laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ეგორ კრასილნიკოვის სახლი

ეგორ კრასილნიკოვის სახლი (რუს. Особняк Егора Красильникова) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს პირველი მაისის ქუჩისა და მე-18 ქუჩის გადაკვეთაზე. აგებულია XIX საუკუნის უკანასკნელ მეოთხედში ეკლექტიკის სტილში. სახლი ეკუთვნოდა ვაჭარ ეგორ კრასილნიკოვს. ამჟამად შენობაში განთავსებულია ქალთა კონსულტაცია. ეგორ კრასილნიკოვის სახლს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. სახლი სოფიის 1-ელ ქუჩაზე (ამჟამად პირველი მაისის ქუჩა) ააშენეს ვაჭარ ეგორ კრასილნიკოვის დაკვეთით. სახლში იგი ცხოვრობდა თავის ოჯახთან ერთად. სახლში ზოგჯერ იმართებოდა ბალ-მასკარადები და მიღებები. დარბაზის ფანჯრები გადიოდა სოფიის პირველ ქუჩაზე. იქ მდებარეობდა გალერეა ბალუსტრადით სადაც იმყოფებოდნენ მუსიკოსები. მეთვრამეტე ქუჩის გასწვრივ მდებარეობდა საძინებლები, საბავშვო ოთახები, კაბინეტი და სხვა სათავსოები. ნახევრად სარდაფულ სართულზე განთავსებული იყო სამზარეულო, სამრეცხაო და მოსამსახურეების ოთახი. თავლა, ეტლების ფარდული და საყინულე განთავსებული იყო ეზოში. 1922 წელს, საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოახდინეს სახლის ნაციონალიზაცია. სახლში კი განათავსეს მშიერი ხალხის დახმარების სპეცპუნქტი. 1927 წელს სახლში განათავსეს ქალთა კონსულტაცია. 1943-1954 წლებში ეგორ კრასილნიკოვის ყოფილ სახლში მოქმედებდა პოლიკლინიკა. 1954-1976 წლებში კი ბავშვთა კონსულტაცია. 1976 წლიდან დღემდე კი ნაგებობაში კვლავ ქალთა კონსულტაცია მოქმედებს. 2015 წლის 29 მარტს სახლს ხანძარი გაუჩნდა. ეგორ კრასილნიკოვის სახლი აგებულია ეკლექტიკის სტილში. ერთსართულიანი ნაგებობის მთავარი ფასადი გადის პირველი მაისის ქუჩაზე. მისი შუა ნაწილი აღდგენილია და სრულდება ატიკით. სახურავის კუთხეებში დგას ოთხფერდა გუმბათები. სახლი მდიდრულადაა შემკობილი რელიეფური და თაბაშირის ფიგურებით. მთელი გაფორმება შეიცავს ბაროკოსა და რენესანსის ელემენტებს. სახლს გააჩნია დაგეგმარების კორიდორული სისტემა. ↑ 1.0 1.1 1.2 Есаулов Г. В., Черницына В. А. Архитектурная летопись Ростова-на-Дону. — 2-е изд.. — Ростов-на-Дону, 2002. — С. 91—93. — ISBN 5-8456-0489-3. ↑  რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი № ↑ Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). Официальный портал Правительства Ростовской области. ციტირების თარიღი: 2013-10-10. ↑ Пролетарский район. Памятники архитектуры района. rostov-gorod.ru. ციტირების თარიღი: 2013-10-11. ↑ В Ростове горела женская консультация и гаражи. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-04. ციტირების თარიღი: 2017-02-11.
ქეჩეკიანის სახლი

ქეჩეკიანის სახლი (რუს. Особняк Кечекьяна) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს თავისუფლების მოედანზე. აგებულია XIX საუკუნის უკანასკნელ მეოთხედში დონის ნახიჩევანის (ამჟამად დონის როსტოვის პროლეტარის რაიონი) ცენტრალურ მოედანზე. ამჟამად შენობაში განთავსებულია ა. პუშკინის სახელობის საბავშვო ბიბლიოთეკა. ქეჩიკიანის სახლს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. ქეჩეკიანის სახლი დონის ნახიჩევანის ბულვარის მოედანზე ააგეს XIX საუკუნის მესამე მეოთხედში. მის მშენებლობას ზედამხედველობდა არქიტექტორი ნიკოლაი დურბახი. დოკუმენტებიდან ცნობილი ხდება, რომ როგორც მინიმუმ 1886 წლიდან სახლი ეკუთვნოდა ოლღა ხოჯაევას. 1894 წელს ოლღამ გაყიდა სახლი და იგი იყიდა ისკუგი ქეჩეკიანმა, ექიმ თევდორე ქეჩეკიანის ცოლმა. ქეჩეკიანის ცოლი სახლში ცხოვრობდა თავის შვილებთან ერთად. ისკუგი ქეჩეკიანი იყო სომეხ ქალთა საქველმოქმედო ორგანიზაციის წევრი. მისი ძმა იყო მხატვარი მ. ალაჯალოვი, ხოლო მეუღლე თევდორე ქეჩეკიანი ქალაქის ექიმი და დონის როსტოვის საკრებულოს ხმოსანი წევრი, საკრებულოს ფინანსური კომისიის წევრი, საკრებულოს სამედიცინო კომისიის წევრი, „ნახიჩევანის სომეხთა საქველმოქმედო საზოგადოების“ წევრი, მესამე ხარისხის წმინდა ანას ორდენის კავალერი. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოახდინეს სახლის ნაციონალიზაცია. 1926 წელს (ზოგიერთი მონაცემებით 1929 წელს) შენობაში განათავსეს ა. პუშკინის სახელობის საბავშვო ბიბლიოთეკა. ქეჩეკიანის სახლი ერთსართულიანია, მაღალი სარდაფით. სახლს აქვს შიდა ეზო, სადაც ადრე მდებარეობდა სამეურნეო ოთახები: საყინულე, თავლა და ეტლების სარდაფი. სახლის ფანჟრების მიმდებარე ადგილები გაფორმებულია ბაროკოს სტილში. მთავარი შესასვლელი მდებარეობს სახლის მარცხენა მხრეს. ჩვენამდე შემონახულია ორიგინალური ხის კარი. XX საუკუნის დასაწყისში დაადგეს გუმბათი. სახლის ოთახები განლაგებულია ორ რიგად. ეზოს მხრიდან სახლს აქვს მცირე ვერანდა. ↑ 1.0 1.1 Волошинова Л. Ф. Бульварная площадь. — Ростов-на-Дону: Донской издательский дом, 2001. — С. 49—55. — (Серия "Судьбы улиц, площадей, зодчих"). — ISBN 5-87-688-202-X. ↑ Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). Официальный портал Правительства Ростовской области. ციტირების თარიღი: 2013-10-10.
ლუსეგენა პოპოვას სახლი

ლუსეგენა პოპოვას სახლი (რუს. Особняк Лусегена Попова) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს კარლ მარქსის მოედანზე. აგებულია 1890-1891 წლებში დონის ნახიჩევანის ცენტრალურ მოედანზე. სახლი ეკუთვნოდა მიწისმფლობელსა და საქონლითმოვაჭრე ლუსეგენა პოპოვას. 1928 წლიდან შენობაში განთავსებულია სამშობიარო სახლი. 2012 წელს სამშობიარო დახურეს რემონტის გამო. ლუსეგენა პოპოვას სახლს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. ორსართულიანი სახლი ააგეს 1890-1891 წლებში დონის ნახიჩევანის (ამჟამად დონის როსტოვის პროლეტარის რაიონი) ცენტრალურ მოედანზე. სახლი ეკუთვნოდა ქალაქში ცნობილ მიწისმფლობელსა და საქონლითმოვაჭრე ლუსეგენა პოპოვას. პროექტის ავტორი, სავარაუდოდ, უნდა იყოს არქიტექტორი ნიკოლაი დურბახი. სახლის პირველი სართული გაქირავებული იყო სხვადასხვა კანტორებზე და სავაჭრო დახლებზე. მფლობელის აპარტამენტები განთავსებული იყო მეორე სართულზე. 1907 და 1916 წლის მონაცემებით სახლი ეკუთვნოდა მანუკ პოპოვს, პირველი მფლობელის მემკვიდრეს. მანუკ პოპოვი აქტიურად იყო დაკავებული სავაჭრო საქმიანობით და იყო ცნობილი ქველმოქმედი. 1920 წელს, საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოახდინეს სახლის ნაციონალიზაცია და მასში განთავსდა სამხედრო-რევოლუციური კომიტეტი. 1928 წელს სახლში გაიხსნა სამშობიარო სახლი. მეორე მსოფლიო ომის დროს სამშობიაროში მუშაობდა სამი ექიმი. მათ სარდაფში გახსნეს სამშობიარო დარბაზი სადაც ღებულობდნენ ფეხმძიმეებს. ომის შემდეგ სამშობიარო სახლი გაარემონტეს და ხელახლა გახსნეს. 2012 წელს დაიხურა სარესტავრაციო სამუშაოების გამო. ლუსეგენა პოპოვას სახლი აგებულია ეკლექტიკის სტილში და გაფორმებულია ბაროკოსა და კლასიციზმის სტილში. სახლს გააჩნია დაგეგარების კორიდორული სტილი. ↑ 1.0 1.1 1.2 Волошинова Л. Ф. Бульварная площадь. — Ростов-на-Дону: Донской издательский дом, 2001. — С. 41—48. — (Серия "Судьбы улиц, площадей, зодчих"). — ISBN 5-87-688-202-X. ↑ 2.0 2.1 Ростовский роддом №2 откроется через год после ремонта на сумму в 115 млн рублей. Южный регион (2012-09-26). ციტირების თარიღი: 2013-11-20. ↑ Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). Официальный портал Правительства Ростовской области. ციტირების თარიღი: 2013-10-10.
ტრინომიალური ნომენკლატურა

ტრინომიალური ნომენკლატურა გამოიყენება ბიოლოგიური ქვესახეობების დასახელებისათვის. ცხოველებისთვის ტრინომიალურ ნომენკლატურაში გვარის და სახეობის სახელებს რომელსაც მოცემული ქვესახეობა ეკუთვნის მოსდევს საკუთრივ ქვესახეობის სახელი. ბინომიალური ნომენკლატურა
პავლე კრამერის სახლი

პავლე კრამერის სახლი (რუს. Особняк Павла Крамера) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს პუშკინის ქუჩაზე (სახლი 114). აგებულია დაახლ. 1914 წელს მეცენატ პავლე კრამერის დაკვეთით . პავლე კრამერის სახლს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. 2000-იან წლებში შენობაში განათავსეს რესტორანი. პავლე კრამერის სახლი, სავარაუდოდ, აგებულია 1914 წელს პავლე კრამერის მიერ, რომელიც ცნობილი იყო, როგორც ხელნაწერების კოლექციონერი. სამოქალაქო ომის დროს კრამერი წავიდა როსტოვიდან. მისი სურათების კოლექცია გადაეცა როსტოვის ელოვნების საოლქო მუზეუმს. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოახდინეს სახლის ნაციონალიზაცია. 1920-იანი წლებიდან შენობაში განთავსებულია რაიონის ჯანმრთელობის განყოფილება. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ კი შენობაში განთავსდა საოლქო სამედიცინო დაწესებულება. 1982 წელს სახლს რეკონსტრუქცია ჩაუტარდა. რეკონსტრუქციის პროექტის ავტორები იყვნენ არქიტექტორები ნ. სერგეევი და ვ. კოროლიოვი. რეკონსტრუქციის დასრულების შემდეგ სახლი გადაეცა მწერალთა და კომპოზიტორთა სახლს. 1999 წელს ნაგებობას ჩაუტარდა რესტავრაცია არქიტექტორ გ. შევჩენკოს პროექტის მიხედვით. რემონტის შემდეგ შენობაში გაიხსნა რესტორანი „Собрание“. ორსართულიან სახლი დგას ქუჩის სიღრმეში. მის გეგმას აქვს П-ფორმა. ფასადი გადაწყვეტილია ნეოკლასიკურ სტილში. ფასადის ცენტრში მრავალკუთხა ერკერია. ფასადის გასაფორმებლად გამოიყენება კარნიზი, თაბაშირი და სხვ. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Волошинова Л. Ф. Бульварная площадь. — Ростов-на-Дону: Донской издательский дом, 2001. — С. 41—48. — (Серия "Судьбы улиц, площадей, зодчих"). — ISBN 5-87-688-202-X. ↑ Об объявлении недвижимых памятников истории и культуры города Ростова-на-Дону под охраной органов местного самоуправления. zakon.7law.info. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-05. ციტირების თარიღი: 2013-11-24. ↑ Собрание. tourism.rostov-gorod.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-12-02. ციტირების თარიღი: 2013-11-23. ↑ Есаулов Г. В., Черницына В. А. Архитектурная летопись Ростова-на-Дону. — 2-е изд.. — Ростов-на-Дону, 2002. — С. 241. — ISBN 5-8456-0489-3.
პეტროვის სახლი (დონის როსტოვი)

პეტროვის სახლი (რუს. Особняк Петрова) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს პუშკინის ქუჩაზე (სახლი 115). აგებულია XIX საუკუნის ბოლოს, არქიტექტორ ნიკოლაი დოროშენკოს პროექტის მიხედვით. 1959 წლიდან შენობაში განთავსებულია როსტოვის სახვითი ხელოვნების საოლქო მუზეუმი. პეტროვის სახლს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. პეტროვის სახლი ააშენეს XIX საუკუნის ბოლოს. სახლის პირველი მფლობელი იყო ა. დომბროვსკი, თუმცა მან იგი მალევე გაყიდა. ცნობილია, რომ 1898 წელს სახლი გადაეცა ვლადიკავკაზის რკინიგზას. XIX საუკუნის ბოლოს ვლადიკავკაზის რკინიგზამ გამოიწვია ხანგრძლივი სასამართლო პროცესი, რომლის პერიოდშიც ითხოვდა რკინიგზის ხაზის ქვეშ მდებარე მიწის შესყიდვას. მაშინ გზის უფროსმა განაცხადა, რომ ადვოკატმა, რომელმაც მოიგო პროცესი, დომბროვსკისაგან მიიღო საჩუქარი. საკუთარი ინტერესების დასაცავად რკინიგზამ ადვკატად აიყვანა როსტოველი ადვოკატი აპოლონ პეტროვი, რომელმაც ბრწყინვალედ მოიგო აღნიშნული პროცესი. წარმატების გამო იგი დაინიშნა ვლადიკავკაზის რკინიგზის იურისტ-კონსულტანტად და საჩუქრად მიიღო დომბროვსკის სახლი. შენობაში პეტროვი ცხოვრობდა მეუღლესთან და შვილებთან ერთად. 1913 წლიდან სახლს ოფიციალურად ფლობდა მისი ცოლო სოფია. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ პეტროვები გადასახლდნენ საფრანგეთში. 1920 წელს კი საბჭოთა ხელისუფლებამ მოახდინა სახლის ნაციონალიზაცია. 1920-იან წლებში აქ განტასდა საბავშვო კომუნა, შემდეგ განათლების მუშაკთა სახლი და შემდეგ მეშახტეთა კავშირი. 1930-იან წლებში შენობაში განთავსდა ფიზკულტურული საზოგადოება „Спартак“. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ შენობაში განთავსდა მშენებლობისა და არქიტექტურის საქმეთა საოლქო განყოფილება. 1959 წელს კი შენობაში განათავსეს დონის როსტოვის სახვითი ხელოვნების საოლქო მუზეუმი. პეტროვის სახლი აგებულია ეკლექტიკის სტილში. ხოლო ფასადის გასაფორმებლად გამოყენებულია ბაროკოს, კლასიციზმისა და რენესანსის ელემენტები. მთავარი (სამხრეთის) ფასადი გადის პუშკინის ქუჩაზე. მას ასიმეტრიული კომპოზიცია გააჩნია. მთავარი შესასვლელის თავზე ჰერალდიკური ნიშანია გამოსახული. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Волошинова Л. Ф. Бульварная площадь. — Ростов-на-Дону: Донской издательский дом, 2001. — С. 85—94. — (Серия "Судьбы улиц, площадей, зодчих"). — ISBN 5-87-688-202-X. ↑ Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). Официальный портал Правительства Ростовской области. ციტირების თარიღი: 2013-09-23.
ლოგონი

ლოგონი, ლოგონე (ფრანგ. Logone) — მდინარე ჩადში და კამერუნში, მდინარე შარის მარცხენა შენაკადი. მდინარე ლოგონის დასავლეთი განშტოების სათავე მდებარეობს კამერუნის აღმოსავლეთ ნაწილში, აღმოსავლეთის განშტოების — ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე. აქედან მდინარე მიედინება ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის და ჩადის ტერიტორიებზე. მის ქვედა დინებაში მდინარე ლოგონზე გადის სახელმწიფო საზღვარი ჩადსა და კამერუნს შორის. კამერუნის ქალაქ კუსერისთან სიახლოვეს მდინარე ლოგონი უერთდება მდინარე შარის, რომელიც შემდეგ ჩაედინება ჩადის ტბაში. მდინარე ლოგონის სიგრძე შეადგენს დაახლოებით 1000 კმ-ს. მისი აუზის ფართობია — 78 ათასი კმ². ყველაზე უფრო დიდი შენაკადებია — მდინარეები მაიო-კები და ტანჯილე. მდინარის დინებაზე დაკვირვებები სწარმოებს 38 წლის (1951-1984) განმავლობაში ჩადის ქალაქ ბონგორში, დაახლოებით 450 კმ-ით ზემოთ მდინარე შარის შესართავიდან. ამ პერიოდში ბონგორში დაფიქსირებულმა საშუალო წყლის ხარჯმა შეადგინა 492 მ³/წმ. XVIII—XIX საუკუნეებში მდინარე ლოგონის ქვედა დინების აღმოსავლეთ ნაპირზე კოტოკოს ტომის ხალხმა შექმნა რამდენიმე სასულთნო, რომლებიც დამოკიდებულები იყვნენ ბორნოს და ბაგირმის იმპერიებზე. დღეისათვის ეს ტერიტორიები შედიან კამერუნის შემადგენლობაში. მდინარე ლოგონის სახელი დარქმეული აქვთ ჩადის ადმინისტრაციულ რეგიონებს — აღმოსავლეთი ლოგონი და დასავლეთი ლოგონი. ↑ GRDC - Chari Basin : Der Logone in Bongor
გუბაზეული

გუბაზეული, გუბაზოული — მდინარე საქართველოში, ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში. სათავე აქვს მესხეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, გომისციხის მთასთან, ზღვის დონიდან 2210 მ სიმაღლეზე. მდინარე სუფსის მარცხენა შენაკადი. სიგრძე 47 კმ, მდინარის აუზის ფართობი 371 კმ². მთავარი შენაკადებია ხანისწყალი და კალაშა. საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულზე, წყალმცირობა — ზამთარში. საშუალო წლიური ხარჯი 13,7 მ³/წმ. გადმოცემის თანახმად გუბაზეულისა და სუფსის შესართავში იდგა ეგრისის მეფის, გუბაზ II-ის სასახლე. მდინარის სახელწოდება სწორედ გუბაზიდან მომდინარეობს. გუბაზეულის ხეობაში მდებარეობს სოფლები ქვაბღა, ზოტი, თავპანტა, ბჟოლიეთი, ხევი, ხიდისთავი, ბუქსიეთი, ზენობანი, ქვენობანი, მეწიეთი, ჭაჭიეთი, ბუკნარი, ნაბეღლავი, ახალშენი, წიფნაგვარა, ბასილეთი. გუბაზეულის ხეობა მდიდარია მინერალური წყლებით. აღსანიშნავია სანისლიას თერმული მინერალური წყალი სოფელ ზოტში, ბორჯომის ტიპის მინერალური წყალი ნაბეღლავი სოფელ ნაბეღლავში. ხეობაში არის პირიტის საბადო სოფელ ზოტში და წაბლის ტყის კორომი სოფელ თავპანტაში. 2014 წელს ექსპლუატაციაში შევიდა „ნაბეღლავი ჰესი“, რომლის დადგმული სიმძლავრე 1.9 მგვტ-ია. აფხაზავა ი., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 171. გუბაზეულის ხეობა დაარქივებული 2016-03-15 საიტზე Wayback Machine. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 49. ↑ სიხარულიძე ი,, გუბაზ მეფის სასახლე მდინარე გუბაზეულის პირას // „ალიონი“ : გაზეთი, 2015, № 40, გვ. 7.
საგიროვის სახლი

საგიროვის სახლი (რუს. Особняк Сагирова) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს თავისუფლების მოედანზე. აგებულია XIX საუკუნის ბოლოს, არქიტექტორ ნიკოლაი დურბახის პროექტის მიხედვით. სახლი მდებარეობდა დონის ნახიჩევანში (ამჟამად დონის როსტოვის პროლეტარის რაიონი). საგიროვის სახლს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. შენობის პროექტის დამუშავება ეკუთვნის დონის ნახიჩევანელ არქიტექტორს ნიკოლაი დურბახს. თავად სახლი კი ხორბლის მწარმოებლის ა. საგიროვის კუთვნილება იყო. 1906 წელს სახლი შეიძინა ა. შელგუნოვმა. 1910-იანი წლების დასაწყისში სახლი შეიძინა მეწარმე ბ. კამერშტეინმა, სადაც მან გახსნა ქალაქში პირველი კინემატოგრაფი „ელდორადო“. 1921 წელს კინოთეატრს გადაარქვეს სახელი და უწოდეს „მესამე ინტერნაციონალი“. სამი წლის შემდეგ კი უწოდეს „კაზინო“, ხოლო 1920-იანი წლების ბოლოს უწოდეს „სპარტაკი“. 1999 წელს ქალაქის იუბილესთან დაკავშირებით შენობას ჩაუტარდა რემონტი, არქიტექტორ გ. შევჩენკოს ხელმძღვანელობით. არქიტექტორი და რესტავრატორი ლუბა ვოლოშინოვა იწუნებდა სარემონტო სამუშაოებს: საფუძველი მოპირკეთებულია მცირე ზომის ბეტონის ფილებით, შეიცვალა თავდაპირველი ფერთა გამა, დაამონტაჟეს თანამედროვე მეტალის გადმონაშვერები. სართულნახევრიანი სახლი მთავარი ფასადით გადის თავისუფლების მოედანზე. სახლს აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ქეჩეკიანის სახლი. საგიროვის სახლის ფასადის გასაფორმებლად გამოყენებულია კლასიციზმისა და ბაროკოს ელემენტები. სახლის ცენტრალურ ფასადზე ხუთი სწორკუთხა ფანჯარაა, რომლებიც გაფორმებულია დეოკრაციული თამასებით. ↑ 1.0 1.1 1.2 Волошинова Л. Ф. Бульварная площадь. — Ростов-на-Дону: Донской издательский дом, 2001. — С. 85—94. — (Серия "Судьбы улиц, площадей, зодчих"). — ISBN 5-87-688-202-X. ↑ Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). Официальный портал Правительства Ростовской области. ციტირების თარიღი: 2013-09-23.
სუპრუნოვის სახლი

სუპრუნოვის სახლი (რუს. Особняк Супрунова) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს პუშკინის ქუჩაზე (სახლი 79). აგებულია XX საუკუნის დასაწყისში და ეკუთვნოდა ცნობილ ხორბლის მეწარმეს ივანე სუპრუნოვს. სუპრუნოვის სახლს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. სუპრუნოვის სახლი ააშენეს XX საუკუნის დასაწყისში. მასში სუპრუნოვი ცხოვრობა თავის ოჯახთან ერთად. ამ სახლის მშენებლობასთან დაკავშირებულია ქალაქური ლეგენდა. თითქოს სუპრუნოვს იტალიაში მოგზაურობის დროს გადაუწყვეტია ნეაპოლის (სხვა ვერსიით გენუის) ქუჩებში გასეირნება. ვაჭარი მოიხიბლა ერთი სახლით და გადაწყვიტა, რაც არ უნდა დაჯდომოდა ეყიდა იგი და გადმოეტანა როსტოვში. ვაჭარმა თავისი სურვილი სახლის მეპატრონეს გააცნო. მეპატრონე თავიდან წინააღმდეგი იყო, მაგრამ სუპრუნოვმა იმდენად დიდი თანხა შესთავაზა, რომ იგი დათანხმდა. სახლი დაშალეს, დატვირთეს გემზე და გადმოიტანეს როსტოვში. სახლი ააგეს როსტოვში, ამ პროცესს ზედამხედველობას თავად სუპრუნოვი უწევდა. არსებობს ვარაუდი, რომ სახლის იტალიური წარმოშობა მოგონილია თვით სუპრუნოვის მიერ, რათა ყურადღება მიემართა თავისი ბიზნესკისაკენ. მეორე ვერსიის თანახმად სახლი აგებულია ადგილობრივი მასალებით. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოახდინეს სახლის ნაციონალიზაცია. სუპრუნოვი დააპატიმრეს და დაიკარგა უგზო-უკვლოდ. მეორე მსოფლიო ომის დროს სახლი სერიოზულად დაზიანდა: განადგურდა მარმარილოს მოპირკეთება, სახურავი და პარაპეტები. 1950-იან წლებში სახლს ნეოკლასიკური რემონტი ჩაუტარეს. თავდაპირველი დეკორისაგან შემორჩენილია სარდაფის სართულის მოსაპირკეთებელი შავი მარმარილო. სასახლე მოპირკეთებულია მარმარილოს და მაიოლიკის მასალით. ფანჯრები დასრულებულია ნახევრაწრიული რელიეფებით. ცენტრალური შესასვლელი გაფორმებულია მარმარილოს მასალით. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Волошинова Л. Ф. Бульварная площадь. — Ростов-на-Дону: Донской издательский дом, 2001. — С. 85—94. — (Серия "Судьбы улиц, площадей, зодчих"). — ISBN 5-87-688-202-X. ↑ Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). Официальный портал Правительства Ростовской области. ციტირების თარიღი: 2013-09-23. ↑ 3.0 3.1 3.2 Развенчание мифа. Деловой Ростов. ციტირების თარიღი: 2013-11-04.[მკვდარი ბმული] ↑ Сергей Кисин. (2010-06-15) Осколки прекрасного. rostov-dom.info. ციტირების თარიღი: 2013-11-04.
პარამონოვის საწყობები

პარამონოვის საწყობები (რუს. Парамоновские склады) — XIX საუკუნის საწყობების კომპლექსი დონის როსტოვში. მდებარეობს მდინარე დონის ნაპირზე, სოკოლოვის პროსპექტსა და უნივერსიტეტის შესახვევს შორის. არის ფედერალური მნიშვნელობის ძეგლი. პარამონოვის საწყობების ყველაზე ძველი ნაგებობა აგებულია XIX საუკუნის შუა წლებში. ყველაზე გვიანდელი კი 1890-იან წლებში. საწყობს აშენებდნენ ინჟინრები აკუნინი და ერნსტ შულმანი. თავისი არსებობის მანძილზე საწყობი სხვადასხვა მფლობელებს და ფირმებს ეკუთვნოდა. თუმცა ქალაქის მოსახლეობა მის მფლობელად მხოლოდ ერთ-ერთ მათგანს, ხორბლის მეწარმეს ელიდიფორ პარამონოვს მიიჩნევს. საწყობი სასწაულებრივად გადაურჩა მეორე მსოფლიო ომის დროს პორტის დაბომბას. თუმცა ერთ-ერთმა ბომბმა დააზიანა წყლის მიწოდების სისტემა. საბჭოთა კავშირის არსებობის უკანასკნელ წლებში საწყობი გამოიყენებოდა თავისი დანიშნულებით და იქ ინახებოდა ცემენტი, სამშენებლო მასალები და სხვ.. 1985 წელს საწყობებმა მიიღო ისტორიისა და კულტურის ადგილობრივი ძეგლის სტატუსი. ცოტა მოგვიანებით, ისტორიულმა ნაგებობამ მიიღო ფედერალური მნიშვნელობის ძეგლის სტატუსი. პარამონოვის საწყობები გაფორმებულია ლაკონიური აგურის დეკორით, რომელიც გადაწყვეტილია რომაულ და კლასიციზმის სტილში. საწყობები ამჟამად ნანგრევების სახითაა ჩვენამდე მოღწეული. წყალმომარაგების სიტემაში წყლის მუდმივი ტემპერატურის გამო თითქმის მთელი წლის მანძილზე ნანგრევებში ყვავის მწვანე ბალახი. 2011 წლის ივნისში ადგილობრივი ენთუზიასტების მეშვეობით საწყობებში გაიმართა დასუფთავების აქცია „ავგიას თავლა“. აქციას მხარს არ უჭერდა როსტოვის ოლქის საკანონმდებლო კრება და იგი უკანონოდ ჩათვალეს, სამაგიეროდ მხარს უჭერდა ცნობილი მომღერალი ნატალია ვეტლიცკაია. 2013 წლის დეკემბერში როსტოვის ოლქის საკუთრების სამინისტრომ მოიწონა პარამონოვის საწყობების რეკონსტრუქციის პროექტი. რეკონსტრუქციის პროექტი შეიმუშავა მოსკოვის არქიტექტურული ბიუროს ერთ-ერთმა წარმომადგენელმა. 2015 წლის 23 დეკემბერს ცნობილი გახდა, რომ საწყობებს უპირებდნენ დანგრევას და ხელახლა აგებას. ახალ ნაგებობაში აღარ იქნებოდა აუზი. უკანასკნელი განცხადება მთავრობის წარმომადგენლებმა გაავრცელეს 2016 წლის დეკემბრის ბოლოს: პარამონოვის საწყობების მთელი კომპლექსი ითვლება ავარიულად და საჭიროა მისი დანგრევა და ხელახლა აშენება. ასევე განაცხადეს, რომ არ იგეგმება აუზის შენარჩუნება. პარამონოვის საწყობების ნანგრევები ‎ Экскурсии по Ростову. Парамоновские склады зимой დაარქივებული 2017-12-22 საიტზე Wayback Machine. Фотографии Парамоновских складов в блоге kLepers Официальная группа в facebook Парамоновские склады в интернет журнале Донбук[მკვდარი ბმული] Парамоновские склады. Фоторепортаж ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Волошинова Л. Парамоновские склады // Молот. — 2010. — 16 июня. ↑ 2.0 2.1 Кисин С. Амбарная книга. Жизнь и забвение Парамоновских складов დაარქივებული 2012-08-19 საიტზე Wayback Machine. // Вестник. — 2008. — № 3. ↑ Собств. корр. В парамоновские склады вдохнут новую жизнь დაარქივებული 2012-07-19 საიტზე Wayback Machine. // Вечерний Ростов. — 2004. — 15 окт. ↑ 4.0 4.1 Пилипенко Г. Ростовчане! Все на склад! // www.rostovnews.net. — 2011. — 10 июня. ↑ Собств. корр. Донские власти одобрили проект реконструкции Парамоновских складов დაარქივებული 2013-12-17 საიტზე Wayback Machine. // mail.ru. — 2013. — 17 дек. ↑ Купание в памятнике архитектуры «Парамоновские склады» признали опасным для жизни
შარი

შარი (ფრანგ. Chari) — მდინარე ცენტრალურ აფრიკაში, მიედინება ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე, ჩადზე და კამერუნთან მის სახელმწიფო საზღვარზე. სათავე იქმნება მდინარეების — იამის, ბამინგის და გრიბინგის შეერთების ადგილიდან. მდინარის სიგრძეა — 1400 კმ, წყალშემკრები აუზის ფართობი — 650 000 კმ². მდინარე შარი ჩაედინება ჩადის ტბის სამხრეთ ნაწილში. ჩადის და კამერუნის სახელმწიფო საზღვართან ახლოს მდინარე შარიში ჩაედინება მისი მთავარი შენაკადი — მდინარე ლოგონი. ჩადის დასახლებული პუნქტების უმრავლესობა, ქალაქ სარჰისა და დედაქალაქ ნჯამენას ჩათვლით, თავმოყრილია მდინარე შარის რაიონში. მდინარე შარი უზრუნველყოფს ჩადის ტბაში შემავალი წყლების 90 %-ს. 58 წლის განმავლობაში, 1933 წლიდან 1991 წლის ჩათვლით ტარდებოდა მდინარეული ჩამონადენის დონის გაზომვა ნჯამენასთან ახლოს, რისი მიხედვითაც წყლის საშუალო ხარჯი შეადგენს 1059 მ³/წმ-ს, მინიმალური ხარჯი აპრილ-მაისში (დაახლოებით 150 მ³/წმ) და მაქსიმალური ხარჯი სექტემბერ-ნოემბერში (2000 მ³/წმ-ზე მეტი). აბსოლუტური მინიმუმი შეადგენს 8 მ³/წმ-ს (მდინარე პრაქტიკულად მთლიანად დაშრა), აბსოლუტური მაქსიმუმი — 4846 მ³/წმ. მთავარი შენაკადის ლოგონის გარდა, მდინარე შარიში ჩაედინებიან უფრო პატარა მდინარეები: ბაჰრ-სალამატი, ბაჰრ-სარჰი, ბაჰრ-აუკი და ბაჰრ-კეიტა. ზაფხულის წვიმიან სეზონზე შეიმჩნევა წყალმოვარდნები. მდინარეზე განვითარებულია თევზჭერა, ადგილობრივ თევზის ჯიშებში ყველაზე უფრო მეტად ძვირფასია — ნილოსის ქორჭილა. ნაოსნობა შესაძლებელია ქალაქ ბატანგაფომდე — შესართავიდან 800 კმ-ზე უფრო მეტი მანძილი. ევროპელებმა მდინარე შარი აღმოაჩინეს 1823 წელს, როდესაც ჩადის ტბა გამოიკვლიეს ბრიტანელმა მოგზაურებმა ჰიუ კლეპერტონმა, უოლტერ ოუდნიმ და დიქსონ დენემმა. ↑ 1.0 1.1 1.2 Chari River — Encyclopædia Britannica ↑ GRDC — მდინარე შარი დედაქალაქ ნჯამენასთან სიახლოვეს