laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ზოგი ჭირი მარგებელია

ზოგი ჭირი მარგებელია — რეჟისორ პავლე ჩარკვიანის 1984 წლის ქართული ფილმი. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ღარიბ, უმამო ჭაბუკს შეძლებული ოჯახის შვილი უყვარს, ქალის მშობლები წინააღმდეგნი არიან მათი ქორწინებისა, ერთხელაც, ქოლერით შეშინებული სოფელი ტყეშიგაიხიზნა, ახადგაზრდებმა მოახერხეს ღამით გაპარვოდნენ მშობლებს და დაქორწინებულიყვნენ. თემურ ქამხაძე — ბერუა ანა ნიჟარაძე — სოფო ლაურა რეხვიაშვილი — დარეჯანი ლეო (ლევან) ფილფანი — ბეწინა ვარლამ ნიკოლაძე — ზურაბი კოტე თოლორაია — ზაქარა თამარ სხირტლაძე — მარინე გია ჯაფარიძე — ჩალხია რეზო ესაძე — სოსიკა/გასპარა ბორის წიფურია — ხიზანა ბერტა ხაფავა — მართა მანანა ცხოვრებოვა — ლელა შოთა ბეჟაშვილი — სარქისა დავით დვალიშვილი — მიხო ლერი ზარდიაშვილი — თოთია მზია არაბული — მარგალიტა ლია სულუაშვილი — სალომე ვასილ კახნიაშვილი — ჯაბანა ნაზი კეჭაყმაძე — თამარა ჯუმბერ ძიძავა — დიაკვანი მიხეილ ვაშაძე — ნინია ოთარ გუნცაძე — გეგენა კარლო ქართველიშვილი — შალვა თამარ დათუაშვილი ნუკრი ფაცურია ქეთევან ბოჭორიშვილი მარგო გვარამაძე ტ. ვახტანგიშვილი ც. გიგაური მ. თევდორაშვილი შალვა ხერხეულიძე ვახტანგ მიხელიძე ბონდო გოგინავა გივი ჩუგუაშვილი გიორგი მგელაძე ზოგი ჭირი მარგებელია — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
პატარა გორა (ნამოსახლარი)

პატარა გორა — არქეოლოგიური ძეგლი ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტეზერის მჭედლიშვილების უბანში, მთის თხემისაგან საურმე გზით გამოყოფილ მოსწორებულ ბორცვზე (25X12 მეტრზე). თარიღდება გვაინდელი ბრინჯაოს ხანით. იპოვება შავად გამომწვარი უხეშკეციანი თიხის ჭურჭლის ფრაგმენტები, ნამგლის დაკბილული კაჭის ჩასართვები, ხელსაფქვავის ქვედა ქვა და სხვა. ნუცუბიძე ა., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 448.
გორგოტი

გორგოტი — არქეოლოგიური ძეგლი ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტკოცას ჩრდილო-დასავლეთით 600 მეტრზე, ხელოვნურად მოსწორებულ გორგოტას ბორცვზე (27X14 მეტეზე). თარიღდება გვაინდელი ბრინჯაოს ხანით. იპოვება შვად, ნაცრისფრად და რუხად გამომწვარი უხეშკეციანი თიხის ჭურჭლის ფრაგმენტები. ნუცუბიძე ა., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 448.
ალექსეი გონჩარუკი

ალექსეი ვალერის ძე გონჩარუკი (უკრ. Олексій Валерійович Гончарук; დ. 7 ივლისი, 1984 წელი, ვინიცის ოლქი, უკრაინის სსრ, სსრკ) — უკრაინის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე, იურისტი. უკრაინის პრემიერ-მინისტრი 2019 წლის 29 აგვისტოდან 2020 წლის 4 მარტამდე. უკრაინის პრეზიდენტის ოფისის უფროსის მოადგილე 2019 წლის 21 მაისიდან 29 აგვისტომდე. მამა — ვალერი იურის ძე გონჩარუკი, იყო ჯარისკაცი, მსახურობდა ერაყში. დაიღუპა საგზაო-სატრანსპორტო კატასტროფაში. დედა — ტატიანა გონჩარუკი, მედიკოსი. როდესაც ალექსეი იყო 16 წლის, მისი დედა წავიდა სამუშაოდ იტალიაში და აქვე ცხოვრობს. დაამთავრა №2 საშუალო სკოლა ქალაქ გოროდნიაში. სკოლის დამთავრების შემდეგ ჩააბარა ვლადიმერ დიდის სახელობის სამართლის ინსტიტუტში, რომელიც დაამთავრა იურისპრუდენციის სპეციალობით. 2012 წელს დაამთავრა სახელმწიფო მმართველობის ეროვნული აკადემია. არის სახელმწიფო მმართველობის მაგისტრი. მონაწილეობა მიიღო 2014 წლის საპარლამენტო არჩევნებზე პარტია „ხალხის ძალის“ სიით, რომელმაც ხმების 0,11% მიიღო და ვერ გადალახა ბარიერი. 2015 წლის იანვრიდან აგვისტომდე იყო ეკოლოგიის მინისტრის იგორ შევჩენკოს მრჩეველი. შემდეგ გახდა ვიცე-პრემიერ-მინისტრის სტეფან კუბივის მრჩეველი. ალექსეი გონჩარუკი ასევე არის მემარჯვენე-ლიბერალური პარტიის „ხალხი მნიშვნელოვანიას“ თანადამფუძვნებელი. ↑ Гончарук Алексей. ციტირების თარიღი: 6 თებერვალი, 2021 ↑ 10 фактов о премьер-министре Украине Алексее Гончаруке - новости Еспресо TV | Украина. ციტირების თარიღი: 6 თებერვალი, 2021 ↑ „Новий заступник глави АП Гончарук відповідатиме за економіку“. www.ukrinform.ua (უკრაინული). ციტირების თარიღი: 6 თებერვალი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ https://www.youtube.com/watch?v=nMAMvqI44_Y&ab_channel=ЖВЛ ↑ https://www.youtube.com/watch?v=nMAMvqI44_Y&ab_channel=ЖВЛ ↑ https://www.youtube.com/watch?v=-2wv4j_lc7s ↑ Алексей Гончарук | Спикеры | Kyiv International Economic Forum. ციტირების თარიღი: 6 თებერვალი, 2021 ↑ „Чем известен Алексей Гончарук“. www.kommersant.ru (რუსული). 27 აგვისტო, 2019. ციტირების თარიღი: 6 თებერვალი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ „Зеленский определился с премьер-министром – источники“. Украинская правда (რუსული). ციტირების თარიღი: 6 თებერვალი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ „Зеленский определился с премьер-министром – источники“. Украинская правда (რუსული). ციტირების თარიღი: 6 თებერვალი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ „Чем известен Алексей Гончарук“. www.kommersant.ru (რუსული). 27 აგვისტო, 2019. ციტირების თარიღი: 6 თებერვალი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება)
ზოია რუხაძე (ფილმი)

„ზოია რუხაძე“ — რეჟისორ დავით რონდელის 1971 წლის ფილმი, გადაღებული „ქართული ფილმის“ მიერ. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმი ფაშისტთა მიერ ოკუპირებულ სიმფეროპოლში დარჩენილ ახალგაზრდა პატრიოტთა ბრძოლებსა და ქართველი ქალიშვილის, ზოია რუხაძის გმირულ სიკვდილზე მოგვითხრობს. წარმატებით ჩატარებული არაერთი ოპერაციის შემდეგ არალეგალერი ცენტრის გადაწყვეტილებით ქალიშვილმა ქალაქი უნდა დატოვოს, მაგრამ იგი ვერ შეგუებია აზრს, რომ მის გამო გესტაპოში უდანაშაულო გოგონებს აწამებენ. გმირი პარტიზანი ნებაყოფლობით ბარდება ჯალათებს. მანანა მდივანი (ზოია რუხაძე) მ. ჟიროვი (სტავრო) ი. სოროკინი (ბორისი) ანატოლი რომაშინი (გოლიცინი) ვ. ზუბკოვი (კუზმა) ა. შმელიოვი (ანდრეი) ოთარ ყიფიანი (პეტრე) ე. კნაუსმიულერი (ბრაუნი) ს. ჩეკანი (ტურკინი) ბადრი კობახიძე (ფოგტი) ა. აქსიონოვა ა. ბოგინა ქეთევან კიკნაძე სვეტლანა კონოვალოვა მანანა მანაგაძე გ. პრიაჟნიკოვა თ. აბაშიძე ბ. ვასილევსკი მიხეილ იოფე ა. ლიტკენსი ა. ლევინი ნ. მალიკოვი ი. ნიკოლაევი ა. ნიკიტინი ვ. რუდოვიჩი მ. სელეზნიოვი იაკობ ტრიპოლსკი ა. ჩებოტარევი ↑ ეროვნული ფილმოგრაფია. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-12-19. ციტირების თარიღი: 2011-10-16. ზოია რუხაძე — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
ყათლანისხევის ნამოსახლარი

ყათლანისხევის ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ უფლისციხის დასავლეთით, 1,5 კმ-ზე, მდინარე მტკვრის მარცხენა ნაპირზე. კვერნაქის ქედის სამხრეთით. თარიღდება გვიანდელი ბრინჯაოს-ანტიკური ხანით და ადრინდელი ფეოდალური ხანით. ნამოსახლარი, ძირითადად მისი სამხრეთი მხარე, დაზიანებულია ეროზიის შედეგად. შეისწავლა უფლისციხის 1957-1963 წწ. არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ. (უფროსები: თ. ქარუმიძე, დ. ხახუტაიშვილი). ნამოსახლარი შეიცავს რამდენიმე კულტ. ფენას, მ.შ უძველესია ე.წ ყათლანისხევი პირველი, რომელიც დაცულია განაპირა ბორცვებზე და თარიღდება ძვ.წ მეორე ათასწლეულის მეორე ნახევრის დამდეგით. შემდეგი ფენა-ყათლანისხევი მეორე ფარავს პირველს და განეკუთვნება ძვ.წ. XII-IX საუკუნეებს. იგი ნაყოფიერების წარმართულ ღვთაებათა სამლოცველო ყოფილა, რომელიც ძლიერ ხანძარს გაუნადგურებია. გადარჩენილა ოთხი სამლოცველო სენაკისა და ხატის ბეღლის ნაშთები, სალოცავში შემორჩენილია ხარისა და მოზვრის თავის თიხის მოდელები, ქალღმერთის თიხის რელიეფური გამოსახულება, ასტრალური ნიშნები და სხვ. აგრეთვე ხატისათვის შეწირული ნივთები: კვერის კოხები, კაჟის ნამგლის ჩასართები, ხელსაფქვავები, ცხოველთა თიხის ფიგურები და ა.შ. სავარაუდოა, რომ სამლოცველო რომელიღაც მტრული თემის შემოსევის დროს განადგურდა, რის შემდეგაც მის გარშემო დასახლებული თემი აქედან აყრილა. ნამოსახლარის შედარებით ახალი დასახლებები განლაგებულია მდინარე მტკვრის პირას, ყათლანისხევის ორივე მხარეს. თარიღდება ანტიკური ხანითა და ადრინდელი შუა საუკუნეებით. შემორჩენილია როგორც ნამოსახლარები, ისე სამარხები. უძველესია ყათლანისხევის მარცხენა ნაპირის ნამოსახლარი, რომელიც ბამბების ნამოსახლარის სინქრონულია. აქვეა ამავე დროის სამაროვანი, რომელშიც მიცვალებული კევრზეა დასვენებული. გამოვლინდა მოხატული, შეღებილი, გაპრიალებული და სადა თიხის ჭურჭლის ფრაგმენტები, კერამიკული ჭურჭლისა და ქვევრის ნატეხები. მომდევნო ფენას შეადგენს გვიანდელი ანტიკური ხანის ნასახლარი, სადაც აღმოჩნდა სასანური ხანის თიხის ბულა ფალაური წარწერით. ყათლანისხევის მარჯვენა მხარეს გამოვლინდა ახ. წ პირველი-მესამე საუკუნეების ნამოსახლარი და ორუბნიანი სამაროვანი. ხევის პირას რიგითი მედაბურების სამარხებია, მდინარე მტკვრის პირას კი-მდიდარი მედაბურების. ნაპოვნია ამავე ხანის რკინის სახნისი და წერნაქით შეღებილი ბრტყელი და ღარისებრი კრამიტები. ყათლანისხევის ორივე მხარეს ახ.წ პირველ საუკუნეში უფლისციხის (კლდეში ნაკვეთი ქალაქის) გარეუბნის ერთ-ერთი თემი სახლობდა. ყათლანისხევის თემების მეურნეობებში წამყვანი ყოფილა სოფლის მეურნეობა. ისინი ძვ. წ მეორე ათასწლეულიდანვე იცნობდნენ სოფლის მეურნეობის ისეთ ინტენსიურ დარგს, როგორიცაა მევენახეობა. მეოთხე საუკუნეში ყათლანისხევში დაქვეითების ძლიერი ნიშნები შეინიშნება, ხოლო მეათე საუკუნისათვის მოსახლეობის არავითარი კვალი აღარ ჩანს. ხახუტაიშვილი დ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 89-90.
ყვავის საყდარი და ნამოსახლარი

ყვავის საყდარი და ნამოსახლარი — არქიტექტურულ-არქეოლოგიური ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ უფლისციხეში, კლდეში ნაკვეთი ქალაქის აღმოსავლეთით, 6 კმ-ზე, მდინარე მტკვრის მარცხენა ნაპირზე, ლაშეთხევის (მლაშე ხევის) სათავესთან, მთაზე. თარიღდება განვითარებული ფეოდალური ხანით. ეკლესია დარბაზულია (10,6×5,7 მეტრი). ნაგებია მწვანე და მოყვითალო დიდი თლილი ქვებით. ძლიერ დაზიანებულია. შემორჩენილი კედლების სიმაღლე 1,5–4 მეტრს არ აღემატება. საყდრის ირგვლივ მიწით დაფარული კედლების ნანგრევებიცაა. საყდარს შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. ნახევარწრიულ აფსიდში ორი სარკმელია. გრძივი კედლები დანაწევრებულია წყვილი პილასტრით. ნაგებობის მახლობლად მისივე სახელწოდების ძვ. ნამოსახლარია, რომელიც თარიღდება XI-XIII საუკუნეებით. შეისწავლა უფლისციხის 1957–1963 წწ. არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (უფროსები: თ. ქარუმიძე, დ. ხახუტაიშვილი). ქარუმიძე თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 90.
ფლავის სამაროვანი

ფლავის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფლავის თავში, ადგილ ბატონის საყდრის ძირში. თარიღდება გვიანდელი ბრინჯაოს-ადრინდელი რკინის ხანით. აღმოჩენილია 1929 წელს მიწის დამუშავების დროს. მასალა (თიხის შავი ჭურჭელი და ყურიანი ქოთანი) დაცულია საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში. ირემაშვილი შ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 111.
ზღაპარი (ფილმი)

ზღაპარი — რეჟისორ კონსტანტინე სურმავას 1980 წლის მხატვრული ფილმი. ფილმს საფუძვლად უდევს ქართული ხალხური ზღაპარი. პერსონაჟებს თბილისის მოსწავლეთა სასახლის ბავშვთა ვოკალური კოლექტივები და ქორეოგრაფიული სასწავლებლის მოსწავლეები განასახიერებენ. გიზო სიხარულიძე კახა დაღელაშვილი გივი ბერიკაშვილი სოფიკო ჭიაურელი გიორგი (გოგი) ქავთარაძე გრიგოლ წიტაიშვილი ბადრი ბაკურაძე ი. ბენდელიანი ლევან ბოკუჩავა გიორგი მარგველაშვილი ვანო მაჭავარიანი ალეკო სტურუა გ. ჩხაიძე იური ვასაძე ეკა ბერიძე თამარ ბუხნიკაშვილი გელა გიორგაძე მაია კაჭარავა ნოდარ მარგველაშვილი დ. მელაძე ელდინო საღარაძე კ. პაიჭაძე ნ. ჩანტლაძე დ. ტატულოვა რ. დემჩინოვსკი ვ. მურვანიძე ვ. კარბაია მ. ჭყონია გ. ბუსკივაძე მზია არაბული ეკა ვიბლიანი გ. ღამბაშიძე მერაბ დონაძე ე. გელაშვილი დარეჯან ჯოჯუა ი. დათუკიშვილი „ზღაპარი (ფილმი)“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
უფლისციხის ერდოიანი სახლი

უფლისციხის ერდოიანი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის, ერდოიანი სახლი ნაქალაქარ უფლისციხეში, ნაქალაქრის შუა უბნის აღმოსავლეთ ფერდობზე, აგურით ნაგებ ეკლესიასთან. თარიღდება ფეოდალური ხანით. ნაგებობა დაზიანებულია, დანგრეულია დერეფნის კედლის მნიშვნელოვანი ნაწილი, აკლია ამაღლებული საფეხურის სამხრეთ მონაკვეთი. კლდეში ამოკვეთილი ეკლესიის გეგმა არაწესიერი ფორმისაა. შედგება მცირე ზომის მოგრძო ოთახისა და მცირე დერეფნისაგნ. კლდის კედლები უხეშად არის დამუშავებული. ოთახს შესასვლელი დერეფნიდან აქვს. შესასვლელის წინ გულდასმით დამუშავებული მსხლის მოყვანილობის ჩაღრმავებული ადგილია. იატაკში გაჭრილია ვიწრო ღარი, რომელიც აღმოსავლეთ კედელში ამოკვეთილ მრგვალ ხვრელამდის გრძელდება. დერეფანი ოთახს აღმოსავლეთით გაჭრილი კარით უკავ შირდება. კარების ჩრდილოეთით, კედელში, გაჭრილია მრგვალი საკვამური. კედლებში ამოკვეთილია მცირე თანხჩებიც, იატაკში გვიანდელი ფეოდალური ხანის სასულიანი თონე და სხვადასხვა დანიშნულების მცირე ორმოები. ოთახის დასავლეთ მონაკვეთში გადაკეთებულია რთული კონტურის კარგად დამუშავებული ბაქანი, რომელიც იატაკიდან 0,2 მეტრითაა ამაღლებული. ბაქანზე რამდენიმე მცირე ორმოა ამოჭრილი. გადახურულია არაწესიერი ფორმის კამარით, რომელიც იატაკიდანვე იწყება. გადახურვის ცენტრში ამოკვეთილია გულდასმით დამუშავებული ერდო, რომელიც შიგნიდან წრიულია, ბანის მხარეს სამყურა ფორმის. ქარუმიძე თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 97.
უფლისციხის კესონებიანი დარბაზი

უფლისციხის კესონებიანი დარბაზი — ცენტრალური კომპლექსი, არქიტექტურულ-არქეოლოგიური ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის ნაქალაქარ უფლისციხეში. ნაქალაქარის სამხრეთ-დასავლეთ კიდეზე. თარიღდება ახალი წელთაღრიცხვით I საუკუნით. დარბაზის შუა, დიდი საზეიმო დარბაზი სამხრეთისკენ მთლიანად ღიაა, გადახურულია ნახევარწრიული კამარით. კამარის გარე პირი დასრულებულია ზუსტად გამოყვანილი ორფერდა ფრონტონით, შიდა პირი კი, რომაული არქიტექტურის ძეგლების მსგავსად, შემკულია რვაწახნაგა რელიეფური კესონებით. კესონებს შორის კვადრატებია ჩასმული. დარბაზი სამი მხრიდან გასასვლელებით უკავშირდება მცირე ზომის სადა დამხმარე სათავსებს. კომპლექსის წინ ერთი საფეხურით დაწეული პატარა ეზოა, რომელიც კიდევ უფრო დაბალ ეზოში ჩადის. პატარა ეზოს აღმოსავლეთ კიდეზე და სამხრეთით, ხრამის გაყოლებაზე, კლდეში ამოკვეთილია პარაპეტი ღრმა და დაბალი ჩამოსაჯდომით. ქარუმიძე თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 99.
გოხის გორა

გოხის გორა — არქეოლოგიური ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფლავისმანის ჩრდილოეთით, სარწყავი არხის პირას, განმხოლოებულ გორაზე. თარიღდება ადრინდელი ბრინჯაოს, გვიანდელი ბრინჯაოს, ადრინდელი რკინის ხანით. გორა ოვალური ფორმისაა. დამხრობილია აღმოსავლეთიდან დასავლეთისკენ. ჩრდილოეთიდან, აღმოსავლეთიდან და სამხრეთიდან შემოვლებული აქვს ტერასისაგან გამომყოფი თხრილი, რომლის სიგანე 40 მეტრია, სიღრმე 20 მეტრი. გორის თხემი წარმოადგენს დიდ მოვაკებულ მოედანს (65x25 მეტრი) ნამოსახლარზე გამოვლინდა ორი კულტურული ფენა. პირველში გვხვდება ადრინდელი ბრინჯაოს ხანისათვის დამახასიათებელი კერამიკ. ჭურჭელი: პირგადაშლილი და მუცელგამობერილი ქოთნები, პირგადაშლილი ჯამები, რომელთა უმეტესობა სქელკეციანია. თხელკეციანი ჭურჭელი ჭურჭელი ცოტაა. კერამიკა ხასიათდება თიხის არაეთგვაროვნებით, გამომწვარია შავად და წითლად. გვხვდება ორმხრივ შავზედაპირიანი, ორმხრივ წითელზედაპირიანი, აგრეთვე წითელზედაპირიანი შავსარჩულიანი და შავზედაპირიანი წითელსარჩულიანი ჭურჭელი. ნამოსახლარს მეორე კულტ. ფენის კერამ. ჭურჭელი ხასიათდება თიხის ერთგვაროვნებით, გამომწვარია შავად, წითლად. ლეგაფრად. მათი კეცი პრიალაზედაპირიანია. გვხვდება დაბალყელიანი, პირგადაშლილი ქოთნები, პროფილირებულპირიანი ჯამები, დიდი და მცირე ზომის ბადიები, ბრტყელძირიანი, მრგვალი და ოვალურგანივკვეთიანი ყურების მქონე დერგები, ამოღარულქუსლიანი სასმისის ნატეხები. ჭურჭელთა უმეტესობა შემკულია ტალღისებრი, ჭდეული, სავარცხლისებრი, თევიფხური ორნამენტით. გვხვდება პრიალა ხაზებისგან შედგენილი რომბული ბადეებიც. ჭურჭელი უმთავრესად ჩარხზეა დამზადებული. მასალა გვიანდელი ბრინჯაოს-ადრინდელი რკინის ხანით თარიღდება. გორის ჩრდილოეთისა და სამხრეთის მხარეს, თხრილის გარეთ, ტერასაზე აღმოჩნდა ნამოსახლარი, აქაც ორი კულტურული ფენა გამოვლინდა. პირველი ფენის, ადრინდელი ბრინჯაოს ხანისათვის დამახასიათებელი კერამიკა გამორჩევა მრავალგვაროვნებით, გამომწვარია შავად, წითლად, ორკეციანია. გვხვდება შავზედაპირიანი წითელსარჩულიანი და წითელზედაპირიანი შავსარჩულიანი ჭურჭელი, პირგადაშლილი ქოთნები, ჯამების ნატეხები, რომელთა შემორჩენილი ყურის ნაწილი მიერთებულია ჭურჭლის ან ჯამის პირთან. ნამოსახლარის მეორე ფენაში დადასტურდა ორი ლეგაფრად გამომწვარი პატარა ნატეხი. ერთი მათგანის ზედაპირი დაფარულია წვრილი ღარებით, მეორისა შემკულია თევზიფხური ორნამენტით. თარიღდება გვიანდელი ბრინჯაოს-ადრინდელი რკინის ხანით. ცქიტიშვილი გ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 111.
დალაყო

დალაყო (აზერ. Dalaqo) — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში. 2009 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 238 კაცი. . Azərbaycan Respublikası Quba Rayon İcra Hakimiyyəti ↑ Azərbaycan Respublikası Əhalisinin Siyahıyaalınması. Azərbaycan Respublikasının Dövlət Statistika Komitəsi. Bakı-2010. Səh. 629
დალიგაია

დალიგაია (აზერ. Dalıqaya) — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში. 2009 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 163 კაცი. . Dalıqaya (as Dəliqaya) GEOnet სახელების სერვერზე Azərbaycan Respublikası Quba Rayon İcra Hakimiyyəti ↑ Azərbaycan Respublikası Əhalisinin Siyahıyaalınması. Azərbaycan Respublikasının Dövlət Statistika Komitəsi. Bakı-2010. Səh. 629
ზღარბი (ფილმი)

ზღარბი — 1979 წლის მოკლემეტრაჟიანი ქართული მხატვრული ფილმი, რომლის რეჟისორია ალეკო ნინუა. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმში სკოლის მოსწავლეების ლიასა და გოგის გაუცნობიერებელი კონფლიქტი სცილდება ბავშვური ურთიერთობის ფარგლებს და სათუთ გრძნობაში გადაიზრდება. ქეთევან ჯავახიშვილი — ლია უჩა აბზიანიძე — გოგი ბერტა ხაფავა — ლიას დედა გია ფერაძე — გოგის მამა ივანე ნინუა აკაკი აფხაზავა მარინა ნინუა ქართული ფილმების მეოთხე რესპუბლიკური ფესტივალის მთავარი პრემია საუკეთესო მოკლემეტრაჟიანი მხატვრული ფილმისათვის. ქ. თელავი (1979). სატელევიზიო ფილმების მეცხრე საკავშირო კინოფესტივალის პირველი პრიზი, ქ. ბაქო (1979). ↑ ეროვნული ფილმოგრაფია „ზღარბი“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია „ზღარბი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
ფლავისმანის სამაროვანი

ფლავისმანის სამაროვანი, ქვაყუთი — არქეოლოგიური ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფლავისმანში, კ. გიუნაშვილის სახლის ეზოში. მიეკუთვნება გვიანდელ ბრინჯაოს-ადრინდელ რკინის ხანას. აღმოაჩინეს შემთხვევით, 1924 წელს, მიწის დამუშავების დროს. ქვაყუთი დაზიანებული იყო. არქეოლოგიური მასალა არ არის აღრიცხული, დაკარგულია. ირემაშვილი შ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 111.
დავუდობა

დავუდობა (აზერ. Davudoba) — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში. 2009 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 656 კაცი. . ტერიტორია, სადაც სოფელი მდებარეობს, ადრე ყუბის რაიონის სოფელ ერგიუჯის მკვიდრის დავუდს ეკუთვნოდა. სოფელი XIX საუკუნის შუა პერიოდში შეიქმნა. ადგილობრივი მოსახლეობის ნაწილი სამუდამოდ დასახლდა. Problemlər qarşısında aciz qalan yergüclülər... Azadlıq Radiosu. 24.07.2013. (აზერბაიჯანული) Azərbaycan Respublikası Quba Rayon İcra Hakimiyyəti ↑ Azərbaycan Respublikası Əhalisinin Siyahıyaalınması. Azərbaycan Respublikasının Dövlət Statistika Komitəsi. Bakı-2010. Səh. 629 ↑ "Azərbaycan toponimlərinin ensiklopedik lüğəti". İki cilddə. I cild. Bakı, "Şərq-Qərb", 2007.
ფლავისმანის ქვაყუთი

ფლავისმანის ქვაყუთი — არქეოლოგიური ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფლავისმანის მისასვლელთან, ჩრდილო-აღმოსავლეთით. მიეკუთვნება გვიანდელი ბრინჯაოს-ადრინდელი რკინის ხანას. აღმოაჩინეს შემთხვევით, 1924 წელს, ტირიფონის არხის გაყვანის დროს. ქვაყუთი მდებარეობდა მიწის ზედაპირიდან 2 მეტრ სიღრმეზე და წარმოადგენდა კოლექტიურ სამარხს. ქვაყუთის დაზიანების გამო დაკრძალვის წესი ვერ დადგინდა. მოპოვებული არქეოლოგიური მასალიდან აღსანიშნავია თიხის ჭურჭელი და ბრინჯაოს ნივთები: თავხია საკინძი, მასრაგახსნილი შუბისპირი, მოკლე ორპირი მახვილი სატარეზე ორი სამანჭვლე ნახვრეტით. მასალა დაცულია საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში. ირემაშვილი შ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 112.
ზღვა (ფილმი)

ზღვა — 1979 წლის ქართული ფილმია, რომელიც გადმოგვცემს ცოლ-ქმრული ცხოვრების ერთი ჩვეულებრივი დღის ამბავს; კერძოდ, მოგვითხრობს ნაპირზე დარჩენილი ახალგაზრდა ქალის გრძნობების, მისი მოლოდინის შესახებ ზღვაში გასული მეუღლის მიმართ. როლებს ასრულებენ ნანა ყუფარაძე და ბორის სიჭინავა „ზღვა (ფილმი)“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
დიდი რუ

დიდი რუ — სარწყავი არხი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფხვენისსა (სათავე) და ქარელის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბებნისს შორის. თარიღდება ფეოდალური ხანით და წარმოადგენს არქეოლოგიურ-ისტორიული ძეგლს. არხი რწყავს საქაშეთის, შინდისის, სასირეთის, ბებნისის მიწებს. არხში მოდინება მდინარე ლიახვის წყალი. გადმოცემით, იგი თამარ მეფის დროს აუგიათ. არხის გასწვრივ გამოვლენილია ფეოდალური ხანისათვის დამახასიათებელი წითლად გამომწვარი უხეშკეციანი თიხის ჭურჭლის ნამტვრევები. არხის ნაწილი ამჟამადაც მოქმედებს. ნუცუბიძე ა., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 112.
ფხვენისი (ნასოფლარი)

ფხვენისი — არქეოლოგიურ-არქიტექტურული ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფხვენისის სამხრეთით. თარიღდება ფეოდალური ხანით. ნასოფლარზე გამოვლინდა ფეოდალური ხანის ეკლესიის საძირკველი, რომელშიც ჩატანებული იყო ამილახვრის საფლავის ქვა. ნაეკლესიარის გარშემო შეინიშნება ნასახლარები. იქვეა ამილახვარის ციხე-კოშკი. კვიტაიშვილი რ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 112.
ლარი კინგი

ლარი კინგი (ინგლ. Larry King, ნამდვილი სახელი და გვარი: ლოურენს ჰარვი ზეიგერი, Lawrence Harvey Zeiger) (დ. 19 ნოემბერი, 1933, ბრუკლინი, ნიუ იორკი, აშშ, — გ. 23 იანვარი, 2021, ლოს-ანჟელესი, კალიფორნია, აშშ) — ამერიკელი სატელევიზიო წამყვანი. მისთვის დამახასიათებელი იყო ინტერვიუს გაძღოლის მსუბუქი, ლმობიერი სტილი, რამაც „ლარი კინგის ეთერში“ (გადიოდა 1985-2010 წლებში) სატელევიზიო კომპანია „სი-ენ-ენის“ ერთ-ერთ ყველაზე ხანგრძლივ და პოპულარულ პროგრამად აქცია. ლარი კინგი დაიბადა და გაიზარდა ბრუკლინში. 1957-1978 წლებში მუშაობდა მაიამიში (ფლორიდა), როგორც რადიოს დისკ-ჟოკეი, დებატების წამყვანი, შტატგარეშე მომუშავე ჟურნალისტი და მწერალი. 1978-1994 წლებში ის უძღვებოდა პოპულარულ რადიოდებატების შოუს „ლარი კინგის შოუ“ (ინგლ. The Larry King Show), 1985 წლიდან 2010 წლამდე კი — ამერიკული მასობრივი მედიის ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე პოპულარულ სატელევიზიო გადაცემას „ლარი კინგის ეთერში“ (Larry King Live). 2012 წელს ლარი კინგმა განაახლა მოღვაწეობა ახალი შოუთი „ლარი კინგი ახლა“ (Larry King Now), რომლის პრემიერა ინტერნეტ-გვერდ „ჰულუზე“ (Hulu) შედგა, ხოლო 2013 წელს დააფუძნა პროგრამა „პოლიტიკა ლარი კინგთან ერთად“ (PoliticKING with Larry King). მისი მოღვაწეობის განმავლობაში ლარი კინგს ჩაწერილი აქვს 30 000-ზე მეტი ინტერვიუ ხელოვნებისა და სპორტის ვარსკვლავებთან, მსოფლიო პოლიტიკის ლიდერებთან და სხვა ცნობილ ადამიანებთან. ლარი კინგს ასევე მონაწილეობა აქვს მიღებული სხვადასხვა სატელევიზიო გადაცემაში, მხატვრულ და დოკუმენტურ ფილმში, გაახმოვანა ანიმაციური ფილმები „შრეკი“ (2004, 2007, 2010) და „ფუტკრები“ (2007). გამოქვეყნებული აქვს ავტობიოგრაფიული ხასიათის „ჩემი შესანიშნავი მოგზაურობა“ (My Remarkable Journey, 2009). მიღებული აქვს ემის ჯილდო ახალი ამბებისა და დოკუმენტური გადაცემებისთვის (2011). ლარი კინგი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
უფლისციხის ერთსვეტიანი დარბაზი

უფლისციხის ერთსვეტიანი დარბაზი — არქიტექტურულ-არქეოლოგიური ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის ნაქალაქარ უფლისციხეში, მონაკვეთში ხელოვნურად მოსწორებულ ტერასაზე, თარიღდება XIII-XIV საუკუნით. სავარაუდოა რომ იგი ანტიკური ხანის ნაგებობიდან არის გადაკეთებული, რასაც მოწმობს აქ შემორჩენილი ზოგიერთი დეტალი. ოთხკუთხა დარბაზი ამოკვეთილია კლდეში. მისთვის დამახასიათებელია ინტერიერის გეგმის, გადახურვის დეკორატიული ელემენტების უსწორმასწორობა, კლდის ზედაპირის უხეში დამუშავება. განსხვავებულია სამხრეთ და აღმოსავლეთ ფასადები. ნაგებობა დაზიანებულია: დიდი ნიშის წინ ჩანგრეულია იატაკი, დარბაზის სამხრეთ მონაკვეთი გამოფიტულია და დასერილია. ბაზის სამხრეთ მონაკვეთი გამოფიტულია და დასერილია ნაპრალებით, არ შემორჩენილა. დარბაზს შესასვლელი აღმოსავლეთ კედლის ბოლოში აქვს. კარი სწორკუთხაა. მოვლებული აქვს სადა არქივოლტი, შესასვლელთან ჩრდილოეთ კედელში დიდი ზომის გულდასმით დამუშავებული ნიშია, რომელიც აფართოებს დარბაზს. ნიშს აქვს ბრტყელი გადახურვა, რომელიცბით გადადის გვერდით კედლებზე. დარბაზის, ინტერიერი გაფორმებულია რთულად ქვის დეკორატიული ელემენტების იმიტაციით. შენობის შიგნით აღმართულ ერთადერთ სვეტზე გადაყვანილი თაღები დარბაზის სივრცეს ოთხ არათანაბარ ნაწილად ყოფს. სვეტიდან ოთხივე კედელზე გადადის კამარის შემკვრელი ორმაგი თაღები, რომლებიც პილასტრებს ეყრდნობიან. მხოლოდ აღმოსავლეთ თაღი ეყრდნობა პილასტრის ზემოთ მოთავსებულ კონსოლს. შუა პილასტრიდან კუთხეების პილასტრებზე გადაყვანილია კედლის მოსართავი თაღები. სვეტისა და პილასტრების კვეთი შეესაბამება მათზე დაყრდნობილი თაღების კვეთს. დარბაზის ჩრდილოეთ კედელში გაჭრილი კარით უკავშრდება მცირე ზომის ბნელ სათავსს, რომლის იატაკში ამოჭრილია გაურკვეველი დანიშნულების მცირე ბაქნები და ღარები. დარბაზს აქვს აღმოსავლეთ და სამხრეთ ფასადები და ბანი. დარბაზს ოთხივე ნაწილში ამოკვეთილი სხვადასხვა სახის გადახურვა აქვს. დარბაზი მოგვიანებით გამოუყენებიათ საცხოვრებლად. საუკუნეთა მანძლზე კედლებზე ამოუჭშრიათ უსწორო ფორმის თახჩები, იატაკში თონეებისა და საქსოვი დაზგების ჩასადგმელი ორმოები. სამხრეთ კედლის ბოლოში გაუმართავთ ბუხარი, ჭერში ამოკვეთილი საკვამლე მილით. აღმოსავლეთ ფასადის პარაპეტში ამოუჭრიათ კოჭების ბუდეები. სავარაუდოა, რომ დარბაზის წინ ხისგადახუროვანი აივანი იყო. დარბაზის აღმოსავლეთ ფასადის წინ მოზრდილი ეზოა, რომელსაც აღმოსავლეთით კლდის სწორხაზოვანია, გლუვი კედლის საზღვარს, ჩრდილოეთით, 3,5 მეტრით დაბლა, ემიჯნება მაღალტახტიანი ოთახის კომპლექსი, სამხრეთით შემორჩენილია განვითარებული ფეოდალური ხანის ქვითნაგები კლდის ფრაგმენტი, რომლის ქვეშაც ჩანს ანტიკურ ხანაში დამუშავებული კლდის ნაწილი. ქარუმიძე თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 97-99.