laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სილოვან ნარიმანიძე

სილოვან ნარიმანიძე (დ. 15 მარტი, 1925, მაღრაანი, ახმეტის რაიონი — გ. 13 აგვისტო, 2007) — ქართველი მწერალი. მწერალთა ასოციაცია „მწერალი“-ს თავმჯდომარე. გამომცემლობა „მწერალი“-ს დირექტორი. 1952 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. 1953-1974 წლებში იყო გაზეთ „სამგორის“ რედაქტორი. 1974 წლიდან კი გამომცემლობა „მერანის“ დირექტორის მოადგილე. პირველი ლექსი გამოაქვეყნა 1955 წელს, პირველი პოეტური კრებული „როცა იღვიძებენ ტყეები“ კი 1958 წელს. მას ეკუთვნის ლექსებისა და პოემების, ნოველებისა და პუბლიცისტური წერილების კრებულები, მათ შორის აღსანიშნავია „ნისლებზე მაღლა“, „მაისის საღამო“ (1971), „დიდ სიჩუმეში“ (1972), „ის მწვერვალები“ (1976), „შორეული დღე“ (1977), „ფიქრო, მე რომ გითვალთვალე“ (1977), „მზის სიახლოვეს“ (1980) და სხვა. თავის შემოქმედებაში ძირითადად იყენებს ვერლიბრს, რომლის ჩარჩოებშიც ამუშავებს ქართული პოეზიის კლასიკურ თემებს - მამულის სიყვარულს, მშობელი ქვეყნის პეიზაჟს, უმღერის მაღალი კაცობისა და მოქალაქეობის იდეალებს. იგი არის 30–მდე პოეტური, პროზაული, პუბლიცისტური და პოეტური თარგმანების ავტორი. მისი ლექსები თარგმნილია რუსულ, უკრაინულ, აზერბაიჯანულ, უნგრულ, ბულგარულ, ესპანურ და სომხურ ენებზე. 1997 - ღირსების ორდენი გახსოვარ კიდევ? : ლექსები, თბ., ეროვნული მწერლობა, 2007, გვ. 224 ISBN 978-99940-68-20-3 ჩემს შემდეგ : ლექსთა კრებული, თბ., 2001, გვ. 232 ერთტომეული, თბ., 1996, გვ. 464 ფერადი ფოთლები : თარგმანები. ლექსთა კრებული, თბ., 1992, გვ. 216 მდუმარე სამრეკლოები, თბ., 1991, გვ. 200 გედების გადაფრენა : ლექსები, პოემები, თბ., საქართველო, 1991, გვ. 412 ბალადა ღამეული მგზავრისა : ლექსები, თბ., 1990, გვ. 163 თეთრი ღრუბლები : ლექსები, თბ., 1986, გვ. 255 ფიქრი მოგზაური : ლექსები და პოემები, თბ., 1983, გვ. 167 ალაზანს გადავდიოდით : ლექსები, თბ., ნაკადული, 1982, გვ. 46 მზის სიახლოვეს : ლექსები, თბ., საბჭოთა საქართველო, 1980, გვ. 229 შორეული დღე : ლექსები და პოემები, თბ., მერანი, 1979, გვ. 156 ფიქრო, მე რომ გითვალთვალე : ნარკვევები, წერილები, ჩანახატები, თბ., მერანი, 1977, გვ. 231 ის მწვერვალები : ლექსები, თბ., მერანი, 1976, გვ. 371 დიდ სიჩუმეში, თბილისი, საბჭოთა საქართველო, 1972, გვ. 282 მაისის საღამო, თბ., მერანი, 1971, გვ. 179 იხმაურე მდინარევ : ლექსები, ციკლები: კიდით კიდემდე; მეომრის ბალადა; შენი სინაზე; ამ ვრცელ ბაღნარში, თბ., საბჭოთა საქართველო, 1965, გვ. 128 ნისლებზე მაღლა : ლექსები, თბ., 1962, გვ. 95 როცა იღვიძებენ ტყეები : კრებული. ლექსები, თბ., 1957, გვ. 115 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 320. წიგნი ღირსებისა, ტ. 2, თბ., 1997. — გვ. 76. სილოვან ნარიმანიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
სერგეი სიდორჩუკი

სერგეი ოლექსანდრის ძე სიდორჩუკი (უკრ. Сергій Олександрович Сидорчук; დ. 2 მაისი, 1991) — უკრაინელი ფეხბურთელი, გამოდის კიევის „დინამოსა“ და უკრაინის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების რიგებში. თამაშობს ნახევარმცველის პოზიციაზე. სიდორჩუკი ზაპორიჟიაში დაიბადა და ზაპორიჟიის „მეტალურგის“ აღზრდილია. მისი დებიუტი გუნდში უკრაინის პრემიერ ლიგის შეხვედრაში, 2009 წლის 23 აგვისტოს დონეცკის „მეტალურგის“ წინააღმდეგ შედგა. სიდორჩუკი შეხვედრაში მეორე ტაიმში ჩაერთო. 2012 წლის 21 დეკემბერს სიდორჩუკმა კიევის „დინამოსთან“ 5-წლიანი კონტრაქტი გააფორმა. 2013 წლის 11 აგვისტოს გაიტანა პირველი გოლი გუნდის რიგებში, ოდესის „ჩორნომორეცის“ წინააღმდეგ. 2015 წლის 29 სექტემბერს შედგა მისი დებიუტი უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგაზე, თელ-ავივის „მაქაბის“ წინააღმდეგ გამართულ შეხვედრაში რომელიც კიეველთა გამარჯვებით 2–0 დასრულდა. სიდორჩუკის დებიუტი საერთაშორისო დონეზე შედგა 2014 წლის 9 ოქტომბერს, ბელარუსის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებთან გამართულ შეხვედრაში, სადაც მან 64-ე წუთზე რუსლან როტანი შეცვალა. დამატებით დროში მოახერხა გოლის გატანა და საბოლოო ანგარიში 2-0 დააფიქსირა.. სამი დღის შემდეგ ჩრდილოეთ მაკედონიასთან გამართულ შეხვედრაში მან კიდევ ერთხელ მოახერხა გოლის გატანა. სერგეი სიდორჩუკი — Soccerway ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-07-09. ციტირების თარიღი: 2022-04-23. ↑ შეცდომა თარგის გამოძახებისას: cite web: პარამეტრები url და title აუცილებელად უნდა მიეთითოს. Ukrainian. Website FFU (2010-08-30). ↑ „Ukraine leave it late to win in Belarus“. UEFA. 9 October 2014. ციტირების თარიღი: 12 October 2014. ↑ „European Qualifiers: Serhiy Sydorchuk gives Ukraine 1–0 victory over Macedonia“. Sky Sports News. 12 October 2014. ციტირების თარიღი: 15 October 2014.
მასობრივი განადგურების იარაღი

მასობრივი განადგურების იარაღი — იარაღი, რომელიც გამოირჩევა ჩვეულებრივი იარაღისაგან შეუდარებლად მეტი გამანადგურებელი ძალით, ასევე, იმ ზიანის მასშტაბით, რაც მათ გამოყენებას მოსდევს (მაგალითად, ატომური ბომბის აფეთქების შედეგად, რადიაციის ადამიანის სიცოცხლისთვის საშიში დოზის გავრცელება). როგორც წესი, ტერმინი „მასობრივი განადგურების იარაღი“ გამოხატავს სამი კლასის იარაღთა სისტემას: ატომურს (ბირთვულს), ბიოლოგიურსა და ქიმიურს. ზურაბიშვილი დ., გობრონიძე გ., სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი, საიას იურიდ. განათლ. ხელშეწყობის ფონდი, თბ., 2011. ISBN 978-9941-0-3354-4.
მესამე სამყარო

მესამე სამყარო — სოციალ-ეკონომიკურად სუსტად განვითარებული სახელმწიფოების კრებითი სახელწოდება. ძირითადად მოიცავს ცენტრალური და სამხრეთ ამერიკის, ახლო აღმოსავლეთის, აზიისა და აფრიკის ქვეყნებს, რომლებიც ადრე განვითარებული სახელმწიფოების კოლონიები იყვნენ. მესამე სამყაროს ცნება გაჩნდა ცივი ომის პერიოდში, რათა ზემოთ ნახსენები ქვეყნები გაემიჯნათ, ერთი მხრივ, განვითარებული კაპიტალისტური სახელმწიფოებისაგან („პირველი სამყარო“), ხოლო, მეორე მხრივ, კომუნისტური ბლოკისაგან („მეორე სამყარო“). მესამე სამყაროს ქვეყნების დამახასიათებელ ნიშნებად მიიჩნევა არასტაბილური პოლიტიკური სისტემები, ეთნიკური სიჭრელე, სასაზღვრო დავები, ავტორიტარული ან ჰიბრიდული რეჟიმები და ნედლეულის მოპოვებაზე ორიენტირებული ეკონომიკები, რომლებშიც სოფლის მეურნეობა და მომპოვებელი დარგები ჭარბობს (იხ. ასევე, განვითარებადი სახელმწიფო). ზურაბიშვილი დ., გობრონიძე გ., სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი, საიას იურიდ. განათლ. ხელშეწყობის ფონდი, თბ., 2011. ISBN 978-9941-0-3354-4.
მობინგი

მობინგი (ინგლ. mobbing) — ფსიქოლოგიური ზეწოლა კოლეგების ან გვერდით მყოფებისაგან. მიზანი შეიძლება იყოს სხვადასხვა: შური, პოზიციის დაკარგვის შიში სხვისი წარმატების გამო ან, უბრალოდ, გავლენის მოპოვების სურვილი. არსებობს მობინგის ორი სახე: ჰორიზონტალური და ვერტიკალური. ჰორიზონტალურ მობინგს ასევე ბოსინგი ჰქვია და წარმოადგენს შემთხვევას, როდესაც ხდება ერთ რომელიმე თანაჯგუფელზე ფსიქოლოგიური ზეწოლის განხორციელება ერთი ან რამდენიმე პირის მიერ. ვერტიკალურ მობინგში იგულისხმება პირის მიერ სხვა, იერარქიულად უფრო დაბალ საფეხურზე მდგომ ადამიანსა ან ადამიანთა ჯგუფზე ზეწოლა. ზურაბიშვილი დ., გობრონიძე გ., სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი, საიას იურიდ. განათლ. ხელშეწყობის ფონდი, თბ., 2011. ISBN 978-9941-0-3354-4.
მონოპოლია

მონოპოლია (ბერძ. μονο — ერთი, πωλέω — ვყიდი) — ეკონომიკური საქმიანობის განსაკუთრებული უფლება, რომელიც თავმოყრილია კონკრეტული ადამიანის, გარკვეული ბიზნეს-ჯგუფის ან სახელმწიფოს ხელში. ეს უფლება შეიძლება მოიცავდეს სრულიად სხვადასხვა საქონელსა და მომსახურებას. მონოპოლიების წარმოქმნა, ფაქტობრივად, აუქმებს თავისუფალ კონკურენციას, რამდენადაც იმთავითვე უარეს პირობებში აყენებს სხვა საბაზრო სუბიექტებს. ამიტომ, განვითარებულ ქვეყნებში არსებობს სპეციალური ანტიმონოპოლიური სამსახურები, რომელთა ფუნქციაა კონკურენტუნარიანი გარემოს უზრუნველყოფა და წვრილი და საშუალო ბიზნესისთვის საარსებო სივრცის შენარჩუნება. ზურაბიშვილი დ., გობრონიძე გ., სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი, საიას იურიდ. განათლ. ხელშეწყობის ფონდი, თბ., 2011. ISBN 978-9941-0-3354-4.
პარტიზანი

პარტიზანი (იტალ. partigiano — რომელიმე ჯგუფის, პარტიის მომხრე) — იმ შეიარაღებული ფორმირების წევრი, რომელიც არ წარმოადგენს სახელმწიფოს რეგულარული არმიის ნაწილს და აწარმოებს ბრძოლას მოწინააღმდეგის ტერიტორიაზე. საერთაშორისო სამართლის მიხედვით, პარტიზანულ ფორმირებებს არ გააჩნიათ რაიმე სამართლებრივი სტატუსი, თუმცა, დატყვევების დროს გარკვეულ პირობებში პარტიზანი შესაძლებელია მიჩნეულ იქნეს „სამხედრო ტყვედ“. პარტიზანული რაზმები და პარტიზანული ბრძოლის ტაქტიკა ხშირად გამოიყენებოდა სხვადასხვა ომში. განსაკუთრებით ფართო მასშტაბები ჰქონდა პარტიზანულ მოძრაობას მეორე მსოფლიო ომის დროს. ზურაბიშვილი დ., გობრონიძე გ., სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი, საიას იურიდ. განათლ. ხელშეწყობის ფონდი, თბ., 2011. ISBN 978-9941-0-3354-4.
პარტიზანული ომი

პარტიზანული ომი — მტრის მიერ ოკუპირებულ ტერიტორიაზე მოქალაქეების მიერ ნებაყოფლობით შექმნილი შეიარაღებული ფორმირების ან სპეციალურად მომზადებული სამხედრო შენაერთების — პარტიზანული რაზმების — არარეგულარული სამხედრო მოქმედებები. პარტიზანული ომი მმართველი რეჟიმის წინააღმდეგ საკუთარი ქვეყნის ტერიტორიაზეც შეიძლება ხდებოდეს — დამოუკიდებლობის მოსაპოვებლად ან ხელისუფლების შეცვლის მიზნით. ზურაბიშვილი დ., გობრონიძე გ., სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი, საიას იურიდ. განათლ. ხელშეწყობის ფონდი, თბ., 2011. ISBN 978-9941-0-3354-4.
პირადი საიდუმლოება

პირადი საიდუმლოება — ამ ცნების სამართლებრივი განსაზღვრა საკმაოდ რთულია, რადგან ეს დამოკიდებულია იმაზე, ესა თუ ის პიროვნება რას მიიჩნევს საკუთარ პირად საიდუმლოებად. საქართველოს კანონმდებლობით, პირად საიდუმლოებად მიიჩნევა საჯარო დაწესებულებაში დაცული პერსონალური მონაცემები, რომელთა გასაიდუმლოების შესახებ მოთხოვნა დაყენებულია თვით ამ პირის მიერ, გარდა კანონით გათვალისწინებული შემთხვევებისა. ასევე, ყველა ის ინფორმაცია და გარემოება, რომელთან დაკავშირებითაც ადამიანს აქვს კერძო ცხოვრების ხელშეუხებლობის გონივრული მოლოდინი. ადმინისტრაციული ორგანოს შესახებ ინფორმაცია არ წარმოადგენს პირად საიდუმლოებას. კერძო პირების შესახებ არსებული ყველა ინფორმაცია, რომელიც დაცულია საჯარო დაწესებულებაში, დახურულია, ვინაიდან საქართველოს კონსტიტუციის მე-20 მუხლის თანახმად, ადამიანის პირადი ცხოვრება ხელშეუხებელია. საჯარო დაწესებულება, რომელიც, კონკრეტული საზოგადოებრივი საჭიროებიდან გამომდინარე, აგროვებს და ინახავს ამ ინფორმაციას, ვალდებულია, უზრუნველყოს მისი დაცულობა. პირად საიდუმლოებად ჩაითვლება ისეთი ინფორმაცია, რომელიც პირის იდენტიფიკაციის საშუალებას იძლევა, შესაბამისად, საჯარო დაწესებულებამ ავტომატურად უნდა გაასაიდუმლოოს ეს ინფორმაცია და ის ხელმიუწვდომელი უნდა იყოს სხვა ნებისმიერი პირისათვის. ზურაბიშვილი, დ., გობრონიძე გ., სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი, საიას იურიდ. განათლ. ხელშეწყობის ფონდი, თბ., 2011. ISBN 978-9941-0-3354-4.
პოლიტიკური თანამდებობის პირი

პოლიტიკური თანამდებობის პირი — თანამდებობის პირები, რომელთა არჩევის ან დანიშვნის წესი განისაზღვრება ქვეყნის ძირითადი კანონით - კონსტიტუციით. როგორც წესი, ამ ტერმინის ქვეშ მოიაზრებიან უმაღლესი თანამდებობის პირები: პრეზიდენტი, პრემიერ-მინისტრი, მთავრობის წევრები (მინისტრები), რეგიონების ხელმძღვანელები (გუბერნატორები) და პარლამენტის წევრები. საქართველოს კანონმდებლობით, სახელმწიფო-პოლიტიკური თანამდებობის პირები არიან ასევე აფხაზეთისა და აჭარის უმაღლესი წარმომადგენლობითი ორგანოს წევრები და აფხაზეთისა და აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკების მთავრობათა ხელმძღვანელები. ზურაბიშვილი, დ., გობრონიძე გ., სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი, საიას იურიდ. განათლ. ხელშეწყობის ფონდი, თბ., 2011. ISBN 978-9941-0-3354-4.
პოლიტიკური კულტურა

პოლიტიკური კულტურა — საზოგადოებაში დამკვიდრებული შეხედულებებისა და ცხოვრებისეული პრაქტიკის ერთობლიობა, რომელიც აყალიბებს გარკვეულ ტრადიციას იმის თაობაზე, თუ როგორი უნდა იყოს საზოგადოება და რა ღირებულებებია პრიორიტეტული პოლიტიკურ პროცესში. ეს ცნება ასევე გულისხმობს გარკვეულ ქცევის წესებს, რომელშიც აისახება საზოგადოების დამოკიდებულება პოლიტიკური პროცესებისა და, ზოგადად, სახელმწიფოს მიმართ. ტერმინი „პოლიტიკური კულტურა“ პირველად გამოყენებული იქნა XVIII ს-ში გერმანელი განმანათლებლის იოჰან ჰერდერის მიერ, ხოლო მისი მეცნიერული გაგება შემოიტანა ამერიკელმა პოლიტოლოგმა გაბრიელ ალმონდმა 1956 წელს დაწერილ სტატიაში „შედარებითი პოლიტიკური სისტემები”. პოლიტიკური კულტურა, ზოგადად, საზოგადოების კულტურის ორგანული ნაწილი და პოლიტიკური სისტემის აუცილებელი ელემენტია. პოლიტიკური კულტურის განვითარების დონე (ტიპი) დიდწილად განსაზღვრავს საზოგადოების დემოკრატიზაციის ხარისხსა და პოლიტიკური რეჟიმის ხასიათს. ზურაბიშვილი, დ., გობრონიძე გ., სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი, საიას იურიდ. განათლ. ხელშეწყობის ფონდი, თბ., 2011. ISBN 978-9941-0-3354-4.
რობერტ ლანდსბურგი

რობერტ ემერსონ ლანდსბურგი (დ. 13 ნოემბერი, 1931 - გ. 18 მაისი, 1980) — ამერიკელი ფოტოგრაფი, რომელიც დაიღუპა 1980 წლის სენტ-ჰელენზის ვულკანის ამოფრქვევის გადაღებისას. ლანდსბურგი დაიბადა სიეტლში, ვაშინგტონი, გარდაცვალების დროისათვის კი ცხოვრობდა პორტლენდში, ორეგონი. ამოფრქვევამდე რამდენიმე კვირით ადრე ლანდსბურგმა ბევრჯერ მოინახულა ტერიტორია ვულკანის მიერ გარემოზე მოხდენილი ზეგავლენის ფოტოგრაფირების მიზნით. 1980 წლის 18 მაისს, დილით, იგი ვულკანიდან რამდენიმე მილის დაშორებით იმყოფებოდა. როდესაც ამოფრქვევა დაიწყო, ლანდსბურგმა მოასწრო სწრაფად მოახლოებული ღრუბლის გადაღება. მან იცოდა, რომ ვეღარ გადარჩებოდა და ამიტომ, სანამ იგი ვულკანურ ნაკადში მოყვებოდა, მან გადაახვია ფოტოფირი ფოტოაპარატის კორპუსში, ჩაიდო კამერა ზურგჩანთაში, შემდეგ კი ზურგჩანთას გადაეფარა - ეს ყველაფერი ემსახურებოდა მხოლოდ მის მიერ გადაღებული ფოტოების გადარჩენას. მისი ცხედარი 17 დღის შემდეგ იპოვეს, ნაცარში ჩაფლული, ზურგჩანთა კი უვნებლად იყო შენარჩუნებული. ფირის დამუშავების შემდეგ შესაძლებელი გახდა, ამ ისტორიული ამოფრქვევის შესახებ ღირებული ფოტომასალის აღდგენა. ვულკანური ამოფრქვევის შედეგად დაღუპულთა სია რობერტ ლანდსბურგი. Find a Grave-ზე. National Geographic- ის სკანირებული რეპორტი. ↑ Staff report (January 1981). Robert Landsburg's brave final shots. National Geographic ↑ Associated Press (June 5, 1980). Another body found in volcano area. ↑ Associated Press (June 6, 1980). Red tape battled. St. Helens sedate. The Spokesman-Review ↑ Bunce, Vincent (2000). "Restless Planet: Volcanoes", p.44. Raintree Steck-Vaughn Publishers, Austin. ISBN 0-7398-1327-7. ↑ Robert Coenraads (2006). "Natural Disasters and How We Cope", p.50. Millennium House, ISBN 978-1-921209-11-6.
ნიკოლოზ რთველიაშვილი

ნიკოლოზ რთველიაშვილი (დ. 23 მარტი, 1956, თბილისი) — ქართველი გეოგრაფი, დიპლომატი, მეცნიერი და პედაგოგი. 1978 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ეკონომიკური და სოციალური გეოგრაფიის სპეციალობით. 1979-1983 წლებში იყო მოსკოვის ლომონოსოვის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფიის ფაკულტეტის ასპირანტი. 1996-1997 წლებში ფულბრაიტის სტიპენდიატი ჯორჯ ვაშინგტონის უნივერსიტეტში (აშშ). 2001 წელს გაიარა რომის ნატოს თავდაცვის კოლეჯის პარტნიორობა მშვიდობისათვის და ეუთოს ინტეგრირებული კურსი. 1983-1992 წლებში მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკური და სოციალური გეოგრაფიის კათედრის უფროს მეცნიერ-თანამშრომლად. 1992 წლიდან იყო საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს ნატოსა და განიარაღების სამმართველოს უფროსი. 1993 წლიდან ვენის საერთაშორისო ორგანიზაციებსა და ეუთოში საქართველოს მუდმივი წარმომადგენლობის პირველი მდივანი. 1993-1995 წლებში ერთობლივი საწარმო „მეტეხის“ გენერალური დირექტორი და ავიაკომპანია „ორბი საქართველოს ავიახაზების“ კომერციული დირექტორი. 1995-1996 წლებში საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს ამერიკის სამმართველოს უფროსი. 1997-2001 წლებში ავსტრიის რესპუბლიკაში საქართველოს საელჩოს უფროსი მრჩეველი. 2001 წლიდან საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს სამხედრო-პოლიტიკური დეპარტამენტის დირექტორის მოადგილე. პარალელურად, 1983-1992 წლებში გეოგრაფიულ საგნებში ლექციებს კითხულობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, თბილისის უცხო ენათა ინსტიტუტში და გორის ეკონომიკის ინსტიტუტში. 2011-2017 წლებში დანიის სამეფოში საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროს ლევან მიქელაძის სახელობის დიპლომატიურ-სასწავლო და კვლევითი ინსტიტუტის მკვლევარი. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „მსხვილი ქალაქის ვაჭრობის გეოგრაფია (თბილისის მაგალითზე)“, დაიცვა 1985 წელს (ქალაქი მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტი). ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი, თბ., 2003, გვ. 223-224 ნიკოლოზ რთველიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი რთველიაშვილი[მკვდარი ბმული]
ოი უ ლუზი ჩერვონა კალინა

ოჰ, წითელი ძახველი მინდორში (უკრ. Ой у лузі червона калина - ოი უ ლუზი ჩერვონა კალინა) — უკრაინული პატრიოტული მარში, რომლის ავტორია სტეფან ჩარნეცკი. ტექსტი დაიწერა 1914 წელს უკრაინელი სიჩის მსროლელების პატივსაცემად. ტექსტში მოხსენიებული წითელი ძახველი არის ფოთლოვანი ბუჩქი, რომელიც ხშირად გვხვდება უკრაინულ ფოლკლორში. სიმღერა ეძღვნება უკრაინულ ეროვნულ ანტი-რუსულ ახალგაზრდულ ორგანიზაცია „სიჩს“, რომელიც უკრაინის სახალხო რესპუბლიკის 25 000-კაციან (ანტისაბჭოურ) სამხედრო ერთეულად ჩამოყალიბდა და იბრძოდა წითელი არმიის წინააღმდეგ. სიმღერა აკრძალული იყო საბჭოთა კავშირში. ამის მიუხედავად, უკრაინელი პატრიოტები მას მაინც მღეროდნენ. ვინც სიმღერის გამო დაიჭირეს, ისინი დააპატიმრეს, ცემეს ან, ზოგიერთ შემთხვევაში, გადაასახლეს კიდეც. 2022 წლის მარტში სიმღერამ საერთაშორისო ყურადღება მიიქცია მას შემდეგ, რაც Instagram-ზე გამოქვეყნდა ვიდეო, რომელშიც უკრაინული მუსიკალური ჯგუფი „BoomBox“-ის წევრი ანდრეი ხლივნიუკი მღერის სიმღერის პირველ სტროფს. რუსეთის უკრაინაში შეჭრის მომენტში BoomBox ამერიკის შეერთებულ შტატებში გასტროლებზე იყო, თუმცა ხლივნიუკმა შეწყვიტა ტური, დაბრუნდა უკრაინაში და საკუთარი ქვეყნის შეიარაღებულ ძალებს შეუერთდა. მანდ გადაიღო ზემოთხსენებული ვიდეო გადაიღო კიევში სოფიას მოდენის სიახლოვეს და ატვირთა ის საკუთარ არხზე 27 თებერვალს. 2022 წლის აპრილში პინკ ფლოიდის წევრებმა, დეივიდ გილმორმა და ნიკ მეისონმა, გაი პრეტის და ნიტინ სონის დახმარებით, უკრაინელების ჰუმანიტარული დახმარების მიზნით ხლივნიუკის ჩანაწერზე ჩაწერეს სიმღერა „Hey, Hey, Rise Up!“. ვიდეოში ხლივნიუკის შესრულება პროექტირებულია ჯგუფის უკან, რა დროსაც მისი ვოკალის ფონზე ისინი ასრულებენ მუსიკას. ↑ 1.0 1.1 Adams, William Lee. (18 March 2022) Go_A release “Kalyna” to raise funds for Ukraine…and to remind the world it must unite to fight evil. ↑ Songs of Ukrainian World War I Soldier, Lubow Wolynetz, "The Sower", November 25, 2018 ↑ Oï ou louzi tchervona kalyna sung by Andriy Khlyvnyuk on his Instagram account. ↑ Pink Floyd - Hey Hey Rise Up (feat. Andriy Khlyvnyuk of Boombox) YouTube-ზე ↑ „‘This is a crazy, unjust attack’: Pink Floyd re-form to support Ukraine“. The Guardian. 7 April 2022. ციტირების თარიღი: 7 April 2022. ↑ Grow, Kory. David Gilmour: Why I’m Bringing Back Pink Floyd After 28 Years. ციტირების თარიღი: 9 April 2022 ↑ Хор імені Г. Верьовки - Ой, у лузі червона калина (G. Veryovka Choir - Oh, red viburnum in the meadow) on YouTube. ↑ ადაპტირებული თარგმანის ავტორია ბექა ბაიაშვილი
ალექსანდრე ველიჯანაშვილი

ალექსანდრე ველიჯანაშვილი (დ. 10 იანვარი, 1968, თბილისი) — ქართველი არქიტექტორი, მეცნიერი. 1993 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის არქიტექტურის ფაკულტეტი არქიტექტურის სპეციალობით, 1994 წელს ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სპეცფაკულტეტი — „ბიზნესის უმაღლესი სკოლა“, ბიზნეს ორგანიზაციისა და მენეჯმენტის სპეციალობით. 1993-1997 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის არქიტექტურის ფაკულტეტის ასპირანტი. 1985-1989 წლებში მუშაობდა საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს საპროექტო-სახარჯთაღრიცხვო ორგანიზაციაში „საქმედრემპროექტი“ არქიტექტორად. 1989-1994 წლებში მუშაობდა საწარმოო გაერთიანება „ორიონის“ კაპიტალური მშენებლობის განყოფილების არქიტექტორად. 1993-1995 წლებში მუშაობდა საპროექტო ჯგუფში, საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორის ო. ჯაყელის ხელმძღვანელობით, არქიტექტორად. 1995-1998 წლებში ახორციელებდა სხვადასხვა ობიექტების დაპროექტებას, ინტერიერების დიზაინის დამუშავებას, მშენებლობის ტექნიკურ და საავტორო ზედამხედველობას, კერძო პრაქტიკის ფორმით. 1999-2006 წლებში იყო კომპანია „Autodesk“-ის და კომპანია „Graphisoft“-ის სერტიფიცირებული ტრენერი და მათი ოფიციალური წარმომადგენელი საქართველოში. 2007-2009 წლებში მუშაობდა არქიტექტორად შპს „optimum“-ში და ახორციელებდა პროექტების მენეჯმენტს, პროექტების ექსპერტიზასა და მშენებლობის ტექნიკურ ზედამხედველობას. 2009-2011 წლებში იყო შპს „ოპტიმალ გრუპ“-ის მთავარი ინჟინერი. 2011 წლიდან შპს „ოპტიმალ გრუპ+“-ის თანადამფუძნებელი და ტექნიკური დირექტორია. ხელმძღვანელობს ინსპექტირების ორგანოს. აღნიშნული ორგანიზაცია, საერთაშორისო სტანდარტით აკრედიტირებული, სამშენებლო სფეროს ინსპექტირების ერთ-ერთი პირველი ორგანიზაციაა. 2017 წლიდან ინსპექტირების ორგანოების საერთაშორისო ასოციაცია „GEOC“-ის წევრია. მისი უშუალო მონაწილეობით დამუშავებულ იქნა მნიშვნელოვანი ობიექტების პროექტები, მათ შორის: კინოთეატრ „კარიბჭეს“ მუზეუმად რეკონსტრუქციის მცხეთაში, მთათუშეთის სოფელ დართლოს რეკონსტრუქცია-რეაბილიტაციის, თბილისის ზღვის მიმდებარე ტერიტორიაზე „UEFA“-ს სტანდარტით მშენებარე ბუნებრივსაფარიანი საფეხბურთო სტადიონის, სასტუმრო „მარკო პოლო“-ს, დაბა გუდაურში, საფეხბურთო კლუბ „ზესტაფონის“ საწვრთნელი ბაზის და სხვა. განხორციელებული აქვს საქართველოს მასშტაბით მნიშვნელოვანი ობიექტების მშენებლობის პროექტებისა და მიმდინარე სამშენებლო პროცესების ინსპექტირება, მათ შორის: ა„ნაკლიის ღრმაწყლოვანი პორტის“ პროექტს, თბილისის მეტროს ახალი სადგურის „ვაჟა-ფშაველას“ და „უნივერსიტეტის“, კოპიტნარისა და თბილისის აეროპორტების ტექნიკური სამსახურის შენობების, იუსტიციის სახლების და სხვა. ავტორია 21 სამეცნიერო ნაშრომის, ავტომატიზებული დაპროექტებისა და გეომეტრიული მოდელირების თემატიკაზე. მრავალწლიანი შემოქმედებითი საქმიანობისა და დამსახურებისათვის მიღებული აქვს საუწყებო ჯილდოები და საპატიო სიგელები. დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია და მიენიჭა პედაგოგიურ მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხი 2002 წელს. საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია. წიგნი 2, თბ., 2021, გვ. 122-123 ალექსანდრე ველიჯანაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
დავით ძოწენიძე

დავით ძოწენიძე (დ. 24 აპრილი, 1957, თერჯოლა) — ქართველი თანამდებობის პირი, ინჟინერი, მეცნიერი. ინჟინერ-მექანიკოსი. ტექნიკის მეცნიერებათა დოქტორი. 1978 წელს დაამთავრა სახელმწიფო პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ავტომექანიკის ფაკულტეტი. 1978-1992 წლებში იყო სახელმწიფო პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ავტომობილების კათედრის ინჟინერი, მეცნიერ-თანამშრომელი, დოცენტი. სააქციო საზოგადოება "მერსედეს-ბენცის" წარმომადგენლობის გენერალური დირექტორი 1992-1996 წლებში. აგრეთვე იყო ტრანსპორტის სამინისტროს სამმართველოს უფროსი 1996-1997 წლებში, დეპარტამენტის უფროსი, 1997-1998 კი წლებში საავტომობილო ტრანსპორტის თავმჯდომარის პირველი მოადგილე. დეპარტამენტის თავმჯდომარე იყო 1998 წლიდან. არის 26 სამეცნიერო ნაშრომისა და ერთი გამოგონების ავტორი. კვლევის თემა: საქართველოს სამგზავრო საავტომობილო გადაზიდვების სისტემის სრულყოფის მეთოდების დამუშავება. 2001 - ღირსების ორდენი ავტომობილის ტექნიკური სისტემის კომპიუტერული მართვა და დიაგნოსტიკა : კომპიუტერული მართვის პრინციპები ავტომობილზე : სახელმძღვანელო, თბ., სსიპ საზ. კოლეჯი ”გლდანის პროფესიული მომზადების ცენტრი”, 2017, გვ. 380 ISBN 9789941270246 ავტომობილის მართვის ელექტრონული სისტემები : დამხმ. სახელმძღვანელო, თბ., ტექნ. უნ-ტი, 2017, გვ. 231 ISBN 9789941209499 ევრაზიის ქვეყნებში საერთაშორისო საავტომობილო-სატვირთო გადაზიდვების ორგანიზების პრინციპები და სამართლებრივი საფუძვლები : დამხმ. სახელმძღვ, თბ., ტექნ. უნ-ტი, 2012, გვ. 194 ISBN 9789941201493 საავტომობილო გადაზიდვები, თბ., 2006, გვ. 383 ISBN 99940-0-945-1 ვინ ვინაა საქართველოში: ქართული ბიოგრაფიული ცნობარი, 1998-1999, გვ. 388 წიგნი ღირსებისა: ტ. 6/ შემდგ.: თამაზ ყიფიანი, თენგიზ გაჩეჩილაძე, გურამ სიმონიშვილი, თბ., 2003, გვ. 90 საქართველოს მეცნიერებათა დოქტორები, თბ., 2012, გვ. 252 დავით ძოწენიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
იერუსალიმის პრემია

იერუსალიმის პრემია საზოგადოებაში ინდივიდის თავისუფლებისთვის — ლიტერატურული ჯილდო. მისი მფლობელები ხდებიან მწერლები, რომლებიც თავიანთ შემოქმედებაში მხარს უჭერენ ინდივიდის თავისუფლებას. პრემია იერუსალიმის საერთაშორისო წიგნის ფორუმზე გაიცემა. საპრიზო ფონდი 10, 000 დოლარს შეადგენს. პრემია 1963 წლიდან ყოველ მეორე წელს გაიცემა. მისი პირველი ლაურეატი გახდა ბერტრან რასელი, რომელმაც 1950 წელს ნობელის პრემია მიიღო. აგრეთვე ერთდროულად ეირუსალიმისა და ნობელის პრემიის ლაურეატები არიან ოქტავიო პასი, ვიდიადჰარ ნაიპოლი, ჯონ მაქსველ კუტზეე და მარიო ვარგას ლიოსა. Jerusalem Prize — იერუსალიმის საერთაშორისო წიგნის ფორუმი ↑ The Jerusalem Prize. The Jerusalem International Book Forum. ციტირების თარიღი: 4 March 2022. ↑ „Israel boycotters target authors, artists“. Ynetnews. Associated Press. 5 March 2011. ციტირების თარიღი: 23 March 2011. ↑ Wojno, Rebecca (January 15, 2015). „Albanian writer to receive Jerusalem Prize“. The Times of Israel. ↑ Izikovich, Gili (May 28, 2017). „Karl Ove Knausgaard Named 2017 Laureate for Jerusalem Prize in Literature“. Haaretz. ↑ Barnes Wins Jerusalem Prize (2021). ციტირების თარიღი: 2021