laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ლასი (სიკიხორი)

ლასი (ოფიციალურად ლასის მუნიციპალიტეტი; სებ. Lungsod sa Lazi; ტაგალ. Bayan ng Lazi) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი სიკიხორის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 22 488 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 18 ბარანგაის. Lazi Profile at PhilAtlas.com ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Lazi: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 28 April 2020.
მარია (სიკიხორი)

მარია (ოფიციალურად მარიას მუნიციპალიტეტი; სებ. Lungsod sa Maria; ტაგალ. Bayan ng Maria) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი სიკიხორის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 14 385 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 22 ბარანგაის. Maria Profile at PhilAtlas.com ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Maria: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 28 April 2020.
სან-ხუანი (სიკიხორი)

სან-ხუანი (ოფიციალურად სან-ხუანის მუნიციპალიტეტი; სებ. Lungsod sa San Juan; ტაგალ. Bayan ng San Juan) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი სიკიხორის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 16 363 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 15 ბარანგაის. San Juan Profile at PhilAtlas.com ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ San Juan: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 28 April 2020.
სიკიხორი (მუნიციპალიტეტი)

სიკიხორი (ოფიციალურად სიკიხორის მუნიციპალიტეტი; სებ. Lungsod sa Siquijor; ტაგალ. Bayan ng Siquijor) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი სიკიხორის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 28 915 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 42 ბარანგაის. Siquijor Profile at PhilAtlas.com ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Siquijor: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 28 April 2020.
წინამძღვრიანთკარის გამოქვაბული

წინამძღვრიანკარის გამოქვბული — არქეოლოგიური ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ წინამძღვრიანთკარში, კლდეზე მიკრული ეკლესიის დასავლეთით, დაახლოებით 20მ-ის დაშორებით, ზღ. დონიდან 877მ-ზე. მისი შიდა სივრცე ამოვსებულია მიწითა და ქვებით.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 29922
ერედის ნათლისმცემლის ეკლესია

ერედის ნათლისმცემლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ერედაში, აგებულია XX-XXI საუკუნეებში. ქვის წყობით ნაგებ დარბაზულ ეკლესიას თაღოვანი შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. აღმოსავლეთით, აფსიდის ღერძზე სარკმელია გაჭრილი. ასეთივე, თითო თაღოვანი სარკმელია დასავლეთისა და ჩრდილოეთის კედლებშიც. ინტერიერში, საკურთხეველი ერთი საფეხურითაა ამაღლებული და კანკელით გამოყოფილი. ეკლესიას ვიწრო გარშემოსავლელი აქვს მოწყობილი. გადახურულია კრამიტით.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 29934
სვირის ნაეკლესიარი

სვირის ნაეკლესიარი — არქეოლოგიური ძეგლი ახალციხის მუნიციპალიტეტის სოფელ სვირში. აგებულია შუა საუკუნეებში. ნაეკლესიარი მდებარეობს სოფლის ტყეში. ტერიტორია მთლიანად დააფარულია ხე-მცენარეებით, ადგილობრივებს ადგილზე შეგროვებული თლილი ქვებით სამლოცველო ნიშა აქვთ მოწყობილი. სამლოცველოს გარშემო სხვადასხვა ადგილებში იკითხება კედლის ნაშთები.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 39319
საქობოს წმინდა გიორგის ეკლესია

საქობოს წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეეგლი ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის სოფელ საქობოში, აგებულია XVI-XVIII საუკუნეებში. ეკლესია დარბაზულია დასავლეთიდან მინაშენით. ნაგებია ნატეხი ქვით დუღაბზე. შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს. აღმოსავლეთით კუთხეებში მომრგვალებული საკურთხეველი აქვს. სარკმლის ორივე მხარეს მაღალი თაღოვანი ნიშებია. დარბაზისგან კანკელითაა გამოყოფილი, რომელიც გვიანი შუა საუკუნეების კახეთში გავრცელებულ კანკელებს იმეორებს, თუმცა ისეთი სახეცვლილია, რომ მისი სიძველის დადგენა რემონტის ფენის მოხსნის გარეშე შეუძლებელია. დასავლეთიდან მინაშენი აქვს, რომელიც სტოას როლს ასრულებს, თავის დროს ის ორსართულიანი სამრეკლო უნდა ყოფილიყო, მსგავსად ხოშატიანის, ყარაჯაანთ საყდრის, გურგენიანში შემორჩენილი ეკლესიის და სხვა ნაგებობებისა.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 26770
ნატო ონიანი

ნატო ონიანი (დ. 23 ივლისი, 1961, ქობულეთი) — ქართველი ჟურნალისტი. 1985 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი. 1985 წელს იყო საქართველოს რადიოს პოლიტიკურ გადაცემათა რედაქციის რედაქტორი; 1989-1992 წლებში პროგრამა „პიკის საათის“ რედაქტორი და ინფორმაციის რედაქციის მთავარი რედაქტორის მოადგილე; 1992-1996 წლებში ტელეკომპანია II არხის ინფორმაციის რედაქციის მთავარი რედაქტორი; 1996 წლიდან პირველი არხის ინფორმაციის რედაქციის მთავარი რედაქტორი; ამჟამად რელიგიის საკითხთა სახელმწიფო სააგენტოს სამართლებრივი უზრუნველყოფის სამსახურის მთავარი სპეციალისტი. საქართველოს ჟურნალისტთა ფედერაცია, წევრი ვინ ვინაა საქართველოში: ქართული ბიოგრაფიული ცნობარი, თბ., 1998-1999, გვ. 264 ნატო ონიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
თამაზ იამანიძე

თამაზ იამანიძე (დ. 21 მარტი, 1944, ზესტაფონი — გ. 18 ოქტომბერი, 2014) — ქართველი ინჟინერი და მეცნიერი. 1968 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამთო-საინჟინრო ფაკულტეტი. 1968-1975 წლებში იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის სამთო მექანიკის უნივერსიტეტის უფროსი ლაბორანტი, ინჟინერი, უმცროსი მეცნიერ თანამშრომელი; 1975-1980 წლებში საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის სამეცნიერო საორგანიზაციო განყოფილების სწავლული მდივანი; 1980-1988 წლებში საქართველოს სამეცნიერო კვლევითი დაწესებულებების და უმაღლესი სასწავლებლების საკოორდინაციო საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე; 1988-2006 წლებში საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოს-მდივნის მოადგილე; 1982-2006 წლებში სამთო-მექანიკის უნივერსიტეტში ჩამოაყალიბა სამეცნიერო სექტორი და იყო მისი ხელმძღვანელი. არის 70-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომისა და მონოგრაფიის ავტორი. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1975 წელს „ბრუნვა-დარტყმითი საბურღი დანადგარების ვიბროდაცვის საკითხების კვლევა“. სადოქტორო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1996 წელს „სანგრევი ინსტრუმენტისა და ქანის ურთიერთმოქმედების პროცესების ოპტიმიზაცია“. სამთო ინსტიტუტის სამეცნიერო და სამთო მეცნიერებებში სამეცნიერო ხარისხის მიმნიჭებელი საბჭოები, წევრი საქართველოს მეცნიერებათა აკადემია, წევრ-კორესპონდენტი (2001-) სანგრევი ინსტრუმენტისა და ქანის ურთიერთქმედების პროცესების ოპტიმიზაცია (ავტორი), თბ., მეცნიერება, 1995, გვ. 196 — ISBN: 5-520-01586-4 საქართველო: ენციკლოპედია: ტ. IV. -თბ., 2018, გვ.163 თამაზ იამანიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ბუსკანტურა

ბუსკანტურა (ლათ. Campanula alliariifolia) — მრავალწლიანი ბალახოვანი მცენარეა. ღერო 70 სმ-მდე სიმაღლისაა, აღმავალი ან სწორია, დატოტვილი ან მარტივი, მოთეთრო ბეწვით შებუსული. ფესვთანური ფოთლები ფართო სამკუთხაგულისებური ან გულისებურია, წაწვეტებული ან ბლაგვწვერიანი. ყვავილედი გრძელი, ცალმხრივი მტევანია. ყვავილები მსხვილია, მოკლეყუნწიანი, მეტ-ნაკლებად თავდახრილი. გვირგვინი თეთრია და 10-20 მმ სიგრძისა, ძაბრისებურ-ზარისებური ფორმის. იზრდება მთისწინებიდან ალპურ სარტყლამდე კლდეებსა და ნაშალებზე. გავრცელებულია თითქმის მთელ საქართველოში. გავრცელების საერთო არეალი მოიცავს კავკასიასა და ჩრდილო ანატოლიას. სუხიტაშვილი კ., საქართველოს ყვავილოვანი მცენარეები, თბ., 2018, გვ. 144.
გონგოლა

გონგოლა (ლათ. Sisymbrium officinale) — ერთწლიანი მცენარეა. სიმაღლე – 15-60 სმ, შებუსული. ღერო სწორია, გაფარჩხულად დატოტვილი. ქვედა ფოთლები ყუნწიანია, ფრთისებურად განკვეთილი, მოგრძო-კვერცხისებური, არათანაბრად დაკბილული. ზედა ფოთლები შუბისებური ან ისრისებურია. ყვავილედი თავაკია, გვირგვინი – ყვითელი ფერის. ყვ. ნაყ. V-VIII. იზრდება ნათესებში, დასარევლიანებულ ადგილებში, გზების გასწვრივ, სარეველა მცენარეა. გავრცელებულია მთელ საქართველოში. გავრცელების საერთო არეალი მოიცავს კავკასიას, აღმოსავლეთ აზიას, ჩრდილო, დასავლეთ და სამხრეთ ევროპას, მცირე აზიას, ავსტრალიასა და ჩრდილო ამერიკას. სუხიტაშვილი კ., საქართველოს ყვავილოვანი მცენარეები, თბ., 2018, გვ. 138.
ჭირვეული მეზობლები

ჭირვეული მეზობლები — 1945 წლის ქართული საბჭოთა ფილმი. რეჟისორი შოთა მანაგაძე. ძველი მეგობრები და ამასთანავე მეზობლები, რომელთა კარმიდამოებს საერთო ღობე ჰყოფს, მუდმივად ქიშპობენ და ეჯიბრებიან ერთმანეთს. დიდი სამამულო ომის დროს თითოეული ცდილობს, თავისი წვლილი შეიტანოს სამშობლოსა და ბრძოლის ველზე მყოფ მებრძოლთა დასახმარებლად. ამირანი ფრონტიდან გრამიტონისთვის გამოგზავნილ დეპეშას არასწორად ამოიკითხავს და გრამიტონის ვაჟს — თენგიზს დაღუპულად გამოაცხადებს, რასაც მთელი სოფელი გაიგებს და განიცდის. მხოლოდ თენგიზის დედ-მამას და ამირანის ქალიშვილს უმალავენ ამ უბედურებას. კოლმეურნეობის თავმჯდომარე უხსნის, რომ ასე გაგრძელება დიდხანს არ შეიძლება და აიძულებს, სიმართლე უთხრას დაღუპული გმირის ოჯახს. გაუგებრობა მალე ირკვევა… ალექსანდრე (სანდრო) ჟორჟოლიანი — ამირანი შალვა ღამბაშიძე — გრამიტონი ცეცილია წუწუნავა — პეპელა, ამირანის ცოლი სესილია თაყაიშვილი — მანანა, გრამიტონის ცოლი ლიანა ასათიანი — ციალა, ამირანის ქალიშვილი ამირან ტყებუჩავა — თენგიზი, გრამიტონის ვაჟი დუდუხანა წეროძე — ფოსტალიონი შალვა ჯაფარიძე — მამასახლისი აკაკი ხორავა — ქარხნის დირექტორი ნინო (ჩიტოლია) ჩხეიძე — კოლ–ბის თავმჯდომარე კირა ანდრონიკაშვილი ნუნუ მაჭავარიანი ვასილ ბალანჩივაძე შოთა კიკნაძე ჩ. ჯაფარიძე — ციალა ბავშვობაში გ. გუნია — თენგიზი ბავშვობაში 1966 წელს რეჟისორმა ნოდარ მანაგაძემ ფილმს ახალი რედაქცია გაუკეთა. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ჭირვეული მეზობლები“ ვიკისაწყობში. „ჭირვეული მეზობლები“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია „„ჭირვეული მეზობლები““ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ ეროვნული ფილმოგრაფია
გოგა ფიფია

გიორგი ფიფია (დ. 3 ივნისი, 1953, თბილისი, საქართველოს სსრ — გ. 12 თებერვალი, 2012) ქართველი ექიმი (ქირურგი), მეცნიერი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი, პროფესორი. დაიბადა 1953 წლის 3 ივნისს, თბილისში. 1979 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1979-1981 წლებში მოსკოვის II სამედიცინო ინსტიტუტის კათედრაზე გაიარა ორდინატურა. 1981-1983 წლებში იყო ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის უფროსი ლაბორანტი, 1983-1988 წლებში — ჯერ უმცროსი, შემდეგ უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1990 წლიდან დოცენტი, 1999 წლიდან ხელმძღვანელობდა კათედრას. ავტორია 29 სამეცნიერო ნაშრომისა თორაკო-აბდომინალურ საკითხებზე. გამოქვეყნებული აქვს 2 მონოგრაფია: „ტრანსკუტანური ჰეპატოქოლანგიოგრაფია ობტურნაციული სიყვითლეების დროს"(1989), „ექოგრაფია და ტრანსკუტანური ჰეპატოქოლანგიოგრაფია ობტირაციული სიყვითლეების დროს" (1998). 1985 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე — „ტრანსკუტანური ჰეპატოქოლანგიოგრაფია ობტურნაციული სიყვითლეების დროს". 1999 წელს გაიარა სადოქტორო დისერტაციის აპრობაცია: „კეთილთვისებიანი სიყვითლეების მკურნალობა და დიაგნოსტიკა". გარდაიცვალა ხანგრძლივი ავადმყოფობის შემდეგ, 2012 წლის 12 თებერვალს თბილისში. მიუხედავად იმისა, რომ გოგა ფიფია არ ყოფილა პროფესიონალი მსახიობი, მას შესრულებული აქვს მთავარი როლები ქართულ მხატვრულ ფილმებში. 1972 — როცა აყვავდა ნუში — ლექსო 1973 — მზიური — სპორტსმენი, პიონერთა რაზმის ხელმძღვანელი 1974 — მშვიდობიანი დღეები — გოგი კახიანი გოგა ფიფია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გოგა ფიფია [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია გოგა ფიფია — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) გოგა ფიფიას ცხოვრება და ოჯახური ტრაგედია ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია. - თბ.,.- 2000.-გვ.276
დილხამი

დილხამი (ლათ. Campanula glomerata) — მრავალწლიანი ბალახოვანი მცენარე. ღერო 100 სმ-მდე სიმაღლისაა, აღმავალი, მარტივი, მოწითალო ბეწვით შებუსული. ფესვთანური და ღეროსეული ქვედა ფოთლები მოგრძოელიფსურია, წაწვეტებული. ფესვთანური ფოთლები გრძელყუნწიანია, დანარჩენები — მოკლეყუნწიანი, მოგრძოკვერცხისებურია, ხერხკბილა. უხეში შებუსვის გამო ფოთლები ხეშეშია. ყვავილედი მკვრივია და კენწრულია. გვირგვინი ზარის ფორმისაა, ცისფერი ან ოდნავ მოიისფრო. იზრდება მთის ქვედა სარტყლიდან სუბალპურ სარტყლამდე ფოთლოვან და ფიჭვნარ ტყეებსა და ბუჩქნარებში. საქართველოში გავრცელებულია აღმოსავლეთ და სამხრეთ ნაწილში. გავრცელების საერთო არეალი მოიცავს სამხრეთ კავკასიას, ხმელთაშუაზღვისპირეთსა და ახლო აღმოსავლეთს. სუხიტაშვილი კ., საქართველოს ყვავილოვანი მცენარეები, თბ., 2018, გვ. 152.
ქარცხვი

ქარცხვი (ლათ. Campanula tridentata) — მრავალწლიანი ბალახოვანი მცენარეა. ღეროები 2-15 სმ სიმაღლისაა, წამოწეული, მარტოულყვავილიანი, შიშველი. ფესვთანური ფოთლები როზეტს ქმნიან. ფოთლები უკულანცეტა-ნიჩბისებურია, კიდემთლიანი, ხშირად – წვერზე მოკვეთილი, კიდეებზე წამწამისებურად შებუსული. ღეროსეული ფოთლები ხაზურლანცეტაა, კიდეებზე ბეწვიანი. გვირგვინი მუქი ცისფერი ან მოიისფროა. იზრდება სუბალპურ და ალპურ სარტყლებში. გავრცელებულია თითქმის მთელ საქართველოში. გავრცელების საერთო არეალი მოიცავს მთელ კავკასიასა და მცირე აზიის აღმოსავლეთ ნაწილს. სუხიტაშვილი კ., საქართველოს ყვავილოვანი მცენარეები, თბ., 2018, გვ. 168.
ვლადიკავკაზის ქართული სკოლა

ვლადიკავკაზის ქართული სკოლა — აკაკი წერეთლის სახელობის ქართულენოვანი სკოლა ჩრდილოეთ ოსეთის დედაქალაქ ვლადიკავკაზში. გაიხსნა 1888 წელს და დღემდე ფუნქციონირებს. სოციალური პრობლემების გამო XIX საუკუნეში ჩრდილოეთ კავკასიაში ძალიან ბევრი ქართველი გადასახლდა. განსაკუთრებით დიდი რაოდენობით, მოხევეები, მთიულები და რაჭველები. XIX საუკუნის 80-იან წლებში, ქართველების რაოდენობა კიდევ უფრო გაიზარდა და საგანმანათლებლო ცენტრის გახსნა გახდა საჭირო. ამ პერიოდში ჩრდილოეთ ოსეთში მიწათმოწყობის სამსახურის უფროსი იყო ქართველი საზოგადო მოღვაწე მიხეილ ყიფიანი. მისი აქტიურობით, საფუძველი ჩაეყარა სკოლის დაარსებას. სკოლის გახსნის საკითხში ასევე აქტიურობდნენ ილია ჭავჭავაძე, იაკობ გოგებაშვილი, გიორგი ყაზბეგი, კოსტა ხეთაგუროვი. სკოლა ოფიციალურად გაიხსნა 1888 წელს. სკოლის პედაგოგები ძირითადად, ადგილობრივი ქართველები იყვნენ, თუმცა, რამდენიმე თბილისიდანაც ჩავიდა ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების დავალებით. სკოლაში თავიდან მხოლოდ სამი კლასი იყო. შემდეგ, კონტინგენტის ზრდასთან ერთად, სკოლას თითო კლასი ემატებოდა და პედაგოგების რაოდენობაც გაიზარდა. 1930-იან წლებამდე 7 კლასი იყო, ბოლოს კი, საშუალო სკოლა გახდა. 90-იანი წლების დასაწყისში, როდესაც ქართულ-ოსური კონფლიქტი დაიწყო, სკოლა დახურვის საფრთხის წინაშე დადგა. თუმცა, იგი თავად ადგილობრივმა ოსებმა დაიცვეს. 2021 წელს სკოლის დირექტორი იყო ნათელა ფიცხელაური. სკოლაში სულ 60-მდე მოსწავლე და 14-15 პედაგოგია. საქართველოს განათლების სამინისტროს ინიციატივით, ამ სკოლის კურსდამთავრებული, ეროვნული გამოცდების მინიმალური ბარიერის გადალახვის შემთხვევაში, 100 %-იან გრანტს იღებს. ალექსანდრე პლიევი, ქართული სკოლა ვლადიკავკაზში დაარქივებული 2022-01-27 საიტზე Wayback Machine. ქართულენოვანი სკოლები აზერბაიჯანში - ისტორიული ექსკურსი და დღევანდელობა დაარქივებული 2022-07-05 საიტზე Wayback Machine. ↑ ვლადიკავკაზში საუკუნე-ნახევრის წინ აშენებული ქართული სკოლა დღესაც ფუნქციონირებს. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-07-05. ციტირების თარიღი: 2022-07-04.
ათერინისებრნი

ათერინისებრნი (ლათ. Atherinidae) — თევზების ოჯახი ათერინისნაირთა რიგისა. სახეობების უმრავლესობა 15 სმ, ზოგი – 30 სმ-მდე სიგრძისაა. ბინადრობენ ტროპიკულ და სუბტროპიკულ, ზოგჯერ ზომიერი ზონის ზღვებში, იშვიათად — მტკნარ წყალსატევებში. გვხვდება შავ და კასპიის ზღვებში. აქ ფართოდ გავრცელებული პოპულაციები წყაროების ნაწილის მიხედვით წარმოადგენს ჩვეულებრივი ათერინის (Atherina boyeri) ქვესახეობებს, შესაბამისად — A. p. pontica და A. p. caspia. ზოგიერთი წყაროს მიხედვით კი ორივე პოპულაცია ერთი სახეობა — Atherina caspia-ა, ან ცალ-ცალკე სახეობები — A. pontica და A. caspia. შავი ზღვიდან ისინი შემოდიან საქართველოს მდინარეებშიც. ცოცხლობენ 6 წლამდე. ტოფობენ ზაფხულობით სანაპირო ზონაში. იკვებებიან მცირე ზომის უხერხემლო ცხოველებით, თავის მხრით, ათერინები მრავალი სარეწაო თევზის საკვებია. ათერინისებრთა ზოგ სახეობას სარეწაო მნიშვნელობა აქვს. ↑ 1.0 1.1 შარვაშიძე ვ., ათერინისებრნი // ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 228. ↑ Решетников Ю. С. Атеринообразные // Большая российская энциклопедия. т. 2. — М., 2005. — стр. 441. ↑ Kuljanishvili, Tatia; Epitashvili, Giorgi; Freyhof, Jörg; Japoshvili, Bella; Kalous, Lukáš; Levin, Boris; Mustafayev, Namig; Ibrahimov, Shaig; Pipoyan, Samvel; Mumladze, Levan (აგვისტო, 2020). „Checklist of the freshwater fishes of Armenia, Azerbaijan and Georgia“. Journal of Applied Ichthyology (ინგლისური). 36 (4): 507. doi:10.1111/jai.14038. ციტირების თარიღი: 22 ნოემბერი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება)
ათერინისნაირნი

ათერინისნაირნი (ლათ. Atheriniformes) — ძვლოვანი თევზების რიგი. ცნობილია ეოცენიდან. სხეულის სიგრძე 4–50 სმ-ია. ახასიათებთ ზურგის ორი ფარფლი, რომელთაგან პირველი სუსტია და მოქნილი დაუტოტავი სხივებისგან შედგება. ქერცლი დიდი, ციკლოიდური, იშვიათად ქტენოიდურია. გვერდითი ხაზი ან არ აქვთ, ან წარმოდგენილია რიგი ჩაღრმავებების სახით. ათერინების მსხვილ ქვირითს გარსზე ძაფისებრი დანამატი აქვს, რისი საშუალებითაც სუბსტრატს ეკვრება. ცნობილია 60-მდე გვარის 200-ზე მეტი სახეობა. ჩვეულებრივ ბინადრობენ ტროპიკული და სუბტროპიკული ზღვების სანაპირო ზონაში. შავ და კასპიის ზღვებში გვხვდება ათერინისებრთა ოჯახის (Atherinidae) თევზები. ჩვეულებრივი ათერინა (Atherina boyeri) მცირე ზომის თევზია (სიგრძე 10 სმ-მდე); იკვებება ზოოპლანქტონით. კალიფორნიული ათერინა, ანუ გრუნიონი (Leuresthes tenuis) მაღალი მოქცევის დროს ქვირითს ქვიშაში ფლავს, ლარვები ქვირითიდან ერთი თვის შემდგომ, შემდეგი მოქცევის დროს გამოდიან. Phallostethidae-ს ოჯახის ცოცხლადმშობი სახეობების ანალური და სასქესო ხვრელები, აგრეთვე სასქესო ორგანოები (პრიაპიუმი) განლაგებულია ყელზე. ზოგიერთი ათერინასნაირი რეწვის ობიექტია. წვრილი სახეობები ჰყავთ აკვარიუმებში. ცნობილია შემდეგი ოჯახები: ათერინისნაირნი ქვერიგი Atherinopsoidei Atherinopsidae Notocheiridae ქვერიგი Atherinoidei Isonidae Melanotaeniidae Atherionidae Dentatherinidae Phallostethidae Atherinidae ↑ Решетников Ю. С. Атеринообразные // Большая российская энциклопедия. т. 2. — М., 2005. — стр. 441. ↑ (2016) Fishes of the World, 5th, Wiley, გვ. 354. ISBN 978-1-118-34233-6.  დაარქივებული 2019-04-08 საიტზე Wayback Machine.
ხეცერას წმინდა გიორგის ეკლესია

ხეცერას წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხეცერაში. აგებულია XVI-XVIII საუკუნეებში. ტაძრის აგების სავარაუდო თარიღი XII საუკუნეა, განეკუთვნება უგუმბათო ტაძრის არქიტექტურულ ტიპს. კედლებზე ჩანს გადაკეთების კვალი, რომელიც სავარაუდოდ გვიან შუასაუკუნეებში უნდა განეხორციელებინათ. ობიექტი ნაგებია 30X50 სმ ნათალი ქვის ბლოკებით, შემაკავშირებელ მასალად გამოყენებულია კირხსნარი. ნაგებობის ექსტერიერზე ჩანს სხვადასხვა რელიეფი ადამიანებისა და ცხოველების გამოსახულებით.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 29843
ბალიგიანი

ბალიგიანი (ოფიციალურად ბალიგიანის მუნიციპალიტეტი; სებ. Lungsod sa Baliguian; ტაგალ. Bayan ng Baliguian) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი ჩრდილოეთ ზამბოანგის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 23 771 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 17 ბარანგაის. Baliguian Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Baliguian: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 30 April 2020.
ქვემო ბოლნისის ეკლესია

ქვემო ბოლნისის ეკლესია — არქეოლოგიური ძეგლი ბოლნისის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვემო ბოლნისში. აგებულია X-XV საუკუნეებში. ეკლესია ნასოფლარ ბაღდადის საკულტო ძეგლი უნდა ყოფილიყო, რომელიც მთის თხემზეა აგებული. ეკლესია მცირე ზომის დარბაზული ნაგებობაა. ნაგები ნატეხი ქვით დუღაბზე. აღმოსავლეთი კედლის ფასადში მეორადი გამოყენებით სტელის ბაზისია ჩასმული. შესასვლელი დასავლეთ კედელში ქონია. ეკლესიას ნახევარწრიული მხრით გამოყოფილი აფსიდა აქვს. ეკლესიის გარშემო შუა საუკუნეების სამაროვანია. სოფელი მე-XVII საუკუნეში უკვე ნასოფლარია.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 39296
გოდოდი

გოდოდი (ოფიციალურად გოდოდის მუნიციპალიტეტი; სებ. Lungsod sa Godod; ტაგალ. Bayan ng Godod) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი ჩრდილოეთ ზამბოანგის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 17 510 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 17 ბარანგაის. Godod Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Godod: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 30 April 2020.
მზიური (ანსამბლი)

„მზიური“ — საბჭოთა და ქართული საბავშვო ვოკალურ-ინსტრუმენტული ანსამბლი, რომელიც დაარსდა 1971 წელს თბილისის ბორის ძნელაძის სახელობის პიონერთა სასახლის ბაზაზე და მისი წევრები ძირითადად გოგონები იყვნენ. დღევანდლამდე ანსამბლმა 10-ზე მეტი თაობა გამოიცვალა. 1971 წლის მაისში, როდესაც გოგონებმა დარბაზში ბიჭების მიერ დატოვებულ ინსტრუმენტებს ხელი წამოავლეს, ისეთი შემართებით დაუკრეს, რომ მათ პედაგოგებს გოგონათა ინსტრუმენტული ანსამბლის შექმნის იდეა გაუჩნდათ. ამ ფაქტს ესწრებოდნენ რაფაელ კაზარიანი და გურამ ჯაიანი. პირველი რეპეტიცია გაიმართა ამავე წლის 4 ივლისს, დუშეთის პიონერთა ბანაკ „მზიანეთში“. 18 ნოემბერს კი გაიმართა პირველი კონცერტი რუსთაველის სახელობის თეატრში. გოგონები, რომლებიც ინსტრუმენტების უკან ძლივს ჩანდნენ, მაყურებელმა მხურვალე ოვაციით დააჯილდოვა. „მზიურს“ მალე ტელეეთერში ხშირად აჩვენებდნენ. „აჩვენეთ ეს ბავშვები მსოფლიოს და ომი აღარ იქნება”, – ასე აფასებდა „მზიურის“ მოღვაწეობას მაშინდელი ხელისუფლება. ანსამბლმა მრავალ ქვეყანაში მიაღწია წარმატებას. ანსამბლის წევრები მღეროდნენ და ამასთანავე უკრავდნენ მუსიკალურ ინსტრუმენტებზე. ყველაზე პოპულარული იყო „მზიურის“ პირველი („ოქროს“) შემადგენლობა, რომელთა უმეტესობა შემდეგში ცნობილი მუსიკოს-შემსრულებელი გახდა. ისინი ამჟამად მოღვაწეობენ არა მარტო საქართველოში, არამედ საზღვარგარეთაც. არსებობის ოთხი ათეული წლის განმავლობაში „მზიურელებმა“ ევროპის, აზიის, ამერიკისა თუ აფრიკის მრავალი ქვეყნის აუდიტორიის აღიარება და არაერთი ჯილდო მოიპოვეს და ლაურეატის წოდებებიც დაიმსახურეს. მონაწილეობა მიიღეს 25 მხატვრული და დოკუმენტური ფილმის გადაღებაში, ჩაწერეს 8 გრამფირფიტა, დადგეს ოთხი მუსიკალური სპექტაკლი. თამარ გვერდწითელი, ეკა გოდერძიშვილი, ქეთინო დეკანოზიშვილი, მაია ჯაბუა, ხათუნა დონდუა, ნინო დუმბაძე, ეკა კახიანი, ნინო კობიაშვილი, მარინა მასხულია, ნიკო ნადირაშვილი, ქეთინო ფირცხალავა, ხათუნა საბაშვილი (მედეა დანიელოვა), ნანა სანებლიძე, მაია სირაძე, მაია ჩიქვინიძე, თამრიკო ჭოხონელიძე, მანანა წულაია, თამრიკო ხორავა, ლია ხორბალაძე, ლენა ცარციძე, ია ახობაძე. 1976 — ლენინური კომკავშირის პრემია 2010 წლის 9 ნოემბერს თბილისის საკონცერტო დარბაზის წინ საზეიმოდ გაიხსნა ვია „მზიურის“ ვარსკვლავი 1973 — „მზიური“ 1978 — ალბომი „ჩვენი მეგობარი — ბურატინო“(რუსული)ქართ. ანსამბლ „მზიურის“ პირველი თაობა ანსამბლ „მზიურის“ დროში მოგზაურობა Моя жизнь-Мзиури YouTube ВИА МЗИУРИ — Наш друг Буратино ↑ “მზიურის” ვარსკვლავი და კიდევ ერთი ოჯახის შეცვლილი ცხოვრება ↑ „მზიურის” ვარსკვლავი
ქარზამეთის ყორღანი

ქარზამეთის ყორღანი — არქეოლოგიური ძეგლი ასპინძის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქარზამეთში. განეკუთვნება ძვ. წ. XVII საუკუნეს, ბრინჯაოს ხანის პერიოდს. ყორღანი მთლიანად გათხრილი და დაზიანებულია. ყრილი ქვები გარშემოა მიმოფანტული, მხოლოდ კამერის კედლებიღაა შემორჩენილი. კამერა ნაგებია ქვით და მშრალი წყობით. გადახურვაც მთლიანად მოხსნილი აქვს.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 21333
გუტალაკი

გუტალაკი (ოფიციალურად გუტალაკის მუნიციპალიტეტი; სებ. Lungsod sa Gutalac; ტაგალ. Bayan ng Gutalac) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი ჩრდილოეთ ზამბოანგის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 36 090 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 33 ბარანგაის. Gutalac Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Gutalac: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 30 April 2020.