laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სასიკი

სასიკი, კუნდუკი (უკრ. Сасик) — ტბა უკრაინაში, ოდესის ოლქში. მდებარეობს შავი ზღვის ჩრდილო-დასავლეთ სანაპიროზე, ზღვის დონიდან –0,3 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 215 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 3,3 მ. ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ გადაჭიმულია დაახლოებით 35 კმ-ზე, სიგანე 3-იდან 11 კმ-მდე. სასიკი ზღვისგან მთლიანად არის გამოყოფილი ნაყარით და სამხრეთ-აღმოსავლეთით შლუზით უკავშირდება ტბა ჯანტშეისკოეს, რომელიც თავის მხრივ, უერთდება ზღვასა და შაგანი — ალიბეი — ბურნასის სისტემას. ნაყარის სიგრძე 15 კმ აღწევს; მასზე გადის მობეტონებული ავტოგზა, რომელიც აკავშირებს ტატარბუნარის რაიონის კურორტ კატრანკასა და კილიის რაიონის სოფელ პრიმორსკოეს. ნაყარის ზღვის მხარეს განლაგებულია ქვიშიანი პლაჟები, რომელზედაც ზაფხულში წარმოიქმნება ავტოტურისტების სტიქიური სადგომები. ლიმანის სანაპიროსა და ნაყარზე განლაგებულია თევზსაჭერი ბრიგადები. სანაპიროს გასწვრივ არსებული ზოგიერთი ადგილი დაფარულია ლელქაშით. სასიკს ჩრდილოეთი მხრიდან ერთვის მდინარეები სარატა და კოგილნიკი, რომელთა საშუალებით გაზაფხულზე ტბა მტკნარდება, ხოლო წყალმცირობისას ჩამონადენის შემთხვევაში მინერალიზდება. ამასთნ ერთად, ძირითადი კვება მომდინარეობს წყლის გადაგდებით მდინარე დუნაიდან დუნაი-სასიკის არხის მეშვეობით. წყლის ტემპერატურა ზაფხულში 24-25°С უდრის. წყლის დონის რყევა აღწევს 1 მ-ს. იყინება დეკემბერში, ყინულძვრა მარტშია. ტბის ნაპირები ფრინველთა ბუდობის ადგილია. სასიკმა და შაგანი — ალიბეი — ბურნასის სიტემამ მიიღო საერთაშორისო ჭარბტენიანი ტერიტორიების სტატუსი როგორც წყლის ფრინველთა ბუდობის ადგილმა და შეტანილია რამსარის კონვენციის საერთაშორისო სიაში. გამოიყენება სარწყავად. მდიდარია თევზით. განვითარებულია თევზჭერა. ↑ Ramsar Sites Information Service // Sasyk Lake ↑ Географическая энциклопедия // Сасык
სერსეი ლანისტერი

სერსეი ლანისტერი (ინგლ. Cersei Lannister) — ჯორჯ რეიმონდ რიჩარდ მარტინის ფენტეზის ჟანრის რომანების სერიის, „ყინულისა და ცეცხლის სიმღერის“ პერსონაჟი და ასევე მისი ტელეადაპტაციის ერთ-ერთი მთავარი გმირი. ეკრანიზაციაში მის როლს ასრულებს ბრიტანელი მსახიობი ლინა ჰიდი. თავდაპირველად პერსონაჟი გამოჩნდა 1996 წელს გამოცემულ წიგნში „სატახტოთა თამაში“. სერსეი არის ერთ-ერთი უმდიდრესი და ძლევამოსილი „ლანისტერების ოჯახის“ წევრი. იგი ფიგურირებს წიგნებში: „მეფეთა ჯახი“ (1998), „ხმლების ქარიშხალი“, ხოლო ცენტრალური პერსონაჟია წიგნებისა: „ნადიმი ყვავებისთვის“ (2005), „ცეკვა დრაკონებთან“ (2011) და „ზამთრის ქარები“ (2020). სერსეი შვიდი სამეფოს დედოფალი გახდა რობერტ ბარათეონზე ქორწინებით, მას შემდეგ რაც ტარგარიენთა დინასტია გადავარდა. მას ჰყავს ტყუპი ძმა ჯეიმი ლანისტერი, ვისგანაც ეყოლა სამი შვილი. ლინა ჰიდმა მიიღო უმაღლესი შეფასებები კინოკრიტიკოსებისაგან. იგი ოთხჯერ იყო ნომინირებული ემიზე (2014, 2015, 2016, და 2018), ასევე ოქროს გლობუსზე (2016). სერსეი ლანისტერი — „Telegraph“ სერსეი ლანისტერი — „ყინულისა და ცეცხლის სიმღერის ვიკი ↑ Brown, Tracy (10 ივლისი, 2014). „Emmys 2014: Complete list of nominees“. Los Angeles Times. ციტირების თარიღი: 10 ივლისი, 2014. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate= და |date=-ში (დახმარება) ↑ „Emmy Award Nominations: Full List of 2015 Emmy Nominees“. Variety. 16 ივლისი, 2015. ციტირების თარიღი: 16 ივლისი, 2015. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate= და |date=-ში (დახმარება) ↑ Rice, Lynette (14 ივლისი, 2016). „Emmy nominations 2016: See the full list“. Entertainment Weekly. ციტირების თარიღი: 14 ივლისი, 2016. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate= და |date=-ში (დახმარება) ↑ „Emmys: Netflix Beats HBO With Most Nominations“. The Hollywood Reporter. 12 ივლისი, 2018. ციტირების თარიღი: 12 ივლისი, 2018. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate= და |date=-ში (დახმარება) ↑ The 74th Annual Golden Globe Awards (2017). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-01-08. ციტირების თარიღი: 12 დეკემბერი, 2016.
იოანე ხრისავგისი

იოანე ხრისავგისი (დ. 1 აპრილი, 1958, ავსტრალია) — ავსტრალიელი თეოლოგი, სასულიერო პირი, კონსტანტინოპოლის საპატრიარქოს მთავარდიაკონი და პატრიარქ ბართლომეოსის მრჩეველი საღვთისმეტყველო საკითხებში, კრეტის დიდი და წმინდა კრების სპიკერი (2016). იოანე ხრისავგისი დაიბადა ავსტრალიაში 1958 წელს, 1975 წელს აქვე დაამთავრა უმაღლესი სასწავლებელი (Scots College). ათენის სახელმწიფო უნივერსიტეტში 1980 წელს დაიცვა დიპლომი თემაზე- Byzantine Music from the Greek Conservatory of Music, შემდეგ სწავლა აშშ-ში გააგრძელა, წმ. ვლადიმერის საღვთისმეტყველო სემინარიაში (ნიუ-იორკი), რომელიც 1982 წელს დაასრულა. სადოქტორო დისერტაცია კი 1983 წელს ოქსფორდის უნივერსიტეტში, (დიდი ბრიტანეთი) პატრისტიკის განხრით დაიცვა. 1984-1994 წლებში ათონის წმინდა მთაზე (საბერძნეთი) ავსტრალიის მართლმადიდებელი ეკლესიის მთავარეპისკოპოსის პირადი ასისტენტი იყო, 1985 წელს სიდნეიში წმ. ანდრიას საღვთისმეტყველო კოლეჯი დააარსა, აქვე მოღვაწეობდა 1986-1995 წლებში პრორექტორად, ასწავლიდა პატრისტიკასა და ეკლესიის ისტორიას. 1986-1990 წლებში ასევე მუშაობდა ავსტრალიის საღვთისმეტყველო სკოლაში, ხოლო 1990-1995 წლებში სიდნეის უნივერსიტეტის რელიგიურ ფაკულტეტზე კითხულობდა ლექციებს. 1995 წელს ავსტრალიიდან ბოსტონში (აშშ) გადავიდა, სადაც Holy Cross-ის საღვთისმეტყველო სასწავლებლის პროფესორად აირჩიეს, ხოლო Hellenic College-ში კი 2002 წლამდე რელიგიურ მიმართულებას ხელმძღვანელობდა. ამავე სასწავლებელში 2001 წელს გარემოსდაცვის განყოფილების წევრად აირჩიეს. გარკვეული პერიოდი ბალამანდის უნივერსიტეტშიც (ლიბანი) კითხულობდა ლექციებს. არის მსოფლიო და სარწმუნოებათაშორისი დიალოგში ამერიკის სამთავარეპისკოპოსოს წარმომადგენელი. ამჟამად გახლავთ მსოფლიო საპატრიარქოს მთავარდიაკონი და პატრიარქ ბართლომეოსის მრჩეველი საღვთისმეტყველო საკითხებში. 2016 წელს იყო კრეტის დიდი და წმინდა კრების სპიკერი. მთავარდიაკონი იოანე არის ოცდაათზე მეტი წიგნისა და სხვადასხვა ენაზე გამოცემულ უამრავ საღვთისმეტყველო სტატიების ავტორი. მისი ცნობილი გამოცემებია: Soul Mending: The Art of Spiritual Direction (Holy Cross Press, 2000); In the Footsteps of Christ: Abba Isaiah of Scetis (SLG Press Oxford, 2001); The Body of Christ: A Place of Welcome for People with Disabilities (Light and Life, 2002); Letters from the Desert: A Selection from Barsanuphius and John (St. Vladimir’s Press, 2003); Cosmic Grace, Humble Prayer: The Ecological Vision of the Green Patriarch (Eerdmans, 2nd ed. 2009), Light Through Darkness: the Orthodox tradition (Orbis Books, 2004); John Climacus: From the Egyptian Desert to the Sinaite Mountain (Ashgate, 2004); The Ecumenical Patriarchate: A Brief Guide (Ecumenical Patriarchate, 2005); The Reflections of Abba Zosimas (SLG Press Oxford, 2006); Beyond the Shattered Image: Insights into an Orthodox Christian Ecological Worldview (Light and Life, 2nd ed. 2007); In the Heart of the Desert: The Spirituality of the Desert Fathers and Mothers (World Wisdom Books, 2nd revised ed. 2008); Diakonia: Remembering and Reclaiming the Diaconate (Holy Cross Press, 2009); Toward an Ecology of Transfiguration: Orthodox Christian Perspectives on Environment, Nature, and Creation (Fordham University Press, 2013); BARTLOMEW, Apostle and Visionary- 2016. მთავარდიაკონი იოანე ხრისავგისი[მკვდარი ბმული]
ერიკა ფონტესი

ერიკა ფონტესი (დ. 14 მაისი, 1991, ლისაბონი, პორტუგალია) — პორტუგალიელი პორნომსახიობი. კარიერა დაიწყო 2009 წელს, ფილმით „Diário Sexual de Maria“. მონაწილეობას იღებს სხვადასხვა ვიდეოკლიპებში, აგრეთვე ეროტიულ ღონისძიებებში, როგორიცაა „Salão Erótico de Lisboa“. 2013 წელს მოიპოვა პირველი ჯილდო, ამის შემდეგ ნომინირებული იყო 3 ჯილდოზე, მაგრამ გამარჯვება ვერ მოიპოვა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ერიკა ფონტესი ერიკა ფონტესი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ერიკა ფონტესი — ზრდასრულთა კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა ერიკა ფონტესი — ზრდასრულთა კინოფილმების მონაცემთა ბაზა ↑ Interview mit Erica Fontes. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-01-10. ციტირების თარიღი: 2019-07-12. ↑ artistas. salaoerotico.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 24 November 2014. ციტირების თარიღი: 26 January 2015.
ბურნაშეთის ეკლესია

ბურნაშეთის ეკლესია — დარბაზული ეკლესია საქართველოში, სოფელ ბურნაშეთში, ახალქალაქის მუნიციპალიტეტში. ეკლესიას სამხრეთიდან შეწყვილებული თაღებით გაფორმებული კარიბჭე აქვს. არქიტექტურულ-დეკორატიული ფორმებითა და აღმოსავლეთ ფასადის რელიეფის მიხედვით ის აშენებული არა უგვიანეს X საუკუნისა. ეკლესიის კედელებზე დაცულია ორი წარწერა. პირველი მათგანი აღმოსავლეთ ფასადზეა, რელიეფური კომპოზიციის გვერდით რომელზედაც გამოსახულია დანიელი ომთა ხაროში. ასომთავრულ წარწერაში ეკლესიის მშენებეთა უფლისადმი მავედრებელი ფორმულაა: მეორე აღმოსავლური წარწერა ეკლესიის შიგნით ჩრდილოეთ კედელზეა, რომლის მიხედვით ვინმე გიორგი თავის ნასყიდ ყანას აძლევს ბურნაშელ მღვდლებს ეკლესიის გარეგან სახეს თავისბურ ელფერს ანიჭებს თაღოვანი კარიბჭე. სამხრეთის ფასადზე გამოსახულია მზის საათი, რომლის მხოლოდ ფრაგმენტებია დარჩენილი. ზოგადად მზის საათი საქართველოში რამდენიმე ეკლესიის სამხრეთ ფასადზეა შემორჩენილი. მათ შორისაა გელათისა და იკორთის ტაძრები. მატერიალური კულტურის ძეგლებიდან ბურნაშეთის ეკლესიასთან ერთად აღსანიშნავია აგრეთვე მოზრდილი ქვაჯვარი. ბურნაშეთის ეკლესიას 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 580. ბურნაშეთის ეკლესია დაარქივებული 2019-07-12 საიტზე Wayback Machine. ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-12-04. ციტირების თარიღი: 2019-07-12.
ალასტანის ეკლესია

ალასტანის ეკლესია — დარბაზული ეკლესია საქართველოში, სოფელ ალასტანში, ახალქალაქის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1600 მეტრზე. დათარიღებულია X–XI საუკუნეებით. ეკლესიას ამჟამად კამარები და კედლის ნაწილიც აქვს და მიწურივით არის გადახურული. მას აქვს ორი შესასვლელი, დასავლეთიდან და აღმოსავლეთიდან, თუმცა დასავლეთის კარი ამოშენებულია. დასავლეთის და აღმოსავლეთის ფასადში თითო თაღოვანი სარკმელია. ამჟამად ორივე გაუქმებულია. ფასადები მოპირკეთებულია მოწითალო და მოყვითალო ფერის ანდეზიტური კვადრებით. აღმოსავლეთ ფასადს ამკობს სარკმლის თავზე მოჩუქურთმებული წარბები და აქვს პროფილირებული შუბლი. უფრო მაღლა კი ჯვარია ამოკვეთილი. ამავე ფასადზე კიდევ რამდენიმე ბოლნური ჯვრის გამოსახულებაა გამოკვეთილი. აქვე ხუთ სხვადასხვა ქვაზე ლაპიდარული წარწერებია. წარწერები შესრულებულია ასომთავრული და ნუსხური ნარევით. მათი ნაწილი კი საუკუნიდან დაზიანებულია. სარკმლის ზემოთ, მარცხენა მხარეს, იკითხება: ხოლო მარჯვნივ: წარწერები გვამცნობენ მშენებლობისას ქვათა შემწირველთა სახელებს, ნოშელსა და დაჩი საოლის ძეს. ალასტანის ეკლესიას 2006 წლის 30 მარტს მიენიჭა კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. ამავე წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 267. „ჟღერს ქვის ჰარმონია“, ტ. 13, გვ. 39-40, თბ., 2006; ხარაძე კ., სოფელი ალასტანი, ჯავახეთის ხუროთმოძღვრული და ბუნების ძეგლები, გვ. 32, თბ., 2003. ალასტანი ალასტანის ეკლესია ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-07-01. ციტირების თარიღი: 2019-07-12.
რადუჟნი (ვლადიმირის ოლქი)

რადუჟნი (რუს. Радужный) — ქალაქი რუსეთში, ვლადიმირის ოლქში, დახურული ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული წარმონაქმნი. 18 471 მცხოვრები (2018). მდებარეობს ვლადიმირიდან 25 კმ-ში, მთავარი საავტომობილო გზის გვერდით, ტყის მასივში. დაარსდა 1971 წელს როგორც საცდელ-საკონსტრუქტორო ბიურო „რადუგას“ (შექმნილი სსრკ მინისტრთა საბჭოს დადგენილებით; 25 თებერვალი, 1971) თანამშრომელთა დაბა; პირველი საცხოვრებელი სახლი 1972 წლის 16 მაისს (ეს დღე მიიჩნევა ქალაქის დაარსების ოფიციალურ თარიღად). 1977–1991 წლებში იყო დაბა ვლადიმირ-30. 1991 წლიდან ქალაქი რადუჟნი. 1998 წელს გარდაიქმნა დახურულ ადმინისტრაციულ-ტერიტორიულ წარმონაქმნად. ქალაქში მდებარეობს რუსეთის ახალწამებულთა და აღმსარებელთა ხის კარვისებრი ეკლესია (2000-იანი წლების 1-ლი ნახევარი), სამხედრო და შრომითი დიდების მუზეუმი (2000), ქალაქწარმომქმნელი საწარმო — ლაზერული პოლიგონი „რადუგა“ (სამეცნიერო-კვლევითი და საცდელ-საკონსტრუქტორო და ექსპერიმენტული სამუშაოები ლაზერული ფიზიკის, ოპტიკის, ელექტრონიკისა და სხვა დარგებში). განვითარებულია ავტომატიკისა და ნავთობმომპოვებელი მოწყობილობების სამართების, ენერგეტიკის ობიექტთა დისტანციური მართვის ავტომატიზებული კომპლექსებისა და ავტოდასაკომპლექტებლების წარმოება. რადუჟნის ჩრდილო-აღმოსავლეთ გარეუბანთან ახლოს მდებარეობს სოფ. ბორისოგლების ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელობის ეკლესია (კურთხეული 1790 წელს). РАДУЖНЫЙ დაარქივებული 2019-07-12 საიტზე Wayback Machine. // Большая российская энциклопедия. Том 28. Москва, 2015, стр. 160. ↑ 1.0 1.1 Численность населения Российской Федерации по муниципальным образованиям на 1 января 2018 года. Дата обращения 25 июля 2018. Архивировано 26 июля 2018 года.
ლაგანი (ქალაქი)

ლაგანი (რუს. და ყალმ. Лагань) — ქალაქი რუსეთში, ყალმუხეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, ლაგანის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 13 137 მცხოვრები (2017). განლაგებულია კასპიისპირა დაბლობზე, კასპიის ზღვიდან 9 კმ-ში, რკინიგზის სადგურ ულან-ხოლიდან 42 კმ-ში. დაფუძნდა 1870 წელს როგორც ცენტრალური რუსეთიდან გადასახლებულ გლეხთა დაბა. ყალმუხეთის ასსრ (1935–1943, 1958–1994), ასტრახანის ოლქის (1943–1957), ყალმუხეთის აო (1957–1958) და ყალმუხეთის რესპუბლიკის (1994-დან) ლაგანისა (1935–1944, 1995-დან) და კასპიის (1944–1963, 1965–1995) რაიონების ცენტრი. 1936 წლიდან მუშათა დაბაა. 1944 წელს ყალმუხების დეპორტაციისა და ყალმუხეთის ასსრ-ის ლიკვიდაციის შემდეგ სახელი შეიცვალა და კასპიისკი ეწოდა. 1963 წლიდან ქალაქია. 1991 წელს წინა სახელი დაუბრუნდა. ქალაქში მდებარეობს ბუდისტური ტაძარი (1995), მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი (1977; პროფ. ნ. ნ. პალმოვის სახელობის ყალმუხეთის რესპუბლიკური მხარეთმცოდნეობის მუზეუმის ფილიალი). 2008 წელს წმ. ნიკოლოზის ეკლესიის (1884; თანამედროვე დროში დანგრეულია) ადგილზე დაიწყო ტაძრის მშენებლობა. განვითარებულია სამშენებლო მასალების წარმოება; განთავსებულია მცირე ზომის კვების მრეწველობის საწარმოები (მ. შ. თევზგადამამუშავებელი). რაიონში — მეთევზეობის მეურნეობები. ЛАГАНЬ დაარქივებული 2019-07-12 საიტზე Wayback Machine. // Большая российская энциклопедия. Том 16. Москва, 2010, стр. 561. ↑ 1.0 1.1 Численность населения Российской Федерации по муниципальным образованиям на 1 января 2017 года (31 июля 2017). Дата обращения 31 июля 2017. Архивировано 31 июля 2017 года. ↑ Почтовые индексы России
ყალმუხური ენა

ყალმუხური ენა (თვითსახელწოდება — хальмг келн, [xalʲˈməg kɛˈlən]) — მონღოლურ ენათა ოჯახის ჩრდილოურ (სინჰარმონიულ) ენების ჯგუფში შემავალი ენა. გავრცელებულია ყალმუხეთში, აგრეთვე ასტრახანის, ვოლგოგრადისა და როსტოვის ოლქებში, სტავროპოლის მხარეში, ჩინეთში. რუსეთში მოლაპარაკეთა საერთო რაოდენობაა 80 546 (2010). განვითარდა საშუალო მონღოლურის დასავლური დიალექტიდან. ბევრი ნასესხები სიტყვაა სოღდური, უიღურული, ტიბეტური და რუსული ენებიდან. თანამედროვე დამწერლობა ემყარება რუსულ გრაფიკას (1938 წლიდან) Языки народов СССР, т. 5 — Монгольские, тунгусо-маньчжурские и палеоазиатские языки, Л., 1968; ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 621. ↑ Перепись-2010. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-10-06. ციტირების თარიღი: 2019-07-13.
ლეხი (საფეხბურთო კლუბი)

„ლეხი პოზნანი (პოლ. Lech Poznań) — პოლონური საფეხბურთო კლუბი. ჩამოყალიბდა ქალაქ პოზნანში. ასპარეზობს ექსტრაკლასაში. შემადგენლობა რობერტ ლევანდოვსკი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ლეხი (საფეხბურთო კლუბი) ოფიციალური საიტი ლეხი პოზნანი — 90minut.pl ↑ ლეხი პოზნანი (transfermarkt.pl)
მსუბუქი ფორვარდი

მსუბუქი ფორვარდი, აგრეთვე ცნობილი როგორც მესამე ნომერი — კალათბურთის წესებში ხუთიდან ერთ-ერთი პოზიცია. როგორც წესი, მსუბუქი ფორვარდი მძიმე ფორვარდთან და ცენტრთან შედარებით უფრო დაბალი, სწრაფი და გამხდარია, თუმცა მისი პარამეტრები გამთამაშებელთან და მსროლელთან შედარებით დიდია. მსუბუქი ფორვარდი კალათბურთის ხუთი პოზიციიდან ყველაზე მრავალმხრივ პოზიციად მიიჩნევა. NBA-ში მსუბუქი ფორვარდების სიმაღლე ძირითადად 1.98-2.08მ შუალედში მერყეობს ხოლო WNBA-ში მათი სიმაღლე 1.80-1.88მ-ია. მსუბუქი ფორვარდის ვალდებულებაა მოიპოვონ ქულები, დაიცვან საკუთარი ტერიტორია და ზოგჯერ ცენტრი ან მსუბუქი ფორვარდი ფარიდან ბურთის მოხსნის დროს დააზღვიონ. აგრეთვე, ზოგიერთ მათგანს, იშვიათად აქვს შედეგიანი გადაცემების გაკეთების პასუხისმგებლობა. პროფესიონალურ კალათბურთში უმეტესად გუნდის მთავარი მექულეები სწორედ მსუბუქი ფორვარდები არიან. მსუბუქი ფორვარდების ქულების მოსაპოვებელი თამაშის სტილი მრავალფეროვანია. ზოგიერთი მათგანი ზუსტი სროლით იღებს ქულებს. აგრეთვე ქულების მოსაპოვებლად შეიძლება გამოყენებულ იქნას დრიბლინგი და ფიზიკური სიძლიერე. მსუბუქ ფორვარდეს საკუთარი ზომის, სიჩქარის და ძალის საშუალების შეუძლიათ რამდენიმე პოზიციის დაცვა. ნეისმიტის მემორიალური საკალათბურთო დიდების დარბაზში მრავალი მსუბუქი ფორვარდია შესული; მათ შორის არიან: იულიუს ირვინგი, შერილ მილერი, ლარი ბირდი, შერილ სვუპსი, ჟეიმზ უორტი, ელჯინ ბეილორი, სკოტი პიპენი, დომინიკ უილკინსი და რიკ ბერი. ↑ Recruiting Nation (November 28, 2006). „Versatility is key for small forwards“. ESPN. ↑ NBA.com - Players and Positions.
პანტეგი (საფეხბურთო კლუბი)

საფეხბურთო კლუბი „პანტეგი“ (ინგლ. Panteg Association Football Club) — უელსური საფეხბურთო კლუბი, რომელიც ასპარეზობს უელსის საფეხბურთო ლიგის მეორე დივიზიონში. მდებარეობს პონტიპულში, ტორვაინში (უელსი). კლუბი დაარსდა 1935 წელს ბოლდუინს პანტეგის სახელწოდებით, ხოლო ამჟამინდელი სახელი მიიღო 1969 წელს. კლუბის საშინაო სტადიონია „პანტეგ ჰაუსი“ ოფიციალური საიტი პანტეგ ჰაუსის საიტი დაარქივებული 2018-09-02 საიტზე Wayback Machine.
ულანები

ულანები (პოლ. ułan < თურქ. oǧlan — ჭაბუკი, ყმაწვილი, ვაჟკაცი) — მსუბუქი კავალერიის სახეობა. წარმოიშვნენ XIII–XIV საუკუნეების თურქულ-მონღოლურ ჯარებში, როდესაც შეიქმნა მშვილდ-ისრის ნაცვლად შუბით შეიარაღებულ ცხენოსანთა განსაკუთრებული რაზმები. ულანებს უწოდებდნენ ფლუგერიანი შუბებით შეიარაღებულ ცხენოსან მებრძოლებს. XVI საუკუნეში გაჩნდნენ ლიტვის დიდ სამთავროსა და პოლონეთში საომარ მოქმედებებში მათ მხარეზე მებრძოლი თათრებისაგან. XVIII საუკუნეში ულანების პოლკები შეიქმნა ავტრიაში, პრუსიაში და სხვა დასავლეთ ევროპის ქვეყნებში, XIX საუკუნის დასაწყისში — საფრანგეთში. შეიარაღებულნი იყვნენ ჯერ ხმლებითა და ფლუგერიანი შუბებით, მოგვიანებით — ფისტოლეტებით, XIX საუკუნის შუა წლებიდან — კარაბინებით. ჰქონდათ განსაკუთრებული ჩაცმულობა, ძირითადად გამოირჩეოდნენ კვადრატულთავიანი თავსაბურავით. რუსეთის არმიაში პირველი ულანთა პოლკი 1803 წელს შეიქმნა, 1807–1827 წლებში მათი რაოდენობა 19-მდე გაიზარდა, 1830 წლისთვის არსებობდა ულანთა 21 საარმიო და 2 გვარდიის პოლკი. 1882 წელს ყველა მათგანი, გარდა გვარდიისა, გარდაიქმნა დრაგუნებად. 1907 წელს კვლავ აღდგა. 1914 წლისთვის რუსეთის კავალერიაში შედიოდა ულანთა 17 საარმიო და 2 გვარდიის პოლკი. გაუქმდა 1918 წლის დასაწყისში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 133. Уланы // Большая российская энциклопедия. т. 33. — М., 2017. — стр. 7.
ჯუანშერ ჯუანშერიანი

ჯუანშერ ჯუანშერიანი, ჯუანშერი — ქართველი ისტორიკოსი, რომელსაც „ქართლის ცხოვრების“ ერთ-ერთი მინაწერის თანახმად, მიეკუთვნება ამ კრებულში შესული V-VIII საუკუნეების ამსახველი თხზულება ვახტანგ გორგასლის მეფობიდან არჩილის მეფობის ჩათვლით — „ცხოვრება და მოქალაქეობა ვახტანგ გორგასლისა“ და, შესაძლოა „წამება წმიდისა და დიდებულისა არჩილისი“. ჯუანშერის მოღვაწეობის ხანად, ტრადიციულად, მიჩნეული იყო XI საუკუნე, მაგრამ უახლოესი გამოკვლევებით დგინდება, რომ აღნიშნული თხზულებები VIII საუკუნეშია დაწერილი. იყო შეხედულებაც, რომ ჯუანშერის სახელით ცნობილი საისტორიო თხზულება მთლიანად უნდა ეკუთვნოდეს ისტორიკოს ლეონტი მროველს. ბოგვერაძე ა, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 578. ჯუანშერ ჯუანშერიანის შემოქმედება Allgeo.org-ზე ↑ Stephen H. Rapp Jr. Studies in Medieval Georgian Historiography: Early Texts and Eurasian Contexts, Corpus Scriptorum Christianorum Orientalium, vol. 601, subsidia, vol. 113. Louvain: In aedibus Peeters, 2003
ნუგზარ ლობჟანიძე

ნუგზარ ლობჟანიძე (დ. 7 სექტემბერი, 1971) — ქართველი ვეტერანი ფეხბურთელი, მცველი. თამაშობდა ხუთ საფეხბურთო კლუბში, კარიერა დაასრულა 1999 წელს. უმაღლესი ლიგა (4): 1994, 1995, 1996, 1998 საქართველოს საფეხბურთო თასი (3): 1993-94, 1994-95, 1995-96 საქართველოს საფეხბურთო სუპერთასი (2): 1996, 1997 ნუგზარ ლობჟანიძე — Soccerway
აგრიზი

აგრიზი (რუს. Агрыз, თათრ. Әгерҗе) — ქალაქი რუსეთში, თათრეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, არგიზის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 19 794 მცხოვრები (2019).მდებარეობს სარაპულის მაღლობის ძირში, მდინარე არგიზკაზე (ვოლგის აუზი). მსხვილი სარკინიგზო კვანძი. ცნობილია 1646 წლიდან, 1926 წლიდან დაბაა, 1938 წლიდან — ქალაქი. აგრიზში მდებარეობს მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი, რკინიგზის სახელოსნოები, სამშენებლო მასალათა ქარხანა, სტამბა, კვების მრეწველობის საწარმო. საბჭოთა პერიოდში ქალაქში ფუნქციონირებდა აგურის ქარხანა. Агирречу А. А. АГРЫЗ დაარქივებული 2019-07-13 საიტზე Wayback Machine. // Большая российская энциклопедия. Том 1. Москва, 2005, стр. 201. ↑ ელერდაშვილი ა., აგრიზი // უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი : [3 ტომად], 1-ლი გამოც., თბ.: ფანტაზია, 2006. ↑ 2.0 2.1 АГРЫЗ // Большая советская энциклопедия. — М.: Советская энциклопедия 1969—1978.
ადიგეისკი

ადიგეისკი (რუს. Адыгейск, ადიღ. Адыгэкъал) — ქალაქი რუსეთში, ადიღეის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, ადიგეისკის საქალაქო ოკრუგის ადმინისტრაციული ცენტრი. 12 728 მცხოვრები (2019). მდებარეობს კავკასიონის ჩრდილოეთ კალთაზე, კრასნოდარის წყალსაცავის სანაპიროზე, რკინიგზის სადგურ პსეკუპსიდან 8 კმ-ში. საავტომობილო კვანძი. დაარსდა 1969 წელს როგორც დაბა ადიგეისკი, 1976 წელს გარდაიქმნა ქალაქად და ტეუჩეჟსკი ეწოდა, 1990 წლიდან ახლანდელ სახელს ატარებს. იყო ტეუჩეჟსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. ქალაქში მდებარეობს მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი, ცენტრალურ ნაწილში — კრასნოდარის წყალაცავის აშენების შემდეგ დატბორილი აულების ძეგლი (1999). განვითარებულია ასფალტისა და ბეტონის წარმოება; არის ავეჯისა და მეფრინველეობის ფაბრიკა. წარმოადგენს სასოფლო-სამეორნეო რაიონის ცენტრს. Гладкевич Г. И. АДЫГЕЙСК დაარქივებული 2019-07-13 საიტზე Wayback Machine. // Большая российская энциклопедия. Том 1. Москва, 2005, стр. 249 ↑ 1.0 1.1 Численность постоянного населения по МО и населенным пунктам Республики Адыгея по состоянию на 1 января 2019 года[მკვდარი ბმული]. Дата обращения 4 апреля 2019. ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 94. ↑ Берсиров Б.М.. Русско-адыгейский словарь. Министерство образования и науки РЕСПУБЛИКИ АДЫГЕЯ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-07-30. ციტირების თარიღი: 2017-07-05. ↑ Закон «О внесении изменений в Закон Республики Адыгея „Об административно-территориальном устройстве Республики Адыгея“» ↑ Устав муниципального образования «Город Адыгейск». დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-08-27. ციტირების თარიღი: 2019-07-13.
ყირგიზეთის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა (1926–1936)

ყირგიზეთის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა (ყირგ. Кыргыз автономия советтик социалисттик республикасы) — ავტონომიური რესპუბლიკა რსფსრ-ის შემადგენლობაში 1926–1936 წლებში. შეიქმნა 1926 წლის 1 თებერვალს, ყირგიზეთის ავტონომიური ოლქის გარდაქმნის შემდეგ. 1936 წლის სსრკ-ის კონსტიტუციით გამოცხადდა ყირგიზეთის საბჭოთა სოციალისტურ რესპუბლიკად. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 646.
აზნაკაევო

აზნაკაევო (რუს. Азнакаево, თათრ. Азнака́й) — ქალაქი რუსეთში, თათრეთის აღმოსავლეთ ნაწილში, აზნაკაევოს რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. 34 587 მცხოვრები (2019). მდებარეობს კამისპირეთში, მდინარე სტიარლეზე, რკინიგზის სადგურ იუტაზიდან (ულიანოვსკ—უფის ხაზზე) 34 კმ-ში. დაარსდა XVIII საუკუნის პირველ ნახევარში, 1956 წლიდან საქალაქო ტიპის დაბაა, 1987 წლიდან — ქალაქი. აზნაკაევოში მდებარეობს ისტორია-მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი. სამხრეთ-აღმოსავლეთ თათრეთის ერთ-ერთი სამრეწველო ცენტრია. განვითარებულია ნავთობისა და ბუნებრივი აირის მოპოვება და დამუშავება („აზნაკაევნეფტი“), ნავთობ-გაზის სამრეწველო მოწყობილობათა („ნეფტემაში“), სასოფლო-სამეურნეო ტექნიკისა და ენერგეტიკის წარმოება, კვების მრეწველობა და სხვ. საბჭოთა პერიოდში აზნაკაევოში მოქმედებდა რძის პროდუქტების კომბინატი და ლენინგრადის ნავთობის ტექნიკუმის საღამოს განყოფილება. Агирречу А. А. АЗНАКАЕВО დაარქივებული 2019-07-13 საიტზე Wayback Machine. // Большая российская энциклопедия. Том 1. Москва, 2005, стр. 294 ↑ 1.0 1.1 Численность населения муниципальных образований Республики Татарстан на начало 2019 года. Дата обращения 8 апреля 2019. ↑ ელერდაშვილი ა., აზნაკაევო // უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი : [3 ტომად], 1-ლი გამოც., თბ.: ფანტაზია, 2006. ↑ 3.0 3.1 Азнакаево // Большая советская энциклопедия. — М.: Советская энциклопедия 1969—1978.