laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ჯორჯიან ეარვეისი

ჯორჯიან ეარვეისი (2004 წლამდე აირზენა) — ქართული კერძო ავიაკომპანია, რომელიც თბილისის საერთაშორისო აეროპორტიდან ახორციელებს რეისებს ევროპისა და ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნების მიმართულებით. ავიაკომპანია "აირზენა" დაარსდა 1993 წლის სექტემბერში. თავდაპირველად ავიაკომპანია ახორციელებდა ჩარტერულ რეისებს არაბთა გაერთიანებული საამიროებში, იტალიაში, ჩინეთში, ეგვიპტეში, ინდოეთში, სირიაში და ასევე რეგულარულ რეისებს ავსტრიაში (ვენაში). 1999 წელს „აირზენა“ გახდა საქართველოს ფლაგმანური ავიაგადამზიდველი. 2004 წელს აგვისტოში, ავიაკომპანიამ სახელწოდება „ჯორჯიან ეარვეის“-ით შეცვალა, თუმცა, „აირზენა“ ჯერ კიდევ ფართოდ გამოიყენება, როგორც საფირმო ბრენდი. 2000 წლის პირველ ნახევარში, ავიაკომპანიის ხელმძღვანელობამ მიიღო გადაწყვეტილება ავიაპარკის განახლების შესახებ და ლიზინგით აიღო კომპანია „Hapag-Lloyd“-გან ორი BOEING 737-500 ტიპის თვითმფრინავი. ეს იყო პირველი შემთხვევა, როდესაც ქართულმა ავიაკომპანიამ დასავლური წარმოების საჰაერო ხომალდების ექსპლუატაცია დაიწყო. მას შემდეგ „აირზენა“ მუდმივად ზრუნავს ავიაპარკის განვითარებაზე და განახლებაზე. „ჯორჯიან ეარვეისი“ არის კერძო კომპანია, რომელიც აღჭურვილია თანამედროვე საშუალო დიაპაზონის Boeing 737 და CRJ თვითმფრინავებით. ავიაკომპანიის საქმიანობა ფოკუსირებულია მგზავრების და ტვირთის უსაფრთხო და საიმედო საჰაერო გადაყვანა-გადაზიდვაზე და მაღალი დონის მომსახურებაზე. ქ.თბილისის საერთაშორისო აეროპორტი წარმოადგენს ავიაკომპანიის საბაზო აეროპორტს. ავიაკომპანია „ჯორჯიან ეარვეისის“ დამფუძნებელია თამაზ გაიაშვილი. გენერალური დირექტორია გივი დავითაშვილი. 2010 წელს „ჯორჯიან ეარვეისი“ IATA -ს (საჰაერო ტრანსპორტის საერთაშორისო ასოციაციის) წევრი გახდა. IATA-ში გაწევრიანებამდე ავიაკომპანიაში IATA-ს საექსპლუატაციო უსაფრთხოების აუდიტი (IOSA) ჩატარდა. ყველა IATA-ს წევრი ავიაკომპანია ექვემდებარება შემოწმებას ფრენის უსაფრთხოების სტანდარტების დაცვის მიმართულებით. IOSA პროგრამა საერთაშორისოდ აღიარებული და მიღებული შეფასების სისტემაა, რომლის მიზანია ავიაკომპანიის ოპერატიული მართვისა და კონტროლის სისტემების შეფასება. IOSA-ს პროგრამის მიხედვით, ავიაკომპანია შემოწმებას ექვემდებარება შემდეგ სფეროებში: კორპორატიული ორგანიზება და მართვა საფრენოსნო უსაფრთხოება ოპერატიული კონტროლი / ფრენების განლაგება თვითმფრინავის საინჟინრო და ტექნიკური მომსახურების უზრუნველყოფა სალონის უსაფრთხოება თვითმფრინავის მიწისზედა მომსახურება ტვირთის გადაზიდვა ოპერატიული საავიაციო უშიშროება ავიაკომპანიის საქმიანობა უსაფრთხოების მიმართულებით რჩება კომპანიის უმაღლეს პრიორიტეტად. IOSA სტანდარტებთან და სახელმძღვანელო მითითებებთან შესაბამისობა, ავიაკომპანიის ყველა ძირითადი სფეროს უსაფრთხოდ და უფრო მაღალი ეფექტურობით ფუნქციონირების გარანტია. 2008 წლიდან, ავიაკომპანიამ წარმატებით გაიარა სამი IOSA-ს აუდიტი. ბოლო სერტიფიცირება მოხდა 2012 წელს ოქტომბერში და ძალაში იყო 2017 წლის მარტამდე. ოფიციალური საიტი Facebook გვერდი ↑ ოფიციალური საიტი ↑ http://www.iata.org ↑ ოფიციალური საიტი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-10-21. ციტირების თარიღი: 2016-11-17.
Blind Guardian

Blind Guardian (ქართ. „ბრმა გუშაგი“) — გერმანული როკ-ჯგუფი, რომელიც 1984 წელს, ქალაქ კრეფელდში შეიქმნა. ჯგუფის სიმღერის ტექსტები, რომელთაც ვოკალისტი ჰანს იურგენ კიურში ქმნის, ძირითადად დაფუძნებულია ჯ. რ. რ. ტოლკინის, მაიკლ მურკოკის, სტივენ კინგის ფანტასტიკურ ნაწარმოებებზე, ასევე სხვადასხვა ხალხების მითებსა და ლეგენდებზე. 1998 წლის ალბომი Nightfall in Middle-Earth მთლიანად დაფუძნებულია ტოლკინის სილმარილიონზე. Blind Guardian უნიკალური ჯგუფია იმ მხრივ, რომ 1987-2005 წლებში შემადგენლობა არ შეცვლილა. მასში შედიოდნენ: ჰანს იურგენ კიურში (ვოკალისტი და 1998 წლამდე ბას-გიტარისტი), ანდრე ოლბრიხი და მარკუს ზიპენი (გიტარისტები) და დრამერი ტომენ შტაუხი. 2005 წელს შტაუხმა ჯგუფი დატოვა და მის ნაცვლად ფრედერიკ ემკე მოვიდა მთავარი სტატია: Blind Guardian-ის დისკოგრაფია. სტუდიური ალბომები Battalions of Fear (1988) Follow the Blind (1989) Tales from the Twilight World (1990) Somewhere Far Beyond (1992) Imaginations from the Other Side (1995) Nightfall in Middle-Earth (1998) A Night at the Opera (2002) A Twist in the Myth (2006) At the Edge of Time (2010) Beyond the Red Mirror (2015) Legacy of the Dark Lands (2019) The God Machine (2022) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: Blind Guardian ოფიციალური საიტი Blind Guardian საიტზე MySpace Blind Guardian საიტზე Encyclopaedia Metallum დისკოგრაფიები და რეცენზიები საიტზე Darkside
იოანე II (ტრაპიზონი)

იოანე II დიდი კომნენოსი (ბერძ. Ιωάννης Β΄ Μέγας Κομνηνός; დ. 1263, ტრაპიზონი, ტრაპიზონის იმპერია — გ. 16 აგვისტო, 1297, ლიმნია) — ტრაპიზონის იმპერიის მეშვიდე იმპერატორი 1266–1280 წწ. კომნენოსების დინასტიის წარმომადგენელი. იმპერატორ მანუელ I-ისა და მისი მესამე ცოლის, ტრაპიზონელი აზნაურის, ირინა სირიკაინას უფროსი შვილი. იმპერატორის ტახტზე ავიდა მას შემდეგ, რაც გიორგი I ტყვედ ჩავარდა. 1267 წელს მოხდა პაპადოპულოსის აჯანყება, რომელიც იყო ტრაპიზონის იმპერიაში ბიზანტიური და ქართული პარტიების დაპირსპირების შედეგი. 1281 წელს დაპირისპირებაში გაიმარჯვა ქართულმა პარტიამ, მათ იოანე II დაატყვევეს კიდეც, თუმცა შემდეგ გაათავისუფლეს, მაგრამ ტრაპიზონში დარჩენის უფლება არ მისცეს. იოანე II ჩავიდა კონსტანტინოპოლში და ცოლად შეირთო ბიზანტიის იმპერატორ მიხეილ VIII-ის ასული ევდოკია, რომელთანაც ეყოლა ორი შვილი. ტრაპიზონის იმპერიაზე საქართველოს სამეფოს გავლენის აღდგენის მიზნით 1284 წელს დავით VI ნარინმა ილაშქრა ტრაპიზონში და ალყა შემოარტყა დედაქალაქს. ალყის წარუმატებლობის შემდეგ ქართველთა არმიამ დაიკავა იმპერიის რამდენიმე პროვინცია და იოანეს დას თეოდორას დაეხმარა ხელისუფლების ხელში ჩაგდებაში, თუმცა მალევე 1285 წელს იოანე II დაბრუნნდა იმპერიაში და ხელისუფლება დაიბრუნა. მისი მმართველობა აღინიშნა ტრაპიზონის იმპერიაზე ჰულაგუიანების გავლენის შესუსტებით. მისივე მეფობის დროს დაიპყრეს თურქ-სელჩუკებმა ხალიბია და გააპარტახეს იგი. 1291 წელს რომის პაპმა ნიკოლოზ IV-მ იოანეს დახმარება სთხოვა ახალ ჯვაროსნულ ლაშქრობაში, მაგრამ იმპერატორმა ეს თხოვნა უარყო. დაკრძალულია ხრისოკეფალოსის ეკლესიაში. ყაუხჩიშვილი, ს., ბიზანტიელი მწერლების ცნობები საქართველოს შესახებ, ტ. VII, თბილისი: მეცნიერება, 1967. — გვ. 67-73; 169-172. The Oxford Dictionary of Byzantium, Vol. 1, NY-Oxford, 1991, Fondation for Medieval Genealogy : ტრაპიზონის იმპერატორები ↑ ინგოროყვა, პ., „გიორგი მერჩულე“, გვ. 286, თბილისი, 1954
ანთრაქსი (მრავალმნიშვნელოვანი)

სიტყვა ანთრაქსი შესაძლოა აღნიშნავდეს: ანთრაქსი — დაავადება, იგივე ციმბირის წყლული, ჯილეხი. ანთრაქსი — ამერიკული თრეშ მეტალ ჯგუფი. ანთრაქსი — ინგლისული ანარქო-პანკ ჯგუფი.
ანთრაქსი (ჯგუფი)

ანთრაქსი (ინგლ. Anthrax) — ამერიკული თრეშ მეტალ-ჯგუფი, დაარსებული 1981 წელს ქალაქ ნიუ-იორკში, აშშ. ჯგუფი ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული იყო 1980-იანი წლების თრეშ მეტალ სცენაზე. როდესაც თრეშ მეტალმა გაიჩინა ბევრი მიმდევარი, შუა და გვიან 1980-იანებში, ანთრაქსი შეტანილი იქნა თრეშ მეტალის დიდ ოთხეულში მეტალიკის, Megadeth-ისა და სლეიერის გვერდით. მთავარი სტატია: ანთრაქსის დისკოგრაფია. Fistful of Metal (1984) Spreading the Disease (1985) Among the Living (1987) State of Euphoria (1988) Persistence of Time (1990) Sound of White Noise (1993) Stomp 442 (1995) Volume 8: The Threat Is Real (1998) Return of the Killer A's (1999) We've Come for You All (2003) Worship Music (2011) For All Kings (2016) მთავარი სტატია: ანთრაქსის წევრების სია. სკოტ იანი — რიტმური გიტარა, შემცვლელი ვოკალი (1981 წლიდან–დღემდე) ჩარლი ბენატე — დრამები (1983 წლიდან–დღემდე) ჯოი ბელადონა — მთავარი ვოკალი (1984–1992, 2005–2007, 2010 წლიდან–დღემდე) ფრენკ ბელო — ბას გიტარა, ბეკ-ვოკალი (1984–2004, 2005 წლიდან–დღემდე) რობ ცაგიანო — მთავარი გიტარა (2001–2005, 2007 წლიდან–დღემდე) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ანთრაქსი (ჯგუფი) ოფიციალური საიტი ინტერვიუ დენ ნელსონთან და ჯოი ზ-სთან დაარქივებული 2008-12-18 საიტზე Wayback Machine.
ბრაზილიის გერბი

ბრაზილიის გერბი – ბრაზილიის სახელმწიფოებრივი სიმბოლო. შეიქმნა 1889 წლის 19 ნოემბერს, ბრაზილიის რესპუბლიკის შექმნიდან 4 დღის შემდეგ. გერბი შედგება ცენტრალური ემბლემისგან, რომელიც შემოსაზღვრულია ბრაზილიის ორი უმნიშვნელოვანესი კულტურის - ყავის (მარცხნივ) და თამბაქოს ტოტებისაგან. ცენტრში, ლურჯ წრეში, გამოსახულია თანავარსკვლავედი სამხრეთის ჯვარი. ლურჯი წრის გარშემო გამოსახული 27 ვარსკვლავი აღნიშნავს ბრაზილიის 26 შტატსა და 1 ფედერალურ რაიონს. ლურჯი ლენტის პირველ ხაზზე დაწერილია ბრაზილიის ოფიციალური სახელწოდება (República Federativa do Brasil - ბრაზილიის ფედერაციული რესპუბლიკა), ხოლო მეორე ხაზზე ფედერაციული რესპუბლიკის შექმნის თარიღი (1889 წლის 15 ნოემბერი). ხ • გ • რ სამხრეთი ამერიკა
დინამო

ტერმინი დინამო შესაძლოა ნიშნავდეს: დინამო — ელექტრო გენერატორი. დინამო — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. დინამო — სპორტსაზოგადოება. პროფესიული საფეხბურთო კლუბები: დინამო ბათუმი დინამო ბრესტი დინამო ბუქარესტი დინამო დრეზდენი დინამო დუშანბე დინამო ზაგრები დინამო თბილისი დინამო კიევი დინამო მოსკოვი დინამო მინსკი დინამო სოხუმი დინამო ტირანა
ბრაზილიის დროშა

ბრაზილიის დროშა — ბრაზილიის სახელმწიფო სიმბოლო გერბსა და ჰიმნთან ერთად. შეიცავს დიდ მწვანე მინდორს, რომლის ცენტრშიც მოთავსებულია ყვითელი რომბი. ყვითელი რომბის შიგნით მოთავსებულია ლურჯი წრე, რომელშიც გაბნეულია 27 სხვადასხვა ზომის ხუთქიმიანი ვარსკვლავი, რომლებიც გამოსახავენ სამხრეთ ნახევარსფეროს ხუთ სხვადასხვა თანავარსკვლავედს. ლურჯ წრეს გასდევს თეთრი ლენტი, რომელზეც მწვანე ასოებით აწერია ბრაზილიის ეროვნული დევიზი: Ordem e Progresso (წესრიგი და განვითარება). თანამედროვე დროშა მიღებული იქნა 1889 წლის 19 ნოემბერს. ძირითადი კონცეფცია ეკუთვნის რაიმუნდო ტეშეირა მენდესს, მიგელ ლემოსსა და მანუელ ფერეირა მენდესთან ერთად. ნახატი შეასრულა დესიო ვილიარესმა. დროშის ამჟამინდელმა ვარიანტმა, თავდაპირველთან შედარებით განიცადა რამდენიმე მცირე ცვლილება. საბოლოო ცვლილება შეიტანეს 1992 წლის 12 მაისს. ბრაზილიის გერბი ბრაზილიის ჰიმნი სამხრეთ ამერიკის დროშები ბრაზილიის დროშა (ინგლისური) ხ • გ • რ სამხრეთი ამერიკა
ბრაზილიის სახელმწიფო ჰიმნი

ბრაზილიის ეროვნული ჰიმნი – ბრაზილიის ეროვნული სიმბოლო, შეიქმნა 1822 წელს, ფრანსისკო მანულ და სილვას მიერ. 1922 წლამდე არსებობდა ჰიმნის ტექსტის ორი არაოფიციალური ფორმულირება. ამ საკითხს წერტილი დაესვა 1922 წელს, პრეზიდენტ ეპიტასიუ პესოას დეკრეტით, რომელმაც ოფიციალურად დაამტკიცა ოსორიო დიკ-ესტრადას მიერ 1909 წელს შექმნილი ტექსტი, რომელშიც შეტანილ იქნა რამდენიმე ცვლილება.
ლუვრი

ლუვრის მუზეუმი (ფრანგ. Musée du Louvre) — არქიტექტურული ძეგლი პარიზში. თავდაპირველად სამეფო სასახლე, შემდგომში მსოფლიოს ერთ-ერთი უდიდესი სამხატვრო მუზეუმი. მდებარეობს, მდინარე სენასა და რუ-დე-რივოლის შორის. მისი მთავარი მოედანი, რომელზეც ამჟამად ლუვრის პირამიდაა აღმართული, ერთ ხაზზეა შანზ-ელიზეს გასწვრივ და ამგვარად ქმნის ისტორიულ მონაკვეთს (Axe historique), რომელზეც პარიზის მრავალი ისტორიული მონუმენტია განლაგებული. ლუვრის სამეფო სასახლის ნაწილი საზოგადოებისთვის პირველად გაიხსნა 1793 წლის 8 ნოემბერს, საფრანგეთის რევოლუციის დროს. აგებულია XIII საუკუნის დასაწყის — XIV საუკუნეში ციხე-დარბაზის ადგილას. 1546-1574 წლებში პ. ლესკომ ააშენა რენენსანსის სტილის სასახლე, სკულპტურული დეკორი შეასრულა ჟ. გუჟონმა. ლუვრი გააფართოვეს ჟ. ლემერსიემ (1624 წლიდან, დასავლეთი კორპუსი და ჩრდილოეთი კორპუსის ნაწილი), ლ. ლევომ (1661-1664 წლებში, ე. წ. „ოთხკუთხა ეზო“), კ. პერომ (1667-1674 წლებში, კლასიცისტური აღმოსავლეთი ფასადი სვეტებით) და სამხრეთის ფასადი. ინტერიერის გაფორმებაში მონაწილეობდა შ. ლებრენი (1661 წლიდან, აპოლონის გალერეა). ლუვრი პარიზის ისტორიული ცენტრის ხუროთმოძღვრული დომინანტია. მისი გადაკეთება დაასრულეს XIX საუკუნის 50-იან წლებში ლ. ვისკონტიმ და ე. ლეფიუელმა, რომელთაც ძირითად შენობას მიაშენეს ე. წ. ახალი ლუვრი (შემდგომში სურათებიანი გალერეა). XVII საუკუნის II ნახევარში ლუვრი გადაეცა ფერწერისა და ქანდაკების სამეფო აკადემიას. 1791 წელს რევოლუციური კონვენტის დეკრეტით ლუვრი ეროვნულ სამხატვრო მუზეუმად იქცა. საჯაროდ გაიხსნა 1793 წლის 8 ნოემბერს. მუზეუმში თავმოყრილია სამეფო, ეკლესია-მონასტრებისა და კერძო პირთა კოლექციები, შემდეგ შეივსო ნაპოლეონის ლაშქრობათა ნადავლით, მრავალრიცხოვანი საჩუქრითა და ნაყიდი კოლექციებით. 1960-იან წლებში ლუვრის ფერწერისა და ქანდაკების კატალოგში 20 000 ნომერი იყო აღნიშნული. მუზეუმში 6 განყოფილებაა. განსაკუთრებით მდიდარია სურათებისა და ქანდაკებების გალერეა, სადაც დაცულია ხელოვნების საქვეყნოდ ცნობილი ნიმუშები: „ვენერა მილოსელი“, „ნიკე სამოთრაკიელი“, მიქელანჯელოს ქანდაკებები („მონები“), ლეონარდო და ვინჩის „ჯოკონდა“ და „მადონა მღვიმეში“, რაფაელის, ტიციანის, ჯორჯონეს, ვერონეზეს, ა. ვან დეიკის, პ. რუბენსის, რემბრანდტისა და სხვათა ნამუშევრები. ლუვრს ექვემდებარება იმპრესიონიზმის მუზეუმი და სხვა გალერეები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 304-305. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ლუვრის მუზეუმი მუზუმის საიტი ლუვრის მუზეუმისა და პარიზის ფოტოები ↑ საფრანგეთის ეროვნული ბიბლიოთეკა — 1537. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 archINFORM — 1994. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q265049"></a>
ვაიანა

ვაიანა — კარიბის ხალხების წარმომადგენელი ტომი. ცხოვრობენ გვიანის ზეგნის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, ტერიტორიაზე რომელიც განაწილებულია ბრაზილიას, სურინამსა და საფრანგეთის გვიანას შორის. 1980 წელს, როდესაც მოხდა ბოლო აღწერა, ვაიანის ტომი შედგებოდა დაახლოებით 1500 ადამიანისგან. მათგან 150 ცხოვრობდა ბრაზილიაში, 400 სურინამში და 1000 საფრანგეთის გვიანაში - მდინარე მარონის გასწვრივ. დაახლოებით მათი ნახევარი საუბრობდა მშობლიურ ენაზე. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ვაიანა Wayana. Ethnologue.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2006-05-21. ციტირების თარიღი: 2010-10-08. მსოფლიო კულტურის ენციკლოპედია, ISBN 0-8161-1814-2.
ნი2

ნი2 (ნი2 ჯგუფი, ნი2 ნიუსი - იშიფრება როგორც ნიორი) - ინტერნეტ "არტ ჯგუფი." დაარსდა 2008 წლის 7 მაისს. 2009 წლის 7 მაისს, ქართველი ბლოგერების, დოდი ხარხელის (Dodka ) და საბა ლეკვეიშვილის (Bas ) მიერ დაარსდა ბლოგი ნი2 ნიუსი (ni2news). ბლოგი შეიქმნა ამერიკული ონიონ ნიუსის კალკის სახით და იწერებოდა იუმორისტული და სადეზინფორმაციო სტატიები ქართული პოლიტიკის, საზოგადოების, კულტურის და სხვა სფეროების შესახებ. საწყის ეტაპზე ნი2 ნიუსის ბლოგს მხოლოდ ორი ავტორი ჰყავდა, შემდეგში მას შეუერთდნენ სხვა ავტორებიც: მირიან ტორონჯაძე (Bigcrow, ყვავა ), ნიკა ესებუა (Leonard Shelby ), ვახტანგ ელერდაშვილი (Linguistuss ) და თორნიკე გეწაძე (2kija ). 2009 წლის განმავლობაში ჯგუფთან აქტიური თანამშრომლობა შეწყვიტეს დოდი ხარხელმა, ვახტანგ ელერდაშვილმა და ნიკა ესებუამ. 2009 წლის სექტემბრიდან ნი2 ჯგუფმა დაიწყო ვიდეო არტების წარმოებაც შეიქმნა ჯგუფის "ფან ფეიჯი" Facebook-ზე რომელშიც გაწევრიანებულია 1700-ზე მეტი ადამიანი. 2009 წლის 3 დეკემბრიდან ჯგუფის ოფიციალური საიტი გახდა ni2.ge საბა ლეკვეიშვილი (თანადამფუძნებელი) მირიან ტორონჯაძე თორნიკე გეწაძე დოდი ხარხელი (თანადამფუძნებელი) ვახტანგ ელერდაშვილი ნიკა ესებუა ↑ http://ni2.ge/about-2/[მკვდარი ბმული] ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-04-22. ციტირების თარიღი: 2010-10-08. ↑ http://fazanda.wordpress.com ↑ http://ni2news.wordpress.com ↑ http://dodka.ge/2009/05/08/niori/[მკვდარი ბმული] ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-11. ციტირების თარიღი: 2010-10-08. ↑ http://faukclub.wordpress.com/ ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-10-24. ციტირების თარიღი: 2010-10-08. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-10-17. ციტირების თარიღი: 2010-10-08. ↑ http://www.youtube.com/ni2news ↑ http://facebook.com/ni2news ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-10-25. ციტირების თარიღი: 2010-10-08. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2011-10-25 საიტზე Wayback Machine. ჯგუფის პეიჯი Facebook-ზე ჯგუფის ოფიციალური არხი ტვიტერზე ჯგუფის ოფიციალური არხი იუტუბზე
თეირანის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი

თეირანის თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი — ირანის ერთ-ერთი საუკეთესო მუზეუმთაგანი, მდებარეობს თეირანში. მუზეუმი საზოგადოებისთვის 1977 წელს გაიხსნა და მდებარეობს ლალეს პარკთან. შენობის პროექტი ეკუთვნის ირანელ არქიტექტორ კამრან დიბას, რომელმაც შენობის ელემენტებში ტრადიციული სპარსული არქიტექტურული სტილი გამოიყენა. მუზეუმში ინახება XX საუკუნის ევროპელ მხატვართა მნიშვნელოვანი კოლექცია, მათ შორის აღსანიშნავია კლოდ მონეს, კამილ პისაროს, ვან გოგის, ანდრე დერენის, პაბლო პიკასოს, ფრენსის ბეკონის, რენე მაგრიტის, დიეგო რივერას, ჯასპერ ჯონსის, ენდი უორჰოლის, ჟოან მიროს, ადოლფ გოთლიბის, ჟორჟ ბრაკის, ედგარ დეგას, მარი კასატის, მარსელ დუშამისა და სხვათა ნამუშევრები.
ქვაბლიანი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ქვაბლიანი შეიძლება აღნიშნავდეს: ქვაბლიანი — მდინარე მესხეთის ქედის კალთაზე ქვაბლიანი — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული
შიოლა ღუდუშაური

შიოლა ღუდუშაური — XVII საუკუნის I ნახევრის მოხევე. აღმოსავლეთ საქართველოს მთის ფოლკლორიდან ცნობილია, როგორც ხევზე გაბატონების მოსურნე, რისთვისაც თემმა ის მოკლა. ხევსა და ხევსურეთში გავრცელებული ხალხური ლექსებისა და თქმულებების მიხედვით, სიმამაცითა და სისასტიკით ცნობილი შიოლა ღუდუშაური ზურაბ არაგვის ერისთავს შეკავშირებია ხევზე გაბატონების მიზნით, აზნაურობა მიუღია, სნოში ციხე აუგია და აჩხოტის ბატონად დამჯდარა. ღუდუშაურის ბატონობით და მის მიერ დაწესებული ბეგარით შეწუხებულმა მოხევეებმა შიოლასთან დაახლოებული ხევსური, სახელად მთრეხელი, მოისყიდეს და გააზნაურებული თანამეთემე მოაკვლევინეს. შემდგომში ღუდუშაურების გვარის ზოგიერთი წარმომადგენელი (მათ შორის, კათოლიკოს-პატრიარქი ილია II) შიოლაშვილებად იწოდა. ფოლკლორული ცნობები შიოლას შესახებ თავიანთ შემოქმედებაში გამოიყენეს ალექსანდრე ყაზბეგმა (დაუმთავრებელი მოთხრობები „შიოლა ღუდუშაური“ და „ნინო“) და გურამ დოჩანაშვილმა („აჩხოტელების ბატონი“, 1967). ხევი / სერგი მაკალათია. - ტფ., 1934. – გვ. 42-43; მოხევეები და ბატონყმობა // ხევი და მოხევეები / გ. ქერაშვილი. - თბ., 2012. – გვ.52-56; ქართული ხალხური პოეზია : ხევსურული / აკაკი შანიძე ; რედ.: მ. შანიძე, ა. არაბული ; გამომც. რედ. ც. ჯიშკარიანი ; ივ. ჯავახიშვილის სახ. თბ. სახელმწ. უნ-ტი.. - [მე-გამოცემა]. - თბ., 2009. – გვ. 337.
ქვათახევი

ქვათახევი, ან ქვაბთახევი — XII-XIII საუკუნეების ქართული მონასტერი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ წინარეხიდან 5 კმ-ზე, მდ. კავთურის სათავესთან. ქვათახევის სამონასტრო კომპლექსში შედის მთავარი ტაძარი, სატრაპეზო, კოშკი და სენაკები. თავდაპირველად დედათა მონასტერი იყო. ქვათახევის ტაძარი ხუროთმოძღვრული ფორმებითა და მორთულობით ახლოს დგას ბეთანიის ტაძართან. იგი XII-XIII საუკუნეების მიჯნით თარიღდება და მიეკუთვნება იმ ძეგლთა ჯგუფს, რომლებშიც საბოლოოს შემუშავდა ქართული გუმბათოვანი ეკლესიის კანონიკური ფორმები (დამოკლებული და კვადრატს მიახლოებულია გეგმა, გუმბათი საყრდენად 4 თავისუფლად მდგარი ბოძის ნაცვლად დარჩენილია ბოძების ერთი წყვილი, მეორე - აღმოსავლეთით წყვილი კი საკურთხევლის კედლებთანაა შერწყმული; აღარ არის პატრონიკეები, შენობის კორპუსი რამდენადმე დადაბლებულია, გუმბათის ყელი კი წაგრძელებული). ქვათახევის ტაძარში შიგა სივრცე შექმნილი ჯვრის მკლავებითა და მათ გადაკვეთაზე აღმართული გუმბათით. სამხრეთიდან და დასავლეთიდან კარიბჭეებით გაფორმებული თითო შესასვლელია. ფასადები შემოსილია სუფთად გათლილი თეთრი ქვის კვადრატებით. ტაძარი უხვადაა შემკული მდიდრული ჩუქურთმებით. მორთულობა თავმოყრილია სარკმლის ირგვლივ, აღმოსავლეთ ფასადზე გამოსახულია კუთხით დაყენებული კვადრატები, დიდი ჯვარი. სარკმლები შემკულია მოჩუქურთმებული საპირეებით. ასევე უხვადაა მორთული ჩრდილოეთი, დასავლეთი და სამხრეთი ფასადებიც. გუმბათის ყელი დაგვირგვინებულია მდიდრული ჩუქურთმებით შემკული მაღალი ფრაზითა და ორმაგი კარნიზით, მოჩუქურთმებული სარკმლებით, რომლების ერთიანად მორთულ ზედაპირს ქმნის. სამრეკლო აშენებულია 1872 წელს. ეკლესია ძლიერ დაზიანდა XIV საუკუნეში, თემურლენგის შემოსევათა დროს. 1854 ძეგლი კაპიტალურად შეაკეთებინა გიორგი XII-ის შვილიშვილმა იოანე თარხან-მოურავმა. 1854-1874 წლებში ქვათახევის არქიმანდრიტი იყო ტარასი ალექსი-მესხიშვილი. ქვათახევი ძველი ქართული მწიგნობარის კერაც იყო. სხვადასხვა დროს აქ მოღვაწეობდნენ მწერლები და კალიგრაფები: ფილიპე ბარათაშვილი (XVI ს.), იოანე ავალიშვილი (XVI-XVII სს.), იოანე ხელაშვილი (XIX ს. დამდეგი), დოსითეოზ ფიცხელაური , ტარასი ალექსი-მესხიშვილი (ორივე XIX ს.) და სხვა. ჩვენამდე მოღწეულია ქვათახევის ბიბლიოთეკის რამდენიმე ხელნაწერი. ტაძარს 2006 წელს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია საღარაძე შ., მენაბდე ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 506. ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ
არჩეულის ეგნატე ნინოშვილის მუზეუმი

არჩეულის ეგნატე ნინოშვილის მუზეუმი — მუზეუმი ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტის სოფელ არჩეულში. კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. ოფიციალურად გაიხსნა 1950 წლის 18 იანვარს ცნობილი ქართველი მწერლის ეგნატე ნინოშვილის პატივსაცემად. მუზეუმი შედგება ოთხი საგამოფენო დარბაზისაგან. პირველ დარბაზში ნინოშვილის ბავშვობის წლების ამსახველი განყოფილებაა. მეორე დარბაზში გამოფენილია მწერლის მიერ არალეგალური ცხოვრების პირობებში შექმნილი რომანის „ჯანყი გურიაში“ ილუსტრაციები. მესამე დარბაზში ეგნატესა და ნადასი კალანდაძის უიღბლო სიყვარულის ამსახველ ამბებს მოგვითხრობს, რომლის შესახებაც მწერალმა მოგვითხრო თავის ნაწარმოებში „ქრისტინე“. მეოთხე დარბაზი მთლიანადაა მიძღვნილი თემისადმი: „ეგნატე და თანამედროვეობა“. ამჟამად მუზეუმში დაცულია 6 ათასამდე ექსპონატი. მუზეუმი განთავსებულია გურული ტიპის ოდა-სახლში. სახლი აგებულია წაბლის ხის მასალისაგან, ერთსართულიანია, შემდგარია ქვის ბოკონებზე, შედგება სამი ოთახისგან. შენობას ამშვენებს რიკულებიანი აივნები ხის კიბით, გადახურულია მარსელის კრამიტით, სამთავე ოთახში არის ბუხარი. სახლი საგვარეულო იყო, იგი ეკუთვნოდა ეგნატეს მამას, ბიძას და მამიდებს. ოთახები მოწყობილია მათი მემორიალური ნივთებით. სახლს გარშემო აკრავს ნაკრძალი ტყე, ასწლოვანი ხეებით, საერთო ფართობით 7 ჰექტრამდე. სახლის ინტერიერი მუზეუმის ინტერიერი ეგნატე ნინოშვილის სახლ-მუზეუმი, თბ. 1984 წ. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: არჩეულის ეგნატე ნინოშვილის მუზეუმი  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 16712
ზაზა ხალვაში

ზაზა ფრიდონის ძე ხალვაში (დ. 17 მაისი, 1957, ბათუმი — გ. 4 თებერვალი, 2020) — ქართველი კინორეჟისორი. ზაზა ხალვაში დაიბადა 1957 წლის 17 მაისს, ბათუმში, ცნობილი პოეტის ფრიდონ ხალვაშის ოჯახში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (თსუ) ფილოლოგიური ფაკულტეტი ქართული ენისა და ლიტერატურის სპეციალობით. სწავლობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ლიტერატურის ინსტიტუტის ასპირანტურაში ლიტერატურათმცოდნეობის განხრით, ასევე საქართველოს თეატრისა და კინოს სახელმწიფო ინსტიტუტის კინოსარეჟისორო ფაკულტეტზე, რომელიც დაამთავრა წარჩინებით 1983 წელს (თენგიზ აბულაძისა და რეზო ჩხეიძის სახელოსნო). სხვადასხვა პერიოდში მუშაობდა "ქართულ ფილმში" დამდგმელ რეჟისორად, ბათუმის ხელოვნების სახელმწიფო ინსტიტუტში კათედრის გამგედ, აჭარის ტელერადიო დეპარეტამენტის თავმჯდომარედ, აჭარის კურორტებისა და ტურიზმის დეპარტამენტის თავმჯდომარის მოადგილედ, აჭარის მაღალმთიანი რაიონების რესურსცენტრის უფროსად, 2007 წლიდან არის ბათუმის ილია ჭავჭავაძის სახელობის სახელმწიფო დრამატული თეატრის მმართველი. ჰყავს მეუღლე და სამი შვილი. ჟამი ("საქართველოს ტელეფილმების სტუდია", 1985), აქ, ჩვენთან ("ქართული ფილმი", 1990), მიზერერე („ქართული ფილმი“ და კომპანია „ვერძი“, 1996), ისევ სსრ კავშირში (სამი სერია, აჭარის ტელევიზია, 2000.), მგლების ხორუმი (ტელეკომპანია „იმედი“, 12 სერია, 2003) მონპელიეს (საფრანგეთი) ხმელთაშუაზღვის ქვეყნების XIV საერთაშორისო კინოფესტივალზე ჟიურის "ვერცხლის პრიზით" (1992წ.) მიუნჰენის (გერმანია) საერთაშორისო კინოფესტივალის "არსენალი" დიპლომით საუკეთესო რეჟისურისათვის, (1993წ.) მიუნჰენის (გერმანია) საერთაშორისო კინოფესტივალზე "არრე" ჟიურის სპეციალური პრიზით (1994წ.) ბაბელსბერგის (გერმანია)ახალგაზრდული საერთაშორისო კინოფესტივალის პრიზით საუკეთესო უცხოური ფილმისათვის (1992წ.) მოსკოვის (რუსეთი) ახლაგზარდული საერთაშორისო კინოფესტივალის ჟიურის სპეციალური პრიზით საუკეთესო დებიუტისათვის (1992წ.) მოსკოვის (რუსეთი) XIX საერთაშორისო კინოფესტივალის პრიზით პირველი ფილმისათვის (1992წ.) პარიზი (საფრანგეთი) სპეციალური პრემიერა საფრანგეთის კინოცენტრში ფილმი "მიზერერე" დაჯილდოვდა რიგის (ლატვია) საერთაშორისო კინოფესტივალის სპეციალური პრიზით (1977წ.) ასევე ანაპა (რუსეთი) სნგ და ბალტიისპირეთის ქვეყნების საერთაშორისო კინოფესტივალის დიპლომით (1997წ.) ბათუმი (საქართველო) საერთაშორისო კინოფესტივალის "ოქროს არწივი" პრიზი საუკეთესო რეჟისურისათვის და საუკეთესო სცენარისათვის (1997წ.), ბერლინი (გერმანია) სპეციალური ჩვენება პროგრამით "ახალი ევროპული კინო" 1998 წ. ფილმი ნაჩვენები იქნა სპეციალური პროექტის ფარგლებში "თანამედროვე ქართული კინო" აშშ-ი, რუსეთში, ამიერკავკასიისა და შუა აზიის ქვეყნებში 1996-1998წწ. ფილმი "ჟამი" კიევის (უკრაინა) სტუდენტური ფილმების საერთაშორისო კინოფესტივალზე დაჯილდოვდა პრიზით საუკეთესო დოკუმენტური ფილმისათვის (1982წ.) მხატვრული ტელეფილმი "მგლების ხორუმი" 2003 წელს გავრცელდა აშშ-სა და ევროპის გაქირავებისა და საკაბელო მაუწყებლობის ქსელში. ზაზა ხალვაშის ფილმები ასევე ნაჩვენებია ამსტერდამის, ლოკარნოს, კოტბუსის, ანენოს საერთაშორისო კინოფესტივალებზე. ფილმოგრაფია დაარქივებული 2012-01-17 საიტზე Wayback Machine.