laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მგზავრები

„მგზავრები“ — ქართული ჯგუფი. ჩამოყალიბდა 2006 წელს. მის შემადგენლობაში შედიოდა სამი წევრი, თუმცა შემდგომში მათი რიცხვი გაიზარდა და დროდადრო იცვლება. ჯგუფის ლიდერი, გიგი დედალამაზიშვილი, განათლებით მსახიობია და სიმღერების წერა 2006 წელს დაიწყო. „მგზავრები“ პოპულარული გახდა დავით იმედაშვილის ფილმ „ოცნების ქალაქში“ გაჟღერებული სიმღერის შემდეგ. 2015 წლის ივლისში კოლექტივი გამოვიდა რუსეთში, ფესტივალ „Нашествие“-ზე, შემდგომში კი – ეთნიკური მუსიკის და მრეწველობის საერთაშორისო ფესტივალზე „МИР Сибири“. 2016 წლის თებერვალში მიიღო „НАШЕ радио“-ს „Чартова дюжина“-ს ჯილდო ნომინაციაში „Взлом“. 2016 წელს გამოვიდა რუსულ მუსიკალურ ფესტივალზე „Дикая мята“. ჯგუფის მუსიკა მოიცავს როგორც ფოლკლორულ, ასევე კლასიკური მუსიკის ელემენტებს და მასში აგრეთვე ჭარბად არის იმპროვიზაციის ელემენტები. „მგზავრებს“ არსებობის მანძილზე ჩატარებული აქვს რამდენიმე ათეული სოლო კონცერტი, ჩაწერილი აქვს რამდენიმე სტუდიური ალბომი. გადაღებული აქვს რამდენიმე მუსიკალური ვიდეოც. გიგი დედალამაზიშვილი – კომპოზიტორი, გიტარა, ვოკალი ლაშა დოხნაძე – ვოკალი, დასარტყმელი საკრავები მიშა მეგრელიშვილი – Დასარტყამი, ტექსტები, რეჩიტატივი დათო გოგელია – ბას გიტარა, ტუჩის ჰარმონიკა, ვოკალი ბეჟო ამირანაშვილი – ფანდური, გიტარა, ვოკალი გუგა კუბლაშვილი – ფანდური, ვოკალი დათო უგრეხელიძე – ვოკალი, კლავიშებიანი საკრავები ყოფილი წევრები გიგი გეგელაშვილი – ფლეიტა, ფორტეპიანო გვანცა მათაშვილი – ჩელო ნინი დედალამაზიშვილი – ვოკალი რეზო ბუაძე – ვოკალი გიორგი ახვლედიანი – ვოკალი ირაკლი სარავა – ვოკალი მე მოვიგონე (2008) მეორე ალბომი (2011) Ждать жить ждать, ევგენი გრიშკოვეცთან ერთად (2013) მგზავრული (2014) In Vino Veritas (2014) PROстранства, სპეციალური გამოცემა, მხატვარ პეტროვიჩის ნამუშევრებით და ჯგუფის მუსიკით (2015) იასამანი (2016) ოფიციალური საიტი YouTube-ზე Facebook-ზე ↑ Акция Земфиры расколола музыкантов — Культура, Музыка — МК ↑ Фестиваль МИР Сибири - официальная группа. ↑ Ежегодная церемония вручения премии НАШЕго радио "Чартова Дюжина" состоялась в 9-ый раз. ↑ https://sputnik-georgia.com/culture/20160523/231805447.html
პანტელერია

პანტელერია (სიცილ. Pantiddirìa), ანტიკური სახელი კოსირა — კუნძული იტალიაში, მდებარეობს ხმელთაშუა ზღვაში, სიცილიის სრუტეში. კუნძულიდან 100 კილომეტრში (62 მილი) დასავლეთით მდებარეობს სიცილია, ხოლო 70 კილომეტრში (43 მილი) აღმოსავლეთით არის ტუნისის სანაპირო ზოლი. ადმინისტრაციულად კუნძული პანტელერია შედის სიცილიის პროვინციის ტრაპანიის შემადგენლობაში. კუნძული ვულკანური წარმოშობისაა, ფართობი 83 კმ². უმაღლესი წერტილი არის მთა გრანდე, რომელიც მდებარეობს ზღვის დონიდან 836 მეტრ სიმაღლეზე. პანტელერიაზე საკმაოდ ბევრი ნაწყოფიერი მიწაა, თუმცა აქ სუფთა წყლის ნაკლებობაა. კუნძულის მთავარი ქალაქი არის პანტელერია, ეს დასახლება მდებარეობს კუნძულის ჩრდილო-დასავლეთით. არქეოლოგიური გათხრების შედეგად აქ აღმოჩენილია მრავალი ნივთი რომელიც 35 ათასი წლით თარიღდება. რომაელებმა ეს კუნძული დაიკავეს ძვ. წ. 255 წელს. მომდევნო წელს რომმა ეს კუნძული დაკარგა, მაგრამ ძვ. წ. 217 წელს აქ კვლავ რომაელთა გავლენა აღდგა. აქ არსებულმა დასახელბულმა პუნქტმა იმპერიისგან მიიღო საქალაქო უფლებები. 700 წელს კუნძული დაიპყრეს არაბებმა, აქედან განხორცეილდა არაბების შეტევა სიცილიაზე. 1311 წელს არაგონის ფლოტმა, როემლსაც ლუის-დე რეკისენი მთაურობდა აქ მნიშვნელოვანი გამარჯვება მოიპოვა, 1553 წელს ეს ტერიტორია მცირე ხნით თურქების მმრათველობის ქვეშ აღმოჩნდა. იტალიის ვულკანების სია pantelleria.co.uk
კინოხელოვნება

კინოხელოვნება (ბერძნ. kineo – „ვმოძრაობ“) — ვიზუალური ხელოვნების დარგი, რომლის ნაწარმოებები იქმნება რეალური, ინსცენირებული ან მულტიპლიკაციის საშუალებებით შექმნილი მოვლენების შესახებ. კინოხელოვნება გაჩნდა მე-20 საუკუნეში, რომლის კონცეფცია არის შავ-თეთრი ან ფერადი „მოძრავი ნახატების“ პროეცირება ეკრანზე. კინოხელოვნებაში ხდება ლიტერატურის, თეატრის, სახვითი ხელოვნებისა და მუსიკის სინთეზი მისთვის დამახასიათებელი გამოხატვის საშუალებებით, რომელთაგან უმთავრესია კინოგამოსახულების ფოტოგრაფიული ბუნება და მონტაჟი. ხელოვნების ეს დარგი თითქმის მთლიანად არის დამოკიდებული ტექნიკურ განვითარებაზე, მათ შორის ფოტოგრაფიების მოძრაობის, პროექცირების, გახმოვანების, კინოფირების დამუშავებისა და გამჟღავნების ტექნოლოგიებზე. კინოხელოვნება განუყოფლად არის დაკავშირებული კინოინდუსტრიასთან, რომელიც აწარმოებს კინოაპარატურას, გადასაღებ, გადამამრავლებელ, სადემონსტრაციო და სხვა ტექნოლოგიურ მოწყობილობებს. კინოხელოვნებისა და კინოინდუსტრიის ერთობლიობას კინემატოგრაფია ეწოდება. ანიმაციური ფილმი – დოკუმენტური ფილმი – დრამატული ფილმი – კინოჟურნალი – კომედიური ფილმი – მოკლემეტრაჟიანი ფილმი – სასწავლო ფილმი – სატელევიზიო ფილმი კადრი – კინემატოგრაფი – კინო – კინოაპარატი – კინოდრამატურგია – კინოთეატრი – კინომუსიკა – კინოსაპროექციო აპარატი – კინოსტუდია – კინოფირი – როლი – სცენარი – ფილმი – ფოტოფირი მსახიობი – ოპერატორი – რეჟისორი – სცენარისტი – ფოტოგრაფი იხილეთ აგრეთვე: გამოჩენილი კინორეჟისორები გამოჩენილი კინომსახიობები კინოფესტივალები: ბერლინის კინოფესტივალი – „ოქროს დათვი“ ვენეციის კინოფესტივალი – „ოქროს ლომი“ კანის კინოფესტივალი – „ოქროს პალმის რტო“ ლოკარნოს კინოფესტივალი – „ოქროს ლეოპარდი“ მოსკოვის კინოფესტივალი – „ოქროს გიორგი“ კინოხელოვნების პრემიები: გოია – ესპანეთი ოსკარი – აშშ სეზარი – საფრანგეთი ევროპის კინემატოგრაფიული ჯილდო ცნობილი კინოსტუდიები: გომონი – დეფა – ლენფილმი – მე-20 საუკუნე ფოქსი – მოსფილმი – პარამაუნთი – ქართული ფილმი – ჰოლივუდი ქართული კინო დაარქივებული 2005-03-19 საიტზე Wayback Machine. კინოთეატრი რუსთაველი კინოთეატრი ამირანი დაარქივებული 2007-09-23 საიტზე Wayback Machine.
ღვანკითის დედაღვთისა

ღვანკითის დედაღვთისა – ეკლესია თერჯოლის მუნიციპალიტეტის სოფელ ღვანკითში, სოფლის დასავლეთით, მდ. ჩოლაბურის მარჯვენა ნაპირზე. აგებულია XII საუკუნეში. დედაღვთისას ეკლესია ერთნავიანი ბაზილიკაა (დაახლოებით 9X6 მ), ნაშენია თლილი ქვისა და კირისაგან. 1924-1925 წლებში მისთვის შემოუცლიათ პერანგი, წაუღიათ და მდ.ჩოლაბურის ნაპირის გასამაგრებლად გამოუყენებიათ. 2006-2008 წლებში ტაძარს რეკონსტრუქცია ჩაუტარდა. აღდგენისას ტაძრის არქიტექტონიკისა და სიძველის კვალის შენარჩუნებსი მიზნით, მაქსიმალურად იქნა გამოყენებული მშენებლობაში არსებული კონსტრუქციები. ამავე მიზეზით ტაძარს შიგნიდან არ ჩაუტარდა მოპირკეთებითი სამუშაობები, გაუკეთდა ქვის კანკელი და ქვის იატაკი, დაიხურა კრამიტით. დღეს აქ მამათა მონასტერი ფუნქციონირებს. მის შესახებ საინტერესო ლეგენდა არსებობს: ერთხელ მდ. ჩოლაბური ისე ადიდებულა, რომ თამარ მეფე ღვანკითის მხარეს ვეღარ გასულა. სოფლის მცხოვრებლებს სასწრაფოდ აუგიათ ეკლესია და წყლის დაკლებამდე მეფისათვის ლოცვას შედგომიან, არგვეთის მხარეს კი, ეკლესიაში, თვითონ თამარ მეფე ლოცულობდა.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 16998
მადეირა

მადეირა (პორტ. Madeira) — პორტუგალიის ავტონომიური რეგიონი ატლანტის ოკეანეში. ძირითადად მოიცავს კუნძულ მადეირას, პორტუ-სანტუს და დეზერტაშს. მადეირა არის ევროკავშირის წევრი როგორც პორტუგალიის განსაკუთრებული ტერიტორია. მადეირა 1418 - 1420 წლების შუალედში იქნა აღმოჩენილი პორტუგალიელი მეზღვაურების მიერ. არქიპელაგის აღმომჩენის ინიციატორად ითვლება ენრიკე პორტუგალიელი. მოგვიანებით ბრიტანეთის იმპერიამ მოახდინა ამ კუნძულების ოკუპირება, ნაპოლეონის ომების პერიოდში ეს ტერიტორია 1814 წელს პორტუგალიას დაუბრუნდა. მადეირა არის ერთ-ერთი საუკეთესო კურორტი, კუნძული განთქმულია თავისი ღვინით და ყვავილებით. ყოველ ახალ წელს აქ იმართება მსოფლიოში ერთ-ერთი საუკეთესო ფოიერვერკის შოუ, სწორედ აქ გაიმართა მსოფლიოში უდიდესი ფოიერვერკის შოუ. ამ ადგილს უმნიშვნელოვანესი დანიშნულება აქვს, აქედან ხორციელედება დაკავშირება კარიბის აუზის ქვეყნებთან და ევროპასთან. მადეირაზე არის ერთ-ერთი უძველესი კურორტი, XIX საუკუნეში ევროპაში არსებობდა მხოლოდ ორი ზღვის კურორტი - ფრანგული რივიერა და მადეირა. 1976 წელს მადეირა იქცა ავტონომიურ ოლქად. მადეირას ავტონომიური რეგიონის საკანონმდებლო ორგანო — 47 წევრისაგან შემდგარი მადეირას საკანონმდებლო ასამბლეა, რომელიც აირჩევა საყოველთაო, პირდაპირი და ფარული კენჭისყრით, პროპორციული წარმომადგენლობის პრინციპის შესაბამისად, 4 წლის ვადით. მადეირას ავტონომიური რეგიონის მთავრობა — რეგიონული პოლიტიკისა და რეგიონული საჯარო ადმინისტრაციის უმაღლესი აღმასრულებელი ორგანო. პოტრუგალიის კონსტიტუცია განსაზღვრავს რა რეგიონის მთავრობის სტატუს განმარტავს, რომ რეგიონულ მთავრობას აკისრია პოლიტიკური პასუხისმგებლობა რეგიონის საკანონმდებლო კრების წინაშე. მადეირას რეგიონული მთავრობის თავმჯდომარე (პრეზიდენტი), არჩევნების შედეგების გათვალისწინებით, ინიშნება რესპუბლიკის წარმომადგენლის მიერ. რესპუბლიკის წარმომადგენელი რეგიონული მთავრობის თავმჯდომარის (პრეზიდენტის) წინადადებით თანამდებობაზე ნიშნავს და ათავისუფლებს რეგიონის მთავრობის წევრებს. რეგიონის მთავრობა უფლებამოსილების განხორციელებას შეუდგება რეგიონის საკანონმდებლო ასამბლეის წინაშე. მადეირას მთავრობის ოფიციალური საიტი ↑ http://europa.eu/scadplus/glossary/outermost_regions_en.htm ↑ http://www.britishempire.co.uk/maproom/madeira.htm ↑ Madeira “largest firework display in the world”. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-09-30. ციტირების თარიღი: 2010-05-20. ↑ O Parlamento e o seu funcionamento. alram.pt. ციტირების თარიღი: 24 სექტემბერი, 2020.
მოზამბიკი (კუნძული)

მოზამბიკი (პორტ. Ilha de Moçambique) — კუნძული მდებარეობს მოზამბიკის სანაპიროზე, ქვეყნის ჩრდილოეთით. ასევე ეწოდება ქალაქსაც ამ კუნძულზე. კუნძულის სახელწოდებით მიიღო თავისი დასახელება კოლონიამ, ხოლო შემდგომში ქვეყანამაც. 1991 წლიდან კუნძული და ქალაქი შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში. კუნძული მდებარეობს ინდოეთის ოკეანის დასავლეთ ნაწილში, აფრიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ სანაპიროზე. კუნძულის სიგრძე 3 კილომეტრია, ფართობი კი 1,5 კვ.კმ. მოსახლეობის რაოდენობა 54 135 ადამიანია (2005 წელს, უპირატესად მაკუა). მოსახლეობის სიმჭიდროვე 36.210 ადამიანი კვ./კმ-ზე (2005 წლისათვის). კუნძული განიცდის ჭარბმოსახლეობას. ადმინისტრაციულად ის შედის ნამპულას პროვინციაში. აფრიკის კონტინენტისაგან კუნძული გამოყოფილია კილომეტრიანი სიგანის სრუტით. მოზამბიკის კუნძული გამოიყენებოდა ჯერ კიდევ ადრეულ შუასაუკუნეებში არაბი და სპარსელი ვაჭრების მიერ. პორტუგალიელმა ვასკო და გამამ ევროპელთაგან პირველმა მოინახულა 1498 წელს კუნძული, რომელსაც მაშინ მართავდა შეიხი მუსა ბენ მბიკი (რომლის სახელისგანაც წარმოიშვა სიტყვა მოზამბიკი). 1506 წელს პორტუგალიელებმა კომანდორების ტრისტან და კუნიას და აფონსო ალბუკერკის მეთაურობით დაიპყრეს კუნძული და ქალაქი. 1508 წელს კუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში იყო აშენებული ფორტი სან-სებასტიანი, რომლისთვისაც სამშენებლო მასალები ალბუკერკის მითითებით იგზავნებოდა ევროპიდან. მოხერხებული გეოგრაფიული მდებარეობის წყალობით კუნძული მოზამბიკი იყო რეგიონის უდიდესი ნავსადგური. რამდენიმე საუკუნის განმავლობაში შემოსავლის მთავარი წყარო იყო მონებით ვაჭრობა. XIX საუკუნის ბოლოს ქალაქი მოზამბიკი იყო პორტუგალიის გენერალ-გუბერნატორის და კათოლიკური ეპისკოპოსის რეზიდენცია, აქ იმყოფებოდა საკონსულოები რიგი ევროპული ქვეყნებისა. აშენებული იყო გუბერნატორის სასახლე, ტაძარი, საბაჟოს შენობა, დიდი მაღაზიები გერმანელი, ფრანგი და შვეიცარიელი ვაჭრებისა. ქალაქი იყოფოდა ორ ნაწილად ევროპულად და ადგილობრივად. 1898 წლამდე ქალაქი მოზამბიკი წარმოადგენდა მოზამბიკის კოლონიის ადმინისტრაციულ ცენტრს, შემდეგ დედაქალაქი იყო გადატანილი ლორენსუ-მარკიშში. მოზამბიკის ქალაქები
ესპანეთის სუვერენული ტერიტორიები

ესპანეთის სუვერენული ტერიტორიები (ესპ. Plazas de soberanía) — არის პატარა ტერიტორიული ერთეულების ჯგუფი ჩრდილოეთ აფრიკაში, ამ ტერიტორიას ესპანეთი აკონტროლებს მაგრამ ის არ შედის ავტონომიურ გაერთიანებაში. აქ არსებულ ესპანურ ადგილებს არაოფიციალურად უწოდებენ დიდ და მცირე ტერიტორიებს. "დიდი ტერიტორია" - არის სეუტა და მელილია, რომლებიც ავტონომიური ქალაქის სტატუს ატარებენ, ეს ქალაქები სარგებლობენ უფრო დიდი ავტონომიით, ვიდრე ესპანეთის მუნიციპალიტეტები. "მცირე ტერიტორია" - არის პატარა კუნძულების ჯგუფი მაროკოს სანაპირო ზოლის სიახლოვეს. ეს ტერიტორიები სადავოა მაროკოსა და ესპანეთს შორის, სწორედ ამიტომ აქ სამხედრო გარნიზონები დგას. როგორც ესპანეთში ისევე აქ მთავარი ვალუტა არის ევრო. Islas y Peñones en el Norte de África დაარქივებული 2015-07-02 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) Las plazas menores de soberania: Chafarinas, Velez y Alhucemas (ესპანური)
ჯეიმსის კუნძული (გამბია)

ჯეიმზის კუნძული (ინგლ.James Island) – მცირე ზომის გამაგრებული კუნძული მდინარე გამბიაზე, მდებარეობს ატლანტის ოკეანის შესართავიდან დაახლოებით 30 კმ–ში. კუნძული ევროპელებით პირველად დასახლდა 1651 წელს და მას საფძველი ჩაეყარა კურლანდიის საჰერცოგოს მიერ. წმინდა ანდრიას კუნძული არ იყო საჰერცოგოს ერთადერთი ზღვისიქითა საჰერცოგო (კოლონია კუნძულ ტობაგოზე არსებობდა 1654–1659 წლების მანძილზე და განმეორებით 1660–1689 წწ). 1661 წელს კუნძული ინგლისელებმა დაიპყრეს, რომლებმაც მას თანამედროვე სახელწოდება მიანიჭეს. კუნძული დასავლეთ აფრიკიდან ოქროს, სპილოს ძვლისა და შავი მონების გადაზიდვის ბაზად გამოიყენებოდა. 1695 წელს ჯეიმზის ციხესიმაგრე ფრანგებმა აიღეს. ინგლისმა ის 1697 წელს დაიბრუნა. 1702 წელს კვლავ ფრანგებმა დაიპყრეს, ხოლო 1779 წელს ციხესიმაგრე მიტოვებულ იქნა. 2003 წელს, ჯეიმზის კუნძული, კოლონიალური პერიოდის სხვა სიმაგრეებთან ერთად, იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანეს. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია აფრიკაში UNESCO page for James Island WorldStatesmen- Gambia Brief history and description დაარქივებული 2008-01-10 საიტზე Wayback Machine. More details with a map UNESCO report
გარნისის ბრძოლა

საკუთარი სახელი გარნისის ბრძოლა შეიძლება აღნიშნავდეს: გარნისის ბრძოლა — ბრძოლა სომხეთის მეფე მითრიდატე იბერიელსა და მის ძმისწულ რადამისტს (ქართლის მეფის, ფარსმან I-ის, ძე) შორის; გარნისის ბრძოლა — ბრძოლა საქართველოს ლაშქარსა და ხვარაზმელებს შორის.
დეივ მასტეინი

დეივიდ სკოტ „დეივ“ მასტეინი (დ. 13 სექტემბერი, 1961, ლა მესა, კალიფორნია, აშშ) — ამერიკული თრეშ მეტალ ჯგუფ Megadeth-ის დამაარსებელი, მთავარი/რიტმული გიტარისტი, ვოკალისტი და სიმღერების ძირითადი ავტორია. მასტეინი იყო ასევე მეტალიკის პირველი მთავარი გიტარისტი. 2009 წელს იგი დასახელდა №1 გიტარისტად ჯოელ მაკლევერის წიგნში 100 უდიდესი მეტალ გიტარისტი. მასტეინი ასევე მერვე-მეცხრე პოზიციაზეა Hit Parader-ის სიაში ყველა დროის 100 უდიდესი მეტალ ვოკალისტი. ↑ ‘I’m Over My Metallica Demons,’ Says Dave Mustaine ↑ hearya.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-29. ციტირების თარიღი: 2010-05-20. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დეივ მასტეინი
ვალკამონიკის ხეობის კლდის ნახატები

ვალკამონიკის ხეობის კლდის ნახატები (იტალ. Incisioni rupestri della Val Camonica) — იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი (1979 წლიდან) იტალიაში, ვალ-კამონიკეს დაბლობის ტერიტორიაზე, სამხრეთ ალპურ რეგიონებში, ლომბარდიის, ბრეშის და ბერგამოს პროვინციებს შორის. აქ მდებარეობს პეტროგლიფების უდიდესი ნაკრები ევროპაში — სულ დაახლოებით 300 ათასი. დაბლობის სახელწოდება წარმოდგება კამუნების ტომისაგან, რომლებიც აქ რომაელების მოსვლამდე მცირე ხნით ადრე ცხოვრობდნენ. მათთან დაკავშირებულია მხოლოდ პეტროგლიფების მცირე ნაწილი: ქრონოლოგიურად ისინი მიეკუთვნებიან პერიოდს ზედა პალეოლითიდან (6000 წელი ჩვენს ერამდე) ახ.წ. XIX საუკუნემდე. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში Arte rupestre nelle Alpi - Valcamonica sul sito della cooperativa archeologica Le orme dell'uomo Dipartimento Valcamonica e Lombardia del Centro Camuno di Studi Preistorici
გოგა გველესიანი

გოგა (გიორგი) გველესიანი (დ. 23 ნოემბერი, 1965, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მსახიობი. გოგა გველესიანი დაიბადა 1965 წლის 23 ნოემბერს, თბილისში. დაამთავრა საქართველოს თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი, მუშაბდა მიხეილ თუმანიშვილის სახელობის კინომსახიობთა თეატრში, ხოლო 2000 წლიდან რუსთაველის თეატრის მსახიობია. 1985: „ექო“ რეჟ. ზაზა ხალვაში 1996: „შეყვარებული კულინარის 1001 რეცეპტი“ რეჟ. ნანა ჯორჯაძე 2003: „ვარიაცია „ოტელოს“ თემაზე“ რეჟ. მერაბ კოკოჩაშვილი 2003: „კიდევ ერთი ქართული ისტორია“ რეჟ. ერეკლე ბადურაშვილი 2011: „გარიგება 2 (გარიგება 20 წლის შემდეგ)“ (ფაცურა) რეჟ. ზაქარია (ზაზა) კოლელიშვილი 2006: სერიალი „ასა“ (ეპიზოდურ როლში) რეჟ. ლაშა ცერიაშვილი რეკლამები თორთონ უაილდერი „ჩვენი პატარა ქალაქი“ (თენგიზი) რეჟ. მიხეილ თუმანიშვილი ედუარდო დე ფილიპო „ცილინდრი“ რეჟ. მიხეილ თუმანიშვილი დავით კლდიაშვილი „ბაკულას ღორები“ რეჟ. მიხეილ თუმანიშვილი ლაშა თაბუკაშვილი „ნატაძრალი“(გიორგი) რეჟ. მიხეილ თუმანიშვილი ავქსენტი ცაგარელი „ჭკუისა მჭირს“(კიკოლი) რეჟ. მიხეილ თუმანიშვილი უილიამ შექსპირი „ზაფხულის ღამის სიზმარი“ (კნაჭა) რეჟ. მიხეილ თუმანიშვილი ჟან ჟიროდუ „ამფიტრიონ 38“ რეჟ. მიხეილ თუმანიშვილი რიუნოსკე აკუტაგავა „ცხოვრება იდიოტისა“ (გონსკე) რეჟ. დავით დოიაშვილი ერნესტ ბრილი „სერობა“ (მოწაფე) რეჟ. ქეთი დოლიძე გრიგოლ რობაქიძე „ლამარა“ რეჟ. რობერტ სტურუა უილიამ შექსპირი „მეთორმეტე ღამე“ (მასხარა) რეჟ. რობერტ სტურუა უილიამ შექსპირი „მაკბეტი“ (ბენქოს ვაჟი, უფლისწული) რეჟ. რობერტ სტურუა კარლო გოცი „ქალი-გველი“ (ბრიგელა) რეჟ. რობერტ სტურუა იაკობ გოგებაშვილი „დედა ენა“ რეჟ. რობერტ სტურუა სამუელ ბეკეტი „გოდოს მოლოდინში“ (ლაქი) რეჟ. რობერტ სტურუა გია ყანჩელი „სტიქსი“ რეჟ. რობერტ სტურუა ვაჟა-ფშაველა „სტუმარ–მასპინძელი“ (მუსა) რეჟ. გოშა გორგოშაძე რუსთაველის თეატრის საიტზე გოგა გველესიანი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
რეტის რკინიგზა

რეტის რკინიგზა (შემოკლებით – RhB, გერმ. Rhätische Bahn, იტალ. Ferrovia Retica, რომან. Viafier retica) — ვიწროლიანდაგებიანი რკინიგზების ქსელი შვეიცარიასა და იტალიაში, წარმოადგენს უდიდეს აქციონერულ რკინიგზას. კომპანიის რკინიგზების უდიდესი ნაწილი განლაგებულია გრაუბიუნდენის კანტონის ფარგლებში. RhB ხაზი წარმოადგენს უდიდეს გადამზიდავს მსხვილი ტურისტული რაიონის სანქტ-მორიცი–დავოსის ფარგლებში გასასვლელით იტალიის საზღვართან. რკინიგზის ნაწილი, ალბულის და ბერნინის შორის, წარმოადგენს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ობიექტებს. 2009 წელს ალბულის გვირაბის თაღების სიძველის მიზეზით, რომელიც ისტორიული ხაზის შემადგენელ ნაწილს წარმოადგენს, გადაწყვეტილი იყო 2011 წლამდე გვირაბის მთლიანი რეკონსტრუქცია. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: რეტის რკინიგზა RhB official website დაარქივებული 2012-04-18 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) The Rhaetian Network Rail-info.ch description Railfaneurope.net, RhB photos
აკაკი ასისთავი

აკაკი ასისთავი (გ. 303) — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, მისი ხსენების დღე არის ძველი სტილით 7 მაისი, ახალი სტილით — 20 მაისი. წმინდა მოწამე აკაკი დაიბადა კაბადოკიაში და იყო მარტისიის პოლკის ასისთავი. როდესაც იმპერატორ მაქსიმიან გალერიუსის (305-311) ბრძანებით დაიწყო ქრისტიანთა დევნა, მხედართმთავარმა თერმმა სათითაოდ დაკითხა თავისი ჯარისკაცები. წმინდა აკაკიმ მტკიცედ და საჯაროდ აღიარა ქრისტიანობა. თერმმა ის მთავარსარდალ ვივიანესთან გაგზავნა. ვივიანეს ბრძანებით წმინდა აკაკი სასტიკად აწამეს, შემდეგ მძიმე ბორკილები დაადეს და საკანში ჩაკეტეს. ცოტა ხნის შემდეგ მოწამე სხვა ქრისტიანებთან ერთად წაიყვანეს ბიზანტიაში. როდესაც ღამის გასათევად გაჩერდნენ, წმინდანმა მადლობა შესწირა უფალს წამებისათვის. ლოცვის დროს წმინდა მოწამეს ზეციდან ხმა მოესმა: „გაძლიერდი, აკაკი!“ ეს ხმა სხვა პატიმრებმაც გაიგონეს და ირწმუნეს ქრისტე. ბიზანტიაში წმინდა მოწამეს მკაცრად ექცეოდნენ, სხვებს კი შედარებით უმსუბუქებდნენ მდგომარეობას. ღამით პატიმრებმა იხილეს, რომ წმინდანთან ნათლით მოსილი ჭაბუკები მოვიდნენ, წყლულები მობანეს და საჭმელი მოუტანეს. 7 დღის შემდეგ ვივიანემ კვლავ მოიხმო წმინდა აკაკი და როდესაც მისი სიცოცხლით სავსე სახე ნახა იფიქრა, რომ დარაჯს მოჰქონდა წმინდანთან საკვები, მოაყვანინა იგი და მკაცრად დაკითხა. ამაოდ ირწმუნებოდა დარაჯი თავის უდანაშაულობას: ვივიანემ მისი გაროზგვა ბრძანა. მაშინ წმინდა აკაკიმ თვითონ უპასუხა ჯალათს: „სიმტკიცე და ძალა უფალმა იესო ქრისტემ მომცა, მანვე განკურნა ჩემი წყლულები“. გამძვინვარებულმა ვივიანემ სასტიკად ცემა წმინდანი და შემდგომი წამებისთვის გაუგზავნა მმართველ ფლაკინს, რომელმაც დაუფიქრებლად მოჰკვეთა თავი ქრისტეს აღმსარებელს. წმინდა კონსტანტინე დიდის დროს წმინდანის წმინდა ნაწილები განისვენებდა კონსტანტინოპოლში, მოგვიანებით იგი გადაასვენეს კალაბრიაში, ქალაქ სიცილიაში. წმიდანთა ცხოვრება, ტომი II, თბილისი, 2001 წ.
მოწამე ქრისტეფორე

მოწამე ქრისტეფორე (გ. 250) — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, მისი ხსენების დღე არის ძველი სტილით 9 მაისი, ახალი სტილით — 22 მაისი. წმინდა მოწამე ქრისტეფორე აღესრულა იმპერატორ დეციუსის (249–251) დროს. იგი მაღალი, არაჩვეულებრივი ძალის კაცი იყო, სახე კი მხეცისმაგვარი ჰქონდა. გადმოცემით, წმინდანი თავიდან საოცრად ლამაზი იყო, მაგრამ არ სურდა თავისი გარეგნობით სხვები ეცდუნებინა და უფალს შეევედრა, მისთვის სახე დაემახინჯებინა. ერთხელ იმპერატორმა ბრძანა, მისთვის მოეგვარათ ქრისტიანთა ქომაგი რეპრევი (ასე ერქვა წმინდანს ნათლობამდე). იგი უსიტყვოდ დამორჩილდა ბრძანების შესასრულებლად გამოგზავნილ 200 მხედარს. გზად სასწაულები აღესრულა: წმიდანის ხელში გამხმარი ხელჯოხი აყვავდა, მისი ლოცვით პური გამრავლდა. სასწაულების ხილვით გაოგნებულმა რეპრევის მხლებელმა მეომრებმა ირწმუნეს ქრისტე და წმინდანთან ერთად მოინათლნენ ანტიოქიის ეპისკოპოსის ბაბილას მიერ. იმპერატორმა გადაწყვიტა, ცბიერებით მოედრიკა წმინდანი. მან ორი მეძავი — კალინიკია და აკვილინა მიუჩინა წმინდა ქრისტეფორეს და უბრძანა, კვლავ წარმართობისკენ მოექციათ წმინდანი, მაგრამ მან ქალები თავად გადმოდრიკა ქრისტეს სჯულზე. დეციუსმა წამებით მოაკვდინა ქალებიც და 200 მხედარიც. შემდეგ ბრძანა, გახურებულ ღუმელში ჩაეგდოთ წმინდა ქრისტეფორე, მაგრამ მოწამე ღვთისგან უვნებლად იქნა დაცული. ხანგრძლივი წამების შემდეგ წმინდა ქრისტეფორეს თავი მოჰკვეთეს. თავისი სასწაულებით წმინდა ქრისტეფორემ 50000 წარმართი მოაქცია. მოგვიანებით წმინდანის ნეშტი გადაასვენეს ტოლედოში, შემდგომ საფრანგეთში, სენდენის სააბატოში. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი II, თბილისი, 2001 წ.
ელენე ახვლედიანის სახლ-მუზეუმი

ელენე ახვლედიანის სახლ-მუზეუმი – მუზეუმი თბილისში, საქართველოს ეროვნული მუზეუმის ნაწილი. დაარსდა 1976 წელს, ქართველი მხატვრის ელენე ახვლედიანის (1901—1975) ბინა-სახელოსნოს ბაზაზე (ლ. ქიაჩელის ქ. № 14), სადაც ის 1938–1975 წლებში ცხოვრობდა და მუშაობდა. მუზეუმში დაცულია ახვლედიანის ბინის ინტერიერი, მისი ტილოები, პასტელით შესრულებული სურათები, გრაფიკა, მხატვრის მიერ შეგროვებული ხალხური კერამამიკისა და ლითონის ჭურჭლის დიდი კოლექცია, ფოტომასალა (სულ 3 200-ზე მეტი ექსპონატი). ახვლედიანი ე., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 625. ელენე ახვლედიანის სახლ-მუზეუმი
ხვამლი

ხვამლი, იგივე ხომლი — კირქვული მასივი საქართველოში, ლეჩხუმში, რეგიონის დასავლეთ ნაწილში, ცაგერისა და წყალტუბოს მუნიციპალიტეტების ადმინისტრაციულ საზღვარზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2002 მ. ორმაგი კუესტაა. აგებულია ცარცული კირქვებით. სამხრეთისკენ აჩენს 300 მ. სიმაღლის ქარაფს, სადაც მდებარეობს ხვამლის ისტორიული ქვაბ-სახიზარი. ორივე კუესტის ჩრდილოეთი დაფერდება დაცხრილულია მრავალი კარსტული ძაბრით. მღვიმეებიდან აღსანიშნავია თეკენთერი (შესასვლელი წიფლის ფუღუროდან) და ყინულოვანი მღვიმე ბოგა. ხვამლი შემოსილია შერეული ტყით. ხვამლის შესახებ ჟამთააღმწერელი და „ქართლის ცხოვრება”, ვახუშტი ბატონიშვილი და ივანე ჯავახიშვილი მეტად საინტერესო ცნობებს გვაწვდიან: საინტერესოა დავით ულუსა და ნარინის დროის მემატიანის ცნობა: ძველი ისტორიული, ანტიკური წყაროებიდან ხვამლი, იგივე ხომლი, მიიჩნევა ბერძნული მითური ლეგენდარული გმირების არგონავტებისა და ჰერაკლეს მოგზაურობის მისტიკურ ადგილად. ხვამლი არის მთა, რომელზედაც ზევსის ბრძანებით მიაჯაჭვეს პრომეთე და რომელიც შემდგომ დაიხსნა ჰერაკლემ. XIX საუკუნის 50-იან წლებში ხვამლს ეწვია იტალიელი მოგზაური და მკვლევარი დანიელა პიზაგალი, რომელიც ბერძნულ ანტიკურ წყაროებზე დაყდნობით ეძებდა არგონავტების, პრომეთეს მიჯაჭვის ადგილებს. როგორც შემდგომ მკვლევარი თავის მოგონებებში წერს, იგი ყველაზე მეტად იმან გააოცა, რომ ადგილობრივმა მაცხოვრებლებმა კარგად იცოდნენ ეს ლეგენდა და მათ ყველაზე მეტად უხაროდათ როცა მტაცებელ სვავს მოინადირებდენენ, რომელიც ლეგენდის თანახმად პრომეთეს გულ-ღვიძლს უკორტნიდა. ხომლის მთა აგრეთვე ისტორიულ წყაროებზე დაყრდნობით აღწერილი აქვს ფრანგ მწერალ-ფანტასტ ჟიულ ვერნს თავის სათავგადასავლო რომანში „შეუპოვარი კერაბანი”: 2020 წლის 23 ივლისს საქართველოს მთავრობის დადგენილების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორია. ბოგის მღვიმე მარუაშვილი ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 474. „საქართველოს არქეოლოგია“ / რედ: აფაქიძე ა., თბილისი: თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 1959. — გვ. 385-386. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ხვამლი  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 26504 ↑ დადგენილების ტექსტი
მოსე თოიძის სახლ-მუზეუმი

მოსე თოიძის სახლ-მუზეუმი — მუზეუმი თბილისში, საქართველო. დაარსდა 1968 წელს, ალექსანდრა თოიძის თაოსნობით, რომელსაც გარდაცვალებამდე განაგებდა. არის ხელოვნების კლასიფიკაციის. ინახება 1322 ექსპონატი. სახელმწიფო კონტროლს ახორციელებს საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის სამინისტრო. მუზეუმში დაცულია ცნობილი ქართველი მხატვრის, მოსე თოიძის ფერწერული ტილოები, გრაფიკული ნამუშევრები, მისი ცხოვრებისა და მოღვაწეობის ამსახველი ფოტო და დოკუმენტური მასალები. მუზეუმში დაცულია აგრეთვე მხატვრის შვილის – მხატვარ ირაკლი თოიძის ნამუშევრები. საქართველოს ეროვნული მუზეუმი მოსე თოიძის სახლ-მუზეუმი[მკვდარი ბმული] [1]
იაკობ ნიკოლაძის სახლ-მუზეუმი

იაკობ ნიკოლაძის სახლ-მუზეუმი — მუზეუმი საქართველოს დედაქალაქ თბილისში. დაარსდა 1951 წელს. არის ხელოვნების კლასიფიკაციის. ინახება 112 ექსპონატი. სახელმწიფო კონტროლს ახორციელებს საქართველოს კულტურის, ძეგლთა დაცვისა და სპორტის სამინისტრო. მუზეუმში ექსპონირებულია იაკობ ნიკოლაძის მიერ შესრულებული ქანდაკებები: ბიუსტები, პორტრეტები, ფიგურები. ნამუშევრების ნაწილი დაცულია საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში – ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმი. საქართველოს ეროვნული მუზეუმი იაკობ ნიკოლაძის სახლ-მუზეუმი[მკვდარი ბმული]