laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ფოსტამტის ხიდი

ფოსტამტის ხიდი (რუს. Почтамтский мост) — საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში მდინარე მოიკაზე. აკავშირებს ყაზანისა და საადმირალოს კუნძულებს. ეს არის ერთადერთი ჯაჭვის ხიდი სანქტ-პეტერბურგში. ხიდის სიგრძეა - 41,9 მეტრი, სიგანე - 2,1 მ. მდებარეობს სამეცხაოს შესახვევის დასაწყისში, მთავარი ფოსტამტის შენობასთან. დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს ფანრების ხიდი, ხოლო ქვემოთ კი - პოცელუევის ხიდი. უახლოესი მეტროს სადგურია „საადმირალო“. ხიდს სახელი ეწოდა ახლოს მდებარე ფოსტამტის ქუჩის და ფოსტამტის შესახვევის მიხედვით. თავდაპირველად ხიდს ოფიციალურად უწოდებდნენ „პატარა ჯაჭვის ხიდი მოიკაზე“. თანამედროვე სახელწოდება მიანიჭეს 1851 წელს. ამ ადგილზე XVIII საუკუნის ბოლოდან მოქმედებდა ხის ხიდი. არქიტექტორ ვ. ლ. ხრისტიანოვიჩის მონაწილეობით 1823 წელს მიიღეს და დაამტკიცეს ერთმალიანი ჯაჭვის ხიდის პროექტი. 1823 წლის 10 სექტემბერს ხის ხიდის ადგილზე ააგეს ახალი ხიდი ინჟინერ გ. მ. ტრეტერის ხელმძღვანელობით. ხიდის მშენებლობა გაგრძელდა 11 თვე. 1905 წელს ხიდის პროგრესირებად დეფორმაციასთან დაკავშირებით, რომელსაც თან დაერთო ეგვიპტის ხიდის ტრაგედია, ფოსტამტის ხიდი გაამაგრეს. 1953 წელს მალების ხის ნაწილები შეცვალეს მეტალის ნაწილებით. 1981-1983 წლებში ხიდს ისტორიული სახე დაუბრუნეს. ხიდის კონსტრუქცია კვლავ ერთმალიანი გახდა და ჯაჭვებიც დააბრუნეს. 2002 წელს ერთ-ერთი ჯაჭვი გაწყდა, რის მიზეზიც სავარაუდოდ გახდა ძალზედ დაბალი ტემპერატურა. 2003 წლის 29 დეკემბერს ხიდი სახელმწიფო კომისიამ რემონტის შემდეგ ჩაიბარა. Бройтман Л. И., Краснова Е. И. Большая Морская улица. — СПб.: Мим-Дельта, 2005. — 462 с. — ISBN 5-9524-1427-3. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — С. 85—86. — 280 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 472. — 511 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 335. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с. Трач Н. В. «Цветные» мосты Северной Венеции // История Санкт-Петербурга. — СПб.: Нестор, 2009. — № 6 (52). — С. 66—70. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Почтамтский мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [მკვდარი ბმული] Почтамтский мост //Энциклопедия Санкт-Петербурга
ბაგრატიონ-მუხრანელი

ბაგრატიონ-მუხრანელი შეიძლება აღნიშნავდეს: გიორგი (ხორხე) ბაგრატიონ-მუხრანელი — ბაგრატიონთა მუხრანის შტოს წარმომადგენელი; დავით ბაგრატიონ-მუხრანელი — საქართველოს სამეფო სახლის მეთაური, მუხრანბატონების შტოს წარმომადგენელი. ირაკლი ბაგრატიონ-მუხრანელი — ქართველი საზოგადო და პოლიტიკური მოღვაწე; ოთარ ბაგრატიონ-მუხრანელი — ქართველი არქიტექტორი სიმონ (სიმონიკა) ბაგრატიონ-მუხრანელი — ქართველი ოფიცერი.
გიორგი მეგრელიშვილი

გიორგი მეგრელიშვილი (დ. 10 მარტი, 1976, თბილისი) — ქართველი მსახიობი, სცენარისტი და რეჟისორი. მსახიობი გიორგი მეგრელიშვილი დაიბადა 1976 წლის 10 მარტს თბილისში. 1998 წელს დაამთავრა თბილისის შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრისა და კინოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის კინოსა და დრამის ფაკულტეტი. 2002 წელს დაქორწინდა ნინო რუხაძეზე, რომელთანაც ჰყავს ერთი შვილი — ალექსანდრე მეგრელიშვილი. 2013: „ტრაქტორი“ 2013: „იბრძოლე“ 2013: „ტრაქტორი“ რეჟ. გიორგი მეგრელიშვილი 2013: „იბრძოლე“ რეჟ. გიორგი მეგრელიშვილი 2011: „მესაათე“ რეჟ. გიორგი მასხარაშვილი 2013: „ტრაქტორი“ რეჟ. გიორგი მეგრელიშვილი 2013: „იბრძოლე“ რეჟ. გიორგი მეგრელიშვილი 2017: „ჰამლეტი“ რეჟ. გიორგი მეგრელიშვილი 2018: „ექვთიმე ღვთისკაცი“ რეჟ. ნიკოლოზ ხომასურიძე გიორგი მეგრელიშვილი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია გიორგი მეგრელიშვილი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ გიორგი მეგრელიშვილი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-12-24. ციტირების თარიღი: 2018-12-21. ↑ გიორგი მეგრელიშვილის მცირე ბიოგრაფია
სალვატნეტი

სალვატნეტი ან სალსვატნეტი (ნორვ. Salvatnet) — ტბა ნორვეგიაში. ადმინისტრაციულად მოქცეულია ტრენდელაგის საგრაფოს ფუსნესისა და ნერეის მუნიციპალიტეტების ტერიტორიაზე. მდებარეობს ნორვეგიის ზღვის სანაპიროს სიახლოვეს, ზღვის დონიდან 9 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 44,77 კმ², წყლის მოცულობა 6,87 კმ³, საშუალო სიღრმე 156 მ, მაქსიმალური სიღრმე 464 მ. სალვატნეტი სიღრმის მიხედვით წარმოადგენს ნორვეგიისა და საერთოდ, ევროპის მეორე უღრმეს ტბას ჰორნინდალსვატნეტის შემდეგ. სხვადასხვა წყაროების შესაბამისად, ტბის მაქსიმალურ სიღრმედ სახელდება 464 მ ან 482 მ. სანაპირო ხაზის სიგრძეა 105 კმ. ტბიდან გამოედინება მდინარე მოსელვა. სალვატნეტი — მერომიქტული ტბაა. მსოფლიოს უღრმესი ტბების სია ↑ «Fakta om stadnamn». Kartverket. 1. januar 1982. ↑ Store norske leksikon
ტროოდოსი

ტროოდოსი (ბერძ. Τρόοδος) — უმსხვილესი მთათა სისტემა კუნძულ კვიპროსზე. უმაღლესი წერტილი — მთა ოლიმპო (1952 მ). ტროოდოსის მთები კვიპროსის დასავლეთ ნაწილში მდებარეობს. ცნობილია თავისი მთის კურორტებით, პეიზაჟებითა და ბიზანტიური ეკლესია-მონასტრებით, საიდანაც ყველაზე ცნობილია XI საუკუნეში დაარსებული კიკოსის მონასტერი. ტროდოოსის მთის მასივის ჰავა, ისევე როგორც კვიპროსისა, ხმელთაშუაზღვისაა: ზაფხული მშრალი და ცხელია, ხოლო ზამთარი — გრილი და ნესტიანი. სიმაღლისა და მთის რელიეფის გამო, ტროოდოსში მოდის ნალექების ყველაზე დიდი რაოდენობა კუნძულის მასშტაბით, ზოგჯერ 1000 მმ-ზე მეტიც. თოვლი ყოველ ზამთარს მოდის და ოლიმპოს მთა 3–4 თვით თოვლით იფარება. 1991–2005 წლებში, რეგიონის ყველაზე დაბალი რეგისტრირებული ტემპერატურაა −10,2 °C, ყველაზე მაღალი — +35,4 °C. ტროდოსის მთების ბუნება ხასიათდება მსხვილი ტყის მასივებითა და მდიდარი ფლორით, სადაც დიდი რაოდენობით ენდემური მცენარეებია. იშვიათი ცხოველებიდან გამორჩეულია მუფლონი, რომელზე ნადირობა უკანასკნელ წლებში მთავრობის მიერაა აკრძალული. ტყიდ ზონებში გავრცელებულია მელა და კურდღელი. რეგიონის ეკონომიკა ძირითადად ეფუძნება სოფლის მეურნეობას (ხილისა და ყურძნის მოყვანა, ღვინის წარმოება). შეზღუდული მასშტაბებით მიმდინარეობს სპილენძის მადნის მოპოვება, რომელიც ჯერ კიდევ ანტიკურ ხანაში დაიწყო. ამ დროის კვიპროსი იყო სპილენძის მოპოვების ისეთი მნიშვნელოვანი ადგილი, რომ ლათინურ ენაში ამ ლითონს cuprum ეწოდა, რაც კუნძულის სახელიდან მომდინარეობს. ტროოდოსის რეგიონის მოხატული ეკლესიები ვირტუალური პანორამული ტური ტროოდოსის მთებში დაარქივებული 2009-06-03 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ↑ Climatological Data, Prodromos, 1991-2005. კვიპროსის რესპუბლიკის სოფლის მეურნეობის, ბუნებრივი რესურსებისა და გარემოს დაცვის სამინისტროს მეტეოროლოგიური სამსახური. (ინგლისური) ↑ Παναγίδης, Ι. (1997). Η Γεωλογία της Κύπρου, Κεφάλαιο V — Ορυκτός Πλούτος. Λευκωσία: Τυπογραφεία Πρίντκο, გვ. 9-12. ISBN ISBN 9963-1-7505-8 Invalid ISBN.  თარგი:Ref-el
ფანიანო

ფანიანო (ესპ. Lago Fagnano) ან კამი (ესპ. Lago Cami) — ტექტონიკურ-მყინვარული წარმოშობის ტბა ცეცხლოვან მიწაზე, არგენტინისა და ჩილეს საზღვარზე. მდებარეობს ზღვის დონიდან 140 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 645 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 449 მ. აღმოსავლეთიდან დასავლეთისაკენ გადაჭიმულია დაახლოებით 98 კმ-ზე, რომელთაგან 72,5 კმ (606 კმ²) ეკუთვნის არგენტინას, კერძოდ, ცეცხლოვანი მიწის პროვინციას, ხოლო 13,5 კმ (39 კმ²) ჩილეს, კერძოდ, მაგალიანესი და ჩილეს ანტარქტიკის რეგიონს. სამხრეთი ნაპირი ჩრდილოეთთან შედარებით ციცაბოა. აქვს ფიორდის ფორმა. ტბიდან გამოედინება მდინარე ასოპარდო. ფანიანოს აღმოსავლეთი მხარის ბოლოს არის ქალაქი ტოლუინი. ტბის არგენტინული მონაკვეთი ცეცხლოვანი მიწის ეროვნული პარკის ნაწილია. სახელი ეწოდა კათოლიკე იტალიელი მისიონერის ხოსე ფანიანოს პატივსაცემად, რომელმაც ტბის ნაპირები 1886 წელს მოინახულა. მსოფლიოს უღრმესი ტბების სია ↑ ფანიანო // დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია (რუსული) ↑ ფანიანო // ენციკლოპედიური ცნობარი „ლათინური ამერიკა“ (რუსული)
გურამ თუშიშვილი

გურამ თუშიშვილი (დ. 5 თებერვალი, 1995, კოჯორი, საქართველო) — ქართველი ძიუდოისტი, რომელიც 2018 წელს გახდა მსოფლიოს ჩემპიონი +100 კგ წონით კატეგორიაში, აგრეთვე 2017 წელს ის გახდა ევროპის ჩემპიონი ამავე წონის კატეგორიაში. 2019 წლის 27 მარტს გავრცელდა ინფორმაცია, რომ მან მიიღო ორთვიანი დისკვალიფიკაცია, რომლის ათვლაც 29 მარტიდან დაიწყო, ამის მიზეზი გახდა ის, რომ მან მიიღო მონაწილეობა კურაშის მსოფლიო ჩემპიონატზე, ხოლო სპორტსმენებს, ვინც არიან ძიუდოს საერთაშორისო რეიტინგში, ეკრძალებათ სპორტის სხვა ძალისმიერ სახეობებში მონაწილეობა. 2017  გრანდ სლემი, ბაქო  მსოფლიო მასტერსი, პეტერბურგი 2018  გრან პრი, თბილისი  გრან პრი, ზაგრები მსოფლიო მასტერსი, გუანჯოუ 2019  ევროპული თამაშები, მინსკი 2020  გრან სლემი დიუსელდორფი გურამ თუშიშვილი JudoInside.com-ზე ↑ IJF პროფილი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-09-26. ციტირების თარიღი: 2018-12-22. ↑ გურამ თუშიშვილი დისკვალიფიკაციით დაისაჯა
ხმელთაშუა ზღვის ჰავა

ხმელთაშუა ზღვის ჰავა გარდა ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროებისა გავრცელებულია ყირიმის სამხრეთ ნაპირზე, დასავლეთ კალიფორნიაში, სამხრეთ აფრიკაში, სამხრეთ-დასავლეთ ავსტრალიაში და სხვ. დამახასიათებელია ცხელი და მშრალი ზაფხული და ცივი და ნოტიო ზამთარი. ზაფხულის საშუალო ტემპერატურებია 20–25°C, ზამთრისა 5–10°C. ნალექები 400–600 მმ წელიწადში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 557.
ტიბეტის მეფეები

ძველი ტიბეტის ისტორია მჭიდროდ უკავშირდება ცენპოს - იარლუნგის სამეფო დინასტიას, რომელიც ქვეყანას მართავდა IX სს. შუა ხანებამდე. ცენპოები ატარებდნენ აქტიურ საგარეო პოლიტიკას ახალი ტერიტორიების დაპყრობით და საკუთარი კულტურის მეზობელ ხალხებსა და ტომებზე გავრცელებით. მონარქიულ პერიოდში ისახებოდა ტიბეტის ცივილიზაციის საფუძვლები: შენდებოდა ახალი ქალაქები, ვითარდებოდა მეტალურგია, ყალიბდებოდა დამწერლობა, იწყებოდა ტიბეტის რელიგიის — ბუდიზმისა და ბონას —ინსტიტუციონალიზმის პროცესი. ცენპოს ზუსტი რიცხვი, მათი სახელები, სიცოცხლის წლები და მეფობა უცნობია. ტრადიციულ (ბუდისტურ) ტიბეტურ ისტორიოგრაფიაზე დაყრდნობით, იარლუნგის მონარქთა სია ასე გამოიყურება.
ოლიმპი (კვიპროსი)

ოლიმპი, ოლიპმო (ბერძ. Όλυμπος) — კვიპროსის უმაღლესი მწვერვალი. სიმაღლე ზღვის დონიდან — 1952 მ. მდებარეობს კვიპროსის რესპუბლიკის მიერ კონტროლირებად ტერიტორიაზე, ტროოდოსის ქედზე. უშუალოდ სიმაღლე უკავია ბრიტანულ სამხედრო ბაზას, სადაც განლაგებულია შორი მანძილის რადარები, რომლებიც მნახველთათვის დახურულია. იანვარ-მარტში ოლიმპის ფერდობზე მოწყობილია ოთხსაწეველიანი (ოთხნაწილიანი) სათხილამურო ტრასა. ანტიკურ დროში მთის ერთ-ერთ კალთაზე აგებული იყო აფროდიტეს ტაძარი, სადაც ქალები არ დაიშვებოდნენ. ↑ Country Profile: Climate. Official Website of the Embassy of the Republic of Cyprus in Washington D.C.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-06. ↑ Кипр : Ливан : Израиль : Иордания : Общегеографическая карта : Масштаб 1:1 000 000 / гл. ред. Л. Н. Колосова; ред. Н. Б. Трохина. — М. : Роскартография, Омская картографическая фабрика, 1996. — (Страны мира «Азия»). — 500 экз. ↑ Strabo. Geography, XIV.6.3.
პროლეტარიატის დიქტატურა

პროლეტარიატის დიქტატურა — მარქისიტული ტერმინი, რომელიც აღნიშნავს გარდამავალ ფაზას კაპიტალიზმის კოლაფსსა და კომუნიზმის დამყარებას შორის, რომლის დროსაც პოლიტიკურ ძალაუფლებას ხელში იგდებს პროლეტარიატი. კარლ მარქსი თვლიდა, რომ კლასობრივი ბრძოლის შედეგი იქნებოდა პროლეტარული რევოლუცია კაპიტალიზმის წინააღმდეგ და უკლასო საზოგადოების დამყარება. შუალედურ პერიოდში ძალაუფლებას ხელში ჩაიგდებს პროლეტარიატი, ხოლო მმართველობის ფორმა იქნება დიქტატურა. მარქსის თქმით, პროლეტარიატის დიქტატურა არის ჭეშმარიტი დემოკრატიის ერთადერთი სახე, რადგან ამ დროს ძალაუფლება გადადის მოსახლეობის უმრავლესობის ხელში, როდესაც კაპიტალისტური წყობისას ძალაუფლება უმცირესობის — ბურჟუაზიის ხელშია (რასაც მარქსი ბურჟუაზიის დიქტატურას უწოდებდა). მან ასევე ივარაუდა, რომ ეს პროცესები წარიმართება მხოლოდ მაშინ, როდესაც პროლეტარიატი მოსახლეობის უმრავლესობაში მოექცევა. პრაქტიკაში პროლეტარიატის დიქტატურა პირველად დამყარდა რუსეთში 1917 წლის რევოლუციათა სერიის შემდეგ ხელისუფლებაში კომუნისტური პარტიის მოსვლის გზით. ეს პერიოდი რუსეთის ისტორიაში ცნობილია წითელი ტერორის სახელით. ↑ პროლეტარიატის დიქტატურა.
შანტარაკშიტა

შანტარაკშიტა (დევ. शान्तरक्षित, ტიბ. ཞི་བ་ཚོ , ვაილი zhi ba tsho;) — ბუდისტი ფილოსოფოსი და წინასწარმეტყველი, ინდოეთში ნალანდას საერთაშორისო საგანმანათლრბლო ცენტრის დამფუძნებელი, ხანგრძლივად მოღვაწე ბერი ტიბეტში. VIII სს. შუა ხანებში ტიბეტის მეფე ტრისონგ დეცენამ მოიწვია შანტარაკშიტა, როგორც ერთ-ერთი უძლიერესი ბუდისტი სწავლული და ბუდისტური ფილოსოფიური მცნებების მადჰიამაკის და იოგაცარის მოძღვარი. ტიბეტში თავისი შრომისა და ბუდიზმის გავრცელებისათვის შანტარაკშიტამ მიიღო "აჩარია-ბოდჰისატვას" ტიტული, რაც ნიშნავს ბოდჰისატვა-მოძღვარს". შანტარაკშიტამ დააარსა ტიბეტის პირველი ბუდისტური მონასტრები. მათ შორის, პირველი მონასტერი სამიე ლჰასას მახლობლად. მან მოამზადა აგრეთვე, რამდენიმე ცნობილი ტიბეტური საგვარეულოს წარმომადგენელი პირველ ბუდისტ ბერად ვინაის შესაბამისი წესების დაცვით. შანტარაკშიტამ მოაწყო ინდური ბუდისტური თხზულებების მასობრივი და კვალიფიციური თარგმანი. თუმცა კლასიკური მაჰაიანა რომლის წარმომადგენელი იყო თავად შანტარაკშიტა, რთულად ვრცელდებოდა ურწმუნო ტიბეტელებში. ასევე, მრავალი დაბრკოლება ექმნებოდა ახალ რელიგიას რელიგია ბონის მღვდელმსახურებისა და შამანების მხრიდან. ამიტომ შანტარაკშიტამ ურჩია ტრისონგ დეცენას, მოეწვია ტანტრული მიმდინარეობის იოგა და სასწაულმოქმედი პადმასამბჰავა უდიანიდან. შანტარაკშიტა და პადმასამბჰავა ითვლებიან ტიბეტში პირველი ბუდისტური სკოლის ნიინგმას დამაარსებლად, რომელსაც ასევე, უწოდებენ უძველესი ტარგმანების სკოლას. შანტარაკშიტა — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) შანტარაკშიტა ტიბეტის ბუდისტური ტრადიცია ბუდისტური ლექსიკონი
კოლოკოლ

„კოლოკოლ“ — პირველი რუსული რევოლუციური გაზეთი; გამოდიოდა 1857–1865 წლებში ლონდონში, 1865–1867 წლებში — ჟენევაში რუსულ და ფრანგულ ენებზე. გამოსცემდნენ ალექსანდრე გერცენი და ნიკოლოზ ოგარიოვი. პირველ ხანებში „კოლოკოლი“ „პოლიარნაია ზვეზდას“ დამატებით ფურცლად ითვლებოდა, მაგრამ მალე იგი სათავეში ჩაუდგა ცენზურაგაუვლელ საერთო დემოკრატიულ ბეჭვდით სიტყვას. „კოლოკოლი“ მტკიცედ გაემიჯნა ლიბერალებს და მთლიანად რევოლუციურ-დემოკრატიულ პოზიციებზე დადგა. 1859–1861 წლებში „კოლოკოლის“ კორესპონდენტები იყვნენ ნ. დობროლიუბოვი, ნ. სერნო-სოლოვიოვიჩი, მ. მიხაილოვი, ი. აქსაკოვი, ი. სამარინი, ი. ტურგენევი, აგრეთვე გადასახლებიდან დაბრუნებული დეკაბრისტები. გაზეთს ჰქონდა დამატებები: „პოდ სუდი“ (1859–1861) და „ობშჩეე ვეჩე“ (1862–1864). 1867 წელს არახელსაყრელი პირობების გამო „კოლოკოლის“ გამოცემა შეწყდა. გამოცემის ტირაჟი იყო 2500 ც. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 585.
პოცელუევის ხიდი

პოცელუევის ხიდი (რუს. Поцелуев мост) — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში მდინარე მოიკაზე, საადმირალოს რაიონში. აკავშირებს ყაზანისა და საადმირალოს მეორე კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 41,5 მეტრი, სიგანე - 23,5 მ. ხიდი ერთმანეთთან აკავშირებს გლინკას ქუჩას მოიკის დასავლეთ სანაპიროსთან. ხიდთან ახლოს მდებარეობს ახალი ჰოლანდიის კომპლექსი და ცენტრალური სამხედრო-საზღვაო მუზეუმი. ამ ხიდიდან ისააკის ტაძრის პანორამა არაერთხელ გამოუყენებიათ მხატვრებს. დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს ფოსტის ხიდი, ხოლო ქვემოთ კი - კრასნოფლოტის ხიდი. უახლოესი მეტროს სადგურია (1,3 კმ) „სადოვაია“. ხიდის სახელწოდება ცნობილია 1790 წლიდან. იგი ეწოდა მესამე გილდიის ვაჭრის ნიკიფორე პოცელუევის გვარის მიხედვით, რომელსაც ეკუთვნოდა სახლი მდინარე მოიკის სანაპიროზე გლინკას ქუჩის კუთხეში. თავდაპირველად, XVIII საუკუნის პირველ ნახევარში ხიდის ადგილზე მოქმედებდა ბორანი, რომელიც მოქალაქეებმა საკუთარი ფინანსებით ააგეს. 1738 წელს მდინარე მოიკის სანაპიროს გრანიტით გაფორმებასთან დაკავშირებით ამ ადგილზე ააგეს საფეხმავლო ხის ხიდი. 1768 წელს ხიდი გადააკეთეს და მისი კონსტრუქცია გახდა ერთმალიანი, რომელიც ქვის საყრდენებზე იდგა. 1808-1816 წლებში ხიდი გადააკეთეს უილიამ გესტეს ტიპური პროექტის მიხედვით, ხოლო 1952 წელს ხიდი ალექსანდრ როტაჩის პროექტით გადააკეთეს. Блэк И., Ротач А. Чугунные арочные мосты в Ленинграде // Архитектурное наследство. — 1955. — № 7. — С. 143—156. Бройтман Л. И., Краснова Е. И. Большая Морская улица. — СПб.: Мим-Дельта, 2005. — 462 с. — ISBN 5-9524-1427-3. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — С. 85—86. — 280 с. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с. Трач Н. В. «Цветные» мосты Северной Венеции // История Санкт-Петербурга. — СПб.: Нестор, 2009. — № 6 (52). — С. 66—70. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Поцелуев мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [https://web.archive.org/web/20190403024351/http://encspb.ru/object/2804006420 დაარქივებული 2019-04-03 საიტზე Wayback Machine. Поцелуев мост] //Энциклопедия Санкт-Петербурга
კრასნოფლოტის ხიდი

კრასნოფლოტის ხიდი (რუს. Краснофлотский мост) — საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში მდინარე მოიკაზე, საადმირალოს რაიონში. აკავშირებს ყაზანისა და საადმირალოს მეორე კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 29,8 მეტრი, სიგანე - 2,8 მ. ხიდი მდებარეობს კრიუკოვის არხის მარცხენა სანაპიროზე, № 2 და № 4 სახლებს შორის. ქმნის ანსამბლს კრიუკოვს არხზე, ახლოს მდებარე მატვეევის ხიდთან. ხიდთან ახლოს მდებარეობს ახალი ჰოლანდიის კომპლექსი და ცენტრალური სამხედრო-საზღვაო მუზეუმი. დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს პოცელუევის ხიდი, ხოლო ქვემოთ კი - ხრაპოვიცკის ხიდი. უახლოესი მეტროს სადგურებია „სადოვაია“, „სენის მოედანი“ და „სპასკაია“. კრასნოფლოტის ხიდს 1870-იანი წლებიდან 1930-იან წლებამდე ოფიციალური სახელი არ ჰქონია. 1915 წელს უწოდებდნენ პონტონის ხიდს, ასევე არსებობდა სახელწოდება სტარო-კონოჩნის ხიდი. 1960 წელს აგებულ საფეხმავლო ხიდს უწოდეს კრასნოფლოტის ხიდი, შორიახლოს მდებარე სამხედრო ყაზარმების გამო, სადაც 1920-1930-იან წლებში ცხოვრობდნენ საბჭოთა კავშირის სამხედრო-საზღვაო ფლოტის მატროსები - წითელფლოტელები. 1876 წელს ამ ადგილზე ააგეს ახალი ხიდი, რომელიც გათვალისწინებული იყო კონკას სასიარულოდ, ფეხით გადასვლა აკრძალული იყო. 1910-იან წლებში პოცელუევის ხიდზე ტრამვაის ხაზის გაყვანის შემდეგ ხიდმა სატრანსპორტო დანიშნულება დაკარგა და 1930-იან წლებში დაშალეს. ამჟამად მოქმედი ხიდი ააგეს 1959-1960 წლებში მდინარე მოიკაზე სათბობის მილების გაყვანასთან დაკავშირებით. ხიდის პროექტი შეადგინა ლენენერგოს ინჟინერმა ა. ა. კულიკოვმა და არქიტექტორმა ლევ ნოსკოვმა. ხიდი ერთმალიანია და მეტალისგანაა აგებული. სავალი ნაწილი მოასფალტებულია. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Краснофлотский мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
ხრაპოვიცკის ხიდი

ხრაპოვიცკის ხიდი (რუს. Храповицкий мост) — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში მდინარე მოიკაზე, საადმირალოს რაიონში. აკავშირებს კოლომენისა და საადმირალოს მეორე კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 45,4 მეტრი, სიგანე - 20,5 მ. ხიდი აკავშირებს საადმირალოსა და ნოვო-საადმირალოს არხებს პისარევის ქუჩით. ხიდთან ახლოს მდებარეობს ახალი ჰოლანდიის კომპლექსი და დიდი თავადის ალექსი ალექსანდრეს ძის სასახლე. დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს კრასნოფლოტის ხიდი, ხოლო ქვემოთ კი - გემების ხიდი. უახლოესი მეტროს სადგურებია „სადოვაია“, და „საადმირალო“. 1738 წლიდან 1753 წლამდე ხიდს ეწოდებოდა ყვითელი ხიდი, საღებავის მიხედვით. 1753 წლიდან გალერების ან გემების ხიდი, ახლოს მდებარე გალერების ნავსადგურის გამო, რომელიც 1740 წელს გადაიტანეს ვასილევსკის კუნძულზე. 1798 წლის გეგმაზე ხიდს ეწოდება სინიავინის ხიდი. 1770 წლიდან ხიდს ეწოდა ხიდის ახლოს მდებარე სასახლის მფლობელის, ეკატერინე II-ის მდივნის ალექსანდრე ხრაპოვიცკის სახელი. 1737 წლიდან აქ მოქმედებდა მრავალმალიანი ხის ხიდი, შუაში მვებარე გასახსნელი მალით. ხის ხიდი არაერთხელ გაარემონტეს (1875, 1894, 1907 წლებში). 1935 წელს მორიგი რემონტის დროს გასახსნელი მალა მუდმივი მალით ჩაანაცვლეს. 1965-1967 წლებში ინჟინერ ე. ა. ბოლტუნოვისა და არქიტექტორ ლევ ნოსკოვის პროექტის მიხედვით ხიდი გადააკეთეს და გახდა ერთმალიანი. ააგეს რკინა-ბეტონით. ხიდის სავალი ნაწილი მოასფალტებულია. მოაჯირები თუჯისაა. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с. Храповицкий мост // СПб ГБУ «Мостотрест» Храповицкий мост დაარქივებული 2019-01-06 საიტზე Wayback Machine. // Энциклопедия Санкт-Петербурга
რომეო და ჯულიეტა (ჩაიკოვსკი)

„რომეო და ჯულიეტა“ (რუს. «Ромео и Джульетта») — ორკესტრული ნაწარმოები პეტრე ჩაიკოვსკის ავტორობით. ნაწარმოები აგებულია უილიამ შექსპირის იმავე სახელწოდების ლიტერატურულ ნაწარმოებზე. როგორც სხვა კომპოზიტორები (მაგ. ბერლიოზი და პროკოფიევი), ჩაიკოვსკიც ღრმა შთაგონებას იღებდა შექსპირის ნაწარმოებებიდან. ჩაიკოვსკის სხვა კომპოზიციებისგან განსხვავებით, რომეო და ჯულიეტას არ გააჩნია საკუთარი ოპუსის ნომერი. Program notes from the Redwood Symphony with a more in-depth listening guide Romeo and Juliet: Scores at the International Music Score Library Project (IMSLP) Tchaikovsky Research ↑ Tchaikovsky Research: Romeo and Juliet
ფარვანლი

ფარვანლი (აზერ. Pərvanlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,301 კაცი. ფარვანლი GEOnet სახელების სერვერზე
ლუი ავგუსტ დე ბურბონი (1700-1755)

ლუი ავგუსტ დე ბურბონი (ფრანგ. Louis Auguste de Bourbon; დ. 4 მარტი, 1700 — გ. 1 ოქტომბერი, 1755) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. მაინის ჰერცოგ ლუი ავგუსტისა და მისი ცოლის, ლუიზ ბენედიქტას უფროსი ვაჟი და დომბეს პრინცი. ლუი ავგუსტი დაიბადა 1700 წლის 4 მარტს ვერსალის სამეფო სასახლეში. იგი იყო საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ისა და მისი საყვარლის, მადამ დე მონტესპანის უფროსი და უკანონო ვაჟის, მაინის ჰერცოგ ლუი ავგუსტ დე ბურბონისა და მისი მეუღლის, ლუიზ ბენედიქტა დე ბურბონ-კონდეს უფროსი ვაჟი. დაბადებისთანავე, მას მშობლებმა მიანიჭეს პრინცი დომბეს წოდება. მამისაგან განსხვავებით, პრინც დომბეს საოცარი სამხედრო ნიჭი ჰქონდა. ლუი ავგუსტი პრინც ევგენი სავოიელთან ერთად გმირულად იბრძოდა ავსტრია-ოსმალეთის ომებში (1716-1718), პოლონეთის მემკვიდრეობის ომში (1733-1738) და ასევე ავსტრიის მემკვიდრეობის ომში (1740-1748). 1736 წელს მამის გარდაცვალების შემდეგ, ლუი ავგუსტმა მემკვიდრეობით მიიღო სკოქსის შატო და ასევე რამდენიმე წოდება, როგორებიცაა ლანგედოკის გუბერნატორი, ოს გრაფი, დ'ანეტის პრინცი და დრეს გრაფი. მიუხედავად დიდი სამხედრო კარიერისა, თავისი ბიძაშვილის, საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ის სამეფო კარზე ლუი ავგუსტი შეუმჩნეველი ფიგურა იყო, რის გამოც იგი გაეცალა ვერსალის სასახლეს და ანეტის შატოში გადასახლდა. ამ ამბიდან მალევე, ლუი ავგუსტი დაინიშნა თავისი ბიძაშვილის, ორლეანის ჰერცოგ ფილიპ II-ისა და ფრანსუაზ მარი დე ბურბონის ასულ შარლოტ აგაე ორლეანელზე, თუმცა ნიშნობა ჩაიშალა, რის შემდეგაც იგი აპირებდა თავისი მამიდაშვილის, ლუიზ ფრანსუაზ დე ბურბონის ასულ ლუიზ ანა დე ბურბონზე ქორწინებას. მათ ქორწინებისათვის მზადებაც დაიწყეს, თუმცა მოულოდნელად, 1755 წლის 1 ოქტომბერს ლუი ავგუსტი გარდაიცვალა, 55 წლის ასაკში, უშვილოდ. Patrick Van Kerrebrouck, La Maison de Bourbon 1256-2004, deuxième édition revue et augmentée, 2004, Villeneuve d'Ascq, l'auteur, 1010 p., tome 2, p. 762-767.