laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ერელაანთ საყდარი

ერელაანთ საყდარი — V-VI საუკუნეების ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი. ახმეტიდან 4 კმ-ში, თიანეთის გზატკეცილის მარჯვენა მხარეს. აგებულია რიყის ქვით, შირიმით, ფასადების და კედლების შიგა პირისთვის კი გამოყენებულია კირქვის ფილები. გეგმით მარტივ, თავისუფალი ჯვრის ფორმის ეკლესიას სამხრეთი და ჩრდილოეთი მკვლავების აღმოსავლეთ კედლებში 2 დამატებითი აფსიდა აქვს, გუმბათქვეშა კვადრატი გუმბათის წრეზე ტრომპების მეშვეობით გადადის. გუმბათის ყელი 8-წახნაგაა, აქვს 4 სარკმელი, შესასვლელი ერთია, სამხრეთიდან დეკორი მარტივია. ეკლესია შიგნიდან შელესილი და მოხატული ყოფილა, შემორჩენილია XVII საუკუნის მოხატულობის მოზრდილი ფრაგმენტები. ეკლესია ძლიერ იყო დაზიანებული. 1969 წელს ჩაუტარდა რესტავრაცია (არქიტ. ო. თორთლაძე). ჩამოქცეული გუმბათი და დასავლეთი მკლავი აღდგენილია. ეკლესიას გარს ევლებოდა რიყის ქვით ნაგები გალავანი (დიდი ნაწილი აღდგენილია). ეკლესიასა და ეზოში გამოვლენილია განვითარებული და გვიანი შუა საუკუნეების ორმოსამარხები და ქვისსამარხები, რომლებშიც აღმოჩენილია ბრინჯაოს საყურე, თეთრკეციანი და მოჩალისფროდ გამომწვარი თიხის ჭურჭლის ნატეხები. ერელაანთ საყდარს 2006 წლის, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. გვერდწითელი რ., ჯორბენაძე ბ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 42-43. გვერდწითელი რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 181. XVI სამეცნიერო სესია, მიძღვნილი 1966 წლის საველე-არქეოლოგიური კვლევა-ძიების შედეგებისადმი. მოკლე ანგარიშები, თბ., 1967. Чубинашвили Г. Н., Крестово-купольная церковь Эрелаант-Сакдари близ Ахмета, მის წგ.: Вопросы истории искусства, т.1, Тб., 1970.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 6923 ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-07-01. ციტირების თარიღი: 2019-08-11.
დამოუკიდებლობის დღე (1996 წლის ფილმი)

„დამოუკიდებლობის დღე“ (ინგლ. Independence Day) — 1996 წლის ამერიკული სამეცნიერო ფანტასტიკური მოქმედებითი ფილმი, რომლის რეჟისორი და თანასცენარისტია როლან ემერიხი. ფილმში ადამიანების ჯგუფი ებრძვის დედამიწაზე თავდამსხმელ უცხოპლანეტელებს. სხვა ადამიანებთან ერთად ისინი გადადიან კონტრეშეტევაზე 4 ივლისს – აშშ-ის დამოუკიდებლობის დღეს. ევროპაში „ვარსკვლავური კარიბჭის“ პრომო-კამპანიისას, როდესაც ჰკითხეს, სწამდა თუ არა უცხო რასების არსებობის, ემერიხს დაებადა მომავალი ფილმის იდეა. დინ დევლინი თანამონაწილეობით მან შეიმუშავა დედამიწაზე უცხოპლანეტელთა თავდასხმის სიუჟეტი. გადაღება 1995 წლის ივლისში ნიუ-იორკში დაიწყო, ხოლო ფილმზე მუშაობა დასრულდა შემდეგი წლის 20 ივნისს. „დამოუკიდებლობის დღე“, რომელიც ჰოლივუდის ბლოკბასტერების ეპოქის გარდამტეხ ფილმად ითვლება, გამოვიდა 1996 წლის 3 ივლისს, თუმცა მაყურებელთა მხრიდან დიდი ინტერესის გამო შეზღუდული პრემიერა გაიმართა 2 ივლისს (როდესაც იწყება ფილმში ასახული მოვლენები). იგი იქცა 1996 წლის ყველაზე შემოსავლიან ფილმად - 817.4 მილიონი აშშ დოლარით და, მცირე დროით, 1993 წლის „იურული პარკის“ შემდეგ ყველაზე შემოსავლიანად. 2016 წლის ივნისისთვის იგი კვლავ შედის ყველა დროის შემოსავლიანი ფილმების სიაში (55-ე ადგილზე) და ითვლება 90-იანების კატასტროფის და სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრების კატეგორიებში ერთ-ერთ მოწინავედ. „დამოუკიდებლობის დღეს“ მიღებული აქვს ოსკარი საუკეთესო ვიზუალური ეფექტებისთვის და ნომინაცია ამავე ჯილდოზე ხმის საუკეთესო მონტაჟისთვის. მისი გაგრძელება, „დამოუკიდებლობის დღე: აღორძინება“, გამოვიდა 20 წლის შემდეგ, 2016 წლის 24 ივნისს. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „დამოუკიდებლობის დღე (1996 წლის ფილმი)“ ვიკისაწყობში. „დამოუკიდებლობის დღე“ 20th Century Fox-ის საიტზე „დამოუკიდებლობის დღე“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „დამოუკიდებლობის დღე“ — Box Office Mojo-ზე „დამოუკიდებლობის დღე“ — Rotten Tomatoes „დამოუკიდებლობის დღე“ — Metacritic-ზე „დამოუკიდებლობის დღე“ — TCM-ის მონაცემთა ბაზაში „დამოუკიდებლობის დღე“ Wayback Machine-ზე (10 დეკემბერი, 1997) „დამოუკიდებლობის დღე“. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 18 ოქტომბერი, 1996. ციტირების თარიღი: November 14, 2013. ↑ INDEPENDENCE DAY (12). British Board of Film Classification (July 21, 1996). დაარქივებულია ორიგინალიდან — მარტი 11, 2016. ციტირების თარიღი: March 10, 2016. ↑ 2.0 2.1 Independence Day (1996). Box Office Mojo. ციტირების თარიღი: February 5, 2009. ↑ Independence Day (1996) Synopsis Rotten tomatoes. Retrieved September 25, 2007. "With a $71 million budget and mind-blowing special effects..." ↑ Rebecca Ascher-Walsh. (12 ივლისი, 1996) SPACE UNDER FIRE. Entertainment Weekly. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-07-09. ციტირების თარიღი: 8 ივლისი, 2008. ↑ "Awards for Independence Day." IMDb წაკითხვის თარიღი 4 სექტემბერი, 2012.
კატალონიის დამოუკიდებლობის დეკლარაცია

კატალონიის დამოუკიდებლობის დეკლარაცია (კატ. Declaració d'independència de Catalunya; ესპ. Declaración de Independencia de Cataluña) - 2017 წლის 27 ოქტომბერს კატალონიის პარლამენტის მიერ მიღებული რეზოლუცია, რომელიც აცხადებდა კკატალონიის დამოუკიდებლობას ესპანეთისგან და ადგენდა დამოუკიდებელი კატალონიის რესპუბლიკის შექმნას. დეკლარაციამ არ მიიღო საერთაშორისო საზოგადოებისა და თანამეგობრობის მხარდაჭერა. კატალონიის მთავრობამ 2017 წლის 1 ოქტომბერს ჩატარებული რეფერენდუმის თანახმად ესპანეთისგან ავტონომიური რეგიონის დამოუკიდებლობა გამოაცხადა. კატალონიის მთავრობამ გადაწყვეტილება მიიღო 2017 წლის 27 ოქტომბერს, რაც გამოწვეული იყო ესპანეთში საკონსტიტუციო კრიზისით. რეფერენდუმის ჩატარების შემდეგ ესპანეთის მთავრობას კონსტიტუციის 155-ე მუხლის თანახმად სურდა ავტონომიის გაუქმება და რეგიონის ცენტრალიზებული მართვა. 2017 წლის 31 ოქტომბერს თვითგამოცხადებული რესპუბლიკის მთავრობამ ფაქტობრივად დაკარგა კონტროლი რეგიონზე ესპანეთის მთავრობის სასარგებლოდ, ხოლო მოგვიანებით კატალონიის რესპუბლიკის პრეზიდენტი კარლეს პუჩდემონი ჩაბარდა ბელგიის პოლიციას. Government of Catalonia დაარქივებული 2021-03-08 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) Parliament of Catalonia (კატალანური) ↑ „Catalans declare independence from Spain“. BBC News (ინგლისური). 27 October 2017. ციტირების თარიღი: 27 October 2017. ↑ „Catalan crisis: Spain PM Rajoy demands direct rule“. BBC. 27 October 2017. ციტირების თარიღი: 27 October 2017.
ოტასილიუ-კოსტა

ოტასილიუ-კოსტა (პორტ. Otacílio Costa) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 884 მეტრზე. მიეკუთვნება სერანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუს-დი-ლაჟისის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 16 337 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 19.33 კმ²-ზე. ფართობი 845 009 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
პაინელი

პაინელი (პორტ. Painel) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 144 მეტრზე. მიეკუთვნება სერანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუს-დი-ლაჟისის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 353 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3.18 კმ²-ზე. ფართობი 740 183 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
პალმეირა (სანტა-კატარინა)

პალმეირა (პორტ. Palmeira) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 886 მეტრზე. მიეკუთვნება სერანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუს-დი-ლაჟისის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 373 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 8.2 კმ²-ზე. ფართობი 289 297 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
რიუ-რუფინუ

რიუ-რუფინუ (პორტ. Rio Rufino) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 860 მეტრზე. მიეკუთვნება სერანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუს-დი-ლაჟისის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 436 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 8.62 კმ²-ზე. ფართობი 282 504 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
სან-ჟუაკინი (სანტა-კატარინა)

სან-ჟუაკინი (პორტ. São Joaquim) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 360 მეტრზე. მიეკუთვნება სერანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუს-დი-ლაჟისის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 24 812 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 13.11 კმ²-ზე. ფართობი 1 892 256 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
სან-ჟოზე-დუ-სერიტუ

სან-ჟოზე-დუ-სერიტუ (პორტ. São José do Cerrito) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 910 მეტრზე. მიეკუთვნება სერანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუს-დი-ლაჟისის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 273 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.81 კმ²-ზე. ფართობი 944 917 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ურუბისი

ურუბისი (პორტ. Urubici) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 915 მეტრზე. მიეკუთვნება სერანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუს-დი-ლაჟისის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 699 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 10.51 კმ²-ზე. ფართობი 1 017 635 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ურუპემა

ურუპემა (პორტ. Urupema) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 350 მეტრზე. მიეკუთვნება სერანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუს-დი-ლაჟისის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 482 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 7.09 კმ²-ზე. ფართობი 350 037 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
კატოპულის ძეგლი

კატოპულის ძეგლი (რუს. Памятник Катопули) — ანგელოზის ფორმის მონუმენტი, რომელიც დგას ბერძნული წარმოშობის იტალიელი ვაჭრის ფილიპ კატოპულის აკლდამაზე. ძეგლი მდებარეობს ქალაქ ტაგანროგის ძველ საქალაქო სასაფლაოზე, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ძეგლი დგას ვაჭარ კატოპულის ოთხთაღიანი აკლდამის თავზე. ცენტრალური თაღის ზედა ნაწილში გამოსახული იყო მედალიონები, კოლონების კუთხეებში მცენარის ფორმის ორნამენტებია გამოსახული. მთელი კონსტრუქცია სრულდება სწორკუთხოვანი გუმბათით. მწუხარე ანგელოზის ძეგლს კომლექსში შეაქვს სენტიმენტალობის ელემენტები. აკლდამის სიმაღლე ძეგლთან ერთად არის შვიდი მეტრი. მთელი კონსტრუქცია მოპირკეთებულია თეთრი მარმარილოს ფილებით. ანგელოზს ეკავა 30 სმ დიამეტრის მქონე ჯვარი. ძეგლი აღმართეს 1872 წელს. იგი დაამზადეს იტალიაში და ნაწილნაწილ ჩამოიტანეს ტაგანროგში საზღვაო გზით. ამჟამად ძეგლის თავდაპირველი სახე რამდენადმე შეცვლილია. ჯვარი რომელიც ანგელოზს ეკავა მონგრეულია, ასევე არ შემონახულა მედალიონი, ისევე როგორც მოსაპირკეთებელი თეთრი მარმარილოს დიდი ნაწილი. იესო ქრისტეს მცირე გამოსახულება, რომელიც განთავსებული იყო ჯვრის ცენტრალურ ნაწილში, ამჟამად გადატანალია სხვა სასაფლაოზე აკლდამის გვერდით. აკლდამის შესასვლელზე მძიმე რკინის კარია, რომელზეც არის წარწერა: „ფილიპ დიმიტრის ძე კოტოპული, დაიბადა 1814 წლის 23 დეკემბერს, გარდაიცვალა 1867 წლის 13 ივლისს“. აკლდამის ფანჯარა ამოქოლილია. გავრცელებული ვერსიის თანახმად, აკლდამა მოხსენიებულია ანტონ ჩეხოვის ნაწარმოებში „იონიჩი“, როგორც იტალიელი საოპერო მომღერლის დიმეტის განსასვენებელი. თუმცა სარწმუნო წყაროები ამის შესახებ არ მოგვეპოვება. ძეგლი წარმოადგენს რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლს. აღნიშნული ძეგლების სიაში შეიტანეს როსტოვის საოლქო საბჭოს სახალხო დეპუტატთა 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 გადაწყვეტილების საფუძველზე. აღსანიშნავია, რომ როსტოვის ოლქის მთავრობის ოფიციალურ გვერდზე რეგიონალური კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში ძეგლი შეტანილი იყო, როგორც „დიმეტის საფლავზე არსებული ძეგლი, რომელიც აღწერა ანტონ ჩეხოვმა ნაწარმოებში იონიჩი“. 2016 წელს შეცდომა გაასწორეს და ამჟამად სიაში შეტანილია, როგორც „ფილიპე კატოპულის საფლავის მავზოლეუმი ანგელოზით, რომელიც აღწერა ანტონ ჩეხოვმა თავის ნაწარმოებში „იონიჩი“, როგორც დიმეტის ძეგლი“. ↑ Кукушин В. С. «История архитектуры Нижнего Дона и Приазовья» — Ростов-на-Дону: ГинГо, 1996 — С. 275 ↑ Энциклопедия Таганрога / Гл. ред. В. И. Тимошенко. — 2-е изд., перераб. и доп. — Ростов н/Д: Ростиздат, 2003. — 510, [1] с. : ил., [4] л. ил., портр., карт. — 3000 экз. — ISBN 5-7509-0662-0 ↑ Рабочая поездка губернатора В. Ю. Голубева в г. Таганрог ↑ Усыпальница Ф. Д. Котопули
გოძილა

.გოძილა (იაპონ. ゴジラ გოჯირა?) (/ɡɒdˈzɪlə/;) — ურჩხული, რომელიც პირველად გამოჩნდა ამავე სახელწოდების იაპონურ ფილმებში. მისი დებიუტი შედგა იშირო ჰონდას 1954 წლის ფილმში „გოძილა“. შემდგომში პერსონაჟი პოპულარული კულტურის სიმბოლოდ იქცა, გამოჩნდა რა არა მხოლოდ 29 იაპონურ ფილმში, არამედ ჰოლივუდის სამ სურათში და მრავალ ვიდეო თამაშში, რომანში, კომიქსსა თუ ტელესერიალში. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „გოძილა“ ვიკისაწყობში. გოძილა — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
გოძილა (1998 წლის ფილმი)

„გოძილა“ (ინგლ. Godzilla) — 1998 წლის ამერიკული ფილმი, რომლის რეჟისორი და თანასცენარისტია როლანდ ემერიხი. მისი მთავარი პერსონაჟია გოძილა, Toho-ს ფრენჩაიზიდან. ეს არის საერთო ჯამში ამ ურჩხულის შესახებ გადაღებული 23-ე ფილმი და პირველი გოძილას შესახებ, რომელზეც ჰოლივუდურმა სტუდიამ იმუშავა. „გოძილაში“ მთავარ როლებს ასრულებენ: მეთიუ ბროდერიკი, ჟან რენო, მარია პიტილო, ჰენკ აზარია, კევინ დანი, მაიკლ ლერნერი და ჰარი შირერი. ფილმი შეიქმნა კომპანიების Centropolis Entertainment, Fried Films, Independent Pictures და TriStar Pictures მიერ. TriStar იყო მისი დისტრიბუტორი კინოგაქირავებაში, ხოლო Sony Pictures Entertainment — სახლის მედიაფორმატების. „გოძილა“ არის პირველ შემთხვევა, როდესაც პროდიუსერი დევლინი და ემერიხი მუშაობდნენ ინტელექტუალურ საკუთრებაზე, რომელზეც უფლებას თავად არ ფლობდნენ. სურათი ეძღვნება ფრენჩაიზის პროდიუსერ და შემქმნელ ტომოიუკი ტანაკას, რომელიც ფილმის წარმოების პერიოდში გარდაიცვალა. „გოძილა“ კინოთეატრებში გამოვიდა 1998 წლის 20 მაისს. მისმა შემოსავალმა აშშ-ში 136, ხოლო მსოფლიო მასშტაბით – 379 მილიონი აშშ დოლარი შეადგინა, აქცია რა შტატებში წლის რიგით მეცხრე, ხოლო მსოფლიო მასშტაბით – მესამე ყველაზე შემოსავლიან ფილმად. მიუხედავად კომერციული წარმატებისა, მისი შემოსავალი მაინც „საშუალოდ“ ითვლებოდა და ფილმი იმ პერიოდში კომერციულ ჩავარდნად 1999 წელს „გოძილამ“ მიიღო „ოქროს ჟოლო“, „ყველაზე ცუდმა რიმეიკის ან გაგრძელების“ და „ყველაზე ცუდი მსახიობი ქალის“ ნომინაციებში, ნომინირებული იყო რა აგრეთვე „ყველაზე ცუდი სურათის“, „ყველაზე ცუდი რეჟისორის“ და „ყველაზე ცუდი სცენარის“ კატეგორიებში. ამ ფონზე ფილმის გაგრძელების გადაღების გეგმა შეიცვალა და სანაცვლოდ გამოვიდა ანიმაციური ტელესერიალი. ↑ ამერიკაში გამოსულ იაპონურ ფილმებში „გოძილა, ურჩხულების მეფე“, „კინგ კონგი გოძილას წინააღმდეგ“ და „გოძილა 1985“ შეტანილია დამატებითი კადრები, გადაღებული მცირე ჰოლივუდური კომპანიების მიერ. ისინი შეიქმნა ამერიკელი მაყურებლის უფრო მეტი რაოდენობით მოსაზიდად. „ასტრო-ურჩხულის შემოჭრა“ იყო „გოძილას“ შესახებ პირველი ფილმი, რომელიც შეიქმნა იაპონურ Toho-ს და ამერიკული UPA-ს თანამშრომლობით. „გოძილა“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „გოძილა“ — Rotten Tomatoes „გოძილა“ — Metacritic-ზე „გოძილა“ — Box Office Mojo-ზე ↑ 1.0 1.1 1.2 Godzilla (1998). Box Office Mojo. ციტირების თარიღი: November 1, 2011. ↑ კალატი 2010, p. 25. sfn error: no target: CITEREFკალატი2010 (help) ↑ 1998 Domestic Grosses. Box Office Mojo. ციტირების თარიღი: March 29, 2016. ↑ 1998 Worldwide Grosses. Box Office Mojo. ციტირების თარიღი: March 29, 2016. ↑ სტერნგოლდი, ჯეიმზ. (May 26, 1998) 'Godzilla' Roars In But Fails To Devour. New York Times. ციტირების თარიღი: August 7, 2016. ↑ DeWolf, Rose. (June 12, 1998) It's Big, All Right - A Big Flop `Godzilla' Takes A Stomping At The Box Office And In The Stores. Philly. ციტირების თარიღი: August 7, 2016.
ნახიჩევანის ხანების სასახლე

ნახიჩევანის ხანების სასახლე — წარმოადგენს XVIII საუკუნის ისტორიულ-არქიტექტურულ ძეგლს ქალაქ ნახიჩევანში. XX საუკუნის დასაწყისამდე იგი ნახიჩევანელი ხანების საცხოვრებელს წარმოადგენდა. XVIII საუკუნის ბოლოს სასახლე ააშენა ქელბალი-ხან კენგერლიმ, ნახიჩევანის ბოლო ხანის ეხსან ხანის მამამ. ისტორიული ცნობებით ეს სასახლე აშენდა 1780 წელს, იგი მიეკუთვნება აზერბაიჯანული ხუროთმოზღვრების მარგალიტებს. ამ სასახლის კომპლექსის ზოგიერთი ნაწილი ჩვენ დრომდე შემორჩა. ხანები და ხანების შთამომავლები ცხოვრობდნენ აქ 1920 წლამდე. სასახლე ორსართულიანია. თავის დროს სასახლე შედგებოდა ორი ნაწილიდან. სამხრეთ ნაწილს ადმინისტრაციული დატვირთვა ჰქონდა, მიმდინარეობდა კრებები და ხდებოდა სტუმრების მიღება, ხოლო ჩრდილო ნაწილში ცხოვრობდა ხანის ოჯახი. ნახიჩევანის ხანების სასახლე ძველი დროიდან იზიდავდა მოგზაურებისა და დიპლომატების ყურადღებას. იგი მოიხსენიება აღმოსავლეთმცოდნეების, სამხედროებისა და დიპლომატების დღიურებში და მემუარებში, რომლებიც სტუმრობდნენ ნახიჩევანს XIX საუკუნეში. 1989 წელს ნახიჩევანის ხანების სასახლე გადაკეთდა ხალიჩის მუზეუმად.
ყარაბაღის ხანების სასახლე

ყარაბაღის ხანების სასახლე (აზერ. Qarabağ xanlarının sarayı), ფანაჰალი ხანის სასახლე — სასახლე, რომელიც განლაგებული იყო ქალაქ შუშის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. იგი მიეკუთვნებოდა აზერბაიჯანის XVIII—XIX საუკუნეების მაღალმხატვრულ სასახლეთა რიცხვს. დღესდღეობით იგი დანგრეულია. სასახლე შედგებოდა ორ სართულად განლაგებული უამრავი ოთახისგან და T-ს ფორმის დიდი საზეიმო დარბაზისგან, რომელიც ამ სასახლის ცენტრალურ კომპოზიციას წარმოადგენდა. დარბაზი გამოყოფილი იყო კოლოსალური ასაწევი ფანჯრებით - შებექეს სტილში (ეს სტილი ფართოდ იყო გავრცელებული საცხოვრებელ და კულტურულ მშენებლობაში დღევანდელი აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე XVIII—XIX საუკუნეებში). აზერბაიჯანის ფეოდალური პერიოდის ციხე-ქალაქებისთვის დამახასიათებელია ციხეები, სადაც ხანის სასახლეა განთავსებული. ეს ციხეები წარმოადგენდნენ სახანოების დედაქალაქებს. ეს ნაგებობები უზრუნველყოფდნენ მმართველისა და მისი ოჯახის საცხოვრებელს, უსაფრთხოებასა და საქმიანობას. ჩვეულებრივ, ფეოდალური ქალაქების მშენებლობა მმართველის ციხის აგებით იწყებოდა. იმის გამო, რომ ტერიტორია, სადაც შუშის ციხე მდებარეობს, უნიკალური სტრატეგიული თავისებურებით გამოირჩევა, ციხის შიგნით არსებული სიმაგრეების მშენებლობა, მათ შორის ფანაჰალი ხანის ციხე, შუშის ციხის მშენებლობასთან ერთად დაიწყო. პრაქტიკულად საკმარისი იყო უსაფრთხოებისთვის მხოლოდ შუშის ზეგნის ჩრდილოეთით გამაგრებულიყო ციხის კედლები. ყარაბაღელი ისტორიკოსის ბაჰარლის ცნობით, შუშის ციხის მშენებლობა ფერდობის აღმოსავლეთი ნაწილიდან დაიწყო. ე.ავალოვი აღნიშნავს, რომ ამ ინფორმაციას შუშის გეგმაც ადასტურებს. მისი თქმით, გეგმა შემუშავებულია XIX საუკუნის პირველ ნახევარში. გეგმის მიხედვით, ციხეები შიგნით სასახლეებით ძირითადად შუშის ციხის აღმოსავლეთ მხარეს, ბუნებრივ ბორცვებზე ან ციცაბო კლდეების კიდეზე იყო განთავსებული. ეს ციხეები, რომლებიც ასრულებენ არქიტექტურული დომინანტის როლს, ქმნიან ჰარმონიას ქალაქის ბუნებრივ ლანდშაფტთან. შუშის ციხეში აშენებული ციხეებიდან მხოლოდ ორმა მოაღწია ჩვენს დრომდე კარგ მდგომარეობაში, მათგან ერთია ყარაბოიუქ ჰანიმის ციხე, რომელიც მდებარეობს ციხის სამხრეთ-აღმოსავლეთ მხარეს, ხოლო მეორე არის ფანაჰალი ხანის ციხე, რომელიც დგას კლდის პირას. სასახლის გამოსახულება რუსეთის იმპერიის საფოსტო ბარათზე. სასახლის ნანგრევები 2013 წლის სექტემბრის მდგომარეობით ↑ Под общей редакцией М. А. Казиева. Азербайджан (Исторические и достопримечательные места. Город Шуша. Дворец карабахских ханов. Издательство АН Азербайджанской ССР. 1960 ↑ 2.0 2.1 Авалов 1977, p. 23 ↑ Саламзаде, А. В. (1964). Архитектура Азербайджана XVI-XIX вв.. Баку, გვ. 96.
ისმაილიას სასახლე

ისმაილიას სასახლე (აზერ. İsmailiyyə Sarayı) — დღესდღეობით აზერბაიჯანის მეცნიერებათა აკადემიის შენობა. განლაგებულია ბაქოში, ისტიგლალიათის ქუჩაზე. მუსა ნაგიევმა, ტუბერკულოზით გარდაცვლილი ვაჟის ისმაილის სახელის უკვდავსაყოფად გადაწყვიტა აეშენებინა სასახლე ქალაქის ცენტრში. როცა ისმაილი შვეიცარიაში გადიოდა მკურნალობას მამა მას სტუმრობდა. შვეიცარიაში ჩასვლის დროს ის ყოველთვის გოთიკურ სტილში აშენებულ პალაზო კანტარიას სასახლეს აათვალიერებდა და ბაქოში თავისი ვაჟისთვის მსგავსი შენობის აშენების სურვილი ჰქონდა. მან გააგზავნა პოლონელი არქიტექტორი იოსიფ პლუშკო იტალიაში სასახლის არქიტექტურული სტილის ასარჩევად. 1907 წელს ნაგიევმა დაამტკიცა პროექტი და დაიწყო სასახლის მშენებლობა. სასახლის მშენებლობა დამთავრდა 1913 წელს. შენობა აშენდა ვენეციურ გოთიკურ სტილში. „ისმაილიის“ სასახლის საზეიმო გახსნის შემდეგ მის თეთრი ქვით მორთულ სააქტო დარბაზში, რომლის ფანჯრებიც გადიოდა ნიკოლაევის ქუჩაზე, მიმდინარეობდა მუსულმანური საქველმოქმედო საზოგადოების სხდომები, მუსულმანი ქალების კრებები, ბაქოს ინტელიგენციის, სასულიერო პირთა კრებები. 1917 წლის 26 აპრილს ამ დარბაზში ჩატარდა სტუდენტური კონფერენცია სახალხო მასწავლებლების მონაწილეობით. 1918 წლის მარტის მოვლენების დროს შენობა სერიოზულად დაზიანდა, როგორც ტყვიებისა და ჭურვებისგან, ასევე ხანძარისგანაც. 1923 წელს არქიტექტორ დუბოვის ხელმძღვანელობით შენობა აღადგინეს. რესტავრაციის დროს მოშორდა წარწერები როგორც ფასადზე, ასევე შენობის გვერდებიდანაც. „ისმაილიის“ აღდგენის შემდეგ სხვადასხვა წლებში მას იკავებდნენ სხვადასხვა სახელმწიფო დაწესებულებები: „აზერბაიჯანის შესწავლისა და გამოკვლევის საზოგადოება“, „არქეოლოგიური კომისია“, „თურქულენოვანი კულტურის საზოგადოება“, ხელნაწერთა ფონდი“, სსრკ-ს მეცნიერებათა აკადემიის აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ფილიალი და სხვა. ამჟამად შენობაში განლაგებულია აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მეცნიერებათა აკადემია. აზერბაიჯანის არქიტექტურა გოტიკური არქიტექტურა Дома Нефтяных Магнатов. (რუსული) ↑ Архитектурные феномены Баку ↑ История дворца Исмаилия
ერვანდუნები

ერვანდუნები (სომხ. Երվանդունիներ) — ირანული წარმოშობის მეფეთა და მმართველთა დინასტია ძველ სომხეთში, ხანგამოშვებით მართავდა ქვეყანას ძვ. წ. VI საუკუნის დასაწყისიდან ძვ. წ. III საუკუნის ბოლომდე. სახელი ეწოდა გვარში გავრცელებული სახელისაგან „ერვანდ“ (ბერძნ. „ორონტას“, „ორონტეს“) მიხედვით. პირველად გამეფდა ურარტუს დაცემის შემდეგ (ძვ. წ. VI საუკუნის დასაწყისი), მის ცენტრალურ რაიონში შექმნილ სომხეთის სამეფოში, რომელსაც მალე არმე-შუფრიაც შეუერთდა. ძვ. წ. VI საუკუნის I ნახევრიდან ძვ. წ. IV საუკუნის 30-იან წლებამდე ეს სამეფო ჯერ მიდიის, შემდეგ აქემენიდური სპარსეთის შემადგენლობაში იყო. ამ დროს ერვანდუნები სომხეთს განაგებდნენ როგორც მიდიელებისა და სპარსელების ადგილობრივი მმართველები და სატრაპები. აქემენიდური სპარსეთის დაცემის შემდეგ, ერვანდუნები დამოუკიდებელი სომხეთის მეფეები გახდნენ. ძვ. წ. III საუკუნის შუა წლებში სომხეთს გამოეყო წოფქ-კომაგენეს სამეფო, სადაც გამეფდა ერვანდუნების ერთ-ერთი შტო. ყველა ეს სამეფო სელევკიდებმა დაიპყრეს ძვ. წ. III საუკუნის ბოლოს. ამის შემდეგ ერვანდუნები აღარ ჩანან სომხეთის სახელმწიფოთა სათავეში. ჯანაშია ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 182. Cyril Toumanoff. "A Note on the Orontids." Le Museon. 72 (1959), pp. 1–36 and 73 (1960), pp. 73–106. (სომხური) Hakop Manandyan. Քննական Տեսություն Հայ Ժողովրդի Պատմության (A Critical Study of the History of the Armenian People). vol. i. Yerevan: Haypethrat, 1944. The Yervanduni Dynasty-A. Richard Diebold Center for Indo-European Language and Culture დაარქივებული 2016-04-10 საიტზე Wayback Machine. Armenian History; Armenian Highland The Orontid (Ervanduni) dynasty დაარქივებული 2015-09-24 საიტზე Wayback Machine.
ლიამ პეინი

ლიამ ჯეიმზ პეინი (ინგლ. Liam James Payne, დ. 29 აგვისტო, 1993) — ინგლისელი მომღერალი და სიმღერების ავტორი. ყველაზე მეტად ცნობილია, როგორც ბოიბენდ One Direction-ის წევრი. მისი დებიუტი შედგა 2008 წელს, The X Factor-ში. მას შემდეგ, რაც სოლო-შემსრულებლის სახით წარუმატებელი იყო, 2010 წელს მონაწილეობა მიიღო ჯგუფის შემადგენლობაში. One Direction-მა დღემდე გამოსცა ხუთი ალბომი, ჩაატარა ოთხი საკონცერტო ტურნე და მიიღო რამდენიმე ჯილდო. პეინს აგრეთვე უმუშავია სხვა პროდიუსერებთან ფსევდონიმებით Big Payno და Payno. იგი ქმნიდა One Direction-ის და მომღერალ შერილის სიმღერების რემიქსებს. 2016 წელს გააფორმა კონტრაქტი ლეიბლ Columbia Records-თან. 2017 წლის მაისში გამოსცა სადებიუტო სინგლი „Strip That Down“. ოფიციალური საიტი ↑ One Direction Star Liam Payne Celebrates 21st Birthday in Chicago. Chicago.cbslocal.com. ციტირების თარიღი: 20 October 2015. ↑ Oliver, Sarah (2014) Zayn Malik and Liam Payne – The Biography. New York: John Blake Publishing. ISBN 1782199497.  ↑ Nash, Victoria. Liam Payne now sprinting to X Factor success. ციტირების თარიღი: 17 July 2015. ↑ Listen to 1D's Liam Payne's Remix of Cheryl's new single 'I Don't Care'.. MTV UK (14 October 2014). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 11 აპრილი 2020. ციტირების თარიღი: 10 January 2016. ↑ Liam Payne Reveals Details on His New Album YouTube-ზე