laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ვაგან მამასახლისოვი

ვაგან ივანეს ძე მამასახლისოვი (დ. 5 დეკემბერი [ძვ. სტ. 22 ნოემბერი], 1907, თბილისი — გ. 19 ივნისი, 1972, თბილისი) — ფიზიკოსი, საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე, პროფესორი. საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1960). 1925 წელს დაამთავრა თბილისის მეორე სამრეწველო ტექნიკუმი და ჩაირიცხა ეგრეთ წოდებულ რუსულ პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში. მუყაითი სტუდენტი ხელმოკლეობის გამო იძულოებული გახდა დროებით შეეწყვიტა სწავლა და მუშაობა დაეწყო. 1927 წელს განაახლა მეცადინეობა. მაშინ მისი მათემატიკის მასწავლებლები იყნენ ცნობილი მეცნიერები ა. რაზმაძე და კ. მარჯანიშვილი. ამ უკანასკნელის რჩევითა და დახმარებით, ა. რაზმაძესთან მკაცრი გამოცდის შემდეგ 1927 წლის დეკემბერში ვ. მამასახლისოვი გადაიყვანეს უნივერსიტეტში მათემატიკის ფაკულტეტზე, რომელიც 1930 წელს დაამთავრა და მუშაობა დაიწყო ამიერკავკასიის თბილისის საინჟინრო და სატყეო-ტექნიკურ ინსტიტუტში, სადაც კითხულობდა ლექციებს უმაღლეს მათემატიკასა და თეორიულ მექანიკაში. 1933 წელს ვ. მამასახლისოვი მიავლინეს ლენინგრადის ფიზიკა-ტექნიკის ინსტიტუტის ასპირანტურაში თეორიული ფიზიკის კურსის გასავლელად. 1936 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია, რომელიც იყო ლენინგრადში პირველი დაცული დისერტაცია ატომბირთვის თეორიაში. შემდეგ დაბრუნდა სამშობლოში და სათავეში ჩაუდგა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტის თეორიული ფიზიკის კათედრას, პარალელურად მოღვაწეობდა რესპუბლიკის სხვადასხვა უმაღლეს სასწავლებლებშიც. 1943 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია, 1960 წელს კი საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსად აირჩიეს. ვაგან მამასახლისოვი ათეული წლების მანძილზე კითხულობდა ლექციებს ზოგად ფიზიკაში, კვანტურ მექანიკაში, თეორიულ მექნიკაში, ატომბირთვის თეორიაში და სხვა. წლების მანძილზე იყო უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტის დეკანი. იყო მრავალი სამეცნიერო საბჭოს წევრი, ხოლო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიაში ბირთვული ფიზიკის საპრობლემო საბჭოს თავმჯდომარე. დაჯილდოვებული იყო შრომის წითელი დროშის, საპატიო ნიშნის ორდენებიტა და მედლებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. მის გვერდით დასაფლავებულია მისი მეუღლე — ნინო (ნუნუ) ნიკოლოზის ასული კეცხოველი (დ. 14 მაისი, 1909, სოფ. ტყვიავი, ახლანდელი გორის მუნიციპალიტეტი — გ. 27 თებერვალი, 1994, თბილისი). ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 244, თბ., 1994
შალვა მამალაძე

შალვა პეტრეს ძე მამალაძე (დ. 8 აგვისტო, 1895, სოფელი ხევი, ოზურგეთის მაზრა, ქუთაისის გუბერნია — გ. 19 იანვარი, 1963, თბილისი) — ქართველი მხატვარ-პეიზაჟისტი, საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1945), პროფესორი. იყო ერთ-ერთი პირველი სტუდენტი 1922 წელს თბილისში გახსნილი სამხატვრო აკადემიისა, სადაც ერთდროულად ეუფლებოდა ფერწერასა და არქიტექტურას. დიდია მისი დამსახურება ქართული პეიზაჟური მხატვრობის წინაშე. ამ ჟანრში იგი არის ერთ-ერთი საუკეთესო შემოქმედი. მის კალამს ეკუთვნის ათასამდე ტილო, რომელშიც მხატვარმა უმღერა თავის სამშობლოს. მხატვრის შემოქმედებიდან განსაკუთრებით აღსანიშნავია „სოფლის ხედი“, „ტყიბულის ხედი“, „ცემი“, „მთის სოფელი“ და სხვა. 1943 წლიდან გარდაცვალებამდე იყო მისივე აღმზრდელი აკადემიის პროფესორი. შალვა მამალაძე პირველი ქართველი მხატვარია, რომელმაც დიდი როლი შეასრულა ეროვნული კინემატოგრაფიის განვითარების საქმეში. მან მხატვრულად გააფორმა ფილმები: „უგუბზიარა“ „ნარინჯის ველი“, „დიადი განთიადი“, „კოლხეთის ჩირაღდნები“ და სხვა. ერთხანს მუშაობდა „უზბეკფილმში“. დაჯილდოვებული იყო შრომის წითელი დროშისა და „საპატიო ნიშნის“ ორდენებით და მედლებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 244, თბ., 1994 შალვა მამალაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი შალვა მამალაძე კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
კონსტანტინე ლორთქიფანიძე

კონსტანტინე ალექსანდრეს ძე ლორთქიფანიძე (დ. 7 იანვარი, 1905, დიდი ჯიხაიში, ახლანდელი სამტრედიის მუნიციპალიტეტი — გ. 30 ივლისი, 1986, თბილისი) — ქართველი მწერალი. ქუთაისის პირველი ტექნიკუმის დამთავრებისთანავე ჩაება ლიტერატურულ ცხოვრებაში. იყო ქუთაისში პროლეტარ მწერალთა კავშირის დამაარსებელი ჯგუფის ერთ-ერთი აქტიური წევრი. ლიტერატურაში კ. ლორთქიფანიძე ლექსებით შემოვიდა. 1926 წლიდან, ზედიზედ აქვეყნებს კრებულებს: „პირველის შემდეგ“, „ღიმილი“, „ახალი ლექსები“, „ერთი მათგანი“, „მუშა გამომგონებელი“, პოემა „სტენკა რაზინი“ და სხვა. მალე ნიჭიერი პოეტი პროზაში პოულობს თავის მოწოდებას. პირველი საყურადღებო მოთხრობების გამოქვეყნების შემდეგ კ. ლორთქიფანიძემ 1931 წელს დაწერა დიდი რომანი „ძირს სიმინდის რესპუბლიკა“, რომელიც გადაამუშავა და 1951 წელს გამოსცა „კოლხეთის ცისკარის“ სახელწოდებით. იგი სამართლიანადაა მიჩნეული კლასიკურ საბჭოთა რომანად და ქართული საბჭოთა პროზის ერთ-ერთ საეტაპო ნაწრმოებადაა აღიარებული. „კოლხეთის ცისკარი“ ითარგმნა მრავალ ენაზე, მას მაღალი შეფასება მისცა კრიტიკამ. კონსტანტინე ლორთქიფანიძე ერთ-ერთი პირველი იყო ვინც გამოეხმაურა მაქსიმ გორკის მოწოდებას — გაეფართოებინათ მოძმე ხალხებს შორის ლიტერატურული კონტაქტები, რასაც მოჰყვა მწერლის შესანიშნავი ციკლი „უკვდავება, ანუ ბელორუსული მოთხრობები“. სამამულო ომის პერიოდში ის ფრონტიდან გაზეთ ქკომუნისტში აქვეყნებდა ფრონტულ კორესპოდენციებს. მწერლის ფრონტული ნარკვევები თუ სამამულო ომის თემაზე დაწერილი მოთხრობები ქვეყნდებოდა მაშინაც, როცა 70-იან წლებში რესპუბლიკაში შეიცვალა პოლიტიკური ვითარება და ამას მოჰყვა გარკვეული ეკონომიკური ექსპერიმენტები. აქაც მწერალი უშუალოდ ჩაერთო ცხოვრების პროცესში და არაერთი პუბლიცისტური თუ დოკუმენტურ-მხატვრული ნაწარმოებით წარუდგა მკითხველს — „რა მოხდა აბაშაში?“, „მთას დაუბრუნდა მთიელი“, „ოქროს მტევანი“ და სხვა. კონსტანტინე ლორთქიფანიძეს ეკუთვნის აგრეთვე კონოსცენარები „მეგობრობა“, „ჩრდილი გზაზე“, „შეწყვეტილი სიმღერა“. აღსანიშნავია მისი საზოგადოებრივი საქმიანობა. იგი იყო ჟურნალების „ლიტერატურნაია გრუზიას“, „ცისკრის“ და ქუთაისში გამომავალ „განთიადის“ რედაქტორი, გამომცემლობა „ნაკადულის“ დირექტორი. 1967 წლიდან სსრკ მწერალთა კავშირის გამგეობის წევრი. იყო სოციალისტური შრომის გმირი, მინიჭებული ჰქონდა შოთა რუსთაველის პრემია, ა. ფადეევის პრემია. დაჯილდოვებული იყო 2 ლენინის ორდენით, 3 შრომის წითელი დროშის ორდენით, 2 წითელი დროშის ორდენით, „საპატიო ნიშნის“ ორდენებითა და მედლებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 241, თბ., 1994 საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა ↑ http://geocinema.ge//ka/persons/6840
ლუდომანია

ლუდომანია (აზარტულ თამაშებზე დამოკიდებულება) — აზარტული თამაშის გაგრძელების დაუძლეველი სურვილი, მიუხედავად შესაძლო ნეგატიური და დამღუპველი შედეგისა. თამაშზე დამოკიდებულება ზიანს აყენებს ძირითადად მოთამაშეს და შეიძლება არ ჰქონდეს გავლენა მის საქციელზე. მოთამაშის გარკვეული ზღვრის გადასვლის შემდეგ დამოკიდებულება შეიძლება ჩაითვალოს მკაცრი კლინიკურ პათოლოგიად. პათოლოგიურმა დამოკიდებულებამ შეიძლება შეიწიროს როგორც საზოგადოებრივი სტატუსი ასევე ოჯახი. DSM-5–ის მიხედვით, ლუდომანია კლასიფიცირდება როგორც დამოკიდებულებითი აშლილობა. ამერიკელ ფსიქიატრთა ასოციაცია დიდი ხნის განმავლობაში მიიჩნევდა, რომ ეს იყო იმპულსის კონტროლის დარღვევა და არა დამოკიდებულება. Gamblers Anonymous National Council on Problem Gambling Gambler's Help Southern - Australia დაარქივებული 2021-03-05 საიტზე Wayback Machine. National Center for Responsible Gaming დაარქივებული 2015-03-15 საიტზე Wayback Machine. Know the Odds Gambling Resources Contributions of Mathematics in Problem Gambling ↑ Petry, Nancy (September 2006). „Should the Scope of Addictive Behaviors be Broadened to Include Pathological Gambling?“. Addiction. 101 (s1): 152–60. doi:10.1111/j.1360-0443.2006.01593.x. PMID 16930172. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-02-12. ციტირების თარიღი: 2015-03-23.
საბჭოთა კავშირის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები

საბჭოთა კავშირის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები — წარმოადგენდა საბჭოთა კავშირს რაგბის საერთაშორისო შეჯიბრებებზე 1975-1991 წლებში. მან თავისი პირველი თამაშები ჩაატარა გაზეთ «სოციალისტური ინდუსტრიის» ტურნირზე, როგორც საბჭოთა კავშირის კლუბების მორაგბეთა ნაკრები. 1975 წლის მაისში საბჭოთა კავშირის რაგბის ფედერაცია მიღებული იქნა სამოყვარულო რაგბის საერთაშორისო ფედერაციის (FIRA) შემადგენლობაში და 1976 წლიდან საბჭოთა კავშირის ეროვნული ნაკრები თავისი წარმატებების გამო ეგრევე დაუშვეს ევროპის ჩემპიონატის გათამაშების ტურნირზე 'B' ჯგუფში (მეორე ჯგუფი). 1979 წლიდან საბჭოთა კავშირის ნაკრები ევროპის ჩემპიონატის უმაღლესი ლიგის ('А' ჯგუფი) მუდმივი მონაწილეა: ნაკრები ხუთჯერ ფლობდა «ვერცხლის» მედალს — 1985—1987, 1989 და 1990 წლებში; სამჯერ «ბრინჯაოს» მედალს — 1978, 1981 და 1983 წლებში. 1987 წელს FIRA-მ ნება დართო საბჭოთა კავშირის ნაკრებს ეთამაშა რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატზე, მაგრამ ქვეყნის ხელისუფლებამ ნება არ მისცა ნაკრებს წასულიყო ამ შეჯიბრებაზე, იმის გამო, რომ ჩემპიონატში მონაწილეობდა რამდენიმე ქვეყნის ნაკრები, რომლებსაც ნათამაშები ჰქონდათ სამხრეთ აფრიკის მორაგბეთა ეროვნულ ნაკრებთან და კიდევ იმიტომ,რომ სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა აგრძელებდა IRB-ს წევრობას. თვითონ სამხრეთ აფრიკის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები არ იქნა დაშვებული 1987 წლის რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატზე საერთაშორისო სანქციების გამო. 1988 წელს საბჭოთა კავშირის ნაკრებმა ახალი ზელანდიის, არგენტინის და საფრანგეთის მორაგბეთა სტუდენტური ნაკრებების შემდეგ დაიკავა მეოთხე ადგილი მსოფლიო თასის პირველ გათამაშებაში სტუდენტებს შორის საფრანგეთში. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ ნაკრების ოფიციალური მემკვიდრე გახდა დსთ-ს მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები, რომელმაც მცირე ხანი, 1991-1992 წლებში იარსება და მხოლოდ ოთხი მატჩი ჩაატარა. 1992 წლიდან დსთ-ს ნაკრებმაც შეწყვიტა არსებობა, ხოლო თანამეგობრობის შემადგენელმა სუბიექტებმა დამოუკიდებლად განაგრძეს საერთაშორისო ასპარეზზე გამოსვლა. საუკეთესო შედეგები მემკვიდრე ნაკრებებიდან აქვს საქართველოს ნაკრებს, რომელიც სტაბილურად ასპარეზობს მსოფლიო ჩემპიონატებზე, ევროპის ერთა თასზე კი ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე ტიტულოვანი გუნდია. სხვა მემკვიდრეებიდან აღსანიშნავია რუსეთის ნაკრები, რომელმაც ერთ მსოფლიო ჩემპიონატზე იასპარეზა და უკრაინის ნაკრები, დანარჩენი ნაკრებები კი მნიშვნელოვანი მიღწევების გარეშე ასპარეზობენ. სსრკ ნაკრების საბოლოო შედეგები: რუსული და საბჭოთა რაგბის ისტორია — russianrugby.ru (რუსული) ↑ RugbyData.com - International Rugby Union Statistics - Statistics for Soviet Union - Head to Head Table[მკვდარი ბმული] ↑ RugbyData.com – soviet union. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-07-29. ციტირების თარიღი: 2017-07-28.
ბეჟან ლორთქიფანიძე

ბეჟან ვლადიმერის ძე ლორთქიფანიძე (დ. 22 მაისი, 1908, თბილისი — გ. 9 იანვარი, 1969, იქვე) — ქართველი არქიტექტორი. 1932 წელს დაამთავრა საქართველოს სამშენებლო ინსტიტუტის არქიტექტურის ფაკულტეტი და იქვე შეუდგა პედაგოგიურ მოღვაწეობას. იმხანად ჩვენში იწყება ქალაქების პირველი გენერალური პროექტების შედგენა. იგი აქტიურად ჩაება ამ საქმეში. ამავე დროს თავის კოლეგებთან ერთად აგროვებს მასალებს ქართული არქიტექტურული ლექსიკონისათვის. ომის დამთავრების შემდეგ სხვადასხვა ხელმძრვანელ თანამდებობაზეა. 1949 წელს დაინიშნა სახშენის უფროსის მოადგილედ, ხოლო 1958 წლიდან 6 წლის განმავლობაში ამ ორგანიზაციის თავჯდომარეა. 1963 წლიდან გარდაცვალებამდე ელმძღვანელობდა თბილისის ზონალურ სამეცნიერო-კვლევით და ტიპობრივი დაპროექტების ექსპერიმენტულ ინსტიტუტს. ბეჟან ლორთქიფანიძემ დააგეგმარა ჩაის საბჭოთა მეურნეობის მუშათა დაბები და აზოტ-ტუკის კომბინატის დაბა ქუთაისში, იყო ბათუმისა და გორის გენერალური პროექტების თანაავტორი. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 240, თბ., 1994
იულონ ლომოური

იულონ ნიკოლოზის ძე ლომოური (დ. 3 სექტემბერი, 1885, სოფ. არბო, ახლანდელი გორის მუნიციპალიტეტი — გ. 26 დეკემბერი, 1966, თბილისი) — ქართველი აგრონომ-მემცენარე, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი, მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე, პროფესორი. დაიბადა მწერალ ნიკო ლომოურის და სოფიო ხუდადოვის ოჯახში. დაამთავრა თბილისის მეორე გიმნაზია, შემდეგ პეტერბურგის უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი. აგრონომიული ცოდნის მისაღებად სწავლა განაგრძო მოსკოვის სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტში, რომლის დამთავრების შემდეგ მუშაობდა სმოლენსკის გუბერნიაში აგრონომად. 1914 წელს იგი უკვე სამშობლოშია და მოღვაწეობას იწყებს გორის, შემდეგ ბორჩალოს მაზრაში. სოფლად აწყობს საცდელ ნაკვეთებს, მოსახლეობას აძლევს მეცნიერულ რჩევა-დარიგებებს. 1918 წელს დამოუკიდებელი საქართველოს რესპუბლიკის მთავრობა, როგორც სოფლის მეურნეობის სამინისტროს წარმომადგენელს, აგზავნის გერმანიაში, სადაც იგი ხელმძღვანელობს მანქანა-იარაღების შეძენა გამოგზავნის საქმეს. ამავე დროს ეცნობა ადგილობრივი სასწავლებლებისა და საკვლევი ცენტრების მუშაობას. 1920 წელს ახალგაზრდა აგრონომი ივანე ჯავახიშვილის რეკომენდაციით მოიწვიეს აგრონომიულ განყოფილებასთან დაარსებულ სასოფლო-სამეურნეო მექანიკის კათედრის პირველ ასისტენტად. ნიშანდობლივია ისიც, რომ დამწყები პედაგოგის საცდელი ლექცია მოიწონა უნივერსიტეტის ფუძემდებელმა და წარუდგინა იგი დიდ სამეცნიერო საბჭოს. 1923-1929 წლებში ი. ლომოური თბილისის ბოტანიკური ბაღის დირექტორია. მისი ხელმძღვანელობით მეცნიერ-მუშაკთა მაღალკვალიფიციური კადრები მომზადდა. საერთოდ ახალგაზრდა თაობის აღზრდას ი. ლომოური ეწეოდა 1920 წლიდან, ჯერ თბილისის უნივერსიტეტში, შემდეგ, 1929 წლიდან სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტში, სადაც განაგებდა მემცენარეობის კათედრას. ამ საქმეს მან 40 წელი შეალია და სამართლიანად ითვლება ჩვენში სასოფლო-სამეურნეო განთლების ერთ-ერთ ფუძემდებლად. იულონ ლომოურს გამოქვეყნებული აქვს 80-ზე მეტი სამეცნიერო შრომა. მათ შორის განსაკუთრებული ადგილი ეთმობა მის პირველ ორიგინალურ სახელმძღვანელოს „მარცვლეული კულტურები“, რომელიც გამოქვეყნდა ორ ტომად 1946 და 1950 წლებში. დაჯილდოვებული იყო ორი ლენინის ორდენით, „საპატიო ნიშნის“ ორდენით და მედლებით. მის სახელს ატარებდა საქართველოს მიწათმოქმედების სამეცნიერო კვლეითი ინსტიტუტი. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 239, თბ., 1994
ჯონ მეიჯორი

სერ ჯონ მეიჯორი (ინგლ. John Major; დ. 29 მარტი, 1943) — ბრიტანელი კონსერვატორი პოლიტიკოსი. გაერთიანებული სამეფოს პრემიერ-მინისტრი და კონსერვატიული პარტიის ლიდერი 1990-1997 წლებში. მეიჯორი მის შემცვლელად თავად მარგარეტ ტეტჩერს ჰყავდა შერჩეული. პოსტის დაკავებიდან რამდენიმე კვირაში მეიჯორი ხელმძღვანელობდა გაერთიანებულ სამეფოს სპარსეთის ყურის ომში 1991 წლის მარტში და მონაწილეობდა მაასტრიხტის ხელშეკრულების შესახებ მოლაპარაკებებში 1991 წლის დეკემბერში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჯონ მეიჯორი The Public Whip – John Major MP voting record Ubben Lecture at DePauw University More about John Major დაარქივებული 2007-02-05 საიტზე Wayback Machine. on the Downing Street website. 'Prime-Ministers in the Post-War World: John Major' დაარქივებული 2007-09-28 საიტზე Wayback Machine. , lecture by Vernon Bogdanor at Gresham College on 21 June 2007 (with video and audio files available for download). ↑ Rifkind, Malcolm (15 August 1999). „Major has every right to shop Lady Thatcher“. The Independent. London. ციტირების თარიღი: 17 December 2013. ↑ Hansard. (11 December 1991) European Council (Maastricht). Hansard. ციტირების თარიღი: 17 May 2011.
ბუკერი

ბუკერი (იტალ. Buccheri) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება სირაკუზის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 2320 ადამიანი. ფართობი 57.43 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0931, საფოსტო ინდექსი — 96010. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
ბუშემი (სიცილია)

ბუშემი (იტალ. Buscemi) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება სირაკუზის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 1154 ადამიანი. ფართობი 51 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0931, საფოსტო ინდექსი — 96010. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
კანიტაკინი-ბანი

კანიტაკინი-ბანი (იტალ. Canicattini Bagni) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება სირაკუზის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 7510 ადამიანი. ფართობი 15 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0931, საფოსტო ინდექსი — 96010. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
კასარო

კასარო (იტალ. Cassaro) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება სირაკუზის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 907 ადამიანი. ფართობი 19 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0931, საფოსტო ინდექსი — 96010. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
ლენტინი

ლენტინი (იტალ. Lentini) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება სირაკუზის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 24441 ადამიანი. ფართობი 215.75 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 095, საფოსტო ინდექსი — 96016. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
კარლენტინი

კარლენტინი (იტალ. Carlentini) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება სირაკუზის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 17210 ადამიანი. ფართობი 157 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 095, საფოსტო ინდექსი — 96013. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
მელილი

მელილი (იტალ. Melilli) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება სირაკუზის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 12555 ადამიანი. ფართობი 136.03 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0931, საფოსტო ინდექსი — 96010. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
პაკინო

პაკინო (იტალ. Pachino) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება სირაკუზის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 21508 ადამიანი. ფართობი 50.47 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0931, საფოსტო ინდექსი — 96018. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
პორტოპალო-დი-კაპო-პასერო

პორტოპალო-დი-კაპო-პასერო (იტალ. Portopalo di Capo Passero) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება სირაკუზის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 3500 ადამიანი. ფართობი 14.87 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0931, საფოსტო ინდექსი — 96010. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
პრიოლო-გარგალო

პრიოლო-გარგალო (იტალ. Priolo Gargallo) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება სირაკუზის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 11752 ადამიანი. ფართობი 57.58 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0931, საფოსტო ინდექსი — 96010. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
ნოტო (სიცილია)

ნოტო (იტალ. Noto) — კომუნა იტალიაში, სიცილიის რეგიონში. ექვემდებარება სირაკუზის პროვინციის ადმინისტრაციას. მოსახლეობა 23346 ადამიანი. ფართობი 550.86 კმ²-ია. სატელეფონო კოდი — 0931, საფოსტო ინდექსი — 96017. სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი (იტალიური) სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 2009-12-07 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
იაკინთე ლისაშვილი

იაკინთე ბარნაბას ძე ლისაშვილი (ნამდვილი გვარი ხომერიკი; დ. 19 სექტემბერი, 1897, ზედუბანი, ოზურგეთის მაზრა — გ. 1 მარტი, 1972, თბილისი) — ქართველი მწერალი, დრამატურგი. დაიბადა გლეხის, ბარნაბ ხომერიკის ოჯახში. ოჯახში შრომით საქმიანობას ადრე შეუდგა. 1913-1914 წლებში ასოთამწყობად მუშაობდა ბათუმში, თავართქილაძის სტამბაში. 1916-1917 წლებში ჯარში მსახურობდა, თუმცა ფრონტზე ყოფნა არ მოსწევია. 1918 წელს მონაწილეობდა ჩოლოქის ბრძოლაში. 1918 წელს თბილისში დამკვიდრდა და მუშაობა დაიწყო სამხედრო სამინისტროს სტამბაში ასოთამწყობად. ლიტერატურული საქმიანობას 1918 წლიდან შეუდგა. პირველი ერთმოქემედებიანი პიესა „უნაყოფო ნუგეში“ 1919 წელს გამოქვეყნდა ჟურნალ „თეატრსა და ცხოვრებაში“. მალე ამას მოჰყვა ოთხმოქმედებიანი დრამა „ომის ბრალია“, რომელიც იმავე წელს „მხედარში“ დაიბეჭდა. 1920 წელს ანტისახელმწიფოებრივი საქმიანობის გამო დააპატიმრეს და ქუთაისის ციხეში ჩასვეს, სადაც იჯდა საბჭოთა ოკუპაციამდე. 1921-1922 წლებში იყო ქართული დივიზიის პოლიტგანყოფილების უფროსი. 1922-1926 წლებში სწავლობდა კომუნისტურ უნივერსიტეტში 1923 წელს გამოსცა პოეტური კრებული „მანქანების ჭრაღები“. მისი ლექსები იბეჭდებოდა სხვადასხვა გამოცემებში. 1926 წელს დაიბეჭდა მისი პოემა „ზვირთების ქარავანი“, ხოლო 1927 წელს ლექსების და პოემების მეორე კრებული. 1926-1928 წლებში მუშაობდა სახკომსაბჭოს ინსტრუქტორად. 1928-1931 წლებში იყო ცეკავშირის გაზეთ „კოოპერაციის“ რედაქტორი. 1931 წელს გამოიცა მისი ლექსების მესამე კრებული „გაშლილი ფრონტი“. 1931-1936 წლებში გამომცემლობა „ფედერაციის“ დირექტორი. 1933 წელს გამოიცა მისი რომანი „ვარდნილი“. 1934 წელს გახდა საქართველოს მწერალთა კავშირის წევრი. 1935 წელს გამოიცა მისი მოთხრობა „კადონა“, 1937 წელს „ძახილი მთაში“. 1936-1939 წლებში იყო საქლიტფონდის დირექტორი; 1939 წლიდან იყო საავტორო უფლებათა დაცვის სამმართველოს დირექტორი. 1941 წელს გამოვიდა მისი რომანი „კეცხოველი“, რომელიც ითარგმნა რამდენიმე ენაზე. 1942 წელს გამოსცა წიგნი „მოთხრობები ომზე და შრომაზე“. 1946 წელს გამოსცა რომანი „სიცოცხლისთვის“, 1951 წელს — „ერთგულება“. დაჯილდოვებული იყო „საპატიო ნიშნის“ ორდენითა და მედლებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. თევზაძე, დ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 251. (2013) „იაკინთე ლისაშვილი“, მწერალთა ავტობიოგრაფიები, წიგნი I. თბილისი: ლიტერატურის მუზეუმი, გვ. 784-790. ISBN 978-99940-28-84-9.  ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 237, თბ., 1994 ჯიბუტი, ვ., „რომანი სიყვარულსა და ერთგულებაზე“, „მნათობი“ N10, 1960 იაკინთე ლისაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნიკოლოზ ლეჟავა

ნიკოლოზ რომანის ძე ლეჟავა (დ. 13 თებერვალი, 1883, თბილისი — გ. 5 იანვარი, 1927, იქვე) — ქართველი ინჟინერ-მშენებელი. დაამთავრა თბილისის სარკინიგზო ტექნიკური სასწავლებელი და 1903 წელს დაინიშნა შორაპანში ამიერკავკასიის რკინიგზის მეოთხე სალიანდაგო უბანზე უფროს მუშად. ორი წლის შემდეგ გადავიდა ჭიათურაში გზის ოსტატად, შემდეგ აქვე დააწინაურეს ტექნიკოსად. 1908 წელს სათანადო გამოცდების ჩაბარების შემდეგ იღებს გზათა ტექნიკოსის წოდებას. ამავე დროს სამუშაოთა მწარმოებელია ჭიათურა-დარკვეთ-საჩხერის ხაზის მშენებლობაზე. 1911 წელს გადაჰყავთ ბაქოში, სადაც ერთი წლის განმავლობაში ასრულებს უბნის უფროსის თანაშემწის მოვალეობას. კახეთის რკინიგზის მშენებლობის დაწყებისთანავე ნიკოლოზ ლეჟავა დაინიშნა თბილისი-ვაზიან-იორის დისტანციის უფროსად, ხოლო გზის მშენებლობის დამთავრების შემდეგ პირველი სალიანდაგო უბნის უფროსად. ნიკოლოზ ლეჟავას მონაწილეობით დაარსდა 1917 წელს თბილისში ქართული ტექნიკური საზოგადოება. 1919 წელს დემოკრატიული საქართველოს მთავრობის გადაწყვეტილებით 60 სტუდენტი გაიგზავნა უცხოეთში უმაღლესი განათლების მისაღებად. აქცენტი აიღეს პრაქტიკული გამოცდილების ახალგაზრდებზე, სადაც ნიკოლოზ ლეჟავამ პირველი ადგილი მოიპოვა სტიპენდიატთა შორის. 1924 წელს წარჩინებით დაამთავრა შარლოტენბურგის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი ინჟინერ-მშენებლის წოდებით. სამშობლოში დაბრუნებისთანავე დაინიშნა ზაჰესის მშენებლობაზე უბნის უფროსად. შეთავსებით მუშაობდა თბილისი-კოჯრის რკინიგზის გეგმის შედგენაზე. 1926 წელს გადაჰყავთ ქლაქის აღმასკომში ტექნიკური ნაწილის გამგედ, შემდეგ დაევალა ამიერკავკასიის რკინიგზის ხაზის ხელმძღვანელობა. ამასთანავე ის კითხულობდა ლექციებს თბილისის უნივერსიტეტის პოლიტექნიკურ ფაკულტეტზე. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 235, თბ., 1994