laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ვერეს ციხე

ვერეს ციხე, აზრატის ციხე, ბერეს ციხე — ციხესიმაგრე შიდა ქართლში, გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ გარდატენის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, სამიოდე კილომეტრზე, მდინარე ტანის ხეობაში, მდინარე ვერეს ნაპირას, ძნელად მისადგომ ქედზე. ციხეს სტრატეგიულად მოხერხებული მდებარეობა აქვს. აქედან მოჩანს ტანის ხეობა და გორი მისი მიდამოებით. ნაგებობა თარიღდება IX–X საუკუნეებით. ვერეს ციხე და მისი შემოგარენი თბილისის საამიროში შედიოდა და იგი, ატენის ციხესთან ერთად, მონაწილეობდა ქართლის შემოერთებისათვის წარმოებულ ბრძოლაში. X საუკუნის მიწურულიდან ციხე კლდეკარის ერისთავთერისთავების — ბაღვაშთა გამგებლობაში გადავიდა. XI საუკუნიდან XVI საუკუნის შუახანამდე ვერეს ციხის მიდამოები საქართველოს სამეფო სახლის განკარგულებაში იყო. 1554 წელის ზაფხულში შაჰ თამაზმა აიღო ვერეს ციხე და გზა გაიხსნა ატენის ციხისკენ, სადაც ქართლის მეფის ლუარსაბ I-ის დედა და ქართლის თავადაზნაურთა ოჯახები იდგნენ. XVII-XVIII საუკუნეებში ციხე თავად ციციშვილთა ხელში გადავიდა და ამ საგვარეულოს მნიშვნელოვან საყრდენ პუნქტად იქცა. 1638 წელს ვერეს ციხეში გამაგრდა როსტომ მეფის წინააღმდეგ აჯანყებული ქართლის თავადთა მეთაური ნოდარ ციციშვილი. მეფემ ალყა შემოარტყა ციხეს. აჯანყებულმა ციციშვილმა გაქცევით უშველა თავს. როსტომ მეფემ ვერეს ციხე აიღო და გაანადგურა. ციხე გეგმით წაგრძელებულია (სიგრძე 44,6 მ, სიგანე აღმოსავლეთით 14,8 მ, დასავლეთით 6 მ), ნაგებია რიყის ქვით. ნაგებობა დაზიანებულია — ფერდობებზე კედლები შემორჩენილია 4-5 მეტრის სიმაღლეზე. ციხის აღმოსავლეთ და დასავლეთ მხარეები მთავრდება სხვადასხვა ზომისა და ფორმის კოშკებით. აღმოსავლეთის კოშკიდან გადარჩენილია მხოლოდ კონტური; დასავლეთის კოშკი გეგმით უსწორო — ელიფსურია. ქვედა სართული ცილინდრული კამარით გადახურული გრძელი სათავსია, რომელიც ციხის ეზოს განიერი თაღოვანი კარით უკავშირდება. ციხის ეზოში, გალავნის სამხრეთ კედელთან, დიდი წყალსაცავია. ციხეს 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 53. ცინცაძე ზ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 247. ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-07-01. ციტირების თარიღი: 2020-02-14.
Private Parts & Pieces VII: Slow Waves, Soft Stars

Private Parts & Pieces VII: Slow Waves, Soft Stars — ინგლისელ გიტარისტ ენტონი ფილიპსის მეთორმეტე სოლო-ალბომი. იგი გამოიცა 1987 წელს. ეს არის ფილიპსის პირველი დისკი, რომელიც ერთდროულად ვინილის ფირფიტისა და კომპაქტ დისკის ფორმატში გამოვიდა. Ice Flight (i) Flight Of The Snow Peterel: Glacier Bay - 5:18 (ii) Flight Of The Whale-Birds: Blizzard Mountain - 3:39 (iii) Flight Of The Albatross: Ice Island - 1:26 (iv) White Heaven - 3:28 (v) Cathedral Of Ice - 2:16 Beachrunner - 2:50 End Of The Affair - 2:45 The Golden Pathway - 1:39 Behind The Waterfall - 3:24 Carnival - 1:33 (i) Through The Black Hole - 3:15 (ii) Pluto Garden - 2:06 Sospirando - 2:57 Elevenses - 3:10 Goodbye Serenade - 2:29 Bubble And Squeak - 0:59 Vanishing Streets - 4:19 Slow Waves, Soft Stars - 6:12 ინფორმაცია ენტონი ფილიპსის ოფიციალური საიტიდან ↑ http://www.allmusic.com/album/private-parts-pieces-vol-7-slow-waves-soft-stars-mw0001157102
გარსევანიშვილების კოშკი

გარსევანიშვილების კოშკი დგას გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ თედოწმინდის ცენტრში. თარიღდება XVIII საუკუნით. კოშკი ცილინდრულია (დიამეტრი 7,2 მ), ნაგებია რიყის ქვით. ძლიერ დაზიანებულია. შემორჩენილია მხოლოდ პირველი სართული, მეორე და მესამე სართულების დასავლეთ მხარის ნაწილი. პირველ სართულს ერთი კარი (სამხრეთ-დასავლეთით) და ოთხი სარკმელი აქვს. მეორე სართულის კედელში ოთხი სათოფურია. პირველსა და მეორე სართულს გუმბათოვანი გადახურვა ჰქონია. სოფელში 1724 წელს ქართველებსა და ოსმალებს შორის მოხდა ბრძოლა, რომელიც ქართველების დამარცხებით დამთავრდა. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ.5, თბ., 1990 წ.
ტრაქიტი

ტრაქიტი (ბერძ. trachуs — მქისე, ხორკლიანი) — კაინოტიპური ეფუზიური, ჩვეულებრივ, პორფირული ქანი. ვულკანურ მინაში ჩართული პორფირული გამონაყოფები და მიკროლითები, ჩვეულებრივ, წარმოადგენს სანიდინს, ნაკლები რაოდენობით — საშუალო და მჟავა პლაგიოლაზს, ბიოტიტს, პიროქსენს ან ამფიბოლს. ტრაქიტი ვულკანური ამოფრქვევის პროდუქტია. აქვს მონაცრისფრო-თეთრი, ნაცრისფერი, მოვარდისფრო, ან მოყვითალო და მოყავისფრო ფერი. სიმყარე სუსტი აქვს, აქედან გამომდინარე ადვილად ექვემდებარება გამოქარვას. არსებობს ტრაქიტის შედგენილობის მქონე ვულკანური მინა და პემზა. ტრაქიტი — სიენიტის ეფუზიური ანალოგია. შედარებით იშვიათი ქანია. ტრაქიტის ადგილმდებარეობა გამოვლინებულია: კავკასიაში, კარპატებში, საფრანგეთში, ჩრდილოეთ იტალიაში, ჩეხეთში, ბელარუსში, ჰავაის კუნძულებზე და სხვა. გამოიყენება მშენებლობაში, მათ შორის დეკორატიული მიზნებისათვის. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 43.
ვიქტორ მორიც გოლდშმიდტი

ვიქტორ მორიც გოლდშმიდტი (გერმ. Victor Moritz Goldschmidt; დ. 27 იანვარი 1888, ციურიხი — გ. 20 მარტი 1947, ოსლო) — ნორვეგიელი გეოქიმიკოსი და გეოფიზიკოსი. გეოქიმიის ერთ-ერთი ფუძემდებელი. დაიბადა ციურიხში. სწავლობდა ქრისტიანიასა (ოსლო) და ვენაში. 1914 წლიდან ოსლოს მინერალოგიის და გეოლოგიის ინსტიტუტის პროფესორი; ოსლოს გეოლოგიური მუზეუმის დირექტორი. ნაშრომში „ქრისტიანიის მიდამოების კონტაქტური მეტამორფიზმის მოვლენები“ (1911) მოცემული აქვს გეოქიმიური პროცესების ფიზიკურ-ქიმიური ანალიზი. მასში გოლდშმიდტმა პირველად წამოაყენა მინერალოგიურ ფაზათა წესი და გამოიყენა იგი მარტივი მინერალოგიური პარაგენეზისების ანალიზში. ვიქტორ მორიც გოლდშიდტმა ჩამოაყალიბა „ელემენტთა გეოქიმიური განაწილების კანონები“, ქიმიურ ელემენტთა გეოქიმიური კლასიფიკაცია და გამოიკვლია დედამიწის ქერქში მრავალი ქიმიური ელემენტის მიგრაციისა და კონცენტრაციის პირობები. აღსანიშნავია, რომ ჰიტლერელთა მიერ ნორვეგიის ოკუპაციის დროს იგი დააპატიმრეს. მანამ სანამ საკონცენტრაციო ბანაკში გაუშვებდენ, გოლდშმიდტი ნორვეგიის წინააღმდეგობის მოძრაობის მონაწილეებმა მოიტაცეს და გადაიყვანეს ჯერ შვედეთში, ხოლო შემდეგ აქედან იგი დიდ ბრიტანეთში გადავიდა, სადაც მუშაობდა ნორვეგიის განთავისუფლებამდე. გარდაიცვალა ქალაქ ოსლოში 59 წლის ასაკში. Geochemische Verteilungsgesetze der Elemente, Bd 1—8, Kristiania, 1923—27. ვიქტორ მორიც გოლდშმიდტი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) ვიქტორ მორიც გოლდშმიდტი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) Ферсман А. Е., Несколько слов о В. М. Гольдшмидте, в сборнике: Основные идеи геохимии, в. 1, Л., 1933. ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ Proleksis enciklopedija, Opća i nacionalna enciklopedija — 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3407324"></a> ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #11923002X // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a> ↑ List of Royal Society Fellows 1660-2007 — ლონდონის სამეფო საზოგადოება. — გვ. 140. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q111806251"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123885"></a> ↑ https://www.geolsoc.org.uk/About/Awards-Grants-and-Bursaries/Society-Awards/Wollaston-Medal ↑ https://web.archive.org/web/20090201034538/http://www.fi.edu/winners/show_results.faw?gs=&ln=&fn=&keyword=&subject=&award=CRESS&sy=&ey=&max=300&name=Submit
ვლადიმერ ვოროშილოვი

ვლადიმერ ვოროშილოვი (რუს. Владимир Яковлевич Ворошилов; დ. 18 დეკემბერი, 1930, სიმფეროპოლი — გ. 10 მარტი, 2001,პერედელკინო) — ინტელექტუალური თამაშის "რა? სად? როდის?" ავტორი, ტელეგადაცემის "რა? სად? როდის?" შემქმნელი, რეჟისორი და წამყვანი. პროფესიით თეატრალური მხატვარი. 1989 - 2001 წლებში "რა? სად? როდის?" კლუბების საერთაშორისო ასოციაციის პრეზიდენტი. ვოროშილოვის გარდაცვალების შემდეგ საერთაშორისო ასოციაციის პრეზიდენტად არჩეული იქნა მისი ქვრივი - ნატალია სტეცენკო. ბიოგრაფია „რა? სად როდის?“-ის საიტზე ვლადიმერ ვოროშილოვი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
ალექსანდრე ვინოგრადოვი

ალექსანდრე პავლეს ძე ვინოგრადოვი (რუს. Виноградов, Александр Павлович; დ. 21 აგვისტო [ძვ. სტ. 9 აგვისტო], 1895, პეტერბურგი — გ. 16 ნოემბერი, 1975, მოსკოვი) — რუსი გეოქიმიკოსი. სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1953). სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ვიცე-პრეზიდენტი. სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ვლადიმერ ვერნადსკის სახელობის გეოქიმიისა და ანალიზური ქიმიის ინსტიტუტის დირექტორი (1947 წლიდან). სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ვლადიმერ ვერნადსკის სახელობის გეოქიმიური პრობლემების ლაბორატორიის დირექტორი (1945 წლიდან). მოსკოვის უნივერსიტეტის გეოქიმიის კათედრის გამგე (1953 წლიდან). ალექსანდრე ვინოგრადოვმა დაამთავრა სამხედრო-სამედიცონო აკადემიის და ლენინგრადის უნივერსიტეტის ქიმიური ფაკულტეტი (1924). იყო ცნობილი ბუნებისმეტყველის ვლადიმერ ვერნადსკის მოწაფე და უახლოესი თანამშრომელი. ვინოგრადოვის გამოკვლევები მოიცავს გეოქიმიის, ბიოგეოქიმიის და კოსმოქიმიის მრავალ საკითხს. დიდი ღვაწლი მიუძღვის დედამიწის მეცნიერებათა დარგების (გეოქიმიის, ბიოგეოქიმიის, რადიოგეოლოგიის, ჰიდროგეოლოგიის და სხვ.) განვითარების საქმეში. აგრეთვე დიდი ღვაწლი მიუძღვის იზოტოპების გეოქიმიის განვითარების, მთვარის ქიმიური და მინერალური შედგენილობისა და ვენერას ატმოსფეროს ქიმიური შედგენილობის განსაზღვრაში. იგი იყო ყოფილ სსრკ-ში ატომური მრეწველობის შექმნის უშუალო მონაწილე, ჟურნალ „გეოხიმიის“ და სსრკ ლითოლოგიურ-პალეოგეოგრაფიული რუკების 4-ტომიანი ატლასის მთავარი რედაქტორი (1967-1968 წწ.). ალექსანდრე ვინოგრადოვი იყო პაგუოშის კონფერენციის წევრი (1958 წლიდან), საზღვარგარეთის რამდენიმე აკადემიის წევრი, გეოქიმიისა და კოსმოქიმიის საერთაშორისო ასოციაციის საპატიო პრეზიდენტი. ვ.ი. ლენინის სახელობის პრემიის ლაურეატი (1934), სსრკ სახელმწიფო პრემიის (სამგზის) და ლენინური პრემიის ლაურეატი. დაჯილდოებულია 6 ლენინის ორდენით, სხვა ორდენებითა და მედლებით. Химический элементарный состав организмов моря, ч. 1—3, М. — Л., 1935—44; Геохимия редких и рассеянных химических элементов в почвах. 2 изд., М., 1957; Химическая эволюция Земли, М., 1959; О происхождении вещества земной коры, "Геохимия", 1961; Химия планет, в сб.: Наука и человечество, М., 1969. ალექსანდრე ვინოგრადოვი — რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის საიტზე (რუსული) ალექსანდრე ვინოგრადოვი — დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია (რუსული) ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 415. Александр Павлович Виноградов, М., 1965 (АН СССР. Материалы к биобиблиографии учёных СССР. Серия химических наук, в. 35). ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #11939717X // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a>
შეელიტი

შეელიტი — ვოლფრამატების კლასის მინერალი; ქიმიური შედგენილობა: CaWO4. მინარევებია Mo, Cu, Sr, Mn, Mb, Ta, F და სხვა. კრისტალდება ტეტრაგონურ სინგონიაში, აქვს დაპირამიდული ფორმის კრისტალები და მარცვლოვანი აგრეგატები. უფერული ან თეთრი, მურა, მწვანე და შავი ფერისაა. ახასიათებს ლუმინესცენცია ულტრაიისფერ სინათლეში. სიმაგრე მინერალოგიური სკალით 3-5; სიმკვრივე 5500-6170 კგ/მ³. ზოგიერთი თვისების ცვალებადობა დამოკიდებულია მოლიბდენის შემცველობაზე. წარმოიქმნება სკარნებში, გრაიზენებსა და ჰიდროთერმულ ძარღვებში. შეელიტი ვოლფრამის მნიშვნელოვანი მადანია. შეელიტი მსოფლიოს მრავალ ქვეყანაში მოიპოვება, მ.შ. ევროპაში (ავსტრია, იტალია, საფრანგეთი, ესპანეთი, დიდი ბრიტანეთი), აზიაში (ჩინეთი, სამხრეთ კორეა, ტაჯიკეთი), რუსეთში (ურალი, ჩუკოტკა, ბაიკალისპირეთი, ჩრდილოეთი კავკასია), აშშ-ში (ნევადა, არიზონა, კალიფორნია) და სხვა. შეელიტს როგორც მინერალს 1821 წლამდე არ აღიარებდნენ, მანამ სანამ შვედმა ქიმიკოსმა კარლ ვილჰელმ შეელემ (1742-1786) არ დაადგინა მისი მინერალური თვისება. მინერალს კარლ ვილჰელმ შეელეს პატივსაცემად შეელიტი ეწოდა. მინერალების სია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 701. Быбочкин А. М., Месторождения вольфрама и закономерности их размещения, М., 1965.
ვერმიკულიტი

ვერმიკულიტი (ლათ. vermiculus — ჭიაყელა) — სილიკატების კლასის ჰიდროქარსების ჯგუფის მინერალი; ქიმიური შედგენილობა: (Mg+2, Fe+2, Fe+3)3 [(AlSi)4O10]•(OH)2•4H2O. მინარევებია K, Ti, Cu, Mn, Ni და სხვა. კრისტალდება მონოკლინურ სინგონიაში. სტრუქტურა ფენობრივი აქვს, აგრეგატები — ფირფიტისებრი, ქერცლისებრი. მურა ფერისაა, ბრინჯაოსებრ-მოყვითალო-მომწვანო ელფერით. სიმაგრე მინერალოგიური სკალით — 1–1,5; სიმკვრივე 2400–2700 კგ/მ³. 900–1000°C გახურებისას ფუვდება (მოცულობა იზრდება 15-25 ჯერ). გაფუებულ ვერმიკულიტს ახასიათებს მაღალი თბოსაიზოლაციო თვისებები. ვერმიკულიტი წარმოიქმნება ულტრაფუძე და ტუტე ქანების გამოფიტვის ქერქში, მცირე რაოდენობით – ბიოტიტის და ფლოგოპიტის ჰიდროთერმული შეცვლის შედეგად. ვერმიკულიტი მოიპოვება რუსეთში (კოლის ნახევარკუნძული, ურალი და სხვა); უკრაინაში, ყაზახეთში, უზბეკეთში, ავსტრალიაში, აშშ-ში (კოლორადო, მონტანა, უაიომინგი) და ა.შ. ვერმიკულიტს იყენებენ მშენებლობაში თბოსაიზოლაციო ნაკეთობათა, ბგერათშთანმთქმელი მასალის, მსუბუქი ბეტონის (ვერმიკულიტბეტონი), საბათქაშე ხსნარისა და სხვა დამზადების დროს. მინერალების სია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 372.
არბოს წმინდა გიორგის ეკლესია (X საუკუნე)

არბოს წმინდა გიორგის ეკლესია — ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ არბოში, შუა სოფელში, მთავარი გზის პირას. მხატვრულ-სტილისტური ანალიზით თარიღდება X საუკუნის მეორე ნახევრით. ეკლესია დარბაზულია (9,3 X 5,9 მ), ნაგებია რიყის ქვით. კუთხეები, სარკმლები და ლავგარდანი თლილი ქვისაა. თლილი ქვითაა მოპირკეთებული აღმოსავლეთ ფასადიც. ეკლესიას ორი შესასვლელი აქვს: ერთი სამხრეთ კედლის დასავლეთ ნაწილშია, მეორე — დასავლეთ კედელში. ნახევარწრიული აფსიდას ღერძზე ვიწრო სარკმელია. თითო ვიწრო სარკმელი აფსიდის ორივე მხარეს არსებულ მაღალ თაღოვან ნიშებშიცაა. ორი სარკმელი სამხრეთ კედელშია, თითო — დასავლეთის და აღმოსავლეთის კედელში. აღმოსავლეთის სარკმელი მორთულია რელიეფური კომპოზიციით (რელიეფით იყო შემკობილი სამხრეთის ფასადის დასავლეთ სარკმელიც, თუმცა ამჟამად მარცხენა ზედა კუთხეში მხოლოდ ჩარჩო და ერთი რომბიღა მოჩანს). სარკმლის თავზე ჩასმულ ერთიან, წვრილი ჩარჩოთი შემოზღუდულ ოთხკუთხა ქვაზე გაყვავილებული ჯვარია. მის მარჯვნივ კი ერთმანეთის თავზე ლომისა და ირმის პატარა ფიგურები, მარცხნივ მთელს სიმაღლეზე — გაფოთლილი რტოა, ხოლო რტოსა და ჯვრის ზედა მკლავს შორის დისკო. კამარის საბჯენი თაღი ეყრდნობა გრძივი კედლების წყვილ ორსაფეხურიან პილასტრებს. გრძივ კედლებზე დეკორატიული თაღებია. აღმოსავლეთის ფასადის სარკმელთან, ქვაში გამოკვეთილია ხარის თავი. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 44.
რა? სად? როდის? (სპორტული ვერსია)

სპორტული რა? სად? როდის? — ინტელექტუალური თამაშის „რა? სად? როდის?“ სპორტული ნაირსახეობა, როდესაც თამაშში ერთდროულად მონაწილეობს რამდენიმე (2-დან 100-მდე) გუნდი. ყველა გუნდს დაესმება ერთი და იგივე შეკითხვა ერთდროულად. მოსაფიქრებელი წუთის გასვლის შემდეგ გუნდები ფურცელზე წერენ პასუხს და აბარებენ ჟიურის. გარკვეული რაოდენობის კითხვების (როგორც წესი 12-15 შეკითხვა ერთ ტურში) გაჟღერების შემდეგ, ჟიური (წამყვანი) აცხადებს გამარჯვებულს, რომელსაც ყველაზე მეტი სწორი პასუხი დაუგროვდა. საქართველოს პირველი ჩემპიონატი სპორტულ „რა? სად? როდის?“-ში გაიმართა 1995 წელს. ↑ გაუქმდა COVID-19-ის პანდემიის გამო. სპორტული „რა? სად? როდის?“ ოფიციალური ვებგ-ვერდი დაარქივებული 2007-10-06 საიტზე Wayback Machine. „რა? სად? როდის?“ შეკითხვების არქივი "რა? სად? როდის?" საერთაშორისო სტატისტიკა ↑ საქართველოს 23-ე ჩემპიონატი Facebook ღონისძიება, 4 ივნისი, 2017, წვდომის თარიღი: 21 ივლისი 2021. ↑ საქართველოს 24-ე ჩემპიონატი Facebook ღონისძიება, 1 ივლისი, 2018, წვდომის თარიღი: 21 ივლისი 2021. ↑ საქართველოს 25-ე ჩემპიონატი Facebook ღონისძიება, 30 ივნისი, 2019, წვდომის თარიღი: 21 ივლისი 2021. ↑ საქართველოს 26-ე ჩემპიონატი Facebook ღონისძიება, 12 ივლისი, 2020, წვდომის თარიღი: 21 ივლისი 2021. ↑ საქართველოს 27-ე ჩემპიონატი Facebook ღონისძიება, 26 ივნისი, 2022, წვდომის თარიღი: 25 ივლისი 2022. ↑ საქართველოს 28-ე ჩემპიონატი Facebook ღონისძიება, 25 ივნისი, 2023, წვდომის თარიღი: 11 ივლისი 2024. ↑ საქართველოს 29-ე ჩემპიონატი Facebook ღონისძიება, 30 ივნისი, 2024, წვდომის თარიღი: 11 ივლისი 2024.
არბოს წმინდა გიორგის ეკლესია (XIX საუკუნე)

არბოს წმინდა გიორგის ეკლესია – არქიტექტურული ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ არბოში, შუა სოფელში. თარიღდება XIX საუკუნით. ეკლესია (21,8 X 14,8 მ) ჯვარ-გუმბათოვანია, ნაგებია აგურითა და ნატეხი ქვით. შესასვლელი დასავლეთიდან (კარიბჭიდან) და სამხრეთიდანაა. აფსიდში ერთი განიერი სარკმელი და ორი თაღოვანი ბრტყელი ნიშია. აფსიდი დარბაზის იატაკიდან ორი საფეხურითაა ამაღლებული. აფსიდის წინ ბემაა, სადაც ქვის სატრპეზო დგას. ბემას სამხრეთ კედელში გაჭრილი კარი სადიაკვნეში გადის. ჩრდილოეთ კედელში გაჭრილი — სამკვეთლოში. ორივე სათავსი მსგავსია. აღმოსავლეთის კედელში თითო სარკმელია, გრძივ კედლებში - ნიშები, ხოლო დასავლეთ კედელში გაჭრილი კარით ორივე სათავსი ეკლესიის დარბაზს უკავშირდება. სამკვეთლოს და სადიაკვნეს თავზე მცირე სათავსებია. ამ სათავსებში ასასვლელი აგურის კიბე გარე კედლებშია ჩატანებული. ეკლესიის ჩრდილოეთისა და სამხრეთის კედლებში, ზემოთ, სხვადასხვა სიმაღლეზე, ხუთ-ხუთი სარკმელია. გუმბათის ყელი ორ თავისუფლად მდგომ ჯვაროვანი კვეთის ბურჯსა და აფსიდის მხრებს ეყრდნობა. ყელი დაბალია, გადახურვა - ბრტყელი. ფასადებზე გამოყოფილია ფრონტონით დასრულებული ძირითადი ნავი. სარკმლები მოჩარჩოებულია სადად, აგურის ერთსაფეხურიანი წყობით. საკურთხევლის სარკმელს ქვიშაქვის განიერი საპირე აქვს. კედლები დასრულებულია აგურის მრავალსაფეხურიანი ლავგარდნით. ეკლესია გადახურულია თუნუქით. ეკლესიის დასავლეთ კედელს მთელ სიგრძეზე ეკვრის კარიბჭე, რომლის პირველი სართული სამი მონაკვეთისაგან შედგება: შუა - ეკლესიაში შესასვლელია, ხოლო გვერდებზე თაღებით გახსნილი, გეგმით მსგავსი, თითო სათავსია. სათავსების გარე კედლებში (ერთ შემთხვევაში სამხრეთის, მეორეში - ჩრდილოეთის), შუაში ბუხარია. ბუხრის გვერდებზე, სწორკუთხა ნიშებში თითო მცირე სარკმელია გაჭრილი. ეკლესიის დასავლეთ კედელში ჩატანებული აგურიც კიბე კარიბჭეზე დაშენებულ სამრეკლოში და გვერდით სათავსების თავზე განლაგებულ ოთახებში ადის. სამრეკლო იარუსებიანია. პირველი იარუსი გეგმით კვადრატული დახურული სათავსია, რომლის დასავლეთ კედელში თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. მეორე იარუსი დასავლეთით თაღითაა გახსნილი. მესამე იარუსი ოთხივე მხარეს თაღებით იხსნება. სამრეკლოს ფანჩატური კი რვათაღიანი ღიობია. ფანჩატურს ბოლქვისებური გუმბათი აქვს. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 43-44.
აღაიანის კოშკი

აღაიანის კოშკი – კოშკი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ აღაიანის ცენტრში, თარიღდება XVIII საუკუნით. კოშკი ხუთსართულიანია, ცილინდრული (დიამეტრი 9,7 მ), ზემოთკენ ოდნავ ვიწროვდება. ნაგებია რიყის ქვით. კონსტრუქციულ ნაწილებში გამოყენებულია აგური. შენობა დაზიანებულია - ზემოთა ნაწილები ჩამონგრეულია. სწორკუთხა შესასვლელი პირველი სართულის სამხრეთ ნაწილშია. სართულშუა გადახურვა ხის ძელებზე ყოფილა გამართული. აღმოსავლეთ ნაწილში სარკმელია, რომლის ძირი შიგნიდან გარეთ მაღლდება. ამ სართულზე დასავლეთ და ჩრდილოეთ მხარეს თითო სწორკუთხა ნიშია თითო შეწყვილებული სათოფურით. მეორე სართული გადახურულია გუმბათოვანი კამარით, რომელიც ძირითადად აგურითაა ნაწყობი. კამარის აღმოსავლეთ ნაწილში მესამე სართულიდან დამაკავშირებელი მრგვალი ხვრელია (დიამეტრი 0,7 მ-მდე). სართულის ქვედა ნაწილში, ოთხ ფართო თაღოვან ნიშში თითო შეწყვილებული სათოფურია. სართულის აღმოსავლეთ ნაწილშიც ასეთივე ნიშია, რომელიც მოგვიანებით ამოუქოლიათ. კარი ჩრდილოეთ ნაწილშია. იგი შიგნიდან სწორკუთხაა, გარედან თაღოვანი და სწორკუთხა შეღრმავებაშია ჩასმული. კარის პირდაპირ ნახევარწრიული ბუხარია. გუმბათის ნახევარსფეროში საფეხუროვანი გადახურვით დასრულებული ორი სარკმელია. ორივე სარკმლის ძირი შიგნიდან გარეთ მაღლდება. მეორედან მესამე სართულზე ასასვლელი კიბე კედელშია დატანებული, შესასვლელთან ახლოს. კიბის უჯრედში ორი სათოფურია და ერთი სწორკუთხა სარკმელია. მესამე სართულის კედლებში ოთხი ფართო თაღოვანი ნიშია, რომელთა თაღები, კოშკის სხვა ნიშების თაღებისაგან განსხვავებით, რიყის ქვითაა ნაწყობი. ისინი შესაბამის წირთხლებს უშუალოდ კი არ ერწყმიან, არამედ რამდენადმე შეწეულია და თაღების ქუსლებთან ქმნიან პატარა საფეხურებს, რომლებსაც, როგორც ჩანს, ქარგილის გასამართად იყენებდნენ. ყოველ ნიშში თითო შეწყვილებული სათოფურია. კოშკის მესამე სართულის აღმოსავლეთ ნაწილში, სწორკუთხა შეღრმავებაში, ნახევარწრიული ბუხარია. ბუხრის პირდაპირ, ერთმანეთთან ახლოს, კიბის უჯრედებში გაჭრილია შესასვლელები, ხოლო მათ შორის, კედლის სისქეში, მოწყობილია საპირფარეშო (დანგრეულია). მეოთხე სართული ოდნავ შეისრული ღრმა თაღოვანი ნიშების სიმრავლით გამოირჩევა. სართულის ჩრდილოეთ ნაწილში პატარა ბუხარია, რომლის პირდაპირ ბაქანზე ასასვლელი კიბე იწყება. ბუხრის მომიჯნავე ნიშებში თითო ფართო სარკმელია, დანარჩენ ნიშებში - თითო სათოფური. სართულზე კიდევ ერთი სწორკუთხა სარკმელია, რომლის ძირი შიგნიდან გარეთ მაღლდება. კოშკის მეხუთე, ბანის სართული მთლიანად დანგრეულია. შემორჩენილი კედლების სიმაღლე 0,4-0,5 მეტრს არ აღემატება. კოშკის ფასადზე მეორე სართულის შესასვლელის თავზე აგურის წყობით გამოსახულია შეღრმავებული ჯვარი. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ.5, თბ., 1990 წ.
აძვის წმინდა გიორგის ეკლესია

აძვის წმინდა გიორგის ეკლესია – წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ აძვის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ამაღლებულ ადგილზე „წმინდა მუხის“ ტყეში. აგებულია VIII-IX საუკუნეებში. ეკლესია დარბაზულია (6,8 X 5 მ), ნაგებია ნატეხი და რიყის ქვით. წყობაში შერეულია ბრტყელი აგურიც. კარის წირთხლები და შენობის კუთხეები ამოყვანილია შირიმის კვადრებით. ეკლესიას სამხრეთით თაღოვანი კარი აქვს. საკურთხევლის აფსიდი თითქმის სწორკუთხაა (მომრგვალებული აქვს მხოლოდ კუთხეები). საკურთხევლის ჩრდილოეთ კედელში პატარა ოთხკუთხა ნიშია, სამხრეთით - ასეთივე ფორმის სარკმელი (სავარაუდოა, რომ თავდაპირველად აქ ნიში იყო). აფსიდის ღერძზე, კედელზე, მიდგმულია სატრაპეზო ქვა. აფსიდის კონქი, სატრიუმფო თაღი და დარბაზის კამარა არაწესიერი ფორმისაა. ეკლესიას სამხრეთით, აღმოსავლეთით და დასავლეთით ვიწრო სარკმელი აქვს. ეკლესია შიგნიდან შელესილი ყოფილა. სამხრეთისა და აღმოსავლეთის ფასადების კედლების შუა არეში ჰორიზონტალურად ჩასმულია ფიქალის გრძელი ფილები, რომლებიც აღიქმება თავისებურ დეკორატიულ აქცენტებად. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 46-47.
აძვის სამების ეკლესია

აძვის სამების ეკლესია – ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ აძვის ცენტრში. აგებულია XIX საუკუნეში. ეკლესია დარბაზულია (12,5 X 6,95 მ), ნაგებია აგურით. ზოგან გამოყენებულია ნატეხი ქვაც. თითო თაღოვანი შესასვლელი სამხრეთით და დასავლეთითაა. საკურთხევლის კედელში ორი თაღოვანი ნიშია. აღმოსავლეთით, სამხრეთითა და დასავლეთით თითო სარკმელია, ჩრდილოეთით - ორი. დარბაზი გადახურულია ნახევარწრიული კამარით. კამარის აღმოსავლეთის საბჯენი თაღი მასიურ კაპიტელებიან პილასტრებს ეყრდნობა, დასავლეთისა - მძლავრ კონსოლებს. კონსოლები და კაპიტელები პროფილირებულია. ეკლესია შიგნიდან შელესილია. შენობის სამხრეთ შესასვლელის თავზე ჩასმულია მარმარილოს პატარა კვადრატული ფილა მხედრული წარწერით (არ იკითხება). ამავე შესასვლელზე მიშენებულია თაღებით გახსნილი ორსართულიანი აგურის კარიბჭე-სამრეკლო, რომლის ნახევარსფერულ გუმბათს პირამიდული სახურავი აქვს. ეკლესიის აღმოსავლეთ ფასადზე, სარკმლის ზემოთ აგურით გამოყვანილია მოზრდილი ჯვარი. შენობას თლილი ქვის ლავგარდანი აქვს. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 46-47.
ახალი ჯვრის ეკლესია

ახალი ჯვრის ეკლესია – ეკლესია შიდა ქართლში, გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახალუბნის განაპირას, ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ამაღლებულ ადგილზე. თარიღდება XIX საუკუნით. ეკლესია დარბაზულია (7,15 X 4,75 მ), ნაგებია აგურით, გამოყენებულია აგრეთვე ნატეხი და რიყის ქვა. ეკლესიის მაღალი და განიერი თაღოვანი კარი სამხრეთითაა. ნახევარწრიულ აფსიდის ღერძზე, კედელზე, მიდგმულია ოთხკუთხა სატრაპეზო ქვა. აღმოსავლეთით, დასავლეთითა და სამხრეთით თითო სარკმელია. დარბაზის გრძივ კედლებზე თითო მასიური ერთსაფეხურიანი პილასტრია, რომელსაც ეყრდნობა ნახევარწრიული კამარის საბჯენი თაღი. პილასტრებს მარტივპროფილიანი კაპიტელები აქვს. ეკლესია შიგნიდან შელესილია. იგი გარედანაც ყოფილა შელესილი. ლავგარდანი აგურის სამი რიგისაგან შედგება. ორფერდა სახურავი კრამიტისაა. დასავლეთის ფრონტონის კეხზე დგას სამრეკლო - თაღებით გახსნილი ოთხბოძიანი ფანჩატური. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა ტ. 5. თბ., 1990
სულავესის ზღვა

სულავესის, იგივე ცელებესის ზღვა — წყნარი ოკეანის დასავლეთი ნაწილი, რომელიც შემოსაზღვრულია სულუს არქიპეგალით, სულუს ზღვით, ფილიპინების კუნძულ მინდანაოთი — ჩრდილოეთით, სინგიჰეს კუნძულებით — აღმოსავლეთით, კუნძულ სულავესით — სამხრეთით, კუნძულ კალიმანტანით — დასავლეთით. ზღვა ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ გადაჭიმულია 675 კმ-ზე, აღმოსავლეთიდან დასავლეთისკენ 837 კმ-ზე. საერთო ფართობია 280,000 კმ². მაქსიმალური სიღრმეა 6,200 მ. სულავესის ზღვა, სამხრეთ-დასავლეთიდან მაკასარის სრუტით უკავშირდება იავის ზღვას. ოკეანის მკვლევარი სულავესის ზღვის გამოკვლევა - 2007. NOAA