laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
რობერტ შავლაყაძე

რობერტ შავლაყაძე (დ. 1 აპრილი 1933, თბილისი — გ. 4 მარტი, 2020) — ქართველი მძლეოსანი (სიმაღლეზე ხტომა). საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1960). 1955 წელს დაამთავრა ფიზკულტურის ინსტიტუტი. 1960 წლის რომის ოლიმპიური თამაშების ჩემპიონი და 1964 წლის ტოკიოს ოლიმპიადის მონაწილე (IV-V ადგილი). ევროპის ჩემპიონატის მესამე პრიზიორი (1962), სსრკ ჩემპიონი (1964) და სამგზის მეორე პრიზიორი (1959, 60, 62), ძმები ზნამენსკების საერთაშორისო ტურნირის ხუთგზის ჩემპიონი (1958-62), სოციალისტური ქვეყნების თამაშების შვიდგზის გამარჯვებული (1957, 58, 59, 60, 61, 62, 63), „გიგანტთა მატჩში“ (აშშ-სსრკ) გამარჯვებული (1959). საუკეთესო შედეგი — 217 სმ. სსრკ სპორტის დამსახურებული ოსტატი. იყო საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტის საპატიო პროფესორი და ფიზიკური აღზრდის კათედრის გამგე (1988-93). პედაგოგიურ მეცნიერებათა კანდიდატი. სეოკის აღმასკომის წევრი. ლენინის, ღირსების, ვახტანგ გორგასლის II ხარისხის, ბრწყინვალების საპრეზიდენტო ორდენისა და სოკის ორდენის კავალერი. 1960 წელს, რომის ოლიმპიადაზე რობერტ შავლაყაძემ 3-ჯერ გააუმჯობესა ოლიმპიური რეკორდი. ფინალში ჯერ 212 სმ დაძლია, შემდეგ 214 სმ, ჩემპიონობა კი 216 სმ-ზე გადებულ თამასაზე გადახტომით მოიპოვა. საერთო ჯამში ოლიმპიური რეკორდი ფინალში მან, ვიცე-ჩემპიონმა ვალერი ბრუმელმა (სსრკ), ბრინჯაოს მედალოსანმა ჯონ თომასმა (აშშ) და მეოთხე ადგილზე გასულმა ვიქტორ ბოლშოვმა (სსრკ) დაამყარეს/გაიმეორეს. 1964 წელს, ტოკიოს ოლიმპიადაზე მე-5 ადგილი დაიკავა. მე-4 ადგილზე გასული სტიგ პეტერსონის (შვედეთი) მსგავსად, რობერტ შავლაყაძემაც 214 სმ დაძლია, თუმცა მეტი ცდით. 1977–1980 წლებში კონგოს მძლეოსანთა ნაკრებს წვრთნიდა. 1981–1993 წლებში საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტის საპატიო პროფესორი და ფიზიკური აღზრდის კათედრის გამგე. 2011 წელს, სერიაში „ქართველი ოლიმპიური ჩემპიონები“ (პროექტის ავტორი და მთავარი რედაქტორი ელგუჯა ბერიშვილი) გამოიცა გიორგი ჩოჩიშვილის წიგნი „რობერტ შავლაყაძე“. რობერტ შავლაყაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი რობერტ შავლაყაძე — ბიოგრაფიული ლექსიკონი რობერტ შავლაყაძე — ქართული სპორტი ↑ https://vz.ru/news/2020/3/4/1027157.html ↑ გარდაიცვალა ქართველი მძლეოსანი, რომის ოლიმპიური თამაშების ჩემპიონი, რობერტ შავლაყაძე. პირველი არხი (4 მარტი, 2020). ციტირების თარიღი: 4 მარტი, 2020. ↑ XVII ოლიმპიური თამაშები 1960, 25 აგვისტო — 11 სექტემბერი. რომი, იტალია.. საქართველოს ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტი. ციტირების თარიღი: 23 იანვარი, 2022
დიდი შესვენება (ტელესერიალი)

„დიდი შესვენება“ — ქართული სოციალური დრამატული ტელესერიალი. იგი ტელეკომპანია „იმედის“ ეთერში 2017 წლის 14 ნოემბერს გავიდა. სერიალის შემქმნელია სტუდია Zippottella. მისი რეჟისორია დავით ჭაბაშვილი, ხოლო სცენარის ავტორები – ირაკლი კაკაბაძე, ირაკლი ვახტანგიშვილი, რატი წეროძე, ეკა ელიეშვილი და ქეთი ელიეშვილი. სიუჟეტის მიხედვით, უბედური შემთხვევის გამო ახალგაზრდა წყვილის ცხოვრება ქაოსური ხდება. ამ შემთხვევის გარშემო ერთიანდებიან წყვილის ახლობლები, მეგობრები და ოჯახის წევრები. დაპირისპირებული მხარეები ახლობლების დასაცავად ყველაფერს აკეთებენ, საიდანაც მრავალი ჩახლართული ისტორია ვითარდება. აკაკი ხიდაშელი ანანო მახარაძე ნათია კუპატაძე ეკა თვაური ბახვა წერედიანი ანა მღებრიშვილი ბექნუ ქაფიანიძე ნიკა გაბელია ბექა კულიჯანაშვილი ბაჩო სოხაძე ლიზა წერეთელი ნია ჯინელი ვახტანგ ახალაძე ვამეხ ჯანგიძე ქეთა ლორთქიფანიძე თამუნა ადამია ვახო ნოზაძე ზვიად ძულიაშვილი გრიგოლ ზუბაშვილი ქეთი ელიეშვილი გიორგი ძამუკაშვილი ანა ინასარიძე ქეთათო ინასარიძე ქეთა მარტაშვილი ნუცა ძივძივაძე კატო კაკაბაძე კესო კიკალეიშვილი მარიამ ჟღენტი დიმიტრი ჩხეიძე კატო ზანგურაშვილი ელენე შელია ელენე ფირცხალავა მიშო ბოგვერაძე გიორგი მუსურიძე საბა სებისკვერიძე სანდრო ლეფსვერიძე ნია ჯამბურიძე მარი პაპიძე სალომე გელაშვილი ნიკუშა ხეთერელი ნინო ხოჯელანი მარიამ ფერაძე გიგი ჭოხონელიძე სანდრო კოპალეიშვილი გივიკო ლომიძე ნანიკო ბოჭორიშვილი სანდრო გახარია სალომე ბარბაქაძე ეკა მიქანაძე ალექსანდრე იზორია მუხანდი მაისურაძე ირაკლი კაკაბაძე - გენერალური პროდიუსერი დავით გოგიჩაიშვილი - პროექტის დირექტორი ირაკლი ვახტანგიშვილი - სცენარის ავტორი ირაკლი კაკაბაძე - სცენარის ავტორი რატი წეროძე - სცენარის ავტორი ეკა ელიეშვილი - სცენარის ავტორი ქეთი ელიეშვილი - სცენარის ავტორი დავით ჭაბაშვილი - რეჟისორი ვახო კაკაურიძე - მონტაჟი ჯანო აბსანიძე - მონტაჟი სალომე ღლონტი - ქათინგი ნუცა ზანგურაშვილი - ქასთინგი ლევან ბერიძე - ოპერატორი ლევან ქავტარაძე ოპერატორის ასისტენტი ბექა სარდანაშვილი - გამნათებელი ბექა ჭაბაშვილი - გამნათებელი ირაკლი ქოჩიაშვილი - ხმის ოპერატორი თამუნა ჯიბეგიშვილი - მხატვარი გიორგი ქართველიშვილი - მხატვრის ასისტენტი თეო ნაცვლიშვილი - კოსტუმების მხატვარი მაკა იობიძე - გრიმი თამუნა გოგიბერიძე - კლაპი ბორის ყაჭეიშვილი - მძღოლი გურამ ფარცხაშვილი - მძღოლი ნუცა ზანგურაშვილი - კოორდინატორი იზიკო ბარამიძე - კოორდინატორი სალომე ღლონტი - პროექტის მენეჯერი ნოდარ ლობჟანიძე - ფინანსური მენეჯერი „დიდი შესვენება“ Facebook-ზე ↑ „იმედზე“ ახალი ქართული სერიალი იწყება (ვიდეო)
ომარ ბლიაძე

ომარ ბლიაძე (დ. 31 მარტი 1942, თბილისი — გ. 20 დეკემბერი, 2022) — ქართველი და საბჭოთა სპორტსმენი, ბერძნულ-რომაული სტილის მოჭიდავე. საბჭოთა კავშირის საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი (1968). დაიბადა 1942 წლის 31 მარტს თბილისში. 1968 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ენერგეტიკის ფაკულტეტი. სპორტული კარიერის განმავლობაში იყო ევროპის ჩემპიონი (1968) და მეორე პრიზიორი (1972). მსოფლიო ჩემპიონატის მეორე პრიზიორი (1969), საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი (1968) და მეორე პრიზიორი (1965), საბჭოთა კავშირის IV და V სპარტაკიადების მეორე პრიზიორი (1967, 1971). ჩეხოსლოვაკიის, ბულგარეთის, იაპონიისა და უნგრეთის საერთაშორისო ტურნირებში გამარჯვებული. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 449. ომარ ბლიაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ომარ ბლიაძე — ბიოგრაფიული ლექსიკონი ომარ ბლიაძე დაარქივებული 2016-04-07 საიტზე Wayback Machine. — საქართველოს ოლიმპიელთა კლუბი ომარ ბლიაძე — ქართული სპორტი ომარ ბლიაძე — მემატიანე ომარ ბლიაძე — infosport.ru ↑ 1.0 1.1 1.2 ომარ ბლიაძე 1972. საქართველოს ჭიდაობის ეროვნული ფედერაცია. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-10-21. ციტირების თარიღი: 13 იანვარი, 2022 ↑ 31 მარტი. მსოფლიო სპორტი (31 მარტი, 2012). ციტირების თარიღი: 13 იანვარი, 2022
ნუგზარ ასათიანი

ნუგზარ ასათიანი (დ. 16 ივლისი 1937, ქუთაისი — გ. 2 აპრილი 1992, თბილისი) — ქართველი სპორტსმენი, მოფარიკავე, 1964 წლის ტოკიოს ოლიმპიადის ჩემპიონი და 1960 წლის რომის ოლიმპიადის მონაწილე. მსოფლიო ჩემპიონი გუნდურ შეჯიბრებაში (1965), ორგზის მეორე (1961, 69) და მესამე (1962) პრიზიორი, სტუდენტთა მსოფლიო თამაშების მეორე პრიზიორი (1961), სსრკ ჩემპიონი პირად (1961) და გუნდურ შეჯიბრებაში (1960, 62, 66, 68). საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1964). საერთაშორისო კატეგორიის მსაჯი. ვახტანგ გორგასლის II ხარისხის ორდენის კავალერი გარდაცვალების შემდეგ. 2011 წელს, სერიაში „ქართველი ოლიმპიური ჩემპიონები“ (პროექტის ავტორი და მთავარი რედაქტორი ელგუჯა ბერიშვილი) გამოიცა გიორგი ფრანგიშვილის წიგნი „ნუგზარ ასათიანი“ ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 227. ნუგზარ ასათიანი — საქართველოს ოლიმპიელთა კლუბი ნუგზარ ასათიანი — ბიოგრაფიული ლექსიკონი ნუგზარ ასათიანი — საქართველოს ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტი სტატისტიკა — Sports-Reference.com ნუგზარ ასათიანი — ქართული სპორტი ↑ ქართული სპორტის საუკუნე - დაუვიწყარი სახელები. რადიო თავისუფლება (8 დეკემბერი, 2003). ციტირების თარიღი: 7 დეკემბერი, 2017. ↑ 16 სექტემბერი მსოფლიო სპორტის ისტორიაში. მსოფლიო სპორტი (16.09.2016). ციტირების თარიღი: 7 დეკემბერი, 2017. ↑ ნუგზარ ასათიანი. ივერიელი. ციტირების თარიღი: 7 დეკემბერი, 2017. ↑ ასათიანი ნუგზარ. საქართველოს სპორტისა და ახალგაზრდობის საქმეთა სამინისტრო. ციტირების თარიღი: 7 დეკემბერი, 2017. ↑ ნუგზარ ასათიანის სტატისტიკა. ქართული სპორტის სტატისტიკა. ციტირების თარიღი: 7 დეკემბერი, 2017.
AK-74

აკ-74 — საბჭოთა წარმოების ავტომატი, რომელიც შემუშავებული იქნა მიხეილ კალაშნიკოვის მიერ 1970-იან წლებში აკმ-ის და აკ-47-ის ჩანაცვლების მიზნით. ავტომატი 5.45 კალიბრის ტყვიას იყენებს. ამ კალიბრმა ჩაანაცვლა 7.62 როგორც ძირითადი საბრძოლო ვაზნა საბჭოთა შეიარაღებაში. ავტომატი წარმოებული იქნა მრავალ ქვეყანაში, მათ შორის ბულგარეთში, აღმოსავლეთ გერმანიაში, ჩრდილოეთ კორეაში და რუმინეთში.  ავღანეთი  ანგოლა  აზერბაიჯანი  ბელარუსი  ყაზახეთი  ყირგიზეთი  საქართველო - ფართოდ გამოიყენება შეიარაღებულ ძალებში და პოლიციაში 1991 წლიდან, 2000-იან წლებში შეძენილი იქნა დიდი რაოდენობით ბულგარული წარმოების აკ-74, ჩანაცვლებული იქნა მ4-ის ტიპის შაშხანით.  სომხეთი  სირია - აკ-74მ გამოიყენება სირიის სპეციალური დანიშნულების ძალების მიერ.  რუსეთი - აკ-74მ მოდიფიკაცია წარმოადგენს სტანდარტულ საიერიშო შაშხანას რუსეთის შეიარაღებულ ძალებში.  უკრაინა Kalashnikov Concern/Izhmash—manufacturer's website 5.45 mm Assault Rifle AK74M Modern Firearms – AK-74/AKS-74/AK-74M Zastava M92 დაარქივებული 2017-08-26 საიტზე Wayback Machine. Technical data, instructional images and diagrams of the AK-47M (რუსული) ↑ Presentation of the unique Kalashnikov small arms collection in the Moscow Kremlin Museum
ჯვაროსანთა ლაშქრობები ეგვიპტეში

ჯვაროსანთა ლაშქრობები ეგვიპტეში — იერუსალიმის სამეფოს მიერ წამოწყებული სამხედრო კამპანიების სერია, რომელიც მიზნად ისახავდა მისი პოზიციების განმტკიცებას ლევანტში. იერუსალიმის მეფე სარგებლობდა არეულობის გამო ფატიმიანთა სახალიფოს სისუსტით. ომი დაიწყო, როგორც ფატიმიანთა სახალიფოში არსებული კრიზისის გაგრძელების ნაწილი, ეს უკანასკნელი დაიშალა სირიიდან და ჯვაროსანთა სახელმწიფოებიდან მომდინარე შევიწროების გამო. როდესაც ერთი ნაწილი დასახმარებლად ნურ ალ-დინ ზანჯის მოიხმობდა, მეორე ნაწილი ჯვაროსანთა მხრიდან ელოდა დახმარებას. ომის განვითარებასთან ერთად, იგი დამპყრობლურ ომად გადაიქცა. იერუსალიმის მეფის — ამალრიკ I-ის აგრესიული კამპანიის შედეგად, უეცრად შეწყდა მთელი რიგი სირიული კამპანიები. 1169 წელს ბიზანტიელთა და ჯვაროსანთა მიერ დამიეტაზე განხორციელებული კომბინირებული შეტევა წარუმატებელი აღმოჩნდა. იმავე წელს სალაჰ ად-დინმა (ევროპაში ცნობილია, როგორც სალადინი) ეგვიპტეში ხელში ჩაიგდო ძალაუფლება, როგორც ვეზირმა. 1171 წელს იგი ეგვიპტის სულთანი გახდა და ჯვაროსნებმა ყურადღება საკუთარი სამეფოს დაცვაზე გაამახვილეს, რომელიც მიუხედავად იმისა, რომ ეგვიპტისა და სირიის მიერ იყო გარშემორტყმული, მომდევნო 16 წელი აგრძელებდა არსებობას. მოგვიანებით ჯვაროსნები ცდილობდნენ შეენარჩუნებინათ იერუსალიმის სამეფო და მიხვდნენ, რომ მთავარი საფრთხე ეგვიპტე იყო, მაგრამ საბოლოოდ ეს ბრძოლა უშედეგო აღმოჩნდა. Fajfric, Zeljko (2006). History of Crusades . Sremska Mitrovica: Tabernakl. ISBN 978-86-85269-05-9 . William of Tyre, Historia rerum in partibus transmarinis gestarum (A History of Deeds Done Beyond the Sea) , edited by EA Babock and AC Krey, translation by EA Babock and AC Krey, Columbia University Press, 1943. (ინგლისური) Alain Demuger, I Templari, Varese, historical collection Garzanti, 2006, pp. 216-218. Claudio Lo Jacono, The Near East , in History of the Islamic World (VII-XVI century) , Vol. I, Turin, Einaudi, 2003. (see pages 216-218) Steven Runciman, The First Crusades and the Foundation of the Kingdom of Jerusalem , in A History of the Crusades , Vol. 1, Cambridge, Cambridge University Press, 1990, ISBN 0-521-06161-X. (ინგლისური) Steven Runciman, The Kingdom of Jerusalem and the Frankish East: 1100-1187 , in A History of the Crusades , Vol. 2, London, Penguin Books, 1990, ISBN 0-14-013704-1. (ინგლისური) Raymond C. Smail, Crusading Warfare 1097-1193 , New York, Barnes & Noble Books, 1995 [1956] , ISBN 1-56619-769-4. (ინგლისური)
The 3DO Company

The 3DO Company (ადრე THDO NASDAQ-ის სააქციო ბირჟაზე), აგრეთვე ცნობილი როგორც 3DO — ვიდეო თამაშების დეველოპერი ამერიკული კომპანია, რომელიც დაარსდა 1991 წელს Electronic Arts-ის დამაარსებლის, ტრიპ ჰოუკინსის მიერ. მისი შტაბ-ბინა მდებარეობდა რედვუდ-სიტიში, კალიფორნიაში. მას შემდეგ რაც 3DO-ის მიერ შექმნილმა სათამაშო კონსოლმა 3DO Interactive Multiplayer ბაზარზე კრახი განიცადა, კომპანიამ თავი ანება აპარატურის წარმოებას და გადაერთო ვიდეო თამაშების წარმოებაზე. თამაშების ცუდი გაყიდვების გამო 2003 წელს კომპანია გაკოტრდა. 3DO.com ოფიციალური საიტი (დაარქივებული Wayback Machine-ზე) 3DO-ის პროფილი MobyGames-ზე The 3DO Company — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ Business Search - Results. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-05-17. ციტირების თარიღი: 2017-12-07. ↑ "Legal notices." 3DO Company. March 31, 2001. Retrieved on November 3, 2012. "The 3DO Company, 100 Cardinal Way, Redwood City, CA 94063." ↑ Becker, David. (May 29, 2003) 3DO files for bankruptcy. CNET. ციტირების თარიღი: December 22, 2011.
შაფრანოვო

შაფრანოვო, შაფრანოვი (აფხ. Хсырхә [ხსჷრხჿ]) — სოფელი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის გაგრის მუნიციპალიტეტში (ხეივანის თემი), აფხაზეთის მთისწინეთში, მდინარეებს ლაფსთასა და მეჰადირს შორის. ზღვის დონიდან 380 მ, გაგრიდან 29 კმ. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. XIX საუკუნის მიწურულს შეიქმნა რუს კოლონისტთა სოფელი შაფრანოვო. 1930 წელს შედიოდა პილენკოვოს თემში. 1992-1993 წწ. ომის შემდეგ აფხაზებმა ხსირხუ//ხსირხუი-თვარა (Хсырхə//Хсырхəитəара) დაარქვეს. 1989 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობდა 93 ადამიანი. პაატა ცხადაია, ბეჟან ხორავა, „აფხაზეთის გეოგრაფიული სახელწოდებანი“, თბ., 2016. ↑ Abkhazia - All Places: 1989 census ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 193. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 89. ↑ В. Е. Кәарҷиа, «Аԥсны атопонимика», Аҟәа 2002
ეშმუნის ტაძარი

ეშმუნის ტაძარი — ძვ. წ. VI საუკუნის ფინიკიური სატაძრო კომპლექსი. მდებარეობს ლიბანის ქალაქ სიდონიდან ერთ კილომეტრში ადგილზე რომელსაც ეწოდება ბუსტან-აშ-შეიხი. მთავარი ტაძარი ეძღვნება ნაყოფიერებისა და ჯანმრთელობის ფინიკიურ ღმერთ ეშმუნს, რომელიც ამავე დროს იყო ფინიკიური ქალაქის სიდონის მფარველი ღმერთი. ტაძრისათვის ადგილის შერჩევა, როგორც ჩანს, გამოწვეულია მის მახლობლად მდებარე წყაროს გამო. კომპლექსიდან ჩვენს ეპოქამდე შემორჩენილია მასიური კაპიტელი და ორი კვარცხლბეკი, რომელზეც მიმდინარეობდა მსხვერპლთშეწირვა. ერთ-ერთი კვარცხლბეკი თარიღდება ძვ. წ. VI-IV საუკუნეებით. კომპლექსის უძველესი ნაწილი, რომელიც აგებულია ძვ. წ. VI საუკუნეში, არის პირამიდისებური ნაგებობა, რომლის არქიტექტურაზეც იგრძნობა ბაბილონის გავლენა. V საუკუნეში ტაძარი გადააკეთეს. ბიზანტიურ პერიოდში ტაძრის ადგილზე ააგეს მართლმადიდებლური ეკლესია, რომელიც მრავალრიცხოვანი მოზაიკით იყო დამშვენებული. 1996 წლიდან ეშმუნის ტაძარი შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების საცდელ სიაში. Rolf A. Stucky: Die Skulpturen aus dem Eschmun-Heiligtum bei Sidon. Griechische, römische, kyprische und phönizische Statuen und Reliefs vom 6. Jahrhundert vor Chr. bis zum 3. Jahrhundert nach Chr. 17. Beiheft zur Halbjahresschrift «Antike Kunst», Basel 1993. ISBN 3-909064-17-5. ↑ ეშმუნის ტაძარი იუნესკოს ვებგვერდზე
მეღვინეთუხუცესი

საკუთარი სახელი მეღვინეთუხუცესი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: დიმიტრი მეღვინეთუხუცესიშვილი — ისტორიკოსი, მწერალი, თეატრის მოღვაწე კონსტანტინე მეღვინეთუხუცესი — კომპოზიტორი, პედაგოგი ოთარ მეღვინეთუხუცესი — მსახიობი მეღვინეთუხუცესი — თანამდებობა ძველ საქართველოში
ამორეული დინასტია

ამორეული (ამორიული) დინასტია ან ფრიგიული დინასტია — ბიზანტიის მმართველი დინასტია 820-867 წლებში. დინასტიიდან ცნობილია სამი იმპერატორი. დინასტიის სახელი უკავშირდება ქალაქ ამორიას (ამორეა), საიდანაც თვითონაა წარმოშობილი. სავარაუდოა, რომ მისი შემცვლელი მაკედონელთა დინასტია ამორეველთა გვერდითი განშტოება იყო. А. Азимов «Константинополь. От легендарного Виза до династии Палеологов» — Москва: ЗАО «Центрполиграф», 2007. ISBN 978-5-9524-3270-3 Сенина Т. А. (монахиня Кассия). Диалог Феофила и Кассии: литературная выдумка или реальность?. ციტირების თარიღი: 4 августа 2016. Д. Е. Афиногенов Повесть о прощении императора Феофила и Торжество Православия.М. Индрик. 2004г. ISBN 5857592607 EMPERORS 820-867 (DYNASTY of AMORION). Foundation for Medieval Genealogy. ციტირების თარიღი: 2 августа 2016.
ლევან ბერაია

ფაილი:ლევან ბერაია.jpg ლევან ბერაია (დ. 3 სექტემბერი, 1960, სენაკი, საქართველო) — ქართველი ინჟინერი და ისტორიკოსი. 1992 წელს დაამთავრა საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტის აგროსაინჟინრო ფაკულტეტი.„“ 1977 წელს მუშაობა დაიწყო მიწათმოქმედების სამეცნიერო კვლევით ინსტიტუტში ლაბორანტის თანამდებობაზე; 1992 წელს სოიასგან დაიწყო სხვადასხვა პროდუქტის წარმოება და დააპატენტა „სოიასაგან რძის მიღების ხერხი“. 1993 წელს ბატონ ჯუმბერ პატიაშვილთან ერთად ჩაატარა დიდი დეგუსტაცია და პრეზენტაცია, სადაც წარმოდგენილი იყო 40 დასახელების პროდუქტი. 1994-1997 წლებში ლევან ბერაიას მეგობრებთან ერთად კვების მრეწველობაში დაუპატენტეს რვა გამოგონება, რომელიც შემდეგ დანერგეს წარმოებაში. 1996 წელს მეგობრებთან ერთად დააარსა შ.პ.ს „აგროკონსორციუმი წეროვანი“, რომელიც ორიენტირებულია ყველისა და კარაქის წარმოებაზე. 1980-იანი წლების დასაწყისიდან იყო პატრიარქის სტიქაროსანი სიონის საკათედრო ტაძარში. 1978 წლიდან დაინტერესდა თავად აზნაურული გვარების შესწავლით. 2006 წელს გამოვიდა მისი პირველი წიგნი „საქართველოს თავად აზნაურული გვარები“, ხოლო 2017 წელს გამოცა ახალი წიგნი „ქართველ თავად აზნაურთა გვარების აღწერა“. არის 40-მდე სამეცნიერო სტატიისა და შრომის ავტორი. შესწავლილი აქვს დაახლოებით 1000 გვარის ისტორია. 2001 წელს შ.პ.ს „აგროკონსორციუმი წეროვანმა“ აღადგინა ჟურნალი „გუთნის დედა“, რომელიც გამოდიოდა ყოველთვიურად ორი წლის განმავლობაში და ლევან ბერაია მეგობრებთან და პარტნიორებთან ერთად (ჯუმბერ პატიაშვილი, ავთანდილ ჩინჩალაძე, რეზო კიკალიშვილი, ლევან ბერიაშვილი; რედ.: ელგა ფოლადაშვილი) იყო ამ ჟურნალის დამაარსებელი და რედკოლეგიის წევრი. ფირმა „სოია“, დამფუძნებელი (1992-) შ.პ.ს „სოია პროდუქტი“, თანადამფუძნებელი (1994-) შ.პ.ს „აგროკონსორციუმი წეროვანი“, თანადამფუძნებელი, დირექტორის მოადგილე (1996-) „წეროვანი ჯგუფი“ – საქართველოს სოფლის მეურნეობისა და ეკონომიკის განვითარების საზოგადოებრივ სამეცნიერო კავშირი, თანადამფუძნებელი, წევრი (2001-) „საქართველოს თავად-აზნაურული გვარები“ (ავტორი). - თბილისი, საარი, 2006. - 227გვ.. - ISBN: 9994060074 „ქართველ თავად-აზნაურთა გვარების აღწერა“ (ავტორი). - მცხეთა, აგროკონსორციუმი „წეროვანი“, 2017. - 375გვ.. - ISBN: 9789941099113 ლევან ბერაია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გორგიძე

საკუთარი სახელი გორგიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსანდრა გორგიძე — ბიოლოგი ალექსი გორგიძე — მათემატიკოსი დავით გორგიძე — მექანიკოს-მათემატიკოსი ივანე გორგიძე — მეცნიერი ინფორმატიზაციის დარგში
ალექსანდრა გორგიძე

ალექსანდრა დავითის ასული გორგიძე (დ. 8 ივნისი, 1928, სოფ. მანდიკორი, ახლანდელი ტყიბულის მუნიციპალიტეტი — გ. 23 მაისი, 1985, თბილისი) — ქართველი ბიოლოგი. ბიოლიის მეცნნიერებათა დოქტორი (1973), პროფესორი (1984). 1950 წელს დაამთავრა თსუ-ს ბიოლოგიის ფაკულტეტი. 1956-1980 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიაში ბოტანიკის ინსტიტუტში სხვადასხვა სამეცნიერო თანამდებობაზე, 1979-1980 წლებში იყო ამავე ინსტიტუტის კულტურული ფლორის განყოფილების გამგე, 1980 წელს — საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის ბოტანიკის კათედრის გამგე, 1984 წლიდან გარდაცვალებამდე — ამავე ინსტიტუტის პრორექტორი სამეცნიერო დარგში. გიორგიძის კვლევის ძირითადი მიმართულებები: ზოგადი გენეტიკა, კულტურული მცენარეების სახეთა და ფორმათა წარმოქმნისა და ევოლუციის საკითხების შესწავლა, სისტემატიკა, პალეოეთნობოტანიკა, რადიობიოლოგია. გორგიძეს მიენიჭა საქართველოს სახელმწიფო პრემია საბუნებისმეტყველო მეცნიერების დარგში (1990). ე. გუგავა, „ალექსანდრა გორგიძე. ბიობიბლიოგრაფია“, თბ., 2001. ჯაფარიძე ი., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 103.
დავით გორგიძე

დავით ალექსის ძე გორგიძე (დ. 9 თებერვალი, 1944, თბილისი) — ქართველი მექანიკოსმათემატიკოსი. ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1999), პროფესორი (2000), საერთაშორისო და საქართველოს საინჟინრო აკადემიების ნამდვილი წევრი (2003), საქართველოს საინჟინრო აკადემიის მექანიკისა და გამოყენებითი მათემატიკის განყოფილების აკადემიკოს-მდივანი (2000). 1968 წელს დაამთავრა თსუ-ის მექანიკამათემატიკის ფაკულტეტი. 1968-1984 წლებში მუშაობდა საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში თეორიული მექანიკის კათედრაზე; შეთავსებით თსუ-ის ი. ვეკუას სახელობის გამოყენებითი მათემატიკურ ინსტიტუტში. 1984 წლიდან პედაგოგიურ საქმიანობას ეწეოდა საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში თეორიული მექანიკის კათედრაზე. გორგიძის კვლევის თემაა: თერმოელექტროდრეკადობის თეორიის, რეალური მოვლენებისა და პროცესების მათემატიკური მოდელირება. გამოქვეყნებული აქვს 4 მონოგრაფია და 6 სახელმძღვანელო. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (2003). Математические модели пьезоэлектрических устройств систем управления, Тб., 2000; Некоторые задачи управления корпоративными системами, Тб., 2004. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 103.
ივანე გორგიძე

ივანე ალექსის ძე გორგიძე (დ. 12 ივნისი, 1942, თბილისი — გ. 17 დეკემბერი, 2020, თბილისი) — ქართველი მეცნიერი ინფორმატიზაციის დარგში. ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1990), პროფესორი (1990), საქართველოს საინჟინრო აკადემიის ერთ-ერთი დამფუძნებელი (1992), საერთაშორისო საინჟინრო აკადემიის ნამდვილი წევრი (1992), სსრკ მინისტრთა საბჭოს პრემიის ლაურეატი (1986). 1964 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. 1965–1967 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის გამოთვლით ცენტრში, 1967–1971 — სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის მართვის პრობლემების ინსტიტუტში. 1978 წლიდან არის მისივე თაოსნობით შექმნილი ინფორმატიზაციის სამეცნიერო-კვლევითი ცენტრის დირექტორი. გორგიძის სამეცნიერო შრომები ეხება მეცნიერებისა და ტექნიკის ისტორიას, მართვის პრობლემებს, მართვის სისტემებს, ორგანიზაციული სისტემების აგებასა და მართვას. არის აქტექტურული სისტემების მართვის თეორიის ერთ-ერთი დამფუძნებელი. Совершенствование планирования в активных системах, Тб., 1985; Методы повышения эффективности и качества функционирования автоматизированных информационно- управляющих систем, М., 2001 (თანაავტ). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 103. ივანე გორგიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 86

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 86 მიიღეს 1950 წლის 26 სექტემბერს. გაეროში გაწევრიანების შესახებ ინდონეზიის განცხადების განხილვის შემდეგ უშიშროების საბჭომ დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას ინდონეზიის გაწევრიანების შესახებ. რეზოლუცია მიიღეს 10 ხმით, ჩინეთმა კენჭისყრაში მონაწილეობისაგან თავი შეიკავა. რეზოლუციის ტექსტი
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1999

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 1999 მიიღეს 2011 წლის 13 ივლისს. გაეროში გაწევრიანების შესახებ სამხრეთ სუდანის განცხადების განხილვის შემდეგ უშიშროების საბჭომ დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას სამხრეთ სუდანის გაწევრიანების შესახებ . რეზოლუცია მიიღეს სამხრეთ სუდანის პრეზიდენტის სალვა კიირის განცხადების შემდეგ. სამხრეთი სუდანი გახდა გაეროს 193-ე წევრი. რეზოლუციის ტექსტი ↑ „Security Council recommends admission of Republic of South Sudan as United Nations member“. United Nations. 13 July 2011. ↑ „Security Council backs South Sudan in U.N.“. United Press International. 13 July 2011. ↑ „UN council votes for S Sudan as newest member“. Al Jazeera. 13 July 2011.