laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
დავით მიქელაძე

დავით მიქელაძე (დ. 1843, კულაში, — გ. 25 ნოემბერი, 1918, თბილისი) — ქართველი მწერალი, ჟურნალისტი და საზოგადო მოღვაწე. მას მნიშვნელოვანი ადგილი უჭირავს ქართული ჟურნალისტიკისა და საზოგადოების განვითარების ისტორიაში. დავით მიქელაძე დაიბადა 1843 წელს სამტრედიის რაიონის სოფელ კულაშში. მამამისი ალექსანდრე იყო თურქეთთან ბრძოლის მონაწილე, რუსეთის გვარდიის ბრძოლის მონაწილე, რუსეთის გვარდიის პოლკოვნიკი, ქუთაისის გუბერნიის თავადაზნაურობის პირველი წინამძღოლი (მარშალი) იყო. 1853 წელს შეიყვანეს ქუთაისის გიმნაზიაში, რომელიც 1863 წელს დაამთავრა. იმავე წელს გაგზავნეს პეტერბურგის უნივერსიტეტში, სადაც 1867 წლამდე დარჩა. 1864 წელს ი. მელიქიშვილთან და ვ. თულაშვილთან ერთად, პეტერბურგში დააარსა სტამბა, სადაც იბეჭდებოდა ქართული ჟურნალ–გაზეთები, წერდა სტატიებს და ლექსებს. 1867 წელს ივანე კერესელიძის „ცისკარში“ ბეჭდავს გონებამახვილურ სატირულ ლექსებს, მონაწილეობას ღებულობს „მამებისა და შვილების ბრძოლაში“, იცავს ახალი თაობის შეხედულებებს. 1870-იან წლებში უმაღლესი განათლების მისაღებად პარიზში გაემგზავრა, სადაც 1873 წლამდე დარჩა. ამ ხნის მანძილზე საქართველოსთან კავშირი არ გაუწყვეტია, კორესპონდენციებს უგზავნიდა „დროებას“. უცხოეთში მყოფი, მოწმე და ერთგვარი მონაწილეც გახდა მსოფლიო–ისტორიული მნიშვნელობის მოვლენებისა, რომელთა ცენტრში იყო პარიზის კომუნა და მისი გამოძახილი. 1886 წლიდან თანამშრომლობდა „ივერიაში“. 1899 წელს აკაკის „კრებულის“ მეორე ნომერში დაიბეჭდა მისი ოთხმოქმედებიანი დრამა „ხაფანგი“. 1900 წლიდან მუშაბდა შავი ქვის მრეწველთა საბჭოში. 1908 წელს თარგმნა და წიგნად გამოსცა ლევ ტოლსტოის ხუთმოქმედებიანი დრამა „მეუფება წყვდიადისა“, რომელიც შემდეგ ქართულ სცენეზე დაიდგა. 1910-1916 წლებში ქუათისის საადგილმამულო ბანკის დირექტრი იყო. გარდაიცვალა 75 წლის ასაკში 1918 წელს, დაკრძალულია მწვანეყვავილას პანთეონში, ქუთაისში. დავით მიქელაძე
ვახტანგ თულაშვილი

ვახტან თულაშვილი (დ. 6 ნოემბერი, 1834, ზირბითი, — გ. 9 დეკემბერი, 1910) — ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ერთ-ერთი მთავარი დამაარსებელი, პედაგოგი და საზოგადო მოღვაწე. ვახტანგ თულაშვილი დაიბადა 1834 წლის 6 ნოებმერს თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის სოფელ ზირბითში, ღარიბ ოჯახში. დაამთავრა კავკასიის სამიჯნო სკოლა. ეს სკოლა ამზადებდა გამმიჯვნელ-მიწისმზომელებსა და ტოპოგრაფებს. ნიჭიერი ახალგაზრდა მასწავლებლად მიიწვიეს, ხოლო 1859 წლიდან სხვებთან ერთად სრულიად უსასყიდლოდ მუშაობდა სამიჯნო სკოლასთან დაარსებულ ე.წ. საკვირაო სკოლაში მასწავლებლად. ამავე დროს საზოგადოებრივ-სალიტერატურო ასპარეზზეც მოღვაწეობდა, თანამშრომლობდა „საქართველოს მოამბეში“ (1863), დროგამოშვებით აქვეყნებდა წერილებს თბილისის ქართულ და რუსულ ჟურნალ-გაზეთებში. 1862 წელს მიხეილ ყიფიანთან ერთად შეადგინა და გამოსცა ქართულ ენაზე არითმეტიკის სახელმძღვანელო ფოგელის რუსული სახელმძღვანელოს მიხედვით. ვახტანგ თულაშვილი გარდაიცვალა 1910 წლის 9 დეკემბერს, 76 წლის ასაკში. ვახტანგ თულაშვილი
მარია ტერეზია ფონ პარადისი

მარია ტერეზია ფონ პარადისი ასევე ფონ პარადისი (გერმ. Maria Theresia von Paradis; დ. 15 მაისი, 1759 – გ. 1 თებერვალი, 1824) — ავსტრიელი მუსიკოსი და კომპოზიტორი, რომელმაც მხედველობა ადრეულ ასაკში დაკარგა. ითვლება, რომ მოცარტმა მას მიუძღვნა საფორტეპიანო კონცერტი ნომერი 18. Adler, Guido, and Karl Friberth. Das Wiener Lied von 1778 bis Mozarts Tod. Score Anthology. Denkmäler der Tonkunst in Österreich 54, 1960. Angermüller, Rudolph. Antonio Salieri. Dokumente seines Lebens. 3 Bde. Bock, Bad Honnef, 2002. Borroff, Edith. "Women Composers: Reminiscence and History." College Music Symposium 15 (1975): 26-33. Bundes-Blindenerziehungsinstitut. 200 Jahre Blindenbildung im deutschen Sprachraum. Wien 2004, S. 56.
ვიქტორ კრატასიუკი

ვიქტორ კრატასიუკი (დ. 30 იანვარი, 1951, ფოთი — გ. 18 მარტი, 2003, ფოთი) — საბჭოთა სპორტსმენი (ნიჩბოსნობა, ბაიდარა). საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1972). 1972 წლის მიუნხენის ოლიმპიური თამაშების ჩემპიონი (ორადგილიანი ბაიდარა); სსრკ ორგზის ჩემპიონი (1971, 1972) და მესამე პრიზიორი (1971). ვახტანგ გორგასლის II ხარისხის ორდენის კავალერი. „ქართული სპორტის ოქროს წიგნი“, ელგუჯა ბერიშვილი. — თბილისი: პალიტრა L, 2013. — 161 გვ. ვიქტორ კრატასიუკი — ბიოგრაფიული ლექსიკონი ვიქტორ კრატასიუკი — ქართული სპორტი ↑ კრატასიუკი ვიქტორ - (1949-2003 წ.წ.). უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი. ციტირების თარიღი: 28 ნოემბერი, 2018. ↑ ვიქტორ კრატასიუკი. საქართველოს ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტი. ციტირების თარიღი: 28 ნოემბერი, 2018.
თამაზ ანთაძე

თამაზ ანთაძე (დ. 1 ივნისი, 1935, თბილისი — გ. 17 ნოემბერი, 2002, თბილისი) — ქართველი და საბჭოთა ხელბურთელი და ხელბურთის მწვრთნელი. საქართველოს დამსახურებული მწვრთნელი. თამაშობდა თბილისის „ბურევესტნიკსა“ (1960–1970) და საბჭოთა კავშირის ნაკრებში (1964–1970). საბჭოთა კავშირის ორგზის ჩემპიონი (1962, 1964), სამგზის მეორე (1965, 1966, 1967) და მესამე (1963) პრიზიორი. ჩამოაყალიბა გუნდები: „დინამო“ და „კოლმეურნე“ (1970), თელავში დააარსა ბავშვთა და მოზარდთა სპეციალიზებული სპორტული სკოლა (1981). იყო ოლიმპიური რეზერვების ხელბურთის სკოლის დირექტორი (1985–1988), ქუვეითის კლუბების „ალ არაბის“ (1989–1990), „კლაბ ქუვეითის“ (1991–1992) და ამ ქვეყნის ნაკრების (1993–1994) მწვრთნელი. მისი ხელმძღვანელობით „ალ-არაბიმ" ქვეყნის თასი მოიგო (1990), „კლაბ ქუვეიტი" მესამე პრიზიორი (1992), ნაკრები კი აზიის თამაშების ჩემპიონი გახდა (1994). 1970-იან წლებში ტრესტ „ალაზანმშენის" მთავარ ინჟინრად მუშაობისას მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა კახეთის სპორტულ ცხოვრებაში — მისი ხელმძღვანელობით აშენდა თელავში სპორტთამაშების დარბაზი, ჩოგბურთის კორტები, ხოლო გომბორის ქედზე, ცივის მთაზე — სამთო-სათხილამურო ტრასა და საბაგირო. საბაგირო შემდეგ გუდაურში გადაიტანეს, ხოლო კორტებსა და დარბაზში დღესაც იმართება საერთაშორისო შეჯიბრებები. თამაზ ანთაძემ, როგორც მოთამაშემ, მწვრთნელმა და სელექციონერმა დიდი ღვაწლი დასდო საქართველოში სპორტის ამ სახეობის განვითარებას. „ბურევესტნიკი“ თბილისი 01 ﻿ საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი: 1962, 1964 02 ﻿ საბჭოთა კავშირის ვიცე-ჩემპიონი: 1965, 1966, 1967 03 ﻿ საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი: 1963 „ალ-არაბი“ 01 ﻿ ქუვეითის თასი: 1990 „კლაბ-ქუვეითი“ 03 ﻿ ქუვეითის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი: 1992 ქუვეითის ეროვნული ნაკრები 01 ﻿ აზიის თამაშების ჩემპიონი: 1994 ბერიშვილი, ელგუჯა., ქართული სპორტის ოქროს წიგნი, თბ.: პალიტრა L, 2013. — გვ. 13. 371 გვ. გოგელია, არჩილ., ასეთია სპორტული ცხოვრება / რედ.: გ. ფანჯიკიძე, თბ.: განათლება, 1986. — გვ. 11–14. 414 გვ. თამაზ ანთაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი თამაზ ანთაძე — ბიოგრაფიული ლექსიკონი თამაზ ანთაძე — ქართული სპორტი თამაზ ანთაძე — ციფრული ფოტომატიანე „ივერიელი“ ↑ 1.0 1.1 1.2 თამაზ ჩიქვანაია (2 ივნისი, 2017). „თბილისელი „ფარჩო“ — დიდი მწვრთნელი და უღალატო კაცი!“. Sputnik საქართველო. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-02-21. ციტირების თარიღი: 21 თებერვალი, 2022. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ ნიკო ვაყელიშვილი (29 მაისი, 2015). „თამაზ ანთაძის იუბილე თელავში აღინიშნება“. „მსოფლიო სპორტი“. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-02-21. ციტირების თარიღი: 21 თებერვალი, 2022. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ ბერიშვილი, ე., 2013, გვ. 13 ↑ გოგელია, ა., 1986, გვ. 12
თეიმურაზ კაკულია

თეიმურაზ კაკულია (დ. 26 აპრილი, 1947, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ — გ. 25 აგვისტო, 2006, თბილისი, საქართველო) — საბჭოთა ყოფილი ჩოგბურთელი, მსოფლიოს ყოფილი 91-ე ჩოგანი. დიდი სლემის ტურნირებზე ერთეულთა თანრიგში კაკულიას საუკეთესო მიღწევა აშშ-ის ღია პირველობის მეოთხე რაუნდში გასვლა იყო, ხოლო წყვილებში იგი ალექსანდრე მეტრეველთან ერთად ავსტრალიის ღია პირველობის ნახევარფინალში გავიდა 1973 წელს. ერთეულთა რეიტინგში კაკულიას უმაღლესი პოზიცია იყო 91-ე, 1975 წელს. მისი სხვა მიღწევებიდან აღსანიშნავია ევროპის ოთხგზის ჩემპიონობა მოყვარულთა შორის, სსრკ-ს 6 ჩემპიონის ტიტული (ალექსანდრე მეტრეველთან ერთად წყვილთა თანრიგში 1972–76 წლებში და შერეულ წყვილებში მარინა ჩუვირინასთან ერთად 1969 წელს). კაკულია 3-ჯერ გახდა სსრკ-ს თასის გამარჯვებული 1972, 1975 და 1976 წლებში. იგი 11 წლის განმავლობაში შედიოდა სსრკ-ს საუკეთესო მამაკაც ჩოგბურთელთა ათეულში. მონაწილეობას იღებდა დეივისის თასზე სსრკ-ს ნაკრებში. კაკულია იყო საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1977) და საქართველოს დამსახურებული მწვრთნელი. წლების განმავლობაში იყო ლეილა მესხის პირადი მწვრთნელი. საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოსთან არსებული ფიზიკური კულტურისა და სპორტის კომიტეტის კოლეგიამ თავის სხდომაზე დაამტკიცა რესპუბლიკის საუკეთესო სპორტსმენთა ათეული 1976 წლის შედეგების მიხედვით, სადაც თეიმურაზ კაკულია 1976 წლის საქართველოს მეექვსე საუკეთესო სპორტსმენად დასახელდა. კაკულია ATP-ის ოფიციალურ საიტზე კაკულია ITF-ის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2018-10-23 საიტზე Wayback Machine. კაკულია დეივისის თასის ოფიციალურ საიტზე თეიმურაზ კაკულია – ქართული სპორტის სტატისტიკა[მკვდარი ბმული] თეიმურაზ კაკულია – ნეკროლოგი ↑ საუკეთესონი // „ლელო“, 31 დეკემბერი, 1976, № 259 (5809), გვ. 1.
იორგოს ლანთიმოსი

იორგოს ლანთიმოსი (ბერძ. Γιώργος Λάνθιμος; დ. 27 მაისი, 1973) — ბერძენი მსახიობი, თეატრისა და კინოს რეჟისორი, პროდიუსერი და სცენარისტი. ლანთიმოსი დაიბადა ათენში. სწავლობდა კინოსა და სატელევიზიო რეჟისურას ათენის ბერძნული კინოსა და ტელევიზიის სკოლაში. 90-იან წლებში ბერძნული თეატრალური ცეკვის კომპანიებისათვის იღებდა კლიპებს, რომელთა რეჟისორიც თავად იყო. 1995 წლიდან იღებს სატელევიზიო რეკლამებსა და მუსიკალურ კლიპებს. აგრეთვე, არაერთი მოკლემეტრაჟიანი ფილმისა და ექსპერიმენტულ დადგმის რეჟისორია. ლანთიმოსი იყო ერთ-ერთი იმ შემოქმედებით ჯგუფში, რომელთაც 2004 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების გახსნისა და დახურვის ცერემონიები დადგეს. ლანთიმოსის, როგორც კინოს რეჟისორის კარიერა 2000-იანი წლებიდან იწყება. პირველი ფილმი, რომელიც ლაკის ლაზოპულოსთან ერთად გადაიღო, იყო „ჩემი საუკეთესო მეგობარი“. მისი მესამე ფილმი „ეშვი“ 2009 წლის კანის კინოფესტივალის პრიზიორი გახდა, ხოლო ოსკარის რიგით 83-ე დაჯილდოებაზე ნომინირებულ იქნა საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმის კატეგორიაზე. ფილმი „ლობსტერი“ არტეს საერთაშორისო ფესტივალის პრიზიორი გახდა. 2001 — „ჩემი საუკეთესო მეგობარი“(Ο καλύτερος μου φίλος) 2001 — „Uranisco Disco“ 2005 — „კინეტა“ (Κινέτα) 2009 — „ეშვი“ (Κυνόδοντας) 2011 — „ალპები“ (Άλπεις) 2015 — „ლობსტერი“ (The Lobster) 2017 — „წმინდა ირმის მკვლელობა“ (The Killing of a Sacred Deer) 2018 — „ფავორიტი“ (The Favourite) ↑ Sakaridis, Yannis. "10 Greek Filmmakers to Watch". Raindance Film Festival. Archived from the original on July 27, 2011. Retrieved 2 February 2011. ↑ "DOGTOOTH - Press Kit" დაარქივებული 2016-03-03 საიტზე Wayback Machine. (PDF). Cannes Film Festival. Retrieved 2009-05-23. ↑ Pavlaki, Despina (2009-10-25). "Film: Dogtooth" დაარქივებული 2012-03-06 საიტზე Wayback Machine. . Athens News. Retrieved 2 February 2011.
ილარიონ ხაზარაძე

ილარიონ (ლარიკ) ხაზარაძე (დ. 31 იანვარი, 1937, თბილისი — გ. 2013, საქართველო) — ქართველი კალათბურთელი. 1960 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. კალათბურთის თამაში დაიწყო 1948 წელს თბილისის პიონერთა და მოსწავლეთა სასახლის სპორტულ სკოლაში მწვრთნელ თამარ გეგელაშვილთან. 1955-1965 წლებში გამოდიოდა თბილისის „დინამოში“. საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის ვერცხლის პრიზიორი (1960, 1961), სსრკ ხალხთა სპარტაკიადის ვიცეჩემპიონი (1959) და მესამე პრიზიორი (1956), თბილისის ნაკრების შემადგენლობაში ქალაქების ტურნირში გამარჯვებული (1959), ევროპის ჩემპიონთა თასის მფლობელი (1962), „დინამოს“ საერთაშორისო ტურნირებისა და საქართველოს მრავალგზის ჩემპიონი. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით. ილარიონ ხაზარაძე — ქართული სპორტის სტატისტიკა[მკვდარი ბმული]
იური ოსიპოვი

იური ოსიპოვი (დ. 16 მარტი, 1937, სტალინგრადი) — საბჭოთა მოფარიკავე. მსოფლიო ჩემპიონატის მეორე პრიზიორი გუნდურ პირველობაში (1957), მსოფლიო ჩემპიონი გუნდურ პირველობაში (1962, ბუენოს აირესი). ახალგაზრდებს შორის მსოფლიო ჩემპიონატის მესამე პრიზიორი პირად შეჯიბრებაში (1957), მსოფლიო უნივერსიადის ჩემპიონი (1959), მეორე (1961) და მესამე პრიზიორი (1963). სსრკ სამგზის ჩემპიონი გუნდურ ჩათვლაში (57, 60, 62), ორგზის მეორე (1957, 62 — პირადში) და ორგზის მესამე (1960 გუნდურში, 63 — პირადში) პრიზიორი. სსრკ თასის მფლობელი (1960). 1959 წლის მელბურნის ოლიმპიური თამაშების მონაწილე. იური ოსიპოვი — ქართული სპორტის სტატისტიკა ↑ 1.0 1.1 https://infosport.ru/person/fehtovanie/osipov-yurii ↑ Sports-Reference.com <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18002875"></a>
შპონგლი

შპონგლი (ინგლ. Shpongle) — ინგლისური ფსიქოდელიური მუსიკალური პროექტი. მისი წევრები არიან საიმონ პოსფორდი (ასევე ცნობილია, როგორც „ჰალუცინოგენი“) და რაჯა რამი (ცნობილია პროექტებიდან The Infinity Project და 1200 Micrograms). Are You Shpongled? (1998) Tales of the Inexpressible (2001) Nothing Lasts... But Nothing Is Lost (2005) Ineffable Mysteries from Shpongleland (2009) Museum of Consciousness (2013) Codex VI (2017) Divine Moments of Truth (2000) Dorset Perception (2004) The God Particle (2010) Remixed (2003) Remixed volume 2 (2005) Unreleased Remixes (2008) (ჩამოსატვირთი) Live in concert at the Roundhouse London 2008 (2009) შპონგლ საიტზე discogs.com საიმონ პოსფორდის პროფილი myspace.com-ზე Twisted Records
მოსკოვის ალექსი ღვთისკაცის ტაძარი (კრასნოე-სელო)

მოსკოვის ალექსი ღვთისკაცის ტაძარი (რუს. Храм Алексия Человека Божия) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XIX საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის კრასნოე-სელოს რაიონში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1853 წლით. მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქის მეტოქი. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს ალექსი ღვთისკაცის სახელზე. ეგვტერები საქართველოს ღვთისმშობლის ხატისა და პავლე ლატრიელის სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ალექსი ღვთისკაცის ტაძარი ააგეს კრასნოე-სელოში 1853 წელს, ერთ-ერთ უძველეს მოსკოვისპირა სოფელში, რომელიც ჯერ კიდევ XII-XIII საუკუნეებში არსებობდა. პირველი ისტორიული წყარო რომელშიც კრასნოე-სელო მოიხსენიება მიეკუთვნება 1480 წელს. 1837 წელს მოსკოვის ცენტრიდან გარეუბანში გადაიტანეს ალექსეევის მონასტერი. მონასტრის პირველი ეკლესია გახდა ადგილობრივი ჯვართამაღლების ეკლესია, რომლის ეგვტერიც ნაკურთხი იყო ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. 1841 წელს აკურთხეს მეორე ეგვტერი ალექსი ღვთისკაცის სახელზე. როგორც ალექსეევის ისე ნოვო-ალექსეევის მონასტრის მთავარი ეკლესია გახდა ალექსი ღვთისკაცის ტაძარი. 1853 წელს მონასტრის ცენტრში ააგეს ალექსი ღვთისკაცის სახელობის ტაძარი. პროექტის ავტორი გახდა ცნობილი მოსკოველი არქიტექტორი მიხეილ ბიკოვსკი. მისივე პროექტით ააშენეს სამრეკლოც. ტაძრის ფასადი საკმაოდ მდიდრული იყო. იგი შესრულებული იყო XVI-XVII საუკუნეების ძველი რუსული ხუროთმოძღვრების მოტივებზე. ტაძრის გუმბათი დეკორატიული ატიკებითაა შემკული. ასევე მდიდრულადაა შემკული ტაძრის ინტერიერიც. ტაძარში ძველი მონასტრიდან გადმოიტანეს ტიხვინის, საქართველოსა და მკურნალი ღვთისმშობლის ხატები. ბოლო ორი ხატი ტაძრის დახურვის შემდეგ გადაიტანეს ქრისტეს აღდგომის ტაძარში სოკოლნიკზე. 1899 წელს არქიტექტორ ალექსანდრე ლატკოვის პროეტის მიხედვით მოხდა ტაძრის რეკონსტრუქცია. ხის იატაკი შეიცვალა, დააგეს მეტლახის ფილები, დაამზადეს ახალი კანკელი, რომელზეც განათავსეს ტ. ტიურინის დაწერილი ახალი ხატები. 1926 წელს ალექსეევის მონასტერი დახურეს და ყველა მისმა მოსახლემ იძულებით დატოვა მონასტერი. XX საუკუნის დასაწყისისათვის მონასტერში ოთხი ტაძარი არსებობდა: ჯვართამაღლების, ალექსი ღვთისკაცის, ყველაწმინდისა და მიქაელ მთავარანგელოზის. ამათგან საბჭოთა პერიოდს გადაურჩა მხოლოდ ორი: ყველაწმინდისა და ალექსი ღვთისკაცის. ალექსი ღვთისკაცის ეკლესია გადააკეთეს პიონერთა სახლად, ხოლო ყოფილი სასაფლაოს ადგილზე მოაწყვეს პიონერთა პარკი. 1991 წელს ალექსი ღვთისკაცის ტაძარი დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. ამავე წელს ტაძარში დაიწყო აღდგენითი სამუშაოები. 2002 წლის 25 ნოემბერს აღსდგა ღვთისმსახურება. 2006 წელს ტაძარი გახდა საპატრიარქო მეტოქი. Официальный сайт храма Алексия человека Божия в Красном селе Храм Алексия человека Божия на sobory.ru ↑ Грузинская икона Божией Матери. Православная Энциклопедия ↑ Ново-Алексеевский монастырь в Красном селе ↑ 3.0 3.1 История храма на официальном сайте
ამირხანლი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ამირხანლი შეიძლება აღნიშნავდეს: ამირხანლი — სოფელი აზერბაიჯანში ზანგილანის რაიონში. ამირხანლი — სოფელი აზერბაიჯანში შაბრანის რაიონში.
მოსკოვის სამების ეკლესია (ბელი-გოროდი)

მოსკოვის სამების ეკლესია (რუს. Церковь Троицы) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ტვერის რაიონში, ბელი-გოროდის ტერიტორიაზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ჯერ კიდევ XVI საუკუნეში ეკლესიის ადგილზე მოქმედებდა წმინდა ნიკიტა დიდმოწამის სახელობის ხის ეკლესია. 1620-იან წლებში იგი დაიწვა და ვაჭარ გრიგორი ნიკიტინოვის შეკვეთით 1628-1651 წლებში ააგეს ახალი ქვის ეკლესია წმინდა სამების სახელზე. წყაროები ეკლესიის მშენებლობის თარიღად მიუთიტებენ 1631-1634 და 1653 წლებს. აღნიშნული თარიღები მეცნიერებს შორის მწვავე დისკუსიის საგანია. ტაძრის სამხრეთი ეგვტერი აკურთხეს წმინდა ნიკიტა დიდმოწამის სახელზე, აქვე გადაიტანეს ამ წმინდანის სასწაულმოქმედი ხატი დამწვარი ეკლესიიდან. . ტაძრის მთავარი სიწმინდე 1654 წლიდან გახდა საქართველოს ღვთისმშობლის ხატი, რომელიც შეასრულეს დედაქალაქის ყინვებისაგან ხსნისათვის. ამ მიზეზის გამო ეკლესიას მეორე სახელად უწოდეს საქართველოს ღვთისმშობლის ეკლესია. ამ ამბის 250 წლისთავთან დაკავშირებით აკურთხეს განსაკუთრებული ეგვტერი. აქედან მოდის ნიკიტნიკის შესახვევის მეორე სახელი „საქართველოს შესახვევი“, რომელიც შეიცვალა 1926 წელს. 1920 წელს ეკლესია საბჭოთა ხელისუფლებამ დახურა ღვთისმსახურებისათვის, ხოლო 1934 წელს გადასცეს სახელმწიფო ისტორიულ მუზეუმს. 1923-1941 წლებში აქ მოქმედებდა სიმონ უშაკოვის მუზეუმი, ხოლო 1963 წლიდან ძველი რუსული ფერწერის მუზეუმი. ომის შემდეგ წლებში მას მიუშენეს საოფისე ნაგებობები, რომელსაც არანაირი ისტორიული დანიშნულება არ ჰქონდათ. 1991 წელს მიიღეს გადაწყვეტილება ეკლესია დაებრუნებინათ მორწმუნეებისათვის. მუზეუმი კი დახურეს. ეკლსიაში შემონახულია მრავალფიგურებიანი, დინამიური კედლის მხატვრობა, რომელიც შესრულებულია ბიბლიის მოტივების საფუძველზე 1652-1653 წლებში. Тренев Д. К. Памятники древнерусского искусства церкви Грузинской Божьей Матери в Москве. М., 1903 Овчинникова Е. С. Церковь Троицы в Никитниках. М., 1970. 196 с. Паламарчук П. Г. Москва в границах Садового кольца // Сорок сороков Краткая иллюстрированная история всех Московских храмов. — Москва: Астраль, 2004. — Т. 2. — С. 56-59. — 744 с. — 7000 экз. — ISBN 978-5-271-07711-1. Указатель московских церквей / сост. Александровский М.. — Москва: Русская Печатня, 1915. — 75 с. Официальный сайт «Облюбование Москвы. Церковь Троицы в Никитниках.» ↑ Москва и Подмосковье. М., Искусство. 1979. С.480
ამირხანლი (ზანგილანი)

ამირხანლი (აზერ. Əmirxanlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ზანგილანის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. ამირხანლი GEOnet სახელების სერვერზე
იუხარი-გაიალი

იუხარი-გაიალი (აზერ. Yuxarı Gəyəli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ზანგილანის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. იუხარი-გაიალი GEOnet სახელების სერვერზე
გენანლი

გენანლი (აზერ. Genanly) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ზანგილანის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. გენანლი GEOnet სახელების სერვერზე
გენლიქი

გენლიქი (აზერ. Genlik) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ზანგილანის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. გენლიქი GEOnet სახელების სერვერზე
აშაღი-გაიალი

აშაღი-გაიალი (აზერ. Aşağı Gəyəli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ზანგილანის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. აშაღი-გაიალი GEOnet სახელების სერვერზე
ზეგანი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ზეგანი შეიძლება აღნიშნავდეს: ზეგანი — დედამიწის ვრცელი მოსწორებული და ამაღლებული მონაკვეთი ზეგანი — სოფელი გაგრის მუნიციპალიტეტში ზეგანი — სოფელი გულრიფშის მუნიციპალიტეტში ზეგანი — სოფელი მესტიის მუნიციპალიტეტში ზეგანი — სოფელი სოხუმის მუნიციპალიტეტში ზეგანი — ბაღდათის მუნიციპალიტეტის სოფლების ძველი სახელწოდება ზეგანი — ეკლესია დღევანდელი თურქეთის ტერიტორიაზე
გილათაღი

გილათაღი (აზერ. Gilətağ) — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარ-ლაჩინის რეგიონში, ზანგილანის რაიონში. 1993-2020 წლებში დე-ფაქტოდ კონტროლირდებოდა სეპარატისტული მთიანი ყარაბაღის რესპუბლიკის მიერ. ↑ Zangilan district – Administrative district in the Republic of Azerbaijan.
ქართული მარში

„ქართული მარში — ეროვნული მოძრაობა“ — მემარჯვენე პოლიტიკური პარტია და საზოგადოებრივი მოძრაობა საქართველოში. პარტიამ საზოგადოებრივი ყურადღება მიიპყრო ლგბტ მოძრაობისა და იმიგრაციისადმი ოპოზიციით. ითვლება უკიდურესად კონსერვატიულ პარტიად. ↑ „The Georgian March against migrants and NATO“. JAMnews (ინგლისური). 2018-05-02. ციტირების თარიღი: 2018-05-06.[მკვდარი ბმული] ↑ Pertaia, Luka. Who was in and who was out in Tbilisi’s far-right March of Georgians [Analysis] en-US. ციტირების თარიღი: 2018-05-06 ↑ „Far right group has patrolled Tbilisi streets for the last week“. Democracy & Freedom Watch. 6 მარტი, 2018. ციტირების თარიღი: 6 მარტი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ Far Right Georgian March Announces Hunger Strike. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-05-06. ციტირების თარიღი: 2018-05-06 ↑ Opposition To Xenophobic March Earns Georgian Activist Threats, Show Of Support en. ციტირების თარიღი: 2018-05-06
ნელი სალაძე

ნელი სალაძე (დ. 12 დეკემბერი, 1939, თბილისი) — ქართველი მხატვრული ტანმოვარჯიშე. სსრკ ორგზის ჩემპიონი ჯგუფურ ვარჯიშში (1961, 1962), სსრკ უნივერსიადაში გამარჯვებული (1964). მწვრთნელად მუშაობა დაიწყო 1971 წლიდან, იყო საქართველოს ნაკრების მთავარი მწვრთნელი (1976–1993), სსრკ ნაკრების მწვრთნელთა შტაბის წევრი (1977–1982). მისი ხელმძღვანელობით საბჭოთა ნაკრები აბსოლუტური ჩემპიონი გახდა (1979). ავარჯიშებდა ბელგიისა (1999–2001) და იაპონიის (1992, 1996, 2000, 2002) კლუბების სპორტსმენებს. სსრ კავშირის დამსახურებული მწვრთნელი ღირსების ორდენი 2024 — თბილისის საპატიო მოქალაქე ბერიშვილი, ელგუჯა. ქართული სპორტის ოქროს წიგნი. თბ. 2013: პალიტრა L, გვ. 156.  ნელი სალაძე — ქართული სპორტის სტატისტიკა ნელი სალაძე — ბიოგრაფიული ლექსიკონი საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკის ფოტოარქივი საქართველოს სპორტისა და ახალგაზრდობის საქმეთა სამინისტრო ↑ „თბილისის საპატიო მოქალაქის წოდება 25 ადამიანს მიენიჭა“. 1tv.ge. ციტირების თარიღი: 5 ოქტომბერი, 2024. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება)
ნინა დრონოვა

ნინა დრონოვა (დ. 13 იანვარი, 1958, თბილისი, საქართველო) — სპორტული ტანმოვარჯიშე. მსოფლიოს ჩემპიონი გუნდურ პირველობაში (1974), სსრკ მესამე პრიზიორი ბჯენით ხტომაში (1974), იუნიორთა საკავშირო სპარტაკიადის აბსოლუტური ჩემპიონი (1971, მოიგო ოთხივე დისციპლინა). საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი. ღირსების ორდენის კავალერი. ნინა დრონოვა — ქართული სპორტის სტატისტიკა
უნგრეთის მონარქების სია

უნგრეთის მონარქების სიაში წარმოდგენილია იმ ადამიანების სია, რომლებიც 895-1000 წლებში ატარებდნენ უნგრეთის დიდი მთავრის, ხოლო 1000-1918 წლებში ატარებდნენ უნგრეთის მეფის ტიტულს. უნგრეთის ისტორია ჰაბსბურგები იაგელონები არპადები ვიტელსბახები უნგრეთის დედოფლების სია Allan Ellenius, Wim Blockmans, European Science Foundation; The Origins of the Modern State in Europe: 13th to 18th Centuries, Oxford University Press, 1998 Bálint Hóman, Gyula Szekfű, Gyula Szekfu; Magyar történet; Királyi Magyar Egyetemi Nyomda, 1938 Štefan Holčík; Korunovačné slávnosti, Bratislava 1563–1830, Tatran, 1986 Jenő Vértesy; Kölcsey Ferencz, Nyomatott a Magyar királyi Egyetemi könyvnyomdában, 1885 Slovenská akadémia vied; Historický časopis, Vydatelʹstvo Slovenskej akadémie vied, 1985 https://web.archive.org/web/20081203150554/http://www.magyarorszag.hu/orszaginfo/adatok/tortenelem/uralkodok.html http://europeanhistory.about.com/library/readyref/uchungarykings.htm დაარქივებული 2016-06-13 საიტზე Wayback Machine.