laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ნეჩირვან ბარზანი

ნეჩირვან ბარზანი (ქურთ. نێچیرڤان بارزانی; დ. 21 სექტემბერი, 1966, ბარზანი, ერაყი) — ერაყელი და ქურთი პოლიტიკური მოღვაწე. ერაყის ქურთისტანის პირველი და მესამე პრემიერ-მინისტრი 2006 წლის 1 მარტიდან 2009 წლის 31 აგვისტომდე და 2012 წლის 7 მარტიდან 2019 წლის 31 მაისამდე. ერაყის ქურთისტანის პრეზიდენტი 2019 წლის 10 ივნისიდან. ქურთისტანის დემოკრატიული პარტიის ვიცე-პრეზიდენტი 2010 წლიდან. ქურთების ეროვნული გმირის მუსტაფა ბარზანის შვილშვილი და იდრის ბარზანის შვილი. ერაყის ქურთისტანის ყოფილი პრეზიდენტისა და ქურთისტანის დემოკრატიული პარტიის მეთაურის მასუდ ბარზანის ძმისშვილი. სექტემბრის აჯანყების დამარცხების შემდეგ 1961-1975 წლებში ნეჩირვან ბარზანი ოჯახან ერთად ირანში ცხოვრობდა. სწავლობდა თეირანის გარეუბანში, კერეჯეს საშუალო სკოლაში, აქვე დაიწყო პოლიტიკური მოღვაწეობა, როდესაც გახდა ქურთისტანის დემოკრატიული პარტიის ახალგაზრდული განყოფილების წევრი. მამამისს იგი ხშირად დაყავდა თავის დიპლომატიურ ვიზიტებში ევროპისა და ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნებში. 1984 წელს შევიდა თეირანის უნივერსიტეტის პოლიტოლოგიის ფაკულტეტზე, რომელიც ვერ დაასრულა და 1987 წელს მიატოვა მამის მოულოდნელი გარდაცვალების გამო. ამ მომენტიდან მთლიანად პოლიტიკურ მოღვაწეობაში ჩაერთო. 1989 წლიდან ქურთისტანის დემოკრატიული პარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრია. 1991 წელს ქურთისტანის გათავისუფლების შემდეგ ხელმძღვანელობდა ქალაქ დაჰუკსა და მის რაიონს. 1996 წლიდან ვიცე-პრემიერია, 1999 წლიდან დემოკრატიული პარტიის მთავრობის მეტაურია ერბილში. 2006 წლის მარტიდან 2009 წლის ნოემბრამდე ერაყის ქურთისტანის გაერთიანებული (ქურთისტანის დემოკრატიული პარტია და ქურთისტანის პატრიოტული კავშირი) რეგიონული მთავრობის მეთაურია. პრემიერ მინისტრის პოსტზე მან აქტიური წვლილი შეიტანა ქურთისტანის ეკონომიკურ და სოციალურ განვითარებაში, რომელიც განიცდის ეკონომიკურ აღმავლობას მისი პრემიერ მინისტრობის პერიოდში. კერძოდ, ის არის ინტერნეტ განვითარების პროგრამის ავტორი ქურთისტანში; მისი ინიციატივით, მოეწყო ინტერნეტ-კაფეების ფართო ქსელი, რათა ყველა მაცხოვრებელს შეეძლო ქსელში წვდომა. მისივე დამსახურებით, განხორციელდა და ხორციელდება კომუნალური სფეროს განვითარებისა და ინვესტიციების მოზიდვის მასშტაბური პროექტები: იგი არის ახლად (2006) მიღებული კანონის ინიციატორი, რომელიც წარმოადგენს 10-წლიან საგადასახადო შეღავათებს უცხოელი ინვესტორებისთვის, სამშენებლო პროგრამების შემქმნელისთვის (ელიტური კვარტალი Dream-city და საქმიანი ცენტრი Airport-city ერბილში, Mass-media-city და ა შ.). იმის გამო, რომ იგი იყო გაერთიანებული მთავრობის მეთაურის პოსტის წამყვანი კანდიდატი და საქმიანი თვისებების გარდა ახასიათებდა პიროვნული სიმშვიდე და არაკონფლიქტური ხასიათი, მას დიდი ავტორიტეტი შეუქმნა ქურთისტანის დემოკრატიული პარტიის ოპონენტებს შორისაც კი. გაერთიანებული რეგიონული მთავრობის ახალი კაბინეტის ფორმირების შემდეგ, 2010 წელს დაინიშნა ქურთისტანის დემოკრატიული პარტიის თავმჯდომარის მოადგილედ. 2019 წლის 28 მაისს აირჩიეს ერაყის ქურთისტანის პრეზიდენტად და გახდა თავისი ბიძს მასუდ ბარზაანის შემცვლელი, რომელიც გადადგა 2017 წლის 1 იანვარს. გარდა მშობლიური ქურთული ენისა ფლობს სპარსულ, არაბულ და ინგლისურ ენებს. მას უყვარს სპარსული და ქურთული პოეზია. დაქორწინებულია ნაბილა ბარზანიზე და ჰყავს ხუთი შვილი. ნეჩირვან ბარზანის ბიოგრაფია დაარქივებული 2007-03-10 საიტზე Wayback Machine.
კორეული სამზარეულო

კორეული სამზარეულო — ერთ-ერთი გამორჩეული აზიური სამზარეულო, რომელიც ძალიან ჰგავს ჩინურ სამზარეულოს. კორეელები ძირითადად გამოირჩევიან ზღვის პროდუქტებით, თევზეულობით, ბოსტნეულით, მარცვლეულით და ასევე ფრინველის ხორცით იკვებებიან. კორეულ სამზარეულოში რაც შეეხება საქონლის ხორცს, იგი იმდენად ძვირია, რომ ასეთი ფუფუნების უფლებას ბევრი კორეელი ვერ აძლევს თავს. კორეელები ასევე ძირითადად იყენებენ სოიოს, ბრინჯს, სხვადასხვა მარცვლეულსა და ბოსტნეულს. ზუსტად ბრინჯია მთავარი კორეული კერძი, რომელთანაც კორეელები სხვადასხვა კერძებს მიირთმევენ წელიწადის დროების მიხედვით. კორეული კერძები ცნობილია მარინადებითაც, ძალიან უყვართ ცხარე საჭმელებიც, ამიტომ მათი სამზარეულოს ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანესს ინგრედიენტს წარმოადგენს სწორედ წითელი წიწაკა. კორეული სამზარეულოს ერთ-ერთ გამორჩეულ კერძს და მთავარ სავიზიტო ბარათს წარმოადგენს კიმჩი, რომელიც პოპულარული კორეული კერძია და ბოსტნეულისაგან მზადდება. ჩვეულებრივ მზადდება ნაპას კომბოსტო, კორეული რადიშ, ან ზოგჯერ კიტრი. აქ არის 4 სახის ნედლეული, რომლებიც მთავარია: სანელებლები, სუნელები და სხვა დამატებითი მასალები. წითელი და შავი წიწაკა, დარიჩინი, ნიორი, ჯანჯაფილი, ხახვი და მდოგვი სანელებლებით. კორეული სამზარეულო საუკუნეების განმავლობაში განვითარდა სოციალური და პოლიტიკური ცვლილებებით. კორეის და სამხრეთ მანჯურიის უძველესი სასოფლო-სამეურნეო და მომთაბარეური ტრადიციებიდან გამომდინარე, კორეული სამზარეულო განვითარდა ბუნებრივი გარემოს რთული და სხვადასხვა კულტურული ტენდენციების მეშვეობით. ინგრედიენტები და კერძები განსხვავდება პროვინციის მიხედვით. მარცვლეული იყო კორეული დიეტის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაწილი. კორეაში სხვადასხვა სამეფოების ფუძემდებლური მითები მარცვლეულებზე ორიენტირებულია. ერთი ფუნდამენტური მითი ეხმიანება ჯუმონგს, რომელმაც მიიღო ქერის თესლი დედების მიერ გაგზავნილი ორი მტრედიდან გოგურიეოს სამეფოს დამყარების შემდეგ. ანტიკურ პერიოდში, კორეაში ხორცის უმეტესობა სავარაუდოდ ნადირობისა და თევზაობის გზით მიიღებოდა. უძველესი ჩანაწერები მიუთითებს, რომ პირუტყვის მოყვანა მცირე მასშტაბით დაიწყო მესამე სამეფო პერიოდის დროს. თევზი და მოლუსკები კორეის სამზარეულოს ძირითადი ნაწილია ნახევარკუნძულის მოსაზღვრე ოკეანეების გამო. XII საუკუნეში მოყვანილი მტკიცებულებები, რომ ჩვეულებრივი ადამიანი იყენებდა საჭმელად ძირითადად თევზსა და მოლუსკებს. ქათამი მნიშვნელოვან როლს ასრულებდა კორეის ისტორიაში, როგორც ცილის შემცვლელი პროდუქტი, რასაც უამრავი მითიც კი მოწმობს. საქონლის ხორცს რაც შეეხება ყველაზე მეტად ფასობს, რადგან მსხვილფეხა რქოსანი პირუტყვი მნიშვნელოვან კულტურულ როლს ასრულებს კორეელ ხალხში. დღეს საქონლის ხორცი მზადდება სხვადასხვა ვარიაციებით. ტრადიციული ბრინჯის ნამცხვრები და კორეული საკონდიტრო ნაწარმი ჰანგვა, როგორც წესი საქორწილო დღესასწაულებისა და ფესტივალების დროს მიირთმევენ. ტკბილეულს ამზადებენ მოოქროვილი ბრინჯისგან, მოყვითალო წებოვანი ბრინჯისგან ან წებოვანი ბრინჯისგან მთლიანად, ფუნჯის გარეშე. Official site of Korea National Tourism List of Korean Food დაარქივებული 2013-09-28 საიტზე Wayback Machine. Food in Korea საიტზე Wayback Machine (archived April 6, 2009) at the Korea Agro-Fisheries Trade Corporation Food in Korea List of articles about Korean cuisine at the Doosan Encyclopedia თარგი:Ko icon Categories of Korean cuisine at the Empas / EncyKorea თარგი:Ko icon
ჟაკ ლაკანი

ჟაკ ლაკანი, სრული სახელი — ჟაკ-მარი-ემილ ლაკანი (ფრანგ. Jacques-Marie-Émile Lacan; დ. 13 აპრილი, 1901 — გ. 9 სექტემბერი, 1981) — ფრანგი ფსიქოანალიტიკოსი, ფსიქიატრი და ექიმი. მისი ნაშრომები ინტერდისციპლინური კვლევის მეთოდით გამოირჩევა, სადაც ავტორი განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობს ენათმეცნიერებას, ფილოსოფიას და მათემატიკას. ლაკანზე დიდი გავლენა მოახდინეს ფროიდის, სოსიურის და ლევი-სტროსის ნაშრომებმა. ლაკანმა ფროიდის ნააზრევის ინტერპრეტაცია შემოგვთავაზა სტრუქტურალისტური და პოსტსტრუქტურალისტური თეორიების ჭრილში, რითაც ფსიქოანალიზი პოსტსტრუქტურალისტურ თეორიად აქცია. ლაკანის თანახმად „მე“ ვერასდროს დაიკავებს არაცნობიერის ადგილს და ვერც ვერასდროს შეძლებს მის მართვას, ვინაიდან „მე“ მხოლოდ და მხოლოდ ილუზიაა, თვით არაცნობიერის წარმოსახვის ნაყოფია. ლაკანისეული ფსიქოანალიზის მიხედვით, არაცნობიერი ყველაფრის საფუძველია. ლაკანი ცდილობს გაარკვიოს, თუ როგორ უყალიბდება ჩვილს ილუზია საკუთარი თავის, როგორც ერთიანი ცნობიერი არსების შესახებ, რომელიც სიტყვა „მე“-თი გამოიხატება. ლაკანისთვის ცენტრალური კონცეფციაა არაცნობიერი, რომელიც ადამიანის არსებობის ყველა ფაქტორს მართავს და ენას ჰგავს. ჟაკ ლაკანი, ცხოვრება და მოღვაწეობა, შრომები
თანჭუანი

თანჭუანი — ერთ-ერთი გამორჩეული ჩინური ელეგანტური ძირითადად მამაკაცის სამოსი, რომელიც მსოფლიოში დიდი პოპულარობით სარგებლობს. თანჭუანს ხშირად ნახავთ თანამედროვე სტილით შეკერილს არაერთი ქვეყნის მაღალჩინოსნის გარდერობშიც. მათ შორის, აღსანიშნავია 2001 წლის სამიტის დროს პეკინში, ჯორჯ ბუშისა და ვლადიმერ პუტინისთვის სპეციალურად დამზადებული თანჭუანები, რომელიც დამზადებულია აბრეშუმისგან. უნდა აღინიშნოს, რომ სიტყვასიტყვით თანჭუანი თანის დინასტიის ტანისამოსს ნიშნავს, თუმცა საინტერესოა, ის ფაქტი, რომ მას თანის დინასტიასთან საერთო არაფერი აქვს. აღსანიშნავია, რომ თანის დინასტიის პერიოდში სულ სხვა დიზაინის ტანისსამოსი - ჰუფუ იყო გავრცელებული. სახელი „თანჭუანიც“ ამ სახის ტანისსამოსს უცხოეთში მცხოვრებმა ჩინელმა ემიგრანტებმა მოუფიქრეს და სახელიც სწორედ მათგან დამკვიდრდა. საქმე იმაშია, რომ ემიგრანტები თავიანთ დასახლებებს „თანის დინასტიის ხალხის ქალაქს უწოდებდნენ“, ამის გამო ჩინელ ემიგრანტებს ხშირად თანელებს ეძახოდნენ, მათ ტანისსამოს კი თანის ეპოქის ტანისსამოსს. სწორედ ამიტომ არის დღეს ეს სამოსი ამ სახელით ცნობილი. ისევე როგორც ცი ფაო, თანჭუანიც ჩინეთში მანჯურული ცინის დინასტიის მმართველობის პერიოდში წარმოიშვა. თანჭუანის წინაპრად კოსტიუმი „მაგუა“ ითვლება, რომელსაც უწინ ჩინელი თავადები იცვამდნენ. საყურადღებოა ის ფაქტიც, რომ ამგვარი სამოსის ჩაცმა მხოლოდ იმპერატორის კარზე მომუშავე მაღალჩინოსნებითვის იყო ნებადართული, ხოლო დანარჩენი მოსახლეობისთვის მაგუას ჩაცმა იკრძალებოდა. დროთა განმავლობაში ამ კოსტიუმმა სრულად ტრანსფორმაცია განიცადა, სახელიც შეეცვალა და დღეს უკვე მრავალ ადამიანს მისი თანამედროვე ვარიაცია აცვია. თავდაპირველ ვერსიაში ასევე გამოყენებული იყო მხრის ბალიშები უფრო ძლიერი სილუეტის შესაქმნელად. დღეს, შესაბამისად და მკაცრად შეგვიძლია ვთქვათ, რომ თანჭუანი სრულად გამოხატავს ჩინური კულტურის თავისებურებებს. ამ სამოსის დამზადების სპეციალური წესი არსებობს, პირველი წესი კი ქსოვილის შერჩევას ეხება, რომლისგანაც ის მზადდება, სწორედ აღნიშნულ ქსოვილს დიდი ყურადღება ეთმობა. მისი საყელო და მათ შორის სიმეტრიულად განთავსებული შესაკრავები თანის კოსტიუმის დამახასიათებელი დეტალებია. აღნიშნული სამოსის სახასიათო დეტალია, ასევე რთული და ლამაზი ნაქარგი ორნამენტები. ჩინელები, მის ყველაზე პატარა ღილის დამზადებასაც კი უდიდესი ყურადღებას უთმობენ, რადგან ისინი სწორედ, რომ თანის კოსტიუმის უნიკალურობას განაპირობებენ. ამ სამოსს, ღილების ნაცვლად დეკორატიული ნაქსოვებითაც კი ამკობენ ხშირად. დღესდღეობით ჩინელები ამ ტანისამოსს გაზაფხულის ფესტივალისა და ქორწილების დროს იცმევენ. ჩინელების აზრით, თანის კოსტიუმი მხოლოდ განსაკუთრებული შემთხვევებისთვისაა განკუთვნილი, ამიტომაც მას ჩინელ მამაკაცზე მხოლოდ ქორწილის ან რაიმე დღესასწაულის დროს თუ იხილავთ, სხვა მხრივ, მას არ იცმევენ. თანჩუანი დაარქივებული 2019-12-05 საიტზე Wayback Machine. 《唐装》, 《上海秦艺服饰有限公司》, & 《上海服装集团有限公司》 at Baidu Baike
ცი ფაო

ცი ფაო — ერთ-ერთი გამორჩეული ქალის სამოსი ჩინეთში. ცი ფაო ჩინელებში და არა მხოლოდ მათში, მოხდენილობასთან, სინაზესთან ასოციაციას იწვევს, თუმცა ამავე დროს, აღსანიშნავია ფაქტია, რომ ამ კაბის წარმოშობის ამბავი ჩინეთის ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე დაძაბულ და სისხლიან სახელმწიფო გადატრიალებას უკავშირდება. XVII საუკუნის დასაწყისში, ჩრდილოეთ ჩინეთში ცნობილმა ჯურჯენმა პოლიტიკოსმა და მხედართმთავარმა აისენგორო ნურხაციმ, მრავალრიცხოვანი მანჯურული არმიის მხარდაჭერით პეკინს შეუტია. სწორედ აღნშნული, ამბოხების შედეგად მან ტახტიდან გადააგდო სრულიად კანონიერი მინის დინასტია და სწორედ ამ პერიოდიდან ჩინეთში მანჯურების მართვის პერიოდი დაიწყო, რომელსაც მოგვიანებით ცინის დინასტიის მმართველობა ეწოდა. სწორედ ამ პერიოდში ჩაისახა მანჯურების ტრადიციული სამოსი ჩონგსამი, რომელიც ცი ფაოს წინაპრად ითვლება. აღნიშნული ახალი დინასტიის კანონების მიხედვით, ჩონგსამის ტარება აუცილებელი იყო ცინის დინასტიის ყველა მომხრისთვის, მამაკაცებისთვის კი თმის ვარცხნილობის გარკვეული სტილიც კი შემოიღეს, რომელიც აუცილებელი იყო, კანონის დამრღვევი მკაცრად ისჯებოდა. თუმცა დროთა განმავლობაში, ჩონგსამის დიზაინი, ფუნქცია და სახელიც შეიცვალა. ცი ფაო არა პოლიკური მიკუთვნების, არამედ პრესტიჟისა და სიმდიდრის სიმბოლოდ იქცა. ეს სამოსი მხოლოდ ყველაზე მდიდარი და შეძლებული ქალბატონების კარადაში ინახებოდა. ტანსაცმლის დიზაინი საკმაოდ სადა, გამორჩეული და ელეგანტური იყო, გრძელი მკლავები და მაღალი საყელო ამ კაბის აუცილებელ ატრიბუტებს წარმოადგენდა. XX საუკუნეში ჩინეთში ევროპული კულტურის შესვლამ მოდაზეც დიდი გავლენა მოახდინა. სწორედ ამ პერიოდიდან ციფაომ ტრანსფორმაცია განიცადა და თანამედროვე, უფრო ელეგანტური სახე მიიღო. ჩინეთში დაშვებული გახდა ასევე კაბის მკლავებისა და საერთო სიგრძის დამოკლება, მისი საყელოც უფრო დემოკრატიული და მოსახერხებელი გახდა, თუმცა ჩინური მოდის ყველა ტრადიციული ელემენტი შენარჩუნებული იქნა. სწორედ ამ ყველაფრის გამო ჩინელმა ქალბატონებმა ცი ფაო თავისუფლებისა და დამოუკიდებლობის სიმბოლოდ აღიარეს. ცი ფაოს ტანზე მომდგარი წყობა აღმოსავლურ მოკრძალებულობას და მიმზიდველობას გამოხატავს. უნდა აღინიშნოს, რომ კარგი ციფაო აუცილებლად ხელით იკერება და მის დასამზადებლად უმაღლესი ხარისხის აბრეშუმს იყენებენ, რომელზეც სხვადასხვა ტრადიციულ ორნამენტებს ქარგავენ. აბრეშუმისა და შესაბამისი ორნამენტის შერჩევა კაბის მომზადებაში პირველი და ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ნაბიჯია. ციფაოს შესაკერად დაახლოებით 26 სხვადასხვა ზომის აღებაა საჭირო. ციფაოსთვის განკუთვნილი საყელო აუცილებლად მომრგვალებულია, იმისთვის რომ ქალბატონების მოხდენილ კისერს გაუსვას ხაზი. ყველაზე ხშირად ციფაოზე ფენიქსის, სხვადასხვა ფრინველებისა და ყვავილების ნახატებს შეხვდებით. About.com entry დაარქივებული 2011-01-07 საიტზე Wayback Machine. on the qipao Documentary on the qipao on CCTV website
ინდონეზიური სამოსი

ინდონეზიური სამოსი — ეროვნული სამოსი, რომელიც წარმოადგენს ინდონეზიის რესპუბლიკას. იგი ინდონეზიური კულტურისა და ინდონეზიის ტრადიციული ტექსტილის ტრადიციიდან გამომდინარეობს. დღეს ყველაზე ფართოდ აღიარებული ინდონეზიის ეროვნული კოსტუმები მოიცავს ბატიკს და ქებაიას. თუმცა თავდაპირველად ეს კოსტუმები ძირითადად იავისა და ბალის კულტურის შემადგენლობაში შედიოდა, განსაკუთრებით თვალსაჩინოა იავას, სუნდურ და ბალინურ კულტურაში. მას შემდეგ, რაც აავა ინდონეზიის პოლიტიკური და მოსახლეობის ცენტრი გახლდა, კუნძულიდან ხალხური კოსტუმი, ეროვნულ სტატუსში გადაიზარდა. ინდონეზიაში 300-ზე მეტი ეთნიკური ჯგუფი ცხოვრობს, რომელთაგან თითოეული თავისი ხალხური კოსტუმისგან შედგება: პაპუანებისაგან, რომლებიც იღებდნენ პაპუანებისაგან და დამთავრებულნი არიან მინანკბაბოს ტომები, თორამასგან, ბრწყინვალე ნაქარგებითა და მძილებით. კლასიკური ინდონეზიური ხალხური კოსტუმი წარმოშობილია ბალისა და ჯავის კუნძულებზე მცხოვრები ტრადიციული კოსტიუმების საფუძველზე. როგორც მრავალფეროვანი ქვეყანა, ინდონეზიას, რომელსაც აქვს 30-ზე მეტი პროვინცია, თითოეულს აქვს თავისი წარმომადგენლობა ტრადიციული ჩაცმულობით. სამოსი თითოეული პროვინციიდან, თავისი უნიკალური და გამორჩეული დიზაინითაა წარმოდგენილი. ნაციონალურ კოსტუმებს ატარებენ, როგორც ოფიციალურ შემთხვევებში, ასევე ტრადიციულ ცერემონიებზე. ბატიკი არის ქსოვილი, რომელიც ტრადიციულად მზადდება ცვილის გამძლეობის საღებავის ტექნიკის გამოყენებით, რთული ფორმის ნიმუშების შესაქმნელად. ტრადიციულად ბატიკის ქსოვილი არის რთული ნაჭრის ქსოვილის დიდი ნაჭერი, რომელსაც იავური ქალები იყენებენ, როგორც კემბენი ან ტორსი. ბატისკის ქსოვილი იყო გადაფარებული მენჯ-ბარძაყის გარშემო მრავალჯერადი ნაკეცებით. ბატიკი აღიარებულია ინდონეზიური კულტურის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან იდენტურობად. იუნესკომ დანიშნა ინდონეზიური ბატიკი, როგორც კაცობრიობის ზეპირი და არამატერიალური მემკვიდრეობის შედევრი, 2009 წლის 2 ოქტომბერს., როგორც აღიარების ნაწილი, იუნესკომ დაჟინებით მოითხოვა, რომ ინდონეზიამ შეინარჩუნოს მათი მემკვიდრეობა. ბატიკის პერანგი, რომელსაც მამაკაცები ინდონეზიაში ხშირად იყენებენ განსაკუთრებით იავაში, ჩვეულებრივ ატარებენ ოფიციალური შემთხვევების დროს; მაგალითად, ქორწილში, ტრადიციულ ცერემონიებზე, ოფიციალურ შეხვედრებსა და საზოგადოებრივ შეკრებებზე. ბატიკის მაისურებს აქვთ ორი სახის ჭრილი: გრძელი ყელის სპეციალურად განკუთვნილი ოფიციალური შემთხვევებისთვის და ასევე მეორე ვარიანტი მოკლე ყელით, განკუთვნილი ნახევრადფორმალური შემთხვევებისთვის. ინდონეზიური ტრადიციული კოსტუმების მაგალითის ნახვის საუკეთესო შანსი ტრადიციული საქორწილო ცერემონიაზე დასწრებაა. ტრადიციული კოსტუმები განსხვავდება მისი ფუნქციისა და შემთხვევის მიხედვით. ინდონეზიაში თითოეულ განსხვავებულ რეგიონს, კუნძულს, ტომს აქვს საკუთარი თავსაბურავი, რომელსაც ტრადიციულად ამ რეგიონის კონკრეტული ადამიანები იყენებენ. პეიკი ან სიმღერაკი არის ეროვნული ოფიციალური სამოსი, რომელსაც კაცები ინდონეზიაში ატარებენ, მას ჩვეულებრივ იყენებენ მთავრობის წარმომადგენლები. მამაკაცის თავსაბურავი, ჩვეულებრივ ტრადიციული ქსოვილისგან არის დამზადებული, ხოლო ქალის თავსაბურავი ხშირად მეტალის სამკაულებს მოიცავს, რომლებიც ზოგჯერ ყვავილებით არის გაფორმებული. ინდონეზიური სამოსი ინდონეზიური სამოსის შესახებ
MINIX

MINIX — POSIX-შემადგენელი (2.0 ვერსიიდან), Unix-მაგვარი ოპერაციული სისტემა, რომელიც შეიმუშავა ენდრიუ ტანენბაუმმა 1987 წელს და დაფუძნებულია მიკრობირთვულ არქიტექტურაზე. MINIX იქმნება როგორც ღია პროგრამული უზრუნველყოფა. ოფიციალური საიტი MINIX საიტზე Curlie History of MINIX from Andrew Tanenbaum MINIX 3: a Modular, Self-Healing POSIX-compatible Operating System YouTube-ზე ↑ MINIX 3.4 RC6 Released - Phoronix ↑ Tanenbaum, Andrew S. Some Notes on the "Who wrote Linux" Kerfuffle, Release 1.5 (20 მაისი, 2004). ციტირების თარიღი: 20 აგვისტო, 2016 ↑ Tanenbaum, Andrew S.; Woodhull, Albert S.; Sambuc, Lionel. (March 11, 2015) MINIX 3 FAQ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — აპრილი 26, 2019. ციტირების თარიღი: August 20, 2016
დიმიტრი ჭალაგანიძე

დიმიტრი ჭალაგანიძე (დ. 1836, მარტვილი ― გ. 1917) — ქართველი მომღერალ-მგალობელი, სასულიერო და საზოგადო მოღვაწე. დიმიტრი (დიტო) ჭალაგანიძე ტრადიციულ მგალობელთა საგვარეულოდან წარმოდგებოდა. მისი პაპის მამა, რომელიც წარმოშობით გურიიდან იყო, XVIII საუკუნის პირველ ნახევარში ჭყონდიდის ეპისკოპოსის მიწვევით გადასულიყო მარტვილში, ადგილობრივი მონასტრის მგალობელთა გუნდის ხელმძღვანელად, იქვე დაქორწინებულიყო ადგილობრივი მღვდლის―გაწერელიას ქალიშვილზე და დასახლებულიყო. იქვე მოღვაწეობდა მისი შთამომავლობაც, მათ შორის, დიმიტრის მამა ― როსტომიც, რომელიც ასევე ცნობილი მგალობელი იყო და ვაჟსაც შეასწავლა გალობის ხელოვნება. დიმიტრი ჭალაგანიძეს პროფესიული მუსიკალური განათლება არასოდეს მიუღია. ამის მიუხედავად, ბუნებრივი ნიჭის წყალობით, იგი ბრწყინვალედ ფლობდა მრავალ საგალობელს და ჰქონდა მათი ჩაწერის თავისებური სისტემა, რითიც შემდგომში ფასდაუდებელი სამსახური გაუწია ფილიმონ ქორიძეს და ანდრია ბენაშვილს, რომელთაც საგალობლები ნოტებზე გადაჰქონდათ. ასწავლიდა სიმღერა-გალობას ჯერ მარტვილის, შემდეგ-ახალსენაკის სასულიერო სასწავლებელში. მარტვილის სასწავლებელში მისი მოწაფეები იყვნენ იონა მეუნარგია, თედო ჟორდანია, თედო სახოკია, მიხა ცხაკაია. იყო „გალობის აღმადგინებელი კომიტეტის“ წევრი, რაჟდენ ხუნდაძესთან, ივლიანე წერეთელთან და ანტონ დუმბაძესთან ერთად. დიმიტრის ბუნებრივი ხმა ბანი იყო, თუმცა, იგი საგალობლების ყველა ხმას სრულყოფილად ფლობდა (ანუ, იყო ე.წ. სრული მგალობელი). სახელგანქმული იყო მისი ტრიო, სადაც დიმიტრის (ბანის) გარდა, გალობდნენ მისი ვაჟი ანდრია (მეორე ხმა) და თეიმურაზ გეგეჭკორი (პირველი ხმა). გადმოცემის თანახმად, დიმიტრი ჭალაგანიძის ლოტბარობით, მას, თეიმურაზ გეგეჭკორსა და ანტონ დუმბაძეს მარტვილის ტაძარში პეტრეპავლობის წირვის დროს, გალობით წაუკითხავთ დავითნი. დიმიტრი ჭალაგანიძის მოსწავლეები იყვნენ შემდგომში ცნობილი მომღერლები და ლოტბარები კიწი გეგეჭკორი და რემა შელეგია. დიმიტრი ჭალაგანიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ 1.0 1.1 https://www.qwelly.com/forum/topics/dito-chalaganidze?groupUrl=galoba& ↑ http://polyphony.ge/საქართველო/ქართული-საეკლესიო-მუსიკა/სკოლები/
ჯორჯ V (დიდი ბრიტანეთი)

ჯორჯ V (დ. 3 ივნისი, 1865, ლონდონი — გ. 20 იანვარი, 1936, სენდრინგემი) — გაერთიანებული სამეფოს მეფე 1910–1936 წლებში, საქსენ-კობურგ-გოთას დინასტიის წარმომადგენელი (1910-1917), 1917-დან — უინძორებისა. ედუარდ VII-ის შვილი და ედუარდ VIII-ისა და ჯორჯ VI-ის მამა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 574. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჯორჯ V (დიდი ბრიტანეთი)
ეინ გედი

ეინ გედი — ოაზისი და ნაკრძალი ისრაელში. ის არის ერთ-ერთი უნიკალური ოაზისი-ნაკრძალი, რომელიც იუდეის უდაბნოში, მკვდარი ზღვის დასავლეთ სანაპიროზე მდებარეობს, მასადასა და ყუმრანის მღვიმეების მახლობლად. ეინ გედი 2016 წელს დასახელდა, როგორც ქვეყნის ერთ–ერთი ყველაზე პოპულარული და გამორჩეული ადგილი. ეინ გედის ტერიტორიაზე დასახლება ჩვენს წელთაღრიცხვამდე 7 საუკუნით ადრე არსებობდა. ის იყო სხვა ქვეყნებისათვის ლეღვის, ყურძნის, ღვინის, სანელებლებისა და იშვიათი სახეობის ბალზამების მნიშვნელოვანი მიმწოდებელი. კიბუცი 1953 წელს დაარსდა. ეინ გედის სასოფლო-სამეურნეო კომუნაში არა მხოლოდ ფინიკები იზრდება, არამედ მინერალური წყალიც იწარმოება, რომლის შესახებაც ჯერ კიდევ 3000 წლის წინათ იყო ცნობილი; ეინ გედის ეკუთვნის სამედიცინო კომპლექსი მკვდარი ზღვის სანაპიროზე, გოგირდის წყლის აბაზანებითა და პლაჟით. ეინ გედის კიბუცის ტერიტორიაზე მკვდარი ზღვის მარილსა და მინერალებზე დამზადებული „აჰავას“ ბრენდის კოსმეტიკის ფაბრიკაა. სახელი ეინ გედი შედგება ორი ებრაული სიტყვისაგან: „ეინ“ ნიშნავს გაზაფხულს და „გედი“ ნიშნავს თხის პატარას. ეინ გედი ამრიგად ნიშნავს „ბავშვთა გაზაფხულს“ ან „ბავშვის შადრევანს“. ეინ გედის ნაკრძალი გაიხსნა 1971 წელს და ისრაელის ერთ-ერთ ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაკრძალია. პარკი მდებარეობს იუდეის უდაბნოს აღმოსავლეთ საზღვარზე, მკვდარი ზღვის სანაპიროზე და მოიცავს 14000 დუნამს (3500 ჰექტარი ან 14 კმ.კვადრატი). აინ გედის ნაკრძალის შემადგენლობაში შედის ორი წყარო, რომლებიც მთელი წლის განმავლობაში მიედინება: შულამიტი და აინ გედის წყაროები. ერთად, წყლები წელიწადში დაახლოებით სამ მილიონ კუბურ მეტრ წყალს წარმოქმნიან. წყლის დიდი ნაწილი სოფლის მეურნეობისთვის არის გამოყენებული. ასევე ნაკრძალში არის ორი ჩანჩქერიც, რომელიც ტურისტებისთვის მიმზიდველი ადგილია. ნაკრძალი არის გამორჩეული მცენარეთა, ფრინველებისა და ცხოველების მრავალი სახეობით. ფლორა მოიცავს მცენარეებსა და ხეებს ტროპიკული, უდაბნოების, ხმელთაშუა ზღვის და სტეპური რეგიონებიდან. ნაკრძალში არის უნიკალური სოდომის ვაშლი და აკაცია. ფაუნიდან განსაკუთრებით გამორჩეულია ფრინველთა სახეობები, ნაკრძალში დაახლოებით 200-ზე მეტი სახეობაა გაზაფხულზე და შემოდგომაზე მიგრაციის პერიოდში. ძუძუმწოვრების სახეობებში შედის კლდის ჰირაქსი. ეინ გედს ეროვნული პარკის სტატუსი მიენიჭა 2002 წელს. აღნიშნულ პარკს მილიონობით ტურისტი სტუმრობს ყოველ წელს და ერთ-ერთ გამორჩეულ და მიმზიდველ ადგილს წარმოადგენს. Virtual Tour of Ein Gedi დაარქივებული 2009-11-14 საიტზე Wayback Machine. - View from the Ein Gedi Promenade Ein Gedi in the Dead Sea Map დაარქივებული 2012-09-15 საიტზე Wayback Machine. - Bird's-eye view in Flash The Israel Nature and Parks Authority - Site page Ein Gedi Travel Guide დაარქივებული 2019-12-06 საიტზე Wayback Machine. Pictures of Ein Gedi synagogue Ein Gedi mill, 1893 დაარქივებული 2022-01-22 საიტზე Wayback Machine.
თეიმურაზ მეტრეველი

თეიმურაზ მეტრეველი (დ. 1945 — გ. 2005) — ქართველი ჟურნალისტი და პუბლიცისტი. თეიმურაზ (თემურ) მეტრეველი გამოჩენილი ქართველი პუბლიცისტი და ჟურნალისტი იყო. იგი 1970-დან 2004 წლამდე მოღვაწეობდა. მან თავისი საქმიანობა საქართველოს რადიოში დაიწყო და ძალიან სწრაფად მოიპოვა პოპულარობა ქართულ საზოგადოებაში. მოგვიანებით თეიმურაზ მეტრეველმა თავისი მოღვაწეობა პრესაში გააგრძელა. იგი პირველი კომუნისტური რეჟიმისგან დამოუკიდებელი გაზეთის, „კაბადონი 8-ის“  დამფუძნებელი და მთავარი რედაქტორი იყო. გაზეთის იძულებითი გაუქმების შემდეგ თეიმურაზ მეტრეველმა „ქართული კულტურა“ დააფუძნა. თემური „ქართულ კულტურას“ თავისი ცხოვრების ყველაზე მნიშვნელოვან პროექტად მიიჩნევდა. ფინანსური სირთულეების გამო, ამ გამოცემამაც ნაადრევად შეწყვიტა არსებობა. 1995 წელს, თემურმა ყოველდღიური საზოგადოებრივ-პოლიტიკური „დილის გაზეთი“ დააფუძნა. გამოცემა სწრაფად იქცა ბევრი ქართველი მკითხველის ყოველდღიურ სამაგიდო გაზეთად. თუმცა, თეიმურაზის მთავარ ინტერესად მაინც საზოგადოება და კულტურა რჩებოდა. ამიტომ 1997 წელს მან კვლავ განაახლა გაზეთი „ქართული კუტურა“. მეოცე საუკუნის დასასრულამდე გაზეთი ყველაზე გავლენიანი საზოგადოებრივ-კულტურული გამოცემა იყო. თუმცა 2000 წელს,  კვლავ ფინანსური სირთულეების გამო, გაზეთმა არსებობა შეწყვიტა. თეიმურაზ მეტრეველის ბოლო პროექტი საზოგადოებრივ-პოლიტიკური გამოცემა „ახალი ეპოქა“ იყო. გაზეთმა თავისი მაღალი ხარისხით ახალი სტანდარტები შექმნა ქართულ ჟურნალისტიკაში. ხშირ შემთხვევაში ეს სტანდარტები დღესაც მიუწვდომელი რჩება. მაშინდელმა ხელისუფლებამ გამოცემა 2004 წელს პოლიტიკური მოსაზრებების გამო ძალადობრივად დახურა. თემურ მეტრეველი გაზეთ „ახალი ეპოქის“ გაუქმების შემდეგ მალევე გარდაიცვალა. „ივერიის მონატრება“ - პუბლიცისტირუი ნაშრომების კრებული. საქართველოს ღირსების ორდენი. თეიმურაზ მეტრეველის ფონდი დაარქივებული 2019-12-13 საიტზე Wayback Machine. ქართული კულტურა ახალი ქართული კულტურა "ეს ასეა-ს" ეპოქაში ეროვნული ფოტომატიანე. საქართველოს ეროვნული ბიბლიოთეკა თეიმურაზ მეტრეველის ნაკვალევზე - მედიანიუსი ჩაძირული გემის კაპიტანი - დავით გორგილაძე დაარქივებული 2019-12-13 საიტზე Wayback Machine.