laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ბანგორი

ბანგორი — ქალაქი გვინედში, უელსის ჩრდილო-დასავლეთით. იგი ბრიტანეთის ერთ-ერთი ყველაზე მცირე ქალაქია. ბანგორი ძირითადად საუნივერსიტეტო ქალაქის სახეს ატარებს. მისი მოსახლეობა 2001 წელს 13725-ს შეადგენდა (გარდა ბანგორის უნივერსიტეტის 10000 სტუდენტისა). უელსში არსებული დასახლებებიდან ბანგორი არის ერთ-ერთი ექვსიდან, რომელსაც ქალაქის სტატუსი აქვს მინიჭებული, მიუხედავად იმისა, რომ დასახლების მხრივ იგი უელსში 36-ე ადგილზეა. 2001 წლის აღწერით, მოსახლეობის არასტუდენტური ნაწილის 46.6% საუბრობს უელსურ ენაზე, რაც გვინედისათვის დაბალი მაჩვენებელია. მიუხედავად ამისა, ქალაქში ენა პოპულარულია. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბანგორი ბანგორი საიტზე Curlie ↑ (6,199 out of 13,310 people aged 3 and older spoke Welsh in the following wards: Deiniol, Marchog, Hirael, Garth, Menai, Glyder, Hendre, Dewi. [1] დაარქივებული 2011-06-29 საიტზე Wayback Machine.
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ახალ ზელანდიაში

2012 წლის მონაცემებით ახალ ზელანდიაში იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის 3 ძეგლია. იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში მსოფლიოს მასშტაბით 962 ძეგლია შეტანილი, მათ შორის 0.3  % ახალი ზელანდიის ძეგლებია. მათგან ერთ-ერთი ძეგლი წარმოადგენს ბუნების საოცრებას, ან ტერიტორიას, რომელსაც აქვს გამორჩეული სილამაზე და ესთეტიკური მნიშვნელობა (კრიტერიუმი vii). ახალმა ზელანდიამ კონვენციის რატიფიცირება მოახდინა 1984 წლის 22 ნოემბერს პირველი ორი ძეგლი იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიყვანეს 1990 წელს. ცხრილში შეტანილია ძეგლები, იუნესკოს მიერ მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის სიაში დამატების თარიღის მიხედვით. ტე-ვაჰიპაუნამუ ტონგარირო ახალი ზელანდიის სუბანტარქტიკული კუნძულები შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „Объекты Всемирного наследия ЮНЕСКО в Новой Зеландии“ ვიკისაწყობში. Список объектов Всемирного наследия ЮНЕСКО в Новой Зеландии (ინგლისური) ↑ The States Parties - New Zealand. unesco.org. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-09-22. ციტირების თარიღი: 12 июня 2012.
კონსტანტინე ლასკარისი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი კონსტანტინე ლასკარისი შეიძლება აღნიშნავდეს: კონსტანტინე ლასკარისი — ბიზანტიის იმპერატორი. კონსტანტინე ლასკარისი — ბიზანტიელი მეცნიერი და გრამატიკოსი.
ახალი ზელანდიის პოლიტიკური სისტემა

ახალი ზელანდიის პოლიტიკური სისტემა — წარმოადგენს საპარლამენტო, წარმომადგენლობითი დემოკრატიის მონარქიას. ძირითადი სისტემა ემყარება ვესტმისტერის მოდელს. ქვეყნის ხელმძღვანელია მეფე ჩარლზ III, რომლის წარმომადგენელია გენერალ-გუბერნატორი, ხოლო მთავრობის ხელმძღვანელი არის პრემიერ მინისტრი, რომელიც არჩეული პარლამენტიდან ქმნის მთავრობის კაბინეტს. Politics and Government
ბარგუზინის ნაკრძალი

ბარგუზინის ნაკრძალი (რუს. Баргузинский заповедник) — ნაკრძალი რუსეთში, ბურიატეთის რესპუბლიკაში. მდებარეობს ბარგუზინის ქედის დასავლეთ კალთებზე. ფართობი 2,482 კმ². მოიცავს ბაიკალის ტბის ჩრდილო-აღმოსავლეთ სანაპიროსა და საკუთრივ ტბის გარკვეულ აკვატორიას. ნაკრძალს სახელი ეწოდა მდინარე ბარგუზინის მიხედვით. ტერიტორიას კვეთენ მდინარეები: დავშა, სოსნოვკა, გრომოტუხა და სხვა. რუსეთის უძველესი ნაკრძალია. შეიქმნა 1916 წლის 29 დეკემბერს სიასამურის დაცვის მიზნით. ნაკრძალის ტერიტორიაზე ბინადრობს: ლოსი, მუშკი, თეთრი კურდღელი, მურა დათვი და სხვ. სულ გვხვდება ძუძუმწოვრების 41 სახეობა. წყლის ფაუნას ქმნიან: ბაიკალის ომული, სიგი, ზუთხი და სხვ. ისტორიული ცენტრია სოფელი დავშა. 1999 წლიდან მმართველობა იმყოფება ნიჟნეანგარსკში. 1986 წლიდან შედის იუნესკოს ბიოსფერული რეზერვატების სიაში. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2010-01-14 საიტზე Wayback Machine. (რუსული) ბარგუზინის ნაკრძალი (რუსული) ბარგუზინის ნაკრძალი დაარქივებული 2012-09-24 საიტზე Wayback Machine. (რუსული)
ბაიკალის დიდი ბილიკი

ბაიკალის დიდი ბილიკი (რუს. Большая Байкальская тропа) — პროექტი, რომელიც მიმართულია ბაიკალის ირგვლივ არსებული ტურისტული ბილიკების სისტემის შექმნისაკენ. დაგეგმილმა სიგრძემ უნდა შეადგენოს 1800 კმ. ბილიკის შექმნის იდეა პირველად 1970-იან წლებში გაჩნდა. მშენებლობა დაიწყო 2003 წელს. ამჟამად მოქმედებს რამდენიმე მარშრუტი. ბილიკი ერთმანეთთან აკავშირებს სამ ეროვნულ პარკსა და ამდენივე ნაკრძალს. ყოველწლიურად ზაფხულის პერიოდში ბილიკის სხვადასხვა მონაკვეთზე სრულდება ახალი სამუშაოები. მშენებლობაში მონაწილეობას იღებენ მოხალისეები მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნიდან. ბაიკალის დიდი ბილიკი – ოფიციალური საიტი (რუსული)
კერმადეკის ღარი

კერმადეკის ღარი (ინგლ. Kermadec Trench) — ღრმა ზღვის ღარი წყნარი ოკეანის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. ცნობილია თავისი ძალზე ციცაბო კალთებით. ჩრდილოეთით უერთდება ტონგის ღარს. კერმადეკის ღარი ვრცელდება კუნძულ კერმადეკის აღმოსავლეთ ძირთან თითქმის მერიდიანული მიმართულებით. სიგრძე დაახლოებით 1200 კმ. მაქსიმალური სიღრმე 10047 მ. აღმოაჩინა ბრიტანულმა ექსპედიციამ 1889 წელს. მაქსიმალური სიღრმე გაზომილი იქნა 1958 წელს საბჭოთა სამეცნიერო-კვლევითი გემის — „ვიტიაზის“ მიერ. 2012 წელს ღარის ყველაზე დაბალ ნაწილში მკვლევარებმა აღმოაჩინეს Alicella-ს გიგანტური სახეობა, რომლის სხეულის სიგრძე 34 სმ აღწევს. ↑ კერმადეკის ღარი - დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-12-07. ციტირების თარიღი: 2012-10-26. ↑ Morelle, R.. (2012-02-02) 'Supergiant' crustacean found in deepest ocean. BBC. ციტირების თარიღი: 2012-02-04.
კორინთის ომი

კორინთის ომი — ომი ბერძნულ ქალაქ-სახელმწიფოების კოალიციასა (თებე, არგოსი, კორინთი, ათენი, მეგარა და სხვ.) და პელოპონესის კავშირს (სპარტის მეთაურობით) შორის. მიმდინარეობდა ძვ. წ. 395-387 წლებში. მიმართული იყო სპარტის ჰეგემონიის წინააღმდეგ. დასაწყისში ბერძნული პოლისების კოალიციას მხარს უჭერდა სპარსეთი, რომელიც ძვ. წ. 399 წლიდან სპარტას ეომებოდა. სპარსეთის სახსრებით აგებულმა ფლოტმა ათენელი კონონის სარდლობით ძვ. წ. 394 წელს კუნძულ კნიდოსთან დაამარცხა სპარტელები. იმავე წელს კოალიციამ წარმატებებს მიაღწია კორონეასთან და ისთმოსზე ბრძოლებში. ათენის გაძლიერებით შეშფოთებულმა სპარსეთმა ორიენტაცია შეცვალა და სპარტის მხარეზე გადავიდა. კორინთის ომი ანტალკიდას ზავით დასრულდა. ანტალკიდას ზავი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 674.
კორიუნი

კორიუნი (სომხ. Կորյուն) — V საუკუნის სომეხი ისტორიკოსი, მწერალი და მთარგმნელი. მესროპ მაშტოცის მოწაფე. „მაშტოცის ცხოვრების“ ავტორი. თხზულებაში დაცულია საგულისხმო ცნობები სომხური ეკლესიის ბრძოლაზე წარმართული სარწმუნოებისა და ერესების წინააღმდეგ. იგი შეიცავს აგრეთვე ცნობებს საქართველოსა და სხვა მეზობელი ქვეყნების პოლიტიკური და კულტურული ცხოვრების შესახებ. კორიუნის თხზულება პირველი ორიგინალური ისტორიული ნაშრომია სომხურ ენაზე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 675. კორიუნი. "მაშტოცის ცხოვრება"
დიდი ოცეული

დიდი ოცეული (ინგლ. Group of Twenty, G-20) — საერთაშორისო ფორუმის ფორმატი, როდესაც ერთმანეთს ფინანსთა მინისტრები და ცენტრალური ბანკების ხელმძღვანელები ხვდებიან. 2009 წელს უმაღლეს დონეზე მიღებული გადაწყვეტილების მიხედვით, დიდი ოცეული მსოფლიო ეკონომიკის მთავარი სტრატეგიული ეკონომიკური ფორუმია. დიდი ოცეული, აერთიანებს მსოფლიოში ეკონომიკურად წამყვან და სწრაფად განვითარებად ქვეყნებს. ოცეულის წევრები არიან აშშ, კანადა, ავსტრალია, არგენტინა, ბრაზილია, მექსიკა,რუსეთი, ჩინეთი, იაპონია, სამხრეთი კორეა, სამხრეთი აფრიკა, თურქეთი, საუდის არაბეთი, ინდოეთი, ინდონეზია, იტალია, ბრიტანეთი, გერმანია და საფრანგეთი. დიდი ოცეული მსოფლიოს შიდა პროდუქტის 80%-ს, მსოფლიო ვაჭრობის 80%-ს და მსოფლიო მოსახლეობის 2/3-ს მოიცავს. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „დიდი ოცეული“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი. დიდი ოცეულის საინფორმაციო ცენტრი დაარქივებული 2013-02-16 საიტზე Wayback Machine. , ტორონტოს უნივერსიტეტი. ↑ What is the G20? დაარქივებული 2012-10-25 საიტზე Wayback Machine. . g20.org
კენტერბერის რეგიონი

კენტერბერი (ინგლ. Canterbury Region) — ახალი ზელანდიის ერთ-ერთი ადმინისტრაციული რეგიონი. მდებარეობს სამხრეთ კუნძულზე. ძირითადად შედგება კენტერბერის ვაკეებისა და გარსშემორტყმული მთებისგან. მთავარი ქალაქია კრაისტჩერჩი, სადაც განთავსებულია რეგიონული საბჭოს ადმინისტრაცია. ფუნქციონირებს კენტერბერის უნივერსიტეტი. რეგიონის ფართობია 45 346 კმ², მდებარეობს სამხრეთ კუნძულის ცენტრალურ ნაწილში. ჩრდილოეთით ესაზღვრება მარლბოროს რეგიონი, დასავლეთით უესტ-კოსტის, სამხრეთით კი ოტაგოს რეგიონები. აღმოსავლეთით გადის წყნარ ოკეანეზე. სამხრეთით გადაჭიმულია სამხრეთ ალპები. 2013 წლის მონაცემებით, კენტერბერის მოსახლეობა 539 436 ადამიანს შეადგენს და იგი ქვეყნის მეორე ყველაზე ხალხმრავალი რეგიონია ოკლენდის შემდეგ. მთავარი დასახლებული ცენტრია ქალაქი კრაისტჩერჩი. კენტერბერის რეგიონის ეკონომიკა დივერსიფიცირებულია სოფლის მეურნოებას, მრეწველობას, მეთევზეობას, მეტყევეობასა და ტურიზმს შორის. ასევე მნიშვნელოვანია ისეთი ენერგორესურსები, როგორებიცაა ქვანახშირი და ჰიდროენერგია. ახალი ზელანდიის რეგიონები Canterbury Regional Council (Ecan) Canterbury Biodiversity დაარქივებული 2010-10-30 საიტზე Wayback Machine. History at the Christchurch City Council Darfield Weather დაარქივებული 2012-11-16 საიტზე Wayback Machine. ↑ Wilson, John. (2 March 2009) Canterbury region: Industry. Te Ara Encyclopedia of New Zealand. ციტირების თარიღი: 11 June 2010.
ბაიკალური დანაოჭება

ბაიკალური დანაოჭება (რუს. Байкальская складчатость) — დედამიწის ქერქის დანაოჭება კამბრიულისწინა დროის გვიანდელ მონაკვეთში. ტერმინი შემოიღო რუსმა გეოლოგმა ნიკოლოზ შატსკიმ 1932 წელს. თავდაპირველად თვლიდნენ, რომ ბაიკალური დანაოჭება მოიცავდა მხოლოდ ზედაპროტეროზოურ დროს, ამჟამად ბაიკალური დანაოჭების ხანგრძლივობად მიღებულია დროის გაცილებით უფრო დიდი მონაკვეთი (1500-1200 მლნ. წლიდან 500 მლნ. წლამდე), ე.ი. მთელი პროტეროზოური ერა და ქვედაკამბრიული. უფრო სწორი იქნება თუ ბაიკალიდებს (ბაიკალური დანაოჭებით გაჩენილ მთათა სისტემებს) მხოლოდ რიფეულ დროს ჩამოყალიბებულ ნაოჭა სისტემებს მივაკუთვნებთ და არ გავავრცელებთ მას ადრინდელ პროტეროზოურზე და ადრინდელ კამბრიულზე. ასეთი მოცულობით ბაიკალური დანაოჭება დასავლეთ ევროპაში გამოყოფილი ასინტური დანაოჭების შესატყვისი იქნება. ბაიკალიდების ტიპობრივი წარმომადგენელია ციმბირის ფარის სამხრეთ კიდეზე განვითარებული ნაოჭა კომპლექსი — საიან-ბაიკალის მთიანეთი და ირკუტსკის ამფითეატრი. მაგრამ მეტ-ნაკლებად რეგენერირებული და გადამუშავებული ბაიკალიდები მრავალი პალეოზოური და ალპური ნაოჭა სისტემის (ურალის, ყაზახეთის, ტიან-შანის, კავკასიონის, ირანის, თურქეთისა და სხვ.) სუბსტრატის აგებულებაში მონაწილეობს. განსაკუთრებული მნიშვნელობა ჰქონდა ბაიკალურ დანაოჭებას სამხრეთ ნახევარსფეროს კონტინენტური ბაქნების ჩამოყალიბებაში. სამხრეთ ამერიკის, აფრიკისა და ავსტრალიის ბაქნების საბოლოო ფორმირება სწორედ პროტეროზოური ერის მეორე ნახევარში (რიფეულში) გამოვლენილმა მოძრაობებმა განაპირობეს. ბაიკალური დანაოჭება – დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია[მკვდარი ბმული] (რუსული) ბაიკალური დანაოჭება – გეოლოგიის ენციკლოპედია (რუსული) ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 156. Зайцев Н. С., особенности тектонического строения Саяно-Алтайской складчатой области, წგნ.: Складчатые области Евразии, М., 1964; Салоп Л. И., Геология Байкальской горной области, т. 2, М., 1967.
ოტაგოს რეგიონი

ოტაგო (ინგლ. Otago Region) — ახალი ზელანდიის ერთ-ერთი ადმინისტრაციული რეგიონი. მდებარეობს სამხრეთ კუნძულზე. ფართობი დაახლოებით 32 000 კმ²-ს შეადგენს და ამ მხრივ ის მესამე უდიდესია ქვეყნის სხვა რეგიონებს შორის. 2013 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 202 467 ადამანია. სახელი „ოტაგო“ მაორული წარმოშობისაა. მისი მნიშვნელობა საკამათოა, თუმცა უფრო გავრცელებული ვარიანტებია „იზოლირებული სოფელი“ და „დედამიწის წითელი ადგილი“, რაც აქ გავრცელებულ წითელ თიხებზე მიუთითებს. ასევე ოტაგო ეწოდება ძველ ევროპულ დასახლებას, რომელიც 1831 წელს დაარსდა. რეგიონის მთავარი მდინარეები და ქვეყნის ჰიდროენერგიის უმნიშვნელოვანესი წყაროებია უაიტაკი და კლუთა. ყოფილი ოტაგოს პროვინციის ზოგიერთი ნაწილი დღეს ადმინისტრაციულად საუთლანდის რეგიონის შემადგენლობაში შედის. ახალი ზელანდიის პირველი უნივერსიტეტი, ოტაგოს უნივერსიტეტი 1869 წელს ქალაქ დანიდინში დაარსდა, პროვინციული უნივერსიტეტის სახით. ცენტრალურ ოტაგოში წარმოებულ ღვინოებს მსოფლიო მასშტაბით არაერთი აღიარება აქვს მოპოვებული. განსაკუთრებით აღსანიშნავია ჯიში პინო-ნუარი. რეგიონს მართავს ოტაგოს რეგიონული საბჭო. ახალი ზელანდიის რეგიონები Otago Regional Council ↑ About the Otago region. Otago Regional Council. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-05-26. ციტირების თარიღი: 2012-10-26. ↑ Central Otago wine success at home and abroad (2006-11-11). ციტირების თარიღი: 2007-10-09.
ძველი კორინთი

ძველი კორინთი (ძვ. ბერძნ. Κόρινθος) — ძველი ბერძნული ქალაქ-სახელმწიფო (პოლისი) პელოპონესის ნახევარკუნძულზე. კორინთის ყურის სანაპიროზე, ახლანდელი ქალაქ კორინთის სამხრეთ-დასავლეთით 6 კმ-ზე. დააარსეს დორიელებმა ძვ. წ. X საუკუნეში. ძველი ბერძნული მითოლოგიის მიხედვით, კორინთში ცხოვრობდა მედეა, სისიფე და ბელეროფონტე. ძვ. წ. VIII-VII საუკუნეებში კორინთმა დააარსა კოლონიები, მათ შორის სირაკუსა, კერკირა, პოტიდეა და სხვ. კორინთი ძველი საბერძნეთის მნიშვნელოვანი სავაჭრო ქალაქი იყო, ორ ზღვას შორის მდებარეობდა და ორი ნავსადგური ჰქონდა: დასავლეთით — ლექეონი, აღმოსავლეთით — კენქრე. აღმავლობის დროს კორინთის მოსახლეობის რაოდენობა 300 ათასს აღწევდა. აკროპოლისი — აკროკორინთი გაბატონებული იყო ცენტრალური საბერძნეთიდან მიმავალ სამხრეთის გზებზე. ძვ. წ. VIII საუკუნეში კორინთში ოლიგარქიული წყობილება დამყარდა. კორინთი მონაწილეობდა ბერძენ-სპარსელთა ომებში. კორინთის მეტოქეობა ათენთან პელოპონესის ომის (ძვ. წ. 431 — ძვ. წ. 404 წწ.) ერთ-ერთი მთავარი მიზეზი იყო. არგოსთან, თებესთან, ათენთან და სხვ. პოლისებთან კავშირში კორინთი იბრძოდა გაძლიერებული სპარტის წინააღმდეგ (კორინთის ომი ძვ. წ. 395 — ძვ. წ. 387 წწ.). ძვ. წ. II საუკუნეში კორინთი აქტიურად მოღვაწეობდა რომის წინააღმდეგ ბერძნული პოლისების აჯანყებაში, რისთვისაც რომმა ძვ. წ. 146 წელს დაანგრია იგი და მისი მცხოვრებლები მონებად გაყიდა. ძვ. წ. 46 წელს იულიუს კეისარმა კორინთში გააზატებული მონები დაასახლა. ძვ. წ. 27 წელს კორინთი რომის პროვინცია აქაიაის პოლიტიკური ცენტრი იყო. გუთებმა ორჯერ დაარბიეს და დაანგრიეს (395 და 521 წლებში); აღადგინა იუსტინიანე I-მა. კორინთი განთქმული იყო ბრინჯაოსა და კერამიკის ნაწარმით, დიდებული ნაგებობებით, ავეჯით, არქიტექტურული დეკორით. კორინთის აფროდიტეს ტაძარში ცხოვრობდნენ ჰიეროდულები: კორინთის არქეოლოგიურ კვლევას 1896 წლიდან დროდადრო აწარმოებს კლასიკური სიძველეების შემსწავლელი ამერიკული სკოლა ათენში. გათხრების შედეგად გამოვლინდა აპოლონის ტაძრის (დაახლ. ძვ. წ. 550, დორიული პტერიპტერორი), აპოლონის წმიდა ადგილის (რომაული პერისტილი და ძვ. წ. IV საუკუნის ტაძარი), რომაული ხანის თეატრის ნაშთები; ისთმოსზე — პოსეიდონის ტაძრის (ძვ. წ. V საუკუნე, აქ იმართებოდა ისთმოსის თამაშობანი), ძვ. წ. IV საუკუნის სტადიონის, რომაული თეატრის და თერმების ნანგრევები; იუსტინიანეს ციხესიმაგრე (VI საუკუნე) და სხვა ანტიკური და შუა საუკუნეების ნაგებობათა ნაშთები. ძველი კორინთის აპოლონის ტაძარი აკროკორინთი – კორინთის აკროპოლისი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 674.
სკაიფოლი (საუნდტრეკი)

სკაიფოლი — ჯეიმზ ბონდის ფილმების სერიის ამავე სახელწოდების ფილმის საუნდტრეკი, გამოცემული 2012 წელს. მისი კომპოზიტორია თომას ნიუმენი. ალბომი საუნდტრეკით ლეიბლმა Sony Classical გამოსცა 2012 წლის 29 ოქტომბერს, ბრიტანეთში და 2012 წლის 6 ნოემბერს, აშშ-ში.. 2012 წლის 6 ოქტომბერს ცნობილი გახდა სიმღერების სია და მათი ხანგრძლივობა. ალბომი საუნდტრეკით არ შეიცავს ადელის სასათაურო კომპოზიციას, რომელიც მანამდე გამოიცა. მანამდე მსგავსი პრეცედენტი მოხდა ფილმის „კაზინო როიალი“ საუნდტრეკის შემთხვევაში. მე-13 კომპოზიცია არის ადელის სიმღერის რეპრიზა. ↑ Movie Wave ↑ ‘Skyfall’ Soundtrack Update. Film Music Reporter (5 ოქტომბერი 2012). ციტირების თარიღი: 10 ოქტომბერი 2012. ↑ ‘Skyfall’ Soundtrack Details. Film Music Reporter (6 ოქტომბერი 2012). ციტირების თარიღი: 10 ოქტომბერი 2012. ↑ Skyfall: Thomas Newman: Amazon.co.uk: MP3 Downloads. Amazon UK (19 ოქტომბერი 2012). ციტირების თარიღი: 30 ოქტომბერი 2012. ↑ iTunes - Music - Skyfall by Thomas Newman. iTunes (6 ოქტომბერი 2012). ციტირების თარიღი: 30 ოქტომბერი 2012. ↑ Oficjalna lista sprzedaży. OLiS (2 აპრილი 2013). ციტირების თარიღი: 29 მარტი 2013. ↑ კოლფილდი, კით. (16 ნოემბერი 2012) 'Skyfall' Soundtrack: Highest-Charting Bond Album in 27 Years. Billboard. ციტირების თარიღი: 29 მარტი 2013. ↑ "2012-11-10 საუკეთესო ბრიტანული ალბომების ოფიციალური არქივი | ოფიციალური ჩარტები". ბრიტანეთის ალბომების ჩარტი. ოფიციალური ჩარტების კომპანია.
საუთლენდის რეგიონი

საუთლენდი (ინგლ. Southland Region) — ახალი ზელანდიის ერთ-ერთი ადმინისტრაციული რეგიონი ქვეყნის უკიდეურეს სამხრეთ ნაწილში. მოიცავს სამხრეთ კუნძულის უკიდურეს სამხრეთ ტერიტორიასა და კუნძულ სტიუარტს. საუთლენდში ხდებოდა პირველი კონტაქტები ევროპელელ ვაჭრებს, მისიონერებსა და მაორებს შორის. რეგიონის ფართობი 34 347 კმ²-ია. ჩრდილოეთიდან და აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ოტაგოს რეგიონი, ჩრდილო-დასავლეთით კი უესტ-კოსტის რეგიონი. დასავლეთით გასასვლელი აქვს ტასმანის ზღვაზე, აღმოსავლეთით — წყნარ ოკეანეზე. 2013 წლის მონაცემებით, საუთლენდის მოსახლეობა 93 339 ადამიანს შეადგენს, რის შედეგადაც ის ქვეყნის ერთ-ერთი ყველაზე მეჩხრად დასახლებული რეგიონია. მოსახლეობის დაახლოებით 94,3 %-ს ევროპული წარმომავლობა აქვს, ძირითადად შოტლანდური. 10 %-ს მაორის ხალხი შეადგენს. უმსხვილესი ქალაქია ინვერკარგილი. რეგიონის ეკონომიკა ეყრდნობა სოფლის მეურნეობას, მეთევზეობას, მეტყევეობას და ენერგორესურსებს, მათ შორის ქვანახშირსა და ჰიდროენერგიას. ახალი ზელანდიის რეგიონები Southland Regional Council / Environment Southland's site Southland District Council's site WasteNet Southland საუთლენდი, ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე ↑ Grant, David. (2 March 2009) Southland region: Overview. Te Ara Encyclopedia of New Zealand. ციტირების თარიღი: 2010-02-18.
ირინა სხირტლაძე

ირინა სხირტლაძე (პოლ. Irena Schirtładze; დ. 7 აპრილი, 1928, ლვოვი — გ. 14 სექტემბერი, 1944, ვარშავა) — ყოფილი ქართველი იუნკრის, 1940 წელს კატინის ტყეში დახვრეტილი პოლონეთის არმიის საკონტრაქტო ოფიცრის, კაპიტან არკადი სხირტლაძისა და პოლონელი იანინა კიჩინსკა-სხირტლაძის უფროსი ქალიშვილი. 1943 წლის ბოლოს ირინა დედასთან და უმცროს დასთან ერთად ვარშავაში გადავიდა. გერმანელთა მიერ ოკუპირებულ ვარშავაში ირინას მოუძებნა ქართველი ქალი და მასთან დადიოდა ქართული ენის უკეთ შესასწავლად. ქართველი ოფიცრის ქალიშვილი არ იყო ვალდებული, მონაწილეობა მიეღო ვარშავის აჯანყებაში. მიუხედავად ამისა, იგი აქტიურად ჩაება ანტიფაშისტურ მოძრაობაში. 1944 წლის აგვისტოში, ვარშავის აჯანჯების დაწყების პირველივე დღეებში, ირინა სხირტლაძე ფსევდონიმით „ირკა“ პოლონეთის წინააღმდეგობის არმიაში მოხალისედ ჩაეწერა და „პარასოლის“ ბატალიონის მეკავშირე და სანიტარი იყო. ბატალიონთან ერთად ირინამ ბრძოლის მთელი გზა განვლო ვარშავის ვოლას უბნიდან ძველი ქალაქის გავლით ცენტრამდე და ჩერნიაკოვამდე. 1944 წლის 14 სექტემბერს იგი ლუდნას ქუჩაზე გერმანელთა ტყვიამ იმსხვერპლა, როდესაც ის ცდილობდა, მძიმედ დაჭრილი ბატალიონის უფროსისთვის დახმარება აღმოეჩინა. 1944 წლის 12-14 სექტემბერს სწორედ ვარშავის ამ უბანში მიმდინარეობდა გააფთრებული შეტაკებები აჯანყებულებსა და გერმანელებს შორის. ბრძოლის ველზე გამოჩენილი სიმამაცისათვის ირინა სხირტლაძე დაჯილდოებულია მედლით „მამაცთა ჯვარი“, რომელიც 1920 წელს დააწესა პოლონეთის დაცვის საბჭომ. დაკრძალულია ვარშავის პოვონზკის ცნობილ სამხედრო სასაფლაოზე. ირინა სხირტლაძეს მიუძღვნა თავისი ცნობილი ლექსი „ირინოლა“ პოეტმა ჯანსუღ ჩარკვიანმა. Irena Schirtładze na Wirtualnym Murze Pamięci Muzeum Powstania Warszawskiego (პოლონური) Biogram na stronie Muzeum Powstania Warszawskiego (პოლონური) ↑ ქეთი ტოროტაძე, კატინის ტყეში დახვრეტილი ქართველი ოფიცრები და ვარშავის აჯანყების გმირი ქართველი გოგონა, ჟურნალი „ისტორიანი“, N2, 2012
ფაკატანე

ფაკატანე (ინგლ. Whakatane, მაორ. Whakatane) — ქალაქი ახალ ზელანდიაში, ჩრდილოეთ კუნძულზე, ბეი-ოვ-პლენტის რეგიონის აღმოსავლეთ ნაწილში. მდებარეობს ქალაქ ტაურანგიდან 90 კმ-ით აღმოსავლეთით და როტორუიდან 89 კმ-ით ჩრდილო-აღმოსავლეთით, მდინარე ფაკატანეს შესართავთან. 2013 წლის აღწერის მონაცემებით ფაკატანეს მოსახლეობა 32 691 ადამიანს შეადგენს, რომელთაგან 39,86 % (13 032 ადამიანი) მაორული წარმოშობისაა. ფაკატანეში მდებარეობს ბეი-ოვ-პლენტის რეგიონული საბჭოს ადმინისტრაცია, რომელიც აირჩიეს, როგორც კომპრომისი რეგიონის ორ უმსხვილეს ქალაქს — ტაურანგასა და როტორუას შორის. ქალაქი დააზიანა 1987 წლის მიწისძვრამ. ახალი ზელანდიის ქალაქების სია Whakatane District Council Whakatane Information Whakatane Information Centre Radio 1XX ↑ მოსახლეობის აღწერა (2013 წელი). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-02-14. ციტირების თარიღი: 2015-02-27.
რიჩმონდი (ახალი ზელანდია)

რიჩმონდი (ინგლ. Richmond) — ქალაქი ახალ ზელანდიაში, სამხრეთ კუნძულზე, ტასმანის რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს ქალაქ ნელსონიდან 13 კმ-ით სამხრეთით, ტასმანის უბის უკიდურესი სამხრეთ ნაწილის სიახლოვეს. 2013 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქი მოსახლეობა 12 273 ადამიანს შეადგენდა (აღმ. რიჩმონდი — 5991 ად., დას. რიჩმონდი — 6282 ად.). მიუხედავად იმისა, რომ რიჩმონდი ქალაქ ნელსონის საზღვრებს მიღმა მდებარეობს, მას მაინც მის ურბანულ არეალს მიაკუთვნებენ. ახალი ზელანდიის ქალაქების სია Richmond Unlimited ↑ Geohive. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-07-14. ციტირების თარიღი: 2015-02-27.
არკადი სხირტლაძე

არკადი სხირტლაძე (პოლ. Arkadiusz Schirtładze, დ. 1902 წლის 26 იანვარს - გ. 1940 წელს) — დამოუკიდებელი საქართველოს არმიის ყოფილი იუნკერი, პოლონეთის არმიის საკონტრაქტო ოფიცერი, კაპიტანი. დაიბადა გორში, საქართველო, სპირიდონ და მარიამ სხირტლაძეების ოჯახში. ბოლშევიკურ რუსეთთან წარმოებული ხანმოკლე ომისა და რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის (1918-1921 წწ.) ოკუპაციის შემდეგ სხვა ქართველ იუნკრებთან და სამხედრო მოსამსახურეებთან ერთად იძულებული გახდა, ემიგრაციაში წასულიყო. პოლონეთში ის ბიდგოშჩის სამხედრო სკოლაში ჩაირიცხა და შემდეგ კონტრაქტით მსახურობდა პოლონეთის არმიაში. ჰყავდა პოლონელი მეუღლე, იანინა კიჩინსკა-სხირტლაძე და ორი ქალიშვილი. 1937 წელს ოჯახი ლვოვიდან დებლინში გადავიდა საცხოვრებლად. 1937-1939 წლებში არკადი სხირტლაძე მფრინავ-ინსტრუქტორად მუშაობდა დებლინის საავიაციო სკოლაში „არწივის მართვეები“. მეორე მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ კაპიტანი სხირტლაძე ჩაერთო 1939 წლის სექტემბრის კამპანიაში. პირველ დღეებში დებლინის აეროპორტზე გერმანელთა მიერ განხორციელებული საჰაერო შეტევის დროს კაპიტანი სხირტლაძე დაიჭრა. ის ჯერ ვარშავაში, შემდეგ კი აღმოსავლეთით გადაიყვანეს, რათა ფრონტის წინა ხაზისთვის გაერიდებინათ. 1939 წლის 17 სექტემბერს პოლონეთს აღმოსავლეთიდან უკვე საბჭოთა კავშირი დაესხა თავს და გერმანელთა ფრონტს გარიდებული დაჭრილი კაპიტანი სხირტლაძე ბრესტის მისადგომებთან წითელარმიელებს ჩაუვარდა ტყვედ. თითქმის ერთწლიანი ტყვეობის შემდეგ პოლონეთის არმიის ქართველი მფრინავი არკადი სხირტლაძე სტარობელსკის, ოსტაშკოვისა და კოჟელსკის ტყვე ოცი ათასზე მეტ პოლონელ სამხედრო ტყვესთან ერთად სტალინის პირადი ბრძანებით დახვრიტეს კატინში 1940 წლის გაზაფხულზე. კაპიტან სხირტლაძესთან ერთად კატინის ტყეში დახვრიტეს აგრეთვე პოლონეთის არმიის კიდევ რამდენიმე ქართველი ოფიცერი, მათ შორის, მაიორი გიორგი მამალაძე და კაპიტანი მიხეილ რუსიაშვილი. კატინში დახვრეტილებს ტყვია უკნიდან, კეფაში ჰქონდათ მოხვედრილი. კაპიტან სხირტლაძის უფროსი ქალიშვილი ირინა სხირტლაძე გმირულად დაიღუპა 1944 წლის ვარშავის აჯანყების დროს. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-04. ციტირების თარიღი: 2012-10-27. ↑ ქეთი ტოროტაძე, კატინის ტყეში დახვრეტილი ქართველი ოფიცრები და ვარშავის აჯანყების გმირი ქართველი გოგონა, ჟურნალი „ისტორიანი“, N2, 2012