laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ნინო დავითაშვილი

ნინო შიოს ასული დავითაშვილი (დ. 30 ნოემბერი [ძვ. სტ. 18 ნოემბერი], 1882, გორი — გ. 22 ოქტომბერი, 1958, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სახალხო არტისტი (1943). ნინო დავითაშვილმა პირველი ნაბიჯები გადაგა ავჭალის აუდიტორიაში, შემდეგ მოღვაწეობდა ქუთაისის თეატრში, თბილისის ქართულ დრამატულ დასში, ხოლო 1921 წლიდან სამი ათეული წლის მეტი ხნის მანძილზე იყო შოთა რუსთაველის თეატრის წამყვანი მსახიობი; ღირსეულ პარტნიორობას უწევდა სცენის კორიფეებს: ლადო ალექსი-მესხიშვილს, ვასო აბაშიძეს, ნატო გაბუნიას... მის მიერ განსახიერებულ როლებს ახასიათებდა გულწრფელობა და კეთილშობილური სისადავე. ნინო დავითაშვილს, შეიძლება ითქვას, სცენაზე გზა ილია ჭავჭავაძემ დაულოცა. ქართულ პროფესიულ თეატრში გამოცხადებულ კონკურსში, ვალერიან გუნიას რჩევით, ნინომაც მიიღო მონაწილეობა. მის საგამოცდო ფურცელზე ილიამ დააწერა: „დავითაშვილის ქალი უთუოდ უნდა იქნეს დასში მიღებული“. იმხანად დასს სათავეში ედგა აკაკი წერეთელი, რომელმაც მას პირველი ტურფას როლი მისცა — „პატარა კახში“. ამას მოჰყვა სცენური სახეების მთელი გალერეა — სონია (ანტონ ჩეხოვის „ძია ვანო“), გაიანე (ალექსანდრე სუმბათაშვილ-იუჟინის „ღალატი“), ოფელია (უილიამ შექსპირის „ჰამლეტი“), დედოფალი („რუი ბლაზი“), ქეთევანი (დავით ერისთავის „სამშობლო“), ივდითი (კარლ გუცკოვის „ურიელ აკოსტა“), ამალია (ფრიდრიხ შილერის „ყაჩაღები“), ირინე (დავით კლდიაშვილის „ირინეს ბედნიერება“), ზაალის დედა („არსენა“), პრასკოვია (ვანიონ დარასელის „კიკვიძე“), ეფემია (მიხეილ მრევლიშვილის „ნიკოლოზ ბარათაშვილი“), ზიენაბი და მაიკო (ალექსანდრე სუმბათაშვილ-იუჟინის „ღალატი“) და სხვა. მსახიობი დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშისა და „საპატიო ნიშნის“ ორდენებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. 1956: „ჩვენი ეზო“ (მინადორა) რეჟ. რევაზ (რეზო) ჩხეიძე ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 120, თბ., 1994 ნინო დავითაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ნინო დავითაშვილი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია ნინო დავითაშვილი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
მარიამ დავითაშვილი

მარიამ (მერი) პეტრეს ასული დავითაშვილი (დ. 14 ნოემბერი [ძვ. სტ. 1 ნოემბერი], 1907, სოფ. მელაანი, ახლანდელი გურჯაანის მუნიციპალიტეტი — გ. 2 აგვისტო, 1975, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1960). სწავლობდა ბაქოს ქალთა გიმნაზიაში, ხოლო 1920 წლიდან მისი ოჯახი ხაშურში გადავიდა საცხოვრებლად და აქედან იწყება მომავალი მსახიობის თეატრით გატაცება. ადგილობრივ დრამატულ წრეში მან შეასრულა თელის როლი უზეირ ჰაჯიბეკოვის მუსიკალურ კომედიაში „არშინ მალ-ალან“. 1920 წელს შევიდა აკაკი ფაღავას დრამატულ სტუდიაში, რომელიც დაამთავრა 1926 წელს. 1927 წლიდან დიდი წარმატებით დამოდის თბილისის მუშათა თეატრში, ხოლო ერთი წლის შემდეგ კოტე მარჯანიშვილის მიწვევით გადადის ქუთაის-ბათუმის თეატრში. აქ მსახიობმა შექმნა ისეთი დაუვიწყარი სახეები, როგორიცაა: ხორეშანი ილია ჭავჭავაძის („კაცია ადამიანი?!“), ანა პავლოვნა ა. სამსონიას („ბაგრატიონი“), პეპელა გიორგი მდივნის („ვარდო“), ნანინი ალექსანდრე დიუმა-შვილის („მარგარიტა გოტიე“), კარმინია უილიამ შექსპირის („ანტონიოს და კლეოპატრა“), ძიძი ნაზიმ ჰიქმეთის („ლეგენდა სიყვარულზე“), ნიმფა მარიკა ბარათაშვილის („ჩემი ყვავილეთი“) და სხვა. დაუვიწყარია მერი დავითაშვილის მიერ შექმნილი სახეები ქართულ კინოშიც: თიმსალ-მაკო („ბაში-აჩუკი“), მარიამი („ნინო“), თებრო („თეთრი ქალიშვილი“) და განსაკუთრებით ქაბატო („ქეთო და კოტე“). დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. 1948: „ქეთო და კოტე“ (ქაბატო) რეჟისორები ვახტანგ ტაბლიაშვილი, შალვა გედევანიშვილი 1956: „ბაში-აჩუკი“ (თიმსალ-მაკო) რეჟ. ლეო ესაკია 1957: „ქალის ტვირთი“ რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილი 1957: „ოთარაანთ ქვრივი“ რეჟ. მიხეილ ჭიაურელი 1959: „ნინო“ (მარო) რეჟ. ლეო ესაკია 1962: „თეთრი ქალიშვილი“ (თებრო) რეჟ. ლეილა გორდელაძე 1965: „რაც გინახავს, ვეღარ ნახავ“ (მართა) რეჟ. მიხეილ ჭიაურელი ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 120, თბ., 1994 მარიამ დავითაშვილი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
სინჰალური ენა

სინჰალური ენა — შრი-ლანკის ოფიციალური ენა; განეკუთვნება ინდოევროპულ ენათა ჯგუფს. სინჰალურ ენაზე 2007 წლის მონაცემებით ლაპარაკოპს 16 მილიონი ადამიანი. უძველესი წარწერები განეკუთვნება ძვ. წ. III საუკუნეს. უძველესი ლიტერატურული ძეგლები კი XI საუკუნეს. სინჰალურ ენას აქვს თავისი დამწერლობა, რომელიც ბრაჰმის დამწერლობისგანაა განვითარებული. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 378. ↑ https://github.com/unicode-org/cldr/blob/main/common/main/si.xml
ბელავია

რესპუბლიკური უნიტარული საწარმო „ეროვნული ავიაკომპანია „ბელავია“ (ბელარ. Рэспубліканскае унітарнае прадпрыемства «Нацыянальная авіякампанія „Белавія“) — ბელარუსის ეროვნული ავიაკომპანია. შტაბ-ბინა მდებარეობს დედაქალაქ მინსკში. ავიაკომპანია მთლიანად სახელმწიფოს საკუთრებაშია და წარმოადგენს ქვეყნის ფლაგმანს. ბელავიას ძირითადი მარშრუტები ევროპასა და დსთ-ის ქვეყნებს აკავშირებს, მაგრამ, გარდა ამისა, კომპანია რამდენიმე რეისს ახლო აღმოსავლეთის მიმართულებითაც ასრულებს. ავიაკომპანიის საბაზო აეროპორტია — მინსკის ეროვნული აეროპორტი. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ბელავია“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2014-08-19 საიტზე Wayback Machine. ↑ Belavia website: Contacts. En.belavia.by. ციტირების თარიღი: 2013-02-04. ↑ „Directory: World Airlines“. Flight International. 2007-03-27. pp. 84–85.
პერნამბუკუ

პერნამბუკუ (პორტ. Pernambuco, PE) — შტატი ბრაზილიის ჩრდილო-აღმოსავლეთში. ფართობი – 99 ათასი კმ². მოსახლეობა – 8,3 მლნ. ქალაქები (ათ.) – რესიფი (1.464), ჟაბუატან-დუს-გუარარაპისი (613), ოლინდა (369).
ბაია (გვარი)

ბაია (ლათ. Ranunculus) — მცენარეთა გვარი ბაიასებრთა ოჯახისა. მრავალწლოვანი, იშვიათად ერთწლოვანი ბალახია, რომელსაც ფუნჯა ფესვები (ხშირად ფესურები) და მორიგეობით განლაგებული თათისებრ დაყოფილი ფოთლები აქვს. ყვავილები ცალადია ან შეკრებილია მეჩხერ ყვავილედებად. ყვავილსაფარი ორმაგია. ხუთწვერიანი. გვირგვინის ფურცელი ყვითელია, იშვიათად თეთრი; თითოეული ფურცლის ძირში სანექტრეებია. ნაყოფი კაკლიჭაა. ცნობილია 600-მდე სახეობა, საქართველოში 50-მდე, რომელთაგანაც 11 — საქართველოს ენდემია (ლათ. Ranunculus Helenae, Ranunculus abchasicus და სხვა), 9 კი — კავკასიისა. ბაია გავრცელებულია ყველა სარტყელში — დაბლობიდან მაღალმთამდე. უყვარს ტენიანი ადგილები, თუმცა ზოგიერთი სახეობა ველებსა და ხრიოკებზეც გვხვდება. საქართველოში სახეობათა უმრავლესობა სუბალპურ და ალპურ მდელოებზე იზრდება, მცირე რაოდენობით გვხვდება ტყეებში, ბუჩქნარებსა და ველობებზე, თითო-ოროლა სახეობა კი (ლათ. Ranunculus oxyspermus, Ranunculus meridionalis) ნახევრად უდაბნოებში და ველებზე. ბევრი მათგანი შხამიანია (ლათ. Ranunculus sceleratus და სხვა). შეიცავს ანემონოლს, რომელიც იწვევს საქონლის მოწამვლას, თივა კი უვნებელია. ბაიათა საკმაოდ დიდი ნაწილი სარეველაა (ყანის ბაია — ლათ. Ranunculus arvensis), ზოგი მეტნაკლებად დეკორატიული. სახოკია მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 152.
ბოუზოვის ციხესიმაგრე

ბოუზოვის ციხესიმაგრე (ჩეხ. Hrad Bouzov) — XIV საუკუნის ციხესიმაგრე, რომელიც პირველად 1317 წელს იხსენიება. ის აშენებულია სოფელ გვოზდეკსა და ქალაქ ბოუზოვს შორის მთაზე. ლიტოველიდან დასავლეთით 21 კილომეტრში, ხოლო ოლომოუციდან ჩრდილო-დასავლეთით 28 კილომეტრში. ციხე-სიმაგრე გამოყენებულია მრავალ ფილმში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბოუზოვის ციხესიმაგრე Hrad Bouzov (ჩეხური) Státní hrad Bouzov (ჩეხური) Bouzov castle (ინგლისური) ↑ Miroslav Krob, Česká republika: Čechy, Morava a Slezsko, pg. 286, Kvarta (1993), ISBN 80-85570-25-4
დიცმაირი

დიცმაირი (სომხ. Դիցմայրի) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 840 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 106 ადამიანს შეადგენდა. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
ძორაკი

ძორაკი (სომხ. Ձորակ) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 320 მეტრზე. 1981 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 55 ადამიანს შეადგენდა. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
გეღავანქი

გეღავანქი (სომხ. Գեղավանք) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 450 მეტრზე. შედის გეღის თემში. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
გეტიშენი

გეტიშენი (სომხ. Գետիշեն) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 625 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 33 ადამიანს შეადგენდა. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
გომარანი

გომარანი (სომხ. Գոմարան) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 000 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 85 ადამიანს შეადგენდა. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
კარდი (სომხეთი)

კარდი (სომხ. Կարդ) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 900 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 106 ადამიანს შეადგენდ. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
ქარუტი

ქარუტი (სომხ. Քարուտ) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1950 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 ადამიანს შეადგენდა. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
აპიუს კლავდიუსი (მრავალმნიშვნელოვანი)

რომის რესპუბლიკაში კლავდიუსების გვარის რამდენიმე აპიუსი იყო კონსული და მხედართმთავარი. აპიუს კლავდიუსი (დეცემვირი) აპიუს კლავდიუსი (ცენზორი) აპიუს კლავდიუსი (კონსული)
კავჭუტი

კავჭუტი (სომხ. Կավճուտ) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 380 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 106 ადამიანს შეადგენდა. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
კიცქი

კიცქი (სომხ. Կիցք) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 100 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 314 ადამიანს შეადგენდა. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
ხორძორი

ხორძორი (სომხ. Խորձոր) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 750 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 60 ადამიანს შეადგენდა. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
მუსალამი

მუსალამი (სომხ. Մուսալլամ) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 300 მეტრზე. 2001 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 106 ადამიანს შეადგენდა. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
შამბი

შამბი (სომხ. Շամբ) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 375 მეტრზე. 2001 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 443 ადამიანს შეადგენდა. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
შიშკერტი

შიშკერტი (სომხ. Շիշկերտ) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 820 მეტრზე. 2001 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 342 ადამიანს შეადგენდა. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
სზნაკი

სზნაკი (სომხ. Սզնակ) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 760 მეტრზე. 2001 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 152 ადამიანს შეადგენდა. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
თხკუტი

თხკუტი (სომხ. Թխկուտ) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 200 მეტრზე. 2001 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 49 ადამიანს შეადგენდა. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
ცღუნი

ცღუნი (სომხ. Ցղունի) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 950 მეტრზე. 2001 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 71 ადამიანს შეადგენდა. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
ვანანდი (სიუნიქი)

ვანანდი (სომხ. Վանանդ) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 430 მეტრზე. 2001 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 45 ადამიანს შეადგენდა. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
ვერინ-გეღავანქი

ვერინ-გეღავანქი (სომხ. Վերին Գեղավանք) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 900 მეტრზე. 2001 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 0 ადამიანს შეადგენდა. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
ვოჩეთი

ვოჩეთი (სომხ. Ոչեթի) — სოფელი სომხეთში, სიუნიქის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 900 მეტრზე. 2001 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 165 ადამიანს შეადგენდა. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
ალჩევსკი

ალჩევსკი (უკრ. Алчевськ) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 110474 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ანტრაციტი (ლუჰანსკის ოლქი)

ანტრაციტი (უკრ. Антрацит) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 54640 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ბრიანკა

ბრიანკა (უკრ. Брянка) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 47512 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ჰოლუბივკა

ჰოლუბივკა (უკრ. Голубівка; 2016 წლამდე - კიროვსკი უკრ. Кіровськ) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 29235 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ხრუსტალნი

ხრუსტალნი (უკრ. Хрустальний; 2016 წლამდე - კრასნი-ლუჩი უკრ. Красний Луч) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 82765 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
სოროკინე

სოროკინე (უკრ. Сорокине; 2016 წლამდე - კრასნოდონი უკრ. Краснодон) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 44840 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
პერვომაისკი (ლუჰანსკის ოლქის ქალაქი)

პერვომაისკი (უკრ. Первомайськ) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 38801 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
როვენკი

როვენკი (უკრ. Ровеньки) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 47852 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
რუბიჟნე

რუბიჟნე (უკრ. Рубіжне) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 59951 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
სევეროდონეცკი

სევეროდონეცკი (უკრ. Сєвєродонецьк) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. ქალაქის სტატუსი მიენიჭა 1958 წელს. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 108899 კაცს შეადგენდა. მდებარეობს მდინარე ჩრდილოეთის დონეცის ხეობაში, ლისიჩანსკის რკინიგზის სადგურიდან 6 კმ. 2014 წელს ქალაქის დასაკავებლად მიმდინარეობდა საბრძოლო მოქმედებები, რის შედეგადაც უკრაინის ხელისუფლებამ შეინარჩუნა ქალაქზე კონტროლი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 267.
კადიივკა

კადიივკა (უკრ. Кадіївка; 2016 წლამდე - სტახანოვი უკრ. Стаханов) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 77168 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
დოვჟანსკი

დოვჟანსკი (უკრ. Довжанськ; 2016 წლამდე - სვერდლოვსკი უკრ. Свердловськ) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 65276 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ალმაზნა

ალმაზნა (უკრ. Алмазна) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 4384 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
კიპუჩე

კიპუჩე (უკრ. Кипуче; 2016 წლამდე - არტემივსკი უკრ. Артемівськ) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 7506 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ვოზნესენივკა

ვოზნესენივკა (უკრ. Вознесенівка) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 15659 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ჰირსკე

ჰირსკე (უკრ. Гірське) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 10317 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ირმინო

ირმინო (უკრ. Ірміно) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 10044 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
კრემინა

კრემინა (უკრ. Кремінна) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 20137 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ლუტუჰინე

ლუტუჰინე (უკრ. Лутугине) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 18107 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
მიუსინსკი

მიუსინსკი (უკრ. Міусинськ) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 4732 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
მოლოდოჰვარდიისკი

მოლოდოჰვარდიისკი (უკრ. Молодогвардійськ) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 23580 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ნოვოდრუჟესკი

ნოვოდრუჟესკი (უკრ. Новодружеськ) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 7660 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ოლექსანდრივსკი (ლუჰანსკის ოლქი)

ოლექსანდრივსკი (უკრ. Олександрівськ) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 6596 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
პერევალსკი

პერევალსკი (უკრ. Перевальськ) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 25941 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
პეტროვო-კრასნოსილია

პეტროვო-კრასნოსილია (უკრ. Петрово-Красносілля; 2016 წლამდე - პეტროვსკე უკრ. Петровське) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 13500 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
პოპასნა (ქალაქი)

პოპასნა (უკრ. Попасна) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 21765 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
პრივილია

პრივილია (უკრ. Привілля) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 7643 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
შჩასტია

შჩასტია (უკრ. Щастя) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 12629 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ასკულუმის ბრძოლა

ასკულუმის ბრძოლა (ძვ. წ. 279) — პიროსთან ომისას ასკულუმის ბრძოლა (ძვ. წ. 209) — ჰანიბალთან ომისას
სტარობილსკი

სტარობილსკი (უკრ. Старобільськ) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 18796 კაცს შეადგენდა. ↑ Памятная книжка Харьковской губернии на 1862 год — გვ. 33. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
სუხოდილსკი

სუხოდილსკი (უკრ. Суходільськ) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 21061 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
სვატოვე

სვატოვე (უკრ. Сватове) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 18241 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ბოკოვო-ხრუსტალნე

ბოკოვო-ხრუსტალნე (უკრ. Боково-Хрустальне; 2016 წლამდე - ვახრუშევე უკრ. Вахрушеве) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 12197 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ზოლოტე

ზოლოტე (უკრ. Золоте) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 14974 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ზორინსკი

ზორინსკი (უკრ. Зоринськ) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 7532 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ზიმოჰირია

ზიმოჰირია (უკრ. Зимогір'я) — ქალაქი უკრაინაში. მდებარეობს ლუჰანსკის ოლქში. 2013 წელს ქალაქის მოსახლეობა 10148 კაცს შეადგენდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
ედუარდ ცირამუა

ედუარდ ცირამუა (დ. 31 დეკემბერი, 1933, თბილისი — გ. 23 ნოემბერი, 2010) — ქართველი ეკონომისტი, ეკონომიკურ მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი, ბუღალტერ-ეკონომისტის სპეციალობით, შემდეგ მოსკოვის მიხეილ ლომონოსოვის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასპირანტურა. შრომითი საქმიანობა დაიწყო 1956 წელს. იყო მუშა, აღმრიცხველი, ბუღალტერი, მთავარი ბუღალტერი, ცენტრალურ სტატისტიკურ სამმართველოში ფინანსებისა და ფასების სტატისტიკის განყოფილების უფროსი, ფინანსთა სამინისტროში რესპუბლიკის აღრიცხვისა და ანგარიშგების სამსახურის უფროსი, ხე-ტყისა და ხის დამამუშავებელი სამინისტროს საფინანსო სამსახურის უფროსი, სოციალური უზრუნველყოფის სამინისტროში საგეგმო-საფინანსო და საბუღალტრო აღრიცხვის სამსახურის უფროსი. 1972 წლიდან მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, 1980 წლიდან მოწვეულ ლექტორად, 1991-1998 წლებში დოცენტის თანამდებობაზე, ხოლო 1998 წლიდან პროფესორის თანამდებობაზე. პარალელურად 1990-2006 წლებში იყო ფინანსების სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის აღრიცხვისა და აუდიტის განყოფილების გამგე. გამოქვეყნებული აქვს 77-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი, მათ შორის 13 მონოგრაფიული და სასწავლო წიგნი, 19 ცალკეული სამეცნიერო ნაშრომი, 22 საჟურნალო სამეცნიერო სტატია. აუდიტი : თეორია, მეთოდიკა, ტექნიკა : სახელმძღვ. სტუდ. (ავტორი). - თბილისი, შ.პ.ს. „დარბეგი“, 2009. - 355გვ. ედუარდ ცირამუა — საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა
ბაიათი

ბაიათი — ლირიკულ-სატრფიალო ხასიათის აზერბაიჯანული რომანსი-სიმღერა. ბაიათს, როგორც წესი, საფუძველი უდევს რვა ტაეპისაგან შემდგარი შვიდმარცვლიანი ლექსი, გარითმული ასეთი სქემით: ააბა. მღერიან ხმის მაღალ რეგისტრში, აქვს ფართო დიაპაზონის მელოდიური ქარგა, ელეგიური, სევდიანი, მღერადი ჰანგი. მდიდარია მელიზმებით. ბაიათს უპირატესად აშუღები ასრულებდნენ მუსიკალური საკრავების (საზი, თარი, ქამანჩა) თანხლებით. ბაიათი XVIII-XIX საუკუნეებში აღმოსავლეთ საქართველოშიც, განსაკუთრებით თბილისში იყო გავრცელებული, სადაც მან ქართული ქალაქური სასიმღერო ლირიკის ზემოქმედება განიცადა. ქართული ბაიათის ტიპური ნიმუშია „ორთავ თვალის სინათლევ“. საქართველოში ბაიათს ასრულებდნენ თბილისელი აშუღები: ჰაზირა, საგინაშვილი, მაჩაბელი, ჭიპრ-დალაქიშვილი და სხვები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 152-153. ↑ Баjаты // Азербайджанская советская энциклопедия / Под ред. Дж. Кулиева. — Главная редакция Азербайджанской советской энциклопедии, 1976. — Т. I. — С. 542.
ლიდის ციხესიმაგრე

ლიდის ციხესიმაგრე (ბელარ. Лідскі замак) — ციხესიმაგრე ბელარუსის ქალაქ ლიდაში. აგებულია XIV საუკუნის 30-იან წლებში მთავარ გედიმინასის დაკვეთით. აგებულია ნატეხი ქვითა და აგურით, აქვს არასწორი მართკუთხედის ფორმა. ყველაზე დიდია ჩრდილოეთის კედელი, მისი სიგრძეა 93,5 მეტრი. ყველაზე მცირეა სამხრეთის კედელი, მისი სიგრძეა 80 მ. დასავლეთისა და აღმოსავლეთის კედლების სიგრძეა შესაბამისად 84 და 83,5 მეტრი. 1384 წელს აიღეს ჯვაროსნებმა. 1392 წელს მთავარმა ვიტოვტმა აიღო. 1891 წელს დაიწვა ქალაქი ლიდა მთელი მისი ცენტრი. 1953 წლიდან იცავს სახელმწიფო. ყოველწლიურად ციხესიმაგრეში იმართება შუა საუკუნეების რაინდების ფესტივალი. ბელარუსის ციხესიმაგრეების სია Трусаў А. А. Старадаўніх муроў адраджэнне: Мінулае і сучаснасць Лідскага замка / з серыі «Помнікі Беларускага дойлідства». — თარგი:Мн.: Полымя, 1990. Трусов О. Древних стен возраждение. Прошлое и настоящее Лидского замка დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine.
სინჰალელები

სინჰალელები — ერი შრი-ლანკის რესპუბლიკასა და კუნძულის ძირითადი მოსახლეობა. 2012 წლის შეფასებით, საერთო რაოდენობა დაახლოებით 16 მილიონს შეადგენს. ანთროპოლოგიურად განეკუთვნებიან ევროპეიდულ რასას და ენათესავებიან ჩრდილო ინდოელ ხალხებს. ლაპარაკობენ სინჰალურ ენაზე. უმრავლესობა ბუდიზმის, დანარჩენი ქრისტიანობის მიმდევარია. სინჰალელებს ყოფენ 2 ჯგუფად — ბარისა და მთის (კანდიელები) სინჰალელებად. კანდიელების ყოფაში შემონახულია აზოგიერთი არქაული ნიშანი. სინჰალელების უმრავლესობა მიწათმოქმედებას, სანაიროზე კი თევზჭერას მისდევს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 378.
ვინსენტ ორიოლი

ვინსენტ ჟიულ ორიოლი (ფრანგ. Vincent Jules Auriol; დ. 27 აგვისტო, 1884 — გ. 1 იანვარი, 1966) — ფრანგი პოლიტიკოსი, საფრანგეთის მეოთხე რესპუბლიკის პრეზიდენტი 1947–1954 წლებში. საფრანგეთის პირველი პრეზიდენტი მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ. Édouard Barthe, Le Combat d'un parlementaire sous Vichy, éd. Singulières, 2007, ISBN 978-2-35478-005-0 Jean-Pierre Cuvillier, Vincent Auriol et les finances publiques du Front populaire ou L'alternative du contrôle et de la liberté : 1933-1939, Publications de l'université de Toulouse-Le Mirail, 1979. Éric Ghebali, Vincent Auriol : le Président citoyen. 1884-1966, Paris, Grasset, 1998. Louis Mexandeau, Histoire du parti socialiste, Paris, Tallandier, 2005. Gilles Morin, « Les socialistes dans les geôles de Vichy : à la recherche d'une parole libre », dans Pierre Guidoni et Robert Verdier (dir.), Les Socialistes en Résistance, Paris Séli Arslan, 1999. Pierre Miquel, Les Quatre-vingts, Paris, Fayard, 1995. Jenny Raflik, « Vincent Auriol et la fonction présidentielle sous la IVe République : une discrète mais réelle quête de puissance », dans Jean-Michel Guieu et Claire Sanderson (dir.), L'Historien et les Relations internationales. Autour de Robert Frank, Paris, Publications de la Sorbonne, 2012, pp. 59-68. Olivier Wieviorka, Les Orphelins de la République, Paris, Le Seuil, 2001, ISBN 2-02-034036-4
პოლ დუმერი

ჟოზეფ ათანასე გასტონ პოლ დუმერი (ფრანგ. Joseph Athanase Paul Doumer; დ. 22 მარტი, 1857 — გ. 7 მაისი, 1932) — საფრანგეთის მესამე რესპუბლიკის პრეზიდენტი და ანდორის კო-პრინცი 1931 წლის 13 ივნისიდან 1932 წლის 7 მაისს მის მკვლელობამდე. Sur le site du ministère des Finances დაარქივებული 2011-09-13 საიტზე Wayback Machine. Sur le site de l'Assemblée nationale