laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მარკო ამელია

მარკო ამელია (იტალ. Marco Amelia; დ. 2 აპრილი 1982) — იტალიელი ფეხბურთელი, მეკარე. წარსულში იტალიის ნაკრების წევრი და 2006 წლის მსოფლიოს, 2008 წლის ევროპის ჩემპიონატის და 2009 წლის კონფედერაციის თასის მონაწილე. 2018 წლის ივლისიდან იტალიის სერია D-ს მონაწილე საფეხბურთო კლუბ „ლუპა რომას“ (იტალ. Lupa Roma F.C.) მთავარი მწვრთნელია. კარიერა დაიწყო იტალიურ კლუბ „ლივორნოში“, სადაც გაატარა კარიერის უმეტესი ნაწილი. მოგვიანებით თამაშობდა რამდენიმე იტალიურ კლუბში, მათ შორის „პალერმოში“, „ჯენოასა“ და „მილანში“, აგრეთვე ინგლისურ კლუბ „ჩელსიში. ამელიას დებიუტი იტალიის ეროვნულ ნაკრებში შედგა 2005 წლის 16 ნოემბერს, კოტ-დ’ივუარის წინააღმდეგ ამხანაგურ მატჩში, ჟენევაში. მას შემდეგ იქცა მარჩელო ლიპის შემადგენლობის მუდმივ წევრად. 2006 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე ჯანლუიჯი ბუფონისა და ანჯელო პერუცის შემდეგ გამოძახებული იქნა მესამე მეკარედ. მიუხედავად ამისა, ამელიას, ჩემპიონატის არცერთ მატჩში არ მიუღია მონაწილეობა. 2009 წელს დაასრულა სანაკრებო კარიერა. რომა სერია A: 2000–01 ლივორნო სერია C1: 2001–02 მილანი სერია A: 2010–11 იტალიის საფეხბურთო სუპერთასი: 2011 იტალია მსოფლიო ჩემპიონატი: 2006 იტალია 21 წლ. ევროპის 21 წლამდელთა საფეხბურთო ჩემპიონატი: 2004 იტალიის ოლიმპიური ნაკრები ოლიმპიადის ბრინჯაოს მედალი: 2004 შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „მარკო ამელია“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი დაარქივებულია 2010-06-12 პროფილი საიტზე Assocalciatori.it (იტალიური) International caps დაარქივებული 2012-08-13 საიტზე Wayback Machine. საიტზე FIGC.com (იტალიური) ↑ 1.0 1.1 Premier League Player Profile Marco Amelia. Barclays Premier League (2016). ციტირების თარიღი: 4 თებერვალი, 2016[მკვდარი ბმული] ↑ 2.0 2.1 Marco Amelia - Europei 2008 Italian. La Repubblica. ციტირების თარიღი: 18 ივლისი, 2017. ↑ Diana firma la rimonta dell'Italia Italian. La Gazzetta dello Sport (16 November 2005). ციტირების თარიღი: 18 ივლისი, 2017. ↑ Lippi ha fiducia, nonostante tutto Convocato Buffon: "E' sereno" Italian. La Repubblica (15 May 2006). ციტირების თარიღი: 20 January 2017. ↑ Auguri a Marco Amelia che oggi compie 33 anni! Italian. vivoazzurro.it (2 April 2015). ციტირების თარიღი: 18 July 2017. ↑ 6.0 6.1 6.2 6.3 6.4 6.5 M. Amelia. Soccerway. ციტირების თარიღი: 19 დეკემბერი, 2015.
ჭაპალის ციხე

ჭაპალის ციხე – ციხესიმაგრე ქვემო ქართლის მხარის ბოლნისის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჭაპალასთან. მდინარეების მაშავერასა და ბოლნისისწყალის შესართავის მარჯვნივ 2-3 კმ-ზე. აგებულია გაშლილ მინდორზე მდებარე დიდი კლდოვანი ბორცვის თხემზე. წყაროებში იხსენიება 1664 წლის საბუთში, რომლის თანახმად ვახტანგ V-ს ის ელიზბარ სოლოღაშვილისთვის უბოოძებია. 1749 წ. შეისყიდა თავადმა დიმიტრი ორბელიანმა. შემორჩენილია ზედაციხე და გალავნიანი ეზო სხვადასხვა ნაგებობების ნაშთებით; არქეოლოგიური გათხრების შედეგად ციხის ტერიტორიაზე გამოვლინდა სხვადასხვა სამეურნეო ნაგებობის ნაშთები, წყლის საცავები (XI-XIII სს.). ციხის ძირში ნასოფლარი და ორი ეკლესიის ნანგრევია. იქვე, მდ. მაშავერაზე, XVII საუკუნის ქვის თაღიანი ხიდია. ჭაპალა ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. XI, თბ., 1987 წ. ბერძენიშვილი დ., ბოლნისის ისტორიული გეოგრაფიის საკითხები, საქართველოს ისტორიული გეოგრაფიის კრებული, I, თბ., 1960 წ. ქართლის ცხოვრების ტოპოარქეოლოგიური ლექსიკონი, გვ. 627-628 — თბილისი, 2013
კარლეს პუიოლი

კარლეს პუიოლ ი საფორკადა (კატ. Carles Puyol i Saforcada; დ. 13 აპრილი, 1978) — ესპანელი ფეხბურთელი, თამაშობდა ცენტრალური მცველის პოზიციაზე. იცავდა „ბარსელონასა“ და ესპანეთის ეროვნული ნაკრების ღირსებას. ითვლება თავისი თაობის ერთ-ერთ საუკეთესო მცველად. ესპანეთის ნაკრებში ჩაატარა 100 მატჩი. მიიღო მონაწილეობა ევროპისა და მსოფლიოს ყველა ჩემპიონატზე 2002-2010 წლებში. გუნდთან ერთად გახდა ევრო 2008-სა და მუნდიალი 2010-ის გამარჯვებული. ბარსელონა:(21) ესპანეთის ლა ლიგა: 2004–05, 2005–06, 2008–09, 2009–10, 2010–11, 2012–13 ესპანეთის თასი: 2008–09, 2011–12 ესპანეთის სუპერთასი: 2005, 2006, 2009, 2010, 2011, 2013 უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგა: 2005–06, 2008–09, 2010–11 უეფა-ს სუპერთასი: 2009, 2011 ფიფა-ს მსოფლიო საკლუბო ჩემპიონატი: 2009, 2011 ესპანეთის ეროვნული ნაკრები:(2) მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი: 2010 ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატი: 2008 შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „კარლეს პუიოლი“ ვიკისაწყობში. კარლეს პუიოლი — ფიფას ჩანაწერი[დაარქივებული] კარლეს პუიოლის პროფილი ბარსას ოფიციალურ ვებსაიტზე (ინგლისური) კარლეს პუიოლი — www.bdfutbol.com (ინგლისური) კარლეს პუიოლი Twitter-ზე ოფიციალური საიტი ↑ 1.0 1.1 1.2 Carles Puyol Saforcada. El Mundo. ციტირების თარიღი: 12 ნოემბერი, 2020. ↑ Carles Puyol. Marca. ციტირების თარიღი: 12 ნოემბერი, 2020. ↑ Lyttleton, Ben. (9 ივლისი, 2010) Puyol anchors Spanish defense with combination of hard work, grit. Sports Illustrated. ციტირების თარიღი: 12 ნოემბერი, 2020. ↑ FIFA World Cup South Africa 2010: List of Players: Spain. FIFA. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-05-17. ციტირების თარიღი: 12 ნოემბერი, 2020.
სოლომონის ზღვა

სოლომონის ზღვა — ზღვა წყნარ ოკეანეში, კუნძულ ახალ გვინეასა და სოლომონის კუნძულებს შორის. ფართობი შეადგენს 755.000 კმ²-ს, საშუალო სიღრმე 2652 მეტრს, მაქსიმალური სიღრმე 9103 მეტრს. წყალქვეშ ბევრია ვულკანი და მარჯნის რიფი. მეორე მსოფლიო ომის დროს, ამ ზღვაში არაერთი მნიშვნელოვანი ბრძოლა გაიმართა. ზღვაზე მდებარე მნიშვნელოვანი პორტია სოლომონის კუნძულების დედაქალაქი ჰონიარა. სოლომონის ზღვის რუკა დაარქივებული 2006-10-21 საიტზე Library of CongressCategory:Webarchive template other archives
წევა

წევა შეიძლება აღნიშნავდეს: წევა - სოფლების ძვ. სახელწოდება ზესტაფონის რაიონში წევა - საცეცხლისა და სავენტილაციო მოწყობილობებში წევა - ძალა ტრანსპორტზე
ტიან-შანი

ტიან-შანი (ჩინ. 天山山脈, Tiānshān, უიღ. تەڭرىتاغ, Тәңри тағ, ყაზ. Тәңір шыңы) — მთათა სისტემა ცენტრალურ აზიაში, ყაზახეთის, უზბეკეთის, ყირგიზეთისა და ჩინეთის საზღვარზე. დასავლეთიდან აღმოსავლეთისაკენ გადაჭიმულია 2450 კმ-ზე. ტიან-შანის სისტემაში შედის 30-ზე მეტი მწვერვალი, რომელთა სიმაღლე 6000 მეტრზე მეტია. მის ყველაზე მაღალ მწვერვალად ითვლება ჟენიშ-ჩოქუსუ (7439 მ), რომელიც მდებარეობს ჩინეთისა და ყირგიზეთის საზღვარზე. სიმაღლით მეორე მწვერვალია ხან-თენგრის პიკი (6995 მ). ჩრდილოეთით ბოროჰოროს ქედით უერთდება ჯუნღარის ალათაუს, სამხრეთით, ჰისარ-ალაის სისტემით — ალაის ქედს. გამოიყოფა შემდეგი ოროგრაფიული ერთეულები: ჩრდილოეთი ტიან-შანი, დასავლეთი ტიან-შანი, შიგა ტიან-შანი და აღმოსავლეთი ტიან-შანი, რომელშიც მთათა ორი სარტყელია: ჩრდილოეთი სარტყელი და სამხრეთი სარტყელი. აღმოსავლეთ ტიან-შანის მთისწინეთში არის ტურფანის ქვაბული და ხამის ღრმული. ტიან-შანის სიმაღლე უმთავრესად 4000-5000 მ-ია. მაღალმთიან ზონაში მყინვარული რელიეფი და მძლავრი გამყინვარებაა. აქ არის მყინვარები: სამხრეთი ინილჩექი და ჩრდილოეთი ინილჩექი. 3200-3400 მ-ის ზევით მარადი მზრალობაა. ტიან-შანის ქედებს შორის მოქცეული ვრცელი ქვაბულების ნაწილი ტბებს უკავია, რომელთაგან აღსანიშნანია ტბა ისიქ-ქოლი. ტიან-შანის მთები ორჯერ შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში: პირველად 2013 წელს სინძიანის ტიან-შანი (აღმოსავლეთი ნაწილი, ჩინეთი), ხოლო 2016 წელს დასავლეთი ტიანშანი (უზბეკეთი, ყაზახეთი, ყირგიზეთი). Тянь-Шань в книге: Н. А. Гвоздецкий, Н. И. Михайлов. Физическая география СССР. М., 1978; Чупахин В. М., Физическая география Тянь-Шаня, А.-А., 1964. ტიან-შანი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) ტიან-შანი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ↑ Xinjiang Tianshan ↑ Western Tien-Shan
წევა (ზესტაფონის მუნიციპალიტეტი)

წევა — ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის სოფლების ზედა წევისა და ქვედა წევის ძველი სახელწოდება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 302.
საქართველოს ციხესიმაგრეების სია

აქ წარმოდგენილია საქართველოში არსებული ისტორიული ციხესიმაგრეების სია. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2004 საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990 შიდა ქართლი, IV, ახალგორის რაიონის არქიტექტურული მემკვიდრეობა, თბ. 2008 სათავდაცვო ნაგებობები დაარქივებული 2012-01-20 საიტზე Wayback Machine. ციხე-გალავნები დაარქივებული 2011-08-15 საიტზე Wayback Machine.
ჯეიმზ ლასტი

ჯეიმზ ლასტი (გერმ. James Last, ნამდვილი სახელი - ჰანს ლასტი, დ. 17 აპრილი, 1929 — გ. 9 ივნისი, 2015, ფლორიდა, აშშ) — გერმანელი კომპოზიტორი, არანჟირებების ავტორი და დირიჟორი. სხვადასხვა წლებში იგი ცნობილი გახდა ცნობილი მუსიკოსების პოპულარული სიმღერების კომპოზიციების საცეკვაო ვერსიებით. აქვს შექმნილი საკუთარი ორკესტრი. მისი კომპოზიციებიდან ყველაზე ცნობილია The Lonely Shepherd, დაწერილი რუმინელ გეორგე ზამფირთან ერთად და გამოცემული 1977 წელს სინგლზე. ეს მელოდია მოგვიანებით ფილმში „მოკალი ბილი“ გამოიყენა კვენტინ ტარანტინომ. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: James Last ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2020-10-25 საიტზე Wayback Machine. James Last | The famous German composer დაარქივებული 2011-10-14 საიტზე Wayback Machine.
ეკის ციხე

ეკის ციხე — ციხესიმაგრე საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, სენაკის მუნიციპალიტეტში, მისგან 10 კმ-ში, სოფელ ეკის მიდამოებში, მდინარე ცივის ნაპირას, საავტომობილო გზის მარცხენა მხარეს, მთის წვერზე. ციხე შედგება გალავნისა და ერთი კოშკისაგან. ყველაფერ ამას ამთავრებს თხრილი, რომელიც გარს უვლის გალავანს. ციხის ეს სურათი ტიპიურია ეგრისის სამეფოში მიღებული სისტემისათვის. ასე რომ, თავისთავად ზემოაღნიშნული გადაწყვეტა მიგვითითებს თარიღზე, რომელიც IV-V საუკუნეებით განისაზღვრება. კოშკი დიდი ზომისაა, ოთხკუთხა (8,8X5,25 მ, კედლის სისქე — 2,15 მ). ნაწილობრივ შემორჩენილია სამი სართული. სართულების სიმაღლე საშუალოდ სამი მეტრია. დარჩენილ ორ კედელში სარკმლები, ან საბრძოლო ამბრაზურები გარკვევით არ ჩანს. კარის ნაწილი უნდა იყოს აღმოსავლეთის კედლის მეორე სართულზე. კოშკის ფასადების მოპირკეთებაც ტიპიურია ადრეული საუკუნეებისათვის. ფასადზე ნახმარია 30-40 სმ კირქვა, რომლის ზედაპირი მქისედაა დამუშავებული. ასეთი ქვებით ფასადებზე ჰორიზონტალური რიგები თითქმის დაცულია. მოპირკეთებისას განხორციელებულია კიდევ ერთი კარგი ჩანაფიქრი: ესაა ქვების ზომების შემცირება ქვემოდან ზემოთ. ბოლო რიგები, საწყისთან შედარებით, თითქმის ერთი მესამედით ნაკლებია. გალავანი კოშკს ირგვლივ, ათიოდე მეტრის დაცილებით, უვლიდა. გალავანიც დარღვეულია და ნაშთები უკეთ ჩანს სამხრეთის მხარეზე. გალავნის შემოსვა კოშკის მსგავსია. მხოლოდ ქვები უფრო წვრილია. თხრილი, რომელიც გალავანს კონცენტრულად მიუყვებოდა, ახლაც შთამბეჭდავია. მისი ხაზი გალავნიდან დაცილებულია 20-25 მეტრზე. თხრილის პროფილი ამჟამად ასეთია: სიღრმე — დ 4-5 მეტრი, სიგანე — 6-7 მეტრი. ცხადია, თავდაპირველი თხრილის სიღრმე მეტი იქნებოდა. პ. ზაქარაია, თ. კაპანაძე, „ციხეგოჯი-არქეოპოლისი-ნოქალქევის ხუროთმოძღვრება“, თბ. 1991 წ.
წერაქვი (მრავალმნიშვნელოვანი)

წერაქვი შეიძლება აღნიშნავდეს: წერაქვი — წაგრძელებული ჩაქუჩი წერაქვი — სოფელი მარნეულის მუნიციპალიტეტში
ვისაიანის ზღვა

ვისაიანის ზღვა მდებარეობს ფილიპინების აკვატორიაში. შემოსაზღვრულია კუნძულებით: ვისაიანი, აღმოსავლეთ ვისაიანი და დასავლეთ ვისაიანი. ჩრდილო-დასავლეთით ესაზღვრება სიბუიანის ზღვა, ჩრდილო-აღმოსავლეთით — სამარის ზღვა, ასევე ბოჰოლისა და სულუს ზღვები. ზღვაში მდებარე უდიდესი კუნძულია ბატაიანი. ვისაიანის ზღვა, წყალქვეშა სამყაროს მრავალფეროვნების მსოფლიო ეპიცენტრი
ამუნდსენის ზღვა

ამუნდსენის ზღვა — განაპირა ზღვა სამხრეთის ოკეანეში, დასავლეთ ანტარქტიდის ნაპირებთან. აღმოსავლეთიდან შემოსაზღვრულია კუნძულ ტარსტონით, დასავლეთიდან დარტის კონცხით. ფართობი შეადგენს 98,000 კმ²-ს, მაქსიმალური სიღრმე 585 მეტრს. სანაპირო ზონებში გავრცელებულია შელფური და კონტინენტური მყინვარები. წყლის საშუალო წლიური ტემპერატურა 0°С-ზე დაბალია, მარილიანობა ზაფხულში დაახლოებით 33,5 ‰. ზღვა თითქმის მთლიანად დაფარულია მოტივტივე ყინულებით, რომელთა სისქე 3 კმ აღწევს. ზღვას სახელი ეწოდა ნორვეგიელი პოლარეთის მკვლევრის რუალ ამუნდსენის პატივსაცემად, რომლის ექსპედიციაც აქ გამოკვლევებს ატარებდა 1928-1929 წლებში. ამუნდსენის ზღვა გვხვდება როსის სელაპი, უედელის სელაპი, ზღვის ლეოპარდი, ვეშაპები, პინგვინები, ალბატროსები. ამუნდსენის ზღვა — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) ამუნდსენის ზღვის ყინულქვეშა ტოპოგრაფია დაარქივებული 2008-06-04 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
ბასის სრუტე

ბასის სრუტე — სრუტე კონტინენტურ ავსტრალიასა და კუნძულ ტასმანიას შორის, ერთმანეთთან აერთებს ინდოეთისა და წყნარ ოკეანეებს. აღმოსავლეთიდან დასავლეთით სრუტის სიგრძეა დაახლოებით 298 კმ, მინიმალური სიგანე 130 კმ, საშუალო სიღრმე 50 მეტრია. სახელი ეწოდა ბრიტანელი ქირუგისა და ავსტრალიის მკვლევრის — ჯორჯ ბასის პატივსაცემად, რომელმაც აქ 1798 წლებში გაიარა და დაამტკიცა, რომ ტასმანია არის კუნძული. Tasmanian Department of State Development - Redi Map დაარქივებული 2006-06-20 საიტზე Wayback Machine. title
ბელინსგაუზენის ზღვა

ბელინსგაუზენის ზღვა — განაპირა ზღვა სამხრეთის ოკეანეში, ანტარქტიდის ნახევარკუნძულის დასავლეთ სანაპიროს გასწვრივ, კუნძულ ალექსანდრე I-ის მიწასა და ტარსტონს შორის. ფართობი 487 ათ. კმ². ზღვის სიღრმე მერყეობს 410-4470 მეტრებს შორის. ნაპირები მთაგორიანია და შემოფარგლულია შელფური მყინვარებით. დიდი კუნძულებია პეტრე I-ის კუნძული და ალექსანდრე I-ის მიწა. წყლის ტემპერატურა ჩრდილო ნაწილში დაახლოებით 0°C, სამხრეთში — 1°C. მარილიანობა ზაფხულში დაახლოებით 33,5 ‰. ზღვის დინებები აჩენენ წყლის ბრუნვას საათის ისრის მიმართულებით. მთელი წლის მანძილზე ზედაპირის დიდი ნაწილი უკავია მოტივტივე ყინულებსა და აისბერგებს, რომლებიც ზამთარ-გაზაფხულის თვეებში მთლიანად ფარავენ ზღვის ზედაპირს. მდიდარია ფაუნით. ბელინსგაუზენის ზღვა აღმოაჩინა ფადეი ბელინსგაუზენის და მიხეილ ლაზარევის ექსპედიციამ 1821 წელს. სახელი დაერქვა რუსი მკვლევრის, ადმირალ ფადეი ბელინსგაუზენის პატივსაცემად, რომელიც ამ ტერიტორიას 1821 წელს იკვლევდა. ბელინსგაუზენის ზღვა — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული)
ჩოლოყაშვილების ციხე-დარბაზი

ჩოლოყაშვილების ციხე-დარბაზი — ციხესიმაგრე კახეთში, ახმეტის დასავლეთის უბან უტოში, მდ. ორვილის მარცხენა ნაპირზე. ციხის ეზოში აგებული ჯვარპატიოსნის ეკლესიის კედელზე არსებული წარწერიდან ვიგებთ, რომ ციხესიმაგრე აუგია მეფის სახლთუხუცეს გრიგოლ ჩოლოყაშვილს 1755–1756 წელს. ციხე-დარბაზი XVIII საუკუნის შუა ხანაში ქართლ-კახეთში გავრცელებულ სიმაგრეთა ტიპს მიეკუთვნება. გეგმით მოგრძოა. კუთხეებში ცილინდრული კოშკები ყოფილა აღმართული, რომელთაგან ჩრდილო-აღმოსავლეთისა მთლიანად დანგრეულია, დასავლეთის კოშკებიდან კი მხოლოდ ქვედა ნაწილებია გადარჩენილი. ეს ნარჩენებიც ნანგრევებითაა ამოვსებული. სამხრეთ-აღმოსავლეთის კოშკიც საკმაოდაა დანგრეული, მაგრამ ტიპისა და გადაწყვეტის დადგენა მაინც ხერხდება. გარედან იგი წრიულია, შიგნით - ოთხკუთხა. ნაწილობრივ შერჩენილია სამი სართული. პირველ სართულს შესასვლელი ეზოდან აქვს. თაღი ნახევარწრიულია. მის პირდაპირ კედელში პატარა ოთხკუთხა სათავსოა მოწყობილი. უფრო პატარა სათავსოა დასავლეთის კედელშიც. აღმოსავლეთით მოზრდილი ბუხარია. ამას გარდა, პირველ სართულს აქვს ღრმა და მაღალი თაღოვანი ნიშებიც. მეორე სართულზე ასვლა ხდებოდა ხის კიბით, შემდეგ სართულებზე კი - კედლის კიბით. სამხრეთის კედელში მთელ სიმაღლეზე ორი ღრმა ნიშია მოთავსებული. ნიშების ზედა ნაწილებში პატარა სარკმლებია, ქვემოთ კი პირდაპირი და ძირს დახრილი სათოფურებია. ერთი ასეთი ნიში დასავლეთითაცაა. აღმოსავლეთის კედლის შუაში ბუხარია, მაგრამ იგი, ქვედა სართულის ბუხრის მსგავსად, ოთხკუთხა ჩარჩოში არ არის ჩამჯდარი. ბუხრის ორივე მხარეს ისევ ნიშებია მოთავსებული. მესამე სართული უფრო საზეიმო იერს ატარებს. მას ფართო და მაღალი სარკმლები აქვს სამხრეთით, დასავლეთითა და ჩრდილო-აღმოსავლეთით. დასავლეთის სარკმლის თაღზე მხატვრობის ფრაგმენტია შერჩენილი, რაც გვიჩვენებს, რომ ამ სართულის კედლები მთლიანად ყოფილა მოხატული. საფიქრებელია, რომ დანარჩენი სართულებიც მოხატული ყოფილიყო. ეს გარემოება თავისთავად მეტად საინტერესოა, რადგან ფრესკული მხატვრობის კვალი ქართლ-კახეთის სხვა კოშკებში არსად არ გვხვდება. ციხის დასავლეთის მონაკვეთი მთლიანად სიმაგრის მეპატრონის ორსართულიან საცხოვრებელ სახლს ეკავა. ციხის ჭიშკარი აღმოსავლეთის კედლის შუაში ყოფილა. შიგნით, მის სამხრეთით, მარანი მდგარა, მეორე მხარეს კი - თონე. ზაქარაია პ., სამშობლოს გუშაგები, თბ., 1955. ზაქარაია პ., კახეთის საფორტიფაკაციო ნაგებობანი, თბ., 1962. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2004.
ანასტასია ვირსალაძე

ანასტასია დავითის ასული ვირსალაძე (ქალიშვილობის გვარია აბდუშელიშვილი; დ. 11 ნოემბერი [ძვ. სტ. 29 ოქტომბერი], 1883, ქუთაისი — გ. 5 სექტემბერი, 1968, თბილისი) — ქართველი პიანისტი და პედაგოგი, ქართული პიანისტური (საშემსრულებლო და პედაგოგიური) სკოლის ერთ-ერთი ფუძემდებელი, საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1960). 1909 წელს წარმატებით დაამთავრა პეტერბურგის კონსერვატორია. პროფესორ ა. ესიპოვას ხელმძღვანელობით (პირველი ქართველი მუსიკოსი ქალი, რომელმაც მიიღო უმაღლესი მუსიკალური განათლება). 1921–1968 პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწევა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში (1923-მდე თბილისის მეორე კონსერვატორიაში). 1932-იდან — პროფესორი, მრავალი წლის მანძილზე კათედრის გამგე. 1926 წელს შემოქმედებითი მივლინებით იყო ბერლინში. ეწეოდა საკონცერტო მოღვაწეობას. იყო პიანისტების II (1935) და III (1937) საკავშირო კონკურსების ჟიურის წევრი. კონსერვატორიასთან „ნიჭიერ ბავშვთა ჯგუფის“ დაარსებიდან (1934, 1938-იდან – ცენტრალური მუსიკალური ათწლედი) მისი პროფესორია. აღზარდა 100-ზე მეტი მოწაფე (მათ შორის დ. ბაშკიროვი, ელისო ვირსალაძე, ლ. ვლასენკო). შექმნა საფორტეპიანო სკოლა, რომლისთვისაც დამახასიათებელია სტილის ფაქიზი შეგრძნება, დახვეწილი გემოვნება, ბგერის მაღალი კულტურა. ვირსალაძე ავტორია მთელი რიგი მეთოდოლოგიური ხასიათის წერილებისა და მოგონებებისა მისი მასწავლებლის ა. ესიპოვას შესახებ. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. 1953: ლენინის ორდენი 1958: შრომის წითელი დროშის ორდენი 1960: საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი ტორაძე გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 418. ბაშკიროვი დ., ვლასენკო ლ. , ვირსალაძე ე., მოგონებები ა. ვირსალაძეზე, «საბჭოთა ხელოვნება», 1974, № 3; ტორაძე გ., ანასტასია ვირსალაძე, იქვე, 1977, № 3; მისივე ა. ვირსალაძის პიანისტური სკოლა, იქვე, 1979, № 3; Башкиров Д. , О моем первом профессоре, «Советская музыка», 1977, № 3; ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, "მამულიშვილთა სავანე", გვ. 25, თბ., 1994 ანასტასია ვირსალაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
Soft Machine

Soft Machine — ინგლისური როკ-ჯგუფი კენტერბერიდან. მისი სახელწოდება მომდინარეობს უილიამ ბეროუზის ამავე სახელწოდების წიგნისგან. ჯგუფი ითვლება ე.წ. „კენტერბერიული სცენის“ ერთ-ერთ ფუძემდებლად და პროგრესული როკის მნიშვნელოვან ფიგურად. ჰიპ-ჰოპ დუეტზე Reflection Eternal გავლენა იქონია ალბომმა Seven. სიმღერის „Carol Ann“ სემპლები გამოყენებულია მათი ალბომის Train of Thought სიმღერაში „Memories Live“. ალბომმა, რომელზეც ჯენკინსმა პირველად დაუკრა ჯგუფთან, Six, მიიღო პირველი ადგილი ჟურნალ Melody Maker-ის 1973 წლის ბრიტანული ჯაზ-ალბომის დაჯილდოებაზე. Soft Machine იმავე ჟურნალის 1974 წლის გამოკითხვაში საუკეთესო პატარა ჯგუფად დასახელდა. გრემ ბენეტის Soft Machine-ის ბიოგრაფია, Soft Machine: Out-Bloody-Rageous, გამოიცა 2005 წლის სექტემბერში. 2006 წელს მან ჩანაწერების ხმოვანი კოლექციების ასოციაციისგან მიიღო ჯილდო, როგორც ხმოვანი ჩანაწერების ოსტატურმა ისტორიულმა კვლევამ. მთავარი სტატია: The Soft Machine-ის დისკოგრაფია. სტუდიური ალბომები 1968: The Soft Machine 1969: Volume Two 1970: Third 1971: Fourth 1972: Fifth 1973: Six 1973: Seven 1975: Bundles 1976: Softs 1981: Land of Cockayne Soft Machine საიტზე Calyx დაარქივებული 2011-08-21 საიტზე Wayback Machine. Soft Machine - პირველი წლები Soft Machine - დისკოგრაფია დაარქივებული 2007-03-27 საიტზე Wayback Machine. კენტერბერიული სცენა დაარქივებული 2006-01-18 საიტზე Wayback Machine. The Soft Machine - ქრონოლოგია დაარქივებული 2006-02-21 საიტზე Wayback Machine. Soft Machine საიტზე progarchives.com Soft Machine საიტზე allaboutjazz.com ↑ English Wikipedia community Wikipedia — 2001. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q328"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q112669601"></a> ↑ Who Sampled ↑ Graham Bennett's Soft Machine biography, Soft Machine: Out-Bloody-Rageous. Excerpts on books.google.com
Blackhill Enterprises

Blackhill Enterprises — როკ-მუსიკოსებთან დაკავშირებული მენეჯმენტის კომპანია, რომელიც შეიქმნა ჯგუფ პინკ ფლოიდის წევრების, პიტერ ჯენერსა და ენდრიუ კინგს შორის გაფორმებული ხელშეკრულების საფუძველზე. Blackhill Enterprises იყო ჰაიდ პარკში გამართული უფასო როკ-კონცერტების ორგანიზატორი. მას შემდეგ, რაც პინკ ფლოიდი სიდ ბარეტმა დატოვა, პარტნიორული შეთანხმება გაუქმებული იქნა, მაგრამ ჯენერმა და კინგმა განაგრძეს ბარეტის მენეჯმენტი. მასე შემდეგ, რაც Blackhill საბოლოოდ გაუქმდა, ორივემ კვლავ განაგრძო მუსიკალურ ბიზნესში მუშაობა. კომპანიასთან ასევე თანამშრომლობდნენ: მარკ ბოლანი Edgar Broughton Band The Clash იენ დერი როი ჰარპერი Alberto Y Lost Trios Paranoias ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 მებეტი, ენდი (2010). Pink Floyd - The Music and the Mystery. ლონდონი: Omnibus Press. ISBN 9781849383707.  ჰაიდ პარკის ფესტივალი
მირმანოზ ერისთავის ციხე

მირმანოზ ერისთავის ციხე – ციხე-სასახლე გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ დიდი მეჯვრისხევის ცენტრში. კომპლექსი შედგება ციხე-გალავნისა და სასახლისაგან. განირჩევა მშენებლობის სამი პერიოდი: XVII-XVIII საუკუნეებში აგებულია ციხე-გალავანი, კარიბჭე და ცილინდრული კოშკები; XVIII საუკუნის შუა ხანებში ციხის კარიბჭეზე, მის სამხრეთ კედლის ნაწილზე ეზოდან მიუშენებიათ ორსართულიანი სასახლე; XVIII-XIX საუკუნეების მიჯნაზე სასახლე გაუფართოებია მირმანოზ ერისთავს (მანანა ორბელიანის მამას). ციხე-გალავნიდან შემორჩენილია სამხრეთ-აღმოსავლეთის კოშკი, კარიბჭე და მათ შორის მოქცეული გალავნის კედლის ქვედა ნაწილი. გალავნის შემორჩენილი ნაწილი გადაკეთებულია მომდევნო მშენებლობის დროს (გაჭრილია სარკმლები). სათოფურები პირვანდელი სახით შემორჩენილია მხოლოდ ერთ-ერთი კედლის შუა ნაწილში. კოშკი ცილინდრულია (დიამეტრი 7 მეტრი), ნაგებია რიყის ქვით. შემორჩენილია მხოლოდ ორი სართული. პირველი სართულის გადახურვა გუმბათოვანია. გუმბათის ქუსლის დონესთან ორი მცირე თაღოვანი სარკმელია. კედლებში ოთხი ნიშია სათოფურებით. მეორე სართულზე ასასვლელი კიბე კედელშია დატანებული. მეორე სართული გადაკეთებულია (განგრეულია კედლები, შექმნილია დიდი ღიობები, გაუქმებულია სათოფურები). უკეთ არის შემონახული კარიბჭე. იგი სამხრეთიდან ჩრდილოეთისკენ წაგრძელებული სწორკუთხედის ფორმისაა. გადახურვა ბრტყელი აქვს. კარიბჭის შეისრულთაღიანი შესასვლელის გვერდებზე ნახევარწრიული თაღოვანი ნიშებია. ნაგებობა თაღით ორ ნაწილადაა გაყოფილი. ჩრდილოეთ ნაწილის კედლებში შეისრულთაღიანი შესასვლელებია (აღმოსავლეთის შესასვლელი გვიან მიშენებული სასახლის პირველი სართულის ოთახში გადის). ადრე აშენებულ სასახლის (32 X 10 მ) სარდაფის სართულში, კარიბჭის გარდა, ხუთი სათავსია, რომელთაგან ოთხს დამოუკიდებელი შესასვლელი აქვს ჩრდილოეთიდან. კარიბჭის მხრიდან პირველი ორი სათავსის კედლებში მცირე თაღოვანი ნიშებია. სათავსების სამხრეთის კედელში მცირე სწორკუთხა სარკმლებია, რომლებიც გარეთკენ ვიწროვდება. აღმოსავლეთის კედელზე მეორე სართულზე ასასვლელი ქვის კიბეა მიდგმული. მირმანოზ ერისთავმა ძველი სასახლის ღიობები გაადიდა და მათი წირთხლები ამოიყვანა აგურით. კოშკს დასავლეთიდან მიადგა ორსართულიანი ნაგებობა, გალავნის (სახლის სამხრეთ კედლის) წინ ააგო აგურის თაღნარი, რომელზედაც ხის სვეტებიანი აივანი მოაწყო. ასეთივე აივანი მიაშენა მეორე სართულსაც ჩრდილოეთიდან. ამ აივნით სასახლე უკავშირდება კოშკზე მიდგმულ ოთახს. მეორე სართულზე ექვსი ოთახია, თითოეულს ჩრდილოეთითა და სამხრეთით მაღალი და განიერი ფანჯრები აქვს. შესასვლელი აღმოსავლეთიდანაა. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ.5, თბ., 1990.
ივანე შჩუკინი

ივანე სემიონის ძე შჩუკინი (რუს. Щукин, Иван Семёнович; დ. 10 მაისი [ძვ. სტ. 28 აპრილი], 1885 მოსკოვი — გ. 11 ოქტომბერი, 1985, იქვე) — რუსი გეოგრაფი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა დოქტორი (1935). მოსკოვის უნივერსიტეტის პროფესორი (1935 წლიდან). რსფსრ მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1957). ფიზიკური გეოგრაფიის ცნობილი სპეციალისტი. 1911 წელს დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტი. 1918 წლიდან იყო მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფიის კათედრის დოცენტი. ივანე შჩუკინი საბჭოთა გეომორფოლოგიური სკოლის ერთ-ერთი შემქმნელია. 1944 წელს ჩამოაყალიბა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფიული ფაკულტეტის გეომორფოლოგიური კათედრა (გამგე 1944–1960). შჩუკინის მრავალწლიანი სამეცნიერო ექსპედიციები კავკასიასა და შუა აზიაში საფუძვლად დაედო მის შრომებს ზოგად და რეგიონულ გეომორფოლოგიასა და ფიზიკურ გეოგრაფიაში. შეადგინა ფიზიკური გეოგრაფიის ტერმინოლოგიის „ოთხენოვანი ენციკლოპედიური ლექსიკონი“ (1980). მნიშვნელოვანია ასევე მისი შრომები (ტომებში) გეომორფოლოგიის კარდინალურ საკითხებზე. დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით, 2 სხვა ორდენით, აგრეთვე მედლებით. ივანე შჩუკინის სახელი დაერქვა ჰისარ-ალაის 2 მწვერვალს, ყურეს კუნძულ ურუპთან, მთებს აღმოსავლეთ ანტარქტიდაში, მყინვარს ჯუნღარის ალათაუზე. Очерки геоморфологии Кавказа, ч. 1, М., 1926; Общая геоморфология, т. 1‒3, М., 1960‒74; Общая морфология суши, т. 1‒2, М.‒ Л., 1934‒38; Очерки физической географии Средней Азии, ч. 1, М., 1956. ივანე სემიონის ძე შჩუკინი დაარქივებული 2014-11-29 საიტზე Wayback Machine. (რუსული) ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 63. Гвоздецкий Н. А., Спиридонов А. И., К юбилею И. С. Щукина, в сборнике: Рельеф и ландшафты, М., 1977. ↑ 1.0 1.1 Library of Congress Authorities — Library of Congress. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13219454"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q131454"></a> ↑ Щукин Иван Семёнович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a>