laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ლენინის ძეგლები დონის როსტოვში

ლენინის ძეგლები (რუს. Памятники Ленину) — საბჭოთა პერიოდში დონის როსტოვში ლენინის რამდენიმე ძეგლი იდგა. პირველი ძეგლი გახსნეს 1929 წელს დიდი სადოვაიის ქუჩაზე. 1960 წელს ლენინის ძეგლი დადგეს რკინიგზის რაიონის სავაგონო დეპოს ტერიტორიაზე. 1963 წელს მონუმენტი გახსნეს ლენინის მოედანზე. ლენინის ერთ-ერთი საკმაოდ ტირაჟული ქანდაკება დადგეს გვარდიის მოედანზე ტყავის ქარხნის შესასვლელთან. დონის როსტოვის ძეგლებიდან ორი მათგანი სახელმწიფო დაცვაზეა აყვანილი. ქალაქში პირველი ლენინის ძეგლი გაიხსნა 1929 წლს დიდი სადოვაიის ქუჩაზე მაქსიმ გორკის სახელობის კულტურისა და დასვენების პაკის შესასვლელთან. ძეგლის ავტორები არიან მოქანდაკე გიორგი ნეროდა და არქიტექტორი პ. ანდრეევი. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში ძეგლი დაინგრა, მაგრამ ომის დასრულების შემდეგ აღადგინეს. ბრინჯაოს ძეგლი დგას გრანიტის მაღალ კვარცხლბეკზე. მოქანდაკე ნეროდამ ლენინი გამოსახა სიტყვის წარმოთქმის მომენტში. მისი მარჯვენა ხელი გაშვერილია წინ ხელისგულით ზემოთ. მისი ქურთუკის კალთები ისეა თითქოს არხევს ქარი. სკულპტორი შეეცადა გადმოეცა „მსოფლიო პროლეტარიატის ბელადის“ ენერგია. კვარცხლბეკის ძირში დამონტაჟებულია ქვის ტრიბუნა. ძეგლს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. 1963 წელს ლენინის ძეგლი დადგეს ოქტომბრის რაიონის ერთ-ერთ მოედანზე. მოედანს და მიმდებარე ქუჩას ეწოდა ლენინის სახელი. ძეგლის ავტორები იყვნენ მოქნდაკე ისააკ ბროდსკი და არქიტექტორები ნ. მილოვიდოვი და ს. ოჟეგოვი. ლენინის ბრინჯაოს გამოსახულება დგას კვარცხლბეკზე, რომელიც მოპირკეთებულია გრანიტის ფილებით. ძეგლის საერთო სიმაღლე შეადგენს 12,5 მეტრს. კვარცხლბეკზე წარწერაა: ძეგლს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი.  რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი № 6110004000 ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Андрианов В. И., Терещенко А. Г. К. Марксу, Ф. Энгельсу и В. И Ленину // Памятники Дона. — Ростов-на-Дону: Ростовское книжное издательство, 1981. ↑ 2.0 2.1 2.2 Елена Николаева Трижды Ленин // Ростов Официальный. — 2011. — № 5 (844). ↑ Валерий Иванов. (2013-01-16) Кто помоет памятники?. rostov.mk.ru. ციტირების თარიღი: 2013-09-07. ↑ Биография Г. В. Нероды. skulptura-neroda.ru. ციტირების თარიღი: 2013-09-07. ↑ г. Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). donland.ru. ციტირების თარიღი: 2013-09-07. ↑ г.Ростов-на-Дону. Объекты культурного наследия (памятники истории и культуры) государственного (федерального) значения. donland.ru. ციტირების თარიღი: 2013-09-07.
პუკელპოპი

პუკელპოპი (Pukkelpop) — ბელგიის ყოველწლიური პოპ-როკ ფესტივალი, რომელიც იმართება აგვისტოს შუა რიცხვებში, ქალაქ ჰასელტის ახლოს. ის სიდიდით მეორე ფესტივალია ქვეყანაში როკ ვერხტერის შემდეგ, და სარეკორდო მაჩვენებლით 2009 წელს უმასპინძლა 180000 მსმენელს. პუკელპოპზე გამოვიდნენ მსოფლიოში ცნობილი ჯგუფები და შემსრულებლები, როგორებიც არიან Sonic Youth, The Mission, Ramones, Nirvana, The Sisters of Mercy, Red Hot Chili Peppers, The Smashing Pumpkins, Foo Fighters, Radiohead, Metallica, Green Day, Blink-182, Guns N' Roses, Pixies, PJ Harvey, Daft Punk, The Prodigy, Nine Inch Nails, Iron Maiden, Björk, The Stone Roses, Nine Inch Nails, The Prodigy, Eminem, Interpol და სხვა. ფესტივალი დაარსდა 1985 წელს ახალგაზრდული ორგანიზაცია „ლეოპოლდსბურგის ჰუმანისტური ახალგაზრდობის“ მიერ. პირველად გაიმართა 1985 წლის 21 ივლისს, ბელგიის ნაციონალურ დღესასწაულზე და თავდაპირველად ესწრებოდა 3000 მსმენელი. ოფიციალური საიტი
ალი მაჰდი მუჰამადი

ალი მაჰდი მუჰამადი (არაბ. علي مهدي محمد; დ. 1 იანვარი,1939 , სომალი — გ. 10 მარტი, 2021) — სომალის პოლიტიკური და სამხედრო მოღვაწე, ქვეყნის პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი. თანამდებობა დაიკავა 1991 წლის 21 27 იანვარს და იგი ეკავა 1997 წლის 3 იანვარამდე. გარდაიცვალა COVID-19-ის შედეგად 2021 წლის 10 მარტს ნაირობიში, კენია. ↑ Ahmed III, Abdul. Brothers in Arms Part I. WardheerNews. დაარქივებულია ორიგინალიდან — მაისი 3, 2012. ციტირების თარიღი: February 28, 2012. ↑ Former Somali president Ali Mahdi dies in Nairobi. ციტირების თარიღი: March 11, 2021.
აკარის მუჰაფაზა

აკარის მუჰაფაზა (არაბ. محافظة عكار) — ლიბანის უკიდურეს ჩრდილოეთში მდებარე მუჰაფაზა. იგი მოიცავს მხოლოდ ერთ — აკარის რაიონს, რომელიც თავის მხრივ იყოფა 121 მუნიციპალიტეტად. დედაქალაქი ჰალბა.. მუჰაფაზა ლიბანის სიდიდით მეორე სასოფლო-სამეურნეო ცენტრია. მისი აღმოსავლეთ ნაწილი ტყიანი მთებითაა აღსანიშნავი, რომელიც ეროვნულ პარკში შედის. 2015 წლის გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატის მონაცემებით მუჰაფაზის მოსახლეობა 389 899 კაცს შეადგენს, რომელთაგან 106 935 სირიელი ლტოლვილია, ხოლო 19 404 პალესტინელი. მოსახლეობის უმრავლესობა სუნიტია. უმცირესობას შეადგენენ ქრისტიანები და ალავიტები. ძალიან ცოტა არიან შიიტები. აკარი ლიბანის ყველაზე დაბალურბანიზებული მუჰაფაზაა. მოსახლეობის 80% სოფლად ცხოვრობს. აკარის მუჰაფაზა შეიქმნა 2003 წლის 16 ივლისს, როდესაც აკარის ოლქი გამოეყო ჩრდილოეთის მუჰაფაზას, მაგრამ მხოლოდ 2014 წელს ამოქმედდა იმპლემენტაცია. და კვლავ შეუსრულებელი რჩება. აკარის მუჰაფაზა ლიბანის უღარიბესი და განათლების დონით ყველაზე დაბალ ადგილზე მყოფი მუჰაფაზაა. იგი განიცდის ინფრასტრუქტურის და მომსახურების სფეროს დარგების ნაკლებობას. ბოლო დროს სირიელი ლტოლვილების შედინებამ გაამძაფრა ეს პრობლემა და 2015 წლის მონაცემებით მუჰაფაზის უმუშევრობის დონე 60%-ია. ↑ 1.0 1.1 "Mohafazah de Aakkar". Localiban. Retrieved 19 February 2017. ↑ 2.0 2.1 2.2 "Akkar Governorate Profile". UNHCR. June 2015. Retrieved 19 February 2017. ↑ "Towards a National Park in Upper Akkar" (PDF). Mada. March 2009. Retrieved 20 February 2017. ↑ 4.0 4.1 Mouchref, Aicha (January 2008). "Forgotten Akkar: Socio-Economic Reality of the Akkar Region" (PDF). Mada. Retrieved 20 February 2017. ↑ "Territorial administration of Lebanon". Localiban. Retrieved 19 February 2017. ↑ "Territorial administration of Lebanon". Localiban. Retrieved 19 February 2017. ↑ Obeid, Ghinwa (9 February 2017). "Akkar governorate in dire need of security and development". The Daily Star. Retrieved 19 February 2017. ↑ "North and Akkar Governorates Profile". UNHCR. 2016. Retrieved 19 February 2017.
ოქტომბრის რევოლუცის ძეგლი (დონის როსტოვი)

ოქტომბრის რევოლუცის ძეგლი (რუს. Памятник Великой Октябрьской революции) — ძეგლი დონის როსტოვის ცენტრში. მდებარეობს მაქსიმ გორკის სახელობის კულტურისა და დასვენების პარკში. ძეგლი ეძღვნება ოქტომბრის რევოლუციასა და ქალაქში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარებას. არქიტექტორ ე. პოლიანსკისა და მოქანდაკე ვ. დუბოვიკის ნამუშევარი გაიხსნა 1979 წელს. წითელი გრანიტით გაფორმებული კვარცხლბეკის სიმაღლეა 4,5 მ. მასზე დგას სამი მამაკაცი — ჯარისკაცი, მუშა და მეზღვაური. გლეხს უჭირავს მოფრიალე დროშა, ხოლო ჯარისკაცს იარაღის კონდახი. ავტორის ჩანაფიქრის მიხედვით ძეგლი არის რევოლუციის ძალისა და სიმტკიცის გამარჯვების სიმბოლო. სკულპტურული კომპოზიცია მდებარეობს ადგილზე სადაც 1917 წლის 26 ოქტომბერს გაიმართა მიტინგი დონის როსტოვში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების მხარდასაჭერად, რასაც ადასტურებს კვარცხლბეკზე არსებული წარწერა: თებერვლის რევოლუციის გამარჯვების შემდეგ დონის როსტოვში ბოლშევიკებმა ღია მოქმედება დაიწყეს. ბოლშევიკების მიზანი იყო გაეძლიერებინათ და გაეფართოებინათ პარტიული ორგანიზაციები, მოემზადებინათ დონის მუშათა კლასი სოციალისტური რვოლუციისათვის. გამოსცემდნენ გაზეთს „ჩვენი დროშა“. როსტოვ-ნახიჭევანის ბოლშევიკებმა გაზეთის საშალებით დაამაყარეს კავშირი ბოლშევიკურ ჯგუფებს შორის, ეხმარებოდნენ მათ შეექმნათ ახალი და გაეძლიერებინათ არსებული პარტიული ორგანიზაციები, გაეძლიერებინათ პოლიტიკური მუშაობა მასებთან. ყოველდღე იზრდებოდა იმ ადამიანების რიცხვი, რომლებიც ფიქრობდნენ დროებითი მთავრობის დამხობას. მას შემდეგ, რაც იახტა „კოლხიდამ“ პეტროგრადიდან მიიღო რადიოგრამა მასზედ, რომ გაიმარჯვა სოციალისტურმა რევოლუციამ და ვ. ლენინმა დაამყარა მუშათა და გლეხთა ხელისუფლება, ბოლშევიკების წინადადებით 26 ოქტომბერს სასწრაფოდ მოიწვიეს როსტოვ-ნახიჩევანის მუშათა და ჯარისკაცთა საბჭოს დეპუტატების სხდომა, რომლებიც სასტიკად ეწინააღმდეგებოდნენ მენშევიკებსა და ესერებს. სხდომაზე მიიღეს გადაწყვეტილება ხელში ჩაეგდოთ ხელისუფლება და შეექმნათ სამხედრო-რევოლუციური კომიტეტი სერგეი სირცოვის ხელმძღვანელობით. ქალაქის ბაღში სასწრაფოდ გაიმართა მუშათა და ჯარისკაცთა მიტინგი. მიტინგზე მიიღეს გადაწყვეტილება შეერთებოდნენ რეზოლუციას მუშათა და ჯარისკაცთა საბჭოების შექმნის შესახებ. სწორედ ამ მიტნგის აღსანიშნავად დაიდგა ოქტომბრის რევოლუციის ძეგლი დონის როსტოვში. ↑ Памятник Великой Октябрьской революции в Ростове-на-Дону. Памятники всего мира. ციტირების თარიღი: 2017-01-19. ↑ Памятники Ростова-на-Дону. Достопримечательности мира. ციტირების თარიღი: 2017-01-19. ↑ Газета «Наше знамя». Rostov region. ციტირების თარიღი: 2017-01-19.
დაღუპული ჯარისკაცების მემორიალური კომპლექსი

დაღუპული ჯარისკაცების მემორიალური კომპლექსი (რუს. Мемориальный комплекс «Павшим воинам») — ძეგლი დონის როსტოვში. მდებარეობს ფრუნზეს სახელობის სკვერში კარლ მარქსის მოედანზე. ძეგლთან მუდმივად ანთია ცეცხლი. ძეგლი ეძღვნება დიდ სამამულო ომში დაღუპულ ჯარისკაცებსა და მშვიდობიან მოსახლეობას. მემორიალური კომპლექსი გაიხსნა 1969 წელს. მემორიალის ავტორები არიან მოქანდაკეები ედუარდ მირზოევი და ა. სიმონენკო. 1975 წლიდან მემორიალთან მოქმედებს პოსტი № 1. დაღუპული ჯარისკაცების მემორიალურ კომპლექსს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. 1943 წელს ქალაქის გათავისუფლების შემდეგ ფრუნზეს სახელობის სკვერში საძმო სასაფლაო გაიხსნა სადაც დაკრძალეს 300 ჯარისკაცი და მშვიდობიანი მოქლაქე, რომლებიც დაიღუპნენ ოკუპაციის პერიოდში და როსტოვისათვის ბრძოლაში. 1957 წლის აპრილში ძმათა სასაფლაოზე აღმართეს ძეგლი. 1959 წლის 9 მაისს ძეგლთან აანთეს მუდმივი ცეცხლი. მუდმივი ცეცხლის ანთების საპატიო მისია წილად ხვდათ საბჭოთა კავშირის გმირებს პავლე სამოხინსა და ნიკოლაი პავლენკოს. თანამედროვე სახით მემორიალი არსებობს 1969 წლიდან. მან რამდენიმეჯერ განიცადა რეკონსტრუქცია. 1979 წლის 9 მაისიდან მუდმივ ცეცხლთან მოქმედებს საპატიო ყარაულის პოსტი № 1. როსტოვის სკოლების უფროსკლასელები ნებისმიერ ამინდში დგანან საპატიო ყარაულში მემორიალთან. მემორიალი არის ნახევარწრიული ბეტონის რკალი. რკალის შიდა მხარეს გამოსახულია მეტალის ბარელიეფი მასზედ მწუხარე დედა-სამშობლოს ფიგურით. მას მარჯვენა ხელში პალმის რტო უჭირავს. რკალის ცენტრში ანთია მარადიული ცეცხლი. მემორიალური კომპლექსის ავტორის ჩანაფიქრის მიხედვით ნახევრწრიული რკალი იძულებით შეწყვეტილი ცხოვრების სიმბოლოა. Зубков, А. И. Колокола памяти — Ростов-на-Дону: Ростовское книжное издательство, 1985. — 41с. ↑ 1.0 1.1 Андрианов В. И., Терещенко А. Г. Партизанам-подпольщикам // Памятники Дона. — Ростов-на-Дону: Ростовское книжное издательство, 1981. ↑ Пролетарский район. rostov-gorod.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-10-23. ციტირების თარიღი: 2013-08-05. ↑ 3.0 3.1 В караул с адвокатом. Российская газета (2011-04-15). ციტირების თარიღი: 2013-08-11. ↑ 4.0 4.1 Памятник погибшим воинам ВОВ -"Вечный огонь". Официальный портал городской Думы и Администрации города. ციტირების თარიღი: 2013-08-11.
ლიპარიტ I

ლიპარიტ I ბაღვაში — კლდეკარის საერისთავოს პირველი ერისთავი. სამთავროებს შორის პირველობისათვის ატეხილი ბრძოლის გამო IX საუკუნის 80-იან წლებში დატოვა ბაღვაშთა მამულობითი სამფლობელო არგვეთი და გადავიდა თრიალეთში, სადაც ქართლიდან ჯავახეთისაკენ მიმავალ გზაზე, თრიალეთის ქედია უღელტეხილზე, ე. წ. კლდეკარში, ააგო ციხე და საერისთავო დააარსა. ლიპარიტ I-მა თავის პატრონად ცნო ("იპატრონა") დავით ბაგრატიონის ძე კურაპალატი (876-881) და მხარი დაუჭირა მას გვარამ (გუარამ) მამფალის ( გ. 882) ძის ნასრას (გ. 888) წინააღმდეგ ბრძოლაში. ლიპარიტ I-ის დახმარებით ნასრა განდევნეს კონსტანტინოპოლში. შემდგომში კურაპალატის ახლოს მდგომთა შორის ლიპარიტ I აღარ ჩანს. მეტრეველი რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 247.
ბაალბექ-ჰერმელის მუჰაფაზა

ბაალბექ-ჰერმელის მუჰაფაზა (არაბ. محافظة بعلبك - الهرمل) — ლიბანის ერთ-ერთი მუჰაფაზა. მოიცავს ბაალბექის და ჰერმელის რაიონებს, რომლებიც 74 მუნიციპალიტეტადაა დაყოფილი. დედაქალაქი ბაალბექი. მუჰაფაზას უკავია ბექაას ხეობის ჩრდილოეთი ნაწილი — ერთ-ერთი მთავარი სასოფლო სამეურნეო არეალი ლიბანში. 2015 წლისთვის გაეროს ლტოლვილთა უმაღლესი კომისარიატის მონაცემებით მუჰაფაზის მოსახლეობა 416 427 კაცს შეადგენდა, მათ შორის 137 788 სირიელი და 8 117 პალესტინელი ლტოლვილი. მოსახლეობის უმრავლესობა სუნიტია, უმცირესობას შეადგენენ ქრისტიანები და შიიტები. ბაალბექ-ჰერმელის მუჰაფაზა შეიქმნა 2003 წლის 16 ივლისს, როდესაც ბაალბექისა და ჰერმელის რაიონები გამოეყვნენ ბექაას მუჰაფაზას. ახალი რეგიონის იმპლემენტაცია დაიწყო 2014 წელს და პირველი გამგებელი გახდა ბაშირ ხოდრი. სირიელი მიგრანტების შედინება ამძიმებს ისედაც მყიფე ინფრასტრუქტურას და მომსახურებას. სირიაში მომხდარმა ძალადობებმა ბაალბექ-ჰერმელის მუჰაფაზაშიც შეაღწია. ბექაას ხეობის ჩრდილოეთი და ბაალბექი წარმოადგენს ჰეზბოლას მთავარ დასაყრდენს ლიბანში. ↑ Law, Gwillim. "Lebanon Provinces". Statoids. Retrieved 20 February 2017. ↑ 2.0 2.1 "Mohafazah de Baalbek-Hermel". Localiban. Retrieved 20 February 2017. ↑ 3.0 3.1 3.2 Baalbek-Hermel Governorate Profile" (PDF). UNHCR. June 2015. Retrieved 20 February 2017. ↑ 4.0 4.1 4.2 "Bekaa and Baalbek/Hermel Governorates Profile" (PDF). UNHCR. 2016. Retrieved 20 February 2017. ↑ "Territorial administration of Lebanon". Localiban. Retrieved 19 February 2017. ↑ "Cabinet Appoints 5 New Governors, Accepts Qaloush's Resignation". Naharnet. 2 May 2014. Retrieved 19 February 2017. ↑ Norton, Augustus (2009). Hezbollah: A Short History. Princeton University Press. p. 6. ISBN 0-691-13124-4. ↑ al-Solh, Nidal (16 May 2016). "Why Hezbollah is sweating in Baalbek". The Daily Star. Retrieved 20 February 2017.
ქაცვი (მცენარე)

ქაცვი (ლათ. Hippophae) — ხშირტოტებიანი ბუჩქოვანი მცენარეა ფშატისებრთა ოჯახიდან, სიმაღლით 1,5-3,5 მ, იშვიათად 10 მ. სიმაღლის ხეა. ფოთლები მორიგეობითია, მოკლე ყუნწებით, ხაზურ-ლანცეტა, ზემოდან მონაცისფრო-მუქი მწვანეა, ქვემოდან მოვერცხლისფრო-თეთრი. ყვავილები ორსახლიანია, სწორი ჯამისებური, უფურცლო ყვავილსაფარით. ნაყოფი წვნიანი, პრიალა, ნარინჯისფერი, ყვითელი ან მოწითალოა, სფეროსებრი ფორმის, სხედან ძალიან მოკლე ნაყოფსამაგრზე, რომელიც სქლად ერთხმის ტოტს. ქაცვი იზრდება მდინარის ნაპირებზე, მთის ფერდობებზე, ტენიან ადგილებში, სადაც ხშირად ქმნის ძნელადმისადგომ აღმონაცენს. განსაკუთრებით ფართოდაა გავრცელებული ქაცვის მდინარეების რიონისა და ცხენისწყლის ხეობებში, სადაც შესაძლებელია მისი მასიურად დამზადება. ნაყოფები საჭმელად ვარგისია, მომჟავო, მდიდარი ვიტამინებით ანანასის სუნით. შეიცავს 3,5%-მდე შაქარს, 2,6% მჟავებს, 8% ცხიმოვან ზეთებს 300-450 მგ.% C-ვიტამინს, კაროტინს, B1, B2, BC (ფოთლის მჟავა) და E ვიტამინებს. ნაყოფში შემავალი ზეთი მიდის ჭრილობის შემხორცებელი წამლების დასამზადებლად. ხალხურ მედიცინაში ქაცვის ნაყოფებს იყენებენ როგორც ტკივილგამაყუჩებელ, კუჭის სამკურნალო და სურავანდის საწინააღმდეგო საშუალებას. გამოიყენება აგრეთვე ქაცვის ფოთლებიც. ისინი შეიცავს 230-260 მგ.% C-ვიტამინს და 10%-მდე მთრიმლავ ნივთიერებებს. ნორჩი ყლორტებისა და ფოთლებისაგან იღებენ შავ, ხოლო ნაყოფებიდან – ყვითელ საღებავებს. იმერეთის სამკურნალო ფლორა დაარქივებული 2007-10-15 საიტზე Wayback Machine.
TRAPPIST-1

TRAPPIST-1 (ასევე ცნობილია როგორც 2MASS J23062928-0502285) — 40 სინათლის წლის დაშორებით მდებარე ვარსკვლავური სისტემა, რომლის გარშემოც 7 კლდოვანი პლანეტა ბრუნავს. ვარსკვლავური სისტემა მდებარეობს მერწყულის თანავარსკვლავედში. ნასამ აღმოჩენის შესახებ ინფორმაცია 22 თებერვალს, თბილისის დროით 22:00 საათზე გამოაცხადა სპეციალურ პრესკონფერენციაზე. NASA-მ აღნიშნული აღმოჩენა გააკეთა სპიცერის კოსმოსური ტელესკოპის გამოყენებით. სპიცერის კოსმოსურმა ტელესკოპმა აღმოჩენისთვის ტრანზიტული მეთოდი გამოიყენა. მეცნიერთა შეფასებით, სამი პლანეტა სასიცოცხლო ზონაში იმყოფება და შესაბამისად, თხევადი წყალიც არსებობს, რაც სიცოცხლის არსებობის წინაპირობაა. სისტემაში მდებარე ერთ-ერთი პლანეტა გრავიტაციულადაა ჩაჭერილი თავის დედა-ვარსკვლავთან, რაც იმას ნიშნავს, რომ ის სულ ერთი სახით უყურებს ვარსკვლავს. სამი პატარა პლანეტა წითელ ჯუჯასთან ძალიან ახლოს მოძრაობს (მზესა და დედამიწის მანძილის 1%-ით, 1,5%-ით და 5%-ით). წელიწადი უახლოეს პლანეტაზე მხოლოდ დედამიწის 1,5 დღე გრძელდება, მეორეზე 2,4 დედამიწის დღე. რაც შეეხება მესამე პლანეტას, მისი ორბიტა ცოტა გაურკვეველია. მეცნიერთა შეფასებით, მისი ორბიტალური პერიოდი 4,5-7,3 დედამიწის დღეა. რაც შეეხება დედა-ვარსკვლავს, იგი წითელი ჯუჯაა. მისი მასა მზის მასის 8%-ია, ხოლო რადიუსი 11%. მისი ზედაპირის ტემპერატურა 2277 გრადუსი ცელსიუსია და დაახლოებით 500 მილიონი წლისაა. შედარებისთვის, ჩვენი მზე 4,6 მილიარდი წლისაა და ზედაპირის ტემპერატურა დაახლოებით 5727 გრადუსი ცელსიუსია. ასეთი მასის გამო, წითელ ჯუჯებს 4-5 ტრილიონ წელიწადს შეუძლიათ არსებობა. თავდაპირველად, აღნიშნულ სისტემაში ორი პლანეტა იყო აღმოჩენილი. ↑ 2MASS J23062928-0502285 ↑ Where is TRAPPIST-1? How long would it take to get to TRAPPIST-1 from Earth? ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 3.6 3.7 რა აღმოაჩინა NASA-მ? პრესკონფერენცია, რომელსაც მთელი მსოფლიო ელოდა, დასრულდა ↑ http://www.eso.org/public/archives/releases/sciencepapers/eso1615/eso1615a.pdf ↑ http://www.eso.org/public/archives/releases/sciencepapers/eso1706/eso1706a.pdf
პირველი ცხენოსანი არმიის ძეგლი

პირველი ცხენოსანი არმიის ძეგლი (რუს. Монумент Первоконникам) — ძეგლი დონის როსტოვში. მდებარეობს საბჭოს მოედანზე. ძეგლი გაიხსნა 1972 წელს, მისი ავტორია მოქანდაკე ევგენი ვუჩეტიჩი. ძეგლი ეძღვნება სამოქალაქო ომის გმირებს, რომლებმაც 1920 წელს გაათავისუფლეს დონის როსტოვი თეთრგვარდიელებისაგან. ძეგლს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. ძეგლის სკულპტურული ჯგუფი შექმნა ევგენი ვუჩეტიჩმა. ზოგიერთი არქიტექტურული ნაწილი დააპროექტეს ასევე იოსებ ლოვეიკომ, იან რებაინმა და ლევ ებერგმა. მასიურ გრანიტის კვარცხლბეკზე დგას ცხენზე ამხედრებული ჯარისკაცი ხმლით. მისი ძლიერი ცხენი დგას უკანა ფეხებზე და მიისწრაფვის წინ. მის მარცხნივ დგას წითელარმიელი, რომელიც შეტევაზე გადადის, ხოლო მარჯვნივ დაჭრილი მეზღვაურია, რომელსაც ხელში გახსნილი, გადასაგდებად მომზადებული ყუმბარა უჭირავს. კვარცხლბეკის კედელზე გამოსახული არიან პირველი ცხენოსანთა არმიის მებრძოლები. მონუმენტი დამზადებულია მოქანდაკე ვუჩეტიჩის ოსტატობით. თავდაპირველად გადაწყვეტილი იყო, რომ უნდა დადგმულიყო ვოლგოგრადში და მიძღვნილი უნდა ყოფილიყო ცარიცინის დაცვისათვის, მაგრამ ეს პროექტი შეჩერდა და მოქანდაკეს შესთავაზეს, რომ აღნიშნული მონუმენტი მიეძღვნათ 1920 წელს თეთრგვარდიელებისაგან როსტოვის გათავისუფლებისათვის. პირველი ცხენოსანი არმიის ძეგლი აღმართეს საოლქო აღმასკომის შენობის წინ. საზეიმოდ გახსნეს 1972 წლის 30 აპრილს. პერესტროიკის შემდეგ მონუმენტს აკრიტიკებდნენ დაბალი მხატვრული ღირებულების გამო. იგი კრიკის საგანი გახდა ასევე იმის გამო, რომ იგი იდგა დანგრეული ალექსანდრე ნეველის ეკლესიის ადგილზე. 1996 წელს კაზაკების ინიციატივით კვარცხლბეკიდან მოხსნეს მემორიალური წარწერა. ↑ Людмила Волошина. Площадь Советов. math.rsu.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-30. ციტირების თარიღი: 2013-08-03. ↑ 2.0 2.1 2.2 Андрианов В. И., Терещенко А. Г. Памятники Дона. — Ростов-на-Дону: Ростовское книжное издательство, 1981. — С. 86. ↑ Памятники регионального значения, находящиеся на учёте в Администрации Ростовской области на 1 января 2009г.. voopiik-don.ru. ციტირების თარიღი: 2013-07-26. ↑ 4.0 4.1 Сергей Иваненко Война с памятниками? // Ростов официальный. — 2005. — № 16 (543). ↑ Городские легенды Ростова. АиФ Ростов (2012-03-12). ციტირების თარიღი: 2013-08-03. ↑ Валерий Посиделов Каменное прошлое и будущее // Ростов официальный. — 2007. — № 39 (670).
ლიბანის მუჰაფაზები

ლიბანი დაყოფილია 8 მუჰაფაზად
ოლშტინის ტრამვაი

ოლშტინის ტრამვაი – ტრამვაის სისტემა პოლონეთის ქალაქ ოლშტინში. მოქმედებდა 1907-1965 წწ, 2015 წლის დეკემბერში ოლშტინში ტრამვაის სისტემა ხელახლა გაიხსნა. ოლშტინში ტრამვაის ქსელის აშენება 1905 წელს გადაწყდა. 1907 წლის 15 დეკემბერს ამოქმედდა პირველი ხაზი, რომლის სიგრძე 2,3კმ-ს შეადგენდა. 1943 წელს ოლშტინში გაიხსნა ტროლეიბუსის პირველი ხაზი, რასაც მოყვა ტრამვაის ხაზების ტროლეიბუსებით ჩანაცვლება და 1965 წლის 20 ნოემბერს ტრამვაი მთლიანად გაუქმდა. ოლშტინში ტრამვაის აღდგენაზე მუშაობა 2006 წელს დაიწყო. ოლშტინელი ტრამვაის ფანების აქტიურობით და ქალაქის მერიასთან მათი თანამშრომლობით 2006 წლის 1 მაისს ქალაქის ცენტრში დაიდგა შეკეთებული ისტორიული ტრამვაის ვაგონი. ამავე წელს ქალაქის მერიის გადაწყვეტილებით დაიგეგმა 10,5კმ სიგრძის ტრამვაის ხაზის მშენებლობა, რომელიც 2010 წელს უნდა დასრულებულიყო. 2015 წლის ოქტომბერ-ნოემბრის მიჯნაზე ქსელის მშენებლობა უკვე დასრულებული იყო. 6 დეკემბერს ჩატარდა ღია კარის დღე და ტრამვაის ვაგონმა პირველად გადაიყვანა მგზავრები, სპეციალური სვლით. 19 დეკემბერს გაიხსნა №1 მარშრუტი, 27 დეკემბერს_№2, ხოლო 31 დეკემბერს_№3. 2017 წლის მდგომარეობით ოლშტინში ექსპლუატაციაშია Solaris Tramino S111o მარკის 15 ტრამვაის ვაგონი. Andrzej Bobrowicz: Olsztyn. In: Tramwaje w Polsce. 1. Auflage. Księży Młyn Dom Wydawniczy, Łódź 2013, ISBN 978-83-7729-215-0, S. 166–170. პროექტის ოფიციალური ვებგვერდი „ოლშტინის ინტეგრირებული სატრანსპორტო სისტემის მოდერნიზაცია და განვითარება“ ფოტოგალერეა „ოლშტინი ადრე და ახლა“, რომელიც შეიცავს ტრამვაის ფოტოებს ოლშტინის ტრამვაის მოძრავი შემადგენლობის მონაცემთა ბაზა და ფოტოები ოლშტინის ტრამვაის სქემა
ჩანგლი

ჩანგლის ეკლესია — ქართული მართლმადიდებლური ჯვარგუმბათოვანი ტაძარი ყარსიდან სამხრეთ-დასავლეთით 80 კმ-ში, ისტორიული საქართველოდან სრულიად მოწყვეტილად, ამჟამად ქურთებით დასახლებულ მთიანი სოფლის, ჩანგლის (თურქ. Çengilli ჩენგილი) ცენტრში. დღეითვის ადგილობრივები საერთო თავლად იყენებენ. მისი დასავლეთი ფასადი, ცენტრალური კარიდან სამხრეთით მდებარე მონაკვეთი მთლიანად მრავალსტრიქონიან ასომთავრულ წარწერას უჭირავს, რომელიც გვამცნობს, რომ ძეგლი XIV საუკუნეში აუგიათ, დროის იმ მონაკვეთში, როცა ეს მხარე ქართული ეკლესიის მფლობელობაში იმყოფებოდა. რამდენიმე ქართული წარწერა გვხვდება ასევე კარნიზზე, ხოლო სოფელში სახლების კედლებში ჩაშენებულ საფლავის ქვებზეც ქართული ეპიტაფიებია შემორჩენილი. ძეგლი გეგმაში სამხრეთით და ჩრდილოეთით მცირედ შვერილ მკლავიან ჯვარს წარმოადგენს, რომლის საკურთხევლის გარდიგარდმო ვიწრო პასტოფორიუმებია მოწყობილი. ინტერიერში აღსანიშნავია გუმბათის ყელის უჩვეულო არქიტექტურულ-კონსტრუქციული გადაწყვეტა. ტრომპ-აფრებზე დაყრდნობილ გუმბათი გრეხილი ორი ლილვით იწყება, რომელზეც რვა ორ ნაწილიანი სვეტია მოთავსებული და შეკრულ თაღნარს ქმნის. თაღებს შორის თაღოვანი სარკმლებია. ასევე სამ-სამი სარკმელია გაჭრილი სამხრეთ და ჩრდილოეთ მკლავშიც. საკურთხეველი ცენტრალური სარკმლით ნათდება, რომლის ორივე მხარეს თაღოვანი ნიშებია მოწყობილი. გარედან ისევ გუმბათის მხატვრულ-არქიტექტურული სახე იქცევს მნახველის ყურადღებას. 16 ნაწილიან თაღნარში, რომელიც შეწყვილებულ ლილვებს ეყრდნობა, მონაცვლეობით ხან სარკმელია გაჭრილი, ხანაც სამკუთხა ნიშებია შეჭრილი. ჩანგლი | სამხრეთ კავკასიის ისტორიული ძეგლები ჩანგლის ეკლესია // Saunje.ge
უდანაშაულო მსხვერპლთა ძეგლი

უდანაშაულო მსხვერპლთა ძეგლი (რუს. Памятник «Невинно убиенным») — მემორიალური კომპლექსი დონის როსტოვის ცენტრში. კომპლექსი აღმართულია როსტოვის ოლქის ტერიტორიაზე 1921-1961 წლებში რეპრესირებულთა პატივისცემის ნიშნად. ძეგლი საზეიმოდ გახსნეს საბჭოთა კავშირის პოლიტიკური რეპრესიების მსხვერპლთა ხსოვნის დღეს 1994 წლის 30 ოქტომბერს. ძეგლის აღმართვის ინიციატორი იყო როსტოვის ოლქის უკანონო პოლიტიკური რეპრესიების მსხვერპლთა ასოციაცია „მემორიალი“ და მისი ხელმძღვანელი, პროექტის ერთ-ერთი ავტორი ე. ემილიანოვი. ყოველწლიურად 30 ოქტომბერს ძეგლთან იმართება რეპრესიების მსხვერპლთა პატივსაცემი მიტინგი, მიაქვთ ყვავილები. 1921-1961 წლებში როსტოვის ოლქში პოლიტიკური მოტივებით მოახდინეს 90 000 ადამიანის რეპრესია, რომელთაგან 16 130 დახვრიტეს. მათი დაკრძალვის ადგილი უცნობია. უდანაშაულო მსხვერპლთა მემორიალური კომპლექსი შედგება მარმარილოს სამი სტელისაგან და მწუხარების სტელისაგან. ცენტრალური სტელის ქვედა ნაწილი შავადაა შეღებილი, ზედა ნაწილი კი თეთრად და წითლად. ცენტრში ჯვარია გამოსახული, რომლის ორივე მხარეს სტელის კედლებზე წარწერაა “უდანაშაულო მსხვერპლნი“. სტელების თავზე დამაგრებულია მეტალის ჯვარი. ცოკოლის შავ ფერზე 192 ბანაკის სიაა ჩამოწერილი. მემორიალის უკანა მხარეს გამოსახულია რელოგიური კონფესიების სიმბოლოები და კომუნისტური სიმბოლო ხუთქიმიანი ვარსკვლავი, რომლის შიგნითაც ჩახატულია ნამგალი და ურო. მწუხარების სტელაზე გამოსახულია სსრკ-ის რუკა და მასზე მონიშნულია რეპრესირებულთა ბანაკების ადგილმდებარეობა. მემორიალზე ვანდალების ტავდასხმა მინიმუმ 20-ჯერ განხორციელდა. 2006 წელს მემორიალი გარემონტდა ქალაქის ადმინისტრაციის სახსრებით. მარმარილოს ფილები შეიცვალა მეტალის ფირფიტებით. დამზადდა ახალი საინფორმაციო დაფა. ↑ Мемориал невинно убиенным. Памятники всего мира. ციტირების თარიღი: 2017-01-19. ↑ Невинно убиенным. Памятники Дона. ციტირების თარიღი: 2017-01-19. ↑ Мемориал «Невинно убиенным» в Ростове-на-Дону. Виртуальный музей ГУЛага. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-12-20. ციტირების თარიღი: 2017-01-19.
გუდისისწყალი

გუდისისწყალი — მდინარე საქართველოში, ერედვისა და ჯავის მუნიციპალიტეტებში, დიდი ლიახვის მარცხენა შენაკადი. სათავე აქვს გერმუხის ქედის სამხრეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 2860 მეტრზე. სიგრძე 24 კმ, აუზის ფართობი 91 კმ². საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულზე, წყალმცირობა — ზაფხულსა და ზამთარში. საშუალო წლიური ხარჯი 2,66 მ³/წმ. აფხაზავა ი., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 188.