laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
თავჩაქუჩა ყანჩა

თავჩაქუჩა ყანჩა (ლათ. Scopus umbretia) — ფრინველი ვარხვისნაირთა რიგისა. მისი სხეულის სიგრძე 60 სმ აღწევს, ფერად მუქი ყავისფერია. თავზე უკან გადაწეული, მოგრძო ბუმბულის ქოჩორი აქვს. კისრის, თავისა და ქოჩრის მოხაზულობა პროფილში ჩაქუჩს წააგავს. თავჩაქუჩა ყანჩა გავრცელებულია აფრიკაში, კუნძულ მადაგასკარსა და სამხრეთ არაბეთში, ბუდობს ტყეებში წყლის პირას. მონოგამია. დებს 3-6 კვერცხს. იკვებება თევზით, პატარ-პატარა გველებით, ამფიბიებით, ჭიებით, მოლუსკებით, ფეხსახსრიანებით, მწერების მატლებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 571.
არა (გვარი)

არა (ლათ. Ara) — ფრინველთა გვარი თუთიყუშისებრთა ოჯახისა. მოიცავს თხუთმეტ სახეობას. მათი სხეულის სიგრძეა 95 სმ-მდე. შეფერილი არიან ძალიან კაშკაშა ფერებში: მწვანე, წითელი, ცისფერი, ყვითელი; დედალი, მამალი და მოზარდი ერთმანეთისაგან თითქმის არ განსხვავდება. თვალის მიდამოები და ლოყები შეუბუმბულავია. ფრთის ბოლოები გაჭიმული და წამახვილებულია. სოლისებრი ფორმის კუდი სხეულზე გრძელია. ნისკარტი მოკაუჭებულია; ამ გვარის სახეობებს ყველაზე ძლიერი ნისკარტი აქვთ დედამიწაზე. გავრცელებული არიან ცენტრალურ და სამხრეთ ამერიკაში. ბინადრობენ ტროპიკულ ტყეებში. მისდევენ გუნდურ ცხოვრებას, წყვილები ერთმანეთთან ხანგრძლივად რჩებიან. ზოგჯერ ზიანს აყენებენ ხილის პლანტაციებს. კარგი პირობების არსებობის შემთხვევაში ადვილად შინაურდებიან და ტყვეობაშიც კარგად გრძნობენ თავს. საკმაოდ ხშირად ვხვდებით მოშინაურებულ სახეობებს. ცოცხლობენ 30–75 წლამდე, საშალოდ — 60 წელს. იკვებებიან მარცვლეულით, ბოსტნეულით, ხილით და სხვ. Биологический энциклопедический словарь / Гл. ред. М. С. Гиляров; Редкол.: А. А. Баев, Г. Г. Винберг, Г. А. Заварзин и др. — 2-е изд., исправл. — М.: Советская энциклопедия, 1989. — 864 с. — ISBN 5-85270-002-9 (См. аннотацию. დაარქივებული 2007-10-09 საიტზე Wayback Machine. ) Иерусалимский И. Попугаи и певчие птицы: виды, содержание, обучение. — Ростов-на-Дону: Владис, 2001. — 320 с. — ISBN 5-94194-073-4
თამილა მგალობლიშვილი

თამილა გრიგოლის ასული მგალობლიშვილი (დ. 25 იანვარი, 1944, ქუთაისი — გ. 23 მარტი, 2018, თბილისი) — ქართველი ფილოლოგი, ქართული ქრისტიანული კულტურული მემკვიდრეობის მკვლევარი. 1997 წლიდან ხელმძღვანელობდა ქართულ სიძველეთა მოძიებისა და კვლევის სამეცნიერო ცენტრს, რომელმაც მოაწყო სამეცნიერო ექსპედიცია ისრაელში, იორდანიასა და თურქეთში, რომლის დროსაც გამოვლინდა და აღინუსხა ქართული მონასტერები, ხელნაწერი, ეპიგრაფიკის ნიმუშები. განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იყო ისრაელის ექსპედიცია (17 დეკემბერი, 2001 – 1 აპრილი, 2002), რის შედეგადაც გამოვლინდა წმინდა მიწის 40-მდე ეკლესია-მონასტერი, რომელთა ნაწილი ქართველთა კუთვნილება იყო, ნაწილში კი ქართველები მოღვაწეობდნენ სხვა ეროვნების ბერ-მონაზვნებთან ერთად. ამავე ექსპედიციის დროს აღინუსხა და დაფიქსირდა 100-მდე ლაპიდარული თუ საღებავით შესრულებული ძველი ქართული წარწერა, აღმოჩნდა ქართული ხელნწერები და საეკლესიო ნივთები. მგალობლიშვილი წლების მანძილზე მუშაობდა ხელნაწერთა ინსტიტუტში. შეისწავლა და გამოაქვეყნა არაერთი ძველი ქართული ხელნაწერი, მ.შ. კლარჯეთის მრავალთავი. 2004 წელს დაინიშნა საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტროსთან შექმნილი საზღვარგარეთ არსებული საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ცენტრის ხელმძღვანელად. აქტიურად თანამშრომლობდა საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოსთან; 2011 წელს სააგენტოს თანამშრომლებთან ერთად თამილა მგალობლიშვილმა უხელმძღვანელა ექსპედიციას ანტიოქიაში, რომლის მიზანს შეადგენდა იქ არსებული ქართული მონასტრების აღნუსხვა-დოკუმენტირება. მისი ნაშრომები გამოქვეყნებულია ქართულ და ინგლისურ ენებზე. მათი უმეტესობა ეძღვნება საზღვარგარეთ არსებულ ქართული კულტურის ცენტრებს, იქ მოღვაწე გამოჩენილ ქართველი სასულიერო პირებს და ხელნაწერ მემკვიდრეობას. ↑ გარდაიცვალა ცნობილი მკვლევარი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი თამილა მგალობლიშვილი. საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტო. 23 მარტი, 2018.
წითელი ხიდი (სანქტ-პეტერბურგი)

წითელი ხიდი (რუს. Красный мост) — ხიდი სანქტ-პეტერბურგში მდინარე მოიკაზე. აკავშირებს ადმირალტეისკისა და ცენტრალურ რაიონს. ხიდის სიგრძეა - 33,6 მეტრი, სიგანე - 16,8 მ. ეს ერთადერთი ხიდია მდინარე მოიკაზე, რომელიც ააგეს უილიამ გესტეს ტიპური პროექტით და შემონახული აქვს თავისი ისტორიული სახე. მდებარეობს გოროხოვის ქუჩის კუთხეში, ხიდთან ახლოს განთავსებულია სავაჭრო სახლი „С. Эсдерс и К. Схейфальс“-ი და ა. გერცენის სახელობის რუსეთის სახელმწიფო პედაგოგიური უნივერსიტეტის შენობა. დინების ზემო მიმართულებით მდებარეობს მწვანე ხიდი, ხოლო ქვემოთ კი - ლურჯი ხიდი. უახლოესი მეტროს სადგურია „ადმირალტეისკაია“, „სადოვაია“ და „გოსტინი დვორი“. სახელწოდება მომდინარეობს ძველი ხის ხიდის საღებავის ფერიდან, რომელიც ამ ადგილზე ააგეს XVIII საუკუნეში. თავდაპირველად 1737-1778 წლებში ერქვა თეთრი ხიდი, ხოლო 1778 წლიდან ხიდს უკვე თანამედროვე სახელი ეწოდება. ხის ხიდის აშენება დაგეგმეს 1717 წელს. 1737 წელს კი გერმან ვან ბოლესმა ააგო ხის ხიდი. XVIII საუკუნის ბოლოსათვის ხიდი სამმალიანი იყო. 1808-1814 წლებში ინჟინერ უილიამ გესტეს პროექტის მიხედვით შეიცვალა ტიპური ერთმალიანი თუჯის თაღოვანი ხიდით, ხიდის თუჯის ნაწილები დაამზადეს ნიკოლოზ დემიდოვის ქარხანაში. თუჯის ნაწილები რკინით ჩაანაცვლეს 1953-1954 წლებში ვ. ვ. ბლაჟევიჩის პროექტის მიხედვით. მორიგი რესტავრაცია ჩაუტარდა 1998 წელს, გარემონტდა ფანრები. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — С. 85—86. — 280 с. Блэк И., Ротач А. Чугунные арочные мосты в Ленинграде // Архитектурное наследство. — 1955. — № 7. — С. 143—156. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 472. — 511 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 335. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с. Трач Н. В. «Цветные» мосты Северной Венеции // История Санкт-Петербурга. — СПб.: Нестор, 2009. — № 6 (52). — С. 66—70. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Красный мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [https://archive.today/20080118162849/http://www.encspb.ru/article.php?kod=2804006149 დაარქივებული 2008-01-18 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links Красный мост] //Энциклопедия Санкт-Петербурга ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Красный мост//СПб ГБУ «Мостотрест» ↑ Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 61. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. ↑ 3.0 3.1 3.2 Красный мост//Энциклопедия Санкт-Петербурга. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-01-18. ციტირების თარიღი: 2018-11-20.
ირმა მალაციძე

ირმა მალაციძე (დ. 1968, ხაშური) — ქართველი საბავშვო მწერალი, ჟურნალისტი და მთარგმნელი. საბავშვო ლიტერატურის ფონდის დამფუძნებელი და ხელმძღვანელი. 2002 წელს დაამთავრა თბილისის შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრისა და კინოს ინსტიტუტის კინოჟურნალისტიკის ფაკულტეტი. მუშაობდა საქართველოს საზოგადოებრივ მაუწყებელზე ჟურნალისტად და რამდენიმე საინფორმაციო სააგენტოში და გაზეთში. არის საბავშვო ჟურნალ „დილის“ მიერ გამოცხადებული კონკურსის „ახალი სახელები ქართულ საბავშვო მწერლობაში“ პირველი პრემიის მფლობელი. ლიტერატურული კონკურსების „პენ-მარათონი“ და „ლუარსაბ თათქარიძე“ ფინალისტი და ლიტერატურული კონკურსის „საბა“ ნომინანტი. სისტემატიურად იბეჭდება ლიტერატურულ გამოცემებში. მისი ნაწარმოებები შესულია სხვადასხვა კრებულებსა და სასკოლო სახელმძღვანელოებში. ჰყავს მეუღლე და სამი შვილი. სატკბილეთის ქვეყანა (საბავშვო პროზა, ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა, 2004); ფატია (პროზაული კრებული. გამომცემლობა „სიესტა“, 2004) ქერამუჭას სკოლა (საბავშვო პროზა); ვლადიმერ ვისოცკის „ვენური არდადეგები“ (თარგმანი, პროზაული კრებული. გამომცემლობა „სიესტა“, 2009) ონავარი ლუკი დროთა ქვეყანაში (საბავშვო პროზა, გამომცემლობა „პეგასი“, 2009) სამშვენიეროს ლამაზმანები (საბავშვო პროზა, გამომცემლობა „შემეცნება“ 2010) MALATSIDZE IRMA ირმა მალაციძის ბიოგრაფია
პუშკინის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია

პუშკინის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია (რუს. Церковь Иоанна Крестителя) — მოქმედი კათოლიკური ეკლესია პუშკინში. ეკლესია აგებულია 1824-1826 წლებში, კლასიციზმის სტილში. ეკლესია მიეკუთვნება რომაულ-კათოლიკური ეკლესიის ღვთისმშობლის არქიეპარქიას, შედის ჩრდილოეთ-დასავლეთის დეკანატში. ტაძრის წინამძღვარია ხოსე ფრანსისკო ტეიხერიო გარსია. ცარსკოე-სელოს პირველი ხის კათოლიკური ეკლესია ააშენეს 1811 წელს ცერემონმაისტერის სახლის ეზოში, მაგრამ ძალიან მალე ეკლესია მცირე მოცულობისა აღმოჩნდა მრევლისთვის. ამასთან დაკავშირებით იმპერატორმა ალექსანდრე I-მა გამოუყო მრევლს მიწის ნაკვეთი და ასევე ფინანსები ახალი ქვის ეკლესიის მშენებლობისათვის. ეკლესიის პროექტი შეიმუშავეს 1823-1825 წლებში არქიტექტორებმა ლეონე და დომენიკო ადამინებმა. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა ასევე ვასილი პეტრეს ძე სტასოვის მონაწილეობით. ეკლესიის საფუძვლის საზეიმო ჩაყრა გაიმართა 1825 წლის 6 ივლისს, რომელშიც მონაწილეობდა სახალხო განათლების მინისტრი. ეკლესიის კურთხევა შედგა 1826 წლის 4 დეკემბერს მინსკის ეპისკოპოს მატვეი ლიპსკის მიერ. 1906-1908 წლებში შენობა სილვიო დანინის პროექტის მიხედვით გააფართოეს. 1923 წელს ეკლესიიდან ფასეულობების ნაწილი დაიტაცეს „მშიერი ვოლგისპირელი ხალხის გამოსაკვებად“. 1938 წლის აპრილში ეკლესია დახურეს. შენობა გადააკეთეს ფიზიკური აღზრდის დარბაზად. ეკლესიის შენობა დაზარალდა დიდი სამამულო ომის პერიოდში, რის შემვეგაც აღადგინეს და გადასცეს ცარსკოე-სელოს მუზეუმ-ნაკრძალს, როგორც საკონცერტო დარბაზი. პირველი ღვთისმსახურება აღდგენილ ეკლესიაში შედგა 1991 წლის 17 მარტს, ამ დღეს მსახურებას ესწრებოდა 7 ადგილობრივი კათოლიკე. ღვთისმსახურება ტარდებოდა კვირას და საზეიმო დღეებში. 1997 წელს მრევლმა მუზეუმ-ნაკრძალის ადმინისტრაციასთან ხელი მოაწერა შეთანხმებას ეკლესიის ერთობლივ გამოყენებასთან დაკავშრებით. 2006 წლის 24 ივლისს ეკლესია სრულიად დაუბრუნდა კათოლიკურ ეკლესიას. ათწლიანი რესტავრაციის შემვეგ 2016 წლის 23 ივნისს ტაძარში ვადგეს მუდმივი საკურთხეველი და აღესრულა საზეიმო კურთხევა. Шкаровский М. В., Черепенина Н. Ю., Шикер А. К. Римско-католическая Церковь на Северо-Западе России в 1917—1945 гг. — СПб.: «Нестор», 1998. — С. 110—112. Пожарский, Кшиштоф. История Римско-Католической Церкви в Российской Империи веков в документах РГИА. — СПб., 1999. Мещанинов М. Ю. Храмы Царского Села, Павловска и их ближайших окрестностей. Краткий исторический справочник. — 2-е изд., исп. и доп. — СПб.: Genio Loci, 2007. — С. 26—39. ↑ 1.0 1.1 История храма на приходском сайте. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-03. ციტირების თარიღი: 2018-11-21. ↑ Римско-католическая церковь Cвятого Иоанна Крестителя на pushkin.ru ↑ «Освящение храма в Пушкине: „Господи, это Твой дом“» //Радио Ватикана. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-07-05. ციტირების თარიღი: 2022-07-30.
ალბერტ თავხელიძე

ალბერტ ნიკიფორეს ძე თავხელიძე (დ. 16 დეკემბერი, 1930, თბილისი — გ. 27 თებერვალი, 2010, მოსკოვი) — ქართველი ფიზიკოსი, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1974) და მისი პრეზიდენტი (1986-2005). 1953 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1956-1970 წლებში მუშაობდა ბირთვულ გამოკვლევათა გაერთიანებული ინსტიტუტის განყოფილების გამგედ, თეორიული ფიზიკის ლაბორატორიის დირექტორის მოადგილედ და სხვა. 1963-1970 წლებში პარალელურად მუშაობდა ქალაქ სერპუხოვში (მოსკოვის ოლქი) მაღალი ენერგიების ფიზიკის ინსტიტუტში სექტორის ხელმძღვანელად. 1970 წლიდან სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ბირთვულ გამოკვლევათა ინსტიტუტის დირექტორი და მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი იყო, ასევე თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მაღალი ენერგიების ბირთვული ფიზიკის პრობლემური ლაბორატორიის მეცნიერ-კონსულტანტი. თავხელიძის შრომები ეხება ველის კვანტური თეორიისა და ელემენტარული ნაწილაკების ფიზიკის ძირითად საკითხებს. თავხელიძემ ა. ლოგუნოვთან ერთად ველის კვანტურ თეორიაში შემოიტანა და დაამკვიდრა კვაზიპოტენციალის მეთოდი. 1986-2005 წლებში იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის პრეზიდენტი. შრომების ციკლისათვის, რომლებიც შეეხება პი-მეზონების ნუკლონებზე ფოტოდაბადებას, ავტირთა ჯგუფთან ერთად მიენიჭა სსრკ სახელმწიფო პრემია (1973), დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშის ორდენით (1970), ოქტომბრის რევოლუციის ორდენით (1978). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 571. თავხელიძის პირადი გვერდი ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #1051767571 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ Mathematics Genealogy Project — 1997. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q829984"></a>
ლევან კაჭარავა

ლევან კაჭარავა (დ. 15 ივლისი, 1968 – გ. 24 ივნისი, 2022) — ქართველი ბიზნესმენი, კომპანია „Silk Road Group“-ის თანადამაარსებელი. ლევან კაჭარავა დაიბადა და გაიზარდა თბილისში. დაამთავრა 53-ე საშუალო სკოლა 1986 წელს. 1986—1992 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიაში, ფერწერის ფაკულტეტზე. ლევან კაჭარავა შპს „ჯორჯიან ტრანზოილის“ დამფუძნებელი იყო, რომელიც შეიქმნა 1994 წელს. შპს „ჯორჯიან ტრანზოილი“ მუშაობის პერიოდში იყო რეგიონის ლიდერი ნავთობითა და ნავთობპროდუქტებით ვაჭრობასა და სატრანზიტო გადაზიდვების სფეროში. შპს „ჯორჯიან ტრანზოილი“ იყო ატლანტის ოლიმპიური თამაშების გენერალური სპონსორი 1996 წელს. 1995–1996 წლებში ლევან კაჭარავამ გიორგი რამიშვილთან ერთად დააფუძნა ახალი კომპანია „Silk Road Group“, რომლის სამეთვალყურეო საბჭოს წევრიც იყო. კომპანია თანამშრომლობდა ისეთ კომპანიებთან, როგორებიცაა: „TOTAL“, „ELFE“, „VITOL“, „ARMOGAR“, „ADDAX-ORYX GROUP“. იმავე წლებში „Silk Road Group“ აფართოებს თავის ბიზნეს არეალს: აფუძნებს ბანკს, ინტერესების სფერო მოიცავს ასევე ბორჯომის მინერალური წყლების წარმოებას, თბილისსა და ბათუმში სასტუმროების მშენებლობას, უძრავ ქონებას, გაყინული პროდუქციის სამაცივრე საწყობებს . 2006 წლიდან კაჭარავა გამოეყო „Silk Road Group-ს“ და დააარსა კომპანიების ჯგუფი „MULTIPLEX“, რომლის ძირითადი საქმიანობის სფეროებია ენერგეტიკა და ლოჯისტიკა. 2008 წელს პარტნიორებთან ერთად გამოისყიდა სახელმწიფოსგან თბილისის წყლის კომპანია. 2008 წელს, ჰოლანდიაში მან დააფუძნა ჰოლდინგი, „Multiplex Petrolia“ Logistics Solutions BV. 2013 წლის დასაწყისში, კაჭარავამ ნიდერლანდებში დააფუძნა ჰოლდინგი, „Multiplex Logistics Solutions BV“. კომპანია ახორციელებს ბაქოში ჰოვსანის პორტის ოპერირებას და ფლობს ტრანსპორტის ინფრასტრუქტურას, რომლის მეშვეობით ახორციელებს საზღვაო, საავტომობილო და სარკინიგზო გადაზიდვებს საქართველოდან და საქართველოს გავლით ცენტრალურ აზიაში. ↑ „ცნობილია ბაგებში მოკლული ბიზნესმენის ვინაობა - საქმის დეტალები“. პალიტრა ვიდეო. ციტირების თარიღი: 24 ივნისი, 2022. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ https://tr.skimleads.com/all/Georgian-Tranzoil-Invest/p_Georgian-Tranzoil-Invest/leads.html[მკვდარი ბმული] ↑ http://silkroadgroup.net/ge/ ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-11-25. ციტირების თარიღი: 2018-11-21. ↑ campaigns.ryder.com
შარლ დე ვალუა (1459-1496)

შარლ დე ვალუა (ფრანგ. Charles de Valois; დ. 1459 — გ. 1 იანვარი, 1496) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. ანგულემის გრაფ ჟან ორლეანელისა და გრაფინია მარგარიტა დე როანის ვაჟი. საფრანგეთის მეფე ფრანსუა I-ისა და ნავარის დედოფალ მარგარიტას მამა. იგი იყო ორლეანის ჰერცოგ ლუი I-ისა და ვალენტინა ვისკონტის შვილიშვილი, რითაც იგი საფრანგეთის მეფე შარლ V-ისა და მილანის ჰერცოგ ჯან გალეაცო ვისკონტის შვილთაშვილად ერგებოდა. სწორედ ამის გამო შესძლო მისმა ვაჟმა, 1515 წელს საფრანგეთში გამეფება. 1488 წლის 16 თებერვალს, შარლი დაქორწინდა სავოიის ჰერცოგ ფილიპო II-ისა და მარგარიტა დე ბურბონის ასულზე, 11 წლის ლუიზა სავოიელზე, რომელთანაც სულ ორი შვილი შეეძინა: მარგარიტა (დ. 11 აპრილი, 1492 — გ. 21 დეკემბერი, 1549), პირველად ცოლად გაჰყვა ალანსონის ჰერცოგ შარლ IV-ს, დაქვრივების შემდეგ კი იქორწინა ნავარის მეფე ანრი II-ზე, რომელთანაც შეეძინა ნავარის დედოფალი ჟანა III, რომლის ვაჟიც იყო საფრანგეთისა და ნავარის მეფე ანრი IV; ფრანსუა I (დ. 12 სექტემბერი, 1494 — გ. 31 მარტი, 1547), საფრანგეთის მეფე, პირველად ცოლად შეირთო საფრანგეთის მეფე ლუი XII-ის ასული კლაუდია ვალუა, რომელთანაც შეეძინა ბრეტანის ჰერცოგი ფრანსუა III, საფრანგეთის მეფე ანრი II, შოტლანდიის დედოფალი მადლენი, ორლეანის ჰერცოგი შარლ II და სავოიის ჰერცოგინია მარგარიტა, თუმცა დაქვრივების შემდეგ მან მეორედ იქორწინა პორტუგალიის მეფის ქვრივ ელეონორ ავსტრიელზე, მაგრამ მასთან შვილები არ ჰყოლია; შარლს ასევე ჰყავდა საყვარელი, ანტუანეტა დე პოლინიაკის სახით, რომელიც მისი ცოლის ფრეილინა იყო. მას ანტუანეტასთან ორი ქალიშვილი ჰყავდა: ჟანა (1490-1538), პირველად ცოლად გაჰყვა მალიკორნის სენიორ ჟან დ'ობინეს, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა პანის ბარონ ჟან დე ლონივის, რომელთანაც შეეძინა სამი ქალიშვილი, რომელთაგან ნაბოლარა, ჟაკლინი, ცოლად გაჰყვა მონტესპიერის ჰერცოგ ლუი III ბურბონს; მადლენი (?-1543), ფონტერვულის აბატი; მას ასევე ჰყავდა ერთი უკანონო ქალიშვილი ჟანა დე ლა კონტთან: სუვერინი (?-1551), ცოლად გაჰყვა შილის ბარონ მიშელ III დე გილარდს, მისი დაღუპვის შემდეგ კი იქორწინა საფრანგეთის ელჩ ლუი დე პერზე, რომელიც ასევე კასტილონის სენიორი იყო. Jonathan A. Reid, King's Sister - Queen of Dissent: Marguerite of Navarre (1492-1549) and her Evangelical Network, Vol. 1, ed. Andrew Colin Gow, (Brill, 2009), 56-57.
უნიკოდის კარიული ჯგუფი

უნიკოდის კარიული ცხრილი — უნიკოდის ვერსია 9.0-დან მოყოლებული კარიული დამწერლობის ასოებისათვის გამოყოფილი ორი ბლოკი. საერთო ჯამში ეს ორი ბლოკი მოიცავს 64 გრაფემას, რომელთაგან 15 ადგილი ჯერ გარკვეული არაა. უნიკოდის კონსორციუმის სიმბოლოების ოფიციალური გვერდი
𐊠

𐊠 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊠)
𐊡

𐊡 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊡)
𐊢

𐊢 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊢)
𐊣

𐊣 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊣)
𐊤

𐊤 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊤)
𐊥

𐊥 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊥)
მიხეილ ლაბაძე

მიხეილ ლაბაძე (დ. 13 მარტი, 1927, ხაშური — გ. 1992) — ქართველი ინჟინერი. 1952 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი სამრეწველო და სამოქალაქო მშენებლობის სპეციალობით. მუშაობდა საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს № 1 სამშენებლო ტრესტ „ამიერკავკასმეტალურგმშენის“ სისტემაში სამუშაოთა მწარმოებლად, უფროს ინჟინრად, საწარმოო კომბინატის მთავარ ინჟინრად; იმავე სამინისტროს № 9 სამშენებლო ტრესტის რკინაბეტონის კომბინატის მთავარ ინჟინრად, დირექტორად, ტრესტის მთავარ ინჟინრად; 1972-1990 წლებში იყო საქართველოს სასოფლო მშენებლობის სამინისტროს № 3 სამშენებლო ტრესტის მთავარი ინჟინერი, № 4 სამშენებლო ტრესტისა და ტრესტ „საქსოფლმშენინდუსტრიის“ მმართველი; უდიდესი წვლილი აქვს შეტანილი ქართლსა და კახეთში საზოგადოებრივი, კულტ-საგანმანათლებლო, სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების და გადამამუშავებელი მრეწველობის ობიექტების მშენებლობაში, სოფლად მშენებარე ობიექტებზე ინდუსტრიული მეთოდების დანერგვაში. საქართველოს დამსახურებული ინჟინერი მედალი „შრომითი მამაცობისთვის“ შრომის წითელი დროშის ორდენი საპატიო ნიშნის ორდენი საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, თბ., 2017, გვ. 332-333 მიხეილ ლაბაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
პავლოვსკის მუზეუმ-ნაკრძალი

პავლოვსკის მუზეუმ-ნაკრძალი — XVIII საუკუნის დასასრულისა და XIX საუკუნის დასაწყისის სასახლეებისა და პარკების ანსამბლი თანამედროვე სანქტ-პეტერბურგის გარეუბანში. ანსამბლის ცენტრალური ნაგებობაა პავლოვსკის სასახლე, რომელიც იყო იმპერატორ პავლე I-ის საზაფხულო სასახლე. სასახლეს ესაზღვრება პარკი 600 ჰა ფართობის მქონე მოედანი, რომელიც განლაგებულია მდინარე სლავიანკის ნაპირებზე. სასახლესა და პარკს აშენებდა არქიტექტორების სამი თაობა 50 წლის განმავლობაში. ეს არქიტექტორები იყვნენ: ჩარლზ კამერონი, ვინჩენცო ბრენა, ჯაკომო კვარენგი, ანდრეი ვორონიხინი და კარლო როსი. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 50 წლის განმავლობაში სამ ეტაპად: დაფუძნება და დაგეგმარება ქალაქგარეთ აგარაკზე ჩარლზ კამერონის მიერ 1782-1796 წლებში. არქიტექტორ ვიჩენცო ბრენის მიერ აგარაკის გადაცევა იმპერატორის სასახლედ პარკებითა და საზეიმო დარბაზებით. მხატვრული გაფორმება არქიტეტორების ვორონიხინის, კვარნეგის, როსისა და მხატვარ პიტრო გონზაგოს მიერ. პავლოვსკის სასახლეს საფუძველი ჩაუყარეს 1782 წლის 25 მაისს. თავდაპირველად მშენებლობა მიმდინარეობდა დემონტირებული ხის შენობის ადგილზე. სამუშაოებს ხელმძღვანელობდა ბრიტანელი არქიტექტორი ჩარლზ კამერონი, რომელიც მუდამ კონფლიქტში იყო პავლე I-თან არქიტექტურულ საკითხებში. მშენებლობა სწრაფი ტემპებით მიმდინარეობდა და 1782 წლის შემოდგომაზე მთავარი შენობა და კუთხის გალერეა უკვე აგებული იყო. 1796 წელს კორონაციის შემდეგ, იმპერატორი კვლავ განაგრძობდა სასახლის ზომების გაზრდას, ამიტომ სასახლე გადაკეთდა და გაფართოვდა რათა მისთვის უფრო მეტი სიდიადე და პომპეზურობა მიენიჭებინათ. ამ პერიოდში მშენებლობაზე პასუხისმგებელ პირად დაინიშნა კამერონის დამხმარე იტალიელი არქიტექტორი ვიჩენცო ბრენა. 1803 წელს პავლოვსკის სასახლე ხანძარი გაუჩნდა. მომდევნო ორი წელი მის აღდგენას მოანდომეს. 1822-1824 წლებში ააშენეს საბიბლიოთეკო კორპუსი. 1920-იან წლებში ჩაუტარდა სარესტავრაციო სამუშაოები სიგიზმუნდ დომბროვსკის პროექტის მიხედვით. 1942-1944 წლებში სასახლე მნიშვნელოვნად დაზარალდა დიდი სამამულო ომის შედეგად. გერმანელებმა სასახლეს ცეცხლი გაუხსნეს. 1944 წლის 24 იანვარს სასახლე საბჭოთა ძალებმა გაათავსუფლეს. 1978 წელს დასრულდა პავლოვსკის სასახლის რესტავრაციის პროცესი. 1983 წელს მიენიჭა მუზეუმ-ნაკრძალის სტატუსი.  რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი № 7810339000 Государственный музей-заповедник «Павловск» — официальный сайт Дворец в Павловске // rusarh.ru Павловский дворец Фотографии Павловского парка // photocity.ru დაარქივებული 2011-09-10 საიტზე Wayback Machine. Государственный музей-заповедник «Павловск» // gardener.ru Интерьеры Павловского Дворца // prigorod-peterburg.ru Фотографии росписи интерьеров Павловского Дворца Фотографии Павловского парка Видеоэкскурсия по Павловскому парку // toneup.ru დაარქივებული 2020-07-05 საიტზე Wayback Machine. ↑ Памятники архитектуры пригородов Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1983. — С. 184. — 615 с. ↑ Лукницкий П.Н. Ленинград действует. — М.: Советский писатель, 1971
ֈ

ֈ — დამატებითი ასო-ნიშანი სომხური დამწერლობისათვის. ↑ Armenian letters
ՠ

ՠ — დამატებითი ასო-ნიშანი სომხური დამწერლობისათვის. ↑ Armenian letters
სონგაი ენა

სონგაი ენა — ნილოს-საჰარის ენათა ოჯახის დამოუკიდებელი შტო. გავრცელებულია მდინარე ნიგერის შიდა დელტის რაიონებში. სონგაი ენისათვის დამახასიათებელია აგლუტინაციურ-სუფიქსური სიტყვების არსებობა და ფორმათწარმოქმნა. სიტყვათა რიგი: სუბიექტი-ობიექტი-პრედიკატი. ლექსიკაში ბევრია არაბიზმი და ნასესხობანი მანდე ენიდან. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 473.
ალექსანდრე პოპოვის ძეგლი (სანქტ-პეტერბურგი)

ალექსანდრე პოპოვის ძეგლი (რუს. Памятник А. С. Попову) — რადიოს გამომგონებლის ალექსანდრე პოპოვის ძეგლი სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს პეტროგრადის რაიონში, კამენოოსტროვსკის პროსპექტის სკვერში. ძეგლის ისტორია იწყება 1945 წლის 2 მაისიდან, როდესაც გამოვიდა სახალხო კომისართა საბჭოს დადგენილება ალექსანდრე სტეფანეს ძე პოპოვის ძეგლის დამონტაჟების შესახებ. ამ დადგენილებიდან ოთხი წლის შემდეგ გამოაცხადეს კონკურსი რადიოს გამომგონებლის ძეგლის პროექტის შესახებ. კონკურსში მონაწილეობა მიიღო ოთხმა საავტორო კოლექტივმა, ხოლო ეს კონკურსი მოიგო მოქანდაკე ვენიამინ იაკოვლევის ძე ბოგოლიუბოვის პროექტმა. ქანდაკების შექმნა ხდებოდა რამდენიმე წლის განმავლობაში, ამ პერიოდში, 1954 წელს, გარდაიცვალა პროექტის ავტორი ვენიამინ ბოგოლიუბოვი, მან ძეგლის შექმნის საქმე ბოლომდე ვერ მიიყვანა. ამის გამო ძეგლის სამუშაოები დაასრულეს სხვა მოქანდაკეებმა: მიხეილ ანიკუშინმა, მიხეილ გაბემ და რობერტ ტაურიტმა, ხოლო მათ ხელმძღვანელობდა მოქანდაკე ვერა ვასილის ასული ისაევა. ძეგლის არქიტექტორი გახდა ნიკოლაი ბარანოვი. თავად ქანდაკება ჩამოასხეს ბრინჯაოსაგან 1956 წელს ქარხანა „მონუმენტსკულპტურაში“. ქანდაკების კვარცხლბეკი გრანტისაგანაა დამზადებული, რომელიც „კუზნეჩნოეს“ კარიერში მოიპოვეს. ძეგლის სიმაღლე შეადგენს 7,6 მეტრს (კვარცხლბეკი - 3,6 მეტრი, ძეგლი - 3 მეტრი). კვარცხლბეკზე არის წარწერა: ძეგლის გახსნა გაიმართა 1959 წლის 22 მარტს, რომელიც მიეძღვნა გამომგონებლის 100 წლის იუბილეს. ყოველ წელს, რადიოს დღესთან დაკავშირებით (7 მაისი) ძეგლთან იმართება მიტინგი, ხოლო ძეგლის კვარცხლბეკთან ალაგებენ ყვავილებს. Памятник Попову А. С.. Энциклопедия Санкт-Петербурга. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-08-07. ციტირების თარიღი: 2015-11-08. Памятник А.С. Попову в Санкт-Петербурге. rutraveller. ციტირების თარიღი: 2015-11-08.
𐊦

𐊦 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊦)
𐊧

𐊧 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊧)
𐊨

𐊨 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊨)
𐊩

𐊩 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊩)
𐊪

𐊪 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊪)
𐊫

𐊫 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊫)
𐊬

𐊬 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊬)
𐊭

𐊭 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊭)
𐊮

𐊭 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊮)
𐊯

𐊯 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊯)
𐊰

𐊰 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊰)
𐊱

𐊱 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊱)
𐊲

𐊲 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊲)
𐊳

𐊳 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊳)
𐊴

𐊴 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊴)
𐊵

𐊵 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊵)
𐊶

𐊶 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊶)
𐊷

𐊷 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊷)
𐊸

𐊸 — კარიული დამწერლობის ასო. Graphemica (𐊸)