laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
დიეგო არმანდო მარადონა (სტადიონი)

დიეგო არმანდო მარადონა (იტალ. Stadio Diego Armando Maradona) — სტადიონი ნეაპოლში. საფეხბურთო კლუბ „ნაპოლის“ საშინაო არენა. სტადიონი აშენდა 1959 წელს. 1960 წელს სტადიონმა უმასპინძლა ოლიმპიური თამაშების რამდენიმე მატჩს. თავდაპირველად სტადიონი 80 000-მდე ადამიანზე იყო გათვლილი. 1989 წელს, მსოფლიო ჩემპიონატის ჩატარებამდე სტადიონს ჩაუტარდა რეკონსტრუქცია. ერთი წლის შემდეგ უმასპინძლა 1990 წლის მსოფლიო ჩემპიონატის თამაშებს, მათ შორის ნახევარფინალს, რომელიც გაიმართა იტალიისა და არგენტინის ნაკრებებს შორის. დღესდღეობით სან-პაოლო 60 240 ადამიანს იტევს და ამ მაჩვენებლით, იტალიაში მესამე ყველაზე დიდი სტადიონია სან სიროსა და სტადიო ოლიმპიკოს შემდეგ. 2020 წლის 25 ნოემბერს, დიეგო მარადონას გარდაცვალების შემდეგ, ქალაქის მერმა ლუიჯი დე მაჯისტრისმა ტვიტერზე დაწერა, რომ სტადიონს მარადონას სახელი უნდა დაერქვას, ნაპოლის კარიერაში მისი მიღწევების პატივსაცემად. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „სან-პაოლო“ ვიკისაწყობში. სტადიონის სახელმძღვანელო 1960 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების ოფიციალური ანგარიში დაარქივებული 2012-10-27 საიტზე Wayback Machine. ↑ https://twitter.com/demagistris/status/1331653371338567683 ↑ ოფიციალურად - „ნაპოლის“ სტადიონს მარადონას პატივსაცემად სახელი გადაარქვეს
მწვანე ყანჩა

მწვანე ყანჩა (ლათ. Butorides striata, შეცდ. Butorides striatus) — ფრინველი ყანჩისებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 40–46 სმ. აქვს მოკლე კისერი. შეფერილია რუხ-მწვანე ფერში. სხეულის ქვედა ნაწილი შედარებით ღიაა. თავზე აქვს შავი „ქუდი“ და გრძელი ბიბილო. ნისკარტი შავია, ფეხები მკრთალი ყვითელი ან ნარინჯისფერი. არ ახასიათებს სქესობრივი დიმორფიზმი. კისერი და მკერდი ყავისფერია, გასდევს თეთრი ზოლები. გავრცელებულია მთელი მსოფლიოს ტროპიკულ და სუბტროპიკულ განედებში. ბინადრობს ტბებისა და მდინარეების სანაპიროებზე, მანგროებსა და ჭაობებში; ხშირ მცენარეულობაში. მისდევს მარტოხელა ცხოვრების ნირს, აქტიურია შებინდებისას. ბუდეს აკეთებს ბუჩქებზე, ხშირად ხეების იმ ტოტებზე, რომლებიც უშუალოდ წყლის ზევით არიან გაზრდილი. დებს 2–4 კვერცხს. Martin Woodcock, Hermann Heizel: Collins Handguide to the Birds of the Indian Sub-Continent, ISBN 0-00-219712-X რუსეთის ხერხემლიანი ცხოველები: მწვანე ყანჩა დაარქივებული 2021-02-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ კუტუბიძე მ., ფრინველების ნომენკლატურული ტერმინოლოგია, თბ.: „მეცნიერება“, 1973. — გვ. 39, 162.
თენგიზ გიორგაძე

თენგიზ გიორგაძე (დ. 2 მაისი, 1958) — ქართველი მსახიობი. 1980 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი, ხოლო 2003 წელს სარეჟისორო ფაკულტეტი. 1980 წლიდან შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო დრამატული თეატრის მსახიობია. აღსანიშნავია როლები: კოტე („ხანუმა”), კუკური დიხამინჯია („ძველი სამრეკლო“), სასიძო („სისხლიანი ქორწილი“), ფრედი („საშობაო სიზმარი“), ედგარი („მეფე ლირი“), ბენკო („მაკბეტი“), ბაკური („წათეს წითელი წაღები“). მას ჰყავს მეუღლე ექიმი და მწერალი ირმა კეკელიძე. 1984: „ჩიორა“ (ნიკა) რეჟისორები ნელი ნენოვა, გენო წულაია 1985: „მამაკაცები და სხვები“ რეჟ. ვახტანგ (ბუბა) კიკაბიძე 1989 : „ბესამე“ რეჟ. ნინო ახვლედიანი 1997: „მაგრამ რა მერე?!“ (გივი) რეჟ. რამაზ იოსელიანი თამაზ ჭილაძე ,„როლი დამწყები მსახიობი გოგონასათვის“’, (ზურიკო) რეჟ. რობერტ სტურუა „რეკვიემი“ ლიტერატურულ-დრამატული კომპოზიცია , (სევერიან ისიანი) რეჟ. ავთანდილ ვარსიმაშვილი მიხეილ შატროვი „ლურჯი ცხენები წითელ ბალახზე“ (სტუდენტი)რეჟ. რობერტ სტურუა აქვსენტი ცაგარელი „ხანუმა“ (კოტე) რეჟ. რობერტ სტურუა ნოდარ წულეისკირი „ძველი სამრეკლო“ (კუკური დიხამინჯია) რეჟ. გიორგი გეგეჭკორი გურამ ბათიაშვილი „შეთქმულება“ (ელიზბარ ერისთავი) რეჟ. გ. ქავთარაძე მიხეილ ჯავახიშვილი „კვაჭი კვაჭანტირაძე“ (კაენი) რეჟ. ავთანდილ ვარსიმაშვილი ფედერიკო გარსია ლორკა „სისხლიანი ქორწილი“ (სასიძო) რეჟისორები მერაბ სვირავა, ლევან წულაძე რუსტამ იბრაგიმბეკოვი „დაკრძალვა კალიფორნიაში“ (ჯიმი) რეჟ. რობერტ სტურუა უილიამ შექსპირი „ტიტუს ანდრონიკუსი“ (ლუციუსი) რეჟ. ავთანდილ ვარსიმაშვილი ჩარლზ დიკენსი „საშობაო სიზმარი“ (ფრედი) რეჟისორები რობერტ სტურუა , ლევან წულაძე, ოთარ ეგაძე უილიამ შექსპირი „მეფე ლირი“ (ედგარი) რეჟ. რობერტ სტურუა უილიამ შექსპირი „მაკბეტი“ (ბენკო) რეჟ. რობერტ სტურუა გრიგოლ რობაქიძე „ლამარა“ (იჩო) რეჟ. რობერტ სტურუა ფრიდრიხ შილერი „მარიამ სტიუარტი“ (ლორდი ნორფოლკი) რეჟ. გოჩა კაპანაძე რევაზ კლდიაშვილი „შორაპნელი ქალბატონები“ (ოთია) რეჟ. მედეა კუჭუხიძე უილიამ შექსპირი „ჰამლეტი“ (კორნელიუსი, ბერნარდო, ოსრიკი) რეჟ. რობერტ სტურუა ოთარ ჭილაძე „წათეს წითელი წაღები“ (ბაკური) რეჟ. გრიგოლ (გიგა) ლორთქიფანიძე თამაზ ჭილაძე „ჭალას ჩიტი მომკვდარიყო“ (ვაჟა) რეჟ. რობერტ სტურუა ლაიონელ ბარტი „ოლივერ!“ ჩარლზ დიკენსის „ოლივერ ტვისტის“ მიხედვით (პოლიციელი, მოხუცი ლოველასი) რეჟ. დავით საყვარელიძე რონალდ ჰარვუდი „მოხუცი ჯამბაზები“ (გრიგოლი) რეჟ. გოჩა კაპანაძე თომას ბერნჰარდი „სანახაობის მომწყობი – Der Theatermacher“ (ბატონი ბრუსკონი) რეჟ. ქრისტიან პაპკე შარლ პერო „კონკია“ (დიდებულები) რეჟისორები რობერტ სტურუა, ნიკოლოზ ჰაინე-შველიძე და ნინო კანტიძე „კავკასიური ცარცის წრე“ „რიჩარდ III“ „სამიდან ექვსამდე“ „ბედნიერი ბილეთი“ „თოლია“ „კონცერტი ორი ვიოლინოსათვის“ „ას ერგასის დღე“ „შუშანიკის წამება“ „პეპო“ „ცხოვრება სიზმარია“ „იაკობის სახარება“ „შობის მეთორმეტე ღამე ანუ როგორც გენებოთ“ თენგიზ გიორგაძე [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
ალექსანდრე პუშკინის ძეგლი (ხელოვნების მოედანი)

ალექსანდრე პუშკინის ძეგლი (რუს. Памятник А. С. Пушкину) — მოქანდაკე მიხეილ კონსტანტინეს ძე ანიკუშინისა და არქიტექტორ ვასილი ალექსანდრეს ძე პეტროვის მიერ შესრულებული ძეგლი სანქტ-პეტერბურგში, ხელოვნების მოედანზე. ააგეს 1957 წლის 19 ივლისს და აღმართეს ხელოვნების მოედანზე რუსული მუზეუმის შენობის წინ. ძეგლის გახსნა მიეძღვნა ლენინგრადის 250 წლის იუბილეს. ძეგლი ჩამოსხმულია ბრინჯაოსაგან ლენინგრადის ქარხანა „Монументскульптура“-ში. ძეგლის სიმაღლეა 4 მეტრი, ხოლო კვარცხლბეკთან ერთად 7 მეტრი და 90 სანტიმეტრი. კვარცხლბეკი წითელი გრანიტისგანაა შემკული. კვარცხლბეკის წინა ფასადზე ამოკვეთილია ოქროსფრი წარწერა: „ალექსანდრე სერგის ძე პუშკინი“. ძეგლის შექმნის ისტორია იწყება 1936 წლიდან, როცა საბჭოთა კავშირის სახალხო კომისართა საბჭომ მიიღო გადაწყვეტილება პოეტის გარდაცვალების 100 წლისთავთან დაკავშირებით ძეგლის აგების შესახებ. 1937 წელს გამოაცხადეს საკავშირო კონკურსი ძეგლის საუკეთესო პროექტის შესახებ. თავდაპირველად ფიქრობდნენ იგი დაედგათ ვასილევსკის კუნძულზე, ბირჟის მოედანზე. მას უწოდეს პუშკინის მოედანი, შედგა საზეიმო საფუძვლის ჩაყრა. თუმცა ვერცერთმა კონკურსანტმა ვერ წარმოადგინა ღირებული პროექტი. შედეგად კი ვასილევსკის კუნძულზე ძეგლი არ აღმართულა. ომის შემდეგ, 1947 წელს გამოაცხადეს ახალი საკავშირო კონკურსი. პროექტების მიღების საბოლოო თარიღად განისაზღვრა 1947 წლის 31 ივლისი. პირველმა ტურმა გამარჯვებული ვერ გამოავლინა. მოქანდაკე ლ. დ. მურავინმა და არქტექტორმა ი. კარაკისმა მიიღო მეორე პრემია. 1949 წელს ღია კონკურსის IV ტურში თავისი ესკიზი წარადგინა 32 წლის მოქანდაკემ მიხეილ ანიკუშინმა. აღნიშნული პროექტი დაამტკიცა კომისიამ. ძეგლის საფუძვლის საზეიმო ჩაყრა გაიმართა 1949 წელს, პოეტის დაბადების 150-ე წლის იუბილეზე. 1958 წელს ა. ს. პუშინის ძეგლის შექმნისთვის მიხეილ ანიკუშინი დააჯილდოეს ლენინის პრემიით. Иогансон Б. Слово к молодым // Художние. 1958, № 2. С.42-43. Ленинград. Путеводитель / Составитель Серпокрыл С. М. — Л.: Лениздат, 1973. Изобразительное искусство Ленинграда. Каталог выставки. — Л: Художник РСФСР, 1976. — с.124. Н. А. Синдаловский Петербург: От дома к дому… От легенды к легенде… Путеводитель. — СПб.: Норинт, 2000. Гдалин А. Д. Памятники А. С. Пушкину: История. Описание. Библиография. Т.I. Россия. Ч.1. Санкт-Петербург, Ленинградская область. — Спб., Академический проект, 2001. Юнаков О. Проект памятника Александру Пушкину у Русского музея (Ленинград) // Архитектор Иосиф Каракис. — Нью-Йорк: Алмаз, 2016. — 544 с. — ISBN 978-1-68082-000-3. Аникушин Михаил Константинович. Биография и творчество художника დაარქივებული 2017-08-12 საიტზე Wayback Machine. Биография Михаила Аникушкина
ფურგონი (ავტომობილი)

სრულგაბარიტიანი ფურგონები ფურგონი (ფრანგ. fourgon; ინგლ. van) — დახურული ძარას მქონე ავტომობილის სახეობა მაღალი ტევადობით, დიდი ოდენობით ხალხის ან ტვირთის გადასაზიდად. ფურგონი ზომით, ჩვეულებრივ აღემატება მსუბუქ ავტომობილებს და ჩამოუვარდება სატვირთოებს. სახეობის მიხედვით კი სპორტულ უნივერსალზე შეიძლება დიდიც იყოს და პატარაც. ფურგონის ტიპის მანქანას, რომელიც მსუბუქ ავტომობილზეა დაფუძნებული, უნივერსალი ეწოდება. გაზრდილი ტევადობის უნივერსალს — მინი-ფურგონი (მინივენი), ხოლო კიდევ უფრო დიდი სიგრძისა და მოცულობის, ოთხკუთხა ფორმის, სატვირთოს მსგავსი პლატფორმისა და ძალური გადაცემის მქონეს — სრულგაბარიტიანი ფურგონი. სახელწოდება „ფურგონი“ მომდინარეობს ფრანგული სიტყვისგან fourgon, რაც ნიშნავს საბარგო ვაგონს. ხოლო ინგლისურში გავრცელებული დასახელება van მომდინარეობს სიტყვისგან caravan (ქართ. ქარავანი) და აღნიშნავს გადახურული საზიდრების მწკრივს, რომლის მეშვეობითაც სავაჭრო საქონელი გადაჰქონდათ შორ მანძილზე აღმოსავლეთის ქვეყნებში (თანამედროვე ინგლისურში „ქარავანს“ საცხოვრებელ ფურგონსაც უწოდებენ). დღესდღეობით, ფურგონები უმეტესად მცირე საწარმოებისა და დაწესებულებების მიერ გამოიყენება, ხალხის ან ტვირთის გადასაზიდად და მომხმარებლებისთვის მომსახურების გასაწევად. მაგალითად, თანამშრომლებისა და ტექნიკის დანიშნულების ადგილამდე ტრანსპორტირებისთვის, აგრეთვე საწყობებიდან საქონლის სავაჭრო წერტილებამდე მიწოდებისა და განაწილებისთვის, საფოსტო ამანათების ჩასაბარებლად და ა. შ. სრულგაბარიტიან ფურგონებს უწოდებენ გაზრდილი სამგზავრო-სატვირთო სივრცის მქონე, მაღალჭერიან სახეობებს, რომელთაც გააჩნია მცირე ზომის კაპოტი, ძრავას სათავსის დიდი ნაწილი კი სალონშია შეჭრილი და წინა დასაჯდომი სავარძლები, შედარებით მაღლაა განთავსებული. სრულგაბარიტიან ფურგონებს, უმეტესად დამატებული აქვს საგანგებო აღჭურვილობა, ქარხნულად ან ცალკე კომპანიების მეშვეობით და გამოიყენება სასწრაფო დახმარების მანქანებად, სატელევიზიო სადგურებად, მოძრავ სტუდიებად, სამაცივრე სატვირთოებად, აგრეთვე საცხოვრებელ ფურგონებად, ხალხის ბარგიანად ტრანსპორტირებისთვის სასტუმროებსა და აეროპორტებში, სკოლის მოსწავლეთა გადასაყვანად და ზოგჯერ მიკროავტობუსებადაც. ამერიკაში, მეტად პოპულარულია ფურგონი განცალკევებული შასით, რომელიც უფრო მეტად ჰგავს სატვირთო ავტომობილს, ვინაიდან მძღოლის არე სრულადაა გამოყოფილი უკანა სივრცისგან, რაც უკანა სატვირთო-სამგზავრო ნაწილის მოხსნისა და ასევე სურვილისამებრ გაზრდის საშუალებას იძლევა. ↑ W. Haajanen, Lennart. Illustrated Dictionary of Automobile Body Styles, გვ. 170. ციტირების თარიღი: 2019-03-6.  ↑ 2.0 2.1 N. Jazar, Reza. Vehicle Dynamics: Theory and Application, გვ. 30. ციტირების თარიღი: 2019-03-6.  ↑ Definition of fourgon. ციტირების თარიღი: 2019-3-7. ↑ Sfetcu, Nicolae. The Car Show. ციტირების თარიღი: 2019-3-7.  ↑ Goldasz, Stephen. (2017-6-20) What is a commercial vehicle?. ციტირების თარიღი: 2019-3-7. ↑ Vehicle Conversions. ციტირების თარიღი: 2019-3-7. ↑ Cab-Forward vs. Cutaway Van (2011-9-6). ციტირების თარიღი: 2019-3-7.
ტრისტან სარალიძე

ტრისტან სარალიძე (დ. 5 მაისი, 1955 ― გ. 27 მაისი, 2024) — ქართული კინოსა და თეატრის მსახიობი. დაიბადა ბორჯომის რაიონის სოფელ ახალდაბაში. 1978 წელს მუშაობდა რუსთავის თეატრში.რუსთაველის თეატრის მსახიობია 1980 წლიდან. აღსანიშნავი როლებია: ჯამბაზი („როლი დამწყები მსახიობი გოგონასათვის“), ჭეიშვილი („საბრალდებო დასკვნა“), პოლიციელი („სეჩუანელი კეთილი ადამიანი“), მკვლელი („მაკბეტი“), გელა („მერე რა რომ სველია სველი იასამანი“), ქავთარ („ლამარა“), შაქრო („კაცია ადამიანი“), ჯარისკაცი („მეთორმეტე ღამე“), მეათე მსაჯული („თორმეტი განრისხებული მამაკაცი“), ლადო („ვანილის მოტკბო, სევდიანი სურნელი“). 2010 წელს მიენიჭა ქალაქ ბორჯომის საპატიო მოქალაქის წოდება. 1980: „ბეღურების გადაფრენა“ რეჟ. თემურ ბაბლუანი 1980: „სიყვარული ყველას უნდა“ რეჟ. გიორგი შენგელაია 1982: „მჭედელი“ რეჟ. ბიძინა ჩხეიძე 1982: „ლომა, დავიწყებული მეგობარი“ რეჟ. ბიძინა რაჭველიშვილი 1983: „ბანდიტი აგურის ქარხნიდან“ რეჟ. გია მატარაძე თამაზ ჭილაძე „როლი დამწყები მსახიობი გოგონასათვის“ (ჯამბაზი) რეჟ. რობერტ სტურუა თამაზ მეტრეველი „შეშლილი, შეშლილი… ახალი წელი“ (ლევანი ) რეჟ. რევაზ ჩხაიძე მიხეილ ჯავახიშვილი „კვაჭი კვაჭანტირაძე“ (ბანკის მმართველი, პრეზიდენტი, მსახიობი) რეჟ. ავთანდილ ვარსიმაშვილი ბერტოლტ ბრეხტი „კავკასიური ცარცის წრე“ (ლოთი, მეგარმონე, კოჭლი) რეჟ. რობერტ სტურუა უილიამ შექსპირი „მეფე ლირი“ (მკვლელი) რეჟ. რობერტ სტურუა ირაკლი სამსონაძე „აღდგომა გაუქმებულ სასაფლაოზე“ (გოჩა) რეჟისორები გიორგი (გოგა) თავაძე, გიორგი (გია) ბარაბაძე კალდერონ დე ლა ბარკა „ცხოვრება სიზმარია“ (მოქალაქე, ჯარისკაცი) რეჟ. რობერტ სტურუა ნოდარ დუმბაძე „საბრალდებო დასკვნა“ (ჭეიშვილი) რეჟ. რობერტ სტურუა ბერტოლტ ბრეხტი „სეჩუანელი კეთილი ადამიანი“ (პოლიციელი) რეჟ. რობერტ სტურუა უილიამ შექსპირი „მაკბეტი“ (მკვლელი) რეჟ. რობერტ სტურუა ხანოხ ლევინი „პირდაღებული“ (მცველი ) რეჟისორი და კომპოზიტორი დავით საყვარელიძე ლაშა თაბუკაშვილი „მერე რა, რომ სველია სველი იასამანი“ (გელა) რეჟისორები რობერტ სტურუა, დავით ხინიკაძე გრიგოლ რობაქიძე „ლამარა“ (ქავთარ) რეჟ. რობერტ სტურუა ილია ჭავჭავაძე „კაცია-ადამიანი?!“ (შაქრო, მოსე) რეჟისორები რობერტ სტურუა, ანდრო ენუქიძე უილიამ შექსპირი „შობის მეთორმეტე ღამე ანუ როგორც გენებოთ“ (ჯარისკაცი ) რეჟ. რობერტ სტურუა ირაკლი სამსონაძე „ვანილის მოტკბო, სევდიანი სურნელი“ (ლადო) რეჟისორები რობერტ სტურუა, ანდრო ენუქიძე არჩილ სულაკაური „სალამურა“ (ქონდართუხუცესი) რეჟისორები რევაზ ჩხაიძე, დავით კვირცხალია რეჯინალდ როუზი „თორმეტი განრისხებული მამაკაცი“ (მეათე მსაჯული) რეჟისორები რობერტ სტურუა, რევაზ ჩხაიძე მარკ ტვენი „უფლისწული და მათხოვარი“ (ლორდი სენტ ჯონი ) რეჟ. ნიკოლოზ ჰაინე-შველიძე მონაწილეა სპექტაკლებისა: „მეფე ლირი“ , „იაკობის სახარება“ , „სტიქსი“ , „ჯადოსნური ღამე“ . „დარაბებს მიღმა გაზაფხულია“ (ბადრი) „გვირგვლიანების ოჯახი“ (გლეხი) „პროვინციული ამბავი“ ტრისტან სარალიძე [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია ტრისტან სარალიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ტრისტან სარალიძე კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ტრისტან სარალიძე — kino-teatr.ru ↑ გარდაიცვალა მსა­ხი­ო­ბი ტრის­ტან სა­რა­ლი­ძე 1tv.ge ↑ ტრისტან სალარიძის ცხოვრების საინტერესო ეპიზოდები
სვეტის ეკლესია

სვეტის ეკლესია — შუა საუკუნეების ეკლესია სოფ. სვეტთან (თურქ. Seyitler), ისტორიულ კლარჯეთში (ახლანდელი თურქეთის ართვინის პროვინცია). განადგურებული. მასზე არსებული უადრესი ცნობები ა. პავლინოვის 1888 წლის ექსპედიციის მასალებშია. ტაძარი იყო უჩვეულო მოყვანილობის – უგუმბათო ტეტრაკონქი. მისი ცენტრალური ნაწილი იყო დასავლეთ-აღმოსავლეთის ღერძზე ოდნავ წაგრძელებული დარბაზი, გადახურული ცილინდრული კამარით. მას ოთხივე მხრიდან აფსიდები უკავშირდებოდა. ჩრდ. და სამხრ. აფსიდებს გვერდებზე მცირე სათავსოები ჰქონდა. შენობის სტრუქტურა ჩაწერილი იყო 16-წახნაგაში, რომლის ცენტრშიც ამოიზრდებოდა ორი ქანობით გადახურული შუა ცალნავიანი მოცულობა. ტეტრაკონქზე მცირე ცნობა დატოვა პრ. უვოროვამ. ვარაუდობენ, რომ ტეტრაკონქის ნაშთია „ქილისე ქაფის“ (სიტყვასიტვყვით: კარის ეკლესია) სახელით ცნობილი ნანგრევები სოფლის შემაღლებულ ადგილას. სვეტის ეკლესია. Dzeglebi.ge. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-09-25. ციტირების თარიღი: 8 მარტი 2019. (2016) ტაო-კლარჯეთის ძეგლების 2015 წლის საკვლევი ექსპედიციების ანგარიშები. კავკასიის უნივერსიტეტის გამომცემლობა. ISBN 978-9941-9123-9-9.  ხოშტარია, დ. (2005). კლარჯეთის ეკლესიები და მონასტრები. თბილისი : არტანუჯი, გვ. 213-220. ISBN 978-99940-11-94-0.  ↑ (1893) Материалы по археологии Кавказа, собранные экспедициями Московского археологического общества (ru). Москва : Типография А. И. Момонтова.  ↑ (1891) Путевые заметки. Ч. 2. Кавказ, Абхазия, Аджария, Шавшетия, посховский участок - Уварова П.С. (ru).
მალტის კაპელა

მალტის კაპელა (რუს. Мальтийская капелла) — მალტის ორდენის რაინდების კათოლიკური ეკლესია ქალაქ სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1798-1800 წლებში ჯაკომო კვარნეგის მიერ. კაპელა შედის ვორონცოვის სასახლის არქიტექტურულ ანსამბლში. ვორონცოვის სასახლე ააგო არქიტექტორმა ფრანჩესკო ბართოლომეო რასტრელიმ 1749-1757 წლებში გრაფ მიხეილ ვორონცოვისთვის. სასახლის აგებას იმდენი ხარჯები სჭირდებოდა 1763 წელს ვორონცოვი იძულებული გახდა სასახლე ხაზინისთვს დაეთმო. 1770 წლამდე სასახლე მიტოვებული იყო, ხოლო შემდეგ ფუნქციონირებდა როგორც სასტუმრო სახლი. სხვადასხვა დროს სასახლეს ფლობდა პრინცი ჰენრიხ პრუსიელი, ნასაუ-ზიგენის პრინცი და გრაფი ივან ოსტერმანი. პავლე I-ის ტახტზე ასვლის შემდეგ და მას შემდეგ, რაც იმპერატორმა მიიღო მალტის ორდენის დიდი მაგისტრის ტიტული, ვორონცოვის სასახლე მალტის ორდენის რაინდებს გადაეცა, რომლებიც იძულებულები იყვნენ გამოქცეულიყვნენ მალტიდან ნაპოლეონ ბონაპარტის აგრესიის შემდეგ 1798 წელს. პავლე I-ის გარდაცვალების შემდეგ მისმა მემკვიდრემ ალექსანდრე I-მა უარი თქვა ორდენის დიდი მაგისტრის ტიტულზე და მხოლოდ მათი პროტექტორის ტიტული შეინარჩუნა. 1817 წელს კი გამოაცხადა, რომ ორდენი რუსეთში აღარ იფუნქციონირებდა. 1810 წლიდან 1918 წლამდე ვორონცოვის სასახლეში განთავსებული იყო პაჟთა კორპუსი. მალტის კაპელა შემოინახეს, როგორც კათოლიკური ეკლესია და ღია იყო საელჩოების თანამშრომლებისათვის. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ვორონცოვის სასახლეში განათავსეს პეტროგრადის პირველი ქვეითთა სკოლა, რომლის ბაზაზე 1937 წელს ჩამოყალიბდა სერგეი კიროვის სახელობის ლენინგრადის ქვეითთა სასწავლებელი. მალტის კაპელა ასევე გამოიყენებოდა როგორც საკონცერტო დარბაზი, რომელშიც რეგულარულად ისმოდა ორგანის ხმა. ორგანი აქ დაამონტაჟეს 1909 წელს, ხოლო 2004 წელს იგი სარესტავრაციოდ გააგზავნეს ესტონეთში. ორგანის ოფიციალურ გახსნაში, რომელიც გაიმართა 2006 წლის 20 იანვარს, მონაწილეობდა სანქტ-პეტერბურგის გუბერნატორი ვალენტინა მატვიენკო და მალტის ყოფილი პრეზიდენტი გვიდო დე მარკო. Официальный сайт Мальтийской капеллы. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-01-20. ციტირების თარიღი: 2021-01-02. Мальтийская церковь святого Иоанна Иерусалимского.
ლევან ბერიკაშვილი

ლევან ბერიკაშვილი (დ. 19 ნოემბერი, 1965) — ქართველი მსახიობი. დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. რუსთაველის თეატრის მსახიობია 1988 წლიდან. აღსანიშნავი როლებია: ბეკინა ( „სამანიშვილის დედინაცვალი“ ), ლაერტი ( „ჰამლეტი“ ), ასტოლფო („ცხოვრება სიზმარია“), კონფუცი („საშობაო სიზმარი“), ვანგი („სეჩუანელი კეთილი ადამიანი“), ბენკო ( „მაკბეტი“ ), სიმონ ჩაჩავა ( „კავკასიური ცარცის წრე“ ), ლიმონა („საბრალდებო დასკვნა“), გელა („მერე რა რომ სველია სველი იასამანი“), იჩო, მურთაზ („ლამარა“), ტარტალია („ქალი გველი“), კლავდიუსი („ჰამლეტი“), ორსინო („როგორც გენებოთ ანუ შობის მეთორმეტე ღამე“), ვლადიმირი („გოდოს მოლოდინში“). 2011: „მესაათე“ რეჟ. გიორგი მასხარაშვილი დავით კლდიაშვილი „სამანიშვილის დედინაცვალი“ (ბეკინე, კირილე მიმინოშვილი) რეჟ. გიზო ჟორდანია გეორგ ბიუხნერი „ლეონსი და ლენა“ (კარის დიდებული) რეჟ. ნანა კვასხვაძე უილიამ შექსპირი ,,ჰამლეტი” (ლაერტი, მსახიობი) რეჟ. გიზო ჟორდანია ანტონ ჩეხოვი „პალატა N6“ (ორმოცდამეჩვიდმეტე ) რეჟ. დავით ანდღულაძე მიხეილ ჯავახიშვილი ,,მუსუსი”, (ღინღილა) რეჟ. გიზო ჟორდანია პედრო კალდერონ დე ლა ბარკა „ცხოვრება სიზმარია“ (ასტოლფო) რეჟ. რობერტ სტურუა ჩარლზ დიკენსი „საშობაო სიზმარი“ ( კონფუცი) რეჟისორები რობერტ სტურუა, ლევან წულაძე, ოთარ ეგაძე ბერტოლტ ბრეხტი „სეჩუანელი კეთლი ადამიანი“ (ვანგი) რეჟ. რობერტ სტურუა უილიამ შექსპირი „მაკბეტი“ (ბენკო) რეჟ. რობერტ სტურუა ბერტოლტ ბრეხტი „კავკასიური ცარცის წრე“ (სიმონ ჩაჩავა) რეჟ. რობერტ სტურუა ნოდარ დუმბაძე „საბრალდებო დასკვნა“ (ლიმონა) რეჟ. რობერტ სტურუა ლაშა თაბუკაშვილი „მერე რა, რომ სველია სველი იასამანი“ (გელა) რეჟისორები რობერტ სტურუა, დავით ხინიკაძე გრიგოლ რობაქიძე „ლამარა“ (იჩო, მურთაზი) რეჟ. რობერტ სტურუა კარლო გოცი „ქალი-გველი“ (ტარტალია) რეჟისორები რობერტ სტურუა, დავით საყვარელიძე უილიამ შექსპირი „ჰამლეტი“ (კლავდიუსი) რეჟ. რობერტ სტურუა უილიამ შექსპირო „შობის მეთორმეტე ღამე ანუ როგორც გენებოთ“ (ორსინო) რეჟ. რობერტ სტურუა სემიუელ ბეკეტი „გოდოს მოლოდინში“ (დიდი) რეჟ. რობერტ სტურუა ზურაბ ანტონოვი „მზის დაბნელება საქართველოში“ (ოსეფა) რეჟ. გოჩა კაპანაძე სემიუელ ბეკეტი „პირველი სიყვარული“ (უასაკო კაცი) რეჟ. ნიკოლოზ ჰაინე-შველიძე მარკ ტვენი „უფლისწული და მათხოვარი“ (ჰუგო) რეჟ. ნიკოლოზ ჰაინე-შველიძე მონაწილეა სპექტაკლებისა: „იაკობის სახარება“, „სტიქსი“ 1996: აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის დამსახურებული არტისტი; 1996: „მაკბეტი“, გრან-პრი „ოქროს ნიღაბი“, რუსთავის თეატრალური ფესტივალი; 1998: „მერე რა რომ სველია, სველი იასამანი“, გრან-პრი, სანქტ-პეტერბურგის საერთაშორისო თეატრალური ფესტივალი „ბალტიისკი დომ“; 2003: „ჰამლეტი“, გრან-პრი ,,ოქროს ნიღაბი”, რუსთავის თეატრალური ფესტივალი. ლევან ბერიკაშვილი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
ვორონცოვის სასახლე (სანქტ-პეტერბურგი)

ვორონცოვის სასახლე (რუს. Воронцовский дворец) — სასახლე სანქტ-პეტერბურგის ცენტრალურ ნაწილში, მდებარეობს სადოვაიის ქუჩაზე სასტუმრო ეზოს პირდაპირ. ვორონცოვის სასახლე ააგო არქიტექტორმა ფრანჩესკო ბართოლომეო რასტრელიმ 1749-1757 წლებში გრაფ მიხეილ ვორონცოვისთვის. სასახლე გამოირჩევა ფასადის მდიდრული დეკორით. სასახლეში 50-ზე მეტი საზეიმო დარბაზი და სათავსოა. სასახლეს ამშვენებს მოოქროვილი ელემენტები, რომლებიც ბაროკოს სტილშია გადაწყვეტილი. სასახლის აგებას იმდენი ხარჯები სჭირდებოდა 1763 წელს ვორონცოვი იძულებული გახდა სასახლე ხაზინისთვს დაეთმო. 1770 წლამდე სასახლე მიტოვებული იყო, ხოლო შემდეგ ფუნქციონირებდა როგორც სასტუმრო სახლი. სხვადასხვა დროს სასახლეს ფლობდა პრინცი ჰენრიხ პრუსიელი, ნასაუ-ზიგენის პრინცი და გრაფი ივან ოსტერმანი. პავლე I-ის ტახტზე ასვლის შემდეგ და მას შემდეგ, რაც იმპერატორმა მიიღო მალტის ორდენის დიდი მაგისტრის ტიტული, ვორონცოვის სასახლე მალტის ორდენის რაინდებს გადაეცა, რომლებიც იძულებულები იყვნენ გამოქცეულიყვნენ მალტიდან ნაპოლეონ ბონაპარტის აგრესიის შემდეგ 1798 წელს. 1798-1800 წლებში არქიტექტორმა ჯაკომო კვარნეგიმ სასახლის ეზოში ააგო იოანე ნათლისმცემლის შობის ეკლესია, ხოლო ბაღის მხარეს მისივე პროექტით მთავარ კორპუსს მიაშენეს მალტის კაპელა. 1810 წლიდან 1918 წლამდე ვორონცოვის სასახლეში განთავსებული იყო პაჟთა კორპუსი. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ვორონცოვის სასახლეში განათავსეს პეტროგრადის პირველი ქვეითთა სკოლა, რომლის ბაზაზე 1937 წელს ჩამოყალიბდა სერგეი კიროვის სახელობის ლენინგრადის ქვეითთა სასწავლებელი. 1955 წელს აქვე განათავსეს სუვოროვის სამხედრო სასწავლებელი. Ленинград: Путеводитель / Сост. В. А. Витязева, Б. М. Кириков. — Издание 2-е, стереотипное, с изменениями. — Л.: Лениздат, 1988. — 366 с. — ISBN 5-289-00492-0. Официальный сайт Мальтийской капеллы. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-01-20. ციტირების თარიღი: 2021-01-01. Мальтийская церковь святого Иоанна Иерусалимского.
სლავიანკების გამომშვიდობება

„სლავიანკების გამომშვიდობება“ (რუს. Прощание славянки [პროშანიე სლავიანკი] — „სლავ(ი ქალ)ების გამომშვიდობება“) — რუსული მარში. დაიწერა 1912 წელს, ტამბოვში მდგარი მე-7 სათადარიგო ცხენოსანთა პოლკის მთავარი მესაყვირის, ვასილი აგაპკინის მიერ. შეიქმნა ბალკანეთის პირველი ომის (1912–1913) მოვლენების შთაბეჭდილებით. არსებითად, წარმოადგენს ეროვნულ მარშს, სიმბოლურად გამოხატავს ომში, სამხედრო სამსახურში ან შორეულ მოგზაურობაში წასვლის დროს გამომშვიდობებას. რუსეთის ფარგლებს გარეთ რუსეთის იმპერიის, საბჭოთა კავშირისა და რუსეთის ფედერაციის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი მუსიკალური ემბლემაა. გამოქვეყნდა 1915 წლის ზაფხულში, ქალაქ კიევში, როგორც გრამფირფიტა სინგლი. ↑ Василий Агапкин и его марш «Прощание славянки». ↑ Елков И. Мир отмечает вековой юбилей «Прощания славянки». // Российская газета. — 31 мая 2012. — № 123 (5796).
ეფრაიმ სკლიანსკი

ეფრაიმ სკლიანსკი (რუს. Эфраим Маркович Склянский დ. 1892 — გ. 1925) — რუსი სამხედრო მოღვაწე, ლევ ტროცკის მეგობარი. იყო რსდმპ წევრი 1913 წლიდან. თებერვლის რევოლუციის შემდეგ იყო 38-ე დივიზიის ჯარისკაცთა საბჭოების თავმჯდომარე და მე-19 საარმიო კორპუსის კომიტეტის წევრი. იმავე წლის მაისიდან იყო ჩრდლოეთის ფროტის მე-5 არმიის ჯარისკაცთა კომიტეტის თავმჯდომარე. 1918 წლის მარტი-სექტემბრის პერიოდში იყო რსფსრ უმაღლესი საბჭოს წევრი. იმავე წლის ოქტომბრიდან რუსეთის სამხედრო რევოლუციური საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე. ეფრაიმ სკლიანსკის ბიოგრაფია (რუსულად)
მალხაზ ქვრივიშვილი

მალხაზ ქვრივიშვილი (დ. 13 აგვისტო, 1963) — ქართველი მსახიობი. რუსთაველის თეატრის მსახიობია 1986 წლიდან. აღსანიშნავი როლებია: ლუბერეცკი („ამაღამ მგონი იქნება ქარი“), თავადი („სამგვარი სიყვარული”), „იაკობის სახარება“, მაკდაფი („მაკბეტი“), ტრუფალდინო („ქალი გველი“), პოლონიუსი („ჰამლეტი“), პირველი აბჯროსანი („კავკასიური ცარცის წრე“); ფართო აუდიტორიისთვის ცნობილია სატელევიზიო სერიალებში „ძილის წინ“, „ასსა“ და „ასსა 2“ „პუპსიკას“ როლით. 1986: „თემო“ რეჟ. ლევან ზაქარეიშვილი 1993: „ზღვარზე“ რეჟ. დიმიტრი (დიტო) ცინცაძე 1993: „ციხე-სიმაგრე“ რეჟ. დავით ჯანელიძე 1998: „ჩემი ძვირფასი, სანატრელი ბაბუ“ (მურადი) რეჟ. პავლე ჩარკვიანი 2006: „კაცი საელჩოდან“ (ნუკრი) რეჟ. დიმიტრი (დიტო) ცინცაძე „ძილის წინ“ „ასსა“ „ასსა 2“ ბ. ვასილევი „ამაღამ მგონი იქნება ქარი“ (ლუბერეცკი ) „სამგვარი სიყვარული” (თავადი ) „იაკობის სახარება“ (იაკობ გოგებაშვილის „დედა ენას“ მიხედვით) უილიამ შექსპირი „მაკბეტი“ (მაკდაფი) კარლო გოცი „ქალი გველი“ (ტრუფალდინო) უილიამ შექსპირი „ჰამლეტი“ (პოლონიუსი) ბერტოლტ ბრეხტი „კავკასიური ცარცის წრე“ (პირველი აბჯროსანი) მალხაზ ქვრივიშვილი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია მალხაზ ქვრივიშვილი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში