laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
დაუჯდომელი

დაუჯდომელი, აკათისტო (ბერძ. Ἀκάθιστος Ὕμνος) — საგალობელი; თავდაპირველად იყო მხოლოდ ღვთისმშობლისადმი მიძღვნილი სამადლობელი საგალობელი. ღვთისმშობელს მიეწერება ბიზანტიის დედაქალაქ კონსტანტინოპოლის სასწაულებრივი გადარჩენა შემოსეული მტრისაგან. ამ მოვლენის აღსანიშნავად შეიქმნა საგალობელი დაუჯდომელი, რომელიც მუხლმოუდრეკლად, დაუჯდომლად, ფეხზე მდგომთ (აქედან არის სახელწოდებაც) უნდა წარმოეთქვათ. დაუჯდომლის ტექსტი ქართულად ადრე ითარგმნა. ის მარხვანის შემადგენელი ნაწილი იყო და დიდმარხვის მეხუთე კვირის შაბათ დღეს გალობდნენ. მოგვიანებით მისი ტექსტი შეიტანეს ჟამნებში და ჟამნგულანებში. ყველაზე ადრინდელი ხელნაწერები, რომელშიც დაუჯდომლის ქართული ტექსტია დამოწმებული, არის 1052 წლით დათარიღებული სინური ხელნაწერი, ნუსხა №5 („იბაკონი წმიდისა ღმრთისმშობლისანი, რომელსაც დაუჯდომელი ეწოდების, ბერძნულად აკათისტო“) და XI საუკუნის „პარიზი-5“ („იბაკონი ყოვლად წმიდისა ღმრთისმშობლისანი“). დაუჯდომლის ტექსტი ქართულად პირველად XVIII საუკუნის ბოლოს დაიბეჭდა. მოგვიანებით დაუჯდომლის ცნება გაფართოვდა და ჰიმნოგრაფიაში ერთგვარ ჟანრადაც ჩამოყალიბდა. ასე შეიქმნა ჯვრის, გაბრიელ მთავარანგელოზის, იოანე ნათლისმცემლის, წმ. ბარბარეს, აგრეთვე, სვეტიცხოვლის (ავტორი ნიკოლოზ გულაბერისძე), წმ. ნინოს და სხვა ორიგინალური დაუჯდომლები. ყაუხჩიშვილი ს., ბიზანტიური ლიტერატურის ისტორია, თბ., 1963; Пападопуло-Керамевс А., Акафист, «Византийский временник», 1903, т. 10; მისივე, О настоящем положении вопроса об Акафисте, იქვე, 1910, т. 15; „ლოცვანი და დაუჯდომელი ღმრთისმობლისაჲ“. ახალი, შესწორებული გამოცემა მოამზადა ედიშერ ჭელიძემ. საეკლესიო ბიბლიოთეკა, ტ. III. თბ., 2006; ქავთარია მ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012.
Arcade Fire

Arcade Fire — კანადური ინდი-როკ ჯგუფი მონრეალიდან. ჯგუფის წევრები არიან ცოლ-ქმარი უინ ბატლერი და რეჯინ შასანი, უილ ბატლერი, რიჩარდ რიდ პერი, ტიმ კინგსბერი, ჯერემი გარა და სარა ნოიფელდი. ისინი იყენებენ გიტარას, დასარტყმელ საკრავებს, ბას-გიტარას, პიანინოს, ვიოლინოს, ალტს, ჩელოს, კონტრაბასს, ქსილოფონს, გლოკენშპილს, კლავიშებიან ინსტრუმენტებს, ვალტორნას, აკორდეონს, არფას, მანდოლინასა და ბორბლიან ვიოლინოს. ჯგუფს ინსტრუმენტების უმეტესობა დააქვს ტურნეებზე და მულტი-ინსტრუმენტალისტი წევრები ცვლიან როლებს კონცერტების დროს. Arcade Fire-ს აღებული აქვს ბევრი ჯილდო, მათ შორის გრემის წლის ალბომის ჯილდო და Brit Awards-ის ჯილდო საუკეთესო საერთაშორისო ალბომისთვის 2011 წელს, ალბომისთვის The Suburbs. ამას გარდა, ჯგუფმა მიიღო მეტეორის წლის საუკეთესო საერთაშორისო ალბომის პრიზი და ჯუნოს წლის ალტერნატიული ალბომის პრიზი 2008 წელს Neon Bible-სთვის. აგრეთვე, მათი სამივე ალბომი წარდგენილი იყო გრემიზე საუკეთესო ალტერნატიული ალბომის ნომინაციაში. Funeral (2004) Neon Bible (2007) The Suburbs (2010) Reflektor (2013) Everything Now (2017) We (2022) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: Arcade Fire ოფიციალური საიტი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: Arcade Fire ოფიციალური საიტი Arcade Fire AllMusic-ზე Arcade Fire საიტზე Discogs Arcade Fire კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ Music Review: Arcade Fire - 'The Suburbs'. buzzinemusic.com (2010-08-03). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-06-05. ციტირების თარიღი: 2013-02-21.
ფოკა (ბიზანტია)

ფოკა (ფლავიუს ფოკა; დ. უცნობია — გ. 5 ოქტომბერი, 610, კონსტანტინოპოლი) — ბიზანტიის იმპერატორი 602–610 წლებში. წარმოშობა უცნობია. უზურპატორი. ტახტს დაეუფლა სამხედრო აჯანყების შედეგად. სიკვდილით დასაჯა იმპერატორი მავრიკიოსი და მისი ექვსი ვაჟიშვილი. არ გამოირჩეოდა განათლებით. მიდრეკილი იყო ლოთობისა და ავხორცობისაკენ. თუმცა დიდი გავლენა ჰქონდა მხედრობაზე. მას დაუპირისპირდნენ კონსტანტინოპოლელი მსახურები. ეკლესია, რამდენადაც მთელი ეკლესიის მეთაურად რომის პაპი გამოაცხადა. ცდილობდა აგრარული რეფორმების ჩატარებას. დევნიდა მონოფიზიტებს და ებრაელებს. იმპერიაში იფეთქა სამოქალაქო ომმა. სპარსეთის შაჰმა ხოსრო II-მ მოაწყო, თითქოსდა მავრიკიოსის გადარჩენილი შვილის, თეოდოსის, კორონაცია და შეეცადა მას ტახტზე ასვლაში დახმარებოდა. რამაც მოარღვია აღმოსავლეთის საზღვრები. ჯარების გამოყვანის გამო, ჩრდილოეთიდან ისევ შემოიჭრნენ სლავები და დუნაის ავარები. ბოლოს მას დაუპირისპირდა კართაგენის ეგზარქოსი, რომლის შვილი, ჰერაკლე, დიდი ფლოტით თავს დაესხა კონსტანტინოპოლს, სიკვდილით დასაჯა ფოკა და თვითონ გახდა იმპერატორი. „ბიზანტიური ცივილიზაცია“, ვალერი ასათიანი, თბილისი, 2006 წელი. გვ. 482
არგენტინის ანტარქტიკა

არგენტინული ანტარქტიკა (ესპ. Antártida Argentina) — ანტარქტიკის ნაწილი, რომელსაც არგენტინა საკუთარ ტერიტორიად მიიჩნევს. არგენტინული ანტარქტიკა შედგება ანტარქტიდის ნახევარკუნძულისა და სამკუთხა მონაკვეთისგან, რომელიც შემოსაზღვრულია დასავლეთ 25°-ე და 74°-ე მერიდიანებით და სამხრეთ 60°-ე პარალელით, ხოლო წვერი მდებარეობს სამხრეთ პოლუსში. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით, არგენტინის ანტარქტიკა არის ცეცხლოვანი მიწის პროვინციის დეპარტამენტი. პროვინციის ხელმძღვანელობა მდებარეობს უშუაიაში, ხოლო არგენტინული ანტარქტიკის მართვის უფლება ყოველ წელს გადაეცემა გურბერნატორს. მაგალიანესი და ჩილეს ანტარქტიკა ბრიტანეთის ანტარქტიდული ტერიტორია ფოლკლენდის კუნძულები სამხრეთი გეორგია და სამხრეთ სენდვიჩის კუნძულები არგენტინული ბაზები დაარქივებული 2005-12-31 საიტზე Wayback Machine. მარამბიოს ბაზა (ესპანური/ინგლისური) Dirección Nacional del Antártico: ბაზები არგენტინული ანტარქტიკას ისტორია დაარქივებული 2008-01-17 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) ↑ Beck, Peter J. (1986). The international politics of Antarctica. Routledge, გვ. 119. ISBN 0709932391.  ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: არგენტინის ანტარქტიკა
ჯოვანი ბატისტა პერგოლეზი

ჯოვანი ბატისტა პერგოლეზი (იტალ. Giovanni Battista Pergolesi; 4 იანვარი 1710, იტალია, იეზი — გ. 16 მარტი 1736, პოცუოლი) — იტალიელი კომპოზიტორი, მევიოლინე და ორგანისტი. პერგოლეზი არის ნეაპოლის სკოლის წარმომადგენელი და ერთ-ერთი უპირველესი და უმთავრესი კომპოზიტორი ოპერა-ბუფასი. დაიბადა იეზიში, სწავლობდა ადგილობრივ მუსიკოსთან, ფრანჩესკო სანტინისთან. მოგვიანებით, 1725 წელს, გადავიდა ნეაპოლში, სადაც სწავლობდა გაეტანო გრეკოსა და ფრანჩესკო ფეოსთან. ნეაპოლში პერგოლეზიმ გაატარა დარჩენილი სიცოცხლე. აქ პირველად დაიდგა მისი ოპერა გარდა — "L’Olimpiade"-სა, რომლის პრემიერა გაიმართა რომში. პერგოლეზი გარდაიცვალა პოცულიში, 1736 წლის 16 მარტს, 26 წლის ასაკში, ტუბერკულოზით. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ჯოვანი ბატისტა პერგოლეზი“ ვიკისაწყობში. ჯოვანი ბატისტა პერგოლეზი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ჯოვანი ბატისტა პერგოლეზი — ნამუშევრები საიტზე Internet Archive ჯოვანი ბატისტა პერგოლეზი — უფასო ნოტები მუსიკალური ნოტების საერთაშორისო ბიბლიოთეკის პროექტის საიტზე (IMSLP)
ალავერდობა

ალავერდობა — ნაყოფიერებასა და მოსავლის აღება-დაბინავებასთან დაკავშირებული დღესასწაული. იმართება ალავერდის ტაძრის კარზე, ალავერდის მონასტრის დამაარსებლის იოსებ ალავერდელის სახელზე. იწყებოდა 29 სექტემბერს და გრძელდებოდა სამ კვირას. სამსაფეხურიანი ციკლი (თავი ალავერდობა, შუა ალავერდობა და ბოლო ალავერდობა) შეიცავდა სინკრეტული რწმენა-წარმოდგენებით შექმნილ დღესასწაულს (წინაქრისტიანული და ქრისტიანული ელემენტებით). ალავერდობაზე ღამის თევით მოდიოდნენ მლოცველები გარეკახეთიდან, ქიზიყიდან, ერწო-თიანეთიდან, ფშავ-ხევსურეთიდან, აგრეთვე მეზობლად მოსახლე ქისტები, დაღესტნელები და ელები. ალავერდობასთან დაკავშირებული იყო ტრადიციული ბაზრობა, რომელმაც XIX საუკუნის II ნახევრიდან ფართო ხასიათი მიიღო. გასაყიდად შემოჰქონდათ სამრეწველო საქონელი, შინასამრეწველო ნაწარმი, მესაქონლეობისა და მიწათმოქმედების პროდუქტები. ჯალაბაძე. გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 261-262. იანქოშვილი მათე, „დაბა და სოფელი ალავერდი“ „ივერია“ N203 — 1900
არკადიუსი (ბიზანტია)

არკადიუსი (ფლავიუს არკადიუს ავგუსტუსი) (დ. 377— გ. 1 მაისი, 408) — აღმოსავლეთ რომის იმპერატორი 395-408 წლებში. რომის იმპერატორ თეოდოსიუს I-ის უფროსი ვაჟი. მამის სიკვდილის შემდეგ 395 წელს სამართავად ერგო აღმოსავლეთ რომის იმპერია. იმპერიის დასავლეთი ნაწილი კი — მის უმცროს ძმას, ჰონორიუსს. გადმოცემის თანახმად, არკადიუსის მმართველობის წლებში, სახელმწიფოს, ფაქტობრივად, მართავდნენ მასთან დაახლოებული პირები — ჯერ კარისკაცი რუფინუსი (ეროვნებით გალი), ხოლო შემდეგ — საჭურისი ევტროპიუსი. იმხანად იმპერიაში შედიოდა შემდეგი ოლქები: დაკია, მაკედონია, საბერძნეთი, თრაკია, მცირე აზია, სირია, პალესტინა და ეგვიპტე. რუფინუსისა და ევტროპიუსის ძალაუფლებას ბოლო მოუღეს გუთმა ლეგიონერებმა. არკადიუსის მმართველობის ბოლო წლებში ძალაუფლება ხელთ იგდეს დედოფალმა ევდოქსიამ და სარდალმა გაიანასმა, რომელიც მოკლული იქნა ჰუნების მიერ. დედოფალ ევდოქსიას თავაშვებულობას დიდ წინააღმდეგობას უწევდა მაშინდელი კონსტანტინოპოლელი პატრიარქი იოანე ოქროპირი, რომელიც ამის გამო ჩამოშორებული იქნა საეკლესიო მმართველობას და გადასხლებული იქნა აფხაზეთში, სადაც გარდაიცვალა კიდეც სოფელ კომანში. არკადიუსი გარდაიცვალა 408 წლის 1 მაისს 31 წლის ასაკში. გარდაცვალების მიზეზი უცნობია. ტახტზე ავიდა მისი არასრულწლოვანი ვაჟი თეოდოსიუს II. ვ. ასათიანი, „ბიზანტიური ცივილიზაცია“, გვ. 476, თბ., 2006 წ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 573.
Spirit of the Forest

Spirit of the Forest — ფინური ფოლკ მეტალ ჯგუფ Korpiklaani-ს სადებიუტო ალბომი. იგი გამოიცა Napalm Records-ის მიერ 2003 წლის 10 ნოემბერს. Spirit of the Forest არის პირველი ალბომი მას შემდეგ რაც ჯგუფმა სახელი შეიცვალა. ყველა სიმღერის ავტორი - იონე იარველა, გარდა მითითებულისა. იონე იარველა - ვოკალი, ელექტრო და აკუსტიკური გიტარა იაკო ლემეტი - ვიოლინო, ფლეიტა არტო - ბასი ალი - პერკუსია ჰინკა - გიტარა სამუ რუიტსალაინენი (Finntroll-დან) - დასარტყმელი საკრავები ↑ Spirit of the Forest - Korpiklaani | Songs, Reviews, Credits | AllMusic. ციტირების თარიღი: 2017-05-28
Voice of Wilderness

Voice of Wilderness — ფოლკ მეტალ ჯგუფის Korpiklaani მეორე სტუდიური ალბომი. იგი გამოიცა 2005 წლის 1 თებერვალს. ყველა სიმღერის ავტორი - იონე იარველა. იონე იარველა - ვოკალი, ელექტრო და აკუსტიკური გიტარა იაკო ლემეტი - სტვირი, ვიოლინო არტო - ბეკ-ვოკალი, ბასი ჰონკა - გიტარა ალი - პერკუსია კალე სავიარვი - გიტარა, ბეკ-ვოკალი მატი იოჰანსონი - დრამი, ბეკ-ვოკალი მოწვეული მუსიკოსები ვირვა ჰოლტიტონი - კანტელე, ვოკალი კატია იუჰოლა - აკორდეონი ფრენკი - ბეკ-ვოკალი მაკარა - ბეკ-ვოკალი გუნდური სიმღერა Kädet Siipinä-ში ეერო იარველა რაიმო იარველა მაური ლაიტინენი ილკა უსიტალო ესკო სალონენი Korpiklaani-ის ოფიციალური საიტი ↑ Voice of Wilderness - Korpiklaani | Songs, Reviews, Credits | AllMusic. ციტირების თარიღი: 2017-05-28
თეოდოსიუს II (ბიზანტია)

თეოდოსიუს II უმცროსი (ფლავიუს თეოდოსიუს იუნიორი) (დ. 10 აპრილი, 401— გ. 28 ივლისი, 450) — აღმოსავლეთ რომის იმპერატორი 408–450 წლებში. აღმოსავლეთ რომის იმპერატორ არკადიუსის ვაჟი. მამის სიკვდილის შემდეგ 408 წელს 7 წლის ასაკში გახდა აღმოსავლეთ რომის იმპერატორი. გადმოცემის თანახმად, მომაკვდავმა არკადიუსმა მისი მფარველობა სპარსეთის მეფეს იეზდიგერდს თხოვა. მანაც იმედები არ გაუცრვა არკადიუსს და ომით დაემუქრა ყველას ვინც თეოდოსის აუბუნტდებოდა. სახელმწიფოს მართვა თავდაპირველად პრეფექტ ანთიმიუსს დაევალა, ხოლო შემდეგ თეოდოსის უფროს დას პულხერიას, რომელიც 16 წლისა იყო და სიბრძნით გამოირჩეოდა. მან სასახლიდან გააძევა მამაკაცები რათა „ნაკლებად ყოფილიყო მზაკვრობა და ხრიკები“, ხოლო თვითონ კი ქალწულების აღთქმა დადო. პულხერია მარჯვედ უძღვებოდა სახელმწიფოს მართვას. პულხერიამ ძმას მრავალმხრივი განათლება მისცა. ის იმდენად ლამაზად წერდა, რომ მას მეორენაირად „კალიგრაფსაც“ უწოდებენ. იგი დის წყალობით, ასევე, ღრმადმორწმუნე მართლმადიდებელი იყო. 421 წელს, პულხერიას თაოსნობით, იქორწინა მრავალმხრივ განათლებულ ევდოკიაზე. ევდოკიასა და პულქერიას შორის გარკვეული პერიოდის შემდეგ უთანხმოება ჩამოვარდა და პულხერია საკუთარი ნებით გაერიდა სახელმწიფოს მართვა-გამგეობას. ცოტა ხნის შემდეგ მეუღლისადმი თვითონ დედოფლის ერთგულებაში შეიტანეს ეჭვი. რის შემდეგაც ის საკუთარი ნებით გადასახლდა იერუსალიმში, სადაც აღესრულა კიდეც. ამის შემდეგ თეოდოსიმ დაითანხმა თავისი და სასახლეში დაბრუნებულიყო. თეოდოსიუსი მმართველობის უდიდესი პერიოდი თუ არ ჩავთვლით მცირე დაპირისპირებას სპარსეთთან, მშვიდობიანობა იყო. ხოლო 447 წელს იმპერიას თავს დაესხა ჰუნების ბელადი ატილა. ბრძოლაში ბიზანტიელები დამარცხდნენ და ზავის სანაცვლოდ თეოდოსიუსი დათანხმდა ხარკის გადახდას. თეოდოსიუსი დროს კონსტანტინოპოლს შემოავლეს მძლავრი გალავანი, რომელიც ცნობილია „თეოდოსიუსის კედლების“ სახელით. 425 წელს გაიხსნა კონსტანტინოპოლის უნივერსიტეტი. 438 წელს გამოსცა თეოდოსიუსის კოდექსი, რომელიც მოიცავდა სისხლის, საეკლესიო და სამოქალაქო სამართალს (Codex Thedosianus). თეოდოსიუსი ნადირობის დროს გადმოვარდა ცხენიდან, დაიზიანა ხერხემალი და მეორე დღეს გარდაიცვალა. ვ. ასათიანი, „ბიზანტიური ცივილიზაცია“, , თბილისი, 2006 წელი. გვ. 476.
ხახაბო

ხახაბო შეიძლება აღნიშნავდეს: ხახაბო (ახმეტის მუნიციპალიტეტი) — სოფელი ახმეტეთის მუნიციპალიტეტში ხახაბო (დუშეთის მუნიციპალიტეტი) — სოფელი დუშეთის მუნიციპალიტეტში
პულხერია (ბიზანტია)

კეთილმორწმუნე დედოფალი პულხერია (ბერძ. Πουλχερία; დ. 19 იანვარი, 399 — გ. 453) — ბიზანტიის იმპერიის რეგენტი, თავისი უმცროსი ძმის თეოდოსიუს II-ის მცირეწლოვანებისას 414–421 წლები, ხოლო მისი სიკვდილის შემდგომ 450–453 წლებში მმართველი დედოფალი, როგორც იმპერატორ მარკიანეს მეუღლე. პულხერია იყო ღრმადმორწმუნე პიროვნება და ასეთივე სულისკვეთებით აღზარდა საკუთარი და-ძმები. როგორც ამბობენ სასახლე მონასტერს დაამსგავსა. რაც ხალხში დიდი პოპულარობით სარგებლობდა. ის იყო ინიციატორი 431 წელს მე-3 მსოფლიო საეკლესიო კრების მოწვევისა. სადაც დაგმობილი იქნა ნესტორიანული ერესი. მისივე ძალისხმევით მოიწვიეს 451 წლის ქალკედონის მე-4 მსოფლიო საეკლესიო კრება, რომელმაც დაგმო დიოსკორესა და ევტიქის ერესები. ბოლოს პულხერიამ მთელი ქონება გლახაკებს და ეკლესიას გადასცა, თვითონ კი მშვიდობით მიიცვალა 453 წელს. ეკლსიისადმი გაწეული ღვაწლისათვის იგი კანონიზებული იქნა წმინდანად. „წმიდათა ცხოვრებანი“, წიგნი მეორე, თბილისი, 2008 წ. გვ.226 ვ. ასათიანი, „ბიზანტიური ცივილიზაცია“, თბილისი, 2006 წ. გვ. 477-478 ↑ Identifiants et Référentiels — ABES, 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q47757534"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2826570"></a>
დიდი გარეჯვრის ღვთისმშობლის ეკლესია

დიდი გარეჯვრის ღვთისმშობლის ეკლესია – ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ დიდი გარეჯვრის ცენტრში. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ეკლესია დარბაზულია (6,3 X 4,2 მ), ნაგებია რიყის ქვით, კუთხეები, კარი და სარკმლები ამოყვანილია აგურით. ეკლესიის სამხრეთ კედელში არქიტრავით გადახურული კარი და თაღოვანი სარკმელია. თითო ასეთივე სარკმელი აღმოსავლეთ და დასავლეთ კედლებშიცაა. ნახევარწრიულ აფსიდში ორი ოთხკუთხა ნიშია. გადახურვა კამაროვანი იყო. სამხრეთ ფასადზე აგურის წყობით გამოსახულია მაღალი ჯვარი, მის გვერდებზე - ჩაღრმავებული რომბებია. საქართველოს ისტორიის და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990 წ.
დიდი მეჯვრისხევის კვირაცხოვლის ეკლესია

დიდი მეჯვრისხევის კვირაცხოვლის ეკლესია – ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ დიდი მეჯვრისხევის განაპირას, აღმოსავლეთით, სასაფლაოზე. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ეკლესია დარბაზულია (5 X 3,2 მ), ნაგებია რიყის ქვით, კონსტრუქციული ნაწილები შირიმისაა. შესასვლელი სამხრეთის კედელშია. ნახევარწრიულ აფსიდის ღერძზე ერთი სარკმელია, რომლის ორივე მხარეს სწორკუთხა ნიშებია. საკურთხეველი დარბაზისაგან გამოყოფილია პილასტრებზე დაყრდნობილი სატრიუმფო თაღით. საბჯენი თაღი კრონშტეინებს ეყრდნობა. ჩრდილოეთ კედლის ცენტრში სწორკუთხა ნიშია. დასავლეთ ფასადის ცენტრში მთლიანი შირიმის ქვისაგან გამოკვეთილი ჯვარია. საქართველოს ისტორიის და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990 წ.
დიდი მეჯვრისხევის უსანეთის ეკლესია

დიდი მეჯვრისხევის უსანეთის ეკლესია – ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ დიდი მეჯვრისხევის ცენტრში. დასავლეთ ფასადზე არსებული წარწერის თანახმად ეკლესია 1851 წელს აუშენებია ივანე ზაქარიას ძე ხახუტაშვილს. ეკლესია დარბაზულია (12 X 7 მ), ნაგებია აგურითა და რიყის ქვით. შესასვლელები აქვს სამხრეთით და დასავლეთით. თითო სწორკუთხა სარკმელია ოთხივე მხარეს. ნახევარწრიული აფსიდის სარკმლის გვერდებზე ორ-ორი სწორკუთხა ნიშია. შენობის გრძივ კედლებზე თაროსებრკაპიტელებიანი პილასტრებია. პილასტრებს შორის დეკორატიული თაღები გადადის. აგურის ჯვაროვანი კამარა თაღებს ეყრდნობა. დარბაზის დასავლეთ ნაწილში ხის პატრონიკეა. ეკლესიის შიგნით შელესილი და შეთეთრებულია. ეკლესიაზე დასავლეთით მიშენებული იყო კვადრატული სამრეკლო (შემორჩენილია ორი სვეტი). თითქმის დანგრეულია სამხრეთის კარიბჭეც. ჩრდილოეთით და აღმოსავლეთით სამეურნეო დანიშნულების შენობებია მიდგმული. საქართველოს ისტორიის და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990 წ.
დიდი მეჯვრისხევის ღვთისმშობლის ეკლესია

დიდი მეჯვრისხევის ღვთისმშობლის ეკლესია – ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ დიდი მეჯვრისხევის ჩალხისუბანში. თარიღდება ადრინდელი ფეოდალური ხანით. ეკლესია ჯვარ-გუმბათოვანი ნაგებობაა. ნაგებია რიყის ქვით. ძლიერ დაზიანებულია: შემორჩენილია მხოლოდ საკურთხევლის სარკმელი, ჩრდილოეთ და სამხრეთ კედლების აღმოსავლეთ ნაწილი, აფსიდის კონქს აკლია ზედა ნაწილი. მთლიანადაა დანგრეული ეკლესიის დასავლეთ მხარე. აღმოსავლეთ მკლავში ნახევარწრიული აფსიდია, მის წინ - მოკლე ბემა. აფსიდის კონქის ქუსლი ნაწყობია თლილი ქვის ერთი რიგით. დანარჩენი მკლავები სწორკუთხა უნდა ყოფილიყო. საქართველოს ისტორიის და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990 წ.
დიდი მეჯვრისხევის ღვთისმშობლის ეკლესია (IX-X საუკუნე)

დიდი მეჯვრისხევის ღვთისმშობლის ეკლესია – ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ დიდი მეჯვრისხევში ძველ სასაფლაოზე. თარიღდება IX-X საუკუნეებით. ეკლესია დარბაზულია (9,35 X 5,35 მ), ნაგებია ქვიშაქვის დიდი ქვებით. სატრიუმფო და საბჯენი თაღები გათლილი შირიმისაა. შიგნიდან არქიტრავიანი, გარედან თაღოვანი შესასვლელი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილშია. აფსიდის ღერძზე თაღოვანი სარკმელია; საკურთხეველი ქვემოთ სწორკუთხაა, ზემოთ კი კონქის საფუძვლის ნალისებრ ფორმაში გადადის. ამის გამო საკურთხეველთან მიმდებარე პილასტრები ზემოთკენ თხელდება და გარკვეულ სიმაღლეზე აფსიდის კედლის სიბრტყეს უსწორდება. სამხრეთ კედელში ორი სწორკუთხა სარკმელია. სატრიუმფო თაღი თაროსებრ იმპოსტებს ეყრდნობა, ცილინდრული კამარა - პილასტრებზე დაყრდნობილ საბჯენ თაღს. დასავლეთ კედლის შეკიდული საბჯენი თაღი შეტეხილი ფორმისაა. ეკლესია შიგნით შელესილია. აღმოსავლეთ ფასადზე სარკმლის ზემოდან შემოვლებული აქვს გლუვი ლილვი, რომელიც ქვემოთ ჰორიზონტალური გადანაკეცით მთავრდება. ლილვს ზემოთ რელიეფური ჯვარია. ეკლესიას თაროსებრი ლავგარდანი აქვს. საქართველოს ისტორიის და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990 წ.
დიდი მეჯვრისხევის ღვთისმშობლის ეკლესია (დარბაზული)

დიდი მეჯვრისხევის ღვთისმშობლის ეკლესია – ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ დიდი მეჯვრისხევის ჩრდილოეთით, სასაფლაოზე. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ეკლესია დარბაზულია (7,9 X 5,13 მ), ნაგებია ქვიშაქვითა და რიყის ქვით. სატრიუმფო და საბჯენი თაღები ნაწყობია კარგად გათლილი შირიმით. შესასვლელი დასავლეთ კედელშია. ნახევარწრიულ აფსიდის ღერძზე თაღოვანი სარკმელია, რომლის ორივე მხარეს წრიული ნიშებია. ნიშებს ზემოთ, კონქში ჩასმულია სწორკუთხა რეზონატორები. დასავლეთ კედელში ერთი ოთხკუთხა სარკმელია, სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში - სწორკუთხა ნიში. საბჯენი თაღი გრძივი კედლების პილასტრებს ეყრდნობა. საქართველოს ისტორიის და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990 წ.
დიდი მეჯვრისხევის წმინდა გიორგის ეკლესია

დიდი მეჯვრისხევის წმინდა გიორგის ეკლესია – ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ დიდი მეჯვრისხევის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, მთის ფერდობზე, ადგილ ლომისაში. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ეკლესია დარბაზულია (5,9 X 3,95 მ), ნაგებია ქვიშაქვითა და დიდი რიყის ქვით. ნაგებობის კედლები შემორჩენილია დაახლოებით ერთი მეტრის სიმაღლეზე. შესასვლელი დასავლეთითაა. დარბაზი დასრულებულია ნახევარწრიული აფსიდით. საქართველოს ისტორიის და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990 წ.
არგენტინის გერბი

არგენტინის გერბი (ესპ. Escudo de la República Argentina) მისი ამჟამინდელი ფორმით მიღებულ იქნა 1944 წელს, მაგრამ მისი წინამორბედი დამტკიცებულ იქნა 1813 წლის 12 მარტს არგენტინის გენერალური ასამბლეის მიერ. ამჟამად იგი მიიჩნევა არგენტინის ეროვნულ სიმბოლოდ. არგენტინის დროშა არგენტინის ჰიმნი მსოფლიოს ქვეყნების გერბები დაარქივებული 2008-04-22 საიტზე Wayback Machine. ხ • გ • რ სამხრეთი ამერიკა
არგენტინის ჰიმნი

არგენტინის ეროვნული ჰიმნის (ესპ. Himno Nacional Argentino) თავდაპირველი სახელი იყო "Marcha Patriótica" (პატრიოტული მარტი), შემდეგ ეძახდნენ "Canción Patriótica Nacional" (ეროვნული პატრიოტული სიმღერა) და ბოლოს, მოიხსენიებენ როგორც უბრალოდ "Canción Patriótica" (პატრიოტული სიმღერა). დამტკიცებულ იქნა 1847 წელს. ტექსტი დაწერა ვისენტე ლოპეს ი პლანესმა, ხოლო მუსიკა ბლას პარერამ. არგენტინის დროშა არგენტინის გერბი არგენტინის ეროვნული ჰიმნი MP3
არგენტინის პოლიტიკური სისტემა

არგენტინის პოლიტიკური სისტემა, როგორც მას კონსტიტუცია განსაზღვრავს, ემყარება წარმომადგენლობითი დემოკრატიის ფედერალურ საპრეზიდენტო რესპუბლიკას, სადაც სახელმწიფოს და მთავრობის მეთაურია არგენტინის პრეზიდენტი. საკანონმდებლო ხელისუფლება გაყოფილია პრეზიდენტსა და ორპალატიან არგენტინის ეროვნულ კონგრესს შორის. სასამართლო ხელისუფლება დანარჩენი შტოებისაგან დამოუკიდებელია. ქვეყანაში რეგულარულად ტარდება არჩევნები და მოქმედებს მრავალპარტიული სისტემა. არგენტინის სახელმწიფოსა და მთავრობის ამჟამინდელი მეთაურია კრისტინა ფერნანდესი. არგენტინის ორპალატიანი ეროვნული კონგრესი შედგება სენატისაგან (72 ადგილი), რომელსაც მეთაურობე ვიცე-პრეზიდენტი და დეპუტატთა საბჭოსაგან (257 ადგილი). სასამართლო ხელისუფლება შედგება ფედერალური სასამართლოებისა და სხვადასხვა იურიდიული განყოფილებებისგან. აქ შედის უზენაესი სასამართლოც, რომელიც შედგება პრეზიდენტის მიერ დანიშნული და სენატის მიერ მოწონებული ცხრა წევრისაგან, რომელთა გადაყენებაც მხოლოდ კონგრესს შეუძლია. არგენტინის კონსტიტუცია არგენტინის პრეზიდენტი არგენტინის ეროვნული კონგრესი არგენტინის კონსტიტუცია არგენტინის ეროვნული კონგრესის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2000-12-06 საიტზე Wayback Machine.
არგენტინის ეროვნული პარკების სია

არგენტინის ეროვნული პარკების სია – აქ წარმოდგენილია არგენტინის ეროვნული პარკების სია. იგუასუს ეროვნული პარკი – იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი ჩაკოს ეროვნული პარკი მბურუკუიის ეროვნული პარკი პილკომაიოს ეროვნული პარკი ბარიტუს ეროვნული პარკი კოპოს ეროვნული პარკი კამპო-დე-ლოს-ალისოს ეროვნული პარკი კალილეგუის ეროვნული პარკი ელ-რეის ეროვნული პარკი ლოს-კარდონესის ეროვნული პარკი ელ-ლეონსიტოს ეროვნული პარკი ელ-პალმარის ეროვნული პარკი ლიუე-კალელის ეროვნული პარკი ლოს-ვენადოსის ეროვნული პარკი (დაგეგმილია სან-ლუისის პროვინციაში) პრედელტის ეროვნული პარკი კებრადა-დელ-კონდორიტოს ეროვნული პარკი სან-გილიერმოს ეროვნული პარკი სიერა-დე-ლას-კიხადასის ეროვნული პარკი ტალამპაიის ეროვნული პარკი — იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი 2000 წლიდან პუელოს ეროვნული პარკი ლაგუნა-ბლანკას ეროვნული პარკი ლანინის ეროვნული პარკი ლოს-ალერსესის ეროვნული პარკი ლოს-არაიანესის ეროვნული პარკი ლოს-გლასიარესის ეროვნული პარკი – იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი ნაუელ-უაპის ეროვნული პარკი პერიტო-მორენოს ეროვნული პარკი მონტე-ლეონის ეროვნული პარკი ცეცხლოვანი მიწის ეროვნული პარკი არგენტინის ეროვნული პარკების ადმინისტრაცია დაარქივებული 2014-03-13 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური)/(ინგლისური)
ტიციანი

ტიციანი (ტიციანო) ვეჩელი (იტალ. Tiziano Vecelli; დაახლოებით 1488-90 — 27 აგვისტო, 1576) — XVI საუკუნის იტალიური რენესანსის ვენეციური სკოლის წამყვანი ხელოვანი. დაიბადა პიევე-დი-კადორეში, ფრიულის პროვინცია, იტალია და გარდაიცვალა ვენეციაში. სიცოცხლეში ხშირად მოიხსენიებდნენ როგორც და კადორე, მისი დაბადების ადგილის მიხედვით. თანამედროვეთა მიერ შეფასებული როგორც "მზე მცირე ვარსკვლავთა შორის", ტიციანის შემოქმედება იტალიელ მხატვართა შორის ყველაზე მრავალფეროვანი და ყოვლისმომცველი იყო. მოიცავდა რა პორტრეტებსა და პეიზაჟებს (ორი მთავარი ჟანრი, რითაც სახელი გაითქვა), ასევე მითოლოგიურ და რელიგიურ მოტივებს. 40 წლის ასაკში რომ გარდაცვლილიყო, მას უკვე ექნებოდა მისი დროის ყველაზე გავლენიანი ხელოვანის სახელი მოხვეჭილი. თუმცა ის ნახევარ საუკუნეზე მეტს ცოცხლობს და ბოლო წლებში პოლარულად იცვლის ხატვის სტილს, რის გამოც მრავალ ხელოვნებათმცოდნეს არ ძალუძს დაიჯეროს, რომ მისი ადრეული და გვიანდელი ნამუშევრები შესაძლებელია ერთი პიროვნების ხელს ეკუთვნოდეს. მისი კარიერის ორი პოლარული ნაწილის გამაერთიანებელია მისი ღრმა ინტერესი ფერებში. და მიუხედავად იმისა, რომ მისი გვიანდელი ნამუშევრები არ გამოირჩევა იმდენად მკაფიო ჟღერადი ფერებით, როგორც ეს მის ადრინდელ ტილოებს ახასიათებდა, მისი ფუნჯის ჰაეროვან მოსმებსა და პოლიქრომატულ ფერთა გამებს მანამდე დასავლეთის ხელოვნების ისტორიაში პრეცედენტი არ ჰქონდა. მიწიერი და ციური სიყვარული ტიციანის ბიოგრაფია ვრცლად[მკვდარი ბმული] ტიციანის შემოქმედება[მკვდარი ბმული] ტიციანი ნახატების გალერეა[მკვდარი ბმული] ↑ KulturNav — 2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q16323063"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q16323066"></a> ↑ https://www.nationalgallery.org.uk/artists/titian — National Gallery. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q180788"></a> ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #118622994 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ 4.0 4.1 https://www.nationalgallery.org.uk/artists/titian ↑ 5.0 5.1 5.2 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ RKDartists — 2019. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17299517"></a> ↑ https://www.museabrugge.be/collection/work/id/2014_GRO1232_III ↑ Wethey H. E. Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ 9.0 9.1 9.2 9.3 9.4 RKDartists <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17299517"></a>