laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სამარის ოლქი

სამარის ოლქი (რუს. Самарская область) — რუსეთის ფედერაციის სუბიექტი. შედის რუსეთის ვოლგისპირეთის ფედერალური ოკრუგის შემადგენლობაში. ადმინისტრაციული ცენტრი — სამარა. ოლქი დაარსდა 1928 წლის 14 მაისს და ეწოდა შუავოლგის ოლქი, 1929 წელს შეუცვალეს სახელწოდება შუავოლგის მხარედ, 1935 წლიდან — კუიბიშევის მხარე, 1936 წლის 5 დეკემბრიდან — კუიბიშევის ოლქი, ხოლო 1990 წლის 16 მაისიდან — სამარის ოლქი. რეგიონისთვის სამარის სახელწოდების დაბრუნებას წინ უძღოდა რსფსრ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის ბრძანებულება, რომელიც წინ უძღოდა 1991 წლის 25 იანვრის საკონსტიტუციო ცვლილებებს. ისტორიულად, ოლქი წარმოიქმნა სამარის გუბერნიის ტერიტორიაზე (1850-1928). შედიოდა რსფსრ-ის შემადგენლობაში. შეიქმნა 1928 წლის 14 მაისს. ფართობი 53.6 ათ. კმ2. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი კუიბიშევი. დაჯილდოვებული იყო ორი ლენინის ორდენით (1958, 1970). ოლქს ესაზღვრება სარატოვის, ულიანოვსკისა, და ორენბურგის ოლქები, ასევე თათრეთის რესპუბლიკა და ყაზახეთი. 2002 წლის აღწერის მიხედვით ოლქში ცხოვრობს: რუსები — 2708,5 ათ. თათრები — 127,9 ათ. ჩუვაშები — 101,4 ათ. უკრაინელები — 60,7 ათ. სომხები — 21 566 აზერბაიჯანელები — 15 046 ყაზახები - 14,9 ათ. ბელარუსები — 14,1 ათ. ქართველები — 3 518 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სამარის ოლქი სამარის ოლქის მთავრობა დაარქივებული 2005-02-12 საიტზე Wayback Machine. Законодательство Самарской области Департамент физкультуры и спорта по Самарской области Самарская Губернская Дума დაარქივებული 2010-12-03 საიტზე Wayback Machine. Территориальный орган федеральной службы государственной статистики по Самарской области დაარქივებული 2015-12-24 საიტზე Wayback Machine. Управление Федеральной регистрационной службы по Самарской области დაარქივებული 2009-05-05 საიტზე Wayback Machine. Самарская область в справочнике-каталоге «Вся Россия» დაარქივებული 2009-06-10 საიტზე Wayback Machine. Весь общественный транспорт Самарской области ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 61.
პერონოსპორასნაირი სოკოები

პერონოსპორასნაირი სოკოები (ლათ. Peronosporales) — სოკოების რიგი ოომიცეტების კლასის. იყოფა 3 ოჯახად: პითიუმისებრნი, პერონოსპორასებრნი, ცისტოპუსისებრნი. ახასიათებთ ერთუჯრედიანი მიცელიუმი. არიან როგორც საპროფიტები, ისე პარაზიტები. უსქესო გამრავლება ზოოსპორანგიუმით ან კონიდიუმებით ხდება. სქესობრივი პროცესის საბოლოო პროდუქტია ოოსპორა. პერონოსპორასნაირი სოკოების რამდენიმე ასეული სახეობაა ცნობილი. ბევრი მათგანი სასოფლო-სამეურნეო კულტურების საშიშ დაავადებას იწვევს. მაგ., ყველგან გავრცელებულ კარტოფილის ფიტოფთოროზს იწვევს Phytophthora infestans; თამბაქოს ჭრაქს — Peronospora tabacina, ვაზის ჭრაქს — Plasmopara viticola და სხვა. ნახუცრიშვილი ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 33.
პეროქსი...

პეროქსი... (პერ... და ლათ. Oxagenium — ჟანგბადი) — ქიმიურ ნაერთთა სახელწოდებებში ნიშნავს ჟანგბადის ატომის - O - ჩანაცვლებას - O-O - ატომთა ჯგუფით. მაგ., პეროქსისულფატები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 33.
პერპერა

პერპერა (ბერძნ. hyperpyron — გავარვარებული, გაწმენდილი ოქრო), ბიზანტიური ოქროს მონეტა ჰიპერპერონი, ჩაღრმავებული ფორმისა. ემისია უკავშირდება ალექსი I კომნენოსის (1081-1118) სამონეტო რეფორმას (დაახლოებით 1092), ბიზანტიურ წყაროებში ტერმინი „პერპერა“ იხსენიება 1093-იდან და ოქროს მონეტებუის ერთადერთი სახელწოდებაა XII-XIII საუკუნეებში და XIV საუკუნის I ნახევარში. ტერმინი „პერპერა“ ქართულ წერილობით წყაროებშიც, კერძოდ, ათონის ივერთა მონასტრის აღაპებში, დავით აღმაშენებლის 1123 ანდერძში, ვეფხისტყაოსანში. პერპერა აღმოჩენილია საქართველოში (გურჯაანის ბიზანტიური ოქროს მონეტების განძში). ლომოური თ., ფული შოთა რუსთაველის ეპოქაში, კრ.: შოთა რუსთაველის ეპოქის მატერიალური კულტურა, თბ., 1938; ჯაფარიძე გ., ოქროს მონეტის ტერმინოლოგია XI-XIII საუკუნეების საქართველოში, «მაცნე, ისტორიის, არქეოლოგიის, ეთნოგრაფიისა და ხელოვნების ისტორიის სერია», 1976, № 3; Абрамишвили Т. Я., Находки византийских монет в Гурджаани, «Византичский временник», 1958, т. 13; დუნდუა გ., ქსე, ტ. 8, გვ. 33, თბ., 1984
რუსეთ-ოსმალეთის ომი (1806-1812)

რუსეთ-ოსმალეთის ომი 1806-1812 ― მორიგი ომი რუსეთის იმპერიასა და ოსმალეთის იმპერიას შორის. ოსმალეთი ფიქრობდა, რომ რადგანაც რუსეთი 1804 წლიდან დაკავებული იყო ირანთან ომით, ხოლო 1805 წლიდან საფრანგეთთან ომით, ოსმალეთი ადვილად დაიბრუნებდა ჩრდილოეთ შავიზღვისპირეთის ტერიტორიებს და საქართველოსაც დაეპატრონებოდა. საბაბად დუნაიზე რუსეთის აქტივობა გამოიყენეს. 1806 წლის დეკემბრის ბოლოს სულთანმა სელიმ III-მ რუსეთს ომი გამოუცხადა. გაიხსნა ორი ფრონტი ბალკანეთსა და კავკასიაში. 1806 წლის 9-21 ნოემბერს რუსეთის 40 ათასიანმა არმიამ ი. მიხელსონის მეთაურობით მდინარე დნესტრი გადალახა და დუნაის სამთავროები დაიკავა, რომ იქ ფრანგებს არ დაესწროთ. 18 დეკემბერს ოსმალეთმა რუსეთს ომი გამოუცხადა. სამხედრო მოქმედებები დუნაის აუზში და ამიერკავკასიაში გაიშალა. ამასთანავე, ხმელთაშუა ზღვაში რუსეთის ფლოტიც მოქმედებდა. 1807 წლის 19 ივნისს ათონთან ბრძოლაში რუსეთის ესკადრამ დ. სენიავინის მეთაურობით ოსმალთა ფლოტი დაამარცხა. 1807 წელს ივანე მიხელსონის გარდაცვალების შემდეგ, რუსეთის ჯარების სარდლად ალექსანდრე პროზოროვსკი დანიშნეს, ხოლო მისი გარდაცვალების შემდეგ, 1809 წლის 11 აგვისტოდან, სარდლად პეტრე ბაგრატიონი იყო, 1810 წლის თებერვალში ნიკოლაი კამენსკი დაინიშნა, 1811 წლის მარტში კი - მიხეილ კუტუზოვი. ამ ომში რუსეთის არმიამ მთელ რიგ ბრძოლებში გაიმარჯვა და დაიკავა რამდენიმე ქალაქი. რუსეთის იმპერიის კავკასიის არმიას სარდლობდა ივან გუდოვიჩი. მას სულ 22 ათასი ჯარისკაცი ჰყავდა, მაგრამ ამავდროულად სპარსეთთან ომშიც იყო ჩართული. ამიტომ რუსეთი დიდ იმედებს ამყარებდა ადგილობრივ ქართველ მოსახლეობაზე. ქართველებს სამოტივაციო სიტყვით მიმართა რუსმა გენერალმა პეტრე ბაგრატიონმა. რუსეთის იმპერიის მხარეს ომში ჩაერთვნენ რუსეთის ქვეშევრდომი გურიისა და ოდიშის სამთავროები. 1807 წლის 18 ივნისს რუს-ქართველთა გაერთიანებულმა ჯარმა გამარჯვებას მიაღწია მდინარე არაფჩაის სანაპირზე გამართულ ბრძოლაში. ამ ბრძოლაში გამარჯვებით რუსეთმა ჩაშალა ოსმალეთისა და სპარსეთის კოალიცია. დაიდო დროებითი ზავი ოსმალეთთან, რომელმაც 1809 წლის აპრილამდე გასტანა. 1809 წელს რუსეთმა ოდიშისა და გურიის სამთავროების ლაშქრების დახმარებით მალთაყვის ბრძოლაში დაამარცხა ტრაპიზონის სერასკერის 9-ათასიანი ჯარი და ფოთი აიღო. 1810 წლის ივლისში რუსეთმა დაიკავა სოხუმი. იმავე წლის შემოდგომაზე რუსეთმა შეუტია ახალციხეს, მაგრამ ვერ აიღო. 1811 წლის დეკემბერში რუსეთმა ქართველების დახმარებით დაიკავა ახალქალაქი. 1811 წლის ოქტომბერში რუსეთ-ოსმალეთის მოლაპარაკება დაიწყო, მაგრამ რუსეთ-საფრანგეთის ურთიერთობის გამწვავების იმედით ოსმალები საქმეს აჭიანურებდნენ. კუტუზოვის ინიციატივით 1812 წელს ხელი მოაწერეს ბუქარესტის საზავო ხელშეკრულებას, რომლითაც ოსმალებმა აღიარეს ბესარაბიისა და დასავლეთ საქართველოს რუსეთთან შეერთება; დუნაის აუზში დაკავებული ციხე-ქალაქები, აგრეთვე ფოთი და ახალქალაქი რუსეთმა ოსმალეთს დაუბრუნა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 504-505. აბაშიძე ზ., ბახტაძე მ, ჯანელიძე ო., „საქართველო და ქართველები“, თბილისი, 2013. — გვ. 484-485, ISBN 978-9941-0-5498-3.
რუსეთ-ირანის ომები

რუსეთ-ირანის ომი შეიძლება აღნიშნავდეს: რუსეთ-სპარსეთის ომი (1651-1653) რუსეთ-სპარსეთის ომი (1722-1723) რუსეთ-სპარსეთის ომი (1796) რუსეთ-სპარსეთის ომი (1804-1813) რუსეთ-სპარსეთის ომი (1826-1828) მოკავშირეების შეჭრა ირანში
იანვარი 2006

იანვარი 2006 : ← - იანვარი - თებერვალი - მარტი - აპრილი - მაისი - ივნისი - ივლისი - აგვისტო - სექტემბერი - ოქტომბერი - ნოემბერი - დეკემბერი- → 10 იანვარი: დაბა ყაზბეგს დაუბრუნდა მისი ძველი სახელი სტეფანწმინდა (დაბა)
კლას ოლდენბურგი

კლას ოლდენბურგი (Claes Oldenburg; დ. 28 იანვარი, 1929, სტოკჰოლმი) — წარმოშობით შვედი, ამერიკელი მოქანდაკე, პოპ-არტის წარმომადგენელი. შვედი დიპლომატის შვილი, ოლდენბურგი 1936 წლიდან აშშ-ში ცხოვრობდა (ხოლო 1953 წელს ამერიკის მოქალაქეობა მიიღო). ძირითადად ნიუ-იორკსა და ჩიკაგოში ცხოვრობდა, 1946-1950 წლებში იელის უნივერსიტეტში სწავლობდა, შემდეგ კი, 1954 წლამდე, ჩიკაგოს ხელოვნების ინსტიტუტში. ყველაზე მნიშვნელოვანი ასპექტი ოლდენბურგის შემოქმედებიდან არის კოლოსალური სკულპტურები. რომლებიც საკმაოდ დიდი ზომისაა, ხშირად ინტერაქტიული შესაძლებლობის. ერთ-ერთი ასეთი სკულპტურული ნიმუში იყო ტუჩსაცხი „lipstick“ რომელიც გაფუჭების შემდეგ ტანკის მილად გადააკეთეს. დღეს იგი მორზეს კოლეჯის ეზოში დგას. Claes Oldenburg and Coosje van Bruggen's website The Pace Gallery Oldenburg page at the Guggenheim Museum site დაარქივებული 2003-10-07 საიტზე Wayback Machine. An anthology of Oldenburg's work, includes brief bio
პერშერონი

პერშერონი (ფრანგ. percheron) — მძიმეტვირთმზიდი ცხენის ჯიში. გამოყვანილია XIX საუკუნის დასაწყისში საფრანგეთის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში პერშის (Perche) რაიონში. ჯიში შექმნილია ადგილობრივი შესაბმელი ცხენების „თავისში მოშენებით“ და გაუმჯობესებულია აღმოსავლური ჯიშის ცხენების (უმთავრესად არაბული) ჩართვითი შეჯვარების მეშვეობით. თანამედროვე პერშერონები მასიური, ჰარმონიულად აგებული, მაგარი და მშრალი კონსტიტუციის ცხენებია, ფერად ნაცრისფერი ან შავი, ამტანია, შეუძლია გადაიტანოს 25 ტ-მდე ტვირთი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 39.
პესო

პესო, პეზო (ესპ. peso, სიტყვასიტყვით — წონა < ლათ. pensum — აწონილი), ესპანური ვერცხლის მონეტა მოჭრა დაიწყო XVI საუკუნეში, კარლ V-ის დროს და გრძელდებოდა 1868 წლის ჩართვით, იჭრებოდა 8,4 და 2 რეალის ღირებულებისა. თავდაპირველად პესო ერქვა ვერცხლის თანაბარი ზომის ნაჭრებს, რომლებსაც ესპანელები ამერიკის დაპყრობილ ტერიტორიაზე ფულის ნაცვლად ხმარობდნენ. პესო იჭრებოდა როგორც ესპანეთის, ისე ამერიკის კოლონიების ზარაფხანებში. ევროპაში მას პისტრს უწოდებდნენ. პესოს შუბლზე გამოსახულია საგერბო ფარი, ზარაფხანის აღმნიშვნელი სათინური ასოები და ნომინალური ღირებულება. გარშემოვლებული ლათინური ზედწერილით გადმოცემულია ესპანეთის მეფის სახელი, ტიტულატურა და მონეტის მოჭრის თარიღი. ზურგზე გამოსახულია ჯვარი, რომლის ტოტებს შორის ჩასმულია კასტილიისა და ლეონის გერბები. ზედწერილი აგრძელებს შუბლის წარწერას. საქართველოში გავრცელდა XVI საუკუნის II ნახევრისა და XVII საუკუნის ესპანეთის მეფეების ფილიპე II-ის (1598-1621) და ფილიპე IV-ის (1621-1665) სახელით მოჭრილი პესოები. აღმოჩენილია როგორც განძების (ახალციხი, ოზურგეთი, ოტობაია, ურთა, უდე), ისე ერთეულების (ლეხაინდრავო, მელექედური, ქუთაისი) სახით. პესო არგენტინის, ბოლივიის, დომინიკელთა რესპუბლიკის, კოლუმბიის, კუბის, მექსიკის, პარაგვაის, ურუგვაის, ჩილესა და ფილიპინების თანამედროვე ფულადი ერთეული და მონეტა. ბოლივია კოსტა-რიკა ეკვადორი სალვადორი გვატემალა ჰონდურასი ნიკარაგუა პარაგვაი პერუ ვენესუელა ქებულაძე რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 40.
პეტრა (მრავალმნიშვნელოვანი)

პეტრა შეიძლება აღნიშნავდეს: პეტრა - ისტორიული ციხე-ქალაქი საქართველოში პეტრა - ძველი ქალაქი და ციხესიმაგრე სამხრეთ იორდანიაში
სტეფანე რაზინი

სტეფანე ტიმოთეს ძე რაზინი (რუს. Степан Тимофеевич Разин; აგრეთვე ცნობილი როგორც სტენკა რაზინი (რუს. Стенька Разин) დ. დაახლოებით 1630, სტანიცა დონის ზიმოვეისკაია — გ. 16 ივნისი [ძვ. სტ. 6 ივნისი], 1671, მოსკოვი) — 1670–1671 წლებში რუსეთის გლეხთა ომის წინამძღოლი. დაიბადა შეძლებული კაზაკის ოჯახში, 1662–1663 წლებში დონელ კაზაკთა ატამანი იყო და ყირიმელ თათართა წინააღმდეგ ლაშქრობდა. მეფის მთავრობის მიერ დონელ კაზაკთა უფლებების შეზღუდვამ და განსაკუთრებით რაზინის ძმის ივანეს დასჯამ განაპირობა რაზინის აჯანყება. 1667 წელს მან მოაწყო ღარიბ კაზაკთა ლაშქრობა კასპიის ზღვაზე. 1670 წელს რაზინი სათავეში ჩაუდგა ახალ ლაშქრობას ვოლგაზე, რომელიც გლეხთა ომად გადაიქცა. 1671 წელს მდიდარმა-კაზაკებმა რაზინი შეიპყრეს და ჯერ ჩერვასკში, შემდეგ მოსკოვში მიიყვანეს, სადაც სიკვდილით დასაჯეს. ნაკაშიძე ნ., დონი კაცს არ უღალატებს, თბ., 1967 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 290.
მიუზიკლი

მიუზიკლი (ინგლ. musical) — მუსიკალური-სასცენო ნაწარმოები (უმთავრესად კომედიური ხასიათისა), რომელშიც გამოყენებულია ესტრადის, საბალეტო მუსიკის, ქორეოგრაფიისა და საოპერო ხელოვნების გამომსახველობითი საშუალებები. მიუზიკლი, როგორც სასცენო ხელოვნების ჟანრი, ჩამოყალიბდა XIX საუკუნის დასასრულს აშშ-ში. 1866 წელს აქ დაიდგა ბიკნელის პიესა „შავი ქურდი“ (ინგლ. The Black Crook), სადაც ერთმანეთს შეერწყა მელოდრამა, სიმღერა და ე. წ. „შოუ გიორლსი“ (ეს სპექტაკლი სცენიდან 25 წელი არ ჩამოსულა). XX საუკუნის დასაწყისში შავკანიანმა მსახიობებმა ბ. უილიამზმა და დ. უოკერმა ნიუ-იორკში დადგეს რამდენიმე მიუზიკლი (კომპოზიტორი უ. კ. კუკი). ამ სახის სპექტაკლები ძალზე პოპულარული იყო პირველი მსოფლიო ომის შემდეგაც. მოგვიანებით შეიქმნა საუკეთესო მიუზიკლები: კერონის „მცურავი თეატრი“ (1929), გერშვინის „მე შენზე ვმღერი“ (1931), ვეილის „ჯონ ჯონსონი“ (1936), როჯერზის „ოკლაჰომა“ (1943), პორტერის „მაკოცე, კეტ!“ (1948), ფ. ლოუს „ჩემი მშვენიერი ლედი“ (ბერნარდ შოუს „პიგმალიონის“ მიხედვით, 1956) და სხვა. ცეკვას (თავდაპირველად ჩეჩოტკას) ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ადგილი უჭირავს ბერნსტაინის „ვესტსაიდის ამბავში“ (ბალეტმაისტერი ჯ. რობინზი, 1957); ეს სპექტაკლი ერთ-ერთი საუკეთესო მიუზიკლი იყო ამერიკაში. კარგ და შემოსავლიან სპექტაკლებს ხშირად იმეორებენ და დგამენ სხვადასხვა ქვეყნის სცენაზე, ახდენენ ეკრანიზაციას (ფილმები: ბარტის „ოლივერი“, დიდი ბრიტანეთი, 1970; სტაინის — „სასაცილო გოგონა“, 1969, აშშ; ლეგრანის „როშფორელი ქალიშვილები“, 1966 და „შერბურის ქოლები“, 1964, საფრანგეთი და სხვა). საქართველოში მიუზიკლის ჟანრმა ფეხი მოიკიდა 70-იან წლებში. დაიდგა რამდენიმე სპექტაკლები ვ. აბაშიძის სახელობის მუსიკალურ კომედიის თეატრში (ლოუს „ჩემი მშვენიერი ლედი“, 1974), მოზარდ მაყურებელთა ქართულ თეატრში პ. ტრავერსის „მერი პოპინსი“ (1975); გიორგი შენგელაიამ გადაიღო ფილმი „ვერის უბნის მელოდიები“ (1975), ლანა ღოღობერიძემ — „აურზაური სალხინეთში“ (1976) და სხვა. თეატრი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 20. Bauch, Marc. Themes and Topics of the American Musical after World War II. Marburg, Germany: Tectum Verlag, 2001. ISBN 3-8288-1141-8 Internet Broadway Database – Cast and production lists, song lists and award lists Guidetomusicaltheatre.com – synopses, cast lists, song lists, etc. Musicals დაარქივებული 2013-07-26 საიტზე Wayback Machine. ↑ Morley 1987, p.15.
პენზის ოლქი

პენზის ოლქი (რუს. Пензенская область) - რუსეთის ფედერაციის სუბიექტი. შედის რუსეთის ვოლგისპირეთის ფედერალური ოკრუგის შემადგენლობაში. ადმინისტრაციული ცენტრი - პენზა. დაარსდა 1939 წლის 4 თებერვალს ოლქს ესაზღვრება ტამბოვის, სარატოვის, ულიანოვსკისა, და რიაზანის ოლქები, ასევე მორდვეთის რესპუბლიკა. 2002 წლის აღწერის მიხედვით ოლქში ცხოვრობს: რუსები — 1 254 680 თათრები — 86805 მორდველები — 70739 უკრაინელები — 12481 ჩუვაშები - 6738 სომხები — 3670 ბელარუსები — 2579 ბოშები — 2535 აზერბაიჯანელები — 1679 გერმანელები - 1279 ივანე კრილოვი - მწერალი და მეიგავე. მიხეილ ლერმონტოვი - პოეტი. სერგეი პენკინი-მომღერალი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პენზის ოლქი Тамала - информационный портал для жителей Тамалы и Тамалинского района Пензенской области დაარქივებული 2018-04-20 საიტზე Wayback Machine. Официальный сайт правительства Пензенской области დაარქივებული 2009-08-19 საიტზე Wayback Machine. Законодательство Пензенской области Региональное информационное агентство «PenzaNews» საინფორმაციო სააგენტო "პენზა-პრესი" პენზის ოლქის რუკა დაარქივებული 2008-01-08 საიტზე Wayback Machine. Карта города Пензы и справочник организаций დაარქივებული 2009-05-02 საიტზე Wayback Machine. Пензенский информационный портал დაარქივებული 2008-01-08 საიტზე Wayback Machine. Пензенская область в справочнике-каталоге «Вся Россия» დაარქივებული 2012-11-11 საიტზე Wayback Machine. Пензенская область: города, веси, люди… Сообщество мотоциклистов Пензы დაარქივებული 2009-04-14 საიტზე Wayback Machine. История Пензенской области (1949 – 1958 гг.) დაარქივებული 2009-07-07 საიტზე Wayback Machine. История Пензенской области (1959 – 1968 гг.) დაარქივებული 2012-11-30 საიტზე Wayback Machine. История Пензенской области (1969 – 1978 гг.) დაარქივებული 2012-11-30 საიტზე Wayback Machine. История Пензенской области (1979 – 1988 гг.) დაარქივებული 2012-11-30 საიტზე Wayback Machine.
ორენბურგის ოლქი

ორენბურგის ოლქი (რუს. Оренбургская область) — რუსეთის ფედერაციის სუბიექტი. შედის რუსეთის ვოლგისპირეთის ფედერალური ოკრუგის შემადგენლობაში. ადმინისტრაციული ცენტრი – ორენბურგი. დაარსდა 1934 წლის 7 დეკემბერს. 1938-1957 წლებში ერქვა ჩკალოვის ოლქი. ოლქს დასავლეთიდან ესაზღვრება სამარის ოლქი, ჩრდილოეთიდან ბაშკირეთი და თათრეთი, ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან ჩელიაბინსკის ოლქი, სამხრეთიდან კი ყაზახეთი. 2002 წლის აღწერის მიხედვით ოლქში ცხოვრობს: ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ორენბურგის ოლქი Город Бугуруслан - Оренбургская область - Портал MY BUGURUSLAN დაარქივებული 2009-04-09 საიტზე Wayback Machine. ორენბურგის ისტორია Оренбургская область в справочнике-каталоге «Вся Россия» დაარქივებული 2009-07-01 საიტზე Wayback Machine. Оренбуржье — региональный сервер დაარქივებული 2014-01-13 საიტზე Wayback Machine. Региональный портал образовательного сообщества Оренбуржья დაარქივებული 2020-03-28 საიტზე Wayback Machine. Полезные ископаемые Оренбургской области Справочник предприятий по Оренбургской области დაარქივებული 2009-05-03 საიტზე Wayback Machine.
ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქი

ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქი (რუს. Нижегородская область) — რუსეთის ფედერაციის სუბიექტი. მდებარეობს რუსეთის ევროპული ნაწილის ცენტრში, შედის რუსეთის ვოლგისპირეთის ფედერალური ოკრუგის შემადგენლობაში. ადმინისტრაციული ცენტრი - ნიჟნი ნოვგოროდი. დაარსდა 1929 წლის 14 იანვარს, 15 ივნისს ეწოდა ნიჟნი ნოვგოროდის მხარე, 1932 წლიდან ეწოდა გორკის მხარე, 1936 წლიდან - გორკის ოლქი, 1990 წლიდან ნიჟნი ნოვგოროდის ოლქი. ოლქი მდებარეობს აღმოსავლეთ ევროპის მაღლობის ცენტრალურ ნაწილში. მდინარე ვოლგა ოლქს ჰყოფს მარჯვენა და მარცხენა სანაპიროებად. ჰავა კონტინენტურია. იანვრის საშუალო ტემპერატურაა -12 გრადუსი, ივლისისა +19 გრადუსი. 2002 წლის მონაცემებით ოლქში ცხოვრობს: რუსები — 3 346 398 თათრები — 50 609 მორდველები — 25 022 უკრაინელები — 24 241 ჩუვაშები — 11 364 სომხები — 10 786 აზერბაიჯანელები — 8309 მარიელები — 7757 ბელარუსები — 6833 ებრაელები — 5312 ბოშები — 4373 ეზიდები — 3076 ქართველები — 2183 მოლდოველები — 1812 გერმანელები — 1574 უზბეკები — 1103 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქი Новостной ресурс о жизни в Павлове и его районе, история, культура, быт, нравы Сайт администрации Нижегородской области Нижегородская область в справочнике-каталоге «Вся Россия» დაარქივებული 2008-10-14 საიტზე Wayback Machine.
The Post War Dream

„The Post War Dream“ — პირველი სიმღერა ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ პინკ ფლოიდის ალბომზე The Final Cut. ეს სამწუთიანი სიმღერა, რომელიც ალბომის ერთგვარი პროლოგია, შედგება სხვადასხვა ხმოვანი ეფექტისგან. მათ შორის არის ყვირილი და მანქანის ხმაური. მუსიკალურად, სიმღერა იწყება მშვიდად, სინთეზატორის აკორდებით და როჯერ უოტერსის მშვიდი ვოკალური შესრულებით, რასაც ემატება ორკესტრული ინსტრუმენტები. ამას უერთდება უფრო ენერგიული და ხმაურიანი სექცია, სადაც დომინირებს დევიდ გილმორის ელექტრო-გიტარა. ამ სექციის მსვლელობისას უოტერსი პრაქტიკულად გაჰკივის. სიმღერის პირველი ნაწილის მელოდია ახლოს არის ჯონ პრაინის 1971 წლის კომპოზიციასთან Sam Stone. საერთო მათ აქვთ თემაც - ომის ვეტერანის ისტორია. ორივე სიმღერაში გამოყენებულია აკორდების იდენტური პროგრესია, ინსტრუმენტული წყობა და მელოდიაც. სიმღერაში ნახსენებ მეგიში იგულისხმება მარგარეტ ტეტჩერი. როჯერ უოტერსი - ვოკალი, ბასი მაიკლ კემენი - ჰარმონი დევიდ გილმორი - გიტარები ნიკ მეისონი - დასარტყმელი საკრავები ↑ სტრონგი, მარტინ ჩ. (2004). The Great Rock Discography, მეშვიდე, ედინბურგი: Canongate Books, გვ. 1177. ISBN 1-84195-551-5.  ↑ მებეტი, ენდი (1995). The Complete Guide to the Music of Pink Floyd. ლონდონი: Omnibus Press. ISBN 0-7119-4301-X.
რუსეთ-სპარსეთის ომი (1804-1813)

რუსეთ-სპარსეთის ომი 1804-1813 — 1804 წლის მაისში ირანმა ულტიმატუმით მოსთხოვა რუსეთის იმპერიას კავკასიიდან თავისი ჯარები გაეყვანა და დაიწყო სამხედრო ძალების მობილიზება თავრიზში. საქართველოში დანიშნულმა რუსეთის იმპერიის მთავარსარდალმა პავლე ციციანოვმა დაასწრო და შეუტია. მან მამ 25 ივნისს ეჩმიაძინთან დაამარცა სპარსელები და უკან დაახევინა ირანის შაჰის მემკვიდრეს აბას-მირზას. ციციანოვმა ალყაში მოაქცია ერევანი, მაგრამ ვერ მოახერხა ერევნის სახანოს დაპყრობა. 1805 წლის ივნისში აბას-მირზა ყარაბაღში შეიჭრა, მაგრამ დამარცხდა რუსებთან. ციციანოვმა 1804 წელს აიღო განჯა, შეუერთა ის რუსეთის იმპერიას და უწოდა ელიზავეტოპოლი. ციციანოვმა შეძლო და ყარაბაღის, შაქისა და შირვანის სახანოებს რუსეთის მფარველობა მიაღებინა. ის ბაქოსკენ დაიძრა, მაგრამ ღალატით მოკლეს. 1806 წლის ოქტომბრის დასაწყისში რუსეთის ჯარებმა დაიკავეს აზერბაიჯანის დიდი ნაწილი და ქალაქი ბაქო, რუსეთის სამხედრო მოქმედებები გართულებული იყო ერთდროულად წარმოებული ომებით ოსმალეთთან (1806-1812), შვედეთთან (1808-1809) და საფრანგეთთან (1812). საქართველოს ახალი მთავარსარდალი ივანე გუდოვიჩი ცდილობდა ირანთის შაჰთან დაზავებას, მაგრამ შაჰი გაურბოდა მოლაპარაკებებს. სპარსელები დროდადრო არბევდნენ ბამბაკს, განჯას ან თალიშს, მაგრამ თავს არიდებდნენ უშუალოდ ბრძოლას. სპარსეთმა ვერ გამოიყენა 1810 წელს იმერეთისა და 1812 წელს კახეთის აჯანყებები რუსეთის იმპერიის წინააღმდეგ. 1812 წლის ოქტომბერში ასლანდუზთან რუსეთის 2-ათსიანმა ჯარმა გენერალ პეტრე კოტლიარევსკის სარდლობით გადამწყვეტი დამარცხება მიაყენა ირანის ჯარების მთავარ ძალებს, ხოლო 1813 წლის 1 იანვარს იმავე კოტლიარევსკიმ აიღო ლენქორანი. ირანი იძულებული იყო 1813 წლის 12 ოქტომბერს ხელი მოეწერა გულისტანის საზავო ხელშეკრულებისათვის, რომლის თანახმადაც ცნო დაღესტნისა, აზერბაიჯანისა და ქართლ-კახეთის შეერთება რუსეთთან და რუსეთის კონტროლი კასპიის ზღვაზე. სპარსეთს დარჩა ერევნისა და ნახიჩევანის სახანოები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 481. აბაშიძე ზ., ბახტაძე მ, ჯანელიძე ო., „საქართველო და ქართველები“, თბილისი, 2013. — გვ. 482-483, ISBN 978-9941-0-5498-3.
კიტი ფოილი

კიტი ფოილი (ინგლ. Kitty Foyle: The Natural History of a Woman) — რეჟისორ სემ ვუდის 1940 წელს გადაღებული მხატვრული ფილმი, რომელშიც მთავარ როლებს ჯინჯერ როჯერსი და დენის მორგანი ასრულებენ. ჯინჯერ როჯერსმა მიიღო ოსკარი საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილადელფიაში მცხოვრებ უინ სტრაფორდს, დიდი ბოსი, და კიტი ფოილს, მისი მდივანი, ერთმანეთი უყვართ. კიტი მისგან წინადადებას ელოდება. თუმცა ყველაფერი ასე მარტივი არ არის. მოვლენები დინამიურად ვითარდება. კიტი ნიუ-იორკში ხვდება რომანტიკულ, მაგრამ ხელმოკლე ექიმ მარკ აიზენს. ამასობაში სტრაფორდი მას ხელს სთხოვს. ქორწილი ახლობლებისგან შორს ტარდება. საქმროს ნათესავების მიერ კიტის ათვალწუნების გამო. სიტუაციას ართულებს მდივნისა და მაღალი საზოგადოების საქმოსნის სოციალური უთანასწორობა. ამას შედეგად განქორწინება მოყვება. სტრაფორდი სხვას ითხოვს ცოლად. ექიმი აიზენი მას ცოლობას სთხოვს. „კიტი ფოილი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „კიტი ფოილი“ — TCM-ის მონაცემთა ბაზაში „კიტი ფოილი“ — Allmovie-ზე
Your Possible Pasts

„Your Possible Pasts“ — მეორე სიმღერა ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ პინკ ფლოიდის ალბომზე The Final Cut. სიმღერა არასოდეს შესრულებულა ცოცხლად, მაგრამ მისი ნაწყვეტი ჟღერს ფილმში „პინკ ფლოიდი: კედელი“, სცენაში, სადაც ფილმის გმირი, პინკი (ბობ გელდოფი) ზის საპირფარეშოში და კითხულობს ტექსტებს სიმღერებიდან Your Possible Pasts, 5:11 A.M.- The Moment of Clarity (როჯერ უოტერსის სოლო ალბომიდან „The Pros and Cons of Hitch Hiking“) და „Stop“. სიმღერა ეფუძნება როჯერ უოტერსის მანამდე გამოუცემელ „Incarceration of a Flower Child“-ს, რომელიც 1968 წელს დაიწერა და 1999 წლის მერიან ფეითფულის მიერ ჩაიწერა. სიმღერა რეგულარულად ჟღერდა აშშ FM რადიოსადგურების ეთერში, როდესაც იგი გამოიცა პრომო-სინგლის „Selections From the Final Cut“ სახით, 1983 წლის გაზაფხულზე. ↑ სტრონგი, მარტინ ჩ. (2004). The Great Rock Discography, მეშვიდე, Edinburgh: Canongate Books, გვ. 1177. ISBN 1-84195-551-5.  ↑ მებეტი, ენდი (1995). The Complete Guide to the Music of Pink Floyd. ლონდონი: Omnibus Press. ISBN 0-7119-4301-X.