laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ვორონინის აგარაკი

ვორონინის აგარაკი (რუს. Дача Воронина) — კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონული ძეგლი სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს დასახლება მოლოდიოჟნოეში, მისამართზე პრიმორსკის გზატკეცილი № 648, სანატორიუმ „Чёрная речка“-ს ტერიტორიის შესასვლელთან. ხის სახლი ააგეს არქიტექტორ პეტრე პეტრეს ძე ბუკის პროექტის მიხედვით. სახლის მფლობელი ბოლო პერიოდამდე იყო ცნობილი მეცნიერი, ბოტანიკოსი მიხეილ სტეფანეს ძე ვორონინი (1838-1903 წწ.), მაგრამ ასევე არსებობდა მეცნიერის სრული თანამოსახელე ვაჭრის შვილი მიხეილ სტეფანეს ძე ვორონინი. 1912 წელს მან შეიძინა პატარა მიწის ნაკვეთი (საკადასტრო ნომერი 1-31) გზასთან, მაღაზიის ასაშენებლად. ეს მიწის ნაკვეთი მდებარეობდა ზუსტად სანატორიუმის დღევანდელი მთავარი შესასვლელის ადგილზე. გარდა ამისა, აგარაკი ააშენეს 1910 წელს, მეცნიერის გარდაცვალებიდან 7 წლის შემდეგ. სახლი ბაღით მდებარეობდა ფინეთის ყურის ნაპირზე. შენობის დეკორატიული ელემენტები ხის ხუროთმოძღვრების შედევრია. სახლის ოთხივე ფასადი ერთმანეთისაგან განსხვავებულია. ვორონინების მეზობელი იყო მწერალი ლეონიდ ანდრეევი და რუსი ეკონომისტის, ევგენი კარტავცევის ცოლი, მარია კრესტოვსკაია. ვორონინის აგარაკი აღწერა თავის მოთხრობაში „ის“ ლეონიდ ანდრეევმა, რომელმაც სტუდენტობა გაატარა ამ სახლში. 1958 წლიდან ტერიტორია გადავიდა სანატორიუმის მფლობელობაში. შენობაში კი განათავსეს ადმინისტრაციული სამსახური. 1991 წელს სახლი დაიწვა, მიუხედავად ამისა 2017 წელს იგი შეიტანეს რუსეთის ფედერაციის ხალხთა კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების ერთიან სახელმწიფო რეესტრში, როგორც რეგიონული მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი. Кириков Б. М. (Отв. ред). Памятники истории и культуры Санкт-Петербурга, состоящие под государственной охраной. Справочник. — СПб.: НУК «Серебряный век», 2005. — С. 308. — 947 с. — ISBN 5-902238-27-7. Н. В. Григорьева. Путешествие в Русскую финляндию. СПб., 2002 г. Энциклопедия Санкт-Петербурга დაარქივებული 2019-05-03 საიტზე Wayback Machine. Фотография дома დაარქივებული 2018-10-28 საიტზე Wayback Machine. Воронин М. С. (1838—1903), обществ. деятель, предприниматель დაარქივებული 2019-02-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ Дача А. А. Рейнбота («Дача М. С. Воронина»). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-02-12. ციტირების თარიღი: 2019-01-23.
ციფრული ჩამონატვირთი

ციფრული ჩამონატვირთი — ოფიციალური და ლეგალური მუსიკალური ჩანაწერი, რომლის შეძენაც ინტერნეტ მაღაზიებშია შესაძლებელი. პოპულარული მუსიკალური იტერნეტ მაღაზიების მაგალითად შეიძლება დასახელდეს ეპლის iTunes-ი და ნაპსტერი. ხშირად, ციფრული ჩამონატვირთები ცუმ-ის კოდს შეიცავს, რაც შეუძლებელს ხდის ამ მუსიკალური ფაილების დამატებითი ასლების შექნას ან კონკურენტი მწარმოებლის მოწყობილობებზე მათ დაკვრას. მაგალითად, ეფლის iTunes-იდან შეძენელი სიმღერების დაკვრა მხოლოდ ეფლის აიპოდზეა შესაძლებელი. ცუმ-ის თავიდან აცილების ერთ-ერთი მეთოდია ამ ფაილების კომპაქ დისკზე ჩაწერა და შემდეგ მათი სასურველი ფორმატით ისევ კომპიუტერზე გადმოტანა. ამგვარი პროცედურის თანმხლები უარყოფითი მხარეა მუსიკის დამატებითი კოდირებით/დეკოდირებით (ანუ ტრანსკოდირებით) გამოწვეული ხმის ხარისხის დაცემა. ინტერნეტიდან მუსიკის ლეგალურად გადმოწერა 2000 წლიდანაა შესაძლებელი. ფასიანი ციფრული ჩამონატვირთების ტექნოლოგია შეიძლება დაზარდელდეს იმის გამო, რომ ახლა შესაძლებელია მუსიკის ინტერნეტ-რადიოებიდან ჩაწერა, მართალია დაბალი ხარისხით, მაგრამ სავსებით ლეგალურად.
როდაქსის სახლი

როდაქსის სახლი (რუს. Дом Родакса) — ისტორიული შენობა ქალაქ პუშკინში. აშენდა 1836-1839 წლებში. მიეკუთვნება რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტებს . მდებარეობს ორანჟერეის ქუჩაზე, სახლი №19/18, პუშკინის ქუჩის კუთხეში, ტაძრის მოედანთან. 1835 წელს კერძო საცხოვრებელი კორპუსების მშენებლობისთვის მიწის ნაკვეთები გამოიყო. ხუთივე სახლის პროექტი არქიტექტორ სებასტიან ჩერფოლიომ შექმნა, რომელიც ერთიან დიდ კომპლექსს ქმნის. ამ კომპექსში შედის ასევე, როდაქსის სახლი. XX საუკუნის დასაწყისში, 1917 წლამდე, სახლში ცხოვრობდა მღვდელი იოანე (კოჩუროვი), ახალმოწამე. 1949 წელს, დიდი სამამულო ომის შემდგომ განადგურებული სახლი, აღადგინეს და საცხოვრებლად გადასცეს ლიტერატურის საკავშირო ინსტიტუტის თანამშრომლებს. სახლი გაფორმებულია კათედრის მოედანზე მდებარე ზვეგინცევის სახლის მსგავსად. იგი სამსართულიანია (ცოკოლის მაღალი სართულის ჩათვლით, რომელიც რუსტირებულია და კვადრატული გეგმისაა. სახლის ფასადი შესანიშნავი სტილით არის გაფორმებული კერძოდ, თხელი სანდრიკებით და ფრიზებით. ჭარბობს ყვავილების ორნამენტი, ფრიზზე მეორდება წყვილი გედის გამოსახულება. გაფორმებაში ჭარბობს ბიზანტიური მოტივები, რომელიც გამოიყენება ძველ რუსულ არქიტექტურაში. Семенова Г. В. Царское Село: знакомое и незнакомое. — М.: Центрполиграф, 2009. — С. 363—364. — 638 с. — ISBN 978-5-9524-4249-8. Оранжерейная 19, 21, 23, 27, 29. Дома архитектора Черфолио. Энциклопедия Царского Села. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-11. ციტირების თარიღი: 2018-07-15. Дом Родакса (Хлебникова). Энциклопедия Царского Села. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-15. ციტირების თარიღი: 2018-07-15. Дом Родакса - Дом М. Е. Хлебникова. citywalls.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-15. ციტირების თარიღი: 2018-07-15. ↑ Дом Родакса (Хлебникова). КГИОП Санкт-Петербурга. ციტირების თარიღი: 2018-07-15.[მკვდარი ბმული] ↑ Решение исполкома Ленгорсовета № 650 от 25.08.1975 ↑ 3.0 3.1 Оранжерейная 19, 21, 23, 27, 29. Дома архитектора Черфолио. Энциклопедия Царского Села. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-11. ციტირების თარიღი: 2018-07-15. ↑ 4.0 4.1 Дом Родакса (Хлебникова). Энциклопедия Царского Села. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-15. ციტირების თარიღი: 2018-07-15. ↑ 5.0 5.1 Дом Родакса - Дом М. Е. Хлебникова. citywalls.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-15. ციტირების თარიღი: 2018-07-15.
მერტენსის სახლი

მერტენსის სახლი (რუს. Дом Мертенса) — არქიტექტურული ძეგლი მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში, ნევის გამზირზე. ეს არის სავაჭრო სახლი, რომელიც აშენებულია მოდერნისა და ნეოკლასიციზმის სტილში. დღევანდელი შენობის ადგილას, პირველი სახლი აშენდა 1740 წელს. 1911-1912 წლებში, ფ. ლ. მერტენსის დავალებით, რომელიც ეწეოდა ბეწვეულის ბიზნესს, ხოლო არქიტექტორ მ. ს. ლიალევიჩის მიერ აშენდა სავაჭრო ცენტრის შენობა. შენობა გარკვეული ხნის განმავლობაში ეკუთვნოდა ვაჭარ სერებრიკოვს. XIX-XX საუკუნეების დასაწყისში შენობა ეკუთვნოდა მერტენსის მემკვიდრეებს. 1944 წელს, აღნიშნულ სახლში გაიხსნა ლენინგრადის პირველი სამოდელო სახლი. ნევის გამზირზე მდებარე მოდის სახლს დაუბრუნდა თავისი ძველი სახელი - „მერტენსის სახლი“. 2008 წლის შუა პერიოდში, შენობა აღდგა და გაქირავდა. აღნიშნულ სახლში, გაიხსნა ბრენდული მაღაზია „ზარას“ ფილიალი პეტერბურგში. შენობის შექმნისას აბსოლუტურად ახალი საინჟინრო და მხატვრული მოტივები გამოიყენეს, მათ შორის: მონოლითური რკინაბეტონის კონსტრუქციული სტრუქტურა და სამი უზარმაზარი შემინული თაღი, რომელმაც შეამკო აღნიშნული სახლის მონუმენტური ფასადი. შენობის ექსტერიერი აერთიანებს რაციონალურ მოდერნიზმსა და ნეო-რენესანსის ტექნიკას. სკულპტურული გაფორმება შეიქმნა ვ. კუზნეცოვის მიერ. შენობის ეზოში არის შადრევანი პოლარული დათვის ქანდაკებით, რომელიც კირქვისგან არის დამზადებული. პოლარული დათვი მერტენსმა თავისი სავაჭრო სახლის სასაქონლო ნიშნად აირჩია. Кириков Б. М., Штиглиц М. С. Архитектура ленинградского авангарда. Путеводитель. — СПб.: Коло, 2008. — С. 67-68. — 384 с. — ISBN 978-5-901841-49-5. История Дома Мертенса. ↑ Дом Мертенса (Невский пр., 21). История и фотографии — Прогулки по Петербургу ↑ Торговый дом Мертенса: Энциклопедия Санкт-Петербурга. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-02-24. ციტირების თარიღი: 2019-01-23. ↑ ZARA удваивает присутствие на Невском. Restate.ru — портал недвижимости Петербурга, Ленобласти, Москвы и Московской области.. Restate.ru (2010-05-21). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-08. ციტირების თარიღი: 2010-05-19. ↑ Торговый дом Ф. Л. Мертенса. SpbIn.ru — Информационный портал Санкт-Петербурга. SpbIn.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-08. ციტირების თარიღი: 2010-06-10.
კაკულია

საკუთარი სახელი კაკულია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: აკაკი კაკულია — ფიზიოთერაპევტი, კურორტოლოგი ეთერ კაკულია — საესტრადო მომღერალი თეიმურაზ კაკულია — სპორტსმენი (ჩოგბურთელი) თედო კაკულია — ქართველი (ფეხბურთელი) იური კაკულია — რეჟისორი მერაბ კაკულია — ეკონომისტი ნელი კაკულია — ფიზიოთერაპევტი, კურორტოლოგი რევაზ კაკულია — ეკონომისტი რომან კაკულია — სახელმწიფო მოხელე, პოლიტიკოსი
გაუსვალდის აგარაკი

გაუსვალდის აგარაკი (რუს. Дача Гаусва́льд) — კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ძეგლი სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს ქვის კუნძულზე. შენობა ააგეს 1898 წელს მოდერნის სტილში, მეფუნთუშის ცოლის ევგენია კარლის ასული გაუსვალდისთვის. პროექტის ავტორები არიან არქიტექტორები ვლადიმირ ჩაგინი და ვასილი შიონე. 1910-1916 წლებში დააშენეს და მიშენეს ახალი სათავსოები მოდერნის სტილში. 1918 წელს აგარაკზე განათავსეს ანატოლი ლუნაჩარსკის სახელობის მესამე საბავშვო კოლონია, რომელიც მოქმედებდა 1923 წლამდე. შემდეგ წლებშ დიდი ხნის განმავლობაში შენობას იკავებდა ლენინგრადის მეტალურგიული ქარხნის სანატორიუმ-პროფილაქტორიუმი. 1980-იანი წლების დასაწყისში აქ გადაიღეს ფილმი „შერლოკ ჰოლმსისა და დოქტორ ვატსონის თავგადასავალი“ (პერსონაჟ ირენ ალენის სახლი). გარდა ამისა შენობაში გადაიღეს ფილმები: „დონ სეზარ დე ბაზანი“, „მფრინავი თაგვი“, „მარიცა“ და „ოჯახის გარეშე“. შენობა ორსართულიანია, აქვს სარდაფი და დგას მაღალ ცოკოლზე. აგებულია ხისგან, ნაწილი — აგურისგან. გაუსვალდის აგარაკი ითვლება რუსეთში მოდერნის სტილში აგებულ პირველ ნაგებობად. საბჭოთა პერიოდში შენობა არაერთხელ გადააკეთეს მის ფუნქციურ დანიშნულებასთან დაკავშირებით. ყველაზე სერიოზული ცვლილება განიცადა 1984 წლის კაპიტალური რემონტის დროს. პოსტსაბჭოთა პერიოდში შენობა გადავიდა კომერციული ფირმის მფლობელობაში. 2008 წლიდან შენობა ავარიულ მდგომარეობაშია. კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის საბჭოს გადაწყვეტილებით (2008 წლის მარტი), გაუსვალდის კოტეჯის დაზიანებული ხის ნაწილების დემონტაჟი იყო საჭირო, მაგრამ 2009 წელს საბჭომ მიიღო გადაწყვეტილება ხელახალი ექსპერტიზა ჩაეტარებინა. ექსპერტიზის დამკვეთი იყო ძეგლთა დაცვის კომიტეტი. 2017 წელს, ახალი ექსპერტიზის დასკვნით კოტეჯის ხის ნაწილების 70-75 % უნდა შენახულიყო. ოქტომბერში დაიწყო სარესტავრაციო სამუშაოები, მაგრამ 2018 წელს, ეკონომიკური მდგომარეობიდან გამომდინარე სამუშაოები შეწყდა. Дмитрий Ратников Дачу съел… домовой[მკვდარი ბმული] («Санкт-Петербургские ведомости», выпуск № 047 от 17.03.2008) А. М. Левченя Модерн в архитектуре Санкт-Петербурга, Санкт-Петербург, 1997 фото
ზურაბ პატარაძე

ზურაბ პატარაძე (დ. 12 თებერვალი, 1973, ბათუმი) — ქართველი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი, დიპლომატი, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მთავრობის თავმჯდომარე 2012 წლის 30 ოქტომბრიდან, 2016 წლის 6 ივლისამდე, 2018 წლის 29 აგვისტოდან საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში. ზურაბ პატარაძე დაიბადა 1973 წლის 12 თებერვალს, ბათუმში. დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, ეკომინისტის კვალიფიკაციით. სწავლობდა ბათუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტი სამართალმცოდნეობის სპეციალობით, მუშაობდა აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის შინაგან საქმეთა სამინისტროს კრიმინალური პოლიციის დეპარტამენტის ორგანიზებულ დანაშაულთან ბრძოლისა და სისხლის სამართლის სამძებრო სამსახურში. სხვადასხვა წლებში მუშაობდა საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს საგარეო პოლიტიკის კვლევისა და ანალიზის ცენტრში, ამავე სამინისტროს საკონსულო დეპარტამენტის სავიზო პოლიტიკისა და სავიზო ურთიერთობის სამმართველოში, საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს საკონსულო დეპარტამენტში საერთო საკონსულო საკითხების სამმართველოს მეორე მდივნად, შემდეგ კი - ამავე დეპარტამენტის საკონსულო ურთიერთობების სამმართველოს მეორე მდივნად. ზურაბ პატარაძეს 2012 წელს მინიჭებული აქვს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩის დიპლომატიური რანგი. წლების განმავლობაში იყო რუსეთის ფედერაციაში საქართველოს საელჩოს მეორე მდივანი, შემდეგ კი - მრჩეველი და კონსული. მშაობდა ქ. სალონიკში საქართველოს გენერალური კონსულად. 2011-2012 წლებში ზურაბ პატარაძე იყო თურქეთის რესპუბლიკაში (ქ. სტამბოლი) საქართველოს გენერალური კონსული, ხოლო 2012-2013 წლებში თურქეთის რესპუბლიკაში საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი. 2013-2016 წლებში იყო ყაზახეთის რესპუბლიკაში საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი. 2016 წლის ივლისიდან 2018 წლის ივლისამდე იყო აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მთავრობის თავმჯდომარე. 2018 წლის 29 აგვისტოდან, საქართველოს პრეზიდენტის, გიორგი მარგველაშვილის განკარგულების თანახმად, ზურაბ პატარაძე აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩია. ზურაბ პატარაძე აზერბაიჯანში საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიან ელჩად დაინიშნა ზურაბ პატარაძე - დეკლარაცია[მკვდარი ბმული] ზურაბ პატარაძე - ბიოგრაფია[მკვდარი ბმული] ელჩის ბიოგრაფია ↑ ზურაბ პატარაძე აზერბაიჯანში საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიან ელჩად დაინიშნა. 1tv.ge. ციტირების თარიღი: 24 იანვარი, 2019.
ლევან ვარშალომიძე

ლევან ვარშალომიძე (დ. 17 იანვარი, 1972, ბათუმი) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მთავრობის თავმჯდომარე 2004-2012 წლებში. ლევან ვარშალომიძე დაიბადა 1972 წლის 17 იანვარს, ბათუმში. მამამისი იყო სამთო ინჟინერი და პოლიტიკოსი გურამ ვარშალომიძე. დაამთავრა კიევის უნივერსიტეტის საერთაშორისო ურთიერთობების ინსტიტუტის საერთაშორისო სამართლის ფაკულტეტი. 1998-2000 წლებში იყო საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს საერთაშორისო სამართლებრივი დეპარტამენტის ორმხრივი ურთიერთობების სამმართველოს უფროსი, 2000-2002 წლებში საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სააღსრულებლო დეპარტამენტის თავმჯდომარე, 2002 წელს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს იურიდიული დეპარტამენტის დირექტორი, 2004 წელს საქართველოს სახელმწიფო და კერძო სამართლის განყოფილების მეცნიერ-თანამშრომელი, „საქართველოს რკინიგზის" გენერალური დირექტორი. 2004-2012 წლებში აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მთავრობის თავმჯდომარე. 2020 წლის 20 მაისს ცნობილი გახდა, რომ ვარშალომიძე უკრაინის „საინვესტიციო ოფისის“ ხელმძღვანელად დაინიშნებოდა. 2020 წლის საპარლამენტო არჩევნებზე „ერთიანმა ნაციონალურმა მოძრაობამ“ და გაერთიანებულმა ოპოზიციამ „ძალა ერთობაშია“ ბათუმის საარჩევნო ოლქის მაჟორიტარობის კანდიდატად წარადგინა. მან ხმების 37,32% (28934) მიიღო და მეორე ადგილი დაიკავა. მეორე ტურში მონაწილეობაზე და პარლამენტში პარტიული სიით შესვლაზეც უარი განაცხადა (მთლიანად ოპოზიციასთან ერთად, გაყალბებული არჩევნების მოტივით). ოფიციალურად 2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გაერთიანებული ოპოზიცია „ძალა ერთობაშია“. ლევან ვარშალომიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ლევან ვარშალომიძე - დეკლარაცია დაარქივებული 2020-08-13 საიტზე Wayback Machine. ლევან ვარშალომიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ ლევან ვარშალომიძე - ბიოგრაფია. www.nplg.gov.ge. ციტირების თარიღი: 24 იანვარი, 2019. ↑ ზელენსკიმ საინვესტიციო ოფისის ხელმძღვანელად ლევან ვარშალომიძე დანიშნა — Netgazeti ↑ „ნაციონალურმა მოძრაობამ“ მაჟორიტარობის კანდიდატები წარადგინა. მთავარი არხი. mtavari.tv (2020-09-23). ციტირების თარიღი: 24 სექტემბერი, 2020. ↑ 2020 წლის 31 ოქტომბრის საქართველოს პარლამენტის არჩევნები. ცესკო. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-01-04. ციტირების თარიღი: 7 იანვარი, 2021. ↑ ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ საქართველოს პარლამენტის 2020 წლის 31 ოქტომბრის არჩევნები შეაჯამა. ცესკო (2020-12-03). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-12-15. ციტირების თარიღი: 19 დეკემბერი, 2020.
თაზაქენდი (ზარდაბი)

თაზაქენდი (აზერ. Təzəkənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,131 კაცი. თაზაქენდი GEOnet სახელების სერვერზე
ვალიხანლი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ვალიხანლი შეიძლება აღნიშნავდეს: ვალიხანლი — სოფელი აზერბაიჯანში, ზარდაბის რაიონი ვალიხანლი — სოფელი აზერბაიჯანში, იარდიმლის რაიონი
ხანმამედლი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ხანმამედლი შეიძლება აღნიშნავდეს: ხანმამედლი — სოფელი აზერბაიჯანში, ზარდაბის რაიონი ხანმამედლი — სოფელი აზერბაიჯანში, ნეფთჩალის რაიონი
ვალიხანლი (ზარდაბი)

ვალიხანლი (აზერ. Vəlixanlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. ვალიხანლი GEOnet სახელების სერვერზე
ხანმამედლი (ზარდაბი)

ხანმამედლი (აზერ. Xanməmmədli) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 465 კაცი. '&Diacritics=DC ხანმამედლი GEOnet სახელების სერვერზე
იარმამედბაღი

იარმამედბაღი (აზერ. Yarməmmədbağı) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,085 კაცი. იარმამედბაღი GEOnet სახელების სერვერზე
იუხარი-სეიდლარი

იუხარი-სეიდლარი (აზერ. Yuxarı Seyidlər) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 755 კაცი. იუხარი-სეიდლარი GEOnet სახელების სერვერზე
ბოლშეოხტინსკის ხიდი

ბოლშეოხტინსკის ხიდი (რუს. Большеохтинский мост) — ორიგინალური დიზაინის მქონე ხიდი, რომელიც გადებულია მდინარე ნევაზე, სანქტ-პეტერბურგში. ხიდის სიგრძე 334 მეტრია, სიგანე კი — 23 მეტრია. 1917 წლამდე ხიდი ატარებდა პეტრე I-ის სახელს, ხოლო 1917 წლიდან 1956 წლამდე ხიდი ბოლშეოხტინსკის სახელით იყო ცნობილი. მდინარე ოხტის მახლობლად ხიდის აშენების თავდაპირველი იდეა 1829 წელს გაჩნდა. სანქტ-პეტერბურგის შექმნამდეც კი, ოხტა დასახლებული ადგილი იყო და ნელ-ნელა ქალაქის ზრდასთან ერთად სწრაფად გაიზარდა მისი დიდი სამრეწველო ცენტრიც. აქ იყო სამრეწველო და გემთსაშენი ქარხნები. თუმცა, XIX საუკუნეში, ოხტის რაიონი არ იყო ოფიციალურად სანქტ-პეტერბურგის ნაწილი. ხიდი მნიშვნელოვანი ნაწილი იყო ინდუსტრიის განვითარების საქმეში, ამიტომ ნიკოლოზ I-მა ხიდის აშენების ბრძანება გასცა და იგი შეიყვანა სტრატეგიული ქალაქის განვითარების გეგმის ნაწილში. თუმცა იმ დროს საჭირო თანხები ვერ გამოიყო და პროცესი შეჩერდა. შემდეგ ხიდის მშენებლობის შესაძლებლობა 1860 წელს გაჩნდა, როდესაც იმპერატორმა დაამტკიცა გადაწყვეტილება ოხტის რაიონის სანქტ-პეტერბურგში გაწევრიანების შესახებ. ქალაქის დუმამ საერთაშორისო კონკურსი გამოაცხადა, ხიდის ასაშენებლად. კონკურსში, სულ 16 პროექტი იქნა მიღებული, აქედან გამოვლინდა გამარჯვებული - ნიკოლაევის საინჟინრო აკადემიის პოლკოვნიკ გრიგოლ კრივოშეინისა და სამხედრო ინჟინერ ვლადიმირ აპშიკოვის პროექტი, მაგრამ გამარჯვებულის შერჩევის შემდეგაც კი, მუშაობა დიდხანს არ დაწყებულა. 1907 წლის 24 სექტემბერს გაფორმდა ხელშეკრულება ხიდის მშენებლობის შესახებ. ხიდის საძირკველის ჩაყრის ოფიციალური ცერემონიალი 1909 წლის 26 ივნისს გაიმართა - სწორედ ამ დროს აღინიშნა პოლტავის ბრძოლის 200 წლის იუბილე. აქედან გამომდინარე ხიდს - იმპერატორ პეტრე დიდის სახელი მიენიჭა. დღეს ადგილობრივები ამ ხიდს პეტრე დიდისა და ბოლშეოხიტინსკის ხიდის სახელით მოიხსენიებენ. Петра Великого (Большеохтинский) мост (in Russian)
RMS Aquitania

„აკვიტანია“ (ინგლ. RMS Aquitania) — ბრიტანული სამგზავრო ლაინერი, კომპანია „Cunard Line“-ის საკუთრება. მისი პროექტი შემუშავდა „მავრიტანიის“ პროექტის საფუძველზე, თუმცა „აკვიტანია“ მასზე დიდი, ნელი და მდიდრული იყო. ითვლება ერთ-ერთ ულამაზეს ოთხსაკვამურიან სამგზავრო ლაინერად. „აკვიტანია“ ერთადერთი სამგზავრო ლაინერია, რომელმაც მონაწილეობა მიიღო ორივე მსოფლიო ომში. გამოიყენებოდა როგორც საზღვაო ჰოსპიტალი და მებრძოლთა ტრანსპორტი. „აკვიტანიის“ გეგმა შექმნა ლეონარდ პესკეტმა. გემი ააგო John Brown & Company-მა შოტლანდიის ქალაქ კლაივლანდში. წყალში ჩაეშვა 1913 წლის 21 აპრილს. პირველი მოგზაურობა თავის ძირითად მარშრუტზე დაიწყო 1914 წლის 30 მაისს. „აკვიტანია“ Cunard Line -ის დიდი ტრიოს მესამე გემს წარმოადგენდა RMS Mauretania-ისა და RMS Lusitania-ის შემდეგ, და იყო უკანასკნელი მოღწეული ოთხსაკვამურიანი ლაინერი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: RMS Aquitania Aquitania Home at "Atlantic Liners.com" Aquitania. Chris' Cunard Page. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 6 April 2010. ციტირების თარიღი: 16 February 2010. A First-Hand Account of a Second World War Voyage on the Aquitania (PDF Download) ↑ 'Aquitania (1914 – 1950 ; 45,674 tons ; Served in two World Wars). chriscunard.com (2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 თებერვალი 2009. ციტირების თარიღი: 11 Jan 2009. ↑ The 4 funnel liners. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 27 სექტემბერი 2011. ციტირების თარიღი: 24 იანვარი 2019.
ნანა ფაჩუაშვილი

ნანა ფაჩუაშვილი (დ. 2 იანვარი, 1943) — ქართველი მსახიობი. რუსთაველის თეატრის სცენაზეა 1964 წლიდან. აღსანიშნავი როლებია: ევა („ღვთაებრივი კომედია“), მზია („ჭინჭრაქა“), პოლი პიჩემი („სამგროშიანი ოპერა“), სონა („ხანუმა“), ფაცია („გუშინდელნი“), ადელა („ბერნარდა ალბას სახლი“), ლიზიკო („ნახვის დღე“), მართა („დარისპანის გასაჭირი“). 1963: „პალიასტომი“ (მანა) რეჟ. სიკო დოლიძე 1981: „მე მოვედი“ (ნინიკოს დედა) რეჟ. ალექსანდრე (ალეკო) ნინუა 1981: „სუფთა დაფა“ (მასწავლებელი) რეჟ. ოთარ შამათავა 2002: „ორმო“ რეჟ. მარიამ ქაცარავა „ჯაყოს ხიზნები“ (მარგო) „წვრილ ვარსკვლავთა ღამე“ (ვენერა) ისიდორე შტოკი „ღვთაებრივი კომედია“ (ევა ) რეჟ. ბადრი კობახიძე გიორგი ნახუცრიშვილი „ჭინჭრაქა“ ( მზია ) რეჟ. მიხეილ თუმანიშვილი ბერტოლტ ბრეხტი „სამგროშიანი ოპერა“ (პოლი პიჩემ) რეჟ. დიმიტრი ალექსიძე ართურ მილერი „სეილემის პროცესი“ (სუსანა) რეჟ. რობერტ სტურუა სულხან-საბა ორბელიანი „სიბრძნე სიცრუისა“ (თმაგაჩეჩილი, მომღიმარი, მოტირალი, მწვანეკაბიანი, სოფლელი გოგონა, დედოფალი) რეჟ. ნანა ხატისკაცი ნოდარ დუმბაძე „მზიანი ღამე“ (ლია და გულიკო) რეჟ. რობერტ სტურუა აქვსენტი ცაგარელი ,,ხანუმა (სონა) რეჟ. რობერტ სტურუა შალვა დადიანი „გუშინდელნი“ (ფაცია) რეჟ. თემურ ჩხეიძე თამაზ ჭილაძე „აკვარიუმი“ (ელისო) რეჟ. გიზო ჟორდანია თამაზ ჭილაძე „მოულოდნელი სტუმარი“ (მარიკა ) რეჟ. თემურ ჩხეიძე ფედერიკო გარსია ლორკა „ბერნარდა ალბას სახლი“ (ადელა) რეჟ. თემურ ჩხეიძე ბერტოლტ ბრეხტი „კავკასიური ცარცის წრე“ (II ბანოვანი) რეჟ. რობერტ სტურუა უილიამ შექსპირი „რიჩარდ III“ (ლედი ანა) რეჟ. რობერტ სტურუა თამაზ მეტრეველი „შეშლილი, შეშლილი ახალი წელი“ (იამზე) რეჟ. რევაზ ჩხაიძე რუსტამ იბრაგიმბეგოვი „დაკრძალვა კალიფორნიაში“ (ქვრივი) რეჟ. რობერტ სტურუა ალექსანდრე გელმანი „გასაღები“ (ქალი) რეჟ. გგიორგი ანთაძე დავით კლდიაშვილი „ირინეს ბედნიერება“ (ეკა ) რეჟ. ანდრო ენუქიძე ლეონარდ გერში „ეს თავისუფალი პეპლები“ (თინა) რეჟ. დავით მღებრიშვილი ირაკლი სამსონაძე „იქ სადაც ღვარად მოედინება“ (ცაცა) რეჟ. გიორგი (გოგა) თავაძე თამაზ ჭილაძე „ნახვის დღე“ (ლიზიკო) რეჟისორები რობერტ სტურუა, გიორგი (გოგა) თავაძე დავით კლდიაშვილი „დარისპანის გასაჭირი“ (პელაგია ) რეჟისორები რობერტ სტურუა, ზაზა პაპუაშვილი „სიკვდილის როკვა“ (ალისა) „მეორედ მოსვლა ანუ ვიზიტი“ (კლარა) „მედეა“ (კირკე) 1976 — საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი 1981 — საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი 1998 — ღირსების ორდენი 2003 — შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემია 2007 — ვერიკო ანჯაფარიძის სახელობის პრემია 2012 — თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირის ჯილდო ქალის როლის საუკეთესო შესრულებისათვის სპექტაკლ „დილა მშვიდობისა ასდოლარიანო“ 2023 — თბილისის საპატიო მოქალაქე 2023 — კოტე მარჯანიშვილის სახელობის პრემია ნანა ფაჩუაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ნანა ფაჩუაშვილი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია ნანა ფაჩუაშვილი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ „თბილისის საპატიო მოქალაქის წოდება წელს 26-მა მოქალაქემ მიიღო“. interpressnews.ge. 30 სექტემბერი, 2023. ციტირების თარიღი: 24 დეკემბერი, 2023. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება)
გიორგი ბადრიძე (დიპლომატი)

გიორგი ბადრიძე (დ. 13 მარტი, 1968, თბილისი) — ქართველი დიპლომატი, 2009–2013 წლებში იყო საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი დიდ ბრიტანეთისა და ჩრდილოეთ ირლანდიის გაერთიანებულ სამეფოში. 1992 წელს დიპლომატიურ სამსახურში ჩადგომის შემდეგ სხვადასხვა თანამდებობები ეკავა საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროში, მათ შორის ხელმძღვანელობდა დასავლეთ ევროპის სამმართველოს (1996–1998), ამერიკის დეპარტამენტს (2004–2006). 1999–2002 წლებში ეკავა თურქეთის რესპუბლიკაში საგანგებო და სრულუფლებიანი დესპანისა და მისიის ხელმძღვანელის მოადგილის თანამედებობა. 2007–2009 წლებში იყო საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი დესპანი (ელჩის მოადგილე) დიდი ბრიტანეთის და ჩრდილოეთ ირლანდიის გაერთიანებულ სამეფოში. 2009-2013 წლებში ეკავა საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩის თანამდებობა დიდ ბრიტანეთისა და ჩრდილოეთ ირლანდიის გაერთიანებულ სამეფოში, ამავე პერიოდში ეკავა საერთაშორისო საზღვაო ორგანიზაციაში საქართველოს მუდმივმოქმედი წარმომადგნელის თანამდებობა. 2013 წლიდან არის რონდელის ფონდის უფროსი მკვლევარი, ასევე თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტისა და კავკასიის უნივერსიტეტის საერთაშორისო ურთიერთობების მოწვეული ლექტორი. გიორგი ბადრიძე Twitter-ზე გიორგი ბადრიძე — იან დეილის მარგარეტ ტეთჩერი — როგორც თავად იტყოდა გამომცემლობა „არტანუჯი“ 2015 დაარქივებული 2019-02-06 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 გიორგი ბადრიძე — ოფიციალური ბიოგრაფია
გიორგი ბადრიძე

საკუთარი სახელი გიორგი ბადრიძე შეიძლება აღნიშნავდეს: გიორგი ბადრიძე — ქართველი პედიატრი, პუბლიცისტი და საზოგადო მოღვაწე; გიორგი ბადრიძე — ქართველი ჟურნალისტი, კინოდრამატურგი; გიორგი ბადრიძე — ქართველი დიპლომატი, საქართველოს ელჩი ბრიტანეთში.