря (к 60-летию открытия новой страницы в мировой истории нефтедобычи) — «Азербайджанское нефтяное хозяйство», 2009, №11, с.79-85. Mir-Babayev M.F. Oil Rocks: the first city on the Caspian Sea – “Reservoir”, Canada, 2012, Volume 39, Issue 4, April, p. 33-36. Neft Daşları (азерб.) Нефтяное дно Нефтяные Камни Нефтяные камни: город на сваях в открытом море ↑ Старейшая морская нефтяная платформа на официальном сайте Книги рекордов Гиннеса.
ფელიქს ბრიხი

ფელიქს ბრიხი (დ. 3 აგვისტო, 1975, მიუნხენი, დასავლეთი გერმანია) — გერმანელი საფეხბურთო მსაჯი. 2004 წელს იმსაჯა თავისი პირველი მატჩი ბუნდესლიგაში. პირველი საერთაშორისო შეხვედრა იმსაჯა 2007 წლის ოქტომბერში, ევროპის ჩემპიონატის შესარჩევი ეტაპის, G ჯგუფის მატჩი, სადაც რუმინეთმა 2-0 დაამარცხა ლუქსემბურგი. 2008 წელს იმსაჯა უეფა-ს თასის 1/32 ფინალის მატჩი, „პანათინაიკოსისა“ და „რეინჯერსის“ შეხვედრა. 2008-2009 წლების სეზონში პირველად იმსაჯა უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგაზე, მან იმსაჯა ჯგუფური ეტაპის შეხვედრა, „ლივერპულსა“ და „პსვ“-ს შორის. 2014 წელს იმსაჯა ევროპა ლიგის ფინალი. 2017 წელს იმსაჯა უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგის ფინალური შეხვედრა, სადაც ერთმანეთს მადრიდის „რეალი“ და „იუვენტუსი“ დაუპირსპირდნენ. ბრიხს ნამსაჯები აქვს ორ მსოფლიო (2014, 2018) ჩემპიონატზე, 2016 წლის ევროპის ჩემპიონატსა და 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიადაზე. ფელიქს ბრიხი არის სამართლის დოქტორი. dfb.de
მინუსინსკი

მინუსინსკი — ქალაქი (1822 წლიდან) რუსეთის კრასნოიარსკის მხარეში. მინუსინსკის რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. ქმნის ურბანულ ოლქს, ქალაქ მინუსინსკს. აღნიშნული ქალაქი მოიცავს სოფელ ზელიონი ბორს, სადაც მდებარეობს მინუსინსკის რკინიგზის სადგური. ქალაქ მინუსინსკის მოსახლეობა შეადგენს 67912 ადამიანს. (2020 წელი) ქალაქი მდებარეობს იენისეის მინუსინსკის არხის ორივე ნაპირზე, ამავე სახელწოდების რკინიგზის სადგურიდან 12 კილომეტრზე, კრასნოიარსკის სამხრეთით 422 კილომეტრზე. აღმოსავლეთ ციმბირის ერთ-ერთი უძველესი ქალაქი. მდებარეობს ვრცელი ტყის-სტეპის მინუსინსკის აუზის ცენტრში, ყველა მხრიდან გარშემორტყმული მთებით. ქალაქ მინუსინსკის სახელი მომდინარეობს ჰიდრონიმიდან მინუსი, რომელიც თურქული წარმოშობისაა. მდინარის სახელწოდება მომდინარეობს თურქული სიტყვებიდან Min „ათასი“ (იგულისხმება ბევრი, სიმრავლე) და Su „წყალი . ქალაქი მინუსინსკი დაარსდა 1739 წელს მდინარე მინუსას შესართავთან იენისეის სანაოსნო არხში, როგორც სოფელი მინიუსინსკოე (შემდგომ მინუსინსკოე) რუსეთის იმპერიის სამხრეთ-აღმოსავლეთი საზღვრის გაფართოების შედეგად, რომელიც რადიკალურად ჩამოყალიბდა ტომსკის ციხიდან. ადრე, თანამედროვე მინუსინსკის მახლობლად, აღმართეს აბაკანის ციხე (ახლანდელი კრასნოთურანსკი), შემდეგ კი, წლების შემდეგ, აბაკანსკის ციხე (ახლანდელი ქალაქი აბაკანი). 1797 წელს სოფელი მინუსინსკოე გახდა ციმბირის სამეფოს ტომსკის რაიონის ტომსკის რაიონის მინუსინსკის ქუჩის ცენტრი. XVIII საუკუნის ბოლომდე ციმბირში განხორციელდა არაერთი ადმინისტრაციული და ტერიტორიული ცვლილება. მაგალითად, 1782 წელს ეს ტერიტორია გახდა ტომსკის რაიონის ნაწილი, შემდეგ 1797 წელს რამდენიმე წლის განმავლობაში ტომსკისა და ტობოლსკის რეგიონები გაერთიანდა ტობოლსკის პროვინციაში, კუზნეცკის რაიონის აბაკანის ციხეების ჩათვლით. მინუსინსკის გერბი ერთ-ერთი გამორჩეული ჰერალდიკური ნიშანია. მასზე ფარი დაყოფილია ორ თანაბარ ნაწილად, მის ზედა ნახევარში გამოსახულია იენისეის პროვინციული გერბი (ალისფერ ფარში, ოქროსფერი ლომი ცისფერთვალა თვალებითა და ენით და შავი ბრჭყალები, მარჯვენა თათში ოქროს ნიჩბით ეჭირა, მარცხნივ კი ნემსია), ხოლო გერბის ქვედა ნახევარში კი ცისფერი ველია, სადაც გამოსახულია მორბენალი ცხენი. აღნიშნულ ფარს ამშვენებს ოქროს ქალაქის გვირგვინი. აღნიშნული მინუსინსკის გერბი დამტკიცდა 1854 წლის 19 ნოემბერს (1 დეკემბერი). თარგი:ВТ-ЭСБЕ Ватин В. А. Город Минусинск — Минусинск, 1922 Памятные места Минусинска. Краткий путеводитель. — Красноярское книжное издательство, 1970 Гнедовский Б. В., Добровольская Э. Д. раздел «В старом Минусинске» в книге «Вверх по Енисею» — Москва, Искусство, 1980 Ковалев В. А., Ермолаева Л. Н., Шадрина И. Е. Минусинск — Красноярск: Книжное издательство, 1986 Гордость земли Минусинской. — Красноярск, 2001. — 352 с. Энциклопедия Красноярского края. Юг. — Красноярск. Издательство «Буква С», 2008. — 592 с. Официальный сайт г. Минусинска Минусинск в энциклопедии «Мой город» Памятники архитектуры Минусинска. История архитектуры Минусинска Минусинск в энциклопедии «Мой Красноярск» Минусинск сто лет назад и сегодня დაარქივებული 2021-09-26 საიტზე Wayback Machine. თარგი:Культурное наследие РФ список ↑ Мурзаев Э. М. Тюркские географические названия. — М.: Восточная литература. — 1996. — С. 225.
ქეთევან მახარაშვილი

ქეთევან მახარაშვილი (დ. 2 იანვარი, 1973, თბილისი) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი. 1994 წელს დაამთავრა ემორის უნივერსიტეტის (ატლანტა, აშშ) პოლიტოლოგიის ფაკულტეტი, ხოლო 1998 წელს — ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საერთაშორისო სამართლის ფაკულტეტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები “. ქეთევან მახარაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ქეთევან მახარაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)