laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
1800-იანები

1800-იანი (ათას რვაასიანი) წლები, ასევე ცნობილი, როგორც 1800-იანები — გრიგორიანული კალენდრის ათწლეული, რომელიც დაიწყო 1800 წლის 1 იანვარს და დასრულდა 1809 წლის 31 დეკემბერს. მოვლენები სარჩევი: 1800 1801 1802 1803 1804 1805 1806 1807 1808 1809 7 ნოემბერი — რუსებისა და ქართველების გაერთიანებულმა ლაშქარმა კახეთში, სოფელ კაკაბეთის მახლობლად დაამარცხა ავართა ლაშქარი (ნიახურის ბრძოლა). 18 დეკემბერს პავლე I-მა მოაწერა ხელი მანიფესტს რომლის ძალითაც ქართლ-კახეთის სამეფო უქმდებოდა და ის უშუალოდ რუსეთის შემადგენელი ნაწილი ხდებოდა. ქალაქის სტატუსი მიენიჭა გორს, თელავს, დუშეთს და სიღნაღს. იანვარი - დავით გიორგის ძე სამეფოს გამგებლად გამოცხადდა. მაისი - დავით გიორგის ძე რუსებმა სამეფოს გამგებლობიდან გადააყენეს და შექმნეს ქართლ-კახეთის დროებითი მმართველობა 12 სექტემბერი - ალექსანდრე I-მა ხელი მოაწერა მანიფესტს ქართლ-კახეთის სამეფოს გაუქმენის შესახებ. 12 აპრილი - თბილისში, სიონის ტაძარში, გამოცხადდა მანიფესტი ქართლ-კახეთის სამეფოს გაუქმების შესახებ. აპრილი-მაისი - გაუქმდა ქართლ-კახეთის დროებითი მმართველობა. მაისი - თბილისში მოქმედება დაიწყო „საქართველოს მმართველობამ“ პოლიტიკური გამოსვლა კახეთში თბილისში დაარსდა რუსული ორკლასიანი დაწტყებითი სასწავლებელი. სამეგრელოს სამთავრო რუსეთის მფარველობაში შევიდა დარეჯან დედოფალი რუსეთში გადაასახლეს. მაისი - ქართლის მთიანეთში რუსეთის აჯანყება დაიწყო. რუსეთის ჯარები იმერეთში შეიჭრნენ. სოლომონ II იძულებით შევიდა რუსეთის მფარველობაში ფოთში ჩნდებიან პირველი რუსი სამხედროები. რუსეთმა გურიის სამთავრო მფარველობაში მიღებულად გამოაცხადა. დაიწყო რუსეთ-ირანის ომი იულონ და ფარნაოზ ბატონიშვილები რუსეთში გადაასახლეს გაიხსნა თბილისის კეთილშობილთა სასწავლებელი. 21 ოქტომბერი : ტრაფალგარის ბრძოლა ინგლისის ფლოტსა და ფრანგულ-ესპანურ გაერთიანებულ არმადას შილორის. 2 დეკემბერი : აუსტერლიცის ბრძოლა საფრანგეთის არმიასა და ანტიფრანგულ კოალიციას შორის, სადაც ნაპოლეონ ბონაპარტმა სასტიკად დაამარცხა ავსტრიის და რუსეთის არმიები. 12 ივლისი — ლიხტენშტაინმა დამოუკიდებლობა მიიღო. 6 აგვისტო — ავსტრიის იმპერატორმა ფრანც II-მ გერმანიის საიმპერატორო გვირგვინზე უარი განაცხადა. საღვთო რომის იმპერია დაიშალა. ასლან-ბეგ შერვაშიძემ სოხუმი დაიკავა რუსეთის ჯარებმა ქუთაისი დაიკავეს. სოფ. მალთაყვასთან გურულმა მოხალისეებმა თურქეთის რაზმი დაამარცხეს. თავად ნ. დადიანის ხელმძღვანელობით ფოთი ისევ დაიბრუნეს ქართველებმა.
ალექსანდრ ფილიმონოვი

ალექსანდრ ფილიმონოვი (რუს. Алекса́ндр Филимо́нов დ. 1866 — გ. 1948) — რუსი სამხედრო მოღვაწე, გენერალი, 1908 წლიდან იყო ყუბანის კაზაკთა ჯარების ატამანი. 1912 წლის დეკემბრიდან იყო პოლკოვნიკი. 1917 წლის აპრილ-ოქტომბრის პერიოდში იყო ყუბანის სამხედრო მთავრობის თავმჯდომარე. 1918 წლის ნოემბრიდან გენერალ-მაიორი. 1919 წლის ბოლოს ანტონ დენიკინთან უთანხმოების გამო დატოვა ყუბანის კაზაკთა ჯარების ატამანობა. 1919 წლის დეკემბრიდან წავიდა ემიგრაციაში. Биография
ვასილი შულგინი

ვასილი შულგინი (რუს. Васи́лий Вита́льевич Шульги́н დ. 1878 — გ. 1976) — რუსი სამხედრო მოღვაწე, რუსეთის სახელმწიფო დუმის ,ე-2, მე-3 და მე-4 მოწვევების დეპუტატი. იყო ანტისოციალისტური და ანტობოლშევიკური შეხედულებების მქონე პოლიტიკოსი, თეთრი მოძრაობის ერთ-ერთი იდეოლოგი და ორგანიზატორი, ნაციონალისტი და მონარქისტი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ვასილი შულგინი Александр Репников.. (2004-08-17) Шульгин Василий Витальевич (1878—1976). Правые люди. Имена России. Правая.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-16. ციტირების თარიღი: 2011-06-22. Головской Валерий.. (2003-12-24) Фильм «Перед судом истории», или об одном киноэпизоде в жизни В. В. Шульгина. Вестник online, № 26 (337). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-16. ციტირების თარიღი: 2011-06-22. Иоффе Г.. (2011) Шульгин. Рыцарь чёрной сотни. Военный журнал. Военно-исторический электронный журнал. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-19. ციტირების თარიღი: 2012-03-14. Лейбельман Михаил.. (2003-04-24) Извечный еврейский вопрос. О книге В. Шульгина «Что НАМ в НИХ не нравится?». Раздел История. Каскад. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-16. ციტირების თარიღი: 2011-06-25. Артур Рудзицкий.. (2010-11-10) Фотографии Василия Шульгина 1976 года работы Игоря Пальмина. Страницы истории и культуры. Ассоциация европейских журналистов. Украинская секция. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-16. ციტირების თარიღი: 2011-07-02. Шульгин Василий Витальевич. Биографический указатель. Хроно.ру. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-16. ციტირების თარიღი: 2011-07-02. Кривушин И.. (1997—2012) Шульгин Василий Витальевич. Энциклопедия Кругосвет. Универсальная научно-популярная онлайн-энциклопедия. Онлайн-энциклопедия «Кругосвет». დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-03-02. ციტირების თარიღი: 2012-02-08. Иван Толстой.. (2008-10-05) Как прожить четыре жизни. Судьба Василия Шульгина: к 130-летию со дня рождения. Интервью с Олегом Будницким. Радиостанция Свобода. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-16. ციტირების თარიღი: 2011-07-02. Петров М.. (2000) Дневник Василия Шульгина. hot.ee. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-16. ციტირების თარიღი: 2011-09-19. Топоровский, Ян.. (2001-04-12) Интервью Моше Бельфермана в приложении «Окна» газеты «Вести» о переписке и встречах с В. В. Шульгиным. Авторский сайт Моше Бельфермана. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-16. ციტირების თარიღი: 2011-10-29. Сипко Е.. (2003-04-24) Истинный украинский патриот. Русская правда. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-05-02. ციტირების თარიღი: 2012-02-17. Режиссёр Эрмлер Ф. М.. Перед судом истории (СССР, 1965 г.). документальный фильм. «Яндекс видео». Запись с телеканала «Культура» 2 ноября 2010 года. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-19. ციტირების თარიღი: 2012-03-17. Режиссёр Столяров А. Н.. Красное и белое. Эрмлер и Шульгин (Россия, 2010 г.). документальный фильм. «Яндекс видео». Запись с телеканала «Культура» 2 ноября 2010 года. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-19. ციტირების თარიღი: 2012-03-18. Василий Шульгин დაარქივებული 2018-06-16 საიტზე Wayback Machine. на Проекте1917
ვიქტორ პოკროვსკი

ვიქტორ პოკროვსკი (რუს. Ви́ктор Леони́дович Покро́вский დ. 1889 — გ. 1922) — რუსი სამხედრო მოღვაწე, თეთრი მოძრაობის ერთ-ერთი აქტიური მონაწილე და ხელმძღვანელი. იყო პირველი მსოფლიო ომის მონაწილე. 1914 წლიდან იყო გრენადერთა პოლკის კაპიტანი, შემდგომში იყო სამხედრო მფრინავი, ესკადრილიის მეთაური. 1916 წლიდან იყო რიგის მე-12 ავიარაზმის მეთაური. 1917 წლიდან შტაბს-კაპიტანი. 1918 წლიდან თეთრ მოძრაობაში გაწევრიანდა. იყო ყუბანის მოხალისეთა რაზმის უფროსი. 1918 წლის 14 მარტიდან პოლკოვნიკი, იმავე წლის 27 მარტიდან გენერალ-მაიორი, ყუბანის არმიის სარდალი. 1918 წლის აგვისტოდან ყუბანის 1-ლი ბრიგადის მეთაური. 1919 წლის დასაწყისიდან იყო ყუბანის 1-ლი ცხენოსანი კორპუსის სარდალი. იმავე წლის ივლისიდან გენერალ-ლეიტენანტი და კავკასიის არმიის ცარიცინის დაჯგუფების სარალი. 1919 წლის 26 ნოემბრიდან 1920 წლის იანვრამდე კავკასიის არმიის სარდალი. 1920 წლის აპრილიდან წავიდა ემიგრაციაში. Покровский, Виктор Леонидович Биография დაარქივებული 2007-09-27 საიტზე Wayback Machine. Биография и оценка деятельности О гибели генерала Покровского დაარქივებული 2007-09-27 საიტზე Wayback Machine. Леонтович В. Первые бои на Кубани.— Мюнхен: Молодая Россия, 1923. Биография დაარქივებული 2011-12-10 საიტზე Wayback Machine. Биография на сайте «Авиация и воздухоплавание до Второй мировой войны»
კოსოვოსა და მეტოხიის ავტონომიური მხარე

კოსოვო და მეტოხია (სერბ. Косово и Метохија), ოფიციალურად კოსოვოსა და მეტოხიის ავტონომიური მხარე (სერბ. Аутономна Покрајина Косово и Метохија), შემოკლებით კოსოვო (სერბ. Косово) ან კოსმეტი (კოსოვო და მეტოხია) — ავტონომიური მხარე სერბეთში. ფართობი 10,9 ათ. კმ². მოსახლეობა 1 883 018 კაცი (2016). ადმინისტრაციული ცენტრი ქალაქი პრიშტინა. ტერიტორიის უდიდესი ნაწილი უჭირავს კოსოვო-პოლესა და მეტოხიის ქვაბულებს, სადაც მიედინება მდინარეები თეთრი დრინი და იბარი. ჰავა ზომიერი კონტინენტურია. იანვრის საშუალო ტემპერატურა დაახლოებით 0°C-ია, ივლისისა 20°C. ნალექები 600–700 მმ წელიწადში. მთის კალთებზე ფართოფოთლოვანი ტყეებია. VIII–XII საუკუნეებში კოსოვოსა და მეტოხიის ტერიტორია რაშკის, ხოლო შემდეგ სერბეთის სახელმწიფოს ცენტრალური ნაწილი იყო. XV საუკუნეში სერბეთის სხვა მიწებთან ერთად ოსმალთა იმპერიის შემადგენლობაში შევიდა. XVI–XVIII საუკუნეებში კოსოვოსა და მეტოხიის ტერიტორიაზე ხშირი იყო ანტიოსმალური აჯანყებები, სერბი მოსახლეობა მასობრივად მიდიოდა ემიგრაციაში. 1913 წელს ეს ტერიტორია სერბეთმა და ჩერნოგორიამ. 1918 წელს შევიდა სერბების, ხორვატებისა და სლოვენიელების სამეფოს (1929 წლიდან იუგოსლავია) შემადგენლობაში. 1941 წლიდან ოკუპირებული იყო გერმანელი ფაშისტების მიერ, 1944 წლის ბოლოს გაათავისუფლეს იუგოსლავიის სახალხო-განმათავისუფლებელმა არმიამ და ალბანეთის სახალხო-განმათავისუფლებელი არმიის ნაწილებმა. 1945–1963 წლებში კოსოვოსა და მეტოხიის ავტონომიური ოლქი ერქვა, 1963–1969 წლებში — ავტონომიური მხარე, 1969–1990 წლებში — კოსოვოს სოციალისტური ავტონომიური მხარე. იურიდიულად, 1992–2003 წლებში შედიოდა იუგოსლავიის მოკავშირე რესპუბლიკის, ხოლო 2003–2006 წლებში სერბეთისა და ჩერნოგორიის შემადგენლობაში. კოსოვოს ომის დასრულებისა და ნატოს მიერ იუგოსლავიის ინტერვენციის შემდეგ, ფაქტობრივად, კოსოვოსა და მეტოხიის დიდი ნაწილი კონტროლირდება ნაწილობრივ აღიარებული კოსოვოს რესპუბლიკის მიერ, რომელმაც დამოუკიდებლობა 2008 წელს გამოაცხადა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 695. ↑ NATO – Topic: NATO's role in Kosovo. Nato.int (31 August 2012). ↑ Steven Beardsley. Kosovo aims to form military force and join NATO – News. Stripes. ↑ Kosovo’s declaration of independence did not violate international law – UN court. UN News Centre (22 July 2010). ციტირების თარიღი: 22 July 2010. ↑ ICJ,International Court of Justice:Declaration of independence of Kosovo from Serbia is not a violation of international law. Bbc newsamerica.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 ივლისი 2011. ციტირების თარიღი: 2 January 2011.
მარია დელ პილარ ესპანელი

მარია დელ პილარ ესპანელი (ესპ. María del Pilar de España; დ. 6 აპრილი, 1861 — გ. 5 აგვისტო, 1879) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის დედოფალ ისაბელ II-ისა და მისი მეუღლის, კადისის ჰერცოგ ფრანსისკო დე ასისის შუათანა ასული. განიხილებოდა საფრანგეთის იმპერატორ ნაპოლეონ III-ის ერთადერთი ვაჟის საცოლედ, რომელიც საფრანგეთ-ზულუს ომში დაიღუპა. მარია დელ პილარი დაიბადა 1861 წლის 6 აპრილს მადრიდის სამეფო სასახლეში. იგი იყო ესპანეთის დედოფალ ისაბელ II-ისა და მისი ქმრის, კადისის ჰერცოგ ფრანსისკო დე ასისის მესამე შვილი და მეორე ქალიშვილი. იგი მხოლოდ შვიდი წლის იყო, როდესაც 1868 წელს ესპანელებმა დედამისის, ისაბელ II-ის მმართველობა დაამხეს და მთელი სამეფო ოჯახი ქვეყნიდან გააძევეს. ამ დროს მათ საფრანგეთის სამეფო კარს შეაფარეს თავი. სწორედ აქ, პარიზის სასულიერო სასწავლებელში მიიღო განათლება მარია დელ პილარმა. მალევე, მისი გარეგნობითა და თვისებებით მოხიბლულმა საფრანგეთის იმპერატორმა ნაპოლეონ III-მ წამოჭრა მარია დელ პილარისა და თავისი ერთადერთი ვაჟის, საიმპერატორო პრინც ნაპოლეონის ქორწინების იდეა, რომელიც მალევე დაადასტურა რომის პაპმა პიუს IX-მ. ამის შემდეგ, საქორწინო მოლაპარაკებები აქტიურად გაჩაღდა დედოფალ ისაბელსა და საფრანგეთის იმპერატრიცა ეუხენია დე მონტიხოს შორის, რომელიც ასევე ესპანელი ქალბატონი იყო. ამ ამიდან ორ წელიწადში ესპანეთში ბურბონთა რესტავრაცია განხორციელდა და მეფე მისი ძმა ალფონსო XII ხდება, რის გამოც მარია დელ პილარი სამშობლოში დაბრუნდა, თუმცა მისი მშობლები კვლავ საფრანგეთში დარჩნენ. ესპანეთში მარია დელ პილარი თავის დებთან ერთად ძალიან ბედნიერად ცხოვრობდა სევილიასა და მადრიდში. 1879 წლის ივლისში მარია დელ პილარი და მისი და-ძმები: ისაბელი, ალფონსო, მარია დე ლა პასი და ეულალია ჩრდილო ესპანეთის საზღვაო კურორტ გიპუსკოაში წავიდნენ დასასვენებლად. ამ ბედნიერი დასვენებისას, 3 აგვისტოს, გამთენიისას საკუთარ საწოლში მარია დელ პილარი კრუნჭხვებში ჩავარდა და ცნობიერება დაკარგა. არსებობს მოსაზრება, რომ ეს მზის ძლიერი დარტყმის მიზეზით მოხდა. ამ ამბიდან ორ დღეში, 5 აგვისტოს 18 წლის მარია დელ პილარი გარდაიცვალა, თუმცა ექიმებმა განაცხადეს, რომ მისი გარდაცვალება ტუბერკულოზმა, ან მენინგიტმა გამოიწვია. ამ ამბამდე სულ ორ თვით ადრე, მარია დელ პილარის საქმრო, პრინცი ნაპოლეონი საფრანგეთ-ზულუს ომში წავიდა, სადაც იგი ადგილობრივმა აბორიგენებმა მოკლეს ბრძოლაში, 23 წლის ასაკში. მარია დელ პილარი დაკრძალეს ესკორიალის სამეფო აკლდამაში. მის დაკრძალვას საფრანგეთის იმპერატრიცა და მისი სადედამთილო ეუხენია დე მონტიხოც დაესწრო. წლების შემდეგ, მისი უმცროსი და, მარია დე ლა პასი ცოლად გაჰყვა ბავარიის პრინც ლუდვიგ ფერდინანდს, რომელთან შეძენილ პირველ ქალიშვილს თავისი საყვარელი განსვენებული დის, მარია დელ პილარის სახელი დაარქვა. Balansó, Juan (mayo de 1999). «Capítulo VI. Las hijas de Isabel». Las perlas de la corona (2ª edición). Plaza Janés. p. 126. ISBN 84-01-54071-2. De Borbón, María de la Paz; Adalberto de Baviera (1935). «Primera parte. Capítulo segundo. ¡Abajo Bonaparte!». Cuatro revoluciones e intermedios. Espasa-Calpe. p. 24.
გლოგოვაცის თემი

გლოგოვაცის თემი (სერბ. Општина Глоговац) — თემი სერბეთში, კოსოვოსა და მეტოხიის ავტონომიური მხარის კოსოვოს ოლქში. ფართობი შეადგენს 290 კმ²-ს. აქვს სადავო ადმინისტრაციული კუთვნილება. თემის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი გლოგოვაცი. შეიცავს 37 დასახლებულ პუნქტს. დასახლებული პუნქტების საშუალო ფართობია 7,8 კმ². ↑ 1.0 1.1 1.2 Издаје и штампа — Републички завод за статистику Србије (ISSN 1450-9075, январь 2009) — Раздел «Общие данные», страницы № 15-19 ↑ Tim Bespyatov. Kosovo censuses (ინგლისური). ციტირების თარიღი: 2017-10-30 ↑ Tim Bespyatov. Ethnic composition of Kosovo 2011 (ინგლისური). ციტირების თარიღი: 2017-10-30 ↑ Tim Bespyatov. Ethnic composition of Kosovo 2011 (ინგლისური). ციტირების თარიღი: 2017-10-09
კაჩანიკის თემი

კაჩანიკის თემი (სერბ. Општина Качаник) — თემი სერბეთში, კოსოვოსა და მეტოხიის ავტონომიური მხარის კოსოვოს ოლქში. ფართობი შეადგენს 294 კმ²-ს. აქვს სადავო ადმინისტრაციული კუთვნილება. თემის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი კაჩანიკი. შეიცავს 30 დასახლებულ პუნქტს. დასახლებული პუნქტების საშუალო ფართობია 7,0 კმ². ↑ 1.0 1.1 1.2 Издаје и штампа — Републички завод за статистику Србије (ISSN 1450-9075, январь 2009) — Раздел «Общие данные», страницы № 15-19 ↑ Tim Bespyatov. Kosovo censuses en. ციტირების თარიღი: 2017-10-30 ↑ Tim Bespyatov. Ethnic composition of Kosovo 2011 en. ციტირების თარიღი: 2017-10-30 ↑ Tim Bespyatov. Religious composition of Kosovo 2011 en. ციტირების თარიღი: 2017-10-30
1600-იანები

1600-იანი (ათას ექვსასიანი) წლები, ასევე ცნობილი, როგორც 1600-იანები — გრიგორიანული კალენდრის ათწლეული, რომელიც დაიწყო 1600 წლის 1 იანვარს და დასრულდა 1609 წლის 31 დეკემბერს. მოვლენები სარჩევი: 1600 1601 1602 1603 1604 1605 1606 1607 1608 1609 სიმონ I ჩაიყვანეს სტამბოლში და ჩასვეს იედიყულეს ციხეში. 19 მაისი : ქალაქი მონრეალი დაარსდა. 1 ნოემბერი : უილიამ შექსპირის ტრაგედია ოტელოს პრემიერა გაიმართა უაიტჰოლის სასახლეში, ლონდონში. აბას I-მა აღმოსავლეთ სომხეთის ტერიტორიაზე დააარსა ერევნის სახანო. 22 ოქტომბერი - კახეთის აჯანყება ავსტრალიის ტერიტორიის პირველი ევროპული დაზვერვა განახორციელა ჰოლანდიელმა ნავიგატორმა, ვილემ იანსონმა, რომელმაც იორკის ნახევარკუნძულის სანაპირო აღმოაჩინა. დაარსდა პირველი ინგლისური კოლონია ჩრდილოეთ ამერიკაში (ვირჯინია). კარლ ფონ ლიხტენშტაინმა მიიღო თავადობა და ლიხტენშტაინის პირველი თავადი გახდა. სამუელ შამპლენმა სავაჭრო ცენტრი დააარსა დღევანდელი ქალაქ კვებეკის ადგილზე. გაიმართა ტაშისკარის ბრძოლა. ესპანეთიდან განდევნეს მორისკები.
კოსოვო-პოლეს თემი

კოსოვო-პოლეს (სერბ. Општина Косово Поље) — თემი სერბეთში, კოსოვოსა და მეტოხიის ავტონომიური მხარის კოსოვოს ოლქში. ფართობი შეადგენს 89 კმ²-ს. აქვს სადავო ადმინისტრაციული კუთვნილება. თემის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი კოსოვო-პოლე. შეიცავს 18 დასახლებულ პუნქტს. დასახლებული პუნქტების საშუალო ფართობია 4,9 კმ². ↑ 1.0 1.1 1.2 Издаје и штампа — Републички завод за статистику Србије (ISSN 1450-9075, январь 2009) — Раздел «Общие данные», страницы № 15-19 ↑ Tim Bespyatov. Kosovo censuses en. ციტირების თარიღი: 2017-10-09 ↑ Tim Bespyatov. Ethnic composition of Kosovo 2011 en. ციტირების თარიღი: 2017-10-09 ↑ Tim Bespyatov. Religious composition of Kosovo 2011 en. ციტირების თარიღი: 2017-10-09
ლიპლიანის თემი

ლიპლიანის თემი (სერბ. Општина Липљан) — თემი სერბეთში, კოსოვოსა და მეტოხიის ავტონომიური მხარის კოსოვოს ოლქში. ფართობი შეადგენს 401 კმ²-ს. აქვს სადავო ადმინისტრაციული კუთვნილება. თემის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ლიპლიანი. შეიცავს 70 დასახლებულ პუნქტს. დასახლებული პუნქტების საშუალო ფართობია 5,7 კმ². ↑ 1.0 1.1 1.2 Издаје и штампа — Републички завод за статистику Србије (ISSN 1450-9075, январь 2009) — Раздел «Общие данные», страницы № 15-19 ↑ Tim Bespyatov. Kosovo censuses en. ციტირების თარიღი: 2017-10-09 ↑ Tim Bespyatov. Ethnic composition of Kosovo 2011 en. ციტირების თარიღი: 2017-10-09 ↑ Tim Bespyatov. Religious composition of Kosovo 2011 en. ციტირების თარიღი: 2017-10-09
პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის ტრუბეცკის ბასტიონი

პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის ტრუბეცკის ბასტიონი (რუს. Трубецкой бастион Петропавловской крепости) — პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის ორი დასავლეთის ბასტიონიდან ერთ-ერთი. მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში, ვასილევსკის კუნძულის მხარეს. დასავლეთიდან ხურავს პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის ალექსეევკის რაველინს. ტრუბეცკის ბასტიონი არის ხუთკუთხა საფორტიფიკაციო ნაგებობა. საფუძველი ჩაუყარეს 1703 წელს ინჟინერ ვ. ა. კირშტენშტეინის ხელმღვანელობით, სავარაუდოდ ინჟინერ ჟოზეფ გასპარ ლამბერ დე გერენის პროექტის მიხედვით, რომლის მიღებაშიც აქტიურად მონაწილეობდა პეტრე I. მშენებლობაზე ზედამხედველობას ახორციელებდა პეტრე I-ის თანამოაზრე ი. ი. ტრუბეცკი, რომლის სახელიც მიიღო ბასტიონმა. თავდაპირველად, ისევე როგორც მთელი ციხესიმაგრე, ტრუბეცკის ბასტიონიც იყო ხისგან და მიწისაგან აგებული. 1708 წლის 13 მაისს პეტრე I-ის მონაწილეობით საფუძველი ჩაუყარეს ქვის ბასტიონს. მისი მშენებლობა არქიტექტორ დომენიკო ტრეზინის პროექტის მიხედვით მიმდინარეობდა 1709 წლამდე. XVIII საუკუნის პირველ მეოთხედში ტრუბეცკის კაზემატები გამოიყენებოდა, როგორც საიდუმლო კანცელარიის საპატიმრო კამერები. 1718 წელს აქ იყო გამოკეტილი პეტრე I-ის შვილი ალექსი პეტრეს ძე, რომელიც დაადანაშაულეს სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობაში. 1826 წლისათვის კამერების უმეტესობა ერთკაციან საკნებად გადააკეთეს 1825 წლის 14 დეკემბრის სენატის მოედნის აჯანყების მონაწილეებისათვის. ტრუბეცკის ბასტიონის საპატიმრო ერთ-ერთი მთავარი ციხე იყო როგორც იმპერიის, ასევე თებერვლის რევოლუციის შემდგომ ეტაპზეც. ბოლშევიკების მიერ ხელისუფლების ხელში ჩაგდებიდან ძალიან მალევე ციხეში გამოკეტეს დროებითი მთავრობის მინისტრები. 1924 წელს ბასტიონი გადაეცა რევოლუციის მუზეუმს, ხოლო 1954 წელს ლენინგრადის ისტორიის სახელმწიფო მუზეუმს. Энциклопедия Санкт-Петербурга დაარქივებული 2017-07-15 საიტზე Wayback Machine. Сайт, посвящённый Андрею Ивановичу Шингарёву
ლევან მაღალაშვილი

ლევან მაღალაშვილი (დ. 10 აგვისტო, 1879, თბილისი — გ. 22 აგვისტო, 1936, მიუნხენი) — ქართველი სამხედრო პირი, გენერ-ლეიტენანტი. დაიბადა თბილისის მაზრის თავადაზნაურობის წინამძღოლის ლუარსაბ მაღალაშვილის და მარიამ მელიქიშვილის ოჯახში. მსახურობდა თერგის კაზაკთა ჯარის ვლადიკავკაზ–სუნჟის პირველ პოლკში. მონაწილეობდა 1900-1901 წლებში. ჩინეთზე ლაშქრობაში და რუსეთ-იაპონიის 1904–1905 წლების ომში (ამურის კაზაკთა ჯარის შემადგენლობაში). 1909 წლის 1 იანვრისთვის ლევან მაგალოვი თერგის კაზაკთა ჯარის ვლადიკავკაზ–სუნჟას პირველი პოლკის პოდიასაული იყო; იმავე წლის 24 ივლისისთვის – შტაბს–რიტმისტრი. 1914 წლიდან მონაწილეობდა პირველ მსოფლიო ომში. 1916 წლის 19 დეკემბრიდან გახდა ცხენოსანი პოლკის პოდპოლკოვნიკი, 1916 წლის 11 სექტემბერს პოლკოვნიკის წოდება მიენიჭა, 1917 წლის 5 ივლისს კი დაინიშნა თათართა ცხენოსანი პოლკის მეთაურად. ლევან მაღალაშვილი 1918 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ თეთრ მოძრაობას შეუერთდა, მაგრამ როგორც კი საქართველოს დამოუკიდებლობა გამოცხადდა, იგი ქართული ჯარის რიგებში ჩადგა. 1919 წლიდან გენერალ–ლეიტენანტია. მეთაურობდა თათართა დივიზიას (ხალხში ცნობილია, როგორც „ველური დივიზია“), რომელიც შამქორში აწარმოებდა სისხლისმღვრელ ბრძოლებს ბოლშევიკების წინააღმდეგ. სამხედრო დამსახურებისთვის ლევან მაღალაშვილი დაჯილდოებული იყო: წმ. გიორგის IV, წმ. ვლადიმერის IV (მახვილებითა და ბაფთით, 1915) ხარისხების ორდენებით. 1921 წლიდან ლევან მაღალაშვილი ემიგრაციაში წავიდა. ცხოვრობდა გერმანიაში, მიუნხენში. გარდაიცვალა მიუნხენის სანატორიუმში ჭლექით. დაკრძალულია იქვე, ადგილობრივ სასაფლაოზე. დაქორწინებული იყო (1907 წლის 29 აპრილი) სოფიო ნიკოლოზის ასულ ბარათაშვილზე (1884–1977). ჰყავდათ ერთი ვაჟი – ნიკოლოზი. გოგიტიძე, მ., ბეჟიტაშვილი, გ., „სამხედრო ფიცის ერთგულნი“, თბილისი, 2015. — გვ. 37, ISBN 978-9941-0-7386-1. ლევან მაღალაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ლევან მაღალაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მარია დე ლა პას ესპანელი

მარია დე ლა პას ესპანელი (ესპ. María de la Paz de España, გერმ. María de la Paz von Spanien; დ. 23 ივნისი, 1862 — გ. 4 დეკემბერი, 1946) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის დედოფალ ისაბელ II-ისა და კადისის ჰერცოგ ფრანსისკო დე ასისის შუათანა ასული. ბავარიის პრინცესა 1883-1946 წლებში როგორც პრინც ლუდვიგ ფერდინანდ ბავარიელის მეუღლე. მარია დე ლა პასი დაიბადა 1862 წლის 23 ივნისს მადრიდში. იგი იყო ესპანეთის დედოფალ ისაბელ II-ისა და მისი მეუღლის, კადისის ჰერცოგ ფრანსისკო დე ასის დე ბურბონის შუათანა ასული. მისი ბავშვობისა და მოზარდობის ხანა დრამებითაა სავსე: როდესაც იგი მხოლოდ ექვსი წლის იყო, 1868 წელს დედამისის, ისაბელ II-ის მმართველობა დაამხეს და სამეფო ოჯახი საფრანგეთში გააძევეს, ამას დაერთო ისიც, რომ 1871 წელს მისმა სიძემ საჯაროდ მოიკლა თავი. 1874 წელს ესპანეთში მონარქია აღსდგა და ტახტზე მისი ძმა ალფონსო XII ავიდა, რომელთან ერთადაც მარია დე ლა პასი და მისი დები მშობლიურ ესპანეთში დაბრუნდნენ. 1875 წელს ესპანეთში მისი უფროსი და, ისაბელი ჩავიდა, რომელიც სანამ ალფონსოს შვილი გაუჩნდებოდა ტახტის მემკვიდრედ მოიაზრებოდა. თავად მარია დე ლა პასი და მისი დები: მარია დელ პილარი და ეულალია, ესპანეთში მხოლოდ 1877 წელს დაბრუნდნენ. მათმა ბედნიერმა ცხოვრებამ სამშობლოში ძალიან ცოტა ხანს გასტანა. 1878 წელს, ქორწინებიდან მალევე ალფონსო XII-ის საყვარელი მეუღლე, 18 წლის დედოფალი მერსედეს ორლეანელი ჭლექით გარდაიცვალა, რაც ალფონსოსთან ერთად ძალიან განიცადა მარია დე ლა პასმაც. სულ ერთ წელიწადში, 1879 წელს გარდაიცვალა მარია დე ლა პასის საყვარელი უფროსი და მარია დელ პილარიც, ასევე 18 წლის ასაკში. ცხადია, ამდენი ახლობლის უეცარმა გარდაცვალებამ საშინლად იმოქმედა მარია დე ლა პასზე, რომელიც ძალიან მელანქოლიური ხასიათის გახდა და რომანტიკული ლექსების წერა დაიწყო. 1883 წლის 2 აპრილს, 18 წლის მარია დე ლა პასი მადრიდში ცოლად შერთეს მის ბიძაშვილ ლუდვიგ ფერდინანდ ბავარიელს, რომელიც ბავარიის მეფე ლუდვიგ I-ის შვილიშვილი იყო. ამის შემდეგ იგი ქმართან ერთად მიუნხენში, ნიმფენბურგის სასახლეში დასახლდა. ბავარიაში გადასახლების შემდეგ მან მთელი თავისი სიცოცხლე თავისი შვილების აღზრდას, ქველმოქმედებასა და პოეზიას მიუძღვნა. მარია დე ლა პასი გარდაიცვალა 1946 წლის 4 დეკემბერს, 84 წლის ასაკში, ბავარიაში. ფერდინანდი (1884-1958), ცოლად შეირთო თავისი ბიძაშვილი, ესპანეთის მეფე ალფონსო XII-ის ასული მარია ტერეზა ესპანელი, რომელთანაც შეეძინა ოთხი შვილი, მათ შორის მარია დე ლას მერსედესი, რომელიც შემდგომში ცოლად გაჰყვა ირაკლი ბაგრატიონ-მუხრანელს; ადალბერტი (1886-1970), ცნობილი ისტორიკოსი და დიპლომატი. ცოლად შეირთო გრაფინია ავგუსტა შეეფრიედელი, რომელთანაც ორი ვაჟი შეეძინა; მარია დელ პილარი (1891-1987), მას მარია დე ლა პასმა სახელი თავისი განსვენებული დის, მარია დელ პილარ ესპანელის პატივსაცემად დაარქვა. შემდგომში მან გათხოვებაზე კატეგორიული უარი განაცხადა და მხატვარი გახდა. María Teresa Álvarez, La infanta Paz de Borbón, La Esfera de los Libros, 2011. ISBN 8499700136
ედმუნდ ალენბაი

ედმუნდ ალენბაი (ინგლ. Edmund Allenby დ. 1861 — გ. 1936) — ინგლისელი სამხედრო მოღვაწე, გენერალი, ფელდმარშალი. სენდჰერსტის სამხედრო აკადემიის დასრულების შემდეგ დაინიშნა დრაგუნთა მე-6 ბატალიონში. მსახურობდა აფრიკაში. 1897 წელს მიიღო მაიორის წოდება. იყო ინგლის-ბურების II ომის (1899-1902) მონაწილე. ომი დაასრულა პოლკოვნიკის ჩინით. 1902 წლიდან იყო ლანსერთა მე-5 სამეფი დივიზიონის მეთაური. 1905-1910 წლებში იყო საკავალერიო ბრიგადის მეთაური, 1910-1914 წლებში კავალერიის ინსპექტორი. პირველი მსოფლიო ომის დროს მსახურობდა დასავლეთის ფრონტზე საკავალერიო დივიზიის მეთაურად. 1915 წლის ოქტომბრიდან იყო ინგლისის მე-3 არმიის სარდალი. 1917 წლიდან იყო ეგვიპტის საექსპედიციო კორპუსის სარდალი, 1918 წლიდან პალესტინის ფრონტის სარდალი და სამეფო არმიის ფელდმარშალი. 1918 წლის შემოდგომაზე მისი სარდლობით განვითარებული „არმაგედონის ოპერაციის“ შედეგად გარღვეულ იქნა გერმანულ-ოსმალური შენაერთებით გამაგრებული პალესტინის ფრონტი, რასაც მოჰყვა ბრიტანული შენაერთების მიერ იერუსალიმის,დამასკოს, ბეირუთის და ალეპოს აღება და ოსმალეთის იმპერიის კაპიტულაცია. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ედმუნდ ალენბაი General Allenby, PBS feature on Lawrence of Arabia Edmund Henry Hynman Allenby, 1st Viscount Allenby (1861–1936), Field Marshal: Sitter in 29 portraits (National Portrait Gallery) Lord Allenby – High Commissioner of Egypt. The New York Times, 5 March 1922 Lord Allenby's Special Train, Dock Siding, Port Said, Egypt Historic film footage of General Edmund Allenby entering Jerusalem on foot and reading Jerusalem proclamation, 11 December 1917. His introduction to The New Zealanders in Sinai nd Palestine British Pathe video of 1926 Corps of Commissionaires inspection by Viscount Allenby Signed Photo of Edmund Allenby Entering Jerusalem