laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ვახტანგ პაპიაშვილი

ვახტანგ პაპიაშვილი (დ. 22 აპრილი, 1919, თბილისი — გ. 2000) — ქართველი ინჟინერი. საქართველოს სსრ დამსახურებული ინჟინერი. საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს IV-V მოწვევის დეპუტატი. 1942 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი, ტექნოლოგიის სპეციალობით. 1942-1969 წლებში მუშაობდა კასპის ცემენტის ქარხანაში ცვლის ოსტატად, საამქროს უფროსად, საწარმოო-ტექნიკური განყოფილების უფროსად, შიფერის წარმოების დირექტორად, ცემენტის ქარხნის მთავარ ინჟინრად, დირექტორად. 1969-1979 წლებში — საქართველოს სსრ საშენ მასალათა მრეწველობის მინისტრის მოადგილედ. მისი უშუალო ხელმძღვანელობით განხორციელდა კასპისა და რუსთავის ცემენტის ქარხნების მბრუნავი ღუმელებისა და შიფერის წარმოების რეკონსტრუქცია. იყო მრავალი დანერგილი წინადადების ავტორი. ვახტანგ პაპიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ვახტანგ პაპიაშვილის ბიოგრაფია (IV მოწვევა) ვახტანგ პაპიაშვილის ბიოგრაფია (V მოწვევა)
მერაბ მერაბიშვილი

მერაბ მერაბიშვილი (დ. 6 ივლისი, 1931, თბილისი — გ. 11 იანვარი, 2022) — ქართველი მეცნიერი, მოქანდაკე, მხატვარი, პედაგოგი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (2002), საქართველოს სსრ სახალხო მხატვარი (1980). საბჭოთა კავშირის სამხატვრო აკადემიის ნამდვილი წევრი (1988-2022), საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1996-2022), საქართველოს მხატვართა კავშირის წევრი. 1955 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია ქანდაკების განხრით. 1961 წლიდან თბილისის სამხატვრო აკადემიის პედაგოგია, 1970 წლიდან დოცენტი, 1978 წლიდან პროფესორი; 1991-2005 წლებში თბილისის სამხატვრო აკადემიის ხატვის კათედრის გამგე, 2005 წლიდან მთავარი მრჩეველი. მისი ნამუშევრებია: ალექსანდრე გრიბოედოვის ძეგლი თბილისში (1961, ბრინჯაო, ზომა 5მ.40სმ. (პოსტამენტის გარეშე). საკავშირო კონკურსი I პრემია), ერეკლე II ცხენოსანი ძეგლი თელავში (1972, ბრინჯაო, ზომა 8.5მ. (პოსტამენტის გარეშე). რესპუბლიკური კონკურსი I პრემია), დიმიტროვის ძეგლი მოსკოვში კონსტანტინე მერაბიშვილთან ერთად (1973 ბრინჯაო, ზომა 6მ. (პოსტამენტის გარეშე). საკავშირო კონკურსი I პრემია), გენერალ პეტრე ბაგრატიონის ცხენოსანი ძეგლი თბილისში (1984, ზომა 6მ. (პოსტამენტის გარეშე)), შოთა რუსთაველის ძეგლი ბუდაპეშტში, კონსტანტინე მერაბიშვილთან ერთად, ბრინჯაო, (2011), გენერალ პ. ბაგრატიონის ცხენოსანი ძეგლი მოსკოვში (1999, ბრინჯაო, ზომა 6მ. (პოსტამენტის გარეშე)), აკადემიკოს ნიკოლოზ ბოგოლიუბოვის ძეგლი ქალაქ დუბნაში (2001 ბრინჯაო, ზომა 3 მ. (პოსტამენტთან ერთად)), პოეტ ილო მოსაშვილის ძეგლი თბილისში (ბრინჯაო, ზომა 3 მ. (პოსტამენტთან ერთად)). 2001: ღირსების ორდენი დიმიტროვის ოქროს მედალი (ბულგარეთი) რუსეთის სამხატვრო აკადემიის ოქროს მედალი მერაბ მერაბიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ კულტურის სამინისტრო მერაბ მერაბიშვილის გარდაცვალების გამო მწუხარებას გამოთქვამს
კლასიკური ეკონომიკა

კლასიკური ეკონომიკა (იგივე კლასიკური პოლიტიკური ეკონომიკა) — ეკონომიკური აზროვნების ერთ-ერთი სკოლა. ტერმინი პირველად კარლ მარქსმა გამოიყენა. იგი წარმოიშვა XVIII საუკუნის ბოლოს და XIX საუკუნის დასაწყისში, ბრიტანეთში. კლასიკური ეკონომიკის მიმდევრები არ იყვნენ საერთო აზრის მქონენი ერთი და იგივე საგანთან დაკავშირებით თუმცა, ზოგადად კლასიკური ფილოსოფია ფოკუსირებული იყო ეკონომიკურ ზრდასა და ეკონომიკურ თავისუფლებაზე, უჭერდა მხარს რწმენას, თავისუფალი კონკურენციის შესახებ. კლასიკური ეკონომიკური თეორია ხელს უწყობდა, ქვეყნის მონარქიულიდან კაპიტალისტურ წყობილებაზე გადასვლას, რომელსაც თან ახლავს თვითრეგულირება. კლასიკური ეკონომისტები იყვნენ ლიბერალები, რომლებიც ბაზრის სახელმწიფოსაგან განთავისუფლებას უწყობდნენ ხელს. კლასიკური ეკონომიკის დასაწყისად მიიჩნევა ადამ სმითის მიერ, წიგნ „ერის სიმდიდრის“ გამოცემა. ამ წიგნში იგი ასაბუთებს, რომ სახელმწიფოს სიმდიდრე იზომება არა მისი ხაზინით არამედ, ეროვნული შემოსავლით. ეს შემოსავალი თავის მხრივ ეფუძნებოდა მოქალაქეების შრომას, რომელიც კოორდინირებული იყო შრომის დანაწილებით და კაპიტალის რეზერვების გამოყენებით. სმითი ყოველთვის ხაზს უსვამდა მონოპოლიების საშიშროებასა და კონკურენციის მნიშვნელობას ბაზარზე. მისმა კვლევებმა ხელი შეუწყო შიდა ვაჭრობის მხარდაჭერას და განაპირობა პროდუქტის ბაზრებზე, უფრო პროდუქტიული და გონივრული ფასების დადება, მიწოდებისა და მოთხოვნის საფუძველზე. Classical economics — cleartax.in (ინგლისური) Classical economics — marketbusinessnews.com (ინგლისური)
ანთიმოზ როგავა

ანთიმოზ როგავა (დ. 12 იანვარი, 1911[ძვ. სტ. 30 დეკემბერი, 1910], სოფ. ყულიშკარი, ზუგდიდის რაიონი — გ. 7 იანვარი, 1977) — საკოლმეურნეო წარმოების ნოვატორი. საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს II, III, IV, V მოწვევის დეპუტატი. 1938-1951 წლებში და 1968 წლიდან გარდაცვალებამდე ზუგდიდის რაიონის „ლენინის“ სახელობის და 1952-1960 წლებში — „საქართველოს“ სახელობის კოლმეურნეობების თავმჯდომარე. 1961-1968 წლებში ხეცურის ჩაის საბჭოთა მეურნეობის დირექტორი. მისი ხელმძღვანელობით კოლმეურნეობებმა ჩაის მწვანე ფოთლის მაღალი მოსავალი მიიღეს. 1948, 1951 სოციალისტური შრომის ორგზის გმირი ოქტომბრის რევოლუციის ორდენი ლენინის ორდენი (4 ორდენი) ანთიმოზ როგავა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ანთიმოზ როგავას ბიოგრაფია (II მოწვევა) ანთიმოზ როგავას ბიოგრაფია (IV მოწვევა) ანთიმოზ როგავას ბიოგრაფია (V მოწვევა) ↑ ანთიმოზ როგავას ბიოგრაფია (II მოწვევა)
ივანე სარიშვილი

ივანე სარიშვილი (დ. 11 დეკემბერი, 1912, სოფ. ასკანა, ახლანდელი ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი — გ. 5 ივნისი, 1977) — ქართველი აგროქიმიკოსი, სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი (1948). საქართველოს სსრ მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1958). სკკპ წევრი 1940 წლიდან. ლენინის სახელობის საკავშირო სასოფლო-სამეურნეო მეცნიერების აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1972-), საქართველოს სსრ IV, V, VI, VII მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. 1932 წელს დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი. 1937 წლიდან საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის ნიადაგთმცოდნეობის კათედრის დოცენტი იყო, ხოლო 1938–1975 წლებში აგროქიმიის კათედრის გამგე, 1949–1956 წლებში — აგრონომიის ფაკულტეტის დეკანი, ხოლო 1956–1974 წლებში — ამავე ინსტიტუტის რექტორი, 1974 წლიდან სსრკ აგროქიმიის მომსახურების ცენტრალური ინსტიტუტის ამიერკავკასიის ფილიალის დირექტორი. საქართველოში პირველმა შეადგინა აგროქიმიის კარტოგრამა: გამოიკვლია წითელმიწა ნიადაგების თეორიული და პრაქტიკული საკითხები, შეისწავლა საქართველოში ტენიანი სუბტროპიკული ზონის ნიადაგების ბუნება, ნიადაგის მიკროელემენტებით განოყიერება და სხვა. იგი ასზე მეტი სამეცნიერო შრომის ავტორია. საპატიო ნიშნის ორდენი ლენინის ორდენი ივანე სარიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ივანე სარიშვილის ბიოგრაფია (IV მოწვევა) ივანე სარიშვილის ბიოგრაფია (V მოწვევა) ივანე სარიშვილის ბიოგრაფია (VII მოწვევა)
კამა

კამა (ლათ. Anethum graveolens) — მცენარე ქოლგოსანთა ოჯახისა. თავის გვარში ერთადერთი სახეობა. ზოგიერთი წყაროს თანახმად, Anethum-ის გვარში 4 სახეობა შედის. ველურად გავრცელებულია მცირე აზიაში, ირანში, ჩრდილოეთ ინდოეთსა და ეგვიპტეში. ცნობილი იყო ჯერ კიდევ ძველი ხალხებისათვის, როგორც სამკურნალო და სანელებელი მცენარე. სანელებელ მცენარედ გავრცელდა კულტურაში, შემდეგ კი როგორც გაველურებული და სარეველა — თითქმის მთელ დასავლეთ ევროპაში, სამხრეთ აფრიკაში, ჩრდილოეთ, ცენტრალურ და სამხრეთ ამერიკაში. კულტივირებული და გაველურებულია კავკასიაშიც. სიცივის ამტანი, სითბოსა და სინათლის მოყვარულია. ერთწლოვანი მცენარეა. ღერო ჩვეულებრივ მარტოული, მცირედ დატოტვილი, სიმაღლით 100–150 სმ-ია. ფოთლები ძაფისებრ სეგმენტებად სამ- ან ოთხმაგად ფრთისერგანკვეთილია. მცირე ზომის ყვითელი ყვავილები შეკრებილია ყვავილედში — რთულ ქოლგაში. ნაყოფი ორ ცალთესლიან ნაწილად იშლება, რომლებსაც გვერდებზე ფრთები აქვს. მცენარის ყველა ნაწილი შეიცავს ეთეროვან ზეთს და სპეციფიკური სუნი აქვს. ბალახში მისი შემცველობა 1,5%-ია, ნაყოფში — 2,8–4%. ეთეროვანი ზეთის მთავარი შემადგენელი ნაწილი, რომელიც მცენარის სუნს განაპირობებს, არის კარვონი, რომლის შემცველობა ნაყოფის ზეთში 60%-მდეა, ბალახში — 16%-მდე. კარვონის გარდა ნაყოფის ზეთში შედის დილაპიოლი (30%), ფელანდრენი და სხვა ნივთიერებები. ბალახში შედის აგრეთვე ფლავონოიდები, კვერცეტინი, კემპფეროლი, იზორამნეტინი, ფურანოქრომონები და კუმარინები, ნაყოფში — ცხიმოვანი ზეთი (20%-მდე). ამას გარდა ნაყოფი შეიცავს ფენოლკარბონის მჟავებს: ფერულმჟავას, ქლოროგენმჟავას, კოფეინმჟავას. ახალგაზრდა ფოთლებსა და ყლორტებს იყენებენ კერძებში (ნედლს ან გამხმარს), როგორც საკაზმ-სანელებელს და ეთერზეთოვან მცენარეს, აგრეთვე მწნილეულის დასამზადებლად (უკვე შემოსულს). კამა შეიცავს A პროვიტამინს, B ჯგუფის ვიტამინებს, C ვიტამინს და სხვა. თესლისგან მიღებული ეთეროვანი ზეთი მრეწველობის მრავალ დარგში გამოიყენება. ხალხურ მედიცინაში ნაყოფის ფხვნილი და მისი ნაყენი გამოიყენება როგორც აირმდენი, ამოსახველებელი და შარდმდენი საშუალება; ნაყოფის ნახარში — ძუძუთი მკვებავ დედებში ლაქტაციის გასაძლიერებლად, უძილობისას — როგორც დამამშვიდებელი, აგრეთვე ხველის დროს და საჭმლის მონელების გასაუმჯობესებლად. ბალახის ნაყენს იყენებენ ჰიპერტონიის დროს, განსაკუთრებით საწყის სტადიებზე. ითესება ადრეულად, თესლს აპნევენ ან რიგებში თესენ. ღია გრუნტში მწვანე მასის მოსავლიანობა 1–2 კგ/მ²-ია, დახურულში — 2–3 კგ/მ². ↑ Simpson, Michael G. (1 იანვარი, 2010). „8 - Diversity and Classification of Flowering Plants: Eudicots“. Plant Systematics (Second Edition): 275–448. doi:10.1016/B978-0-12-374380-0.50008-7. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |date=-ში (დახმარება) ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 Куленкамп А. Ю. Укроп // Большая российская энциклопедия. т. 32. — М., 2016. — стр. 765. ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 Гаммерман А. Ф., Кадаев Г. Н., Яценко-Хмелевский А. А. Лекарственные растения (Растения-целители) : Справочник. — 3-е изд., перераб. и доп. — М.: «Высшая школа», 1984. — стр. 338–339, 400 c., 150 000 экз. ↑ 4.0 4.1 კამა // ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 342.
ვიკა სირაძე

ვიქტორია (ვიკა) სირაძე (დ. 27 მაისი, 1929, თბილისი — გ. 22 თებერვალი, 2024) — ქართველი ქიმიკოსი, ინჟინერი, პოლიტიკური ლიდერი, თანამდებობის პირი. საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს IV–V და VII–XI მოწვევების დეპუტატი. სსრკ უმაღლესი საბჭოს VI მოწვევის დეპუტატი. 1952 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ქიმიურ-ტექნოლოგიური ფაკულტეტი და შემდეგ სილიკატების ტექნოლოგიის კათედრის ასპირანტურა. 1949–1952 წლებში იყო საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კომკავშირის მდივნის მოადგილე, მდივანი. 1952–1955 წლებში კომკავშირის ქ. თბილისის პირველი მაისის რაიონული კომიტეტის პირველი მდივანი, თბილისის საქალაქო კომიტეტის მეორე და პირველი მდივანი. 1955–1962 წლებში პარტიის ქ. თბილისის კიროვის რაიონული კომიტეტის, შემდეგ ორჯონიკიძის რაიონული კომიტეტის პირველი მდივანი, პარტიის თბილისის საქალაქო კომიტეტის მდივანი, საქართველოს სსრ კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის მდივანი. 1962–1973 წლებში საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე. 1973–1986 წლებში საქართველოს ცენტრალური კომიტეტის მდივანი, საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის თავმჯდომარის მოადგილე. 1986–1989 წლებში საქართველოს პროფესიული კავშირების რესპუბლიკური საბჭოს თავმჯდომარე, 1989–1994 წლებში მრჩეველი საქართველოს მინისტრთა საბჭოში და საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ბუნებრივი რესურსების და საწარმოო ძალების შემსწავლელი კომისიის მეცნიერ-თანამშრომელი. გარდაიცვალა 2024 წლის 22 თებერვალს, 94 წლის ასაკში. შრომის წითელი დროშის 4 ორდენი. ვიკა სირაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ვიქტორია (ვიკა) სირაძის ბიოგრაფია (IV მოწვევა) ვიქტორია (ვიკა) სირაძის ბიოგრაფია (V მოწვევა) ვიქტორია (ვიკა) სირაძის ბიოგრაფია (VII მოწვევა) ვიქტორია (ვიკა) სირაძის ბიოგრაფია (X მოწვევა) ვიქტორია (ვიკა) სირაძის ბიოგრაფია (XI მოწვევა) ვიქტორია (ვიკა) სირაძის ბიოგრაფია (სსრკ VI მოწვევა) ↑ „94 წლის ასაკში ვიქტორია სირაძე გარდაიცვალა“. ipress.ge. 22 თებერვალი, 2024. ციტირების თარიღი: 22 თებერვალი, 2024. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება)
კამარა

კამარა (ბერძ. kamara) — მრუდწრიული მოხაზულობის მზიდი სივრცული კონსტრუქცია, რომელსაც ახასიათებს განმბჯენი ძალვის წარმოქმნა და უმეტესად კუმშვაზე მუშაობა. განმჯენი ძალვა ჩვეულებრივ გადაეცემა შემკვრელს, კონტრფორსს, განივ კედელს და ა. შ. კამარის მასალად იყენებენ რკინაბეტონს, ბეტონს, ქვასა და ხეს. კამარის განივი კვეთი სწორხაზოვანი, დანაოჭებული ან მრუდწირულია. კამარა გვხვდება ცილინდრული, შეკრული, ჯვაროვანი, სარკული, აფრის ფორმის და გუმბათის სახით. კამარით ხშირად ხურავდნენ სამრეწველო, სასაწყობო და სასოფლო-სამეურნეო შენობებს. ძველ ქართულ ხუროთმოძღვერებაში ყველაზე მეტად გავრცელებული იყო ცილინდრული კამარა, რომელიც 2 პარალალეურ კედელს ან სვეტების მწკრივს ეყრდნობოდა. იყო აგრეთვე ვარსკვლავისებრი, ისრული (XVI-XVIII სს.) და შეკრული კამარები. უკანასკნელი შედგება სამკუთხა ელემენტებისაგან, რომლებიც კამარის წვეროში იყრიან თავს. შეკრული კამარა ზოგჯერ გუმბათს ცვლიდა (XVI ს.; შიომღვიმის ძველი ეკლესია, ნინოწმინდის ტაძარი). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 343.
შაქის სახანო მეჩეთი

შაქის სახანო მეჩეთი (აზერ. Şəki xan məscidi) — XVIII საუკუნის ისტორიულ-არქიტექტურული ძეგლი აზერბაიჯანში, ქალაქ შაქში. გამოყენებულია ადგილობრივი სამშენებლო მასალებია — რიყის ქვები, გამომწვარი აგური, კირი, მუხა, თხილი, ვერხვი. შიგნით თაღოვანი გალერეა აქვს. მეჩეთის საერთო კომპლექში ჩართული მინარეთი მის ხუროთმოძღვრულ იერ-სახეს კიდევ უფრო ამშვენებს. შიდა მორთულობა უბრალოა. სარკმლები სხვადასხვა ფერისაა. მეჩეთის ეზოში არის აუზი. მეჩეთის გვერდით არის სასაფლაო, რომლის ქვებზე განსაკუთრებული ორნამენტებია დატანილი. აქ დასაფლავებული არიან შაქის ხანები და მათი ოჯახის წევრები, ამიტომაც სასაფლაოს „სახანო“ ეწოდება. ↑ Помощь в реставрации исторических памятников/Ханская мечеть и кладбище დაარქივებული 2014-03-05 საიტზე Wayback Machine.
ტრიფონ ფოფხაძე

ტრიფონ ფოფხაძე (დ. 1905, სოფ. კორბოული ან შომახეთი ახლანდ. საჩხერის მუნიციპალიტეტი — გ. უცნობია) — სტახანოვური მოძრაობის ერთ-ერთი პიონერი საქართველოში. საკავშირო მნიშვნელობის პერსონალური პენსიონერი, სოციალისტური შრომის გმირი (1958). სკკპ წევრი 1939 წლიდან. საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს I–V მოწვევის დეპუტატი. სკკპ XXI ყრილობის დელეგატი. 1919–1965 წლებში მუშაობდა ჭიათურის შავი ქვის მრეწველობაში და ტრესტ „ჭიათურმარგანეცის“ ი. სტალინის სახელობის მაღაროთა სამმართველოში ჯერ მანგანუმის მადნის ამწმენდად, შემდეგ კი ცვლის უფროსად და უბნის გამგედ. მედალი „1941-1945 წლების დიდ სამამულო ომში მამაცური შრომისათვის“ მედალი „კავკასიის დაცვისთვის“ ლენინის ორდენი (3 ორდენი) შრომის წითელი დროშის ორდენი ტრიფონ ფოფხაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ტრიფონ ფოფხაძის ბიოგრაფია (I მოწვევა) დაარქივებული 2022-01-13 საიტზე Wayback Machine. ტრიფონ ფოფხაძის ბიოგრაფია (II მოწვევა) ტრიფონ ფოფხაძის ბიოგრაფია (III მოწვევა) ტრიფონ ფოფხაძის ბიოგრაფია (IV მოწვევა) ტრიფონ ფოფხაძის ბიოგრაფია (V მოწვევა) ↑ 1.0 1.1 1.2 ფოფხაძე ტრიფონ ვარდენის ძე // ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 386. ↑ ტრიფონ ფოფხაძის ბიოგრაფია (V მოწვევა)
კამარახევის სამაროვანი

კამარახევის სამაროვანი — ძვ. წ. V—III სს. სამაროვანი სოფელ წიწამურის (მცხეთის რაიონი) სამხრეთით, მდინარე არაგვისა და მისი შენაკადის დიდი კამარახევის მარცხენა ნაპირზე გაშლილ ვაკეზე. 1953, 1976-1977 გათხარეს (ანდრია აფაქიძე, რ. რამიშვილი, თ. ჯღარკავა) 111 სამარხი. ორმოსამარხებიჩაჭრილია თიხნარში 1,25-2 მ სიღრმეზე. ოვალურ ან სწორკუთხა ორმოსამარხებში დაკრძალული იყო თითო, იშვიათად 2, ხელფეხმოკეცილი მიცვალებული. მამაკაცები დაკრძალული იყვნენ მარჯვენა გვერდზე, ქალები — მარცხენაზე. მიცვალებულს აფარებდნენ ქსოვილს ან ტყავს, იშვიათად ფოთლებიან ტოტენს, შემდეგ აყრიდნენ მცირეოდენ მიწას (50-70 სმ) და რიყის ქვებს, ქვაყრილს ისევ მიწით ფარავდნენ. ქვის სამარხები გაჩნდა სამაროვნის არსებობის გვიანდელ საფეხურზე. კედლები ნაგები იყო ბრტყელი ლოდებით და ზოგჯერ ასეთივე ქვებით იყო გადახურული. მიცვალებულები ჩასვენებული იყვნენ ხელფეხმოკეცილ მდგომარეობაში. თავქვეშ ამოდებული ჰქონდათ ბრტყელი რიყის ქვა. სამარხებში აღმოჩნდა წითლად და ლეგამონაცრისფროდ გამომწვარი და წერნაქით მოხატული ჭურჭელი. ქალების სამარხებში — სამკაული (ბრინჯაოს სამაჯურები, ცილინდრულთავიანი საკინძები, ზარაკები, ძეწკვები, ილარი, მძივები და ბეჭდები). მამაკაცების სამარხებში — საბრძოლო იარაღი (რკინის შუბისწვერი, მოხრილი დანა, მახვილ-სატევარი და სხვა). კამარახევის სამაროვანში აღმოჩენილი სამტუჩა ხელადების, სამფეხა ჯამებისა და ტოლჩების მსგავსი მასალა მოგვიანებით გვხვდება ალაზან-იალოილუთეფეს კულტურაში. მცხეთა. არქეოლოგიური კვლევა-ძიების შედეგები, ტ. 2, თბ., 1978; რამიშვილი რ., კამარახევის სამაროვანი, «მასალები საქართველოს და კავკასიის არქეოლოგიისათვის», 1959, ტ. 2; რამიშვილი რ., ქსე, ტ. 5, გვ. 343, თბ., 1980
ვახტანგ სულაქველიძე

ვახტანგ სულაქველიძე (დ. 25 აპრილი, 1917, ქუთაისი — გ. 30 აპრილი, 1984) — ქართული კინოსა და თეატრის მსახიობი. შოთა რუსთაველის სახელობის აკადემიური თეატრის წამყვანი მსახიობი. საქართველოს სსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1961). 1942 წელს კოტე მარჯანიშვილის სახელობის თეატრში მიიწვიეს მსახიობად. 1945 წელს  კი შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრში მოღვაწეობდა. 1947 წელს მას იწვევენ სამუშაოდ  თბილისის პიონერთა და მოსწავლეთა სასახლეში რეჟისორად და პედაგოგად. პიონერთა სასახლეში დადგმული სპექტაკლებიდან აღსანიშნავია: ნინო ნაკაშიძის „კოტეს დანაშაული“, გიორგი შატბერაშვილის „იავნანამ რა ჰქმნა?“ (იაკობ გოგებაშვილის მიხედვით), სერგეი მიხალკოვის „წითელი ყელსახვევი“, და „შინ დაბრუნება მინდა“, ა. ბრუნშტეინის „ცისფერი და ვარდისფერი“. ვ. სულაქველიძე სახასიათო როლების შესანიშნავი შემსრულებელი მსახიობი იყო. მისი სცენური სახეებიდან აღსანიშნავია: არტემ ივანიჩი (ავქსენტი ცაგარელის „რაც გინახავს, ვეღარ ნახავ“), გრუმიო (უილიამ შექსპირის „ჭირვეული ცოლის მორჯულება“),  პეტრე ურცხვაძე (ლავრენტი არდაზიანის „სოლომონ ისაკიჩ მეჯღუანაშვილი“), კორნელი კვინტრაძე (ვალერიან კანდელაკის „სარეველა“), არქიპო (იონა ვაკელის „საქმიანი კაცი“),  ფეოდოროვა (მიხეილ მრევლიშვილის „ნიკოლოზ ბარათაშვილი“),  კირილე (ირ. ჭავჭანიძის „თბილისელი ქალიშვილები“),  პოლაზოვი (ვ.  მალიარევსკის „ქარიშხლის წინ“), დიტო (ვ. როზოვსკის „ხალისიანი მეგობრები“),  პანტალონე (კარლო გოლდონის „ორი ბატონის მსახური“), არსენიო (ჯაილზ ფლეჩერის „ესპანელი მღვდელი“) და სხვა. ვ. სულაქველიძემ ქართულ კინოშიც შეიტანა თავისი წვლილი: მუსიკოსი („თოჯინები იცინიან“), ორკესტრის ხელმძღვანელი („მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი“) და სხვა. განსაკუთრებული  წარმატება ხვდა წილად  მის აბესალომს ირაკლი კვირიკაძის ფილმში „ქვევრი“. ვახტანგ სულაქველიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ვახტანგ სულაქველიძე — ეროვნული ფილმოგრაფია ვახტანგ სულაქველიძე — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
აკაკი ნადარეიშვილი

აკაკი ნადარეიშვილი (დ. 27 თებერვალი, 1943, გუდაუთა) — ქართველი უროლოგი, სამედიცინო რადიოლოგი და რენტგენოლოგი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (2021). 1968 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1968–1970 წლებში მუშაობდა შინაგან საქმეთა სამინისტროს სანიტარული ნაწილის ექიმ-ორდინატორად. 1971–1972 წლებში გუდაუთის რაიონული საავადმყოფოს უროლოგად. 1972-1974 წლებში მოსკოვის ს. სეჩენოვის სახელობის სამედიცინო ინსტიტუტის უროლოგიის კათედრის კლინიკური ორდინატორი იყო, კლინიკის ექიმ-უროლოგი. 1981-1985 წლებში ამავე ინსტიტუტის კლინიკათაშორისი ულტრაბგერითი გამოკვლევების განყოფილების ექიმი. 1985-1991 წლებში ინსტიტუტის უროლოგიური კლინიკის ონკოლოგიური განყოფილების ხელმძღვანელი. 1990–1998 წლებში საქართველოში დაბრუნების შემდეგ არის კლინიკური მედიცინის სამეცმნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ულტრაბგერითი დიაგნოსტიკის განყოფილების ხელმძღვანელი. ავტორია 150 სამეცნიერო ნაშრომისა, რომლებიც ეხება თირკმლის დაავადებათა კომპლექსურ დიაგნოსტიკასა და მკურნალობას. 1960 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა „კონტრალატერალური თირკმლის ცვლილებები ცალმხრივი მწვავე ოკლუზიური პიელონეფრიტის დროს“, ხოლო სადოქტორო დისერტაციის თემა იყო „კომპლექსური სხივური დიაგნოსტიკა თირკმლის კიბოს მკურნალობის ტაქტიკის განსაზღვრისათვის“. აკაკი ნადარეიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
კამბალასნაირნი

კამბალასნაირნი (ლათ. Pleuronectiformes) — თევზების რიგი. მათი სხეული გვერდებიდან გაბრტყელებულია, ამიტომ უმრავლესობა შედარებით განიერი და მოკლეა, სხეულის სიგრძე 5-470 სმ აღწევს. ზრდასრული კამბალასნაირნი ფსკერზე ცხოვრობდნენ და გვერდზე წვანან. ორივე თვალი ცალ მხარეზე აქვთ. სუბსტრატზე დაყრდნობილი მხარე ღია ფერისაა, მოპირდაპირე — პიგმენტირებული. რიგში 2 ქვერიგია: ფსეტოდისმაგვართა (Psettodoidei) ქვერიგიდან ცხნობილია 2 სახეობა აზიური ფსეტოდი (Psettodes erumei) გვხვდება ინდოეთის ოკეანეში, მეწამულ ზღვასა და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის სანაპიროებზე. კამბალასმაგვართა (Pleuronestoidei) ქვერიგში 4 ოჯახია. რომბისებრთა (Bothidae) ოჯახიდან აღსანიშნავია კესლერის არნოგლოსი (Arnoglossus kessleri), გავრცელებულია ხმელთაშუა და შავ ზღვებში. კამბალასებრთა (Pleuronectidae) ოჯახიდან საყურადღებოა ჩვეულებრივი პალტუსი (Hippoglossus hippoglossus), გვხვდება წყნარი და ატლანტის ოკეანის ჩრდილოეთ ნაწილებში. ზღვის ენისებრთა (Soleidae) ოჯახიდან შავ ზღვაში ბინადრობს ჩვეულებრივი ზღვის ენა (Solea solea). ცინოგლოსებრთა (Cynoglossidae) ოჯახიდან აღსანიშნავია ორხაზიანი ცინოგლოსი (Cynoglossus billincatus). კამბალასნაირნი ტიპობრივი ზღვის ფსკერის ბინადრები არიან. ზოგი სახეობა, მაგ., მდინარის, ვარსკვლავა და პოლარული კამბალები, შედის მდინარის შესართავში. კამბალასნაირთა ლარვას საცურავი ბუშტი აქვს, ცხოვრობს წყლის სიზრწეში და პლანქტონით იკვებება. ზრდასთან ერთად მისი ქალა ასიმეტრიული ხდება, საცურავი ბუშტი ქრება, სხეული ბრტყელდება და ლიფსიტა საცხოვრებლად ფსკერზე ეშვება. კამბალასნაირთა უმრავლესობას სარეწაო მნიშვნელობა აქვს. ყველაზე მეტი რაოდენობით მზადდებაპალტუსი. შავ ზღვაში, კერძოდ, საქართველოს სანაპირო ზონაში, რეწვის ობიექტია შავი ზღვის კამბალა ანუ ლაკანი. ჯანაშვილი ა., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 343.
შალვა ჩილაჩავა

შალვა ჩილაჩავა (დ. 20 მაისი, 1911, ზუგდიდი — გ. 1988) — სამხედრო პირი. მაიორი. საბჭოთა კავშირის გმირი (1944, 23 ივნისს ოზარიჩის მახლობლად, სოფელ როგთან (ბელორუსია) ჩატარებული ოპერაციისათვის). სკკპ, წევრი (1939-). საქართველოს სსრ II, III, IV, VI მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. 1931-1942 წლებში მუშაობდა ზუგდიდში. დიდი სამამულო ომის დროს 1941-1945 წლებში იბრძოდა ჩრდილოეთ კავკასიაში, ბელორუსიის I და II ფრონტებზე. 1946 წლიდან ზუგდიდის რაიონში ხელმძღვანელ პარტიულ და სამეურნეო სამუშაოებზე მუშაობდა. ალექსანდრე ნეველის ორდენი ლენინის ორდენი ოქროს ვარსკვლავი შალვა ჩილაჩავა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი შალვა ჩილაჩავას ბიოგრაფია (III მოწვევა) შალვა ჩილაჩავას ბიოგრაფია (IV მოწვევა)
კამბერლენდი (მრავალმნიშვნელოვანი)

კამბერლენდი შეიძლება აღნიშნავდეს: კამბერლენდი — პლატო აშშ-ში კამბერლენდი — ყურე ატლანტის ოკეანეში კამბერლენდი — ქალაქი აშშ-ში კამბერლენდის მთები — მთის მასივი დიდ ბრიტანეთში
კენზო (მოდის სახლი)

კენზო (ინგლ. Kenzo) — ტანსაცმელების, ფეხსაცმელების, პარფიუმერიის და სხვა „ლუქსის“ კატეგორიის პროდუქციის ფრანგული ბრენდი. მოდის სახლი დააარსა იაპონელმა დიზაინერმა კენზო ტაკადამ 1970 წელს სახელწოდებით „Jungle Jap“, 1980 წელს ბრენდმა მიიღო დამაარსებლის სახელი — „კენზო“. იაპონიაში დაბადებული კენზო ტაკადა პარიზში გადავიდა 1964 წელს, მოდის სამყაროში კარიერის დასაწყებად. იგი იაპონურ შტრიხებს ოსტატურად უხამებდა ევროპული მაღალი მოდის კანონებს. ჯუნგლების თემატიკა მისი შთაგონების წყარო იყო და ხშირად იყენებდა. თავდაპირველად კენზოს შემუშავებული დიზაინით გამოდიოდა ქალის ტანსაცმელი, რომელიც ხელით მზადდებოდა. 1983 წლიდან კინზომ დაიწყო ჯერ მამაკაცის, შემდეგ საბავშვო ტანსაცმლის გამოშვება. მის ცნობილ მაისურს ვეფხვით და ბრენდის სხვა ნაწარმს ატარებდნენ მსოფლიოში ცნობილი მომღერლები და მსახიობები: ბიონსე, რიანა, სპაიკ ჯოუნზი, სელენა გომესი, ზოუი დეშანელი, ლორდი და სხვ. 1987 წელს კენზომ დაიწყო პროდუქციის გამოშვება ინტერიერის დეკორისთვის. 1993 წელს „კენზო“ შეისყიდა „ლუის ვიტონმა“ (LVMH) და წარმოადგენს მის შვილობილ კომპანიას. 2016 წელს „კენზომ“ გამოაცხადა თანამშრომლობა H&M-თან. მათი ერთობლივი კოლექცია გამოვიდა 2016 წლის 3 ნოემბერს. მოდის სახლი თანამშრომლობს ასევე პოლონურ ბრენდ Inglot Cosmetics-თან, რომელიც აწარმოებს პროდუქციას მაკიაჟისთვის და ითვლება ერთ-ერთ წარმატებულ კომპანიად თავის სფეროში. 2018 წლის 21 მარტს „კენზომ“ ბრიტნი სპირსი თავისი ახალი კამპანიის „La Collection Memento No. 2“-ს სახედ გამოაცხადა. კენზო ტაკადა — 1970-2000 წწ. ჟილ როზიერი — 2000-2004 წწ. ანტონიო მარასი — 2004-2011 წწ. უმბერტო ლეონი და კეროლ ლიმი — 2012-2019 წწ. ფილიპე ოლივერა ბაპტისტა — 2019-2021 წწ. ნიგო — 2021 წლიდან ოფიციალური ვებ-გვერდი https://www.lvmh.com/news-documents/ https://www.thecut.com/runway/ ↑ kenzo-ს ოფიციალური ვებ-გვერდი ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-01-15. ციტირების თარიღი: 2022-01-14. ↑ Kenzo LVMH ↑ Kenzo X H&M Fashion News ↑ About Inglot. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-08-06. ციტირების თარიღი: 2022-06-30. ↑ Britney Spears On Her Kenzo Campaign And How She Defines Mum Fashion ↑ fashion-news