laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ავერინოს სახლი

ავერინოს სახლი (რუს. Дом Аверьино) — სართულნახევრიანი სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1860 წელს. ავერინოს სახლს 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 გადაწყვეტილების საფუძველზე გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი მისამართი: ტაგანროგი, ბერძნების ქუჩა № 50. მიწის ნაკვეთი რომელიც მდებარეობდა კომერციული შესახვევისა (ამჟამად უკრაინის შესახვევი) და ბერძნების ქუჩის კუთხეში, XIX საუკუნეში შეიძინა ავერინოების კომმერსანტთა ოჯახმა. ტერიტორიაზე მდებარეობდა რამდენიმე ნაგებობა. ყველაზე ძველი ნაგებობა იყო ორსართულიანი სახლი ბალუსტრადით, რომელიც აგებული იყო 1818 წელს. მოგვიანებით სახლის მფლობელობა ნაწილ ნაწილ გაიყიდა და არნიშნული ორსართულიანი სახლი გახდა მუსურის ოჯახის კუთვნილება. ორსართულიანი სახლი ბერძნების ქუჩის კუთხეში ააგეს XIX საუკუნის შუა წლებში. 1855 წელს იგი სერიოზულად დაზარალდა ინგლის-საფრანგეთის ესკადრის მიერ გაახსნილი ცეცხლის შედეგად. მფლობელებმა სახლი აღადგინეს. სახლის მფლობელი იყო ავერინო, ხოლო 1890 წლიდან, მისი გარდაცვალების შემდეგ მისი ცოლი - სოფია ავერინო. 1896 წლიდან სახლის მფლობელია ა. რიდელიუ და მისი მემკვიდრეები. 1915 წელს კი სახლს დაეუფლა ფ. ზვორინო. 1919 წელს შენობაში განთავსებული იყო თეთრების მოძრაობის მთავარსარდლის გენერალ-ლეიტენანტის ანტონ დენიკინის შტაბი. 23 ოქტომბერს ავერინოს სახლში გაიმართა რუსეთის არმიის უმაღლესი სამხედრო წოდებისა და მოკავშირეთა სამხედრო მისიების წარმომადგენელთა (დიდი ბრიტანეთი, ჩეხოსლოვაკია, პოლონეთი) შეხვედრა. საბჭოთა ხელისუფლეის დამყარების შემდეგ მოხდა სახლის ნაციონალიზაცია. 1920-იან წლებში სახლში მოქმედებდა განათლების განყოფილება, შვიდწლიანი სკოლა გერმანელი ინტერვენტების შვილებისთვის, საბავშვო ბაღი № 8. 1944-1948 წლებში მეორე სართული ეკავა პიონერთა და მოსწავლეთა სასახლეს, ხოლო პირველ სართულზე მოქმედებდა პ. ჩაიკოვსკის სახელობის ბავშვთა მუსიკალური სკოლა № 1. იგი შენობაში განთავსებული იყო 2000 წლამდე. ავერინოს სახლის არქიტექტურა შეიცავს კლასიციზმისა და ბაროკოს არქიტექტურული სტილის ელემენტებს. საკმაოდ მკაცრი ფასადი შემკულია რუსტიკებით. სწორკუთხა ფანჯრების სანდრიკები ნახევრაწრიული და სამკუთხა ფორმისაა. სახლს ეზოს მხრიდან აივანი აქვს მეტალის აჟურული მოაჯირით, ოთხ სვეტზე დაყრდნობილი. В. И. Тимошенко. Энциклопедия Таганрога. — Ростов-на-Дону: РостИздат, 2003. — 526 с. ↑ ЖИЛОЙ ДОМ. КОМПЛЕКС ЗАСТРОЙКИ УЛИЦЫ.[მკვდარი ბმული] ↑ Дом 50/11. Исторический Таганрог. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-05. ციტირების თარიღი: 2017-03-04. ↑ В. И. Тимошенко. Энциклопедия Таганрога. — Ростов-на-Дону: РостИздат, 2003 с. 126 ↑ В. И. Тимошенко. Энциклопедия Таганрога. — Ростов-на-Дону: РостИздат, 2003 с. 127
სანჟაასურენგიინ ოიუუნი

სანჟაასურენგიინ ოიუუნი (მონღ. Санжаасүрэнгийн Оюун) — მონღოლი პოლიტიკოსი, მონღოლეთის დიდი სახელმწიფო ხურალის წევრი 1998 წლიდან, მონღოლეთის საგარეო საქმეთა მინისტრი (2007-2008 წწ.), ეკოსისტემისა და ბუნების დაცვის მინისტრი (2012 წლიდან). 1998 წლის 2 ოქტომბერს ტრაგიკულად დაღუპული მონღოლი პოლიტიკოსის სანჟაასურენგიინ ზორიგის უმცროსი და. ოიუუნი დაიბადა 1964 წლის 18 იანვარს ქალაქ ულან ბატორში. მისი მამა იყო მონღოლეთის სახელმწიფოო უნივერსიტეტის დეკანი და მონღოლეთის სახალხო რესპუბლიკის განათლების მინისტრის მოადგილე. დედა კი იყო ცნობილი საბჭოთა გეოგრაფის ანდრეი სიმუკოვის ქალიშვილი, რომელმაც შექმნა მონღოლეთის პირველი გეოგრაფიული რუკები.. სკოლის დასრულების შემდეგ სწავლა გააგრძელა კარლის უნივერსიტეტში (ჩეხოსლოვაკია), რომელიც დაასრულა 1987 წელს გეოქიმიკოსის სპეციალობით. 1988-1990 წლებში იუუნი მუშაობდა გეოლოგად მონღოლეთ-ჩეხოსლოვაკიის სამთამადნო კომპანიაში. 1990-1991 წლებში მუშაობდა გაერო-ში. 1992-1996 წლებში სწავლობდა კემბრიჯის უნივერსიტეტის ასპირანტურაში, სადაც მიიღო ფილოსოფიის დოქტორის ხარისხი. იქვე დაიცვა დისერტაცია და გახდა გეოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატი. 1996-1998 წლებში მუშაობდა სამთო-მეტალურგიულ კომპანიაში „რიო-ტინტო“ 1998 წლის 2 ოქტომბერს საკუთარ ბინაში მოკლეს ოიუუნის უფროსი ძმა, ცნობილი მონღოლი პოლიტიკოსი სანჟაასურენგიინ ზორიგი. დანაშაული აქამდე არაა გახსნილი. ამ ტრაგიკული ამბის შემდეგ ოიუუნი მოვიდა პოლიტიკაში, რათა გაეგრძელებინა ძმის საქმე. 1998 წელს პირველად აირჩიეს მონღოლეთის დიდ სახელმწიფო ხურალში დორდონის საარჩევნო ოლქიდან, რომელიც მამამისის სამშობლო იყო. ამ ოლქიდან კენჭს ყოველთვის მისი ძმა იყრიდა ხოლმე. 1998 წლიდან დიდი ხურალის დეპუტატია. 2000 წელს ჩამოაყალიბა ლიბერალურ-ცენტრისტული სამოქალაქო გამბედაობის პარტია. 2004-2005 წლებში დიდი ხურალის ვიცე-სპიკერია. 2007 წლის დეკემბრიდან 2008 წლის სექტემბრამდე სანჟაასურენგიინ ოიუუნი შედიოდა სანჟიინ ბაიარის კოალიციურ მთავრობაში, სადაც ეკავა მონღოლეთის საგარეო საქმეთა მინისტრის თანამდებობა. 2008 წლის სექტემბრიდან დიდი სახელმწიფო ხურალის მუდმივმოქმედი უსაფრთხოებისა და საგარეო პოლიტიკის კომისიის წევრია. 2012 წლიდან ბუნებისა და ეკოსისტემის მინსიტრად მუშაობს. საპარლამენტო და სახელმწიფოებრივი საქმიანობის გარდა ოიუუნი ხელმძღვანელობდა საკუთარი დაღუპული ძმის სახელობის ფონდს. ფონდი მხარს უჭერდა დემოკრტიას, იცავდა ადამიანის უფლებებს, გამოდიოდა სიტყვის თავისუფლების მხარდამჭერად. ოიუუნი ასევე არის მონღოლეთის გეოლოგიური ასოციაციის პრეზიდენტი. მშობლიური მონღოლურის გარდა კარგად ფლობს რუსულს, ინგლისურსა და ჩეხურს. არის კარატეში შავი ქამრის მფლობელი. სანჟაასურენგიინ ზორიგი www.mongolei.de: Interview (in German) Infosystem Mongolei: Oyuun, Sanjaasürängiïn (in German) Иргэний Зориг Нам: Намын удирдлага (in Mongolian) დაარქივებული 2008-03-11 საიტზე Wayback Machine. [1] ↑ Монголия > Внешэкономсвязи, политика №1235876 ↑ Он отдал жизнь за демократию в Монголии ↑ 3.0 3.1 Санжаасурэнгийн Оюун ↑ Кто есть кто в новом парламенте Монголии ↑ Международное сообщество высоко оценило результаты и значение визита Си Цзиньпина в Монголию[მკვდარი ბმული] ↑ Оюун Санжаасурэнгийн. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-06-05. ციტირების თარიღი: 2017-03-05.
ფრონტეირასი

ფრონტეირასი (პორტ. Fronteiras) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 426 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 117 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 14.33 კმ²-ზე. ფართობი 775 681 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
იზაიას-კუელიუ

იზაიას-კუელიუ (პორტ. Isaías Coelho) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 260 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 221 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 10.59 კმ²-ზე. ფართობი 776 053 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
იტაინოპოლისი

იტაინოპოლისი (პორტ. Itainópolis) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 200 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 109 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 13.41 კმ²-ზე. ფართობი 828 152 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ჟაკობინა-დუ-პიაუი

ჟაკობინა-დუ-პიაუი (პორტ. Jacobina do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 722 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4.17 კმ²-ზე. ფართობი 1 370 699 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ჟაიკოსი

ჟაიკოსი (პორტ. Jaicós) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 280 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 18 035 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 20.85 კმ²-ზე. ფართობი 865 144 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ჟუან-კოსტა

ჟუან-კოსტა (პორტ. João Costa) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 300 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 960 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 1.64 კმ²-ზე. ფართობი 1 800 243 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ლაგოა-დუ-ბარუ-დუ-პიაუი

ლაგოა-დუ-ბარუ-დუ-პიაუი (პორტ. Lagoa do Barro do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 387 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 523 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3.58 კმ²-ზე. ფართობი 1 261 941 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
მარკოლანდია

მარკოლანდია (პორტ. Marcolândia) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 785 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 812 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 54.3 კმ²-ზე. ფართობი 143 876 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
მასაპე-დუ-პიაუი

მასაპე-დუ-პიაუი (პორტ. Massapê do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 270 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 220 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 11.94 კმ²-ზე. ფართობი 521 125 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ნოვა-სანტა-რიტა (პიაუი)

ნოვა-სანტა-რიტა (პორტ. Nova Santa Rita) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 292 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 187 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4.6 კმ²-ზე. ფართობი 909 735 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
პადრი-მარკუსი

პადრი-მარკუსი (პორტ. Padre Marcos) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 360 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 6657 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 24,47 კმ²-ზე. ფართობი 272 035 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები
პაის-ლანდინი

პაის-ლანდინი (პორტ. Paes Landim) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 193 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 059 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 10.11 კმ²-ზე. ფართობი 401 378 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები
პატუს-დუ-პიაუი

პატუს-დუ-პიაუი (პორტ. Patos do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 105 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 8.12 კმ²-ზე. ფართობი 751 598 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
პაულისტანა

პაულისტანა (პორტ. Paulistana) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 354 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 19 785 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 10.04 კმ²-ზე. ფართობი 1 969 955 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
პედრუ-ლაურენტინუ

პედრუ-ლაურენტინუ (პორტ. Pedro Laurentino) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 200 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ალტუ-მედიუ-კანინდეს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 407 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 2.77 კმ²-ზე. ფართობი 870 338 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
სარგის არარატიანი

სარგის შაჰნაზარ არარატიანი (სომხ. Սարգիս Արարատյան; დ. 1886 — გ. 1943) — სომეხი პოლიტიკოსი, ქიმიკოსი, სომხეთის დემოკრატიული რესპუბლიკის ფინანსთა მინისტრი 1919-1920 წლებში და სოციალური დაცვის მინისტრი 1920 წელს. სარგის არარატიანი პროფესიით ქიმიკოსი და ამასთანავე, ცნობილი პოლიტიკოსი, საზოგადო მოღვაწე და ARF-ს (სომხეთის რევოლუციური ფედერაცია) წევრი იყო. იგი ბაქოში ცხოვრობდა, თუმცა, აქტიურ როლს თამაშობდა სომხეთის ეროვნულ ცხოვრებაში. 1918 წელს, იგი ბაქოს საკრებულოს წევრად აირჩიეს და მოლაპარაკებების წარმოების მიზნით, ირანში გაგზავნეს. 1918 წლის მიწურულს, მას შემდეგ, რაც სომხეთმა დამოუკიდებლობა მოიპოვა, იგი ერევანში გადავიდა. 1919-1920 წლების განმავლობაში, იგი ARF-ს ბიუროს და პარლამენტის წევრად აირჩიეს. 1919 წლის აგვისტოდან 1920 წლის მაისამდე, მას ფინანსთა და სურსათის მინისტრის თანამდებობები ეკავა, ხოლო 1920 წლის მაისიდან დეკემბრამდე, დახმარების და რეკონსტრუქციების მინისტრი იყო. 1920 წელს, არარატიანმა ერევანი დატოვა და ბუქარესტში გადავიდა საცხოვრებლად. ↑ Sargis Araratyan - Encyclopaedia Orientica. დაარქივებულია ორიგინალიდან — თებერვალი 23, 2017. ციტირების თარიღი: August 21, 2016 ↑ Ministry of Finance (August 24, 2016). დაარქივებულია ორიგინალიდან — აგვისტო 26, 2016.
ძელი-ცხოველი

ძელი-ცხოველი (აზერ. Mazımçay kilsəsi) — მცირე ზომის ქართული მართლმადიდებლური ტაძარი საინგილოში, მდინარე მაწიმისწყლის ხეობაშიმარცხენა ნაპირზე, სოფელ მაწიმის ქვემოთ, ამჟამინდელი აზერბაიჯანის ბელაქანის რაიონის ტერიტორიაზე. მახლობლადაა სოფელი მაზიმჩაი. ეკლესია ქვითკირისაა და აგებულია სიპი ქვებისაგან. დგას მდინარის მარცხენა ნაპირთან, დაბურულ ტყეში. სახელწოდება „ძელი-ცხოველი“ უძველესი დროიდან მომდინარეობს (IV-V სს.) და იგი ისეთივე ეტიმოლოგიისა და შინაარსისაა, როგორც „სვეტიცხოველი“. სვეტსა და ძელს აქ ერთნაირი მნიშვნელობა აქვთ მინიჭებული. ტერმინი „ძელის ეკლესია“ შედრებით გვიანი უნდა იყოს. აღნიშნული ქვის ეკლესიის სახელწოდება ძელი-ცხოველი, ანუ ძელის ეკლესია, მის ადგილზე ხისგან აგებულ ადრინდელ ეკლესიის არსებობაზე მეტყველებს. ზეპირი გადმოცემებიდანაც ირკვევა, რომ ძველად დღევანდელი ქვის ეკლესიის ადგილზე ხისგან აგებული ეკლესია მდგარა, რომელიც, ალბათ, მტრის შემოსევის დროს დამწვარა. ადგილობრივ მცხოვრებთა გადმოცემით, ძელი-ცხოველის შემოგარენში 50-70 სმ. სიღრმიდან მიწის თხრისას ყველგან ნახშირი და ნაცარი ამოდიოდა, რაც ნახანძრალი ადგილის არსებობაზე მიუთითებს. ძელი-ცხოველის ეკლესიის მშენებლობის ზუსტი თარიღის დადგენა მეტად გაძნელებულია, ვინაიდან თვით ძეგლზე ეპიგრაფიკის არავითარი ნიშანი არ მოიპოვება და არც მისი თავგადასავლის ისტორიას შემოუნახავს რაიმე ხელმოსაკიდი საბუთი. ასეთი ტიპის მცირე მოცულობის ეკლესიები საქართველოში გავრცელებული იყო ქრისტიანობის სახელმწიფო სარწმუნოებად აღიარების დროიდან, ვიდრე XIX საუკუნის მეორე ნახევრამდე. სამშენებლო ტექნიკის მიხედვით ძელი-ცხოვლის ეკლესიის თარიღად ვარაუდობენ XIV-XV საუკუნეებს. ხალხური გადმოცემით, უკანასკნელად ძელი-ცხოველი აღდგენილ და განახლებულ იქნა ინგილოების მეორედ გაქრისტიანების პერიოდში, რაც XIX საუკუნის პირველი ნახევრის მიწურულს ემთხვევა. ჰერეთის (საინგილოს) ტაძრები // Orthodoxy.ge
Feel the Misery

Feel the Misery — ბრიტანული მეტალ-ჯგუფის My Dying Bride-ის მე-12 სტუდიური ალბომი, გამოშვებული 2015 წლის 18 სექტემბერს ლეიბლზე Peaceville. ოფიციალური საიტი Feel the Misery საიტზე Discogs ↑ http://peaceville.com/feelthemisery/ ↑ Jurek, Thom. (18 September 2015) Feel the Misery - My Dying Bride. AllMusic. ციტირების თარიღი: 22 October 2015. ↑ "My Dying Bride - Feel The Misery" (გერმანულად). Austriancharts.at. Hung Medien. ↑ "My Dying Bride – Feel The Misery" (ჰოლანდიურად). Ultratop.be. Hung Medien. ↑ "My Dying Bride – Feel The Misery" (ფრანგულად). Ultratop.be. Hung Medien. ↑ „Dutchcharts.nl – My Dying Bride – Feel The Misery“ (ჰოლანდიურად). Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 13 დეკემბერი, 2021. ↑ "My Dying Bride: Feel The Misery" (ფინურად). Musiikkituottajat – IFPI ფინეთი. ↑ "My Dying Bride – Feel The Misery". Lescharts.com. Hung Medien. ↑ "Offiziellecharts.de – My Dying Bride – Feel The Misery" (გერმანულად). GfK Entertainment Charts.
პავლოვის ციხესიმაგრე

პავლოვის ციხესიმაგრე (რუს. Павловская крепость) — რუსეთის იმპერიის საფორტიფიკაციო ნაგებობა. სამხედრო საინჟინრო ხელოვნების უნიკალური ნიმუში. ციხესიმაგრის მშენებლობა დაიწყო 1701 წელს მიუსის ლიმანის შესართავთან, სოფელ გაევკის მიდამოებში. მდებარეობს თანამედროვე ქალაქ ტაგანროგიდან 2 კილომეტრში. პავლოვის ციხესიმაგრე დაარსდა 1697 წლის ივლისში ავსტრიელი ინჟინერის ანტონი ლავალის მიერ აზოვის ზღვის ნაპირზე მდებარე პეტრუშინის ცელაზე, მაგრამ 1698 წლის მარტში მშენებლობა შეწყდა. 1701 წელს კი მშენებლობა დაიწყო ახალ ადგილზე. მიუსის ლიმანის შესართავთან, ზუსტად იმ ადგილზე სადაც დღეს სოფელი გაევკა მდებარეობს. რუსეთის პირველი სახმელეთო საფორტიფიკაციო ნაგებობა დააპროექტეს ზუსტი საინჟნრო მათემატიკური გათვლების შედეგად. დაგეგმარების მიხედვით ციხესიმაგრე იყო ოთკუთხა ფრომის, რომლის სიგრძე იყო 237, ხოლო სიგანე - 80 მეტრი. ციხესიმაგრეს შემორტყმული ჰქონდა მიწაყრილი. მოგვიანებით ციხის მსგავსი გამაგრება საფუძვლად დაედო რუსეთის სხვა საფორტიფიკაციო ნაგებობებსაც, მათ შორის სანქტ-პეტერბურგის პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრესა და დიმიტრი როსტოველის ციხესიმაგრეს, რომელმაც სათავე დაუდო დონის როსტოვის არსებობას. პავლოვის ციხესიმაგრე კეტავდა პეტროვსკის თავდაცვით ხაზს დასავლეთიდან. ციხესიმაგრის გარნიზონი მოითვლიდა 500 კაცს. შედიოდა სამების ციხესიმაგრის თავდაცვის მეორე ხაზში სტეპის მხრიდან. მთლიანად დაანგრიეს 1711 წელს ოსმალეთთან დადებული პრუტის სამშვიდობ ხელშეკრულების თანახმად. 1736 წელს პავლოვის ციხესიმაგრეში განთავსდა ფელდმარშალ პეტრე ლასის ძალები. ამჟამად ციხესიმაგრის ნანგრევები მდებარეობს სოფელ გაევკის მიდამოებში. სამების ციხესიმაგრე Павловская крепость на сайте «Донские зори» Павловская крепость на сайте «Ростовский берег» Современные фотографии Павловской крепости в презентации Антона Карсакова Павловская крепость на Викимапии ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Клеопатро Н. М., Киричек М. С., Назаренко И В. Павловская крепость // Таганрог. Энциклопедия. — Таганрог: Антон, 2008. — С. 537. — ISBN 978-5-88040-064-5.
სამების ციხესიმაგრე

სამების ციხესიმაგრე (რუს. Троицкая крепость) — რუსეთის იმპერიის საფორტიფიკაციო ნაგებობა. მდებარეობდა აზოვის ზღვის სანაპიროზე, ტაგან როგის კონცხის დაბოლოებაზე. ციხესიმაგრის მშენებლობა დაიწყო 1698 წელს და ძირითადი სამუშაოები დასრულდა 1709 წელს. სამების ციხესიმაგრის დაარსებიდან სათავეს იღებს ტაგანროგის ისტორიაც. სამების ციხესიმაგრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1698-1711 წლების პერიოდში. პირველად რუსეთის იმპერიის ქალაქთმშენებლობის ისტორიაში, წინასწარ შემუშავებული გეგმის მიხედვით, გამოიყო ადგილი და დაიწყო ქალაქ ტროიცკის მშენებლობა. ციხესიმაგრე შენდებოდა ინჟინერ ფონ ბორგსდორფის პროექტის მიხედვით, რომლის პროექტიც პეტრე I-ის პირადი ბრძანებით მნიშვნელოვნად შეასწორა რეიონოლდ ტრუზინმა. მშენებლობის ძირითადი სამუშაოები დასრულდა 1709 წლის გაზაფხულზე. სამების ციხესიმაგრე მდებარეობდა ტაგანროგის კონცხის დასასრულში. ციხის კედლები იყო 8 მეტრის სიმაღლისა და კედლის გარშემო 5 მეტრის სიმაღლის ორმო იყო გარშემოვლებული. ციხესიმაგრის კედელთან აშენდა ძლიერი თავდაცვითი ხაზი: სამი ბასტიონი, ორი ნახევარბასტიონი, სამი რეაველინი. ციხესიმაგრეს ორი კარი ჰქონდა — ჩრდილოეთისა (მოსკოვის, მთავარანგელოზის) და სამხრეთის (საზღვაო, ნიკოლსკის) — ორივე კარგად დაცული. ალყის შემთხვევაში დამატებითი თავდაცვითი საშუალება იყო 40 მეტრი სიგანისა და 5 მეტრი სიღრმის თავდაცვითი თხრილი, რომელიც გათხრილი იყო კედლის მთელ სიგრძეზე. ციხესიმაგრის შიგნით აგებული იყო: მეფის სასახლე, ქალაქის ბინები, სამების ეკლესია, საწყობები, მაღაზიები, ჭები და სხვ. ოსმალეთის იმპერიასთან დადებული პრუტის სამშვიდობო ხელშეკრულების მიხედვით სამების ციხესიმაგრე მთლიანად დაანგრიეს 1711-1712 წლებში. მისი კვლავ აღორძინება შესაძლებელი გახდა 1769-1770 წლებში, მაგრამ ყირიმის რუსეთთან შერტების შემდეგ, 1783 წლიდან ციხესიმაგრემ დაკარგა თავისი მნიშვნელობა და გაუქმდა ეკატერინე II-ის ბრძანების საფუძველზე, ხოლო აზოვის ფლოტილიის გემები გაიგზავნა სევასტოპოლში. მოგვიანებით ტაგანროგი განვითარდა როგორც სავაჭრო პორტი. ციხესიმაგრე გამოიყენებოდა სხვადასხვა დანიშნულებით და საბოლოოდ მოხდა მისი დემონტაჟი. ციხესიმაგრის ერთადერთი ნაგებობა, რომელმაც ჩვენამდე მოაღწია არის პეტრეს ყაზარმები, რომელიც მდებარეობს ციხესიმაგრის პირველი შესახვევის ნომერ 46-ში. პავლოვის ციხესიმაგრე Петровские укрепления Миусского полуострова / Под. ред. И. Е. Павленко. — Таганрог: Изд-во Таганрогского института им. А. П. Чехова, 2014. — 184 с. — ISBN 978-5-87976-902-9. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 Киричек М. С., Назаренко И В. Троицкая крепость // Таганрог. Энциклопедия. — Таганрог: Антон, 2008. — С. 740. — ISBN 978-5-88040-064-5.
პეტრეს ყაზარმები

პეტრეს ყაზარმები (რუს. Троицкая крепость) — XVIII საუკუნის არქიტექტურის ნიმუში, რომელიც შემონახულია ჩვენს დრომდე. წარმოადგენს სამების ციხესიმაგრის იარაღის საწყობს. ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი შედის რუსეთის ფედერაციის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. 1803 წლის 7 დეკემბერს ტაგანროგში დიმიტრი როსტოველის ციხესიმაგრიდან გაიგზავნა გარნიზონის ბატალიონი. ტაგანროგის ორბატალიონიანი პოლკის დაარსების მიზნით დაიწყეს ახალი ყაზარმის მშენებლობა. ყოფილ სამების ციხესიმაგრეში მოწყობილი იყო ათი უჯრედი ჯარისკაცების ყაზარმებისათვის. თითოეული ასეთი უჯრედი შედგებოდა ჯარისკაცების ყაზარმისაგან, ოფიცერთა დარბაზისა და სამზარეულოსაგან. დანაყოფების ფართობი იყო 51,3 х 68,4 მ. ჩვენს დრომდე შემონახულია მხოლოდ ერთი უჯრედი. მისი თავდაპირველი დაგეგმარება რამდენიმეჯერ შეცვლილა შეკეთებების შედეგად. ყაზარმის კედლები აგურითაა ნაგები. ყაზარმის ფასადზე მდებარეობს 16 სწორკუთხა ფანჯარა. სახურავი ორფერდაა. 1920-იან წლებში ყაზარმაში განთავსებული იყო მცირეწლოვანთა კოლონია. 1923 წელს უჯრედის შენობის ნაციონალიზაცია მოხდა. 1937 წელს გადაეცა № 7 სახლმმართველობას, როგორც საცხოვრებელი სათავსო. 1998 წელს ყაზარმის შენობა გადაეცა ტაგანროგის ისტორიულ-არქიტექტურულ ნაკრძალს, სადაც მოგვიანებით, რესტავრაციის შემდეგ დაგეგმეს მუზეუმის გახსნა სახელწოდებით „სამების ციხესიმაგრის ყაზარმები“. სამუზეუმო კომპლექსის შემადგენლობაში შევა ჯარისკაცების ყაზარმა, ოფიცრის სახლი, სამზარეულო, წამლის საცავი და ჭა. 2007 წელს ქალაქის ადმინისტრაციაში განიხილეს საბრძოლო დანაყოფებში „საბრძოლო დიდების მუზეუმის“ გახსნის საკითხი, თუმცა ამ იდეაზე უარი თქვეს, რადგან არ მოიწონა როსტოვის ოლქის კულტურის სამინისტრომ. 2012 წელს ტაგანროგის მუნიციპალიტეტმა მიიღო გადაწყვეტილება შეექმნათ დასვენების ცენტრი „პეტრეს ყაზარმები“ და გაერთიანებულიყო იგი ფაინა რანევსკის მომავალ მუზეუმთან და ალექსანდრე I-ის მემორიალურ ოთახთან. ამ გაერთიანებას ეწოდებოდა „ტაგანროგის სამუზეუმო კომპლექსი“. 2012 წელს ბიუჯეტიდან გამოიყო სახსრები მუზეუმის აღსადგენად და ექპონატებისათვის. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Назаренко И. В. Казарма времен Александра I / Таганрог. Энциклопедия. — Таганрог: Антон, 2008. — С. 371. — ISBN 978-5-88040-064-5. ↑ 2.0 2.1 Назаренко И. В. Казарма времен государя Павла / Энциклопедия Таганрога. — Таганрог: Антон, 1998. — С. 281. — ISBN 5-88040-017-4. ↑ 3.0 3.1 Андреева Е. Объекты реставрации  — к юбилею писателя დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. // Недвижимость Таганрога. — 2007. — 30 июня. ↑ 4.0 4.1 Лобахина Ю. Музей Фаины Раневской будет объединен с «Петровскими казармами» // Аргументы и Факты на Дону. — 2012. — 29 янв. ↑ Ионова Л. В Таганроге появится музей Раневской // Российская газета. — 2012. — 14 февр.