laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ვინი პუჰი (2011 წლის ფილმი)

ვინი პუჰი (ინგლ. ვინი პუჰი) — Walt Disney Animation Studios-ის 2011 წლის ამერიკული ანიმაციური ფილმი, Walt Disney Pictures-ის დისტრიბუციით. იგი ეფუძნება ალან ალექსანდრ მილნის ამავე სახელწოდების მოთხრობების სერიას და წარმოადგენს დისნეის ვინი პუჰის ფრენჩაიზის ნაწილი. იგი არის კინოთეატრებისთვის გამოშვებული „პუჰის“ მეხუთე ფილმი და დისნეის სტუდიების მიერ მილნის ამ მოთხრობების მეორე სრულმეტრაჟიანი ადაპტირება. ჯიმ კამინგზი ახმოვანებს პუჰის და ვეფხვის პერსონაჟებს, ხოლო სხვა როლებს — ტომ ოუტზი, ტომ კენი, კრეიგ ფერგიუსონი, ბად ლაკი და კრისტენ ანდერსონ-ლოპესი. სიუჟეტით, ტყის მაცხოვრებლები მიემართებიან კრისტოფერ რობინის დასახმარებლად, ხოლო პუჰი ერბძვის შიმშილს და თაფლის სურვილს. რეჟისორები არიან სტივენ ჯონ ანდერსონი და დონ ჰოლი. მილნის მოთხრობების ადაპტირებაზე მუშაობდა ბარნი მეტინსონი, პროდიუსერ პიტერ დელ ვეხოს, კლარკ სპენსერის, ჯონ ლესეტერის და კრეიგ სოსტის თანაშემწეობით. ფილმის მთხრობელია ჯონ კლიზი. ფილმი გაერთიანებულ სამეფოში 2011 წლის 15 აპრილს გამოვიდა, ხოლო 15 ივლისს - აშშ-ში. მისი წარმოება დაიწყო 2009 წელს, როდესაც ჯონ ლესეტერმა გამოაცხადა, რომ სურდათ ისეთი ფილმის შექმნა, რომელიც „თაობებს გაუძლებდა“. ფილმში ჟღერს ექვსი სიმღერა, შესრულებული კრისტენ ანდერსონ-ლოპესის და რობერტ ლოპესის მიერ, ისევე, როგორც ძმები შერმანების „Winnie the Pooh“ ვერსია, შესრულებული ზოუი დეშანელის მიერ. ფილმი ეძღვნება დენ რიდს, რომელიც მუშაობდა ფილმებზე „იმპერატორის ახალი თავგადასავალი“ და „ნახევარქათამა“ და გარდაიცვალა 2010 წლის 25 მაისს. ეს აგრეთვე არის ჰიუელ ჰაუზერის პირველი და ერთადერთი როლი კინოში. ოფიციალური საიტი „ვინი პუჰი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „ვინი პუჰი“ — ანიმაციური ფილმების მონაცემთა დიდ ბაზაში „ვინი პუჰი“ — Box Office Mojo-ზე „ვინი პუჰი“ — Rotten Tomatoes „ვინი პუჰი“ — Metacritic-ზე ↑ McCarthy, Todd (March 31, 2011). „Winnie the Pooh: Movie Review“. The Hollywood Reporter. ციტირების თარიღი: October 3, 2016. ციტატა: „It's 69 minutes long, including 10 devoted to the credits, ... arguable feature length for the program is reached by tacking on a six-minute opening cartoon, The Ballad of Nessie,...“ ↑ Winnie the Pooh. Box Office Mojo. Internet Movie Database. ციტირების თარიღი: November 14, 2011. ↑ Winnie the Pooh (2011) - Financial Information. The Numbers. ციტირების თარიღი: May 18, 2016. ↑ 4.0 4.1 Orange, Alan (November 11, 2010). „Winnie the Pooh Trailer and Photos“. MovieWeb. დაარქივებულია ორიგინალიდან — თებერვალი 15, 2011. ციტირების თარიღი: May 31, 2011. ↑ Patta, Gig (February 25, 2011). „Poster for Winnie the Pooh Animated Movie“. Latino Review. ციტირების თარიღი: May 31, 2011. ↑ Launching Films. UK Film Distributors' Association. დაარქივებულია ორიგინალიდან — ნოემბერი 19, 2010. ციტირების თარიღი: November 13, 2010. ↑ Brown, Mark (September 10, 2009). „Disney Brings Back Winnie the Pooh“. Guardian. ციტირების თარიღი: May 31, 2011. ↑ Walt Disney Pictures (March 31, 2011). „Zooey Deschanel Performs Three Songs for Winnie the Pooh Read more: Zooey Deschanel Performs Three Songs for Winnie the Pooh“. ComingSoon.net. დაარქივებულია ორიგინალიდან — აგვისტო 26, 2011. ციტირების თარიღი: September 6, 2011.
ომაჟი

ომაჟი (ფრანგ. hommage, ფრანგ. homme (ლათ. homo) — ადამიანი, „ვასალის“ მნიშვნელობით) — ერთ ერთი ცერემონია (ჰქონდა სიმბოლური მნიშვნელობა), რომელიც ტარდებოდა ვასალური ხელშეკრულების დადების დროს შუა საუკუნეების დასავლეთ ევროპაში. ომაჟი იმაში მდგომარეობდა რომ, მომავალი ვასალი უიარაღო და თავდაუბურავი ეშვებოდა ერთ მუხლზე (ორ მუხლზე იჩოქებოდნენ მხოლოდ მონები და ყმები), შეეურთებულ ხელის გულებს დებდა სუზერენის ხელებში და სთხოვდა მიეღო ის ვასალად. სუზერენი იყვანდა, და გადაკოცნიდნენ ერთმანეთს. VIII საუკუნიდან ომაჟთან ერთად დებდნენ ერთგულების ფიცს — ფუას. XI საუკუნემდე სენიორსა და ვასალს შორის ომაჟისა და ფუას დადების შედეგად წარმოიქმნილი ურთიერთობა უპირატესად პირად ხასიათს ატარებდა, შედეგად ომაჟი და ფუას თან ახლდა, როგორც წესი ინვესტიტურა — მიწის ფეოდის (ლენის) გადაცემა სენიორიდან ვასალზე. კომენდაცია ომაჟი — უცხო სიტყვათა ლექსიკონი
ხევი

საკუთარი სახელი ხევი შეიძლება აღნიშნავდეს: ხევი — ქართული ისტორიულ-გეოგრაფიული და ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული; ხევი — მხარე აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანეთში; ხევი — ღრმა ხეობა; ხევი — სოფელი ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში; ხევი — სოფელი ჩოხატაურის მუნიციპალიტეტში.
ბევერლი ჰილზი, 90210

ბევერლი ჰილზი, 90210 (ინგლ. Beverly Hills, 90210) — ამერიკული ტელესერიალი და თინეიჯერული დრამა, აარონ სპელინგის პროდიუსერობით. მისი პრემიერა გაიმართა 1990 წლის 4 ოქტომბერს. იგი შედგება 10 სეზონისგან. შოუ საკმაოდ დიდი პოპულარობით სარგებლობდა მთელ მსოფლიოში, წარმოადგენდა რა თინეიჯერული დრამის ჟანრის ერთ-ერთ პირველ ნიმუშს. სერიალი მოგვითხრობს ტყუპი უოლშების (ბრენდასა და ბრენდონის) ისტორიას, რომლებიც ცივი მინესოტიდან კალიფორნიაში გადადიან საცხოვრებლად. ახალი სახლი, ახალი სკოლა, ახალი მეგობრები და უამრავი პრობლემა ჩნდება. 90210 მოიცავდა ალკოჰოლიზმის, სუიციზმის, ძალადობის, ჰომოსექსუალთა უფლებების, ანტისემიტიზმის, ნარკომანიისა და სხვა საზოგადოებრივ პრობლემებს. შოუს პოპულარობამ პიკს მიაღწია 1991 წლის ზაფხულში, როდესაც ტელეკომპანია ’ფოქსის’ ეთერში გადიოდა ე,წ. ’ზაფხულის სეზონი’. შოუს საწყის სამსახიობო ფლოტს შეადგენდნენ: ჯეისონ პრისლი, შენონ დოერთი, ჯენი გართი, იან ზერინგი, გაბრიელა კარტერისი, ლუკ პერი, ბრაიან ოსტინ გრინი და ტორი სპელინგი. სერიალი 1990-იანების სატელევიზიო სიმბოლოდ იქცა, ხოლო შოუს ვარსკვლავები. ჯეისონ პრისლი და განსაკუთრებით ლუკ პერი თინეიჯერთა კუმირები გახდნენ. სწორედ შოუს ასეთმა პოპულარობამ განაპირობა ის ფაქტი, რომ გადაწყდა მისი გადამუშავებული ვერსიას გადაღება, სადაც პრაქტიკულად 10 წლიანი ლოდინის შემდეგ შენონ დოერთი, ჯენი გართი და ტორი სპელინგი დაბრუნდნენ. ბევერლი ჰილზი, 90210 საიტზე SOAPnet.com Beverly Hills, 90210 საიტზე TV.com „ბევერლი ჰილზი, 90210“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) 90210-ს ადგილები
ტშინეცის კულტურა

ტშინეცის კულტურა — ბრინჯაოს ხანის არქეოლოგიური კულტურა (XV—XII სს. ძვ. წ.ა.). გავრცელებულია პოლონეთის, უკრაინის, ბელარუსის, და რუსეთის ტერიტორიაზე. სახელწოდება მიიღო ტშცინცის (Trzciniec) ლუბლინის სავოევოდო (პოლონეთი) დასახლების ნაშთების მიხედვით. გენეტიკურად კავშირშია საბრძოლო ნაჯახების კულტურასთან. შემდგომში ის შევიდა, როგორც შემადგენელი ნაწილი ლუჟიცის და ბელოგრუდის (რომლებიც სავარაუდოდ ლაპარაკობდნენ პალეობალკანურ ენებზე) და მილოგრადის კულტურებში, ასევე გავლენა იქონია (ლებედოვსკი კულტურის საშუალებით) იუხნოვის კულტურაზე]]. რიბაკოვის აზრით, ტშცინეცკის კულტურა იყო «წინასლავური» კულტურა, ანუ წარმომადგენლები უკვე ლაპარაკობდნენ სლავურ ენებზე და იყვნენ სლავების წინაპრები. დასახლებები — დაუცველი, გამაგრების გარეშე. საცხოვრებელი — მიწურები და მცირე მიწის ზედა ნაგებობები. სამაროვნები ყორღანიანი და მის გარეშეც, დასაფლავება - ნეშთი მწოლიარეა. ნაპოვნია: სხვადასხვანაირი კერამიკული ნაკეთობები, კაჟისა და ქვის იარაღები, ძვლებისა და ბრინჟაოს ნაკეთობები. ტომების ძირითადი საქმიანობა იყო — მეცხოველეობა და მიწათმოქმედება. საზოგადოებრივი წყობა — გვაროვნული. დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია ბერეზანსკაია ს. ს., ბრინჯაოს ხანის შუა პერიოდი ჩრდილოეთ უკრაინაში, კ., 1972 Gardawski A., Plemiona kultury trzcinieckiei w Polske, «Materialy starozytne», Warszawa, 1959, t. 5, s. 7—189. ↑ სტეციუკი ვ. აღმოსავლეთ ევროპის წინაისტორიული ეთნოგენეტიკური პროცესების კვლევები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-02-29. ციტირების თარიღი: 2011-01-20.
ხევი (ერთეული)

ხევი — უძველესი ქართული ისტორიულ-გეოგრაფიული და ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. დამოწმებულია ე. წ. "აშხარაცუიცში" (სომხეთის "გეოგრაფიაში"), რომლის ცნობები საქართველოს შესახებ IV-V საუკუნეებზე უგვიანესი არ უნდა იყოს. ქართულ წყაროებში პირველად VI საუკუნეში მოიხსენიება ("ევსტათი მცხეთელის მარტვილობა"). წყაროების მიხედვით, ხევი ყოფილა როგორც დასავლეთ (ზემო იმერეთი, რაჭა, სვანეთი), ისე მთელ აღმოსავლეთ საქართველოში (ძველი "ქართლის სამეფოს" ტერიტორია). უკანასკნელ ხანამდე ხევის წარმოქმნას მხოლოდ საქართველოს რელიეფის სპეციფიურობას უკავშირებდნენ (ჟ. სენ-მარტენი, ივ. ჯავახიშვილი). "ხევი", როგორც ისტორიულ-გეოგრაფიული ცნება, სოციალური მოვლენაა. სულხან-საბა ორბელიანი აღნიშნავდა, რომ ტერმინი „ხეობა“ გულისხმობს „ერთს წყალზედ მრავალ მოსახლეს“. "ხევის", როგორც სოციალურ-ეკონომიკური და ტერიტორიული ერთობის ინტერპრეტაცია ნ. ბერძენიშვილს ეკუთვნის. მისი თვალსაზრისით, ხევი არის სოციალური ერთობა, შექმნილი ერთიან საირიგაციო სისტემაზე დამყარებული ეკონომიკის საფუძველზე. მაგრამ თუ ბარში ხევის, როგორც სოციალური უჯრედის, წარმოქმნისათვის გადამწყვეტი შეიძლება ირიგაცია ყოფილიყო, მთაში ძირითადი იყო ფიზიკურ-გეოგრაფიული ფაქტორი, საერთო საძოვრები, გზები და სხვა. მეორე მხრივ, ესა თუ ის ხევი ხშირად ეთნიკურ-ეთნოგრაფიული თავისებურებასაც გულისხმობს.ხევი პირველყოფილ-თემური წყობილების დროს წარმოიქმნა, ეს პროცესი გვაროვნული საზოგადოების რღვევის პარალელური მოვლენა უნდა ყოფილიყო. გვიანდელი ბრინჯაოსა და ადრინდელი რკინის ხანაში (ძვ. წ. II ათასწლეულის II ნახევრიდან) საქართველოს მთელი ტერიტორია დიდ-პატარა ხევებად იყო დანაწილებული. სოციალური დიფერენციის შემდგომი გაღრმავების და კლასობრივი ურთიერთობის ჩამოყალიბების პროცესი ამიერიდან ხევში მიმდინარეობდა და საბოლოოდ ქართლის (იბერიის) სამეფო ამგვარ ხევთა შერწყმა გაერთიანების შედეგად წარმოიქმნა ქართლის ხევის ჰეგემონობით. ადრინდელი კლასობრივი და ადრინდელი ფეოდალური ურთიერთობის პერიოდში ხევი იყო სახელმწიფოს ძირითადი სოციალურ-ეკონომიკური სტრუქტურული ელემენტი, ხოლო "ქართლის სამეფო" - "ჴევთა ქართლისათა" კრებული. განვითარებული ფეოდალური ურთიერთობის ხანაში ხევი ბარის საქართველოში გადმონაშთის სახით კიდევ არსებობდა, ხოლო მთაში, სადაც ადრინდელი ფეოდალური ურთიერთობა დიდხანს შემორჩა, ხევი როგორც საზოგადოების ძირითადი სტრუქტურული ელემენტი, კვლავ დამახასიათებელი იყო (ხევი, ფშავის ხევი და სხვა). დღეს იგი ტოპონიმის სახითაა მხოლოდ შემორჩენილი. ბერძენიშვილი ნ., საქართველოს ისტორიის საკითხები, წგნ. 1, თბ., 1964; მისივე, წგნ. 8, თბ., 1975; მუსხელიშვილი დ., საქართველოს ისტორიული გეოგრაფიის საკითხები ნ. ბერძენიშვილის შრომებში, «მაცნე», 1965; მისივე, საქართველოს ისტორიული გეოგრაფიის ძირითადი საკითხები, ნაწ. 1, თბ., 1977; მუსხელიშვილი დ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 451.
გნეზნო

გნეზნო (პოლ. Gniezno, გერმ. Gnesen) — ქალაქი პოლონეთში, შედის ველიკოპოლსკის სავოევოდოს, გნეზნოს პოვიატში. აქვს საქალაქო გმინის სტატუსი. ფართობი 49 კმ². მოსახლეობა შეადგენს 70 083 ადამიანს (2006 წელი). რკინიგზის კვანძი. ქალაქში არის სამკერვალო, კვებისა და ტყავის საწარმოები. გნეზნო წარმოადგენს ქვეყნის ერთ-ერთ ყველაზე ძველ ქალაქს, მისი დაარსებას მიაკუთვნებენ VIII ს-ის ბოლოს. აქ არქეოლოგიური გათხრები მიმდინარეობა 1936 წლიდან. აღმოჩენილ იქნა VIII-XIII საუკუნეების კულტურული შრეები, ხისა და მიწის გამაგრებებით, ღუმელებიანი მორების სახლებით, სახელოსნოებითა და სამეურნეო ნაგებობებით. მიღებულია დიდი მატერიალური მასალა ძველი პოლონეთის კულტურის ისტორიის, ხელოსნობის და ვაჭრობის შესახებ. X საუკუნის გნეზნო იყო ძველი პოლონეთის სახელმწიფოს დედაქალაქი, ეგრეთ წოდებული პიასტის გზის მთავარი ცენტრი, რომელიც აერთიანებდა, ადგილებს რომლებიც დაკავშირებულნი იყვნენ ძველი პოლონური სახელმწიფოს შექმნაში. აქ დაიწყო სლავური ტომების გაერთიანების პროცესი, რომელიც დაამთავრა მთავარმა მიეშკო I — პირველმა უტყუარმა პოლონეთის მმართველმა, პიასტების დინასტიის დამაარსებელმა. მან ასევე შემოიღო ქრისტიანობა პოლონეთში; პირველი პოლონური საარქიეპისკოპოსო იყო სწორედ გნეზნოში. იმ დროს ქალაქი იყო მსხვილი სახელოსნო ცენტრი და აწარმოებდა ფართო ვაჭრობას არაბულ აღმოსავლეთთად, ჰქონდა მუდმივი სავაჭრო ურთიერთობები კიევის რუსეთთან. 1000წლიდან გნეზნო — არქისაეპისკოპოსოს საკათედრო ქალაქია, პოლონეთის მეფეების კორონაციის ადგილი (XIV საუკუნემდე). 1000 წ. გნეზნოში გაიმართა ბოლესლავ I მამაცისა და იმპერატორ ოტონ III-ის შეხვედრა, სადაც გადაწყვეტილ იქნა ახალი დამოუკიდებელი სახელმწიფოს საკითხი, რის შედეგადაც ბოლესლავმა მიიღო მეფის ტიტული. ქალაქ გნეზნო მჭიდროდაა დაკავშირებული წმ. ვოიცეხთან (ადალბერტი) - ეპისკოპოსთან, მისიონერთან და წამებულთან, რომელიც წარმოადგენს ქალაქის მფარველს. 1793 წლიდან გნეზნო შედის პრუსიის შემადგენლობაში (1807–1815 პერიოდის გარდა, როდესაც ეკუთვნოდა ვარშავის ჰერცოგს). 1918 წლიდან შედის პოლონეთის შემადგენლობაში. გოტიკური კასტიოლი (ტაძარი)— ქალწული მარიას სახელობის (დაახლოებით 1342–1415); დორომანის კასტიოლისაგან X ს. და რომანული კასტიოლისაგან XI ს. შემორჩენილია იატაკის კერამიკული ფილები, 1038 წლამდე, და ცნობილი «გნეზნოს ჭიშკარი», ბრინჯაო, მიახლოებით 1170; გოტიკური, რენესანსული და ბაროკოს კაპელები და სამარის ქვები, მათ შორის ზ. ოლესნიცკის საფლავის ქვა, მარმარილო, 1495, მოქანდაკე ფაიტ შტოსი); წმინდა იანა (XIV ს., ფრესკები 1340—60); ფრანცისკანული კასტიოლი და მონასტერი (XIII ს., გადაკეთებულია XVII—XVIII სს.).  რუსეთი სერგიევ-პოსადი (2007 წლიდან) გნეზნოს ჭიშკარი ტაძარი გნეზნოს არქისაკათედრო კასტიოლი (ტაძარი) Gniezno w zaraniu dziejów w świetle wykopalisk, red. J. Kostrzewskiego, Poznań, 1939; Hensel W., Najdawniejsze stolice Polski. Gniezno. Kruszwica. Poznań, Warszawa, 1960. ქალაქის ოფიციალური საიტი გნეზნო - ევგენი კრუშელნიცკის გზის მკვლევარი
უკანასკნელი იმპერატორი

უკანასკნელი იმპერატორი (ინგლ. The last Emperor) — ბიოგრაფიული დრამა რომელიც მოგვითხრობს ჩინეთის უკანასკნელი იმპერატორის, პუის ისტორიას. სცენარის ავტორი და მთავარი რეჟისორია ბერნარდო ბერტოლუჩი, ხოლო პროდიუსერი ჯერემი ტომასი. ფილმი ეკრანებზე გამოვიდა 1987 წელს. ფილმში. ფილმის რეჟისორების თხოვნით პირველად ისტორიაში გადაღებები მიმდინარეობდა აკრძალულ ქალაქში. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. 1908 წელს პუი მილიარდიანი ჩინეთის იმპერატორი გახდა. მას იმპერატორად კურთხევისას ბედნიერების ათი ათასი წელი უსურვეს. იმპერატორს ყველა აღმერთებდა და ყველა სურვილს უსრულებდა, მას ერთადერთი აკრძალვა ჰქონდა, არ უნდა დაეტოვებინა სასახლე - აკრძალული ქალაქი. მაგრამ დროის ცვალებადობასთან ერთად პუის სამყარო დაინგრა. ჯონ ლონი - პუ ი ჯოან ჩენი - ვანრონგი პიტერ ო'ტული - რეჯინალდ ჯონსტონი ვიქტორ ვონგი - ჩენ ბაო ჩენი დენის დანი - დიდი ლი ოსკარი საუკეთესო სურათი საუკეთესო რეჟისორი: ბერნარდო ბერტოლუჩი საუკეთესო ადაპტირებული სცენარი: მარკ პეპლო, ბერნარდო ბერტოლუჩი საუკეთესო ოპერატურა: ვიტორიო სტორარო საუკეთესო მონტაჟი: გაბრიელა კრისტიანი საუკეთესო კოსტუმების დიზაინი: ჯეიმზ ეიჩსონი საუკეთესო მხატვრული გაფორმება: ფერნანდო სკარფიოტი, ბრუნო სეზარი, ოსვალდო დესიდერი საუკეთესო მუსიკა: რიუიკი საკამოტო, დევიდ ბირნი, ჩონგ სუ საუკეთესო ხმა: ბილ როუვი, ივან შეროკი ოქროს გლობუსი საუკეთესო რეჟისორი: ბერნარდო ბერტოლუჩი საუკეთესო სცენარი: ბერნარდო ბერტოლუჩი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: უკანასკნელი იმპერატორი „უკანასკნელი იმპერატორი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „უკანასკნელი იმპერატორი“ — Rotten Tomatoes „უკანასკნელი იმპერატორი“ — Allmovie-ზე
ზემო ნაგვაზავო

ზემო ნაგვაზავო — სოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის მარტვილის მუნიციპალიტეტში, ნაგვაზავოს თემი (სოფლები: ზემო ნაგვაზავო, ქვემო ნაგვაზავო, ლეკვანტალიე). მდებარეობს ოდიშის ვაკეზე, მდინარე ცხენისწყლის მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 140 მეტრზე. მარტვილიდან 6 კმ. ძველი სახელია ნაგვაზუ. სოფელში მდგარა წმინდა გიორგის სახელობის ორი ეკლესია, ერთი სოფლის სასაფლაოზე, ხოლო მეორე სოფელში მცხოვრები კუდავების უბანში. არცერთი ეკლესიის კვალი დღეს არ არის, თუმცა გადმოცემით ცნობილია, რომ ერთ-ერთი სალოცავი კომუნისტებს დაუნგრევიათ XX საუკუნის 30-იან წლებში. ზემო ნაგვაზავოში მდებარეობს სკოლა, რომელიც დაახლოებით 50 წლისაა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 767 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ბაიხო

ბაიხო — ნასოფლარი კახეთში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს სოფელ ოჟიოდან ჩრდილოეთით 2,5 კმ-ზე. ნასოფლარზე მდებარეობს VII საუკუნის II ნახევრის ბაიხოს სამების ეკლესია. ბაიხოს ეკლესიის სურათი[მკვდარი ბმული] საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 133.
სენაკის პირველი სკოლა

სენაკის პირველი სკოლა — სკოლა საქართველოში, ქალაქ სენაკში. დაარსდა 1923 წელს. სკოლის მშენებლობა 1923 წელს დასრულდა და მხოლოდ ერთ სართულიანი იყო. ამ ისტორიულ ნაგებობაში დღეს დაწყებითი კლასების ოთახებია განლაგებული. აღსანიშნავია, რომ ცნობილმა ქართველმა ფალავანმა ნესტორ ესებუამ 1919 წელს ჭიდაობიდან აღებული ფულიდან 400 მანეთი შესწირა სენაკის სკოლის მშენებლობას. მისი რეკონსტრუქცია რამდენიმეჯერ მოხდა, ამჟამად სკოლას ოთხი სართული აქვს, სპორტულ დარბაზთან და დაწყებით სასწავლებელთან ერთად. 2008 წელს სკოლას შემოუერთდა მეორე სექტორი ყოფილი მე-4 სკოლა, რამაც შენობის ფართობი და მოსწავლეთა ოდენობა კიდევ უფრო გაზარდა. სკოლაში ამჟამად 100 მასწავლებელი ასწავლის. მოსწავლეთა რაოდენობა კი 1133-ს აღწევს. პირველმა სკოლამ 2011 წელს ჩატარებულ ეროვნული სასწავლო ოლიმპიადის მეორე ტურს უმასპინძლა. პირველი საჯარო სკოლის საიტი
ცხრაკარა

ცხრაკარა — ქართულ ხუროთმოძღვრებაში გავრცელებული ტერმინი. ცხრაკარას უწოდებენ ამა თუ იმ ხუროთმოძღვრულ კომპლექსს ან ნაგებობას. ამ სახელწოდებით ცნობილია ზემო ალვანის სასახლის კომპლექსი, მატნის სამონასტრო კომპლექსი. ცხრაკარა ეწოდება გორის ციხის ერთ-ერთ მონაკვეთსაც. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 258.
რეინალდო ბინიონე

რეინალდო ბინიონე (ესპ. Reynaldo Benito Bignone; დ. 21 იანვარი, 1928, ბუენოს-აირესი, არგენტინა — გ. 7 მარტი, 2018, იქვე) — არგენტინელი პოლიტიკოსი. არგენტინის პრეზიდენტი 1982–1983 წლებში. თანამდებობა ეკავა 1982 წლის 1 ივლისიდან, 1983 წლის 9 დეკემბრამდე. 2011 წლის 15 აპრილს კაცობრიობის წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაულის გამო სამუდამო პატიმრობა შეუფარდეს. 1953 წლის 8 იანვარს დაქორწინდა ნილდა რაკელ ბელენზე (20 ივლისი 1928 – 13 მარტი 2013). რეინალდო ბინიონე გულის შეტევით გარდაიცვალა 2018 წლის 7 მარტს ბუენოს-აირესში 90 წლის ასაკში. არგენტინის პრეზიდენტების სია ↑ უკანასკნელ არგენტინელ დიქტატორს სამუდამო პატიმრობა შეუფარდეს ↑ http://www.genealogiafamiliar.net/getperson.php?personID=I8640&tree=BVCZ ↑ https://m.dateas.com/es/obituario/bignone-nilda-raquel-belen-de-quela-600230 ↑ Murió Reynaldo Bignone, el último presidente de la dictadura Spanish. Infobae (March 7, 2018). ციტირების თარიღი: March 2, 2018.
ზარუბინეცის კულტურა

ზარუბინეცის კულტურა — რკინის ხანის არქეოლოგიური კულტურა (ძვ. წ. III ს. — ახ. წ. III საუკუნე), გავრცელებულია დასავლეთ და ცენტრალური უკრაინის, სამხრეთ ბელარუსის და დასავლეთ რუსეთის ტერიტორიებზე. აღმოჩენილია 1899 წ. არქეოლოგ ბიკენტი ხვოიკის მიერ და ეწოდა კიევის ოლქში მდებარე ამავე სახელწოდების სოფლის პატივსაცემად. კულტურია გავრცელების არეალი მოიცავს პიატსკის პოლესიეს, ზედა და შუა დნეპრისპირეთს. ზარუბინეცის კულტურის ფორმირებაზე ძლიერი გავლენა იქონიეს ლატენის კულტურის კელტებმა. გენეტიკურად დაკავშირებულია პშევორის კულტურასთან, დასძლია ავტოქტონური მილოგრადის კულტურა. შეიცვალა ჩერნიახოვის და მონათესავე კიევის კულტურით. არეალის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, ადგილობრივი ბალტების მოსახლეობასთან ურთიერთქმედების შედეგად, წარმოიქმნება მოშინსკის კულტურა, ასევე შენარჩუნდა ლოკალური ვარიანტიც კოლოჩინსკის კულტურის სახით. ერთ ერთი რუსი წამყვანი არქეოლოგი გ. ლებედევი ფიქრობს: «სწორედ ზარუბინეცის კულტურის გაჩენით... იწყება ყველა ის გარდაქმნები ტყის ზონაში, რომლებმაც შემდეგ გამოიწვია პრაღის ტიპის კულტურების (ანუ სლავური, ვ.ე.)». ბელარუსის ტერიტორიაზე გამოყოფენ ამ კულტურის ორ სახესხვაობას — პოლესიის და ზემოდვინის ჯგუფებს. პ. ნ. ტრეტიაკოვი, ვ. ვ. სედოვი, ვ. ვ. ხვოიკო, ბ. ა. რიბაკოვი თვლიან ამ კულტურას ადრესლავურ კულტურად, ვენედების კულტურად (ვ. პ. კობიჩევი, კ. ლ. ეგოროვი, მ.ბ. შჩუკინი, დ.ა. მაჩინსკი, ა.მ. ობლომოვსკი, რ.ვ. ტერპილოვსკი, დ.ნ. კოზაკი). ნაძერწი კერამიკა - სამეთუნეო წრის გამოყენების გარეშე, რომელიც ცნობილი იყო მათი დასავლელი მეზობლებისთვის - ლატენის კულტურის კელტებისათვის. სამაროვნებში არის ბრინჯაოს ფიბულები. მოსახლეობა ეწეოდა მიწათმოქმედებას, მეცხოველეობას და ნადირობას. განვითარებული იყო მჭედლობა. ი.პ. რუსანოვა, VI-IX სს. სლავური სიძველეები დნეპრსა და დასავლეთ ბუგს შორის, მ., 1973 ვ.ე. ერემენკო, "კელტური ვუალი" და ზარუბინეცის კულტურა. ეთნოპოლიტიკური რეკონსტრუქციის პროცესების ცდა III-I სს. ძვ. წ.ა. ცენტრალურ და აღმოსავლეთ ევროპაში., სპბ, 1997 ი. ბორკოვსკი, Staroslovanská keramika ve Strědni Evropě, Praha, 1940 სლავების ფორმირების დრო და ადგილის საკითხი მ. გიმბუტასი სლავები კალუჟის რეგიონის არქეოლოგია დაარქივებული 2009-01-30 საიტზე Wayback Machine. პ.ნ. ტრეტიაკოვი, დნეპრის სლავები და ბალტები ახალი ერის დასაწყისში დაარქივებული 2016-09-08 საიტზე Wayback Machine. ↑ პ.ნ. ტრეტიაკოვი, ძველრუსული ხალხების სათავეებთან. მია, 1970(179), (სლავები და ბალტები დნეპრთან ახალი ერის დასაწყისში - ფ.27-43). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-09-08. ციტირების თარიღი: 2011-01-20. ↑ 2.0 2.1 კ.ლ. ეგოროვი, კიევის რუსეთის განათლება ↑ ვ.ვ. სედოვი, გოლიადი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-11-29. ციტირების თარიღი: 2011-01-20. ↑ გ.ლებედევი დავბრუნდეთ სათავეებთან[მკვდარი ბმული] ↑ პ.ნ. ტრეტიაკოვი ზემო პოდნეპროვიის ზარუბინეცის ტომების განსახლება. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-04. ციტირების თარიღი: 2011-01-20. ↑ ადრე სლავების წარმოშობა და ისტორია ↑ მ.ი. ჟიხი ადრეულ შუა საუკუნეებში ხორვატების წარმოშობა და განსახლება ↑ ბ.ა. რიბაკოვი ძველი რუსეთის წარმართობა ↑ ვ.პ. კობიჩევი, სლავების ძველი სამშობლოს ძიებაში
სკირები

სკირები (Skiren, Sciren) — გერმანული ტომი, რომლებიც მიეკუთვნებოდნენ გუთების ჯგუფს და თავდაპირველად ცხოვრობდნენ ბალტიის ზღვის ნაპირზე და ვისლას სანაპიროზე კარპატების ჩრდილოეთით; შეუერთდნენ რუგებს და გერულებს, ისინი II ასწლეულს ძვ. წ.ა. შავი ზღვისაკენ დაიძრნენ; მიახლოებით 454 წ. ისინი გამოჩნდნენ შუა დუნაიზე და ეხლანდელ მორავიაში. როგორც დამოუკიდებელი ტომი, სკირები განადგურდა ოსტგოტებთან ბრძოლაში 457—471 წწ.; მათი კვალი დაიკარგა რუგებსა და სვევავებს ან ოდოაკრის მიერ რომაელ დაქირავებულებს შორის. ↑ ვ.ვ. სედოვი ცნობები ადრე სლავებზე ძველ წერილობით წყაროებში. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-09-25. ციტირების თარიღი: 2011-01-20.
პარაცენტეზი

პარაცენტეზი – (ბერძ. parakentesis – გვერდიდან ჩხვლეტა) ორგანიზმის რაიმე ღრუს პუნქციაა, რომლის საშულებითაც მისგან პათოლოგიური შიგთავსი ამოაქვთ. პარაცენტეზს ყველაზე ხშირად მუცლის ღრუსა და გულმკერდის ღრუში აკეთბენ. პარაცენტეზი უსაფრთხო მანიპულაციაა, თუმცა ინფექციის განვითარების ძალიან მცირე რისკებიც არსებობს , რომელიც შესაძლოა გადაჭარბებულმა სისხლდენამ და პერფორაციამ გამოიწვიოს. ულტრაბგერის აპარატის მეთვალყურეობის ქვეშ ეს რისკები მინიმუმამდეა დაყვანილი. პარაცენტეზის პროცედურა ხშირად ექიმის კაბინეტში ან კლინიკაში ტარდება და პროცედურა საერთოდ არ არის მტკივნეული. სამედიცინო ენციკლოპედიური განმარტებითი ლექსიკონი ავტორები: ლალი დათეშიძე, არჩილ შენგელია.
სკალპელი

სკალპელი — ბასრი, ქსოვილთა გასაკვეთი ქირურგიული ინსტრუმენტი, რომელსაც ერთი ბოლო აქვს ალესილი. განასხვავებენ ზოგადქირურგიულ და სპეციალურ (ოფთალმოლოგიური, ნეიროქირურგიული და სხვ.) სკალპელებს. სკალპელი შედგება ორი ძირითად ნაწილისაგან: ტარისა და პირირისაგან. იგი შეიძლება იყოს მთლიანი, ან ჰქონდეს მოსახსნელი პირი. ამ უკანასკნელზე განასხვავებენ ბასრ ნაწილს, ზურგს და მუცელს. პირის ფორმა ვარიაბელურია, ზომა მერყეობს 30 მმ-დან – 50 მმ-მდე. სამედიცინო ინტერნეტ-ქსელი www.medgeo.net
ლუგიერები

ლუგიერები (ლიგიერები) — ძველი ტომი, რომელიც იღებდა აქტიურ მონაწილეობას რომაელებთან ბრძოლაში ახალი წელთაღრიცხვის დასაწყისში. ცხოვრობდნენ თანამედროვე პოლონეთის ტერიტორიაზე ვისლა-ოდერის შუამდინარეთში. ასოცირდებიან პშევორის კულტურის მატარებლებთან. გერმონდურებთან ერთად ეხმარებოდნენ კვადებს რომაელების განდევნაში; დომიციანის დროს, 84 წელს, დაიქვემდებარეს კვადები. III ს ლუგიერები ჩაიკარგნენ ერების დიდი გადასახლების დროს და გუთებს შეერწყნენ. ერთ-ერთი ვერსიის მიხედვით, ლუგიერები იყვნენ გერმანული ტომი. სხვა ვერსიით ისინი იყვნენ კელტური წარმოშობის ტომი და შესაძლებელია ეთნონიმი "ლუგიერი" ნიშნავდა "ნათელ ადამიანს" ან წარმოიშვა კელტების ღმერთის ლუგის სახელიდან. მესამე ვერსია, რომ ლუგიერები — რომანიზირებული სახელწოდებაა ლუჟიცელების, პოლაბური სლავების ერთ-ერთი ტომი. ლუგიერების სლავური წარმოშობას ადასტურებს სლავური სიტყვა "луг", ან "łęg" (პოლ. ტყის ჭაობი; ადგილი ნაპირთან). სილეზიის ეტიმოლოგიასთან შედარებით - "ślęgi", ლუჟიცა, ასევე სლავების ეტიმოლოგიასთან *"slav-" - "დინება, სველი" და სერბულხორვატული "slaviti" - "ღვინის წყლით გაზავება". დღეს მეცნიერების უმრავლესობა, არქეოლოგიაზე დაყრდნობით, თვლიან რომ ლუგიერები იყვნენ სხვადასხვა ეთნიკური წარმოშობის ტომების კონფედერაციის შემადგენელი ნაწილი. ბროკჰაუზისა და ეფრონის ენციკლოპედიური ლექსიკონი (1890—1907) Stanisław Rospond, Polszczyzna Śląska, 1970, str.11-12
სერო-ბაიო

სერო-ბაიო — ვულკანური კომპლექსი არგენტინა-ჩილეს ჩრდილოეთ საზღვართან. მიიჩნევა ვულკანურად აქტიურ ზონად, რომელიც დროდადრო იძინებს. ძირითადი ვულკანური ნაწილი მდებარეობს არგენტინაში, კატამარკის პროვინციაში. კომპლექსის ყველაზე მაღალი მწვერვალი ზღვის დონიდან 5 401 მეტრზე მდებარეობს. არგენტინის ვულკანების სია ჩილეს ვულკანების სია სამხრეთ ამერიკის ძირითადი ვულკანების სია და ფოტოები დაარქივებული 2006-11-24 საიტზე Wayback Machine. . სამხრეთის 27-ე პარალელზე მდებარე ვულკანების რუკა დაარქივებული 2007-01-12 საიტზე Wayback Machine. .