laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ქვემო ხეჩილი

ქვემო ხეჩილი — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში, (ფონის თემი), მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, მდინარე კაბალის მარჯვენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 340 მეტრი, ლაგოდეხიდან 22 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 160 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 517. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
შეერთება (ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი)

შეერთება — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (ცოდნისკარის თემი), მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე. ზღვის დონიდან 300 მეტრი, ლაგოდეხიდან 13 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 233 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 701-702. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
საქობო (ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი)

საქობო — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (ვარდისუბნის თემი), მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე. ზღვის დონიდან 200 მეტრი, ლაგოდეხიდან 20 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 504 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 195. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
სვიდება

სვიდება — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (ვარდისუბნის თემი), მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე. ზღვის დონიდან 210 მეტრი, ლაგოდეხიდან 13 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 230 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 316. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
დავითიანი (ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი)

დავითიანი (ყოფილი სვობოდნოე) — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში, (ცოდნისკარის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, ზღვის დონიდან 280 მ-ზე, ლაგოდეხიდან 8 კმ დაშორებით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 291 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 318. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება N83, 2012 წლის 3 თებერვალი ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
შრომა (ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი)

შრომა — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, თემის ცენტრი (სოფელი: კავშირი). ზღვის დონიდან 420 მეტრი, ლაგოდეხიდან 1,5 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1299 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 31. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ჩადუნიანი

ჩადუნიანი — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (ცოდნისკარის თემი), მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე. ზღვის დონიდან 230 მეტრი, ლაგოდეხიდან 15 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 729 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 70. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
მაწიმი (ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი)

მაწიმი (ყოფ. ცოდნა) — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფელი: რაჭისუბანი). მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, მდინარე მაწიმისწყლის მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 380 მეტრი, ლაგოდეხიდან 4 კილომეტრი. სოფელში დგას მაჭის ციხე და მაჭის ეკლესია. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 618 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 240. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ცოდნისკარი (ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი)

ცოდნისკარი — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, თემის ცენტრი (სოფლები: თელა, დავითიანი, შეერთება, ჩადუნიანი, წიფლისწყარო). ზღვის დონიდან 330 მეტრი, ლაგოდეხიდან 13 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 632 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 240. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
წითელგორი

წითელგორი — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (ჭიაურის თემი), მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე. ზღვის დონიდან 210 მეტრი, ლაგოდეხიდან 25 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 164 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 317. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
წიფლისწყარო

წიფლისწყარო — სოფელი საქართველოში, კახეთის მხარის ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში, ცოდნისკარის თემში. მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე. ზღვის დონიდან 250 მეტრზე. ლაგოდეხიდან დაშორებულია 15 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 101 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 334. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ხიზაბავრა (ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი)

ხიზაბავრა — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (ნინიგორის თემი), მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, მდინარე ნინოსხევის (ალაზნის სისტემა) მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 510 მეტრი, ლაგოდეხიდან 9 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 94 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 481. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ბაისუბანი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ბაისუბანი აღნიშნავდეს: ბაისუბნისხევი — მდინარე ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში ბაისუბანი — სოფელი ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში
ფრანჩესკო ანტონიო ვალოტი

ფრანჩესკო ანტონიო ვალოტი (დ. 11 ივნისი, 1697 — გ. 10 იანვარი, 1780) — იტალიელი კომპოზიტორი, მუსიკის თეორისტი და ორგანისტი. დაიბადა ვერჩელიში. სწავლობდა გ. ა. ბისონთან, წმ. ეუსებიუსის ეკლესიაში. 1720 წელს გახდა ამ ეკლესიის მღვდელი. 1722 წელს გახდა წმ. ანტონიოს ეკლესიის ორგანისტი პადუაში, 1730 წელს აქ მიიღო მაესტროს ტიტული, რომელიც შეინარჩუნა 50 წლის განმავლობაში. აქ გაიცნო კომპოზიტორი და მუსიკის თეორისტი ჯუზეპე ტარტინი. ვალოტი გარდაიცვალა პადუაში, 1780 წლის 10 იანვარს. 12 ინტროიტი 5 და 8 ხმისთვის. 24 კირიე, 24 გლორია, და 21 კრედო 4 და ხუთი ხმისთვის. 68 ფსალმუნი 2 და 8 ხმისთვის და ინსტრუმენტებისთვის 46 ჰიმნი 10 რესპონსორია 3 დიეს ირე 4 ხმისა და ინსტრუმენტებისთვის. 2 Pange lingua 15 Tantum ergo 2 Te Deum 2 De profundis 1 Sepulto domino, და სხვა ნაწარმოებები ასევე დაწერა 43 საეკლესიო მუსიკა და ინტროიტი 5 ხმისთვის.
ანდრეს დე სანტა-კრუსი

ანდრეს დე სანტა-კრუსი (ესპ. Andrés de Santa Cruz, 5 დეკემბერი, 1792, ლა-პასი, ბოლივია — 25 სექტემბერი 1865, სენ-ნაზერი, საფრანგეთი) - სამხრეთ ამერიკის პოლიტიკური და სამხედრო მოღვაწე, ბოლივიისა და პერუს პრეზიდენტი, ესპანეთის სამეფოს არმიის პოლკოვნიკი, მარშალი. ანდრეს დე სანტა-კრუსი დაიბადა 1792 წლის 5 დეკემბერს ლა-პასში, მდიდარი მემამულის ოჯახში. მამამისი ესპანელი იყო, ხოლო დედა - ინდიელი. განათლება მიიღო ლა-პასის დედათა მონასტერში, შემდეგ სწავლობდა ქალაქ კუსკოს სემინარიაში. 1809 წელს მიატოვა სასწავლებელი და დაბრუნდა ლა-პასში. სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ მამამისმა მოაწყო ესპანეთის არმიის დრაგუნთა პოლკში. 1820 წელს შეუერთდა ამერიკაში ესპანეთის კოლონიების დამოუკიდებლობისათვის მებრძოლებს. იბრძოდა ხოსე სან-მარტინისა და სიმონ ბოლივარის არმიებში. 1821 წლის 17 თებერვალს, როდესაც სიმონ ბოლივარი გახდა პერუს პრეზიდენტი, ანდრეს სანტა-კრუსი შეუერთდა მის არმიას და გახდა პერუს დივიზიონის შტაბის მეთაური. 1827 წლის 27 იანვარს სიმონ ბოლივარის კოლუმბიაში გადასვლის შემდეგ კი გახდა პერუს მეშვიდე პრეზიდენტი. 1829-1839 წლებში სანტა-კრუსი ბოლივიის პრეზიდენტია. 1836-1839 წლებში კი თავი პერუ-ბოლივიის კონფედერაციის პროტექტორად გამოაცხადა. კონფედერაციის წინააღმდეგ ჩილეს შეიარაღებული გამოსვლის შემდეგ კონფედერაცია დაიშალა. 1843 წელს ანდრეს სანტა-კრუსი კვლავ შეეცადა ხელში ჩაეგდო ძალაუფლება, მაგრამ დამარცხდა და საფრანგეთში გადასახლდა სადაც გარდაიცვალა კიდეც 1865 წელს 72 წლის ასაკში. ბოლივიის პრეზიდენტი ანდრეს დე სანტა-კრუსის ბიოგრაფია
ფრანსისკო დე პაულა სანტანდერი

ფრანსისკო დე პაულა სანტანდერი (ესპ. Francisco de Paula Santander დ. 2 აპრილი, 1792, კუკუტა, კოლუმბია, — გ. 6 მაისი, 1840, ბოგოტა, კოლუმბია) — ახალი გრანადის სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწე, გენერალი. იურიდიული ფაკულტეტის სტუდენტი იყო , როდესაც 18 წლისა ჩაება ახალი გრანადის დამოუკიდებლობისათვის ომში და 1813 წლიდან გახდა მისი ერთ-ერთი ხელმძღვანელი. 1812 წელს, 20 წლის სანტანდერმა მიიღო პოლკოვნიკის წოდება. 1821–1827 წლებში კოლუმბიის ვიცე-პრეზიდენტია, სიმონ ბოლივარის სამხედრო ლაშქრობების დროს ფაქტობრივად პრეზიდენტი იყო. 1828 წელს ბრალი დასდეს ს. ბოლივარის წინააღმდეგ შეთქმულებაში და სიკვდილი მიუსაჯეს, მაგრამ ბოლივარმა სასჯელი ქვეყნიდან გასახლებით შეუცვალა. სიმონ ბოლივარის გარდაცვალების შემდეგ დაბრუნდა კოლუმბიაში და 1832-1836 წლებში სათავეში ედგა ახალი გრანადის (კოლუმბიის) რესპუბლიკას. 1838 წლიდან სიკვდილამდე იყო კონგრესის დეპუტატი და კოლუმბიის ლიბერალური პარტიის ლიდერი. ფრანსისკო დე პაულა სანტანდერი დაარქივებული 2008-12-20 საიტზე Wayback Machine.
ტანა (ტბა)

ტანა (ცანა, დემბეა, ამჰ. ጣና ሐይቅ) — ტბა ეთიოპიაში, ეთიოპიის მთიანეთზე. ზღვის დონიდან 1830 მეტრ სიმაღლეზე. სიგრძე 84 კილომეტრი, სიგანე 66 კილომეტრი. ფართობი 3100-3600 კმ². (იცვლება წყლის სეზონების მიხედვით), სიღრმე 15 მეტრი. მდებარეობს ლავებით გადაკეტილ ტექტონიკურ ქვაბულში. ბევრია კუნძული. საზრდოობს 50 შენაკადით, აღსანიშნავია მდინარე პატარა აბაი. ტბიდან გამოდის მდინარე ცისფერი ნილოსი. მდიდარია თევზით, სანაოსნოა. მსოფლიოს უდიდესი ტბების სია ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ტანა (ტბა) Lake Tana დაარქივებული 2008-08-07 საიტზე Wayback Machine. Photographs of the lake Unesco plan for Lake T'ana LakeNet Profile Pictures from Lake Tana and the Monasteries დაარქივებული 2009-07-01 საიტზე Wayback Machine.
აბანოს უღელტეხილი

აბანო ან აბანოს სერი — უღელტეხილი საქართველოში, კახეთის მხარეში, თელავისა და ახმეტის მუნიციპალიტეტების ადმინისტრაციულ საზღვარზე. მდებარეობს კავკასიონის მთავარ წყალგამყოფ ქედზე, ზღვის დონიდან 2826 მეტრზე, ბულანჩოსწვერისა და დიდგვერდის მთებს შორის. გადასასვლელი მდინარე სტორის ხეობიდან თუშეთის ალაზნის ხეობაში. აბანოს უღელტეხილი ხედი ჩრდილოეთით აბანოს უღელტეხილი ხედი სამხრეთით ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 13. ↑ ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 13.
აბანო (ჯავის მუნიციპალიტეტი)

აბანო — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში (ყემულთის თემი). მდებარეობს მდინარე სარიტათის (ფაწის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1110 მეტრზე. ჯავიდან დაშორებულია 20 კმ-ით. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 13-14. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 13. ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — „სილქნეტი“ ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“ ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 13. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 13.
SW Live EP

SW Live EP, იგივე Secret World EP — პიტერ გებრიელის EP. მასში შეტანილია ოთხი სიმღერა საკონცერტო ტურნედან Secret World. დისკი გამოვიდა 1994 წელს. ევროპული გამოცემა (Real World Records ‎– PGSCDF 11) Red Rain - 5:12 Come Talk To Me - 4:10 Digging In The Dirt - 4:23 Secret World - 4:10 ↑ http://www.discogs.com/Peter-Gabriel-SW-Live-EP/release/2321111
ქალთა X საჭადრაკო ოლიმპიადა

30 ოქტომბერი - 16 ნოემბერი 1982. ლუცერნი, შვეიცარია სსრ კავშირის ნაკრები კვლავ ქართველი მოჭადრაკეებით იყო დაკომპლექტებული. მხოლოდ ნონა გაფრინდაშვილმა და ნანა ალექსანდრიამ გაცვალეს დაფები. ამჯერად ქართველმა მოჭადრაკეებმა უკვე მეცხრე ტურისათვის მიღწიეს სამქულიან უპირატესობას და ბოლომდე ხელიდან აღარ გაუშვიათ იგი. ქართველებმა 13 მატჩი მოიგეს და მხოლოდ უნგრელებთან დაკმაყოფილდნენ საყაიმო ამგარიშით. გამოსარჩევი იყო მატჩი ბულგარელებთან, რომლებმაც წინა ოლიმპიადაზე შესძლეს ჩვენი ოთხეულის დამარცხება. ამჯერად რევანში მეტად სასტიკი გამოვიდა, 3-0. მეორე ადგილზე უპრობლემოდ გავიდნენ რუმინელები. უნგრელებს კი პოლონელებთნ მოუხდათ ბრძოლა მესამე ადგილისათვის. კვლავ წინ წაიწია ჩინეთის ნაკრებმა, რომელმაც ამჯერად მეხუთე ადგილი დაიკავა. ნანა ალექსანდრიამ ამჯერად ჩვეულ სტილში იასპარეზა და მცირე ოქროს მედალიც ირგუნა. მცირე ვერცხლს დასჯერდნენ ნონა და მაია. 23 ქულა 11. ინგლისი, 12. იუგოსლავია, 13. საფრანგეთი, 22,5 ქულა 14. ბულგარეთი, 15. კოლუმბია, 16. ბრაზილია, 22 ქულა 17. ავსტრალია, 18. იტალია, 19. კანადა, 20. მონღოლეთი, 21. ავსტრალია, 22. საბერძნეთი, 21,5 ქულა 23. არგენტინა, 24. ინდონეზია, 21 ქულა 25. ისლანდია, 26. შვეიცარია, 27. ფილიპინები, 28. ახალი ზელანდია, 20,5 ქულა 29. ავსტრია, 30. ისრაელი, 31. შოტლანდია 32. ფინეთი, 33. მექსიკა, 20 ქულა 34. ბელგია, 19,5 ქულა (35) შვეიცარია-2 -19,5, 35. იაპონია, 36. თურქეთი, 37. ვენესუელა, 18,5 ქულა 38. უელსი 39. ნორვეგია, 40. ირლანდია, 41. ეგვიპტე, 11,5 ქულა 42. ტრინიდადი და ტობაგო 5,5 ქულა 43. ზამბია 4 ქულა 44. აშშ-ის ვირჯინის კუნძულები 0 ქულა 42 დომინიკელთა რესპუბლიკა გამოეთიშა პირველი ტურის შემდეგ.  რუმინეთი მარგარეტა მურეშანი - 4,5 (+2=5-3), მარინა პოგორევიჩი - 7,5 (+7=1-3), დანიელა ნუცუ - 11(+10=2-0), ელიზაბეტა პოლიქრონიადე - 7 (+6=2-1).  უნგრეთი ჟუჟა ვერეცი - 10,5 (+7=7-0), მარია ივანკა - 5,5 (+3=5-4), მარია პორუბსკი - 9(+8=2-2), ტუნდე ჩონკიჩი - 1 (+0=2-2). თენგიზ გიორგაძე. ქართული ჭადრაკის მატიანე. თბილისი, ,,განათლება’’ 1995. თენგიზ გიორგაძე. საჭადრაკო ოლიმპიადების ჩემპიონები. თბილისი. ,,ცოდნა’’ 1984. Шахматы. Энциклопедический словарь. Москва. изд. ,,Советская Энциклопедия’’ 1990 შედეგები
ჰილასი

ჰილასი — ჰერაკლეს საყვარელი ჭაბუკი, მეგობარი, მსახური და საჭურველთმტვირთველი, მისი მხლებელი არგონავტების ლაშქრობაში. დრიოპთა მეფის თეიოდამანტის და ნიმფა მენოდიკეს შვილი, ულამაზესი ყმაწვილი. იგი ჰერაკლემ მაშინ წაიყვანა, როდესაც დრიოპებმა ხარი მოჰპარეს და უეცრად შემოაკვდა ყმაწვილის მამა, რომელიც კუშტად შეხვდა. ჰილასი ჰერაკლემ გაზარდა და შვილივით უვლიდა. არგონავტები რომ მიზიას მიადგნენ, ჰერაკლე გადატეხილი ნიჩბის სანაცვლო ნაძვის საძებნელად გაეშურა ტყეში, ჰილასი კი წყაროზე წავიდა. იქ ნიმფებს მოეწონათ, მორევში ჩაითრიეს და მის ძებნაში ჰერაკლე არგონავტებს ჩამორჩა. კიოსის მოსახლეობა ისე დააფრთხო ჰერაკლემ, რომ ჰილასი გააღმერთეს, ტყე-ღრეში დადიოდნენ და დაკარგულ ჭაბუკს უხმობდნენ. ნიკანდრეს თანახმად, პონტოს სრუტეში ქარიშხალი ამოვარდა, ღუზა ჩაუშვეს, ჰერაკლემ ხალხი დაასვენა, ჰილასი ასკანიოსის წყალზე წავიდა, იქ იმავე მდინარის ნიმფებმა შეიყვარეს, წყალში გადააგდეს და მერე ექოდ აქციეს, რომ ჰერაკლე ვერ ეპოვა. ჰერაკლე დიდხანს ეძებდა, მაგრამ ბოლოს სალაშქროდ მაინც წავიდა, იქ კი პოლიფემე დატოვა. პოლიფემე ძებნაში მოკვდა, ხალხი კი ყოველწლიურად ამ ნაკადთან სამგზის ძახილით უხმობდა ჰილასს, სამ გამოძახილს უსმენდა და მერე მსხვერპლს სწირავდა. აკაკი გელოვანი, მითოლოგიური ლექსიკონი, გვ. 613, „საბჭოთა საქართველო“, თბ., 1983 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჰილასი
პოლიფემე (ლაპითი)

პოლიფემე — ლარისელი ლაპითი, ელატეს (ილატის) ან პოსეიდონის და ჰიპეიას ძე, ჰერაკლეს დის ლაონომეს ქმარი, კენევსის ძმა, არგონავტი, ილატიდად წოდებული გმირი. როდესაც მიზიაში ჰერაკლემ საყვარელი მხლებელი ჰილასი დაკარგა და მის ძებნაში ტყე-ღრეს ძრავდა, პოლიფემეც მეგობარს და ცოლისძმას ახლდა, მანვე შეატყობინა ჰილასის დაკარგვა. ჭაბუკის ძებნის დროს არგონავტებმა ცურვა განაგრძეს და გმირები მიზიაში დატოვეს. პოლიფემემ დააარსა ქალაქი კიოსი და დაიღუპა ხალიბებთან შეტაკებაში. აკაკი გელოვანი, მითოლოგიური ლექსიკონი, გვ. 418, „საბჭოთა საქართველო“, თბ., 1983
Wide Awake in America

Wide Awake in America — ირლანდიური როკ-ჯგუფ U2-ს EP, რომელიც გამოვიდა 1985 წელს. მასში შეტანილია ორი საკონცერტო გამოსვლა 1984-1985 წლის ტურებიდან, სადაც სრულდებოდა სიმღერები ალბომიდან The Unforgettable Fire. დისკზე ასევე ჟღერს სინგლების ორი B-მხარე. ბონო – ვოკალი The Edge – გიტარა, კლავიშებიანი საკრავები, ვოკალი ადამ კლეიტონი – ბას-გიტარა ლარი მალენი – დასარტყმელი საკრავები, პერკუსია Wide Awake in America საიტზე U2 Wanderer ტექსტი ↑ ერლეუაინი, სტივენ თომას. Wide Awake in America – U2. Allmusic. ციტირების თარიღი: 2011-08-12. ↑ Christgau, Robert. U2 – Consumer Guide Reviews. robertchristgau.com. ციტირების თარიღი: 2009-10-13. ↑ Henke, James (1985-07-18). „Music Review: Wide Awake in America“. Rolling Stone (452–453). ციტირების თარიღი: 2011-08-12. ↑ U2: Album Guide. Rolling Stone. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-01-09. ციტირების თარიღი: 2012-05-25.
Please: PopHeart Live EP

Please: Popheart Live EP — ირლანდიური როკ-ჯგუფ U2-ს EP, რომელიც გამოვიდა 1997 წლის 8 სექტემბერს. მასში შეტანილი იქნა სიმღერები ტურნედან PopMart Tour. ოთხიდან ორი სიმღერის სტუდიური ვერსიები შეტანილია ჯგუფის იმ დროისთვის უკანასკნელ სტუდიურ ალბომში Pop, ხოლო დარჩენილი ორი - 1987 წლის ალბომიდან The Joshua Tree. ეს იყო ჯგუფის პირველი EP 1985 წლის Wide Awake in America-ს შემდეგ. ბონო – ვოკალი The Edge – გიტარა, კლავიშები, ვოკალი ადამ კლეიტონი – ბას გიტარა ლარი მალენი – დასარტყმელი საკრავები, პერკუსია ინფორმაცია საიტზე Discogs Popheart EP (Please). U2 Wanderer. ციტირების თარიღი: 2007-05-24. U2 - Please (Popheart Live EP). Discogs. ციტირების თარიღი: 2007-05-24. ↑ 1.0 1.1 POPHEART EP (PLEASE). U2wanderer.org (1997). ციტირების თარიღი: 22 ოქტომბერი 2013.
პეირითოე

პეირითოე — სახელოვანი ლაპითი გმირი, ზევსის ან იქსიონის და დიას შვილი, პოლიპეტეს მამა და თესევსის მეგობარი. ლარისელმა (თესალიელმა) გმირმა ლაპით ატრაქსის მშვენიერი ასული ჰიპოდამეა შეირთო ცოლად. ქორწილში თესევსთან და სხვა გმირებთან ერთად დაპატიჟა ავხორცი კენტავრები. როდესაც ველური კენტავრი ევრიტიონი დათვრა პატარძლის გატაცება მოიწადინა, ჩაავლო კიდეც ხელი და გაიქცა, მაგრამ თესევსი დაეწია და სპილენძის თუნგით გაუპო თავი. სხვა კენტავრები სხვა ქალებს დაერივნენ, მაგრამ ლაპითების ტომი წამოიჭრა და გაიმართა საჭინელი ბრძოლა. კენტავრებმა სვეტივით ჩაჭედეს მიწაში კენევსი და ძირფესვიანად მოთხრილი ხეებით დაფარეს, რადგან სხვანაირად მისი ძლევა არ შეიძლებოდა. ბოლოს ველური კენტავრები მაინც დამარცხდნენ. თესევსი და პეირითოე ასევე ერთად მონაწილეობდნენ კალიდონის ნადირობასა და ამაძონებთან ბრძოლაში. როდესაც თესევსმა დაკარგა ცოლი — ანტიოპე და პეირითოემ ჰიპოდამია, მეგობრებმა თესევსისათვის ნორჩი ელენე მოიტაცეს, ხოლო პეირითოესთვის ქვესკნელის ქალღმერთ პერსეფონეს მოტაცება სცადეს. ისინი ჩავიდნენ ტენარეს კონცხის ხვრელიდან ან ატიკის ჩასასვლელიდან და დიდი ჯაფით მიაღწიეს დედოფალთან, მაგრამ ჰადესმა გაიგო და გმირებს ლეთას ტახტზე დასხდომა უბრძანა. დასხდნენ და ვეღარ ადგნენ: რგოლებად დახვეულმა დრაკონებმა დააკრეს სამუდამოდ ან ჰადესმა ორივე კლდეზე მიაჯაჭვა. ქვესკნელში ჩასულმა ჰერაკლემ იხსნა თესევსი, პეირითოე კი სამუდამოდ ჰადესში დარჩა, რადგან როდესაც ჰერაკლე მიუახლოვდა, მიწა იძრა. სხვა ვერსიით, ჰადესმა კერბერს უბრძანა პეირითოოსის მოკვლა, თესევსი კი კლდეს დააკრა. თესევსი გელოვანი ა., „მითოლოგიური ლექსიკონი“, თბილისი, 1983, გვ. 395 ↑ 1.00 1.01 1.02 1.03 1.04 1.05 1.06 1.07 1.08 1.09 Любкер Ф. Pirithous // Реальный словарь классических древностей по Любкеру / под ред. Ф. Ф. Зелинский, А. И. Георгиевский, М. С. Куторга и др. — СПб: Общество классической филологии и педагогики, 1885. — С. 1050. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4249594"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q101490"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1459210"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q694826"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4135787"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q24933120"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q30059240"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q45258418"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q656"></a> ↑ 2.0 2.1 А. Щ. Иксион // Энциклопедический словарь — СПб: Брокгауз — Ефрон, 1894. — Т. XIIа. — С. 908. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23892916"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q602358"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19908137"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q656"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4529168"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q24427233"></a>
ორბელები

ორბელები — აღმოსავლეთ საქართველოს დიდი ფეოდალური საგვარეულო XII-XIII საუკუნეებში. ორბელთა საგვარეულო ორბეთის ციხეს ფლობდა, და სწორედ აქედან მომდინარეობს მათი გვარის სახელწოდებაც. საისტორიო წყაროებში ამ საგვარეულოდან პირველად მოხსენიებულია ივანე ორბელი (1110 წლის ამბებთან დაკავშირებით). განსაკუთრებით დაწინაურდნენ ორბელები დემეტრე I-ისა და დავით დემეტრეს ძის მეფობაში, როდესაც მათმა გვარმა მემკვიდრეობით მიიღო ამირსპასალარის სახელი, ხოლო საგამგეო ქვეყნად — ლორე. ორბელების სახლის მეთაური ივანე სუმბატის ძე ორბელი ერთდროულად დაეუფლა ამირსპასალარისა და მანდატურთუხუცესის სახელს, და გიორგი III-ის დროს ანისის გამგებელიც იყო, ხოლო მისი ძმა ლიპარიტ ორბელი ჯერ ამილახორი და შემდეგ ქართლის ერისთავი გახდა. ამასაც არ დასჯერდნენ და გიორგი III-ის ნაცვლად ივანე ორბელის სიძის დემნა უფლისწულის გამეფებით სურდათ სამეფო კარზე და მთელს სამეფოში თავიანთი უპირველესი მდგომარეობის საბოლოოდ განმტკიცება (იხილეთ ორბელთა აჯანყება 1177-1178). ორბელების შეთქმულება დამარცხდა და ისინი სასტიკად დაისაჯნენ. მათი მამული და საგვარეულო პატივი მეფის ერთგულ დიდებულებს ებოძათ. ფიზიკურ სასჯელს გადაურჩნენ მხოლოდ აზერბაიჯანის ათაბაგთან დახმარებისათვის გაგზავნილი ლიპარიტ სუმბატის ძე და მისი ძენი, რომელთაგან ივანე თამარის მეფობაში ფიცით დააბრუნეს საქართველოში, მაგრამ მამისეული ქონებიდან მხოლოდ ორბეთი დაუბრუნეს. თამარის დროსვე დააბრუნეს საქართველოში ლიპარიტის შვილიშვილი ლიპარიტ ელიგუმის ძე ორბელი, რომელსაც საგამგეოდ სივნიეთი (სომხ. Սյունիք)) უბოძეს. ორბელების ამ შტომ, რომელიც გასომხდა, რადგან სომხურ ენობრივ გარემოცვასა და სარწმუნოებაში მოექცა, შესძლო თავისი სახლისათვის კანონიერი მამულიც დაებრუნებინა და ძველი საგვარეულო პატივიც აღედგინა. იხ. გვ. 127, გვ. 177, გვ. 218 საქართველოს ისტორია უძველესი ხანიდან ჩვენს დრომდე. თბილისი, სახელმწიფო გამომცემლობა სასწ.-პედაგოგიური სპექტრი, 1940 დაარქივებული 2018-08-28 საიტზე Wayback Machine. გამქრალი ქართული საგვარეულო - ამბავი ორბელთა აღზევებისა და დაცემისა - ავტორი: თამაზ ჩიქვანაია, 29 სექტემბერი. 2018, 20:34 დაარქივებული 2020-07-01 საიტზე Wayback Machine. რას წერდა გასომხებული ორბელების შტოს წარმომადგენელი თავისი წინაპრების წარმოშობისა და საქართველოში მოსვლის შესახებ - ავტორი: გიორგი მახობეშვილი, 11 ოქტომბერი, 2019. 14:44 ბერძენიშვილი, ნიკო: ეპიზოდი ფეოდალურ საგვარეულოთა სამამულო ბრძოლიდან XII საუკუნის საქართველოში, მის წგნ.: საქართველოს ისტორიის საკითხები, წგნ. 3, თბ., 1966; მეტრეველი, რიონ: შინაკლასობრივი ბრძოლა ფეოდალურ საქართველოში (XII ს.), თბ., 1973; ჯავახიშვილი, ივანე: ქართველი ერის ისტორია, წგნ., 2, თბ., 1965; ბოგვერაძე, აკაკი: ქსე, ტ. 7, გვ. 554, თბ., 1984