laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
არგუმენტი უნდობლობიდან

არგუმენტი უნდობლობიდან, დაუჯერებლობიდან, აგრეთვე ცნობილი, როგორც არგუმენტი პირადი უნდობლობიდან/დაუჯერებლობიდან, აპელირება საღ აზრზე ან ღვთაებრივი ცდომილება — ცდომილება არაფორმალურ ლოგიკაში, რომლის მიხედვითაც თუ წინადადება ეწინააღმდეგება ადამიანის პირად რწმენებსა და შეხედულებებს, ან მისი წარმოდგენა რთულია, იგი აუცილებლად მცდარი უნდა იყოს. არგუმენტმა უნდობლობიდან შეიძლება მიიღოს შემდეგი ფორმა: ვერ წარმომიდგენია, როგორ შეიძლება F ჭეშმარიტი იყოს, ამიტომაც F აუცილებლად მცდარია. ვერ წარმომიდგენია, როგორ შეიძლება F მცდარი იყოს, ამიტომაც F აუცილებლად ჭეშმარიტია. არგუმენტი დაუჯერებლობიდან ხშირად თავს იჩენს ემოციებთან უადგილო მიჯაჭვულობისას, ფანტაზიისა და რეალობის აღრევისას, ცოდნისა და გაგების სიმწირისას, ან შინაგანი ინსტინქტური რეაქციის შედეგად, განსაკუთრებით იმ სიტუაციებში, სადაც დრო შეზღუდულია. ეს არგუმენტი აგრეთვე ხშირად გამოიყენება რისამე ზებუნებრივი წარმოშობის დასასაბუთებლად. აზროვნების ასეთი ფორმა მცდარია, ვინაიდან კონკრეტული ადამიანის უუნარობა, რომ წინადადების ჭეშმარიტება ან მცდარობა წარმოიდგინოს, არ იძლევა არანაირ ინფორმაციას ამ წინადადების ობიექტურ ჭეშმარიტებასა თუ მცდარობაზე. ჰენლონის სამართებელი ↑ კეროლი, რობერტ ტოდ. divine fallacy (argument from incredulity). სკეპტიკოსის ლექსიკონი. ციტირების თარიღი: 5 აპრილი, 2013. ↑ Toolkit for Thinking. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-07-05. ციტირების თარიღი: 2017-10-06 ↑ Sen, Madhucchanda (2011). An Introduction to Critical Thinking. Pearson Education India. ISBN 9788131734568. ციტირების თარიღი: 2016-11-26.  ↑ The Argument from Incredulity: How People Explain What They Don’t Understand – Effectiviology en-US. ციტირების თარიღი: 2019-08-10
ველიჯანაშვილი

საკუთარი სახელი ველიჯანაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსანდრე ველიჯანაშვილი — არქიტექტორი გოდერძი ველიჯანაშვილი — ბიზნესმენი, ინჟინერი, პოლიტიკოსი
ზაზაძე

საკუთარი სახელი ზაზაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ნოდარ ზაზაძე — პოლიტიკოსი პავლე ზაზაძე — ბიზნესმენი, ქველმოქმედი სიმონ ზაზაძე — ბიზნესმენი, ქველმოქმედი
ზუმბაძე

საკუთარი სახელი ზუმბაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი ზუმბაძე — მუსიკოსი, პოლიტიკოსი ნატალია ზუმბაძე — მუსიკოსი, ფოლკლორისტი
ქუთაისის სინაგოგა (პატარა სალოცავი)

ქუთაისის  სინაგოგა, პატარა სალოცავი — XIX საუკუნის დამდეგს აგებული სინაგოგა ქუთაისში, მდინარე რიონის მარცხენა სანაპიროზე, ისტორიულ „ებრაელთა უბანში“ (დღევანდელი ბორის გაპონოვის ქუჩაზე). სინაგოგა ქუთაისის ებრაელთა უბანში მდებარე სამი სინაგოგიდან ერთერთია და მათგან ყველაზე ძველ ნაგებობას წარმოადგენს. ის, ქუთაისში ებრაელთა მთავარი სალოცავის, ე. წ. „დიდი სალოცავის“ ეზოში მდებარეობს. XVIII საუკუნის ბოლოს ქუთაისში ებრაელთა რაოდენობა გაზრდილა, მათ სალოცავი არ ჰქონდათ, რის გამოც მისი მშენებლობის აუცილებლობა დამდგარა. XIX საუკუნის დამდეგს, ქუთაისელ ებრაელებს ქვის სინაგოგა აუგიათ. 1819 წელს ქუთაისს ქართველი საზოგადო მოღვაწე გიორგი ავალიშვილი ეწვია. იგი, თავის ნაშრომში „მგზავრობა თბილისიდან იერუსალიმამდე“, აღნიშნავს ქალაქში ერთი სინაგოგის არსებობის შესახებ. მწერლის მიერ მოხსენიებული სინაგოგა ე. წ. „პატარა სალოცავი“ უნდა იყოს. პირველი სინაგოგის შესახებ ინფორმაცია მოეპოვება შვეიცარიელ მოგზაურს დიუბუა დე მონპერეს, რომელიც 1833 წელს იმყოფებოდა ქუთაისში. იგი თავის ნაშრომში შემდეგნაირად აღწერს სინაგოგას: სინაგოგის მეორე სართული 1912 წელს არის დადგმული. ნაგებობა რესტავრირებულია. დღესდღეობით დაწესებულება მოქმედია, თუმცა ღვთიმსახურება, ძირითადად მთავარ სალოცავში ტარდება. კეზევაძე მ., ქუთაისის ებრაელთა დასახლების მთავარი ქუჩები მე-19 საუკუნეში, ქუთაისის ილია ჭავჭავაძის სახელობის სამეცნიერო ბიბლიოთეკა, წელიწდეული VI, ქუთაისი, 2014, გვ. 150 ზარნაძე მ., სირბილაძე ზ., ქუთაისელი ქართველი ებრაელები, ქუთაისი, 2019 ავალიშვილი გ., მგზავრობა თბილისიდან იერუსალიმამდე, თბილისი, 1967 დავიწყებული ისტორიები: კათოლიკური და ებრაელი თემები ქუთაისში". თბილისი, 2019. "ებრაელებისაგან დაცლილი ებრაელების უბანი ქუთაისში"; netgazeti.ge. 17 აპრილი, 2012 . ფოტო: "სინაგოგა ქუთაისში". საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკის ვებგვერდი. ↑ დიუბუა დე მონპერე., ქუთაისი და მისი მცხოვრებლები, „რუსი და უცხოელი ავტორები ქუთაისის შესახებ“, ციტირებული ბიბლიოგრაფიული საძიებელი, ქუთაისი, 1971.
ცივ-გომბორის აღკვეთილი

ცივ-გომბორის აღკვეთილი — აღკვეთილი აღმოსავლეთ საქართველოში, კახეთის მხარეში. დაარსდა 2022 წლის 1 იანვარს. ფართობი 4935,8 ჰა. აღკვეთილი დაარსდა საქართველოს „წითელი ნუსხის“ ცხოველთა და მცენარეთა სახეობების დაცვის მიზნით. შედის მარიამჯვრის სახელმწიფო ნაკრძალის ადმინისტრაციაში. ცივ-გომბორის აღკვეთილის ტერიტორიაზე წარმოდგენილია საქართველოს „წითელი ნუსხით“ დაცული ფლორის ისეთი სახეობები, როგორებიცაა: მაღალმთის მუხა, ჭალის მუხა და უთხოვარი. „ბებერი კლდის“ მიდამოებში წარმოდგენილია მსოფლიოს მასშტაბით უნიკალური ხელუხლებელი მუხნარი უთხოვრის ქვეტყით. საქართველოს „წითელი ნუსხის“ ცხოველთა სამყაროს წარმომადგენლებიდან აღნიშნულ ტერიტორიაზე ბინადრობს მურა დათვი. იშვიათად გვხვდება კეთილშობილი ირემი. საქართველოს დაცული ტერიტორიების სააგენტოს ვებ-გვერდი
ჰაჯი-ისმაილი

ჰაჯი-ისმაილი (დაბადების და გარდაცვალების წლები უცნობია), შეიხი, ეფენდი, იმამი სოფ. ქურდემირიდან (შირვანი). აღმოსავლეთ კავკასიაში მიურიდიზმის (ტარიკათის) ერთ-ერთი პირველი იდეოლოგი. მუსლიმანური თეოლოგიური განათლება ბაღდადში მიიღო. აქედან დაბრუნებული, XIX საუკუნის 20-იანი წლების დასაწყისში შექმნილი ვითარების შესაბამისად, თავის მოწაფე-მიმდევრებთან ერთად (ზოგი მათგანი თვალსაჩინო რელიგიური და სამხედრო-პოლიტიკური მოღვაწე გახდა) ქადაგებდა "კავკასიურ " მიურიდიზმს, რომელმაც მეფის რუსეთის წინააღმდეგ ბრძოლაში ღაზავათი მთავარ პოლიტიკურ-რელიგიურ დოქტრინად გაიხადა. თოფურია პ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 610.
აპელირება კანონზე

აპელირება კანონზე (ლათ. argumentum ad legem) — არაფორმალური ცდომილება, რომლის გამოყენებისას ადამიანი რაიმე ქმედებას იცავს ან ამართლებს მისი კანონიერობის მიხედვით, სხვა სიტყვებით, ქმედების მორალურობას განსაზღვრავს მის ლეგალურ სტატუსზე დაყრდნობით. აზროვნების ასეთი ფორმა მცდარია, ვინაიდან, მიუხედავად სამართლის კანონების მნიშვნელობისა, ისინი ყოველთვის არ ასახავს ქმედების მორალურობასა და ლოგიკურობას. რეალურად, კანონით აკრძალული მრავალი ქმედება არის malum prohibitum („მცდარი [რადგანაც] აკრძალული“) და არა malum in se („არსებითად მცდარი“). „ეზოს დარტსის ტყორნცა ამორალურია.“ „მერე რა, რომ ქმარს ვუღალატე? არაერთგულება უკანონო არ არის!“ „ფერმის ცხოველების მოკვლა მთელ ქვეყანაშია ლეგალური, შესაბამისად, ეს მორალურია.“ აპელირება შედეგებზე არგუმენტი ავტორიტეტიდან კანონიერი მუქარა წრიული აზროვნება ↑ 'Well, It's Not Illegal!' | University of Central Florida News en-us (2019-05-22). ციტირების თარიღი: 2022-06-07 ↑ Appeal to the Law en. ციტირების თარიღი: 2022-06-07 ↑ Appeal to Legality: Is it Moral if it's the Law? en-US (2020-02-21). ციტირების თარიღი: 2022-06-07 ↑ Ethics and Law. ციტირების თარიღი: 2022-06-07
სურაია ბაბაევა

სურაია ბაბაევა (აზერ. Sürəyyə Babayeva, სრული სახელი:Sürəyyə Lətif qızı Babayeva; დ. 1913, ყარადონლუ — გ. 22 იანვარი, 1990, ბაქო) — ბაქოს შავი იანვრის ტრაგედიის მსხვერპლი. დაიბადა 1913 წელს ჯავადის მაზრის სოფელ ყარადონლუში (განეკუთვნება დღევანდელი იმიშლის რაიონს). ბოლო წლებში ოჯახთან ერთად სოფელ ბილაჯარში ცხოვრობდა. 22 იანვარს 17:25 საათზე, ბილაჯარის გზატკეცილზე მოძრავმა სამხედრო ჯავშანმანქანებმა და ტანკებმა ადგილობრივ შენობებს ცეცხლი გაუხსნეს. 77 წლის სურაია ბაბაევა, რომელიც სამზარეულოში საჭმელს ამზადებდა, ადგილზე დაიღუპა. ტყვია საზარდულის მარჯვენა მხარეს მოხვდა და მარცხენა მხრიდან გამოვიდა. შენობა 5 წუთზე მეტი ხნის განმავლობაში ტყვიამფრქვევებით იცხრილებოდა. ასევე დაშავდა 76-ე ბინაში მცხოვრები მურსალ ასკეროვი. დაკრძალეს იმიშლის რაიონში. ↑ "20 Yanvar Şəhidi" fəxri adının verilməsi haqqında Azərbaycan Respublikasının Prezidentinin 17 yanvar 2000-ci il tarixli 259 saylı Fərmanı. ციტირების თარიღი: 2015-07-17 (აზერბაიჯანული) ↑ Şəhidlər. ციტირების თარიღი: 2022-10-05(აზერბაიჯანული) ↑ Qara Yanvar şəhidləri. ციტირების თარიღი: 2015-07-17(აზერბაიჯანული)
ბალოღლან ბაღიროვი

ბალოღლან ბაღიროვი (აზერ. Baloğlan Bağırov, სრული სახელი:Baloğlan Həbib oğlu Bağırov; დ. 23 იანვარი, 1966, მაშთაღა — გ. 29 იანვარი, 1990, ბაქო) — ბაქოს შავი იანვრის ტრაგედიის მსხვერპლი. დაიბადა 1966 წელს 23 იანვარს სოფელ მაშთაღაში. მუშაობდა აზერგუშის ინდუსტრიული გაერთიანების ვეტერინარულ ლაბორატორიაში. დაბადების დღეზე, 23 იანვარს, 16:00 საათზე, გადაადგილდებოდნენ თბილისის გამზირზე, ტაქსების 1-ლი ბაზის მიმდებარედ, ბენზინგასამართ სადგურთან. სამხედრო მოსამსახურეებმა ცეცხლი გაუხსნეს, ბალოღლანი გულ-მკერდისა და მუცლის არეში დაიჭრა. საავადმყოფოში გადაიყვანეს, მაგრამ მიღებული დაზიანებების შედეგად 29 იანვარს დაიღუპა. დაკრძალეს შეჰიდთა ხეივანში ↑ "20 Yanvar Şəhidi" fəxri adının verilməsi haqqında Azərbaycan Respublikasının Prezidentinin 17 yanvar 2000-ci il tarixli 259 saylı Fərmanı. ციტირების თარიღი: 2015-07-17(აზერბაიჯანული) ↑ Şəhidlər. ციტირების თარიღი: 2022-10-05(აზერბაიჯანული) ↑ Qara Yanvar şəhidləri. ციტირების თარიღი: 2015-07-17(აზერბაიჯანული)
ქუთაისის სინაგოგა (ზედა სალოცავი)

ქუთაისის  სინაგოგა, ზედა სალოცავი — XIX საუკუნის შუა ხანებში აგებული სინაგოგა ქუთაისში, მდინარე რიონის მარცხენა სანაპიროზე მდებარე ისტორიულ „ებრაელთა უბანში“ (დღევანდელი ბორის გაპონოვის ქუჩაზე). ზედა სალოცავი ქუთაისის ებრაელთა უბანში მდებარე სამი სინაგოგიდან ერთერთია.   XIX საუკუნის შუა ხანებში ქალაქში ებრაული მოსახლეობის რიცხოვნება გაიზარდა, უბანში არსებული ერთი სინაგოგა მლოცველთა რაოდენობას ვეღარ იტევდა, ამიტომ აუცილებელი გამხდარა უფრო დიდი და ტევადი სალოცავის აშენება. ადგილობრივ ებრაელთა საზოგადოებამ, XIX საუკუნის 50-იან წლებში ახალი სინაგოგას აგების გადაწყვეტილება მიიღო. ქუთაისელ ებრაელებს სალოცავის აგება მდინარე რიონის ხეობის მარცხენა მხარეს, მწვანეყვავილას მაღლობზე, გელათის მიტროპოლიტ ზაქარია ქვარიანის მიერ აშენებული ციხე-კოშკის ქვედა ნაწილში, ეკლესიის მომიჯნავედ ,1859 თუ 1860 წელს წამოუწყიათ, აუშენებიათ და საზეიმო ვითარებაში გაუხსნიათ 1863 წლის ზაფხულში. აღნიშნული სინაგოგა იწოდება „ზედა სალოცავად" (ზოგჯერ იყენებენ სახელწოდებას „ზედა ლოცვა"). სინაგოგა დღესდღეობით მოქმედია, თუმცა მლოცველთა სიმცირის გამო, ღვთისმსახურება, ძირითადად, მთავარ სალოცავში (დიდი სალოცავი) ტარდება. კეზევაძე მ., ქუთაისის ებრაელთა დასახლების მთავარი ქუჩები მე-19 საუკუნეში, ქუთაისის ილია ჭავჭავაძის სახელობის სამეცნიერო ბიბლიოთეკა, წელიწდეული VI, ქუთაისი, 2014, გვ. 150 ზარნაძე მ., სირბილაძე ზ., ქუთაისელი ქართველი ებრაელები, ქუთაისი, 2019 დავიწყებული ისტორიები: კათოლიკური და ებრაელი თემები ქუთაისში". თბილისი, 2019. "ებრაელებისაგან დაცლილი ებრაელების უბანი ქუთაისში"; netgazeti.ge. 17 აპრილი, 2012 . ↑ ზარნაძე მ., სირბილაძე ზ., ქუთაისელი ქართველი ებრაელები, ქუთაისი, 2019, გვ. 20.
ქეთევან ჩარკვიანი

ქეთევან ჩაკრვიანი (დ. 8 აგვისტო, 1989) — ქართველი პოლიტიკოსი. საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი 2023 წლიდან. დაიბადა 1989 წლის 8 აგვისტოს. 2010 წელს დაამთავრა ქართულ-ამერიკული უნივერსიტეტი (სამართალმცოდნეობის სპეციალობით). 2015 წელს მუშაობდა თბილისის მუნიციპალიტეტის მოხელეთა და მომსახურეობის სფეროს მუშაკთა პროფესიული კავშირში. 2017 წელს შიდა ქართლის რწმუნებულის მრჩეველი. 2019-2020 წლებში ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის განათლების, კულტურისა და სპორტის განვითარების ცენტრის სტრატეგიული განვითარების სპეციალისტი. 2021-2023 წლებში თბილისის მერიის სოციალური მზრუნველობის სააგენტოს დირექტორის მოადგილე. 2023 წლის 19 სექტემბრიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. ქეთევან ჩარკვიანი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
Tata Motors

ტატა მოტორს ლიმიტედი (ჰინდი. टाटा मोटर्स) წარსულში ცნობილი როგორც ტელკო (TELCO; TATA Engineering and Locomotive Company) — ინდოეთის მსუბუქი ავტომობილებისა და კომერციული სატრანსპორტო საშუალებების მწარმოებელი უდიდესი კომპანიაა. ის ტატა ჯგუფის ნაწილია, თავისი სათავო ოფისით მუმბაიში, მაჰარაშტრა.
წითლანაძე

საკუთარი სახელი წითლანაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი წითლანაძე — თანამდებობის პირი, პოლიტიკოსი ელიზბარ წითლანაძე — მათემატიკოსი ლეილა წითლანაძე — არქეოლოგი
ხატიძე

საკუთარი სახელი ხატიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ბადრი ხატიძე — ინჟინერი, იურისტი, პოლიტიკოსი გიორგი ხატიძე — პედაგოგი, იურისტი, პოლიტიკოსი
ოჩამჩირის ბრძოლა

ოჩამჩირის ბრძოლა — ბრძოლა აფხაზ სეპარატისტებსა და საქართველოს შორის ქალაქ ოჩამჩირისთვის აფხაზეთის ომის დროს, 1992 წლის 26 ოქტომბერს. 1992 წლის ოქტომბრის დასაწყისში გაგრაზე წარმატებული შეტევის შემდეგ, აფხაზებმა თავიანთი მცდელობები მიმართეს „აღმოსავლეთის ფრონტზე“ (აღმოსავლეთ აფხაზეთში). ოქტომბრის ბოლოსთვის, მათ დაიწყეს შეტევები ოჩამჩირის რაიონში, სოფლები ხელიდან ხელში გადადიოდა. ბრძოლები გაგრძელდა 1992 წლის შემოდგომასა და 1993 წლის ზამთარში. საპასუხოდ, ქართული ძალები სეპარატისტების მიერ დაკავებული ქალაქი ტყვარჩელის ალყას აწარმოებდნენ. 1992 წლის ოქტომბრის ბოლოს, აფხაზურმა ძალებმა მოამზადეს შეტევა ქალაქ ოჩამჩირეზე. მათ უკვე სცადეს ერთხელ ქალაქის ხელში ჩაგდება იქ 1992 წლის საქართველოს საკანონმდებლო არჩევნების ჩასაშლელად. 11 ოქტომბერს, დაახლოებით 250-მა სეპარატისტმა ორ ბმპ-თი და ერთი ბტრ-ით წამოიწყო შეტევა ქალაქზე გივი ადლეიბას მეთაურობით, თუმცა ოპერაცია წარუმატებული აღმოჩნდა რადგან ტყვარჩელის ბატალიონი ჩასაფრებაში მოყვა ბესლახუბას მოსახვევაში. მეორე ოპერაცია დაიგეგმა სეპარატისტული აფხაზეთის შეიარაღებული ძალების გენერალურ შტაბში გუდაუთაში. იგი დილაადრიან უნდა დაწყებულიყო სამი მიმართულებიდან: დესანტის მიერ სამხრეთიდან, ჩრდილოეთიდან და ქალაქ ტყვარჩელის მიმართულებიდან. სოფელ გუდავასთან, ოჩამჩირის სამხრეთით, უნდა გამომსხდარიყო დესანტი და მდინარე ღალიძგიდან უნდა წამოეწყო შეტევა. ისინი უნდა შეერთებოდნენ სპეცჯგუფს ბორის ფაჩულიასა და ნ. კვარჩიას მეთაურობით. მეორე ჯგუფს, 250 კაცის ოდენობით, უნდა შეეტია ლაკუტ ზარანდიას მეთაურობით სოფელ მერკულადან ოჩამჩირის ჩრდილოეთით. მათ უნდა შეერთებოდათ 75-კაციანი ჯგუფი კაკუბავას მეთაურობით. მესამე ჯგუფი, 200 კაცის ოდენობით, ბრძოლაში უნდა ჩართულიყო ა. კაკობასა და ჯ. გოგიას მეთაურობით. დიდი შტორმის გამო, 250-კაციანი დესანტის გადმოსხმის ოპერაცია ჩავარდა. ფაჩულიამ მიიღო მითითება ტვარჩელიდან რომ მაინც განეგრძო ოპერაცია და გადალახა მდინარე ღალიძგა 35 კაცით. მათ ბრძოლით დაიკავეს რაიონული მილიციის შენობა. კაკუბავას 75 კაცი მეორე მხრიდან შევიდა ოჩამჩირეში, თუმცა ზარანდია და მისი ჯარისკაცები არ შეუერთდნენ ბრძოლას. აფხაზურ ძალებს ქალაქში ბრძოლა გაუმართეს ქართულმა შენაერთებმა ჯავშანტექნიკის გამოყენებით და მნიშვნელოვანი დანაკარგები მიაყენეს მტერს. ფაჩულიას ძალები თითქმის მთლიანად განადგურდა და თვითონ ფაჩულია ბრძოლაში დაიღუპა. კაკობასა და გოგიას 200-კაციანი ბატალიონი მოგვიანებით ჩაერთო ბრძოლაში, თუმცა რადგან ფაჩულიას ძალები თითქმის მთლიანად განადგურებული იყო და კაკუბავაც უკან იხევდა, მათ შეტევა აღარ განავითარეს. შუადღისთვის, სეპარატისტებმა წამოიწყეს კიდევ ერთი შტურმი ოჩამჩირეზე. ისინი უტევდნენ სამი მიმართულებიდან: სოფელ ანუარხუდან, ცენტრალური ტრასის მხრიდან და ტყიდან, მეფრინველეობის ფაბრიკის მიმართულებით. გარკვეული წარმატების მიუხედავად, მათ უკან დაიხიეს და მხოლოდ ერთი კაცი დაკარგეს. ბრძოლა ქართველების გამარჯვებით დასრულდა. Неудавшийся штурм, который «навел шороху» მემატიანე ↑ (1992) Daily Report: Central Eurasia. The Service, გვ. 66.  ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-06-20. ციტირების თარიღი: 2010-06-25. ↑ Georgia2. ციტირების თარიღი: 1 April 2018
ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტის შენობა

ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტის შენობა — ისტორიული შენობა თბილისში, ვერის უბანში, პეტრე მელიქიშვილის გამზირის №10-ში. არქიტექტორი კ. ა. ლეონტიევი. დაპროექტდა 1927 წელს. მშენებლობა დასრულდა 1930 წელს. წარმოადგენდა თბილისური არქიტექტურის კონსტრუქტივისტული სტილის იშვიათ ნიმუშს. აიგო აგურით, პირველი სართული შელესილი იყო ტერაზიტულად, მეორე — გლუვად. გამოყენებული იყო ქართული ისტორიული არქიტექტურის სახასიათო ელემენტები. პირველი სართული გახსნილი იყო თაღედებით, რომლებსაც რელიეფურკაპიტელიანი სვეტები ამკობდა. მეორე სართულზე წარმოდგენილი იყო ეროვნული მოტივებით აგებული აივნები ორნამენტული გამოსახულებებით. გვერდითი და უკანა ფასადები უფრო სადა იყო, სახასიათო ფორმის ღიობებით. ინტერიერში განსაკუთრებით მორთული იყო სადარბაზოს შესასვლელი ვესტიბიული და ორი კიბე. თავდაპირველად მასში განთავსებული იყო თბილისის ტუბერკულოზის პირველი საქალაქო ინსტიტუტი. 1980 წლიდან აქ საქართველოს ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტი მდებარეობდა. სპეციალისტების მოთხოვნის მიუხედავად, 2007 წელს შენობას ძეგლის სტატუსი არ მიანიჭეს. 2010 წელს კერძო მესაკუთრეზე გაიყიდა. 2015 წელს კომპანია „m²“-მა იყიდა. რამდენიმეჯერ უარის თქმის შემდეგ, თბილისის მერიის არქიტექტურის სამსახურმა 2017 წელს კომპანიას მისცა ინსტიტუტის ყოფილი შენობის დემონტაჟისა და ადგილზე 11-სართულიანი ახალი შენობის (სასტუმრო და საცხოვრებელი) აშენების უფლება. პროტესტის მიუხედავად, შენობა დაანგრიეს. არ მოხდა არსებული დეტალების კონსერვაცია და დაშლა-აწყობა ანუ პირვანდელი იერსახის შენარჩუნება. ამჟამად ამ ადგილას მდებარეობს სასტუმრო „თბილისი ფილარმონია“. ↑ 1.0 1.1 ანდრონიკაშვილი, ლალი. ისტორიულ-არქიტექტურული კვლევა: მელიქიშვილის ქ. №10. m2.ge (ნოემბერი, 2015). ციტირების თარიღი: 19 იანვარი, 2024 ↑ მუჯირი, ქრისტინე (7 ივნისი 2017). „m2-ის სასტუმროს პროექტი ისტორიის ინსტიტუტის ადგილას და სამოქალაქო პროტესტი“. liberali.ge. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 19 იანვარი 2024. ციტირების თარიღი: 19 იანვარი, 2024. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ „დაინგრევა თუ არა ისტორიის ინსტიტუტის შენობა?“. NETGAZETI.ge. ციტირების თარიღი: 19 იანვარი, 2024. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ „ისტორიის ინსტიტუტის შენობა კომპანია m2-მა შეიძინა“. NETGAZETI.ge. 3 ივნისი, 2015. ციტირების თარიღი: 19 იანვარი, 2024. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ მეფარიშვილი, მიშა (23 ივნისი, 2017). „შეთანხმებული დემონტაჟი ნებართვის გარეშე ისტორიის ინსტიტუტის შენობაში“. NETGAZETI.ge. ციტირების თარიღი: 19 იანვარი, 2024. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ „თბილისის ისტორიული შენობა დაანგრიეს (ვიდეო)“. fortuna.ge. 19 ივლისი, 2017. ციტირების თარიღი: 19 იანვარი, 2024. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ „„თბილისი ფილარმონია“ - სასტუმრო „რამადა თბილისმა“ მმართველი კომპანიის შემდეგ სახელიც შეიცვალა“. commersant.ge. 14 ივნისი, 2023. ციტირების თარიღი: 19 იანვარი, 2024. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება)
ალექსეი უვაროვი

ალექსი სერგეის ძე უვაროვი (რუს. Алексе́й Серге́евич Ува́ров; დ. 28 თებერვალი (12 მარტი), 1825, სანქტ-პეტერბურგი — გ. 29 დეკემბერი, 1884 (10 იანვარი, 1885), მოსკოვი) — რუსი არქეოლოგი, გრაფი, რუსეთის არქეოლოგიური საზოგადოების, მოსკოვის არქეოლოგიური საზოგადოებისა და მოსკოვის ისტორიული მუზეუმის ერთ-ერთი დამაარსებელი; რუსეთის არქეოლოგიური ყრილობების ერთ-ერთი ორგანიზატორი. 1851-1854 წლებში ხელმძღვანელობდა ვლადიმირისა და მოსკოვის გუბერნიების გორასამარხების, 1853-1854 წლებში კი ოლბიის, ქერსონესისა და სკვითური ნეაპოლისის გათხრებს. აღმოაჩინა კარაჩაროვოს პალეოლითური ნამოსახლარი და ვოლოსოვოს ნეოლითური ნამოსახლარი. გათხრების მეთოდსა და კვლევაში დილეტანტობის მიუხედავად, ა. უვაროვმა, როგორც ორგანიზატორმა, მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა რუსეთის არქეოლოგიის ისტორიაში. იგი იყო ერთ-ერთი ინიციატორი 1881 წელს თბილისში ჩატარებული არქეოლოგიური ყრილობისა, რომელმაც თვალსაჩინო როლი შეასრულა კავკასიის არქეოლოგიის განვითარებაში. მისი ძირითადი შრომაა „რუსეთის არქეოლოგია. ქვის ხანა“. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 106. ↑ 1.0 1.1 1.2 The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a>
აბეტი (მთვარის კრატერი)

კრატერი აბეტი (ლათ. Abetti) — მცირე დარტყმითი მეტეორიტული კრატერი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილული მხარზე, მოწმენდილობის ზღვის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. სახელი ეწოდა იტალიელი ასტრონომის ანტონიო აბეტის პატივსაცემად (დამტკიცებულ იქნა საერთაშორისო ასტრონომიული კავშირის მიერ 1976 წელს). კრატერის სამხრეთ-აღმოსავლეთით მდებარეობს არგეას მწვერვალი. კრატერის სამხრეთ-სამხრეთ-დასავლეთით არის კრატერი დოუ, სამხრეთ-აღმოსავლეთით — კრატერები ფაბრონი და ვიტრუვიუსი. კრატერის ჩრდილო-აღმოსავლეთით არის ლიტროუს ნაპრალი, აღმოსავლეთით — კარმენის ნაპრალი, სამხრეთ-აღმოსავლეთით — რუდოლფის ნაპრალი. კრატერის ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია 20°07′N 27°49′E﻿ / ﻿20.11° ჩ. გ. 27.82° ა. გ.﻿ / 20.11; 27.82, დიამეტრი 1.6 კმ. კრატერი განეკუთვნება მოჩენებით-მირაჟულ კრატერებს. ის სრულადაა დატბორილი ლავის მიერ, ხოლო მოწმენდილობის ზღვიდან მცირედ ამოყოფილი აქვს თავები ზვინულებს, რომელთა სიმაღლე 50 მეტრს შეადგენს. შედეგად, კრატერი ჩანს მხოლოდ მზეზე დაბალი კუთხით განათების შემთხვევაში. აღსანიშნავია, რომ სხვადასხვა რუქაზე მითითებულია კრატერის სხვადასხვა მდებარეობა, ანუ კითხვა, თუ რა სტრუქტურა იგულისხმება ამ სახელწოდებით, ბოლომდე დახურული არ არის. კრატერ აბეტს სატელიტური კრატერები არ გააჩნია. მთვარის კრატერების სია საერთაშორისო ასტრონომიული კავშირი — Abetti Цифровой фотографический атлас Луны.დაარქივებული 2020-11-27 საიტზე Wayback Machine. Селенологическая карта окрестностей кратера.დაარქივებული 2018-05-30 საიტზე Wayback Machine. Кратер Абетти на карте LAC-42.დაარქივებული 2017-07-28 საიტზე Wayback Machine. Кратер Абетти на карте LM-42.დაარქივებული 2018-05-30 საიტზე Wayback Machine. Топографическая карта окрестностей кратера (север).დაარქივებული 2016-08-07 საიტზე Wayback Machine. Топографическая карта окрестностей кратера (юг).დაარქივებული 2016-08-07 საიტზე Wayback Machine. Описание кратера на сайте The Moon-Wiki. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-05-31. ციტირების თარიღი: 2024-01-20. Andersson, L.E., and E.A. Whitaker, NASA Catalogue of Lunar Nomenclature, NASA Reference Publication 1097, October 1982.დაარქივებული 2014-10-06 საიტზე Wayback Machine.
ჯონ უებსტერი

ჯონ უებსტერი (ინგლ. John Webster; 1578, ლონდონი — 1634, იქვე) — ინგლისელი დრამატურგი. მის შემოქმედებას შექსპირის, ფ. სიდნისა და მონტენის გავლენა ეტყობა. გვიანდელი აღორძინების ხანის ტიპიური წარმომადგენელია, ამავე დროს აგრძელებს რენესანსული მაღალი ტრაგედიის ტრადიციებს. მის პიესებში აშკარად ისმის სატირული ტონი. ინგლისური ლიტერატურის ისტორიაში შევიდა მისი ტრაგედიები „თეთრი ეშმაკი“ (1612) და „მალფის ჰერცოგინია“ (1614). აღსანიშნავია აგრეთვე კომედია „იურიდიული კაზუსი ეშმაკთან“ (1620) და ე. წ. „მეცნიერული ტრაგედია“ „აპიუსი და ვირჯინია“ (1630), რომელსაც ზოგი მკვლევარი მიაწერს ტ. ჰეივუდს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 104. ↑ Korean Authority File <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q56640487"></a> ↑ Library of the World's Best Literature / C. D. Warner — 1897. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q952614"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19098835"></a>
ესპერანსა და კოშტა

ესპერანსა და კოშტა (პორტ. Esperança da Costa; დ. 3 მაისი, 1961, ლუანდა, ანგოლა) — ანგოლელი ბიოლოგი, უნივერსიტეტის მკვლევარი-მასწავლებელი და პოლიტიკოსი, 2022 წლის 15 სექტემბრიდან ანგოლის მე-4 ვიცე-პრეზიდენტი. MPLA-ს თავმჯდომარის მოადგილე 2022 წლის არჩევნების პერიოდში. არჩევნებში პარტიის გამარჯვების შედეგად იგი ანგოლის ვიცე-პრეზიდენტის თანამდებობას იკავებს. ↑ Costa, Esperança Maria Eduardo Francisco da (1961-). JSTOR Global Plants. 2000. ↑ Quem é Esperança Eduardo Francisco da Costa, a futura Vice-Presidente de Angola. Luanda Post. 23 de maio de 2022. ↑ Investidura do Presidente da República. Rádio Nacional de Angola. 15 de setembro de 2022. ↑ CNE angolana divulga resultados definitivos e proclama João Lourenço como Presidente de Angola. Observador. 29 de agosto de 2022.