laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ობუხოვის ხიდი

ობუხოვის ხიდი (რუს. Обуховский мост) — ერთ-ერთი უძველესი ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. მდინარე ფონტანკაზე. აკავშირებს სპასკისა და უსახელო კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 18 მეტრი, სიგანე - 30,88 მ. ობუხოვის ხიდი მდებარეობს მოსკოვის პროსპექტზე დინების ზემოთში მდებარეობს გორსტკინის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — იზმაილოვის ხიდი. უახლოესი მეტროსადგურია „სპასკაია“. 1738 წლამდე ხიდს ოფიციალური სახელწოდება არ ჰქონია. სახალხო სახელი ობუხოვი მიიღეს მშენებელ პავლე ობუხოვის გვარისაგან. 1738 წელს სანქტ-პეტერბურგის მშენებლობის კომისიამ ხიდს საარის ხიდი უწოდა. აღნიშნულის ახელი ხალხში ვერ დამკვიდრდა და მას კვლავ ობუხოვის ხიდს უწოდებდნენ. პირველი ხის ხიდი მდინარე ფონტანკაზე თანამედროვე მოსკოვის პროსპექტზე ააგეს 1717 წელს. 1785 წელს ხის ხიდის ადგილზე ახალი, ამჯერად უკვე ქვის ხიდი ააშენეს. აღნიშნული ხიდი იყო მდინარე ფონტანკაზე მდებარე შვიდი ტიპური ხიდიდან ერთ-ერთი. წყაროების უმრავლესობა ხიდის ავტორად ფრანგ არქიტექტორს ჟ.-პ. პერონეს ასახელებს (თუმცა დოკუმენტალურად ეს არ დასტურდება). ხიდი იყო სამმალიანი შუა მალა იხსნებოდა. 1865 წელს ინჟნერ მიხაილოვის პროექტის მიხედვით ხიდი გადააკეთეს გამხსნელი მალა შეცვალეს და მუდმივი მალა დააყენეს. 1930-იან წლებში დადგა ხიდის გადაკეთების საჭიროება. ხიდი გაფართოეს. 1937 წელს საპროექტო კანტორამ დაიწყო ახალი ხიდის პროექტის შედგენა. ავტორები გახდნენ ინჟინერი ვლადიმირ ვლადიმირის ძე დემჩენკო და არქიტექტორი ლევ ალექსანდრეს ძე ნოსკოვი. 1939 წელს ხიდი გაიხსნა მოძრაობისათვის. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга - Петрограда - Ленинграда.. — Л.: Стройиздат, Ленингр. отд-ние, 1986. — 280 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 332. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 88. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. Антонов Б. И. Мосты Санкт-Петербурга. — СПб.: Глагол, 2002. — 192 с. — ISBN 5-89662-019-5. Обуховский мост на сайте Мостотреста
ეპიფანე (დუმენკო)

ეპიფანე (დუმენკო) (ერისკაცობაში — სერგი პეტრეს ძე დუმენკო, უკრ. Думенко Сергій Петрович; დ. 3 თებერვალი, 1979, ვოლკოვო, ივანოვკის რაიონი, ოდესის ოლქი, უკრაინა) — უკრაინელი სასულიერო მოღვაწე. კიევისა და სრულიად უკრაინის მიტროპოლიტი 2018 წლის 15 დეკემბრიდან. კიევისა და სრულიად უკრაინის მიტროპოლიტობამდე იყო უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიის (კიევის საპატრიარქოს) ეპისკოპოსი, პერეიასლავისა და ბელოცერკვის მიტროპოლიტი (2010-2018 წწ.). არის ღვთისმეტყველების დოქტორი. კიევის მართლმადიდებელი ღვთისმეტყველების აკადემიის რექტორი და ბიბლიური და ფილოლოგიური კათედრის პროფესორი. უკრაინის ჟურნალისტების ეროვნული საზოგადოებისა და ჟურნალისტების საერთაშორისო ფედერაციის წევრი. მიტროპოლიტი ეპიფანე 1979 წლის 3 თებერვალს, სოფელ ვოკლოვოში, ივანოვკის რაიონში, ოდესის ოლქში დაიბადა. სწავლობდა სოფელ ძველ ჟადოვაში, ჩერნოვიცის ოლქში. 2007 წლის დეკემბერში, წმიდა მიქაელის მონასტერში ბერად აღიკვეცა ეპიფანეს სახელით. 2008 წლის მარტში იგი კიევის წმინდა მიქაელის ვიდუბიცკოს მამათა მონასტრის წინამძღვარია, ამავე წლის მაისიდან კიევის ეპარქიის საქმეთა მმართველი. 2009 წელს იგი ეპისკოპოსად გამოარჩიეს და აგრეთვე კიევის საღვთისმეტყველო აკადემიის რექტორი გახდა. 2012 წლის იანვარში პატრიარქ ფილარეტის მიერ აღყვანილ იქნა მთავარეპისკოპოსის ხარისხში. იმავე წელს მეუფე ეპიფანე გახდა ღვთისმეტყველების დოქტორი და სათავეში ჩაუდგა სინოდალურ განყოფილებას სასულიერო განათლების საკითხებში. მოგვიანებით იგი გამოარჩიეს პატრიარქ ფილარეტის მოსაყდრედ მისი გარდაცვალების ან ავადმყოფობის შემთხვევაში. გაზეთი "საპატრიარქოს უწყებანი", 20-26 დეკემბერი, #38, გვ. 17-18. ↑ Оголошення про інтронізацію Митрополита Київського і всієї України Епіфанія. www.pomisna.info. ციტირების თარიღი: 3 თებერვალი, 2019. ↑ უკრაინის ეკლესიის ახალი მეთაური. akhalitaoba.ge. ციტირების თარიღი: 9 იანვარი, 2019. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ეპიფანე (დუმენკო)
ცეკვის ჭირი (1518)

1518 წლის ცეკვის ჭირი, ცეკვის ეპიდემია — ცეკვის მანიის შემთხვევა, რომელსაც ადგილი ჰქონდა საღვთო რომის იმპერიის ქალაქ სტრასბურგში (ელზასი, დღ. საფრანგეთი), 1518 წლის ივლისში. 400-მდე ადამიანი გაუჩერებლად ცეკვავდა რამდენიმე დღის მანძილზე, დაახლოებით ერთი თვის პერიოდში. ამ გაუჩერებელმა ცეკვამ გამოიწვია მათი ნაწილის სიკვდილი გულის შეტევის, ინსულტისა და დაქანცულობის გამო. ეპიდემიამ იფეთქა ივლისის დასაწყისში, როდესაც ქალმა, სახელად ტროფეამ დაიწყო ცხარედ ცეკვა სტრასბურგის ქუჩებში. ეს უკანასკნელი დაახლოებით 4–6 დღე გაგრძელდა. ერთი კვირის განმავლობაში 34 ადამიანი შეუერთდა მას, ხოლო ერთ თვეში მათმა რიცხვმა 400-ს მიაღწია. ისინი უპირატესად ქალები იყვნენ. ერთი მოხსენება მიუთითებს, რომ გარკვეული პერიოდის განმავლობაში ჭირი კლავდა დაახლოებით თხუთმეტ ადამიანს დღეში. თუმცა, ამ დროის სტრასბურგის წყაროებში არ არის აღნიშნული გარდაცვლილთა რიცხვი. Backman, Eugene Louis [1952] (1977). Religious Dances in the Christian Church and in Popular Medicine. Westport, CT: Greenwood Press. ISBN 978-0-8371-9678-7.  Waller, John (2008). A Time to Dance, A Time to Die: The Extraordinary Story of the Dancing Plague of 1518. Thriplow: Icon Books. ISBN 978-1-84831-021-6.  Waller, John (2009). The Dancing Plague: The Strange, True Story of an Extraordinary Illness. Naperville, IL: Sourcebooks, Inc.. ISBN 978-1-4022-1943-6.  "Dancing death" by John Waller. BBC News. 12 September 2008. "The Dancing Plague of 1518" დაარქივებული 2019-05-12 საიტზე Wayback Machine. by Doug MacGowan. Historic Mysteries. 28 June 2011. ↑ 1.0 1.1 Viegas, Jennifer. (1 August 2008) 'Dancing Plague' and Other Odd Afflictions Explained. Discovery News. Discovery Communications. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 13 October 2012. ციტირების თარიღი: 6 May 2013. ↑ Waller J (February 2009). „A forgotten plague: making sense of dancing mania“. Lancet. 373 (9664): 624–5. doi:10.1016/S0140-6736(09)60386-X. PMID 19238695. ↑ Clementz, Élisabeth (2016). „Waller (John), Les danseurs fous de Strasbourg. Une épidémie de transe collective en 1518“. Revue d’Alsace - Fédération des Sociétés d'Histoire et d'Archéologie d'Alsace. 142: 451–453.
კორეის ეროვნული ფოლკლორული მუზეუმი

კორეის ეროვნული ფოლკლორული მუზეუმი — სამხრეთ კორეის ნაციონალური მუზეუმია, რომელიც მდებარეობს სეულში, ჯონგონ-გუ-ში, გიოუნგბოკგუნგის სასახლეში, და იყენებს კორეის ხალხის ტრადიციულ ისტორიას, ისტორიული ობიექტების რეპლიკაციებს. მუზეუმი დააფუძვნა 1945 წლის 8 ნოემბერს აშშ-ის მთავრობამ და იგი გაიხსნა 1946 წლის 25 აპრილს ქალაქის ადმინისტრაციულ მემორიალურ დარბაზში. როდესაც მუზეუმი გაერთიანდა კორეის ეროვნულ მუზეუმთან , მისი 4,555 ხელოვნების ნიმუში შეგროვდა ამ უკანასკნელის მთა ნამანის ადგილას. 1975 წელს, როდესაც ეროვნული მუზეუმი გადაინაცვლა გონგბუკგუნგის პალასში , იგი გადავიდა თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმის შენობაში. 1993 წელს გაიხსნა მისი ამჟამინდელი ადგილსამყოფელი, რომელიც იყო კორეის ეროვნული მუზეუმის ყოფილი ადგილსამყოფელი. შენობის დიზაინი ეფუძნება სხვადასხვა ისტორიულ შენობებისას სამხრეთ კორეის ირგვლივ. მუზეუმი მოიცავს სამ ძირითად საგამოფენო დარბაზს 98,000-ზე მეტი ნიმუშით: კორეის ისტორიაში წარმოდგენილია კორეის ძეგლების ყოველდღიური ცხოვრების ამსახველი მასალები პრეისტორიული პერიოდისგან 1910 წელს ჩოსონის დინასტიის ბოლომდე; რომელიც მოიცავს: კორეის ცხოვრების სტილს, რომელიც გვიჩვენებს კორეის გლეხების ისტორიას უძველესი დროიდან; და კორეის სიცოცხლის ციკლს, რომელიც კორეის კულტურაში კონფუციანელობის ღრმა ფესვებს ასახავს და თუ როგორ გაზარდა ამ იდეოლოგიამ კულტურის საბაჟო უმეტესობა. https://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Korea https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_museums_in_Seoul https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_museums_in_South_Korea http://asemus.museum/museum/national-folk-museum-of-korea/ დაარქივებული 2019-03-16 საიტზე Wayback Machine.
იზმაილოვის ხიდი

იზმაილოვის ხიდი (რუს. Измайловский мост) — ერთ-ერთი უძველესი ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. მდინარე ფონტანკაზე. აკავშირებს სპასკისა და უსახელო კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 72,5 მეტრი, სიგანე - 15,9 მ. იზმაილოვის ხიდი ერთმანეთთან აკავშირებს ამაღლებისა და იზმაილოვის პროსპექტებს. დინების ზემოთში მდებარეობს ობუხოვის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — წითელარმიელების ხიდი. უახლოესი მეტროსადგურებია „ტექნოლოგიური უნივერსიტეტი“, „სადოვაია“, „სენის მოედანი“, „სპასკაია“. ხიდმა სახელწოდება მიიღო იზმაილოვის პროსპექტის მიხედვით. ხის ხიდი ამ ადგილზე მოქმედებს 1738 წლიდან. 1786-1788 წლებში მდინარე ფონტანკის გრანტის სანაპიროს მოპირკეთების შემვეგ იგი ქვის ხიდად გადააკეთეს. ეს იყო შვიდი კოშკიანი ხიდიდან ერთ-ერთი, რომელიც აგებული იყო მდინარე ფონტანკაზე ტიპური პროექტით. 1782-1788 წლებში გენერალური გეგმის მიხედვით მდინარე ფონტანკაზე ააგეს შვიდი ხიდი სემიონოვის, ანიჩკოვის, ჩერნიშიოვის, ობუხოვის, იზმაილოვის, სემენოვისა და კალინკინის. ხიდები ააგეს ტიპური პროექტით, რომლის ავტორიც იყო ფრანგი არქიტექტორი ჟან-როდოლფ პერონე. ისევე როგორც სხვა ხიდებიც მდინარე ფონტანკაზე, იზმაილოვის ხიდიც სამმალიანი იყო, ხის შუა გასახსნელი მალით. XIX საუკუნის მეორე ნახევარში აუცილებელი გახდა იზმაილოვის ხიდის გაფართოება. 1861 წელს ხიდი გადააკეთეს ინჟინერ ვ. ვ. დიმანის პროექტის მიხედვით. ხიდის კოშკები მოანგრიეს, შუა გასახსნელი მალა შეცვალეს მუდმივი მალით, გააფართოეს სავალი ნაწილი და არქიტექტორ ა. ი. კრაკაუს წინადადებით გაუკეთეს მეტალის მოაჯირები. 2007 წლისათვის იზმაილოვის ხიდი ავარიულ მდგომარეობაში აღმოჩნდა და 2008 წელს დაკეტეს კაპიტალური რემონტისათვის. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга - Петрограда - Ленинграда.. — Л.: Стройиздат, Ленингр. отд-ние, 1986. — 280 с. Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 88. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Измайловский мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [https://web.archive.org/web/20171114050241/http://encspb.ru/object/2804006026 დაარქივებული 2017-11-14 საიტზე Wayback Machine. Измайловский мост] //Энциклопедия Санкт-Петербурга
უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესია

უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესია (უკრ. Православна церква України) — უკრაინის ადგილობრივი ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესია, რომელიც შეიქმნა უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიების გაერთიანებულ კრებაზე 2018 წლის 15 დეკემბერს. კრებაში მონაწილეობდა: უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესია (კიევის საპატრიარქო), უკრაინის ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესია, უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესია (მოსკოვის საპატრიარქო). მიღებული წესდების თანახმად, ეკლესიას უხელმძღვანელებს პირი რომლის ტიტულიც იქნება „კიევისა და სრულიად უკრაინის მიტროპოლიტი“. 2018 წლის 15 დეკემბრიდან ამ თანამდებობას იკავებს პერეიასლავისა და ბელოცერკვის ყოფილი მიტროპოლიტი ეპიფანე. უკრაინის მართლმადიდებელმა ეკლესიამ ავტოკეფალიის ტომოსი მიიღო 2019 წლის 6 იანვარს მსოფლიო პატრიარქ ბართოლომეოსისაგან, რასაც ადასტურებდნენ საინფორმაციო საშუალებები ჯერ კიდევ გასული წლის დეკემბერში. 2023 წლის 24 მაისს ეპისკოპოსთა საბჭომ გადაწყვიტა მთლიანად გადასულიყო შესწორებულ იულიუსის კალენდარზე და რომ ეს გადასვლა მოხდება 2023 წლის 1 სექტემბერს. ასევე გადაწყდა ადგილობრივი საბჭოს მოწვევა 2023 წლის 27 ივლისს, რომელიც საბოლოოდ დაამტკიცებს შესწორებულ იულიუსის კალენდარზე გადასვლას. უკრაინის მართლმადიდებელი ეკლესიის ავტოკეფალია ↑ Хоменко С. На Украине создана независимая православная церковь // Русская служба Би-би-си, 15.12.2018 ↑ Избран предстоятель поместной церкви в Украине // Korrespondent.net, 15.12.2018 ↑ უკრაინის მართლმადიდებელმა ეკლესიამ ავტოკეფალიის დამადასტურებელი ტომოსი მიიღო ↑ Дубов Г.На объединительном соборе избрали главу украинской церкви // РБК, 15.12.2018 ↑ Порошенко поедет в январе с митрополитом Епифанием за томосом в Стамбул// РБК, 15.12.2018 ↑ „OCU switches to a new calendar“. Istorychna Pravda (Ukrainian). 24 May 2023. ციტირების თარიღი: 24 May 2023. ↑ Свобода, Радіо (2023-05-24). „ПЦУ схвалила перехід на новий календар: Різдво – 25 грудня“. Радіо Свобода. ციტირების თარიღი: 2023-05-24.
ერნესტ ტომპსონ სეტონი

ერნესტ ტომპსონ სეტონი (დ. ერნესტ ევენ ტომპსონი, 14 აგვისტო, 1860 — გ. 23 ოქტომბერი, 1946) — ამერიკელი ავტორი, ბუნებისმეტყველი, მხატვარი, Woodcraft Indians-ის დამაარსებელი (1902, შემდეგში ცნობილი როგორც Woodcraft League of America) და Boy Scouts of America-ის (BSA) ერთ-ერთი დამაარსებელი (1910). სეტონმა გავლენა მოახდინა ლორდ რობერტ ბადენ-პაუელზე, რომელმაც 1907 წელს სკაუტთა მოძრაობას ჩაუყარა საფუძველი. მის ცნობილ ნაწარმოებებს შორისაა: The Birch Bark Roll და Boy Scout Handbook (ბიჭ სკაუტთა სახელმძღვანელო). ამერიკის ბიჭი სკაუტების ტრადიციებში ამერიკელ ინდიელთა ელემენტების დანერგვა მისი დამსახურებაა. ერნესტ ტომპსონ სეტონი დიდხანს პრერიებში ცხოვრობდა და ცხოველთა სამყაროს აკვირდებოდა. 1890-1896 წლებში სეტონმა პარიზის სალონებში ცხოველთა ცხოვრების ამსახველი მრავალი ტილო გამოფინა. სეტონის კალამს ეკუთვნის მრავალი წიგნი: „მხეცები, რომელთაც მე შევიცნობ“, „დევნილთა ცხოვრება“, „პატარა ველურები“, „როლფი ტყეში“ და სხვ. ტომპპსონ სეტონი თავად ასურათებდა წიგნებს. ↑ Seton, Ernest Thompson Trail of an Artist-Naturalist. WindRush Publishers, გვ. 7. ISBN 978-0-9859097-6-5.  ↑ სეტონ-თომპსონი, ე. (1988). როლფი ტყეში; პატარა ველურები. თბილისი: ნაკადული.
წითელარმიელების ხიდი

წითელარმიელების ხიდი (რუს. Красноармейский мост) — საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. მდინარე ფონტანკაზე. აკავშირებს სპასკისა და უსახელო კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 61,5 მეტრი, სიგანე - 4,5 მ. წითელარმიელების ხიდი მდებარეობს კრიუკოვის არხის შესართავთან, ერთმანეთთან აკავშირებს კრიუკოვის არხის აღმოსავლეთ სანაპიროსა და ფონტანკის სანაპიროს. დინების ზემოთში მდებარეობს იზმაილოვის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — ეგვიპტის ხიდი. უახლოესი მეტროსადგურებია „ტექნოლოგიური ინსტიტუტი“ (960 მ). ხიდიდან იშლება სანქტ-პეტერბურგის სამების ტაძრის ხედი, რომელიც შენდებოდა 1828 წლიდან 1835 წლამდე არქიტექტორ ვ. პ. სტასოვის პროექტის მიხედვით. ხიდმა სახელწოდება მიიღო ახლოს მდებარე წითელარმიელების ქუჩის მიხედვით. საფეხმავლო წითელარმიელთა ხიდი ააგეს 1956 წელს ლენინგრადელი ინჟინრის ა. ა. კულიკოვისა და არქიტექტორების პ. ა. არეშევისა და ვ. ს. ვასილკოვსკის პროექტის მიხედვით. კრიუკოვის არხის შესართავთან ხიდის აგების აუცილებლობა განაპირობა გათბობის მილების გაყვანამ მდინარე ფონტანკაზე. ხიდი ქმნის ერთიან არქიტექტურულ ანსამბლს კრიუკოვის არხზე მდებარე მოსაზღვრე ხიდთან ერთად. ანსამბლის მშენებლობა დასრულდა 1964 წელს, როდესაც მოსაზღვრე ხიდს რეკონსტრუქცია ჩაუტარეს, სადაც ასევე გათბობის მილები გაიყვანეს. წითელარმიელების ხიდი სამმალიანია. თავისი კონსტრუქციით მსგავსია ახლოს მდებარე ინგლისურ ხიდთან. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Красноармейский мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
ეგვიპტის ხიდი

ეგვიპტის ხიდი (რუს. Египетский мост) — ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. მდინარე ფონტანკაზე. აკავშირებს პოკროვსკისა და უსახელო კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 46 მეტრი, სიგანე - 27 მ. ხიდი არის ისტორიისა და კულტურის ძეგლი. ეგვიპტის ხიდი მდინარე ფონტანკას კვეთასვს ლერმონტოვის პროსპექტის გასწვრივ. დინების ზემოთში მდებარეობს წითელარმიელების ხიდი, ხოლო ქვემოთ — ინგლისის ხიდი. უახლოესი მეტროსადგურია „ბალტიისკაია“ (1,1 კმ). ხიდმა სახელწოდება მიიღო თავისი გაფორმების მიხედვით. ხიდი გაფორმებულია ძველი ეგვიპტური ორნამენტებით. დაპროექტების დროინდელ საბუთებში ხიდს ეწოდება „დიდი ჯაჭვის ხიდი“. 1928 წლიდან 1836 წლამდე — „ახალი ჯაჭვის ხიდი“, 1836 წლიდან 1867 წლამდე — „ეგვიპტის ჯაჭვის ხიდი“, ხოლო 1867 წლიდან — „ეგვიპტის ხიდი“. ახალი ხიდის აგების აუცილებლობა მდინარე ფონტანკაზე განაპირობა ორმა ფაქტორმა: კალინკინისა და იზმაილოვის ხიდებს შორის დაშორებამ და სატრანსპორტო მოძრაობის გაუმჯობესებამ რაიონებს შორის. ახალი ხიდის პრექტი შეადგინა ინჟინერმა ვასილი ხრისტიანოვიჩმა. მშენებლობის დაწყების თარიღად ითვლება 1825 წელი. ხიდის ყველა მეტალის კონსტრუქცია დაამზადეს ჩარლზ ბერდის ქარხანაში. სფინქსების ქანდაკებაც ასევე ჩამოასხეს ბერდის ქარხანაში პავლე სოკოლოვის პროექტის მიხედვით. კვარცხლბეკები დაამზადეს პეტროზავოდსკში. ხიდის გახსნის ცერემონიალი შედგა სამშენებლო სამუშაოების დასრულებამდე ერთი თვით ადრე. ხიდი გაიხსნა 1826 წლის 25 აგვისტოს. ხიდს აქვს მდიდრული არქიტექტურული გაფორმება „ეგვიპტურ სტილში“. ეგვიპტის ხიდი ხალხის სამსახურში იყო 79 წელი. ამ ხნის განმავლობაში იგი რამდენჯერმე გაარემონტეს: 1866, 1876, 1887, 1894 და 1900-იან წლებში. 1905 წლის 2 თებერვალს ხიდზე გვარდიის კავალერიის ესკადრონის გადასვლის მომენტში, ხიდი ჩაინგრა. შემთხვევა ადამიანური მსხვერპლის გარეშე დასრულდა. დაიღუპა მხოლოდ სამი ცხენი. დროებითი ხიდი გახსნეს 1905 წლის 16 აპრილს, რომელიც არსებობდა 1955 წლამდე. 1989 წელს სფინქსის ერთ-ერთ ქანდაკებას დაეჯახა მანქანა, ძლიერი დარტყმის შედეგად ქანდაკება გადავარდა მდინარეში, მოგვიანებით სფინქსი ამოიღეს წყლიდან და გაარემონტეს. 2004 წელს მიმდინარეობდა ხიდის კომპლექსური რესტავრაცია. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с. Кочедамов В. И. Мосты Ленинграда. — Л.: Искусство, 1958. — 60 с. Египетский мост // СПб ГБУ "Мостотрест" Египетский мост დაარქივებული 2022-09-27 საიტზე Wayback Machine. // Энциклопедия Санкт-Петербурга
ინგლისის ხიდი

ინგლისის ხიდი (რუს. Английский мост) — საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. მდინარე ფონტანკაზე. აკავშირებს პოკროვსკისა და უსახელო კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 60,8 მეტრი, სიგანე - 5,5 მ. ინგლისის ხიდი მდებარეობს ინგლისის პროსპექტის პირდაპირ. დინების ზემოთში მდებარეობს ეგვიპტის ხიდი, ხოლო ქვემოთ — სტარო-კალინკინის ხიდი. უახლოესი მეტროსადგურია „ბალტიისკაია“ (1,3 კმ). ხიდმა სახელი მიიღო ახლოს მდებარე ინგლისის პროსპექტის მიხედვით, რომელმაც თავის მხრივ სახელი მიიღო ინგლისის სანაპიროს მიხედვით. 1906-1920 წლებშიხიდს ეწოდებოდა ინგლისის საფეხმავლო ხიდი, 1920 წლიდან კი მოქმედებს ამჟამინდელი სახელი — ინგლისის ხიდი. 1906-1908 წლების პერიოდში ინგლისის პროსპექტის გასწვრივ ააგეს ხის ხუთმალიანი საფეხმავლო ხიდი,რომლის პროექტის ავტორიც იყო პ. ა. ლიხაჩევი. თანამედროვე ხიდი ააგეს 1962-1963 წლებში, რათ აღნიშნულ ადგილზე გაეტარებინათ გათბობის მილები. ხიდის პროექტი შეიმუშავეს „Ленгипроинжпроект-ის“ ინსტიტუტში. პროექტის ავტორები გახდნენ ინჟინრები ა. ა. კულიკოვი, არქიტექტორები პეტრე არტემის ძე არეშევი და ვლადიმერ სერგის ძე ვასილკოვსკი. ამჟამინდელი ინგლისის ხიდი სამმალიანია და მეტალისგანაა აგებული. საფეხმავლო ნაწილი ასფალტითაა მოპირკეთებული. ხიდის მოაჯირები თუჯისგანაა დამზადებული და მხატვრულადაა გაფორმებული. თავისი კონსტრუქციით იდენტურია ახლოს მდებარე წითელარმიელების ხიდთან. აღნიშნულ ხიდთან და ეგვიპტის ხიდთან ერთად ქმნის ერთგვარ ანსამბლს. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с. Английский мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
ბარბერინის დიპტიქი

ბარბერინის დიპტიქი, პეირესკ-ბარბერინის სპილოს ძვალი — ბიზანტიური სპილოს ძვლის ფირფიტა იმპერიული დიპტიქიდან. თარიღდება გვიანი ანტიკური ხანით. დაცულია ლუვრში (პარიზი, საფრანგეთი). იგი წარმოაჩენს იმპერატორს, როგორც ტრიუმფალურ გამარჯვებულს. ზოგადად დათარიღებულია VI საუკუნის პირველი ნახევრით და მიეკუთვნება კონსტანტინოპოლის იმპერიულ სახელოსნოს. იმპერატორად ჩვეულებრივ ასახელებენ იუსტინიანე I-ს, ანასტასიოს I-ს ან ზენონს. წარმოადგენს მნიშვნელოვან ისტორიულ დოკუმენტს, რადგან უკავშირდება ავსტრაზიის დედოფალ ბრუნჰილდას. უკანა ნაწილზე გამოსახულია ფრანკთა მეფეების სია, ბრუნჰილდას ყველა ნათესავი და მიუთითებს დედოფალთა პოზიციებს ფრანკთა სამეფო ოჯახებში. დედოფალმა იგი ეკლესიას შესწირა, როგორც აღთქმის მიხედვით შესრულებული გამოსახულება. მიუხედავად იმისა, რომ ბარბერინის დიპტიქი საკონსულო დიპტიქი არ არის, მაინც იზიარებს მის ბევრ დეკორაციულ სისტემას. იმპერატორი წარმოდგენილია დაპყრობილი ბარბაროსის თანხლებით, რომელიც მის მარცხნივ დგას და შარვალშია გამოწყობილი. მიწაზე გართხმულ ალეგორიულ ფიგურას, რომელიც შესაძლოა დაპყრობილ ან ხელახლა დაპყრობილ ტერიტორიას გამოსახავდეს, უჭირავს იმპერატორის ტერფი მადლობის ან მორჩილების ნიშნად. ანგელოზი კი მას თავზე ადგამს ტრადიციულ პალმის გვირგვინს (რომელიც დღეისათვის დაკარგულია). Antony Cutler, "Barberiniana. Notes on the Making, Content, and Provenance of Louvre OA. 9063", Tesserae : Festschrift für Josef Engemann, Jahrbuch für Antike und Christentum, Ergänzungsband 18, 1993, p. 329-339 ; Danièle Gaborit-Chopin, in Byzance, l'art byzantin dans les collections publiques françaises (catalogue of an exhibition at the Louvre, 3 November 1992 – 1 February 1993), Paris, 1993, numéro 20, p. 63-65 ; A. Héron de Villefosse, « L'Ivoire de Peiresc », Mémoires de la Société nationale des Antiquaires de France, 75, 1915-1918, p. 267-295 ; Kitzinger, Ernst, Byzantine art in the making: main lines of stylistic development in Mediterranean art, 3rd-7th century, 1977, Faber & Faber, ISBN 0571111548 (US: Cambridge UP, 1977). Catalogue entry on the Louvre's Atlas database (ფრანგული)
მოსაზღვრე ხიდი

მოსაზღვრე ხიდი (რუს. Смежный мост) — საავტომობილო და საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. კრიუკოვის არხზე. აკავშირებს სპასკისა და პოკროვსკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 24,1 მეტრი, სიგანე - 15,4 მ. ხიდი მდებარეობს ფონტანკის სანაპიროს ჩრდილოეთ ნაწილში ნომერ 141 და 143 სახლებს შორის, იქ სადაც ერთმანეთს ერთვის მდინარე ფონტანკა და კრიუკოვის არხი. დინების ქვემოთ მდებარეობს სტარო-ნიკოლსკის ხიდი. უახლოესი მეტროსსადგურია „ტექნოლოგიური ინსტიტუტი“ (1,3 კმ). ხიდის სახელწოდება ცნობილია 1820 წლიდან და დაკავშირებულია მისი მდებარეობის ხასიათთან (აკავშირებს ფონტანკის სანაპიროს კრიუკოვის არხთან). XIX საუკუნეში ხიდს ეწოვებდა ნიკოლსკის სანაპიროს ხიდი (1821-1822 წწ.) და დამაკავშირებელი ხიდი (1849-1875 წწ.), რადგან ხიდი აკავშირებდა სპასკისა და კოლომენსკის ნაწილს. ხიდი აგებულია 1782-1787 წლებში კრიუკოვის არხის ხიდების ტიპური პროექტის მიხედვით: სამმალიანი ხის ხიდი, მოპირკეთებული გრანიტით, ცენტრალური ნაწილი გასახსნელი იყო, გვერდებისა კი კოჭებიანი. პროექტის ავტორი უცნობია. 1800-1810 წლებში ხის გასახსნელი მალა შეცვალეს ხის კოჭებიანი მალით. 1867 წელს მიმდინარეობდა ხიდის კაპიტალური რემონტი. 1888 წელს ხის ყველა ნაწილი მეტალის ნაწილებით შეცვალეს. 1964 წელს ხიდი გადააკეთეს ინჟინერ ე. ე. როზენფელდის პროექტის მიხედვით რათა გაეყვანათ გათბობის მილები. ხიდის მალები გადახურეს მეტალის საყრდენებით, რამაც გამოიწვია ხიდის ისტორიული სახის დამახინჯება და არქიტექტურული ერთიანობის დარღვევა ნაპირის მიმდებარე მონაკვეთებთან. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 335. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Смежный мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [https://web.archive.org/web/20171206210248/http://encspb.ru/object/2804006505 დაარქივებული 2017-12-06 საიტზე Wayback Machine. Смежный мост] // Энциклопедия Санкт-Петербург
აღვირი

აღვირი — ცხენის აღკაზმულობის ნაწილი. შედგება ლითონის ლაგამისა და თასმებისაგან. ლაგმის რგოლებში გაყრილია სადავეები და გვერდითი თასმები, რომლებზეც მიბმულია საცხვირე და საშუბლე. გვერდით თასმებს ზემოთ მიკერებული აქვს ყურებზე გადასაცმელი და ყელსქვედა თასმები. აღვირის ტოტები ბოლოში კვანძითაა შეერთებული. სადღესასწაულო აღვირის თასმები შემკული იყო ვერცხლის ნაირნაირი ღილებით — პეპლებით. ნ. აზიკური, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 49.