laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
აჯანყებული ანგელოზების დაცემა (ბრეიგელი)

აჯანყებული ანგელოზების დაცემა (ნიდერლ. De val der opstandige engelen) 一 პიტერ ბრეიგელ უფროსის ზეთით შესრულებული ნახატი, რომელიც 1562 წლით თარიღდება. ამჟამად, ნახატის ორიგინალი ბელგიის ეროვნული სახვითი ხელოვნების მუზეუმში ინახება. სიუჟეტი ასახავს ლუციფერის დაცემასა და განდევნას სამოთხიდან, სხვა დაცემულ ანგელოზებთან ერთად - ისინი ცვივა მზიდან იმ მახინჯი არსებების სახით, რომლებიც ბრეიგელმა თავად შექმნა. ცნობილია, რომ გარკვეულ პერიოდამდე ბრეიგელის ეს ნახატი აღიქმებოდა, როგორც იერონიმუს ბოსხის შემოქმედების ნაყოფი, ხანდახან კი მას ავტორის შვილის - პიტერ ბრეიგელ უმცროსი - სახელსაც მიაწერდნენ ხოლმე. ბრეიგელზე, ამ ნაწარმოების შექმნისთვის, გავლენა იქონიეს ისეთმა მხატვრებმა, როგორებიც არიან ალბრეხტ დიურერი, იერონიმუს ბოსხი და ფრანს ფლორისი, იმ არსებათა შექმნაში კი, რომელთაც აღნიშნულ ნახატზე ვაწყდებით, მას საკუთარი შემოქმედების ადრეული ნამუშევრებიც დაეხმარა. ნახატზე ასახულია ზეციდან აჯანყებული ანგელოზების გაძევების სცენა, რაც პირდაპირ მინიშნებაა გამოცხადების XII თავზე. ღმერთის წინააღმდეგ აჯანყებული ანგელოზები ჯოჯოხეთში იყრებიან. ამ შემთხვევაში, ზეცა გამოსახულია, როგორც თეთრი წრე, ნახატის ზემო, ცენტრალურ ნაწილში. ნახატის ქვედა ნაწილში გამოსახულია შიშველი ფიგურები, რომლებიც ერთდროულად ცხოველისა და ადამიანის სხეულის ნაწილებს შეიცავენ. პიტერ ბრეიგელი (უფროსი) “Bible Gateway Passage: Revelation 12 - New International Version.” Bible Gateway. Koerner, Joseph Leo, Bosch and Bruegel from Enemy Painting to Everyday Life. 57. Vol. 57. Princeton, Washington: Princeton University Press, 2016. Kosloski, Phillip. "Why Did Satan Rebel Against God?". Aleteia. Meganck, Tine Luk. Pieter Bruegel the Elder. Fall of Rebel Angels. Art, Knowledge, and Politics on the Eve of the Dutch Revolt. Royal Museums of Fine Arts of Belgium, 2014. Orenstein, Nadine. Metropolitan Museum of Art, and Museum Boijmans Van Beuningen. Pieter Bruegel the Elder: Drawings and Prints. New York : New Haven: Metropolitan Museum of Art; Yale University Press, 2001. Seidel, Max, Roger H. Marijnissen, Pieter Bruegel, and Max Seidel. Bruegel. Stuttgart: Belser, 1969. Stechow, Wolfgang. Pieter Bruegel the Elder. New York: Harry N. Abrams, 1990. ↑ Silvana Editoriale & Royal Museums of Fine Arts of Belgium. Pieter Bruegel the Elder, Fall of the Rebel Angels : Art, Knowledge and Politics on the Eve of the Dutch Revolt. ↑ https://artsandculture.google.com/story/9gXx-oPTgMeLKg ↑ Stechow, Wolfgang. Bruegel, გვ. 65.
გროსმაისტერი (რომანი)

გროსმაისტერი — სოფო არდიას დეტექტიური ჟანრის რომანი, რომელიც გამოიცა 2017 წელს. მწერალი მასში აღწერს ისტორიას, ერთ ჭკვიან მანიპულატორ ბიჭზე, რომელიც სხვებით მანიპულირებს და თავისი მიზნის მისაღწევად არაფერს იშურებს. ის ყველაზე ცნობილი იყო იმ პერიოდში, მაგრამ სინამდვილეში მას მაინც არავინ იცნობდა. ეს წიგნი მწერალ სოფო არდიას პირველი ბესტსელერი გახდა. 2018 და 2021 წელს წიგნი ბიბლუსის 10 ყველაზე გაყიდვად ბესტსელერ წიგნს შორის მოხვდა. გროსმაისტერი ლატერნა: გროსმაისტერი ბიბლუსის გამომცემლობა ↑ [გროსმაისტერი] ↑ აგვისტოს 10 ყველაზე გაყიდვადი წიგნი – „ბიბლუსი“ ახალ რეიტინგს აქვეყნებს ↑ გროსმაისტერი - ბიბლუსის წინა თვის ტოპ 5 გაყიდვად ბესტსელერ წიგნში
ლედი შალოტიდან (უოტერჰაუსი)

ლედი შალოტიდან (ინგლ. The Lady of Shalott) 一 მეცხრამეტე საუკუნეში მოღვაწე პრერაფაელისტი ინგლისელი მხატვრის, ჯონ უილიამ უოტერჰაუსის 1888 წლის ნახატი. ნახატი ცნობილი ინგლისელი პოეტის, ალფრედ ტენისონის ამავე სახელწოდების მქონე პოემითაა შთაგონებული. აღსანიშნავია,რომ ტენისონის პოეზია დიდი პოპულარობით სარგებლობდა პრერაფაელისტებში, რომელთა რიგის ხელოვანსაც განეკუთვნებოდა თავად უოტერჰაუსიც. უოტერჰაუსმა ტენისონის პოემის პროტაგონისტს კიდევ ორი ვარიაცია დააფუძნა: 1894 და 1915 წლებში, თუმცა მიუხედავად ამისა, მხატვრის პირველი ტილო (“ლედი შალოტიდან”), ყველაზე უფრო მეტად იმსახურებს მნახველთა ყურადღებასა და მოწონებას. ნამუშევარზე ცალსახად იგრძნობა პრერაფაელიტთა საძმოს გავლენა, მიუხედავად იმისა, რომ ეს უკანასკნელი მხატვრის ბავშვობაშივე დაიშალა. უოტერჰაუსმა ტილოში – “ლედი შალოტიდან”, ასახა ის ეპიზოდი, როდესაც ლედი შალოტი (ელეინი) ნავში ზის. მას ხელთ ჯაჭვი უპყრია,რომლითაც ნავი ნაპირზე არის მიბმული. აქვე სურათზე ჩანს გობელენი,რომელიც ერთ დროს მისთვის ცხოვრების უმნიშვნელოვანეს დეტალს წარმოადგენდა. ახლა კი ამ გობელენს შალოტასთვის ყოველგვარი მნიშვნელობა დაუკარგავს. გობელენის ნაწილი წყლით არის დაფარული. სურათზე გამოსახული სანთლები ერთგვარად გამოხატავს სიმბოლიზირებას სიცოცხლისა. ელეინი ამ სიუჟეტებს სასოწარკვეთით და მწუხარებით უყურებს. იმ სამი სანთელიდან რომელიც სურათზეა გამოსახული ორი ჩამქრალია, რაც მხატვრის გრძნობებით ელეინის ცხოვრების მალე დასასრულს მოასწავებს. სურათის მიხედვით, ტილოს მთავარი გმირი მღერის – „მის გამოსამშვიდობებელ სიმღერას“. მხატვარმა ტილოზე, მთელი ემოციით, შესანიშნავად და დიდებულად გადმოსცა სასოწარკვეთილი ელეინის ერთ-ერთი ამაღეკვებელი ეპიზოდი და ემოციები, რაშიც აშკარად იკითხება მისი ტრაგიკული ბედი. პრერაფაელიტები ჯონ უილიამ უოტერჰაუსი Casteras, Susan. The Victorians: British Painting, 1837–1901. Washington, D.C.: National Gallery of Art, 1997. Poulson, Christine, The Quest for the Grail: Arthurian Legend in British Art, 1840–1920, 1999, Manchester University Press, ISBN 0719055377, 9780719055379, google books ↑ http://www.tate.org.uk/art/artworks/waterhouse-the-lady-of-shalott-n01543 ↑ Riggs, Terry. (1998) The Lady of Shalott 1888. ციტირების თარიღი: 7 December 2013 ↑ http://genia.ge/?p=7075
აბუკუმის მთები

აბუკუმის მთები (იაპონ. 阿武隈高地) — ქედი იაპონიაში, კუნძულ ჰონსიუს ჩრდილოეთ ნაწილში. ადმინისტრაციულად მოქცეულია მიაგის, ფუკუსიმისა და იბარაკის პრეფექტურების ტერიტორიაზე. ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ გადაჭიმულია 170 კმ-ზე, სიგანე 50 კმ, მაქსიმალური სიმაღლე 1193 მ (მთა ოტაკინე). ცალკეული მწვერვალები სოლისებრი მოყვანილობისაა. აგებულია გრანიტებითა და გრანოდიორიტებით, იშვიათად ფიქლებით, ქვიშაქვებითა და კირქვებით. ატმოსფერული ნალექების რაოდენობა 1100–1300 მმ წელიწადში. დამახასიათებელია დამრეცი რელიეფი. აბუკუმის მთები — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ↑ 1.0 1.1 Abukuma Mountains | Encyclopedia Nipponica www.kotobank.jp
კინტო

კინტო — ძველ თბილისში ხელზე მოვაჭრე, განეკუთვნებოდა წვრილ ვაჭართა კლასს. გამოირჩეოდა მოსწრებული სიტყვა-პასუხით და თავისებური ჩაცმა-დახურვით (მაღალსაყელოიანი, საკინძშემოხსნილი დაწინწკლული ჩითის პერანგი, მოკლე, შავი, ნაოჭიანი ახალუხი, უბეგანიერი მონაოჭებული შარვალი, მესტები, ზოგჯერ ყელდაკეცილი „დაწყობილი ჩექმები“, ვერცხლის აბზინდიანი სარტყელი, აბრეშუმის ან ჩითის ხელსახოცით). თაბახზე გაწყობილ ხილსა და ბოსტნეულს გასაყიდად ქუჩებში თავით დაატარებდა. კინტო თბილისის ყოფას XX საუკუნის 30-იან წლებამდე შემორჩა. კინტოს აგრეთვე აქვს გადატანითი მნიშვნელობა — ცუღლუტი, ლაზღანდარა, მასხარა. ოსკარ შმერლინგის ნახატი პატარა კინტო, ნიკო ფიროსმანი თბილისელი კინტო (XIX ს.), დიმიტრი ერმაკოვი კინტო, ალექსანდრე როინაშვილი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კინტო გრიშაშვილი ი., ძველი ტფილისის ლიტერატურული ბოჰემა, ტფ., 1927; ჩხეტია შ., ტფილისის ისტორიისათვის, «მასალები საქართველოსა და კავკასიის ისტორიისათვის», 1938, ნაკვ. 1; სოხაძე ა., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 527. კინტო
ლადო ქალდანი

ლადო ქალდანი (დ. 5 ივნისი, 1939, ჭუბერი — გ. 2009) — ქართველი გეოგრაფი, მეცნიერი, გეოგრაფიულ მეცნიერებათა დოქტორი, გლაციოლოგი. 1966 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი კარტოგრაფ-გეოგრაფის სპეციალობით. 1966-1967 წლებში — მუშაობდა საპროექტო ინსტიტუტ „საქქალაქმშენსახპროექტში“. 1967 წლიდან ამიერკავკასიის (ამჟამად საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის) ჰიდრომეტეოროლოგიის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში ჯერ ინჟინრად, შემდეგ უმცროს მეცნიერ-თანამშრომლად, წამყვან მეცნიერ-თანამშრომლად, ხოლო 1992 წლიდან გლაციოლოგიის ლაბორატორიის გამგედ. 1975-1977 წლებში — სწავლობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიასთან არსებულ დედამიწის შემსწავლელ მეცნიერებათა სახალხო აკადემიაში. გამოქვეყნებული აქვს 75-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი, მათ შორის, 3 მონოგრაფია. ინსტიტუტში შესრულებული აქვს 33 სამეცნიერო ანგარიში და 5 მეთოდური მითითება. მსოფლიო თოვლ-ყინულოვანი რესურსების ატლასში (1997) მოათავსა კავკასიის ზვავსაშიშროების 4 რუკა. სამეცნიერო მოხსენებებით გამოდის რესპუბლიკურ და საერთაშორისო კონფერენციებზე, თათბირებზე, სამეცნიერო სესიებსა და გეოგრაფიული საზოგადოების სხდომებზე. მიღებული აქვს საერთაშორისო სერტიფიკატი ზვავების კარტოგრაფირებაში (თურქეთი, 1998). შედგენილი აქვს მრავალი დასკვნა და რეცენზია დისერტაციებზე, ავტორეფერატებზე. კურირებდა და კონსულტაციებს უწევდა ამიერკავკასიისა და დაღესტნის ავტონომიური რესპუბლიკის ჰიდრომეტსამსახურებს, საპროექტო და სამშენებლო ორგანიზაციებს ზვავსასიშროების საკითხებში. 1963-1980 წლებში მონაწილეობდა კარსტული მღვიმეების გამოკვლევაში. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ზვავსაშიშროების დახასიათება სივრცესა და დროში (აჭარა-იმერეთის მთიანი სისტემის მაგალითზე)“, დაიცვა 1981 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „ზვავსაშიშროების შეფასება და ზვავსაწინააღმდეგო ღონისძიებები (საქართველოს მაგალითზე)“, დაიცვა 2003 წელს. 2000 — ღირსების მედალი თოვლის ზვავები საქართველოში, თბილისი, საქ. ტექნ. უნ-ტის ჰიდრომეტეოროლოგიის ინ-ტი, 2015, გტვ. 170 ISBN 9789941084522 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი. თბ., 2003, გვ. 257-258 წიგნი ღირსებისა: ტ. 5/ შემდგ.: თამაზ ყიფიანი (რედ.), თენგიზ გაჩეჩილაძე, გურამ სიმონიშვილი. თბ., 2003, გვ. 214 სვანეთი და სვანები / ირაკლი დვალი, გივი ქურდიანი. თბ., 2014, გვ. 373 ლადო ქალდანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
პარფენ როგოჟინი

პარფენ სემიონის ძე როგოჟინი — ფიოდორ დოსტოევსკის რომანის, „იდიოტის“ ერთ-ერთი მთავარი გმირი. ავტორს როგოჟინი შემდეგნაირად ჰყავს დახასიათებული: რომანში პარფენ როგოჟინი აღწერილია როგორც ვნებიანი, ფეთქებადი, აღვირახსნილი ადამიანი. რომანში მისი ხასიათი და თვისებები სრულიად ეწინააღმდეგება თავადი მიშკინის თვისებებს, ისინი ერთმანეთისგან გარეგნობითაც დიამეტრალურად განსხვავდებიან. როგოჟინი ვნებიანად, სიგიჟემდეა შეყვარებული ნასტასია ფილიპოვნაზე და დიდი თანხის მოძიების შემდეგ, მიდის კიდეც მასთან რათა თავად ითხოვოს. როდესაც ნასტასია ფილიპოვნა თავადთან ჯვრისწერის დღეს როგოჟინთან ერთად გაიქცევა, პარფენი ფილიპოვნას დანით კლავს, რადგან ხვდება რომ ქალს გულწრფელად უყვარს თავადი. რომანში პარფეონი სიმბოლიზირდება როგორც ანტიქრისტე, ეშმაკის სახეხატი, განსხვავებით თავადი მიშკინისგან, რომელიც ქრისტეს და ჭეშმარიტი ქრისტიანის განსახიერებაა, როგოჟინი განასახიერებს ცოდვილ ადამიანს მთელი მისი მანკიერებითა და ცოდვებით. თუმცა, თავადი მიშკინი, როგორც ადამიანური ცოდვების ჭეშმარიტი გამომსყიდველი, ყოვლისშემძლე იესო ქრისტე, აპატიებს როგოჟინს უდიდეს ცოდვას - ნასტასია ფილიპოვნას მკვლელობას და ანუგეშებს პარფენს. როგოჟინის გმირი სიმბოლურია და ნაწარმოების ერთ-ერთ მთავარ პერსონაჟი გვევლინება. პარფენმა ადამიანთა ცხოვრებაში გამოჩენით მათზე განუზომელი კვალი დატოვა. როგოჟინი ავლენს ცბიერებას როდესაც ერთის მხრივ ძმობის ნიშნად თავადს ჯვარს გაუცვლის, მეორეს მხრივ კი მის მოკვლას შეეცდება, რასაც თავადი მიუტევებს. ↑ ფიოდორ დოსტოევსკი - იდიოტი; გვ. 7; თარგმანი - გივი კიკილაშვილი, 2021; ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა - ISBN 978-9941-30-82-6
ოთარ მამაგეიშვილი

ოთარ (ოთო) მამაგეიშვილი (დ. 15 იანვარი, 2003) — ქართველი ფეხბურთელი. „საბურთალოს“ და საქართველოს ახალგაზრდული ნაკრებების საყრდენი ნახევარმცველი. ნათამაშები აქვს საქართველოს 17 და 19 წლამდელთა ნაკრებებში. 2023 წელს საქართველოს 21 წლამდე ფეხბურთელთა ნაკრების რიგებში ითამაშა ევროპის 21 წლამდელთა საფეხბურთო ჩემპიონატზე. ოთარ მამაგეიშვილი — Soccerway ოთარ მამაგეიშვილი — Transfermarkt ოთარ მამაგეიშვილი ეროვნული ლიგის საიტზე ↑ Transfermarkt
სემანგკოკი

სემანგკოკი ― მთა მალაიზიაში. სემანგკოკის სიმაღლე 1 830 მეტრია. მწვერვალი მდებარეობს პაჰანგისა და სელანგორის საზღვარზე. მთა სელანგორის უმაღლესი მწვერვალია. მდებარეობს ფრეიზერის ბორცვის მახლობლად. ↑ Mount Semangkok. ციტირების თარიღი: 14 February 2019.
იმერხევის ეკლესია

იმერხევის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ქვემო ქართლის მხარეში, ბოლნისის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ფოლადაურში, მდ. ფოლადაურის მარცხენა შენაკადის გიულმაგამედჩაი ხეობაში. ეკლესია დარბაზული ტიპისაა. ტაძარი თარიღდება XIII საუკუნით. ეკლესია დარბაზული ტიპისაა, ეკლესიის სიგრძე 7,65 მ, ხოლო სიგანე 5,5 მ. ვახუშტის რუკის მიხედვით ამ შემოგარენში დატანილია გვიანი შუა საუკუნეების მავნელასოფლის ნიშანი. ეკლესია ნაგებია ნათალი ყვითელი და წითელი ტუფის კვადრებით. ინტერიერში უფრო წვრილი ზომის ნატეხი ქვა გამოიყენება, ხოლო კონსტრუქციული დეტალები ნათალი ქვით არის გაკეთებული. ეკლესია ორსაფეხურიან ცოკოლზე დგას. გარედან არქიტრავით დასრულებული და შიგნიდან თაღოვანი კარი სამხრეთის კედელშია. ჩრდილოეთის გარდა ყველა კედელში თითო თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. ეკლესია დახურული იყო ლორფინით, რომელიც აღდგენის შემდეგ შეცვალეს თუნუქის სახურავით. აფსიდა ნახევარწრიულია, . საკურთხევლის სარკმლის ორივე მხარეს იატაკის დონიდან თითქმის სარკმლის შუაწელამდე აზიდული ნახევარწრიული, ზემოთკენ შევიწროვებული და კონქისებური თავით დასრულებული ნიშებია გაკეთებული. კონქი პროფილირებულ იმპოსტებზე გადაყვანილ ტრიუმფალურ თაღს ეყრდნობა. საკურთხევლის იატაკი ერთი საფეხურითაა ამაღლებული. დარბაზი წყვილი პილასტრითაა დანაწევრებული, რომლის პროფილირებულ კაპიტელებზე კამარის საბჯენი თაღია გადაყვანილი. ასეთივე იმპოსტზე გადაყვანილი თაღია გრძივი კედლების დასავლეთ კიდეში. ყველა თაღის საბჯენი იმპოსტი ერთნაირია. ტაძრის ფასადების მორთულობა წარმოდგენილია კარ-სარკმელთა მოჩარჩოებით. სარკმლებს შეწყვილებული ლილვების სვეტებითა და კამარით შექმნილი მოჩარჩოება აქვს, რომლებიც გაფორმებულია ორნამენტული საპირითა და კაპიტელ-ბაზისებით. აღმოსავლეთის სარკმლის თაღზე დამატებით ჯვრის რელიეფური გამოსახულებაა ჩადგმული. კარი შედება ოთხი წყვილი ბურთულებით დასრულებული და სწორკუთხა ორნამენტული კაპიტელ-ბაზისებით გაფორმებული ლილვებით შედგენილი სვეტებისა და კამარისგან, რომლის შიდა არეები ორნამენტირებულია, ხოლო ტიმპანისებრ ფონზე ჯვრის რელიეფური გამოსახულებაა მოცემული. ეკლესია ერთ-ერთი გამორჩეული ძეგლია ფოლადაურის ხეობის ზემო წელის შუა საუკუნეების ხუროთმოძღვრულ ნიმუშებს შორის.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 39383
გულიები

გულიები (მხ. რ. გულია) — ქართული გვარი. გავრცელებულია ოკუპირებულ აფხაზეთსა და საქართველოს დანარჩენ მხარეებში. მისი მატარებელების ნაწილი გააფხაზებულია. გულია აფხაზური გვარსახელი არ არის, რადგან მათ აფხაზური მორფოლოგიური ინვენტარი არ დაერთვის. გვარმა განიცადა მხოლოდ ფონეტიკური ცვლილებები სესხების კანონზომიერებების დაცვით. ბოლო წლებში აფხაზ მეცნიერებს გაუჩნდათ დაუსაბუთებელი იდეა, თითქოს -ია დაბოლოების მქონე გვარები აფხაზური წარმომავლობისა იყოს, რაც ვერ უძლებს კრიტიკას, ვინაიდან ასეთი გვარების აბსოლუტურ უმრავლესობას გამჭვირვალე ეტიმოლოგია ეძებნება ქართულ ენობრივ სივრცეში, კონკრეტულად სამეგრელო-სამურზაყანოში და ვერ იხსნება აფხაზური ენის ნიადაგზე. 2023 წელს საქართველოს ცენტრალური ხელისუფლების მიერ კონტროლირებად ტერიტორიაზე მხოლოდ 3 ადამიანი ატარებს ამ გვარს. გულრიფში — გულიების საცხოვრისი, "გულიანთ ფშა" აძიუბჟა, "გულიაა რქაფთა" — გულიების პარტახი თეიმურაზ გვანცელაძე, სოფიკო ჭაავა, აფხაზური ენა: წარსული, აწმყო და... : ეკოლინგვისტური და სოციოლინგვისტური ანალიზი, გამომცემლობა „სამშობლო“, 2021. — გვ. 193-194, ISBN 978-9941-9771-0-7. თეიმურაზ გვანცელაძე, აფხაზური ენა: სტრუქტურა, ისტორია, ფუნქციონირება, თბილისი: უნივერსალი, 2011. — გვ. 136-137. მიტროპოლიტი ანანია (ჯაფარიძე), ქართველთა დენაციონალიზაცია XVII-XX საუკუნეებში: საინგილო, აფხაზეთი, ქართლ-კახეთი, მესხეთი, თრიალეთი, შიდა ქართლი, თბილისი: საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი, 2010. — გვ. 165, ISBN 978-9941-14-813-2. ↑ მიტროპოლიტი ანანია (ჯაფარიძე), ქართველთა დენაციონალიზაცია XVII-XX საუკუნეებში: საინგილო, აფხაზეთი, ქართლ-კახეთი, მესხეთი, თრიალეთი, შიდა ქართლი, თბილისი: საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი, 2010. — გვ. 165, ISBN 978-9941-14-813-2. ↑ გაზ. „ლ. ს.“, 1.XII.89. ↑ თეიმურაზ გვანცელაძე, სოფიკო ჭაავა, აფხაზური ენა: წარსული, აწმყო და... : ეკოლინგვისტური და სოციოლინგვისტური ანალიზი, გამომცემლობა „სამშობლო“, 2021. — გვ. 193-194, ISBN 978-9941-9771-0-7. ↑ თეიმურაც გვანცელაძე (2011). აფხაზური ენა: სტრუქტურა, ისტორია, ფუნქციონირება. უნივერსალი, გვ. 136-137. ISBN 978-9941-17-423-0.  ↑ საინტერესო სტატისტიკა[მკვდარი ბმული] — სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტო ↑ იუსტიციის სახლი. intpass.cra.ge. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-05-08. ციტირების თარიღი: 2023-08-11. ↑ 7.0 7.1 თეიმურაზ გვანცელაძე, სოფიკო ჭაავა, აფხაზური ენა: წარსული, აწმყო და... : ეკოლინგვისტური და სოციოლინგვისტური ანალიზი, გამომცემლობა „სამშობლო“, 2021. — გვ. 193-194, 236, ISBN 978-9941-9771-0-7.
გორაშეთის ციხე

გორაშეთის ციხე — მდებარეობს ისტორიულ კლარჯეთში, თანამედროვე არდანუჩის რაიონის სოფელ ქუთლუს ჩრდილო-დასავლეთით, სოფლის ბაღებში ოდნავ შემაღლებულ ბორცვზე. ეს ადგილი შავშეთისა და კლარჯეთის ისტორიულ საზღვარს წარმოადგენს. გორაშეთს ციხის შესახებ ცნობები შედარებით მწირია. ციხის ჩვენთვის ცნობილი პირველი აღწერა ეკუთვნის ოსმან აითეკინს. ციხის შემდგომი აღწერა ეკუთვნის კავკასიის უნივერსიტეტის მკვლევართა ჯგუფს. თუმცა მათ პუბლიკაციაში ციხის ზომები შეცდომით არის წარმოდგენილი. ლევან წიქარიშვილის აზრით, მდებარეობის და ციხის არქიტექტურის გათვალისწინებით ეს ციხე გადასახადების შეკრების პუნქტი უნდა ყოფილიყო. გორაშეთი ქალაქ არტანუჯიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 30 კმ-ში მდებარეობს. შავშეთისა და კლარჯეთის დამაკავშირებელი უმოკლესი გზა შუა საუკუნეებში გადიოდა ხანთუშეთის ქედის განაპირას და წარმოადგენდა ერთიან საფორტიფიკაციო სისტემას შემდეგი ციხეების ჩათვლით: კლარჯეთი-ბოსელთა-არტანუჯი-ბიჯე-გორაშეთი-ქვათეთრისი-სათლელი. ტოპონიმი განსხვავებული ვერსიით გვხვდება: გორეშეთი, გოროშეთი, გორაშენი, გორაშეთი. ჩვენ ავთენტურად ვთვლით ბოლო ვერსიას, ვინაიდან ეს ქართული ენის სიტყვათწარმოების წესს სწორედ ეს უკანასკნელი ვერსია შეესაბამება. თურქულად ამ ციხეს, „პეტრიკ ისმან კალესი“ ეწოდება. თურქეთის რესპუბლიკაში მიმდინარე მასშტაბური ტოპონიმიკური ცვლილებების ხანაში, 1925 წელს, სოფლის სახელი შიცვალა და ეწოდა ვეილერ ქუთლუ. ციხეს და სოფელს ზემოდან დაჰყურებს კორსუს მთა. სამხრეთიდან ანუ კლარჯეთის მხრიდან ციხემდე მიღწევას, ქედის გადავლით დაახლოებით 1 საათი სჭირდება. გორაშეთის ციხე დიდი ზომის უხეშად დამუშავებული ლოდებით არის ნაგები. მეგალითური ნაგებობაა. ციხის აღმოსავლეთ, დასავლეთ და სამხრეთ გალავანი სრულად არის შემორჩენილი. სამხრეთ გალავანი სხვებისგან განსხვავებით მრუდხაზოვანია. ტაო-კლარჯეთის ციხე-სიმაგრეები ტ. 2, თბ. 2020 ISBN 978-9941-9738-1-9
სეიბა (პუერტო-რიკო)

სეიბა (ინგლ. Ceiba) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი პუერტო-რიკოს ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. სახელი ეწოდა ცნობილი სეიბას ხის შესაბამისად. მდებარეობს კუნძულის ჩრდილო-აღმოსავლეთ სანაპიროზე, ატლანტის ოკეანის სანაპიროზე, ფახარდოს სამხრეთით, ნაგვაბოს ჩრდილოეთით და რიო-გრანდეს სამხრეთ-აღმოსავლეთით. სან-ხუანიდან მანქანით ერთი საათის სავალზე მდებარეობს. მოიცავს 7 ბარიოსა და სეიბა-პუებლოს (ქალაქის საქმიანი ტერიტორია და ადმინისტრაციული ცენტრი). შედის ფახარდოს მეტროპოლიტენური სტატისტიკური ტერიტორიის შემადგენლობაში. პუერტო-რიკოს მუნიციპალიტეტები (1955) Mapa de municipios y barrios - Ceiba - Memoria Núm. 74. University of Puerto Rico: Estado Libre Asociado de Puerto Rico, Oficina del Gobernador, Junta de Planificacion, Santurce, Puerto Rico.  დაარქივებული 2021-09-04 საიტზე Wayback Machine. News out of Ceiba on Presencia PR ↑ 2020 United States Census / აშშ-ის სტატისტიკური აღწერის ბიურო <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q637413"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23766566"></a> ↑ NowData - NOAA Online Weather Data. National Oceanic and Atmospheric Administration. დაარქივებულია ორიგინალიდან — ივნისი 24, 2021. ციტირების თარიღი: June 17, 2021 ↑ Station: Roosevelt Roads, PR PQ. U.S. Climate Normals 2020: U.S. Monthly Climate Normals (1991-2020). National Oceanic and Atmospheric Administration. ციტირების თარიღი: June 17, 2021
სიალესი (პუერტო-რიკო)

სიალესი (ინგლ. Ciales) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი პუერტო-რიკოში. მდებარეობს ცენტრალურ ქედზე, ოროკოვისის ჩრდილო-დასავლეთით, ფლორიდისა და მანატის სამხრეთით, უტუადოსა და ჯაიუიის აღმოსავლეთით და მოროვისის დასავლეთით. სიალესი 8 ბარიოსა და სიალეს-პუებლოს (ქალაქის საქმიანი ნაწილი და ადმინისტრაციული ცენტრი). შედის სან-ხუანი-კაგვასი-გვაინაბოს მეტროპოლიტენური სტატისტიკური ტერიტორიის შემადგენლობაში. პუერტო-რიკოს მუნიციპალიტეტები Go To Ciales website USGS detailed map of Ciales დაარქივებული 2020-06-27 საიტზე Wayback Machine. NIDIS Ciales drought conditions დაარქივებული 2023-08-11 საიტზე Wayback Machine. ↑ 2020 United States Census / აშშ-ის სტატისტიკური აღწერის ბიურო <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q637413"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23766566"></a>
კინტრიში (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი კინტრიში შეიძლება აღნიშნავდეს: კინტრიში — მდინარე დასავლეთ საქართველოში კინტრიში — ნეოლითის ხანის არქეოლოგიური ძეგლი კინტრიში — ნაკრძალი საქართველოში
სიდრა (პუერტო-რიკო)

სიდრა (ინგლ. Cidra) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი პუერტო-რიკოში. მდებარეობს კუნძულის ცენტრალურ რეგიონში, კაიეის ჩრდილოეთით, კომერიოსა და აგვას-ბუენასის სამხრეთით, აიბონიტოსა და ბარანკიტასის აღმოსავლეთით და კაგუასის დასავლეთით. მოიცავს 12 ბარიოსა და სიდრა-პუებლოს (ქალაქის საქმიანი ნაწილი და ადმინისტრაციული ცენტრი. შედის სან-ხუანი-კაგვასი-გვაინაბოს მეტროპოლიტენური სტატისტიკური ტერიტორიის შემადგენლობაში. პუერტო-რიკოს მუნიციპალიტეტები Puerto Rico Government Directory - Cidra დაარქივებული 2023-02-06 საიტზე Wayback Machine. ↑ 2020 United States Census / აშშ-ის სტატისტიკური აღწერის ბიურო <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q637413"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23766566"></a>
კოამო (პუერტო-რიკო)

კოამო (ინგლ. Coamo) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი პუერტო-რიკოში. დაარსდა 1579 წელს. მდებარეობს კუნძულის ცენტრალურ სამხრეთ ნაწილში, სანტა-ისაბელის ჩრდილოეთით, ოროკოვისისა და ბარანკიტასის სამხრეთით, ვილიალბისა და ხუანა-დიასის აღმოსავლეთით და აიბონიტოსა და სალინასის დასავლეთოთ. მოიცავს 10 ბარიოსა და კოამო-პუებლოს (ქალაქის საქმიანი ნაწილი და ადმინისტრაციული ცენტრი. შედის პონსე-იაუკო-კოამოს კომბინირებული სტატისტიკური ტერიტორიის შემადგენლობაში. პუერტო-რიკოს მუნიციპალიტეტები Historia de Coamo, "La Villa Añeja", Ramon Rivera Bermúdez, 1980. Coamo and its barrios, United States Census Bureau Historic Places in Puerto Rico and the Virgin Islands, a National Park Service Discover Our Shared Heritage Travel Itinerary Welcome to Puerto Rico! Coamo ↑ 2020 United States Census / აშშ-ის სტატისტიკური აღწერის ბიურო <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q637413"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23766566"></a>
კომერიო (პუერტო-რიკო)

კომერიო (ინგლ. Comerio) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი პუერტო-რიკოში. მდებარეობს კუნძულის ცენტრალურ აღმოსავლეთ რეგიონში, აიბონიტოს ჩრდილოეთით, ნარანხიტოსა და ბაიამონის სამხრეთით, ბარანკიტასის აღმოსავლეთით და სიდრისა და აგვას-ბუენასის დასავლეთით. მოიცავს 7 ბარიოსა და კომერიო-პუებლოს (ქალაქის საქმიანი ნაწილი და ადმინისტრაციული ცენტრი). შედის სან-ხუანი-კაგვასი-გვაინაბოს მეტროპოლიტენური ტერიტორიის შემადგენლობაში. პუერტო-რიკოს მუნიციპალიტეტები Levy, Teresita A. (2007). The History of Tobacco Cultivation in Puerto Rico, 1899—1940. ProQuest. ISBN 9780549267843.  (1955) Mapa de municipios y barrios - Comerío - Memoria Núm. 41. University of Puerto Rico: Estado Libre Asociado de Puerto Rico, Oficina del Gobernador, Junta de Planificacion, Santurce, Puerto Rico.  დაარქივებული 2023-04-09 საიტზე Wayback Machine. Puerto Rico Government Directory - Comerío Municipalities at enciclopediapr.org ↑ 2020 United States Census / აშშ-ის სტატისტიკური აღწერის ბიურო <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q637413"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23766566"></a>