laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის მოსაყდრე

სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის მოსაყდრე — საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურის ან წმიდა სინოდის მიერ მღვდელმთავართაგან გამორჩეული პირი, რომელიც საჭიროების შემთხვევაში ასრულებს საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის მოვალეობას. სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის გარდაცვალების, გადადგომის ან სხვა ისეთი მიზეზის გამო, რომელიც შეუძლებელს ხდის კათოლიკოს-პატრიარქისათვის თავისი მოვალეობების შესრულებას, კათოლიკოს-პატრიარქის მიერ დადგენილი საპატრიარქო ტახტის მოსაყდრე მართავს ეკლესიას ახალი კათოლიკოს-პატრიარქის არჩევამდე. იმ შემთხვევაში, თუ კათოლიკოს-პატრიარქის სიცოცხლეში არ არის გამორჩეული და ცნობილი საპატრიარქო ტახტის მოსაყდრის ვინაობა, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის გარდაცვალების შემდეგ ქიროტონიით უპირატესი მღვდელმთავარი წმიდა სინოდის წევრთა უმრავლესობის თანდასწრებით ხსნის კათოლიკოს-პატრიარქის მიერ დატოვებულ ანდერძს და აცხადებს საპატრიარქო ტახტის მოსაყდრის ვინაობას. სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ანდერძით დადგენილი საპატრიარქო ტახტის მოსაყდრისადმი კანონიკური მორჩილება საქართველოს ეკლესიის ყოველი წევრის მოვალეობაა. იმ შემთხვევაში, როცა საპატრიარქო ტახტის მოსაყდრე დადგენილი არ არის, ქიროტონიით უპირატესი მღვდელმთავარი ავტომატურად ხდება მოსაყდრე. საპატრიარქო ტახტის დაქვრივებიდან 40 დღის შემდეგ, მაგრამ არაუგვიანეს ორი თვისა, საპატრიარქო ტახტის მოსაყდრე იწვევს საქართველოს ეკლესიის გაფართოვებულ კრებას, რომელზედაც მოხდება სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის არჩევა. საქართველოს ეკლესიის გაფართოებული კრების წინ მოსაყდრე იწვევს წმიდა სინოდს, საპატრიარქო კანდიდატების შესარჩევად. წმინდა სინოდი ირჩევს გაფართოებულ კრებაზე წარსადგენ 3 პატრიარქობის კანდიდატს. წმიდა სინოდის ყველა წევრს აქვს უფლება, მათ შორის მოსაყდრესაც, წარმოადგინოს ერთი საპატრიარქო კანდიდატი, მათ შორის საკუთარი თავიც. სამი საპატრიარქო კანდიდატი, რომლებიც მიიღებენ ხმათა უმრავლესობას, კენჭს იყრიან გაფართოებულ კრებაზე, როგორც პატრიარქობის კანდიდატები. ამჟამად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის მოსაყდრეა სენაკისა და ჩხოროწყუს მიტროპოლიტი შიო (მუჯირი), რომელიც დადგენილია 2017 წლის 23 ნოემბრიდან სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, მცხეთა-თბილისის მთავარეპისკოპოსის, ბიჭვინთისა და ცხუმ-აფხაზეთის მიტროპოლიტის, უწმიდესისა და უნეტარესის ილია II-ის მიერ.. სერგო ვარდოსანიძე. საქართველოს მართლმადიდებელი სამოციქულო ეკლესიის ასწლოვანი მატიანე (1917-2017 წ.წ.). თბილისი, 2017. მიტროპოლიტი ანანია ჯაფარიძე. საქართველოს საეკლესიო კანონების კრებული. გამომცემლობა ,,საქართველოს მაცნე", თბილისი, 2017. ,,საქართველოს ავტოკეფალური, მართლმადიდებელი ეკლესიის მართვა-გამგეობის დებულება", მცხეთა, სვეტიცხოველი, 1995. ↑ ილია მეორემ სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის მოსაყდრედ მიტროპოლიტი შიო მუჯირი დაასახელა
აპრაკოსი

აპრაკოსი — ლიტურგიკული წიგნი, რომელშიც შედის გამოკრებილი მუხლები ახალი აღთქმიდან. იკითხება მთელი წლის განმავლობაში. აპრაკოსში მუხლებისა და პასაჟების მიმდევრობა არ მისდევს ბიბლიის კანონიკურ რიგს და ეკლექტურად არის შერჩეული თითოეული დღის საკითხავს. ბერძნ. πράξ - „საქმე“, απόστολος - „მოციქული“; πραξαπόστολος იგივეა, რაც „საქმე მოციქულთა“. „საქმე მოციქულთას“ შემოკლებულ — πράξ-ის გენეტივის ფორმას — წინ დაერთვის უარყოფითი ენკლიტიკური ნიშანი, რაც იმას მიუთითებს, რომ წინამდებარე საკითხავი „საქმენი“ არ არის, არამედ რაღაც სხვაა, „მოციქულთას “ გარდა“. ბერძნული წარმოშობის მიუხედავად ტერმინი სლავურ სივრცეშია შექმნილი. შუასაუკუნეების ქართულ ლიტურგიკულ სივრცეში ტერმინი „აპრაკოსი“ არ გვხვდება. ქართულში ამ საკითხავების სახელდება როგორც შინაარსმა, ისე ფუნქციამ განსაზღვრა და მოიხსენიება, როგორც „სამოციქულო გამოკრებული “ და „სახარება საწელიწდო გამოკრებული.“ არსებობს მეორე, განსხვავებული მოსაზრება, რომლის მიხედვითაც აპრაკოსი მომდინარეობს სიტყვიდან άπρακτος (άπρακτος εβδομάς - ძვ. დიდმარხვის ბოლო კვირა, როცა არ არის მიზანშეწონილი საქმის კეთება. შესაბამისად აქედან: πράξ — საქმე და უარყოფის ენკლიტ. ნიშანი α-). სემანტიკურად მიანიშნებს „კვირაზე“ (ვნების კვირას). ერთმანეთისგან სხვაობს აპრაკოსი სახარებები და სრული აპრაკოსები. აპრაკოსი სახარება მხოლოდ ოთხთავის ტექსტს შეიცავს, ხოლო სრული აპრაკოსი როგორც ოთხთავის, ისე ახალი აღთქმის სხვა წიგნებსაც („საქმე მოციქულთასა“ და „აპოკალიპსისის“ გამოკლებით). „შინაარსის გარდა, აპრაკოსები ერთმანეთისგან სხვაობს მოცულობითაც. მოკლე აპრაკოსები შეიცავს საკითხავებს მხოლოდ შაბათ-კვირისთვის, ხოლო სრული აპრაკოსები - კვირის მთელ პერიოდს წლიურ ციკლს უზრუნველყოფს. ამათ გარდა, გამოიყოფა სადღესასწაულო, რომელიც დამატებითი საკითხავის ფუნქციას ასრულებს პერიოდულად“. X საუკუნიდან ლექციონარული საკითხავები ორად იყოფა: ერთ ნაწილში შედის ახალი აღთქმის გამოკრებილი ტექსტები: უმეტესად სახარებიდან და ნაკლებად — სამოციქულოდან. ასეთ საკითხავებს ბიზანტიურ სივრცეში „აპრაკოსები“ ეწოდა, ძველი აღთქმის საკითხავებს – „პროფიტოლოგიონები“, (იგივეა რაც „საწინასწარმეტყველონი“) და „პარიმიონები“. ↑ გაბიძაშვილი ე., ძველი ქართული მწერლობის ნათარგმნი ძეგლები, ბიბლიოგრაფია, (ლიტურგიკა, ჰიმნოგრაფია), თბილისი, თბილისის სასულიერო სემინარიისა და აკადემიის გამომცემლობა, 2011, ტომი V, გვ. 215. ↑ კეკელიძე კ., ძველი ქართული ლიტერატურის ისტორია, თბილისი, გამომცემლობა „მეცნიერება,“ 1980, ტომი I, გვ. 578. ↑ Алексеев А., Текстология славянской библии, С.-Петербург, 1999,  с. 13. ↑ ცხვედაძე ს., ლახუშტის აპრაკოსი და მისი ადგილი ლიტურგიკულ პრაქტიკაში, თბილისი, 2017 წ., გვ. 10.
პოლიკარპე სმირნელი

პოლიკარპე სმირნელი (ბერძ. Πολύκαρπος Σμύρνος, Polýkarpos, ლათ. Polycarpus; დ. 69, იზმირი — გ. 23 თებერვალი, 155, იქვე) — მეორე საუკუნის ქრისტიანი მოწამე, სმირნის ეპისკოპოსი. ირინეოს ლიონელისა და ტერტულიანეს გადმოცემების მიხედვით, პოლიკარპე მოციქულ იოანეს მოწაფე იყო. კლიმენტი რომაელთან და ეგნატე ანტიოქიელთან ერთად პოლიკარპე მიჩნეულია მოციქულებრივ მამად. ევსები კესარიელის ცნობით, რამდენადაც ეგნატი ანტიოქიელს უშუალოდ ჰქონდა შეხება პოლიკარპესთან და იცნობდა, როგორც „მოციქულებრივ მამასა“ და ჭეშმარიტ მწყემსს, ამიტომაც ჩააბარა მას ანტიოქიის საეპისკოპოსო. ჩვენამდე მოღწეულია პოლიკარპეს ერთადერთი წერილი: „ფილიპელთა მიმართ ეპისტოლე“, გადაწერილი ირინეოს ლიონელის მიერ, რომელშიც გარკვეული შეუსაბამობები შეინიშნება. პოლიკარპე სმირნელის წამება აღწერილია ქრისტიანთა დევნის პირველ პერიოდში, წამებიდან ერთი წლის განმავლობაში, მარკიონის მიერ. პოლიკარპეს შემოქმედებიდან მხოლოდ „ფილიპელთა მიმართ ეპისტოლეა“ შემორჩენილი. ვარაუდობენ, რომ პოლიკარპე უნდა ყოფილიყო არაერთი მსგავსი წერილის ავტორი. ეპისტოლე დაწერილია 110 – 140 წლებს შორის, ბერძნულ ენაზე, თუმცა სრულად ლათინური თარგმანით მოაღწია ჩვენამდე. ასევე, ამ ტექსტის გარკვეულ ციტირებებს ვხვდებით სირიულ ენაზე. ტექსტის შესახებ ინფორმაციას გვაწვდის ირინეოს ლიონელი. ეგნატი ანტიოქიელის გარდაცვალების შემდეგ ფილიპელებმა სთხოვეს პოლიკარპეს, წაეკითხა მისი ნაწერები. როდესაც მან ეს სურვილი აასრულა, დაურთო საკუთარი წერილი ეგნატის ნაწერებს და ამ ფორმით უკან გაუგზავნა მათ. პოლიკარპეს ფილიპელებთან გაგზავნილი წერილი ძირითადად შეეხება ქრისტიანი ადამიანის ცხოვრების ზოგად წესს, მის მორალურ მხარეს, ვალდებულებებსა და სათნოებებს. ამასთან, ავტორი საუბრობს დოგმატურ საკითხებზეც, როგორებიცაა: ქრისტეს ხორციელი შობა, ჯვარცმა და აღდგომა. პოლიკარპე სმირნელის „ფილიპელთა მიმართ ეპისტოლე“ (ბერძნულ ენაზე) ფილიპელთა მიმართ ეპისტოლე: 2012 წლის თარგმანი და აუდიო წიგნი (ინგლისურ ენაზე) ადრეული ქრისტიანობა ეგნატე ანტიოქიელი ევსები კესარიელი ირინეოს ლიონელი ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a> ↑ Calendarium Romanum: Ex decreto Sacrosancti Œcumenici Concilii Vaticani II instauratum auctoritate Pauli PP. VI promulgatum. Editio typica — Civitas Vaticana: Typis Polyglottis Vaticanis, 1969. — გვ. 24. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q98782022"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123141159"></a> ↑ CONOR.SI <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q16744133"></a> ↑ ჯუღელი ვ., სამოციქულო მამები, თბილისი, 2014. ↑  Kirsopp Lake The Apostolic Fathers Volume 1. (London: Heinemann, 1912), pp. 280-281. ↑  Early Christian Writings on Polycarp. Raymond Brown (Introduction to the New Testament, 1997) p. 665 estimates 120-30. ↑ n the Greek and Latin manuscript witnesses to the Letter of Polycarp to the Philippians, see Sailors, Timothy B. "Bryn Mawr Classical Review: Review of The Apostolic Fathers: Greek Texts and English Translations". Retrieved 13 January 2017. ↑  Timothy B. Sailors, "Quotations of Polycarp’s Letter to the Philippians Preserved in Syriac," The Harp: A Review of Syriac, Oriental and Ecumenical Studies 27 (2012) pp. 335-342 ↑  James Stevenson, A new Eusebius (London: SPCK, 1965), p. 120
შურისმაძიებლები: უსასრულობის ომი

„შურისმაძიებლები: უსასრულობის ომი“ (ინგლ. Avengers: Infinity War) — 2018 წლის ამერიკული სუპერგმირული ფილმი Marvel Comics-ის პერსონაჟების შესახებ. იგი გადაღებულია Marvel Studios-ის მიერ, ხოლო დისტრიბუტორია Walt Disney Studios Motion Pictures. ფილმი არის 2012 წლის „შურისმაძიებლების“ და 2015 წლის „ულტრონის ეპოქის“ გაგრძელება და რიგით მე-19 Marvel-ის კინოსამყაროში. მისი რეჟისორები არიან ენტონი და ჯო რუსო, ხოლო სცენარის ავტორები — კრისტოფერ მარკუსი და სტივენ მაკფილი. ფილმში ჩნდება Marvel-ის უამრავი პერსონაჟი. სიუჟეტით, შურისმაძიებლები გალაქტიკის მცველებთან ერთად ებრძვიან თანოსს, რომელიც ცდილობს უსასრულობის ქვების მოპარვას. ფილმის შესახებ ცნობილი გახდა 2014 წელს, როდესაც გამოაცხადეს მისი სახელწოდება — „შურისმაძიებლები: უსასრულობის ომი — ნაწილი 1“. ძმები რუსოები რეჟისორებად 2015 წლის აპრილში დანიშნეს, ხოლო მაისში მარკუსმა და მაკფილიმ დაიწყეს სცენარზე მუშაობა. 2016 წლის ივლისში სახელწოდება შეამოკლეს და იგი უბრალოდ „შურისმაძიებლები: უსასრულობის ომი“ გახდა. გადაღება დაიწყო 2017 წლის იანვარში, Pinewood Atlanta Studios-ში (ჯორჯია) და გაგრძელდა 2017 წლის ივლისამდე. პარალელურად მიმდინარეობდა შურისმაძიებლების შესახებ შემდეგი, ჯერ უსათაურო ფილმის გადაღებაც. დამატებითი გადაღებები მიმდინარეობდა შოტლანდიაში, ინგლისში, ატლანტის რაიონ დაუნტაუნში და ნიუ-იორკში. „უსასრულობის ომი“ აშშ-ში კინოგაქირავებაში გამოვიდა 2018 წლის 4 მაისს, IMAX და 3D ფორმატებში. მისი გაგრძელება „შურისმაძიებლები: დასასრული“ გამოვიდა 2019 წლის აპრილში. „შურისმაძიებლები: უსასრულობის ომი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „შურისმაძიებლები: უსასრულობის ომი“ — Box Office Mojo-ზე „შურისმაძიებლები: უსასრულობის ომი“ — Rotten Tomatoes „შურისმაძიებლები: უსასრულობის ომი“ — Metacritic-ზე ↑ Person Profile // Avengers: Infinity War (2018): Technical Specifications — 1990. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q37312"></a> ↑ D'Alessandro, Anthony. (April 8, 2019) 'Avengers: Infinity War' Is King Of Marvel Universe (For Now) – No. 1 In 2018 Most Valuable Blockbuster Tournament. ციტირების თარიღი: April 9, 2019 ↑ Rubin, Rebecca. (April 30, 2018) 'Avengers: Infinity War' Officially Lands Biggest Box Office Opening of All Time. ციტირების თარიღი: May 14, 2018 ↑ Avengers: Infinity War. IMDb. ციტირების თარიღი: January 26, 2023
აბასთუმნის ასტროფიზიკური ობსერვატორიის თბილისის განყოფილება

აბასთუმნის ასტროფიზიკური ობსერვატორიის თბილისის განყოფილება (1986 წლამდე - ლაბორატორია) - აბასთუმნის ასტროფიზიკური ობსერვატორიის ასტუქტურული ქვედანაყოფი თბილისში. დაარსდა 1967 წელს. მისი დანიშნულებაა შეასრულოს ობსერვატორიის ფუნქციონირებისა და იქ ახალი ტექნიკის გამოყენებისათვის აუცილებელი ოპერატიულ-მექანიკური, საკონსტრუქტორო, გამოთვლითი და სხვა სამუშაოები, რომელთა შესრულება თვით ობსერვატორიაში, მთა ნაყოფილზე, მოუხერხებელია. დააჩქაროს ობსერვატორიაში მიღებულ დაკვირვებათა დამუშავება და შედეგების დასასტამბავად მომზადება. თსუ ასტრონომიულ კათედრასთან თანამშრომლობით ხელი შეუწყოს ასტრონომთა მაღალკვალიფიციური კადრების მომზადებას. გააადვილოს ობსერვატორიის აუცილებელი შემოქმედებით-ორგანიზაციული კონტაქტი ფიზიკურ, მათემატიკურ, მართვის სისტემების ინსტიტუტებთან და სხვა ორგანიზაციებთან. განყოფილებას აქვს მზის სისტემის ფიზიკური კვლევის ლაბორატორია, ასტრონომიული ხელსაწყოთმშენებლობის ქველაბორატორია ოპტიკურ-მექანიკური სახელოსნო. აქვეა თეორიული ასტროფიზიკური განყოფილებაც. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 16.
მეგრელიძე

საკუთარი სახელი მეგრელიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათას: ავქსენტი მეგრელიძე — ლოტბარი გუბაზ მეგრელიძე – თეატრმცოდნე, ჟურნალისტი იონა მეგრელიძე — მწერალ იონა ვაკელის ნამდვილი სახელი და გვარი იოსებ მეგრელიძე — ენათმეცნიერი, ლიტერატურათმცოდნე კონსტანტინე მეგრელიძე — ფილოსოფოსი ლიდია მეგრელიძე — მწერალი ომარ მეგრელიძე — პედაგოგი, პოლიტიკოსი შამშე მეგრელიძე — ისტორიკოსი ჯემალ მეგრელიძე — ეკონომისტი, პოლიტიკოსი
ალ-ბუქაიის ბრძოლა

ალ-ბუქაიის ბრძოლა — ბრძოლა ქრისტიანთა გაერთიანებულ ლაშქარსა და ზენგიდებს შორის. გაიმართა 1163 წელს, ბექაას ხეობაში. ჯვაროსანთა არმიამ ამალრიკ I-ის სარდლობით დაამარცხა ნურ ალ-დინ ზანჯი. ბრძოლის შემდეგ ლათინურ სახელმწიფოებს მცირე ხნით მოუწიათ მასლიმთა თავდასხმების გარეშე ცხოვრება. ფრანგული სამეფოებისთვის ნურ ალ-დინ ზანჯი ერთ-ერთი ყველაზე დიდი მტერი იყო, რომელიც ოდესმე ჰყოლიათ. მან თავისი სამხედრო მოღვაწეობა დაიწყო, როგორც ალეპოს ამირამ. თანდათან გააფორთოვა საზღვრები მეზობელი ქრისტიან და მუსლიმ სახელმწიფოთა ხარჯზე და 1154 წელს ხელში ჩაიგდო დამასკო. 1157 წელს ჰულის ტბის ბრძოლაში დაამარცხა ჯვაროსნები, მაგრამ თვითონ ძალიან ცუდად (ავად) გახდა. ამან ფრანკებს საშუალება მისცა ძალები მოეკრიბათ და ტიერი ელზასელისა და პილიგრიმთა არმიის საშუალებით დაეპყროთ ჰარიმის ციხესიმაგრე ერთი წლის შემდეგ. თუმცა შაიზარზე შეტევა უშედეგო აღოჩნდა, რადგან ანტიოქიის მთავარს — რენო დე შატიიონს კონფლიქტი მოუვიდა სხვა ფრანკებთან. ამის შემდეგ შაიზარი ზანჯის საკუთრებაში გადავიდა. 1158 წელს ტიერსა და ბალდუინ III-ს ზანჯისთან ჰქონდათ ბრძოლა ბუტაიჰთან, ჩრდილო-აღმოსავლეთ ტიბერიაში. 1160 წელს ზანჯიმ დაატყვევა რენო დე შატიიონი, რომელიც ტყვეობაში დარჩა მომდევნო 16 წელი. 1161 წლის დეკემბერში ბიზანტიის იმპერატორმა მანუელ I კომენოსმა მარია ანტიოქელზე იქორწენა. ამ მოვლენამ ანტიოქია იმპერიის მფარველობაში მოაქცია. ორივემ, ამალრიკმაც და ზანჯიმაც იცოდა, რომ ფატიმიანთა ეგვიპტე დასუსტდა და მისი მმართველობა დაქვეითდა. სულთან ალ-ზაფირის მკვლელობის და სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობების შემდეგ, შავარმა აიღო ხელში ძალაუფლება, მაგრამ მალევე ჩამოაგდეს და მან დასახმარებლად ნურ ალ-დინს მოუხმო. არც ლათინი მეფე და არც მუსლიმი ამირა არ გაუშვებდნენ შანსს, რათა ხელში ჩაეგდოთ მდიდარი ეგვიპტე. ამ მიზნით ზანჯიმ გაგზავნა თავისი სარდალი შირკუჰი ჯარით, რათა ეგვიპტის ვეზირისთვის დაეჭირა მხარი. შირკუჰის ეგვიპტური კამპანიის დროს, ზანჯიმ იერიში მიიტანა ლიბანზე. მეფე ამალრიკმა წაიყვანა ჯარი, რათა დახმარებოდა თავის ჩრდილოელ ვასლებს — ბოემონდ III ანტიოქელს და რაიმუნდ III ტრიპოლელს. ამ დროს ფრანგი პილიგრიმების ჯგუფი, ჰუგო VIII დე ლუზინიანის და ჯოფრი მარტელის (გიიომ IV ანგულემელის ძმა) მეთაურობით ჩამოსულნი იყვნენ წმინდა მიწის მოსალოცად. ეს არმია იერუსალიმის მეფეს შეუერთდა. ამასთანავე კონსტანტინე კალამანი — კილიკიის ბიზანტიელი მმართველი თავისი ბერძენი ჯარისკაცებით შეუერთდა ჯვაროსნებს. ზანჯი არ იყო მზად ასეთი დიდი რაოდენობის მტერთან საბრძოლველად და მისმა არმიამ მარცხი განიცადა. ორივე, მუსლიმთა და ფრანკთა არმია გაოცებული დარჩა ბიზანტიელთა (ბერძენთა) ბრძოლის ხარისხით. ბრძოლის უარყოფითმა შედეგმა ზენჯი შურისსაძიებლად განაწყო. მას შემდეგ, რაც ამალრიკმა ჩრდილოეთ საზღვარი დაცულად იგრძნო, იგი არმიით ეგვიპტეში შეიჭრა. ეგვიპტეში იბრძოდა სამი ძალა: ფრანკები (ჯვაროსნები), შირკუჰი და შავარი, ეს უკანასკნელი — ეგვიპტის დამოუკიდებლობისთვის. 1164 წელს ამალრიკმა შირკუჰი ეგვიპტიდან გააძევა, მაგრამ მან უარი თქვა ეგვიპტურ კამპანიაზე, რადგან ჩრდილოეთში შეიჭრა ზანჯი. შემდეგი დიდი შეჯახება ჯვაროსნებსა და მუსლიმებს შორის იყო ჰარიმის ბრძოლა. Oldenbourg, Zoé. The Crusades. New York: Pantheon Books, 1966. Smail, R. C. Crusading Warfare 1097-1193. New York: Barnes & Noble Books, (1956) 1995. ISBN 1-56619-769-4 ↑ Oldenbourg, p 353—354 ↑ Oldenbourg, p 358-359 ↑ Oldenbourg, p 362 ↑ Oldenbourg, p 363 ↑ Smail, p 136
პრილეპის ისტორიული არქივი

პრილეპის ისტორიული არქივი (მაკედ. Историски архив) — არქივი ქალაქ პრილეპში. დაარსდა 1955 წელს და წარმოადგენს მაკედონიის რესპუბლიკის სახელმწიფო არქივის განყოფილებას. ოჰრიდის განყოფილების დაქვემდებარებაში შედის: პრილეპის, დოლნენის, კრივოგაშტანის, კრუშევოს, მაკედონსკი-ბროდისა და პლასნიცის თემები. რეგიონული განყოფილება ძველ ადაპტირებულ შენობაში მუშაობს რომელიც ფინანსური სახსრების არარსებობის გამო დაუმთავრებელია. არქივის შენობა ალექსანდრე მაკედონელის ქუჩაზე მდებარეობს. პრილეპის განყოფილებას გააჩნია 540 ფონდი და 7 კოლექცია. საარქივო მასალების უმრავლესობა 1944 წლის შემდგომ პერიოდს მოიცავს. რეგიონული განყოფილების შესაქმნელად საჭირო ინფორმაციის მოსაგროვებლად პრილეპის სახალხო მუზეუმში საარქივო განყოფილება შეიქმნა. ამ განყოფილებაში განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია: „Градска општинска управа - Крушево“ (1941-1944 წლები); правосудните фондови (1914 - 1944) და 1945-დან დღემდე; „Училишни настојателства“ 1913-1941; фондовите на гимназиите, средните и основните учлишта за периодот 1914-1980 година; „Институт за тутун“ (1924 - ); фондовите на верските установи на Православната црква од црковните општини и црквите (1872-1945) და фондовите на хуманитарните друштва (1919-1930). ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-10-03. ციტირების თარიღი: 2017-11-27.
Card Player Georgia

ქარდ ფლეიერ საქართველო — პოკერის პირველი ქართულენოვანი მედია-პორტალი. ფუნქციონირებს 2015 წლის ოქტომბრიდან. მოიცავს ყოველთვიურ ქართულენოვან ჟურნალს Card Player, აშუქებს პოკერის სამყაროში მიმდინარე მოვლენებს, აქვს რამდენიმე საავტორო გადაცემა, მათ შორის „Showdown“. მასალა წარმოდგენილია საიტზე Cardplayer.ge, რომელიც ფუნქციონირებს ქართულ და რუსულ ენაზე. წარმოადგენს ჟურნალ „Card Player“-ის და Card Player Media, LLC-ის ოფიციალურ წარმომადგენელს საქართველოში. Card Player Georgia 2015 წლიდან აშუქებს პოკერის სამყაროში მიმდინარე მოვლენებს. აქვს ყოველთვიური ჟურნალი და ყოველკვირეული გადაცემები. ქართულ ენაზე ნათარგმნი აქვს სხვადასხვა კონტენტი, მათ შორის 2016-2017 წლების World Series Of Poker-ის მთავარი ღონისძიებები, პოკერის სუპერვარსკვლავების ბიოგრაფიები, ვიდეო-გაკვეთილები. 2016 წლიდან სტარტს Card Player Georgia-ს და adjarabet.com-ის ერთობლივი ჩემპიონატი „ტურნირთა ლიგა“ იღებს. „ტურნირთა ლიგის“ გამარჯვებულები ჯილდოდ ფულს და მსოფლიოს მასშტაბით სხვადასხვა ღონისძიებების საგზურებს იღებენ. არის Cash Game Weekend-ის და Poker Trest Company-ს მედია პარტნიორი. ჟურნალის პირველი ნომერი 2015 წლის 1 ოქტომბერს გამოვიდა. დღეისთვის სულ გამოსულია 27 ნომერი. 2016 წლის 16 ივლისიდან Cardplayer.ge-ზე ყოველკვირეული გადაცემა Showdown გამოდის, რომელიც მსოფლიო და ქართული პოკერის მნიშვნელოვან ამბებს ეხმიანება. გადაცემა რამდენიმე ბლოკად არის დაყოფილი: „პრეფლოპი“, „პოკერის მასწავლებელი“, „ფიშის ნაამბობი“. გადაცემის უცვლელი წამყვანია გიორგი გძელიძე, რომლის პერსონაჟი პოკერის მასწავლებელი ყოველკვირეულად პოკერის მოყვარულებს სათამაშო რჩევებს აძლევს. რუბრიკა „ფიშის ნაამბობი“ 2017 წლის ოქტომბრიდან შეიცვალა „ბლეფით“. Showdown 2017 წლის ნოემბრიდან სატელევიზიო არხ Setanta-ზე გადის. 2017 წლის 18 მაისს საიტზე გამოქვეყნდა Poker Face-ის პირველი გადაცემა. გადაცემაში მოწვეული ცნობილი ადამიანები პოკერზე საუბრობენ. Poker Face-ის პირველი სტუმარი მსახიობი გიორგი ბახუტაშვილი იყო. 2017 წლის 27 სექტემბერს Cardplayer.ge-ზე ქვეყნდება გადაცემა „პროფესია პოკერი“. მასში ქართველი პროფესიონალი მოთამაშეები პოკერზე საუბრობენ. გადაცემის პირველი სტუმარი არჩილ ოდიშარია იყო. Card Player Georgia-ს და adjarabet.com-ის ერთობლივი პროექტი. პროექტის ფარგლებში მოთამაშეები აგროვებენ ტურნირთა ლიგის ლიდერბორდის ქულებს adjarabet.com-ის ტურნირებზე დაკავებული ადგილის, გადახდილი ბაი-ინის და მონაწილეთა რაოდენობის შესაბამისად. აქცია დაყოფილია 52 ყოველკვირეულ, 12 ყოველთვიურ და ერთ - წლის ფინალურ ლიდერბორდად. კვირის გამარჯვებულები იღებენ ფულად თანხებს, თვის გამარჯვებულები რიგ შემთხვევებში იღებენ სხვადასხვა საერთაშორისო ტურნირების საგზურებს(WSOP Circuit Rozvadov, WSOP Circuit Bruxelles, WSOP Circuit Italy და ა.შ.). 2016 წლის საუკეთესო მოთამაშე ზურაბ Zurabi2 ბერაძე ლას-ვეგასში, World Series of Poker-ის მთავარ ღონისძიებაზე გაემგზავრა. 2017 წლის გამარჯვებული WSOP Circuit-ის საფრანგეთის, ჩეხეთის და იტალიის საგზურებს მიიღებს. ოფიციალური საიტი ↑ Showdown - Card Player Georgia. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-11-27. ციტირების თარიღი: 2017-11-27. ↑ ნოემბრის თვის ჟურნალი 2017. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-10-03. ციტირების თარიღი: 2021-01-18.
ჰაბის ბრძოლა

ჰაბის ბრძოლა (არაბ. معركة هاب) — ბრძოლა ბალდუინ II-ისა და ილღაზის არმიებს შორის. ამ ბრძოლის შედეგი საკამათო იყო, რადგან ორივე მხარე თავს გამარჯვებულად თვლიდა. ბრძოლამ ანტიოქიის სამთავროში სიტუაცია დაასტაბილა, რომელიც არეული იყო რამდენიმე კვირით ადრე განცდილი გამანადგურებელი მარცხით. ბალდუინმა შეძლო ყველა ციხესიმაგრის დაბრუნება, რომელიც ილღაზმა დაიპყრო და მისი განდევნა სამთავროდან. 1119 წლის 28 ივნისს ილღაზმა, თურქულ-სირიულ არმიასთან ერთად, ანტიოქიის სამთავროს ჯარები (როჯერ სალერნოელის მეთაურობით) დაამარცხა სარმადის ბრძოლაში. ამ დიდი გამარჯვების შემდეგ, მუსულმანთა ლიდერის არმიამ ლათინურ სამთავროში დაიპყრო რამდენიმე ციხესიმაგრე, მაგრამ უფრო მეტის მიღწევა შეეძლო. „ილღაზის დამარცხება (ჰაბის ბრძოლაში) გამომდინარეობდა მისი დიდი გამარჯვებიდან ... არ იყო მხოლოდ მისი მოქმედების და ლოთობის შედეგი, არამედ მისი არმიის გაფანტულობისა, რომელიც ნადავლს ეძებდა.“ როგორც კი მეფე ბალდუინმა ანტიოქელთა დამარცხების ამბავი გაიგო, მაშინვე გაემართა იერუსალიმის სამეფოდან ჯარით მათ დასახმარებლად. გზაში მან ტრიპოლის გრაფის — პონსის მეთაურობით კონტინგენტი მაიშველია. ბალდუინმა შეკრიბა ანტიოქიის არმიის ნარჩენები და საკუთარ არმიას შეუერთა. ამის შემდეგ დაიძრა ზარდანისკენ, 65 კმ-ით სამხრეთ-აღმოსავლეთით ანტიოქიიდან. ეს ქალაქი ილღაზის მიერ ალყაში იყო მოქცეული. როდესაც ბალდუინი თელ დანითთან დაბანაკდა, გაირკვა, რომ ზარდანა დაეცა. შესაბამისად ჯვაროსნები მოემზადნენ უკან დასახებად ციხესიმაგრე ჰაბისკეს, რომელის ზარდანიდან დაახლოებით 25 კმ-ით სამხრეთ-დასავლეთით მდებარეობდა. 14 აგვისტოს, დილით, ბალდუინმა სიფრთხილით მოაწყო ფრანკული ძალები უკან დახევისთვის ღია ადგილის გავლით. ამ გზაზე მოწინავედ მიდიოდა 700 რაინდის 3 ესკადრონი. მათ უკან მიდიოდა რამდენიმე ასეული ქვეითი, არბალეტისტთა შემადგენლობა და შუბოსნები. გრაფი პონსი თავისი ტრიპოლელი რაინდებით იცავდა მარჯვენა ფლანგს. ანტიოქელთა კორპუსი, რობერ ფულკოის მეთაურობით მარცხენა ფლანგს იცავდა. დანარჩენი ანტიოქელთა ძალა — უკანა ნაწილს. მეფე მეთაურობდა შეჯავშნულ იერუსალიმელ რაინდების რეზერვს, მაგრამ ნათელი არ არის თუ რა ნაწილს მარშირებდა. ართუქიდები იმედოვნებდნენ, რომ ფრანგულ არმიას ნაადრევად გამოიწვევდნენ შეტევაზე ან შეძლებდნენ მათი ქვეითთა წყობის დარღვევას. ხელსაყრელ მომენტში ილღაზმა ბრძოლაში ჩართო თავისი შუბოსანი და ხმლოსანი არმიის ნაწილები. როგორც მოსალოდნელი იყო, ილღაზის ცხენოსანი მშვილდოსნები შეტევაზე გადავიდნენ ჯვაროსანთა წყობის წინააღმდეგ განთიადისას. მათი შეტევები თანდათან გაძლიერდა და დღის პირველ ნახევარში ჩანდა, რომ ფრანკები მარცხდებოდნენ. სამი ავანგარდული ესკადრონი გაიფანტა და ლათინური არმიის მთავარი ნაწილი სერიოზული თავდასხმის ქვეშ მოექცა. ქვეითი ჯარი მას მტკიცედ იცავდა, მაგრამ კავალერიის სრულფასოვანი დახმარების გარეშე დიდ დანაკარგებს განიცდიდა. Beeler, John (1971). Warfare in Feudal Europe, 730-1200. Ithaca, NY: Cornell University Press. ISBN 0-8014-9120-7.  Smail, R. C. (1956). Crusading Warfare, 1097-1193. New York: Barnes & Noble Books. ISBN 1-56619-769-4.  ↑ Mombert, J. I.. A Short History of the Crusades, გვ. 88.  ↑ Colish, Marcia L.. The Mirror of Language: A Study in the Medieval Theory of Knowledge, გვ. 409.  ↑ Mombert, J. I.. A Short History of the Crusades, გვ. 87.  ↑ Smail 1956, p. 74. ↑ Beeler 1971, p. 146. ↑ Smail 1956, p. 83.