laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ქვედა აჭყვის წმინდა გიორგის ეკლესია

ჭყვის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ქვედა აჭყვაში. ეკლესია XX საუკუნის დასაწყისშია აგებული. ტაძარი დარბაზულ ნაგებობას წარმოადგენს,.ტაძრის სიგანე - 8,8 მ ხოლო სიგრძე - X7,8 მ. ქვედა აჭყვას წმინდა გიორგის ეკლესია ბერძნული თემის მიერ XX საუკუნის დასაწყისშია აგებული. საბჭოთა პერიოდში ის მიტოვებული იყო. ტაძრის ამჟამინდელი იერსახე 1990-იან წლებში ისევ ბერძნული თემის მიერ იქნა აღდგენილი. დღეს ტაძარი აქტიურად ფუნქციონირებს. ტაძარი ერთაფსიდიან დარბაზულ ნაგებობას წარმოადგენს, რომლის ზომებია - 8,8X7,8 მ. ეკლესიის საბურავი თუნუქისაა, რომელმაც, პირვანდელი კრამიტის საბურავი ჩაანაცვლა. აღმოსავლეთ-დასავლეთ გრძივ ღერძზე გაშლილ ტაძარს ორი შესასვლელი აქვს: სამხრეთ და დასავლეთ ფასადების სიმეტრიის ღერძზე თითო არქიტრაული გადახურვის კარია გაჭრილი. სამხრეთ შესასვლელს მოგვიანებით მარტივი კონსტრუქციის კარიბჭე მიაშენეს, რომელსაც, თავის მხრივ, სამრეკლო დაეშენა. კარიბჭე-სამრეკლოს მინაშენი ტაძრის ძირითად მოცულობას საკმაოდ აღემატება ზომით, სხვაობაა არქიტექტურულ განწყობასა და სივრცულ გადაწყვეტაშიც.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 11725
ომარ ჩიანი

აბდულრაჰმან (ომარ) ჩიანი (დ. 1960 ან 1961) — ნიგერი ბრიგადის გენერალი, 2023 წლის 28 ივლისიდან „სამშობლოს დაცვის ეროვნული საბჭოს“ პრეზიდენტი. 2023 წლის 28 ივლისიდან ნიგერის დე-ფაქტო პრეზიდენტი. ნიგერის პრეზიდენტი მოჰამედ ბაზუმი საპრეზიდენტო გვარდიის ჯარებმა 26 ივლისს დააკავეს, ჩიანმა სამხედრო გადატრიალების შესახებ გამოაცხადა. ↑ https://www.bbc.com/pidgin/articles/cnly9nl4w9ro ↑ https://www.bbc.com/afrique/monde-66339288 ↑ https://taz.de/Nigers-neuer-Militaermachthaber-Tchiani/!5951718/ ↑ https://www.rfi.fr/fr/afrique/20230728-le-g%C3%A9n%C3%A9ral-tchiani-nouvel-homme-fort-du-niger-%C3%A0-l-%C3%A9preuve-du-pouvoir ↑ ნიგერის "ეროვნული საბჭოს" პრეზიდენტად თავი საპრეზიდენტო გვარდიის მეთაურმა გამოაცხადა ↑ ნიგერში სამხედროებმა სახელმწიფო გადატრიალების შესახებ განაცხადეს
ბელარუსის სახელმწიფო ფილარმონია

ბელარუსის სახელმწიფო ფილარმონია (ბელარ. Беларуская дзяржаўная -філармонія) — ფილარმონია მინსკში, არქიტექტორი გ. ბენედიქტოვი. ოფიციალურად გაიხსნა 1937 წლის 25 აპრილს სიმფონიური ორკესტრის, ბელორუსიის სახალხო ინსტრუმენტების ორკესტრის, ბელორუსიის სახალხო სიმღერისა და ცეკვის ანსამბლის და ბელორუსიის საგუნდო კაპელის შემადგენლობით. 1963 წლის აპრილში გაიხსნა 930 ადგილიანი საკონცერტო დარბაზი იაკუბ კოლასის მოედანთან. 2004 წელს შენაბას ჩაუტარდა სარემონტო სამუშაოები, რომლის დროსაც გაუმჯობესდა დარბაზის აკუსტიკა, განათა. მაყურებელთა დარბაზში ადგილები 688-მდე შემცირდა და გაიხსნა გ. შირმას სახელობის მცირე დარბაზი (200 ადგილიანი). 2005 წლის 26 იანვარს განახლებულ დარბაზში ჩატარდა პირველი კონცერტი. ბელარუსის სახელმწიფო აკადემიური სიმფონიური ორკესტრი ჟინოვიჩის სახელობის ბელარუსის ეროვნული აკადემიური ხალხური ორკესტრი ბელარუსის სახელმწიფო აკადემიური საგუნდო კაპელა ბელარუსის სახელმწიფო კამერული ორკესტრი ბელარუსის სახელმწიფო კამერული გუნდი სოლისტების ანსამბლი „კლასიკოს-ავანგარდისტები“ მინსკის სასულე კვარტეტი სოლისტების ანსამბლი ი. ივანოვის ხელმძღვანელობით ბელარუსის ხალხური მუსიკის სახელმწიფო ანსამბლი „Свята“ ანსამბლი „Камерата“ ფოლკლორული ჯგუფი „Купалінка“ საკონცერტო-საგასტროლო განყოფილება საბავშვო და ახალგაზრდების ფილარმონია ბელარუსის პოეტური თეატრი „Зніч“ 1940 — შრომის წითელი დროშის ორდენი ოფიციალური საიტი
რაუფ ბაბაევი

რაუფ იუსიფ ოღლუ ბაბაევი (აზერ. Rauf Yusif oğlu Babayev, 30 დეკემბერი, 1937, ლენინაკანი - 27 მარტი, 2020, ბაქო) — აზერბაიჯანელი პოპ მომღერალი, ვოკალური კვარტეტის "გაიას" სოლისტი. რაუფ ბაბაევი დაიბადა 1937 წლის 30 დეკემბერს სომხეთის სსრ ქალაქ ლენინაკანში (ახლანდელი გიუმრი), სადგურის უფროსის ოჯახში. სწავლობდა ბაქოს მე-8 საშუალო სკოლაში. 1956 წელს დაამთავრა ბაქოს მუსიკალური კოლეჯი, სადაც პირველად დაინტერესდა ჯაზით და შეხვდა თავის მომავალ კოლეგებს „გაიას“ კვარტეტიდან. ადრეულ წლებში მუშაობდა მუსიკოსად და ვოკალისტად აზერბაიჯანის სახელმწიფო რუსულ დრამატულ თეატრში, აზერბაიჯანის სახელმწიფო საესტრადო სიმფონიურ ორკესტრში და აზერბაიჯანის სახელმწიფო ფილარმონიულ საზოგადოებაში და ასრულებდა ჯაზ-კონცერტებს. 1965 წელს, მურად კაჟლაევის მიწვევით, აზერბაიჯანელ ხელოვანთა ჯგუფთან ერთად გაემგზავრა მახაჩყალაში, სადაც გახდა დაღესტნის ფილარმონიაში ორგანიზებული ვოკალური და ინსტრუმენტული ანსამბლის „გუნიბის“ სოლისტი. 2003 წლიდან ხელმძღვანელობდა საბავშვო ვოკალურ ანსამბლ „ბერიბახს“. 1978 წელს მიიღო აზერბაიჯანის სსრ დამსახურებული არტისტის წოდება, ხოლო 2006 წელს - აზერბაიჯანის სახალხო არტისტის. 2016 წელს დაჯილდოვდა დიდების ორდენით. რაუფ ბაბაევი ბაქოში 2020 წლის 27 მარტს გარდაიცვალა. ↑ Azərbaycanın Xalq artisti vəfat etdi. ციტირების თარიღი: 2020-03-27 ↑ ATV. (27.03.2020) Bu gün Xalq artisti Rauf Babayev torpağa tapşırıldı az. Youtube.com. ციტირების თარიღი: 2020-03-28.
მირზა მამედზადე

მირზა მამედზადე (აზერ. Mirzə Cabbar Mirzə Abbas oğlu Məmmədzadə; 20 იანვარი, 1882, ერeვანი- 3 იანვარი, 1938, ბაქო) – აზერბაიჯანელი პროფესორი, პედაგოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი ( 1937 ). მირზა ჯაბარ მამადზადე დაიბადა 1882 წლის 20 იანვარს ქალაქ ერევანში, მასწავლებლის მირზა აბასის ოჯახში. განათლება ჯერ სახლში მიიღო, შემდეგ კი ერევნის სამასწავლებლო სემინარიაში სწავლობდა. სემინარიაში მას ასწავლიდა ახუნდ მამედბაგირი გაზიზადე, რომელმაც თავისი როლი ითამაშა 1898 წელს ერევანში პირველი რუსულ-თათრული სკოლის გახსნაში. 1902 წელს სწავლის დამთავრების შემდეგ მირზა ჯაბარმა ჩააბარა ერევნის მასწავლებელთა სემინარიაში და მიიღო მასწავლებლის სერთიფიკატი. 1902 წლის სექტემბრიდან მუშაობდა მასწავლებლად სოფელ ნეხრამის სკოლაში. 1903 წლიდან მასწავლებლობა დაიწყო გამარლის სკოლაში, 1904 წლიდან კი იმანშალის სკოლაში. 1905 წლიდან 1906 წლის 1 სექტემბრამდე იყო გამარლის სკოლის ზედამხედველი. 1918 წელს დაშნაკების ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ მირზა ჯაბარ მამადზადე ერევნის გიმნაზიისა და პედაგოგიური სემინარიის დახურვის გამო ოჯახთან ერთად ნახიჩევანში გადავიდა საცხოვრებლად. აქ ის ასწავლის რუსულს, თურქულს და აზერბაიჯანულს დაწყებით და საშუალო სკოლებში. გარდა ამისა, მონაწილეობს ნახიჩევანის დაცვაში დაშნაკებისგან. 1920 წელს, ბოლშევიკების მიერ სომხეთის ოკუპაციის შემდეგ, მირზა ჯაბარი დაბრუნდა ერევანში. იმავე წლის ბოლოს ის ოჯახთან ერთად ერევნიდან ბაქოში გადავიდა საცხოვრებლად, სადაც განაგრძო მასწავლებლობა აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, აზერბაიჯანის პედაგოგიურ და კოოპერატიულ ინსტიტუტებში. პოეზიის წერის გარდა, ის დაკავებული იყო ლინგვისტიკით. 1937 წლის ოქტომბერში ის და მისი ოჯახის წევრები დააპატიმრეს. დაადანაშაულეს და დახვრიტეს 1938 წლის 3 იანვარს საგამოძიებო საქმეზე No12493. მისი ცოლი და ქალიშვილი გადაასახლეს. იგი რეაბილიტირებულ იქნა 1957 წელს. ↑ Tarverdiyeva (1992). Məslək dostları. Bakı: Azərnəşr, გვ. 3.  ↑ Cəlal Allahverdiyev. (09.04.2022) İctimai-pedaqoji fikir tarixinin görkəmli nümayəndəsi az. 525-ci qəzet. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 03.11.2022. ციტირების თარიღი: 03.11.2022. ↑ Ziyəddin Məhərrəmov (2010). İrəvanda məktəbdarlıq və maarifçilik (1800-1920-ci illərdə ədəbi-mədəni mühit). Bakı: Nurlan nəşriyyatı, გვ. 87.
სოვეტ ერმენისტანი (გაზეთი)

„სოვეტ ერმენისტანი“ (სიტყვასიტყვით საბჭოთა სომხეთი) — სოციალურ-პოლიტიკური გაზეთი აზერბაიჯანულ ენაზე, რომელიც გამოიცემოდა სომხეთის სსრ-ში. გაზეთი აშუქებდა სომხეთსა და მის ფარგლებს გარეთ მიმდინარე სოციალურ-პოლიტიკურ მოვლენებს. 1970-იან წლებში გაზეთი გამოდიოდა კვირაში 3-ჯერ, ტირაჟით 21000 ეგზემპლარი. გაზეთი დაარსდა 1921 წელს. ყარაბაღის კონფლიქტის გამო გაზეთის გამოცემა შეწყდა. ↑ (1984) Ermənistan Sovet Ensiklopediyası (hy). ESE-nın Baş Redaksiyası, გვ. 512.
AMX-30 AuF.1

AUF1 — 155-მილიმეტრიანი თვითმავალი საარტილერიო დანადგარი, რომელიც შექმნილია ფრანგული ფირმა Nexter-ის მიერ 1970-იანი წლების ბოლოს. 1972 წელს შეიქმნა 155-მმ-იანი თვითმავალი ჰაუბიცის პროტოტიპი GCT (Grande Cadence de Tir). ფრანგულმა არმიამ სისტემა შეიარაღებაში მიიღო 1979 წელს სახელწოდებით 155 AUF1.  საფრანგეთი: 32 ერთეული 2022 წლისთვის. სულ მიწოდებული იყო 179 ერთეული.  საუდის არაბეთი: 60 ერთეული 2022 წლისთვის.  ქუვეითი: 18 ერთეული საცავში 2016 წლისთვის.  ერაყი: 1983-1985 წლებში 85 ერთეული მიაწოდეს. ↑ Military Balance 2022 — გვ. 102 ↑ Military Balance 2022 — გვ. 367 ↑ Military Balance 2016 ↑ Esoteric Armour: Iraq — AMX-30 AuF1 / GCT 155mm. ციტირების თარიღი: 2016-12-15
ოკა (თვითმავალი ნაღმსატყორცნი)

2ბ1 „ოკა“ (რუს. 2Б1 «Ока») — საბჭოთა განსაკუთრებული სიმძლავრის 420-მილიმეტრიანი თვითმავალი ნაღმსატყორცნი დანადგარი. საარტილერიო სისტემა „ოკაზე“ მუშაობა მიმდინარეობდა პირველი საბჭოთა ბირთვულსაბრძოლომასალიანი საარტილერიო დანადგარის შექმნის პროგრამის ფარგლებში. მცირე სიმძლავრის ბირთვული მუხტის შემუშავება გაჭიანურდა. 1954 წლის 13 ოქტომბერს გამოცდისას ბირთვული აფეთქება ვერ მოხდა. ბირთვული მუხტის წარმატებული გამოცდა ტორპედო ტ-5-ის შემადგენლობაში მხოლოდ 1955 წელს შეძლეს. ეს იყო პირველი აფეთქება ახალი მიწის პოლიგონზე. ამან საშუალება მისცა გადასულიყვნენ სპეციალური საარტილერიო დანადგარების შემუშავებაზე. 420-მმ თვითმავალი ნაღმსატყორცნის შემუშავება მიმდინარეობდა ლენინგრადის კიროვის ქარხანაში მთავარი საარტილერიო სამმართველოს დაკვეთით სსრკ მინისტრთა საბჭოს 1955 წლის 18 აპრილის № 764-457 დადგენილების საფუძველზე, 406-მმ თვითმავალი ქვემეხის „კონდენსატორის“ პარალელურად. ნაღმსატყორცნი „ოკა“, რომელიც გათვლილი იყო ტაქტიკური ბირთვული საბრძოლო მასალის გასროლაზე, შეიქმნა მძიმე ტანკის მუხლუხიანი შასის ბაზაზე. დანადგარი განკუთვნილი იყო მტრის კომუნიკაციების, აეროდრომებისა და სამრეწველო ობიექტების განადგურებაზე. ნაღმსატყორცნის მოქანავე ნაწილი განათავსეს მუხლუხიან შასიზე „ობიექტ 273“. მანქანის ბაზად გამოიყენეს მძიმე ტანკ „ობიექტ 272“-ის (ტ-10მ-ის ლენინგრადული ვარიანტი) შასი. ორივე მანქანის ტრანსმისია და ძრავის დანადგარები მთლიანად უნიფიცირებული იყო, მცირედი განსხვავებები იყო სავალი ნაწილის კონსტრუქციაში. დანადგარის მასის შემცირების მიზნით, საბრძოლო განყოფილება შეჯავშნილი არ იყო. თვითმავალი დანადგარისათვის 420-მმ ნაღმსატყორცნი 2ბ1 შეიქმნა გლუვლულიანი არტილერიის სპეციალურ საკონსტრუქტორო ბიუროში (СКБ ГА), მთავარი კონსტრუქტორი — ბორის შავირინი. საბრძოლო მასალის განსაკუთრებული მასური გაბარიტების (მასა 650 კგ) გამო, დატენისათვის გამოიყენებოდა ჯალამბარი და ელექტროჰიდრავლიკური ამძრავის მქონე ამწევი ისარი. საბრძოლო კომპლექტის გადატანა და დატვირთვა უნდა განეხორციელებინა სპეციალურ დამხმარე მანქანას. ეს მანქანა, რომელიც აგრეთვე კიროვის ქარხანაში შეიმუშავეს, იწონიდა დაახლ. 30 ტონას და მნიშვნელოვნად იყო უნიფიცირებული მუხლუხიან საარტილერიო ავტოსაწევართან ატ-ტ (АТ-Т, „ობიექტ 401“). 1957 წელს აიგო თვითმავალი ნაღმსატყორცნის 4 საცდელი ნიმუში. ქარხნული გამოცდები დასრულდა 1959 წელს. საცდელმა ნიმუშებმა 1960 წელს გაიარეს საპოლიგონე გამოცდები. გამოცდებმა აჩვენა სირთულე ექსპლუატაციაში და მანქანის კვანძების არასაკმარისი საიმედოობა. მნიშვნელოვანი ნაკლი იყო მისი ცუდი მანევრულობა — არასაკმარისი კუთრი სიმძლავრე და ლულის დიდი შვერი. ნაღმსატყორცნ „ოკას“ შექმნის შემდგომი სამუშაოები შეწყდა. ამას ხელი შეუწყო სახმელეთო ჯარებში ტაქტიკური რაკეტების კომპლექსების დანერგვამ, რომლებსაც გამშვები დანადგარების მცირე მასური გაბარიტებისა და მნიშვნელოვნად უკეთესი მანევრული მახასიათებლების პირობებში ჰქონდათ მიზნების განადგურების უფრო მაღალი შესაძლებლობები. დღეს 420-მმ თვითმავალ ნაღმსატყორცნ „ოკას“ ერთი ეგზემპლარი ნაღმთან ერთად დაცულია სანქტ-პეტერბურგის არტილერიის მუზეუმში. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 Карпенко А. В. 420-мм самоходный миномёт особой мощности 2Б1 «Ока» // Тяжёлые самоходные артиллерийские установки. — «Бастион», 2002. — стр. 43.
პუერტო-რიკოს გეოგრაფია

პუერტო-რიკოს გეოგრაფია მოიცავს არქიპელაგს კარიბის ზღვასა და ჩრდილო ატლანტის ოკეანეს შორის, დომინიკელთა რესპუბლიკის აღმოსავლეთით და ვირჯინის კუნძულების დასავლეთით. მთავარი კუნძული, პუერტო-რიკო, დიდი ანტილის კუნძულების ყველაზე პატარა და ყველაზე აღმოსავლეთით მდებარე კუნძულია. კუნძულის ფართობი 8 710 კმ²-ია. იგი აშშ-ის მესამე უდიდესი კუნძულია, ხოლო მსოფლიო მასშტაბით 82-ე ადგილზეა ფართობის მიხედვით. არქიპელაგის დანარჩენ ნაწილს პატარა კუნძულები: ვიეკესი, კულებრა, მონა, დესეჩეო და კახა-დე-მუერტოსი შეადგენენ, რომელთაგანაც მთელი წლის მანძილზე მხოლოდ კულებრაა დასახლებული. წლის განმავლობაში მონა დაუსახლებელია და მხოლოდ პუერტო-რიკოს ბუნებრივი რესურსების დეპარტამენტის დასაქმებულები სახლობენ. მთავარი კუნძული აღმოსავლეთიდან დასავლეთით 96 საზღვაო მილსა და ჩრდილოეთიდან სამხრეთით 35 საზღვაო მილზეა გადაჭიმული. ფართობით აღემატება როდ-აილენდს და ჩამორჩება კონექტიკუტის შტატს. მეტწილად მთიანი კუნძულია. დიდი სანაპირო ტერიტორიები ჩრდილოეთ და სამხრეთ რეგიონებშია. მთავარ ქედს ცენტრალური ქედი (ესპ. Cordillera Central; ინგლ. Central Mountain Range) ჰქვია. უმაღლესი წერტილი, სერო-დე-პუნტა, ზღვის დონიდან 1 338 მეტრის სიმაღლეზე მდებარეობს. მნიშვნელოვანი მწვერვალი ელ-იუნკე, რომელიც სიერა-დე-ლუკილიოზე, ელ-იუნკეს ეროვნულ ტყეში მდებარეობს, ზღვის დონიდან 1 065 მეტრის მანძილზე. დედაქალაქი სან-ხუანი კუნძულის ჩრდილოეთ სანაპიროზე მდებარეობს. პუერტო-რიკოს არქიპელაგი კარიბის ზღვასა და ჩრდილო ატლანტის ოკეანეს შორის, დომინიკელთა რესპუბლიკის აღმოსავლეთით და ვირჯინის კუნძულების დასავლეთით. მთავარი კუნძულის ტოპოგრაფია სამ ძირითად რეგიონს მოიცავს: მთიან რეგიონს, რომელიც მოიცავს ცენტრალური ქედი, სიერა-დე-ლუკილიო და სიერა-დე-კაიეი; სანაპირო ვაკეები და ჩრდილოეთ კარსტული რეგიონი. ცენტრალური ქედი მთელ კუნძულზეა გადაჭიმული და მას ჩრდილოეთ და სამხრეთ რეგიონებად ყოფს. მთებს კუნძულის დაახლოებით 60% უკავია. პუერტო-რიკოს აღმოსავლეთით, ვიეკესის ჩრდილოეთით და ვირჯინის კუნძულების დასავლეთით კულებრის არქიპელაგი მდებარეობს, რომელიც მთავარ კუნძულ კულებრასა და 28 პატარა დაუსახლებელ კუნძულს მოიცავს. მთავარი სტატია: პუერტო-რიკოს მუნიციპალიტეტები. პუერტო-რიკო აშშ-ის ტერიტორიაა და აშშ-ის მთავრობის დადგენილებით, პირველი დონის ადმინისტრაციული დანაყოფები არ აქვს. მეორე დონის ადმინისტრაციული დანაყოფები მუნიციპალიტეტებია, რომლებიც თავის მხრივ ბარიოებად, ეს უკანასკნელები კი სექტორებად იყოფა. ყოველ მუნიციპალიტეტს 4 წლით არჩეული მერი და მუნიციპალური საკანონმდებლო ორგანო ჰყავს. პუერტო-რიკოს პირველი მუნიციპალიტეტი, სან-ხუანი, 1521 წელს დაფუძნდა. XVI საუკუნეში კიდევ ორი მუნიციპალიტეტი დაარსდა: კოამო (1570) და სან-ხერმანი. XVII საუკუნეში კიდევ 3 მუნიციპალიტეტი შეიქმნა: არეკიბო (1614), აგვადა (1692) და პონსე (1692). XVIII საუკუნეში კიდევ 30 მუნიციპალიტეტი, ხოლო XIX საუკუნეში 34 მუნიციპალიტეტი დაარსდა. XX საუკუნეში კიდევ 6 მუნიციპალიტეტი შეიქმნა, რომელთაგან ბოლო, ფლორიდა, 1971 წელს დაარსდა. ↑ ISLAND, county CULEBRA, state PR. Lat-Long.com. ციტირების თარიღი: July 13, 2006 ↑ LinktoPR.com – Fundación de los Pueblos. დაარქივებული September 28, 2011, საიტზე Wayback Machine.
აგვადილია (პუერტო-რიკო)

აგვადილია — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი პუერტო-რიკოში. მდებარეობს კუნძულის ჩრდილო-დასავლეთ კიდეში, აგვადისა და მოკის მუნიციპალიტეტის ჩრდილოეთით და ისაბელას მუნიციპალიტეტის დასავლეთით. მოიცავს 15 ბარიოს და აგვადილია-პუებლოს (ქალაქის საქმიანი ნაწილი და ადმინისტრაციული ცენტრი). შედის აგვადილია-ისაბელა-სან-სებასტიანის მეტროპოლიტენური სტატისტიკური ტერიტორიის შემადგენლობაში. აგვადილია ქალაქის თავდაპირველი სახელწოდების, სან-კარლოს-დე-ლა-აგვადილიას შემოკლებული ვერსიაა. პუერტო-რიკოს მუნიციპალიტეტები (1955) Mapa de municipios y barrios - Aguadilla - Memoria Núm. 56. University of Puerto Rico: Estado Libre Asociado de Puerto Rico, Oficina del Gobernador, Junta de Planificacion, Santurce, Puerto Rico.  დაარქივებული 2023-01-01 საიტზე Wayback Machine. Aguadilla and its barrios, United States Census Bureau Official Government Page of Municipality of Aguadilla Map of Aguadilla Puerto Rico Porta del Sol: Aguadilla ↑ 2020 United States Census / აშშ-ის სტატისტიკური აღწერის ბიურო <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q637413"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23766566"></a>
ილია ზარაფიშვილი

ილია აბრამის ძე ზარაფიშვილი (დ. 1856, სოფ. ქვემო მაჩხაანი, ახლანდ. სიღნაღის მუნიციპალიტეტი, — გ. 1909, თელავი) — ქართველი პედაგოგი, საზოგადო მოღვაწე. 1878 წელს დაამთავრა თბილისის სასულიერო სემინარია. შემდეგ ქართულ ენასა და ლიტერატურას ასწავლიდა თელავის სასულიერო სასწავლებელში, მათემატიკას — წმ. ნინოს ქალთა სასწავლებელში. „ნადიკვარელის” ფსევდონიმით აქვეყნებდა პუბლიცისტურ წერილებს ქართულ პრესაში („დროება“, „ივერია“, „ცნობის ფურცელი“). 1895 წელს მისი ხელმძღვანელობით თელავში დაარსდა ქალთა ამხანაგობა, რომელშიც გაერთიანდა ორმოცდაათამდე ქალი. ამხანაგობა ატარებდა ლექცია-მოხსენებებს, ჩამოაყალიბა სცენის მოყვარეთა წრე. ზარაფიშვილი იყო „ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების“ აქტიური წევრი. რუსეთის 1905 წლის რევოლუციის დროს მონაწილეობდა საპროტესტო მოძრაობაში, დააარსა თელავის მაზრის მასწავლებელთა კავშირი. რუსეთის მთავრობამ ზარაფიშვილი დააპატიმრა და შორეულ ჩრდილოეთში გადასახლება მიუსაჯა, რაც შემდეგ ხანდაზმულობის გამო სამშობლოდან წასვლით შეუცვალეს. თავი შეაფარა თავრიზს, საიდანაც ჯანმრთელობაშერყეული დაბრუნდა სამშობლოში. სამადაშვილი ა., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. კახეთის გამოჩენილი ადამიანები/ოთარ ნაცარაშვილი.-თბ.,2001.-გვ.271. ქართველ მოღვაწეთა ნეკროპოლი. წ. 1/ შეადგ., წინასიტყვაობა, შენიშვნები და საძიებელი დაურთო სოლომონ ხუციშვილმა. -თბ., 1961. -გვ.131. ილია ზარაფიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ადხუნტასი (პუერტო-რიკო)

ადხუნტასი — პატარა მთისპირა ქალაქი და მუნიციპალიტეტი პუერტო-რიკოში. მდებარეობს კუნძულის ცენტრალურ შუადასავლეთ ნაწილში, ცენტრალურ ქედზე, იაუკოს, გვაიანილიასა და პენიუელასის ჩრდილოეთით, უტუადოს სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ლარესისა და იაუკოს აღმოსავლეთით და პონსეს ჩრდილო-დასავლეთით. მოიცავს 16 ბარიოსა და ადხუნტასის პუებლოს (ქალაქის საქმიანი ტერიტორია და ადმინისტრაციული ცენტრი). ადხუნტასი დედაქალაქ სან-ხუანის დასავლეთით მანქანით დაახლოებით 2 საათის სავალზეა. ადხუნტასს "პუერტო-რიკოს შვეიცარიასაც" უწოდებენ, შედარებით ცივი ამინდის გამო. საშუალო წლიური ტემპერატურა 21 °C-ის ტოლია. პუერტო-რიკოში ყველაზე დაბალი ტემპერატურა, 38 °F სწორედ ადხუნტასში დაფიქსირდა 2018 წელს. რბილი კლიმატი ზაფხულში ბევრ ტურისტს იზიდავს. პუერტო-რიკოს მუნიციპალიტეტები (1955) Mapa de municipios y barrios - Adjuntas - Memoria Núm. 67. University of Puerto Rico: Estado Libre Asociado de Puerto Rico, Oficina del Gobernador, Junta de Planificacion, Santurce, Puerto Rico.  დაარქივებული 2023-06-05 საიტზე Wayback Machine. Mi Pueblo Adjuntas, 1992, by Rafael J. Mirabal-Linares Entre Fotos y Palabras, 2005 by Rafael J. Mirabal-Linares Mi misa rosa, 2013, by Arístides A. Moll Boscana, with a preliminary essay by Ramón Luis Acevedo Marrer AdjuntasPR.com ↑ 2020 United States Census / აშშ-ის სტატისტიკური აღწერის ბიურო <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q637413"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23766566"></a> ↑ Se siente el frío navideño en la montaña es (December 18, 2018). ციტირების თარიღი: 2021-01-10 ↑ NowData – NOAA Online Weather Data. National Oceanic and Atmospheric Administration. დაარქივებულია ორიგინალიდან — ივნისი 24, 2021. ციტირების თარიღი: June 17, 2021 ↑ Station: Adjuntas SUBSTN, PR PQ. U.S. Climate Normals 2020: U.S. Monthly Climate Normals (1991–2020). National Oceanic and Atmospheric Administration. ციტირების თარიღი: June 17, 2021
ზარიძე

საკუთარი სახელი ზარიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი ზარიძე — გეოლოგი, პეტროლოგი რევაზ ზარიძე — ფიზიკოსი ჯიმი ზარიძე — სამხედრო პირი ზარიძეები (მრავალმნიშვნელოვანი)
აგვადა (პუერტო-რიკო)

აგვადა (სან-ფრანსისკო-დე-ასის-დე-ლა-აგვადა) ― ქალაქი და მუნიციპალიტეტი პუერტო-რიკოში. მდებარეობს კუნძულის დასავლეთ სანაპიროზე, რინკონიდან აღმოსავლეთით, აგვადილიიდან და მოკადან დასავლეთით, ანიასკოდან და მაიაგუესიდან ჩრდილოეთით. მოიცავს 17 ბარიოსა და აგვადის პუებლოს (ქალაქის საქმიანი ნაწილი და ადმინისტრაციული ცენტრი). შედის აგვადილია-ისაბელა-სან-სებასტიანის მეტროპოლიტენური სტატისტიკური ტერიტორიის შემადგენლობაში. პუერტო-რიკოს მუნიციპალიტეტები (1955) Mapa de municipios y barrios - Aguada - Memoria Núm. 55. University of Puerto Rico: Estado Libre Asociado de Puerto Rico, Oficina del Gobernador, Junta de Planificacion, Santurce, Puerto Rico.  დაარქივებული 2023-01-22 საიტზე Wayback Machine. Puerto Rico Government Directory – Aguada დაარქივებული 2023-01-29 საიტზე Wayback Machine. Aguada Municipality Brochure (Spanish) Proyecto Salón Hogar sobre Aguada (Spanish) Photos of Aguada Aguada Municipality on Facebook ↑ 2020 United States Census / აშშ-ის სტატისტიკური აღწერის ბიურო <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q637413"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23766566"></a>
პუერტო-რიკოს მუნიციპალიტეტები

პუერტო-რიკოს მუნიციპალიტეტები (ესპ. Municipios de Puerto Rico) ― მეორე დონის ადმინისტრაციული დანაყოფები პუერტო-რიკოში. 78 ადმინისტრაციული დანაყოფი 78 დიდ და პატარა ქალაქს მოიცავს. მუნიციპალიტეტები იყო ბარიოებად, მესამე დონის ადმინისტრაციულ დანაყოფებად. 1991 წელს მიღებული ავტონომიური მუნიციპალიტეტების კოდექსის მიხედვით, ყოველ მუნიციპალიტეტს უნდა ჰყავდეს ძლიერი მერი და მუნიციპალური საბჭო. მუნიციპალიტეტების მმართველი ორგანოები ერთპალატიანია და წარმომადგენელთა რაოდენობა მუნიციპალიტეტების მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით განისაზღვრება. მერებიც და საბჭოს წარმომადგენლებიც ერთდროულად აირჩევა 4 წლის ვადით. მუნიციპალიტეტები 100 000 და მეტი მოსახლით სან-ხუანი ― პუერტო-რიკოს უდიდესი მუნიციპალიტეტი ბაიამონი ― სიდიდით მეორე მუნიციპალიტეტი პუერტო-რიკოში. მდებარეობს სან-ხუანის დასავლეთით. კაროლინა ― სიდიდით მესამე მუნიციპალიტეტი პუერტო-რიკოში. მდებარეობს სან-ხუანიდან აღმოსავლეთით. პონსე ― სიდიდით მეოთხე მუნიციპალიტეტი პუერტო-რიკოში. კაგუასი ― სიდიდით მეხუთე და უდიდესი ზღვაზე გასასვლელის არმქონე მუნიციპალიტეტი პუერტო-რიკოში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პუერტო-რიკოს მუნიციპალიტეტები CIA World Factbook - Puerto Rico Municipalities on the west coast of Puerto Rico Diario de Puerto Rico official website ↑ EPA County FIPS Code Listing. EPA.gov. ციტირების თარიღი: 2008-02-23 ↑ Bureau, US Census. Puerto Rico Population Declined 11.8% From 2010 to 2020. ციტირების თარიღი: 2022-03-11 ↑ U.S. Census Bureau. ციტირების თარიღი: July 26, 2013 ↑ U.S. Census Bureau geography. ციტირების თარიღი: August 31, 2011 ↑ El Morro. United States National Park Service. Accessed 6 October 2019.
ანატოლი სმირანინი

ანატოლი სმირანინი (რუს. Анатолий Дмитриевич Смиранин; დ. 23 დეკემბერი, 1892, ოდესა, რუსეთის იმპერია — გ. 15 თებერვალი, 1971, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — რუსი და საბჭოთა მსახიობი, რეჟისორი. საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1946). დაიბადა ოდესაში 1971 წლის 15 თებერვალს. დაამთავრა ოდესის მე-5 გიმნაზია. მამის სურვილის მიუხედავად, მიატოვა უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი და 1910 წელს თეატრალურ სცენაზე შედგა ფეხი. მოღვაწეობდა ტაგანროგის, უფის, პენზის, დონის როსტოვის, ურალისა და სხვა თეატრებში. გადაიტანა 3 რევოლუცია და 2 მსოფლიო ომი. პირველ მსოფლიო ომში მოხალისედ წავიდა. 1917-1919 წლებში მოღვაწეობდა ოდესაში, ამხანაგობა „რუსულ დრამაში“, 1920-1922 წლებში — საზღვაო ძალების პოლიტსამმართველოს თეატრში, 1922-1936 წლებში — სოხუმის, ბათუმის, კრასნოდარის და სხვა თეატრებში. 1936 წლიდან თბილისის ა. გრიბოედოვის სახელობის სახელმწიფო თეატრის წამყვანი მსახიობი იყო. გამორჩეული როლები: სირანო (ე. როსტანის „სირანო დე ბერჟერაკი“), ზაბელინი (ნ. პოგოდინის „კრემლის კურანტები“), ტარტიუფი (მოლიერის „ტარტიუფი“), პოლკოვნიკი ტალბერგი (მ. ბულგაკოვის „ტურბინთა დღეები“), დუდუკინი (ა. ოსტროვსკის „უდანაშაულო დამნაშავენი“) და სხვა. 1943 „უჩინარი იანი“ — სტუდენტი 1944 „მალახოვის ყორღანი“ — მთხრობელი 1946 „დავით გურამიშვილი“ — ფრიდრიხ მეორე–პრუსიის მეფე 1947 „რობინზონ კრუზო“ — რობინზონის მამა 1961 „ადამიანი ამფიბია — ბალთაზარი 1966 „უყაიმო თამაში“ — პროფ. ბერნარი 1940 — საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი 1941 — საპატიო ნიშნის ორდენი 1946 — საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი ანატოლი სმირანინი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ანატოლი სმირანინი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ ანატოლი სმირანინი — ეროვნული ფილმოგრაფია ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1940. № 1-3. გვ. 26.