ჰანს მორგენთაუ

ჰანს იოაკიმ მორგენთაუ (დ. 17 თებერვალი, 1904 - გ. 19 ივლისი, 1980) — საერთაშორისო ურთიერთობების შესწავლისას მეოცე საუკუნის ერთ-ერთი მთავარი ფიგურა. მორგენთაუს ნამუშევრები საერთაშორისო ურთიერთობების თეორიაში რეალიზმის ტრადიციას მიეკუთვნება და ის ჩვეულებრივ განიხილება ჯორჯ ფ. კენანთან და რაინჰოლდ ნიბურთან ერთად, სამ მოწინავე ამერიკელ რეალისტს შორის მეორე მსოფლიო ომის შემდგომ პერიოდში. მორგენთაუმ მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა საერთაშორისო ურთიერთობების თეორიასა და საერთაშორისო სამართლის შესწავლაში. მისი პოლიტიკა ერთა შორის, რომელიც პირველად გამოიცა 1948 წელს, მისი სიცოცხლის განმავლობაში კიდევ ხუთჯერ გამოქვეყნდა. მორგენთაუ ასევე წერდა საერთაშორისო პოლიტიკასა და აშშ – ს საგარეო პოლიტიკის შესახებ ცნობილი გამოცემებისათვის. მისი სახელი შეესატყვისებოდა თავისი ეპოქის ბევრ წამყვან ინტელექტუალსა და მწერალს, მაგალითად რაინჰოლდ ნიბურს, ჯორჯ ფ. კენანს, კარლ შმიტს და ჰანა არენდტის . ცივი ომის დასაწყისში მორგენთაუ იყო აშშ-ს სახელმწიფო დეპარტამენტის კონსულტანტი, როდესაც კენანი ხელმძღვანელობდა თავის პოლიტიკის დაგეგმვის შტაბს, ხოლო მეორე ჯერზე კენედის და ჯონსონის ადმინისტრაციებში, სანამ არ გაათავისუფლებდნენ ჯონსონს, როდესაც მან საჯაროდ გააკრიტიკა ამერიკული პოლიტიკა ვიეტნამში . ამასთან, მისი კარიერის უმეტესი პერიოდის განმავლობაში, მორგენთაუ მიაჩნეოდა აშშ-ს საგარეო პოლიტიკის აკადემიურ ინტერპრეტორად. მორგენთაუ დაიბადა აშქენაზის ებრაულ ოჯახში, კობურგში, საქს-კობურგსა და გოთაში, გერმანიაში 1904 წელს და კასიმირიანუმში სწავლის დასრულების შემდეგ, განათლება მიიღო ბერლინის, ფრანკფურტის და მიუნხენის უნივერსიტეტებში. ამის შემდგომ, განაგრძო პოსტ-სადოქტორი მუშაობა საერთაშორისო კვლევების ინსტიტუტში, ჟენევაში, შვეიცარია . მან 1937 წელს შეერთებულ შტატებში ემიგრაციაში წასვლის წინ ფრანკფურტში სამართალი შეისწავლა და პრაქტიკაში გამოიყენა შვეიცარიასა და ესპანეთში . 1939-1943 წლებში მორგენთაუ ასწავლიდა კანზას სიტიში და ესწრებოდა იქ ისრაელის ქნესეთის შალომის კრებას. შემდეგ მორგანთაუ ასწავლიდა ჩიკაგოს უნივერსიტეტში 1973 წლამდე, როდესაც მან პროფესორის კათედრა ჩაიბარა ნიუ-იორკის უნივერსიტეტში (CUNY). ნიუ – იორკში გადასვლისას მორგენთაუ გაშორდა მეუღლეს, რომელიც ნაწილობრივ დარჩა ჩიკაგოში, სამედიცინო პრობლემების გამო. ნათქვამია, რომ მან ორჯერ სცადა ახალი ურთიერთობის წამოწყება ნიუ – იორკში, ერთხელ პოლიტიკურ ფილოსოფოსთან, ჰანა არენდტთან, და მეორედ ეტელ პირთან (გ. 2012 წ.), სამედიცინო პროფესორთან, კოლუმბიის უნივერსიტეტში. 1979 წლის 8 ოქტომბერს მორგენთაუ იყო ერთ – ერთი მგზავრი შვეიცარიის 316 ავიარეისის ბორტზე, რომელიც შეჯახება განიცადა ათენის – ელინიკონის საერთაშორისო აეროპორტში დაფრენის დროს. ფრენა გამიზნული იყო ბომბეისა და პეკინში. მორგენთაუ გარდაიცვალა 1980 წლის 19 ივლისს, ნიუ-იორკის ლენოქს ჰილის საავადმყოფოში, პერფორირებული წყლულოვანი გაჟონვის შემდეგ. ის დაკრძალულია მონადფიორეს სასაფლაოს ჩაბადის მონაკვეთში, ლუბავიჩტერ რებეს მახლობლად, რომელთანაც მას კარგი მოგონებები ჰქონდა. ჰანს მორგენთაუ ითვლება XX საუკუნის რეალისტური სკოლის ერთ-ერთ „დამფუძნებელ მამად“. ამ აზროვნების სკოლაში ნათქვამია, რომ ერი სახელმწიფოები საერთაშორისო ურთიერთობებში მთავარ როლს ასრულებენ და დარგის მთავარი საზრუნავი ძალაუფლების შესწავლაა. მორგენთაუმ ხაზი გაუსვა „ეროვნული ინტერესის“ მნიშვნელობას, ხოლო ერთა შორის პოლიტიკაში მან დაწერა, რომ „მთავარი ნიშანი, რომელიც ეხმარება პოლიტიკურ რეალიზმს საერთაშორისო გზების ლანდშაფტის გააზრებაში, არის ძალაუფლების თვალსაზრისით განსაზღვრული ინტერესის ცნება.“ მორგენთაუს ზოგჯერ მოიხსენიებენ, როგორც კლასიკურ რეალისტს ან თანამედროვე რეალისტს, რათა განასხვავონ მისი მიდგომა სტრუქტურული რეალიზმისგან ან ნეო-რეალიზმისგან, რომელიც დაკავშირებულია კენეტ უოლცთან . მორგენთაუს ბოლოდროინდელი მეცნიერული შეფასებები აჩვენებს, რომ მისი ინტელექტუალური ტრაექტორია უფრო რთული იყო, ვიდრე თავდაპირველად ეგონათ. მისი რეალიზმი აღმოცენდა მორალური მოსაზრებებიდან - თუმცა ეს ყოველთვის არ იყო ღიად აღიარებული - და ცხოვრების ბოლო პერიოდის განმავლობაში იგი მხარს უჭერდა ბირთვული იარაღის სუპრანაციონალურ კონტროლს და მკაცრად ეწინააღმდეგებოდა აშშ-ს როლს ვიეტნამის ომში. მორგენთაუს სამეცნიერო ადამიანი ძალაუფლების პოლიტიკის წინააღმდეგ (1946) იყო მტკიცება მეცნიერებასა და ტექნოლოგიაზე გადაჭარბებული დამოკიდებულების წინააღმდეგ, როგორც პოლიტიკური და სოციალური პრობლემების გადაწყვეტის. წიგნმა წარმოადგინა „ადამიანის ბუნების პესიმისტური ხედვა“ , რომელიც ფოკუსირებულია ძალაუფლების უნივერსალურ ლტოლვასა და ეგოიზმის გარდაუვალობაზე. პოლიტიკა ერთა შორის მეორე გამოცემაში , მორგენთაუ მოიხსენიებს „პოლიტიკური რეალიზმის ექვსი პრინციპს“. ეს პრინციპები არის: პოლიტიკური რეალიზმი თვლის, რომ პოლიტიკა, ისევე როგორც ზოგადად საზოგადოება, იმართება ობიექტური კანონებით, რომლებსაც თავიანთი ფესვები აქვთ ადამიანის ბუნებაში. კანონები ისეთივე რჩებიან, როგორც ეს ადრეულ საზოგადოებას ახასიათებდა. საერთაშორისო პოლიტიკის არსი შესაძლებელია დადგინდეს მხოლოდ პოლიტიკური ქმედებებისა და შედეგების შეფასებაზე დაყრდნობით. სახელმწიფო მოღვაწეები იძულებულნი და ხშირ შემთხვევაში ვალდებულნი არიან, გადაწყვეტილებები მიიღონ გარკვეულ საგარეო პოლიტიკასთან დაკავშირებით, შეზღუდულ პირობებში ისე რომ, გადაწყვეტილება მოულოდნელობის ეფექტს ინარჩუნებდეს და იგი რეალური ვითარებიდან გამომდინარეობდეს. პოლიტიკური რეალიზმის მთავარი ნიშანია ძალაუფლების თვალსაზრისით განსაზღვრული ინტერესის ცნება, რომელიც რაციონალურ წესრიგს ატარებს პოლიტიკის არსში, და ამით შესაძლებელს ხდის პოლიტიკის თეორიულ გაგებას. საერთაშორისო პოლიტიკაში დამკვიდრების უმთავრესი საშუალება ეროვნული ინტერესების კონცეფციაა. ეროვნული ინტერესების განხორციელება ეფუძნება, ძალისა და ძლიერების ფენომენს, ამიტომ ეროვნული ინტერესების განხორციელება სრულიად განსხვავებული რამ არის დანარჩენი პოლიტიკური სფეროებისაგან. სახელმწიფო მოღვაწე აზროვნებს და შემდგომ ნაბიჯებს დგამს ეროვნული ინტერესებიდან გამომდინარე. პოლიტიკური რეალიზმის თვალსაზრისით კარგ საგარეო პოლიტიკად ითვლება რაციონალური საგარეო პოლიტიკა, რადგან იგი რისკს ამცირებს და ზრდის შედეგს. პოლიტიკური რეალიზმი თავს არიდებს რეალობის ინტერპრეტაციას პოლიტიკაში. კარგი საგარეო პოლიტიკა ამცირებს რისკებს და მაქსიმალურად ზრდის სარგებელს. რეალიზმი აცნობიერებს, რომ ინტერესის განმსაზღვრელი სახეობა განსხვავდება იმ პოლიტიკური და კულტურული კონტექსტისგან, რომლის მიხედვითაც ხორციელდება საგარეო პოლიტიკა, რომელიც არ უნდა იყოს არეული საერთაშორისო პოლიტიკის თეორიასთან. ეროვნული ინტერესები, როგორც აღინიშნა, დაკავშირებულია ძლიერებასთან და ძალაუფლებასთან. შესაბამისად პოლიტიკური რეალიზმის თვალთახედვით სუვერენული სახელმწიფო, თავისი ინტერესებით, ისტორიული პროცესის შედეგია. თუ სუვერენული სახელმწიფოები აღარ იარსებებს, მაშინ ეროვნული ინტერესებიც თავის აზრს დაკარგავს, პოლიტიკურმა რეალიზმმა იცის პოლიტიკური მოქმედების მორალური მნიშვნელობა. იგი ასევე აცნობიერებს დაძაბულობას მორალურ ბრძანებასა და წარმატებული პოლიტიკური მოქმედების მოთხოვნებს შორის. რეალიზმი ამტკიცებს, რომ უნივერსალური ზნეობრივი პრინციპები უნდა იქნას გაფილტრული დროისა და ადგილის კონკრეტულ გარემოებებში, რადგან ისინი ვერ გამოიყენებენ სახელმწიფოების მოქმედებებს მათ აბსტრაქტულ უნივერსალურ ფორმულირებაში. პოლიტიკური ქმედებები დაკავშირებულია ზნეობასთან. ზნეობრივ მოთხოვნილებებსა და შედეგიან პოლიტიკურ ქმედებებს შორის, ხშირ შემთხვევაში წინააღმდეგობრიობა არსებობს. რეალიზმის თვალთახედვით, უნივერსალური ზნეობრივი პრინციპები არ უნდა გამოიყენებოდეს სახელმწიფოთა ქმედებებთან მიმართებაში მათი აბსტრაქტული უნივერსალური მნიშვნელობით და ისინი უნდა „გაიფილტროს“ დროსა და სივრცეში, კონკრეტული პირობების მახასიათებლების მიხედვით. როდესაც პოლიტიკოსი არსებული შესაძლებლობებიდან ყველაზე მომგებიანს „ირჩევს“ ეს მის უმაღლეს მიღწევად ითვლება. პოლიტიკური რეალიზმი უარს ამბობს ამა თუ იმ ერის მორალური მისწრაფებების იდენტიფიცირებაზე იმ მორალურ კანონებთან, რომლებიც მართავს სამყაროს. არც ერთი ერისა და სახელმწიფოს ზნეობრივი მიზნები არ უნდა მივიჩნიოთ, როგორც საყოველთაო ზნეობრივი კანონები. პოლიტიკური რეალისტის მიერ შენარჩუნებულია პოლიტიკური სფეროს ავტონომია; სახელმწიფო მოხელე ჰკითხავს „როგორ მოქმედებს ეს პოლიტიკა ერის ენერგიასა და ინტერესებზე?“ პოლიტიკური რეალიზმი ემყარება პლურალისტურ კონცეფციას ადამიანის ბუნების შესახებ. პოლიტიკურმა რეალისტმა უნდა აჩვენოს, თუ სად განსხვავდება ერის ინტერესები მორალისტური და ლეგალისტური თვალსაზრისით.მასში ქმედებათა შეფასება უნდა მოხდეს არა საყოველთაო ზნეობრივი ნორმებისა თუ წესების მეშვეობით, არამედ პოლიტიკური შედეგების მიხედვით. ეს არ უნდა იყოს გაგებული ისე, რომ პოლიტიკოსი უზნეო უნდა იყოს, მაგრამ მისთვის უმნიშვნელოანესი თავისი ქვეყნის ინტერესებია. მორგენთაუ იყო რუზველტისა და ტრუმანის ადმინისტრაციების ძლიერი მომხრე. როდესაც ეიზენჰაუერის ადმინისტრაციამ დაიკავა თეთრი სახლი, მორგენთაუ დაუბრუნდა ჟურნალებსა და, ზოგადად, პრესას. 1960 წელს კენედის არჩევისას ის გახდა კენედის ადმინისტრაციის კონსულტანტი. როდესაც ჯონსონი გახდა პრეზიდენტი, მორგენთაუ გაცილებით წინააღმდეგობრივი იყო ვიეტნამის ომში ამერიკულ მონაწილეობასთან დაკავშირებით , რისთვისაც იგი თანამდებობიდან გაათავისუფლეს 1965 წელს. მორგენთაუს უთანხმოებამ ვიეტნამში ამერიკულ მონაწილეობასთან დაკავშირებით, საზოგადოების და მედიის მნიშვნელოვანი ყურადღება მიაქცია. „ პოლიტიკა ერთა შორის“ გამოქვეყნების შემდეგ მორგენთაუმ კვლავ განაგრძო ნაყოფიერი მწერლობის კარიერა და გამოქვეყნდა მისი მწერლობის სამი ტომი 1962 წელს. პირველ ტომს ეწოდა დემოკრატიული პოლიტიკის დაცემას, მეორე ტომი იყო ამერიკული პოლიტიკის გაღარიბება, ხოლო მესამე ტომი იყო ამერიკული პოლიტიკის აღდგენა . გარდა მორგენთაუს ინტერესისა და კომპეტენციის, საკუთარი პოლიტიკური საქმეების შესახებ წერის დროს, მორგენთაუ ასევე წერდა დემოკრატიული თეორიის ფილოსოფიაზე როდესაც კრიზისის და დაძაბულობის სიტუაციებში აღმოჩნდნენ. მორგენთაუს მოღვაწეობის შეიძლება დაიყოს სამ ფაზად. პირველი ეტაპი მოხდა მორგენთაუს სიცოცხლეში, მის სიკვდილამდე 1980 წელს. მისი მწერლობის განხილვის მეორე ეტაპი და საერთაშორისო ურთიერთობების შესწავლაში შეტანილი წვლილი 1980 წლიდან და 2004 წლებს შორის. მისი მოღვაწეობის მესამე ეტაპი იწყება მორგენთაუს საუკუნოვანი ხსენების დღიდან და ახლანდელ დრომდე, რაც ასახავს ენერგიულ მსჯელობას მისი განგრძობადი გავლენის შესახებ. 1920-იანი წლების მის ადრეულ კარიერაში, კარლ შმიტის მიერ შემუშავებული დისერტაციის შესახებ მორგენთაუს მიმოხილვამ უარყოფითი გავლენა მოახდინა მორგენთაუს კარიერაზე. შმიტი გახდა წამყვანი იურიდიული ხმა გერმანიაში მზარდ ნაციონალურ სოციალისტურ მოძრაობაში და მორგენთაუ მიიჩნევდა, რომ მათი პოზიციები შეუსაბამო გახდა. ამ ხუთი წლის განმავლობაში, მორგენთაუ შეხვდა ჰანს კელსენს სტუდენტობის დროს. კელსენზე მორგენთაუს ნაშრომებთან ურთიერთობამ მთელი ცხოვრების განმავლობაში დადებითი შთაბეჭდილება მოახდინა, მისი დიდი სიმპატიები დაიმსახურა ახალგაზრდა მორგენთაუმ. 1920-იან წლებში კელსენი გამოჩნდა, როგორც შმიტის ყველაზე მკაცრი კრიტიკოსი და მოიპოვა რეპუტაცია, როგორც გერმანიის მაშინდელი მზარდი ნაციონალური სოციალისტური მოძრაობის წამყვანმა საერთაშორისო კრიტიკოსმა, რომელიც ეთანხმებოდა მორგენთაუს ნაციზმთან დაკავშირებულ უარყოფით აზრს. მორგენთაუს პოლიტიკა ერთა შორის (1948) დიდ გავლენას ახდენდა მეცნიერთა თაობაზე გლობალურ პოლიტიკასა და საერთაშორისო სამართალში. რეალისტური თვალსაზრისით, კენეტ უოლცი მოუწოდებდა მეტ ყურადღებას საერთაშორისო სისტემის წმინდა 'სტრუქტურულ' ელემენტებზე, განსაკუთრებით სახელმწიფოებს შორის შესაძლებლობებათა გადანაწილებაზე. უოლცის ნეორეალიზმი უფრო თვითნაკეთი მეცნიერული იყო, ვიდრე მორგენთაუეს რეალიზმის ვერსია. მორგენთაუს შეშფოთებამ ბირთვული იარაღისა და შეიარაღების რბოლის საკითხებთან დაკავშირებით გამოიწვია დისკუსიები და დებატები ჰენრი კისინჯერთან და სხვებთან. მორგენთაუ ხედავდა ბირთვული იარაღების რბოლის მრავალ ასპექტს, როგორც ირაციონალური სიგიჟის ფორმას, რომელიც აკისრებს პასუხისმგებლობას დიპლომატებს, სახელმწიფო მოხელეებსა და მეცნიერებს. მორგენთაუ მთელი ცივი ომის განმავლობაში დარჩა აქტიური მონაწილე აშშ-ს საგარეო პოლიტიკის განხილვაში. მან დაწერა კისინჯერისა და ნიქსონის ადმინისტრაციაში მისი როლის შესახებ. მორგენთაუმ 1977 წელს ასევე დაწერა მოკლე „წინასიტყვაობა“ ტერორიზმის თემასთან დაკავშირებით. მორგენთაუმ, ჰანა არენდტის მსგავსად, დიდი დრო და ძალისხმევა მიუძღვნა ისრაელის სახელმწიფოს შექმნის მხარდაჭერას მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ. როგორც მორგენთაუ, ასევე არენდტი, ყოველწლიურად მიემგზავრებოდნენ ისრაელში, რომ თავიანთი აკადემიური ხმა მიეწოდებინათ საერთაშორისო საზოგადოებისთვის ისრაელის ჯერ კიდევ ახალგაზრდა და მზარდი პოტენციალის შესახებ, როგორც ახალი ერის შესახებ. მორგენთაუს ინტერესი ისრაელის მიმართ ასევე გავრცელდა შუა აღმოსავლეთზე ნავთობის პოლიტიკის ჩათვლით. მორგენთაუს ინტერესი ისრაელის შესახებ უფრო მეტად ეხებოდა გეოპოლიტიკის საკითხებს და სახაროვსა და სოლჟენიცინთან დაკავშირებულ თემებს. Bain, William. „Deconfusing Morgenthau: Moral Inquiry and Classical Realism Reconsidered.“ Review of International Studies 26, no. 3 (2000): 445–64. Behr, Hartmut, and Amelia Heath. „Misreading in IR Theory and Ideology Critique: Morgenthau, Waltz and Neo-Realism“ Review of International Studies 35 (2009): 327–49. Bell, Duncan, ed. Political Thought and International Relations: Variations on a Realist Theme. Oxford: Oxford University Press, 2008. Bird, Kai. The Color of Truth: McGeorge Bundy and William Bundy: Brothers in Arms, Simon and Schuster, 2000. Conces, Rory J. „Rethinking Realism (or Whatever) and the War on Terrorism in a Place Like the Balkans“ Theoria 56 (2009): 81–124. Cozette, Murielle. „Reclaiming the Critical Dimension of Realism: Hans J. Morgenthau on the Ethics of Scholarship“ Review of International Studies 34 (2008): 5–27. Craig, Campbell. Glimmer of a New Leviathan: Total War in the Realism of Niebuhr, Morgenthau, and Waltz. New York: Columbia University Press, 2003. Donnelly, Jack. Realism and International Relations. Cambridge: Cambridge University Press, 2000. Guide to the Hans Morgenthau Collection at the Leo Baeck Institute, New York. ↑ 1.0 1.1 Deutsche Nationalbibliothek Record #119094436 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ 2.0 2.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 3.0 3.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ Rice, Daniel. Reinhold Niebuhr and His Circle of Influence, University of Cambridge Press, 2013, complete chapter on Hans Morgenthau. ↑ Rice, Daniel. Reinhold Niebuhr and His Circle of Influence, University of Cambridge Press, 2013, complete chapter on George Kennan. ↑ E., Scheuerman, William (2006-09-22). „Carl Schmitt and Hans Morgenthau: Realism and Beyond“ (ინგლისური). დამოწმება journal საჭიროებს |journal=-ს (დახმარება) ↑ Klusmeyer, Douglas. "Beyond Tragedy: Hannah Arendt and Hans Morgenthau on Responsibility, Evil and Political Ethics." International Studies Review 11, no.2 (2009): 332–351. ↑ Rösch, Felix (2013-11-01). „Realism as social criticism: The thinking partnership of Hannah Arendt and Hans Morgenthau“ (ინგლისური). დამოწმება journal საჭიროებს |journal=-ს (დახმარება) ↑ Morgenthau, Hans (1982). In Defense of the National Interest: A Critical Examination of American Foreign Policy, with a new introduction by Kenneth W. Thompson (Washington, D.C.: University Press of America, 1982). ↑ Hartmut Behr and Felix Roesch, intro. to Morgenthau's The Concept of the Political, Palgrave Macmillan, 2012, p.13. ↑ Young-Bruehl, Elizabeth. Hannah Arendt: For Love of the World, Second Edition. Yale University Press, 2004. ↑ Mazur, G. O., ed. One Hundred Year Commemoration to the Life of Hans Morgenthau. New York: Semenenko, 2004. ↑ Small amount of plutonium missing from crashed jet ↑ Cf. Jack Donnelly, Realism and International Relations (Cambridge Univ. Press, 2000), pp. 11–12, though he prefers the label "biological realist" to "classical realist". For an argument that the differences between classical and structural realists have been exaggerated, see Parent, Joseph M.; Baron, Joshua M. (2011). „Elder Abuse: How the Moderns Mistreat Classical Realism“. International Studies Review. 13 (2): 192–213. doi:10.1111/j.1468-2486.2011.01021.x. ↑ William E. Scheuerman, Hans Morgenthau: Realism and Beyond (Polity Press, 2009); Michael C. Williams, ed., Reconsidering Realism: The Legacy of Hans J. Morgenthau (Oxford Univ. Press, 2007); Christoph Frei, Hans J. Morgenthau: An Intellectual Biography (LSU Press, 2001). ↑ E.g.: Hans J. Morgenthau, "We Are Deluding Ourselves in Viet-Nam", New York Times Magazine, April 18, 1965, reprinted in The Viet-Nam Reader, ed. M. Raskin and B. Fall (Vintage Books, 1967), pp. 37–45. ↑ Michael J. Smith, Realist Thought from Weber to Kissinger (LSU Press, 1986), p.137. ↑ Ibid., p.136. ↑ Hans J. Morgenthau, Politics Among Nations: The Struggle for Power and Peace დაარქივებული 2020-07-20 საიტზე Wayback Machine. , Fifth Edition, New York: Alfred A. Knopf, 1978, pp. 4–15. ↑ Russell, Greg. Hans J. Morgenthau and the Ethics of American Statecraft. Baton Rouge: Louisiana State University Press, 1990. ↑ Morgenthau, Hans (1974). "Macht und Ohnmacht des Menschen in technischen Zeitalter," in Oskar Schatz, Hrsg., Was wird aus dem Menschen? Analysen und Warnungen bedeutender Denker (Graz: Verlag Styria, 1974) [in HJMP, Container No. 175]. ↑ Rösch, Felix. „Pouvoir, puissance, and politics: Hans Morgenthau's dualistic concept of power?“. Review of International Studies. 40 (2): 349–365. doi:10.1017/S0260210513000065. ↑ რონდელი, საერთაშორისო ურთიერთობები, გამომცემლობა ნეკერი, 2006 ↑ რონდელი, საერთაშორისო ურთიერთობები, გამომცემლობა ნეკერი, 2006 ↑ Cozette, Murielle. "Reclaiming the Critical Dimension of Realism: Hans J. Morgenthau on the Ethics of Scholarship." Review of International Studies 34 (2008): 5–27. ↑ Murray, A. J. H. "The Moral Politics of Hans Morgenthau." The Review of Politics 58, no. 1 (1996): 81–107. ↑ რონდელი, საერთაშორისო ურთიერთობები, გამომცემლობა ნეკერი, 2006 ↑ Scheuerman, William E. "Realism and the Left: The Case of Hans J. Morgenthau." Review of International Studies 34 (2008): 29–51. ↑ Morgenthau, Hans (1973). "The Lessons of Vietnam," in John H. Gilbert, ed., The New Era in American Foreign Policy (New York: St Martin's Press, 1973); Morgenthau, Hans (1975). "The Intellectual, Political, and Moral Roots of U. S. Failure in Vietnam," in William D. Coplin and Charles W. Kegley, Jr., eds., Analyzing International Relations: A Multimethod Introduction (New York: Praeger, 1975); Morgenthau, Hans (1975). "The Real Issue for the U.S. in Cambodia," The New Leader, vol. 58, issue 6 (March 17, 1975), pp. 4–6. ↑ Morgenthau, Hans (1962). The Decline of the Democratic Politics: Politics in the Twentieth Century, Volume 1 (Chicago: University of Chicago Press, 1962). ↑ Morgenthau, Hans (1962). The Impasse of American Foreign Policy: Politics in the Twentieth Century, Volume 2 (Chicago: University of Chicago Press, 1962). ↑ Morgenthau, Hans (1962). The Restoration of American Politics: Politics in the Twentieth Century, Volume 3 (Chicago: University of Chicago Press, 1962). ↑ Morgenthau, Hans. "Democracy and Totalitarianism," (n. d.) MS in HJMP, Container No. 110. ↑ Morgenthau, Hans (1974). "Power and Powerlessness: Decline of Democratic Government," The New Republic, vol. 171, issue 19 (November 9, 1974), pp. 13–18. ↑ Behr, Hartmut, and Amelia Heath. "Misreading in IR Theory and Ideology Critique: Morgenthau, Waltz and Neo-Realism." Review of International Studies 35 (2009): 327–49. ↑ Morgenthau, Hans (1975). "Some Political Aspects of Disarmament," in David Carlton and Carlo Schaerf, eds., The Dynamics of the Arms Race (London: Croom Helm, 1975). ↑ Morgenthau, Hans (1972). "Superpower Politics," The New Leader, vol. 55, issue 13 (June 26, 1972), pp. 11–12; Joel Rosenthal, Righteous Realists (1991). ↑ Morgenthau, Hans (1977). "Foreword," in Yonah Alexander and Seymour Maxwell Finger, eds., Terrorism: Interdisciplinary Perspectives (New York: McGraw-Hill, 1977). ↑ Morgenthau, Hans (1973). "The Geopolitics of Israel's Survival," The New Leader, vol. 56, issue 25 (December 24, 1973), pp. 4–6. ↑ Morgenthau, Hans. "On Solzhenitsyn, Sakharov," (Exchange with Harrison Salisbury) War/Peace Report, vol. 13 (October 1974), pp. 7–13.