laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
პაპანაგიოტის სახლი

პაპანაგიოტის სახლი (რუს. Дом Папанагиоти) — ორსართულიანი სახლი, არქიტექტურული, ისტორიული და კულტურული ძეგლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1860-იანი წლებში. როსტოვის საოლქო საბჭოს 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 დადგენილების საფუძველზე სახლს მიენიჭა რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. მისამართი: ტაგანროგი, იტალიის შესახვევი № 18. XIX საუკუნის მეორე ნახევარში ტაგანროგში, იტალის შესახვევის ნომერ 18-ში ააგეს ორსართულიანი სახლი. 1860-იანი წლებიდან სახლი ეკუთვნოდათ ბერძენი დიმიტრი პაპანაგიოტის მემკვიდრეებს. 1880-იან წლებში მისმა მემკვიდრეებმა სახლი მიჰყიდეს ელენე ჩანგლი-ჩაიკინას. ამ გვარის მემკვიდრეები სახლს ფლობდნენ 1890-იან წლებამდე, რის შემდეგაც სახლი იყოდეს კომერსანტის, პირველი გილდიის ვაჭრის ფიოდორ სიფნეოს მემკვიდრეებმა, რომელიც გარდაიცვალა 71 წლის ასაკში 1896 წელს. თავის დროზე ვაჭარი დაქორწინებული იყო ხუმსომალე ივანოვაზე, მათ ოჯახში 1875 წელს დაიბადა არისტიდი. 1915 წელს შენობა შეფასებული იყო 12 000 რუბლად. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოხდა სახლის ნაციონალიზაცია. იტალიის შესახვევის ნომერ 18-ში მდებარე სახლი არის ორსართულიანი აგურის შენობა სარდაფით. შენობას თავის გრძელ ფასადზე ხუთი ფანჯარა აქვს. სახლს ფასადის მთელ სიგრძეზე გასდევს სართულშორისი კარნიზი. ფანჯრები სწორკუთხაა. სახლში შესასვლელი ეზოს მხრიდანაა. თანამედროვე ეპოქაში პაპანაგიოტის სახლი საცხოვრებელია. შენობას გააჩნია რუსეთის ფედერაციის კულტურული ძეგლის სტატუსი 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 გადაწყვეტილების მიხედვით. Рыбалкин А.А. Итальянский переулок // Таганрог. Энциклопедия. — Таганрог: Антон, 2008. — С. 370. — ISBN 978-5-88040-064-5. Волошин В. Вдоль и поперёк Итальянского. — Таганрог: ИП Кравцов В.А., 2012. ISBN 978-5-904585-27-3. Таганрог. Итальянский переулок. д. 18 დაარქივებული 2014-03-25 საიტზე Wayback Machine.
იემენის კონსტიტუცია

იემენის კონსტიტუცია — ის განსაზღვრავს რესპუბლიკას, როგორც დამოუკიდებელ და სუვერენულ არაბულ და ისლამურ ქვეყანას და ამყარებს შარიათს, ან ისლამურ კანონს, როგორც საფუძველს ყველა კანონისა. მისი რატიფიცირება მოხდა 1991 წლის 16 მაისის სახალხო რეფერენდუმზე. 2001 წლის თებერვალში რამდენიმე შესწორება გავიდა ეროვნული რეფერენდუმით, რაც საპრეზიდენტო ვადას აფართოებდა 7 წლამდე და საპარალამენტო ვადას 6 წლამდე, ამავდროულად ზრდიდა ზომასა და ძალაუფლებას საკონსულტაციო საბჭოსი. 2011-2012 წლის იემენის რევოლუციის გამო, იყო მოლოდინი, რომ პრეზიდენტი აბდ რაბუჰ მანსურ ალ-ჰადი შექმნიდა ახალ კონსტიტუციას 2012-2014 წლების პერიოდში. 2015 წლის იანვარში, კომიტეტმა მოამზადა ახალი კონსტიტუცია, თუმცა ეროვნული ხელისუფლების საზოგადო სახალხო კონგრესმა და ჰოუთისის წევრებმა, რომელთა მოვალეობაცაა ეროვნული დიალოგის კონფერენციის შედეგების იმპელემნტაციის მონიტორინგი, უარი განაცხადეს ამ ვარიანტის კონსტიტუციისთვის კენჭისყრაზე. ეს კი მოსალოდნელი იყო, რომ შეაფერხებდა დაგეგმილ რეფერენდუმს ახალი კონსტიტუციის შესახებ და ამიტომ შემდეგი საპრეზიდენტო და საპარლამენტო არჩევნები, რომლებიც რეფერენდუმამდე იყო გადადებული ვეღარ წავიდოდა წინ. Hall, Siobhan (1991). „Draft Constitution of the State of Unified Yemen“, Yemen: The Politics of Unity. London: Gulf Centre for Strategic Studies, გვ. 22–39. ISBN 1-871415-61-6.  Maktari, Abdulla; McHugo, John (1992). „The Constitution of the Republic of Yemen“. Arab Law Quarterly. 7 (1): 70–82. doi:10.2307/3381862. საწყისი ტექსტი 1991 წლის კონსტიტუციის კონსტიტუციის ტექსტი 1994 წლის შესწორების შემდეგ დაარქივებული 2008-02-28 საიტზე Wayback Machine. ტექსტი 2011 წლის შესწორების შემდეგ დაარქივებული 2016-12-23 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 Country profile: Yemen. Library of Congress Federal Research Division (August 2008).  This article incorporates text from this source, which is in the public domain. ↑ Ahmed Al-Haj Yemen leader proposes drawing up new constitution დაარქივებული 2011-03-12 საიტზე Wayback Machine. , Associated Press, March 10, 2011 ↑  http://www.yementimes.com/en/1852/news/4814/Houthis-and-GPC-refuse-to-vote-on-constitution.htm დაარქივებული 2018-07-08 საიტზე Wayback Machine. ↑  http://www.mcclatchydc.com/2014/01/21/215244/yemens-national-dialogue-ends.html დაარქივებული 2015-01-21 საიტზე Wayback Machine.
დონის როსტოვის № 49 სკოლა

დონის როსტოვის № 49 სკოლა — ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულება დონის როსტოვში. შენობა აგებულია 1910-იან წლებში ინჟინერ ვ. პოპოვის პროექტის მიხედვით, მოდერნის არქიტექტურულ სტილში. სკოლის შენობას გააჩნია რუსეთის ფედერაციის განსაზღვრული კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. ა. ფილიპევაიას ქალთა გიმნაზია დაარსდა XX საუკუნის დასაწყისში. 1910-იან წლებში იგი გადავიდა ახალ შენობაში, რომელიც მდებარეობდა გაზეთის შესახვევში. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ სკოლა გადააკეთეს № 11 დაწყებით სკოლად. 1930 წელს სკოლამ მიიღო № 49. სამსართულიან შენობას აქვს П-ს ფორმის დაგეგმარება. შენობის ფასადი ასიმეტრიულია, იგი გადის როგორც მაქსიმ გორკის ქუჩაზე, ასევე გაზეთის შესახვევში. ფასადი გაფორმებულია იონიური ორდენის პილასტრებით, რომელიც აერთიანებს მეორე და მესამე სართულს. შენობას აქვს მოკრძალებული, გამოძერწილი გაფორმება, რომლებიც ძირითადად გვირგვინის ფორმისაა. სახლის კუთხის ფასადზე იმპერატრიცა მარია თედორეს ასულის მონგრამაა გამოსახული. მშენებლობისათვის გამოყენებულია მაღალი ხარისხის აგური. აგურების ნაწილი მოჭიქულია. 2002 წელს შენობის ფასადზე დაკიდეს მემრიალური დაფა ტექსტით: დაფა დაკიდეს ფიოდოროვის ოჯახის სახსრებით. 2012 წლის 4 ოქტომბერს შენობის ფასადზე დაკიდეს მემრიალური დაფა ტექსტით: Хансиварова И. Отступи беда — живи доброта: [об А. М. Волошкиной, учительнице pост. шк. № 49 и её воспитаннике, сироте Д. Морозове] // Наше время. — 1998. — 3 февp. Грузинская, Т. От чувства к мысли: На путях перестройки: нар. образования : [опыт ростов. шк. № 49] // Вечерний Ростов. −1988. — 29 марта. Тихомирова, В. Внучата Ильича: [праздник красной звездочки в шк. № 49] // Вечерний Ростов. — 1962. — 6 ноября. Грузинская, Т. Старт школьной Ленинианы: [о воспитательной работе школы № 49] // Вечерний Ростов. — 1969. — 18 янв. Борисова, А. Учительница: [школы № 49 П. А. Винокурова] // Вечерний Ростов. — 1964. — 29 авг. Борисова, А. Её простое волшебство: [об учительнице литературы школы № 49 А. П. Дудкиной] // Вечерний Ростов. — 1968. — 22 июня. ↑ 1.0 1.1 Есаулов Г. В., Черницына В. А. Архитектурная летопись Ростова-на-Дону. — 2-е изд.. — Ростов-на-Дону, 2002. — С. 138—139. — ISBN 5-8456-0489-3. ↑ Ростов-на-Дону (выявленные объекты культурного наследия). Официальный портал Правительства Ростовской области. ციტირების თარიღი: 2013-09-22. ↑ Постановление мэра г. Ростова н/д от 19.09.2002 № 1915 о наименованиях улиц, установке мемориальной доски, восстановлении памятника. zakon.7law.info. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-07-28. ციტირების თარიღი: 2013-09-23. ↑ В Ростове увековечат память о поэте Леониде Григорьяне, ученом Викторе Юдовиче и писателе Владимире Моложавенко. rostov-gorod.ru (2012-09-04). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-09-24. ციტირების თარიღი: 2013-09-23. ↑ Увековечена память выдающегося ученого Виктора Юдовича. sfedu.ru. ციტირების თარიღი: 2013-09-23.
პირველკლასელის ძეგლი

პირველკლასელის ძეგლი (რუს. Памятник первокласснику) — ბრინჯაოს ძეგლი, რომელიც მდებარეობს დონის როსტოვში, გიმნაზია № 36-ის შენობის წინ. მისამართი: დონის როსტოვი, ლენინის რაიონი, მაქსიმ გორკის ქუჩა, № 115. ძეგლის შექმნის ინიციატივა ეკუთვნის ლენინის რაიონის ხელმძღვანელს სერგეი სუხარიევს. პროექტის განხორციელების საწყის ეტაპზე მიცემულ ინტერვიუში მან განაცხადა, რომ სურს საბოლოო ქანდაკება ჰგავდეს ბიჭს ზღაპრიდან „ბიჭუნა და სახურავის ბინადარი კარლსონი“. ქალაქის ხელისუფლებამ მიიღო გადაწყვეტილება გამოეცხადებინა კონკურსი 7-9 კლასის მოსწავლეებს შორის ძეგლის საუკეთესო ესკიზისათვის. სულ წარმოადგინეს 10 ესკიზი და გამარჯვებულიც ამ ათს შორის უნდა აერჩიათ. გამარჯვებული გახდა გიმნაზია № 36-ის მეცხრე-ბ კლასის მოსწავლე ანა ნიკოლაევა. ძეგლის დასადგმელი თანხა გაიღეს სპონსორებმა, ხოლო მოქანდაკედ აირჩიეს დიმიტრი ლინდინი. მან მოსწავლის ფანქრით შესრულებული ესკიზიდან შექმნა ძეგლი. ძეგლის შექმნა წეიწადნახევარი გრძელდებოდა. გახსნის საზეიმო ცერემონიალი გაიმართა 2011 წლის 1 სექტემბერს, ცოდნის დღესასწაულზე. ძეგლის გახსნის ცერემონიალს ესწრებოდა ქალაქის მერი ანატლი ჩერნიშევი. ძეგლი დამზადებულია ბრინჯაოსაგან. მისისიმაღლეა სულ ორი მეტრი. ძეგლი, ეს არის პირველკლასელი ბიჭუნა სკოლის ფორმაში, რომელიც ზის გლობუსზე და ხელში უჭირავს წიგნი. ↑ 1 сентября в Ростове-на-Дону откроют памятник первокласснику. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-06-19. ციტირების თარიღი: 2017-03-12. ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 В Ростове-на-Дону открыли памятник первокласснику ↑ В День знаний в Ростове откроют памятник первокласснику. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-08. ციტირების თარიღი: 2017-03-12. ↑ 4.0 4.1 В Ростове-на-Дону открыли памятник первокласснику//Российская газета
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1656

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1656 მიიღეს ერთხმად 2006 წლის 31 იანვარს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურეს ყველა რეზოლუცია საქართველოსა და აფხაზეთის შესახებ, კერძოდ გაეროს რეზოლუცია 1615 (2005), საბჭომ გადაავადა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი საქართველოში, 2006 წლის 31 მარტამდე. თავის მოხსენებაში სიტუაციასთან დაკავშირებით, გენერალურმა მდივანმა, კოფი ანანმა ურჩია მანდატის გაგრძელებას 2006 წლის 31 ივლისამდე, თუმცა ეს არ მიიღეს საბჭოს წევრებმა, რუსეთის დაჟინებული მოთხოვნით. ვიკიწყაროში არის სტატია: გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1656 რეზოლუციის ტექსტი undocs.org-ზე აფხაზეთის ომი გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები აფხაზეთის შესახებ ↑ „Security Council extends UN mission in Georgia until 31 March“. United Nations. January 31, 2006. ↑ Annan, Kofi. (13 January 2006) Report of the Secretary-General on the situation in Abkhazia, Georgia. United Nations. ↑ Weller, Marc (2010). Asymmetric Autonomy and the Settlement of Ethnic Conflicts. University of Pennsylvania Press, გვ. 222. ISBN 978-0-8122-4230-0.
თეატრალური მოედანი (დონის როსტოვი)

თეატრალური მოედანი (რუს. Театральная площадь) — ქალაქ დონის როსტოვის ცენტრალური მოედანი. მდებარეობს პროლეტარის რაიონში. მოედანზე მდებარეობს ჩრდილოეთ კავკასიის რკინიგზის მთავარი სამმართველოს შენობა, მაქსიმ გორკის სახელობის როსტოვის აკადემიური დრამის თეატრი, ისეთი ცნობილი კომპანიების ოფისები, როგორიცაა მაგალითად სტელა-ბანკი. ჩრდილოეთ კავკასიის რკინიგზის სამმართველოს შენობა (ვლადიკავკაზის რკინიგზის ყოფილი სამმართველო) წარმოადგენს რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლს. ნაგებობა აგებულია მოდერნის სტილში, მაგრამ ამავე დროს მის არქიტექტურაში და გაფორმებაში გამოყენებულია ეკლექტიკის მოტივები. მოედანზე ასევე მდებარეობს როსტოვის განმათავისუფლებელთა სტელა. ძეგლი აღმართულია დონის როსტოვის 40-დღიანი განმათავისუფლებელი ბრძოლის აღსანიშნავად და ქალაქის მაცხოვრებლებსა და მის სტუმრებს მოუთხრობს ომის წლების ტრაგედიაზე. ძეგლის საზეიმო გახსნა გაიმართა 1983 წლის 8 მაისს. ძეგლის სიმაღლეა 72 მეტრი და მის თავზე დამაგრებულია გემის კიჩოს მსგავსი მეტალის გამოსახულება, რომლის წინაც დამაგრებულია გამარჯვების ქალღმერთ ნიკეს ქანდაკება, ხოოლო შიდა მხარეს დამაგრებულია დიდი სამამულო ომის I ხარისხის ორდენის მაკეტი. თეატრთან ახლოს შადრევნების ანსამბლია. სკულპტურული კომპოზიციის ავტორია ევგენი ვუჩეტიჩი. ეს არის კვადრატული აუზი, რომლის კვარცხლბეკზეც ცენტრშიც ოთხი ატლანტი დგას, რომელთაც უჭირავთ თასი, რომელზეც ზემოდან ჩამოედინაება წყლის ნაკადი. კომპოზიცია გარშემორტყმულია ბაყაყებისა და კუების ქანდაკებებით, რომელთა პირიდანაც ჰორიზონტალურად იფრქვევა წყლის ჭავლი. Театральная площадь в Ростов-на-Дону დაარქივებული 2010-12-12 საიტზე Wayback Machine. , Ростов-Гид Театральная площадь დაარქივებული 2012-11-03 საიტზე Wayback Machine. , Ростов-на-Дону, Туристский портал города ↑ Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). Официальный портал Правительства Ростовской области. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-14. ციტირების თარიღი: 2013-08-28. ↑ Есаулов Г. В., Черницына В. А. Архитектурная летопись Ростова-на-Дону. — 2-е изд.. — Ростов-на-Дону, 2002. — С. 123. — ISBN 5-8456-0489-3. ↑ История ростовской Ники | Городской репортер
ტაგანროგის ქალაქთმშენებლობისა და ყოფაცხოვრების მუზეუმი

ტაგანროგის ქალაქთმშენებლობისა და ყოფაცხოვრების მუზეუმი (რუს. Музей «Градостроительство и быт г. Таганрога») — მუზეუმი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. შედის ტაგანროგის სახელმწიფო ლიტერატურული და ისტორიულ-არქიტექტურული მუზეუმ-ნაკრძალის გაერთიანებაში. შენობა აგებულია 1912 წელს მოდერნის არქიტექტურულ სტილში. ტაგანროგის ქალაქთმშენებლობისა და ყოფაცხოვრების მუზეუმს ქალაქისათვის აქვს დიდი არქიტექტურული ღირებულება. შენობა მდებარეობს ქალაქის ცენტრში. ძველი ნაგებობა, რომელიც შესრულებულია მოდერნის არქიტექტურულ სტილში, ააგეს 1912 წელს. პროექტის ავტორი იყო ანტონ ჩეხოვის მეგობარი არქიტექტორ-აკადემიკოსი ფიოდორ შეხტელი. შენობის მთავარი ფასადი არის არქიტექტურის საუკეთესო ნიმუში, მოდერნის მარგალიტი. იგი არქიტექტურის, მხატვრობისა და ქანდაკების ბრწყინვალე ნიმუშია. შენობის ფრიზული ნაწილი მოპირკეთებულია კერამიკის ფილებით, რომელზეც გამოსახულია მოზაიკური სურათები. მთელი მისი სიუჟეტები ეძღვნება რუსულ საგმირო საქმეებს. რუსეთის ფედერაციის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი ერთადერთია როსტოვის ოლქში, რომლის ფასადზეც გამოსახულია მონუმენტური მხატვრობა. 1920-1922 წლებში შენობაში განთავსებული იყო მეაბრეშუმეობის სადგური. 1923 წლიდან კი - საბავშვო პოლიკლინიკა. ტაგანროგის ოკუპაციის პერიოდში შენობა დაიკავა ევალდ ფონ კლეისტის პირველმა სატანკო არმიამ. 1944 წლის შემდეგ შენობაში განთავსებული იყო სხვადასხვა საქალაქო ორგანიზაციები, მათ შორის ორჯონიკიძის რაიონის სკკპ რაიონული კომიტეტი. 1981 წლიდან კი შარონოვის სახლში ტაგანროგის ქალაქთმშენებლობისა და ყოფაცხოვრების მუზეუმია გახსნილი. მუზეუმის ექსპოზიციაში წარმოდგენილია ძველი ტაგანროგის ფოტოები, ბარათები, ქალაქის გეგმები, ავეჯისა და დეკორატიული ხელოვნების ნიმუშები რომლებიც აღწერდა ქალაქის ყოფაცხოვრებას. შენობის ქვედა, ნახევრადსარდაფის სართულზე ოთხი საგამოფენო დარბაზი მდებარეობს, რომლებშიც რეგულარულად იმართება სხვადასხვა გამოფენები, თემატური საღამოები და სხვადასხვა კულტურული ღონისძიებები.  რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი № 6101271000 ↑ Матишов Г. Г., Афанасенко В. И., Кринко Е. Ф. Миус-фронт в Великой Отечественной войне. — Ростов-на-Дону: ЮНЦ РАН, 2010. — С. 100. — ISBN 978-5-902982-89-0. ↑ Музей «Градостроительство и быт Таганрога» Официальный портал Правительства Ростовской области ↑ Музей «Градостроительство и быт г. Таганрога» დაარქივებული 2017-11-10 საიტზე Wayback Machine. Министерство культуры Ростовской области ↑ Музей «Градостроительство и быт города Таганрога» ИнфоТаганрог
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1666

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1666 მიიღეს ერთხმად 2006 წლის 31 მარტს, მას შემდეგ, რაც კიდევ ერთხელ დაადასტურეს ყველა რეზოლუცია საქართველოსა და აფხაზეთის შესახებ, კერძოდ გაეროს რეზოლუცია 1615 (2005), საბჭომ გადაავადა გაეროს დამკვირვებელთა მისიის მანდატი საქართველოში, 2006 წლის 31 ოქტომბრამდე. უშიშროების საბჭომ მხარი დაუჭირა გენერალური მდივანის, კოფი ანანის ძალისხმევას, მისი სპეციალური წარმომადგენლის, რუსეთის, ასევე მეგობართა ჯგუფის გენერალური მდივნის და ევროპის უშიშროებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციის (ეუთო) ჩართულობას. საბჭომ, ხაზი გაუსვა გაეროს მისიისა და დსთ-ს სამშვიდობო ძალების თანამშრომლობას. რეზოლუციაში, საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა საქართველოს სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის მიმართ, მის საერთაშორისოდ აღიარებულ საზღვრებში, პატივისცემა. გარდა ამისა, საბჭომ კიდევ ერთხელ დაადასტურა, რომ საჭიროა სრულმასშტაბიანი მოლაპარაკებები, რომელიც მოცემულია „თბილისსა და სოხუმს შორის, უფლებამოსილებათა გამიჯვნის პრინციპებში“, საბჭომ მოუწოდა ორივე მხარეს, კერძოდ საქართველოსა და აფხაზეთს, გამოიყენონ ყველა მექანიზმი, რომელიც მოცემულია უშიშროების საბჭოს წინა რეზოლუციებში, რომ მოაგვარონ კონფლიქტი მშვიდობიანად. საბჭომ მხარი დაუჭირა მხარეების ძალისხმევა, ეკონომიკური თანამშრომლობის მხრივ. საბჭომ მიმართა ორივე მხარეს და მოუწოდა დაიცვან შეთანხმება ისეთ საკითხებში, როგორიცაა არაძალადობრივი მეთოდებით დევნილების და იძულებით გადაადგილებულ პირთა დაბრუნება გალის რაიონში და მოუწოდა მათ, რომ მზად იყონ მაღალი დონის შეხვედრისთის. საბჭოს წევრებმა მიმართეს საქართველოსთვის თხოვნით, აღკვეთონ აფხაზური მხარის შეშფოთება უსაფრთხოების მხრივ, ხოლო აფხაზურ მხარეს მოუწოდეს, დაიცვან ლტოლვილთა და იძულებით გადაადგილებულ პირთა უსაფრთხოება და უფლებები გალის რაიონში. რეზოლუციის ტექსტმა მოუწოდა ორივე მხარეს, უზრუნველყონ გაეროს მისიისა და დსთ-ს სამშოვიდობო ძალების უსაფრთხოება და გადაადგილების თავისუფლება. საბჭომ მიესალმა მხარეების ძალისხმევას, განახორციელონ ნულოვანი ტოლერანტობის პოლიტიკა სექსუალური ექსპლუატაციის მიმართ. ასევე გაეროს სადამკვირვებლო მისიის მანდატი გაგრძელდა 2006 წლის 15 ოქტომბრამდე, ხოლო გენერალურ მდივანს დაევალა სიტუაციის თაობაზე ანგარიშის მომზადება. ვიკიწყაროში არის სტატია: გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1666 რეზოლუციის ტექსტი undocs.org-ზე აფხაზეთის ომი გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუციები აფხაზეთის შესახებ ↑ „Security Council extends mandate of Georgia mission until 15 October“. United Nations. March 31, 2006. ↑ Center on International Cooperation (2007). Annual review of global peace operations. Lynne Rienner Publishers, გვ. 98. ISBN 978-1-58826-509-8.  ↑ „UN Security Council adopts resolution on Abkhazia“. Caucaz. 1 April 2006.
სარლა თაკრალი

სარლა თაკრალი (დ. 1914 — გ. 15 მარტი, 2008) — პირველი ინდოელი ქალი, რომელმაც იფრინა თვითმფრინავით. დაბადებული 1914 წელს, მან 1936 წელს 21 წლის ასაკში მიიღო პილოტის საავიაციო ლიცენზია Gypsy Moth-ით მარტო გაფრინდა. მას ჰყავდა 4 წლის პატარა შვილი. თავდაპირველი ლიცენზიის მიღებისას, მან გაძლო და ათას საათიანი ფრენა მოაწყო თვითფრინავით რომელიც ეკუთვნოდა ლაჰორეს საფრენო კლუბს. მისი ქმრის პ. დ. შარმას ოჯახში რომელსაც 16 წლის ასაკში გაყვა იყო 9 პილოტი რომლებსაც მიუძღვით წვლილი მის შემდეგ მიღწევებში. იმ დროს როდესაც შარმა იყო პირველი ინდიელი, რომელმაც აიღო პილოტის ლიცენზია, კარაჩისა და ლაჰორეს შორის მის ცოლს როგორც პირველ ინდიელ ქალს უნდა აეღო „ა“ დონის ლიცენზია, ჰაერში 1000 საათზე მეტის გაძლებისას. კაპიტანი შარმა გარდაიცვალა 1939 წელს თვითმფრინავის ჩამოვარდნის შედეგად. გარკვეული დროის შემდეგ, ახალგაზრდა ქვრივი შეეცადა კომერციული პილოტის ლიცენზიისთვის შეეტანა განაცხადი, მაგრამ დაიწყო მეორე მსოფლიო ომი და სამოქალაქო მზადება შეჩერებული იყო. ბავშვის აღზრდის მიზნით და საარსებო რესურსების მისაღებად თარკალმა უარი თქვა საკუთარ გეგმებზე რაც კომერციულ პილოტობას ეხებოდა, იგი დაბრუნდა ლაჰორეში მაიოს ხელოვნების სკოლაში, სადაც ბენგალის სკოლაში სწავლობდა ფერწერას, შედეგად მიიღო დიპლომი სახვით ხელოვნებაში. თარკალი იყო Arya Samaj-ის თავდადებული მიმდევარი, სულიერი თანამეგობრობა, მიძღვნილი ვედების სწვალებას. ამ საზოგადოებაში მეორედ გათხოვება იყო თაკრალისთვის შესაძლებლობა. გაყოფის შემდეგ ის გადავიდა ნიუ-დელიში თავის ორ შვილთან ერთად სადაც შეხვდა თავის მეორე ქმარს რ. პ. თაკრალს და 1948 წელს გაყვა მას ცოლად. სარლა ასევე ცნობილია როგორც მატი, წარმატებული ბიზნესქალი, მხატვარი. მან დაიწყო ტანსაცმლის და სამკაულების დიზაინის დამზადება. სარლა თაკრალი გარდაიცვალა 2008 წელს. [1] [2] [3] ↑ — Katie O, London, ENGLAND. 1936 – India – Sarla Thakral | Celebrate 100 Years of Licensed Women Pilots. Centennialofwomenpilots.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 3 ნოემბერი 2013. ციტირების თარიღი: 9 October 2013. ↑ 72. Sarla Thakral : Women's Day: Top 100 coolest women of all time. Ibnlive.in.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 6 დეკემბერი 2013. ციტირების თარიღი: 9 October 2013. ↑ Down memory lane: First woman pilot recounts life story Video. NDTV.com (13 August 2006). ციტირების თარიღი: 9 October 2013. ↑ The Tribune, Chandigarh, India – Education Tribune. The Tribune. ციტირების თარიღი: 24 January 2017. ↑ 5.0 5.1 The Tribune, Chandigarh, India – Education Tribune. The Tribune. ციტირების თარიღი: 9 October 2013. ↑ Remember Sarla Thakral's maiden flight of fancy – Speak Up – DNA. Daily News and Analysis. ციტირების თარიღი: 9 October 2013. ↑ Rahul Ittal
თამარის ციხე (საინგილო)

ფერი-ყალა, თამარის ციხე — ციხესიმაგრე აზერბაიჯანში, ბელაქანის რაიონში, ისტორიულ მხარე ჰერეთში, ლაგოდეხ-შაქის მთავარი გზიდან დაახლოებით 4-5 კმ-ში, მდინარე ბელაქნისწყლის ხეობაში. სახელწოდება წარმოდგება სახელიდან „ფერი“, რითაც თამარ მეფეს იცნობენ საინგილოში და თურქული სიტყვიდან „ყალა“ რაც ციხეს ნიშნავს. გადმოცემით, ციხე მტრის თავდასხმის დროს საიმედო თავშესაფარი იყო მახლობელი სოფლების მოსახლეობისათვის. გალავანი წაგრძელებული ტრაპეზის მოხაზულობის გეგმის მქონეა. სიმაღლეში პირვანდელი სახით არაა მოღწეული. ყველაზე დაბალ ნაწილში მისი სიმაღლე 2 მეტრამდე აღწევს, ხოლო უმაღლეს ნაწილში 6 მეტრს არ აღემატება. გალავნის წყობა შესრულებულია რიყის ქვებისაგან კირის დუღაბზე. წინა და მარჯვენა კედლებში, გალავნის გასამაგრებლად, ცილინდრული ფორმის გოდლედებია დატანებული. გალავნის შიგნითა ტერიტორიის ფართობი 700 კვ.მ.-ს აღემატება. ციხის შიგნით სხვადასხვა დანიშნულების მცირე ზომის შენობები ყოფილა განლაგებული, რომელთაგან ახლა მხოლოდ ნარღვევი ქვების გროვაა დარჩენილი. თამარის ციხე თავისი მდებარეობით, გეგმის კომპოზიციით, თვით ძეგლის საშუალო ზომის მოცულობითი სიდიდით და მშენებლობის ტექნიკითაც იდენტურობას იჩენს შხეფის ციხესთან. მარჯანიშვილი გ., ჰერეთი, თბ., 2005 საინგილოს ხუროთმოძღვრული ძეგლები. ამბიონი. ციტირების თარიღი: 2017-03-01. ფერი ყალა (თამარის ციხე) // Dzeglebi.ge დაარქივებული 2017-01-29 საიტზე Wayback Machine. ჩვენი საუნჯე - კარიბჭე (აზერბაიჯანული) Pəri qalası - Müdafiə qurğuları - Azərbaycan, Balakən (აზერბაიჯანული) "Pəri qala"nın bərpası
გელერსენ-გორერსენი

გელერსენ-გორერსენი (აზერ. Gələrsən-Görərsən) — შუა საუკუნეების ციხესიმაგრე აზერბაიჯანში, მდინარე გიშისწყლის ნაპირას, ქალაქ შაქიდან დაახლოებით 4 კმ-ში, ყარათეფეს მთის წვერზე. ციხესიმაგრის მშენებლობა თარიღდება VII-IX საუკუნეებით. გელერსენ-გორერსენი გაამაგრეს საფუძვლიანად და გამოიყენებოდა თავდასაცავად. ციხის სახელი აზერბაიჯანულიდან ითარგმნება როგორც „მოვა-ნახავს“. მას უკავშირდება საინტერესო ეპიზოდი შაქის სახანოს ისტორიიდან. როდესაც, XVIII საუკუნეში, ირანის მმართველი ნადირ-შაჰი თავს დაესხა შაქის სახანოს, შაქის მმართველი აჯი-ჩალაბი გამაგრდა გელერსენ-გორერსენის ციხეში. როდესაც მას ნადირმა დანებება შესთავაზა, ხანმა უპასუხა: „მოხვალ და ნახავ“. განრისხებულმა შაჰმა, რომელიც არ ელოდა ამგვარ პასუხს, ციხის ძალით აღება გადაწყვიტა. 1744 წელს, ნადირ-შაჰი ციხეს დიდი ჯარით მოადგა, თუმცა მისი აღება ვერ მოახერხა და უკან დაიხია. მას მერე ეწოდა ციხესიმაგრეს დღევანდელი სახელწოდება. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: გელერსენ-გორერსენი ↑ „Шеки. Города Азербайджана“. ↑ „Traveling to Sheki“. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-04. ↑ „Шеки“. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-09-27.
კრუტოი-ლოგი (ბაშკირეთი)

კრუტოი-ლოგი (ბაშკ. Крутой Лог; რუს. Крутой Лог) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 0 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 43 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტოგორსკი, რომელიც დაშორებულია 83 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (46%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
კუჟანოვო

კუჟანოვო (ბაშკ. Ҡужан; რუს. Кужаново) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 256 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 13 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტოგორსკი, რომელიც დაშორებულია 42 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (99%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
კულუკასოვო

კულუკასოვო (ბაშკ. Ҡолоҡас; რუს. Кулукасово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 77 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 10 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტოგორსკი, რომელიც დაშორებულია 57 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (97%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .