laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
იულია სპირიდონოვა

იულია სპირიდონოვა (ბულგ. Юлия Спиридонова), აგრეთვე ცნობილია, როგორც იულკა (ბულგ. Юлка) — ბულგარელი მწერალი და სცენარისტი. იულია სპირიდონოვა დაიბადა 1972 წლის 30 ოქტომბერს, ბულგარეთის დედაქალაქ სოფიაში, მხატვართა ოჯახში. პირველად, როგორც მწერალი 1995 წელს აღიარეს, როდესაც მისმა პირველმა მოკლე მოთხრობამ „საწოვარა“-მ მოიგო იუნესკოს ყოველწლიური ჯილდო. მისი მოთხრობა ინგლისურ და ფრანგულ მოკლე მოთხრობათა ანთოლოგიებში შევიდა. 1996 წელს იგი მიუნხენში, სტუდენტური კინოფესტივალის ჟიურიში მონაწილეობისთვის მიიწვიეს. 2006 წელს, მისმა პირველმა რომანმა „My Sweet Pathwalker“ მოიგო უდიდესი წლიური საბავშვო წიგნის ხელნაწერთა კონკურსი, რომელსაც მართავს ბულგარეთის მწერალთა ასოციაცია. 2007 წელს, რუსეთის პრეზიდენტის ადმინისტრაციამ სპირიდონოვა მოიწვია, როგორც ბულგარეთის წარმომადგენელი საერთაშორისო წიგნის ბაზრობაზე „БиблиОбраз“. 2008 წელს იულიას საბავშვო ზღაპარმა „Scabby Frog“-მა, რომელიც გაფორმებული იყო საერთაშორისოდ აღიარებული მხატვრის ივან განჩევის ილუსტრაციებით, დადებითი შეფასება მიიღო ჰააგის საერთაშორისო წიგნების ბაზრობაზე. 2010 წელს, ბულგარეთის განათლებისა და მეცნიერების სამინისტრომ იულია სპირიდონოვა მისი დამსახურებისთვის სპეციალური ჯილდოთი დააჯილდოვა, ახალგაზრდა თაობის სულიერი კულტურის განვითარებისთვის. 2011 წელს, „I Read“ საიტის მიერ წარმოებული კვლევის მიხედვით დადგინდა, რომ იულია სპირდონავას წიგნები ყველაზე ხშირად მოთხოვნადია. იულია სპირიდონოვა ასევე ცნობილია თავისი სცენარისტობით, რომელმაც 400-ზე მეტი სცენარი დაწერა ბულგარეთის ეროვნული მაუწყებლისთვის. არის რამდენიმე სატელევიზიო შოუს, ბავშვებისა და მოზარდებისათვის გათვლილი სერიალის შემქმნელი და ავტორი. იგი ბულგარეთის მწერალთა ასოციაციის წევრია. barnesandnoble.com დაარქივებული 2011-06-07 საიტზე Wayback Machine. helikon.bg kragozor.com დაარქივებული 2017-04-26 საიტზე Wayback Machine. fiut.bg ↑ იულია სპირიდონოვას შესახებ ინფორმაცია გამომცემლობა „Ентусиаст“-ის საიტზე დაარქივებული 2019-05-29 საიტზე Wayback Machine. . ↑ „Программа Фестиваля „БиблиОбраз 2007“, 11 октября 2007 года“ დაარქივებული 2013-12-03 საიტზე Wayback Machine. на сайта Центр развития междуличностных коммуникаций. ↑ Веселина Фотева, „Виж кой чете 2: „Хари Потър“, „Пипи“ и „Емил от Льонеберя“ са най-крадените детски книги от библиотеките“, в. „Дневник“, 13 юни 2012 г.
ბრჭყალებიანი მაიმუნი

ბრჭყალებიანი მაიმუნი, მოთამაშე მაიმუნი (ლათ. Callithrix) — ცხოველთა გვარი ბრჭყალებიანი მაიმუნების ოჯახისა. მათი სხეულის სიგრძეა 15–30 სმ, კუდისა 18–40 სმ, იწონიან 230–450 გრამს. შეფერილობა სხვადასხვაგვარია: მთლად შავი (С. penicillata), ტანი შავი, თავი თეთრი (С. geoffroyi) და სხვ. ბეწვი ხშირი და საკმაოდ გრძელია, ყურებზე ჩვეულებრივ ფუნჯები აქვთ. ცნობილია 6 სახეობა. გავრცელებული არიან სამხრეთ ამერიკაში (ბრაზილია და ბოლივია). მეხეური ცხოველებია, ძალიან მოხერხებულები და სწრაფები არიან. ბინადრობენ 3–12 სულისაგან შემდგარ ჯგუფებად. აქტიურობენ დღისით. იკვებებიან ხეების ფოთლებითა და ნაყოფებით, მწერებით, მცირე ზომის ფრინველებითა და მათი კვერცხებით. მაკეობა 140–150 დღე გრძელდება; შობს 1–3 ნაშიერს; მამალი ხშირად მონაწილეობს მათ გაზრდაში. ბრჭყალებიანი მაიმუნი // დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია [30 ტომად], მთ. რედ. პროხოროვი ა. მ., III გამოც., მოსკ.: გამომც. „საბჭოთა ენციკლოპედია“, 1969.
ალექსანდრე ჯაბადარი

ალექსანდრე გიორგის ძე ჯაბადარი (დ. 24 ივნისი [ძვ. სტ. 12 ივნისი], 1851, საგარეჯო ― გ. 4 აპრილი, 1933, თბილისი) — ქართველი საზოგადო მოღვაწე, რევოლუციონერი, ჟურნალისტი, რედაქტორ-გამომცემელი, მთარგმნელი. თბილისის გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ სწავლობდა პეტროვსკოე-რაზუმოვსკის სამიწათმოქმედო და სატყეო აკადემიაში (ახლანდელი მოსკოვის ტიმირიაზევის სახელობის სასოფლო-სამეურნეო აკადემია). სტუდენტთა რევოლუციურ მოძრაობაში მონაწილეობისათვის გაირიცხა აკადემიიდან. XIX საუკუნის 90-იან წლებიდან თანამშრომლობდა ქართულ ჟურნალ-გაზეთებში. 1872 მისი თაოსნობით დაარსდა „წიგნის გამომცემელ ქართველთა ამხანაგობა“, მანვე გახსნა წიგნსაცავი-სამკითხველო ახალგაზრდობისათვის, აგრეთვე მოაწყო სტამბა და ცინკოგრაფია. გამოსცა ქართველ კლასიკოსთა თხზულებები. იყო ჟურნალ „მოამბის“ დროებითი რედაქტორი ( №№ 5-9) და საგამომცემლო საზოგადოების თავმჯდომარე (1894-1895). გაზეთ „ცნობის ფურცლისა“ და მისი ყოველკვირეული „სურათებიანი დამატების“ რედაქტორ-გამომცემელი (1901-1906). მისი მემუარები დაიბეჭდა ჟურნალ „მნათობში“ (1934, № 1-6). შუღლიაშვილი დ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 522.
სოფლის მეურნეობის გეოგრაფია

სოფლის მეურნეობის გეოგრაფია, აგრიკულტურული გეოგრაფია — საზოგადოებრივი გეოგრაფიის დარგი, რომელიც შეისწავლის ტერიტორიული დიფერენციაციისა და სასოფლო-სამეურნეო წარმოების ორგანიზაციის კანონზომიერებებს, თავისებურებებსა და ფორმებს, ბუნებრივ, ისტორიულ და სოციალურ-ეკონომიკურ ფაქტორებს, რომლებიც განსაზღვრავენ მისი განლაგების სპეციფიკასა და განვითარების ძირითად მიმართულებას. სოფლის მეურნეობის განლაგება მჭიდროდ უკავშირდება გეოგრაფიულ გარემოს, კერძოდ, ბუნების ისეთ კომპონენტებს, როგორიცაა რელიეფი, ნიადაგი და ჰავა. სოფლის მეურნეობის გეოგრაფიის კვლევის მთავარი მიმართულებაა სასოფლო-სამეურნეო წარმოების ზოგადი განლაგება და ტერიტორიული ორგანიზაცია, მიწის რესურსების გეოგრაფია, სასოფლო-სამეურნეო მიწების გამოყენება, სასოფლო-სამეურნეო წარმოების დარგების გეოგრაფია (მემცენარეობა და მეცხოველეობა), სასოფლო-სამეურნეო წარმოების ტიპოლოგია და დარაიონება, აგროსამრეწველო ინტეგრაციისა და სასოფლო ტერიტორიაზე აგრარული სექტორის განვითარების გეოგრაფიული ანალიზი, სოფლის მეურნეობის სოციალური გეოგრაფია. სოფლის მეურნეობის გეოგრაფია დაკავშირებულია რიგ საბუნებისმეტყველო (სოფლის მეურნეობის მეცნიერებები, ნიადაგთმცოდნეობა, კლიმატოლოგია, ფიზიკური გეოგრაფია, ნიადაგების გეოგრაფია) და საზოგადოებრივი (ეკონომიკა, სოციოლოგია, ეთნოლოგია, ისტორია, მოსახლეობის გეოგრაფია, სტატისტიკა და სხვა) მეცნიერების დარგებთან, აგრეთვე, კარტოგრაფიასთან. სოფლის მეურნეობის გეოგრაფია ითავსებს კვლევების საველე (საექსპედიციო) და კამერალურ მეთოდებს. ფართოდ გამოიყენება სტატისტიკური, სოციოლოგიური, შედარებით-გეოგრაფიული, ისტორიულ-გეოგრაფიული და კარტოგრაფიული მეთოდები, აგრეთვე, აერო- და კოსმოსური ფოტოგადაღება, მათემატიკური მოდელირება, ტიპოლოგია და დარაიონება. სოფლის მეურნეობის გეოგრაფიის კვლევების მთავარი პრაქტიკული მნიშვნელობაა სოფლის მეურნეობის წარმოებისა და ძირითადი სოციალურ-ეკონომიკური და ეკონომიკური პრობლემების, სოფლის მეურნეობის მდგრადი განვითარების გზებისა და ფორმების, რაციონალური ბუნებათსარგებლობის გამოვლინება, სურსათ-სანოვაგის უსაფრთხოება და ქვეყნებისა და რეგიონების მოსახლეობის სოციალური კეთილდღეობა. სოფლის მეურნეობის გეოგრაფია უზრუნველყოფს აგრარული სექტორის გეოინფორმაციული მონიტორინგის შექმნასა და რეგიონული სასოფლო-სამეურნეო პოლიტიკის მეცნიერულ დასაბუთებას, სასოფლო-სამეურნეო წარმოების ტერიტორიული ორგანიზაციის ოპტიმიზაციასა და აგრომრეწველობის კომპლექსს. სოფლის მეურნეობის გეოგრაფია — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) Geography of Modern Agriculture (ინგლისური) Крюч­ков В. Г. Тер­ри­то­ри­аль­ная ор­га­ни­за­ция сель­ско­го хо­зяй­ст­ва. М., 1978; Ку­зи­на И. М., Нау­мов А. С. Аг­ро­гео­гра­фия ми­ра. М., 2004; Robinson, G.M. (2003): Geographies of Agriculture: Globalisation, Restructuring and Sustainability; Grigg, D. (1995): An Introduction to Agricultural Geography. Routledge.
სიაზანი

სიაზანი (აგრეთვე ქისილ-ბურუნი, ქიზილ-ბურუნი; აზერ. Siyəzən) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი აზერბაიჯანში. სიაზანის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. მოსახლეობა — 25 213 კაცი (2010). სიაზანი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ The State Statistical Committee of the Azerbaijan Republic. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-11-14. ციტირების თარიღი: 2019-05-26.
აღბაში (სიაზანის რაიონი)

აღბაში (აზერ. Ağbaş) — სოფელი აზერბაიჯანში, სიაზანის რაიონში. აღბაში GEOnet სახელების სერვერზე
ფიზიოთერაპია

ფიზიოთერაპია (ბერძნ. Φύση - ბუნება და თერაპია) — მედიცინის დარგი, რომელიც შეისწავლის ფიზიკური ფაქტორების გავლენას ადამიანის ორგანიზმზე და შეიმუშავებს მათი გამოყენების მეთოდებს სხვადასხვა დაავადების მკურნალობის, პროფილაქტიკისა და რეაბილიტაციისათვის. ბუნებრივ საკურორტო ფაქტორებს (ბალნეოთერაპია, კლიმატოთერაპია, ტალახით მკურნალობა და სხვა) შეისწავლის კურორტოლოგია, რომელიც ფიზიოთერაპიასთან ერთად შეადგენს ერთიან, სამედიცინო დისციპლინას. სამკურნალო ვარჯიში, მასაჟი და მექანოთერაპია განეკუთვნება სამკურნალო ფიზკულტურას. ფიზიოთერაპიის ცნება მოიცავს იმ ფიზიკური ფაქტორების შესწავლას და სამკურნალო მიზნით გამოყენებას, რომლებიც მიიღება გარკვეული სახის ენერგიის ბიოლოგიური პროცესების ენერგიად გარდაქმნის გზით (მაგალითად, სინათლით მკურნალობა, ელექტროთერაპია, აეროიონოთერაპია, აეროზოლთერაპია და სხვა). აგრეთვე ბუნებრივი ფაქტორების (მტკნარი წყალი, ტორფი, ქვიშა, ოზოკერიტი და სხვა) გამოყენებას სპეციალურ ფიზიოთერაპიულ საავადმყოფოებში. ფიზიკური ფაქტორებით (წყალი, მზე) მკურნალობა ცნობილია უძველესი დროიდან. ეგვიპტეში ჩვენს წელთაღრიცხვამდე რამდენიმე საუკუნით ადრე სამკურნალოდ იყენებდნენ ნილოსის ტალახს. ფართოდ მიმართავდნენ ფიზიკურ ფაქტორებს სხვადასხვა დაავადების სამკურნალოდ ძველ საბერძნეთში, რომში და სხვა. XVIII საუკუნეში ელექტროობის აღმოჩენასა და ფიზიკურ პროგრესთან დაკავშირებით დაიწყო ფიზიოთერაპიის (განსაკუთრებით ელექტროთერაპიის) განვითარება. თანდათანობით პრაქტიკაში მკვიდრდებოდა ახლადაღმოჩენილი ფიზიკური ფაქტორები - სტატიკური ელექტრობა (ფრანკლინიზაცია), გალვანური დენი (გალვანიზაცია და წამლის ელექტროფორეზი), ასიმეტრიული ცვლადი დენი (ფარადიზაცია), მაღალი სიხშირის დენი (დარსონვალიზაცია, დიათერმია) და სხვა. რუსეთში ფიზიოლოგიის მეთოდების გამოყენება დაიწყეს XIX საუკუნეში გ. ზახარინი, ს. ბოტკინი, ა. ოსტროუმოვი და სხვა იყენებდნენ ფიზიოლოგიის მეთოდებს მრავალი დაავადების კომპლექტური მკურნალობისთვის. 1907 წელს ხარკოვში გაიხსნა პირველი ფიზიოთერაპიული საავადმყოფო, 1914 წელს სევასტოპოლში - ფიზიკური მეთოდებით მკურნალობის ინსტიტუტი. ფიზიოლოგიის ინსტიტუტები შეიქმნა რუსეთსა და მოკავშირე ქვეყნების ქალაქებში. რუსეთში ფიზიოლოგიის განვითარებაში დიდი ღვაწლი მიუძღვით ს. ბრუშტეინს, ა. შჩერბაკს, ა. რახმანინოვს, ს. ვერმელს, პ. მეზერნიცკის, ვ. ხოროშიოს, ა. ობროსოვს და სხვა. ფიზიოთერაპიულ პროცედურებს უმთავრესად იყენებენ ცხოველთა პარეზის, დამბლის, სახსრებისა და იოგების დაავადებების, კანის, სუნთქვის ორგანოების, ნივთიერებათა ცვლის დარღვევის სამკურნალოდ. იყენებენ ისეთ ფიზიოლოგიის მეთოდებს, როგორიცაა ელექტროდენით, სინათლით, ტალახითა და წყლით მკურნალობა. ფიზიოლოგიის ეს სფერო მოიცავს ელექტროთერაპიას, ელექტრომიოგრაფიას და ჭრილობების მართვას. ნევროლოგიური ფიზიოთერაპია არის ფოკუსირებული ისეთ პაციენტებთან მუშაობაზე, რომელთაც აქვთ ნერვული აშლილობა ან დაავადება. ეს შეიძლება შეიცავდეს ინსულტს, ქრონიკულ წელის ტკივილს, ალცჰაიმერის დაავადებას, ტვინის ტრავმას და სხვა. ორთოპედიული ფიზიოთერაპია იკვლევს და მკურნალობს კუნთოვანი სისტემის დაავადებებს და ტრავმებს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 294. Europe: Regulated professions database – Physiotherapist, European Commission
გიტანას ნაუსედა

გიტანას ნაუსედა (ლიეტ. Gitanas Nausėda; დ. 19 მაისი, 1964, კლაიპედა, ლიტვის სსრ, სსრკ) — ლიეტუველი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი, ბანკირი და უნივერსიტეტის მასწავლებელი. ლიეტუვის პრეზიდენტი 2019 წლის 12 ივლისიდან. დაიბადა 1964 წლის 19 მაისს კლაიპედაში. 1970-1981 წლებში სწავლობდა კლაიპედის მეხუთე საშუალო სკოლაში. 1981 წელს ვერ შეძლო ვილნიუსის უნივერსიტეტში შესვლა და სწავლობდა სანტექნიკოსად კლაიპედის აფთიაქში. 1982-1987 წლებში სწავლობდა ვილნიუსის ინივერსიტეტის მრეწველობის ეკონომიკის ფაკულტეტზე. 1987-1989 წლებში ეკონომიკის ფაკულტეტის ასპირანტია. 1987-2004 წლებში ამავე უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტის პედაგოგი. 1990-1992 წლებში პრაქტიკას გადის გერმანიის მანჰეიმის უნივერსიტეტში. 1996-2000 წლებში ლიეტუვის ბანკის ფულად-საკრედიტო პოლიტიკის დეპარტამენტის დირექტორია. 1998 წელს სტაჟირებაზეა ვაშინგტონში, მსოფლიო ბანკში. 2004-2009 წლებში პრეზიდენტ ვალდას ადამკუსის მრჩეველია. დაოჯახებულია, ჰყავს ორი ქალიშვილი. მშობლიური ენის გარდა ფლობს ინგლისურ, გერმანულ და რუსულ ენებს. 2004 წელს მხარ დაუჭირა ვალდას ადამკუსის საარჩევნო კამპანიას. 2018 წლის 17 სექტემბერს წამოაყენა თავისი კანდიდატურა 2019 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში. პირველ ტურში მიიღო ხმების 30,95 % და დაიკავა მეორე ადგილი, ხოლო მეორე ტურში გაიმარჯვა და ქვეყნის მეთაურის პოსტი 2019 წლის 12 ივლისს დაიკავა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: გიტანას ნაუსედა ოფიციალური ვებგვერდი დაარქივებული 2019-05-10 საიტზე Wayback Machine. ლიეტუვის საპრეზიდენტო არჩევნებში გიტანას ნაუსედამ გაიმარჯვა ↑ D. Nausėdienė: Gitanas man pateikė viliojantį pasiūlymą, kurio negalėjau atsisakyti Delfi, October 31, 2015 ↑ G.Nausėdos kelias į ekonomiką aplaistytas ašaromis Delfi, February 24, 2010
კორსონი

კორსონი (ფრანგ. Chorson; გ. 790 წლის შემდეგ), კორსო (Chorso) ან ტორსო (Torso, Tercin) — ტულუზის გრაფი 778–790 წლებში. 778 წელს კარლოს დიდმა ახალი აკვიტანიის სამეფო ჩამოაყალიბა და მის მეფედ თავისი ახალდაბადებული ვაჟი ლუი ღვთისმოსავი გამოაცხადა. მას მეურვედ და რეგენტად ადგილობრივ მმართველთა შორის ყველაზე ძლევამოსილი, ტულუზის გრაფი კორსონი დაუნიშნა. იგი აკვიტანიის ფაქტობრივი მმართველი იყო მაშინაც, როდესაც მცირეწლოვანი ლუი მამამისს ახლდა იტალიასა და ცენტრალურ ევროპაში ლაშქრობების დროს. 788 წელს კორსონი გასკონის ჰერცოგმა ადალრიკმა დაამარცხა, ტყვედ ჩაიგდო და მხოლოდ იმ პირობით გაათავისუფლა, რომ იგი აღარასდროს აღმართავდა ხმალს გასკონის წინააღმდეგ. ამ ამბის გაგების შემდეგ, 790 წელს კარლოს დიდმა კორსონი გადააყენა და მის ადგილზე გილემ ჟელონელი დანიშნა. იმპერატორ ლუდოვიკის ცხოვრება // კაროლინგების ეპოქის ისტორიკოსები, РОССПЭН, 1999. — გვ. 39—41. 280 გვ, ISBN 5-860004-160-8 Invalid ISBN. l’Enigme Sacrée დაარქივებული 2019-05-27 საიტზე Wayback Machine. ↑ ზოგიერთ ისტორიულ წყაროში, მაგალითად, ასტრონომის თხზულებაში „იმპერატორ ლუდოვიკის ცხოვრება“ (თავი 3 და 5), კორსონი „ტულუზის ჰერცოგის“ ტიტულით მოიხსენიება.
ენდრიუ კრეიგანი

ენდრიუ კრეიგანი (ინგლ. Andrew Craighan; დ. 18 ივლისი, 1970) — ინგლისელი მუსიკოსი, ბრიტანულ ჯგუფ My Dying Bride-ის გიტარისტი და კომპოზიტორი. ენდრიუ კრეიგანი დაიბადა ინგლისში 1970 წელს. 1989 წელს სწორედ მისი იდეა იყო ჯგუფის დაარსება, რომელსაც მოგვიანებით „My Dying Bride“ ეწოდა. დაარსების დღიდან არის ჯგუფის უცვლელი წევრი. ენდრიუ არის მულტიინსტრუმენტალისტი, 1999 წლიდან კი ჯგუფის წამყვანი კომპოზიტორი და რამდენიმე სიმღერის ტექსტების ავტორიც. მისი თქმით მას სახლში მოწყობილი აქვს მინი-სტუდია, სადაც კომპოზიციების უმეტეს ნაწილს თითქმის ყოველდღიურად ქმნის. მისი საყვარელი ალბომი არის 1999 წელს გამოსული The Light at the End of the World, რომელიც ჯგუფიდან კელვინ რობერტშოუს წასვლის შემდეგ გამოვიდა. აღნიშნულ ალბომში სწორედ ის არის ყველა სიმღერის კომპოზიტორი და დღემდე ჯგუფის დისკოგრაფიაში გიტარის რიფებით ყველაზე მეტად დატვირთულ ალბომად ითვლება. ის უკრავს Mayones-ის წარმოების გიტარებზე და კონცერტებზე, როგორც წესი, სამ გიტარას ატარებს. My Dying Bride-ის ოფიციალური საიტი ↑ 15 კითხვა ენდრიუ კრეიგანთან ↑ ინტერვიუ ენდრიუ კრეიგანთან
კამილო ვარგასი

კამილო ანდრეს ვარგას გილი (ესპ. Camilo Vargas [kaˈmilo ˈβaɾɣas]); დ. 9 მარტი, 1989, ბოგოტა) — კოლუმბიელი ფეხბურთელი. თამაშობს კოლუმბიის ნაკრებსა და კოლუმბიის კლუბ „დეპორტივო კალიში“. 2016-2018 წლებში ორწლიანი იჯარის იგი „დეპორტივო კალიმ“ შეიძინა. მან გუნდთან კონტრაქტი 2021 წლამდე გააფორმა. 2014 წლის მსოფლიო თასის შესარჩევი ეტაპის შემდეგ კოლუმბიის ნაკრების მწვრთნელმა ხოსე პეკერმანმა დაასახელა იგი მსოფლიო თასზე წასაყვან ფეხბურთელთა სიაში. მისი დებიუტი ნაკრებში შედგა 2014 წლის 10 ოქტომბერს „ელ-სალვადორის“ წინააღმდეგ „რედ ბულ არენაზე“ ნიუ-ჯერსიში, გუნდმა ანგარიშით 3–0 გაიმარჯვა. 2018 წლის მაისში იგი მოხვდა 2018 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე წასაყვან ფეხბურთელთა 35-კაციან სიაში. 2018 წლის 3 ივლისის მონაცემებით: სანტა ფე კოლუმბიის ჩემპიონატი: 2012-I, 2014-II კოპა კოლუმბია: 2009 კოლუმბიის სუპერლიგა: 2013 ატლეტიკო ნასიონალი კოლუმბიის ჩემპიონატი: 2015-II შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „კამილო ვარგასი“ ვიკისაწყობში. კამილო ვარგასი BDFA-ზე კამილო ვარგასი — Soccerway ↑ Deportivo Cali confirma acuerdo con Camilo Vargas, colombia.as.com, 28 November 2018 ↑ http://www.goal.com/en-gb/amp/news/revealed-every-world-cup-2018-squad-23-man-preliminary-lists/oa0atsduflsv1nsf6oqk576rb ↑ "Camilo Vargas". National Football Teams. Benjamin Strack-Zimmerman. Retrieved 14 July 2018.
მე ვარ ქართველი, და მაშასადამე, ვარ ევროპელი

მე ვარ ქართველი, და მაშასადამე, ვარ ევროპელი — ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეაში საქართველოს გაწევრიანებისას საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის, ზურაბ ჟვანიას მიერ 1999 წლის 27 იანვარს 39-ე სკამიდან წარმოთქმული ისტორიული სიტყვა. საქართველო ევროპის საბჭოს წევრი 1999 წლის 27 იანვარს, სტრასბურგის დროით 12 საათზე (თბილისის დროით 15 საათზე) გახდა. ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეამ ერთსულოვნად დაუჭირა მხარი საქართველოს გაწევრიანებას ევროპის საბჭოში. კენჭისყრის დამთავრების შემდეგ, ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეას სიტყვით მიმართა საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარემ ზურაბ ჟვანიამ. ზურაბ ჟვანიას თქმით, საქართველო მნიშვნელოვან როლს ასრულებს ახალი რეგიონული არქიტექტურის შექმნაში, აბრეშუმის გზის აღდგენის კონცეფციას სრულიად ახალი რეგიონული თანამშრომლობისკენ მივყავართ, რაც რეგიონს სტაბილურობასა და აყვავებას მოუტანს. მისი განცხადეით, ეს იქნება საქართველოს წვლილი ევროპული უსაფრთხოების არქიტექტურაში. ზურაბ ჟვანიამ იმედი გამოთქვა, რომ ევროპის საბჭოში უახლოეს მომავალში საქართველოს მეზობლები — სომხეთი და აზერბაიჯანი გაწევრიანდებიან. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 გაზ. „საქართველოს რესპუბლიკა“ / №23 (3064), 1999, გაზ. „საქართველოს რესპუბლიკა“. 28 იანვარი, 1999 წ. №23 (3064). გვ. 1-2.
ჯულიანო მედიჩი

ჯულიანო დე’ მედიჩი (იტალ. Giuliano de' Medici; დ. 28 ოქტომბერი, 1453 — გ. 26 აპრილი, 1478) — მედიჩების დინასტიის წარმომადგენელი. ფლორენციის სენიორ პიერო მედიჩისა და ლუკრეცია ტორნაბუონის ვაჟი. ფლორენციის ჰერცოგ ლორენცო მედიჩის ძმა. რომის პაპ კლემენტ VII-ის მამა. მოკლეს პაცის შეთქმულების დროს, რომელიც მისი რძლისა და სიძის თაოსნობით მოეწყო მისი და მისი ძმის მოსაკლავად, თუმცა მისი ძმა სიკვდილს გადაურჩა. ჯულიანო დაიბადა 1453 ოქტომბერი 28 მარტს ფლორენციაში. იგი იყო ფლორენციის სენიორ პიერო მედიჩისა და მისი ცოლის, ლუკრეცია ტორნაბუონის უმცროსი ვაჟი. მისი უფროსი ძმა, ლორენცო ყოველთვის განსაკუთრებული გონიერებით, ერუდირებულობითა და წინდახედულობით ხასიათდებოდა, თუმცა ჯულიანო მასზე გაცილებით უფრო სპორტული და სიმპატიური იყო, რის გამოც მას „ოქროს ბიჭუნას“ ეძახდნენ. თავდაპირველად იგეგმებოდა ჯულიანოსა და პოიმპინოს სენიორ იაკოპო IV-ის ასულ სემირამიდა არაგონას ქორწინება. ჯულიანომ მისი ცოლად შერთვის პირობაც კი დადო, თუმცა შემდგომში ნიშნობა ჩაშალა. სემირამიდასთან ჩაშლილი ნიშნობის შემდეგ, ცნობილი გახდა მისი საიდუმლო რომანის შესახებ გენუელ დიდგვაროვან სიმონეტა ვესპუჩისთან, რომელიც მთელს იტალიაში იყო ცნობილი თავისი სილამაზით, მაგრამ ამერიგო ვესპუჩის ბიძაშვილზე იყო დაქორწინებული. ჯულიანო მას განქორწინებასაც კი სთხოვდა, თუმცა 1476 წელს სიმონეტა სრულიად მოულოდნელად დაიღუპა ტუბერკულოზით. ამის შემდეგ მან რომანი გააჩაღა თავის საყვარელ ფიორეტა გორინთან, რომელთანაც შეეძინა თავისი პირველი და უკანასკნელი ვაჟი, სახელად ჯულიო მედიჩი, რომელიც შემდგომში მსოფლიოს ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი რომის პაპი გახდა კლემენტ VII-ის სახელით. მისი ვაჟის გაჩენიდან მალევე, 1478 წლის 26 აპრილს, კვირა დღეს, ფლორენციის სანტა მარია დელა ფიორეს ბაღებში მისმა რძალმა კლარისა ორსინმა და სიძემ მოაწყვეს შეთქმულება, რომელიც ისტორიაში პაცის შეთქმულების სახელითაა ცნობილი. იგი მიზნად ისახავდა ჯულიანოსა და მისი ძმის, ლორენცოს დახოცვასა და შეთქმულთა სახელმწიფო სათავეში მოსვლას. მათ მოახერხეს ჯულიანოს მოკვლა, რომელიც ბაღში სისხლისგან დაიცალა, იგი ამ დროს სულ 25 წლის იყო, ლორენცომ კი თავის გადარჩენა მოახერხა. იგი მისმა სიძემ, ფრანჩესკო პაციმ და ბერნარო ბარონსელმა მოკლეს მახვილით, რომელიც ცხრამეტჯერ გაუყარეს. AA. VV., Medici, Associazioni alberghi del libro d'oro, Nike edizioni 2001 M. Vannucci, I Medici. Una famiglia al potere, Roma, Newton Compton Editori, 1994 P. Ventrone (cur.), Le temps revient, 'l tempo si rinuova: feste e spettacoli nella Firenze di Lorenzo il Magnifico, Silvana, Milano 1992 J. R. Hale, Firenze e i Medici, Mursia, Milano 1980 A. Poliziano, Pactianae coniurationis commentarium, cura di A. Perosa, Padova 1958
შაჰ-დილი

შაჰ-დილი (აზერ. Şah Dili) — ცელა აზერბაიჯანში, აფშერონის ნახევარკუნძულის უკიდურეს სამხრეთში. კონტინენტური აზერბაიჯანის უკიდურესი აღმოსავლეთი წერტილი. ადმინისტრაციული დაყოფით მიეკუთვნება ბაქოს ბინას დაბას. ცელას აქვს გრძელი და ვიწრო ფორმა. ტერიტორიაზე მოცემულია მარილიანი ჭაობები და ტბორები. ზღვის დონის აწევა, ახსნაა ტერიტორიაზე მოცემული მარილიანი გრუნტის წყლების. კლიმატი ხასიათდება ძლიერი ქარებით. ცელას ტერიტორიაზე განლაგებულია აფშერონის ეროვნული პარკი. ეროვნული პარკისა და ცელას ტერიტორიაზე ბინადრობენ ტურები, მაჩვები, კურდღლები, ხოლო კასპიის ზღვია აკვატორიაში თევზები და ფრინველები, მათ შორის მელოტა, გარეული იხვი, დიდი ოყარი და სხვა. ↑ 1.0 1.1 Азербайджан: Общегеографическая карта / сост. и подгот. к изд. ПКО «Картография» в 2005 г.; гл. ред. Г. В. Поздняк; ред. Г. Ф. Кравченко, Н. Р. Монахова. — 1:750 000, 7,5 км в 1 см. — М., 2005 (М.: ПКО «Картография»). — ISBN 5-85120-235-1 ↑ ეროვნული პარკები
ალექსანდრე ჯაბადარი (ინჟინერ-მეტალურგი)

ალექსანდრე ვახტანგის ძე ჯაბადარი (დ. 17 ივლისი, 1928, წულუკიძე (ახლანდელი ხონი) — გ. 2009) — ქართველი ინჟინერ-მეტალურგი. ტექნიკურ მეცნიერებათა კანდიდატი (1971). სკკპ წევრი 1963-იდან. 1958-იდან მუშაობს თბილისის დიმიტროვის სახელობის საავიაციო ქარხანაში, 1971-იდან ამ ქარხნის მთავარი მეტროლოგია. ტექნოლოგიის პროცესების კონტროლის პროგრამის მეთოდების შექმნისა და დანერგვისათვის 1975 ავტორთა ჯგუფთან ერთად მიენიჭა საქართველოს სსრ სახელმწიფო პრემია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 522.
ჭინჭრაქასებრნი

ჭინჭრაქასებრნი (ლათ. Troglodytidae) — ფრინველთა ოჯახი ბეღურასნაირთა რიგისა. მათი სხეულის სიგრძეა 8–22 სმ. სხეულის აგებულება მკვრივია; ფრთები მოკლე, ბლაგვი. ბოლო (კუდი) მოკლე ან საშუალო სიგრძისაა, მომრგვალებული ან საფეხუროვანი. ფეხები ძლიერია, გალო და თითები გრძელი; ბრჭყალები ბასრი და მოღუნული. ნისკარტი სწორი, ზოგჯერ ქვედა მხარეს მოღუნული, სიგანეში ვიწრო, იშვიათად მასიურია. შებუმბვლა ფაფუკი და ხშირია. შეფერილობაში ჭარბობს მურა, ჟანგმიწოვანი ან რუხი ტონები. მომქნევ და საჭის ბუმბულებს ხშირად მუქი ფერის განივი ზოლები გასდევს; რამდენიმე სახეობას ყელი, მკერდი ან მთლიანი ქვედა მხარე ღია ერთფეროვანი აქვს. სქესობრივი და ასაკობრივი დიმორფიზმი ჩვეულებრივ არ არის გამოხატული. ჭინჭრაქასებრნი ფრენენ სწრაფად, როგორც წესი მოკლე მანძლზე. აგზნებული ფრინველი კუდს ვერტიკალურად სწევს, ატოკებს მას და ჩაჯდომებს აკეთებს. ოჯახი აერთიანებს 20-მდე გვარის დაახლ. 80 სახეობას. გავრცელებული არიან ახალი სამყაროს ტერიტორიაზე: ალასკიდან ცეცხლოვან მიწამდე. ჩვეულებრივი ჭინჭრაქა (Troglodytes troglodytes) ევრაზიასა და ჩრდილოეთ აფრიკაშიც აღწევს, საქართველოში იგი ჩვეულებრივ მობინადრე ფრინველის სახით გვხვდება. ყველაზე მეტად მრავალფეროვანი ჭინჭრაქები სამხრეთ ამერიკის ტროპიკებში გვხვდება; მთებში ბუდობენ ზღვის დონიდან 4600 მეტრ სიმაღლემდე. სახეობათა უმრავლესობა ტყის ქვედა იარუსებზე სახლობს; არიან ლერწმის ბარდებში და სხვა წყლის სიახლოვეს არსებულ მაღალ ბალახში (Cistothorus-ის გვარი), ზღვის კლდოვან სანაპიროებზე, არიდულ მთებსა და ცხელ უდაბნოებში (კაქტუსის ჭინჭრაქა, Campylorhynchus) მცხოვრები სახეობები. ბევრ მათგანს მალული ცხოვრების ნირი ახასიათებს, თავს ააშკარავებს თავისი უჩვეულოდ მაღალი, ჩვეულებრივ მელოდიური გალობით; ზოგიერთი სახეობის დედალიც გალობს. უმთავრესად იკვებება მცირე ზომის უხერხემლოებით, ობობებით, ზოგჯერ კენკრითა და თესლებით. ჭინჭრაქებს შორის არიან პოლიგამებიც და მონოგამებიც. მამალი აგებს რამდენიმე (ცალკეულ შემთხვევაში 30-მდე) სქელკედლიან, დახურულ, სფეროსებრი ფორმის ბუდეს (ზოგჯერ საბუდრად ფუღუროებსაც იყენებენ), საიდანაც ერთ-ერთში დედალი დებს 2–10 (ხშირად 2–5) კვერცხს; ინკუბაცია 12–20 (ჩვეულებრივ 14–18) დღე-ღამე გრძელდება. ბარტყებს ორივე მშობელი კვებავს 14–19 დღის განმავლობაში. რიგი სახეობები წელიწადში ორ თაობას ჩეკს. IUCN-ის წითელი წიგნის მიხედვით, 2 სახეობა გადაშენების კრიტიკული საფრთხის წინაშე იმყოფება, 2 — საფრთხის ქვეშ, 4 მოწყვლადი სახეობაა, ხოლო კიდევ 4 სახეობა გადაშენების საფრთესთან ახლოს იმყოფება. ლოსკოტი ვ. მ., ჭინჭრაქასებრნი დაარქივებული 2019-05-28 საიტზე Wayback Machine. // დიდი რუსული ენციკლოპედია [35 ტომად], მთ. რედ. ოსიპოვი ი. ს., მოსკ.: გამომც. დიდი რუსული ენციკლოპედია, 2004–2017. ↑ Troglodytidae — ინგლისურ-ქართული ბიოლოგიური ლექსიკონი. ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 ჭინჭრაქასებრნი // დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია [30 ტომად], მთ. რედ. პროხოროვი ა. მ., III გამოც., მოსკ.: გამომც. „საბჭოთა ენციკლოპედია“, 1969. ↑ ჭინჭრაქასებრნი (TSN 178539). ინტეგრაციული ტაქსონომიის საინფორმაციო სისტემა. ↑ ჟორდანია რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 400.