laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ლეო ფონ კაპრივი

გრაფი ლეო ფონ კაპრივი (გერმ. Leo von Caprivi;დ. 24 თებერვალი, 1831 ― გ. 6 თებერვალი, 1899) — გერმანელი სამხედრო და სახელმწიფო მოღვაწე, გენერალ-მაიორი, გერმანიის იმპერიის მეორე რაიხსკანცლერი 1890-1894 წლებში. Röhl, John C. G. (1967). Germany Without Bismarck: The Crisis of Government in the Second Reich, 1890-1900.. University of California Press.  pp 56–117 Sempell, Charlotte. "The Constitutional and Political Problems of the Second Chancellor, Leo Von Caprivi," Journal of Modern History, (September 1953) 25#3 pp 234–254, in JSTOR Sontag, Raymond James. Germany and England: Background of Conflict, 1848–1894 (1938) ch 9 შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ლეო ფონ კაპრივი“ ვიკისაწყობში.
საბჭოთა ეკრანი

საბჭოთა ეკრანი (რუს. Сове́тский экра́н) — რუსულენოვანი პერიოდული ჟურნალი, რომელიც გამოდიოდა საბჭოთა კავშირში, შემდგომში კი რუსეთში. ჟურნალში შუქდებოდა სამამულო და საზღვარგარეთული კინოს მიღწევები, სიახლეები, კინემატოგრაფიის ისტორიები. ტარდებოდა ჟურნალის მკითხველთა გამოკითხვები და მისი შედეგებით სახელდებოდა „წლის საუკეთესო ფილმი“, „წლის საუკეთესო მსახიობი მამაკაცი“, „წლის საუკეთესო მსახიობი ქალი“, „წლის საუკეთესო მუსიკალური ფილმი“ და „წლის საუკეთესო საბავშვო ფილმი“. ჟურნალის პირველი ნომერი გამოვიდა 1925 წლის 13 იანვარს. თავიდან ის პატარა ბროშურა იყო. თანდათანობით მისი მოცულობა გაიზარდა და ყოველკვირეული გახდა. 1984 წელს მისმა ტირაჟმა 1,9 მილიონ ეგზემპლარს მიაღწია. 90-იანი წლების ბოლოს, ეკონომიურ კრიზისის გამო, ჟურნალი დაიხურა. კინო. ენციკლოპედიური ლექსიკონი. მოსკოვი. 1987
Pseudoboletus parasiticus

Pseudoboletus parasiticus — ფსევდობოლეტუსის გვარის სოკო ბოლეტუსისებრთა ოჯახისა. იშვიათი სოკოა. გავრცელების არეალი მოიცავს ევროპას, ჩრდილოეთ აფრიკასა და ჩრდილოეთ ამერიკის აღმოსავლეთ რეგიონს. დაბალი ხარისხის საჭმელი სოკოა. იზრდება ფოთლოვან ტყეებში ზაფხულიდან შემოდგომამდე. პარაზიტობს სკლეროდერმას გვარის სოკოების ცოცხალ ნაყოფსხეულებზე. სოკო პირველად აღწერა ფრანგმა ბოტანიკოსმა პიერ ბიულიარმა 1790 წელს როგორც Boletus parasiticus. მიმდინარე ბინომიალური სახელწოდება მიანიჭა ჩეხმა მიკოლოგმა იოზეფ შუტარამ 1991 წელს. სამეცნიერო სინონიმები Boletus parasiticus Bull., 1790 basionym Versipellis parasitica (Bull.) Quél., 1886 Ceriomyces parasiticus (Bull.) Murrill, 1909 Xerocomus parasiticus (Bull.) Quél., 1888 ქუდის დიამეტრი — 2-7 სმ, ამოზნექილი ფორმის, შეხებისას ოდნავ ხავერდოვანია და ცოტათი ზეთიანი, ქუდის ფერი — ყვითელი, ღია-თხილისფერი ჟანგმიწისფერ-ყავისფრამდე. რბილობი — ღია-ყვითელი, თითქმის გემოსა და სუნის გარეშე, არ ლურჯდება. ჰიმენოფორი — დაღმავალი, მილაკები 3 —7 მმ, ფორები ლიმნისფერ-ყვითელი ჟანგისფერ-ყავისფრამდე. ფართე, როგორც წესი წიბოვანი კიდეებით. ფეხის სიგრძე — 3-6 სმ, სისქე — 0,8-1,5 სმ, მთლიანი, ცილინდრული. სპორების მტვერი — ზეთისხილისფერ-ყავისფერი, სპორები — 15×5 მკმ, თითისტარისებრი. გავრცელების არეალი მოიცავს ევროპას, ჩრდილოეთ აფრიკასა და ჩრდილოეთ ამერიკის აღმოსავლეთ რეგიონს. იშვიათი სოკოა. შეტანილია ბელგიის, სლოვაკეთის, დანიის, ლიეტუვისა და გერმანიის გადაშენების პირას მყოფი სახეობების ნუსხაში. პარაზიტობს სკლეროდერმას გვარის სოკოების ცოცხალ ნაყოფსხეულებზე. გვხვდება სხვადასხვა სახის ფოთლოვან ტყეებში, აგრეთვე ტყეებს გარეთ, მხოლოდ მჟავე, ტორფიან და სილიან ნიადაგზე. სეზონი — ხაფხულიდან შემოდგომამდე. დაბალი ხარისხის საჭმელი სოკოა. თუმცა არასასიამოვნო გემოს გამო ზოგიერთი სახელმძღვანელო არასაჭმელ სოკოდ მოიხსენიებს. Грибы / Пер. с итал. Ф. Двин — М.: „ООО Издательство АСТ“: ООО „Издательство Астрель“, 2004. — С.303. ISBN 5-17-009961-4 Дермек А. Грибы. — Братислава: изд-во „Словарт“, 1989. Лессо Т. Грибы: определитель — М.: „ООО Издательство АСТ“: ООО „Издательство Астрель“, 2003. — С.304. ISBN 5-17-020333-0 Сержанина Г. И., Шляпочные грибы Белоруссии, Мн.: Наука и техника, 1984. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „Pseudoboletus parasiticus“ ვიკისაწყობში. Pseudoboletus parasiticus MycoBank-ზე (ინგლისური) Pseudoboletus parasiticus Index Fungorum-ზე (ინგლისური) ↑ Władysław Wojewoda (2003). Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences. ISBN 83-89648-09-1.  ↑ Pavol Škubla: Wielki atlas grzybów. Poznań: Elipsa, 2007. ISBN 978-83-245-9550-1. ↑ Nuhn ME, Binder M, Taylor AF, Halling RE, Hibbett DS (2013). „Phylogenetic overview of the Boletineae“. Fungal Biology. 117 (7–8): 479–511. doi:10.1016/j.funbio.2013.04.008. PMID 23931115.
The Blaze

The Blaze — ფრანგული მუსიკალური დუეტი, რომელიც 2016 წელს პარიზში შეიქმნა. ამჟამინდელი წევრები არიან ბიძაშვილები გიიომ და ჯონათან ალრიკები. დუეტი ცნობილია თავისი კინემატოგრაფიული ვიდეოებით. გიიომ და ჯონათან ალრიკებმა ერთად დაიწყეს მუსიკის შექმნა, როდესაც ჯონათანმა, რომელიც ბრიუსელის კინოსკოლაში სწავლობდა, გიომს სთხოვა ერთად ემუშავათ მუსიკალურ ვიდეო საუნდტრეკზე. მათ დუეტს კი "The Blaze" უწოდეს. განმარტეს, რომ სახელი სიძლიერესა და სითბოსთან ერთად, ფრანგულ ენაში, (ჟარგონის სახით) ნიშნავს"სახელს". მათი გამორჩეული ინტეგრაციული მეთოდი გულისხმობს ხმისა და ვიზუალის ერთდროულად შექმნას, განსაკუთრებით ძლიერ კავშირს მუსიკასა და გამოსახულებას შორის. 2016 წლის იანვარში Brodinski's Bromance რეკორდსის დახმარებით გამოუშვეს თავიანთი სადებიუტო კლიპი "Virile". კლიპმა მოიგო ინგლისის მუსიკალური კლიპების ჯილდო(UKMVA) საუკეთესო ალტერნატიული კლიპისთვის. 2017 წლის 7 აპრილს მათ გამოუშვეს თავიანთი სადებიუტო მუსიკალური ჩანაწერი, "Territory", ახალ ლეიბლზე Animal 63. ჩანაწერი მოიცავს ექვს სიმღერა, მათ შორის "Territory" და "Virile". "Territory"-ს მუსიკალურმა კლიპმა, რომელიც გადაღებული და გამოშვებულია ჯგუფის მიერ, 2017 წელს მოიგო ჯილდო "Film Craft Grand Prix" კანის საერთაშორისო შემოქმედებით ფესტივალზე, საუკეთესო რეჟისურაში ბერლინის მუსიკალური კლიპების დაჯილდოებაზე და საუკეთესო საერთაშორისო საცეკვაო კლიპისთვის, ინგლისის MV დაჯილდოვებაზე. "Heaven" გახლავთ მათი მესამე კლიპი, რომელიც გამოვიდა 2018 წლის თებერვალში. ვიდეოში აღბეჭდილია იდილიური გარემო, ოჯახის წევრებსა და მეგობრებს შორის. ასევე "Heaven" იყო კლიპის ტრიპტიქის საბოლოო ნაწილი. 2018 წელს მათი ტურების განრიგი მოიცავდა ისეთ ევროპულ და ამერიკულ ფესტივალებს, როგორებიცაა Coachella, Primavera Sound, Roskilde Festival, Lollapalooza, Pitchfork Paris, Parklife, Lovebox და Reading and Leeds ფესტივალები. მათი სადებიუტო სრულმეტრაჟიანი ალბომი "Dancehall" გამოვიდა 2018 წლის სექტემბერში. ალბომი მოიცავს 10 სიმღერას, მათ შორის არის "Heaven", ასევე "She" და "Faces", რომლებიც 2018 წლის ზაფხულში გამოვიდა. Dancehall (Animal 63/Columbia/RCA, 2018) Territory (Animal 63/Columbia/RCA, 2017) შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „The Blaze“ ვიკისაწყობში. ↑ Aimee Cliff, "Get To Know The Blaze, The French Duo Making Music Videos As Good As Movies," The Fader, 7 April 2017 (retrieved 7 Aug 2018) ↑ "French Duo The Blaze Announce the Release of New Album DANCEHALL Out September 7," Broadway World, 29 June 2018 (retrieved 8 Aug 2018) ↑ UKMVA Winners, 2016. UKMVA. ციტირების თარიღი: 14 April 2019. ↑ Tim Nudd, "The Blaze's Music Video 'Territory' Edges 'We're the Superhumans' to Win Film Craft Grand Prix'," AdWeek, 23 June 2017 (retrieved 7 Aug 2018) ↑ "[1] დაარქივებული 2020-08-08 საიტზე Wayback Machine. ," Berlin Music Video Awards website, 23 May 2017 (retrieved 7 Aug 2018) ↑ "[2] დაარქივებული 2019-03-27 საიტზე Wayback Machine. ," UK MVA website (retrieved 7 Aug 2018) ↑ David Renshaw, "Somebody give The Blaze an Oscar already," The Fader, 28 Feb 2018 (retrieved 8 Aug 2018)
თონეთის სიონი

თონეთის სიონი — არქიტექტურული ძეგლი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის სოფელ დიდ თონეთში. თარიღდება XII საუკუნით. ეკლესია დარბაზულია (9X5 მ.), ნაგებია დიდი ზომის უხეშად გათლილი კვადრებით. შემორჩენილია ნანგრევი სამხრეთის და დასავლეთის მინაშენით. აღმოსავლეთით გააჩნია ნახევარწრიული მოხაზულობის საკურთხეველი. მასში თაღოვანი სარკმლის მარჯვნივ ნიშია მოთავსებული. აფსიდში დევს ტრაპეზის ქვა, რომელზედაც ამოკაწრულია ჯვრის გამოსახულება. საკურთხევლის წინ ჩანს ქვის კანკელის ცოკოლი. ნავის კამაროვანი გადახურვა შემაგრებული ყოფილა საბჯენი თაღებით, რომლებიც კრონშტეინებს ეყრდნობოდა. ნაგებობის მთავარ კორპუსს მოგვიანებით დასავლეთიდან და სამხრეთიდან სათავსები მიაშენეს. სამხრეთის სათავსი (1,60 მ. სიგანის) მცირე ეკლესიის ფუნქციას ასრულებდა. სამხრეთის მინაშენში ორი კარია გაჭრილი, ერთი მდებარეობს ეკლესიის შესასვლელის ღერძზე, მეორე გაჭრილია დასავლეთ კედელში. სამხრეთი მინაშენი ნათდება აღმოსავლეთი სარკმლით.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 14135
ქეთერისის ვოკლუზი

ქეთერისის ვოკლუზი — ვოკლუზი საქართველოში, ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს თრუსოს ხეობაში, მდინარე თერგის მარჯვენა ნაპირზე, ნასოფლარ ქეთერისის მიდამოებში, ზღვის დონიდან 2300 მ სიმაღლეზე. იგი კავკასიონის მთავარი ქედის ძირში, ლავური ლოდნარის ქვეშ, ზედაიურული კარბონატული ფლიშიდან გამოედინება მძლავრი წყაროების ჯგუფის სახით, რომელსაც მკვლევრებმა „ნარზან-ვოკლუზი“ უწოდეს. წყარო დღე-ღამეში იძლევა 25–30 მლნ. ლ. ჰიდროკარბონატულ-კალციუმიან წყალს, რაც შეესაბამება 300–350 ლ/წმ-ს. მისგან სათავეს იღებს მდინარე, რომელიც გაედინება ქეთერისზე, სადაც მინერალურ წყალზე წისქვილების კასკადია გამართული. ამჟამად წისქვილები თითქმის აღარ ფუნქციონირებენ. უახლოესი დასახლებული პუნქტია ქეთერისი, შედარებით მოშორებულია სოფელი კობი. ქეთერისის ვოკლუზი ბუნების ძეგლია. საქართველოს ბუნების ძეგლები ↑ საქართველოს კანონი ბუნების ძეგლების შექმნისა და მართვის შესახებ ↑ საქართველოს სსრ წითელი წიგნი, გამომცემლობა «საბჭოთა საქართველო», თბ., 1982, გვ. 222 ↑ კობა ხარაძე. საქართველოს ბუნების ფენომენები. თბილისი, 2014, გვ. 364 ↑ დაცული ტერიტორიების სააგენტო | ქეთერისის მინერალური ვოკლუზის ბუნების ძეგლი
სამშვილდის კანიონი

სამშვილდის კანიონი — ორი კანიონის სახელწოდება საქართველოში, სოფელ სამშვილდის მიდამოებში, თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში. წარმოადგენს მდინარე ხრამის შუა წელში, ლავურ ქანებში გამომუშავებულ ღრმა კანიონისებრ ხეობისა და მისი მარცხენა შენაკადის მდინარე ჭივჭავის კანიონის ერთობლიობას. სიმაღლე ზღვის დონიდან 548–605 მ. სამშვილდის კანიონი იწყება გაშიშვლებული კვარცპორფირის ინტრუზივით, რომელსაც გამოფიტვის შედეგად სცვივა მაგმური კვარცის ლამაზი ერთნაირად დაკუთხული ბიპირამიდული ფორმის კრისტალები. მოიცავს მდინარე ხრამის 5–6 კმ სიგრძის კანიონსა და მდინარე ჭივჭავის 3–4 კმ სიგრძის კანიონს. სამშვილდის კანიონის ჩაჭრის სიღრმე საშუალოდ 300 მ-ია. სიახლოვეს მდებარეობს ისტორიული ძეგლი — სამშვილდის ნაქალაქარი. ყველაზე ახლომდებარე მსხვილი დასახლებული პუნქტია ქალაქი თეთრიწყარო. მანძილი თეთრიწყაროსა და სოფელ სამშვილდეს შორის 5 კმ. სამშვილდის კანიონი ბუნების ძეგლია. საქართველოს ბუნების ძეგლები ↑ საქართველოს კანონი ბუნების ძეგლების შექმნისა და მართვის შესახებ ↑ დაცული ტერიტორიების სააგენტო | სამშვილდის კანიონის ბუნების ძეგლი
ზაქარია ფალიაშვილის სახლ-მუზეუმი

ზაქარია ფალიაშვილის სახლ-მუზეუმი — თბილისში, დ.ბაქრაძის ქ. №10-ში მდებარე ფალიაშვილების სახლი, სადაც 1915-1933 წწ. ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა ქართველი კომპოზიტორი, დირიჟორი, პედაგოგი, საზოგადო მოღვაწე, ქართული საოპერო ჟანრის ერთ-ერთი ფუძემდებელი ზაქარია ფალიაშვილი. ფალიაშვილების ოჯახს სახლის მეორე სართულზე დაახლოებით 10 ოთახი ეკუთვნოდა. იქ ზაქარიას ოჯახის გარდა მისი ძმები თავიანთი ოჯახებით და მეუღლის ნათესავებიც ცხოვრობდნენ. ამ სახლსა და იქ ცხოვრების პერიოდს უკავშირდება კომპოზიტორის ინტენსიური შემოქმედებითი ცხოვრება — ქართული კლასიკური მუსიკის უმნიშვნელოვანესი ნაწარმოებების (ოპერების „აბესალომ და ეთერი“, „დაისი“ და „ლატავრა“, რომანსების და სხვ.) შექმნა. ასევე ოჯახის უდიდესი ტრაგედია — ვაჟიშვილის დაღუპვა. მეზუემის ისტორია დაიწყო 1959 წლის 10 ივლისს, როცა საქართველოს მინისტრთა საბჭოს დადგენილების თანახმად, გადაწყდა ზაქარია ფალიაშვილის მემორიალური სახლ-მუზეუმის შექმნა. ეს მაშინდელი კულტურის მინისტრის თანაშემწის, ვაჟა ჩინჩალაძის უშუალო ინიციატივით და ძალისხმევით მოხდა. ნიშანდობლივია, რომ ის მუზეუმის პირველი დირექტორი გახდა. შენობაში კომპოზიტორის ძმიშვილი და სხვა ნათესავები ცხოვრობდნენ, რომლებმაც კეთილი ნების საფუძველზე ბინა მუზეუმს გადასცეს. ოფიციალურად მუზეუმი 1962 წლის 6 ოქტომბერს, (სიმბოლურად, კომპოზიტორის გარდაცვალების დღეს) საზეიმოდ გაიხსნა. მუზეუმის შენობას აქვს კულტურული მემკვიდრეობის უძრავი ძეგლის სტატუსი. მუდმივ ექსპოზიციას უჭირავს 178 მ2 შენობის საერთო 460მ2-იდან. მუზეუმში ფალიაშვილის პირადი და საოჯახო ნივთების გარდა, ინახება ფოტომასალა, სურათები, კომპოზიტორის მიერ შექმნილი ოპერების პარტიტურების ორიგინალები, პირველი დადგმების აფიშები, ხალხური ინსტრუმენტების უნიკალური კოლექცია. აქვეა ელგუჯა ბერძენიშვილის ფერწერული ტილო „ლეგენდა სიყვარულზე — აბესალომის სიკვდილი“. მუზეუმის უმნიშვნელოვანესი ექსპონატია ფონოგრაფი, რომლითაც კომპოზიტორი საქართველოს სხვადასხვა კუთხეებში ჩადიოდა და იქაური სახალხო მომღერლების შესრულებულ სიმღერებს იწერდა. წლების განმავლობაში 300-მდე ხალხური სიმღერა ჩაწერა, რითაც დიდი წვლილი შეიტანა ქართული ფოლკლორის შეგროვება-შესწავლაში. მუზეუმის ორი ოთახი მემორიალურია. სამუშაო ოთახი თითქმის ხელუხლებლად არის შენარჩუნებული. იქ დგას სამუშაო მაგიდა, როიალი, თარო, წიგნებისა და ტანსაცმლის კარადა, სადაც ზაქარიას სამოსი, ჩიბუხი და პირადი ნივთებია გამოფენილი. იქვეა დედისეული სარკე, რომელში ჩახედვის დროს, ლეგენდის თანახმად, კომპოზიტორი დედის სახეს ხედავდა. დღესდღეობით მუზეუმში 4000-ზე მეტი ძირითადი და დამხმარე ექსპონატი ინახება. მათ შორის არის ფალიაშვილების ქუთაისის სახლის მაკეტი, მისი კუთვნილი ფრაკი, რომელიც დირიჟორობის დროს ეცვა. ხშირად იმართება შემოქმედებითი საღამოები, პერიოდული შემეცნებითი გამოფენები, აღინიშნება საიუბილეო თარიღები და იკრიბებიან ფალიაშვილის შემოქმედების თაყვანისმცემლები. სად დაიწერა „აბესალომ და ეთერი“ ზაქარია ფალიაშვილის მემორიალური სახლ-მუზეუმი ზაქარია ფალიაშვილის სახლ-მუზეუმი „დღე მუზეუმში“ სალომე დადუნაშვილთან ერთად მუზეუმების გაერთიანება ქართული დოკუმენტალისტიკა — „რისთვის მიყვარხარ" აქტი I აქტი II ზაქარია ფალიაშვილი ქუთაისის ზაქარია ფალიაშვილის მუზეუმი აბესალომ და ეთერი დაისი ↑ 1.0 1.1 https://georgianmuseums.ge
მუზეუმების საერთაშორისო საბჭო

მუზეუმების საერთაშორისო საბჭო (ICOM) (ინგლ. International Council of Museums, ფრანგ. Conseil international des musées) — არასამთავრობო საერთაშორისო პროფესიონალების ორგანიზაცია, რომელიც შეიქმნა 1946 წელს პარიზში (საფრანგეთი). მისი სამდივნო და საინფორმაციო ცენტრი მოთავსებულია იუნესკოს შენობაში. ორგანიზაციას იუნესკოსა და გაეროს ეკონომიურ და სოციალურ საბჭოსთან აქვს უმაღლესი საკონსულტაციო სტატუსი — „A“ კატეგორია. იგი არის საერთაშორისო ორგანიზაცია მეზეუმებისა და მეზეუმების სპეციალისტების, რომლებიც ემსახურებიან მსოფლიო ბუნებრივ-კულტურული მემკვიდრეობის შენახვას, განვითარებას და საზოგადოებასთან ურთიერთთანამშრომლობას. წლიდან წლამდე ვითარდება მსოფლიოს საერთაშორისო სამუზეუმო სპეციალისტების მოთხოვნების შესაბამისად, თავისი მთავარი მისიის ფარგლებში. ICOM ფინანსდება, უპირველეს ყოვლისა, კომიტეტის წევრების საწევრო შენატანებით, ასევე აქვს იუნესკოს, ICOM-ის დოტაციური ფონდის და ცალკეული ნაციონალური კომიტეტების მხარდაჭერა. ICOM ამოწმებს იუნესკოს პროგრამებს მუზეუმებისთვის. იგი მართავს სხვადასხვა სამუზეუმო სპეციალისტების 32 საერთაშორისო კომიტეტს, რომლებიც თავიანთი სფეროებში, სამუზეუმო გაერთიანებების ინტერესებში, ატარებენ უახლეს კვლევებს. წესდების თანახმად, ორგანიზაციის მიზნები და ამოცანებია: მსოფლიოში სამუზეუმო საქმიანობის განვითარების ხელშეწყობა; კულტურული მემკვიდრეობის და ფასეულობების დაცვა და მათი არაკანონიერი ვაჭრობის წინააღმდეგ ბრძოლა; მუზეუმების თანამშრომელთა სწავლება და პროფესიონალური სტანდარტების ამაღლება; მუზეუმებისა და მათი თანამშრომლებისთვის დახმარების გაწევა; სხვადასხვა ქვეყნების სამუზეუმო დაწესებულებების და სპეციალისტების ურთიერთთანამშრომლობისთვის ხელშეწყობა. ეს ყველაფერი კი, თავის მხრივ, ხელს უწყობს ხალხთა შორის თანამშრომლობისა და ურთიერთგაგების გავნითარებას. ICOM აერთიანებს 30 ათასზე მეტ ინდივიდუალერ და კოლექტიურ წევრს მსოფლიოს 165 ქვეყნიდან. 100-ზე მეტ ქვეყანაში არის ICOM‐ის ეროვნული კომიტეტი. ისინი თავიანთ ქვეყნებში ამზადებენ წევრებს ეროვნულ დონეზე და უზრუნველყოფენ მუზეუმების და სამუზეუმო სპეციალისტების ინტერესებს. მათ შორის არის საქართველოც. 2000 წლიდან ICOM აქვეყნებს კულტურული ფასეულობების არაკანონიერი მიმოქცევის წითელ სიას. ჩამონათვალი ემსახურება კულტურული ობიექტების კონტრაბანდისა და არაკანონიერი ვაჭრობის შესახებ გაძლიერებულ ინფორმირებას. განსაკუთრებით იმ ქვეყნების მიმართ, სადაც უფრო გავრცელებულია მათი ქურდობა და დატაცება. ძეგლებისა და ღირსშესანიშნავი ადგილების საერთაშორისო საბჭო პრეზიდენტები ↑ https://icom.museum/en ↑ ოფიციალური საიტი ↑ ICOM-ის საქართველოს ეროვნული კომიტეტი ↑ წითელი სიის მონაცემთა ბაზა
ნოვიე-კარიავდი (ჩეკმაგუშის რაიონი)

ნოვიე-კარიავდი (ბაშკ. Яңы Ҡаръяуҙы; რუს. Новые Карьявды) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ჩეკმაგუშის რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 276 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ჩეკმაგუშიდან დაშორებულია 26 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ბუზდიაკი, რომელიც დაშორებულია 71 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის უმრავლესობას ბაშკირები (58%) და თათრები (40%) შეადგენენ. Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ http://www.webcitation.org/6Rxi3K6iw ↑ 2.0 2.1 Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан ВПН-2002 и 2009 ↑ Численность населения по населённым пунктам Республики Башкортостан. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-08-20. ციტირების თარიღი: 2020-12-31. ↑ Административно-территориальное устройство Республики Башкортостан: Справочник / Сост. Р. Ф. Хабиров. — Уфа: Белая Река, 2007. — 416 с. ISBN 978-5-87691-038-7 ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
Hypholoma capnoides

Hypholoma capnoides — ჰიპოლომას გვარის სოკო სტროფარიასებრთა ოჯახისა. საჭმელი სოკოა. იხმარება ახალი, მხოლოდ ქუდი. იზრდება ჯგუფურად დამპალ მერქანზე, ფოთლოვან, უპირატესად, წიწვოვან სახეობებზე, მთელი წლის განმავლობაში. სოკო პირველად აღწერა შვედმა მიკოლოგმა ელიას მაგნუს ფრისმა 1818 წელს როგორც Agaricus capnoides. მიმდინარე ბინომინალური სახელწოდება მიანიჭა გერმანელმა მიკოლოგმა პაულ კუმერმა 1871 წელს. სამეცნიერო სინონიმები: Agaricus capnoides Fr., 1818basionym Naematoloma capnoides (Fr.) P. Karst., 1880 Geophila capnoides (Fr.) Quél., 1886 Dryophila capnoides (Fr.) Quél., 1888 Psilocybe capnoides (Fr.) Noordel., 1995 ქუდის დიამეტრი — 2-6 (8) სმ, ამოზნექილი, შემდეგში გაშლილი, ყვითელი, ნარინჯისფერი, მოწითალო-ყავისფერი, მომურო. რბილობი — თეთრი ან მკრთალ-ყვითელი, საკმაოდ ხორციანი, სასიამოვნო სოკოს სუნით. ჰიმენოფორი — ფირფიტებიანი, ფირფიტები ნორჩობაში მოთეთრო ან მოყვითალო, შემდგომში მოლურჯო-ნაცრისფერი, ასაკთან ერთად მუქდება. ფეხის სიგრძე — 3-10 სმ, სიგანე — 0,4-0,8 სმ, ცილინდრული, ფუყეა, საყელოს გარეშე, ზოგჯერ კერძო საბურველის ნარჩენებით, მოყვითალოა, ძირში ჟანგისფერ-ყავისფერი. სპორები — მოლურჯო-ნაცრისფერი. 8-9×4-5 მკმ, ელიფსისებური, სქელკედლიანი. გავრცელების არეალი მოიცავს ჩრდილოეთ ამერიკას, (აშშ), ევროპასა და აზიას (კავკასია). საპროტროფია. იზრდება დამპალ მერქანზე ჯგუფებად, ფოთლოვან, უპირატესად წიწვოვან სახეობებზე — წიფელი, არყი, ევროპული სოჭი, ფიჭვი, ნაძვი. სეზონი — მთელი წლის განმავლობაში. Flammula alnicola Flammulina velutipes Galerina marginata Hypholoma ericaeoides Hypholoma fasciculare Hypholoma lateritium Hypholoma marginatum Hypholoma radicosum Kuehneromyces mutabilis Stropharia aurantiaca Psathyrella candolleana Psathyrella piluliformis Xeromphalina campanella საჭმელი სოკოა. იხმარება ახალი, შემწვარი, მხოლოდ ქუდი. ამზადებენ წვნიანებსაც. აგრეთვე ახმობენ და გამოიყენებენ სანელებელად. ზოგიერთი სახელმძღვანელო გამოუცდელ მესოკოვეებს ურჩევს თავი შეიკავონ მისი შეგროვებისაგან, რადგან იგი მეტად წააგავს რამდენიმე ძლიერ შხამიან სოკოს, რომელთა შორისაა — Hypholoma sublateritium, Galerina marginata, Hypholoma fasciculare, Kuehneromyces mutabilis და სხვ. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „Hypholoma capnoides“ ვიკისაწყობში. Hypholoma capnoides MycoBank-ზე (ინგლისური) Hypholoma capnoides Index Fungorum-ზე (ინგლისური) ↑ Сергеева М. Н., Грибы, М.: „Культура и традиции“, 2003. — გვ. 85. 264 გვ, ISBN 5-86444-080-9. ↑ Barbara Gumińska, Władysław Wojewoda (1985). Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: PWRiL. ISBN 83-09-00714-0.  ↑ Phillips, Roger (2010). Mushrooms and Other Fungi of North America. Buffalo, NY: Firefly Books, გვ. 216. ISBN 978-1-55407-651-2.  ↑ Fritz Martin Engel, Fred Timber: „Pilze: kennen – sammeln – kochen”, Editura Südwest, München 1969, p. 101-103 ↑ Luce Höllthaler: „Pilzdelikatessen”, Editura Wilhelm Heyne Verlag, München 1982, p. 38, ISDN 3-453-40334-7 ↑ Andreas Gminder (2008). Atlas grzybów. Jak bezbłędnie oznaczać 340 gatunków grzybów Europy Środkowej. ISBN 978-83-258-0588-3.  ↑ Marek Snowarski (2010). Grzyby. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza. ISBN 978-83-7073-776-4.  ↑ Gerhardt E (2006) BLV Handbuch Pilze. BLV, München. Seite 244. ISBN 3-8354-0053-3.
თეობალდ ფონ ბეთმან ჰოლვეგი

თეობალდ ფონ ბეთმან ჰოლვეგი (გერმ. Theobald von Bethmann Hollweg; დ. 29 ნოემბერი, 1856 ― გ. 2 იანვარი, 1921) — გერმანელი პოლიტიკური და სახელმწიფო მოღვაწე, გერმანიის იმპერიის რაიხსკანცლერი 1909-1917 წლებში. 1905-07 წლებში: პრუსიის შინაგან საქმეთა მინისტრი. 1907-09 წლებში: გერმანიის იმპერიის შინაგან საქმეთა სახელმწიფო მდივანი და რაიხსკანცლერის მოადგილე. 1909-17 წლებში: გერმანიის იმპერიის რაიხსკანცლერი და პრუსიის მინისტრ-პრეზიდენტი. ეყრდნობოდა კონსერვატორებს და კათოლიკურ ცენტრისტულ პარტიას („შავ-ცისფერ ბლოკს“). აქტიური როლი შეასრულა პირველი მსოფლიო ომის მომზადებასა და გაჩაღებაში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: თეობალდ ფონ ბეთმან ჰოლვეგი Reflections on the world war საიტზე archive.org
ბირთვისის კლდეები

ბირთვისის კლდეები — კლდეთა მასივი საქართველოში, სოფელ ტბისის მიდამოებში, თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს თრიალეთის ქედის სამხრეთ ფერდობებზე, ზღვის დონიდან 1110–1400 მ სიმაღლეზე. ეს ადგილი გამორჩეულია აქ ჩამოყალიბებული რელიეფის იშვიათი ფორმებითა და მათი სიუხვით, რაც მას განსაკუთრებულად აქცევს. ბუნებრივ წარმონაქმნებთან საოცრადაა შეხამებული შუა საუკუნეების ნაგებობები და კლდეში გამოკაფული საფეხურები. ბირთვისის კლდეები უნიკალურია იმით, რომ იგი მცირე კავკასიონზე კოლხური ფლორის გავრცელების უკიდურესი ფორპოსტია. გამოირჩევა ძველი კულტურის ძეგლების სიუხვითაც: დედა ციხე, პორფირიტულ ტუფში ამოჭრილი მოსანათლი ემბაზი, კოშკი სათოფურებით, სათოფურებიანი კედელი „ფეიქრისუბნიდან“ ბირთვისის მწვერვალისაკენ მიმავალ გზაზე (გზის გასწვრივ ხრამის აკუსტიკა ექოს გამოძახილს იძლევა), კლდეში ამოკვეთილი კიბე და სხვა. მნიშვნელოვანი თავისებურებაა მათთან მისასვლელი გზების სირთულე. ამასთან, ეს ძეგლები გარემო პირობების გამოყენებისა და მასთან შენობა-ნაგებობების ჰარმონიულად შეხამების საუკეთესო მაგალითია, რაც ასევე საინტერესოა ტურისტული თვალსაზრისით. თბილისთან სიახლოვე, მისასვლელი სამანქანო გზა და კლიმატური პირობები ტერიტორიის მონახულების შესაძლებლობას წლის ცივ პერიოდშიც იძლევა. ყველაზე ახლომდებარე მსხვილი დასახლებული პუნქტია სოფელი ტბისი. თბილისიდან დაშორებულია 50 კმ-ით. ბირთვისის კლდეები ბუნების ძეგლია. საქართველოს ბუნების ძეგლები ↑ საქართველოს კანონი ბუნების ძეგლების შექმნისა და მართვის შესახებ ↑ 2.0 2.1 2.2 დაცული ტერიტორიების სააგენტო | ბირთვისის ბუნების ძეგლი