laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ნიკოლო მიწიშვილი

ნიკოლო მიწიშვილი (ნამდვილი სახელი და გვარი — სირბილაძე ნიკოლოზ იოსების ძე; დ. 8 ნოემბერი, 1896, ჯვარისა, ახლანდელი ტყიბულის მუნიციპალიტეტი, — გ. 13 ივლისი, 1937) — ქართველი პოეტი, „ცისფერყანწელთა“ წევრი. დაიბადა ქუთაისის მაზრის სოფელ ჯვარისაში (დღეს — ტყიბულის მუნიციპალიტეტი). 1903 წელს, შვიდი წლის ასაკში, შეიყვანეს ქუთაისის სამოქალაქო სასწავლებელში, რომლის დამატებითი კლასის გავლის შემდეგ სწავლა გააგრძელა ქუთაისის რეალურ სასწავლებელში. დაამთავრა ორწლიანი სამასწავლებლო კურსები. პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა ვანის რაიონის სოფლებში — ტობანიერსა და საჩინოში. თექვსმეტი წლის ჭაბუკმა, 1912 წელს, ჟურნალ „თეატრსა და ცხოვრებაში“ პირველად გამოაქვეყნა ლექსი „მთებში“. შემდეგ პერიოდულად იბეჭდებოდა მისი მინიატურები და სტატიები. 1917 წელს რედაქტორობდა ქუთაისის მუშათა და ჯარისკაცთა გაზეთს „გოლოს სალდატა“. 1918 წელს ნიკოლო მიწიშვილი შეუერთდა ცისფერყანწელთა ორდენს და მისი ერთ-ერთი აქტიური წევრი გახდა. სისტემატურად თანამშრომლობდა სიმბოლისტთა ბეჭვდით ორგანოებთან („მეოცნებე ნიამორები“, „პოეზიის დღე“, „ბახტრიონი“, „ბარიკადი“, „რუბიკონი“). 1921 წელს, ნიკოლოს რედაქტორობით, თბილისში დაარსდა გაზეთი „ფიგარო“. იმავე წელს გამოიცა კრებული „პოეტი გრუზიი“, რომლის შემდგენელი და რედაქტორი მიწიშვილი იყო. 1922 წელს, თბილისში გამოიცა პოეტის პირველი წიგნი „წმინდანიანი“. იმავე წელს ნიკოლო მიწიშვილი საზღვარგარეთ გაემგზავრა. მან რამდენიმე ხანი დაჰყო სტამბოლში, სადაც დაიბეჭდა მისი მეორე წიგნი „შავი ვარსკვლავი“. 1922-25 წლებში ნიკოლო მიწიშვილი საზღვარგარეთ ცხოვრობდა და აქტიურ ლიტერატურულ საქმიანობაში იყო ჩაბმული. 1924 წელს მან პარიზში ჩამოაყალიბა „ქართველ ხელოვანთა კავშირი“, ნიკოლო მიწიშვილი პარიზში თანამშრომლობდა გრიგოლ ვეშაპელის რედაქტორობით გამომავალ გაზეთ „ახალ საქართველოსთან“. სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ, ნიკოლო მიწიშვილი აქტიურად მონაწილეობს ლიტერატურულ-საზოგადოებრივ ცხოვრებაში. იყო სახელმწიფო გამომცემლობის სამხატვრო განყოფილების ხელმძღვანელი, 1926-28 წლებში რედაქტორობდა მწერალთა კავშირის ჟურნალ „ქართულ მწერლობას“, იყო ლიტფონდის ერთ-ერთი დამფუძნებელი და პირველი დირექტორი. ხელმძღვანელობდა სახელგამს. საგამომცემლო საქმიანობისთვის გუნდში შემოიკრიბა საუკეთესო მხატვრები, მწერლები, სტილისტები, კორექტორები: მხატვარი ლადო გუდიაშვილი, გრაფიკოსი ლადო ქუთათელაძე, კორექტორი ალექსანდრე ლორდელი, ძველი სტამბის მუშა ასოთამწყობი, ალექსანდრე ყაზბეგის მეგობარი ლუარსაბ ხელაძე. მისი ინიციატივით შეიქმნა სახელგამთან არსებული სემინარი სტილისტებისთვის, რედაქტორებისთვის და კორექტორებისთვის, სადაც ლექციებს კითხულობდნენ არნოლდ ჩიქობავა, ვარლამ თოფურია და სხვები. ეს იყო უმნიშვნელოვანესი ნაბიჯი იმდროინდელი ქართული გამომცემლობების და შეიძლება ითქვას, წიგნიერების განვითარების საქმეში. უკანასკნელ წლებში რედაქტორობდა „ზარია ვოსტოკას“. ცდილობდა შუამავლის როლი ეთამაშა საბჭოთა ხელისუფლებასა და ქართულ ინტელიგენციას შორის. 1937 წლის 2 ივნისს ნიკოლო მიწიშვილი დააპატიმრეს, 13 ივლისს დახვრიტეს. ავალიანი, ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 45-46. ↑ 1.0 1.1 Identifiants et Référentiels — ABES, 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q47757534"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2826570"></a>
ვატოპედის მონასტერი

ვატოპედის მონასტერი ან უბრალოდ ვატოპედი (ბერძ. Βατοπέδι ან Βατοπαίδι) — ათონის მთაზე მდებარე იერარქიით მეორე მართლმადიდებლური მამათა მონასტერი, რომელიც გამოირჩევა თავისი სიმდიდრით, სიძველით და ვრცელი ტერიტორიის ფლობით. მდებარეობს ნახევარკუნძულის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ესფიგმენისა და პანტოკრატორის მონასტრებს შუა. ვატოპედის მონასტერი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ვატოპედის მონასტერი
როტარი

როტარი (დ. დაახლ. 606— გ. 652) — ლანგობარდების მეფე 636–იდან, ებრძოდა ბიზანტიას, დაიპყრო ლიგურია (მ. შ. გენუა 641 წელს) და ტერიტორიები ადრიატიკის ზღვის რაიონში. 643 წელს მოახდინა ლანგობარდების სამართლის კოდიფიცირება (ე.წ როტარის ედიქტი).
Victorinox

ვიქტორინოქსი (Victorinox) — შვეიცარიული დანების უდიდესი ფირმა და ორიგინალური შვეიცარიული ჯიბის დანების ორი მწარმოებელი კომპანიიდან ერთ-ერთი. სახელწოდება შედგება დამაარსებლის დედის ვიქტორიას და უჟანგავი ფოლადის საერთაშორისო სახელწოდების INOX შეერთებისგან. ორიგინალური შვეიცარიული დანების მეორე კომპანია ვენგერი 2005 წელს შეიძინა ვიქტორინოქსმა, თუმცა იგი კვლავ რჩება დამოუკიდებელ მწარმოებლად. ფირმა მდებარეობს იბახში, შვიცის კანტონაში, სადაც დაარსებულ იქნა 1884 წელს კარლ ელსენერის მიერ. კომპანიაში დასაქმებულია 910 კაცი, ხოლო ვენგერში 150. მე-19 საუკუნის ბოლოს შვეიცარიის ჯარმა გადაწყვიტა თავისი ჯარისკაცებისთვის შეეძინა დანები, რომლებსაც ჯარისკაცები საჭმლის ჭამის დროსაც და იარაღის გაწმენდაშიც დაიხმარებდნენ. იმ დროს შვეიცარიაში დანების წარმოება სუსტად იყო განვითარებული. ამიტომაც 1884 წელს მჭედელმა კარლ ელსენერმა დააარსა „შვეიცარიული დანების სამჭედლოს გაერთიანება“, რათა ჯარისკაცებისთვის დანები საკუთარ სამშობლოში ეწარმოებინა. შვეიცარიის არმიისთვის პირველი მიწოდება 1891 წელს მოხერხდა. ვიქტორინოქსი დღეში საშუალოდ 100 000 ერთეულ დანას უშვებს. ცნობილი ჯიბის დანების გარდა იგი აწარმოებს სამზარეულო და სხვა სპეციალურ სამუშო დანებსაც. ჯარისკაცის დანა Victorinox Cybertool Victorinox Presentation Master პომიდვრის დანები Victorinox Multitool Victorinox SwissArmy-ის საათი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: Victorinox ვიქტორინოქსის ოფიციალური საიტი ვიქტორინოქსის საერთაშორისო საიტი (საათების ჩათვლით) ვიქტორინოქსის კატალოგი ფასებთან ერთად www.swissarmy.com დაარქივებული 2009-11-25 საიტზე Wayback Machine.
ირანის გეოგრაფია

ირანის გეოგრაფია - ირანი სახელმწიფოა აზიაში. ფართობი 1,648,195 კმ². ირანის სახმელოთო მეზობლებთა ყველაზე გრძელი საზღვარი აქვს , ერაყთან 1458 კილომეტრი,ყველაზე მოკლე კი სომხეთთან 35 კილომეტრი ირანის უმაღლესი მწვერვალია - დემავენდი (სიმაღლე 5.604 მეტრი), რომელიც მდებარეობს მაზანდარანის ოსტანში, უდიდესი მდინარეა — ქარუნი 830 კმ. ირანის უდიდესი ტბებია კასპიის ზღვა (ფართობი 371.000 კმ2.) და ურმია (ფართობი 5.800 კმ2.) ქვეყნის უდიდესი ნაწილი მთიანი რელიეფით ხასიათდება, ტერიტორიის მნიშვნელოვან ნაწილზე გაშლილია ზაგროსის და კუხუდის მთათა სისტემები . კასპიის ზღვის სამხრეთ სანაპიროს გაუყვება ელბურსის მთები . ტერიტორიის ცენტრალურ და ღმოსავლეთ რეგიონებს იკავებს ირანის მთიანეთი . დაბლობებს უკავია ქვეყნის 7 % . ირანი განსაკუთრებით მდიდარია ნავთობით და გაზით . ირანის შიგა რაიონებში ბატონობს მშრალი სუბტროპიკული და ტროპიკული კონტინენტური კლიმატი , კასპიის ზღვისპირეთსი - ტენიანი სუბტროპიკული . ნალექების სიუხვით გამოირჩევა ელბრუსის მთების ჩრდილოეთი კალთები . ირანი ჰიდროგრაფიული ქსელით ღარიბი ქვეყანაა . დემავენდი (5610 მ) ალამ-კუხი (4850 მ) საბალანი (4811 მ) დენა (4450 მ) ზარდ-კუხი (4250 მ) შირ-კუხი (4050 მ) ტაფტანი (4025 მ) ტოჩალი (3964 მ) ეზვა (3810 მ) სახანდი (3700 მ) ირანის გეოგრაფია, ენციკლოპედია ირანიკა: Iran overland border posts დაარქივებული 2011-05-12 საიტზე Wayback Machine. i. Evolution of geographical knowledge.[მკვდარი ბმული] ii. Human geography.[მკვდარი ბმული] iii. Political geography.[მკვდარი ბმული] iv. Cartography of Persia.[მკვდარი ბმული]
რკინის ჭიშკარი

რკინის ჭიშკარი (რუმ. Porţile de Fier; სერბ. Đerdapska klisura; უნგრ. Vaskapu; სლოვაკ. Železné vráta; თურქ. Demirkapı; გერმ. Eisernes Tor; ბულგ. Железна врата) — დუნაის ხეობის ვიწრობი სერბეთისა და რუმინეთის საზღვარზე, ქალაქ ორშოვის ქვემოთ. მოქცეულია სამხრეთ კარპატებსა და აღმოსავლეთ სერბეთის მთებს შორის. გარშემორტყმულია კლდეებით. სიგრძე დაახლოებით 3 კმ, სიგანე 162 მ. კალაპოტში ნაოსნობის შემაფერხებელი ჩქერები და ჭორომებია. ევროპის ერთ-ერთი ყველაზე წარმტაცი ადგილი. მარჯვენა სანაპიროზე მდებარეობს ჯერდალის ეროვნული პარკი. ძველი რომაელი ავტორების თხზულებებში ამ ჭორომიან ვიწრობს „კატარაქტები“ ეწოდებოდა. XIV საუკუნის ბოლოდან წყაროებში ეწოდებოდა „რკინის კარი“. სიტყვათშეწყობაში „რკინის ჭიშკარს“ აქვს მყარი ხასიათი და ფართო არეალი: ეს ტერმინი გვხვდება კავკასიაში, ყირიმში, შუა აზიაში, სტარა-პლანინის ქედზე და სხვა. ყველა შემთხვევაში სლავური გეოგრაფიული ტერმინი „ჭიშკარი“ აღნიშნავს „მთის გასასვლელს“, „ღრმა ხეობას, რომელშიც იჭრება მდინარე“, „ზღვის სრუტეს“. თუმცა „რკინის“ აზრის განსაზღვრა სადავოდ რჩება. კალაპოტში არსებული ჭორომი შემომვლები არხის აშენებამდე ხელს უშლიდა ნაოსნობას. 1898 წელს ააშენეს 2,5 კმ სიგრძის შემომვლები არხი. 1972 წელს იუგოსლავიამ და რუმინეთმა ააგო სანაოსნო სისტემა და მძლავრი ჰესი. ↑ რკინის ჭიშკარი — ენციკლოპედია ბრიტანიკა ↑ 2.0 2.1 რკინის ჭიშკარი — დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია[მკვდარი ბმული] ↑ რკინის ჭიშკარი — გეოგრაფიული ენციკლოპედია ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: რკინის ჭიშკარი
დემნა უფლისწული

დემნა (დემეტრე) უფლისწული (გ. 1178) — საქართველოს მეფის დავით V-ის ძე. დავით V-ის გარდაცვალების შემდეგ მამამისმა დემეტრე I-მა თავისი უმცროსი ვაჟი გიორგი (შემდეგ გიორგი III) გამოაცხადა თანამოსაყდრედ, რითაც დემნა (დემეტრე) უფლისწულმა ტახტზე უფლება დაკარგა. დემნა (დემეტრე) უფლისწულის კანონიერი უფლების დაცვის საბაბით მეფის ცენტრალური ხელისუფლების გაძლიერების მოწინააღმდეგე დიდგვაროვანმა ფეოდალებმა ამირსპასალარ ივანე ორბელის მეთაურობით 1177 წელს აჯანყება მოაწყვეს გიორგი III-ის წინააღმდეგ. როდესაც აჯანყების დამარცხება ცხადი გახდა დემნა (დემეტრე) უფლისწული გიორგი III-ს დანებდა და პატიება სთხოვა. ტახტის მაძიებელ უფლისწულთა მიმართ მოქმედი კანონის საფუძველზე მას თვალები დათხარეს და დაასაჭურისეს. ჩანს, უფლისწულმა ვერ გაუძლო სასჯელს და გარდაიცვალა. ლორთქიფანიძე მ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 376.
ჰამუნი

ჰამუნი — ტბა ავღანეთსა და ირანში, ზღვის დონიდან დაახლოებით 480 მ სიმაღლეზე. მდებარეობს სისტანი და ბელუჯისტანის ოსტანში. მისი ფართობია 1,600 კმ². ჰამუნი
ქილენდარის მონასტერი

ქილენდარი (ბერძ. Χιλανδαρίου) — მამათა მონასტერი ათონის მთაზე, რომელსაც იერარქიულად მეოთხე ადგილი უკავია. ექვემდებარება სერბეთის მართლმადიდებლურ ეკლესიას და წარმოადგენს სერბეთის ერთ-ერთ წმინდა ადგილს. მონასტერი მდებარეობს ათონის ნახევარკუნძულის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. დაფუძნებულია 1198 წელს წმინდა საბასა და მისი მამის სტეფანე ნემანის მიერ. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ქილენდარის მონასტერი ქილენდარის მონასტერი.
დიონისეს მონასტერი

დიონისეს მონასტერი (ბერძ. Μονή Διονυσίου) — მამათა მონასტერი ათონის მთაზე რომელსაც იერარქიით მეხუთე ადგილი უკავია. მდებარეობს ნახევარკუნძულის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში. დაარსებულია XIV საუკუნეში წმინდა დიონისე კორისელის მიერ. ამიტომაც დაარქვეს მონასტერს მისი სახელი, თუმცა თავად მონასტერი იოანე ნათლისმცემლის სახელობისაა. დიონისეს მონასტერი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დიონისეს მონასტერი
ბუნ კარლაილი

ბუნ კარლაილი (ინგლ. Boone Carlyle) არის სერიალ დაკარგულების ერთ-ერთი მოქმედი პირი მის როლს ასრულებს იან სომერჰალდერი. მის როლს ასრულებს იან სომერჰალდერი .ბუნი ისევე როგორც სხვა 47 მგზარი გადაურჩა დაღუპვას და აღმოჩნდა იდუმალებით მოცულ კუნძულზევე. ბუნი დაიბადა 1981 წლის ოქტომბერში. 6 წლის ასაკში უვლიდა ძიძა სახელად ტერეზა, რადგან დედამისი თითქმის მოუცლელი იყო. ბუნი ძალიან ცელქი ბავშვი იყო და სულ კიბეზე დაარბენინებდა ტერეზას. ერთხელ ტერეზას (მაშინ ბუნი 6 წლის იყო) ფეხი დაუცდა კიბეზე დაგორდა და კისერი მოიტეხა. როცა ბუნი იყო 10 წლის, დედამისი, საბრინა კარლაილი ცოლად გაჰყვა ადამ რუტერფორდს. ადამს ბუნის მამინაცვალს ჰყავდა 8 წლის ქალიშვილი შენონი ბუნს შეუყვარდა თავისი მამინაცვლის შვილი ბუნი და შენონი ისხდნენ სიდნეი-ლოს-ანჯელესის რეისზე ბუნი ისევე როგორც სხვა 47 მგზარი გადაურჩა დაღუპვას და აღმოჩნდა იდუმალებით მოცულ კუნძულზე. კუნძულზემან გაიცნო და დაუახლოვდა ჯონ ლოკს კუნძულზე მოხვედრის 44-ე დღეს მან და ლოკმა მცირე ზომის თვითმფრინავი დაინახეს ლოკმა უთხრა რომ უნდა ზემოთ ასულიყო და სიგნალი გადაეცა თვითმფრინავი ჩამოვარდა და ბუნიც დაიღუპა ამ დროს ბუნი 22 წლის იყო (მე-20 სერიაში) ეს იყო პირველი მსხვერპლი მთავარ მოქმედ პირთა შორის
ჯებ ბუში

ჯონ ელის „ჯებ“ ბუში (ინგლ. John Ellis „Jeb“ Bush) (დ. 11 თებერვალი, 1953) — ამერიკელი პოლიტიკოსი, ფლორიდის შტატის 43-ე გუბერნატორი (1999-2007), რესპუბლიკელი. გუბერნატორად არჩეულ იქნა ორი ვადით. იგი არის ჯორჯ უოლკერ ბუშის უმცროსი ძმა და ჯორჯ ჰერბერტ უოლკერ ბუშის მეორე ვაჟი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჯებ ბუში
პროტაგონისტი

პროტაგონისტი (ბერძნ. πρωταγωνιστής, პროტაგონისტის „მთავარი“ ან „პირველი მოქმედი პირი/პერსონაჟი“, შედგება πρώτος, პროტოს „პირველი“ და άγω, აგო „ვაკეთებ, ვამოძრავებ“) წარმოადგენს ბერნულ ტრაგედიაში პირველ მოქმედ პირს (არსებობს აგრეთვე დეუტერაგონისტი და ტრიტაგონისტი, ანუ მეორე და მესამე მთავარი პერსონაჟი). დღესდღეობით „პროტაგონისტი“ აღნიშნავს ლიტერატურასა და კინოში მთავარ პერსონაჟს - რომანის, მოთხრობის ან სხვა ლიტერატურული ან სინემატოგრაფიული ნაწარმოების მთავარ გმირს. პროტაგონისტის მოწინააღმდეგეს ნაწარმოებში ანტაგონისტი (ბერძნ. ανταγωνιστής, ანტაგონისტის) ეწოდება.
ოლიმპი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ოლიმპი შეიძლება იყოს: ოლიმპი — მთა საბერძნეთში ოლიმპი (ბიზანტიის ეპისკოპოსი) — ბიზანტიის ეპისკოპოსი მეორე საუკუნის მეორე ნახევარში (გ. 169) მეტალურგი რუსთავი — ქ. რუსთავის საკალათბურთო კლუბი, 2006–2011 წლებში „ოლიმპი“ ეწოდა
კუტლუმუსიუს მონასტერი

კუტლუმუსიუს მონასტერი (ბერძ. Μονή Κουτλουμουσίου) — მამათა მონასტერი ათონის მთაზე, იერარქიით უკავია მეექვსე ადგილი. მონასტერი მდებარეობს ნახევარკუნძულის ჩრდილო-აღმოსავლეთით. ადგილი რომელზეც ეს წმინდა მონასტერი იმყოფება ჰქვია კამეგრა და ივერიონისგან აღმოსავლეთით აშორებს ნახევარი საათის სავალი გზით. კამაგრა ეს ერთგვარი პორტია რომელზეც ჩერდებიან ათონზე მიმავალი გემები. მონასტერი მართკუთხა ფორმისაა და გარემოცულია სამი სართული კელიებით. ზედა იარუსის დასავლეთ ნაწილში მდებარეობს სატრაპეზო. მონასტრის ჯვარგუმბათოვანი ტაძარი ფერისცვალების სახელობისაა. კუტლუმუსიუს მონასტერი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კუტლუმუსიუს მონასტერი
პანტოკრატორის მონასტერი

პანტოკრატორის მონასტერი (ბერძ. Μονή Παντοκράτορος) — მამათა მონასტერი ათონის მთაზე, იერარქიით მეშვიდე ადგილზე წმინდა მონასტრებს შორის. მონასტრის სახელწოდება მომდინარეობს მაცხოვრის ხატის სახელწოდებისაგან — პანტოკრატორი (ბერძნ. Παντοκράτωρ), რომელიც მონასტერს დაარსებისას შესწირეს. ამჟამად ეს ხატი სანქტ-პეტერბურგის მუზეუმში ინახება. პანტოკრატორის მონასტერი იმყოფება ნახევარკუნძულის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, ძველი ქალაქის (Thyssus) ნანგრევების მახლობლად. მდებარეობს ზღვის დონიდან 50 მეტრში. მონასტერი მართხკუთხა ფორმისაა და გამაგრებულია გალავნით. ეზო ორად არის გაყოფილი: პირველში სასტუმრო კელიებია, ასევე სხვადასხვა სახელოსნოები; მეორეში კი განთავსებულია ფერიცვალების ტაძარი, სამრეკლო და სატრაპეზო. მონასტერი დაარსებულია ორი ძმის მიერ - ალექსი (სამხედრო წოდებით - სტრატოპედარქი) და მისი ძმა იოანე (მოსამართლე ჩინოვნიკი წოდებით - პრიმმიცერიუსი), რომლებმაც თავიანთი ცხოვრება ბერ-მონაზვნურ ცხოვრების წესით გავლეს და აქ ამ მონასტერში აღასრულნენ. თუმცაღა არსებობს ლეგენდა რომ მონასტერი იმპერატორ ალექსანდრე კომინის მიერ არის დაარსებულიო. პირველად მონასტერი მოიხსენიება 1358 წელს. 1362 წელს კონსტანტინოპოლის პატრიარქის კალისტე I მიერ მოხდა მონასტრის რეკონსტრუქცია. შემდგომ აქ ცხოვრობდა პატრიარქი კალისტე II, ასევე თესალონიკელი არქიეპისკოპოსები ფეონა და სიმონი. მთავარი ტაძარი მაცხოვრის ფერისცვალების სახელობისაა, რომელიც მინასტერთან ერთად აშენდა. ტაძარმა სახეცვლილება განიცადა XIV საუკუნის პირველ ნახევარსა და 1854 წელში. სამრეკლო XIX საუკუნისაა. მონასტრის ტერიტორიაზე დღესდღეობით შვიდი ტაძარი მოქმედებს ხოლო მონასტრის გარეთ კიდევ სხვა შვიდი. მონასტერს ხუთი კელია უდგას კარეის რაიონში, ეკუთვნის ელია წინასწარმეტყველის სკიტა ასევე მის დაქვემდებარებაში არის მრავალი ტაძარი რომლებიც სხვადასხვა ქვეყნებში მდებარეობს. მონასტრის ბიბლიოთეკა 350-ზე მეტ ხელნაწერს ინახავს და დაახლოებით 3500 წიგნს. მონასტრის საძმო 15 ბერისაგან შედგება. მონასტრის მფარველი გერონტისსას ღვთისმშობლის ხატი - თავად ხატი ისტორიით დაარქივებული 2016-03-11 საიტზე Wayback Machine. . თევდორე სტრატილატის წმინდა ნაწილები. უვერცხლო მკურნალთა კოზმა და დამინეს წმინდა ნაწილები. ცხოველსმყოფელი ჯვრის წმინდა ნაწილები. წმინდა მოწამე მერკურის ფარის ნაწილი. XIV საუკუნის ხატები . პანტოკრატორის მონასტერი პანტოკრატორის მონასტრის ხედი დაარქივებული 2016-10-10 საიტზე Wayback Machine. პანტოკრატორის მონასტრის ვებ გვერდი დაარქივებული 2016-03-03 საიტზე Wayback Machine. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პანტოკრატორის მონასტერი
დვალები

დვალები — ქართველი კალიგრაფები. მოღვაწეობდნენ მეტწილად იერუსალიმის ჯვრის მონასტერში, სინის მთაზე და უცხოეთში მოქმედ სხვა ქართულ მონასტრებში, ზოგიერთი — საქართველოში. ცნობილია იოანე, მიქელ, სტეფანე და გიორგი დვალები. იოანე დვალი ცხოვრობდა XI საუკუნეში. მას გადაუწერია „თვენი“ (ალექსანდრე ცაგარლის კატალოგი №36). 1055 წელს მანვე გადაწერა „წმინდა ბასილის ცხოვრება“ (ა. ცაგარლის კატალოგი №105), რომელშიც დაწერილია ნუსხურით, ლამაზი ხელით, შემკულია მშვენიერი თავსამკაულებითა და საზედაო ასოებით. სავარაუდოდ, ამავე იოანეს ხელითაა ნაწერი ავგაროზ მეფის აპოკრიფული ამბავი ალავერდის ოთხთავში (ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრი, A–484). არსებობს მოსაზრება (რ. შმერლინგი), რომ მთელი სახარების გადამწერნი მიქელი და გიორგი დვალები იყვნენ. მიქელის გადაწერილია ნუსხური „ჟამნი" (ა. ცაგარელის კატალოგი, № 23). იგი აგრეთვე მოხსენიებულია იოანე ოქროპირისეულ იოანეს სახარების თარგმანების ანდერძში (ა. ცაგარელის კატალოგი, № 145); შესაძლოა მისივე იყოს 1049 წლის სვინაქსარიც (ა. ცაგარელის კატალოგი, № 142). სტეფანე დვალმა გადაწერა ჟამისწირვათა კრებული (ნ. მარის კატალოგი, № 89), გიორგიმ — სინას მთის მონასტრის მეორე კრებული (ი. ჯავახიშვილის კატალოგი, № 36). ხელნაწერთა თარიღები უცნობია. გიორგი დვალმა (სავარაუდოდ — სხვა) გადაწერა ლაბეჭინის ოთხთავი (ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრი A–1563), რომელსაც XIII ს-ს მიაკუთვნებენ. იგი ნუსხურით ნაწერი მომცრო წიგნია; საზედაო ასოები სინგურითა და მელნითაა შესრულებული, ზოგი ასო ასოშია ჩასმული, ნაწერი მკაფიოა, ნაკლებად გადაბმული. აღარ იგრძნობა X-XI საუკუნეების სიმკაცრე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 490. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?.
ქსეროპოტამის მონასტერი

ქსეროპოტამის მონასტერი (ბერძ. Μονή Ξηροποτάμου) — მამათა მონასტერი ათონის მთაზე, იერარქიით იმყოფება მერვე ადგილას. 1990 წელში იქ იყო 40 ბერი. ქსეროპოტამის მონასტერი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ქსეროპოტამის მონასტერი
ზოგრაფის მონასტერი

ზოგრაფის მონასტერი (ბერძ. Μονή Ζωγράφου) — მამათა მონასტერი ათონის მთაზე, იერარქიით დგას მეცხრე ადგილას. შედის ბულგარეთის მართლმადიდებლური ეკლესიის იურისდიქციაში. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ზოგრაფის მონასტერი“ ვიკისაწყობში. ზოგრაფის მონასტერი
კარაკალას მონასტერი

კარაკალას მონასტერი (ბერძ. Μονή Καρακάλλου) — მამათა მონასტერი ათონის მთაზე. იერარქიით იმყოფება მეთერთმეტე ადგილას. მდებარეობს ნახევარკუნძულის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ათანასეს ლავრასა და ივერიის მონასტერს შორის. დღესდღეობით მონასტერში 30 ბერია. კარაკალას მონასტერი კარაკალას მონასტრის ხედი დაარქივებული 2016-10-13 საიტზე Wayback Machine. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კარაკალას მონასტერი
ფილოთეის მონასტერი

ფილოთეის მონასტერი (ბერძ. Μονή Φιλοθέου) — მამათა მონასტერი ათონის მთაზე. იერარქიით იმყოფება მეთორმეტე ადგილას. მდებარეობს ნახევარკუნძულის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ათანასეს ლავრასა და ივერიის მონასტერს შორის. დღესდღეობით მონასტერში 60 ბერია. დაარსებულია X საუკუნეში. ფილოთეის მონასტერი ფილოთეის მონასტრის ხედი დაარქივებული 2016-10-10 საიტზე Wayback Machine. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ფილოთეის მონასტერი ↑ http://odysseus.culture.gr/h/2/eh251.jsp?obj_id=1588
კასტამონიტის მონასტერი

კასტამონიტის მონასტერი (ბერძ. Μονή Κοσταμονίτου) — მამათა მონასტერი ათონის მთაზე. იერარქიით იმყოფება მეოცე ადგილას. მდებარეობს ნახევარკუნძულის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ათანასეს ლავრასა და ივერიის მონასტერს შორის. დღესდღეობით მონასტერში 20 ბერია. დაარსებულია XI საუკუნეში. მონასტერი აგებულია სტეფანე პირველომოწამის სახელზე. კასტამონიტის მონასტერი კასტამონიტის მონასტრის ხედი დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კასტამონიტის მონასტერი
მიხეილ I რომანოვი

მიხეილ I თედორეს ძე რომანოვი (რუს. Михаил I Фёдорович; დ. 22 ივლისი, 1596, მოსკოვი — გ. 23 ივლისი, 1645, იქვე) — რუსეთის პირველი ცარი რომანოვთა დინასტიიდან 1613–1645 წლებში. იყო ძე თედორე ნიკიტიჩ რომანოვისა (მოგვიანებით პატრიარქი პილარეტი) და ქსენიასი (გაურკვეველი წარმოშობის, მოგვიანებით ცნობილი როგორც დიდი მონაზონი მართა). რუსეთის მეფედ მიხეილი ერთხმად აირჩა 1613 წლის 21 თებერვლის სრულიად მოსკოვის ეროვნულ ასამბლეაზე, თუმცა საბჭოს წარგზავნილებმა ახალგაზრდა მეფე და დედამისი მხოლოდ 24 მარტს აღმოაჩინა იპატიევის მონასტერში კოსტრომასთან. თავდაპირველად მართა წინ აღუდგა ამ გადაწყვეტილებას იმ მოტივით, რომ მისი ვაჟი ძალიან ახალგაზრდა იყო და ამ გაჭირვების ჟამს ამგვარი რთული მოვალეობის შესასრულებლად. თუმცა ბოლო მომენტში მიხეილი დათანხმდა ტახტის მიღებას, ვინაიდან შეშინებული ბოიარები ერთხმად აცხადებდნენ, რომ უარის შემთხვევაში მიხეილი დადანაშაულდებოდა ღვთის წინაშე მოსკოვის კნიაჟესტვოს განადგურებისთვის. ამ დროისთვის მოსკოვი იმდენად გაპარტახებული იყო, რომ მიხეილს რამდენიმე კვირით მოცდა მოუწია ტროიცის მონასტერში, მოსკოვიდან ასიოდე კილომეტრში, რათა ქალაქში მისთვის შესაბამისი საბრძანებელი მოემზადებინათ. ის მეფედ 22 ივლისს აკურთხეს. მეფის პირველი განკარგულება იყო კნიაჟესტვოს გაწმენდა მძარცველებისგან, რომელთა სათარეშოდ იყო ქცეული მთელი მოსკოვის შემოგარენი. შვედეთი და პოლონეთი მოშორებულ იქნა შესაბამისად სტოლბოვოს მშვიდობისა (10 მარტი, 1617) და დეულინას ზავით (13 თებერვალი, 1619). დეულინას ზავის ყველაზე მნიშვნელოვანი მიღწევა იყო მეფის მამის გადასახლებიდან დაბრუნება, რომელმაც შემდომში მმართველობა აიღო ხელთ გარდაცვალებამდე (1633 წლის ოქტომბერი), მიხეილი კი მხოლოდ ქვეშევრდომის როლს ასრულებდა. ზოგიერთი წყაროს მიხედვით მეფე მიხეილს ფეხი სტკიოდა და ვერ დადიოდა. თუმცა შესაძლოა ეს მცდარი დასკვნა იყოს იმ ტრადიციიდან გამომდინარე, რომ რუსეთის მეფეებს ტახტზე ასვლაში ორივე მხარეს მისი უახლოესი მრჩევლები უნდა მიჰყოლოდნენ ოფიციალურ ცერემონიებზე. მიხეილი საკმაოდ ნაზი და უწყინარი პრინცი იყო, რომელსაც იშვიათად თუ ვინმე გაენაწყენებინოს და, როგორც წესი, თავს მრჩეველებს აფარებდა ხოლმე. თუმცა ზოგიერთი მრჩეველი საკმაოდ კორუმპირებული და გამყიდველი ჰყავდა, დედის ნათესავი სალტიკოვების მსგავსად. მან ორჯერ იქორწინა, პირველად პრინცესა მარია ვლადიმიროვნა დოლგორუკოვაზე (1624), რომელიც ქორწინებიდან 4 თვეში გარდაიცვალა, შემდეგ კი ევდოკია სტრეშნევაზე (1608-45), რომელმაც მას 10 შვილი გაუჩინა. ქალიშვილი ირინას დანიის პრინც ვალდემარზე ქორწინების ჩაშლა მიზეზი გახდა იმისა, რომ ამ უკანასკნელმა მართლმადიდებლობაზე უარი განაცხადა. ეს ფაქტი ნაწილობრივ უნდა გამხდარიყო მიზეზი მეფე მიხეილის სიკვდილისა 1645 წლის 12 ივლისს. ირინა მიხეილის ასული რომანოვა (1627–1679) პელაგეი მიხეილის ასული რომანოვა (1628–1629) ალექსეი I (1629–1676) ანა მიხეილის ასული რომანოვა (1632–1692) მართა მიხეილის ასული რომანოვა (1631–1632) ივანე მიხეილის ძე რომანოვი (1633–1639) სოფია მიხეილის ასული რომანოვა (1634–1636) ტატიანა მიხეილის ასული რომანოვა (1636–1706) ევდოკია მიხეილის ასული რომანოვა (1637–1637) ვასილი მიხეილის ძე რომანოვი (1639–1639) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მიხეილ I რომანოვი იბანე ბელიაევი. (1846) (რუსულად). О русском войске в царствование Михаила Феодоровича и после его, до преобразований, сделанных Петром Великим - Runivers.ru. DjVu და PDF ფორმატები.
სერგო კლდიაშვილი

სერგო დავითის ძე კლდიაშვილი (დ. 6 ოქტომბერი, 1893, ზედა სიმონეთი, ახლანდელი თერჯოლის მუნიციპალიტეტი — გ. 14 ოქტომბერი, 1986, თბილისი) — ქართველი პოეტი, მწერალი, ნოველისტი. იყო ქართველი სიმბოლისტების ლიტერატურული ჯგუფის „ცისფერყანწელთა“ წევრი. დაიბადა დავით კლდიაშვილის ოჯახში. 1913 წელს დაამთავრა ქუთაისის გიმნაზია, შემდეგ სწავლობდა მოსკოვის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე, მაგრამ მოუსწრო რევოლუციამ და იძულებული გახდა დაბრუნებულიყო სამშობლოში. მისი პირველი ლიტერატურული მინიატურა ჯერ კიდევ 1911 წელს გამოქვეყნდა გაზეთ „სინათლეში“. იგი ქართველ მწერალთა იმ თაობას ეკუთვნის, რომლებმაც დააარსეს ცისფერყანწელთა ლიტერატურული ორდენი და უძველესი ქართული ლიტერატურული ტრადიცია ახალი შინაარსითა და ფორმებით გაამდიდრეს. მკითხველი დიდი ინტერესით შეხვდა მწერლის 2 რომანს „ფერფლს“ და „მყუდრო სავანეს“. ს. კლდიაშვილის სახელს უშუალოდ დაუკავშირდა ქართული ნოველის შექმნა, იგი სამართლიანად ითვლება ამ ჟანრის ერთ-ერთ გამოჩენილ ოსტატად. მისი ნოველები და მინიატურბი — „ჭინკა ბიჭები“, „გორგასლის თასი“, „შემოდგომის წვიმა“, „ჯორდანო ბრუნო“, „სოფლის გზაზე საქართველოში“, „შორეული ციალი“, „სვანური მოთხრობების“ მთელი ციკლი, სამართლიანად დამკვიდრდა ქართული ლიტერატურის ოქროს ფონდში. განსაკუთრენბით უნდა აღინიშნოს სერგო კლდიაშვილის როგორც დრამატურგის ღვაწლი. მისი პიესები „გმირთა თაობა“, „ირმის ხევი“, „დაბრუნება“ წარმატებით იდგმებოდა რუსთაველისა და მარჯანიშვილის თეატრების სცენაზე. მან დაგვიტოვა აგრეთვე საგულისხმო კრიტიკული და პუბლიცისტური წერილები ჩვენი ლიტერატურისა და საზოგადოებრივი ცხოვრების აქტუალურ საკითხებზე. ფასდაუდებელია მწერლის მოგონებები დავით კლდიაშვილზე, აკაკი წერეთელზე, ვაჟა-ფშაველაზე, პაოლო იაშვილზე, ტიციან ტაბიძეზე, ვ. გაფრინდაშვილზე და სხვა. მისი ნაწარმოებები თარგმნილია ფრანგულ, ინგლისურ, რუსულ, გერმანულ, სომხურ, უკრაინულ, პოლონურ და სხვა ენებზე. დაჯილდოვებული იყო შრომის წითელი დროშის ორდენით, „საპატიო ნიშნის“ ორდენით და მედლებით. სოფელ ზედა სიმონეთში არის დავით და სერგო კლდიაშვილების სახლ-მუზეუმი. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 220, თბ., 1994 ↑ საქართველოს მუზეუმები
ლიტერატურული ჟანრი

ლიტერატურული ჟანრი – ლიტერატურული ნაწარმოების კატეგორია. ყველაზე გავრცელებული ჟანრებია ეპოსი, ტრაგედია, კომედია რომანი (პროზა), მოთხრობა, ესსე, სატირა, ალეგორია, სათავგადასავლო, ისტორიული რომანი. ჟანრები ასევე იყოფა ქვეჟანრებად.