laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ჯულია ენდრიუსი

ჯულია ენდრიუსი (ინგლ. Julie Andrews დ. 1 ოქტომბერი, 1935) — ბრიტანელი მსახიობი, მოცეკვავე და მომღერალი. იგი ცნობილი გახდა თავისი სიმბოლური როლებიდან 1965 წელს გამოსულ ფილმ „მერი პოპინს“-სა და 1966 წელს გამოსულ „ხმა მუსიკისა“-ში. ამ ფილმების შემდეგ იგი გახდა უფრო მდიდარი და შეინარჩუნა კარიერა როგორც მომღერალმა და საესტრადო არტისტმა. ჯულია ენდრიუსი დაიბადა 1935 წლის 1 ოქტომბერს სურეიში, ინგლისში. იგი იზრდებოდა რთულ პირობებში, როდესაც ის იყო პატარა, მისი მშობლები გაშორდნენ და მას თავიდან ზრდიდა მამამისი, მაგრამ შემდეგ გადავიდა დედასთან(ბარბარა) და მის მამინაცვალთან, ტედ ენდრიუსთან. მისი ყველაზე ადრინდელი მოგონებაა საჰაერო თავდასხმა თავშესაფარზე. ის ამბობდა რომ, საჰაერო თავდასხმისას მამამისმა და მან დაიწყეს სიმღერა ყველაზე მაღალ ოქტავებზე რაც შეეძლოთ. ამ პერიოდში მისმა მშობლებმა პირველად გაიგეს მისი შესანიშნავი ხმა და გადაწყვიტეს, რომ უფრო განევითარებინათ ეს ტალანტი მასში. მის მასწავლებლებს შორის ყველაზე ცნობილი სოპრანო და ხმის ინსტრუქტორი იყო მადეინ ლილიან სტილს-ალენი. ანდრიუსმა მოგვიანებით გამოააშკარავა, რომ მადეინ ლილიანმა მასზე უზარმაზარი გავლენა მოახდინა. ანდრიუსი ამბობდა, რომ ნათესაური კავშირი იგივეა რაც კავშირი დედასა და შვილს შორის. ჯულია ენდრიუსმა პირველი სამსახიობო გამოცდილება მიიღო 1945 წელს, 10 წლის ასაკში. მან პირველად დედასთან და მამინაცვალთან ერთად იმღერა სცენაზე. მას ახსოვდა მისი პირველი ნაბიჯები, როდესაც მივიდა მიკროფონთან. 1947 წლის 22 ოქტომბერს მან პირველად იმღერა მარტომ სცენაზე. ის ასრულებდა „Je Suis Titania“-ს მიგნონის არიიდან. ამ არიის ყველაზე ძნელი ნაწილის სახელწოდება იყო „Starlight Roof“-ი. შემდეგ წელს, როდესაც იგი იყო 13 წლის, გახდა ყველაზე ახალგაზრდა მსახიობი, რომელმაც განსხვავებულად შეასრულა სამეფოდან ნაბრძანები წარმოდგენა. 1950-1952 წლებში გახსნა ახალბედა სატელევიზიო პროგრამა. ის იყო „Educating Archie“ ტელეშოუს ძირითადი ნაწილი. 1983 წელს იგი გახდა მესამე ოსკარის მფლობელი ნომინაციაში „Victor/Victoria“-ს ფილმის საუკეთესო მსახიობი. Top 100 Famous Women Julie Andrews: Prim and Improper Official site for The Very Fairy Princess by Julie Andrews and Emma Walton Hamilton
ვარდიანის ეკლესია

ვარდიანის დარბაზული ეკლესია — ძველი ქართული ტაძარი ისტორიულ საინგილოში, თანამედროვე აზერბაიჯანის კახის რაიონში, სოფელ ვარდიანის სამხრეთით. შენობის პროპორციები იყო 9X6 მ. ამჟამად იგი უკვე სრულიად დანგრეული, მიდამო კი აოხრებულია. დარბაზული ეკლესია ნაკურთხი იყო წმინდა აბო თბილელის სახელზე. წერილობითი წყაროებიდან მოიხსენიება ე.წ. მაღალაშვილისეული ოთხთავის 1310 წლის მინაწერ-„ანდერძში“ , საიდანაც ირკვევა რომ წმ. „ჰაბოჲს“ სალოცავი, მხარეში მოგზაურობის დროს, სხვა სავანეებთან ერთად მოინახულა პატრიარქმა ექვთიმემ. სოფლის ახლოს ქოშის მთაზე არის სხვა ძველი ეკლესიის ნანგრევები. მიმდებარე ტერიტორია არქეოლოგიურად შეუსწავლელია. ჰერეთის (საინგილოს) ტაძრები // Orthodoxy.ge gulluk - ვიდეო ↑ 1.0 1.1 ვარდიანი — ქართლის ცხოვრების ტოპოარქეოლოგიური ლექსიკონი ↑ მ. ჯანაშვილი, საქართველოს ისტორია, ტფილისი, 1895 წ., გვ. 205 ↑ ზ. ედილი, საინგილო, თბ., 1947. გვ. 158, 159.
საოლქო სასამართლოს შენობა (ტაგანროგი)

საოლქო სასამართლოს შენობა (რუს. Здание окружного суда) — ძველი სამსართულიანი სახლი ქალაქ ტაგანროგის ცენტრში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. 1860-იანი წლების არქიტექტურის ძეგლი. ამჟამად შენობაში განთავსებულია ტაგანროგის მეტალურგიული კოლეჯი. მისამართი: ტაგანროგი, დობროლიუბოვის შესახვევი № 11. საოლქო სასამართლოს შენობა (ჯურიჩის სახლი) მდებარეობს დობროიუბოვის შესახვევისა და პეტროვის ქუჩის კუთხეში. იგი XIX საუკუნის არქიტექტურული ძეგლია. მისი მშენებლობა საკუთარი სახსრებით დაიწყო მომავალმა ქალაქის თავმა, ვაჭარმა ნ. ჯურიჩმა. სახლის მიმათ დაკარგა ინტერესი და იგი მიჰყიდა საოლქო სასამართლოს. აღნიშნული შენობა იყო პირველი სამსართულიანი სახლი ტაგანროგში. საოლქო სასამართლო ჯურიჩის სხლში გაიხსნა 1869 წლის 30 აპრილს. სასამართლო განიხილავდა სამოქალაქო და სისხლის სამართლის საქმეებს. სასამართლო შედგებოდა თავჯდომარის, გამომძიებლისა და ნაფიცი მსაჯულებისაგან, რომლებსაც ირჩევდნენ ქალაქის საკრებულოს წევრები კარგი რეპუტაციის მქონე ადგილობრივი მოსახლეობისაგან. 1882 წელს შენობა დატოვა საოქლო სასამართლომ და გადავიდა ტაგანროგის ცენტრალურ - პეტროვის ქუჩაზე. 1920 წელს აღნიშნულ შენობაში განათავსეს შორმის სასახლე, მოგვიანებით შრომის ბირჟა. 1939-1941 წლებში სამასაწავლებლო ინსტიტუტი. მეორე მსოფლიო ომის დასრულებიდან დღემდე შენობაში მოქმედებს ტაგანროგის მეტალურგიული ტექნიკუმი (ამჟამად კოლეჯი). საოლქო სასამართლოს შენობის არქიტექტორი იყო ა. ზაგოსკინი. შენობას გააჩნია მდიდრულად გაფორმებული ფასადი. ტაგანროგელები მას ზოგჯერ უწოდებდნენ „მინიატურულ ზამთრის სასახლეს“. მთავარი კუთხის შესასვლელის თავზე ჩამონტაჟებული იყო საათი, ამჟამად მის ადგილზე განთავსებულია მეტალურგიული კოლეჯის გერბი. Энциклопедия Таганрога. — Ростов-н/Д: Ростиздат, 2003. — 512 с. — ISBN 5-7509-0662-0 «Зимний дворец» в Таганроге დაარქივებული 2017-01-31 საიტზე Wayback Machine. Здание Окружного суда დაარქივებული 2017-01-31 საიტზე Wayback Machine. Достопримечательности Таганрога
ქურმუხის ციხე

ქურმუხის ციხე (აზერ. Cinli qala ჯინლი-ყალა) — ციხე-სიმაგრე ჰერეთში, დღევანდელ აზერბაიჯანში. მდებარეობს კახის რაიონში, კახი-ილისუს მაგისტრალის მე-7 კილომეტრზე, გზის მახლობლად, სოფელ აღჩაისთან, მდინარე ქურმუხჩაის მარჯვენა ნაპირზე. ციხის ბურჯი ბურჯი კარიბჭე კარიბჭე კარიბჭე ციხის შიგნით ჩრდილოეთის კედელი სამხრეთის კედელი შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ქურმუხის ციხე“ ვიკისაწყობში. ექსპედიცია „ქურმუხის ციხე“ - ვიდეო ↑ H.Əzimov, Ş.Əhmədov. Qax abidələri. Bakı: Səda 1998
ქვის კიბე (ტაგანროგი)

ქვის კიბე (რუს. Каменная лестница) — ტაგანროგის (როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია) ერთ-ერთი ღირსშესანიშნაობა. კიბე, რომელიც ბერძნების ქუჩას აკავშირებს ნავსადგურის ქუჩასთან და პუშკინის სანაპიროსთან. კიბის სიგრძეა 108 მეტრი, სიგანე — 6,5 მეტრი. პროექტის ავტორია - არქიტექტორი ფრანც ბოფო. მიეკუთვნება არიტექტურის ძეგლების სიას და შედის რუსეთის ფედერაციის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების ნუსხაში. ქვის კიბე ააშენეს 1823 წელს ბერძნული წარმოშობის ტაგანროგელი მეცენატის გერასიმე დეპალდოს სახსრებით. პროექტის ავტორად ითვლება ფრანც ბოფო. ვადიმ კუკუშინი, თავის ნაშრომში „ქვემო დონისა და აზოვისპირეთის არქიტექტურის ისტორია“ წერს: პეტრე მაკედონსკი იყო სასამართლოს მრჩეველი, ტაგანროგის არქიტექტორი 1800-1830 წწ. ქალაქმშენებლობის კომიტეტის თავმჯდომარე. კიბე უკვე ფუნქციონირებას შეუდგა 1823 წლის 14 სექტემბრიდან. ქვის კიბეს თავდაპირველად ჰქონდა 13 უჯრედი და 142 საფეხური. ზედა ნაწილის სიგანე იყო 5,42 მ, ხოლო ქვემოთ მისი სიგანე იყო 7,12 მეტრი, სიგრძე კი — 113 მეტრი. არქიტექტორის ცანაფიქრის მიხედვით თუკი კიბეს ზემოდან ქვემოთ გადავხედავდით, იგი ერთი სიგანის გვეჩვენებოდა, ხოლო თუკი ქვემოდან ზემოთ ავხედავდით - გარკვეულწილად ვიწროვდებოდა. ეს ეფექტი მიიღეს კიბეების სხვადასხვა სიგრძის შედეგად, მოგვიანებით აღნიშნული სტრატეგია გამოიყენეს ოდესაში, პოტიომკინის კიბის მშენებლობისას. კიბეების კაპიტალური რეკონსტრუქცია დაიწყო 1934 წელს. იგეგმებოდა 30 ანტიკური ფიგურის დადგმა. სამუშაოები დასრულდა 1935 წელს. დაიდგა 8 ქანდაკება. 30 ბერძნული და რომაული ვაზა, განათდა ნათურებით. კიბის დასასრულს სანაპიროზე მოეწყო ორი სკვერი, სადაც იყიდებოდა გამაგრილებელი სასმელები და ნაყინი. 2006 წელს რესტავრაცია ჩაუტარდა კიბეებს. კიბის მოაჯირები მოპირკეთდა გრანიტით. ტაგანროგის ზოგიერთი მაცხოვრებელი თვლიდა, რომ კიბეს დაეკარგა ისტორიული კოლორიტი. ზაფხულის პერიოდში კვირაში ერთხელ სახანძრო მილების დახმარებით წმენდენ კიბეებს. История Каменной лестницы на сайте Чеховского мемориального комплекса в Таганроге დაარქივებული 2008-05-09 საიტზე Wayback Machine. Виртуальная панорама каменной лестницы на сайте PanGorod.ru დაარქივებული 2011-12-22 საიტზე Wayback Machine. История Каменной лестницы на сайте Таганрог.su დაარქივებული 2011-10-15 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 Назаренко И. В. Каменная лестница // Таганрог. Энциклопедия. — Таганрог: Антон, 2008. — С. 377. — ISBN 978-5-88040-064-5. ↑ 2.0 2.1 Собств. корр. Каменная лестница Таганрога стала частью легенды о русской Ассоль[მკვდარი ბმული] // Агентство Национальных Новостей. — 2006. — 19 сент. ↑ 3.0 3.1 Кукушин В. С. История архитектуры Нижнего Дона и Приазовья. — Ростов-на-Дону: ГинГо, 1996. — С. 38. — ISBN 5-88616-027-2. ↑ Tyoha Реконструкция Старой Каменной лестницы[მკვდარი ბმული] // www.taganrog.ru. — 2003. — 22 мая. ↑ Проницательный Г. В Таганроге у каменной лестницы бывают «банные дни» // www.ruffnews.ru. — 2015. — 25 авг.
თეატრალური კაფე (ტაგანროგი)

თეატრალური კაფე (რუს. Кафе «Театральное») — ისტორიული კაფე ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ნაგებობა შედის რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კუტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 88. შენობა აგებულია XIX საუკუნის მეორე მეოთხედში. 1880 წელს იგი შეიძინა ვაჭარმა ივან გლობინმა, 1898-1906 წლებში სახლის მფლობელი იყო ადვკატის ცოლი ანა გენი, ხოლო 1915 წლიდან სახლის მფლობელია გადამდგარი პოდესაულის ცოლი კლავდია პოპოვა. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოხდა სახლის ნაციონალიზაცია. საბჭოთა პერიოდში აქ განთავსდა საცხოვრებლები და მაღაზიები, ხოლო 1976 წლის რესტავრაციის შემდეგ შენობაში გაიხსნა კაფე „თეატრალური“. ანტრესოლი გამოიყენებოდა ძირითადად სავაჭროდ და აქ განთავსებული იყო სამზარეულო. დარბაზის ყველა კედელზე ტემპერით დახატული იყო სურათი „ქორწილი“, ანტონ ჩეხოვის ამავე სახელწოდების პიესის მოტივებზე. სურათის ავტორი იყო ადგილობრივი თეატრის მხატვარ-დეკორატორი ნ. ლივადა. სარდაფში განთავსებული იყო ბარი. 1990-იან წლებში კაფე დაიხურა. ამჟამად შენობაში განთავსებულია რუსული „რაიფფაიზენბანკის“ ადგილობრივი ოფისი. შენობა აგებულია ბაროკოს არქიტექტურულ სტილში. შენობის მარცხენა და ცენტრალური ნაწილის ფასადი მდიდრულადაა დეკორირებული. მათზე განთავსებულია სამ-სამი ნახევარწრიული ფანჯარა, რომელიც გაფორმებულია თამასებით და კლდის ქვით. შენობის ფრიზი გლუვია, მაგრამ მასსა და ფანჯრის თამასებს შორის მრავალრიცხოვანი მცენარეული ორნამენტებია. ↑ Таганрог социалистический, часть 11.. skif_tag. ციტირების თარიღი: 2017-03-05.
სან-ჟოზე-დუ-პიაუი

სან-ჟოზე-დუ-პიაუი (პორტ. São José do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიკუსის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 591 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 18.06 კმ²-ზე. ფართობი 364 945 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
სან-ლუის-დუ-პიაუი

სან-ლუის-დუ-პიაუი (პორტ. São Luís do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 328 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიკუსის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 561 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 11.62 კმ²-ზე. ფართობი 220 375 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
სუსუაპარა

სუსუაპარა (პორტ. Sussuapara) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 240 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიკუსის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 229 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 30.72 კმ²-ზე. ფართობი 202 758 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ტანკი-დუ-პიაუი

ტანკი-დუ-პიაუი (პორტ. Tanque do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 280 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიკუსის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 620 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 6.57 კმ²-ზე. ფართობი 398 723 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ვალ-ფერასი

ვალ-ფერასი (პორტ. Wall Ferraz) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 160 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიკუსის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 280 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 15.85 კმ²-ზე. ფართობი 269 987 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ალაგოინია-დუ-პიაუი

ალაგოინია-დუ-პიაუი (პორტ. Alagoinha do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიუ IX-ს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 341 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 13.77 კმ²-ზე. ფართობი 532 981 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ალეგრეტი-დუ-პიაუი

ალეგრეტი-დუ-პიაუი (პორტ. Alegrete do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 200 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიუ IX-ს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 153 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 18.23 კმ²-ზე. ფართობი 282 710 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ფრანსისკუ-სანტუსი

ფრანსისკუ-სანტუსი (პორტ. Francisco Santos) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 270 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიუ IX-ს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 592 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 17.47 კმ²-ზე. ფართობი 491 862 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
მონსენიორ-იპოლიტუ

მონსენიორ-იპოლიტუ (პორტ. Monsenhor Hipólito) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 257 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიუ IX-ს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 391 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 18.41 კმ²-ზე. ფართობი 401 433 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
პიუ IX (პიაუი)

პიუ IX (პორტ. Pio IX) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 495 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიუ IX-ს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 17 671 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.08 კმ²-ზე. ფართობი 1 947 158 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
სანტუ-ანტონიუ-დი-ლისბოა (პიაუი)

სანტუ-ანტონიუ-დი-ლისბოა (პორტ. Santo Antônio de Lisboa) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 237 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიუ IX-ს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 007 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 15.51 კმ²-ზე. ფართობი 387 403 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
სან-ჟულიანი (პიაუი)

სან-ჟულიანი (პორტ. São Julião) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 377 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პიუ IX-ს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 675 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 22.07 კმ²-ზე. ფართობი 257 191 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ტაგანროგის კულტურისა და დასვენების პარკი

ტაგანროგის კულტურისა და დასვენების პარკი (რუს. Парк культуры и отдыха) — ქალაქის პარკი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მდებარეობს პეტროვის ქუჩაზე. 1806 წლის 2 აპრილს, ტაგანროგის ხელმძღვანელმა ბარონ ბალთაზარ კამპენჰაუზენს ნება დართო ქალაქში გაეშენებინა პარკი. 1806 წლის 30 ივნისს ინჟინერმა შარჟინმა წარმოადგინა პარკის გეგმა, რომლის ნაწილში განთავსებული უნდა ყოფილიყო სამკურნალო მცენარეები, ხოლო ნაწილში ხილი და დეკორატიული მცენარეები. გაზაფხულზე და შემოდგომაზე მიმდინარეობდა მიწის სამუშაოები, რომლისთვისაც იყენებდნენ ციხის პატიმრებს. დაიგეგმა პლანტაცია, რამდენიმე ხეივანი და ბილიკები, გათხარეს ჭაბურღილები, ააშენეს შენობა დარაჯებისთვის და ინსტრუმენტების შესანახად, ჩატარდა პირველი გამწვანების ეტაპი. 1909 წელს ბაღში ყველა ხე გადაჭრეს და ახალი ხეები დარგეს. 1934 წელს ბაღი პარკად გადააკეთეს და მიანიჭეს მაქსიმ გორკის სახელი. ამის შემდეგ პარკს რამდენიმეჯერ მიენიჭა კულტურისა და დასვენების საუკეთესო პარკის წოდება. 2008 წელს მოახდინეს პარკის რეაბილიტაცია. 2012 წლის ოქტომბერში პარკში გასტროლებით იყო ვორონეჟის ოკენარიუმის მოძრავი დელფინარიუმი. პირველად პარკში ჭადრაკისა და შაშის პავილიონმა მუშაობა დაიწყო 1928 წლის მაისში ერთსართულიან სამკითხველო პავილიონში, რომელიც ააგეს 1927 წელს. 1992 წელს პავილიონი გადააკეთეს და გადაეცა კაფეს. 2012 წლის 4 აგვისტოს მოახდინეს პავილიონის რეკონსტრუქცია და საზეიმოდ, მეორედ გაიხსნა ჭადრაკის პავილიონი. მისი გახსნის ცერემონიალში მონაწილეობდა რუსეთის მთავრობის ვიცე-პრემიერი არკადი დვორკოვიჩი და როსტოვის ოლქის გუბერნატორი ვასილი გოლუბევი. გახსნის ცერემონიაზე გუბერნატორი გამოვიდა წინადადებით, ამავე პავილიონში მოეწყოთ საჭადრაკო ტურნირი გუბერნატორის თასზე. ჭადრაკის პავილიონში გარდა ჭადრაკის ტურნირებისა იმართება სამხატვრო და ფოტო გამოფენები. Энциклопедия Таганрога, 2-е изд., Таганрог, 2003 История города Таганрога, П. П. Филевский, Москва, 1898 Чеховские места в Таганроге. Путеводитель. Таганрог, 2004 Официальный сайт Парка культуры и отдыха им. Горького დაარქივებული 2021-01-25 საიტზე Wayback Machine. Виртуальный тур по Парку культуры и отдыха им. Горького დაარქივებული 2017-05-10 საიტზე Wayback Machine. Городской парк культуры и отдыха им. А. М. Горького დაარქივებული 2010-04-28 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 Киричек М.С. Два века таганрогского парка. — Таганрог: Лукоморье, 2006. — 128 с. ↑ Яснова К. Завари потихоньку калитку... // Таганрогская правда. — 2014. — 11 июля. — С. 3. ↑ 3.0 3.1 Вовк Е. Новая жизнь старого парка[მკვდარი ბმული] // Таганрогская правда. — 2012. — 26 окт. ↑ 4.0 4.1 4.2 4.3 Булейко А. История таганрогских шахмат продолжается... // Таганрогская правда. — 2012. — 10 авг.
ერდის პლატო

ერდის პლატო — კლდოვანი პლატო აფრიკაში. მდებარეობს ჩადის ჩრდილო-აღმოსავლეთში, ლიბიასთან და სუდანთან სახელმწიფო საზღვრის სიახლოვეს. მთიანი პლატო აგებულია ქვიშაქვებით, მისი სიმაღლე ზღვის დონიდან აღწევს 1115 მეტრს. ერდის პლატოზე იზრდება ქსეროფილური მარცვლოვნები და ბუჩქები. ერდის პლატოსა და ენედის პლატოს შორის მდებარეობს მურდის უდაბნო. 2005 წლამდე პირველი და ერთადერთი სამეცნიერო ექსპედიცია ამ შორეულ რეგიონში განხორციელდა 1923 წელს ოქსფორდის უნივერსიტეტის სტუდენტის აჰმედ ფაშა ჰასანეინის მიერ. 2005 წლის ბოლოს პლატოს კვლევას აწარმოებდა გერმანელმა გეოგრაფმა და კლიმატოლოგმა შტეფან კროპელინმა. Raoul Schrott: Die fünfte Welt. Innsbruck: Haymon Verlag 2007.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1524

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1524 მიიღეს ერთხმად 2004 წლის 30 იანვარს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურეს ყველა რეზოლუცია საქართველოსა და აფხაზეთის შესახებ, კერძოდ გაეროს რეზოლუცია 1462 (2003), საბჭომ გადაავადა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი საქართველოში, 2004 წლის 31 ივლისამდე. რეზოლუციის პრეამბულაში, საბჭომ ხაზი გაუსვა, რომ მიუღებელია მხარეებს შორის მოლაპარაკებებში პროგრესის არარსებობა. საბჭომ დაგმო გაეროს დამკვირვებელთა მისიის შვეულმფრენის ჩამოგდება 2001 წლის ოქტომბერში, რის შედეგადაც ცხრა ადამიანი დაიღუპა, ასევე სინანულით აღინიშნა ისიც, რომ დამნაშავეები თავდასხმაში ვერ დადგინდა. საბჭომ მიესალმა დსთ-სა და გაეროს დამკვირვებელთა მისიის სამშვიდობო ძალების წვლილს სამშვიდობო პროცესში. 2004 წლის იანვარში, საქართველოში ჩატარდა საპრეზიდენტო არჩევნები, რის შედეგად, საბჭომ ახალ მთავრობას შესთავაზა სამშვიდობო მოლაპარაკებების გაგრძელება. უშიშროების საბჭომ მიესალმა სიტუაციის მოსაგვარებლად პოლიტიკური ძალისხმევას, კერძოდ, „უფლებამოსილებათა ძირითადი პრინციპების განაწილებას თბილისსა და სოხუმს შორის“, რომელიც ხელი უნდა შეეწყო მოლაპარაკებებს. რეზოლუციაში გამოხატულია სინანული, რომ არ არსებობს პროგრესი, რეგიონის პოლიტიკური სტატუსის შესახებ მოლაპარაკებებში, შემდგომ მოუწოდა ორივე მხარეს, გადალახონ ორმხრივი უნდობლობა. დაგმეს 1994 წლის ცეცხლის შეწყვეტისა და ძალთა დაშორიშორების შესახებ შეთანხმების ყველა დარღვევა. საბჭომ, ასევე მიესალმა კოდორის ხეობაში დაძაბულობის კლებას და ორივე მხარის მიერ, 2002 წლის 2 აპრილს, პროტოკოლის ხელმოწერას. აღენიშნა სამოქალაქო მოსახლეობის შეშფოთება და ქართულ მხარეს ეთხოვა უზრუნველყო გაეროს სადამკვირვებლო მისიისა და დსთ-ს ჯარების უსაფრთხოება ხეობაში. რეზოლუცია მოუწოდებს ორივე მხარეს განაახლონ სამშვიდობო პროცესი, მოუწოდებს მიიღონ სასწრაფო გადაწყვეტილებები ისეთ საკითხებზე, როგორიცაა ლტოლვილთა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა დაბრუნება და კიდევ ერთხელ დაადასტურა დემოგრაფიული ცვლილებების დაუშვებლობა კონფლიქტის შედეგად. როგორც საქართველოს, ისე აფხაზეთს მოუწოდეს შეექმნათ ერთობლივი შეფასების მისია გალის რეგიონში, კერძოდ აფხაზეთს მოუწოდეს, გაუმჯობესა სამართალდამცავი მექანიზმები, აღმოეფხვრა ეთნიკური ქართველების დედაენაზე სწავლის პრობლემა და უზრუნველყო დევნილთა უსაფრთხოება დაბრუნებისას. საბჭომ კიდევ ერთხელ მოუწოდა ორივე მხარეს, მიიღონ ზომები 2001 წლის ოქტომბერში გაეროს მისიის შვეულმფრენის ჩამოგდებაში პასუხისმგებელი პირების მიმართ, ასევე მიესალმა უსაფრთხოების იმ ზომებისთვის, რომელიც შვეულმფრენის ჩამოგდების შემდეგ მიიღეს. ასევე, ორივე მხარე მოსთხოვეს შეეცვალათ სამხედრო რიტორიკა და უკანონო შეიარაღებული დაჯგუფები, აგრეთვე უზრუნველყოთ გაეროს პერსონალის უსაფრთხოება. გარდა ამისა, გამოხატული იყო შეშფოთება გალის რაიონში არსებული უსაფრთხოებათან დაკავშირებული ვითარების გამო, სადაც დაფიქსირდა ხელახალი მკვლელობები და ასევე დაფიქსირდა გაეროს სადამკვირვებლო მისიის და დსთ-ს სამშვიდობო პერსონალის გატაცების ფაქტები, რომელიც საბჭომ დაგმო. ვიკიწყაროში არის სტატია: გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1524 რეზოლუციის ტექსტი UNHCR.org-ზე აფხაზეთის ომი გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები აფხაზეთის შესახებ ↑ „Security Council extends Georgia mission until 31 July“. United Nations. 30 January 2004. ↑ 2.0 2.1 2.2 „Georgia: Security Council extends UN mission through July“. United Nations News Centre. 30 January 2004.
ლექართის შვიდი ეკლესიის მონასტერი

ლექართის შვიდი ეკლესიის მონასტერი (აზერ. Yeddi Kilsə monastır kompleksi) — კავკასიის რეგიონის ერთ-ერთი უძველესი სამონასტრო კომპლექსი დღევანდელი აზერბაიჯანის რესპუბლიკის შემადგენლობაში. მდებარეობს ისტორიულ ჰერეთში, კახის რაიონის სოფლების, ლექითსა (ქართ. ლექართი) და ლექით ქოთოქლუს შორის. მონასტერი განთავსებულია ლექართიდან ჩრდილოეთით 2-ოდე კმ-ში, კავკასიონის ქედის სამხრეთ დამრეც კალთებს შუა, ერთ-ერთ შედარებით მოვაკებულ ადგილზე. დღევანდელი იქაური მუსლიმი მოსახლეობა (ლეკები) ამ ადგილებს „ქილისალარს“ ეძახის, რაც მათ ენაზე ნიშნავს ეკლესიებს. სხვადასხვა სახის სამონასტრო დანიშნულების ნაგებობათა შორის თორმეტამდე ეკლესიაა. მათგან ორი დიდ ტაძარს წარმოადგენს. დასავლეთით მდებარე – შვერილ აფსიდიანი გუმბათიანი შენობაა, დღეს უკვე ნანგრევებად ქცეული. ლექართის სამონასტრო ანსამბლი ძველად გალავნით ყოფილა შემოზღუდული, რომლის ფრაგმენტები და ნანგრევების ნაშთები დღემდე კიდევ არსებობს. ლექეთის წმინდა ნინოს ტაძარი შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ლექართის შვიდი ეკლესიის მონასტერი“ ვიკისაწყობში. ლექართის მონასტერი (ზემო) | სამხრეთ კავკასიის ისტორიული ძეგლები ჰერეთი სერია 4 _ ssTV _ ლექართისა და ყუმის ეკლესიები (5:04-დან) ↑ Ахундов Д.А. - Архитектура древнего и раннесредневекового Азербайджана. Баку: 1986
უადაის პლატო

უადაის პლატო — პლატო ჩადის აღმოსავლეთ ნაწილში, სუდანთან სახელმწიფო საზღვრის გასწვრივ. ჩადის აღმოსავლეთში ენედის და უადაის პლატოები ქმნიან აუზისკენ თანდათანობითი დაფერდების სახეს, რომელიც ეშვება ჩადის ტბაში. პლატოს ცენტრალურ მთიანეთში აღმართულია გუერას მთა, რომლის სიმაღლე ზღვის დონიდან შეადგენს 1790 მეტრს. მდინარე ბათა მთავარი დამშრალი მდინარეა ამ რეგიონში, რომელშიც პლატოს დასავლეთით, წვიმების სეზონის პერიოდში, დინებას წყალი მოაქვს მოკლე წყალმოვარდნების დროს. ↑ Country studies