laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ალბერ დემანჟონი

ალბერ დემანჟონი (ფრანგ. Albert Demangeon; დ. 13 ივნისი 1872, გაიონი — გ. 25 ივლისი 1940, პარიზი) — ფრანგი გეოგრაფი. ადამიანის გეოგრაფიის ფრანგული სკოლის წარმომადგენელი. გეოგრაფიისა და გეოგრაფიული განათლების რეფორმატორი. პარიზისა და ლილის უნივერსიტეტების პროფესორი. „გეოგრაფიული მატიანეს“ ერთ-ერთი რედაქტორი. მისი ძირითადი შრომები მიეძღვნა გეოგრაფიის ზოგად საკითხებს, სასოფლო განსახლებას, საფრანგეთის, დიდი ბრიტანეთის, ბელგიის, ნიდერლანდისა და ლუქსემბურგის ეკონომიკურ გეოგრაფიას. იყო პოლ ვიდალ დე ლა ბლაშის მოწაფე. ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 Deutsche Nationalbibliothek Record #1051883172 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ 3.0 3.1 Annuaire prosopographique : la France savante / B. Delmas — 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q55740543"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2926731"></a> ↑ 4.0 4.1 Archives de Paris — გამ. 1128. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2860432"></a> ↑ Agence bibliographique de l'enseignement supérieur (France) Système universitaire de documentation — Montpellier: ABES, 2001. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2826570"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2597810"></a>
ლუსიენ გალუა

ლუსიენ გალუა (ფრანგ. Lucien Gallois; დ. 21 თებერვალი 1857 — გ. 21 მარტი 1941) — ფრანგი გეოგრაფი. პარიზის უნივერსიტეტის პროფესორი 1893 წლიდან. ადამიანის გეოგრაფიის ფრანგული სკოლის წარმომადგენელი. მისი ძირითადი შრომები მიეძღვნა ზოგადი გეოგრაფიისა და კარტოგრაფიის საკითხებს. ფრანგ გეოგრაფ პოლ ვიდალ დე ლა ბლაშთან ერთად დააარსა ჟურნალი „ანალ დე ჟეოგრაფი“ („Annales de Geographic“, 1894). გეოგრაფიული სერიის „ჟეოგრაფი იუნივერსელ“-ის („Geographic Universelle“) ხელმძღვანელი (1918 წლიდან, პოლ ვიდალ დე ლა ბლაშის გარდაცვალების შემდეგ). Краткая географическая энциклопедия. Том 5: М., 1966. ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 Annuaire prosopographique : la France savante / B. Delmas — 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q55740543"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2926731"></a> ↑ Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a> ↑ Léonore database — ministère de la Culture. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2886420"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q384602"></a>
ეგვიპტის მეოთხე დინასტია

ეგვიპტის მეოთხე დინასტია (ასევე დინასტია 4 ან დინასტია IV) — ძველი ეგვიპტის სამეფო დინასტია. მათი მმართველობა მოიხსენიება, როგორც ეგვიპტის ძველი სამეფოს „ოქროს ხანა“. დინასტია IV-ის მმართველობა დაიწყო ძვ.წ. 2613 წელს და გაგრძელდა ძვ.წ. 2498 წლამდე. ეს იყო დრო როდესაც ეგვიპტეში მშვიდობა და კეთილდღეობა სუფევდა. ხშირად III, IV, V და VI დინასტიებს ერთი ჯგუფის ქვეშ აერთიანებენ და მას „ძველ სამეფოს“ უწოდებენ. იგი აღწერილია, როგორც „პირამიდების ხანა“. მეოთხე დინასტიის მმართველობის დროს ეგვიპტის დედაქალაქი იყო მემფისი. მე-4 დინასტია დაარქივებული 2014-08-22 საიტზე Wayback Machine. ეგვიპტის მე-4 დინასტია ეგვიპტის მეოთხე დინასტია ეგვიპტის ძველი სამეფოს დინასტიები ეგვიპტე და ეგვიპტის მეოთხე დინასტია მეოთხე დინასტია (იოსტორია ბავშვთათვის) ეგვიპტე: ისტორია - ეგვიპტის მეოთხე დინასტია
პნევმოკოკი

პნევმოკოკი (ლათ. Streptococcus pneumoniae) (სინ.: დეისკელბაუმის დიპლოკოკი, ფრენკელის დიპლოკოკი, Diplococcus pneumoniae, Micrococcus pneumoniae) — უძრავი ლანცეტისებრი დიპლოკოკი, რომლის სიგრძეა 0,5—1,25 მკმ. იგი წარმომადგენელია Streptococcus-ის გვარისა, რომელშიც შედის გრამდადებითი, კატალიზო- და ოქსიდაზოუარყოფითი სფეროსებრი ბაქტერიები (კოკები), რომლებიც არიან ფაკულტატიური ანაერობები, რომელთა ზრდაც ძლიერდება ინკუბაციის ატმოსფეროში ნახშირორჟანგის 5—7 %-მდე გაზრდის შემთხვევაში. ინფორმაცია პნევმოკოკური ვაქცინების შესახებ
მათიას რინგმანი

მათიას რინგმანი (გერმ. Matthias Ringmann; დ. 1482, ეიშჰოფანი, საფრანგეთი — გ. 1511, სელესტა, საფრანგეთი) — გერმანელი კარტოგრაფი და პოეტი. დაახლოებით 1503 წელს, იტალიაში მოგზაურობის დროს, ერთ-ერთმა პირველმა გაიგო იმხანად აღმოჩენილი ახალი მიწების შესახებ, შემდგომში ცნობილი, როგორც ახალი მსოფლიო. ფიქრობდა, რომ აღმოჩენა გააკეთა არა ქრისტეფორე კოლუმბმა, არამედ ამერიგო ვესპუჩიმ. რიგმანმა და მისმა მეგობარმა, მარტინ ვალდზეემიულერმა პირველად დაიტანეს რუკაზე სახელწოდება ამერიკა, სწორედ მათ უწოდეს ახალ მსოფლიოს ამერიკა. Wilhelm Kühlmann. Ringmann, Matthias. // Neue Deutsche Biographie (NDB). — Band 21. — B.: Duncker & Humblot, 2003. — S. 635 f. — ISBN 3-428-11202-4. ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 NUKAT — 2002. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q11789729"></a> ↑ 3.0 3.1 MAK <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q105192847"></a> ↑ Swartz A. Open Library — 2007. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q461"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1201876"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q302817"></a>
OTRS

OTRS (ინგლ. Open-source Ticket Request System) — ღია კოდის მქონე პროგრამული უზრუნველყოფა განაცხადის დამუშავებისათვის. დაწერილია Perl-ის ენაზე. აქვს მრავალი მონაცემთა ბაზის მართვის სისტემის მხარდაჭერა, მათ შორის MySQL, PostgreSQL და სხვა. შეუძლია ინტეგრირება LDAP კატალოგთან. ვრცელდება AGPL-ის ლიცენზიით. OTRS ტესტირებულია ისეთ სისტემებზე როგორებიცაა: Linux, Solaris, AIX, FreeBSD, OpenBSD, Mac OS X და Windows. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: OTRS OTRS Open Source — ოფიციალური საზოგადოებრივი საიტი OTRS.com — ოფიციალური კორპორაციული საიტი
იარმუკის ბრძოლა

იარმუკის ბრძოლა — ბიზანტია-არაბეთის ბრძოლა. გაიმართა 636 წლის 20 აგვისტოს სირიაზე კონტროლის მოსაპოვებლად. 635 წელს არაბებმა დამასკო და სამხრეთ სირიის ქალაქების უმრავლესობა აიღეს. ბიზანტიის იმპერატორმა ჰერაკლემ შეკრიბა დაახ. 100 000-იანი არმია სირიის გასათავისუფლებლად. უზარმაზარი არმია ხუთ მხედართმთავარს ჩააბარა. პირველი არმია შედგებოდა აღმოსავლეთი სომხებისაგან, მასში ასევე შედიოდნენ სირიელებიც. არმიას ხელმძღვანელობდა ვაჰანი. მეორე არმია სლავებისა და ბიზანტიის ევროპული პროვინციის მოსახლეობისაგან შედგებოდა და ხელმძღვანელობდა იბნ კანატირი. მესამე არმია ქრისტიანი არაბებისაგან შედგებოდა და მეთაურობდა ჯაბალა ბინ აიჰამა. მეოთხე არმიაში შედიოდნენ ბიზანტიის ტერიტორიაზე მცხოვრები სომხები, მეთაურობდა სომეხი გრიგორი. მეხუთე არმია იყო ბიზანტიელების არმია. არაბებს მეთაურობდა ხალიდ იბნ ალ-ვალიდი, ბიზანტიელებს - თეოდორე ტრითირიუსი. იარმუკის ბრძოლა გაგრძელდა სამი დღე და დასრულდა ბიზანტიელების სრული მარცხით. ბრძოლაში დაიღუპა სამი ბიზანტიელი მხედართმთავარი. ამ მარცხის შედეგად არაბებმა დაიმორჩილეს მთელი პალესტინა, 637 წელს აიღეს იერუსალიმი. Yarmouk in Sword of Allah at GrandeStrategy by A.I. Akram Battle of Yarmuk animated battle map დაარქივებული 2011-07-16 საიტზე Wayback Machine. by Jonathan Webb Battle of Yarmuk, 636 დაარქივებული 2013-04-12 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 Akram 2004, p. 425 ↑ ბრიტანიკა (2007): "More than 50,000 byzantine soldiers died"
ახელოოს ბრძოლა

ახელოოს ბრძოლა — ბიზანტია-ბულგარეთის ბრძოლა. გაიმართა 917 წლის 20 აგვისტოს მდინარე ახელოოსა და თანამედროვე ქალაქ პომორიეს შორის, ბულგარეთში. ახელოოს ბრძოლა შუა საუკუნეების ევროპის ერთ-ერთი უდიდესი ბრძოლაა, რომელშიც მონაწილეობდა 120 000-ზე მეტი მეომარი. სიმეონ I-მა მოიპოვა გადამწყვეტი ბრძოლა და გააძლიერა ბულგარეთის ჰეგემონია სამხრეთ-აღმოსავლეთ ევროპაში. 913 წელს ხელისუფლებაში ზოიას დაბრუნების შემდეგ კონსტანტინოპოლში ანტიბულგარული განწყობილება გაძლიერდა. მმართველ წრეებს სჯეროდათ, რომ ბულგარეთის სახელმწიფო და მისი ამბიციური მმართველი სიმეონი, საფრთხეს უქმნიდა ბიზანტიის იმპერიას. ზოიამ მიიღო ბულგარელების განადგურების გადაწყვეტილება. 917 წელს ბიზანტიის იმპერიამ ზავი დადო არაბთა სახალიფოსთან, რათა საკუთარი ძალების მობილიზაცია მოეხდინა ბულგარელების წინააღმდეგ. ბიზანტიის დიპლომატია ცდილობდა სიმეონის წინააღმდეგ დიდი კოალიციის შექმნას და მოლაპარაკებებს მართავდა სერბებთან, მადიარებთან და პაჭანიკებთან. სიმეონმა სერბები დაიმორჩილა, ხოლო მადიარები და პაჭანიკები თავის მხარეზე გადაიყვანა. ბიზანტიის არმიას მეთაურობდა ლეონ ფოკა, ხოლო ფლოტს რომანოზ I ლაკაპენოსი, ხოლო ბულგარეთის არმიას პირადად სიმეონ I. დაპირისპირებული არმიები მდინარე ახელოოსა და ქალაქ ახელოოს (ამჟამად პომორიე) შორის შეხვდენენ. მძიმე ბრძოლების შედეგად თითქმის ყველა ბიზანტიელი მხედართმთავარი დაიღუპა, ხოლო არმია სრულიად განადგურდა. Атанас Пейчев и колектив, 1300 години на стража, Военно издателство, София 1984. Йордан Андреев, Милчо Лалков, Българските ханове и царе, Велико Търново, 1996. Haldon, John (1999). Warfare, State and Society in the Byzantine World, 565–1204. Routledge. ISBN 978-1-85728-495-9.  Haldon, John (2008). The Byzantine Wars. The History Press.  Stephenson, Paul (2004). Byzantium’s Balkan Frontier: A Political Study of the Northern Balkans, 900–1204. Cambridge University Press. ISBN 0-511-03402-4.  Bakalov, Georgi (2003). Том 5 от История на българите: Военна история на българите от древността до наши дни. TRUD Publishers. ISBN 978-954-621-235-1.
ბახჩისარაის ხელშეკრულება

ბახჩისარაის ხელშეკრულება — სამშვიდობო ხელშეკრულება რუსეთის იმპერიასა და ოსმალეთის იმპერიას, ყირიმის სახანოს შორის. ხელი მოაწერეს 1681 წლის 13 (23) იანვარს, ყირიმის ნახევარკუნძულზე, ქალაქ ბახჩისარაიში. ხელშეკრულებამ დაასრულა 1676-1681 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომი. 1678 წელს კონსტანტინოპოში გაგზავნეს თავადი ვასილი დაუდოვი მეგობრული ურთიერთობის აღდგენის წინადადებით. სამშვიდობო წინადადებას მხარს უჭერდა ასევე ჰეტმანი ივან სამოილოვიჩი. 1679 წლის შემოდგომაზე დაუდოვი დაბრუნდა დიდი ვეზირის სიგელით, რომელშიც იგი ითხოვდა მოსალაპარაკებლად გამოეგზავნათ სპეციალური ელჩი და ურჩევდა ასევე ელჩი გაეგზავნათ ყირიმის სახანოში. 1679 წელს ყირიმის ხან მურად გირეისთან მოსკოვიდან გაიგზავნა ელჩები. თუმცა ამ ელჩობას შედეგი არ მოჰყოლია, რადგან ერთ-ერთმა ელჩმა თვითნებურად მიატოვა ყირიმი და დაბრუნდა მოსკოვში. 1680 წელს ყირიმში გაიგზავნა რუსეთის ელჩობა ტიაპკინის ხელმძღვანელობით. ახალი ხელშეკრულება ოსმალეთის სულთანს უნდა დაემტკიცებინა, ამ მიზნით 1681 წელს კონსტანტინოპოლში გაიგზავნა ელჩი ვოზნიცინი. ოსმალეთი არ ეთანხმებოდა ხელშეკრულების ერთ პუნქტს, რომლის მიხედვითაც ზაპოროჟიე მიიჩნეოდა რუსეთის მეფის კუთვნილებად. ვოზნიცინს არ სურდა ხელშეკრულების გაფორმება ამ პუნქტის გარეშე, საბოლოოდ კონსტანტინოპოლის პატრიარქის რჩევით დაეთანხმა მოთხოვნას. მოსკოვი კმაყოფილი იყო აღნიშნული ხელშეკრულების დადებით. ხელშეკრულება დაიდო 20 წლის ვადით და ითვალისწინებდა: რუსეთ-ოსმალეთის საზღვარი გადიოდა მდინარე დნეპრზე, ოსმალეთი და ყირიმის სახანო პირობას დებდნენ, რომ არ დაეხმარებოდნენ რუსეთის მტრებს. რუსეთმა შეიერთა მარცხენა ნაპირის უკრაინა, ზაპოროჟიეს რეგიონი და კიევი რამდენიმე ქალაქთან ერთად. 20 წლის განმავლობაში ტერიტორია მდინარე დნეპრსა და ბუგს შორის იქნებოდა ნეიტრალური და აუთვისებელი, არც ერთ მხარეს არ ჰქონდა რაიმე მშენებლობის უფლება. კაზაკებმა მიიღეს თევზაობის, მარილის მოპოვებისა და თავისუფალი ცურვის უფლება დნეპრზე და მის შენაკადებზე შავ ზღვამდე. ყირიმელებსა და ნოღაელებს მიეცათ დნეპრის ორივე მხარეს მომთაბარეობისა და ვაჭრობის უფლება. ბახჩისარაის ხელშეკრულებამ უკრაინის ტერიტორია კიდევ ერთხელ გადაანაწილა ორ იმპერიას შორის და გააძლიერა რუსეთის პოზიციები სამხრეთში. სამშვიდობო ხელშეკრულებების სია ოსმალეთის იმპერიის ხელშეკრულებების სია Зотов Н.М. Статейный список 1680-81 годов стольника Тяпкина и дьяка Зотова Treaty of Bakhchisarai - Article in the Encyclopedia of Ukraine (ინგლისური)
სისტოვის ხელშეკრულება

სისტოვის ხელშეკრულება — სამშვიდობო ხელშეკრულება ავსტრიასა და ოსმალეთის იმპერიას შორის. ხელი მოაწერეს 1791 წლის 4 აგვისტოს, თანამედროვე ბულგარეთის ქალაქ სისტოვში. ხელშეკრულებამ დაასრულა 1787-1791 წლების ავსტრია-ოსმალეთის ომი და საერთო ჯამში ავსტრია-ოსმალეთის ომები. ავსტრიის მხრიდან ხელი მოაწერეს ბარონმა რადკეალმა და გრაფმა ესტერგაზიმ, ხოლო ოსმალეთის მხრიდან აბდულა ბირიმ, ისმეთ იბრაჰიმმა და მეჰმედ დურიმ. 1790 წლის 19 სექტემბერს ჟურჟევეში დაიდო დროებითი ხელშეკრულება, რასაც მალევე მოჰყვა სისტოვის ხელშეკრულებაც. ხელშეკრულებამ მიუხედავად ავსტრიისა და მისი მოკავშირე რუსეთის წარმატებისა აღადგინა ომამდე არსებული სტატუს-კვო. ავსტრიამ ოსმალეთს დაუბრუნა ყველა დაპყრობილი ტერიტორია ხოტინის ციხესიმაგრის შემოგარენის გარდა და პირობა დადო, რომ დააბრუნებდა რუსეთ-ოსმალეთის დაზავებისთანავე. სამშვიდობო ხელშეკრულებების სია ოსმალეთის იმპერიის ხელშეკრულებების სია Acton, John, The Cambridge Modern History. Macmillan & Company. 1904
აკერმანის კონვენცია

აკერმანის კონვენცია — სამშვიდობო ხელშეკრულება რუსეთის იმპერიასა და ოსმალეთის იმპერიას შორის. ხელი მოაწერეს 1826 წლის 7 ოქტომბერს, თანამედროვე უკრაინის ქალაქ აკერმანში. რუსეთის მხრიდან ხელი მოაწერეს ნოვოროსიის გენერალ-გუბერნატორმა და ბესარაბიის მეფისნაცვალმა მიხეილ ვორონცოვმა და რუსეთის ელჩმა ოსმალეთში ალექსანდრე რიბოპიერმა, ხოლო ოსმალეთის მხრიდან მეჰმედ ჰადი-ეფენდიმ და იბრაჰიმ-ეფენდიმ. აკერმანის კონვენციამ დაადასტურა ბუქარესტის საზავო ხელშეკრულების პირობები. ოსმალეთმა აღიარა საზღვარი დუნაიზე, ასევე რუსეთს დაუბრუნდა სოხუმი, რედუტ-კალე და ანაკლია. ოსმალეთმა რუსეთის მოქალაქეებს თავისუფალი ვაჭრობის უფლება მისცა მთელს იმპერიაში, ხოლო რუსულ სავაჭრო გემებს ოსმალეთის ტერიტორიულ წყლებში და დუნაიზე თავისუფალი ნაოსნობის უფლება. გარანტირებული იყო დუნაის სამთავროების და სერბეთის ავტონომია. მოლდოვისა და ვლახეთის მთავრები უნდა აერჩიათ ადგილობროვი მოსახლეობიდან რუსეთთან შეთანხმებით. აკერმანის კონვენცია რუსეთის დიპლომატიის უდიდესი წარმატება იყო. ოსმალეთში ამას დროებით დათმობად აღიქვამდნენ, რისი მიზეზიც 1826 წლის იანიჩრების აჯანყება იყო. 1827 წლის 20 დეკემბერს სულთანმა მაჰმუდ II-მ აკერმანის კონვენცია გააუქმა, რაც 1828-1829 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომის დაწყების ერთ-ერთი საბაბად იქცა. ომის დასრულების შემდეგ აკერმანის კონვენციის მუხლები განავრცო ადრიანოპოლის სამშვიდობო ხელშეკრულებამ. სამშვიდობო ხელშეკრულებების სია ოსმალეთის იმპერიის ხელშეკრულებების სია Jelavich, Charles The Establishment of the Balkan National States, 1804-1920, University of Washington Press, 1986. ISBN 0-295-96413-8. XIX საუკუნის აფხაზეთის ისტორიის ქრონიკები
აჰმედ-ფაშას ხელშეკრულება

აჰმედ-ფაშას ხელშეკრულება — სამშვიდობო ხელშეკრულება ოსმალეთის იმპერიასა და სეფიანთა იმპერიას შორის. ხელი მოაწერეს 1732 წლის 10 იანვარს. XVII საუკუნეში ოსმალეთსა და ირანს შორის ორი, სერავისა და ზუჰაბის ხელშეკრულებები დაიდო. ირანში ჰოტაკის დინასტიის ხანმოკლე მმართველობის პერიოდში, ირანის საზღვრის გასწვრივ საკმაოდ ქაოსი და არეულობა იყო, განსაკუთრებით კავკასიაში. ამასობაში, პეტრე დიდმა დაიპყრო ჩრდილოეთ კავკასია და აზერბაიჯანი. ოსმალეთის იმპერიას ეშინოდა რუსეთის გავლენის გაძლიერებისა კავკასიაში და ბალანსის აღდგენის მიზნით გადაწყვიტა თბილისის ხელში ჩაგდება. ამ ოპერაციას ხანგრძლივი ირან-ოსმალეთის ომი მოჰყვა. 1723-1730 წლებში ოსმალებმა აღადგინეს კონტროლი ამიერკავკასიაზე, დაიპყრეს ერევანი და განჯა, გაემართნენ თბილისისაკენ. სამხრეთის ფრონტზე ოსმალებმა დაიპყრეს თავრიზი, ურმია, ქირმანშაჰი და ჰამადანი. ხანგრძლივმა ომმა დაღალა ორივე მხარე და შეთანხმდნენ ომის დასრულებაზე. აჰმედ-ფაშამ (ოსმალეთი) და მეჰმედ რიზა კულუმ (ირანი) ხელი მოაწერეს ხელშეკრულებას. ხელშეკრულების თანახმად: ოსმალებმა კავკასიაში არსებული მიღწევები შეინარჩუნეს. ოსმალებმა ირანს დაუბრუნა სამხრეთის ფრონტზე დაპყრობილი ტერიტორიები. მდინარე არაქსი გახდა ახალი სასაზღვრო ხაზი ამიერკავკასიაში. სამშვიდობო ხელშეკრულებების სია ოსმალეთის იმპერიის ხელშეკრულებების სია Prof.Yaşar Yücel-Prof Ali Sevim:Türkiye tarihi vol.III, AKDTYKTTK Yayınları, 1991
ფრიდრიხ VII (ბადენ-დურლახის მარკგრაფი)

ფრიდრიხ VII მაგნუს ფონ ცერინგენი (გერმ. Friedrich VII Magnus von Zahringen; დ. 1647 წლის 23 სექტემბერი, იკერმუნდი, მეკლენბურგი — გ. 1709 წლის 25 ივნისი, კარლსბურგი, დურლახი) — ბადენ-დურლახის მარკგრაფი. ფრიდრიხი იყო ფრიდრიხ VI-ისა და მისი მეუღლის, კრისტინა მაგდალენას მეორე შვილი. 1670 წლის 15 მაისს, 23 წლის ასაკში, ის დაქორწინდა ავგუსტა მარია ფონ ჰოლშტაინ-ჰოტორპზე. ფრიდრიხის გარდაცვალების შემდეგ, 1709 წელს, სამარკგრაფო მემკვიდრეობით მიიღო მისმა მეორე შვილმა, კარლ III ვილჰელმმა. ფრიდრიხ მაგნუსი (13 იანვარი, 1672 — 24 თებერვალი 1672); ფრედერიკა ავგუსტა (21 ივნისი 1673 — 24 ივლისი 1674); კრისტინა სოფია (17 დეკემბერი 1674 — 22 იანვარი 1676); კლაუდია მაგდალენა ელიზაბეტა (15 ნოემბერი 1675 — 18 აპრილი 1676); კატარინა (10 ოქტომბერი 1677 — 11 აგვისტო 1746), დაქორწინდა გრაფ იოჰან ფრიდრიხ ფონ ლაინინგენ-ჰარტენბურგზე; კარლ III ვილჰელმი (17 იანვარი 1679 — 12 მაისი 1738), ბადენ-დურლახის მარკგრაფი; დაქორწინდა მაგდალენა ვილჰელმინა ფონ ვიურტემბერგზე; იოჰანა ელიზაბეტა (3 ოქტომბერი 1680 — 2 ივლისი 1757), დაქორწინდა ჰერცოგ ებერჰარდ ლუდვიგ ფონ ვიურტემბერგზე; ალბერტინა ფრიდერიკა (3 ივლისი 1682 — 22 დეკემბერი 1755), დაქორწინდა ქრისტიან ავგუსტ ფონ ჰოლშტაინ-ჰოტორპზე; კრისტოფი (9 ოქტომბერი 1684 — 2 მაისი 1723), დაქორწინდა მარია კრისტინა ფონ ლაინინგენ-დაგსბურგ-ფალკენბერგ-ჰაიდენჰაიმზე; შარლოტ სოფია (1 მარტი 1686 — 5 ოქტომბერი 1689) მარია ანა (9 ივლისი 1688 — 8 მარტი 1689) Johann Christian Sachs Einleitung in die Geschichte der Marggravschaft und des marggrävlichen altfürstlichen Hauses Baden. — Karlsruhe 1773. — Bd. 5. — S. 1—66. Matthäus Merian (Herausgeber): Möglichst kürtzeste/ jedoch gründliche Genealogische Herführung/ Von uralter Her- und Ankunfft Beyder Hoch-Fürstlichen Häuser Baden und Holstein, Frankfurt a.M. 1672
ეგვიპტის მეხუთე დინასტია

ეგვიპტის მეხუთე დინასტია (ასევე დინასტია V) — ძველი ეგვიპტის სამეფო დინასტია, რომელიც ხშირად III, IV და VI დინასტიებთან ერთად მოიხსენიება, როგორც ეგვიპტის ძველი სამეფოს დინასტია. მეხუთე დინასტია მეფობდა ძვ.წ. 2494 წლიდან ძვ.წ. 2345 წლამდე. მეხუთე დინასტიის ყველა ცნობილი ფარაონი წარმოდგენილია ცხრილში. ამ დინასტიის ფარაონები დაახლოებით 150 წლის მანძილზე მეფობდნენ. ეგვიპტის მე-5 დინასტია დაარქივებული 2014-08-22 საიტზე Wayback Machine. ეგვიპტის მეხუთე დინასტია მე-5 დინასტია (ძვ.წ. 2465-2323) ძველი სამეფო. მეხუთე დინასტია მეხუთე დინასტია (ძვ.წ. 2465–2325) ანტიკური ეგვიპტე: მეხუთე დინასტია ეგვიპტე-ისტორია:ფარაონების მეხუთე დინასტია
ბალტა-ლიმანის ხელშეკრულებები

ბალტა-ლიმანის ხელშეკრულებები — ორი სამშვიდობო ხელშეკრულება, რომელთაგან ერთ-ერთი გაფორმდა ოსმალეთის იმპერიასა და გაერთიანებულ სამეფოს, ხოლო მეორე ოსმალეთის იმპერიასა და რუსეთის იმპერიას შორის, პირველს ხელი მოაწერეს 1838 წელს, ხოლო მეორეს 1849 წლის 1 მაისს ბალტა-ლიმანში, კონსტანტინოპოლის მახლობლად. ბალტა-ლიმანის პირველი ხელშეკრულება დაიდო გაერთიანებულ სამეფოსა და ოსმალეთის იმპერიას შორის. იგი კომერციული ხასიათის იყო და არეგულირებდა საერთაშორისო ვაჭრობის საკითხებს. ხელშეკრულების თანახმად გაუქმდა ყოველგვარი მონოპოლიები. ბალტა-ლიმანის კონვენციას ხელი მოაწერეს 1849 წელს. ამ ხელშეკრულებამ დუნაის სამთავროებში მართვის საკითხი განსაზღვრა. მის თანახმად მოლდოვისა და ვლახეთის მთავარს ნიშნავდა სულთანი რუსეთთან შეთანხმებით 7 წლის ვადით. ბალტა-ლიმანის ხელშეკრულების მოქმედება შეწყდა 1853 წელს ყირიმის ომის დაწყებით. სამშვიდობო ხელშეკრულებების სია ოსმალეთის იმპერიის ხელშეკრულებების სია История Отечества с древнейших времён до наших дней. — М., 1999. Garvin, J. L., Franklin Henry Hooper, and Warren E. Cox. "Egypt: Modern History. Rule of Mehmed Ali." The Encyclopædia Britannica. 1910. Print. Geyikdağı, V. Necla. Foreign Investment in the Ottoman Empire: International Trade and Relations 1854-1914. London: Tauris Academic Studies, 2011. 18-28. Print. Hanioğlu, M. Şükrü. A Brief History of the Late Ottoman Empire. Princeton: Princeton UP, 2008. 60-71. Print. Hartesveldt, Fred Van. "Henry Buwler and the Convention of Balta Liman." Diss. Fort Valley State College, 1980. Columbus State University Archives. Web. 11 Dec. 2013.
ლონდონის კონვენცია სრუტეების შესახებ

ლონდონის კონვენცია სრუტეების შესახებ — კონვენცია, რომელსაც რუსეთმა, საფრანგეთმა დიდმა ბრიტანეთმა, ავსტრიამ და პრუსიამ ხელი მოაწერეს 1841 წლის 13 ივლისს ლონდონში. კონვენციის თანახმად აღდგა „ძველი წესები“, რომლის მიხედვითაც ოსმალეთის სრუტეები მშვიდობიან დროს დახურული იყო ყველა სამხედრო გემისათვის. სულტანს შეუნარჩუნდა უფლება გასცეს ბრძანება ხომალდის გატარების შესახებ. ომის პერიოდში სრუტეების სტატუსზე კონვენცია არაფერს არ ამბობდა. კონვენციის თანახმად რუსეთმა სრუტეებზე დაკარგა პრივილეგია, რომელიც უნკიარ-ისკელესის ხელშეკრულებით მიიღო 1833 წელს, რომლის მიხედვითაც რუსეთის თხოვნით ოსმალეთი ვალდებული იყო დაეხურა ბოსფორისა და დარდანელის სრუტეები. სრუტეების თანამედროვე სტატუსი 1936 წელს მიღებული მონტრეს კონვენციით რეგულირდება. სამშვიდობო ხელშეკრულებების სია ოსმალეთის იმპერიის ხელშეკრულებების სია მონტრეს კონვენცია სრუტეების სტატუსის შესახებ Дебидур А. Дипломатическая история Европы Т. 1. Ростов-на-Дону: Феникс, 1995. ISBN 5-85880-088-2 Стр. 362-366 Ункиар Искелесский договор России с Турцией и противоречия великих держав в восточном вопросе // Потемкин В. П. (ред.) История дипломатии
თოფხანის შეთანხმება

თოფხანის შეთანხმება — სამშვიდობო ხელშეკრულება ოსმალეთის იმპერიასა და ბულგარეთის სამთავროს შორის. ხელი მოაწერეს 1886 წლის 5 აპრილს. ხელშეკრულების თანახმად ბულგარეთის გაერთიანება საერთაშორისო დონეზე იურიდიულად აღიარეს. ელჩები ერთმანეთს შეხვდნენ კონსტანტინოპოლის ერთ-ერთ უბანში, რომელსაც თოფხანა ეწოდებოდა (ამჟამად ბეიოღლუს რაიონის შემადგენლობაშია). ხელშეკრულებას ხელი მოაწერეს დიდმა ვეზირმა ქამილ-ფაშამ და ბულგარეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა ილია ცანოვმა, ასევე დიდი სახელმწიფოების ელჩებმა. ხელშეკრულების ძალით ბულგარეთის პრინცი ალექსანდრ ბატენბერგი აღიარეს აღმოსავლეთ რუმელიის გენერალ-გუბერნატორად. ასე მოხდა ბულგარეთის გაერთიანება. კომპესაციის სახით ოსმალეთმა მიიღო კირჯალის მიმდებარე ტერიტორია და ტამრაშის რესპუბლიკა, სულ 1640 კმ². ამ ხელშეკრულებით ერთიანი ბულგარეთის ფართობი გახდა 94345 კმ². სამშვიდობო ხელშეკრულებების სია ოსმალეთის იმპერიის ხელშეკრულებების სია Симеон Радев. Строителите на съвременна България. Том 1, Книга 6, IV. Турско-българско съглашение за Румелия
გეოგრაფიული მდებარეობა

გეოგრაფიული მდებარეობა — დედამიწის ზედაპირზე რაიმე პუნქტის ან ტერიტორიის მდებარეობა სხვა ობიექტის მიმართ. მათემატიკური გეოგრაფიის თვალსაზრისით ამა თუ იმ პუნქტის ან ტერიტორიის გეოგრაფიული მდებარეობა განისაზღვრება გეოგრაფიული კოორდინატებით; ფიზიკურ-გეოგრაფიული თვალსაზრისით — მდებარეობით კონტინენტების, ოკეანეების, მთების, მდინარეების, ტბებისა და სხვა ფიზიკურ-გეოგრაფიული ობიექტების მიმართ; ეკონომიკური და პოლიტიკური გეოგრაფია გეოგრაფიულ მდებარეობაში გულისხმობს დასახლებული პუნქტის, რაიონის, ქვეყნის თუ სხვა ობიექტის მდებარეობას ეკონომიკურ-გეოგრაფიული (გზების, ბაზრების, სამეურნეო ცენტრების და სხვა) და ფიზიკურ-გეოგრაფიული ობიექტების მიმართ. გეოგრაფიული მდებარეობა ქვეყნის, რაიონის, ქალაქის და სხვა განვითარების ერთ-ერთი პირობაა. გეოგრაფიული მდებარეობის პრაქტიკული მნიშვნელობა იცვლება სხვადასხვა სოციალურ-ეკონომიკურ ფორმაციებში. გეოგრაფიული ტაქსონების კონკრეტული შესწავლისას განასხვავებენ მიკრომდებარეობას (ლოკალური გარემოცვა სხვა გეოგრაფიულ ობიექტებთან უშუალო კონტაქტის არეალში), მეზომდებარეობას (მდებარეობა რეგიონში, ქვეყანასა და სხვა), მაკრომდებარეობას (თანაფარდობა გეოგრაფიულ გარსთან ან მთლიანად დედამიწის ზედაპირის მსხვილ მონაკვეთებთან). განსაკუთრებით გამოიყოფა აგრეთვე ფიზიკურ-გეოგრაფიული მდებარეობა, ეკონომიკურ-გეოგრაფიული მდებარეობა, სატრანსპორტო-გეოგრაფიული მდებარეობა და სხვა. „გეოგრაფიული მდებარეობის“ გაგება ცნობილია XVIII საუკუნის ბოლოდან, როდესაც დომინირებდა გეოგრაფიული დეტერმინიზმის პარადიგმა. ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 72. ↑ გეოგრაფიული მდებარეობა — გეოგრაფიული ენციკლოპედია