laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
აფხაზეთის სეპარატისტული პოლიტიკური პარტიები

აფხაზეთის რესპუბლიკის პოლიტიკური პარტიები — სეპარატისტული აფხაზეთის რესპუბლიკის მთავრობის იუსტიციის სამინისტროში ჩართული 13 პოლიტიკური პარტია და მოძრაობა[1]: საზოგადოებრივ-პოლიტიკური მოძრაობა „აიდგილარა“ (ერთობა); რუსეთის თანამემამულეთა რუსული სათვისტომოების კონგრესი აფხაზეთში; აფხაზეთის კომუნისტური პარტია; [2] დაარქივებული 2012-11-24 საიტზე Wayback Machine. ; აფხაზეთის სახალხო პარტია; რესპუბლიკური საზოგადოებრივ-პოლიტიკური მოძრაობა „აითაირა“ (აღორძინება); აფხაზეთის რესპუბლიკური პოლიტიკური მოძრაობების ორგანიზაცია „ამცახარა“ (სამშობლო ცეცხლი)[3]; რესპუბლიკური პარტია „აფსნი (პარტია)“ [4]; რესპუბლიკური საზოგადოებრივ-პოლიტიკური მოძრაობა „ერთიანი აფხაზეთი (პარტია)“; აფხაზეთის სოციალ-დემოკრატიული პარტია [5] [[6]]; რესპუბლიკური საზოგადოებრივ-პოლიტიკური მოძრაობა „აიააირა“ (გამარჯვება); პარტია „აფხაზეთის ეროვნული ერთიანობის ფორუმი“; აფხაზეთის ეკონომიკური განვითარების პარტია[7] ↑ В Абхазии разрабатывается новый закон "О политических партиях"_kavkaz-uzel.ru_4/4/2008 ↑ ПАРТИИ АБХАЗИИ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-12-20. ციტირების თარიღი: 2010-09-24.
განთიადის ტაძარი

განთიადის ტაძარი, ცანდრიფშის ტაძარი — VI საუკუნის სამაფსიდიანი ბაზილიკა, რომელიც მდებარეობს დაბა განთიადში (გაგრის მუნიციპალიტეტი). 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. აშენებულია VI საუკუნის I ნახევარში. მაგრამ არაერთხელ იყო გადაკეთებული VIII—X საუკუნეებში. 1576 წელს ნაწილობრივ დაინგრა ოსმალეთის შემოსევებისაგან. არის აფხაზეთისა და სრულიად საქართველოს ერთ-ერთი უძველესი ქრისტიანული ტაძარი. ჩვენამდე მხოლოდ ბაზილიკის ნანგრევები შემორჩა. დარგის სპეციალისტების მიერ გამოთქმულია მოსაზრება, რომ ცანდრიფში სწორედ ის ტაძარია, რომელიც ბიზანტიის იმპერატორმა იუსტინიანე I-მა აბაზგების ტომს მათი გაქრისტიანებისას აუგო. ბაზილიკის ნანგრევებში აღმოჩენილია თეთრი მარმარილოს საფლავის ქვის ფრაგმენტი, ბერძნული ასომთავრული წარწერით. როგორც ჩანს, ის ადგილობრივი საერო ან სასულიერო წარჩინებული პირის საფლავს განეკუთვნებოდა. წარწერა თარიღდება VI საუკუნით. ცანდრიფშის ტაძარი სამნავიან ბაზილიკას წარმოადგენს. იგი აგებულია საშუალო ზომის სწორი ფორმის კირქვის კვადრებით, მშენებლობისას გამოყენებულია ასევე სხვადასხვა ზომის ბრტყელი აგური. ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის მიერ, რის გამოც ტაძრის შესწავლა და შესაბამისი სამუშაოების ჩატარება შეუძლებელია. არსებული ინფორმაციით, ტაძარი მძიმე ფიზიკურ მდგომარეობაშია, საჭიროებს გადაუდებელ საკონსერვაციო-სარესტავრაციო სამუშაოებს. განთიადის ტაძარს მინიჭებული აქვს საქართველოს ეროვნული მნიშვნელობის ძეგლის სტატუსი. ჯაოშვილი ვ., უშვერიძე გ., ზაქარაია პ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 550. კულტურული მემკვიდრეობა აფხაზეთში, თბ., 2015 საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობა, აფხაზეთი, თბ., 2007, გვ. 36-37 როგავა გ., რელიგია და ეკლესია აფხაზებში, თბ., 2007, გვ. 147-148 როგავა გ., აფხაზეთის ისტორიის საკითხები, თბ., 2009, გვ. 148-149 ზუხბაია ვ.,„დავიცვათ არქიტექტურული ძეგლები“, // ჟურ. ძეგლის მეგობარი, №. 4 თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1965 წელი. — გვ. 53-55 განთიადის ბაზილიკა ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-12-04. ციტირების თარიღი: 2020-02-01.
გიორგი ბარათაშვილი

გიორგი ბარათაშვილი — XIX საუკუნის 50-60-იანი წლების ქართველი მწერალი, მთარგმნელი, კრიტიკოსი. მისი თხზულებები იბეჭდებოდა ჟურნალ „ცისკარში“. 1853 წელს გამოაქვეყნა რუსულიდან თარგმნილი „მღვიმე სასაფლაოს იქით“ („ცისკარი“, № 4). 1860 - „იშვიათი ამბავი“ (იქვე, № 12). ბარათაშვილი გამოეხმაურა ილია ჭავჭავაძის წერილს „ორიოდე სიტყვა თავად რევაზ შალვას ძის ერისთავის კაზლოვიდგან „შეშლილის“ თარგმანზედა“ სტატიით „წერილი რედაქტორთან“ („ცისკარი“, 1861, № 5-6), რომელშიც შეეცადა გაეკრიტიკებინა ილიას შეხედულებანი „მამათა“ ლიტერატურულ-ესთეტიკის პოზიციიდან („მამებისა“ და „შვილების“ ბრძოლა). ჭუმბურიძე ჯ., ქართული კრიტიკის ისტორია, ტ. 1, თბ., 1974 ხუციშვილი ს., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 198.
ლადო გუდიაშვილის მოედანი

ლადო გუდიაშვილის მოედანი — ისტორიული მოედანი თბილისში. მდებარეობს ძველი თბილისის რაიონში, თავისუფლების მოედანის მახლობლად; ლერმონტოვის, ბ. ახოსპირელის, გია აბესაძის, აბო თბილელისა და სხვა ქუჩების შესაყარზე. მოედნის გეგმა შუა საუკუნეებიდანაა შემორჩენილი, შენობათა ანსამბლი კი XIX საუკუნის მეორე ნახევარსა და XX საუკუნეს მიეკუთვნება. გვიან შუა საუკუნეებში მოედანს „ბეჯანას ბაღი“ ერქვა. 1828 წლამდე ხალხი მას მოღნისის (მოღნის, იგივე მოღნინის) სახელს უწოდებდა მოედნის ახლოს მდგარი ღვთისმშობლის სომხური ეკლესიის პატივსაცემად. XIX საუკუნეში ეს ტერიტორია რუსეთის იმპერიის კავკასიური სამფლობელოების ადმინისტრაციულ ცენტრს წარმოადგენდა. აქ იყო მეფისნაცვლისა და ჯარის სარდლობის ადგილსამყოფელი. 1827 წ. აბას-აბადის მოედანი ეწოდა გენ. პასკევიჩის მიერ ირანის ამავე სახელწოდების ციხესიმაგრის აღების აღსანიშნავად. აქ ერთ დროს რუსების ჯარის ჰაუპტვახტი იყო, სადაც 1838 წელს ღამე გაუთევია პოეტ მიხეილ ლერმონტოვს. 1923 წელს მოედანს ბოლშევიკი სტეფანე ალავერდოვის (ალავერდიანის) სახელი უწოდეს. ლადო გუდიაშვილის სახელი მოედანს 1988 წელს მიენიჭა. მოედნის გარშემო 11 შენობა დგას, რომელთაგან 9 ისტორიული მნიშვნელობისაა და სახელმწიფო იცავს. გამორჩეულია მოედნისა და ლერმონტოვის ქუჩის კუთხეში მდგომი სახლი, ე.წ. გაზეთ „ლიტერატურული საქართველოს“ რედაქცია. სწორედ ამ შენობაში იყო განთავსებული რუსული არმიის შტაბი, ჰაუპტვახტი და ოფიცერთა სასტუმრო. შენობა აგრეთვე „ცისფერი სახლის“ სახელითაა ცნობილი. სწორედ ამ ფაქტის გამო მიენიჭა მოედნიდან სოლოლაკისკენ აღმა მიმავალ ქუჩას ლერმონტოვის სახელი. თბილისის მოედნები: გუდიაშვილის მოედანი, თბილისი, 2011, ISBN 978-9941-0-3904-1 კვირკველია, თ., ძველთბილისური დასახელებანი, თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1985. — გვ. 6. ბლოგი "გადაარჩინე გუდიაშვილი" დაარქივებული 2012-01-13 საიტზე Wayback Machine. გუდიაშვილის მოედნის მცირე ისტორია, ჟურნალი „ლიბერალი“ გუდიაშვილის მოედანი-ინვესტორთან ხელშეკრულება უკვე გაფორმებულია, ჟურნალი „ლიბერალი“
ავანანთხევი

ავანანთხევი — ხევი ისტორიულ ძველ თბილისში; სოლოლაკის ქედიდან მოემართებოდა და ჰკვეთდა დღევანდელ თავისუფლების მოედანს, მიუყვებოდა ახლანდ. პუშკინის ქუჩის ხაზს და მდ. მტკვართან ჩადიოდა ბარათაშვილის ქუჩის გასწვრივ. 1841-1857 წწ. ხევი გადაიხურა აგურის კამარით, რომლის ნაწილი გამოჩნდა საბჭოთა პერიოდში კოლმეურნეობის მოედანზე (ახლანდ. ორბელიანის მოედანი) მიწისქვეშა გადასასვლელის მშენებლობისას და გამოიყენეს გადასასვლელის არქიტექტურული გაფორმებისათვის. ავანაანთხევზე გადასასვლელად სხვადასხვა დროს არსებობდა რამდენიმე ხიდი, მათ შორის, დიღმის კარის ხიდი ვერცხლის ქუჩისა და ორბელიანის მოედნის მიდამოებში, რომელიც ვახუშტი ბატონიშვილის 1735 წლის თბილის რუკაზეცაა აღნიშნული. არსებობს ცნობები, რომ ის 1815 წელს განაახლეს. კიდევ ერთი ხიდის, რომელიც ამავე ხევზე ყოფილა გადებული, რუკაზე აღნიშნულია მეიდნის კარის ხიდით. აქ იგულისხმება თბილისის ზღუდეში როსტომ მეფის დროს გაჭრილი კარი. კარიცა და ხიდიც გარეთუბანში არსებული მოედნისკენ იყო მიმართული და სახელიც მოედნის მიხედვით ეწოდა. იგი მდებარეობდა ახლანდელი ბარათაშვილისა და ჩახრუხაძის ქუჩების შეერთების ადგილას. ავანაანთხევზე ვახუშტი ბატონიშვნილს კიდევ ერთი ქვემო კარის ხიდი აქვს აღნიშნული. ის წყაროებში შემორჩენილია წყლის კარის, მუხრანის და გარეთუბნის ხიდის სახელითაც. მისი სიგრძე 10 მეტრი იყო, ხოლო სიგანე - 6 მეტრი. მოგვიანებით მას მუხრანის ხიდი ეწოდა, რადგან ის მუხრანბატონების საკარმიდამო ტერიტორიაზე მოექცა და მუხრანთუბანს გარეთუბანთან აკავშირებდა სარალიძე, ა., „თბილისის ხიდები“, გვ. 10-11, „ტფილისის ჰამქარი“, თბილისი, 2012 კვირკველია, თ., ძველთბილისური დასახელებანი, გვ. 7. „საბჭოთა საქართველო“, თბილისი, 1985
ავლაბრის კარი

ავლაბრის კარი — ძველი თბილისის გალავანში გაჭრილი კარი, საიდანაც იწყებოდა გზები ავჭალისა და კახეთისაკენ. თავდაპირველად მდებარეობდა დაახლოებით ახლანდელი მეტეხის აღმართის ტერიტორიაზე იქ, სადაც მეტეხის პლატოს გალავნის ძირითად კედელს დასავლეთის მხრიდან გარშემოვლებული კედელი ერთვოდა. XVIII ს. მეორე ნახევარში შიდაავლაბრის ვრცელ ტერიტორიას ახალი გალავანი შემოარტყეს და ავლაბრის კარი მოეწყო ახლანდ. მეტეხის ქუჩისა და ქეთევან წამებულის მოედნის შერწყმის ადგილზე. აქ იწყებოდა შიდაავლაბრის მთავარი (ახლანდ. მეტეხის) ქუჩა, რომელსაც სასურსათო დუქნების რიგები მიუყვებოდა. კვირკველია, თ., ძველთბილისური დასახელებანი, გვ. 10. «საბჭოთა საქართველო», თბ., 1985
ავლაბრის ხიდი

ავლაბრის ხიდი — ხიდი მდინარე მტკვარზე ისტორიულ ძველ თბილისში. ამ ადგილას, მეტეხის ვიწროებში, ხიდი უძველესი დროიდან არსებობდა და ისანს კალასთან აკავშირებდა. ავლაბრის ხიდი აღა მაჰმად ხანის 1795 წლის შემოსევის შედეგად დაინგრა. ის 1797 წელს აღდგინეს. ახალი ხიდი ხის კოჭური კონსტრუქციისა იყო და ქვის საყრდენებს ებჯინებოდა. 1805 წლის 26 აპრილს წყალდიდობის დროს ხიდი მდინარემ გაიტაცა. იმავე წელს იმავე ადგილას იმავე კონსტრუქციის ახალი ხიდი აიგო, რომელსაც გვერდით მეორე, პატარა ხიდიც მიუშენეს, რომელიც 1843 წლამდე საცალფეხო ხიდის სახით არსებობდა. ავლაბრის ხიდზე ტრანსპორტი ცალმხრივად, მარჯვნიდან მარცხნივ მოძრაობდა. 1826 წელს ავლაბრის ხიდი შეიცვალა ქვის საყრდენებზე აგებული ხის კამაროვანი კონსტრუქციის ახალი ხიდით, რომელიც სამი წლის შემდეგ კვლავ წყალდიდობის დროს დაინგრა. მის ადგილას 1829 წელს ხის კამაროვანი ხიდი აშენდა, რომელმაც მხოლოდ 13 წელს იარსება. ხის ლპობის გამო ხიდის შეცვლა გახდა აუცილებელი. 1843 წელს იგი უფრო ხარისხიანი ხის კამაროვანი ხიდით შეიცვალა, რომელმაც 26 წელს იარსება. 1870 წელს, ორივე ხის ხიდი ინგლისში დამზადებული რკინის ხიდებით შეცვალეს. ხიდის ინჟინერი იყო ზაზემანი. 1950-იან წლებში ახლანდელი მეტეხის ხიდის აგების შემდეგ ძველი ხიდები მოშალეს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ავლაბრის ხიდი სარალიძე, ა., „თბილისის ხიდები“, გვ. 9-10, „ტფილისის ჰამქარი“, თბილისი, 2012 კვირკველია, თ., „ძველთბილისური დასახელებანი“, გვ. 10. „საბჭოთა საქართველო“, თბილისი, 1985
ავშნიანი (თბილისი)

ავშნიანი — ავშნიანის დასახლება, თემქის მოსაზღვრე საცხოვრებელი უბანი თბილისის ჩრდილო-დასავლეთით, თბილისის ზღვის მიმდებარე ტერიტორიაზე. სახელი წარმოდგება ავშნით დაფარული ადგილებიდან. შემდგომში აქ სახნავი მიწები და საკარმიდამო ნაკვეთები გაჩნდა. საბჭოთა პერიოდში გაშენდა საცხოვრებელი რაიონი. კვირკველია, თ., ძველთბილისური დასახელებანი, თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1985. — გვ. 11.
ალაფხანა

ალაფხანა, მარცვლეულითა და ფქვილით მოვაჭრეთა რიგები XVIII-XIX სს. ძველ თბილისში. განლაგებული იყო თათრის მოედნის (ახლანდ. გორგასლის მოედანი) დასავლეთ მხარეზე. კვირკველია, თ., ძველთბილისური დასახელებანი, თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1985. — გვ. 14.
ალექსანდერდორფი

ალექსანდერდორფი (გერმ. Alexanderdorf, ალექსანდრეს სოფელი) — ვიურტემბერგიდან გადმოსახლებული გერმანელების კოლონია ძველი თბილისის მახლობლად, სოფელ კუკიის მიმდებარე ტერიტორიაზე. დაარსდა 1818 წელს და რუსეთის იმპერატორის ალექსანდრე I-ის პატივსაცემად ალექსანდერდორფი ეწოდა. 1916-1918 წლებში ალექსანდერსდორფს ალექსანდროვსკოე ეწოდებოდა, 1923 წელს კი დასახლებას საბჭოთა ხელისუფლებამ ლიბკნეხტსდორფი დაარქვა. ალექსანდერდორფი შედგებოდა ბაღებითა და ბოსტნებით გარემოცული სახლების ორი მწკრივისგან, რომელიც სოფლის მთავარ გზას (ახლანდელ დავით აღმაშენებლის გამზირი) გასდევდა. აქაური გერმანელები სოფლის მეურნეობას მისდევდნენ და პროდუქციას თბილისის ბაზრებში ჰყიდნენ. 1820 წელს ალექსანდერდორფში, ახლანდელი მარჯანიშვილის მოედნის ერთ-ერთი საცხოვრებელი სახლის ადგილზე, ლუთერანული ეკლესია „კირხე“ აშენდა; აქედან მოდის მარჯანიშვილის მოედნისა და ქუჩის პირვანდელი სახელწოდება — „კიროჩნაია“. 1946-1947 წლებში მარჯანიშვილის მოედნის რეკონსტრუქციის დროს საბჭოთა ხელისუფლებამ კირხე გერმანელ სამხედრო ტყვეებს დაანგრევინა. 1824 წელს კუკია და ალექსანდერდორფი ოფიციალურად თბილისს მიაკუთვნეს, თუმცა დასახლება კიდევ დიდხანს ატარებდა სოფლის იერს. 1836 წლისთვის ალექსანდერდორფში 152 გერმანელი ცხოვრობდა. დასახლება განსაკუთრებით გაიზარდა 1880-იან წლებში ვერის ხიდის (ახლანდელი გალაკტიონის ხიდი) გახსნის შემდეგ. ამ მიდამოებზე სწრაფად გავრცელდა ურბანული განაშენიანების წესები, სოფლის მთავარმა გზამ ქუჩის სახე მიიღო და ერთ დროს ვრცელი ბაღები მნიშვნელოვნად შემცირდა. კვირკველია, თ., ძველთბილისური დასახელებანი, გვ. 10. „საბჭოთა საქართველო“, თბ., 1985 დიმიტრიჩენკო, ოლესია, ალექსანდერსდორფი - დაკარგული გერმანული სოფელი დაარქივებული 2019-04-03 საიტზე Wayback Machine. , ქართულ-გერმანული არქივი, 7 ივლისი 2017
საქართველოს საფეხბურთო სუპერთასი

საქართველოს საფეხბურთო სუპერთასი — საფეხბურთო გათამაშება საქართველოში, სადაც ეროვნული ლიგის და საქართველოს თასის გამარჯვებულები ხვდებიან ერთმანეთს. იმ შემთხვევაში, თუ ქვეყნის ჩემპიონატსაც და თასსაც ერთი გუნდი მოიგებს, მაშინ მას სუპერთასზე თასის ფინალში დამარცხებული გუნდი დაუპირისპირდება. სუპერთასი პირველად 1996 წელს გათამაშდა. გათამაშების ისტორიაში ყველაზე წარმატებული კლუბია თბილისის „დინამო“, რომელმაც 9-ჯერ მოიპოვა ტიტული. მოქმედი გამარჯვებულია თბილისის „დინამო“. 2023 წლიდან სუპერთასის გათამაშება ახალი ფორმატით გაიმარტება. – სუპერთასისთვის 4 გუნდი იბრძოლებს და იქნება ნახევარფინალები და ფინალი. მინიტურნირში ევროთასების საგზურის მფლობელი სამი გუნდი და საქართველოს თასის გამარჯვებული ითამაშებს. დახრილი ასოებით წარმოდგენილი კლუბები გაუქმებულია. Georgia - List of Super Cup Finals სუპერთასი: ყველა ჩემპიონი ↑ 2022 წლის ჩემპიონი ↑ 2022 წლის ვიცე-ჩემპიონი ↑ 2022 წლის საქართველოს თასის მფლობელი ↑ 2022 წლის ბრინჯაოს პრიზიორი ↑ Slava Metreveli Supertasi 2023 ↑ საქართველოს სუპერთასი ახალი ფორმატით გაიმართება ↑ 21/12/10 საქართველოს სუპერთასი
ფრენბურთის საერთაშორისო ფედერაცია

მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, 1947 წლის 18 - 20 აპრილს პარიზში გაიმართა ფრენბურთის საერთაშორისო ფედერაციის (Federation Internationale de Volleyball - FIVB) დამფუძნებელი კონგრესი. დამფუნებელი ქვეყნები იყვნენ: ბრაზილია, უნგრეთი, ეგვიპტე, იტალია, ნიდერლანდები, პოლონეთი, პორტუგალია, რუმინეთი, აშშ, ურუგვაი, საფრანგეთი, ჩეხოსლოვაკია და იუგოსლავია. ფედერაციის შტაბ-ბინა მდებარეობს ლოზანაში. სამუაშო ენებია: ფრანგული, რუსული, ინგლისური და ესპანური. ამჟამინდელი პრეზიდენტია ვეი ცზიჩუნი (ჩინეთი). ფედერაციის უმაღლესო ორგანოა მსოფლიო კონგრესი, რომელიც იკრიბება ორ წელიწადში ერთხელ. კონგრესი ოთხი წლის ვადით ირჩევს პრეზიდენტს და ადმინისტრაციულ საბჭოს, რომელიც კონგრესებს შორის უძღვება ფედერაციის მუშაობას. ადმინისტრაციულ საბჭოსთან ერთად მუშაობენ კომისიები (იურიდიული, ფინანსური, პრესის, წესების, საარბიტრაჟო, ტექნიკური, სამედიცინო, განვითარების, სატელევიზიო და მასობრივი საშუალებების) და კომიტეტები (საინვენსტიციო და დისციპლინარული). გარდა ამისა შექმნილია 4 სპეციალური საბჭო - სპორტული შეჯიბრებების, პლაჟის ფრენბურთის, მსოფლიო ლიგის და მსოფლიოს დიდი პრიზის. 1961 წლის მარსელის კონგრესმა მიიღო გადაწყვეტილება შექმნილიყო ხუთი რეგიონული კომისია, რომლებიც თავად მიხედავდა ფრენბურთის განვითრებას თავიანთ კონტინენტებზე. შეიქმნა ევროპის, აზიის (ოკეანეთთან ერთად), აფრიკის, ჩრდილოეთ ამერიკის და სამხრეთ ამერიკის ფრენბურთის კომისიები. 1972 წლის კონგრესზე კი მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება ეს კომისიები გადაკეთებულიყო კონტინენტალურ ფედერაციებად. დღეისათვის ფედერაციის წევრია 222 ქვეყანა. ფედერაციის უმთავრესი ტურნირებია: მსოფლიოს ჩემპიონატები ვაჟთა და ქალთა შორის. მსოფლიოს თასი ფრენბურთში ვაჟთა და ქალთა შორის მსოფლიოს ლიგა ფრენბურთში ვაჟთა შორის ჩემპიონთა თასი ფრენბურთში ვაჟთა და ქალთა შორის მსოფლიოს დიდი პრიზი ფრენბურთში ქალთა შორის მსოფლიოს ჩემპიონატები სხვადასხვა ასაკის ჭაბუკთა და გოგონათა შორის. პლაჟის ფრენბურთის საბჭო ატარებს მსოფლიოს ჩემპიონატები პლაჟის ფრენბურთში ვაჟთა და ქალთა შორის მსოფლიოს სერიალი პლაჟის ფრენბურთში ვაჟთა და ქალთა შორის სპორტის ენციკლოპედია. თბილისი. 2006 Волеибол. Справочник. Москва. изд. ,,ФиС’’ 1982 МОК и международные спортивные обьединения. Москва. изд. ,,ФиС’’ 1979 Волейбол: Энциклопедия. Сост. В. Л. Свиридов, О. С. Чехов — Томск: «Компания Янсон», 2001. ფრენბურთის საერთაშორისო ფედერაციის ოფიციალური საიტი (FIVB)
The Cheerful Insanity of Giles, Giles and Fripp

The Cheerful Insanity of Giles, Giles and Fripp — პროექტ Giles, Giles and Fripp-ის ერთადერთი სტუდიური ალბომი, გამოცემული 1968 წელს. ალბომი იყოფა ორ ნაწილად, The Saga of Rodney Toady და Just George. ალბომის აშშ გამოცემაზე განსხვავებული გამოსახულება იყო გამოტანილი. რობერტ ფრიპის თქმით, დისკი მხოლო 500 ასლის სახით გაიყიდა. The Saga of Rodney Toady (რობერტ ფრიპი) Northmeadow (პიტერ ჯაილზი) – 2:29 Newly-weds (პიტერ ჯაილზი) – 2:07 One in a Million (მაიკლ ჯაილზი) – 2:25 Call Tomorrow (პიტერ ჯაილზი) – 2:31 Digging My Lawn (პიტერ ჯაილზი) – 1:50 Little Children (რობერტ ფრიპი) – 2:48 The Crukster (მაიკლ ჯაილზი) – 1:35 Thursday Morning (მაიკლ ჯაილზი) – 2:50 Just George (მაიკლ ჯაილზი) How Do They Know (მაიკლ ჯაილზი) – 2:14 Elephant Song (მაიკლ ჯაილზი) – 3:15 The Sun is Shining (მაიკლ ჯაილზი) – 3:06 Suite No. 1 (რობერტ ფრიპი) – 5:33 Erudite Eyes (რობერტ ფრიპი) – 5:05 დამატებები 1992 წლის CD გამოცემაში 14. She Is Loaded - 3:11 15. Under the Sky - 4:01 16. One in a Million (მონოსინგლი) - 2:25 17. Newly-Weds (მონოსინგლი) - 2:44 18. Thursday Morning (მონოსინგლი) - 2:57 19. Thursday Morning (სტერეოსინგლი) - 2:57 ინფორმაცია საიტზე ETWiki მიმოხილვა დაარქივებული 2007-10-22 საიტზე Wayback Machine. ↑ Allmusic review
(No Pussyfooting)

(No Pussyfooting) — პროექტის Fripp & Eno მიერ 1973 წელს გამოცემული სტუდიური ალბომი. ეს არის პირველი ორი მუსიკოსის, ბრაიან ინოსა და რობერტ ფრიპი მნიშვნელოვანი სტუდიური თანამშრომლობებიდან. ალბომი ჩაიწერა 3 დღეში, მაგრამ 2 წლის მანძილზე. ითვლება, რომ ეს დისკი არის ბრაიან ინოს მხრიდან ერთ-ერთი ცდა ემბიენტურ მუსიკაში. ყველა სიმღერის ავტორი — ბრაიან ინო, რობერტ ფრიპი. ალბომის ოფიციალურ რემასტერში შეტანილია: (No Pussyfooting) საიტზე Discogs (გამოცემების სია) ↑ Mills, Ted. (No Pussyfooting) – Fripp & Eno / Robert Fripp / Brian Eno. AllMusic. ციტირების თარიღი: 7 January 2017. ↑ Christgau 1981. sfn error: no target: CITEREFChristgau1981 (help) ↑ Male, Andrew (December 2008). „Fripp & Eno: No Pussyfooting“. Mojo (181): 119. ↑ Howe, Brian. (9 January 2009) Fripp & Eno: No Pussyfooting / Evening Star. ციტირების თარიღი: 7 January 2017. ↑ „Fripp & Eno: No Pussyfooting“. Record Collector: 89. ციტატა: „No Pussyfooting is hailed as an ambient classic and this vibrant musical tapeworm of drone, echo and diamond-clear guitar still retains strong enough sea legs to mesmerise the listener.“ ↑ Considine 1992, p. 265. sfn error: no target: CITEREFConsidine1992 (help) ↑ Powers 1995, p. 129. sfn error: no target: CITEREFPowers1995 (help) ↑ Hull, Tom. (November 26, 2023) Grade List: Robert Fripp. ციტირების თარიღი: November 26, 2023
Evening Star (ალბომი)

Evening Star — პროექტის Fripp & Eno მიერ 1975 წელს გამოცემული მეორე ალბომი. მის ყდა ეკუთვნის მხატვარ პეტერ შმიდტს. ალბომის პირველი სამი კომპოზიცია არის აგებული გიტარების ტექსტურებზე. შემდეგი კომპოზიციები უფრო მონოტონურ განწყობას ატარებენ. Wind on Water – 5:30 Evening Star – 7:48 Evensong – 2:53 Wind on Wind (ბრაიან ინო) – 2:56 An Index of Metals – 28:36 ↑ https://www.allmusic.com/album/r38378 ↑ Weisbard & Marks, 1995. p.129 ↑ Pitchfork: Album Reviews: Fripp & Eno: No Pussyfooting / Evening Star ↑ Robert Christgau: CG: Artist 1904
ჰემოსის მთის ბრძოლა

ჰემოსის მთის ბრძოლა (ძვ. წ. 335) — ბრძოლა ალექსანდრე მაკედონელსა და თრაკიელებსა და სხვა ბალკანური ტომებს შორის, რომელიც ალექსანდრე დიდის გამარჯვებით დასრულდა. ძვ. წ. 336 წელს ეგიაში ეპიროსის მეფის, ალექსანდრეს დაფილიპე მაკედონელის შვილის კლეოპატრას ქორწილში, ფილიპე მკვლელმა სიცოცხლეს გამოასალმა. მისი სიკვდილის შემდეგ ტახტი მისმა 20 წლის შვილმა ალექსანდრემ დაიკავა. მან თავისი მეფობა საბერძნეთში აჯანყებების ჩახშობით დაიწყო, შემდეგ კი თრაკიისკენ გამოემართა ბალკანეთზე კონტროლის აღსადგენად. მან ლაშქრობა ძვ. წ. 335 წლის გაზაფხულზე წამოიწყო. თავდაპირველად ის თრაკიაში შეიჭრა, რომ ტრიბალების და ილირიელების აჯანყება ჩაეხშო. აქ მას შეუერთდნენ ცოტაოდენი თრაკიელი მოკავშირეები, ლანგარუსის მეთაურობით. ალექსანდრეს პირველი შეტეკება, როდოპის მთებში (ჰემოსის მთაგრეხილის, დღევანდელი სტარა-პლანინას ნაწილი), თრაკიელების გარნიზონთან მოუვიდა. თრაკიელებისა და სხვა ჩრდილოეთის ტომებისგან შემდგარი არმია მოწყობილიყვნენ ვიწრო ხეობაში. ციცაბო კლდის მწვერვალზე, იმ ადგილის თავზე, სადაც ალექსანდრეს არმიას უნდა გაევლო, მათ განლაგებული ჰქონდათ დატვირთული ვაგონები, რომლებსაც მაშინ დააგორებდნენ, როცა გზაზე ალექსანდრეს ჯარისკაცები გაივლიდნენ. ამის მიუხედავად, ალექსანდრემ წინსვლის ბრძანება გასცა. მან ჯარისკაცებს უბრძანა, რომ, როდესაც თრაკიელები ვაგონებს დააგორებდნენ, თუ ეს შესაძლებელი იყო, მათ მწკრივში უნდა გაეკეთებინათ ხვრელები, სადაც ვაგონებს გაატარებდნენ და საფრთხეს აირიდებდნენ. თუკი ეს შეუძლებელი იყო, ისინი უნდა დაწოლილიყვნენ მიწაზე, თავის დასაცავად ფარები გადაეფარათ და ვაგონები გადაეტარებინათ. მიუხედავად იმისა, რომ ამ ზომებმა ზოგიერთი ჯარისკაცი ვერ იხსნა სიკვდილისგან, ვაგონების დაგორებამ არმიას მნიშვნელოვანი ზიანი ვერ მიაყენა. ამის შემდეგ არმიამ პირდაპირი იერიში მიიტანა თრაკიელებზე და დაამარცხა ისინი. ↑ არიანე -ალექსანდრეს კამპანიები, გვ.44 ↑ მაკკარტი,ალექსანდრე დიდი, გვ. 30-31. * პლუტარქე,ალექსანდრეს ზეობა, გვ.262-263 * რენო,ალექსანდრე დიდის ბუნება, გვ. 61-62 * ფოქსი,ალექსანდრეს ძიებაში, გვ. 72 ↑ ლევან სანიკიძე - ალექსანდრე მაკედონელი, თბილისი, 1985, გვ. 54 ↑ ჯეიკობ ებოტი- ალექსანდრე დიდი,ნიუ იორკი და ლონდონი, 1902, თავი III (გვ.57 - გვ. 78) არიანე -ალექსანდრეს კამპანიები, გვ.44 მარი რენო - ალექსანდრე დიდის ბუნება, გვ. 73 ფლავიუს არიანე - ალექსანდრეს კამპანიები
დნიპრო

დნიპრო, დნეპრი (უკრ. Дніпро; 1926-2016 წლებში — დნეპროპეტროვსკი უკრ. Дніпропетро́вськ) — უკრაინის მესამე უდიდესი ქალაქი 1,1 მილიონი მოსახლეობით (2011). იგი არის დნიპროპეტროვსკის ოლქის დედაქალაქი. ქალაქი მდებარეობს უკრაინის დედაქალაქ კიევის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, მდინარე დნეპრზე. (რუსული) Dnipro News Site. Map of city.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-05-09. ციტირების თარიღი: 2012-04-27. (ინგლისური) Welcome to Dnipro!. stroitel.dp.ua დაარქივებული 2012-08-13 საიტზე Wayback Machine. — Construction site of Dnipro (რუსული) Dnipro City Portal. ↑ Dnipropetrovsk mayors personal blog. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-09-25. ციტირების თარიღი: 2012-04-27. ↑ Dnipropetrovsk region, statistics დაარქივებული 2013-10-20 საიტზე Wayback Machine. (უკრაინული) ↑ Рада переименовала Днепропетровск в Днепр. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-10-28. ციტირების თარიღი: 2016-05-19. ↑ ამინდი და კლიმატი. Gorod.dp.ua. ციტირების თარიღი: 2008-03-25.
ზაპორიჟია

ზაპორიჟია, ზაპოროჟიე (უკრ. Запоріжжя) — ქალაქი სამხრეთ უკრაინაში. ზაპოროჟიეს ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი. იგი მდებარეობს დაახლოებით 70 კილომეტრში დნეპროპეტროვსკიდან. Official portal of Zaporizhzhia City One of the portals of Zaporizhzhia City Another one of the portals of Zaporizhzhia City ↑ Відбулась скликана депутатами позачергова сесія міської ради — Запорізька міська рада. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4186903"></a>
კრივი-რიჰი

კრივი-რიჰი, კრივოი-როგი (უკრ. Кривий Ріг) — სამრეწველო ქალაქი ცენტრალურ უკრაინაში, დნიპროპეტროვსკის ოლქში. კრივი-რიჰის საქალაქო საბჭოსა და რაიონის ცენტრი, რომლის შემადგენლობაშიც თავად არ შედის. გაშენებულია მდინარე ინჰულეცისა და საკსაჰანის შესართავზე. ეკუთვნის დნიპროპეტროვსკის ოლქს. ქალაქ დნიპროდან დაშორებულია 150 კმ-ით. თავისი 630 ათასი მცხოვრებით არის უკრაინის სიდიდით მე-8 ქალაქი და ამავდროულად ყველაზე დიდი ქალაქი უკრაინაში, რომელიც არ წარმოადგენს ოლქის (რეგიონის) ცენტრს. არის კრივი-რიჰის რაიონის ცენტრი. თავად ქალაქი იყოფა 7 რაიონად. ქალაქი მე-17 საუკუნეში დააარსეს ზაპოროჟიელმა კაზაკებმა. პირველად წერილობით წყაროებში იხსენიება 1775 წელს, როგორც საფოსტო სადგური კრემენჩუკსა და ხერსონს შორის. სახელთან მრავალი თქმულებაა დაკავშირებული: ერთი ვერსიის თანახმად მისი ერთ-ერთი დამაარსებელი კაზაკის მეტსახელი იხო რიჰ (როგ, რქა), ხოლო მეორე ვერსიის მიხედვით დასახლებას ეს სახელი ეწოდა მისი ლანდშაფტის გამო, რადგან მდინარეების შეერთების ადგილზე დაბლობს მომრგვალო რკალის ფორმა აქვს, მრუდე რქის მსგავსად. დასახლების (თავდაპირველად სოფლის) სტატუსი მიენიჭა 1857 წელს და მალევე, 1860 წელს მიიღო დაბის სტატუსი, ხერსონის გუბერნიის შემადგენლობაში. დასახლებისთვის გარდამტეხი იყო 1881 წელი, როცა აქ დაიწყო რკინის მადნის მოპოვება. მე-20 საუკუნის დასაწყისიდან ქალაქი სწრაფად იზრდებოდა. ქალაქად გამოცხადდა 1919 წელს. იყო მახნოს კომუნისტურ-ანარქისტული გადატრიალების მცდელობის ერთ-ერთი ცენტრი. 1941-1944 წლებში ოკუპირებული იყო ნაცისტური გერმანიის მიერ და მასთან წითელი არმიის ბრძოლებისას ძლიერ დაზიანდა. ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი