laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
თოვლნარი

თოვლნარი — თოვლის, ფირნისა და ყინულის უმოძრაო გროვები ქარისა და მზისგან დაცულ ადგილებში, რომელიც შეიძლება იყოს სეზონური ან მუდმივი. თოვლნარი სეზონურია, თუ ირგვლივ დადებულ თოვლზე უფრო მეტხანს ინახება, ხოლო მუდმივია, თუ მთელი წლის განმავლობაში არ დნება. სეზონური თოვლნარის სისქე ჩვეულებრივ 2–4 მ-ს შეადგენს. თოვლნარი წარმოიქმნება ქარისა (მონაბერი თოვლნარი) და ზვავის (ზვავური თოვლნარი) მიერ მოტანილი თოვლის დაგროვების ადგილებში; დაბალი დნობის გამო ხშირად შენარჩუნებულია დაჩრდილებულ ადგილებში. მონაბერი თოვლნარი ჩვეულებრივ, თოვლის კონცენტრაციის გზით ქარზურგა კალთებზე წარმოიქმნება; მას მიეკუთვნება ვაკეებზე არსებული და მთების თოვლნარი. ზვავური თოვლნარი განირჩევა მომატებული სიმძლავრითა და დაბინძურებით, წელიწადის სხვადასხვა დროს ზომებისა და ფორმების მკვეთრი ცვალებადობით, ხასიათდება როგორც ზვავის პირდაპირი ნიშანი. ზვავური თოვლნარი ნაზვავი თოვლის დიდი მასის გამო დიდხანს ძლებს ხეობის ძირზე. ზოგჯერ გვხვდება დამარხული თოვლნარი — თოვლისა და ყინულის ლინზები. თოვლნარი გაბატონებულია მდგრადი თოვლის საფარის ზონებში. ვაკეებზე თოვლნარი დამახასიათებელია ტუნდრისა და სტეპებისთვის, ხოლო მთებში — სუბნივალური და ალპური სარტყლებისათვის. სტეპებში ნიშანდობლივია ხეობებისთვის, ტუნდრაში — ნაპირის ბექისთვის, პატარა ხეობებისთვის და ხევებისთვის, სერებისა და ბორცვების მთისძირებისთვის, მთებში — ეროზიული ჩაჭრილობისა და კალაპოტის კარნიზებისთვის, კალთების ბექობებისთვის და მთისძირისთვის. თოვლნარი მდგრადი წარმონაქმნია, მუდამ განიცდის განახლებას რელიეფის ერთსა და იმავე ფორმაზე, ხელს უწყობს კარების წარმოშობას. მრავალრიცხოვანი გალღობის, გაყინვისა და კრისტალიზაციის შედეგად თოვლნარის ფენაში ფირნი წარმოიქმნება. ↑ Тушинский Г. К., Ледники, снежники, лавины Советского Союза, М., 1963; ↑ Снежник | Научно-популярная энциклопедия «Вода России» ↑ 3.0 3.1 3.2 Гляциологический словарь / Под ред В. М. Котлякова. — Л.: Гидрометеоиздат, 1984. — 528 с.
გლაციოდისლოკაცია

გლაციოდისლოკაცია, მყინვარული დისლოკაცია (ლათ. glacies — ყინული და დისლოკაცია) — მყინვარის მოქმედებით გამოწვეული ქანის დარღვევა და განლაგება. გლაციოდისლოკაციის წარმოქმნისათვის აუცილებელია დიდი სიმძლავრის მყინვარი, თუმცა გლაციოდისლოკაცია მეტწილად მხოლოდ ქანების ზედაპირულ ფენას მოიცავს. ყველა გლაციოდისლოკაციას მიხეილ გროსვალდი სამ ძირითად ჯგუფად ყოფს: აქტიურ მყინვარებთან დაკავშირებული ზედაპირისპირა დისლოკაცია; დეგრადირებულ ყინულთან დაკავშირებული ზედაპირისპირა დისლოკაცია და ლითოსფეროს უფრო ღრმა ნაწილებში არსებული გლაციოტექტონიკური გარდაქმნა. ნაოჭა-ქერცლოვანი დეფორმაციები დაკავშირებულია ყინულის მოძრაობასთან ყინულსაფრის პერიფერიულ ნაწილში. მათ მიეკუთვნება ყველა ცნობილი მძლავრი გლაციოდისლოკაცია. ვალტერ კუპშის ჰიპოთეზით, ნაოჭა-ქერცლოვანი დეფორმაციები წარმოქმნილია ლითოსფეროს ეპიდერმული ნაწილის მოძრაობის შედეგად. ამგვარი, მსოფლიოში უდიდესი გლაციოდისლოკაციები, როგორც ჩანს, დასავლეთ ციმბირში არსებული ციმბირის უვალებია. უდიდესი ნაოჭა-ქერცლოვანი გლაციოდისლოკაცია ბელარუსის ტერიტორიაზე აღწევს 80 კმ სიგრძეს და 3 კმ სიგანეს. პოლონეთსა და გერმანიაში ცნობილია 100 მ სიღრმეზე დაშრეტილი გლაციოდისლოკაციები. ხშირად გლაციოდისლოკაციაში მკვიდრი ქანები მორენებთანაა აღრეული, ხოლო ზოგჯერ მორენაში დიდი ბელტებია წარმოდგენილი. გლაციოდისლოკაცია რელიეფში გამოხატულია ნემსისებრი დაწნევის მორენების ან განცალკევებული ვეებერთელა მაღლობების სახით. გლაციოდისლოკაცია გლაციოტექტონიკის შესწავლის საგანია. გლაციოდისლოკაცია გამოვლინებულია ყველა ძველ გამყინვარების არეში, მათ ფართოდ იყენებენ პალეოგლაციოლოგიური რეკონსტრუქციების დროს, ტექტონიკური პროცესების მოდელირებაში, აგრეთვე პრაქტიკულ მიზნებში. ↑ 1.0 1.1 Гляциологический словарь / Под ред В. М. Котлякова. — Л.: Гидрометеоиздат, 1984. — 528 с. ↑ Левков Э. А. Гляциотектоника. — Минск: Наука и техника, 1980. — 280 с. ↑ Сибирские Увалы. Природный парк «Самаровский Чугас» ↑ Центральная Научная Сельскохозяйственная Библиотека ↑ Всероссийский научно-исследовательский геологический институт им. А.П. Карпинского. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-02-09. ციტირების თარიღი: 2021-02-09.
ევრობასკეტი 2011 ჯგუფი A

ჯგუფი A — ევრობასკეტი 2011-ის პირველი ჯგუფი, სადაც მატჩები გაიმართა 2011 წლის 31 აგვისტოდან - 5 სექტემბრის ჩათვლით. ჯგუფის ყველა თამაში ჩატარდა ციდო არენაზე ქალაქ პანევეჟისში, ლიეტუვა. ჯგუფში წარმოდგენილნი იყვნენ პოლონეთის, დიდი ბრიტანეთის, თურქეთის, ლიეტუვის, ესპანეთის და პორტუგალიის ნაკრებები. სამი საუკეთესო ნაკრები გადავიდა მეორე რაუნდში. ცხრილები და ანგარიშები დაარქივებული 2011-01-05 საიტზე Wayback Machine.
გლარნის შეცოცება

გლარნის შეცოცება (გერმ. Glarner Hauptüberschiebung) — ძირითადი შეცოცება აღმოსავლეთ შვეიცარიის ალპებში. ჰელვეციური შარიაჟი გადაჭიმულია 100 კმ-ზე, ალპების აარის მასივიდან ინფრაჰელვეციურ კომპლექსამდე. შეცოცება ფორმირდება ძველი, პერმულ-ტრიასული სისტემის კლდის ფენებსა და ახალგაზრდა იურულ, ცარცულ კირქვებს, პალეოგენურ ფლიშებსა და მოლასებს შორის კონტაქტის შედეგად. გლარნის შეცოცების გაშიშვლება მოიცავს გლარუსის, სანქტ-გალენისა და გრაუბიუნდენის კანტონების ტერიტორიებს. ამგვარი ტექტონიკური შეცოცებები მსოფლიოს მთათა სისტემებისთვის დამახასიათებელი არ არის, მაგრამ გლარნის შეცოცება კარგი მაგალითია, რომელიც გეოლოგიისა და ოროგენიული მოძრაობების შესახებ ცოდნის მნიშვნელოვნად გაღრმავების საშუალებას იძლევა. სწორედ ამ მიზეზით, 2008 წელს არეალი იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში Swiss Tectonic Arena Sardona - UNESCO World Heritage Centre
დიმიტრი სენიავინი

დიმიტრი ნიკოლოზის ძე სენიავინი (დ. 17 აგვისტო [ ძვ. სტ. 6 აგვისტო], 1763, სოფ. კომლევი, ახლანდელი ბოროვსკის რაიონი, კალუგის ოლქი — გ. 17 აპრილი [ ძვ. სტ. 5 აპრილი], 1831), რუსი საზღვაო მხედართმთავარი, გენერალ-ადიუტანტი (1825), ადმირალი (1826). 1780 წელს დაამთავრა საზღვაო კადეტთა კორპუსი. 1783 წლიდან მსახურობდა შავი ზღვის ფლოტში, მონაწილეობდა რუსეთ-ოსმალეთის ომში (1787—1792), უშაკოვის ლაშქრობაში (1798—1800). 1798 წელს დაიპყრო საფრანგეთის ციხესიმაგრე წმინდა მავრას კუნძულზე, მონაწილეობდა კორფუს იერიშში. 1806 წელს რუსულ ფლოტს ხელმძღვანელობდა ადრიატიკის ზღვაში. 1807 წელს დარდანელის და ათონის ბრძოლებში ოსმალეთის ფლოტის განადგურებით უზრუნველყო რუსეთის ფლოტის განუყოფელი ბატონობა არქიპელაგზე. ინგლის-რუსეთის ომის (1807— 1812) დროს ინგლისელებთან სენიავინის მოლაპარაკებას მოჰყვა რუსული ესკადრის ინტერნირება. 1811 წელს სენიავინი დანიშნეს რეველის პორტის უფროსად, ხოლო 1813 წელს გადააყენეს. 1825 წელს რუსეთ-ოსმალეთის ურთიერთობის გამწვავებასთან დაკავშირებით სენიავინი დააბრუნეს და ბალტიის ფლოტის სარდლად დეკაბრისტების ყურადღება მიიპყრო. სენიავინის სახელი ეწოდა რუსეთისა და საბჭოთა ფლოტის საბრძოლო ხომალდებს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 287.
თოვლის ხაზი

თოვლის ხაზი, თოვლის მიჯნა — სიმაღლითი დონე, რომლის ზემოთ მყარი ატმოსფერული ნალექების დაგროვება ჭარბობს მათ მოდნობას ან აორთქლებას. განასხვავებენ კლიმატურ (ჭეშმარიტ) და სეზონურ (დროებით) თოვლის ხაზს. დაბალი ტემპერატურებისას, მაგალითად, პოლუსების სიახლოვეს თოვლის ხაზი საკმაოდ დაბლა მდებარეობს; იქ, სადაც ტემპერატურა მაღალია, მაგალითად, ეკვატორზე, თოვლის ხაზი ძალიან მაღალია. ცივსა და ნოტიო მხარეებში თოვლის მიჯნა დაბლა ეშვება, ცხელსა და გვალვიანში კი მაღლა იწევს. მუდმივი თოვლნარის ქვედა საზღვარია ოროგრაფიული თოვლის ხაზი, რომელიც ზოგან ჭეშმარიტ თოვლის ხაზზე ბევრად დაბლაა. მყინვარის ზედაპირზე მდებარე ჭეშმარიტ თოვლის ხაზს, ფირნის ხაზს უწოდებენ. თოვლის ხაზის სიმაღლე დამოკიდებულია ტემპერატურულ რეჟიმზე, მყარი ატმოსფერული ნალექების რაოდენობაზე, რაც თავის მხრივ, დაკავშირებულია გეოგრაფიულ განედსა და ოროგრაფიულ პირობებზე (მათ შორის ექსპოზიციაზე). ეკვატორულ განედებზე თოვლის ხაზის სიმაღლე 4600 მ, ტროპიკებში — 5000–6000 მ, ალპებში — 2200–3100 მ, კავკასიონზე — 3500–3700 მ შეადგენს. არქტიკაში იგი 500–200 მ-მდე ეშვება, ხოლო ანტარქტიდაზე ზღვის დონემდე. თოვლის ხაზის ყველაზე მაღალი სიმაღლეები გადის მშრალ ტროპიკულ და სუბტროპიკულ რაიონებში, მაშასადამე ტიბეტის მთიანეთსა და ანდებში, სადაც სიმაღლის ნიშნული 6,5 კმ-მდე ადის. თოვლის ხაზის შესწავლის საქმეში დიდი წვლილი შეიტანეს ალექსანდერ ჰუმბოლდტმა, ჰანს ალმანმა, სტანისლავ კალესნიკმა, მიხეილ ტრონოვმა და სხვა. Тронов М, В., Вопросы горной гляциологии, М., 1954; Тушинский Г. К., Ледники, снежники, лавины Советского Союза, М., 1963; Гляциологический словарь / Под ред. В. М. Котлякова. — Л.: Гидрометеоиздат, 1984. — 527 с ↑ 1.0 1.1 1.2 გეომორფოლოფიური ლექსიკონი, გამომცემლობა ნეკერი, თბილისი, 1996. ↑ Snow line | Encyclopedia Britannica ↑ 3.0 3.1 Снеговая линия | Большая российская энциклопедия. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-07-30. ციტირების თარიღი: 2021-01-26.
ევრობასკეტი 2011 ჯგუფი B

ჯგუფი B — ევრობასკეტი 2011-ის მეორე ჯგუფი, სადაც მატჩები გაიმართა 2011 წლის 31 აგვისტოდან - 5 სექტემბრის ჩათვლით. ჯგუფის ყველა თამაში ჩატარდა შიაულიაი არენაზე ქალაქ შიაულიაიში, ლიეტუვა. ჯგუფში წარმოდგენილნი იყვნენ იტალიის, ისრაელის, საფრანგეთის, ლატვიის, გერმანიის და სერბეთის ნაკრებები. სამი საუკეთესო ნაკრები გადავიდა მეორე რაუნდში. ცხრილები და ანგარიშები დაარქივებული 2011-01-05 საიტზე Wayback Machine.
ბელინცონის ციხესიმაგრეები

ბელინცონის სამი ციხესიმაგრე — საფორტიფიკაციო ნაგებობათა ჯგუფი შვეიცარიის ტიჩინოს კანტონის ქალაქ ბელინცონის გარშემო. ჯგუფი შედგება კასტელგრანდეს, მონტებელოსა და სასო-კორბაროს ციხესიმაგრეებისგან. კასტელგრანდე თავის გამაგრებულ კედლებთან ერთად, რომელიც ძველ ქალაქს იცავს და უკავშირდება მონტებელოს, მდებარეობს ბორცვზე, რომელიც მთელს ხეობას გადაჰყურებს. მესამე ციხესიმაგრე (სასო-კორბარო) მდებარეობს იზოლირებულ კონცხზე, დანარჩენი ორი ნაგებობის სამხრეთით. 2000 წლიდან, სამივე ციხესიმაგრე შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში. ბელინცონის ყოველთვის ეკავა მნიშვნელოვანი გეოგრაფიული მდებარეობა ალპებში. რამდენიმე უმთავრესი ალპური გზა სწორედ ქალაქის სიახლოვეს ერთდებოდა, რაც მას წამყვან სავაჭრო ცენტრად აქცევდა. კასტელგრანდეს ციხესიმაგრე ძვ. წ. I საუკუნეში, რომის იმპერატორ ავგუსტუსის მმართველობისას აშენდა. მომდევნო საუკუნეებში ის დანგრევის პირას მივიდა, მაგრამ IV საუკუნეში აღადგინეს და მნიშვნელოვნად გააფართოვეს. დიოკლეტიანესა და კონსტანტინე დიდის მეფობისას, ჩრდილოეთ იტალიის დასაცავად თავდასხმებისაგან, ბელინცონაში სიმაგრეთა მთელი ჯაჭვი და მათთან არსებული სადარაჯო კოშკები აშენდა. ქალაქის მდებარეობა მიიჩნეოდა თავდაცვის მთავარ გასაღებად და კასტელგრანდეს საფუძვლებზე მოზრდილი ციხესიმაგრე აიგო, რომელსაც 1000 კაციანი კოჰორტა შეეძლო დაეტია. მისი პირველი გამოცდა 475 წელს შედგა, როდესაც ალემანების 900 კაციანი ჯგუფი ციხის გარნიზონმა გაანადგურა. მონტებელოს ციხესიმაგრე 1313 წელს აშენდა, სასო-კორბარო კი 1478 წელს. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ოფიციალური საიტი Bellinzona tourist office ↑ UNESCO listing for Bellinzona
წმინდა გალის სააბატო

წმინდა გალას სააბატო (გერმ. Fürstabtei Sankt Gallen) — რელიგიური კომპლექსი შვეიცარიის ქალაქ სანქტ-გალენში. კაროლინგების პერიოდის ეს სააბატო 719 წლიდან არსებობს, რომელიც მოგვიანებით, XIII საუკუნეში დამოუკიდებელი სათავადო გახდა. მომდევნო საუკუნეების განმავლობაში, ის ევროპის ერთ-ერთ უმთავრეს ბენედიქტურ სააბატოს წარმოადგენდა. დააარსა წმინდა ოტმარმა, იმ ადგილას, სადაც წმინდა გალმა ერმიტაჟი აღმართა. სააბატოს ბიბლიოთეკა მსოფლიოში ერთ-ერთი უმდიდრესია შუა საუკუნეების ბიბლიოთეკებშ შორის. 1983 წლიდან სააბატო შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში. სააბატოს დამაარსებელი წმინდა ოტმარი, წმინდა კოლუმბანას ირლანდიელი მოსწავლე იყო. მოგვიანებით, რაიხენაუელმა აბატმა ვალდომ (740 - 814) დააარსა უმდიდრესი ბიბლიოთეკა, საიდანაც 924 - 933 წლების უნგრელთა შემოსევების დროს წიგნები რაიხენაუში გადაიტანეს. X საუკუნის დასაწყისში, წმინდა გალის მონასტერი პოლიტიკურ დაპირისპირებაში შევიდა რაიხენაუს სააბატოსთან ბოდენის ტბის თაობაზე. 1712 წელს მონასტერი შვეიცარიელებმა გაძარცვეს და წიგნების უმრავლესობა ციურიხსა და ბერნში წაიღეს. მონასტერში შუა საუკუნეების ნაშთი ცოტაა შემორჩენილი. სტრუქტურათა უმრავლესობა, მათ შორის კათედრალი 1755 - 1768 წლებში ბაროკოს სტილში აშენდა. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში წმინდა გალის სააბატო კათოლიკურ ენციკლოპედიაში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: წმინდა გალის სააბატო Stiftsbibliothek Sankt Gallen დაარქივებული 2013-07-22 საიტზე Wayback Machine. Codices Electronici Sangallenses დაარქივებული 2016-11-09 საიტზე Wayback Machine. St Gall Plan დაარქივებული 2012-09-11 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links
წმინდა იოანეს ბენედიქტელთა მონასტერი

წმინდა იოანეს ბენედიქტელთა მონასტერი — ბენედიქტელთა უძველესი მონასტერი შვეიცარიის ვალ-მიუსტაირის მუნიციპალიტეტის სოფელ მიუსტაირში. მისი საუკეთესოდ შემონახული კაროლინგების პერიოდის ხელოვნების გამო, 1983 წელს ის იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა. მიჩნეულია, რომ სააბატო 780 წელს ეპისკოპოსმა კურმა დააარსა, შესაძლოა კარლოს დიდის ბრძანებით. აშენდა იმ მშენებლობის ტალღის პერიოდში, რომელიც ახლოს მდებარე სხვა მონასტრებსაც მოიცავდა. სააბატო მდებარეობდა ალპებიდან იტალიაში გადასასვლელ გზასთან, შესაბამისად ის გამაგრებული იყო, რათა ეს გასასვლელი ეკონტროლებინა. არსებობის ადრეულ წლებში, IX საუკუნის განმავლობაში, ეკლესიის კედლები ფრესკებით შეიმკო. XI-XII საუკუნეებში, მას დაემატა ახალი ფრესკები. ეს ნახატები მოგვიანებით დაიკარგა, მაგრამ XX საუკუნეში რამდენიმე მათგანი კვლავ აღმოჩენილ იქნა. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში Benedictine Convent of Saint John in the online Historical Dictionary of Switzerland (ფრანგული) Kloster Müstair Kirsten Ataoguz, The apostolic commissioning of the Monks of Saint John in Muestair, Switzerland: Painting and preaching in a Churraetian Monastery ↑ ICOMOS Evaluation for UNESCO
ლა-შო-დე-ფონი

ლა-შო-დე-ფონი (ფრანგ. La Chaux-de-Fonds) — ქალაქი შვეიცარიაში, ნევშატელის კანტონში, ლა-შო-დე-ფონის რაიონის დედაქალაქი. 2009 წლის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა 37 413 ადამიანს შეადგენს. მდებარეობს იურას მთებში, ზღვის დონიდან 1 000 მეტრზე, საფრანგეთის საზღვრიდან რამდენიმე კილომეტრში. ჟენევისა და ლოზანის შემდეგ, წარმოადგენს შვეიცარიის ფრანგულენოვანი ნაწილის სიდიდით მესამე ქალაქს. მესაათეობის ქალაქები — ლა-შო-დე-ფონი და ლე-ლოკლი მათი განსაკუთრებით უნივერსალური ღირებულების გამო, 2009 წელს იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა. ორივე აგლომერაცია წარმოადგენს მონო-ინდუსტრიული წარმოების ქალაქებს, რომლებიც დღესაც საუკეთესოდაა შემონახული. კარლ მარქსმა თავის „კაპიტალში" ლა-შო-დე-ფონი აღწერა როგორც „უზარმაზარი საფაბრიკო ქალაქი", როდესაც ის აანალიზებდა შრომის დანაწილებას იურას რეგიონის მესაათეობის ინდუსტრიას. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ლა-შო-დე-ფონი Watchmaking Heritage Day: Saturday 7 November 2009 დაარქივებული 14 September 2009[Date mismatch] საიტზე Wayback Machine.Category:Webarchive-ის თარგის შეტყობინებები ქალაქის ოფიციალური საიტი La Chaux-de-Fonds / Le Locle: Pictures Gallery დაარქივებული 2012-09-28 საიტზე Wayback Machine. International watchmaking museum website The Art Nouveau season of events in the city დაარქივებული 2012-02-04 საიტზე Wayback Machine.
პოეტური ედა

პოეტური ედა — ძველ სკანდინავიურზე შესრულებული შუა საუკუნეების პოემები, რომლებიც ძირითადად ისლანდიაში მანუსკრიპტებითაა შემონახული (მაგ. Codex Regius). სნორი სტურლუსონის პროზა ედასთან ერთად, პოეტური ედა არის სკანდინავიური მითოლოგიის და გერმანული საგმირო ლეგენდების კვლევაში არსებული წყაროებიდან ერთ-ერთი უმნიშვნელლოვანესი. მან მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინა, მეცხრამეტე საუკუნის დასაწყისში განვითარებული თანამედროვე ისლანდიურ ლიტერატურაზე. გამოჩენილი პოეტები და მწერლები რომლებიც უმადლიან პოეტურ ედას მათი ხელოვნების ჩმოყალიბებაში არიან: ვილჰელმ ეკელუნდი, ავგუსტ სტრინდბერგი, ტოლკინი, ეზრა პაუნდი, კარინ ბოიე. Eddukvæði პოეტური ედა ძველ სკანდინავიურზე - heimskringla.no პოეტური ედა, შეიცავს სასულიერო ტექსტების თარგმანებს -texts.com CyberSamurai სკანდინავიური მითოლოგიის ენციკლოპედია: პოეტური ედა (ძველი სკანდინავიური) დაარქივებული 2006-04-25 საიტზე Wayback Machine. CyberSamurai სკანდინავიური მითოლოგიის ენციკლოპედია: პოეტური ედა (ინგლისური) დაარქივებული 2006-04-25 საიტზე Wayback Machine.
კრიკი

კრიკი (ინგლ. creek) — პერიოდული მდინარეების სახელწოდება ავსტრალიაში. დამახასიათებელია დროებითი დინება და ხშირ შემთხვევაში კალაპოტის არყოფნა. ასეთი მდინარეები გავრცელებულია ავსტრალიის შიგა ნაწილებში. კრიკი იბადება (არსებობს) მხოლოდ ძლიერი წვიმების დროს და შემდეგ მთლიანად ქრება დიდი ხნის განმავლობაში. ზოგიერთი კრიკი იყოფა მრავალრიცხოვან ცალკეულ ტოტებად. რუკებზე აღინიშნება პუნქტირით. ტერმინი კრიკი გამოიყენება, როგორც წესი ავსტრალიის მშრალი (პერიოდული) მდინარეების აღსანიშნავად, თუმცა ანალოგიური ხასიათის მდინარეები მსოფლიოს სხვა ადგილებშიც გვხვდება (მაგ., აშშ-ში). ცნობილი კრიკებია მდინარე კუპერ-კრიკი (სიგრძე 1300 კმ) და დაიმანტინა (სიგრძე 900 კმ), რომლებიც დიდი არტეზიული აუზის ფარგლებში გაედინებიან და საბოლოოდ შესართავს ეირის ტბის დეპრესიაში პოულობენ. უადი Пармурзин Ю.П., Карпов Г.В. Словарь по физической географии. Учебное издание. М.: Просвещение, 1994.
Deep Cuts, Volume 2 (1977–1982)

Deep Cuts, Volume 2 (1977–1982) — ინგლისური როკ ჯგუფ Queen-ის კრებული. მასში შეტანილია ჯგუფის მიერ 1977-1982 წლებში ჩაწერილი კომპოზიციები, რომლებიც, სხვადასხვა მიზეზით, არ არის ცნობილი Queen-ის ჰიტებად. დისკი გამოვიდა 2011 წლის 27 ივნისს, ალბომების News of the World, Jazz, The Game, Flash Gordon და Hot Space ახალი რემასტერინგების პარალელურად. ალბომის პრეს-რელიზი ↑ http://www.allmusic.com/album/deep-cuts-vol-2-1977-1982-mw0002176707
ლავო

ლავო (ფრანგ. Lavaux) — რეგიონი შვეიცარიის ვოს კანტონში, ლავოს რაიონში. მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთი მონაცემები ამ ტერიტორიაზე მევენახეობის არსებობას ჯერ კიდევ რომაულ ხანაში იუწყება, არსებული თანამედროვე ვენახების ტერასები XI საუკუნიდან იღებს სათავეს, როდესაც ამ არეალს ბენედიქტელთა და ცისტერიანელთა მონასტრები აკონტროლებდნენ. ლავო მოიცავს 830 ჰა დატერასებულ ვენახებს, რომლებიც გადაჭიმულია ჟენევის ტბის ჩრდილოეთ სანაპიროზე, სამხრეთისაკენ მომზირალ კალთებზე, 30 კმ სიგრძეზე. კლიმატი ზომიერია, რაც მევენახეობისთვის საკმაოდ ხელსაყრელია, ასევე, ტერასების სამხრეთული მიმართულება განაპირობებს იმას, რომ ისინი ტბიდან ანარეკლ მზის სხივებსაც იღებენ, რაც რეგიონს ხლემთაშუაზღვიურ ხასიათს ანიჭებს. ყურძნის მთავარი ჯიშია ჩასელა. კანტონის კანონმდებლობით, ვენახები დაცულია ყოველგვარი თანამედროვე განვითარებისგან. 2007 წლიდან, ისინი ასევე შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2012-05-27 საიტზე Wayback Machine. (ფრანგული)(გერმანული)
კარლინგი

კარლინგი (გერმ. Karling) — მწვერვალი, რომელსაც ახასიათებს პირამიდისებური, ძირითადად, სამწახნაგოვანი ფორმა, სუსტად ჩაზნექილი კიდეებით. კარლინგი წარმოიქმნება მაშინ, როდესაც რამდენიმე მყინვარული ცირკის უკანა კედლები ერთმანეთს კვეთენ, რომლებიც მწვერვალს სხვადასხვა მხრიდან ეჯახებიან. გავრცელებულია ალპური რელიეფის მხარეებში. კარლინგის კლასიკური მაგალითია პენინის ალპებში მდებარე მწვერვალი მატერჰორნი. მნიშვნელოვანია აგრეთვე კოტის ალპების მწვერვალი მონტე-ვიზო და ბერნის ალპების მწვერვალი ფინსტერაარჰორნი. კარლინგი გავრცელებულია აგრეთვე აშშ-ში, კანადაში, ახალ ზელანდიაში, ჩილეში და სხვა. გამოკვეთილი კარლინგები ახასიათებს ტიან-შანის მთათა სისტემას. კარლინგი გვხვდება კავკასიონზეც. ამ მხრივ გამოსაყოფია სვანეთის კავკასიონზე მდებარე ორთავიანი მწვერვალი უშბა. ↑ Карлинг // Большая российская энциклопедия. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-10-30. ციტირების თარიღი: 2020-12-03. ↑ გეომორფოლოფიური ლექსიკონი, გამომცემლობა ნეკერი, თბილისი, 1996
იუნგფრაუ-ალეჩის დაცული ტერიტორია

იუნგფრაუ-ალეჩის დაცული ტერიტორია — დაცული ტერიტორია სამხრეთ-დასავლეთ შვეიცარიაში, ბერნისა და ვალეს კანტონებს შორის. ესაა ბერნის ალპების უკიდურესი აღმოსავლეთი მხარე, რომელიც მოიცავს იუნგფრაუს მწვერვალების ჩრდილოეთ ნაწილს და ეიგერის მთებს, ასევე უდიდეს მყინვარულ არეალს მთელს დასავლეთ ევრაზიაში, სადაც მდებარეობს ალეჩის მყინვარი. იუნგფრაუ-ალეჩის დაცული ტერიტორია მსოფლიო მემკვიდრეობის პირველი ბუნებრივი ძეგლია ალპებიდან, რომელიც 2001 წელს იუნესკომ თავის სიაში შეიტანა. ტერიტორიაზე გამავალი მთაგრეხილი ევროპის მთავარ წყალგამყოფს წარმოადგენს. მის ჩრდილოეთით იწყება რაინის აუზი, რომელიც ჩრდილოეთის ზღვაში ჩაედინება, სამხრეთით კი მდინარე რონას აუზი, რომელიც ხმელთაშუა ზღვას ერწყმის. რეგიონის კლიმატზე გადამწყვეტ მნიშვნელობას ახდენს მაღალი მთები. ისინი აყალიბებენ ბარიერს ჩრდილოეთის ნესტიან, სუბ-ოკეანურ კლიმატსა და სამხრეთის მშრალ კლიმატს შორის. ჩრდილოეთ მხარეს ნალექების საშუალო წლიური მაჩვენებელი 2 200 მმ-ია, სამხრეთით კი 1 000 მმ. იუნგფრაუ-ალეჩის ტერიტორია თითქმის ხელშეუხებელია, თუ არ ჩავთვლით საფეხმავლო ბილიკებსა და ქოხებს. არეალის დაახლოებით ნახევარი ზღვის დონიდან 2 600 მეტრზე მაღლა მდებარეობს, სულ რამდენიმე ასეული მეტრით დაბლა მყიბნავრების აკუმულაციისა და ქანების დაშლის საზღვარს შორის. მყინვარებით დაფარული ტერიტორიის მთლიანი ფართობი 35 000 ჰა-ს შეადგენს და მოიცავს ალპების მუდმივი ყინულით დაფარულ უდიდეს არეალს. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2010-03-03 საიტზე Wayback Machine.
House of Love (East 17-ის სიმღერა)

House of Love — ჯგუფ East 17-ის სადებიუტო სინგლი, ალბომიდან Walthamstow. იგი გამოვიდა 1992 წელს, ლეიბლზე London Records. სხვადასხვა ქვეყანაში იგი მოხვდა საუკეთესო სინგლების ათეულებში. ჯგუფ Pet Shop Boys-ის მენეჯერ ტომ უოტკინსის ინიციატივით, ჯგუფმა გადაწყვიტა Take That-ის სტილისტიკისგან განსხვავებით, უფრო მკაცრის გამოყენება. სადებიუტო სინგლი უნდა ყოფილიყო საცეკვაო ნომერი, რომელიც დააინტერესებდა როგორც თინეიჯერებს, ასევე კლუბებს. ჯგუფების The KLF და Snap! გავლენით, ტონი მორტიმერმა დაწერა House of Love, როგორც რეივის ჰიმნზე ერთგვარი პაროდია, რასაც ახლდა ბრაიან ჰარვის ვოკალიც. მორტიმერი სიმღერაში ასრულებს რეპ-ვოკალს, ხოლო მთელი ჯგუფი - მისამღერს. სიმღერის რემიქსი, Pedigree Mix, ძაღლის ყეფისა და აფეთქების თანხლებით, გამოიცა სინგლის სახით, რასაც ახლდა დაბალბიუჯეტიანი მუსიკალური ვიდეოს გამოშვებაც. ალტერნატიული ვიდეო შეიქმნა 1993 წელს. House of Love მოხვდა ჩარტების ათეულებში, რამაც East 17 ერთ-ერთ წამყვან პოპ-ჯგუფად აქცია. სიმღერა შეტანილია ჯგუფის სადებიუტო ალბომში Walthamstow და 1997 წლის კრებულში Around the World Hit Singles: The Journey So Far. 7" სინგლი House of Love (pedigree mix) — 4:37 House of Love (the expedient demo) — 7:43 12" სინგლი აშშ: House of Love (son of a bitch mix) — 9:02 House of Love (wet nose mix) — 6:04 House of Love (murk's main mix) — 6:41 House of Love (Oscar G's dope dub) — 6:45 ბრიტანეთი: House of Love (son of a bitch mix) House of Love (glossy coat mix) House of Love (wet nose mix) კომპაქტ დისკი House of Love (pedigree mix) — 4:41 House of Love (son of a bitch mix) — 9:05 House of Love (glossy coat mix) — 8:08 House of Love (wet nose mix) — 6:10 კომპაქტ დისკი ბრიტანეთი: House of Love (pedigree mix) — 4:37 House of Love (the expedient demo) — 7:43 ავსტრალია: House of Love (pedigree mix) — 4:41 House of Love (wet nose mix) — 6:11 კასეტა House of Love (pedigree mix) — 4:37 House of Love (the expedient demo) — 7:43 მუსიკალური ვიდეო საიტზე YouTube განსხვავებული მუსიკალური ვიდეო საიტზე YouTube ინფორმაცია საიტზე Discogs
ველისა

ველისა — სოფელი საქართველოში (სამხრეთ ოსეთის დროებითი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული), ახალგორის მუნიციპალიტეტში (ლარგვისის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს მდინარე ჭურთის (ქსნის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1500 მ-ზე, ახალგორიდან 38 კმ-ში. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ველისა იხსენიება ჭურთის ხეობის სოფლებს შორის იოჰან გიულდენშტედტის მოგზაურობის წიგნში (XVIII ს.) და იოანე ბატონიშვილის აღწერაში (1803). 1922-1990 წლებში ველისა შედიოდა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ლენინგორის რაიონში, 1990 წლიდან (ოლქის გაუქმების შემდეგ) — ახალგორის მუნიციპალიტეტში. 1979 წელს სოფელში იყო 3 მცხოვრები (ოსები). 1989 და 2002 წლების აღწერების მონაცემებით სოფელში მუდმივი მოსახლეობა არ არის. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 350. ველისა // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. ↑ მაისურაძე ს., ქსნის ხეობის ოსური მოსახლეობა მე-18 საუკუნესა და მე-19 საუკუნის დასაწყისში (ნაშრომი საქართველოს ისტორიის მაგისტრის აკადემიური ხარისხის მოსაპოვებლად), გორი, 2020. — გვ. 64. ↑ სამხრეთ-ოსეთის ავტონომიური ოლქის მოსახლეობის რიცხოვნობა.
ვაშლოვანი (ახალგორის მუნიციპალიტეტი)

ვაშლოვანი — სოფელი საქართველოში (სამხრეთ ოსეთის დროებითი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული), ახალგორის მუნიციპალიტეტში (ბოლის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს ხარულის ქედის აღმოსავლეთ მთისწინეთში, მდინარე ქსნის მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 880 მ-ზე, ახალგორიდან 4 კმ-ში, ქსნიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 36 კმ-ში. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 32 კაცი. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 331. ვაშლოვანი // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. ?.