laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ნინო თავბერიძე

ნინო თავბერიძე (დ. 21 სექტემბერი, 1952) — ქართველი ექიმი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი 1974 წელს. თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის თვალის სნეულებათა კათედრის კლინიკური ორდინატორი (1974–1976). მუშაობდა მე–3 სამედიცინო სასწავლებელში (1976–1978). რესპუბლიკურ ცენტრალურ საავადმყოფოში ექიმ–ორდინატორი (1976–1978). იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის თვალის სნეულებათა კათედრის ასპირანტი (1978–1981), 1998 წლიდან კი – დოცენტი. ავტორია 21 სამეცნიერო ნაშრომის, ხელმძღვანელობს სტუდენტთა სამეცნიერო თემათა დამუშავებას. ექიმი–ოფთალმოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი. საკანდიდატო დისერტაციის თემა -"თვალის წინა მონაკვეთის ფლუროესცენანგიოგრაფიული გამოკვლევები ეპისკლერალურ და ზოგად ვენურ წნევასთან შეპირისპირებაში ავადმყოფებში პირველადი ღია კუთხიანი გლაუკომით", დაიცვა 1983 წელს. თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 115 ნინო თავბერიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ლაბრგვილ

ლაბრგვილი, ლიბურგიელ (ლაბრგვილ) — სვანეთში გავრცელებული ჭიდაობის სახეობა. როგორც სხვა კუთხეებში, აქაც უმეტესწილად ორთაბრძოლები სხვადასხვა დღესასწაულებზე იმართებოდა. სვანეთში მამაკაცები თავისუფალ დროსაც ეჭიდებოდნენ ერთმანეთს. ჭიდაობის ამ სახეობისთვის დამახასიათებელი ჩაცმულობა იყო სვანური შალის ხალათი, რომელზეც აუცილებლად შემოჭერილი იყო ქამარი. ქამარში ხელის ჩავლება დაშვებული იყო. ლაბრგვილისთვის დამახასიათებელი იყო ქართული ჭიდაობის სხვადასხვა ელემენტები : გარეკაური, შუაკაური, მოგვერდი და სხვ. ძლიერი მოჭიდავეები ნაკლებად იყენებდნენ ფეხს. ეს იმითაც იყო გამოწვეული, რომ ფეხის გამოყენებისას მოჭიდავე შეიძლებოდა თავისივე ილეთს წამოგებოდა. სვანური ჭიდაობის ამ სახეობაში დიდი მნიშვნელობა ენიჭებოდა სისწრაფეს. მოულოდნელობის თავიდან ასაცილებლად მოჭიდავეები ერთმანეთს ესალმებოდნენ. აქ ქართული ხასიათიც ვლინდება - ჩუმად მიპარვა და მოტყუებით გამარჯვება მიუღებელი იყო. წაქცეულად ითვლებოდა ბეჭზე დაცემული მოწინააღმდეგე, თუმცა ერთხელ წაქცევა საკმარისი არ იყო, წაქცეულს უფლება ჰქონდა მოეთხოვა ჭიდაობის გაგრძელება, ჭიდაობის გაგრძელებაზე უარის თქმა სირცხვილად ითვლებოდა. ჩოქზე დაცემა სამჯერ წაქცევად ითვლებოდა. თუ ჭიდაობა დიდხანს გაგრძელდებოდა, მაშინ ხალხი მოჭიდავეებს გააშველებდა. სვანეთში ჭიდაობა ზამთარშიც იმართებოდა მიცვალებულთა მოხსენიების დღეს. ელაშვილი. ვ., „ქართული ჭიდაობა“ — თბილისი, 1975; გვ. 22 თოფჩიშვილი რ, „საქართველოს ეთნოგრაფია / ეთნოლოგია ", თბილისი, გამომცემლობა „უნივერსალი“, 2010, გვ.641 ↑ გაზ. „ლელო“, №119 (1133), 3 ოქტომბერი, 1957
Every Little Thing She Does Is Magic

Every Little Thing She Does Is Magic — ინგლისური როკ-ჯგუფ The Police-ის სინგლი მეოთხე სტუდიური ალბომიდან Ghost in the Machine. სიმღერა, მიუხედავად მეტად მხიარული რითმის და მელოდიისა, შედის ლირიკული სიმღერების რიცხვში, რადგანაც მასში საუბარია ურთიერთობაზე ორ ადამიანს შორის. სიმღერის შემდეგი სტროფი სტინგმა დაამატა შემდეგი სტუდიური ალბომის სიმღერაში O My God: Do I have to tell the story Of a thousand rainy days Since we first met? It's a big enough umbrella But it's always me that ends up getting wet. იგივე სტრიქონები ჟღერს სტინგის სოლო-სიმღერაში Seven Days (1993). 1981 წლის ნოემბერში სიმღერა მოხვდა ბრიტანეთის ჩარტის სათავეებში.აშშ-ში იგი ჩარტის მესამე პოზიციაზე მოხვდა. Every Little Thing She Does Is Magic - 3:58 Flexible Strategies - 3:44 Every Little Thing She Does Is Magic - 4:05 Shambelle - 5:10 სტინგი - ბას გიტარა, წამყვანი და დამატებითი ვოკალი ენდი სამერსი - გიტარა სტიუარტ კოუპლენდი - დასარტყმელი საკრავები, პერკუსია ჟან რუსელი - ფორტეპიანო, სინთეზატორი სიმღერის განსხვავებული ვერსია შეტანილია სტინგის 2010 წლის სტუდიურ ალბომში Symphonicities. ამ დისკში მუსიკოსის მიერ წარმოდგენილი იქნა The Police-ისა და საკუთარი სოლო-კარიერის კომპოზიციების ორკესტრული ვერსიები. სტინგი - ვოკალი ჯო ლოური - დამატებითი ვოკალი რობ მეთისი - ფორტეპიანო, აკუსტიკური გიტარა, დირიჟორი დევიდ ფინკი - აკუსტიკური ბასი დევიდ კოსინი - პერკუსია ↑ UK Singles Charts for the week of November 14, 1981, The Official Charts. ↑ Whitburn, Joel (2004). The Billboard Book of Top 40 Hits, 8th Edition (Billboard Publications), page 497.
იაკობ რაინეგსი

იაკობ რაინეგსი (გერმ. Jacob Reineggs), ნამდვილი სახელი და გვარი — ქრისტიან რუდოლფ ელიხი (Christian Rudolf Ehlich) (დ. 28 ნოემბერი, 1744, აისლებენი, გერმანია, — გ. 7 აპრილი, 1793, სანქტ-პეტერბურგი) — გერმანელი ავანტიურისტი, მოგზაური, ექიმი და დიპლომატი. საქსონიაში დაბადებულმა რაინეგსმა ახალგაზრდობაში არაერთ სხვადასხვა პროფესიაში სცადა ბედი: ლაიფციგში დასტაქრობდა, ვენაში მსახიობობდა, უნგრეთში ექიმობდა და პოლონეთში ბუნებისმეტყველებით იყო დაკავებული. 1774 წელს ოსმალეთის გავლით თბილისში ჩამოვიდა და მრავალმხრივი განათლების წყალობით მალე მოიპოვა მეფე ერეკლე II-ის ნდობა. იცოდა რამდენიმე აღმოსავლური ენა, ისწავლა ქართულიც. ერეკლე მეფემ კარის ექიმად დანიშნა, გერმანულ ენას ასწავლიდა კათოლიკე პატრების სკოლაში. მან თბილისში გახსნა სამედიცინო სასწავლებელი და ე. წ. საბატონიშვილო სკოლა. ქართველ სამხედროებს ასწავლიდა საარტილერიო საქმეს და დავით და ალექსანდრე ბატონიშვილების ერთ-ერთი მასწავლებელიც იყო. დიდ დროს უთმობდა სამთამადნო საქმეს, ხელმძღვანელობდა სტამბას (ვენიდან გამოიწერა სასტამბო მანქანა) და სხვ. საქართველოს საქმეებში კარგად ჩახედული რაინეგსით დაინტერესდა გრიგოლ პოტიომკინი, რომელმაც ის თავისთან გაიწვია და მისი ნდობით აღჭურვილი პირი გახდა. 1782 წელს რაინეგსი საგანგებო დავალებით ჩამოვიდა საქართველოში ერეკლესა და იმერეთის მეფე სოლომონის კარზე, რათა ისინი რუსეთის მხარეზე გადაებირებინა. როგორც რუსეთის რეზიდენტმა, მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა მოლაპარაკებებში, რომლებიც წინ უძღოდა გეორგიევსკის ტრაქტატის დადებას 1783 წელს. სიცოცხლის ბოლო წლებში პეტერბურგში ცხოვრობდა, ჰქონდა კოლეგიის მრჩევლის ჩინი, იყო მედიცინის კოლეგიის მდივანი. არჩეული იყო გეტინგენის მეცნიერებათა აკადემიის (1786) და გერმანიის საბუნებისმეტყველო აკადემიის „ლეოპოლდინის“ (1792) წევრად. გარდაიცვალა პეტერბურგში 1793 წელს. რაინეგსის ნაშრომს „კავკასიის ისტორიულ-ტოპოგრაფიული აღწერა“ დიდი მნიშვნელობა აქვს, როგორც საქართველოსა და კავკასიის ისტორიის წყაროს. Reineggs, J.: Allgemeine historisch-topographische Beschreibung des Kaukasus. T. 1. Aus dessen nachgelassenen Papieren gesammelt u. hrsg. v. F. E. Schröder. Gotha; Sankt Petersburg: Gerstenberg & Dittmar 1796. Reineggs, J.: Allgemeine historisch-topographische Beschreibung des Kaukasus. T. 2. Aus dessen nachgelassenen Papieren gesammelt u. hrsg. v. F. E. Schröder. Hildesheim, Sankt Petersburg: Gerstenberg & Dittmar 1797. მოგზაურობა საქართველოში = Reise in Georgien / იაკობ რაინეგსი; მთარგ.:გია გელაშვილი. თბილისი : არტანუჯი , 2002. გერმანელი დოკტორ იაკობ რეინგესი მეფე ერეკლეს კარზედ რუსთაგან კომისრათ და მინისტრათ დანიშნული საქართველოში / ზ. ჭიჭინაძისა. ტფილისი, 1920. იაკობ რეინეგსი საქართველოში / დალილა ბედიანიძე // ლიტერატურა და ხელოვნება. - თბილისი, 1991. - N4. - გვ.203-240. Heinrich Schipperges: Jacob Reineggs (1744-1794): Arzt, Orientalist und Abenteurer. In: Wilhelm Hoenerbach (Hrsg.): Der Orient in der Forschung: Festschrift für Otto Spies zum 5. April 1966. Harrassowitz, Wiesbaden 1967, S. 586–597. იაკობ რაინეგსი — უცხოელები თბილისის შესახებ.
გახლეჩილი აპრილი

გახლეჩილი აპრილი — ალბანელი მწერლის ისმაილ კადარეს რომანი. 1978 წელს გამოქვეყნებული წიგნი იკვლევს კადარეს ერთ-ერთ განმეორებად თემას: როგორ მოქმედებს წარსული აწმყოზე. რომანი ეხება 1930-იან წლებში ჩრდილოეთ ალბანეთის მაღალმთიანეთში სტუმართმოყვარეობის, სისხლის შუღლისა და მკვლელობის მრავალსაუკუნოვან ტრადიციას. იგი ინგლისურად თარგმნა ჯონ ჰოჯსონმა "New Amsterdam Books"-ისთვის 1990 წელს. ქვეყნის მაღალ პლატოზე მცხოვრები 26 წლის ალბანელი ჯორგ ბერიშა იძულებულია ჩაიდინოს მკვლელობა „კანუნის“ მიხედვით, რათა შური იძიოს თავისი ძმის მკვლელობისათვის. ამ მკვლელობის გამო მას მოსაკლავად დაედევნება მოწინააღმდეგე ოჯახის წევრი. „გახლეჩილი აპრილის“ კითხვისას ადვილი გასაგებია, რატომ და რა ძალით არის გატაცებული ისმაილ კადარე ტრაგედიით და მისი ორი გამორჩეული წარმომადგენლის, შექსპირისა და ესქილეს მიმართ. „მეგობრობა, ერთგულება და მტრობა უძველესი ტრაგედიის მექანიზმის ბორბლებია და მათ მექანიზმში შესვლა ნიშნავს ტრაგედიის შესაძლებლობის დანახვას“. 2001 წელს, გახლეჩილი აპრილის ფილმის ადაპტაცია, სახელწოდებით მზის უკან, გადაიღეს ბრაზილიაში. ის გადაიღო კინორეჟისორმა უოლტერ სალესმა. მოქმედება ვითარდება 1910 წელს ბრაზილიაში და როდრიგო სანტოროს მონაწილეობით, ნომინირებული იყო BAFTA-ს ჯილდოზე საუკეთესო არაინგლისური ფილმისთვის და ოქროს გლობუსის ჯილდოზე საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმისთვის. ↑ National Library of Albania — 1920. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q678964"></a> ↑ Liukkonen, Petri. Ismail Kadare. Kuusankoski Public Library. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 13 January 2015. ↑ Apter, Emily (2001). Translation in a Global Market (en). Duke University Press. ISBN 978-0-8223-6492-4.  ↑ Broken April - Ismail Kadare. Longitude. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-02. ციტირების თარიღი: 2007-10-07. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2024-03-12. ციტირების თარიღი: 2024-03-12. ↑ Kehr, Dave. (21 December 2001) AT THE MOVIES; Albanian Plot in Brazil. The New York Times.
გრიგოლ პოტიომკინი

გრიგოლ ალექსანდრეს ძე პოტიომკინი (რუს. Григо́рий Алекса́ндрович Потёмкин) (დ. 13 სექტემბერი, 1739, სოფ. ჩიჟოვო, ახლანდ. სმოლენსკის ოლქი, რუსეთი, — გ. 5 ოქტომბერი, 1791, ქ. იასის რ-ნი, რუმინეთი) — რუსი სახელმწიფო და სამხედრო მოღვაწე, დიპლომატი, გენერალ-ფელდმარშალი (1784). დაიბადა ოფიცრის ოჯახში. პოტიომკინმა ეკატერინე II-ის ყურადღება პეტრე III-ის წინააღმდეგ 1762 წლის სასახლის გადატრიალების დროს მიიპყრო, მალე მისი ფავორიტი და ნდობით აღჭურვილი პირი გახდა. თავი გამოიჩინა რუსეთ-ოსმალეთის 1768-1774 წლების ომში. ეკატერინე II-თან პირადმა სიახლოვემ და ადმინისტრატორულმა ნიჭმა პოტიომკინი რუსეთში ყველაზე გავლენიან პიროვნებად აქცია. 1774 წელს ორგანიზაცია გაუკეთა დამსჯელ ღონისძიებებს ემელიან პუგაჩოვის გლეხთა აჯანყების წინააღმდეგ. 1775 წელს მისი ინიციატივით გაუქმდა ზაპოროჟიეს სეჩი, რომელსაც რუსეთის ცენტრალური ხელისუფლება კაზაკთა მღელვარებების ერთ-ერთ წყაროდ მიიჩნევდა. 1776 წელს პოტიომკინი დაინიშნა ნოვოროსიის, ასტრახანისა და აზოვის გენერალ-გუბერნატორად. რუსეთის იმპერიის ამ სამხრეთ გუბერნიებში ის ფაქტობრივად შეუზღუდავი ძალაუფლებით სარგებლობდა. 1783 წელს პოტიომკინმა განახორციელა თავისი პროექტი ყირიმის რუსეთთან შეერთებისა და ამისთვის მიენიჭა ტავრიდელი თავადის ტიტული. იმავე წელს მისი აქტიური მონაწილეობით ხელი მოაწერეს რუსეთ-საქართველოს გეორგიევსკის ტრაქტატს. პოტიომკინის ინიციატივითა და ხელშეწყობით დაარსდა ქალაქები ხერსონი, ნიკოლაევი, სევასტოპოლი და ეკატერინოსლავი, გაიზარდა შავი ზღვის სამხედრო და სავაჭრო ფლოტი. 1784 წელს დაინიშნა სამხედრო კოლეგიის პრეზიდენტად. რუსეთ-ოსმალეთის 1787-1791 წლების ომში მთავარსარდალი იყო, ხელმძღვანელობდა ოჩაკოვის ალყას (1788). გარდაიცვალა ქ. იასიში, ოსმალეთთან საზავო მოლაპარაკების დროს. თანამედროვეები პოტიომკინს აღწერენ, როგორც ხორციელი სიამეების, აზარტული თამაშებისა და ფუფუნების მოყვარულ ადამიანს. რუსეთის სამხრეთში მისი მმართველობა ხშირად ასოცირდება „პოტიომკინის სოფლებთან“, რომლებიც პოტიომკინმა თითქოსდა ყირიმში დაარსებული ახალშენების მოჩვენებითი კეთილდღეობის გამოსახატავად მოაწყო. პოტიომკინის ინიციატივით და შეკვეთით რუსეთის იმპერიის ტერიტორიაზე ააგეს არაერთი მნიშვნელოვანი ისტორიული შენობა, მათ შორის, ტავრიდის სასახლე პეტერბურგში. Брикнер А. Г. Потёмкин. — СПб.: Издание К.Л. Риккера, 1891. Потемкин, Григорий Александрович // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). — СПб., 1890—1907. Montefiore, Simon Sebag. Catherine the Great and Potemkin: The Imperial Love Affair. Phoenix, 2001. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 175-176.
აპიმონდია

აპიმონდია (Apimondia) — მეფუტკრეთა ასოციაციების საერთაშორისო ფედერაცია, რომელიც ხელს უწყობს მეფუტკრეობის სამეცნიერო, ეკოლოგიურ, სოციალურ და ეკონომიკურ განვითარებას ყველა ქვეყანაში, ასევე მეფუტკრეთა ასოციაციების, სამეცნიერო ორგანოებისა და მეფუტკრეობაში ჩართული ინდივიდების თანამშრომლობას მთელ მსოფლიოში. სახელწოდება აპიმონდია ორი სიტყვისგან შედგენილი რთული სიტყვაა: „აპი“ ნიშნავს ფუტკრის თაფლს, „მონდია“ — მსოფლიოს. ფედერაცია გამოსცემს ჟურნალს „Apiacta“. 1897 წლიდან ყოველ მეორე წელს აპიმონდია აწყობს მეფუტკრეთა კონგრესებს, რომელსაც მასპინძლობს სხვადასხვა ქვეყანა. აპიმონდია აწარმოებს შვიდ სამეცნიერო და ხუთ რეგიონულ კომისიას მეფუტკრეობის შემდგომი მეცნიერული გაგებისა და ინფორმაციის გაცვლის ხელშეწყობის მიზნით. მეფუტკრეობის ეკონომიკა ფუტკრის ჯანმრთელობა ფუტკრის ბიოლოგია დამტვერვა და ფუტკრის ფლორა მეფუტკრეობის ტექნოლოგია და ხარისხი აპითერაპია მეფუტკრეობა სოფლის განვითარებისთვის ↑ South Korea Won the Bid for the APIMONDIA 2015 at APIMONDIA 2011 Argentina. World Propolis Science Forum (27 January 2012). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 4 მარტი 2016. ციტირების თარიღი: 1 September 2013. ↑ Apimondia congresses. ციტირების თარიღი: 2009-11-12 ↑ Welcome to Apimondia website. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-06-25. ციტირების თარიღი: 2024-03-13.
დეივი (მთვარის კრატერი)

კრატერი დეივი (ლათ. Davy) — დარტყმითი მეტეორიტული კრატერი მთვარეზე. მდებარეობს მთვარის ხილვადი მხარის ეკვატორულ ნაწილში, ღრუბლების ზღვის ჩრდილო-აღმოსავლეთით. სახელი ეწოდა ინგლისელი ქიმიკოსის, ფიზიკოსისა და გეოლოგის ჰამფრი დეივის პატივსაცემად (დამტკიცებულ იქნა საერთაშორისო ასტრონომიული კავშირის მიერ 1935 წელს). კრატერ დეივის დასავლეთით მდებარეობს კრატერი კუნდტი; კრატერი პალისა — ჩრდილოეთით; კრატერი პტოლემეოსი — ჩრდილო-აღმოსავლეთით; კრატერი ალფონსი სამხრეთ-აღმოსავლეთით; კრატერი ალ-ბიტრუჯი — სამხრეთ-აღმოსავლეთით და კრატერი ლასელი — სამხრეთით. კრატერის ცენტრის სელენოგრაფიული კოორდინატებია 11°51′S 8°09′W﻿ / ﻿11.85° ს. გ. 8.15° დ. გ.﻿ / -11.85; -8.15, დიამეტრი — 33.94 კმ, სიღრმე 0.82 კმ. კრატერს რთული მრავალკუთხა ფორმა აქვს და ზომიერად განადგურებულია. ზვინულის კიდე გარკვეულწილად გალეულია, ზვინულის სამხრეთ-აღმოსავლეთი ნაწილი დაფარულია სატელიტური კრატერით — დეივი A. ზვინულის შიდა ფერდობზე შემორჩენილია ტერასული სტრუქტურის კვალი. ზვინულის სიმაღლე მიმდებარე ტერიტორიის მიმართ აღწევს 960 მ, კრატერის მოცულობა დაახლოებით 800 კმ³. თასის ფსკერი გადაკვალულია, მის პერიმეტრზე მდებარეობს ზვინულის მიმართ კონცენტრირებული ღარების ჯაჭვები. კრატერს ცენტრალური მწვერვალი არ გააჩნია, თუმცა თასის ცენტრში შეინიშნება მცირე სიმაღლეები. მთვარის კრატერების სია საერთაშორისო ასტრონომიული კავშირი — Aepinus Цифровой фотографический атлас Луны Снимки кратера с борта Аполлона-12, Аполлона-14, Аполлона-16. Кратер Деви на карте LAC-77 Селенологическая карта окрестностей кратера Кратер Деви на карте LM-77 Фототопографическая карта окрестностей кратера Mistaken Identity.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-06-14. Описание кратера на сайте The Moon-Wiki. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-05-30. ციტირების თარიღი: 2020-06-23 Andersson, L.E., and E.A. Whitaker, NASA Catalogue of Lunar Nomenclature, NASA Reference Publication 1097, October 1982. ↑ John E. Westfall's Atlas of the Lunar Terminator, Cambridge Univ. Press (2000). ციტირების თარიღი: 2014-10-02
Spirits in the Material World

Spirits in the Material World— ინგლისური როკ-ჯგუფ The Police-ის სინგლი მეოთხე სტუდიური ალბომიდან Ghost in the Machine. 1995 წელს ამ სიმღერის საკუთარი ვერსია ჩაწერა მუსიკოსმა პეტო ბანტონმა. სიმღერა შეტანილია ფილმში ეის ვენტურა: როდესაც ბუნება გიხმობს. მასში ასევე მღერის სტინგი. Spirits in the Material World -2:59 Low Life - 3:45 Spirits in the Material World - 3:01 Flexible Strategies - 3:44 ↑ http://www.discogs.com/Police-Spirits-In-The-Material-World/master/109147
ნიაზ ზოსიძე

ნიაზ ზოსიძე (დ. 20 დეკემბერი, 1962) — მწერალი, ჟურნალისტი, გრიგოლ რობაქიძის უნივერსიტეტის პროფესორი. დაამთავრა თბილისის სულხან-საბა ორბელიანის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, მოგვიანებით - ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დოქტურანტურა ლიტერატურის განხრით. სამუშაო გამოცდილება: გაზეთ „აჭარის“ კორესპონდენტი (1989-94), აჭარის უმაღლესი საბჭოს პრესსამსახურის სპეციალიტი (1994-99), პრესსამსახურის უფროსი (1999), აჭარის ჟურნალისტთა კავშირის თავმჯდომარე (1999), გაზეთ „აჭარის“ რედაქტორი (1999-2002). 2002-2003 წლებში მუშაობდა შუახევის რაიონის გამგებლად, 2008-2012 წლებში - იყო აჭარის უმაღლესი საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე. მონაწილეობს ადგილობრივ და საერთაშორისო სამეცნიერო კონფერენციებში. იყო მუჰაჯირთა შთამომავლების მეხსიერების შემსწავლელი ბსუ-ს სამეცნიერო ექსპედიციის წევრი. ავტორია 15 წიგნისა, მათ შორის: „იერუსალიმში“, „რა დამავიწყებს“, „აჭარა - ფარი საქართველოისა“, „ნეტაი, ადრე მოსულიყავით...“, „თან მეცინება, თან მეტირება“, „გომარჯოს ფერეიდანს“, „ცრემლს ნუ გამატან“, „ახლა სიკვდილი არ შეიძლება“, „სულერთია ოცდაათის მერე?“, „ჩემი სამარადჟამო“, „ყაჭო“, „გურჯულ სიზმრებში ვარ“ „ღმერთო გამახსენე“ „სიკვდილი გაადვილდა“, „ქაშუეთური ჩანაწერები“. აგრეთვე ავტორია მრავალი საგაზეთო სტატიისა და სამეცნიერო ნაშრომისა. 1989 წლიდან არის საქართველოს ჟურნალისტთა კავშირის, 2019 წლიდან კი — საქართველოს მწერალთა კავშირის წევრი. დაჯილდოებულია „ღირსების ორდენით“ — ქართული ჟურნალისტიკის განვითარებაში შეტანილი წვლილისათვის. არის ფრიდონ ხალვაშის პრემიის ლაურეატი. 2022 წელს მიენიჭა საპატიო შუახეველის წოდება. დაბადებიდან 60 წლისთავის საიუბილეოდ, 2022 წლის 20 დეკემბერს აჭარის მწერალთა სახლმა მას მიანიჭა „რჩეული შემოქმედის“ წოდება. 2022 წლის დეკემბერში, ქალაქ ბათუმის მერიის კონკურსის შედეგად, ნიაზ ზოსიძე აღიარებული იქნა, როგორც „წლის ხელოვანი“. „ღირსების ორდენი“ „ფრიდონ ხალვაშის პრემია“ „საპატიო შუახეველი“ „რჩეული შემოქმედი“ „წლის ხელოვანი“ „იერუსალიმში“ „რა დამავიწყებს“ „აჭარა - ფარი საქართველოისა“ „ნეტაი, ადრე მოსულიყავით...“ „თან მეცინება, თან მეტირება“ „გომარჯოს ფერეიდანს“ „ცრემლს ნუ გამატან“ „ახლა სიკვდილი არ შეიძლება“ „სულერთია ოცდაათის მერე?“ „ჩემი სამარადჟამო“ „ყაჭო“ „გურჯულ სიზმრებში ვარ“ „ღმერთო გამახსენე“ „სიკვდილი გაადვილდა“ „ქაშუეთური ჩანაწერები“ საინფორმაციო ცნობარი აჭარაში მოღვაწე მწერალთა შესახებ, ბათუმი, 2019, გვ. 42 ნიაზ ზოსიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გადაცემის სტუმარი-ფილოლოგი, პროფესორი და მწერალი ნიაზ ზოსიძე „ღმერთო გამახსენე“ - ნიაზ ზოსიძის ახალი წიგნი
რუსეთის ფედერაციის საპრეზიდენტო არჩევნები 2024

საპრეზიდენტო არჩევნები რუსეთის ფედერაციაში 2024 წლის 15-17 მარტს გაიმართა. ეს რუსეთში რიგით მერვე საპრეზიდენტო არჩევნები იყო. იმ შემთხვევაში თუ ხმების ნახევარის მიღებას ვერცერთი კანდიდატი შეძლებდა, 2024 წლის 7 აპრილს შედგებოდა არჩევნების მეორე ტური. რუსეთის პრეზიდენტის ინაუგურაცია 2024 წლის 7 მაისსაა დაგეგმილი. არჩევნებში გამარჯვება რუსეთის მოქმედმა პრეზიდენტმა, ვლადიმერ პუტინმა მოიპოვა ხმათა 87,32%-ით. ↑ Russian presidential election set for March 15-17, 2024 en. ციტირების თარიღი: 2023-12-12 ↑ Совет Федерации назначил выборы президента РФ на 17 марта ru (2023-12-07). ციტირების თარიღი: 2023-12-07 ↑ In Photos: Residents of Remote Areas Start Voting in Russia's Presidential Election (29 February 2024). ↑ Федеральный закон от 10.01.2003 N 19-ФЗ (ред. от 05.12.2017) "О выборах Президента Российской Федерации" Статья 77. Повторное голосование на выборах Президента Российской Федерации. ციტირების თარიღი: 5 March 2018 ↑ Федеральный закон от 10.01.2003 N 19-ФЗ (ред. от 05.12.2017) "О выборах Президента Российской Федерации" Статья 82. Вступление в должность Президента Российской Федерации. ↑ Документы в ЦИК представили шесть самовыдвиженцев и девять кандидатов от партий. Новости. Первый канал, https://www.1tv.ru/news/2023-12-28/467950-dokumenty_v_tsik_predstavili_shest_samovydvizhentsev_i_devyat_kandidatov_ot_partiy. წაკითხვის თარიღი: 2023-12-29
პლატონ ზუბოვი

პლატონ ალექსანდრეს ძე ზუბოვი (რუს. Плато́н Алекса́ндрович Зу́бов) (დ. 15 ნოემბერი, 1767 — გ. 7 აპრილი, 1822, რუნდალის სასახლე, ლატვია) — რუსი სახელმწიფო და სამხედრო მოღვაწე, იმპერატორ ეკატერინე II-ის უკანასკნელი ფავორიტი. დაიბადა მცირე შეძლების მემამულის ოჯახში. მსახურობდა ოფიცრად. 1789 წლიდან მომხიბვლელი გარეგნობისა და მანერების წყალობით დაუახლოვდა ეკატერინე II-ს, მის ფლიგელ-ადიუტანტად დაინიშნა და მალე მისივე ფავორიტი გახდა. თავისი მეტოქის გრიგოლ პოტიომკინის გარდაცვალების შემდეგ (1791) ზუბოვი იმპერატორთან სიახლოვის მეოხებით რუსეთის ყველაზე გავლენიან კარისკაცად იქცა. მიიღო გრაფის (1793), შემდეგ უბრწყინვალესი თავადის (1796) ტიტულები, დაინიშნა საგარეო საქმეთა კოლეგიის პრეზიდენტად (1791-1792), იმპერატორის გენერალ-ადიუტანტად (1792), ეკატერინოსლავის, ვოზნესენსკისა და ტავრიდის გენერალ-გუბერნატორად (1793-1796), გენერალ-ფელდცეიხმეისტერად (1793-1796), შავი ზღვის ფლოტის უფროსად (1796), შავიზღვისპირეთის კაზაკთა ჯარების მეთაურად (1796) და ა. შ. ამ წლებში ზუბოვის თაოსნობით მოხდა რუსული არტილერიის გარკვეული მოდერნიზება. საგარეო პოლიტიკაში ექსპანსიონიზმის მომხრე იყო. მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა პოლონეთის მესამე დანაწილებაში (1795), რის შედეგადაც მიიღო დიდძალი მამულები ლატვიაში. ზუბოვი აქტიურად უჭერდა მხარს რუსეთის ტერიტორიულ გაფართოებას სამხრეთით, ოსმალეთის იმპერიის დანაწილებას, კავკასიაში რუსეთის გავლენის გავრცელებას და ქართლ-კახეთის სამეფოს ანექსიას. 1796 წელს მისი ინიციატივით მოეწყო რუსეთის არმიის ლაშქრობა კასპიისპირეთში, რომელსაც მისივე ძმა — გენერალი ვალერიან ზუბოვი მეთაურობდა. მოგვიანებით პლატონ ზუბოვმა შეადგინა აღმოსავლეთ საქართველოს ანექსიის შესახებ ალექსანდრე I-ის სახელით გამოცემული მანიფესტი (1801). ეკატერინეს გარდაცვალების და პავლე I-ის გამეფების შემდეგ (1796) ზუბოვი შერისხული იყო. ის აქტიურად მონაწილეობდა პავლე I-ის წინააღმდეგ შეთქმულების და მისი მკვლელობის ორგანიზებაში (1801). პავლეს მემკვიდრის ალექსანდრე I-ის ტახტზე ასვლის შემდეგ ერთხანს დაიბრუნა გავლენა, იყო იმპერატორის მუდმივი საბჭოს წევრი და მოსკოვის I კადეტთა კორპუსის დირექტორი, მიიღო ინფანტერიის გენერლის წოდება. მალევე ზუბოვი აქტიურ სახელმწიფო და პოლიტიკურ ცხოვრებას ჩამოაშორეს. ამის შემდეგ ბევრს მოგზაურობდა ევროპაში, რუსეთში ყოფნისას ძირითადად ლატვიაში თავის მამულებში ცხოვრობდა. გარდაიცვალა იქვე, 1822 წელს. Зубовы // [Елисавета Петровна — Инициатива]. — СПб. ; [М.] : Тип. т-ва И. Д. Сытина, 1912. — С. 550—553. — (Военная энциклопедия : [в 18 т.] / под ред. К. И. Величко … [и др.] ; 1911—1915, т. 10). К. Кудряшов. Зубов, Платон Александрович // Русский биографический словарь : в 25 томах. — СПб., 1897. — Т. 7: Жабокритский — Зяловский. — С. 526—546. საქართველოს საკითხი და რუსეთის სახელმწიფო საბჭო 150 წლის თავზე / აკაკი პაპავა // მამული. - ბუენოს-აირესი, 1951. - N4. - გვ.104-105. Gvosdev, Nikolas K. Imperial policies and perspectives towards Georgia: 1760–1819. Basingstoke: Macmillan, 2000.
იგლი ტარე

იგლი ტარე (დ. 25 ივლისი, 1973) — ყოფილი ალბანელი პროფესიონალი ფეხბურთელი, იგი თამაშობდა თავდამსხმელის პოზიციაზე. კარიერის დასრულების შემდეგ გახდა სერია A-ს სპორტული დირექტორი, შემდეგ კი იტალიის საფეხბურთო კლუბის, ლაციოს სპორტული დირექტორი. ტარემ პარტიზანის ტირანაში თამაში დაიწყო 9 წლის ასაკში, 1982 წელს, ხოლო პროფესიონალურ ფეხბურთში დებიუტი შეასრულა 15 წლის ასაკში 1988 წელს. 1992 წელს მან ალბანეთი დატოვა და ემიგრაციაში, გერმანიაში წავიდა. ის თამაშობდა გერმანიის დაბალი დონის ლიგებში ლუდვიგსჰაფენსა და მანჰეიმში. 1996 წელს, იგი გადავიდა საფეხბურთო კლუბ კარლსრუეში, რომელიც იმდროისთვის ბუნდესლიგაში ასპარეზობდა. თავდაპირველად, იგი კლუბის სარეზერვო გუნდში თამაშობდა, თუმცა იმავე წელს, ბუნდესლიგაში მისი დებიუტი შედგა. ამის შემდეგ იგი დიუსელდორფის ფორტუნაში გადავიდა, რომელიც ბუნდესლიგა 2-ში ასპარეზობდა. ტარემ ამ გუნდში 2 სეზონის მანძილზე 63 მატჩი ჩაატარა და 24 გოლის გატანა მოახერხა. 1999 წელს, იგი გადავიდა საფეხბურთო კლუბ კაიზერსლაუტერნში, სადაც წელიწადნახევრის განმავლობაში 26 მატჩში ჩაატარა და ოთხი გოლის გატანა მოახერხა. კაიზერლაუტერნის შემდეგ, იგი შეუერთდა ბრეშია კალციოს 2001 წლის იანვარში, კლუბი იმდროისთვის იტალიის სერია A-ში ასპარეზობდა, ტარეს დახმარებით გუნდმა ჩემპიონატშო მე-8 ადგილის დაკავება მოახერხა. მან ბრეშიაში თამაში გააგრძელა კიდევ ორი სეზონი და 75 თამაშში 15 გოლის გატანა მოახერხა, შემდეგ კი ბოლონიაში გადავიდა 2003 წელს. ამ კლუბში მან ორი წლის მანძილზე იასპარეზა და 55 მატჩში 11 გოლი გაიტანა. 2005 წელს ბრეშიას სერია B-ში დაქვეითების შემდეგ, იგი გადავიდა ლაციოში, მისი ეს ტრანსფერი ყველასათვის მოულოდნელი გახლდათ. თუმცა ამ კლუბში, იგი ძირითადად სათადარიგო შემადგენლობაში იყო, მან მხოლოდ ოთხი გოლი გაიტანა 54 თამაშის მანძილზე, ხოლო 2008 წელს 34 წლის ასაკში, მისი როგორც ფეხბურთელის კარიერა საბოლოოდ დასრულდა. ტარემ ალბანეთის ნაკრებში 68 მატჩი ჩაატარა და ათი გოლი გაიტანა. როგორც გუნდის ერთ-ერთი ყველაზე გამოცდილი წევრი, ტარე ეროვნული ნაკრების კაპიტნის ტიტულსაც ატარებდა, საკმაოდ დიდი ხნის მანძილზე. ეროვნულ ნაკრებში, მისი ყველაზე შთამბეჭდავი მატჩი ალბანეთ-რუსეთის შეხვედრა გახლავთ, უეფას ევრო 2004-ის საკვალიფიკაციო ეტაპზე, როდესაც მან დიდი წვლილი შეიტანა ალბანეთს 3-1 გამარჯვებაში და გოლის გატანაც მოახერხა. 2007 წელს, ტარეს სანაკრებო კარიერა ფაქტობრივად დასრულდა, მას შემდეგ, რაც მენეჯერი ოტო ბარიჩმა იგი ეროვნულ ნაკრებში აღარ გაიწვია. Official Lazio profile დაარქივებული 2008-08-20 საიტზე Wayback Machine. ↑ Cieri, Stefano (6 June 2023). „Tare-Lazio è finita“. La Gazzetta dello Sport (იტალიური). RCS. p. 21. ციტირების თარიღი: 25 September 2023. ↑ Albania – Record International Players. Rsssf. ციტირების თარიღი: 2 January 2018