laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
უდაბნოს შუაგორის ნამოსახლარი

უდაბნოს შუაგორის ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ უდაბნოს ჩრდილო-აღმოსავლეთით, 3 კილომეტრზე, შუაგორის სერზე. განეკუთვნება ძვ. წ. XI ათასწლეულის ბოლოსა და I ათასწლეულის დასაწყისს. ძეგლს 1980 წელს, არქეოლოგიური დაზვერვის დროს მიაკვლია კახეთის არქეოლოგიური ექსპედიციამ (ხელმძღავენლი კ. ფიცხელაური). ნამოსახლარის (სიგრძე — 90 მეტრი, სიგანე — 20 მეტრი) ირგვლივ ხელოვნური მიწაყრილი შემოუყვება. ზედაპირულად აიკრიფა ქვიშანარევი თიხისგან დამზადებული - წაბლისფრად გამომწვარი, მოგლუვებულზედაპირიანი, ვიწროყელიანი, ქვევრის რამდენიმე ნატეხი — შიდაპირზე ამოღარული ხაზებით. ვარაზაშვილი ვ. და კინწურაშვილი შ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 316-317.
პატარძეულის ეკლესია

პატარძეულის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ პატარძეულის ჩრდილოეთით, 0,5 კილომეტრზე, გზის პირას. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. შემორჩენილია საკურთხევლისა და საძირკვლის ფრაგმენტები. შენობა ნაგები ყოფილა რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. კუპრეიშვილი ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 182.
ისე

ისე (იაპონ. 伊勢市, 1955 წლამდე — უძიიამადა) — ქალაქი იაპონიაში, კუნძულ ჰონსიუზე, მიეს პრეფექტურაში, უბის ნაპირზე. 123 783 მცხოვრები (2019). იაპონელთა სალოცავი ადგილი. ისე-სიმის ეროვნული პარკი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 228. ↑ 三重県｜統計データライブラリ：人口・世帯の動き ↑ 気象庁 | 過去の気象データ検索. ციტირების თარიღი: 2014-12-26.
პატარძეულის წმინდა ნინოს ეკლესია

პატარძეულის წმინდა ნინოს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ პატარძეულის ჩრდილოეთით, ოთხიოდე კილომეტრზე, წმინდა გიორგის ეკლესიის დასავლეთით, დაახლოებით 100 მეტრზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, უაფსიდო (5,1x3,8 მეტრი). ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. წყობაში გამოყენებულია ლოდებიც. ძლიერ დაზიანებულია: ჩამოშლილია სახურავის საფარი და ფასადებზე საპირე წყობის მნიშვნელობანი ნაწილი. კედლები ბევრ ადგილას დაბზარულია. დანგრეულია სამხრეთ კედლის შუა მონაკვეთი და მის ზემოთ კამარის ნაწილი. მონგრეულია სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხე. სახურავზე ამოსულია მცენარეები. გარედან ეკლესიის კედლები 0,7-1 მეტრ სიმაღლეზე, მიწითა და ქვებითაა დაფარული. შესასვლელი სამხრეთიდანაა (შემორჩენილია აღმოსავლეთ წირთხლის წყობის ქვედა ნაწილი). საკურთხევლის აღმოსავლეთ კედელში ვიწრო, ოთხკუთხა სარკმელია გაჭრილი. ჩრდილო კედლის აღმოსავლეთ ბოლოში, იატაკიდან დაახლოებით 1 მეტრ სიმაღლეზე, პატარა, კვადრატული ნიშია. შიგნით ეკლესია გადახურულია ერთიანი, ქარგილზე სხმული, შეისრული კამარით. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 182.
ოღონდაანთ საყდარი

ოღონდაანთ საყდარი — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ უჯარმის ჩრდილოეთით დაახლოებით 1,3 კილომეტრზე (პირდაპირი ხაზით) ტყეში. განეკუთვნება გვიანდ შუა საუკუნეებს. ეკლესია მცირე ზომისაა (4,1×2,8 მ). დგას ძლიერ დაქანებული ფერდობის პირას, ისერომ აღმისავლეთ და ჩრდილოეთ კედლები ფერდობს გადაჰყურებს. სამხრეთით და დასავლეთით ეკლესიის მიმდებარე ტერიტორია სწორია. შენობა ნაგებია სხვადასხვა ზომის ქვიშაქვის ნატეხი ქვით. ქვა ფორმისა და ზომის მიხედვით არის შერჩეული, რის გამოც წყობა ქაოსურია წყობაში, ალაგ-ალაგ, მოზრდილი თხელი ქვებიცაა ჩართული რომლებიც ფეხზე დაყენებული და ბრტყელი პირით ფასადის მხარეს არის მოქცეული, შიგნითა კედლები შედარებით უფრო წვრილი ქვითაა ამოყვანილი. ძეგლი ძლიერ დაზიანებულია: აყრილია სახურავის საფარი, მონგრეულია კედლების ზედა ნაწილები, ფასადზე, აქა-იქ ჩამოცვენილია საპირე ქვები. ეკლესიას შესასვლელი სამხრეთიდან ჰქონია. კედელი ამ ადგილას ისე განგრეულია, რომ შესასვლელიდან მხოლოდ დასავლეთ წირთხლის მცირე ნაწილია დარჩენილი. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია. აფსიდში გაჭრილია მცირე ზომის, გარეთკენ შევიწროებული სარკმელი. რომელიც ბრტყლადაა გადახურული და თარაზული ძირი აქვს. სარკმლის აქეთ-იქეთ, კედელში, კვერცხისმოყვანილობის, მცირე ზომის, თითო თიხის ჭურჭელია ჩადგმული. სარკმლის ქვემოთ კი, მთლიანი ქვის ოთხწაგნაგა ტრაპეზი დგას აფსიდი კონქითაა გადახურული კინქის თაღი შ3იშღულია შეისღულია კამარაც ეკლესიის ფასადებიდან მნიშვნელოვანი დანაკარგების გარეშე. მხოლოდ დასავლეთ ფასადია შემორჩენილი. ჩრდილოეთ ფასადის აღმოსავლეთ ბოლოში, შემორჩენილია კედლის სიბრტყის მიმართ ოდნავ გადმოშვერილი თხელი ქვა რომლებიც შესაძლოა ლავგარდანს ეკუთვნოდეს შენობა, როგორც ჩანს, ქვის ფილებით იყო გადახურული. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 330-331.
წიწმატიანის სერის ნამოსახლარი

უდაბნოს წიწმატიანის სერის ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ უდაბნოს მდინარის ივრის მარჯვენა ნაპირის გასწვრივ, დასავლეთიდან აღმოსავლეთით საკმაოდ დიდ მანძილზე გადაჭიმულ სერზე. ძეგლი შეისწავლა კახეთის არქეოლოგირმა ექსპედიციამ (ხელმძღაველი კ. ფიცხელაური). აღმოჩნდა ოთხი ნამოსახლარი, რომლებიც ძვ. წ. II ათასწლეულის დასასრულის I ნახევრით თარიღდება. ერთ-ერთი ნამოსახლარი (სიგრძე — 100 მეტრი, სიგანე შუა წელში — 30-40 მეტრი) სერის თხემზეა გამართული. მას ერთი საკმაოდ ღრმა, განიერი და შედარებით ვიწრო ორი თხრილი შემოსდევს. ნამოსახლარის უსწორმასწორო ზედაპირის ცენტრში შეიმჩნევა ერთი მაღალი ბორცვი, ხოლო ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთ ფერდობზე - ზღუდის გარე დასახლება. მეორე ნამოსახლარი (სიგრძე - 120 მეტრი, სიგანე შუა წელში 80 მეტრამდე) პირველისგან აღმოსავლეთით 300-350 მეტრზე მდებარეობს. მას ორი განიერი და შედარებით ვიწრო ერთი თხრილი შემოსდევს. სამივე თხრილი აღმოსაველთ თხემზე მთავრდება. წრიული (პერიმეტრი - 15-20 მეტრზე) ჩავარდნებით. ღელეების შორის ფერდობზე, რომლებიც მდინარე ივრისკენაა დაქანებული, კარგად ჩანს ზღუდის გარე, ტერასული დასახლების კვალი, ასეთივე დასახლება ჩანს ნამოსახლარის აღმოსავლეთ მონაკვეთში, სერის გაგრძელებაზე. მესამე წრიული ფორმის ნამოსახლარი (სიგრძე - 100 მეტრი, სიგანე - 60 მეტრი) მდებარეობს მეორის აღმოსავლეთით 2-2,5 კილომეტრზე, შემოსდევს ერთი ხელოვნური თხრილი. სარწყავი არხის მშენებლობისა და სხვადასხვა დროს ამოღებული ორმოების გამო, ძეგლის სამხრეთი მხარე (ძეგლის 1/4 ნაწილი) მთლიანად განდგურებულია. მეოთხე ოვალური ნამოსახლარი (სიგრძე — 200 მეტრი, სიგანე — 80 მეტრი) მესამის აღმოსავლეთით, 2-2,5 კილომეტრზე, სერის ჩრდილოეთ ფერდზე, ორ მშრალ ღელეს შორის მდებარეობს. მას მოსდევს საკმაოდ განიერი ერთი და შედარებით ვიწრო ორი თხრილი. ოთხივე ნამოსახლარზე ზედაპირული მასალა ძალიან მწირია. მოპოვებულია თიხის რამდენიმე ჭურჭლის ფრაგმენტი. ვარაზაშვილი ვ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 317.
ისე-მონოგატარი

„ისე-მონოგატარი“ — IX-X საუკუნეების იაპონური ლირიკული თხზულება. დაყოფილია 125 ნაწილად. თითოეული ნაწილი ფორმალურად ერთმანეთისაგან დამოუკიდებელი ეპიზოდია, რომელშიც ორგანულადაა შერწყმული ლექსი და პროზა. ლექსი (ტანკა) ყოველი ეპიზოდის ძირითადი ელემენტია. „ისე-მონოგატარის“ პროზა ლექსიდან შობილი მოთხრობაა: მასში გადმოცემულია ლექსის შეთხზვის ფაქტობრივი (ზოგჯერ გამოგონილი) მიზეზი, გარემო, სიტუაცია ეპიზოდების ერთმანეთთან აკავშირებს სიუჟეტის ერთიანობა და საერთო თემა — სიყვარული. ლექსები ამოკრებილია სხვადასხვა ანთოლოგიიდან და ზოგჯერ ახალი ინტერპრეტაციითაა წარმოდგენილი, შეტანილია უფლისწული პოეტის არივარა ნარიხირას ლექსებიც. თხზულების შინაარსიც ნაწილობრივ მის სახელთანაა დაკავშირებული, ამიტომაც „ისე-მონოგატარი“ ავტორობას არივარას მიაწერენ. „ისე-მონოგატარი“ იაპონური თხრობითი ჟანრის პირველი ნიმუშია. მონოგატარი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 228. «Исэ-моногатари» и «Ямато-моногатари», წგნ. Конрад Н. И., Очерки японской литературы, М., 1973
კიკიას საყდარი

კიკიას საყდარი — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ პატარძეულის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ოთხასიოდე მეტრზე. თარიღდება XVlll-XlX საუკუნეებით. ეკლესია დარბაზულია (13,5x8,1 მეტრი). ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. გარეთა კუთხეების და არქიტექტურული ელემენტების წყობაში გამოყენებულია კვადრატული აგური. კედლების ზედაპირი გარედან გასწორებულია სქელი ბათქაშით, რომელიც საპირე ქვებს თითქმის მთლიანად ფარავს. ძლიერაა დაზიანებული: ჩამონგრეულია გადახურვა, ეკლესიის ოთხივე კედელი კამარის ქუსლის დონემდეღაა შემორჩენილი. შესასვლელი დასავლეთიდან და სამხრეთიდანაა. დასავლეთ კარი შესაბამისი კედლის ღერძზეა გაჭრილი, სამხრეთისა კი კედლის დასავლეთ ბოლოსთან. ორივე კარი შეისრულთაღოვანია და მთლიანად აგურითაა გამოყვანილი. შიგნით შესასვლელები ჩასმულია ღრმა, თარაზულად გადახურულ (შემორჩენილია კვალი) არეში. სავარაუდოდ, ორივე შესასვლელი შიგნით ნახევარწრიული თაღით იყო დასრულებული, რომელიც მოგვიანებით (შესაძლოა მშენებლობის პერიოდშივე) ამოუშენებიათ და ორივე არე ხის ძელებით გადაუხურავთ (დასავლეთ შესასვლელის გადახურვის თავზე, აშკარად იკითხება რიყის ქვით ნაწყობი, მოგვიანებით ამოშენებული, ნახევარწრიული თაღი). აღმოსავლეთით ნახევარწრიული, ღრმა აფსიდია, რომლის ღერძზე ვიწრო, მაღალი სარკმელია გაჭრილი. შიგნით სარკმელი შეისრული თაღითაა გადახურული, ხოლო გარედან - ნახევარწრიულით. შიგნით სარკმლის გვერდები და წირთხლები რიყის ქვითაა ნაწყობი. თაღი კი - აგურით. სარკმლის გარეთა ღიობი თითქმის მთლიანად აგურითაა გამოყვანილი. აფსიდში, სარკმლის ორივე მხარეს, ორ-ორი შეისრულთაღოვანი ნიშია. დარბაზის გრძივი კედლების შუაში და დასავლეთ კუთხეებში ორსაფეხურიანი პილასტრებია, რომლებზეც კამარის საბჯენი თაღები იყო გადაყვანილი. საკურთხევლის სარკმლის გარდა, თითო მსგავსი სარკმელი დანარჩენ კედლებშიცაა. შენობის დასავლეთ სარკმელს ზედა ნაწილი აკლია. ეკლესიის ორივე შესასვლელი გარედან, კედლის მცირედ შეღრმავებულ, ოთხკუთხა არეშია ჩასმული, რომელსაც ერთრიგად ნაწყობი აგურის ხერხულა ფრიზი აგვირგვინებს. დასავლეთ კარის გვერდები და თაღი ორსაფეხურიანია. ორივე შესასვლელის თაღის ირგვლივ მოქცეული სიბრტყე კი ნაძვის წიწვისებრად დაწყობილი აგურითაა გაფორმებული. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 182-183.
უდაბნოს ჩამძვრალიხევის სადგომი

უდაბნოს ჩამძვრალისხევის სადგომი — არქეოლოგიური ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ უდაბნოს სამხრეთ-დასავლეთით, 8-10 კილომეტრზე, ჩამძვრალისხევის მარჯვენა ნაპირზე. მიაგან დაახლოებით 80-100 მეტრის დაშორებით, გორაკ-ბორცვებიან ზოლში, "ღია" სადგომი განეკუთვნება აშელის მეორე ნახევარს. სადგომი 1980 წელს გამოავლინა და შეისწავლა კახეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ ( ხელმძღავენელი კ. ფიცხელაური). მასალა შეგროვდა ბორცვების შორის მდებარე ბალახითა და ნაშალი ქვით დაფარულ, ხევისკენ დახრილ ღარტაფში, აღმოჩნდა: ერთი ერთფუძიანი გრძივი ნუკლეუსი ( სიმაღლე 6 სანტიმეტრი, სიგრძე - 5,2 სანტიმეტრი, - სისქე 2,2 სანტიმეტრი). ცხრა მოგრძო ან დაბალი, ფართო, შემთხვევითი მოყვანილობის. საშუალო ზომის ანატკეცი და ერთი ნუშისებრი, მთლიანი კაჭრისგან გამოთლილი ხელნაჯახი. ყველა მათგანი მერგელისაა და დაფარულია გაჯისფერი ან მონაცისფრო, სქელი პატინით. ბუგიანიშვილი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 317.
ბესამე

ბესამე — 1989 წლის ქართული მხატვრული ფილმი. დამდგმელი რეჟისორი — ნინო ახვლედიანი, სცენარის ავტორები — გურამ დოჩანაშვილი და ნინო ახვლედიანი. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმის პათოსი მიმართულია დიქტატურისა და ძალადობის წინააღმდეგ, რითაც ურთიერთ დაპირისპირებულია ისეთი ცნებები, როგორიც არის ხელოვნება, სიყვარული, სიკეთე. ამ ბრძოლაში ადამიანმა შეიძლება განიცადოს დამარცხება, მაგრამ ჭეშმარიტი ხელოვნება ყოველთვის იმარჯვებს. დავით გაბუნია რევაზ თაბუკაშვილი უმცრ. ნუგზარ ცომაია კახი კავსაძე გიორგი ხარაბაძე (რექსაჩი) მურმან ჯინორია გიზო ჟორდანია ნინო ქორიძე ბექა ჯგუბურია გიორგი დევდარიანი მიხეილ დევდარიანი ვაჟა აფრასიძე მიშიკო ლობჟანიძე გოჩა გიორგაძე ოთარ ბაგრატიონი ლადო გაბაშვილი კახა ჩხაიძე ხოსე მარია რიო დე ბელესტერო ბერტა ხაფავა ა. მამაცაშვილი თენგიზ გიორგაძე გ. მიროტაძე შ. ჯუღელი ბესამე — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ 1.0 1.1 ეროვნული ფილმოგრაფია. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-05-08. ციტირების თარიღი: 2019-06-27.
თეთრი ქვების გორასამარხები

თეთრი ქვების გორასამარხები — არქეოლოგიური ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ სათაფლეში, სოფლის სამხრეთით, 1,5 კილომეტრზე, გარეჯის უდაბნოში, თეთრ ქვებად წოდებულ ადგილში. აღმოაჩინა კახეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ. არქეოლოგიური სამუშაოები ტარდებოდა სხვადასხვა დროს. 1989 წელს გაითხარა ადრეული ბრინჯაოსხანის, მიწაყრილიანი გორასამარხი. მას ნატეხი ქვებისგან შედგენილი წრე შემოუყვებოდა. ყრილის ცენტრის ქვეშ აღმოჩნდა თიხის ჭურჭელის მრავალი ფრაგმენტი. გორასამახის დასაკრძალავ დარბაზში ჩაშვებული იყო მძარცველების მიერ დაზიანებული ძვ. წ. I ათასწლეულის I ნახევრის სამარხში. 1990 წელს, მთებით გარშემორტყმულ, თეთრ ქვებად წოდებულ ვაკეზე, გაითხრაა მიწაყრილიანი სამარხების სამი ჯგუფი. თითოეულ ჯგუფში გამოვლინდა 15-20 გორასამარხი. მათი და ყრილის ზომები სხვადასხვაა. სამარხები ძლიერ დაზიანებულია, მიწის ინტენსიური დამუშავების გამო. ამავე სწელს კახეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ გათხარა ყველაზე დასავლეთით მდებარე გორასამარხი, რომელიც ძვ. წ. XVII საუკუნეს გამეკუთნება. სამარხი სამხრეთ ორმოსთან არ იყო დაკავშირებული. იგი გადახურული იყო თიხით გადალესილი ხის, წვრილი ძელებით, რომელებსაც ჭილოფი ეფარა. მიცვალებული კაკლის ხისგან დამზადებულ ოთხთვალა ურემზე ესვენა კიდურებმოხრილი. სამარხში აღმოჩნდა თიხის ჭურჭელი, ბრინჯაოს რაპირა, მოზრდილყუნწიანი სატევარი და ორყურა ქვაბი, კაჭის ქუსლამოღარული ისრისპირები, ოქროს და პასტის მძივები და დანაწევრებული მსხვილფეხა საქონლის ძლები. 2001 წელს გაითხარა კიდევ ერთი გორასამარხი, იგი განეკუთვნება თრიალეთური კულტურის მეორე ეტაპს. გორასამარხი ორმოიანია, მიწაყრილიანი. მიწაყრილს ფუძეზე შემოსდევდა ქვის წრე. სამარხი გადახურული ყოფილა ხის მორებით. მიცვალებული ხის ოთხთვალა ურემზე ესვენა მარჯვენა გვერდზე. სამარხში აღმოჩნდა: თიხის ცხრა ჭურჭლის ფრაგმენტი, გადახურვის ჩაქცევის გამო, ოთხად გატეხილი ბრინჯაოს რაპირა, ბრინჯაოს სატევრაი,ტუფის სარქველი, ობსიდიანისა და კაჟის ისრისპირები, ოქროს ფირფიტის მძივი და ქვის მრგვალი დისკო, ოქროს თხელი ფირფიტოვანი გარსაკრავით. ამავე სამარხის მახლობლად, 2005 წელს, მცირე ყორღანული ყრილის ქვეშ, ერთმანეთის გვერდით დაფიქსირდა ძვ. წ. XIV-XIII საუკუნეების ორი სამარხი ორმო. ერთ სამარხში მიცვალებული ეწვენა მოხრილი კიდურებით, ასევე აღმოჩნდა თიხის ჭურჭლის ფრაგმენტები და სამკაულები. მეორე სამარხში თიხის ექვსი ჭურჭელი და ცხოველის ძვლების ფრაგმენტები. გორასამარხებში გამოვლენილი არქეოლოგიური მასალა ინახება გურჯანის ისტორიულ-ეთნოგრაფიულ საცავში. ვარაზაშვილი ვ., კინწურაშვილი შ., რუსიშვილი რ., ჭაბაშვილი ლ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 201-203.
კოდისწყაროს სამაროვანი

კოდისწყაროს სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ სათაფლეში, დავითგარეჯის უდაბნოში, ,,ნაომარისგორის’’ ნამოსახლარის აღმოსავლეთ მდებარე ტაფობში. სამაროვანზე 1987 წელს კახეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ სამი გორასამარხი გათხარა. სამივე განეკუთვენბა შუადან გვიანდელ ბრინჯაოს ხანაზე გარდამავალ პერიოდს. სამარხები ორმოიანია. ჰქონდათ ქვისა და მიწის ყრილი, ზოგიერთი სამარხის ყრილს ქვის წრეები შემოსდევდა. სავარაუდოდ სამარხები ხის ძელებით იყო გადახურული. ორ სამარხში მიცვალებული კამერის ცენტრში ესვენა. ერთ-ერთ სამარხში ჩონჩხსა და ინვენტარს ტყავი ჰქონდა გადაფარებული. სამარხებში აღმოჩნდა თიხის ჭურჭელი; დერგები, ქოთნები, კოჭბები, ჯამები და ღრუფეხებიანი თასები. ნაპოვნი ჭურჭელი შემკულია ორნამენტებით. სამარხში გამოვლინდა ასევე მსხვილფეხა და წვრილფეხა საქონლის ძვლები. ჭაბაშვილი ლ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 203.
უჯარმის აბელაანთ ტაძარი

უჯარმის აბელაანთ ტაძარი — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნჯციპალიტეტის სოფელ უჯარმის სამხრეთ-დასავლეთით, სამიოდე კილომეტრზე, ხშირი ტყით დაფარული მთის ფერდობზე. განეკუთვნება სავრაუდოდ, გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია მცირე ზომის დარბაზული ტიპის სამლოცველოა (6,8X4,7 მეტრი). ნაგებია სხვადასხვა ზომია რიყის ქვითა და კირის დუღაბით. გარეთა კუთხეების ამოსაყვანად მოზრდილი, მეტ-ნაკლებად შერჩეული ქვებია გამოყვანილი. წყობა არაწესიერია, ძლიერ დაზიანებულია: ეკლესიის ოთხივე კედელი, დაახლოებით 1,8-2,2 მეტრ სიმაღლეზე დგას. ერთადერთი შესასვლელი ( შემორჩენილია დასავლეთ წირთხლი) სამხრეთიდანაა. კარსა ღიობი კვადრატული აგურით ყოფილა გამოყვანილი. როგორც შემორჩენილი ნაშთებით ირკვევა, იგი გარედან თაღით იყო დასრულებული. შიგნიდან კი თარაზული თავი ჰქონია. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია. აფსიდის გვერდებში თითო, ოთხკუთხა ნიშაა, ღერძზე კი (დაახლოებით 1,6 მეტრ სიმაღლეზე) სარკმლის ძირის ნაწილია შემორჩენილი. სარკმელი, ისევე როგორც შესასვლელი, კვადრატული აგურით ( 22X21 / 22X4 სანტიმეტრზე) ყოფილა გამოყვანილი. სარკმლის ქვემოთ ოთხწახნაგა ტრაპეზის ნაშთია, რომელიც კედელზეა მიყრდნობილი. შენობის შემორჩენილი კედლები გარედან სადაა. შესასვლელი ჩასმული ყოფილა ორი მცირე საფეხურით შეღრმავებულ არეში, რომელიც, ამ პერიოდის მრავალი ძეგლის მსგავსად, სავარაუდოდ, ხერხულა ფრიზით იქნებოდა დასრულებული. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 319-320.
ისე წილკნელი

ისე წილკნელი — VI საუკუნის შუა წლებში მოღვაწე ერთ-ერთი ათცამეტი ასურელი მამათაგანი, წმინდანი (ხს. დღე — 2 (15) დეკემბერი). მოღვაწეობდა და მღვდელთმთავრობდა ქართლში წილკნის ეპარქიაში, დასაფლავებულია იქვე წილკნის საკათედრო ტაძარში. იყო დიაკონი, იოანე ზედაზნელის მოწაფე. მოვიდა ქ. ანტიოქიიდან VI საუკუნის შუა წლებში. ცხოვრობდა ზედაზნის მონასტერში. ევლავიოს კათოლიკოსისა და იოანე ზედაზნელის კურთხევით, ღირსი ისე წილკანში მოღვაწეობდა. გააქრისტიანა საქართველოს ჩრდილოეთი მთიანეთის მოსახლეობა, სადაც დაანგრია წარმართულ კერპთა ტაძრები და ააშენა ეკლესიები. დასაფლავებულია წილკნის ეკლესიაში. ისე წიკნელის საფლავი ჯაბა ლაბაძის ფოტო ლომინაძე ბ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 228. ხ. რაქვიაშვილი, „ცამეტი ასურელი მამა და მათ მიერ დაარსებული მონასტერები“, თბ., 2015, გვ. 137-139 საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია წმინდა ისე წილკნელის ხსენების დღეს 15 დეკემბერს [ძვ. სტ. 2 დეკემბერი] აღნიშნავს.
მალხაზიანის სამაროვანი

მალხაზიანის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ სათაფლეში, სადგურ იორიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით, 8 კილომეტრზე. აქ შემთხვევით მიკვლეულ ორმოსამარხებში, მოსახლეობას ბრინჯაოს ორი სატევარი აღმოუჩენია, რომელთა მიხედვით არქეოლოგმა მ. ივასჩენკომ სამარხები ძვ. წ. I ათასწლეულის დასაწყისით დაათარიღა. ყაზახიშვილი ლ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 203.
ედერ მილიტანი

ედერ გაბრიელ მილიტანი (პორტ. Éder Gabriel Militão; დ. 18 იანვარი, 1998) — ბრაზილიელი ფეხბურთელი. თამაშობს ესპანეთის ლა ლიგის კლუბ მადრიდის „რეალსა“ და ბრაზილიის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებში. ძირითადად თამაშობს ცენტრალური მცველის პოზიციაზე. მილიტანს აგრეთვე შეუძლია ითამაშოს მარჯვენა მცველად და საყრდენ ნახევარმცველად. განახლდა: 20 ივნისი, 2023 რეალ მადრიდი ლა ლიგა: 2019–20, 2021–22, 2023–24 ესპანეთის თასი: 2022–23 ესპანეთის სუპერთასი: 2019–20, 2021–22 ჩემპიონთა ლიგა: 2021–22, 2023–24 უეფა-ს სუპერთასი: 2022 მსოფლიო საკლუბო ჩემპიონატი: 2022 ბრაზილია კოპა ამერიკა: 2019 პორტუგალიის პრიმეირა ლიგის თვის საუკეთესო მცველი: სექტ., ოქტ., ნოე., დეკ. 2018, იანვარი 2019 პორტუგალიის პრიმეირა ლიგის წლის გუნდი: 2018–19 პორტუგალიის პრიმეირა ლიგის მოთამაშის სამართლიანი თამაშის პრიზი: 2018–19 ლა ლიგის სეზონის გუნდი: 2021–22, 2022–23 ESM სეზონის გუნდი: 2022–23 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ედერ მილიტანი ედერ მილიტანი — Soccerway მადრიდის „რეალის“ საიტზე ლა ლიგის საიტზ ↑ ედერ მილიტანი — National-Football-Teams.com ↑ Real Madrid win the longest LaLiga Santander season. ↑ Real Madrid clinch 35th La Liga title with four games to spare after victory over Espanyol. ↑ „Real Madrid crowned champions after Barca's defeat at Girona“. BBC Sport. ↑ El Real Madrid, campeón de LALIGA EA SPORTS. ↑ Real Madrid 2–1 Osasuna: Rodrygo scores twice as Madrid win Copa del Rey. BBC. ↑ Real Madrid win the Supercopa from the spot. ↑ „Eder Militao gets suspension after red card during Super Cup final“. Football España. ↑ Real Madrid win the Supercopa from the spot. ↑ „Real Madrid vence Liverpool com gol de Vinícius Júnior e conquista sua 14ª UCL“. ↑ „Champions League: Real Madrid beat Dortmund for 15th title“. espn.co.uk. ↑ „Real Madrid 2–0 Eintracht Frankfurt: Five-star Madrid triumph in Helsinki“. ↑ Vinicius and Valverde dazzle as five-star Madrid conquer. ფიფა. ↑ Brasil derrota Peru e conquista Copa América. Público.
გომბორის ნაგებობების კომპლექსი

გომბორის ნაგებობების კომპლექსი — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ გომბორის სამხრეთით, მდინარე გომბორის მარცხენა ნაპირზე. ტყიანი მთის ჩრდილოეთით კალთაზე, სოფლიდან დაახლოებით 400 მეტრზე, ადგილობრივი მოსახლეობა ამას ამაღლებას უწოდებს. კომპლექსის ნაგებობიდან ყველაზე უკეთ შემორჩენილია ე. წ. ზურგიანი კოშკი, რომელიც ადრე ამ ადგილას მდგარ ნაგებობაზე ჩრდილოეთიდანაა მიდგუმლი ისე, რომ ამ უკანასკნელი ჩრდილოეთ კედელი კოშკის კედელსაც წარმოადგენს. კოშკი ფერდობზეა აგებული და ზურგი ჩრდილოეთით, ფერდობისჯენ აქვს მიმართული, რაც ამ ტიპის ნაგებობებისათვის სრულიად უჩვეულოა. ადგილის ტოპოგრაფიჯდან გამომდინარე, იგი ნაგებობის საყრდენი ბურჯის მოვალეობასაც ასრულებს. ნაგებობა, რომელზეც კოშკია მიშენებული, ეკლესიის იერს ატარებს. იგი აღმოსავლეთ-დასავლეთის მიმართულებით ყოფილა წაგრძელებული. შენობის მხოლოდ ჩრდილოეთ კედლის მცირე ნაწილია შემორჩენილი (სიგრძე - 3,8 მეტრია, სისქე - 0, 87 მეტრი, სიმაღლე დაახლოებით - 3 მეტრი). დანარჩენი კედლების კვალი აღარ ჩანს. კომპლექსის სხვა ნაგებობებიდან კედლების ნაშთებიღაა დარაჩენილი. 2 მათგანი, კოშკი ოდნავ ქვემოთ, ფერდობის ბუნებრივად მოსწორებულ ადგილზე, დაახლოებით 50 მეტრის მანძილზეა განლაგებული. ერთი მოზრდილი ნაგებობის ნანგრევი კი აღმოსავლეთითაა, ოციოდე მეტრზე. გარდა ამისა, კოშკის სიახლოვეს კიდე სხვა ნაგებობის კვალიც შეიმჩნევა. მათი გეგმარებით სტრუქტურა და განლაგება ადრე მონასტრის არსებობაზე მიგვანიშნებს. კოშკი ორ სართულიანია, ზემოთკენ ოდნავ შევიწროვებული. თარიღდება IX-X საუკუნეებით. შენობა ნაგებია საშუალო ზომის ნატეხი ქვით - კირის სქელ დუღაბზე. ქვა შერჩეულია და დაწყობილია ჰორიზონტალურ რიგებად, რომელთა სწორხაზოვნება გარეთა კედლის მთელ პერიმეტრზეა დაცული. ნაგებობის კედელიც რომელზეც კოშკია მიშენებული, იმავე საშენი მასალითაა ნაგები, ოღონდ ქვები უფრო დიდი ზომისაა, წყობა კი - ქაოსური. შემორჩენილი კედელს ორივე ბოლო მონგრეული აქვს. მიუხედავად ამისა, ჩანს კედელი, როგორც აღმოსავლეთით, ისე დასავლეთიდაც გრძელდებოდა და სიგრძით ბევრად აღემატებოდა კოშკის ბრტყელ მხარეს. კოშკი აქ მდგარი ნაგებობის თანადროული არ არის და მათზე მოგვიანებითაა მიდგმული. ეს იქიდანაც ჩანს რომ კოშკი მომრგვალრბული კედლის ორივე ბოლო უკვე არსებულ კედელზეა მორგებული და არა პირიქით. ადრე კოშკში მოხვედრა შესაძლებელი იყო პატარა, კვადრატის მიახლოებული ღიობიდან ( დაახლოებით 60X60 სანტიმეტრი). იგი კოშკის ბრტყელ მხარეს, მიწიდან სამიოდე მეტრის სიმაღლეზეა. დღეს კოშკში მოხვედრა შესაძლებელია ნაპრალიდან, რომელიც ნაგებობის შემორჩენილი კედლის დასავლეთ ნაწილის მონგრევის შედეგადაა გაჩენილი. კოშკი შიგნიდანაც ნახევარწრიულია. პირველი სართული, როგორც ეს გარედან შეიძლება დავასკვნათ, დაბალია. იგი ქვებითაა ამოვსებული და გაწმენდის გარეშე მისი გეგმარების დადგენა არ ხერხდება. კოშკის მეორე სართული მაღალია და კონქითაა გადახურული. შესასვლის გარდა, ამ სართულის რაიმე არქიტექტურული ელემენტი არ გააჩნია. კოშკი, როგორც ჩანს, ბერის საცხოვრებელს წარმოადგენდა. კომპლექსის დანარჩენი ნაგებობებიც ქვიშაქვის ქვებით ყოფილა ნაგები. ზოგიერთის კედლებში გამოყენებულია ლოდებიც. ყველა ნაგებობა ისეა შემორჩენილი, რომ გათხრა-გასუფთავების გარეშე მათი გეგმარების და დანიშნულების გარკვევა არ ხერხდება. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 94-95.
ბეღურების გადაფრენა

ბეღურების გადაფრენა — რეჟისორ თემურ ბაბლუანის 1980 წლის მხატვრული ფილმი. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. მატარებლის ვაგონში შეკრებილ ათასგვარი ჯურის ხალხში ორი გმირის სახე იკვეთება, რომელთა დაპირისპირება სასტიკ ჩხუბში გადაიზრდება და აი, აღმოჩნდება, რომ ერთი და იგივე საწყისი, საერთო ადამიანური სიკეთე და ვაჟკაცობა შესაძლოა ცალკეულ შემთხვევაში სხვადასხვა ფორმით გამოვლინდეს. ეს ის სიყვარულია, პატარა ბეღურასავით უბეში რომ უზის თითოეულ ჩვენგანს. ელგუჯა ბურდული (კაცი ბეღურათი) თემურ ბიჭიაშვილი რეზო ესაძე შოთა სხირტლაძე ზოზო (იაზონ) ბაქრაძე ლუდმილა ალიმბარაშვილი შოთა ნოზაძე II ამირან ამირანაშვილი კ. თაბუკაშვილი ტრისტან სარალიძე ლადო ბურდული ავთანდილ მიქაძე როსტომ ლორთქიფანიძე გურამ ფირცხალავა ზაქარია (შაქრო) ჯორჯაძე რ. მამალაძე ნოდარ სოხაძე ლეო (ლევან) ფილფანი ბეღურების გადაფრენა — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ბეღურების გადაფრენა დაარქივებული 2012-06-01 საიტზე Wayback Machine. — ეროვნული ფილმოგრაფია