laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ჯოელი ფიშერი

ჯოელი ფიშერი (ინგლ. Joely Fisher; დ. 29 ოქტომბერი, 1967, კალიფორნია) — ამერიკელი მსახიობი და მომღერალი, მომღერალი ედი ფიშერის და მსახიობის კონი სტივენსის ქალიშვილი და მსახიობ კერი ფიშერის ნახევარდა. მან მოღვაწეობა დაიწყო 1994 წელს, პეიჯ კლარკის როლით ABC სიტკომ ელენში, რისთვისაც მან მიიღო ოქროს გლობუსის ნომინაცია. მოგვიანებით ფიშერმა ითამაშა 1999 წლის კომედიურ ფილმში Inspector Gadget და შეასრულა მთავარი როლები Lifetime კომედიურ-დრამაში Wild Card (2003-2005) და Fox- ის სიტკომ 'Til Death (2006-2010). პროფკავშირის SAG-AFTRA-ს ეროვნულმა წევრებმა 2021 წლის 2 სექტემბერს ფიშერი აირჩიეს მდივანად. ფიშერი დაიბადა ორი შვილიდან ერთ-ერთი, რომელიც შეეძინა ედვინ "ედი" ფიშერს (1928-2010) და კონი სტივენსს, ორ მომღერალს. მისი მამა იყო ებრაელი, რომლის მშობლებიც ემიგრაციაში წავიდნენ შეერთებულ შტატებში რუსეთის იმპერიიდან, ხოლო დედა იყო კათოლიკე და წარმოშობით ებრაელი. მისი მშობლების მეორე შვილი, მისი და ტრიცია ლი ფიშერი, დაიბადა 1968 წელს, ხოლო მისი მშობლები განქორწინდნენ 1969 წელს, რის შემდეგაც ის და ტრიცია სტივენსმა გაზარდა. მას ასევე ჰყავდა ორი უფროსი ნახევარდა-ძმა, კერი ფიშერი და ტოდ ფიშერი, მამის ქორწინებიდან დები რეინოლდსთან. ფიშერმა და მისმა დამ სტივენსთან ერთად მოიარეს მსოფლიო, დაესწრნენ სხვადასხვა სკოლას და ჰყავდათ დამრიგებლები. ფიშერმა დაამთავრა ბევერლი ჰილზის საშუალო სკოლა, შემდეგ დაესწრო ემერსონის კოლეჯს ბოსტონში, ისევე როგორც პარიზის უნივერსიტეტში ერთი სემესტრით, და 1987 წლის ზაფხულში, სამსახიობო რეტრეტი ჩაატარა იტალიაში მწვრთნელის სანდრა სიკატის მიერ. იგი დასახელდა მის ოქროს გლობუსზე 1992 წლის ოქროს გლობუსის დაჯილდოებაზე. მისი პირველი როლი კინოში იყო კომედიაში Pretty Smart (1987), რომელშიც მთავარ როლს ასრულებდა მისი და, ტრიცია. შემდეგ ჯოლიმ ითამაშა კრისი ტელევიზიის სკოლაში შესვენების სპეციალურ დრამაში Dedicated to One I Love (1991) დანიელ ფერლანდის წინააღმდეგ. შემდეგ მხატვრული ფილმი I'll Do Anything (1994) ნიკ ნოლტის მონაწილეობით, რომელიც დაეხმარა მის კარიერას, რადგან უფრო დიდი როლები მოჰყვა. მას ასევე ჰქონდა სხვადასხვა მოწვეული როლები სერიალებში, "Growing Pains", "Blossom", "Caroline in the City", "The Golden Palace", "The Outer Limits", "Grace Under Fire" და "Coach". 1994 წელს მას გადასცეს პეიჯ კლარკის როლი. მან როლი ითამაშა 1998 წელს სერიალის დასრულებამდე. იმავე წელს მან მოიპოვა ოქროს გლობუსის ნომინაცია საუკეთესო მეორეხარისხოვან როლში - სერიალი, მინი სერიალი ან სატელევიზიო ფილმი. მან ასევე იმღერა თემატური სიმღერა "Who has a perfect smile? Who has a comical style, who likes to hang out with her friends, who who? Ellen!" კლეა ლუისთან ერთად.ის მოჰყვა ელენს დოქტორ ბრენდა ბრედფორდის როლით მხატვრულ ფილმში " Inspector Gadget " (1999) მეთიუ ბროდერიკის საპირისპიროდ. ფიშერის დებიუტი ბროდვეიში შედგა. 2021 წელს ფიშერმა ითამაშა ირინე კოდის როლში ფილმში " გოგონა სარდაფში ", რომელიც შთაგონებულია ფრიცლის საქმით. ფიშერი დაქორწინდა კინემატოგრაფისტ კრისტოფერ დადიზე 1996 წელს. მათ ჰყავთ სამი ქალიშვილი, ორი, რომლებიც დაიბადნენ 2001 და 2006 წლებში, და მესამე, რომელიც იშვილეს 2008 წლის სექტემბერში. ის ასევე არის დადის ორი ვაჟის, კამერონის დედინაცვალი. ჯოელი ფიშერი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ჯოელი ფიშერი — ბროდვეის ინტერნეტ მონაცემთა ბაზაში (IBDb) (ინგლისური)
თამილა ცაგარეიშვილი

თამილა ცაგარეიშვილი (დ. 23 მარტი, 1940, თბილისი) — ქართველი ეთნოლოგი, ისტორიკოსი, მეცნიერი, პედაგოგი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. 1964 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. 1970-2006 წლებში იყო ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი, საქართველოს და კავკასიის ეთნოგრაფიული სექტორის სწავლული მდივანი, 1975-2000 წლებში თავმჯდომარის მოადგილე. 1988-1999 წლებში იყო ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეთნოლოგიის კათედრის დოცენტი, 2000 წლიდან პროფესორი. 1986-2006 წლებში გიორგი ჩიტაიას სახელობის ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტის ეთნოგრაფიული კაბინეტ-არქივის ხელმძღვანელი. 1995-2008 წლებში დავით ბააზოვის სახელობის საქართველოს ებრაელთა ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმის დირექტორი სამეცნიერო დარგში. 2002 წლიდან არის ნარკვევების — „საქართველოს ეთნოგრაფიის სერიალი“ — სამეცნიერო-სარედაქციო კოლეგიის წევრი. 2005 წლიდან რუსეთის ფედერაციის მეცნიერებათა აკადემიის ისტორიის ინსტიტუტის მსოფლიო ისტორიისა და ლიტერატურის ნარკვევების მთავარი მრჩეველი ეთნოგრაფიის დარგში. 2006 წლიდან საქართველოს ეროვნული ეთნოგრაფიული მუზეუმის პროექტის მენეჯერი, 2008 წლიდან ეთნოგრაფიული მიმართულების კურატორი. გამოქვეყნებული აქვს 130 სამეცნიერო ნაშრომი, აქედან 8 მონოგრაფია. არის შემდგენელ-რედაქტორი აკადემიკოს გიორგი ჩიტაიას „შრომების“ ხუთტომეულისა, რომელიც შესულია ქართული ეროვნული მეცნიერების ოქროს ფონდში (1997-2004). საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „მესაქონლეობა საქართველოში(ისტორიულ–ეთნოგრაფიული გამოკვლევა)“, დაიცვა 1975 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „ტყეთსარგებლობის ეთნოეკოლოგიური კულტურა საქართველოში“, დაიცვა 2000 წელს. 2004 — საქართველოს სახელმწიფო პრემია, მეცნიერებისა და ტექნიკის დარგში (ერთობლივი გამარჯვება) ქართველები: ეთნოკულტურული მემკვიდრეობა, თბ., 2010, ISBN 9789941029226 ტრადიციული კულტურა და ეკოსისტემები = Традиционная культура и экосистемы = Traditional Culture and the Ecosystem Preservation, თბ., 2000, გიორგი ჩიტაია - 100, თბ., 1993, ISBN 5520011591 მესაქონლეობის ისტორიისათვის საქართველოში: (ქვემო ქართლის ეთნოგრ. მონაცემების მიხედვით), თბ., 1987 ფერეიდნელები საქართველოში, თბ., 1981 საქართველოს მეცნიერებისა და ტექნიკის დარგის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები 1993-2004 წწ., თბ., 2012, გვ. 194 თამილა ცაგარეიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ლექობალე (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ლექობალე შეიძლება აღნიშნავდეს: ლექობალე — სოფელი მარტვილის მუნიციპალიტეტში ლექობალე — სოფელი ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტში
ხორტოკოპის ციხე

ხორტოკოპის ციხე — ციხე თურქეთში ტრაპიზონის სამხრეთით, თანამედროვე მაჩკიდან დაახლოებით 5 კმ-ში, თანამედროვე სოფელ აშაღიქოიში. ციხე აგებულია ამაღლებულ ადგილას. იგი საკმაოდ მოზრდილი ნაგებობაა. მისი დიამეტრი 60 მ-ია და თითქმის წრიული ფორმისაა. თავის დროზე ჰქონია ცხრა გარეთ გატანილი მომრგვალებული კოშკი. გალავნის კედლები დღეისათვის 1-2 მ სიმაღლემდეა შემორჩენილი. მისი უახლესი ანალოგია ვალენტინიანესა და ვალენსის ეპოქაში აგებული ე.წ. „ზარისებრი“ ფორმის ფორტები. ამ ძეგლიდან გვაქვს ერთადერთი, III საუკუნის მონეტა. ტოპონიმი ხორტოკოპ-კალე, ისევე როგორც მის სიახლოვეს, მაჩკას ჩრდილოეთით არსებული ხორტოკობუზირი, ხორტოკობუ-ვასეტი და ხორტოკობუბალა მოგვაგონებენ პროკოპისთან დამოწმებულ ოკენითის ჭანების საზღვარზე განლაგებულ ხარტონის ციხეს. ეს ძველადვე ადგილობრივთა მიერ აგებული და შემდეგ მოუვლელობის გამო ნანგრევებად ქცეული საფორტიფიკაციო ნაგებობა იუსტინიანემ განაახლა და იქ გარნიზონი ჩააყენა. თუმცა, მეცნიერთა მნიშვნელოვანი ნაწილი ფიქრობს, რომ ხარტონი ჭოროხის სათავეებიდან ჭანეთში და ოფიდან ბაიბურთისკენ მიმავალ გზათა შესაყარზე მდებარე ხარტ ღართის ციხეს უნდა შეესაბამებოდეს. არ გამოვრიცხავთ, რომ სწორედ ის არის „ნოტიციის“ ღაზანეიკა, მით უმეტეს, რომ მის გვერდით მოხსენებული ყველა პუნქტი ჰინტერლანდშია, ხოლო ერთ-ერთი სისილა, სადაც Cohors Miliaria Germanorum-ი იყო დაბანაკებული, დამოწმებულია პროკოპისთან სისილისონის ფორმით. ისტორიული ჭანეთის აღმოსავლეთ ნაწილში დაცული კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები (საფორტიფიკაციო ნაგებობები, ეკლესიები, საკომუნიკაციო და საყოფაცხოვრებო არქიტექტურის ნიმუშები), ბათ., 2014, გვ. 22 ISBN 978-9941-0-6458-6.
მარალ რაჰმანზადე

მარალ იუსიფ ყიზი რაჰმანზადე (აზერ. Maral Yusifqızı Rəhmanzadə); (1916—2008) — აზერბაიჯანელი გრაფიკოსი, აზერბაიჯანის სსრ-ს სახალხო მხატვარი (1964), მირზა ფათალი ახუნდოვის სახელობის აზერბაიჯანის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1965). მარალ რაჰმანზადე 1916 წლის 23 ივლისს ბაქოში დაიბადა. 1930-1933 წლებში აზერბაიჯანის სახელმწიფო სამხატვრო ტექნიკუმში სწავლობდა. 1934-1940 წლებში სწავლა განაგრძო ვ. ი. სურიკოვის სახელობის მოსკოვის სახელმწიფო სამხატვრო ინსტიტუტში. რაჰმანზადე - პირველი აზერბაიჯანელი ქალია, რომელმაც პროფისიული სამხატვრო განათლება მიიღო. იგი განსაკუთრებით პროდუქტიულად მუშაობდა გრაფიკის ჟანრში. მარალ რაჰმანზადე პირველი მხატვარი იყო, რომელიც ნავთობსაბადოებზე სამუშაოდ წავიდა. მენავთობეების გვერდით ყოფნისას, აკვირდებოდა რა მათ ყოველდღიურ ყოფას, კასპიის პეიზაჟებს, ესტაკადების მშენებლობას, ნავთობის რეზევუარებს, კოშკებს, ნავთობის ამოხეთქვას ხატავდა. ნახატებზე და აკვარელებზე, რომლებიც მან საანგარიშო გამოფენაზე წარმოადგინა უმეტესად კასპიის მენავთობეთა შრომითი ყოფისათვის დამახასიათებელი ეპიზოდები იყო გამოსახული. რაჰმანზადეს ილუსტრირებული აქვს თარგმანების გამოცემები: პუშკინის „ევგენი ონეგეინი“, ლერმონტოვის „ჩვენი დროის გმირი“. 1950-იანი წლების ბოლოს რაჰმნაზადემ ფერადი ლითოგრფაიების სერია შექმნა სახელწოდებით „ბაქო“. ამ ფურცლებზე გამოსახულია ქალაქის პარკები, მოედნები, საზღვაო ნავთობრეწვის პანორამები. სერია „ბაქო“ პირველად 1958 წელს აჩვენეს მოსკოვში აზერბაიჯანის ლიტერატურისა და ხელოვნების დეკადის ფარგლებში ჩატარებულ გამოფენაზე. ამ დროს რაჰმანზადე ჩეხოსლოვაკიისადმი მიძღვნილ ავტოლითოგრაფიებზე მუშაობდა. მომდევნო წლებში იგი ლინოგრავიურის ტექნიკაზე მუშაობდა. ამ ტექნიკით შესრულებელული პირველი ნამუშევრები მან ორი ახალი ქალაქის - სუმგაითისა და რუსთავის გიგანტურ ქარხნებს მიუძღვნა. ორი სერიიდან ყოველი მეორე შედგება ექვსი ინდუსტრიული და ქალაქური პეიზაჟებისაგან და წარმოების მოწინავეთა ორ-ორი პორტრეტისაგან. 1960-იან წლებში მხატვარი აზერბაიჯანის შორეულ რაიონებში იმყოფებოდა. ამის შედეგად ფერადი ლინოგრავიურების ახალი სერიები - „ჩემი ქვეყანა“ და „აზერბაიჯანი“ გაჩნდა. 1956 წელს ბაქოში მამედ საიდ ორდუბადის ისტორიული რომანი „მახვილი და კალამი“ რაჰმანზადეს ილუსტრაციებით გამოიცა. 1963 წელს მან აკადემიური გამოცემა „აზერბაიჯანული ზღაპრების“ ილუსტრაციები შექმნა. ↑ Artists of the World Online, Allgemeines Künstlerlexikon Online, AKL Online / Hrsg.: A. Beyer, B. Savoy — B: K. G. Saur Verlag, Verlag Walter de Gruyter, 2009. — ISSN 2750-6088 — doi:10.1515/AKL <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q64"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q41640909"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q496126"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19276262"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q324303"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q98818"></a>
საბინა შიხლინსკაია

საბინა ალექსანდრეს ასული შიხლინსკაია (დ. 26 აპრილი, 1962, ბაქო) — აზერბაიჯანელი მხატვარი, დამოუკიდებელი კურატორი. ცხოვრობს და მუშაობს ბაქოში, აზერბაიჯანი. საბინა შიხლინსკაია დაიბადა და ცხოვრობს ბაქოში, აზერბაიჯანში. აზერბაიჯანის მხატვართა კავშირის წევრია. მას აქვს აზერბაიჯანის დამსახურებული მხატვრის წოდება. შიხლინსკაია თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმებისა და კოლექციების საერთაშორისო კომიტეტის წევრია. სამხატვრო განათლება მიიღო ვ. მუხინის სახელობის ლენინგრადის უმაღლეს სამხატვრო-სამრეწველო სასწავლებელში მონუმენტური ფერწერის ფაკულტეტზე, ასევე აზერბაიჯანის კულტურისა და ხელოვნების სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 1938 წლიდან აქტიურად აწყობს გამოფენებს საზღვარგარეთ. საბინა შიხლინსკაიას ზოგიერთი ნამუშევარი - ფერწერა, გრაფიკა, ფოტო და ვიდეო ინსტალაციები - სახელმწიფო და კერძო კოლექციებშია დაცული: ტრეტიაკოვის სახელმწიფო გალერაში (რუსეთი), თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმში (ბაქო, აზერბაიჯანი), HumaKabakci-ის კოლექციაში (თურქეთი) და სხვ. 1993 წლიდან 50-ზე მეტი გამოფენისა და პროექტის კურატორია აზერბაიჯანსა და საზღვარგარეთ. 1996 წელს მისი ინიციატივით დამოუკიდებელი სამხატვრო ჯგუფი „ლაბირინთი“ შეიქმნა. 1999-2005 წლებში ჯგუფ „ლაბირინთისა“ და უცხოელ მხატვართა მონაწილეობით შიხლინსკაია ხუთ ლანდ-არტ სიმპოზიუმს და პრეზენტაციას კურირებდა აზერბაიჯანში. 2007 წელს შიხლინსკაია 52-ე ვენეციის (იტალია) ბიენალეზე პირველი აზერბაიჯანული პავილიონის კურატორი იყო. 2008 წელს იგი კურირებდა გამოფენას «USSR-remix», მოგვიანებით, იმავე წელს «USSR-remix» ნაჩვენები იქნა დრეზდენის ხელოვნების მუზეუმში (გერმანია), თანამედროვე აზერბაიჯანული ხელოვნების საგამოფენო პროექტს «StepsofTime» აგრეთვე შიხლინსკაია კურირებდა. 2009 წელს საბინა შიხლინსკაიამ ბაქოში თანამედროვე ხელოვნებაში გენდერული თემატიკისადმი მიძღვნილი საერთაშორისო ფორუმი - „ქალწულის კოშკი“ ჩაატრა, რომელიც მოიცავდა კონფერენციასა და გამოფენას «ToBe a Woman» გაეროს ცენტრალურ ოფისში მდებარე თანამედროვე ხელოვნების ცენტრში. 2010 წელს განაგრძო გენდერული თემატიკა და კურირებდა ვიდეო არტის «Openly» — «ToBe a Woman» საერთაშორისო გამოფენას სტამბულში, პროექტ - „სტამბული 2010 - ევროპის კულტურული დედაქალაქი“-ს ფარგლებში. 2010 წელს შიხლინსკაიამ თანამედროვე აზერბაიჯანული ხელოვნების წარმოდგენის მიზნით «USSR-remix»-ის ახალი ვერსიის დამატების პრეზენტაცია გამართა ნორვეგიაში თანამედროვე ხელოვნების ცენტრში. „შიშველი“, საბინა შახლინსკაიას ნამუშევრები, 1987. თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი. ბაქო. ფოტო. ↑ В Баку состоялась презентация проекта «Душа поэта».
მამედ ალექპერლი

მამედ ქაზიმ ალექპერ ოღლუ ალექპერლი (აზერ. Məmməd Kazım Ələkbərli; 1905 წ. 24 იანვარი, დერბენტი— 1938 წ. 12 ან 13 ოქტომბერი, ბაქო) — საბჭოთა აზერბაიჯანელი ლიტერატურათმცოდნე, ფილოსოფოსი, საზოგადო მოღვაწე. მამედ ქაზიმ ალექპერლი 1905 წლის 24 იანვარს დერბენტში დაიბადა. 1926 წლიდან იყო კომუნისტური პარტიის წევრი. 1927 წელს დაამთავრა ვ. ი. ლენინის სახელობის აზერბაიჯანის პედაგოგიური ინსტიტუტი. იყო სახალხო განათლების განჯის განყოფილების დირექტორი, ჟურნალ „კრასნაია განჯას“ (წითელი განჯა) (1927), გაზეთ „დაღეტასანსაკია ფუგარას“ (მაჰაჩყალა) და ჟურნალ „მაარიფ იოლუს“ („განმანათლებლობის გზა“) რედაქტორი (1928 – 1930). 1934 წელს მოსკოვში დაამთავრა წითელი პროფესურის ინსტიტუტი. იყო აზერბაიჯანის მწერალთა კავშირის თავმჯდომარე, აზერბაიჯანის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორი (1935 წლამდე), გაზეთების - „კომუნისტი“, „ლიტერატურული გაზეთი“, „კოშკი“, ჟურნალების - „რევოლუცია და კულტურა“, „ლიტერატურული აზერბაიჯანი“ - რედაქტორი. ალექპერლი ერთ-ერთი რედაქტორი იყო, რომელმაც ლენინის თხზულებები აზერბაიჯანულ ენაზე გამოსაცემად მოამზადა. მამედ ქაზიმ ალექპერლი ავტორია აზერბაიჯანში ფილოსოფიის პირველი სახელმძღანელოსი, ასევე აზერბაიჯანის საბჭოთა ლიტერატურის აქტუალური პრობლემებისადმი მიძღვნილი სტატიებისა („ოქტომბრის რევოლუცია და აზერბაიჯანული ლიტერატურა“, „საბჭოთა ლიტერატურა განვითარების გზაზე“, „სააპრილო ლიტერატურა“, „სოციალისტური რეალიზმისათვის“, „აიდინიდან იაშარამდე“, „მოსახვევი“ და სხვ.). 1934 წელს საბჭოთა მწერალთა პირველ ყრილობაზე წაიკითხა მოხსენება აზერბაიჯანული ლიტერატურის შესახებ. გახდა სტალინური რეპრესიების მსხვერპლი. 1938 წელს დახვრიტეს. ↑ Гасанли Дж. Хрущевская «оттепель» и национальный вопрос в Азербайджане: 1954-1959. — М.: Флинта, 2009. — С. 642. — 661 с. — ISBN 978-5-9765-0792-0. ↑ Ələkbərli Мәммәдказым Әләкбәр оғлу (азерб.) // Азербайджанская советская энциклопедия. — 1980. — C. 4. — S. 162—163. ↑ Ректоры БГУ. Официальный сайт Бакинского государственного университета.
ოქსიტოცინი

ოქსიტოცინი (Oxt ან OT) — პეპტიდური ჰორმონი და ნეიროპეპტიდი, რომელიც ჩვეულებრივ ჰიპოთალამუსში წარმოიქმნება და გამოიყოფა უკანა ჰიპოფიზის მიერ. როლს ასრულებს სოციალურ კავშირში, რეპროდუქციაში, მშობიარობასა და მშობიარობის შემდგომ პერიოდში. ოქსიტოცინი გამოიყოფა სისხლში, როგორც ჰორმონი სექსუალური აქტივობის საპასუხოდ და მშობიარობის დროს. ის ასევე ხელმისაწვდომია ფარმაცევტული ფორმით. ორივე ფორმით, ოქსიტოცინი ასტიმულირებს საშვილოსნოს შეკუმშვას, რათა დააჩქაროს მშობიარობის პროცესი. მისი ბუნებრივი ფორმით, ის ასევე თამაშობს როლს ბავშვთან კავშირში და რძის წარმოებაში. ოქსიტოცინის წარმოება და სეკრეცია კონტროლდება დადებითი უკუკავშირის მექანიზმით, სადაც მისი საწყისი გამოყოფა ასტიმულირებს შემდგომი ოქსიტოცინის გამომუშავებას და გამოყოფას, მაგალითად, როდესაც ოქსიტოცინი გამოიყოფა საშვილოსნოს შეკუმშვის დროს მშობიარობის დასაწყისში, ეს ასტიმულირებს მეტი ოქსიტოცინის წარმოებას და გამოყოფას და ზრდის შეკუმშვის ინტენსივობას და სიხშირეს. მსგავსი პროცესი მიმდინარეობს ლაქტაციის პერიოდში და სექსუალური აქტივობის დროს. ↑ (2015) Gray's Anatomy: The Anatomical Basis of Clinical Practice, 41, Elsevier Health Sciences, გვ. 358. ISBN 978-0-7020-6851-5.  ↑ Audunsdottir K, Quintana DS (2022-01-25). „Oxytocin’s dynamic role across the lifespan“. Aging Brain (ინგლისური): 100028. doi:10.1016/j.nbas.2021.100028. ISSN 2589-9589. ↑ Leng G, Leng RI (November 2021). „Oxytocin: A citation network analysis of 10 000 papers“. Journal of Neuroendocrinology. 33 (11): e13014. doi:10.1111/jne.13014. PMID 34328668. ↑ Francis DD, Young LJ, Meaney MJ, Insel TR (May 2002). „Naturally occurring differences in maternal care are associated with the expression of oxytocin and vasopressin (V1a) receptors: gender differences“. Journal of Neuroendocrinology. 14 (5): 349–53. doi:10.1046/j.0007-1331.2002.00776.x. PMID 12000539. ↑ Gainer H, Fields RL, House SB (October 2001). „Vasopressin gene expression: experimental models and strategies“. Experimental Neurology. 171 (2): 190–9. doi:10.1006/exnr.2001.7769. PMID 11573971. ↑ Oxytocin. Encyclopædia Britannica. ↑ 7.0 7.1 (2012) Human Biology, 7th, Sudbury, MA: Jones & Bartlett Learning, გვ. 262. ISBN 978-0-7637-8345-7.  ↑ (2010) Human Evolutionary Biology. Cambridge University Press, გვ. 282. ISBN 978-1-139-78900-4.
პირონითის ეკლესია

პირონითის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თურქეთში, ართვინის პროვინციის, ხოფის რაიონის სოფელ ჩამლიში (ყოფილი პირონითი). იგი სოფლის თავში ზღვისკენ წამოზიდული ქედის ბოლო შემაღლებულ ბორცვზეა აშენებული. აქედან შესანიშნავად მოჩანს მთელი შემოგარენი ოთხივე მხარეს, განსაკუთრებით, ზღვისპირეთი მთელ სიგრძე-სიგანეზე. ნაგებობა დარბაზული შვერილაფსიდიანი ეკლესიაა. მისი სიგანე 5,80 მეტრია,ხოლო სიგრძე — 10 მეტრი. იგი სამ საფეხურიან ცოკოლზეა აღმართული. გამოირჩევა იშვიათი, დახვეწილი პროპორციებითა და „კლასიკური“ სამშენებლო სტილით. კამარა ჩაქცეულია, არ იკითხება, ჩრდილოეთის კარის გარდა, შეიცავდა თუ არა იგი ღიობს სამხრეთიდანაც, დასავლეთის მხრიდან კარი არ შეინიშნება, კედელი ყრუა. ჩრდილოეთის კარი 3 მეტრის სიმაღლის ღიობია. მის წირთხლებზე შეინიშნება, რომ კარილუნეტს შეიცავდა, მისი სიგანე 1,35 მეტრია და ფუძიდან მისი ზღურბლი 50 სანტიმეტრიის სიმაღლეზეა გამართული. კედლების წყობის ხასიათი ყველაზე უკეთ ჩრდილოეთის ფასადზე იკითხება. დუღაბით ამოყვანილი კედლები მოპირკეთებულია მცირე ზომის კვადრებით. აქ არ გვხვდება არცერთი ისეთი დეტალი, რომელიც მის მეორად გამოყენებაზე მიგვანიშნებს. კვადრების სიმაღლე საშუალოდ 20 სანტიმეტრია, იგი ძალიან მოგვაგონებს ისოდომური წყობის ბოლო, უკანასკნელ სახეს. ამის გარდა, წყობაში, შესაძლოა გამომსახველობის, თუ დეკორატიულობის მიზნით, ვიწრო ჩანართებიც გვხვდება, როგორც ე.წ. ენპლექტონის გვიანდელი ანასახი. კედლები მასიურია, მისი სიგანე 70 სანტიმეტრს უტოლდება. ეკლესიის დარბაზი, კედლის სიბრტყიდან 28 სანტიმეტრით გამოზიდული, გეგმაში ორსაფეხურიანი და 75 სანტიმეტრის სიგანის პილასტრებით ორ არათანაბარ ნაწილად იყოფა. გრძივ — დასავლეთის ნაწილად და მოკლე — აღმოსავლეთის ნაწილად. ეს ნაწილი საკურთხევლის აბსიდის წინ ქმნის „ბემას“. სწორედ ბემა ნათდება ურთიერთმოპირდაპირე სარკმლებით. ჩრდილოეთის კედელი ორ ერთმანეთის თავზე გამართულ სარკმელს შეიცავდა. სარკმლები თაღოვანია და მისი ზედა სტრუქტურა პლინთუსებითაა გაწყობილი. ქვედა სარკმელი „იატაკიდან“ 1,10 მეტრის სიმაღლეზეა გამართული, მისი სიმაღლე 90 სანტიმეტრია, ხოლო სიგანე 70 სანტიმეტრი. ზედა სარკმელი კი ამჟამინდელი დონიდან 3,40 მეტრის სიმაღლეზეა „გაჭრილი”, მისი სიმაღლე 1,4 მეტრია, ხოლო სიგანე — 50 სანტიმეტრი. ისტორიული ჭანეთის აღმოსავლეთ ნაწილში დაცული კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები (საფორტიფიკაციო ნაგებობები, ეკლესიები, საკომუნიკაციო და საყოფაცხოვრებო არქიტექტურის ნიმუშები), ბათ., 2014, გვ. 56-58 ISBN 978-9941-0-6458-6.
ეჩაგე

ეჩაგე (ოფიციალურად ეჩაგეს მუნიციპალიტეტი) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ისაბელას პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 88 410 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 64 ბარანგაის. Municipal Profile at the National Competitiveness Council of the Philippines დაარქივებული 2017-07-02 საიტზე Wayback Machine. Echague at the Isabela Government Website დაარქივებული 2018-09-27 საიტზე Wayback Machine. Local Governance Performance Management System Philippine Census Information Municipality of Echague ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Echague, Isabela: Average Temperatures and Rainfall. World Weather Online. ციტირების თარიღი: 31 October 2015
გამუ

გამუ (ოფიციალურად გამუს მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Gamu) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი ისაბელას პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 30 655 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 16 ბარანგაის. Municipal Profile at the National Competitiveness Council of the Philippines დაარქივებული 2017-10-26 საიტზე Wayback Machine. Gamu at the Isabela Government Website Local Governance Performance Management System Philippine Census Information Municipality of Gamu ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Gamu, Isabela: Average Temperatures and Rainfall. World Weather Online. ციტირების თარიღი: 31 October 2015
ხონესი (ისაბელა)

ხონესი (ოფიციალურად ხონესის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Jones) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ისაბელას პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 45 628 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 42 ბარანგაის. Municipal Profile at the National Competitiveness Council of the Philippines დაარქივებული 2017-07-02 საიტზე Wayback Machine. Jones at the Isabela Government Website Local Governance Performance Management System Philippine Census Information Municipality of Jones ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Jones, Isabela: Average Temperatures and Rainfall. World Weather Online. ციტირების თარიღი: 31 October 2015
ლუნა (ისაბელა)

ლუნა (ოფიციალურად ლუნას მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Luna) ― მეხუთე კლასის მუნიციპალიტეტი ისაბელას პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 20 697 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 19 ბარანგაის. Municipal Profile at the National Competitiveness Council of the Philippines დაარქივებული 2017-10-26 საიტზე Wayback Machine. Luna at the Isabela Government Website დაარქივებული 2018-09-30 საიტზე Wayback Machine. Local Governance Performance Management System Philippine Census Information Municipality of Luna ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Luna, Isabela: Average Temperatures and Rainfall. World Weather Online. ციტირების თარიღი: 3 November 2015.
მაკონაკონი

მაკონაკონი (ოფიციალურად მაკონაკონის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Maconacon) ― მესამე კლასის მუნიციპალიტეტი ისაბელას პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 3 977 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 10 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მაკონაკონი Municipal Profile at the National Competitiveness Council of the Philippines დაარქივებული 2017-02-02 საიტზე Wayback Machine. Maconacon at the Isabela Government Website Local Governance Performance Management System Philippine Census Information Municipality of Maconacon ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Climate: Maconacon. Climate-Data.org. ციტირების თარიღი: 27 October 2020.
მალიგი

მალიგი (ოფიციალურად მალიგის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Mallig) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი ისაბელას პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 32 208 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 18 ბარანგაის. Municipal Profile at the National Competitiveness Council of the Philippines დაარქივებული 2017-10-26 საიტზე Wayback Machine. Mallig at the Isabela Government Website დაარქივებული 2018-09-14 საიტზე Wayback Machine. Local Governance Performance Management System Philippine Census Information Municipality of Mallig ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Mallig, Isabela: Average Temperatures and Rainfall. World Weather Online. ციტირების თარიღი: 31 October 2015