laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
შიშმარიოვის აგარაკი

შიშმარიოვის აგარაკი (რუს. Дача Шишмарёва) — ხის აგარაკი ქალაქ სანქტ-პეტერბურგის პრიმორსკის რაიონში. შენობა მდებარეობს მისამართზე პრიმორსკის პროსპექტი 87, მდინარე დიდი ნევკის სანაპიროზე, მეტროსადგურ სტარაია-დერევნიას ახლოს. სააგარაკო ნაგებობა მიმდებარე მწვანე ზოლთან ერთად დაცულია, როგორც არქიტექტურის ფედერალური ძეგლი. აგარაკის შენობა წარმოადგენს დღემდე შემონახულ კლასიციზმის ეპოქის ხის არქიტექტურის ნიმუშს. შენობის მთავარი ფასადის ცენტრი შემკულია ოთხსვეტოვანი კორინთული პორტიკით. მის წინ განლაგებულია მცირე ბაღი. აგარაკი აგებულია 1824-1825 წლებში არქიტექტორ აბრაამ მელნიკოვის პროქტის მიხედვით. იგი ეკუთვნოდა შტაბ-კაპიტან ათანასე შიშმარიოვს, რომელიც შიშმარიოვების თავადთა საგვარეულოს წარმომადგენელი იყო. ამ მსხვილი სახლის მფლობელის სახელისაგან წარმოიქმნა შიშმარიოვის შესახვევის სახელი, რომელიც მდებარეობს პრიმორსკის პროსპექტსა და სკოლის ქუჩას შორის. შიშმარიოვის აგარაკში მუდმივად იკრიბებოდნენ განათლებული ინტელიგენციის წარმომადგენლები: მხატვრები, მსახიობები, მუსიკოსები. ზოგჯერ აგარაკს სტუმრობდა ბალერინა ეკატერინა ტელეშევა, მხატვარი ორესტ კიპრენსკი (მისთვის სპეციალურად ააშენეს სპეციალური საზაფხულო სახელოსნო) და კარლ ბრიულოვი. აგარაკის ტერიტორიაზე ბრიულოვმა დახატა ცნობილი ნახატი „დები შიშმარიოვები“, რომელიც ამჟამად ინახება რუსეთის სახელმწიფო მუზეუმში. მასზე გამოსახულია სახლის პატრონის ქალიშვილები ალექსანდრა და ოლღა. დიდი სამამულო ომის პერიოდში აგარაკი სერიოზულად დაზიანდა. იგი გაარემონტეს 1959-1962 წლებში. 2012 წელს დაიწყო შენობის ახალი სარესტავრაციო სამუშაოები. 2017 წლის მონაცემებით შიშმარიოვების აგარაკის შენობაში განთავსებულია „სანქტ-პეტერბურგის საბავშვო სამხატვრო სკოლა № 17“. 1986 წელს აგარაკი გადაეცა კულტურის კომიტეტს. საბავშვო სამხატვრო სკოლის გახსნა შედგა ქალაქის ადმინისტრაციის გადაწყვეტილებით. რუსეთის მთავრობის 2001 წლის 10 ივლისის დადგენილებით შიშმარიოვის აგარაკი, ასევე მიმდებარე ბაღი და გალავანი შეიტანეს სანქტ-პეტერბურგში რუსეთის ისტორიული და კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ძეგლების სიაში. Первушина Е. В. Петербургские женщины XIX века. — СПб: Центрполиграф, 2013. — 810 с. — ISBN 978-5-227-04406-8 Потехина Т. В. На земле Яковлевых (Петербургские родовые гнезда как очаги русской культуры) // Четвертые открытые слушания «Института Петербурга»: Ежегодная конф. по пробл. петербурговедения, 1—2 февр. 1997 г. / Сост. Л. К. Ермолаева, И. М. Сергеева. СПб., 1997. На даче штабс-капитана Шишмарева бывали Кипренский и Брюллов Архитектура Санкт-Петербурга. Дача А. Ф. Шишмарева Прогулки по Приморскому району[მკვდარი ბმული] ↑ На Приморском проспекте реставрируют деревянную дачу Шишмарева — Канонер ↑ История. Сайт «Детской Художественной Школы № 17». დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-11-14. ციტირების თარიღი: 2018-11-30.
ზეინაბ კედია

ზეინაბ კედია (დ. 8 ივლისი, 1921, სტამბოლი — გ. 20 თებერვალი, 2016, პარიზი) — ქართველი ემიგრანტი საფრანგეთში, ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის წევრის, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის უშიშროების სამსახურის (განსაკუთრებული რაზმის სამმართველოს) ხელმძღვანელის მელქისედეკ კედიას ქალიშვილი, პარიზის ქართული სათვისტომოს მერვე თავმჯდომარე ლევან ზურაბიშვილის მეუღლე, საქართველოს მე-5 პრეზიდენტის - სალომე ზურაბიშვილის დედა. ზეინაბ კედია აგრაფინა თავართქილაძისა და ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის წევრის, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის უშიშროების სამსახურის (განსაკუთრებული რაზმის სამმართველოს) ხელმძღვანელის მელქისედეკ კედიას ქალიშვილი იყო. კედიების ოჯახი საქართველოში ბოლშევიკური წითელი არმიის შემოსვლის შემდეგ ემიგრაციაში წავიდა, ამ დროს მელქისედეკ კედიას მეუღლე - აგრაფინა თავართქილაძე ზეინაბზე ფეხმძიმედ იყო. ოჯახი 4 წლის მანძილზე ჯერ სტამბოლში ცხოვრობდა. აქვე, 1921 წლის 8 ივლისს სტამბოლში დაიბადა ზეინაბ კედია. ოჯახი თურქეთიდან პარიზში გაემგზავრა. ზეინაბ კედიამ საფრანგეთში ემიგრაციაში მყოფ „ეროვნულ-დემოკრატიული“ პარტიის ერთ-ერთ წარმომადგენელზე, ნიკო ნიკოლაძის შვილიშვილზე, ლევან ზურაბიშვილზე იქორწინა. ზეინაბ კედია საქართველოში პირველად ქალიშვილთან, სალომე ზურაბიშვილთან ერთად, 1986 წელს ჩამოვიდა. ზეინაბ კედია 2016 წლის 20 თებერვალს, 94 წლის ასაკში, პარიზში გარდაიცვალა. წინაპრები[მკვდარი ბმული] ციფრული ბიბლიოთეკა ივერიელი ↑ ლევან ზურაბიშვილი — ბარათები უცხოეთიდან. „კვირის პალიტრა“ (18 ოქტომბერი, 2010). ციტირების თარიღი: 30 ნოემბერი, 2018. ↑ ვინ იყო სალომე ზურაბიშვილის დედა და რას ჰყვებოდა ის ქალიშვილის შესახებ?. Newsmedia.ge (3 ნოემბერი, 2018). ციტირების თარიღი: 15 თებერვალი, 2019.[მკვდარი ბმული] ↑ “როცა ჯანრი გავიცანი, ამ დროს პირველ ქორწინებაში ვიმყოფებოდი”. Cyc.ge (17დეკემბერი , 2018). ციტირების თარიღი: 15 თებერვალი, 2019.[მკვდარი ბმული] ↑ მთელი ცხოვრება სამშობლოსთან ერთად. Old.radio1.ge (23 თებერვალი, 2016). ციტირების თარიღი: 15 თებერვალი, 2019.[მკვდარი ბმული] ↑ მშობლები, შვილები, კარიერა, ქონება და ცხოვრების ყველაზე დიდი სიყვარული - ყველაფერი საქართველოს მე-5 პრეზიდენტის შესახებ. geotimes.ge. ციტირების თარიღი: 15 ნოემბერი, 2019.[მკვდარი ბმული] ↑ ზეინაბ კედია გარდაიცვალა. Plus.kvira.ge (20 თებერვალი, 2016). ციტირების თარიღი: 30 ნოემბერი, 2018.
ბეზობრაზოვების აგარაკი

ბეზობრაზოვების აგარაკი (რუს. Дача Безобразовых) — მინიატურული ვილა ან აგარაკი, მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგის ჟერნოვკის რაიონში, მისამართზე: ირინოვსკის პროსპექტი, სახლი 9. XVIII საუკუნის შუა წლებში მდინარე ლაპკის გაყოლებაზე მიწები ეკუთვნოდა ანდრეი ნარტოვს. ქვის შენობები ააშენეს 1780-იან წლებში მიხეილ დონაუროვის ხელმძღვანელობით, რომელიც ერთ ხანს მდივნად მუშაობდა იმპერატორ პავლე I-თან. მშენებლობა მიმდინარეობდა პალადიანიზმის მოტივებით და შეიმუშავა ჯაკომო კვარნეგიმ. საზეიმო ინტერიერი და ღუმელი გადაღებულია რევოლუციამდელ ფოტოებზე. თაბაშირის კედლები უკავია დიდ პანოს, რომელზეც გამოსახულია გატჩინოს სასახლე, მოხატული იყო ასევე საძინებლის კედლები. აგარაკი გარშემორტყმული იყო პეიზაჟური ბაღით და ჭაობით. 1838 წელს ქონება შეიძინა გენერალმა ეკატერინა ალექსანდრეს ასულმა სუხოზანეტმა (თავად ალექსანდრე ბელოსელსკი-ბელოოზერსკის ქალიშვილმა), საკუთარი ქალიშვილის ანასათვის, რომელიც ცოლად გაჰყვა ნიკოლაი ბეზობრაზოვს. ახალი მფლობელების მიხედვით აგარაკმა მიიღო დღევანდელი სახელწოდება. XX საუკუნის დასაწყისში ბეზობრაზოვები არ ცხოვრობდნენ აგარაკზე, ხოლო მიწის ნაკვეთები დამსვენებლებზე გააქირავეს. პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ აგარაკი დაცემას განიცდის. თებერვლის რევოლუციის შემდეგ დაზარალდა ბაღები. საბჭოთა პერიოდში შენობა ჯერ კლუბად გადააკეთეს, შემდეგ მასში განათავსეს „ნარკომპროსის“ სამუზეუმო განყოფილება. 30-იან წლებში კი აგარაკი სხვადასხვა უტილიტრული ფუნქციებით გამოიყენებოდა, შენობა ნაწილობრივ გადააკეთეს და 1940 წელს დაცვა მოუხსნეს, თუმცა 1950 წელს კვლავ აიყვანეს დაცვის ქვეშ და ორჯერ გაარემონტეს. უკანასკნელი რესტავრაცია დასრულდა 1980-იან წლებში. აგარაკი წარმოადგენს სანქტ-პეტერბურგის ტერიტორიაზე მდებარე ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურულ ძეგლს რუსეთის ფედერაციის მთავრობის 2001 წლის 10 ივლისის № 527 ბრძანების თანახმად. Усадьба Безобразовых (Жерновка) Усадьба А. К. Нартова «Жерновка» — Дача Безобразовых დაარქივებული 2018-11-21 საიტზე Wayback Machine. Безобразное состояние дачи Безобразовых
გრიგორი რაევი

გრიგორი ივანეს ძე რაევი (დ. 1863, პიატიგორსკი — გ. 1957) — რუსი ფოტოგრაფი. მოღვაწეობდა ჩრდილოკავკასიაში. გრიგორი რაევი დაიბადა პიატიგორსკში 1863 წელს და იქვე 15 წლის ასაკში დაიწყო ფოტოგრაფიის დაუფლება. რაევის პირველი დამრიგებელი იყო ფოტოგრაფი და კავკასიის მცოდნე ალექსანდრე ენგელი, „ჩემი მასწავლებელი ვენადან“, როგორც ამბობდა მასზე მისი მადლიერი მოწაფე. ის თან ახლდა ენგელს კავკასიაში მოგზაურობისას. მას ასევე მოუწია მუშაობა ი. ლანგეს ხელმძღვანელობითაც. გრიგორი რაევმა ფოტოგრაფიას მიუძღვნა თავისი ცხოვრების 75 წელი. მან სახელი გაითქვა როგორც კავკასიის ფოტოისტორიკოსმა და მხატვრული ფოტოს დიდოსტატმა. 1887 წელს რაევმა თავისი ფოტოატელიეები გახსნა პიატიგორსკში და კისლოვოდსკში. იღებდა მხოლოდ თვითონ. 1895 წელს ის დააჯილდოვეს მედალით „შრომისმოყვარეობისთვის და ხელოვნებისთვის ფინანსთა სამინისტროსგან“. თავისი პირველი ჯილდო, საიმპერატორო რუსული ტექნიკური საზოგადოების ვერცხლის მედალი, 25 წლის გრიგოლ რაევმა მიიღო 1888 წელს. მის ჯილდოებს შორისაა 1909 წელს მიღებული გეგოგრაფიული საზოგადოების ვერცხლის მედალი, 4 ოქროს და 9 ვერცხლის მედალი, მრავალი დიპლომი და საპატიო ლეგიონის ფრანგული ორდენი. რუსი ბუნებისმეტყველების და ექიმების ХII ყრილობის დროს გამართულ ალპინიზმის გამოფენაზე წარმოდგენილი იყო კავკასიის მთის საზოგადოების სამკერდე ნიშანი და დროშა, მთის სღჭურვილობა, რაევის მიერ გადაღებული ფოტოების დიდი კოლექცია რომელიც მან საჩუქრად გადასცა საზოგადოებას. კავკასიის მთის საზოგადოების ერთ-ერთი პირველი და აქტიური წევრი, ამ საზოგადოების თავმჯდომარის ამხანაგი საექსკურსიო კომისიის წევრი გ. რაევი კარგად იცნობდა კავკასიის ყველაზე შორეულ კუთხეებსაც, ფოტოებს იღებდა ყრუ ხეობებშიც და ბუმბერაზი იალბუზის მწვერვალებზეც. დაუღალავმა მოგზაურმა რაევმა კარგად შეისწავლა ყირიმი, მოიარა ევროპის და აზიის მრავალი ქვეყანა, ფოტოებზე აღბეჭდა ისტორიის და კულტურის მრავალი ძეგლი. რაევს ეკუთვნის ლერმონტოვის ხსოვნასთან დაკავშირებული მრავალი უნიკალური ნაწარმოები. 1881 წელს მან გადაიღო პიატიგორსკში პოეტის დაღუპვიდან 40 წლისთავის აღნიშნვა. 1889 წელს ის ავიდა სპასის ეკლესიაზე და იქიდან გადაიღო რუსეთში ლერმონტოვის პირველი ძეგლის გახსნა. მის ნამუშევრებს შორისაა პოეტის სახლის პირველი ფოტოები, მაშუკის ძირში საბედისწერო დუელის ადგილის ფოტო, ლერმონტოვის მიერ შექებული ადგილების ფოტოები. გ. რაევმა იცხოვრა ხანგრძლივი და საინტერესო ცხოვრება, "კავკასიის ფოტოგრაფიის ბაბუამ" თავისი 90 წლის იუბილე გადაიხადა პიატიგორსკის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში, მეგობრებსა და კოლეგებს შორის. კიდევ 4 წლის შემდეგ მან განასრულა თავისი მიწიერი გზა. გრიგორი რაევი ითვლება ჩრდილოკავკასიის ფოტოგრაფად, თუმცა არაერთი ფოტო აქვს გადაღებული საქართველოს სამხედრო გზაზე საქართველოშიც. მის ფოტოკოლექციაში დაცულია ასევე სტერეოფოტოებიც. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: გრიგორი რაევი ნიკოლაი მარკელოვი, „კავკასიის ფოტოისტორიკოსი გრიგორი ივანოვიჩ რაევი“
ჩერნოვის აგარაკი

ჩერნოვის აგარაკი (რუს. Дача Чернова) — ეკლექტიკის პერიოდის არქიტექტურული ძეგლი სანქტ-პეტერბურგის ნევის რაიონში, მდინარე ნევის მარჯვენა სანაპიროზე, ვოლოდარის ხიდის ზემოთ, სამდინარო ვაგზლის პირდაპირ. მისამართი: სანქტ-პეტერბურგი, ოქტომბრის სანაპირო, სახლი № 72. აგარაკი ააშენეს 1889-1893 წლებში ალექსანდრე გოგენის პროექტის მიხედვით, გენერალ ალექსანდრე ჩერნოვისათვის. შენობა გადაწყვიტეს აეშენებინათ ფსევდორუსულ სტილში. მშენებლობაში მონაწილეობდნენ არქიტექტორები ალექსი კუზნეცოვი და გრიგორ ლიუცედარსკი ჩერნოვის აგარაკი მდებარეობს ბაღებისა და პარკების სამმართველოს დაქვემდებარებაში. 2003 წელს სანქტ-პეტერბურგის წრიული საავტომობილი გზის მიმდებარე ტერიტორიის კეთილმოწყობისათვის მიმდინარე სამუშაოებთან დაკავშირებით შეიცვალა ოქტომბრის სანაპიროს ვერტიკალური ნიშნულები. პარკი აღმოჩნდა ცენტრალური გზის დაბლა და გაჩნდა ბაღის დატბორვის რეალური საფრთხე. ბაღებისა და პარკების სამმართველომ მოამზადა ფინანსური პროექტი ბაღის კაპიტალური რემონტისათვის. ქალაქის საინვესტიციო და სატენდერო კომისიამ მიიღო პროექტი ოქტომბრის სანაპიროს რეკონსტრუქციისთვის და ბაღის გასარემონტებლად. პარკის მდგომარეობის არადამაკმაყოფილებლად გამოცხადების შემდეგ, 2003 წელს დაიწყეს კოსმეტიკური რემონტი, რომელიც მოიცავდა ასევე გზების საკითხსაც. 2007 წელს წარიმართა სარემონტო სამუშაოები. სამუშაო გეგმა ითვალისწინებდა იმ ხეების მოჭრას, რომლებმაც დაკარგეს თავისი დეკორატიული დანიშნულება, ხეების და ბუჩქების ახალი ჯიშების გაშენებას ძირძველ ადგილებზე. ასევე უნდა მომხდარიყო ტერიტორიის კეთილმოწყობა. კერძოდ: გაზონების მოწყობა, საფეხმავლო ბილიკების რესტავრაცია, ღობის რემონტი, წყლის სისტემის აღდგენა და სხვა. ↑ Кириков Б. М. Григорий Люцедарский — мастер петербургского модерна // Архитектурное наследство. — М., 2012. — Вып. 56. — С. 261. ↑ «В „акватории“ Дачи Чернова» Интервью директора ГУ «Дирекция транспортного строительства» Владимира Шмидта Корр: Владимир Дмитриев. «Утро Петербурга», 17 октября 2003 года ↑ «В октябре завершится капитальный ремонт сада „Дача Чернова“» დაარქივებული 2007-10-25 საიტზე Wayback Machine. с сайта Дороги Санкт-Петербурга, информационный портал при поддержке Комитета по благоустройству и дорожному хозяйству დაარქივებული 2007-10-06 საიტზე Wayback Machine. Новости, 14 августа 2007 года
ენტომოფილია

ენტომოფილია (ბერძ. entomon — მწერი და phileo — მიყვარს) — მცენარის ჯვარედინი დამტვერვა, რომლის დროსაც ყვავილის მტვერი ბუტკოს დინგზე მწერებს გადააქვთ. ენტომოფილური მცენარეების მტვერის მარცვალი დიდი ზომისაა, ზედაპირი წებოვანია და ადვილად ეკვრის მწერის სხეულს. ყვავილი კაშკაშაა, ძლიერი სუნი და კარგად განვითარებული სანექტრეები აქვს. ზოგი მცენარე მხოლოდ გარკვეული სახეობის მწერებით იმტვერება. ენტომოფილებს განეკუთვნება ყვავილოვან მცენარეთა უმრავლესობა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 161.
ენური ენა

ენური ენა — სამოდიურ ენათა ჯგუფის ენა. გავრცელებულია კრასნოიარსკის მხარის ტაიმირის ნაციონალურ ოლქში. ლაპარაკობს დაახლოებით 350 კაცი (1968). ენური ენის ფონეტიკური სისტემისათვის დამახასიათებელია დიფთონგები და გაორმაგებული თანხმოვნები (გემინატები). გრამატიკული წყობა აგლუტინაციურია. იყოფა სამ კილოკავად: მადუ, ბაი და მოგადი. მთავარი სტატია: ენური დამწერლობა. ანბანი შეიქმნა 1980—1990-იანი წლებში (პირველი პროექტი გამოქვეყნდა ნ. მ. ტერეშენკოს მიერ 1986 წელს). ანბანი ოფიციალურად ჯერ არაა მიღებული თუმცა უკვე გამოიცა რამდენიმე წიგნი (მათ შორის რუსულ-ენური ლექსიკონი და სკოლის მოსწავლეებისათვის დედაენა). 2018 წლიდან ციმბირის ფედერალური უნივერსიტეტმა პროექტის ფარგლებში დაიწყო ენური ენისათვის ოფიციალური დამწერლობის შექმნა. ანბანს აქვს შემდეგი სახე: ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 161. ↑ დამწერლობის შექმნის პროექტი ↑ И. П. Сорокина, Д. С. Болина, Словарь энецко-русский и русско-энецкий, СПб., филиал изд-ва "Просвещение", 2001
თალგამი

თალგამი (ლათ. Brassica rapa) — კომბოსტოს გვარის ორწლოვანი ბოსტნეული კომბოსტოსებრთა ოჯახისა. პირველ წელს ივითარებს ფოთლების როზეტსა და ძირხვენას, მეორე წელს — საყვავილე ყლორტებს და იძლევა თესლს. ყვავილედი ფარისებრია, ყვითელხორციანი ჯიშების გვირგვინის ფურცლები მოყვითალო-ოქროსფერია, თეთრხორციანისა და მოყვითალო-ლიმონისფერი. ნაყოფი თვითხსნადი გრძელი ჭოტია. თესლი წვრილი და მრგვალია, ფერად ღია ან მუქი. თალგამი ყინვაგამძლეა (უძლებს 4-5°C ყინვას), ტენის მოყვარულია, ამასთან საკმაოდ სიცხეგამძლეცაა. მისი ზრდა-განვითარებისათვის ოპტიმალური ტემპერატურაა 12-20°C, სავეგეტაციო პერიოდი მოკლეა — 60-85 დღე. მოჰყავთ ყველანაირ ნიადაგზე. მოსავლიანობა 150-350 ც/ჰა. ძირხვენა შეიცავს 8,5-16,9% მშრალ ნივთიერებას (მათგან ნახევარი შაქრებია). C (22-73 მგ%), B1, B2 ვიტამინებს, კაროტინს, მდოგვის ზეთს, რომელიც აძლევს თალგამს სუნსა და გემოს. თალგამი იჭმება ნედლი, მოხარშული და შემწვარი. არსებობს თალგმი სუფრისა და პირუტყვის საკვები ჯიშები. სუფრის ჯიშებიდან ცნობილია პეტროვსკაია 1, მაისის ყვითელი მწვანეთავიანი 172, მილანის თეთრი წითელთავიანი 283. საქართველოში გავრცელებულია ადგილობრივი ჯიში „მესხური“, რომელსაც მოიისფრო ძირხვენა და გემრიელი, ნაზი, წვნიანი რბილობი აქვს. საკვები ჯიშებიდან, რომლებსაც „ტურნეფსს“ ეძახიან, ცნობილია ოსტერზუნდოვსკი და ბორტფელდსკი. საქართველოში ითესება „სკოროსპელი ვიკი“ და მოსკოვური. რობაქიძე თ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 575-576.
ბორმანის აგარაკი

ბორმანის აგარაკი (რუს. Дача Бормана) — აგარაკი სანქტ-პეტერბურგის საკურორტო რაიონ კომაროვოში. მისამართი: სანქტ-პეტერბურგი, კომაროვო, საზღვაო ქუჩა, სახლი № 8. გიორგი ბორმანი ასევე იყო მეზობელი ქალაქგარე აგარაკის (ბორმანის სახლი) მფლობელი, რომელიც მდებარეობს საზღვაო ქუჩაზე № 14 სახლში. ზოგიერთი წყარო მიუთითებს გ. გ. ბორმანის კავშირზე აღნიშნულ აგარაკთან. საზღვაო ქუჩის 8 ნომერში შემონახულია ძველი ნაგებობის ფუნდამენტი და კარის ბოძები, თავად კარი კი ინახება ერთ-ერთ მუზეუმში. „კელომიაკის სააგარაკო რაიონის გეგმის“ მიხედვით, რომელიც სახანძრო საზოგადოებისათვის შექმნა მხატვარმა ი. ა. ვლადიმიროვმა 1913 წელს — აგარაკი ეკუთვნოდა ჩიჟოვს. ამის შემვეგ აღნიშნულ აგარაკს ზამთრის ომამდე (1939-1940 წწ.) ფლობდა რენოს ოჯახი, რომლებიც ენათესავებოდნენ ორეშნიკოვების ვაჭრების ოჯახს. მფლობელებმა გამოიყენეს ტერიტორიის რელიეფური და ბუნებრივი მცენარეულობა და ზედა და ქვედა ტერასაზე მოაწყეს პარკი ოთხი ხელოვნური რეზერვუარით, რომელთა ნაპირებიც ქვისგან იყო გაფორმებული. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ 1917 წელს პანსიონატის მფლობელი გახდა ივან პავლოვის ოჯახი. 1945 წლის შემდეგ ვილაში განთავსებულია საბავშვო ბაღი. 2013 წლის 18 ნოემბერს დაიწვა უკანასკნელი შემონახული შენობა, ხოლო 2017 წელს მიწის ნაკვეთზე ააშენეს დანგრეული შენობის კოპიო. Галкина Наталья. Вилла Рено. Роман. М., 2004. ↑ Дом на участке Эргардта, участок 24 («вилла Бормана», дача губернатора) Морская, 8 ↑ Утрачена вилла Рено. В газете Сестрорецкие берега № 23(303) 23 ноября — 6 декабря 2013, с.2 ↑ Дача на участке Чижова (одно из зданий Виллы Рено) (деревянная). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-10-31. ციტირების თარიღი: 2018-11-30.
ზინაიდა იუსუფოვას აგარაკი

ზინაიდა იუსუფოვას აგარაკი (რუს. Дача Зинаиды Юсуповой) — ქალაქგარე აგარაკი ცარსკოე-სელოში (ამჟამად ქალაქი პუშკინი). აგებულია ზინაიდა იუსუფოვას დაკვეთით 1856-1859 წლებში კარის არქიტექტორის იპოლიტ მონიგეტის მიერ. ნაგებობა ჩაფიქრებული იყო როგორც პავილიონი-ერმიტაჟი, სადაც შესაძლებელი იყო დასვენება საზოგადოებრივი ამაოებისაგან. აგარაკის საზეიმო ინტერიერი მდიდრულადაა გადაწყვეტილი ლუი XV-ის სტილში და დახატულია ვასილი სადოვნიკოვის მიერ (1872 წელს; ამჟამად მდებარეობს სახელმწიფო ისტორიული მუზეუმის კოლექციაში). 1909-1911 წლებში აგარაკი გაარემონტეს არქიტექტორ ანდრეი ვაიტენსის პროექტის მიხედვით. მოხდა შენობის მოდერნიზაცია, გაიყვანეს ელექტროობა. ამავე 1911 წელს ვაიტენსი იუსუფოვას თხოვნით დაკავდა ეკლესიის მშენებლობით სანქტ-პეტერბურგის გუბერნიის შლისებურგის მაზრის „იუსუფოვას დასახლებაში“, ჩრდილოეთის რკინიგზის სადგურ მგასთან. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ მოხდა ქონების იძულებითი გასხვისება. მისი კოლექცია გადავიდა ცარსკოე-სელოს მუზეუმ-ნაკრძალის კოლექციაში, თავად შენობაში კი განთავსდალუნაცარსკის სახელობის ბავშვთა კოლონია. 1921 წელს იუსუფოვას ყოფილი ცარსკოე-სელოს აგარაკში განათავსეს საბალეტო სკოლა. ქალაქგარე აგარაკს 1933 წლამდე გამოიყენებდნენ მოსწავლეთა საზაფხულო დასასვენებელ სახლად. 1933 წელს კი გადაეცა ნ. ვავილოვის სახელობის რუსეთის მემცენარეობის ინსტიტუტს მასში ლაბორატორიისა და თანამშრომლების საცხოვრებლების მოსწაყობად. დიდი სამამულო ომის დროს შენობა მნიშვნელოვნად დაზიანდა. სარემონტო სამუშაოების დასრულების შემდეგ მასში განათავსეს საბავშვო სანატორიუმი. ↑ Интерьер в русской графике XIX – начала XX века დაარქივებული 2017-11-11 საიტზე Wayback Machine. //Государственный исторический музей
კრივდინის აგარაკი

კრივდინის აგარაკი (რუს. Дача Кривдиной) — ქალაქგარე აგარაკი სესტრორეცკში. არქიტექტურის ძეგლი. მდებარეობს გრიგორიევისა და სადოვოის ქუჩების გადაკვეთაზე. მისამართი: სესტრორეცკი, გრეგორიევის ქუჩა 16/8. ვალენტინა ევგენის ასული კრივდინის ხის აგარაკი ააშენეს XX საუკუნის დასაწყისში მოდერნის სტილში. პროექტის ავტორის მხოლოდ გვარია ცნობილი, ესაა არქიტექტორი მოროზოვი. რუსეთის ფედერაციის მთავრობის 2001 წლის 10 ივლისის № 527 დადგენილებით (რომლის თანახმადაც აგარაკი შეიტანეს რუსეთის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში) არქიტექტორად მიჩნეულია ვინმე ვ. მოროზოვი. 1910-1911 წლებში სესტრორეცკში ააშენეს სახალხო სახლი ტექნიკოს-არქიტექტორ ფ. ე. მოროზოვის, ხოლო ტარხოვკაში არქიტექტორ ე. ლ. მოროზოვის პროეტების მიხედვით 1905-1906 წლებში ააშენეს ხის პანტელეიმონის ეკლესია. ამ ორი არქიტექტორიდან შესაძლებელია ორივე ყოფილიყო კრივდინის აგარაკის ავტორი. საბჭოთა პერიოდში აგარაკი საცხოვებელ სახლად გადააკეთეს, რომელშიც პანსიონატ „სესტრორეცკის“ მუშები ცხოვრობდნენ და თანდათან ავარიულ მდგომარეობაში აღმოჩნდა. პერსპექტიული გეგმით გაამზადეს რესტავრაციისათვის, თუმცა 2018 წლის მდგომარეობით რესტავრაცია არ დაწყებულა სახლის მაცხოვრებლების გაუსახლებლობის მიზეზით. 2018 წლის ტებერვალში საკურორტო რაიონის პროკურორმა შენობა „ნორდ-ოტელის“ მფლობელს უჩივლა. სარჩელის მიზეზი იყო შემოწმება, რომელმაც აჩვენა, რომ მესაკუთრის დაუდევრობის შედეგად ძეგლი ნაწილობრივ განადგურდა. მომჩივანი ავალდებულებდა „ნორდ-ოტელის“ მფლობელს ექვსი თვის განმავლობაში ჩაეტარებინა საკონსერვაციო სამუშაოები, ხოლო 9 თვის განმავლობაში სანქტ-პეტერბურგის ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა დაცვის, გამოყენებისა და სახელმწიფო კონტროლის კომიტეტისათვის წარედგინა რემონტისა და რესტავრაციის დოკუმენტები, რომელსაც 20 თვის განმავლობაში უნდა გაეთვალისწინებინა აგარაკის სრული რესტავრაცია. კრივდინის აგარაკი დახატა მხატვარმა სტას ბოროდინმა („ძველი აგარაკი სესტრორეცკში“). ნახატი გამოფინეს საკურორტო რაიონის ცენტრალურ საგამოფენო დარბაზში 2006 წელს, ხოლო 2007 წელს გამოფენილი იყო ბერლინის გალერეა მუტცენმახერში. Кириков Б. М. (Отв. ред). Памятники истории и культуры Санкт-Петербурга, состоящие под государственной охраной. Справочник. — СПб.: НУК «Серебряный век», 2005. — С. 308. — 947 с. — ISBN 5-902238-27-7. Дача В. Е. Кривдиной, ул. Садовая, 8/16 Дача Кривдиной ↑ Дача В. Е. Кривдиной ↑ Старинную дачу под Петербургом не могут отреставрировать из-за проживающих там людей ↑ Суд обязал привести в порядок дачу Кривдиной в Сестрорецке ↑ Каталог. Стас Бородин. Выставка живописи. Галерея Мутценмахер. Берлин. 2007
ოლდენბურგის აგარაკი

ოლდენბურგის აგარაკი (რუს. Дача Ольденбургского; სხვა სახელწოდება დოლგორუკოვის აგარაკი რუს. дача Долгорукова) — სანქტ-პეტერბურგის ქვის კუნძულის ერთ-ერთი უმთავრესი ნაგებობა, რუსული კლასიციზმის ეპოქის ხის არქიტექტურის ძეგლი. აგებულია 1831-1833 წლებში არქიტექტორ სმარაგად შუსტოვის მიერ. აგარაკი ააშენეს მიწის ნაკვეთზე, რომელიც ეკუთვნოდა თავად ვასილი დოლგორუკოვის კარის შტალმაისტერს და გაყიდა 1833 წელს, მშენებლობის დასრულებისთანავე პრინც პეტრე გიორგის ძე ოლდენბურგზე. ოლდენბურგის აგარაკი მდებარეობს მაღალ მოედანზე, იგი დაგეგმარებაში კვადრატული ფორმისაა, რომლის ცენტრშიც მდებარეობს დარბაზი-როტონდა, რომელიც თავის მხრივ გარშემორტყმულია სასტუმრო ოთახებით. ცენტრალური დარბაზი გადახურულია გუმბათით. შუსტოვის პროექტის მიხედვით სამი ფასადი შემკულია პორტიკებით და დორიული კოლონებით. მთავარ ფასადზე დიდი ნახევარწრიული ფანჯრებია. 1830-იანი წლების ბოლოსა და 1840-იანი წლების დასაწყისში არქიტექტორმა ანდრეი შტაკენშნეიდერმა ნაწილობრივ გადააკეთა შენობა და ინტერიერი თავიდან გააფორმა. ასევე შტაკენშნეიდერის პროექტის მიხედვით შემოღობეს აგარაკი 1836 წელს პატარა ნევკის მხარეს და მიაშენეს ფლიგელი წითელი აგურისაგან, რომელიც განკუთვნილი იყო პერსონალისა და პრინცის პირადი დაცვისათვის. 1928 წელს ოლდენბურგის აგარაკი გადააკეთეს საცხოვრებელ სახლად, ინტერიერის უდივესი ნაწილი გაანადგურეს. 1930 წელს ხანძარმა გაანადგურა აგარაკის გუმბათი, რომელიც აღადგინეს 1936-1937 წლებში 1978 წელს აგარაკზე კვლავ გაჩნდა ხანძარი, დაიწვა გუმბათი და ცენტრალური ნაწილი. 1982 წელს იგი სრულიად დაშალეს და დაიწყეს მისი თავიდან აღდგენა. სამუშაოები დასრულდა 1989 წელს. 2017 წელს განხორციელდა აგარაკისა და მისი მიმდებარე ბაღის პრივატიზაცია. ↑ http://www.citywalls.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-12-13. ციტირების თარიღი: 2018-12-01. ↑ http://www.encspb.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-05-06. ციტირების თარიღი: 2018-12-01. ↑ Что не нужно государству. ციტირების თარიღი: 2017-02-17.
ჯოზეფ ერლანგერი

ჯოზეფ ერლანგერი (ინგლ. Joseph Erlanger; დ. 17 იანვარი [ძვ. სტ. 5 იანვარი], 1874, სან-ფრანცისკო — გ. 5 დეკემბერი, 1965, სენტ-ლუისი) — ამერიკელი ფიზიოლოგი. 1895 წელს დაამთავრა კალიფორნიის უნივერსიტეტი. მუშაობდა პროფესორად ჯონ ჰოპკინზის, მედისონის, ვაშინგტონის, სენტ-ლუისის და სხვა უნივერსიტეტების ფიზიოლოგიურ კათედრაზე. 1910 წელს განაგებდა ფიზიოლოგიურ კათედრას ვაშინგტონის უნივერსიტეტში. შეისწავლა და დაადგინა ნერვულ ბოჭკოების მკაფიოდ განსხვავებული ინდივიდუალური თავისებურებანი და გამოყო მათი 3 ტიპი (A, B, C), რომლებიც განსხვავდებიან ერთიმეორისაგან გაღიზიანების ზღურბლით, აგზნების გატარების სიჩქარით და რაქტერული ფაზების ხანგრლივობით. ამ აღმოჩენისათვის ჯოზეფ ერლანგერს ჰერბერტ გესერთან ერთად 1944 წელს ნობელის პრემია მიენიჭა. აბაშიძე ვ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 196. ↑ 1.0 1.1 Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ 2.0 2.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 3.0 3.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 4.0 4.1 Gran Enciclopèdia Catalana — Grup Enciclopèdia, 1968. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18696256"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2664168"></a> ↑ 5.0 5.1 Proleksis enciklopedija, Opća i nacionalna enciklopedija — 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3407324"></a> ↑ 6.0 6.1 Brozović D., Ladan T. Hrvatska enciklopedija — LZMK, 1999. — 9272 გვრ. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1264934"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q429032"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18446"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1789619"></a> ↑ 7.0 7.1 7.2 Эрлангер Джозеф // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ http://www.nobelprize.org/nobel_prizes/medicine/laureates/1944/ ↑ https://www.nobelprize.org/nobel_prizes/about/amounts/