laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
დონეცკის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები

დონეცკის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები (რუს. Объекты культурного наследия Донецка) — ეს არის ქალაქ დონეცკის ეკლესიები და შენობები, რომელთაც აქვს კულტურულ-ისტორიული ღირებულება და შედიან რუსეთის ფედერაციის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარი სამრეკლოსთან ერთად წარმოადგენს რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლს. ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარი აგებულია 1861 წელს. ჩვენს ეპოქამდე შმონახულია ეკლესიის კანკელი - დონის ტერიტორიაზე ერთ-ერთი ყველაზე ძველი და ძვირფასი. კანკელის მშენებლობაზე პასუხისმგებელი იყო მღვდელი იაკობ სემიონოვი. კანკელის შექმნაში ასევე თავისი წვლილი შეიტანა: ატამანმა გერასიმოვმა, ათანასე ანიკინმა, სტეფან პოპოვმა, გავრილ ერშოვმა, ალექსი ხარიტონოვმა, ეფიმ შევირევმა, სემიონ დავიდოვმა, კაზაკებმა: გრიგორი ბორისოვმა, ფილიპ სკლიაროვმა და ალექსეი კონდრატიევმა. ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარი ერთ-ერთია დონის მხარის იმ 84 ტაძარს შორის, რომელიც გადაურჩა რელიგიური დევნის პერიოდს. თანამედროვე კედლის მხატვრობა ეკუთვნის მხატვრებს გ. სტარიხსა და ს. მიშუკს. ჭაღები და მეტალი კარი დაამზადეს მხატვარ გ. სტარიხის ესკიზის მიხედვით დონეცკის ექსკავატორების ქარხანაში. ეკლესიის მთავარი დღესასწაულია მარიამობა — 28 აგვისტო და მიტროფანე ვორონეჟელის ხსენების დღე - 6 დეკემბერი. საბჭოების ქუჩზე მდებარეობს შენობა, რომელიც აგებულია 1872 წელს, იგი ეკუთვნოდათ კაზაკ ვაჭარებს ბელიკოვებს. შენობა კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლია. ამჟამად შენობაში განთავსებულია მ. შოლოხოვის სახელობის ბიბლიოთეკა. ვაჟთა სამრევლო სასწავლებელი მდებარეობს ძმები დოროშევების ქუჩა 40/17-ში. შენობა აგებულია 1869 წელს. ასევე ეს ნაგებობაც კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლია. ამჟამად ამ შენობაში განთავსებულია საავადმყოფო. კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლია გუდოროვის სამრევლო-საეკლესიო სკოლა, რომელიც საბჭოს ქუჩაზე ნომერ 51-ში მდებარეობს, იგი აგებულია 1906 წელს. ამჟამად მასში განთავსებულია გრიშა აკულოვის სახელობის დონეცკის № 1 სკოლა. დონეცკის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები ↑ Объекты культурного наследия регионального значения ↑ История храма и станицы ↑ Старых Г. Д.
ვესპასიანეს არმაზის სტელა

ვესპასიანეს არმაზის სტელა — სტელა ძველი ბენძნული წარწერით, რომელიც აღმოჩენილია 1867 წელს არმაზციხეში, მცხეთასთან ახლოს, იბერიის სამეფოს უძველეს დედაქალაქში. სტელაზე დაწერილი ინფორმაცია უკვდავყოფს იმპერატორ ვესპასიანეს მიერ არმაზციხის კედლების გამაგრების ფაქტს. გარდა ამისა, წარწერაზე მოხსენიებულია ორი იმპერატორი ტიტუსი და დომიციანე, ასევე იბერიის სამეფოს ორი მეფე მითრიდატე I და ფარსმან I, ასევე სამეფო პრინცი ამაზასპი. წარწერა თარიღდება ახ. წ. 75 წლით. სტელის ზედა ნაწილი დაიკარგა. პროფესორ დევიდ ბრაუნდის განცხადებით, დაკარგული ტექსტი ლათინურ ან არმაზულ ენაზეა (არამეული ენის გაღრმავება) დაწერილი. კირილ თუმანოვი ამაზასპს იხსენიებს, როგორც იბერიის სამეფოს მეფეს ამაზასპ I-ს, თუმცა ის შეიძლება იყოს სამეფო პრინცი ამაზასპი, იბერიის სამეფოს მეფის ფარსმან I-ის ვაჟი, რომელიც ცნობილია ამაზასპის ეპიგრაფიდან, რომელიც შექმნილია რომში. თვითმპყრობელმა კეისარმა ვესპასიანე სებასტოსმა, დიდმა მღვდელმთავარმა, მეშვიდეჯერ ტრიბუნის ხელისუფლებით აღჭურვილმა, მეთოთხმეტეჯერ თვითმპყრობელად (არჩეულმა), ექვსჯერ ჳპატოსმა და მეშვიდეჯერ გამოცხადებულმა, სამშობლოს მამამ ცენზორმა და თვითმპყრობელმა ტიტე კეისარმა, სებასტოსის ძემ, მეხუთეჯერ ტრიბუნის ხელისუფლებით აღჭურვილმა, ოთხჯერ ჳპატოსმა და მეხუთედ გამოცხადებულმა, ცენზორმა და დომიციანე კეისარმა, სებასტოსის ძემ, სამჯერ ჳპატოსმა და მეოთხედ გამოცხადებულმა, იმერთა მეფეს, მითრიდატეს, მეფე ფარსმანისა და იამასასპის ძეს, კეისრის მეგობარსა და რომაელთა მოყვარულს და ხალხს კედლები გაუმაგრეს. თ. ყაუხჩიშვილი ახალი ბერძნული წარწერა არმაზციხე-ბაგინეთიდან (II) "ნარკვევები" IV თბილისი 1998 გვ. 11-14 თ. ყაუხჩიშვილი ახალი ბერძნული წარწერა არმაზციხე-ბაგინეთიდან "მცხეთა" XI თბილისი 1996 თინათინ ყაუხჩიშვილი , ბერძნული წარწერები საქართველოში თბილისი 1951 გვ. 234-240 დევიდ ბრაუნდი საქართველო ანტიკურ ხანაში კოლხეთისა და ამიერკავკასიის იბერიის ისტორია ძვ.წ. 550-ახ.წ. 562 წლებში ბათუმი 2014 გვ. 327-329 Stephen H. Rapp Jr (2014) The Sasanian World through Georgian Eyes: Caucasia and the Iranian Commonwealth in Late Antique Georgian Literature Ronald Grigor Suny (1994) The Making of the Georgian Nation, Indiana University Press Cyril Toumanoff (1969) Chronology of the Early Kings of Iberia, Fordham University Giorgi Lomtatidze (1955) Archaeological excavations in an ancient Georgian capital of Mtskheta, Georgian National Academy of Sciences Gela Gamkrelidze (2014) Archaeology of Roman period of Georgia ↑ Gamkrelidze, p. 18 ↑ 2.0 2.1 Rapp, p. 224 ↑ Gamkrelidze, p. 13 ↑ Suny, p. 15 ↑ Toumanoff, p. 13 ↑ Rapp, p. 215 ↑ Toumanoff, p. 15 ↑ მიხეილ თამარაშვილი „ქართული ეკლესია დასაბამიდან დღემდე“. გვერდები: 98, 99.
King T

როჯერ მაკბრაიდი (ინგლ. Roger McBride; დ. 14 დეკემბერი, 1968) ცნობილია როგორც King T ან King Tee — ამერიკელი დასავლეთ სანაპიროს ჰიპ-ჰოპ რეპერი. როჯერ მაკბრაიდი დაიბადა კალიფორნიის ქალაქ კომპტონში 1968 წლის 14 დეკემბერს. 1998 წელს ჩაწერა სადებიუტო ალბომი Act a Fool ლეიბლზე Capitol records. მისი სიმღერები „Act a Fool“, „Payback's a Mutha“, „The Coolest“ და „Bass (რემიქსი)“, მიჩნეულია ჰიპ-ჰოპ კლასიკად. 1980-იანი წლების ბოლოსა და 1990-იანი წლების დასაწყისში თანამშრომლობდა პროდიუსერ DJ Pooh-თან. იგი საკუთარი ლეიბლის აღმასრულებელი დირექტორია. ↑ Family Tree Legends
დრაცენა

დრაცენა (ლათ. Dracaena) — ხისებრი მცენარეების ან ბუჩქების გვარი სატაცურისებრთა ოჯახისა. 150-მდე სახეობა გავრცელებულია აღმოსავლეთ ნახევარსფეროს ტროპიკებსა და სუბტროპიკებში. აქვს დატოტვილი ღერო, ტყავისებრი ფოთოლი, კენკრა ხაყოფი. ზოგიერთი სახეობის (დრაკონის ხე) ქერქი გამოყოფს წითელ ფისოვან ნივთიერებას, რომელსაც ლაქის დასამზადებლად იყენებენ. ბევრი სახეობა, მეტწილად ჭრელფოთოლა, ოთახისა და ორანჟერეის მცენარეა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 634.
დრაჰკანი

დრაჰკანი — ოქროს ფულის აღმნიშვნელი ზოგადი ტერმინი XI—XVI საუკუნეების ქართულ წყაროებში. იმის მიხედვით, თუ დრაპკანი რომელი მმართველისა იყო, იხმარებოდა ტერმინები „დრაჰკანი კონსტანტინატი“ (ბიზანტიის კეისრის კონსტანტინე X-ის ოქროს მონეტა), „დრაჰკანი დუკატი“ (მიქაელ VII დუკას ოქროს მონეტა) და ა. შ. აბრამიშვილი თ., საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის ბიზანტიური მონეტები, თბ., 1966; კაპანაძე დ., ქართული ნუმიზმატიკა, თბ., 1969; ჯავახიშვილი ივ., ისტორიის მიზანი, წყაროები და მეთოდები წინათ და ახლა, წგნ. 3, ნაკვ. 3 - ქართული საფას-საზომთამცოდნეობა ანუ ნუმიზმატიკა-მეტროლოგია, ტფ., 1925 დუნდუა გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?.
პოლონეთის გერბი

პოლონეთის გერბზე გამოსახულია თეთრი არწივი წითელ ფონზე. თეთრი არწივი პოლონეთის ლეგენდარული სიმბოლოა უძველესი დროიდან. ოფიციალურ სიმბოლოდ პირველად გამოყენებულ იქნა მეფე ბოლესლავ I-ის (992-1025) მიერ. საბოლოოდ დამკვიდრდა ამ სტატუსით მე-13 საუკუნეში. გერბის თანამედროვე ვარიანტი მიღებულ იქნა 1927 წელს.
დერჟავნაიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია (დონეცკი)

დერჟავნაიის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია (რუს. Церковь Державной иконы Божией Матери) — მართლმადიდებლური ეკლესია ქალაქ დონეცკში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. ეკლესიის მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ქალაქი დონეცკი, მშვიდობის პროეპექტი, № 97․ 1996 წელს ქალაქ დონეცკის ადმინისტრაციამ სამლოცველო სახლისათვის გამოყო ყოფილი საწყობი და მისი მიმდებარე მიწის ნაკვეთი. როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიის მიტროპოლიტის ბრძანებით პირველ წინამძღვრად დაინიშნა დეკანოზი ალექსანდრე ვოლკოვი და ჩამოყალიბდა სამრევლო საზოგადოებაც. მან აღადგინა ახალი ეკლესიის კედლები. სამრეკლოს პროექტის რეალიზაცია კი მოახდინა მისმა მემკვიდრემ დეკანოზმა სერგეი მორგუნმა, თუმცა ამის შემდეგ ეკლესიის მშენებლობა გაჭიანურდა.2009 წლიდან მშენებლობის საქმეში ჩაერთო ახალგაზრდა მღვდელი დიაკვანი ვლადიმერ ტატარკინი. 2011 წელს არქიტექტორ გ. სტარიხის პროექტის მიხედვით მოხდა ეკლესიის მშენებლობის დასრულება (მისივე პროექტით აშენდა კამენსკ-შახტინსკის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია). 2014 წელს ეკლესიას დაადგეს გუმბათი და დაკიდეს ზარები. ამავე წელს მოხდა ტაძრის კურთხევა. ეკლესიაში მხოლოდ ღვთისმსახურება არ მიმდინარეობს, აქ იმართება სასულიერო-საგანმანათლებლო, მისიონერული და სოციალური ღონისძიებებიც. ეკლესია ეხმარება უნარშეზღუდულებს, მრავალშვილიანებს, ლტოლვილებს და კვებავს ქალაქში მდებარე ორ ჩვილ ბავშვთა სახლს. ეკლესიასთან გახსნილია საკვირაო სკოლა, აგებულია სატრაპეზო. საზოგადოებრივი ტრანსპორტის გაჩერებას რომელსაც ადრე ერქვა „37-ე მაღაზია“ ახლა უწოდეს „დერჟავნაიის ეკლესია“ В приграничном с Украиной городе Донецке Шахтинской епархии на Державном храме установили купола и кресты დაარქივებული 2017-05-06 საიტზე Wayback Machine. Молитвенное торжество в честь столетия явления Державной иконы Божией Матери состоялось в Державном храме города Донецка[მკვდარი ბმული] В Державном храме провели литургию сразу девять священников დაარქივებული 2017-03-07 საიტზე Wayback Machine. ↑ Донецк. Церковь Державной иконы Божией Матери. ↑ Храм во имя иконы Божией Матери «Державная» (Донецк) ↑ Купола для Державного храма в Донецке сделал украинец. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-07. ციტირების თარიღი: 2017-07-04.
ივანე დოკუკინის ძეგლი

ივანე დოკუკინის ძეგლი (რუს. Памятник И. А. Докукину) — საბჭოთა კავშირის გმირის ივანე დოკუკინის ძეგლი ქალაქ ზვერევოში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ძეგლი წარმოადგენს კვარცხლბეკზე შემდგარ სამხედრო თვითმფრინავ Як-52-ს. თვითმფრინავი დაამზადეს შახტინის საავიაციო-სარემონტო ქარხანაში. ძეგლის შექმნის სარემონტო სამუშაოები დასრულდა 2010 წლის აპრილში ფაშიზმზე გამრჯვების 65 წლისთვისათვის. ძეგლის შექმნის იდეა ეკუთვნის ქალაქ ზვერევის მერს ალექსანდრ ჩუმაკოვს. მემორიალურ ძეგლზე სამუშაოები დაიწყო 2009 წელს. ძეგლი მიეძღვნა ამ ადგილზე დაკრძალულ მეორე მსოფლიო ომის გმირებს. მეომორიალამდე მიდის მოასფალტებული გზა. მის შესასვლელთან ღობის სახით დგას გრანიტის ფილები, რომელზეც ამოტვიფრულია აქ დაკრძალული მეომრების სახელები. ძეგლი მდებარეობს საბჭოს ქუჩა № 1-ში. მისი საზეიმო გახსნა გაიმართა 2010 წლის 6 მაისს. ივანე დოკუნინი სერპუხოვის სამხედრო საავიაციო სკოლის დასრულების შემდეგ მალევე, 1941 წელს, გაემგზავრა საბრძოლველად. ასრულებდა საბრძოლო ფრენებს Ил-2-ით. დოკუკინი თავის სამხედრო მეგობრებთან ერთდ წარმატებულად ახდენდა თავდასხმებს და ანადგურებდა მტრის ქვეით არმიას, ტანკებსა და საარტილერიო იარაღს, საცეცხლე წერტილებს, სამხედრო ტრანსპორტს, თვითმფრინავებსა და აეროდრომებს, რომლებიც ეკავა ლიუფტვაფეს. დოკუკინის სახელზე მოდის ყველაზე მეტი სამხედრო გაფრენა, რომელთა დიდი ნაწილიც წარმატებულად სრულდებოდა. სსრკ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის ბრძანებით 1943 წლის 8 თებერვალს მამაცობისათვის მიენიჭა საბჭოთა კავშირის გმირის წოდება, გადაეცა ლენინის ორდენი და ოქროს ვარსკვლავის მედალი. 1943 წლის ზაფხულში მდინარე მიუსთან საჰაერო ომის დროს დოკუკინი დაიღუპა. მისი ძეგლი დადგეს საძმო საფლავზე, სდაც დაკრძალეს მფრინავი. Открытие памятника Герою Советского Союза Ивану Архиповичу Докукину დაარქივებული 2017-03-16 საიტზე Wayback Machine. Памятник лётчику И.А. Докукину ↑ 1.0 1.1 Памятник летчику И.А. Докукину. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-16. ციტირების თარიღი: 2017-07-04. ↑ Донской туризм. г. Зверево. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-22. ციტირების თარიღი: 2017-07-04. ↑ Действующий мэр Зверево на выборы не пойдет. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-08-29. ციტირების თარიღი: 2017-07-04. ↑ Памятник лётчику И. А. Докукину (Зверево) ↑ Докунин Иван Архипович. Герои страны. ციტირების თარიღი: 2017-03-25.
დრეისენასებრნი

დრეისენასებრნი (Dreissenidae) — ორსაგდულიანი მოლუსკების ოჯახი. ზრდასრული ფორმები ემაგრებიან წყალქვეშა საგნებსა და გემის ძირს, ლარვა კი თავისუფლად ცურავს. დრეისენასებრნი ბინადრობენ მტკნარ წყალში, აგრეთვე კასპიის, არალისა და აზოვის ზღვებში და შავი ზღვის გამტკნარებულ ადგილებში. მდინარის დრეისენა (Dreissena polymorpha) დიდი რაოდენობით სახლდება ჰიდროტექნიკურ ნაგებობებში და აფერხებს მათ ნორმალურ მუშაობას. ბრძოლის ღნისძიებები: წყლის ქლორირება, ნაგებობათა შეღებვა შხამიანი საღებავით, მათი კათოდური დაცვა და სხვა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 636.
დრილები

დრილები (ძვ. ბერძნ. Δρῖλαι) — ძველი კოლხური ტომი, ცხოვრობდნენ სამხრეთ-აღმოსავლეთ შავიზღვისპირეთის მთიანეთში, მდინარე ხარშუტის ხეობაში. ძვ. წ. 401 წელს მათ ქვეყანაში ილაშქრა ბერძენმა სარდალმა და ისტორიკოსმა ქსენოფონტმა. მისი ცნობით (Xen. Anab. 5.2.14) დრილები პონტოსპირელთაგან ყველაზე მეომარი ხალხი ყოფილა, ბინადრობდნენ მთიან, გამაგრებულ და მიუვალ ადგილებში. ქვეყნის დედაქალაქი ისე ძლიერ ჰქონიათ გამაგრებული, რომ ბერძენთა მრავალნაცად ლაშქარს მისი აღება ვერ მოუხერხებია. დრილები ძირითადად მეცხოველეობას მისდევდნენ. განვითარებული ჰქონიათ სამშენებლო საქმეც. დრილებს ასევე იხსენიებს არიანე თავის „პერიპლუსში“ (დაახლ. ახ. წ. 131). მიქელაძე თ., ქსენოფონტის "ანაბასისი" (ცნობები ქართველი ტომების შესახებ), თბ., 1967; Максимова М. И., Античные города Юго-восточного Причерноморья, М.-Л. 1956; მისივე, Местное население Юго-восточного Причерноморья по "Анабасису" Ксенофонта: дрилы и моссиники, «Вестник древней истории», 1951, № 1; მიქელაძე თ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?.
დრილი

დრილი (Mandrillus leucophaeus) — ცხვირვიწრო მაიმუნი მანდრილის გვარისა. მამლის სიგრძეა 60-75 სმ, იწონის 50 კგ-მდე. აქვს დიდი საჯდომი კორძები. დრილი გავრცელებულია დასავლეთ აფრიკის ეკვატორულ ნაწილში. ბინადრობს ტყეში პატარა ჯოგებად. იკვებება მცენარეული და ცხოველური საკვებით. დედალი დრილი წელიწადში ერთხელ შობს ერთ ნაშიერს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 639.
ესტონეთის გერბი

ესტონეთის გერბი მომდინარეობს დანიის გერბიდან. დანია მართავდა ჩრდილოეთ ესტონეთს მე-13 საუკუნეში. დამოუკიდებელი ესტონეთის რესპუბლიკის სახელმწიფო ასამბლეამ ოფიციალურად მიიღო ეს გერბი 1925 წლის 19 ივნისს. 1940 წელს, საბჭოთა კავშირის მიერ ესტონეთის დაპყრობის შემდეგ გერბი აკრძალულ იქნა. ნებისმიერი პირი, რომელიც სარგებლობდა ესტონეთის ეროვნული გერბით ან დროშით იდევნებოდა საბჭოთა ძალოვანი სტრუქტურების მიერ. 1990 წელს ესტონეთის ეროვნული გერბი აღდგენილ იქნა სახელმწიფო გერბად.
ხოროლის ბუნების ძეგლი

ხოროლის ბუნების ძეგლი (რუს. Балка Хороли) — ბუნების ძეგლი ზერნოგრადის რაიონში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ბუნების ძეგლის სტატუსს ატარებს 1995 წლიდან. ხოროლის ბუნების ძეგლი მდებარეობს როსტოვის ოლქის ზერნოგრადის რაიონის ტერიტორიაზე. როსტოვის ოლქის საკანონმბლო კრების 1995 წლის 15 აგვისტოს № 46 გადაწყვეტილების შესაბამისად გამოცხადდა ბუნების დაცულ ტერიტორიად. ხოროლის ბუნებრივი პარკი შეიქმნა 1995 წლის 7 აგვისტოს, როგორც აღკვეთილი. ბუნების ძეგლის ფართობი შეადგენს 500 ჰა-ს. მის ტერიტორიაზე მდებარეობს ქალაქი ზერნოგრადი და სოფელი ნოვოკუზნეცკოვა. ძეგლის საზღრვები ვრცელდება საქციო საზოგადოება „Учхоз Зерновое“-ის მიწებიდან ჩრდილოეთით ხელოვნების საზოგადოების „Манычское“-ს მიწებამდე. ბუნების ძეგლის ფლორა მოიცავს ველისა და მდელო-სტეპის მცენარეულობის მრავალ სახეობას. ადგილობრივ ფლორაში არის სახეობები, რომლებიც თავისი გავრცელების არეალის გარეთ ნაკლებად გვხვდება. მათ რიგს მიეკუთვნება სელი, ნემსიწვერა. იშვიათი და გადაშენების პირას მყოფი მცენარეები, რომლებიც საჭიროებენ დაცვას: ბელევალია (ლათ. Bellevalia sarmatica), ვოლგის მაიკარაგანი (ლათ. Calóphaca), ვაციწვერა (ლათ. Stipa) და სხვა. ხოოლში გვხვდება მრავალი სტეპის ცხოველი, რომელთაც კარგი საცხოვრებელი პირობები აქვთ შექმნილი. მცირე ფართობზე გვხვდება ცხოველების მრავალი სახეობა. ამავე დროს არსებობს ანთროპოგენური საფრთხეების საშიშროებაც. ბუნების ძეგლს ყველა მხრიდან ესაზღვრება ან გადაკვეთს სხვადასხვა მნიშვნელობის გზები. ასეთი მდებარეობა ცხოველებისათვის საფრთხის შემცველია და შესაძლებელია პოპულაციების გადაშენება გამოიწვიოს. ძეგლს აქვს საგანმანათლებლო, სამეცნიერო და გარემოს დაცვთი მნიშვნელობა. Природные памятники Ростовской области ОПИСАНИЕ ГРАНИЦ ПАМЯТНИКА ПРИРОДЫ "ХОРОЛИ" ЗЕРНОГРАДСКОГО РАЙОНА[მკვდარი ბმული] ↑ Природный парк Хороли. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-04-03. ციტირების თარიღი: 2017-07-05.
გულიაი-ბორისოვკის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია

გულიაი-ბორისოვკის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია (რუს. Церковь Иоанна Предтечи) — მართლმადიდებლური ეკლესია ხუტორ გულიაი-ბორისოვკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონისა და სალსკის ეპარქიას. მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ზერნოგრადის რაიონი, ხუტორი გულიაი-ბორისოვკა. სლობოდა გულიაი-ბორისოვკა XIX საუკუნის ბოლოს შედიოდა დონის კაზაკების ჩერკასკის ოლქში. ამჟამად ხუტორი გულიაი-ბორისოვკა მიეკუთვნება როსტოვის ოლქის ზერნოგრადის რაიონს. პირველი ხის ეკლესია სლობოდაში ააგეს 1871 წელს. ეკლესია ააშენეს სასახლის კამერ-იუნკერის ბორის პოზდეევის, მრწმუნე მოსახლეობისა და მოსაზღვრე სოფლის მაცხოვრებელთა ფინანსებით. გულიაი-ბორისოვკის ეკლესიის კურთხევა მოხდა 1871 წლის 8 მაისს. ეკლესია იყო ერთსაკურთხევლიანი და ნაკურთხი იყო იოანე ნათლისმცემლის შობის სახელზე. ეკლესიას ჰქონდა ხის ღობე, რომელიც 1890 წელს შეიცვალა რკინის ღობით, რომელიც აგურის საძირკველზე დააყენეს. 1871 წლის 9 მაისიდან 1874 წლის 22 სექტემბრამდე ეკლესიასთან მუშაობდა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. 22 სექტემბრიდან სკოლა გადაკეთდა სასოფლო-სამრევლო სკოლად. დროთა განმავლობაში სოფელი გაიზარდა და ეკლესია უკვე მრევლისთვის მცირე ზომის იყო. სლობოდის მოსახლეობამ პეტიცია შეადგინა ახალი ეკლესიის მშენებლობის შესახებ. 1903 წელს აშენდა მეორე ეკლესია. ახალი ტაძარი იყო სამსაკურთხევლიანი, თუმცა, როგორც პირველი, ესეც ხის იყო. მთავარი საკურთხეველი იოანე ნათლისმცემლის სახელობისა იყო, მარცხენა - ივერიის ღვთისმშობლის ხატისა, ხოლო მარჯვენა - კირილესა და მეთოდეს სახელზე. მეორე ტაძრის კურთხევა მოხდა 1904 წლის 29 იანვარს დონისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპისკოპოსის ათანასეს მიერ. კაგალნიცკიდან ახალი ეკლესიისათვის საჩუქრად მიიღეს კანკელი. 1904 წელსვე ააშენეს ახალი შენობა საეკლესიო-სამრევლო სკოლისათვის. 1930 წელს იოანე ნათლისმცემლის შობის ტაძარი დახურეს. იგი ხელახლა გაიხსნა 1944 წელს. მრევლმა თავისი ხარჯებით გაარემონტა დანგრეული ეკლესია. 1959 წელს ეკლესიაში სამღდელოებას აუკრძალეს შესვლა. მის ადგილზე კი გადაწყვიტეს 1960-1961 წლებში აეშენებინათ სკოლა-ინტერნატი 600 ადგილიანი. 1960 წლის 23 თებერვალს ეკლესია დახურეს. ორი წლის შემდეგ კი გადაწვეს და დაანგრიეს. 1990-იანი წლების შუა რიცხვებში სლობოდაში გააქტიურდა ადგილობრივი მართლმადიდებლური მრევლი. 1997 წელს გამოიყო ადგილი სამლოცველო ნაგებობის ასაშენებლად. 1999 წლის 9 სექტემბერს როსტოვის ოლქის იუსტიციის მთავარმა სამმართველომ დაარეგისტრირა ეკლესიის მრევლი. ეკლესიის პირველი წინამძღვარი გახდა მღვდელი სერგეი იურკინი. ამჟამად ეკლესიის წინამძღვარია როსტისლავ ტიმჩენკო. Кирсанов Е. И. Православный Тихий Дон. М.: Держава, 1997. Гуляй-Борисовка. Церковь Иоанна Предтечи. «История храма «Рождества Иоанна Предтечи» хутора Гуляй-Борисовки Зерноградского благочиния Волгодонской епархии» Установка купола в храме Рождества Иоанна Предтечи с. Гуляй-Борисовка
დაღუპული ჯარისკაცების მემორიალი (კაგალნიცკაია)

დაღუპული ჯარისკაცების მემორიალი (რუს. Мемориал павшим воинам) — დიდ სამამულო ომში მონაწილეთა ძეგლი. მდებარეობს სტანიცა კაგალნიცკაიაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. თავდაპირველად სტანიცა კაგალნიცკაიის ცენტრალურ ნაწილში მდებარეობდა დიდი სამამულო ომისა და რუსეთის სამოქალაქო ომის ხუთი მონაწილის ძეგლი. 1984 წლის აპრილში სკკპ-ის კაგალნიცკის რაიონის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს აღმასკომმა გადაწყვიტა კომპლექსისა და საერთო სასაფლაოს გადატანა. ძეგლის გახსნას წინ უძღოდა ფართომასშტაბიანი სამუშაოები. საძიებო ჯგუფი ეწვია ყველა სოფელს სადაც არსებობდა ძეგლი, შეისწავლა მათი ისტორია. არქივებში მოიძიეს ინფორმაცია ომში მონაწილე კაგალნიცკის რაიონის წარმომადგენლებზე. საძიებო სამუშაოების შედეგად გამოიცა „ხსოვნის წიგნი“, სადაც შეიტანეს დიდ სამამულო ომში კალაგლნიცკის რაიონიდან დაღუპულ ჯარისკაცთა სახელები. ორ წელზე ცოტა ნაკლები პერიოდი მოუნდა როსტოვის საოლქო სამხატვრო ფონდის თანამშრომლები, მოქანდაკე - ს. მუხა, და ა. დემენტიევა, არქიტექტორი - ი. ჟუკოვა მონუმენტის შექმნას. 1986 წელს ფაშიზმზე გამარჯვების 41-ე წლისთავთან დაკავშირებით რაიონის ცენტრში ძმათა სასაფლაოდან გადაასვენეს მეომართა ნეშტი და გაიმართა მემორიალის საზეიმო გახსნა. მემორიალის გახსნის უფლება მისცეს შრომისა და ომის ვეტერანს, რაიონის ვეტერანთა საბჭოს ხელმძღვანელს ი. ჟიბცოვს. სამგლოვიარო მუსიკის ფონზე ჯარისკაცთა ნეშტი ჩაასვენეს საფლავებში, ისმოდა სსრკ-ის ჰიმნი. მუდმივი ცეცხლი აანთებინეს მშვიდობის საბჭოთა ფონდის სტანიცა კიროვის ხელმძღვანელს ფ. ბაშლაევს. მემორიალის სიმაღლეა 6,5 მეტრი, მასზე ამოკვეთილია ხუთქიმიანი ვარსკვლავი. ძეგლის გასაფორმებლად დგამოყენებულია ბეტონი, ვარდისფერი ტუფი, მარმარილო და სპილენძი. გარშემო მდებარეობს მემორიალური დაფები ომში დაღუპული მემორიალის სახელებით. კვარცხლბეკზე სამი მარმარილოს ფილაა, მასზე ამოკვეთილია 140-ზე მეტი დაკრძალული მეომრის სახელი რომლებიც დაიღუპნენ კაგალნიცკაიის გათავისუფლბისას 1942 წლის ივლისიდან 1943 წლის თებერვლამდე. მემორიალს გარს აკრავს სკვერი. მემორიალური კომპლექსი წარმოადგენს კაგალნიცკის რაიონის პოლიტიკური და კულტურული ცხოვრების ცენტრს. მასთან ყოველწლიურად იკრიბებიან ვეტერანები. Страница[მკვდარი ბმული] на сайте администрации Кагальницкого района Фото დაარქივებული 2017-03-04 საიტზე Wayback Machine.
Counter-Strike: Global Offensive

Counter-Strike: Global Offensive იგივე CS:GO — მრავალმოთამაშიანი პირველი პირის მსროლელი ვიდეო თამაში, შექმნილი Hidden Path Entertainment-ის და Valve Corporation-ის მიერ. მისი კომპოზიტორია მაიკ მორასკი. თამაში არის რიგით მეოთხე Counter-Strike-ის სერიაში. იგი გამოვიდა Microsoft Windows-ის, OS X-ის, Xbox 360-ის და PlayStation 3-ის პლატფორმებისთვის, 2012 წლის აგვისტოში, ხოლო Linux-ის ვერსია ოფიციალურად 2014 წლის სექტემბერში გამოვიდა. თამაშში ორი გუნდი ერთმანეთის წინააღმდეგ თამაშობს - ტერორისტიები და პოლიციელები. ტერორისტები ცდილობენ პოლიციელები დაბომბვას და მძევლების აყვანას, ხოლო პოლიციელები – მათ განეიტრალებას. ოფიციალური საიტი ↑ Pinsof, Allistair. (August 24, 2012) Review: Counter-Strike: Global Offensive. დაარქივებულია ორიგინალიდან — January 1, 2017. ციტირების თარიღი: April 7, 2014. ↑ Owen, Phil. (August 31, 2012) GAME BYTES: 'Counter-Strike' Lackluster. The Tuscaloosa News. New Media Investment Group. ციტირების თარიღი: February 7, 2017.
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები სენეგალში

2016 წლის მონაცემებით სენეგალში იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის 7 ძეგლია. იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში მსოფლიოს მასშტაბით 1052 ძეგლია შეტანილი, მათ შორის 0,7 % სენეგალის ძეგლებია. ცხრილში შეტანილია ძეგლები, იუნესკოს მიერ მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის სიაში დამატების თარიღის მიხედვით. ბასარი ქ. სენ-ლუი გორე სალუმის დელტა მეგალითური წრეები ჯუჯი ნიოკოლო-კობი იუნესკოს ოფიციალური ვებ-გვერდი
სეარა-მირინი

სეარა-მირინი (პორტ. Ceará-Mirim) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება ლესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მაკაიბის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 68 141 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 94.07 კმ²-ზე. ფართობი 724 380 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
მაკაიბა

მაკაიბა (პორტ. Macaíba) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება ლესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მაკაიბის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 69 467 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 136 კმ²-ზე. ფართობი 510 771 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ნიზია-ფლორესტა

ნიზია-ფლორესტა (პორტ. Nísia Floresta) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 14 მეტრზე. მიეკუთვნება ლესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მაკაიბის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 23 784 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 77.26 კმ²-ზე. ფართობი 307 842 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
სან-გონსალუ-დუ-ამარანტი (რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი)

სან-გონსალუ-დუ-ამარანტი (პორტ. São Gonçalo do Amarante) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 15 მეტრზე. მიეკუთვნება ლესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მაკაიბის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 87 668 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 0.04 კმ²-ზე. ფართობი 2 490 124 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
სან-ჟოზე-დი-მიპიბუ

სან-ჟოზე-დი-მიპიბუ (პორტ. São José de Mipibu) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, რიუ-გრანდი-დუ-ნორტის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 58 მეტრზე. მიეკუთვნება ლესტე-პოტიგუარის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ მაკაიბის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 39 776 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 137 კმ²-ზე. ფართობი 290 331 კმ²-ია. რიუ-გრანდი-დუ-ნორტი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა