laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მანკაიანი

მანკაიანი (ოფიციალურად მანკაიანის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Mankayan) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ბენგეტის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 37 233 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 12 ბარანგაის. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Kibungan: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 21 March 2020.
საბლანი (ბენგეტი)

საბლანი (ოფიციალურად საბლანის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Sablan) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი ბენგეტის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 11 588 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 8 ბარანგაის. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Sablan: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 21 March 2020.
ტუბა (ბენგეტი)

ტუბა (ოფიციალურად ტუბის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Tuba) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ბენგეტის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 48 312 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 13 ბარანგაის. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Tuba: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 21 March 2020.
ტუბლაი (ბენგეტი)

ტუბლაი (ოფიციალურად ტუბლაის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Tublay) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი ბენგეტის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 19 429 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 8 ბარანგაის. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Tublay: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 21 March 2020.
აგინალდო (იფუგაო)

აგინალდო (ოფიციალურად აგინალდოს მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Aguinaldo) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი იფუგაოს პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 21 128 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 16 ბარანგაის. Municipality of Aguinaldo official website Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Aguinaldo: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 8 March 2020.
რევაზ კაპანაძე

რევაზ კაპანაძე (დ. 22 აპრილი, 1924, ჭიათურა — გ. 8 ივნისი, 2024, თბილისი) — ქართველი ექიმი და მეცნიერი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი, მედიკო–ბიოლოგიური აკადემიის აკადემიკოსი. 1948 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1948–1951 წლებში იყო თბილისის პირველი კლინიკური საავადმყოფოს ექიმი–პათოლოგანატომი. 1952–1953 წლებში თბილისის პირველი კლინიკური ტუბერკულოზის საავადმყოფოს პათოლოგანატომიური განყოფილების გამგე. 1953–1957 წლებში მ. წინამძღვრიშვილის სახელობის კლინიკური და ექსპერიმენტული კარდიოლოგიის ინსტიტუტის პათოლოგანატომიური განყოფილების უმცროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. 1957–1960 წლებში უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. 1960–1968 წლებში განყოფილების გამგე. სიცოცხლის ბოლომდე მუშაობდა სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს სამედიცინო ექსპერტიზის დეპარტამენტის ჰისტოლოგიური ექსპერტიზის სამმართველოში. ავტორია 182 სამეცნიერო ნაშრომის, გამოქვეყნებული აქვს მონოგრაფიები. მისი ხელმძღვანელობით დაცულია 16 საკანდიდატო და 6 სადოქტორო დისერტაცია. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „გულისა და მისი საინერვაციო მექანიზმების სტრუქტურული ცვლილებები უეცარი კარდიოლოგიური სიკვდილის დროს“, დაიცვა 1957 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „მიოკარდიუმის ჰისტოქიმიური ცვლილებები მწვავე დაღლილობისა და აორტის სტენოზის დროს ექსპერიმენტში“, დაიცვა 1966 წელს. 1981 — ხალხთა მეგობრობის ორდენი 1964 — საქართველოს სსრ მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე ზოგადი პათოლოგიური ანატომია, თბილისი, 2006, გვ. 104 სქესის გავლენა ინტაქტური თირკმლის მორფოლოგიურ სურათზე სხვადასხვა ასაკობრივ პერიოდში, თბილისი, კვარი, 1995, გვ. 64 ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში: თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 140 რევაზ კაპანაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ „ირაკლი კობახიძემ უხუცეს საჯარო მოხელეს 100 წლის იუბილე მიულოცა“. 1TV. ციტირების თარიღი: 12 ივნისი, 2024. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება)
დიმიტრი ფირბარი

დიმიტრი ფირბარი (დ. 1 აგვისტო, 1978, თბილისი) — ქართველი ისტორიკოსი, თეოლოგი, აღმოსავლეთმცოდნე, სასულიერო პირი, ჰუმანიტარი. დაამთავრა საქართველოს სახელმწიფო აგრარული უნივერსიტეტი მწვანე მშენებლობის არქიტექტურის სპეციალობით, აგრეთვე თბილისის აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტის აღმოსავლეთის ქვეყნების ისტორიისა და საერთაშორისო ურთიერთობათა ფაკულტეტი არაბული ქვეყნების ისტორიის სპეციალობით. 2003 წელს კაიროს უნივერსიტეტში გაიარა არაბული ენის კურსები. მუშაობს ქურთების ისტორიისა და რელიგიის (იეზიდიზმის) საკითხებზე. 2007-2008 წლებში იყო საქართველოს საზოგადოებრივი მაუწყებლის რადიოგადაცემების (იეზიდურ ენაზე) რედაქტორი. 2010-2012 წლებში იყო სათემო ცენტრის „საქართველოს იეზიდთა სახლის ოფიციალური საიტის sarhad.ge“-ის რედადაქტორი. 2011-2013 წლებში — საქართველოს ეზიდთა სახლის გაზეთის „Новый Взгляд“ (ახალი მზერა) სარედაქციო კოლეგიის წევრი. 2019 წლიდან გიორგი წერეთლის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტის (ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტი) ეზიდოლოგიის განყოფილების ხელმძღვანელი. არის იეზიდთა სასულიერო პირი, ეზიდური წმინდა ტექსტების საღვთისმეტყველო კვლევების, ეზიდების ისტორიას და ეთნოგრაფიას მიძღვნილი სტატიების და მონოგრაფიების ავტორი. უდიდესი წვლილი შეაქვს საქართველოს კულტურული და რელიგიური მრავალფეროვნების განვითარების საქმეში. იგი ავტორია ფუნდამენტური კვლევისა, რომელიც შესაძლებელობას აძლევს მეცნიერებისა და საზოგადოების წარმომადგენლებს გაეცნონ იეზიდურ სულიერ მემკვიდრეობას. მის მიერ ნათარგმნი იეზიდური ტექსტები ნამდვილი შენაძენია მსოფლიო ცივილიზაციისა და კულტურის მკვლევართათვის. არის წიგნებისა და მრავალი სამეცნიერო და პუბლიცისტური სტატიის ავტორი. Тайна жемчужины; Езидская теософия и космогония, Москва, Красногорский полиграф. комбинат, 2016, 261с. ISBN 9785906045157 Езидская письменность, Тбилиси, Некери, 2013, 32с. Святой Лалыш: Храм езидов, Екатеринбург, Баско, 2008, 216с. ISBN 9785913560483 Езиды Сархада: Исход из Курдистана на Южный Кавказ XIX- нач. XX вв. Тбилиси; Москва, Моск.издат.Дом, 2008, 300с. ISBN 5851670304 ქურთები საქართველოში, თბილისი, 2008, 106გვ. ISBN 9789941006883 ქურთული მატერიალური კულტურის ნიმუშები საქართველოს ეროვნული მუზეუმიდან = Kurdish artifacts from the National Museum of Georhia = Образцы курдской материальной культуры из Государственного Музея Грузии, თბი., 2007, 119გვ. ISBN 5851670045 თავისუფლების დღიურები, 2006: რადიო „თავისუფლების“ პროექტი, თბ., 2007, გვ. 105 დიმიტრი ფირბარი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ლეო რჩეულიშვილი

ლეო რჩეულიშვილი (დ. 1909, ხოვლე, კასპის რაიონი — გ. 1986) — ქართველი ინჟინერი, ისტორიკოსი, მეცნიერი, პედაგოგი. ხელოვნების ისტორიკოსი, საზოგადო მოღვაწე. 1932 წელს დაამთავრა საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი. იყო ხელოვნების მუზეუმის „მეტეხის“ თანამშრომელი 1936 წლიდან, 1941-1986 წლებში კი ქართული ხელოვნების ისტორიის ინსტიტუტის. 1954-1986 წლებში იგი იყო თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის ხელოვნების ისტორიისა და თეორიის კათედრის გამგე, პროფესორი. იკვლევდა შუა საუკუნეების საეკლესიო და საერო ხუროთმოძღვრებას, XX საუკუნის ქართველ მხატვართა შემოქმედებას. ვ. ბერიძესა და ზ. ქურდიანთან ერთად გამოსცა წიგნი „თბილისი“, არქიტექტურის ისტორიკოსთა ჯგუფთან ერთად მოამზადა მონოგრაფია „თბილისის მეტეხის ტაძარი“. გამოკვლეული აქვს 1930-იან წლებში განადგურებული ე. წ. „გუბერნატორის სახლი“, საგანგებოდ შეისწავლა ძველი თბილისის სახე ე. ახვლედიანის შემოქმედებაში. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. 1954 - საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე ქართული ხელოვნების ისტორიის ნარკვევები : ქართული ხელოვნების ისტორიის ნარკვევები, თბ., 1994, გვ. 336 Купольная архитектура VIII-X веков в Абхазии, Тб., 1988, с. 91 თელავი : ისტ.-ეთნოგრ. მიმოხილვა, თბილისი, საბჭ. საქართველო, 1963, გვ. 47 თიღვა : შარვანის დედოფლის თამარის აღმშენებლობა, ნარკვევი XII ს. ხუროთმოძღვრებიდან, თბ., 1960, გვ. 111 Тбилиси - Москва, Архитектуры и градостроительства, 1951. - 95с. თბილისი: ენციკლოპედია, თბ., 2002, გვ. 758 საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, თბ., 2017, გვ. 494 ლეო რჩეულიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ვლადიმერ უზნაძე

ვლადიმერ უზნაძე (დ. 24 მაისი, 1938, თბილისი) — ქართველი მოცეკვავე და ჟურნალისტი. 1966 დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი (ჟურნალისტიკა). ქართული ხალხური ცეკვები შეისწავლა ჯერ მ. რაქვიაშვილთან, შემდეგ თბილისის პიონერთა და მოსწავლეთა სასახლეში რ. ჭოხონელიძის ხელმძღვანელობით; 1957 წლიდან ი.სუხიშვილისა და ნ.რამიშვილის მიწვევით გახდა საქართველოს ხალხური ცეკვის ანსამბლის სოლისტი; განსაკუთრებული აღიარება მოუტანა ცეკვამ „ქართული“, რომელსაც ნ. რამიშვილთან ერთად ასრულებდა; 1962–1970 წლებში იყო „საქინფორმისა“ და გაზეთ „კომუნისტის“ სპეც კორესპონდენტი საზღვარგარეთ; ღვაწლი მიუძღვის „სუხიშვილების“ ანსამბლის ისტორიის შექმნაში; შექმნა ანსამბლის საგასტროლო ცხოვრების ამსახველი უნიკალური ფოტომატიანე; 1972–1974 წლებში მუშაობდა საქართველოს ჟურნალისტთა კავშირში; 1974–1988 წლებში საქართველოს უმაღლესი და სპეციალური განათლების სამინისტროში; 1988–1989 წლებში სახალხო განათლების სამინისტროში; 1989–2001 წლებში საქართველოს კულტურის სამინისტროში; 2001 წლიდან არის საქართველოს ქორეოგრაფიულ მიოღვაწეთა საერთო–ეროვნული კავშირის თავმჯდომარის მოადგილე, 2004 წლიდან თავმჯდომარე, პარალელურად საქართველოს თეატრის, კინოს, მუსიკისა და ქორეოგრაფიის მუზეუმში, ქორეოგრაფიული განყოფილების გამგე; ავტორია მრავალი პუბლიკაციის, რეპორტაჟის, მხატვრულ–დოკუმენტური ნოველის, ბროშურის; გადაღებული აქვს დოკუმენტური ტელეფილფილმი საქართველოს ცეკვის აკადემიური ანსამბლის გასტროლების შესახებ; არაერთი კონკურსისა და ფესტივალის მოთავე და ორგანიზატორია; 2005 წელს დააარსა „ქართული ქორეოგრაფიის დღე“(ყოველწლიურად 11 ივნისი); მონაწილეობდა კინოფილმში „ეთერის სიმღერა“ (1955, აბესალომი, რეჟისორი ს. დოლიძე); გასტროლები: მსოფლიოს 65 ქვეყანა ანსამბლთან ერთად. 2018 — თბილისის საპატიო მოქალაქე 1996 — ღირსების ორდენი 1966 — საქართველოს დამსახურებული არტისტი ქართული მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი, თბ., 2015, გვ. 454; წიგნი ღირსებისა: ტ. 1/ შემდგ.: ყიფიანი თ., (რედ.), გაჩეჩილაძე თ., სიმონიშვილი გ., თბ., 2000, გვ. 450 ვლადიმერ უზნაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ლადო არველაძე

ლადო არველაძე (გ. 17 ოქტომბერი, 1975) — ქართველი მწერალი. თავის მოგონებათა წიგნში ლადო არველაძე „მშობლიურ მიწასა და უცხო მიწათა შორის“ საკმაოდ დაწვრილებით მოგვითხრობს საკუთარი ცხოვრების ამბავს. მაგრამ რადგანაც ამ წიგნების პირველი და მეორე ნაწილი ხელმიუწვდომელია, მწერლის ბიოგრაფიის ადრეული პერიოდის შესხაებ ძალიან ცოტა რამაა ცნობილი. იგი დაბადებული უნდა იყოს 1910-1920-იანი წლების მიჯნაზე იმერეთის ერთ-ერთ სოფელში სიმონ და ქრისტინე არველაძეების ოჯახში. დედა ორი წლის ასაკში გარდაეცვალა. უმცროსი და-ძმის მოვლა მამასთან ერთად უფროსმა დამ – მაგდანამ იკისრა, რომელიც იმხნად თვითონაც თერთმეტი წლისა ყოფილა. თექვსმეტი წლის ასაკში მაგდანა ცოლად გაჰყვა ჩრდილოეთ ჩინეთში მდებარე ქალაქ ხარბინში სამხედრო სამსახურში მყოფ ქართველს და იქ გადავიდა საცხოვრებლად, თუმცა ნაადრევად გარდაიცვალა და იქვე დაასაფლავეს. სამამულო ომის დაწყებისთანავე ლადო არველაძე ფრონტზე გაუწვევიათ. ძირითადად ქერჩსა და სევასტოპოლში მიმდინარე საომარ ოპერაციებში იღებდა მონაწილეობას. 1942 წლის 6 ივლისს სევასტოპოლთან მომხდარი საბრძოლო შეტაკების დროს ალყაში მოქცეული ლადო არველაძე, სხვა თანამებრძოლებთან ერთად, გერმანელებს ტყვედ ჩაბარდა. ტყვეობის დროს უკრაინის, პოლონეთის და გერმანიის ტყვეთა ბანაკებში მოუხდა ყოფნა. შემდეგ ორწელიწადნახევარი იტალიაში იმყოფებოდა, სადაც 1943 წლის ზაფხულში მოხვდა ქართველ ტყვეთა ბატალიონის წევრებთან ერთად. იტალიაში ცხოვრების პერიოდში ლადო არველაძე იქაურ მანდილოსანზე დაქორწინებულა. 40-იანი წლების ბოლოს არველაძეების ოჯახში ნიუ-იორკში გადავიდა საცხოვრებლად. ამერიკაში ლადო არველაძის მეუღლეს იმდენად საქმიანი და გულთბილი ურთიერთობა დაუმყარებია იქაურ ქართულ დიასპორასთან, რომ 1954 წლის აგვისტოში იგი „საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის ამერიკული საბჭოს“ წვერადაც კი აურჩევიათ. ლადო არველაძე აქტიურად იყო ჩართული ამერიკის ქართული სათვისტომოს საქმიანობაში. 1952 წლის 5 ოქტომბერს ნიუ-იორკში დაარსეს უპარტიო ნებაყოფლობითი ორგანიზაცია „ქართველთა დემოკრატიული კავშირი“, რომელსაც იმავე წლის 2 ნოემბერს შეუცვალეს სახელი და უწოდეს „საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის ამერიკული საბჭო“. ამერიკაში ცხოვრების პერიოდში ლადო არველაძე აქტიურად საქმიანობდა დასახელებული ორგანიზაციის და მისი პერიოდული ორგანიზაციების — ჟურნალ „ჩვენი გზისა“ და საინფორმაციო ბიულეტენ „ცნობის ფურცლის“ საქმიანობაში ზუსტად ცნობილი არ არის, რომელ წლამდე ცხოვრობდა ლადო არველაძე ამერიკაში. ცნობილია მხოლოდ ის რომ ბოლო წიგნი, რომელიც ნიუ-იორკში ცხოვრების პერიოდში გამოსცა 1966 წლით თარიღდება. სიცოცხლის ბოლო წლები მწერალმა რომში გაატარა, სადაც 1975 წლის 17 ოქტომბერს გარდაიცვალა. ნიკოლეიშვილი, ავთანდილ. ლადო არველაძე – ევროპასა და ამერიკაში მოღვაწე უცნობი ქართველი მწერალი // ქართველოლოგიური ეტიუდები II / ავთანდილ ნიკოლეიშვილი. ქთ, 2015 გვ. 325-372. ლადო არველაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ტიგრან ჩეოკიურიანი

ტიგრან ჩეოკიურიან (Տիգրան Չէօկիւրեան, 1884, გუმუშჰანე, ოსმალეთის იმპერია – 1915) — სომეხი მწერალი და მასწავლებელი, ჟურნალ Vostan-ის (Ոստան) რედაქტორი და სომხების გენოციდის მსხვერპლი. 1907 წელს დაამთავრა კონსტანტინოპოლის (ახლანდელი სტამბოლი) ბერბერიანული კოლეჯი და შემდეგ მუშაობდა მასწავლებლად სომხურ სკოლებში. ჩეოკიურიანი ცნობილი გახდა 1910 წელს გამოქვეყნებული მოთხრობების კრებულით, სახელწოდებით ხმები სამშობლოდან (Հայրենի Ձայներ). 1914 წელს მან გამოაქვეყნა თავისი ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაშრომი, რომანი „მონასტერი“ (Վանքը), რომელიც მიეძღვნა ცივილიზაციისა და თავისუფლების ძალასა და გამარჯვებას. იგი დააპატიმრეს და მოკლეს 1915 წელს რამდენიმე სომეხ ინტელექტუალთან ერთად. „სომხური საკითხი“, ენციკლოპედია, რედ. აკად. კ.ხუდავერდიან, ერევანი, 1996, გვ. 373 ბიოგრაფია დაარქივებული 2021-11-28 საიტზე Wayback Machine. (სომხურ ენაზე)
არქიფო ლაბახუა

არქიფო მირონის ძე ლაბახუა (დ. 15 მაისი, 1910, რეკა — გ. 1993, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი. 1936 წელს დაამთავრა სტალინის სახელობის მოსკოვის სამთო ინსტიტუტი მაღაროთა მშენებლობის სპეციალობით. 1936-1953 წლებში მუშაობს ტყვარჩელის მაღაროთა სამმართველოში. იყო შახტის უბნის უფროსის თანაშემწე, ვენტილაციის ქსელების უფროსი, მთავარი ინჟინრის თანაშემწე, შახტის მთავარი ინჟინერი, შახტის უფროსი და ტრესტ „ტყვარჩელნახშირის“ მმართველი. 1953 წელს დაინიშნა აფხაზეთის ასსრ მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარედ. 1956-1976 წლებში იყო საქართველოს მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე მშენებლობის დარგში. 1976 წლიდან მუშაობდა საქართველოს სსრ სასოფლო მშენებლობის სამინისტროში მინისტრის უფროს მრჩევლად, ასევე, საქართველოს სსრ სასოფლო მშენებლობიოს სამინისტროს ტრესტ „ორგტექსოფმშენის“ მართვის სისტემების სრულყოფისა და ეკონომიკური ანალიზის განყოფილების მთავარ სპეციალისტად. იყო საქართველოს სამშენებლო დარგის გამორჩეული ორგანიზატორი. უდიდესი წვლილი აქვს შეტანილი მისი განვითარების საქმეში. 1954-1976 წლებში იყო საქართველოს კპ ტყვარჩელისა და სოხუმის საქალაქო კომიტეტის წევრი, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის საოლქო კომიტეტის ბიუროს და საქართველოს კპ ცენტრალური კომიტეტის წევრი. 1954-1958 წლებში არჩეული იყო საბჭოთა კავშირის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად. 1951-1959 წლებში აფხაზეთის ასსრ უმაღლესი საბჭოს სამი მოწვევის და 1959-1980 წლებში საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს ხუთი მოწვევის დეპუტატად. 12 წლის განმავლობაში იყო საქართველოს პროფკავშირების საბჭოს წევრი. დაჯილდოებული იყო მრავალი მედლითა და სიგელით. საპატიო ნიშნის ორდენი წითელი დროშის ორდენი (3 ორდენი) აფხაზეთის ასსრ-ის დამსახურებული ინჟინერი საქართველოს დამსახურებული ინჟინერი საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, თბ., 2017, გვ. 333 არქიფო ლაბახუა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნიკოლოზ რომანოვი (უმცროსი)

დიდი მთავარი ნიკოლოზ ნიკოლოზის ძე რომანოვი (უმცროსი) (რუს. Николай Николаевич (Младший); დ. 18 (6) ნოემბერი, 1856, სანკტ-პეტერბურგი — გ. 5 იანვარი, 1929, ანტიბი, საფრანგეთი) — დიდი მთავრის ნინკოლოზ ნიკოლოზის ძისა (უფროსის) და ალექსანდრა პეტრეს ასულის პირველი ვაჟი, ნიკოლოზ I-ის შვილიშვილი; გენერალ-ადიუტანტი (14 ნოემბერი, 1894), კავალერიის გენერალი (6 დეკემბერი, 1900). პირველ მსოფლიო ომის დასაწყისში (1914-1915) და 1917 წლის მარტის დღეებში იყო სახმელეთო და საზღვაო ძალების უმაღლესი მთავარსარდალი; კავკასიის მეფისნაცვალი (1915-1917). 1915 წლის 23 აგვისტოს დაინიშნა მეფისნაცვლად კავკასიაში. 1917 წლის 27 თებერვალს ბათუმში გაემგზავრა. 2 მარტს ნიკოლოზ ნიკოლოზის ძემ მეფისნაცვლის სასახლეში მოიწვია ადგილობრივი გაზეთების რედაქტორ-გამომცემელნი, სადაც მან პრესის მნიშვნელობაზე ისაუბრა. ასევე ყურადღება გაამახვილა, რომ ქვეყანაში არეული ვითარების დასაწყნარებლად და კავკასიის ფრონტზე წარმატებული კამპანიის საწარმოებლად საჭირო იყო რეგიონში ნაკლები ვნებათარელვა. 7 მარტს რუსეთის მხედრობათა მთავარსარდლად დანიშნული ნიკოლოზ ნიკოლოზის ძე, თავის ძმასთან პეტრე ნიკოლოზის ძესთან და სხვა პირებთან ერთად პეტროგრადში გაემგზავრა. 1917 წლის 11 (24) მარტს რუსეთის დროებითი მთავრობის მინისტრთა საბჭოს თავჯდომარემ ლვოვმა, ნიკოლოზ რომანოვს აუწყა, რომ ის უმაღლეს მთავარსარდლობიდან იქნა გადაყენებული ნიკოლოზ II-ის გადადგომასთან ერთად. ↑ გაზ. „საქართველო“ №48, 2 მარტი, 1917 ↑ გაზ. „საქართველო“ №50, 4 მარტი, 1917 ↑ გაზ. „საქართველო“ №53, 7 მარტი, 1917 ↑ გაზ. „საქართველო“ №58, 14 მარტი, 1917
კახაბერ ბილაშვილი

კახაბერ ბილაშვილი (დ. 2 იანვარი, 1946, თბილისი) — ქართველი გეოლოგი, მეცნიერი, პედაგოგი, ტექნიკის დოქტორი, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჰიდროლოგიის ოკეანოლოგიისა და მეტეოროლოგიის კათედრის ასოცირებული პროფესორი. 1967 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი ინჟინერ-ჰიდროლოგის სპეციალობით. 1968-1969 წლებში მუშაობდა ჰიდრომეტეოროლოგიის ინსტიტუტში ინჟინრის თანამდებობაზე. 1969-1972 წლებში გაიარა ასპირანტურის კურსი. 1975-1976 წლებში სტაჟირებას გადიოდა აშშ-ში. 1977 წლიდან მუშაობს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მეტეოროლოგია, კლიმატოლოგია, ოკეანოლოგიის კათედრაზე. 1993-1996 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დოქტორანტი. გამოქვეყნებული აქვს 50-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი. ძირითადი მიმართულებაა წყალქვეშა ფერდობის ტრანსფორმაციის საკითხები, წყალქვეშა ტექნოლოგიების განვითარება, ეკოლოგია, „იუნესკოს“ პროგრამის „ოკეანოგრაფიული მონაცემების საერთაშორისო გაცვლა“ ეროვნული კოორდინატორი საქართველოში. 1997 წელს „სოროსის“ გრანტის მფლობელი პროექტისათვის „საქართველოში არსებული ოკეანოგრაფიული მონაცემების საძიებო-საცნობარო სისტემის „ლურჯი წიგნის“ შექმნა მისი ინტერნეტში ჩართვის მიზნით“, ნატოს პროგრამა „მეცნიერება მშვიდობისათვი“ს, შავი ზღვის აუზის ოკეანოგრაფიული ეკოლოგიური მონიტორინგისა და მონაცემთა ბაზის შექმნა, ოკეანოგრაფიულ მონაცემთა ცენტრების პანევროპული ქსელის შექმნა და შავი ზღვის აუზის ოპერატიული ოკეანოგრაფიული ქსელის გაუმჯობესება, რომლებშიც არის პროექტის ხელმძღვანელი ან თანახელმძღვანელი, ოკეანოლოგიურ მონაცემთა მენეჯმენტი, აგრეთვე ოკეანოგრაფიულ მონაცემთა მოპოვების დამუშავებისა და შენახვის ეროვნული ბიუროს (ოკბი) ხელმძღვანელი. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ტერიგენული მასალის დინამიკა საზღვაო უბნებზე“, დაიცვა 1982 წელს. ზოგადი ოკეანოლოგია, ნაწ. 1: ზღვებისა და ოკეანეების ჰიდროლოგია, თბ., თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 2013, გვ. 212 ISBN 9789941132704 ზღვის ეკოლოგია: სახელმძღვ., თბ., თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 2009, გვ. 239 ISBN 9789941131141 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი, თბ., 2003, გვ. 46 კახაბერ ბილაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
კაპისის პროვინცია

კაპისის პროვინცია შეიძლება აღნიშნავდეს: კაპისის პროვინცია — პროვინცია ავღანეთში. კაპისის პროვინცია — პროვინცია ფილიპინებში.
ლა-უნიონის პროვინცია

ლა-უნიონის პროვინცია შეიძლება აღნიშნავდეს: ლა-უნიონის პროვინცია — პროვინცია პერუში. ლა-უნიონის პროვინცია — პროვინცია ფილიპინებში.
თეიმურაზ ტორონჯაძე

თეიმურაზ ტორონჯაძე (დ. 3 აპრილი, 1949, თბილისი, — ქართველი პედაგოგი, ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1998), პროფესორი. 1971 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მექანიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი; 1972-1975 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასპირანტი და სტაჟიორი მოსკოვის ვ. სტეკლოვის სახელობის მათემატიკის ინსტიტუტში. 1976-1983 წლებში — საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის პაატა გუგუშვილის სახელობის ეკონომიკისა და სამართლის უნივერსიტეტი, მეცნიერ-თანამშრომელი; 1976-1994 წლებში — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, მექანიკა-მათემატიკის ფაკულტეტის ალბათობის თეორიისა და მათემატიკური სტატისტიკის კათედრა, მიწვეული ლექტორი; 1994-2009 წლებში — საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი, მიწვეული პროფესორი გამოყენებითი მათემატიკის კათედრაზე და შემდეგ ამავე კათედრის გამგე; 1983-2006 წლებში ანდრია რაზმაძის სახელობის მათემატიკის უნივერსიტეტი, ალბათობის თეორიისა და მათემატიკური სტატისტიკის განყოფილება, წამყვანი მეცნიერ-მუშაკი და შემდეგ ამავე განყოფილების გამგე; 2005 წლიდან — ქართულ-ამერიკული უნივერსიტეტის ბიზნესის სკოლის დეკანი, სრული პროფესორი. კვლევის თემა: სტოქასტური განტოლებები სემიმარტინგალის პარამეტრის შეფასების ამოცანებში. არის მრავალი სპეცკურსისა და პროექტის ავტორი მათემატიკის სფეროში; სხვადასხვა წლებში არაერთგზის აქვს მიღებული სოროსის ფონდის, ევრაზიის ფონდისა და საქართველოს ეროვნული სამეცნიერო ფონდის გრანტები; მონაწილეობდა მრავალ სიმპოზიუმში საქართველოში და საზღვარგარეთ; არის დაახლოებით 70 სამეცნიერო ნაშრომის, მათ შორის მონოგრაფიებისა და სახელმძღვანელოების ავტორი; გამოქვეყნებული აქვს მრავალი სტატია. რა გვიშველის — „სვპ“ სისტემა (თანაავტორი). თბილისი, 2003, გვ. 108 ფინანსური ანალიზის რაოდენობრივი მეთოდები : ფინანსური და სადაზღვევო მათემატიკა. ფინანსური ინჟინერია (რედაქტორი). თბ, ს/ს „პირველი სტამბა“, 1999, გვ. 696 ეფექტური ფინანსური სისტემა : ფინანსური სისტემის პროფესიული მენეჯმენტით თვითუზრუნველყოფის მოდელი (თანაავტორი). თბ, ჯისიაი, 1999, გვ. 112 საქართველოს მეცნიერებათა დოქტორები, 1992-2006/შემდგ. და რედ.: ჯაფარიძე ი., თბ., 2012, გვ. 46 თეიმურაზ ტორონჯაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი