laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ვერის ნიკოლოზის ჯვარი

ვერის ნიკოლოზის ჯვარი, ვერის ჯვარი, ნიკოლოზის ჯვარი — თუჯის სამახსოვრო ჯვარი ვერაზე. ამჟამად დანგრეულია. 1837 წლის 2 ოქტომბერს, რუსეთის იმპერატორის ნიკოლოზ I-ის თბილისიდან ვლადიკავკაზში მგზავრობის დროს, იმპერატორის ფაეტონი ამოტრიალდა და თავქვე დაეშვა ხევში. შემთხვევის ადგილას იმპერატორის სასწაულებრივად გადარჩენის მოსაგონად 1846 წელს თუჯის ჯვარი აღმართეს. 1896 წელს გამოცემულ ბროშურაში „Тифлисъ и его окрестности“ ვკითხულობთ, რომ „...მდ. ვერეს ხიდზე გამავალი საქართველოს სამხედრო გზა გადის ქალაქის იმ ნაწილში, რომელსაც ასევე ვერა ეწოდება. შემდეგ ეს გზა ციცაბო აღმართზე ადის, რომლის ერთ-ერთ შესახვევში კვარცხლბეკზე აღმართულია ჯვარი წარწერით: მ. ქუთათელაძე, „თბილისის ტაძრები“, ტ. I, თბ., 2010 გვ. 604
დილა (ჟურნალი)

„დილა“ — ქართული ყოველთვიური საბავშვო ჟურნალი. 2013 წელს მიენიჭა არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი (#03/207 13.11.13). ჟურნალი „დილა“ 1904 წელს დაარსდა, დიდი მოღვაწისა და მწერალი ქალბატონის მარიამ დემურიას თაოსნობით. თვეების განმავლობაში ქობულაშვილების სახლში იკრიბებოდნენ მაშინდელი ლიტერატურული წრეების წარმომადგენლები, კრებებს უმეტესად აკაკი წერეთელი უძღვებოდა, ნინო ქობულაშვილმა იკისრა ამ ჟურნალის გამოცემა და რედაქტორად მარიამ დემურია დაინიშნა. ჟურნალს კრების გადაწყვეტილებით „ნაკადული“ ეწოდა. აკაკი წერეთელი, ვაჟა-ფშაველა, იაკობ გოგებაშვილი, იროდიონ ევდოშვილი, ეკატერინე გაბაშვილი, შიო მღვიმელი — ადამიანები, რომლებმაც ღვაწლი დასდეს ჟურნალის გამოცემას. მეორე რედაქტორი ნინო ნაკაშიძე გახდა. მან 1910 წლიდან 1920 წლამდე უხელმძღვანელა ჟურნალს 1920 წლამდე, 1928 წლამდე კი მისი სარედაქციო კოლეგიის უცვლელი წევრი იყო. 1928 წლიდან ჟურნალს სახელი შეეცვალა და „ოქტომბრელი“ დაერქვა. მეორე მსოფლიო ომის წლებში ჟურნალის გამოცემა შეწყდა. განახლდა 1945 წლის თებერვალში, როგორც საქართველოს ალკკ ცკ-ისა და ვ. ი. ლენინის სახელობის ნორჩ პიონერთა ორგანიზაციის რესპუბლიკური საბჭოს ორგანო. 1947 წლის სექტემბრიდან ჟურნალის რედაქტორის, ქართველი პოეტისა და მოღვაწის, რევაზ მარგიანის ინიციატივით ჟურნალს ეწოდა „დილა“. 2007 წელს საბავშვო ჟურნალ „დილის“ ბაზაზე საბავშვო გამომცემლობა „დილა“ დაარსდა, რომლის ბაზაზეც ჟურნალის გარდა ხდება ორიგინალური ქართული საყმაწვილო ენციკლოპედიის, ლიტერატურულ-შემეცნებით წიგნებისა და თანამედროვე ქართველ საბავშვო მწერალთა კრებულების გამოცემა. სხვადასხვა დროს ჟურნალთან თანამშრომლობდნენ მწერლები: შიო მღვიმელი, ნინო ნაკაშიძე, ცქვიტი, მარიჯანი, გიორგი ქუჩიშვილი, იოსებ იმედაშვილი, იოსებ გრიშაშვილი, ნიკო ლორთქიფანიძე, პაოლო იაშვილი, მაყვალა მრევლიშვილი, მურმან ლებანიძე, გიორგი ნატროშვილი, ილია სიხარულიძე, რევაზ ჯაფარიძე; მხატვრები: ელენე ახვლედიანი, ოსკარ შმერლინგი, სევერიან მაისაშვილი, სევერიან კეცხოველი, გოგი თოთიბაძე, რევაზ ცუცქირიძე, იოსებ გაბაშვილი, რობერტ სტურუა, შალვა ცხადაძე, ჯემალ (მამია) ლოლუა, თენგიზ სამსონაძე, ედუარდ ამბოკაძე, ზურაბ ფორჩხიძე, გიორგი (გოგი) როინიშვილი; კომპოზიტორები: თამარ შავერზაშვილი, მერი დავითაშვილი, ქ. ანდრონიკაშვილი, რევაზ ლაღიძე, ლილი შავერზაშვილი და სხვა. სხვადასხვა დროს ჟურნალის რედაქტორები იყვნენ: ალიო მირცხულავა, ირაკლი აბაშიძე, გიორგი კაჭახიძე, ლავრენტი ჭიჭინაძე, რევაზ მარგიანი, იოსებ ნონეშვილი, ჯანსუღ ჩარკვიანი, მუხრან მაჭავარიანი. საქართველოს არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სია კოლექციის მთავარი გვერდი — DSpace.nplg.gov.ge საბავშვო გამომცემლობა „დილა“ გოგიაშვილი კ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 551. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. ↑ საქართველოს არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სია ↑ 111 წლის ჟურნალის ფერადოვანი სამყარო Sputnik-Georgia.com ↑ საგამომცემლო სახლი დილა gpba.ge
რობერტ გედიკე

რობერტ ანდრიას ძე გედიკე (გერმ. Robert Gödicke; დ. 9 თებერვალი, 1829, სანქტ-პეტერბურგი — გ. 19 თებერვალი 1910, იქვე) — რუსი არქიტექტორი, პროფესორი, რუსეთის საიმპერატორო სამხატვრო აკადემიის აკადემიკოსი, ალექსანდრე ბრიულოვის მოწაფე. მ. ქუთათელაძე, „თბილისის ტაძრები“, ტ. I, გვ. 604, თბ., 2010
ტოლოშის წმინდა თევდორე ტირონის ეკლესია

ტოლოშის წმინდა თევდორე ტირონის ეკლესია — ქართული მართლმადიდებლური ეკლესია სოფელ ტოლოშის აღმოსავლეთ ნაწილში. ეკლესია დარბაზულია (გარე ზომებია: 6,6 X 12,7 მ.). საშენ მასალად ადგილობრივი პირმოსწორებული ნატეხი ქვაა გამოყენებული, კუთხეები ამოყვანილია შედარებით დიდი ზომის გათლილი ქვით. ეკლესია გარედან შეთეთრებულია, მაგრამ წყობის ხასიათი მაინც იკითხება. ეკლესიაში ერთადერთი შესასვლელი დასავლეთიდანაა, ღიობი გადახურულია შავი ფერის გათლილი ფოროვანი ბაზალტის არქიტრავით, მის ზემოთ ასეთივე ქვის თაღოვანი ლუნეტია გამოყვანილი (ლუნეტის ღიობი ამოვსებულია გვიანდელი გადაკეთების დროს). დარბაზის სივრცე ერთსაფეხურიანი პილასტრებითაა და საბჯენი თაღით ორ ნაწილად იყოფა. საკურთხეველში სარკმლის ჩრდილოეთით ორი ნიშია. ტაძარი ყოველ მხარეს თითო სარკმლით ნათდება, სარკმლები ეკლესიისათვის უჩვეულოდ განიერია და ნათლად ეტყობა XIX საუკუნის გადაკეთების კვალი. იმავე XIX საუკუნეში ტაძრის გადახურვის დასავლეთ კეხზე აგურის ოთხსვეტიანი სამრეკლოა აღმართული. ტაძრის ფასადები თაროსებრი კარნიზითაა დასრულებული. სახურავი შემოსილია კრამიტით. დასავლეთის ფასადზე, სამხრეთ-დასავლეთის კუთხეში, სტელა ჯვრის მოზრდილი ფრაგმენტია ჩართული (ქვა დაწვენილია და ზედ ჯვრის კონტურია ამოღარული). ტოლოშის ტაძრის თავდაპირველი ნაგებობის მხოლოდ ერთი შესასვლელი და მის ზემოთ მოწყობილი ლუნეტი შემორჩა (თავდაპირველი ეკლესიის სხვა ელემენტები შესაძლოა ტაძრის გაწმენდის შემდეგ გამოჩნდეს). ლუნეტის გამოყენება ამ რეგიონისათვის უცხო არაა, ქართულ ხუროთმოძღვრებაში ასეთი ელემენტი ადრეულ შუასაუკუნეებში და გარდამავალ ხანაში გვხვდება (IV-X საუკუნეები). სტელა ჯვრის ჩაშენება ტაძარში IX-X საუკუნეების მოვლენაა. ტოლოშის თავდაპირველი ეკელსია IX-X საუკუნეების ნაგებობა იყო, რომელიც XIX საუკუნის ბოლოს მნიშვნელოვნად გადააკეთეს ან აღადგინეს და ფასადის კეხზე სამრეკლოს ფანჩატური დაადგეს. გ. მარსაგიშვილი, „ტოლოშის წმინდა თევდორე ტირონის ეკლესია“, // „ახალციხისა და ტაო-კლარჯეთის ეპარქია“, (რედ. ვალერი ასათიანი), თბ. 2013, გვ. 492-493
დილარიანი

„დილარიანი“ — ქართული მწერლობის ჩვენამდე მოუღწეველი ძეგლი, საგმირო-სათავგადასავლო ხასიათის თხზულება. მისი არსებობა დასტურდება XII საუკუნის ლიტერატურული წყაროების („თამარიანი“, „ვეფხისტყაოსანი“) მიხედვით. თხზულების სათაური უნდა ყოფილიყო „დილარიანი“ ან „დილარგეთიანი“. ავტორობა მიეწერება სარგის თმოგველს. 1896 წელს ზ. ჭიჭინაძემ შეცდომით „დილარიანად“ მიიჩნია „ამირანდარეჯანიანის“ გაგრძელებათა ციკლი. XIX საუკუნის დასაწყისში „დილარიანი“ უწოდა პეტრე ლარაძემ ლექსნარევი პროზით დაწერილ თავის ვრცელ თხზულებას, რომელშიც აღწერილია აბაშეთის მეფის დილარის ხიფათიანი თავგადასავალი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 551.
დონალდ ტრამპის კაბინეტი

დონალდ ტრამპის კაბინეტი — პირები, რომლებიც შედიან აშშ-ის 45-ე პრეზიდენტის, დონალდ ჯონ ტრამპის მინისტრთა კაბინეტში.
დიდებული საუკუნე (მსახიობების სია)

ამ სტატიაში წარმოდგენილია თურქული სერიალის, „დიდებული საუკუნის“ მსახიობების სია. ↑ [Margaret Rich Greer, Walter Mignolo, Maureen Quilligan. Rereading the Black Legend: the discourses of religious and racial difference in the Renaissance empires., University of Chicago Press, 2007. ISBN 978-0-226-30722-0, p. 41-42] ↑ [Принцесса Изабелла Фортуна, которая фигурирует в сериале как принцесса Кастилии и Леона, является вымышленным персонажем. Принцессой с похожим именем в то время была Изабелла Габсбургская, дочь короля Кастилии Филиппа I и Хуаны Безумной, сестра императора Священной Римской империи Карла V, известная также под именами Изабелла Кастильская, Изабелла Австрийская и Изабелла Бургундская, но она никогда не была наложницей султана, последним годом её жизни был 1526 год.] ↑ [Прототипом Раны Султан вероятно послужила жена шехзаде Баязида Фатьма Султан]
დიმეტროდონი

დიმეტროდონი (ლათ. Dimetrodon) — ნამარხი მხეცისნაირი ქვეწარმავლების გვარი პელიკოზავრების რიგისა. სიგრძე 2,7 მეტრს აღწევდა. სხეულის მალათა გრძელი, წვეტიანი მორჩები ზურგზე ჰქონდათ ამოშვერილი, შესაძლოა ზედ იყო გადაჭიმული აპკი („ქურგის აფრა“), რომლის დანიშნულება გაურკვეველია. გვარში 10-მდე სახეობა ერთიანდებოდა. მათი ნაშთები ნაპოვნია ჩრდილოეთ ამერიკის პერმულ ქანებში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 553. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დიმეტროდონი Dimetrodon Introduction to the Pelycosaurs
ბაშკირეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტი

ბაშკირეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტი (რუს. Башкирский государственный университет; ბაშკ. Башҡорт дәүләт университеты) — კლასიკური უნივერსიტეტი. მდებარეობს უფაში, ბაშკირეთი, რუსეთი. ბაშკირეთის პირველი უმაღლესი სასწავლებელი, რუსეთის კლასიკური უნივერსიტეტების ასოციაციის ერთ-ერთი დამფუძნებელი. რუსეთის კლასიკური უნივერსიტეტების რეიტინგში 2016 წლისათვის უკავია 75-ე ადგილი. ბაშკირეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტი დაარსდა 1909 წლის 2 ივლისს რუსეთის სახალხო განათლების მინისტრის ა. შვარცის გადაწყვეტილების შემდეგ. ოფიციალურად 1909 წლის 4 ოქტომბერს გაიხსნა უფის სამასწავლებლო ინსტიტუტი. აღნიშნული თარიღი ითვლება უნივერსიტეტის დაარსების თარიღად. ინსტიტუტმა კურსდამთავრებულების პირველი ნაკადი გამოუშვა 1912 წელს. 24-მა ადამიანმა დაასრულა სასწავლებლის სრული კურსი და მათ მიიღეს ქალაქის სასწავლებლების მასწავლებლის სტატუსი. 1919 წელს უფის სამასწავლებლო ინსტიტუტი გადაკეთდა სახალხო განათლების ინსტიტუტად. 1929 წელს მის ბაზაზე შეიქმნა ტიმირიაზევის სახელობის ბაშკირეთის პედაგოგიური ინსტიტუტი. სსრკ-ის მინისტრთა საბჭოს 1957 წლის 20 ივლისის დადგენილების მიხედვით პედაგოგიურ ინსტიტუტს ეწოდა ბაშკირეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 6 ნოემბერს მოხდა უნივერსიტეტის საზეიმო გახსნა. უნივერსიტეტის რექტორად აირჩიეს შაიხულა ჩანბარისოვი. უნივერსიტეტის შემადგენლობაში შედის 12 ფაკულტეტი (ფიზიკის, ბიოლოგიის, გეოგრაფიის, საინჟნრო, ისტორიის, ბაშკირული ფილოლოგიისა და ჟურნალისტიკის, მათემატიკისა და საინფორმაციო ტექნოლოგიების, ფსიქოლოგიის, რომანულ-გერმანული ფილოლოგიის, ფილოსოფიისა და სოციოლოგიის, ფილოლოგიური, ქიმიის), 4 ინსტიტუტი და ასევე ფილიალები სტერლითამაქში, ნეფტეკამსკში, ბირსკში, სიბაიში, ასევე წარმომადგენლობა უჩალში. სასწავლო პროცესში მონაწილეობს 105 კათედრა. 1909-1917 — ალექსანდრ ლისოვსკი 1917-დან — ი. იავორსკი 1953-1957 — შაიხულა ჩანბარისოვი 1957-1981 — შაიხულა ჩანბარისოვი 1981-1999 — რაგიბ გიმაევი 2000-2010 — მუჰამეთ ხარასოვი 2010-2013 — ახათ მუსტაფინი 2013-დან — ნიკოლაი მოროზკინი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბაშკირეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტი ბაშკირეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტი ↑ Адреса университетов-участников Ассоциации классических университетов России ↑ Общий рейтинг выборки классических университетов. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-06-16. ციტირების თარიღი: 2017-05-28. ↑ Ватандаш. Первый ВУЗ Башкортостана. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-11-07. ციტირების თარიღი: 2017-05-28. ↑ Башкирский государственный университет. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-12-21. ციტირების თარიღი: 2017-05-28. ↑ http://www.hrono.ru/text/2008/ergin11_07.html Ю. Ергин. Первый ректор БГУ
ვაზისუბნის წმინდა ცხრა ყრმა კოლაელთა ეკლესია

ვაზისუბნის წმინდა ცხრა ყრმა კოლაელთა ეკლესია — ქართული მართლმადიდებლური ეკლესია თბილისში. 1994 წელს ვაზისუბნის მოსახლეობამ, საქართველოს საპატრიარქოს მიმართა თხოვნით აშენებულიყო ეკლესია მათ რაიონში. აღნიშნული დაკმაყოფილდა და იმავე წლის 3 აგვისტოს საპატრიარქომ მიმართა სამგორის რაიონის გამგეობას: „გთხოვთ, დაეხმაროთ ეკლესიის მშენებლობისათვის ტერიტორიის გამოყოფაში“. 1995 წლის 26 ივნისს მოხდა ადგილის კურთხევა კათოლიკოს-პატრიარქის მიერ და საფუძველი ჩაეყარა მშენებლობას. ყოველ ოთხშაბათს დაწესდა პარაკლისების გადახდა, რომელსაც ატარებდა მამა მიქაელ შაიშმელაშვილი, დაიწერა პირველი ხატი მამა ალექსანდრე ჩახვაშვილის მიერ, დაიდგა ჯვარი და სასანთლე. ტაძრის მშენებლობა 4 წლის შემდეგ, 1999 წლიდან განახლდა. მშენებლობაში დიდი ღვაწლი დადეს თბილისის ისანი-სამგორის რაიონის გამგებელმა თეიმურაზ ქურხულმა, ამავე რაიონის მაჟორიტარმა დეპუტატმა გიორგი ყარყარაშვილმა, ხუროთმოძღვარმა რევაზ ჯანაშიამ, რაიონის წარმოება-დაწესებულებათა ხელმძღვანელობამ; მე-40, 163-ე, 92-ე, 172-ე სკოლის მასწავლებლებმა და მოსწავლეებმა და ვაზისუბანის მოსახლეობამ. 2001 წლის 25 ოქტომბერს ტაძარი მოინახულა სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა, უწმიდესმა და უნეტარესმა ილია II-მ, მოიწონდა და დალოცა. 28 ოქტომბერს ტაძარი აკურთხა სამთავისისა და გორის ეპისკოპოსმა მეუფე ანდრია გვაზავამ, მანვე აღავლინა საზეიმო წირვა. ცხრა ყრმა კოლაელთა სახელობის ტაძარი ვაზისუბანში
მოთხრობა დინარაზე

დედოფალ დინარას ამბავი (რუს. Повесть о Царице Динаре) — ძველი რუსული ლიტერატურული ძეგლი. თხზულების მოქმედების ფონია საქართველო (ივერია). მკვლევართა შორის აზრთა სხვადასხვაობაა იმის თაობაზე, თუ რა კონკრეტული მოვლენები და ადამიანები არიან ასახული ძეგლში; უმრავლესობის აზრით, დინარაში ავტორი გულისხმობს თამარ მეფეს; მოთხრობის გმირი დინარა ტახტზე ადის მამის სიკვდილის შემდეგ (მამამისს „ძე არ ესვა“; მსგავსი გიორგი III-ისა, რომელმაც თავისი ასული თამარი გაამეფა) ძეგლში მოთხრობილია სპარსეთის მეფის მიერ დინარასაგან ხარკის მოთხოვნის ამბავი და დინარას ღირსეული პასუხი. ყოველივე ეს ძალიან ჰგავს თამარ მეფისა და სულთან რუქნადინის მიმოწერას, რომელიც "ქართლის ცხოვრებაშია" შეტანილი (ამ მსგავსებას ჯერ კიდევ მარი ბროსემ მიაქცია ყურადღება); რუსულ მოთხრობაში აღწერილია სპარსეთ-საქართველოს ომი. დინარას გამარჯვება და სპარსეთიდან ნადავლის წამოღებაც მოგვაგონებს თამარისდროინდელ ამბებს. არსებობს მოსაზრება, რომ რუსული წყაროების დინარაში ჰერეთის X საუკუნის დედოფალი დინარი იგულისხმება. ამ ვერსიას ძირითადად საეკლესიო ისტორიკოსები (ეპისკოპოსი კირიონი, ანანია ჯაფარიძე) იზიარებენ. ძეგლში ვხვდებით ისეთ ამბებსა, რომლებიც საქართველოშიც არ მომხდარა და ავტორის ფანტაზიის ნაყოფია. მოთხრობა დაწერილია XV საუკუნის ბოლოს ან XVI საუკუნის პირველ ნახევარში (ძეგლის უძველესი ნუსხა 1564-1565). ავტორია უცნობია, მაგრამ ვარაუდობენ, რომ იგი იყო მოსკოველ მწიგნობარ დიპლომატთა წრიდან. "დინარა" პირველი რუსული ძეგლია საქართველოს შესახებ, იგი პოპულარული იყო ჯერ კიდევ XVI-XVII საუკუნეებში რუსეთსა და საქართველოში. ბუაჩიძე თ., ლიტერატურული წერილები, წგნ. 2, თბ., 1970; რუსული ლიტერატურის ისტორია, ტ. 1, თბ., 1960; ცინცაძე ი., რუსული თქმულების „დინარის“ საკითხისათვის, «თსუ შრომები», 1939, ტ. 10; დინარა, ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?. მოთხრობა დინარას შესახებ დაარქივებული 2010-09-27 საიტზე Wayback Machine. (რუსული) მოთხრობის ანალიზი (რუსული) Соболевский А. И. К повести о царице Динаре. — Известия по русскому языку и словесности Академии наук СССР, Ред. Е. Ф. Карский, Л., 1928, С. 391—395 (რუსული) Darejan L. Menabde. The Story of Dinara. Litinfo - Georgian Electronic Journal of Literature, Vol. 1, Issue 1, 2007 (ინგლისური)
ელიზბარ უბილავა (მწერალი)

ელიზბარ უბილავა (დ. 23 ივნისი, 1917, სოფ. ჭალა, ზუგდიდის მაზრა — გ. 29 აპრილი, 1997, თბილისი) — ქართველი მწერალი, საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული ჟურნალისტი (1979). დაწყებითი განათლება მიიღო სოფელ მუჟავასა და ფახულანში, საშუალო პედაგოგიური განათლება კი ქ. წალენჯიხაში. 1935 წელს შევიდა ქუთაისის პედაგოგიურ ინსტიტუტში, ქართული ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტზე; შემდეგ სწავლა განაგრძო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, რომელიც 1940 წელს დაასრულა. ელიზბარ უბილავამ სამწერლო მოღვაწეობა ლექსებით დაიწყო. მისი პირველი ლექსი „ზამთარი“ გამოქვეყნდა 1934 წელს, „ლიტერატურულ გაზეთში“. 1940 წელს ჟურნალ „მნათობში“ გამოქვეყნდა უბილავას ერთ-ერთი პირველი მოთხრობა „მიწა“. მისი პირველი წიგნი „სამგორი“ გამოვიდა 1949 წელს. მისი მოთხრობები, ნარკვევები, ლიტერატურულ-კრიტიკული სტატიები და პუბლიცისტური წერილები ქვეყნდებოდაა გაზეთ „კომუნისტში“ და სხვა ჟურნალ-გაზეთების ფურცლებზე. გამოცემული აქვს 30-ზე მეტი წიგნი. ეწეოდა ნაყოფიერ საზოგადო მოღვაწეობას, გამორჩეული წვილი შეიტანა საბავშვო წიგნის გამოცემისა და პოპულარიზაციის საქმეში, როგორც გამომცემლობა „ნაკადულის“ რედაქტორმა და ალმანახ „საყმაწვილო ლიტერატურის“ მთავარმა რედაქტორმა; ამ უკანასკნელი ალმანახის ერთ-ერთი ფუძემდებელი თავადვე იყო. ელიზბარ უბილავა ჟურნალისტურ მოღვაწეობასაც ეწეოდა. მის კალამს ეკუთვნის არაერთი ნარკვევი, პუბლიცისტური წერილები, ესეისტური სტატიები, რეპორტაჟები. სხვადასხვა დროს მუშაობდა გაზეთებში — „საბჭოთა აფხაზეთი“ (1940-1942), „კომუნისტი“ (1945-1957), ჟურნალ „დრამაში“ (1960-1962), გამომცემლობა „ნაკადულში“, ალმანახ „საყმაწვილო ლიტერატურული მოამბის“ მთავარ რედაქტორად (1962-1976). ელიზბარ უბილავამ რუსულიდან ქართულად თარგმნა ლევ ტოლსტოიის „ჰაჯი-მურატი“, „კაზაკები“, „ტყის ჩეხვა“, „კავკასიის ტყვე“, „თარეში“, „ჩამოქვეითებული“, ბესტუჟევ-მარლინსკის „თამალათ-ბეგი“, ა. აჯამადოვის „ყუძუხის ტრამალზე“, ი. ორბელიანის „რვა თვე შამილის ტყვეობაში“. არჩეული იყო საქართველოს მწერალთა კავშირის გამგეობის წევრად. მინიჭებული აქვს საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული ჟურნალისტის საპატიო წოდება, დაჯილდოებული იყო მთავრობის ჯილდოებით. ხანგრძლივი ლიტერატურული მოღვაწეობისათვის და დაბადების 70 წელთან დაკავშირებით, უბილავა დააჯილდოვეს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საპატიო სიგელით. გარდაიცვალა 1997 წლის 29 აპრილს, თბილისში. თბილისში არსებობს მისი სახელობის ქუჩა. სამგორი (1949) მზის ამოსვლა გამარჯვების დროშა (1954) დიდ გზაზე (1951) პარიზი, რომი, ნეაპოლი (1958) ნიკოლოზ შენგელაია (1958) ანაკლიის ღამე (1958) თამარ ყუფუნია (1959) ყავარჯენი (1960) მთანი მაღალნი(1961) მათ ასახელეს სამშობლო(1961) მოგესალმებით ქედებო (1969) არწივების საბუდარი ხანისწყლის პირას (1973) სიჭაბუკის რომანტიკა (1976) განძეულის გუშაგი (1980) ცხელი ნაპირი (1983) ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 96. ელიზბარ უბილავა (მწერალი) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ელიზბარ უბილავას შემოქმედება დაარქივებული 2021-03-05 საიტზე Wayback Machine. , lit.ge ელიზბარ უბილავას დისერტაცია ტერენტი გრანელზე
ილგაზის მთები

ილგაზის მთები (თურქ. Ilgaz Dağları) — ქედი ჩრდილო-დასავლეთ ანატოლიაში, თურქეთში. შავი ზღვის რეგიონის დასავლეთ სანაპიროზე არსებობს სამი ქედის სისტემა, რომლებიც შავი ზღვის სანაპიროს პარალელურად გადის. ილგაზის მთები წარმოადგენს სანაპირო ზოლის მეორე დიაპაზონის აღმოსავლეთ ნაწილს, რომლის საშუალო მანძილია 100 კმ. მთის ჩრდილოეთის ფერდობები კასთამონუს პროვინციაშია, ხოლო სამხრეთი ფერდობები ჩანქირის პროვინციაში. მთათა სისტემის სიგრძე დასავლეთიდან აღმოსავლეთით 150 კილომეტრს, ხოლო სიგანე დაახლოებით 30 კმ-ის შეადგენს. ამ 41°06′ ჩ. გ. 33°52′ ა. გ.﻿ / ﻿41.100° ჩ. გ. 33.867° ა. გ.﻿ / 41.100; 33.867 კოორდინატებზე მდებარეობს მთის პიკი, რომელიც ცნობილია როგორც ჰაჯეთეფე და რომლის სიმაღლე 2 587 მეტრს შეადგენს. სახელმწიფო მაგისტრალი , რომელიც შავი ზღვის სანაპიროს ცენტრალურ ანატოლიასთან აკავშირებს, მდებარეობს პიკიდან 10 კილომეტრით დასავლეთით. გზატკეცილზე უმაღლესი უღელტეხილის სიმაღლე 1 850 მეტრს შეადგენს. მთავარი სტატია: ილგაზის მთის ეროვნული პარკი. ილგაზის მთის ეროვნული პარკი (თურქ. Ilgaz Dağı Milli Parkı) 1976 წლის 2 ივნისს გაიხსნა, რომელიც ადვილად მისაწვდომია მაგისტრალიდან. პარკის ფართობი 732 ჰა შეადგენს. პარკის უმაღლეს წერტილებზე არსებობს უამრავი სასტუმრო, რომელიც ემსახურება მოთხილამურეებს, რომლებსაც შეუძლიათ გამოიყენონ 1 500 მ სიგრძის საბაგირო სათხილამურო ტრასაზე მოსახვედრათ. ანკარიდან პარკი 200 კილომეტრითაა დაშორებული, რაც უახლოეს ზამთრის კურორტს წარმოადგენს დედაქალაქის მოსახლეობისთვის. ზაფხულობით, სტუმრებს შეუძლიათ დაკავდნენ თევზაობით ეროვნულ პარკში არსებული ბალდრანის ხეობაში. ილგაზის მთები, განსაკუთრებით ჩრდილო ფერდობები, დაფარულია ხშირი ტყით. ტყეების პოპულარული სახელი ილგაზის მთების ირგვლივ არის „ხეების ზღვა“ (თურქ. ağaç denizi). ტყეში მცხოვრები გარეული ცხოველებია: წითელი ირემი, გარეული ღორი, ყავისფერი დათვი, ნაცრისფერი მგელი, ევროპული ტურა და წითელი მელა. 1996 წელს, ილგაზის მთის ეკოლოგიაში აღმოაჩინეს ახალი მწერების სახეობა და 2010 წელს იგი დაასახელეს, როგორც Merodon Ilgazense. პოპულარულ სიმღერა „ილგაზ“, რომელიც აჰმეთ სამიმ ბილგენს, ხოლო სიტყვები კომპოზიტორ ჯემილ თურქმანს ეკუთვნის, ილგაზის მთაზეა დაწერილი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ილგაზის მთები ↑ რუკა დაარქივებული 2012-05-03 საიტზე Wayback Machine. — გზების მთავარი სამმართველოს საიტი ↑ Ilgaz Dağı Milli Parkı ↑ Newspaper article (თურქული)
ქარაქაიას კაშხალი

ქარაქაიას კაშხალი და ჰიდროელექტროსადგური (თურქ. Karakaya Barajı ve Hidroelektrik Santrali) — თურქეთის სამხრეთ ანატოლიის პროექტის ფარგლებში აშენებული 21 კაშხლიდან ერთ-ერთი, რომელის მშენებლობა მდინარე ევფრატზე 1987 წელს დასრულდა. ჰიდროელექტროსადგურის კაშხალი ქმნის ელექტროენერგიას 6 ტურბინით 300 მგვტ სიმძლავრეს, ხოლო სულ ელექტროგადამცემი სიმძლავრე შეადგენს 1 800 მეგავატს. მდინარე ევფრატი სირიისა და ერაყისთვის მნიშვნელოვანი წყლის წყაროა და ორივე ქვეყანამ გამოთქვა თავისი შეშფოთება ქარაქაიას კაშხლის მშენებლობის პროექტის შესახებ. დადებული ხელშეკრულება გარანტიას აძლევს, მინიმუმ 500 მ³ წყლის ნაკადის გაშვებას კაშხლიდან. ტერმინსკის ინფორმაციით (2013), ქარაქაიას კაშხლის მშენებლობის შედეგად, დაახლოებით 30 000 ადამიანი იძულებით გადაასახლეს. State Hydraulic Works (DSİ), Turkey. General information on Karakaya Dam, Turkey. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-07-02. ციტირების თარიღი: 2009-03-04. United Nations Southeast Anatolia Sustainable Human Development Program (GAP). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2 March 2006. ციტირების თარიღი: 2 April 2011. Current status of GAP as of June 2000. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 16 July 2011. ციტირების თარიღი: 2 April 2011. Data sheet (pdf). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 28 September 2007. ციტირების თარიღი: 2 April 2011. სამხრეთ ანატოლიის პროექტის ოფიციალური ვებ-გვერდი Built by Brown Boveri & Co., Ltd დაარქივებული 2009-10-13 საიტზე Wayback Machine. ↑ Excursion Karakaya Dam 2010 წლის 18 მარტი. ↑ Bogumil Terminski, Development-Induced Displacement and Resettlement: Theoretical Frameworks and Current Challenges, Research Paper, Geneva
დინგნიჩაბასებრნი

დინგნიჩაბასებრნი (ლათ. Polyodontidae) — თევზების ოჯახი ზუთხისნაირთა (Acipenseriformes) რიგისა. აქვთ შიშველი ან წვრილი ძვლოვანი ქერცლით დაფარული კანი, ნიჩბის ფორმის გრძელი, ფართო და ბრტელი დინგი. ყბებზე წვრილი კბილები აქვთ. ცნობილია დინგნიჩაბასებრთა ორი სახეობა: აშშ-ის სამხრეთ მდინარეების ბინადარი Polyodon spathula და ჩინეთში გავრცელებული Psephurus gladius. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 557.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 40

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 40 მიიღეს 1948 წლის, 28 თებერვალს. საბჭომ მიმართა თავის წარმომადგენლობას იავასა და მადურაში, პერიოდულად წარმოედგინათ რეგიონში შექმნილ დაძაბულ პოლიტიკურ ვითარებაზე ანგარიში. რეზოლუცია მიიღეს 8 ხმით, უკრაინის სსრ-მ, არგენტინამ და საბჭოთა კავშირმა თავი შეიკავეს. რეზოლუციის ტექსტი
დინგო

დინგო (ლათ. Canis lupus dingo ან Canis familiaris dingo) — გავრცელებული შინაური ძაღლი. შესაძლოა, ავსტრალიაში ევროპელების დასახლებამდეც იყო შეყვანილი. მისი სხეულის სიგრძე 90-110 სმ აღწევს. ჩვეულებრივ ჟანგისფერ-ყვითელი ან წითურია. გვხვდება რუხი, შავი, თეთრი და ჭრელი ინდივიდებიც. ღამისა და ბინდის ცხოველია. ცხოვრობს მცირე ხროვებად. ყრის 6-8 ლეკვს. ნადირობს ცხვარზე, რის გამოც მოსახლეობა ანადგურებს. დინგო ადვილად იტანს ტყვეობას, თვინიერდება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 557.
დინგფაროსანი

დინგფაროსანი (ლათ. Ancistrodon) — შხამიანი გველების გვარი ჩხრიალა გველისებრთა ოჯახისა. სხეულის სიგრძე 1 მ აღწევს. ბინდისა და ღამის ცხოველებია. ბინადრობენ მშრალ ადგილებში, ზოგი კი წყალხმელეთაა. დინგფაროსანი ცოცხლადმშობები არიან. გვარში 12 სახეობაა. ორი სახეობა: აღმოსავლური დინგფაროსანი, რომლის კბენა მომაკვდინებელია მცირე ზომის ძუძუმწოვებისათვის და პალასის დინგფაროსანი, რომლის შხამი განსაკუთრებით საშიშია ცხენისათვის. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 557.
ჩემი საგმირო აკადემია

ჩემი საგმირო აკადემია (იაპონ. 僕のヒーローアカデミア) — სუპერგმირული ჟანრის მანგა. აგრეთვე გამოსულია ტელესერიალის სახით, რომელიც შეიცავს ხუთ სეზონს და 98 ეპიზოდს, რომელთაგან თითოეულის ხანგრძლივობაა 25 წუთი. მისი ჩვენება დაიწყო 2016 წლის 3 აპრილს. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. დედამიწაზე გაურკვეველი ამბის გამო ადამიანებს გაუჩნდათ სუპერშესაძლებლობები. ზებუნებრივი ნიჭის მქონეთათვის სკოლები დედამიწაზე ყველგანაა, მაგრამ იძუკი მიდორის, რომელიც საგმირო საქმეთა ჭეშმარიტი ფანია, არანაირი ზებუნებრივი ძალა არ ხვდა წილად, თუმცა მამაცი გული, შეუდრეკელი ნებისყოფა არ რჩება უყურადღებოდ და მსოფლიოში ყველაზე დიდი ძალის მქონე სუპერგმირთან შეხვედრის მერე ყველაფერი იცვლება იძუკო მიდორიას ცხოვრებაში. ოფიციალური საიტი (იაპონური) ↑ My Hero Academia Anime to Air in MBS/TBS' 'Nichigo' Timeslot (January 10, 2016). ციტირების თარიღი: January 10, 2016. ↑ My Hero Academia Season 2 Anime to Air on NTV, YTV (December 22, 2016). ციტირების თარიღი: December 22, 2016. ↑ „Exclusive: Animax Asia Airs Simulcast of My Hero Academia, Twin Star Exorcists“. Anime News Network. March 28, 2016. ციტირების თარიღი: April 6, 2016.