laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ოჰრიდის ტბა

ოჰრიდის ტბა (მაკედ. Охридско Езеро, ალბ. Liqeni i Ohrit) — ტბა მაკედონიისა და ალბანეთის საზღვარზე. იგი ბალკანეთის ყველაზე ღრმა და ძველი ტბაა. მასში შემონახულია უნიკალური წყლის ეკოსისტემა. ტბაში წარმოდგენილია 200-ზე მეტი მსოფლიო მნიშვნელობის ენდემური სახეობა. 1980 წელს ქალაქი ოჰრიდი და ოჰრიდის ტბა შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში. srpska.ru:ოჰრიდის ტბა ↑ ოჰრიდი იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის საიტზე
ფებოსი

ფებოსი (ძვ. ბერძნ. Φοίβος, ლათ. Phoebus „ბრწყინვალე“) — ბერძნულ მითოლოგიაში, ღმერთი აპოლონის მეორე სახელი. კლასიკურ ლათინურ პოეზიაში ფებოსი მზე-ღმერთის მეორე სახელად მოიხსენიება, ხოლო გვიანდელ ევროპულ პოეზიაში კი ფებოსი, მის ეტლთან ერთად, მზის მეტაფორად იხმარებოდა.
აფხაზეთის ეკონომიკური განვითარების პარტია

აფხაზეთის ეკონომიკური განვითარების პარტია (აფხ. Апсны аекономика арeиара апартиа, რუს. Партия Экономического развития Абхазии (ЭРА)) — ოპოზიციური სეპარატისტული პარტია აფხაზეთში. დაარსდა 2007 წელს. პარტიის თავმჯდომარეა ბიზნესმენი, ბიზნეს–კლუბ "სოხუმი"–ს ხელმძღვანელი და აფხაზეთის სეპარატისტული პარლამენტის ყოფილი დეპუტატი, ბესლან ბუტბა[1]. პარტიას აქვს 6 რეგიონული და ერთი ცენტრალური განყოფილება ქ. სოხუმში. აფხაზეთის ეკონომიკური განვითარების პარტია დაარსდა 2007 წლის 26 სექტემბერს მისი პირველი კონგრესის მიმდინარეობის დროს. 25 დეკემბერს მოაწყო სადისკუსიო მრგვალი მაგიდა აფხაზეთში დემოგრაფიული სიტუაციის საკითხზე, რომელშიც მონაწილეობა აფხაზეთის ბევრმა სხვა სეპარატისტულმა პარტიამ მიიღო. 2008 წლის 30 იანვარს პარტიამ ხელი მოაწერა თანამშრომლობის ხელშეკრულებას აფხაზეთის სახალხო პარტიასთან, ერთ–ერთ უძველეს სეპარატისტულ პარტიასთან აფხაზეთში. პარტიამ დააფინანსა ბიბლიოთეკა ჭლოუში (ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტი), მწერალ ბაგრატ შინქუბას მშობლიურ სოფელში, რომელიც ხელახლა გაიხსნა 26 აპრილს. 2008 წლის 28 ნოემბერს ჩატარდა პარტიის მეორე კონგრესი, რომელსაც დაახლოებით 400 დელეგატი დაესწრო. კონგრესის მსვლელობის დროს ბესლან ბუტბამ დაგმო კორუპცია და გამჭვირვალობის ნაკლებობა აფხაზეთის მთავრობაში. 2009 წლის 23 იანვარს პარტიამ მოაწყო სადისკუსიო მრგვალი მაგიდა 2009 წელს დაგეგმილ ე. წ. საპრექიდენტო არჩევნების თემაზე; მრგვალ მაგიდაში სხვა მრავალი პარტიის წარმომადგენლებმა მიიღეს მონაწილეობა. 2009 წლის 23 ოქტომბერს ჩატარდა პარტიის მეოთხე კონგრესი, რომლის დროსაც ბუტბა დასახელდა პრეზიდენტობის, ხოლო ყოფილი შინაგან საქმეთა მინისტრი, ალმასბეი კჩაჩი – ვიცე–პრეზიდენტობის კანდიდატად. აიდა აგრბა ვიტალი აჟიბა რომან აჯბა ბესლან ბუტბა ასლან ბარციცი გიორგი ბასარია თემურ ღინდია ნური ქვარჩია ადგურ კაკობა ალექსანდრე ნეპროშინი ლეონიდ ოსია იური პოპკოვი ირინა ტკაჩევა ბათალ ხაგუში მელიქ ხაჩალიანი ვიტალი შარია ჯამალ ეშბა ვიტალი ამიჩბა ნურბეი კამკია ↑ „Выпуск №486-487-488-489-490“ (რუსული). აფსნიპერესი. 2007-12-25. ციტირების თარიღი: 2009-10-30.[მკვდარი ბმული] ↑ Кучуберия, Анжела (2008-01-30). „Партия экономического развития и Народная партия Абхазии договорились сотрудничать“. кавказский узел. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-11. ციტირების თარიღი: 2010-09-26. (რუსული) ↑ „Выпуск №138-139-140-141-142“ (რუსული). აფსნიპერესი. 2008-04-16. ციტირების თარიღი: 2009-10-30.[მკვდარი ბმული] ↑ „Выпуск № 586-587“ (რუსული). აფსნიპრესი. 2008-11-28. ციტირების თარიღი: 2009-10-30.[მკვდარი ბმული] ↑ „Выпуск №25-26-27“ (რუსული). აფსნიპრესი. 2009-01-23. ციტირების თარიღი: 2009-10-30.[მკვდარი ბმული] ↑ „Выпуск №509-510-511-512“ (რუსული). აფსნიპრესი. 2009-10-23. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-09-04. ციტირების თარიღი: 2009-10-23. აფხაზეთის ეკონომიკური განვითარების პარტიის ოფიციალური ვებ-გვერდი (რუსული)
აფხაზეთის სახალხო პარტია

აფხაზეთის სახალხო პარტია (აფხ. Аҧсны Ажәлартә Апартиа; რუს. Народная Партия Абхазии) — ერთ–ერთი სეპარატისტული ოპოზიციური პარტია აფხაზეთში. დაარსდა 1992 წლის მარტში. პარტიის თავმჯდომარეა იაკუბ ლაკობა. სახალხო პარტია იყო ერთ–ერთი იმ პარტიათაგანი, რომლებმაც დააარსეს აფხაზეთის ეროვნული ერთიანობის ფორუმი 2005 წლის 8 თებერვალს. 2008 წლის 30 იანვარს სახალხო პარტიამ და აფხაზეთის ეკონომიკური განვითარების პარტიამ ხელი მოაწერეს თანამშრომლობის შესახებ ხელშეკრულებას. ↑ 1.0 1.1 Кучуберия, Анжела (2008-01-30). „Партия экономического развития и Народная партия Абхазии договорились сотрудничать“ (რუსული). Кавказский Узел. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-11. ციტირების თარიღი: 2009-05-29. ↑ Кучуберия, Анжела (2005-02-09). „В Абхазии создан Форум народного единства, в который вошли двенадцать партий и движений республики“ (რუსული). Кавказский Узел. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-11. ციტირების თარიღი: 2009-05-29.
გიორგი II (აფხაზთა მეფე)

გიორგი II — აფხაზთა (დასავლეთ საქართველოს) მეფე 922-957 წლებში, კონსტანტინე III-ის ძე. მეფობის პირველ წლებში სამეფო ტახტს ნახევარძმა ბაგრატი ეცილებოდა. გიორგი II-ის ხელისუფლება მხოლოდ ბაგრატის გარდაცვალების შემდეგ განმტკიცდა. მის სამეფოში შედიოდა ქართლი, რომლის ერისთავადაც თავისი უფროსი შვილი კონსტანტინე დაინიშნა. ქართლის აზნაურების მხარდაჭერით კონსტანტინე, რომელსაც გამეფება სურდა, მამას აუჯანყდა. გიორგი II-მ აჯანყება ჩააქრო, კონსტანტინე სიკვდილით დასაჯა და ქართლის ერისთავად თავისი მეორე ძე ლეონი (შემდეგში მეფე ლეონ III) დასვა. გიორგი II-ის დროს აფხაზთა სამეფომ პოლიტიკურ ძლიერების მწვერვალს მიაღწია. X საუკუნის 20-იან წლებში გიორგი II კახეთში შეიჭრა და შეიპყრო ქორეპისკოპოსი კვირიკე II, რომელმაც ცნო აფხაზთა მეფის უფლებანი კახეთზე. გიორგი II-მ კვირიკე II გაათავისუფლა. შემდეგში გიორგი II-ის გაძლიერების მოწინააღმდეგე ქართლისა და კახეთის აზნაურთს დახმარებით კვირიკე II-მ დაიბრუნა კახეთი. 957 გიორგი II-მ კახეთის დასაპყრობად ლაშქარი გაგზავნა თავისი შვილის ლეონის წინამძღოლობით, მაგრამ გიორგი II გარდაიცვალა და ლეონი და კვირიკე დაზავდნენ. კვირიკემ ცნო აფხაზთა მეფის სიუზერენობა. გიორგი II-ის გავლენა ვრცელდებოდა ტაოკლარჯეთში და საქართველოს ფარგლებს გარეთაც. გიორგი II-ის ასული გურანდუხტი გურგენ მეფეთა მეფის მეუღლე იყო; გიორგი II-ის აქტიური ხელშეწყობით X საუკუნის II ნახევარში ალანთა ქვეყანაში ქრისტიანობა სახელმწიფო რელიგიად გამოცხადდა. ნაყოფიერად მოღვაწეობდა იგი კულტურის სფეროშიც. ქართული წყარო მას ეკლესიათა ამშენებელს უწოდებს. გიორგი II-მ დააარსა ჭყონდიდის (მარტვილის) საეპისკოპოსო კათედრა. აბხაზთ მეფეთა ქრონიკაში ვკითხულობთ: მარტვილის ტაძრის წარწერა რომელიც მოჰყავს ბროსეს თავის Voyage-ში (Rap. VII, 12): მოშორებით ზევით: ლორთქიფანიძე მ., ფეოდალური საქართველოს პოლიტიკური გაერთიანება (IX-X სს.), თბ., 1963; Анчабадзе З. В., Из истории средневековой Абхазии (VI-XVII вв.), Сух., 1959; ანჩაბაძე ზ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 159. ანჩაბაძე ზ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 18.
Trilogy: Past Present Future

Trilogy: Past Present Future — ფრენკ სინატრას ალბომი, გამოცემული 1980 წელს. ფირფიტა გამოუშვა ლეიბლმა Reprise. დისკი ერთგვარი კონცეპტუალური ალბომის სახეს ატარებს და ასახავს სამ ეპოქას. მისი პერსონაჟები არიან ბილი მეი (წარსული), დონ კოსტა (აწმყო) და გორდონ ჯენკინსი (მომავალი). ალბომში შეტანილი სიმღერების ნაწილი ქავერ-ვერსიებს წარმოადგენს. მხარე 1 The Song Is You (ჯერომ კერნი, ოსკარ ჰამერსტაინ II) – 2:39 But Not for Me (ჯორჯ გერშვინი, აირა გერშვინი) – 3:50 I Had the Craziest Dream (მეკ გორდონი, ჰარი უორენი) – 3:13 It Had to Be You (იშემ ჯონსი, გას კენი) – 3:53 Let's Face the Music and Dance (ირვინ ბერლინი) – 2:50 მხარე 2 Street of Dreams (სემ ლუისი, ვიქტორ იანგი) – 3:32 My Shining Hour (ჰეროლდ არლენი, ჯონი მერსერი) – 3:21 All of You (კოულ პორტერი) – 1:42 More Than You Know (ბილი როუზი, ედვარდ ელისუ, ვინსენტ იუმანი) – 3:22 They All Laughed (ჯ. გერშვინი, ა. გერშვინი) – 2:49 მხარე 1 You and Me (We Wanted It All) (კეროლ ბეიერ სეიჯერი, პიტერ ელენი) – 4:07 Just the Way You Are (ბილი ჯოელი) – 3:26 Something (ჯორჯ ჰარისონი) – 4:42 MacArthur Park (ჯიმი ვები) – 2:45 Theme from New York, New York (ფრედ ები, ჯონ კენდერი) – 3:26 მხარე 2 Summer Me, Winter Me (მერილინ ბერგმანი, ალან ბერგმანი, მიშელ ლეგრანი) – 4:02 Song Sung Blue (ნილ დაიმონდი) – 2:47 For the Good Times (კრის კრისტოფერსონი) – 4:41 Love Me Tender (ვერა მეტსონი, ელვის პრესლი) – 3:34 That's What God Looks Like to Me (ლოი ირვინი, ლან ო’კუნი) – 2:55 მხარე 1 What Time Does the Next Miracle Leave? – 10:44 World War None! – 4:27 მხარე 2 The Future – 4:05 The Future (Continued): I've Been There – 3:33 The Future (Conclusion): Song Without Words – 6:00 Before the Music Ends {Finale} – 9:46 შენიშვნა: CD-ს გამოცემებში ალბომი იყოფა 2 დისკად, სადაც Past და Present წარმოდგენილია პირველ დისკზე. ფრენკ სინატრა - ვოკალი სონი ბერკი - პროდიუსერი ბილი მეი - არანჟირების ავტორი, დირიჟორი (დისკი 1, Past) დონ კოსტა - არანჟირების ავტორი, დირიჟორი (დისკი 1, Present) გორდონ ჯენკინსი - არანჟირების ავტორი, დირიჟორი (დისკი 2, Future) ↑ Allmusic review
პორტუგალიის კომუნისტური პარტია

პორტუგალიის კომუნისტური პარტია (პორტ. Partido Comunista Português ან PCP) — მთავარი მემარცხენე, მარქსისტულ-ლენინისტური პოლიტიკური პარტია პორტუგალიაში.. პარტია დაარსდა 1921 წელს, როგორც კომინტერნის სექცია პორტუგალიაში. იგი მნიშვნელოვან როლს თამაშობდა ანტონიუ დი სალაზარის დიქტატურის წინააღმდეგ ბრძოლაში. ამ პერიოდში პარტიის წევრები იყვნენ პორტუგალიის პოლიციის მხრიდან დაპატიმრების, წამების და მკვლელობების საფრთხის წინაშე. 1974 წელს მომხდარმა უსისხლო მიხაკების რევოლუციამ დაასრულა 48 წლიანი რეჟიმი, რომლის დროსაც პარტიის ცენტრალური კომიტეტის 36 წევრს ჯამში მოუწიათ 300 წელზე მეტი ხნის ციხეში გატარება. დიქტატურის დასრულების შემდეგ, ახალ დემოკრატიულ ქვეყანაში, პარტია გახდა ძლიერი პოლიტიკური ძალა, ძირითადად მუშთა კლასში. მიუხედავად სოციალისტური ბანაკის დაცემისა, პარტია მაინც ინარჩუნებს პოპულარობას პორტუგალიის საზოგადოებაში. განსაკუთრებით ალენტეჟუსა და რიბატეჟუს სოფლებში, ასევე ლისაბონისა და სეტუბალის ინდუსტრიულ ზონებში სადაც პარტიას აღებული აქვთ რამდენიმე მუნიციპალიტეტის მმართველობა. პარტია უშვებს ყოველკვირეულ გამოცემას (პორტ. Avante! – მოწინავე), რომელიც დაარსებულია 1931 წელს. პარტიის ახალგაზრდული ორგანიზაცია არის პორტუგალიის ახალგაზრდა კომუნისტები, რომელიც დემოკრატი ახალგაზრდების მსოფლიო ფედერაციის წევრია. პირველი მსოფლიო ომის დასასრულს 1918 წელს, პორტუგალია ჩავარდა ღრმა ეკონომიკურ კრიზისში. ძირითადად პირველ მსოფლიო ომში პორტუგალიის მონაწილეობის გამო. მუშა კლასმა საცხოვრებელი პირობების გაუარესებას გაფიცვებით უპასუხა, რომელსაც მხარს აღორძინებადი მუშთა მოძრაობა უჭერდა. მშრომელებმა ზოგიერთ მიზანს მიაღწიეს, მაგალითად 8 საათიან სამუშაო დღეს. 1919 წლის სექტემბერში, მუშთა მოძრაობამ დააარსა პირველი პროფკავშირი პორტუგალიაში, მუშთა ერთიანი კონფედერაცია. პოლიტიკური ძალის უქონლობამ, პოლიტიკური სტრატეგიის უქონლობამ და ოქტომბრის რევოლუციის მზარდმა პოპულარობამ, გამოიწვია პორტუგალიის მაქსიმალისტთა ფედერაციის ჩამოყალიბება (რევოლუციური მოძრაობა). პმფ-ის მიზანი იყო სოციალური და რევოლუციური იდეების პოპულარიზაცია. პორტუგალიურად: პორტუგალიის კომუნისტური პარტიის ოფიციალური საიტი პორტუგალიის კომუნისტური პარტიის ახალგაზრდული ფრთის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2008-05-10 საიტზე Wayback Machine. Avante Festival! ოფიციალური საიტი Avante! ონლაინ გაზეთი Comunic website,პარტიის ონლაინ რადიო დაარქივებული 2017-03-01 საიტზე Wayback Machine. ინგლისურად: პორტუგალიის კომუნისტური პარტიის საიტი დაარქივებული 2008-10-21 საიტზე Wayback Machine. პორტუგალიის კომუნისტური პარტიის პროგრამა დაარქივებული 2006-01-11 საიტზე Wayback Machine. პორტუგალიის კომუნისტური პარტიის ახალგაზრდული ფრთის საიტი დაარქივებული 2005-12-10 საიტზე Wayback Machine. ↑ პორტუგალიის კომუნისტური პარტია (2005). Program and Statutes of the Portuguese Communist Party. Edições Avante!. ISBN 972-550-307-4 ↑ Cunhal, Álvaro (1997). O caminho para o derrubamento do fascismo. Edições Avante!. ISBN 972-550-262-0 ↑ Câmaras Municipais de Presidência CDU, პორტუგალიის კომუნისტური პარტია, URL accessed 20 June 2006 ↑ 4.0 4.1 Como nasceu o Partido Comunista Português, პორტუგალიის კომუნისტური პარტია, URL accessed 20 June 2006
ჰასან ჰელიმიში

ჰასან ჰელიმიში (თურქ. Hasan Helimişi; დ. 1907, სოფელი ორთახოფა (თურქეთის ლაზეთი) — გ. 2 მარტი, 1976, სარფი, საქართველო) — ქართველი (ლაზი) მხატვარი, პოეტი. ლაზი მხატვარი და პოეტი ჰასან ჰელიმიში დაიბადა თურქეთის ლაზეთის სოფელ ორთახოფაში (შუა ხოფა). იქვე დაამთავრა პირველი საფეხურის თურქული საშუალო სკოლა. 1932 წელს საცხოვრებლად საქართველოში, ქალაქ ბათუმში გადმოვიდა. 1949-1954 წლებში, როგორც არასანდო, „საეჭვო“ პიროვნება, ოჯახთან ერთად გადაასახლეს ციმბირის ქალაქ ვასიუგანში (ტომსკის რაიონი). 1961-1967 წლებში პროფესორ სერგი ჯიქიას მიწვევით თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (თსუ) აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტზე თურქულს ასწავლიდა. ჰასან ჰელიმიში გარდაიცვალა 1976 წლის 2 მარტს. დასაფლავებულია საქართველოში, სოფელ სარფში. ჰასან ჰელიმიშის ლექსები სხვადასხვა დროს ლაზური ენის მკვლევართა მიერ (არნოლდ ჩიქობავა, სერგი ჯიქია) სხვა ტექსტებთან ერთად გამოქვეყნდა. შედარებით სრული პუბლიკაცია განხორციელდა გამომცემლობა „ინტელექტის“ მიერ პროექტ „100 ლექსის“ ფარგლებში (ლაზური პოეზია, შემდგენელი თეა კალანდია, 2007 წ.). ჰასან ჰელიმიშის ნამუშევრებს, რომელთაგან საუკეთესოები თავიანთი მხატვრულ-გამომსახველობითი ოსტატობით უახლოვდებიან ნიკო ფიროსმანის ნახატებს, ჯერ კარგად არ იცნობს ქართული საზოგადოება. ჰასან ჰელიმიშის ნამუშევრები დაცულია სარფის საშუალო სკოლის საექსპოზიციო დარბაზში, ასევე სხვადასხვა კერძო კოლექციებში. ჰასან ჰელიმიშის ნახატები დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine. ჰასან ჰელიმიშის ლექსები ლაზურად დაარქივებული 2010-11-22 საიტზე Wayback Machine. ჰასან ჰელიმიშის ბიოგრაფია მეგრულად დაარქივებული 2009-07-20 საიტზე Wayback Machine. HASAN HELIMISHI Helimişi Xasanişi Skidala Film looks at life of Laz poet Hasan Helimişi[მკვდარი ბმული] Helimişi Xasani
მირა (მდინარე)

მირა (პორტ. Rio Mira) — მდინარე პირენეის ნახევარკუნძულზე, პორტუგალიაში, ბაიშუ-ალენტეჟუს პროვინციაში. სიგრძე 130 კმ. სათავეს იღებს სერა-დუ-კალდეირანის ჩრდილოეთ მთისწინეთში, მიედინება ჩრდილო-დასავლეთით და ერთვის ატლანტის ოკეანეს. პორტუგალიის მდინარეების სია ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მირა (მდინარე) Maps and data at the National Information System for Hydric Resources დაარქივებული 2006-11-07 საიტზე Wayback Machine.
სურაია (მდინარე)

სურაია (პორტ. Rio Sorraia) — მდინარე პირენეის ნახევარკუნძულზე, პორტუგალიაში, სანტარენის რაიონში. სიგრძე 190 კმ. წარმოიქმნება ქალაქ კოსუსთან, მდინარეების სურის და რაიას შეერთების შედეგად, რომლის სახელების შერწყმის შედეგადაც მიიღო სახელწოდება. ერთვის მდინარე ტეჟუს. პორტუგალიის მდინარეების სია Associação de Regantes e Beneficiários do Vale do Sorraia
ბოგა (მდინარე)

ბოგა (პორტ. Rio Vouga) — მდინარე პირენეის ნახევარკუნძულზე, პორტუგალიაში, ცენტრალური რეგიონში. სიგრძე 136 კმ. ერთვის ატლანტის ოკეანეს, ქალაქ ავეირუსთან. პორტუგალიის მდინარეების სია
მირზა გელოვანი

მირზა (რევაზ) გედეონის ძე გელოვანი (დ. 2 მარტი, 1917, ნაქალაქარი, ახლანდელი თიანეთის მუნიციპალიტეტი ― გ. ივლისი, 1944, ვიტებსკის ოლქი, ბელორუსიის სსრ) — ქართველი პოეტი, შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1975, სიკვდილის შემდეგ). მირზა გელოვანი დაიბადა 1917 წლის 2 მარტს სოფელ ნაქალაქარში (ახლანდელი თიანეთის მუნიციპალიტეტი). 1936-1939 წლებში ცხოვრობდა თბილისში, თავისუფალ მსმენელად დადიოდა უნივერსიტეტში. მუშაობდა გამომცემლობა „ფედერაციაში“, „საბჭოთა აფხაზეთის“ რედაქციაში. მისი ლექსები 1935 წლიდან იბეჭდებოდა ჟურნალში „ჩვენი თაობა“ და სხვა ჟურნალ-გაზეთებში. 1939 წელს წითელ არმიაში გაიწვიეს. მირზა გელოვანი იმ ახალგაზრდა პოეტთა თაობას ეკუთვნოდა, რომელმაც თვითმყოფადი, ხალასი და ალალ-მართალი ლექსებით თავისებური ხიბლი შემატეს თბილისის ლიტერატურულ ცხოვრებას. მირზა გელოვანმა შექმნა თავისთავადი პოეტური სამყარო. მისი ლექსები (განსაკუთრებით სამიჯნურო) გამოირჩევა ნათელი სახეებით, ლაკონიზმით, ემოციურობითა და ექსპრესიულობით. აღიარება მოუტანეს ლექსებმა: „თუშის ქალი წყაროზე“, „ცხრაკარა“, „შავლეგო“, „მელოდე“, „მთაწმინდიდან სმოლენსკამდე“, „იჯექი წყნარად“, „მთვარე“, „შემოღამება საბადურზე“, „მახსოვს“, „ხრეშად დაცვივდა სიტყვები“; ასევე აღსანიშნავია ბალადა „აონი“, პოემა „შავნაბადა“ და სხვა. მირზა გელოვანმა სულ სამიოდე წელი იტრიალა დედაქალაქის ლიტერატურულ წრეებში, ხოლო შემდეგ, ომში წასული პოეტი, დროდადრო სამშობლოში აგზავნიდა ნაჩქარევად დაწერილ ლექსებსა და წერილებს, რომლებშიც თბილისის მონატრება ჩანდა: „წუხელ ვებრძოდი ცეცხლს და ურაგანს და საშინელი ბრძოლების ნისლში მე მომეჩვენა, სადღაც, ჩემს უკან აელვებული იდგა თბილისი“. გამოცემულია მისი ლექსების კრებულები: „ლექსები“ (1954), „შავნაბადა“ (1956), „ცხრაკარა“ (1960), „უბის წიგნაკიდან“ (1964), „თეთრი მიწა“ (1972), „ფრონტული ლექსები“ (1975). მირზა გელოვანს სიკვდილის შემდეგ მიენიჭა საქართველოს კომკავშირის პრემია (1973). თბილისში, ვაჟა-ფშაველას პროსპექტზე, არის მირზა გელოვანის სახელობის ბიბლიოთეკა. თელეთში, თბილისის მახლობლად, დგას მისი ძეგლი. მირზა გელოვანი გარდაიცვალა ომის მიწურულს, 1944 წლის ივლისში, როდესაც უკანგაქცეულ მტერს დადევნებული დასავლეთ დვინის სამდინარო დაბრკოლებაზე გადადიოდა. დაკრძალულია ბელარუსში, ვიტებსკის ოლქის ბერენკოვიჩის რაიონის სოფელ სანიკის საძმო სასაფლაოზე. აგიაშვილი ნ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 39. აგიაშვილი ნ. ჭაბუკები დარჩნენ მარად, თბილისი, 1971 მირზა გელოვანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ლექსები და პოემები — Poetry.ge ↑ Swartz A. Open Library — 2007. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q461"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1201876"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q302817"></a> ↑ www.poetryfoundation.org <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q110765386"></a>
The Singles Collection Volume 4

The Singles Collection Volume 4 — ინგლისური როკ ჯგუფ Queen-ის სინგლების კრებული, გამოცემული 2010 წლის ოქტომბერში. ეს არის რიგით მეოთხე ყუთი, რომელიც შეიცავს ჯგუფის ყველა სინგლს - ამჯერად, გამოცემულს 1989-1999 წლებში. კრებული გამოიცა ლეიბლებზე Parlophone/EMI. დისკი 1 The Miracle – 5:03 Stone Cold Crazy (Live At The Rainbow '74) – 2:10 დისკი 2 Innuendo – 6:33 Bijou – 3:37 დისკი 3 I'm Going Slightly Mad – 4:25 The Hitman – 4:57 დისკი 4 Headlong (სინგლის ვერსია) – 4:35 All God's People – 4:22 დისკი 5 The Show Must Go On – 4:32 Queen Talks – 1:43 დისკი 6 Bohemian Rhapsody – 5:57 These Are the Days of Our Lives – 4:15 დისკი 7 Heaven for Everyone (სინგლის ვერსია) – 4:45 It's A Beautiful Day (სინგლის ვერსია) – 3:58 დისკი 8 A Winter's Tale – 3:53 Rock In Rio Blues (ბრიტანული სინგლის ვერსია) – 4:35 დისკი 9 Too Much Love Will Kill You – 4:22 I Was Born to Love You – 4:51 დისკი 10 Let Me Live – 4:48 We Will Rock You (Live At Wembley '86) – 2:56 We Are the Champions (Live At Wembley '86) – 4:04 დისკი 11 You Don't Fool Me (შემოკლებული) – 3:56 You Don't Fool Me (ალბომის ვერსია) – 5:24 დისკი 12 No-One but You (Only the Good Die Young) – 4:14 We Will Rock You (რიკ რუბინის 'Ruined' რემიქსი) – 5:02 Gimme The Prize (The eYe-სთვის მომზადებული ინსტრუმენტული მიქსი) – 4:02 დისკი 13 Under Pressure (Rah Mix) (რადიოს მიქსი) – 3:47 Under Pressure (მაიკ სპენსერის რემიქსი) – 3:55 Under Pressure (Live At Knebworth) – 4:17 ინფორმაცია ალბომის შესახებ ჯგუფის ოფიციალური საიტიდან ↑ http://www.allmusic.com/album/the-singles-collection-vol-4-mw0002045806
ვალერიან გაფრინდაშვილი

ვალერიან ივანეს ძე გაფრინდაშვილი (დ. 2 იანვარი, 1889 [ძვ. სტ. 21 დეკემბერი, 1888], ქუთაისი — გ. 31 იანვარი, 1941, თბილისი) — ქართველი პოეტი. დაამთავრა ქუთაისის კლასიკური გიმნაზია, 1914 წელს კი - მოსკოვის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. ლექსების წერა სტუდენტობიდან დაიწყო. წერდა რუსულ ენაზე. პირველი ქართული ლექსი 1915 წელს გამოაქვეყნა გაზეთ „მეგობარში“. 1916 წელს იყო „ცისფერყანწელების“ ორდენის ერთ-ერთი დამაარსებელი და ლიდერი. 1918 წლიდან ცხოვრობდა თბილისში, 1919—1924 წლებში რედაქტორობდა ჟურნალ „მეოცნებე ნიამორებს“. წლების მანძილზე თავმჯდომარეობდა საქართველოს მწერალთა კავშირის მთარგმნელობით სექციას და გაზეთ „ზარია ვოსტოკას“ მხატვრული ლიტერატურისა და ხელოვნების განყოფილებას. მის შემოქმედებაში გამოვლინდა ქართული სიმბოლისტური პოეზიის იდეურ-თემატიკური და მხატვრული მოტივები. ლექსების პირველი კრებული „დაისები“ 1919 წელს გამოსცა. ეს იყო ქართული სიმბოლისტური პოეზიის ყველაზე ტიპური ლექსების კრებული. 1920-იანი წლების დამდეგიდან პოეტის შემოქმედებაში დაიწყო „მიწასთან დაბრუნების“ ხანა, მან ახლებურად გაიაზრა პოეტური ხელოვნების პრინციპები. საგულისხმოა გაფრინდაშვილის წერილები შოთა რუსთაველზე, დავით გურამიშვილზე, ნიკოლოზ ბარათაშვილზე. ქართულად თარგმნა ეჟენ პოტიეს, იოჰან ვოლფგანგ გოეთეს, ჰაინრიხ ჰაინეს, ვიქტორ ჰიუგოს, ედგარ ალან პოს, ალექსანდრე პუშკინის, მიხაილ ლერმონტოვის, ალექსანდრე ბლოკის, ვლადიმერ მაიაკოვსკის ნაწარმოებები. რუსულად თარგმნა და 1923 წელს ცალკე წიგნად გამოსცა ნიკოლოზ ბარათაშვილის ლექსები. თბილისში გამოიცა ვალერიან გაფრინდაშვილის კრებულები: „ლექსები“ (1926), „ლექსები“ (1937), „რჩეული“ (1956), ხოლო 1990 — კრებული, სადაც ლექსებთან ერთად შევიდა პოემა, თარგმანები, ესეები, წერილები მწერლის არქივიდან. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. მასთანვე პანთეონში დასაფლავებული არიან: მეუღლე — ირინა ირაკლის ასული ჭავჭავაძე (დ. 1892, ყვარელი — გ. 8 მარტი, 1958, თბილისი) — ქართველი პედაგოგი. ქალიშვილი — ნანა ვალერიანის ასული გაფრინდაშვილი (დ. 27 ოქტომბერი, 1928, თბილისი — გ. 4 მაისი, 1992, იქვე). ჯავახიშვილი ე., საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918–1921) : ენციკლოპედია-ლექსიკონი, თბ.: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2018. — გვ. 86. ასათიანი, გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 19-20. ბაბუნაშვილი ზ., ნოზაძე თ., „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 98, თბ., 1994 რადიანი, შ., „რჩეული წერილები“, თბილისი, 1972 აფხაიძე, შ. „წერილები და მოგონებები“, თბილისი, 1969 ჩხენკელი, თ. „წერილები, თბილისი, 1966 ასათიანი, ლ. „რჩეული ნაწერები“, ტ. 1, თბილისი, 1958 ვალერიან გაფრინდაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ 1.0 1.1 Гаприндашвили Валериан Иванович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ვიკიციტატაში არის გვერდი თემაზე: ვალერიან გაფრინდაშვილი
პორტუგალიის მწვანეები

პორტუგალიის მწვანეთა პარტია (პორტ. Partido Ecologista "Os Verdes" ან PEV) — პორტუგალიის მწვანეთა და ეკო-სოციალისტთა პარტია. ევროპის მწვანეთა პარტიის წევრი და ევროპის მწვანეთა ფედერაციის დამფუძნებელი. იგი პირველი პარტიაა პორტუგალიაში, რომელიც მუშაობდა ეკოლოგიურ პრობლემებზე. პარტიას აქვს ახლო ურთიერთობები პორტუგალიის კომუნისტურ პარტიასთან და 1987 წლიდან მასთან ერთად არის კოალიციაში. პარტია ფლობს რამდენიმე მანდატს ადგილობრივ საკრებულოებში და ორ ადგილს პორტუგალიის პარლამენტში. პარტიის ახალგაზრდული ფრთას წარმოადგენს Ecolojovem. ის გამოსცემს გაზეთს სახელად:Folha Verde (პორტ. Folha Verde). მისი შტაბ-ბინა განთავსებულია ლისაბონში. პარტია დააარსეს 1982 წელს, პორტუგალიის მოქალაქეებმა რომლებიც დაინტერესებულნი იყვნენ ეკოლოგიური პრობლემებით. მისი საწყისი სახელი იყოპორტ. Movimento Ecologista Português - Partido "Os Verdes". ამ ახალ პარტიას თავიდანვე მხარს უჭერდა პორტუგალიის კომუნისტური პარტია და მისი ერთ-ერთი დამფუძნებელი ზიტა სეაბრა იყო კომუნისტური პარტიის წევრი. 70-იანების ბოლოს მსოფლიო დადგა ისეთი ეკოლოგიუური პრობლემების წინაშე როგორიცაა: სათბურის ეფექტი და ოზონის ხვრელის გათხელება. პორტუგალიის საზოგადოებაში ორგანიზებული ეკოლოგიური მოძრაობის საჭიროებამ გამოიწვია მწვანეების შექმნა, რომლებმაც მსგავსი პრობლემები წამოწიეს პოლიტიკურ ფლანგზე. პარტიამ დაფუძნების შემდეგ შექმნა რეგიონალური ჯგუფები, რომლებიც დღემდე იზრდებიან. ქვეყნის მასშტაბით პარტიის ზრდამ ხელი შეუწყო წევრების სხვადასხვა პოზიციებზე არჩევას. დღეისთვის (2005 წლის არჩევნების მიხედვით) პარტიას ჰყავს რამდენიმე წევრი მუნიციპალიტეტების საკრებულოებში და ორი წევრი პორტუგალიის პარლამენტში: ჰელოიზა აპოლონია და ფრანცისკო მადეირა ლოპესი. პარტიას აკრიტიკებენ კომუნისტებთან მათი მჭიდრო კავშირის გამო, მათ ზედმეტ სახელსაც კი ეძახიან "საზამთროები - მწვანე გარედან, წითელი შიგნიდან". მიუხედავად იმისა რომ პარტიას ცალკე (კომუნისტების გარეშე)არჩევნებში არასოდეს მიუღია მონაწილეობა, მათი პოზიციები მაინც განსხვავდებაისეთ საკითხზე როგორიცაა: ატომური ენერგიის მხარდაჭერა. პარტია ასევე წარმოდგენილია საარჩევნო კომისიაში და განათლების ნაციონალურ საბჭოში. პარტიის ახალგაზრდული ფრთა არის პორტ. Ecolojovem, რომელიც დაარსებულია 1989 წელს და არის ახალგაზრდა მწვანეების ევროპული ფედერაციის წევრი. პარტია გამოსცემს გაზეთს, პორტ. Folha Verde (მწვანე ფოთოლი), რომელსაც აქვ მიღებული რამდენიმე პრიზი უნიკალური დიზაინისა და სტილისათვის. არჩევნებზე მწვანეები ერთიანდებიან პორტუგალიის კომუნისტურ პარტიასთან, ერთიან დემოკრატიულ კოალიციაში. შენიშვნა: რაოდენობაში ნაჩვენებია ერთიანი დემოკრატიული კოალიციის წევრების რაოდენობა, ხოლო ფრჩხილებში მწვანეთა პარტიის წევრების. შენიშვნა: 2004 - ში, ევროპის კავშირის გაფართოების შემდეგ, პორტუგალიიდან არჩეული წევრების რაოდენობა შემცირდა 25-დან 24-მდე. ოფიციალური საიტი (პორტუგალიური) ევროპის მწვანეები დაარქივებული 2004-12-07 საიტზე Wayback Machine. ლისაბონის საკრებულოს საიტი დაარქივებული 2020-09-24 საიტზე Wayback Machine. (პორტუგალიური) ↑ 1.0 1.1 1.2 პორტუგალიის საარჩევნო კომისია. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2005-04-08. ციტირების თარიღი: 2010-09-28.