laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ათათურქის აეროპორტი

სტამბოლის ათათურქის აეროპორტი (IATA: ISL, ICAO: LTBA) (თურქ. İstanbul Atatürk Havalimanı; სრული სახელით სტამბოლის მუსტაფა ქემალ ათათურქის სახელობის საერთაშორისო აეროპორტი) — სტამბოლის მთავარი საერთაშორისო აეროპორტი და თურქეთის ყველაზე დიდი აეროპორტი, მგზავრთა საერთო რაოდენობის, მიმართულებებისა და თვითმფრინავების მოძრაობით. პირველად გაიხსნა 1912 წელს იეშილქიოიში, ქალაქის ევროპულ მხარეს, როგორც სამხედრო აეროდრომი. მდებარეობს ქალაქის ცენტრიდან 24 კმ დასავლეთით და არის თურქეთის ავიახაზების მთავარი ჰაბი. ქალაქის სხვა, უფრო პატარა საერთაშორისო აეროპორტია საბიჰა გიოქჩენის საერთაშორისო აეროპორტი. 2017 წლის თებერვლის მდგომარეობით, ათათურქის აეროპორტიდან სრულდებოდა 273 პირდაპირი (ნონ-სტოპ) რეისი მსოფლიოს მასშტაბით, რაც მას ამ მიმართულებით მსოფლიოს მეორე აეროპორტად აქცევს, ფრანკფურტის აეროპორტის შემდეგ. აეროპორტის თავდაპირველი სახელი იყო „იეშილქიოის აეროპორტი“. 1980-იან წლებში „სტამბოლის ათათურქის საერთაშორისო აეროპორტი“ დაერქვა, რაც ქემალ ათათურქის პატივსაცემად გაკეთდა, რომელიც თურქეთის რესპუბლიკის დამფუძნებელი და პირველი პრეზიდენტი იყო. აეროპორტი, 2015 წელს 60 მილიონზე მეტ მგზავრს მოემსახურა, რაც მას მთელ მგზავრთა მოძრაობის თვალსაზრისით მსოფლიოში მე-11, ხოლო საერთაშორისო მგზავრთა მოძრაობის თვალსაზრისით მე-10 ყველაზე დატვირთულ აეროპორტად აქცევს. 2017 წლის მდგომარეობით, ათათურქის საერთაშორისო აეროპორტი ევროპის მე-5 ყველაზე დატვირთული აეროპორტია, ლონდონის ჰითროუს აეროპორტი, პარიზის შარლ დე გოლის აეროპორტის, ფრანკფურტის აეროპორტისა და ამსტერდამის სხიპჰოლის აეროპორტის შემდეგ. ↑ Transfer from Atatürk to Istanbul Airport to begin on April 5 - Turkey News. ↑ Istanbul Atatürk Havalimanı Turkish. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 8 აპრილი 2018. ციტირების თარიღი: 27 მარტი 2019. ↑ İstatistikler. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-05-30. ციტირების თარიღი: 2019-03-27. ↑ LTBA – Istanbul / Atatürk / International (PDF). AIP Turkey. DHMİ Genel Müdürlüğü (5 January 2018). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 11 June 2003. ციტირების თარიღი: 4 August 2012. ↑ Archived copy. ციტირების თარიღი: 29 January 2019 ↑ aero.de - "Frankfurt offers the most destinations" 20 February 2017 ↑ ‘Full’ Heathrow Extends European Hub Lead as Terror Hurts Rivals. Bloomberg Business. ციტირების თარიღი: 15 January 2016.
სილინის აგარაკი

სილინის აგარაკი — ძველი გაგრის ღირსშესანიშნაობა. XX საუკუნის დასაწყისის ნაგებობა აქვს აღმოსავლური სასახლეებისათვის დამახასიათებელი არქიტექტურა. შენობის ხუროთმოძღვრებაში მავრული სტილი ვლინდება კედლების ფორმებში, კერამიკული ფილებით დაფარულ სვეტებში, ჩახლართულ ჩუქურთმებსა და გუმბათში. მავრული სტილი აღინიშნება აღმოსავლური ორნამენტებით დეკორში, მოზაიკებზე, ფრიზებსა და თაღებზე. თავდაპირველად, 1909 წელს, აიგო როგორც ვაჭარ ისაი სილინის აგარაკი. მან შენობა თავის ირანელ მეუღლეს მიუძღვნა, რომელსაც სპარსეთში რუსეთის ელჩის დავალებით ყოფნისას შეხვდა. მომდევნო პერიოდში სახლი წარმოადგენდა რიწის სანატორიუმის ნაწილს. დღესდღეობით მიტოვებულია და ძლიერ დაზიანებული. მისი სახურავიდან იშლება ხედი ქალაქზე. Дача купца Силина_ описание, фото, контакты, гиды, экскурсии დაარქივებული 2019-03-27 საიტზე Wayback Machine. Дача купца Силина в Гагре Абхазия _ Отели, гостевые дома, пансионаты_ Авиа жд билеты_ РАЙ КАВКАЗА დაარქივებული 2019-03-27 საიტზე Wayback Machine.
ოირათთა სახანო

ოირათთა სახანო — ოიარათების ფეოდალური სახელმწიფო XVII-XVIII საუკუნეები. ხშირად მოიხსენიებენ ჯუნგარიის სახანოს სახელით. ოირათთა სახანო შეიქმნა XVII საუკუნის 30-იან წლებში, როცა ერთ-ერთმა სამთავროს გამგებელმა ხარა-ხულამ და მისმა ვაჟმა ბათურ-ხუნთაიჯმა ოირათთა წვრილი სამთავროები ერთიან სამთავროდ გააერთიანეს. ბათურ-ხუნთაიჯის დროს ოირათთა სახანოს საშინაო მდგომარება განმტკიცდა. 1640 წელს ჯუნგარიაში შედგა მონღოლთა, ყალუმხთა და ოირათთა ყველა სამფლობელოს ხანების, მთავრების და ლამაისტურ რელიიგის წარმომადგენელთა ყრილობა, რომელმაც დაამტკიცა ე. წ. მონღოლ-ოირთთა კანონები. ამ კანონების მიზანი იყო მთელი ძალების გაერთიანება გარეშე საფრთხის წინააღმდეგ საბრძოლველად და ფეოდალთა ბატონობის განმტკიცება. ოირათთა სახანოს სავაჭრო ურთიერთობა ჰქონდა რუსეთთან. ბათურ-ხუნთაიჯის მემკვიდრეები — გალდანი (1671-1697 წლებში), ცევან-რაბდანი (1697-1727 წლებში), ხელს უწყობდნენ მიწათმოქმედებისა და სარეწების განვითარებას. XVII საუკუნის დამლევს მკვეთრად გამწვავადა ორიათთა სახანოს ურთიერთობა მანჯურის იმპერიასთან. გალდან-ცერენის გარდაცვალების შემდეგ დაიწყო ხანგრძლივი ფეოდალური შინაომები, რის შედეგად დასუსტდა ოირათთა სახანო. ამით ისარგებლეს ჩინეთის მანჯურთა მთავრობამ და სამჯერ (1755, 1756, და 1757 წლებში) გაგზავნა დიდძალი ჯარი ჯუნგარიაში და 1757-1758 წლებში სასტიკად ჩაახშო ამურსანას აჯანყება, რის შემდეგაც ორითთა სახანო გაუქმდა. კელაპტრიშვილი ო., აბსანაძე თ., მსოფლიო სამეფო დინასტიები, ლექსიკონი, თბ., 2019, გვ. 169
ზუნდაგის საწნახელი

ზუნდაგის საწნახელი — არქეოლოგიური ძეგლი, მდებარეობს აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, მდინარე ზუნდაგისწყლის მარჯვენა სანაპიროზე, ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზუნდაგში. იგი სოფლის გარეუბან ბაბუჩოღლების უკიდურეს ჩრდილო-­აღმოსავლეთ მონაკვეთში, სოფლიდან 150 მეტრითაა დაცილებული. საკუთრივ ბაბუჩოღლები კი ძაღლაურისა და ცივწყაროსთავის ქედების ძირში არსებულ მოვაკებაზეა გაშლილი. საწნახელი ძაღლაურის ქედის ბოლო მონაკვეთის კლდოვან ქანშია ნაკვეთი. იგი საკმაოდ კარგადაა შემონახული. აბაზანის შიდა ზომებია: სიგრძე ­2,07 მ, სიგანე თავთან დასავლეთით­ — 1 მ, საპირისპირო მხარეს აღმოსავლეთით — ­95 სმ. სიღრმე უკანა კედელთან 95 სმ, წინა კედელთან — 45 სმ. საწნახელი ტკბილის სადინარისაკენ აღმოსავლეთით შედარებით ვიწროა და ეს კანონზომიერიცაა. ძირი ტკბილის სადინარისაკენ — 10 სმ­-ზეა დახრილი. სადინარი ხვრელი წრიული ფორმისაა და ისარნის შიგნით კედლიდან 5­7 სმ-­ით წინაა წაწეული და ღარისებრი შვერილით ბოლოვდება. მისი დიამეტრი 10 სმ­ია. ისარნა განთავსებულია საწნახელის გაგრძელებაზე აღმოსავლეთით. მისი ზომებია: სიგრძე - ­80 სმ, სიგანე მარცხენა მხარეს (დასავლეთით) 35 სმ, შუა ნაწილში — 55 სმ და ბოლოს ­— 50 სმ. სიღრმე — ­90 სმ. საწნახელის უკანა კედლის დასავლეთ მონაკვეთში ძირიდან 70 სმ­-ზე დატანილია ოთხკუთხა ფორმის (20X15X25სმ) ფოსო. იგი ჭაჭის საქაჩავი ძელისთავისათვის უნდა ყოფილიყო განკუთვნილი. საწნახელში საწვიმარი წყლების ჩადინების თავიდან აცილების მიზნით ჩრდილოეთით მთელ სიგრძეზე და ნაწილობრივ აღმოსავლეთით კლდეშივე ამოუკვეთიათ ღარი. ძირში კლდეშივე გაუჭრიათ 95 სმ სიგრძის საფეხური. იგი საწნახელში ყურძნის ჩაყრის გაიოლების მიზნით ჩანს გამოყენებული. დასავლეთ და უკიდურეს სამხრეთ ნაწილში არის ასევე კლდეში ნაკვეთი წრიული ფორმის ფოსოები. ისინი ,როგორც ჩანს, სახეხი საშუალებების შენახვისათვის უნდა ყოფილიყო გამოყენებული. კახიძე ა., მამულაძე შ., აჭარის არქეოლოგიური ძეგლები, თბ., 2016, გვ., 117
ნინიკო ჩხეიძე

ნინიკო (ნინო) ჩხეიძე (დ. 19 მარტი, 1919 — გ. 2 ივლისი, 2018, თბილისი) — ქართველი თეატრისა და კინოს მსახიობი, საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1990), ღირსების ორდენის კავალერი (2000). ნინიკო ჩხეიძე დაიბადა 1919 წლის 19 მარტს. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1943 წლიდან კოტე მარჯანიშვილის სახელობის სახელმწიფო თეატრის მსახიობია. იგი განსაკუთრებულად კარგად ასრულებდა ეპიზოდურ როლებს. მას ნათამაშები აქ 150-ამდე როლი, აქედან ყველაზე ცნობილია: „ეზოში ავი ძაღლია“, „რომეო და ჯულიეტა“, „კაცია-ადამიანი?!?!“, „ბუტიაობა“, და სხვა. მას ნათამაშები აქვს ისეთ ფილმებშიც როგორებიცაა: „მაგდანას ლურჯა“, „დათა თუთაშხია“, „მე ვხედავ მზეს“ და სხვა. 1998 წელს დაწერა ბიოგრაფიული წიგნი — „უშანგი“, რომელიც მის ძმას უშანგი ჩხეიძეს მიუძღვნა. 1990 წელს მიიღო საქართველოს სსრ სახალხო არტისტის წოდება, 2000 წელს კი ღირსების ორდენი. გარდაიცვალა 2018 წლის 2 ივლისს თბილისში, 99 წლის ასაკში. დაკრძალულია დიდუბის მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში. ენციკლოპედია „თბილისი“, გვ. 940, თბ., 2002 წელი ნინიკო ჩხეიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ნინიკო ჩხეიძე [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია ნინიკო ჩხეიძე კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
ზედა ჩხუტუნეთის მარანი

ზედა ჩხუტუნეთის მარანი — არქეოლოგიური ძეგლი, მდებარეობს აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზედა ჩხუტუნეთში. ნაგებობა თავის დროზე ფერდობის ჩაჭრის ხარჯზეა შექმნილი. ამიტომ ნაგებობის სამი კედელი ჩანს მხოლოდ. ჩრდილოეთი კედელი მიწაშია მოქცეული, რომელშიც კარია გამოჭრილი. წინა საფასადე კედლის სიგრძე­ 3,9 მ-­ია. სიმაღლე მიწის ზემოთ­ — 3 მ. ნაგებობის შიდა ზომებია: სიგრძე — 3 მ, სიგანე­2,2 მ. სიმაღლე თაღოვანი გადახურვის დასაწყისიდან იატაკამდე — ­2,5 მ. თაღის კეხამდე კი —­ 3 მ. ინტერიერში კედლების წყობაში გამოყენებულია მოზრდილი კვადრები თუ გვერდებჩამოსწორებული ქვები. კედლის სისქე 65-­70 სმ. შენობაში შესასვლელი კარების თავსართი ქვის სიგრძე — 1,2 მ-­ია. სიგანე — 35 სმ. სიმაღლე —­ 40 სმ. ნაგებობას შიგნით დასავლეთის კედელში დატანებულია საკმაოდ დიდი ზომის თახჩა. მისი ზომებია: სიღრმე ­- 50 სმ. სიგანე ­— 55 სმ, სიმაღლე ­— 60 სმ. კახიძე ა., მამულაძე შ., აჭარის არქეოლოგიური ძეგლები, თბ., 2016, გვ., 117
ვარშავის კინოფესტივალი

ვარშავის საერთაშორისო კინოფესტივალი (პოლ. Warszawski Międzynarodowy Festiwal Filmowy) — კინოფესტივალი, რომელიც ტარდება 1985 წლიდან ყოველ წელს, ოქტომბრის თვეში, პოლონეთის დედაქალაქ ვარშავაში. დაარსდა კინოკლუბ „Hybrydy“-ის მიერ. 2001 წელს მიიღო კინოპროდიუსერთა ასოციაციის საერთაშორისო ფედერაციის აკრედიტაცია. 2005 წლიდან კინოფესტივალზე გაიცემა კინოპრესის საერთაშორისო ფედერაციის პრემია საუკეთესო ცენტრალური და დასავლური ევროპული ფილმისათვის. ტრადიციულად ფესტივალი ტარდება ოქტომბრის შუარიცხვებში (2014 წელს მიმდინარეობდა 10-დან 19 ოქტომბრამდე). შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ვარშავის კინოფესტივალი“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი ვარშავის კინოფესტივალი — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
მაიორატი

მაიორატი (ფრანგ. majorat) — ფრანგული ტერმინი, რომელიც აღნიშნავს მემკვიდრეობის ფეოდალურ წესს, რომლის მიხედვითაც ქონება მთლიანად გადადის უფროსი ვაჟიშვილის ან გვარში უფროსი მამაკაცის ხელში. ის ასევე შეიძლება აღნიშნავდეს ამ წესით მიღებულ მამულს. ეს წესი გავრცელდა ევროპის რამდენიმე ქვეყანაში და უზრუნველყოფდა დინასტიის მიერ დაგროვილი ქონების დანაწევრებისგან დაცვას. ეს უფლება დაცული იყო საფრანგეთის კანონით და ოფიციალურად 1848 წელს გაუქმდა. ხანდახან თუ პიროვნება ქონებას ვერ იღებდა, მას ტიტულიც არ გადაეცემოდა. მაიორატის წესის გავლენა საზოგადოებაზე ხშირად იყო ხელოვანების ინტერესის სფერო, ამ მხრივ განსაკუთრებით გამოირჩეოდა ონორე დე ბალზაკი. პოლონეთ-ლიტვის თანამეგობრობაში მაიორატის წესს ერქვა ordynacja და XVI საუკუნის ბოლოს მეფე სტეფან ბატორმა შემოიღო. ordynacja საკმაოდ გვიან, უკვე პოლონეთის სახალხო რესპუბლიკაში მიწის რეფორმის შედეგად გაუქმდა. პორტუგალიაში მსგავს წესს morgadio ერქვა. morgadio-ს მფლობელს ერქვა morgado ან morgada თუ ქალი იყო. ერთ ერთი პირობა morgadio-ს მიღების იყო მფლობელის გვარის და გერბის მიღება. morgadio-ების აკუმულირება ხდებოდა ქორწინებების საშუალებებით, რის გამოც იყო გამოწვეული პორტუგალიელ თავადების მიერ გრძელი (რამდენიმე) გვარის ტარების ტრადიცია. Morgadios 1863 წელს გაუქმდა. ესპანეთში ცნობილი იყო როგორც mayorazgo და 1505 წლიდან 1820 წლამდე წარმოადგენდა კასტილიის კანონის (Leyes de Toro) ნაწილს. მინორატი ↑ უცხო სიტყვათა ლექსიკონი ↑ William Burge gives a full account of the French laws between Napoleon and 1838 in his Commentaries on colonial and foreign laws: generally, and in their conflict with each other, and with the law of England, Volume 2, 1838, Saunders and Benning, 1838, online from google ↑ Burges, 207-208 ↑ Butler, Ronnie, Balzac and the French Revolution, pp. 113-120, 1983, Taylor & Francis, ISBN 0389204064, 9780389204060, google books
თამარ ბაბილუა

თამარ ბაბილუა (ცნობილია მეტსახელით ბაბი; დ. 20 მარტი, 1989, ფოთი, საქართველოს სსრ, სსრკ — გ. 26 მარტი, 2019, თბილისი, საქართველო) — ქართველი მომღერალი, ჯგუფ „ნიუტონის“ სოლისტი. დაიბადა 1989 წლის 20 მარტს, ქალაქ ფოთში. დაკვრა 3 წლის ასაკიდან დაიწყო. მუსიკალური განათლება ამავე ქალაქში მიიღო. 2011 წლიდან მოღვაწეობა თბილისში გააგრძელა. მუშაობდა რუსთავი 2-ის მუსიკალურ პროექტებზე. 2013 წლიდან მუშაობდა „ბასტი-ბუბუს“ სტუდიაში. მღეროდა ჯგუფ „ნიუტონში“. წერდა ინდივიდუალურ მუსიკასაც. გარდაცვალებამდე რამდენიმე წლით ადრე, 2015 წელს დაუსვეს სიმსივნის დიაგნოზი. პირველი ოპერაციის შემდეგ თამარ ბაბილუამ საქართველოს რეკორდი დაამყარა — 25 საათის განმავლობაში პიანინოზე შეუსვენებლად დაუკრა. გარდაიცვალა 2019 წლის 26 მარტს, მისი ჯანმრთელობა წინა დღეს გაუარესდა, რის შემდეგაც გადაიყვანეს საავადმყოფოში, მაგრამ ექიმებმა მისი გადარჩენა ვერ შეძლეს. ↑ თამარ ბაბილუა - ვოკალის პედაგოგი. ბასტი-ბუბუ. ციტირების თარიღი: 28 მარტი, 2019.[მკვდარი ბმული] ↑ ჯგუფ ნიუტონის წევრი თამარ ბაბილუა გარდაიცვალა. On.ge (26 მარტი, 2019). ციტირების თარიღი: 28 მარტი, 2019. ↑ ჯგუფ „ნიუტონის“ სოლისტი თამარ ბაბილუა (ბაბი) გარდაიცვალა. Imedinews.ge (26 მარტი, 2019). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-03-26. ციტირების თარიღი: 28 მარტი, 2019. ↑ ჯგუფ "ნიუტონის" სოლისტი ბაბი (თამარ ბაბილუა) გარდაიცვალა. Rustavi2.ge (26 მარტი, 2019). ციტირების თარიღი: 28 მარტი, 2019.
მინორატი

მინორატი — მემკვიდრეობის ფეოდალური წესი, რომლის მიხედვითაც ქონება მთლიანად გადადის ოჯახში ყველაზე უმცროსის ხელში, ასევე შეიძლება აღნიშნავდეს ამ წესით მიღებულ მამულს. ისტორიულად ეს უფრო იშვიათად გამოიყენებოდა, ვიდრე პირველი დაბადებულისთვის მთლიანი ქონების გადაცემის (მაიორატი) ან შვილებზე ქონების თანაბრად განაწილების წესი. Gardiner, Judith, რედ., The Penguin Dictionary of British History. Horioka, Charles Yuji, Are the Japanese Selfish, Altruistic or Dynastic?, http://www.e.u-tokyo.ac.jp/cirje/research/dp/2001/2001cf134.pdf. წაკითხვის თარიღი: 2019-03-28 დაარქივებული 2005-12-16 საიტზე Wayback Machine. ↑ უცხო სიტყვათა ლექსიკონი
კარლო III (პარმის ჰერცოგი)

კარლო III პარმელი (იტალ. Carlo III di Parma; დ. 14 იანვარი, 1823 — გ. 27 მარტი, 1854) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. პარმის ჰერცოგ კარლო II-ისა და მარია ტერეზა სავოიელის ვაჟი. პარმის ჰერცოგი 1849-1854 წლებში. ცოლად ჰყავდა საფრანგეთის მეფე შარლ X-ის შვილიშვილი ლუიზ მარი ტერეზ არტუელი. კარლო დაიბადა 1823 წლის 14 იანვარს ქალაქ ლუკაში. იგი იყო ლუკას პრინც კარლო ლუდოვიკო პარმელისა და მისი ცოლის, პრინცესა მარია ტერეზა სავოიელის ვაჟი. 1824 წელს ბებიამისი, ლუკას ჰერცოგინია მარია ლუისა ესპანელი გარდაიცვალა, რის გამოც მისი მშობლები ლუკას მონარქები ხდებიან, თავად კარლო კი ლუკას საჰერცოგოს ტახტის მემკვიდრე. მას შემდეგ, რაც ოთხი წელი შეუსრულდა, იგი გერმანიის საიმპერატორო კარზე გააგზავნეს განათლების მისაღებად, სადაც იგი მომდევნო ათი წელი დარჩა, მის განათლებაზე კი უნგრელი მღვდელი ზიგმუნდ დიაკი ზრუნავდა. 1841 წელს კარლო დედის სამშობლოში, პიემონტის დედაქალაქ ტურინში ჩავიდა, სადაც ბიძამისს მისთვის ბრძოლის ხელოვნება უნდა ესწავლებინა. დროებით იგი პიემონტის არმიაშიც კი მსახურობდა, როგორც ცხენოსანი კავალერისტი. 1847 წელს პარმის ჰერცოგინია მარია ლუიზა ავსტრიელი გარდაიცვალა, რის გამოც, ვენის კონგრესის გადაწყვეტილებით პარმის ტახტი მამამისს, კარლო II-ს გადაეცა. 1848 წელს დაწყებული რევოლუციის გამო კარლო II იძულებული გახდა თავისი ვაჟის, კარლო III-ის სასარგებლოდ გადამდგარიყო ტახტიდან, რომელსაც პოლიტიკა საერთოდ არ აინტერესებდა. თავისი ძველი ფრანგი, ესპანელი, იტალიელი და ავსტრიელი წინაპრების მსგავსად, კარლომ კონსერვატიული და რეპრესიული პოლიტიკის გატარება დაიწყო. ყოველივე ამან ხალხში დიდი ზიზღის გაჩენა გამოიწვია, რაც 1854 წლის 27 მარტს 31 წლის კარლო III-ის მკვლელობით დაგვირგვინდა. მის შემდეგ ტახტზე მისი ექვსი წლის ვაჟი რობერტო I ავიდა, რომლის რეგენტადაც კარლოს ფრანგი მეუღლე, ლუიზ მარი ტერეზ არტუელი ხდება. 1845 წლის 10 ნოემბერს კარლომ ცოლად შეირთო საფრანგეთის მეფე შარლ X-ის უმცროსი ვაჟის, ბერის ჰერცოგ შარლ ფერდინანდისა და მისი ცოლის, მარია კაროლინა სიცილიელის ასული ლუიზ მარი ტერეზ არტუელი, რომელთანაც შეეძინა შვილები: მარგერიტა (1847-1893), ცოლად გაჰყვა მადრიდის ჰერცოგ კარლოს დე ბურბონს, რომელთანაც შეეძინა ხუთი შვილი; რობერტო I (1848-1907), პარმისა და პიაჩენცის ჰერცოგი. პირველად ცოლად შეირთო მარია პია სიცილიელი, რომელთანაც შეეძინა თორმეტი შვილი, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი იქორწინა მარია ანტონია პორტუგალიელზე, რომელთანაც შეეძინა ასევე თორმეტი შვილი; ალისი (1849-1935), ცოლად გაჰყვა ტოსკანის დიდ ჰერცოგ ფერდინანდო IV-ს, რომელთანაც შეეძინა ათი შვილი; ენრიკო (1851-1905), ბარდის გრაფი. პირველად იქორწინა ლუიზა იმაკოლატა სიცილიელზე, რომელთანაც შვილები არ ჰყოლია, მისი გარდაცვალების შემდეგ კი ცოლად შეირთო ალდეგანდეზ პორტუგალიელზე, თუმცა შვილები არც მასთან ჰყოლია. Balansó, Juan. La Familia Rival. Barcelona. Planeta, 1994. Cecchini, Bianca Maria. La danza delle ombre: Carlo III di Borbone Parma, un regicidio nell'Italia del Risorgimento. Lucca: Istituto storico lucchese, 2001. Franzè, Giuseppe. L'ultimo duca di Parma: potere, amministrazione e società dell'Ottocento. Modena: Artioli, 1984. Myers, Jesse. Baron Ward and the Dukes of Parma. London: Longmans, Green, 1938. Nettement, Alfred François. Madame la duchesse de Parme. Paris: J. Lecoffre, 1864. Stubbs, Alan R. Assassination in Parma: The Life and Death of Duke Carlo III . Royalty Digest.
კინოპროდიუსერთა ასოციაციის საერთაშორისო ფედერაცია

კინოპროდიუსერთა ასოციაციის საერთაშორისო ფედერაცია (ფრანგ. Fedération Internationale des Associations de Producteurs de Films; ინგლ. International Federation of Film Producers Associations, აბრევიატურა FIAPF) — კინოორგანიზაცია, დაარსებული პარიზში 1933 წელს. 2008 წლის მონაცემებით მასში შედის პროდიუსერთა 25 ასოციაცია 23 ქვეყნიდან. ორგანიზაცია მდებარეობს ბრიუსელში, ბელგიაში. FIAPF დაკავებულია საერთაშორისო კინოფესტივალების აკრედიტაციით. 2014 წლის მონაცემებით FIAPF-ის აკრედიტაცია გააჩნდა 51 კინოფესტივალს მსოფლიოში.. ოფიციალური საიტი ↑ 51 International Film Festivals signed FIAPF’s mutual trust contract and received accreditation in 2014. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-06-08. ციტირების თარიღი: 2017-09-06.
ათენის ეროვნული არქეოლოგიური მუზეუმი

ათენის ეროვნული არქეოლოგიური მუზეუმი (ბერძ. Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο) — საბერძნეთის უდიდესი და ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი მუზეუმი. მასში მოთავსებულია საბერძნეთის ტერიტორიაზე არქეოლოგიური გათხრებით მოპოვებული ყველაზე მნიშვნელოვანი ნივთები წინაისტორიიდან გვიანდელ ანტიკურობამდე. ითვლება მსოფლიოს ერთ-ერთ უდიდეს მუზეუმად. აქ მოთავსებულია ბერძნული ანტიკური ხანის მსოფლიოში უმდიდრესი კოლექცია. მდებარეობს ეგზარხიას უბანში ცენტრალურ ათენში ეპირუსის, ბუბულინასა და ტოსიცას ქუჩებს შორის, მთავარი შესასვლელით პატისიონის გამზირზე ათენის პოლიტექნიკუმის ისტორიული შენობის გვერდით. მუზეუმის დირექტორია ნიკოლაოს კალტსასი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ათენის ეროვნული არქეოლოგიური მუზეუმი ოფიციალური საიტი. ფოტოალბომი. ხ • გ • რ ათენის ღირსშესანიშნაობები აკადემია · აკროპოლისი · ძველი აგორა · ჰადრიანეს თაღი · აეროპაგი · ლისიკრატეს მონუმენტი · ჰელენისტური პარლამენტი · კერამეიკონი · ლიკაბეტის გორა · მონასტირაკი · ათენის უნივერსიტეტი · არქეოლოგიური მუზეუმი · ეროვნული ბაღები · საბერძნეთის ეროვნული ბიბლიოთეკა · ეროვნული თეატრი · ახალი აკროპოლისის მუზეუმი · ჰეროდე ატიკუსის თეატრი · ძველი პარლამენტი · ოლიმპიური კომპლექსი · პანათინაიკოს სტადიონი · ფილოპაპოსი · პლაკა · პნიქსი · პრეზიდენტის სასახლე · ათალოსის სტოა · ჰეფესტოს ტაძარი · ზევსის ტაძარი · დიონისეს თეატრი · ქარების კოშკი · ზაპეიონი
პიერ რენოდელი

პიერ რენოდელი (ფრანგ. Pierre Renaudel; დ. 19 დეკემბერი, 1871, ნორმანდია — გ. 1 აპრილი, 1935, პალმა-დე-მალიორკა) — ფრანგი სოციალისტი. საფრანგეთის პარლამენტის წევრი. მეორე სოციალისტური ინტერნაციონალის ერთ-ერთი ლიდერი. განათლება მიიღო საექიმო სასწავლებელში. ახალგაზრდობიდანვე ჩართული იყო პოლიტიკურ საქმიანობაში. 1899 წელს შეუერთდა საფრანგეთის სოციალისტურ პარტიას. მარსელ სამბასთან ერთად იყო რადიკალური მემარცხენე ბლანკისტური სოციალ-რევოლუციური ფრაქციის (პარტიის) ლიდერი. წლების განმავლობაში პარტიის დავალებით ეწეოდა პროპაგანდისტულ საქმიანობას. აქტიურად მონაწილეობდა საფრანგეთის სოციალისტური პარტიისა და სოციალისტური ინტერნაციონალის კონგრესებში. 1906 წლიდან იყო საფრანგეთის სოციალისტური პარტიის მთავარი პოლიტიკური გამოცემის „l’Humanité“-ს რედაქტორი. 1914 წელს ფრანგ სოციალისტთა ლიდერის, ჟან ჟორესის, მკვლელობის შემდეგ, გახდა ჟურნალის დირექტორი და პარტიის ლიდერი. 1914 წელს არჩეულ იქნა საფრანგეთის მესამე რესპუბლიკის პარლამენტის წევრად. პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ აგრძელებდა აქტიურ პოლიტიკურ საქმიანობას სოციალისტურ პარტიასა და სოციალისტურლამენტო არჩევნებში. მხარს უჭერდა რუსეთის იმპერიის მცირე ერთა დამოუკიდებლობის იდეას. პარიზის სამშვიდობო კონფერენციაზე საქართველოს დელეგაციის ხელმძღვანელი ნ. ჩხეიძე რენოდელს მოიხსენიებს როგორც ყველაზე ერთგულ მეგობარს, რომელიც ეხმარება ფრანგ და ევროპელ სოციალისტებთან კავშირების დამყარებაში. 1920 წელს როგორც მეორე სოციალისტური ინტერნაციონალის წევრი, იმყოფებოდა საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკაში. საქართველოს მოქალაქეებს საზეიმო მიტინგებზე სიტყვით მიმართა თბილისსა და გურჯაანში. სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ ჟურნალ „La Vie Socialiste”-ში, რომელსაც თავადვე რედაქტორობდა, არაერთი დადებითი სტატია გამოაქვეყნა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის შესახებ. საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაციის შემდეგ აკრიტიკებდა საბჭოთა საოკუპაციო რეჟიმს. დახმარებას უწევდა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დევნილ მთავრობას. XX საუკუნის 20-30-იან წლებში აგრძელებდა აქტიურ პოლიტიკურ საქმიანობას, 1924-1935 წლებში იყო საფრანგეთის პარლამენტის წევრი, 1932 წლიდან ნეო-სოციალისტური მიმართულების ჯგუფის ლიდერი. ირემაძე ი., საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918–1921) : ენციკლოპედია-ლექსიკონი, თბ.: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2018. — გვ. 332-333.
ანატოლი გორგოშიძე

ანატოლი გორგოშიძე (დ. 1944, ოზურგეთი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მათემატიკოსი, ტექნიკის მეცნიერებათა კანდიდატი. 1969 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მექანიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი, გამოთვლითი მათემატიკის სპეციალობით. 1966–1969 წლებში იყო საქართველოს სსრ-ის მეცნიერებათა აკადემიის გამოთვლითი ცენტრის უმცროსი მეცნიერი და რიგითი თანამშრომელი. 1969–1971 წლებში — ქალაქ მოსკოვში მდებარე საბჭოთა კავშირის რადიოტექნიკური მრეწველობის ცენტრალური სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის სტაჟიორი ინჟინერი. 1971–1974 წლებში — ამავე ინსტიტუტის ასპირანტი თეორიული და ექსპერიმენტული რადიოფიზიკის სპეციალობით. 1974–1978 წლებში — საბჭოთა კავშირის რადიოტექნიკური მრეწველობის ცენტრალური სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერი და თანამშრომელი, ხოლო 1978–1986 წლებში — ლაბორატორიის ხელმძღვანელი. 1986–1997 წლებში იყო სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტ „ტალღას“ ექსპერიმენტულ-კვლევითი კომპლექსის უფროსი. 1986–1997 წლებში კითხულობდა ლექციებს საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში, ხოლო 1997 წლიდან — საქართველოს საბაჟო აკადემიაში. 1997 წლიდან არის საქართველოს საზღვრის დაცვის დეპარტამენტის განვითარების სამმართველოს უფროსი, საქართველოს სასაზღვრო მონიტორინგის სისტემა „იორის“ მთავარი კონსტრუქტორი. 2002 წელს მიიღო საქართველოს სახელმწიფო პრემია, მეცნიერებისა და ტექნიკის დარგში ქვეყნის თავდაცვისუნარიანობის განმტკიცების საქმეში შეტანილი მნიშვნელოვანი წვლილისათვის. 2003 წელს იყო მონტერეის საერთაშორისო სწავლების ინსტიტუტის სტაჟიორი. საქართველოს მეცნიერებისა და ტექნიკის დარგის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები 1993—2004 წწ., გვ. 169, თბ., 2012. ანატოლი გორგოშიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
პომპეის უკანასკნელი დღე

პომპეის უკანასკნელი დღე — ისტორიული ჟანრის ნახატი. ავტორი — კარლ ბრიულოვი. დაიხატა 1830–1833 წლებში. ინახება სახელმწიფო რუსულ მუზეუმში. ნახატის ზომაა 456,5 × 651 სმ. დახატულია ვულკან ვეზუვის ამოფრქვევის თემაზე, რომელიც ძვ. წ. 79 წელს მოხდა. აღსანიშნავია, რომ ენ ნახატი დაიხატა იმ პერიოდამდე, სანამ რუსეთში ნეოკლასიციზმი, ხოლო საფრანგეთში რომანტიზმი წინა პლანზე წამოიჭრებოდა. ამ ნახატის დახატვის წინაპირობაა რომაული ქალაქი პომპეი, რომელიც ვულკანმა მთლიანად გაანადგურა. Ацаркина, Эсфирь Николаевна, Карл Павлович Брюллов. Жизнь и творчество, М.: Искусство, 1963. — 536 გვ.(Русские художники. Монографии). Леонтьева Г. К., Картина К. П. Брюллова «Последний день Помпеи», Л.: Художник РСФСР. — 72 გვ. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „პომპეის უკანასკნელი დღე“ ვიკისაწყობში. პომპეის უკანასკნელი დღე — rusmuseumvrm.ru სახელმწიფო რუსული მუზეუმის დარბაზის ინტერაქტიურლი ხედი ↑ Э. Н. Ацаркина 1963. sfn error: no target: CITEREFЭ._Н._Ацаркина1963 (help) ↑ Каталог ГРМ 1980. sfn error: no target: CITEREFКаталог_ГРМ1980 (help) ↑ Брюллов К. П. Последний день Помпеи. 1833 (HTML). Виртуальный Русский музей — rusmuseumvrm.ru. ციტირების თარიღი: 03.08.2018. ↑ Г. К. Леонтьева 1985. sfn error: no target: CITEREFГ._К._Леонтьева1985 (help)
ნეგუშები

ნეგუშები (სერბ. Петровићи-Његоши) — დინასტია მონტენეგროში, ქვეყანას მართავდნენ 1697-1918 წლებში. მათი სახელწოდება მომდნარეობს ნეგუშების ტომიდან. ნეგუშების პირველი წარმომადგენლები მიტროპოლიტები (ვლადიკები) იყვნენ. ფლობდნენ სასამართლო და საერო ხელისუფლებას. დინასტიის დამაარსებელი დანილო I აქტიურად ებრძოდა ოსმალეთს და პოლიტიკური ურთიერთობა დაამყარა რუსეთთან. 1918 წელს დიდმა სახელმწიფო სკუპშჩინამ ნეგუშები გადააყენა და მონტენეგრო სერბეთს შეურთდა. კელაპტრიშვილი ო., აბსანაძე თ., მსოფლიო სამეფო დინასტიები, ლექსიკონი, გვ. 168, თბ., 2019.