laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ელენე ცაგარეიშვილი

ელენე ცაგარეიშვილი (დ. 1 ივლისი, 1930, ქუთაისი — გ. 13 მაისი, 2020) — ქართველი მეცნიერი, ისტორიკოსი, არმენოლოგი და წყაროთმცოდნე. 1954 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. არმენოლოგი, საქართველოს რესპუბლიკის მეცნიერებათა აკადემიის კორნელი კეკელიძის სახელობის ხელნაწერთა ინსტიტუტის საისტორიო წერილობითი ძეგლების განყოფილების ხელმძღვანელი, უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი. ელენე ცაგარეიშვილი, რომელიც ხელნაწერთა ინსტიტუტის დამაარსებლის ილია აბულაძის მოსწავლე იყო, ინსტიტუტის დაარსების დღიდან ჩაება მის საქმიანობაში. წლების მანძილზე ეწეოდა სამეცნიერო საქმიანობას. ისტორიის მეცნიერებათა კანდიდატი, სადისერტაციო თემა— „იოანე დრასხანაკერტელი. სომხეთის ისტორია“, დაიცვა 1965 წელს. ელენე ცაგარეიშვილს ეკუთვნის ძველი სომხური საისტორიო წყაროების არაერთი გამოცემა და თარგმანი, მათ შორის სტეფანოს ორბელიანის „ცხოვრება ორბელიანთა“, არისტაკეს ლასტივერტცის „ისტორია“, იოანე დრასხანკერტცის „სომხეთის ისტორია“ და სხვა, რომელთაც სამეცნიერო მიმოქცევაში შემოიტანეს ამ ტექსტებში დაცული უმნიშვნელოვანესი ცნობები საქართველოს შესახებ. ელენე ცაგარეიშვილის მეუღლე იყო აღმოსავლეთმცოდნე, ისტორიკოსი, ირანისტი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი დავით (დევი) კაციტაძე. ელენე ცაგარეიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ 1.0 1.1 1.2 http://www.nplg.gov.ge/bios/ka/00000440/
ოდოარდო ფარნეზე (პარმის ჰერცოგი)

ოდოარდო ფარნეზე (იტალ. Odoardo Farnese; დ. 28 აპრილი, 1612, პარმა, იტალია — გ. 11 სექტემბერი, 1646, პიაჩენცა, იტალია) — ფარნეზეების დინასტიის წარმომადგენელი. პარმისა და პიაჩენცის ჰერცოგი 1622-1646 წლებში. ჰერცოგ რანუჩო I-ისა და მარგერიტა ალდობრანდინის ვაჟი. რანუჩო II-ის მამა. ოდოარდო დაიბადა 1612 წლის 28 აპრილს პარმაში. იგი იყო ჰერცოგ რანუჩო I-ისა და მისი მეუღლის, ჰერცოგინია მარგერიტა ალდობრანდინის უფროსი ვაჟი. მაშინ, როდესაც იგი ათი წლის იყო, 1622 წელს რანუჩო I გარდაიცვალა, რის გამოც ტახტი ოდოარდომ დაიკავა. თავიდან მას რეგენტად ბიძამისი, ოდოარდო ფარნეზე დაენიშნა, თუმცა იგი 1626 წელს გარდაიცვალა, რის გამოც ახალი რეგენტი დედამისი, მარგერიტა ალდობრანდინი გახდა. 1628 წლიდან ოდოარდო სრულწლოვანი გახდა და დამოუკიდებლად დაიწყო მართვა. იმავე წელს იგი ტოსკანის დიდი ჰერცოგის ასულ მარგერიტაზე დაქორწინდა. მის მთავარ მიზანს მამის დროს გადამტერებული მეზობლების შემორიგება წარმოადგენდა. 1633 წლიდან ოდოარდომ ალიანსი გააფორმა საფრანგეთთან ესპანეთის წინააღმდეგ. ეს მან პარმაზე ესპანელების გავლენის შესამცირებლად გააკეთა, რომელთაც მთელ ჩრდილო იტალიაში გაბატონება სურდათ. საპასუხოდ ესპანეთის მეფე ფილიპე IV-მ იტალიაში გააგზავნა ჯარები და მოდენის ჰერცოგ ფრანჩესკო I-ის სარდლობით ესპანელებმა პიაჩენცის ოკუპაცია მოახდინა, რა დროსაც ოდოარდოს ფრანგები არ დაეხმარნენ. საფრანგეთიდან დახმარების ვერ მიღების გამო ოდოარდო ისევ ესპანეთს მიემხრო და 1637 წელს, რომის პაპ ურბან VIII-ის ჩარევით მათ შორის მშვიდობა დამყარდა და პიაჩენცა ისევ ფარნეზეებს დაუბრუნდა. მიუხედავად პაპის დახმარებისა, ოდოარდომ მშვიდობის დამყარებისთანავე მოახდინა ბარბერინების საგვარეულოს (ამ გვარის წარმომადგენელი იყო პაპი ურბანი) მფლობელობაში მყოფი მამულები დაიკავა, რის პასუხადაც ურბან VIII-მ 1641 წელს იგი ეკლესიიდან განკვეთა. ამ ამბიდან მალევე ტოსკანის, ვენეციისა და მოდენის მხარდაჭერით იგი 7,000 ჯარისკაცით შეიჭრა ლაციოში. პაპმა მისი ჯარები მიწასთან გაასწორა, რასაც 1644 წელს სამშვიდობო ხელშეკრულების გაფორმება მოჰყვა. მან აღიარა პაპის ძალაუფლება, პაპმა კი იგი აღადგინა ეკლესიაში. ოდოარდო ფარნეზე გარდაიცვალა 1646 წლის 11 სექტემბერს პიაჩენცაში, 34 წლის ასაკში, თავისი საყვარლის რეზიდენციაში. ამის შემდეგ ტახტი მისმა ვაჟმა, რანუჩო II-მ დაიკავა. 1628 წლის 11 ოქტომბერს ოდოარდომ ცოლად შეირთო მარგერიტა მედიჩი (1612-1679), ტოსკანის დიდ ჰერცოგ კოზიმო II-ისა და ერცჰერცოგინია მარია მაგდალინა ავსტრიელის ასული, რომელთანაც შეეძინა ხუთი შვილი: რანუჩო II (1630-1694), პარმისა და პიაჩენცის ჰერცოგი. ცოლად შეირთო მარგერიტა ვიოლანტე სავოიელი, დაქვრივების გამო მეორედ დაქორწინდა იზაბელა დ'ესტეზე, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი ცოლად მისივე და, მარია დ'ესტე შეირთო; ალესანდრო (1635-1689), ესპანური ნიდერლანდების შტატჰალტერი 1678-1682 წლებში. გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო; ორაციო (1636-1656), გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო; კატერინა (1637-1684), მონაზონი; პიეტრო (1639-1677), გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო; Williams, George L. (2004). Papal Genealogy: The Families and Descendants of the Pope. McFarland. p. 106. ISBN 0-7864-2071-5.
მარია კატერინა ფარნეზე

მარია კატერინა ფარნეზე (იტალ. Maria Caterina Farnese; დ. 18 თებერვალი, 1615, პარმა, იტალია — გ. 25 ივლისი, 1646, მოდენა, იტალია) — ფარნეზეების დინასტიის წარმომადგენელი. პარმის ჰერცოგ რანუჩო I-ისა და მარგერიტა ალდობრანდინის ასული. მოდენისა და რეჯიოს ჰერცოგინია 1631-1646 წლებში როგორც ფრანჩესკო I-ის მეუღლე. ჰერცოგ ალფონსო IV-ის დედა. მარია კატერინა დაიბადა 1615 წლის 18 თებერვალს პარმაში. იგი იყო პარმისა და პიაჩენცის ჰერცოგ რანუჩო I-ისა და მისი მეუღლის, ჰერცოგინია მარგერიტა ალდობრანდინის შუათანა შვილი და უფროსი ქალიშვილი. 1622 წელს პარმის ახალი ჰერცოგი მისი უფროსი ძმა, ოდოარდო ფარნეზე გახდა. 1628 წლამდე რეგენტი მათი დედა, მარგერიტა იყო, რა დროსაც პარმაში აშკარად გაიზარდა რომაელთა გავლენა. თავდაპირველად მარია კატერინა მოიაზრებოდა ინგლისის, ირლანდიისა და შოტლანდიის მეფე ჩარლზ II-ის საცოლედ, თუმცა მან ცოლად პორტუგალიის მეფე ჟუან IV-ის ასული კატარინა ბრაგანსა შეირთო. ამის შემდეგ იგი დაინიშნა მოდენისა და რეჯიოს ჰერცოგ ფრანჩესკო I-ზე, ჰერცოგ ალფონსო III-ისა და მისი ცოლის, იზაბელა სავოიელის ვაჟზე. 1631 წლის 11 იანვარს პარმაში შედგა ფრანჩესკო I-ისა და მარია კატერინა ფარნეზეს ქორწინება. ამ ქორწინებაში მათ ცხრა შვილი შეეძინათ, თუმცა მხოლოდ ოთხი მათგანი გადაურჩა ბავშვობაში სიკვდილს. მარია კატერინა ფარნეზე 1646 წლის 25 ივლისს, 31 წლის ასაკში გადაჰყვა მშობიარობას, რა დროსაც მან ვაჟი გააჩინა, რომელიც მალევე დაიღუპა. მოგვიანებით პარმა-მოდენის ალიანსის შესანარჩუნებლად მისმა ქვრივმა ცოლად მისი და, ვიტორია ფარნეზე შეირთო, ხოლო მარია კატერინას ორივე ქალიშვილი მის ძმისწულ რანუჩო II-ს მიათხოვეს. ალფონსო (1632), გარდაიცვალა ჩვილი; ალფონსო IV (1634-1662), მოდენისა და რეჯიოს ჰერცოგი. ცოლად შეირთო ლაურა მარტინოცი, რომელთანაც შეეძინა მომავალი ჰერცოგი ფრანჩესკო II და ასევე ინგლისის, ირლანდიისა და შოტლანდიის დედოფალი მარია; იზაბელა (1635-1666), ცოლად გაჰყვა პარმისა და პიაჩენცის ჰერცოგ რანუჩო II-ს, რომელთანაც შეეძინა შვილები; ლეონორა (1639-1640), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი; ტედალდი (1640-1643), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი; ალმერიგო (1641-1660), გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო; ელეონორა (1643-1722), გარდაიცვალა დაუქორწინებელი; მარია (1644-1684), ცოლად გაჰყვა თავისი დის ქვრივს, რანუჩო II-ს, რომელთანაც შეეძინა შვილები; ტედალდი (1646), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი; Knowles Middleton, William Edgar. "Lorenzo Magalotti at the court of Charles II". Googlebooks.org. Retrieved 7 April 2010.
ვიტორია ფარნეზე

ვიტორია ფარნეზე (იტალ. Vittoria Farnese; დ. 29 აპრილი, 1618, პარმა, იტალია — გ. 10 აგვისტო, 1649, მოდენა, იტალია) — ფარნეზეების დინასტიის წარმომადგენელი. პარმის ჰერცოგ რანუჩო I-ისა და მარგერიტა ალდობრანდინის ასული. მოდენისა და რეჯიოს ჰერცოგინია 1648-1649 წლებში როგორც ფრანჩესკო I-ის მეორე ცოლი. ვიტორია ფარნეზე დაიბადა 1618 წლის 29 აპრილს პარმაში. იგი იყო პარმისა და პიაჩენცის ჰერცოგ რანუჩო I-ისა და მისი მეუღლის, ჰერცოგინია მარგერიტა ალდობრანდინის უმცროსი ქალიშვილი. მისი ცხოვრებისა და მოღვაწეობის შესახებ ძალიან მწირი ცნობები არსებობს. 1631 წელს მისი უფროსი და, მარია კატერინა ფარნეზე მიათხოვეს მოდენისა და რეჯიოს ჰერცოგ ფრანჩესკო I-ს. მის დას ჰერცოგთან ცხრა შვილი შეეძინა და 1646 წელს მეცხრე მშობიარობას 31 წლის ასაკში გადაჰყვა. მოდენა-პარმის ალიანსის შესანარჩუნებლად სულ მალე, 1648 წლის 12 თებერვალს ვიტორია დააქორწინეს მისი დის ქვრივ ფრანჩესკო I-ზე, რითაც იგი მოდენისა და რეჯიოს ახალი ჰერცოგინია გახდა, თუმცა ეს ძალიან ცოტა ხანს გაგრძელდა. ქორწინებიდან მალევე ვიტორია დაორსულდა და 1649 წლის 10 აგვისტოს, 31 წლის ასაკში გადაჰყვა პირველივე მშობიარობას. მან გოგონა გააჩინა, რომელსაც მის პატივსაცემად ვიტორია დაარქვეს, თუმცა იგი 1656 წელს გარდაიცვალა. ამის შემდეგ ფრანჩესკო I მესამედ და უკანასკნელად დაქორწინდა ლუკრეცია ბარბერინიზე, რომელთანაც კიდევ შეეძინა შვილები. Fabbri P. Musica in torneo nell'Italia del Seicento. — Lucca: Libreria Musicale Italiana, 1999. — P. 50. — 190 p. — ISBN 978-8-87-096194-2. Ghiraldi Gh. La Galleria estense: doni, lasciti, acquisti, 1884—1990. — Modena: F. C. Panini, 1990. — P. 15, 191. — 197 p. — ISBN 978-8-87-686154-3.
O-Zone (ჯგუფი)

O-Zone — სამი მონაწილისგან შემდგარი მოლდავური ჯგუფი, რომელიც არსებობდა 1999 — 2005 წლებში. O-Zone პირველად ჩამოყალიბდა 1998 წელს, როგორც დან ბელანისა და პეტრუ ჟელიჰოვსკის დუეტი. 1999 წელს გამოუშვეს პირველი ალბომი „Dar, Unde Ești ...“. ჟელიჰოვსკი არ იყო დანტერესებული მუსიკალური კარიერით და დუეტი დატოვა. დან ბელანმა ჯგუფის ახალი წევრის მოსაძებნად მსურველთა მოსმენა დანიშნა, სადაც მისი ყურადღება არსენი ტოდირაშმა მიიპყრო ელვის პრესლის სიმღერით „Love Me Tender“. შესარჩევი ეტაპის შემდეგ ტოდირაში ბელანს შეუერთდა და კვლავ დუეტი ჩამოყალიბდა, სანამ დანს, ტელეფონით, არ დაუკავშრდა რადუ სირბუ და კონკურსის დასრულების მუხედავად ჯგუფში მოხვედრის შანსი ითხოვა. სირბუს წარმატებული მოსმენის შემდეგ O-Zone ტრიოდ იქცა. O-Zone-ს იაპონური ოფიციალური საიტი O-Zone, წარმატებული ბენდი
გუგული მაღრაძე

გუგული მაღრაძე (დ. 9 აპრილი, 1945, წყალტუბო) — ქართველი ფსიქოლოგი, პოლიტიკოსი. საქართველოს პარლამენტის სამგზის (2004, 2012, 2016) წევრი. 1968 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი ფილოსოფია-ფსიქოლოგიის ფაკულტეტი, ხოლო 1974 წელს დასავლეთ ევროპის ენების და ლიტერატურის ფაკულტეტი და 1997 წელს სამართლისმცოდნეობის ფაკულტეტი. 1964-1968 წლებში იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის დიმიტრი უზნაძის სახელობის ფსიქოლოგიის ინსტიტუტის მეცნიერ-თანამშრომლად. 1964-1969 წლებში — დიმიტრი უზნაძის სახელობის სტიპენდიატი. 1978-1981 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის სამართლის ინსტიტუტის არასრულწლოვანი დამნაშავეების ფსიქოლოგიის განყოფილების გამგედ. 1992-1998 წლებში — ქართველ ტრადიციონალისტთა კავშირის პრესსამსახურის უფროსად. 1994-1997 წლებში იყო თბილისის ეკონომიკურ ურთიერთობათა სახელმწიფო ინსტიტუტის საზოგადოებრივ მეცნიერებათა კათედრის გამგე. 1995-1998 წლებში — საქართველოს დავით აღმაშენებლის უნივერსიტეტის პრორექტორია. 1981-2001 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორია. 2000-2001 წლებში — აშშ-ს ჯორჯ მეისონის უნივერსიტეტის მიწვეული პროფესორი.ა; 2001-2006 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოციალური ფსიქოლოგიის კათედრის გამგეა. 2006 წლიდან არის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სრული პროფესორი, კონფლიქტოლოგიის მიმართულების ხელმძღვანელი. არის 2 მონოგრაფიის — „სოციალური ჯგუფისადმი განწყობა და კონფორმულობა“ (1980), „სოციალური გავლენების ფსიქოლოგია“ (2007) და სახელმძღვანელოს — „კონფლიქტი, გენდერი და მშვიდობის მშენებლობა“ (2005) ავტორი. 1976 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „სოციალური ჯგუფისადმი განწყობა და კონფორმულობა“; სადოქტორო დისერტაციის თემა კი („უმრავლესობის და უმცირესობის ურთიერთობის ფსიქოლოგიური კანონზომიერებები“) დაიცვა 1992 წელს. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები “. 2012-2016 წლებში — საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“. 2016-2020 წლებში — საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. გუგული მაღრაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გუგული მაღრაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
სელჩუკიდები

სელჩუკიდები — ოღუზთა თურქული დინასტიის სულთანები. სახელი მომდინარეობს ტომის მეთაურის სელჩუკის (თურქულად Selçuk, არაბულად Saljūq, სპარსულად Saljūqiyān) სახელისაგან, რომელიც ცხოვრობდა X-XI საუკუნეების მიჯნაზე. სელჩუკიდები მართავდნენ სხვადასხვა სახელმწიფოებს ახლო და შუა აღმოსავლეთში XI-XIV საუკუნეებში, კერძოდ: სელჩუკთა სახელმწიფოს — 1038-1157 წლებში („დიდი სელჩუკიდები“) კონიის სასულთნოს — XI-XIV საუკუნეებში ერაყს და დასავლეთ ირანს — 1118-1194 (ერაყის სელჩუკიდები) ჩრდილოეთ სირიას — XI-XII სს. (სირიის სელჩუკიდები) ქერმანს — XI-XII სს. (ქერმანის სელჩუკიდები) სელჩუკთა სახელმწიფოს ცნობილი მმართველები იყვნენ: თოღრულ-ბეგი (1038-1063), ალფ-არსლანი (1063-1072), მალიქ-შაჰი (1072-1092) და სხვები.
კუდნემსა ნამგალა

კუდნემსა ნამგალა (ლათ. Hirundapus caudacutus) — ფრინველი ნამგალასებრთა ოჯახისა. მათი სხეულის სიგრძეა 21 სმ. ფეხები და კუდი მოკლეა, საჭის ბუმბულების ღეროები 3–5 მმ-ზეა გამოწეული და ერთგვარ ეკლებს წააგავს, რომლებიც ცოცვაში ეხმარება. შეფერილია მურად, ზურგის შუა ნაწილი უფრო ღიაა; კუდქვეშა მიდამო, ყელი და შუბლზე არსებული ლაქები თეთრი. გავრცელებულია შუა ციმბირიდან და ჩრდილოეთ მონღოლეთიდან სახალინამდე, კურილის კუნძულებზე (იაპონია), აგრეთვე ჰიმალაიდან, დასავლეთ სიჩუანიდან და დასავლეთ ინდოჩინეთიდან სუმატრასა და იავამდე. კარგად ფრენს. იკვებება მწერებით, რომლებსაც ჰაერში იჭერს. ბუდეს ფუღუროებში და კლდეებზე იკეთებს. დებს 3–7 კვერცხს. კრუხობს ორივე მშობელი 18–20 დღის განმავლობაში, ბარტყებზეც ორივე ზრუნავს. Колючехвост // Большая советская энциклопедия, т. 12 — М. : Советская энциклопедия, 1973. ↑ კუტუბიძე მ., ფრინველების ნომენკლატურული ტერმინოლოგია, თბ.: „მეცნიერება“, 1973. — გვ. 80, 144, 191.
მარგერიტა მარია ფარნეზე

მარგერიტა მარია ფარნეზე (იტალ. Margherita Maria Farnese; დ. 24 ნოემბერი, 1664, პარმა, იტალია — გ. 17 ივნისი, 1718, კოლორნო, იტალია) — ფარნეზეების დინასტიის წარმომადგენელი. პარმისა და პიაჩენცის ჰერცოგ რანუჩო II-ისა და იზაბელა დ’ესტეს ასული. მოდენისა და რეჯიოს ჰერცოგინია 1692-1694 წლებში როგორც ფრანჩესკო II-ის მეუღლე. მარგერიტა მარია დაიბადა 1664 წლის 24 ნოემბერს პარმაში. იგი იყო პარმისა და პიაჩენცის ჰერცოგ რანუჩო II-ისა და მისი მეორე ცოლის, იზაბელა დ’ესტეს პირველი საერთო შვილი. აღსანიშნავია, რომ მისი მშობლები ღვიძლი ბიძაშვილ-მამიდაშვილები იყვნენ. დედამისი 1666 წელს გადაჰყვა მშობიარობას, რა დროსაც მან მარგერიტას ერთადერთი ღვიძლი ძმა, პრინცი ოდოარდო გააჩინა (უკანასკნელი ფარნეზეს, ესპანეთის დედოფალ ისაბელის მამა). დაქვრივების შემდეგ მამამისი მესამედ და საბოლოოდ დაქორწინდა მარგერიტა მარიას დეიდაზე, პრინცესა მარია დ’ესტეზე, რომელთანაც შეეძინა კიდევ ორი ვაჟი, ფრანჩესკო და ანტონიო. როდესაც მარგერიტა მარია წამოიზარდა მამამისმა მის გათხოვებაზე დაიწყო ფიქრი. ვინაიდან პარმა-მოდენის ალიანსი უკვე გამყარებული იყო, მოდენის ჰერცოგი ფრანჩესკო II საფრანგეთთან ალიანსის გასამყარებლად ფიქრობდა, რომ ცოლად პრინცესა ბეატრის ჰიერონიმა ლოთარინგიელი შეერთო, თუმცა არ გამოუვიდა. ფრანჩესკო II იყო მარგერიტას პაპიდაშვილი, ჰერცოგ ალფონსო IV-ისა და ლაურა მარტინოცის ვაჟი, საფრანგეთის მმართველი კარდინალი მაზარინის დისწული და ინგლისის, ირლანდიისა და შოტლანდიის დედოფალ მარია მოდენელის ძმა, რის გამოც მასზე ქორწინება პარმელებს ხელს აძლევდა. 1692 წლის 14 ივლისს მარგერიტა მარია ფარნეზე და ფრანჩესკო II მოდენელი დააქორწინეს. მათი ქორწინება ხანმოკლე და უნაყოფო იყო, რადგან ფრანჩესკო 1694 წელს პოლიართრიტით გარდაიცვალა. ვინაიდან მას შვილი არ დარჩენია, წესის თანახმად მარგერიტა მარია მშობლიურ პარმას დაუბრუნდა, სადაც უკვე მისი ძმა, ფრანჩესკო ფარნეზე იჯდა ტახზე. იგი მეორედ აღარ გათხოვილა და გარდაიცვალა 1718 წლის 17 ივნისს კოლორნოში, ფარნეზეების საზაფხულო რეზიდენციაში. Bressler und Aschenburg F. L. von. Li sovrani del mondo: Con un catalogo degli autori, che meglio ne hanno scritto. Il tutto fino al tempo presente : [итал.]. — Venezia : Per Sebastian Coleti e Gio. Malachin, 1720. — Vol. III. — 437 p. Chiusole An. La genealogia delle case più illustri di tutto il mondo : [итал.]. — Venezia : Appresso Giambattista Recurti, 1743. — 665 p. Poggiali Ch. Memorie storiche della città di Piacenza : [итал.]. — Piacenza : Per Filippo G. Giacopazzi con Privilegio di S.A.R., 1766. — Vol. XII. — 426 p.
ირაკლი მეზურნიშვილი

ირაკლი მეზურნიშვილი (დ. 2 აგვისტო, 1985, თბილისი) — ქართველი დიპლომატი, პოლიტიკოსი. 2007 წელს დაამთავრა ქ. მოსკოვის საერთაშორისო ურთიერთობათა სახელმწიფო ინსტიტუტი („МГИМО“ „მგიმო“). მოსკოვის საერთაშორისო ურთიერთობათა სახელმწიფო ინსტიტუტში სწავლის პერიოდში დააარსა „დამოუკიდებელი ქართული კლუბი“, რომელშიც ქართველი სტუდენტები გაწევრიანდნენ; 2007 წლიდან აქტიურად ჩაება სამეცნიერო საქმიანობაში, გამოქვეყნებული აქვს არაერთი პუბლიკაცია წამყვან ფინანსურ ჟურნალებში; 2010-2013 წლებში მუშაობდა რუსეთის ერთ-ერთ უდიდეს კვლევით-ანალიტიკურ ცენტრში, საერთაშორისო ფინანსების დეპარტამენტში, უფროს მეცნიერ-თანამშრომლად; პარალელურად, კითხულობდა ლექციებს რუსეთის ფინანსთა სამინისტროს უნივერსიტეტში; 2013 წელს დაბრუნდა საქართველოში. კითხულობს ლექციებს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში საერთაშორისო ეკონომიკის თემაზე; 2015 წელს შექმნა სატელევიზიო ფორმატი და ჩაწერა ინტერვიუ მსოფლიოს ცნობილ ტოპმენეჯერებთან ნიუ-იორკში, ვაშინგტონში, ბრიუსელსა და მოსკოვში; დაასრულა მუშაობა დოკუმენტურ ფილმზე, რომელიც საქართველოს და აშშ-ს მრავალწლიან მეგობრობას ეხება. 2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი (კასპის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. 2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. მხარი დაუჭირა კანონპროექტს „უცხოური გავლენის გამჭვირვალობის შესახებ“. სადოქტორო დისერტაციის თემა „ინტეგრაციული პროცესების განვითარება საერთაშორისო სავალუტო სფეროში“. ირაკლი მეზურნიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ირაკლი მეზურნიშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ საქართველოს პარლამენტის 2020 წლის 31 ოქტომბრის არჩევნები შეაჯამა. ცესკო (2020-12-03). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-12-15. ციტირების თარიღი: 19 დეკემბერი, 2020. ↑ სია: ვინ დაუჭირა „აგენტების კანონს“ მხარი პირველი მოსმენით.
1039

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: 1039 1039 (ათას ოცდაცხრამეტი) წელი — იულიუსის კალენდრის არანაკიანი წელიწადი, რომლის პირველი დღეა ორშაბათი. ეს წელი არის XI საუკუნის მე-4 დეკადის მე-9 წელი. კიევის რუსეთსა და პოლონეთს შორის გაფორმდა კავშირი მთავარი სტატია: კატეგორია:დაბადებული 1039. მთავარი სტატია: კატეგორია:გარდაცვლილი 1039. 4 ივნისი : კონრად II — საღვთო რომის იმპერიის იმპერატორი (დ.990) იბნ ალ-ჰაისამი — არაბი მეცნიერი (დ.965) საქართველო საქართველოს სამეფო : ბაგრატ IV, ძე გიორგი I-ისა - ერთიანი საქართველოს მეფე (1027 - 1072) კახეთის სამთავრო : გაგიკი - კახეთის ქორეპისკოპოსი (1029 - 1058) თბილისის საამირო : ჯაფარ III იბნ ალი - თბილისის ამირა (1012-1045) საქართველოს ეკლესია : მელქისედეკ I - საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი (1039 - 1045) (მეორეჯერ) სამხრეთი კავკასია ანისის სამეფო : აშოტ IV - ანისის (შირაკის) მეფე (1020-1040) ვანანდის სამეფო : გაგიკ-აბასი - ვანანდის (ყარსის) მეფე (1029- 1065) სიუნიკის სამეფო : სუმბატ II - სიუნიკის მეფე (1019-1070) სამხრეთ-დასავლეთი აზია ბიზანტიის იმპერია : მიხეილ IV - ბიზანტიის იმპერატორი (1034 - 1041) სელჩუკთა სახელმწიფო : თოღრულ-ბეგი - სულთანი (1038 - 1063) ღაზნევიდების სახელმწიფო : მასუდ I - სულთანი (1031 - 1041) ბაღდადის სახალიფო : ალ-ქაიმი - ბაღდადის ხალიფა (1031 - 1075) აღმოსავლეთი ევროპა კიევის რუსეთი : იაროსლავ I ბრძენი – დიდი მთავარი (1019-1054) პოლონეთი : კაზიმირ I – დიდი მთავარი (1039-1058) დასავლეთი ევროპა საღვთო რომის იმპერია : ჰაინრიხ III - გერმანიის მეფე და საღვთო რომის საღვთო იმპერიის იმპერატორი (1039 – 1056) საფრანგეთი : ანრი I - საფრანგეთის მეფე (1031 - 1060) ინგლისი : ჰაროლდ I - ინგლისის მეფე (1035 - 1040) წმინდა საყდარი : ბენედიქტ IX - რომის პაპი (1032 - 1044)
სტანისლავ პეტროვი

სტანისლავ პეტროვი (რუს. Станислав Евграфович Петров; დ. 7 სექტემბერი, 1939, ვლადივოსტოკი — 19 მაისი, 2017, ფრიაზინო, მოსკოვის ოლქი) — რუსეთის სტრატეგიული სარაკეტო ძალების პოდპოლკოვნიკი, რომელმაც 1983 წლის 26 სექტემბერს მსოფლიო პოტენციური ბირთვული ომისგან იხსნა. ჩათვალა, რომ აშშ-ის ბირთვული ქობინების საბჭოთა კავშირისკენ მოძრაობის კომპიუტერული ანგარიში აშკარა შეცდომა იყო, პეტროვმა, ის რაც ბირთვულ თავდასხმას ჰგავდა, ცრუ განგაშად გამოაცხადა. გაურკვეველია, შემდგომში მან ამ შეცდომის ანგარიში ჩააბარა თუ არა ხელმძღვანელობას. მოგვიანებით დამტკიცდა, რომ კომპიუტერის მონაცემებში სინამდვილეში შეცდომა იყო. სამხედრო საიდუმლოებისა და საერთაშორისო პოლიტიკის გამო, პეტროვის ქმედება 1998 წლამდე საიდუმლოდ ინახებოდა. BrightStarSound.com a tribute website, multiple pages with photos and reprints of various articles about Petrov Nuclear War: Minuteman The Nuclear War that Almost Happened in 1983 (posted 9-5-03) Armageddon Almost Not Averted World Citizen Award დაარქივებული 2007-03-12 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 Марина Солнцева. (2017-09-16) Человек, который предотвратил ядерную войну. meduza.io. ციტირების თარიღი: 2017-09-16. ↑ Дарья Загвоздина, «Детям говорили, что у отца трудная работа» // Газета.Ru, 2013. ↑ Stanislaw Jefgrafowitsch Petrow ist verstorben დაარქივებული 2017-09-19 საიტზე Wayback Machine. (გერმანული)
ალან უოტსი

ალან უოტსი (ინგლ. Alan Watts; დ. 6 იანვარი, 1915 — გ. 16 ნოემბერი, 1973) — ბრიტანელი მწერალი და ლექტორი, რომელიც ცნობილი იყო დასავლური აუდიტორიისთვის ბუდიზმის, დაოსიზმისა და ინდუიზმის ინტერპრეტირებითა და პოპულარიზაციით. 1938 წელს საცხოვრებლად გადავიდა აშშ-ში, სადაც, ნიუ-იორკში, დაიწყო ძენის სწავლება. მაგისტრის წოდება მიიღო თეოლოგიაში, 1945 წელს კი გახდა ეპარქიული მღვდელი. 1950 წელს მიატოვა მსახურება და კალიფორნიაში გადასახლდა, სადაც ჩაირიცხა ამერიკული აკადემიის აზიურ კვლევებზე. უოტსმა დაწერა 25-ზე მეტი წიგნი და სტატია რელიგიისა და ფილოსოფიის შესახებ. „ძენის გზა“ (1957) ბუდიზმის ერთ-ერთი ყველაზე გაყიდვადი წიგნია. იგი ამტკიცებდა, რომ ბუდიზმი შეიძლება ჩაითვალოს ფსიქოთერაპიის ფორმად. მან ასევე შეისწავლა ადამიანის ცნობიერება და ფსიქოდელიკა ისეთ ნაწარმოებებში, როგორებიცაა „ახალი ალქიმია“ (1958) და „მხიარული კოსმოლოგია“ (1962). Clark, David K. The Pantheism of Alan Watts. Downers Grove, Illinois: Inter-Varsity Press. 1978. ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #118629506 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ LIBRIS — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1798125"></a>
მოძრაობა ერთიანი საქართველოსთვის

მოძრაობა ერთიანი საქართველოსთვის — პოლიტიკური პარტია საქართველოში 2007-2011 წლებში. პარტია დაარსდა 2007 წლის აგვისტოში ნაციონალური მოძრაობის ყოფილი წევრების მიერ, თავდაცვის ყოფილი მინისტრის, ირაკლი ოქრუაშვილის მეთაურობით. პარტიის დაარსების შესახებ ირაკლი ოქრუაშვილმა გამოაცხადა 2007 წლის 25 სექტემბერს. ყრილობა შედგა დეკემბერში. პარტიის დამფუძნებელთა შორის იყვნენ დეპუტატები: თეო ტლაშაძე, ქეთევან მახარაშვილი, კოკა გუნცაძე, გია ცაგარეიშვილი, გია თორთლაძე, დავით კოღუაშვილი; ჟურნალისტები: ნათია ლაზაშვილი, ნანა ლეჟავა; ასევე: ლევან ნიკოლაიშვილი (თავდაცვის მინისტრის ყოფილი მოადგილე), ეკა ბესელია (ადვოკატი). თავმჯდომარედ აირჩიეს გია თორთლაძე, გენერალურ მდივნად - გიორგი ცაგარეიშვილი. პარტია დაფუძნებისთანავე შევიდა ერთიანი სახალხო მოძრაობის ეროვნული საბჭოს შემადგენლობაში და იყო 2007 წლის ნოემბრის აქციების თანაორგანიზატორი. ვადამდელ საპრეზიდენტო არჩევნებში მხარს უჭერდა ლევან გაჩეჩილაძეს. 2008 წლის საპარლამენტო არჩევნებში მონაწილეობდა გაერთიანებული ოპოზიციის ბლოკის შემადგენლობაში. ბლოკმა მიიღო 17,73%, მაგრამ უარი განაცხადა მოპოვებულ მანდატებზე. პარტია დატოვა ბევრმა დამფუძნებელმა, მათ შორის: გია თორთლაძემ, გიორგი ცაგარეიშვილმა (ორივემ 2008 წლის 3 მარტს), კოკა გუნცაძემ, ნინო ლეჟავამ, ნათია ლაზაშვილმა. 2009 წლის აპრილსა და მაისში პარტია იყო ერთ-ერთი ორგანიზატორი მიხეილ სააკაშვილის გადადგომის მოთხოვნით მიმდინარე საპროტესტო აქციებისა. პარტია არ მონაწილეობდა 2010 წლის თვითმართველობის არჩევნებში. 2011 წლის 18 დეკემბერს სასტუმრო „რედისონ ბლუ ივერიაში“ „მოძრაობა ერთიანი საქართველოსთვის“ და „ქართული პარტიის“ გაერთიანებული სადამფუძნებლო ყრილობა გაიმართა. ყრილობაზე „მოძრაობა ერთიანი საქართველოსთვის“ და „ქართულ პარტიას“ შეუერთდა. ↑ განცხადება პარტიის დაფუძნებაზე. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-10-16. ციტირების თარიღი: 2007-09-26. ↑ ცესკომ არჩევნების შედეგები გამოაქვეყნა ↑ ოქრუაშვილის პარტიაში საკადრო ცვლილებებია. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-11-26. ციტირების თარიღი: 2009-08-06. ↑ https://netgazeti.ge/news/11984/