laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გაიუს სოზიუსი

გაიუს სოზიუსი (ლათ. Gaius Sosius) — ძველი რომის პოლიტიკური და სამხედრო მოღვაწე. რომის რესპუბლიკის კონსული ძვ. წ. 32 წელს. ძვ. წ. 66 წელს იგი კვესტორად აირჩიეს, ძვ. წ. 49 წელს კი — პრეტორად. სამოქალაქო ომის დაწყებისას იგი სენატის იმ პარტიას შეუერთდა, რომელსაც თანამედროვე მკვლევარები ზოგჯერ ოპტიმატებსაც უწოდებენ (მიუხედავად იმისა, რომ ეს ტერმინი სულასა და მარიუსის ეპოქისაა). პომპეუსის საბერძნეთში გაქცევის შემდეგ, სოზიუსი რომში დაბრუნდა და იულიუს კეისარს ჩაბარდა. კეისრის მკვლელობის შემდეგ იგი მარკუს ანტონიუსის მხარეს დადგა, რომელმაც ძვ. წ. 38 წელს იგი სირიისა და კილიკიის გუბერნატორად დანიშნა პუბლიუს ვენტიდიუსის ადგილას. როგორც გუბერნატორმა, სოზიუსმა ანტონიუსისაგან ბრძანება მიიღო მხარი დაეჭირა ჰეროდესათვის ანტიგონე ჰასმონელის წინააღმდეგ ბრძოლაში, როდესაც ეს უკანასკნელი იერუსალიმს ფლობდა. ძვ. წ. 37 წელს სოზიუსმა იერუსალიმზე ილაშქრა და ქალაქის დაუფლების შემდეგ ჰეროდე სამეფო ტახტზე დასვა. ამ სამსახურისათვის იგი ძვ. წ. 34 წელს ტრიუმფით დაჯილდოვდა, ძვ. წ. 32 წელს კი გნეუს დომიციუს აჰენობარბუსთან ერთად კონსულიც გახდა. როდესაც ანტონიუსსა და ოქტავიანეს შორის სამოქალაქო ომი დაიწყო, სოზიუსმა ანტონიუსის მხარე დაიჭირა და სენატში ოქტავიანეს წინააღმდეგ გაილაშქრა, რისთვისაც იძულებული გახდა აღმოსავლეთში გაქცეულიყო. ძვ. წ. 31 წელს სოზიუსი მარკუს ანტონიუსის ფლოტის ესკადრას მეთაურობდა და დიონ კასიუსის (50.14) მიხედვით, შეძლო ტავრიუს რუფუსის ესკადრის დამარცხება და უკან დახევა აიძულა, თუმცა როდესაც ამ უკანასკნელმა მარკუს აგრიპასაგან დამხმარე ძალები მიიღო, სოზიუსის მოკავშირე, კილიკიის მეფე ტარკონდიმოტუს I დაიღუპა და თავად სოზიუსი იძულებული გახდა გაქცეულიყო. დიონ კასიუსი შეცდომით ამტკიცებს, რომ ბრძოლაში სოზიუსიც დაიღუპა, თუმცა შემდეგ ადასტურებს, რომ იგი აქციუმის ბრძოლაში კვლავ ცოცხალი იყო. აქციუმთან სოზიუსი ფლოტის მარცხენა ფრთას მეთაურობდა. ბრძოლის შემდეგ, რომლიდან გაქცევაც მან მოახერხა, მის სამალავს მიაგნეს, სოზიუსი შეიპყრეს და ოქტავიანეს მიუყვანეს, თუმცა ლუციუს არუნციუსის შუამდგომლობის წყალობით, ოქტავიანემ იგი შეიწყალა. სოზიუსი რომში დაბრუნდა და აპოლონ მედიკუსის ტაძრის მშენებლობა დაასრულა, რომელიც ძვ. წ. 34 წელს დაიწყო და ის ოქტავიანეს სახელს მიუძღვნა. უცნობია ჰყავდა თუ არა ვაჟები, თუმცა შემორჩენილია მისი ორი ქალიშვილის სახელი: სოზია და სოზია გალა, რომლებიც, შესაძლებელია, ჰყოლოდა ასინიასაგან, ნონიასაგან ან ელიასაგან. სოზიუსის გამოსახულება გვხვდება მშვიდობის საკურთხეველზეც, სადაც იგი ქურუმთა თხუთმეტკაციანი კოლეგიის წევრია. აპიანე 5. C. v. 73; ციცერონი ad Ait. viii. 6, ix. 1; დიონ კასიუსი xlix. 22, xlix. 41, I. 2, 14, li. 2, Ivi. 38; იოსებ ფლავიუსი ანტონიუსი xiv. 15, 16, B. J. i. 17—18; პლუტარქე ანტონიუსი 34; სვეტონიუსი ავგუსტუსი 17; ტაციტუსი ისტორია v. 9; ველეიუს პატერკულუსი ii. 85, 86. Martha Hoffman Lewis, The Official Priests of Rome under the Julio-Claudians. A Study of the Nobility from 44 B.C. to 68 A.D., Rome 1955. ↑ Gaius Stern, Women Children and Senators on the Ara Pacis Augustae, University of California Berkeley dissertation 2006, page 353, n.88 ↑ Gaius Stern, Women Children and Senators on the Ara Pacis Augustae
პატარა ხალების ღვთისმშობლის ეკლესია

პატარა ხალების ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სოფელ პატარა ხალების დასავლეთით 3-4 კილომეტრზე, ნასოფლარ ღუდას სამხრეთით 200-300 მეტრზე, სასაფლაოზე. სტილისტური ნიშნებით თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ძეგლი ძლიერ დაზიანებულია: შემორჩენილია მხოლოდ საკურთხევლისა და დასავლეთ კედლის ნაწილი. ეკლესია დარბაზულია (10 X 6,2 მ), ნაგებია ნატეხი ქვიშაქვით და აგურით. დასავლეთით შიგნიდან თაღოვანი და გარედან სწორკუთხა შესასვლელი ჰქონია. ნახევარწრიულ აფსიდში ერთი სარკმელია, რომლის ორივე მხარეს კედელში არსებული პატარა სათავსები საკურთხეველს სწორკუთხა შესასვლელებით უკავშირდებიან. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 440.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 17640
პატარა ხალების წმინდა გიორგის ეკლესია

პატარა ხალების წმინდა გიორგის ეკლესია — არქეოლოგიური ძეგლი მდებარეობს სოფელ პატარა ხალების დასავლეთით 3-4 კილომეტრზე, ნასოფლარ ღუდას სამხრეთით 200-300 მეტრზე, გორაკზე. ძეგლი ძლიერ დაზიანებულია: კედლები შემორჩენილია 0,5 მეტრის სიმაღლეზე. ეკლესია დარბაზულია (8,1 X 5,2 მ), ნაგებია დიდი ზომის ქვიშაქვით. შესასვლელი დასავლეთით ჰქონია. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 440-441.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 17639
სარმანიშვილისკარის ღვთისმშობლის ეკლესია

სარმანიშვილისკარის ღვთისმშობლის ეკლესია — არექოლოგიური ძეგლი, ხაშურის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს სოფელ სარმანიშვილისკარის სასაფლაოზე. რიყის ქვით ნაგები დარბაზული ეკლესიის ნანგრევებზე 1960 წელს ახალი ეკლესია ააგეს. ნაეკლესიართან შემორჩენილია ქვევრები. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 442.
სარმანიშვილისკარის ნათლისმცემლის ეკლესია

სარმანიშვილისკარის ნათლისმცემლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ სარმანიშვილისკარში. მდებარეობს სოფლის სამხრეთით 2 კილომეტრზე, სარმანიშვილის ხევის მარჯვნივ, ფერდობზე. შემორჩენილია მხოლოდ საკურთხევლის და გრძივი კედლების ნაწილი. ეკლესია დარბაზულია (18 X 9,4 მ), ნაგებია ნატეხი ქვიშაქვით. ფასადი ღერძზეა განგრეული, მისი ფორმა გაურკვეველია. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 442.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 17633
შლუყურის წმინდა გიორგის ეკლესია

შლუყურის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქტექტურული ძეგლი ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხცისიდან სამხრეთ-დასავლეთით 2 კილომეტრზე, ნასოფლარ შლუყურის სამხრეთით, სასაფლაოზე. სტილისტური ნიშნებით თარიღდება XIX საუკუნით. ეკლესია დარბაზულია (11,5 X 6,5 მ), ნაგებია ქვიშაქვით, ნატეხი ქვითა და ხით. შეკეთების დროს ხის კამარა და კონქი ორფერდა სახურავით შეუცვლიათ. ეკლესიის სამხრეთით და დასავლეთით ფართო და მაღალი თაღოვანი შესასვლელები აქვს. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე ფართო თაღოვანი სარკმელია. ორ-ორი ასეთივე სარკმელი ჩრდილო და სამხრეთ კედლებშია. კარ-სარკმელს შიგნიდან აგურის, ხოლო გარედან ქვის სხივისებურად ნაწყობი თაღები აქვს. აფსიდში ჩრდილოეთით მცირე ზომის თაღოვანი ნიშია. საკურთხევლის ბაქანი და ნახევარწრიული არდაბაგი ერთი საფეხურითაა ამაღლებული. აფსიდის სარკმლის ქვემოთ სატრაპეზო ქვა დგას. საკურთხევლის კედელი უშუალოდ ერწყმის დარბაზის გრძივ კედლებს. საკურთხეველი დარბაზისგან გამოყოფილი ყოფილა ხის კანკელით. გრძივ კედლებში შემორჩენილია ხის პატრონიკეს ძელების ბუდეები. პატრონიკე თაღოვანი გასასვლელით ეკლესიაზე დასავლეთიდან მიშენებულ სამრეკლოს მეორე სართულს უკავშირდებოდა. ეკლესიის ინტერიერი შელესილი და შეთეთრებულია. იატაკზე ქვიშაქვის თლილი კვადრებია მოგებული. სამრეკლო (2,5 X 2,5 მ) ორსართულიანია. ორივე სართული სამ მხარეს გახსნილია ნახევარწრიული თაღებით, რომლებიც ეკლესიის დასავლეთ კედლის ორ პილასტრს და ორ თავისუფლად მდგომ ბოძს ეყრდნობა. პირველი სართული ხის ბრტყელი სახურავითაა გადახურული. ანალოგიურია მეორე სართული. სამრეკლოს თუნუქის პირამიდული სახურავი აქვს. ეკლესიის სამხრეთ შესასვლელის წინ სამ მხარეს თაღებით გახსნილი და კრამიტით გადახურული კარიბჭეა. კარიბჭის და სამრეკლოს თაღების ქუსლებთან მაღალი რთულპროფილიანი იმპოსტებია. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 462.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 7147
დიდი ყელეთის კოშკი

დიდი ყელეთის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ დიდ ყელეთში. მდებარეობს სოფლის სამხრეთ-დასავლეთით 400-500 მეტრზე, ლაღიჯვრის ეკლესიასთან ახლოს. სტილისტური ნიშნებით თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ძეგლი ნაგებია ქვიშაქვით. შემორჩენილია სამხრეთ კედელი, სამხრეთ-დასავლეთ კუთხე დაახლოებით 3 მეტრის სიმაღლეზე, აღმოსავლეთ კედლის ნაწილი და ჩრდილოეთ კედლის 1,3 მეტრი სიმაღლის დასავლეთ მონაკვეთი. მიწით ამოვსებული პირველი სართულის სამხრეთ კედელში ერთი სწორკუთხა ნიში ყოფილა, დასავლეთ კედელში - ორი. მეორე სართულის შემორჩენილ დასავლეთ ნაწილში ორი თაღოვანი სარკმლის ნაშთია. სამხრეთ კედელში შემორჩენილია სარკმლის წირთხლის აგურით ნაწყობი ნაწილები. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 429.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 17696
ლუი ბოტა

ლუი ბოტა (ინგლ. Louis Botha; დ. 27 სექტემბერი, 1862, გრეითაუნი — გ. 27 აგვისტო, 1919, პრეტორია) — სამხრეთ აფრიკელი პოლიტიკოსი, გენერალი ბურების მეორე ომში, სამხრეთ აფრიკის კავშირის პირველი პრემიერმინისტრი. ლუი ბოტა იყო ერთ-ერთი ლუი ბოტა უფროსისა და ადრიანა ვან როიენის 13 შვილიდან. იგი დადიოდა ჰერმანსბურგის გერმანულ სკოლაში. 7 წლის ასაკში დატოვა ოჯახი და საცხოვრებლად გადავიდა ორანჟის თავისუფალ სახელმწიფოში. 1884 წელს, როგორც მოხალისე, მონაწილეობას იღებდა ზულალანდის ომში. 1896 წელს არჩეული იქნა სამხრეთაფრიკის რესპუბლიკის დეპუტატად. ბურების მეორე ომში გამოჩენილი სიმამაცისთვის და სამხედრო ნიჭისთვის მიიღო გენერლის წოდება. 1900 წელს პრეტორიის დაცემის შემდეგ აქტიურად იბრძოდა ბრიტანელების წინააღმდეგ. 1901 წელს ხელმძღვანელობდა მოლაპარაკებებს ბრიტანული არმიის მთავარსარდალთან ლორდ კიტჩენერთან. 1904 წელს ბრიტანული ანექსიის შემდეგ ტრანსვაალში ბოტამ დააარსა პარტია „Het Volk“, რომელიც 1911 წელს სხვა პარტიებთან ერთად გაერთიანდა სამხრეთ აფრიკის პარტიაში. მანამდე 1910 წელს იგი არჩეული იქნა სამხრეთ აფრიკის კავშირის პრემიერმინისტრად. იგი ამ პოსტზე სიცოცხლის ბოლომდე იყო. პირველი მსოფლიო ომის დაწყებისას ბოტამ შესთავაზა სამხედრო მხარდაჭერა გერმანიას და გაგზავნა სამხედრო ნაწილები გერმანიის სამხრეთ აფრიკის კოლონიაში. ბოტა 1919 წელს გულის ინფაქტით გარდაიცვალა. Engelenburg, Dr F.V. (1929). General Louis Botha. Pretoria: J.L. Van Schaik. Meintjes, Johannes (1970). General Louis Botha, A Biography. London: Cassell. ISBN 0304935018. Spender, Harold (1916). General Botha, The Career And The Man. London: Constable. ↑ 1.0 1.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ GeneaStar <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q98769076"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3100478"></a> ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #118513958 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a>
იტრიის კოშკი

იტრიის კოშკი, საჯვარე — კოშკი ხაშურის მუნიციპალიტეტის დაბა სურამში. მდებარეობს დაბის დასავლეთ ნაწილში, ყოფილ სოფელ იტრიის დასავლეთით 100 მეტრზე. აგებულია XVI-XVII საუკუნეებში. კოშკი ოთხკუთხაა (4,45 X 4,3 მ), ნაგებია ნატეხი და რიყის ქვით. კუთხეების წყობაში გამოყენებულია თლილი ქვიშაქვა. ძეგლი დაზიანებულია: ჩამონგრეულია სახურავი, სართულებს შორის გადახურვა, კედლები, შემორჩენილია ოთხი სართული. კარი კოშკს აღმოსავლეთით, მეორე სართულზე ჰქონდა. სართულებს შორის ძელური გადახურვა იყო (შემორჩენილია საძელე ბუდეები). პირველი სართულის ჩრდილოეთ კედელში მოზრდილი ბუხარია, დასავლეთ და სამხრეთ კედლებში კი თახჩები. მეორე სართულის ბუხარი პირველი სართულის ბუხრის ღერძზეა. კედლებში ორ-ორი სათოფურია. სათოფურები მესამე სართულის კედლებშიც არის. სამხრეთ კედელზე მიშენებულია მესამე სართულზე ასასვლელი ქვის კიბე. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 434-435.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 6728
ცხრამუხის კოშკი

ცხრამუხის კოშკი — კოშკი ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ცხრამუხაში. დგას სოფელის ცენტრში. აგებულია XVIII საუკუნეში. კოშკი გეგმით ცილინდრულია (დიამეტრი 7,5 მ), ნაგებია რიყის ქვით. შემორჩენილია ოთხი სართული. შესასვლელი ჩრდილოეთით და სამხრეთითაა. ყველა სართულს აქვს სათოფური. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 454.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 6658
ყარაყაია (აფხაზეთი)

ყარაყაია — კლდოვანი მწვერვალი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის გულრიფშის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს აფხაზეთის კავკასიონის მთავარ ქედზე, საქართველოსა და რუსეთის ყარაჩაი-ჩერქეზეთის საზღვარზე, მარუხის უღელტეხილის აღმოსავლეთით, მდინარეების ჩხალთისა და აქსაუთის წყალგამყოფზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 3890 მ. აგებულია ქვედაპალეოზოური გრანიტოიდებით, კრისტალური ფიქლებითა და ფილიტებით. კალთების ქვედა ნაწილი შემოსილია სუბალპური და ალპური ბალახეულით, ზევით ნივალური ლანდშაფტია. მ. უთმელიძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 625.
წვრილ ვარსკვლავთა ღამე

„წვრილ ვარსკვლავთა ღამე“ — ქართული დეტექტიურ–დრამატული ჟანრის სერიალი, რომელიც 1 არხმა გადაიღო 1999 წელს. ძალაუფლების მქონე შურისმაძიებელი ადამიანის სიყვარულისა და იმედგაცრუების ამბავი. ამ პროექტის ავტორის, რეჟისორ ანდრო ენუქიძის გადაწყვეტილებით, მთავარი ამბის განვითარება და სცენარზე მუშაობა გადაღებების დროს მიმდინარეობდა. მსახიობებისთვისაც ყველაზე საინტერესო პერსონაჟების მოულოდნელი ცვლილება იყო ხოლმე. წვრილ ვარსკვლავთა ღამე წვრილ ვარსკვლავთა ღამე საუნდტრეკი შოთა სხირტლაძე და მისი მეგობრები ქართული ტელესივრცის ისტორია „წვრილ ვარსკვლავთა ღამე“ ფეისბუქზე ვიდეო YouTube-ზე
ყარაყაია (უღელტეხილი)

ყარაყაია — უღელტეხილი საქართველოსა და რუსეთის (ყაბარდო-ბალყარეთი) საზღვარზე, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს სვანეთის კავკასიონის მთავარ ქედზე, მესტიისა და ლეხზირის უღელტეხილებს შორის. სიმაღლე ზღვის დონიდან 3750 მ. ყარაყაიაზე გადადის ალპინისტური საცალფეხო გზა, რომელიც მდინარე მულხრის (ენგურის მარჯვენა შენაკადი) აუზს აკავშირებს მდინარე ჩეგემის (ჩრდილოეთი კავკასია) აუზთან. დამახასიათებელია ნივალური ლანდშაფტი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 625.
თენდება გვიან

„თენდება გვიან“ — ქართული დეტექტიურ-კრიმინალური ჟანრის ტელესერიალი, რომელიც ლევან ერისთავმა გადაიღო ტელეკომპანია იმედის დაკვეთით 2003 წელს, მრავალსერიიანი სატელევიზიო მხატვრული ფილმი ასეთი სახელწოდებით გადიოდა სერიალ „თენდება გვიან“-ის სახით. თენდება გვიან სიმღერა თენდება გვიან - სერია 1 თენდება გვიან - სერია 2 თენდება გვიან - სერია 3 თენდება გვიან - სერია 4 თენდება გვიან - სერია 5 თენდება გვიან - სერია 6 თენდება გვიან - სერია 7 თენდება გვიან - სერია 8 თენდება გვიან - სერია 9 თენდება გვიან - სერია 10 თენდება გვიან - სერია 11 თენდება გვიან - სერია 12 ბოლო სერია
მტვრის გემო

მტვრის გემო — ქართული ტელესერიალი, რომელიც ტელეკომპანია იმედმა გადაიღო 2004 წელს. რეჟისორები დათო ჯანელიძე და მარინა კულუმბეგაშვილი. ირინა არის გამომძიებელი, რომელიც მივლინებით ბათუმში წავიდა სახლში დაბრუნებისას ერთ მამაკაცთან ერთად იმგზავრებს, რომელიც სერიული მკვლელი აღმოჩნდება და პოლიციელის გამოყენებას შეძლებს თავისი მკვლელობების დასაფარად. მარინა კახიანი — ირინა ჯაბა კილაძე — ზაზა ირაკლი ჩოლოყაშვილი — ლადო (ირინას თანამშრომელი) ნანკა კალატოზიშვილი — ირინას შვილი ვახო კანდელაკი — ირინას შვილი გიორგი ხურცილავა გიორგი ვასაძე ბაჩო დოღონაძე გია გვაზავა გიორგი ნაკაშიძე - ზაზას მამა ნანა ლორთქიფანიძე - ზაზას დედა ჯემალ მონიავა პალიკო ნოზაძე გურამ წიტაშვილი დიტო ალავიძე თემურ ლაკია მიშა ხუნდაძე ნინო კობერიძე ანა ვასაძე მტვრის გემო ყველა სერია
მარკუს პლავტიუს სილვანუსი

მარკუს პლავტიუს სილვანუსი (ლათ. Marcus Plautius Silvanus) — ძველი რომის პოლიტიკური და სამხედრო მოღვაწე, კონსული ძვ. წ. 2 წელს. სილვანუსი ურგულანიას, დედოფალ ლივიას ახლო მეგობრის შვილი იყო და სწორედ ლივიას შუამავლობამ მისცა საშუალება ძვ. წ. 2 წელს ავგუსტუსთან ერთად კონსულის პოსტი დაეკავებინა. ამის შემდეგ, 4-5 წლებში, იგი აზიის პროკონსულად მსახურობდა, 6 წელს კი გალატიის საიმპერატორო ლეგატის პოსტი დაიკავა, სადაც მონაწილეობდა ისავრიელთა გამოსვლების ჩახშობაში. მისი იქ ყოფნის პერიოდში დაიწყო დიდი ილირიული აჯანყება. 7 წელს სილვანუსი ტიბერიუსმა გამოიძახა, რომელიც ილირიკუმში სამხედრო მდგომარეობას ზედამხედველობდა და უბრძანა თავის ძალებთან ერთად აჯანყების ჩახშობაში დახმარებოდა. იგი შეუერთდა ცეცინა სევერუსს, მეზიის საიმპერატორო ლეგატს და ამბოხებულებს სირმიუმთან მთავარი ბრძოლა გაუმართა. რომის ჯარებმა გაიმარჯვეს, თუმცა მძიმედ დაზარალდნენ. სილვანუსი არმიის მეთაურად დარჩა 9 წლამდე და ამ პერიოდის განმავლობაში იგი პანონიასა და დალმაციაში მსახურობდა. მიუხედავად იმისა, რომ აჯანყების მსვლელობისას ტიბერიუსთან მსახურობდა, ამ უკანასკნელს სილვანუსთან დაკავშირებით გარკვეული ეჭვები ჰქონდა, განსაკუთრებით მისი ახლო ურთიერთობის გამო დედამის ლივიასთან. სილვანუსი დაქორწინდა ლარტიაზე, რომელმაც მას ვაჟი, აგრეთვე მარკუს პლავტიუს სილვანუსი გაუჩინა. ეს უკანასკნელი მოგვიანებით ფაბია ნუმანტინაზე დაქორწინდა, თუმცა მათი ოჯახი 24 წელს დაინგრა და ახალგაზრდა სილვანუსი მეორედ დაქორწინდა აპრონიაზე, რომელიც მან ფანჯრიდან გადააგდო და მოკლა. მკვლელობის გამოძიებას პირადად იმპერატორმა ტიბერიუსმა მოჰკიდა ხელი. ურგულანიამ შვილიშვილს თვითმკვლელობაში წასაქეზებლად ხანჯალი გაუგზავნა, რომელიც მან ამ მიზნით გამოიყენა კიდეც. აპრონიას მკვლელობიდან მცირე ხნის შემდეგ, ფაბიას ბრალად დასდეს გრძნეულებისა და ბანგის გამოყენებით ქმრის ჭკუიდან შეშლა, თუმცა გაამართლეს. Syme, Ronald, The Roman Revolution, Clarendon Press, Oxford, 1939. ↑ Syme, გვ. 422 ↑ დიონ კასიუსი, Epitome of Roman History LV.0 ↑ Syme, გვ. 435; Ronald Syme, The Augustan Aristocracy, Oxford University Press 1989, გვ. 340 ↑ Syme, გვ. 399 და 435 ↑ Syme, გვ. 399 და 436 ↑ Syme, გვ. 399 ↑ დიონ კასიუსი, LV.34, LVI.12 ↑ ველეიუს პატერკულუსი II.112 ↑ Syme, გვ. 422-423 ↑ 10.0 10.1 ტაციტუსი, ანალები, IV.22.3 ↑ Syme, R., Augustan Aristocracy (1989), გვ. 418
ამამლოს თამარის ეკლესია

ამამლოს თამარის ეკლესია — XII საუკუნის ეკლესია, რომელიც მდებარეობს დმანისის მუნიციპალიტეტის სოფელ ამამლოდან 1 კმ-ის მოშორებით, სოფლის სამხრეთით, ძველ ნამოსახლარზე, სადაც მცირე სასაფლაოა. ეკლესია, როგორც კედლის წყობით, ისე მორთულობით, ადგილობრივი სამშენებლო ტრადიციების გამომხატველია. იგი წარმოადგენს ერთნავიან დარბაზულ ნაგებობას, აღმოსავლეთ მხრიდან აქვს სწორკუთხედში მოქცეული ნალისებრი აფსიდი, რომლის კედელში სარკმლის ორივე მხარეს თითო ნიშია (წალო). შესასვლელი სამხრეთიდანაა. თითო სარკმელია დასავლეთ და სამხრეთ კედლებშიც. საკურთხეველში შემორჩენილია ქვის ტრაპეზი, რომელსაც ამკობს დიდი, კვარცხლბეკზე შემდგარი ჯვრის რელიეფური გამოსახულება. დასავლეთ ფასადზე, წვრილი ასომთავრულით, ამოკვეთილ სამშენებლო წარწერაში მოხსენიებულია თამარ მეფე და ერისთავი კახა, მისი დედა კრავაი და ძეგლის აღმშენებელი ბეღელას ძე ოქროპირი. წარწერიანი ქვა დაცულია საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში. ძველ სასაფლაოზე შემონახული იყო დიდი ქვაჯვარი კვარცხლბეკზე ამოკვეთილი ვრცელი ქართული წარწერით, იგი ამ ტიპის ძეგლთა ერთ-ერთ მნიშვნელოვან ნიმუშს წარმოადგენდა. 1964-მდე ჯვარი ჯერ კიდევ იდგა. ამჟამად შემორჩენილია მხოლოდ ფოტოსურათი. ჯვარი და მოჩუქურთმებული ქვედა ნაწილი VIII-IX საუკუნეებს მიეკუთვნება. კვარცხლბეკის წარწერა XIII-XIV საუკუნეებით თარიღდება. ამამლოს მახლობლად დგას შუა საუკუნეების მოხატული ეკლესია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 348. ↑ ამამლოს ისტორია
ბოსლების სამების ეკლესია

ბოსლების სამების ეკლესია — XII-XIII საუკუნეების არქიტექტურული ძეგლი დმანისის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბოსლებში, მდებარეობს სოფლის ბოლოს - კაკლიანსა და ბოსლებს შორის, პატარა გორაკის ფერდზე. მიუხედავად იმისა, რომ ეკლესიის კედლები ფაქტობრივად გაძარცვულია და პერანგშემოცლილია, ძეგლი მაინც ინარჩუნებს ძველი დიდების კვალს – ალაგ-ალაგ შემორჩენილია ჩუქურთმები სარკმლების გარშემო, შესასვლელი თაღების ფრაგმენტები, ცრუ ნიშების დეკორატიული მოჩარჩოება. ჩუქურთმები უმაღლესი დონის ოსტატობითაა შესრულებული. ინტერიერში შემორჩენილია ფრესკის ფრაგმენტები, დახვეწილი, მკაფიო სილუეტით, რაც მშენებელთა მაღალ ოსტატობაზე მიუთითებს. თავის დროზე სამების ეკლესია დიდი ზომის დარბაზული ნაგებობა უნდა ყოფილიყო; ნაგებია კარგად გათლილი სწორხაზოვანი ფერადი ქვებით. ძეგლი ძლიერ დაზიანებულია. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 469.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 8084 ↑ ბოსლების ეკლესია
განის პოლიტიკური სისტემა

განის პოლიტიკური სისტემა ეფუძნება საპრეზიდენტო წარმომადგენლობითი დემოკრატიის რესპუბლიკას, რომელშიც განის პრეზიდენტი როგორც სახელმწიფოს, ისე მთავრობის მეთაურია, მოქმედებს მრავალპარტიული სისტემა. აღმასრულებელი ძალაუფლება მთავრობის ხელშია, საკანონმდებლო კი გადანაწილებულია პარლამენტსა და მთავრობას შორის. ორივე მათგანისგან დამოუკიდებელია სასამართლო ხელისუფლება. რესპუბლიკური დემოკრატიული მთავრობის საფუძველია მეოთხე რესპუბლიკის დამფუძნებელი კონსტიტუცია, რომლის მიხედვითაც, განა უნიტარული, სუვერენული რესპუბლიკაა, უზენაესი ძალაუფლება კი განელ ხალხს ეკუთვნის. სამომავლო გადატრიალებების, დიქტატორული მთავრობებისა და ერთპარტიული სახელმწიფოს თავიდან აცილების მიზნით, განის კონსტიტუცია ძალაუფლების გადანაწილებას აწესებს. თანამედროვე კონსტიტუციში გამოძახილს ჰპოვებს 1957, 1960, 1969 და 1979 წელს გაუქმებული კონსტიტუციებიცდა ძირითადად ბრიტანულ და ამერიკულ საკონსტიტუციო მოდელებს ეფუძნება. განაში პრეზიდენტი არის სახელმწიფოსა და მთავრობის მეთაური, ასევე შეიარაღებული ძალების მთავარსარდალი. ამავე დროს, იგი ნიშნავს ვიცე-პრეზიდენტსაც. კონსტიტუციის თანახმად, პრეზიდენტის მიერ დანიშნული მინისტრების ნახევარზე მეტი პარლამენტის წევრებისგან უნდა შეირჩეს. 2012 წელს, საყოველთაო არჩევნების შედეგად, განის პრეზიდენტი გახდა ჯონ დრამანი მაჰამა. საკანონმდებლო ხელისუფლებას წარმოადგენს 275 წევრიანი ერთპალატიანი პარლამენტი. კანონის ძალაში შესასვლელად საჭიროა პრეზიდენტის თანხმობა, რომელსაც ვეტოს უფლება აქვს ყველა კანონზე, გარდა გადაუდებლად საჩქარო შემთხვევებისა. წევრები აირჩევიან ოთხწლიანი ვადით, ერთადგილიან საარჩევნო ოლქებში, ხმათა მარტივი უმრავლესობით. 1992 წლის შემდეგ, ყოველ ოთხ წელში ერთხელ, 7 დეკემბერს, ერთდროულად იმართება საპრეზიდენტო და საპარლამენტო არჩევნები. სასამართლო ხელისუფლების სტრუქტურა და ძალაუფლება დამოუკიდებელია ორი დანარჩენი სახელისუფლებო შტოსგან. უმაღლესი ძალაუფლება ეკუთვნის განის უზენაეს სასამართლოს. კონსტიტუციის თანახმად, ნებისმიერ მოქალაქეს შეუძლია ნებისმიერი საკანონმდებლო თუ აღმასრულებელი ქმედების გასაჩივრება. სასამართლოს იერარქია ბრიტანულ მოდელს ეფუძნება. სასამართლოს იურისდიქცია ვრცელდება ყველა სამოქალაქო თუ კრიმინალურ საქმეზე. 2007 წელს, ისტორიაში პირველად, განის უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარე ქალი გახდა — ჯორჯიანა ვუდი. Global Integrity Report: Ghana დაარქივებული 2013-04-14 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links Ghana Government საიტზე Curlie Latest Political News From Ghana
ვესელ პრეტორიუსი

ვესელ პრეტორიუსი (გერმ. Marthinus Wessel Pretorius ; დ. 17 სექტემბერი, 1819, გრააფ-რეინეტი — გ. 19 მაისი, 1901, პოტჩეფსტრუმი) — სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის პრეზიდენტი. XIX საუკუნეში ინგლისელებმა შეავიწროვეს ბურები, მათმა ერთმა ნაწილმა დატოვა კაპსკი და პრეტორიუსის მეთაურობით გადავიდნენ მდინარე ვაალის გაღმა, სადაც დააარსეს ტრანსვაალის რესპუბლიკა და პირველ პრეზიდენტად აირჩიეს პრეტორიუსი. ბურების მეორე ნაწილმა დააარსა მეორე რესპუბლიკა ორანჟის თავისუფალი სახელმწიფო. ინგლისელებმა მოინდომეს ხელში ჩაეგდოთ ტრანსვაალში აღმოჩენილი მდიდარი საბადოებიც. რასაც ბურები წინ აღუდგნენ, მაშინ ინგლისელებმა მიმართეს ძალადობას, მაგრამ აჯანყებულმა ბურებმა სასტიკად დაამარცხეს ისინი. ამ გამარჯვების გამო ბურებმა თავიანთ მთავარ ქალაქს პირველი პრეზიდენტის პრეტორიუსის პატივსაცემად პრეტორია დაარქვეს. ნიკო ბაგრატიონი, ბურებთან, თბ., 1952 შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ვესელ პრეტორიუსი“ ვიკისაწყობში.
ეჰ, მეგობრებო...

„ეჰ მეგობრებო“ — ქართული დრამატული ჟანრის სერიალი, რომელიც ტელეკომპანია იმედმა გადაიღო 2004 წელს. იდეის ავტორი და რეჟისორი ოთარ შამათავა. 4 მეგობრი, რომელიც დიდი ხნის შემდეგ ერთმანეთს ხვდებიან და იხსენებენ ძველ დროის თავგადასავალიებით სავსე ისტორიებს. გადაღებები მიმდინარეობდა თბილისში, ბათუმში კახეთში თელავში, და ასევე მოსკოვში. ერთ-ერთი ეპიზოდი გადაღებულია ბათუმის ბოტანიკური ბაღში ასევე სასტუმრო ინტურისტ-პალასში. სერიალი ეჰ მეგობრებო 1 - სერია სერიალი ეჰ მეგობრებო 2 - სერია სერიალი ეჰ მეგობრებო 3 - სერია სერიალი ეჰ მეგობრებო 4 - სერია
ბიჭები და გოგონები (ტელესერიალი)

„ბიჭები და გოგონები“ — ქართული იუმორისტული ჟანრის სერიალი, რომელსაც „ფორმულა კრეატივი“ ტელეკომპანია „მზისთვის“ იღებდა. გადიოდა 2006 წლის 1 ნოემბრიდან 2007 წლის დეკემბრამდე. იგი წარმატებული გამოდგა და 2008 წლის იანვარში ტელეკომპანია „რუსთავი 2“-ზე მისი გაგრძელება, „ჩიფსების თაობა“ დაიწყო. სერიალი მოგვითხრობს თანამედროვე ახალგაზრდების მხიარულ ცხოვრებას მათ კომედიურ თავგადასავლებს, ყოველდღიურ ცხოვრებაზე, მიზნებზე, გეგმებზე, პრობლემებზე. სპეციალურად სერიალისთვის მზადდებოდა დეკორაცია და გადაღება მიმდინარეობდა პავილიონში, შვიდ სხვადასხვა ლოკაციაში: ახალდაქორწინებულთა სახლის მისაღებ ოთახში, სამზარეულოში, მთავარი გმირის ოთახში, კაფეში, რადიოს საეთერო სტუდიაში და ქალთა სილამაზის სალონში
მოკოს მთა

მოკოს მთა (პორტ. Môco, ასევე პორტ. Morro do Môco, Serra do Môco) — მთა ანგოლაში. მოკოს მთა მდებარეობს ანგოლის ცენტრალურ ნაწილში, უამბოს პროვინციაში, ჩრდილო-აღმოსავლეთით მისი ადმინისტრაციული ცენტრიდან — ქალაქ უამბოდან. იგი ბიეს მთიანი პლატოს ნაწილია. მოკოს მთის სიმაღლე ზღვის დონიდან შეადგენს 2620 მეტრს, რითაც ის ყველაზე უფრო მაღალი მწვერვალია ანგოლაში. ↑ Merriam-Webster's Geographical Dictionary, Third Edition, p. 754. ↑ Peakbagger.com