laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
პალასოვის სახლი

პალასოვის სახლი (რუს. Дом Паласова) — ძველი სართულნახევრიანი სახლი ტაგანროგში. სახლი აგებულია XIX საუკუნის მესამე მეოთხედში. სახლი 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 დადგენილების მიხედვით არის რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. მისამართი: ტაგანროგი, ბერძნების ქუჩა № 61. ბერძნების ქუჩაზე მდებარე ერთსართულიანი სახლი ნახევარი სარდაფით, აგებულია XIX საუკუნის მესამე მეოთხედში. სახლი ეკუთვნოდა მოქმედ სახელმწიფო მრჩეველს ნიკოლოზ დიმიტრის ძე ალფერაკს, ხოლო მისი გარდაცვალების შემდეგ სახლის მფლობელები იყვნენ მისი შვილები კომპოზიტორი აქილევს ალფერაკი და ზოოლოგი სერგეი. შენობის კორპუსი აგებულია უკრაინის შესახვევის პირზე, შესახვევისა და ბერძნების ქუჩის გადაკვეთაზე. 1880-იანი წლების ბოლოს სახლი იყოდა საბერძნეთის ქვეშევრდომმა ანტონ ნომიკოსმა. მისი გარდაცვალების შემდეგ ანდერძის მიხედვით სახლი გადაეცა მის მემკვიდრეებს. 1910-იანი წლებიდან 1925 წლამდე სახლის მფლობელი იყო ივან ივანეს ძე მინაევი და მისი ცოლი ეკატერინა პეტრეს ასული. სახლის თავდაპირველი მფლობელი იყო ალექსანდრა ანასტასიევა. 1842 წელს ალექსანდრა ცოლად გაჰყვა ტაგანროგელ ვაჭარს სტავრო ანასტასიევას. 1880-იან წლებში შენობა მათგან იყიდა თურქეთის ქვეშევრდომმა ამ დროისატვის გარდაცვლილი საბა პალასოვის ოჯახმა. პალასოვები დაკავებული იყვნენ თამბაქოს ვაჭრობით. სახლის სარდაფში მოკრძალებულად ცხოვრობდა გენერალი, სამხედრო პროკურორი არაკინი. XX საუკუნის დასაწყისში სახლი შეიძინა ვაჭარმა და მიწისმფლობელმა დიმიტრი ჩერევკოვმა, რომელიც ალექსანდრეს სავაჭრო რიგში ფლობდა რამდენიმე მაღაზიას. დიმიტრი ჩერევკოვი გარდაიცვალა 1906 წლის 28 დეკემბერს 62 წლის ასაკში და ანდერძის თანახმად 60 ათასი რუბლი გაიღო ღარიბი მოსწავლეების დასაფინანსებლად. ჩერევკოვის გარდაცვალების შემდეგ სახლი გადავიდა ბერძენი ძმების ხარლამპ და სპირიდონ მუსურების მფლობელობაში. ძმები შენობას ფლობდნენ 1925 წლამდე. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოხდა სახლის ნაციონალიზაცია. ამჟამად სახლი საცხოვრებელი შენობაა. აგურის სართულნახევრიანი სახლის ფანჯრები სწორკუთხაა, რომელსაც ამშვენებს სამკუთხა თამასები და სანდრიკები. მთავარი შესასვლელი ბერძნების ქუჩიდანაა, რომელიც გაფორმებულია სვეტებითა და თამასებით. Гаврюшкин О. П. По старой Греческой... (Хроника обывательской жизни). — Таганрог: Лукоморье, 2003. — 514 с. — ISBN 5-901565-15-0. Таганрог ул. Греческая, 61 დაარქივებული 2020-11-01 საიტზე Wayback Machine.
Aegean Airlines

Aegean Airlines — წამყვანი ბერძნული ავიაკომპანია. ბაზირებულია ათენში. ოფიციალური საიტი (ინგლისური) ოფიციალური საიტი (ბერძნული)
პერელეშინის სახლი

პერელეშინის სახლი (რუს. Дом Перелешина) — ძველი ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი. სახლი აგებულია XIX საუკუნის მესამე მეოთხედში. სახლი 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 დადგენილების მიხედვით არის რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. მისამართი: ტაგანროგი, ბერძნების ქუჩა № 63. პერელეშინის ორსართულიანი სახლი რვა ფანჯრითა და ცენტრში მთავარი შესასვლელითა და აივნით, რომელიც მდებარეობს ტაგანროგში ბერძნების ქუჩა 63-ში. იგი აგებულია XIX საუკუნის მესამე მეოთხედში. ხოლო სახლის გაგრძელება მარცხენა მხარეს და რკინის ჭიშკრის ჩაყენება, რომელიც ეზოში შედიოდა, მოხდა მოგვიანებით. შენობის პირველი მფლობელები იყვნენ ტაგანროგის ქალაქის თავი (1864-1866 წწ.) პავლე პერელეშინი და კოლეჟსკი ასესორი მიხეილ კრავცოვი. 1874 წელს ქალაქში გაიხსნა საზღვაო სასწავლებელი და მიხეილ კრავცოვი აქილეს ალაფუზოვთან და ივან ვეტლიცკისთან ერთად მმართველ კომიტეტში შევიდნენ. 1870-იანი წლების ბოლოს სახლი შეიძინა კომერციული სასამართლოს ნაფიცმა მსაჯულმა, კოლეჯის მდივანმა იაკობ დიაჩენკომ. მისი გარდაცვალების შემდეგ სახლის მფლობელობა გადავდა მისი მემკვიდრეების ხელში. 1890-იან წლებში სახლი შეიძინა ინჟინერ-მექანიკოსის ცოლმა ლუბა კროტკოვამ, რომელიც სახლს ფლობდა 1900 წლამდე. სახლის უკანასკნელი მფლობელი იყო მდიდარი ფერმერი სემიონ ფედოროვი. ამ პერიოდში სახლში ცხოვრობდა მარინის ქალთა გიმნაზიის ბუნებისმეტყველების ისტორიის მასწავლებელი ვლადიმერ მიხაილოვსკი. ქალაქის მთავარი შესვლელი ქუჩის მხრიდანაა. სახლის მარცხენა და მარჯვენა მხრიდან მეორე სართულზე ადის მარმარილოს კიბე. პირველი სართულის ფანჯრები სწორკუთხაა, ხოლო მეორე სართულის ფანჯრები გაფორმებულია სანდრიკებით. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოხდა სახლის ნაციონალიზაცია. ამჟამად ეს შენობა საცხოვრებელი სახლია და წარმოადგენს რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლს. Гаврюшкин О. П. По старой Греческой... (Хроника обывательской жизни). — Таганрог: Лукоморье, 2003. — 514 с. — ISBN 5-901565-15-0. Таганрог ул. Греческая, 63 დაარქივებული 2017-03-01 საიტზე Wayback Machine.
პერუშინ-გავიხის სახლი

პერუშინ-გავიხის სახლი (რუს. Дом Перушиной-Гавиха) — სამსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი. სახლი აგებულია XIX საუკუნის შუა წლებში. სახლი 2002 წლის 31 დეკემბრის № 124 დადგენილების მიხედვით არის რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვსკის ქუჩა № 79, 81. ტაგანროგისათვის არატიპიური სახლი ადრე ორ ნაწილად იყო გაყოფილი, მდებარეობდა პეტროვსკის ქუჩა ნომერ 79 და 81-ში. სახლი აგებულია XIX საუკუნის 70-იან წლებში. მარცხენა ორსართულიანი ნაწილი ააგეს 1871 წელს მეორე გილდიის ვაჭრის ქვრივის მატრენ ბატაშევას სახსრებით. მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ ქვრივი ქალი განაგრძობდა ქმრის კომერციულ საქმიანობას - ვაჭრობდა შაქრით. მის მიერ აშენებული ორსართულიანი სახლი გამოირჩეოდა დახვეწილი არქიტექტურით. მეორე სარტულზე შენობას ჰქონდა შვიდი ფანჯარა. მის მარცხენა ნაწილში იყო მთავარი შესასვლელი, რომელიც თაღში იყო მოქცეული. მშენებლობის დასრულების შემდეგ პერუშინის მარცხენა ნაწილში განთავსდა სასტუმრო „დონი“, სახლის სარდაფში განთავსდა წიგნის მაღაზია და ლინიცკის ბიბლიოთეკა. სახლის მარჯვენა ნაწილში, გავიხის ყოფილ სახლში ამჟამად განთავსებუია სამხრეთის ფედერალური უნივერსიტეტის სამეცნიერო-კვლევითი დაწესებულება. XIX საუკუნის ბოლოს აქ განთავსებული იყო სასტუმრო „საფრანგეთი“. შენობის ქვედა ნაწილი რუსტირებულია. მთავარი შესასვლელის თავზე აივნებია. ამ სასტუმროში 1894 და 1898 წლებში ტაგანროგში ვიზიტისას სტუმრობდა ანტონ ჩეხოვი. XX საუკუნის დასაწყისში პირველი გილდიის ვაჭრის ოტო გავიხის (1853-1911 წწ.) მეთვალყურეობით სასტუმრო „საფრანგეთის“ ადგილზე გაიხსნა კომფორტული სასტუმრო „Европейская“. 1911 წლის 2 აპრილს სწორედ აქ მოიკლა თავი სახლის მეპატრონემ. პირველი მსოფლიო ომის პერიოდში შენობაში ლაზარეთი იყო გახსნილი. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ გავიხის სახლში ბინა იქირავა ისტორიისა და გეოგრაფიის მაწავლებელმა დიმიტრი დრობიაზგომ. სამოქალაქო ომის დროს კი აქ განთავსებული იყო თეთრგვარდიელების შტაბი. მოგვიანებით სახლი დაიკავა რევკომმა, ხოლო 1918 წელს გერმანელების ოკუპაციის პერიოდში - გერმანულმა კომენდატურამ. გერმანელების წასვლის შემდეგ შენობაში განთავსდა ანტონ დენიკინის მოხალისეთა არმიის შტაბი. სამოქალაქო ომის დასრულების შემდეგ შენობა რკინიგზელთა საბავშვო ბაღმა დაიკავა. 1928-1941 წლებში შენობაში მოქმედებდა შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატი (ნკვდ). მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ პერუშინისა და გავიხის სახლები გააერთიანეს ერთ სახლად და მასში განათავსეს საზღვაო საავიაციიო სასწავლებელი. მოგვიანებით გაერთიანებულ შენობებს დაადგეს მესამე სართულიც. ამჟამად სახლის მარცხენა ნაწილში განთავსებულია „როსტოვის სამოქალაქო პროექტი“ და „სტანდარტიზაციისა და მეტროლოგიის ცენტრი“, ხოლო მარჯვენა ნაწილში კალმიკოვის სახელობის რადიოტექნიკური უნივერსიტეტის მიკროპროცესორული სისტემის კათედრა. სარდაფში მოქმედებს კაფე „რუსული ჩაი“. კედელზე განთავსებულია მემორიალური დაფა, რომელიც გვაუწყებს 1928-1941 წლებში შენობაში ნკვდ-ს მოღვაწების შესახებ. Гаврюшкин О. П. Вдоль по Питерской (хроника обывательской жизни). Таганрог, 2000 Таганрог ул. Петровская, 79, 81 დაარქივებული 2013-10-10 საიტზე Wayback Machine.
ფსალტის სახლი

ფსალტის სახლი (რუს. Дом Псалти) — ორსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი. სახლი აგებულია XIX საუკუნის შუა წლებში. სახლი 2002 წლის 31 დეკემბრის № 124 დადგენილების მიხედვით არის რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვსკის ქუჩა № 82. ტაგანროგში პეტროვსკის ქუჩაზე მდებარე ერთსართულიანი სახლი ააგეს XIX საუკუნის შუა წლებში ვაჭარ ნიკოლოზ ფსალტის სახსრებით. მშენებლობის დასრუების შემდეგ შენობის ერთ-ერთი სათავსო დაიქირავა პორტრეტების ფოტოგრაფმა სიმონ ისაკოვიჩმა. ეს იყო ქალაქში პირველი ფოტოგრაფიული კაბინეტი. XIX საუკუნის 60-იან წლებში აქ რამდენიმე ხნით მუშაობდა ბერძნული წარმოშობის რუსი მხატვარი, პეიზაჟის ოსტატი არხიპ კუინჯი. ამ პერიოდში მოხდა ფოტოს პირველი დაბეჭდვა ქაღალდზე. 1876 წელს სახლი მთლიანად გადავიდა ფოტოგრაფ სიმონ ისაკოვიჩის მფლობელობაში. გარკვეული პერიოდი სახლში განთავსებული იყო ფოტოგრაფ ნ. ვაინერის კაბინეტი. სახლში ცხოვრობდა პეიზაჟების ოსტატი ბორის შიკი, რომლის მიერ დამნაშავეებისათვის გადაღებული ფოტოები ფოტოები შევიდა დამაშავეთა კარტოთეკაში. XX საუკუნის დასაწყისში სახლი შეიძინა კბილის ექიმმა აბრამ მაიოროვმა, ხოლო 1910-იანი წლებიდან სახლის მფლობელი გახდა თავადი ვ. სედოვი. სედოვის დროს სახლს დააშენეს მეორე სართული. სახლის მეორე სართულზე ცხოვრობდა თავად მფლობელი შვილთან და მეუღლესთან ერთად, ხოლო პირველი სართული იჯარით ჰქონდათ გაცემული კბილის ტექნიკოს ც. ნორდშტეინზე. ნორდშტეინის ძმამ ა. ნორდშტეინმა ამავე სახლში გახსნა ფოტოგრაფიული კაბინეტი. პირველ სართულზე ასევე მუშაობდა ბერმანის ქალთა ქუდების მაღაზია. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოახდინეს სახლის ნაციონალიზაცია. საბჭოთა ხელისუფლების დროს პირველ სართულზე მუშაობდა პოლიტიკური წიგნების მაღაზია „ფაკელი“, ფოტოატელიე „ეტიუდი“. ამჟამად სახლში განთავსებულია საკანცელარიო მაღაზიია „პერსონა“ და ფოტო ატელიე. სიმეტრიული აგურის ორსართულიანი შენობა ორი აივნით, აგებულია კლასიკურ სტილში. მეორე სართულის ფანჯრები დამშვენებულია კლდის ქვით. კუთხის ფანჯრების თავზე ფრონტონებია. Гаврюшкин О. П. Вдоль по Питерской (хроника обывательской жизни). Таганрог, 2000 Таганрог ул. Петровская, 82 დაარქივებული 2019-04-11 საიტზე Wayback Machine.
ბერილიუმის ოქსიდი

ბერილიუმის ჟანგი ან ბერილიუმის ოქსიდი — ბერილიუმის და ჟანგბადის ნაერთი, ქიმიური ფორმულით BeO. არის თეთრი ფხვნილი. მისი დნობის ტემპერატურაა 2,507°C. სიმკვრივე 3025 კგ/მ³. ბერილიუმის ჟანგი ბუნებაში იშვიათად გვხვდება მინერალ ბრომელიტის სახით. წყალში პრაქტიკულად უხსნადია, მჟავაში გახსნისას წარმოქმნის მარილებს. ტუტეებთან ურთიერთქმედებისას იძლევა წყალში ხსნად მარილებს — ბერილატებს. ბერილიუმის ჟანგს ღებულობენ ბერილიუმის ჰიდროჟანგის ან ამრილების თერმული დაშლით. მას იყენებენ როგორც ცეცხლგამძლე, ინერტულ მასალას ტიგელებისა და სპეციალური კერამიკის დასამზადებლად, ატომურ რეაქტორებში, რენტგენოტექნიკაში, ორგანული სინთეზის დროს კატალიზატორად და სხვა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 319. Beryllium Oxide MSDS from American Beryllia* IARC Monograph "Beryllium and Beryllium Compounds" International Chemical Safety Card 1325 National Pollutant Inventory – Beryllium and compounds NIOSH Pocket guide to Chemical Hazards
ბრი ლარსონი

ბრი ლარსონი (ინგლ. Brie Larson; დ. 1 ოქტომბერი 1989) — ამერიკელი მსახიობი, რეჟისორი და მომღერალი. მოქმედი კარიერა ტელევიზიაში დაიწყო, როდესაც გამოჩნდა სიტკომში „მამის აღზევება“, რისთვისაც ახალგაზრდა მსახიობის ჯილდო მოიპოვა. 2004 წელს ჯერ კიდევ როგორც მოზარდმა, მცირე როლები მიიღო ფილმებში: „13-დან 30-ში“ და „ძილის გარეშე“. შესრულებული როლისთვის კომედიურ ფილმში „ბუს ძახილი“ დაიმსახურა დადებითი შეფასება კინოკრიტიკოსებისგან და შემდეგ მიიღო მეორეხარისხოვანი როლები ფილმებში „გრინბერგი“ (2010), „სკოტ პილიგრიმი მსოფლიოს წინააღმდეგ“ (2010), „21 ჯამპ სტრიტი“ (2012) და „დონ ჯონი“ (2013). 2009-2011 წლებში თამაშობდა სერიალში „ტარას შეერთებული შტატები“. წარმატებული აღმოჩნდა შესრულებული როლი დამოუკიდებელ დრამატულ ფილმში „მოკლე ვადა 12“ (2013), რისთვისაც კინოკრიტიკოსების მოწონება დაიმსახურა. ამას მოჰყვა წარმატებული როლი კანადურ-ირლანდიურ დამოუკიდებელ ფილმში „ოთახი“ (2015), რომელიც გადაღებულია რეჟისორ ლენი აბრაჰამსონის მიერ ამავე სახელწოდების ნოველის მიხედვით. ჯოი ნიუმანის როლის შესრულებისთვის ფილმში „ოთახი“ მოიპოვა ოსკარი, ოქროს გლობუსი და BAFTA. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბრი ლარსონი ბრი ლარსონი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ბრი ლარსონი TCM-ის კინოფილმების მონაცემთა ბაზაში
დროსის სახლი

დროსის სახლი (რუს. Дом Дросси) — უძველესი ერთსართულიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი. სახლი აგებულია 1850-იან წლებში. მდებარეობს რაბინოვიჩისა და რაფაილოვიჩის სახლებს შორის. დროსის სახლი რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლია. მისამართი: ტაგანროგი, ფრუნზეს ქუჩა № 22. დროსის სახლი აგებულია 1850-იან წლებში ტაგანროგელი ვაჭრის, პურის კომერსანტის ა. დროსის მიერ. სახლი განეკუთვნება ჩეხოვთან დაკავშირებული ძეგლების სიას. ანტონ ჩეხოვი იყო სახლის მფლობელის ვაჟის ანდრეი დროსის თანაკლასელი და ზოგჯერ მათ სტუმრობდა ხოლმე. ანტონს იზიდავდა კულტურული ატმოსფერი, რომელიც ყვაოდა ამ ოჯახში, მათი მუსიკალური საღამოები და საოჯახო სპექატაკლები. 1925 წელს ტაგანროგში მოხდა სახლების საერთო მუნიციპალიზაცია, სახლებისა, რმელთა საერთო ფართობიც 100 კვ. მ-ზე მეტი იყო. ყოფილ მფლობელებს გადაეცათ პატარა ოთახები საკუთარ სახლში, ან გადავიდნენ სხვა ბინებში. აღნიშნული მუნიციპალიზაციის ფარგლებში დროსის სახლიც კომუნალურ ბინებად დაყვეს. 1930-იან წლებამდე სახლში ცხოვრობდა ანდრეი დროსის უმცროსი და მარია სტეიგერი, რომელიც დარჩენილია ა. ჩეხოვის ბავშვობის მოგონებებში. სახლის ფასადზე დაკიდულია მარმარილოს მემორიალური დაფა ტექსტით: ამჟამად დროსის სახლის, ისევე როგორც სხვა სახლების ფასადი საშინელ მდგომარეობაშია, რომელიც გაამწვავა ე. წ. „სარემონტო ინიციატივებმა“. სახლის შესაკეთებელი სახსრები მუნიციპალურმა მთავრობამ ვერ გამოძებნა ვერც ანტონ ჩეხოვის 150 წლის იუბილისთვის და ვერც მოგვიანებით. დროსის ორსართულიანი სახლი ძალიან მოკრძალებულია, არ გამორჩევა რაიმე არქიტექტურული გადაწყვეტილებებით. ანდრეი დროსი (1860-1918) — რუსი ოფიცერი, ანტონ ჩეხოვის გიმნაზიელი მეგობარი. ანტონ ჩეხოვი (1860-1904) — ცნობილი რუსი მწერალი, მსოფლიო ლიტერატურის კლასიკოსი. ↑ 1.0 1.1 1.2 Киричек М. С. Дросси дом // Таганрог. Энциклопедия. — Таганрог: Антон, 2008. — С. 330. — ISBN 978-5-88040-064-5. ↑ Дросси-Стейгер М. Д. Юный Чехов / Публ. Н. А. Роскиной // Литературное наследие. — 1960. — Т. 68. — С. 538—541. ↑ Нетреба Ф. Валентин Моисеенко: «Каждый на своем месте должен хорошо делать свою работу»[მკვდარი ბმული] // Парламентский вестник Дона. — 2012. — № 6. ↑ 4.0 4.1 Роскин А. Чехов. — М.: Детгиз, 1959. — 176 с.
იდელსონის აფთიაქი

იდელსონის აფთიაქი (რუს. Аптека Идельсона) — უძველესი სახლი ტაგანროგში, როსტოვს ოლქი. მდებარეობს წითელ შესახვევ № 53-ში. ამჟამად ეწოდება აფთიაქი № 53. 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 გადაწყვეტილების საფუძველზე სახლს, რომელშიც მდებარეობდა იდელსონის აფთიაქი მიენიჭა რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. თავდაპირველად სახლის მფლობელმა რ. ბ. იდელსონმა, სანამ სახლს ააშენებდა თავისი აფთიაქის განსათავსებლად იჯარით აიღო სათავსო თანამედროვე ჩეხოვის ქუჩაზე. შემდეგ თავისი ბიზნეს საქმიანობის განვითარებისათვის იყიდა ორსართულიანი სახლი და მის პირველ სართულზე 1884 წელს განათავსა საკუთარი აფთიაქი. დროთა განმავლობაში იდელსონის აფთიაქი ქალაქ ტაგანროგში ერთ-ერთი საუკეთესო გახდა. ჩვენს დრომდე შემორჩენილია იდელსონის აფთიაქის ეტიკეტების გამოსახულება. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ. 1920 წლის 20 ივნისს მოხდა სახლის ნაციონალიზაცია. შემდგომში აფთიაქში მუშაობდა 9 ადამიანი. მთავარი პროვიზორის თანამდებობაზე დაინიშნა ი. ბ. ნანკინი. დაწესებულებას ეწოდა ააფთიაქი № 53 და აგრძელებდა თავის საქმიანობას. 1980-იან წლებში შევიდა კომპანია „ფარმაციის“ შემადგენლობაში. იდელსონის სახლის ფასადის ელემენტები, რომელიც გამოყენებულია მის გასაფორმებლად საკმად ასიმეტრიულია. ეს ელემენტებია ბარელიეფები, შეისრული ფანჯრები და სხვ. სახლის გარეთა ფასადი შესრულებულია გოთიკურ არქიტექტურულ სტილში. ↑ 1.0 1.1 Энциклопедия Таганрога ↑ 2.0 2.1 Красный переулок, дом 23. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-05. ციტირების თარიღი: 2017-03-05. ↑ Аптечные этикетки
სალამატის რეგიონი

სალამატის რეგიონი (ფრანგ. Salamat, არაბ. منطقة سلامات) — ჩადის რეგიონი. თავისი სახელწოდება მან მიიღო რეგიონში ჩამომდინარე მდინარე სალამატის გამო. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ამ-ტიმანი. ფართობი — 66 000 კმ², მოსახლეობის რაოდენობა 2009 წლის აღწერის მონაცემებით შეადგენს 308 605 ადამიანს. სალამატის რეგიონი მდებარეობს ქვეყნის უკიდურეს სამხრეთ-აღმოსავლეთში და შეესაბამება ადრე აქ მდებარე სალამატის პრეფექტურის ტერიტორიას. დასავლეთით რეგიონს ესაზღვრება შუა შარის და გერის რეგიონები, ჩრდილოეთით სილის რეგიონი, სამხრეთ-აღმოსავლეთით რეგიონზე გადის სახელმწიფო საზღვარი ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკასთან. სალამატის რეგიონში მდებარეობს ზაკუმის ეროვნული პარკი. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით სალამატის რეგიონი იყოფა 3 დეპარტამენტად — აბუდეია (შედგება 3 ქვეპრეფექტურისაგან), ბაჰრ-აზუმი (3 ქვეპრეფექტურისაგან), ჰაზარ-მანგუეიგნე (3 ქვეპრეფექტურისაგან). სალამატის რეგიონის ეკონომიკის საფუძველია სოფლის მეურნეობა — მეცხოველეობა, ფეტვის და არაქისის მოყვანა, ასევე თევზჭერა. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (Census-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-07-01. ციტირების თარიღი: 2017-03-05. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (geohive-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-16. ციტირების თარიღი: 2017-03-05. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (citypopulation-2009) ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (statoids-2009)
სილის რეგიონი

სილის რეგიონი (ფრანგ. Sila, არაბ. منطقة سيلا) — ჩადის რეგიონი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი გოზ-ბეიდა. ფართობი — 37 000 კმ², მოსახლეობის რაოდენობა 2009 წლის აღწერის მონაცემებით შეადგენს 289 776 ადამიანს. სილის რეგიონი მდებარეობს ჩადის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. ჩრდილოეთით რეგიონს ესაზღვრება უადაის და ბათის რეგიონები, დასავლეთით გერის რეგიონი, სამხრეთით სალამატის რეგიონი, სამხრეთ-აღმოსავლეთით რეგიონზე გადის სახელმწიფო საზღვარი ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკასთან, აღმოსავლეთით სუდანთან. სილის რეგიონი შეიქმნა 2008 წლის 19 თებერვალს უადაის რეგიონისგან. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით სილის რეგიონი იყოფა 2 დეპარტამენტად — კიმიტი (შედგება 7 ქვეპრეფექტურისაგან) და ჯურფ-ალ-აჰმარი (3 ქვეპრეფექტურისაგან). ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (Census-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-07-01. ციტირების თარიღი: 2017-03-05. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (geohive-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-16. ციტირების თარიღი: 2017-03-05. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (citypopulation-2009) ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (statoids-2009)
ტანჯილეს რეგიონი

ტანჯილეს რეგიონი (ფრანგ. Tandjilé, არაბ. منطقة تانجلي) — ჩადის რეგიონი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ლაი. ფართობი — 17 000 კმ², მოსახლეობის რაოდენობა 2009 წლის აღწერის მონაცემებით შეადგენს 682 817 ადამიანს. ტანჯილეს რეგიონი მდებარეობს ჩადის სამხრეთ ნაწილში. ჩრდილოეთით რეგიონს ესაზღვრება შარი-ბაგირმის რეგიონი, დასავლეთით აღმოსავლეთი მაიო-კების და დასავლეთი მაიო-კების რეგიონები, სამხრეთით აღმოსავლეთი ლოგონის და დასავლეთი ლოგონის რეგიონები, აღმოსავლეთით მანდულის და შუა შარის რეგიონები. ტანჯილეს რეგიონში ცხოვრობენ შემდეგი ეთნიკური ჯგუფები: — მარბა (რეგიონის მთლიანი მოსახლეობის დაახლოებით 20 %), ლელე (13,7 %), ნანჯერე (13,7 %), ნგამბი (12,7 %), გაბრი (11 %). მათ გარდა რეგიონში ასევე ცხოვრობს რამდენიმე ათეული ათასი მომთაბარე მოსახლეობა. ტანჯილეს რეგიონის დიდი ქალაქებია — რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრი ლაი, ასევე კელო, ბენოუ, ბერე. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით ტანჯილეს რეგიონი იყოფა 2 დეპარტამენტად: დასავლეთი ტანჯილე (შედგება 8 ქვეპრეფექტურისაგან) და აღმოსავლეთი ტანჯილე (5 ქვეპრეფექტურისაგან). ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (Census-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-07-01. ციტირების თარიღი: 2017-03-05. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (geohive-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-16. ციტირების თარიღი: 2017-03-05. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (citypopulation-2009) ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (statoids-2009)
ტიბესტის რეგიონი

ტიბესტის რეგიონი (ფრანგ. Tibesti, არაბ. منطقة تبستي) — ჩადის რეგიონი. შეიქმნა 2008 წლის 19 თებერვალს ჩადის ადმინისტრაციული რეფორმის შედეგად, რის შედეგადაც გაიზარდა რეგიონების რაოდენობა, რეფორმამდე შედიოდა უფრო მსხვილი რეგიონის — ბორკუ-ენედი-ტიბესტის შემადგენლობაში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ბარდაი. ფართობი — 130 000 კმ², მოსახლეობის რაოდენობა 2009 წლის აღწერის მონაცემებით შეადგენს 21 970 ადამიანს. რეგიონის სახელწოდება წარმოსდგება მის ტერიტორიაზე მდებარე ტიბესტის მთიანეთის გამო. ტიბესტის რეგიონი მთლიანად მდებარეობს საჰარის უდაბნოს ზონაში ჩადის ჩრდილოეთით. რეგიონის რელიეფს განსაზღვრავს ტიბესტის მთიანეთი. კლიმატი მკვეთრად კონტინენტალურია, ჰაერის ტემპერატურა ზაფხულში იწევს 45 °C-მდე. ტიბესტის რეგიონში კლდეზე შესრულებული ნახატები ამტკიცებენ, რომ აქ არსებობდა ნეოლითის ხანის ცივილიზაცია 25 ათასი წლის წინ. პირველი ევროპელი, რომელიც 1859 წელს ესტუმრა ტიბესტის რეგიონს და ნებართვის გარეშე ქალაქ ზუარს, იყო გუსტავ ნახტიგალი. ამისთვის მას მიესაჯა სიკვდილით დასჯა, მისი თხოვნა შეწყალების შესახებ უარყოფილი იქნა, მაგრამ მას უშველა ადგილობრივმა არისტოკრატმა არამი ტეტიმიმ, რომელმაც მას თავშესაფარი მისცა. ტიბესტის რეგიონი დასახლებულია ტუბუს ეთნიკური ჯგუფით, რომლებიც ცხოვრობენ არა მარტო ჩადში, არამედ ნიგერში, ლიბიაში, სუდანში და ეგვიპტეში. მოსახლეობა ძირითადად სუნიტი მუსლიმებია. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით ტიბესტის რეგიონი იყოფა 2 დეპარტამენტად: აღმოსავლეთი ტიბესტი (შედგება 4 ქვეპრეფექტურისაგან) და დასავლეთი ტიბესტი (3 ქვეპრეფექტურისაგან). ტიბესტის რეგიონის ეკონომიკის საფუძველია სოფლის მეურნეობა — მეცხოველეობა (თხების და აქლემების მოშენება), ასევე მიწათმოქმედება (ფინიკის პალმა). მოსახლეობის ნაწილი მომთაბარე ცხოვრებას მისდევს. ↑ Ordonnance n° 002/PR/08 portant restructuration de certaines collectivités territoriales décentralisées ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (Census-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-07-01. ციტირების თარიღი: 2017-03-05. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (geohive-2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-16. ციტირების თარიღი: 2017-03-05. ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (citypopulation-2009) ↑ მოსახლეობის 2009 წლის აღწერა (statoids-2009)
დარვაზის ტაძარი

დარვაზის ანუ დარბაზის ტაძარი (აზერ. Darvaz məbədi ან Darvaz kilsəsi) — ძველი ქრისტიანული ტაძარი საქართველოს ისტორიულ კუთხე საინგილოში, დღევანდელ აზერბაიჯანში, ბელაქანის რაიონში, რაიონული ცენტრიდან სამხრეთით 15-16 კილომეტრის დაშორებით. მთლიანად ნაშენები იყო აგურით. მისი ნაშთები დგას ალაზნის მარცხენა ნაპირზე არსებული ტუგაის ტყის შუაგულში მდებარე ქაჯარჩიოლის მდელოზე. მახლობლად არის სოფელი დარვაზბინა. ტაძარი მოხსენიებული აქვთ ძველ ავტორებს. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „დარვაზის ტაძარი“ ვიკისაწყობში. “Darvaz” məbədi დაარქივებული 2015-05-18 საიტზე Wayback Machine. ჰერეთის (საინგილოს) ტაძრები
ეპისკოპოსის სახლი

ეპისკოპოსის სახლი (რუს. Архиерейский дом) ასევე კირსანოვის სახლი (რუს. Дом Кирсанова) — სართულნახევრიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნეში, 1824 წელს. ეპისკოპოსის სახლი 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 დადგენილების მიხედვით არის რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. მისამართი: ტაგანროგი, ჩეხოვის ქუჩა № 129. ეპისკოპოსის ანუ კირსანოვის სახლი აგებულია 1824 წელს და წარმოადგენდა გენერალ კირსანოვის საკუთრებას. 1917 წლამდე ანუ ოქტომბრის რევოლუციამდე, სახლში განთავსებული იყო ეპისკოპოსის ბინა, აქვე იყო მისი კანცელარია და აგრეთვე კარის ეკლესია. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ ეპისკოპოსის სახლში განათავსეს კომუნალური ბინები. ეპისკოპოსის ანუ კირსანოვის სახლის პირველი სართული რუსტირებულია. კოლონები დაკავშირებულია ბალუსტრადასთან მეორე სართულის დონეზე. შენობის კარნიზს მთელ სიგრძეზე გასდევს კბილანები, რომელთაც გააჩნიათ სწორკუთხა ფორმა. ზედა მთლიან სართულზე დიდი ნახევრაწრიული ფორმის ფანჯრებია თამასებით, რომელიც ორივე მხარეს რუსტირებულია. შენობას აქვს გადახურული აივანი, რომლის გადახურვაც დაფუძნებულია ოთხ დორიულ კოლონაზე. ფრიზზე დგას ატიკი, რომელზეც ოთხი ნიშია. ორი მათგანი ფასადზეა განთავსებული, ხოლო დანარჩენი ორი კუთხის კედლებზე. ეპისკოპოსის ანუ კირსანოვის სახლი ერთ-ერთი იმ შენობათაგანია ტაგანროგში, რომელიც აგებულია კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. ↑ 1.0 1.1 1.2 Русский классицизм ↑ Объекты культурного наследия регионального значения г. Таганрог