laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
აგრარული რეფორმები

აგრარული რეფორმები — მიწათმფლობელობისა და მიწათსარგებლობის სისტემის გარდაქმნა. აგრარული რეფორმის აუცილებლობასა და ხასიათს განაპირობებს ქვეყნის ეკონომიკური და პოლიტიკური განვითარების მოთხოვნები, მიწისათვის გლეხთა მთავარი მოძრაობა, ქვეყნის სოციალურ-ეკონომიკური პირობების ერთობლიობა, კლასობრივ ძალთა თანაფარდობა, სახელმწიფო ძალაუფლების ფორმა და ა. შ. დასავლეთ ევროპის ქვეყნებში აგრარული რეფორმა განხორციელდა XVII-XIX საუკუნეებში ბურჟუაზიული რევოლუციების პერიოდში. ამ რევოლუციებმა ზოგან მთლიანად მოსპო ფეოდალურ ურთიერთობათა გადმონაშთები და გზა გაუხსნა სოფლის მეურნეობის კაპიტალისტურ განვითარებას, ზოგან კი აუცილებელი გახდა გადმონაშთების ლიკვიდაციისათვის აგრარული რეფორმის გატარება თვით კაპიტალიზმის განვითარების პროცესში. აღმოსავლეთისა და ცენტრალური ევროპის ბევრ ქვეყანაში აგრარული რეფორმა განხორციელდა „ზემოდან“, გაბატონებული კლასების ინტერესების შესაბამისად, მაგალითად, 1807-1811 წლების რეფორმა პრუსიაში, 1864 წლის რეფორმა რუმინეთში, 1861 წლის საგლეხო რეფორმა რუსეთში; პეტრე სტოლიპინის აგრარული რეფორმა (1906-1916) რუსეთში. ანალოგიური პრინციპით გატარდა 1864 წელს საგლეხო რეფორმა საქართველოში. აგრარული რეფორმა, რომელიც გატარდა მეფის რუსეთში გლეხთა რევოლუციური გამოსვლების შედეგად, აგრეთვე პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ ცენტრალური და სამხრეთ-აღმოსავლეთ ევროპის ზოგიერთ ქვეყანაში გატარაებულ ანალოგიურ რეფორმებს არ გამოუწვევია აგრარული წყობილების არსებითი შეცვლა. მათ მხოლოდ რამდენადმე შეზღუდეს მემამულური მიწათმფლობელობა და ხელი შეუწყვეს მდიდარი გლეხური მეურნეობის განვითარებას. ამასთან მიწა ძვირად ფასობდა და გლეხობის დიდი ნაწილს არ შეეძლო მათი შეძენა. პეტრე სტოლიპინის აგრარული რეფორმა ასევე ხელს უწყობდა კაპიტალიზმის განვითარებას მიწათმოქმედებაში. იგი მიზნად ისახავდა გლეხობის თემური მიწათმფლობელობის ლიკვიდაციას, კულაკური მეურნეობის, როგორც თვითმპყრობლობის სოციალური დასაყრდენის განმტკიცებას, ფეოდალური ლატიფუნდიების შენარჩუნებას. საქართველოში 1864 წლის რეფორმამ გლეხს მიანიჭა პირადი თავისუფლება და უფლება მისცა გამოესყიდა თავისივე დამუშავებული მიწის ნაკვეთი. რეფორმა ბურჟუაზიური ხასიათისა იყო და გზას უხსნიდა კაპიტალიზმის განვითარებას საქართველოს სოფლის მეურნეობაში. სხვადასხვა დროს რუსეთში აგრარული საკითხი პერიოდული განხილვის საგანი იყო. ერთ-ერთი აქტიუირი ცვლილებები 1917 წლის ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ დაიწყო. სრულიად რუსეთის საბჭოების II ყრილობამ მიიღო დეკრეტი მიწის შესახებ, რომლითაც გაუქმდა მიწის მემამულური საკუთრება და იგი საყოველთაო სახელმწიფო საკუთრებად გამოცხადდა. მიწათსარგებლობის სისტემა განსაზღვრა სრულიად რუსეთის ცაკმა 1918 წლის 9 თებერვლის დეკრეტით „მიწის სოციალიზაციის შესახებ“. დ. ცისკარიშვილი, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 63-64.
აგრარული საკითხი

აგრარული საკითხი — საკითხი საადგილმამულო ურთიერთობათა, სოფლად კლასებისა და კლასთა ბრძოლისა და სოფლის მეურნეობის განვითარების ეკონომიკური კანონების შესახებ. აგრარული საკითხი წარმოიშვა შრომის საზოგადოებრივი დანაწილების დასაწყისსა, საქონელგაცვლის განვითარებასა და საზოგადოების კლასებად დაყოფასთან ერთად. კლასობრივი უთანასწორობის განვითარებამ გამოიწვია ექსპლუატაორული კლასების მიერ მიწის საკუთრების უზურპაცია. კაპიტალიზმის ეპოქის დასაწყისისათვის თითქმის მთელი მიწა ფეოდალ-მემამულეთა კლასის ხელში იყო თავმოყრილი. მიწის მესაკუთრენი ექსპლუატაციას უწევდნენ გლეხობას მიწის ფეოდალური რენტის გადახდევინებით. ი. ბალანჩივაძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 64-67.
მწვანე გომბეშო

მწვანე გომბეშო (ლათ. Bufo viridis) — უკუდო ამფიბია გომბეშოსებრთა ოჯახისა. საქართველოში ფართოდაა გავრცელებული. ბინადრობს ნაირგვარ ბიოტოპში, მ. შ. მშრალ ადგილებში, რომელიც არახელსაყრელია სხვა ამფიბიებისათვის. მისი სხეულის სიგრძე 14 სმ-მდე აღწევს. ზემოდან ღია რუხი ან წენგოსფერია, დიდი მუქი მწვანე ლაქები (ხალები) აქვს. ცხოვრობს ხმელეთზე. წყალსატევებში ჩადის მხოლოდ გამრავლების პერიოდში, სადაც ყრის ქვირითს გრძელი თასმის სახით. საკვების მოსაპოვებლად გამოდის შებინდებისას და ღამე. იკვებება ხმელეთის უხერხემლო ცხოველებით. ზამთრის ძილქუშს ატარებს მღრღნელების სოროებში, ორმოებში, ქვების ქვეშ, ფხვიერ მიწაში. კარგად აქვს განვითარებული შხამიანი ჯირკვლები — პაროტიდები, რომლებიც ადამიანისათვის საშიში არ არის ბაქრაძე მ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 89.
ჩვეულებრივი გომბეშო

ჩვეულებრივი გომბეშო, კავკასიური გომბეშო (ლათ. Bufo verrucosissimus) — უკუდო ამფიბია გომბეშოსებრთა ოჯახისა. საქართველოს ტერიტორიაზე გავრცელებულია დასავლეთ საქართველოში, ბორჯომის ხეობაში, ფშავის არაგვის ხეობასა და ლაგოდეხში. ბინადრობს ტყეში, ბაღებში, ბუჩქნარებში. მისი სხეულის სიგრძე 20 სმ -მდე აღწევს. მსხვილია, ზემოდან მურა ფერის ან ერთფეროვანი, აქვს მუქი ლაქები. იკვებება უხერხემლო ცხოველებით, ზოგჯერ პატარ-პატარა ხერხემლიანი ცხოველებითაც. კარგად აქვს განვითარებული შხამიანი ჯირკვლები — პაროტიდები, რომლებიც ადამიანისათვის საშიში არ არის. მთაში გვხვდება ზღვის დონიდან 3000 მ-მდე. ბაქრაძე მ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 89.
გომართელი

საკუთარი სახელი გომართელი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ამირან გომართელი — ლიტერატურათმცოდნე ანზორ გომართელი — მოქანდაკე დავით გომართელი — მომღერალი თამარ გომართელი — ჟურნალისტი, თეატრმცოდნე ივანე გომართელი — ექიმი, მწერალი, პუბლიცისტი ნინო გომართელი — ისტორიკოსი შალვა გომართელი — მსახიობი, მწერალი, რევოლუციონერი
ვლადიმერ აგრბა

ვლადიმერ ვასილის ძე აგრბა (დ. 5 ივნისი, 1912, სოფ. მოგუძირხვა — გ. 15 დეკემბერი, 1937) — აფხაზი საბჭოთა მწერალი. სკკპ წევრი 1930 წლიდან. 1933 წელს დაამთავრა მოსკოვის ჟურნალისტიკის ინსტიტუტი. იყო მოსკოვის კრასნაია პრესნიას ალკკ რაიკომის მდივანი. 1934–1937 წლებში ხელმძღვანელ კომკავშირულ და პარტიულ სამუშაოზეა აფხაზეთის ასსრ-ში. აგრბას პირველი პიესაა „ქარს დავთესავ, ქარიშხალს მოიმკი“ (1928), მნიშვნელოვანი ნაწარმოებია მოთხრობა «კოლმეურნეობა „წინსვლის“ დაბადება» (1931). მისი ისტორიული დრამა „სისხლიანი გზა“ (1931) ასახავს აფხაზი ხალხის ბრძოლას ადგილობრივ ფეოდალთა და მეფის მოხელეთა წინააღმდეგ XIX საუკუნის II ნახევარში. სამსონ ჭანბასთან ერთად აგრბამ დაწერა პიესა „გამარჯვება“ (1932). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 67.
ამირან გომართელი

ამირან იოსების ძე გომართელი (დ. 11 აგვისტო, 1946, თბილისი) — ქართველი ლიტერატურათმცოდნე, კრიტიკოსი. ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1997), პროფესორი (1998). 1969 წელს დაამთავრა თსუ-ის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1973-2006 წლებში იქვე კითხულობდა ლექციებს. 1973-1989 წლებში მუშაობდა უახლესი ქართული ლიტერატურის ისტორიის კათედრაზე, 1989-2006 წლებში იყო ქართული ენისა და ლიტერატურის სწავლების მეთოდიკის კათედრის გამგე, 1997-2005 წლებში — ფილოლოგიის ფაკულტეტის დეკანი. 1999 წლიდან რედაქტორობდა თსუ-ს ფილოლოგიის ფაკულტეტის ალმანახს „ლიტერატურა და სხვა“. 2015 წლიდან ჟურნალ „ცისკარი 1852“-ის მთავარი რედაქტორი. გომართელმა არაერთი წერილი მიუძღვნა XIX-XX საუკუნეებში ქართულ მწერლობას, მათ შორის აღსანიშნავია „ქართული სიმბოლისტური პროზა“ (1997), ლიტერატურული წერილები და ესეები (2005). წიგნისათვის „ჭირთა თქმა სჯობს“ (1985) გომართელს მიენიჭა ნიკო ლორთქიფანიძის სახელობის პრემია (1986). დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (1997), პრემია „საგურამო“-თი (2014). არის საჩხერის საპატიო მოქალაქე (2022). [წყარო არ არის მითითებული 388 დღე] ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 88. ამირან გომართელი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ „„ცისკარი 1852“ - ჟურნალი „ცისკარი“ კიდევ ერთხელ აღსდგა!“. reportiori.ge. 13 თებერვალი, 2015. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2023-03-06. ციტირების თარიღი: 6 მარტი, 2023. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება)
ანზორ გომართელი

ანზორ გაიოზის ძე გომართელი (დ. 10 მარტი, 1936, თბილისი — გ. 23 აპრილი, 1992, იქვე) — ქართველი მოქანდაკე. საქართველოს დამსახურებული მხატვარი (1976). 1962 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია, პროფესორი ნიკოლოზ კანდელაკის სახელოსნო. 1963 წლიდან იქვე ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას (1986 წლოვანი ნამუშევრები: ექვთიმე თაყაიშვილის (1982, ბრინჯაო, სოფ. ლიხაური, ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი), ვლადიმერ ნემიროვიჩ-დანჩენკოს (1983, ბრინჯაო, სოფ. შემოქმედი, ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი), სერგეი მესხის (1985, ბრინჯაო, ქუთაისი), დავით სარაჯიშვილის (1991, ბრინჯაო, საქართველოს მწერალთა კავშირი, თბილისი) ძეგლები; შინმოუსვლელთა მემორიალი ბოლნისსა და ხობში (1976, ქვა), მიხეილ ჯავახიშვილისა (1988, ქვა, სოფ. წერაქვი, მარნეულის მუნიციპალიტეტი) და კონსტანტინე ლესელიძის (1975, ბრინჯაო, ოზურგეთი) ბიუსტები; კომპოზიცია „დაუმთავრებელი ფანტაზია“ (დაჯილდოვდა ვროცლავის მხატვართა კავშირის დიპლომით, პოლონეთი). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 88. ანზორ გომართელი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
თამარ გომართელი

თამარ კაპიტონის ასული გომართელი (დ. 31 დეკემბერი, 1915, სოფ. სუფსა — გ. 28 თებერვალი, 1999, თბილისი) — ქართველი ჟურნალისტი, თეატრმცოდნე. 1950 წელს დაამთავრა თსუ-ის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1958 წლიდან მუშაობდა ჟურნალ „საბჭოთა ხელოვნებაში“ ლიტ. მუშაკად, 1960–1980 კი — სახელმწიფო თეატრების განყოფილების გამგედ. გამოიკვლია ქართული სახელმწიფო თეატრების ისტორია, XIX–XX საუკუნეების მიჯნის აშუღთა და მუშა-პოეტების ცხოვრებისა და შემოქმედების საკითხები, პროფესორ-მასწავლებელ ქალთა წვლილი თსუ-ის სამეცნიერო ცხოვრებაში და სხვა ქართულ ჟურნალ-გაზეთების ფურცლებზე სისტემატურად ბეჭდავდა სტატიაპორტრეტებს გამოჩენილ ქართველ მოღვაწეებზე. გამოქვეყნებული აქვს მონოგრაფიები. არის კოტე მარჯანიშვილისა (1977) და საქართველოს ჟურნალისტთა კავშირის (1997) პრემიების ლაურეატი, დაჯილდოებულია ღირსების ორდენითა (1996) და ივანე ჯავახიშვილის მედლით. მიღებული აქვს ჟურნალისტური კონკურსების დიპლომები და პრიზები. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 88-89. თამარ გომართელი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ოთარ თევდორაძე

ოთარ ლავრენტის ძე თევდორაძე (დ. 1 მაისი, 1923, ქუთაისი — გ. 21 აგვისტო, 1983, თბილისი) — ქართველი კომპოზიტორი, საქართველოს სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1961), საქართველოს სახალხო არტისტი (1982), აფხაზეთის ასსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1973). 1941–1943 წლებში მსახურობდა საბჭოთა კავშირის ჯარში. მას შემდეგ, უკვე 1949 წელს დაამთავრა ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია. იმავე წლიდან განაგებდა სოხუმის დრამატული თეატრის მუსიკალურ ნაწილს. ამასთანავე ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას სოხუმის მუსიკალურ სასწავლებელში. 1957–1961 წლებში იყო თბილისის I მუსიკალური სასწავლებლის დირექტორი. 1963 წლიდან საქართველოს ფილარმონიის სიმფონიური, კამერული და საესტრადო მუსიკის განყოფილების მთავარი კონსულტანტი.1974 წლიდან საქართველოს მუსიკალური ანსამბლების გაერთიანების სამხატვრო ხელმძღვანელი. ლეგენდა თბილისზე (თბილისი, 1960, საქართველოს ოპერისა და ბალეტის თეატრი) სინათლე და ჩრდილი (თბილისი, 1970) სიურპრიზების დღე (თბილისი, 1957) შვეიკი მიდის ომში (თბილისი, 1967) „სასოფლო“ (გიორგი ქუჩიშვილის სიტყვები, 1949) 1905 წელი (ხალხურ სიტყვებზე, 1951) პოემა რუსთავი (1948), საცეკვაო სიუიტა (1956), ქართული სიუიტა (1958), საზეიმო უვერტიურა (1961), სიმფონიები: I (1964), II (1965), III (ახალგაზრდობა, 1969); კონცერტები: I (1946), II (1949), III (1978) სიმღერები (350-ზე მეტი სიმღერა) ქართველი და რუსი პოეტების სიტყვებზე. მათ შორის, ისეთი სიმღერები, როგორებიცაა: „ობელისკი“, „ომის მედ. და, ბალადა უკანასკნელზე“, „ცოცხლებო“, „იმღერეთ ჩვენზე!“. 1988 წელს თამარ გვერდწითელმა ბულგარეთის საერთაშორისო კონკურს „ოქროს ორფეოსზე“ მიიღო I პრემია სიმღერისთვის - „მიძღვნა ედიტ პიაფისადმი“, რომლის მუსიკის ავტორი იყო ოთარ თევდორაძე. დრამატულ სპექტაკლებისა და კინოფილმებისათვის 50 მუსიკალური ნაწარმოები აქვს შექმნილი. მის საკომპოზიტორო კალამს ეკუთვნის მუსიკა ცნობილი კოლექტივებისა თუ მომღერლებისთვის. ესენია: აკორდი, ორერა, მაყვალა და არჩილ ჩიხლაძეები, კოლხეთი, დიელო, ივერია, ეთერ ჭელიძე და ა.შ. 1961 — საქართველოს სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე 1973 — აფხაზეთის ასსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე 1982 — საქართველოს სახალხო არტისტი ოთარ თევდორაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ოთარ თევდორაძე საიტზე Discogs ოთარ თევდორაძე საიტზე Persons-info.com ↑ საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1961. № 14. გვ. 408. ↑ საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1982. №5. გვ. 40.
ნინო გომართელი

ნინო ნიკოლოზის ასული გომართელი (დ. 24 იანვარი, 1953, თბილისი) — ქართველი ისტორიკოსი. ისტორიულ მეცნიერებათა დოქტორი (2002), პროფესორი (2004). 1975 წელს დაამთავრა თსუ-ის ისტორიის ფაკულტეტი. 1978-2006 წლებში მუშაობდა თბილისის სულხან-საბა ორბელიანის სახელობის პედაგოგიურ უნივერსიტეტში სხვადასხვა თანამდებობაზე, 2006-2009 წლებში კი — ი. ჭავჭავაძის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 2009 წლიდან საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის საქართველოს ისტორიისა და ქართული კულტურის მიმართულების სრული პროფესორია. გამოქვეყნებული აქვს მრავალი სამეცნიერო ნაშრომი, მ. შ. სამი სახელმძღვანელო და სამი მონოგრაფია. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 89.
გომართა

გომართა — ძველი ნასოფლარი ფრონის ხეობაში, სოფელ ვახტანადან (თიღვის მუნიციპალიტეტი) 10 კმ-ზე, ქართლ-იმერეთის საზღვარზე. აქ გადიოდა კორბოულისა და ჭიათურისაკენ მიმავალი გზა. ვახუშტი ბატონიშვილი დაცარიელებულ სოფლად მოიხსენიებს. ნასოფლარის მახლობლად, მაღალი მთის თავზე, შემორჩენილია დარბაზული ეკლესიის ნანგრევი. ნაგებია კლდის ქვით, ურევია აგურიც. შესასვლელი სამხრიდან აქვს. ინტერიერში აგურის კანკელია. შელესილი კედლები მოხატული იყო, რომლის ფრაგმენტებიც აქა-იქ არის შემორჩენილი. გადახურული იყო ქვა-ფიქალით. მოხატულობის მიხედვით ძეგლი თარიღდება XV-XVI საუკუნეებით. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 88. მაკალათია ს., „ფრონის ხეობა“, თბ., 1963.
რაზამბეი აგრბა

რაზამბეი მიხეილის ძე აგრბა (დ. 9 მაისი, 1913, სოფ. ყულანურხვა, ახლანდელი გუდაუთის რაიონი — გ. 10 სექტემბერი, 1980, სოხუმი) — აფხაზი საბჭოთა მსახიობი. აფხაზეთის ასსრ-ის სახალხო არტისტი (1954), საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1958). სკკპ წევრი 1946 წლიდან. 1934 წელს დაამთავრა სოხუმის თეატრალური სტუდია. 1931 წლიდან სოხუმის თეატრის აფხაზური დასის მსახიობია. აფხაზურ სცენაზე ლენინის სახე პირველად აგრბამ შექმნა (დადიანის „ნაპერწკლიდან“, პოგოდინის „კრემლის კურანტები“). განასახიერა აფხაზი რევოლუციონერის ლაკობას (ჭანბას „ქერაზი“), პოლკოვნიკ ზახაროვის (ლაკერბაის „დანაყაი“), ქვანათის (ფაჩალიას „გუნდა“), ბატალბეის (სარქისიანის „უბრწყინვალესი მხეცები“), ძანთემირის (შავლოხოვის „სასიძო“) და სხვა დრამატული და კომედიური როლები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 67-68. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 45. რაზამბეი აგრბა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ახალი ზელანდიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები

ახალი ზელანდიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები (ინგლ. New Zealand national football team) წარმოადგენს ახალ ზელანდიას საერთაშორისო ასპარეზზე ფეხბურთში, იმართება ახალი ზელანდიის ფეხბურთის ასოცოაციის მიერ. ახალი ზელანდიის საფეხბურთო ნაკრების მიღწევებზე საუბრისას შეუძლებელია გვერდი ავუაროთ იმ ფაქტს, რომ იგი ისტორიაში ორჯერ იყო მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე. პირველ, 1982 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე მოხვედრამდე ახალი ზელანდიის ნაკრებმა ხანგრძლივი და რთული გზა განვლო. ოკეანეთის საკვალიფიკაციო ზონის ჯგუფის, რომელიც შედგებოდა ტაივანის, ინდონეზიის, ფიჯის, ახალი ზელანდიის და ავსტრალიის ნაკრებებისგან, მხოლოდ პირველადგილოსანი გადადიოდა კვალიფიკაციის შემდეგ ეტაპზე, ამიტომაც ახალი ზელანდიისთვის წლების განმავლობაში მსოფლიო ჩემპიონატზე მოსახვედრად მთავარი დამაბრკოლებელი ფაქტორი ავსტრალიის ნაკრები ხდებოდა, რომელიც ბევრად აღემატებოდა თავის კონკურენტებს, მათ შორის ახალი ზელანდიის ნაკრებს. თავისი საკვალიფიკაციო ზონის ჯგუფში პირველი ადგილის დაკავების შემდეგ ახალი ზელანდიის ნაკრებს კიდევ ერთ ჯგუფში მოუწია ჭიდილი მსოფლიო ჩემპიონატზე მოსახვედრად, ამჯერად აზიური ქვეყნების ნაკრებებთან. ფინალური მატჩი, რომელშიც ახალი ზელანდიის ნაკრები დაუპირისპირდა ჩინეთის ნაკრებს, გაიმართა ნეიტრალურ მოედანზე სინგაპურში, 1982 წლის 10 იანვარს. არცერთ გუნდს არ სურდა შანსის ხელიდან გაშვება და მსოფლიო ჩემპიონატზე თამაშის შესაძლებლობის განიავება, თუმცა ახალმა ზელანდიამ მოახერხა გადამწყვეტ მომენტში მობილიზაცია, შედეგად კი გაიმარჯვა ანგარიშით 2-1. მსოფლიო ჩემპიონატის ჯგუფური ეტაპის კენჭისყრამ ახალი ზელანდიის ნაკრებს მეტოქეებად არგო საბჭოთა კავშირის, შოტლანდიის და ბრაზილიის ნაკრებები. მიუხედავად იმისა, რომ ახალი ზელანდია მალევე გამოეთიშა ტურნირს, ესპანეთში გამართული მსოფლიო ჩემპიონატის საკვალიფიკაციო ეტაპმა დიდი შთაბეჭდილებები დაუტოვა ახალზელანდიელებს. მაგალითად, ოკეანეთის ფეხბურთის კონფედერაციის ყოფილმა პრეზიდენტმა, ჩარლი დემპსიმ ჩინეთთან გამართული მატჩის შემდეგ ახალი ზელანდიის ნაკრების სამშობლოში დაბრუნებისთანავე განაცხადა: „ჩვენი ფინალი სინგაპურში გაიმართა. ჩვენ უკვე მოვიგეთ ჩვენი მსოფლიო ჩემპიონატი“. ქვემოთ ჩამოთვლილი მოთამაშეები იყვნენ ახალი ზელნადიის ნაკრების განაცხადში 2017 წლის კონფედერაციის თასზე. შენიშვნა: დროშა აღნიშნავს ეროვნულ ნაკრებს რომელიც განსაზღვრულია ფიფა-ს წესებით. მოთამაშეები შესაძლოა რამდენიმე ფიფა-ს არაწევრ ქვეყანას/ტერიტორიას მიეკუთვნებოდნენ. ↑ A History of New Zealand Soccer. ↑ კონფედერაციათა თასი: ყველა გუნდის შემადგენლობა.
პართენ გოთუა

პართენ ალექსანდრეს ძე გოთუა (დ. 10 ოქტომბერი 1873, ძიმითი, ახლანდ. ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი — გ. 2 მაისი 1936, თბილისი) — ქართველი მწერალი, პუბლიცისტი, პედაგოგი, ჟურნალისტ-გამომცემელი, საზოგადო მოღვაწე. მწერალ ლევან გოთუას და ექიმ თამარ გოთუას მამა. დაამთავრა ოდესის უნივერსიტეტის ისტორია-ფილოლოგიის ფაკულტეტი. თხზულებისათვის „1889 წლის საფრანგეთის სათავადაზნაურო დარიგებები“ დააჯილდოვეს ოქროს მედლით და მიავლინეს საზღვარგარეთ. იმოგზაურა შვეიცარიაში, გერმანიასა და ავსტრია-უნგრეთში. 4 თვე იმუშავა საფრანგეთში, ლუვრის საპარლამენტო არქივში. 1898 წელს დანიშნეს ვლადიკავკაზის საქალაქო სასწავლებელსა და ქალთა გიმნაზიაში ისტორიის, გეოგრაფიის, პედაგოგიკის და მეთოდიკის მასწავლებლად. 1899 წლიდან პართენ გოთუა იყო ვლადიკავკაზის ქართული სკოლის ფაქტობრივი ხელმძღვანელი და ქართული საზოგადოების თავმჯდომარე. მისი თაოსნობით გაფართოვდა სკოლის შენობა, აშენდა სათეატრო დარბაზი, შეიქმნა ქართველ მსახიობთა დასი და მომღერალთა გუნდი. 1903 წელს გოთუამ მუშაობა დაიწყო თბილისში ბეჭდვითი კომიტეტის ცენზორად, თუმცა მალე დაითხოვეს "არაკეთილსაიმედოობის" გამო. 1905 დააარსა ქართული ეროვნული ორიენტაციის რუსულენოვანი გაზეთი „Возрожде́ние“, რისთვისაც იდევნებოდა ხელისუფლების მიერ. გაზეთთან თანამშრომლობდნენ იმდროინდელი პროგრესული საზოგადოების მოღვაწეები და მწერლები, მათ შორის ნიკო ნიკოლაძე და აკაკი წერეთელი. 1907 წელს პართენ გოთუა აირჩიეს ქალაქის საბჭოს ხმოსნად. როგორც ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის წევრი, იღვწოდა აჭარაში ქართული სკოლების ქსელის გასაფართოებლად, თბილისში პოლიტექნიკური უმაღლესი სასწავლებლის დასაარსებლად. იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების გამგეობის წევრი, შემდეგ კი — თავმჯდომარე. პართენ გოთუა სიჭაბუკის დროიდან მოღვაწეობდა სალიტერატურო ასპარეზზე და აქვეყნებდა მოთხრობებს, თარგმანებსა და ნარკვევებს ჟურნალ-გაზეთებში ("ცნობის ფურცელი", "ჯეჯილი", "ივერია", "მწყემსი", "კვალი", "მოამბე" და სხვა). მის კალამს ეკუთვნის დრამები: "სიკვდილი", "სამზადისი", "კენჭისყრა", "პარტიის კაცი" და სხვა. გოთუამ შეისწავლა ფინანსურ-ეკონომიკური დარგი, აქტიურად მონაწილეობდა საქალაქო და ცენტრალური ბანკის დაფუძნებაში, რომელსაც თვითონ ჩაუდგა სათავეში. გამოუშვა ქართული გაზეთები "სავაჭრო გზა" და "ახალი დროება"; დასტამბა არაერთი ნაშრომი საქართველოს ეკონომიკური განვითარების საკითხებზე. იყო ქველმოქმედი (ეხმარებოდა ხელმოკლე ახალგაზრდა მწერლებსა და სტუდენტებს). დაიღუპა საგზაო კატასტროფის დროს. დაკრძალულია ვაკის სასაფლაოზე, მწერალთა ყოფილ პანთეონში. გურგენიძე დ., ჩხეიძე რ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 79. პართენ გოთუა — ბიოგრაფიული ლექსიკონი, nplg.gov.ge პართენ ალექსანდრეს ძე გოთუა — ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოება, nplg.gov.ge პართენ გოთუა, განმანათლებლობა საქართველოში: იდეები და მოღვაწეები დაარქივებული 2019-03-18 საიტზე Wayback Machine.
მიშელ სულეიმანი

მიშელ სულეიმანი (ფრანგ. Michel Sleiman, არაბ. ميشال سليمان დ. 21 ნოემბერი, 1948, ამშიტი, ლიბანი) — ლიბანის სახელმწიფო და სამხედრო მოღვაწე, ლიბანის პრეზიდენტი 2008-2014 წლებში. მიშელ სულეიმანი დაიბადა 1948 წელს ქალაქ ამშიტში. 1980 წელს დაასრულა ლიბანის უნივერსიტეტი პოლიტიკური და ადმინისტრაციული მეცნიერებების დიპლომით. სამხედრო მომზადება გაიარა ბელგიაში (1971 წ.), საფრანგეთში (1981 წ.) და აშშ-ში (1995 წ.) საუბრობს არაბულ, ინგლისურ და ფრანგულ ენებზე. 1970 წელს დაასრულა სამხედრო აკადემია ლეიტენანტის წოდებით. 1990-იან წლებში ხელმძღვანელობდა ქვეით ბრიგადას, რომელიც მონაწილეობდა სამხრეთ ლიბანში ისრაელთან გამართულ ბრძოლებში. 1998 წლიდან, ემილ ლაჰუდის პრეზიდენტად არჩევის შემდეგ ლიბანის არმიის მთავარსარდალი გახდა. 2008 წლიდან ლიბანის პრეზიდენტია. აირჩია პარლამენტმა, როგორც ერთადერთი კანდიდატი და მიიღო ხმების 90 %, ამით დასრულდა პოლიტიკური კრიზისი ლიბანში, რომელიც მოჰყვა ემილ ლაჰუდის პრეზიდენტობის ვადის ამოწურვას 2007 წლის 23 ნოემბრიდან. ლიბანის პრეზიდენტის ჯილდოები დაარქივებული 2011-02-20 საიტზე Wayback Machine. (ფრანგული) ლიბანის პრეზიდენტის ბიოგრაფია დაარქივებული 2010-06-15 საიტზე Wayback Machine.
თამამ სალამი

თამამ სალამი (არაბ. تمام صائب سلام‎ დ. 13 მაისი, 1945, ბეირუთი, ლიბანი) — ლიბანის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე, ლიბანის პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი 2014-2016 წლებში და პრემიერ-მინისტრი 2013-2016 წლებში. თამამ სალამი დაიბადა 1945 წელს ბეირუთში. იგი იყო ქვეყნის ყოფილი პრემიერ-მინისტრის საიბ სალამისა (1970-1973 წწ.) და დამასკელი სირიელის თამიმ მარდამ ბეიკის უფროსი შვილი. დაასრულა სკოლა „Broummana High“ და აიკაზიანის უნივერსიტეტი ბეირუთში 2008-2009 წლებში ეკავა ლიბანის კულტურის მინისტრის თანამდებობა. პრემიერის თანამდებობიდან ნაჯიბ მიკატის გადადგომის შემდეგ, მისივე და ვალიდ ჯუმბლატის მხარდაჭერით თამამ სალამს დაევალა ახალი მთავრობის ფორმირება. 6 აპრილს მას შემდეგ, რაც 128 კაციანი პარლამენტიდან მიიღო 124 ხმა, დაამტკიცეს პრემიერ-მინისტრის თანამდებობაზე. 2014 წლის 25 მაისიდან პრეზიდენტ მიშელ სულეიმანის უფლებამოსილების გასვლის შემდეგ წარმოქმნილი პოლიტიკური კრიზისის დროს გახდა ქვეყნის პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი. 2016 წელს 2,5 წლიანი პოლიტიკური კრიზისის შემდეგ ლიბანის პრეზიდენტი გახდა მიშელ აუნი და მისი პრეზიდენტობის პერიოდიც დასრულდა. ↑ Al-Ahram Weekly | Region | Salam bid farewell. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-21. ციტირების თარიღი: 2017-12-30. ↑ Salam emerges as Lebanon’s next PM | News , Lebanon News | THE DAILY STAR. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-11-12. ციტირების თარიღი: 2017-12-30. ↑ Lebanon names Salam as prime minister | World news | theguardian.com ↑ International News | World News — ABC News ↑ Lebanon’s Salam — consensus PM for tough times — FRANCE 24 ↑ Salam: Form, role of government more important than its head | News , Lebanon News | THE DAILY STAR. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-07-08. ციტირების თარიღი: 2017-12-30. ↑ Pletts, Adam (6 April 2013). „Tammam Salam named new Lebanese prime minister“. France 24. ციტირების თარიღი: 6 April 2013. ↑ „Tammam Salam named new Lebanese PM“. Xinhua. Beirut. 6 April 2013. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-04-10. ციტირების თარიღი: 6 April 2013. ↑ „Lebanon names Tammam Salam as new prime minister“. BBC. 6 April 2013. ციტირების თარიღი: 6 April 2013. ↑ Michel Aoun elected president of Lebanon. Аль-Джазира (31 октября 2016). ციტირების თარიღი: 31 октября 2016. ↑ Lebanon: Michel Aoun elected president, ending two-year stalemate. BBC News (31 октября 2016). ციტირების თარიღი: 31 октября 2016. ↑ Генерал Мишель Аун избран президентом Ливана. Euronews (31 октября 2016). ციტირების თარიღი: 31 октября 2016. ↑ Христианский политик Мишель Аун избран президентом Ливана. ТАСС (31 октября 2016). ციტირების თარიღი: 31 октября 2016.
ნანობაშვილი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ნანობაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: დაჩი ნანობაშვილი — პედაგოგი ელენე ნანობაშვილი — ქიმიკოსი ვასილ ნანობაშვილი — ექიმ-ვეტერინარი იოსებ ნანობაშვილი — დიპლომატი მიხეილ ნანობაშვილი — უცხოეთში მოღვაწე ქართველი მომღერალი ნინო ნანობაშვილი — ექიმი
აფრიკის ფეხბურთის კონფედერაცია

აფრიკის ფეხბურთის კონფედერაცია (ფრანგ. Confédération Africaine de Football; ინგლ. Confederation of African Football) — საფეხბურთო ორგანიზაცია აფრიკაში. მისი მოვალეობაა სხვადასხვა საკლუბო და სანაკრებო ტურნირების გამართვა და ორგანიზება აფრიკული ქვეყნების ფეხბურთის ფედერაციების წარმომადგენლებს შორის. ორგანიზაცია დაარსდა 1957 წელს. 1970 წელს მისმა წევრებმა პირველად მიიღეს მსოფლიო ჩემპიონატებზე მონაწილეობის უფლება. კონფედერაციის შტაბ-ბინა მდებარეობს ეგვიპტის 6 ოქტომბრის სახელობის ქალაქში. კონფედერაციის წევრებს არასდროს მოუგიათ მსოფლიო ჩემპიონატი. ტუნისი გახდა პირველი აფრიკული ნაკრები, რომელმაც მსოფლიო ჩემპიონატზე თამაში მოიგო, ხოლო სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა — პირველი აფრიკული ქვეყანა, რომელმაც მსოფლიო ჩემპიონატს უმასპინძლა. ოფიციალური საიტი (ინგლისური) (ფრანგული) (არაბული ენა) აფრიკის ფეხბურთის კონფედერაცია Soccerlens-ზე ↑ South Africa celebrates winning bid for 2010 football World Cup.