laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ბენქსი

ბენქსი (ინგლ. Banksy; დ. 1974, ბრისტოლი) — ფსევდო-ანონიმური ინგლისელი გრაფიტის მხატვარი. მისი ვინაობა და ბიოგრაფიული დეტალები უცნობია. სავარაუდოდ იგი ბრისტოლელია და წარსულში ხორცის გადამამუშავებელ კომბინატში მუშაობდა, თუმცა გრაფიტით დაინტერესდა ბრისტოლის აეროზოლის დიდი ბუმის პერიოდში — 1980-იანი წლების ბოლოს. მისი ნამუშევრები, ძირითადად, სატირაა პოლიტიკურ, კულტურულ და ეთიკურ თემებზე, გამოირჩევა ტრაფარეტული ტექნიკით და ამით მსგავსია 80-იან წლებში პარიზში მოღვაწე ბლეკ ლე რატის და ლონდონის მეტროში 70-80-იანი წლების მიჯნაზე ანარქო-პანკ ჯგუფ კრასის წევრების მიერ შექმნილი ნამუშევრებისა სტილისა. შემდეგში ბენქსის ნამუშევრები მსოფლიოს მრავალ ქვეყანაში გამოჩნდა. ბენქსი არ ყიდის ქუჩის გრაფიტის ფოტოსურათებს და არ აწყობს გამოფენებს კომერციულ გალერეებში. ამის მიუხედავად, ხელოვნების აუქციონერებს ბევრჯერ უცდიათ მისი ქუჩის ნამუშევრების გაყიდვა ადგილზე და მისი ადგილიდან მოხსნის პრობლემა მყიდველისთვის მიუნდიათ. 2018 წლის 5 ოქტომბერს ბენქსის ქმნილება "გოგონა წითელი ბუშტით" მოხვდა სოთბის აუქციონზე. აუქციონის მესვეურებს არ გაუხმაურებიათ იმ პიროვნების ვინაობა, ვინც ნამუშევარი გასაყიდად გაიტანა. მხოლოდ ის გახდა ცნობილი, რომ ნახატი ხელმოწერილი იყო და მფლობელმა, სავარაუდოდ, 2006 წელს მოიპოვა თავად მხატვრისაგან. საბოლოო გასაყიდმა ფასმა 1 042 000 გირვანქა სტერლინგი შეადგინა. მყიდველმა ხმა სატელეფონო შეტყობინებით დააფიქსირა და მისი ვინაობა ასევე არ გასაჯაროებულა, თუმცა, იმავე წამს, როცა აუქციონის წამყვანმა ჩაქუჩი დაჰკრა გაყიდვის აღსანიშნავად, მოულოდნელად, ჩარჩოში წინაწარ განთავსებულმა უცნობმა მექანიზმმა ზოლებად დაჭრა და ამგვარად, გაანადგურა ნამუშევარი. მხატვრის მიერ ინსტაგრამის პირად გვერდზე განთავსებულმა განცხადებამ და ვიდეომ ნათელი გახადა, რომ ეს მის მიერ წინასწარვე იყო დაგეგმილი. ოფიციალური საიტი Pest Control დაარქივებული 2021-12-25 საიტზე Wayback Machine. Banksy Street Art Photographs Gallery of Banksy photographs დაარქივებული 2012-03-03 საიტზე Wayback Machine. ↑ https://news.sky.com/story/banksy-painting-girl-with-red-balloon-self-destructs-after-1m-sale-at-sothebys-11518809 ↑ https://www.bbc.com/news/uk-england-bristol-45770028
სლოვაკეთის პრეზიდენტი

სლოვაკეთის პრეზიდენტი – სლოვაკეთის სახელმწიფოს მეთაური, რომელსაც მოსახლეობა ირჩევს 5 წლით. სლოვაკეთის რესპუბლიკის პრეზიდენტის ოფიციალური საიტი
სლოვენიის პრეზიდენტი

სლოვენიის პრეზიდენტი – უმაღლესი სახელმწიფო თანამდებობა სლოვენიაში, სლოვენიის სახელმწიფოს მეთაური, რომელსაც მოსახლეობა ირჩევს 5 წლით. შეიარაღებული ძალების მთავარსარდალი. სლოვენიის რესპუბლიკის პრეზიდენტის ოფიციალური საიტი
მოლდოვის პრეზიდენტი

მოლდოვის პრეზიდენტი — მოლდოვის სახელმწიფოს მეთაური, რომელსაც პარლამენტი ირჩევს ფარული კენჭისყრის საფუძველზე 4 წლის ვადით. მოლდოვის პრეზიდენტად შეიძლება არჩეულ იქნას მოქალაქე, რომელსაც არჩევნების დღისთვის შეუსრულდა 40 წელი და უცხოვრია მინიმუმ 10 წელი მოლდოვის ტერიტორიაზე. არჩეულად ითვლება ის კანდიდატი, რომელმაც მიიღო დეპუტატთა ხმების 3/5. თუკი ხმების საჭირო რაოდენობა ვერ დააგროვა ვერცერთმა კანდიდატმა მაშინ იმართება მეორე ტური პირველ ორ ადგილზე გასულ კანდიდატს შორის. თუკი მეორე ტურშიც ვერ მოხდა პრეზიდენტის არჩევა, მაშინ მოქმედი პრეზიდენტი ნიშნავს ახალი პარლამენტის არჩევნების თარიღს. მოლდოვის პრეზიდენტის ოფიციალური საიტი მოლდავეთის კონსტიტუცია დაარქივებული 2007-09-27 საიტზე Wayback Machine.
შვეიცარიის პრეზიდენტი

შვეიცარიის პრეზიდენტი — ირჩევს შვეიცარიის პარლამენტი ერთი წლის ვადით ფედერალური საბჭოს წევრებისაგან. იგი არ არის სახელმწიფოს მეთაური, სახელმწიფოს კოლექტიური მეთაურის ფუნქციას ასრულებს ფედერალური საბჭო. რუთ დრეიფუსი — 1999 ადოლფ ოგი — 2000 მორიც ლეენბერგერი — 2001 კასპარ ფილიგერი — 2002 პასკალ კუშფენი — 2003 იოსებ დაისი — 2004 სამუელ შმიდი — 2005 მორიც ლეენბერგერი — 2006 მიშლინ კალმი-რე — 2007 პასკალ კუშფენი — 2008 ჰანს-რუდოლფ მერცი — 2009 დორის ლოიტჰარდი — 2010 მიშლინ კალმი-რე — 2011 ეველინე ვიდმერ-შლუმპფი — 2012 ული მაურერი — 2013 დიდიე ბურკჰალტერი — 2014 სიმონეტა სომარუგა — 2015 იოჰან შნაიდერ-ამანი — 2016 დორის ლოიტჰარდი — 2017 ალენ ბერსე — 2018 ული მაურერი — 2019 სიმონეტა სომარუგა — 2020 გი პარმელენი — 2021 ინიაციო კასისი — 2022 ალენ ბერსე — 2023 შვეიცარიის პრეზიდენტების სია 1945 წლიდან
გამარჯვება (დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტი)

გამარჯვება (ყოფ. უზუნდარა — გადაერქვა 1946 წლის 24 მაისს) — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, კახეთის მხარის დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი. მდებარეობს გომბორის ქედის სამხრეთ-დასავლეთ მთისწინეთში, ზღვის დონიდან 700 მეტრზე. დედოფლისწყაროდან დაშორებულია 12 კილომეტრით. 1924 წლიდან ზოგიერთი მირზაანელი გლეხი მუდმივ საცხოვრებლად სახლდებოდა უზუნდარის მთის კალთებზე. სოფელი თანდათანობით იზრდებოდა და დაერქვა სახელი უზუნდარა (დღევანდელი სოფ. გამარჯვება). 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1010 ადამიანი. სოფლის ტერიტორიაზე მდებარეობს არაერთი არქიტექტურული და არქეოლოგიური ძეგლი: გამარჯვების ნამოსახლარები — არქეოლოგიური ძეგლი; გამარჯვების პირველი ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი; გამარჯვების მეორე ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი; გამარჯვების მესამე ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი; გამარჯვების მეოთხე ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი; გამარჯვების სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი; გამარჯვების წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი; ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 647-648. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 538. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ფოსტა — 1805. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12869041"></a> ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 42. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 28. ↑ საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საინფორმაციო-სტატისტიკური განყოფილება, „საქართველოს სსრ ადმინისტრაციულ ტერიტორიული დაყოფა 1949 წლის 1 სექტემბრისათვის“, თბ., 1949 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II ↑ საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 270-271.
აფენი

აფენი — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს მდინარე აფენისხევის (არეშის შენაკადი) ნაპირზე. ალაზნის ვაკეზე (გაღმამხარი). საკრებულოს ცენტრი (სოფლები: ბაღდადი, გვიმრიანი, ზემო ნაშოვარი, ონანაური, ფოდაანი, ქვემო ნაშოვარი, ჭაბუკიანი). ზღვის დონიდან 240 მეტრი, ლაგოდეხიდან 28 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1555 ადამიანი. აფენის განძი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 16. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 18. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ბაღდადი (ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი)

ბაღდადი — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (აფენის თემი), მდებარეობს მდინარე აფენისხევის (ალაზნის სისტემა) მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 180 მეტრი, ლაგოდეხიდან 25 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 316 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 246. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ბაისუბანი (ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი)

ბაისუბანი — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, მდინარე ბაისუბნისხევის ნაპირას. თემის ცენტრი (სოფლები: ზემო მსხალგორი, პატარა გორი, ქვემო მსხალგორი). ზღვის დონიდან 360 მეტრი, ლაგოდეხიდან 10 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 888 ადამიანი. ბაისუბნის განძი ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 337. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
განჯალა

განჯალა — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (კაბალის თემი), მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, მდინარე კაბალის მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 320 მეტრი, ლაგოდეხიდან 15 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2243 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 691. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ბოლოკიანი

ბოლოკიანი — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (კართუბნის თემი), მდებარეობს მდინარე ღვინიანთწყლის (ალაზნის შენაკადი) მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 260 მეტრი, ლაგოდეხიდან 20 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 783 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 455. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ესპანეთის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები

ესპანეთის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები წარმოადგენს ესპანეთის ეროვნულ სპორტულ მხარეს, რომელიც წარმოდგენილია რაგბის კავშირში. ესპანეთი რაგბის თამაშობს 1920-იანი წლებიდან, პირველი საერთაშორისო შეხვედრა გამართა 1929 წელს იტალიის ნაკრების წინააღმდეგ. მათ მოიპოვეს ერთადერთ 1999 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე მონაწილეობის უფლება, სადაც მოხვდნენ ერთ ჯგუფში შოტლანდიასთან, სამხრეთ აფრიკასთან და ურუგვაისთან. ესპანეთი აგრეთვე იბრძოდა 2007-2008 წწ. ევროპის ერთა თასისათვის. ნაკრების სათამაშო ფერებია: წითელი და ლურჯი. ევროპის ერთა თასი
ბალთა (ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი)

ბალთა — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (ლელიანის თემი), მდებარეობს მდინარე ალაზნის მარცხენა მხარეს (გაღმამხარი). ზღვის დონიდან 230 მეტრი, ლაგოდეხიდან 33 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 85 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 171. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ბებურიანი

ბებურიანი — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (ლელიანის თემი), მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე. ზღვის დონიდან 260 მეტრი, ლაგოდეხიდან 38 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 480 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 262. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
განათლება (ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი)

განათლება — სოფელი საქართველოში, ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტში (ნინიგორის თემი), მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, მდინარე ნინოსხევის (ალაზნის სისტემა) მარცხენა მხარეს. ლაგოდეხ–ყვარლის საავტომობილო გზაზე. ზღვის დონიდან 360 მეტრი, ლაგოდეხიდან 5 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 376 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 672. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ბაზალეთი (ხარაგაულის მუნიციპალიტეტი)

ბაზალეთი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ქროლი, ღარიხევი, წიფი). მდებარეობს მდინარე ჩხერიმელისა და მისი მარჯვენა შენაკადის ყორნების წყალგამყოფის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე ყარნების ხეობაში. ზღვის დონიდან 400 მეტრი. ხარაგაულიდან 4 კილომეტრი. სოფელში არის საბაზო სკოლა, ბიბლიოთეკა, შუა საუკუნეების ციხე. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 290 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 142. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ სსიპ - ხარაგაულის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბაზალეთის საჯარო სკოლა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-02-13. ციტირების თარიღი: 2021-01-31. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ბორი (ხარაგაულის მუნიციპალიტეტი)

ბორი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში (კიცხის თემი). მდებარეობს მესხეთის ქედის ჩრდილოეთ მთისწინეთზე. მდინარე ბორიმელას (ჩხერიმელას შენაკადი) მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 400 მეტრი. ხარაგაულიდან 10 კილომეტრი. სოფელში შემორჩენილია ფეოდალური ხანის ეკლესია. სოფელში არის საჯარო სკოლა-პანსიონი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 283 ადამიანი. მთავარი სტატია: ბორის განძი. ბორში გვიანდელი ბრინჯაოს ხანიდან მოყოლებული ადამიანის უწყვეტი ცხოვრების კვალი სჩანს. 1901 წელს 14-17 წლის ძმებმა ყავლაძეებმა, რომლებმაც სავენახე მიწა შეიძინეს ბორელი მაჭავარიასაგან. მიწის დამუშავებისას ძმებმა შემთხვევით მიაკვლიეს ანტიკური პერიოდის განძს. 1902–1903 წლებსა და 1907–1909 წლებში აქ ჩატარდა არქეოლოგიური გათხრები კუფტინისა და გ. ცქიტიშვილის მიერ, რის შედეგადაც აღმოჩნდა არქეოლოგიური ნივთები. 1938 წელს არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ დაადგინა, რომ ეს სამარხეული ინვენტარი იყო. 1963 წლის არქეოლოგიური გათხრებით გაირკვა, რომ ბორის მიდამოებში ათიოდე ჰექტარზე ბუდეებადაა გაფანტული ძვ. წ. I-III საუკუნეების საგვარეულო და საოჯახო სამაროვნები. მათ შორის II-III საუკუნეების 2 მდიდრული ნეკროპოლი. სამარხები ორი სახისაა: ქვევრსამარხები და ორმოსამარხები. აღმოჩნდა ოქროს სამკაული, ვერცხლის, ბრინჯაოსა და მინის ჭურჭელი. III საუკუნის ერთ-ერთ თასზე გამოსახულია საკურთხევლის წინ მდგარი ცხენი. თასზე არმაზული წარწერაა: „ბუზმიჰრ, კეთილი პიტიახში, სული მარადი“. სავარაუდოა, რომ სოფელი ბორი პიტიახშთა ერთ–ერთი რეზიდენცია იყო. ნივთები დაცულია ერმიტაჟში, სიმონ ჯანაშიას სახელობის საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში და საქართველოს ხელოვნების სახელმწიფო მუზეუმში. ვერცხლის თასი (წინა მხარე), 1902 წლის განძი ვერცხლის თასი (უკანა მხარე), 1902 წლის განძი საქართველოს ისტორია, ტ. I, თბილისი, 2008 წ. გვ. 66. ცქიტიშვილი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 470. ამირანაშვილი შ., ქართული ხელოვნების ისტორია, თბ., 1971; ცქიტიშვილი გ., ანტიკური ხანის შორაპნის საერისთავოს საკითხისათვის, «საქართველოს ისტორიული გეოგრაფიის კრებული», 1964, ტ. 2. Советская историческая энциклопедия. В 16 томах. — М.: Советская энциклопедия. 1973—1982. Том 2. БААЛ - ВАШИНГТОН. 1962. Придик Е. M., Новые кавказские клады, в сб.: MAP, No 34, П., 1914; Смирнов Я. И., Восточное серебро, СПБ, 1909, табл. 121; Борисов А., Надписи на серебряной чаше из Бори (Грузия), в сб.: Сообщения Гос. Эрмитажа, No 4, Л., 1947. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II ↑ ზეინაბ ბუაჩიძე, ბორის განძი // kharagauli.ucoz.com
ვარშავის მეტროპოლიტენი

ვარშავის მეტროპოლიტენი (პოლ. Metro Warszawskie) — მეტროპოლიტენის სისტემა ვარშავაში. სისტემა ევროპაში ერთ-ერთი უახლესია, პოლონეთში კი ერთადერთი. გაიხსნა 1995 წელს და 2008 წლის მდგომარეობით, ერთი ხაზისგან შედგება და ვარშავის ცენტრს აკავშირებს ჩრდილოეთ და სამხრეთ რაიონებთან ურსინუვი და ჟოლიბორჟი. შენდება მეორე ხაზი, რომელიც ერთმანთთან დააკავშირებს ვარშავის აღმოსავლეთ და დასავლეთ ნაწილებს. იგეგმება ახალი ხაზის გაყვანა სამხრეთ-აღმოსავლეთით, უბან გოცლავისკენ. 81-717/714 ტიპის ვაგონი მარიმონტის სადგურში ოფიციალური ვესაიტი დაარქივებული 2010-07-26 საიტზე Wayback Machine. ვარშავის მეტროპოლიტენი საიტზე Urbanrail.net დაარქივებული 2011-05-06 საიტზე Wayback Machine. ვარშავის მეტროპოლიტენის ფანსაიტი და ფორუმი დაარქივებული 2009-04-20 საიტზე Wayback Machine.
ბაბი (ხარაგაულის მუნიციპალიტეტი)

ბაბი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში (მოლითის თემი). მდებარეობს მესხეთის ქედის ჩრდილოეთ მთისწინეთზე. მდინარე ჩხერიმელას მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 520 მეტრი. ხარაგაულიდან 16 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 62 ადამიანი. სოფელი ბაბი მოხსენიებულია იმერეთის მეფის ალექსანდრე III-ის 1658–1660 წწ. სიგელში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 119. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ოსმალობა

„ოსმალობა“ — ქართულ ისტორიულ წყაროებსა და ლიტერატურაში ოსმალური სოციალურ-პოლიტიკური სისტემის აღმნიშვნელი ტერმინი. სამცხე-საათაბაგოში ოსმალები XVI საუკუნიდან შეუდგნენ თავიანთი წესების დანერგვას. 1579 წელს ახალციხის (ჩილდირის) საფაშო დააარსეს. ოსმალური მიწათმფლობელობისა და საგადასახადო სისტემის შემოღბის მიზნით სამცხე-საათაბაგო რამდენიმეჯერ აღწერეს და „გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთარი“ შეადგინეს. დამპყრობლები ძალდატანებით ავრცელებდნენ ისლამს, დევნიდნენ ყოველივე ქართულს. ქართველი ხალხის მედგარი წინააღმდეგობის შედეგად გაოსმალების პროცესი საუკუნეთა განმავლობაში გრძელდებოდა. ქართლის დაპყრობის (1578) შემდეგ ოსმალებმა აქ სამეფო ხელისუფლება გააუქმეს. ქართლის (თბილისის) საბეგლარბეგო დააარსეს და მის გამგებლად (ბეგლარ-ბეგად) ოსმალო მოხელე დანიშნეს. დააარსეს აგრეთვე გორის სანჯაყი. თბილისის 2 ეკლესია მეჩეთად გადააქციეს. ქართველმა ხალხმა სიმონ I-ის მეთაურობით მტერს ბრძოლა გაუმართა. 1588 წელს ქართლსა და ოსმალეთს შორის დადებული ხელშეკრულებით ოსმალეთში სიმონ I ქრისტიანი ქართლის მეფედ ცნო: მას ოსმალეთისათვის ყოველწლიური ხარკი უნდა ეხადა. ქართლის ციხესიმაგრეებში ოსმალთა გარნიზონები დარჩა. ირან-ოსმალეთის ომის განახლების (1603) შემდეგ, 1606, ოსმალები თბილისიდან და ქართლის ციხე-ქალაქებიდან განდევნეს. ოსმალეთის ლაშქარმა 1723 წელს თბილისი და ქართლის ციხე-ქალაქები დაიპყრო. ამჯერად სამეფო ხელისუფლება ვერ გააუქმეს, მაგრამ, ფაქტობრივად, მთელი ძალაუფლება ოსმალთა ხელში გადავიდა. ქართველ ფეოდალებს, რომლებიც ოსმალეთის სამსახურში ჩადგნენ, მამული ოსმალური წესით დაუმტკიცეს ხასეებად (იურთლუქები და ოჯაქლიქები), ზეამეთებად, თიმარებად. 1724 წელს ოსმალეთის წინააღმდეგ მოწყობილ დიდ აჯანყებაში ქართველები დამარცხდნენ. ოსმალები სასტიკად გაუსწორდნენ მათ. 1727 წელს, ქართლის მეფე იესეს გარდაცვალების შემდეგ, ოსმალებმა ფაქტობრივად გააუქმეს ქართლის სამეფო, ის ექვს ნაწილად დაყვეს და მსხვილ თავადებს დაურიგეს. 1727 წელს შეადგინეს „თბილისის ვილაიეთის დიდი დავთარი“, რომელიც ოსმალების გაძლიერების დამადასტურებელი იყო. ამას ქართველმა ხალხმა ბრძოლით უპასუხა. 1735 წელს ქართლში დიდი აჯანყება დაიწყო. ირანელთა დახმარებით ოსმალები ქართლიდან განდევნეს. ბერძენიშვილი ნ., საქართველოს ისტორიის საკითხები, წგნ. 2, თბ., 1965; გაბაშვილი ვ., ქართული ფეოდალური წყობილება XVI-XVII საუკუნეები, თბ., 1958; ლომსაძე შ., სამცხე-ჯავახეთი (XVIII საუკუნის შუაწლებიდან XIX საუკუნის შუაწლებამდე), თბ., 1975; საქართველოს ისტორიის ნარკვევები, ტ. 4, თბ., 1973; სვანიძე მ., საქართველო-ოსმალეთის ურთიერთობის ისტორიიდან XVI-XVII საუკუნეები, თბ., 1971; შენგელია ნ., XV-XIX საუკუნეები, საქართველოს ისტორიის ოსმალური წყაროები, თბ., 1974; ჯავახიშვილი ივ., ქართველი ერის ისტორია, წგნ. 4, თბ., 1967; სვანიძე მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 595.
ბეჟათუბანი

ბეჟათუბანი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში (მოლითის თემი). მდებარეობს გედსამანიის ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე ჩხერიმელის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 720 მეტრი. ხარაგაულიდან 25 კილომეტრი. სოფელში აღმოჩენილია IX-X საუკუნეების განძი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 37 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 311. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ახალსოფელი (ხარაგაულის მუნიციპალიტეტი)

ახალსოფელი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში (ფარცხნალის თემი). მდებარეობს მესხეთის ქედის ჩრდილოეთ მთისწინეთზე. ზღვის დონიდან 640 მეტრი. ხარაგაულიდან 8 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 160 ადამიანი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 285. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 20. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ბჟინევი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ბჟინევი შეიძლება აღნიშნავდეს: ბჟინევი — სოფელი ჭიათურის მუნიციპალიტეტში. ბჟინევი — სოფელი ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში.
ბჟინევი (ხარაგაულის მუნიციპალიტეტი)

ბჟინევი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში (ხუნევის თემში). სოფლის განაპირას დგას სავარაუდოდ XII საუკუნის წმინდა გიორგის სახელობის ტაძარი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 49 ადამიანი. მდებარეობს მდინარეების ძირულისა და ჩხერიმელას წყალგამყოფის ჩრდილოეთ კალთაზე (მთა ტყემთის ჩრდილოეთ–დასავლეთ კალთის ძირას). მდინარე ძირულის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 820 მეტრი. ხარაგაულიდან 40 კილომეტრი. სოფელი საქართველოს საავტომობილო მაგისტრალი ს1-ს დაშორებულია 7 კილომეტრით. სოფელს აღმოსავლეთით ესაზღვრება სოფელი გედსამანია, დასავლეთით - ამაშუკეთი, სამხრეთ-დასავლეთით - ღორეშა და საქასრია, ჩრდილოეთით - ვერტყვიჭალა. ბჟინევში ჰავა ნოტიოა. იცის ზომიერად ცივი ზამთარი და ცხელი ზაფხული. ნალექების წლიური ოდენობაა 1800 მლ. ბჟინევს ეკვრის მთები: ანგეთის, მიქირვის და კოდარას. ნიადაგი ძირითადად თიხნარია. ასევე არის ღია და გაეწრებული ტყის ყომრალი ნიადაგები, სუბალპური მდელოები. სოფლის დიდი ნაწილი ტყეა. ტყეში გვხვდება წაბლი, წიფელი, რცხილა, თელა, მუხა, ნეკერჩხალი, ლეკის ხე, ცაცხვი, თხმელა, კოპიტი, აკაცია, თხილი, შქერი, იელი, ბაძგი, ეკალი, წყავი, ზღმარტლი, ასკილი, კუნელი, პანტა, მაჟალო, ხურმა, ლეღვი, ძაღლყურძენა, შინდი, კაკალი, თამელი და ა.შ. ტყეში უამრავი სოკო იცის: ნიყვი, მიქლიო, ქამა, მანჭკვალა, ხის სოკო და სხვა. სოფელში ჩამოედინება მდინარე ბჟინეურა. ადიდება იცის გაზაფხულზე, წყალმცირობა - ზაფხულში და შემოდგომაზე. მისი შენაკადებია შავღელე, წითელღელე, კოდარულა, ორბია, ჯღოლა, შავწყალა, წყალწითელა, მიქირვა. მდინარეებში ბინადრობენ კალმახები. მდინარესა და მის შენაკადებზე აგებულია მიკროელექტროსადგური და წისქვილები. ბჟინევის ტყეებში ბინადრობენ: ტურა, მელა, მგელი, კვერნა, შველი, ირემი, მურა დათვი, ფოცხვერი, გარეული ღორი, მაჩვი, კურდღელი, ციყვი, თრია, დედოფალა, მწყერი, კოდალა, ოფოფი, ქორი, ყვავი, ყორანი, მიმინო, შაშვი, ჩხიკვი, ქედანი და სხვა. სოფლების: ბჟინევის, გედსამანიისა და საქასრიის საზღვრებზე აღმოჩენილია თეთრი, შავი და წითელი მარმარილოს მარაგი, აგრეთვე აზბესტის საბადო. ბჟინევის მარმარილოთი მოპირკეთებულია ხაბაროვსკის მეტროს ერთ-ერთი სადგური. ამჟამად მისი წარმოება არ ხდება. ადრე სოფელში მოიპოვებენ და ამუშავებდნენ კირქვას. შემორჩენილია კირის გამოსაწვავი ღუმელების ნაშთები და ქვები, ასევე ტოპონიმები: ნასაკირალი, ნასაკირები და საკირეები. ბჟინევში მოსახლეობა ძირითადად მისდევს მესაქონლეობას, კერძოდ მეღორეობას, ასევე მევენახეობას და მეფუტკრეობას. მოჰყავთ მცირე რაოდენობით სიმინდი, ლობიო, სოიო. ვაზის ჯიშებიდან გავრცელებულია იზაბელა. ამზადებენ სამერქნე შეშას. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 496. ზაირა ხაჩიძე. ბჟინევი. lemill.net. ციტირების თარიღი: 2011-08-16.[მკვდარი ბმული] ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II