laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ალექსანდრე იმერეტინსკი

ალექსანდრე იმერეტინსკი (ბაგრატიონი) (დ. 24 სექტემბერი, 1837 — გ. 17 ნოემბერი, 1900) — რუსეთის არმიის ინფანტერიის გენერალი, იმერეთის მეფეთა შთამომავალი. დაიბადა პეტერბურგში 1837 წელს. 1855 წელს დაამთავრა პეტერბურგის პაჟთა კორპუსი. 1857 წელს მსახურობდა მე-14 ქართველ გრენადერთა პოლკში. მონაწილობდა ჩეჩნეთისა და დაღესტნის დამორჩილებაში. 1859 წელს თადარიგში გავიდა. 1861 წლიდან კვლავ სამხედრო სამსახურში იყო. 1863 წელს დაამთავრა გენშტაბის აკადემია. მონაწილეობდა პოლონეთის აჯანყების (1863-1864) ჩახშობაში, შემდეგ დაინიშნა ვარშავის სამხედრო ოლქის ჯარების შტაბის უფროსად. 1869 წელს მიიღო გენერალ-მაიორის ჩინი. მონაწილეობდა რუსეთ-ოსმალეთის 1877-78 წლების ომში. იმავე 1877 წელს დაინიშნა მე-2 ქვეითი დივიზიის მეთაურად. 1877 წლის 22 აგვისტოს აიღო ლოვჩინის ციხესიმაგრე. 1877 წელს მიიღო გენერალ-ლეიტენანტის ჩინი. 1879 წელს დაინიშნა გვარდიული ნაწილებისა და პეტერბურგის სამხედრო ოლქის ჯარების უფროსად. 1878 წლიდან 12 წლის განმავლობაში იყო რუსეთის არმიის მთავარი სამხედრო პროკურორი და მთავარი სამხედრო სასამართლოს უფროსი. 1892 წლიდან - სახელმწიფო საბჭოს წევრი. 1897 წლიდან ვარშავის სამხედრო ოლქის ჯარების სარდალი და ვარშავის გენერალ-გუბერნატორი. ალექსანდრე ბაგრატიონი 1900 წელს გარდაიცვალა. 100 ქართველი უცხოეთში, თბ., 2011 ↑ zespół autorów Internetowa encyklopedia PWN <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4041526"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1690980"></a> ↑ Большая российская энциклопедия — Москва: Большая российская энциклопедия, 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1768199"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a>
ღმერთი არ არის მკვდარი (ფილმი)

ღმერთი არ არის მკვდარი (ინგლ. God's Not Dead) — 2014 წლის ქრისტიანული დრამატული ფილმი, რომლის რეჟისორი არის ჰაროლდ ქრონკი. მთავარ როლებში მონაწილეობენ კევინ სორბო, შეინ ჰარპერი, დეივიდ ა. რ. უაითი და დინ კეინი. ფილმი კინოთეატრებში გამოვიდა 2014 წლის 21 მარტს. დისტრიბუცია კი გაუწია კომპანია Pure Flix Entertainment-მა. ოფიციალური ვებსაიტი დაარქივებული 2017-12-14 საიტზე Wayback Machine. „ღმერთი არ არის მკვდარი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
ფრედეგუნდი

ფრედეგუნდი (ლათ. Fredegundis, ფრანგ. Frédégonde) (დ. 545 — გ. 597) — ფრანკთა დედოფალი. მეფე ხილპერიკ I-ის ცოლი და ხლოტარ II-ის დედა. თავდაპირველად ფრანკთა სამეფო კარის მსახურმა ქალმა, მეფე ხილპერიკ პირველი მოხიბლა. მეფემ თავისი ცოლი გალევუსტა მოკლა და ფრედეგუნდი დაისვა დედოფლად. გალევუსტა ხილპერიკის ნახევარძმისა და მეზობელი ავსტრაზიის მეფის ცოლის — ბრუნჰილდის და იყო. სწორედ ამ ფაქტმა განაპირობა ფრედეგუნდსა და ბრუნჰილდს შორის ჩამოვარდნილი მტრობა, რომელმაც ორმოცი წელი გასტანა. ფრედეგუნს ჰყავდა ნახევარძმა — სიგებერტი, რომელიც 575 წელს მოკლა და ამავე გზას საკუთარი გერებიც გააყოლა. მან სიგებერტის შვილის, ხილდებერტ II-ის, ბრუნჰულდისა და მისი მაზლის, ბურგუნდიის მეფის — გუნტრამის მკვლელობაც სცადა. 584 წელს ჩილპერიკის იდუმალებით მოცული მკვლელობის შემდეგ, ფრედეგუნდმა მისი ქონება დაისაკუთრა და თავის ვაჟთან, ქლოტარ II-სთან პარიზში გაიქცა, საიდანაც ისინი ბრუნჰილდის წინააღმდეგ ინტრიგების ხლართვას მისი გარდაცვალებამდე 595 წლამდე განაგრძნობდნენ. ნ. ქოთორნი. ტირანები, თბილისი, „კლიო“, 2011
პოლონეთის აჯანყება (1830-1831)

პოლონეთის აჯანყება (1830–1831) — ეროვნულ-განმათავისუფლებელი აჯანყება მეფის რუსეთის წინააღმდეგ (1830 წ. 29 ნოემბერი — 1831 წ. ოქტომბერი). აჯანყება დაიწყო პოლონეთის სამეფოში და გავრცელდა ლიტვაში, დასავლეთ ბელარუსსა და მარჯვენა ნაპირის უკრაინის ტერიტორიებზე. მისი მთავარი მამოძრავებელი ძალა შლიახტა იყო. აჯანყება დააჩქარა ცნობამ, იმპერატორ ნიკოლოზ I-ის გადაწყვეტილების შესახებ, გაეგზავნა პოლონეთის ჯარი საფრანგეთში რევოლუციური გამოსვლების ჩასახშობად. აჯანყების მომზადების ინიციატივა ხელში აიღო ახალგაზრდულმა ორგანიზაციამ, რომელიც 1829 წელს ვარშავაში, პოლონელი ოფიცრების წრეში, პოდხორუნჟების სკოლაში შეიქმნა (ე. წ. „პოდხორუნჟების შეთქმულება“). აჯანყება დაიწყო ვარშავაში. მას მხარი დაუჭირა ქალაქის მოსახლეობის სხვადასხვა ფენამ, მაგრამ აჯანყების ხელმძღვანელებს არ ჰქონდათ არც პროგრამა და არც ბრძოლის ნათელი გეგმა. ისარგებლეს რა „პოდხორუნჟების“ დაბნეულობითა და გამოუცდელობით, აჯანყების ხელმძღვანელობა ხელთ იგდეს არისტოკრატიის წარმომადგენლებმა ა. ჩარტიროსკის მეთაურობით. ისინი შეეცადნენ არ გაშლილიყო ფართო სახალხო მოძრაობა. არისტოკრატიის ამ პოლიტიკის წინააღმდეგ გამოვიდა ე.წ. პატრიოტთა კლუბი, რომელიც ვარშავაში, აჯანყების დაწყების შემდეგ შეიქმნა. 1831 წლის იანვარში, ხალხის გამოსვლამ, რომელიც წარიმართა პოლონელი და რუსი ხალხების ურთიერთკავშირის ლოზუნგით — „ჩვენი და თქვენი თავისუფლებისათვის!“, აიძულა სეიმი მიეღო რევოლუციური აქტი პოლონეთის ტახტიდან ნიკოლოზ I-ის ჩამოგდების შესახებ. 1831 წლის 25 იანვარს ნიკოლოზ I-ის ტახტიდან ჩამოგდებამ გარდაუვალი გახადა საომარი მოქმედება მეფის რუსეთის ჯარებთან. 1831 წლის 8 სექტემბერს რუსეთის არმიამ დაიკავა ვარშავა. მალე აჯანყებაც ჩაახშეს. პოლონეთის სამეფოს კონსტიტუცია (1815) გააუქმეს. აჯანყების მონაწილეები ციმბირში გადაასახლეს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 151.
ეგვიპტის მესამე დინასტია

ეგვიპტის მესამე დინასტია (ან დინასტია III; ძვ.წ. 2686 – ძვ.წ. 2613) — ეგვიპტის ძველი სამეფოს პირველი დინასტია (ძველი სამეფოს დინასტიებია ასევე: IV, V და VI დინასტიები). დინაასტიის მმართველობის დროს ეგვიპტის დედაქალაქი იყო მემფისი. მესამე დინასტიის ფარაონები დაახლოებით 73 წლის განმავლობაში მართავდნენ ეგვიპტეს. მე-3 დინასტია დაარქივებული 2014-08-22 საიტზე Wayback Machine. მესამე დინასტია ეგვიპტის ძველი სამეფო ეგვიპტის მესამე დინასტია ფარაონთა მესამე დინასტია მესამე დინასტია (ძვ.წ. 2650–2575) ანტიკური ეგვიპტის მესამე დინასტია
კონსტანტინოპოლის ხელშეკრულება (1736)

კონსტანტინოპოლის 1736 წლის ხელშეკრულება — სამშვიდობო ხელშეკრულება, რომელიც დაიდო ოსმალეთის იმპერიასა და აფშარიდების ირანს შორის 1736 წლის 24 სექტემბერს, კონსტანტინოპოლში. ხელშეკრულების შედეგად დასრულდა ირან-ოსმალეთის ომი. 1732 წლის აჰმედ-ფაშას ხელშეკრულებით ორივე ქვეყანა უკმაყოფილო იყო. ახალი ხელშეკრულების მოსამზადებლად მოლაპარაკება მიმდინარეობდა ალი-ფაშასა (ოსმალეთის იმპერია) და მირზა მუჰამედს (აფშარიდების ირანი). საბოლოოდ შეთანხმდნენ: ოსმალეთის იმპერიამ ნადირ-შაჰი ცნო ირანის ახალ შაჰად. ოსმალეთის იმპერიამ კავკასია ირანს დაუთმო. ოსმალები დათანხმდნენ ირანელებს ჰაჯი შეესრულებინათ მექაში. სამშვიდობო ხელშეკრულებების სია ოსმალეთის იმპერიის ხელშეკრულებების სია Prof. Yaşar Yüce-Prof. Ali Sevim: Türkiye tarihi Cilt IV, AKDTYKTTK Yayınları, İstanbul, 1991 Nicolae Jorga: Geschichte des Osmanischen Reiches IV, (trans by Nilüfer Epçeli),İstanbul 2009, ISBN 975-6480-21-1
მარია ლეოპოლდინა ავსტრიელი

მარია ლეოპოლდინა ავსტრიელი (გერმ. Maria Leopoldine von Österreich; დ. 22 იანვარი 1797, ვენა — გ. 11 დეკემბერი 1826, რიო-დე-ჟანეირო) — დაბადებიდან ავსტრიის ერცჰერცოგინია. გათხოვების შემდეგ ბრაზილიის იმპერატორის მეუღლე და პორტუგალიის დედოფალი. მარია ლეოპოლდინა ავსტრიელი დაიბადა ქალაქ ვენაში. ის იყო იმპერატორ ფრანც II-ის და მისი მეორე ცოლის, მარია ტერეზა სიცილიელის ქალიშვილი. მის და-ძმებს შორის იყვნენ ავსტრიის იმპერატორი ფერდინანდ I და ნაპოლეონ ბონაპარტის მეორე ცოლი მარია ლუიზა ავსტრიელი. 1817 წელს მარია ლეოპოლდინა გაემგზავრა ბრაზილიაში რათა დაქორწინებულიყო პორტუგალიელ პრინც დონ პედრო დე ალკანტარზე. პორტუგალიის სამეფო ოჯახი 10 წლის განმავლობაში თავისი სამეფოს საზღვრებს გარეთ ცხოვრობდა, რათა თავი გადაერჩინა ნაპოლეონის თავდახმისაგან. მარია ლეოპოლდინა ყოველმხრივ განათლებული იყო: საუბრობდა ექვს ენაზე, დაინტერესებული იყო საბუნებისმეტყველო მეცნიერებებით. შემდგომ წლებში მან თავის ახალსამშობლოში მიიწვია ისეთი მკვლევრები და ბიოლოგები, როგორიც იყვნენ იოჰან ბატისტ ფონ სპისკი, კარლ ფრიდრიხ მარციუსი და იოჰან ნატერერი. როცა მისი მამამთილი, ჟუან VI 1821 წელს დაბრუნდა ლისაბონში, დონ პედრუმ გადაწყვიტა, რომ მისი ოჯახი ბრაზილიაში დარჩებოდა. 1822 წელს მან გამოაცხადა ბრაზილიის დამოუკიდებლობა პორტუგალიისაგან და გახდა ამ ახალი ქვეყნის პირველი იმპერატორი. მარია ლეოპოდინა გახდა ბრაზილიის პირველი იმპერატორის მეუღლე. მან მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა ბრაზილიის გამოყოფასა და მისი დამოუკიდებლობაში. 1822 წლის 2 სექტემბერს ლისაბონიდან რიო-დე-ჟანეიროში გამოაგზავნეს ახალი ბრძანება მოთხონებით, მაშინ, როცა პრინცი პედრუ სან-პაულუში იყო. მარია ლეოპოლდინა მოეთათბირა ჟოზე ბონიფაციო დე ანდრადე სილვას, ისარგებლა პრინცესა რეგენტის უფლებით და შეხვდა მინისტრთა საბჭოს. მან გადაწყვიტა საქმის კურსში ჩაეყენებინა ქმარი და ურჩია მას ემოქმედა — დაუყოვნებლივ გამოეცხადებინა ბრაზილიის გამოყოფა პორტუგალიისაგან. წერილში ის წერდა: "ხილი დამწიფდა, დროა დავკრიფოთ". 1822 წლის 17 სექტემბერს პედრუ წერილის მიღებისთანავე გამოცხადდა ბრაზილიის დამოუკიდებლობა. 1826 წლის 10 მარტს, როდესაც ჟუან VI გარდაიცვალა, პედრუმ მეკვიდრეობიტ მიიღო ტახტი და გახდა პედრუ IV, მაგრამ ამავე დროს ბრაზილიის იმპერატორადაც რჩებოდა. ამგვარად მარია ლეოპოლდინა ავსტრიელი გახდა ბრაზილიის იმპერატორის და პორტუგალიის მეფის მეუღლე. თუმცა 2 თვის შემდეგ პედრუ იძულებული გახდა პორტუგალიის ტახტი თავისი 17 წლის ქალიშვილითვის, მარიასთვის დაეთმო. მარია ლეოპოლდინას და პედრუს შეეძინათ 7 შვილი, მაგრამ სრულწლოვანებას, მხოლოდ ოთხმა მიაღწია. მარია (1819–1853) — პორტუგალიის დედოფალი მარია II. ჟანუარია (1822–1901) — ორი სიცილიის სამეფოს პრინცის, ლუდოვიკოს მეუღლე. ფრანცისკა (1824–1898) — ჟუანვილის პრინცის, ფრანსუა ორლეანელის მეუღლე. პედრუ (1825–1891) — ბრაზილიის იმპერატორი პედრუ II. Rodrigues, José Honório. Independência: revolução e contra-revolução (5 v.). Rio de Janeiro: F. Alves, 1975. Lacombe, Américo Jacobina, el traductor, La correspondencia entre María Graham y la emperatriz Doña Leopoldina, Itatiaia Editora, Belo Horizonte, 1997.
მაგდალენა ვილჰელმინა ფონ ვიურტემბერგი

მაგდალენა ვილჰელმინა ფონ ვიურტემბერგი (გერმ. Magdalena Wilhelmine von Württemberg; დ. 1677 წლის 7 ნოემბერი, შტუტგარტი — გ. 1742 წლის 30 ოქტომბერი, კარლსბურგი, დურლახი) — ბადენის მარკგრაფინია (1709—1742), კარლ III ვილჰელმის, ქალაქ კარლსრუეს დამაარსებლის (1715) მეუღლე. მაგდალენა დაიბადა 1677 წლის 7 ნოემბერს. ის იყო ჰერცოგ ვილჰელმ ლუდვიგისა და მისი ცოლის, მაგდალენა სიბილა ფონ ჰესენ-დარმშტადტის, ჰესენ-დარმშტადტის ლანდგრაფის, ლუდვიგ VI-ისა და მისი მეუღლის მარია ელიზაბეტა ფონ შლეზვიგ-ჰოლშტაინ-ჰოტორპის ქალიშვილის ქალიშვილი. ბადენისა და ვიურტემბერგის საგვარეულო სახლის გაძლიერების მიზნით, 1697 წლის 27 ივნისს მაგდალენა დაქორწინდა ბადენის პრინცზე, კარლ III ვილჰელმზე. მაგდალენა ვილჰელმინას ჰქონდა დიდი ცხვირი და სხვა შეუსაბამო ფიზიკური ნიშანი, ის არ შეესაბამებოდა კარლ III ვილჰელმის სილამაზის იდეალს, რომელსაც ლამაზი ქალები უყვარდა. მას შემდეგ, რაც მაგდალენამ მას შვილი და მემკვიდრე აჩუქა, მეუღლეები ერთმანეთს გაეყვნენ. 1715 წელს, როცა კარლ ვილჰელმმა დააარსა კარლსრუე, ის ახალ სასახლეში გადავიდა საცხოვრებლად, თუმცა მისი ცოლი საცხოვრებლად კარლსბურგის ციხე-სიმაგრეში, დურლახში დარჩა. 1738 წელს, კარლ III ვილჰელმის გარდაცვალების შემდეგ, მაგდალენა ვილჰელმინა გახდა თავისი ცხრა წლის შვილიშვილის, მომავალი მარკგრაფ კარლ ფრიდრიხ ფონ ბადენის რეგენტი, რომელიც კარლ III ვილჰელმის მემკვიდრედ დასახელდა 1738 წელს. გარდაცვალების შემდეგ ის დაკრძალულ იქნა სამარკგრაფოს საძვალეში, პფორცჰაიმის ციხე-დარბაზის ეკლესიაში. კარლ მაგნუსი (1701 წლის 21 იანვარი — 1712 წლის 12 იანვარი); ბადენ-დურლახის მემკვიდრე პრინცი ფრიდრიხი (1703 წლის 7 ოქტომბერი — 1732 წლის 26 მარტი); ბადენ-დურლახის მემკვიდრე პრინცი ავგუსტა მაგდალენა (1706 წლის 13 ნოემბერი — 1709 წლის 25 აგვისტო) ანეტ ბორხარდტ-ვენცელი: კარლ ფრიდრიხ ფონ ბადენი. ადამიანი და ლეგენდა. (Annette Borchardt-Wenzel: Karl Friedrich von Baden. Mensch und Legende. Katz, Gernsbach 2006, ISBN 3-938047-14-3.)(გერმანული) მაგდალენა ვილჰელმინა ფონ ვიურტემბერგი გერმანული ეროვნული ბიბლიოთეკის კატალოგში(გერმანული) მაგდალენა ვილჰელმინა ფონ ვიურტემბერგი (Magdalena Wilhelmine von Württemberg)(გერმანული)
პლებისციტი

პლებისციტი — კენჭისყრით საერთო-სახალხო გამოკითხვა განსაკუთრებით მნიშვნელოვან სახელმწიფოებრივ საკითხებზე ამომრჩეველთა ან მათი ნაწილის აზრის გასაგებად. ისევე, როგორც რეფერენდუმი, პლებისციტიც სახალხო ხელისუფლების განხორციელების უშუალო დემოკრატიის ფორმაა, თუმცა მათ შორის არსებობს განსხვავება. კერძოდ, მაშინ, თუ რეფერენდუმის შედეგად მიღებული გადაწყვეტილება ძალაში შედის მისი გამოქვეყნების დღიდან, აქვს იურიდიული, პირდაპირი მოქმედების ძალა და საბოლოოა, პლებისციტის შედეგები სახელმწიფო ხელისუფლების ორგანოებისათვის სარეკომენდაციო ხასიათისაა. გარდა ამისა, რეფერენდუმი იმართება ქვეყნის მთელ ტერიტორიაზე, მაშინ, როცა პლებისციტის ჩატარება შესაძლებელია როგორც ამომრჩეველთა, ასევე მათი ნაწილის აზრის გასაგებად. ტერმინი მომდინარეობს ძველი რომაული პოლიტიკური პრაქტიკიდან, სადაც იგი აღნიშნავდა მდაბიოების მიერ გამართულ კენჭისყრას ამა თუ იმ საკითხზე. პლებისციტს საქართველოში ნიშნავს საქართველოს პრემიერ-მინისტრი. რეფერენდუმი პლებისციტი, საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკის სამოქალაქო განათლების ლექსიკონი „რეფერენდუმის შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონი ა. დემეტრაშვილი; ი. კობახიძე (2010). კონსტიტუციური სამართალი. თბილისი. ↑ 1.0 1.1 „რეფერენდუმის შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონის 8¹ მუხლის პირველი პუნქტი. ↑ „რეფერენდუმის შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონის 28-ე მუხლის მე-2 პუნქტი. ↑ „რეფერენდუმის შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონის 8¹ მუხლის მე-3 პუნქტი. ↑ „რეფერენდუმის შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონის პირველი მუხლის მე-3 პუნქტი. ↑ „პლებისციტი“. საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა. ციტირების თარიღი: 2014-08-17. ↑ „რეფერენდუმის შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონის 8¹ მუხლის მე-2 პუნქტი.
რეზა აბასი

რეზა აბასი (დაახ. 1575 — გ. 1635, ქაშანი) — ირანელი მინიატურების მხატვარი. ისპაჰანის სამინიატურო სკოლის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი წარმომადგენელი. რეზა აბასი მოღვაწეობდა შაჰ-აბას I-ის დროს. ხატავდა ჟანრულ სცენებსა და პორტრეტებს (მათ შორის მწყემსებისა და გლეხებისასაც), იშვიათად ილუსტრაციებს. მისი შემოქმედებისათვის დამახასიათებელია პოეტურობა, რბილი და დახვეწილი ნახატი, ფიგურათა შინაგანი დაძაბულობა, ნაზი ტონალობა, შეკრული კომპოზიცია, ზოგჯერ მკვეთრი კონტური. რეზა აბასის ნამუშევრები გაფანტულია მსოფლიოს მრავალ მუზეუმში, მათ შორის სანქტ-პეტერბურგსა და მოსკოვში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 337.
კონსტანტინოპოლის ხელშეკრულება (1832)

კონსტანტინოპოლის 1832 წლის ხელშეკრულება — სამშვიდობო ხელშეკრულება არის კონსტანტინოპოლის კონფერენციის შედეგი. კონფერენცია გაიხსნა 1832 წელს. მასში მონაწილეობდნენ, ერთი მხრივ, დიდი სახელმწიფოები (დიდი ბრიტანეთი, საფრანგეთი და რუსეთი), მეორე მხრივ, ოსმალეთის იმპერია. კონფერენციის საფუძველი იყო ბელგიის მეფე ლეოპოლდ I-სათვის უარი ეთქვათ საბერძნეთის ტახტის დაკავებაზე. ლეოპოლდი არ იყო საბერძნეთის საზღვრის გატარების მომხრე ასროპოტამოს-ზიტუნის ხაზზე, უფრო ხელსაყრელად მიაჩნდათ არტა-ვოლოსის საზღვრის ხაზი. დიდი ბრიტანეთის საგარეო საქმეთა მინისტრი ლორდი პალმერსტონი მხარს უჭერდა არტა-ვოლოსის სასაზღვრო გეგმას. პროტოკოლის მიხედვით, რომელსაც ხელი მოაწერეს 1832 წლის 7 მაისს, ბავარიამ და დიდმა სახელმწიფოებმა, საბერძნეთი დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ ჩამოყალიბდა და მისი საზღვარი ჩრდილოეთით გავიდა არტა-ვოლოსის ხაზზე. ოსმალეთის იმპერიამ მიიღო 40 მლნ პიასტრი ტერიტორული დანაკარგების გამო. საბერძნეთის სამეფოს საზღვრები კიდევ ერთხელ დადასტურდა 1832 წლის ლონდონის პროტოკოლით, რომელმაც მოახდინა კონსტანტინოპოლის ხელშეკრულების რატიფიცირება და დაასრულა ომი საბერძნეთის დამოუკიდებლობისათვის. სამშვიდობო ხელშეკრულებების სია ოსმალეთის იმპერიის ხელშეკრულებების სია Treaty of Constantinople
კონსტანტინოპოლის ხელშეკრულება (1897)

კონსტანტინოპოლის 1897 წლის ხელშეკრულება — სამშვიდობო ხელშეკრულება, რომელიც დაიდო ოსმალეთის იმპერიასა და საბერძნეთის სამეფოს შორის 1897 წლის 4 დეკემბერს, კონსტანტინოპოლში. ხელშეკრულების შედეგად დასრულდა საბერძნეთ-ოსმალეთის ომი. კუნძული კრეტა ოსმალეთის იმპერიის ნაწილი გახდა, მაგრამ მოსახლეობის უდიდესი ნაწილი ქრისტიანი იყო. მათ რამდენიმეჯერ მოაწყვეს აჯანყება საბერძნეთთან გაერთიანების მიზნით. 1897 წლის აჯანყების დროს. 2 თებერვალს საბერძნეთის არმია გადასხდა კრეტაზე აჯანყებულებისათვის მხარდაჭერის მიზნით, რამაც გამოიწვია 30-დღიანი ომი საბერძნეთსა და თურქეთს შორის. ბრძოლები მიმდინარეობდა თესალიასა და ეპირში. თესალიაში ოსმალებმა გაიმარჯვეს და დაიკავეს ვრცელი ტერიტორიები. საბერძნეთმა მოუწოდა დიდ სახელმწიფოებს ჩარეულიყვნენ კონფლიქტში და მისთვის დაებრუნებინა ომის დროს დაკარგული ტერიტორიები. სამშვიდობო მოლაპარაკებები დაიწყო 21 ოქტომბერს და ხელშეკრულება დაიდო 4 დეკემბერს. მხარეები შეთანხმდნენ: თესალიის ტერიტორია მცირე ტერიტორიული ცვლილებებით უნდა დაბრუნებოდა საბერძნეთს. საბერძნეთი თანახმა იყო გადაეხადა დიდი რეპარაცია. ოსმალები აღიარებდნენ კრეტის ავტონომიას თვიანთი პროტექტორატის ქვეშ. სამშვიდობო ხელშეკრულებების სია ოსმალეთის იმპერიის ხელშეკრულებების სია Dömeke Meydan Muharebesi დაარქივებული 2016-03-06 საიტზე Wayback Machine.
ჰეროფილე

ჰეროფილე (ძვ. ბერძნ. Ἡρόφιλος; დაახ. ძვ. წ. 335, ქალკედონი — დაახ. ძვ. წ. 280, ალექსანდრია) — ძველი ბერძენი ექიმი. ალექსანდრიის სამედიცინო სკოლის ერთ-ერთი ფუძემდებელი. იგი პირველი ექიმი იყო, რომელმა ანატომიის შესწავლის მიზნით გვამების სისტემატური გაკვეთა დაიწყო. დაიბადა ქალკედონში, ცხოვრების დიდი ნაწილი გაატარა ალექსანდრიაში. ჰეროფილეც და ერასისტრატიც თვლიდნენ, რომ ნერვული სისტემის ცენტრი თავის ტვინში მდებარეობდა, მათვე განასხვავეს მგრძნობიარე და მამოძრავებელი ნერვები. ჰეროფილემ მრავალი ნაშრომი დატოვა მედიცინის ყველა მიმართულებაში, მათ შორის ანატომიაში, ქირურგიაში, ოფთალმოლოგიაში, კარდიოლოგიასა და მეანობაში. მისი ნაშრომები დაკარგულია, მაგრამ ჰეროფილეს ხშირად იმოწმებს გალენოსი თავის ნაშრომებში. მანვე კაცისა და ქალის სასქესო ორგანოების იმ დროისთვის არსებული ყველაზე ზუსტი აღწერა დატოვა. მისი ყველა ცნობილი ნაშრომი პულსის გამოკვლევაზეა; პირველმა განსაზღვრა მისი სიხშირე და ამ პარამეტრის დიაგნოსტიკური მნიშვნელობა. Гейберг И. Л., Естествознание и математика в классической древности, Москва-Ленинград: ОНТИ, 1936. Russo L., The forgotten revolution: how science was born in 300 BC and why it had to be reborn, Berlin.: Springer, 2004. von Staden H. (ed. trans.) Herophilus: The Art of Medicine in Early Alexandria. Cambridge University Press, 1989.
ტახოსი

ტახოსი — ძველი ეგვიპტის ფარაონი ოცდამეათე დინასტიიდან, მეფობდა ძვ.წ. 362-დან ძვ.წ. 360 წლამდე. ძვ.წ. 365 წლიდან ტახოსი სამეფოს მამამისთან ნექტანებ I-თან ერთად მართავდა. ძვ.წ. 360 წელს ძმამ და ძმისშვილმა აგესილაე II-ის დახმარებით ტახოსი ტახტიდან ჩამოაგდეს, რის შემდეგაც არაბეთის გზის გავლით ტახოსი სპარსეთში გაიქცა. სპარსეთის მეფე არტაქსერქსე II-მ ტახოსს თავშესაფარი მისცა, მან სიცოცხლის ბოლომდე სპარსეთში დევნილობაში იცხოვრა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ტახოსი ფარაონი ტახოსი
ფრიდრიხ I (ბადენის დიდი ჰერცოგი)

ფრიდრიხ I (გერმ. Friedrich Wilhelm Ludwig von Baden; დ. 9 სექტემბერი, 1826 — გ. 28 სექტემბერი, 1907) — ბადენის დიდი ჰერცოგი 1856 წლიდან 1907 წლამდე, 1852 წლიდან 1856 წლამდე იყო თავისი ძმის რეგენტი. ფრიდრიხი იყო ბადენის დიდი ჰერცოგის, ლეოპოლდისა და სოფია შვედის მეორე შვილი. 1856 წელს ფრიდრიხი დაქორწინდა ლუიზა პრუსიელზე (1838—1923), გერმანიის იმპერატორის, ვილჰელმ I-სა და იმპერატრისა ავგუსტას ქალიშვილზე. ქორწინების შედეგად დაიბადა სამი ბავშვი: ფრიდრიხ II (1857—1928), მომდევნო დიდი ჰერცოგი, დაქორწინდა ჰილდა ფონ ლუქსემბურგზე, შვილები არ ჰყოლია; ვიქტორია (1862—1930), შვედეთს მეფის, გუსტავ V-ის მეუღლე; ლუდვიგი (1865—1888). 1852 წელს, მამის გარდაცვალების შემდეგ, ფრიდრიხი რეგენტობას უწევდა ავადმყოფ ძმას, ლუდვიგ II-ს. 1856 წელს კი ის ოფიციალურად გახდა ბადენის ჰერცოგი. ფრიდრიხმა თავისი მმართველობა კონსტიტუციურ მონარქიაზე დააფუძნა. მის დროს დაშვებულ იქნა სამოქალაქო ქორწინებები და დაწესდა პირდაპირი არჩევნები ბადენის პარლამენტში. Hans Georg Zier: Friedrich I.. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 5, Duncker & Humblot, Berlin 1961, S. 490—492.(გერმანული) Hermann Oncken: Großherzog Friedrich I. von Baden und die deutsche Politik von 1854—1871: Briefwechsel, Denkschriften, Tagebücher. 2 Bände. Stuttgart: Deutsche Verlags-Anstalt, 1927.(გერმანული) შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ფრიდრიხ I (ბადენის დიდი ჰერცოგი)“ ვიკისაწყობში. Großherzog Friedrich I. von Baden (გერმანული) დიდი ჰერცოგი ფრიდრიხ I გერმანიის ეროვნული ბიბლიოთეკის საიტზე(გერმანული)
კონსტანტინოპოლის ხელშეკრულება (1913)

კონსტანტინოპოლის 1913 წლის ხელშეკრულება — სამშვიდობო ხელშეკრულება, რომელიც დაიდო ოსმალეთის იმპერიასა და ბულგარეთს შორის 1913 წლის 29 სექტემბერს, კონსტანტინოპოლში. ხელშეკრულების შედეგად დასრულდა ბალკანეთის მეორე ომი. ხელშეკრულების თანახმად, ომში დამარცხებულმა ბულგარეთმა ოსმალეთს დაუბრუნა აღმოსავლეთი თრაკია და ქალაქი ედირნე, რომელიც ბულგარეთს ეკუთვნოდა ბალკანეთის პირველი ომის შემდეგ ლონდონის ხელშეკრულების შედეგად. სამშვიდობო ხელშეკრულებების სია ოსმალეთის იმპერიის ხელშეკრულებების სია Sina Akşin: Çağdaş Türkiye 1908-1980, Cem Yayınevi, İstanbul, 2008 p.50 ISBN 978-975-406-566-4
გორკა ირაისოსი

გორკა ირაისოსი მორენო (ბასკ. Gorka Iraizoz Moreno; დ. 6 მარტი 1981, პამპლონა, ესპანეთი) — ესპანელი ფეხბურთელი, თამაშობს მეკარის პოზიციაზე, საფეხბურთო კლუბ „ატლეტიკ ბილბაოში“. პროფილი ატლეტიკის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2017-04-13 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) პროფილი Transfermarkt-ზე (ინგლისური) პროფილი Soccerway-ზე (ინგლისური)
კარლოს გურპეგი

კარლოს გურპეგი ნაუსია (ბასკ. Carlos Gurpegui Nausia; 19 აგვისტო, 1980, პამპლონა, ესპანეთი) — ყოფილი ესპანელი ფეხბურთელი, რომელსაც შეეძლო თამაში როგორც ცენტრალური მცველის, ისე საყრდენი ნახევარმცველის პოზიციაზე. მან თავისი კარიერის უმეტესი დრო კლუბ „ატლეტიკ“ ბილბაოში გაატარა. ესპანეთის პრიმერა დივიზიონიში სულ ჩაატარა 14 სეზონი, მონაწილეობა მიიღო 393 მატჩში და გაიტანა 22 გოლი. ატლეტიკი ბილბაო ესპანეთის სუპერთასი: 2015; 2009 უეფა-ს ევროპა ლიგა: მეორე ადგილი, 2011–12 ესპანეთის თასი: მეორე ადგილი, 2008–09, 2011–12, 2014–15 პროფილი ატლეტიკის ოფიციალურ გვერდზე პროფილი საიტზე BDFutbol.com (ინგლისური)
გაისკა ტოკერო

გაისკა ტოკერო პინედო (ბასკ. Gaizka Toquero Pinedo; დ. 9 აგვისტო 1984, ვიტორია, ესპანეთი) — ბასკი ფეხბურთელი, ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის კლუბ „ალავესის“ თავდამსხმელი. პროფილი ალავესის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2017-06-06 საიტზე Wayback Machine. (ესპანური) პროფილი Transfermarkt-ზე (ინგლისური) პროფილი Soccerway-ზე (ინგლისური)
არიც ადურისი

არიც ადურის ზუბელდია (ბასკ. Aritz Aduriz Zubeldia; დ. 11 თებერვალი 1981, სან-სებასტიანი, ესპანეთი) — ესპანელი ფეხბურთელი. კარიერა დაასრულა 2020 წელს. კარიერის დიდი ნაწილი გაატარა „ატლეტიკ ბილბაოში“. თამაშობდა თავდამსხმელის პოზიციაზე. ბარსელონა ესპანეთის სუპერთასი: 2015 ესპანეთის თასის ფინალისტი: 2014–15 ტელმო სარას ჯილდო: 2014–15, 2015–16 უეფა-ს ევროპა ლიგის საუკეთესო ბომბარდირი: 2015–16, 2017–18 უეფა-ს ევროპა ლიგის სეზონის გუნდის წევრი: 2015–16 ლა ლიგის თვის საუკეთესო მოთამაშე: მარტი 2016, იანვარი 2018 პროფილი ატლეტიკის ოფიციალურ საიტზე პროფილი NFT-ზე პროფილი Transfermarkt-ზე პროფილი Soccerway-ზე ↑ National team appearances of Aritz Aduriz ↑ Los galardonados en los Premios MARCA de Fútbol. Marca. ↑ Aduriz finishes UEFA Europa League top scorer. UEFA.com. ↑ UEFA Europa League Squad of the Season. UEFA.com. ↑ Aduriz named Liga BBVA Player of the Month for March. ↑ Aritz Aduriz named LaLiga Santander Player of the Month for January.
ვაშვარის ზავი

ვაშვარის ზავი — სამშვიდობო ხელშეკრულება ავსტრიის ჰაბსბურგთა მონარქიასა და ოსმალეთის იმპერიას შორის. ხელი მოაწერეს 1664 წლის 10 აგვისტოს სენტგოტჰარდის ბრძოლის დამთავრებიდან რამდენიმე დღეში. ხელი მოაწერეს ჰაბსბურგების ელჩმა ოსმალეთში სიმონ რენიგერმა და დიდმა ვეზირმა ფაზილ ქოფრიულიუმ. ვაშვარის ზავით დასრულდა ავსტრია-ოსმალეთის ბრძოლა. ხელშეკრულება მოქმედებდა 20 წლის განმავლობაში. 1683 წელს სასაზღვრო კონფლიქტი გადაიზარდა სრულმასშტაბიან ომში, რომლის კულმინაციაც ვენის ბრძოლა იყო. ვაშვარის ხელმოწერის მომენტში სამხედრო თვალსაზრისით ჰაბსბურგების მონარქია წაგებული აღმოჩნდა. სენტგოტჰარდის ბრძოლაში სრული გამარჯვების შემდეგ დაკარგა სტრატეგიული ინიციატივა, თუმცა იმპერიის ზოგიერთი მესვეური (ხორვატები და უნგრელები) მოითხოვდა ბრძოლის გაგრძელებას. ისინი ხედავდნენ ოსმალეთისაგან თავიანთი სამშობლოს გათავისუფლების შანსს. მიუხედავად ამისა, საომარი მოქმედებები შეჩერდა და მოლაპარაკებები დაიწყო დღევანდელი უნგრეთის ქალაქ ვაშვარში, სადაც მოაწერეს კიდეც ზავს ხელი. ხორვატიისა და უნგრეთის გავლენიანი ფეოდალები ეწინააღმდეგებოდნენ ზავის პირობებს. ხელშეკრულებამ აღიარა სულთნის უზენაესი ხელისუფლება ტრანსილვანიაზე და უივარზე, თუმცა ოსმალეთი ვალდებული იყო ჯარები გაეყვანა ტრანსილვანიიდან. ხორვატიის ციხესიმაგრე ნოვი-ზრინი დაანგრიეს. ვაშვარის ზავისადმი უკმაყოფილებამ იმპერიაში შიდა უთანხმოება გამოიწვია. ხორვატიასა და უნგრეთში დაიწყო აჯანყებები, რომელიც გამოავლინეს და ჩაახშეს. სამშვიდობო ხელშეკრულებების სია ოსმალეთის იმპერიის ხელშეკრულებების სია „ვაშვარის ზავი“ //საბჭოთა ისტორიული ენციკლოპედია