laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
რიონის ქუჩა

რიონის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, გლდანის რაიონში (ავჭალა); ელეფთერ ანდრონიკაშვილის ქუჩიდან დავით სარაჯიშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში. ადრე სერგო ორჯონიკიძის სახელი ერქვა. თბილისის ქუჩების 1955 წლის ცნობაში შეტანილია, როგორც რიონის ქუჩა. აქვს 1 გასასვლელი და 2 შესახვევი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 144, ISBN 978-99928-20-35-3.
რაშიდ ნურგალიევი

რაშიდ გუმარის ძე ნურგალიევი (რუს. Рашид Гумарович Нургалиев; დ. 8 ოქტომბერი, 1956) — რუსი გენერალი და პოლიტიკოსი. რუსეთის შინაგან საქმეთა მინისტრი 2003-2012 წლებში. ნურგალიევი დაიბადა 1956 წლის 8 ოქტომბერს, ყაზახეთის სსრ-ში. ნურგალიევი წარმოშობით ვოლგის თათარია. 1979 წელს დაამთავრა პეტროვაზდოვსკის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, მოგვიანებით გახდა ეკონომიკის მეცნიერებათა დოქტორი. 1981-1995 წლებში მუშაობდა კარელიის კგბ-ს დირექტორატში, მათ შორის 1992-1994 წლებში – კარელიის უშიშროების სამინისტროში, რომელსაც ნიკოლაი პატრუშევი ხელმძღვანელობდა. 1995 წელს მოსკოვში გადავიდა და დაინიშნა რუსეთის საგარეო კონტრდაზვერვის სამსახურის საინსპექტორო დირექტორის ხლმძღვანელ ინსპექტორად და ფსბ-ს შინაგან საქმეთა დეპარტამენტის ხელმძღვანელად. 2002 წელს დაინიშნა რუსეთის შინაგან საქმეთა მინისტრის პირველ მოადგილედ. 2003 წელს გახდა შინაგან საქმეთა მინისტრი. 2012 წელს მოხსნილი იქნა თანამდებობიდან. მოხსნიდან ორ დღეში დაინიშნა უშიშროების საბჭოს მდივნის მოადგილედ. ნურგალიევი რუსეთის შსს-ის საიტზე
უბის წიგნაკი (რომანი)

„უბის წიგნაკი“ — ამერიკელი რომანისტის, ნიკოლას სპარქსის 1996 წლის სადებიუტო რომანი. 2004 წელს გამოვიდა მისი ეკრანიზაცია. „უბის წიგნაკი“ იყო ნიკოლას სპარქსის პირველი გამოქვეყნებული რომანი. წერდა 1994 წელს 6 თვის განმავლობაში. ლიტერატურის აგენტმა ტერეზა პარკმა სააგენტოში გაგზავნილი ეგზემპლარი წაიკითხა და სპარქსს შესთავაზა წიგნის წარდგენა.1995 წლის ოქტომბერში პარკმა 1 მილიონი დოლარის ავანსი მიიღო Time Warner Book Group-ისგან. რომანი გამოიცა 1996 წლის ოქტომბერში. გამოსვლის პირველივე კვირაში მოხვდა The New York Times-ის საუკეთესო გაყიდვების სიაში. წელიწადზე მეტ ხანს იყო ბესტსელერი. ინტერვიუებში სპარქსმა აღნიშნა, რომ რომანის დაწერა მისი მეუღლის ბებია-ბაბუის ისტორიამ შთააგონა, რომლებიც 60 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში იყვნენ ქორწინებაში. ცდილოდა, რომ „უბის წიგნაკში“ ამ წყვილის ხანგრძლივი რომანტიული სიყვარულის გადმოეცა. რომანი იწყება ნოა კალჰუნით, მოხუცი კაცით, რომელიც კითხულობს ქალს მოხუცთა თავშესაფარში. იგი მას შემდეგ ამბავს უყვება: 24 წლის ნოა მეორე მსოფლიო ომიდან ბრუნდება თავის ქალაქ ნიუ-ბერნში, ჩრდილოეთ კაროლინაში. მამის გარდაცვალების შემდეგ იგი ამთავრებს დანგრეული სახლის აღდგენას. ამასობაში, ალი, 24 წლის, ხედავს სახლს გაზეთში და გადაწყვეტს, რომ მას ესტუმროს. ისინი კვლავ ხვდებიან 7 წლიანი განშორების შემდეგ, რაც მოჰყვა მათ ხანმოკლე, მაგრამ ვნებიანი ზაფხულის რომანს, როდესაც მისი ოჯახი ქალაქს სტუმრობდა. მათ საკუთარი სოციალური სტატუსი აშორებდა, რადგან ალი მდიდარი ოჯახის ქალიშვილი იყო, ნოა კი ხე-ტყის ქარხანაში მუშად მუშაობდა. ერთმანეთის დანახვა ორივეში მოგონებებსა და ძლიერ ემოციებს ბადებს. ისინი ერთად სადილობენ და საუბრობენ თავიანთ ცხოვრებაზე და წარსულზე. ალი გაიგებს, რომ ნოა მას წერილებს უწერდა დაშორების შემდეგ ერთი წლის განმავლობაში. იგი ხვდება, რომ დედამისმა წერილები დაუმალა, რათა ალის ვერასოდეს მიეღო. საუბრობენ იმაზე, თუ რა შეიძლებოდა მომხდარიყო მათ შორის დედის ჩარევის გარეშე. ღამის ბოლოს ნოა სთხოვს ალის, რომ მეორე დღეს დაბრუნდეს და სიურპრიზს ჰპირდება. ისინი შეხვედრას გადაწყვეტენ. ამ დროის განმავლობაში, ალის საქმრო, ლონი, ცდილობს მასთან მისვლას სასტუმროში. როდესაც ალი ზარებს არ პასუხობს, ლონი ნერვიულობას იწყებს. ↑ Monomyth. Official Website en-US. ციტირების თარიღი: 2022-09-23 ↑ Nicholas Sparks Biography. ციტირების თარიღი: 2022-09-23 ↑ Nicholas Sparks Biography. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-01-22. ციტირების თარიღი: 2024-01-25. ↑ The Uprising Creative. Nicholas Sparks The Notebook. Nicholas Sparks. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-08-19. ციტირების თარიღი: 2024-01-25.
მკითხველი

მკითხველი — გერმანელი სამართლის პროფესორისა და მოსამართლე ბერნჰარდ შლინკის რომანი, რომელიც გამოიცა გერმანიაში 1995 წელს და ამერიკის შეერთებულ შტატებში 1997 წელს. სიუჟეტი არის იგავი, რომელიც ეხება ომის შემდგომი პერიოდის გერმანულ თაობებში ჰოლოკოსტის გაგების სირთულეებს; რუთ ფრანკლინი წერს, რომ ის მიმართული იყო ბერტოლტ ბრეხტის თაობისკენ, რომელსაც ნაჩგებორენები უწოდეს მათ, ვინც შემდეგ მოვიდა. წარსულის დაძლევის ჟანრის სხვა რომანების მსგავსად, ბრძოლა წარსულთან შესაგუებლადაა, მკითხველი იკვლევს, თუ როგორ უნდა მიუდგეს ომისშემდგომი თაობები თაობას, რომელმაც მიიღო მონაწილეობა ან შეესწრო ამ სისასტიკეს. წიგნის კინოადაპტაცია გამოვიდა 2008 წელს. "მკითხველი" მკითხველს ისტორიაში აბრუნებს ახალგაზრდა მამაკაცის თვალით, რომელსაც შეუყვარდება ხანდაზმული ქალის საიდუმლო. ამ სიყვარულის ისტორია ვითარდება ომისშემდგომ გერმანიაში, კონკრეტულად 1960-იან წლებში, სწორედ მაშინ, როდესაც ბავშვებმა დაიწყეს კითხვა: "მამა, რას გააკეთებდი ომში?". ეპოქა, რომელიც შედგენილია მრავალი განსხვავებული მეხსიერებითა და პერსპექტივით, რომლებიც შთანთქავს იმას, რასაც ისტორიას უწოდებენ. ისტორიისა და მეხსიერების შედარების შესწავლის შედეგად გერმანული ტერმინი „Vergangenheitsbewältigung (VGB)“ გაჩნდა ლიტერატურულ გამოცემებში და განისაზღვრება, როგორც „წარსულის დაძლევა“. მთავარი გმირი, მაიკლ ბერგი ხვდება რთულ მდგომარეობას, როდესაც ირკვევა, რომ ქალს, რომელიც ერთ დროს უყვარდა, ინტიმური როლი ითამაშა ჰოლოკოსტის საშინელ ქმედებებში და ებრძვის თავის პოსტ მეხსიერებას. მორალის, შედარების, დუმილის, დანაშაულისა და სირცხვილის ეჭვქვეშ დაყენება. ↑ 1.0 1.1 1.2 Deutsche Nationalbibliothek Record #4535518-6 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ Identifiants et Référentiels — ABES, 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q47757534"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2826570"></a> ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ Franklin, Ruth. A Thousand Darknesses: Lies and Truth in Holocaust Fiction. Oxford University Press, 2010, p. 201ff. ↑ Uhl, Heidemarie; Golsan, Richard J. (2006-09-20) The Politics of Memory in Postwar Europe. DOI:10.1515/9780822388333. ISBN 9780822388333.  ↑ POSTMEMORY.net en-US. ციტირების თარიღი: 2021-02-23
ზარიშატი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ზარიშატი შეიძლება აღნიშნავდეს: ზარიშატი — სოფელი სომხეთში, შირაკის პროვინციაში; ზარიშატი — მთა საქართველო-სომხეთის საზღვარზე.
პროფესორი და შეშლილი

„კროუტორნის ქირურგი-ამბავი მკვლელობაზე, სიგიჟესა და სიტყვების სიყვარულზე“ — ბრიტანელი მწერლის, საიმონ ვინჩესტერის ისტორიული წიგნი, რომელიც პირველად გამოიცა ინგლისში 1998 წელს. მას დაერქვა „პროფესორი და შეშლილი: ამბავი მკვლელობაზე, სიგიჟეზე სიტყვების სიყვარულზე და ოქსფორდის ინგლისური ლექსიკონის შექმნაზე“ შეერთებულ შტატებსა და კანადაში. წიგნი მოგვითხრობს ოქსფორდის ინგლისური ლექსიკონის (OED) და მისი ერთ-ერთი ყველაზე ნაყოფიერი ადრეული კონტრიბუტორის, შეერთებული შტატების არმიის გადამდგარი ქირურგის, უილიამ ჩესტერ მინორის ისტორიას. იმ დროს მინორი დააპატიმრეს ბროდმურის კრიმინალურ გიჟების თავშესაფარში, სოფელ კროუტორნის მახლობლად, ბერკშირში, ინგლისი. ჩრდილოეთ ამერიკის სათაურში მოხსენიებული „პროფესორი“ არის სერ ჯეიმს მიურეი, OED-ის მთავარი რედაქტორი პროექტის უმეტესი ნაწილის განმავლობაში. მიურეი იყო ნიჭიერი ლინგვისტი და ჰქონდა სხვა სამეცნიერო ინტერესები, ასწავლიდა სკოლებში და მუშაობდა საბანკო საქმეში. ყოვლისმომცველი ლექსიკონის წარმოების უზარმაზარი ამოცანის წინაშე, ციტატებით, რომლებიც ასახავს თითოეული სიტყვის თითოეული მნიშვნელობის გამოყენებას და მტკიცებულებებით ადრეული გამოყენების შესახებ, მიურეიმ დახმარება გაუწია ათეულობით მოყვარულ ფილოლოგს, როგორც მოხალისე მკვლევარებს. სამი ათწლეულის გამოცდილების მქონე ჟურნალისტი და ათეული მოგზაურობით შთაგონებული წიგნის ავტორი, ვინჩესტერის თავდაპირველი წინადადება, დაეწერა წიგნი ბუნდოვანი ლექსიკოგრაფის შესახებ, თავდაპირველად უარი მოჰყვა. მხოლოდ მაშინ, როდესაც HarperCollins-ის რედაქტორმა ლარი აშმიდმა წაიკითხა წინადადება და მხარი დაუჭირა წიგნს, ვინჩესტერმა სერიოზულად განაგრძო საჭირო კვლევა. პროექტის შესახებ აშმადმა თქვა "ჩვენ შეგვიძლია ლექსიკოგრაფია მაგარი გავხადოთ". სწორედ აშმიდმა დაარწმუნა ვინჩესტერი ეწოდებინა ჩრდილოეთ ამერიკულ გამოცემას „პროფესორი და შეშლილი“ (იმის მიუხედავად, რომ ვინჩესტერი ამის წინააღმდეგი იყო, რადგან მიურეი(წიგნის ერთ-ერთი პერსონაჟი) პროფესორი არ იყო). ↑ https://www.nytimes.com/1998/09/07/books/the-strange-case-of-the-madman-with-a-quotation-for-every-word.html?pagewanted=all ↑ https://www.theguardian.com/books/2010/sep/28/larry-ashmead-obituary
ვახტანგ ორბელიანის ქუჩა

ვახტანგ ორბელიანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონი (ორბელიანთუბანი); ვახტანგ ორბელიანის შესახვევიდან მტკვრის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის I ნახევარში. 1843 წელს შედგენილ თბილისის ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც ორბელიანის ქუჩა, 1923 წელს ვახტანგ ორბელიანის სახელი დაერქვა. ქუჩაზე და ჩიხში შემორჩენილია XIX საუკუნის დასასრულის საცხოვრებელი სახლები. აღსანიშნავია სახლი №4/6, სადაც 1888 წელს დაიბეჭდა შოთა რუსთაველის „ვეფხისტყაოსანი“ მიხაი ზიჩის ილუსტრაციებით. აქვს 1 შესახვევი, 1 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 134, ISBN 978-99928-20-35-3.
ალექსანდრე ჟაროვი

ალექსანდრე ალექსის ძე ჟაროვი (დ. 13 აპრილი [ ძვ. სტ. 31 მარტი], 1904, სოფ. სემიონოვსკაია, ახლანდელი მოჟაისკის რაიონი, მოსკოვის ოლქი — გ. 7 სექტემბერი, 1987, მოსკოვი) — საბჭოთა პერიოდის რუსი პოეტი. სკკპ წევრი 1920-იდან. ლიტერატურული მოღვაწეობა დაიწყო 1921-იდან. მისი ლექსების პირველი კრებულია „ყინულმჭრელი“ (1925). ჟაროვს ეკუთვნის პოემები: „კომკავშირელი“ (1924), „ოსტატი იაკობი“ (1924), „გარმონი“ (1926), „ვარია ოდინცოვა“ (1938) და სხვა. ბევრი მისი ლექსი სიმღერად იქცა. დაჯილდოებულია 4 ორდენითა და მედლებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 244. ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 Исаев Ю. Н. Чувашская энциклопедия — Чувашское книжное издательство, 2006. — 2567 с. — ISBN 978-5-7670-1471-2 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q22918706"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4517503"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19909792"></a> ↑ 3.0 3.1 Русская литература XX века. Прозаики, поэты, драматурги / под ред. Н. Н. Скатов — 2005. — С. 719–721. — ISBN 5-94848-245-6 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124467367"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124510026"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4421639"></a> ↑ The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a>
სოსო ღვინიაშვილის ქუჩა

სოსო ღვინიაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, სამგორის რაიონში (ორხევის დასახლება); თენგიზ ჩანტლაძის ქუჩიდან გიორგი მუხაძის ქუჩამდე. ამ მონაკვეთს 1995 წელს სოსო (კობა) აბზიანიძის სახელი დაერქვა. 2023 წელს 2008 წლის რუსეთ-საქართველოს ომში დაღუპული მებრძოლის სოსო ღვინიაშვილის სახელი მიენიჭა, კობა აბზიანიძის სახელი კი სხვა ქუჩას ეწოდა. ქუჩაზეა წმინდა ნინოს ეკლესია (2000). ↑ 1.0 1.1 ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 12, ISBN 978-99928-20-35-3. ↑ ქალაქ თბილისში, სამგორის რაიონში, კობა აბზიანიძის ქუჩისთვის 2008 წლის რუსეთ-საქართველოს ომში დაღუპული მებრძოლის სოსო ღვინიაშვილის სახელის მინიჭების შესახებ. საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე (ივნისი, 2023). ციტირების თარიღი: 21 ნოემბერი, 2024 ↑ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს განკარგულება №583 ქალაქ თბილისში, სამგორის რაიონში, თენგიზ ჩანტლაძის ქუჩის მონაკვეთისთვის აფხაზეთის ომში დაღუპული მებრძოლის კობა აბზიანიძის სახელის მინიჭების შესახებ ka. საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე (21 ნოემბერი, 2023). ციტირების თარიღი: 25 იანვარი, 2024
კობა აბზიანიძის ქუჩა

კობა აბზიანიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, სამგორის რაიონში (ორხევის დასახლება); დასაწყისი თენგის ჩანტლაძის ქუჩიდან. თავდაპირველად იყო ჩანტლაძის ქუჩის მონაკვეთი. 2023 წელს მიენიჭა აფხაზეთის ომში დაღუპული მებრძოლის სოსო (კობა) აბზიანიძის სახელი. მანამდე კობა აბზიანიძის სახელს სოსო ღვინიაშვილის ქუჩა ატარებდა (2023 წლამდე). ↑ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს განკარგულება №583 ქალაქ თბილისში, სამგორის რაიონში, თენგიზ ჩანტლაძის ქუჩის მონაკვეთისთვის აფხაზეთის ომში დაღუპული მებრძოლის კობა აბზიანიძის სახელის მინიჭების შესახებ ka. საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე (21 ნოემბერი, 2023). ციტირების თარიღი: 25 იანვარი, 2024 ↑ ქალაქ თბილისში, სამგორის რაიონში, კობა აბზიანიძის ქუჩისთვის 2008 წლის რუსეთ-საქართველოს ომში დაღუპული მებრძოლის სოსო ღვინიაშვილის სახელის მინიჭების შესახებ. საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე (ივნისი, 2023). ციტირების თარიღი: 21 ნოემბერი, 2024
კობა აბზიანიძე

სოსო (კობა) აბზიანიძე (დ. 6 აგვისტო, 1965, თბილისი — გ. 3 ნოემბერი, 1992, სოფ. შრომა, ახლანდ. სოხუმის მუნიციპალიტეტი) — საქართველოს ერთიანობისათვის მებრძოლი, თადარიგის ლეიტენანტი. დეტექტიურ საზოგადოება „დეტას“ ინსპექტორი. იბრძოდა აფხაზეთის ომში, სპეციალური დანიშნულების ასეულში. დაიღუპა სოფელ შრომასთან სასიკვდილოდ დაჭრილი მეგობრის ვაჟა ბანეთიშვილის გამოყვანის დროს. დაჯილდოებულია ვახტანგ გორგასლის I ხარისხის ორდენით. დაკრძალულია საბურთალოს ძმათა სასაფლაოზე. თბილისში მის სახელს ატარებს ქუჩა სამგორის რაიონში (ორხევი), ადრე მისი სახელი ერქვა სოსო ღვინიაშვილის ქუჩას. ↑ სოსო აბზიანიძე 1965-92წწ. ka. mematiane.ge. ციტირების თარიღი: 25 იანვარი, 2024 ↑ ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 251, ISBN 978-99928-20-35-3.
სვანეთის ქუჩა

სვანეთის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); წმინდა მელქისედეკ I-ის ქუჩიდან ლეჩხუმის II შესახვევამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე ქუჩის მონაკვეთი, ცოტნე დადიანის ქუჩიდან ნიკო მარის ქუჩამდე, დატანილია როგორც ორთქლმავლის ქუჩა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 160, ISBN 978-99928-20-35-3.
შავნაბადას ქუჩა

შავნაბადას ქუჩა — ქუჩა თბილისში, კრაწანისის რაიონში (ხარფუხი); გიორგი მერჩულის ქუჩიდან თელეთის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც შესახვევი. XX საუკუნის 40-იან წლებში შავნაბადას შესახვევს, ვ. ხუციშვილის (ცურტაველის ქუჩის) II შესახვევთან ერთად, შავნაბადას ქუჩა დაერქვა. აქვს 1 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 186, ISBN 978-99928-20-35-3.
ლევ ტოლსტოის ქუჩა

ლევ ტოლსტოის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ჩუღურეთი); ივანე ჯავახიშვილის ქუჩიდან ზაარბრიუკენის მოედნამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის 80-იან წლებში. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც ასაქცევი ქუჩა. XX საუკუნის 20-იანი წლებიდან ლევ ტოლსტოის სახელი ჰქვია. აქვს 1 შესახვევი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 170, ISBN 978-99928-20-35-3.
ტაშირის ქუჩა

ტაშირის ქუჩა— ქუჩა თბილისში დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონი (ახალი კუკია); ხონის ქუჩიდან დავით გივიშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნეში I ნახევარში. 1923-მდე ვლადიმერის VI შესახვევი ერქვა, შემდეგ — ტაშირის შესახვევი. დატანილია თბილისის 1934 წლის გეგმაზე. 40-იან წლებში ქუჩა გახდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 169, ISBN 978-99928-20-35-3.
გიორგი შატბერაშვილის ქუჩა

გიორგი შატბერაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ვაკის რაიონში (ვაკე); მოსე ჯანაშვილის ქუჩიდან მთის ფერდობამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. 1965 წლამდე ქობულეთის აღმართი ერქვა, შემდეგ გიორგი შატბერაშვილის სახელი ეწოდა. აქვს 2 შესახვევი, 1 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 187, ISBN 978-99928-20-35-3.
დავით ყიფიანის ქუჩა

დავით ყიფიანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, დიდუბის რაიონში (დიდუბე); ვლადიმერ მაიაკოვსკის ქუჩიდან ზეზვა გაფრინდაულის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის II ნახევარში. თავდაპირველად ახალი მალაკნების ქუჩა ერქვა. სახელწოდება უკავშირდება მალაკნებს, რომლებიც აქ გადმოსახლდნენ თბილისის სხვადასხვა უბნებიდან და რუსეთიდან, შემდეგ დიდუბის ქუჩა დაერქვა. დატანილია თბილისის ქუჩების 1895 წლის გეგმაზე. 2007 წელს დავით ყიფიანის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 183, ISBN 978-99928-20-35-3.
დიმიტრი ყიფიანის ქუჩა

დიმიტრი ყიფიანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (მთაწმინდა); არსენა ოძელაშვილის ქუჩიდან მთის ფერდობამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის 1884 წლის გეგმაზე ქუჩის დასაწყისი — ხევის ქუჩის, ხოლო ბოლო მონაკვეთი მთის I ქუჩის სახელით არის დატანილი. 1900 წლიდან — ყიფიანის, 1923 წლიდან — დიმიტრი ყიფიანის სახელი ჰქვია. შემონახულია XIX საუკუნის დასასრულის საცხოვრებელი სახლები. აქვს 1 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 183, ISBN 978-99928-20-35-3.
კონ იჩიკავა

კონ იჩიკავა (იაპონ. 市川 崑, დ. 20 ნოემბერი, 1915 — გ. 13 თებერვალი, 2008) — იაპონელი კინორეჟისორი და სცენარისტი. მისი ნამუშევრები სხვადასხვა ჟანრსა და სტილს მიეკუთვნება, მაშ შორის: ომის საწინააღმდეგო ფილმები — „ბირმული არფა“ (1956) და „ხანძარი ბრძოლის ველზე“ (1959), დოკუმენტური ფილმები — „ტოკიოს ოლიმპიადა“ (965), რომელმაც ბრიტანული აკადემიის 2 ჯილდო მიიღო, და XIX საუკუნის დრამა შურისძიებაზე — „მსახიობის შურისძიება“ (1963). მისმა ფილმმა „უცნაური აკვიატება“ (1959) 1960 წელს კანის კინოფესტივალზე ჟიურის ჯილდო დაიმსახურა. ↑ Film in 1966 | BAFTA Awards. ციტირების თარიღი: 24 March 2020 ↑ KAGI en. ციტირების თარიღი: 24 March 2020
იუნკერთა ქუჩა

იუნკერთა ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ნავთლუღი), ნავთლუღის ქუჩიდან სოლომონ დოდაშვილის მოედნამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში, 1895 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც მთისძირის ქუჩა, შემდეგ ეწოდა მთავარმმართველობის საბჭოს წევრის იუსტინე ვასილის ძე მინკევიჩის სახელი. შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილი ქუჩების სიაში. XX საუკუნის 30-იან წლებში გიორგი რთველაძის ქუჩა დაერქვა. 2011 წელს იუნკერთა სახელი ეწოდა (იხ. თბილისის სამხედრო სკოლა). ↑ ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 144, ISBN 978-99928-20-35-3. ↑ „რამდენიმე ქუჩას სახელი გადაარქვეს“. ghn.ge. 25 მარტი, 2011. ციტირების თარიღი: 4 თებერვალი, 2024. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება)
იოველ ქუთათელაძის ქუჩა

იოველ ქუთათელაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში ვაკის რაიონი (ვაკე); მოსე ჯანაშვილის ქუჩიდან მრგვალ ბაღამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ირიბის ქუჩა, შემდეგ ირიბის I ქუჩა დაერქვა. 50-იან წლებში — კლუხორის ქუჩა, 70-იან წლებში კი იოველ ქუთათელაძის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 180, ISBN 978-99928-20-35-3.
უწერის ქუჩა

უწერის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, გლდანის რაიონში (ავჭალა); ელეფთერ ანდრონიკაშვილის ქუჩიდან ვასილ ყუშიტაშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნეში. ადრე ფილიპე მახარაძის სახელი ერქვა, XX საუკუნის 50-იან წლებში უწერის ქუჩა ეწოდა. აქვს 2 შესახვევი, 1 ჩიხი. 2022 წელს ვასილ ყუშიტაშვილის ქუჩის ერთ მონაკვეთს უწერის II შესახვევი ეწოდა. 2023 წელს მანამდე არსებული სხვა უწერის II შესახვევის (და ჭრებალოს I შესახვევის) ხარჯზე გაგრძელდა ლიბანის ქუჩა. ↑ ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 174, ISBN 978-99928-20-35-3. ↑ ქალაქ თბილისში, გლდანის რაიონში, ვასილ ყუშიტაშვილის ქუჩის მონაკვეთისთვის უწერას II შესახვევის სახელის მინიჭების შესახებ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულო (9 აგვისტო, 2022). ციტირების თარიღი: 4 თებერვალი, 2024 ↑ ქალაქ თბილისში, გლდანის რაიონში, ჭრებალოს I შესახვევისთვის და უწერის II შესახვევისთვის ლიბანის ქუჩის სახელის მინიჭების შესახებ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულო (21 თებერვალი, 2023). ციტირების თარიღი: 4 თებერვალი, 2024
ნიკო სულხანიშვილის ქუჩა

ნიკო სულხანიშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (გარეთუბანი); ნიკოლოზ ბარათაშვილის ქუჩიდან გიორგი ათონელის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის 1900 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც მცირე ვანქის ქუჩა. 1923 წლიდან ნიკო სულხანიშვილის სახელი ჰქვია. ჩიხში შემონახულია XIX საუკუნის დასასრულის საცხოვრებელი სახლები. აქვს 2 ჩიხი (მეორე ჩიხი მოიცავს სულხანიშვილის შესახვევის ნაწილს, რომელიც გოქჩის ქუჩამდე გადიოდა). ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 165, ISBN 978-99928-20-35-3.
რევაზ ინანიშვილის ქუჩა

რევაზ ინანიშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში ნაძალადევის რაიონში (ნაძალადევი); გრიგორ (გრიშა) ბიჩინაშვილის ქუჩიდან ძმობის II ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის დასაწყისში. ადრე ძმობის, შემდეგ ძმობის I ქუჩა ერქვა. ეს სახელი დაერქვა სხვადასხვა ეროვნების მუშათა ერთობის აღსანიშნავად. 1995 წელს კი რევაზ ინანიშვილის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 92, ISBN 978-99928-20-35-3.
Crystal Castles

Crystal Castles — კანადური ელექტრონული ჯგუფი, რომელიც ჩამოყალიბდა 2006 წელს ითან კეთისა და ელის გლესის მიერ. ისინი რჩებოდნენ ჯგუფის მუდმივ წევრებად 2014 წელს ელისის წასვლამდე, რომლის ადგილას ჩაენაცვლა ედით ფრენსისი. თავისი არსებობის განმავლობაში მათ გამოშვებული აქვთ 4 სტუდიური ალბომი და 15 სინგლი. ითან კეთი — ინსტრუმენტალისტი, პროდიუსერი (2006—2017) ელის გლესი — ვოკალი (2006—2014) ედით ფრენსისი — ვოკალი (2015—2017) მთავარი სტატია: Crystal Castles-ის დისკოგრაფია. Crystal Castles (2008) Crystal Castles II (2010) Crystal Castles III (2012) Amnesty I (2016) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: Crystal Castles ოფიციალური საიტი ↑ Fitzmaurice, Larry. (October 25, 2010) Crystal Castles Work with Robert Smith on Single. ციტირების თარიღი: September 7, 2014 ↑ Geffen, Sasha. (August 22, 2017) Alice Glass: Alice Glass EP Album Review. Pitchfork. ციტატა: „...announcing her departure from the electroclash band in 2014...“ ციტირების თარიღი: August 24, 2017 ↑ Phares, Heather. Crystal Castles. ციტირების თარიღი: September 7, 2014 ↑ Crystal Castles – III – Album Review – The Skinny. ციტირების თარიღი: August 30, 2015
ქობულეთის ქუჩა

ქობულეთის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ვაკის რაიონში (ვაკე); გიორგი შატბერაშვილის ქუჩიდან მცხეთის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც მეორე შროშის ქუჩა. XX საუკუნის 40-იან წლებში ქობულეთის ქუჩა დაერქვა. აქვს 1 შესახვევი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 180, ISBN 978-99928-20-35-3.
ნავთლუღის ქუჩა

ნავთლუღის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ნავთლუღი); ქეთევან დედოფლის გამზირიდან რიჩარდ ჰოლბრუკის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის 1876 და 1895 წლების გეგმებზე დატანილია როგორც ვაისენჰოფის ქუჩა (სტანისლავ ვაისენჰოფი იყო ქალაქის გამგეობის კოლეგიის წევრი). თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც ნავთლუღის ქუჩა. აქვს 1 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 129, ISBN 978-99928-20-35-3.
იაგო ასპასი

იაგო ასპას ხუნკალი (დ. 1 აგვისტო, 1987) — ესპანელი ფეხბურთელი, ესპანეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრებისა და ვიგოს „სელტას“ თავდამსხმელი. კარიერის უმეტესი ნაწილი გატარებული აქვს ვიგოს „სელტას“ რიგებში. 2012 წელს შედგა მისი დებიუტი ლა ლიგაში, რის შემდგომაც „ლივერპულში“ გადავიდა. ასპასის დებიუტი ეროვნულ ნაკრებში 2016 წელს შედგა და მონაწილეობა მიიღო 2018 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატზე. პროფილი საიტზე BDFutbol.com (ინგლისური)
ჟიული შარტავას ქუჩა

ჟიული შარტავას ქუჩა — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (ვეძისი); გიორგი სააკაძის მოედნიდან გაბრიელ ისაკაძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. ადრე ერქვა ანაგის ქუჩა. 1925-1926 წლების ცნობათა წიგნში „მთელი ტფილისი“ შეტანილია საბურთალოს ახალი ქუჩების სიაში. ჟიული შარტავას სახელი ეწოდა 1994 წელს. ქუჩაზე არის ყოფილი საქართველოს გაერთიანებული პროფკავშირის შენობა (აგებული 1982 წელს), სადაც 2008 წლიდან განთავსდა თბილისის მერია. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 187, ISBN 978-99928-20-35-3.
რობიტაშვილი

საკუთარი სახელი რობიტაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი რობიტაშვილი — ინჟინერი, თანამდებობის პირი ნუგზარ რობიტაშვილი — თანამდებობის პირი