laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
დე გრაი დე ფუა

შარლ დე გრაი დე ფუა (ფრანგ. Charles de Grailly de Foix; დ. და გ. თარიღი უცნობია) — XVIII საუკუნის მეორე ნახევრის ფრანგი ოფიცერი. რუსეთ-ოსმალეთის ომის (1768-1774) დროს რუსეთის არმიაში კაპიტნად მსახურობდა და გენერალ ტოტლებენის ადიუტანტი იყო. მასთან ერთად 1770 წლის სექტემბერში შემოვიდა საქართველოში. 1777–1783 წლებში დაწერა მემუარული ხასიათის რელაცია, რომელიც ინახებოდა საფრანგეთის საგარეო საქმეთა სამინისტროს არქივში (პირველად გამოსცა 1954 წელს ინგლისელმა ქართველოლოგმა დ. ლენგმა). რელაციაში აღწერილია იმდროინდელი საქართველო, გადმოცემულია ცნობები ქვეყნის სოციალურ-პოლიტიკური და ეკონომიკური ვითარების შესახებ. ავტორი აღწერს ტოტლებენის ჯარის შემოსვლას საქართველოს სამხედრო გზით სტეფანწმინდაში, მეფე ერეკლე II-ისა და ტოტლებენის შეხვედრას, ერეკლეს სასახლეს თბილისში, მეფე სოლომონ I-თან ტოტლებენის შეხვედრას და სხვ. დე გრაი დე ფუა მომსწრე იყო ქართველ-რუსთა ჯარის ოსმალებთან ბრძოლისა აწყურის ციხის აღების დროს. იგი დეტალურად აღწერს საომარი კამპანიის მსვლელობას და, როგორც სამხედრო საქმის მცოდნე, სწორ შეფასებას აძლევს ერეკლე II-ის ტაქტიკას და სტრატეგიას. რელაცია ადასტურებს, რომ საქართველოს პოლიტიკური წრეები მტკიცედ ადგნენ პრო-რუსული პოლიტიკური ორიენტაციის გზას. დე გრაი დე ფუა აღნიშნავს ქართველებისა და ზოგიერთი კავკასიის სხვა ხალხის ყოფის დეტალებს. მაგ., მას შეუნიშნავს საქართველოში დამკვიდრებული ჩვევა, რომლის მიხედვითაც მამაკაცი მამაკაცს სახეზე არ კოცნის. რელაციაში იგრძნობა მისი სიმპათიები ერეკლე II-ის მიმართ. დე გრაი დე ფუა თავდაპირველად ტოტლებენის ნდობით აღჭურვილი პირი იყო, შემდეგ იგი ტოტლებენის წინააღმდეგ განზრახულ ოფიცრების შეთქმულებას მიემხრო და თბილისში დარჩა ერეკლე II-ის კარზე. ტოტლებენმა კაპიტან დე გრაის და პოდპოლკოვნიკების — თავად ნიკოლოზ იურის ძე რატიევის (რატიშვილი) და ნაუმ ნიკოლოზის ძე ჩოგლოკაევის (ჩოლოყაშვილი) შეპყრობისთვის ჯილდოც დააწესა. 1771 წლის 22 აპრილს შეთქმულების სხვა მონაწილეებთან ერთად ყაზანში გაასამართლეს, დიდ დამნაშავედ ვერ ცნეს და უნტერ-ოფიცრად ჩამოაქვეითეს. Lang, D. M., Count Todtleben's Expedition to Georgia 1769-1771 according to a French Eyewitness, Bulletin of the School of Oriental and African Studies, University of London, Vol. 13, No. 4 (1951), pp. 878-907. დე გრაი დე ფუას ცნობები საქართველოს შესახებ. ფრანგულიდან თარგმნა, შესავალი, შენიშვნები და საძიებლები დაურთო ჯ. ოდიშელმა, თბ., 1985. ოდიშელი ჯ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012.
გიორგი დებეცი

გიორგი ფრანცის ძე დებეცი (რუს. Георгий Францевич Дебец; დ. 7 დეკემბერი [ძვ. სტ. 24 ნოემბერი], 1905, ტომსკი, — გ. 19 იანვარი, 1969, მოსკოვი) — რუსი ანთროპოლოგი. პალეოანთროპოლოგიისა და ისტორიული ანთროპოლოგიის ერთ-ერთი ფუძემდებელი ყოფ. საბჭოთა კავშირში. დებეცის შრომები შეეხება უმთავრესად ეთნიკური ანთროპოლოგიის და პალეოანთროპოლოგიის საკითხებს. კავკასიაში მისი უშუალო მონაწილეობით ანთროპოლოგიურად იქნა შესწავლილი საქართველოს (1950–1954), აზერბაიჯანის (1951–1952), დაღესტნის (1954) და ნაწილობრივ სომხეთის თანამედროვე მოსახლეობა. Палеоантропология СССР, Труды Ин-та этнографии, М.–Л., 1948; Антропологические типы населения СССР и некоторые проблемы этногенеза, М.–Л., 1956; Антропологические исследования в Дагестане, Труды Ин-та этнографии, М., 1956. აბდუშელიშვილი მ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 345.
გიორგი ვაშაყმაძე

გიორგი ვაშაყმაძე (დ. 14 იანვარი, 1956, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, ბიოფიზიკოსი. 1978 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტი და 1982 წელს მიხეილ ლომონოსოვის სახელობის მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიოფიზიკის კათედრის ასპირანტურა. 1982-1983 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიოლოგიის ფაკულტეტის უმცროსი მეცნიერ თანამშრომელი, 1984-1987 წლებში — აგროსამრეწველო პროდუქციის საკავშირო სამეცნიერო-კვლევითი და საექსპერიმენტო-საკონსტრუქტორო ინსტიტუტის ლაბორატორიის გამგე, 1987-1991 წლებში — აგროსამრეწველო პროდუქციის საკავშირო სამეცნიერო-კვლევითი და საექსპერიმენტო-საკონსტრუქტორო ინსტიტუტის განყოფილების გამგე, 1991-1999 წლებში — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფოტოსინთეზის პრობლემური ლაბორატორიის უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი, 1996 წელს — საქართველოს ნავთობის საერთაშორისო კონსორციუმის სტრატეგიული დაგეგმვისა და უცხოეთთან ურთიერთობის დეპარტამენტის უფროსი, 1996-1999 წლებში — სააქციო საზოგადოება საქართველოს ნავთობის საერთაშორისო კორპორაციის გენერალური დირექტორი, 1999 წლიდან — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფოტოსინთეზის პრობლემური ლაბორატორიის უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი. 1999-2004 წლებში ვაშაყმაძე იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „მრეწველობა გადაარჩენს საქართველოს“. 2005 წლიდან მუშაობდა შპს Spectrum Consulting-ში. 2006 წელს კორპორაციული სტრატეგიის დირექტორის რანგში შეუერთდა საერთაშორისო კონსორციუმს, რომლის მიზანია შავი ზღვის გასწვრივ საქართველოდან ევროპაში გაზსადენის მშენებლობა. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (1999). გიორგი ვაშაყმაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გიორგი ვაშაყმაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
გურამ ვახტანგაშვილი

გურამ ვახტანგაშვილი (დ. 24 თებერვალი, 1954, ცხინვალი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი. 1976 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სატრანსპორტო ფაკულტეტი. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ლიახვის მაჟორიტარი). 2004-2008 წლებში — საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ლიახვის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკიდან „ახალი საქართველოსთვის“. გურამ ვახტანგაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გურამ ვახტანგაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
დედაბრიშვილი

საკუთარი სახელი დედაბრიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: შიო დედაბრიშვილი — მწერალ შიო არაგვისპირელის ნამდვილის სახელი და გვარი შიო დედაბრიშვილი — არქეოლოგი
რობერტ თავაძე

რობერტ თავაძე (დ. 24 აპრილი, 1930, თბილისი — გ. 16 აპრილი, 2004) — ქართველი სამხედრო პირი. თბილისის № 63-ე რუსული საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ სწავლას აგრძელებს თბილისის სამხედრო-საჰაერო ძალების სპეცსკოლაში. 1951 წელს წარჩინებით დაამთავრა ვლადიკავკაზის სამხედრო-საავტომობილო სასწავლებელი, 1951 წლიდან მსახურობდა შორეულ აღმოსავლეთში, 3 წელი ჩინეთში, საავტომობილო ნაწილებში. 1955 წელს ჩინეთიდან საბჭოთა ჯარების გაყვანის შემდეგ მსახურობდა ზღვისპირეთის მხარეში. 1960 წელს ჩაირიცხა ლენინგრადის ზურგისა და ტრანსპორტის სამხედრო აკადემიაში, რომლის დამთავრების შემდეგ, 1963 წელს მსახურობდა უკრაინასა და მოლდოვეთში, შენაერთის მეთაურის მოადგილედ ზურგის დარგში. შემდეგ იგზავნება გენერალური შტაბის სამხედრო აკადემიაში, რომელსაც ამთავრებს 1970 წელს და ინიშნება ამიერკავკასიის სამხედრო ოლქში. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკიდან „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. გოგიტიძე, მ., ბეჟიტაშვილი, გ., „სამხედრო ფიცის ერთგულნი“, თბილისი, 2015. — გვ. 112-113, ISBN 978-9941-0-7386-1. რობერტ თავაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი რობერტ თავაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
შარიტე

შარიტე – ბერლინის საუნივერსიტეტო მედიცინის კლინიკა (გერმ. Charité – Universitätsmedizin Berlin) — ევროპის ერთ-ერთი უმსხვილესი საუნივერსიტეტო კლინიკა; ჰუმბოლდტის და ბერლინის თავისუფალი უნივერსიტეტების შვილობილი. „შარიტე“ დაარსდა 1710 წელს და ამჟამად არის გერმანიის კვლევითი ფონდის მრავალი გაერთიანებული კვლევითი ცენტრის მფლობელი. იგი გერმანიის ერთ-ერთი ყველაზე კვლევატევადი სამედიცინო დაწესებულებაა. 2012-2020 წლებში „შარიტე“ Focus-ის რეიტინგში გერმანიის 1000 საუკეთესო საავადმყოფოს შორის საუკეთესოს სტატუსის მფლობელი იყო. 2019 და 2020 წლებში Newsweek-მა „შარიტე“ მსოფლიოს ხუთ საუკეთესო საავადმყოფოს შორის და ევროპის საუკეთესო კლინიკად დაასახელა. 2019 წლიდან არის ბერლინის საუნივერსიტეტო ალიანსის ინსტიტუტი, რომელშიც გაერთიანებულნი არიან ბერლინის ტექნიკური, თავისუფალი და ჰუმბოლდტის უნივერსიტეტები და მასში 2019 წლის მდგომარეობით მოღვაწეობდა 290-ზე მეტი პროფესორი და 8077-ზე მეტი სტუდენტი. „შარიტეს“ კლინიკაში მოღვაწეობდა მედიცინის და ფიზიოლოგიის დარგში ნობელის პრემიის ლაურეატი გერმანელი მეცნიერების უმეტესობა, მათ შორის რობერტ კოხი, ემილ ფონ ბერინგი და პაულ ერლიხი. ↑ Charité – Universitätsmedizin Berlin Geschichte. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-12-10. ციტირების თარიღი: 2020-09-15. ↑ Berlin, Charité-Universitätsmedizin. Pressemitteilung. ↑ Mayer, Kurt-Martin (21 September 2014). „Die FOCUS-Klinikliste: Die Charité ist Deutschlands bestes Krankenhaus – Gesundheits-News – FOCUS Online – Nachrichten“. Focus (გერმანული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 24 სექტემბერი 2015. ციტირების თარიღი: 27 October 2015. ↑ The Best Hospitals in the World en (2019-03-29). ციტირების თარიღი: 2019-04-01 ↑ 2011, Charité – Universitätsmedizin Berlin. „Home“. Charité – Universitätsmedizin Berlin (ინგლისური). ციტირების თარიღი: 2017-09-12.CS1-ის მხარდაჭერა: რიცხვითი სახელები: ავტორების სია (link)
მიხეილ ფარცვანიძე

მიხეილ ივანეს ძე ფარცვანიძე (დ. 1876, ქ. ქუთაისი, — გ. 27 დეკემბერი, 1937) — ქართველი ვეტერინარი ექიმი, ვეტერინარული სამსახურის ერთ-ერთი ორგანიზატორი საქართველოში. მიიღო უმაღლესი ვეტერინარული განათლება ხარკოვის უნივერსიტეტში. აქტიურ პრაქტიკულ და სამეცნიერო მოღვაწეობას ეწეოდა საქართველოს და კავკასიის სხვადასხვა რაიონში. 1918 წელს მ. ფარცვანიძის ინიციატივით ქუთაისში დაარსდა მსხვილფეხა საქონლის ჭირის საწინააღმდეგო სადგური, რომელიც 1919 წელს სოფელ ტაბახმელაში გადმოიტანეს. შემდეგ იყო საქართველოს ზოოვეტერინარული ინსტიტუტის პროფესორი. მასობრივი რეპრესიების დროს, 1937 წელს დააპატიმრეს და დახვრიტეს „კონტრრევოლუციური და მავნებლური საქმიანობის“ ბრალდებით. ვეტერინარია (ეპიზოოტოლოგია და ორგანოთა ავადმყოფანი) : აგრონომ და ექიმ სტუდენტთა სახელმძღვანელო. ორ ნაწილად / მიხეილ ფარცვანიძე. - ტფილისი : სახ. უნ-ტის გამოცემა, 1921; ვეტერინარიის საფუძვლები. - ახალი გამოც.. - ტფ. : სახელგამის სასწ. პედაგ. სექტორი, 1933. ვეტერინარიის ფუძემდებლები საქართველოში და მათი მომდევნო თაობა (ავტორი). / კაპანაძე, კარპეზ. - თბ., 1997. მიხეილ ფარცვანიძე — საქართველოს პირველი რესპუბლიკის (1918-1921) პროსოპოგრაფიული ბაზა (ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლინგვისტურ კვლევათა ინსტიტუტი) ფარცვანიძე მიხეილ ივანეს ძე. სტალინური სიები საქართველოდან [ელექტრონული მონაცემთა ბაზა] / ჰაინრიჰ ბიოლის ფონდი სამხრეთ კავკასიაში, ინფორმაციის თავისუფლების განვითარების ინსტიტუტი, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრო, საერთაშორისო საზოგადოება „მემორიალი“, საქართველოში შვეიცარიის საელჩო. - 2013.
ბი შენი

ბი შენია — ჩინელი ხელოსანი. საფუძველი ჩაუყარა წიგნის ბეჭდვას მოძრავი ლიტერებით. 1041–1048 წლებში გამომწვარი თიხისგან დაამზადა მოძრავი ლიტერები, რომელბსაც ბლანტი ფისოვანი ნარევით რკინის ასაწყობ ფორმებში ამაგრებდნენ. ლიტერებზე ტუშის წასმის შემდეგ ტექსტს ბეჭდავდნენ ქაღალდზე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 422.
ილია თავბერიძე

ილია თავბერიძე (დ. 4 აპრილი, 1969, ოზურგეთი) — ქართველი ჟურნალისტი, მკვლევარი, საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი. 1992 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკიდან „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. 2009 წლიდან არის საქართველოს საზოგადოებრივი მაუწყებლის ახალი ამბების დეპარტამენტის კულტურის მიმართულების რედაქტორი. არის საქართველოს რადიოს გადაცემა „რადიოკალენდარის“ ავტორი და წამყვანი. 2006-2018 წლებში იყო ჟურნალ „არაბესკის“ (თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის გამოცემა) მთავარი რედაქტორი. არის ავტორი რამდენიმე წიგნისა, ასევე სერიია „პუბლიკაციები გურიის მატერიალური და სულიერი მემკვიდრეობის ისტორიიდან“ დამაარსებელი და რედაქტორი. თავბერიძე, ი. (2010). XIX საუკუნის ქართველი მოღვაწეები და საეკლესიო გალობა. თბილისი: საქართველოს საპატრიარქოს გამომცემლობა. ISBN 978-9941-9120-7-8.  თავბერიძე, ი. (2005). ჯუმათის მონასტრის სიძველეები. თბილისი: საქართველოს საპატრიარქოს გამომცემლობა. ISBN 99940-852-6-3.  ილია თავბერიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ილია თავბერიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
ანზორ თამარაშვილი

ანზორ თამარაშვილი (დ. 14 სექტემბერი, 1947, ახალციხე — გ. 22 თებერვალი, 2023) — ქართველი მუსიკოსი, პედაგოგი, პოლიტიკოსი. 1976 წელს დაამთავრა ქ. თბილისის ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის მეორე სამუსიკო სასწავლებელი გუნდის დირიჟორის სპეციალობით. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკიდან „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. ანზორ თამარაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ანზორ თამარაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
ვალერიან ბილანიშვილი

ვალერიან მიხეილის ძე ბილანიშვილი, ვალერი მიხეილის ძე ბილანოვი, (დ. 1869, სოფ. პატარძეული, ახლანდ. საგარეჯოს მუნიციპალიტეტი, — გ. 20 თებერვალი, 1938, მინუსინსკი, კრასნოიარსკის მხარე, რსფსრ) — ქართველი პოლიტიკური მოღვაწე, სოციალ-დემოკრატი. თბილისის გუბერნიის აზნაურთა ოჯახიდან. პროფესიით მუშა. 1896 წლიდან იყო სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის წევრი, შემდეგ მიემხრო მენშევიკების ფრაქციას. 1900-1901 წლებში დაპატიმრებული იყო რევოლუციური საქმიანობისთვის. 1903 წელს არალეგალურ სტამბაში ბეჭდავდა პროკლამაციებს, რის გამოც, 1903 წლის 7 მაისს ვოლოგდის გუბერნიაში გადაასახლეს. 1905 წელს კვლავ რევოლუციურ მოღვაწეობას ეწეოდა თბილისში, მუშაობდა სოციალ-დემოკრატთა არალეგალურ სტამბაში. 1905 წლის შემოდგომაზე იყო სომეხ-თათრების შეტაკების აცილების მიზნით, სოციალ-დემოკრატების ორივე ფრთის (მენშევიკები და ბოლშევიკები) წარმომადგენლებით დაკომპლექტებული შეიარაღებული რაზმის წევრი. 1918-1921 წლებში პარტიულ და ადმინისტრაციულ სამუშაოებზე იყო. გასაბჭოების შემდეგ მონაწილეობდა გამათავისუფლებელ მოძრაობაში. 1924 წლის აგვისტოს აჯანყების დროს ხელმძღვანელობდა გამოსვლების მომზადებას გარეკახეთში. 1924 წელს დააპატიმრეს. 1925 წელს სასამართლომ მიუსაჯა 3 წლით პატიმრობა, რომელიც შეეცვალა სასჯელისგან გათავისუფლებით. „კონტრრევოლუციური საქმიანობის“ ბრალდებით დაპატიმრებული იყო 1926, 1929 და 1933 წლებში. გადაასახლეს მინუსინსკში, სადაც 1937 წლის ნოემბერში კვლავ დააპატიმრეს და 1938 წლის თებერვალში დახვრიტეს. რეაბილიტირებულია 1956 წელს. ქართველ მოღვაწეთა ლექსიკონი, 1801-1952: ტ. I ა-დ / იოსებ იმედაშვილი.-თბ.,2018.-გვ.397; 1924 წლის აჯანყების მონაწილეთა სასამართლო პროცესი. დოკუმენტები და მასალები (1925 წლის ივლისი-აგვისტო). გამოსაცემად მოამზადა და შესავალი წერილი დაურთო ლევან ჯიქიამ. გამომცემლობა „უნივერსალი“, თბილისი, 2012; Книга памяти жертв политических репрессий Красноярского края. Том 1 (А-Б). Красноярск, 2004. - ISBN 5-98399-013-6. ვალერიან ბილანიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი Книга памяти жертв политических репрессий Красноярского края. Том 1 (А-Б).
სპორტი დიდ ქალაქში

სპორტი დიდ ქალაქში — ქართული სპორტული ტელეგადაცემა მთავარი არხის ეთერში. პირველად გავიდა 2019 წელს. გადაცემის წამყვაენები არიან ნანუკა ჟორჟოლიანი და დავით ერაძე. ↑ „სპორტი დიდ ქალაქში“. www.mtavari.tv. ციტირების თარიღი: 16 სექტემბერი, 2020.
მერაბ თევდორაძე

მერაბ თევდორაძე (დ. 1 ოქტომბერი, 1955, თბილისი — გ. 2005) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი. 1991 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკიდან „საქართველოს აღორძინება“. მერაბ თევდორაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი მერაბ თევდორაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
საუდის არაბეთის სამზარეულო

საუდის არაბეთის სამზარეულო (არაბ. المطبخ السعودي) თავისთავადობით გამოირჩევა. წარმოადგენს  საკუთრივ ქვეყნის სამზარეულოს და პროდუქტებს. მიუხედავად იმისა, რომ მრავალი საერთო აქვს სპარსეთის ყურის ქვეყნების სამზარეულოებთან, არსებობს კულტურული სხვაობა საუდის არაბეთის კერძებსა და რეგიონის სხვა ქვეყნების კერძებს შორის. კლეეჯა — კარდამონის ორცხობილა, რომელიც ასევე ცნობილია ერაყშიც. საუდის არაბეთის სამზარეულოს ზოგიერთი გავრცელებული პროდუქტია ხორბალი, ბრინჯი, ცხვრის ხორცი, ქათამი, იოგურტი, კარტოფილი, ზღვის პროდუქტები და ფინიკი. გავრცელებული კერძებია: ჯარიში/ჰარისი ჰანეთი ჰინინი მადფონი მანდი ჯალამაჰი კა'აქ კაბსა ხმერი მარკუკი ასედაჰი მუტაბაკი სამბუსაკი სალეგი მოჰალას ფინიკი მაბშური მანთუ როზ ბუხარო კანაფეჰი მუჰალები ბასბოუსა უმ ალი ტრადიციული ყავახანები (მაკჰა) ყველგან გავრცელებული იყო, თუმცა ამჟამად ისინი წარმატებით ჩაანაცვლა „ფუდ ჰოლის“ სტილის კაფეებმა. საუდის არაბეთის კულტურული მისიის თანახმად, ”კაჰვას" (ყავის) მირთმევა საუდის არაბეთში სტუმართმოყვარეობისა და კეთილშობილების ნიშანია”. ტრადიციულად, ყავის მარცვლებს ხალავდნენ აცივებდნენ და სტუმრების წინაშე ფქვავდნენ სპეციალური ყავის საფქვავით. შემდეგ მასპინძელი დაფქვის პროცესში ყავის მარცვლებს უმატებდა კარდამონის ძირებს და ყავის მარცვლებს. როდესაც ყავა წამოდუღდებოდა, სტუმრებს უსხამდნენ. დღეს ყავას აღარ ხალავენ და ადუღებენ სტუმრების თანდასწრებით. ამის მაგივრად, სუფრაზე ელეგანტურად  მიაქვთ დალას საშუალებით (არაბული ყავადანი) და ასხამენ პატარა ჭიქებში. ყავის ჭიქას უწოდებენ ფინჯანს. ჩვეულებრივ იოგურტს (ადგ. რაფინირებული რძე) იყენებენ სასმელად, რომელსაც ლაბანს უწოდებენ. სობია არის ცივი სასმელი, რომელიც ჩვეულებრივ მზადდება ჰიჯაზში, მაგრამ ის ახლა მთელ საუდის არაბეთში, განსაკუთრებით რამადანის პერიოდში არის ხელმისაწვდომი. მზადდება მსუბუქი ფერმენტირებული ნაზავისაგან ქერის / შავი პურის, ფინიკის პალმის წვენით, მწვანილებით და სანელებლებით. ეს შეიძლება იყოს თეთრი ან ფერადი, გემოვნებიდან გამომდინარე.  ითვლება, რომ ჯანმრთელობისთვის სასარგებლოა. საუდის არაბეთი ისლამის ძველი კულტურის ქვეყანაა. აქ აღმოცენდა მაჰმადიანური რელიგია (ისლამი). შარიათის კანონი კრძალავს ღორის ხორცისა და ალკოჰოლის მიღებას. ეს კანონი სრულდება საუდის არაბეთის მასშტაბით. ისლამური კანონის თანახმად, ცხოველები უნდა დაიკლას ჰალალის (ნიშნავს „კანონით ნებადართული“) წესით  და აკურთხონ, სანამ მოამზადებენ და მიირთმევენ. საუდის არაბეთის კულტურული მისიის თანახმად, ”სტუმრებს მიართმევენ ცხელ ყავას და ფინიკს, როგორც გულუხვობისა და სტუმართმოყვარეობის სიმბოლოს. იგივე პრაქტიკა ხორციელდება რამადანის თვეში. საუდის არაბეთში მუსლიმები წყვეტენ  მარხვას ფინიკის, წყლის და არაბული ყავის საშუალებით. ყავაში არსებული კოფეინი, ნახშირწყლები და რკინა მარხვის პერიოდში ადამიანს მეტ ენერგიას აძლევს, რაც ეხმარება ტარავიის (ლოცვის რიტუალი) შესრულებაში, რომელიც სრულდება საღამოობით რამადანის  თვის განმავლობაში . არაბული სამზარეულო Davies, Catriona. "Saudi foodies ditch fast food for fine dining." CNN. Wednesday March 28, 2012. Saudi Cooking ↑ 1.0 1.1 History of Food in Saudi Arabia. (PDF). Sacm.org. Retrieved 20 November 2014. ↑ Smoked Laban. დაარქივებული 2020-09-16 საიტზე Wayback Machine. Ya salam cooking.7 October 2011. Retrieved 28 June 2016. ↑ Sobia: A thirst-quenching Ramadan drink - islam.ru". Retrieved 28 June 2016.
ავთანდილ თევზაძე

ავთანდილ თევზაძე (დ. 21 ოქტომბერი, 1963, სამტრედია) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი. 1991 წელს დაამთავრა ნიჟნი-ნოვგოროდის პოლიციის აკადემია (რუსეთის ფედერაცია) იურისტ-სამართალმცოდნის კვალიფიკაციით, 1999 წელს — ასპირანტურა. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი (სამტრედიის მაჟორიტარი). ავთანდილ თევზაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ავთანდილ თევზაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
ირაკლი იაშვილი

ირაკლი იაშვილი (დ. 1 ოქტომბერი, 1962, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი. 1984 წელს დაამთავრა მოსკოვის ტექნოლოგიური ინსტიტუტის საინჟინრო-ეკონომიკური ფაკულტეტი ინჟინერ-ეკონომისტის სპეციალობით. 1990 წელს მოსკოვის მსუბუქი მრეწველობის ინსტიტუტის ასპირანტურა. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკიდან „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. 2004-2008 წლებში — საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკიდან „მემარჯვენე ოპოზიცია, მრეწველები, ახლები“. 2008 წლის 7 ივნისიდან 27 ივნისამდე იყო საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „გაერთიანებული ოპოზიცია (ეროვნული საბჭო, მემარჯვენეები)“. ირაკლი იაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ირაკლი იაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
ალბერტ ინდუაშვილი

ალბერტ ინდუაშვილი (დ. 12 მაისი, 1962, სოფ. ურბნისი, ახლანდ. ქარელის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი. 1986 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ქარელის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკიდან „მრეწველობა გადაარჩენს საქართველოს“. ალბერტ ინდუაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ალბერტ ინდუაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
დავით კესელიძე (მრავალმნიშვნელოვანი)

დავით კესელიძე შეიძლება აღნიშნავდეს: დავით კერესელიძე — დიპლომატი დავით კერესელიძე — საქართველოს პარლამენტის მეხუთე მოწვევის წევრი
დავით კერესელიძე (პოლიტიკოსი)

დავით კერესელიძე (დ. 25 მაისი, 1965, თბილისი) — ქართველი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი. 1988 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ვაჭრობის ეკონომიკისა და საქონელმცოდნეობის ფაკულტეტი. 1999 -2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი. დავით კერესელიძე (პოლიტიკოსი) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი დავით კერესელიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
გელა კვარაცხელია

გელა კვარაცხელია (დ. 30 იანვარი, 1966, სოფ. მერხეული, ახლანდ. გულრიფშის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი პოლიტიკოსი. 1993 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკიდან „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. გელა კვარაცხელია — ბიბლიოვიკი გელა კვარაცხელია — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
ლიმონათი

ლიმონათი — ყვითელი ფერის უალკოჰოლო გამაგრილებელი სასმელი. ტრადიციულად, შეიცავს ლიმნის წვენს ან ლიმონმჟავას, წყალს და შაქარს, სიროფს ან თაფლს [1] სიტკბოსთვის, ინდოეთში და პაკისტანში - მარილს ან შაფრანს. ჩვეულებრივად ცივად იხმარება. ლიმონათი განსხვავდება ქვეყნის მიხედვით, უმეტესად გაზიანობით და სხვა ინგრედიენტების დამატებით. სხვა ხილისგან, მაგ. ცაცხვისგან, ალუბლისგან ან ფორთოხლისგან დამზადებულ მსგავს სასმელევბს ხშირად ასევე ლიმონათს უწოდებენ. ლიმონათი თირკმელისთვის სასარგებლოდ ითვლება. დასავლურ ქვეყნებში ყველაზე პოპულარულია ტრადიციული, ახალი ლიმნის წვენისგან უმეტესად სახლში დამზადებული ლიმონათი. გამთბარს მას ყელის ტკივილის წამლადაც ხმარობენ. ამერიკის შეერთებულ შტატებში და კანადაში არსებობს ზაფხულის თვეებში ბავშვების და მოზარდების მიერ ფულის ასაგროვებლად ქუჩაში ლიმონათის სტენდების გახსნის ტრადიცია. ქარხნულად დამზადებულ ლიმონათს სზვადასხვა ხილის წვენით, არომატიზატორით და დანამატით ხშირად ვარდისფერ ლიმონათს უწოდებენ. არსებობს ასევე ყავისფერი ლიმონათი, რომელსაც ყავისფერ შაქარს უმატებენ. პირველად ლიმონათი გაჩნდა ინდოეთში - ლიმონის და შაქრის სამშობლოში. პირველი ლიმონათი ნიმბუ პანის სახელით იყო ცნობილი [2] დაარქივებული 2020-09-16 საიტზე Wayback Machine. . ეგვიპტეში ნაპოვნია ლიმონათის ადრეული წერილობითი ხსენება, რომელიც თარიღდება დაახლოებით 1000 წლით. ითვლება, რომ ლიმნის ნაყოფი აზიიდან შემოიტანეს დაახლოებით 700 წელს. გლეხები წყალზე ამზადებდნენ ლიმნის, ფინიკისა და თაფლის სასმელს. 1676 წელს პარიზში დაარსდა კომპანია Compagnie de Limonadiers, რომელმაც ლიმონათის გაყიდვაზე მონოპოლია დაამყარა. ლიმონათი იყიდებოდა ქუჩებში ჭიქებით, გამყიდველები მას ტომარაში ზურგით ატარებდნენ. მიუხედავად იმისა, რომ გაზიანი წყალი 1767 წელს გამოიგონეს, გაზიანი ლიმონათის პირველი ხსენება გვხვდება 1833 წელს. წყაროდან ცნობილია, რომ სასმელი პოპულარობით სარგებლობდა ბრიტანეთში. ვარდისფერი ლიმონათი გამოიგოეს XIX საუკუნეში ჭიქაში შემთხვევით დარიჩინის ჩაგდებით. ლიმონათის წარმოშობაზე არსებობს ლეგენდა, რომ საფრანგეთის მეფის ლუდოვიკო I კარზე მეღვინეს ერთმანეთში აერია წვენი და ღვინო. წვენი უკვე მეფის სუფრაზე მიჰქონდათ და მან მხოლოდ მინერალური წყლის დამატება მოასწრო. მეფეს სასმელი მოეწონა და მან ფრანგულ არისტოკრატიულ წრეში პოპულარობა მოიპოვა. https://www.lexico.com/definition/nimbu_pani დაარქივებული 2020-09-16 საიტზე Wayback Machine. https://web.archive.org/web/20151009223156/http://www.buzzle.com/articles/history-of-lemonade.html https://dictionary.cambridge.org/dictionary/english/lemonade
სულაბერიძე (მრავალმნიშვნელოვანი)

სულაბერიძე შეიძლება აღნიშნავდეს: ავთანდილ სულაბერიძე — ეკონომისტი, სოციოლოგი ალექსანდრე სულაბერიძე — საბჭოთა კავშირის გმირი, სერჟანტი გელა სულაბერიძე — თერაპევტი ლადო სულაბერიძე — პოეტი ნინა სუბლატი (სულაბერიძე) — მომღერალი ნოე სულაბერიძე — პროდიუსერი, ტელეწამყვანი ფრიდონ სულაბერიძე — მოცეკვავე
მთავარი ბიჭები

მთავარი ბიჭები — ქართული კომედიური ტელეგადაცემა მთავარი არხის ეთერში. ეთერში პირველად 2020 წელს გავიდა. გადაცემის წამყვანები არიან: ნიკა გრიგოლია, ილო ბეროშვილი და ვანიკო თარხნიშვილი. ↑ „მთავარი ბიჭები“. www.mtavari.tv. ციტირების თარიღი: 16 სექტემბერი, 2020.