laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი (შოთა რუსთაველის 37)

აბასთუმნის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია XIX საუკუნის დასასრულს. ერთსართულიანი ნაგებობა ე. წ. ანდეზიტის კლდის მიმდებარე მთის ძირში, აბანოს შენობისა და რემერტის პარკის მახლობლად მდებარეობს. ნანგრევების სახით შემორჩენილი ნაგებობის არქიტექტურა აბასთუმნის მილიტარული შენობის მშენებლობის ტრადიციას მისდევს და მიუხედავად უკიდურესად მძიმე ფიზიკური მდგომარეობისა, ჯერ კიდევ თვალში საცემია გადარჩენილი მხარის მკაცრი და მონუმენტური სტილით. ნაგებობის ორი განსხვავებული სიმაღლისა და განსხვავებული მორთულობის ნაწილი ასიმეტრიულ კომპოზიციას ქმნის. მარჯვენა (პირით ფასადისკენ) ნაწილი, შვერილი რიზალიტია, რომელსაც დაბალი ცოკოლი და ციცაბო სამკუთხა ფრონტონი აქვს. მას ორი, განაპირა ვიწრო და ერთი, შუა ფართო თაღოვანი ღიობი აქვს. რიზალიტის განაპირა მხარეები რუსტირებული "ზოლებით" არის მონიშნული. რიზალიტთა, ისევე როგორც ღიობთა რუსტიკა არა წყვეტილი, არამედ ცალ მხარეს გაერთიანებულია. თაღოვანი ღიობის საჭექი ქვა, კი მის ზემოთ მოთავსებულ უპროფილო თაროს ერწყმის. რიზალიტის აღწერილი კომპოზიციის თავზე ასევე საჭექი ქვით დამშვენებული რკალური ლუნეტია. რიზალიტის სამკუთხა ფრონტონის მიმყოლი ხის უჩვეულოდ მაღალი კრონშტაინი ჰკრავს. შენობის მარცხენა მხარე წაგრძელებულია. მას ორი კარის და ორი ფანჯრის ღიობი აქვს. ღიობებს ქვის სადა საპირეები შემოუყვება.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 6473
სერგეი კნიაზევი

სერგეი კნიაზევი (უკრ. Сергій Князєв; დ. 18 ოქტომბერი, 1971) — უკრაინელი თანამდებობის პირი. უკრაინის ეროვნული პოლციის უფროსი 2017 წლის 8 თებერვლიდან 2019 წლის 25 სექტემბრამდე. კნიაზევი დაჯილდოებულია დანილო გალიცკის ორდენით. ბიოგრაფია [დაარქივებული]
სუმბატ II არტანუჯელი

სუმბატ II არტანუჯელი, ანთიპატრიკი — აშოტ კეკელას უმცროსი ძე. გურგენ II-ის ძმა. ატენის ტაძრის ერთ ახალაღმოჩენილ წარწერაში იკითხება: „მამფალი სუმბატ, ძე აშოტისი“-ო. ჩვენი აზრით, აქ უნდა იგულისხმებოდეს სუმბატ II ანთიპატრიკი. თუმცა მას ქრონიკის ავტორი სუმბატ დავითის ძე ამ პატივით არ იხსენიებს, მაგრამ ცნობილია, რომ სუმბატი საერთოდ ხშირად როდი ჩამოსთვლის ამა თუ იმ ბაგრატიონის ყველა პატივს. ზემოთ დამოწმებული წარწერის გამომცემელი, ს. ბარნაველი შემდეგ აზრს გამოსთქვამს: „ისტორიულ თხზულებებში ხსენება მამფალის სუმბატ აშოტის ძისა არ გვხვდება, მხოლოდ ატენის სიონის მე-11–მე-12 საუკუნის (აკად. ივ. ჯავახიშვილის დათარიღებით ფრესკაზე (ზემო ფენა), წარმოდგენილია პორტრეტი, როგორც ეს წარწერიდან ჩანს, სუმბატ აშოტის ძისა. შესაძლოა, იგი იყოს ახლად აღმოჩენილი წარწერის მამფალი სუმბატ, რომელიც, ატენის სიონთან რაღაც დაკავშირების გამო, მოჰყვა რაძრის ახალ მოხატულობაში“ (იხ. სარა ბარნაველი – „ატენის სიონის წარწერები“. საქ. სსრ მეცნიერებათა აკადემიის მოამბე, ტ. VII, №1-2. 1946). ეს აზრი მიუღებელია – უპირველეს ყოვლისა იმიტომ, რომ ფრესკის წარწერაშიც ამ სუმბატს მამფალი არ ეწოდება (იხ. ივ. ჯავახიშვილის „ქართველი ერის ისტორია“. 1913, გვ. 378, სურათი) და, ამას გარდა, საერთოდ X საუკუნის შემდეგ ტაო-კლარჯეთის ბაგრატიონთაგან აღარავინ იხსენიება მამფალის პატივით. ხოლო აშოტ კეკელაჲ, ძე ადარნასესი, გარდაიცვალა ქორონიკონსა პზ (═77, ე. ი. 867), და დაუტევა გურგენ, რომელი შემდგომად კურატპალატად დასუეს, და სუმბატ არტანუჯელი ანთიპატრიკი. ↑ ჩვენი აზრით, ეს სუმბატ არტანუჯელი იგულისხმება ატენის ტაძრის ახლად აღმოჩენილს წარწერაში (იხ. საქართვ. აკადემიის მოამბე, ტ. VII, № 1–2. 1946, გვ. 87, სარა ბარნაველის წერილი:„ატენის ახალი წარწერები“). მართალია, წარწერაში სუმბატი მამფალის პატივით არის მოხსენებული და ამ პატივით კი სუმბატის ქრონიკა მას არ იხსენიებს, მაგრამ ეს არაფერს ნიშნავს, ვინაიდან სუმბატი ყველა ბაგრატიონს როდი იხსენიებს მათი პატივით. ↑ სუმბატ დავითის ძის ქრონიკა ტაო-კლარჯეთის ბაგრატიონთა შესახებ ტექსტი გამოსცა შესავლით, შენიშვნებით და ორი გენეალოგიური ტაბულით საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილმა წევრმა ე. თაყაიშვილმა. საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის გამომცემლობა. თბილისი, 1949. გვ. 82, 83, შენიშვნა 17. ↑ სუმბატ დავითის ძის ქრონიკა ტაო-კლარჯეთის ბაგრატიონთა შესახებ ტექსტი გამოსცა შესავლით, შენიშვნებით და ორი გენეალოგიური ტაბულით საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილმა წევრმა ე. თაყაიშვილმა. საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის გამომცემლობა. თბილისი, 1949. გვ. 63, § 39.
ყიზილ-ართი

ყიზილ-ართი (ყირგ. Кызыл-Арт) — უღელტეხილი პამირში, იმიერალაის ქედზე. სიმაღლე 4280 მ. აღმართულია პამირის ტრაქტზე, ყირგიზეთისა და ტაჯიკეთის საზღვარზე. უღელტეხილზე გადის ოში–ხოროგის საავტომობილო გზა. ჩრდილოეთიდან ალაის ველიდან უღელტეხილზე მისასვლელი საკმაოდ დამრეცია, ხოლო სამხრეთიდან არსებული ჩასასვლელი შედარებით ციცაბოა და მიდის მდინარე მარქანსუს ფართო უდაბურ ხეობაზე. ↑ Kyrgyzstan - Tajikistan border crossing at Kyzyl Art Pass ↑ Laurence Mitchell, Kyrgyzstan, Bradt travel guides, 2008 ↑ В. М. Котляков. Кызыл-Арт // Словарь современных географических названий. — Екатеринбург: 2006.
ჩაიირჩიმენი

ჩაიირჩიმენი (თურქ. Çayırçimen) — სოფელი პოსოფის რაიონში, არტაანის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს არტაანიდან 98 კილომეტრში, ხოლო რაიონის ცენტრ პოსოფიდან 17 კილომეტრში. 2019 წლის მონაცემებით სოფელში 46 ადამიანი ცხოვრობს. სოფლის ძველი ისტორიული, ქართული სახელწოდებაა ლამიანი. ↑ Çayırçimen Köy (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 3 Haziran 2015. ციტირების თარიღი: 28 Nisan 2020. ↑ Ardahan Posof Çayırçimen Köy Nüfusu (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 17 Mart 2019. ციტირების თარიღი: 28 Nisan 2020. ↑ Nişanyan, Sevan. Index-Anatolicus: Türkiye yerleşim birimleri envanteri (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 15 Mayıs 2020. ციტირების თარიღი: 28 Nisan 2020.
დემირდიოვერი (პოსოფის რაიონი)

დემირდიოვერი (თურქ. Demirdöver) — სოფელი პოსოფის რაიონში, არტაანის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს არტაანიდან 108 კილომეტრში, ხოლო რაიონის ცენტრ პოსოფიდან 27 კილომეტრში. 2019 წლის მონაცემებით სოფელში 87 ადამიანი ცხოვრობს. სოფლის ძველი ისტორიული, ქართული სახელწოდებაა ვარზნა. ↑ Demirdöver Köy (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 3 Haziran 2015. ციტირების თარიღი: 28 Nisan 2020. ↑ Ardahan Posof Demirdöver Köy Nüfusu (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 17 Mart 2019. ციტირების თარიღი: 28 Nisan 2020. ↑ Nişanyan, Sevan. Index-Anatolicus: Türkiye yerleşim birimleri envanteri (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 15 Mayıs 2020. ციტირების თარიღი: 28 Nisan 2020.
წინამძღვრიანთკარის სასოფლო-სამეურნეო ტექნიკუმი

წინამძღვრიანთკარის სასოფლო-სამეურნეო ტექნიკუმი — საქართველოში პირველი სასოფლო-სამეურნეო სკოლა, რომელიც დაარსებულია 1883 წელს ილია წინამძღვრიშვილის თაოსნობითა და მოწინავე ქართველი ინტელიგენციის მხარდაჭერით მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ წინამძღვრიანთკარში. სკოლაში სწავლა იაკობ გოგებაშვილის მიერ შედგენილი წესდებით და ნიკო ცხვედაძის მიერ შემუშავებული პროგრამებით მიმდინარეობდა. სკოლაში ისწავლებოდა შემდეგი საგნები: მიწათმოქმედება, მებაღეობა, მევენახეობა, მეღვინეობა, მებოსტნეობა, მეაბრეშუმოება, მესაქონლეობა, მეფრინველეობა, მეფუტკრეობა და მეტყევეობა. 1924 წელს სკოლას დაემატა სპეციალური კლასი და სასოფლო-სამეურნეო სასწავლებელი ეწოდა, 1928 წლიდან უკვე წინამძღვრიანთკარის ცენტრალური საცდელ-საჩვენებელი სასოფლო-სამეურნეო სასწავლებელი ეწოდება. 1933 წლიდან სასწავლებელს ეწოდა სასოფლო-სამეურნეო ტექნიკუმი, ხოლო 1966 წლიდან ეწოდება წინამძღვრიშვილის სახელობის წინამძღვრიანთკარის საბაზო სასოფლო-სამეურნეო ტექნიკუმი. 1993 წლიდან სასწავლებელი გადაკეთდა წინამძღვრიანთკარის წინამძღვრიშვილის სახელობის ჰუმანიტარულ-ეკოლოგიურ კოლეჯად, ხოლო 2008 წლიდან ორი სასწავლებლის რეორგანიზაციის (მცხეთის პროფესიული ლიცეუმის და წინამძღვრიანთკარის ჰუმანიტარულ-ეკოლოგიური კოლეჯის) შედეგად, ჩამოყალიბდა სსიპ წინამძღვრიანთკარის წინამძღვრიშვილის პროფესიული სწავლების ცენტრი. 2010 წელს მოხდა სასწავლებლის ლიკვიდაცია. 2014 წლის 17 ივნისს საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის ბრძანებით დაფუძნდა საჯარო-სამართლის იურიდიული პირი — ილია წინამძღვრიშვილის სახელობის საზოგადოებრივი კოლეჯი. 2015 წლის 22 მაისს მიენიჭა კულტურული მემკვიდრეობის უძრავი ძეგლის სტატუსი, ხოლო 2020 წლის 29 ოქტომბერს საქართველოს მთავრობის დადგენილების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორია. ბერძენიშვილი ც., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 343-344. კოლეჯის ისტორია დაარქივებული 2021-12-08 საიტზე Wayback Machine. წინამძღვრიანთკარის პროფესიული სასწავლებელი დაარქივებული 2023-10-10 საიტზე Wayback Machine. როგორ გაიხსნა პირველი სასოფლო-სამეურნეო სკოლა საქართველოში ↑ საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოს გენერალური დირექტორის ბრძანება № 2/104, 2015 წლის 22 მაისი, ქ. თბილისი, კულტურული მემკვიდრეობის თვალსაზრისით ღირებული ობიექტებისათვის კულტურული მემკვიდრეობის უძრავი ძეგლის სტატუსის მინიჭების თაობაზე. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2023-10-10. ციტირების თარიღი: 2020-11-24. ↑ საქართველოს მთავრობის დადგენილება №653 2020 წლის 29 ოქტომბერი, ქ. თბილისი, კულტურული მემკვიდრეობის უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის განსაზღვრის თაობაზე. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2023-10-10. ციტირების თარიღი: 2020-11-24.
ჯაში

საკუთარი სახელი ჯაში შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი ჯაში — ფერმწერი ვიტალი ჯაში — ეკონომისტი, პოლიტიკოსი ივანე ჯაში — აგრონომი მაკარ ჯაში — პარტიული და საბჭოთა სახელმწიფო მოღვაწე მარიამ ჯაში — საზოგადოებრივი ჯანდაცვის ექსპერტი, პოლიტიკოსი მიხეილ ჯაში — ექიმი (ოტორინოლარინგოლოგი) ნიკოლოზ ჯაში — ხელოვნებათმცოდნე სალომე ჯაში — ჟურნალისტი, კინოდოკუმენტალისტი
ჩეგემი (მდინარე)

ჩეგემი (რუს. Чегем) — მდინარე რუსეთში, ყაბარდო-ბალყარეთში. სიგრძე 103 კმ, აუზის ფართობი 931 კმ². სათავე აქვს კავკასიონის ჩრდილო კალთაზე, ბაშილის მყინვარზე. ზემო დინებაში მდინარე გარა-აუზუსუს შეერთებამდე, ატარებს ბაშილ-აუზუსუს სახელწოდებას. მიედინება ჩრდილო-აღმოსავლური მიმართულებით, ჩეგემის ხეობაში. ვაკეზე გამოსვლისას, იყოფა ორ ფშანად, ჩეგემი 1 და ჩეგემი 2, შემდეგ კვლავ ერთიანდება და ერთვის მდინარე ბაქსანს. მდინარე ჩეგემს საკმაოდ სწრაფი დინება ახასიათებს, უხვწყლიანია განსაკუთრებით ზაფხულის თვეებში. მდინარის კალაპოტის, დაახლოებით 3 კილომეტრიანი მონაკვეთი მოქცეულია ვიწრო კანიონში. მდინარის აუზშია ჩეგემის ჩანჩქერები და ჩანჩქერი აბაი-სუ. ↑ 1.0 1.1 Государственный водный реестр ↑ Водопад «Абай-су»
ამხერის გორა

ამხერის გორა — არქეოლოგიური ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ სამყურეში. აქ გამოვლენილია მტკვარ-არაქსის კერამიკული ჭურჭლის ფრაგმენტები, გვიან ბრინჯაოს, ადრერკინის ხანის და ადრეული შუა საუკუნეების ნაშთები, ხოლო მთის თხემზე შემორჩენილია ფეოდალური ხანის ამხერის ციხის მართკუთხა ნაგებობის ნანგრევები. ასევე მნიშვნელოვანია აქ ქვის ხანის სადგომის არსებობაც. ამხერის გორის ფერდობსა და ძირში აკრეფილია ანდეზიტ-ბაზალტის ქვისაგან დამზადებული იარაღ-ანატკეცები. მთლიანად კომპლექსი 49 ერთეული ნაკეთობისაგან შედგება. აქედან ნაწილი იარაღია ნაწილი კი წარმოების ნაშთი. მათ შორის გვხვდება სხვადასხვა ზომის ნუკლეუსები, საჩეხი და საჭრელი იარაღები და სხვა.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 19987
ტომას რემენგესაუ

ტომას რემენგესაუ (დ. 28 თებერვალი, 1956) — პალაუელი პოლიტიკოსი. რემენგესაუ იყო პალაუს ვიცე-პრეზიდენტი 1993-2001 წლებში. 2001-2009 წლებში იყო პალაუს რიგით მე-7 პრეზიდენტი. 2013-2021 წლებში იყო პალაუს რიგით მე-9 პრეზიდენტი. მამამისი იყო ტომას რემენგესაუ, რომელიც იყო პალაუს პრეზიდენტი 1985, 1988-1989 წლებში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ტომას რემენგესაუ ოფიციალური ბიოგრაფია (დაარქივებული)
გიორგი ბერიძე (ჰობოი)

გიორგი ბერიძე (დ. 12 მაისი, 1939, ოზურგეთი — გ. 21 ნოემბერი, 2020) — ქართველი მუსიკოსი, პედაგოგი. 1963 წელს დაამთავრა ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია (ჰობოი). პირველადი მუსიკალური განათლება მიიღო თბილისის „ნიჭიერთა ათწლედში“, რომელიც დაამთავრა 1958 წელს (ჰობოი), ამავე წლიდან იყო საქართველოს სახელმწიფო სიმფონიური ორკესტრის ჰობოისტი, კონცერტმაისტერი. 1975 წლიდან იყო ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის პედაგოგი, 1992 წლიდან — პროფესორი, 1990-2014 წლებში იყო ჩასაბერ საკრავთა კათედრის გამგე, 2006 წლიდან — ასოცირებული პროფესორი. თანამშრომლობდა საქართველოს სახელმწიფო სიმფონიურ და კამერულ ორკესტრებთან. მონაწილეობდა საქართველოს სახელმწიფო სიმფონიური ორკესტრის, ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის, საქართველოს სახელმწიფო კამერული ორკესტრი მუშაობისას ქართველ კომპოზიტორთა ყველა ნაწარმოების, აგრეთვე სხვა რეპერტუარის შესრულებაში. გასტროლებით მოგზაურობდა: სსრკ, ავსტრია, გერმანია, დიდი ბრიტანეთი, იტალია, პოლონეთი, საფრანგეთი, უნგრეთი, შვეიცარია, ჩეხეთი თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრთან, საქართველოს სახელმწიფო სიმფონიურ ორკესტრთან, საქართველოს სახელმწიფო კამერულ ორკესტრთან ერთად. ჰყავდა ლაურეტი მოწაფეები: გ. ქობულაშვილი, დ. ჭუმბურიძე, გ. გვანცელაძე, ქ. ტიღაშვილი, ნ. მაჭავარიანი. გიორგი ბერიძე გარდაიცვალა კორონავირუსით. 1983: საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი გიორგი ბერიძე (ჰობოი) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ ,,თავზარდამცემი ინფორმაციაა... კორონავირუსით გოგი ბერიძე და მისი მეუღლე გარდაიცვალნენ" - თამარ ივერი [მკვდარი ბმული]
ჯიბლაძე

საკუთარი სახელი ჯიბლაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსანდრე ჯიბლაძე — პოლიტიკოსი, ფილოლოგი გიორგი ჯიბლაძე — ფილოლოგი ვლადიმერ ჯიბლაძე — პოლიტიკოსი ილო ჯიბლაძე — გეოგრაფი, პედაგოგი იოსებ ჯიბლაძე — გეოგრაფი, პედაგოგი სილიბისტრო ჯიბლაძე — პოლიტიკური მოღვაწე სოსო ჯიბლაძე — გეოგრაფი ჯონდო ჯიბლაძე — არქიტექტორი
შვიცური ჯიში

შვიცური ჯიში — მსხვილი რქოსანი საქონლის სახორცე-მერძეული მიმართულების ჯიში. გამოყვანილია შვეიცარიაში, შვიცის კანტონში (აქედან სახელწოდება). კარგად ეგუება ადგილობრივ პირობებს. საქართველოში აპრობირებული და აკლიმატიზირებული ჯიშია. შვეიცარიიდან დმანისის რაიონში XIX საუკუნის 60-იან წლებში შემოიყვანეს. გამოირჩევა კარგი სარძეო და სახორცე პროდუქტიულობით, მტკიცე ძვალეულით, მაგარი ჩლიქებით და საძოვრების კარგი გამოყენების უნარით. მსხვილი ცხოველია — ფურის სიმაღლე მინდაოში 135–137 სმ-ია, კუროსი 138–142 სმ; აქვს ჰარმონიული აგებულება, მოკლე ფეხები და გრძელი შუბლი. შეფერილია მურად, ზურგზე გასდევს ღია „ღვედი“. ფურის ცოცხალი მასაა 480–550 კგ, კუროსი 850–950, ახალშობილისა 33–40 კგ, 18 თვის ასაკში 332–355 კგ. მონაწველი 4000–4500 კგ-ია, ცხიმიანობა 3,8–3,9%-ს შეადგენს, შეიცავს 3,2–3,3% ცილებს; სანაშენე მეურნეობებში ფური იწველის 5500 კგ-მდე, ცხიმიანობა და ცილები შესაბამისად 3,9–4,0% და 3,3–3,4%-ია. ჯიშმა მონაწილეობა მიიღო კავკასიური წაბლა ჯიშის შექმნაში. საქართველოში მისი საუკეთესო სულადობა ჰყავს თელეთის სანაშენე მეურნეობას. ↑ შვიცი და შვიცური ჯიში. უცხო სიტყვათა ლექსიკონი. საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა. ციტირების თარიღი: 25 ნოემბერი, 2020. ↑ 2.0 2.1 მერძეული ნახირის შექმნა. სოფლის მეურნეობის სამეცნიერო-კვლევითი ცენტრი (თბილისი, 2015). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-08-03. ციტირების თარიღი: 25 ნოემბერი, 2020. ↑ Соловьёва О. И. Швицкая порода // Большая российская энциклопедия. т. 34. — М., 2017. — стр. 769.
კასპიის სალამურა

კასპიის სალამურა (ლათ. Caspiomyzon wagneri) — უყბო თევზი სალამურასებრთა ოჯახისა. გავრცელებულია ევროპაში, კასპიის ზღვის აუზში. მამრების საშუალო სიგრძეა 36 სმ, მდედრისა 37 სმ. მაქსიმალური სიგრძე 55 სმ აღწევს, მასა 206 გრამს. ბინადრობს მტკნარ და ზღვის წყლებში. სიცოცხლის მანძილზე მხოლოდ ერთხელ ტოფობს (5–6 წლის ასაკში); მარტიდან ივნისამდე მტკნარ წყალში ყრის &&&&&&&&&&020000.&&&&&020 000–&&&&&&&&&&032000.&&&&&032 000 ცალ ქვირითს. ტოფობის შემდეგ მწარმოებლები იღუპებიან. იკვებება მცენარეულობით, დეტრიტით, წვრილი ორგანიზმებითა და სხვა თევზებით. მინგეჩაურის წყალსაცავის აგებამდე საქართველოში მრავლად იყო, დღეისათვის იშვიათად გვხვდება. ცოცხლობს 6 წლამდე. ბუნების დაცვის საერთაშორისო კავშირის წითელ ნუსხაში შეტანილია როგორც საფრთხესთან ახლოს მყოფი სახეობა. ↑ Промысловые рыбы России [в двух т.] / под ред. О. Ф. Гриценко, А. Н. Котляра и Б. Н. Котенёва. т. 2. — М.: изд-во ВНИРО, 2006. — стр. 13–14, 624 c. ISBN 5-85382-229-2. ↑ ნინუა ნ., ჯაფოშვილი ბ., ბოჭორიშვილი ვ., საქართველოს თევზები, თბ.: ემ-პი-ჯი, 2014. — გვ. 6.
ოლენა ზელენსკა

ოლენა ზელესნკა (დაბადების გვარი: კიაშკო; დ. 6 თებერვალი, 1978, კრივოი-როგი) — უკრაინის პირველი ლედი, ვოლოდიმირ ზელენსკის მეუღლე. ბავშვობის პერიოდში იყო ვოლოდიმირ ზელენსკის პარალელურკლასელი. დამთავრებული აქვს კრივოი-როგის ეროვნული უნივერსიტეტი. 2003 წელს დაქორწინდა ვოლოდიმირ ზელენსკიზე. ბიოგრაფია დაარქივებული 2019-04-23 საიტზე Wayback Machine.
ანა ქასრაშვილი

ანა ქასრაშვილი (დ. 23 ნოემბერი, 1986, ბათუმი) — ქართველი კომპოზიტორი, გამაორკესტრებელი, სიმღერების ავტორი და პიანისტი. 2018 წლიდან — ვალენსიის ბერკლის კოლეჯის წარმომადგენელი საქართველოში. ანა არის პირველი ქართველი კომპოზიტორი, რომელმაც 2017 წელს ემის მფლობელი რიჩარდ ბელისის ხელმძღვანელობით, ჰოლივუდში ASCAP-ის კინომუსიკის ვორქშოპი გაიარა და იქ შექმნილი ნაწარმოები 20th Century Fox-ის ხმის ჩამწერ სტუდია Newman Scoring Stage-ში 64-კაციანი ორკესტრის შესრულებით ჩაწერა . 2015 წელს წარჩინებით დაამთავრა ვალენსიის ბერკლის კოლეჯის მაგისტრატურა „კინოს, ტელევიზიისა და ვიდეოთამაშების მუსიკის“ მიმართულებით და მოიპოვა გამორჩეული სტუდენტის ჯილდო . იმავე წელს კალიფორნიის დამოუკიდებელი ფილმების ფესტივალის ფარგლებში გამართულ კინომუსიკის კონკურსზე აიღო პირველი ადგილი და ეწოდა „წლის კომპოზიტორი“. 2018 წელს გახდა ესპანური ღვინის კომპანია „ხუან ხილის“ მიერ დაარსებული კინომუსიკის მე-2 საერთაშორისო კონკურსის გამარჯვებული. 2020 წლის ზაფხულში კრაკოვის კინომუსიკის საერთაშორისო კონკურსზე აიღო მეორე ადგილი (კონკურსის ისტორიაში ეს იყო პირველი შემთხვევა, როცა ქალი კომპოზიტორი საუკეთესო სამეულში მოხვდა). იმავე წლის შემოდგომაზე ანა გახდა Soundtrack Awards-ის SABAM ახალგაზრდული ნომინაციის გამარჯვებული პირველი ქალი ომპოზიტორი. ↑ 2017 ASCAP Film Scoring Workshop with Richard Bellis: The Recording Session ↑ Ana Kasrashvili • Outstanding Scholar Award ↑ ANA KASRASHVILI ES LA GANADORA DEL II PREMIO INTERNACIONAL DE BANDAS SONORAS JUAN GIL. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-05-18. ციტირების თარიღი: 2020-11-26. ↑ Ana Kasrashvili wins Sabam Award at the 2020 World Soundtrack Awards ↑ Sabam Award for Best Original Composition by a Young Composer. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-11-24. ციტირების თარიღი: 2020-11-25.
ოპოიაზი

ოპოიაზი — რუსული ლიტერატურათმცოდნეობითი სკოლა, პოეტური ენის შემსწავლელი საზოგადოება 1916-1925 წლებში რუსეთში. ოპოიაზის პირველი თეორიული ნაშრომი იყო ვიქტორ შკლოვსკის „სიტყვის მკვდრეთით აღდგენა“ (1914) ასევე ოპოიაზის ნაშრომები იიბეჭდებოდა გამოცემა „პოეტური ენის თეორიულ კრებულებში“ (I-VI, 1916-1923). ოპოიაზის წარმომადგენლები ყვნენ ვიქტორ შკლოვსკი, ი. ტინიანოვი, ს. ბერნშტეინი, ბ. ეიხენბაუმი, რ. იაკობსონი. ოპოიაზი, როგორც ფორმალისტური მიმდინარეობის სკოლა, დაგმობილ იქნა მარქსიზმზე დაყრდნობით. Котова М. А. ОПОЯЗ // Большая российская энциклопедия. т. 24. — М., 2014. — стр. 256. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 545.
გჰატოტკაჩა (მაჰაბჰარატა)

გჰატოტკაჩა - ინდური ეპოსის "მაჰაბჰარატას" პერსონაჟი. სახელი "გჰატიტკაჩა" აღნიშნავს მის მელოტობას და თავის უცნაურ ფორმას. გჰატოტკაჩა პანდავა ბჰიმასა და დემონი ქალი ჰიდიმბის შვილია და ანჯანაფარვანის, ბარბარიკისა და მეგავარნას მამა. მისი მეორე ვაჟი ანჯანაფარვანი კირუკშეტრის ომში მონაწილეობდა. დედის გამო ის ნახევრად დემონია, რამაც მას რამდენიმე ზებუმებრივი შესაძლებლობა მიანიჭა, როგორიცაა ფრენის უნარი, ზომის გაზრდა ან შემცირება და უხილავობა. ის მნიშვნელოვანი მებრძოლი იყო პანდავას მხრიდან კურუკშეტრის ომში და მეთოთხმეტე ღამეს დიდი ზარალი მიაყენა კაურავას ჯარს. გჰატოტკაჩამ მოკლა მრავალი დემონი, მათ შორის დემონი ალამბუშა და მრავალი გიგანტური ასურა. იგი მოკლა კარნამ ინდრას ვასავი შაქტით - ღვთაებრივი იარაღით. გჰატოტკაჩას დემონი ქალის ჰიდიმბის და პანდავა ბჰიმას შვილია. ძმებთან და დედასთან ერთად მოგზაურობისას ლაქშაგრას თავის დააღწევად ბჰიმამ გადაარჩინა ჰიდიმბი თავისი ბოროტი ძმის,გან კამიაკას ტყის დემონთა მეფე ჰიდიმბასგან. გჰატოტკაჩას დაბადებიდან მალევე ბჰიმას ოჯახის დატოვება მოუწია ჰასტინაპურაში წასასვლელად. გატოტჩაჩა ჰიდიმბიმ გაზარდა. მამის მსგავსად მისი საყვარელი იარაღი გადა იყო. კრიშნამ მას ძღვენი მისცა - თვით კრიშნას გარდა მსოფლიოში ვერავინ შეძლებდა მის ჯადოქრობაში დამარცხებას. მისი ცოლი გახდა აჰილავატი, ხოლო მისი ვაჟები - ბარბარიკა, ანჯანაფარვა და მეგავარნა. ერთ დღეს ჰიდიმბიმ გჰატოტკაჩას სთხოვა მისთვის ადამიანი მიეყვანა ქალღმერთ კალი მატასთვის შესაწირად. გზაზე გჰატოტკაჩას შენიშნა ბრაჰმანი ცოლთან და სამ შვილთან ერთად და ჰკითხა, რომელი მათგანი წაჰყვებოდა კალის მსხვერპლად. ბრაჰმინმა და მისმა ცოლმა საკუთარი თავები შესთავაზეს, მაგრამ ბოლოს წასვლაზე მათი მეორე ვაჟი დათანხმდა. მათთან ბჰიმა მივიდა და იკითხა თუ რა ხდებოდა. სიტუაციის გაგების შემდეგ მან გჰატოტკაჩას საკუთარი თავი შესთავაზა იმ პირობით, რომ ის ჯერ ორთაბრძოლაში დაამარცხებდა. მრავალდღიანი ბრძოლის შემდეგ დაქანცული მებრძოლეები ჰიდიმბიმ შეაჩერა და უმხილა გჰატოტკაჩას რომ ბჰიმა მისი მამაა. გჰატოტკაჩა მამის ფეხებთაბ დაეცა, მან კი მოეხვია და შეაქო - აქამდე მას არასდროს არ ჰყოლია თანასწორი ოპონენტი და ის შვილით ამაყობდა. მან ასევე უკმაყოფილება გამოიჩინა ჰიდიმბის ადამიანების შეწირვის მიმართ. გჰატოტკაჩა პანდავების მხარეზს საბრძოლოდ მამამ გამოიძახა. გჰატოტკაჩა მნიშვნელოვანი მებრძოლე იყო და მტერს დიდი ზარალი მიაყენა თავისი ჯადოსნური ძალებით, კერძოდ ილუზიების შექმნით და მტრის დაშინებით და დაბნევით, განსაკუთრებით ღამე, როდესაც დემონები ძლიერდებიან და მამაცდებიან. მისი ილუზიების განქარვება მხოლოდ კარნას შეეძლო, თუმცა ის და ბევრი სხვა ძლიერი მეომარიც ილუზიების მიერ უკან გაბრუნებული ყოფილა. გჰატოტკაჩამ მოკლა რამდენიმე დემონი და გიგანტი. სასიკვდილოს ის კარნამ დაჭრა ღვთაებრივი იარაღით, რომლის გამოყენებას არჯუნაზე აპირებდა. სიკვდილის წინ გჰატოტკაჩა ცაში აფრინდა, გადიდდა და დაცემისას ბევრი მეომარი გაჭყლიტა. კრიშნის თქმით სიკვდილის შემდეგ მან სამოთხეს მიაღწია. Amar Chitra Katha #592, ISBN 9788184821994 https://books.google.com/books?id=zB4n3MVozbUC&pg=PA1755&dq=itihasa https://www.rediff.com/movies/report/ssg/20080512.htm https://web.archive.org/web/20070110002159/http://members.cox.net/apamnapat/entities/Ghatotkacha.html
თეოდორ ოპოლცერი

თეოდორ ოპოლცერი (დ. 26 ოქტომბერი, 1841, პრაღა — გ. 26 დეკემბერი, 1886, ვენა) — ავსტრიელი ასტრონომი. 1873 წლიდან ხელმძღვანელობდა ევროპულ გრადუსულ გაზომვათა სამუშაოებს ავსტრიაში. იყო ვენის უნივერსიტეტის პროფესორი 1875 წლიდან. იკვლევდა კომეტების და პლანეტების ორბიტებს. წიგნად გამოსცა „დაბნელებათა კანონი“. Theodor Oppolzer im Personenlexikon Österreich ↑ 1.0 1.1 Deutsche Nationalbibliothek Record #117139319 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ 2.0 2.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 3.0 3.1 Dr. Constant v. Wurzbach Oppolzer, Theodor // Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich: enthaltend die Lebensskizzen der denkwürdigen Personen, welche seit 1750 in den österreichischen Kronländern geboren wurden oder darin gelebt und gewirkt haben — Wien: 1856. — ტ. 21. — S. 79. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q89569601"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q25856"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q665807"></a> ↑ 4.0 4.1 Оппольцер Теодор // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a>
ხალხის მსახური (პარტია)

ხალხის მსახური (უკრ. Слуга народу) — პოლიტიკური პარტია უკრაინაში. საპარლამენტო ფრაქცია „ხალხის მსახურის“ ლიდერია დავით არახამია. პარტიის სახელი მოდის სატელევიზიო სერიალიდან „ხალხის მსახური“. 2019 წლის არჩევნების შედეგები ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2019-07-22 საიტზე Wayback Machine.
რემერტის ხიდი

რემერტის ხიდი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის დაბა აბასთუმანში. აგებულია XIX საუკუნის დასასრულს. რემერტის ხიდის სახელით ცნობილი ხიდი მდინარე ოძრხეზე გადებულ ხიდებს შორის არქიტექტურული ღირებულებით გამოირჩევა და საყურადღებოა საინჟინრო თვალსაზრისით. რემერტის ხიდის მშენებლობას წინ აბანოს ღელესა და მის მიმდებარე ტერიტორიაზე აბანოს კომპლექსის მშენებლობა უსწრებდა. 1880-იანი წლების დასაწყისში თერმული წყლების ინფრასტრუქტურის მოწყობამ ოძრხის კალაპოტის შეცვლა გამოიწვია და ხელოვნურად შექმნილ ჩანჩქერზე ხიდი გაიდო. ერთმალიანი, თაღოვანი ხიდი აგურით არის ნაშენი და ქვით არის მოპირკეთებული. ჩანჩქერზე გადებული ხიდი აბანოს შენობის წინ გაშენებულ პარკს გადაჰყურებს. პარკი, ისევე როგორც ჩანჩქერი და ხიდი ადოლფ რემერტის სახელს ატარებს.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 6194
კაშგარის ქედი

კაშგარის ქედი, კონგურმუზტაგი — ქედი ჩინეთში, კუნლუნის დასავლეთ დაბოლოებაზე. გაწოლილია მდინარეებს გიოზდარიასა და ტაშკურგანს შორის. სიგრძე დაახლოებით 100 კმ. მაქსიმალური სიმაღლე 7719 მ (მწვერვალი კონგური). გაბატონებული სიმაღლეებია 5000–6000 მ. სიმაღლით მეორე მწვერვალია მუზტაგატა (7546 მ), რომელიც მრავალრიცხოვანი მყინვარებითაა შემოსილი. კაშგარის ქედი აგებულია გრანიტებით, გნაისებითა და კვარციტებით. ნიშანდობლივია ბასრი თხემი და პიკები, ციცაბო ფერდობები, ღრმა ხეობები. დამახასიათებელია მთის სტეპი და ალპური მდელოები. გაბატონებულია მძლავრი გამყინვარება, რომლის საერთო ფართობია 600 კმ². მდინარეთა ხეობებშია ტუგაის ტყე. მთისძირში გვხვდება უდაბნო და ნახევარუდაბნო. განვითარებულია ალპინიზმი და ტურიზმი. ↑ Кашгарский хребет // Энциклопедический словарь ↑ Кашгарский хребет // Географическая энциклопедия