laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
როჟე ბრიუნე

როჟე ბრიუნე (ფრანგ. Roger Brunet; დ. 30 მარტი, 1931) — ფრანგი გეოგრაფი. დაიბადა ქალაქ ტულუზაში. 1965 წელს ტულუზის უნივერსიტეტში მიენიჭა დოქტორის ხარისხი. მოგვიანებით 1966-1976 წლებში იყო რეიმსის უნივერსიტეტის პროფესორი, სადაც დააარსა ინსტიტუტი. 1976-1981 წლებში იყო საფრანგეთის სამეცნიერო გამოკვლევების ეროვნული ცენტრის განყოფილების დირექტორი, ხოლო 1981-1984 წლებში საფრანგეთის სხვადასხვა სამინისტროებში ეჭირა სამეცნიერო გამოკვლევების საკითხებში კონსულტანტის თანამდებობა. როჟე ბრიუნე დიდ ყურადღებას უთმობდა აკადემიური გეოგრაფიის საკითხების გაშუქებას პრაქტიკული ამოცანების დასაჭრელად. 1972 წელს დააარსა სამეცნიერო ჟურნალი სახელწოდებით „გეოგრაფიული ზონა“ (L'Espace géographique; იარსება 2003 წლამდე) ხოლო 1986 წელს ჟურნალი „გლობუსი“ (Mappemonde; იარსება 2004 წლამდე), რომელიც იყო ივ ლაკოსტის თაოსნობით გამოცემული ჟურნალის – „ჰეროდოტეს“ (Hérodote) კონკურენტი. როჟე ბრიუნე განსაკუთრებით ცნობილია ახალი მეთოდის შემუშავებით, რომელიც მიეძღვნა სივრცის სქემატურ გამოსახულებას. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Bibliothèque nationale de France Record #118943548 // BnF catalogue général — Paris: BnF. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q90"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q15222191"></a> ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 http://www.mgm.fr/ARECLUS/page_auteurs/Brunet.html ↑ 3.0 3.1 Agence bibliographique de l'enseignement supérieur (France) Système universitaire de documentation — Montpellier: ABES, 2001. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2826570"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2597810"></a> ↑ https://www.lanouvellerepublique.fr/tours/la-touraine-plutot-que-le-sud ↑ Notice d'autorité personne: Brunet, Roger. Bibliothèque nationale de France (2010-02-17). ციტირების თარიღი: 2010-04-26. ↑ Vincent R.H. Berdoulay (2001). „Geography in France: Context, Practice, and Text“, რედ. Gary S. Dunbar: Geography: Discipline, Profession, and Subject since 1870. Springer, გვ. 70–71. ISBN 1402000197.  ↑ Paul Claval (2000). „Hérodote and the French Left“, რედ. Klaus Dodds and David Atkinson: Geopolitical Traditions: A Century of Geopolitical Thought. Routledge, გვ. 259–260. ISBN 0415172497.
რომის პროვინცია

რომის პროვინცია (იტალ. Provincia di Roma) — პროვინცია იტალიაში, ლაციოს რეგიონში, რომელიც არსებობდა 1870 წლიდან 2014 წლის 31 დეკემბრამდე. 2015 წლის 1 იანვრიდან შეიქმნა ახალი ადმინისტრაციული ერთეული — რომის მეტროპოლიური ქალაქი. რომის პროვინციას ლაციოს რეგიონის თითქმის ერთი მესამედი ეჭირა. იგი გადაჭიმული იყო რომის ბრტყელ არეალსა და ტიბრის ხეობაში. მის ჩრდილო-დასავლეთით ვრცელდებოდა ტოლფისა და მონტი-საბატინის მთიანი რეგიონები, აღმოსავლეთით — ტიბურტინი-პრენესტინი-სიმბრუინის მთიანი არეალები და ალბანის მთიანეთი, სამხრეთ-აღმოსავლეთით — ლეპინე სასკოს ხეობა. პროვინციას დასავლეთით ტირენიის ზღვა ესაზღვრებოდა დაახლოებით 130 კმ სიგრძეზე. პროვინციაში მდებარეობს რამდენიმე ტბა, თითქმის ყველა ვულკანური წარმოშობის, რომლებიც თავს იყრის ჩრდოლო-დასავლეთში. პროვინცია შედგებოდა 121 კომუნისგან. ცხრილში მოცემულია უდიდესი კომუნები მოსახლეობის რაოდენობის მხრივ: იტალიის პროვინციები ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2000-02-29 საიტზე Wayback Machine. (იტალიური) ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ Dalla Provincia di Roma alla Città metropolitana di Roma Capitale დაარქივებული 2015-02-17 საიტზე Wayback Machine. - provincia.roma.it ↑ Source: demo.istat.it (31 décembre 2008).
ვიტერბოს პროვინცია

ვიტერბოს პროვინცია (იტალ. Provincia di Viterbo) — პროვინცია იტალიაში, ლაციოს რეგიონში. დედაქალაქია ვიტერბო. ჩრდილოეთით ესაზღვრება გროესტოსა და სიენის პროვინციები, ჩრდილო-აღმოსავლეთით — ტერნისა და რიეტის პროვინციები, დასავლეთით — ტირენიის ზღვა, სამხრეთით კი რომის პროვინცია. პროვინციის ფართობი 3 612 კმ²-ია, მოსახლეობა 299 830 (2005). შედგება 60 კომუნისგან. ცხრილში მოცემულია პროვინციის უდიდესი კომუნები მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით (2005): ვიტერბო, პაპების სასახლე ჩივიტა კასტელანის კედლები ტაკვინია, ლეოპარდების საფლავის კედლის მხატვრობა ვეტრალა. ტუსკანია. იტალიის პროვინციები ოფიციალური საიტი (იტალიური) ViterboLive.it დაარქივებული 2009-01-21 საიტზე Wayback Machine. Culture Discovery Vacations A site that is focused on Soriano, which is in the Viterbo province, but is full of maps, day trips, festival information, etc. for towns throughout Viterbo. Tourist promotion Viterbo Tuscia 360, VR panoramas of the Viterbo province, events, hotels დაარქივებული 2018-08-09 საიტზე Wayback Machine.
ყველისციხე

ყველისციხე, ყუელისციხე — ციხესიმაგრე შუა საუკუნეების სამხრეთ საქართველოში. ამჟამად მდებარეობს თურქეთში, არტაანის პროვინციის პოსოფის რაიონში, სოფელ ქოლქიოისთან, მდინარე ფოცხოვისწყლის სათავეებთან, მდინარის მარცხენა სანაპიროზე. წყაროებში პირველად მოხსენიებულია 914 წელს აბუ ლ-კასიმის ლაშქრობასთან დაკავშირებით, როდესაც მტერმა აიღო ყველისციხე და აწამა ციხისთავი, წარჩინებული გობრონი. ეს ამბავი აღწერა სტეფანე მტბევარმა ნაწარმოებში „წამებაჲ წმიდისა მოწამისა გობრონისი“. ციხესიმაგრე უფრო ადრე უნდა იყოს აგებული. იგი სტრატეგიულად მნიშვნელოვან გზასაყარზე მდებარეობდა და აკონტროლებდა ერთი მხრივ სამცხე-შავშეთის დამაკავშირებელ გზას, მეორე მხრივ - აჭარასა და არტაანში (ერუშეთში) გარდამავალს. IX-X სს-ში ტაო-კლარჯეთში ბაგრატიონთა სამთავროების ჩამოყალიბების შემდეგ, ყველისციხე საერისთავოს ცენტრი და სამცხის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ციხესიმაგრე გახდა. X ს. I ნახევარში გურგენ ერისთავთერისთავის სამფლობელო იყო, XI საუკუნეში — ლიპარიტ IV ბაღვაშისა. 1059 წ. მეფე ბაგრატ IV-მ ყველისციხე ჩამოართვა ბაღვაშებს და კვლავ საერისთავოს ცენტრად აქცია. XI ს. 60-იან წლებში ყველის ერისთავი იყო მურვან ჯაყელი. 1065 წელს სელჩუკთა ლაშქარი ალფ-არსლანის სარდლობით ყველისციხის გავლით გადავიდა შავშეთში. 1080 წელს ყველისციხესთან სელჩუკებმა დაამარცხეს მეფე გიორგი II. უფრო გვიანაც ყველისციხე არაერთხელ ყოფილა ბრძოლის ასპარეზი. XVI ს. ბოლოს ყველისციხე სამხრეთ საქართველოს სხვა ტერიტორიის ნაწილთან ერთად ოსმალებმა დაიპყრეს. დ. მუსხელიშვილი, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 639. ↑ საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემია. აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის რეგიონული სამეცნიერო ცენტრი, შრომები, IV, ბათუმი, 2019, გვ. 105
ივ ლაკოსტი

ივ ლაკოსტი (ფრანგ. Yves Lacoste; დ. 7 სექტემბერი, 1929, ფესი) — ფრანგი გეოგრაფი და გეოპოლიტიკოსი. პარიზი – VIII უნივერსიტეტის ყოფილი პროფესორი. 1976 წელს დააარსა გეოგრაფიული და გეოპოლიტიკური ხასიათის ჟურნალი სახელწოდებით „ჰეროდოტე“ (Hérodote). ივ ლაკოსტი არაერთი წიგნისა და პუბლიკაციის ავტორია, მათ შორის აღსანიშნავია „გეოპოლიტიკური ლექსიკონი“ (1993). მისი შრომები ეხება გულაგის, სსრკ-ის ინდუსტრიალიზაციისა და სხვა საკითხებს. ლაკოსტი ფრანგი გეოგრაფის როჟე ბრიუნეს არაერთი თეორიის კრიტიკოსია. არის საპატიო ლეგიონის ორდენის კავალერი. ევროპული საზღვრების გეოპოლიტიკა ↑ AlKindi <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q101207543"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q104244355"></a> ↑ 2.0 2.1 2.2 Le Maitron — 1964. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3224188"></a>
სიღნაღის მუნიციპალიტეტის დროშა

სიღნაღის მუნიციპალიტეტის დროშა — სიღნაღის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო გერბთან ერთად. მიღებულია სიღნაღის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ. დროშა ვერტიკალურად, ორ თანაბარ ნაწილებად არის გაყოფილი, ლურჯ და მეწამულ ველებად. ლურჯ ველზე გამოსახულია წმინდა ნინოს ოქროს ჯვარი. დროშის პროპორციაა 2:3. სიღნაღის მუნიციპალიტეტის დროშა და გერბი[მკვდარი ბმული]
სიღნაღის მუნიციპალიტეტის გერბი

სიღნაღის მუნიციპალიტეტის გერბი — სიღნაღის მუნიციპალიტეტის სახელმწიფო სიმბოლო დროშასთან ერთად. მიღებულია სიღნაღის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ. გერბის ფარი გაკვეთილი და გადაკვეთილია, იყოფა 4 ნაწილად. I ნაწილი — ლურჯი ველი გაკვეთილია და იყოფა 2 ნაწილად: ლურჯ და ვერცხლის ველებად; ლურჯ ველს უჭირავს 2/3. მასზე მოთავსებულია წმინდა ნინოს ოქროს ჯვარი. წმინდა ნინოს ჯვარს შემოხვეული აქვს ოქროს ვაზი სამი ოქროს ფოთლითა და სამი ოქროს მტევანით. ვერცხლის ველს რომელსაც უჭირავს 1/3, კვეთს სამი შემცირებული და ტალღისებური ლურჯი სარტყელი. II ნაწილი — მეწამულ ველზე ოქროს ფრთოსანი ცხენი. III ნაწილი — მეწამულ ველზე ოქროს ქვევრი (ჭური). IV ნაწილი — ლურჯ ველს კვეთს ერთკოშკიანი ციხე-სიმაგრის მსგავსი ოქროს სარტყელი, რომლის ზემოთ მოთავსებულია ოქროს გასაღები. გერბის ფარს ზემოთ მოთავსებულია საქალაქო ვერცხლის გვირგვინი — სამკოშკიანი ქონგურებიანი გალავანი (ციხე-სიმაგრის ფორმის) ნახევრად ღია ჭიშკრით. ფარს ქვემოთ მოთავსებულია გერბის დევიზის ვერცხლ-მეწამული ბაფთა, რომლის ვერცხლის ველზე შავად ჩაწერილია — „სიღნაღი“. სიღნაღის მუნიციპალიტეტის გერბი და დროშა[მკვდარი ბმული]
სასირეთი

საკუთარი სახელი სასირეთი შეიძლება აღნიშნავდეს: სასირეთი — სოფელი კასპის მუნიციპალიტეტში; სასირეთი — სოფელი ქარელის მუნიციპალიტეტში.
ანოლისი

ანოლისი (ლათ. Anolis) — ხვლიკების გვარი იგუანასებრთა ოჯახისა. ცნობილია 300-მდე სახეობა. გავრცელებულია ამერიკის ტროპიკებში და სუბტროპიკებში. უმრავლესობის სიგრძე 10-20 სმ-ია, ზოგი მათგანი 45 სმ-საც აღწევს. აქვს უნარი სწრაფად შეიცვალოს სხეულის შეფერილობა, რის გამოც ამერიკულ ქამელეონს უწოდებენ. ანოლისის შეფერილობაში ძირითადად მოყავისფრო და მომწვანო ფერები ჭარბობს, თუმცა აგზნებისას, აგრეთვე ტემპერატურისა და განათების ზეგავლენით ცხოველი ფერს სწრაფად იცვლის. იკვებებიან მწერებითა და მცირე ზომის უხერხემლო ცხოველებით. ბინადრობენ უმეტესად ხეებზე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 469-470.
სასირეთის ჭალა

სასირეთის ჭალა — მტკვრისპირა ჭალა სოფელ სასირეთის მახლობლად (კასპის მუნიციპალიტეტი), სადაც 1047 წელს მოხდა დიდი ბრძოლა მეფე ბაგრატ IV-ისა და კლდეკარის ერისთავ ლიპარიტ ბაღვაშის ჯარებს შორის. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 120.
გენუის პროვინცია

გენუის პროვინცია (იტალ. Provincia di Genova) — პროვინცია იტალიაში, ლიგურიის რეგიონში. დედაქალაქია გენუა. პროვინციის ფართობი 1 838 კმ²-ია, მოსახლეობა 900 000 (2009). შედგება 67 კომუნისგან. სახელი ეწოდა მითური, ორთავიანი ბერძნული ღმერთის — გემების მფარველი იანუსისგან. რომელიც ლიგურიულში შევიდა როგორც "knee" (გენუ). პროვინციაში მრავალი მწვერვალია, რომელთა შორისაც უმაღლესია მაჯორასკა (1804 მ). 67-დან 16 კომუნას გასასვლელი აქვს ზღვაზე. გენუის პროვინცია 1860 წლის 1 მარტს, სამეფო დეკრეტის საფუძველზე შეიქმნა. ეკონომიკის ერთ-ერთი ძირითადი დარგი აგრარული სექტორია, მოყავთ ყურძენი, ზეთისხილი, ატამი, ლიმონი, გარგარი. მრეწველობა ძირითადად თავს იყრის ქალაქ გენუაში. ცხრილში მოცემულია მოსახლეობის რაოდენობის მხრივ ძირითადი კომუნები: იტალიის პროვინციები ოფიციალური საიტი (იტალიური) ↑ ISTAT - Stand: 31. Mai 2005
ვენეციის პროვინცია

ვენეციის პროვინცია (იტალ. Provincia di Venezia) — პროვინცია იტალიაში, ვენეტოს რეგიონში. დედაქალაქია ვენეცია. პროვინციის ფართობი 2462 კმ²-ია, მოსახლეობა 863 013 (2010). შედგება 44 კომუნისგან. ცხრილში მოცემულია მოსახლეობის რაოდენობის მხრივ ძირითადი კომუნები: იტალიის პროვინციები ოფიციალური საიტი (იტალიური)
იმპერიის პროვინცია

იმპერია პროვინცია (იტალ. Provincia di Imperia) — პროვინცია იტალიაში, ლიგურიის რეგიონში. დედაქალაქია იმპერია. მდებარეობს ზღვისპირა ალპების აღმოსავლეთით, პიემონტის პროვინციის სამხრეთით. პროვინციის მოსახლეობა 220 217 ადამიანს შეადგენს (2008). ტერიტორია მთიანია, ძირითადად ზღვისპირეთში. მოიცავს პატარა ფართობს, ალპებსა და ზღვას შორის. მთავარი ქალაქებია იმპერია, სან-რემო და ვენტიმილია. ქალაქი იმპერია შეიქმნა ბენიტო მუსოლინის დროს, ორი ქალაქის — პორტო მაურიციოსა და ინელიის შეერთებით და შემდეგ პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი გახდა. იმპერიის პროვინცია 67 კომუნისგან შედგება. ცხრილში მოცემულია ძრითადი კომუნები მოსახლეობის რაოდენობის მხრივ: 2010 წლის 31 დეკემბრის მონაცემებით არა იტალიელი მოსახლეობის უმეტესი ნაწილი მოდიოდა შემდეგ ქვეყნებზე: ალბანეთი 3423 რუმინეთი 2862 მაროკო 2434 თურქეთი 1717 საფრანგეთი 1349 გერმანია 1049 იტალიის პროვინციები შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „იმპერიის პროვინცია“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი (იტალიური) ↑ ISTAT. Imperia (იტალიური). ISTAT. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-01-26. ციტირების თარიღი: 2012-06-06.
შვრიუკა

შვრიუკა, ველური შვრია (ლათ. Avena fatua) — ერთწლოვანი მცენარე მარცვლოვანთა ოჯახისა. მცენარის სიმაღლე აღწევს 100-110 სმ-ს, ხოლო ღეროს სიმაღლე 0.5–1.2 სმ-ს. საგველა ყვავილედი აქვს. გავრცელებულია ევრაზიასა და ჩრდილოეთ აფრიკაში. ჩრდილოეთ ამერიკასა და სამხრეთ ნახევარსფეროში გზადმოყოლილია. გვხვდება საქართველოშიც. ძირითადად ქვეყნის აღმოსავლეთ ნაწილში იზრდება. შვრიუკა უმეტესად საგაზაფხულო კულტურების (შვრია, ქერი, ხორბალი) სარეველაა. ნორჩი მცენარე (სანამ საგველას გამოიტანდეს) საქონლის კარგი საკვებია. შვრია მარცვლოვანნი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 742.
ფრიდრიხ I ბარბაროსა

ფრიდრიხ I ბარბაროსა (გერმ. Friedrich I Rotbart; დ. 1122, ვაინგარტენის მონასტერი, ბადენ-ვიურტემბერგი — გ. 10 ივნისი, მდინარე სალეფი) — გერმანიის მეფე 1152 წლიდან, საღვთო რომის იმპერიის იმპერატორი 1155 წლიდან. მიეკუთვნებოდა შტაუფენების დინასტიას. ფრიდრიხ I ცდილობდა სამეფო ხელისუფლების განმტკიცებას. მას სურდა საკუთარი გავლენა აღედგინა იტალიაზე, ამიტომ 5-ჯერ ილაშქრა იტალიაში (1154-1155; 1158-1162; 1163-1164; 1166-1168; 1174-1178 წწ.). იტალიის ქალაქებს სათავეში ჩაუყენა იმპერატორის მოხელე - პოდესტა და დააკისრა გადასახადი, მაგრამ 1167 წელს იტალიურმა ქალაქებმა შექმნეს ლომბარდიის ლიგა, კავშირი დადეს პაპთან და 1176 წელს ლენიანოსთან ბრძოლაში სასტიკად დაამარცხეს ფრიდრიხ I ბარბაროსა. მის დროს საღვთო რომის იმპერიამ უმაღლეს გარეგნულ ბრწყინვალებას მიაღწია, მაგრამ ფრიდრიხ I-ის ლავირების პოლიტიკა (გერმანელ მოქიშპე ფეოდალებს შორის) მთავრებს აძლიერებდა და სამეფო ხელისუფლებას ასუსტებდა. 1189 წელს ის შეუერთდა მესამე ჯვაროსნულ ლაშქრობას, თუმცა მდინარე სალეფზე (ახლანდელი გოქსუ, თურქეთი) გადასვლის დროს ცხენი ვერ დაიმორჩილა და დაიხრჩო. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 401-402. Haverkamp, Alfred. Friedrich Barbarossa, 1992 Novobatzky, Peter and Ammon Shea. Depraved and Insulting English. Orlando: Harcourt, 2001 Canduci, Alexander (2010), Triumph & Tragedy: The Rise and Fall of Rome's Immortal Emperors, Pier 9, ISBN 978-1-74196-598-8 Comyn, Robert. History of the Western Empire, from its Restoration by Charlemagne to the Accession of Charles V, Vol. I. 1851 Munz, Peter. "Frederick Barbarossa: A Study in Medieval Politics". Cornell University Press, Ithaca and London, 1969 Opll, Ferdinand. Friedrich Barbarossa, 1998 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ფრიდრიხ I ბარბაროსა MSN Encarta – Frederick I (Holy Roman Empire)( დაარქივებული 2009-10-28 საიტზე Wayback Machine. 2009-10-31) Famous Men of the Middle Ages – Frederick Barbarossa The Deeds of Frederick Barbarossa – Otto of Freising დაარქივებული 2007-03-13 საიტზე Wayback Machine. Charter given by Emperor Frederick დაარქივებული 2023-03-26 საიტზე Wayback Machine.
სპეციის პროვინცია

სპეციის პროვინცია (იტალ. Provincia della Spezia) — პროვინცია იტალიაში, ლიგურიის რეგიონში. დედაქალაქია სპეცია. პროვინციის ფართობი 881 კმ²-ია, მოსახლეობა 223 606 (2010). შედგება 32 კომუნისგან. სპეციის პროვინცია ცნობილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლებით — ჩინკვე-ტერე, პორტოვენერე და პალმარიის, ტინოსა და ტინეტოს კუნძულებით. აღმოსავლეთით ესაზღვრება გენუის პროვინცია, ჩრდილოეთით — ემილია-რომანიის რეგიონი (პარმის პროვინცია), დასავლეთით — ტოსკანის რეგიონი, სამხრეთით კი გასასვლელი აქვს ტირენიის ზღვაზე. 173 წლიდან ეს ტერიტორია მიეკუთვნებოდა რომაულ პროვინცია ლიგურიას, რომლის ცენტრიც იყო ქალაქი ლუნი. 773 წელს კი კარლოს დიდმა დაიპყრო. ცხრილში მოცემულია მოსახლეობის რაოდენობის მხრივ ძირითადი კომუნები: ლუნის რომაული ამფითეატრი მანაროლა ვარენცა პროვინციის სასახლე ლევანტო ბრუნატო ვარესე-ლიგურე სარცანა სპეცია ლერიჩი პორტოვენერე კუნძული პალმარია სარანცის ციხესიამგრე იტალიის პროვინციები Wikipedia in the Ligurian language Official Website (იტალიური) "Tuttifrutti" in the Province of La Spezia დაარქივებული 2011-07-04 საიტზე Wayback Machine. Official page of tourism in Liguria დაარქივებული 2012-03-28 საიტზე Wayback Machine. Tuttitalia (იტალიური)
სავონის პროვინცია

სავონის პროვინცია (იტალ. Provincia di Savona) — პროვინცია იტალიაში, ლიგურიის რეგიონში. დედაქალაქია სავონა. პროვინციის ფართობი 1 545 კმ²-ია, მოსახლეობა 284 238 (2007). შედგება 69 კომუნისგან. ცხრილში მოცემულია მოსახლეობის რაოდენობის მხრივ ძირითადი კომუნები (31 მაისი, 2005 წ.): იტალიის პროვინციები ->Wikipedia in Ligurian language ოფიციალური საიტი (იტალიური)
თინა კანდელაკი

თინათინ (თინა) კანდელაკი (რუს. Тина Канделаки; დ. 10 ნოემბერი, 1975, თბილისი) — ქართული წარმოშობის რუსი ჟურნალისტი, ტელეწამყვანი და პროდიუსერი. კომპანია „აპოსტოლ მედიის“, ერთ-ერთი თანამფლობელი. დაიბადა თბილისში, 1975 წლის 10 ნოემბერს. მამა — გივი შალვის ძე კანდელაკი (1942-2009) პროფესიით ეკონომისტი იყო, მუშაობდა დირექტორად თბილისის ბოსტნეულის ბაზაში, პენსიაზე გასვლის შემდეგ ცხოვრობდა მეუღლესთან ერთად მოსკოვში. თინას დედა — ელვირა გიორგის ასული კანდელაკი (დაბ. ალახვერდოვა) ნახევრად თურქი და სომეხია. იყო ექიმი-ნარკოლოგი. თინამ თბილისის 64-ე საჯარო სკოლა დაამთავრა. 1993 წელს სწავლობდა პლასტიკურ კოსმეტოლოგიას, შემდეგ ჩაირიცხა თბილისის უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე. 2008 წელს დაამთავრა რუსეთის სახელმწიფო ჰუმანიტარული უნივერსიტეტი. 1990-იან წლებში თინა მუშაობდა რადიოსადურ „რადიო 105“-სა და საქართველოს ტელევიზიაში (მეორე არხზე). 1995 წელს საცხოვრებლად რუსეთში, მოსკოვში გადავიდა, სადაც დაიწყო მუშაობა სტანისლავ სადალსკისთან ერთად სხვადასხვა რადიოსადგურებსა და ტელევიზიებში: „М радио“, „РДВ“, „Радио Рокс“, „Серебрянный дождь“, „Муз ТВ“ და სხვა. 2002 წლის სექტემბრიდან მიჰყავს პროგრამა „დეტალები“ СТС-ზე, სადაც იღებდა ინტერვიუებს შოუ-ბიზნესის წარმომადგენლებთან. 2006-2007 წლებში ტელეგადაცემების „Разворот“ და „Особое Мнение“ წამყვანი რადიო „Эхо Москвы“-ზე. 2008 წლიდან მიჰყავდა ტელეპროგრამა „არარეალური პოლიტიკა“, რომელიც 2011 წელს დაიხურა. 2009 წელს წამყვანის სახით მონაწილეობა მიიღო ტელეპროექტ „ორ ვარსკვლავში“. ამავე წელს თინა პროდიუსერი და წამყვანი იყო ისეთი გადაცემების, როგორიცაა „ინფორმანია“ ტელეარხ СТС-ზე, ასევე იყო გადაცემა „ფორტ ბოიარდის“ სომხური ვერსიის წამყვანი. 2010 წელს იყო „კვნ“-ის უმაღლესი ლიგის ჟიურის წევრი, გადაცემა „იდეალური მამაკაცის“ წამყვანი. 2012 წელს დაიხურა ტელეგადაცემა „ყველაზე ჭკვიანი“, რომლის წამყვანი თინა წლების განმავლობაში იყო და პროგრამის დაწყებიდან (2003 წლიდან) გადაცემამ სამჯერ აიღო „ТЭФИ“-ის (2004, 2009) პრემია. 2013 წლის ივნისიდან თინა პოლიტიკური შოუს „რკინის ლედების“ თანაწამყვანია. თინა კანდელაკი კომპანია „აპოსტოლის“ პარტნიორი და თანამფლობელია. 2010 წლიდან ქართული რესტორნების „თინათინის“ ქსელის დამფუძნებელი და მფლობელია. 2012 წლის იანვრიდან ვიოდეობლოგერ დიმა კამიკაძესთან ერთად ეთერში გაუშვა პოლიტიკური თოქ-შოუ „ფრენა კამიკაძესთან“. იმავე წლის მარტში ხელი მოაწერა კონტრაქტს კომპანია Oriflame-თან, რის შედეგადაც ის ამ კომპანიის სახე 2 წლის მანძილზე იყო. 2007 წლიდან თინა კანდელაკი აკრიტიკებდა საქართველოს პრეზიდენტ (2004-2013) მიხეილ სააკაშვილის პოლიტიკას. 2022 წლის თებერვალში კანდელაკმა მხარი დაუჭირა რუსეთის შეჭრას უკრაინაში. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „თინა კანდელაკი“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი (რუსული) თინათინ კანდელაკი (რუსული) თინათინ კანდელაკი (ინგლისური) ↑ „Басков и ряд российских знаменитостей поддержали войну в Украине“. Украинская правда (რუსული). ციტირების თარიღი: 2022-02-27.
სასიცოცხლო ციკლი (ბიოლოგია)

სასიცოცხლო ციკლი, განვითარების ციკლი — განვითარების ფაზათა ერთობლიობა, რომელთა გავლის შემდეგ ინდივიდი ზრდასრულ ფორმას აღწევს და ახალი თაობის მოცემის უნარი აქვს. სასიცოცხლო ციკლში ერთმანეთს ენაცვლება ჰაპლოიდური და დიპლოიდური ფაზები. მრავალუჯრედიან ცხოველებში დიპლოფაზა მეტად ხანგრძლივია, ჰაპლოფაზა კი — ხანმოკლე (წარმოდგენილია სპერმატოზოიდითა და კვერცხუჯრედით). დიპლოფაზის განვითარება შეიძლება იყოს მარტივი ან რთული (მეტაფოზიანი). მეტამორფოზული განვითარებისას ინდივიდი გაივლის ნაირგვარ სტადიას (მაგ., პეპლები — კვერცხის, ლარვის, ჭუპრის, იმაგოს სტადიებს). ყვავილოვან მცენარეებში ასევე ძალზე რედუცირებულია ჰაპლოფაზის ხანგრძლივობა. დიპლოფაზას (სპოროფიტს) კი მთელი მცენარე წარმოადგენს. უმდაბლეს მცენარეებსა და მიკროორგანიზმებში, პირიქით, სასიცოცხლო ციკლის დიდი ნაწილი ჰაპლოფაზას უჭირავს. სასიცოცხლო ციკლი რთულია იმ ინდივიდებში, სადაც სქესობრივი გამრავლება უსქესო და პართენოგენეზულ გამრავლებას ენაცვლება. სასიცოცხლო ციკლი ჩამოყალიბდა ევოლუციურ პროცესში როგორც უმნიშვნელოვანესი შეგუება. თაობათა მორიგეობა შათირიშვილი ა., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 121.
როდრიგო დე ხერესი

როდრიგო დე ხერესი — ქრისტეფორე კოლუმბის კარაველა „სანტა-მარიას“ ეკიპაჟის ესპანელი წევრი. კოლუმბის ეკიპაჟს გაჰყვა ამერიკაში პირველი მოგზაურობის დროს 1492 წელს. იგი ითვლება პირველ ევროპელ სიგარეტის მწეველად. 1492 წლის 12 ოქტომბერს კოლუმბი ბაჰამის კუნძულ სან-სალვადორს მიადგა. ის და მისი თანამგზავრები უჩვეულო სანახაობის მოწმენი გახდნენ: კუნძულის წითელკანიანი მკვიდრნი პირიდან და ნესტოებიდან კვამლის ბოლქვებს უშვებდნენ. საქმე ის იყო, რომ ინდიელებს რელიგიური დღესასწაული ჰქონდათ, რომლის დროსაც ისინი განსაკუთრებულ ბალახს ეწეოდნენ გონების დაკარგვამდე. ხერესმა სწრაფად აიტაცა ეს მავნე ჩვევა და გემ „ნინიას“ საშუალებით ევროპაში დაბრუნდა, ევროპაში ჩამოსულმა ხერესმა აღნიშნული მავნე ჩვევის შესახებ მოუთხრო მშობლიურ ქალაქ აიამონტეს მოსახლეობას. როდესაც პორტუგალიის სამღვდელოებამ დაინახა, როგორ უშვებდა კვამლს როდრიგო ცხვირ-პირიდან, ეშმაკეულად ჩათვალა. ის დააპატიმრეს და მხოლოდ შვიდი წლის შემდეგ გაათავისუფლეს. ამ ხნის განმავლობაში მას ბევრმა მიბაძა, თუმცა ოფიციალურად თამბაქოს წევა კიდევ დიდხანს იყო აკრძალული. ბარნაბა ბელიაევი, „სიწმინდის ხელოვნების საფუძვლები“, მოკლე ისტორიული მიმოხილვა მეცნიერების თვალსაზრისი თამბაქოს წევაზე თამბაქოს ისტორია History of tobacco at tobacco.org List of Officers and Sailors in the First Voyage of Columbus დაარქივებული 2012-07-29 საიტზე Wayback Machine. at history-world.org დაარქივებული 2011-12-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ ეპისკოპოსი ბარნაბა ბელიაევი, „სიწმინდის ხელოვნების საფუძვლები“, მოკლე ისტორიული მიმოხილვა მეცნიერების თვალსაზრისი თამბაქოს წევაზე ↑ თამბაქოს მოწევა – სიკვდილიანობის ხშირი მიზეზი[მკვდარი ბმული]
პადუის პროვინცია

პადუის პროვინცია (იტალ. Provincia di Padova) — პროვინცია იტალიაში, ვენეტოს რეგიონში. დედაქალაქია პადუა. პროვინციის ფართობი 2142 კმ²-ია, მოსახლეობა 927 730 (2009). შედგება 104 კომუნისგან. ცხრილში მოცემულია მოსახლეობის რაოდენობის მხრივ ძირითადი კომუნები: იტალიის პროვინციები ოფიციალური საიტი (იტალიური)