laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ძვ. წ. 459

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 459 რომის კონსულები: გაიუს ფაბიუს მ.ფ. ვიბულანუსი III, ლუციუს კორნელიუს სერ.ფ. მალუგინესის ურიტუსი (კოსუსი)
ძვ. წ. 458

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 458 რომის კონსულები: გაიუს ნაუტიუს სპ.ფ. რუტილუს II, ლუციუს მინუციუს პ.ფ. ესკილინუს აუგურინუსი
ძვ. წ. 457

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 457 რომის კონსულები: მ. (ან კ.) ჰორაციუს მ.ფ. პულვილუს II, გაიუს მინუციუს პ.ფ. ესკილინუსი (აუგურინუსი)
სამძივარი

სამძივარი, სამძიმარი, ქართული ფოლკლორის პერსონაჟი, მითოლოგიური პანთეონის გმირი, ხახმატის ჯვრის დობილი წარმოშობით მატრიარქატის დროინდელი, დალის მსგავსი ქალღმერთია. იგი ლამაზია, კეკლუცად ირთვება, ხელსაქმეს მისდევს, აქვს მაქციობის უნარი. გამჟღავნებისას საცხოვრებელ ადგილს იცვლის სამძივარი ღვთის შვილთა და მახვეწართა კეთილი შუამავალია. ოჩიაური თ., ქართველთა უძველესი სარწმუნოების ისტორიიდან, თბ., 1954 ჩიქოვანი მ., ბერძნული და ქართული მითოლოგიის საკითხები, თბ., 1971; ჩიქოვანი მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 49.
სიუდად-ბოლივარი

სიუდად-ბოლივარი (ესპ. Ciudad Bolívar — ბოლივარის ქალაქი) — ქალაქი ვენესუელის სამხრეთ-აღმოსავლეთში, ბოლივარის შტატის დედაქალაქი. დაარსდა 1764 წელს სახელით ანგოსტურა, 1846 წელს კი დღევანდელი სახელი ეწოდა. 2010 წელს მისი სავარაუდო მოსახლეობა 350 691 ადამიანს შეადგენდა. ქალაქი გაშენებულია მდინარე ორინოკოს სიგანეში შევიწროვების ადგილას, სადაც მდინარის სიგანე 1,6 კმ-ია. აღსანიშნავია, რომ სწორედ სიუდად-ბოლივარში გაიდო პირველი ხიდი ორინოკოზე. სიუდად-ბოლივარის ისტორიული ცენტრი სახელმწიფოს დაცვის ქვეშ იმყოფება, იგი გამოირჩევა ორიგინალური კოლონიური შენობებით პლასა-ბოლივარის გარშემო, მათ შორისაა კათედრალი. დღეისათვის, ქალაქი ვენესუელის აღმოსავლეთ რეგიონების უმნიშვნელოვანესი პორტია მდინარე ორინოკოზე. ამავე დროს, ის ორინოკოს აუზის მთავარო კომერციული ცენტრია, რომლის წარმოებაც მოიცავს ოქროს, რკინის მადანს, მსხვილფეხა რქოსან საქონელს, ტყავის ნედლეულსა და უიშვიათეს ხე-მასალას. 1973 წელს სიუდად-ბოლივარში გაიხსნა თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი, რომელსაც ქალაქის ცნობილი შვილის, დინამიკური სკულპტორის — ხესუს რაფაელ სოტოს სახელი ეწოდა. ქალაქის კათედრალი პლასა-ბოლივარი ქალაქის ტიპური რესტორანი ისტორიული ზონის ტიპური ქუჩა სიმონ ბოლივარის მონუმენტი ანხელის ჩანჩქერის აღმომჩენის — ჯიმი ეინჯელის აეროპლანი ხოსე ტომას დე ჰერესის აეროპორტში ქალაქის ტიპური ქუჩა ვენესუელის ქალაქების სია Bolivar's message to the Congress of Angostura დაარქივებული 2011-12-11 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) Ciudad Bolívar at Venezuelatuya.com (ესპანური) Images of Ciudad Bolívar
ძვ. წ. 456

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 456 რომის კონსულები: მ. ვალერიუს მ.ფ. მაქსიმუს ლაკტუკა, სპუბლიუს ვერგინიუს ა.ფ. ტრიკოსტუს კელიომონტანუსი ესქილე – ძველი ბერძენი დრამატურგი
ხუან კრისოსტომო ფალკონი

ხუან კრისოსტომო ფალკონი (ესპ. Juan Crisóstomo Falcón; დ. 27 იანვარი, 1820, ფალკონი, ვენესუელა — გ. 29 აპრილი, 1870, ფორ-დე-ფრანსი, მარტინიკა) — ვენესუელელი პოლიტიკური მოღვაწე. ვენესუელის მე-20 პრეზიდენტი. ფედერალური ომის დროს სამხედრო მეთაური. მის პატივსაცემად ეწოდა სახელი ფალკონის შტატს. ხუან კრისოსტომო ფალკონის ოფიციალური ბიოგრაფია
სანორჩი

სანორჩი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, ღვირიშის თემში. მდებარეობს მდინარეების ცხენისწყლისა და რიონის წყალგამყოფზე. ზღვის დონიდან 800 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 8 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 59 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 85. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
სპათაგორი

სპათაგორი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: სპათაგორი, ლაცორია, ლეშკედა). მდებარეობს ლაჯანურის წყალსაცავის ნაპირზე. ზღვის დონიდან 640 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 15 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 106 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 506. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
სურმუში

სურმუში — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, ლაილაშის თემში. მდებარეობს მდინარე ლაჯანურის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 800 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 20 კილომეტრით. სურმუშს ჩრდილოეთიდან მდ. ხელიშური (თეთრიღელე) ჩამოუდის. აქვეა აგებული ლაჯანურჰესის კაშხალი, სოფელი ცნობილია სამკურნალო გოგირდოვანი წყლებით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 143 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ 2002 წლის მოსახლეობის აღწერის მონაცემები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2011-10-10. ↑ Кавказскій календарь на 1914 годъ, Тифлись, 1913, стр. 197. ↑ Кавказскій календарь на 1912 годъ, Тифлись, 1911, стр. 205. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ტვიში

ტვიში — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (სოფლები: ლახეფა, ორხვი, ქორენიში). მდებარეობს მდინარე რიონის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 400 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 33 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 205 ადამიანი. ტვიშის მღვიმეები ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 712. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
უსახელო (ცაგერის მუნიციპალიტეტი)

უსახელო — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (სოფლები: ხოჯი). მდებარეობს მდინარე ლაჯანურის (რიონის მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 640 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 18 კილომეტრით. სოფელმა სახელი მისცა ვაზის ცნობილ ჯიშს უსახელოურს. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 187 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 184. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
უცხერი

უცხერი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, ღვირიშის თემში. მდებარეობს მდინარეების ცხენისწყლისა და რიონის წყალგამყოფზე. ზღვის დონიდან 850 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 30 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 128 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 198. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ქვედა აღვი

ქვედა აღვი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, აღვის თემში. მდებარეობს ცაგერის ქვაბულის სამხრეთ ნაწილში, მდინარე ცხენისწყლის ხეობაში. ზღვის დონიდან 460 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 8 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 193 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 508. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ძვ. წ. 455

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 455 რომის კონსულები: ტიტუს რომილიუს ტ.ფ. როკუს ვატიკანუსი, გაიუს ვეტურიუს ციკურინუსი
ქვედა ლუხვანო

ქვედა ლუხვანო — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში. ლუხვანოს თემის ცენტრი (სოფლები: ზარაგულა, ზედა ლუხვანო). მდებარეობს ცაგერის ქვაბულის დასავლეთ ფერდობზე, მდინარე ნამყაშურის (ცხენისწყლის მარჯვენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 650 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 6 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 85 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 509. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ტეპუი

ტეპუი — მაგიდა მთები, რომელიც ვრცელდება გვიანის ზეგანზე, მეტწილად ვენესუელასა და დასავლეთ გაიანაში. სიტყვა „ტეპუი“ პემონის ადგილობრივ ენაზე აღნიშნავს „ღმერთების სახლს“. პემონის ტომი უმთავრესად გრან-საბანის ტერიტორიაზე სახლობს. ტეპუი რელიეფში გვხვდება როგორც იზოლირებული ობიექტი, სადაც ფართოდ არის გავრცელებული ენდემური მცენარეულობა და ცხოველთა ნაირსახეობა. აღსანიშნავია მაგიდა მთები: სერო-დე-ლა-ნებლინა, სერო-აუტანა, აუიან-ტეპუი და რორაიმა. ჩვეულებრივ, აგებულია კამბრიუმამდელი კვარციანი ქვიშაქვებით, რომლებიც მკვეთრად არის აზიდული ჯუნგლების თავზე, რითაც თვალწარმტაც ბუნებრივ ლანდშაფტებს ქმნის. აუიან-ტეპუი დასაბამს აძლევს მსოფლიოში ყველაზე მაღალ ჩანჩქერს — ანხელს. ტეპუი წარმოადგენს ვრცელი ქვიშაქვიანი პლატოს რელიქტს, რომელიც ოდესღაც ფარავდა გრანიტული ფუნდამენტის კომპლექსს ამაზონის აუზისა და ორინოკოს ჩრდილოეთ საზღვრებსა და ატლანტის სანაპიროსა და რიო-ნეგროს შორის. ეს ტერიტორია სუპერკონტინენტ გონდვანის კვალის ნაწილია. დედამიწის ისტორიის მთელი დროის განმავლობაში პლატო ეროზირებული იყო, ხოლო მონადნოკების რელიქტებიდან ჩამოყალიბდა ტეპუი. სამხრეთ-აღმოსავლეთ ვენესუელაში, გაიანისა და ბრაზილიის საზღვართან, გრან-საბანის ტერიტორიაზე გვხვდება 115 ტეპუი, რომლებიც გარემომცველი ტერიტორიებიდან 1000-3000 მ-მდეა ამაღლებული. ამ 115 ტეპუის საერთო ფართობია დაახლოებით 5000 კმ². დიდი ასაკის გამო, ტეპუისთვის დამახასიათებელია კირქვებში გამომუშავებული კარსტული რელიეფი. აქვე გვხვდება მსოფლიოს უღრმესი კვარციტული მღვიმე აბისმუ-გუი-კოლეტი. ზოგიერთი ტეპუისთვის ნიშანდობლივია დიდი კარსტული ძაბრები. ტეპუი მთლიანად არის იზოლირებული ტყისგან, რის გამოც ისინი „ეკოლოგიურ კუნძულებად“ გვევლინებიან. დიდი სიმაღლეების გამო განვითარებულია კლიმატის სხვადასხვაგვარობა. მაღალ ადგილებში განვითარებულია გრილი ჰავა, ხშირი კოკისპირული წვიმით, ქვემო ნაწილში არის ტროპიკული, თბილი და ნოტიო კლიმატი. საშუალო ტემპერატურა უდრის 8-20°C-ს, ყველაზე მაღალ ადგილებში ტემპერატურა ეცემა 0°C-მდე. ნიადაგი ოლიგოტროფულია. მთების იზოლირებამ განაპირობა ადგილობრივი ფლორისა და ფაუნის განვითარება. ხშირად ტეპუის მოიხსენიებენ როგორც გალაპაგოსის კუნძულებს, რამეთუ ტეპუიზე იზრდება დიდი რაოდენობით უნიკალური მცენარეულობა, ხოლო ფაუნის ზოგიერთი წარმომადგენელი მხოლოდ ტეპუიზეა გავრცელებული. ტეპუის უმრავლესობა მდებარეობს კანაიმის ეროვნული პარკის ტერიტორიაზე, რომელიც შესულია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ტეპუი The Making of: "The Lost World: Tepuis" ↑ Biogeography of the Lost World (Pantepui region, northeastern South America): Insights from bryophytes ↑ Tepuis. Terrestrial Ecoregions. World Wildlife Fund ↑ Rull, Valenti (18 May 2005). "Biotic diversification in the Guayana Highlands: a proposal". Journal of Biogeography. 32 (6): 921–927. ↑ Tepuis — Terrestrial Ecoregions, WWF
ძვ. წ. 454

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 454 რომის კონსულები: სპუბლიუს ტარპეიუს მ.ფ. მონტანუს კაპიტოლინუსი, აულუს ატერნიუს (ატენიუს) ვარუს ფონტინალისი
დიკასტერია (საქართველო)

დიკასტერია — საეკლესიო მმართველობის ორგანო, რომელიც სასამართლოს ფუნქციებს ახორციელებდა. იგი დააარსა კათალიკოს ანტონ I-მა და მოქმედებდა XVIII საუკუნის 70-იანი წლებიდან. დიკასტერია ექვემდებარებოდა კათალიკოსს და გადაწყვეტილებებს იღებდა მისი სახელით. აქ განიხილებოდა სასულიერო ხასიათის დავები, მაგრამ ეს საკითხები მხოლოდ დიკასტერიას არ ექვემდებარებოდა — ისინი ასევე შედიოდა მეფის, კათალიკოსის, ბატონიშვილებისა და მდივანბეგთა კომპეტენციაშიც. დიკასტერიის შემადგენლობა საქმის განხილვისას განისაზღვრებოდა სამი წევრით, თუმცა, ზოგიერთ შემთხვევაში, წევრთა რაოდენობას შეიძლება ხუთამდეც მიეღწია. სხდომას თამვჯდომარეობდა დამსწრეთაგან ყველაზე უფრო მაღალი რანგის სასულიერო პირი. კათალიკოს-პატრიარქი იშვიათად მონაწილეობდა დიკასტერიის მუშაობაში, თუმცა იგი ამტკიცებდა მის განაჩენებსა და გადაწყვეტილებებს. დიკასტერია საქმეს განიხილავდა კათალიკოსის რეზიდენციაში. დიკასტერია განიხილავდა ყოველგვარ დავას მონასტრებსა და ეკლესიებს შორის; ეკლესიებისა და მონასტრების ყმათა ქონების ხელყოფის საკითხებს; საჩივრებს ეკლესია-მონასტრების მიწებისა და ყმების მიმტაცებელთა წინააღმდეგ; სასულიერო პირების ყოველგვარ უღირს საქციელს როგორც ყოფაში, ისე მღვდელთმსახურებაში; სასულიერო პირთა მიერ ჩადენილ დანაშაულებს; შვილად აყვანისა და განქორწინების საკითხებს; უკანონო ქორწინებასთან დაკავშირებულ საკითხებს; ყოფით დავებს ოჯახის წევრთა შორის. საჩივარი იწერებოდა დიკასტერიის სახელზე, ხანდახან, დიკასტერიას საქმეთა განხილვას ავალებდა მეფე, კათალიკოსი, იშვიათად, დედოფალიცა და ბატონიშვილიც. მდივანბეგთა სასამართლო ვ. მეტრეველი, ქართული სამართლის ისტორია, თბ., 2004 მ. კეკელია, სასამრთლო ორგანიზაცია და პროცესი საქართველოში რუსეთთან შეერთების წინ, ტ. 1 ივ. სურგულაძე, სასამართლო ორგანიზაცია გვიანფეოდალურ საქართველოში, თსუ შრომები, ტ. 47, 1947 ↑ 1.0 1.1 1.2 ვ. მეტრეველი, ქართული სამართლის ისტორია, თბ., 2004, გვ. 403 ↑ მ. კეკელია, სასამრთლო ორგანიზაცია და პროცესი საქართველოში რუსეთთან შეერთების წინ, ტ. 1, გვ. 190-191
დიკასტერია (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი დიკასტერია შეიძლება აღნიშნავდეს: დიკასტერია — საეკლესიო მმართველობის ორგანო გვიანი შუა საუკუნეების საქართველოში, რომელიც სასამართლოს ფუნქციებს ახორციელებდა. დიკასტერია — ნაფიც მსაჯულთა სასამართლო ძველ ათენში.
დიკასტერია

დიკასტერია (ბერძ. δικαστήριον — კანონიერი სასამართლო) — ჰეილეისტთა სასამართლო დანაყოფი ძველ ათენში, რომელსაც მიიჩნევენ ნაფიც მსაჯულთა სასამართლოს წინაპრად. დიკასტერია ერქვა მთავარ სასამართლო ადგილს, რომელიც მდებარეობდა ქალაქის მოედანზე. სახალხო მოსამართლეებს დიკასტებსა და ჰელეასტებს უწოდებდნენ. ათენის დიკასტერია გამოირჩეოდა მოსამართლეთა სიმრავლით, სხდომათა საჯაროობითა და უაპელაციო გადაწყვეტილებებით. დიკასტერია ჰეილეისტთა სასამართლოს დანაყოფია კლისთენეს დემოკრატიული რეფორმებიდან მოყოლებული (ძვ. წ. 508–507), როდესაც ჰეილეია გარდაიქმნა სააპელაციო სასამართლოდ. ჰეილეია დიკასტერია (საქართველო) დიკასტერია დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. , ნაფიც მსაჯულთა სასამართლო Dicastery (ინგლისური)
რომანსი

რომანსი (ესპ. romance <გვიანდ. ლათ. romanice, სიტყვასიტყვით – რომანულად, ე.ი. ესპანურად) — კამერული და ვოკალური მუსიკის ძირითადი ჟანრი, რომელსაც ასრულებს ერთი მომღერალი: როიალის, არფის, გიტარის თანხლებით. ტერმინი „რომანსი“ წარმოიშვა ესპანეთში, ჯერ კიდევ შუა საუკუნეებში და თავდაპირველად აღნიშნავდა საერო სიმღერას. მისი დახვეწილი კლასიკური სახე ჩამოყალიბდა XVIII-XIX საუკუნეებში. არსებობს რომანსის რამდენიმე სახეობა: ელეგია, ბალადა, ბარკალორა, რომანსი საცეკვაო რიტმებით და სხვ. რომანსი ლირიკულ ჟანრს მიეკუთვნება და მასში გადმოცემულია ადამიანის სულიერი განცდები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 428-429.
ბუადა

ბუადა (ინგლ. Buada) — რაიონი ნაურუს შემადგენლობაში, რომელიც ქვეყნის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში მდებარეობს და ესაზღვრება დე-ფაქტო დედაქალაქ იარენს. ერთადერთი რაიონი, რომელსაც არ აქვს ზღვაზე გასასვლელი. ამ რაიონში მდებარეობს ბუადის ტბა, რომელიც კუნძულზე არსებული ყველაზე ლამაზი და რომანტიკული ადგილია. ბუადის ფართობია 2,66 კმ², ხოლო მოსახლეობა 980 კაცი. ↑ citis of Nauru buada
მენენგი

მენენგი (ინგლ. Meneng) — რაიონი ნაურუს შემადგენლობაში, მდებარეობს კუნძულის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, რომელიც აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება დე-ფაქტო დედაქალაქ იარენს. რაიონში მდებარეობს: რადიოსადგური, მშენებარე სტადიონი მენენგი, მთავრობის ბეჭდვითი ორგანოები და პრეზიდენტის რეზიდენცია, ასევე სასტუმრო «მენენგი», რომელიც მდებარეობს ანიბარის ყურესთან ახლოს. მენენგი ფართობის მიხედვით ნაურუში ერთ-ერთი ყველაზე დიდი რაიონია. მისი ფართობი შეადგენს 2,88 კმ²-ს. მოსახლეობა შედგება 1830 კაცისგან (2005 წელი).
ძვ. წ. 453

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 453 რომის კონსულები: სექსტუს კინკტილიუსი სექსტუს.ფ. (ვარუსი), პუბლიუს კურიატუს (კურიატიუს) ფისტუს ტრიგემინუსი
პითონი (მრავალმნიშვნელოვანი)

პითონი შეიძლება აღნიშნავდეს პითონი − პროგრამირების ენას; პითონები − გველის სახეობას.
მოლიზე

მოლიზე (იტალ. Molise) — სასოფლო-სამეურნეო რეგიონი ცენტრალური იტალიის სამხრეთში, წარმოადგენს ქვეყნის მეორე ყველაზე პატარა რეგიონს. 1963 წალმდე შედიოდა აბრუცი-ე-მოლიზეს რეგიონის შემადგენლობაში. მისი ფართობი 4 438 კმ²-ია, მოსახლეობა კი 2010 წლის მონაცემებით დაახლოებით 300 000 ადამიანს შეადგენს. შედგება ორი პროვინციისაგან: კამპობასოსა და იზერნიისგან. იტალიის ადმინისტრაციული დაყოფა ოფიციალური საიტი (იტალიური) Molise Region information site დაარქივებული 2008-12-07 საიტზე Wayback Machine. (იტალიური) Images of Molise
ძვ. წ. 452

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 452 რომის კონსულები: ტიტუს (კ.) მენენიუს აგრიპე ფ. ლანატუსი, პუბლიუს სესტიუს კ.ფ. კაპიტო (კაპიტოლინუსი) ვატიკანუსი
ძვ. წ. 451

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 451 დეცემვირების პირველად არჩევა
ქვედა საირმე

ქვედა საირმე — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, საირმის თემში. მდებარეობს მდინარე რიონის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 760 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 25 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 34 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 509-510. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ქვედა ღვირიში

ქვედა ღვირიში — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში. ღვირიშის თემის ცენტრი (სოფლები: ზედა ღვირიში, ნასპერი, სანორჩი, უცხერი). მდებარეობს მდინარეების ცხენისწყლისა და რიონის წყალგამყოფის კალთაზე, მდინარე ღვირიშის (რიონის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირას. ზღვის დონიდან 620 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 31 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 117 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 510. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ქვედა ცაგერი

ქვედა ცაგერი — სოფელი საქართველოში, ცაგერის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (სოფლები: გვესო, ჭალისთავი). მდებარეობს მდინარე ცხენისწყლის ხეობაში. ზღვის დონიდან 450 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 2 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 970 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 510. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ქორენიში

ქორენიში — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ცაგერის მუნიციპალიტეტში, ტვიშის თემში. მდებარეობს მდინარე ქორენიშის (რიონის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირზე. ზღვის დონიდან 600 მეტრზე, ცაგერიდან დაშორებულია 36 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 77 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 549. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ძვ. წ. 450

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 450 დეცემვირი: აპლიუს კლაუდიუსი, მ. ცორნელიუს მალუგინენსისი, მ. სერგიუსი, ლუციუს მინუციუსი, კვინტუს ფაბიუს ვიბულანუსი, კვინტუს პოეტელიუსი, ტიტუს ანტონიუს მერენდა, გაიუს დუილიუსი, ს. ოპიუს კორნიცენი, მ. რაბულეიუსი
კუმანა

კუმანა (ესპ. Cumaná) — ქალაქი ვენესუელაში, სუკრეს შტატის დედაქალაქი. მდებარეობს კარაკასიდან 402 კმ-ით აღმოსავლეთით. წარმოადგენს პირველ ევროპულ დასახლებას ამერიკის კონტინენტზე, რომელიც 1501 წელს ფრანცისკანელთა საძმომ დააარსა, მაგრამ ადგილობრივი ხალხის წარმატებული შეტევების გამო იგი მრვალგზის ხელახლა დაარსდა. მაგალითად, 1521 წელს ევროპელთა ჯგუფმა გონსალო დე ოკამპოს მეთაურობით იგი ხელახლა დააარსა, 1569 წელს კი იგი დიეგო ერნანდეს სერპამ კვლავ აღადგინა. როდესაც ინდიელთა შემოტევები ნაკლებ საფრთხის მომტანი გახდა, ქალაქი ამჯერად მიწისძვრებმა დაანგრია რამდენიმეჯერ. ამიტომაა, რომ კუმანას ყველაზე ძველი ნაწილი გვიანდელ XVII საუკუნესა და XVIII საუკუნეს მიეკუთვნება. თითქმის აღარაფერია გადარჩენილი XVI საუკუნის არქიტექტურიდან. ქალაქი მდებარეობს კარიბის ზღვის სანაპიროზე, მდინარე მანსანარესის შესართავთან. აქ მდებარეობს ვენესუელის აღმოსავლეთის უნივერსიტეტის (ესპ. Universidad de Oriente Venezuela) ერთი კორპუსი (სულ არსებული ხუთიდან) და დატვირთული საწყლოსნო პორტი, სადაც განლაგაბეულია ვენესეულაში უდიდესი ტუნას (თევზის სახეობა) მჭერი ფლოტი. ქალაქის სიახლოვეს მდებარეობს მოჩიმას ეროვნული პარკი, რომელიც განთქმულია ნავებითა და ვენესუელის ერთ-ერთი ულამაზესი სანაპიროები. კუმანაში დაიბადა ანტონიო ხოსე დე სუკრე — მთელი სამხრეთ ამერიკის დამოუკიდებლობისათვის ბრძოლის ერთ-ერთი უმაღლესი ლიდერი, ასევე ანდრეს ელოი ბლანკო — ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ვენესუელელი პოეტი. ვენესუელის ქალაქების სია ↑ [1] დაარქივებული 2009-03-20 საიტზე Wayback Machine. Sucre State Government: Cumaná in History (Spanish)
ეტრაპი

ეტრაპი (თურქმ. etrap; მრ.რ. etraplar) — თანამედროვე თურქმენეთის მეორე დონის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული. ეტრაპებად იყოფა უფრო მსხვილი ადმინისტრაციული ერთეული ველაიათი. ეტრაპების საზღვრები თანხვდება თურქმენეთის სსრ-ს ოლქების რაიონებს. ეტრაპები შედგება ადგილობრივი დაქვემდებარების ქალაქების, დაბებისა და გენგეშლიკებისაგან (თემებისაგან, სადაც გაერთიანებულია ერთი ან რამდენიმე სოფელი). გენგეშლიკი ასრულებს საბჭოთა პერიოდის სასოფლო საბჭოს ფუნქციებს. ეტრაპების ხელმძღვანელებს ნიშნავს პრეზიდენტი. Закон Туркменистана от 18 апреля 2009 года «О порядке решения вопросов административно-территориального устройства Туркменистана, присвоения наименований и переименования государственных предприятий, организаций, учреждений и других объектов»
სან-კრისტობალი (ვენესუელა)

სან-კრისტობალი (ესპ. San Cristóbal) — ქალაქი ვენესუელაში, ტაჩირის შტატის დედაქალაქი. 2010 წლის მონაცემებით, მისი მოსახლეობა შეადგენს 645 925 ადამიანს. მდებარეობს დასავლეთ ვენესუელის მთიან რეგიონში, ზღვის დონიდან 818 მეტრზე, ჩრდილოეთ ანდებში, რომელიც გადაჰყურებს მდინარე ტორბესს. კოლუმბიის საზღვრიდან დაშორებულია 56 კმ-ით. ქალაქი 1561 წელს დააარსა ხუან დე მალდონადომ. დაარსებისთანავე, ქალაქმა სწრაფი ზრდა იწყო და გადაიქცა ქვეყნის ვაჭრობის ერთ-ერთ ყველაზე მზარდ და მნიშვნელოვან ცენტრად, რაც უპირველესად გამოწვეულია მისი ნაყოფიერი ნაიდაგითა და კოლუმბიასთან სიახლოვით. ქალაქი მძიმედ დაზიანდა კუკუტას მიძისძვრისას (აგრეთვე ცნობილი როგორც ანდების მიწისძვრა) 1875 წელს. სან-კრისტობალზე გაივლის პანამერიკული გზატკეცილი. სან-კრისტობალი დაძმობილებულია შემდეგ ქალაქებთან და მუნიციპალიტეტებთან: ვენესუელის ქალაქების სია სან-კრისტობალის ურბანული ისტორია სან-კრისტობალის პორტალი დაარქივებული 2007-05-24 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური)