laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ხანის ბაღი

ხანის ბაღი (აზერ. Xan bağı) — ბაღი აზერბაიჯანის ქალაქ განჯაში. მაცხოვრებლებისა და ტურისტების დასასვენებელი ადგილი. ბაღის მესაკუთრე იყო ჯავად ხანი, ყაჯართა დინასტიის წევრი და განჯის სახანოს უკანასკნელი ხანი 1786-1804 წწ. ბაღის სახელწოდება მის სახელს უკავშირდება. მას გააჩნდა 52 ჰექტარზე გაშენებული ბაღი. იგი ვაჭრებს უკვეთავდა სხვადასხვა ჯიშის ხეებს. უცხოელი სტუმრები მას საჩუქრად სხვადასხვა სახის ყვავილებსა და ხეებს ართმევდნენ. 1847 წელს, ვორონცოვის ინიციატივით, ხანის ბაღის ქვედა ნაწილში, დაახლოებით ექვს ჰექტარზე, გაშენებულ იქნა სარდარის სახელობის პარკი. რუსი ჯარისკაცების შემოჭრის შემდეგ ბაღი, რომელშიც უყვარდა სეირნობა ჯავად ხანს გააუქმეს, უამრავი ხე მოთხარეს და გადარგეს სარდარის პარკში. ხანის ბაღში ჩატარდა რესტავრაცია. ახლა იგი წარმოადგენს თანამედროვე ევროპულ ბაღს განათებითა და თანამედროვე ქანდაკებებით. მასში ასევე არის მინი-ზოოპარკი, რომელშიც წარმოდგენილნი არიან ირმები, ჯეირანები, ციყვები, რამდენიმე სახის ჩიტი, მათ შორის ფლამინგოებიც. რეკონსტრუქციის შემდეგ ბაღს დაუბრუნდა ძველი სახელწოდება. დღესდღეობით ბაღი არის ქალაქ განჯის მაცხოვრებლებისა და ტურისტების დასასვენებელი ადგილი. ↑ "Xan Bağı" Mədəniyyət və İstirahət Parkı - Gəncə Azərbaycanın Cəvahiri. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-08-30. ციტირების თარიღი: 2017-08-29. ↑ "Xan bağı" bizim tarixi sərvətimizdir (Khan's Garden" is our historical wealth). ციტირების თარიღი: 2017-08-29.
მოსკოვის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია (სტარი-სიმონოვი)

მოსკოვის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია (რუს. Церковь Рождества Пресвятой Богородицы) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVI საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის სამხრეთის ადმინისტრაციული ოლქის დანილოვის რაიონში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ეკლესიის მისამართია: მოსკოვი, აღმოსავლეთის ქუჩა, 6. 1370 წელს ამჟამინდელი ეკლესიის ადგილზე როსტოვის მთავარეპისკოპოსმა თევდორე სიმონოვსკიმ დააარსა სიმონოვის მონასტერი, რომელშიც ააგეს ხის ეკლესია, მაგრამ უკვე 1379 წელს მონასტერი გადაიტანეს სხვა ადგილზე. 1509-1510 წლებში ხის ეკლესიის ადგილზე ააგეს ქვის ერთგუმბათიანი ეკლესია. ამჟამად ეკლესია ბურჯების გარეშეა, თავდაპირველად სავარაუდოა, რომ ოთხბურჯიანი იყო. არსებობს ლეგენდა, რომ ტაძარი ააგო ალევიზ ნოვიმ, თუმცა ისტორიული წყაროები ამის შესახებ არაფერს ამობენ. XVIII საუკუნეში ეკლესიის მახლობლად აღმოაჩინეს კულიკოვოს ბრძოლის გმირების საფლავები. 1785-1787 წლებში ხის ნაგებობებს მიაშენეს ქვის სატრაპეზო და სამრეკლო. 1849-1855 წლებში არქიტექტორ ნარცის ზბოჟენსკის პროექტის მიხედვით იგი გადაკეთეს. სატრაპეზოს მიაშენეს ორი ეგვტერი: წმინდა ნიკოლოზისა და წმინდა სერგის სახელზე. 1928 წელს ეკლესია საბჭოთა ხელისუფლებამ დახურა. 1932 წელს სამრეკლო დაანგრიეს, კულიკოვოს გმირების თუჯის საფლავი კი გადაადნეს. მოგვიანებით ქარხანა „დინამოს“ გაფართოების შემდეგ ეკლესიაში შესვლა შეუძლებელი გახდა. შენობას გამოიყენებდნენ დამხმარე სათავსოდ, რამაც იგი დანგრევის პირას მიიყვანა. ქარხანამ 1987 წელს გაათავისუფლა ეკლესია და იგი გადასცა ისტორიულ მუზეუმს. 1989 წელს ეკლესია დაუბრუნდა მორწმუნეებს. ტაძარი ხელახლა აკურთხეს 1989 წლის 16 სექტემბერს. 2006 წელს სამრეკლოც აღადგინეს. Остроумов И. Храм Рождества Пресвятой Богородицы на Старом Симонове. М., 1912. Паламарчук П. Г. Сорок Сороков. М., 1995. С. 111—117. Официальный Сайт დაარქივებული 2018-03-27 საიტზე Wayback Machine. Церковь Рождества Пресвятой Богородицы в Старом Симонове на сайте Храмы России Patriarchia.ru Церковь Рождества Богородицы может быть включена в список Всемирного наследия ЮНЕСКО Старосимоновская воскресная школа დაარქივებული 2018-04-04 საიტზე Wayback Machine.
მოსკოვის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია (ვლადიკინო)

მოსკოვის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია (რუს. Церковь Рождества Пресвятой Богородицы) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XV საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ჩრდილო-აღმოსავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის ოტრადნოეს რაიონში, ყოფილ სოფელ ვლადიკინოში (1653 წლამდე ერქვა ველიამინოვო). ეკლესია არის არქიტექტურის ფედერალური ძეგლი. თანამედროვე შენობა ააგეს 1850-იან წლებში, მაგრამ ქვის ტაძრის შენებლობა დაიწყო ჯერ კიდევ 1770 წელს. ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის შობის სახელზე. ეგვტერები კი მთავარანგელოზ მიქაელისა და მთავარანგელოზ გაბრიელის სახელზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ეკლესიის მისამართია: მოსკოვი, ალტუფიევის შოსე, 4. პირველი ეკლესია ღვთისმშობლის შობის სახელზე (რომელმაც შეცვალა მოძველებული წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია) ააგეს დაახლოებით 1627 წელს, როდესაც სოფლის მფლობელი იყო თავადი ივან ივანეს ძე შუისკი. 165 წელს სოფელი გახდა პატრიარქის სამემკვიდრეო მამული და ეწოდა სოფელი ვლადიკინო. 1690 წლის 19 მაისს ვლადიკინოს სტუმრობდა მეფე პეტრე I დიდი და პატრიარქ ადრიანესთან ერთად ილოცა სოფლის ტაძარში ლიტურგიის დროს. პირველი ქვის ეკლესია ააგეს 1770 წელს. სამრეკლო ააგო მეზობელი სოფლის, პეტროვსკოეს მფლობელმა გრაფმა კირილ რაზუმოვსკიმ. 1854-1858 წლებში ეკლესია სრულიად გადააკეთა არქიტექტორმა ალფრედ იაროშევსკიმ. 1859 წელს ახალი სამსაკურთხევლიანი (მთავარანგელოზ მიქაელისა და მთავარანგელოზ გაბრიელის ეგვტერებით) ეკლესია აკურთხეს. მთავარი საკურთხეველი ღვთისმშობლის შობის სახელზე აკურთხა მიტროპოლიტმა ფილარეტმა. საბჭოთა პერიოდში ეკლესია ღვთისმსახურებისათვის არ დახურულა. 1970-იან წლებში შეიმუშავეს ტაძრის დანგრევის გეგმა, რათა აეშენებინათ ესტაკადა, მაგრამ მრევლმა შეძლო ტაძრის დაცვა. 2017 წლისათვის ეკლესიაში მსახურობდა: ეკლესიის წინამძღვარი სერგეი ტკაჩენკო, დიაკვანი ვლადიმირ ალექსანდროვი, დიაკვანი ილია კოსტიცინი, იერარქები ანდრეი კუდრინი და დიმიტრი ბონდარენკო. ეკლესიაში დაცულ ხატებს შორის ყველაზე ძველია XVI-XVII საუკუნეების მიჯნის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ხატი. ასევე ინახება პატრიარქ ადრიანეს მიერ ნაჩუქარი XVII საუკუნის სახარება. Храм Рождества Пресвятой Богородицы во Владыкине Церковь Рождества Пресвятой Богородицы во Владыкино Запись передачи: «Москва. Мифы и легенды (ТК Столица 2007-07-17): Храм Рождества Пресвятой Богородицы во Владыкине». დაარქივებული 2010-05-31 საიტზე Wayback Machine.
აღბანდი

აღბანდი (აზერ. Ağbənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ზანგილანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 428 კაცი. 2020 წლამდე დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. 2020 წლის 22 ოქტომბერს სოფელზე კონტროლი დაამყარა აზერბაიჯანმა, რის შედეგადაც პრეზიდენტ ჰეიდარ ალიევის განცხადებით მთლიანად აზერბაიჯანი აკონტროლებს ირანთან საზღვარს. ↑ Zangilan district – Administrative district in the Republic of Azerbaijan. ↑ Видео с погранзаставы Агбенда от президента Алиева ru. BBC Russian Service (22 October 2020). ციტირების თარიღი: 22 October 2020 ↑ Алиев заявил о взятии азербайджано-иранской границы под полный контроль ru. RIA Novosti (22 October 2020). ციტირების თარიღი: 22 October 2020
აღბიში

აღბიში (აზერ. Ağbiş) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ზანგილანის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. ↑ Zangilan district – Administrative district in the Republic of Azerbaijan.
აღბიზი

აღბიზი (აზერ. Ağbiz) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ზანგილანის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. აღბიზი GEOnet სახელების სერვერზე
აღქენდი (ზანგილანის რაიონი)

აღქენდი (აზერ. Ağkənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ზანგილანის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. Ağkənd (as Agkend) GEOnet სახელების სერვერზე
ალადინი (ზანგილანი)

ალადინი (აზერ. Aladin) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ზანგილანის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. ალადინი GEOnet სახელების სერვერზე
ალიბეილი (ზანგილანი)

ალიბეილი (აზერ. Alıbəyli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ზანგილანის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. ალიბეილი GEOnet სახელების სერვერზე
იქინჯი-ალიბეილი (ზანგილანი)

იქინჯი-ალიბეილი (აზერ. İkinci Alıbəyli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ზანგილანის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. იქინჯი-ალიბეილი GEOnet სახელების სერვერზე
აშაღი-იემაზლი

აშაღი-იემაზლი (აზერ. Aşağı Yeməzli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ზანგილანის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. აშაღი-იემაზლი GEOnet სახელების სერვერზე
მოსკოვის სერგი რადონეჟელის ტაძარი (კრაპივნიკი)

მოსკოვის სერგი რადონეჟელის ტაძარი (რუს. Храм Сергия Радонежского) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVI საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ტვერის რაიონში. ტაძრის არქიტექტორია დიმიტრი უხტომსკი. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია სერგი რადონეჟელის სახელზე. ეგვტერები კი სერაფიმ საროველისა და ყველა რუსი წმინდანის სახელზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ქვის ეკლესიის მშენებლობა დღევანდელი ეკლესიის ადგილზე დაიწყო 1625 წელს. 1678 წელს უნდა აშენებულიყო ამჟამად არსებული ეკლესიის ყველაზე ძველი ნაწილი. 1702 წელს ააშენეს სამხრეთის გრძელი ეგვტერი იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის დღის სახელზე და, რომელიც გაერთიანებულია სატრაპზეოსთან. 1749-1750 წლებში სამრეკლოს დააშენეს ახალი იარუსი და ასევე მიაშენეს ჩრდილოეთის წმინდა ნიკოლოზის ეგვტერი. 1883 წელს მიწა, რომელზეც დგას ტაძარი, გადაეცა კონსტანტინოპოლის საპატრიარქოს და გახდა მისი მეტოქი (მსოფლიო პატრიარქის წარმომადგენლობა რუსეთში). თავად სერგი რადონეჟელის ეკლესია კი გადაეცა წარმომადგენლობას. 1920 წელს ეკლესიის სამრეკლო მოანგრიეს მეორე იარუსამდე, დატოვეს მხოლოდ ქვედა იარუსი. 1922 წლის 25 აპრილს ბოლშევიკების საბჭოთა ხელისუფლებამ საეკლესიო ფასეულობები დაიტაცა ეკლესიიდან. 1938 წელს კი ტაძარი დახურეს და მეტოქი გააუქმეს. 1960 წელს ტაძარი გადაეცა მეტალის ნაკეთობათა ქარხანას. 1991 წელს ეკლესიაში ღვთისმსახურება აღსდგა, ამავე წლის აგვისტოში კი ეკლესიას გავაეცა კიისკის ჯვარი. 1993 წელს ეკლესიასთან გაიხსნა სერაფიმ საროველის სახელობის სასულიერო კულტურის ლიცეუმი. 1997-1998 წლებში ყველა ეგვტერისათვის დაამზადეს კანკელი. 2001 წელს აღადგინეს სამრეკლო. 2003 წელს აღადგინეს ეკლესიაზე მიწერილი სერაფიმ საროველის ეკლესია იზმაილოვოში. 2010 წელს აკურთხეს საკურთხეველი და დაიწყო ღვთისმსახურება რუსეთის ყველა წმინდანის ეგვტერში. 2013 წელს ეკლესიის საკურთხევლის მოხატულობა გახსნეს სერაფიმ სარობელის ეგვტერში, რომელიც შეასრულა ხატმწერმა ირინ ზარონმა,,. ეკლესიაში ინახება კიისკის ჯვარი, რომელშიც დაცულია 300 წმინდანის სხეულის ნაწილი. იგი ქრისტეს ჯვრის ანალოგია და დამზადებულია კიპაროსისაგან. ჯვარი დამზადებულია 1657 წელს. ტაძრის სიწმინდეებში შედის ასევე სერგი რადონეჟელის სასწაულმოქმედი XVIII საუკუნის ხატი. Мурзин-Гундоров В. В. Дмитрий Ухтомский. — М.: Издательский дом Руденцовых, 2012. — С. 109—113. — 334 с. — (Архитектурное наследие России). — ISBN 978-5-902887-11-9. Серафим, архимандрит. Церковь Преподобного и богоносного отца нашего Сергия, игумена Радонежского, чудотворца. — М.,1884 год. Храм Преподобного Сергия Радонежского в Крапивниках Сферические панорамы храма ↑ 1.0 1.1 «Кийский Крест Патриарха Никона». М., 2007. ↑ Сайт храма, летопись. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-16. ციტირების თარიღი: 2018-04-04. ↑ «Священник Александр Мазырин. Изъятие церковных ценностей в Москве в 1922 году». М., 2006. СС.112,114,229-230,232. ↑ Православие и мир ↑ / Сайт Московской патриархии ↑ / Российская газета
მოსკოვის სვიმეონ მესვეტის ეკლესია (პოვარსკი)

მოსკოვის სვიმეონ მესვეტის ეკლესია (რუს. Церковь Симеона Столпника) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის არბატის რაიონში. ეკლესია აგებულია მეფე თედორე III-ის მიერ. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების სახელზე. ეგვტერები კი სვიმეონ მესვეტისა და დიმიტრი როსტოველის სახელზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ხის ეკლესია ამ ადგილზე იდგა ჯერ კიდევ 1625 წელს. ერთ-ერთი ვერსიის თანახმად იგი აკურთხეს ბორის გოდუნოვის ჯვრისწერის წლისთავზე, რადგან იგი დაემთხვა სვიმეონ მესვეტის ხსენების დღეს. ქვის ეკლესია ააგეს 1676 წელს მეფე თედორე ალექსის ძის ბრძნების საფუძველზე. ეკლესიას ჰქონდა ხუთი გუმბათი, სატრაპეზო, სამრეკლო და ორი ეგვტერი. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების სახელზე იყო ნაკურთხი, ეგვტერები სიმეომ მესვეტისა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. უკანასკნელი ეგვტრი 1759 წელს აკურთხეს დიმიტრი როსტოველის სახელზე. შენობის კედლებში შემონახულია თეთრი ქვის XVII-XVIII საუკუნეების საფლავის ქვები. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ეკლესია დახურეს და 1930 წელს პრაქტიკულად დანგრევამდე მიიყვანეს. აპირებდნენ მის დანგრევას მაგრამ საზოგადოებამ იგი დანგრევას გადაარჩინა. 1966-1968 წლებში მიმდინარეობდა მისი მასშტაბური რესტავრაცია, რომლის შედეგადაც აღადგინეს ტაძარი. 1968 წელს ტაძარი გადაეცა რუსეთის ბუნების დაცვის საზოგადოებას და მასში განათავსეს მცირე ცხოველებისა და ფრინველების საგამოფენო დარბაზი. 1992 წელს სვიმეონ მესვეტის ეკლესია გადაეცა მოსახატად ახალგაზრდებს. ტაძარი პოპულარული იყო მოსკოვის ინტელიგენციაში. 1801 წელს აქ ჯვარი საიდუმლოდ დაიწერეს გრაფმა ნიკოლოზ შერემეტიევმა და მსახიობმა პრასკოვია ჟემჩუგოვამ. აქვე 1816 წელს იქორწინეს მწერლამა სერგეი აქსაკოვმა და ოლღა ზაპლატინამ, სუვოროვის გენერალ ზაპლატინის შვილმა. 1918 წელს აქ ჯვარი დაიწერა მიხეილ ბულგაკოვის მომავალმა ცოლმა ელენა ნიურენბერგმა თავის პირველ ქმარზე. Интернет-журнал Сретенского монастыря Описание храма на сайте «Храмы России»
მოსკოვის სვიმეონ მესვეტის ეკლესია (იაუზი)

მოსკოვის სვიმეონ მესვეტის ეკლესია (რუს. Церковь Симеона Столпника) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ტაგანის რაიონში. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია სვიმეონ მესვეტისა სახელზე. ეგვტერები კი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა და როსტოვის მიტროპოლიტის, დიმიტრი როსტოველის სახელზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. სვიმეონ მესვეტის ეკლესია მდებარეობს ნიკოლიამსკის ქუჩის ნომერ 10-ში. ეს ქუჩა არის ძველი ვლადიმირის გზის ნაწილი. თავისი სახელი ქუჩამ მიიღო მასზე მდებარე წმინდა ნიკოლოზის ეკლესიისაგან. 1598 წლის პირველ სექტემბერს სვიმეონ მესვეტის ხსენების დღეს ბორის გოდუნოვი ოფიციალურად ავიდა ტახტზე. სვიმეონ მესვეტის ხის ეკლესია ააგეს 1600 წელს, სავარაუდოდ სამეფო ქორწინების აღსანიშნავად. 1657 წელს სვიმეონ მესვეტის ეკლესია უკვე მოიხსენიება როგორც ქვის. 1731 წელს ეკლესიის მრევლმა თავისი ფინანსებით დაიწყო ტაძრის განახლება. საეკლესიო ჩანაწერების თანახმად ნიკოლოზის ეგვტერი აკურთხეს 1731 წელს, ორი წლის შემდეგ კი აკურთხეს მთავარი საკურთხეველი სვიმეონ მესვეტის სახელზე. 1763-1768 წლებში ადგილობრივი ფაბრიკის მფლობელის ა. მალენკოვის ფინანსებითა და ი. ნაზაროვის პროექტის თანახმად ააგეს ახალი სატრაპეზო, რომლის ეგვტერებიც აკურთხეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა და დიმიტრი როსტოველის სახელზე. 1785 წელს ეკლესიას გალავანი შემოარტყეს. 1789 წელს ააგეს ახალი სამრეკლო. 1792 წელს ს. ვასილევის ფინანსებით დაიწყეს ახალი ეკლესიის მშენებლობა, რომელიც ძლიერი სახეცვლილებებით დღემდეა შემონახული. ტაძრის Mშენებლობა არ იყო მარტივი. 1798 წელს თითქმის უკვე აგებული ეკლესიის გუმბათი ჩამოიქცა. 1812 წელს მშენებლობა დასრულდა, ტაძარი საკურთევლად მზად იყო კიდეც, მაგრამ შემოჭრილმა ფრანგებმა დაიკავეს და გაძარცვეს. მოსკოვის დიდი ხანძრის დროს ტაძარი გაძარცვეს და დაწვეს ახალი კანკელი. შედეგად ახალი ტაძრის კურთხევა მხოლოდ 1813 წელს მოხდა. 1847 წელს არქიტექტორ ნიკოლაი ჩიჩაგოვის პროექტის მიხედვით აგეს ახალი კანკელი. 1851 წლისათვის ეგვტერებსაც დაუყენეს კანკელები. ტაძრის გადაკეთება შემდეგ წლებშიც მიმდინარეობდა. 1929 წელს ეკლესია დახურეს. 1979 წელს ადრე დახურული სვიმეონ მესვეტის ტაძრის პატივისცემის ნიშნად ღვთისმშობლის კვართის ეკლესიაში ერთ-ერთი ეგვტერი აკურთხეს სვიმეონ მესვეტის სახელზე. ტაძრის დახურვის შემდეგ მასში განათავსეს მოსკოვის ინჟინერთა და ტექნიკურ მუშათა გადამზადების ინსტიტუტი. 1995 წელს სვიმეონ მესვეტის ტაძარში აღსდგა ღვთისმსახურება. ეკლესიასთან გაიხსნა საკვირაო ბავშვთა სკოლა და მოზრდილებისათვის საელესიო გალობის სკოლა. ასევე მოქმედებს გამომცემლობა, ხატწერისა და სარესტავრაციო სახელოსნო. Официальный сайт დაარქივებული 2012-03-06 საიტზე Wayback Machine. храма Симеона Столпника Прогулки по Москве — Николоямская улица დაარქივებული 2007-08-23 საიტზე Wayback Machine. История Симеоновского храма на hramy.ru Основные даты Симеоновского храма на xrams.narod.ru Симеоновский храм на russian-church.ru Симеоновский храм на sobory.ru Симеоновский храм на temples.ru ↑ Прогулки по Москве — Николоямская улица. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-08-23. ციტირების თარიღი: 2018-04-04. ↑ История Покровского храма на pravoslavie.ru ↑ История Покровского храма ЖУРНАЛ МОСКОВСКОЙ ПАТРИАРХИИ[მკვდარი ბმული]
ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (მოსკოვი)

ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (რუს. Церковь иконы Божией Матери «Всех скорбящих Радость») — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის იაკამინკის რაიონში. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ფერისცვალების სახელზე. ეგვტერები კი ვარლაამ ხუტინელისა და ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის სახელზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ეკლესიის ადგილზე XVI საუკუნეში არსებობდა ხის ეკლესია ვარლაამ ხუტინელის სახელზე ნაკურთხი, რომელიც მოიხსენიება 1571 წლის წყაროებში. მისი მშენებლობა დაკავშირებული იყო ვასილი III-ის ყაზანში ლაშქრობასთან. 1683-1685 წლებში ააგეს ქვის ეკლესია, რომელიც ფერისცვალების სახელზე აკურთხეს. 1688 წელს ტაძარში განათავსეს ღვთისმშობლის სასწაულმოქმედი ხატი ყოველთა მწუხარეთა სიხარული, რომელმაც განკუურნა პატრიარქ ნიკონის მძიმედ ავადმყოფი და. ტაძარმა ამის შემდეგ სასწაულმოქმედი ხატის სახელი მიიღო. ეკლესიის საკურთხეველი აკურთხეს ხატის სახელზე, რასაც გვიდასტურებს ეკლესიის 1713 წელს შექმნილი ოდიკი. 1770 წელს ღვთისმშობლის ხატის საკურთხეველი განაახლეს გ. ლიუბოვნიკოვის ფინანსებით. თანამედროვე ეკლესია ააგეს 1783-1791 წლებში. 1812 წელს ეკლესია სერიოზულად დაზარალდა ხანძრის შედეგად. 1823-1836 წლებში XVII საუკუნის ძველი ეკლესია შეცვალა არქიტექტორ ოსიპ ბოვეს პროექტით აშენებულმა ნაგებობამ. ახალი ეკლესია ამპირის სტილში ააგო. გადაკეთებული ტაძარი აკურთხა მიტროპოლიტმა ფილარეტმა 1836 წლის 20 სექტემბერს. 1922 წელს საეკლესიო ფასეულობების დატაცების სახელმწიფო კამპანიის პერიოდში საბჭოთა ხელისუფლების წარმომადგენლებმა ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესიიდან გაიტანეს 65 კგ ოქროსა და ვერცხლის ჭურჭელი. ეკლესია დახურეს 1933 წელს, მას მოხსნეს სამრეკლო, თუმცა ინტერიერი შეინარჩუნეს. 1941-1945 წლებში მასში განთავსებული იყო ტრეტიაკოვის გალერეის საწყობები. 1948 წელს ეკლესია გაიხსნა ღვთისმსახურებისათვის. ეკლესიის წინამძღვრად დანიშნეს დიაკვანი კიპრიან (ზიორნოვი), რომელიც აქ გარდაცვალებამდე, 1987 წლის 5 აპრილამდე მსახურობდა (გარდაიცვალა ეკლესიაში). 1950-იან წლებში ეკლესიაში შეიქმნა მუსიკალური გუნდი. ამჟამად ეკლესიასთან მოქმედებს სასულიერო-საგანმანათლებლო ცენტრი. Церковь Богоматери «Всех Скорбящих Радости» // Москва: Энциклопедия / Глав. ред. С. О. Шмидт; Сост.: М. И. Андреев, В. М. Карев. — М. : Большая российская энциклопедия, 1997. — 976 с. — 100 000 экз. — ISBN 5-85270-277-3. «Всех Скорбящих Радость» иконы Божией Матери церковь. Официальный сайт Московского Патриархата. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-10. ციტირების თარიღი: 2009-11-04. Москва. Церковь иконы Божией Матери «Всех скорбящих Радость» на Большой Ордынке. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-10. ციტირების თარიღი: 2009-11-02.
ბაბაილი

ბაბაილი (აზერ. Babaylı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ზანგილანის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. ბაბაილი GEOnet სახელების სერვერზე
მოსკოვის წმინდა ტრიფონის ეკლესია

მოსკოვის წმინდა ტრიფონის ეკლესია (რუს. Церковь Трифона) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XV საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის მეშჩანის რაიონში, ყოფილ სოფელ ნარუდნოეში. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია წმინდა მოწამე ტრიფონის სახელზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ისტორიული წყაროები ეკლესიის აგების თარიღს არ ასახელებენ. XIX საუკუნის ბოლოსა და XX საუკუნის დასაწყისში სავარაუდო თარიღად დაასახელეს XVI საუკუნე. ლევ დავიდმა უფრო ადრეული დარაღიება მისცა ეკლესიას, 1479 და 1492 წლებშ შორისეს თრიღი მიიღო ისტორიკოსმა ვლადიმირ სედოვმა, თუმცა მეცნიერთა გარკვეული ჯგუფი ამ თარიღს არ ეთანხმება. 2000-იანი წლების დასაწყისში სერგეი ზაგარაევსკიმ ეკლესიის აგების თარიღად დაასახელა 1470-იანი და 1480-იანი წლების შუა პერიოდი. XIX საუკუნის დასაწყისში ტრიფონის სახელობის ეკლესიას დასავლეთით მიაშენეს სამრეკლო და სატრაპეზო, ხოლო 1825 წელს ეკლესიას მიაშენეს სამხრეთით წმინდა ნიკოლოზის ეგვტერი, ხოლო 1861 წელს ჩრდილოეთით ფილარეტის სახელობის ეგვტერი. 1889-1895 წლებში დასავლეთით მიაშენეს კიდევ ერთი სამრეკლო, ხოლო ძველი სატრაპეზოს ადგილზე არქიტექტორ გიორგი კაიზერის პროექტის მიხედვით ააშენეს ახალი სატრაპეზო-ტაძარი გუმბათით და ორი ეგვტერით (ასევე ნიკოლოზისა და ფილარეტის სახელობის). 1812 წელს ჩერნოგორიის მიტროპოლიტმა ალექსანდრე I-ს გადასცა წმინდა ტრიფონის ნაწილები, რომელიც დაასვენეს წმინდა ტრიფონის ეკლესიაში. 1930 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი დახურა. 1930-1940-იან წლებში მიმდინარეობდა სარესტავრაციო სამუშაოები პეტრე ბარანოვსკისა და ლევ დავიდის ხელმძღვანელობით, რომლებმაც ეკლესიას შეძლებისდაგვარად დაუბრუნეს პირვანდელი სახე. 1992 წელს მრავალწლიანი პაუზის შემდეგ ტაძარში აღსდგა ღვთისმსახურება. 2007 წლის მონაცემებით ტაძარი ღიაა დილის 9 საათიდან საღამოს 7 საათამდე, ყოველ შაბათსა და კვირას იმართება ღვთისმსახურება. წმინდა ტრიფონის ეკლესია ერთგუმბათიანი, ერთაფსიდიანი ნაგებობაა. მშენებლობისათვის გამოყენებულია თეთრი ქვა. Л. А. Давид. Церковь Трифона в Напрудном, в книге: Архитектурные памятники Москвы XV—XVII в., М., 1947. С. К. Романюк. Москва за Садовым кольцом. М. АСТ, 2007 г., ISBN 978-5-17-044643-8 Р. Э. Рахматуллин. «Две Москвы, или Метафизика столицы». АСТ, 2008. ISBN 978-5-17-054227-7 А. А. Эзерин. Ювелир и зодчий. «Московский Журнал», № 10, 2011, стр.24-34. Заграевский С. В. Архитектурная история церкви Трифона в Напрудном и происхождение крещатого свода Фотографии храма История церкви Трифона в Напрудном на pravoslavie.ru Церковь Трифона в Напрудном на sobory.ru Эзерин А. А. Церковь Трифона в Напрудном и мастер Трифон из Котора.
მოსკოვის სამების ტაძარი (ხოროშიევო)

მოსკოვის სამების ტაძარი (რუს. Храм Троицы) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVI საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ჩრდილო-დასავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის ხოროშიევო-მნიოვნიკის რაიონში, ყოფილ სოფელ ხოროშიევოში. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია სამების სახელზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ტაძრის ძირითადი ნაწილი ერთგუმბათიანია, გუმბთის მიმდებარე სახურავი კოკოშკინებითაა მორთული. კუთხეებში სიმეტრიულად განთავსებულია ეგვტერები. ტაძრის კედლები და აფსიდი მორთულია თამასებით. თავდაპირველი ვიწრო ფანჯრები გააფართოვეს XVII საუკუნეში, ასევე მიაშენეს შესასვლელი. XVIII საუკუნის შუა წლებში (1764-1768 წწ.) დაშალეს მოძველებული სამრეკლო და ცალკე ააშენეს ახალი სამრეკლო, რომელიც დღევანდელ დღემდეა შემონახული. სამრეკლო მშენებლობის პროცესში, რომელიც მიმდინარეობდა ანდრეიან აფანასიევის ხელმძღვანელობით, ძლიერ შეიცვალა. ას წელზე ოდნავ მცირე ხნის შემდეგ 1845 წელს გალერეის დასავლეთი ნაწილი მოანგრის და ააშენეს სატრპეზო, რომელმაც დააკავშირა ეკლესია სამრეკლოსთან. საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია 1939 წელს დახურა. დახურვის შემდეგ ეკლესიის შენობა გადაეცა ჯერ კოლმეურნეობის კლუბს, ხოლო შემდეგ ბავშვთა კონსულტაციას. 1963-1964 წლებში არქიტექტორ ბორის ლვოვის ძე ალტშულერის ხელმძღვანელობით ეკლესია გამოიკვლიეს და გაარემონტეს, ნაწილობრივ დაუბრუნეს მას პირვანდელი სახე, მაგრამ შეუძლებელი აღმოჩნდა ზოგიერთი დეტალის აღდგენა. სამრეკლო და სატრაპეზო არ აღუდგენიათ, მასში განთავსებული იყო ოფსეტური ბეჭდვის სააამქრო. 1990-იან წლებში ეკლესია სრულიად გადაეცათ მორწმუნეებს, ღვთისმსახურება აღსდგა 1989 წლის 30 აპრილს, აღდგომის დღესასწაულზე. 2000 წლის 26 იანვრიდან ეკლესიის წინამძღვარია მარკი (გოლოვკოვი), ამჟამად რიაზანისა და მიხაილოვსკის მიტროპოლიტი. ტაძრის სიწმინდეა სასწაულმოქმედი საქართველოს ღვთისმშობლის ხატი. сайт храма Храм во имя Святой Живоначальной Троицы в Хорошеве დაარქივებული 2007-09-18 საიტზე Wayback Machine. сайт Русское православие Церковь Троицы Живоначальной сайт Храмы России ↑ Московский церковный вестник. — 1989. — № 2. — С. 5.