laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სესტრორეცკის პეტრესა და პავლეს ეკლესია

სესტრორეცკის პეტრესა და პავლეს ეკლესია (რუს. Церковь Святых Петра и Павла) — მართლმადიდებლური ტაძარი, სესტრორეცკში, სანქტ-პეტერბურგი. აგებულია 2004-2009 წლებში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. ხის პირველი, პეტრე-პავლეს სახელობის ეკლესია სესტრორეცკში ააგეს 1722-1725 წლებში. იგი დაიწვა 1730 წელს. ახალი ქვის იგივე წმინდანების სახელობის ეკელსია ააგეს 1781 წელს პეტრე I-ის დანგრეული სასახლის მასალებისაგან. იგი დაიწვა 1868 წელს. მსახურება გადაიტანეს დროებით ბარაკული ტიპის შენობაში. 1871 წელს ქალაქის ცენტრში (ამჟამად თავისუფლების მოედანი) ააგეს ახალი ქვის პეტრე-პავლეს ეკლესია არქიტექტორ გ. ი. კარპოვის პროექტის მიხედვით. ტაძრის მშენებლობის ფინანსები გაიღო იმპერატორმა ალექსანდრე II-მ და სინოდმა, ასევე გარკვეული ნაწილი იყო შემოწირულობა. მისი საზეიმო გახსნა გაიმართა 1874 წლის 21 ივნისს. 1924 წელს აღნიშნულმა ეკლესიამ მიიღო საკათედრო ტაძრის სტატუსი. 1931 წელს ტაძარი დახურეს, ხოლო 1932-1933 წლებში დაანგრიეს. მის ადგილზე კი ააშენეს № 6 (№ 433) სკოლის შენობა, რომლის ახლოსაც 1963 წელს დადგეს ლენინის ძეგლი. ახალი, ამავე სახელწოდების ეკლესია ქალაქ სესტრორეცკში ააგეს ახალ ადგილზე ადრე არსებული ტაძრის სამახსოვროდ. ტაძრის ასაგები ადგილის კურთხევა შედგა 2002 წლის 12 ივლისს, ხოლო საფუძვლის საზეიმოდ ჩაყრა გაიმართა 2004 წლის 14 ივნისს. ტაძარი ააშენეს არქიტექტორ ელენა შაპოვალოვას პროექტის მიხედვით. ახლად აგებულ ტაძარში პირველი ღვთისმსახურება გაიმართა 2009 წლის 12 ივლისს, ხოლო საზეიმო კურთხევა შედგა ამავე წლის 11 ოქტომბერს. Справочник Санкт- Петербургской епархии 2009 г. Спб, изд. «Ладан», 2008, сс. 142—143 ISBN 5-86983-095-8 Сайт "Храм святых Первоверховных апостолов Петра и Павла подводного флота России города Сестрорецка" დაარქივებული 2021-12-31 საიტზე Wayback Machine. Народный каталог православной архитектуры
სესტრორეცკის ღვთისმშობლის შობის ტაძარი

სესტრორეცკის ღვთისმშობლის შობის ტაძარი (რუს. Храм Рождества Пресвятой Богородицы) — მართლმადიდებლური ტაძარი, სესტრორეცკში, სანქტ-პეტერბურგის საკურორტო რაიონში. აგებულია 2004-2005 წლებში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. ტაძარი აგებულია დასახლება ალექსანდროვსკაიას მოსახლეობის ინიციატივით, რომელთა შორის ერთ-ერთი ყველაზე აქტიური იყო ქალაქ სესტრორეცკის მოქალაქე ევგენი ლიტოვკა. ეკლესიის მშენებლობას საფუძველი ჩაუყარეს 2004 წელს და ააშენეს საკურორტო რაიონის წამყვანი საწარმოების თანამონაწილეობით, ასევე ცალკეული პირების შემოწირულობებით (მათ შორის გამოსარჩევია საოპერო მომღერალი ირინა ბოგაჩიოვა და ბალერინა ირინა კოლპაკოვა). პირველი ღვთისმსახურება ტაძარში აღევლინა 2005 წლის 21 სექტემბერს, ტაძრის დღესასწაულზე —ღვთისმშობლობას. ტაძარი აგებულია „პეტერბურგის არქიტექტურული ამხანაგობის“ საავტორო კოლექტივის მიერ, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ახალგაზრდა არქიტექტორი ალექსანდრე ევგენის ძე შრეტერი. თავად ტაძარი შეტანილია სანქტ-პეტერბურგის თეთრ წიგნში, როგორც ქალაქის ღირსშესანიშნაობა. ტაძარი შიგნიდან შეღებილია თეთრი საღებავით. კანკელი ხისაა, მოჩუქურთმებული. კანკელი ხუთიარუსიანია, მოხატულია ტრადიციულ რუსულ სტილში. ტაძარი შემკულია მოზაიკური ხატებით. ტაძრის სიწმინდეებს შორისაა: უფლის ცხოველმყოფელი ჯვრის ნაწილი და კიკოსის ღვთისმშობლის ხატი, რომელიც კვიპროსელმა ბერძნებმა აჩუქეს ტაძარს კიკოსის მონასტრიდან. ტაძარში ასევე შენახულია კიდობანი წმინდანთა წმინდა ნაწილებით. ტაძრის სიახლოვეს გაშენებულია კეთილმოწყობილი სკვერია საბავშვო მოედნით. Церковь Рождества Пресвятой Богородицы в посёлке Александровская დაარქივებული 2019-07-08 საიტზე Wayback Machine.
სესტრორეცკის ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი

სესტრორეცკის ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი (რუს. Храм Тихвинской иконы Божией Матери) — მართლმადიდებლური ტაძარი, სესტრორეცკში, სანქტ-პეტერბურგის საკურორტო რაიონში. აგებულია 2004-2005 წლებში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. ტაძარი ააგეს 2005 წლის 9 მაისს, მეორე მსოფლიო ომშ გამარჯვების 60 წლისთავისათვის. იგი ააგეს ლადოგისა და სანქტ-პეტერბურგის მიტროპოლიტ ვლადიმირის ლოცვა-კურთხევით ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. 2004 წლის 27 სექტემბერს მომავალი ტაძრის ადგილზე მამა სერგიმ მამა მორტირისთან ერთად აღავლინა ლოცვა უფლის ჯვრის ამაღლების სახელზე, დაამონტაჟეს ჯვარი და სესტრორეცკში დიდი ხნის შემდეგ კვლავ გაისმა ზარების ხმა. უკვე 2005 წლის 4 მაისს, ბრწყინვალე შვიდეულში, ახალ ტაძარში შედგა პირველი ღვთისმსახურება. თითქმის ნახევარი საუკუნე, ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატი, რომლის სახელზე ააგეს ტაძარი სესტრორეცკში, იმყოფებოდა საზღვარგარეთ, უკანასკნელი ათი წელი კი ჩიკაგოს სამების ტაძარში. ამერიკის შეერთებული შტატების მიწაზე ხატი მოხვდა მეორე მსოფლიო ომის დროს, როცა ტიხვინი დაიპყრო ფაშისტურმა გერმანიამ. ხატი ტაძარში დააბრუნეს 2004 წლის ივლისში. მოგვიანებით ტაძართან გაიხსნა სასულიერო ცენტრი. თავდაპირველად ტაძრის ქტიტორის ფინანსებით გაიხსნა სასულიერო ტიხვინის ღვთისმშობლის ტაძრის ბიბლიოთეკა, რომლის ფონდიც მოიცავდა 6 000 წიგნს. ბიბლიოთეკასთან მუშაობდა საკვირაო სკოლა. Храм иконы Тихвинской Божией Матери Храм Тихвинской иконы Божией Матери в Сестрорецке
სამპსონიევსკის საკათედრო ტაძარი

სამპსონიევსკის საკათედრო ტაძარი (რუს. Сампсониевский собор) — მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1728-1740 წლებში. სამხრეთის ეგვტერი ნაკურთხია მიქაელ მთავარანგელოზის სახელზე, ჩრდილოეთის ეგვტერი კი იოანე ღვთისმეტყველის სახელზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. 1710 წელს მომავალი ტაძრის ადგილზე პოლტავის ბრძოლაში გამარჯვების წლისთავზე ააგეს და აკურთხეს ხის სამპსონიევსკის ეკლესია, რომელიც აკურთხეს სამსონ უცხოთშემწყნარებლის სახელზე, რომლის ხსენების დღესაც (27 ივნისი) რუსეთმა გამარჯვება მოიპოვა ბრძოლაში. ეკლესიის საკათედრო ტაძრად გადაკეთება მიმდინარეობდა 1728-1740 წლებში. ხანგრძლივი პერიოდი განაპირობა ფინანსების არქონამ და სამუშაოების გაყინვამ, რომელიც განახლდა იმპერატორ ანა იოანეს ასულის მმართველობის პერიოდში. ტაძრის ეზოში დაკრძალულია 27 ივნისს დაღუპულები: არტემ ვოლინსკი, ანდრეი ხრუშჩიოვი და არქიტექტორი პეტრე ეროპკინი. 1885 წელს საფლავზე დაამონტაჟეს ძეგლი. 1830-იან წლებში ტაძრის შიდა ინტერიერი გაარემონტეს, რომლის შედეგადაც თუჯის იატაკი შეცვალეს ქვის იატაკით. 1935 წლის 20 მარტს ტაძარი სახელმწიფო დაცვის ქეშ აიყვანეს, როგორ ძეგლი. 1938 წლის ივლისში ტაძარში ღვთისმსახურება შეწყდა ვიბორგის კომიტეტის ადმინისტრაციული კომიტეტის გადაწყვეტილებით. ამის შემდეგ შენობაში განათავსეს მზა ტანსაცმლის მაღაზია. 1942 წლის 10 თებერვლის საჰაერო დარტყმის შემდეგ ეკლესია ძლიერ დაზიანდა. 1984 წელს გიორგი ბუტიკოვის ინიციატივის წყალობით ტაძარი შევიდა ისააკის ტაძრის სახელმწიფო მუზეუმ-ნაკრძალის შემადგენლობაში, რამაც გამოიწვია ტაძრის მშენებლობის დაწყება. ხანგრძლივი პაუზის შემდეგ ტაძარმა სტუმრები მიიღო 1999 წელს, პოლტავის ბრძოლის 290-ე წლისთავზე. მუზეუმის ხარისხში იგი გაიხსნა 2000 წელს. გახსნიდან ორ წელიწადში აღადგინეს მთავარი საკურთხევლის ინტერიერის კედლების დეკორატიული მოხატულობა. 2002 წლის 21 მაისს, იოანე ღვთისმეტყველის ხსენების დღეს, რომლის სახელზეც აკურთხეს ტაძრის ერთ-ერთი ეგვტერი, ტაძრის წინამძღვარმა იოანე მალინინმა აღასრულა ხანგრძლივი შესვენების შემდეგ პირველი საღვთო ლიტურგია. 2010 წლიდან კი ტაძარში მიმდინარეობს ყოველდღიური ღვთისმსახურება. 2017 წლის 5 თებერვალს ტაძარი გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელს ეკლესიას 49 წლით გამოყენების უფლებით. Аплаксин А. П. Сампсоновский собор в С.-Петербурге. 1709—1909. — СПб., 1909. Гусаров А.Ю. Памятники воинской славы Петербурга. — СПб., 2010. — ISBN 978-5-93437-363-5. О Сампсониевском соборе დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. Макет первоначальной деревянной Сампсониевской церкви 1710 года (фото на сайте Приветъ Питеръ) Статья о соборе на том же сайте Вариант фото макета деревянной церкви на spb-guide.ru დაარქივებული 2018-01-10 საიტზე Wayback Machine. Постоянные экспозиции музея-памятника «Сампсониевский собор» в сюжете телеканала «Искусство ТВ», 2010 დაარქივებული 2021-01-22 საიტზე Wayback Machine. Расписание богослужений (второе среди расписаний четырех соборов) დაარქივებული 2017-03-07 საიტზე Wayback Machine. - ссылка устарела, теперь см. здесь:[1] Яндекс-панорама Яндекс-панорама 2 Яндекс-панорама с воздуха
ალექსანდრ ლუკომსკი

ალექსანდრ ლუკომსკი (რუს. Алекса́ндр Серге́евич Луко́мский დ. 1868 — გ. 1939) — რუსი სამხედრო მოღვაწე, გენერალ-ლეიტენანტი, თეთრი მოძრაობის ერთ-ერთი ხელმძღვანელი. 1898 წლის იანვრიდან იყო მე-12 ქვეითი დივიზიის შტაბის უფროსი ადიუტანტი. 1902 წლიდან კიევის სამხედრო ოლქის შტაბის უფროსი ადიუტანტი. 1907 წლიდან პოლკოვნიკი. 1907 წლის 4 დეკემბრიდან 42-ე ქვეითი დივიზიის შტაბის უფროსი. 1909 წლიდან გენერალური შტაბის სამბილიზაციო სამმართველოს უფროსი. 1913 წლის 29 იანვარს დაინიშნა სამხედრო სამინისტროს კანცელარიის უფროს თანაშემწედ. 1914 წლის აპრილიდან იყო გენერალ-მაიორი, იმავე წლის ნოემბრიდან — გენერალ-ლეიტენანტი. 1915 წლის ივნისიდან სამხედრო მინისტრის მოადგილე. 1916 წლის 2 აპრილიდან 32-ე ქვეითი დივიზიის მეთაური. 1916 წლის ოქტომბრიდან უმაღლესი მთავარსარდლის შტაბის გენერალ-კვარტერმაისტერი. თებერვლის რევოლუციის შემდეგ, 1917 წლის 2 აპრილს გახდა 1-ლი საარმიო კორპუსის სარდალი. ბოლშევიკური გადატრიალების შემდეგ, 1917 წლის 27 დეკემბერს გახდა მოხალისეთა თეთრი არმიის შტაბის უფროსი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ალექსანდრ ლუკომსკი Биография Лукомского А. С. на сайте «Хронос»
სერგეი მარკოვი

სერგეი მარკოვი (რუს. Марков Сергей Леонидович დ. 1878 — გ. 1928) — რუსი სამხედრო მოღვაწე, გენერალ-ლეიტენანტი, თეთრი მოძრაობის ერთ-ერთი ხელმძღვანელი. იყო რუსეთ-იაპონიისა და პირველი მსოფლიო ომების მონაწილე. 1914-1915 წლებში იყო მე-4 რკინის დივიზიის შტაბის უფროსი. 1915-1916 წლებში მე-13 მსროლელი პოლკის მეთაური. 1916 წლიდან უმაღლესი მტავარსარდლის შტაბის ოპერატიული განყოფილების უფროსის მოადგილე, შემდეგ დასავლეთის და სახმრეთ-დასავლეთის ფრონტების შტაბის უფროსი. 1917 წლიდან გენერალ კორნილოვის გამოსვლის მხარდამჭერი. 1917 წლის ზაფხულიდან გახდა თეთრი მოძრაობის წევრი, სადაც იყო ოფიცერთა პოლკის მეთაური. თეთრ მოძრაობაში თავი გამოიჩინა ყუბანში წითელარმიელთა წინააღმდეგ ბრძოლით. იყო ყუბანში წარმოებული „ყინულოვანი მარშის“ ერთ-ერთი ხელმძღვანელი. სერგეი მარკოვის ძეგლი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სერგეი მარკოვი Радиостанция Голос России. (2011-09-27) Радиопередача «Теория заблуждений». Тема беседы: Генерал Марков. YouTube. ციტირების თარიღი: 2012-12-25. Биография Маркова С. Л.. сайт «Хронос». ციტირების თარიღი: 2014-01-28. О памятнике генерал-лейтенанту Маркову. ციტირების თარიღი: 2014-01-28.
პეტრე კრასნოვი

პეტრე ნიკოლოზის ძე კრასნოვი (რუს. Пётр Николаевич Краснов; დ. 10 (22) სექტემბერი, 1869, პეტერბურგი — გ. 17 იანვარი, 1947, მოსკოვი) — რუსი სამხედრო მოღვაწე, რუსეთის კონტრევოლუციის ერთ-ერთი ხელმძღვანელი, გენერალ-ლეიტენანტი (1917), დონის კაზაკთა ჯარების ატამანი, წმინდა გიორგის ჯვრის კავალერი. 1910 წლიდან იყო პოლკოვნიკი, ციმბირის კაზაკთა 1-ლი პოლკის მეთაური. 1913 წლის ოქტომბრიდან იყო დონის კაზაკთა მე-10 პოლკის მეთაური. 1914 წლის ნოემბრიდან გენერალ-მაიორი, დონის კაზაკთა 1-ლი დივიზიის 1-ლი ბრიგადის მეთაური. 1915 წლის ივლისიდან დონის კაზაკთა მე-3 დივიზიის მეთაური. 1916 წლის მაისში სახმრეთ-დასავლეთის ფრონტზე, ლუცკის მიმართულებაზე აქტიურად მონაწილეობდა ბრუსილოვის გარღვევაში. ტებერვლის რევოლუციის შემდეგ, 1917 წლის ივნისიდან იყი ყუბანის კაზაკთა 1-ლი დივიზიის მეთაური, იმავე წლის სექტემბრიდან კი გენერალ-ლეიტენანტი და მე-3 საკავალერიო კორპუსის სარდალი. 1918 წლის მარტიდან დონზე ხელმძღვანელობდა კაზაკთა ანტიბოლშევიკურ ბრძოლას. 1918 წლის 16 მაისს არჩეულ იქნა დონის კაზაკთა ჯარების ატამანად. 1918 წლის აგვისტოდან იყო კავალერიის გენერალი და კაზაკთა ჯარების მთავარი ატამანი. 1919 წლის 15 თებერვლიდან, დენიკინის ზეწოლის შედეგად შეუერთდა ნიკოლაი იუდენიჩის ჩრდილო-დასავლეთის არმიას. 1920 წლიდან წავიდა ემიგრაციაში გერმანიაში. მეორე მსოფლიო ომის დროს აქტიურად თანამშრომობდა ნაცისტურ გერმანიასთან. ტყვედ ჩაიგდეს საბჭოთა ჯარებმა და სსრკ უმაღლესი სასამართლოს სამხედრო კოლეგიის განაჩენით ჩამოახრჩვეს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 17. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პეტრე კრასნოვი Краснов Пётр Николаевич Реабилитации не подлежит დაარქივებული 2008-06-09 საიტზე Wayback Machine. Руки прочь от «русского Киплинга»! Слово в защиту генерала Краснова Выдача Краснова. Споры в Британии на сайте «Генерал Краснов. Монархическая трагедия» Фюрер Казакии: кто и почему добивается реабилитации генерала Краснова Мемориал «Донские казаки в борьбе с большевиками» Казачий род Красновых и его вклад в политическую, научную, культурную и литературную жизнь России Сочинения П. Н. Краснова в библиотеке Максима Мошкова П.Краснов и издательство Е.Сияльской დაარქივებული 2016-04-15 საიტზე Wayback Machine. Страница П. Н. Краснова на сайте «Лаборатория Фантастики»
ეპიფან კოვტიუხი

ეპიფან კოვტიუხი (რუს. Ковтюх, Епифан Иович დ. 1890 — გ. 1938) — რუსი სამხედრო მოღვაწე, გიორგის ჯვრის კავალერი. დაამთავრა თბილისის სამხედრო სასწავლებლის პრაპორშჩიკთა სკოლა. იყო პირველი მსოფლიო ომის მონაწილე. იბრძოდა კავკასიის ფრონტზე, ნავაგინსკის ქვეითი პოლკის შემადგენლობაში. მიაღწია შტაბს-კაპიტნის წოდებას. 1918 წლიდან გახდა რსდმპ წევრი, ბოლშევიკი. მეთაურობდა წითელგვარდიულ რაზმს ყუბანში, იბრძოდა თეთრგვარდიელთა წინააღმდეგ ჩრდილოეთ კავკასიაში. 1918 წლის 27 აგვისტოს არჩეულ იქნა ტამანის არმიის პირველი კოლონის ფროსად და არმიის სარდლის მოადგილედ. იმავე წლის ოქტომბერ-დეკემბერში იყო ტამანის არმიის სარდალი. 1919 წლის სექტემბრიდან იყო ტამანის 48-ე დივიზიის მეთაური. 1920 წლის იანვარში დაინიშნა შერეული ცხენოსანი კორპუსის სარდლად. 1920 წლის აგვისტოდან იყო ქალაქ ეკატერინოდარის გარნიზონის უფროსი. 1922 წელს დაამთავრა მუშურ-გლეხური წითელი არმიის აკადემია. 1936 წლიდან იყო წითელი არმიის ინსპექტორი და ბელორუსის სამხედრო ოლქის სარდლის მოადგილე. Биография на сайте ХРОНОС Родословная на сайте Родовод
სანქტ-პეტერბურგის ფერისცვალების საკათედრო ტაძარი

სანქტ-პეტერბურგის ფერისცვალების საკათედრო ტაძარი (რუს. Спасо-Преображенский собор) — მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1825-1829 წლებში ვასილი სტასოვის პროექტის მიხედვით ადრე არსებული ტაძრის ადგილზე. არის კლასიციზმის არქიტექტურული ძეგლი. ღვთისმსახურება არასოდეს შეწყვეტილა ტაძარში. 1920-1940-იან წლებში იყო ობნოვლენცების გავლენის ქვეშ. სამხრეთის ეგვტერი ნაკურთხია სერგი რადონეჟელის სახელზე, ჩრდილოეთის ეგვტერი კი რომის პაპ კლემენტ I-ისა და მთავარეპისკოპოს პეტრე ალექსანდრიელის სახელზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. თავდაპირველად ეკლესია ააგეს ელისაბედ პეტრეს ასულის ბრძანებით 1743-1754 წლებში არქიტექტორ მიხეილ ზემცოვის პროექტის მიხედვით. სამეგვტერიანი ტაძრის საფუძვლის ჩაყრა გაიმართა 1743 წლის 9 ივნისს. მიხეილ ზემცოვის გარდაცვალების შემდეგ მშენებლობას ხელმძღვანელობდა არქიტექტორი პიეტრო ტრეზინი, რომელმაც არაერთხელ შეცვალა პროექტი ბაროკოს სტილში. ტაძარი აკურთხა მთავარეპისკოპოსმა სილვესტერმა 1754 წლის 16 აგვისტოს. ხუთსართულიანი კანკელი შესრულებულია მოსკოველი ხელოსნების მიერ არქიტექტორ ფრანჩესკო ბართოლომეო რასტრელის ესკიზის მიხედვით. 1796 წელს, იმპერატორ პავლე I-ის მეფობის პერიოდში ფერისცვალების ეკლესიას მიენიჭა „მთელი გვარდიის ტაძრის“ წოდება. 1825 წლის 20 აგვისტოს ტაძარში ხანძარი გაჩნდა, თუმცა გადაარჩინეს ძირითადი სიწმინდეები. ტაძრიდან მხოლოდ კედლებიღა დარჩა. 1825-1829 წლებში იგი აღადგინა არქიტექტორმა ვასილი სტასოვმა ამპირის სტილში, სწორედ ამ სახითაა ტაძარი მოღწეულ ჩვენს ეპოქამდე. აღდგენილი ტაძარი ხელახლა აკურთხეს 1829 წლის 17 აგვისტოს. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ტაძარი კვლავ მოქმედი იყო. 1935-1944 წლებში ტაძარი ობნოვლენცების ხელშო იყო და 1939 წელს მათი საკათედრო ტაძარი გახდა. ლენინგრადის ბლოკადის პერიოდში სარდაფში მოწყობილი იყო თავშესაფარი. 1946-1948 წლებში მიმდინარეობდა ფასადებისა და ინტერიერის რესტავრაცია. Невдачин И. И. Спасо-Преображенский всей гвардии собор: Краткий исторический очерк. — СПб, 1904. Антонов В. В., Кобак А. В. Святыни Санкт-Петербурга: Христианская историко-церковная энциклопедия. — СПб: Лики России, 2003. — ISBN 5-87417-114-2. Куфершейн Е. З., Борисов К. М., Рубинчик О. Е. Улица Пестеля (Пантелеймоновская). — Л.: Товарищество «Свеча», 1991. Тыжненко Т. Е. Василий Стасов. — Л: Лениздат, 1990. — 192 с. — (Зодчие нашего города). — ISBN 5-289-00609-5. Черепенина Н. Ю., Шкаровский М. В. Справочник по истории православных монастырей и соборов г. Санкт-Петербурга 1917-1945 гг. (по документам ЦГА СПб). — СПб: ЦГА СПб; НИЦ Мемориал, 1996. — 183 с. Сайт Спасо-Преображенского собора «Прогулки по Петербургу» — Спасо-Преображенский собор Статья на сайте Санкт-Петербургской митрополии დაარქივებული 2007-08-10 საიტზე Wayback Machine. Преображенский всей гвардии собор. Клир, старосты Видео Большая пасхальная ночь в Спасо-Преображенском соборе 2010 года. დაარქივებული 2011-03-14 საიტზე Wayback Machine. Энциклопедия Санкт-Петербурга, В. В. Антонов დაარქივებული 2015-04-02 საიტზე Wayback Machine. Спасо-Преображенский собор на сайте «Русские церкви» დაარქივებული 2006-10-10 საიტზე Wayback Machine. «Собор всей гвардии», Журнал «Костер»
ივან სოროკინი

ივან სოროკინი (რუს. Сорокин, Иван Лукич დ. 1884 — გ. 1918) — რუსი სამხედრო მოღვაწე, დონის კაზაკი, გიორგის კვრის კავალერი. დაამთავრა ეკატერინოდარის საფელდშერო სკოლა და თბილისის სამხედრო სასწავლებლის პრაპორშჩიკთა კურსი. პირველი მსოფლიო ომის დროს იბრძოდა კავკასიის ფრონტზე, ლაბინკის პოლკის შემადგენლობაში ფელდშერად. შემდეგ იყო საკავალერიო პოლკის იასაული. თებერვლის რევოლუციის შემდეგ გახდა ესერთა პარტიის წევრი. 1917 წლის ბოლოს მიემხრო ბოლშევიკებს. 1918 წლის დასაწყისიდან იყო ყუბანის კაზაკთა წითელი რაზმების მეთაური. 1918 წლის თებერვალ-აპრილში იყო სამხრეთ-აღმოსავლეთის რევოლუციური არმიის სარდლის თანაშემწე, შემდეგ ყუბანის საბჭოთა რესპუბლიკის ჯარების სარდალი. 1918 წლის ოქტომბერ-ნოემბერში იყო მე-11 წითელი არმიის სარდალი. მალე გამოვიდა რსფსრ ცენტრალური ხელისუფლების დაქვემდებარებიდან და უარი განაცხადა მათი დავალებების შესრულებაზე. 1918 წლის ნოემბერში დააპატიმრეს და დახვრიტეს. Биография на сайте «Хронос»
სანქტ-პეტერბურგის პეტრეს სამების საკათედრო ტაძარი

სანქტ-პეტერბურგის პეტრეს სამების საკათედრო ტაძარი (რუს. Троице-Петровский собор) — პირველი მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში. რომელმაც სახელი მისცა სამების მოედანს, ქალაქის ყოფილ მთავარ მოედანს. აგებულია 1709 წელს. გადმოცემის მიხედვით თვითონ იმპერატორმა პეტრე დიდმა შეარჩია ადგილი ტაძრის ასაშენებლად. იგი პირადად ზრუნავდა ტაძარზე და საკუთარი ხელით მონაწილეობას იღებდა მის კეთილმოწყობაში. საკათედრო ტაძრის კურთხევა კი შედგა 1711 წლის 10 ივლისს. კურთხევიდან ორ წელიწადში გააფართოვეს, მიაშენეს ეგვტერები და სატრაპეზო. პეტრე-პავლეს ეკლესიის დახურვის შემდეგ გახდა ქალაქის მთავარი საკათედრო ტაძარი, სადაც სამეფო ოჯახის მონაწილეობით იმართებოდა საზეიმო სახელმწიფო ღვთისმსახურება, მათ შორის ისეთი მსახურება, რომელიც ეძღვნებოდა პოლტავის ბრძოლასა და ნიშტადტის საზავო ხელშეკრულებას. ამ ტაძარში მიანიჭეს პეტრე I-ს იმპერატორის ტიტული. აქ დაკრძალეს პეტრე ვაჟი ალექსი და მეორე ვაჟი პეტრე გამოაცხადეს ტახტის მემკვიდრედ. XVIII საუკუნის პირველ ნახევარში დიდი ხნის მანძილზე ტაძარში ინახებოდა სანქტ-პეტერბურგის მთავარი სიწმინდე ყაზანის ღვთისმშობლის ხატი. ტაძარი არაერთხელ გადააკეთეს ხანძრების გამო. საბოლოოდ ტაძარი დახურეს 1933 წლის 15 აგვისტოს, ხოლო ოი თვის შემდეგ კი საბჭოთა ხელისუფლებამ დაანგრია საოლქო აღმასრულებელი კომიტეტის გადაწყვეტილებით. ხატების ნაწილი გადაიტანეს რუსულ მუზეუმში, ხოლო საეკლესიო ღირებულება ვლადიმირის საკათედრო ტაძარში. დანგრეული ტაძრის ადგილზე 1956 წელს ააგეს ახალი შენობა და გააშენეს გაზონი. 2002-2003 წლებში დანგრეული ტაძრის პატივისცემის ნიშნად ააგეს სამების სამლოცველო, რომელშიც რეგულარულად მიმდინარეობს ღვთისმსახურება. «Русский паломник». 1913 г. № 8. стр. 127, 128. Антонов В. В., Кобак А. В. «Святыни Санкт-Петербурга». Том 1. СПб. 1997 г. (см. статью здесь, также фотографии и рисунки). Гаврилов С. А. «Зодчий В. А. Покровский в Петербурге — Петрограде — Ленинграде» // Невский архив. Выпуск VI. СПб.: «Лики России». 2003 г. Стр. 471—497. Сорокин П. Е. Археологическое изучение Троице-Петровского собора // Археологическое наследие Санкт-Петербурга. — СПб., 2003. — Вып. 1. — С. 25-74. Собор ПРЕСВЯТОЙ ТРОИЦЫ (Троице-Петровский) დაარქივებული 2019-02-05 საიტზე Wayback Machine. на сайте «Энциклопедия Санкт Петербург»
სასახლე ბრანი

სასახლე ბრანი — სასახლე რუმინეთის ჩრდილო-დასავლეთით, ტრანსილვანიაში, პატარა ქალაქ ბრაშოვთან ახლოს. არქიტექტურული ძეგლი, ლეგენდის თანახმად, თავად გრაფი დრაკულას რეზიდენცია იყო. სასახლე აშენებულია გოთიკურ სტილში 1212 წელს. შენობაში არის ბევრი დერეფანი, ერთმანეთში გამავალი დიდი დარბაზები და პატარა ოთახები, რომლებიც, ფაქტობრივად, ამოუხსნელ ლაბირინთს ქმნიან. სასახლეში, ასევე არის ძველი ჭა, რომელიც, ლეგენდის თანახმად, შენობის სარდაფში ერთადერთი საიდუმლო შესასვლელი იყო. დრაკულას რეზიდენციის შემაძრწუნებელი საიდუმლო რუმინეთის ერთ-ერთი ღირსშესანიშნაობაა. ლეგენდის თანახმად სასახლე გრაფი დრაკულას რეზიდენცია იყო, რომელიც ისტორიული ფიგურაა, თუმცა, რეალურად, სასახლე არასდროს არ ყოფილა გრაფის კუთვნილებაში. ზოგიერთი ისტორიული წყაროს თანახმად გრაფ დრაკულას სასახლის მიმდებარე ტერიტორიებზე უყვარდა ნადირობა და მის სარდაფებში მტრების წამება, ხოლო სხვა წყაროები ირწმუნებიან, რომ გრაფი მხოლოდ ერთხელ დარჩა სასახლეში. არქიტექტურულ-ისტორიული ძეგლი გრაფთან ასოცირება დაიწყო მას შემდეგ, რაც აბრაამ ბრემ სტოკერმა, ირლანდიელმა მწერალმა, გამოუშვა რომანი სახელწოდებით „დრაკულა“. ისტორიკოსები ეძებდნენ დრაკულას პროტოტიპს ტრანსილვანიის ისტორიაში. ოცდაათი წლის წინ, როცა რუმინეთს ტურისტები ეწვივნენ და ეს სასახლე მოინახულეს, ერთი შეხედვაც კი საკმარისი აღმოჩნდა იმისთვის, რომ მათ წამოსახვაში ის შემზარავი სასახლე გაცოცხლებულიყო, რომელიც რომანში იყო აღწერილი. თითქოს სწორედ ეს იყო ვამპირების სამკვიდრებელი. გოთიკურ სტილში აგებული სასახლე ბევრი წლის მანძილზე მიტოვებული იყო, სანამ ის ცნობილმა ამერიკელმა კინორეჟისორმა, ფრენცის ფორდ კოპოლამ არ შეისყიდა. რეჟისორმა გააცოცხლა ტრანსილვანიის ისტორია სისხლისმსმელ ვამპირზე და გადაიღო ფილმი სახელწოდებით „დრაკულა“, რომელიც მალევე იქცა საკულტო კინოსურათად. სასახლის ოფიციალური ვებ-გვერდი
ძიან ბო-ძანი

ძიან ბო-ძანი (ჩინ.: 翦伯赞; დ. 1898 — გ. 18 დეკემბერი, 1968) — ჩინელი ისტორიკოსი. 1955 წელს აირჩიეს ჩინეთის მეცნიერებათა აკადემიის წევრად. ავტორია მრავალრიცხოვანი ნაშრომებისა არქეოლოგიაში, ჩინეთის ძველ და შუა საუკუნეების ისტორიაში. 1946 წელს გამოსცა „ჩინეთის ისტორიის ნარკვევები“ (ტ. 1–2), რომელიც მოიცავს პერიოდს პალეოლითიდან ახ. წ. III საუკუნემდე. 1959–1962 წლებში გამოუშვა მეთოდოლოგიური სტატიების სერიები, რომლებიც იცავდნენ ისტორიზმის პრინციპებს და ეროვნული ისტორიის სწავლაში გაუბრალოებას, დოგმატიზმსა და სქემატიზმს აკრიტიკებდა. „კულტურული რევოლუციის“ ხანაში, 60-იანი წლების მეორე ნახევარში, ჩინური პრესის მწვავე კრიტიკის ობიექტი გახდა. ძიან ბო-ძანი — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული)
ძიან ჯაო-ხე

ძიან ჯაო-ხე (ჩინ.: 蒋兆和; დ. 1901/1904, სიჩუანი — გ. 1986) — ჩინელი ფერმწერი და გრაფიკოსი. სწავლობდა შანხაიში. ნაშრომებს ძირითადად პეკინში ასრულებდა. ძიან ჯაო-ხეს ნამუშევრებში (ტუშით ხატვის ჟანრის კომპოზიციები, რომლებიც ხშირად დაკავშირებულია თანამედროვე ჩინეთის ისტორიის მნიშვნელოვან ეპიზოდებთან) შეხამებულია ევროპული და კლასიკური ჩინური ფერწერის ხერხები („მცველი მდინარე იალუსთან“, 1950; „წერილი ფრონტზე“, 1953 და სხვ.). Виноградова Н. А., Цзян Чжао-хэ, М., 1959. ძიან ჯაო-ხე — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული)