laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
რობერტ ბრაუნი

რობერტ ბრაუნი (ინგლ. Robert Browne; დ. 1550  — გ. 1633) — ინგლისელი პროტესტანტი თეოლოგი. იყო პურიტანიზმში რადიკალური მიმართულების ფუძემდებელი.უარყოფდა ანგლიკანური ეკლესიის ორგანიზაციულ საწყისებს. მის მიმდევრებს ბრაუნისტებს უწოდებდნენ. ↑ ელერდაშვილი ა., უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი, თბ.: ფანტაზია, 2006.
ედუარდ სობოლი

ედუარდ სობოლი (უკრ. Едуард Олександрович Соболь; დ. 20 აპრილი, 1995) — უკრაინელი ფეხბურთელი. ბელგიური „ბრიუგესა“ და უკრაინის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების მარცხენა მცველი. იყო ნაკრების რიგებში 2020 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატზე. ედუარდ სობოლი — Soccerway
მირზა ფათალი ახუნდოვის მუზეუმი (შაქი)

მირზა ფათალი ახუნდოვის სახლ-მუზეუმი (აზერ. Mirzə Fətəli Axundovun ev muzeyi) — აზერბაიჯანელი მწერლის, განმანათლებლის, პოეტის, ფილოსოფოსისა და საზოგადო მოღვაწის მირზა ფათალი ახუნდოვის სახლ-მუზეუმი, რომელიც მდებარეობს შაქში. ამ სახლში დაიბადა ახუნდოვი და აქ გაატარა ბავშვობა და ყრმობა. ეს მუზეუმი ასევე პირველი მემორიალური მუზეუმია, რომელიც აზერბაიჯანში გაიხსნა. სახლი აშენდა 1800 წელს. 1811 წელს ის იყიდა მირზა ფათალი ახუნდოვის მამამ, მირზა მუჰამედ თაღიმ. აქ დაიბადა 1812 წელს მირზა ფათალი ახუნდოვი. 2 წლის შემდეგ ახუნდოვის მამა ოჯახთან ერთად თავრიზის მახლობლად მდებარე ხამნეში გადავიდა საცხოვრებლად. მირზა ფათალის მშობლები განქორწინდნენ, როდესაც ის 13 წლის იყო. მოგვიანებით, 1825 წელს, ახუნდოვი ოჯახთან ერთად შაქში დაბრუნდა. ამ პერიოდიდან დედის ბიძამ ახუნდ ჰაჯი ალასგარმა დაიწყო მისი განათლება. 1833 წელს შევიდა შაქში გახსნილ რუსულ სკოლაში, სადაც ერთი წლის სწავლის შემდეგ 1834 წელს წავიდა თბილისში. 1940 წელს ამ სახლში მუზეუმი დაარსდა. 2012 წელს, ახუნდოვის 200 წლის იუბილესთან დაკავშირებით, მუზეუმი საფუძვლიანად განახლდა. მირზა ფათალი ახუნდოვის სახლ-მუზეუმი შაქში, პირველი მემორიალური მუზეუმია, რომელიც გაიხსნა აზერბაიჯანში. მუზეუმი შედგებოდა ორი პატარა, ერთმანეთთან დაკავშირებული ოთახისგან. სახლთან არის კიდევ ერთი კორპუსი. იგი მოგვიანებით აშენდა და აქ შეიქმნა დიდი მწერლის ცხოვრებასა და მოღვაწეობასთან დაკავშირებული ექსპოზიცია. სახლ-მუზეუმი შედგება ორი შენობისგან. პირველში საექსპოზიციო დარბაზია, რომელიც ეძღვნება მის ცხოვრებას და შემოქმედებას, მეორე — სახლია, სადაც დაიბადა ახუნდოვი. სახლი აშენდა დაახლოებით 1800 წელს შაქის არქიტექტურული ტრადიციით, ტალახის აგურისგან, შედგება ორი ოთახისაგან, აივნისა და სარდაფისგან. სართულებს შორის არის ხის კონსტრუქცია. ბუხარი ასევე აჩვენებს, რომ შენობა აშენდა აღმოსავლურ სტილში. ოთახებში გამოფენილია უძველესი ნივთები. ერთ დროს ეზოში ქვის და აგურის კედლები იყო, აღმოსავლური სტილის აგურის თაღოვანი ჭიშკარი, მეორე ორსართულიანი სახლი ტალახის აგურით ნაგები სარდაფით, რომელიც მირზა ფათალი ახუნდოვის ბიძაშვილებს ეკუთვნოდათ. „ექსპოზიციის“ დარბაზი აშენდა 1975 წელს. მირზა ფათალი ახუნდოვის სახლ-მუზეუმი 2011-2012 წლებში გარემონტდა. მუზეუმში გამოფენილია 248 ექსპონატი. მათ შორისაა მწერლის და მისი ოჯახის წევრების ფოტოები, პირადი ნივთები, წიგნები. ეზოში დგას ახუნდოვის ბიუსტი. მირზა ფათალი ახუნდოვის ქანდაკება მირზა ფათალი ახუნდოვის სახელობის აზერბაიჯანის ეროვნული ბიბლიოთეკა მირზა ფათალი ახუნდოვის სახელობის აზერბაიჯანის კულტურის მუზეუმი ↑ Böyük dramaturqun ziyarətçisiz ev muzeyi - FOTO. news.milli.az (20 may 2013). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 8 noyabr 2013. ციტირების თარიღი: 5 mart 2020. ↑ M.F.Axundovun ev muzeyi. sheki.heritage.org.az. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 15 aprel 2019. ციტირების თარიღი: 5 mart 2020. ↑ Şəkidə M.F.Axundzadənin ev-muzeyi. anl.az. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 5 mart 2020. ციტირების თარიღი: 5 mart 2020.
კოსელი

კოსელი (მაკედ. Косел) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ოჰრიდის თემში. 2002 წლის აღწერით სოფელში ცხოვრობს 586 ადამიანი. სოფელში მაცხოვრებლებიდან 576 მაკედონელია, 6 — სერბი და 4 — სხვა ეროვნების. ↑ 1.0 1.1 Macedonian Census (2002), Book 5 - Total population according to the Ethnic Affiliation, Mother Tongue and Religion, The State Statistical Office, Skopje, 2002, p. 150.
კურატიცა

კურატიცა (მაკედ. Куратица) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ოჰრიდის თემში. 2002 წლის აღწერით სოფელში ცხოვრობს 326 ადამიანი. სოფელში მაცხოვრებელთა 100 % მაკედონელია. ↑ 1.0 1.1 Macedonian Census (2002), Book 5 - Total population according to the Ethnic Affiliation, Mother Tongue and Religion, The State Statistical Office, Skopje, 2002, p. 150.
ლაგადინი

ლაგადინი (მაკედ. Лагадин) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ოჰრიდის თემში. 2002 წლის აღწერით სოფელში ცხოვრობს 20 ადამიანი. სოფელში მაცხოვრებლებიდან 18 მაკედონელია, 1 — სერბი და 1 — სხვა ეროვნების. ↑ 1.0 1.1 Macedonian Census (2002), Book 5 - Total population according to the Ethnic Affiliation, Mother Tongue and Religion, The State Statistical Office, Skopje, 2002, p. 150.
ეკატერინე დემეტრაშვილი-კანდელაკი

ეკატერინე დემეტრაშვილი(დ. 23 მარტი, 1914, ვაქირი, სიღნაღის რაიონი — გ. 11 ოქტომბერი, 1999) — ქართველი პედაგოგი, გეოგრაფი და მეცნიერი. ეკატერინემ 1930 წელს დაამთავრა სიღნაღის საშუალო სკოლა და მუშაობა დაიწყო სოფელ ბოდბისხევის ოთხწლიან შრომის სკოლაში მასწავლებლად. 1938 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი, გეოგრაფიის სპეციალობით. 1938-1942 წლებში გაიარა ასპირანტურის კურსი, ეკონომიკური გეოგრაფიის სპეციალობით. 1941-1960 წლებში მუშაობდა თბილისის მე-18 საშუალო სკოლაში გეოგრაფიის მასწავლებლად, 1945-1960 წლებში კი გორის სახელმწიფო პედაგოგიურ ინსტიტუტში. 1959-1960 წლებში იყო გეოგრაფიის კათედრის გამგე, 1960 წლიდან მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკური გეოგრაფიის კათედრაზე. მის სადისერტაციო ნაშრომში მოცემულია ტერიტორიის ეკონომიკური გეოგრაფიის ძირითადი საკითხები და შიდა ტერიტორიული დაყოფა. არის ორმოცდაათამდე სამეცნიერო შრომის ავტორი, რომელთაგან 27 გამოქვეყნებულია. მისი სამეცნიერო მუშაობის სფერო მოიცავს საქართველოს სხვადასხვა მხარის ეკონომიკურ-გეოგრაფიულ დახასიათებას, მათ შორის, სოფლის მურნეობის გეოგრაფია, ტრანსპორტის გეოგრაფია, მოსახლეობის გეოგრაფია, ეკოლოგიის საკითხები და სხვა. ეკატერინემ 1975 წელს მოიპოვა საქართველოს დამსახურებული მასწავლებელის ტიტული, ხოლო 1976 წელს ივანე ჯავახიშვილის სახელობის მედალი. ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი, თბ., 2003, გვ. 108 ეკატერინე დემეტრაშვილი-კანდელაკი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მცვივანი ადრეულა

მცვივანი ადრეულა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში კახეთიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო და საშუალოზე დიდი ზომისაა, მომრგვალო, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე შებუსულია თხელ აბლაბუდისებრად, ჯაგრისებრი შებუსვა შეიმჩნევა მხოლოდ ძარღვების გასწვრივ. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, კონუსური და ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, უმეტესად მხრიანი, საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, ზოგჯერ ოდნავ ოვალური, მომწვანო-მოყვითალო ელფერის. კანი თხელი და გამჭვირვალე აქვს^ ცვილისებრი ფიფქით უხვად დაფარული. რბილობი წვნიანია, მომწკლარტო. წიპწები გარსშია მოქცეული. მცვივანი საშუალო ზრდისაა. მისი სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 153 დღეა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის მეორე ნახევარში შედის. მტევნის წონა 100-140 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 10.0-14.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18-22%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 6-9 გ/ლ-ს. გამოიყენება სუფრის თეთრი მშრალი ღვინის დასამზადებლად. ღვინო საშუალო ღირსებისაა, მსუბუქი, საშუალოსხეულიანი. გემო ჰარმონიული აქვს, ჯიშური არომატით. გამოიყენება საკუპაჟე ღვინო-მასალად და საბრენდე სპირტის მისაღებად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 258
მცვივანი იმერული

მცვივანი იმერული — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში იმერეთიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, იშვიათად თითქმის ოვალური ან სამნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე ქეჩისებრადაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრული, იშვიათად მხრიანი და თხელი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოვალური ფორმის, მომწვანო. რბილობი წვნიანია, კანი — სქელი, ცვილისებრი ფიფქით დაფარული, ადვილად სცილდება რბილობს. ვაზი საშუალო ზრდისა და მცირემოსავლიანია. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის პირველ ნახევარში შედის. სიმწიფეში შესვლისას მარცვლები უჭკნება და სცვივა. მტევნის წონა 100-175 გრამს შორის მერყეობს. ერთ ძირზე 1.5 კილოგრამი ყურძნის მოკრეფა შეიძლება. იმერული მცვივანი გამოიყენება სუფრის თეთრი, მშრალი ღვინის დასამზადებლად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 258
მცვივანი კახური

მცვივანი კახური, მამალი მცვივანი, დედალი მცვივანი, მცვივანე — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში კახეთიდან. პატარა ვენახებადაა ალაზნის მარცხენა მხარეს, ყვარლისა და თელავის მუნიციპალიტეტებში. ძალიან ახლოს დგას ადგილობრივ ვაზის ჯიშებთან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალოზე მცირე ზომისაა, მომრგვალო, ზოგჯერ ოდნავ ოვალური ან თირკმლისებური ფორმის. სამ-ხუთნაკვთიანია, იშვიათად გვხვდება მთლიანი ან ოდნავ დანაკვთული ფოთლები. ფოთლის ქვედა მხარე საშუალო სისქის აბლაბუდისებრია, რომლის ქვემოდანაც მოფენილია თხელი ჯაგრისებრი შებუსვა. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო და საშუალოზე მცირე ზომისაა, კონუსური ან ცილინდრულ-კონუსური, იშვიათად ცილინდრული ფორმის, ზოგჯერ მხრიანი, კუმსი და საშუალო სიკუმსის. ჯიშს წვრილმარცვლიანობა არ ახასიათებს, მაგრამ იშვიათად მტევანზე რამდენიმე განუვითარებელი (პართენოკარპიული) მარცვალი გვხვდება. მარგვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, ოდნავ ოვალურისკენ გადახრილი. მომწვანო-ყვითელი ფერის, მონაცრისფრო იერით, ჯიშისთვის დამახასიათებელი მონაცრისფო-რუხი წინწკლებით. კანი თხელი და გამჭვირვალე აქვს, საკმაოდ მკვრივი, დაფარულია სქელი ცვილისებრი ნაფიფქით. რბილობი წვნიანია, წვენი უფერულია, მოტკბო, სუსტად გამოხატული ჯიშური არომატით. მცვივანი საშუალო ზრდისა და საშუალომოსავლიანია. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 157 დღემდეა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. მტევნის წონა 140-400 გრამს შორის მერყეობს. საჰექტარო მოსავლიანობა კი 5.0-7.0 ტონას არ აღემატება. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18-20%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 6.5-8.2 გ/ლ-ს. მცვივანის ყურძენს ძირითადად კარგი ღირსების სუფრის თეთრი მშრალი ღვინის დასამზადებლად იყენებენ. იგი ხასიათდება სასიამოვნო ჯიშური არომატით, ნაზი და ჰარმონიული გემოთი. შედარებით ნაკლებსხეულიანია. მცვივანს აგრეთვე რქაწითელთან ერთად წურავენ. მცვივანის ევროპული წესით დაყენებული ღვინო გაცილებით უფრო ნაზი და ჰარმონიულია, ვიდრე კახური წესით დაყენებული. პერსპექტიულია ყურძნის წვენის, საბრენდე სპირტისა და კახური ტიპის ტრადიციული ქვევრის ღვინის დასამზადებლად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 260
მცვივანი პატალანთეული

მცვივანი პატალანთეული — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში კახეთიდან. აღმოჩენილია ერთადერთი ძირი 1939 წელს ვაზისუბნის საკოლექციო ვენახში. პატალანთეულის (პატელაანთეულის) ნაკვეთზე. ამჟამად გამრავლებულია. ზრდასრული ფოთოლი დიდი ზომისაა, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე თხელი აბლაბუდისებურია, რასაც ერთვის საშუალო სიხშირის ჯაგრისებური შებუსვა. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, კონუსური, იშვიათად ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, მხრიანია, კუმსი ან საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, მორუხო-მოყვითალო ელფერის, სქელი ცვილისებრი ნაფიფქით. კანი თხელი და გამჭვირვალე აქვს, რბილობი — წვნიანი და წყალწყალა. სიმწიფისას ვაზს შერხევის დროსაც კი სცვივა მარცვლები. მცვივანი პატალანთეული საშუალო ზრდის ვაზია. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 162 დღეა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. მტევნის წონა საშუალოდ 160 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 8.0-10.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 17-19%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 9-10 გ/ლ-ს. მიიღება სუფრის თეთრი მშრალი ღვინო. გამოიყენება საბრენდე სპირტის დასამზადებლად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 260-261
მცვივანი წითელი

მცვივანი წითელი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში იმერეთიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური, მთლიანი, ზოგჯერ სუსტად დანაკვთული, სამნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე სქლადაა ქეჩისებრად შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრული ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, თხელია. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოვალური, მუქი წითელი. კანი აქელი აქვს, რბილობი — წვნიანი. წითელი მცვივანი საშუალო ზრდისა და მაღალმოსავლიანია. მისი სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 162 დღეა, ხოლო სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს, ოქტომბრის დასაწყისში შედის. მტევნის წონა 100-125 გრამს შორის მერყეობს, საჰექტარო მოსავლიანობა საშუალოდ 10.0 ტონაა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18-20%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 6.0-7.5 გ/ლ-ს. გამოიყენება სუფრის წითელი მშრალი ღვინის დასამზადებლად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 263
მწვანე

მწვანე — მზის სპექტრის ერთ-ერთი ფერი. ბალახის, ფოთლის ფერი, ყვითელსა და ცისფერს შორის მდებარე. სინათლის სპექტრში მწვანე ფერის ტალღის სიგრძის დიაპაზონია დაახლოებით 520-565 ნმ (სხვა მონაცემით — 510-550), რაც შეესაბამება 577-531 ტჰც სიხშირეს. იგი სამეულიდან ერთ-ერთი ძირითადი ფერია RGB სისტემაში. პოლიგრაფიაში მწვანე მიიღება ყვითელისა და ლურჯის შერევით. მისი ვებ-ფერია #00FF00. ყიფშიძე ა., „ხელოვნების განმარტებითი ლექსიკონი“, თბილისი , 1985 ↑ 1.0 1.1 Thomas J. Bruno, Paris D. N. Svoronos. CRC Handbook of Fundamental Spectroscopic Correlation Charts. CRC Press, 2005. Color ↑ Артюшин Л. Ф. Цвет // Физическая энциклопедия : [в 5 т.] / Гл. ред. А. М. Прохоров. — М.: Большая российская энциклопедия, 1999. — Т. 5: Стробоскопические приборы — Яркость. — С. 419. — 692 с. — 20 000 экз. — ISBN 5-85270-101-7. ↑ HTML 4.01 Specification | Basic HTML data types | Colors. W3C. ციტირების თარიღი: 8 July 2013
მწვანე (ვაზის ჯიში)

მწვანე — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში რაჭიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან თითქმის ოვალური, ხშირად ხუთნაკვთიანი, იშვიათად სამნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე ქეჩისებრად საკმაოდაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი კონუსური ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, ხშირად ფრთიანი, ძლიერ კუმსი ან საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, მწვანე ფერის, ხშირად ყვითლდება. მზის მხარეზე ემჩნევა ლაქები. სქელკანიანია, ცვილისებრი ფიფქით სუსტად დაფარული. რბილობი მკვრივი აქვს, საშუალო წვნიანი, წვენი შეუფერავი. მწვანე ძლიერი ზრდისა და უხვმოსავლიანია. მტევნის საშუალო წონა 177 გრამია. ერთი ძირი ვაზი საშუალოდ 2-2.5 კგ. ყურძენს იძლევა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 19-20%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 0.7-8 გ/ლ-ს. მიიღება სუფრის თეთრი მშრალი ღვინო, რომელსაც ახასიათებს მოყვითალო შეფერვა, მცირე სხეული და სასიამოვნო სიმჟავე. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 266
მწვანე კუმსმტევანა

მწვანე კუმსმტევანა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში ქართლიდან. სახელწოდება მიღებული აქვს მწვანე შეფერილობის ძალიან კუმსი მტევნების გამო. იგი გორული მწვანესგან ვარიაციის გზითაა წარმოშობილი. ნაპოვნია შიდა ქართლის ტერიტორიაზე. მწვანე კუმსმტევანა შეარჩია, გაამრავლა და შეისწავლა რევაზ კიკაჩეიშვილმა. ამპელოგრაფიული და სამეურნეო ნიშანთვისებებით იგი ძალიან ახლოსაა გორულ მწვანესთან. მწვანე კუმსმტევანა გორული მწვანესგან განსხვავდება: გაცილებით მაღალი მოსავლიანობით, უფრო მსხვილი და კუმსი მტევნით და ფოთლის ქვედა მხარის უფრო ხშირი ქეჩისებრი შებუსვით. ზრდასრული ფოთოლი დიდი ზომისაა, მომრგვალო, ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია სქელი აბლაბუდისებრი და ჯაგრისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი დიდი, კონუსური ფორმისაა, ფრთიანი, კუმსი ან საშუალო სიკუმსის. მარცვალი დიდი ზომისაა, მომრგვალო, მომწვანო-მოქარვისფრო ელფერით. კანი სქელი აქვს. რბილობი წვნიანი და ხორციანია, სასიამოვნო გემოთი, პარმონიულად შეხამებული სიტკბოთი და მჟავიანობით. ვაზი ძლიერი ზრდისა და უხვმოსავლიანია. მწვანე კუმსმტევანას სავეგეტაციო პერიოდი 150-160 დღეა და სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. საჰექტარო მოსავლიანობა 12.0-16.0 ტონაა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 21-28%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7-8 გ/ლ-ს. მწვანე კუმსმტევანა გამოიყენება მაღალხარისხიანი სუფრის თეთრი მშრალი ღვინის დასამზადებლად. ამ ჯიშიდან აგრეიივე მიიღება საკუპაჟე მასალა ღვინოების ხარისხის გასაუმჯობესებლად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 268-269
მწვანე ყვითელი

მწვანე ყვითელი, უფიფქო მწვანე — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში კახეთიდან. მწვანე კახურის ერთ-ერთი ვარიაციაა. სრული სიმწიფის დროს ხასიათდება მარცვლის სიყვითლით და შედარებით ნაკლები ცვილისებრი ფიფქით. მცირემოსავლიანია, მაგრამ მისგან მაღალხარისხიანი ყურძნის წვენი მიიღება. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 271
ლესკოეცი (ოჰრიდის თემი)

ლესკოეცი (მაკედ. Лескоец) — სოფელი ჩრდილოეთ მაკედონიაში, ოჰრიდის თემში. 2002 წლის აღწერით სოფელში ცხოვრობს 2 595 ადამიანი. სოფელში მაცხოვრებლებიდან 2561 მაკედონელია, 8 — სერბი, 3 — არომანიელი და 23 — სხვა ეროვნების. ↑ 1.0 1.1 Macedonian Census (2002), Book 5 - Total population according to the Ethnic Affiliation, Mother Tongue and Religion, The State Statistical Office, Skopje, 2002, p. 150.
ფრენკ სტენტონი

სერ ფრენკ მერი სტენტონი — FBA (დ. 17 მაისი, 1880 — გ. 15 სექტემბერი, 1967) იგი იყო ანგლო-საქსონური ინგლისის ისტორიკოსი და სამეფო ისტორიული საზოგადოების პრეზიდენტი (1937–1945). ჰენრი სტენტონის ვაჟი საუთუელიდან, ნოტინჰემშირი, მან განათლება მიიღო ოქსფორდის კებლე კოლეჯში და 1947 წელს აირჩიეს საპატიო სტიპენდიანტად. ალენ მაუერთან ერთად სტენტონმა დაწერა მეორე ინგლისური ადგილის სახელების საზოგადოების ტომი, The Place-Names of Buckinghamshire, რომელიც გამოიცა 1925 წელს. მან წაიკითხა ფორდის ლექციები ოქსფორდის უნივერსიტეტში 1929 წელს. მან განაგრძო ანგლო-საქსური ინგლისზე წერა და დაწერა ტომი: ინგლისის ოქსფორდის ისტორია, რომელიც პირველად გამოიცა 1943 წელს და ფართოდ განიხილება იმ პერიოდის კლასიკურ ისტორიად. სტენტონი იყო კითხვის უნივერსიტეტის ისტორიის პროფესორი (1926–1946), შემდეგ კი უნივერსიტეტის ვიცე-კანცლერი (1946–1950). კითხვის უნივერსიტეტში ვიცე-კანცლერად მუშაობის პერიოდში, იგი ხელმძღვანელობდა უნივერსიტეტის მიერ Whiteknights Park-ის შეძენას, შექმნა ახალი კამპუსი, რამაც საშუალება მისცა უნივერსიტეტის გაფართოებას შემდგომ ათწლეულებში. 2008 წლის ნოემბერში გამოცხადდა, რომ ახალი საცხოვრებელი დარბაზი, რომელიც აშენდებოდა ამ კამპუსში, დაერქვა Stenton Hall, მის პატივსაცემად. სტენტონის ყოველწლიური ლექცია, რომელსაც ატარებს გამოჩენილი ისტორიკოსი, გაიხსნა რიდინგის უნივერსიტეტში 1967 წელს. მას მიენიჭა რაინდის წოდება 1948 წლის საახალწლო პატივზე და მიიღო ჯილდო მეფე ჯორჯ VI-ისგან ბუკინგემის სასახლეში 1948 წლის 10 თებერვალს. მისმა მეუღლემ, დორის მერი სტენტონმა დაწერა წინასიტყვაობა, ანგლო-საქსური ინგლისის მესამე გამოცემაზე, რომელიც გამოქვეყნდა მისი გარდაცვალების შემდეგ, და რედაქტირდა მოსამზადებელი ანგლო-საქსური ინგლისისთვის: როგორც ფრენკ მერი სტენტონის შეგროვებული ნაშრომები, გამოქვეყნებული 1970 წელს. თავად ისტორიკოსი, რომელმაც შექმნა ინგლისური საზოგადოება ადრეულ შუა საუკუნეებში, ინგლისის პელიკანის ისტორიისთვის და ინგლისელი ქალი ისტორიაში (1957). სტენტონის ნაშრომები, მისი მეუღლის, დორისის, ლედი სტენტონის ნაშრომებთან ერთად, მათი ბიბლიოთეკა და მონეტების კოლექცია კითხვის უნივერსიტეტის სპეციალური კოლექციების ნაწილია. ფრენკ სტენტონი — ნამუშევრები საიტზე Internet Archive Stenton Papers Stenton Library Stenton Coin Collection Stenton., F. M. (1920), The Danes in England.. History, 5: 173–177. doi: 10.1111/j.1468-229X.1920.tb01326.x TYPES OF MANORIAL STRUCTURE IN THE NORTHERN DANELAW By F. M. STENTON Documents illustrative of the social and economic history of the Danelaw, from various collections (1920) By F. M. Stenton ↑ Institute of Historical Research, Summary; Royal Historical Society, 'About Us' დაარქივებული 2010-02-09 საიტზე Wayback Machine. . მოძიებულია 19 თებერვალს 2010. ↑ (1960) Northamptonshire Past and Present (en). Northamptonshire Record Society, გვ. 181.  ↑ (1970) რედ. Drennan, Basil St G.: The Keble College Centenary Register 1870–1970. Keble College, Oxford, გვ. 3. ISBN 978-0-85033-048-9.  ↑ Stenton Lecture. ციტირების თარიღი: 4 May 2018 ↑ „No. 38161“. The London Gazette (Supplement): 2. 30 December 1947. ↑ „No. 38207“. The London Gazette: 1035–1036. 13 February 1948.
ბიკოლის ბუნების პარკი

ბიკოლის ბუნების პარკი — დაცული ტერიტორია ფილიპინებში, ლუსონის სამხრეთ ნაწილში, ბიკოლის რეგიონში. ბუნების პარკი ბიკოლის ნახევარკუნძულის ჩრდილოეთ ნაწილში, ჩრდილოეთ კამარინესისა და სამხრეთ კამარინესის მთიან საზღვარზე მდებარეობს. 1934 წლის 13 თებერვალს გენერალ-გუბერნატორ ფრენკ მერფის №657 პროკლამაციის საფუძველზე 4 225 ჰექტარის ტერიტორია ეროვნულ პარკად გამოცხადდა, თუმცა 1940 წლის 23 დეკემბერს პრეზიდენტ მანუელ კესონის მიერ ხელმოწერილი №655 პროკლამაციის საფუძველზე პარკის ტერიტორია 5 201 ჰექტრამდე გაიზარდა. 2000 წელს პრეზიდენტ ჯოზეფ ესტრადას მიერ გამოცემული №43 პროკლამაციის საფუძველზე ტერიტორიას ბუნების პარკის სტატუსი მიენიჭა. ფილიპინების დაცული ტერიტორიების სია ↑ Weber, Karl E.. Managing Protected Areas Under Conditions of Conflict: Selected Case Studies from China, Myanmar, Nepal, Philippines and Thailand.. Asian Institute of Technology: Bangkok. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 15 ოქტომბერი 2014. ციტირების თარიღი: 10 October 2014 ↑ G.R. No. L-16667. Arellano Law Foundation. ციტირების თარიღი: 10 October 2014 ↑ Region 5 - Protected Areas. Department of Environment and Natural Resources Biodiversity Management Bureau. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 14 October 2014. ციტირების თარიღი: 10 October 2014
ფილიპინების ეროვნული პარკების სია

ფილიპინების ეროვნული პარკები ― ბუნებრივი ან ისტორიული ღირებულების მქონე ადგილები, რომლებიც შექმნილია ეროვნული ინტექგრირებული დაცული ტერიტორიების სისტემის აქტის (1992) საფუძველზე. 2012 წელს ფილიპინებში 240 დაცული ტერიტორია იყო, რომელთაგან 35-ს ეროვნული პარკის სტატუსი აქვს. 2018 წლის 22 ივნისს, მას შემდეგ, რაც პრეზიდენტმა როდრიგო დუტერტემ E-NIPAS Act-ს მოაწერა ხელი, 94 კრიტიკული ტერიტორიის ადგილასაც ეროვნული პარკები შეიქმნა და ჯამში მათი რიცხვი 107-მდე გაიზარდა.      მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი ან მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლის ნაწილი. ფილიპინების დაცული ტერიტორიების სია Expanded National Integrated Protected Area Systems Act of 2018 დაარქივებული 2022-08-01 საიტზე Wayback Machine. – Official Gazette of the Republic of the Philippines ↑ National Integrated Protected Areas System Act of 1992. Department of Environment of Natural Resources. დაარქივებულია ორიგინალიდან — May 4, 2013. ციტირების თარიღი: June 11, 2012 ↑ Establishing and Managing Protected Areas. Department of Environment and Natural Resources-Protected Areas and Wildlife Bureau. დაარქივებულია ორიგინალიდან — აპრილი 17, 2012. ციტირების თარიღი: June 11, 2012 ↑ Aurelio, Julie M. (7 July 2018). „Expanded Nipas law creates 94 more nat’l parks across PH“. Philippine Daily Inquirer (ინგლისური). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 21 October 2018. ციტირების თარიღი: 20 March 2022. ↑ Romero, Paolo (9 July 2018). „E-NIPAS law to protect 94 more critical habitats“. The Philippine Star. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 20 March 2022. ციტირების თარიღი: 20 March 2022.
მწკლარტა

მწკლარტა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში კახეთიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო და პატარა ზომისაა, განივოვალური, სამნაკვთიანი, იშვიათად ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე შებუსულია საშუალო სიხშირის აბლაბუდისე-ბურჯაგრისებრად. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო და პატარა ზომისაა, ვიწრო კონუსური ფორმის, ხშირად ფრთიანი, საშუალო სიკუმსის ან თხელი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, მუქი ვარდისფერი, თითქმის შავი. დაფარულია სქელი ცვილისებრი ნაფიფქით. კანი სქელი და უხეში აქვს. რბილობი წვნიანია, ოდნავ კნატუნა. წვენი შეფერილია ღია-ვარდისფრად. მწკლარტა საშუალო ზრდისა და საშუალომოსავლიანია. სავეგეტაციო პერიოდი 154-160 დღეა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. მტევნის წონა 150-160 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 4.0-6.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18-19%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 8-9 გ/ლ-ს. მწკლარტა გამოიყენება სუფრის წითელი მშრალი ღვინისა და საბრენდე სპირიტის დასამზადებლად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 271-272
ობჩური შავი

ობჩური შავი, ობჩის წითელი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში იმერეთიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია სქელი ქეჩისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, კონუსური ფორმის, ფრთიანი, კუმსი, იშვიათად გვხვდება თხელი მტევნები. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოვალური ფორმის, შავი ფერის. წვენი ღია ვარდისფრადაა შეფერილი. ობჩური შავი სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. ვაზი საშუალო და საშუალოზე ძლიერი ზრდისა და საშუალომოსავლიანია. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18-22%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7.0-9.5 გ/ლ-ს. გამოიყენება სუფრის წითელი მშრალი ღვინის დასამზადებლად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 283