laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სან-ანტონიო-დე-კუსიკანჩას რაიონი

სან-ანტონიო-დე-კუსიკანჩას რაიონი (ესპ. Distrito de San Antonio de Cusicancha) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის უაიტარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 228 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 138 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 8.4 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 255.86 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
სან-ფრანსისკო-დე-სანგაიაიკოს რაიონი

სან-ფრანსისკო-დე-სანგაიაიკოს რაიონი (ესპ. Distrito de San Francisco de Sangayaico) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის უაიტარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 380 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 036 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 15 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 70.7 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
სან-ისიდროს რაიონი (უაიტარა)

სან-ისიდროს რაიონი (ესპ. Distrito de San Isidro) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის უაიტარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 679 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 792 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 4.5 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 174.95 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
სანტიაგო-დე-ჩოკორვოსის რაიონი

სანტიაგო-დე-ჩოკორვოსის რაიონი (ესპ. Distrito de Santiago de Chocorvos) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის უაიტარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 571 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 892 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 3.4 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 150 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
სანტიაგო-დე-კირაუარას რაიონი

სანტიაგო-დე-კირაუარას რაიონი (ესპ. Distrito de Santiago de Quirahuara) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის უაიტარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 802 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 819 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 4.8 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 169.32 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
სანტო-დომინგო-დე-კაპილიასის რაიონი

სანტო-დომინგო-დე-კაპილიასის რაიონი (ესპ. Distrito de Santo Domingo de Capillas) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის უაიტარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 367 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 024 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 4.1 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 248.56 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ტამბოს რაიონი (უაიტარა)

ტამბოს რაიონი (ესპ. Distrito de Tambo) — რაიონი პერუში, უანკაველიკის რეგიონის უაიტარის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 3 141 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 224 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 5.4 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 226.58 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
დომელშის ლუდსახარში

დომელშის ლუდსახარში (Dommelsche Bierbrouwerij), მდებარეობს ნიდერლანდების პროვინცია ჩრდ. ბრაბანტის საეკლესიო სოფელ დომელენში, სადაც 1744 წლიდან იწყება ლუდის წარმოება. „დომელშის ლუდსახარშის“ ისტორია აითვლება 1702 წლიდან, როცა ვინმე იან ფან დეივენტერმა ლუდის წარმოებას მოკიდა ხელი. მის შემდეგ ლუდის საწარმომ რამდენიმე მესაკუთრე გამოიცვალა. მე-19 საუკუნის მეორე ნახევარში ახალგაზრდა მეპატრონის ვილჰელმუს სნიდერის (Wilhelmus Cornelis Snieders) ხელში წარმოების მოცულობა მკვეთრად გაიზარდა. დომელენში გამოხდილმა ლუდმა მთელ რეგიონში გაითქვა სახელი. იმ დროს ლუდის ტრანსპორტირება ხდებოდა გრუნტის გზებზე უზარმაზარი კასრებით. 1930 წლიდან საწარმო ატარებს ახალ სახელს: „სააქციო საზოგადოება დომელშის ლუდსახარში“ (N.V. Dommelsche Bierbrouwerij v/h W.C. Snieders), რომელიც ეკუთვნოდა სნიდერების ოჯახს. დიდი ხნის განმავლობაში ლუდსახარში იყო ნიდერლანდებში უძველესი საოჯახო ბიზნესი. 1968 წელს კომპანია შეისყიდა ბელგიურმა ლუდის კონცერნმა Brouwerij Artois-მა (შემდგომში - Interbrew). რასაც მოყვა ტრადიციული ძველი საფირმა მარკის „დომელშ“-ის შეცვლა „დომელს“-ით. ლუდმა ვერ გაუძლო ბაზრის კონკურენციას და ფაქტობრივად ნელ-ნელა გაქრა დახლებიდან. 1983 წლიდან წამოწყებულ იქნა ახალი სარეკლამო კომპანია, რათა ქვეყანაში კვლავ გაეხსენებინათ მივიწყებული ტრადიციული ლუდი. „დომელშის“ გარდა სოფელ დომელში აწარმოებენ ნიდერლანდურ ლუდს „Hertog Jan“ და ბელგიურ „Jupiler“, „Brahma“ და „Leffe“-ს. Dommelsch Pilsener Dommelsch Oud Bruin ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2015-03-03 საიტზე Wayback Machine. ↑ http://www.valkenswaard.nl/
მიხეილ გომიაშვილი

მიხეილ (მიშა) გომიაშვილი (დ. 23 მარტი, 1961 — გ. 12 სექტემბერი, 2022) — ქართველი კინოსა და თეატრის მსახიობი. მიხეილ გომიაშვილი დაიბადა 1961 წლის 23 მარტს. 1986 წელს დაასრულა საქართველოს შოთა რუსთაველის თეატრისა და კინოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამსახიობო ფაკულტეტი. 1994-2022 წლებში იყო მარჯანიშვილის თეატრის სამსახიობო დასში. მიღებული აქვს „ოქროს ნიღაბის“ საერთაშორისო თეატრალური ფესტივალის გრან-პრი სპექტაკლებში „მამა“ და „ART-ხელოვნება“. 1992: „ხაფანგი“ რეჟ. ალექსანდრე (ალეკო) ნინუა 1993: „ბედიანი“ რეჟ. გიორგი ლევაშოვ-თუმანიშვილი 2000: „სიყვარული ვენახში“ (გიორგი) რეჟ. გიორგი შენგელაია 2000: „ძვირფასო მ.“ რეჟ. ოთარ შამათავა 2001: „ანთიმოზ ივერიელი“ (მავროკორდატი) რეჟ. გიული ჭოხონელიძე 2003: „ჭერი ანუ დაუმთავრებელი ფილმის მასალა“ რეჟ. რეზო ესაძე 2003: „არის ასეთი ქვეყანა“ რეჟ. ლევან ანჯაფარიძე 2003: „ყავა და ლუდი“ (კოკა ჯაფარიძე) რეჟ. ზაზა ბუაძე, ლევან კიტია 2003: „6 და 7 (მისტიკური დრამა, ადამი და ევას სულიერ ისტორიაზე)“ რეჟ. გენო ცაავა 2004: „მთვარიანი ველის სერენადა“ რეჟ. ზაზა ბუაძე 2005:„პირველი ღმერთის შემდეგ“ 2006: „ორი მუსიკოსი“ რეჟ. ნიკოლოზ ბეჟანიშვილი 2009:„კონფლიქტის ზონა (გასეირნება ყარაბაღში 2)“ (მამაო) რეჟ. ვანო ბურდული 2010: „რენე მიდის ჰოლივუდში“ (ავი) ალექსანდრე (ალეკო) ცაბაძე 2010: „უშენოდ მგონი მოვკვდები“ რეჟ. ლევან თუთბერიძე 2011: „დარჩი ჩემთან“ რეჟ. ზაზა ურუშაძე 2011: „აგვისტოს 5 დღე“ (ანტონ მედოევი, თათიას მამა) რეჟ. რენი ჰარლინი 2012: „ყველა წავიდა“ (დალაქი) რეჟ. გიორგი ფარაჯანოვი 2014: „პრეზიდენტი“ რეჟ. მოჰსენ მაჰმალბაფი 2017: „მტრები“ რეჟ. გიორგი ღაჭავა 2018: „კახეთის მატარებელი“ რეჟ. ლალი კიკნაველიძე მესტიის მოკლემეტრაჟიანი და მთის ფილმების პირველი საერთაშორისო კინოფესტივალის პრიზი მამაკაცის როლის საუკეთესო შესრულებისათვის ფილმში „კახეთის მატარებელი“, 2021 მიხეილ გომიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი მიხეილ გომიაშვილი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია მიხეილ გომიაშვილი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ მსახიობი მიხეილ გომიაშვილი გარდაიცვალა
ჯრარატი (შირაკი)

ჯრარატი (სომხ. Ջրառատ) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 820 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 230 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 589 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 2.09 კმ²-ია. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
ქორეპისკოპოსი

ქორეპისკოპოსი (ბერძ. χώρα „ხორა“ — ქვეყანა; επίσκοπος „ეპისკოპოს“ — მეთვალყურე, ეპისკოპოსი) — საეკლესიო ადმინისტრაციაში — ქალაქის ეპისკოპოსის ხელქვეითი თანამდებობა. საქართველოში კათოლიკოსის თანაშემწე, აგრეთვე მთავარეპისკოპოსის თანაშემწე, უმრევლო (უეპარქიო) ეპისკოპოსი. ჩანს უძველეს საეკლესიო მსოფლიო და ადგილობრივი კრებების დადგენილებებში. სავარაუდოა, რომ საქართველოში ქორეპისკოპოსის ინსტიტუტი წარმოიქმნა იმ პერიოდში, როდესაც ქართლის საეკლესიო ორგანიზაციამ დასრულებული და ჩამოყალიბებული სახე მიიღო. თავდაპირველად იგი, ისევე როგორც ბიზანტიაში, სოფლის სამრევლო ეკლესიებს ხელმძღვანელობდა. ქორეპისკოპოსის თანამდებობა კარგად შეეწყო საქართველოს ეკლესიის იერარქიულ სტრუქტურას და ხანგრძლივი ისტორიული პერიოდის მანძილზე იარსება. საქართველოში, აგრეთვე მეზობელ სომხეთში, ქორეპისკოპოსის სასულიერო ტიტულმა ერთგვარი ევოლუცია და ტრანსფორმაცია განიცადა. კახეთის მთავრები ქორეპისკოპოსებად იწოდებოდნენ VIII-X ს.ს.. საქართველოს ისტორია, ტ. I, თბ., 2008 ↑ საქართველოს ისტორია, ტ. I, თბ., 2008 წ. გვ. 193-194
კაქავასარი

კაქავასარი (სომხ. Կաքավասար) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 930 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 131 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 262 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 0.5 კმ²-ია. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
კამო (სომხეთი)

კამო (სომხ. Կամո) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 650 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 536 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 63.5 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 24.2 კმ²-ია. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
კაპსი

კაპსი (სომხ. Կապս) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 700 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 088 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 134 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 8.1 კმ²-ია. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
კარმრაქარი

კარმრაქარი (სომხ. Կարմրաքար) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 800 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 51 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 46 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1.1 კმ²-ია. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
კარმრავანი

კარმრავანი (სომხ. Կարմրավան) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 990 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 211 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 192 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1.1 კმ²-ია. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
კარნუტი

კარნუტი (სომხ. Կառնուտ) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 570 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 059 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 51 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 20.8 კმ²-ია. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
ქეთი (სომხეთი)

ქეთი (სომხეთი) (სომხ. Քեթի) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 740 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 099 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 611 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1.8 კმ²-ია. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
კრასარი

კრასარი (სომხ. Կրասար) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 995 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 449 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 408 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1.1 კმ²-ია. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
კრაშენი

კრაშენი (სომხ. Կրաշեն) — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 880 მეტრზე. 2008 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 272 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 20 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 13.4 კმ²-ია. სომხეთის მოსახლეობის 2001 წლის აღწერის მონაცემები
დეზირე რაკუტუარიძაუნა

დეზირე რაკუტუარიძაუნა (მალაგ. Désiré Rakotoarijaona; დ. 19 ივნისი, 1934) — მადაგასკარელი პოლიტიკოსი და სამხედრო ოფიცერი – ვიცე-პოლკოვნიკი, მადაგასკარის პრემიერ-მინისტრი 1977 წლის 1 აგვისტოდან 1988 წლის 12 თებერვლამდე; პრეზიდენტ დიდიე რაცირაკას მმართველობისას. მან ამ პოსტზე ჟიუსტინ რაკუტუნიაინა შეცვალა. ასევე, მონაწილეობდა 1996 წლის ნოემბრის საპრეზიდენტო არჩევნებში, რომელშიც 15 კანდიდატს შორის უკანასკნელი პოზიცია დაიკავა ხმათა 0,37%-ით, რამაც წერტილი დაუსვა მის პოლიტიკურ კარიერას. ↑ [1] ↑ "Rapport de la Mission d’Observation de l’Élection Présidentielle du 29 décembre 1996 (2è tour)" დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. , democratie.francophonie.org (ფრანგული).
ბელადი ჯოზეფი

ბელადი ჯოზეფი (დ. 3 მარტი, 1840, ორეგონი — გ. 21 სექტემბერი, 1904, ვაშინგტონი) — ნეზ პერსეს ინდიელთა ტომის ბელადი, იბრძოდა ამერიკელთა წინააღმდეგ. ამერიკულმა პრესამ მას „წითელი ნაპოლეონი“ უწოდა. 1860 წლიდან აგორებული ოქროს ციებ-ცხელება სულ უფრო ავიწროვებდა ინდიელებს. სულ რაღაც 2 წელიწადში 18 ათასი ახალმოსახლე დამკვიდრდა ნეზ პერსეს მიწაზე. ფედერალურმა ხელისუფლებამ ტომის ტერიტორია 10-ჯერ შეამცირა, 1875 წელს კი გადაწყვიტაა ინდიელთა გადასახლება აიდაჰოს მცირე რეზერვაციაში. ჯოზეფი ითვალისწინებდა არსებულ მდგომარეობას და აიდაჰოში გადასვლას დათანხმდა. მაგრამ უკმაყოფილო ახალგაზრდა ნეზ პერსელები თავს დაესხნენ ამერიკელთა დასახლებას. ნეზ პერსეს ომი დაიწყო. არმიის რეაგირების შიშით ჯოზეფმა უკან დაიხია და თავისი ტომი გახიზნა. 700 ნეზ პერსელიდან მეომართა რიცხვი 200-ს თუ აღწევდა, დანარჩენები ქალები, ბავშვები და მოხუცები იყვნენ. ჯოზეფი იმედოვნებდა ამერიკელებთან მოლაპარაკებას და კონფლიქტის მშვიდობიანად მოგვარებას, მაგრამ ტომის საბჭოზე უმრავლესობამ აიდაჰოს დატოვება და კანადაში გადასახლებას დაუჭირა მხარი. 1877 წლის გაზაფხულზე ნეზ პერსე თავის ისტორიულ ურთულეს მარშრუტს დაადგა. მათ წინ ედოთ 2600-კილომეტრიანი გზა. 2 თვე მიუძღვებოდა ჯოზეფი თავის ხალხს კანადისკენ, ტომმა დაახლოებით 1880 კილომეტრი გაიარა. მათ ფეხდაფეხ მისდევდა აშშ-ის 2000 ჯარისკაცი. ამ გზაზე ჯოზეფმა ყველა დიდ თუ პატარა ბრძოლაში დაამარცხა ამერიკელთა სამხედრო ძალები. 30 სექტემბერს ბაიარ-პოოს მთებში ინდიელებს თავს დაესხათ სამხედრო ძალები ნელსონ მაილსის მეთაურობით. მცირე ნაწილმა მოასწრო გაქცევა, უმეტესობა კი ხუთ დღიანი ბრძოლის შემდეგ დანებდა ამერიკელებს. ბელადი ჯოზეფი 1904 წლის 21 სექტემბერს კოლვინის რეზერვაციაში ვაშინგტონის შტატში გარდაიცვალა. მიხეილ ბარნოვი, წითელი ნაპოლეონი, ჟურნალი ისტორიანი, ოქტომბერი, №10, 2013
ჯერ კიდევ ელისი (ფილმი)

ჯერ კიდევ ელისი (ინგლ. Still Alice) — ლიზა ჯენოვას ამავე სახელწოდების რომანზე დაფუძნებული 2014 წლის ამერიკული დრამატული ფილმი. ჯულიანა მური შესრულებული როლისთვის დაჯილდოვდა ოქროს გლობუსისა და ოსკარის ჯილდოებით. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ელის ჰოულენდი ბედნიერია ქორწინებაში, მას სამი ზრდასრული შვილი ჰყავს. იგი ლინგვისტიკის პროფესორია. ერთხელაც ელისი აღმოაჩენს, რომ სიტყვები ავიწყდება. მას ალცჰაიმერის დაავადების ადრეული სტადია აღმოაჩნდება. ჯულიანა მური — ელის ჰოულენდი კრისტენ სტიუარტი — ლიდია ჰოულენდი კეიტ ბოსუორთი — ანა ჰოულენდი ალეკ ბოლდუინი — ჯონ ჰოულენდი ჰანტერ პერიში — ტომ ჰოულენდი ვიქტორია კარტაგენა — პროფესორი ჰუპერი სტივენ კუნკენი — ბენჯამინი „ჯერ კიდევ ელისი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „ჯერ კიდევ ელისი“ — Box Office Mojo-ზე „ჯერ კიდევ ელისი“ — Rotten Tomatoes „ჯერ კიდევ ელისი“ — Metacritic-ზე
იღუმენი

იღუმენი (ბერძნ. ἡγούμενος, სიტყვასიტყვით - წინამძღოლი) — მართლმადიდებლური მონასტრის წინამძღვარი ან მისი დამხმარე. კათოლიკურ ეკლესიაში იღუმენს შეესაბამება აბატი.
ედიშერ ყიფიანი

ედიშერ ლავრენტის ძე ყიფიანი (დ. 21 ნოემბერი, 1924, თბილისი — გ. 29 დეკემბერი, 1972, იქვე) — ქართველი მწერალი. 1949 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი ინჟინერ-ჰიდროლოგიის სპეციალობით. ლიტერატურაში მისი სამწერლო დებიუტი ამავე ხანებში შედგა. პირველი ნაწარმოებები გამოაქვეყნა ახალგაზრდულ გაზეთებსა და „ნიანგში“. 1951 წელს ჟურნალ „დროშაში“ დაიწყო მუშაობა. ჟურნალების ფურცლებზე აქვეყნებდა ნარკვევებსა და მოთხრობებს. მუშაობდა ჟურნალ „მნათობში“ პასუხისაგებ თანამდებობებზე. მისი ნაწარმოებებია „მაღალი ჭერი“, „ათფურცლიანი რვეულები“, „გოგონა რომელსაც ზღვა უყვარს“, „მწვანე ფარდა“, „მეცხრე კარი“ და სხვა. მისი ბოლო ორ რომანია „ცაში ასროლილი ქუდები“ და „წითელი ღრუბლები“. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 357, თბ., 1994 ედიშერ ყიფიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ანდრია ყარაშვილი

ანდრია ნიკოლოზის ძე ყარაშვილი (დ. 30 ნოემბერი, 1857, თბილისი — გ. 15 მარტი, 1925, იქვე) — ქართველი კომპოზიტორი, პედაგოგი. სწავლობდა თბილისის პირველ გიმნაზიაში, 1873 წელს განათლების მისაღებად გაემგზავრა იტალიაში. 1877 წელს სწავლა განაგრძო კონსტანტინოპოლის სასულიერო სასწავლებელში, სადაც სხვა საგნებთან ერთად ეუფლებოდა ორგანზე დაკვრას და კომპოზიციას. 1878 წელს ჩავიდა პეტერბურგში და ჩაირიცხა კონსერვატორიის სავიოლინო კლასში. 1881 წელს იმპერატორ ალექსანდრე II-ის მოკვლასთან დაკავშირებით დაწყებული რეაქციების დაწყების გამო დატოვა პეტერბურგი და ვარშავაში გაემგზავრა. აქ იგი შევიდა კონსერვატორიაში და მეცადინეობდა პროფესორ ისიდორ ლოტოს კლასში, რომელიც წარმატებით დაამთავრა 1885 წელს და იქვე დატოვეს პროფესორის ასისტენტად. ვარშავაში დაიწყო ა. ყარაშვილის შემოქმედებითი, საშემსრულებლო და პედაგოგიური მოღვაწეობა. ამიტომაცაა, რომ მის პირველ ნაწარმოებებში იგრძნობა პოლონური მუსიკის გავლენა. ა. ყარაშვილმა დიდი ამაგი დასდო მევიოლინეთა ქართული კადრების აღზრდას. მეოცე საუკუნის დამდეგს თბილისის სათავადაზნაურო გიმნაზიაში დააარსა მოწაფეთა პირველი სიმებიანი კვარტეტი, რომელმაც შეასრულა კომპოზიტორის კვარტეტი „ლოთებო“, ალექსანდრე ჭავჭავაძის ტექსტზე „ლოთებო, ნეტავი ჩვენა“. მასვე ეკუთვნის სავიოლინო პიესები, საგუნდო სიმღერები — „პატარა მურია“, „მრავალჟამიერი“. საფორტეპიანო პიესა „საზანდარი“ (გუნდისთვის დაამუშავა ზ. ჩხიკვაძემ, შემდეგ — ზ. ფალიაშვილმა. გავრცელდა „სამშობლოს“ სახელწოდებით). მასვე ეკუთვნის პოპულარული რომანსები: „ისევ შენ“, „დავრდომილი“, „სნეული“ და სხვა. ღვაწლმოსილ კომპოზიტორსა და საზოგადო მოღვაწეს ჩაფიქრებული ჰქონდა დაეწერა ოპერა „ვეფხისტყაოსანი“, მაგრამ არ დასცალდა — შემორჩენილია ნაწყვეტები ამ დაუმთავრებელი ოპერიდან. იგი იყო საქართველოს ფილარმონიული საზოგადოების ერთ-ერთი დამაარსებელი. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 354, თბ., 1994
დაკარგული ხელოვნების ნიმუშები

დაკარგულ ხელოვნების ნიმუშებად მიიჩნევა ისეთი ნამუშევრები, რომლების არსებობაც დასტურდება გარკვეული წყაროებით, თუმცა დღეისთვის ისინი აღარ მოიძებნება მუზეუმებსა და კერძო კოლექციებში, ანაც ისინი განზრახ, შემთხვევით ან უცოდინრობის გამო განადგურდნენ. ფედერალური საგამოძიებო ბიუროს "10 ყველაზე მნიშვნელოვანი ხელოვნების ნიმუშის ქურდობა" დაარქივებული 2015-03-04 საიტზე Wayback Machine. ; 2006 წლის სიმონ ჰოუპტის წიგნის და რამდენიმე სხვა გამოცემის მიხედვით ყველაზე გამორჩეული დაკარგული ხელოვნების ნიმუშებია: ყველაზე ძვირად ღირებული დაკარგული ხელოვნების ნიმუშები ახალგაზრდა მამაკაცის პორტრეტი რაფაელი. შობა წმინდა ლორენცოსა და წმინდა ფრანცისკოსთან ერთად, კარავაჯო. $20,000,000 USD შტორმი გალიციის ზღვაზე, რემბრანტი. შეუფასებელი. პეიზაჟი ობელისკით, გოვერტ ფლინკი. შეუფასებელი. კონცერტი, იან ვერმეერი დაახ. $20,000,000–შეუფასებელი ალექსანდრე III–ს სამახსოვრო კვერცხი, ფაბერჟე დაახ. $20–30,000,000. სამეფო დანიური კვერცხი, ფაბერჟე დაახ. $20–30,000,000. ჯგუფი ტოვებს რეფორმირებულ ეკლესიას, ვინსენტ ვან გოგი დაახ. (2006) $15,000,000 USD ზღვის ხედი შევენინგენთან, ვინსენტ ვან გოგი დაახ. (2006) $15,000,000 USD ვაზა ლილიებით, ვინსენტ ვან გოგი. ჩეზ ტორტონი, ედუარ მანე დაახ. (2006) შეუფასებელი. თეთრი იხვი, იან-ბაპტისტ ოდრი დაახ. (2006) $8,800,000 USD აუერ-სურ-ოისის ხედი, პოლ სეზანი დაახ. (2006) $3,000,000 USD Adams, Robert (1980). The Lost Museum: Glimpses of Vanished Originals. Viking Press. ISBN 0-670-44107-4.  British Committee on the Preservation and Restitution of Works of Art, London (1945). Works of Art in Italy: Losses and Survivals in the War.  Flick, Gert-Rudolf (2003). Missing Masterpieces: Lost Works of Art, 1450–1900. Merrell. ISBN 1-85894-197-0.  Gamboni, Dario (1997). The Destruction of Art: Iconoclasm and Vandalism since the French Revolution. Reaktion Books. ISBN 978-1-86189-316-1.  Houpt, Simon (2006). Museum of the Missing: The High Stakes of Art Crime. Key Porter Books.  Lambourne, Nicola (2001). War Damage in Western Europe: The Destruction of Historic Monuments During the Second World War. Edinburgh University Press. ISBN 0-7486-1285-8.  შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „დაკარგული ხელოვნების ნიმუშები“ ვიკისაწყობში. The Story of Leonardo da Vinci's Horse 9/11 Attacks Destroy Cultural and Historical Artifacts The Britart fire Lost Art. Sterling and Francine Clark Art Institute. Library Collections. In the Library's Photographs and Clippings Files. Lost Art — Masterpieces Destroyed in War ↑ 1.00 1.01 1.02 1.03 1.04 1.05 1.06 1.07 1.08 1.09 Houpt, Simon (2006). Museum of the Missing: The High Stakes of Art Crime. Key Porter Books. ISBN 9781861893161.
კოხტა ყარალაშვილი

კოხტა გიორგის ძე ყარალაშვილი (დ. 24 სექტემბერი, 1898, თბილისი — გ. 17 თებერვალი, 1947, (დაიღუპა ავტოავარიაში კახეთში) — ქართველი კინომსახიობი, საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1946). იგი ისევე ანაზდეულად გამოჩნდა ქართულ კინოხელოვნებაში, როგორც მისი თაობის მრავალი მსახიობი. ...რეჟისორი ალექსანდრე წუწუნავა ეძებდა ერთ-ერთი ეპიზოდური როლის შემსრულებელს კინოფილმ „ხანუმასათვის“. არჩევანი შეაჩერა შესანიშნავი გარეგნობის ახალგაზრდაზე. ეს იყო კოხტა ყარალაშვილი, რომელიც, როგორც გამოირკვა, შორს იყო ხელოვნებისგან. მაგრამ გამოცდილ რეჟისორს ალღომ არ უმტყუნა. ასე მოვიდა იგი ქართულ კინოში. მისი დებიუტი წარმატებული გამოდგა და მალე ნიკოლოზ შენგელაიამ ახალბედა მსახიობს შესთავაზა ქერბალაის როლი კინოსურათში „გიული“. მართალია, დამწყებ მსახიობს არ ჰქონდა გავლილი სამსახიობო სკოლა, მაგრამ ბუნებრივი ნიჭის წყალობით დასძლია ესოდენ რთული ამოცანა და მის მიერ შესრულებული როლები გულთბილად მიიღო მაყურებელმა და კრიტიკამ. კოხტა ყარალაშვილმა ჭეშმარიტ შემოქმედებით გამარჯვებას „ელისოში“ მიაღწია, სადაც განასახიერა ვაჟიას როლი. აქ უკვე სრულიად გამოვლინდა მსახიობის ინდივიდუალობა, თავისთავადობა, დახვეწილი ოსტატობა და დიდი შემოქმედებითი პოტენციალი. მსახიობის ღირსებას და მის პოპულარობას მოწმობს ის ფაქტი, რომ ცნობილმა სომეხმა რეჟისორმა ამო ბეკ-ნაზაროვმა ერევანში მიიწვია, რათა შეესრულებინა ერთ-ერთი წამყვანი როლი კინოფილმში „ზამალუ“. გამოჩენილმა მსახიობმა მთელი ეპოქა შექმნა ქართულ კინოში. მისმა ტრაგიკულმა გარდაცვალებამ ყველას დასწყვიტა გული. ვარლამ ჟურულმა მისი მწუხარება გამოხატა შემდეგი სიტყვებით: „დუმილს შეუკრავს შენი ბაგენი, და დაგიხუჭავს არწივის თვალი, სიკვდილო კოხტას რად მიაგენი, ნეტავი სადმე შეგშლოდა ხელი“. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. 1926: „ხანუმა“ (კინტო) რეჟ. ალექსანდრე წუწუნავა 1927: „გიული“ (ქერბალაი-ალის შვილი) რეჟისორები ნიკოლოზ შენგელაია, ლევ პუში 1928: „ელისო“ (ვაჟია-მოხევე) რეჟ. ნიკოლოზ შენგელაია 1929: „საკანი №79“ (უშანგი რევოლუციონერი) რეჟ. ზაქარია ბერიშვილი 1930: „მეღორეს ბედნიერება“ რეჟ. ვალერიან სიდამონ-ერისთავი 1932: „უდაბნო“ რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილი 1932: „შაქირი (როტე ფანე)“ (შაქირი) რეჟ. ლეო ესაკია 1935: „არშაულა“ (კობა) რეჟ. დავით რონდელი 1936: „ქაჯეთი“ (ტარიელი) რეჟ. კოტე მიქაბერიძე 1937: „არსენა“ რეჟ. მიხეილ ჭიაურელი 1939: „სამშობლო“ (ამირანი) რეჟ. ნიკოლოზ შენგელაია 1941: „ცანის ხეობის საუნჯე“ (პავლე) რეჟ. ზაქარია ბერიშვილი 1943: „გიორგი სააკაძე“ (ქვლივიძე) რეჟ. მიხეილ ჭიაურელი 1946: „დავით გურამიშვილი“ (თავადი გიორგი – დავითის მამა) რეჟისორები ნიკოლოზ სანიშვილი, იოსებ თუმანიშვილი 1946: საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 354, თბ., 1994 კოხტა ყარალაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი კოხტა ყარალაშვილი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია