laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
რაზი-ბონდარენკოს სახლი

რაზი-ბონდარენკოს სახლი (რუს. Дом Рази-Бондаренко) — ძველი ორსართულიან სახლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის მესამე მეოთხედში. სახლის ყველაზე ცნობილი მფლობელები სხვადასხვა დროს იყვნენ ნადეჟდა რაზი და სიმონ ბონდარენკო. მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 84. XIX საუკუნის მესამე მეოთხედში ვაჭარი რაზი ფლობდა ადგილს, რომელიც შემდეგ მოექცა დიდი ბირჟის შესახვევში. იქვე ახლოს მდებარეობდდა ერთშართულიანი შენობა, რომელიც იყო მისი ცოლის, ნადეჟდა რაზის, საკუთრება. შენობა მას ეკუთვნოდა 1873 წლიდან. ამ ადგილზე დროთა განმავლობაში გაჩნდა ორი შენობა. კუთხის შენობაში მდებარეობდა დიმიტრი კრემენიცკის რესტორანი, ახლოსვე მუშაობდა ჰეპფერტის სასტუმრო, რომლის კუთვნილებაში იყო ასევე საუკეთესო საკონდიტრო კოოპერატივი. შემდეგ სახლში განთავსდა მასწავლებელ ს. ბელოკოვსკის წიგნების მაღაზია, რომელმაც მცირე ხანს იმუშავა და გადავიდა ა. ვაშინენკოს კუთვნილებაში. 1880-იან წლებში აქ განთავსდა სტამბა. სახლი ნადეჟდა რაზის ეკუთვნოდა 1906 წლამდე. 1913 წელს (სხვა ვერსიით - 1915 წელს) მიწის ნკვეთისა და აქ მდებარე ნაგებობების მფლობელი გახდა სიმონ ბონდარენკო. მანამდე იგი ფლობდა სხვა სახლებს ალექსანდრესა და მიხეილის ქუჩებზე. სიმონის მამა იყო ვაჭარი, თავად სიმონიც ვაჭრობდა თევზის პროდუქტებით.. სიმონ ბონდარენკო ქალაქში ცნობილი იყო თავისი სინემატოგრაფით, რომელიც მან მეჩნიკოვის შესახვევში გახსნა 1914 წელს. ფასადზე იყო წარწერა „სიმონ ბონდარენკოს კინოთეატრი“. 1918 წლის მარტში მოახინეს კინოთეატრის ნაციონალიზაცია და უწოდეს „პალასი“ 1919 წელს მასში გაიხსნა მინიატურების თეატრი „მოზაიკა“. 1930 წლიდან მიიღო თანამედროვე სახელწოდება „როტ ფრონტი“. ეს იყო პირველი ხმოვანი კონოთეატრი, ხოლო 1957 წლის ივლისიდან გახდა ფართო ეკრანიანი. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 Рази Бондаренко дом//Энциклопедия Таганрога, Ростов-на-Дону, Росиздат, 2003 ↑ 2.0 2.1 2.2 Дом 84, Петровская улица. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-16. ციტირების თარიღი: 2017-03-17.
ლაკიერების მეორე სახლი

ლაკიერების მეორე სახლი (რუს. Второй дом Лакиеров) — ორსართულიანი სახლი, არქიტექტურული ძეგლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის პირველი ნახევარში კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. მისამართი: ტაგანროგი, ბერძნების ქუჩა № 44. XIX საუკუნის დასაწყისში და შუა წლებში სახლები, რომელიც აგებულია იყო აგურით და მდებარეობდა ბერძნების ქუჩა 42-ში და 44-ში, იყო ივან ვარვაცის კუთვნილება. შემდეგ ეკუთვნოდათ მის მემკვიდრეებს. 1906-1910 წლებში სახლი № 44 ეკუთვნოდა ალექსანდრა პოპუდოვაიას და ელენა ლაკიერს. ლაკიერების სახლი დაკავშირებულია რამდენიმე ცნობილი ტაგანროგელის ისტორიასთან. 1836 წელს იგი დაოჯახდა ტიტულარული მრჩევლის დიმიტრი ალფერაკის შვილზე სოფიაზე. ვარვაცების ოჯახს შეეძინათ ორი გოგო: ალექსანდრა და ელენა. ალექსანდრა ცოლად გაჰყვა საბერძნეთის მეფის მოხელეს პუპუდოვს, ხოლო ელენა გახდა ალექსანდრე ლაკიერის ცოლი - „რუსული ჰერალდიკის“ ავტორი. ეს წიგნი გამოვიდა 1854 წელს და მისმა ავტორმა ამ შრომისათვის მიიღო დემიდოვის პრემია. ალექსანდრე ლაკიერი გარდაიცვალა 1870 წელს, ხოლო მისი მეუღლე, ელენა 1915 წელს. მათ ქორწინების პერიოდი შეეძინათ ხუთი შვილი: მარკი, ივანე, სოფია, ალექსანდრა და ელენა (სხვა ვერსიით - მარია). საბჭოთა პერიოდში სახლში განთავსებული იყო საბავშვო ბაღი „Тополек“. ამჟამად შენობა უკავია პროკურატურას. ლაკიერების მეორე სახლი უფრო მოკრძალებულადაა გაფორმებული ვიდრე 42 ნომერში მდებარე მათი სახლი. სახლის არქიტექტურული კომპოზიცია სიმეტრიულია. აქვს ოთხფერდა სახურავი. როსტოვის ოლქის საბჭოს 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 გადაწყვეტილებით სახლი განეკუთვნება რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურრული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას. ↑ Энциклопедия Таганрога ↑ 2.0 2.1 Гаврюшкин О. П. Г12 «По старой Греческой…» (Хроника обывательской жизни) — Т.: ООО «Издательство „Лукоморье“», 2012. — 514 с. — ISBN — 5-901565-15-0 ↑ 3.0 3.1 3.2 Дома Лакиеров. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-12. ციტირების თარიღი: 2017-03-17.
დავიდოვიჩის სახლი

დავიდოვიჩის სახლი (რუს. Дом Давидовича) — ერთსართულიანი სახლი, არქიტექტურული ძეგლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. მისამართი: ტაგანროგი, ბერძნების ქუჩა № 34. ბერძნების ქუჩა ნომერ 34-ში მდებარე ერთსართულიანი სახლი აგებულია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. ცნობილია სახლის მფლობელები და მაცხოვრებლები. აგურის სახლი აგებულია 1897 წლის პროექტის მიხედვით სანქტ-პეტერბურგის უნივერსიტეტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტის კანდიდატის, დავიდ-შეილ აბრამ დავიდოვიჩის დაფინანსებით. 1897 წელს მის ოჯახში (მეუღლე ალექსანდრა) დაიბადა შვილი, რომელსაც დაარქვეს სიმონი. ამ სახლთან ერთად 1910 წელს ააგეს შენობა თეთრი აგურისაგან, რომელიც შეფასებული იყო 80 ათას რუბლად. იგი უფრო ძვირი ღირდა ვიდრე ალფერაკის სასახლე. ამჟამად მასში განთავსებულია კავშირგაბმულობის ცენტრალური განყოფილება. 1925 წლამდე ბერძნების ქუჩა ნომერ 34-ში მდებარე სახლი იყო ალექსანდრა დავითის ასულის, მარია სიმონის ასულისა და ანასტასია დავითის ასული დავიდოვიჩის კუთვნილება. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოახდინეს სახლის ნაციონალიზაცია. ამჟამად სახლი გამოთავისუფლებულია და იყიდება. ბერძნების ქუჩა ნომერ 34-ში მდებარე სახლს გააჩნია П-ს მსგავსი დაგეგმარება. ფასადზე განთავსებულია ექვსი ფანჯარა. სახლი აგურითაა ნაგები და აქვს ასიმეტრიული კონსტრუქცია. სახურავი ოთხფერდაა. გვერდითა კედლები შელესილია და ფანჯრების გარეშეა. შენობის ფასადი და ცოკოლი რუსტირებულია. სახლი შერებილია ყვითელ ფერში, ხოლო ცოკოლი მუქ ნაცრისფერად. მცირე არქიტექტურული ელემენტები კი თეთრ ფერშია გადაწყვეტილი. მთავარი შესასვლელი სახლის მარცხენა ნაწილში მდებარეობს. მარჯვენა მხარეს მდებარე ფანჯრებს აქვს საკუთხა ფორმის ფრონტონი და ატიკა. მთავარი შესასვლელის თავზე ასევე დგას ფიგურული სანდრიკები. Гаврюшкин О. П. По старой Греческой… (Хроника обывательской жизни). — Таганрог: Лукоморье, 2003. — 514 с. — ISBN 5-901565-15-0. Таганрог. Греческая улица, 34 დაარქივებული 2017-03-17 საიტზე Wayback Machine. ↑ Собрание фасадов Его Императорского Величества, высочайше апробированных для частных строений в городах Российской империи. Ч. 1-4. СПб., 1809—1812. ↑ Глазычев В. Л. Архитектура. Энциклопедия. — М.: Дизайн. Информация. Картография; Астрель; АСТ, 2002. — 672 с. — ISBN 5-17-005418-1.
სინოდი-პოპოვის სახლი

სინოდი-პოპოვის სახლი (რუს. Дом Синоди-Попова) — სართულნახევრიანი სახლი, არქიტექტურული ძეგლი. ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია 1840-იან წლებში. როსტოვის ოლქის საბჭოს 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 გადაწყვეტილებით სახლი განეკუთვნება რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურრული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას. მისამართი: ტაგანროგი, ბერძნების ქუჩა № 84. XVIII საუკუნის შუა წლებში სინოდი-პოპოვების წინაპრები ვაჭრობდნენ ტემერნიკის მახლობლად. ტაგანროგელი სინოდი-პოპოვების გვარის დამფუძნებლად ითვლება ბერდიანსკელი ვაჭარი გიორგი სინოდი-პოპოვი, რომელიც დაიბადა 1775 წელს.. არ არსებობს სარწმუნო და ზუსტი წყაროები, რომლებიც აღნიშნული გვარის წარმომავლობაზე მიგვითითებს. 1840-იან წლებში ბერძნების ქუჩის 84-ში სინოდი-პოპოვების ოჯახმა ააშენა ახალი სახლი. დაბადების რეგისტრაციის წიგნში 1853 წელს არის ინფორმაცია დიმიტრის შვილზე და მის მამა მინაი პოპოვზე, მაგრამ სხვა წყაროებში, რომლებიც ეკუთვნის XIX საუკუნის პირველ ნახევარს, უკვე ვხვდებით ორმაგ გვარს. ცნობილია, რომ ტაგანროგში ცხოვრობდა ორი ძმა პოპოვი: სემიონ და მინაი პოპოვები. ორივე მათგანი მემკვიდრეობით საპატიო მოქალაქე იყო. მინაის ცოლი იყო მარია დიონისევნა. მათ შეეძინათ რამდენიმე ბავშვი: ეკატერინა, ელენა, გიორგი, ეგორი, დიმიტრი. სემინის ცოლი იყო ოლიმპიადა პალამა. მათ შეეძნათ ორი გოგო: ანა და ანფია. სემიონ პოპოვი იყო ნიდერლანდის საკონსულოს წარმომადგენელი ტაგანროგში, ხოლო 1872 წლიდან წარმოადგენდა პორტუგალიის საკონსულოსაც. ოჯახის ერთ-ერთმა ცნობილმა წარმომადგენელმა, მხატვარმა დიმიტრი მინაის ძე სინოდი-პოპოვმა სახლის ქვედა ცოკოლის სართულზე გახსნა სახელოსნო. 1873-1880 წლებში სახლი ეკუთვნოდა სინოდი-პოპოვებს, 1890-1898 წლებში სემიონ სინოდი-პოპოვი იყო სახლის მფლობელი. 1906 წლიდან სახლის მფლობელები არიან მინაია ეგორის ძე და ანფია სემიონის ასული სინოდი-პოპოვები. სახლი სინოდი-პოპოვების მფლობელობაში იყო ოქტომბრის რევოლუციამდე. შემდეგ გახდა გერმანელი ფ. დრეილინგის საკუთრება და იგი მას ფლობდა 1925 წლამდე. 1992 წლიდან არქიტექტურული ძეგლია და იცავს კანონი. Гаврюшкин О. П. Г12 «По старой Греческой…» (Хроника обывательской жизни) — Т.: ООО «Издательство „Лукоморье“», 2012. — 514 с. — ISBN — 5-901565-15-0 ↑ 1.0 1.1 1.2 Жилой комплекс. Комплекс застройки улицы. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-18. ციტირების თარიღი: 2017-03-17. ↑ 2.0 2.1 Энциклопедия Таганрога, Ростов-на-Дону, Росиздат, 2003 ↑ Дом 84, Греческая улица. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-18. ციტირების თარიღი: 2017-03-17.
სეფევიეს ორდენის შეიხების სია

აქ წარმოდგენილია სუფიზმის განშტოების, „სეფევიეს ორდენის“ შეიხების სია: შეიხ სეფი ედ-დინი (1293-1334) შეიხ სადრ ალ-დინ მუსა (1334-1391) შეიხ ხოჯა ალი (1391-1424) შეიხ იბრაჰიმ-შაჰი (1424-1447) შეიხ ჯუნეიდი (1447-1460) შეიხ ჰეიდარი (1460-1488) შეიხ ალი (1488-1494) ისმაილ I (1494-1501) "Shaykh Safi al-Din Ardabili". Oxford Reference. doi:10.1093/oi/authority.20110803095422671. http://whc.unesco.org/en/list/1345, Sheikh Safi al-Din http://whc.unesco.org/en/list/1345, Sheikh Safi al-Din http://archnet.org/sites/1595/media_contents/40812
თაიარ მეჰმედ-ფაშა

თაიარ მეჰმედ-ფაშა (თურქ. Tayar Mehmet Paşa; გ. 24 დეკემბერი, 1638, ბაღდადი) — ოსმალეთის იმპერიის სახელმწიფო მოღვაწე, დიდი ვეზირი 1638 წლის 27 აგვისტოდან 24 დეკემბრამდე. მისი წინამორბედის მსგავსად წარმოშობით სამსუნის პროვინციის ქ. ლადიქიდან იყო. 1612 წელს ის მოხვდა იმპერიის იმდროინდელი დიდი ვეზირის, ნასუჰ-ფაშას სასახლეში და იყო მისი მეჯინიბე. 1622 წელს შეუერთდა ოსმან II-ის მკვლელობის გამო აჯანყებულ აბაზა მეჰმედ-ფაშას არმიას, თუმცა 1624 წელს ქიოსემ სულთნის მომხრეთა რიგებში ჩაეწერა და მალევე დაინიშნა დიარბაქირის ბეგლარბეგად. 1630-იან წლებში დაუახლოვდა მურად IV-ს და მალევე დაწინაურდა. 1634-1636 წლებში განაგებდა ტრიპოლიტანიის სანჯაყს, ხოლო 1637 წელს ჩაერთო ირან-ოსმალეთის ომში. პირადად მისი ხელმძღვანელობით ოსმალებმა სირიიდან მოახერხეს სპარსელების განდევნა. 1638 წელს, გადამწყვეტი ლაშქრობის დროს გარდაიცვალა ბაირამ-ფაშა. სულთანმა დიდი ვეზირის ბეჭედი სწორედ თაიარ მეჰმედ-ფაშას უბოძა. ბაღდადის 40 დღიანი ალყის დროს თაიარ მეჰმედ-ფაშა სარდლობდა ოსმალთა 15,000 კაციან დანაყოფს. 1638 წლის 24 დეკემბერს ერთ-ერთი შეტაკების დროს ბრძოლაში შევარდნილი ფაშა სპარსელებმა სიცოცხლეს გამოასალმეს. მეორე დღეს ბაღდადი დაეცა. ის გახდა ოსმალეთის მესამე დიდი ვეზირი ჰადიმ ალი-ფაშასა და ჰადიმ სინან-ფაშასთან ერთად, რომელიც ბრძოლის ველზე დაიღუპა. მისი დაბადების თარიღი არ არის ცნობილი, თუმცა გამოჩენილი თურქი მემატიანისა და მოგზაურის, ევლია ჩელების გადმოცემით, ის 40-45 წლის ასაკში გარდაიცვალა. Ayhan Buz: Osmanlı Sadrazamları, Neden Yayınları, İstanbul, 2009 ISBN 978-975-254-278-5 p 94 Jump up ^ Prof. Yaşar Yüce-Prof. Ali Sevim: Türkiye tarihi Cilt III, AKDTYKTTK Yayınları, İstanbul, 1991 p 81-82 Jump up ^ Historian İlber Ortaylı's essay on Milliyet newspaper (Turkish)
სიროტინების სახლი

სიროტინების სახლი (რუს. Дом Сиротиных) — სართულნახევრიანი სახლი, არქიტექტურული ძეგლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის პირველი ნახევარში. როსტოვის ოლქის საბჭოს 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 გადაწყვეტილებით სახლი განეკუთვნება რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას. მისამართი: ტაგანროგი, ჩეხოვის ქუჩა № 82. XIX საუკუნის პირველ ნახევარში ტაგანროგში. ჩეხოვის ქუჩა 82-ში ააგეს სართულნახევრიანი სახლი. 1870-იან წლებში სახლი იმყოფებოდა მ. ფ. სიროტინას (პოეტ ნიკოლაი შჩერბინის და) კუთვნილებაში. ნიკოლაი შჩერბინი პერიოდულად სტუმრობდა ხოლმე აღნიშნულ სახლს. ცნობილი რუსი მწერალი ანტონ ჩეხოვი სწავლობდა სიროტინების შვილთან, ვლადიმირთან, ერთად. ისინი მეგობრობდნენ და მწერალი ზოგჯერ სტუმობდა ხოლმე ვლადიმირს. აქ იმყოფებოდა 1881 წელს, როდესაც ჩავიდა მოსკოვიდან. ვ. ა. სიროტინი იყო კაზაკთა ლეიტენანტი. მისი მეუღლის სახელი იყო მარია. სწორედ მარია ითვლებოდა სახლის მფლობელად 1890-იან წლებში. მათი ქორწინება დიდხანს არ გაგრძელებულა. ვლადიმირი და მარია განქორწინდნენ. მარია მეორედ გათხოვდა, მეორე ქორწინებიდან მიიღო გვარი სტეიგერი. 1915 წლიდან 1918 წლამდე სახლის მფლობელი იყო ივანე აკიმის ძე რეგეტი. იგი იყო ქალაქის საჯარო მმართველობის დეპუტატი ვაჭართა წრიდან. 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 გადაწყვეტილებით სახლი კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლია. ↑ 1.0 1.1 1.2 Жилой дом. Комплекс застройки улицы. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-17. ციტირების თარიღი: 2017-03-17. ↑ Энциклопедия Таганрога, Ростов-на-Дону, Росиздат, 2003 ↑ 3.0 3.1 Дом 82, Чехова улица. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-17. ციტირების თარიღი: 2017-03-17.
Air Astana

Air Astana — ყაზახეთის მთავარი ავიაკომპანია, რომელიც ახორციელებს ფრენებს ევროპისკენ, აზიისკენ და CIS-სკენ. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: Air Astana ოფიციალური საიტი Air Astana — არხი YouTube-ზე ↑ 1.0 1.1 1.2 flightglobal.com – PARIS: Air Astana takes long-range A321neo to replace 757s 16 June 2015 ↑ „Air Astana to delay 787 deliveries: CEO“. Flightglobal.com (ინგლისური). 2014-06-27. ციტირების თარიღი: 2017-01-22. ↑ L, J (6 May 2015). „Air Astana Resumes Kostanay – Hanover Route from May 2015“. Airline Route. ციტირების თარიღი: 6 May 2015. ↑ „Эйр Астана запускает рейс Алматы – Гонконг“. Central Asia Aero News. 24 July 2012. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 21 მაისი 2014. ციტირების თარიღი: 24 July 2012. ↑ „Казахстанская Air Astana выйдет на украинский рынок“. avianews.com by Aviation Today. 24 January 2013. ციტირების თარიღი: 25 January 2013. ↑ Liu, Jim (31 August 2016). „Air Astana resumes Astana – Kiev route in S17“. Routesonline. ციტირების თარიღი: 31 August 2016. ↑ 7.0 7.1 L, J (14 November 2014). „Air Astana Adds Paris Service from April 2015“. Airline Route. ციტირების თარიღი: 14 November 2014. ↑ [1] ↑ Air Astana Adds Taraz Flights from July 2015. Airlineroute.net (17 June 2015). ციტირების თარიღი: 17 June 2015.
სკარამანგის სახლი

სკარამანგის სახლი (რუს. Дом Скараманги) — სახლი, არქიტექტურული ძეგლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. შენობა აგებულია XIX საუკუნის პირველი ნახევარში. მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 53. ქალაქის დოკუმენტებში, რომელიც თარიღდება 1820 წლით, მოხსენიებულია ლუკა პეტრეს ძე სკარამანგა. XIX საუკუნის პირველ ნახევარში ლუკა სკარამანგამ ტაგანროგში პეტროვის ქუჩა 53-ში ააშენა ერთსართულიანი სახლი მაღალ ცოკოლზე. მისი კუთვნილება, უძრავი ქონების გარდა, იყო ბახმუტის მარილის საბადო. გარდა ამისა, მას კავშირი ჰქონდა ბერძნულ კანტორასთან „სკარამანგა, მანუსი და K“, რომელიც დაიხურა 1893 წელს. კანტორა დაკავებული იყო ექსპორტ-იმპორტის საქმით. ტაგანროგში შემოჰქონდათ ჩაი, ყავა, ციტრუსები და სხვა პროდუქტები, ხოლო ტაგანროგიდან გაჰქონდათ ხორბალი, კოპტონი, ცხიმი. 1873-1880 წლებში სახლი იყო ვაჭარ ივანე სკარამანგას მფობელობაში. 1890 წელს სახლი ეკუთვნოდა საბერძნეთის მოქალაქეს ივანე სკარამანგას. უცნობია რა კავშირია ამ ორ პიროვნებას შორის. 1898 წლიდან სახლის ახალი მფლობელია ივანე ამბროსის ძის სკარამანგის ქვრივი ვირგინია მიხეილის ასული სკარამანგა. ივანეს და ვირგინაიას ჰყავდათ რამდენიმე შვილი: ელიზავეტა, მარია, ვირგინია, ამბროსი, მიხეილი, პანტელეიმონი. სკარამანგები ამ სახლის გარდა სხვა სახლებსაც ფლობდნენ, რომლებიც ამჟამად მდებარეობენ პეტროვის 95-ში და 97-ში. 1923 წელს ამ სახლში გაიხსნა საბავშვო ბაღი № 11. სახლი ამჟამადაც შემონახულია და დგას მაღალ ცოკოლზე. ↑ 1.0 1.1 1.2 Энциклопедия Таганрога, Ростов-на-Дону, Росиздат, 2003 ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 Дом 53, Петровская улица. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-17. ციტირების თარიღი: 2017-03-17.
სფაელოს სახლი

სფაელოს სახლი (რუს. Дом Сфаэло) — სახლი, არქიტექტურული ძეგლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. შენობა აგებულია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. მისამართი: ტაგანროგი, პეტროვის ქუჩა № 67. XIX საუკუნის მეორე ნახევარში ქალაქ ტაგანროგში პეტროვის ქუჩა 67-ში ააშენეს სახლი 1862 წლის ნახაზების საფუძველზე. ამ უძრავი ქონების პირველი მფლობელები იყო ქალბატონი, რომლის გვარიც იყო ტრეტიაკოვი. 1873 წლიდან 1880 წლამდე სახლი ეკუთვნოდა პირველი გილდიის ვაჭარ ანტონ სფაელოს. იგი დაიბადა ვაჭრის ოჯახში. მისი მშობლები იყვნენ ევსტათი და ფოტინე. ანტონის გარდა ოჯახში იზრდებოდა კიდევ რამდენიმე ბავშვი - ნიკოლოზი, ანა და კონსტანტინე. 1886 წელს ანტონი დაქორწინდა აგლაის დალლაპორტეზე, მათ შეეძინათ რამდენიმე შვილი: ევსტათი, ივანე, კონსტანტინე, მარია, დიონისე, ანდრეი, ნიკოლოზი. არსებობს მოსაზრება, რომ ივან ანტონის ძე შესაძლებელია ყოფილიყო დიმიტრი სინოდი-პოპოვის ბიძაშვილი. 1890 წლიდან 1906 წლამდე სახლის მფლობელი იყო აგლაის სფაელო, ხოლო 1915 წელს უკე ეკუთვნოდა ნიკოლოზ ბარდაშევს. იგი ასევე ფლობდა სახლებს პეტროვის 11-ში და ჩეხოვის 88-ში. სახლის ზედა სართულზე ცხოვრობდა (ზოგი ვარაუდით ასწავლიდა) მოცეკვავე ჯორჯინიო ვრონდი. ტაგანროგში ვრონდი ჩავიდა იტალიურ ოპერასთან ერთად და მის მიერ დაარსებულ ცეკვის გაკვეთილებზე დადიოდა მწერალი ანტონ ჩეხოვი. ვრონდი დაოჯახდა რუს გოგონაზე, შეიცვალა სახელი და გახდა ეგორ სემიონოვიჩი. ამ სახლის პირველ სართულზე მუშაობდა მასაჟისტი ნ. ა. როვინსკი და ფოტოგრაფ ვ. ვიტჩენკო. XXI საუკუნეში შენობაში განთავსებულია მაღაზია „გლობალ ელექტრონიკსი“. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 Рафтопуло гостиница//Энциклопедия Таганрога, Ростов-на-Дону, Росиздат, 2003 ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 2.6 Дом 67. Петровская улица. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-18. ციტირების თარიღი: 2017-03-17.
წინაწარმეტყველება აბდიასი

წინაწარმეტყველება აბდიასი — ძველი აღთქმის ერთ-ერთი წიგნი. „აბდიას ხილვა“. ამ სიტყვებით იწყება ბიბლიის წიგნი „აბდია“. წინასწარმეტყველი წიგნში, რომლის წერაც ძვ. წ. 607 წელს დაასრულა, არაფერს ამბობს საკუთარი თავის შესახებ გარდა თავისი სახელისა. „ქრისტიანობის ლექსიკონი“ (პიერო პეტროზილო), თბილისი, სულხან-საბა ორბელიანის სასწავლო უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2011 წელი. ძველი აღთქმის წიგნები[მკვდარი ბმული] ძველი აღთქმა, მცხეთური ხელნაწერის მიხედვით
წინასწარმეტყველება იონასი

წინასწარმეტყველება იონასი — ძველი აღთქმის ერთ-ერთი წიგნი. წინასწარმეტყველი იონა თავის წიგნში გულწრფელად წერს იმის შესახებ, რაც თავად გადახდა თავს მისიონერული დავალების შესრულების დროს. „ქრისტიანობის ლექსიკონი“ (პიერო პეტროზილო), თბილისი, სულხან-საბა ორბელიანის სასწავლო უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2011 წელი. ძველი აღთქმის წიგნები[მკვდარი ბმული] ძველი აღთქმა, მცხეთური ხელნაწერის მიხედვით
წინაწარმეტყველება მიქიასი

წინაწარმეტყველება მიქიასი — ძველი აღთქმის ერთ-ერთი წიგნი. მიქა საკუთარი თავის შესახებ მხოლოდ იმას ამბობს, რომ ის არის „მორეშეთიდან“. მას ღემრთის სიტყვა გამოეცხადა „იუდას მეფეების იოთამის, ახაზისა და ხიზკიას დროს“. წინასწარმეტყველი კარგად არის გაცნობილი სოფლის ცხოვრებას, რაც ნათლად ჩანს მის მაგალითებში, რომლებსაც თავისი ცნობის ხაზგასასმელად იყენებს. „ქრისტიანობის ლექსიკონი“ (პიერო პეტროზილო), თბილისი, სულხან-საბა ორბელიანის სასწავლო უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2011 წელი. ძველი აღთქმის წიგნები[მკვდარი ბმული] ძველი აღთქმა, მცხეთური ხელნაწერის მიხედვით
ფისტინოის სახლი

ფისტინოის სახლი (რუს. Дом Фистиной) — ორსართულიანი სახლი, არქიტექტურული ძეგლი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი აგებულია XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. როსტოვის ოლქის საბჭოს 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 გადაწყვეტილებით სახლი განეკუთვნება რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას. მისამართი: ტაგანროგი, ბერძნების ქუჩა № 65. ტაგანროგში, ბერძნების ქუჩა 65-ში მდებარე სახლი ააგეს XIX საუკუნის მეორე ნახევარში. ცნობილია მისი მფლობელები და მაცხოვრებლები. თავდაპირველად სახლს ფლობდა ვაჭარი ანა ფისტინოი, მისი გარდაცვალების შემდეგ სახლი მისი მემკვიდრეების ხელში გადავიდა. 1870-იან წლებში სახლი იყიდა შტაბს-კაპიტან ს. პეკუნევიჩის ცოლმა, შემდეგ მისგან კი კურსკელმა მეშჩანინმა ვასილი ტიჩინინმა. 1890-იანი წლების ბოლოს სახლი პეტრე ევგრაფოვიჩის ცოლის, ლუდმილა ლუკინას, კუთვნილებაა. მათ ჯვარი დაიწერეს 1891 წლის 27 იანვარს. 6 ოქტომბერს შეეძინათ ნიკოლოზი. შემდეგ გიორგი და 1899 წელს - ვალენტინი. რამდენიმე ხანი პეტრე ევგრაფოვიჩი მსახურობდა ტომსკის ჟანდარმერიის სამმართველოში. 1910 წელს გადადგა სამსახურიდან. 1910 წელს სახლი იყიდა ანტონინა დომიანოვნამ. 1910-იან წლებში სახლი იქირავა ადვოკატის თანაშემწემ, ტაგანროგის საქველმოქმედო საზოგადოების მდივანმა ჰერმან ემანუელის ძე შტეინფინკელმა. სამოქალაქო ომის პერიოდში შენობა შეიძინა ბრულ გრეპერმა. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ კი მოხდა სახლის ნაციონალიზაცია. სახლს აქვს ხუთი ფანჯარა ფასადზე. პირველი სართული რუსტირებულია. სახურავი ოთხფერდაა. მეორე სართულის ფანჯრები გაფორმებულია სწორკუთხა სანდრიკებით. Гаврюшкин О. П. По старой Греческой... (Хроника обывательской жизни). — Таганрог: Лукоморье, 2003. — 514 с. — ISBN 5-901565-15-0. Таганрог. Греческая улица, 65 დაარქივებული 2019-04-18 საიტზე Wayback Machine. ↑ ЖИЛОЙ ДОМ. КОМПЛЕКС ЗАСТРОЙКИ УЛИЦЫ.[მკვდარი ბმული] ↑ Глазычев В. Л. Архитектура. Энциклопедия. — М.: Дизайн. Информация. Картография; Астрель; АСТ, 2002. — 672 с. — ISBN 5-17-005418-1.
მოანა (2016 წლის ფილმი)

„მოანა“ (ინგლ. Moana) — Walt Disney Animation Studios-ის 2016 წლის სრულმეტრაჟიანი ანიმაციური ფილმი. მისი დისტრიბუტორი იყო Walt Disney Pictures. „მოანა“ არის უოლტ დისნეის სტუდიების რიგით 56-ე ანიმაციური სრულმეტრაჟიანი ფილმი. ფილმის მთავარი პერსონაჟია მამაცი გოგონა მოანა. იგი ნახევრად ღმერთ მაუის საძიებლად მიემართება, რათა გადაარჩინოს საკუთარი ხალხი. ფილმის რეჟისორები არიან რონ კლემენტსი და ჯონ მასკერი, თანარეჟისორები არიან დონ ჰოლი და კრის უილიამსი. მოანას ახმოვანებს აული'ი კრავალიო (ეს მისი პირველი კინოროლია), ხოლო დანარჩენ პერსონაჟებს — დუეინ ჯონსონი,რეიჩელ ჰაუსი, ტემუერა მორისონი, ჯემეინ კლემენტი, ნიკოლ შერზინგერი და ალან ტუდიკი. მუსიკის ავტორები არიან მარკ მანჩინა (ორკესტრული), ლინ-მანუელ მირანდა და ოპეტაია ფოა'ი (სიმღერები). „მოანა“ აშშ-ის კინოგაქირავებაში 2016 წლის 23 ნოემბერს, დისნეის ციფრული 3-D, RealD 3D, D-Box და სპეციალურ ფართო ფორმატებში გამოვიდა. მან მოიპოვა კრიტიკოსთა აღიარება, რომლებმაც აღნიშნეს მისი ანიმაციური მხარე, მუსიკა და გახმოვანება. მსოფლიოში ფილმის შემოსავალმა 642 მილიონი აშშ დოლარი შეადგინა. „ზოოტოპიასთან“ ერთად, ეს იყო პირველი შემთხვევა 2002 წლის შემდეგ, როდესაც ერთ წელს დისნეის სტუდიებმა ორი სრულმეტრაჟიანი ანიმაციური ნამუშევარი გამოუშვეს. „მოანამ“ მიიღო ოსკარის ორი ნომინაცია - საუკეთესო სრულმეტრაჟიანი ანიმაციური ფილმის და საუკეთესო ორიგინალური სიმღერის კატეგორიებში („How Far I'll Go“). ოფიციალური საიტი „მოანა“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „მოანა“ — ანიმაციური ფილმების მონაცემთა დიდ ბაზაში ↑ Moana (2016). The Wrap. დაარქივებულია ორიგინალიდან — დეკემბერი 2, 2017. ციტირების თარიღი: March 23, 2017. ↑ Fleming Jr, Mike. (March 24, 2017) No. 12 'Moana' Box Office Profits – 2016 Most Valuable Movie Blockbuster Tournament. Deadline.com. ციტირების თარიღი: March 25, 2017. ↑ Moana (2016). The Numbers. ციტირების თარიღი: March 25, 2017. ↑ Moana (2016). Box Office Mojo. ციტირების თარიღი: May 15, 2017. ↑ „Oscar Nominations: Complete List“. Variety. Los Angeles: Variety Media. January 24, 2017. ციტირების თარიღი: January 24, 2017.