laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ანგელა მერკელი

ანგელა დოროთეა მერკელი დაბ. კასნერი (გერმ. Angela Dorothea Merkel, geb. Kasner; დ. 17 ივლისი 1954, ჰამბურგი) — გერმანელი პოლიტიკური მოღვაწე. გერმანიის პირველი ქალი-კანცლერი 2005 წლის 22 ნოემბრიდან 2021 წლის 8 დეკემბრამდე. 2000-2018 წლებში ქრისტიან-დემოკრატიული კავშირის თავმჯდომარე. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ანგელა მერკელი“ ვიკისაწყობში. ანგელა მერკელის პირადი საიტი დაარქივებული 2011-02-23 საიტზე Wayback Machine. ანგელა მერკელი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
ყირიმის სახალხო რესპუბლიკა

ყირიმის სახალხო რესპუბლიკა (ყირიმ. Qırım Halq Cumhuriyeti) — სახელმწიფო, რომელიც ყირიმის ნახევარკუნძულზე არსებობდა 1917–1919 წლებში. ყსრ იყო პირველი ისლამური წყობის რესპუბლიკა (აზერბაიჯანმა დამოუკიდებლობა მიიღო 1918 წელს). სახალხო რესპუბლიკა შეიქმნა 1917 წელს ოქტობრის რევოლუციის შემდეგ. მოსახლეობის უმრავლესობა იყვნენ ყირიმელი თათრები, ასევე ცხოვრობდნენ რუსები, უკრაინელები, სომხები და ბერძნები. Правительства Украины в ХХ ст. К.: Наукова думка. 2001. 608 с.
იოზეფ პონიატოვსკი

იოზეფ პონიატოვსკი (ჟოსეფ-ანტუან დიმიტარ პონიატოვსკი, იოზეფ დიმიტრი პონიატოვსკი; პოლ. Józef Antoni Poniatowski; დ.1763 წლის 7მაისს, ვანა — გ.1813 წლის 19 ოქტომბერს, ლაიფციგი) — პოლონეთის თავადი და გენერალი, საფრანგეთის მარშალი, პოლონეთის მეფე სატანისლავ ავგუსტ პონიატოვსკის ძმისშვილი, გამოჩენილი მხედართმთავარი. დაიხრჩო მდინარე ელზასში. Józef Antoni Poniatowski, Mes souvenirs sur la campagne de 1792, Lemberg [Lwów], 1863. Poniatowski, the Sejm. (11 May 2001) Poniatowski. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 11 August 2012. ციტირების თარიღი: 24 May 2015. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: იოზეფ პონიატოვსკი ↑ 1.0 1.1 RKDartists <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17299517"></a> ↑ 2.0 2.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 3.0 3.1 Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ Artists of the World Online, Allgemeines Künstlerlexikon Online, AKL Online / Hrsg.: A. Beyer, B. Savoy — B: K. G. Saur Verlag, Verlag Walter de Gruyter, 2009. — ISSN 2750-6088 — doi:10.1515/AKL <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q64"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q41640909"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q496126"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19276262"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q324303"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q98818"></a> ↑ 5.0 5.1 Roglo — 1997. — 10000000 ეგზ. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q83365652"></a> ↑ 6.0 6.1 Internetowy Polski Słownik Biograficzny <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q96022943"></a> ↑ Brozović D., Ladan T. Hrvatska enciklopedija — LZMK, 1999. — 9272 გვრ. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1264934"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q429032"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18446"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1789619"></a> ↑ Понятовский Юзеф // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #118792822 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a>
ევრაზიული ეკონომიკური საზოგადოება

ევრაზიული ეკონომიკური საზოგადოება (ევრაზეს) — საერთაშორისო ეკონომიკური საზოგადოება რომელიც არსებობდა 2000-2014 წლებში. მასში გაერთიანებული იყო პოსტსაბჭოთა ქვეყნების მთელი რიგი. ორგანიზაცია ყურადღებას აქცევს ერთიანი საბაჟოს ფორმირებაზე, ერთიანი ეკონომიკური პოოლიტიკის გადამუშავებაზე, ტარიფებზე, ფასებზე და სხვა ეკონომიკურ ფუნკციებზე, რომელიც შიდა ბაზარს ექვემდებარება.  ბელარუსი (2001)  ყაზახეთი (2001)  ყირგიზეთი (2001)  რუსეთის ფედერაცია (2001)  ტაჯიკეთი (2001)  უზბეკეთი (2006-2008 — წევრობა შეჩერებულია)  სომხეთი (2003)  მოლდოვა (2002)  უკრაინა (2002) ↑ http://interfax.ru/news.asp?id=44992 ევროპულ–აზიური კავშირი
ვლადიმერ აბაშიძე

ვლადიმერ (ლადო) სიმონის ძე აბაშიძე (დ. 24 იანვარი, 1921, თბილისი — გ. 4 დეკემბერი, 1999) — ქართველი ანატომი და სამედიცინო ლექსიკოგრაფი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1961), პროფესორი (1981), საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1983), საქართველოს სამედიცინო-ბიოლოგიის მეცნიერებათა აკადემიის წევრი (1995). 1944 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი. 1943–1944 წლებში მუშაობდა თბილისის სამხედრო ჰოსპიტალში. 1947–1970 წლებში — საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ექსპერიმენტული მორფოლოგიის ინსტიტუტში. 1959–1968 წლებში იქვე განაგებდა ჰისტოლოგიის განყოფილებას. 1966 წლიდან ქართული ენციკლოპედიის მედიცინისა და ბიოლოგიის რედაქციის გამგეა, ერთდროულად, 1976 წლიდან თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ანატომიის კათედრის პროფესორი. 1966–1972 წლებში ხელმძღვანელობდა პლასტიკური ანატომიის კურსს თსუ ხელოვნების ფაკულტეტზე. შეისწავლის ზურგის ტვინის ნერვული წნულებისა და სიმპათიკური წვეულების შედარებით ანატომიას, ხერხემლიანთა ნაწლავების ინერვაციის თავისებურებებს, მსხვილ ნაწლავში გადანერგილი წვრილი ნაწლავის კედელი განვითარებულ ცვლილებებს, რენტგენის სხივების სხვადასხვა დოზის მოქმედებას ნაწლავზე და სხვა. მამასთან სიმონ აბაშიძესთან ერთად შეადგინა პირველი ქართული სამედიცინო განმარტებითი ლექსიკონი. სპორტის ოსტატობის კანდიდატი ჭადრაკში, მონაწილეობდა სხვადასხვა საკავშირო („აკადემიადები“, „უნივერსიადა“, „მედიკის“ პირველობა და სხვა) და რესპუბლიკურ შეჯიბრებებში. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 22. ლადო აბაშიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
უდაბნო (საგარეჯოს მუნიციპალიტეტი)

უდაბნო — სოფელი საქართველოში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს გარეჯის ზეგანზე. თემის ცენტრი. ზღვის დონიდან 750 მეტრი, საგარეჯოდან 45 კილომეტრი. სოფლის მახლობლად არის სამონასტრო კომპლექსი დავითგარეჯა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 597 ადამიანი. დისჟეის ნამოსახლარი დიფსიზის ნამოსახლარი დოდორქის ნამოსახლარი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 101. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ქეშალო (საგარეჯოს მუნიციპალიტეტი)

ქეშალო — სოფელი საქართველოში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში (მუღანლოს თემი). მდებარეობს ივრის ზეგანზე. მდინარე ივრის მარჯვენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 470 მეტრი, საგარეჯოდან 37 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 2438 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 504. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ქვემო ყანდაურა

ქვემო ყანდაურა — სოფელი საქართველოში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (ქვემო ყანდაურა, ზემო ყანდაურა). მდებარეობს გომბორის ქედის სამხრეთ-დასავლეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 680 მეტრი, საგარეჯოდან 28 კილომეტრი. მთავარი სტატია: ყანდაურა. სოფლის ძველი სახელწოდებაა ყანდიაური. ყანდიაური განადგურდა შაჰ-აბასის ლაშქრობების დროს 1614-1617 წლებში. 1790-იან წლებში სოფელი აღადგინა ერეკლე II-მ. 1801-1930 წლებში შედიოდა სიღნაღის მაზრაში. 1930 წლიდან დაიყო ზემო და ქვემო ყანდაურად და შევიდა საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1013 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 516. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
შიბლიანი

შიბლიანი — სოფელი საქართველოში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს გომბორის ქედის სამხრეთ-დასავლეთ კალთაზე. საკრებულოს ცენტრი. ზღვის დონიდან 660 მეტრი, საგარეჯოდან 35 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 456 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 742. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
წიწმატიანი

წიწმატიანი — სოფელი საქართველოში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში (დუზაგრამის თემი). მდებარეობს ივრის ზეგანზე. ზღვის დონიდან 450 მეტრი, საგარეჯოდან 37 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 522 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 336. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
წყაროსთავი (საგარეჯოს მუნიციპალიტეტი)

წყაროსთავი (ყოფ. აღბულახი) — სოფელი საქართველოში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ივრის ზეგანზე. მდინარე ივრის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 700 მეტრი, საგარეჯოდან 4 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 694 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 364. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს უწყებები, №12-13 (25-26), გვ. 9, თბ., 1949 წ. ISSN 0203-2023 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ხაშმი

ხაშმი — სოფელი საქართველოში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს გომბორის ქედის სამხრეთ-დასავლეთ კალთაზე. მდინარე ივრის მარცხენა მხარეს. თემის ცენტრი. ზღვის დონიდან 770 მეტრი, საგარეჯოდან 14 კილომეტრი. სოფლიდან 10 კილომეტრზე აღმართულია V საუკუნის დასასრულისა და VI საუკუნის დასაწყისის სამების ეკლესია, ადრე მას კაწარეთის სამებას ეძახდნენ. 1905 წელს სოფლის მამასახლისი იყო იოსებ იმედაშვილი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1632 ადამიანი. იოსებ იმედაშვილის სახლ-მუზეუმი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 443. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ კახეთის სარჩლი გურიის საქმეში // ივერია : გაზეთი, 3 ნოემბერი, 1905, № 196, გვ. 4. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ხინჭები (საგარეჯოს მუნიციპალიტეტი)

ხინჭები — სოფელი საქართველოში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში (კოჭბაანის თემი). მდებარეობს ხინჭების მთის აღმოსავლეთ კალთაზე. მდინარე ივრის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1120 მეტრი, საგარეჯოდან 55 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ ცხოვრობს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 484. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ხაშმის სამების ეკლესია

ხაშმის სამების ეკლესია ან კაწარეთის სამება — ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტის სოფელ ხაშმში, მდინარე ივრის მარცხენა ნაპირზე. მიეკუთვნება V-VI საუკუნეების მიჯნას. კაწარეთის სამონასტრო კომპლექსი წარმოადგენდა ფეოდალური ხანის საეპისკოპოსო ცენტრს კახეთში. ვარაუდობენ, რომ უძველეს ხანაში აქ კუხებისა და სუჯების ტომთა წარმართული რელიგიის ცენტრი იყო. გადმოცემით, ქართველთა განმანათლებელმა ნინომ აქ მიაღებინა ქრისტიანობა კუხ და სუჯ მთავრებს და მათ ქვეშევრდომებს. ქართული საეკლესიო იერარქიაში კაწარელი ეპისკოპოსი რიგით მეოცედ იხსენიებოდა. ეკლესიას გარს უვლის ქვის გალავანი, შესასვლელი გალავანს შიგნით ჩართული საცხოვრებელი კოშკიდან აქვს. გალავნის შიგნით არის აგრეთვე ეპისკოპოსის სასახლე, სამრეკლო და მარანი. ეკლესია ბაზილიკის ტიპის გეგმით წაგრძელებული სწორკუთხა ნაგებობაა. შესასვლელი სამი მხრიდან აქვს. ინტერიერი სვეტების 4 წყვილით 3 ნავად არის გაყოფილი. აფსიდით დასრულებული შუა ნავის ორივე მხარეს, მთელ სიგრძეზე, სვეტებზე ამოყვანილია 5-5 თაღი. საშენ მასალად გამოყენებულია ოდნავ გათლილი ნატეხი და რიყის ქვა, თაღებისათვის - სუფდად გათლილი ქვის კვადრები. აფსიდი და თაღები ნალისებრი ფორმისაა. შიგნით მოხატულია. გარედან შემოსილია მომწვანო-მოვარდისფრო ქვიშაქვის კვადრებით. აღმოსავლეთ ფასადზე, შუა სარკმლის თავზე, დიდი ქვის ჯვარია გამოყვანილი. ეკლესია რამდენიმეჯერ საფუძვლიანად არის გადაკეთებული. კაწარეთის საეპისკოპოსო მაია შაორშაძე, „კაწარეთის (სამების) საეპისკოპოსოს ისტორიიდან (V-XVIII სს.) ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-21. ციტირების თარიღი: 2020-02-24.
რევოლუციური გზა (ფილმი)

რევოლუციური გზა (ინგლ. Revolutionary Road) — აკადემიის ჯილდოს ნომინანტი და ოქროს გლობუსის მფლობელი 2008 წლის ბრიტანულ–ამერიკული ფილმი – დრამა, რომელიც გადაღებულია სემ მენდესის მიერ, ხოლო მთავარ როლებს ასრულებენ ლეონარდო დიკაპრიო და კეიტ უინსლეტი. ჯასტინ ჰეიტის სცენარი დაფუძნებულია რიჩარდ იატსის 1961 წლის ამავე სახელწოდების რომანზე. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. მოქმედება ვითარდება 50-იანი წლების შუაში. ფრენკ და ეიპრილ უილერები პატარა პროვინციული ოჯახის წევრები არიან. ისინი საშუალო კლასის წარმომადგენლები არიან, მაგრამ სურთ, შეცვალონ საკუთარი ცხოვრება და პარიზში გადასახლდნენ. მათი გეგმები ეჭვის ქვეშ აღმოჩნდება, როცა უილერები ეიპრილის ორსულობის შესახებ შეიტყობენ. ლეონარდო დიკაპრიო - ფრენკ უილერი კეიტ უინსლეტი - ეიპრილ უილერი კეთი ბეიტსი - ჰელენ გივინგსი მაიკლ შენონი - ჯონ გივინგსი რიჩარდ ისტონი - ჰოვარდ გივინგსი კათრინ ჰანი - მილი კემპბელი დევიდ ჰარბორი - შეპ კემპბელი ზოი კაზანი - მორინ გრუბი დილან ბეიკერი - ჯეკ ორდვეი მაქს კასელა - ედ სმოლი ჯეი ოლკატ სენდერსი - ბარტ პოლოკი ოქროს გლობუსი საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის დრამაში: კეიტ უინსლეტი ოფიციალური საიტი „რევოლუციური გზა“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „რევოლუციური გზა“ — Rotten Tomatoes „რევოლუციური გზა“ — Metacritic-ზე „რევოლუციური გზა“ — Box Office Mojo-ზე ↑ "Revolutionary Road (2008)". Box Office Mojo. Retrieved 2012-08-16.
ოლივინი

ოლივინი — მაგნიუმის რკინის სილიკატი. ის არის ტიპური ჰიპოგენური წარმოშობის მინერალი. ის კაჟმიწით გაუჯერებელი ქანების (ოლივინიტები, დუნიტები, პერიდოტიტები, კიმბერლიტები და სხვ.) ძირითადი ქანმაშენი მინერალია ქრომიტთან, შპინელებთან, მაგნეტიტთან, ილმენიტთან,გრანატებთან ასოციაციაში. აქცესორ-მინერალის სახით ოლივინი მონაწილეობს გაბრო-ბაზალტის ჯგუფის ქანებში ფუძე პლაგიოკლაზებთან და პიროქსენებთან ერთად. მინერალების სია
არტურო ტოსკანინი

არტურო ტოსკანინი (იტალ. Arturo Toscanini; (დ. 25 მარტი, 1867, პარმა, იტალია — გ. 16 იანვარი, 1957, რივერდეილი, ნიუ-იორკი) — იტალიელი დირიჟორი. ერთ-ერთი ყველაზე განთქმული მუსიკოსი მე-19 მე-20 საუკუნეებში. განთქმულია თავისი ფენომენალური მახსოვრობითა და სმენით. განსაკუთრებით განთქმულია მისი დადგმული ვერდი, ბეთჰოვენი, ბრამსი და ვაგნერი. ბეთჰოვენი, სიმფონია No. 6 (1952) ბეთჰოვენი, სიმფონია No. 7 (1936, ნიუ-იორკის ფილარმონიული ორკესტრი) ბეთჰოვენი, სიმფონია No. 9 (1952 და 1938) ბეთჰოვენი, "დიდი მესა", (1940) ბერლიოზი, "რომეო და ჯულიეტა" (სიმფონია) (1947) ბრამსი, სიმფონია No. 1 (1940) ბრამსი, სიმფონია No. 2 (1952 და 1948) ბრამსი, სიმფონია No. 4 (1951 და 1948) ბრამსი, ოთხი სიმფონია, ტრაგიკული უვერტურა და ჰაიდნის ვარიაციები (1952) დებიუსი, La Mer (1950 და 1940) დვორჟაკი, სიმფონია No. 9 (1953) მენდელსონი, სიმფონია No. 4 "იტალიური" და სიმფონია No. 5 პუჩინი, "ბოჰემა" (1946) მოცარტი, ჯადოსნური ფლეიტა ფრანც შუბერტი, სიმფონია No. 9 ჩაიკოვსკი, საფორტეპიანო კონცერტი № 1, Op. 23 (პიანისტი ვლადიმერ ჰოროვიცი) ვერდი, რეკვიემი (1940) ვერდი, ფალსტაფი (1937) ვერდი, რიგოლეტო ვერდი, ოტელო (1947) ვაგნერი, ნიბელუნგების ბეჭედი (1937) საიტი ტოსკანინიზე დაარქივებული 2004-06-13 საიტზე Wayback Machine. არტურო ტოსკანინი დირიჟორობს ბეთჰოვენის მე-5 სიმფონიას ტოსკანინი - ვერდი - აიდა აიდა - მე-2 აქტის ფინალი
ცირკონი

ცირკონი — აქცესორი მინერალი, ამიტომ ის ფართოდაა გავრცელებული თითქმის ყველა გენეტური ჯგუფის ქანებში—განსაკუთრებით ტუტე ნეფელინიან სიენიტებსა და გრანიტულ პეგმატიტებში, შედარებით იშვიათად ფუძე, საშუალო და ულტრაფუძე ქანებში. ცირკონი წარმოადგენს მაგმის ადრეული კრისტალიზაციის ერთ-ერთ პროდუქტს. ქმნის ჩანართებს ბიოტიტში, პიროქსენებში და სხვ. როგორც აქცესორი მინერალი მონაწილეობს მეტამორფულ და დანალექ ქანებშიც. მინერალების სია ცირკონი — ენციკლოპედია ბრიტანიკა (ინგლისური)
Զ

Զ, զ (სომხ. զա [zɑ] — „ზა“) — სომხური ანბანის მეექვსე ასო. ტრანსკრიფციაა — [z]; გამოითქმის, როგორც ქართული „ზ“; რიცხვითი მნიშვნელობაა — 6 (ექვსი). Graphemica (Զ) Graphemica (զ)
Է

Է, է (სომხ. է [e] — „ჱ“) — სომხური ანბანის მეშვიდე ასო. ტრანსკრიფციაა — [ē]; გამოითქმის, როგორც ქართული „ჱ“; რიცხვითი მნიშვნელობაა — 7 (შვიდი). Graphemica (Է) Graphemica (է)
სევრის ხელშეკრულება

სევრის ხელშეკრულება — სამშვიდობო ხელშეკრულება დადებული 1920 წლის 10 აგვისტოს ოსმალეთის იმპერიასა და ანტანტას შორის პირველი მსოფლიო ომის დასასრულებლად. ვერსალის ხელშეკრულება მანამდე დადებულ იქნა გერმანიასთან, რომლითაც ამ უკანასკნელის ეკონომიკური პრივილეგიები ანულირებულ იქნა. ასევე, საფრანგეთმა, გაერთიანებულმა სამეფომ და იტალიამ იმავე დღეს საიდუმლო „სამმხრივი შეთანხმება“ დადეს. სამმხრივმა ხელშეკრულებამ დაადასტურა ბრიტანეთის ნავთობისა და კომერციული შეღავათები და ოსმალეთის იმპერიაში გერმანიის საწარმოები სამმხრივ კორპორაციას გადასცა. ღია მოლაპარაკებები პარიზის მშვიდობის კონფერენციაზე დაიწყო და თხუთმეტ თვეზე მეტ ხანს გაგრძელდა. მოლაპარაკებები გაგრძელდა ლონდონის კონფერენციაზე და საბოლოო სახე მხოლოდ 1920 წლის აპრილში სან-რემოს კონფერენციაზე პრემიერთა შეხვედრაზე მიიღო. თუმცა საფრანგეთმა, იტალიამ და ბრიტანეთმა ოსმალეთის იმპერიის დაყოფა საიდუმლოდ უკვე 1915 წლიდან დაიწყეს. შეთანხმების მიღწევის დაყოვნება განპირობებული იყო მოკავშირეთა შორის შეთანხმების პირობებზე შეუთანხმებლობითა და, ნაწილობრივ, თურქეთის ნაციონალური მოძრაობის შედეგებზე იყო დამოკიდებული. სევრის ხელშეკრულება გაუქმებულ იქნა თურქეთის დამოუკიდებლობის ომის მსვლელობისას, ხოლო მხარეებმა მის შემცვლელ შეთანხმებას 1923 წელს ლოზანის ხელშეკრულებაში მოაწერეს. სამშვიდობო ხელშეკრულებების სია ოსმალეთის იმპერიის ხელშეკრულებების სია Fromkin, David (1989). A Peace to End All Peace: Creating the Modern Middle East, 1914-1922. New York: H. Holt. ISBN 0805008578.  ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 268. საიდუმლო სამმხრივი შეთანხმების ტექსტი სომხეთი და თურქეთი სამმხრივი შეთანხმების კონტექსტში: 1920 წლის აგვისტო დაარქივებული 2005-05-24 საიტზე Wayback Machine.
ლუდვიგ ერჰარდი

ლუდვიგ ვილჰელმ ერჰარდი (გერმ. Ludwig Wilhelm Erhard; დ. 4 თებერვალი 1897 — გ. 5 მაისი 1977) — გერმანელი პოლიტიკური მოღვაწე, გერმანიის ბუნდესკანცლერი 1963–1966 წლებში ქრისტიან-დემოკრატიული კავშირიდან. 1957–1963 წლებში იყო ვიცე-კანცლერი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ლუდვიგ ერჰარდი
Ը

Ը, ը (სომხ. ըթ [ətʰ] — „ჷთ“) — სომხური ანბანის მერვე ასო. ტრანსკრიფციაა — [ə]; გამოითქმის, როგორც ქართული „ჷ“; რიცხვითი მნიშვნელობაა — 8 (რვა). Graphemica (Ը) Graphemica (ը)
Թ

Թ, թ (სომხ. թո [tʰo] — „თო“) — სომხური ანბანის მეცხრე ასო. ტრანსკრიფციაა — [t῾]; გამოითქმის, როგორც ქართული „თ“; რიცხვითი მნიშვნელობაა — 9 (ცხრა). Graphemica (Թ) Graphemica (թ)
Ժ

Ժ, ժ (სომხ. ժե [ʒɛː] — „ჟე“) — სომხური ანბანის მეათე ასო. ტრანსკრიფციაა — [ž]; გამოითქმის, როგორც ქართული „ჟ“; რიცხვითი მნიშვნელობაა — 10 (ათი). Graphemica (Ժ) Graphemica (ժ)
Ի

Ի, ի (სომხ. ինի [ini] — „ინი“) — სომხური ანბანის მეთერთმეტე ასო. ტრანსკრიფციაა — [i]; გამოითქმის, როგორც ქართული „ი“; რიცხვითი მნიშვნელობაა — 20 (ოცი). Graphemica (Ի) Graphemica (ի)
Լ

Լ, լ (სომხ. լյուն [lʏn] — „ლჲუნ“) — სომხური ანბანის მეთორმეტე ასო. ტრანსკრიფციაა — [l]; გამოითქმის, როგორც ქართული „ლ“; რიცხვითი მნიშვნელობაა — 30 (ოცდაათი). Graphemica (Լ) Graphemica (լ)
Խ

Խ, խ (სომხ. խէ [χɛː] — „ხე“) — სომხური ანბანის მეცამეტე ასო. ტრანსკრიფციაა — [x]; გამოითქმის, როგორც ქართული „ხ“; რიცხვითი მნიშვნელობაა — 40 (ორმოცი). Graphemica (Խ) Graphemica (խ)
Ծ

Ծ, ծ (სომხ. ծա [tsɑ] — „წა“) — სომხური ანბანის მეთოთხმეტე ასო. ტრანსკრიფციაა — [c]; გამოითქმის, როგორც ქართული „წ“; რიცხვითი მნიშვნელობაა — 50 (ორმოცდაათი). Graphemica (Ծ) Graphemica (ծ)
Կ

Կ, կ (სომხ. կեն [kɛn] — „კენ“) — სომხური ანბანის მეთხუთმეტე ასო. ტრანსკრიფციაა — [k]; გამოითქმის, როგორც ქართული „კ“; რიცხვითი მნიშვნელობაა — 60 (სამოცი). Graphemica (Կ) Graphemica (կ)
Հ

Հ, հ (სომხ. հո [ho] — „ჰო“) — სომხური ანბანის მეთექვსმეტე ასო. ტრანსკრიფციაა — [h], გამოითქმის, როგორც ქართული „ჰ“; რიცხვითი მნიშვნელობაა — 70 (სამოცდაათი). Graphemica (Հ) Graphemica (հ)
Ձ

Ձ, ձ (სომხ. ձա [dzɑ] — „ძა“) — სომხური ანბანის მეჩვიდმეტე ასო. ტრანსკრიფციაა — [j]; გამოითქმის, როგორც ქართული „ძ“; რიცხვითი მნიშვნელობაა — 80 (ოთხმოცი). Graphemica (Ձ) Graphemica (ձ)
Ղ

Ղ, ղ (სომხ. ղատ [ɫɑt] — „ღატ“) — სომხური ანბანის მეთვრამეტე ასო. ტრანსკრიფციაა — [ł]; გამოითქმის, როგორც ქართული „ღ“; რიცხვითი მნიშვნელობაა — 90 (ოთხმოცდაათი). Graphemica (Ղ) Graphemica (ղ)
Ճ

Ճ, ճ (სომხ. ճէ [tʃɛː] — „ჭე“) — სომხური ანბანის მეცხრამეტე ასო. ტრანსკრიფციაა — [č]; გამოითქმის, როგორც ქართული „ჭ“; რიცხვითი მნიშვნელობაა — 100 (ასი). Graphemica (Ճ) Graphemica (ճ)
Մ

Մ, մ (სომხ. մեն [mɛn] — „მენ“) — სომხური ანბანის მეოცე ასო. ტრანსკრიფციაა — [m]; გამოითქმის, როგორც ქართული „მ“; რიცხვითი მნიშვნელობაა — 200 (ორასი). Graphemica (Մ) Graphemica (մ)
Յ

Յ, յ (სომხ. հի [ji] — „ჲი“) — სომხური ანბანის ოცდამეერთე ასო. ტრანსკრიფციაა — [y]; გამოითქმის, როგორც ქართული „ჲ“; რიცხვითი მნიშვნელობაა — 300 (სამასი). Graphemica (Յ) Graphemica (յ)
Ն

Ն, ն (სომხ. նու [nu] — „ნუ“) — სომხური ანბანის ოცდამეორე ასო. ტრანსკრიფციაა — [n]; გამოითქმის, როგორც ქართული „ნ“; რიცხვითი მნიშვნელობაა — 400 (ოთხასი). Graphemica (Ն) Graphemica (ն)
Շ

Շ, շ (სომხ. շա [ʃɑ] — „შა“) — სომხური ანბანის ოცდამეცამე ასო. ტრანსკრიფციაა — [š]; გამოითქმის, როგორც ქართული „შ“; რიცხვითი მნიშვნელობაა — 500 (ხუთასი). Graphemica (Շ) Graphemica (շ)
Ո

Ո, ո (სომხ. վո [o] — „ვო“) — სომხური ანბანის ოცდამეოთხე ასო. ტრანსკრიფციაა — [o]; გამოითქმის, როგორც ქართული „ვ“; რიცხვითი მნიშვნელობაა — 600 (ექვსასი). Graphemica (Ո) Graphemica (ո)
კომპიუტერი

კომპიუტერი (ინგლ. computer) — მოწყობილობა, რომლის დაპროგრამების მეშვეობით ხდება არითმეტიკული ან ლოგიკური ოპერაციის ავტომატური შესრულება. ვინაიდან ოპერაციების თანმიმდევრობა შეიძლება შეიცვალოს, კომპიუტერს შეუძლია ერთდროულად რამდენიმე მათგანის შესრულება. როგორც წესი, კომპიუტერი შედგება სულ ცოტა, ერთი პასუხისმგებელი მოწყობილობისგან, რომელი, პროცესორისგან და კომპიუტერული მეხსიერების რამე სახის ფორმისგან. პროცესორი აწარმოებს არითმეტიკული და ლოგიკური ოპერაციების შესრულებას.მიმდინარეობების და კონტროლის მოწყობილობა ცვლის ოპერაციების თანმიმდევრობას შენახული ინფორმაციის თანახმად. პერიფერიული მოწყობილობებით ხდება ინფორმაციის მოპოვება გარე წყაროდან, შემდეგ კი - ოპერაციების შედეგების შენახვა და შემდგომი მოძიება. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში საომარი ოპერაციებისთვის გამოიყენებოდა მექანიკური ანალოგური კომპიუტერი. ამ პერიოდში შეიქმნა პირველი ელექტრონული ციფრული კომპიუტერები. თავდაპირველად ასეთი კომპიუტერი დიდი ოთახის ზომის იყო და მოიხმარდა ელექტროენერგიას, რომლის რაოდენობა უდრის დღევანდელი რამდენიმე ასეული პერსონალური კომპიუტერის მიერ მოხმარებულ ენერგიას. თანამედროვე კომპიუტერები, რომლებიც ეფუძნება ინტეგრირებულ წრედებს, მილიონიდან მილიარდამდე უფრო მეტად უნარიანია, ვიდრე ადრეული მანქანები და იკავებენ მცირე სივრცეს. მარტივი კომპიუტერები თავსდება მობილურ მოწყობილობებში. მობილური კომპიუტერები იკვებება მცირე ზომის ბატარეებით. პერსონალური კომპიუტერები, სხვადასხვა სახით, წარმოადგენენ საინფორმაციო ეპოქის სიმბოლოს და იმას, თუ რას წარმოიდგენენ ადამიანები სიტყვა კომპიუტერის ხსენებისას. თუმცა, რაოდენობით ინტეგრირებული კომპიუტერები უფრო მეტია - ციფრული აუდიო პლეერებიდან საბრძოლო საფრენ ტექნიკამდე და სათამაშოებიდან ინდუსტრიულ რობოტებამდე. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კომპიუტერი ენდი უორჰოლი და კომპიუტერი ↑ In 1946, ENIAC required an estimated 174 kW. By comparison, a modern laptop computer may use around 30 W; nearly six thousand times less. Approximate Desktop & Notebook Power Usage. University of Pennsylvania. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 3 ივნისი 2009. ციტირების თარიღი: 20 June 2009. ↑ Early computers such as Colossus and ENIAC were able to process between 5 and 100 operations per second. A modern “commodity” microprocessor (as of 2007) can process billions of operations per second, and many of these operations are more complicated and useful than early computer operations. Intel Core2 Duo Mobile Processor: Features. Intel Corporation. ციტირების თარიღი: 20 June 2009.
Չ

Չ, չ (სომხ. չա [tʃʰɑ] — „ჩა“) — სომხური ანბანის ოცდამეხუთე ასო. ტრანსკრიფციაა — [č῾]; გამოითქმის როგორც ქართული „ჩ“; რიცხვითი მნიშვნელობაა — 700 (შვიდასი). Graphemica (Չ) Graphemica (չ)