laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გუნტის ულმანისი

გუნტის ულმანისი (ლატვ. Guntis Ulmanis; დ. 13 სექტემბერი, 1939, რიგა, ლატვია) — ლატვიელი პოლიტიკოსი, ლატვიის რესპუბლიკის პრეზიდენტი 1993-1999 წლებში. კარლის ულმანისის ძმისწული, 1955 წლამდე დედისმხრიდან პაპის გვარს - რუმპიტისს ატარებდა. ბავშვობა ციმბირში გაატარა გასახლებულმა (გაასახლეს 1941 წელს). რიგაში 1948 წელს დაბრუნდა. 1966 წელს დაამთავრა ლატვიის უნივერსიტეტი, მსახურობდა საბჭოთა არმიაში (1963-1965), მუშაობდა რიგის აღმასკომში, 1966 წელს შევიდა სკკპ-ში, იყო რიგის რაიონის საყოფაცხოვრებო მომსახურების კომბინატის დირექტორი. 1989 წელს სკკპ დატოვა. 1993 წელს სეიმის დეპუტატად იქნა არჩეული ლატვიის გლეხობის კავშირიდან. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „გუნტის ულმანისი“ ვიკისაწყობში. ↑ Guntis Ulmanis: Latvijas Valsts prezidents 1993-1999 Latvian. Latvijas Valsts prezidenta kanceleja. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-05-14. ციტირების თარიღი: 2010-04-02.
ციხის ბუნტი

„ციხის ბუნტი“, ამ სახელითაა ცნობილი საქართველოში პატიმართა ყველაზე მასშტაბური ამბოხება, რომელიც 2006 წ. 27 მარტს ქ. თბილისის მე-5 („ორთაჭალის“) საპყრობილეში (ამჟამად გაუქმებულია) მოხდა. შინაგან საქმეთა სამინისტროს სპეციალური დანიშნულების რაზმთან შეტაკებას რამდენიმე პატიმრის სიცოცხლე შეეწირა და მწვავე პოლიტიკური დებატების მიზეზი გახდა. საქართველოს სახალხო დამცველმა სოზარ სუბარმა და ადამიანის უფლებათა დამცველმა ორგანიზაციებმა მომხდარი ინციდენტის გამო სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის ხელმძღვანელი ბაჩო ახალია დაადანაშაულეს. ↑ ციხეში შეტაკების შედეგად "რამდენიმე“ პატიმარი გარდაიცვალა დაარქივებული 2008-09-04 საიტზე Wayback Machine. . სივილ ჯორჯია. 27 მარტი, 2006 ↑ ეუთო შეშფოთებულია ციხეში მომხდარი ინციდენტის გამო. სივილ ჯორჯია. 1 აპრილი, 2006. ↑ ბურუსით მოცული ციხის ინციდენტი. სივილ ჯორჯია. 3 აპრილი, 2006. ↑ სახალხო დამცველი ბაჩო ახალაიას ციხეში ბუნტის პროვოცირებაში ადანაშაულებს. Humanrights.ge. 22 მაისი, 2006. ↑ სოზარ სუბარმა ბაჩო ახალაიას წინააღმდეგ ახალი სამხილი წარმოადგინა. Humanrights.ge. 8 ივნისი, 2006.
მარიონ კოტიარი

მარიონ კოტიარი (ფრანგ. Marion Cotillard; დ. 30 სექტემბერი, 1975) — ფრანგი კინომსახიობი, რომელიც თითქმის 40 კინო და სატელევიზიო ფილმში გამოჩნდა 1993 წლიდან. მარიონი დაიბადა მსახიობთა ოჯახში. მან სენაზე თამაში ბავშვობიდან დაიწყო, თინეიჯერობის პერიოდში კი ტელეფილმებიდან კინოში გადავიდა. 1990-იანი წლების დასასრულს მან, როგორც ფრანგმა კინომსახიობმა, წარმატებას მიაღწია ფილმებით: „ჩემი სექსუალური ცხოვრება... ანუ როგორ ჩავერთე კამათში“ (1996) და „ტაქსი“ (1998), ასევე, ის უფრო ფართო აუდიტორიამ ნახა ფილმებში: „დიდი თევზი“ (2003), „ხანგრძლივი ნიშნობა“ (2004), რომლისთვისაც მან სეზარის პრემია დაიმსახურა, როგორც საუკეთესო მსახიობმა ქალმა მეორეხარისხოვან როლში და „კარგი წელი“ (2006). მისი მიერ შექმნილმა ედიტ პიაფის პორტრეტმა ფილმში „ცხოვრება ვარდისფერ ფერებში“ (2007) მას საერთაშორისო აღიარება და მრავალი ჯილდო მოუტანა, მათ შორის: BAFTA-ს, სეზარის, ოქროს გლობუსის ჯილდოები და სწორედ ამ ფილმით ის პირველი მსახიობი გახდა, რომელმაც აიღო ოსკარი ფრანგულენოვანი როლის შესრულებისათვის. მარიონმა ინტერესი გარემოს საქმეებშიც გამოავლინა და გრინპისის ორატორადაც იმსახურა. ის თავის კომპანიონ მსახიობ და რეჟისორ გიიომ კანესთან ერთად ცხოვრობს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მარიონ კოტიარი მარიონ კოტიარი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
სარბევი

სარბევი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის თერჯოლის მუნიციპალიტეტში (კვახჭირის თემი), მდებარეობს იმერეთის მაღლობზე, მდინარეების ყვირილის, რიონისა და წყალწითელის შესაყართან. ზღვის დონიდან 100 მეტრი, თერჯოლიდან 40 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 547 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 101. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ტელეფა

ტელეფა — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის თერჯოლის მუნიციპალიტეტში (რუფოთის თემი), მდებარეობს მდინარე ჩხარის (ჩოლაბაურის მარჯვენა შენაკადი) მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 200 მეტრი, თერჯოლიდან 4 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 577 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 687. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
სეფარეთი

სეფარეთი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის თერჯოლის მუნიციპალიტეტში (ძევრის თემი). მდებარეობს ოკრიბა-არგვეთის სერის ჩრდილოეთ მთისწინეთზე. მდინარე ძევრულის სათავესთან. ზღვის დონიდან 280 მეტრი, თერჯოლიდან 13 კილომეტრი. სოფელში ძირითადად ცხოვრობენ: აბულაძეები, ბერძულები და მეფარიძეები. სოფელში გადის თერჯოლა-ტყიბულის შიდასახელმწიფოებრივი მნიშვნელობის გზა. ისტორიულ წყაროებში იხსენიება XVIII საუკუნიდან. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 109 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 304. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ზედა სიმონეთი

ზედა სიმონეთი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის თერჯოლის მუნიციპალიტეტში (თემის ცენტრი). სოფელში არის წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია (XI ს.). სოფელში არის საჯარო სკოლა და საბავშვო ბაღი. წმინდა გიორგის ეკლესიის XI საუკუნის წარწერაში მოხსენიებულია როგორც სომიანეთი: წ[მიდა]ო გი[ორგი] შე[იწყალე] სოფელი ს- ომიანე- თი „სომიანეთი“, როგორც ჩანს, სოფლის ადრინდელი სახელწოდებაა. ხალხური ეტიმოლოგიის შედეგს უნდა წარმოადგენდეს „სვიმონეთი“. მდებარეობს სიმონეთის ვაკესა და ბორცვიან მთისწინეთზე. ზღვის დონიდან 360 მეტრზე, თერჯოლიდან 15 კილომეტრი. სოფელი გაშლილია შემაღლებულ პლატოზე და ზემოდან გადაჰყურებს ყვირილას დაბლობს. 1716 წელს სოფელში გაიმართა სიმონეთის ბრძოლა, რომლის შედეგადაც იმერეთის მეფე გახდა გიორგი IV გურიელი. 1926 წლისთვის ზედა სიმონეთის თემი შედგებოდა ოთხი სოფლისგან და მისი მოსახლეობა შეადგენდა 5032 ადამიანს, ხოლო ფართობი 46,8 კმ²-ს. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1349 ადამიანი. სოფელში დაიბადა ქართველი მწერალი დავით კლდიაშვილი. ზედა სიმონეთში არის დავით და სერგო კლდიაშვილების სახლ-მუზეუმი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 352. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 334. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ დანელია კ., სარჯველაძე ზ., ქართული პალეოგრაფია, თბ.: „ნეკერი“, 1997. — გვ. 81–82. ↑ ქუთაისის მაზრის ადმინისტრაციული რუკა[მკვდარი ბმული] საქართველოს ეროვნული არქივი ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II ↑ საქართველოს მუზეუმები
კარლის ულმანისი

კარლის ულმანისი (ლატვ. Kārlis Ulmanis, რუსეთის იმპერიაში კარლ ინდრიკოვიჩი; დ. 4 სექტემბერი, 1877 — გ. 20 სექტემბერი, 1942) — ლატვიის სახელმწიფო და პოლიტიკური ლიდერი. დაიბადა კურლანდიის გუბერნიის დობელის მაზრაში 1877 წლის 4 სექტემბერს (ძველი სტილით 23 აგვისტოს). 1896 წელს დაასრულა ალექსანდრეს გიმნაზია მიტავაში (ელგავა). 1897 წელს დაასრულა სარძევე მეურნეობის კურსები ტაპიაუში, აღმოსავლეთ პრუსიაში (ამჟამად გვარდეისკი, კალინინგრადის ოლქი). სპეციალობით მუშაობდა რიგასა და ლიებაეში (ლიეპაე). 1902 წელს სასოფლო-სამეურნეო ფაკულტეტზე სწავლობდა ციურიხის პოლიტექნიკურ უნივერსიტეტში, შვეიცარიაში. 1903-1905 წლებში სწავლობდა სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტში ლაიფციგში, გერმანია. ლატვიის პრემიერ-მინისტრის პოსტს იკავდებდა შემდეგ წლებში: 1918-1921, 1925-1926, 1931-1931, 1934-1940, პრეზიდენტის პოსტს: 1936-1940 Karl Heinz Gräfe: Vom Donnerkreuz zum Hakenkreuz. Die baltischen Staaten zwischen Diktatur und Okkupation. Edition Organon, Berlin 2010, ISBN 978-3-931034-11-5, Kurzbiographie S. 441. Ilgvars Butulis: Geschichte und Politik. Das autoritäre Regime von Kārlis Ulmanis 1934-1940. Forschungsprobleme und Lösungen. In: Svetlana Bogojavlenska, Jan Kusber (Hg.): Tradition und Neuanfang. Forschungen zur Geschichte Lettlands an der Wende vom 20. zum 21. Jahrhundert. Kleine Festschrift für Erwin Oberländer. LIT, Berlin 2014, ISBN 978-3-643-12732-7, S. 171–183. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „კარლის ულმანისი“ ვიკისაწყობში. კარლის ულმანისის ბიოგრაფია გაზეთი „კვირის პალიტრა“: რომელი პრეზიდენტის საფლავს ეძებენ გორში
ევროვიზიის სიმღერის კონკურსი 2010

ევროვიზია 2010 ან ევროვიზიის სიმღერის კონკურსი 2010 — ევროვიზიის სიმღერის 55-ე საიუბილეო კონკურსი, რომელიც ოსლოში (ნორვეგია) გაიმართა. ალექსანდრე რიბაკის გამარჯვებით ნორვეგიამ კონკურსის ჩატარების უფლება მიიღო. აღსანიშნავია, რომ ალექსანდრე რიბაკმა ევროვიზიის რეკორდი მოხსნა ქულების რაოდენობის მიხედვით. მან საბოლოო ჯამში 387 ქულა დააგროვა. 2010 წლის გამარჯვებული გახდა გერმანია. იგი წარადგინა ლენა მაიერ-ლანდრუტმა სიმღერით - Satellite (თანამგზავრი).  საქართველო (2009 წლის ევროვიზიის სიმღერის კონკურსიდან ქართველმა მონაწილეებმა, ატეხილი სკანდალის გამო, უარი თქვეს კონკურსში მონაწილეობაზე. 2010 წელს საქართველო დაბრუნდა).  ავსტრია —ავსტრია გადაწყვიტა, რომ არ დაბრუნდება 2010 წელს  ანდორა — ანდორა მონაწილეობას არ მიიღებს ფინანსების უკმარისობის გამო.  უნგრეთი  იტალია — იტალია ევროვიზიაზე დაბრუნებას არ აპირებს  ლიხტენშტაინი  ლუქსემბურგი — ლუქსემბურგი არც 2010, არც უახლოეს წლებში არ მიიღებს მონაწილეობას.  მონაკო  სან-მარინო  მონტენეგრო  ჩეხეთი 7 თებერვალს გადაწყდა, თუ რომელი ქვეყნები გადანაწილდებიან პირველსა და მეორე ნახევარფინალებში და გაივლიან რეპეტიციებს. ამისთვის მოხდა ქვეყნების დაჯგუფება კალათებში რეგიონების ან კულტურულ-ფსიქოლოგიური ურთიერთიობების მიხედვით. პირველი ნახევარფინალი გაიმართა 25 მაისს. ამ კონკურსში ხმის მიცემაში მონაწილეობას იღებდნენ ასევე ფინალისტი ქევყნები გერმანია, საფრანგეთი და ესპანეთი. მეორე ნახევარფინალი გაიმართა 27 მაისს. ამ კონკურსში ხმის მიცემაში მონაწილეობას იღებენ ასევე ფინალისტი ქევყნები დიდი ბრიტანეთი და ნორვეგია. თავიანთ ხმებს ფინალში ქვეყნები შემდეგი თანმიმდევრობით წარმოადგენენ. ↑ ეს პირები ჯერჯერობით მხოლოდ შესაძლო კანდიდატებად სახელდებიან ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-09-23. ციტირების თარიღი: 2010-01-01. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-01-03. ციტირების თარიღი: 2010-01-01. ↑ http://esckaz.com/2010/ ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-01-03. ციტირების თარიღი: 2010-01-01. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-01-14. ციტირების თარიღი: 2010-01-01. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-01-14. ციტირების თარიღი: 2010-01-01. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-02-06. ციტირების თარიღი: 2010-01-01. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-09-12. ციტირების თარიღი: 2010-01-01. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-02-06. ციტირების თარიღი: 2009-10-14. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-01-03. ციტირების თარიღი: 2010-01-01. ↑ http://www.esctoday.com/news/read/14501 ↑ [1][მკვდარი ბმული] ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-07. ციტირების თარიღი: 2010-01-01. ↑ 15.0 15.1 http://focus.ua/culture/40520 ქართულ ვიკიპედიაში არსებობს პორტალი „ევროვიზია“. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ევროვიზიის სიმღერის კონკურსი 2010 ევროვიზიის ოფიციალური საიტი
ლესა

ლესა — სოფელი გურიის მხარის ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ლესა, ჭინათი). ლესა მდებარეობს გურიის დაბლობზე, მდინარე ლესისწყლის მარჯვენა ნაპირზე, ზღვის დონიდან 30 მ., ლანჩხუთიდან 8 კმ. სოფელში გადის საქართველოს საავტომობილო მაგისტრალი ს12 და ოზურგეთი-ლანჩხუთის საავტომობილო გზა. სოფელში არის რკინიგზის ბაქანი სამტრედია-მახინჯაურის ხაზზე. სოფელში არის საბავშვო ბაღი და საჯარო სკოლა. ლესა წყაროებში იხსენიება გვიანდელი შუა საუკუნეებიდან. წარმოადგენდა გურიელების საუფლისწულო სოფელს. ლესაში ცხოვრობდა გურიის მთავრის, ვახტანგ III გურიელის შვილის, დავით გურიელის ოჯახი. ლესაში დაიბადა და გაიზარდა გურიელების საგვარეულოს შთამომავალი, პოეტი მამია გურიელი. სოფელში შემორჩენილია გურიელთა ძველი შენობების თაღები. სოფელში იდგა ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესია. 1914 წელს გაიხსნა სოფლის ბიბლიოთეკა. საბჭოთა პერიოდში სოფელში მოჰყავდათ ჩაი, სიმინდი, ციტრუსები. მამია გურიელი — პოეტი კიტა აბაშიძე — პუბლიცისტი და პოლიტიკოსი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 199. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ Кавказский календарь на 1910 год ↑ Кавказский календарь на 1912 год
ჭინათი

ჭინათი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში, ლესის თემში (სოფლები: ლესა, ჭინათი). მდებარეობს გურიის ქედის ჩრდილოეთით, მდინარეებს ლესისწყალსა (ფიჩორის შენაკადი) და ორაგვისღელეს შუა, ზღვის დონიდან 80 მ, ლანჩხუთიდან 10 კმ., ლესადან 3 კმ. სოფელში იდგა წმინდა კვირიკეს ხის ეკლესია. სოფელში დგას ეკლესია. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეჩაიეობა და მეციტრუსეობა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 400. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ Кавказский календарь на 1910 год ↑ Кавказский календарь на 1912 год
ბაზი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ტერმინით ბაზი შეიძლება აღნიშნული იყოს: ბაზი — მწერების გვარი ბაზი — მონადირე დამჭერ ფრინველთა ზოგადი სახელი
ჩიბათი

ჩიბათი — თემი ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში, ამჟამად მოიცავს სოფლებს: ზემო ჩიბათი, ქვემო ჩიბათი, ჭალა. ყოველ 23 მაისს იმართება სოფლის დღესასწაული „ჩიბათობა“. სოფლში იდგა წმინდა გიორგის ორი ეკლსია. მათგან ერთი ქვით იყო ნაგები და ქვის გალავანი ჰქონდა. ჩიბათში აღმოჩენილია ჩიბათის განძი. სავარაუდოა, რომ განძი ჩაფლულია VII საუკუნის 20-იან წლებში, როდესაც ჰერაკლე კეისარი ეგრისის გავლით ირანში მიდიოდა სალაშქროდ. გურიის სამთავროს პერიოდში ჯურუყვეთთან ერთად შეადგენდა ერთ სამოურავოს. მისი მოურავები იყვნენ ნაკაშიძეები.1772 წელს იხსენიებს იოჰან გიულდენშტედტი. რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში ჩიბათის სასოფლო საზოგადოებაში შედიოდა სოფლები ჩიბათი, ლესა, ჭინათი, გომახური, ორაგვე. 1873 წელს სოფელში გაიხსნა ორკლასიანი სკოლა. სოფელში დაიბადა ქართველი პოლიტიკოსი პეტრე სურგულაძე. სოფელში მოქმედებდა ბიბლიოთეკა-სამკითხველო, რომელსაც 1913 წელს ივანე გომართელმა შესწირა 340 მანეთი. ვარლამ ჟურული – პოეტი ჩიბათის თემის დადგენილებები გურიის ერობის მოამბე N2 — გვ. 7-8 — 7 იანვარი 1920 ↑ სოსელია ო., „ფეოდალური საქართველოს პოლიტიკური დაშლის ისტორიიდან“ // „მასალები საქართველოსა და კავკასიის ისტორიისათვის“, ტ. XXX, თბილისი: საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის გამომცემლობა, 1954. — გვ. 170. ↑ გიულდენშტედტის მოგზაურობა საქართველოში, ტ. I, თბ.: საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემია, 1962. — გვ. 311-317. ↑ Кавказский календарь на 1885 год გვ. 215 ↑ Кавказский календарь на 1894 год გვ. 340 ↑ «Кавказский календарь» на 1902 год: 57-й год - Тифлис, 1901 ↑ Кавказский календарь на 1910 год ↑ Кавказский календарь на 1912 год
ალბერტს კვიესისი

ალბერტს კვეისისი (ლატვ. Alberts Kviesis; დ. 22 დეკემბერი, 1881, ტერვეტეს თემი — გ. 9 აგვისტო, 1944, რიგა) — ლატვიელი პოლიტიკოსი და ლატვიის მესამე პრეზიდენტი. კვეისისი ტერვეტეში დაიბადა ტერვეტეს თემში. მან ტარტუს უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი 1907 წელს დაამთავრა. ამის შემდეგ, იგი იურისტად მუშაობდა. კვეისისი ლატვიის სახალხო საბჭოს წევრი იყო, რომელმაც 1918 წელს ლატვიის დამოუკიდებლობა გამოაცხადა. ლატვიის დამოუკიდებლობის შემდეგ იგი პარლამენტის წევრი, მინისტრი და პარლამენტის სპიკერი გახდა. კვეისისი ფერმერთა გაერთიანების პარტიის წევრიც იყო. 1930 წელს იგი ლატვიის პრეზიდენტად აირჩიეს და 1933 წელს იგი ხელახლა, მეორე ვადით იქნა ამავე პოსტზე არჩეული. 1934 წლის 15 მაისს პრემიერ-მინისტრმა კარლის ულმანისმა პარლამენტი დაითხოვა და ავტორიტარული მმართველობა დაამყარა. კვეისისი ულმანის დიქტატურას არ იწოდენდა, თუმცა, არც შეწინააღმდეგებია. კვეისისმა თავის პოსტზე ყოფნის ბოლო ხანები ულმანისის მთავრობის მიერ მიღებული კანონების ხელმოწერებს მოანდომა. როდესაც 1936 წელს მისი პრეზიდენტობის ვადა დასრულდა, ულმანისმა თავი ქვეყნის პრეზიდენტად გამოაცხადა. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ალბერტს კვიესისი“ ვიკისაწყობში. ალბერტს კვიესისის ბიოგრაფია ↑ Treijs, Rihards (2004). Prezidenti : Latvijas valsts un ministru prezidenti (1918–1940). (Latvian). Riga: Latvijas Vēstnesis. ISBN 9984-731-47-2. OCLC 61227165.
ქვემო ჩიბათი

ქვემო ჩიბათი (ყოფ. გომახური) — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში, ჩიბათის თემის ცენტრი: (სოფლები: ქვემო ჩიბათი, ზემო ჩიბათი, ჭალა). მდებარეობს გურიის დაბლობზე, ზღვის დონიდან 16 მ., ლანჩხუთიდან 5 კმ. სოფელში არის რკინიგზის ბაქანი სამტრედია-მახინჯაურის ხაზზე. სოფელში არის საჯარო სკოლა, რომელიც XIX საუკუნის 80-იან წლებში დაარსდა. 1900 წელს სოფელში გაიხსნა ბიბლიოთეკა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 517. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ საჯარო სკოლების მონაცემთა ბაზა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-11-10. ციტირების თარიღი: 2012-09-19. ↑ ქ შ წ კ გ საზოგადოების პროსოპოგრაფიული ბაზა ↑ Кавказский календарь на 1910 год ↑ Кавказский календарь на 1912 год
ფერარი 250 ტესტა როსა

Ferrari TR, ან 250 Testa Rossa, სპორტული ავტომანქანა აწყობილი ფერარის მიერ 1950-იან და 1960-იან წლებში. ეს მანქანები სპორტულ არენაზე დომინირებდნენ -- მათ ვარიაცებს მოგებული აქვს ლე მანის 24 საათი 1958, 1960 და 1961 წლებში. ისინი ახლოდ ენათესავება ფერარის 250 სერიის დანარჩენ მანქანებს, განსაკუთრებით ლეგენდარულ 250 GTO-ს. საერთო ჯამში 1956-61 წლებში აგებულ იქნა 34 ცალი 250 ტესტა როსა. ფრაზა ”ტესტა როსა” ნიშნავს ”წითელთავას”. ყველაზე განთქმული, 250TR აწყობილ იქნა 1957-58 წლებში; ამასთან მხოლოდ ორი საჩვენებელი და 19 შემკვეთისთვის მოდიფიცირებული მანქანა გამოვიდა. 250 GTO-ს შემდეგ 250 ტესტა როსა ფერარის რანგით მეორე ყველაზე ძვირფასი მოდელია და საშუალოდ $8 მილიონად ფასდება.
მაჩხვარეთი

მაჩხვარეთი — სოფელი გურიის მხარის ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი: (სოფლები: მაჩხვარეთი, ორაგვე, ჯუნმერე). მდებარეობს მდინარე ორაგვისღელის ხეობაში, ზღვის დონიდან 110 მ. სოფელში დგას ძველი ეკლესია, არის საბავშვო ბაღი. სოფელში ექვსი ქუჩაა: ფერისცვალების, ნათლისმცემლის, სამების, წმინდა გიორგის, ჯვართამაღლების, მეგობრობის. რეპორტაჟი მაჩხვარეთიდან დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ მაჩხვარეთში ქუჩებს სახელები დაერქვა, გაზეთი „გურიის მოამბე" 7.05.2012. N18 გვ.2
ორაგვე

ორაგვე — სოფელი გურიის მხარის ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში, მაჩხვარეთის თემში (სოფლები: მაჩხვარეთი, ორაგვე, ჯუნმერე). ორაგვე ლაზური წარმოშობის ტოპონიმია და „სარაგვეს“, „რაგვით“ ანუ მცირე მახეებით გარეულ ფრინველზე სანადირო ადგილებს ნიშნავს. მდებარეობს მდინარე ორაგვისღელის (ფიჩორის აუზი) ხეობაში, ზღვის დონიდან 200 მ., ლანჩხუთიდან 6 კმ. სოფელში არის გურიელის, თავისუფლებისა და მშვიდობის ქუჩები. სოფელში მოდის ჩაი, ციტრუსი, ტუნგი, დაფნა. სოფელში, ორაგვისღელის მარცხენა მხარეს, კრაკალას მთის ფერდობზე არის გამოქვაბული, რომელიც მოცულობით ყველაზე დიდია ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში. მარჯვნივ არის სამგანყოფილებიანი გამოქვაბული, რომლებიც ერთმანეთთან დაკავშირებულია ხვრელებით. სოფელში იდგა მაცხოვრის სახელობის ეკლესია. ტაძარი ძველად ქვით ყოფილა აგებული, მაგრამ სიძველის გამო დანგრეულა, შემდეგ კი ხის აუშენებიათ. მისი სამრევლო 15 კომლს აერთიანებდა. ორაგვეში იდგა გრიგოლ გურიელის სახლი და ბიბლიოთეკა. ამ ბიბლიოთეკაში მუშაობდა 1887 წლის აპრილიდან 1888 წლის ნოემბრამდე ეგნატე ნინოშვილი და აქ დაიწყო მან დაწერა რომანისა „ჯანყი გურიაში“. ადმინისტრაციული შენობა მეორე მსოფლიო ომის მემორიალი ჩანჩქერი სოფლის ერთ-ერთი ქუჩა ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 551. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ მაჩხვარეთში ქუჩებს სახელები დაერქვა, გაზეთი „გურიის მოამბე" 7.05.2012. N18 გვ.2 ↑ თეა ქართველიშვილი, „გურიის საეპისკოპოსოები“ გვ. 83 — „არტანუჯი“, თბილისი, 2006 ISBN 99940-11-89-8 ↑ Кавказский календарь на 1910 год ↑ Кавказский календарь на 1912 год
ჯუნმერე

ჯუნმერე — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში, მაჩხვარეთის თემში (სოფლები: მაჩხვარეთი, ორაგვე, ჯუნმერე). მდებარეობს მდინარე ორაგვისღელის (ფიჩორის სისტემა) ნაპირებზე, გურიის ქედის ჩრდილოეთ კალთის ძირას, ზღვის დონიდან 120 მ., ლანჩხუთიდან 3 კმ. საბჭოთა პერიოდში სოფელში განვითარებული იყო მეჩაიეობა, მოქმედებდა კირის ქარხანა და მოზაიკის საამქრო. სოფელში ორი ქუჩაა: აკადემიკოს ალექსანდრე ბარამიძისა და მთაწმინდის. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 580. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ მაჩხვარეთში ქუჩებს სახელები დაერქვა, გაზეთი „გურიის მოამბე" 7.05.2012. N 18, გვ. 2
ბაზი (ფრინველი)

ბაზი (სპარს. ბაზ — მიმინო, ქორი) — მონადირე დამჭერ ფრინველთა ზოგადი სახელი. განეკუთვნება მთის არწივი, სონღული, გავაზი, შავარდენი, ქორი, მიმინო და ნაწილობრივ მარჯანი. ყირგიზეთსა და ყაზახეთში მთის არწივით (ბერკუტი) ნადირობენ მელაზე, კურდღელზე, ზოგჯერ მელაზე; ქორით — იხვზე, ბატზე, ხოხობზე, გნოლზე; თურქმენეთში გავაზი სანადიროდ შემოდგომასა და ზამთარში გაჰყავთ. ბაზს იჭერენ ბადით, ხაფანგით ანდა ნახევრადშებუმბვლილი ბარტყი ამოჰყავთ ბუდიდან, შებუმბვლის შემდეგ მართვეს წვრთნიან ნადირ-ფრინველზე სანადიროდ, ზრდასრულს კი აჩვევენ ადამიანს და გარემო პირობებს. ბაზს კვებავენ ხორცით. სათანადო მოვლით მთის არწივს სანადიროდ იყენებენ 20 წლის ასაკამდე, გავაზსა და ქორს 5-7 წლამდე. ბაზით ნადირობა, როგორც სპორტის სახეობა, საქართველოში ძველთაგანვე იყო გავრცელებული. ქორით ნადირობდნენ ხოხობსა და ტყის ქათამზე, იშვიათად იხვზე, მიმინოთი — მწყერზე, ღალღასა და წყლის ფრინველზე ქორსა და მიმინოს ახლაც წვრთნიან (მართავენ). ბაზს იჭერენ სამკუთხედი ფორმის ჩიტბადით გორაკზე (საირაო), სადაც შემოდგომაზე თავს იყრიან გადამფრენი მტაცებელი ფრინველები. ქ. ოზურგეთში სექტემბრის თვეში დაწესებული იყო ბაზიერის დღე. 1969 წლიდან საქართველოში ყოველწლიურად ტარდებოდა გამოფენა-შეჯიბრი, სადაც შეფასება ეძლეოდა ბაზის გარეგნობასა და გაწვრთილობას. დასავლეთ საქართველოში მიმინოთი მწყერზე ნადირობდნენ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 144.
გუსტავ ზემგალსი

გუსტავ ზემგალსი (ლატვ. Gustavs Zemgals, დ. 12 აგვისტო, 1871, ძუკსტეს თემი — გ. 6 იანვარი, 1939) — ლატვიელი პოლიტიკოსი და ლატვიის მეორე პრეზიდენტი. ზემგალსმა დაწყებითი სკოლა საკას თემში დაამთავრა, შემდეგ კი რიგის გიმნაზიაში განაგრძო სწავლა. 1899 წელს მოსკოვის უნივერსიტეტი დაამთავრა იურისტის ხარისხით. ამის მერე სამშობლოში დაბრუნდა და იურისტად და გაზეთის რედაქტორად მუშაობდა, ბოლოს კი პოლიტაქტივისტი გახდა. Andersons E. Četri prezidenti. Gustavs Zemgals. Latvijas Vēsture. 1998. Šilde Ā. Latvijas vēsture 1914—1940. Valsts tapšana un suverēnā valsts. Stokholma: Daugava, 1976. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „გუსტავ ზემგალსი“ ვიკისაწყობში.
გვიმბალაური

გვიმბალაური, გვიმრალაური — სოფელი გურიის მხარის ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი: (სოფლები: გვიმბალაური, ჯუნეწერი). მდებარეობს მდინარე ორაგვისღელის ხეობაში, გურიის დაბლობზე, ზღვის დონიდან 12 მ., ლანჩხუთიდან 2 კმ. სოფელში გადის საერთაშორისო მნიშვნელობის გზა საქართველოს საავტომობილო მაგისტრალი ს12. სოფელში მოქმედებს ბენზინგასამართი სადგური. სოფელში დაიბადა ფირალი და ტერორისტი ერასტი ჯორბენაძე. სოფელში იდგა წმინდა გიორგის ქვის ეკლესია. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეჩაიეობა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 143. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ გვიმბრალაურში „სოკარის" ბენზინგასამართი სადგური გაიხსნა, გაზეთი „ლანჩხუთის მოამბე", 7.5.2012, N34 გვ. 2 ↑ Кавказский календарь на 1894 год გვ. 340