ალექსანდრე მაკაროვი

ალექსანდრე მაკაროვი ( უკრ. Олександр Максимович Макаров ; დ. 12 სექტემბერი, 1906, სოფელი ციმლიანსკაია — გ. 9 ოქტომბერი, 1999დნეპროპეტროვსკი ) — საბჭოთა რაკეტების მშენებელი. ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. სოციალისტური შრომის ორგზის გმირი (1961, 1976). ლენინის პრემიის (1966), სსრკ სახელმწიფო პრემიის (1981) და აკადემიკოს მ.კ.იანგელის პრემიის ლაურეატი. (1980). დნეპროპეტროვსკის საპატიო მოქალაქე (1978). სსრკ დამსახურებული მანქანათმშენებელი (1986 წ.). კომუნისტური პარტიის წევრი 1930-იანი წლების დასაწყისიდან. უკრაინის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრი (1961). სსრკ უმაღლესი საბჭოს კავშირის საბჭოს 6-11 მოწვევის დეპუტატი (1962-1989) დნეპროპეტროვსკის ოლქიდან. ალექსანდრე მაკაროვი დაიბადა 1906 წლის 12 სექტემბერს სოფელ ციმლიანსკაიაში (ახლანდელი ქალაქი ციმლიანსკი ) მართლმადიდებელი ვაჭრის ოჯახში. დაამთავრა ტექნიკური სასწავლებელი, შემდეგ როსტოვის რკინიგზის ინჟინრების ინსტიტუტი (1933), დაეუფლა თბოენერგეტიკის ინჟინერის სპეციალობას. მუშაობდა როსტოვში, შემდეგ ბელორუსში მოგილევის ავტოსარემონტო ქარხანაში . 1939 წლის სექტემბრიდან ივანე ლიხაჩოვის განკარგულებით დაინიშნა გორკის კრასნაია ეტნას ავტონორმალური ქარხნის დირექტორად. 1940 წლის აგვისტოში საბჭოთა კავშირის კონტროლის კომიტეტის თავმჯდომარე რ. ზემლიაჩკასგან მიიღო გააფრთხილება  "კრასნაია ეტნას" ქარხანაში   დეფექტური საქონლის მაღალი პროცენტით გამოშვების შესახებ, ხოლო 1940 წლის 8 სექტემბერს  ქარხანაში დეფექტური პროდუქტების წარმოების ზრდის გამო, რსფსრ უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეების სასამართლო კოლეგიის ოფისის სხდომა გაიმართა, ბრძანებულების საფუძველზე. სსრკ 1940 წლის 10 ივლისის უზენაეს საბჭოს „უხარისხო პროდუქციის წარმოებაზე პასუხისმგებლობის შესახებ" მიესაჯა თავისუფლების აღკვეთა 8 წლით. სასჯელს არქტიკაში იხდიდა. მონაწილეობა მიიღო კოტლას-ვორკუტას სარკინიგზო ხაზის მშენებლობაში ( ჩრდილოეთ პეჩორის რკინიგზა ). ალექსანდრე მაკაროვი 1942 წლის გაზაფხულზე ვადაზე ადრე გაათავისუფლეს. 1942 წლის თებერვალში ყაზახეთში .დაინიშნა მცირე ძრავის ქარხნის დირექტორად. 1943 წლიდან, სვერდლოვსკის ოლქის ქალაქ ირბიტში, თავდაცვის სახელმწიფო კომიტეტთან შეთანხმებით, ალექსანდრე მაკაროვი ხელმძღვანელობდა ირბიტის მოტოციკლების ქარხანას. 1948 წლიდან სამუშაოდ გადაიყვანეს დნეპროპეტროვსკში . 1954 წლის თებერვლიდან 1961 წლის მარტამდე იყო ქარხნის მთავარი ინჟინერი, ხოლო 1961 წლის მარტიდან 1986 წლის ნოემბრამდე ხელმძღვანელობდა სამხრეთ მანქანათმშენებელ ქარხანას. ალექსანდრე მაკაროვი გარდაიცვალა 1999 წლის 9 ოქტომბერს დნეპროპეტროვსკში. ის დაკრძალეს ზაპოროჟიეს სასაფლაოს გმირთა ხეივანში. ალექსანდრე მაკაროვი იყო არაერთი ჯილდოს მფლობელი, ის ორჯერ გახდა სოციალისტური შრომის გმირი (1961, 1976); მიიღო ლენინის ხუთი ორდენი (1959, 1961, 1966, 1969, 1976 წლებში); ოქტომბრის რევოლუციის ორდენი ; შრომის წითელი დროშის სამი ორდენი ; ასევე პრინცი იაროსლავ ბრძენის V ხარისხის ორდენი ( 1996 წლის 10 სექტემბერი ) — უკრაინის სახელმწიფოს წინაშე განსაკუთრებული დამსახურებისტვის თავდაცვის სფეროში, სარაკეტო და კოსმოსური ტექნოლოგიების შექმნისა და მისი დაბადებიდან 90 წლისთავთან დაკავშირებით  ; მეგობრობის ორდენი ( 1996 წლის 11 სექტემბერი, რუსეთი ) -— ინჟინერიის განვითარებაში შეტანილი დიდი პირადი წვლილისთვის, ხალხებს შორის მეგობრობისა და თანამშრომლობის განმტკიცებისთვის  ; გახდა სსრკ-ს დამსახურებული მანქანათმშენებელი ( 1986 წლის 5 სექტემბერი ) და უკრაინის სსრ დამსახურებული მანქანათმშენებელი (1981). ↑ Макаров во всех своих автобиографиях указывал д. р. 12 сентября 1906 года, по свидетельству о рождении он родился 19 сентября (6 сентября по ст. ст.) 1906 года. См. . ↑ Список депутатов Верховного Совета СССР 11 созыва. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-09-26. ციტირების თარიღი: 2013-03-08. ↑ Дело по обвинению руководителей завода «Красная Этна» было пересмотрено Главной военной прокуратурой СССР в середине пятидесятых: обвиняемых полностью реабилитировали за отсутствием состава преступления. См. . ↑ Указ Президента України № 819/96 від 10 вересня 1996 року «Про нагородження відзнакою Президента України «Орден князя Ярослава Мудрого». ციტირების თარიღი: 2019-06-22 ↑ Указ Президента Российской Федерации от 11 сентября 1996 года № 1348 «О награждении орденом Дружбы Макарова А.М.». ციტირების თარიღი: 2019-06-22