laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ჟაშქვის წმინდა გიორგის ეკლესია

ჟაშქვის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ონის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჟაშქვაში. ჟაშქვას წმინდა გიორგის ეკლესია დარბაზული ტიპის ტაძარია, ნახევარწრიული შვერილი აფსიდით. დასავლეთის კარის თავზე ჩასმულია წმინდა გიორგის რელიეფური ფილა. ამავე კედლის ფასადზე, ფრონტონში მოცემულია ვედრების რელიეფური კომპოზიცია. ტაძრის მიმდებარედ, ეზოში განთავსებულია ეკლესიის სამრეკლოსგან დარჩენილი, თლილი ქვით შესრულებული სვეტების, ბაზისების ან კაპიტელების ფრაგმენტები. ეკლესიას ორფერდა გადახურვა აქვს, გადახურულია თუნუქით. ნაგებია ქვიშაქვისა და კლდის ფლეთილი ქვის გამოყენებით. ეკლესიის გარდა, აღმოსავლეთ კედლზე დატანილი აქვს შიდა სივრცეში შესასვლელი კარი. ეკლესიის ჩრდილოეთ, აღმოსავლეთ და სამხრეთ ფასადზე გაჭრილი აქვს მცირე ზომის ორ-ორი სარკმელი, ხოლო დასავლეთ ფასადზე ერთი მომცრო ზომის სარკმელია დატანილი. სარკმლისა და ეკლესიაში შესასვლელი კარების ჩარჩოები კარგად გათლილი ქვიშაქვის კვადრებითაა ამოყვანილი. ტაძარი აღდგენილია 2010-იან წლებში  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 16628
პატარა ონის წმინდა გიორგის ეკლესია

პატარა ონის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ამბროლაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ პატარა ონში. პატარა ონის წმინდა გიორგის ეკლესია წარმოადგენს მცირე ზომის დარბაზულ ტაძარს. აგებისას ძირითად სამშენებლო მასალად გამოყენებულია შირიმის ქვა. შესასვლელი ჰქონია ორი, სამხრეთიდან და დასავლეთიდან. შესასვლელები და ფანჯრები ორნამენტირებულია. ლაპიდარული წარწერის მიხედვით ეკლესია აგებულია რაჭის ერისთავის კახაბერის მიერ.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 8388
გენდუშის წმინდა გიორგის ეკლესია

გენდუშის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ამბროლაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ გენდუშში. გენდუშის წმინდა გიორგის ეკლესია დარბაზული ტიპისაა, გეგმით ოთხკუთხა, აღმოსავლეთით შვერილი, ნახევარწრიული აფსიდით, რომელშიც სამი სარკმელია გაჭრილი. ეკლესია ნაგებია ფლეთილი ქვით, დუღაბზე; მშენებლობაში გამოყენებულია მოყვითალო შირიმის ქვაც. აფსიდის ჩრდილოეთ მხარეს თაღოვანი ნიშაა მოწყობილი. საკურთხეველში სამხრეთით შემორჩენილია ოთხკუთხა სვეტი. გრძივ კედლებს წყვილი პილასტრი სამ ნაწილად ჰყოფს. პილასტრებიდან გაშლილია კედლის დეკორატიული თაღები. ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლების თაღის მალებში შემორჩენილია სარკმლების კვალი. სამხრეთი, დასავლეთი და ჩრდილოეთი შესასვლელები გარედან არქიტრავული, შიგნით - თაღოვანია; სამივე კარი ნაოთხალია. ეკლესიის ჩრდილოეთ არქიტრავზე ტოლმკლავა ჯვრის რელიეფური გამოსახულებაა; ასეთივე არქიტრავი აქვს დასავლეთ შესასვლელს, რომლის არეები შევსებულია კბილანისებრი ორნამენტით, სამხრეთ შესასვლელის თავზე ჩასმულ ქვის ფილაზე დიოკლეტიანეზე გამარჯვებული წმინდა გიორგის რელიეფური გამოსახულებაა.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 8492
ჯინჭვისის დავით აღმაშენებლის ეკლესია

ჯინჭვისის დავით აღმაშენებლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ონის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჯინჭვისში, მდინარე რიონის მარჯვენა ნაპირზე, სოფლის დასავლეთით. ჯინჭვისის დავით აღმაშენებლის ეკლესია დარბაზული ტიპის ნაგებობაა, ორფერდა გადახურვით, რომელშიც გამოყენებულია მეტალოპლასტმასის კრამიტი. ტაძარი გარედან მოპირკეთებულია აგურის წყობით. სარკმლისა და კარების ჩარჩოები ამოყვანილია მარმარილოს დამუშავებული ქვებით. ეკლესიას ერთსაფეხურიანი ცოკოლი შემოუყვება, რომელიც მონაცრისფრო ბაზალტის ქვის ფილებითაა მოპირკეთებული. ეკლესიაში შესასვლელი კარი დასავლეთ სამხრეთ კედელშია გაჭრილი. შიდა სივრცე ნათდება დასავლეთ, სამხრეთ და აღმოსავლეთ ფასადზე დატანილია თითო-თითო სარკმლით. ჩრდილოეთის კედელი მთლიანად ყრუა.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 16630
ჭანიეთურის ღვთისმშობლის ეკლესია

ჭანიეთურის ღვთისშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჭანიეთურში, სოფლის სასაფლაოს ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, შემაღლებულ ადგილას. ჭანიეთურის ღვთისშობლის ეკლესია დარბაზული ტიპის ტაძარია, ნაგებია ფლეთილი ქვებით კირის დუღაბის ხსნარზე. კუთხეებში გამოყენებულია ნათალი ქვის კვადრები. გადახურულია თუნუქის სახურავით. ეკლესია გეგმით კვადრატს უახლოვდება, აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდით. შესასვლელი დასავლეთიდან და სამხრეთიდან აქვს. დასავლეთის კარს მასიური არქიტრავის ქვა ადევს. ინტერიერი ნათდება აღმოსავლეთისა და დასავლეთის თაღოვანი სარკმლებით. საძირკველს ირგვლივ ბეტონის სხმული შემოუყვება. ეკლესიის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში გეგმით სწორკუთხა მინაშენია, რომელიც ნაგებია თლილი ქვის კვადრებით. მინაშენი ნათდება აღმოსავლეთის, სამხრეთისა და ჩრდილოეთის სარკმლებით. დასავლეთი შესასვლელი თაღოვანია. გადახურულია ასევე თუნუქის საბურველით.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 9766
იოსებ იმედაშვილის ქუჩა

იოსებ იმედაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (ვეძისი) იური გაგარინის ქუჩიდან ილია ოდიშელიძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 60-იან წლებში და იოსებ იმედაშვილის ქუჩა ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 92, ISBN 978-99928-20-35-3.
ალეკო შენგელიას ქუჩა

ალეკო შენგელიას ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (ვერე); იაკობ გოგებაშვილის ქუჩიდან მთის ფერდობამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. ადრე იაკობ გოგებაშვილის II შესახვევი იყო. 1996 წელს გაიოზ იმედაშვილის სახელი ეწოდა. 2015 წელს ალეკო შენგელიას ქუჩა დაერქვა (სახელის შეცვლის დოკუმენტში აღნიშნულია როგორც იაკობ გოგებაშვილის II შესახვევი და არა როგორც გაიოზ იმედაშვილის ქუჩა). აქვს 1 შესახვევი. ↑ ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 92, ISBN 978-99928-20-35-3. ↑ ქ.თბილისში, მთაწმინდის რაიონში, იაკობ გოგებაშვილის II შესახვევისთვის და მასთან არსებული უსახელო შესახვევისთვის ალეკო შენგელიას სახელის მინიჭების შესახებ. საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე (23 ივნისი, 2015). ციტირების თარიღი: 26 თებერვალი, 2024
ჟანა დ’არკი

ჟანა დ’არკი (ფრანგ. Jeanne d’Arc), ორლეანელი ქალწული (ფრანგ. la Pucelle d’Orléans) (დ. 6 იანვარი, 1412, სოფ. დომრემი, ზემო მაასი — გ. 30 მაისი, 1431, რუანი) — საფრანგეთის სახალხო გმირი, რომელიც ასწლიანი ომის (1337—1453) დროს 1429—1430 ხელმძღვანელობდა ფრანგი ხალხის ეროვნულ-განმათავისუფლებელ ბრძოლას ინგლისელთა წინააღმდეგ, დაიბადა გლეხის ოჯახში. ფანატიკურად მორწმუნე ჟანა დ’არკს 13 წლიდან ჩაესმოდა ხმა, რომ მისი ამქვეყნიური დანიშნულებაა საფრანგეთის ხსნა. 1428 წლის 12 ოქტომბერს ინგლისელებმა ალყა შემოარტყეს საფრანგეთის მეფის ხელში მყოფ უკანასკნელ ქალაქს მდინარე ლუარის ჩრდილოეთით, ორლეანს, რომლის დაცემა გზას უხსნიდა მტერს სამხრეთისკენ. 1429 წლის 13 თებერვალს მამაკაცის ტანსაცმელში გამოწყობილი ჟანა გაემგზავრა დოფინთან შინონის ციხეში. თავისი ჭკუითა და მოსაზრებულობით ჟანა დ’არკმა მეფის ნდობა დაიმსახურა და დაინიშნა საფრანგეთის ჯარების სარდლად. 29 აპრილს მან თავისი ჯარით შეაღწია გარემოცულ ორლეანში. 1429 წლის 8 მაისს ინგლისელებმა მოხსნეს ალყა ორლეანს. ინიციატივა ფრანგების ხელში გადავიდა. ჟანა დ’არკმა რამდენიმე ბრწყინვალე გამარჯვება მოიპოვა, აიღო ქალაქები ჟარჟო, ბოჟანსი და სხვა. 1429 წლის 18 ივნისს პატესთან ბრძოლაში გაანადგურა ინგლისელთა არმია. ჟანა დ’არკს უბრძოლველად დანებდნენ ქალაქები ოსერი, ტრუა, შალონი, რეიმსი, სადაც 1429 წლის 17 ივლისს შარლ VII მეფედ აკურთხეს. მისმა უდიდესმა პოპულარობამ შეაშინა მეფე, არისტოკრატია და უმაღლესი სამღვდელოება. იგი, ფაქტობრივად, ჩამოაშორეს სამხედრო მოქმედებათა ხელმძღვანელობას. 1430 წლის 23 მაისს კომპიენის კომენდანტის ღალატის შედეგად იგი ტყვედ ჩაიგდეს ინგლისის მომხრე ბურგუნდოელებმა და 6 თვის შემდეგ დიდ თანხად მიჰყიდეს ინგლისელებს. შარლ VII-მ არაფერი იღონა ჟანას დასახსნელად, ქალაქ რუანში მოწყობილ საეკლესიო სასამართლო პროცესზე (1431 იანვარი-მაისი) ჟანა დ’არკი „ჯადოქრად“ და „მწვალებლად“ ცნეს და რუანის ძველი ბაზრის მოედანზე კოცონზე დაწვეს. 1456 წლის 7 ივლისს ჟანა დ’არკი რეაბილიტირებულად გამოცხადდა, კათოლიკურმა ეკლესიამ 1920 — წმინდანად შერაცხა. მისი ხსოვნის დღედ დაწესდა 8 მაისი, ორლეანის განთავისუფლების დღე — საფრანგეთის ეროვნული დღესასწაული. ჟორდანია გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 240. ↑ ჟანა დ’არკის მეტსახელი, რომლითაც მას მოიხსენიებდნენ ასწლიანი ომის დროს ორლეანის ინგლისელების ხელიდან გათავისუფლების შემდგომ.
ირაკლი ფაღავას ქუჩა

ირაკლი ფაღავას ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი); ლადო მესხიშვილის ქუჩიდან ალექსანდრე ბოროდინის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. 1923 წლამდე დიდი მთავრის კონსტანტინეს სახელი ერქვა (დატანილია 1876 წლის გეგმაზე), შემდეგ ლენის ქუჩა ერქვა (ასევეა თბილისის 1934 წლის გეგმაზე). სახელწოდება დაკავშირებულია მეფის მთავრობის მიერ 1912 წელს ლენის ოქროს საბადოების მუშათა დახვრეტასთან. ქუჩას ირაკლი ფაღავას სახელი ეწოდა 1990 წელს. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 175, ISBN 978-99928-20-35-3.
ნიალის ეკლესია

ნიალის ეკლესია — არქიტექტორული ძეგლი ასპინძის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნიალაში. ნიალის ეკლესია დარბაზული ტიპისაა, ნაგებია შირიმის ქვით დუღამბზე. ეკლესია რესტავრირებულია და გადახურულია თუნუქის სახურავით. შენობას შესასვლელი აქვს სამხრეთიდან, სარკმლები დატანილი აქვს აღმოსავლეთიდან და დასავლეთიდან. ეკლესიის შესასვლელში ტიმპანის ქვაზე გამოსახულია ჯვარი.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 12085
ჭიათურის ქუჩა

ჭიათურის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (საბურთალო); საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის I კორპუსიდან გურამ ბზვანელის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. ადრე ლაგოდეხის ქუჩა ერქვა. XX საუკუნის 30-იან წლებში ჭიათურის ქუჩა დაერქვა. დატანილია თბილისის 1934 წლის გეგმაზე. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 208, ISBN 978-99928-20-35-3.
იმერეთის ქუჩა

იმერეთის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); შალვა ცინცაძის II შესახვევიდან ჭოლა ლომთათიძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. აქვს 2 გასასვლელი, 3 შესახვევი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 92, ISBN 978-99928-20-35-3.
სტეფანე ჭრელაშვილის ქუჩა

სტეფანე ჭრელაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ნავთლუღი); ნავთლუღის ქუჩიდან წერნაქის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის 1851 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც „კუტილოვკა“ (საქეიფო ადგილი), 1901 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც კუტილოვის ქუჩა. 1923 წელს სტეფანე ჭრელაშვილის სახელი ეწოდა. აქვს 1 შესახვევი და 1 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 208, ISBN 978-99928-20-35-3.
კარლო პონტი (დირიჟორი)

კარლო პონტი (უმცროსი) (იტალ. Carlo Ponti; დ. 29 დეკემბერი, 1968, ჟენევა) — იტალიელი დირიჟორი. ის არის კინოპროდიუსერის კარლო პონტი უფროსის და იტალიელი მსახიობის სოფი ლორენის ვაჟი. ასევე კინორეჟისორ ედოარდო პონტის უფროსი ძმა. დაიბადა ჟენევაში (შვეიცარია). პონტი მუშაობდა კონექტიკუტის დირიჟორთა ინსტიტუტში, ჰაროლდ ფარბერმანის ხელმძღვანელობით 1994–96 წლებში, მუშაობდა მელი მეტასთან, ზუბინ მეტასთან და ანდრეი ბორეიკოსთან ლოს-ანჯელესში 1997-99 წლებში. მუსიკალური განათლება განაგრძო ავსტრიაში, ვენის მუსიკალურ სკოლაში, 1999 წლიდან 2001 წლამდე ლეოპოლდ ჰაგერის და ერვინ ასელის ხელმძღვანელობით. კარლო პონტი საერთაშორისო დონის დირიჟორია და ახალგაზრდა, ნიჭიერი თაობის მუსიკალურ აღზრდაში წვლილის შეტანით სხვადასხვა ჯილდოს მფლობელი გახდა. პონტი 2000 წლიდან 2018 წლამდე რუსეთის ეროვნული ორკესტრის ასოცირებული დირიჟორი იყო. ასევე სან ბერნარდინოს სიმფონიის მუსიკალური დირექტორი და მთავარი დირიჟორი იყო 2001 წლიდან 2013 წლამდე. 2013 წელს მან დააარსა „Los Angeles Virtuosi Orchestra“, ანსამბლი, რომელიც ხაზს უსვამს მუსიკის საგანმანათლებლო ღირებულებას და რომლის სამხატვრო და მუსიკალური ხელმძღვანელია. ლოს ანჯელესის ვირტუოზული ორკესტრი 2023–2024 წლებში მეცხრე საკონცერტო სეზონს ატარებს ლოს ანჯელესში. ოფიციალური ვებ-გვერდი Los Angeles Virtuosi Orchestra ↑ Carlo Ponti - Filmweb pl. ციტირების თარიღი: 2016-08-02. ↑ New York Times. Obituary Carlo Ponti. ↑ 3.0 3.1 Carlo Ponti Homepage. ციტირების თარიღი: 2016-08-02. ↑ Los Angeles Virtuosi Orchestra, 2016. ციტირების თარიღი: 2016-08-02.
ედით ჰოუსი

ედით ენი ჰოუსი (დ. 29 აგვისტო, 1872 – გ. 9 ივლისი, 1954 ) — ახალზელანდიელი მასწავლებელი, პედაგოგი და საბავშვო ლიტერატურის მწერალი. იგი იყო ბრიტანეთის იმპერიის ორდენის წევრი და ლიტერატურაში გაწეული სამსახურისთვის მიიღო მეფე ჯორჯ VI კორონაციის მედალი . იგი დაიბადა ლონდონში, ინგლისი, სესილია ბრაუნისა და უილიამ ჰოუსის, ფოსტის თანამშრომლისა და ბუღალტერის ოჯახში. ის იყო ხუთი შვილიდან ერთ-ერთი. მისი ძმა ჯორჯი ცნობილი ენტომოლოგი გახდა. ოჯახი ემიგრაციაში წავიდა ახალ ზელანდიაში, როდესაც ის ძალიან ახალგაზრდა იყო. იგი სწავლობდა კაიაპოის ბორუს სკოლაში, სადაც მოგვიანებით გახდა მოსწავლე-მასწავლებელი . 1893 წელს მან დაასრულა სასწავლო კურსი და გახდა მასწავლებელი კრაისტჩერჩში . იგი ასწავლიდა რამდენიმე სხვადასხვა სკოლაში, მათ შორის ეშბარტონი, უანგანუი და მაკარევა. 1899 წელს იგი საბოლოოდ გახდა დირექტორი. ამ თანამდებობაზე დარჩა 1914 წლიდან 1917 წლამდე 1917 წელს გადავიდა ველინგტონის გოგონების კოლეჯში, სადაც იყო განყოფილების უმცროსი ხელმძღვანელი. ამ თანამდებობაზე დარჩა 1919 წლამდე, სანამ არ დაასრულა მასწავლებლის კარიერა. ჰოუსი იყო მონტესორის მეთოდისა და საბავშვო ბაღების ფილოსოფიის ადრეული დამცველი. იგი ცნობილი გახდა, როგორც საგანმანათლებლო რეფორმატორი, რომელიც უბიძგებდა ნაკლებად ინსტიტუციონალური სასწავლო გარემოს შექმნას, რომელშიც წარმოდგენილი იქნებოდა უფრო მცირე ზომისკლასის და უფრო მშვიდი, უფრო კომფორტული საკლასო ოთახები. ის იყო ფემინისტი, რომელსაც მტკიცედ სჯეროდა, რომ უმაღლესი განათლება გადამწყვეტი იყო ქალებისთვის სამოქალაქო ცხოვრებაში სრული მონაწილეობისთვის. ჰოუსმა საბავშვო წიგნების წერა დაახლოებით 1910 წელს დაიწყო და თვლიდა, რომ მოთხრობები და სიმღერები ბავშვებს სწავლაში ეხმარებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ იგი მუშაობდა ზღაპრების ჟანრში, მან შეამჩნია, რომ სამეცნიერო საგნების შესახებ არ იყო საკმარისი წერილობითი მასალა ახალი ზელანდიის სკოლის მოსწავლეებისთვის, ამიტომ მიზნად ისახავდა სამეცნიერო ინფორმაციისა და ბუნებრივი ფენომენების წიგნებში ჩართვას. მაგალითად, ნაშრომში The Cradle Ship (1916) მან შემოგვთავაზა ჭეშმარიტი ცნობა იმის შესახებ, თუ საიდან მოდიან ჩვილები, რაც ამ წიგნს უმნიშვნელო ეტაპად აქცევს ბავშვების სექსუალურ განათლებაში. მან დაწერა დაახლოებით 30 წიგნი, რომელთაგან ყველაზე ცნობილია Fairy Rings (1911) და The Cradle Ship, რომელიც ითარგმნა რამდენიმე სხვა ენაზე. ჰოუსი ასევე წერდა უფროსებისთვის, მათ შორის წიგნებს განათლების შესახებ ( ზღაპრები სკოლის გარეთ ; დიდი ექსპერიმენტი ), პიესები და ოპერის ლიბრეტო. იგი იყო ნომინირებული პროფესორ ფრენსის პრენდევილ უილსონის მიერ 1928 წელს ნობელის პრემიაზე ლიტერატურის დარგში. მისმა პიესამ Rose Lane (1936) მიიღო ბრიტანეთის დრამატული ლიგის პრიზი. 1935 წელს მეფის დაბადების დღის აღსანიშნავად, ჰოუსი დაინიშნა ბრიტანეთის იმპერიის ორდენის წევრად, საჯარო სამსახურისთვის, და 1937 წელს დაჯილდოვდა მეფე ჯორჯ VI კორონაციის მედლით . იგი 1941 წელს საცხოვრებლად გადავიდა დანიდინში და ცხოვრობდა იქ სიკვდილამდე, 1954 წლის 9 ივლისამდე. ↑ 1.0 1.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ Edith Howes en-US. ციტირების თარიღი: 2018-10-04 ↑ „No. 34166“. The London Gazette (Supplement): 3611. 3 June 1935.
მერიმეს ბაზა

მერიმეს ბაზა (ფრანგ. Base Mérimée) — მონაცემთა ბაზა საფრანგეთის არქიტექტურული მემკვიდრეობის შესახებ, რომელიც პერიოდულად განახლებადია. იგი შეიქმნა 1978 წელს და ინტერნეტში განთავსდა 1995 წელს საფრანგეთის კულტურის სამინისტროს მიერ. სახელი დაერქვა მწერალ პროსპერ მერიმეს გამო, რომელიც ისტორიული ძეგლების გენერალური ინსპექტორიც იყო. მერიმეს მონაცემთა ბაზა შეიცავს ინფორმაციას „ისტორიული ძეგლებისა“ და კულტურული მემკვიდრეობის ზოგადი ინვენტარიზაციის სამსახურების შესახებ. ის ეხება რელიგიურ, საყოფაცხოვრებო, სასოფლო-სამეურნეო, საგანმანათლებლო, სამხედრო და სამრეწველო არქიტექტურას ბაზა მოიცავს რამდენიმე ტიპის ფაილს და ძირითადად : ისტორიული ძეგლები (MH): ეს არის შეტყობინებები, რომლებიც წარმოებულია ისტორიული ძეგლების დაცვის ღონისძიებებიდან, მითითებებით კლასიფიკაციისა და რეგისტრაციის ორდერებზე; ჩანაწერების სახელი იწყება „PA“-ით. კულტურული მემკვიდრეობის ზოგადი ინვენტარიზაცია (IVR): ეს არის ინვენტარიზაციის ფაილების საიდენტიფიკაციო ფურცლები, რომლებიც შედგენილია რეგიონული ინვენტარიზაციის სამსახურების მიერ ველზე ჩატარებული გამოკვლევების შედეგად, ასევე შემაჯამებელი ინფორმაცია წინასწარი ინვენტარიზაციებიდან, აღწერებიდან, ძველი ფაილებიდან, კვლევებიდან, რომლებიც მიმართულია ეტიკეტის მინიჭების მიზნით: XX საუკუნის მემკვიდრეობა, ღირსშესანიშნავი ბაღი და ა.შ.; ჩანაწერების სახელწოდება იწყება „IA“-ით. მერიმეს მონაცემთა ბაზაში შეტანილია არა მხოლოდ ის შენობები, რომლებიც დაცულია როგორც ისტორიული ძეგლები, არამედ მთელი საფრანგეთის მონუმენტური მემკვიდრეობა. მონაცემთა ბაზა შეიცავდა, 2023 წლის 26 აპრილის მდგომარეობით, 330 000-ზე ოდნავ ნაკლებ ფაილს. ოფიციალური გვერდი ↑ Base Mérimée : fiche technique ↑ ressources sur le portail du ministère de la culture
ვოლგის ქაშაყი

ვოლგის ქაშაყი (ლათ. Alosa volgensis) — თევზი ქაშაყისნაირთა რიგისა. ბინადრობს კასპიის ზღვაში, საქვირითოდ შედის მდინარეებში, ძირითადად ვოლგაში, აგრეთვე ურალში. ვოლგაში ადის ვოლგოგრადის კაშხლამდე, გარკვეული რაოდენობა თევზსატარებით გადადის ვოლგოგრადის წყალსაცავში. ადრე ადიოდა სამარამდე, მცირე რაოდენობა — ნიჟნი-ნოვგოროდამდეც კი. სიგრძე 39 სმ-მდე, საშუალოდ 28 სმ-ია, მასა 600 გრამამდე, საშუალოდ 250 გრამი. ტოფობს მაის-ივნისში. ქვირითი პელაგურია, განაყოფიერებული ქვირითის განვითარება მიმდინარეობს 40–45 საათის განმავლობაში (ამ დროს დინებას მიაქვს ქვემოთ). იკვებება კიბოსნაირებითა და თევზით. ძვირფასი სარეწაო თევზია, მაგრამ გამრავლების პირობების გაუარესების გამო რაოდენობა შემცირებულია. შეტანილია რუსეთის წითელ წიგნში. წყაროთა ერთი ნაწილი მიიჩნევს ქვესახეობად — Alosa kessleri volgensis, მეორე კი — ცალკე სახეობად. ↑ გოგმაჩაძე თ., თევზების ნომენკლატურა : ლექსიკონი, ბათუმი: გამომც. „აჭარა“, 2018. — გვ. 285, ISBN 978-9941-460-45-6. ↑ 2.0 2.1 Световидова А. А. Волжская сельдь // Большая советская энциклопедия. — 3-е изд., т. 5 — М., 1971. — стр. 304. ↑ 3.0 3.1 Волжская селдь Alosa kessleri volgensis ru. Красная книга России (3 თებერვალი, 2015). ციტირების თარიღი: 22 თებერვალი, 2024 ↑ Froese, Rainer; Pauly, Daniel. Alosa volgensis (Berg, 1913) en. FishBase (2011). ციტირების თარიღი: 22 თებერვალი, 2024
პატარა ონის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია

პატარა ონის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ამბროლაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ პატარა ონში. პატარა ონის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია მცირე ზომის დარბაზულ ტაძარია. სამშენებლო მასალად, ძირითადად, გამოყენებულია შირიმის ქვა. ეკლესიას აქვს ორი შესასვლელი, სამხრეთიდან და დასავლეთიდან. შესასვლელები, ისევე როგორც სარკმლები ორნამენტირებულია. ლაპიდარული წარწერის მიხედვით ეკლესია აგებულია რაჭის ერისთავის კახაბერის მიერ.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 8388
ნავენახევის წმინდა გიორგის ეკლესია

ნავენახევის წმინდა გიორგის ეკლესია— არქიტექტურული ძეგლი თერჯოლის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნავენახევში. ნავენახევის წმინდა გიორგის ეკლესია დარბაზული ტიპის ტაძარია, აშენებულია ადგილობრივი ფლეთილი ქვით. ეკლესია აგებულია მცირედ დაქანებულ ფერდობზე, რის გამოც აღმოსავლეთიდან ეკლესიას, დასავლეთის ფასადისგან განსხვავებით, ოდნავ მაღალი ცოკოლის დონე აქვს. ეკლესიას კარებები აქვს დასავლეთიდან, სამხრეთიდან და ჩრდილოეთიდან. აღმოსავლეთის კედელში ჩასმულია სამი სარკმელი, ხოლო ჩრდილოეთის, სამხრეთისა და დასავლეთის კედლებში ერთ-ერთი.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 8407
ბაღდადის მაცხოვრის ეკლესია

ბაღდადის მაცხოვრის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბაღდადში. ბაღდადის მაცხოვრის ეკლესია ძველი ტაძრის ადგილასაა აგებული, რომელიც 2008 წელს აღუდგენიათ. იგი დარბაზული ტიპისაა და ნაშენია რიყის ქვით. ძველი ეკლესიისგან შემორჩენილია ცოკოლი, ასევე, კედლებში ჩართულია ძველი მოჩუქურთმებული ქვები. შესასვლელი კარი დასავლეთით არის გაჭრილი, რომელსაც არქიტრავის ქვა ამშვენებს. თავზე კი თაღიანი სარკმელია საპირე ქვებით შემკული. სამხრეთ კედელის წყობაში ჩასმულია მოჩუქურთმებული ქვა ვაზის გამოსახულებით.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 9938
ზედა შარვის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია

ზედა შარვის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ამბროლაურის მუნიციპალიტეტის, სოფელ ზედა შავრაში. ზედა შარვის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია დარბაზული ტიპის ნაგებობაა, გეგმით სწორკუთხა, აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდით. აფსიდის ცენტრში გაჭრილია თაღოვანი სარკმელი, რომლის ორივე მხარეს თითო არქიტრავული ნიშაა. დარბაზი საკურთხევლისაგან გამოყოფილია მხრებით. ეკლესიის გრძივ კედლებში თითო სწორკუთხა ნიშაა. შესასვლელია ორია - სამხრეთიდან და დასავლეთიდან. სამხრეთისა გარედან არქიტრავული, ხოლო შიგნით თაღოვანია; დასავლეთისა კი - თაღოვანი. სამშენებლო მასალად გამოყენებულია შირიმისა და ყორექვა. ეკლესიის კამარა და კონქი ჩამოქცეულია. დასავლეთი შესასვლელის ტიმპანი მთლიანად ორნამენტითაა დაფარული, რომელზეც წარმოდგენილია გეომეტრიული წნული და მცენარეული მოტივები. აღმოსავლეთ კედლის ფასადზე უსისტემოდაა ჩალაგებული მოჩუქურთმებული ქვები, რაც ძეგლის შეკეთებასთან არის დაკავშირებული. ეკლესიას ირგვლივ გალავანი შემოუყვება.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 8542
ვარდიგორის მაცხოვრის ეკლესია

ვარდიგორის მაცხოვრის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თერჯოლის მუნიციპალიტეტის, სოფელ ვარდიგორაში. აგებულია XIX საუკუნეში. ვარდიგორის მაცხოვრის ეკლესია დარბაზული ნაგებობაა, ნაშენია ძირითადად ნატეხი ქვით, კირის დუღაბზე. კონსტრუქციულ ადგილებში გათლილი კვადრებია გამოყენებული. აღმოსავლეთ ფასადზე, სარკმლის თავზე, მხედრული წარწერაა, რომლის მიხედვითაც დგინდება აღმშენებლობის თარიღი. ეკლესიის გადახურვა ჩანგრეულია. შემორჩენილია კამარის საბჯენი თაღი. ყველა კარი გარედან არქიტრავული, შიგნიდან თაღოვანია. დარბაზი გეგმით წაგრძელებული სწორკუთხედია, აღმოსავლეთით ნახევარწრიული მხრებით გამოყოფილი აფსიდით, რომლის ღერძზე თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. გვერდებზე ნიშებია მოწყობილი. დარბაზის გრძივი კედლები ერთსაფეხურიანი პილასტრებითაა დანაწევრებული. მათზე თაღებია გადაყვანილი, რომლებიც პროფილირებულ კაპიტელებს ეყრდნობა.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 9254
სევის კვირაცხოველი

სევის კვირაცხოველი — არქიტექტურული ძეგლი ონის მუნიციპალიტეტის სოფელ სევში, სოფლის აღმოსავლეთით, სასაფლაოს შესასვლელთან. სევის კვირაცხოვლის ეკლესია ახალი აშენებულია. ეკლესიის ადგილას ძველი ნიში ყოფილა. ეკლესია დარბაზული ტიპისაა. გადახურვა ორფერდობაა, გადახურულია კრამიტით. ეკლესია დგას ხელოვნურად შექმნულ ბაქანზე. მას ორსაფეხურიანი ცოკოლი შემოუყვება. ეკლესიაში შესასვლელი კარი სამხრეთ კედელშია დატანილი. შიდა სივრცე ნათდება დასავლეთ, სამხრეთ და აღმოსავლეთ კედელში დატანილი მცირე ზომის თითო-თითო სარკმლით. ეკლესია გარედან ბაზალტის ქვითაა მოპირკეთებული. აღმოსავლეთ ფასადზე სარკმლის თავზე რელიეფური ჯვარია გამოსახული. ეკლესიას გარშემო ბეტონისა და რკინის კონსტრუქციის ღობე შემოუყვება.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 16621
ქვედა კვალითის წმინდა გიორგის ეკლესია

ქვედა კვალითის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი სიღნაღის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვედა კვალითში. ქვედა კვალითის წმინდა გიორგის ეკლესია შვერილაფსიდიანი დარბაზული ტაძარია. დასავლეთიდან 3 სართულიანი სამრეკლო კარიბჭე აქვს მიშენებული. გადახურვა ორფერდაა, გადახურულია თუნუქის ფილებით. ეკლესიას გარშემო რიყის ქვებისგან ამოყვანილი გალავანი აქვს შემოვლებული. ეკლესიაში შესასვლელი კარი ჩრდილოეთ, დასავლეთ და სამხრეთ კედელშია გაჭრილი. ეკლესიის ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედელზე ერთმანეთის მოპირდაპირედ ორ-ორი თაღოვანი სარკმლის ღიობი აქვს დატანილი, ხოლო საკურთხევლის შვერილ აფსიდაში 3 თაღოვანი სარკმელია დატანილი, საიდანაც მთლიანობაში ნათდება ეკლესიის შიდა სივრცე. ეკლესია ახალი მოხატულია. კანკელი ნაწილობრივ ქვით და ნაწილობრივ ხისგანაა ამოყვანილი. დასავლეთის კედელზე შიგნიდან მიდგმულია ხის კიბის უჯრედი, სადაც ფასადზე მიდგმული სამსართულიან სამრეკლოზე გასასვლელი კარია დატანილი. ეკლესია 1994 წელს აღუდგენიათ.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 21518
შოთა იამანიძის ქუჩა

შოთა იამანიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, დიდუბის რაიონში (დიდუბე); აკაკი წერეთლის გამზირიდან ვლადიმერ მაიაკოვსკის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. ადრე კოოპერაციის ქუჩა ერქვა. 1990 წელს შოთა იამანიძის სახელი ეწოდა. ქუჩაზეა ომის ვეტერანთა კლინიკური ჰოსპიტალი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 91, ISBN 978-99928-20-35-3.
თვრინის ჯვართამაღლების ეკლესია

თვრინის ჯვართამაღლების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის სოფელ თვრინში. თვრინის ჯვართამაღლების ეკლესია დარბაზული ტიპისაა, ორფერდა გადახურვით. ეკლესია XIX საუკუნეში აუგიათ და შემდეგ XX საუკუნის ბოლოს აღუდგენიათ. ტაძარი ნაგებია ქვიშაქვის გათლილი ქვებით. შესასვლელი კარი ჩრდილოეთ, დასავლეთ და სამხრეთ კედელშია გაჭრილი. სამივე კარის თავზე არსებულ არქიტრავის ქვაზე ჯვრის რელიეფური გამოსახულებაა. ეკლესიას თითო-თითო მცირე ზომის მართკუთხა ფორმის სარკმელი აქვს დატანილი ყველა კედელზე, გარდა დასავლეთისა. იატაკი ქვის ფილებითაა მოგებული. კანკელი ხისგანაა ამოყვანილი. ეკლესია ნაწილობრივ მოხატულია, რომელიც XX საუკუნის ბოლოს მოახატინეს ეკლესიის აღდგენისას.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 21550
სერგი წულაძის ქუჩა

სერგი წულაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ნავთლუღი); სახალხო ქუჩიდან ბერი გაბრიელ სალოსის III შესახვევამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის ბოლოს. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც სალოცავის ქუჩა. 1923 წელს კომკავშირის ქუჩა ერქვა, 1992 წელს სერგი წულაძის სახელი დაერქვა. ქუჩაზეა სამკურნალო პრეპარატების ქარხანა „თბილქიმფარმი“. აქვს 2 გასასვლელი, 2 შესახვევი და 1 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 203, ISBN 978-99928-20-35-3.
იაროსლავსკის ქუჩა

იაროსლავსკის ქუჩა — ქუჩა თბილისში ჩუღურეთის რაიონში (ახალი კუკია); ანდრია ბენაშვილის ქუჩიდან ტერენტი გრანელის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის მიწურულს. თბილისის გამგების მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც იაროსლავსკის შესახვევი, თბილისის ქუჩების 1955 წლის ცნობარში — როგორც ქუჩა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 91, ISBN 978-99928-20-35-3.