laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ანეტა გიგიბედაშვილი-კაპანაძე

ანეტა გიგიბედაშვილი-კაპანაძე (დ. 1880, სოფელ ზემო ხანდაკი — გ. 1945) — ქართველი პოეტი და საზოგადო მოღვაწე. ანეტამ სოფლის სკოლის დასრულების შემდეგ სწავლა გორის პროგიმნაზიაში განაგრძო. თუმცა სამწუხაროდ მართლაც, რომ მძიმე ოჯახური პირობების გამო, მისი დასრულება ვერ შესძლო. მშობლების გარდაცვალების შემდეგ, იძულებული შეიქმნა, თექვსმეტი წლის ასაკში, კასპის რაიონის სოფელ ახალქალაქში პეტრე გრუზინსკის მოურავ იოსებ კაპანაძეზე გათხოვილიყო. თავისი მოღვაწეობის პერიოდში ანეტა კაპანაძე აქტიურად თანამშრომლობდა სხვადასხვა ჟურნალ-გაზეთებთან („ნაკადული“, „თანამედროვე აზრი“, „თემი“, „თეატრი და ცხოვრება“, „ბრძოლა“, „კლდე“ და სხვ.). მან ჯერ კიდევ 1902 წელს ლექსების პირველი წიგნი გამოსცა. აქტიურად იღებდა მონაწილეობას 1905 წლის რევოლუციაში. მენშევიკურმა მთავრობამ იგი რამდენჯერმეც კი დააპატიმრა. ანეტა ქალთა უფლებების დამცველი, წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების აქტიური წევრი. სწორედ მისი ინიციატივით, სოფელ ახალქალაქში დაარსდა სკოლა და საბავშვო ბიბლიოთეკა, ასევე სახალხო თეატრი. იგი ხშირად თეატრალურ წარმოდგენებში თავადაც მონაწილეობდა. 1911 წელს ანეტა კაპანაძე საქართველოს საისტორიო-საეთნოგრაფიო საზოგადოების საპატიო წევრად დაუსწრებლად აირჩიეს. აღნიშნული საზოგადოებისათვის ის ისტორიულ და ეთნოგრაფიულ ნივთებს აგროვებდა. ასევე ფოლკლორისტულ საკითხებზეც მუშაობდა. ანეტა აქტიურად იწერდა ხალხური სიტყვიერების ნიმუშებს სოფელ-სოფელ აგროვებდა და შემდეგ ჟურნალ-გაზეთებში ბეჭდავდა. 1921 წელს იგი საქართველოს უპარტიო ქალთა პირველი ყრილობის დელეგატად აირჩიეს. „რუსეთის იმპერიაში ამ ცხრა-ათი წლის წინათ ქალი, ქალის ვექილათ რომ წარსდგა მსაჯულთა წინ, სასამართლო დაჰხურეს, ქალს დამცველობის უფლება არა აქვს-ო; კავკასიაში ერთ პოეტის იუბილეზე განურჩევლათ ეროვნებისა გლეხების მიერ გამოგზავნილ ქალს მისივე ერის ინტელიგენტი კაცები უკრძალავდნენ იუბილიართან მისვლას, ქალის საპატიო პირად ამორჩევა მამა კაცების შეურაცყობათ მიიღეს. რკინის გზებზე უარჰყოფდნენ ქალების სამსახურს, ქალს ცუღლუტობა არშიყობის მეტი რა ძალუძსო... რასაკვირველია ეს გონიერების დამამხობელი სიბეცე წარსულ ისტორიას ეკუთვნის, მაგრამ დღესაც ნაკლებ სულის კვეთებას არ განიცდის ქალი, როდესაც ცხოვრების ღერძის ბრუნვა ძირ-ფესვიანათ გადატრიალდა; დამონავებული ძლიერს ამოუყენა მხარში, გლეხი თავადს გაუთანასწორა... აი რა ფრიად მწუხარებით აღსანიშნავია მასთან განსაცვიფრებელი, რომ ახალმა სიოს ძალუმმა ქროლვამ ჯერ ვერ წარიტაცა მამაკაცის ძარღვებში გამჯდარი დედაკაცისადმი მონობის შთაბეჭდილება. მაგრამ დრო გაივლის, გონზე მოსული მამაკაცი ქალის პიროვნების წინ მოიხრის ქედს. მაშინ ახალი ადამიანი, ახალ ცხოვრებას, ახალ მრავალჟამიერს უგალობებს და ჟამსა დასასრულ სიცოცხლისას, ნეტარების ღიმილით განისვენებს ახალ სამარის ნათლოვან ჯურღმულთა შინა“. ანეტა გიგიბედაშვილი-კაპანაძე დაარქივებული 2020-02-13 საიტზე Wayback Machine. ბიოგრაფია ანეტა გიგიბედაშვილი-კაპანაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ ანეტა კაპანაძისა. „როგორ სდევნიდნენ წინათ ქალს და როგორ სდევნიან დღესაც“. გაზეთი „ხმა ქართველი ქალისა“ #9, 8 ივნისი, 1917 .
ირინა გერასიმოვა

ირინა გერასიმოვა (დ. 9 თებერვალი, 1964, ქუთაისი) — ქართველი მოცურავე. უნივერსიადის ოთხგზის ჩემპიონი (1983 — თავისუფალი სტილით 100 მ და 200 მ, კომპლექსური 200 მ, ესტაფეტა 4X100 მ თავისუფალი სტილით), სსრკ 18-გზის ჩემპიონი (1980–84) თავისუფალი სტილით (100, 200 მ) და კომპლექსურ (200, 400 მ) ცურვაში. ირინა გერასიმოვა იყო სსრკ 13-გზის რეკორდსმენი და მოსკოვის ოლიმპიური თამაშების მონაწილე (1980, ესტაფეტა 4X100 მ თავისუფალი სტილით, წესების დარღვევის გამო სსრკ ნაკრები წინასწარი გაცურვის შემდეგ შეჯიბრებიდან მოხსნეს). პირადი საუკეთესო შედეგები: თავისუფალი სტილით 100 მ — 56,4 წმ; 200 მ — 2.01,13 წთ; კომპლექსური 200 მ — 2.16,72 წთ, 400 მ — 4.50,30 წთ. საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი. ელგუჯა ბერიშვილი, ქართული სპორტის ოქროს წიგნი, გვ. 217, თბილისი: პალიტრა L, 2013. ირინა გერასიმოვა — ბიოგრაფიული ლექსიკონი ირინა გერასიმოვა[მკვდარი ბმული] — ქართული სპორტი
დავით ბოდაველი

დავით ბოდაველი (დ. 3 ივლისი, 1956, დუშეთი) — ქართველი და საბჭოთა ძიუდოისტი და სამბისტი). საბჭოთა კავშირის საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი. მსოფლიო ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი, 1981 წლის ევროპის ჩემპიონი და 1982 წლის ევროპის ვიცე-ჩემპიონი. საერთაშორისო ტურნირების ჩემპიონი 1979 (86 კგ; თბილისი), 1981 (86 კგ; თბილისი), 1982 (86 კგ; ძიგორო კანოს მემორიალი, ტოკიო, იაპონია) და ვიცე-ჩემპიონი (1981; 86 კგ; ძიგორო კანოს მემორიალი, ტოკიო, იაპონია). საბჭოთა კავშირის ხალხთა VIII სპარტაკიადის ვიცე-ჩემპიონი (1983, 86 კგ; მოსკოვი) და საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი (1981, 86 კგ, მინსკი; 1982, 78 კგ, კიშინიოვი; 1983, 78 კგ, კიშინიოვი). 1977 წელს სამბოში მოიპოვა საბჭოთა კავშირის ჩემპიონობა. საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი (1978, ტაშკენტი). მსოფლიო ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი 03 ﻿ 1981 (86 კგ; მაასტრიხტი, ნიდერლანდები) ევროპის ჩემპიონი 01 ﻿ 1981 (86 კგ; დებრეცენი, უნგრეთი) ევროპის ვიცე-ჩემპიონი 02 ﻿ 1982 (გუნდური; მილანი, იტალია) საერთაშორისო ტურნირების ჩემპიონი 01 ﻿ 1979 (86 კგ; თბილისი) 01 ﻿ 1981 (86 კგ; თბილისი) 01 ﻿ 1982 (86 კგ; ძიგორო კანოს მემორიალი, ტოკიო, იაპონია) საერთაშორისო ტურნირების ვიცე-ჩემპიონი 02 ﻿ 1981 (86 კგ; ძიგორო კანოს მემორიალი, ტოკიო, იაპონია) საბჭოთა კავშირის ხალხთა VIII სპარტაკიადის ვიცე-ჩემპიონი 02 ﻿ 1983 (86 კგ; მოსკოვი) საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი 03 ﻿ 1981 (86 კგ; მინსკი) 03 ﻿ 1982 (78 კგ; კიშინიოვი) 03 ﻿ 1983 (78 კგ; კიშინიოვი) საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი სამბოში 01 ﻿ 1977 (ყარაღანდა) საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი სამბოში 03 ﻿ 1978 (ტაშკენტი) ბერიშვილი, ელგუჯა., ქართული სპორტის ოქროს წიგნი, თბ.: პალიტრა L, 2013. — გვ. 234. 371 გვ. დავით ბოდაველი — ბიოგრაფიული ლექსიკონი დავით ბოდაველი — ქართული სპორტი დავით ბოდაველი — მემატიანე ↑ „ქართული კვარტეტი იაპონურ გარემოცვაში“. „ლელო“.
ემზარ გელაშვილი

ემზარ გელაშვილი (დ. 25 მარტი, 1962, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი ველომბრბოლელი. საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი. სსრკ ჩემპიონი (1980). არის მსოფლიო უნივერსიადის პრიზიორი (1983) და ევროპის თასის გათამაშების (1982) მეორე პრიზიორი, ოთხგზის მეორე და ოთხგზის მესამე პრიზიორი (1979–84). ემზარ გელაშვილი იყო მსოფლიოს ჩემპიონატის მესამე პრიზიორი იუნიორებში (1980) და სსრკ ორგზის ჩემპიონი იუნიორებში (1979, 1980). ელგუჯა ბერიშვილი, ქართული სპორტის ოქროს წიგნი, გვ. 98, თბილისი: პალიტრა L, 2013. ემზარ გელაშვილი — ბიოგრაფიული ლექსიკონი ემზარ გელაშვილი[მკვდარი ბმული] — ქართული სპორტი.
ნინო თიბილაშვილი

ნინო თიბილაშვილი (დ. 11 მაისი, 1997) — ქართველი მოფარიკავე. 2020 წლის პარალიმპიური თამაშების ვერცხლის მედლის მფლობელი (ტოკიო, 2021). ფარიკაობა დაიწყო 17 წლის ასაკში, 4 თვის შემდეგ პირველად მიიღო მონაწილეობა უნგრეთის მსოფლიო თასის გათამაშებაზე. 23 წლამდე ასაკის ეტლით მოფარიკავეებში ორი ბრინჯაოს მედლის მფლობელი (ხმალსა და რაპირაში) გახდა. საუკეთესო სტრატს 2017 წელს პოლონეთში მსოფლიო ჩემპიონატზე ეტლით ფარიკაობაში მსოფლიო ჩემპიონის ტიტული მოიპოვა (ხმლით ფარიკაობაში). ნინო თიბილაშვილი 23 წლამდე ასაკის ეტლით მოფარიკავეებში საუკეთესო მოფარიკავის ტიტულის მფლობელია. ნინო თიბილაშვილი — ქართული სპორტი
ბორის ნიკიტინი

ბორის ნიკიტინი (რუს. Борис Васильевич Никитин; დ. 5 მარტი, 1938, თბილისი — გ. 20 ოქტომბერი, 1984, იქვე) — საბჭოთა მოცურავე. საბჭოთა კავშირის სპორტის ოსტატი. დაიბადა 1938 წელს თბილისში. ცურვის ოსტატობას ეუფლებოდა ვალენტინ სამარინისა და საბჭოთა კავშირის დამსახურებული მწვრთნელის ლუკა იოაკიმიდის ხელმძღვანელობით. ზაფხულის ოლიმპიადის ბრინჯაოს პრიზიორი (1956, მელბურნი; ესტაფეტა 4X200 მ), ევროპის ჩემპიონი (1958, ესტაფეტა 4X200 მ), ევროპის ვიცე-ჩემპიონი 1958 (400მ), საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი: 1956 (400 მ), 1957 (400 მ; 1500 მ), 1958 (400 მ), 1959 (400 მ), 1960 (400 მ), საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი: 1958 (1500 მ), 1963 (კომპლექსური 400 მ; კომბინირებული ესტაფეტა 4X100 მ), ახალგაზრდობის მეგობრული თამაშების ჩემპიონი (1957, 1500 მ; ესტაფეტა 4X200 მ), ახალგაზრდობის მეგობრული თამაშების ვიცე-ჩემპიონი (1957, 400მ). 1956 წლის 1 სექტემბერს სპორტის განვითარების საქმეში აქტიური მონაწილეობისა და სსრ კავშირის 1956 წლის ხალხთა სპარტაკიადაზე მაღალი სპორტული მიღწევებისათვის დაჯილდოვდა საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საპატიო სიგელით. ელგუჯა ბერიშვილი, ქართული სპორტის ოქროს წიგნი, გვ. 216, თბ.: პალიტრა L, 2013. ბორის ნიკიტინი — ბიოგრაფიული ლექსიკონი ბორის ნიკიტინი — ქართული სპორტი ბორის ნიკიტინი — მემატიანე ბორის ნიკიტინი — InfoSport.ru ↑ XVI ოლიმპიური თამაშები 1956, 22 ნოემბერი — 8 დეკემბერი. საქართველოს ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტი. ციტირების თარიღი: 23 იანვარი, 2022 ↑ საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის ბრძანებულება // „ლელო“, 05 სექტემბერი, 1956, № 73 (983), გვ. 1.
მარიამ დადიანი-ანჩაბაძე

მარიამ ნიკოლოზის ასული დადიანი-ანჩაბაძე (დ. 18 დეკემბერი, 1870, სოფ. სვირი, ახლანდ. ზესტაფონის მუნიციპალიტეტი, — გ. 28 დეკემბერი, 1958, თბილისი) — ქართველი საზოგადო მოღვაწე. ნიკოლოზ დადიანის შვილი, შალვა დადიანის და. მარიამსა და მის ძმას, შალვა დადიანს, დედის ადრე გარდაცვალების გამო მამა ნიკო დადიანი ზრდიდა, რომელმაც შვილებს საშუალო განათლება ოჯახშივე მისცა ქართულ და ფრანგულ ენებზე. ცოლად გაჰყვა რუსეთის არმიის ოფიცერს და აფხაზ საზოგადო მოღვაწეს, თარაშ (ტარას) ანჩაბაძეს. შემდგომ, იგი აქტიურად ჩაერთო სოხუმის კულტურულ-საგანმანათლებლო საქმიანობაში. სწორედ, რომ მარიამ ანჩაბაძის ინიციატივით, 1909 წელს ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების სოხუმის განყოფილება ჩამოყალიბდა, რომლის გამგეობასაც წლების მანძილზე იგი უცვლელად თავმჯდომარეობდა მის გაუქმებამდე (1926). აღნიშნულმა საზოგადოებამ 1910 წელს სოხუმში ქართული სკოლა დააარსა. მარიამ ანჩაბაძის დაუღალავი მცდელობის და შრომის შედეგია, რომ მან 1900 წლიდან რუსებს სამოქალაქო სასწავლებლებში ქართული ენის სწავლება შემოაღებინა. მარიამ დადიანი ანჩაბაძე სოხუმში ცხოვრების დროს არაერთ ცნობილ აფხაზ და ქართველ მოღვაწესთან ჰქონდა ურთიერთობა, მათ შორის: გიორგი შარვაშიძესთან, თედო სახოკიასთან, სპირიდონ ნორაკიძესთან, ივანე გეგიასთან და სხვა. მარიამის ხელშეწყობით, სოხუმში ადგილობრივი ძალებით წარმოდგენები და საღამოები იმართებოდა, ხოლო თბილისისა და ქუთაისის სათეატრო დასებთან თანამშრომლობით, პერიოდულად ქართული სპექტაკლები იდგმებოდა. აღნიშნული ღონისძიებებიდან შემოსული თანხები კი ხშირ შემთხვეავში ისევ საზოგადოებრივ აქტივობებს ხმარდებოდა. 1914 ჩამოყალიბდა აფხაზურ-ქართული ვოკალურ-ქორეოგრაფიული ანსამბლი ძ. ლოლუას ხელმძღვანელობით.მარიამ ანჩაბაძის სიტყვით: 1917 წლის რევოლუციის შემდეგ ანჩაბაძე მონაწილეობდა აფხაზეთის პოლიტიკურ ცხოვრებაშიც. 1917-1921 წლებში იყო აფხაზეთის სახალხო საბჭოს წევრი. მარიამ დადიანი-ანჩაბაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი მარიამ დადიანი ანჩაბაძე დაარქივებული 2020-02-13 საიტზე Wayback Machine. ↑ გაზეთი „ხმა ქართველი ქალისა“ #27, 19 ოქტომბერი, 1917. სიტყვა თქმული მარიამ ანჩაბაძის მიერ ქ. თბილისში საკათალიკოსო კრებაზე 15 სექტემბერს, 1917. ↑ ანჩაბაძე გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 256.
სერგო ჯაიანი

სერგო ჯაიანი (დ. 23 აპრილი, 1928, სოხუმი — გ. 22 იანვარი, 1990) — ქართველი და საბჭოთა ტანმოვარჯიშე. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1954). მსოფლიოს სტუდენტთა თამაშების მეორე პრიზიორი ბჯენით ხტომებში (1954), საბჭოთა კავშირის ორგზის ჩემპიონი (1954 — ბჯენითი ხტომები, 1955 — ღერძზე ვარჯიში), ორგზის მეორე (1951 — თავისუფალი ვარჯიში, 1953 — ბჯენითი ხტომები) და ორგზის მესამე (1951 — ბჯენითი ხტომები, 1954 — თავისუფალი ვარჯიში) პრიზიორი. საქართველოს დამსახურებული მწვრთნელი, საერთაშორისო კატეგორიის მსაჯი. მწვრთნელები — გ. ეგნატაშვილი და გ. ჭილაია. 1957 წელს დაამთავრა სოხუმის პედაგოგიური ინსტიტუტი. ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 1002, ISBN 99928-20-32-2. ელგუჯა ბერიშვილი, ქართული სპორტის ოქროს წიგნი, გვ. 171, თბილისი: პალიტრა L, 2013. სერგო ჯაიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი სერგო ჯაიანი — ბიოგრაფიული ლექსიკონი სერგო ჯაიანი — ქართული სპორტი სერგო ჯაიანი — ციფრული ფოტომატიანე „ივერიელი“ ↑ Джаиани, Сергей Шотаевич. sportgymrus.ru. ციტირების თარიღი: 24 იანვარი, 2022 ↑ Джаиани, Сергей Шотаевич. gymnast.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-10-26. ციტირების თარიღი: 24 იანვარი, 2022
პელაგია ნაცვლიშვილი

პელაგია ნაცვლიშვილი (დ. 1853, თბილისი — გ. 31 მაისი, 1878) — ქართველი ექიმი. პელაგია ნაცვლიშვილი იყო ერთ-ერთი პირველი ქართველი ექიმი ქალი და ქართველ ქალთაგან ერთ-ერთი პირველი, ვინც ფეფო ელიოზიშვილთან, კეკე მელიქიშვილთან და მარიამ წერეთელთან ერთად, სასწავლებლად შვეიცარიაში გაემგზავრა. სწორედ ეს კი ნამდვილად იყო, ნიკო ნიკოლაძის მცდელობის შედეგი. სწორედ მისი ინიციატივა იყო, თბილისისა და ქუთაისის ქალთა სასწავლებლების საუკეთესო მოსწავლეები განათლების მისაღებად ევროპაში გაეგზავნათ და მისი დამსახურებით ამ პერიოდში არაერთი სტუდენტი გააგზავნეს ევროპაში სასწავლებლად. ჯერ კიდევ 1871-1878 წლებში ციურიხის უნივერისიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტზე სწავლობდა. სწორედ ამ პერიოდში იგი აქტიურად იყო ჩართული ქართველ სტუდენტთა საზოგადოება „უღელის“ საქმიანობაში, რომელიც მათ ნიკო ნიკოლაძის, გიორგი წერეთლისა და სერგეი მესხის ხელმძღვანელობით დააარსეს. 1875 წლის ზაფხულის სემესტრიდან პელაგია ციურიხში უკვე ფილოსოფიის ფაკულტეტის სტუდენტთა შორისაა, სადაც წყვეტით ორ სემესტრს სწავლობს. პელაგია ნაცვლიშვილმა, რომელიც ევროპაში სასწავლებლად ოჯახთან ერთად იყო ჩასული, უსახსრობის გამო, სამშობლოში დაბრუნება ვერ შეძლო და შვეიცარიაში, მოუწია ექიმად მუშაობა. შვეიცარიაში მძიმე სენით ტუბერკულოზით დაავადების გამო, იგი 1878 წლის 31 მაისს გარდაიცვალა. პელაგია დაკრძალულია ციურიხში. "მაისის თვრამეტს გარდაიცვალა ციურიხში ყველა მისი ნაცნობის დიდად სამწუხაროდ პელაგია ნაცვალოვი. ამ ქალმა ადრე გაიგო ქალების საზიზღარი დამოკიდებული მდგომარეობა და გადაწყვიტა ან თავი დაახწიოს ამ მდგომარეობას და ან თან გადაჰყვეს. ამ აზრით წავიდა ის ამ ექვსი წლის წინათ სამზღვარ გარეთ და ყველა მისი ნაცნობები დაამტკიცებენ, რომ განსაკუთრებული ენერგიით მიჰყო სწავლას ხელი... ერთხელ ერთმა დაახლოვებულმა ნაცნობმა უთხრა იმას ჩემო, (მიცვალებულს ასე ეძახოდნენ), რა კი აგრე გულით და სულით მოგინდომებია სწავლის შესრულება პატარა ხანს მაგ შენს გულკეთილობას მოუკელი, მატერიალურად სხვებს კი ნუ ეხმარები, შენსავ თავს დაეხმარე. ჯერ შენს მიზანს მისწვდი და მერე გააკეთე რაც კეთილი საქმე გინდოდეს. აი იმან რა უპასუხა ეს იმას ემსგავსება, რომ ვინმემ თქვას ჯერ სხვებს გავქურდავ, გამდიდრდები და მერე გაჭირვებულებს დავეხმარები. არა ჩემო მეგობარო, მე მატერიალური ნაკულევანება არ მაშინებს, იმდენი ყოველთვის მაქვს, რომ კუჭის ცარიელობამ სწავლაში არ დამაპრკოლოს და თუ ყველაგვარ შეძლებას მოკლებული ვარ ეს უფრო გულ-და-გულ მამუშავებს, რომ ჩქარა ჩემი სწავლით მეტი შევიძინო და მეტის გაკეთებაც შემეძლოს"... %E1%83%A1%E1%83%90%E1%83%96%E1%83%9D%E1%83%92%E1%83%90%E1%83%93%E1%83%9D-%E1%83%9B%E1%83%9D%E1%83%A6%E1%83%95%E1%83%90%E1%83%AC%E1%83%94/n59/ ბიოგრაფია დაარქივებული 2020-02-13 საიტზე Wayback Machine. პელაგია ნაცვლიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ გაზეთი "დროება" # 138, 12 მკათათვე, 1878, პელაგია ნაცვალოვი, ნეკროლოგი.
ეკატერინე ნიკოლაძე

ეკატერინე ნიკოლაძე (დ. 1854 — გ. 1931) — ქართველი პედაგოგი და საზოგადო მოღვაწე. ეკატერინე ნიკოლაძე ცნობილი პოლიტიკური და საზოგადო მოღვაწის ნიკო ნიკოლაძის დაა. ის თავის დასთან ოლიმპიადა ნიკოლაძესთან ერთად, იმ ქართველ ქალთა რიცხვში შედის, ვინც ევროპაში პირველები წავიდნენ განათლების მისაღებად. ეკატერინე სხვა ქართველ სტუდენტებთან ერთად, შვეიცარიაში აქტიურად იყო ჩართული ქართველი ახალგაზრდობის მიერ დაარსებული საზოგადოება „უღელის“ საქმიანობაში. ევროპიდან, განათლების მიღების შემდეგ ქუთაისში დაბრუნდა, სადაც პედაგოგიურ და საქველმოქმედო საქმიანობას ეწეოდა. მუშაობდა პანსიონში, რომელიც გიმნაზიაში შესასვლელად ამზადებდა ბავშვებს. ეკატერინე დასთან, ანასთან ერთად საქმიანობდა, მათ საგანმანათლებლო ღონისძიებებში კი აკაკი წერეთელი აქტიურად იყო ჩაბმული. სწორედ ეკატერინეს ინიციატივით, ქუთაისში სახალხო წარმოდგენები იმართებოდა. „ამ ორი-სამი თვის წინეთ ზოგ ქუთათურ მანდილოსნებს და მათ ხელმძღვანელს ქ-ნ ეკატერინე ნიკოლაძისას დაებადათ კეთილი აზრი სახალხო ასპარეზზე მოღვაწეობისა. როდესაც ქ-ნ. ეკ. ნიკოლაძის ქალმა ასეთ მოღვაწეობისთვის ქუთათური ქალვაჟნი გამოიწვია, ყველას ეჭვი ებადებოდა ამის განხორციელების შესახებ... ორი-სამი თვის კრებების შემდეგ წასულ კვირას (1 ნოემბერს) უკვე გაიმართა ქუთაისში პირველი სახალხო წარმოდგენა სცენის მოყვარულთაგან“ . კატო არცერთ საზოგადო საქმეს არ აკლდებოდაო - იგი ყველგან ერთ-ერთი ინიციატორი, სული და გული ყოფილა: ქართული თეატრი, თარგმანები და გამომცემლობა, სახალხო იაფფასიანი წარმოდგენების მოწყობა, სახალხო უნივერსიტეტის დაარსება და სტიპენდიები, საიმედო ახალგაზრდების და დევნილების დახმარება, – სად არ შეხვდებოდით მას 40-50 წლის მანძილზე, მეცხრამეტე საუკუნის 70-იანი წლებიდან 1920 წლამდე. ქართველმა სტუდენტებმა ნიკო ნიკოლაძის, სერგეი მესხის და გიორგი წერეთლის ხელმძღვანელობით დააარსეს საზოგადოება უღელი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია ასე განმარტავს ამ საზოგადოების მიზანს: – საზღვარგარეთ მყოფი ქართველი მოსწავლე ახალგაზრდობის გაერთიანება, ევროპის სოციალისტური მოძრაობის, საზოგადოებრივი აზრისა და ლიტერატურის შესწავლა და პოპულარიზაცია საქართველოში, საერთოდ კავკასიაში. უღელის ყველა წევრის ოცნება იყო სამშობლოს გათავისუფლება, რის გამოც ცდილობდნენ კონტაქტის დამყარებას სხვა ქვეყნების ეროვნულ-განმათავისუფლებელ მოძრაობებთან. ეკატერინე თავის დასთან ერთად იმდროინდელი ქუთაისის საზოგადოების ნამდვილი კოლორიტი იყო. ისინი ეწეოდნენ ლიტერატურულ საქმიანობას, ძირითადად, თარგმნიდნენ. ატარებდნენ ლიტერატურულ მიძღვნით საღამოებს. როცა აკაკი წერეთელი ქუთაისში ჩადიოდა, თითქმის ყოველთვის სწორედ ნიკოლაძეებში იდებდა ბინას. კატო ნიკოლაძე ხშირად დადიოდა საქმეების გამო ქალაქში. ანას კი „სკის დედა ფუტკარს“ ეძახდნენ. ძირითადად სახლში იყო და ბავშვებს ამეცადინებდა. ბავშვებისთვისაც მისი თავშეკავებული საყვედური და წარბის შეკვრა უფრო მეტს ნიშნავდა, ვიდრე კატოს „აფეთქება“. ეკატერინე გაუთხოვარი დარჩა, მან სიცოცხლე შესწირა თავის საქმიანობა. გარდაიცვალა 1931 წელს. დები ნიკოლაძეები ეკატერინე ნიკოლაძე ↑ გაზეთი „კვალი“ #46, 8 ნოემბერი, 1898
ბეიბ დიდრიქსონ ზაჰარიასი

ბეიბ დიდრიქსონ ზაჰარიასი (დ. 26 ივნისი, 1911 — გ. 27 სექტემბერი, 1956) — ამერიკელი სპორტსმენი. თამაშობდა გოლფს, კალათბურთს, ბეისბოლს, ასევე იყო კარგი მძლეოსანი. მან 1932 წლის ზაფხულის ოლიმპიადაზე ორი ოქროს მედალი მოიპოვა, ამავე წელს პროფესიონალური გოლფის ჩემპიონატი მოიგო. იგი მსოფლიოს მასშტაბით ითვლება ყველა დროის ერთ-ერთ უდიდეს სპორტსმენად. დიდრიქსონი დაიბადა ტეხასის სანაპირო ქალაქში, შვიდი შვილიდან მექვსე იყო, მისი ოჯახი წარმოშობით იყო ნორვეგიიდან, მისი სამი დედმამიშვილი ნორვეგიაში დაიბადა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბეიბ დიდრიქსონ ზაჰარიასი ბიოგრაფია ბეიზბოლი ↑ http://www.glbtqarchive.com/arts/didrikson_m_A.pdf
აგარის თემი (მრავალმნიშვნელოვანი)

აგარის თემი შეიძლება აღნიშნავდეს: აგარის თემი — თემი ახალციხის მუნიციპალიტეტში აგარის თემი — თემი ხულოს მუნიციპალიტეტში
ემილი მორტიმერი

ემილი ქეითლინ ანე მორტიმერი (დ. 1 დეკემბერი, 1971) — მსახიობი და სცენარის ავტორი. მსახიობობა სასცენო სპექტაკლებში მონაწილეობით დაიწყო, ხოლო შემდგომ მრავალ ფილმში და სატელევიზიო სერიალში მოირგო როლი. 2003 წელს, მან ფილმ „Lovely and Amazing“-ში როლის მორგებით, მოიგო Independent Spirit Awards. ასევე ცნობილია HBO-ის სერიალ, „საინფორმაციო სამსახურში“ მაკენზი მაკჰეილის როლის შესრულებით. მორტიმერი გადაღებულია შემდეგ ფილმებში: „მატჩ პოინტი“ (2005), „ლარსი და ნამდვილი გოგონა“ (2007, „ქაოსის თეორია“ (2008), „ჰარი ბრაუნი“ (2009), „შეშლილთა კუნძული“ (2010), „ჰუგო“ (2011), „მერი პოპინსი ბრუნდება“ (2018). ემილი მორტიმერი დაიბადა ჰამერსმითში, (ლონდონი) არის დრამატისტის ჯონ მორტიმერის და მისი მეორე ცოლის პენელოპეს ქალიშვილი. ჰყავს უმცროსი და, როზი, და ორი ნახევარდა-ძმა, სალი სილვერმენი და ჯერემი მორტიმერი, მამის პირველი ქორწინებიდან, და ასევე ჰყავს ნახევარძმა როს ბენტლი, მამამისის და მსახიობის ვენდი კრეიჯის ურთიერთობიდან. მორტიმერმა დაამთავრა წმინდა პავლეს გოგონათა სკოლა, აღმოსავლეთ ლონდონში, სადაც იგი მონაწილეობას იღებდა სასკოლო სპექტაკლებში. შემდეგ მან სწავლა განაგრძო ოქსფორდის უნივერსიტეტში, სადაც რამდენიმე პიესაში მიიღო მონაწილეობა. სანამ მსახიობი გახდებოდა, იგი გაზეთ „Daily Telegraph“-ში მუშაობდა. ასევე იყო ინგლისელი აკადემიკოსის და მწერალის ლორნა სეიჯის ბიოგრაფიული წიგნის, Bad Blood-ის სცენარის ავტორი. ოქსფორდში სწავლისას, მან რამდენიმე სპექტაკლში მიიღო მონაწილეობა. შემდგომ, რამდენიმე სატელევიზიო როლიც მოირგო. მათ შორისაა: „Sharpe's Sword“ (1995), ბრიტანული სატელევიზიო დრამა და „სახლში დაბრუნება“ (1998), რომელიც ბრიტანული სერიალია. 1996 წელს, მორტიმერმა პირველად მიიღო მონაწილეობა მხატვრულ ფილმში, სახელად „მოჩვენება და წყვდიადი“. 1998 წელს, მან კატერინა ეშლის როლით, მონაწილეობა მიიღო, ფილმ „ელიზაბეტი“-ში, ხოლო მის ფლინის როლით, ითამაშა სატელევიზიო მინი სერიალ „Cider with Rosie“-ში. 2000 წელს ფილმ „სიყვარულის უშედეგო ძალისხმევაში“ მან კატერინას როლით ითამაშა, ის აქ შეხვდა მსახიობს და თავის მომავალ ქმარს ალესანდრო ნივოლას. 2002 წელს მას მთავარი როლი ჰქონდა ფილმ „ფორმულა 51“-ში. 2003 წელს, მან მონაწილეობა მიიღო სტეფან ფრაის ფილმში-„Bright Young Things“. იგი ფილმ „ძვირფასო ჯონი“-ში 2004 წელს იქნა გადაღებული. 2000 წელს, როდესაც მორტიმერი მონაწილეობას იღებდა ფილმ „სიყვარულის უშედეგო ძალისხმევა“-ში, შეხვდა ამერიკელ მსახიობს ალესანდრო ნივოლას. წყვილი 2003 წლის 3 ნოემბერს დაქორწინდა. მათ 2003 წელს პირველი შვილი სამუელ ჯოშ ნივოლა ეყოლათ, ხოლო 2010 წელს — მეორე შვილი, როუზ ნივოლა. ↑ Profile, familysearch.org; accessed 13 January 2016. ↑ https://www.theguardian.com/lifeandstyle/2010/feb/07/emily-mortimer-interview-martin-scorsese ↑ Walker, Tim; Eden, Richard (13 September 2004). „Mortimer's joy at son with Wendy Craig“. Daily Telegraph. UK. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 22 აპრილი 2013. ციტირების თარიღი: 23 May 2009. ↑ Stadlen, Matthew (2015-06-29). „The kind of movies I’m in, you’re lucky if your mum sees it“ (ინგლისური). ISSN 0307-1235. ციტირების თარიღი: 2018-04-09. ↑ Merritt, Stephanie. (2001-12-02) Interview: Emily Mortimer en. ციტირების თარიღი: 2018-04-09 ↑ Get Reading. ციტირების თარიღი: 18 December 2016.
ჟილ დელეზი

ჟილ დელეზი (ფრანგ. Gilles Deleuze), (დ. 18 იანვარი, 1925 — გ. 4 ნოემბერი, 1995) — XX საუკუნის დასასრულის ფრანგი ფილოსოფოსი. 1960-იანი წლებიდან გარდაცვალებამდე, დელეზმა არაერთი მნიშვნელოვანი ნაშრომი დაწერა ფილოსოფიის, ლიტერატურის, კინოს და სახვითი ხელოვნების შესახებ. მისი ყველაზე პოპულარული ნაშრომია წიგნი „კაპიტალიზმი და შიზოფრენია: ანტი-ოიდიპოსი“, რომელიც მან ფელიქს გვატარისთან ერთად დაწერა. აღქმა (ბიბლიოგრაფიის დიდი ბაზა. დაარქივებული 2012-05-25 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links) By Gilles Deleuze Empirisme et subjectivité (1953). Trans. Empiricism and Subjectivity (1991). Nietzsche et la philosophie (1962). Trans. Nietzsche and Philosophy (1983). La philosophie critique de Kant (1963). Trans. Kant's Critical Philosophy (1983). Proust et les signes (1964, 2nd exp. ed. 1976). Trans. Proust and Signs (1973, 2nd exp. ed. 2000). Nietzsche (1965). Trans. in Pure Immanence (2001). Le Bergsonisme (1966). Trans. Bergsonism (1988). Présentation de Sacher-Masoch (1967). Trans. Masochism: Coldness and Cruelty (1989). Différence et répétition (1968). Trans. Difference and Repetition (1994). Spinoza et le problème de l'expression (1968). Trans. Expressionism in Philosophy: Spinoza (1990). Logique du sens (1969). Trans. The Logic of Sense (1990). Spinoza - Philosophie pratique (1970, 2nd ed. 1981). Trans. Spinoza: Practical Philosophy (1988). Dialogues (1977, 2nd exp. ed. 1996, with Claire Parnet). Trans. Dialogues (1987, 2nd exp. ed. 2002). 'One Less Manifesto' (1978) in Superpositions (with Carmelo Bene). Francis Bacon - Logique de la sensation (1981). Trans. Francis Bacon: The Logic of Sensation (2003). Cinéma I: L'image-mouvement (1983). Trans. Cinema 1: The Movement-Image (1986). Cinéma II: L'image-temps (1985). Trans. Cinema 2: The Time-Image (1989). Foucault (1986). Trans. Foucault (1988). Le pli - Leibniz et le baroque (1988). Trans. The Fold: Leibniz and the Baroque (1993). Périclès et Verdi: La philosophie de Francois Châtelet (1988). Trans. in Dialogues II, revised ed. (2007). Pourparlers (1990). Trans. Negotiations (1995). Critique et clinique (1993). Trans. Essays Critical and Clinical (1997). Pure Immanence (2001). L'île déserte et autres textes (2002). Trans. Desert Islands and Other Texts 1953-1974 (2003). Deux régimes de fous et autres textes (2004). Trans. Two Regimes of Madness: Texts and Interviews 1975-1995 (2006). ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჟილ დელეზი Gilles Deleuze. Gilles Deleuze. CapitalismAndSchizophrenia.org, a wiki about the works of Deleuze and Guattari დაარქივებული 2018-12-15 საიტზე Wayback Machine. . Webdeleuze დაარქივებული 2006-01-11 საიტზე Wayback Machine. .