laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ვინუს უილიამსი

ვინუს ებონი სტარ უილიამსი (ინგლ. Venus Ebony Starr Williams; დ. 17 ივნისი, 1980, ლინვუდი, კალიფორნია, აშშ) — ამერიკელი პროფესიონალი ჩოგბურთელი, მსოფლიოს ყოფილი პირველი ჩოგანი. ერთეულთა თანრიგში დიდი სლემის ტურნირების 23-გზის გამარჯვებულის – სერენა უილიამსის უფროსი და. უილიამსს ერთეულებში 7 დიდი სლემის ტურნირი აქვს მოგებული – 5 უიმბლდონი და 2 აშშ-ის ღია პირველობა. მან ასევე ერთი წლის შემაჯამებელი ტურნირი მოიგო. ჯამში ამერიკელს WTA-ის 49 ტურნირი აქვს ერთეულთა თანრიგში მოგებული. იგი 11 კვირის განმავლობაში იკავებდა ერთეულთა რეიტინგში პირველ ადგილს. მას კაცთა თუ ქალთა ჩოგბურთში ყველაზე მეტ – 80 ერთეულთა დიდი სლემის ტურნირზე აქვს ნათამაშები. წყვილებში ვინუსს სერენასთან ერთად 14 დიდი სლემის ტურნირი აქვს მოგებული – 6 უიმბლდონი, 4 ავსტრალიის ღია პირველობა, 2 საფრანგეთის ღია პირველობა და 2 აშშ-ის ღია პირველობა. იგი 8 კვირის განმავლობაში იკავებდა წყვილთა რეიტინგში პირველ ადგილს. უილიამსს ასევე 2 დიდი სლემის ტურნირი აქვს შერეულ წყვილებში მოგებული – 1 ავსტრალიის ღია პირველობა და 1 საფრანგეთის ღია პირველობა ამერიკელ ჯასტინ გიმელსტობთან ერთად. ოლიმპიურ თამაშებზე, უილიამსმა ერთეულებში 1 ოქროს მედალი, წყვილებში 3 ოქროს მედალი და შერეულ წყვილებში 1 ვერცხლის მედალი მოიპოვა. ბრიტანელ კეტლინ მაკ-კეინ გოდფრისთან ერთად, მას ყველაზე მეტი ოლიმპიური მედალი აქვს ჩოგბურთში მოგებული. უილიამსი ერთადერთი ჩოგბურთელია ისტორიაში, რომელსაც 4 სხვადასხვა ოლიმპიადაზე აქვს ოლიმპიური მედლები მოპოვებული. სანაკრებო დონეზე, მან ერთხელ მოიგო ფედერაციის თასი აშშ-ის ნაკრებთან ერთად. მთავარი სტატია: ვინუს უილიამსის სტატისტიკა და მიღწევები. (დ) – დახურული კორტი უილიამსის დების მეტოქეობა ვ.უილიამსი–ჰინგისის მეტოქეობა ოფიციალური საიტი (ინგლისური) ვინუს უილიამსი Facebook-ზე ვინუს უილიამსი Twitter-ზე უილიამსი WTA-ს ოფიციალურ საიტზე უილიამსი ITF-ის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2018-04-03 საიტზე Wayback Machine. უილიამსი ფედერაციის თასის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2019-12-02 საიტზე Wayback Machine. ↑ „Rankings WTA Tennis“. wtatennis.com. ციტირების თარიღი: 25 თებერვალი, 2018. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate=-ში (დახმარება)
შარლ დე ვალუა (1446-1472)

შარლ დე ვალუა (ფრანგ. Charles de Valois; დ. 26 დეკემბერი, 1446 — გ. 24 მაისი, 1472) — ვალუას დინასტიის წარმომადგენელი. საფრანგეთის მეფე შარლ VII-ისა და დედოფალ მარია ანჟუელის ვაჟი. შარლი დაიბადა 1446 წის 26 დეკემბერს ტურში. იგი იყო საფრანგეთის მეფე შარლ VII-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ მარია ანჟუელის უმცროსი ვაჟი. 1456 წლიდან, მისი უფროსი ძმა, დოფინი ლუი მამასთან ერთად ბურგუნდიის სამეფო კარზე ცხოვრობდა, რის გამოც დროებით საფრანგეთს შარლი მართავდა. 1461 წელს კი გარდაიცვალა მეფე შარლ VII, მეფე კი ლუი XI ხდება. ლუი XI თავისი უმცროსი ძმისადმი კეთილად იყო განწყობილი, რის გამოც, ტახტზე ასვლისთანავე მას ბერის ჰერცოგის წოდება უბოძა. 1465 წლის მაისში შარლმა "სახალხო აჯანყების" ლიგა ჩამოაყალიბა უამრავ გამოჩენილ დიდგვაროვანთან ერთად, როგორებიც არიან ბურგუნდიის ჰერცოგი შარლ გულადი, ბრეტანის ჰერცოგი ფრანსუა II და ა.შ. ლიგამ მალევე წამოიწყო ე.წ. "შეშლილი ომი", რაც საბოლოოდ ამავე წლის ოქტომბერში კონფლანის ზავით დასრულდა. ზავის პირობებით, შარლმა მიიღო აკვიტანიის ჰერცოგობა. ახალი წოდების მიღებასთან ერთად შარლმა ჯარების შეგროვება დაიწყო, რათა მეამბოხე ბრეტანის საჰერცოგო დაეპყრო. ჰერცოგმა ფრანსუა II-მ, ამის საპასუხოდ ალიანსი შეკრა ბურგუნდიის ჰერცოგთან და ომი განაახლა, რომელიც 1468 წლის სექტემბერში ანსენის ზავით დაგვირგვინდა. ამავე 1468 წელს, გამოჩენილი ერთგულებისათვის, მეფე ლუიმ შარლს ნორმანდიის ჰერცოგობა უბოძა. ამ პერიოდში შარლმა ბურგუნდიის სამეფო კართან მოლაპარაკებები გააჩაღა. მას სურდა, რომ დიდი ალიანსის შესაქმნელად ცოლად შეერთო ჰერცოგ შარლ გულადის ერთადერთი ასული მარია ბურგუნდიელი. საქორწინო მოლაპარაკებები დიდი წარმატებით დასრულდა და ეს კავშირი, თვით რომის პაპმა პავლე II-მაც კი დალოცა. ქორწინებისა და შარლ გულადის გარდაცვალების შემდეგ, შარლ დე ვალუა ბურგუნდიის ჰერცოგი უნდა გამხდარიყო, რასაც ბურგუნდიის საფრანგეთთან მიერთება მოჰყვებოდა. 1472 წლის მაისში შარლი ქალაქ ბორდოში ჩავიდა რათა მარიაზე დაქორწინებულიყო, თუმცა სანამ საპატარძლო ჩავიდოდა, სასიძოს ტუბერკულოზი შეეყარა და 1472 წლის 24 მაისს გარდაიცვალა კიდეც. Jacques Heers, Louis XI : le métier de roi, Paris, Perrin, 1999, 430 p. ISBN 2-262-01233-4. Paul Murray Kendall (trad. Éric Diacon), Louis XI : « l'universelle araigne » [« Louis XI: The Universal Spider »], Paris, Fayard, 1974, XXVIII-584 p. ISBN 2-213-00038-7. Jean Favier, Louis XI, Paris, Fayard, 2001, 1019 p. ISBN 2-213-61003-7.
სანქტ-პეტერბურგის პანტელეიმონის ეკლესია

სანქტ-პეტერბურგის პანტელეიმონის ეკლესია (რუს. Пантелеимоновская церковь) — მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში. მდებარეობს პესტელის ქუჩისა და სოლიანის შესახვევის გადაკვეთაზე. აგებულია XVIII საუკუნეში. ეკლესიისაგან სახელი მიიღო მის სიახლოვეს მდებარე პანტელეიმონის ხიდმა. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. 1718 წელს გემთმშენებელი ქარხნის მუშებისათვის მდინარე ფონტანკის შესართავთან საზაფხულო ბაღის პირდაპირ პეტრე I-მა ააგებინა წმინდა პანტელეიმონის სახელობის სამლოცველო. წმინდა პანტელეიმონის ხსენების დღეს 1714 წელს, ძველი სტილით 27 ივლისს რუსულმა ფლოტმა გამარჯვება მოიპოვა შვედეთის ფლოტზე განგუტთან და 1720 წელს კუნძულ გრენგამთან. 1735-1739 წლებში ააგეს ახალი, ქვის ეკლესია, რომელიც შემკული იყო ტოსკანური პილასტებით. პროექტის ავტორი იყო ივან კორბოვი. ახალ ეკლესიას ჰქონდა სამრეკლო და ერთი ხის გუმბათი. ახალი ეკლესია აკურთხა ვოლოგდის ეპისკოპოსმა ამბროსიმ ტაძრის დღესასწაულზე 1739 წლის 7 აგვისტოს. ეკლესია იყო ცივი და 1764 წელს მიაშენეს თბილი ეგვტერი დიდმოწამე ეკატერინეს სახელზე, სადაც 1783 წელს გადაიტანეს სატრაპეზო. 1765 წელს ეკლესია საადმირალო-კოლეგიიდან გადავიდა ეპარქიის შემადგენლობაში. 1833-1834 წლებში ეკლესიის პირდაპირ ცხოვრობდა ალექსანდრე პუშკინი, რომელიც ზოგჯერ მსახურებას ესწრებოდა. 1834-1835 წლებში ეკლესია გადააკეთეს ამპირის სტილში არქიტექტორ ბიკენტი ბერეტის პროექტის მიხედვით, ხოლო 1840-იან წლებში ტაძრის ფასადი შეამკეს ბარელიეფებით, რომელიც მოქანდაკე ალექსანდრე ლოგანოვსკის ნამუშევრები იყო. ეკლესია არაერთხელ გააფართოვეს. ტაძარში დაცულია განსაკუთრებულად სასწაულმოქმედი წმინდა პანტელეიმონის ხატი, რომელიც XVIII საუკუნეს განეკუთვნება. 1906 წლიდან ეკლესიასთან მოქმედებს სანქტ-პეტერბურგში პირველი საეკლესიო-სამრევლო საბჭო. 1912 წელს წარიმართა ტაძრის რესტავრაცია. 1914 წელს რუსეთის საიმპერატორო სამხედრო-ისტორიული საზოგადოების ინიციატივით ტაძრის ფასადზე მიამაგრეს მარმარილოს მემორიალური დაფა განგუტისა და გრენგამის ბრძოლების სამახსოვროდ. 1922 წლიდან დახურვამდე ეკლესია ეკუთვნოდა ობნოვლენცების მოძრაობას. 1936 წლის 9 მაისს ეკლესია დახურეს. 1991 წელს ეკელსია დაუბრუნდა ეპარქიას. 1994 წელს კურთხევის შემდეგ აღესრულა ღვთისმსახურება. 2002-2003 წლებში მიმდინარეობდა ფასადისა და გუმბათის სარესტავრაციო სამუშაოები. 2007 წელს დაიწყო ტაძრის მოხატულობის რესტავრაცია. Гусаров А.Ю. Памятники воинской славы Петербурга. — СПб, 2010. — ISBN 978-5-93437-363-5. Энциклопедия Санкт-Петербурга / В. В. Антонов დაარქივებული 2018-08-16 საიტზე Wayback Machine. Статья на архитектурном сайте Citywalls დაარქივებული 2018-12-12 საიტზე Wayback Machine. Пантелеимоновская церковь на сайте «Русские церкви» დაარქივებული 2007-09-29 საიტზე Wayback Machine. На сайте Соборы.ру На «Глобусе митрополии» (в том числе расписание, контакты) Яндекс-панорама Яндекс-панорама с воздуха ↑ Доходный дом А. К. Оливио (ул. Пестеля, 5). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-12-04. ციტირების თარიღი: 2018-11-29. ↑ Видеосюжет и статья на канале «Союз». დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-04. ციტირების თარიღი: 2018-11-29.
მიხალ დავიდი

მიხალ დავიდი (ჩეხ. Michal David), ნამდვილი სახელი ვლადიმირ შტანცლი (ჩეხ. Vladimír Štancl; დ. 14 ივლისი, 1960, პრაღა) — ჩეხი მომღერალი, კომპოზიტორი და შოუ-ბიზნესმენი. წარმოშობით არის კლუდსკების ცირკის მსახიობთა ოჯახიდან. მისი დედა ედიტა კლუდსკა იყო მიმი (პანტომიმის მსახიობი), ხოლო დეიდა დაგმარა კლუდსკა არის მწერალი და კარტით მკითხავი. ის ასევე არის კოჩკების ოჯახის ნათესავი, რომლებსაც აქვთ მოხეტიალე კარუსელების ბანაკი. სწავლობდა პრაღის მუსიკალურ კონსერვატორიაში, 1976 წელს დააარსა ჯაზ-კვარტეტი „ოთხი“ და 1978 წელს მიიღო ჯილდო „წლის მუსიკოსი“ პრაღის ჯაზის დღეებზე. მოგვიანებით შეუერთდა ფრანტიშეკ იანეჩკას ჯგუფ „ნაბიჯებს“ (ჩეხ. Kroky), სადაც უკრავდა და მღეროდა იანა კრატოხვილოვასთან ერთად. მუსიკალურ ფესტივალ ინტერტალანტზე გაიმარჯვა სიმღერით „ნუ მკარნახობ“ (ჩეხ. Nenapovídej) და გახდა ახალი პოპმუსიკის კუმირი. პირველი სოლო ალბომი გამოსცა 1980 წელს და მისი სიმღერები ჟღერს ფილმებში „ქარი ჯიბეში“, „სიყვარული პასაჟიდან“, „მეგობარი წვიმაში“, „დისკოთავგადასავალი“ და „სიყვარულის დეციბილები“. მან ყველაზე დიდ წარმატებებს სწორედ 1980-1987 წლებში მიაღწია. მიხალ დავიდი ქორწინებაშია ყოფილ ჩოგბურთელ მარცელა სკუჰერსკასთან (1961). ჰყავს ორი შვილი, კლარა (1989) და კიდევ ქორწინების გარეშე თავის ერთ-ერთ ფანთან პეტრა (1982). უმცროსი შვილი მიხაელა ლეიკემიით დაეღუპა (1990-2000). მიხალ დავიდი ცხოვრობს პრაღის უბან კრჟესლიცეში და სახლში აქვს საკუთარი პატარა ხმისჩამწერი სტუდია. Official website (ჩეხური)
შაქის ჰალვა

შაქის ჰალვა ან ფახლავა (აზერ. Şəki halvası və ya Şəki paxlavası) — დესერტი, რომელიც დამახასიათებელი აზერბაიჯანის შაქის რაიონისთვის. შაქის ჰალვას გააჩნია საკუთარი რეცეპტი. არსებობს ჰალვის წარმოშობის სხვადასხვა ვერსია. ერთ-ერთი ვერსიის მიხედვით, ჰალვა მომზადებული იყო შაქის ხანის მზარეულების მიერ, რის შემდეგაც ის ძალიან პოპულარული გახდა ამ რეგიონში. სხვა ცნებების მიხედვით, ჰალვა წარმოიშვა თავრიზიდან. თავრიზელი ვაჭარი მაშადი ჰუსეინი ჩამოვიდა თავრიზიდან შაქიში და ჰალვის რეცეპტი გაავრცელა. შაქის ჰალვის მომზადების ბევრი რეცეპტი არსებობს. ჰალვის მომზადების საიდუმლოებები მხოლოდ იმ მზარეულებმა იციან, რომელთა ოჯახებიც საუკუნეების მანძილზე ამზადებდნენ მას. ამ ადამიანებს „ჰალვაჩის" უწოდებენ. ისინი რეცეპტებს არავის უხილავენ. შაქის ჰალვა შედგება სამი ძირითადი ნაწილისაგან - რიშტუ, შიგთავსი და სიროფი. ძირითადი ინგრედიენტებია ბრინჯის ფქვილი, შაქარი, თხილი, ქინძის თესლი, კარდამონი და ზაფრანა. შექის ჰალვას ერთ-ერთი სპეციალური მოთხოვნა არის ბრინჯის ფქვილის გამოყენება. რიშტუს იღებენ თხევადი ცომისგან და ერთი წუთის მანძილზე აცხობენ. მას ზედ აყრიან თხილს, დაჭრილი კარდამონებსა და ქინძის თესლს. ამის შემდეგ მას ემატება შიგთავსი, რომელსაც რიშტის 5-10 ფენით ფარავენ. ზედა ფენა ზაფრანითაა მორთული კვადრატული ფორმით.  მომზადების შემდეგ მას ზედ შაქარს ან თაფლს ასხავენ. მეორე დღეს, ჰალვა ყველაფერს იწოვს და ამის შემდეგ იძენს თავის ცნობილ თვისებებს და მზად არის საჭმელად. ↑ Этносфера, Выпуски 7-12 ↑ Азербайджанская кухня. Шербеты. Чай. Сладости. Печенья ↑ Шекинская Пахлава ↑ Şəki halvası “Euronews”un aparıcısını heyran etdi VİDEO (აზერბაიჯანული) ↑ Sheki halva. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-12-11. ციტირების თარიღი: 2018-11-29. ↑ A tasty journey through Azerbaijan: Sheki and Ganja cuisine
ნაბათ ხანუმ აშურბეილი

ნაბათ ხანუმ გოჯა-ბეგ ყიზი აშურბეკოვა (აზერ. Nabat xanım Qoca qızı Aşurbəyova დ. 1795 , ბაქო — გ. 2 დეკემბერი, 1912, ბაქო) — ნავთობმწარმოებელი და მეცენატი. ააშენა თეზეპირის მეჩეთი. ბაქოში ერთ-ერთი ქუჩა ატარებს ნაბათ ხანუმ აშურბეილის სახელს. ნაბათ აშურბეილი დაიბადა 1975 წელს გოჯა-ბეგ აშურბეკოვის ოჯახში. ბაბუმისი ჰაჯი იმამ ვერფი-ბეგ აშურ ხან ოღლუ იყო. აშურბეკოვამ ბაქო-შოლარსკის წყალსადენის მშენებლობისთვის გარკვეული თანხა გამოყო. ბაქოს ერთ-ერთი ქალაქის აბანო, რომელიც მდებარეობს დღევანდელი თოფჩუბაშევის ქუჩაზე, აშენდა ნაბათ ხანუმუს მიერ. აბანო კვირაში ერთხელ მუშაობდა უფასოდ ღარიბი ოჯახებისთვის და ობოლიებისთვის. ოჯახი მეუღლე — ჰაჯი მუსა რზა რზაევი ვაჟი — ჰაჯი აბას გულუ რზაევი ქალიშვილები — აშრაფ ხანუმ რზაევა და გიულბისტა ხანუმ რზაევა. ნაბათ ხანუმმა დააფინანსა თანამედროვე ბაქოს ერთ-ერთი უმსხვილესი მეჩეთი, თეზეპირი. აზერბაიჯანელი არქიტექტორი ზივერ ბეგ აჰმეკებეკოვმა ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნებში იმოგზაურა და მეჩეთების არქიტექტურას გაეცნო. ბაქოში დაბრუნების შემდეგ, ზივერ ბეგმა მოამზადა მეჩეთის პროექტი. მეჩეთის მშენებლობა დაიწყო 1905 წლის 23 ივლისს. ნაბათ ხანუმის მეჩეთის საძირკვლის ჩაყრისთვის დაპატიჟდა ჰაჯი ზეინალაბდინ თაღიევი. მანვე ბოლო ქვა ჩადო მშენებლობის დასრულებისას. მშენებლობა 1914 წლამდე გაგრძელდა. ნაბათ ხანუმმა თავად ვერ ნახა მზა მეჩეთი. მისი გარდაცვალების შემდეგ (1912 წ.), მისი ვაჟიშვილი ჰაჯი აბას-გულუ რზაევი დაკავდა მეჩეთის მშენებლობით. ნაბათ ხანუმი თეზეპირის მეჩეთის შესასვლელთანაა დაკრძალული. აქვე მის გვერდზე დაკრძალულია მისი ვაჟი ჰაჯი აბას გულუ რზაევი. სარა აშურბეილი ↑ Azeri Women in Transition: Women in Soviet and Post-Soviet Azerbaijan ↑ В Баку появилась улица Набат ханум Ашурбековой ↑ Her Story: Набат Ашурбекова ↑ История города Баку ↑ 5.0 5.1 Набат Ашурбекова - женщина, построившая мечеть "Тезе Пир" (фото) ↑ Связь религий. Прабабушка Набат ханум ↑ РОД АШУР - ХАНА. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-03-27. ციტირების თარიღი: 2018-11-29. ↑ Мечеть Тезепир и Набат ханым Ашурбекова
ოლთისის ოკრუგი

ოლთისის ოკრუგი (რუს. Ольтинский округ) — რუსეთის იმპერიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული ისტორიულ-სამხრეთ დასავლეთ საქართველოში. შედიოდა ყარსის ოლქში. ოლთისის ოკრუგი მოქცეული იყო ოლთისისწყლის აუზში. ოლთისისწყალი ხან სულ ვიწრო კალაპოტში მიმდინარეობს და შეყრელია კლდოვანი მადალი მთებით, ხან ქმნის ფართო ხეობებს ორი ვერსის სიგანით. ასეთია მაგალითად ხეობა ბანადან (პენეკიდან) დაწყებული ოლთისამდის. ამ ხეობაში ხშირია თიხის სილიანი გორაკები და ბორცვები, შეხამებული სულ სხვა და სხვა ფერებით. ეს მხარე ფრიად დასერილს მთიანეთს წარმოადგენს, რადგანაც წყალთგამყოფი მაღალი ქედებიდან არტაანის და ოლთისის ოკრუგების შორის გამოდიოდნენ მრავალი შტოები და ქედები. ოლთისწყალის შენაკადებს შორის უმთავრესნი არიან ბანას წყალი (ახლა პენიაკ-ჩაი), 52 ვერსი სიგრძით; ამ ბანას წყალს მოერთვის ბარდუსის წყალი, სიგრძით 55 ვვრსი. მეორე შენაკადი ბანას წყალისა არის კანლის წყალი (კანლი-სუ), სიგრძით 20 ვერსი. ოლთისისწყალის შემდეგი შენაკადია სალანურის წყალი. სიგრძით 26 ვერსი; მარცხენა შენაკადთა შორის უფრო საყურადდებოა სევრის წყალი (სევრი-ჩაი), მაგრამ ეს შემდინარე, რომელიც სევრიდაგიდან გამოდის, უმეტეს ნაწილად მოქცეული იყო ოსმალეთის საზღვრებში. მის საზღვრებში იყო აგრეთვე თორთუმის წყალი. ოლთისისწყალი ჭოროხის მარჯვენა შენაკადია, რომელიც იწყება სევრიდაგის მთიდან და დის 145 ვერსის მანძილზე. ამათგან 25 ვერსი სათავითგან რუსთა საზღვრების შემოსვლამდის და 20 ვერსი მისი ბოლო ნაწილისა დარჩენილი იყო ოსნალეთის საზღვრებში, ხოლო დანარჩენი ნაწილი 100 ვერსის სიგრძით ეკუთვნოდა რუსეთს. ოლთისის მხარე შეადგენდა ძველი ქართული პროვინციის ტაოს ნაწილს. ტერიტორია მისი შეიცავდა 2958 კმ². მცხოვრებთა რიცხვი უდრიდა 225,450 კაცს. უმეტესობა შეადგენდა გამაჰმადიანებულ ქართველს – მესხებს. იყვნენ ბერძნები, ქურთები და სომხები. უკანასკნელები XIX საუკუნეში შემოიხიზნენ, ზოგნი აბდულ ჰამიდის ჟლეტის დროს ოსმალეთიდან გადმოხვეწნენ. ბეგები ამ მხარისა ეკუთვნოდნენ ხიმშიაშვილის გვარს. ოლთისისწყალი შემოდიოდა რუსეთის საზღვარში ეგრეთ წოდებული ნარიმანის კარებით. ნარიმანი ღიდი ბერძნების სოფელი იყო ალა-ბალიკ-სუს ნაპირას, რომელიც ოლთისისწყლის მეორე მარცხენა შენაკადს წარმოადგენს. 1878 წლიდან რუსეთის იმპერიასთან შეერთებას მოჰყვა მოსახლეობის ემიგრაცია მუჰაჯირობის სახით. 1907 წლის მონაცემებით ოლთისის ოკრუგიდან გადასახლდა 10180 სული 1917 წლისთვის ოკრუგის 32 ათასი მცხოვრებიდან 20 ათსი იყო ქართველი. ნოზაძე ვ., „საქართველოს აღდგენისათვის ბრძოლა მესხეთის გამო“, თბ.: საქართველოს თეატრის მოღვაწეთა კავშირი, 1989. ე. თაყაიშვილი, „არქეოლოგიური ექსპედიცია კოლა-ოლთისში და ჩანგლში 1907 წელს“, პარიზი, 1938 Д. И. Сосновский, «Ботанико-географическая изследования в Олтинском округе Карсской области» / «Записки Кавказского ИРГО», Кн. 28, вып. 5.- Тифлис, 1915. დაარქივებული 2021-06-17 საიტზე Wayback Machine. ↑ თაყაიშვილი ე. „არქეოლოგიური ექსპედიცია კოლა-ოლთისში და სოფელ ჩანგლში 1907 წელს.“ გვ 305
ჰეიდარის მეჩეთი

ჰეიდარის მეჩეთი (აზერ. Heydər Məscidi) — აზერბაიჯანის ყოფილი პრეზიდენტის ჰეიდარ ალიევის სახელობის მეჩეთი. მდებარეობს ბინაგადის რაიონში, ბაქო. ჰეიდარის მეჩეთის მშენებლობის განკარგულება გასცა აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა და ჰეიდარ ალიევის ვაჟმა ილჰამ ალიევმა 2012 წელს. სამშენებლო სამუშაოები დაიწყო 2012 წლის სექტემბერში და დასრულდა 2014 წლის ბოლოს. 2014 წლის 26 დეკემბერს შედგა მეჩეთის გახსნის ოფიციალური ცერემონია. მასში მონაწილეობა მიიღეს აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა ილჰამ ალიევმა, ქვეყნის პირველმა ლედიმ მეჰრიბან ალიევამ, ჩრდილოეთ კავკასიის მუფტისის საკოორდინაციო საბჭოს თავმჯდომარე და ყარაჩაი-ჩერქეზეთის მუფტი ისმაილ ბერდიევი, რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ბაქოს და აზერბაიჯანის ეპარქიის ხელმძღვანელი მამა ალექსანდრე, ბაქოს მთიელი ებრაელების რელიგიური გაერთიანების თავმჯდომარე მელიჰ ევდაევი, რუსეთის ფედერაციის კავკასიის მუსულმანთა სამმართველოს სრულუფლებიანი წარმომადგენელი შაფიკ ფშიახაჩევი და კავკასიის მუსლიმთა სამმართველოს თავმჯდომარე შეიხ ალაჰშუქურ ფაშაზადე. მეჩეთის საერთო ფართობია 12.000 კვ მეტრი. თვით მეჩეთი შეადგენს 4200 კვ მეტრს. ფასადი სპეციალური ქვით არის მოპირკეთებული შირვან-აბშერონის არქიტექტურის სტილში. თითოეული მინარეთის სიმაღლე 95 მეტრია. მეჩეთს სულ 4 მინარეთი აქვს. მეჩეთის შიგნით, სპეციალური დეკორატიული ელემენტები გამოიყენება და გუმბათის კიდეებზე წმინდა ყურანიდან აიათებია მოჩუქურთმებული. მთავარი გუმბათის სიმაღლე 55 მეტრია, მეორე გუმბათი კი 35 მეტრია. მეჩეთი მდებარეობს მისამართზე: ქალაქი ბაქო, ბინაგადის რაიონი, გამზი ბაბაშოვის ქუჩა. ↑ В Баку открыли мечеть Гейдара ↑ 2.0 2.1 2.2 Президент Азербайджана Ильхам Алиев принял участие в открытии мечети Гейдара в Баку
პარტნიორობა მშვიდობისთვის

პარტნიორობა მშვიდობისთვის (ინგლ. Partnership for Peace, შემოკლ. PfP) — ჩრდილოატლანტიკური ხელშეკრულების ორგანიზაციის (ნატო) პროექტი, რომელიც მიზანი ნატოსა და ევროპის სხვა ქვეყნებს შორის ნდობისა და ურთიერთგაგების ჩამოყალიბებაა; პროგრამაში 23 ქვეყანა მონაწილეობს. შეიქმნა 1994 წელს, აღმოსავლეთის ბლოკის დაშლიდან მცირე ხანში. ათი საწყისი წევრი (ბულგარეთი, ჩეხეთი, ესტონეთი, უნგრეთი, ლატვია, ლიეტუვა, პოლონეთი, რუმინეთი, სლოვაკეთი და სლოვენია) ამჟამად უკვე ნატოს წევრები აარიან. 1995 წლის 26 აპრილს, პროექტს შუერთდა მალტაც, თუმცა 1996 წლის ოქტომბერში ნეიტრალურობის შენარჩუნების მიზნით გამოვიდა. 2006 წლის 29 ნოემბრის ნატოს სამიტზე რიგაში ბოსნია და ჰერცეგოვინა, მონტენეგრო და სერბია მოწვეულ იყვნენ პროექტში, რის შემდეგაც ისინიც გაწევრიანდნენ 2006 წლის 14 დეკემბერს. The Partnership for Peace programme Partnership for Peace Information Management System (PIMS) Building a Partnership for Peace
ბიონსე

ბიონსე ჯისელ ნოულსი (Beyoncé Giselle Knowles; IPA: [bi.jɔn.ˈseɪ][1]; დ. 4 სექტემბერი, 1981) — ამერიკელი R&B მომღერალი, სიმღერების ავტორი, პროდიუსერი, მსახიობი, მოცეკვავე, მოდის დიზაინერი და მოდელი. თავდაპირველი წარმატება მოიპოვა R&B ქალთა გუნდში Destiny's Child, რომელიც დღემდე ყველა დროის მსოფლიოს ყველაზე გაყიდვადი ქალთა ჯგუფის ტიტულს ინარჩუნებს. მთავარი სტატია: ბიონსე ნოულსის დისკოგრაფია და Destiny's Child-ის დისკოგრაფია. Dangerously in Love (2003) B'Day (2006) I Am... Sasha Fierce (2008) 4 (2011) Beyoncé (2013) Lemonade (2016) Everything is Love ( 2018 ) Homecoming: The live Album ( 2018 ) Lion King: The gift ( 2019 ) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბიონსე ბიონსე დაარქივებული 2009-01-05 საიტზე Wayback Machine. – ოფიციალური აშშ საიტი ბიონსე ნოულსი AllMusic-ზე ბიონსე ნოულსი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #129053813 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ https://hedendaagsesieraden.nl/2024/04/04/beyonce/
კუკური გოგიაშვილი

კუკური პავლეს ძე გოგიაშვილი (დ. 15 ოქტომბერი, 1912, ქუთაისი — გ. 24 ივნისი, 1984, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მწერალი, ჟურნალისტი, მსახიობი; „ცისფერყანწელთა“ ჯგუფის ერთ-ერთი წარმომადგენლის შალვა კარმელის ძმა. სწავლობდა ქუთაისში, კოტე მარჯანიშვილის თეატრთან არსებულ სტუდიაში და პარალელურად მუშაობდა ამავე თეატრში (1928–30). 1930 წელს თეატრთან ერთად გადავიდა თბილისში და მარჯანიშვილის გარდაცვალებამდე (1933) იყო მისი დასის წევრი. გოგიაშვილი სხვადასხვა დროს იყო თელავისა და თბილისის თოჯინებისა და მოზარდ მაყურებელთა ქართული თეატრების მსახიობი და დრამატურგი. პარალელურად ჟურნალისტურ საქმიანობას ეწეოდა გაზეთ „მუშასა“ და ჟურნალ „ნიანგში“. 1948 წლიდან გარდაცვალებამდე მუშაობდა საბავშვო ჟურნალ „დილაში“. პირველი ლექსები 1934 წელს გამოაქვეყნა, პირველი საბავშვო წიგნი — „თინიკოს მამალი“ — 1940. გოგიაშვილს ეკუთნის საბავშვო ლექსების, პოემებისა და ზღაპრების კრებულები: „გაზაფხული“ (1947), „ტყის სტუმარი“ (1951), „აბლი-ბაბლი“ (1962), „მზეს უმღერიან“ (1970), „გაზაფხული მოდის“ (1972), „ათული და ბათული“ (1978), „შემოდგომას რა სჯობს“ (1983) და სხვ. ასევე წერდა სატირულ-იუმორისტულ ნაწარმოებებს. მისი პიესები იდგმებოდა თბილისის მოზარდ მაყურებელთა ქართულ თეატრსა („ფარავნელი ჭაბუკი“, „ალუბლები ჰყვავიან“, „ბაღნარში“ და სხვ.) და თოჯინების თეატრში („ბეკეკა“, „რწყილი და ჭიანჭველა“, „რუხი მგელი“ და სხვ.). დაჯილდოებულია იაკობ გოგებაშვილის სახელობის მედლით (1973). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 60-61. კუკური გოგიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გიოდაქობუ

გიოდაქობუ (აზერ. Gödəkqobu) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,363 კაცი. გიოდაქობუ GEOnet სახელების სერვერზე
მიონემა

მიონემა (მიო... და ბერძ. νήμα — ძაფი) — კუმშვადი ცილოვანი ძაფები ზოგი უმარტივესის ციტოპლაზმაში. მიონემა ორგვარია: გლუვი და განივზოლიანი. ფიბრილების მსგავსად ახასიათებს ორმაგი შუქტეხა. შედგება რამდენიმე ათეული, უფრო ხშირად — ასეული ფიბრილისაგან. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 9.
მირა (ვარსკვლავი)

მირა (ვეშაპის Ο) — აღმოჩენის რიგის მიხედვით პირველი ცვალებადი ვარსკვლავი. მისი ბრწყინვალება საშუალოდ 331,5-დღე-ღამიანი პერიოდით ცვალებადობს 2-დან 10,1 ვიზუალურ ვარსკვლავიერ სიდიდემდე, რაც აიხსნება ვარსკვლავის რადიალური პულსაციით (დიამეტრი იცვლება ≈ 10%-მდე) და ამით გამოწვეული ტემპერატურის ცვალებადობით. მირას ცვალებადობა აღმოაჩინა დ. ფაბრიციუსმა 1596 წელს. დიამეტრი ≈ 500 მილიონი კმ, მზიდან მანძილი 77 პს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 9.
ე̄

ე̄ — დამატებითი ასო ქართული დამწერლობისათვის. წარმოადგენს ქართული ასო „ე“-სა და დიაკრიტიკული ნიშანის მაკრონის ერთობლიობას. გამოიყენება სვანურ ენაში. აღნიშნული გრაფემა წარმოადგენს, ორი გრაფემის, „ე“-სა და „დიაერეზი“-ს კოდების ერთობლიობას, რომელიც მაკრონის სიმბოლოებით შემდეგნაირად ჩაიწერება: ვ. თოფურია, სვანური ენის სახელმძღვანელო, თბ., 2008
თაკვერი

თაკვერი — ისტორიული მხარე საქართველოში. პირველად დამოწმებულია VII საუკუნის ანონიმურ სომხეთის გეოგრაფიაში. ადრინდელ ფეოდალურ ხანაში სახელწოდება „თაკვერი“ ორი მნიშვნელობით იხმარებოდა: ფართო მნიშვნელობით ახლანდელი რაჭა-ლეჩხუმს მოიცავდა, ვიწრო მნიშვნელობით კი — ცხენისწყლის აუზის შუა წელსა და მდინარე ლაჯანურას (რიონის შენაკადი) ხეობას შორის მდებარე ტერიტორიას. შუა ფეოდალურ ხანაში სახელწოდება „თაკვერს“ მხოლოდ მეორე მნიშვნელობით ხმარობდნენ. XI საუკუნეში თაკვერი სვანეთის ერისთავს ემორჩილებოდა, XII-XIII საუკუნეებში რაჭის ერისთავის საგამგეოში იყო. გვიანდელ ფეოდალურ ხანაში იგი ლეჩხუმის შემადგენლობაში შედიოდა. რაჭა ლეჩხუმი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 575.
ტრაპიზონის ვილაეთი

ტრაპიზონის ვილაეთი — ოსმალეთის იმპერიის ადმინისტრაციული ერთეული 1867–1922 წლებში, რომელიც მდებარეობდა შავი ზღვის სამხრეთ სანაპიროზე. ადმინისტრაციული ცენტრი — ტრაპიზონი. XX საუკუნის დასაწყისში ვილაეთი იყოფოდა 6 სანჯაყად: სამსუნის, ტრაპიზონის, ლაზისტანის, გუმუშჰანეს, ორდუს და გირესუნის. 1885 წლის მოსახლეობის აღწერის თანახმად, პროვინციაში ცხოვრობდა 1.587.164 კაცი, რომელიც შედგებოდა მუსულმანი მოსახლეობისაგან — თურქები, ლაზები, ქურთები, ჩერქეზები (800.789 კაცი), ბერძნები (700.000 კაცი), სომხებისაგან (80.000 კაცი) და ასირიელებისაგან (20.000 კაცი).