laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტი

ლომონოსოვის სახელობის მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტი (რუს. Московский государственный университет имени М. В. Ломоносова, აკრონიმი МГУ, MSU, MGU) — უდიდესი და უძველესი უნივერსიტეტია რუსეთში, დაფუძნდა 1755 წელს. უნივერსიტეტს 4.000-მდე მასწავლებელი, 31.000 სტუდენტი და 7.000 მუშა დოცენტი ჰყავს. უნივერსიტეტი დაარსდა ვახუშტი ბაგრატიონის, ივან შუვალოვისა და მიხეილ ლომონოსოვის ძალისხმევით რუსეთის იმპერატრიცა ელიზავეტას 1755 წლის 25 იანვრის ბრძანებულების საფუძველზე. პირველი ლექცია ამავე წლის 26 აპრილს წაიკითხეს. თუმცა სტუდენტის დღედ რუსეთში დღემდე 25 იანვარი აღინიშნება. უნივერსიტეტს თავდაპირველად გამოეყო მთავარი სამედიცინო მაღაზიის შენობა წითელ მოედანზე, მოგვიანებით კი ეკატერინე დიდის ბრძანებით იგი გადატანილ იქნა მის ამჟამინდელ ნეოკლასიკურ შენობაში მახოვაიას ქუჩის მოპირდაპირე მხარეს. მე-18 საუკუნეში უნივერსიტეტს სამი ფაკულტეტი ჰქონდა — ფილოსოფიის, სამედიცინო და იურისპრუდენციის. 1779 წელს მიხაილ ხერასკოვმა დააფუძნა დიდგვაროვანთა პანსიონი (Благородный пансион), რომელიც 1830 წელს გიმნაზიად გადაკეთდა. უნივერსიტეტის სტამბა, რომელსაც 1780-იან წლებში ნიკოლაი ნოვიკოვი ხელმძღვანელობდა, უშვებდა ყველაზე პოპულარულ გაზეთს იმპერიულ რუსეთში — მოსკოვსკიე ვედომოსტი. 1905 წელს უნივერსიტეტში ჩამოყალიბდა სოციალ-დემოკრატიული ორგანიზაცია, რომლის მოწოდება იყო მეფის ჩამოგდება და რუსეთის რესპუბლიკად გადაქცევა. ცარისტული მთავრობა უნივერსიტეტს დახურვით დაემუქრა. 1911 წელს უნივერსიტეტის კამპუსზე კავალერიის შემოყვანისა და პროფესორთა შეურაცხყოფის პროტესტის ნიშნად, 130 მეცნიერი და პროფესორი კოლექტიურად გადადგა, მათ შორის იყვნენ ნიკოლაი ზელინსკი, პიოტრ ლებედევი და სერგეი ჩაპლიგინი. ამას უნივერსიტეტის მასიური წმენდა მოჰყვა, რის შედეგად ათასობით სტუდენტი გაირიცხა. 1917 წლის ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ უნივერსიტეტში ღარიბი ფენებისა და გლეხების ბავშვებიც დაუშვეს. 1919 წელს სწავლის საფასური გაუქმდა და მუშათა კლასის ბავშვებისთვის მოსამზადებელი კლასები შეიქმნა, რათა მათ ჩასარიცხი გამოცდებისთვის მომზადება შესძლებოდათ. 1940 წელს უნივერსიტეტს მისი ფუძემდებლის მიხაილ ლომონოსოვის სახელი დაერქვა. 1953 წლიდან მთავარი განყოფილებები მდებარეობს ვორობიოვკაზე (ყოფილი „ლენინსკიე გორი“). შენობის პროექტი ეკუთვნის არქიტექტორ ლევ რუდნევს. ომისშემდგომ პერიოდში სტალინის ბრძანებით ქალაქში აშენდა შვიდი უზარმაზარი ნეოკლასიკური ცათამბჯენი. მგუ-ს მთავარი შენობა მათგან უდიდესი იყო. ის ასევე უმაღლესი შენობა იყო იმ პერიოდში მთელს ევროპაში. შენობის მთავარი კოშკი 240 მ, 36 სართულიანი იყო და ჰქონდა ოთხი ფრთა სტუდენტური და მასწავლებელთა საცხოვრებლებით. შენობის კორიდორთა სიგრძე 33 კმ-ია, ხოლო ოთახთა საერთო რაოდენობა - 5000. ვარსკვლავი კოშკის თავზე 12 ტონას იწონის და იმხელაა, რომ ის მცირე ოთახსა და სათვალთვალო დეკს დაიტევდა. შენობის ფასადის მთავარი ორნამენტებია უზარმაზარი საათები, ბარომეტრები, თერმომეტრები, მონუმენტური ძეგლები და საბჭოთა სიმბოლიკა. შენობის წინ ტერასაზე შესაბამისი პროპორციების მომავლისკენ ომპტიმისტურად და თავდაჯერებით მომზირალი ქალ-ვაჟი სტუდენტების მონუმენტი დგას. შვიდი დობილი (მოსკოვი) განათლება რუსეთში რუსეთის უნივერსიტეტების სია ოფიციალური საიტი ვებკამი დაარქივებული 2006-04-29 საიტზე Wayback Machine. მთავარ კოშკზე მგუ-ს კამპუსი Google-ის რუკაზე ↑ Directory of Open Access Journals — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1227538"></a>
კასტინი (ბიზანტიის ეპისკოპოსი)

კასტინი (ბერძ. Καστῖνος) – წმინდანი, ბიზანტიის ეპისკოპოსი მესამე საუკუნის 30-იან წლებში. იგი ეპისკოპოსი იყო 7 წლის მანძილზე 230-237 წწ. კასტინი წარმოშობით რომიდან იყო, ეკავა სენატორის თანამდებობა და არ ყოფილა ქრისტიანი. მომავალი არქიეპისკოპოსი ქრისტიანობაზე მოაქცია არგიროპოლის ეპისკოპოსმა კირილემ, რის შემდეგაც მან თავისი ცხოვრება მთლიანად ეკლესიას მიუძღვნა. შეასრულა რა წმინდა ეფემიას სურვილი, ბიზანტიუმში ააგო პირველი ეკლესია. ბერძენი ეკლესიის ისტორიკოსი ნიკიფორე კალისტოსი მას კონსტანტინს უწოდებს. მისი მემკვიდრე გახდა ევგენი I. მოხსენიების დღეა ახალი სტილით 7 თებერვალი.
კალისტე I (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)

კალისტე I (ბერძ. Κάλλιστος Α´; დ. ? — გ. 1363) — კონსტანტინოპოლის პატრიარქი 1350-1354, 1355-1363 წწ. წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 20 ივნისი, ახალი სტილით - 3 ივლისი. წმინდა კალისტე იმპერატორების იოანე კანტაკუზენის (1341-1355) და იოანე პალეოლოგის (1341-1376) მეფობაში მეთაურობდა კონსტანტინოპოლის ეკლესიას. წმინდა მამამ მოღვაწეობა ათონის მთაზე დაიწყო. საპატრიარქო ტახტზე იგი 1350 წელს აღასაყდრეს, მაგრამ რამდენიმე წელიწადში დაუტევა მღვდელმთავრის მძიმე ჯვარი და მდუმარების ღვაწლისთვის მის მიერვე დაარსებულ წმინდა მამანტის მონასტერს მიაშურა ტენოდოსში. შემდეგ ნეტარი კალისტე კვლავ დაუბრუნდა კათედრას. წმინდანი დაახლოებით, 1363 წელს გარდაიცვალა სერბეთში, სადაც იოანე პალეოლოგმა ელჩად გაგზავნა. მღვდელმთავარი კალისტე ცნობილია თავისი სასულიერო თხზულებებით. წმიდანთა ცხოვრება, ტომი II, თბილისი, 2001 წ.
რუსეთის ისტორიული მუზეუმი

რუსეთის სახელმწიფო ისტორიული მუზეუმი (რუს. Государственный Исторический музей) — ისტორიული მუზეუმი რუსეთის ფედერაციაში. მდებარეობს მოსკოვში, წითელ მოედანზე. მუზეუმში გამოფენილ ექსპონატთა ფართო სპექტრი მოიცავს დღევანდელი რუსეთის ტერიტორიაზე მცხოვრები პრეისტორიული ტომების საყოფაცხოვრებო იარაღებსა და რომანოვთა დინასტიის მიერ შეძენილ ფასდაუდებელ ხელოვნების ნიმუშებსა და განძეულობას. ექსპონატთა საერთო რაოდენობა რამდენიმე მილიონს აჭარბებს. ადგილზე, რომელიც ამჟამად მუზეუმს უჭირავს, ადრე მდებარეობდა ე.წ. "მთავარი სამედიცინო მაღაზია", რომელიც პეტრე დიდის ბრძანებით აიგო მოსკოვის ბაროკოს სტილში. რამდენიმე ოთახი ამ შენობაში ეთმობოდა ანტიკვარიატის სამეფო კოლექციებს. სხვა ოთახებში განლაგებული იყო პირველი რუსეთის უნივერსიტეტი, რომელიც მიხეილ ლომონოსოვმა დააფუძნა 1755 წელს. თანამედროვე შენობის პროექტი ეკუთვნის ვლადიმირ ოსიფპოვიჩ შერვუდს (1833-97), აგებულია 1875-81 წლებში, ოფიციალურად გახსნა მეფე ალექსანდრე III-მ 1894 წელს. 1986 და 1997 წლებში ჩაუტარდა მნიშვნელოვანი რესტავრაცია. ისტორიული მუზეუმის ნაწილი განთავსებულია მეზობლად მდგომი მოსკოვის მერიის შენობაში. მუზეუმის მნიშვნელოვან ექსპონატთა შორისაა ვოლგის სანაპიროსთან გათხრებით ნაპოვნი კარაველა, სკვითების ოქროს სამკაულები, ნოვგოროდის ხის ტაბლეტები, მე-6 საუკუნით დათარიღებული მანუსკრიპტები და სხვ. ბიბლიოთეკაში დაცულია უძვირფასესი ხელნაწერები - ხლუდოვის ფსალმუნი (860), სვიატოსლავის წერილები (1073), მსტისლავის სახარება (1117), იურიევის სახარება (1119) და ჰალიკის სახარება (1144). მუზეუმის მონეტების კოლექცია 1,7 მილიონ მონეტას ითვლის და ის უდიდესია რუსეთში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: რუსეთის ისტორიული მუზეუმი მუზეუმის საიტი Google-ის რუკების სატელიტური ფოტო
ბოშის უბანი

ბოშის უბანი, ისტორიული ძველი თბილისის დასახლება, სავარაუდოდ გარეთუბანში, ახლანდელი ბარათაშვილის ქუჩაზე მდებარე დიდი საცხოვრებელი სახლის ადგილზე. მოიხსენიება XVIII-XIX ს.ს. საბუთებში. ამასთან, ზოგჯერ, მითითებულია ამ უბანში განლაგებული სახლების მეპატრონეებიც (მაგ., „ბოშის შვილი სოსია“, „ბოშა მურადაანთ სახლი“). კვირკველია, თ., ძველთბილისური დასახელებანი, თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1985. — გვ. 23.
გრიშუას ბაღი

გრიშუას ბაღი, ცინცაძეების ცირკი, ჭიდაობის გასამართი ერთ-ერთი პოპულარული ადგილი ძველ თბილისში, დიდუბეში, ეკლესიასთან ახლოს. კვირკველია, თ., ძველთბილისური დასახელებანი, თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1985. — გვ. 29.
დეზერტირების ბაზარი

დეზერტირების ბაზარი, დეზერტირის ბაზარი, დიდუბის სასოფლო-სამეურნეო ბაზრის თბილისელთა შორის გავრცელებული სახელწოდება. ახლანდელ ბაზარს (წინამძღვრიშვილის ქ. №186) უჭირავს დაახლ. 2,000 მ² ფართობი და გათვლილია 500 სავაჭრო ადგილზე. კვირკველია, თ., ძველთბილისური დასახელებანი, თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1985. — გვ. 30.
სან-ფრანცისკოს თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი

სან-ფრანცისკოს თამანედროვე ხელოვნების მუზეუმი (San Francisco Museum of Modern Art - SFMOMA) — ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი და ლენდმარკია სან-ფრანცისკოში, კალიფორნია. მუზეუმი გახსნა 1935 წელს დამფუძნებელი დირექტორის გრეის მაკკენ მორლის ხელმძღვანელობით როგორც „სან-ფრანცისკოს ხელოვნების მუზეუმი“ და ის პირველი მუზეუმი იყო დასავლეთ სანაპიროზე, რომელიც მხოლოდ XX საუკუნის ხელოვნებას მიეძღვნა. არსებობის პირველი სამოცი წლის განმავლობაში მუზეუმს „სივიკ ცენტრის“ ომის ვეტერანთა მემორიალის შენობის ზედა სართულები ეკავა. დირექტორი ჰენრი ჰოპკინზის (1974-1986) პერიოდში მუზეუმს ტიტულში დაერთო „თანამედროვე“ 1975 წელს და საერთაშორისო რეპუტაცია მოიპოვა. 1995 წელს გაწეულ მნიშვნელოვანი ტრანსფორმაციისა და ექსპანსიის შედეგად მუზეუმი მის ამჟამინდელ ადგილზე გადავიდა სომა-ს უბანში იერბა ბუენას ბაღებთან მარიო ბოტას პროექტის შესანიშნავ შენობაში. ამავე პერიოდში ნიუ-იორკის მომა-ს მიბაძვით მუზეუმმა „სფმომა“ დაირქვა. მის კოლექციებში ინახება ჯექსონ პოლოკის, რიჩარდ დიბენკორნის, პაულ კლეეს, მარსელ დიუშანის და ანსელ ადამსის მნიშვნელოვანი ნამუშევრები სხვა მრავალთა შორის. 49 მილის პანორამული მარშრუტი სფმომა-ს ოფიციალური საიტი.
ნიფონტი II (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)

ნიფონტი II — კონსტანტინოპოლის პატრიარქი 1486–1488, 1497–1498 და 1502 წწ. მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 11 აგვისტო, ახალი სტილით - 24 აგვისტო. წმინდა ნიფონტი, კონსტანტინოპოლელი პატრიარქი წარმოშობით საბერძნეთიდან იყო. იგი ეპიდავრიონში აღიკვეცა ბერად. მოძღვრის, ანტონის გარდაცვალების შემდეგ ნეტარი ათონის მთაზე მოსაგრეობდა და წიგნების გადაწერით იყო დაკავებული. სხვადასხვა დროს მას ეპყრა: თესალონიკის მიტროპოლიტის, კონსტანტინოპოლის პატრიარქის, ვლახეთის მღვდელმთავრის საყდრები... უსჯულოების მხილებისთვის ეპარქიიდან განდევნილმა წმინდა მამამ კვლავ ათონს მიაშურა: ჯერ ვათოპედის მონასტერში იღვწოდა, შემდეგ კი - იოანე ნათლისმცემლის შობის სავანეში (დიონისეს მონასტერში). მან დამალა თავისი ხარისხი და ყოველთვის უმდაბლეს მორჩილების საქმეებს ასრულებდა, მაგრამ უფალმა ღვთაებრივი გამოცხადებით ამცნო ბერებს მისი ვინაობა. ერთხელ, როცა შეშის შესაგროვებლად ტყეში წასული წმიდანი მონასტერში ბრუნდებოდა, ძმები წინ გამოეგებნენ მას და ზეიმით შეხვდნენ, როგორც პატრიარქს. მიუხედავად ამისა, მღვდელმთავარი ნიფონტი შემდგომშიც არაფრით განირჩეოდა სხვა ბერებისაგან: თანასწორად იზიარებდა მათი შრომის სიმძიმეს. წმინდა მამა 1515 წლის 11 აგვისტოს გარდაიცვალა, ოთხმოცდაათი წლის ასაკში. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი III, თბილისი, 2001 წ.
თემურლენგის მეშვიდე ლაშქრობა საქართველოში

თემურლენგის მეშვიდე ლაშქრობა შუააზიელი მხედართმთავრის თემურლენგის საქართველოში ლაშქრობების ერთ-ერთი ეტაპი. ლაშქრობა მოეწყო 1401 წელს. საქართველოდან თემურლენგის წასვლის შემდეგ გიორგი მეფე აღმოსავლეთ საქართველოში გადმოვიდა და შინაური საქმეების მოწესრიგებას შეუდგა. გიორგი მეფემ და ვირშელ ქსნის ერისთავმა დალაშქრეს და დასაჯეს დვალები, რომლებმაც ისარგებლეს თემურლენგის შემოსევით და ქსნის ხეობა დაარბიეს და გაძარცვეს. 1401 წელს თემურლენგის ჯარებმა, როგორც იქნა ათი წლის ალყის შემდეგ აიღეს ნახჭევანში ალინჯას ციხე. იმავე წელს თემურლენგი საქართველოს საზღვრებს მოადგა აღმოსავლეთიდან და შამქორში დაბანაკდა. შამქორში თემურლენგს გიორგი მეფის ელჩი კონსტანტინე ბატონიშვილი ეახლა დიდი საჩუქრებით და მეფის სახელით ზავი შესთავაზა. თემურლენგი ოსმალეთის წინააღმდეგ ომისათვის ემზადებოდა და ამიტომ ზავი მისთვის სასურველი იყო. ზავის პირობის მიხედვით საქართველო კისრულობდა ხარკს, ჯარის გარკვეული რაოდენობის გამოყვანას, ქართველებს არ უნდა შეევიწროვებინათ მუსლიმანები და სხვა. სამაგიეროდ, თემურლენგი უსაფრთხოებას აღუთქვამდა საქართველოს. ზავი დაიდო 1401 წლის სექტემბერში. თემურლენგი გამოსაზამთრებლად ყარაბაღში დადგა. გაზაფხულზე თემურლენგის დიდი ლაშქარი ოსმალეთისაკენ გაემგზავრა. გზად თორთუმის ციხეს მიადგა, რომელშიც 200-მდე ქართველი მეციხოვნე იყო გამაგრებული, ხუთი დღის ბრძოლის შემდეგ აიღო და დაანგრია, მეციხოვნეები კი გაწყვიტა. თემურლენგის ლაშქრობები საქართველოში თემურლენგის პირველი ლაშქრობა საქართველოში თემურლენგის მეორე ლაშქრობა საქართველოში თემურლენგის მესამე ლაშქრობა საქართველოში თემურლენგის მეოთხე ლაშქრობა საქართველოში თემურლენგის მეხუთე ლაშქრობა საქართველოში თემურლენგის მეექვსე ლაშქრობა საქართველოში თემურლენგის მერვე ლაშქრობა საქართველოში საქართველოს ისტორია, ტ. II, თბ. 2008 წ. გვ. 94-95
აშშ-ის შტატების დროშები

აშშ-ის შტატების დროშები ასახავს როგორც რეგიონული მრავალფეროვნების გავლენას და ისტორიულ მომენტებს, ასევე განსხვავდებიან სტილით და დიზაინის პრინციპებით. თანამედროვე შტატების დროშების ისტორია იწყება 1890-იანი წლებიდან, როდესაც შტატებს გაუჩნდათ სურვილი ქონოდათ განმასხვავებელი ნიშნები 1893 წლის მსოფლიო კოლუმბიური ექსპოზიციაზე ჩიკაგოში. უმეტესი შტატების დროშები შეიქმნა და დამტკიცდა 1893 წლიდან პირველ მსოფლიო ომამდე. 2001 წლის ჩრდილოეთ ამერიკის დროშების შემსწავლელი ასოციაციის მიერ ჩატარებული გამოკვლევის მიხედვით აშშ-ის შტატებს, ტერიტორიებსა და კანადის პროვინციებს შორის საუკეთესო დიზაინი აქვს ნიუ-მექსიკოს დროშას, ხოლო უარესი ჯორჯიას. წლები ფრჩხილებში აღნიშნავს, სახელმწიფოს კანონმდებლობით მიღებული დროშის თარიღებს. აშშ-ის შტატების გერბები აშშ-ის დროშა დროშა ↑ Artimovich, Nick. Questions & Answers გვ. 8. ჩრდილოეთ ამერიკის დროშების შემსწავლელი ასოციაცია. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-29. ციტირების თარიღი: 2007-03-20. ↑ Kaye, Ted. (2001-06-10) Texas TOPS STATE/PROVINCIAL FLAGS SURVEY, GEORGIA LOSES BY WIDE MARGIN. North American Vexillological Association. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-10-25. ციტირების თარიღი: 2007-10-07.
თემურლენგის მესამე ლაშქრობა საქართველოში

თემურლენგის მესამე ლაშქრობა — შუააზიელი მხედართმთავრის თემურლენგის საქართველოში ლაშქრობების ერთ–ერთი ეტაპი. ლაშქრობა მოეწყო 1394 წლის გაზაფხულზე. მიმდინარეობდა სამცხე-საათაბაგოს ტერიტორიაზე. 1387 წლის ლაშქრობის შემდეგ თემურლენგი 1394 წლამდე საქართველოში აღარ გამოჩენილა. თემურლენგმა აზიაში და ირანში „წესრიგის“ დამყარების შემდეგ რამდენიმეჯერ თოხთამიშის წინააღმდეგ ილაშქრა. 1391 წლის 18 ივნისს დიდი ბრძოლა მოხდა თემურლენგსა და თოხთამიშის არმიებს შორის კუნდუხჩასთან ჩისტიპოლსა და სამარას შორის. აღნიშნული ბრძოლა თემურლენგის გამარჯვებით დასრულდა. შემდეგ შუა აზიაში დაბრუნდა და დაიწყო მზადება ახალი ლაშქრობისათვის ირანისა და მისი მიმდებარე ქვეყნების, მათ შორის ამერკავკასიის დასაპყრობად. 1392-1393 წწ. თემურლენგმა ილაშქრა და ააოხრა ცენტრალური ირანის ქალაქები, შემდეგ ბაღდადი, სირია და ა. შ. 1394 წლის გაზაფხულზე მოადგა სამხრეთ საქართველოს და ოთხი სარდალი 40 000-იანი ლაშქრით გააგზავნა სამცხე-საათაბაგოს დასრბევად. სამცხიდან დაბრუნებული ლაშქარი კოლის ველზე შეუერთდა თემურლენგის მთავარ ლაშქარს. სამცხის ლაშქრობის მიზანი, როგორც ჩანს უნდა ყოფილიყო ნადავლის მოპოვება და მთავარი ლაშქრის მომზადება ახალი უფრო დიდი ლაშქრობისათვის, რომელიც შედგა იმავე წლის შემოდგომაზე არაგვის ხეობაში თვით თემურლენგის მეთაურობით. თემურლენგის ლაშქრობები საქართველოში თემურლენგის პირველი ლაშქრობა საქართველოში თემურლენგის მეორე ლაშქრობა საქართველოში თემურლენგის მეოთხე ლაშქრობა საქართველოში თემურლენგის მეხუთე ლაშქრობა საქართველოში თემურლენგის მეექვსე ლაშქრობა საქართველოში თემურლენგის მეშვიდე ლაშქრობა საქართველოში თემურლენგის მერვე ლაშქრობა საქართველოში საქართველოს ისტორია, ტ. II, თბ. 2008 წ. გვ. 91
თემურლენგის მეოთხე ლაშქრობა საქართველოში

თემურლენგის მეოთხე ლაშქრობა — შუააზიელი მხედართმთავრის თემურლენგის საქართველოში ლაშქრობების ერთ–ერთი ეტაპი. ლაშქრობა მოეწყო 1394 წლის შემოდგომაზე. მიმდინარეობდა არაგვის ხეობის ტერიტორიაზე. 1394 წელს 13 სექტემბერს თემური დიდი ლაშქრით კოლის ველიდან თრიალეთისა და ქვემო ქართლის გამოვლით არაგვის ხეობისკენ გაემართა. გზადაგზა ყველაფერს ანადგურებდა, მოსახლეობას ძარცვავდა და ხოცავდა. დიდი ბრძოლები გაიმართა არაგვის ხეობაში. როგორც ჩანს, თემურის მიზანი იყო დარიალის გასასვლელის ხელში ჩაგდება, რათა საბოლოოდ აღეკვეთა ქართველთა მოკავშირე ჩრდილოეთ კავკასიელი მოლაშქრეების გადმოყვანა და თოხთამიშის შესაძლო შემოსევა. საქართველოში თემურის ყოველი გამოჩენისთანავე თოხთამიში ცდილობდა აღმოსავლეთ ამიერკავკასიაში შემოჭრილიყო. ასე მოხდა ამჯერადაც. თემურლენგმა მთიელთა დიდი წინააღმდეგობის გამო ვერ შეძლო დარიალის ხელში ჩაგდება. იგი იძულებული გახდა მთიდან დაშვებულიყო, თბილისზე გავლით შაქისკენ გაემართა. ამ დროს თემურმა შეიტყო, რომ თოხთამიში დერბენდის გზით შარვანში შეჭრილიყო და იქაურობას აოხრებდა. თემური სწრაფად გაემართა ამ მიმართულებით, მაგრამ ბრძოლას თავი აარიდა და კვლავ უკან დაბრუნდა. მისი ლაშქარი მდინარე მტკვრის პირას, მაჰმუდ-აბადს, დაბანაკდა და დაიწყო მზადება თოხთამიშის წინააღმდეგ დიდი ლაშქრობის მოსაწყობად. თემურისთვის ცხადი გახდა, რომ იგი ამიერკავკასიას და, მათ შორის საქართველოსაც, ვერ დაიმორჩილებდა თუ თოხთამიშს არ დაამარცხებდა. 1395 წლის გაზაფხულზე თემური დარუბანდის გზით ჩრდილოეთ კავკასიაში გადავია. თოხთამიშიც მომზადებული დახვდა. ბრძოლა მოხდა მდინარე თერგის პირად, რომელშიც თემურლენგმა გაიმარჯვა. გადაწვა და გაანადგურა ოქროს ურდოს დედაქალაქი სარაი-ბერქე და სხვა ქალაქები, რის შემდეგაც უკან დაბრუნებულმა დალაშქრა ჩრდილოეთ კავკასიის ხალხები, რომელთაც კავშირი ჰქონდათ საქართველოსთან, დაუნგრია ქრისტიანული ტაძრები და ძალით მიაღებინა ისლამი. თემურლენგი დერბენდის გავლით შარვანში მივიდა და იქ დაბანაკდა. მან ირანი და მისი მიმდებარე ქვეყნები, რომელთა შორის საქართველოც იგულისხმებოდა, თავის ვაჟს – მირანშაჰს დაუმტკიცა. 1397 წელს თემურლენგი სამარყანდში დაბრუნდა და დაიწყო მზადება ინდოეთში გასალაშქრებლად. თემურლენგის ლაშქრობები საქართველოში თემურლენგის პირველი ლაშქრობა საქართველოში თემურლენგის მეორე ლაშქრობა საქართველოში თემურლენგის მესამე ლაშქრობა საქართველოში თემურლენგის მეხუთე ლაშქრობა საქართველოში თემურლენგის მეექვსე ლაშქრობა საქართველოში თემურლენგის მეშვიდე ლაშქრობა საქართველოში თემურლენგის მერვე ლაშქრობა საქართველოში საქართველოს ისტორია, ტ. II, თბ. 2008 წ. გვ. 91-92
შაჰ-თამაზის მესამე ლაშქრობა საქართველოში

შაჰ-თამაზის მესამე ლაშქრობა — ირანის შაჰის, სეფიანთა დინასტიის წარმომადგენლის თამაზ I-ის საქართველოში ლაშქრობების ერთ-ერთი ეტაპი. ლაშქრობა გაიმართა 1551 წელს. ქაიხოსრო ათაბაგის ირანის ყმობაში გადასვლას თურქ-ოსმალთა მხრივ აგრესიის გაძლიერება მოჰყვა და მალე მათ სამცხე-საათაბაგოს დიდი ნაწილი დაიპყრეს. ზოგიერთი სამცხელი თავადი ლუარსაბ I მხარეს დადგა და ლუარსაბმაც არ დააყოვნა თავისი ჯარით სამცხეში შევიდა და მისი აღმოსავლეთი ნაწილი კვლავ დაიკავა. ქაიხოსრო ათაბაგმა მეფის წინააღმდეგ საგარეო ძალას მიმართა, მან თავისი ერთგული აზნაურები აფრინა შაჰ-თამაზის კარზე და ლუარსაბის წინააღმდეგ დახმარებას შეევედრა. შაჰ-თამაზი შაქში ლაშქრობდა და აქედან იგი დაუყოვნებლივ წამოვიდა ლუარსაბ მეფის წინააღმდეგ საბრძოლველად. ყიზილბაშები აღმოსავლეთ სამცხეში შემოიჭრნენ და დაიწყეს მშვიდობიანი მოსახლეობის უმოწყალო ჟლეტა. აი როგორ აღწერს ამ ამბებს სპარსელი ისტორიკოსი: ამ შემოსევის შედეგად განადგურდა ქართული ხუროთმოძღრების შესანიშნავი ძეგლი, კლდეში ნაკვეთი სამონასტრო ქალაქი ვარძია, სადაც მესხი თავადების ნაწილი ცოლ-შვილით იყო შეფარებული. ყიზილბაშებმა გააფთრებული იერიშით და დიდი მსხვერპლის ფასად ამ ციხესიმაგრედ ქცეულ ქვაბთა ქალაქში შეჭრა მაინც ვერ შეძლეს. ბრძოლის დასასრულს ვარძიის სანახავად თვით შაჰ-თამაზი მისულა. მისი ბრძანებით ტყვედ ჩაგდებული ბერები უმოწყალოდ ამოხოცეს. ყიზილბაშებმა მონასტრიდან დიდძალი სიმდიდრე და წიგნები წაიღეს. აოხრებული სამცხე, ლორე, ბამბაკი და აღჯაყალა შაჰმა ქაიხოსროს გადასა. ამით ქართლში შემოსასვლელი უმნიშვნელოვანესი გზები თავის კონტროლს დაუქვემდებარა. სამცხიდან ირანის შაჰი ქართლში გადმოვიდა და ქვეყნის მოთარეშებას შეუდგა, მაგრამ მოსახლეობის მედგარ წინააღმდეგობას წააწყდა. არაერთი მისი მოთარეშე რაზმი ქართველებმა სასტიკად დააზარალეს და უკუაქციეს. ქართლში საბოლოო წარმატებას შაჰ-თამაზმა ვერც ამჯერად მიაღწია. შაჰ-თამაზის პირველი ლაშქრობა საქართველოში შაჰ-თამაზის მეორე ლაშქრობა საქართველოში შაჰ-თამაზის მეოთხე ლაშქრობა საქართველოში საქართველოს ისტორია, ტ. III, თბ. 2008 წ. გვ. 167-168
აშშ-ის შტატების გერბები

ამ გალერეაში არის, აშშ-ის 50 ფედერალური ოლქის ოფიციალური გერბები: ალაბამა ალასკა არიზონა არკანზასი კალიფორნია კოლორადო კონექტიკუტი დელავერი ფლორიდა ჯორჯია ჰავაი აიდაჰო ილინოისი ინდიანა აიოვა კანზასი კენტუკი ლუიზიანა მენი მერილენდი მასაჩუსეტსი მიჩიგანი მინესოტა მისისიპი მისური მონტანა ნებრასკა ნევადა ნიუ-ჰემფშირი ნიუ-ჯერსი ნიუ-მექსიკო ნიუ-იორკი ჩრდილოეთი კაროლინა ოჰაიო ოკლაჰომა ორეგონი პენსილვანია როდ-აილენდი სამხრეთი დაკოტა ტენესი იუტა ვერმონტი ვირჯინია ვაშინგტონი დასავლეთი ვირჯინია უისკონსინი უაიომინგი კოლუმბიის ოლქი ამერიკის სამოა გუამი ჩრდილოეთ მარიანას კუნძულები პუერტო-რიკო აშშ-ის ვირჯინის კუნძულები აშშ-ის შტატების დროშები აშშ-ის გერბი
ევგენი I (ბიზანტიის ეპისკოპოსი)

ევგენი I (ბერძ. Εὐγένιος Α´) – ბიზანტიის ეპისკოპოსი მესამე საუკუნის შუა წლებში. იგი ეპისკოპოსი იყო ხუთი წლის განმავლობაში, 237-242 წლებში. მის დროს იმპერატორი იყო გორდიანუს I. მისი მემკვიდრე გახდა ტიტე.
ტიტე (ბიზანტიის ეპისკოპოსი)

ტიტე (ბერძ. Τίτος) – ბიზანტიის ეპისკოპოსი მესამე საუკუნის 40-70-იან წლებში. იგი ეპისკოპოსი იყო 242-272 წწ. დოროთეოსი მას ტიტეს უწოდებს, ხოლო სხვა წყაროებში ტრატუსის სახელითაა ცნობილი. ტიტეს დროს მიმდინარეობდა ქრისტიანების რეპრესიები დეციუსის, ტრებონიანუს გალის და ვალერიანუსის მიერ. მისი მემკვიდრე გახდა დომენტი.
აშშ-ის შტატების სახელმწიფო ინსტრუმენტები

ეს არის აშშ-ის ოფიციალური სახელმწიფო ინსტრუმენტების სია,
დომენტი (ბიზანტიის ეპისკოპოსი)

დომენტი (ბერძ. Δομέτιος) — ბიზანტიის ეპისკოპოსი მესამე საუკუნის 70-80-იან წლებში. იგი ეპისკოპოსი იყო 272-284 წლებში. რომის იმპერატორის პრობუსის ძმა. მან მიიღო ქრისტიანობა და სასულიერო სამსახურს შეუდგა ეპისკოპოს ტიტეს დროს, რომლის შემდეგაც მისი ადგილი დაიკავა კიდეც. დომენტის ჰყავდა ორი შვილი პრობუსი და მიტროფანე, ორივე მათგანი ბიზანტიის ეპისკოპოსი გახდა. მისი მემკვიდრე გახდა რუფინე.
მელიტონ კელენჯერიძე

მელიტონ სპირიდონის ძე კელენჯერიძე (დ. 5 თებერვალი, 1864, სოფ. ტაბაკანი, ახლანდელი ზესტაფონის მუნიციპალიტეტი ― გ. 15 აგვისტო, 1942, თბილისი), ქართველი საზოგადო მოღვაწე, პედაგოგი, ფოლკლორისტი. სწავლობდა თბილისის სასულიერო სემინარიაში. 1894 წელს კიევის სასულიერო აკადემიის დამთავრების შემდეგ მუშაობდა მასწავლებლად ქუთაისსა და ფოთში. იკვლევდა ხალხური ზეპირსიტყვიერების საკეთხებს, კრებდა და აქვეყნებდა ფოლკლორულ ნიმუშებს. 1893-1894 წლებში ჟურნალ „მოამბეში“ დაიბეჭდა მისი ნაშრომი „სახალხო პოეზია და მისი საპედაგოგო, საესტეტიკო და სამეცნიერო მნიშვნელობა“ (ცალკე წიგნად — 1896, ქუთაისი). 1915 წელს გამოსცა ხალხური ზღაპრების, აფორიზმებისა და გამოცანების კრებული. შეადგინა სახელმძღვანელოები სკოლებისათვის: „სიტყვიერების თეორია“, „ქართული ქრესტომათია“, „ქართული ენის გრამატიკა“ და სხვა. მელიტონ კელენჯერიძე ავტორია გამოკვლევებისა ქართული ეკლესიის ისტორიიდან: „გაბრიელი ეპისკოპოსი იმერეთისა“ (1913), „საქართველოს საკათალიკოსო ეკლესიის მოკლე ისტორია“ (1918), „სიმართლე ქართული ეკლესიის ავტოკეფალიაზე“ (რუსულ ენაზე, 1906) და სხვა. მრავალმხრივი მოღვაწე და მეცნიერი, იგი თავის სიტყვას ამბობდა ფოლკლორისტიკაში, თეოლოგიაში, სიტყვიერების თეორიაში; კულტურულ-საგანმანათლებლო საქმიანობაში. სახალხო განათლების ქართველი მოღვაწეები და სახალხო მასწავლებლები, კრ. 3, თბ., 1968; ქსე, ტ. 5, გვ. 462, თბ., 1980
რუფინე (ბიზანტიის ეპისკოპოსი)

რუფინე (ბერძ. Ρουφίνος) — ბიზანტიის ეპისკოპოსი მესამე საუკუნის ბოლო წლებში. იგი ეპისკოპოსი იყო 284-293 წლებში. მისი ეპისკოპოსობა დაემთხვა ქრისტიანების სასტიკი მტრის დიოკლეტიანეს მმართველობას. მისი მემკვიდრე გახდა თავისი წინამორბედის შვილი პრობუსი.
პრობუსი (ბიზანტიის ეპისკოპოსი)

პრობუსი (ბერძ. Πρόβος) – ბიზანტიის ეპისკოპოსი მესამე საუკუნის ბოლოს და მეეოთხე საუკუნის დასაწყისში. იგი ეპისკოპოსი იყო 293-306 წწ. პრობუსი ეპისკოპოს დომენტის შვილი და ეპისკოპოს მიტროფანეს ძმა იყო. გარდაცვალების შემდეგ ეპისკოპოსი სწორედ მისი ძმა გახდა.
ვარდისუბანი (თბილისი)

ვარდისუბანი — ვერის უბნის ნაწილი, ახლანდელ მელიქიშვილის ქუჩასა და ზემო ვერის (სემიონოვკის) დასახლებას შორის. XIX საუკუნეში ამ უბანში მდებარე ერთ-ერთ ქუჩასაც ვარდისუბნისა ერქვა (1947 წელს მიენიჭა ისტორიკოს სიმონ ჯანაშიას სახელი), სადაც ამავე დასახლების სოფელი იყო. სახელწოდება სავარაუდოდ ადრე ამ ტერიტორიაზე გაშენებულ ასკილის ბუჩქებს უკავშირდება. ქალაქური განაშენიანება ვარდისუბანში 1880-იან წლებში გაჩნდა. ვარდისუბანი ასევე ერქვა ავლაბრის ნაწილსაც, რომელიც ახლანდელი მეტროპოლიტენის სადგურ „ავლაბარსა“ და გურჯაანის ქუჩას შორის არის მოქცეული. კვირკველია, თ., ძველთბილისური დასახელებანი, თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1985. — გვ. 37-38. ვარდისუბანი // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. ?.