laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ვიაჩესლავ აბლოთია

ვიაჩესლავ აბლოთია (დ. 19 ოქტომბერი, 1942, გუდაუთა) — აფხაზი რეჟისორი, მსახიობი, სცენარისტი. დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი 1968 წელს და 1981 წელს გაიარა სცენარისტთა და რეჟისორთა უმაღლესი კურსები.(გ. დანელიას სახელოსნო) მონაწილეობდა საბჭოთა კავშირის სხვადასხვა სტუდიებში გადაღებულ ფილმებში.არის რუსეთის კინომატოგრაფისტთა კავშირის წევრი. 1975 წელს მიიღო წოდება აფხაზეთის დამსახურებული არტისტი.1989 წელს დაიწყო მუშაობა პირველ აფხაზურ ფილმზე ,,ხელმოცარული“ (ფაზილ ისკანდერის მოთხრობების მიხედვით), რომელიც დაასრულა 1992 წელს „ლენფილმში“ სოხუმში დააარსა ხმისჩამწერი სტუდია „ამშ“, მუშაობს აფხაზურ ენაზე ფილმების გახმოვანებაზე. „ლურჯი კურდღელი“ (1969, რუსეთი) „თეთრი ყაბალახი“ (ვ. საველიევი, 1974, უკრაინა) „მთების სიმღერა“ (1975, რუსეთი) „ძველი საწოლი“ (1979) „ვერცხლის ქუჩა“ (დ. ნაცვლიშვილი, 1986) „თეთრი ცხენი უკეთესია?“ (1982) „სუვენირი" (1986) „ხელმოცარული" (1989-1992) ვიაჩესლავ აბლოთია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ვახტანგ მახალდიანი

ვახტანგ მახალდიანი (დ. 21 იანვარი, 1911, მლეთა — გ. 4 დეკემბერი, 1982) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი. მეცნიერებათა კანდიდატი (1937), მეცნიერებათა დოქტორი (1949), პროფესორი (1949) 1932 წელს დაამთავრა საქართველოს ენერგეტიკული ინსტიტუტის მექანიკური ფაკულტეტი. შრომითი საქმიანობა — სატრაქტორო კურსების დამთავრების შემდეგ ამავე კურსების ინსტრუქტორი და მასწავლებელი (1927). საქართველოს სასოფლო – სამეურნეო ინსტიტუტის ტრაქტორებისა და ავტომობილების კათედრის გამგე (1938). იკვლევდა შიგაწვის ძრავების თბურ პროცესებს. ავტორია მრავალი სამეცნიერო ნაშრომის. საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემია, აკადემიკოსი (1955) ქართული საბჭოთა ენციკლოპედიის მთავარი სარედაქციო კოლეგია, წევრი. ტრაქტორები და ავტომობილები : საავტოტრაქტორო ძრავების თეორია და გაანგარიშება (ავტორი). - თბილისი, განათლება, 1988, 407გვ. შიგაწვის ძრავების თეორია : სახელმძღვ. პოლიტექნ. ინ-ტის სტუდენტებისათვის (ავტორი). - თბილისი, განათლება, 1977, 439გვ. ექსპერიმენტული მასალის დამუშავება : შიგაწვის ძრავების მაგალითზე (ავტორი). - თბილისი, მეცნიერება, 1965, 107გვ. სატრაქტორო და საავტომობილო ძრავები : [სახელმძღვ. სას.-სამ. ინ-ტის სოფლ. მეურნ. მექანიზაციის ფაკ-ტის სტუდენტებისათვის (ავტორი). - თბილისი, ცოდნა, 1964. - 301გვ. გამოკვლევები საავტომობილო და სატრაქტორო ძრავების დარგში (ავტორი). - თბილისი, საქ. სსრ მეცნ. აკად. გამ-ბა, 1961, 314გვ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 516. ომგადახდილი მეცნიერები: საგამომცემლო ცნობები. კრებული / შემდგ.: გრიგოლ ბრეგაძე, თბ., 2000, გვ. 76. ვახტანგ მახალდიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნიკოლოზ კვინიხიძე

ნიკოლოზ კვინიხიძე (დ. 21 იანვარი, 1889, ვიტებსკი — გ. 7 თებერვალი, 1968, პოზნანი) — ქართველი პედაგოგი, მეცნიერი, საზოგადო მოღვაწე, სოფლის მეურნეობის მუშაკი. 1922 წელს დაამთავრა პოზნანის უნივერსიტეტი. 1907-1910 წლებში სწავლობდა კიევის უნივერსიტეტის მათემატიკა-სა­ბუ­ნე­ბის­მე­ტყვე­ლო ფაკულტეტზე, საიდანაც გარიცხეს სტუ­დენ­ტურ დემონსტრაციაში მო­ნა­წილეობის გამო. 1918-1920 წლებში იყო დენიკინის არმიის შტაბის კავალერიის ოფიცერი და იბრძოდა საბჭოთა ხელისუფლების წინააღმდეგ. 1951-1959 წლებში მუშაობდა მისივე მო­ნა­წი­ლე­ო­ბით დაარსებული პოზნანის სასოფლო-სამეურნეო უმაღლესი სკოლის ნიადაგმცოდნეობის კა­თე­დრის გამგედ. იყო რამდენიმე სამეცნიერო ჟურნალის სარედაქციო საბჭოს წევრი. წლების განმავლობაში პოლონეთის ქარ­თველ­თა საზოგადოების წევრი. აქტიურად მონაწი­ლეობდა ქარ­თული დიასპორის მიერ ორგანიზებულ ღონისძიებებში. მიღებული აქვს პოლონეთის სა­ხელმწიფოს ჯილდოები, მათ შორის პოლონეთის ნაციონა­ლური პრემია. პოზნანის სოფლის მეურნეობის აკადემიის ერთ-ერთი დამაარსებელი. ენციკლოპედია: ტ. IV. -თბ., 2018.-გვ. 668 ნიკოლოზ კვინიხიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ემა სტეპანიანი

ემა სტეპანიანი (სომხ. Էմմա Ստեփանյան; დ. 26 აგვისტო, 1915, ენზელი — გ. 16 თებერვალი, 1989,თბილისი) — სომეხი საბჭოთა მსახიობი. საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1978). ემა სტეპანიანი დაიბადა ენზელში. სცენაზე თამაში 1934 წელს, ერევნის მუშათა თეატრში დაიწყო. 1936-1942 წლებში მუშაობდა მოზარდ მაყურებელთა რუსულ თეატრში. 1944 წლიდან თბილისის ადამიანის სახელობის სომხური თეატრის მსახიობია. ის ასრულებდა დრამატულ, კომედიურ და სახასიათო როლებს. მისი შესრულებული როლებიდან აღსანიშნავია: სარა (ნარ-დოსის „მოკლული მტრედი“), ნინა (მიხეილ ლერმონტოვის „მასკარადი“), დეზდემონა (შექსპირის „ოტელო“), ვიოლა (შექსპირის „მეთორმეტე ღამე“), ლუიზა (შილერის „ვერაგობა და სიყვარული“), ამალია (შილერის „ყაჩაღები“), ლუბა (ა. ფადეევის „ახალგაზრდა გვარდია“), ძიძია (ყაზბეგის „ხევისბერი გოჩა“), გაიანე (ა. სუმბათაშვილის „ღალატი“), ვარდო (დ. ჭონქაძის „სურამის ციხე“), კეკელა (გ. სუნდუკიანის „პეპო“) და სხვა. გადაღებულია კინოსტუდია „არმენფილმის“ ფილმში „გიქორი“ (1982 წ. რეჟისორი ისრაელიანი), დედის როლში. ემა სტეპანიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ემა სტეპანიანი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1978. N5. გვ. 8.
კახეთ-ხევსურეთის აჯანყება

კახეთ-ხევსურეთის აჯანყება — ანტისაბჭოთა შეიარაღებული აჯანყება საქართველოში, რომელიც მოჰყვა საბჭოთა რუსეთის მიერ 1921 წელს საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაციას. აჯანყების უშუალო მესვეური იყო ქაქუცა ჩოლოყაშვილი, დამოუკიდებელი საქართველოს არმიის ოფიცერი, რომელიც ემიგრაციაში არ წასულა. 1921 წლის გაზაფხულიდანვე მან ძლიერი პარტიზანული რაზმი ჩამოაყალიბა და სათავეში ჩაუდგა გამოსვლებს კახეთსა და ხევსურეთში, ამ რაზმმა გადაკეტა მისასვლელი გზები თუშეთ-ფშავ-ხევსურეთისაკენ. მისივე წაქეზებით პარტიზანული რაზმები შეიქმნა კახეთსა და ქართლში. ამ რაზმებს ხელმძღვანელობდნენ მ. ლაშქარაშვილი, ს. ბაგრატიონ-მუხრანელი, ლ. ლეკვინაძე, ს. ანდრონიკაშვილი, ა. სუმბათაშვილი, შ. ვაჩნაძე და სხვები. აჯანყებულებს კავშირი ჰქონდათ საქართველოს კათალიკოს ამბროსისთან. ქაქუცა ჩოლოყაშვილის რაზმმა დუშეთის რაიონში განახორციელა წარმატებული ოპერაციები. „შეფიცულებმა“ ჟინვალთან მოიგეს დიდი ბრძოლა რუსეთის ჯართან, შემდეგ გამაგრდნენ ხევსურეთში. ქაქუცას რაზმების წინააღმდეგ საბჭოთა ხელისუფლებამ გაგზავნა დიდი რაოდენობის შეიარაღებული რაზმები. დააპატიმრეს და დახვრიტეს პარტიზანული რაზმების მესვეურები ქართლსა და კახეთში. აჯანყების წარუმატებლობის მთავარი მიზეზი პარტიული კონფლიქტი იყო. შინა პარტიული კინკლაობის გამო დაიშალა ფავლენიშვილის პარტიზანული რაზმი ზემო დუშეთში. ამის შემდეგ მოძრაობა შენელდა და ქაქუცა ჩოლოყაშვილის რაზმიც იძულებული გახდა თავი დროებით ხევსურეთისთვის შეეფარებინა. სურგულაძე ა., სურგულაძე პ., საქართველოს ისტორია, თბ., 1991, გვ. 252 Jones, Stephen F. (October 1988), „The Establishment of Soviet Power in Transcaucasia: The Case of Georgia 1921-1928“. Soviet Studies 40, No. 4: 616–639
ნინო მანჯავიძე

ნონა მანჯავიძე (დ. 20 ოქტომბერი, 1942, თბილისი — გ. 2021) — ქართველი ექიმი, ისტორიკოსი, მეცნიერი, პედაგოგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1973), პროფესორი (1988). 1964 წელს დაამთავრა დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის პედიატრიული ფაკულტეტი. ეწეოდა სამეცნიერო-პედაგოგიურ მოღვაწეობას თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტში. იკვლევდა პლაცენტის ონკოლოგიურ, ჰისტოქიმიურ და ზოგიერთ კლინიკურ დაავადებებს დედასა და ბავშვს შორის ABO ჯგუფური შეთავსების მიხედვით. ასევე მემკვიდრეობით მიდრეკილებების როლსა და შემაერთებელი ქსოვილის სისტემის მდგომარეობას ალერგიის ფორმირებაში ადრეული ასაკის ბავშვებში. ავტორია 148 სამეცნიერო ნაშრომის პედიატრიის აქტუალურ საკითხებზე. საკანდიდატო დისერტაციის თემა - "პლაცენტის ონკოლოგიური, ჰისტოქიმიური და ზოგიერთი კლინიკურ გამოკვლევათა საკითხისათვის დედასა და ბავშვს შორის ABO ჯგუფური შეთავსების მიხედვით", დაიცვა 1973 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა - "მემკვიდრეობითი მიდრეკილების როლი და შემაერთებელი ქსოვილის სისტემის მდგომარეობა ალერგიის ფორმირებაში ადრეული ასაკის ბავშვებში",დაიცვა 1988 წელს. ევროპის ალერგოლოგთა აკადემია, წევრი ევროპის კლინიკურ იმუნოლოგთა აკადემია, წევრი ნიუ–იორკის მეცნიერებათა აკადემია, წევრი პედიატრთა საერთაშორისო აკადემია, წევრი 2000 - ღირსების ორდენი პედიატრია : სახელმძღვ. უმაღლ. სამედ. სასწავლებლის სტუდენტებისათვის : 2 ტომად (თანაავტორი) // ტ. 1. - თბილისი, შპს "თობალისი", 2010. - 528 გვ.. - ISBN: 978-9941-423-09-3 ნინო მანჯავიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნიჟა ხურციძე

ნიჟა ხურციძე (დ. 25 იანვარი, 1912, ოზურგეთი) — ქართველი ეკონონომისტი და მეცნიერი. დაამთავრა ოზურგეთის კოოპერაციული ტექნიკუმი; თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი პოლიტიკური ეკონომიის სპეციალობით 1936 წელს; მოსკოვის საგეგმო ინსტიტუტის ასპირანტურა 1941 წელს. 1941 წლის იანვარში წარმატებით დაიცვა დისერტაცია და მიიღო ეკონომიკის მეცნიერებათა კანდიდატის სამეცნიერო ხარისხი; 1941-1946 წლებში. იმყოფებოდა მაიორის წოდებით დიდ სამამულო ომში კარელიის და მესამე ბელორუსიის ფრონტებზე; 1947 წელს დაუბრუნდა მშვიდობან ცხოვრებას; 1977 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია და მიიღო პროფესორის წოდება. გამოქვეყნებული აქვს 100-ზე მეტი ნაშრომი, მათ შორის 5 მონოგრაფია პოლიტიკური ეკონომიის თეორიისა და ისტორიის, შრომის ნაყოფიერების ზრდის მეთოდებსა და სხვა პრობლემებზე. მიღებული აქვს ორდენები და მრავალი მედალი. მედალი "კენინსბერგის აღებისთვის" საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე მედალი "ბერლინის აღებისთვის" მედალი "გერმანიაზე გამარჯვებისთვის" წითელი ვარსკვლავის ორდენი სამამულო ომის II ხარისხის ორდენი (2 ორდენი) „შრომისა და საზოგადოებრივი საკუთრებისადმი კომუნისტური დამოკიდებულების აღზრდის შესახებ“, თბილისი, 1970 — 115 გვ. „მთავარია შრომის ნაყოფიერების ამაღლება“, თბილისი, 1967. — 88 გვ. „პოლიტიკური ეკონომიის შესავალი„ - თბილისი, 1959. — 221 გვ. ნიჟა ხურციძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გიორგი პაპუაშვილი (მწერალი)

გიორგი პაპუაშვილი (დ. 10 მარტი, 1930, კაკაბეთი, საგარეჯო — გ. 25 მაისი, 2017) — ქართველი მწერალი (1979), პედაგოგი (1957-1961). 1957 წელს დაამთავრა თბილისის სტალინის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი, ქართული ენისა და ლიტერატურის განყოფილება. 1957-1961 წლებში მუშაობდა პედაგოგად, 1962- 1965 წლებში სარაიონთაშორისო გაზეთ "სამგორი"-ს თანამშრომლად, 1965-1979 წლებში საქართველოს რადიოს გარდაბნის რაიონის კორესპონდენტ-ორგანიზატორად, 1979 წლიდან პროფესიონალი მწერალი. მიღებული აქვს საქართველოს მწერალთა საერთო ეროვნული კავშირის პრემია 1997. 1997 — საქართველოს მწერალთა საერთო ეროვნული კავშირის პრემია 2000 — ღირსების ორდენი ციყვი მაშო და თაგვი მიხო : ზღაპრები და საბავშვო მოთხრობები (ავტორი). - თბილისი, ნაკადული, 1991 პატარა მონათხრობი დიდ ამბავზე (ავტორი). - თბილისი1995, ნაკადული, 1989 დაბრუნება : მოთხრობები (ავტორი). - თბილისი, საბჭოთა საქართველო, 1988 შორეული ციალი : რომანი (ავტორი). - თბილისი, მერანი, 1987 ჯონი : ზღაპრები და საბავშვო მოთხრობები (ავტორი). - თბილისი, ნაკადული, 1979 ქალიშვილის პორტრეტი : მოთხრობები (ავტორი). - თბილისი, მერანი, 1977 დედაჩემის ნაამბობი : მოთხრობები (ავტორი). - თბილისი, ნაკადული, 1977 ლოჭო : მოთხრობები (ავტორი). - თბილისი, მერანი, 1971 ცერა : ზღაპარი სკოლამდელთათვის (ავტორი). - თბილისი, დილა, 1970 ზაფხულის ერთ დილას : მოთხრობები (ავტორი). - თბილისი, მერანი, 1969 გიორგი პაპუაშვილი (მწერალი) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ასმიკ ჟამკოჩიანი

ასმიკ ჟამკოჩიანი (დ. 28 ივნისი, 1924 — გ. 1 მაისი, 2011) — სომეხი მსახიობი. საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1984). 1941 წელს დაამთავრა თბილისის სომხური საშუალო სკოლა. 1942 წლიდა მუშაოდა თბილისის სომხურ თეტრში. მის მიერ შესრულებული როლებიდან აღსანიშნავია: სონია (კ. სიმონოვის „მელოდე“), ქაია (ა. სუმბათაშვილის „ღალატი“) და სხვა. 1961 — საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი 1984 — საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი ხელოვნების კალენდარი: თეატრი, მუსიკა, კინო, თბ., 1994, გვ. 52 ასმიკ ჟამკოჩიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1984. №10. გვ. 8
ბრანჯები

ბრანჯები — ძველ ქართულ ჰაგიოგრაფიულ თხზულება „წმინდა ნინოს ცხოვრებაში“ მოხსენიებული ეთნონიმი. შესაძლოა წარმოადგენდეს ფრანკების ან გალების და მცირე აზიაში მოსახლე მათი თანატომელების — გალატიელების სახელწოდების ვარიანტს. „ნინოს ცხოვრებაში“ არსებული ცნობით, ნინოს მამამ, კაპადოკიელმა ზაბილონმა მონაწილეობა მიიღო რომაელთა ლაშქრობაში ბრანჯების წინააღმდეგ, ხოლო შემდეგ ისინი ქრისტიანობაზე მოიაქცია პიტალანის ველზე (ვ. გოილაძის აზრით, ესაა კატალაუნის ველი ჩრდილო-აღმოსავლეთ საფრანგეთში). ქართლის სამეფოს კარის მიერ ქრისტიანობის აღიარების შემდეგ, ქართლის ეკლესიის „დასამყარებლად“ რომის იმპერიიდან გამოუგზავნიათ ბრანჯი (გალატიელი) მთავარდიაკონი. გოილაძე ვ., ბრანჯთა ამბავი წმინდა ნინოს „ცხოვრებაში“, «მნათობი», 1986, № 9. გოილაძე ვ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. ?.
გიორგი აბზიანიძე (ექიმი)

გიორგი აბზიანიძე (დ. 31 მაისი, 1950) — ქართველი ექიმი. 1973 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. მუშაობდა ქირურგიულ განყოფილებაში თბილისის I კლინიკური საავადმყოფოს II ქირურგიულ განყოფილებაში (1973–1974წწ). თბილისის სასწრაფო–გადაუდებელი დახმარების ცენტრალურ სადგურში (1976-1986წწ). საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს ექსპერიმენტული და კლინიკური ქირურგიის ინსტიტუტში მიკროქირურგიის ლაბორატორიისა და კლინიკის უმცროს, შემდგომ უფროს მეცნიერ–თანამშრომლად( 1986–1993წწ).მუშაობდა ამიერკავკასიის სამხედრო ოლქის 367–ე ჰოსპიტლის სისხლძარღვთა ქირურგიის განყოფილებაში;1993 წლიდან ხელმძღვანელობს აგრეთვე რკინიგზის ცენტრალური კლინიკური საავადმყოფოს ქირურგიული და კონსერვატული ანგიოლოგია–ფლებოლოგიის განყოფილებას; სისხლძარღვთა ტრანსპლანტაციის ლაბორატორიისა და კლინიკის ხელძღვნელი 1986 წლიდან. ავტორია 81 სამეცნიერო ნაშრომის, ეკუთვნის 4 საავტორო მოწმობა, 20–ზე მეტი რაციონალიზატორული წინადადება. მისივე ხელმძღვნელობით, პირველად საქართველოში მიიღეს ენდოთელური უჯრედები და აწარმოეს მათი კულტივაცია, აქვე შეიქმნა მსოფლიოში პირველი ბიოლოგიური პროთეზები და მოხდა მათი ექსპერიმენტული აპრობაცია. ასევე მისი ხელმძღვნელობით დაცულია სამი საკანდიდატო და ერთი სადოქტორო დისერტაცა. არის სისხლძარღვთა ქირურგი, მედიცინის საკანდიდატო დისერტაციის თემა - „პროტეოლიზური ფერმენტებით დამუშავებული არტერიული ქსენოტრანსპლანტატები და მათი გამოყენება არტერიის პლასტიკისათვის“, დაიცვა 1980 წელს; სადოქტორო დისერტაციის თემა - „ათეროსკლეროზით დაზიანებული აორტის ტერმინალური ნაწილის და ქვემო კიდურების მაგისტრალური არტერიების ქირურგიული მკურნალობის ოპტიმიზაციის გზები“, დაიცვა 1994 წელს. თბილისის ქირურგიული საზოგადოება; რუსეთის ანგიოლოგთა და სისხლძარღვთა ქირურგების საზოგადოება. 2000 — ღირსების ორდენი 1998 — საქართველოს მედიცინის მუშაკთა პროფკავშირის საბჭოს და ქირურგიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის სიგელი 1984 — საქართველოს კომკავშირის პრემია თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 9 წიგნი ღირსებისა: გაჩეჩილაძე თენგიზ, სიმონიშვილი გურამ ყიფიანი თამაზ, თბ. ტ. 5 2003, გვ. 196 გიორგი აბზიანიძე (ექიმი) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ოლგა ბრენდელი

ოლგა ვლადიმერის ასული ბრენდელი (რუს. Ольга Владимировна Брендель) (დ. 17 მარტი, 1923, ქ. ბორზნა, უკრაინა, — გ. 18 იანვარი, 1999, სოხუმი) — რუსი ფერმწერი. აფხაზეთის ასსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1958), საქართველოს სსრ დამსახურებული მხატვარი (1967). დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია (1949, დავით კაკაბაძის კლასი). სამხატვრო გამოფენებში მონაწილეობდა 1950 წლიდან. ძირითადად მუშაობდა სოხუმში. მთავარი ნამუშევრები: „ნატურმორტი“ (1958), „გაზაფხული“ (1961), ტრიპტიქი „დილა, შუადღე, საღამო“ (1963, სოხუმის სურათების გალერეა), „საგუშაგოზე“ (1965, თბილისის ეროვნული გალერეა), „მთის პეიზაჟები“ (1965–1970, იაროშენკოს სახელობის მუზეუმი, კისლოვოდსკი). მუშაობდა ასევე სცენოგრაფიის დარგში. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 480. ოლგა ბრენდელი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
პეტრუს ბროვკა

პეტრუს (პეტრე უსტინის ძე) ბროვკა (ბელარ. Пётр Усці́навіч Бро́ўка, რუს. Пётр Усти́нович Бро́вка) (დ. 12 ივნისი, 1905, სოფ. პუტილკოვიჩი, ახლანდ. ვიტებსკის ოლქი, ბელარუსი, — გ. 24 მარტი, 1980, მინსკი) — ბელარუსი მწერალი და საზოგადო მოღვაწე, ბელორუსიის სსრ სახალხო პოეტი (1962), ბელორუსიის სსრ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1966). სოციალისტური შრომის გმირი (1972). საბჭოთა კავშირის სახელმწიფო პრემიის ორგზის ლაურეატი (1947, 1950), ლენინური პრემიის ლაურეატი (1969). ნაწარმოებებს აქვეყნებდა 1926 წლიდან. წერდა ლექსებს, მოთხრობებს. ავტორია მრავალი პოეტური თუ პროზაული კრებულისა. 1967–1980 წლებში იყო ბელარუსული ენციკლოპედიის მთავარი რედაქტორი. ბროვკას შემოქმედებითი კავშირები ჰქონდა საქართველოსთან, პირადად იცნობდა პაოლო იაშვილს, ტიციან ტაბიძეს, სიმონ ჩიქოვანს, გიორგი ლეონიძეს, ირაკლი აბაშიძეს. ქართული თემატიკა საინტერესოდ აისახა 40–70-იან წლებში შექმნილ მის ლექსებში „კავკასია“ (1942), „წყალი“ (1962), „ქართული სიმღერა“ (1965), „კავკასიური ჩანახატები“ (1972), „საუბარი იალბუზთან“ (1979) და სხვ. ეკუთვნის წერილები ქართულ ლიტერატურაზე, შოთა რუსთაველზე, იოსებ გრიშაშვილზე. ბელორუსულ ენაზე თარგმნა კონსტანტინე ლორთქიფანიძის „ძირს სიმინდის რესპუბლიკა“, მირზა გელოვანის ლექსები და სხვ. ნაწარმოებები. 1937 წელს მაღალპოეტურად თარგმნა ვეფხისტყაოსნის ფრაგმენტები. ქართულ ენაზე თარგმნილია ბროვკას ლექსები, რომანი „როცა მდინარე მდინარეს ერთვის“ (თბილისი, 1963) და სხვ. Збор твораÿ, т. 1–7, Мinck, 1975–78. გაფრინდაშვილი ნ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. ?.
So Lonely

„So Lonely“ — ჯგუფ The Police-ის სინგლი პირველი სტუდიური ალბომიდან Outlandos d'Amour. ისევე, როგორც ჯგუფის რამდენიმე სინგლი, იგი გამოვიდა ორჯერ. მეორე გამოცემაში აგრეთვე შეტანილია სიმღერა No Time This Time. So Lonely - 3:10 No Time This Time - 3:30 სიმღერის ტექსტი[დაარქივებული] საიტზე MetroLyrics ↑ Prato, Greg. The Police – Outlandos d'Amour. AllMusic. All Media Network. ციტირების თარიღი: 21 January 2014. ↑ http://www.discogs.com/Police-So-Lonely/master/109144
ვარვარა ბუბნოვა

ვარვარა დიმიტრის ასული ბუბნოვა (რუს. Варва́ра Дми́триевна Бу́бнова) (დ. 17 მაისი, 1886, სანქტ-პეტერბურგი, — გ. 20 მარტი, 1983, იქვე; დაკრძალულია სოხუმში) — რუსი ფერმწერი, გრაფიკოსი. საქართველოს სსრ დამსახურებული მხატვარი (1966). დაამთავრა პეტერბურგის სამხატვრო აკადემია (1914). 1911–1913 წლებში იმოგზაურა დასავლეთ ევროპაში. 1922 წლიდან ცხოვრობდა იაპონიაში, 1923-1925 წლებში მეცადინეობდა ტოკიოს სამხატვრო-გამოყენებითი ხელოვნების სასწავლებელში. 1958–1979 წლებში ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა სოხუმში, შემდეგ, გარდაცვალებამდე — ლენინგრადში (ახლანდ. პეტერბურგში). მისი ნამუშევრები ინახება მოსკოვის, პეტერბურგის, არხანგელსკის, სოხუმის მუზეუმებსა და გალერეებში, ასევე კერძო კოლექციებში. სოხუმის გალერეის კოლექციის უდიდესი ნაწილი დაიწვა 2024 წლის ხანძრის დროს. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. ?. Гудиашвили Л. Выставка поразила меня. // «Советская Абхазия». 18 декабря 1960. Варвара Дмитриевна Бубнова. 1886—1983. Русская художница в Японии. Каталог выставки. — М.: Государственный Музей Востока. 1989. Бужинска Ирена. Бубнова Варвара Дмитриевна // Энциклопедия русского авангарда: Изобразительное искусство. Архитектура / Авторы-составители В. И. Ракитин, А. Д. Сарабьянов; Научный редактор А. Д. Сарабьянов. — М.: RA, Global Expert & Service Team, 2013. — Т. I: Биографии. А—К. — С. 87—89. — ISBN 978-5-902801-10-8.
გიორგი კვიტაიშვილი

გიორგი კვიტაიშვილი (დ. 19 მაისი, 1962, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1984 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1984–1986 წლებში კლინიკური ორდინატურა გაიარა ინფექციურ დაავადებათა კათედრაზე. 1986–1990 წლებში იყო მეცნიერებათა აკადემიის ასპირანტი. 1989–1991 წლებში მორფოლოგიის ინსტიტუტის მეცნიერ–თანამშრომელი. 1991 წლიდან ინფექციური პათოლოგიის ცენტრის ექიმი. ავტორია 13 სამეცნიერო ნაშრომის, რომლებიც ეხება ინფექციურ დაავადებათა პრობლემებს. 1990 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „პრეპარატ პლაფერონის მოქმედება ზოგიერთ კლინიკურ და ბიოქიმიურ მაჩვენებლებზე მნ. B ჰეპატიტის დროს.“ ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია. თბ., 2000 გვ. 151 გიორგი კვიტაიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ვაჰიდ აზიზი

ვაჰიდ აზიზი (აზერ. Vahid Əziz oğlu Cəfərov; დ. 19 ნოემბერი, 1945) — აზერბაიჯანელი პოეტი, აზერბაიჯანis მწერალთა კავშირისა და აზერბაიჯანელ ჟურნალისტთა კავშირის წევრი. აზიზი დაიბადა სომხეთის სსრ სოფელ ჰერჰერში. კარიერა 1967 წელს დაიწყო გაზეთ „ლიტერატურა და ხელოვნებაში“ გამოქვეყნებული პირველი ლექსით. აზიზს 200-ზე მეტი პუბლიკაცია აქვს. მისი ლექსების საფუძველზე 40-ზე მეტი სიმღერაა შექმნილი.
მოვლუდ სულეიმანლი

მევლუდ სულეიმან ოღლუ ბალაკიშიევი (აზერ. Mövlud Süleymanlı; დ. 18 მარტი, 1943, ყიზილ შაფაქი, კალინინოს რაიონი — გ. 21 თებერვალი, 2024, ბაქო) — აზერბაიჯანელი პროზაიკოსი, დრამატურგი, სცენარისტი, აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის წევრი (1980), ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (2003), სახალხო მწერალი. აზერბაიჯანის „დიდებისა“ და „ღირსების“ ორდენების ლაურეატი. მევლუდ სულეიმანლი დაიბადა 1943 წლის 18 მარტს სომხეთის სსრ კალინინოს რაიონის სოფელ ყიზილ შაფაკში. მამამისი სულეიმანი მეორე მსოფლიო ომის მონზაწილე იყო და დაიღუპა ბერლინისთვის ბრძოლებში 1945 წლის 23 აპრილს. დედამისი ბაღდაგულ მაჰმუდ ყიზი წერდა ლექსებს. მოვლუდ სულეიმანლიმ დაამთავრა სოფელ ყიზილ შაფაქის 7-წლიანი სკოლა და მეზობელი სოფლის ილმეზლის საშუალო სკოლის მე-10 კლასი (1960 წ.). 1962 წელს ჩაირიცხა აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიურ ფაკულტეტზე 1967 წელს. მოვლუდ სულეიმანლიმ, რომელიც ლიტერატურაში მოვიდა გასული საუკუნის 70-იან წლებში, თავისი შემოქმედება ლირიკული ლექსებით დაიწყო. სულეიმანლის პირველი პროზაული წიგნი სამოცდაათიანი წლების ბოლოს გამოიცა. 1970-იანი წლების მეორე ნახევარში ერთმანეთის მიყოლებით იბეჭდებოდა მწერლის მოთხრობები და ნარატივები. 1968 წელს მევლუდ სულეიმანლი აზერბაიჯანის სახელმწიფო რადიოში დასაქმდა, ჯერ რედაქტორად მუშაობდა გაზეთ „ახალგაზრდობის“, შემდეგ კი „ლიტერატურისა და ხელოვნების“ მთავარ რედაქტორად. 1992 წლის ბოლოს დაინიშნა აზერბაიჯანის სახელმწიფო ტელერადიო კომპანიის თავმჯდომარის მოადგილედ. ამ თანამდებობაზე მუშაობდა 17 წლის განმავლობაში (1992-2009). გარდა ამისა, 1976-1980 წლებში მუშაობდა ლიტერატურულ კინოსტუდიაში, მწერალთა კავშირის დაწესებულებაში, ჟურნალ „ულდუზში“ პროზის განყოფილების გამგედ, ხოლო 1980-1988 წლებში 1980-1988 წლებში. პროზის განყოფილება ჟურნალ „აზერბაიჯანში“. 1969 წლის ოქტომბერში მას პირველი საავტორო გადაცემა მიჰყავდა რადიოზე, რომელიც რადიოს ოქროს ფონდშიც შევიდა. გამომდინარე იქიდან, რომ გადაცემამ მრავალი წლის განმავლობაში მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა აზერბაიჯანული ფოლკლორის, ეთნოგრაფიის, ენისა და ყოველდღიურობის პოპულარიზაციაში, იგი 1974 წელს აზერბაიჯანის ჟურნალისტთა კავშირის „ოქროს კალმის“ ჯილდოს ღირსად მიიჩნიეს. 1972 წელს ტელერადიო მაუწყებლობის კომიტეტმა გააგზავნა მოსკოვში სპეციალობის კურსებზე. 1974 წელს მიიღეს აზერბაიჯანის ჯაფარ ჯაბარლის სახელობის კინოსტუდიაში სცენარისტად. მისი სცენარის საფუძველზე მოსკოვის სახელმწიფო კინემატოგრაფიის კომიტეტის დაკვეთით მხატვრული სატელევიზიო ფილმები „სიძის გატაცება“ და „ჩვენი ქოლგა ღრუბელია“. 1976 წელს სამუშაოდ მიიწვიეს აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირში. 1974 წლიდან არის აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის წევრი. სუმეიმანლი საპრეზიდენტო პენსიასაც იღებს. ↑ Azərbaycan Respublikası Mədəniyyət Nazirliyi. C. Cabbarlı adına "Azərbaycanfilm" kinostudiyası. Aydın Kazımzadə. Bizim "Azərbaycanfilm". 1923–2003-cü illər. Bakı: Mütərcim, 2004.- səh. 272–274. ↑ Vaqif Yusifli. Yetmişin gəlib çatdı, Mövlud.... Azərbaycan-dili. anl.az. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 9 yanvar 2017.
გიულჰუსეინ ჰუსეინოღლუ

გიულჰუსეინ ჰუსეინოღლუ (აზერ. Gülhüseyn Hüseynoğlu; დ. 16 ოქტომბერი, 1923, მოლაობა - 8 ივლისი, 2013, ბაქო) — საბჭოთა და აზერბაიჯანელი მწერალი, პროზაიკოსი, ლიტერატურათმცოდნე, აზერბაიჯანის სახალხო მწერალი (2005), პრეზიდენტის პირადი პენსიონერი. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის (2002 წ.). ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის აზერბაიჯანული საბჭოთა ლიტერატურის კათედრის პროფესორი, ფილოლოგიის ფაკულტეტის სამეცნიერო საბჭოს წევრი. 1942 წლიდან მუშაობდა გაზეთ „კომუნისტის“ რედაქციაში. 1945 წლიდან 1947 წლამდე გულჰუსეინ ჰუსეინოღლუ მუშაობდა გაზეთ „ადაბიათის“ რედაქციაში. შემდეგ გადავიდა მოზარდ მაყურებელთა თეატრის პედაგოგიურ განყოფილებაში, სადაც მუშაობდა ორი წლის განმავლობაში - 1947 წლიდან 1948 წლამდე. 1947 წელს დაამთავრა აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1948 წელს მას ბრალი დასდეს საიდუმლო ორგანიზაციის შექმნაში, რომელიც იბრძვის აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობისთვის. სასამართლომ მას 25 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა. საბჭოთა რეაბილიტაციის წლებში 1956 წელს გაათავისუფლეს და აღადგინეს აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასპირანტად. იგი იკვლევდა პოეტ მიქაილ მუშფიგის შემოქმედებას, რომლის შესახებაც 1968 წელს დაწერა მონოგრაფია „მუშფიგ. ცხოვრება და შემოქმედება“. გიულჰუსეინ ჰუსეინოღლუ გარდაიცვალა 2013 წლის 8 ივლისს და დაკრძალეს ბაქოს ღირსების II ხეივანში. ↑ Gülhüseyn Hüseynoğlu Azərbaycanca. gulhuseynhuseynoglu.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2023-07-20. ↑ Mərhum yazıçı Gülhüseyn Hüseynoğlu haqda BİLMƏDİKLƏRİMİZ... Azərbaycanca. gulhuseynhuseynoglu.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-06-16.