laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ანა ფერისი

ანა კეი ფერისი (ინგლ. Anna Kay Faris; დ. 29 ნოემბერი, 1976) — ამერიკელი მსახიობი და მომღერალი. ცნობილია კომედიური როლებით ფილმებში: „ძალიან საშიში კინო“, „თარგმანში დაკარგული“, „ბიჭებს ეს მოსწონთ“, „ჩემი სუპერ ექს-გოგონა“, „რამდენი გყოლია...?“, „დიქტატორი“, „ერთ წელიწადს გაძლევ“ და სხვა. დაიბადა ქალაქ ბალტიმორში. როდესაც 6 წლისა იყო ოჯახთან ერთად საცხოვრებლად ქალაქ ედმონდსში გადავიდა. მამამისი ჯეკ ფერისი მუშაობდა სოციოლოგად ვაშინგტონის უნივერსიტეტში და იყო იმავე უნივერსიტეტის შიდა კომუნიკაციების ვიცე-პრეზიდენტი, ხოლო მოგვიანებით ვაშინგტონის ბიოტექნოლოგიისა და ბიოსამედიცინო ასოციაციის ხელმძღვანელი; დედამისი — კარენი ედმონდსის სკოლის მასწავლებლად მუშაობდა. ფერისს ჰყავს უფროსი ძმა რობერტი, რომელიც პროფესიით სოციოლოგია და არის კალიფორნიის უნივერსიტეტის პროფესორი. ანა ფერისმა 9 წლის ასაკში სიეტლის თეატრში ითამაშა თავისი პირველი როლი. ედმონდსის საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ ჩააბარა ვაშინგტონის უნივერსიტეტში, სადაც სწავლობდა ლიტერატურას. 1999 წელს მიიღო პირველი მნიშვნელოვანი როლი ფილმში „შეყვარებულთა შესახვევი“. 2000 წელს ითამაშა ფილმში „ძალიან საშიში კინო“. არაერთი ჟურნალის გარეკანზე გამოჩნდა, მათ შორის იყო „Raygun“, „Playboy“, „Self“, „Cosmopolitan“ და სხვა. 2004–2008 წლებში ქორწინებაში იმყოფებოდა ბენ ინდრასთან. 2009 წელს დაქორწინდა კრის პრეტზე. 2012 წელს მათ შეეძინათ ვაჟიშვილი ჯეკი. 2017 წელს დაშორება გადაწყვიტეს, მაგრამ ისინი ოფიციალურად 2018 წლის ოქტომბერში განქორწინდნენ. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ანა ფერისი“ ვიკისაწყობში. ანა ფერისი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
პატრიციები

პატრიციები (ლათ. patricii, ლათ. pater-დან — „მამა“). ძველ რომში — პირი, რომელიც ეკუთვნოდა რომის მკვიდრ საგვარეულოს, ადგენდა მმართველთა კლასს და ფლობდა საზოგადოებრივ მიწებს. შუა საუკუნეების გერმანულ ქალაქებში — პირი, რომელიც ეკუთვნოდა შეძლებულ ბიურგერულ საგვარეულოს და ქალაქის თვითმმართველობაში თამაშობდა წამყვან როლს. „პატრიციებს“ (გერმ. Patrizier) უწოდებდნენ იმპერიის საქალაქო ბიურგერობის (მოქალაქეების) უმაღლეს ფენებს, დიდებულ ვაჭრებს, მაგისტრატის ჩინის მფლობელებს, ასევე პიროვნებებს, რომლებსაც კანონით ჰქონდათ მიღებული „ბიურგერის“ სტატუსი (რომლებიც „ბიურგერობაში“ გადავიდნენ) და სხვა ფეოდალური წოდებების წარმომადგენლებს — არისტოკრატებსა (წარჩინებულები) და რაინდებს. Michael Hecht: Patriziatsbildung als kommunikativer Prozess. Die Salzstädte Lüneburg, Halle und Werl in Spätmittelalter und Früher Neuzeit (= Städteforschung. Reihe A: Darstellungen. Bd. 79). Böhlau, Köln u. a. 2010, ISBN 978-3-412-20507-2 (Zugleich: Münster, Universität, Dissertation, 2008), (Löst sich vom Handbuchwissen und untersucht "Patriziat" nicht als ständische Einheit, sondern als kommunikativ reproduzierte, dynamische und relationale Ordnungsvorstellung anhand von Besitz- und Beteiligungsverhältnissen, Organisationsstrukturen, sozialem Profil, Erinnerungskultur(en), Initiationsritualen, Zulassungskonflikten, Präzedenzstreitigkeiten, sozialen Erkennungszeichen, ständischen Rollen und Karrieremustern). Никулина Т. С. Проблемы патрициата ганзейских городов в немецкой историографии. / В кн: Вопросы историографии внутренней и внешней политики зарубежных стран. Межвузовский сборник научных статей. — Самара, 1991. — С. 3-29.
აღმოსავლეთი მარკა

აღმოსავლეთი მარკა (გერმ. Ostmark; ლათ. Marchia orientalis), ასევე ცნობილია, როგორც ბავარიის აღმოსავლეთი მარკა — ადრეფეოდალური სახელმწიფო (მარკა), რომელიც არსებობდა IX-XII საუკუნეებში სამხრეთ-აღმოსავლეთ გერმანიაში, ავსტრიის საჰერცოგოს წინამორბედი. X საუკუნის მიწურულიდან მოყოლებული ამ სახელმწიფოს მიმართებაში სახელწოდებების, აღმოსავლეთ მარკისა და ავსტრიის მარკსაგრაფოს, გამოყენება თანაბარმნიშვნელოვანი იყო. Kurt Mühlberger: Das fränkisch-bayerische Ostland im 9. Jahrhundert, Dissertation an der Universität Wien, 1980 Ernst Dümmler: Über die südöstlichen Marken des fränkischen Reiches unter den Karolingern (795-907), Aus dem X. Bande der kais. Akademie der Wissenschaften herausgegebenen Archivs für Kunde österreichischer Geschichtsquellen, 1853, Online bei Google Books
საქსონიის აღმოსავლეთი მარკა

საქსონიის აღმოსავლეთი მარკა (გერმ. Sächsische Ostmark, გერმ. Marchia orientalis) — მარკა აღმოსავლეთ ფრანკთა სამეფოს, მოგვიანებით კი — საღვთო რომის იმპერიის შემადგენლობაში. ზოგჯერ ისტორიულ ლიტერატურაში ეწოდება „გეროს მარკა“ („გერონის მარკა“) არსებობდა ასევე ბავარიის აღმოსავლეთი მარკა, რომელიც ავსტრიის საჰერცოგოს ბირთვი გახდა. Reuter, Timothy. Germany in the Early Middle Ages 800–1056. New York: Longman, 1991. Thompson, James Westfall. Feudal Germany, Volume II. New York: Frederick Ungar Publishing Co., 1928. At Meyers Konversationslexikon, 1888 At Zeidlers Universal-Lexicon, vol. 25, p. 1163-1164 დაარქივებული 2011-06-11 საიტზე Wayback Machine.
ჩრდილოეთი მარკა

ჩრდილოეთი მარკა ან ჩრდილოეთ საქსონიის მარკა (გერმ. Nordmark) — სასაზღვრო მარკა (მარკსაგრაფო), რომელიც 936 წელს დააარსა ჰაინრიხ I ფრინველმჭერმა ვენდების შემოსევებისგან საქსონიის საჰერცოგოს დასაცავად. წარმოქმნილი მარკის (მას ეწოდებოდა აღმოსავლეთი) პირველ მმართველად მეფემ დანიშნა ზიგფრიდ მერზებურგელი (გ. 937 წლის 10 ივლისს), რომელიც ატარებდა „ლეგატის“ ტიტულს. მისი გარდაცვალების შემდეგ, ჰაინრიხ I ფრინველმჭერმა მარკგრაფად დანიშნა ზიგფრიდის ძმა, გერო (დაახ. 900 — 965 20 მაისი). გერო, მარკგრაფ ჰერმან ბილუნგთან ერთად, იმპერატორ ოტო I დიდის ერთ-ერთი მთავარი საყრდენი იყო აღმოსავლეთ გერმანიაში. Lieselott Enders: Altmark, Nordmark und die Elbe. Werden einer historischen Region. In: Aedificatio terrae: Beiträge zur Umwelt- und Siedlungsarchäologie Mitteleuropas. Festschrift für Eike Gringmuth-Dallmer zum 65. Geburtstag, hrsg. von Gerson H. Jeute, 2007 Johannes Schultze: Nordmark und Altmark, 1957 (nachgedruckt in: Forschungen zur brandenburgischen und preußischen Geschichte, 1964) Lutz Partenheimer: Die Entstehung der Mark Brandenburg. Mit einem lateinisch-deutschen Quellenanhang. 1. und 2. Auflage, Köln/Weimar/Wien 2007
რუდოლფ III (ბურგუნდიის მეფე)

რუდოლფ III ზარმაცი (ფრანგ. Rodolphe III, იტალ. Rodolfo III; დ. 971 — გ. 6 სექტემბერი, 1032) — ბურგუნდიის მეფე (993–1032), მეფე კონრად I-ისა და მათილდას ვაჟი, ველფების დინასტიის უკანასკნელი წარმომადგენელი ბურგუნდიის ტახტზე. რუდოლფ III ბურგუნდიის მეფე გახდა 993 წელს, კონრად I-ის გარდაცვალების შემდეგ. მისმა მმართველობამ ომებსა და აჯანყებებში გაიარა. მას არ შეეძლო მის წინააღმდეგ აჯანყებული დიდებულების დაშოშმინება. ბურგუნდიის მძიმე საშინაო მდგომარეობით ისარგებლა გერმანიის იმპერატორმა ჰაინრიხ II წმინდანმა, რომელიც შეიჭრა მის ტერიტორიაზე და რუდოლფს აიძულა, იგი ბურგუნდიის ტახტის მემკვიდრედ ეღიარებინა. ჰაინრიხის გარდაცვალების შემდეგ, ახალმა იმპერატორმა კონრად II-მაც იგივე აიძულა ბურგუნდიის მეფეს. საბოლოოდ, 1032 წელს რუდოლფის გარდაცვალების შემდეგ ბურგუნდია შევიდა საღვთო რომის იმპერიის შემადგენლობაში მესამე სამეფოს სახით, გერმანიასა და იტალიასთან ერთად. 1-ლი ცოლი: 994 წლის 12 იანვრამდე აგალტრუდა (გ. 21 მარტი, 1008/18 თებერვალი 1011). ამ ქორწინებიდან შვილები არ გასჩენია. მე-2 ცოლი: ირმენგარდა (გ. 25/27 აგვისტოს, 1057 წლის შემდეგ), პროვანსის გრაფის, როტბალდ III-ის ქვრივი. ამ ქორწინებიდან შვილები არ გასჩენია. უცნობი საყვარლისგან რუდოლფს ჰყავდა, როგორც მინიმუმ, ერთი უკანონო ვაჟი: გუგო (გ. 1038 წლის 31 აგვისტოს). Histoire du Royaume de Bourgogne du IXème au XIème siècle. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-07. ციტირების თარიღი: 2011-12-25. KINGS of UPPER BURGUNDY 888—1032 (WELF) (ინგლისური) Foundation for Medieval Genealogy Rudolf III. der Faule König von Burgund. Die Genealogie der Franken und Frankreichs - Die fränkischen Adelsgeschlechter des Mittelalters. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-20. ციტირების თარიღი: 2011-12-25.
გოგიძეები

გოგიძეები — გვარი. მისი ფუძეა საკუთარი სახელი გოგი. ამავე სახელის კნინობითი ფორმაა გიო, რომელიც დამოუკიდებელ სახელადაა გავრცელებული. 1817 წელს ყმის ნასყიდობის წიგნში, რომელიც პავლე ნემსაძეს ბეჟან წერეთლისთვის მიუცია, კაღელა გოგიძე მოიხსენიება. ბორბალოში მცხოვრებმა გლეხმა ივანე გოგიძემ 1829 წელს იქორწინა ვინმე დავითის ასულ მარიამზე. გოგიძეები ცხოვრობენ ლეჩხუმში, შიდა ქართლში, იმერეთში. საქართველოში სულ ცხოვრობს 1657 გოგიძე, მათ შორის ქალაქ თბილისში — 355, გორში — 390, წყალტუბოში — 272, ქუთაისში — 85. ↑ გოგიძეები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-04. ციტირების თარიღი: 2014-02-05. ↑ იუსტიციის სახლი. intpass.cra.ge. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-03-02. ციტირების თარიღი: 2014-02-05.
ბაკეუს ჟუდეცი

ბაკეუს ჟუდეცი (რუმ. Judeţul Bacău) — ჟუდეცი რუმინეთში, მოლდოვის ისტორიულ ოლქში. მდებარეობს ქვეყნის აღმოსავლეთ ნაწილში. ესაზღვრება აღმოსავლეთიდან ვასლუის, დასავლეთიდან კი ჰარგიტის და კოვასნის, ჩრდილოეთიდან ნიამცის, ხოლო სამხრეთიდან ვრანჩის ჟუდეცები. რუმინეთის ჟუდეცები ოფიციალური საიტი ↑ "COMUNICAT DE PRESĂ 2 februarie 2012 privind rezultatele provizorii ale Recensământului Populaţiei şi Locuinţelor – 2011"
ბისტრიცა-ნესეუდის ჟუდეცი

ბისტრიცა-ნესეუდის ჟუდეცი (რუმ. Judeţul Bistriţa-Năsăud) — ჟუდეცი რუმინეთში, ტრანსილვანიის ისტორიულ ოლქში. მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილში. ესაზღვრება აღმოსავლეთიდან სუჩავის, დასავლეთიდან კი კლუჟის, ჩრდილოეთიდან მარამურეშის, ხოლო სამხრეთიდან მურეშის ჟუდეცები. რუმინეთის ჟუდეცები ოფიციალური საიტი ↑ "COMUNICAT DE PRESĂ 2 februarie 2012 privind rezultatele provizorii ale Recensământului Populaţiei şi Locuinţelor – 2011"
ძვ. წ. V ათასწლეული

ათასწლეული მოიცავს პერიოდს ძვ. წ. 5000 წლიდან ძვ. წ. 4001 წლამდე. თანამედროვე უკრაინის, მოლდოვისა და რუმინეთის ტერიტორიაზე გავრცელდა ტრიპოლის კულტურა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. V ათასწლეული
პედრუ ალვარიშ კაბრალი

პედრუ ალვარიშ კაბრალი (პორტ. Pedro Álvares Cabral; დ. 1467/68 ბელმონტი, პორტუგალია — გ. 1520, სანტარენი, პორტუგალია) — პორტუგალიელი ზღვაოსანი და მოგზაური. მან ჩაატარა ექსპედიცია სამხრეთ ამერიკის ჩრდილოეთ სანაპიროებზე და ეს ტერიტორიები პორტუგალიის საკუთრებად გამოაცხადა. 1500 წელს, მას შემდეგ, რაც ვასკო და გამამ კეთილი იმედის კონცხის გავლით აღმოსავლეთისკენ მიმავალი გზა პირველად გაიარა, კაბრალი იმ ექსპედიციის მეთაურად დანიშნეს, რომელსაც უნდა გაეკვლია გზა ინდოეთისაკენ. თავდაპირველად, მისი ფლოტი, დასავლეთით, ატლანტის ოკეანისკენ გაემართა და ბრაზილიაში ჩავიდა, რომელიც ტორდესილასის ხელშეკრულების მიხედვით გამყოფი ხაზის აღმოსავლეთით მდებარეობდა და კაბრალმა ის პორტუგალიის საკუთრებად გამოაცხადა. შემდგომ კეთილი იმედის კონცხს მიაშურა, სადაც რამდენიმე გემი დაკარგა, რომელთაგან ერთ-ერთის კაპიტანი ბარტოლომეუ დიაში იყო. კაბრალი დაარქივებული 2015-11-01 საიტზე Wayback Machine. პედრუ ალვარიშ კაბრალი — ენციკლოპედია ბრიტანიკა
იან სავერეი

იან სავერეი (ნიდ. Jan Savery 1589, ჰაარლემი – 7 აგვისტო 1654, უტრეხტი) – ოქროს საუკუნის ნიდერლანდელი მხატვარი. ხშირად მოიხსენიებენ როგორც უბრალოდ „იანს“, რადგანაც თავის ცნობილ ნამუშევრებს ჩვეულებრივ ასე აწერდა ხოლმე; თუმცა მისი ტილოები ზოგჯერ ხელმოწერილია „ჰანსის“ სახელითაც, რაც იოჰანსის შემოკლებული ვარიანტია. იან სავერეი იაკობ სავერეის (1565-1603) ვაჟი და ჰანს სავერეისა (1564-1623) და რულანტ სავერეის ძმისწული იყო. ეს სამივე მხატვარი კორტრეიკში ესპანურ ნიდერლანდებში დაიბადა, მაგრამ 1584-1586 წლებში ჩრდილოეთით, ჰარლეემში გადასახლდა. იანი ბიძამის რულანტის მოწაფე იყო, რომელსაც 1613 წელს პრაღის სამეფო სასახლეში ახლდა, 1619 წლიდან უტრეხტში მისი შეგირდი იყო, ხოლო 1639 წლიდან ბიძამისის ხელობა განაგრძო. ჰანს სავერეი ცნობილია დოდოს ნახატის შექმნით, რომელზე მუშაობაც მან 1651 წელს დაასრულა. ტილო ოქსფორდის უნივერსიტეტის ბუნებისმეტყველების მუზეუმშია დაცული. ფართოდ არის გავრცელებული წარმოდგენა, რომ ლუის კეროლი (რომელიც ოქსფორდდამთავრებული მათემატიკოსი იყო) ისე მოიხიბლა ოქსფორდში ჩამოკიდებული დოდოს ნახატით, რომ მსგავსი არსება აღწერა თავის ნაწარმოებში „ელისი საოცრებათა ქვეყანაში“. Hans Savery II in the RKD, the Netherlands Institute for Art History.
ძვ. წ. VI ათასწლეული

მოხდა სამხრეთ მესოპოტამიის ადამიანებით დასახლება. დაახლ. ძვ. წ. 5 500 წელი - საბერძნეთის მიწაზე ხდება პირველი მიწათმოქმედების დასახლება. დაახლ. ძვ. წ. 5 500 წელი - თანამედროვე შავიზღვისპირეთში გავრცელებულია ტრიპოლის კულტურა. დაახლ. ძვ. წ. 5 500 წელი - სინლეს კულტურა ჩინეთში. დაახლ. ძვ. წ. 5 200 წელი - პირველი დასახლებები მალტაში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. VI ათასწლეული
ძვ. წ. VII ათასწლეული

ნეოლითის ეპოქა კორეაში. სინლუნვის კულტურა ჩრდილო-აღმოსავლეთ ჩინეთში. სესკლოს დასახლება საბერძნეთში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. VII ათასწლეული
ლენიანოს ბრძოლა

ლენიანოს ბრძოლა — ბრძოლა 1176 წლის 29 მაისს, რომლის დროსაც ლომბარდიის ლიგის ჯარებმა გაანადგურეს საღვთო რომის იმპერიის იმპერატორის, ფრიდრიხ I ბარბაროსას ჯარები. ლენიანოს ბრძოლაში დაღუპულთა ზუსტი რაოდენობა უცნობია, მაგრამ ივარაუდება დიდი დანაკარგები ორივე მხრიდან. საბოლოოდ ფრიდრიხ ბარბაროსამ და რომის პაპმა ალექსანდრე III-მ შეთანხმებას მიაღწიეს 1178 წლის 24 ივლისს, ვენეციის კონგრესის დროს. ამასთანავე ფრიდრიხი რომის პაპს დაემორჩილა, როგორც მსოფლიო ეკლესიის მეთაურს. ფრიდრიხსა და სიცილიის სამეფოს შორის გამოცხადდა 15-წლიანი ნეიტრალიტეტი, ხოლო ფრიდრიხსა და ლომბარდიის ლიგას შორის — 6-წლიანი. ბრძოლის აღწერა დაარქივებული 2013-01-17 საიტზე Wayback Machine.
ველფები

ველფები (გერმ. Welfen) — ფრანკული წარმოშობის ერთ-ერთი უძველესი ევროპული დინასტია, რომლის წარმომადგენლებიც რიგი ევროპული სახელმწიფოების ტახტს იკავებდნენ, კერძოდ, გერმანული და იტალიური სამთავროების, ასევე რუსეთისა და დიდი ბრიტანეთის. ველფების პირველი დინასტია, აგრეთვე ცნობილი როგორც უფროსი ველფები (გერმ. Die älteren Welfen), იყო ფრანკული წარმოშობის. ოჯახური ლეგენდის მიხედვით საგვარეულოს წარმოშობა უკავშირდებოდა ედეკონს, ატილას დროინდელ (დაახლ. 450 წელი) ჰუნ ან სკვით ბელადს, ოდოაკრის მამას. თუმცა მის შესახებ პირველი დოკუმენტური მოხსენიებები ეკუთვნის VIII საუკუნეს, როდესაც რუთარდმა (გერმ. Ruthard) 746 წლის შემდეგ მიიღო სამფლობელოები მაასისა და მოზელის რაიონებში. VIII საუკუნის შუა წლებში ველფებმა მიიღეს სამფლობელოები ზემო შვაბიაში, ვაინგარტენში (ალტდორფი). ველფების მეორე დინასტია წარმოადგენს იტალიური დ’ესტეს დინასტიის შტოს. ლიგურიის მარკგრაფი ალბერტო აცო II დ'ესტე დაქორწინდა კუნიგუნდაზე, ველფ II-ის ქალიშვილზე. სწორედ მათი ვაჟი, ველფ IV, გახდა ველფების მეორე დინასტიის დამაარსებელი. ველფების ამ სახლის სახელწოდებიდან მომდინარეობს შუა საუკუნეების პოლიტიკური მოძრაობის, გველფების სახელწოდება, რომელიც ეწინააღმდეგებოდა იმპერატორის მცდელობას, გაევრცელებინა საკუთარი ძალაუფლება იტალიაში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ველფები Website der Welfen-Familie (გერმანული) Münzen der Welfen (გერმანული)
ალბრეხტ I დათვი

ალბრეხტ I ბრანდენბურგელი (გერმ. Albrecht I. von Brandenburg, ასევე ალბრეხტ დათვი (გერმ. Albrecht der Bär), ალბრეხტ ბალენშტედტიელი (გერმ. Albrecht von Ballenstedt; დაახ. 1100 — 18 ნოემბერი, 1170, სავარაუდოდ შტენდალი) — გრაფი ასკანიების გვარიდან, ბრანდენბურგის მარკსაგრაფოს დამაარსებელი და ბრანდენბურგის პირველი მარკგრაფი. ალბრეხტმა დიდი წვლილი შეიტანა აღმოსავლეთ მიწების კოლონიზაციაში. ალბრეხტ ბრანდენბურგელის დროს მარკა შევიდა საღვთო რომის იმპერიის შემადგენლობაში. Helmut Assing: Albrecht der Bär. Markgraf von Brandenburg (1150/57–1170). In: Eberhard Holtz und Wolfgang Huschner (Hrsg.): Deutsche Fürsten des Mittelalters. Fünfundzwanzig Lebensbilder. Edition Leipzig, Leipzig 1995, S. 221–233, ISBN 3-361-00437-3. E. Bohm: Heveller. In: Lexikon des Mittelalters. Band 4, S. 2198. DTV, München 2002. ISBN 3-423-59057-2 (Und weitere Seiten zum Thema, z. B. zu Jaxa von Köpenick) Hans-Dietrich Kahl: Das Ende des Triglaw von Brandenburg. Ein Beitrag zur Religionspolitik Albrechts des Bären. In: Zeitschrift für Ostmitteleuropa-Forschung. Band 3, Marburg, 1954, S. 68–76. Hans-Dietrich Kahl: Slawen und Deutsche in der brandenburgischen Geschichte des zwölften Jahrhunderts. Die letzten Jahrzehnte des Landes Stodor. 2 Bände, Mitteldeutsche Forschungen. Bd 30/I+II. Böhlau, Köln/Graz 1964. Herbert Ludat: Legenden um Jaxa von Köpenick, Deutsche und slawische Fürsten im Kampf um Brandenburg in der Mitte des 12. Jahrhunderts. Deutschland und der Osten. Band 2. Berlin 1936. (auch in: Herbert Ludat: Slaven und Deutsche im Mittelalter. Mitteldeutsche Forschungen. Band 86. Böhlau, Köln/Wien 1982, S. 27–84.). Uwe Michas: Slawen und Germanen im Berliner Raum. In: Berlinische Monatsschrift. Edition Luisenstadt. Berlin 1999, H. 1, S. 4–10. Lutz Partenheimer: Albrecht der Bär. 2. Auflage, Böhlau Verlag, Köln 2003. ISBN 3-412-16302-3 Lutz Partenheimer: Die Kriege Albrechts des Bären. in: Die frühen Askanier. Beiträge zur Regional- und Landeskultur Sachsen-Anhalts. Bd 28. Halle 2003, S. 35-71. ISBN 3-928466-58-5 (online) Lutz Partenheimer: Die Entstehung der Mark Brandenburg. Mit einem lateinisch-deutschen Quellenanhang. 1. und 2. Auflage, Köln/Weimar/Wien 2007.
კონრად III

კონრად III (გერმ. Konrad der Dritte; 1093, ბამბერგი, გერმანია — 15 თებერვალი 1152, ბამბერგი, გერმანია) — გერმანიის პირველი მეფე (1138 — 1152) ჰოენშტაუფენების დინასტიიდან, ფრანკონიის ჰერცოგი (1116 — 1138). შვაბიის ჰერცოგის, ფრიდრიხ I ფონ შტაუფენისა და საღვთო რომის იმპერიის იმპერატორის, ჰაინრიხ IV-ის ქალიშვილის, აგნესა ფრანკონიელის (1072 — 24 სექტემბერი 1143) მეორე ვაჟი. Gerd Althoff: Konrad III. (1138–1152). In: Bernd Schneidmüller, Stefan Weinfurter (Hrsg.): Die deutschen Herrscher des Mittelalters. Historische Portraits von Heinrich I. bis Maximilian I. (919–1519). Beck, München 2003, S. 217–231, ISBN 3-406-50958-4. Wilhelm Bernhardi: Konrad III. Jahrbücher der Deutschen Geschichte. Duncker & Humblot, Berlin 1975. (Neudruck der 1. Auflage von 1883 aus den Jahrbüchern der Deutschen Geschichte) Ferdinand Geldner: Kaiserin Mathilde, die deutsche Königswahl von 1125 und das Gegenkönigtum Konrads III. In: Zeitschrift für bayerische Landesgeschichte. Band 40, 1977, S. 3–22. Gesellschaft für staufische Geschichte (Hrsg.): Konrad III. (1138–1152). Herrscher und Reich (= Schriften zur staufischen Geschichte und Kunst. Band 30). Göppingen 2011, ISBN 978-3-929776-22-5. Knut Görich: Fürstenstreit und Friedensstiftung vor dem Aufbruch Konrads III. zum Kreuzzug. In: Zeitschrift für die Geschichte des Oberrheins. Band 158, 2010, S. 117–136.
ფილიპ შვაბიელი

ფილიპ შვაბიელი (გერმ. Philipp von Schwaben; დ. აგვისტო 1177 — გ. 21 ივნისი, 1208, ბამბერგი) — ვიურცბურგის ეპისკოპოსი (1190–1191), ტოსკანის მარკგრაფი (1195–1197), შვაბიის ჰერცოგი (1196–1208), გერმანიის მეფე (1198—1208), საღვთო რომის იმპერიის იმპერატორის, ფრიდრიხ I ბარბაროსასა და ბურგუნდიის პფალცგრაფის, ბეატრის I ბურგუნდიელის უმცროსი ვაჟი. კარგად განათლებული და პატივცემული მმართველი, მან თავისი ცხოვრების ათი წელი გაატარა საღვთო რომის იმპერიის გვირგვინისთვის ბრძოლაში, მაგრამ საბოლოოდ დაიღუპა თავისი ქალიშვილის უკუგდებული საქმროს ხელით. PHILIPP von Schwaben, Deutscher König. Mittelalterliche Genealogie im Deutschen Reich bis zum Ende der Staufer. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-20. ციტირების თარიღი: 2011-12-17. KINGS of GERMANY 1138-1254, HOHENSTAUFEN. Foundation for Medieval Genealogy. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-03-25. ციტირების თარიღი: 2011-12-17.
ძვ. წ. VIII ათასწლეული

ძვ. წ. VIII ათასწლეული — დროის პერიოდი ძვ. წ. 8000-დან ძვ. წ. 7001 წლამდე. დაიწყო სოფლის მეიურნეობა. ძველ ეგვიპტეში მოიშინაურეს კატა და კამეჩი. სამხრეთ-დასავლეთ აზიაში მოიშინაურეს ცხვარი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. VIII ათასწლეული
კიფჰოიზერი

კიფჰოიზერი (გერმ. Kyffhäuser) — მცირე, ტყით დაფარული მთის მასივი, რომელიც წარმოადგენს შუაგერმანული მთის სისტემის ნაწილს და მდებარეობს ჰარციდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით. მთის მასივი მდებარეობს ჰელმესა (Helme) და უნშტრუტის (Unstrut) ველებს შორის. მასივის უმაღლესი წერტილია კულპენბერგი (Kulpenberg), რომლის სიმაღლეც 477 მეტრია (მასზე დამაგრებულ 94-მეტრიან სატელევიზიო ანძასთან ერთად). კელბრადან (Kelbra) აღმოსავლეთით 7 კმ-ში, მთა პფინგსტბერგზე (Pfingstberg) მდებარეობს პირველად 972 წელს მოხსენიებული სამეფო კარის ნანგრევები ტილედაში, რომელსაც თითქმის ყველა გერმანიის მეფე სტუმრობდა 1198 წლამდე. Baedecker. Deutschland. Verlag Karl Baedeker. — 2002. ISBN 3-8297-1004-6 Martin Kitchen. The Cambridge Illustrated History of Germany: Cambridge University Press. — 1996. ISBN 0-521-45341-0 Reinhard Pözorny(Hg) Deutsches National-Lexikon- DSZ-Verlag ISBN 3-925924-09-4
რომანია

რომანია (Romagna) — ისტორიული ოლქი იტალიის ცენტრში, თანამედროვე ემილია-რომანიის რეგიონის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, მარკეს ჩრდილოეთით. დასავლეთიდან შემოსაზღვრულია აპენინებით, აღმოსავლეთით — ადრიატიკის ზღვით. რომანიის (რაც ნიშნავს „რომის“) ოლქის ცნება გაჩნდა ლანგობარდების მეფე აისტულფისა და ფრანკთა მეფე პიპინ მოკლეს რავენისთვის კონფლიქტის დროს. Artikel in Meyers Großes Konversationslexikon von 1909, abgerufen am 25. August 2011
ტოსკანის მარკა

ტოსკანის მარკა (ან ტოსკანის მარკსაგრაფო) — მარკა, რომელიც შექმნეს კაროლინგებმა ყოფილი ლანგობარდების სახელმწიფოს ტერიტორიაზე. ჩრდილოეთით იგი ესაზღვრებოდა იტალიის სამეფოს, აღმოსავლეთითა და სამხრეთით — პაპის ოლქს, დასავლეთით — ლიგურიის ზღვა. თვითონ მარკა წარმოადგენდა საგრაფოების კრებულს (ძირითადად, არნოს ხეობაში). MARCHESI of TUSCANY Wickham, Chris. Early Medieval Italy: Central Power and Local Society 400–1000. MacMillan Press: 1981.
კარინტიის საჰერცოგო

კარინტიის საჰერცოგო (გერმ. Kärnten, სლოვენ. Koroška, ლათ. Carantania, Carantanum) — საღვთო რომის იმპერიის ერთ-ერთი სამთავრო და ავსტრო-უნგრეთის სამეფო მიწა. 1849 წლიდან კარინტია წარმოადგენდა ცალკეულ სამეფო მიწას. 1918 წელს ავსტრიის რესპუბლიკის შემადგენლობაში კარინტიის საჰერცოგოს საფუძველზე შეიქმნა ფედერალური მიწა კარინტია. Claudia Fräss-Ehrfeld: Geschichte Kärntens. 3 Bde. Johannes Heyn, Klagenfurt 1984-2005. Bd 1. Das Mittelalter. Klagenfurt 1984, 2005 (2.Aufl.), ISBN 3-7084-0111-5. Bd 2. Die ständische Epoche. Klagenfurt 1994, ISBN 3-85366-685-X. Bd 3/2. Kärnten 1918–1920. Abwehrkampf - Volksabstimmung, Identitätssuche. Klagenfurt 2000, ISBN 3-85366-954-9. Walther Fresacher: Heimatkundliche Beiträge zur Geschichte Kärntens. Klagenfurt 1980. Stefan Karner (Hrsg.): Kärnten und die nationale Frage. 5 Bde. Heyn, Klagenfurt 2005. Hieronymus Gothart Megiser, Michael G. Christalnick: Annales Carinthiae - Chronik des löblichen Erzherzogthumbs Khärndten. Lamberg, Leipzig 1612. (Nachdruck: Johannes Heyn, Klagenfurt 1981, ISBN 3-85366-368-0, (online)) Gernot Piccottini: Einführung in die Urgeschichte, Römerzeit und Frühgeschichte Kärntens. In: Gernot Piccottini: Archäologischer Atlas von Kärnten. Verlag des Geschichtsvereines für Kärnten, Klagenfurt 1989, ISBN 3-85454-069-8, S. 11–21 (Abschnitt Provinz Noricum) Helmut Rumpler (Hrsg.): Geschichte der österreichischen Bundesländer seit 1945. Band 2: Kärnten. Von der deutschen Grenzmark zum österreichischen Bundesland. Böhlau, Wien/Köln/Weimar 1998, ISBN 3-205-98792-6. Beatrix Schönet, Günther Schönet: Eine kurze Geschichte Kärntens. Ueberreuter, Wien 2005, ISBN 3-8000-7089-8. Herbert Stejskal: Kärnten. Geschichte und Kultur in Bildern und Dokumenten. Univ.-verlag Carinthia, Klagenfurt 1985, 1999, ISBN 3-85378-500-X. Hellwig Valentin: Der Sonderfall. Kärntner Zeitgeschichte 1918–2004. Hermagoras/Mohorjeva, Klagenfurt/Ljubljana/Wien 2005, ISBN 3-7086-0108-4. (für Abschnitt Zeit des Nationalsozialismus)
ფუგერები

ფუგერები (გერმ. Fugger) — XV-XVII საუკუნეების გერმანიის ვაჭრებისა და ბანკირების უმსხვილესი (ველზერებთან ერთად) საგვარეულო, რომელიც საქმეებს აწარმოებდა მთელ ევროპასა და მის ფარგლებს გარეთ. ფუგერების საქმიანობა — ადრეული ევროპული კაპიტალიზმის უმაღლესი წერტილია. XVII საუკუნის დასაწყისში გაკოტრების შემდეგ ფუგერები საქმოსნებიდან გადაიქცნენ შვაბიის მსხვილ მიწათმფლობელებად. ფუგერების ბაბენჰაუზენისა და გლეტის შტოებს უბოძეს მთავრის ტიტული (1803 და 1913 წლებში, შესაბამისად). საღვთო რომის იმპერიის დაშლის შემდეგ ყველა ფუგერი მედიატიზირდა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ფუგერები Quellen zur Geschichte der Familie Fugger Günter Ogger: "Kauf dir einen Kaiser" (1979) Mark Häberlein: Die Fugger: Geschichte einer Augsburger Familie (1367–1650). Kohlhammer, Stuttgart 2006, ISBN 3-17-018472-5. Franz Herre: Die Fugger in ihrer Zeit. 12., neu illustrierte Auflage. Wißner, Augsburg 2005, ISBN 3-89639-490-8. Martin Kluger: Die Fugger in Augsburg: Kaufherrn, Montanunternehmer, Bankiers und Stifter. context, Augsburg 2013, ISBN 978-3-939645-63-4. Martin Kluger, Wolfgang B. Kleiner (Fotos): Die Fugger: die deutschen Medici in und um Augsburg. Geschichte und Sehenswürdigkeiten, herausgegeben von Regio-Augsburg-Tourismus. Context, Augsburg 2009, ISBN 978-3-939645-13-9. (Reise-Taschenbuch) Harald Parigger: Fugger und der Duft des Goldes: Die Entstehung des Kapitalismus. Illustriert von Klaus Puth. Arena, Würzburg 2009, ISBN 978-3-401-05992-1. (Jugendbuch) ↑ Jacob Strieder, Norman Scott Brien Gras, Mildred L. Hartsough. Jacob Fugger the Rich: Merchant and Banker of Augsburg, 1459—1525. ISBN 978-1-58798-109-8. Page xxii.
ბოიან პავლოვიჩი

ბოიან პავლოვიჩი (დ. 8 ნოემბერი, 1986, ლოზნიცა, მაჩვანის რაიონი, იუგოსლავიის სფრ) — სერბი ფეხბურთელი, საფეხბურთო კლუბ „ზესტაფონის“ მეკარე. უმაღლესი ლიგა მეორე ადგილი: 2013/2014 მაკედონიის პირველი ლიგა ჩემპიონი: 2008/2009 სერბეთის სუპერ ლიგა მეორე ადგილი: 2009/2010 სერბეთის თასის გამარჯვებული: 2009/2010 პროფილი Transfermarkt-ზე (ინგლისური) პროფილი Soccerway-ზე (ინგლისური) პროფილი ზესტაფონის ოფიციალურ საიტზე[მკვდარი ბმული] (ქართული ენა)