laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ეფრემ I

ეფრემ I — აღმოსავლეთ საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი 1497-1503 წლებში. ეფრემ კათოლიკოსი 1500-1502 წლებით დათარიღებულ ორ საბუთში მოიხსენიება. ამ საბუთის გამცემი კახეთის მეფე ალექსანდრე I და მისი ვაჟები — გიორგი და დიმიტრი არიან. საგარეჯოს მამულების შემოსავლის ნაწილი საუფლისწულო მფლობელობაში ყოფილა, რაც აღნიშნული საბუთით საკათოლიკოსო საკუთრებაში გადადის. ამასთანავე, კახთა მეფე და უფლისწულები კათოლიკოსს უმტკიცებენ სამცხეთო-საკათოლიკოსო მამულს კახეთში: „რაცა მცხეთის მამული არის საჩუენოშიგა ისიც თქუჱნთჳს მოგჳხსენებია უკლებლად. თუ ვინმე მცხეთის მამულსა ძალი უყოს... თუ თქჱნ არ შეგეძლოს გავლენაჲ, ჩუჱნ გაუვლენთ საჩუჱნოშიგა და საძალოთ არ ვის დავანებოთ“. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები ქრონიკები და სხვა მასალა საქართველოს ისტორიისა და მწერლობისა, თ. ჟორდანიას გამოც., წგ. 2, ტფ., 1897. მეტრეველი, როინ (2010). საქართველოს მეფეები და პატრიარქები. თბილისი: არტანუჯი. ISBN 978-9941-421-21-1.  ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 111.
ევაგრე (კათოლიკოს-პატრიარქი)

ევაგრე — აღმოსავლეთ საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი დაახლოებით 1488-1492; 1500/1503 წლებში. შემორჩენილია მისი კათოლიკოსობის დამადასტურებელი ორი საბუთი. ევაგრე მოიხსენიება კონსტანტინე II-ის 1488 წლით დათარიღებულ შეუვალობის სიმტკიცის წიგნში, რომლითაც მეფე ათარხნებს „საცა… მცხეთისა… მამულნი არიან“. ევაგრეს კათოლიკოსობა მძიმე მდგომარეობაში მოუხდა. ქართლის მეფე კონსტანტინე II მთელი ძალისხმევით ცდილობს ქართული სახელმწიფოს გაერთიანებას. ამავე მიზანს ემსახურება მის მიერ 1490 წლისათვის მოწვეული დარბაზი, სადაც ევაგრე კათოლიკოსიც მონაწილეობდა. კონსტანტინე II-მ „შემოკრიბნა კათალიკოზი, ეპისკოპოსნი და წარჩინებულნი თჳსნი და განიზრახვიდა, თუ რაჲ ჰყონ განდგომილებისათჳს ქუეყანათა და ვითარ მოაგონ კუალად მეფობასავე თჳსსა“. მრავალმხრივ საინტერესოა 1500/1503 წლებით დათარიღებული კუმურდოს ეპისკოპოს გერასიმეს ევაგრე კათოლიკოსისადმი გაცემული ერთგულების ფიცის წიგნი. კუმურდოს ეპისკოპოსი, არსებული ტრადიციის თანახმად, აძლევს რა კათოლიკოსს ერთგულების პირობას, თავის მაკურთხეველ მღვდელმთავრად მოიხსენიებს. ასევე, გერასიმე კუმურდოელი დებს აღთქმას, წირვა-ლოცვისას როგორც კათოლიკოსის, ისე მეფის მოხსენიების თაობაზე. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები მეტრეველი, როინ (2010). საქართველოს მეფეები და პატრიარქები. თბილისი: არტანუჯი. ISBN 978-9941-421-21-1.  მეტრეველი, როინ. (რედ.), საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქები, თბ.: „ნეკერი“, 2000. ზალდასტანიშვილი მ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 546.
პულპი

პულპი (ფრანგ. poulpe - რვაფეხა) — 1990-იან წლებში ჩამოყალიბებული რომანთა სერია. ამ სახელწოდებით გამოდის მასებში კარგი გასაღების მქონე იაფფასიანი, დაბალი პოლიგრაფიული ხარისხის ლიტერატურა. აღნიშნულ სერიაში შემავალი ცალკეული რომანი ერთი ამოსავალი ტექსტის ერთგვარი ინტერპრეტაციაა. ყველა რომანს აერთიანებს ერთი პერსონაჟი - 35 წლის გაბრიელ ლეკუვრერი, მოქმედების საერთო ადგილი - პარიზის მე-11 ოლქი, ერთადერთი უბანი, სადაც ზამთრის ცირკის გარდა არანაირი ტურისტული სანახაობა არ არის. გაბრიელს ყოველთვის ჰყავს მეგობარი გოგო - ქერა სტილისტი შერილი; ასევე არსებობს ვინმე პედრო, ესპანელი ანარქისტი, ვინც გაბრიელს იარაღითა და ყალბი დოკუმენტებით ამარაგებს. გაბრიელის ხასიათი, მისი მოქმედება ავტორზეა დამოკიდებული და რომანიდან რომანში იცვლება. მთავარი მოქმედი პირი ხან მოძალადეა, ხან ძალადობის მსხვერპლი, ხან კეთილი, ხან ბოროტი, ხან მეოჯახე, ხან ავანტიურისტი. ერთ მწერალს უფლება აქვს აღნიშნულ სერიაში არაუმეტეს ორი რომანის გამოცემისა, რათა თავიდან იქნას აცილებული ერთფეროვნება და პერსონაჟი მომაბეზრებელი არ გახდეს. დღეისთვის პულპის სერიაში გაერთიანებული ორასზე მეტი რომანი არსებობს. გაბრიელის თავგადასავლებზე გადაღებულია ფილმები, შექმნილია კომიქსები, განთავსებულია ინტერნეტსაიტებზე. სულ რაღაც ხუთ წელიწადში პულპი გახდა უზარმაზარი სამწერლობო სახელოსნო, რომელიც ღიაა ყველასთვის. აღნიშნულ ჯგუფში გაერთიანებულ ავტორთაგან აღსანიშნავია: ჟან ბერნარ პუი, ფრანგული დეტექტიური რომანის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ფიგურა და “პულპის” დამაარსებელი, რომელსაც ეკუთვნის გაბრიელის თავგადასავლებისადმი მიძღვნილი პირველი რომანი. პიერ მანის კრისტიან როტის შანტალ მონტელიე www.gabriel-lecouvreur.com დაარქივებული 2007-01-02 საიტზე Wayback Machine. http://olivier.roumieux.free.fr/lepoulpe/ პულპისადმი მიძღვნილი საიტი
აბრაამ II აბალაკი

აბრაჰამ II, აბრამ აბალაკი — საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი 1492-1497 წლებში. აბრაამ აბალაკი მოქმედ კათოლიკოსად ჩანს 1492, 1493 და 1497 წლებით დათარიღებულ საბუთებში. მის მიერ საკათოლიკოსო ტახტის დაკავების დროისთვის ერთიანი ქართული სახელმწიფოს დაშლა სრული რეალობაა. 1497 წლით დათარიღებული საბუთიდან ირკვევა, რომ აბრაამ კათოლიკოსს განუახლებია მეტეხის ღვთისმშობლის მონასტრის თამარ მეფის დროინდელი წისქვილი და აუშენებია ორი ახალი წისქვილი, ამავე მონასტრისათვის შეუწირავს საზეთედ ორი წისქვილი და ვენახი. ლომინაძე ბ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 33. მეტრეველი, როინ (2010). საქართველოს მეფეები და პატრიარქები. თბილისი: არტანუჯი. ISBN 978-9941-421-21-1.
სტარობეშევეს რაიონი

სტარობეშევეს რაიონი (უკრ. Старобешівський район) — რაიონი აღმოსავლეთ უკრაინაში, დონეცკის ოლქში. მისი ფართობია 1 282 კმ². 2013 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 50 675 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 39 კაცს კმ²-ზე. სტარობეშევეს რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი სტარობეშევე. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ დონეცკის ოლქის სტატისტიკის მთავარი სამმართველო ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-07-01. ციტირების თარიღი: 2015-03-18.
ბოიკივსკეს რაიონი

ბოიკივსკეს რაიონი (უკრ. Бойківський район; 2016 წლამდე - ტელმანოვეს რაიონი უკრ. Тельманівський район) — რაიონი აღმოსავლეთ უკრაინაში, დონეცკის ოლქში. მისი ფართობია 812.92 კმ². 2013 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 29 550 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 22 კაცს კმ²-ზე. ბოიკივსკეს რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ბოიკივსკე. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ დონეცკის ოლქის სტატისტიკის მთავარი სამმართველო ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-03. ციტირების თარიღი: 2015-03-18.
შახტარსკის რაიონი

შახტარსკის რაიონი (უკრ. Шахтарський район) — რაიონი აღმოსავლეთ უკრაინაში, დონეცკის ოლქში. მისი ფართობია 1 100 კმ². 2013 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 19 763 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 16 კაცს კმ²-ზე. შახტარსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი შახტარსკი. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ დონეცკის ოლქის სტატისტიკის მთავარი სამმართველო ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-07-01. ციტირების თარიღი: 2015-03-18.
ოლექსანდრივკის რაიონი (დონეცკის ოლქი)

ოლექსანდრივკის რაიონი (უკრ. Олександрівський район) — რაიონი აღმოსავლეთ უკრაინაში, დონეცკის ოლქში. მისი ფართობია 1 010 კმ². 2013 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 19 570 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 19 კაცს კმ²-ზე. ოლექსანდრივკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ოლექსანდრივკა. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ დონეცკის ოლქის სტატისტიკის მთავარი სამმართველო ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-03. ციტირების თარიღი: 2015-03-18.
ამბალავაო

ამბალავაო — ქალაქი მადაგასკარში, ფიანარანცუის პროვინციაში, ჰაუტე-მაციატრის რეგიონში, ქალაქ ფიანარანცუადან 56 კმ-ის დაშორებით. ქალაქი წარმოადგენს ცენტრალური მთიანეთის უკიდურეს სამხრეთ ნაწილს. 2001 წლის მდგომარეობით ქალაქში ცხოვრობს 30 000 ადამიანი. მადაგასკარის ქალაქების სია ↑ Atlas Mondial, France Loisir, page 159
რიკარდუ კვარეშმა

რიკარდუ კვარეშმა (პორტ. Ricardo Quaresma; დ. 26 სექტემბერი, 1983, ლისაბონი) — პორტუგალიელი ფეხბურთელი, „პორტუ“ და პორტუგალიის ნაკრების ფეხბურთელი. 2006 წელს გახდა პორტუგალიის ჩემპიონატის საუკეთესო ფეხბურთელი. მონაწილეობა აქვს მიღებული ევროპის (2008, 2012, 2016) ჩემპიონატებზე. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „რიკარდუ კვარეშმა“ ვიკისაწყობში. Ricardo Quaresma – UEFA competition record Premier League profile[მკვდარი ბმული] რიკარდუ კვარეშმა Facebook-ზე რიკარდუ კვარეშმა Twitter-ზე
გიორგი მდივანი

გიორგი დავითის ძე მდივანი (დ. 13 სექტემბერი, 1905, სოფ. სასახლე (ქვედა საზანო), ახლანდელი ზესტაფონის მუნიციპალიტეტი — გ. 10 ოქტომბერი, 1981, თბილისი) — ქართველი დრამატურგი და სცენარისტი, საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე. ქუთაისის გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ, შევიდა თბილისის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე, სადაც სწავლობდა 1924–1926 წლებში. მისი ლიტერატურული ნათლობა მოხდა 1922 წელს. სულ მალე აირჩიეს დასავლეთ საქართველოს პროლეტარულ მწერალთა კავშირის პასუხისმგებელ მდივნად. პირველი აღიარება ახალგაზრდა დრამატურგს მოუტანა პიესა „ალკაზარმა“, რომელიც რუსთაველის თეატრში დაიდგა 1936 წელს. 30-იანი წლებიდან მოყოლებული მისი პიესები სისტემატურად იდგმებოდა არა მარტო ქართულ სცენაზე, არამედ მთელ საბჭოთა კავშირში. განსაკუთრებული წარმატება ხვდა წილად: „ბატალიონი მიდის დასავლეთისაკენ“, „პარტიზანები“, „პეტრე ბაგრატიონი“, „ტერეზას დაბადების დღე“, „კონსული მოიტაცეს“, „შენი ძია მიშა“ და სხვა. ომის წლებში გიორგი მდივანი გაზეთ „პრავდის“ სამხედრო კორესპოდენტია. ნანახი და განცდილი ნიჭიერმა ხელოვანმა შემდგომ ასახა კინოსცენარებში: „მოსკოვის ზეცა“, „რიგითი ალექსანდრე მატროსოვი“ და სხვა. ის კინოში გამოჩნდა 1925 წელს. უკვე 1927 წელს დაწერა კინოსცენარი „ახალგაზრდობა იმარჯვებს“. ამას მოჰყვა მისი სცენარით გადაღებული ფილმები: „ფრთოსანი მღებავი“, „დაკარგული სამოთხე“, „ჩვენი ეზო“, „ხევსურული ბალადა“, „საბუდარელი ჭაბუკი“ და სხვა. სულ საქართველოში გიორგი მდივნის სცენარით დაიდგა 21 ფილმი. აღსანიშნავია, რომ დრამატურგის ერთ-ერთ ფილმს „ჩემი ბებია“, რომელიც გადაიღო რეჟისორმა კ. მიქაბერიძემ ოციანი წლების ბოლოს მთავრობის მიერ უნდობლობის გამო ყადაღა დაედო. მხოლოდ 70-იან წლებში გამოვიდა ფართო ეკრანებზე. გიორგი მდივნის სცენარები დიდი პოპულარობით სარგებლობდა უცხოეთშიც. მაგალითად: „საბჭოთა კავშირი იტალიელების თვალით“, „მზესუმზირა“, „5 რგოლის ისტორია“ (იტალია), „გენერლები და ვარსკვლავები“ (უნგრეთი), „დიდი გზა“ (ჩეხოსლოვაკია). 1984 წელს მისი სახელი მიენიჭა ქვედა საზანოს სოფლის სკოლას. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. 1928:„ახალგაზრდობა იმარჯვებს“ რეჟ. მიხეილ გელოვანი 1929:„ჩემი ბებია“ რეჟ. კოტე მიქაბერიძე 1930:„უგუბზიარა“ რეჟ. დავით რონდელი 1930:„მამობილი“ რეჟ. გრიგოლ ლომიძე 1930:„ამერიკანკა“ რეჟ. ლეო ესაკია 1931:„დამკვრელი“ რეჟ. მიხეილ გელოვანი 1932:„შაქირი (როტე ფანე)“ რეჟ. ლეო ესაკია 1936:„ფრთოსანი მღებავი“ რეჟ. ლეო ესაკია 1937: „დაკარგული სამოთხე“ რეჟ. დავით რონდელი 1939:„სამშობლო“ რეჟ. ნიკოლოზ შენგელაია 1942:„ხიდი“ რეჟისორები კონსტანტინე პიპინაშვილი, შოთა მანაგაძე 1945: „ჭირვეული მეზობლები“ რეჟ. შოთა მანაგაძე 1951:„სამხრეთ ოსეთი“ რეჟისორები ირაკლი კანდელაკი, შალვა მარტაშვილი, ვლადიმერ ვალიშვილი 1956: „ჩვენი ეზო“ რეჟ. რევაზ (რეზო) ჩხეიძე 1957: „საბუდარელი ჭაბუკი“ რეჟ. შოთა მანაგაძე 1961: „კეთილი ადამიანები“ რეჟ. შოთა მანაგაძე 1965: „მიმინო“ რეჟ. თემურ ფალავანდიშვილი 1965:„ხევსურული ბალადა“ რეჟ. შოთა მანაგაძე 1980: „სახლი ლესნაიაზე“ რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილი 1930:„ამერიკანკა“ (არალეგალური სტამბის მუშა) რეჟ. ლეო ესაკია ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 262, თბ., 1994 გიორგი მდივანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გიორგი მდივანი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
სოფრომ მგალობლიშვილი

სოფრომ ზაქარიას ძე მგალობლიშვილი (დ. 20 ივლისი, 1851, დირბი, გორის მაზრა — გ. 30 ნოემბერი, 1925, თბილისი) — ქართველი მწერალი, პუბლიცისტი და საზოგადო მოღვაწე. დაამთავრა ჯერ გორის სასულიერო სასწავლებელი, შემდეგ, 1873 წელს თბილისის სასულიერო სემინარია, დაბრუნდა მშობლიურ ქალაქში სადაც მუშაობდა რუსული და ქართული ენების მასწავლებლად. გარდა პედაგოგიური საქმიანობისა, სოფრომ მგალობლიშვილი გორში ეწეოდა ფართო საზოგადოებრივ-რევოლუციურ მოღვაწეობას. სემინარიის კედლებშივე გაიტაცა იგი ანტიმონარქიულმა განწყობილებამ. ახალგაზრდა პედაგოგი და მოწინავე იდეების მქადაგებელი გორის რაიონის დაბა-სოფლებში მართავდა წარმოდგენებს. ავრცელებდა არძალულ ლიტერატურას, რისთვისაც იგი ორჯერ დააპატიმრეს. შემდეგ სოფრომ მგალობლიშვილი ფოთშია, სადაც ერთხანს მუშაობდა საეპარქიო სამმართველოში, ხოლო 1897 წელს გადმოდის თბილისში და იწყებს სამსახურს სინოდის კანტორაში. 1910 წელს დაითხოვეს სინოდიდან და ამის შემდეგ იგი მთლიანად ებმება საზოგადოებრივ საქმიანობაში, აქტიურად თანამშრომლობს ჟურნალ-გაზეთებში. მწერლობა სოფრომმა ჯერ კიდევ სემინარიაში დაიწყო. თანამშრომლობდა „დროებასა“ და „მნათობში“, სადაც ბეჭდავდა როგორც ორიგინალურ ნაწარმოებებს, ასევე თარგმნებსაც. მკითხველმა გულთბილად მიიღო მისმიერ ნათარგმნი ფრ. შილერის „ორლეანელი ქალი“. ამის შემდეგ იგი სისტემატურად აქვეყნებდა ქართულ ჟურნალ-გაზეთებში საინტერესო მოთხრობებსა და მწვავე პუბლიცისტურ წერილებს. მისმა შესანიშნავმა მოთხრობებმა „დედა მაია“, „ღამის მეხრე ცეცო“, „წითელი სარჩული“, „ჯორ-ზაქარია“, „ყაყიტას ქურდები“ და ბევრმა სხვამ, სამუდამოდ დაიმკვიდრეს საპატიო ადგილი ქართულ ლიტერატურაში. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ხუციშვილი ს., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 526. ბაბუნაშვილი ზ., ნოზაძე თ., „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 261, თბ., 1994 ასათიანი ლ., „ჩვენი მწერლები“, თბილისი, 1972 მებუკე გ., „ხალხოსანი მწერლები“, თბილისი, 1962 ზანდუკელი მ., „ახალი ქართული ლიტერატურა“, ტ 3, თბილისი, 1955
ქრისტინე ცინცაძე

ქრისტინე ცინცაძე (დ. 1869, სუჯუნა — გ. 1956, ლანჩხუთი) — ქართველი მოჯირითე ქალი. მონაწილეობას იღებდა WILD WEST შოუში აშშ-ში. დაიბადა სოფელ სუჯუნაში, მისი ქალიშვილობის გვარია ნოდია. ახალგაზრდობა ლანჩხუთში გაატარა და იქვე გათხოვდა 14 წლის ასაკში. შეეძინა სამი შვილი – ერთი ქალიშვილი და ორი ვაჟი. იყო თვითნასწავლი მკურნალი, ამზადებდა სხვადასხვა მალამოებს, ჰქონდა სამკურნალო წიგნი „კარაბადინი“, რომლითაც ხელმძღვანელობდა. პირველად ქრისტინე სხვა ქალებთან ერთად ამერიკაში ლუკა ჩხარტიშვილმა ჩაიყვანა 1908 წელს. ცინცაძის მშობლები მის გამგზავრებაზე უარს აცხადებდნენ, მაგრამ მან მაინც თავისი გაიტანა. ამერიკაში წასვლამდე ლუკა ჩხარტიშვილი ავარჯიშებდა მონგრეულას ველზე. გადმოცემით ის ამერიკაში ჩიხტი-კოპში გამოპწყობილი ჩასულა. ის ცინცინატის ჯგუფში მოხვდა. ქრისტინე ცინცაძე მაყურებელთა ყურადღებას იპყრობდა თავისი საოცარი გამბედაობით, ერთხელ ჯირითისას მას ცხენი წაექცა, ქრისტინემ ყბა დაჰკრა მიწას და კბილები ჩაემტვრა, მაგრამ უმალ წამოიჭრა, მოევლო ცხენს და განაგრძო ჭენება. ვაჟკაცური საქციელისათვის მხედარი ქალი ძვირფასი ტანსაცმლით, ფეხსაცმლით, ბეჭდითა და ოქროს საათით დააჯილდოვეს. ოთხი წლის განმავლობაში ქრისტინე სამჯერ ჩამოაგდო მისმა საყვარელმა ცხენმა „ნალიმ“ და ხელ-ფეხი მოსტეხა, მაგრამ გამომჯანმრთელების შემდეგ კვლავ ჯიუტად განაგრძობდა ჯირითს. ცინცაძის მოტაცება რამდენიმეჯერ სცადეს ამერიკელებმა, მაგრამ ქართველებმა თავი არ დაანებეს. 1912 წელს ქრისტინე ცინცაძე სამშობლოში დაბრუნდა. მას და სხვა მხედრებს სადგურში ლანჩხუთის მოსახლეობა დახვდა ოვაციებით. დაბრუნების შემდეგ იგი ისევ მონაწილეობდა დოღ-მარულაში, პირველი ადგილიც ბევრჯერ დაუკავებია და ერთხელ ჯილდოდ ათასი მანეთიც კი მიიღო სიკვდილის წინ ქრისტინემ თავისი კაბები და ნივთები საჩუქრად დაარიგა, ხოლო ამერიკიდან ჩამოტანილი ფოტოებითა და სხვა მრავალი საგნით გატენილი ზანდუკი თავისი ხელით დაწვა. გურული მოჯირითეები ამერიკაში ირაკლი მახარაძე, „ველური დასავლეთის მხედრები“ — ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა, თბილისი, 2011 ISBN 978-9941-15-482-9 გურული მოჯირითე ქრისტინე ნოდია-ცინცაძე ციფრული ფოტომატიანე
მიხეილ მგალობლიშვილი

მიხეილ ფილიპეს ძე მგალობლიშვილი (მგალობელი) (დ. 12 ივლისი, 1887, ქუთაისი — გ. 27 თებერვალი, 1931, თბილისი) — ქართველი ექიმი, პროფესორი (1930). თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტის უმცროს მასწავლებელთა კოლეგია თავმჯდომარე (1922-1927). 1904 წელს დაამთავრა ქუთაისის კლასიკური გიმნაზია და უმაღლესი სამედიცინო განათლების მისაღებად ჩაირიცხა ვენის უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტზე, რომლის სრული კურსი დაამთავრა 1910 წელს. იმავე წელს სახელმწიფო გამოცდები ჩააბარა ქ. ბაზელში (შვეიცარია). შემდეგი რავა თვე მუშაობდა ვენის კლინიკებში; 1911 წელს დაბრუნდა რუსეთში და ექიმის ხარისხის მოსაპოვებლად გამოცდები ჩააბარა ქ. ყაზანის უნივერსიტეტში;1912 წელს დიდად განსწავლული სპეციალისტი დაბრუნდა საქართველოში და მუშაობა დაიწყო ქ. ქუთაისში ერობის ექიმად. 1914–1919 წწ. მუშაობდა ქ. თბილისში „ქალაქთა კავშირის ქირურგიულ ლაზარეთში“ პროფესორ გრიგოლ მუხაძესთან ერთად და ორდინატორად „ოლღას სახელობის საბებიო ინსტიტუტში“; 1919 წელს განაგებს რკინიგზის საავადმყოფოს სამეანო-გინეკოლოგიურ განყოფილებას, 1920 წლის სექტემბერში არჩეული იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტის გინეკოლოგიური კლინიკის უფროს ასისტენტად პროფესორ გაბრიელ ღამბარაშვილთან. ამავე დროს აქტიურად მონაწილეობდა წითელი ჯვრის ორგანიზაციაში; იყო ჟურნალ „თანამედროვე მედიცინის“ პირველი რედაქტრი. 1925 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია თემაზე — „საშვილოსნოს ფიბრომიომების ეტიოლოგიის და წამლობის საკითხებისთვის“, იმავე წელს უნივერსიტეტის მიერ სამეცნიერო მიზნით 7 თვით იყო მივლინებული გერმანიასა და საფრანგეთში მკურნალობის ახალი მეთოდების შესასწავლად. 1926 მიენიჭა პრივატ-დოცენტის წოდება; უნივერსიტეტში კითხულობდა ლექციებსდა და პარალელურად ეწეოდა პრაქტიკულ საქმიანობას. 1930 წელს აირჩიეს პროფესორად; გამოქვეყნებული ჰქონდა სამეცნიერო შრომები ქართულ, რუსულ და გერმანულ ენებზე. მისი სამეცნიერო კვლევის საგანს წარმოადგენდა საშვილოსნოს სიმსივნები და ჰიპერპლაზია, ქალის სასქესო ორგანოების ტუბერკულოზი, თამბაქოს გავლენა ქალის სასქესო სფეროზე, გინეკოლოგიური დაავადებების ოპერაციული მკურნალობის საკითხები და სხვა. 43 წლის ასაკში უეცრად გარდაიცვალა კლინიკაში მორიგი ოპერაციის წარმატებით დასრულების შემდეგ. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. საშვილოსნოს სუპრავაგინალური ამპუტაცია თუ მისი სრული ამოკვეთა მიომების და სხვა დაავადების დროს (ავტორი). - ტფილისი, 1926. - 13გვ. საშვილოსნოს ფიბრომიომების ეტიოლოგიის და წამლობის საკითხისათვის  : პათოლოგ-ანატომიური და კლინიკური გამოკვლევა (ავტორი). - ტფილისი, 1925. - 204გვ. Uber die an Perityphlitis sich anschliessendem intra- und perihepatische (ავტორი). Affectionen (ავტორი). - Basel, 1910 Einfluss der Arbeit in der Tabakindustrie auf die Geschlechtssphare der Arbeiterin. Monatsschr f.Geburtsh u.Gynak, Basel,1931; 88: 237- 247. ლობჟანიძე, თ., მგალობლიშვილი, გ., მიხეილ მგალობლიშვილი: ცხოვრება და მოღვაწეობა, თბილისი: გამომცემლობა „ნეკერი“, 2020, ISBN 978-9941-479-52-6. ბაბუნაშვილი ზ., ნოზაძე თ., მამულიშვილთა სავანე, გვ. 260, თბ., 1994. გიგინეიშვილი მ., ადამიანთა ჯანმრთელობის სამსახურში, გვ. 29-30, თბ., 1972; მიხეილ მგალობლიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ვლადიმერ მაჭავარიანი

ვლადიმერ გიორგის ძე მაჭავარიანი (დ. 6 აგვისტო, 1906, ბათუმი — გ. 6 იანვარი, 1986, თბილისი) — ქართველი ლიტერატურათმცოდნე, პუბლიცისტი. პირველდაწყებითი განათლება ხაშურის სარკინიგზო სკოლაში მიიღო, შემდეგ კი თბილისის პირველ შრომის სკოლაში სწავლობდა. სრულიად ახალგაზრდა ჩაება საზოგადოებრივ საქმიანობაში. მოგვიანებით, 1931 წელს, დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკური ფაკულტეტი, შემდეგ ასპირანტურა, მაგრამ საზოგადოებრივ საქმიანობას არ ჩამოშორებია. 1928 წელს ტუვაში ჩაატარა რევოლუციური ახალგაზრდბის ყრილობა. შემდეგ მონღოლეთშია, იქიდან გადავიდა ტიბეტში. იმავე წლის ბოლოს მოსკოვში გამოქვეყნდა მისი პირველი წიგნი „ტანა-ტუვა“. 1929 წელს იგი ბელგიაში როგორც ახალგაზრდობის კომუნისტური ინტერნაციონალიზმის აქტიური წევრი დააპატიმრეს. გათავისუფლების შემდეგ თავი შეაფარა ლუქსემბურგსა და ბერლინს. 1930 წელს დაბრუნდა სამშობლოში და მუშაობდა საქართველოს კომკავშირის ცენტრალური კომიტეტის აგიტაციის განყოფილების გამგის მოადგილედ, შემდეგ ახალგაზრდობის კომუნისტური ინტერნაციონალის ახლო აღმოსავლეთის განყოფილების გამგე იყო, პარტიის თბილისის კომიტეტის აგიტმასობრივი განყოფილების გამგე, ხელოვნების საქმეთა სამმართველოს უროსის მოადგილე, ენის, ისტორიისა და მატერიალური კულტურის ინსტიტუტის სწავლული მდივანი, დირექტორის მოადგილე, ჟურნალ „დროშის“ რედაქტორი, თბილისის ილია ჭავჭავაძის უცხო ენათა პედაგოგიური ინსტიტუტის რექტორი, საქართველოს განათლების მინისტრის პირველი მოადგილე, კინოსტუდიის დირექტორი და სხვა. ომის დაწყებისთანავე მოხალისედ წავიდა ფრონტზე, სადაც რედაქტორობდა ქართულ საფრონტო გაზეთებს. ლიტერატურული მოღვაწეობა ვლადიმერ მაჭავარიანმა 1924 წელს დაიწყო. ცნობილია მისი ნაშრომები ლიტერატური თეორიაში. მწერლის კალამს ეკუთვნის აგრეთვე საინტერესო წერილები და გამოსავლები ცნობილ ქართველ მოღვაწეებზე: კოტე მარჯანიშვილზე, შალვა დადიანზე, ანა კალანდაძეზე და სხვაზე. დაჯილდოვებული იყო შრომის წითელი დროშის ორდენითა და მედლებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 258, თბ., 1994
გიორგი მაჭავარიანი

გიორგი ალექსანდრეს ძე მაჭავარიანი (დ. 15 ივნისი, 1920, თბილისი — გ. 28 ოქტომბერი, 1993, იქვე) — ქართველი ექიმი. დაიბადა პროფესორ ალექსანდრე მაჭავარიანისა და პირველი ქართველი აგრონომი ქალის ეკატერინე ჯანდიერის ოჯახში. 1958 წელს მოიპოვა მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხი, 1976 წელს მიანიჭეს დოცენტის წოდება. იგი თითქმის ნახევარი საუკუნის მანძილზე მოღვაწეობდა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტის ქირურგიის კათედრაზე. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 257, თბ., 1994 გიორგი მაჭავარიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გივი მაჭავარიანი

გივი ირაკლის ძე მაჭავარიანი (დ. 5 დეკემბერი, 1927, თბილისი, საქართველოს სსრ — გ. 27 აგვისტო, 1968, სეგედი, უნგრეთი) — ქართველი ენათმეცნიერი და პროფესორი. 1950 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტის კავკასიურ ენათა განყოფილება, შემდეგ ასპირანტურა. უკანასკნელი 14 წელი ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 1966 წელს მიენიჭა ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხი. იგი იყო ფართო დიაპაზონის მეცნიერი. ერკვეოდა მომიჯნავე ჰუმანიტარულ დარგებშიც, მაგრამ ცენტრალური ადგილი მის სამეცნიერო-კვლევით საქმიანობაში მაინც ქართველური ენების სტრუქტურისა და ისტორიის შესწავლას ეჭირა. მის მიერ შექმნილმა ფუნდამენტურმა მონოგრაფიებმა: „სონანტთა სისტემა და აბლაუტი ქართველურ ენებში“ (თამაზ გამყრელიძესთან ერთად) და „საერთო-ქართული კონსონანტური სისტემა“, ავტორს საბოლოოდ მოუხვეჭა ქართველური ენების გამოჩენილი მკვლევარის სახელი, იგი აღიარეს ისეთმა საბჭოთა და უცხოელმა ენეთმეცნიერებმა როგორებიც იყვნენ ვიქტორ ჟირმუნსკი, ვლადისლავ ილიჩ-სვიტიჩი, ჰანს ფოგტი, ვიტტორე პიზანი, უინფრედ ლემანი, რომან იაკობსონი და სხვანი. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 256, თბ., 1994
შალვა მაყაშვილი

შალვა კონსტანტინეს ძე მაყაშვილი (დ. 11 აპრილი, 1903, თბილისი — გ. 28 ოქტომბერი, 1990, იქვე) — ქართველი მხატვარი, საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე. ქართველი პოეტი კოტე მაყაშვილის შვილი და ეკატერინე გაბაშვილის შვილიშვილი. 1923 წელს შევიდა თბილისის სამხატვრო აკადემიის ფერწერის ფაკულტეტზე, სადაც ოსტატდებოდა გიგო გაბაშვილის ხელმძღვანელობით. აკადემია დაამთავრა 1929 წელს და დაიწყო დამოუკიდებელი შემოქმედებითი საქმიანობა, გახდა მხატვართა გაერთიანების წევრი, აქტიურად ჩაება შემოქმედებით პროცესში. 50 წლის განმავლობაში მისი ნამუშევრები „მცხეთა“, „ანანური“, „სვანეთი“, „შიო-მღვიმე“, „სიონი“, „ფიტარეთი“, „ზარზმა“ და სხვა, ამშვენებდა ჩვენში მოწყობილ თითქმის ყველა გამოფენას. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 507. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 255, თბ., 1994
ქეთევან მაღალაშვილი

ქეთევან კონსტანტინეს ასული მაღალაშვილი (დ. 7 აპრილი, 1894, ქუთაისი — გ. 30 მაისი, 1973, თბილისი) — ქართველი ფერმწერი-პორტრეტისტი, საქართველოს სსრ-ის სახალხო მხატვარი (1961). მისი მეუღლე იყო დიმიტრი შევარდნაძე. საშუალო განათლება თბილისში მიიღო. 1911 წელს შევიდა სახვითი ხელოვნების წამახალისებელი კავკასიის საზოგადოების სკოლაში, სადაც მას ასწავლიდნენ მოსე თოიძე და იაკობ ნიკოლაძე. 1915 წელს სწავლა განაგრძო მოსკოვის ფერწერის, ძერწვისა და ხუროთმოძღვრების სკოლაში. აქ მისი ხელმძღვანელები იყვნენ ცნობილი მხატვრები და პედაგოგები კ. კოროვინი და ნ. კასატკინი. 1917 წელს დაბრუნდა სამშობლოში და მუშაობა დაიწყო ბიბლიოთეკარად. აქ იგი შეხვდა ცნობილ მოღვაწეს დიმიტრი შევარდნაძეს, რომლის რჩევითაც მხატვარი ქალი დაინტერესდა ქართველ მოღვაწეთა პორტრეტების შექმნით. 1923 წელს საქართველოს განათლების კომისარიატს გაგზავნილი ჰყავდა საფრანგეთში მხატვრული ხელოვნების დასახვეწად. პარიზში იგი ოსტატდება კოლაროსის აკადემიაში. 1926 წელს ქეთევენ მაღალაშვილი სამშობლოს დაუბრუნდა შემდგარ ოსტატად. იგი მუშაობას იწყებს ხელოვნების მუზეუმში, სადაც დიდი სერიოზულობითა და მაღალი პროფესიონალიზმით იღებს საქართველოს სხვადასხვა ტაძრებში ძველი ქართული ფრესკების და მოზაიკების პირებს. დაჯილდოვებული იყო შრომის წითელი დროშის და ორი „საპატიო ნიშნის“ ორდენებით და მედლებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ქარუმიძე ნ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 501. გ. კალანდია, „ქართველი მხატვრები და თბილისი“, თბ., 2014, გვ. 42 ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 251, თბ., 1994 ქეთევან მაღალაშვილის გამოფენის კატალოგი, თბილისი, 1961 ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1961. №14. გვ. 406.
მარჯანიშვილი

საკუთარი სახელი მარჯანიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი მარჯანიშვილი — ხელოვნებათმცოდნე, პოლიტიკოსი თამარ მარჯანიშვილი — სასულიერო პირი ელენე მარჯანიშვილი — მსახიობი კოტე მარჯანიშვილი — რეჟისორი კონსტანტინე მარჯანიშვილი — მათემატიკოსი ლადო მარჯანიშვილი — მეზღვაური, თეატრალური მოღვაწე მარჯანიშვილი — მეტროსადგური მარჯანიშვილის მწვერვალი ― მწვერვალი სვანეთის კავკასიონის მთავარ ქედზე