laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ანას დაბადების დღე

მიხეილ კალატოზიშვილი, უმცრ მედეა ჩახავა ზურაბ ყიფშიძე ნინელი ჭანკვეტაძე „ანას დაბადების დღე“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
ომარაანის პირველი ნასოფლარი

ომარაანის პირველი ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ომარაანის ჩრდილოეთით, 0,5 კილომეტრზე. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. ნასოფლარზე შემორჩენილია რიყისა და ნატეხი ქვით ნაგები დარბაზული ეკლესიის საძირკვლის ნაშთი. ეკლესიას დასავლეთიდან მინაშენი ჰქონია. ეკლესიიდან 30 მეტრზე მეორე ეკლესიის ნანგრევებია. შემორჩენილია აფსიდისა და ჩრდილო კედლის მცირე ნაწილი. ნასოფლარის ტერიტორიაზე დადასტურებულია ნასახლარი ბუდეები და ქვისსამარხები. რამიშვილი რ.; ჯორბენაძე ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 397.
ჯუჯულის ხატი

ჯუჯულის ხატი — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჟებოტის აღმოსავლეთით, 1 კილომეტრზე, მთის თხემზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს, ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია ნატეხი ქვით. შესასვლელი, რომლის გადახურვა ჩამონგრეულია სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილიშია. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე სწორკუთხა სარკმელია, რომლის მარცხნივ სწორკუთხა ნიშია. შემორჩენილია სარკმლის ქვემოთ, კედელზე მიდგმული ტრაპეზისა და კანკელის ფრაგმენტები. აფსიდის თაღი ნახევარწრიული ფორმისაა, ნახევარწრიულია კამარაც. ეკლესიის მახლობლად, რამდენიმე მეტრის მანძილზე, დგას მისივე თანადროული, გეგმით სწორკუთხა ორსართულიანი კოშკი. ისიც ნატეხი ქვითაა ნაგები. კოშკის სწორკუთხა შესასვლელი დასავლეთ კედელში, მიწის დონეზეა გაჭრილი. სართულის დანარჩენი კედლები ყრუა, გადახურულია ტლანქად სხმული კამარით. II სართულის შესასვლელიც დასავლეთ კედელშია, ოდნავ ჩრდილოეთით. კარის გადახურვა ჩამოშლილია. ამ სართულს I სართულის მსგავსი გადახურვა ჰქონდია, შემორჩენილია მცირე ნაწილი. ბაქრაძე ზ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 402-403.
ომარაანის მეორე ნასოფლარი

ომარაანის მეორე ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ომარაანის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, 1 კილომეტრზე, ნაყორად წოდებულ ადგილზე. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. ნასოფლარ ტერიტორიაზე დადასტურდა ნასახლარი ბუდეები. აქვე შეგროვდა წითლად გამომწვარი უხეშკეციანი თიხის ჭურჭლის ფრაგმენტები. რამიშვილი რ.; ჯორბენაძე ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 397.
ყუდროს პირველი ეკლესია

ყუდროს პირველი ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ყუდროს ჩრდილოეთით, 1 კილომეტრზე, საყდრების ხევში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვით. დაზიანებულია: ჩამონგრეულია ჩრდილოეთ კედლის ზედა ნაწილი. შესასვლელი დასავლეთიდანაა. კარი შიგნით არქიტრავითაა გადახურული, გარედან თაღით. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გაჭრილია თაღოვანი სარკმელი, რომლის ორივე მხარეს ორი თითო ოთხკუთხა ნიშია. ინტერიერში შელესილობა ჩამოცვენილია. შიგნით ეკლესია ნახევარწრიული კამარითაა გადახურული. ეკლესია გადახურული ყოფილა კრამიტით. ნუცუბიძე ა., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 419.
ხარაძე

საკუთარი სახელი ხარაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ანა ხარაძე — ქართველი ბოტანიკოს-სისტემატიკოსი არჩილ ხარაძე — ქართველი მათემატიკოსი გიორგი ხარაძე — ქართველი ფიზიკოსი ევგენი ხარაძე — ქართველი ასტრონომი კობა ხარაძე — ქართველი გეოგრაფი ნადეჟდა ხარაძე — ქართველი მომღერალი რუსუდან ხარაძე — ქართველი ეთნოგრაფი ტატო (არჩილ) ხარაძე — ქართველი მუსიკოს-შემსრულებელი (ალტი) ხარაძეები — გვარი საქართველოში
სოფი მარსო

სოფი მარსო (ფრანგ. Sophie Marceau; დ. 17 ნოემბერი, 1966, ჟანტილი, პარიზთან) — ფრანგი კინომსახიობი. დაიბადა მძღოლისა და გამყვიდველის ოჯახში. კინოში შემთხვევით მოხვდა: ერთ-ერთი მეგობრისგან შეიტყო, რომ კლოდ პინოტო მოზარდებს აგროვებდა ახალი ფილმისთვის და გადაწყვიტა მასთან ერთად კინოსინჯზე წასულიყო. შედეგად, მარსო აირჩიეს მთავარი როლისთვის რამდენიმე ათასი კანდიდატიდან. ასე ერთი გაელვებით სოფი მარსო ვარსკვლავი გახდა. ფილმს „ბუმი“ (1980) გრანდიოზული წარმატება ჰქონდა და მალე მისი გაგრძელება „ბუმი 2“ (1982) გადაიღეს, რომლისთვისაც სოფიმ „ცეზარი“ მიიღო ნომინაციაში „საუკეთესო დებიუტი და ყველაზე პერსპექტიული მსახიობი“. 16 წლის ასაკში მას მოუწია თამაში ჟერარ დეპარდიესა და კატრინ დენევთან ერთად ფილმში „ფორტ საგანი“. დეპარდიე კვლავ გახდა მისი პარტნიორი მორის პიალის ფილმში „პოლიცია“. 1984 წელს პირველად ითამაშა ანჯეი ჟულავსკისთან ერთად ფილმში „აზარტული სიყვარული“. მას მოჰყვა „ჩემი ღამეები თქვენს დღეებზე მშვენიერია“, და „ცისფერი ნოტა“. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „სოფი მარსო“ ვიკისაწყობში. სოფი მარსო კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
ომარაანის მესამე ნასოფლარი

ომარაანის მესამე ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ომარაანის აღმოსავლეთით, 2 კილომეტრზე, ლაშქარაანთწყაროსთან. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. ნასოფლარის ტერიტორიაზე გამოვლენილია გეგმით სწორკუთხა ნამოსახლარი ბუდეები. კედლები ნაგებია ნატეხი ქვით, შემორჩენილია წყობის 7-10 რიგი. რამიშვილი რ.; ჯორბენაძე ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 397.
ასკილაურის მესამე ეკლესია

ასკილაურის მესამე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ასკილაურის ჩრდილო-დასავლეთით ორიოდე კილომეტრზე, ტყეში. განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკენეებს. ეკლესია დარბაზულია, აქვს თანადროული მინაშენი სამხრეთიდან, რომლის ძირითადი ნაწილი წყობის გადაბმით უკავშირდება (ზომები გარედან სიგრძე-6,80 მეტრი, სიგანე-6,55 მეტრი). საშენ მასალად გამოყენებულია რიყის ქვა და სრულიად დამუშავებული ქვიშაქვის ნატეხი ქვა. ამ უკანასკნელით, მეტწილად, შენობის გარეთა კედლებია ნაწყობი. შიგნით კედლების ზედაპირი გასწორებულია ბათქაშით, რომელშიც შიგადაშიგ საპირე ქვების ზედაპირს თითქმის მთლიანად ფარავს. შენობა ძლიერაა დაზიანებული: ჩამოქცეულია ეკლესიისა და მინაშენის კამარა. თითქმის მთლიანადაა დანგრეული მინაშენის სამხრეთი კედელი, დარბაზულია საკურთხევლის კონქი, ეკლესიის ჩრდილოეთ კედელს, ორივე ბოლოში, გამჭოლი ბზარები დაუყვება, ინტერიერში აწეულია მიწის დონე და ამოსულია ხეები, გარეთა კედლების საპირე წყობის ქვები. ალაგ-ალაგ ჩამოცვენილია. ეკლესიის ჩრდილოეთი ნახევარი დაახლოებით 1,5 მეტრ სიმაღლეზე მიწაშია ჩამჯდარი. შესასვლელი ეკლესიას სამხრეთიდან, მინაშენიდან აქვს. კარი გარედან თარაზულად იყო გადახურული (შემორჩენილია ზღუდრის ორივე ბოლოს კვალი) შიგნიდან კი - თაღით (შემორჩენილია ორივე ქუსლის წყობა). აფსიდი გეგმით ნახევარწრიულია. აფსიდის შუაში გაჭრილია მაღალი, ნახევარწრიული თაღით დასრულებული სარკმელი, რომლის ორივე მხარეს თითო მცირე ზომის, ოთხკუთხა ნიშაა. სარკმელი, როგორც ჩანს, გარედანაც თაღით იყო გადახურული (გარეთა ღიობის საპირე ქვები მთლიანად ჩამოცვენილია). აფსიდის მხრები დასრულებულია შირიმის მარტივი პროფილის კაპიტელით. აფსიდი გადახურულია კონქით, რომლის ნაწილი, თაღთან ერთად ჩამოშლილია. მინაშენი ვიწროა ( სიგანე-1,1 მეტრი). აღმოსავლეთით იგი დასრულებულია სწორი კედლით, რომელშიც გაჭრილია შიგნიდან და გარედან თარაზულად გადახურული, ვიწრო სარკმელი. მინაშენი გადახურული იყო ერთიანი კამარით, რომელის ნაშთი ეკლესიის ძირითადი ნაწილის სამხრეთ კედლის მთელ სიგრძეზეა შემორჩენილი. მინაშენის სამხრეთ კედლის სტრუქტურა, გათხრა გასუფთავების გარეშე, ვერ დგინდება. მოგვიანებით ეკლესიისათვის სამხრეთიდან გაურკვეველი დანიშნულების სადგომი მიუშენებიათ (შემორჩენილია აღმოსავლეთ კედელი და სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთი ნაწილი), რომლის აღმოსავლეთ კედელი (სიმაღლე 1,8 მეტრი) ეკლესიის აღმოსავლეთ კედლის ხაზზეა. გარედან, სადგომის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხეზე მიბჯენილია ქვიშაქვის ნატეხი ქვით ნაგები, მრუდე კედელი (სიგრძე დაახლოებით 5 მეტრი სიმაღლე-1,2-1,4 მეტრი ), რომლიც აღმოსავლეთით მიემართება. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 79-80.
ომარაანის ღვთისმშობლის ეკლესია

ომარაანის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ომარაანის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, 2 კილომეტრზე, ლაშქარაანთწყაროსთან. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია ნატეხი ქვით. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. კარი შიგნით თაღიანია. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გაჭრილია სწორკუთხა, გარეთკენ შევიწროებული სარკმელი, რომლის მარცხენა მხარეს ორი სწორკუთხა ნიშია. სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, მიდგმულია შირიმის მთლიანი ქვის ტრაპეზი, რომელზეც ამოკვეთილია ორი მაღალი ჯვარი. ჩრდილოეთ კედლის შუაში სწორკუთხა სარკმელია. დასავლეთ კედლის ღერძზე - ოთხკუთხა ნიში. აფსიდის თაღი ნახევარწრიული ფორმისაა. ნახევარწრიულია კამარაც. ეკლესიის გარშემო შემორჩენილია ნატეხი ქვით ნაგები წრიული გალავნის ფრაგმენტები. რამიშვილი რ., ჯორბენაძე ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 397.
ყუდროს მეორე ეკლესია

ყუდროს მეორე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ყუდროს ჩრდილო-დასავლეთით 1,3 კილომეტრზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვითა და ნატეხი ქვით. გარეთა კუთხეები და საკურთხევლის სარკმლის გარეთა მოპირკეთება შირიმის სწორკუთხა ქვებითაა შესრულებული. ძლიერ დაზიანებულია: ჩამოშლილია სახურავის საფარი და ფასადებზე საპირე ქვების მნიშვნელოვანი ნაწილი, დანგრეულია სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილი. შესასვლელი სამხრეთიდან ყოფილა. აღმოსავლეთით ღრმა ნახევარწრიული აფსიდია, რომლის ღერძზე შიგნით სწორკუთხა, ხოლო გარედან თაღოვანი სარკმელია. სარკმლის ორივე მხარეს თითო მცირე ზომის სწორკუთხა ნიშია. საკურთხევლის ბაქანი საკურთხევლის იატაკის მიმართ ოდნავ შემაღლებულია და შუა ნაწილში სწორკუთხა ამბიონი აქვს. თავდაპირველად დარბაზის სამივე კედელს, მთელ სიგრძეზე, გასდევდა საფეხური, რომელიც მხოლოდ ჩრდილოეთის კედელს შემორჩა. აფსიდი წესიერი ფორმის კონქითაა გადახურული, ხოლო დარბაზი ნახევარცილინდრული კამარით. ინტერიერი შელესილი ყოფილა. დასავლეთ კედელზე შემორჩენილია მოხატულობის ფრაგმენტები შავი საღებავით შესრულებული კონტურის სახით. ეკლესიას შემორტყმული ქონია მრუდხაზოვანი გალავანი, რომლის ფრაგმენტები აქა-იქღა შემორჩა. ნუცუბიძე ა., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 419-420.
ჩეკურაანთგორის კვირაცხოვლის ეკლესია

ჩეკურაანთგორის კვირაცხოვლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუუნიციპალიტეტის სოფელ ჩეკურაანთგორის ჩრდილოეთით, 1 კილომეტრზე, ნასოფლარ მაჟალოვანის ტერიტორიაზე. განეკუთვნება გვიან შუა საუკუნეებს. დარბაზულია (5x4 მეტრი), ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვით. სწორკუთხა შესასვლელი სამხრეთ კედელშია. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გაჭრილია გარეთ შევიწროებული თაღოვანი სარკმელი, რომლის ორივე მხარეს თითო ოთხკუთხა ნიშია, მეორე ასეთივე სარკმელი დასავლეთ კედელშია. ინტერიერი შელესილია. ნაკაიძე ნ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 421.
ორხევის პირველი ეკლესია

ორხევის პირველი ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ორხევის განაპირას, სასაფლაოზე. აგებულია XIX საუკუნის დასასრულს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია აგურითა და ნატეხი ქვით. დაზიანებულია: ჩანგრეულია გადახურვა, მორღვეულია ჩრდილო და სამხრეთ კედლების ზედა ნაწილები. დასავლეთ კედელში გაჭრილია თაღოვანი კარი, აფსიდში გარეთკენ შევიწროვებული მაღალი თაღოვანი სარკმელია. შენობის დასავლეთ კედელზე დადგმულია აგურით ნაგები ოთხწახნაგოვანი სამრეკლო, რომელიც ოთხივე მხარეს თითო თაღითაა გახსნილი, შიგნით სამრეკლო გუმბათითაა გადახურული, ხოლო გარედან საფეხურებიანი პირამიდული სახურავი აქვს. რამიშვილი რ.; ჯორბენაძე ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 397.
ყუდროს მესამე ეკლესია

ყუდროს მესამე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ყუდროს ჩრდილო-აღმოსავლეთით, 3 კილომეტრზე, საყრდების ხევის მარცხენა ნაპირზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვით. გარედან ნახევარწრიული თაღით, ხოლო შიგნიდან არქიტრავით გადახურული შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილშია. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გაჭრილია გარეთკენ შევიწროებული თაღოვანი სარკმელი. კამარა ნახევარწრიული ფორმისაა. ეკლესიის ჩრდილოეთ კედელზე მიდგმულია სწორკუთხა მინაშენი, რომლის გადახურვა ჩამონგრეულია. მორღვეულია აღმოსავლეთ, დასავლეთ და ჩრდილოეთ ფასადების საპირე წყობა. შესასვლელი გაჭრილია დასავლეთ კედელში. კარის გადახურვა და წირთხლების ზედა ნაწილები ჩამოშლილია. აღმოსავლეთ კედლის შუა ნაწილში გარეთკენ შევიწროებული თაღოვანი სარკმელია, მის მარცხენა მხარეს სწორკუთხა ნიში. ნუცუბიძე ა., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 420.
ასკილაურის მეოთხე ეკლესია

ასკილაურის მეოთხე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ასკილაურის ჩრდილო-აღმოსავლეთით 1,5 კილომეტრზე, ტყეში. განეკუთვნება სავარაუდოდ გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ძეგლი თითქმის მთლიანად დანგრეულია. ამჟამად მისგან მხოლოდ დასავლეთ კედელი დგას (სიმაღლე დაახლოებით 3,5 მეტრი). თუმცა მასაც ჩრდილოეთ კიდე და ფრონტონის მნიშვნელოვანი ნაწილი აკლია. შენობის დანარჩენი კედლები მიწასთანაა გასწორებული. ეკლესია ნაგები ყოფილა სხვადასხვა ზომის ქვიშაქვის ნატეხი ქვითა და კირის დუღაბით. წყობა ქაოსურია. დასავლეთ კედლის სამხრრთი კიდის ზედა ნაწილში, ფრონტონის ძირის დონეზე, შირიმის ქვაა ჩართული. კედლები გარედან გალესილი ყოფილა. შიგნით კი - ბათქაშიც გასწორებული. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 81.
ორხევის მეორე ეკლესია

ორხევის მეორე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ორხევის განაპირას, ჩრდილოეთით, ხუცურაულების უბანში, სასაფლაოზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია ნატეხი ქვით. დაზიანებულია: ჩამონგრეულია ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლების დიდი ნაწილი, კარისა და სარკმლის ზედა ნახევარი. შესასვლელი დასავლეთიდანაა, ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე გაჭრილია გარეთკენ შევიწროვებული სარკმელი, რომლის სამხრეთით პატარა ოთხკუთხა ნიშია. რამიშვილი რ.; ჯორბენაძე ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 397.
იზაბელ აჯანი

იზაბელ იასმინ აჯანი (ფრანგ. Isabelle Yasmine Adjani; კაბ.: izabel yasmin ağani; დ. 27 ივნისი, 1955, პარიზი) — ფრანგი კინომსახიობი და მომღერალი. წარმოშობით ალჟირელ-გერმანელი. ამერიკის კინოაკადემიის ოსკარის ჯილდოზე წამოყენებულია ორჯერ, ხოლო სეზარი მიღებული აქვს ხუთჯერ. 1981 წელს კანის კინოფესტივალზე პრიზი გადაეცა ქალის როლის საუკეთესო შესრულებისთვის ერთდროულად ორი ფილმის გამო. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „იზაბელ აჯანი“ ვიკისაწყობში. იზაბელ აჯანი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
ანთოკის ღვთისმშობლის ეკლესია

ანთოკის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ანთოკის ჩრდილო-დასავლეთით. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. ეკლესიიდან შემორჩენილი იყო: აფსიდის სამხრეთ გვერდი მხართან ერთად (სიმაღლე - 1,6 – 1,8 მ), ჩრდილეთ გვერდის ნაშთი, ოთხწახნაგა ტრაპეზი (ამჟამადაც ადგილზეა) და სამხრეთ კედლის ნაწილი. შემორჩენილია კედლები, რომელიც ნაგები იყო რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. 2009 წელს ადგილობრივმა მოსახლეობამ ეკლესია თვითნებურად, სათანადო პროექტის შედგენის გარეშე, აღადგინა რის გამოც ძეგლის თავდაპირველმა ფორმებმა ნაწილობრივი ცვლილება განიცადა. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 77.
ორხევის მესამე ეკლესია

ორხევის მესამე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ორხევის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, 1 კილომეტრზე, მდინარე ორხევის მარჯვენა ნაპირზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია ნატეხი ქვითა და რიყის ქვის შერყეული წყობით. სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნახევარი და კამარის ნაწილი ჩამონგრეულია. ღრმა, ნახევარწრიულ აფსიდს სამხრეთის გვერდი თითქმის მთლიანად ჩამონგრეული აქვს. შესასვლელი, რომლის აღმოსავლეთი წირთხლიღაა შემორჩენილი, სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილშია. აფსიდის ღერძზე გაჭრილია სწორკუთხა სარკმელი, რომლის ჩრდილოეთით პატარა სწორკუთხა ნიშია. აფსიდს კონქის ჩრდილოეთ ნახევარი შემორჩა, რომელიც შეისრული კამარის შემორჩენილ ნაწილს უშუალოდ ერწყმის. რამიშვილი რ.; ჯორბენაძე ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 397.
ყუდროს კოშკი

ყუდროს კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ყუდროს ჩრდილო-აღმოსავლეთით, 3 კილომეტრზე. საყრდებისხევის მარცხენა ნაპირზე. განეკუთვნება XVII-XVIII საუკუნეებს. კოშკი გეგმით კვადრატულია, სამსართულიანი. ნაგებია კვადრატული აგურით, რიყის ქვითა და ნატეხი ქვით. ძლიერ დაზიანებულია: ჩამონგრეულია სართულშუა გადახურვა. პირველი სართულის ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლებში, ერთმანეთის პირდაპირ, თითო თაღოვანი შესასვლელია. მეორე სართულის აღმოსავლეთ კედელში მოწყობილი შესასვლელის ზედა ნახევარი მორღვეულია. სამხრეთ და დასავლეთ კედლებში თითო სათოფურია. მესამე სართულის დასავლეთ კედლის ჩრდილოეთ ნაწილში თაღოვანი ბუხარია, რომლის სამხრეთით სათოფურია. ასეთივე სათოფურია აღმოსავლეთ კედელში. სართულშუა გადახურვა კამაროვანი ყოფილა. ნუცუბიძე ა., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 420.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 6769
ანთოკის წმინდა გიორგის ეკლესია

ანთოკის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ანთოკის ჩრდილო-დასავლეთით, 2-3 კილომეტრზე ტყეში. განეკუთვნება სავარაუდოდ გვიანდ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია რიყის ქვითა და კირის ხსნარით, გამოყენებულია აგურიც. ინტერიერი შელესილია. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. კარი გარედან თაღოვანია, შიგნიდან სწორკუთხა. აღმოსავლეთით სწორკუთხა საკურთხევლის აღმოსავლეთ კედელში, თაღოვანი სარკმელია, რომლის ქვემოთ კედელზე, მიდგმულია ტრაპეზი საკურთხევლის სამხრეთ და ჩრდილოეთ თითო ოთხკუთხა ნიშაა. ერთიანი შეისრული ფორმის კამარით. სამხრეთ ფასადზე შესასვლელის თაღის თავზე ჩასმულია ოთხკუთხა ქვა, რომელშიც კვადრატული ნიშაა ამოკვეთილი. ეკლესიას აგურის ლავგარდანი აქვს და გადახურულია ღარისებრი კრამიტით. კუპრიეიშვილი პ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 77.
კატრინ დენევი

კატრინ დენევი (ფრანგ. Catherine Deneuve; დ. 22 ოქტომბერი, 1943, დაბადების სახელი Catherine Fabienne Dorléac, დენევი დედის გვარია) — სახელგანთქმული ფრანგი მსახიობი, რომელსაც ხშირად „საფრანგეთის ბოლო მეგავარსკვლავს“ უწოდებენ. სუპერვარსკვლავის სახელი კანის ფესტივალზე მუსიკალური ფილმის „შერბურგის ქოლგები“ (1964) ტრიუმფმა მოუტანა. მომდევნო წელს მთავარი როლი ითამაში რომან პოლანსკის ფსიქოლოგიურ ტრილერში „ზიზღი“ — განთქმული კინორეჟისორის პირველი ინგლისურენოვან ფილმში. შემდგომ წლებში უფრო განიმტკიცა წამყვანი ფრანგი მსახიობის რეპუტაცია, მუშაობდა რა მსოფლიოს კინოს ისეთ გიგანტებთან, როგორიცაა ლუის ბუნიუელი („ტრისტანა“, 1970), და ფრანსუა ტრიუფო („უკანასკნელი მეტრო“, 1980). მისი ერთ-ერთი ყველაზე თამამი ნამუშევარი იყო ბუნიუელის ფილმი „შუადღის ლამაზმანი“ (1967). მიუხედავად მრავალრიცხოვანი მოწვევებისა ჰოლივუდში, დენევი ამერიკული აუდიტორიისთვის დღემდე მხოლოდ ფრანგული პარფიუმერიის სარეკლამო რგოლებითაა ცნობილი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კატრინ დენევი Catherine Deneuve კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში Catherine Deneuve დაარქივებული 2013-08-01 საიტზე Wayback Machine. at filmsdefrance.com კატრინ დენევი ბიბლიოთეკის WorldCat კატალოგში
ბადიაურის გორასამარხი

ბადიაურის გორასამარხი — არქეოლოგიური ძეგლი საგრეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ბადიაურის სამხრეთით. განეკუთვნება გვიანდელ ბრინჯაოს ხანას. შემთხვევით გამოვლენილი გორასამარხი შეისწავლა კახეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი კ. ფიცხელაური). სამარხში აღმოჩნდა ბრინჯაოს ფარი და ორთითები, რომლებიც კახეთის ტერიტორიაზე სამარხიდან შემოტანილად არის მიჩნეული. მაისურაძე ლ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 81-82.
ზაქარიების ეკლესია

ზაქარიების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ორხევის განაპირას, ჩრილოეთით. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია ნატეხი ქვით. ძლიერ დაზიანებულია: ჩამონგრეულია დარბაზის კამაროვანი გადახურვა, მთლიანადაა დანგრეული სამხრეთის კედლის დასავლეთ ნაწილი, აღმოსავლეთ კედელს მთელ სიმაღლეზე ფართო ბზარი დაუყვება. შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილში ყოფილა. ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე თაღოვანი, გარეთკენ მკვეთრად შევიწროებული სარკმელია, რომლის ჩრდილოეთით ერთი სწორკუთხა ნიშია, ხოლო სამხრეთით - ერთ ვერტიკალზე, ორი სწორკუთხა ნიში. თითო გარეთკენ შევიწროებული სარკმელია გაჭრილი დასავლეთ კედლის ღერძზე და სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში. აფსიდის სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, მიდგმულია ოთხწახნაგა ტრაპეზი. საკურთხეველი დარბაზისგან გამიჯნული ყოფილა რიყის ქვით ნაგები კანკელით, რომელსაც ჩრდილოეთ ნახევარიღა შემორჩა. დარბაზის გრძივი კედლები პილასტრით გაყოფილია ორ, თითქმის თანაბარ ნაწილად. მარტივპროფილიან იმპოსტებზე დაყრდნობილი კონქის თაღზე შემორჩენილია კამარის წყობის მცირე ნაწილი. ეკლესიას ირგვლივ გალავანი ევლებოდა, მისგან ამჟამად ფრაგმენტებიღაა შემორჩენილი. რამიშვილი რ.; ჯორბენაძე ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 397.
თელეთისგორის ნამოსახლარი

თელეთისგორის ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ბადიაურის ჩრდილოეთით, მთაზე. განეკუთვნება გვიანდელ ბრინჯაოს ხანას. ძეგლი ძლიერ დაზიანებულია. აქ მდგარი ეკლესიის შეკეთებისას მიწა ბულდოზერით მოუსწორებიათ და კულტურული ფენა დაურღვევიათ. ძეგლზე ზედაპირულად აიკრიფა თიხის ჭურჭლის ფრაგმენტები. კალანდაძე მ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 82.
ჩაბანოს ღვთისმშობლის ეკლესია

ჩაბანოს ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩაბანოს აღმოსავლეთით, საგამის მარცხენა ნაპირზე, ტყიანი მთის თხემზე. განეკუთვნება გვიან შუა საუკუნეებს. დარბაზულია (5,2x3,4 მეტრი). ნაგებია ნატეხი ქვით. დანგრეულია. შემორჩენილია სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლების ქვედა ნაწილები. შედარებით უკეთაა შემონახული საკურთხევლის ღრმა აფსიდი, რომლის ღერძზე სწორკუთხა სარკმელია გაჭრილი. შესასვლელი დასავლეთ კედელში ყოფილა. ეკლესიის აღმოსავლეთით, 6 მეტრზე, კოშკის ნანგრევებია. ბაქრაძე ზ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 421.
ანთოკის საცხოვრებელი სახლი

ანთოკის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ანთოკში ეკუთვნის გოცირიძეებს. სახლის მესაკუთრის გადმოცემით, იგი აგებულია XX საუკუნის დასაწყისში რაჭველი ხელოსნების მიერ. სახლის ხუროთმოძღვრულ-კომპოზიციური გადაწყვეტა ასიმეტრიულია. იგი შედგება სხვადასხვა სიდიდის ორი ნაწილისგან. რომელთა შორის ერთი, გაცილებით უფრო მოზრდილი (გარეთა ზომები — 7,7×5,8), ერთსართულიანია. ხოლო მეორე (გარეთა ზომები — 5×5) ორსართულიანი სახლის ორსართულიანი ნაწილის ქვედა სართული კვადრატული გეგმის, რიყის ქვით ნაშენისადგომი. რომლის ზურგი ფერდობშია შეჭრილი) უფრო ადრინდელია. როგორც ჩანს სახლის აგებამდე. ამ ადგილზე რაღაც შენობა იდგა. რომელშიც მშენებლობისას ახალი შენობის კორპუსში ჩართეს. სახლის ერთსართულიანი ნაწილი და ორსართულიანი ნაწილის მეორე სართული ერთი პერიოდისაა. თითოეული მათგანი თითო ოთახისგან შედგება. ისინი სხვადასხვა დონეზე არის განლაგებული (დონეთა შორის სხვაობა დაახლოებით 1.3 მეტრია) და ეზოს მხარეს. ფასადის მთელ სიგრძეზე ხის, გადახურული აივანი გასდევთ. აივნები ერთმანეთთან კიბით არიან დაკავშირებული. კიბე აივნისავე ფარგლებშია—ერთსართულიანი ნაწილის დასავლეთ ბოლოში. ეზოდან ხის შვიდსაფეხურიანი კიბით ჯერ ერთსართულიანი ნაწილის აივანზე ვხვდებით‚ აქედან კი‚ ორსართულიანი ნაწილის აივანზე. ოთახებში შესვლა მხოლოდ აივნიდანაა შესაძლებელი. თავდაპირველად ორსართულიანი ნაწილის მეორე სართულზე ოთახის გარდა‚ მოწყობილი ყოფილა დერეფანი (სიგ. დაახლ. 2 მ) რომელიც სახლის უკანა მხარეს არსებულ ეზოში გადიოდა. მოგვიანებით‚ დერეფნის ორივე ბოლოში კედელი ჩაუშენებიათ და იგი სამზარეულოდ გადაუკეთებიათ. სამზარეულოში‚ ისევე როგორც ოთახში, აივნიდან ვხვდებით, აივანზე კარის გარდა‚ სამზარეულოს ერთი ვიწრო სარკმელიც გამოდის. საკედლე მასალად გამოყენებულია მუხის‚ თლილი ფიცრები (სისქე დაახლოებით 10 სმ. სიგრძე 30-40 სმ.). შენობის კუთხეები გამოყვანილია ჭდობით და 20-25 სანტიმეტრი სიგრძის ნაშვერები დატოვებული. სახლის ერთ სართულიანი ნაწილის სამი კედელი ხისაა და დაყრდნობილია რიყის ქვით ნაშენ ცოკოლზე (სიმაღლე — დაახლ. 1 მეტრი) მეოთხე, უკანა კედელი კი, კვადრატული აგურით და რიყის ქვით არის ნაგები. გარედან კედლის ზედაპირი დანაწევრებულია ორრიგად დაწყობილი. აგურის ჰორიზონტალური შრეებით, რომელთა შორის დარჩენილია არე, შევსებულია ცერად დაწყობილი რიყის ქვით. სწორხაზოვანი რიგებით კედლის ბოლოები მთლიანად აგუტისაა შიგნით კედელი, რომელიც ძირითადად, აგურითაა ნაწყობი კედლის შუაში მთელ სიმაღლეზე, საფეხურით შეღრმავებული. დვალი, თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 75-77.
ირაგა

ირაგა (ლათ. Anthemis) — მცენარეთა გვარი რთულყვავილოვანთა ოჯახისა. მრავალწლოვანი ან ერთწლოვანი ბალახები, ზოგჯერ ბუჩქბალახებია. 150-ზე მეტი სახეობა გავრცელებულია ევრაზიასა და ჩრდილოეთ აფრიკაში, კავკასიაში 50-მდე სახეობა იზრდება, საქართველოში — 19, აქედან 3 საქართველოს ენდემია, 2 — კავკასიისა. სახეობათა უმრავლესობა გავრცელებულია სუბალპური და ალპური სარტყლის კლდეებსა და ნაზვავებზე, ნაწილი — ნახევრად უდაბნოებში, უდაბნოებში, ველებზე, ტყისპირებზე, რუდერალურ ადგილებზე. ზოგი სახეობა ნათესების სარეველაა, ზოგი დეკორატიულია. ხინთიბიძე ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 206.