laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ბაკურციხის წმინდა გიორგის ეკლესია

ბაკურციხის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტიის, სოფელი ბაკურციხის დასავლეთ ნაწილში. განეკუთვნება XIX საუკუნეს. ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია რიყის ქვითა და აგურით. კედლები შიგნიდან შელესილი და შეთეთრებულია. შენობის გარეთა კედლები აგურისა და რიყის ქვის რიგების მონაცვლეობითაა ნაწყობი, ქვებს შორის დარჩენილი არეები ამოვსებულია კირის ხსნარით, რომელიც მათი ზედაპირის უმეტეს ნაწილს ფარავს. შესასვლელი ორია: სამხრეთიდან და დასავლეთიდან. ორივე კარი განიერი და მაღალია, გადახურულია ისრული თაღით. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რაიონშიც შეისრული თაღით გადახურული სარკმელია გაჭრილი. სარკმლის ჩრდილოეთით ერთი შეისრულთაღოვანი და ერთი სწორკუთხა ნიშაა, ხოლო სამხრეთით- ერთი შეისრულთაღოვანი ნიშა. შეისრულია აფსიდის თაღიც და კამარაც, რომელიც აფსიდის თავის გარდა,კიდევ სამ, ერთმანეთისგან თანაბარი მანძილებით დაცილებულ, საბჯენ თაღს ეყრდნობა. მათგან ერთი დასავლეთ კედელთანაა, ხოლო ორი დარბაზის შუაში.თაღები გადაყვანილია პილასტრებზე, რომელთა შორის კედელი საფეხურითაა შეღრმავებული და დასრულებულია შეისრული თაღით. საკურთხევლის სარკმლის გარდა, ინტერიერს კიდევ ოთხი შეისრულთაღოვანი სარკმელი აშუქებს. მათგან ორი ჩრდილოეთ კედელშია გაჭრილი, თითო-თითოდ დასავლეთ და სამხრეთ კედლებში. ეკლესიის ფასადები დანაწევრებულია აგურით ნაწყობი განიერი პილასტრებით. აღმოსავლეთ ფასადზე სამი პილასტრია თითო-თითო ფასადის კედლებში და ერთი შუაში. განაპირა პილასტრები ორსაფეხურიანია კაპიტელებითა დასრულებული, ხოლო შუა, რომლისაც ფასადის ღერძი უჭირავს და კედელს თითქმის მთელ სიმაღლეზე აუყვება, ორსაფეხურიანი ლავგარდნით შემოფარგლული ფრონტონით. შუა პილასტრის ქვედა ნაწილში საკურთხევლის სარკმლის ღიობი გამოდის. სარკმლის ზემოთ, საკუთრივ პილასტრესზე, გამოსახულია მაღალი, რელიეფური ჯვარი, ხოლო გვერდებზე-საფეხურებიან ბაზისზე დადგმული თითო ჩაღრმავებული ჯვარი. ფასადის ფრონტონის არეში ორი მრგვალი სარკმელია, რომლებიც კონქის თავზე არსებულ სივრცეს აშუქებენ. დასავლეთის ფასადზე, შესასვლელის ორივე მხარეს, ფრონტონით დასრულებული თითო პილასტრია, რომლებიც ფასადს სამ ნაწილად ყოფენ. თითო პილასტრი ფასადის კიდეებშია. ისინი, ისევე როგორც აღმოსავლეთ ფასადის განაპირა პილასტრები, ორსაფეხურიანი კაპიტელით არის დასრულებული. ფასადის შუა ნაწილში, სარკმლის ზემოთ, გამოსახულია საკმაოდ დიდი რელიეფური ჯვარი, გვერდის ნაწილებში კი-თითო ბოლოებმომრგვალებული ტოლმკლავა ჯვარი, რომელსაც გარს უვლის აგურით გამოყვანილი ორსაფეხურიანი ჩარჩო. გრძივი ფასადები განივი ფასადებისგან განსხვავებით, მოურთველია. თითოეული მათგანი, ერთმანეთისგან თანაბარი მანძილებით დაცილებული და ორსაფეხურიანი კაპიტელით დაგვირგვინებული სამ-სამი პილასტრით დაყოფილია ოთხ-ოთხ არედ. ფასადები დასრულებულია აგურის ოთხაფეხურიანი ლავგარდანით. ეკლესია გადახურულია თუნუქის სახურავით. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 61-62.
გურჯაანის მესამე ეკლესია

გურჯაანის მესამე ეკლესია — არქიტექტორული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ გურჯაანში, სოფლის დასავლეთით 2 კილომეტრზე სასაფლაოზე, ყველაწმინდის ორგუმბათიანი ეკლესიიდან 300 მეტრზე. ეკლესია ნაგები ყოფილა მსხვილი რიყის ქვით და კვადრატური აგურით. ნანგრევებიდან შემორჩენილია აფსიდის ჩრდილოეთ გვერდის მცირე ნაწილი, რომლის სიმაღლე 1.2 მეტრია, და გრძივი კედლების კვალი. მარკოზაშვილი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 62.
გურჯაანის საწნახელი

გურჯაანის საწნახელი — არქეოლოგიური ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ გურჯაანში. აღმოაჩინეს XX საუკუნის შუა წლებში, სოფლის დასავლეთით, წილიანხევის პირას მიწის სამუშაოების დროს. მოგვიანებით იგი სოფელში ჩამოუტანიათ. გადმოცემით საწნახელს ქვითა და დუღაბით ნაშენი აუზიც ჰქონია, რომელიც აღმოჩენის ადგილზე დაუტოვებიათ. საწნახელი გამოთლილია ქვიშაქვის ლოდში. იგი დაახლოებით ტოლფერდა სამკუთხედის ფორმისაა, რომელსაც ერთი წვერო წაკვეთილი აქვს (ფერდის სიგრძე-1.6 მეტრი, ქვის სისქე-0.33 მეტრი). ქვის ზედაპირი 8-10 სანტიმეტრით ჩაღრმავებულია ისე, რომ მთელ პერიმეტრზე დარჩენილი აქვს თანაბარი სიგანის (დაახლოებით 12 სანტიმეტრი) ნაპირი. ჩაღრმავებული ნაწილის შუაში ამოკვეთილია ოთხი ღარი (სიგანე და სიღრმე 6 სანტიმეტრი). მათი ერთობლიობა კვადრატს ქმნის, რომელიც დაკავშირებულია ერთ-ერთ ნაპირში მოწყობილ სადინართან. მარკოზაშვილი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 65.
გურჯაანის ყოვლადწმინდის ეკლესიის სადგომი

გურჯაანის ყოვლადწმინდის ეკლესიის სადგომი — არქეოლოგიური ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტში, გურჯაანის ყოვლადწმინიდის ეკლესიის ეზოში. შესასვლელიდან 20-25 მეტრის დაშორებით კახთუბნისხევის პირას. განეკუთვნება მუსტიეს ხანას. ძეგლი 1965 წელს გამოავლინა კაე-მ ფირცხელაურის ხელმძღვანელობით. სადგომზე აღმოჩნდა კაჟის დაბალი, ფართო და მოგრძო არასწორი ანატკეცები. მასალა ინახება საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში გურჯაანის ისტორიულ-ეთნოგრაფიულ საცავში. ბუგიანიშვილი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 65.
გლდანი (ელექტროდეპო)

„გლდანი“ (ტჩ-2) — თბილისის მეტროპოლიტენის დეპო. მდებარეობს გლდანის რაიონში (41°47′27″ ჩ. გ. 44°47′34″ ა. გ.﻿ / ﻿41.790833° ჩ. გ. 44.793000° ა. გ.﻿ / 41.790833; 44.793000). ექსპლუატაციაში შევიდა 1985 წლის ოქტომბერში, დიდუბე-გურამიშვილის მონაკვეთის გახსნამდე.. ემსახურება ახმეტელი-ვარკეთილის ხაზს ოთხვაგონიანი შემადგენლობებით. ლიანდაგები 1–14 იტევს ორ ხუთვაგონიან შემადგენლობას. აქვს საბრუნი წრე ვაგონების მობრუნებისათვის და სამრეცხაო. აქვე აგრეთვე ხდება როგორც ამავე მეტროს სისტემის, აგრეთვე ბაქოს და ერევნის მეტროპოლიტენის სისტემების ვაგონების მოდერნიზაცია. [წყარო არ არის მითითებული 546 დღე] შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „გლდანის დეპო“ ვიკისაწყობში. ↑ თბილისის მეტროპოლიტენის სალიანდაგო განვითარების სქემა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-06. ციტირების თარიღი: 29 იანვარი, 2020. (რუსული)
ვაზისუბნის მესამე სამაროვანი

ვაზისუბნის მესამე სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვაზისუბანში, სამხრეთ-დასავლეთით ლომიაურად წოდებულ ადგილზე. განეკუთვნება განვითარეუბულ შუა საუკუნეებს. მიწის ხვნის დროს აღმოჩნდა ქვის სამარხები. ინვენტარიდან გადარჩა დაბრტყელებულფარაკიანი ბრინჯაოს ბეჭედი. რჩეულიშვილი გ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 81.
სამურზაყანოს ქუჩა

სამურზაყანოს ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ჩუღურეთის რაიონში (ახალი კუკია); აფხაზეთის ქუჩიდან მთის ფერდობამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. შეტანილია თბილისის ქუჩების 1926 წლის ცნობარში. ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 156, ISBN 99928-20-32-2.
ვაზისუბნის მეოთხე სამაროვანი

ვაზისუბნის მეოთხე სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვაზისუბანში, სოფლის თავში მეკოკიანთ უბანში. სახლის საძირკვლის თხრისას აღმოჩნდა ორმო-სამარხები. ინვენტარი დაიკარგა. რჩეულიშვილი გ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 81.
ბემა

ბემა — ქრისტიანულ ბაზილიკაში ასე ეწოდება სკამს, რომელიც ეპისკოპოსის კათედრის გვერდით ორივე მხარეს, აფსიდის მრუდის გასწვრივ გრძელდება. აღმოსავლურ ეკლესიებში აღნიშნავს პრესბიტერიუმს — მღვდლის სამყოფელს შესაბამის აფსიდთან ერთად. ბემა - ქრისტიანობის ლექსიკონი
ვაზისუბნის მეხუთე სამაროვანი

ვაზისუბნის მეხუთე სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვაზისუბანში, სოფლის თავში, კანაანთ უბანში. 1950-იან წლებში მიწის სამოშაობის დროს აღმოჩნდა ქვის ფილებით შედგენილი სამარხები ადამიანის ჩონჩხებით. რჩეულიშვილი გ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 81.
სამტრედიის ქუჩა

სამტრედიის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მდებარეობს დიდუბის რაიონში (დიდუბე), აკაკი წერეთლის გამზირიდან კოსმონავტების სანაპირომდე. XIX საუკუნეში აქ იყო გერმანული მოახალშენეების დასახლება ალექსანდერდორფი (გერმანულად - ალექსანდრეს სოფელი). სახელწოდება მიიღო რუსეთის იმპერატორის ალექსანდრე I-ის პატივსაცემად. მოახალშენეები ძირითდად სოფლის მეურნეობას მისდევდნენ, რომლის პროდუქტიტაც (ხილი, ბოსტნეული და სხვ.) ამარაგებდნენ თბილისის ბაზარს. ქუჩად ჩამოყალიბდა XX საუკუნის 30-იან წლებში. დატანილია თბილისის 1934 წლის გეგმაზე. შემორჩენილია ტიპური, სოფლური (ფერმერული) სახლები. ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 156, ISBN 99928-20-32-2.
ლავგარდანი

ლავგარდანი — შენობის კედლის ზედა ნაწილში ან ჭერის კიდეზე შემოვლებული არშია. კედლის ან მისი ნაწილის დამაგვირგვინებელი, ჩვეულებრივ, პროფილირებული ელემენტი. მისი სინონიმია კარნიზი. უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი, თბ., 2006 ლავგარდანი — უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი
აბანოს კოლექცია

აბანოს კოლექცია — ქარელის მუნიციპალიტეტში, სოფელ აბანოში აღმოჩენილი ნივთების ჯგუფი, რომელიც გვიანბრინჯაო-ადრერკინის ხანას განეკუთვნება და დაცულია საქართველოს ეროვნული მუზეუმის სიმონ ჯანაშია სახელობის მუზეუმში. კოლექცია შემთხვევით აღმოჩნდა სოფელ აბანოში 1961 წელს. მომდინარეობს სამარხიდან. მასში შედის ბრინჯაოს ნივთები, რომლებიც ძვ.წ. XIII-XII საუკუნეებით თარიღდება: მასრაგახსნილი შუბისპირები, ფოთლისებური სატევრის გვიანი ვარიანტი, სატევრის ტარის ნაწილი და კოლხური ტიპის ცული. აბანოს კოლექცია დაარქივებული 2020-01-29 საიტზე Wayback Machine. . საქართველოს არქეოლოგიური ძეგლების ორენოვანი (ქართულ-ინგლისური) ელექტრონული ენციკლოპედია (ძვ.წ. III-I ათასწლეულები). ნანახია 29 იანვარი, 2020.
სურამის ღვთაების ეკლესიის წარწერა

სურამის ღვთაების ეკლესიის წარწერა — წარწერა სურამის ღვთაების ეკლესიის ეზოში მდებარე არქიტრავის ქვაზე. არქიტრავის ქვა, რომელზეც წარწერაა ამოკვეთილი, დიდი ხნის განმავლობაში ღვთაების ეკლესიის ჩრდილოეთი კედლის ფასადში, კედლის აღმოსავლეთი მონაკვეთის ქვედა ნაწილში თავდაყირა იყო ჩადგმული და ბათქაშის სქელი ფენა ფარავდა. 2002-2004 წლებში, ტაძარში მიმდინარე სარესტავრაციო სამუშაოების დროს, ეკლესიის ჩრდილოეთი კედლის ფასადის ქვედა ნაწილს ბათქაში მოხსნეს და არქიტრავის ქვა, მასზე ამოკვეთილ წარწერასთან ერთად, სრულად გამოჩნდა. წარწერა ამოკვეთილია რუხი ფერის მასიური არქიტრავის ქვაზე, რომელიც ეკლესიაში შესასვლელი კარის თავზე უნდა ყოფილიყო დადებული. არქიტრავის ქვის ზომებია: სიგრძე – 350 სმ, წინა ანუ საფასადო წახნაგის სიმაღლე – 77 სმ, ზედა წახნაგის სიგანე – 36 სმ, ხოლო ქვედა წახნაგის სიგანე – 58 სმ. წარწერა არქიტრავის ქვის საფასადო წახნაგის, დაახლოებით, შუა ნაწილშია ამოკვეთილი. წარწერის ტექსტი ასე იკითხება: „† ს(ა)ხ(ე)ლითა ღ(მრ)თის(აჲ)თ[ა], [მ(ა)მი]სა, ძისა და ს(უ)ლი სა წ(მი)დ(ი)ს(ა)ჲთა, წ(მი)დ(ი)სა ღ(მრ)თ(ი)სმშ(ო)ბ(ე)ლის(ა)ჲთა დ ა წ(მი)დ(ი)სა ჲვ{ო}ვ{ა}ნე ნ[ათ]ლ{ი}სმ[ც]{ე}მ{ე}ლ{ი}ს{ა}ჲთ{ა}<ჲ>, ყ{ოვე}ლთ ა წ(მიდა)თა მ{ი}სთ{ა}ჲთა, მე, † რ(ა)ტი ერ(ი)სთ(ა)ვმ(ა)ნ, ძემ{ა}ნ † ბ(ე)გ(ა)ჲ ერ(ი)სთ(ა)ვ(ი)ს(ა)მ(ა)ნ, ავ{ა}შენე წ(მიდა)ჲ ესე ეკლეს{ი}აჲ ს{ა}ლ{ო}ცველ[ა] დ ს(უ)ლ(ი)სა ჩ{ე}მისა და ს{ა}ლხინ{ე}ბელ{ა}დ ც{ო}დვ[ა] თა ჩ{ე}მთა. შ{ე}მდგ{ო}მითი შ{ე}მდგ{ო}მად მ(ო)გუ[ი] ჲს(ე)ნებდ(ე)თ და ლ{ო}ცვ{ა}თა თქ{უე}ნთა, გ ვედია, მღდ{ე}ლო, [----] ა [--] ო [----].“ წერილობით ძეგლებში სურამელთა ფეოდალური სახლის ათამდე წარმომადგენელია მოხსენიებული. მათ შორის სახელების – ბეგასა და რატის მატარებელი მამა-შვილის წყვილი სულ ორჯერ გვხვდება. ესენი არიან: XII საუკუნის შუახანებსა და II ნახევარში მოღვაწე ბეგა I და მისი ვაჟი, XII საუკუნის II ნახევარში მოღვაწე ქართლის ერისთავი რატი II სურამელი. XIII საუკუნის შუახანებსა და II ნახევარში მოღვაწე ქართლის ერისთავი ბეგა II და მისი ვაჟი, XIII საუკუნის II ნახევარსა და XIV საუკუნის დასაწყისში მოღვაწე რატი III სურამელი. თუმცა როგორც მეცნიერთა მიერ ჩატარებულმა პალეოგრაფიულმა ანალიზმა ცხადყო ტექსტში მოხსენიებულია პირველი წყვილი ბეგა I სურამელი და მისი ვაჟი რატი სურამელი. ბეგა I ქართლის ერისთავის სახელოს 1177 წლიდან დაახლოებით 1180-იანი წლების დასაწყისამდე ფლობდა, ხოლო რატი სურამელმა ქართლის ერისთავის სახელო მამის გარდაცვალების შემდეგ 1180-იანი წლების დასაწყისში მიიღო. წარწერიდან ირკვევა, რომ 1180-1210-იან წლებში სურამელთა საგვარეულოს ერთ-ერთმა წარმომადგენელმა, ქართლის ერისთავმა რატი II-მ ციხე-ქალაქ სურამის შემოგარენში ანუ საკუთარ ფეოდალურ მამულში ეკლესია ააგო და ამ ტაძრის კედელზე ზემოთ აღნიშნული ქტიტორული წარწერა ამოჰკვეთა. ჯოჯუა თ., გოგოლაძე თ., 1180-1210-იანი წლების უცნობი სააღმშენებლო წარწერა სურამის გვერდისუბნის ღმრთაების ეკლესიიდან ქართლის ერისთავების ბეგა I და რატი II სურამელების მოხსენიებით, საისტორიო კრებული, ტომი 4 (2014), გვ., 273-322
სურამის ციხის წმინდა გიორგის ეკლესიის წარწერა

სურამის ციხის წმინდა გიორგის ეკლესიის წარწერა — წარწერა სურამის ციხეზე მდებარე წმინდა გიორგის ეკლესიის კედელზე. აღმოჩენილია 2015 წელს სამეცნიერო ესქსპედიციის მიერ. წარწერა ლაპიდარულია. წარწერა ამოკვეთილია კვადრატული მოყვანილობის მქონე რუხი ფერის ქვაზე, რომელიც წმინდა გიორგის ეკლესიის ჩრდილოეთი კედლის დასავლეთი კიდის ზედა ნაწილში, მიწის დონიდან დაახლოებით, 2,5 მ-ის სიმაღლეზე იყო ჩადგმული. ქვის ზომებია: სიგრძე — 57 სმ., სიგანე — 57 სმ, სისქე — 27 სმ. ქვის საფასადო წახნაგი მთლიანად წარწერის ტექსტს უკავია. წარწერა ასომთავრულია და შვიდ სტრიქონს შეიცავს. სტრიქონები ერთმანეთისაგან წვრილად ამოღარული განივი სწორი ხაზებითაა გამოყოფილი. წარწერის დასაწყისში წარმოდგენილია ქანწილი, რომლის მკლავთაშორის არეებზეც თითო წერტილია დასმული. წარწერის თანახმად, ეკლესია გიორგი ღაღანიძისა და თამარ ქვაბულისძის, აგრეთვე, მათი მშობლებისა და შთამომავლების სულის სალოცველად იყო აღშენებული: სურამის ციხის წმინდა გიორგის ეკლესიის ლაპიდარული წარწერა, მისი პალეოგრაფიული მონაცემების გათვალისწინებით XV-XVI საუკუნეებით თარიღდება. გელაშვილი ი., გოგოლაძე თ., ჯოჯუა თ., სურამის ციხის წმ. გიორგის ეკლესიის უცნობი სააღმშენებლო წარწერა (XV-XVI სს.) მეჭურჭლეთუხუცესისა და პირის მწდის გიორგი ღაღანისძისა და მისი მეუღლის თამარ ქუაბულისძის მოხსენიებით (წარწერის მიკვლევისა და შესწავლის ისტორია; ტექსტის პუბლიკაცია), ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტის შრომები XIV-XV, თბ., 2016-2017
კარლ ფაბერჟე

პეტერ კარლ გუსტავის ძე ფაბერჟე (რუს. Пе́тер Карл Гу́ставович Фаберже́; დ. 18 (30) მაისი, 1846, სანქტ-პეტერბურგი — გ. 24 სექტემბერი, 1920, ლოზანა) — რუსი იუველირი. იუველირისა და ვაჭრის, წარმოშობით პიარნოველი (დღ. პიარნუ), ფრანგი ჰუგენოტების შთამომავლის, პეტერ გუსტავ ფაბერჟეს (1814–1894) ვაჟი. საიუველირო საქმეს მამისთან და მაინის ფრანკფურტში სწავლობდა, აგრეთვე შეისწავლა კომერცია და ხელოვნების ისტორია. 1872 წელს სათავეში ჩაუდგა საოჯახო საწარმოს; მისი ხელმძღვანელობით სავაჭრო სახლი „კ. ფაბერჟე“ რუსეთის იმპერიის ერთ-ერთი უმსხვილესი საიუველირო საწარმო გახდა. 1885 წლიდან იყო მისი საიმპერატორო უდიდებულესობის მიმწოდებელი, 1890 წლიდან — მისი საიმპერატორო უდიდებულესობის კაბინეტის შემფასებელი, 1897 წლიდან — შვედეთისა და ნორვეგიის მეფეების მიმწოდებელი, 1910 წლიდან — საიმპერატორო კარის იუველირი. ფაბერჟეს ძირითადი საიუველირო წარმოება სანქტ-პეტერბურგში მდებარეობდა, სავაჭრო ფილიალები — მოსკოვში (1887-დან), ოდესაში (1900-დან), ლონდონში (1903-დან) და კიევში (1905–1910). 1918 წლის დასაწყისისათვის ფაბერჟეს ფირმამ არსებობა შეწყვიტა. კარლ ფაბერჟესთან მუშაობდნენ იუველირები: მიხეილ პერხინი, ჰენრის ვიგსტრემი, იული რაპოპორტი, მხატვარი ფრანც ბირბაუმი. ფაბერჟეს სტილი დაფუძნებული იყო ისტორიულ სტილთა ხერხების შეხამებაზე (მოგვიანებით — მოდერნის სტილთა), ნამუშევრებს განსაკუთრებული ელეგანტურობა აქვთ: საგნები ოქროსი და ვერცხლისაა, დაფარულია ფერთა პალიტრის მხრივ უჩვეულოდ მრავალფეროვანი (100 ელფერზე მეტი) მინანქრით — საეკლესიო ნივთები, საიუველირო სამკაულები, საათები, მთის ბროლისაგან დამზადებულ ვაზაში ჩაწყობილი ყვავილის ფორმის ნაკეთობები („ბაბუაწვერა“, 1914 და 1917 წლებს შორის, მოსკოვის კრემლის მუზეუმი) და სხვ. 1885 წლიდან იმპერატორ ალექსანდრე III-ის შეკვეთით ამზადებდა საიუველირო სააღდგომო კვერცხებს, როგორც იმპერატორის მეუღლის, მარია თედორეს ასულის საჩუქრებს; 1894 წლიდან — იმპერატორ ნიკოლოზ II-ის შეკვეთით. დღეს ეს ნაკეთობები სხვადასხვა მუზეუმებსა და კერძო კოლექციებშია (ყველაზე დიდი კოლექცია 10 ნამუშევრისაგან შედგება, თავმოყრილია მოსკოვის კრემლის მუზეუმებში). 2013 წელს სანქტ-პეტერბურგში გაიხსნა ფაბერჟეს მუზეუმი (კოლექცია «Связь времён»-ის საფუძველზე). Snowman A. K. C. Fabergé: Goldsmith to the Imperial Court of Russia. N. Y., 1983; Habsburg G. von. Fabergé. Hofjuwelier der Zaren. Münch., 1986; Solodkoff A. von. Fabergé: Juwelier des Zarenhofes. Hdlb., 1995; The world of Fabergé. (Cat.). Moscow, 1996; Мунтян Т. Н. Шедевры Фаберже из собрания фонда «Связь времен». М., 2009; Яковлева Н. Ю. ФАБЕРЖЕ // Большая российская энциклопедия. т. 33. — М., 2017. — стр. 168.
გომის თემი (მრავალმნიშვნელოვანი)

გომის თემი შეიძლება აღნიშნავდეს: გომის თემი — თემი კასპის მუნიციპალიტეტში გომის თემი — თემი ონის მუნიციპალიტეტში გომის თემი — — თემი სამტრედიის მუნიციპალიტეტში გომის თემი — თემი ხაშურის მუნიციპალიტეტში
WOWCube

WOWCube — რუბიკის კუბი მსგავსი პორტატიული ვიდეო თამაშების კონსოლი, ასევე შეიძლება ითქვას, რომ ეს არის ელექტრონული თავსატეხი. შედგება რვა იდენტური ელემენტისაგან. მისი შემქმნელები არიან საბა და ილია ოსიპოვები. თამაშის შექმნის წინადადება 2016 წელს წამოაყენა წარმოშობით ნიჟნი-ნოვგოროდელმა სკოლის მოსწავლემ საბა ოსიპოვმა, რომელიც 8 წლის ასაკში ოჯახთან ერთად საცხოვრებლად გადავიდა სან-ფრანცისკოში. ილია ოსიპოვი არის საბას მამა, იგი IT-სპეციალისტი და მეწარმეა, დასრულებული აქვს ლობაჩევსკის სახელობის ნიჟნი-ნოვგოროდის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. არის მრავალრიცხოვანი სტარტაპების მონაწილე. მათ მიერ შექმნილი თამაში წარმოებაში ჩაეშვა 2018 წელს. ↑ Z значит успех: как юное поколение создает бум предпринимательства. Snob (2018-11-27). ციტირების თარიღი: 2019-12-21. ↑ Dean Takahashi (2018-05-30). „Cubios’ WowCube is a handheld game console inspired by Rubik’s Cube“ (ინგლისური). ციტირების თარიღი: 2018-06-28. ტექსტი „work VentureBeat“ იგნორირებულია (დახმარება) ↑ Александр Грек (2019-06-01). „Вау-кубик: больше, чем игрушка“. Популярная Механика (რუსული). ციტირების თარიღი: 2019-06-02. ↑ Влада Стеканова (2018-09-06). „Предприниматель, отец школьника-участника TechCrunch Disrupt 2018 Илья Осипов: "В воспитании использую принцип первобытных людей"“. RusBase (რუსული). ციტირების თარიღი: 2018-09-06. ↑ 13-летний изобретатель Савва Осипов: что ждёт человечество до конца XXI века. secretmag.ru (2017-11-14). ციტირების თარიღი: 2019-12-21. ↑ Мальчик индиго родом из Нижнего Новгорода предсказал будущее человечества. nn.ru. ციტირების თარიღი: 2019-12-21. ↑ «Я представлялся секретаршей Анной»: как строят бизнес несовершеннолетние. РБК (2017-12-02). ციტირების თარიღი: 2019-12-21. ↑ Нижегородский IT-предприниматель представил сооснователю Apple свою разработку. nn.dk.ru (2019-10-18). ციტირების თარიღი: 2019-12-21.
აღაიანის სამარხი

აღაიანის სამარხი — გვიანბრინჯაო-ადრერკინის ხანის სამარხი, რომელიც აღმოჩნდა მიწის სამუშაოების დროს კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ აღაიანის ტერიტორიაზე 1961 წელს. სამუშაოების დროს სამარხი დაზიანდა, მის მიმდებარედ აკრეფილი მასალა შეისწავლა მალხაზ ბარამიძემ და ძვ.წ. XII ს. II ნახევრით დაათარიღა. აღაიანის კომპლექსში შედის მოშავო-მონაცრისფროდ გამომწვარი თიხის ჭურჭელი და ბრინჯაოს ნივთები, მათ შორის, ბოლომომრგვალებული მახვილი. კოლექციის ნაწილი დაცულია საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში, ნაწილი კი — კასპის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში. მალხაზ ბარამიძე. შიდა ქართლის მატერიალური კულტურის ისტორიიდან, მსკა, VI, თბილისი, 1974 წ. აღაიანის სამარხი[მკვდარი ბმული]. საქართველოს არქეოლოგიური ძეგლების ორენოვანი (ქართულ-ინგლისური) ელექტრონული ენციკლოპედია (ძვ.წ. III-I ათასწლეულები). ნანახია 31 იანვარი, 2020.
ყვარლის სისონაანთ კოშკი

ყვარლის სისონაანთ კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს ყვარელში, ვაჟა-ფშველას ქუჩაზე. თარიღდება XVIII საუკუნით. კოშკი ოხკუთხაა (9,3x9,3 მეტრი). ნაგებია ნატეხი ქვით. ზოგიერთი არქიტექტურული ელემენტის წყობაში გამოყენებულია აგური. დაზიანებულია თუმცა შემორჩენილია ორი სართული და მესამე სართულის მცირე ნაწილი. ჩამოშლილია სართულშუა გადახურვები, რომელიც ხის ყოფილა (ჩანს მხოლოდ კოჭის ბუდეები). შესასვლელი პირველ სართულზეა, სამხრეთ კედლის დასავლეთით. კიდეში კარი გარედან თაღით, ხოლო შიგნიდან თარაზულადაა გადახურული. კართან ახლოს აღმოსავლეთით სათოფურია. აღმოსავლეთ კედლის შუაში მოწყობილია ბუხარი, რომლის ორივე მხარეს თითო ოთხკუთხა ნიშაა. მათ თავზე — თითო სათოფური. თითო სწორკუთხა ნიშა დანარჩენ კედლებშიცაა. მეორე სართულის ოთხივე კედელში ფართო სარკმლებია გაჭრილი. გარედან კოშკის აღმოსავლეთ კედლის ხაზზე, სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხესთან, შემორჩენილია კოშკზე მიდგმული კედლის ნაწილი (სისქე 1,6 მეტრი). სისონაანთ კოშკს 2018 წლის 8 მაისს საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოს დირექტორის ნიკოლოზ ანთიძის შესაბამისი ბრძანებით კულტურული მემკვიდრეობის უძრავი ძეგლის სტატუსი მიენიჭა. გიორგობიანი კ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 344. ↑ https://www.heritagesites.ge/en/news_item/181 საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტო
ყვარლის ღვთაების ეკლესია

ყვარლის ღვთაების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, დგას ყვარელში ვაჟა-ფშაველას ქუჩაზე. თარიღდება XVII-XVIII საუკუნეებით. ეკლესია დარბაზულია (11,5x6,7 მეტრი). ნაგებია ნატეხი ქვით და აგურით. დაზიანებულია შესასვლელები. არ შემორჩენილა ლავგარდანი, ჩამოცვენილია სახურავის საფარი. ეკლესიას სამი თაღოვანი შესასვლელი აქვს. ერთი დასავლეთით (ამოშენებულია). თითო-თითო გრძივი კედლების შუაში. აღმოსავლეთით ღრმა, ნახევარწრიული აფსიდია. აფსიდის ღერძზე ფართო, თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. მსგავსი ერთი სარკმელი დასავლეთით კედელშია. თითო სარკმელი ყოფილა ამავე კედლების ღმოსავლეთ ნაწილშიც. აფსიდის მხრებთან ახლოს, რომელთა ნაცვლად, მოგვიანებით, განიერი, პარალელურწირთხლებიანი სარკმლები მოუწყვიათ აფსიდის სამხრეთ გვერდში ერთი ოთხკუთხა ნიშაა, ჩრდილოეთ გვერდში - ორი, აფსიდის იატაკი დარბაზის იატაკის მიმართ ორი საფეხურითაა შემაღლებული და შუაში ნახევარწრიული ფორმის ორსაფეხურიანი ამბიონი აქვს მოწყობილი. დარბაზი გადახურულია შეისრული კამარით, რომელიც ორ საბჯენ თაღს ეყრდნობა. მათგან ერთი დარბაზის შუაშია, მეორე დასავლეთ კედეკთან, შუა თაღი კრონშტაინებზეა დაყრდნობილიდასავლეთისა კი პილასტრებზე. სამხრეთ, დასავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებში ორ-ორი სათოფურია გაჭრილი ეკლესიის იატაკი ქართული აგურითაა მოგებული. დასავლეთ კედლის კეხზე შემორჩენილია სამრეკლოს საფუძვლის ნაშთი. კუპრეიშვილი ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 345.
საერთაშორისო რესპუბლიკური ინსტიტუტი

საერთაშორისო რესპუბლიკური ინსტიტუტი (IRI) (ინგლ. International Republican Institute, IRI) - არაკომერციული, უპარტიო საერთაშორისო ორგანიზაცია, რომლის მიზანია ხელი შეუწყოს თავისუფლებისა და დემოკრატიის განვითარებას მსოფლიოში. IRI მუშაობს პოლიტიკური პარტიების გაძლიერებისთვის, რათა ისინი გახდნენ კონკრეტულ საკითხებზე ორიენტირებულნი და ამომრჩეველთან ანგარიშვალდებულნი; ეხმარება მოქალაქეებს მონაწილეობა მიიღონ სახელმწიფო მართვაში; მუშაობს მოწყვლად ჯგუფებთან, ასევე ქალებთან და ახალგაზრდებთან, რათა ისინი ჩართული იყვნენ ქვეყნის პოლიტიკურ პროცესებში. საქართველოში საერთაშორისო რესპუბლიკური ინსტიტუტი მუშაობს 1999 წლიდან. ორგანიზაცია ხელს უწყობს მრავალპარტიული პოლიტიკური სისტემის ჩამოყალიბებას ქვეყანაში. ↑ 1.0 1.1 1.2 IRI official Facebook, mission
ეწერის თემი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ეწერის თემი შეიძლება აღნიშნავდეს: ეწერის თემი — თემი თერჯოლის მუნიციპალიტეტში ეწერის თემი — თემი სამტრედიის მუნიციპალიტეტში ეწერის თემი — თემი წალენჯიხის მუნიციპალიტეტში
ნაბაკევის თემი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ნაბაკევის თემი შეიძლება აღნიშნავდეს: ნაბაკევის თემი — თემი გალის მუნიციპალიტეტში ნაბაკევის თემი — თემი სამტრედიის მუნიციპალიტეტში
ჟან ბოდრიარი

ჟან ბოდრიარი (ფრანგ. Jean Baudrillard; დ. 29 ივლისი, 1929 — გ. 6 მარტი, 2007) — ფრანგი კულტუროლოგი, ფილოსოფოსი, პოლიტიკური მიმომხილველი და ფოტოგრაფი. მის ნაშრომებს პოსტმოდერნიზმს და პოსტსტრუქტურალიზმს მიაკუთვნებენ. ბოდრიარის ნაშრომებში გვერდიგვერდაა ფილოსოფია, სოციოლოგია და იდიოსინკრეტული კულტურული მეტაფიზიკა, რომელიც ჩვენი დროის ყველაზე მნიშვნელოვან მოვლენებს აანალიზებს. ბოდრიარს, რომელიც მკაცრად აკრიტიკებდა თანამედროვე საზოგადოებას, კულტურას და აზროვნებას, ხშირად ფრანგული პოსტმოდერნული თეორიის მამამთავრად მიიჩნევენ. მას გამოქვეყნებული აქვს 30-ზე მეტი წიგნი. ბოდრიარი თანამედროვეობის თითქმის ყველა მნიშვნელოვან მოვლენას თუ ტენდენციას ეხმაურებოდა, მათ შორის სქესებს, რასებს და კლასებს შორის საზღვრების გაუქმებას; ხელოვნების და ესთეტიკის დანიშნულების შეცვლას თანამედროვე მომხმარებლურ, მედია და მაღალი ტექნოლოგიების საზოგადოებაში; პოლიტიკაში, კულტურასა და ადამიანთა ცნობიერებაში ფუნდამენტურ ცვლილებებს; და ახალი მედიების, ინფორმაციისა და კიბერტექნოლოგიების გავლენას ხარისხობრივად სრულიად განსხვავებული საზოგადოებრივი წესრიგის ჩამოყალიბებაზე, რამაც ადამიანების და საზოგადოებრივი ცხოვრების ძირეული ცვლილებები გამოიწვია. ჟან ბოდრიარი
რენატა კუერტენი

რენატა კუერტენი (დ. 14 სექტემბერი, 1988, ბრასუ-დუ-ნორტი, სანტა-კატარინა, ბრაზილია) — ბრაზილიელი მოდელი და ტელე-წამყვანი. იგი დაიბადა და გაიზარდა სანტა-კატარინაში. 10 წლის ასაკში გადაწყვიტა, რომ მოდელი გამხდარიყო და 16 წლის ასაკში თავისი ოცნება აისრულა. მას მიჰყავს გადაცემა „Conexão Models and Chega Mais“ RedeTV-ზე. აქვს დიდხნიანი სასიყვარულო ურთიერთობა ადვოკატ ბეტო სენასთან. იგი არის ჩოგბურთელი გუსტავო კუერტენის ბიძაშვილი. რენატა კუერტენი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)