laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ზურაბ გოგინაშვილი

ზურაბ გოგინაშვილი (დ. 9 მარტი, 1963, გორი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1986 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1987–1990 წლებში იყო კასპის რაი–საავადმყოფოს ქირურგიული განყოფილების ქირურგი. 1990–1992 წელს თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის I კლინიკური ქირურგიული განყოფილების კლინიკური ორდინატორი. 1993 წლიდან ქირურგიის ინსტიტუტის პლასტიკური და რეკონსტრუქციული მიკროქირურგიის განყოფილების მეცნიერ–თანამშრომელი. ავტორია 50 სამეცნიერო ნაშრომის, გამოგონების, ორი სასარგებლო მოდელის. 1999 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „დიაბეტური ტერფის კლინიკური ფორმების დიაგნოსტიკა და ქირურგიული მკურნალობა.“ ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000 გვ. 72 ზურაბ გოგინაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ალი ქარიმი

ალი ქარიმი (ალი ფაშა ოღლუ ქარიმოვი; აზერ. Əli Paşa oğlu Kərimov; 18 მარტი, 1931, გოიჩაი — გ. 29 ივნისი, 1969, ბაქო) — აზერბაიჯანელი პოეტი და თარჯიმანი. ალი ქარიმი დაიბადა 1931 წლის 18 მარტს აზერბაიჯანის ქალაქ გოქჩაიში. მამამისი ფაშა მუშაობდა მუშად. 1948 წელს ჩაირიცხა აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიურ ფაკულტეტზე, თუმცა გადასვლა მოუწია, რადგან უნივერსიტეტს არ გააჩნდა სტუდენტური საცხოვრებელი. განათლება გააგრძელა თეატრალური ინსტიტუტის თეატრმცოდნეობის ფაკულტეტზე. ბაქოში დაბრუნების შემდეგ მუშაობდა ჟურნალ „აზერბაიჯანის“ რედაქციაში და გახდა პოეზიის განყოფილების ხელმძღვანელი. მისი ლიტერატურული დებიუტი შედგა 1948 წელს, როდესაც მისი ლექსი „ახალი მასწავლებელი“ გამოქვეყნდა გაზეთ „აზერბაიჯანის პიონერში“. 1954 წელს გახდა აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის წევრი. 1957 წელს ქარიმოვის ლექსმა „პირველი სიმფონია“ მიიღო ჯილდო მოსკოვის ახალგაზრდობისა და სტუდენტების VI მსოფლიო ფესტივალზე. მისი პირველი წიგნი „ორი შეყვარებული“ 1958 წელს მოსკოვში რუსულად გამოიცა. ქარიმი აზერბაიჯანელ თანამედროვე პოეტებთან და მწერალთან ერთად ითვლებოდა „ნიჭიერ, პოზიტიური ხედვის მქონე ახალგაზრდა მწერლად“. მისი გარდაცვალების შემდეგ მრავალი მისი ნამუშევარი გამოიცა. იგი გარდაიცვალა ბაქოში 1969 წლის 29 ივნისს და დაკრძალეს გოქჩაის მისივე სახელობის პარკში. სუმგაითში ალი ქარიმის სახელობის პოეზიის კლუბია. ბაქოში, საბირაბადსა და გოქჩაიში არის ქუჩები, რომელიც ასევე მის სახელს ატარებს. აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირი ყოველწლიურად გასცემს ალი ქერიმის ჯილდოს - 2000 აზერბაიჯანულ მანათს საუკეთესო პოეტური ნაწარმოებისთვის. ალი ქარიმის ჰყავდა ცოლი და სამი ვაჟი. მისი უფროსი ვაჟი ფაშა ქარიმოვი ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი და მეცნიერია. მისი შუათანა ვაჟი, აზერ ქარიმოვი ცნობილი მათემატიკოსი, პროფესორი და ფიზიკურ-მათემატიკური მეცნიერებათა დოქტორია. მისი უმცროსი, ორხან ქარიმოვი, ცნობილი ეკონომისტი იყო აზერბაიჯანში, რომელიც გარდაიცვალა 2015 წლის 20 ივლისს. მისმა მეუღლემ, ელზა ქარიმოვამ და ვაჟებმა გამოაქვეყნეს მრავალი წიგნი, სტატია და თარგმანი ალი ქარიმის შემოქმედების შესახებ. Ali Kerim (1931-1969) - poet, translator "GUNUN ARDINCA" BOLGELERDE EDEBI MUHIT Sənət məbədimiz
ჩემი ძვირფასი, სანატრელი ბაბუ

„ჩემი ძვირფასი, სანატრელი ბაბუ“ — კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ 1998 წლის კომედიური ფილმი. ფილმის რეჟისორია პავლე ჩარკვიანი. მდიდარი ებრაელი ისაკი შორეული საქართველოდან წერილს მიიღებს – უცნობი ახალგაზრდა არწმუნებს, რომ მისი შვილიშვილი და ერთადერთი მემკვიდრეა. მოხუცი სიმართლის დასადგენად საქართველოში ჩამოვა. ბავშვობის მეგობართან ერთად ეძებს უცნობ „შვილიშვილს“. ლეო ანთაძე — ისაკი თენგიზ არჩვაძე — ვაჟა ნინო კაკაბაძე — ციალა ბორის წიფურია — კოლონიის უფროსი ჯემალ ღაღანიძე — ბნელო გურამ ფირცხალავა — ბესო ნანა მჭედლიძე — დარეჯანი ნინო კობერიძე — შუშუ დავით დვალიშვილი — კაკაურიძე დავით იაშვილი — ოთარი მალხაზ ქვრივიშვილი — მურადი ზურაბ მაღალაშვილი — ახალგაზრდა ვაჟა დათო გიგოლაშვილი — ახალგაზრდა ისაკი დათო კუბლაშვილი — საურმაგი ჯიმშერ (ჯიმი) ლომიძე — კაკაურიძის შვილი რუსუდან ქვლივიძე — სარა ბიძინა ჩხეიძე — კაცი ზაპოროჟეცით გურამ ლორთქიფანიძე — ლავრენტი კარლო საკანდელიძე — სიმღერის მასწავლებელი ლუდმილა ალიმბარაშვილი — სვეტა მზია მაღლაკელიძე — ქეთი თათული დოლიძე — მარინე გივი ჯაჯანიძე — ზედამხედველი ნინო ლორია — ციცინო ხათუნა იოსელიანი — აშხენა ნოდარ სოხაძე — ნელსონა „ჩემი ძვირფასი, სანატრელი ბაბუ“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია „ჩემი ძვირფასი, სანატრელი ბაბუ“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
სინჯარა

სინჯარა — ლაბორატორიული მინის ჭურჭელი მილის ფორმისა. გამოიყენება ლაბორატორიებში ქიმიური ექსპერიმენტების ჩასატარებლად. სინჯარა ქიმიურ ექსპერიმენტებში ერთ-ერთი ყველაზე ხშირად გამოყენებადი ჭურჭელია. იგი წარმოადგენს მინის ან პლასტმასის მილს, რომელსაც ერთი ბოლო დახშული აქვს. სინჯარა შეიძლება იყოს ცილინდრული ან კონუსური. კონუსური სინჯარები ცენტრიფუგირებისას გამოიყენება. სინჯარები შეიძლება იყოს თავსახურის გარეშე ან თავსახურით. თავსახურის მორგებისათვის სინჯარებს ყელი მიხეხილია, რომელშიც ასევე მიხეხილი საცობი თავსდება. თანამედროვე წარმოების სინჯარების უმეტესობას სახურავი ეხრახნება. შესაბამისად მათი სახურავები პლატმასისაგან მზადდება, რომელიც ჰერმეტულად ეხურება. ზოგჯერ სინჯარა გრადუირებულია, თუმცა მისი გამოყენება მოცულობის დიდი სიზუსტით ათვლისათვის მაინც არ არის რეკომენდირებული. მინის ყველა სინჯარა თერმოგამძლე მინისაგან არის დამზადებული და მისი შიგთავსის გაცხელება შესაძლებელია როგორც ალზე, ისე სინჯარების სპეციალურ გამახურებელში. სინჯარებს იყენებენ: ტესტური რეაქციების ჩაატრებისათვის (ნივთიერებების მცირე რაოდეობებზე); მცირე რაოდენობის ხსნარების დასამზადებალდ; სინჯის შესანახად; ცენტრიგუგირებისათვის (კონუსურ ძირიანი სინჯარა). ელიზბარაშვილი ე., „ქიმიური ექსპერიმენტის ტექნიკა“, თბ., 2012, გვ. 12 უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი : (3 ტომად) / შეადგინა ალექსანდრე ელერდაშვილმა. - I-ლი გამოც. თბ., 2006 chemistry.ge // ლაბორატორიული ჭურჭელი
აკიფ ალიზადე

აკიფ ალიზადე (აკიფ აღამეჰდი ოღლუ ალიზადე; აზერ. Akif Ağamehdi oğlu Əlizadə; დ. 25 თებერვალი, 1934) — აზერბაიჯანელი გეოლოგი. გეოლოგიურ და მინერალოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი, აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის პრეზიდენტი (2013 წლის 25 აპრილი - 2019 წლის 22 ოქტომბერი). აზერბაიჯანის პრეზიდენტთან არსებული ცოდნის ფონდის სამეურვეო საბჭოს თავმჯდომარე. „ახალი აზერბაიჯანის“ პარტიის თავმჯდომარის მოადგილე. აკიფ ალიზადე დაიბადა 1934 წლის 25 თებერვალს. მისი ოჯახი ასოცირდება არაერთ გამოჩენილ პოლიტიკურ ფიგურასთან. მისი მშობლები აღამეჰდი და აფშახანუმი ცნობილი ექიმები იყვნენ. საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ აზერბაიჯანის ნავთობისა და მრეწველობის უნივერსიტეტში ჩააბარა. 1957 წელს მან დაიწყო მუშაობა აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნულ აკადემიაში გეოლოგიის ინსტიტუტში. ინსტიტუტი გახდა მისი საქმიანობის მუდმივი ადგილი. 1980 წელს აირჩიეს აზერბაიჯანის სსრ მეცნიერებათა აკადემიის კორესპონდენტ წევრად, 1989 წელს კი აკადემიის სრულუფლებიან წევრად. ის იყო აკადემიის პრეზიდენტი 2013 წლიდან 2019 წლამდე. მისი ხელმძღვანელობით და უშუალო მონაწილეობით შემუშავდა აზერბაიჯანის ცარცული საბადოების სტრატიგრაფიული სქემა, გაანალიზებული და შეჯამებულია ვრცელი პალეონტოლოგიური და სტრატიგრაფიული მასალა, რომელიც ასახავს თანამედროვე იდეებს გეოლოგიური პროცესების, დანალექიანი, ვულკანოგენურ-დანალექიანი წარმონაქმნების შესახებ. ასევე ცარცული პერიოდის ფაუნის გავრცელებისა და განვითარების შესახებ. აკიფ ალიზადემ ჩაატარა ფუნდამენტური კვლევა კავკასიის ცარცული აუზების ბიოგეოქიმიური ზონირების მეთოდების შემუშავებისა და პალეობაზების გეოქიმიური გარემოს, როგორც ევოლუციის ფაქტორის შესწავლის შესახებ. აკადემიკოსი აკიფ ალიზადე მუშაობს რეგიონული გეოლოგიის, ტექტონიკის, მადნის გეოლოგიის და ჰიდროგეოლოგიის საკითხებზე. ბოლო წლებში მისი ყურადღება გამახვილებულია გეოეკოლოგიაზე - ახალ სამეცნიერო მიმართულებაზე, რომელიც პრიორიტეტად იქცა ინსტიტუტის საქმიანობაში. ცარცული საბადოების პალეონტოლოგიისა და სტრატიგრაფიის შესახებ ნაშრომების სერიისთვის (ავტორთა ჯგუფთან ერთად) აკადემიკოს ალიზადეს 1991 წელს მიენიჭა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატის წოდება. ღირსების სამკერდე ორდენი (1986) აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის აკადემიკოსი (1989) აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მეცნიერის დამსახურებული მოღვაწე (1991) „დიდების“ ორდენი (2004) „ღირსების“ ორდენი (2008) აზერბაიჯანის რესპუბლიკის დამოუკიდებლობის ორდენი (2014) პირველი ხარისხის „შრომის“ ორდენი (2019) Əlizadə Akif Ağa Mehdi oğlu - ინფორმაცია აზერბაიჯანის მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის საიტზე ↑ 1.0 1.1 AMEA prezidenti istefa verdi
ელხან სამედოვი

ელხან სამედოვი (ელხან ზაქირ ოღლუ სამედოვი; აზერ. Elxan Zakir oğlu Səmədov) — აზერბაიჯანის პროფესიონალური ფეხბურთის ლიგის პრეზიდენტი 2022 წლიდან. ელხან ზაქირ ოღლუ სამედოვი დაიბადა 1974 წლის 14 იანვარს. საშუალო სკოლა ბაქოში დაამთავრა. 1990-1995 წლებში სწავლობდა აზერბაიჯანის სახელმწიფო ენათა უნივერსიტეტში. 1995-1999 წლებში სწავლა განაგრძო ამ უნივერსიტეტის ასპირანტურაში. 2001 წელს სწავლობდა იტალიაში, ტურინში, „შრომის საერთაშორისო ორგანიზაციისა და ტრენინგის ცენტრში“. 2006 წელს მიიღო ფილოლოგიურ მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხი. 2007 წელს სწავლობდა ვაშინგტონში მდებარე „ჯორჯტაუნის უნივერსიტეტის“ „საერთაშორისო სამართლის ინსტიტუტში“. 2009-2010 წლებში მუშაობდა აზერბაიჯანის ფეხბურთის ფედერაციათა ასოციაციის (AFFA) ბავშვთა ფეხბურთის განვითარების დეპარტამენტის დირექტორად. 2013-2015 წლებში მუშაობდა აზერბაიჯანის ახალგაზრდობისა და სპორტის სამინისტროში. იყო ბაქოში გამართულ 2015 წლის ევროპულ თამაშებზე მომარაგების დეპარტამენტის უფროსი. 2021 წლიდან დღემდე, AFFA-ს VAR დეპარტამენტის ხელმძღვანელი. 2022 წლიდან დაინიშნა აზერბაიჯანის პროფესიონალური ფეხბურთის ლიგის პრეზიდენტად. მას აქვს მწვრთნელების უეფას „B“ ლიცენზია. სამედოვმა მონაწილეობა მიიღო პროფესიონალურ და სამოყვარულო შეჯიბრებებში აზერბაიჯანში და საერთაშორისო არენაზე ფეხბურთში, ფუტსალში, მინი ფეხბურთში და პლაჟის ფეხბურთში. რამდენჯერმა არჩეულია შეჯიბრების „საუკეთესო“ მოთამაშედ. ელხან სამედოვი დაოჯახებულია და ერთი შვილი ჰყავს. იცის უცხო ენები - რუსული, ინგლისური და თურქული. Peşəkar Futbol Liqasının yeni prezidenti seçilib PFL-in prezidenti seçilən Elxan Səmədov kimdir? - DOSYE
მინის წკირი

მინის წკირი — ლაბორატორიული ჭურჭელი, რომელიც გამოიყენება ხსნარების შერევის დასაჩქარებლად. ისინი, როგორც წესი, მზადდება მყარი მინისგან (დაახ. ზომები: 0.5X22 სმ), მომრგვალებული ბოლოებით. ქიმიურ ლაბორატორიაში წკირები ერთ-ერთი ყველაზე მარტვი ჭურჭლის სახეა. იგი შეიძლება იყოს მინის ან პოლიმერის. იშვიათად გამოიყენება უჟანგავი ფოლადის წკირებიც. წკირები წარმოადგენენ ცილინდრულ ან გაბრტყელებული თავის მქონე მასიური ღეროს. წკირები ძირითადად გამოიყენება ხსნარების ან სუსპენზიების დასამზადებლად. თხევადი-თხევადი ან მყარი-თხევადი სისტემების შერევის დასაჩქარებლად. წკირით ასევე შეიძლება საცავიდან (ბოთლიდან) მყარი ფხვიერი მასის მცირე ულუფის ამოღება. ასეთ შემთხვევაში უმჯობესია გამოყენებული იქნას ისეთი წკირები, რომელთაც ერთი (ან ორივე) ბოლო გაბრყტელებული აქვს. წკირებს იყენებენ ასევე სარეაქციო სისტემიდან სინჯის ამოღებისას (ფილტრის ქაღალდზე ლაქის დატანა). ექსპერიმენტში წკირების გამოყენებისას მისი მაგიდაზე დადება არ შეიძლება. უნდა ვიქონიოთ ფაიფურის ჭიქა (ფაიფურის ჭიქა მძიმეა მინისაზე და გრძელი წკირის ჩადებისას ჭიქა ადვილად არ წაიქცევა), რომელშიც მოვათავსებთ წკირს ელიზბარაშვილი ე., „ქიმიური ექსპერიმენტის ტექნიკა“, თბ., 2012, გვ. 11
მენზულა

მენზულა (ლათ. mensula — „პატარა მაგიდა“) — კუთხსახაზი ინსტრუმენტის ნაწილი, რომელიც შედგება პლანშეტის, შტატივისა და მათი დამაკავშირებელი ზედადგარისაგან. იყენებენ მენზულით აგეგმვის დროს, გრაფიკული მეთოდით ადგილის გეგმის ან რუკის შესადგენად. გამოიგონა ბავარიელმა მათემატიკოსმა და ასტრონომმა ჯონ პრეტორიუსმა დაახლოებით 1610 წელს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 573.
მენზურა

მენზურა (ლათ. mensura — „საზომი“) — ლაბორატორიული მინის მზომი ჭურჭელი მოცულობის შკალით. მენზურები ძირითადად მინისაგან მზადდება, თუმცა შეიძლება სპეციფიურ პირობებში გამოვიყენოთ პოლიმერული მენზურებიც (მაგალითად, HF-თან მუშაობისას). მენზურები მზადდება ქიმიურად მდგრადი მინისაგან, ამიტომ მათი გაცხელება და ძალიან ცხელი სითხის ჩასხმა არ შეიძლება. მენზურები ტევადობის მიხედვით შეიძლება იყოს 10 მლ-დან 2 ლმდე. როგორც წესი, ლაბორატორიაში ხშირად გამოიყენება 10, 25, 50, 100, 250, 500 მლ-იანი მენზურები. მენზურას შეიძლება ჰქონდეს საკუთარი მინისავე დასადგამი ან დამატებითი პლასტმასისაგან დამზადებული სადგამი. მენზურაზე შკალა დატანილია მინის მიხედვით ან თერმული საღებავით, რომელიც შეესაბამება სტანდარტულ ან ნორმალურ პირობებს. მენზურებს იყენებენ სითხეების მოცულობის დასადგენად, ხსნარების მომზადებისას, ქიმიურ ექსპერიმენტში რეაგენტის ან გამხსნელის დამატებისას, არეომეტრით სითხის სიმკვრივის განსაზღვრისას და ა.შ. თუ ადვილად აქროლად და არასასიამოვნო სუნის მქონე ნაერთების მოცულობას ვზომავთ, მაშინ რეკომენდებულია საცობიანი მენზურების გამოყენება. ანალიტიკური მიზნებისათვის სითხის მოცულობის აზომვისათვის მენზურის გამოყენება არაა რეკომენდირებული. ელიზბარაშვილი ე., „ქიმიური ექსპერიმენტის ტექნიკა“, თბ., 2012, გვ. 14-15
კოლბა

კოლბა (გერმ. Kolben) — ლაბორატორიული ჭურჭელი, რომელიც გამოიყენება რეაქციების საწარმოებლად. ლაბორატორიებში და ქიმიურ მრეწველობაში კოლბების გასათბობად გამოიყენება სპეციალიზებული და უნივერსალური გამაცხელებლები. ყველაზე ცნობილი კოლბა ქიმიაში კონუსური (ერლენმეიერის) კოლბაა, რომელმაც დასახელება გერმანელი ქიმიკოსის, ემილ ერლენმეიერის, შემდეგ მიიღო 1860 წელს. კონუსური კოლბის დიზაინი მორევის საშუალებას გვაძლევს ისე, რომ სითხე არ გადმოიქცეს. ერლენმეირის კოლბა სითხეების დუღილისთვისაც მოსახერხებელია და, აგრეთვე, მის ყელზე მარტივად ერგება ძაბრი. კოლბის სახეობებია: კონუსური კოლბა, მზომი კოლბა, მრგვალძირა კოლბა, ფლორენსის კოლბა, კელდალის კოლბა, მსხლისებრი კოლბა, რეტორტა, შლენკის კოლბა, შტრაუსის კოლბა, კლაიზენის კოლბა, ვიურცის კოლბა, ბუნზენის კოლბა. ელიზბარაშვილი ე., „ქიმიური ექსპერიმენტის ტექნიკა“, თბ., 2012, გვ. 20-23
ბიურეტი

ბიურეტი — ლაბორატორიული მზომი ხელსაწყო, რომელიც წარმოადგენს გრძელ გრადუირებულ მინის მილს ონკანით. იგი მიეკუთვნება მოცულობის გამზომ მოწყობილობას, რომელთა საშუალებით შესაძლებელია სითხის მოცულობის განსაზღვრა დიდი სიზუსტით. ბიურეტები გამოიყენება ტიტრაციის პროცესის ჩასატარებლად. ბიურეტები ერთმანეთისაგან განსხვავდებიან ტევადობის, დიამეტრის, სიგრძის, ჩამკეტი სისტემის მიხედვით. ტევადობის მიხედვით შეიძლება შეგვხვდეს 1 მლ-დან 100 მლ-მდე ბიურეტები. ელიზბარაშვილი ე., „ქიმიური ექსპერიმენტის ტექნიკა“, თბ., 2012, გვ. 16
პიპეტი

პიპეტი (ფრანგ. Pipette) — მზომი ან მადოზირებელი ჭურჭელი, რომელიც წარმოადგენს მინის ან პოლიმერის პატარა მილს წამახვილებული ბოლოთი. პიპეტები შეიძლება იყოს გრადუირებული ან მის გარეშე. უკანასკნელ შემთხვევაში პიპეტი გამოიყენება ხსნარის ან თხევადი ნივთიერების წვეთობით დამატებისათვის. გრადუირებული პიპეტები გამოიყენება მიკრო ან მილი რაოდენობით ნივთიერების დამატებისათვის. პიპეტში ნივთიერების ამოღება ხდება პირით შეწოვით ან სპეციალური რეზინის ან ავტომატიზირებული მოწყობილობის საშუალებით. პირით ამოსაწოვ პიპეტებში მილის ბოლოს მოთავსებულია ბამბის ან დოლბანდის ტამპონი ან პიპეტის მილაკი შევიწროვებულია, რათა თავიდან ავიცილოთ სითხის პირის ღრუში მოხვედრა. ელიზბარაშვილი ე., „ქიმიური ექსპერიმენტის ტექნიკა“, თბ., 2012, გვ. 17
წონა (ძალა)

წონა (აღნიშვნა: W {\displaystyle W} ) — ძალა, რომლითაც სიმძიმის ძალის ველში უძრავი სხეული მოქმედებს საკიდარზე ან ჰორიზონტალურ საყრდენზე, რომელიც აბრკოლებს სხეულის თავისუფალ ვარდნას. რიცხობრივად სხეულის წონა W {\displaystyle W} მასზე მოქმედი სიმძიმის ძალის ტოლია, ე. ი. W = m g {\displaystyle W=mg} , სადაც m {\displaystyle m} არის სხეულის მასა, g {\displaystyle g} — თავისუფალი ვარდნის, ანუ სიმძიმის ძალის აჩქარება. რადგანაც სხეულის მასა მუდმივი სიდიდეა (ჩვეულებრივ პირობებში), ხოლო g {\displaystyle g} მნიშვნელობა დედამიწაზე განედისა და ზღვის დონიდან სიმაღლის მიხედვით იცვლება, ამიტომ სხეულის წონაც შესაბამისად იცვლება. g {\displaystyle g} მნიშვნელობა და მასთან ერთად წონაც დამოკიდებულია თავისი ღერძის ირგვლივ დედამიწის ბრუნვით განპირობებულ აჩქარებაზე. ამ მიზეზით სხეულის წონა ეკვატორზე (1/288)-ით ნაკლებია, ვიდრე პოლუსებზე. დედამიწის ზედაპირის მახლობლად მცირე არეში g {\displaystyle g} მნიშვნელობა შეიძლება მუდმივად ჩავთვალოთ, ხოლო სხეულის წონა — თავისივე მასის პროპორციულად. ამით სარგებლობენ მაშინ, როცა სხეულთა მასებს წონავენ ბერკეტიანი სასწორით მათი აწონის მეშვეობით. ამასთანავე, g {\displaystyle g} მნიშვნელობა ასაწონი სხეულისა და საწონისათვის ერთი და იგივეა. ზამბარიანი სასწორით ზომავენ სხეულის წონას. ამ სასწორის მეშვეობით სხეულის მასა რომ გავიგოთ უნდა ვიცოდეთ g {\displaystyle g} სიდიდე აწონის პუნქტში. წონა და მასა სხვადასხვა ფიზიკური სიდიდეა. მათი გაიგივება არ შეიძლება. მათ ზომავენ სხვადასხვა ერთეულით: წონას ძალის ერთეულებით (დნ, ნ, კგძ, ტძ და სხვა), ხოლო მასას — მასის ერთეულებით (გ, კგ, ტ და სხვა). თხევად ან აირისებრ გარემოში ჩაძირულ სხეულზე, გარდა სიმძიმის ძალისა, მოქმედებს არქიმედეს ძალაც, ამიტომ მაგალითად ზამბარიანი სასწორი ჰაერში უფრო ნაკლებ წონას აჩვენებს, ვიდრე ვაკუუმში. ბერკეტიანი სასწორისათვის ამგვარი განსხვავება დამოკიდებული იქნება საწონისა და ასაწონი სხეულის სიმკვრივეთა ფარდობაზე. ლიფტში უძრავი სხეული, რომელიც მასთან ერთად მოძრაობს ვერტიკალურად a {\displaystyle a} აჩქარებით, მის იატაკზე მოქმედებს F = m ( g ± a ) {\displaystyle F=m(g\pm a)} ძალით, რაც წონის გადიდების ან შემცირების ეკვივალენტურია. ლიფტის თავისუფალი ვარდნისას ( a = g ) {\displaystyle (a=g)} მყარდება უწონობის მდგომარეობა. ასეთივე დგომარეობაა ნებისმიერი სხეულისათვის, რომელიც თავისუფლად და წინსვლით მოძრაობს გრავიტაციულ ველში (რაკეტა, თანამგზავრი და სხვა). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 343.
სამოქალაქო ომი ცენტრალისტებსა და ფედერალისტებს შორის

სამოქალაქო ომი ცენტრალისტებსა და ფედერალისტებს შორის (1812-1814) — პირველი სამოქალაქო ომი კოლუმბიის ისტორიაში. 1810 წელს რევოლუციური მოვლენები დაიწყო ახალი გრანადის ესპანეთის ვიცე-სამეფოში. ტერიტორიულმა ერთეულებმა ერთმანეთის მიყოლებით გამოუცხადეს დაუმორჩილებლობა ესპანეთის რეგენტულ საბჭოსა და ინდოეთს. ამავდროულად, ბევრ ადგილობრივ ხუნტას არ სურდა დამორჩილებოდა ვიცე-მეფის ყოფილ დედაქალაქს. 1810 წლის დეკემბერში გაიმართა აჯანყებულთა წარმომადგენელთა კონგრესი, თუმცა რადგან კონგრესზე შეიკრიბნენ მხოლოდ ექვსი პროვინციის (ანტიოკია, კარტახენა, კასანარე, პამპლონა, ტუნხა და პოპაიანი) წარმომადგენლები, ვერ შემუშავდა კონსტიტუცია. 1811 წლის 27 ნოემბერს ტუნხაში გაიმართა მეორე კონგრესი, რომელზეც ანტიოქიას, კარტახენას, ნეივას, პამპლონას და ტუნხას პროვინციების წარმომადგენლებმა ხელი მოაწერეს ახალი გრანადის გაერთიანებული პროვინციების ფედერაციის აქტს. აქტის მიხედვით გამოცხადდა პროვინციების ავტონომია, სუვერენიტეტი და თანასწორობა. „ფედერალისტებს“ დაუპირისპირდნენ „ცენტრალისტები“ ბოგოტას და ჩოკოს პროვინციებიდან, რომლებიც იცავდნენ ძლიერი ცენტრალიზებული ძალაუფლების კონცეფციას, მათ ხელი არ მოაწერეს აქტს. კუნდინამარკას პროვინციამ გაიყვანა თავისი წარმომადგენლები; მოგვიანებით მან დამოუკიდებლობა გამოაცხადა. ახალი გრანადის პროვინციების ნაწილი ესპანეთის ერთგული დარჩა. 1811 წელს კუნდინამარკამ დაიკავა მარიკიტას პროვინცია და ნეივას პროვინციის ნაწილი, რამაც გამოიწვია დაძაბულობა კუნდინამარკასა და სხვა პროვინციებს შორის. ურთიერთობები 1812 წლის განმავლობაში გამწვავდა და მწვავე საომარი მოქმედებები დეკემბერში დაიწყო. ბოგოტას ხელმძღვანელობით, კუნდინამარკა აკონტროლებდა ცენტრალურ მაღალმთიანეთს, რომელიც ისტორიულად იყო ახალი გრანადის ჰეგემონიურ რეგიონის უმდიდრესი და ყველაზე დასახლებული ადგილი. ანტონიო ნარინიომ საზიანოდ ჩათვალა კონფედერაციაში გაწევრიანება, რადგან კუნდინამარკა დაკარგავდა თავის რესურსებსა და გავლენას. 1812 წლის 2 დეკემბერს „ფედერალისტების“ ჯარებმა ტუნხას პროვინციიდან ანტონიო ბარაიას მეთაურობით გაიმარჯვეს ვენტაკემადაში და გადავიდნენ სანტა-ფე-დე- ბოგოტაში. 1813 წლის 9 იანვარს კუნდინამარკას ჯარებმა ანტონიო ნარინიოს მეთაურობით დაამარცხეს „ფედერალისტები“ სან ვიქტორინოში ბოგოტასთან ახლოს, რის შემდეგაც საომარი მოქმედებები შეჩერდა. 1813 წლის ბოლოს, როიალისტებმა დაიწყეს შეტევა კუნდინამარკაზე სამხრეთიდან. ნარინიო იძულებული გახდა მათ წინააღმდეგ წასულიყო, მაგრამ თავდაპირველი გამარჯვებების შემდეგ დამარცხდა, დაიჭრა და ტყვედ ჩავარდა. ამის შემდეგ „ფედერალისტებმა“ ახალი შეტევა წამოიწყეს ბოგოტას წინააღმდეგ. ფედერალისტთა ჯარებს მეთაურობდა ვენესუელელი სიმონ ბოლივარი. 1814 წლის 10 დეკემბერს ბოგოტა აიღეს და კუნდინამარკა გახდა ახალი გრანადის გაერთიანებული პროვინციების ნაწილი. პროვინციების შიდა კონფლიქტებმა განაპირობა ის, რომ ერთეულები ვერ მოემზადნენ გარე აგრესიის მოსაგერიებლად და ერთი წლის შემდეგ ისინი ესპანელებმა დაიპყრეს. COLOMBIA INDEPENDENCIA Los Toros de Fucha
ბრიქსის გრადუსი

ბრიქსის გრადუსი, °Bx (Brix) — უშუალოდ ბრიქსის არეომეტრის არეომეტრული გრადუსების რიცხვის ჩვენება, ან რეფრაქტომეტრზე მიღებული გარდატეხის მაჩვენებელი, რომელიც გამოხატავს ხსნარში საქაროზას პროცენტულ შემცველობას 20°C-ზე ან 20°C-ზე გადაანგარიშებით. 25°BX-იანი ხსნარი ნიშნავს, რომ ხსნარის 100 გრამში არის 25 გრამი საქაროზა და 75 გრამი წყალი. ბოლინგის სკალა შეიმუშავა გერმანელმა ქიმიკოსმა კარლ ბოლინგმა. იგი ემყარება საქაროზის მაჩვენებელს ხსნარის 17.5 °C კონცენტრაციაზე. ბრიქსის სკალა, რომელიც ადოლფ ბრიქსის მიერ იქნა გამოყვანილი წარმოადგენდა ბოლინგის სკალას დაანგარიშებულს 15.5 °C ტემპერატურაზე. შემდგომში ბრიქსის სკალა კვლავ გადაანგარიშდა და დღეს ითვლება 20 °C ტემპერატურაზე. ბრიქსის ტემპერატურა შეიძლება გამოითვალოს შემდეგი ფორმულის მიხედვით: 261.3 ⋅ ( 1 − 1 p ) {\displaystyle 261.3\cdot (1-{\frac {1}{p}})} , სადაც p {\displaystyle p} არის ხსნარის სიმკვრივე 20 °C ტემპერატურაზე. პლატოს სკალა, რომელიც ფრიც პლატოს მიერ იქნა გამოყვანილი წარმოადგენდა ბოლინგის სკალას დაანგარიშებულს 17.5 °C ტემპერატურაზე. პლატოს ტემპერატურა შეიძლება გამოითვალოს შემდეგი ფორმულის მიხედვით: 260 ⋅ ( 1 − 1 p ) {\displaystyle 260\cdot (1-{\frac {1}{p}})} , სადაც p {\displaystyle p} არის ხსნარის სიმკვრივე 17.5 °C ტემპერატურაზე. ეს სამი საზომი ხშირად გამოიყენება მონაცვლეობით, რადგანაც მათ შორის განსხვავება უმნიშვნელოა. ბრიქსი ძირითადად გამოიყენება ხილის წვენებისთვის, მეღვინეობის და შაქრის ინდუსტრიაში. პლატო გამოიყენება მწიფდება. ბოლინგი ჯერ კიდევ გვხვდება ძველ შაქრისმზომებში და გამოიყენება სამხრეთ აფრიკის ღვინის ქარხნის ინდუსტრიაში. Measuring Residual Sugar Измерение Брикс (Brix) დაარქივებული 2023-01-24 საიტზე Wayback Machine. ↑ სახელმძღვანელო მითითებები ხილის წვენის და ადამიანის მოხმარებისათვის განკუთვნილი სხვა მსგავსი პროდუქტების შესახებ
ლევან პაატაშვილი

ლევან პაატაშვილი (დ. 12 მარტი, 1926, თბილისი, — გ. 24 იანვარი, 2023) — ქართველი კინოოპერატორი, საქართველოს სახალხო არტისტი (1979). დაამთავრა მოსკოვის საკავშირო კინემატოგრაფიის ინსტიტუტის კინოსაოპერატორო ფაკულტეტი 1954 წელს. 1978-1981 წლებში იყო მოსკოვის საკავშირო კინემატოგრაფიის ინსტიტუტის, 1981-1988 წლებში — შოთა რუსთაველის სახელობის თბილისის თეატრალური ინსტიტუტის პედაგოგი. 1980 წლიდან კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ ოპერატორი. დამდგმელი ოპერატორია ფილმებისა: „სხვისი შვილები“ (რეჟისორი: თენგიზ აბულაძე, 1958), „დღე უკანასკნელი, დღე პირველი“ (რეჟისორი: სიკო დოლიძე, 1959), „თოჯინები იცინიან“ (რეჟისორი: ნიკოლოზ სანიშვილი, 1961), „ცისფერი მთები ანუ დაუჯერებელი ამბავი“ (რეჟისორი: ელდარ შენგელაია, 1983), „კედელი“ (რეჟისორი: ზაზა ბუაძე, 1991) და სხვ. დაჯილდოებული იყო სსრკ სახელმწიფო (1985) და საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს პრემიებით (1986). ავტორია ავტობიოგრაფიული წიგნისა „ნახევარი საუკუნე ლეონარდოს კედელთან“ (2006). გარდაიცვალა 2023 წლის 24 იანვარს, 96 წლის ასაკში. გვახარია, გოგი. ლევან პაატაშვილი - 80. „რადიო თავისუფლება“, მარტი 13, 2006. ლევან პაატაშვილის მოგონებები – ბავშობა, ახალგაზრდობა და სტუდენტობა დაარქივებული 2023-01-24 საიტზე Wayback Machine. . filmmaker.ge, 2021. ლევან პაატაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
პაატაშვილი

საკუთარი სახელი პაატაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: გურამ პაატაშვილი — ქართველი კომპოზიტორი ვახტანგ პაატაშვილი — ქართველი ინჟინერი თედო პაატაშვილი — ქართველი პოლიტიკოსი ლევან პაატაშვილი — ქართველი კინოოპერატორი
თეთრსისხლა წერისებრნი

თეთრსისხლა წერისებრნი (ლათ. Channichthyidae) — თევზების ოჯახი ქორჭილასნაირთა რიგისა. ტანზე ქერცლი არ აქვთ, სიგრძეში 75 სმ-მდე არიან. შეფერილობა მოთეთროა შავი ლაქებით, ზოგჯერ მომწვანო და მოწითალო ელფერით. თავი დიდია; ყბები კბილიანია. აქვთ ზურგის ორი ფარფლი, პირველი — წვრილი ეკლიანი სხივებით. გვერდითი ხაზები 2 ან 3-ია. სისხლი უფერულია, თითქმის არ შეიცავს ერითროციტებს; ჟანგბადი შედის სხეულის კანის საფრის კაპილაური ქსელის მეშვეობით და გადაადგილდება პლაზმით. საცურავი ბუშტი არ აქვთ. ცნობილია 11 გვარი და დაახლოებით 20 სახეობა. მათი უმრავლესობა ანტარქტიკის, სუბანტარქტიკისა და სამხრეთ ნახევარსფეროს ზომიერ განედებში გვხვდება. ფსკერის თევზებია, ბინადრობენ ძირითადად 700 მეტრამდე სიღრმეზე, Chionobathyscus dewitti — 1–2 ათას მეტრამდე. სქესობრივად მწიფდებიან 3–7 წლის ასაკში. შემოდგომაზე ფსკერზე ყრიან მსხვილ ქვირითს (დიამეტრი 4–5 მმ). ლიფსიტები ვითარდებიან წყლის სიღრმეში. იკვებებიან კრილითა და თევზით. რეწვის ობიექტებია; ხორცი და ქვირითი მაღალი საგემოვნო თვისებებით ხასიათდება. ↑ crocodile icefish — ინგლისურ-ქართული ბიოლოგიური ლექსიკონი. ↑ Котляр А. Н. Белокровные рыбы // Большая российская энциклопедия. т. 3. — М., 2005. — стр. 234.