laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კალობნის წმინდა გიორგის ეკლესია

კალობნის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ თოხლიაურსა და მანავს შორის, ტყით დაფარულ მთაზე. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით. აღდგენილია 1825 წელს. 1960-იან წლებში ადგილობრივმა მოსახლეობამ ეკლესია თვითნებურად გაარემონტა. 2013 წელს ეკლესია კვლავ სპეციალისტებთან შეთანხმების გარეშე გაარემონტეს, იმდენად შეუსაბამოდ რომ ეკლესიამ თითქმის მთლიანად დაკარგა ისტორიული მნიშვნელობა. ეკლესიას შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. კარი ნახევარწრიული თაღით არის გადახურული, რომელიც საფლავის ქვაშია გამოკვეთილი. კარის წირთხლები და შიგნითა თაღი აგურითაა გამოყვანილი. კარი ორივე მხრიდან ჩასმულია კედლის საფეხურით შეღრმავებულ არეში. მათ შორის, გარეთას თარაზული თათი აქვს, შიგნითა კი თაღოვანია. ეკლესიის დარბაზი თითქმის კვადრატულია, სიგრძე 3,9 მეტრი, სიგანე 4,1 მეტრი, აღმოსავლეთით მას ერთვის ოდნავ ნალისებრი აფსიდა, რომელშიც განიერი, სწორკუთხა სარკმელია გაჭრილი. მსგავსი სარკმელი დასავლეთ კედელშიცაა გაჭრილი. აფსიდშიმ სარკმლის ორივე მხარეს თითო კვადრატული ნიშია. საკურთხეველში დგას აგურით ნაშენი, ოთხწახნაგა ტრაპეზი. აფსიდის კედლების გარდა, შენობის ნაწილების ქრონოლოგია შესამჩნეია კონქის წყობაშიც. აშკარად ჩანს რომ კონქის ნაწილი აღდგენილია, მისი თავდაპირველი თაღის ორივე, ოდნავ ნალისებრი მოხაზულობის ნაწილია შემორჩენილი. მსგავსი მოხაზულობა ჰქონდა კამარასაც. გრძივ კედლებში, აფსიდის მხრებთან ახლოს, მოწყობილია თითო ოთხკუთხა ნიშა. ეკლესიის კედლებში, გარედან, რამდენიმე საფლავის ქვაა ჩატანებული. აღმოსავლეთ, ჩრდილოეთ და სამხრეთ ფასადებზე, წყობიდან გამოშვერილი აგურებით გამოყვანილია ორი რელიეფური ჯვარი. აღმოსავლეთ ფასადზე, ფრონტონის არეში საკმაოდ განიერი, თითქმის თანაბარმკლავებიანი ჯვრის შეღრმავებული გამოსახულებაა, რომელშიც საფეხურებიან პოსტამენტზე დგას. დასავლეთ პრონტონზეც, აგურის წყობის შეღრმავებით გამოსახული ჯვარია. თუმცა ეს უკანასკნელი გაცილებით უფრო მცირე ზომისაა და დაყრდნობილია დაბალ, მოგრძო პოსტამენტზე. ეკლესია გადახურულია ფიცრის, ორკალთა სახურავით, რომელიც გარედან თუნუქითაა დაბურული. ეკლესიის ეზოს რიყის ქვის გალავანი ერტყა გარს, რომელიც ფრაგმენტულადაა შემორჩენილი, კვალი კი მთელს პერიმეტრზე მოიძებნება. ეკლესიის მიმდებარე ტერიტორიაზე უამრავი საფლავის ქვაა. ეკლესიის ჩრდილოეთით, 5-6 მეტრის მანძილზე, დარბაზული ეკლესიის ნანაგრევებია, სიგრძე 8,3 მეტრი, სიგანე 6,1. შემორჩენილია ძველი ეკლესიის სამხრეთ კედელი. ეკლესია ნაგები ყოფილა რიყის და ნატეხი ქვებით. სამხერთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში, აფსიდიდან 1,5 მეტრზე, სარკმელია გაჭრილია, რომლის გარეთა ღიობი შირიმის ნათალი ქვითაა გამოყვანილი. ამავე კედლის შუა ნაწილში, კედლის სისქეში არსებული არსებული სამალავის ნაშთია, დასავლეთ ნაწილში კი კვადრატული ნიშაა. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 115-116-117.
გიორგიწმინდის ღვთისმშობლის მეორე ეკლესია

გიორგიწმინდის ღვთისმშობლის მეორე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ გიორგიწმინდის ჩრდილოეთით, სასაფლაოზე. თარიღდება XVIII-XIX საუკუნეებია მიჯნით. 2007 წელს ადგილობრივმა მოსახლეობამ ძეგლი სპეციალისტებთან შეთანხმების გარეშე გაარემონტეს, რის შედეგადაც მას თავდაპირველი სახის განმსაზღვრელი არაერთი საყურადღებო დეტალი დაკარგული აქვს. ეკლესია დარბაზულია (8,2×5,5 მეტრი) ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვითა და მოყვითალო ფერის კირის დუღაბით. კუთხეებში შედარებით უფრო მოზრდილი ქვებია გამოყენებული კარ-სარკმლების წირთხლები, კამარა, კონქი. საბჯენი თაღები მთლიანად აგურისაა. წყობა ირეგულარულია, ტლანქია. ერთ-ერთი შესასვლელი ეკლესიას სამხრეთიდან აქვს. იგი გარედან შეისრულთაღოვანი, შიგნით კი ხის მსხივილი ძელით იყო გადახურული შემორჩენილი (შემორჩენილია კვალი და ძვლის მცირე ნაწილი). აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომელში გაჭრილია დაბალი, ბრტყლად გადახურული სარკმელი. სარკმლის ორ მხარეს, სიმეტრიულად თითო თაღოვანი ნიშაა მოწყობილი. საკურთხევლის სარკმლის გარდა, თითო მსგავსი სარკმელი სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში და დასავლეთ ნაწილშიცაა. სამივე სარკმელი თითქმის ერთ დონეზე განლაგებული, ეკლესიის დარბაზი მოკლეა და გეგმით კვადრატს უახლოვდება (დარბაზის სიგრძე ორმოცდაათიოდე სანტიმეტრით სწარბობს მის სიგანეს). გრძივი კედლები და კამარა წყვილი პილასტრითაა და მათზე გადაყვანილი, ნახევარწრიული საბჯენი თაღით, დაახლოებით ორ თანაბარ ნაწილად იყოფა. თაღის ქუსლებთან მოთეთრო ქვის, ტლანქად დამუშავებული. თაროსებრი იმპოსტებია. ასეთივე იმპოსტებია სატრიუმფო თაღისა და დასავლეთ კედლის მიმდებარედ. შეკიდულა საბჯენი თაღების ქუსლებთანაც. დამახასიათებელია კამარის წყობა. კამარის ორივე მონაკვეთი შეკრული კამარის მსგავსადაა ნაწყობი — ორივე შედგება ოთხი სამკუთხა ნაწილისაგან, რომელთა წვეროები თავს კამარის ცენტრში ეკვრის. კამარის მსგავსად, არც კონქი ჩვეულებისამებრ ნაწყობი მისი ზედა ნაწილი კვერცხისებრი ფორმისაა, გამოყვანილია წრისებრად განლაგებული აგურების წყობით და რამდენიმე შემაღლებულია სატრიუმფო თაღის მიმართ. შიგნით ეკლესია შეთეთრებული ყოფილა. შენობის ფასადებიდან მხოლოდ აღმოსავლეთ და სამხრეთ ფასადებია მორთული. აღმოსავლეთ ფასადზე ფრონტონის არეში, აგურის წყობის შეღრმავებით, გამოსახული იუო საფეხუროვან პოსტამენტზე დაყრდნობილი ჯვარი. რემონტის დროს, მის ნაცვლად ახალი ჯვარი გამოუსახავთ, ოღონდ გაცილებით დაბლა - სარკლის თავზე. სამხრეთ ფასადზე შესასვლელი საფეხურით შეღრმავებულ, სწორკუთხა არეშია ჩასმული, რომელსაც საფეხუროვანი ფრიზი აგვირგვინებს. სამივე საფეხური აგურის თითო რიგითაა გამოყვანილი. ეკლესიის ლავვარდანი და კედლების ზედა ნაწილი განახლებულია. თავდაპირველი ლავგარდანი მნიშვნელოვანი დანაკარგების გარეშე იყო შემორჩენილი. იგი შედგებოდა ჩვეულებრივად დაწყობილი და კუთხით წინწამოწეული აგურებით გამოყვანილი ოთხი რიგის მონაცველობით. მთელი რიგი სახასიათო ნიშნებით, ეკლესია ახლოს დგას საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ გიორგიწმინდის ძველ ნაწილში, კოშკებს შორის მდგარ ღვთისმშობლის ეკლესიასთან. გამორიცხული არ არის, რომ ეს ეკლესიაც მღვდლის — ივანე კევლიშვილის მიერ იყოს აგებული. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 90-91.
კოჭბაანის ეკლესია კვირია

კოჭბაანის ეკლესია კვირია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ კოჭბაანის ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთით. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით. ეკლესია დარბაზულია, სიგრძე 4,7 მეტრი, სიგანე 3,3 მეტრი. კედლების სიგრძე 0,85 მეტრი. ნაგებია სხვადასხვა ზომის ნატეხი ქვითა და კირის დუღაბით. ქვა არ არის შერჩული და წყობებიც უსისტემოა. შიგნით კედლების წყობაში შედარებით წვრილი ქვაა გამოყენებული. კელდების ზედაპირი გასწორებულია ბათქაშით. ჩამოშლილია შენობის სახურავის საფარი. დაწეულია შენობის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხე, რის გამოც აღმოსავლეთ კედლი მთლიან სიმაღლეზეა გახეთქილი დაბზარულია დასავლეთ და სამხრეთ კედლები. სამხრეთ კედლის საპირე წყობის მნიშვნელოვანი ნაწილი აკლია, მთლიანადაა ჩამოშლილი ლავგარდანი. ეკლესიას ერთადერთი შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. კარი შეისრული თაღითაა გადახურული. ღიობი შიგნიდან გადახურულია ხის ძელით. ეკლესიის აფსიდა ნახევარწრიულია და დარბაზის გრძივი კედლებიდან გამოყოფილია მოკლე მხრებით, რომებსაც კონქი ეყრდნობა. აფსიდში გაჭრილია გარეთკენ შევიწროვებული სარკმელი, რომელიც მოზრდილი ქვითაა გადახურული და ოდნავ დახრილი რაფა აქვს. სარკმლის ორივე მხარეს თითო ოთხკუთხა ნიშია, ქვემოთ კი ოთხკუთხა ტრაპეზის ნაშთია დარჩენილი. შიგნით ეკლესია გადახურულია ნახევარცილინდრული კამარით. ინტერიერი შელესილი ყოფილა შესასვლელის წირთხლებზე და და თაღის ნაწილზე შემორჩენილია ნალესობის კვალი. ფასადები დასრულებული იყო ნატეხი ქვებით გამოყვანილი ლავგარდინით. ამჟამად მისგან მხოლოდ ორი ქვაა შემორჩენილი. ორივე ჩრდილოეთ ფასადზეა, ერთმანეთის გვერდიგვერს. ეკლესიას ფიქლის სახურავი ქონია. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 119-120.
კოჭბაანის პირველი ეკლესია

კოჭბაანის პირველი ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ კოჭბაანის სასაფლაოზე. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია სხვადასხვა ზომის, ნატეხი ქვითა და კირის ხსნარით. შემორჩენილია აღმოსაცლეთ კედელი და სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლების მაწილი. შემორჩენილი კედლები დეფორმირებულია, ჩამონგრეულია კამარა და კონქი. ეკლესიის ინტერიერი ნანგრევებითაა ამოვსებული. გეგმით სწორკუთხა ეკლესიაში შესასვლელი სამხრეთიდანაა. კარი სწორკუთხაა. აღმოსავლეთით ღრმა, ნახევარწიულ აფსიდში ვიწრო, ოთხკუთხა, გარედან შიგნით გადართოებული სარკმელია, რომლის ორივე მხარე თითო ოთხკუთხა ნიშია, ხოლო ქვემოთ ნატეხი ქვით აგებული ტრაპეზია მიდგმული. კუპრეიშვილი ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 120.
არსენა ჯორჯიაშვილი (ფილმი)

არსენა ჯორჯიაშვილი — პირველი ქართული საბჭოთა მხატვრული ფილმი. გადაღებულია ივანე პერესტიანის მიერ 1921 წელს. დაფუძნებულია მენშევიკი რევოლუციონერის, არსენ ჯორჯიაშვილის რეალურ ისტორიაზე. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. დეპოს მუშა არსენა ჯორჯიაშვილმა გაფიცულ მუშათა რევოლუციური კომიტეტის გადაწყვეტილებით მოკლა რევოლუციური მოძრაობის სასტიკი მტერი, კავკასიის სამხედრო ოლქის შტაბის უფროსი გენერალი ფიოდორ გრიაზნოვი. თავდადებული ტერორისტი ვაჟკაცურად ეგებება საველე-სამხედრო სასამართლოს მიერ გამოტანილ განაჩენსა და სიკვდილს. მას ნარიყალას ციხეზე დახვრეტენ. მიხეილ ჭიაურელი — არსენ ჯორჯიაშვილი ივანე პერესტიანი — ილარიონ ვორონცოვ-დაშკოვი ალისა ქიქოძე — ნინო ნ. დოლიძე — არსენას და ელისაბედ ჩერქეზიშვილი — არსენას დედა ნ. იაჩმენოვი — გენერალი გრიაზნოვი ივან კრუჩინინი — ტიმოფეევი ნ. ოკუჯავა — გოგონა ალექსანდრე იმედაშვილი — მუშა-რევოლუციონერი კოტე მიქაბერიძე — მუშა-რევოლუციონერი მ. დიევსკი — მარტინოვი-პოლიცმეისტერი ვალერიან გუნია — გენერალი ვასო აბაშიძე — გენერალი გ. კეთილაძე — მუშა დ. პოგრომსკი — საიდუმლო პოლიციის აგენტი ფილმის გადაღება დაწყებული იყო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დროს. მაშინ არსებობდა იდეა, გადაღებულიყო კინოეპოპეა, რომელიც ასახავდა 1905 წლის რევოლუციიდან 1917 წლის რევოლუციამდე პერიოდს. ეპოპეის პირველ ფილმად ჩაფიქრებული იყო „გენერალ გრიაზნოვის მკვლელობა“. რუსეთის მიერ საქართველოს ოკუპაციამ ეპოპეის გადაღება ჩაშალა, მაგრამ ამ ფილმის გადაღება მაინც გაგრძელდა. ფილმის წარმატებამ ყოველგვარ მოლოდინს გადააჭარბა. მისი გამოსვლისთვის ჯერ კიდევ ცოცხალი იყვნენ არსენა ჯორჯიაშვილის ოჯახის წევრები, მეგობრები და ამბის უშუალო მონაწილენი. პარტიისა და მთავრობის ხელმძღვანელებმა, რომლებიც დაესწრნენ ფილმის პრემიერას „აპოლოში“, მადლობა გადაუხადეს შემქმნელებს. ძალადობით, ინტრიგითა და სასიყვარულო რომანტიკით დახუნძლული ფილმი დადებითად შეაფასეს. მთავარი როლის შემსრულებელ მიხეილ ჭიაურელს კი მაშინდელი ამერიკის და მსოფლიოს კერპს დაგლას ფეირბენქსს ადარებდნენ. ფილმმა იმ დროს ჩვენების რეკორდი მოხსნა, თბილისში ის 155-ჯერ უჩვენეს. პირველ ორ კვირაში მან სრულად აანაზღაურა გაწეული ხარჯები. მოგებამ საშუალება მისცა კინოსექციას გაეუმჯობესებინა კინოატელიე, ლაბორატორია და გაეზარდა თანამშრომელთა რიცხვი. ფილმი საქართველოს ფარგლებს გასდცა და რუსეთში გავიდა სათაურებით „გენერალ გრიაზნოვის მკვლელობა“, „სიცოცხლე სიკვდილში“, „სიკვდილი სიცოცხლისთვის“. რუსულმა პრესამ მაღალი შეფასება მისცა ფილმს. არსენა ჯორჯიაშვილი სინამდვილეში ნარიყალას ციხეზე არ დაუხვრეტიათ, ის ჩამოახრჩვეს საგუბერნიო ციხის ეზოში და იქვე დამარხეს. მახარაძე ი., „დიადი მუნჯი“, თბილისი: ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა, 2014, ISBN 978-9941-23-104-9. „არსენა ჯორჯიაშვილი“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია ↑ ბაქრაძე ა., „კინო და თეატრი“, თბილისი: „ხელოვნება“, 1989. — გვ. 70. ↑ გოგიტიძე გ., „ქართული კინოს წარსულიდან“, საგა, 2013. — გვ. 75, ISBN 978-9941-0-5910-0. ↑ Denise J. Youngblood, "Movies for the masses: Popular cinema and Soviet society in the 1920s", გვ. 77 — Cambridge University press. 1992
კოჭბაანის მეორე ეკლესია

კოჭბაანის მეორე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ კოჭბაანის ზედა სასაფლაოზე. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. ძეგლი მცირე ზომის დარბაზული ეკლესიაა, რომლისგანაც შემორჩენილია აღმოსავლეთ კედლის ჩრდილოეთ ნახევარი და ჩრდილო-აღმოსავლეთ კუთხე. სხვა დანარჩენი კედლები მთლიანადაა დანგრეული, ისე რომ გასუფთავების გარეშე მათი კვალი არც კი ჩანს, ასევე შომორჩენილია აფსიდის სარკმლის ჩრდილოეთ წირთხლი. ადგილობრივი მოსახლეობის გადმოცემით 2013 წლამდე ეკლესიის აღმოსავლეთ და კედლის სამხრეთ ნახევარიც შემორჩენილი იყო, თუმცა მას იქვე მგომი ხე დაეცა და დაანგრია. ეკლესიიის შემორჩენილი კედლები მოზრდილი ზომის და დამუშავებული ქვიშაქვის ნატეხი ქვითა და რიყის ქვით არის ნაგები. აღმოსავლეთ ფასადის წყობაში ქვიშაქვის ლოდიცაა ჩაყოლებული. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 120-121დვალი თ..
კაკაბეთის ღვთისმშობლის ეკლესია

ტერმინი კაკაბეთის ღვთისმშობლის ეკლესია შეიძლება აღნიშნავდეს: კაკაბეთის ღვთისმშობლის პირველი ეკლესია — ეკლესია საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ კაკაბეთში კაკაბეთის ღვთისმშობლის მეორე ეკლესია — ეკლესია საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ კაკაბეთში
ხანაგაჰი (ლერიქი)

ხანაგაჰი (აზერ. Xanəgah) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 909 კაცი. ხანაგაჰი GEOnet სახელების სერვერზე
კაკაბეთის ყველაწმინდის ეკლესია

კაკაბეთის ყველაწმინდის ეკლესია — არქიტქეტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ კაკაბეთის ჩრდილოეთით, 1 კილომეტრის მოშრებით, სასაფლაოზე. თარიღდება შუა საუკუნეებით. ეკლესია დარბაზულია, შემორჩენილია აფსიდის ჩრდილოეთ ნაწილი და ჩრდილოეთ კედლის მცირე მონაკვეთი 1 მეტრის სიმაღლემდე, ეკლესიის მთლიანი გეგმა არ იკითხება. ეკლესის შენებისას გამოყენებული იყო სხვადასხვა ზომის რიყის ქვა და კირის დუღაბი. კუპრეიშვილი ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 115.
კოჭბაანის ეკლესია

ტერმინი კოჭბაანის ეკლესია შეიძლება აღნიშნავდეს: კოჭბაანის პირველი ეკლესია — ეკლესია საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ კოჭბაანში კოჭბაანის მეორე ეკლესია — ეკლესია საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ კოჭბაანში კოჭბაანის მესამე ეკლესია — ეკლესია საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ კოჭბაანში
ხალიფაჰონი

ხალიფაჰონი (აზერ. Xəlifəhoni) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 78 კაცი ↑ Azərbaycan Respublikası əhalisinin siyahıyaalınması 2009-cu il. I cild. Bakı - 2010
ხალიფაქიუჯა

ხალიფაქიუჯა (აზერ. Xəlifəkücə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 205 კაცი. ხალიფაქიუჯა GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azərbaycan Respublikası əhalisinin siyahıyaalınması 2009-cu il. I cild. Bakı - 2010
ნიკოლოზ ასტახოვი

ნიკოლოზ ევგენის ძე ასტახოვი (დ. 12 თებერვალი, 1911 — გ. 18 ოქტომბერი, 1993) — საბჭოთა გეოგრაფი და გეოლოგი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა დოქტორი (1969). პროფესორი. ნიკოლოზ ასტახოვმა დაამთავრა ამიერკავკასიის სამთო-მეტალურგიული ინსტიტუტი (ამჟამად, საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი) 1937 წელს. მუშაობა დაიწყო კავკასიის მინერალურ ნედლეულთა ინსტიტუტში. 1939 წლიდან მუშაობდა დონეცკის კომპლექსურ ექსპედიციაში ქალაქ ნიჟნინაგოლჩიკის საბადოზე ჯერ მადნეულის შემსწავლელ გეოლოგად, ხოლო შემდეგ ამ სამსახურის უფროსად. კომპლექსური ექსპედიციის დამთავრების შემდეგ დაბრუნდა თბილისში და მუშაობა დაიწყო საქართველოს გეოლოგიურ სამმართველოში. 1942 წელს მობილიზებულ იქნა მზვერავ გეოლოგიური პარტიის სტაციონარში გამამდიდრებელი ფაბრიკის ცვლის ინჟინრად, ხოლო შემდეგ ამიერკავკასიის ფრონტის სამხედრო გეოლოგიურ N7 რაზმში. 1944 წელს ჩაირიცხა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეომორფოლოგიის ასპირანტად. დამთავრების შემდეგ დატოვებულ იქნა კათედრაზე ასისტენტის თანამდებობაზე. საკანდიდატო დისერტაცია დაიცვა 1949 წელს თემაზე: „მდ. მტკვრის ხეობის შუა დინების გეომორფოლოგია“. საკანდიდატო დისერტაციის დაცვის შემდეგ მიწვეულ იქნა და წლების განმავლობაში მუშაობდა ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში. აქ იგი მთლიანად სამეცნიერო მუშობაზე გადაერთო და ორ ათეულ წელზე მეტი ხნის განმავლობაში არაერთი სამეცნიერო შრომა გამოაქვეყნა. სადოქტორო დისერტაცია დაიცვა ბაქოში 1969 წელს თემაზე: „საქართველოს რელიეფის მორფოსტრუქტურული ანალიზი“. მისი სამეცნიერო ნაშრომები შეეხო გამოყენებით გეომორფოლოგიას, საინჟინრო გეოლოგიას და სასარგებლო წიაღისეულს, რომელმაც საშუალება მისცა ჰიდრონაგებობების, საავტომობილო ნაგებობებისა და სარწყავი სისტემის დაპროექტებით სამუშაოების შესრულებას. დიდი ყურადღება დაუთმო კავკასიის ნეოტექტონიკურ საკითხებს, შავი ზღვის სანაპირო პრობლემას, რელიეფის სტრუქტურულ-გეომორფოლოგიურ ანალიზს და პალეოგეომორფოლოგიის საკითხებს. 1974–76 წლებში საქართველოს წყალთა მეურნეობის ინსტიტუტის მიერ მივლინებულ იქნა სირიის რესპუბლიკაში, სადაც შეადგინა მთელი ტერიტორიის მსხვილმასშტაბიანი გეომორფოლოგიური რუკა ქვეყნის ჰიდროლოგიური შესწავლის მიზნით. შეადგინა აგრეთვე დასავლეთ სირიის მორფოსტრუქტურული სქემა. 1986–88 წლებში მუშაობდა საქართველოს გეოლოგიურ სამმართველოში, სადაც ოქროს საძიებო სამუშაოებთან დაკავშირებით შეადგინა საქართველოს სტრუქტურულ-გეომორფოლოგიური რუკა. გეოგრაფიულ მეცნიერებაში მნიშვნელოვანი სამეცნიერო ნაშრომებისთვის ნიკოლოზ ასტახოვს მიღებული აქვს სსრკ გეოგრაფიული საზოგადოების დიპლომი. Структурная геоморфология Грузии. Тбилиси, Мецниереба, 1973; Вопросы прикладной геоморфологии Кавказа, М., 1979. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი. თბ., 2003.
დეივიდ თიულისი

დეივიდ ვილერი (ინგლ. David Wheeler), უფრო მეტად ცნობილი როგორც დეივიდ თიულისი (დ. 8 მარტი, 1963) — ინგლისელი მსახიობი, რეჟისორი, სცენარისტი და ავტორი. The Late Hector Kipling (2007) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დეივიდ თიულისი დეივიდ თიულისი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
არსენას ლექსი (ფილმი)

„არსენას ლექსი“ — 1985 წლის ქართული ფილმი. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმ-მიუზიკლში ლიტერატურული პირველწყარო „არსენას ლექსი“ მხოლოდ დედააზრის გადმოსაცემადაა გამოყენებული. იგი არა იმდენად კონკრეტულ არსენა ოძელაშვილის სახე, არამედ ზოგადად თავისუფლებისმოყვარე გმირის ფენომენს წარმოადგენს. ადამიანი თავისუფალი იზრდება და თავისუფალი უნდა მოკვდეს აი ფილმის მთავარი იდეა. ლადო ბურდული (არსენა) მანანა მენაბდე (არსენას დედა) ზურაბ ყიფშიძე (კუჭატნელი) ია ფარულავა (ფოთოლა) დარეჯან ხარშილაძე ნიალა გოძიაშვილი მედეა ნემსიწვერიძე ნონა მაღალაშვილი ლია ბახტაძე მიხეილ მაღალაშვილი კახა თავართქილაძე ზურაბ ჩხეიძე მაია ცინცაძე ნინო ნემსაძე ვიკა იცკოვიჩი ირინა კახიძე ვ. ჯმუხაძე ნუკრი მაღალაშვილი თ. ჩარკვიანი თამარ კორძაია ↑ ეროვნული ფილმოგრაფია
ხალიფაქენდი

ხალიფაქენდი შეიძლება აღნიშნავდეს: ხალიფაქენდი — სოფელი აზერბაიჯანში, ლერიქის რაიონში ხალიფაქენდი — სოფელი ირანში
ხალიფაქენდი (ლერიქი)

ხალიფაქენდი (აზერ. Xəlifəkənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 33 კაცი. ხალიფაქენდი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azərbaycan Respublikası əhalisinin siyahıyaalınması 2009-cu il. I cild. Bakı - 2010
ხოჯადოი

ხოჯადოი (აზერ. Xocadoy) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 80 კაცი . ↑ Azərbaycan Respublikası əhalisinin siyahıyaalınması 2009-cu il. I cild. Bakı - 2010
ჰაზოვი

ჰაზოვი (აზერ. Həzovi ან Xozavi) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 187 კაცი. ჰაზოვი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azərbaycan Respublikası əhalisinin siyahıyaalınması 2009-cu il. I cild. Bakı - 2010
იუხარი-ამბურდარა

იუხარი-ამბურდარა (აზერ. Yuxarı Amburdərə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 41 კაცი იუხარი-ამბურდარა (როგორც იუხარი-ამბუდარა) GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azərbaycan Respublikası əhalisinin siyahıyaalınması 2009-cu il. I cild. Bakı - 2010.
მაშტოც ელივარდელი

მაშტოც I ელივარდელი — სომხური სამოციქულო ეკლესიის კათოლიკოსი 897-898 წლებში. მან შეიმუშავა კურთხევანის საბოლოო რედაქცია სომხური ეკლესიისთვის და ამიტომ კურთხევანს მისი სახელი ეწოდა. მის შემდეგ კათოლიკოსი გახდა იოანეს დრასხანაკერტცი. „რელიგიები საქართველოში“, თბილისი: სახალხო დამცველის ბიბლიოთეკა, 2008. — გვ. 194, ISBN 978-9941-0-0902-0.
ბორის კლოპოტოვსკი

ბორის ალექსის ძე კლოპოტოვსკი (დ. 3 თებერვალი, 1903 — გ. 1953) — საბჭოთა გეოგრაფი, პედაგოგი და სოფლის მეურნეობის მუშაკი. სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა კანდიდატი, დოცენტი. ბორის კლოპოტოვსკიმ დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სასოფლო-სამეურნეო ფაკულტეტი სწავლული აგრონომის სპეციალობით 1928 წელს. 1926 წლიდან იგი სამეცნიერო კვლევებთან ერთად ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას თბილისისა და ბაქოს უმაღლესი სასწავლებლების ნიადაგთმცოდნეობის კათედრებზე. 1937 წელს დისერტაციის დაუცველად მიანიჭეს სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა კანდიდატის სამეცნიერო ხარისხი და დოცენტის წოდება ნიადაგთმცოდნეობის სპეციალობით. ომის პერიოდში ასრულებდა საგანგებო სამხედრო-გეოგრაფიული ხასიათის დავალებებს. შემდეგ მუშაობას იწყებს ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში. იგი იკვლევდა გეობოტანიკის, ფიზიკური გეოგრფიის და მეოთხეული გეოლოგიის აქტუალურ საკითხებს. აღსანიშნავია მისი ნაშრომები კავკასიის ნიადაგების გეოგრაფიაში, პალეოგეოგრაფიასა და გეომორფოლოგიაში. ბორის კლოპოტოვსკიმ დეტალურად შეისწავლა საქართველოს ცალკეული გეომორფოლოგიური რაიონები. მისი კვლევები ეხება კავკასიონის ძველი გამყინვარების საკითხებს. გამოქვეყნებული აქვს 100-მდე სამეცნიერო ნაშრომი. ↑ Краткая географическая энциклопедия, Том 5: Юдома — Яя. Дополнения. — М., 1966. — 544 с. ↑ 2.0 2.1 2.2 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი. თბ., 2003.
გორანის კვირიას ეკლესია (საგარეჯოს მუნიციპალიტეტი)

გორანის კვირიას ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ გორანის განაპირას, გორაზე. სავარაუდოდ განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია რიყის ქვით და დიდი ზომის დაუმუშავებელი ქვით - ტლანქად. დაზიანებულია: ჩამოშლილია საბურავი და ლავგარდანი. მონგრეულია ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთ კუთხე. გაბზარულია აღმოსავლეთ კედელი. ფასადებზე საპირე ქვები, ალაგ-ალაგ, ჩამოცვენილია. ეკლესიას ეტყობა გვიანდელი შეკეთების კვალი. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. კარი სწორკუთხაა. აფსიდს გეგმით დეფორმირებული ნახევარწრის ფორმა აქვს. აფსიდში, ღერძიდან ოდნავ ჩრდილოეთით ოთხკუთხა სარკმელია გაჭრილი. სარკმლის მარჯვნივ, ერთმანეთთან ახლოს, ორი ოთხკუთხა ნიშაა. იმავე ზომის ორი ნიშა დასავლეთ კედელშიცაა. ერთ-ერთ მათგანში სამალავია მოწყობილი. შიგნით ეკლესია გადახურულია ერთიანი, შეისრული კამარით. კუპრეიშვილი ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 98.
აღზიბირი (ქალბაჯარი)

აღზიბირი (აზერ. Ağzıbir) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. ↑ Azərbaycan Respublikasının Dövlət Statistika Komitəsi. (2019) İnzibati ərazi bölgüsü təsnifatı az. stat.gov.az. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-04-16. ციტირების თარიღი: 2020-04-16.
არმუდლი

არმუდლი (აზერ. Armudlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. არმუდლი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azərbaycan Respublikasının Dövlət Statistika Komitəsi. (2019) İnzibati ərazi bölgüsü təsnifatı az. stat.gov.az. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-04-16. ციტირების თარიღი: 2020-04-16.
ამირალლარი

ამირალლარი (აზერ. Əmirallar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. ↑ Azərbaycan Respublikasının Dövlət Statistika Komitəsi. (2019) İnzibati ərazi bölgüsü təsnifatı az. stat.gov.az. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-04-16. ციტირების თარიღი: 2020-04-16.
აშაღი-ყარაჩანლი

აშაღი-ყარაჩანლი (აზერ. Aşağı Qaraçanlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. ↑ Azərbaycan Respublikasının Dövlət Statistika Komitəsi. (2019) İnzibati ərazi bölgüsü təsnifatı az. stat.gov.az. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-04-16. ციტირების თარიღი: 2020-04-16.
ბაბაშლარი

ბაბაშლარი (აზერ. Babaşlar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ქალბაჯარის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. ბაბაშლარი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azərbaycan Respublikasının Dövlət Statistika Komitəsi. (2019) İnzibati ərazi bölgüsü təsnifatı az. stat.gov.az. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-04-16. ციტირების თარიღი: 2020-04-16.