laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
აფონსუ VI (პორტუგალია)

აფონსუ VI გამარჯვებული (პორტ. Afonso VI O Vitorioso; დ. 21 აგვისტო, 1643, ლისაბონი, პორტუგალია — გ. 12 სექტემბერი, 1683, სინტრა, პორტუგალია) — პორტუგალიის მეფე ბრაგანსის დინასტიიდან 1656-1683 წლებში. ჟუან IV და ლუიზა დე გუსმანის ვაჟი. იქორწინა 1666 წელს მარიაზე, ნემურის ჰერცოგის, კარლ ამადეუსის, ასულზე. აფონსუ 14 წლის იყო, როდესაც გარდაეცვალა მამა. რეგენტი გახდა მისი დედა, ჭკვიანი და ენერგიული ქალი. იგი მმართველობას განაგრძობდა მას მერეც, როდესაც მეფე სრულწლოვანი გახდა. ბავშვობიდან აფონსუ არაფრით სერიოზულით არ იყო დაკავებული, ცუდად სწავლობდა, მასწავლებლებს არ უჯერებდა, სამაგიეროდ უყვარდა ქუჩის ბიჭებთან თამაში. გამეფების შემდეგ მან განაგრძო ასეთი ცხოვრება: ლოთობდა და გარყვნილობდა. მის მეგობარს, იტალიელ ვაჭარს ანტონიო კონტის დიდი გავლენა ჰქონდა მასზე და განაწყობდა დედის წინააღმდეგ. დედოფალმა, ამის საპასუხოდ, დაიახლოვა უმცროსი ვაჟი პედრუ, რომელიც დააახლოვა ყველაზე პატივცემულ და განათლებულ ხალხთან და აპირებდა ძალაუფლება მისთვის გადაეცა. 1662 წელს, სახელმწიფო თათბირისას, დედოფლის ერთგულმა დიდებულებმა დააპატიმრეს აფონსუ, კონტი და მეფის სხვა მეგობრები. მაგრამ ამ გადატრიალებას წარმატება არ ჰქონია. აფონსუ ალკანტარაში გაიქცა, საიდანაც განაგრძო დედის წინააღმდეგ ბრძოლა. დიდებულთა უმეტესობა და არმია მას მიემხრო. დედოფალი იძულებული გახდა მონასტერში წასულიყო. მმართველობა გადავიდა გრაფ კასტელო მელორას ხელში, იგი ჭკვიანი და მოხერხებული კაცი იყო. 1666 წელს მან მეფეს ცოლად მარია ფრანსისკა. აფონსუს იგი მალე მობეზრდა და აღარ აქცევდა ყურადღებას. დედოფალი კი ამაყი და პატივმოყვარე ქალი იყო. ქმართან ჩხუბის მერე, იგი მის უმცროსს ძმას დაუახლოვდა. მალე მათ ძლიერი პარტია ჩამოაყალიბეს და ბევრი მომხრე ჰყავდათ. 1667 წლის 1 ოქტომბერს პედრუმ დაიკავა სამეფო სასახლე და მეფეს მოსთხოვა თავისი მეობრების მმართველობისგან ჩამოშორება. სასახლის გარშემო მყოფი ხალხიც იგივეს ითხოვდა. მეფე უნდა დათანხმებულიყო. ნოემბერში იგი აიძულეს უარი ეთქვა ტახტზე. კორტესებმა პედრუ პრინც მმართველად აღიარეს. მარია ფრანსისკა ამტკიცებდა რომ არ ჰქონდა აფონსუსთან ცოლ-ქმრული ურთიერთობები, განქორწინება მიიღო და პედრუს გაყვა ცოლად. აფონსუ ჯერ სასახლეში იყო პატიმრობაში, შემდეგ გადაასახლეს ტერსეირუში, რამდენიმე წლის მერე კი მისცეს პორტუგალიაში დაბრუნების უფლება და იგი სასახლეში დასახლდა. ბოლო წლები აფონსუმ სრულ აპატიაში გაატარა. Рыжов, K. (1999). Энциклопедия - Все монархи мира - Западная Европа. Вече, Москва. ISBN 5-7838-0374-X
ალფონსო VI (მრავალმნიშვნელოვანი)

ალფონსო VI შეიძლება იყოს: ალფონსო VI — კასტილიის მეფე აფონსუ VI — პორტუგალიის მეფე
ამადეუს I (ესპანეთი)

ამადეუს I (იტალ. Amadeo I; დ. 30 მაისი, 1845 — გ. 18 იანვარი, 1890) — ესპანეთის მეფე სავოიის დინასტიიდან 1870–1873 წლებში. ვიქტორ ემანუელ IIსა და ადელჰაიდ ავსტრიელის ვაჟი. იქორწინა მარია ვიქტორია დელ პოცოზე. ამადეუსი ესპანელმა კორტესებმა მეფედ ისაბელ II-ის გაგდების შემდეგ აირჩიეს. იგი ყოყმანობდა ესპანეთის ტახტზე ასვლამდე, აცნობიერებდა რომ შესაძლოა ვერ გაუკლავდებოდა მეფობას. იგი კეთილგონიერი და კეთილსინდისიერი ადამიანი იყო, მაგრამ არ იცოდა არც ესპანური ენა, არც ესპანეთის ისტორია, არც ესპანელ ხალხს და პოლიტიკურ პარტიებს იცნობდა. თანაც იგი არ იყო გენიოსი და არ შეეძლო მტკიცედ მოქმედება. მადრიდში ჩამოსვლისას მან სცადა ხალხის მოხიბვლა სიმამაცით და უბრალოობით, მაგრამ ვერცერთი თვისება ვერ გამოავლინა. ამაყი არისტოკრატია ვერ იტანდა მის ბურჟუაზიულ მანერებს. საშუალო კლასი უფრო გაკვირვებული იყო, ვიდრე მოხიბლული მისი უბრალოობით, ხოლო ხალხის მასებმა საერთოდ ვერ აღიქვეს მეფე ფუფუნების და დასანახი დიდების გარეშე. ამადეუსმა სცადა არმიის და ფლოტის მხარდაჭერის მოპოვება, მაგრამ ოფიცრებმა უარი თქვეს კორტესების მიერ არჩეული მეფისთვის ფიცის დადებაზე. მმართველობის პერიოდში მას უწევდა სამოქალაქო ომის ზღვარზე ბალანსირება, კაბინეტების მუდმივი ცვლა, კორტესებთან მუდმივი დაპირისპირება. ბოლოს 1873 წელს მან უარი თქვა ტახტზე და დატოვა ესპანეთი. ქვეყანაში კი მაშინვე სამოქალაქო ომი დაიწყო. Historiaantiqua. Amadeo I; (ესპანური) (2008) Рыжов, K. (1999). Энциклопедия - Все монархи мира - Западная Европа. Вече, Москва. ISBN 5-7838-0374-X
ანა (დიდი ბრიტანეთი)

ანა (ინგლ. Anne; დ. 6 თებერვალი, 1665 – გ. 1 აგვისტო, 1714), ინგლისის და შოტლანდიის დედოფალი სტუარტების დინასტიიდან 1702–1707 წლებში და დიდი ბრიტანეთის დედოფალი 1707–1714 წლებში. ჯეიმზ II-სა და ანა ჰაიდის ასული. 1683 წელს იქორწინა დანიის მეფის ფრედერიკ III-ის ვაჟზე გეორგზე. ანა სტიუარტი ტორიელი დედოფალი იყო. თავისი შეხედულებებიდან გამომდინარე იგი ყოველთვის ამ პარტიას უჭერდა მხარს და ყოველთვის ერთგული იყო ანგლიკანური ეკლესიის. იგი გამოირჩეოდა კარგი ხასიათით და ზრდილობით, მაგრამ არ იყო ჭკვიანი, იყო გაუბედავი და მრჩეველებზე ძლიერ დამოკიდებული. პირველ ხანებში მასზე დიდი გავლენა ჰქონდა ჰერცოგ მალბოროს და მის მეუღლეს, სარას. ესპანეთთან წარმატებული ომი, რომელმაც ანას მმართველობის მთელ პერიოდს გასტანა, ჰერცოგ მალბოროს დამსახურება იყო. მიუხედავად პოლიტიკის წარმატებისა, ანა წუხდებოდა ვიგების ბატონობით. დროთა განმავლობაში დედოფალსა და სარა მალბოროს შორის ურთიერთობები გაცივდა. მისი ადგილი ახალგაზრდა აბიგალ მეშემმა დაიკავა. მისი გავლენით, დედოფალმა მთავრობიდან დაითხოვა რამდენიმე ვიგი და მმართველობა ლორდ ბლინგბროკს გადასცა. 1713 წელს მან მოახერხა საფრანგეთთან ძალიან მომგებიანი ზავის დადება. ინგლისმა გიბრალტარის და მინორკის გარდა მიიღო ფრანგული მიწები ამერიკაში — ახალი შოტლანდია, გუდზონის ყურის მიწები, ნიუფაუნდლენდი და სან-კრისტოვი. 1707 წელს მოხდა სხვა მნიშვნელოვანი მოვლენა — ინგლისის და შოტლანდიის ერთ სახელმწიფოდ გაერთიანება, რომელსაც დიდი ბრიტანეთი ეწოდა. ამიერიდან პარლამეტში შოტლანდიელი დეპუტატბიც ირჩეოდნენ. ანას 13 შვილი ჰყავდა, მაგრამ ყველა მათგანი ჩვილობაში მოკვდა. მისი სიკვდილის შემდეგ შეწყდა სტიუარტების დინასტიაც, რომელიც 100 წელიწადზე მეტი მმართველობდა ინგლისში. Рыжов, K. (1999). Энциклопедия - Все монархи мира - Западная Европа. Вече, Москва. ISBN 5-7838-0374-X
აურელიუსი (ასტურია)

აურელიუსი (ესპ. Aurelio; დ. 740 — გ. 774) — ასტურიის მეფე 768 - 774 წლებში. ფრუელას სიკვდილის შემდეგ, დარჩა მისი შვილი ალფონსო II, მაგრამ იგი ძალიან პატარა იყო და დიდებულებმა მეფედ აურელიუსი აირჩიეს. იგი ძლივს იმორჩილებდა შიდა და გარე მტრებს. Рыжов, K. (1999). Энциклопедия - Все монархи мира - Западная Европа. Вече, Москва. ISBN 5-7838-0374-X ასტურიის მეფეები 718-914 წწ. Хроника Альфонсо III. Восточная литература. ციტირების თარიღი: 16.7.2011.
ბეატრიქსი

მისი სამეფო უდიდებულესობა დედოფალი ბეატრიქსი (ნიდერლ. Beatrix Wilhelmina Armgard; დ. 31 იანვარი 1938) — ნიდერლანდების დედოფალი ორანულ-ნასაური დინასტიიდან 1980 წლიდან. 1966 წელს იქორწინა კლაუს ფონ ამსბერგზე. ბეატრიქსმა განათლება ლეიდენის უნივერსიტეტში მიიღო, სადაც სწავლობდა სოციოლოგიას, ეკონომიკას და სახელმწიფო სამართალს. არის იურიდიული მეცნიერებების დოქტორი. 2013 წლის 28 იანვარს განაცხადა, რომ სამეფო ტახტს დატოვებს 2013 წლის 30 აპრილს უფროსი შვილის, ვილემ-ალექსანდრეს სასარგებლოდ. Рыжов, K. (1999). Энциклопедия - Все монархи мира - Западная Европа. Вече, Москва. ISBN 5-7838-0374-X ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბეატრიქსი დედოფალი ბეატრიქსის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2011-03-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ Королева Нидерландов назвала дату передачи престола
ბეატრიზი (პორტუგალია)

ბეატრიზ (პორ. Beatriz) (9 დეკემბერი 1372 - 8 მარტი 1408) პორტუგალიის დედოფალი ბურგუნდიელთა დინასტიიდან 1383 - 1385 წლებში. ფერნანდუ I და ლეონორ ტელეშ დე მენზეშის ასული. 1383 წელს ცოლად გაყვა კასტილიის მეფეს ხუან I. Рыжов, K. (1999). Энциклопедия - Все монархи мира - Западная Европа. Вече, Москва. ISBN 5-7838-0374-X
ბერენგარ I (იტალია)

ბერენგარ I (იტალ. Berengar; დ. 845 — გ. 7 აპრილი, 924) — იტალიის მეფე 888–924 წლებში. ბერენგარის მამა, ებერგატი დაქორწინებული იყო გიზლაზე, ლუი I ღვთისმოსავის ასულზე. ბერენგარი იტალიაში დაიბადა და მამისგან მემკვიდრეობით მიიღო ფრიულის მარკგრაფის ტიტული. კარლ III სიკვდილის შემდეგ, დიდებულებმა პავიაში იგი იტალიის მეფედ აღიარეს. შემდეგ წლებში ბერენგარს მოუწია ომი გვიდო III სპოლეტოსთან, რომელმაც თავი ასევე მეფედ გამოაცხადა. საბოლოოდ ბერენგარი დასავლეთ ლომბარდიიდან გააგდეს და მან დახმარება იმპერატორ არნულფს სთხოვა, რომელმაც ალპები 894 წელს გადმოკვეთა. მაგრამ უკვე 895 წელს ბერენგარი შეუერთდა გარდაცვლილი გვიდოს ვაჟს, ლამბერტს და მასთან ერთად არნულის წინააღმდეგ იბრძოდა. გერმანელების გაძევების შემდეგ, მათ გაიყვეს ჩრდილო იტალია. 899 წელს ლამბერტი უეცრად ნადირობისას დაიღუპა. ბერენგარი პავიისკენ გაეშურა და დაიკავა ლომბარდიის სამეფო. იმავე წელს იტალიას ველური უნგრელები შემოესივნენ, ისინი ყველაფერს ანადგურებდნენ თავის გზაზე. უნგრელებმა ბერენგარის ჯარი დაამარცხეს ბრენტთან და მათ იტალიაში თარეში დაიწყეს. ამ სავალალო მდგომარეობაში, იტალიის საერო და სასულიერო დიდებულებმა მოიწვიეს პროვანსის მეფე ლუი III და ჯერ მეფედ, შემდეგ იმპერატორად აღიარეს. 905 წელს ბერენგარმა ისევ დაიწყო ბრძოლა, ვერონაში შეიპყრო ლუი, დააბრმავა და გააძევა ქვეყნიდან. 916 წელს პაპმა იოანე X-მ იგი იმპერატორად აკურთხა. 924 წელს დიდებულებმა მოიწვიეს ბურგუნდიის მეფე რუდოლფ II. სასტიკი ბრძოლის შემდეგ, ბერენგარი მოღალატეებმა ვერონაში მოკლეს. Рыжов, K. (1999). Энциклопедия - Все монархи мира - Западная Европа. Вече, Москва. ISBN 5-7838-0374-X
სერვერ-ბეგ ათაბაგი

ოსმან სერვერ-ბეგ ათაბაგი, სერვერ-ბეი ათაბეკოვ-ქვაბლიანსკი (დ. 20 აგვისტო, 1886 — გ. 13 დეკემბერი, 1962) — სამცხის ძველ მთავართა — გამაჰმადიანებულ ჯაყელთა შთამომავალი და მესხეთის მუსლიმთა პოლიტიკური და სამხედრო ლიდერი. დაიბადა ახალციხეში, გავლენიანი მიწათმფლობლისა და რუსეთის იმპერიის არმიის გენერლის ოჯახში, რომლის მამულშიც სტუმრობდა და გარდაიცვალა იმპერატორ ნიკოლოზ II-ის უმცროსი ძმა, დიდი მთავარი გიორგი. სერვერ-ბეგმა ევროპული განათლება მიიღო: გერმანიაში სამიწათმოქმედო და საბადოების ინჟინერიას, პეტერბურგში კი — სამართალს დაეუფლა. საქართველოში მისი დაბრუნება პირველი მსოფლიო ომის წლებს დაემთხვა. 1918 წელს მან მესხეთის მუსლიმთა ეროვნული საბჭო ჩამოაყალიბა და სათავეში ჩაუდგა პან-თურქისტულ და სეპარატისტულ მოძრაობას, რომელიც მიზნად ისახავდა მესხეთის საქართველოსგან ჩამოშორებას და ე.წ. სამხრეთ-დასავლეთ კავკასიის (ყარსის) რესპუბლიკაში გაერთიანებას. გამოსვლებს თან სდევდა სისხლიანი შეტაკებები მუსულმანებსა და ქრისტიანებს შორის. საბოლოოდ, 1919 წელს, საქართველოს არმიამ გენერალ გიორგი კვინიტაძის მეთაურობით გაანადგურა ამბოხებულთა რაზმები და ახალციხე და ართვინი საქართველოს შემოუმტკიცა. დამარცხებული სერვერ-ბეგი დედასთან და დებთან ერთად თურქეთში გაიქცა. საქართველოს საბჭოთა ოკუპაციისა და რუსეთ-თურქეთის 1921 წ. გარიგების შემდეგ ისტორიული მესხეთის დიდი ნაწილი, მ.შ. ართვინი და არტაანი (არდაჰანი) თურქეთის შემადგენლობაში აღმოჩნდა. სერვერ-ბეგი თურქეთის პარლამენტში აირჩიეს არდაჰანიდან. 1923 წელს, თურქეთში გვარების შემოღებასთან დაკავშირებით, მან ათაბეგის (Atabek) გვარი მიიღო. ამავე დროიდან იგი პოლიტიკას ჩამოშორდა და ინჟინრად მუშაობდა. დაიღუპა ავტოავარიაში, ქ. იზმირში.
Islands (მაიკ ოლდფილდის ალბომი)

Islands — მაიკ ოლდფილდის მეთერთმეტე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 1987 წელს. ეს ალბომი აღსანიშნავია რამდენიმე მოწვეული მუსიკოსისა და ვოკალისტის მონაწილეობით - მათ შორის არიან ბონი ტაილერი, კევინ ეიერსი და ანიტა ჰეგერლანდი. ალბომის ამერიკული გამოცემაში სიმღერების თანმიმდევრობა განსხვავდება ბრიტანული ვერსიისგან. დისკის ყოველი სიმღერისათვის გადაღებული იქნა მუსიკალური ვიდეო. მისი მთავარი სინგლი იყო Islands, რომელსაც ბონი ტაილერი მღერის. აშშ-ში სიმღერა Magic Touch იყო ბილბორდის როკ ალბომების ჩარტის საუკეთესო ათეულის პირველ ადგილზე (1988). The Wind Chimes (Parts one & two) – 21:49 Islands – 4:19 Flying Start – 3:36 North Point – 3:33 Magic Touch (ჯიმ პრაისის ახალი ვოკალით) – 4:14 The Time Has Come – 3:51 When the Night's on Fire – 6:41 The Wind Chimes (Part one) – 2:33 The Wind Chimes (Part two) – 19:14 Magic Touch (მაქს ბეიკონის ვოკალით) – 4:14 The Time Has Come – 3:51 North Point – 3:31 Flying Start – 3:36 Islands – 4:19 ↑ https://www.allmusic.com/album/r129947 ↑ "Mike Oldfield - Islands" (გერმანულად). Austriancharts.at. Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 8 აპრილი 2013. ↑ „Dutchcharts.nl – Mike Oldfield – Islands“ (ჰოლანდიურად). Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 8 აპრილი 2013. ↑ "Longplay-Chartverfolgung at Musicline" (გერმანულად). Musicline.de. Media Control. წაკითხვის თარიღი 8 აპრილი 2013. ↑ "Mike Oldfield – Islands". Norwegiancharts.com. Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 8 აპრილი 2013. ↑ "Mike Oldfield – Islands". Swedishcharts.com. Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 8 აპრილი 2013. ↑ "Mike Oldfield – Islands". Swisscharts.com. Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 8 აპრილი 2013. ↑ ოქტომბერი 1987/7502/ "10 ოქტომბერი 1987 საუკეთესო ბრიტანული ალბომების ოფიციალური არქივი | ოფიციალური ჩარტები". ბრიტანეთის ალბომების ჩარტი. ოფიციალური ჩარტების კომპანია. წაკითხვის თარიღი 8 აპრილი 2013.
Earth Moving

Earth Moving — მაიკ ოლდფილდის მეთორმეტე სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 1989 წელს. ალბომზე ვოკალურ პარტიებს ასრულებს სხვადასხვა მოწვეული სტუმარი. მასში ასევე უხვად გამოიყენება სინთეზატორები. მთლიანობაში იგი უფრო პოპ მუსიკის ჟანრს ეკუთვნის. Innocent დაიწერა მაიკ ოლდფილდისა და ანიტა ჰეგერლანდის გოგონა გრეტას შთაგონებით. Holy – 4:37 Hostage – 4:09 Far Country – 4:25 Innocent – 3:30 Runaway Son – 4:05 See the Light – 3:59 Earth Moving – 4:03 Blue Night – 3:47 Nothing But / Bridge to Paradise – 8:40 მაიკ ოლდფილდი – გიტარა, კლავიშები მაქს ბეიკონი - ვოკალი ედრიან ბელიუ – ვოკალი, გიტარა ნიკი ბენტლი - ვოკალი ანიტა ჰეგერლანდი - ვოკალი კეროლ კენიონი – ვოკალი რაფ რევენსკროფტი - საქსოფონი მეგი რეილი - ვოკალი ფილ სპედინგი - ბას გიტარა, ვოკალი კრის ტომპსონი - ვოკალი კარლ უეინი - ვოკალი მარკ უილიამსონი - ვოკალი ↑ Allmusic review ↑ "Mike Oldfield - Earth Moving" (გერმანულად). Austriancharts.at. Hung Medien. ↑ „Dutchcharts.nl – Mike Oldfield – Earth Moving“ (ჰოლანდიურად). Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 7 მარტი, 2022. ↑ "Offiziellecharts.de – Mike Oldfield – Earth Moving" (გერმანულად). GfK Entertainment Charts. ↑ Salaverri, Fernando (2015). Sólo éxitos 1959–2012, 1st, Spain: Fundación Autor-SGAE. ISBN 978-84-8048-866-2.  ↑ "Mike Oldfield – Earth Moving". Swedishcharts.com. Hung Medien. ↑ "Mike Oldfield – Earth Moving". Swisscharts.com. Hung Medien. ↑ "19890716 საუკეთესო ბრიტანული ალბომების ოფიციალური არქივი | ოფიციალური ჩარტები". ბრიტანეთის ალბომების ჩარტი. ოფიციალური ჩარტების კომპანია. ↑ Top 100 Album-Jahrescharts de. GfK Entertainment. offiziellecharts.de. ციტირების თარიღი: 7 მარტი, 2022 ↑ Schweizer Jahreshitparade 1989. ციტირების თარიღი: 7 მარტი, 2022 ↑ French album certifications – Mike Oldfield – Earth Moving ფრანგულად. ეროვნული ხმისჩამწერი სინდიკატი. ↑ ოქროს/პლატინის მონაცემთა ბაზა (Mike Oldfield; 'Earth Moving') გერმანულად. ფედერალური მუსიკალური ინდუსტრიის ასოციაცია. ↑ Sólo Éxitos 1959–2002 Año A Año: Certificados 1979–1990 es. Iberautor Promociones Culturales. ↑ ოფიციალური შვეიცარიული ჩარტების და მუსიკის საზოგადოება: ჯილდოები (Mike Oldfield; 'Earth Moving'). Hung Medien.
Amarok (ალბომი)

Amarok — ინგლისელი მუსიკოს მაიკ ოლდფილდის მეცამეტე სტუდიური ალბომი, გამოცემული 1980 წლის 14 ივნისს. ოლდფილდის შემოქმედების მოყვარულები მას თვლიან მუსიკოსის საუკეთესო ნამუშევრად. ალბომზე წარმოდგენილია მხოლოდ ერთი, 60-წუთიანი კომპოზიცია, რომელიც არ წყდება, მაგრამ ცვალებადია. აქ წარმოდგენილია ძირითადი კომპოზიციის ამა თუ იმ ფრაგმენტის ინდექსირებული დრო: Amarok – 60:02 0:00 - Fast Riff Intro 2:32 - Intro 5:46 - Climax I - 12 Strings 6:18 - Soft Bodhran 7:20 - Rachmaninov I 8:35 - Soft Bodhran 2 9:29 - Rachmaninov II 9:56 - Roses 10:42 - Reprise I - Intro 12:45 - Scot 13:16 - Didlybom 15:00 - Mad Bit 15:56 - Run In 16:11 - Hoover 18:00 - Fast Riff 19:57 - Lion 21:57 - Fast Waltz 23:42 - Stop 24:33 - Mad Bit 2 24:46 - Fast Waltz 2 25:06 - Mandolin 26:07 - Intermission 26:23 - Boat 29:27 - Intro Reprise 2 32:07 - Big Roses 33:13 - Green Green 34:24 - Slow Waltz 36:04 - Lion Reprise 37:05 - Mandolin Reprise 37:47 - TV am/Hoover/Scot 39:50 - Fast Riff Reprise 42:22 - Boat Reprise 43:32 - 12 Rep / Intro Waltz 44:12 - Green Reprise 44:46 - Africa I: Far Build 48:00 - Africa I: Far Dip 48:46 - Africa I: Pre Climax 49:32 - Africa I: 12 Climax 50:24 - Africa I: Climax I 51:00 - Africa II: Bridge 51:17 - Africa II: Riff 51:34 - Africa II: Boats 51:52 - Africa II: Bridge II 52:10 - Africa II: Climax II 54:22 - Africa III: Baker მაიკ ოლდფილდი – აკუსტიკური ბას გიტარა, ბანჯო, ბას სასტვენი, ბუზიკი, ზარები, კაბასა, კლასიკური გიტარა, ელექტრონული გიტარები, Farfisa, ლოურის ორგანი, Vox ორგანები, ფლამენკო გიტარა, გლოკენშპილები. ებრაული არფა, მარიმბულა, მანდოლინა, მარიბმა, მელოდიკა, ნორთუმბრიული სტვირები, პატარა სასტვენები, პერკუსია, ფორტეპიანო, სიტარი, ტიმპანი, მილისებრი ზარები, 12 სიმიანი გიტარა, უკულელე, ვიოლინო, ვოკალი, ვონგა ჯენეტ ბრაუნი – მარგარეტ ტეტჩერის ხმა ჯაბულა – აფრიკული გუნდი და პერკუსიაული ინსტრუმენტები პედი მოლონი – პატარა სასტვენი კლოდაგ სიმონდსი – ვოკალი ბრიჯეტ სენტ ჯონი – ვოკალი ტომ ნიუმენი – პროდიუსერი და ინჟინერი ↑ Allmusic review ↑ "Mike Oldfield - Amarok" (გერმანულად). Austriancharts.at. Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 8 აპრილი 2013. ↑ "Longplay-Chartverfolgung at Musicline" (გერმანულად). Musicline.de. Media Control. წაკითხვის თარიღი 8 აპრილი 2013. ↑ „Dutchcharts.nl – Mike Oldfield – Amarok“ (ჰოლანდიურად). Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 8 აპრილი 2013. ↑ "Mike Oldfield – Amarok". Swedishcharts.com. Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 8 აპრილი 2013. ↑ "Mike Oldfield – Amarok". Swisscharts.com. Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 8 აპრილი 2013.
მოლდავეთის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა

მოლდავეთის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა, მოლდავეთის სსრ (მოლდ. Република Советикэ Сочиалистэ Молдовеняскэ, რუმ. Republica Sovietică Socialistă Moldovenească, რუს. Молда́вская Сове́тская Социалисти́ческая Респу́блика) — საბჭოთა კავშირის მოკავშირე რესპუბლიკა 1940 წლიდან 1991 წლამდე. მასში შედიოდა მოლდავეთის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის ტერიტორიის ნახევარი, რომელიც 1940 წლამდე როგორც ავტონომიური რეგიონი უკრაინის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის შემადგენლობაში იყო, ასევე ბესარაბიის უდიდესი ნაწილი, რომელიც 1940 წლიდან საბჭოთა კავშირის შემადგენლობაში შევიდა და უკრაინისა და მოლდავეთის საბჭოთა რესპუბლიკებს შორის გაიყო. 1991 წლის 27 აგვისტოს მოლდავეთის სსრ დამოუკიდებელი სახელმწიფო გახდა და ქვეყანას ეწოდა მოლდოვა. მოლდავეთის სსრ-ის მოსახლეობამ, რომელიც მეტწილად რუმინელებისგან შედგებოდა, საბჭოთა პერიოდში ძლიერი რუსიფიკაცია განიცადა. ეს მოხერხდა რესპუბლიკაში დაახლ. 600.000 უკრაინელისა და დაახლ. 562.000 რუსის გადმოსახლებით. იმიგრაციის ძლიერი ტალღა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ წამოვიდა. საბჭოთა პერიოდში რესპუბლიკის მოსახლეობის დედაენა რუმინული გადაირქვა მოლდავურად, დამწერლობა ლათინურიდან გადავიდა კირილიცაზე. ამით მოსკოვი ცდილობდა მოლდავეთის სსრ-ის რუმინეთთან ურთიერთობების შეზღუდვას. ამ ორ პოლიტიკურ რეგიონზე გაპობილ რუმინელი მოსახლეობისთვის, გახლეჩილი ოჯახების წევრებისთვის ერთმანეთთან მიმოსვლა ნებადართული არ იყო და მათი მიმოწერა მკაცრ ცენზურას ექვემდებარებოდა. 1989–1990 წლებში 45 წლის შემდეგ ამ ორ ქვეყანას შორის ურთიერთობები აღდგა.
ბაზილ ბერნსტაინი

ბაზილ ბერნსტაინი (ინგლ. Basil Bernstein, დ. 1 ნოემბერი, 1924 — გ. 24 სექტემბერი, 2000) — ბრიტანელი სოციოლოგი და ენათმეცნიერი. განსაკუთრებით ცნობილია თავისი ნამუშევრებით აღზრდის სოციოლოგიაში. ბერნსტაინის ნაშრომებში დაყენებულია ჰიპოთეზა, რომლის მიხედვით ბავშვების სოციალური მდგომარეობა გადამწყვეტ როლს თამაშობს: დაბალი ფენებიდან გამოსული მოსწავლეები სოციოკულტურულ და ამასთან ერთად ლინგვისტურ დეფიციტს განიცდიან, რაც საფუძვლად უდევს სწავლაში ჩამორჩენილობას. და პირიქით, უფრო მაღალი წრის ბავშვები, რომელთა ენობრივი რესურსები შედარებით ფართოა, უფრო მეტად ადაპტირებულნი არიან სოციალურ კონტექსტთან. აქედან გამომდინარე, ამ სოციალურ პოზიციებს შეესაბამება ლინგვისტური პროდუქციის ტიპები, რომლებიც იყოფა ერთი მხრივ „შეზღუდულ“, მეორე მხრივ „დახვეწილ“ „სოციოლინგვისტურ კოდებად“ და ერთმანეთისგან განსხვავდება დისკურსიული აგებულების, სინტაქსისა და ლექსიკის პლანში, იმპლიციტურისა და ექსპლიციტურის დამაპირისპირებელი ძირითადი დიქოტომიის მიხედვით. თეორიული კვლევები მეტყველების სოციოლოგიაში (1971) დამატებითი კვლევები მეტყველების სოციოლოგიაში (1973) სელექცია და კონტროლი (1974) ვალტერ ლანდისთან თანაავტორობით. აღმზრდელობითი ტრანსმისიის თეორიისკენ (1975) პედაგოგიური დისკურსის აგებულება (1990) სოციალური კლასი, მეტყველება და კომუნიკაცია დოროთი ჰენდელსონთან თანაავტორობით. პედაგოგიკა, სიმბოლური კონტროლი და იდენტობა (1996 / 2000 მეორე გამოცემა) სადისკუსიო ჯგუფი ბერნსტაინის სოციოლოგიური მიდგომის შესახებ დაარქივებული 2011-05-19 საიტზე Wayback Machine. ბერნსტაინის ბიბლიოგრაფია
გეორგ ფონ ჰერტლინგი

გეორგ ფონ ჰერტლინგი (გერმ. Georg von Hertling; დ. 31 აგვისტო, 1843 ― გ. 4 იანვარი, 1919) — გერმანელი ფილოსოფოსი და პოლიტიკური მოღვაწე, გერმანიის იმპერიის რაიხსკანცლერი 1917-1918 წლებში. ენციკლოპედია „ბრიტანიკა“ ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: გეორგ ფონ ჰერტლინგი
სოფია როტარუ

სოფია როტარუ (რუმ. Sofia Rotaru, უკრ. Софiя Ротару; 7 აგვისტო, 1947) — მოლდოველი პოპ-მომღერალი, სიმღერების ავტორი, მუსიკოსი, მოცეკვავე, მსახიობი. ცნობილია მისი ღრმა ლირიკული ხმითა და მომხიბვლელობით. ამჟამად უკრაინის მოქალაქე. ცხოვრობს იალტასა და კიევში. მიღებული აქვს მრავალი ჯილდო: უკრაინის სსრ-ის დამსახურებული არტისტი, უკრაინის სსრ-ის სახალხო არტისტი, მოლდავეთის სსრ-ის სახალხო არტისტი, სსრკ-ის სახალხო არტისტი, ლინინური კომკავშირის პრემიის ლაურეატი, უკრაინის გმირი, მოლდავეთის გმირი (მოლდოვის რესპუბლიკის უმაღლესი ჯილდოს „რესპუბლიკის ორდენის“ კავალერი). მისი რეპერტუარი მოითვლის 400 სიმღერას რუსულ, უკრაინულ, მოლდავურ, ბულგარულ, სერბულ, პოლონურ, გერმანულ, იტალიურ, ესპანურ და ინგლისურ ენებზე. 1972 — София Ротару 1972 — Поёт София Ротару 1972 — Червона Рута 1973 — Поёт София Ротару 1973 — Баллада о скрипках 1974 — София Ротару 1975 — София Ротару поёт песни Владимира Ивасюка 1977 — София Ротару 1978 — София Ротару 1980 — Только тебе 1981 — София Ротару 1981 — Песни из кинофильма „Где ты, любовь?“ 1981 — София Ротару и «Червона Рута» (двойной альбом) 1982 — София Ротару 1985 — Нежная мелодия 1987 — Монолог о любви 1987 — Lavanda 1988 — Золотое сердце 1990 — София Ротару 1990 1991 — Караван любви 1991 — Романтика 1993 — Караван любви (альбом) 1993 — Лаванда 1995 — Золотые песни 1985/95 1995 — Хуторянка 1996 — Ночь любви (альбом) 1996 — Червона Рута 1998 — Люби меня 2002 — Я тебя по-прежнему люблю 2002 — Снежная Королева 2003 — Единому 2004 — Течёт вода 2004 — Небо — это Я 2004 — Лаванда, Хуторянка, далее везде… 2005 — Я же его любила 2007 — Какая на сердце погода 2007 — Туман 2008 — Я — твоя любовь! 2010 — Я не оглянусь 2012 — И летит моя душа ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სოფია როტარუ (რუსული) ოფიციალური საიტი სიახლეები (რუსული) სიმღერების ტექსტები ↑ Считающаяся украинкой София Ротару оказалась молдаванкой // Petersburg – Channel 5 — 2022. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4204952"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q7220288"></a>
სერპიკო (ფილმი)

სერპიკო (ინგლ. Serpico) — 1973 წლის ამერიკული კრიმინალური ფილმი, რომლის შინაარსი დაფუძნებულია ნიუ-იორკის პოლიციელის, ფრენკ სერპიკოს ნამდვილ ისტორიაზე. ფილმში ასახულია პოლიციაში გამეფებული კორუფცია. ფილმში მონაწილეობენ ალ პაჩინო, ჯონ რენდოლფი, ტონი რობერტსი, ბერნანდ ბაროუ და სხვ. ალ პაჩინომ შესრულებული როლისთვის მიიღო ოქროს გლობუსი საუკეთესო მსახიობი კაცისთვის დრამაში. „სერპიკო“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ფრენკ სერპიკოს ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2006-10-14 საიტზე Wayback Machine.
The Millennium Bell

The Millennium Bell — მაიკ ოლდფილდის სტუდიური ალბომი, რომელიც გამოვიდა 1999 წელს. იგი აღნიშნავს სხვადასხვა ეპოქას მსოფლიო ისტორიაში. მოქმედება იწყება ქრისტიანობის დაფუძნებიდან. ალბომი არის ოლდფილდის ალბომების Tubular Bells სერიის გაგრძელება. 1999 წლის ბოლოს, ახალი წლის დადგომის წინ ბერლინში გაიმართა მუსიკოსის უფასო კონცერტი, რომლის ჩანაწერიც მოგვიანებით გამოიცა DVD დისკის The Art in Heaven Concert სახით. Peace on Earth – 4:10 Pacha Mama – 4:05 Santa Maria – 2:44 Sunlight Shining Through Cloud – 4:33 The Doge's Palace – 3:07 Lake Constance – 5:16 Mastermind – 3:03 Broad Sunlit Uplands – 4:03 Liberation – 2:38 Amber Light – 3:42 The Millennium Bell – 7:37 ინფორმაცია საიტზე Tubular.net ↑ Allmusic review
Tr3s Lunas

Tres Lunas — მაიკ ოლდფილდის სტუდიური ალბომი. იგი გამოვიდა 2002 წელს. ალბომში შეტანილია ჩილ აუტის ჟანრის სიმღერები. Misty – 3:59 No Mans Land – 6:08 Return to the Origin – 4:38 Landfall – 2:19 Viper – 4:32 Turtle Island – 3:40 To Be Free – 4:21 Fire Fly – 3:46 Tr3s Lunas – 4:35 Daydream – 2:15 Thou Art in Heaven – 5:22 Sirius – 5:47 No Mans Land (რეპრიზა) – 2:56 To Be Free (სინგლის ვერსია) – 3:56 ინფორმაცია საიტზე Tubular.net ↑ Anderson, Jason. Tr3s Lunas AllMusic-ზე