laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
Toon Boom Animation

Toon Boom Animation Inc. — კანადური კომპანია, ორიენტირებული ანიმაციის შესაქმნელი პროგრამული უზრუნველყოფის წარმოებაზე. დაარსდა 1994 წელს და მდებარეობს მონრეალში. აწარმოებს პროდუქციას, რომელიც განკუთვნილია კინოფილმებისათვის, ტელევიზიისათვის, ვებ-ანიმაციისათვის, თამაშებისათვის, მობილური მოწყობილობებისათვის და სავარჯიშოდ. 2005 წელს Toon Boom-ს მიენიჭა ემის ჯილდო ინჟინერული ტექნოლოგიების სფეროში. კომპანიის პროდუქციას იყენებს უამრავი ადამიანი, ცალკეული ანიმატორებიდან სასწავლო დაწესებულებებამდე. ზოგიერთი ცნობილი მომხმარებელია: უოლტ დისნეის ანიმაციური სტუდია და Walt Disney Television Animation, Nelvana, Warner Bros. Animation, Walking the Dog, Mercury Filmworks, China Central Television, Toonz India Ltd, eMation, Rough Draft Korea, Alphanim, 2d3D Animations, Cromosoma და Enarmonia. 2006 წელს კვებეკის საინფორმაციო ტექნოლოგიების ფედერაციამ (FIQ) კომპანიას მიანიჭა ჯილდო OCTAS მულტიმედიური ტექნოლოგიების სფეროში. 2007 წელს პროგრამას Toon Boom Storyboard Pro მიენიჭა საუკეთესო ტექნოლოგიური სიახლის წოდება. 2008 წელს პროგრამას Flip Boom მიენიჭა მშობელთა არჩევანის ოქროს ჯილდო. 2009 წელს იგივე პროგრამას გამოცემის ’საბავშვო ტექნოლოგიათა მიმოხილვა’ მიერ მიმომხილველთა არჩევანის სტატუსი მიენიჭა. 2010 წელს Flip Boom-ს მიენიჭა მშობელთა არჩევანის ვერცხლის ჯილდო. Toon Boom Opus (1996-2008) - ყოფილი USAnimation, გამოიყენებოდა ტრადიციული ანიმაციის ინდუსტრიაში Tic Tac Toon (1996-2001) - ჩაენაცვლა Toon Boom Studio. Toon Boom Studio (2001-2015) - გათვლილი ინდივიდუალებზე. ჩაენაცვლა Toon Boom Harmony Essentials. Toon Boom Concerto (2004-2005) Toon Boom Solo (2005-2007) - გათვლილი მცირე სტუდიებზე. ჩაენაცვლა Toon Boom Digital Pro. Toon Boom Digital Pro (2007-2009) - ჩაენაცვლა Toon Boom Animate Pro. Toon Boom Pencil Check Pro (2008-2014) - კონტურების შესამოწმებელი პროგრამული უზრუნველყოფა. Toon Boom Animate (2008-2015) - გათვლილი პროფესიონალურ ანიმატორებზე, სტუდიებზე, სტუდენტებზე და პედაგოგებზე. ჩაენაცვლა Toon Boom Harmony Advanced. Toon Boom Manager (2009-2014) - წარმოების მართვის პროგრამული უზრუნველყოფა ინდუსტრიისთვის. Toon Boom Animate Pro (2009-2015) - გათვლილი სტუდიებზე და ფრილანსერებზე. Flip Boom-ის ხაზი (წარმოება შეწყდა 2014 წელს) - დამწყებებისთვის. Garfield's Comic Boom (წარმოება შეწყდა 2014 წელს) - კომიქსების შესაქმნელი პროგრამული უზრუნველყოფა. ოფიციალური საიტი
სებორგა

სებორგა (იტალ. Seborga) — ანტიკური სათავადო საერთაშორისო სამართლის მიხედვით პატარა, დამოკიდებული ქვეყანაა ლიგურიაში, ქალაქ სან-რემოს ჩრდილოეთით. ადგილობრივი მონაცემების მიხედვით სებორგა სუვერენული და იტალიისაგან დამოუკიდებელი სახელმწიფოა, ვინაიდან ვენის კონგრესზე ევროპის სახელმწიფოთა საზღვრების დადგენის დროს სათავადო არც ერთი მონარქის ქვეშევრდომობის ქვეშ არ მოქცეულა. სათავადო შედგება სოფელ სებორგასაგან (ფართობი — 4 კვ.კმ., მოსახლეობა — 362 კაცი.) და მისი მიმდებარე მიწებისაგან. ქვეყნის მმართველობის ფორმაა საპარლამენტო მონარქია. მონარქი — თავადი მარსელო I. სებორგა მსოფლიოს არც ერთი სუვერენული ქვეყნის მიერ არაა აღიარებული. იტალიის მთავრობა „დამოუკიდებლობის“ ამ სწრაფვას ჯერჯერობით არ ეწინააღმდეგება, რადგან ეს „უნიკალური მოვლენა“ ამ მთიან რეგიონში ტურიზმის წყაროს წარმოადგენს. ლუიჯინო — ასე ეწოდება სებორგას ვალუტას, რომელიც არცერთ ქვეყანაში არაა აქცეპტირებული. ადგილობრივი „ფინანსური განყოფილების“ მიხედვით 1 ლუიჯინოს კურსი 6 აშშ-დოლარის ექვივალენტია. ოფიციალური ვებ საიტი
პლას-სტანისლასი

პლას-სტანისლასი (ფრანგ. Place Stanislas) — ფართო, ფეხით მოსიარულეთათვის განკუთვნილი მოედანი საფრანგეთის ქალაქ ნანსიში. 1983 წლიდან იგი მის გარშემო მდებარე არქიტექტურულ ანსამბლთან, ასევე მის გაგრძელებებთან, პლას-დე-ლა-კარერისა და პლას-დ’ალიანსთან ერთად იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა. პოლონეთის ტატხისთვის გამართული ომის შემდეგ, 1737 წელს, ზემო ლორენის საჰერცოგო, რომლის დედაქალაქიც ნანსი იყო, გადაეცა სტანისლავ ლეშჩინსკის, პოლონეთ-ლიტვის თანამეგობრობის ყოფილ მეფესა და საფრანგეთის მეფე ლუი XV-ის სიმამრს. ლორენის წინა მმართველს, ჰერცოგ ლეოპოლდს წამოწყებული ჰქონდა ლორენის რეკონსტრუქციის მასშტაბური სამუშაოები, რომლებიც ომების სერიებმა გაანადგურა. მას გარშემო შემოკრებილი ჰყავდა არაერთი ხელოვანი და არქიტექტორი. მოვლის შემდეგ, ლეშჩინსკიმ გამოცდილი, პროფესიონალი ხელოვნებისგან შემდგარი ფონდი ჩამოაყალიბა და ქალაქის შემდგომი დამშვენების მონახაზის გაკეთება დაავალა. მოედანს ქალაქის დაგეგმარების ლეშჩინსკისეულ ოცნებაში მთავარი ადგილი ეკავა, რადგან მას ერთმანეთთან უნდა დაეკავშირებინა შუა საუკუნეების ძველი ქალაქი ნანსი და XVII საუკუნეში, ჩარლ III-ის მიერ აშენებული ახალი ქალაქი. ის ასევე უნდა ყოფილიყო მისი სიძის და მოქმედი მეფის, ლუი XV-ისადმი მიძღვნილი. მოედანი საბოლოოდ 1752-55 წლებში აშენდა. იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საფრანგეთში მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პლას-სტანისლასი Entry in the list of UNESCO World Heritage sites Place Stanislas დაარქივებული 2011-01-03 საიტზე Wayback Machine.
ხარბინი

ხარბინი — ჩინეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთში მდებარე პროვინცია ხეილუნძიანის დედაქალაქი და უდიდესი ქალაქი. იგი წარმოადგენს ქვეყნის ამ რეგიონის როგორც პოლიტიკურ და ეკონომიკურ ასევე კულტურულ და სამეცნიერო ცენტრს. ჰარბინი ყინულის ქალაქად იწოდება და ცნობილია ზამთრის ტურიზმითა და ყოველწლიური ყინულის სკულპტურების ფესტივალით. მოსახლეობის რაოდენობით ხარბინი ჩინეთის მერვე ქალაქია. მას სუბ-პროვინციული ადმინისტრაციული სტატუსი აქვს და იქვემდებარებს 9 მეტროპოლიურ რაიონს, 2 ქალაქს და 7 საგრაფოს. Harbin Government website
ჰეკლა

ჰეკლა (ისლ. Hekla — თავსაბურავი) — მოქმედი სტრატოვულკანი ისლანდიის სამხრეთ ნაწილში, ქალაქ რეიკიავიკის აღმოსავლეთით 110 კმ-ში. სიმაღლე 1488 მ. ჰეკლა ვულკანური ქედის ნაწილია, რომელიც 40 კილომეტრზეა გადაჭიმული. თუმცა ამ ადგილის ყველაზე აქტიურ უბანს ნაპრალი წარმოადგენს (Heklugjá), რომლის სიგრძე 5,5 კმ-ია. ჰეკლა წარმოქმნილია ხაზობრივი ნაპრალიდან მრავალჯერ ამოფრქვევის შედეგად. 874 წლიდან მოყოლებული დაახლოებით 20-30 ჯერ ამოიფრქვა და ამრიგად წარმოადგენს ისლანდიის ერთ-ერთ ყველაზე აქტიურ ვულკანს. ვულკანური ფერფლის კვლევებმა უჩვენა, რომ ჰეკლა აქტიურია უკანასკნელი 6600 წლის განმავლობაში. ბოლო ამოფრქვევა დაფიქსირდა 2010 წლის 28 თებერვალს. ჰეკლის მნიშვნელოვანი ამოფრქვევა მოხდა 1947-1948 წლებში, რომლის შედეგად ყველა მიმართულებით დაეშვა ბაზალტური ლავის ნაკადი, მწვერვალი ამაღლდა 1447 მეტრიდან 1502 მეტრამდე. შემდეგ დადაბლდა კრატერის კიდეების ჩანგრევის გამო. პირველი ამონთხევა ფიქსირებულია 1104 წელს. ყველაზე დამანგრეველი იყო 1766 წლის ამოფრქვევა, რომელსაც ახლდა ადამიანთა მსხვერპლი. ჰეკლამ სახელწოდება მიიღო იმის გამო, რომ მისი მწვერვალი ხშირი ღრუბლოვანი საფრით არის გახვეული. ტერმინი „ჰეკლა“ (Hekla) აღნიშნავს თავსაბურავს, მოსასხამს. ვულკანის მიდამოები ოდესღაც დაფარული იყო ხეებით. ზედაპირი ეროზიისადმი არის მიდრეკილი. შემუშავებული იყო პროექტი, რომლის მიხედვით უნდა აღდგენილიყო ტყის 90 000 ჰა (ძირითადად, არყი, ტირიფი). ისლანდიის ვულკანების სია ჰეკლა — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ჰეკლა (ინგლისური) — სტატია გლობალური ვულკანიზმის პროგრამიდან
ჯორჯო I (სებორგა)

ჯორჯო I (იტალ. Giorgio I) დაბადებით ჯორჯო კარბონე (იტალ. Giorgio Carbone; დ. 14 ივნისი, 1936, სებორგა — გ. 25 ნოემბერი, 2009) — სებორგას თავადი 1964 წლიდან. ჯორჯო კარბონე თავადად არჩევამდე ადგილობრივი ყვავილების გამყიდველთა ამხანაგობის საქმეთა მმართველი იყო. XX საუკუნის 60-იან წლებში მან მონაწილეობა მიიღო ისტორიულ გამოკვლევაში, რომლის მიხედვითაც „დადგინდა“, რომ სებორგა არც ვენის კონგრესზე და არც იტალის რესპუბლიკის დაარსებისას (1946) არც ერთი ქვეყნის პროტექტორატის ქვეშ არ მოქცეულა და „სუვერენიტეტი“ არ დაუკარგავს. 1963 წელს სებორგას მოსახლეობამ კარბონეს არგუმენტები დამაჯერებლად მიიჩნია და იგი თავადად აირჩია. ამ დღიდან ჯორჯო კარბონე ოფიციალურად იწოდება „მისი უგანათლებულესობა ჯორჯო I, სებორგას თავადი“ (იტალ. SAS Giorgio I, Principe di Seborga). 1993 წელს იგი ხელმეორედ იქნა დამტკიცებული თავადად. 1994 წლიდან ჯორჯო I-ის განკარგულებით აღდგა სებორგას ვალუტის „ლუიჯინოს“ მოჭრა. Obituary: "His Tremendousness Giorgio Carbone" Obituary: "Giorgio Carbone, Elected Prince of Seborga, Dies at 73"
რეიმსის საკათედრო ტაძარი

რეიმსის საკათედრო ტაძარი (ფრანგ. Cathédrale Notre-Dame de Reims) — რომანულ-კათოლიკური ტაძარი საფრანგეთის ქალაქ რეიმსში, სადაც ერთ დროს საფრანგეთის მეფეები გვირგვინს იდგამდნენ. მან ჩაანაცვლა ძველი ეკლესია, რომელიც 1211 წელს ხანძარმა გაანადგურა და რომელიც თავის მხრივ იმ ბაზილიკის ადგილას მდებარეობდა, სადაც რეიმსის ეპისკოპოსმა წმინდა რემიმ ფრანკთა მეფე ხლოდვიგ I მონათლა ახ. წ. 496 წელს. ამჟამად კათედრალი რეიმსის არქიეპისკოპოსის მთავარ ტაძარს წარმოადგენს. ტაძარი შამპანის რეგიონის მთავარ ტურისტულ ღირსშესანიშნაობას წარმოადგენს, რომელიც 2006 წელს ნახევარმა მილიონმა ადამიანმა მოინახულა.. გათხრები ცხადყოფს, რომ თანამედროვე კათედრალი აღმართულია ძველი ტაძრის ადგილას, რომელიც ახ. წ. 400 წელს წმინდა ნიკეზმა დააარსა. ტაძარი ხელახლა აშენდა XII საუკუნეში, კაროლინგების მმართველობის პერიოდში. მაგრამ, 1210 წლის 6 ივლისს, ის ხანძარმა გაანადგურა. აღდგენითი სამუშაოები მალევე დაიწყო და 1211 წლისთვის, ტაძარი თითქმის ხელახლა აშენდა. 1991 წელს, სენ-რემის ყოფილ სააბატოსა და ტოს სასახლესთან ერთად, იუნესკომ კათედრალი მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა. იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საფრანგეთში მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: რეიმსის საკათედრო ტაძარი (ფრანგული) Cathedrale-reims.com Photos დაარქივებული 2011-06-07 საიტზე Wayback Machine. 360 degrees panoramas დაარქივებული 2020-12-09 საიტზე Wayback Machine. ↑ ბოლო მეფე, რომელმაც აქ გვირგვინი დაიდგა, იყო შარლ X 29 მაისი, 1825. ↑ Source : CCI de la Marne: activités touristiques დაარქივებული 2008-12-18 საიტზე Wayback Machine. .
სენ-რემის სააბატო

სენ-რემის სააბატო — სააბატო საფრანგეთის ქალაქ რეიმსში, დაარსდა VI საუკუნეში. 1099 წლიდან, აქ ინახება რეიმსის ეპისკოპოსის, წმინდა რემის ნაწილები (გარდაიცვალა 553 წ.), რომელმაც 496 წელს ფრანკთა მეფე ხლოდვიგ I ქრისტიანად მონათლა, მას შემდეგ, რაც მან ტოლბიაკეს ბრძოლაში ალემანები დაამარცხა. თანამედროვე ბაზილიკა, ერთ დროს სააბატოს მთავარი ტაძარი იყო. 1049 წელს ის რომის პაპმა ლეო IX-მ აკურთხა. ბაზილიკის რომანული არქიტექტურული სტილის ნეფი და ტრანსეპტი XI საუკუნისაა და უძველესია, სამხრეთი ფასადი კი შედარებით გვიანი პერიოდისაა. 1991 წელს, რეიმსის კათედრალსა და ტოს სასახლესთან ერთად, იუნესკომ ბაზილიკა მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა. ნეფი სამხრეთი ფასადი იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საფრანგეთში მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სენ-რემის სააბატო Site du diocèse de Reims დაარქივებული 2009-08-16 საიტზე Wayback Machine. Site de l'association s'occupant de l'orgue. დაარქივებული 2012-07-06 საიტზე Wayback Machine. Basilique Saint-Remi de Reims Basilique Saint-Remi de Reims sur le site de la conférence des évêques de France დაარქივებული 2011-07-20 საიტზე Wayback Machine. Photos დაარქივებული 2007-09-27 საიტზე Wayback Machine.
ტოს სასახლე

ტოს სასახლე (ფრანგ. Palais du Tau) — საფრანგეთის ქალაქ რეიმსში მდებარე ამავე ქალაქის არქიეპისკოპოსის ყოფილი სასახლე. მისი წარსული დაკავშირებულია ფრანკთა მეფეებთან, რომლებიც სასახლის სიახლოვეს მდებარე რეიმსის საკათედრო ტაძარში იდგამდნენ მეფის გვირგვინს. ჯერ კიდევ VI-VII საუკუნეებში, თანამედროვე სასახლის ადგილას გალიურ-რომანული ვილა მდებარეობდა, რომელიც მოგვიანებით კაროლინგების სასახლე გახდა. მისი სახელის პირველი დოკუმენტურად დადასტურებული ხსენება 1131 წელს მიეკუთვნება და ეფუძნება სასახლის გეგმას, რომელიც T ასოს მსგავსია (ბერძნულ ანბანში ტო). სასახლის ადრეულ ნაგებობათა უდედეს ნაწილს ჩვენამდე არ მოუღწევია, დღეისათვის უძველესია სამლოცველო, რომელიც 1207 წლით თარიღდება. 1498 - 1509 წლებში, სასახლე მასშტაბურად გადაკეთდა გოთიკურ არქიტექტურულ სტილში, ხოლო 1671 - 1710 წლებში, კიდევ ერთი გადაკეთების შედეგად მან დღეს არსებული, ბაროკოს სტილი მიიღო. 1914 წლის 19 სექტემბერს, ის მნიშვნელოვნად დააზიანა ხანძარმა. აღდგენითი სამუშაოები მხოლოდ მეორე მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ დაიწყო. რეიმსის კათედრალში კორონაციამდე, ფრანკთა მეფეები სასახლეში საგანგებოდ იმოსებოდნენ, ხოლო ცერემონიალის დასრულების შემდეგ, აქ ბანკეტი იმართებოდა. ჩანაწერი პირველ ასეთ ბანკეტზე 990 წელს მიეკუთვნება, ხოლო უკანასკნელი 1825-ს. 1972 წელს სასახლე მუზეუმად გამოცხადდა, 1991 წელს კი ის სენ-რემის ყოფილ სააბატოსა და კათედრალთან ერთად იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა. იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საფრანგეთში მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ტოს სასახლე ოფიციალური საიტი UNESCO website World Heritage website დაარქივებული 2006-10-04 საიტზე Wayback Machine. Reims tourism დაარქივებული 2006-11-30 საიტზე Wayback Machine.
ბურჟის საკათედრო ტაძარი

ბურჟის წმინდა სტეფანეს საკათედრო ტაძარი (ფრანგ. Cathédrale Saint-Étienne de Bourges) — XII-XIII საუკუნეების ტაძარი საფრანგეთის ქალაქი ბურჟში. წარმოდაგენდა ბურჟის არქიეპისკოპოსის მთავარ ტაძარს. გადაწყვეტილია გოთიკურ არქიტექტურულ სტილში. ტაძრის არქიტექტურულ სიძლიერეს, მისი პროპორციების ჰარმონიასა და უმდიდრეს დეკორაციებს მნახველები დღესაც გაოცებაში მოჰყავს. განსაკუთრებით თვალშისაცემია ტაძრის უნიკალური გეგმა, სკულპტურები და მინის ვიტრაჟები. ტაძრის საუცხოო პროპორციები და მთლიანი კონსტრუქციის ერთიანობა, რომელიც მისი არქიტექტურული მშვენიერების მიღმა წარმოჩინდება ხაზს უსვამს ქრისტიანობის ძალაუფლებას შუა საუკუნეების საფრანგეთში. თავის ინოვაციური სტილით, კათედრალი გოთიკური არქიტექტურის საუცხოო ნიმუშია, რომელიც საკმაოდ განსხვავდება სხვა პრესტიჟული კათედრალებისაგან და რომელიც დიდი ხნის განმავლობაში ყველასაგან იგნორირებული იყო. ტაძარი წმინდა სტეფანეს სახელზე 1324 წლის 13 მაისს ეკურთხა. ყველა იმ საკათედრო ტაძრის მსგავსად, რომლებიც ეკლესიისა და სახელმწიფოს გაყოფამდე აშენდა, ტაძარი ამჟამად საფრანგეთის სახელმწიფოს კუთვნილებაშია. 1992 წელს, იუნესკომ კათედრალი მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა. იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საფრანგეთში მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბურჟის საკათედრო ტაძარი Sacred Destinations: Bourges Cathedral History of Gothic Architecture: Bourges დაარქივებული 2005-12-10 საიტზე Wayback Machine. Bourges Cathedral at UNESCO World Heritage City of Bourges: Saint-Etienne cathedral The 13th Century Stained Glass of Bourges Cathedral დაარქივებული 2010-01-19 საიტზე Wayback Machine.
ნიკოლოზ ასპისოვი

ნიკოლოზ მიხეილის ძე ასპისოვი (დ. 1877, ქ. კასიმოვი, რიაზანის გუბერნია — გ. 13 ივლისი, 1952, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ოტოლარინგოლოგი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1910), პროფესორი (1922), საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1941). კლინიკური ოტოლარინგოლოგიის ფუძემდებელი საქართველოში. 1900 წელს დაამთავრა პეტერბურგის სამხედრო სამედიცინო აკადემია. 1901 მუშაობა დაიწყო თბილისის სამხედრო ჰოსპიტალში, სადაც განაგებდა ყელ-ყურის განყოფილებას. პირველმა დანერგა საქართველოში ოტოლარინგოლოგიური ავადმყოფების ქირურგიული მკურნალობა. 1908–1910 მუშაობდა პროფესორ ნ. სიმანოვსკისთან პეტერბურგის სამხედრო სამედიცინო აკადემიაში. 1909 ასპისოვმა შემოიღო ლაბირინთის ფუნქციის გაგრილებული ჰაერით გამოკვლევის ახალი მეთოდი, რისთვისაც დაამზადა სპეციალური პორტატიული აპარატი. ამ მეთოდმა საერთო აღიარება პოვა. 1909 პირველად საქართველოში ამოიღო ბრონქებიდან უცხო სხეული, რითაც დასაბამი მისცა ჩვენში ბრონქო- და ეზოფაგოსკოპიას. 1910-იდან მუშაობდა საზღვარგარეთ ევროპის გამოჩენის ოტოლარინგოლოგებთან (ა. პოლიცერთან, ვ. ურბანჩიჩთან და სხვ.). 1914-იდან განაგრძო მუშაობა თბილისის სამხედრო ჰოსპიტალში. 1922–1952 იყო თსუ-ს სამკურნალო ფაკულტეტის ოტოლარინგოლოგიის კათედრის (1930-იდან თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ყელ-ყურ-ცხვირის კათედრა) გამგე. ასპისოვმა შეისწავლა ლაბირინთის გაღიზიანების გავლენა ელექტროენცეფელოგრამაზე, დაადასტურა ვესტიბულარული აპარატის წარმომადგენლობა დიდი ტვინის ქერქში. 1932 დააარსა საქართველოს ოტოლარინგოლოგთა სამეცნიერო საზოგადოება, რომლის უცვლელი თავმჯდომარე იყო გარდაცვალებამდე. ასპისოვი დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშისა და საპატიო ნიშნის ორდენებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 642.
ფლამენკო

ფლამენკო (ესპ. Flamenco) – ტრადიციული ესპანური მუსიკისა და ცეკვის ჟანრი, რომელიც წარმოიშვა ანდალუსიაში. საბოლოოდ ჩამოყალიბებული სახე მან XVIII საუკუნეში მიიღო. ფლამენკო ესპანურ, ბოშურ და არაბულ ფოლკლორის ელემენტებს შეიცავს. მისთვის დამახასიათებელია ცეკვა და სიმღერა გიტარის თანხლებით. ცეკვას თან ახლავს შეძახილები, ტაში, თითების ტკაცუნი, მამაკაცები ცეკვას ასრულებენ ფეხების ძლიერი რიტმული მოძრაობით, ქალები ხელებისა და ტანის ცეცხლოვანი მოძრაობით. 2010 წლის 16 ნოემბერს, იუნესკომ ფლამენკოს კაცობრიობის მსოფლიო მემკვიდრეობის სტატუსი მიანიჭა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ფლამენკო Agencia Andaluza para el Desarrollo del Flamenco Canal flamenco დაარქივებული 2011-06-18 საიტზე Wayback Machine. FlamencoBeat Radio on FLAMENCO.CA ♯♭ 24-hour Authentic Flamenco Music Online დაარქივებული 2016-03-11 საიტზე Wayback Machine. Flamenco Forum დაარქივებული 2011-06-13 საიტზე Wayback Machine. Flamenco has been proposed for Intangible Cultural Heritage of Humanity by UNESCO vote for it! დაარქივებული 2011-07-16 საიტზე Wayback Machine. Hot Flamenco in Havana Flamenco - Its Origin and evolution
საქართველოს საერთაშორისო ხელშეკრულება და შეთანხმება

საქართველოს საერთაშორისო ხელშეკრულება და შეთანხმება — საქართველოს მიერ უცხო სახელმწიფოსთან ან საერთაშორისო ორგანიზაციასთან წერილობითი ფორმით დადებული შეთანხმება, რომელიც რეგულირდება საერთაშორისო ნორმებით, განურჩევლად იმისა, წარმოდგენილია იგი ერთი, თუ რამდენიმე ერთმანეთთან დაკავშირებული დოკუმენტით მისი კონკრეტული სახელწოდების მიუხედავად. საქართველოს საერთაშორისო ხელშეკრულება საქართველოს კანონმდებლობის განუყოფელი ნაწილია. საერთაშორისო ხელშეკრულებას, თუ იგი არ ეწინააღმდეგება საქართველოს კონსტიტუციას, საქართველოს კონსტიტუციურ კანონსა და საქართველოს კონსტიტუციურ შეთანხმებას, აქვს უპირატესი იურიდიული ძალა შიდასახელმწიფოებრივი ნორმატიული აქტების მიმართ. ოფიციალურად გამოქვეყნებული საქართველოს საერთაშორისო ხელშეკრულების დებულებები, რომლებიც ადგენენ კონკრეტული ხასიათის უფლებებსა და მოვალეობებს და არ საჭიროებენ დამაზუსტებელი შიდასახელმწიფოებრივი ნორმატიული აქტის მიღებას, საქართველოში მოქმედებენ უშუალოდ. საქართველოს კონსტიტუცია საქართველოს კანონი საქართველოს საერთაშორისო ხელშეკრულების შესახებ ა. დემეტრაშვილი, ი. კობახიძე, კონსტიტუციური სამართალი, თბ., 2010 პ. ცნობილაძე, კონსტიტუციური სამართალი, წიგნი I, თბ., 2004 გ. ხუბუა, სამართლის თეორია, თბ., 2004 საქართველოს კანონი საქართველოს საერთაშორისო ხელშეკრულების შესახებ ↑ საქართველოს კანონი საქართველოს საერთაშორისო ხელშეკრულების შესახებ, მე-3 მუხლის „ა“ პუნქტი ↑ საქართველოს კანონი საერთაშორისო ხელშეკრულების შესახებ, მე-6 მუხლი ↑ საქართველოს კონსტიტუციის მე-6 მუხლის მე-2 პუნქტი
საქართველოს კონსტიტუციური კანონი

საქართველოს კონსტიტუციური კანონი — მიიღება საქართველოს ტერიტორიული სახელმწიფოებრივი მოწყობის განსაზღვრისას და საქართველოს კონსტიტუციის გადასინჯვისას. საქართველოს კონსტიტუციური კანონი საქართველოს კონსტიტუციის განუყოფელი ნაწილია. კონსტიტუციური კანონი მიღებულად ჩაითვლება, თუ მას მხარს დაუჭერს პარლამენტის სრული შემადგენლობის სულ ცოტა ორი მესამედი. კონსტიტუციური კანონით განისაზღვრება აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკისა და აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის ნორმატიული აქტების მომზადების, მიღების (გამოცემის), გამოქვეყნებისა და მოქმედების წესი. საქართველოს კონსტიტუციის ამოქმედებიდან დღემდე საქართველოს სახელმწიფო მოწყობის შესახებ მიღებულია ორი კონსტიტუციური კანონი: 2001 წლის კონსტიტუციური კანონი „აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის სტატუსის შესახებ“ და 2004 წლის კონსტიტუციური კანონი „აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის სტატუსის შესახებ“. ორივე კონსტიტუციური კანონი საქართველოს კონსტიტუციის განუყოფელი ნაწილია, მაგრამ ისინი არ შესულა საქართველოს კონსტიტუციის ტექსტში. საქართველოს კონსტიტუცისა საქართველოს კანონი ნორმატიული აქტების შესახებ ა. დემეტრაშვილი, ი. კობახიძე, კონსტიტუციური სამართალი, თბ., 2010 პ. ცნობილაძე, კონსტიტუციური სამართალი, წიგნი I, თბ., 2004 გ. ხუბუა, სამართლის თეორია, თბ., 2004 საქართველოს კონსტიტუციური კანონი აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის შესახებ ↑ საქართველოს კანონი ნორმატიული აქტების შესახებ, მე-10 მუხლის მე-2 პუნქტი ↑ საქართველოს კანონი ნორმატიული აქტების შესახებ, პირველი მუხლის მე-5 პუნქტი ↑ ა. დემეტრაშვილი, ი. კობახიძე, კონსტიტუციური სამართალი, თბ., 2004, გვ. 16
ბრიზი

ბრიზი (ფრანგ. brise — ნიავი) — დღეღამური პერიოდულობის ქარი, წარმოიქმნება ზღვის, დიდი ტბისა და წყალსაცავის სანაპიროებზე წყლისა და ხმელეთის არათანაბარი გათბობა-გაცივების შედეგად. ბრიზი დღე-ღამეში ორჯერ იცვლის მიმართულებას. დღისით ზღვიდან გამთბარი სანაპიროსკენ ქრის — დღის ანუ ზღვის ბრიზი, ხოლო ღამით — გაგრილებული სანაპიროდან ზღვისაკენ — ღამის ან ხმელეთის ბრიზი; დღის ბრიზი ჩვეულებრივ მოიცავს რამდენიმე ასეული მეტრიდან 1-2 კმ-მდე სისქის ჰაერის ფენას. მისი სიჩქარე იშვიათად აღემატება 1-5 მ/წმ. ბრიზს დიდი მნიშვნელობა აქვს ამინდის დღეღამური ცვალებადობისათვის, განსაკუთრებით ტროპიკებში, სადაც ზღვის ბრიზი დაბლა სწევს ჰაერის ტემპერატურას, ზრდის ტენიანობას. ამასთანავე დიდ სიმაღლეებზე ფიქსირდება უკუდინება. ხმელეთისა და ზღვის ბრიზი – ენციკლოპედია ბრიტანიკა (ინგლისური) ხმელეთისა და ზღვის ბრიზი (ინგლისური) ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 522.
ბორა (ქარი)

ბორა (იტალ. bora; ლათ. boreas; ბერძ. boreas — ჩრდილოეთის ქარი) — ძლიერი და მძაფრი ქარი. წარმოიქმნება უმთავრესად წლის ცივ პერიოდში და მკვეთრ აცივებას იწვევს. ბორა უმთავრესად იმ ადგილებში იცის, სადაც მცირე სიმაღლის ქედი თბილ ზღვას ესაზღვრება (ადრიატიკის სანაპიროზე, ტრიესტთან, რიეკთან; კავკასიაში — შავიზღვისპირეთის ჩრდილოეთში, ტუაფსესა და ნოვოროსიისკს შუა). ხმელეთზე შემოჭრილი ცივი ჰაერის მასა წნევის გრადიენტისა და სიმძიმის ძალის გავლენით სწრაფად ეშვება ქედის ქარზურგა კალთაზე თბილი ზღვის ნაპირისაკენ ისე, რომ ვერ ასწრებს ადიაბატურად გათბობას. ქარის სიჩქარე ამ დროს 40 მ/წმ აღწევს (ნოვოროსიისკთან მარკოთხის უღელტეხილზე 60 მ/წმ აღემატება). გრძელდება ერთი დღიდან ერთ კვირამდე. ბორას გამოჩენამდე მთის მწვერვალებთან ფიქსირდება ხშირი ღრუბლები. ბორა 2-3 დღის განმავლობაში ქრის და ხშირად დიდი ზიანი მოაქვს. 1928 წელს დაფიქსირდა უძლიერესი ბორა, რომლის სიჩქარემ შეადგინა 80 მ/წმ. ტრამონტანა სარმა Local Mediterranean winds დაარქივებული 2007-09-22 საიტზე Wayback Machine. Name of Winds Il Libro della Bora (In Italian. Eng: The Book of Bora) დაარქივებული 2008-11-19 საიტზე Wayback Machine. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 467. ↑ ნოვოროსიისკის ბორა და ბაიკალური სარმა, ქარის რეკორდული გარღვევა.
მდინარის ვარდნა

მდინარის ვარდნა — წყლის ზედაპირის აბსოლუტურ სიმაღლეთა სხვაობა მდინარის სათავესა და შესართავს ან მისი რომელიმე მონაკვეთის ბოლოებს შორის. მდინარის ვარდნის შეფარდება შესაბამისი მონაკვეთის კალაპოტის სიგრძესთან არის მდინარის დახრილობა და და გამოიხატება %-ებით. მდინარის ვარდნის დასახასიათებლად ანგარიშობენ ვარდნას კალაპოტის 1 კმ-ზე. ვაკის მდინარის 1 კმ-ზე ვარდნა უდრის რამდენიმე სმ (მაგ., მდინარე დონის ვარდნა 10,2 სმ), ხოლო მთის მდინარის — რამდენიმე მეტრი (მაგ., მდინარე ბზიფის ვარდნა 21 მ). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 531.
სენ-ბენეზეს ხიდი

სენ-ბენეზეს ხიდი (ფრანგ. Pont Saint-Bénezet) აგრეთვე ცნობილი როგორც ავინიონის ხიდი — შუა საუკუნეების ცნობილი ხიდი სამხრეთ საფრანგეთის ქალაქ ავინიონში. მდინარე რონაზე გადებული ხიდი თავდაპირველად ერთმანეთთან აკავშირებდა ავინიონსა და ვილნევ-ლეზ-ავინიონს. აშენდა 1171 - 1185 წლებში და იმ დროისთვის მისი სიგრძე 900 მეტრი იყო, მაგრამ ხშირი დატბორვების გამო რამდენიმეჯერ ჩამოიქცა და კვლავ აღადგინეს. საუკუნეთა განმავლობაში, ხიდი უფრო მეტად საშიში ხდებოდა, რადგან ჩამოქცეული თაღები არაგამძლე ხის მასალით ჩაანაცვლეს. 1668 წელს, კატასტროფული წყალდიდობისას ხიდი ხმარებიდან საბოლოოდ გამოვიდა, სტრუქტურის უდიდესი ნაწილი წყალმა წაიღო. ამის შემდეგ, ხიდი ყველას მიავიწყდა და მისი შეკეთების არანაირი მცდელობაც კი არ ყოფილა. დაიწყო გადარჩენილი თაღების ნელ-ნელა ჩამოქცევა და ამჟამად, თავდაპირველი 22 თაღის ნაცვლად, მხოლოდ ოთხია შემორჩენილი. ხიდს დიდი სტრატეგიული მნიშვნელობა გააჩნდა, რადგან წარმოადგენდა მდინარის გადაკვეთის ერთადერთ მყარ გზას ლიონსა და ხმელთაშუა ზღვას შორის. აქედან გამომდინარე, მდინარის ორივე მხარეს ის დაცული იყო. მარცხენა სანაპიროს, რომელსაც საფრანგეთის მონარქის ხელში იყო, კონტროლდებოდა იქვე მდებარე უზარმაზარი ფილიპ IV ლამაზის ციხესიმაგრიდან და ვილნევ-ლეზ-ავინიონის ციტადელიდან. ავინიონის მხარეს, ხიდი გაივლიდა XIV საუკუნეში აგებულ ფართო ჭიშკარს. ავინიონის ხიდი მთელ მსოფლიოში ცნობილი გახდა მისადმი მიძღვნილი სიმღერით "Sur le pont d'Avignon" (ავინიონის ხიდზე). იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საფრანგეთში მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სენ-ბენეზეს ხიდი ხიდის ისტორია დაარქივებული 2009-06-29 საიტზე Wayback Machine. ხიდის რუკა და სურათები