laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
არსუფის პირველი ალყა

არსუფის პირველი ალყა — ალყა, რომელიც გაიმართა ქალაქ აპოლონიის (ჯვაროსანთათვის — არსუფი) ასაღებად. აპოლონია იყო ანტიკური ქალაქი იუდეაში, იგი თარიღდება გვიანი რომაული ხანით. მდებარეობდა ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროზე, კესარიიდან 21 მილით სამხრეთით, დღევანდელ ისრაელში. 640 წელს ქალაქი მუსლიმებმა დაიპყრეს და გაამაგრეს, რათა ბიზანტიელთა შეტევებისათვის გაეძლო. 1099 წელს გოდფრუა ბუიონელი შეეცადა დაეპყრო არსუფი, მაგრამ ვერ შეძლო ფლოტის არარსებობის გამო. ქალაქის მმართველებმა რაიმონ დე სენ-ჟილს, გოდფრუასთან დაპირისპირებაში მყოფ დიდგვაროვანს, შესთავაზეს დანებება, მაგრამ გოდფრუამ უარი განაცხადა. რაიმონმა გაამხნევა კიდევაც გარნიზონი, რათა არ დანებებულიყვნენ, რომ დაენახებინა გოდფრუას სისუსტე. გოდფრუა ბუიონელის არმიაში იყო და ბრძოლაში დაიღუპა ფრანკო I მაასმეხელენელი, მისივე ნათესავი. ბალდუინ I-მა დაიწყო მეორე ალყა და ხმელეთიდან და ზღვიდან ერთობლივი შეტევის შემდეგ, 1102 წლის 29 აპრილს არსუფი დაეცა. მაცხოვრებლებს უფლება მისცეს ქალაქი დაეტოვებინათ. ჯარისკაცებმა ქალაქი ხელახლა ააშენეს. 1187 წელს არსუფი მუსლიმებმა დაიპყრეს, მაგრამ 1191 წლის 7 სექტემბერს რიჩარდ ლომგულსა და სალადინს შორის გამართული არსუფის ბრძოლის შემდეგ ისევ ქრისტიანებმა დაიბრუნეს. Riley-Smith, Jonathan, The First Crusaders, 1095-1131, Cambridge University Press, London, 1997 Runciman, Steven, A History of the Crusades, Volume One: The First Crusade and the Foundation of the Kingdom of Jerusalem, Cambridge University Press, London, 1951 Stevenson, W (1907). The Crusaders in the East: a brief history of the wars of Islam with the Latins in Syria during the twelfth and thirteenth centuries. Cambridge University Press.  ↑ Stevenson 1907, p. 39. ↑ Runciman, Steven (1951) A History of the Crusades, Volume One, გვ. 298.  ↑ Runciman, Steven (1951) A History of the Crusades, Volume One, გვ. 308–309.
მატნაქაში

მატნაქაში (სომხ. մատնաքաշ) — სომხური ნაციონალური პური. მზადდება სხვადასხვა სახის ხორბლის ფქვილისაგან. მატნაკაშის გემოთი აღფრთოვანებული იყო ამერიკელი მხატვარი როკუელ კენტი, რომელიც 1960-იან წლებში ორჯერ ეწვია სომხეთს. ხშირად, რუსეთში, ამ სახის სომხურ პურს ლავაშს უწოდებენ. ნაციონალური პური [1]
კრეატიული ტექნოლოგიების ცენტრი „ტუმო“

კრეატიული ტექნოლოგიების ცენტრი „ტუმო“ (სომხ. Թումո ստեղծարար տեխնոլոգիաների կենտրոն) — სასწავლო ცენტრი ევერანში, სომხეთი. დაარსდა 2011 წელს. ცენტრში, თანამედრო ვეტექნოლოგიების გამოყენებით, IT სფეროში განათლებას იღებენ 12-დან 18 წლამე მოზარდები. ოფიციალური გვერდი დაარქივებული 2019-05-05 საიტზე Wayback Machine.
ვაციკფარსი

ვაციკფარსი — მთა საქართველოს შიდა ქართლის მხარის ჯავის მუნიციპალიტეტის, მცხეთა-მთიანეთის მხარის ყაზბეგის მუნიციპალიტეტისა და რუსეთის ჩრდილოეთი ოსეთის საზღვრებს შორის. მდებარეობს მაღრან-დვალეთის კავკასიონის მთავარ წყალგამყოფ ქედზე, მდინარეების თერგისა და სბის (დიდი ლიახვის სისტემა) სათავეებში. სიმაღლე ზღვის დონიდან 3573 მ. აგებულია ზედაიურული მერგელებით, კირქვებით, კონგლომერატებით, თიხაფიქლებითა და ქვიშაქვებით. მეოთხეულ პერიოდში ვაციკფარსიდან მყინვარები ყველა მიმართულებით ეშვებოდა. მთის დასავლეთი კალთა ციცაბოა, დანარჩენი — დამრეცი. შემოსილია სუბალპური და ალპური მდელოებით. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 214.
კონსტანტინოპოლის ალყა (1203)

კონსტანტინოპოლის ალყა — ალყა, რომელიც ჯვაროსნებმა შემოარტყეს ბიზანტიის იმპერიის დედაქალაქ კონსტანტინოპოლს მეოთხე ჯვაროსნული ლაშქრობის დროს. გრძელდებოდა 1203 წლის 11 ივლისიდან 18 ივლისამდე. დაიწყო დამხობილი იმპერატორის, ისააკ II ანგელოსისა და მისი ვაჟის ალექსი IV ანგელოსის მხარდასაჭერად. მას შემდეგ, რაც ჯვაროსნებმა ქალაქი აიღეს, ალექსი III-მ დაუყოვნებლივ დატოვა ქალაქი. მოსახლეობამ ციხიდან გაათავისუფლა ისააკ II და იმპერატორად გამოაცხადა, თუმცა მისი სიბრმავის გამო ჯვაროსნებმა აიძულეს ისააკი თავის მაგივრად შვილი, ალექსი აეყვანა ტახტზე. ალყა მეოთხე ჯვაროსნული ლაშქრობის ერთ-ერთი მთავარი შედეგი იყო. Angold, Michael, The Fourth Crusade (London and New York, 2004). Brand, C.M., 'A Byzantine Plan for the Fourth Crusade', Speculum, 43 (1968), pp. 462–75. Жоффруа де Виллардуэн. Завоевание Константинополя / Перевод и комментарии М. А. Заборова. — М.: Наука, 1993. Робер де Клари. Завоевание Константинополя / Перевод, статья и комментарии М. А. Заборова. — М.: Наука, 1986
ვოლგოგრადის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია

ვოლგოგრადის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია (რუს. Церковь Иоанна Предтечи) — პირველი მართლმადიდებლური ეკლესია ვოლგოგრადში (ძველ ცარიცინში). ეკლესიის მშენებლობა დაიწყეს 1589 წლის 2 ივლისს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოგრადის ეპარქიას. იოანე ნათლისმცემლის ეკლსიის მშენებლობა ცარიცინში დაიწყეს 1589 წლის 2 ივლისს. ნაგებობა აშენებიდან 10 წლის შემდეგ დაიწვა, აღადგინეს 1615 წელს. 1664 წელს ეკლესია ქვისაგან ააშენეს და გახდა ცარიცინის პირველი ქვის ნაგებობა. სტეფანე რაზინის ჯარისკაცების მიერ 1670 წელს ცარიცინის აღების შემდეგაც მოქმედებდა. 1704 წელს ააშენეს იმ პერიოდისათვის ტიპური ახალი ტაძარი. პეტრე I დიდი ესტუმრა ეკლესიას. 1722 წლის ბოლოს პეტრე I დიდის ბრძანებითბეკლესიას მიაშენეს ეგვტერი. ეკატერინე II-ის მეფობისას იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია გახდა სამრევლო. მრევლთან საბჭოთა პერიოდში სიტუაცა საკმაოდ გამწვავდა. ეკლესიის ჭურჭელი 1922 წელს დაიტაცეს. 1932 წელს ტაძრიდან ჩამოხსნეს ზარები და ხატები, ხოლო 27 თებერვალს ტაძარი დახურეს. 1932 წლის 3 აპრილს ტაძარი ააფეთქეს. მის ადგილზე კი ააშენეს რესტორანი. სტალინგრადის ბრძოლის დროს მას იყენებდნენ გერმანელები. XX საუკუნის 90-იან წლებში მიიღეს ეკლესის აღდგენის გადაწყვეტილება. 1995 წლის 10 სექტემბერს აკურთხეს მშენებლობის ადგილი და საფუძველი ჩაუყარეს ეკლესიის მშენებლობას. ტაძარი გაიხსნა 2000 წელს. ახლად გახსნილ ტაძარში პირველი ლიტურგია აღავლინეს 2001 წლის აღდგომის დღესასწაულზე. ტაძრის წინამძღვრად ითვლება თავად ვოლგოგრადის მიტროპოლიტი გერმანე. ტაძრის მოხატვის ესკიზები შექმნა რუსეთის ფედერაციის დამსახურებულმა მხატვარმა ანდრეი ვისტროპოვმა. ფერწერა არასოდეს არ განხორციელებულა, რადგან ბევრი ფიქრობს, რომ ფერწერა იქნება „სიახლე“. ვისტროპოვმა უარყო მოხატვის რეალიზაცია. Ирина Мудрова. Великие монастыри. 100 святынь православия. — Litres, 2010. — 436 с. — ISBN 9785457041257. Александр Материкин. Храм Иоанна Предтечи: страницы истории города Царицына и его первой церкви. — Волгоградский ком-т по печати и информации, 1999. — 174 с. — (Храмы Царицына). Сергей Иванов, Василий Супрун. Храмы Царицына, Сталинграда, Волгограда. — Волгоградский гос. ин-т повышения квалификации, 2003. — 239 с. Официальный сайт храма Иоанна Предтечи в Волгограде. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-15. ციტირების თარიღი: 2013-08-29.
ვაციწვერა

ვაციწვერა (Stipa), ბალახოვან მცენარეთა გვარი მარცვლოვანთა ოჯახისა. მკვრივკორდოვანი მცენარეებია. საგველა ყვავილედის თავთუნებში თითო მარცვალა ნაყოფია, რომელსაც ყვავილის ქვედა ფხიანი კილი მჭიდროდ აქვს შემოზრდილი. კილის ფხა უმეტესად შებუსვილია. ცნობილია 300-მდე სახეობა, რომელიც გავრცელებულია ორივე ნახევარსფეროს ზომიერ, ტროპიკულ და სუბტროპიკულ სარტყლებში. ვაციწვერას ბევრი სახეობა ველების, პრერიებისა და პამპების ძირითადი კომპონენტია. იზრდება აგრეთვე ღორღიან ფერდობებსა და კლდეებზე. აღმოსავლეთ საქართველოს ბარისა და მთის ველებში — 9 სახეობა გვხვდება; მათგან ლესინგის ვაციწვერა (Stipa lessingiana), ფრთისებრი ვაციწვერა (Stipa pennata) და წვრილფოთოლა ვაციწვერა (Stipa stenophylla) ველის მცენარეულობის ერთ-ერთი ედიფიკატორებია. წურწუმა (Stipa capillata) მეზოფილურ თვისებებს იჩენს, ვრცელდება მთისწინა კალთებსა და ქვიშნარ ნიადაგებზე. იგი სხვა ვიციწვერებთან შედარებით გვიან ვითარდება და ცხოველისათვის კარგი საკვებია მხოლოდ ყვავილობამდე. ვაციწვერას სახეობათა უმეტესობა ქმნის დამოუკიდებელ ფორმაციებს - ვაციწვერიანებს. ნახუცრიშვილი შ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 333.
კონსტანტინოპოლის ალყა (1204)

კონსტანტინოპოლის ალყა — მეოთხე ჯვაროსნული ლაშქრობის კულმინაციური მოქმედება. მიმდინარეობდა 1204 წლის 8–13 აპრილს. ჯვაროსნებმა ბიზანტიის იმპერიის დედაქალაქი კონსტანტინოპოლი აიღეს, გაძარცვეს და მისი ნაწილი გაანადგურეს. ქალაქის დაპყრობის შემდეგ მათ დააარსეს ლათინთა იმპერია და მისი პირველი იმპერიატორი ბოდუენ I ფლანდრიელი აია-სოფიაში ეკურთხა. კონსტანტინოპოლის დაცემა შუა საუკუნეების ისტორიის ერთ-ერთი მთავარი მოვლენაა. ამან გამოიწვია ისედაც გაყოფილი ქრისტიანობის (კათოლკეებად და მართლმადიდებლებად) კიდევ უფრო გაყოფა და მათ შორის ურთიერთობის გამწვავება. კონსტანტინოპოლის დაცემის შემდეგ, ბიზანტიის იმპერიის დიდი ნაწილი ჯვაროსნებმა დაინაწილეს. ბიზანტიურმა არისტოკრატიამაც შექმნა რამდენიმე ბერძნული სახელმწიფო, მათ შორის — ნიკეის იმპერია, რომლის იმპერატორმა, მიხეილ VIII-მ 1261 წელს დაიბრუნა კონსტანტინოპოლი და აღადგინა ბიზანტიის იმპერია. თუმცა, აღდგენილმა იმპერიამ ვეღარ შეძლო ძველი ტერიტორიული და ეკონომიკური სიძლიერის დაბრუნება და საბოლოოდ 1453 წელს ოსმალთა მიერ განადგურდა. The Latin Occupation in the Greek Lands – The Latin Empire, from the Foundation of the Hellenic World The Medieval Russian Account of the Fourth Crusade – A New Annotated Translation. ↑ S. Blondal, The Varangians of Byzantium, 164 ↑ J. Phillips, The Fourth Crusade and the Sack of Constantinople, 159 ↑ 3.0 3.1 J. Phillips, The Fourth Crusade and the Sack of Constantinople, 269 ↑ J. Phillips, The Fourth Crusade and the Sack of Constantinople, 106
რობერ ფულკუა

რობერ დე სონი, რობერ საჰიუნელი, ან რობერ ფულკუა (ფრანგ. Robert Fulcoy; გ. აგვისტოს ბოლო, 1119, ალეპო) — სონის სენიორი (ბატონი), ანტიოქიის სამთავროს დიდებული. იგი წარმოადგენდა ტანკრედ დ’ოტვილის მაღალი რანგის თანმხლებს. მის მსგავსად წარმოშობით იყო სამხრეთ იტალიიდან (ნორმანი). 1108 წელს ტანკრედმა დაიპყრო სონის ციხესიმაგრე, რომელიც ლატაკიასთან ახლოს მდებარეობდა. 1119 წლის გაზაფხულზე, ტანკრედის მემკვიდრემ, ანტიოქიის რეგენტმა — როჟერ სალერნოელმა, ციხესიმაგრე რობერ ფულკუას გადასცა, რის შედეგადაც რობერი სამთავროს ყველაზე ძლევამოსილი ვასალი გახდა. 1119 წლის აგვისტოს ბოლოს, ზარდანა — რობერის კუთვნილი გამაგრებული დასახლება, ალყაში მოაქციეს მოკავშირეებმა — ალეპოს ათაბაგმა ილღაზმა და დამასკოელმა თუღთექინმა. რობერმა ბრძოლები გაუმართა მათ, მაგრამ ისინი ვერ შეაჩერა და 14 აგვისტოს მუსლიმებმა ზარდანა დაიპყრეს. რობერი ტყვედ ჩავარდა. გადაწყვიტეს გადაეყვანათ ალეპოში, სადაც იმავე წლის 20 აგვისტოს ჩაიყვანეს. მას თავი მოკვეთეს თუღთექინის ბრძანებით. მისი თავის ქალა მოაოქროვეს, ძვირფასი ქვებით გააწყვეს და სასმელ ფიალად გამოიყენეს. რობერის შემდეგ სონი გიიომს გადაეცა, ხოლო გიიომის სიკვდილის შემდეგ მის ძმას — გარენტონს. ბუნდოვანია რა ნათესაური კავშირები ჰქონდათ მათ რობერთან. შესაძლოა მისი ვაჟები იყვნენ. Reinhold Röhricht: Geschichte des Königreichs Jerusalem. (1100–1291). Wagner, Innsbruck 1898, Digitalisat. Claude Cahen: Note sur les seigneurs de Saone et de Zerdana. In: Syria. Archéologie, Art et histoire. Bd. 12, Heft 2, 1931, ISSN 0039-7946, S. 154–159. ↑ 1.0 1.1 vgl. Röhricht, S. 139ff. ↑ vgl. Cahen, S. 154ff
იასუჰირო ნაკასონე

იასუჰირო ნაკასონე (იაპონ. 中曽根 康弘; დ. 27 მაისი, 1918; — გ. 29 ნოემბერი, 2019) — იაპონელი პოლიტიკოსი, რომელსაც 1892 წლის 27 ნოემბრიდან 1987 წლის 6 ნოემბრამდე იაპონიის პრემიერ-მინისტრის თანამდებობა ეკავა. როგორც ბრაიან მალრუნის, რონალდ რეიგანის, ჰელმუტ კოლის, ფრანსუა მიტერანის, მარგარეტ ტეტჩერის, ბეტინო კრაკსის, დენ სიაოპინისა და მიხეილ გორბაჩოვის თანამედროვე, მისი მმართველობა ცნობილი იყო სახელმწიფოზე დაქვემდაბარებული კომპანიების პრივატიზების ხელშეწყობით და იაპონური ნაციონალიზმის გამოცოცხლებით, როგორც თანამდებობაზე ყოფნის დროს, ასევე მის შემდეგაც. 2018 წლის მაისში ნაკასონეს 100 წელი შეუსრულდა. გარდაიცვალა 2019 წლის 29 ნოემბერს, 101 წლის ასაკში. ნაკასონე 1918 წლის 27 მაისს ცენტრალური იაპონიის ღარიბულ მაღალმთიან პრეფექტურაში, ქალაქ ტაკასაკიში დაიბადა. ის იყო ნაკასონე მაცუგუროსა და ნაკამურა იუკუს მეორე ვაჟი. მას ჰყავდა 5 დედმამიშვილი: უფროსი ძმა კიჩიტარო, უფროსი და შოკო, უმცროსი ძმა რიოსუკე და კიდევ და-ძმა, რომლებიც მცირეწლოვნები დაიღუპნენ. ↑ 上之郷, 利昭 (1994). 教祖誕生. 講談社文庫.  ↑ Profile of Yasuhiro Nakasone ↑ https://www.areanews.com.au/story/5430950/japan-ex-pm-yasuhiro-nakasone-turns-100/ ↑ "Japan’s Elder Statesman Is Silent No Longer" by Martin Fackler, The New York Times, January 29, 2010 (January 30, 2010, p. A11). ↑ (6 March 2015) The Making of the New Japan. Curzon Press, გვ. 14. ISBN 0-7007-1246-1.
ვაციწვერი

ვაციწვერი — უღელტეხილი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარეში, ლენტეხისა და ონის მუნიციპალიტების ადმინისტრაციულ საზღვარზე. მდებარეობს ლეჩხუმის ქედზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2910 მ. ვაციწვერის მიდამოები აგებულია ლიასური თიხაფიქლებითა და ქვიშაქვებით. შემოსილია სუბალპური და ალპური მდელოებით. უღელტეხილი საცალფეხო გზით აკავშირებს მდინარეების რიონისა და ცხენისწყლის ზემო დინებათა ხეობებს. ვაშაკიძე ც., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 215.
ვოლგოგრადის წმინდა პარასკევას ეკლესია

ვოლგოგრადის წმინდა პარასკევას ეკლესია (რუს. Церковь Параскевы Пятницы) — მართლმადიდებლური ეკლესია ვოლგოგრადში (ძველ ცარიცინში). ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1914-1915 წლებში. აგებულია ცარიცინელი ვაჭრის ვასილი ლაპშინის მიერ და აქვს რეგიონალური კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოგრადის ეპარქიას. წმინდა პარასკევას სახელობის ეკლესიის შენებლობა დაიწყეს 1914 წელს და ააგეს ცარიცინელი ვაჭრის ვასილი ლაპშინის ფინანსებით თავისი გარდაცვლილი მეუღლის მფარველი წმინდანის სახელზე. მშენებლობა დასრულდა 1915 წელს და მიუხედავად იმისა, რომ ეკლესია შიგნიდან მოუწყობელი დარჩა დაწყებული ომის გამო, ყველა მსურველი მაინც სტუმრობდა ეკლესიას. საბჭოთა ხელისუფლება ლაპშინის ოჯახს დევნიდა, ასევე ეკლესიაც გაანადგურეს, ხოლო გუმბათი ჩამოანგრიეს, შენობა კი სასოფლო საბჭოს გადასცეს. 1936 წელს შენობა სათამაშოების ფაბრიკას გადასცეს. გარდა ამისა სხვადასხვა დროს შენობა ეკუთვნოდა ქუჩის ბავშვების თავშესაფარს, მუშათა კლუბი, ლურსმნის საამქრო. სტალინგრადის ბრძოლის დროს ეკლესიის სარდაფი გამოიყენებოდა დაბომბვის საწინააღმდეგო თავშესაფრად. ომის შემვეგ შენობაში განათავსეს სამხედრო საწყობი. პრესის ინფორმაციით, 1975 წელს მისი ფოტოგრაფირებით დაკავდა შვედეთის სამხედრო ატაშე. 1991 წელს შენობა დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. ხელახლა გახსნილი ეკლესიის წინამძღვრად დანიშნეს ალექსანდრე ტროიცკი, რომელიც დაკავდა ეკლესიის აღდგენის საქმიანობით. ამ პერიოდში ეკლესიას მიაშენეს კარიბჭე, საზეიმო შესასვლელი და დაადგეს ახალი გუმბათი. ეკლესიას მიმდინარე საქმიანობის შესაფასებლად ესტუმრა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქი ალექსი II. 2002 წლიდან მომავალი 10 წლის განმავლობაში ეკლესია იყო უსტ-მედვედიცკის ფერისცვალების მონასტრის მეტოქი, ხოლო 2012 წელს რამდენიმე თვე სულიწმინდის მონასტრის მეტოქი. დღეისათვის წმინდა პარასკევას ტაძარი რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის სრულფასოვანი მოქმედი ეკლესიაა. ტაძარს აქვს ბიბლიოთეკა, რომელშიც თავმოყრილია მართლმადიდებლური ლიტერატურის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი ფონდი ვოლგოგრადში. Аргасцева С. А., Гуренко Л. В., Жорова Е. П. и др. Свод историко-архитектурного наследия Царицына—Сталинграда—Волгограда (1589—2004 гг.). — Волг.: Панорама, 2004. — С. 165. — 240 с. — ISBN 5-9666-0003-1. Иванов С. М., Супрун В. И. Православие на волгоградской земле: храмы Царицына — Сталинграда — Волгограда. — Волг.: Изд-во ВГИПК РО, 2003. — С. 167-168. — 240 с. — ISBN 5-7087-0096-3. Сайт Параскевинского прихода. Группа прихода ВКонтакте. Храм Параскевы Пятницы — передача «Архиград» от 13 октября 2016 года на канале «Волгоград 24» YouTube-ზე ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Святой великомученицы Параскевы Пятницы. Волгоград православный (2010-12-23). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-06-21. ციტირების თარიღი: 2017-06-21. ↑ Передача «Архиград» от 13.10.2016 на канале Волгоград 24. Храм Параскевы Пятницы YouTube-ზე
Invisible Touch

Invisible Touch — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ ჯენესისის ალბომი, რომელიც გამოვიდა 1986 წელს. მან მიიღო დადებითი მიმოხილვები პრესაში, ხოლო სასათაურო სინგლმა შეაღწია აშშ-ს 5 საუკეთესო სინგლის სიაში. ტექსტების მხრივ ალბომი ეხება სოციალურ და პოლიტიკურ სიტუაციას. „Domino“ მსმენელს მოუთხრობს ღამის კოშმარზე, სადაც ბირთვული ომის შემდგომ ქვეყანაზეა საუბარი, ხოლო „Land of Confusion“, თავისი მუსიკალური ვიდეოს თანხლებით, სატირულ ფერებში განიხილავს რონალდ რეიგანის, მარგარეტ ტეტჩერის, მიხეილ გორბაჩოვის ეპოქას. ალბომისთვის დაიწერა რამდენიმე სიმღერა, რომელიც მასში არ იქნა შეტანილი. თუმცა, ყველა გამოვიდა სინგლების B-მხარეებზე. ესენია: „Feeding the Fire“ (სინგლი „Land of Confusion“), „I'd Rather Be You“ (სინგლი „Throwing It All Away“) და „Do the Neurotic“ (სინგლი „In Too Deep“). ინტერვიუებში ტონი და ფილი ახსენებდნენ, რომ მათ სინამდვილეში სურდათ სტუდიურ ალბომში ამ სიმღერების შეტანაც, მაგრამ ალბომის მთლიან სქემას ისინი ნაკლებად ერგებოდნენ. ჩაწერის დროს ბევრი სიმღერა იმპროვიზაციის სახით იბადებოდა, შემდეგ კი დამოუკიდებელ ნომრად იქცეოდა. ასეთი იყო „Invisible Touch“, რომელსაც ბენქსი თავდაპირველად განიხილავდა, როგორც პიესის „Domino“ ნაწილს. დისკში შეტანილ ექვს სიმღერაზე გადაღებული მუსიკალური ვიდეოები 1987 წელს გამოიცა დოკუმენტურ ფილმთან ერთად, ვიდეოკრებულზე Visible Touch. მოგვიანებით ყველა შეტანილი იქნა კრებულში The Video Show. Invisible Touch ჯგუფის კომერციულად ყველაზე წარმატებული დისკია. ყველა სიმღერის ავტორები არიან ტონი ბენქსი, ფილ კოლინზი, მაიკ რეზერფორდი. ფრჩხილებში ჩასმულია სიმღერის Throwing It All Away მითითებული ხანგრძლივობა, სინამდვილეში იგი 3:51-ს შეადგენს. Monkey Zulu (Tonight, Tonight, Tonight) Snake (Anything She Does) Hawkwind (Domino) Zephyr (Throwing It All Away) Savage (The Brazilian) ფილ კოლინზი – დასარტყმელი საკრავები, პერკუსია, ვოკალი ტონი ბენქსი – კლავიშებიანი საკრავები მაიკ რეზერფორდი – გიტარები, ბას გიტარები მთავარი სტატია: Invisible Touch Tour.
წინანდალი (ღვინო)

წინანდალი — ადგილწარმოშობის დასახელების კონტროლირებადი უმაღლესი ხარისხის თეთრი, მშრალი ღვინო. მზადდება რქაწითელის და კახური მწვანეს ჯიშების ყურძნიდან (15 %-მდე). ღვინო „წინანდალი“ ხასიათდება ღია ჩალისფერი შეფერვით, გემოზე ჰარმო­ნიული, სრული, დახვეწილია, განვითარებული ბუკეტით, ჯიშური არომატით. მიკროზონის ტერიტორია მოიცავს ერთი მხრივ ცივ-გომბორის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთი დაქანების ტყიანი კალთების გაგრძელებას და მეორე მხრივ მთისწინებსა და ალაზნის ვაკეს. სამრეწველო ვენახები ძირითადად განლაგებულია ზღვის დონიდან 300-750 მ სიმაღლის ფარგლებში. ღვინო „წინანდლის“ წარმოების სანედლეულო ბაზა მოიცავს შემდეგ სოფლებს: აკურა, ვანთა, ბუშეტი, ქვემო ხოდაშენი, წინანდალი, კისისხევი, კონდოლი, ნასამხრალი, შალაური, კურდღელაური, ვარდისუბანი, გულგულა, იყალთო, რუისპირი. ღვინო „წინანდლის“ მოცულობითი სპირტშემცველობა უნდა შეადგენდეს არანაკლებ 10,5 %-ს, შაქრების მასური კონცენტრაცია არაუმეტეს 3 გ/დმ³, ტიტრული მჟავიანობა 5,5-7,5 გ/დმ³, აქროლადი მჟავიანობა არაუმეტეს 1,0 გ/დმ³, დაყვანილი ექსტრაქტის მასის კონცენტრაცია არანაკლებ 16 გ/დმ³, გოგირდოვანი მჟავის საერთო მასის კონცენტრაცია არაუმეტეს 210 მგ/დმ³, თავისუფალი გოგირდოვანი მჟავის კონცენტრაცია არაუმეტეს 30 მგ/დმ³. საბჭოთა პერიოდში „სამტრესტი“ უშვებდა თეთრი სამარკო სუფრის ღვინოს — წინანდალი №1. ღვინის ეროვნული სააგენტო დაარქივებული 2020-01-02 საიტზე Wayback Machine.
ატენური

ატენი (ატენური) — ადგილწარმოშობის დასახელების კონტროლირებადი უმაღლესი ხარისხის თეთრი ცქრიალა ღვინო. მზადდება ჩინურისა და გორული მწვანის ყურძნისაგან (აგრეთვე რეკომენდებულია ალიგოტეს ჯიშის ყურძენი) ღვინომასალების მეორადი დუღილით. ღვინო „ატენი“ („ატენური“) ხასიათდება ჩალისფერი შეფერვით, ჰარმონიული გემოთი, ხილის ტონებით, ენერგიული თამაშით. ღვინო „ატენის“ („ატენურის“) სპეციფიკური ზონის ფართობი შეადგენს დაახლოებით 14,5 კმ². მევენახეობის სპეციფიკური ზონა ატენი მდებარეობს შიდა ქართლში, გორის მუნიციპალიტეტში, თრიალეთის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთი კალთების დაბოლოებაზე, მდინარე ატენურის მარცხენა და მარჯვენა მხარეს და ქმნის ორ ურთიერთსაპირისპირო (ჩრდილო-აღმოსავლეთის, სამხრეთის და სამხრეთ-დასავლეთის) დახრილობის ფერდობებსა და გავაკებებს, რომელიც მიმართულია მდინარე ატენურის აუზისაკენ. მიკროზონაში ვენახები მოქცეულია 620 მეტრიდან 750 მეტრამდე სიმაღლის ფარგლებში და მოიცავს სოფლებს: პატარა ატენს, გარდატენს და დიდ ატენს. ღვინის ეროვნული სააგენტო
ქართული ადგილწარმოშობის დასახელების ღვინოების სია

ქვემოთ მოცემულია ქართული ადგილწარმოშობის დასახელების ღვინოების სია. საქპატენტის მიერ საქართველოში დარეგისტრირებულია 24 ადგილწარმოშობის დასახელების ღვინო და მიკროზონა. ღვინის ეროვნული სააგენტო დაარქივებული 2018-09-01 საიტზე Wayback Machine.
ახაშენი (ღვინო)

ახაშენი — ადგილწარმოშობის დასახელების კონტროლირებადი უმაღლესი ხარისხის წითელი ბუნებრივად ნახევრადტკბილი ღვინო. ღვინო „ახაშენი“ ხასიათდება მუქი ლალისფერი შეფერვით ჯიშური გემოზე ჰარმონიული, ხავერდოვანი, სრული, დახვეწილი, სასიამოვნო სიტკბოთი, ხილის ტონებით და ჯიშური არომატით. ღვინო ,,ახაშენის ქიმიური მონაცემები უნდა შეესაბამებოდეს შემდეგ მაჩვენებლებს: ღვინო „ახაშენის“ მოცულობითი სპირტშემცველობა უნდა შეადგენდეს 10,5-12,0%-ს, შაქრების მასური კონცენტრაცია — არაუმეტეს 30-50 გ/დმ³, ტიტრული მჟავიანობა — 5,0-7,0 გ/დმ³, აქროლადი მჟავიანობა — არაუმეტეს 1,2 გ/დმ³, დაყვანილი ექსტრაქტის მასის კონცენტრაცია — არანაკლებ 20 გ/დმ³, გოგირდოვანი მჟავის საერთო მასის კონცენტრაცია — არაუმეტეს 210 მგ/დმ³, თავისუფალი გოგირდოვანი მჟავის კონცენტრაცია — არაუმეტეს 30 მგ/დმ³. „ახაშენის“ მიკროზონაში სანედლეულო ბაზის ფართობები შეადგენს დაახლოებით 112 ჰა-ს. მევენახეობის სპეციფიკური ზონა ახაშენი მდებარეობს შიდა კახეთში, გურჯაანის მუნიციპალიტეტში, მდინარე ალაზნის შუა წელში. ახაშენის დასახლებული პუნქტიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთი მიმართულებით მდინარე ალაზნამდე მანძილი 9,5 კმ-ია, ხოლო საპირისპირო მხარეს — სამხრეთ-დასავლეთისაკენ - ცივ-გომბორის ქედის თხემურ ნაწილამდე — 14,5 კმ. მევენახობის გაადგილების თვალსაზრისით, ახაშენის ტერიტორია მოიცავს ცივ-გომბორის ქედის ტყისპირა კალთების გაგრძელებას და ალაზნის ვაკის მეორე ტერასას. მიკროზონაში ვენახები მოქცეულია 350-700 მეტრის სიმაღლის ფარგლებში არსებულ ფართობებზე და მოიცავს სოფლების: ახაშენის, ჩუმლაყის ტერიტორიის შუა და ზედა ნაწილს, ფაფრის მინდვრების მასივს. ღვინის ეროვნული სააგენტო დაარქივებული 2021-01-08 საიტზე Wayback Machine.
ვოლგოგრადის წმინდა ნიკოლოზის ტაძარი

ვოლგოგრადის წმინდა ნიკოლოზის ტაძარი (რუს. Храм Святого Николая) — კათოლიკური ტაძარი ვოლგოგრადში (ძველ ცარიცინში). იგი ააგეს 1899 წელს. ადმინისტრაციულად მიეკუთვნება სარატოვის წმინდა კლიმენტის ეპარქიის ასტრახანის დეკანატს, რომელსაც ხელმძღვანელობს ეპისკოპოსი კლემენს პიკელი. მდებარეობს მისამართზე: ვოლგოგრადი, პრაღის ქუჩა, 14. პირველი კათოლიკეები თანამედროვე ვოლგოგრადის ოლქის ტერიტორიაზე იყვნენ ვოლგისპირეთის გერმანელები, რომლებიც აქ გამოჩნდნენ XVIII საუკუნის დასასრულს ვოლგისპირეთის გერმანელი გადმოსახლებულების კოლონიზაციის პერიოდში. XIX საუკუნის დასაწყისიდან ცარიცინის მრევლი მიეკუთვნებოდა ხერსონის ეპარქიას, რომელსაც შემდეგ ეწოდა ტირასპოლის კათოლიკური ეპარქია. კათოლკური ეკლესია ვოლგოგრადში ააგეს 1899 წელს მთავარეპისკოპოს-მიტროპოლიტ ეჟი შემბეკის პირადი სახსრებით. ტაძარი ააგეს გამომწვარი აგურით ქვის ფუნდამენტზე, მთელი ეკლესია მოხატეს და მორთეს. მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს ღვთისმშობლის მიძინების სახელზე. კუთხის ეგვტერები აკურთხეს ღვთისმშობლისა და წმინდა სტანისლავის სახელებზე. 1917 წლისათვის ცარიცინის კათოლიკური მრევლი მოიცავდა 600 ადამიანს. 1930-იან წლებში საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა და გაძაცვა. 1935 წელს შენობაში განათავსეს სკოლა, შემდეგ კი - კლუბი. XX საუკუნის 80-იან წლებში ეკლესიის შენობა ისე მოძველდა, რომ დადგა მისი დანგრევისა და მის ადგილზე ახალგაზრდობის ტექნიკის სახლის მშენებლობის საკითხი. 1990-იანი წლებიდან რუსეთში კათოლიკური ეკლესიის მოქმედების ნორმალიზაცია დაიწყო. 1991 წლის 19 აგვისტოს დარეგისტრირდა ვოლგოგრადის კათოლიკური თემი.1992 წლის 9 იანვარს ნახევრადდანგრეულ მდგომარეობაში მყოფი ტაძარი გადაეცა კათოლიკურ ეკლესიას. შენობის რესტავრაცია მიმდინარეობდა ხუთი წელი, 1997 წლის 4 მაისს ეკლესია აკურთხეს წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. 1999 წელს საზეიმოდ აღნიშნეს ტაძრის დაარსების 100 წლისთავი. თემში მოღვაწეობს საქველმოქმედო ორგანიზაცია „კარიტასი“ და კათოლიკური მოძროაბა „ასოციაცია იოანე XXIII“. ტაძარში დაცულია ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სხეულის წმინდა ნაწილი, რომელიც ჩამოტანლია იტალიის ქალაქ ბარიდან. ტაძარი აგებულია გამომწვარი აგურით ფსევდორუსულ არქიტექტურულ სტილში. მთავარი შესასვლელის თავზე სამრეკლოიანი კოშკია გოთიკურ სტილში, რომელიც წვეტით ბოლოვდება. Приход Святого Николая, Волгоград Приход Святого Николая, Санкт-Петербургский Католический Информационно-просветительский Центр ↑ 1.0 1.1 1.2 «Волгоград» //Католическая энциклопедия. Т.1. М.:2002. Ст. 1067—1068 ↑ 2.0 2.1 История прихода