laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ტიტუს ჰერმინიუს აკვილინუსი

ტიტუს ჰერმინიუს აკვილინუსი (ლათ. Titus Herminius Aquilinus) — პოლიტიკოსი, სამხედრო მოღვაწე და რომის რესპუბლიკის ერთ-ერთი გმირი. იგი მონაწილეობდა ორ ყველაზე ცნობილ კონფლიქტში, რომლებიც წინ უძღვოდნენ რომის როგორც რესპუბლიკის დაბადებას. ტიტუსი პოპულარული ძვ. წ. 508 წელს გახდა, როდესაც კლუსიუმის მეფის ლარს პორსენისა და მისი არმიის წინააღმდეგ ბრძოლაში ტიტუსმა, სპურიუს ლარციუს ფლავიუსმა და პუბლიუს ჰორაციუს კოკლესმა ხიმინჯებიანი ხიდის დაცვა შეძლეს.. ძვ. წ. 506 წელს კი ტიტუსი რომის კონსულად აირჩიეს, მისი თანაკონსული სპურიუს ლარციუს ფლავიუსი გახდა. რომის კონსულების სია რომის რესპუბლიკი კონსულები რომის კონსულები და მათი მმართველობა დაარქივებული 2017-01-21 საიტზე Wayback Machine. რომის რესპუბლიკი კონსულების ჩამონათვალი ↑ უილიამ სმიტი (1844). ბერძნული და რომაული ბიოგრაფიისა და მითოლოგიის ლექსიკონი
მარკუს ვალერიუს ვოლუსუსი

მარკუს ვალერიუს ვოლუსუსი (ლათ. Marcus Valerius Volusus) — რომაელი პოლიტიკოსი. ძვ. წ. 505 წელს მარკუსი რომის რესპუბლიკის კონსულად აირჩიეს, მისი თანაკონსული იყო პუბლიუს პოსტუმიუს ტუბერტუსი. მარკუსი ვოლუსუს ვალერიუსის შვილი, ასევე მანიუს ვალერიუს მაქსიმუსის (დიქტატორი ძვ. წ. 494 წელს) და პუბლიუს ვალერიუს პუბლიკოლას (კონსული ძვ. წ. 509, ძვ. წ. 508, ძვ. წ. 507 და ძვ. წ. 504 წლებში) ძმა იყო. მისი კონსულობის პერიოდში ძვ. წ. 505 წელს საბინებსა და რომაელს შორის ურთიერთობა დაიძაბა, რაც საომარ მოქმედებაში გადაიზარდა. თუმცა მარკუსმა წარმატებულად იბრძოლა საბინების წინააღმდეგ და გამარჯვებაც მოიპოვა, მოგვიანებით ის და მისი თანაკონსული პუბლიუს პოსტუმიუს ტუბერტუსი ტრიუმფით დააჯილდოვეს. ძვ. წ. 496 წელს რომაელები და ლათინები ერთმანეთს რეგილუსის ტბის ბრძოლაში დაუპირისპირდნენ, ბრძოლაში ლათინების მხარეს იბრძოდა რომის უკანასკნელი მეფე ლუციუს სუპერბუს ტარკვინიუსი და მისი ვაჟი ტიტუს ტარკვინიუსი. ბრძოლისას მარკუს ვალერიუსმა ტიტუს ტარკვინიუსის მოკვლა გადაწყვიტა, თუმცა ტიტუსის ერთ-ერთმა ჯარისკაცმა მარკუსს დაასწრო და მოკლა. მარკუსის ვაჟი ლუციუს ვალერიუს პოტიტუსი ძვ. წ. 483 და ძვ. წ. 470 წლებში რომის კონსულის თანამდებობაზე მოღვაწეობდა. რომის კონსულების სია რომის რესპუბლიკი კონსულები რომის კონსულები და მათი მმართველობა დაარქივებული 2017-01-21 საიტზე Wayback Machine. რომის რესპუბლიკი კონსულების ჩამონათვალი ↑ ტიტუს ლივიუსი. რომის ისტორია ქალაქის დაარსებიდან. 2.16
პუბლიუს პოსტუმიუს ტუბერტუსი

პუბლიუს პოსტუმიუს ტუბერტუსი (ლათ. Publius Postumius Tubertus) — რომაელი პოლიტიკური და სამხედრო მოღვაწე, რომელიც ორჯერ აირჩიეს რომის რესპუბლიკის კონსულის თანამდებობაზე. პუბლიუსი პირველად კონსულის თანამდებობაზე ძვ. წ. 505 წელს აირჩიეს, მოღვაწეობდა თანაკონსულ მარკუს ვალერიუს ვოლუსუსთან ერთად. ამ პერიოდში საბინებსა და რომაელებს შორის საომარი მოქმედებები დაიწყო. თუმცა პუბლიუსმა და მისმა თანაკონსულმა მარკუს ვალერიუსმა წარმატებულად იბრძოლეს საბინების წინააღმდეგ და გამარჯვებაც მოიპოვეს, მოგვიანებით ორივე მათგანი ტრიუმფით დააჯილდოვეს. მეორედ პუბლიუსი ძვ. წ. 503 წელს აირჩიეს კონსულად, ამ დროს მისი თანაკონსული აგრიპა მენენიუს ლანატუსი იყო. ტიტუს ლივიუსის ჩანაწერების მიხედვით იმავე წელს რომის კოლონიური ლათინური ქალაქები პომეცია და კორა აჯანყდნენ, თუმცა პუბლიუს პოსტუმიუსმა ლათინების აჯანყება ჩაახშო. ამ გამარჯვებით პუბლიუსი მეორედ დააჯილდოვეს ტრიუმფით. რომის კონსულების სია რომის რესპუბლიკი კონსულები რომის კონსულები და მათი მმართველობა დაარქივებული 2017-01-21 საიტზე Wayback Machine. რომის რესპუბლიკი კონსულების ჩამონათვალი ↑ ტიტუს ლივიუსი. რომის ისტორია ქალაქის დაარსებიდან. 2.16
ბორჯომულა

ბორჯომულა — მდინარე ბორჯომის მუნიციპალიტეტში, მტკვრის მარჯვენა შენაკადი. სათავე აქვს თრიალეთის ქედის სამხრეთ-დასავლეთის კალთაზე, ცხრაწყაროს უღელტეხილთან, ზღვის დონიდან 2400 მ. სიგრძე 29 კმ, აუზის ფართობი 165 კმ². წყალდიდობა იცის გაზაფხულზე, წყალმცირობა ზამთარში. საშუალო წლიური ხარჯი შესართავთაბ 2,41 მ³/წმ. ბორჯომულა ტიპური მთის მდინარეა. მიედინება ჯერ სუბალპურ ზონაში, შემდეგ წიწვიანი ტყით შემოსილ ვიწრო ხეობაში. შესართავთან გაშენებულია კურორტი ბორჯომი, მის ხეობაშია სოფლები: ტბა, სადგერი, ლიბანი, ხოლო მის სათავეებთან დაბა ბაკურიანის ანდეზიტი. 1898 წელს ბორჯომულაზე ააგეს რუსეთის იმპერიაში ერთ-ერთი პირველი ჰესი (ბორჯომის ჰიდროელექტროსადგური). უკლება ნ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 468.
დები

დები (ინგლ. The Sisters) — ჯეიმზ ჯოისის ნოველა, რომელიც გამოქვეყნდა 1914 წელს გამოცემულ ნოველათა კრებულში „დუბლინელები“. ბიჭი (მთხრობელი) ჯეიმზ ფლინი, ყოფილი მღვდელი ელიზა ფლინი, ჯეიმზ ფლინის და ნანე ფლინი, ჯეიმზ ფლინის და მოხუცი კოტერი ბიჭის დეიდა ბიჭის ბიძა ნოველა დებში ასახულია ბიჭის, რომლის სახელიც უცნობია და ყოფილი, დაუძლურებული მღვდლის ურთიერთობა. მღვდლის ვალდებულებებისგან გათავისუფლებული ფლინი ბიჭის მენტორობას შეუდგა და ესაუბრელობდა მას სასულიერო პირების მოვალეობებზე და ვალდებულებებზე, კათოლიკურ ეკლესიაში. ნოველის დასაწყისში ბიჭი აცნობიერებს მამა ფლინის ავადმყოფობას და მოსალოდნელ სიკვდილს. ბიჭი მოხიბლულია სიმღერების, სიმბოლოების და მათი მნიშვნელობების თარგმნით და განმარტებით. მოგვიანებით, მაშინ როდესაც ბიჭი ვახშმობს ბიძას, დეიდასა და მოხუც კოპერს შორის გამართული საუბრიდან იგებს მღვდლის გარდაცვალების ამბავს. საუბრის თემა კი ბიჭის და მღვდლის ურთიერთობას შეეხებოდა. მთელი ღამე ბიჭი მღვდელზე ფიქრობდა და ოცნებონდა სადმე მისტიკურ მიწაზე გაქცეულიყო. მეორე დილით განცხადებით შეიტყო მღვდლის გარდაცვალების ამბავი. იმ ღამით ის და დეიდამისი მგლოვიარეებთან წავიდნენ. დეიდამ და გარდაცვლილი მღვდლის დამ ელიზამ საუბარი დაიწყეს, ელიზა უამბობდა დეიდას რომ მამა ფლინი თასის გატეხვის შემდეგ თავს სულიერად ცუდად გრძნობდა. ბიჭი,როგორც ნოველიდან ჩანს, მოხიბლულია მამა ფლინით, ეთაყვანება მას და ძალიან განიცდის რომ ვერ შეძლო მოენახულებინა ის, სიცოცხლის ბოლო დღეს. საინტერესო და დამაბნეველია თავად ნოველის სათაური. ნოველა მთლიანად აგებულია ყმაწვილის და გარდაცვლილი მღვდლის ურთიერთობაზე. მღვდლის დები, ელიზა და ნანე, კი მეორეხარისხოვანი გმირები არიან. ჯოისის განზრახვა ნოველის დასათაურებასთან დაკავშირებით უცნობია, თუმცა გავრცელებული მოსაზრების მიხედვით სათაური მომდინარეობს იმ ფაქტიდან რომ ბიჭის შემდეგ მამა ფლინის დები, ერთადერთნი არიან, რომლებიც ნამდვილად იცნობენ მამა ფლინს და ესმით მისი, დუბლინში მთელი მისი მოღვაწეობის მანძილზე. სრული ტექსტი
სომეხი კომპოზიტორების სია

სომხეთის ძლიერი მუჭის კომპოზიტორები: ალექსანდრე არუთინიანი არნო ბაბაჯანიანი ედუარდ მირზოიანი ლაზარ სარიანი ადამ ხუდოიანი ალან ალთინოღლუ (დ. 1975) რობერტ ამირხარიანი (დ. 1939) იზაბელა არაზოვა (დ. 1936) ანდრე არზუმანიანი (1954-2010) ალექსანდრე არუთინიანი (1920-2012) სერგეი ასლამაზიანი (1897-1978) ხაჩატურ ავეტისიანი (1926-1996) არტემი აივაზიანი (1902-1975) ედუარდ ბაღდასარიანი (1922-1987) სერგეი ბალასანიანი (1902-1982) სარგის ბარხუდარიანი (1887-1973) ჰამფარძუმ ბერბერიანი (1905-1999) შაჰან ბერბერიანი (1891-1956) გილბერტ ბილბერიანი (დ. 1944) ნიკოლ გალანდერიანი (1881-1944) ჯივან გასპარიანი (დ. 1928) ქოჰარიკ გაზაროსიანი (1907-1967) ჰამბარსუმ გრიგორიანი (1893-1975) ჰარუთიუნ დელალიანი (1937-1990) ჰარუთიუნ ჰოვაკიმიანი (დ — ?) იეღია დნდესიანი (1834-1881) ვიაჩესლავ დობრინინი (დ. 1946) ბაღდასარ დპირი (1683-1768) ქემანი ექსერჭიანი (1858-1913) სტეფან ელმასი (1862-1937) ანგელო ეფრიკიანი (1913-1982) მხითარ ერევანცი (1230/1235-1297/1300) ონო თუნჩბოიაჯიანი (1948-1996) ალექსანდრე კალოიანი (დ. 1962) სირვარტ კარამანუქი (1912-2008) ანდრეი კასპაროვი (დ. 1966) იური კასპაროვი (დ. 1955) რიტა კასაბიანი (დ. — ?) კომიტასი (1869-1935) კრიკორ კალფაიანი (1873-1949) ამბარცუმ ლიმონჯიანი (1768-1839) ედგარ მანასი (1875-1964) ტიგრან მანსურიანი (1939) ედუარდ მანუკიანი (დ. 1981) რომანოს მელიქიანი (1883-1935) ედუარდ მირზოანი (1921-2012) გეორგი მოვსესიანი (1945-2011) ნერსეს IV შნორალი (1102-1173) კონსტანტინე ორბელიანი (1928-2014) სტეფან პაპელიანი (1875-1960) კონსტანტინ პეტროსიანი (დ. 1946) მიხეილ პეტროსიანი (დ. 1973) მიხეილ ჟორა (1891-1971) საჰაკდუხტი (VIII საუკუნე) ვარდან სარდარიანი (დ. 1962) რუბენ სარქისიანი (1945-2013) ვაჰრამ სარქისიანი (დ. 1981) ღაზაროს სარიანი (1920-1998) არამ სატიანი (დ. 1947) დავიდ სატიანი (დ. 1979) ალექსანდრე სპენდიარიანი (დ. 1966) სტეფან როსტომიანი (დ. 1956) გრიგორ სუნი (1876-1939) მიქაელ ტარივერდიევი (1931-1996) ავეტ ტერტერიანი (1929-1994) არმენ ტიგრანიანი (1879-1950) ნიკოღაიოს ტიგრანიანი (1856-1951) ბორის ფარსადანიანი (1925-1997) ვაჩე შარაფიანი (დ. 1966) პეტროს შუჯუნიანი (დ. 1957) გაიანე ჩებოტარიანი (1918-1998) ლევონ ჩაუშიანი (დ. 1946) გეღუნი ჩიტჩიანი (დ. 1929) ლორის ჩობანიანი (დ. 1933) ოჰანეს ჩეკიჯიანი (დ. 1929) ტიგრან ჩოუხაჯიანი (1837-1898) ლორის ჭგეკნავორიანი (დ. 1937) ხოსროვიდუხტი (VIII საუკუნე) ადამ ხუდოიანი (1921-2000) არამ ხაჩატურიანი (1903–1978) კარენ ხაჩატურიანი (1920-2011) ჯივანი (1846-1909) ვაროუჯან ჰახბანდიანი (1936-1977) არუთიუნ ჰანესიანი (1911-1987) ედუარდ ჰაირაპეტიანი (დ. 1949) ედგარ ჰოვანისიანი (1930-1998) გაგიკ ჰოვუნცი (დ. 1930) ↑ Alexander Kaloian - Biography. first edition.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2 სექტემბერი 2013. ციტირების თარიღი: 15 August 2013.
რეჯეფ ფექერი

მეჰმედ რეჯეფ ფექერი (დ. 5 თებერვალი, 1889, სტამბოლი — გ. 1 აპრილი, 1950, სტამბოლი) — თურქი სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწე, ლეზგი წარმოშობის. 1931-1936 წელს გახდა თურქეთის სახალხო რესპუბლიკური პარტიის გენერალური მდივანი, ამრიგად გახდა „მესამე ადამიანი სახელმწიფოში“ ქემალის და ინენიუს შემდეგ. 1946 წლის 7 აგვისტოდან 1947 წლის 10 სექტემბრამდე იყო თურქეთის პრემიერ-მინისტრი. დაიბადა 1889 წლის 5 თებერვალს სტამბოლში ლეზგურ ოჯახში. 1907 წელს დაამთავრა სამხედრო აკადემია,ლეიტენანტის წოდებით. მონაწილეობდა იტალო-თურქულ და მეორე ბალკანეთის ომში. პირველ მსოფლიო ომის დროს იბრძოდა რუმელიაში და კავკასიის ფრონტზე. 1919 წელს დაამთავრა გენერალური შტაბის სამხედრო კოლეჯი. 1919 წლის მეორე ნახევარში მსახურობდა ისტორიის მასწავლებლის დამხმარედ სამხედრო აკადემიაში. თურქეთის დამოუკიდებლობისათვის ომის მონაწილე,ომის დამთავრების შემდეგ მიიღო მაიორის წოდება. 1920 წლის 23 აპრილს გახდა თურქეთის პარლამენტის გენერალური მდივანი. 1923 წლის 12 ივლისს ხელახლა არჩეულ იქნა პარლამენტის წევრად ქუთაჰიადან . 1924 წლის 6 მარტიდან 22 ნოემბრის ჩათვლით იყო ფინანსთა მინისტრი და შინაგან საქმეთა მინისტრი, 1926 წლის 4 მარტს ფექერი დაინიშნა ეროვნული თავდაცვის მინისტრად და 1927 წელს საზოგადო საქმეთა მინისტრად. რეჯეფ ფექერის ინიციატივით შეიტანეს «რევოლუციის ისტორია» სკოლის სასწავლო პროგრამაში. ის ასწავლიდა ამ თემაზე ანკარის და სტამბოლის უნივერსიტეტებში,ასევე სამხედრო აკადემიებში და დაწერა ამაზე წიგნი. 1946 წლის 7 აგვისტოს რეჯეფ ფექერი გახდა პირველი პრემიერ-მინისტრი მრავალპარტიული სისტემის პერიოდში. ის დარჩე ამ პოსტზე 1947 წლის 7 სექტემბრამდე. 1948 წელს ის წავიდა ქვეყნის პოლიტიკური ცხოვრებიდან. რეჯეფ ფექერი გარდაიცვალა 1950 წლის 2 აპრილს და დაკრძალეს Edirnekapı Şehitliği-სასაფლაოზე სტამბოლში. ლიბერალიზმი — ეს არის სამშობლოს ღალატი. (1935) (ორიგინალში: Liberalizm, vatan hainliğidi ) Sefer E. Berzeg "Türkiye Kurtuluş Savaşı'nda Çerkes göçmenleri". ტომი 2, გვ. 54. გამოცემლობა "Nart Yayıncılık", 1990 წ. ↑ Sefer E. Berzeg. ↑ Turgut Özakman, Rıza Nur. ↑ Турецкий премьер - дагестанец - О мухаджирах в Анатолии и их лезгинских корнях ↑ Turgut Özakman. Rıza Nur dosyası.
კადრის სიხშირე

კადრის სიხშირე (ინგლ. Frames per Second (FPS), Frame rate, Frame frequency) — კადრების რაოდენობა დროის ერთეულში. სტანდარტული საზომი ერთეულია კადრი წამში. კადრის გაშლის სიხშირის ერთეულის აღსანიშნავად კინომატოგრაფიასა და კომპიუტერულ სფეროში გამოიყენება აბრევიატურა FPS. კადრის სიხშირის ცნება პირველად გამოიყენა ედვარდ მეიბრიჯმა, როდესაც იგი ატარებდა ექსპერიმენტებს რამდენიმე ფოტოსგან მოძრავი კადრების (იგივე ვიდეოკადრების) მიღებას. კადრის სიხშირის განმარტება Microsoft-ისგან ინგლისურ ენაზე
ბოსელი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ბოსელი შეიძლება აღნიშნავდეს: ბოსელი — საქონლის სადგომი ბოსელი — ნაყოფიერებისა და განმრავლების წარმართული ღვთაება ბოსელი — სოფელი დუშეთის მუნიციპალიტეტში
ჯეიმზ II (შოტლანდია)

ჯეიმზ II (ინგლ. James II; დ. 16 ოქტომბერი, 1430, ედინბურგი — გ. 3 აგვისტო, 1460, როქსბურგის სასახლე) — შოტლანდიის მეფე სტიუარტების დინაასტიიდან. მეფობდა 1437-1460 წლებში, ჯეიმზ I-ისა და ჯოან ბოფორის შვილი. ჯეიმზ II დაიბადა 1430 წელს. მას ჰყავდა ტყუპისცალი ალექსანდერი. ტახტის ორი მემკვიდრის ყოლას შესაძლოა, ქვეყანაში არეულობა გამოეწვია, მაგრამ ალექსანდერი მალევე გარდაიცვალა და პრინცი ჯეიმზი როთსეის ჰერცოგი და მამის ტახტის ერთადერთი მემკვიდრე გახდა. ჯეიმზ I 1437 წელს გარდაიცვალა და ტახტი 7 წლის ჯეიმზმა დაიკავა. ჯეიმზი არასრულწოვანი იყო, აქედან გამომდინარე, პარლამენტმა გადაწყვიტა, რომ ის მხოლოდ ფორმალურად იქნებოდა შოტლანდიის მეფე და მხოლოდ მაშინ აიღებდა ძალაუფლების ხელში, როდესაც თვრამეტი წელი შეუსრულდებოდა. ჯეიმზი კი დედასთან და დებთან ერთად დუნბარის სასახლეში ცხოვრობდა 1439 წლამდე. 1449 წელს მეფე სრულწლოვანი გახდა და ძალაუფლება ხელში აიღო. ის ამავე წელს დაქორწინდა მარი გელდერელზე, რომელთანაც შვიდი შვილი შეეძინა. ჯეიმზ II ხელს უწყობდა შოტლანდიაში სასწავლებლების დაარსებას. მისი მმართველობის პერიოდში საფუძველი ჩაეყარა გლაზგოს სასწავლებელს. ჯეიმზ II უბედური შემთხვევის შედეგად გარდაიცვალა როქსბურგის სასახლის ალყის დროს, 1460 წლის 3 აგვისტოს, როდესაც ცდილობდა გაესროლა ქვემეხი, ის კი აფეთქდა და შეიწირა 29 წლის მეფის სიცოცხლე. მისი გარდაცვალების შემდეგ, შოტლანდიაში ჯეიმზ III გამეფდა. Colvin, H. M.; Brown, R. A. (1963), „The Royal Castles 1066–1485“, The History of the King's Works. Volume II: The Middle Ages, London: Her Majesty's Stationery Office McAndrew, Bruce A. (2006), Scotland's Historic Heraldry, Boydell & Brewer, ISBN 9781843832614 Nield, Jonathan (1968), A Guide to the Best Historical Novels and Tales, Ayer Publishing, ISBN 978-0-8337-2509-7, http://books.google.com/books?id=904G29jMdzIC&printsec=frontcover&cad=0#v=onepage&q&f=false Mike Salter (1985). Discovering Scottish Castles. Shire Publications Ltd. ISBN 0-85263-749-7.
ქოჩქორის რაიონი

ქოჩქორის რაიონი (ყირგ. Кочкор району) — ყირგიზეთის ნარინის ოლქის ხუთი რაიონიდან ერთ-ერთი. ადმინისტრაციული ცენტრია სოფელი ქოჩქორი. ქოჩქორის რაიონი მდებარეობს ნარინის ოლქის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება ჩუის, ხოლო დასავლეთიდან — ისიქ-ქოლის ოლქი. 2009 წლის აღწერის მიხედვით რაიონში ცხოვრობდა 58 267 ადამიანი, რომელთაგან ყირგიზი იყო 57 582 (98,8 %), დუნგანები — 299 (0,5 %), უზბეკები — 146 (0,3 %) . ↑ 1.0 1.1 Перепись населения Киргизии 2009. Нарынская область. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-10. ციტირების თარიღი: 2011-08-10.
პავლე ჭავჭავაძე

პავლე ჭავჭავაძე (ინგლ. Paul Chavchavadze; პოლ ჭავჭავაძე; დ. 27 ივნისი, 1899, სანქტ-პეტერბურგი, რუსეთის იმპერია — გ. 12 ივლისი, 1971, უელფლიტი, მასაჩუსეტსი, აშშ) — ქართული წარმომავლობის ამერიკელი მწერალი. იყო ნიუ-იორკის ქართული სათვისტომოს დაარსების ერთ-ერთი მონაწილე. პავლე ჭავჭავაძის მამა ალექსანდრე ჭავჭავაძე იყო რუსეთისა და საქართველოს არმიების გენერალ-მაიორი, ხოლო დედა დედოფლის ფრეილინა მარია პავლეს ასული როძიანკო. ალექსანდრე ჭავჭავაძე და მარია როძიანკო 1897 წელს პეტერბურგში დაქორწინდნენ და 1899 წლის 27 ივნისს იქვე შეეძინათ უფროსი ვაჟი პავლე. მის გარდა ჰყავდათ ორი შვილი გიორგი და მარინა. მარია და ალექსანდრე 1915 წელს დაშორდნენ. მოგვიანებით მარია როძიანკო თავად ტრუბეცკოის გაჰყვა ცოლად და შვილებით ინგლისში გადასახლდა. ალექსანდრე კი 1917 წლის რევოლუციის შემდეგ საქართველოში დაბრუნდა. პავლე ჭავჭავაძემ 1917 წელს დაამთავრა გიმნაზია. პეტერბურგიდან მამასთან წინანდალში ორჯერ იყო ჩამოსული. რუსეთის მიერ საქართველოს ოკუპაციის შემდეგ კი ინგლისში გადასახლდა. დაამთავრა ტრინიტი კოლეჯი, სადაც მეგობრობდა ვლადიმერ ნაბოკოვთან. 1922 წელს ლონდონში პავლე ჭავჭავაძე დაქორწინდა რუსეთის იმპერატორის ნიკოლოზ I-ის შვილთაშვილ ნინა გიორგის ასულ რომანოვაზე. 1924 წელს პავლე ჭავჭავაძესა და ნინა რომანოვას შეეძინათ დავითი. 1926 წელს პავლე ჭავჭავაძე ცოლ-შვილით ინგლისიდან აშშ-ში გადასახლდა და ამერიკის მოქალაქეობა მიიღო. მეორე მსოფლიო ომის წლებში პავლე ჭავჭავაძე მაიორის ჩინით მსახურობდა აშშ-ის არმიაში, მისი ვაჟი დავითი — სერჟანტად სამხედრო-საჰაერო ძალებში. პავლე ჭავჭავაძემ წერა მოგვიანებით 50 წლის ასაკში დაიწყო. პირველი რომანი — „საოჯახო ალბომი“ ავრტობიოგრაფიული ხასიათისაა: ერთ თავში აღწერილია მისი ცხოვრება წინანდალში. 1952 წელს გამოქვეყნდა რომანი „მთები ალაჰისა“, რომელმაც საზოგადოების ინტერესი გამოიწვია და პოპულარობაც მოიპოვა. 1955 წელს გამოქვეყნებულ რომანში — „მამა ვიკენტი“ მოგვითხრობს რუს მღვდელსა და მის ნიუ-იორკელ მრევლზე. 1966 წელს ოქტომბრის რევოლუციის შესახებ გამოცემული წიგნი კი — „რამეთუ იდგა შავბნელი ღამე“ — ხუთი წლის შემდეგ ხელახლა გამოიცა. პავლე ჭავჭავაძის შვილი დავითი იყო მწერალი-პუბლიცისტი, ცენტრალური სადაზვერვო სამმართველოს ოფიცერი. პავლე ჭავჭავაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი პავლე ჭავჭავაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი პავლე ჭავჭავაძე (რუსული) ↑ 1.0 1.1 1.2 Lundy D. R. The Peerage <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q67129259"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q21401824"></a>
აფხაზეთის სანაპიროს ბრძოლა (2008)

აფხაზეთის სანაპიროს ბრძოლა იყო სამხედრო-საზღვაო კონფლიქტი რუსეთის შავი ზღვის ფლოტის სამხედრო ხომალდებსა და ქართულ საპატრულო კატარღებს შორის. მას ადგილი ჰქონდა 2008 წლის რუსეთ-საქართველოს ომის დროს. აფხაზეთის შეიარაღებული კონფლიქტი (1992-93) რუსეთ–საქართველოს ომი (2008)
ნიჰონიუმი

ნიჰონიუმი (ლათ. Nihonium; ქიმიური სიმბოლო — Nh {\displaystyle {\ce {Nh}}} ), უნუნტრიუმი (ლათ. Ununtrium; ქიმიური სიმბოლო — Uut {\displaystyle {\ce {Uut}}} ), ეკა-თალიუმი (Eka-thalium) — ელემენტთა პერიოდული სისტემის მეშვიდე პერიოდის, მეცამეტე ჯგუფის (მოძველებული კლასიფიკაციით — მესამე ჯგუფის მთავარი ქვეჯგუფის, IIIა) ხელოვნურად მიღებული რადიოაქტიური ქიმიური ელემენტი. მისი ატომური ნომერია — 113, tდნ — 430 °C, tდუღ — 1130 °C, სიმკვრივე — 16 გ/სმ3. ელემენტის ნახევრად დაშლის პერიოდია 20 წამი. ნიჰონიუმს მარტივად ელემენტ 113-ის სახელითაც მოიხსენიებენ. როგორც ცნობილია ელემენტი 2003 წელს რუსეთში ქალაქ დუბნაში აღმოაჩინეს. 2015 წლის დეკემბერში თეორიული და გამოყენებითი ქიმიის საერთაშორისო კავშირიმა (IUPAC) და თეორიული და გამოყენებითი ფიზიკის საერთაშორისო კავშირმა (IUPAP) ქიმიური ელემენტი ოფიციალურად აღიარა და პერიოდულობის სისტემაში ადგილი მიუჩინა. მენდელეევის ცხრილს კიდევ ოთხი ელემენტი დაემატა Ununtrium at The Periodic Table of Videos (University of Nottingham) Uut and Uup Add Their Atomic Mass to Periodic Table დაარქივებული 2006-09-07 საიტზე Wayback Machine. Apsidium: Ununtrium 113 Uut Discovery of Elements 113 and 115 დაარქივებული 2005-06-23 საიტზე Wayback Machine. Superheavy elements WebElements.com: Ununtrium ↑ ნიჰონიუმი — ტექნიკური ლექსიკონი ↑ IUPAC. (2015) ელემენტ 113, 115, 117 და118ის აღმოჩენა და აღიარება. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-12-31. ციტირების თარიღი: 2016-01-04.
ბოსლევი

ბოსლევი — ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის სოფლების გაღმა ბოსლევისა და გამოღმა ბოსლევის ძველი სახელწოდება. ამჟამად ბოსლევის თემი აერთიანებს სოფლებს: ბეღლევი, (თემის ცენტრი), ბეღლევი, გამოღმა ბოსლევი, გაღმა ბოსლევი, დიდწიფელა, მარცხენა რკვია, მარჯვენა რკვია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 481.
ტინტო ბრასი

ჯოვანი ბრასი (იტალ. Giovanni Brass; ცნობილია, როგორც ტინტო ბრასი (იტალ. Tinto Brass) დ. 26 მარტი, 1933, მილანი) — იტალიელი კინორეჟისორი. მის მიერ გადაღებული ფილმების უმეტესობა ეროტიკული ჟანრის ფილმია. კოლეჯის დამთავრების შემდეგ გადავიდა პარიზში საცხოვრებლად, სადაც მუშაობდა ყველაზე პრესტიჟულ და მდიდარ არქივში — Cinematheque Française. იტალიაში დაბრუნებული, მუშაობა გააგრძელა რეჟისორის ასისტენტად. 1963 წელს მისი პირველი ფილმი «Chi lavora è perduto» მაყურებელმა დადებითად მიიღო. 1964 წელს მან ასევე გადაიღო ორი ეპიზოდი, «L’uccellino» и «L’automobile» ფილმიდან «La mia Signora». იმავე წელს გადაიღო ფილმი «Il disco volante». ფილმი «L’urlo» ცენზურის ქვეშ იყო 1974 წლამდე. 1976 წელს გადაიღო ფილმი «Io, Caligola». თავისი მოღვაწეობის საწყის ეტაპზე მან არაერთი ჟანრი მოსინჯა: კომედიიდან („ვინც მუშაობს, ის დაკარგულია“, 1963; „მფრინავი თეფში“, 1964) და კინონოველებიდან უინტელექტუალო ფილმებამდე („შეჩურთულები“, 1967; „კვნესა“, 1969) დადგმული აქვს ვესტერნი „იანკები“ (1966), ერთობოდა ფსიქოლოგიური ფილმებითაც („ამოვარდნილი“, 1970; „მოკლე შვებულება“, 1971), შექმნა კინოპაროდია «ძრავა!» (1979), მაგრამ საბოლოოდ დაიმკვიდრა ადგილი ეროტიკული ფილმების სამყაროში. ისეთი ფილმები, როგორიცაა („კიტის სალონი“, 1976 და „კალიგულა“, 1977 — გამოშვებული 1979 წელს) გადაღებული იყო პოლიტიკური და ისტორიული რეალიებიდან. დაწყებული ფილმი „გასაღები“ (1983), ბრასი სრულად უძღვნის თავს ვუაეიერიზმს კინოში. ბრასის მიერ გადაღებულ ფილმებს მაყურებელი თითქოს უყურებს გვერდიდან, რითაც გამოჰყავს მნახველი ჩუმად თვალყურის მადევნებელის პოზიციაში. „მირანდა“ (1985), „კაპრიჩიო“ (1987), „პაპრიკა“ (1990), „მოთვალთვალე“ (1990) და ბევრი სხვა. 1963 — „ვინც მუშაობს, ის დაკარგულია“ / Chi lavora è perduto In capo al mondo 1964 — Ça ira Il fiume della rivolta 1964 — „ჩემი ქალბატონი“ / La mia Signora 1964 — „მფრინავი თეფში“ / Il disco volante 1966 — „იანკები“ / Yankee 1967 — Col Cuore In Gola 1968 — „კვნესა“ / L’urlo 1967 — „ლტოლვა“ / Nerosubianco 1970 — „გამოვარდნილი“ / Drop Out 1971 — „მოკლე შვებულება“ / La vacanza 1976 — „კიტის სალონი“ / Salon Kitty 1979 — „კალიგულა“ / Caligola 1980 — „ძრავა“ / Action 1983 — „გასაღები“ / La Chiave 1985 — „მირანდა“ / Miranda 1987 — „სიყვარული და ვნება“ / Capriccio 1988 — „სასაუზმე „ბუდაპეშტი““ / Snack Bar Budapest 1991 — „პაპრიკა“ / Paprika 1992 — „ყველა ლედი ამას აკეთებს“ / Cosi' fan tutte 1994 — „მოთვალთვალე“ / L’Uomo che guarda 1995 — „ტინტო ბრასის ფოსტა“ / Fermo posta Tinto Brass 1997 — „გარყვნილი ურთიერთობები“ / Rapporti Impropri 1998 — „ცელქი გოგო“ / Monella 1999 — „ჯულია“ / Giulia 1999 — „ტკბილი სიზმარი“ / Sogno. Corti Circuiti Erotici 2000 — „აკრძალვების დარღვევები“ / Trasgredire 2002 — „შავი ანგელოზი“ / Senso '45 2002 — „შაბათ-კვირა ლეკოში“ / Fine Settimana a Lecco 2003 — „ო, ქალებო!“ / Fallo! 2005 — „ჩემი სიყვარული“ / Monamour 2008 — „სამზარელოში მოთვალთვალე (მოკლემეტრაჟიანი ფილმი, 2008)“ / Kick The Cock ტინტო ბრასი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ტინტო ბრასი
კვიპროსის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები

კვიპროსის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები (ბერძ. Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Κύπρου) წარმოადგენს კვიპროსს საერთაშორისო ტურნირებზე და შეხვედრებზე ფეხბურთში. ნაკრების კონტროლს და ხელმძღვანელობას ახორციელებს კვიპროსის ფეხბურთის ფედერაცია. 2008 წლიდან კვიპოსის ნაკრების ფორმებს კერავს გერმანული ფირმა Adidas-ი. 2015 წლის 13 ოქტომბრის მონაცემებით. შემადგნლობა მოცემულია 2015 წლის 13 ოქტომბერს ბოსნია და ჰერცეგოვინის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წინააღმდეგ გამართული მატჩის მიხედვით. კვიპროსის ფეხბურთის ფედერაციის საიტი
მოსკოვიუმი

მოსკოვიუმი (ლათ. Moscovium; ქიმიური სიმბოლო — Mc {\displaystyle {\ce {Mc}}} ); უნუნპენტიუმი (ლათ. Ununpentium; ქიმიური სიმბოლო — Uup {\displaystyle {\ce {Uup}}} ), ეკა-ბისმუთი (Eka-bismuth) — ელემენტთა პერიოდული სისტემის მეშვიდე პერიოდის, მეთხუთმეტე ჯგუფის (მოძველებული კლასიფიკაციით — მეხუთე ჯგუფის მთავარი ქვეჯგუფის, Vა) ხელოვნურად მიღებული რადიოაქტიური ქიმიური ელემენტი. მისი ატომური ნომერია — 115, tდნ — 400 °C, tდუღ — 1100 °C, სიმკვრივე — 13.5 გ/სმ3. მოსკოვიუმი სინთეთიკურია და მხოლოდ ლაბორატორიებში იქმნება, მოსკოვიუმის ნახევრად დაშლის პერიოდია 220 მილიწამი. ელემენტი პირველად რუსმა მეცნიერებმა ქალაქ დუბნაში აღმოაჩინეს. 2015 წლის დეკემბერში თეორიული და გამოყენებითი ქიმიის საერთაშორისო კავშირიმა (IUPAC) და თეორიული და გამოყენებითი ფიზიკის საერთაშორისო კავშირმა (IUPAP) ქიმიური ელემენტი ოფიციალურად აღიარა და პერიოდულობის სისტემაში ადგილი მიუჩინა. დღემდე მოსკოვიუმის დაახლოებით 100 ატომია გამოკვლეული, მათი მოლური მასა 287 - 290-ს შუა მერყეობს. Uut and Mc Add Their Atomic Mass to Periodic Table დაარქივებული 2006-09-07 საიტზე Wayback Machine. Superheavy elements History and etymology Ununpentium at The Periodic Table of Videos (University of Nottingham) ↑ მოსკოვიუმი — ტექნიკური ლექსიკონი ↑ IUPAC. (2015) ელემენტ 113, 115, 117 და118ის აღმოჩენა და აღიარება. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-12-31. ციტირების თარიღი: 2016-01-04.