laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ვაშლიჯვარი

ვაშლიჯვარი — უბანი, ყოფილი სოფელი თბილისის დასავლეთ ნაწილში, მტკვრის ხეობის მარჯვენა მხარეს, მდ. დიღმისწყლის მარჯვენა ნაპირზე, ძირითადად ონადირის მთის ფერდობის ირგვლივ. ვაშლიჯვრის ტერიტორიაზე ადამიანს ჯერ კიდევ ძვ. წ. IV–III ათასწლეულებში უცხოვრია. 1959 წელს დიღმისწყლის ხიდთან აღმოჩნდა გვიანდელი ანტიკური–ადრეფეოდალური ხანის ორმოსამარხები და ქვაყუთები. ვაშლჯვრის მიდამოებში რეგულარული არქეოლოგიური გათხრები 1968 წლიდან ტარდება. 1972 წელს დიღმისწყლის მარჯვენა სანაპიროზე მდებარე ქედზე აღმოჩნდა ადრეფეოდალური ხანის IV–VII საუკუნეების სამაროვანი, 1981 წელს — მტკვარ-არაქსის ეპოქისა და ახ. წ. I ათასწლეულის ძეგლები. ექსპედიციამ (ხელმძღვ. რ. აბრამიშვილი) ადრინდელ შუა საუკუნეების სამაროვანზე აღმოაჩინა ქვის ფილებით გადახურული ორმოსამარხები და ქვაყუთები. ვაშლიჯვრის ისტორიული ბედი მჭიდროდ არის დაკავშირებული სოფ. დიღომთან. გვიანდელ შუა საუკუნეებში ვაშლიჯვარი დიღმის მოურავის იურისდიქციას ექვემდებარებოდა. XIX საუკუნეში აქ გაშენდა ზვრები, საბჭოთა პერიოდში კი დაარსდა საქართველოს მევენახეობა-მეღვინეობის კვლევითი ინსტიტუტი თავისი ექსპერიმენტული ბაზით, რომელიც საქართველოს ქალაქებსა და სოფლებს საადრეო-სასუფრე ყურძნის ჯიშით ამარაგებდა. XIX საუკუნის 80-იან წლებში ვაშლიჯვარი სოფლის ტიპის დასახლება იყო. თანდათან ის თბილისს შეერწყა. 1989 წელს ვაშლიჯვრის ტერიტორიაზე გაშენდა ახალი საცხოვრებელი უბანი მრავალსართულიანი სახლებით დაახლ. 39 ათას მოსახლეზე (არქიტექტორები: გ. შავდია, ო. არველაძე, ე. რუხაძე, თ. ჯირაშვილი). საკუთრივ სოფელი ვაშლიჯვარი კი, რომელმაც სახელი მისცა ახალ დასახლებას, მის აღმოსავლეთ ნაწილში მოექცა. თბილისის მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფით (2014) ვაშლიჯვარი დიღომთან ერთად შეადგენს ერთ უბანს (უბანი №9). ვაშლიჯვრის მიდამოებში შემორჩენილია განვითარებული შუა საუკუნეების ონადირის (მონადირის) დარბაზული ეკლესია (IX–X სს.). ვაშლიჯვრის ტერიტორიაზე განთავსებულია საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სპეციალური ოპერაციების ძალების ბაზა. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ვაშლიჯვარი“ ვიკისაწყობში. კვირკველია, თ., ძველთბილისური დასახელებანი, თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1985. ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 315, ISBN 99928-20-32-2. აბრამიშვილი მ., ნიკოლაიშვილი ვ., სონღულაშვილი ა., ვაშლიჯვარი // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. ?. თბილისი. არქეოლოგიური ძეგლები, თბ., 1978. ნიკოლაიშვილი ვ., ანტიკური ხანის ძეგლები დიღმის ხეობიდან, კრ.: საქართველოს არქეოლოგიის საკითხები, I, თბ., 1978. ნიკოლაიშვილი ვ., ვაშლაჯვარას სამაროვანი, იქვე, II, თბ., 1979. ნიკოლაიშვილი ვ., დიღმის ხეობა ადრეფეოდალურ ხანაში, იქვე, III, თბ., 1985. სონღულაშვილი ჯ., აღმოსავლეთ საქართველოს მატერიალური კულტურის ისტორიისათვის (დიღმის ხეობა), წგ. 1, თბ., 1969. ქორიძე დ., თბილისის არქეოლოგიური ძეგლები, ნაწ. 1, თბ., 1955. ↑ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტში დადგენილ ადმინისტრაციულ საზღვრებში არსებული ადმინისტრაციული ერთეულების - რაიონების ტერიტორიულ ერთეულებად – უბნებად დაყოფის შესახებ, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტი, 5 დეკემბერი 2014.
Etterna

Etterna — ფრანგი სოპრანო ემა შაპლინის მეორე სტუდიური ალბომი. მისი პროდიუსერია კინოკომპოზიტორი გრეიმ რეველი. ალბომში შეტანილია კომპოზიციები, ჩაწერილი ლონდონის სიმფონიურ ორკესტრთან. Un sospir' di voi - 4:13 Aedeus - 4:11 Da me non venni - 4:24 La notte etterna - 5:48 Leonora - 3:57 Celtica - 5:08 La silente riva - 3:53 Spesso, sprofondo - 5:59 Mai più serena - 4:15 Nell'aria bruna - 5:16 Finale - 1:15 La notte etterna (რემიქსი) - 3:40 ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2014-02-18 საიტზე Wayback Machine. ↑ Allmusic-ის მიმოხილვა ↑ "Emma Shapplin – Etterna" (ფრანგულად). Ultratop.be. Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 14 ოქტომბერი, 2020. ↑ „Dutchcharts.nl – Emma Shapplin – Etterna“ (ჰოლანდიურად). Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 14 ოქტომბერი, 2020. ↑ "Emma Shapplin – Etterna". Lescharts.com. Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 14 ოქტომბერი, 2020. ↑ "Emma Shapplin – Etterna". Charts.org.nz. Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 14 ოქტომბერი, 2020. ↑ "Emma Shapplin – Etterna". Swisscharts.com. Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 14 ოქტომბერი, 2020. ↑ Jaaroverzichten – Album 2002. ციტირების თარიღი: 14 ოქტომბერი, 2020.
კოდა (თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტი)

კოდა — სოფელი საქართველოში, თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში, ქვემო ქართლის ვაკეზე, მდინარე ალგეთის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 590 მ, თეთრიწყაროდან 34 კმ, მარნეულიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 12 კმ. კოდაში დაიბადა მწერალი ვასილ ბარნოვი. სოფელი წყაროებში პირველად მოხსენიებულია XVII საუკუნეში. კოდაში შემორჩენილია დარბაზული ეკლესია (XIX საუკუნე). სოფელში გაითხარა (1969 და 1974, ხელმძღვანელი გ. ფხაკაძე) ბრინჯაოს ხანის (ძვ. წ. IV ათასწლეულის ბოლო მეოთხედი) ნამოსახლარი და სამაროვანი. ნამოსახლარზე აღმოჩნდა წრიული ფორმის თიხატკეპნილიატაკიანი ნახევრადმიწურები (დიამეტრი 2,3-4 მ), რომლებშიც კერები იყო. წნული კედლები თიხით უნდა ყოფილიყო შელესილი. ნამოსახლარს ტერიტორიაზეა სამაროვანიც. გამოვლინდა სამარხების ორი ტიპი: ორმოსამარხები და ქვის სამარხები. ორმოსამარხები ინდივიდუალურია. მიცვალებულები ესვენა გვერდზე, კიდურებმოკეცილი. ქვის სამარხები კოლექტიურია. სოფლის დასავლეთ ნაწილში გაითხარა მშრალი წყობით ნაგები კოლექტიური აკლდამები. მიცვალებულებს ჩატანებული ჰქონდათ ხელით ნაძერწი, არათანაბრად გამომწვარი თიხის ჭურჭელი, რომელთა ნაწილი ორნამენტირებულია. ქვის იარაღიდან აღსანიშნავია ხელსაფქვავები, როდინები, სალესები, კაჟის ნამგლის ჩასართები, ობსიდიანის ისრისპირები, საფხეკები, ლამელები. მსგავსი მასალა აღმოჩენილია საქართველოს ამავე ხანის სხვა ძეგლებში (კიკეთი, დიდუბე, თეთრიწყარო, თამარისი, სამშვილდე, ოზნი და სხვა). 2008 წელს აქ ჩაასახლეს აგვისტოს ომით დაზარალებული დევნილები, ადგილობრივები ადვილად შეეწყვნენ მათ. ეს სოფელი აკავშირებს მრავალ სოფელს, როგორებიცაა ვაშლოვანი, ღოუბანი, ბორბალო და სხვა, ამ სოფელზე გადის რუსთავისა და მარნეულის დამაკავშირებელი გზა. საბჭოთა კავშირის პერიოდში აქ იყო მეფრინველეობის ფაბრიკა. სოფელში ფუნქციონირებს საზოგადოებრივი ცენტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 3062 ადამიანი. ფხაკაძე გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 568. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ნინო რამიშვილი

ნინო შალვას ასული რამიშვილი (დ. 19 იანვარი, 1910, ტფილისი — გ. 6 სექტემბერი, 2000, თბილისი) — ბალეტის მსახიობი, ბალეტმაისტერი. საქართველოს (1948) და სსრკ (1963) სახალხო არტისტი, შოთა რუსთაველის სახ. (1973) და სსრკ (1949) სახელმწიფო პრემიების ლაურეატი, თბილისის საპატიო მოქალაქე 1981. ილია სუხიშვილთან ერთად ჩამოაყალიბა ახლანდელი ქართული ნაციონალური ბალეტის სახელმწიფო აკადემიური დასი. იყო მისი წამყვანი მოცეკვავე, ქორეოგრაფი და სამხატვრო ხელმძღვანელი. დიდი ღვაწლი დასდო ქართული ცეკვის პოპულარიზაციას. დაკრძალულია დიდუბის პანთეონში. ნინო რამიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი Рамишвили Нина Шалвовна დაარქივებული 2013-05-13 საიტზე Wayback Machine. . ბალეტის ენციკლოპედია (რუსული) 1948 — საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი 1949 — სტალინური პრემია 1953 — საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი 1958, 1990 — ლენინის ორდენი 1963 — სსრკ სახალხო არტისტი 1966 — საპატიო ნიშნის ორდენი 1971 — შრომის წითელი დროშის ორდენი 1973 — შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემია 1981 — თბილისის საპატიო მოქალაქე 1993, 2000 — ღირსების ორდენი ↑ სხვა მონაცემით ბაქოში ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1948 №1-2
ბურგთეატრი

ბურგთეატრი (გერმ. Burgtheater, საიმპერიო კარის თეატრი), თავდაპირველად ცნობილი, როგორც „der Burg“, ხოლო 1920 წლამდე კი „Hofburgtheater“ — ავსტრიის ფედერალური თეატრი ვენაში და ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი გერმანულენოვანი თეატრი მსოფლიოში. თეატრი დაარსდა 1741 წლის 13 მარტს ჰაბსბურგი დედოფალი მარია ტერეზა ავსტრიელის მიერ საკუთარი სასახლის გვერდით; მისმა ვაჟმა იმპერატორმა იოზეფ II-მ მას გერმანიის ნაციონალური თეატრი დაარქვა 1776 წელს. 1794 წლიდან თეატრს ერქვა „K.K. Hoftheater nächst der Burg“. თეატრი ახალ შენობაში გადავიდა რინგშტრასეზე 1888 წლის 14 ოქტომბერს; ახალი შენობის პროექტი ეკუთვნის გოტფრიდ სემპერსა და კარლ ფრეჰერ ფონ ჰაზენაუერს. 1944 წელს ხანძრის შედეგად განადგურებული სასახლის თეატრი 1955 წელს აღადგინეს. ისტორიულად კლასიკური ბურგთეატრის სტილი და ბურგთეატრის გერმანული ენა ყველა გერმანულენოვანი თეატრისთვის მაგალითის მიმცემი იყო. რაიმუნდ თეატრი ვენის ფოლკთეატრი ოფიციალური საიტი.
C-9

McDonnell Douglas C-9 — სამგზავრო თვითმფრინავის DC-9 სამხედრო ვერსია. იგი წარმოებულია როგორც C-9A Nightingale აშშ-ის სამხედრო-საჰაერო ძალები და C-9B Skytrain II აშშ-ის სამხედრო-საზღვაო ძალების რეზერვისთვისა და აშშ-ის საზღვაო ქვეითთა კორპუსისთვის. საბოლოოდ აქტიური დავალებით C-9A Nightingale-მა ფრენა განახორციელა 2005 წლის სექტემბერში. Boeing C-40 Clipper-მა ჩაანაცვლა იგი.  აშშ აშშ-ის სამხედრო-საჰაერო ძალები აშშ-ის საზღვაო ქვეითთა კორპუსი აშშ-ის სამხედრო-საზღვაო ძალები ნასა  ვენესუელა ვენესუელის სამხედრო-საჰაერო ძალები  ქუვეითი ქუვეიტის სამხედრო-საჰაერო ძალები ↑ „Historic C-9 heads to Andrews for retirement“. აშშ-ის სამხედრო-საჰაერო ძალები, 24 სექტემბერი, 2005. ↑ C-40A Clipper-ის ისტორიის გვერდი დაარქივებული 2010-04-11 საიტზე Wayback Machine. . აშშ-ის სამხედრო-საზღვაო ძალები, 16 ნოემბერი, 2000. ↑ „C-9B Skytrain II Completes 30 years of Continuous Fleet Support“ დაარქივებული 2011-06-04 საიტზე Wayback Machine. . აშშ-ის სამხედრო-საზღვაო ძალები, 2 ივნისი, 2003. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: C-9 C-9 Skytrain-ის ფაქტების ფაილი დაარქივებული 2011-06-29 საიტზე Wayback Machine. და C-9-ის ისტორიის გვერდი აშშ-ს სამხედრო-საზღვაო ძალების საიტზე დაარქივებული 2008-04-09 საიტზე Wayback Machine. C-9 Nightingale-ის გვერდი და C-9 Nightingale/Skytrain-ის გვერდები აშშ-ის სამხედრო-საჰაერო ძალების საიტზე დაარქივებული 2011-11-03 საიტზე Wayback Machine. C-9 Nightingale/Skytrain GlobalSecurity.org-ზე „Goodbye to an era“, deploymentlink.osd.mil, Fall 2003 დაარქივებული 2006-12-20 საიტზე Wayback Machine.
სამხრეთ ამერიკის დროშები

ეს არის გალერეა, სამხრეთ ამერიკის საერთაშორისო და ეროვნული დროშების. არგენტინა ბოლივია ბრაზილია ჩილე კოლუმბია ეკვადორი ფოლკლენდის კუნძულები საფრანგეთის გვიანა გაიანა პარაგვაი პერუ სამხრეთი გეორგია და სამხრეთ სენდვიჩის კუნძულები სურინამი ურუგვაი ვენესუელა არუბა ნიდერლანდის ანტილის კუნძულები პანამა ტრინიდადი და ტობაგო სამხრეთ ამერიკის ქვეყნების გერბები ევროპის დროშები აზიის დროშები ჩრდილოეთ ამერიკის დროშები აფრიკის დროშები ოკეანეთის დროშები ხ • გ • რ სამხრეთი ამერიკა
აფრიკის დროშები

ეს არის აფრიკის, საერთაშორისო და ეროვნული დროშების გალერეა. არაბული ქვეყნების ლიგა აღმოსავლეთ აფრიკის თანამეგობრობა ევროპის კავშირი ნავთობის ექსპორტიორ ქვეყანათა ორგანიზაცია პანაფრიკული დროშა ბრიტანეთის ინდოეთის ოკეანის ტერიტორია (დიდი ბრიტანეთი) ბურუნდი კომორის კუნძულები ჯიბუტი ერიტრეა ეთიოპია კენია მადაგასკარი მალავი მავრიტანია მაიოტა (საფრანგეთი) მოზამბიკი რეიუნიონი; არაოფიციალური დროშა (საფრანგეთი) რუანდა სეიშელის კუნძულები სომალი ტანზანია უგანდა ზამბია ზანზიბარი (ტანზანია) ზიმბაბვე ანგოლა კამერუნი ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკა ჩადი კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკა კონგოს რესპუბლიკა ეკვატორული გვინეა გაბონი სან-ტომე და პრინსიპი სამხრეთი სუდანი ალჟირი კანარის კუნძულები (ესპანეთი) სეუტა (ესპანეთი) ეგვიპტე ლიბია მელილია (ესპანეთი) მაროკო სუდანი ტუნისი დასავლეთი საჰარა ბოტსვანა ესვატინი ლესოთო ნამიბია სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა ბოფუთატსვანა სისქეი გაზანკულუ ქვანდებელე ქვაზულუ ლებოვა ქვაქვა ტრანსქეი ვენდა ბენინი ბურკინა-ფასო კაბო-ვერდე კოტ-დ’ივუარი გამბია განა გვინეა გვინეა-ბისაუ ლიბერია მალი მავრიტანია ნიგერი ნიგერია წმინდა ელენეს კუნძული სენეგალი სიერა-ლეონე ტოგო Flag of Tristan da Cunha (United Kingdom) Flag of Biafra Flag of Republic of Benin აფრიკის ქვეყნების გერბები ევროპის დროშები აზიის დროშები სამხრეთ ამერიკის დროშები ჩრდილოეთ ამერიკის დროშები ოკეანეთის დროშები
ოკეანეთის დროშები

ეს არის გალერეა, ოკეანეთის საერთაშორისო და ეროვნული დროშების. ავსტრალია შობის კუნძული (ავსტრალია) ქოქოსის კუნძულები ნორფოლკი (კუნძული) ლორდ-ჰაუ აღმოსავლეთი ტიმორი ფიჯი ახალი კალედონია პაპუა-ახალი გვინეა სოლომონის კუნძულები ვანუატუ Flag of West Papuan Separatists Organization (Organisasi Papua Flag of Sulawesi Flag of the separatists organization of South Moluccas (Republik Maluku Selatan (RMS) / Republic of South Moluccas) (Indonesia) *Note: The Moluccas and Sulawesi may or may not still be considered part of Melanesia; often classified as Southeast Asia or Melanesia გუამი კირიბატი მარშალის კუნძულები ჩრდილოეთ მარიანას კუნძულები მიკრონეზიის ფედერაციული შტატები ნაურუ პალაუ Flag of Chuuk Flag of Kosrae Flag of Yap ამერიკის სამოა კუკის კუნძულები საფრანგეთის პოლინეზია ჰავაის შტატი ახალი ზელანდია ნიუე პიტკერნის კუნძულები აღდგომის კუნძული სამოა ტოკელაუ ტონგა ტუვალუ უოლისი და ფუტუნა Gambier Islands Tuamotu Archipelago Marquesas Islands Austral Islands Flag of the Chatham Islands (unofficial) Flag of the Flag of Palmyra Atoll Flag of Wake Island ევროპის დროშები აზიის დროშები ჩრდილოეთ ამერიკის დროშები სამხრეთ ამერიკის დროშები აფრიკის დროშები
ვენის სახელმწიფო ოპერა

ვენის სახელმწიფო ოპერა (გერმ. Wiener Staatsoper) მდებარეობს ვენაში, ავსტრია, და ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი საოპერო თეატრია ევროპასა და მთელ მსოფლიოში. 1920 წლამდე "ვენის კარის ოპერა" ერქვა (k.k. Hofoper). ოპერის ერთ-ერთი ყველაზე განთქმული დირიჟორი იყო გუსტავ მალერი. მისი მოღვაწეობის პერიოდში მალერმა აღზარდა მომღერალთა ახალი თაობა, მათ შორის ანა ბარ-მილდენბურგი, სელმა კურცი და ლეო სლეზაკი. მასვე ეკუთვნის სცენის ისტორიული მდიდრული დეკორაციების უფრო მოდერნისტულ, იუგენდსტილის გემოვნებით შეცვლა. მალერმა შემოიღო თეატრში წარმოდგენის დროს განათების დამუქების პრაქტიკა, რასაც თავდაპირველად მაყურებელთა წინააღმდეგობა შეხვდა. კომპანიას ამჟამად სეიჯი ოზავა მეთაურობს. ვენის ოპერის სხვა დირიჟორთა შორის იყვნენ ჰანს რიხტერი, ფელიქს ვაინგარტნერი, რიხარდ შტრაუსი, კლემენს კრაუსი, ვილჰელმ ფურტვენგლერი, ბრუნო ვალტერი, კარლ ბომი, ჰერბერტ ფონ კარაიანი, ლორინ მააცელი, კლაუდიო აბადო და რიკარდო მუტი. ფონ კარაიანის დირექტორობამდე ვენის ოპერას პერმანენტული ანსამბლი ჰყავდა. ფონ კარაიანმა შემოიღო მოწვეულ მომღერალთა პრაქტიკა. თეატრს მჭიდრო კავშირი აქვს ვენის ფილარმონიულ ორკესტრთან, რომლის წევრები ვენის სახ. ოპერის ორკესტრიდან ირჩევიან. სახელმწიფო ოპერის ძირითადი ნეო-რომანული შენობა გახსნის პერიოდში, 1869 წლის 25 მაისს, მკაცრი კრიტიკის ქარცეცხლში მოექცა. შენობის ინაუგურაცია მოცარტის "დონ ჯოვანით" მოხდა. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში სცენა მოკავშირეთა დაბომბვის შედეგად განადგურდა, ხოლო თავად შენობა კი 1945 წლის 12 მარტს ქალაქში შემოსულმა აჟიტირებულმა ჯარისკაცებმა გადაწვეს. თუმცა ვანდალიზმს ოპერის ფოიე, მორიც ფონ შვინდის ფრესკებით, მთავარი საფეხურები, ვესტიბიული და ჩაის ოთახი გადაურჩა. თითქმის მთელი ინტერიერი და სცენური დეკორაციები, 150.000-მე კოსტიუმი 120 ოპერისთვის სრულიად განადგურდა. ომის შემდეგ სახ. ოპერამ დროებით თავი ვენის თეატრსა და ფოლკსოპერას შეაფარა. აღდგენილი შენობა, 2200 ადგილით, 1955 წლის 5 ნოემბერს გაიხსნა ბეთჰოვენის ”ფიდელიოს” შესრულებით კარლ ბომის დირიჟორობით. მრავალი ათწლეულის განმავლობაში ოპერის სახლში ასევე ტარდებოდა ვენის ოპერის ბალი. ეს ტრადიცია დღემდე არსებობს. ვენის ოპერის ოფიციალური საიტი.
დრამატული ხელოვნების სამეფო აკადემია

დრამატული ხელოვნების სამეფო აკადემია (ინგლ. Royal Academy of Dramatic Art) — აკადემია ბლუმსბერიში, ლონდონი. აკადემია ზოგადად განხილება, როგორც მსოფლიოს საუკეთესო დრამატული სკოლა. სამეფო აკადემია დაარსდა 1904 წელს და არის გაერთიანებული სამეფოს ერთ-ერთი უძველესი დრამატული სკოლა. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „დრამატული ხელოვნების სამეფო აკადემია“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი
ნიკოლოზი (ფაჩუაშვილი)

მიტროპოლიტი ნიკოლოზი (ერისკაცობაში — პაატა გივის ძე ფაჩუაშვილი; დ. 10 თებერვალი, 1961, თბილისი, საქართველო) — ახალქალაქისა და კუმურდოს ეპარქიის მიტროპოლიტი. საქართველოს საპატრიარქოს მისიისა და ევანგელიზაციის განყოფილების თავმჯდომარის მოადგილე. ნიკოლოზმა 1985 წელს დაამთავრა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, 1992 წელს კი — თბილისის სასულიერო აკადემია. 1990 წლის 30 სექტემბრიდან დიაკონია, 1991 წელს კი მღვდლად აკურთხეს, რის შემდეგაც 1996 წლამდე მეტეხის ტაძრის დეკანოზი იყო. 1996 წლის 24 მარტს აღიკვეცა ბერად, მეორე დღეს კი, 25 მარტს არქიმანდრიტის ხარისხი მიენიჭა. მალევე, იმავე წლის 31 მარტს ეპისკოპოსად აკურთხეს, რის შემდეგაც სხვადასხვა დროს იყო ცაგერ-სვანეთის (1996-1997), ახალციხისა (1997-1998) და ბოლოს ბოდბის (1998-2002) ეპისკოპოსი. მთავარეპისკოპოსობა ებოძა 2000 წლის 28 ნოემბერს. 2002 წლიდან ახალქალაქის ეპარქიას მართავს, ხოლო 2006 წლის 30 სექტემბერს მიტროპოლიტის ხარისხი ებოძა. კათედრა აქვს ახალქალაქსა და კუმურდოში, რეზიდენცია — ახალქალაქსა და ნინოწმინდაში. ანგელოზის დღე — 6 დეკემბერი (19). საქართველოს ეკლესიის წმინდა სინოდი ახალქალაქისა და კუმურდოს მიტროპოლიტი ნიკოლოზი
თეოდორე (ჭუაძე)

მიტროპოლიტი თეოდორე (ერისკაცობაში — დიმიტრი ალექსანდრეს ძე ჭუაძე; დ. 11 აპრილი, 1967, სიღნაღი) — ახალციხის, ტაო-კლარჯეთისა და ლაზეთის ეპარქიის მიტროპოლიტი. 1984 - თელავის მე-4 საშუალო სკოლა; 1991 - საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი; 1992 - ახალციხის სასულიერო სემიანარია; 1991 წლის 22 თებერვალი - ბერად აღკვეცა; 1991 წლის 7 ივნისი - დიაკვნად კურთხევა; 1991 წლის 8 სექტემბერი - მღვდლად კურთხევა; 1993 წლის 18 ივნისი - იღუმენი; 1996 წლის 26 ოქტომბერი - არქიმანდრიტი; 1996 წლის 27 ოქტომბერი - ეპისკოპოსად კურთხევა; 1996-1998 წწ. - ბოდბელი ეპისკოპოსი; 1998 წელს - ახალციხის ეპისკოპოსი; 2003 - ახალციხის სასულიერო სემინარიის რექტორი; 2003 წლის 14 სექტემბერი - მთავარეპისკოპოსი; 2003-2004 წწ. - საქართველოს საპატრიარქოს საფინანსო-ეკონომიკური განყოფილების თავმჯდომარე; 2004-2005 - თბილისის სასულიერო აკადემიისა და სემინარიის რექტორი; 2005 წლის 1 თებერვალი - სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ქორეპისკოპოსი. 2006 წლის 30 აპრილი - ებოძა მიტროპოლიტობა. 2004 წლის 30 ივნისს, წმ. შალვა ახალციხელის ხსენების დღეს, ახლაციხობის სახალხო დღესასწაულზე, მეუფე თეოდორეს ახალციხის საკრებულოს გადაწყვეტილებით ახალციხის საპატიო მოქალაქის წოდება მიენიჭა. კათედრა და რეზიდენცია ახალციხესა და საფარაში. საქართველოს ეკლესიის წმინდა სინოდი ახალციხის, ტაო-კლარჯეთისა მიტროპოლიტი თეოდორე
ლიკა შუბითიძე

ლიკა შუბითიძე (დ. 17 სექტემბერი, 1984, გორი) — ქართველი მომღერალი, კომპოზიტორი. გადაღებული აქვს 5 მუსიკალური ვიდეო. ჩაწერილი აქვს მრავალი სიმღერა (ცნობილი და საკუთარი სიმღერები). ის ცნობილია როგორც ყველაზე განსხვავებული და ექსტრაორდინალური მუსიკოსი. ლიკა შუბითიძე 1984 წლის 17 სექტემბერი დაიბადა ქალაქ გორში. მამა – შოთა შუბითიძე, პროფესიით ინჟინერი. დედა – ნანა ლომიძე, პროფესიით უცხო ენების პედაგოგი. ჰყავს ორი ძმა – დავითი და იოსები. დაამთავრა ქ. გორის მე–3 საშუალო სკოლა. ლიკა შუბითიძე 1991—1998 წლებში სწავლობდა გორის მე–2 სამუსიკო სასწავლებელში (ფორტეპიანო). 2003—2006 წლებში სწავლობდა ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის მე–2 სამუსიკო სასწავლებელში (საესტრადო ვოკალი). 2001—2005 წლებში სწავლობდა ილია ჭავჭავაძის სახელობის ენისა და კულტურის უნივერსიტეტში (უცხო ენების ფაკულტეტი). ორი წლის ასაკიდან მშობლებმა აღმოუჩინეს მუსიკალური ნიჭი და ოთხი წლიდან ხდება ანსამბლ "ცისარყელა"–ს სოლისტი. მოგვიანებით მუსიკალურ მოღვაწეობას აგძელებს ანსამბლ "აი ია"–ში. 2001 წელს ლიკა შუბითიძე ჩადის ქ. თბილისში, სადაც აგრძელებს მუსიკალურ კარიერას კომპოზიტორ ნუნუ გაბუნია–სა და ვოკალისტ ლალი ბერაძის დახმარებით. 2004 წელს იღებს მონაწილეობას სატელევიზიო მუსიკალურ კონკურსში "ნუცას სკოლა", სადაც ხდება ფინალისტი და იღებს სპეციალურ პრიზს როგორც ყველაზე ინტელექტუალური მომღერალი. 2005 წელს იღებს მორიგ კონკურსში მონაწილეობას სახელად "ჯეოსტარი" სადაც ასევე ხდება ფინალისტი. კონკურსის დამთავრების თანავე იწყებს თანამშრომლობას კომპანია "art forum"–თან(კახაბერ ცისკარიძე,სტეფანე მღებრიშვილი). ჩაიწერა ორი სიმღერა და ჩატარდა რამდენიმე კონცერტი. 2006 წელს რეჟისორებმა ბასა სამხარაძემ და დაჩი დარჩიამ გადაიღეს ლიკა შუბითიძის პირველი ვიდეო სიმღერაზე 'VACANZE ROMANE', რომელიც იყო ქართულ მუსიკალურ ვიდეო რგოლებს შორის ყველაზე განსხვავებული. 2007 წელს დაჩი დარჩიამ გადაიღო მორიგი ვიდეო რგოლი სიმღერაზე "სულიკო" რომელიც ქართველ მსმენელთა შორის გახდა ძალიან პოპულარული. ამავე წელს რეჟისორმა ანკა გუჯაბიძე–მ გადაიღო ვიდეო ლიკა შუბითიძის საკუთარ სიმღერაზე 'MY FIRST SONG'.2008 წელს ლიკა შუბითიძე ხდება ინდი–როკ ჯგუფი YELLOW–ს სოლისტი. 2008 წლის სექტემბერში ტოვებს საქართველოს და მიემგზავრება ამერიკის შეერთებულ შტატებში(ST. LOUIS, MO), სადაც აგრძელებს მუსიკალურ კარიერას ამერიკულ ჯგუფ FURIOUS VIXEN–ში. ამავე პერიოდში დაჩი დარჩია იღებს ვირტუალურ კლიპს(Skype) ლიკა შუბითიძის საკუთარ სიმღერაზე "პირიქით". პარალელურად ჩაწერა რამდენიმე სიმღერა მუსიკოს და პროდიუსერ DAMON DAVIS–თან. აქტიურად მუშაობს მუსიკოს–პროდიუსერ JAY ZELENKA–სთან, ჩაიწერა ერთობლივი FREE JAZZ ალბომი. 2009 წლის მაისში ლიკა შუბითიძე გადადის NY–ში სადაც დღემდე აგრძელებს მუსიკალურ კარიერას. 2006 წელს ლიკა შუბითიძემ დაიწყო აქტიური მოღვაწეობა ცოცხალ ბენდებთან სხვადასხვა კონცერტებსა თუ კლუბებში. შემდეგ მუსიკოსებთან: კლავიში: პაატა ანდრიაძე საქსოფონი: კახა ჯაგაშვილი ბას-გიტარა: ნოდარ ექვთიმიშვილი, ლევან დეისაძე, ლაშა აბაშმაძე სოლო გიტარა: დათო აზირაშვილი, ზვიად ნაზღაიძე, ავთო კრავეიშვილი, ბადრი ღვინიაშვილი პერკუსია: არჩილ გეგეჭკორი დასარტყმელი საკრავი: გია სალაღიშვილი, ზაზა ცერცვაძე, კახაბერ ცისკარიძე ოფიციალური MySpace გვერდი soundcloud გვერდი facebook გვერდი ვიდეო "VACANZE ROMANE" ვიდეო "სულიკო" ვიდეო "პირიქით" ვიდეო "MY FIRST SONG" ვიდეო (ფოტო კოლაჟი) სიმღერა "IRONY FATE" სიმღერა "I. . . " სიმღერა "WHATEVER"
ვერის ბაღი

ვერის ბაღი — დასასვენებელი ბაღი თბილისში, ვერის უბანში, მდინარე მტკვრის მარჯვენა სანაპიროზე. მდებარეობს მ. კოსტავასა და ნ. ნიკოლაძის ქუჩების გადაკვეთაზე. ადრე ამ ტერიტორიაზე გაშენებული ბაღები ლურჯი მონასტრიდან მდინარე ვერეს მტკვართან შესართავამდე ვრცელდებოდა. შემდეგ ბაღების ნაწილი სასაფლაოს დაეთმო. 1898 წელს, როდესაც ქალაქურმა განაშენიანებამ ვერისუბნის დიდი ნაწილი მოიცვა, საქართველოს ეგზარქოსის თანხმობით ქალაქის მთავრობამ სასაფლაო გააუქმა და ბაღის მოწყობა დაიწყო. ვერეს ყოფილი სასაფლაოს ტერიტორიაზე შემორჩენილია დანიელ ჭონქაძისა და მისი მეუღლის, აგრეთვე ლავრენტი არდაზიანისა და სხვათა საფლავები. საბჭოთა პერიოდში ბაღს სერგეი კიროვის სახელი მიენიჭა და 1933 წელს დაიწყო მისი კეთილმოწყობა აგრონომ-დეკორატორ ა. მაჭავარიანის პროექტით. ვერის ბაღი გაიხსნა 1934 წლის 18 ივლისს. ბაღის შესასვლელი და ცენტრალური მოედანი ფრანგული სტილის ლანდშაფტური არქიტექტურით დაიკვალა, ხოლო პარტერული თარგები სეზონური ყვავილებით და ტანმაღალი ბუჩქებით მოირთო. 1961–1972 წლებში ეს ადგილები ქართული ჩუქურთმის ორნამენტების შესაბამისად (შ. ისაკაძე) ყვავილებით ირთვებოდა. ამ ადმინისტრაციული რაიონების (ყოფ. ორჯონიკიძე – კალინინი) ქუჩა-მოედნების გამწვანებას უზრუნველყოფდა იქვე ფერდობებზე გაშენებული კვალსათბურები და ტერასული სასათბურე მეურნეობა (ა. ფხაკაძე). 1940 წლამდე კიროვის ბაღი და შემოგარენის საერთო ტერიტორია 5,3 ჰა იყო. მტკვრის სანაპირო ზოლსა და ფერდობებზე დაწყებულმა ბინათმშენებლობამ (1936–1939) ბაღის საერთო ფართობი 2,8 ჰა-მდე შეკვეცა, ხოლო ხე-ბუჩქების ასორტიმენტი 78 სახეობამდე შეამცირა. 1950–1970 წლებში სასპორტო ბაზების რაოდენობამ კიროვის ბაღში მაქსიმუმს მიაღწია. ალპინისტების კლუბს დაემატა კალათბურთის, ფრენბურთის, კრივის, ტანვარჯიშის დარბაზები. 1973 წელს სანერგე ადგილზე ჭადრაკის სასახლე (არქიტექტორები: ვ. ალექსი-მესხიშვილი, გ. ღუდუშაური) აშენდა. 1989 წელს აიღეს კიროვის ძეგლი (დაიდგა 1936). ბაღმა დაიბრუნა ვერის ბაღის სახელწოდება, მისი ქართული ორნამენტული ყვავილნარის პარტერი ფილარმონიის საჰაერო-კონდიციონერის აუზმა დაიკავა და ბაღის გამწვანების ფართობი 1,2 ჰა გახდა. ბაღში 62 სახეობის ხე-ბუჩქის ასორტიმენტი ხარობს: წიწვოვანთა 10 სახეობა (მჩხვლეტავი ნაძვი, ჰიმალაის კედარი, ცეფალოტაქსუსი, ელდარის ფიჭვი და სხვ.), ფოთლოვანთა 52 სახეობა (კავკასიური ცაცხვი, აღმოსავლური და დასავლური ჭადარი, იაპონური სოფორა, ნეკერჩხალი, წაბლფოთოლა მუხა და სხვ.), ბუჩქები (აბელია, ოლეანდრი, ბზა, ვარდი, გრაკლა, პირაკანტა, ღვია, ტუია, დიდგულა, უთხოვარი). ვერის ბაღში დგას ექვთიმე თაყაიშვილის ქანდაკება (მოქანდაკე ბ. ავალიშვილი, არქიტექტორი მ. ყრუაშვილი, 1993), მერაბ კოსტავას ბიუსტი (მოქანდაკე ვ. არუნაშვილი, არქიტ. შ. იორდანიშვილი, 1999). აქ დაკრძალილი არიან ქართული ალპინიზმის ერთ-ერთი ფუძემდებლები ალიოშა, ალექსანდრა და სიმონ ჯაფარიძეები. კვირკველია თ., ძველთბილისური დასახელებანი, თბ., 1985. — გვ. 38-39. ისაკაძე შ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 247. ↑ გაზ. „კომუნისტი“ №166 (4022), 20 ივლისი, 1934
მოვაკანი

მოვაკანი — გეოგრაფიული ტერმინი, რომლითაც შუა საუკუნეების ქართული წყაროები იცნობენ, როგორც კავკასიის ალბანეთის ერთ ნაწილს, ასევე მის დედაქალაქს, რომელიც სავარაუდოდ, მდ. მტკვარსა და ალაზანს შორის იყო მოქცეული. ქართული საისტორიო ტრადიცია სახელწოდება მოვაკანს თარგამოსის მეოთხე ძეს — მოვაკანოსს უკავშირებს: „ხოლო მოვაკანს მისცა მტკუარსა ჩრდილოთ, მცირისა ალაზნისა შესართავითგან ვიდრე ზღუამდე. და ამან აღაშენა ქალაქი მოვაკნეთი, და დაემკჳდრა მუნ“. ვახუშტის მიხედვით, „მტკვრისა და ალაზნის შესართავს შორის, არს მოვაკნი, რომელი აღაშენა მოვაკანოს, და ამის გამო ეწოდა წილსა მისსა მოვაკნი“. მოვაკანს ქართული ქრონიკები თითქმის ყოველთვის რანთან ერთად იხსენიებენ. ქართულ „მოვაკანს“ შესაძლოა შეესაბამებოდეს შუა საუკუნეების ისლამურ წყაროების (ალ-ბალადური, ალ-თაბარი) „მუკანი“ ან „მუღანი“. ↑ ვახუშტი ბატონიშვილი, „საქართველოს გეოგრაფია“, 1904 წ., გვ. 131-132 ↑ Donzel, E. J. van. (1993). The encyclopaedia of Islam, new edition.. E.J. Brill. ISBN 90-04-09780-5. OCLC 28507409.