laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ნიკ ვუიჩიჩი

ნიკოლას ჯეიმზ „ნიკ“ ვუიჩიჩი (ინგლ. Nick Vujicic; სერბ. Николас Џејмс Вујичић; დ. 4 დეკემბერი, 1982, მელბურნი, ავსტრალია) — ქრისტიანობის მქადაგებელი და მოტივაციური ორატორი, რომელიც დაიბადა ტეტრა-ამელიის სინდრომით. მძიმე ბავშვობა ჰქონდა, განიცდიდა მენტალურად, ემოციურად, ფიზიკურად, თუმცა საბოლოო ჯამში, შეეგუა ინვალიდობას და 17 წლის ასაკში დააარსა საკუთარი არაკომერციული ორგანიზაცია „Life Without Limbs“ („ცხოვრება კიდურების გარეშე“). 10 წლის ასაკში თვითმკვლელობა სცადა. იგი მთელ მსოფლიოში გამოდის მოტივაციური სიტყვებით, მისი გამოსვლები ფოკუსირებულია ინვალიდობაზე, იმედსა და ცხოვრების აზრის ძიებაზე. საუბრობს აგრეთვე თავის რწმენაზე და აღნიშნავს, რომ ღმერთი ცვლის ადამიანის გულს და ის თავის საქმეს აკეთებს, და, რომ ღმერთი დიდია, რამეთუ ადამიანს აძლევს შესაძლებლობას დაძლიოს ყველანაირი სირთულე. ნიკ ვუიჩიჩი დაიბადა ავსტრალიის ქალაქ მელბურნში, სერბი ემიგრანტების ოჯახში. ეთნიკურად იგი სერბი-ავსტრალიელია. ნიკ ვუიჩიჩს აქვს მეტად იშვიათი დაავადება ტეტრა-ამელიის სინდრომის სახით, ხელები და ფეხები მას არ აქვს დაბადებიდან. ფიზიკური ნაკლულოვანების მიუხედავად, იგი ჯანმრთელი დაიბადა. ნაწილობრივ გააჩნდა ერთი ტერფი ორი შეზრდილი თითით. ქირურგიული ოპერაციის შემდეგ, რომელიც მიმართული იყო თითების გაყოფისაკენ, მისცა ბავშვს სიარულის, ცურაობის, სკეიტბორდზე და სერფინგის დაფაზე სრიალის, კომპიუტერთან მუშაობისა და წერის საშუალება. 21 წლის ასაკში დაამთავრა გრიფითის უნივერსიტეტი. მოგზაურობს მთელ მსოფლიოში და კონცენტრირებულია მოზარდების პრობლემების საკითხებზე. იძლევა ინტერვიუებს მსოფლიოს სხვადასხვა ტელეკომპანიებისათვის. იმყოფებოდა ხუთი კონტინენტის 60-მდე ქვეყანაში. მოტივაციური საუბრებით გამოდის TED-თან ერთად. 2005 წელს ნომინირებული იყო „წლის ახალგაზრდა ავსტრალიელის“ პრემიაზე. მისი პირველი წიგნი სახელწოდებით „Life Without Limits: Inspiration for a Ridiculously Good Life“ გამოქვეყნდა 2010 წელს Random House-ის მიერ. 2009 წელს მონაწილეობა მიიღო მოკლემეტრაჟიან დამოუკიდებელ ფილმში „პეპლის ცირკი“, რომელსაც გახდა Doorpost Film Project-ის მთავარი პრიზის გამარჯვებული. 2010 წელს ფილმმა Method Fest Independent Film Festival-ზე გაიმარჯვა კატეგორიებში: საუკეთესო მოკლემეტრაჟიანი ფილმი და საუკეთესო მამაკაცის როლი მოკლემეტრაჟიან ფილმში და საუკეთესო მოკლემეტრაჟიანი ფილმისთვის მიიღო მაყურებელთა სიმპათიის პრიზი; აგრეთვე Feel Good Film Festival-ზე მიიღო ჯილდო როგორც საუკეთესო მოკლემეტრაჟიანმა ფილმმა. 2012 წლის 12 თებერვალს ნიკ ვუიჩიჩი დაქორწინდა კანაე მიიაჰარაზე, ხოლო 2013 წლის 14 თებერვალს მათ შეეძინათ ვაჟი — კიესი ჯეიმზ ვუიჩიჩი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ნიკ ვუიჩიჩი „ცხოვრება კიდურების გარეშე“ (ინგლისური) ურთიერთობა არის სიმაღლე დაარქივებული 2010-06-16 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ვიდეო ინტერვიუ ვუიჩიჩთან ერთად (ინგლისური) ნიკ ვუიჩიჩის სურათები და ქორწილი დაარქივებული 2015-03-25 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
არიონეშტი

არიონეშტი (რუმ. Arioneşti) — სოფელი მოლდოვაში, დონდუშენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 241 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 596 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ბარაბოი (დონდუშენის რაიონი)

ბარაბოი (რუმ. Baraboi) — სოფელი მოლდოვაში, დონდუშენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 174 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 354 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ბოროსენი

ბოროსენი (რუმ. Boroseni) — სოფელი მოლდოვაში, დონდუშენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 120 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 138 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ბრაიკეუ

ბრაიკეუ (რუმ. Braicău) — სოფელი მოლდოვაში, დონდუშენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 231 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 514 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ბრიჩენი (დონდუშენის რაიონი)

ბრიჩენი (რუმ. Briceni) — სოფელი მოლდოვაში, დონდუშენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 235 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 897 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ბრიჩევა

ბრიჩევა (რუმ. Briceva) — სოფელი მოლდოვაში, დონდუშენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 184 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 305 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ჰოროდიშტე (დონდუშენის რაიონი)

ჰოროდიშტე (რუმ. Horodişte) — სოფელი მოლდოვაში, დონდუშენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 210 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 075 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
დონდუშენი (დონდუშენის რაიონი)

დონდუშენი (რუმ. Donduşeni) — სოფელი მოლდოვაში, დონდუშენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 224 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 695 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ელენოვკა (დონდუშენის რაიონი)

ელენოვკა (რუმ. Elenovca) — სოფელი მოლდოვაში, დონდუშენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 148 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
ელიზავეტოვკა (დონდუშენის რაიონი)

ელიზავეტოვკა (რუმ. Elizavetovca) — სოფელი მოლდოვაში, დონდუშენის რაიონში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 220 მეტრზე. 2004 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 494 ადამიანს შეადგენდა. მოლდოვის მოსახლეობის 2004 წლის აღწერის მონაცემები
რუსუდან გვერდწითელი

რუსუდან გრიგოლის ასული გვერდწითელი–ლორთქიფანიძე (დ. 15 ივნისი, 1909, თბილისი — გ. 27 იანვარი, 1994, იქვე) — ქართველი არქიტექტორ-რესტავრატორი, საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1967). ბეჟან ლორთქიფანიძის მეუღლე. დაიბადა ცნობილი ქართველი ინჟინრის გრიგოლ გვერდწითელის ოჯახში. 1936 წელს ამიერკავკასიის ინდუსტრიული ინსტიტუტის არქიტექტურის ფაკულტეტის დამთავრების შემდეგ თითქმის მთელი ექვსი ათეული წელი უანგაროდ ემსახურა ქართული კულტურის ისტორიული ძეგლების შესწავლისა და რესტავრაციის საქმეს. 1937-1940 წლებში მუზეუმ „მეტეხის“ ასპირანტია ხელოვნების ისტორიის სპეციალობით, 1941-1949 წლებში მოღვაწეობს ნაკრძალ „ვარძიაში“ მეცნიერ თანამშრომლად. 1949 წელს როცა ქართველი ინტელიგენციის თაოსნობით საქართველოს კულტურის სამინისტროსთან პირველად საბჭოთა კავშირში შეიქმნა სპეციალური სამეცნიერო-სარესტავრაციო საწარმო სახელოსნო, 1950 წლის ივნისში რუსუდან გვერდწითელი მიიწვიეს ამ სახელოსნოში სამუშაოდ. იგი ჯერ არქიტექტორ-რესტავრატორი იყო, შემდეგ საპროექტო ბიუროს მთავარი სპეციალისტი და განყოფილების გამგე. მისი მონაწილეობით და ხელმძღვანელობით შესრულებული პროექტების საფუძველზე, აღდგენილ იქნა ვარძიის სამრეკლოს, ანანურის ციხის, გორის ციხის, გერგეტის სამების, ბზიფის ციხისა და ეკლესიის, ანჩისხატის ბაზილიკის, როსტომ მეფის სასახლის აბანოს, ბოლნისის სიონის და მრავალი სხვა საეკლესიო არქიტექტურული ძეგლები, სასახლეები და ციხესიმაგრეები. რუსუდან გვერდწითელი არაერთი სამეცნიერო ნაშრომისა და ნარკვევის ავტორია. მეტად საგულისხმოა მეთოდური ხასიათის წერილები ძეგლთა რესტავრაციის თაობაზე. გამოქვეყნებული აქვს წიგნები მცხეთის, ვარძიის და სხვათა შესახებ. იგი სამართლიანადაა მიჩნეული ქართული ხუროთმოძღვრული ძეგლების რესტავრაციის ერთ-ერთ ფუძემდებლად. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 103, თბ., 1994
ანდრეს ტარანდი

ანდრეს ტარანდი (ესტ. Andres Tarand; დ. 11 იანვარი, 1940, ტალინი, ესტონეთი) — ესტონელი პოლიტიკოსი. ესტონეთის პრემიერ-მინისტრი 1994–1995 წლებში. 2004–2009 წლებში იყო ევროპის პარლამენტის წევრი სოციალ-დემოკრატიული პარტიიდან. დაიბადა ტალინში, სწავლობდა ტარტუს უნივერსიტეტში, რომელიც დაამთავრა 1963 წელს კლიმატოლოგის სპეციალობით. 1992 წლიდან 2004 წლამდე რიიგიკოგუს წევრია. ანდრეს და მარი ტარანდებს ჰყავთ ორი შვილი: ინდრეკ ტარანდი - პოლიტიკოსი, ისტორიკოსი, ჟურნალისტი, ევროპის პარლამენტის წევრი 2009 წლიდან და კაარელ ტარანდი, ჟურნალისტი. ოფიციალური საიტი (ესტონური)
მარტ სიიმანი

მარტ სიიმანი (ესტ. Mart Siimann; დ. 21 სექტემბერი, 1946, კილინგი-ნიმე, ესტონეთი) — ესტონელი პოლიტიკოსი. ესტონეთის პრემიერ-მინისტრი 1997-1999 წლებში. დაიბადა კილინგი-ნიმეში, სწავლობდა ტარტუს უნივერსიტეტში, რომელიც დაამთავრა 1971 წელს ფილოლოგ-ფსიქოლოგის სპეციალობით. 1987 წლიდან ესტონეთის რადიოს ხელმძღვანელობს. 1989 წლიდან ესტონეთის ტელევიზიის გენერალური დირექტორია. 1995 წელს აირჩიეს რიიგიკოგუს წევრად.1997-1999 წლებში ქვეყნის პრემიერ-მინისტრია. 2001 წლიდან ესტონეთის ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტის პრეზიდენტი, ხოლო 2003 წლიდან პრეზიდენტ არნოლდ რუიტელის მრჩეველია. Mart Siimann peab moodustama valitsuse დაარქივებული 2011-11-30 საიტზე Wayback Machine. (ესტონური) Новым президентом НОК стал Март Сийманн[მკვდარი ბმული]
რაჟდენ გვეტაძე

რაჟდენ მათეს ძე გვეტაძე (დ. 29 ივლისი, 1897, ციხია, ახლანდელი ტყიბულის მუნიციპალიტეტი — გ. 1 დეკემბერი, 1952, თბილისი) — ქართველი მწერალი, მთარგმნელი. დაამთავრა სამკლასიანი სასწავლებელი და უსახსრობის გამო დაიწყო მუშაობა შეგირდად. პარალელურად სწავლობდა საღამოს სკოლაში. ბეჯითი ახალგაზრდა დაეწაფა წიგნებს და ამავე პერიოდში გადადგა პირველი მორიდებული ნაბიჯები ლიტერატურაში. 1913 წელს გამოქვეყნდა მისი ლექსები, ხოლო 1915 წელს პირველი წიგნი „მთვარის ზღაპარი“. ამ პერიოდში იგი უახლოვდება „ცისფერ ყანწელებს“, რაც აისახა კიდეც მის იმდროინდელ კრებულებში. რ. გვეტაძემ პროზაში შედარებით გვიან დაიწყო მუშაობა. 1929 წელს გამოვიდა მისი პირველი დიდი რომანი „თეო“. ამას მოჰყვა „ჭიაკოკონა“, ხოლო 1935 წელს ერთ სიუჟეტურ ქარგაზე აგებული ნოველების კრებული „ლაშაური საღამოები“, რომელიც ახალი ეტაპია მის შემოქმედებაში. რ. გვეტაძემ მრავალი პროზაული და პოეტური ნაწარმოები უძღვნა სამამულო ომს. მათ შორის კრებულები „მართალი ნოველები“, „ცხოვრება იწყება თავიდან“, ლექსები „შვილის წერილი“ და მრავალი სხვა. განსაკუთრებით აღსანიშნავია პოპულარული ლექსი „სიმღერა შალამბერიძეზე“, რომელიც ხალხმა სიმღერად აქცია. მწერლის პროზაული ნაწარმოებები გამოირჩევა მაღალი პროფესიონალიზმითა და ღრმა ემოციურობით, ხოლო მისი ლექსები მუსიკალურობითა და სიმარტივემდე სისრულით. რ. გვეტაძე ნაყოფიერ მთარგმნელობით მოღვაწეობას ეწეოდა. მან გაამდიდრა ქართული მწერლობა მსოფლიო მნიშვნელობის ისეთი ძეგლებით, როგორიცაა ძველინდური ეპოსი „რამაიანა“, ფრანგული ეპოსი „სიმღერა როლანდზე“. მანვე თარგმნა აგრეთვე ნეკრასოვის, ფრანკოს, და სხვა რუსი, უკრაინელი, სომეხი, ბელორუსი მწერლების ნაწარმოებები. 1935-1950 წლებში სათავეში ედგა გამომცემლობა „ფედერაციას“ (შემდგომში „საბჭოთა მწერალი“). დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 104, თბ., 1994
მარკო ვერატი

მარკო ვერატი (იტალ. Marco Verratti; დ. 5 ნოემბერი, 1992, პესკარა, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი, კლუბ „პარი სენ-ჟერმენისა“ და იტალიის ეროვნული ნაკრების ნახევარმცველი, მონაწილეობა მიიღო 2014 წლის მსოფლიოს ჩემპიონატზე. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „მარკო ვერატი“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი TuttoCalciatori profile მარკო ვერატი Twitter-ზე
აკრის შტატი

აკრის შტატი (პორტ. Acre; AC) — შტატი ბრაზილიაში. შტატის სტატუსი მიიღო 1962 წელს, მდებარეობს ბრაზილიის ჩრდილო-დასავლეთში, მდინარეების ჟურუას და პურუსის სათავეებში. ფართობი – 152 581 კმ². მოსახლეობა – 646 962 ქალაქი – რიუ-ბრანკუ (305 731).
გოგელია

საკუთარი სახელი გოგელია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ანა გოგელია — არქიტექტორ-რესტავრატორი არჩილ გოგელია — ჟურნალისტი გიორგი გოგელია — პოლიტიკური მოღვაწე, ანარქისტი ილია გოგელია — პოლიტიკოსი იური გოგელია — პოლიტიკოსი, ფიზიკოსი რევაზ გოგელია — კალათბურთელი შალვა გოგელია — პუბლიცისტი, ანარქისტი
გიორგი გოგელია

გიორგი (კომანდო) ილიას ძე გოგელია (დ. 6 სექტემბერი, 1878, ოზურგეთი — გ. 21 დეკემბერი, 1924, თბილისი) — ქართველი რევოლუციონერი, ანარქისტი. 1895 წელს დაამთავრა ოზურგეთის სასულიერო სასწავლებელი, შემდეგ ქუთაისის საულიერო სემინარია. 1897 წელს გაემგზავრა საფრანგეთში, შევიდა ქ. ნანსის აგრონომიულ სასწავლებელში, შემდეგ ლოზანაში (შვეიცარია) დაამთავრა აგრონომიული ფაკულტეტი. სწავლას მოწყურებულიახალგაზრდა არც ამას სჯერდება და ჯენევის უმაღლეს სასწავლებელში ისმენს ლექციების კურსს ქიმიაში. უცხოეთში იგი დიდი რევოლუიცური წრეების მონაწილეა და პოპულარობით სარგებლობს ახალგაზრდებს შორის, აარსებს რუსი ანარქისტების ორგანიზებულ ჯგუფს. თავის მეუღლესთან ერთად, ჟენევაში რედაქტორობას ანარქისტების პარტიულ ორგანოს „Хлеб и воля“, რომელშიც აქტიურად თანამშრომლობდნენ ცნობილი ანარქისტები პეტრე კროპოტკინი, ვარლამ ჩერქეზიშვილი და ლუიჯი ბერტონი. რუსეთის პირველი რევოლუციის დროიდან კ. გოგელია ერთ-ერთი ყველაზე აქტიური ფიგურაა ანარქისტებს შორის და ქედან მოყოლებული, თებერვლის რევოლუციამდე რედაქტორობს სხვადასხვა ჟურნალ-გაზეთებს, მონაწილეობს მიტინგებსა და დისკუსიებში, კითხულობს ლექციებს. 1905 წლის რევოლუციის დროს ჩამოდის სამშობლოში, სოხუმსა და თბილისში ეწევა რევოლუციურ პროპაგანდას, რედაქტორობს „ნობათს“ და „მუშას“. მაგრამ მალე მთავრობისაგან დევნილი ისევ ევროპას აფარებს თავს — ჯერ შვეიცარიაშია, შემდეგ საფრანგეთში. კ. გოგელია ინგლისში უკავშირდება პ. კროპოტკინსა და ვ. ჩერქეზიშვილს, აქვეყნებს შრომებს; მათ შორის ყველაზე მნიშვნელოვანია „როგორ და რისგან განვითარდა რევოლუციონერული სინდიკალიზმი?“, პ. კროპოტკინის წინასიტყვაობით. აქვე უნდა ითქვას ის, რომ კროპოტკინი და მისი ქართველი მიმდევრების შეხედულებები გაარიტიკა ი. სტალინმა თავის თხზულებაში „ანარქიზმი თუ სოციალიზმი?“. 1921 წელს კომანდო გოგელია მძიმე ავადმყოფი ჩამოდის საქართველოში. ცხოვრობს ჯერ ქუთაისში, შემდეგ ქობულეთში, სიცოცხლე დაასრულა ფსიქიატრულ საავადმყოფოში. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“,გვ. 106, თბ., 1994 შველიძე დ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 59-60. ↑ Выпускники Озургетского духовного училища
სიიმ კალასი

სიიმ კალასი (ესტ. Siim Kallas; დ. 2 ოქტომბერი, 1948, ტალინი, ესტონეთის სსრ) — ესტონელი პოლიტიკოსი. ესტონეთის პრემიერ-მინისტრი 2002-2003 წლებში. საგარეო საქმეთა მინისტრი 1995-1996 წლებში და ფინანსთა მინისტრი 1999-2002 წლებში. ამჟამად ევროკომისიის ვიცე-პრეზიდენტი. რიიგიკოგუს წევრი. რეფორმის პარტიის წევრი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სიიმ კალასი Siim Kallas, Official Media Gallery Official website KALLAS Siim International Who's Who European Parliament Answers to Commissioner Designate M. Kallas
მარია მუზიჩუკი

მარია მუზიჩუკი (უკრ. Марія Олегівна Музичук; დ. 21 სექტემბერი, 1992) — უკრაინელი ჭადრაკის დიდოსტატი ქალთა შორის. მსოფლიო ჩემპიონი ჭადრაკში ქალთა შორის. მარიას დიდოსტატის წოდება 2015 წლის ქალთა შორის მსოფლიო ჩემპიონატის მოგების შემდეგ მიენიჭა. 2010 წელს მას ჰქონდა მსოფლიოში მეხუთე ჭადრაკის მოთამაშე გოგონას წოდება. მარია მუზიჩუკი — ფიდეს ჩანაწერი (ინგლისური) მარია მუზიჩუკი — თამაშების არქივი Chessgames.com-ზე (ინგლისური) ↑ Mariya Muzychuk is the 15th World Champion. ChessBase. ციტირების თარიღი: 6 April 2015.
ივანე გოკიელი

ივანე (ვანო) რაფიელის ძე გოკიელი (დ. 9 ოქტომბერი, 1899, თბილისი — გ. 10 ივლისი, 1972, იქვე) — ქართველი კომპოზიტორი, საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1966). სწავლობდა ჯერ თბილისის, შემდეგ პეტროგრადის კონსერვატორიაში, რომელიც დაამთავრა 1921 წელს და დაიწყო აქტიური შემოქმედებითი და საზოგადოებრივი მოღვაწეობა. იგი იყო თბილისში სიმფონიური ორკესტრის დაარსების ერთ-ერთი ორგანიზატორი, საქართველოს კომპოზიტორთა კავშირის გამგეობის პასუხისმგებელი მდივანი, შემდეგ თავმჯდომარე, კონსერვატორიის დირექტორი. მაგრამ ვ. გოკიელი უწინარეს ყოვლისა იყო მუსიკოსი, კომპოზიტორი. მის კალამს ეკუთვნის ისეთი ცნობილი ოპერები, როგორიცაა „პატარა კახი“, „ბროლის ქოში“, „წითელქუდა“. წარმატებული აღმოჩნდა ვანო გოკიელის მცდელობა სიმფონიური მუსიკის დარგშიც. აღსანიშნავია მისი ვოკალური ციკლი, მუსიკა სპექტაკლებისა და კინოფილმებისათვის („წითელი ეშმაკუნები“, „ორი მეგობარი“, „დიადი განთიადი“, „ფორპოსტი“, „წყალქვეშა ტყვეობაში“, „ოქროს ბილიკი“) და სხვა. დაჯილდოვებული იყო „საპატიო ნიშნის“ ორდენითა და მედლებით. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. გედევანიშვილი მ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 80-81. გელაძე თ., ვანო გოკიელი, «საბჭოთა ხელოვნება», 1970, №1; Пичхадзе М. Я., Вано Гокиели, «Советская музыка», 1955, №7 ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 107, თბ., 1994 ივანე გოკიელი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ ივანე გოკიელი — ეროვნული ფილმოგრაფია
ფატი გოკიელი

ფატი (ფატმან) გაბრიელის ასული გოკიელი-ანთაძე (დ. 25 ივლისი, 1901, ქუთაისი — გ. 8 დეკემბერი, 1973, თბილისი) — ქართველი პედაგოგი, მეცნიერი და მთარგმნელი. 1919 წელს დაამთავრა ქუთაისის წმინდა ნინოს სახელობის სასწავლებელი და შევიდა თბილისის უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტზე, რომელიც 1924 წელს დაამთავრა. ერთდროულად სწავლობდა იურიდიულ და ეკონომიკურ ფაკულტეტებზე. 1926 წელს ფ. გოკიელი გახდა ასპირანტი სამოქალაქო სამართლის განხრით. 1927 წელს ტოვებს უნივერსიტეტს. ამის შემდეგ იგი მარჯანიშვილის თეატრშია, სადაც სამუდამოდ დაუკავშირდა ამ თეატრის რეჟისორს, შემდეგში ცნობილ თეატრალურ მოღვაწეს, დოდო ანთაძეს და მასთან ერთად უბრუნდება ქუთაისს. 1932 წლიდან ისევ თბილისშია, ეწევა სამეცნიერო პედაგოგიურ მოღვაწეობას, ხოლო 1938–1941 წლებში სწავლობს თბილისის უნივერსიტეტის ასპირანტურაში ფრანგული ლიტერატურის სპეციალობით. 1938–1952 წლებში მოღვაწეობს ქუთაისის პედაგოგიურ ინსტიტუტში, შემდეგი ათი წელი თბილისის უცხო ენათა ინსტიტუტში, ხოლო 1960 წლიდან გარდაცვალებამდე აქვე, სულხან-საბა ორბელიანის სახელობის პედაგოგიურ ინსტიტუტში. ფატი გოკიელი სრულყოფილად ფლობდა ფრანგულსა და გერმანულ ენებს, იყო ფართო განათლების ლექტორი და მაღალკვალიფიციური მკვლევარი. მის კალამს ეკუთვნის არა ერთი საყურადღებო შრომა საზღვარგარეთული ლიტერატურის ისტორიიდან და კრიტიკული წერილები ქართული და რუსული ლიტერატურის საკითხებზე. არანაკლებ ნაყოფიერი იყო ფ. გოკიელის მთარგმნელობითი მოღვაწეობა. ქართველ მკითხველს გააცნო ელ. ტრიოლეს რომანი „ვარდები ნისიად“, კალაშნიკოვის ნარკვევი „სტანისლავსკის თეატრალური ეთიკა“, მ. ცვაიგის „ლეგენდა მესამე მტრედზე“, გორკის „მტრები“, ა. ოსტროვსკის „ტალანტები და თაყვანისმცემლები“, ფრ. ვოლფის „პროფესორი მამლოკი“, კ. სიმონოვის და სხვა რუსი თუ უცხოელი დრამატურგის პიესები. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. თევზაძე დ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 81. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 108, თბ., 1994
ტიაგუ მენდეში

ტიაგუ მენდეში (პორტ. Tiago Mendes დ. 2 მარტი, 1981, ვიანა-დუ-კაშტელუ) — პორტუგალიელი ფეხბურთელი, პორტუგალიის ეროვნული ნაკრებისა და საფეხბურთო კლუბ „ატლეტიკოს“ წევრი. მონაწილეობა მიიღო ევრო 2004-სა და 2006 და 2010 წლების წლის მსოფლიო თასებზე. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ტიაგუ მენდეში“ ვიკისაწყობში. პროფილი ატლეტიკოს ოფიციალურ საიტზე (ინგლისური) პროფილი Transfermarkt-ზე (ინგლისური) პროფილი Soccerway-ზე (ინგლისური) ტიაგუ მენდეში — სტატისტიკა საიტზე Soccerbase.com (ინგლისური) ტიაგუ მენდეში — ფიფას ჩანაწერი[დაარქივებული]
ჰოლოვანივსკის რაიონი

ჰოლოვანივსკის რაიონი (უკრ. Голованівський район) — რაიონი უკრაინაში, კიროვოჰრადის ოლქში. მისი ფართობია 992 კმ². 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 31 110 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 33 კაცს კმ²-ზე. ჰოლოვანივსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ჰოლოვანივსკი. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-07-01. ციტირების თარიღი: 2015-04-14.
ალექსანდრე გომელაური

ალექსანდრე გიორგის ძე გომელაური (დ. 9 სექტემბერი, 1907, თბილისი — გ. 29 ივლისი, 1966, იქვე) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1958). სკოლის დამთავრებისთანავე სწავლა განაგრძო თბილისის უნივერსიტეტის ეკონომიკურ ფაკულტეტზე. მაგრამ თეატრის სიყვარულმა გადაძლია და უკვე 1927 წლიდან სცენის თანამშრომელია თბილისის მუშათა თეატრში. შემდეგ მიიწვიეს ახლად გახსნილ თბილისის მოზარდ მაყურებელთა ქართულ თეატრში, სადაც სამი სეზონი დაჰყო. 1931 წელს გადავიდა ქუთაისის თეატრში. 1933 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე მარჯანიშვილის თეატრშია და ეკუთვნის იმ თაობას, რომელმაც ჩამოაყალიბა ამ კოლექტივის შემოქმედებითი სახე. ალექსანდრე გომელაურმა ორმოცი წლის მანძილზე ქართულ სცენაზე შექმნა ასზე მეტი როლი. დაუვიწყარია მისი შვეიკი (იაროსლავ ჰაშეკის „გულადი ჯარისკაცი შვეიკი“), გიორგი („ჩატეხილი ხიდი“ ილია ჭავჭავაძის მიხედვით), დედის ბიჭი (უშანგი ჩხეიძის „გიორგი სააკაძე“), კაკუტა (პოლიკარპე კაკაბაძის „ყვარყვარე თუთაბერი“), მოურავი და გიჟუა (აქვსენტი ცაგარელის „რაც გინახავს ვეღარ ნახავ“), ჰორტენზია (უილიამ შექსპირის „ჭირვეული ცოლის მორჯულება“), ბობჩინსკი (ნიკოლოზ გოგოლის „რევიზორი“), კაპუელტი (უილიამ შექსპირის „რომეო და ჯულიეტა“) და მრავალი სხვა. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. 1943 — საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი 1958 — საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი გვენცაძე ა., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 90. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. გვ. 109, თბ., 1994 ალექსანდრე გომელაური — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1958. № 2. გვ. 17.
ღამბაშიძე

საკუთარი სახელი ღამბაშიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გივი ღამბაშიძე — არქეოლოგი დავით ღამბაშიძე — დიპლომატი, პოლიტიკური მოღვაწე დავითი (ღამბაშიძე) — საეკლესიო მოღვაწე, პუბლიცისტი ვახტანგ ღამბაშიძე — ექიმი, საზოგადო მოღვაწე ზურაბ ღამბაშიძე — ინჟინერ-მშენებელი მედეა ღამბაშიძე — პოლიტიკური ემიგრანტი ნათელა ღამბაშიძე — ექიმი, კარდიოლოგი ნანა ღამბაშიძე — ფილოლოგი ნინო ღამბაშიძე — ეთნოლოგი ოთარ ღამბაშიძე — ექიმი, ფთიზიატრი როგნედა ღამბაშიძე — ენათმეცნიერი ქეთევან ღამბაშიძე — რეჟისორი შალვა ღამბაშიძე — მსახიობი
ქარზე დაწერილი

ქარზე დაწერილი (ინგლ. Written on the Wind) — 1956 წლის ამერიკული ფილმი, რომელიც გადაღებულია ამავე სახელწოდების რომანის მიხედვით. დოროთი მელოუნმა მიიღო ოსკარი საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის მეორეხარისხოვან როლში. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. 1955 წლის 24 ოქტომბერს გეოლოგი მიჩ უეინი, რომელიც ჰედლის ნავთობკომპანიაში მუშაობს გაიცნობს ლუსი მურს, რომელიც მიჩის უფროსის მდივანია და ნიუ-იორკში მუშაობს. მიჩი ქალს კონფერენციაზე დაპატიჟებს ჰიუსტონში. მგზავრობისას მიჩი აღიარებს, რომ სინამდვილეში მან ლუსი ბავშვობის მეგობრივ, კაილ ჰედლის სურვილის დასაკმაყოფილებლად წაიყვანა. კაილ ჰედლი ნავთობის მაგნატის, ჯასპერ ჰედლის ალკოჰოლიკი შვილია. მიჩსა და კაილს ორთავეს შეუყვარდება ქალი. კაილი უშედეგოდ იყენებს მის ფულსა და სიმდიდრეს ლუსის მოსახიბლად. ამის შემდეგ კაილი საკუთარ გულს შესთავაზებს ქალს. ისინი დაქორწინდებიან და მოგზაურობენ აკაპულკოში. კაილი შეწყვეტს სმას. უკან დაბრუნებულ წყვილს პრობლემებს კაილის და მერილი შეუქმნის. მერილი მსუბუქი ყოფაქცევისაა და მას მიჩი უყვარს, თუმცა მიჩი მერილის დასავით უყურებს. როკ ჰადსონი - მიჩ უეინი ლორენ ბეკოლი - ლუსი მურ ჰედლი რობერტ სტაკი - კაილ ჰედლი დოროთი მელოუნი - მერილი ჰედლი რობერტ კეითი - ჯასპერ ჰედლი გრანტ უილიამსი - ბიფ მეილი შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ქარზე დაწერილი“ ვიკისაწყობში. „ქარზე დაწერილი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „ქარზე დაწერილი“ — Allmovie-ზე „ქარზე დაწერილი“ — TCM-ის მონაცემთა ბაზაში
კარლო ბლაგიძე

კარლო ბლაგიძე (დ. 10 აპრილი, 1928, გულიანი) — ქართველი ფილოსოფოსი, ფილოსოფიის მეცნიერებათა კანდიდატი. 1950 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტიტი. სადისერტაციო თემა — „აგნოსტიციზმის კრიტიკა“, დაიცვა 1953 წელს. სავლე წერეთელი გნოსეოლოგიურ პრობლემათა შესახებ ანტიკურ ფილოსოფიაში (ავტორი). - თბილისი, თსუ, 1999. - 208გვ.. - ISBN 99928-56-47-5 შალვა ნუცუბიძე და კოტე ბაქრაძე გნოსეოლოგიურ პრობლემათა შესახებ ანტიკურ ფილოსოფიაში (ავტორი). - თბილისი, თსუ, 1999. - 56გვ.. - ISBN 99928-31-78-2 სერგი დანელიას გნოსეოლოგიური შეხედულებანი (ავტორი). - თბილისი, თსუ, 1997. - 80გვ.. - ISBN 5-511-00780-3 როგორ წავიკითხოთ და შევისწავლოთ ვ.ი. ლენინის წიგნი "მატერიალიზმი და ემპირიოკრიტიციზმი" (ავტორი). - თბილისი, თსუ, 1981. - 64გვ. XVIII საუკუნის ფრანგული მატერიალიზმის ისტორიის ზოგიერთი საკითხი : მეთოდური მითითებებით (ავტორი). - თბილისი, თსუ, 1977. - 111გვ. აგნოსტიციზმი და მისი კრიტიკა (ავტორი). - თბილისი, საბჭ. საქართველო, 1971. - 186გვ. კარლო ბლაგიძე — ბიოგრაფიული ლექსიკონი