laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
როსტოვის (ვარშავის) უნივერსიტეტის ადმინისტრაციული კორპუსი

როსტოვის (ვარშავის) უნივერსიტეტის ადმინისტრაციული კორპუსი (რუს. Административный корпус Ростовского (Варшавского) университета) — შენობა დონის როსტოვში. აგებულია 1897 წელს. თავდაპირველად შედიოდა ნიკოლაევის საავადმყოფოს შენობების კომპლექსში. 1915 წლიდან შენობაში განთავსდა ვარშავის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი, რომელიც ევაკუირებული იყო ვარშავიდან პირველი მსოფლიო ომის გამო. თანამედროვე ეპოქაში შენობაში განთავსებულია როსტოვის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ადმინისტრაციული კორპუსი. როსტოვის (ვარშავის) უნივერსიტეტის ადმინისტრაციულ კორპუსს აქვს რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. როსტოვის (ვარშავის) უნივერსიტეტის ადმინისტრაციული კორპუსის შენობის ავტორი სავარაუდოდ უნდა ყოფილიყო არქიტექტორი ნ. მ. სოკოლოვი. აგურის ორსართულიან შენობას აქვს დაქანებული რკინის სახურავი. ფასადი არ არის მობათქაშებული. უნივერსიტეტის ადმინისტრაციული კორპუსის მთავარი ფასადი გადის ნახიჩევანის შესახვევში. ნაგებობის ორივე მხარეს დგას რიზალიტი ატიკებით. ფასადზე სართულებს შორის ადგილი გამოყოფილია სართულთშორისი ზოლურით. ადმინისტრაციული კორპუსის გარეთა კედლები რუსტიკითაა გაფორმებული. საკმლის ღიობი პირველ და მეორე სართულზე ერთმანეთისაგან განსხვავებულია. პირვერ სართულზე ღიობ ნახევარწრიულია, ხოლო მეორეზე სწორკუთხა. ისინი გაფორმებულია სანდრიკებით, თამასებით და ციხესიმაგრის ქვებით. როსტოვის (ვარშავის) უნივერსიტეტის ადმინისტრაციული კორპუსის შენობას აქვს რთული დაგეგმარების კონფიგურაცია. მშენებლობაში გამოყენებულია კორიდორული სისტემა ორმხრივად განლაგებული ოთახებით. 1984 წელს შენობაზე დაკიდეს მემორიალური დაფა წარწერით: ↑ 1.0 1.1 г. Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). donland.ru. ციტირების თარიღი: 2013-09-07. ↑ 2.0 2.1 2.2 Шулепова Э. А. Материалы свода памятников истории и культуры РСФСР. Ростовская область.. — М.: Изд-во НИИ культуры, 1990. — С. 27. ↑ Николаевская городская больница в Ростове-на-Дону. voopiik-don.ru. ციტირების თარიღი: 2013-09-14. ↑ Кукушин B. C. Эклектика // История архитектуры Нижнего Дона и Приазовья. — Ростов-на-Дону: ГинГО, 1995. — 275 с. — ISBN 5-88616-027-2.
სამხრეთის ფედერალური უნივერსიტეტის ბოტანიკური ბაღი

სამხრეთის ფედერალური უნივერსიტეტის ბოტანიკური ბაღი (რუს. Ботанический сад Южного федерального университета) — ბოტანიკური ბაღი რუსეთში, მდებარეობს როსტოვის ოლქში, დონის როსტოვის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, მდინარე ტემერნიკის ხეობაში. დაარსებულია 1927 წელს და ეს არის პირველი ბოტანიკური ბაღი სამხრეთ რუსეთის ტერიტორიაზე. ბაღის ტერიტორიაზე მდებარეობს მინერალური წყარო, რომელიც ატარებს სერაფიმ საროველის სახელს. ბაღის ადმინისტრაცია ახდენს მის რეკლამირებას, როგორც მართლმადიდებლური სიწმინდე. ქალაქში ბოტანიკური ბაღის შექმნის შესახებ პირველად ალაპარაკდნენ 1915 წელს, მას შემდეგ, რაც დონის როსტოვში გადმოიტანეს ვარშავის უნივერსიტეტი გერმანელთა ძალების მიერ პოლონეთის დედაქალაქის დაპყრობის საფრთხის გამო. მხოლოდ 1927 წელს პროფესორ ვიქტორ ხმელენსკისა და ვ. ვერშკოვის ინიციატივით ქალაქის ხელისუფლებამ გამოყო ბოტანიკური ბაღისთვის 74,11 ჰა მიწის ნაკვეთი. მისი მთავარი დანიშნულება იყო სტეპში სხვადასხვა რეგიონიდან გადმოტანილი მცენარეების აკლიმატიზაცია. ბოტანიკური ბაღის მოწყობაში მონაწილეობდა ათასობით როსტოველი. ყველა სამუშაო მიმდინარეობდა ხელით. 1929 წელს დაწყებული სამუშაოები დასრულდა 1933 წელს. უკვე ამავე პერიოდში დაიწყო დეკორატიული, ტექნიკური და სხვა კულტურების შეგროვება. 1940 წლისათვის კოლექცია მოიცავდა ათასზე მეტ მცენარის ჯიშს. ბტანიკური ბაღის საერთო ფართობია 269,5 ჰა, საიდანაც 100 ჰა უკავია დენდრარიუმს, 7 ჰა - ორანჟერეას, ხოლო 32 ჰა - სანერგეს. მეორე მსოფლიო ომის დროს პრაქტიკულად სრულიად განადგურდა ბტანიკური ბაღი. ომის შემდეგ მთელი ბოტანიკური ბაღი და კოლექცია აღადგინეს. ამჟამად ბოტანიკური ბაღი წარმოადგენს სახელმწიფო ბიუჯეტზე მყოფ სამხრეთის ფედერალური უნივერსიტეტის სასწავლო-სამეცნიერო განყოფილებას. სამხრეთის ფედერალური უნივერსიტეტის ბოტანიკური ბაღი ერთ-ერთი უდიდესი საუნივერსიტეტო ბაღია რუსეთში. მის კოლექციაში შედის ხეების 6 500 სახეობა. განსაკუთრებით აღსანიშნავია 90 წლის 25 მეტრიანი მუხა, ბზა, კოწახური, გინკგო, ღვია, ქაცვი. ორანჟერეის კოლექციაში გვხვდება აგავა, ფიკუსი, სამოთხის ბანანი, ფინიკის პალმა და ბამბუკი. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2017-05-22 საიტზე Wayback Machine. Информация на сайте СБСР დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ Современность — Ботанический сад ЮФУ — официальный сайт. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-01-16. ციტირების თარიღი: 2017-02-12. ↑ 2.0 2.1 Ландшафтная архитектура. Rostov Region. ციტირების თარიღი: 2017-02-06.
დონის როსტოვის გიმნაზია № 36

გიმნაზია № 36 (რუს. Гимназия № 36) — მუნიციპალური ზოგადასაგანმანათლებლო დაწესებულება დონის როსტოვში. ნაგებობა ააგეს 1915 წელს მოდერნის სტილში არქიტექტორ პ. ლიუბიმოვის პროექტის მიხედვით. გიმნაზიის შენობას გააჩნია რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. 1906 წელს სახელმწიფო მრჩეველმა ნიკოლაი სტეფანოვმა როსტოვში გახსნა ოთხკლასიანი ვაჟთა გიმნაზია. თავდაპირველად იგი განთავსებული იყო ყოფილ საბავშვო სახლში, რამდენიმე წლის შემდეგ კი სტეფანოვმა გადაწყვიტა გიმნაზიისათვის აეშენებინა ახალი შენობა. გიმნაზიის ახალი შენობა ააგეს 1915 წელს როსტოველი არქიტექტორის პ. ლიუბომოვის პროექტის მიხედვით. გიმნაზიაში ღებულობდნენ 14-15 წლიდან. სწავლის გადასახადი მოსამზადებელ კლასში იყო 100 რუბლი, ხოლო პირველ კლასში - 130 რუბლი. 1916 წლიდან გიმნაზიაში სწავლა შეეძლოთ, როგორც ბიჭებს, ასევე გოგონებსაც. რუსეთის სამოქალაქო ომის პერიოდში გიმნაზია მოქმედი იყო. 1920 წელს იგი გადააკეთეს № 95 პირველი დონის დაწყებით სასწავლებლად. 1922 წელს მის ბაზაზე გაიხსნა ტროცკის სახელობის № 24 სკოლა პირველი და მეორე საფეხურისათვის. 1926 წლიდან ეს არის ტროცკის სახელობის № 5 შვიდწლიანი სკოლა. 1938 წლიდან კი მას ეწოდება გორკის სახელობის № 36 საშუალო სკოლა. 1962 წელს სკოლაში რამდენიმე საგანი ინგლისურ ენაზე ისწავლებოდა. 1997 წელს სკოლას ეწოდა გიმნაზია № 36. 2007 წელს სკოლა გახდა კონკურს „რუსეთის საუკეთესო სკოლის“ ლაურეატი. აგურის სამსართულიანი შენობა აგებულია მოდერნის სტილში. მდებარეობს გორკის ქუჩისა და სობორნის შესახვევის კუთხეში. მას აქვს დაგეგმარების რთული კონფიგურაცია. 2011 წლის 1 სექტემბერს შესასვლელის წინ გაიხსნა ძეგლი „ბიჭი გლობუსზე“. ალექსანდრ მინცი — რადიოტექნიკოსი, გიმნაზიაში სწავლობდა 1908-1916 წწ. მისი პატივისცემის ნიშნად 1977 წელს დაკიდეს მემორიალური დაფა. ვლადიმირ რინძიუნი — მწერალი, პუბლიცისტი ჟურნალისტი, ცნობილია ფსევდონიმით ა. ვეტულგინი. გიმნაზიაში სწავლობდა 1906-1914 წლებში. დაჯილდოებულია ოქროს მედლით. Весь Ростов и Нахичевань-на-Дону. 1914.. — Харьков, 1914 Вся Донская область и Северный кавказ на 1908 г.. — Ростов-н/Д, 1908 Гегузин И. Страницы ростовской летописи. — Ростов-н/Д, 1983 Чеботарев Г. А. Ростов. Нахичевань-на-Дону. Справочная книжка. — Ростов-н/Д, 1911—1912 ↑ 1.0 1.1 Шулепова Э. А. Материалы свода памятников истории и культуры РСФСР. Ростовская область.. — М.: Изд-во НИИ культуры, 1990. — С. 23. ↑ 2.0 2.1 2.2 100 лет ростовской гимназии N 36. rostovnews.net (2011-08-31). ციტირების თარიღი: 2013-08-19. ↑ История. Официальный сайт гимназии № 36. ციტირების თარიღი: 2013-08-19. ↑ Лауреаты, 2007 год დაარქივებული 2014-02-02 საიტზე Wayback Machine. на сайте конкурса «Лучшие школы России» ↑ Девочка на шаре, а мальчик — на глобусе. В Ростове. rostovnews.net (2011-08-31). ციტირების თარიღი: 2013-08-19. ↑ Министерство народного просвещения, Аттестат зрелости (копия), Архив Московского университета, личное дело студента, стр.1-3
დონის როსტოვის მთავარი საგუნდო სინაგოგა

მთავარი საგუნდო სინაგოგა (რუს. Главная хоральная синагога) — ყოფილი სინაგოგა დონის როსტოვში. შენობა მდებარეობს მისამართზე: ბაუმანის ქუჩა 70. სინაგოგა გაიხსნა 1868 წელს. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოხდა შენობის ნაციონალიზაცია და იგი გადააკეთეს. ამჟამად მასში განთავსებულია კანისა და ვერნეროლოგიური დისპანსერი. მთავარი საგუნდო სინაგოგის შენობას აქვს რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. პირველი დროებითი ხის სინაგოგა დონის როსტოვში ააშენეს 1855 წელს. იგი მდებარეობდა ულიანოვსკისა და ბაუმანის თანამედროვე ქუჩებს შორის. ვოროშილოვის პროსპექტის ახლოს. 1863 წელს ახლოს აშენდა აგურის სამლოცველო. მაგრამ შენობა იყო მყიფე და 1866 წელს დაანგრიეს. 1868 წელს, მის ადგილზე ააშენეს ახალი ორსართულიანი სინაგოგა.. პროექტის ავტორობა მიეწერება ქალაქის მთავარ არქიტექტორს სავიცკის. სინაგოგის მშენებლები იყვნენ ა. კაპლუნი, ს. ფრეი-შისტი, ა. დანცინგერი. მშენებელობისათვის შემოწირულობების ორგანიზება მოახდინა რაბინმა ფაბიან გნესინმა, კომპოზიტორ მ. გნესინის მამამ. მისი ძალისხმევით შეგროვდა16 342 რუბლი 87 კაპიკი. მთავარი საგუნდო სინაგოგა საზეიმოდ გაიხსნა 1868 წლის 30 აგვისტოს. 1881 წელს სინაგოგას მიაშენეს სამლოცველო ოთახი. 1903 წელს სინაგოგასთან გაიხსნა ებრაული ბიბლიოთეკა-სამკითხველო. გარდა ამისა აქ განათავსეს თალმუდ-თორას სკოლა. ასე, რომ მთავარი საგუნდო სინაგოგა გახდა საკულტო-სასწავლო კომპლექსი. სინაგოგის უკანასკნელი რაბინი რევოლუციამდე იყო მ. გოლდენბერგი. 1935 წელს მხდა სინაგოგის ნაციონალიზაცია და იქ განათავსეს კანისა და ვენერიული დისპანსერი, 1998 წლის 9 ოქტომბრიდან ნაგებობაკულტურული მემკვიდრეობის ძეგლია. 2016 წელს როსტოვის ოლქის მთავრობამ მიიღო გადაწყვეტილება სინაგოგის შენობა დაუბრუნოს ქალაქის ებრაულ საზოგადოებას.. ↑ 1.0 1.1 1.2 Малаховский Е. И. Храмы и культовые сооружения Ростова-на-Дону. — Ростов-на-Дону: Издательство «NB», 2006. — С. 163—164. — ISBN 5-98155-014-7. ↑ 2.0 2.1 Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). Официальный портал Правительства Ростовской области. ციტირების თარიღი: 2013-09-28. ↑ 3.0 3.1 3.2 Евгений Иванович Малаховский, Евгений Вениаминович Мовшович. Иудейские молитвенные дома и синагоги Ростова-на-Дону. «Донской временник». ციტირების თარიღი: 2013-10-17. ↑ Ростовский театр кукол переедет на Красноармейскую, а старое здание передадут епархии. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-23. ციტირების თარიღი: 2017-02-12.
ვარშავის უნივერსიტეტის მთავარი კორპუსი (დონის როსტოვი)

ვარშავის უნივერსიტეტის მთავარი კორპუსი (რუს. Главный корпус Варшавского университета) — შენობა დონის როსტოვში. აგებულია 1912-1914 წწ. არქიტექტორ ი. ჩერკესიანის პროექტის მიხედვით. მდებარეობს დიდი სადოვაიის ქუჩისა და ოსტროვსკის შესახვევის გადაკვეთაზე. ამჟამად წარმოადგენს სამხრეთის ფედერალური უნივერსიტეტის ერთ-ერთ კორპუსს. შენობა აგებულია მოდერნის სტილში და გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. XX საუკუნის დასაწყისში დიდი სადოვაიის ქუჩისა და ფოსტის (ამჟამად ოსტროვსკის) შესახვევის რაიონში მდებარეობდა პირველი გილდიის ვაჭრის ნ. ჩურილინის ფაბრიკა და ქარხანა. 1912 წელს ქალაქის ხელმძღვანელობამ გადაწყვიტა ამ ადგილზე აეშენებინათ შემოსავლიანი სახლი. გამოცხადდა კონკურსი, რომელშიც გაიმარჯვა სამოქალაქო ინჟინერიის ინსტიტუტის სტუდენტ ი. ჩერკესიანის პროექტმა. მეორე და მესამე ადგილზე გავიდნენ შესაბამისად კიეველი (ი. ტოროვი) და როსტოველი (გ. ვასილევი) არქიტექტორები. ჩერკესიანის პროექტი რამდენიმე ცვლილების შემდეგ დაამტკიცეს. ამავე წელს დაიწყეს მშენებლობა, რომელიც დასრულდა 1914 წელს და შენობაც გახსნეს. 1915 წელს გერმანული ძალები მიუახლოვდნენ ვარშავას. მიიღეს გადაწყვეტილება მოეხდინათ ვარშავის უნივერსიტეტის ევაკუაცია დონის როსტოვში. ყოფილი საქალაქო შემოსავლების სახლი გახდა უნივერსიტეტის მთავარი კორპუსი. აქვე განთავსდა ისტორია-ფილოლოგიის, ფიზიკა-მათემატიკის, იურიდიული და სამედიცინო ფაკულტეტები, ლაბორატორია და კლინიკა. 1917 წელს უნივერსიტეტს ეწოდა „დონის უნივერსიტეტი“. 1930-იან წლებში როსტოვის უნივერსიტეტი განათავსეს კისტოვის ყოფილ სახლში, ხოლო მის ადგილზე განთავსდა როსტოვის სახელმწიფო პედაგოგიური უნივერსიტეტი. 1993 წელს პედაგოგიური ინსტიტუტი გახდა უნივერსიტეტი. 2006 წელს იგი შეუერთდა სამხრეთის ფედერალურ უნივერსიტეტს. კორპუსი აგებულია მოდერნის სტილში კლასიციზმის ელემენტებით. ხუთსართულიან შენობას აქვს რთული დაგეგმარება. შენობის დაგეგმარება არის კორიდორული სისტემის. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Шулепова Э. А. Материалы свода памятников истории и культуры РСФСР. Ростовская область.. — М.: Изд-во НИИ культуры, 1990. — С. 25. ↑ Структура ЮФУ. dbs.sfedu.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-12-15. ციტირების თარიღი: 2013-09-11. ↑ г. Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). donland.ru. ციტირების თარიღი: 2013-09-07. ↑ 4.0 4.1 Сергей Иваненко Доходный дом // Ростов официальный. — 2004. — № 22 (497).}} ↑ Кукушин B. C. Русский классицизм // История архитектуры Нижнего Дона и Приазовья. — Ростов-на-Дону: ГинГО, 1995. — 275 с. — ISBN 5-88616-027-2.
სულის მდინარე

სულის მდინარე – მიხო მოსულიშვილის 2012 წლის მოთხრობების კრებული. მიხო მოსულიშვილის წიგნი „სულის მდინარე“ განსხვავებული სტილითა და განსხვავებულ თემატიკაზე შექმნილ თორმეტ ნოველას აერთიანებს. მერვე ტყვია ურაკპარაკი ორდერი შლაპაზე ძაღლის ღირსება ალლოპლანტი თბილისური ოფორტები „ომ მანი პედმე ჰუმ“, ანუ როგორ ავამოძრაოთ სამყარო თანაგრძნობისაკენ ცეკვა კლდეზე ღმერთო, ჰფარავდე დედოფალს დაზვერვაზე ალან რიჩარდ მიიკანთან ერთად დიდგორული ჩანახატები წინაღამე წიგნის დიზაინი ეკუთვნის თეონა ჭანიშვილს. მოთხრობების კრებულს ანოტაციად უძღვის ავტორის ამავე სახელწოდების მინიატურა: სულის მდინარე სულის მდინარე] ↑ ანოტაცია წიგნის ყდაზე
სამხრეთის ფედერალური უნივერსიტეტის მთავარი კორპუსი

სამხრეთის ფედერალური უნივერსიტეტის მთავარი კორპუსი (რუს. Главный корпус Южного федерального университета) — შენობა დონის როსტოვში. აგებულია 1914-1917 წწ. გრიგორ ვასილევის პროექტის მიხედვით. ამჟამად წარმოადგენს სამხრეთის ფედერალური უნივერსიტეტის მთავარ კორპუსს. შენობას გააჩნია რუსეთის ფედერაციის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. ამჟამინდელი სამხრეთის ფედერალური უნივერსიტეტის მთავარი კორპუსი შენდებოდა 1914-1917 წლებში დონელი ვაჭრისა და ხე-ტყის მწარმოებლის გ. კისტოვისათვის. პირველი მსოფლიო ომის დროს იგი იჯარით აიღო საარტილერიო ბრიგადამ. ოქტომბრის რევოლუციისა და სამოქალაქო ომის შემდეგ იგი დაიკავა „Донсовгорхоз“-მა, ხოლო 1924 წლიდან — დონის აღმასკომმა. 1930-იანი წლების დასაწყისში შენობაში განთავსდა: „Донвнуторг“, დონის მუშათა და გლეხთა ინსპექცია, მიწის სამხარეო სამმართველო, ჯანმრთელობის დაცვის სამხარეო განყოფილება, სახალხო განათლების სამხარეო განყოფილება. 1935 წელს როსტოვის ქალაქის საბჭოსა და ქალაქკომის გადაწყვეტილებით შენობა გადაეცა როსტოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტს. ამასთანავე შენობაში განთავსებული იყო სამხარეო არქივი. 1940-იან წლებში შენობა დროებით დაიკავა სახელმწიფო უშიშროების სახალხო კომისარიატმა, ხოლო შემდეგ განთავსდა უნივერსიტეტის ადმინისტრაციულ-სამეურნეო აპარატი, რამდენიმე ფაკულტეტი და ლაბორატორია. სამხრეთის ფედერალური უნივერსიტეტის მთავარი კორპუსი ხუთსართულიანია. მას უჭირავს დიდი სადოვაიის ქუჩისა და უნივერსიტეტის შესახვევის კუთხე. მთავარი შესასვლელი თავდაპირველად კუთხიდან ჰქონდა. ნაგებობა შეიცავს მოდერნისა და ნეოკლასიციზმის ელემენტებს. შენობას გააჩნია დაგეგმარების კორიდორული სისტემა. Доходный дом Г. Я . Кистова Дом купца Кистова დაარქივებული 2017-01-18 საიტზე Wayback Machine. Ростовские университеты ↑ 1.0 1.1 Шулепова Э. А. Материалы свода памятников истории и культуры РСФСР. Ростовская область.. — М.: Изд-во НИИ культуры, 1990. — С. 25. ↑ Любовь Феоктистовна Волошинова Городской архитектор начала XX века — Григорий Николаевич Васильев // Донской временник. Год 2003-й. Ростов н/Д, 2002 ↑ г. Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). donland.ru. ციტირების თარიღი: 2013-09-07. ↑ Здание городского доходного дома (Доходный дом Г.Я. Кистова) – Ростов-на-Дону
არავის ვეყმოთ, არცა ვემონოთ, გარეშე ღვთისა დამბადებლისა

არავის ვეყმოთ, არცა ვემონოთ, გარეშე ღვთისა დამბადებლისა — პიესა რვა სცენად, ჟანრობრივად დოკუმენტური დრამა, დაწერილი 2010 წელს მიხო მოსულიშვილის მიერ. პიესის მოქმედება წარმოებს ორი საუკუნის განმავლობაში, – დღიდან რუსეთის იმპერიის საქართველოში შემოსვლისა (1801 წელი), ვიდრე აფხაზეთის და სულ ბოლო, 2008 წლის რუსეთ-საქართველოს ხუთდღიან ომამდე. ამ პიესაში დაუფარავად და მართებულად არის წარმოდგენილი ძირითადი საკვანძო მომენტები რუსეთისა და საქართველოს, როგორც იმპერიისა და დამონებული ქვეყნის ურთიერთობის ისტორიიდან. პიესაში გაცოცხლებული არიან ის ქართველი გმირები, პოლიტიკოსები თუ მეომრები, ვინც თავისი სამშობლოს თავისუფლებას შესწირა თავი და მტრისათვის აუღებელ ციხე-სიმაგრეებად, ჩვენთვის კი სამშობლოს სიყვარულის და თავდადების მაგალითებად იდგნენ და დგანან დღესაც. პიესაში დრამატულად გაცოცხლებულია სცენები მერაბ კერვალიშვილის წიგნიდან „სიკვდილის ქრონიკები ანუ წვიმის რექვიემი აფხაზეთის მთებში“ აფხაზეთის ომიდან; და ასევე გიორგი ყარყარაშვილის წიგნიდან „ეს ჩვენი სამშობლო იწვის“ რუსეთ-საქართველოს ომიდან. მაშინდელი პრესის მასალების მიხედვით პიესაში წარმოდგენილი არიან 2008 წლის 11 აგვისტოს გამართული შინდისის ბრძოლის გმირები: მიხეილ დვალიშვილი, მალხაზ აბაშიძე, ამირან შაინიძე, ალექსანდრე ონიანი, რუსლან წულაძე, ზვიად კაცაძე, ილია გაბუნია, რომან ზოიძე, კახა კოშაძე, ემზარ წილოსანი, ფელიქს კაკაურიძე, ვეფხია ჯიშკარიანი, მარლენ ბარამია, ილია შეყლაშვილი, ირაკლი ჯანელიძე, შმაგი კუპატაძე, ნიკოლოზ ფორჩხიძე. პიესაში მთლიანად შედის ოთარ ჭილაძის მიერ „მეომართა ლიგის“ ყრილობაზე წარმოთქმული მოკლე სიტყვა – „გახსოვდეს, წინ მარადისობაა!“ პირველი მეორე მესამე მეოთხე ქალი 2010 — რუსთავის კულტურის ცენტრი, რეჟისორი გეგა ქურციკიძე 2012 — ნოდარ დუმბაძის სახელობის სახელმწიფო ცენტრალური საბავშვო თეატრი, რეჟისორი გეგა ქურციკიძე 2010 წ. — „თითქმის პიკასო და ცოტა ბოსხი, მარჯვნიდან...“. 2010 წ. — „საბა“ ელექტრონული წიგნების სახლი, გამომცემლობა „მიმოსი“ არავის ვეყმოთ, არცა ვემონოთ, გარეშე ღვთისა დამბადებლისა დაარქივებული 2016-09-09 საიტზე Wayback Machine. წიგნის ბიბლიოთეკაში თითქმის პიკასო და ცოტა ბოსხი, მარჯვნიდან... დაარქივებული 2013-05-31 საიტზე Wayback Machine. ↑ სიკვდილის ქრონიკები ანუ წვიმის რექვიემი აფხაზეთის მთებში ↑ ეს ჩვენი სამშობლო იწვის ↑ შინდისის გმირები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-01-06. ციტირების თარიღი: 2017-02-12. ↑ Mixo Mosulišvili (2010), Titqmis picaso da cota boskhi, marjvnidan, Tbilisi, Georgia: Saari, http://openlibrary.org/books/OL24988611M/Titqmis_picaso_da_cota_boskhi_marjvnidan ↑ https://saba.com.ge/books/details/760
მასალიტინის სახლი

მასალიტინის სახლი (რუს. Дом Масалитиной) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს დიდი სადოვაიის ქუჩისა და კიროვის პროსპექტის გადაკვეთაზე. აგებულია 1890 წელს ეკლექტიკის სტილში არქიტექტორ გრიგორ ვასილევის მიერ. XX საუკუნის დასაწყისში სახლი ეკუთვნდა ვაჭარ პ. მასალიტინს. ამჟამად შენობაში განთავსებულია რესტორანი „ნიუ-იორკი“ მასალიტინის სახლს გააჩნია რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. მასალიტინის სახლი (რომელსაც თავიდან ვოროჟეინის სახლს უწოდებდნენ) ააგეს 1890 წელს არქიტექტორ გრიგორ ვასილევის პროექტის მიხედვით. 1913-1914 წლებიდან სახლი უკვე ვაჭარ მასალიტინის კუთვნილებაა. შენობაში განთავსებული იყო მარმელშტეინის საგალანტერიო ფაბრიკა, მასალიტინის ჰალვის საკონდიტრო ფაბრიკა, ბეიტლანისა და კიუნცელმის ძეხვის ფაბრიკა, ვოლოშინოვის საათების მაღაზია. 1920-იან წლებში, საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოახდინეს სახლის ნაციონალიზაცია. მეორე სართულზე განათავსეს საცხოვრებელი ბინები. მეორე მსოფლიო ომის დროს დაიკარგა კუთხის გუმბათი, ომის შემდეგ იგი აღადგინეს, თუმცა შედარებით მარტივ ფორმებში. 1950-იან წლებში სახლის პირველ სართულზე განლაგებული იყო: საპარიკმახერო, საკონდიტრო მაღაზია და ლუდის ბარი. 1990-2000 წლებში შენობას რამდენიმეჯერ შეეცვალა მფლობელი. თითოეული მათგანი ცდილობდა შეეცვალა მისი სახე. 2010-იანი წლების დასაწყისში სახლს ჩაუტარდა რემონტი. მშენებლები განუდგნენ პროექტს, რის გამოც შეიცვალა შენობის სრული ფერთა გამა. პირველი სართული შეღებეს მწვანედ. 2013 წლის 28 სექტემბერს შენობაში მოხდა ხანძარი. მასალიტინის სახლი აგებულია ეკლექტიკის სულისკვეთებით. მის არქიტექტურაში ასევე გამოიყენება ბაროკოსა და კლასიციზმის ელემენტები. ფასადებს ამშვენებს აგურის დეკორაცია. სარკმლის ღიობები გაფორმებულია დეკორაციული თამასებით და სანდრიკებით. Есаулов Г. В., Черницына В. А. Архитектурная летопись Ростова-на-Дону. — 2-е изд.. — Ростов-на-Дону, 2002. — ISBN 5-8456-0489-3. ↑ 1.0 1.1 1.2 Кукушин B. C. Русский классицизм // История архитектуры Нижнего Дона и Приазовья. — Ростов-на-Дону: ГинГО, 1995. — 275 с. — ISBN 5-88616-027-2. ↑ А. Оленев «Нью-Йорк» закоптил ростовское небо // Вечерний Ростов. — 30 сентября 2013 года. ↑ Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). Официальный портал Правительства Ростовской области. ციტირების თარიღი: 2013-09-28. ↑ 4.0 4.1 4.2 Доходный дом К.А. Ворожеина (Дом П. Масалитиной). voopiik-don.ru. ციტირების თარიღი: 2013-10-15. ↑ Доходный дом Ворожеина не прошел проверку. ГТРК Дон-ТР. ციტირების თარიღი: 2013-10-16. ↑ Евдокия Ветрова. (2013-09-28) В центре Ростова загорелся ресторан «Нью-Йорк». donnews.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-10-17. ციტირების თარიღი: 2013-10-16.
გუბი

გუბი — ხონის მუნიციპალიტეტის სოფლების დიდი გუბის, პატარა გუბის და შუა გუბის ძველი სახელწოდება. აღნიშნული სოფლები ამჟამად ერთიანდებიან ხონის მუნიციპალიტეტის გუბის თემში. 1883 წელს სოფელ გუბში გაიხსნა სკოლა. 1926 წლისთვის გუბის თემი შედგებოდა ოთხი სოფლიდგან და მისი მოსახლეობა შეადგენდა 1969 ადამიანს, ხოლო ფართობი 34,6 კმ სოფელში დაიბადა და დაკრძალულია მეწარმე ნესტორ წერეთელი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 288.
მელკონოვ-ეზეკოვის სახლი

მელკონოვ-ეზეკოვის სახლი (რუს. Дом Мелконова-Езекова) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობდა დიდი სადოვაიის ქუჩისა და ვოროშილოვის პროსპექტის გადაკვეთაზე. აგებულია XX საუკუნის დასაწყისში მოდერნის სტილში. ოქტომბრის რევოლუციის პერიოდში შენობა დაანგრიეს. XIX საუკუნის ბოლოს დიდი სადოვაიის ქუჩისა და დიდი პროსპექტის (ამჟამად ვოროშილოვის პროსპექტი) გადაკვეთაზე ააშენეს სახლი, რომლის მფლობელი იყო ნახიჩევანელი მოვაჭრეთა ოჯახის ცნობილი წარმომადგენელი გავრილ მელკონოვ-ეზეკოვი, რომელსაც მოსახლეობა „მეფის შალს“ უწოდებდა. სახლის მშენებლობასთან დაკავშირებულია ქალაქური ლეგენდა მეცხენე კარაპეტ ჩერნოვსა და შალის მწარმოებელ მელკონოვ-ეზეკოვის დავის შესახებ. იმის გასაგებად თუ რომელი უფრო მდიდარი იყო მათ გადაწყვიტეს აეშენებინათ სახლები დიდი სადოვაიის ქუჩისა და დიდი პროსპექტის გადაკვეთაზე ერთმანეთის პირდაპირ. კამათში გაიმარჯვებდა ის ვისი სახლიც იქნებოდა ბრწყინვალე. თავდაპირველად სახლები იყო სამსართულიანი, მაგრამ როდესაც დონის როსტოვში დაიწყო მშენებლობის ბუმი, ორივე მეწარმემ გადაწყვიტა სახლისთვის დაეშენებინათ კიდევ ორი სართული. შედეგად მელკონოვ-ეზეკოვის სახლი გუმბათის წყალობით რამდენიმე მეტრით მაღალი აღმოჩნდა. ჩერნოვმა გუმბათის დადგმა ვეღარ შეძლო. სამაგიეროდ მან დაამატა სვეტები, რის გამოც ადგილობრივი მოსახლეობა მას უწოდებდა სახლს „სვეტებით სახურავზე“. ორივე სახლი აგებული იყო ეკლექტიკის სტილში. XX საუკუნის დასაწყისში კი გადააკეთეს მოდერნის სტილში. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მელკონოვ-ეზეკოვის სახლის პირველ სართულზე მოქმედებდა კინოთეატრი „კოლიზეუმი“. კინოთეატრის სცენაზე 1920-იან წლებში გამოვიდა პოეტი სერგეი ესენინი. მეორე მსოფლიო ომის დროს შენობას დაეცა ავიაბომბი და ნაწილობრივ დაინგრა. ომის შემდგომ სახლი მთლიანად დაანგრიეს, მისი აგურის მასალები გამოიყენეს მის ადგილზე აგებული საცხოვრებელი სახლის მშენებლობისთვის. 1953 წლიდან 2000-იანი წლების ბოლომდე ახალ შენობაში განთავსებული იყო კინოთეატრი „Буревестник“. ამჟამად ამ შენობაში მოქმედებს რუსეთის პრეზიდენტის სრულუფლებიანი წარმომადგენელი სამხრეთის ფედერალურ ოლქში. Дом Мелконова-Езекова — место отдыха городской интеллигенции დაარქივებული 2017-02-04 საიტზე Wayback Machine. . Все памятники архитектуры. Архитектура Ростова-на-Дону. Часть 2-я. Дома Чернова и Мелконова-Езекова Дом Мелконова-Езекова ↑ 1.0 1.1 Есаулов Г. В., Черницына В. А. Архитектурная летопись Ростова-на-Дону. — 2-е изд.. — Ростов-на-Дону, 2002. — С. 98—101. — ISBN 5-8456-0489-3.
გუბისწყალი (მრავალმნიშვნელოვანი)

გუბისწყალი შეიძლება აღნიშნავდეს: გუბისწყალი — მდინარე საქართველოში გუბისწყალი — სოფელი წყალტუბოს მუნიციპალიტეტში