laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კერკირა (ქალაქი)

კერკირა (ბერძ. Κέρκυρα) — ქალაქი და ყოფილი მუნიციპალიტეტი საბერძნეთის კუნძულ კერკირაზე. 2011 წლიდან, ადგილობრივი თვითმმართველობის რეფორმის შედეგად, შედის კერკირის მუნიციპალიტეტის შემადგენლობაში. წარმოადგენს საბერძნეთის ერთ-ერთი ადმინისტრაციული ერთეულის - იონიის კუნძულების პერიფერიის დედაქალაქს. 2001 წელს, მისი მოსახლეობა 39 487 ადამიანს შეადგენდა. ქალაქი საბერძნეთის მნიშვნელოვან ტურისტულ ღირსშესანიშნაობას წარმოადგენს და მნიშვნელოვან როლს თამაშობს VIII საუკუნიდან მოყოლებული. ძველად ის ცნობილი იყო როგორც კასტროპოლისი (ციხესიმაგრის ქალაქი), მისი ორი ციხესიმაგრის გამო. ქალაქის კლიმატი ხმელთაშუაზღვიურია. ზაფხული თბილი და ზოლიერად ტენიანია ტემპერატურა 33 °C (91 °F). ზამთარი რბილია, ტემპერატურა 10 °C (50 °F) ფარგლებშია. კერკირის ძველი ნაწილი 2007 წელს იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2017-07-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ Kallikratis law დაარქივებული 2017-07-12 საიტზე Wayback Machine. Greece Ministry of Interior ↑ [www.corfu.gr/web/guest/home Home Page]. Municipality of Corfu. ციტირების თარიღი: 2010-03-23. ↑ BBC news on UNESCO World Heritage list ↑ UNESCO Advisory Body (ICOMOS) report on Corfu History retrieved 3 July 2007 ↑ Old Town of Corfu on UNESCO website retrieved 3 July 2007
პატმოსი

პატმოსი (ბერძ. Πάτμος) — საბერძნეთის კუთვნილი პატარა კუნძული ეგეოსის ზღვაში, დოდეკანესის კუნძულების უკიდურეს ჩრდილოეთ ნაწილში. 2001 წლის აღწერის მიხედვით, მისი მოსახლეობა 2 984 ადამიანს შეადგენდა. უმაღლესი წერტილი ზღვის დონიდან 269 მეტრზე მდებარეობს. დედაქალაქია ჩორა. პატმოსის მუნიციპალიტეტი ასევე მოიცავს ოფშორულ კუნძულებს - აკორის, მარატის და კიდევ რამდენიმე დაუსახლებელ კუნძულს, რის შედეგადაც მუნიციპალიტეტის საერთო ფართობი 45.039 კმ²-ია, მოსახლეობა 3 044 (2001 წ). კუნძულზე მდებარეობს რამდენიმე მართლმადიდებლური ეკლესია. გადმოცემის თანახმად, გამოცხადების შედეგად, სწორედ აქ მიიღო იოანე მოციქულმა აპოკალიფსი. 1999 წელს, ქალაქის ისტორიული ცენტრი ჩორა, იოანე ღვთისმეტყველის მონასტერსა და აპოკალიფსის გამოქვაბულთან ერთად, იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2011-07-21 საიტზე Wayback Machine. ↑ UNESCO, World Heritage Site #942, webpage:WHC-UNESCO-942.
დოდეკანესის კუნძულები

დოდეკანესი (ბერძ. Δωδεκάνησα) — საბერძნეთის კუთვნილი არქიპელაგი ეგეოსის ზღვაში. შედგება 12 დიდი და 150-ზე მეტი პატარა კუნძულისაგან, რომელთაგან 26 დაუსახლებელია. კუნძულები განლაგებულია თურქეთის სანაპირო ზოლის სამხრეთ დასავლეთით, კუნძულ სამოსის სამხრეთითა და კუნძულ კრეტის ჩრდილოეთით. მიეკუთვნება სამხრეთ სპორადესის კუნძულთა ჯგუფს. დოდეკანესს მდიდარი ისტორია გააჩნია. მის დაუსახლებელ კუნძულებზეც კი განლაგებულია არაერთი ბიზანტიური ეკლესია და შუა საუკუნეების ციხესიმაგრე. არქიპელაგის ისტორიულად ყველაზე მნიშვნელოვანი და ცნობილი კუნძულია როდოსი, რომელიც ათასწლეულების განმავლობაში რეგიონს აკონტროლებდა. სხვა მნიშვნელოვანი კუნძულებია კოსი, პატმოსი, ასტიპალეა, კალიმნოსი, კარპატოსი, კასოსი, ლეროსი, ნისიროსი და ა. შ. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დოდეკანესის კუნძულები www.helios.gr დაარქივებული 2011-06-11 საიტზე Wayback Machine. ტურისტული გზამკვლევი The Dodecanese and the East Aegean ... - Google Books
ზოგადი ანესთეზია

ზოგადი ანესთეზია ფართო მნიშვნელობის ტერმინია და გულისხმობს ხელოვნურად, მედიკამენტური გზით გამოწვეულ მდგომარეობასაც, რომლის დროსაც მიზანმიმართულად ითრგუნება ცნობიერება, მეხსიერება და ტკივილის აღქმა. ზოგადი ანესთეზია გამოიყენება ქირურგიული, დიაგნოსტიკური და სამეანო ჩარევებისათვის. მისი განმასხვავებელი ნიშანი ღრმა სედაციისგან არის პაციენტის გაღვიძების შეუძლებლობა მიუხედავად სტიმულის სიძლიერისა. ზოგადი ანესთეზიის დროს შექცევადად ითრგუნება სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი ფუნქციები — სუნთქვა, სისხლის მიმოქცევა, სითბოს რეგულაცია, რაც მედპერსონალის მხრივ განსაკუთრებით ყურადღებას, ცოდნასა და დახელოვნებას მოითხოვს. ამის გამო, მსოფლიოს უმეტეს ქვეყნებში ზოგადი ანესთეზიის მიწოდება მხოლოდ საგანგებოდ გაწვრთნილ ექიმს, ანესთეზიოლოგს შეუძლია. თანამედროვე მედიცინის პირობებში, როდესაც ექიმს მოეპოვება შესაბამისი ცოდნა, წვრთნა და აღჭურვილობა, ზოგადი ანესთეზია მაღალი უსაფრთხოებით გამოირჩევა, ამ მაჩვენებლით იგი აღემატება საჰაერო, სარკინიგზო და ავტოსაგზაო მგზავრობის უსაფრთხოებას. ზოგადი ანესთეზიის მიზანია უზრუნველყოს პაციენტის უსაფრთხოება და სამედიცინო ჩარევისათვის საჭირო პირობები. ამ პირობებს კი მიეკუთვნება: ანალგეზია, ანუ გაუტკივარება, ჰიპნოზი, ანუ ძილი, ამნეზია, ანუ მეხსიერების დათრგუნვა, უმოძრაობა, ანუ დაცვითი რეფლექსების დათრგუნვა და ოპციონალურად ჩონჩხის კუნთების რელაქსაცია. ზოგადი ანესთეზიის მიღწევა მრავალი საშუალებით შეიძლება. გამოყენებული მედიკამენტური საშუალებების მიხედვით, ზოგადი ანესთეზია შეიძლება იყოს ინჰალაციური, რომლის დროსაც პაციენტს მიეწოდება რომელიმე ძლიერმოქმედი საინჰალაციო ანესთეტიკი, მაგალითად, ჰალოთანი იზოფლურანი, სევოფლურანი, დესფლურანი და აზოტის ქვეჟანგი; ინტრავენური ანესთეზია, რომლის დროსაც პაციენტს ვენაში ინფუზიის სახით მიეწოდება სხვადასხვა პრეპარატები. შესაძლებელია ასევე ინჰალაციური და ინტრავენური პრეპარატების ერთდროული გამოყენებაც. ვინაიდან ზოგად ანესთეზიას შეიძლება თან ახლდეს სუნთქვის დათრგუნვა, ხშირად ამ ფუნქციას ჩაენაცვლება ხელოვნური სუნთქვა. სუნთქვის ფუნქციის ჩანაცვლება შეიძლება განხორციელდეს საანესთეზიო ნიღბის, ენდროტრაქეული ინტუბაციის, ლარინგეალური ნიღბისა და სხვა საშუალებებით. ამასთან, პაციენტი შეიძლება იმყოფებოდეს როგორც სპონტანურ, ასევე აპარატული სუნთქვაზე. ზოგადი ანესთეზიის უზრუნველყოფისათვის უკიდურესად მნიშვნელოვანია სასიცოცხლო ფუნქციების მუდმივი მეთვალყურეობა ანუ მონიტორირება, რაც მინიმალურ პირობებში გულისხმობს სისხლის ჟანგბადით გაჯერების, ელექტროკარდიოგრამის, სისხლის არტერიული წნევის, ტემპერატურის, მიწოდებული და ამოსუნთქული აირების შემადგენლობის მუდმივ კონტროლს. საჭიროების შემთხვევაში, იყენებენ სისხლის არტერიული და ვენური წნევის პირდაპირი (ინვაზიური) გზით გაზომვას, ანესთეზიის სიღრმის, ნერვ-კუნთოვანი გადაცემის მეთვალყურეობას.
ბორის ასტაუროვი

ბორის ლევის ძე ასტაუროვი (რუს. Борис Львович Астауров; დ. 14 (27) ოქტომბერი, 1904, მოსკოვი — გ. 21 ივნისი, 1974, მოსკოვი) — საბჭოთა ბიოლოგი-ციტეგენეტიკოსი, ექსპერიმენტატორი ემბრიოლოგი; სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1966), გენეტიკოსთა და სელექციონერთა საკავშირო საზოგადოების პრეზიდენტი (1966), განვითარების ბიოლოგიის ინსტიტუტის დირექტორი (1967). ასტაუროვის ძირითადი გამოკვლევები ეხება აბრეშუმის პეპლის (თუთის აბრეშუმხვევიას) მემკვიდრულობის თეორიული და პრაქტიკული პრობლემების, განსაკუთრებით ჰიბრადიზაციის საკითხებს. დაამუშავა ხელოვნური (თერმული) პართენოგენეზის მეთოდი, აღმოაჩინა სრული სახეობათშორისი ანდროგენეზის მიღების ხერხი და დაამტკიცა უჯრედის ბირთვის განმსაზღვრელი მნიშვნელობა სახეობის თავისებურებების მემკვიდრეობით გადაცემაში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 643. ↑ 1.0 1.1 Biographies of the Entomologists of the World — Senckenberg German Entomological Institute. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q57831640"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q472839"></a> ↑ Астауров Борис Львович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ Шалимов С. В. Развитие международных связей отечественных генетиков в воспоминаниях члена-корреспондента РАН И.А. Захарова-Гезехуса, The development of international contacts of Soviet geneticists in the memoirs of I.A. Zakharov-Gezekhus, corresponding member of the Russian academy of Sciences // Историко-биологические исследования — 2020. — Т. 12, вып. 1. — С. 95–109. — ISSN 2076-8176; 2500-1221 — doi:10.24411/2076-8176-2020-11004 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q130252175"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q126725109"></a> ↑ Письма советских учёных в издательство «Наука» в поддержку издания очерка Ж.А. Медведева «Биологическая наука и культ личности», Letters of Soviet scientists to the publishing house “Nauka” in support of the publication of Zhores Medvedev’s essay “Biology and the personality cult” // Историко-биологические исследования — 2019. — Т. 11, вып. 2. — С. 20–40. — ISSN 2076-8176; 2500-1221 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q126725109"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q130343640"></a>
ძვალი

ძვალი — ძვლოვანი ქსოვილისაგან აგებული საყრდენ–მამოძრავებელი აპარატის ორგანო, გარედან დაფარულია ძვლისაზრდელათი, ხოლო შიგნითა ღრუებში შეიცავს ძვლის ტვინს. მიეკუთვნება შემაერთებელ ქსოვილს. წარმოქმნილია როგორც ორგანული, ასევე არაორგანული ნივთიერებისაგან. შემაერთებელი ქსოვილით, ხრტილით ან ძვლოვანი ქსოვილით შეერთებული (წყვეტილად ან უწყვეტად) ძვლების ერთობლიობას ეწოდება ჩონჩხი. მოზრდილი ადამიანის ჩონჩხის ძვლების საერთო რაოდენობა 200-ზე მეტია, უმეტეს შემთხვევაში ისინი წყვილი ძვლებია. ძვლები წარმოადგენენ რბილი ქსოვილების საყრდენ და კუნთების მამოძრავებელ მექანიზმს. ისინი აგრეთვე ასრულებენ დამცველობით ფუნქციებს, რაც გამოიხატება არხების და ღრუების ჩამოყალიბებით, სადაც მოთავსებულნი არიან ორგანოები. ძვლების ბიოლოგიური ფუნქცია დაკავშირებულია ნივთიერებათა ცვლაში და სისხლის წარმოქმნის პროცესებში მათ მონაწილეობასთან. ძვლები ფორმის მიხედვით ექვსი სახისაა: მოკლე ლულისებრი (მაჯის), გრძელი ლულისებრი (ბარძაყის, წვივის, მხრის, იდაყვის), ბრტყელი (თავის ქალა, მენჯის ძვალი), შერეული (ხერხემლის მალები), ღრუბლოვანი და ჰაეროვანი ძვლები. ძვლების ზრდას სიგრძეში განაპირობებს ძვლის თავში და ბოლოში არსებული ხრტილოვანი უჯრედების დაყოფა, ხოლო სისქეში ძვალი იზრდება ძვლის საზრდელას უჯრედების დაყოფის ხარჯზე. ძვალს საზრდელა გარედან აკრავს. ძვლების ზრდას არეგულირებს ტვინში არსებული ჯირკვალი ჰიპოფიზი, რომელიც გამოიმუშავებს ზრდის ჰორმონს. თუ ეს ჰორმონი ბავშვობის ასაკში გამოიყო ნაკლები რაოდენობით, ადამიანი აღარ იზრდება და ხდება ჯუჯა, ხოლო თუ ეს ჰორმონი დიდი რაოდენობით გამოიყო, ადამიანი ვითარდება გიგანტი. ამ პროცესს გიგანტიზმი ეწოდება. nplg.gov.ge — სამედიცინო ტერმინოლოგიის განმარტებითი ლექსიკონი ძვალი — MedGeo.Net დაარქივებული 2014-04-19 საიტზე Wayback Machine.
ეგზარაცია

ეგზარაცია, მყინვარული ეროზია (ლათ. exaratio — დახვნა) — მოძრავი მყინვარის ეროზიული მოქმედება კლდოვან ზედაპირზე, რის შედეგადაც წარმოიქმნება რელიეფის მყინვარული ფორმები. ეგზარაცია მყინვარისა და მისი საგების კონტაქტზე არსებული პროცესების კომპლექსია, რომელიც გამოწვეულია ნატეხების (პლაკინგების) მოხლეჩის ან მსხვრევის, საგების ქანების გაცვეთითა და მყინვარქვეშა წყლის ნაკადების (ეროზიის) გამორეცხვით. პლაკინგი იმაში მდგომარეობს, რომ საგებზე მოსრიალე ყინული ცალკეულ მომენტებში მასზეა მიყინული, შემდგომი მოძრაობისას კი გლეჯს ქანების ნატეხებს და თან მიაქვს. ეროზია გამოხატულია ქანების ნატეხებით საგების გაჩარხვაში, რომელიც შედის ფსკერისპირა მორენის შემადგენლობაში, აგრეთვე მყინვარქვეშა წყლის ნაკადების მუშაობაში, რომელიც იწვევს საგების ქანების ნგრევასა და დაშლას, მისი ზედაპირის დანაწევრებას, დადაბლებასა და ჩაღრმავებას. ეგზარაციის ინტენსივობა მრავალ ცვლილებაზეა დამოკიდებული: საგების სიმყარესა და ნაპრალოვნებაზე, ფსკერისპირა ყინულის ტემპერატურაზე, ფსკერისპირა მორენის თვისებებსა და შედგენილობაზე, მყინვარის ფსკერისპირა დასრიალების სიჩქარესა და სხვა. ეგზარაციის შედეგია მყინვარული მოპრიალება, მყინვარული ნაკაწრი, მყინვარული ნაღარი, ფასეტები კაჭარებსა და კლდეებზე, მკვიდრი ქანების გიგანტური ნაღარები და სხვა. ეგზარაცია ეგზოგენური რელიეფწარმომქმნელი პროცესების ყველაზე მძლავრი აგენტია, მისი წყალობით შექმნილია ყველა მსხვილი მყინვარულ-ეროზიული რელიეფის ფორმები, ცირკები, ტროგული ხეობები, ფიორდები და სხვა. ↑ 1.0 1.1 Экзарация | Большая российская энциклопедия. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-09-23. ციტირების თარიღი: 2021-02-07. ↑ Гляциологический словарь / Под ред В. М. Котлякова. — Л.: Гидрометеоиздат, 1984. — 528 с.
აბსოლუტური სიმაღლე

აბსოლუტური სიმაღლე — დედამიწის ზედაპირის რომელიმე წერტილის სიმაღლე, რომელიც აითვლება ოკეანის ან მასთან შეერთებული ზღვის ძირითადი დონებრივი ზედაპირიდან შვეული ხაზის მიმართულებით. ოკეანეებისა და ზღვების დონეთა ცვალებადობის გამო სიმაღლე აითვლება ოკეანის ან ზღვის დონებრივი ზედაპირის ფიქსირებული სიმაღლის ნიშნიდან. მსოფლიოს ზედაპირის ყველაზე მაღალი წერტილის სიმაღლე 8848 მ-ია (ევერესტი) მსოფლიოს ყველაზე დაბალი ადგილის სიმაღლე –422 მ (მკვდარი ზღვის სანაპირო) საბჭოთა კავშირის დროს აბსოლუტურ სიმაღლეებს აითვლიდნენ კრონშტადტის სასიმაღლო ლარტყის — ფუტშტოკის ნულიდან. ადრე საქართველოსა და ამიერკავკასიაში აბსოლუტურ სიმაღლეებს აითვლიდნენ შავი ზღვის დონიდან (ფოთის ფუტშტოკის ნული). შეფარდებითი სიმაღლე ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 40. Erklärung von Höhenreferenzsystemen დაარქივებული 2011-08-18 საიტზე Wayback Machine. (BKG) Beschreibungen und Transformationsparameter europäischer Höhenbezugssysteme. BKG Umrechnung zwischen WGS84 Referenz-Ellipsoid und EGM96 Geoid დაარქივებული 2008-09-19 საიტზე Wayback Machine.
ალპური ტიპის რელიეფი

ალპური ტიპის რელიეფი — რელიეფის ტიპი, დამახასიათებელი ალპის მთებისა და მის მსგავს მთათა სისტემებისათვის (კავკასიონი, ჰიმალაი, ანდები და სხვ.). ალპური ტიპის რელიეფის ზედაპირი მკვეთრადაა დანაწევრებული, მყინვარული ეგზარაციისა და ყინვითი გამოფიტვის შედეგად ქედების თხემები დაკბილულია, მწვერვალები ძნელმისადგომი. რელიეფი ქსე, ტ. 1, გვ. 327, თბ., 1975.
ნათელი გზა

ნათელი გზა (ესპანურად Sendero Luminoso) – პერუს მაოისტური ორგანიზაცია, რომელიც თავის თავს პერუს კომუნისტურ პარტიად მოიხსენიებს. 1980 წლიდან ეწევა შეიარაღებულ ბრძოლას პერუს ხელისუფლების წინააღმდეგ. ორგანიზაცია დააარსა აბელ გუსმანმა. მისი განადგურება დაიწყო პერუს პრეზიდენტის ალბერტო ფუხიმორის მიერ ორგანიზაციის წინააღმდეგ ბრძოლის დაწყებისა და გუსმანის დაპატიმრების შემდეგ. ზაალ ჩხაიძე, საერთაშორისო ტერორიზმი, საგარეო საქმეთა სამინისტროს ბიულეტენი, № 56, ივნისი, 2001, გვ. 4–5
ევორზია

ევორზია (ლათ. evorsio, eversio – დანგრევა) — ვარდნილი წყლის ეროზიული მოქმედება. ვარდნისას წყალი აჩენს მორევს, რომელიც ქანებში გამოიმუშავებს ორმოებსა და ღრმულებს. საქართველოში ევორზია ფართოდ არის გავრცელებული კარსტულ გამოქვაბულებში, სადაც ინტენსიური ევორზიის შედეგად წარმოიქმნება მომცრო ოვალური ფორმის ქვაბულები, რომელიც ხშირად წყლით ივსება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 35.
აპოფიზი (მრავალმნიშვნელოვანი)

აპოფიზი შეიძლება აღნიშნავდეს: აპოფიზი — ძვლის წანაზარდი. აპოფიზი — მწვანე ხავსების სპოროგონიუმის კოლოფის ფუძე. აპოფიზი — მაგმური სხეულის განშტოება.
აპოფიზი (გეოლოგია)

აპოფიზი — დიდი ზომის მაგმური სხეულის ერთი ან რამდენიმე ძარღვისებრი განშტოება. როგორც წესი აგებულია ისეთი ქანებით, რომლებიც წააგავს მთავარ მაგმატურ სხეულს. თუმცა ამ უკანასკნელისაგან განსხვავდება წვრილკრისტალური ან პორფირული აგებულებით. აპოფიზს უწოდებენ ასევე წვრილი მადნის ძარღვს, რომელიც მთავარ ძარღვს გამოეყოფა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 516.
იეკულსაუ-აუ-დალი

იეკულსაუ-აუ-დალი (ისლ. Jökulsá á Dal) — მდინარე ისლანდიაში. იეკულსაუ-აუ-დალიზე აშენებულია კარაჰნიუკარის ჰესი. 1994 წელს მდინარეზე გადებული იქნა ხიდი. იეკულსაუ-აუ-დალი დაარქივებული 2011-06-17 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
აპოფიზი (ანატომია)

აპოფიზი (ბერძნ. apophysis - ყლორტი, მორჩი), ცხოველებსა და ადამიანში — ძვლის წანაზარდი, მორჩი, რომელზეც მაგრდება კუნთის მყესი. აპოფიზი ძვლის მთავარი მასის განუყოფელი ნაწილია, რითაც განსხვავდება ეპიფიზისაგან. ქსე, ტ. 1, გვ. 516, თბ., 1975.
აპოფიზი (ფლორა)

აპოფიზი — მწვანე ხავსების სპოროგონიუმის კოლოფის გაფართოებული ფუძე (მაგ., გუგულის სელი). აპოფიზი ეწოდება ასევე ფიჭვის მომწიფებული გირჩის სათესლე ქერქის რომბისებრ ზედაპირს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 516.
ლაგარფლოუთი

ლაგარფლოუთი (ისლ. Lagarfljót) — ტბა ისლანდიის ჩრდილოეთ ნაწილში ქალაქ ეგილსტადირთან ახლოს. ტბას უჭირავს 53 კმ² ფართობი. ტბის სიგრძე 25 კმ შეადგენს, საშუალო სიგანე 2,5 კმ-ს, ხოლო სიღრმე 120 მეტრამდე აღწევს. ტბიდან გამოედინება ამავე სახელწოდების მდინარე. ადგილობრივი მოსახლეობა თვლის, რომ ტბის სიღრმეში ცხოვრობს მეცნიერებისათვის უცნობი არსება ლაგარფლოუთის გველი. ინფორმაცია და სურათები დაარქივებული 2012-02-04 საიტზე Wayback Machine. სურთები
ჰერადსვიოთნი

ჰერადსვიოთნი — მდინარე ისლანდიაში. მდინარე ფორმირდება ორი პატარა მთის მდინარის შეერთების შედეგად. მდინარის სიგრძე შეადგენს 130 კილომეტრს. Photo of the old bridge over Héraðsvötn
ბლანდა

ბლანდა (ისლ. Blanda) — ერთ-ერთი გრძელი და ორაგულით მდიდარი მდინარე ისლანდიაში. ბლანდა სიგრძით მერვე მდინარეა ისლანდიაში. მასზე აშენებულია ჰიდროელექტროსადგური, რომლის სიმძლავრე 150 მვტ შეადგენს. ბლანდა დაარქივებული 2019-04-04 საიტზე Wayback Machine.
დასავლეთი რანგა

დასავლეთი რანგა — მდინარე ისლანდიის სამხრეთ-დასავლეთში. მდინარის სათავე მდებარეობს ვულკან ჰეკლადან ჩრდილიეთით, შემდეგ მიედინება სამხრეთ-დასავლეთით და უერთდება მდინარე თვეროუს, რომელიც წარმოქმნის ჰოულსაუს, რომელიც თავის მხრივ, 11 კილომეტრის გავლის შემდეგ ჩაედინება ატლანტის ოკეანეში. წყალი გამჭვირვალეა. თევზჭერა. რანგა დაარქივებული 2011-06-16 საიტზე Wayback Machine.
ისლანდიის ვულკანების სია

ცხრილში მოცემულია ისლანდიის ყველა ძირითადი ვულკანის სია: მსოფლიო ვულკანიზმის პროგრამა დაარქივებული 2008-10-20 საიტზე Wayback Machine.
ისლანდიის ქალაქების სია

მოცემულია ისლანდიის ძირითადი ქალაქების სია: რეიკიავიკი Reykjavík აკურეირი Akureyri ჰარდაბაირი Garðabær ჰაბნარფიორდური Hafnarfjörður კებლავიკი Keflavík კოიპავოგური Kópavogur სელტიარნარნესი Seltjarnarnes აკრანესი Akranes ვოგარი Vogar ოულაფსვიკი Ólafsvík ტორლაკსშიობნი Þorlákshöfn ისაფიორდური Ísafjörður ბოლუნგარვიკი Bolungarvík ისლანდიის რუკა
ისლანდიის ეროვნული პარკების სია

2008 წლის მდგომარეობით, ისლანდიაში სამი ეროვნული პარკია. 2008 წლამდე, არსებობდა ოთხი ეროვნული პარკი, მაგრამ იოკულსაურგლუვრისა და სკაფტაფეტლის გაერთიანების შედეგად შეიქმნა ახალი — ვატნაიეკულის ეროვნული პარკი, რომელიც ევროპაში უდიდესია. ისლანდიის ეროვნული პარკები დაარქივებული 2012-05-27 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links
ვეზლეს სააბატო

ვეზლეს სააბატო აგრეთვე ცნობილი როგორც ვეზლეს წმინდა მარია მაგდალინელის ბაზილიკა (სენტ-მადლენი) — ბენედიქტური ყოფილი მონასტერი საფრანგეთში, იონის დეპარტამენტის კომუნა ვეზლეში. სააბატოს მთავარი - წმინდა მარიამ მაგდალინელის ეკლესია, თავისი სკულპტურებით მიჩნეულია ბურგუნდიული რომანული არქიტექტურის თვალსაჩინო შედევრად. სკულპტურების უმრავლესობა საფრანგეთის რევოლუციის დროს გაანადგურეს. 1979 წლიდან, ეკლესია შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში. ვეზლეს სააბატოს შესახებ პირველი ჩანაწერები IX საუკუნეს მიეკუთვნება. თავდაპირველად, ეს მიწა პარიზის გრაფ ჟერარ II-ს ეკუთვნოდა და აქ მდებარეობდა ორი მონასტერი, რომელიც ჯერ არაბებმა და შემდეგ ნორმანებმა გაანადგურეს VIII-IX საუკუნეებში. IX საუკუნის შუა წლებში, ცნობილი გახდა, რომ წმინდა მარიამის მონასტრემა წმინდა მიწაზე მარიამ მაგდალინელის ნაწილები იყიდა. ამის შემდეგ, ვეზლეში მომლოცველთა ჯგუფები მთელი ევროპიდან დაიძრა. იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საფრანგეთში მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ვეზლეს სააბატო The monastic community of Jerusalem in Vézelay დაარქივებული 2011-01-31 საიტზე Wayback Machine. Gallery of detailed images Adrian Fletcher's Paradoxplace – Vezelay Page - Photos დაარქივებული 2005-08-20 საიტზე Wayback Machine. ↑ ბურგუნდია // ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 575.
აღმოსავლეთი რანგა

აღმოსავლეთი რანგა (ისლ. Eystri-Rangá) — მდინარე ისლანდიის სამხრეთ-დასავლეთში, ცნობილია თევზჭერით. მდინარე სათავეს იღებს სტრატოვულკან ტინდფიალლაიოდკულიდან, შემდეგ მიედინება სამხრეთ-დასავლეთით და უერთდება მდინარე თვეროუს. აღმოსავლეთი რანგა მდებარეობს რეიკიავიკიდან 100 კილომეტრში. აღმოსავლეთი რანგა თევზჭერით მეორე მდინარეა დასავლეთი რანგას შემდეგ. თევზჭერის სეზონი გრძელდება 4 ივლისიდან 3 სექტემბრამდე. რანგა
თვეროუ

თვეროუ (ისლ. Þverá) — მდინარე ისლანდიაში. თვეროუს უერთდება მდინარე აღმოსავლეთი რანგა, ხოლო აქედან 6 კილომეტრის შემდეგ მდინარე დასავლეთი რანგა და ისინი ერთად წარმოქმნიან მდინარე ჰოულსაუს, რომელიც 11 კილომეტრის შემდეგ ატლანტის ოკეანეში ჩაედინება. თვეროუ დაარქივებული 2011-05-17 საიტზე Wayback Machine.
ვეზერი

ვეზერი (ფრანგ. Vézère) — მდინარე სამხრეთ-დასავლეთ საფრანგეთში, მდინარე დორდონის მარჯვენა შენაკადი, რომელსაც ბიუგეს კომუნასთან უერთდება. მისი სიგრძე 211 კმ-ია. სათავეს იღებს ცენტრალური მასივის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. ვეზერის მნიშვნელოვანი შენაკადია კორეზე. ვეზერის ხეობა ცნობილია თავის გამოქვაბულების სისტემით, რომლებიც შეიცავს კლდის მხატვრობის მრავალ ნიმუშს და ჰომინიდთა ნარჩენებს. აქვე მდებარეობს ლასკოს მღვიმეც. 1979 წელს, იუნესკომ ვეზერის გამოქვაბულების სისტემა მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლთა სიაში შეიტანა. იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საფრანგეთში მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ვეზერი World Heritage profile
ალაზნის არხი

ალაზნის არხი — სარწყავი არხი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიგნიკახეთში, მდინარე ალაზნის მარჯვენა მხარეზე. აგებული იყო XII საუკუნეში, იყო 119 კმ სიგრძის და რწყავდა 53 ათას ჰექტარ მიწას. საუკუნეების განმავლობაში არაერთხელ დანგრეულა და ისევ აღდგენილია. იწყებოდა ალავერდის ტაძრის მახლობლად (ახლანდ. ახმეტის მუნიციპალიტეტი) და მთავრდებოდა სოფ. ქვემო ქედთან (ახლანდ. დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტი). მოგვიანებით აშენდა თანამედროვე საინჟინრო ნაგებობა — ალაზნის მაგისტრალური სარწყავი არხი (ნაწილობრივი ექსპლუატაცია — 1930, დამთავრდა 1933). არხის სიგრძეა 91 კმ, გამტარობა 18 მ³/წმ. იწყება სოფ. კონდოლის (თელავის მუნიციპალიტეტი) მახლობლად, მთავრდება სოფ. საბათლოსთან (დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტი). რწყავს თელავის, გურჯაანის, სიღნაღისა და დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტების მიწებს (35 ათ. ჰა). 1964 წელს დაიწყო ზემო ალაზნის სარწყავი სისტემის მშენებლობა, რომელიც საქართველოში ყველაზე დიდი საირიგაციო ნაგებობა უნდა ყოფილიყო. თავდაპირველი პროექტით, უნდა მორწყულიყო შიგნი- და გარეკახეთის 100 ათასზე მეტი ჰა მიწა. ჩანგაშვილი გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 89. „საქართველოს არქეოლოგია“ / რედ: აფაქიძე ა., თბილისი: თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 1959. — გვ. 389-390.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 21560 ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 15.
ნატა ვარადა

ნატა ვარადა (ვარადაშვილი) (დ. 11 ივნისი, 1978, გავაზი, ყვარლის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი მწერალი. ნატა ვარადა დაიბადა 1978 წლის 11 ივნისს, ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ გავაზში. 1994 წელს დაამთავარა საშუალო სკოლა და ჩააბარა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (თსუ) ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე, ტელე-ჟურნალისტიკის განხრით. 1995 წლიდან იბეჭდება ლიტერატურულ პერიოდიკაში. 2012 წელს რადიოთეატრში დაიდგა მისი რადიოპიესა ფოკუს-მოკუს-ფრრ (რეჟ. ზურაბ კანდელაკი), სადაც მთავარ როლს ასრულებს მსახიობი ზურაბ ყიფშიძე. რადიოპიესაში მოთხრობილია ფრანგი პოეტის, ფრანსუა ვიიონის ცხოვრება და შემოქმედება, ამასთან მხატვრულ-ალეგორიული ხერხებით გაკრიტიკებულია საქართველოში წლების განმავლობაში გამეფებული უსამართლობა. ერთი საათით გვიან, გამომცემლობა „ალექსანდრე ორბელიანის საზოგადოება“, რედ., როსტომ ჩხეიძე, მხატვ., ქრისტინე რობაქიძე, 2010, ISBN 978-9941-0-2997-4 დედის კერძი, გამომცემლობა საუნჯე, რედაქტორი ბესო ხვედელიძე, 2012, ISBN 978-9941-9260-6-8; ასევე ელექტრონული გამომცემლობა ლითერასი. Varada mudra სკნელ(ებ)ი, ელექტრონული გამომცემლობა ლითერასი. ესეც ეს სე, ელექტორნული გამომცემლობა ლითერასი ფოკუს-მოკუს-ფრრ, საზოგადოებრივი რადიო-1, რადიოთეატრი, რეჟ. ზურაბ კანდელაკი, 2012 ნ. კუცია — „...ნატა ვარადას ყარაჯა დაილამაო“. ჩვენი მწერლობა, თბ., 2 აპრილი, 2010, N7(111), გვ.46-50, ISSN 1987-7730 მ. ჯალიაშვილი — „უცნაური ქორწინება (ნატა ვარადას სასძლოს გალობა)“. ჩვენი მწერლობა. - თბ., 26 სექტემბერი, 2008, N20(72), გვ.27 ლიბ.ჯე ელექტრონული ბიბლიოთეკა დაარქივებული 2012-05-05 საიტზე Wayback Machine. ნატა ვარადა[მკვდარი ბმული] ნატა ვარადას ბლოგი ვარადა ნატა დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. დედის კერძი, ნატა ვარადა ↑ დედის კერძი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-12-18. ციტირების თარიღი: 2013-02-20. ↑ Varada mudra სკნელ(ებ)ი[მკვდარი ბმული] ↑ ესეც ეს სე. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-05-23. ციტირების თარიღი: 2013-02-20. ↑ ნატა ვარადა ,,ფოკუს მოკუს ფრრ..."[მკვდარი ბმული]