laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
Apache HTTP Server

Apache HTTP Server — კროს-პლატფორმული ვებ-სერვერი თავისუფალი და ღია საწყისი კოდით. იგი უზრუნველყოფს მომხმარებლის მიერ ვებ-გვერდის მისამართზე გაგზავნილი მოთხოვნის პასუხად შესაბამისი კონტენტის დაბრუნებას, ხშირ შემთხვევაში ეს არის HTML-გვერდები. HTTP პროტოკოლით შემოსული მოთხოვნები, სერვერზე აღწევს 80-ე პორტის საშუალებით და პასუხი კლიენტს უბრუნდება ასევე HTTP პროტოკოლით. ყველაზე მეტად გამოყენებული ვებ სერვერების სია, netcraft.com-ის მიხედვით. აპაჩეს სერვერი, 66,65% Microsoft IIS (Internet Information Server), 18,68% სხვადასხვა, 8,20% nginx, 3,06% Google Web Server (GWS) , 1,56% Lighttpd, 0,99% SunONE, 0,59% Zeus, 0,26% (ინგლისური) აპაჩის სერვერის პროექტის საიტი (ფრანგული) აპაჩის ახსნა-განმარტება დაარქივებული 2009-01-22 საიტზე Wayback Machine. ↑ http://news.netcraft.com/archives/2009/03/15/march_2009_web_server_survey.html
რუთ ნოიკომი

რუთ ნოიკომი (გერმ. Ruth Neukomm; დ. 12 ნოემბერი, 1920 — გ. 2001, ქ. ციურიხი) — შვეიცარიელი ენათმეცნიერი, ქართველოლოგი. გიმნაზიის დასრულების შემდეგ შევიდა ციურიხის უნივერსიტეტში ფრანგული ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტზე, ასევე სწავლობდა გერმანულ ლიტერატურასა და ხელოვნებას. 1945 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია თემაზე: „ბოროტი ადამიანი ფრანგულ ლიტერატურაში“. 1945-1949 წლებში ეწეოდა პედაგოგიურ და ჟურნალისტურ მოღვაწეობას. 1949 წლიდან იყო ციურიხის უნივერსიტეტში მოღვაწე ქართველ ენათმეცნიერ კიტა ჩხენკელის მოწაფე და თანამშრომელი. რუთი, როგორც კიტა ჩხენკელის გუნდის წევრი, მონაწილეობდა „ქართული ენის შესავლის“ და „ქართულ-გერმანული ლექსიკონის“ გერმანულ ენაზე მომზადება–გამოცემის პროცესში. 1957 წელს ციურიხში გამოვიდა მათი ერთობლივი ნაშრომი „ვისრამიანის“ მოკლე რედაქციის გერმანული თარგმანი. ამის შემდეგ, მათ დაიწყეს „ვეფხისტყაოსნის“ თარგმნა გერმანულ ენაზე. 1963 წელს კიტა ჩხენკელის გარდაცვალების შემდეგ, რუთმა მის გარეშე გააგრძელა თარგმაზე მუშაობა და 1974 წელს დაასრულა. თარგმანი შესრულებულია პროზად, პროლოგი და ეპილოგი თარგმნილია თეთრ ლექსად. წიგნი ილუსტრირებულია XVII საუკუნის ქართველი მხატვრის მამუკა თავაქარაშვილის მინიატურებით. 1970 წელს ციურიხში გამოვიდა რუთ ნოიკომის თარგმანების კრებული – „თანამედროვე ქართული მოთხრობები“. მასში შესულია მიხეილ ჯავახიშვილის „ყბაჩამ დააგვიანა“, „ეშმაკის ქვა“, „ტყის კაცი“; ნიკო ლორთქიფანიძის „თავსაფრიანი დედაკაცი“; კონსტანტინე გამსახურდიას „ხოგაის მინდია“; ლევან გოთუას „ყინწვისის ანგელოზი“, „უგზო ქარავანი“ და გრიგოლ ჩიქოვანის „დაბრუნება“. კრებულს თან ახლავს რუთის სტატია, რომელშიც მიმოხილულია ქართული ლიტერატურის ისტორია, დასაბამიდან დღემდე. რუთ ნოიკომი სისტემატურად აქვეყნებდა წერილებს საქართველოსა და ქართული ლიტერატურის შესახებ გაზეთში „Neue Zürcher Zeitung“. 1981 წელს დაიბეჭდა ვრცელი სტატია „ქართული ლიტერატურა“, სადაც საუბარია ქართული ლიტერატურის განვითარების გზებზე V საუკუნიდან XX საუკუნის 70-იან წლებამდე. აქვეა ილიას, ვაჟა-ფშაველას, გიორგი ლეონიძის, გალაკტიონ ტაბიძის ზოგიერთი ლექსის რუთისეული თარგმანი. 1982 წელს ამავე გაზეთის ლიტერატურულ დამატებაში დაიბეჭდა რუთ ნოიკომისა და იოლანდა მარშევის ერთობლივი ნაშრომი „აკ. წერეთლის ცხოვრება და შემოქმედება“, რომელსაც თან ახლდა აკაკის „ჩემი თავგადასავლიდან“ გერმანულად თარგმნილი ნაწყვეტები. 1986 წლის 28 ნოემბერს დაიბეჭდა სტატია „ი. ჭავჭავაძე – საქართველოს დიდი მენტორი“. აქვეა წარმოდგენილი ნაწყვეტები „განდეგილიდან“ და “აჩრდილიდან“. 1990 წელს ციურიხში გამოიცა რუთ ნოიკომისა და იოლანდა მარშევის მიერ გერმანულ ენაზე თარგმნილი აკ. წერეთლის „ჩემი თავგადასავალი“. რუთ ნოიკომი გარდაიცვალა 2001 წელს, ციურიხში. აბუაშვილი ლ., რუთ ნოიკომი — "ვეფხისტყაოსნის" მთარგმნელი // გაზ. "გამარჯვება". გორი, 1975. — N 8 (18 იანვარი). — გვ. 4. თურნავა ს., XX საუკუნის საზღვარგარეთული ქართველოლოგია. თბ., 1999. — გვ.199-201. თურნავა ს., ქართული კულტურის საზღვარგარეთელი მეგობრები. თბ., 1999. — გვ. 130-150. თურნავა ს., ციურიხელი ქართველოლოგი // გაზ. "წიგნის სამყარო". თბილისი, 1981. — N16 (26 აგვისტო). — გვ. 8. ფეიქრიშვილი ჟ., ვაშაკიძე ი., მასალები საზღვარგარეთული ქართველოლოგიის ისტორიისათვის. თბ., 2012. — გვ. 313-316. ქავთარაძე ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 466-467. რუთ ნოიკომი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი რუთ ნოიკომი მასალები საზღვარგარეთული ქართველოლოგიის ისტორიისათვის
ჰავთ სინი

ჰავთ სინ (სპარს. هفت‌سین) — ირანული სასუფრო ტრადიცია ნავრუზის სადღესასწაულო ზეიმისთვის (ახალი წლის). ჰავთ სინი შეიცავს 7 ელემენტს რომლებიც ასო "სინ"–ით (ﺱ), სპარსული ანბანის მეთხუთმეტე ასოთი იწყება : سیر (სირ) — ნიორი, მედიცინის სიმბოლო; سیب (სიბ) — ვაშლი, სილამაზისა და ჯანმრთელობის სიმბოლო; سبزه (საბზი) — ჯეჯილი (ამ შემთხვევაში — მარცვლოვანნი), ბუნების აღორძინების სიმბოლო; سنجد (სანჯედ) — ფშატი, სიყვრაულის სიმბოლო; سرکه (სერქე) — ძმარი, ბრძნობისა და მოთმინების სიმბოლო; سمنو (სამანუ) — გაღვივებული ხორბლის პუდინგი, სიმდიდრეს სიმბოლო; سماق (სომაგ) — თუთუბო, განთიადის სიმბოლო. აგრეთვე სუფრაზე ხშირად არის ყურანი, შაჰნამე, ტკიბლეული, თხილი, გალამზებული და გაფერადებული კვერცხები, სარჯე და თასმა ან რაღაც კომპოზიცია შესრულებული ტრადიციული ირანული ფერებისგან (მწვანე-თეთრი-წითელი), ან თვით დროშა.
ჰორსტ კელერი

ჰორსტ კელერი (გერმ. Horst Köhler; დ. 22 თებერვალი, 1943) — გერმანელი ეკონომისტი და პოლიტიკური მოღვაწე, საერთაშორისო სავალუტო ფონდის გენერალური დირექტორი 2000-2004 წლებში და გერმანიის ბუნდესპრეზიდენტი 2004 წლიდან 2010 წლამდე. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ჰორსტ კელერი“ ვიკისაწყობში.
მოდო გაკუენ კოკუნ ტაუა

მოდო გაკუენ კოკუნ ტაუა (モード学園コクーンタワー Mōdo gakuen kokūn tawā?) — 204 მ სიმაღლის 50-სართულიანი საგანმანათლებლო დაწესებულება შინძუკუში, ტოკიო, იაპონია. შენობაში სამი სკოლაა განთავსებული: ტოკიო მოდო გაკუენ, HAL Tokyo და შუტო იკო. 2008 წლის ოქტომბერში დასრულებული შენობა მსოფლიოში სიმაღლით მეორე საგანმანათლებლო დანიშნულების ნაგებობაა და რიგით მე-17-ეა ტოკიოს თაცამბჯენებს შორის. ემპორისმა 2008 წელს წლის ცათამბჯენის ჯილდო მიაკუთვნა. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „Mode Gakuen Cocoon Tower“ ვიკისაწყობში.
გერმანიის პრეზიდენტი

ბუნდესპრეზიდენტი (გერმ. Bundespräsident; ქართ. ფედერალური პრეზიდენტი) არის გერმანიის ფედერაციულ რესპუბლიკის მეთაური და პირველი პირია, თუმცა ნაკლები პოლიტიკური გავლენა აქვს ბუნდესკანცლერთან შედარებით. წარმოადგენს ქვეყანას საერთაშორისო ურთიერთობებში. მისი კომპეტენციის ფარგლებში შედის აგრეთვე საშინაო პოლიტიკის საკითხები: როგორიცაა ფორმალური მხარდაჭერა საკანონმდებლო აქტების მიღებისას; მთავრობების, მინისტრების, მოსამართლეების და სხვათა დანიშვნა; პრეროგატივა პარლამენტის დათხოვნის და ახალი არჩევნების დანიშვნის. აირჩევა 5 წლის ვადით სპეციალურად მოწვეული ფედერალური კრების მიერ. 2017 წლიდან ბუნდესპრეზიდენტი არის ფრანკ-ვალტერ შტაინმაიერი. ბუნდესპრეზიდენტის რეზიდენცია მდებარეობს ბელევიუს სასახლეში ბერლინში და ჰამერშმიტის ვილაში ბონში. გერმანიის პრეზიდენტების სია რაიხსპრეზიდენტი ბუნდესკანცლერი (გერმანია) ოფიციალური საიტი
კირიათ-შმონა

კირიათ-შმონა (ებრ. קִרְיַת שְׁמוֹנָה) — ქალაქი ისრაელის ჩრდილოეთში, ლიბანის სანაპიროსთან ახლოს. ქალაქს სახელი ეწოდა ლეგენდარული დასახლება თელ-ხაის რვა („რვა“ ივრითზე - „შმონა“, שמונה) დაღუპული მცველის პატივსაცემად. ქალაქის მოსახლეობა 22,100 კაცს შეადგენს.
კონკორდი (ნიუ-ჰემფშირი)

კონკორდი (ინგლ. Concord) — ქალაქი აშშ-ის ჩრდილო-აღმოსავლეთში. ნიუ-ჰემფშირის შტატის დედაქალაქი და მერიმეკის ქაუნთის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2000 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა დაახლოებით 40,7 ათასი ადამიანია. ↑ http://concordnh.gov/directory.aspx?EID=34
ტეიტი

ტეიტი (Tate) — გაერთიანებული სამეფოს ბრიტანული და თანამედროვე ხელოვნების ეროვნული მუზეუმი. მოიცავს ინგლისში ხელოვნების ოთხ გალერეას: ტეიტ ბრიტანეთი (გაიხსნა 1897 წელს, სახელი გადაერქვა 2000 წელს), ტეიტ ლივერპული (1988), ტეიტ სენტ აივზი (1993) და ტეიტ მოდერნი (2000). მუზეუმი საზოგადოებრივ საკუთრებაშია. გალერეა დაფუძნდა 1897 წელს როგორც "ბრიტანული ხელოვნების ეროვნული გალერეა". როდესაც მისი როლი შეიცვალა მასში თანამედროვე ხელოვნების ნიმუშების კოლექციის დამატებით, მას "ტეიტის გალერეა" დაარქვეს ჰენრი ტეიტის პატივსაცემად, რომელმაც მუზეუმის კოლექციას დაუდო დასაბამი. ტეიტის გალერეას ბინა მილბანკში, ლონდონი, ჰქონდა. 2000 წელს ტეიტის გალერეის კოლექცია ოთხ ნაწილად გაიყო: ტეიტ ბრიტანეთი (რომელიც მუზეუმის თავდაპირველ შენობაშია) ბრიტანული ხელოვნების ნიმუშებია გამოფენილი 1500 წლიდან დღემდე; ტეიტ მოდერნი ასევე ლონდონშია და მასში ტეიტის ბრიტანული და საერთაშორისო თანამედროვე ხელოვნების ნიმუშებია 1900-დან დღემდე. ტეიტ ლივერპულს იგივე დანიშნულება აქვს, რაც ტეიტ მოდერნს, თუმცა ის გაცილებით მცირეა. ტეიტ სენტ აივზში კი ადგილობრივ ხელოვანთა თანამედროვე ხელოვნების ნიმუშებია. ტეტის ერთ-ერთი ყველაზე გახმაურებული ხელოვნების ღონისძიება ყოველწლიური ტერნერის პრემიაა, რომელიც ტეიტ ბრიტანეთში იმართება.
თავისუფალი ქალაქი

თავისუფალი ქალაქი — ქალაქი საღვთო რომის იმპერიაში, რომელიც გათავისუფლებული იყო სენიორის, მაგალითად ეპისკოპოსის, არქიეპისკოპოსის, ფეოდალის, ან მეფის ძალაუფლებისა და ვასალობისგან. ასეთი ქალაქები იყვნენ: კელნი, ზიოსტი, მაინცი, აუგსბურგი, ვორმსი, შპაიერი, სტრასბურგი, ბაზელი. თავისუფალი ქალაქები იპოვებდნენ თვითმმართველობას. განსხვავებით საიმპერიო ქალაქებისგან თავისუფალი ქალაქები ვალდებულები არ იყვნენ გადასახადები ეხადათ და სამხედრო დახმარება მიეწოდებინათ წმინდა რომის იმპერიის იმპერატორისთვის. სამხედრო სამსახური თავისუფალი ქალაქის მოქალაქეებს ევალებოდათ მხოლოდ თვითონ ქალაქის დაცვის ან ჯვაროსნული ლაშქრობების დროს. თავისუფალი ქალაქები წარმოადგენდნენ ფაქტობრივად ქალაქ-რესპუბლიკებს. თავისუფალი ქალაქების სტატუსმა იარსება XIX საუკუნემდე. XIX საუკუნიდან თავისუფალი ქალაქის სტატუსი ქალაქს ეძლეოდა საერთაშორისო ხელშეკრულებით და მისი სტატუსი გარანტირებული იყო საერთაშორისო ორგანიზაციის მიერ. ამ პერიოდის თავისუფალი ქალაქებისთვის დამახასათებელი იყო დემილიტარიზაცია და ნეიტრალიტეტი. თავისუფალი ქალაქის ამ კლასიკურ განსაზღვრებას არ შეესაბამება გერმანულ კავშირში 1815-1866 შემავალი ქვეყნების 4 „თავისუფალი ქალაქი“: ბრემენი, ფრანკფურტ-ამ-მაინი, ჰამბურგი და ლიუბეკი. 1815 წელს ვენის კონგრესის მიერ თავისუფალ ქალაქად გამოცხადდა კრაკოვი, 1919 წელს თავისუფალ ქალაქად გამოცახდდა დანციგი რომელიც 1939 წლამდე ერთა ლიგის პროტექტორატის ქვეშ იყო.1947 წელს უნდა შექმნილიყო ტრიესტის თავისუფალი ტერიტორია, რომელიც გაეროს კონტროლქვეშ იქნებოდა, მაგრამ საკითხი გადაწყდა იტალია-იუგოსლავიის შეთანხმებით. თავისუფალი ქალაქის სტატუსი ჰქონდა ტანჟერს (1923-1940, 1945-1956) და საარს (1919-1935, 1945-1955). 1947 წლის გაეროს რეზოლუცია ითვალისწინებდა თავისუფალი ქალაქის სტატუსის მინიჭებას იერუსალიმისთვის. სსრკ ითხოვდა თავისუფალი ქალაქის სტატუსის მინიჭებას დასავლეთი ბერლინისთვის. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 568. Urs Hafner: Republik im Konflikt. Schwäbische Reichsstädte und bürgerliche Politik in der frühen Neuzeit. Bibliotheca Academica, Tübingen 2001, ISBN 3-928471-36-8 André Krischer: Reichsstädte in der Fürstengesellschaft. Politischer Zeichengebrauch in der Frühen Neuzeit. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 2006, ISBN 3-534-19885-9. Richard Schmidt: Deutsche Reichsstädte. Hirmer, München 1957.
ეზეკია

ეზეკია, ხიზკია (ძვ. ებრ. „ჲაჰვე არის ჩემი ძალა“) — იუდეველთა მეფე ძვ. წ. VIII საუკუნეში. ეწეოდა ფართო სამშენებლო საქმიანობას; გაამაგრა იერუსალიმის კედლები, ქალაქის წყლით მოსამარაგებლად გამოიყვანა სილოამის არხი გიხონის წყაროდან. აღკვეთა ფილისტიმელთა თარეში. შეუდგა რელიგიური რეფორმების გატარებას, აღმოფხვრა კერპთაყვანისმცემლობა. ასურეთის მეფის სარგონ II-ის სიკვდილის შემდეგ (ძვ. წ 705) მიემხრო ანტიასურულ კოალიციას, მაგრამ საბოლოოდ ასურეთი დამორჩილდა და სინექერიბის მოხარკე გახდა. შანიძე მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 46.
ეზეკიელი

წინასწარმეტყველი ეზეკიელი (ებრ. יְחֶזְקֵאל [Yĕḥezqēʾl] — „ღმერთი გააძლერებს“) — ბიბლიური წინასწარმეტყველი, წმინდანი იუდაიზმში, ქრისტიანობასა და ისლამში. მართლმადიდებელი ეკლესია მისი ხსენების დღეს აღნიშნავს 3 აგვისტოს (ძველი სტილით 21 ივლისი). იერუსალიმის დაცემის შემდეგ (ძვ. წ. 587) ბაბილონში გადაუსახლებიათ მეფე იეჰოიახინთან ერთად. ტრადიციული აზრი, რომლის მიხედვითაც ძველ აღთქმაში „წინასწარმეტყველება ეზეკიელისა“ მთლიანად ეზეკიელის თხზულება იყო, ამჟამად უარყოფილია. წიგნში ხაზგასმულია იუდეველთა მტრების მომავალი დამარცხება, ნაჩვენებია აღდგენილი იერუსალიმი და იგრძნობა მესიანისტური მომენტები, რომლითაც შემდგომში დიდი როლი ითამაშეს ქრისტიანობის ჩამოყალიბებაში. „წინასწარმეტყველება ეზეკიელისა“ ადრევეა ქართულად ნათარგმნი, არის „ოშკის ბიბლიაში“ (978). ეზეკიელის წიგნის ძველი ქართული ვერსიები, თ. ცქიტიშვილის გამოც., თბ., 1976 შანიძე მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 46. წინასწარმეტყველი ეზეკიელი (VI საუკუნე ქრისტეს შობამდე) – orthodoxy.ge წინასწარმეტყველება ეზეკიელისა (ეზეკ) (თავები: 1-5, 6-10, 11-15, 16-20, 21-25, 26-30, 31-35, 36-40, 41-45, 46-48) ↑ http://timeline.biblehistory.com/period/the-exile ↑ ჰარვარდის უნივერსიტეტი — 1636. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13371"></a> ↑ Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a>
ფრანკფურტი

მაინის ფრანკფურტი (გერმ. Frankfurt am Main) ან უბრალოდ ფრანკფურტი — ქალაქი გერმანიაში, ჰესენის მხარის უდიდესი ქალაქი. მოსახლეობის რაოდენობის მხრივ მას მეხუთე ადგილი უჭირავს გერმანიაში. ფრანკფურტი მსოფლიო ქალაქთა რიცხვს მიეკუთვნება. იგი ევროპის ერთ-ერთი ყველაზე მდიდარი ქალაქია და ლიტერატურისა და კულტურის მეტროპოლიაა. ფრანკფურტი ფრანკფურტი გერმანიის დიდი ქალაქების სია ოფიციალური ვებ-გვრდი დაარქივებული 2019-05-03 საიტზე Wayback Machine. Architecture of Frankfurt დაარქივებული 2006-03-06 საიტზე Wayback Machine. Frankfurt Zoo (ინგლისური) Frankfurt before and after World War II დაარქივებული 2009-07-14 საიტზე Wayback Machine. Frankfurt webcam links Frankfurt photogallery დაარქივებული 2008-11-20 საიტზე Wayback Machine. Visual Frankfurt დაარქივებული 2010-11-05 საიტზე Wayback Machine. ↑ Alle politisch selbständigen Gemeinden mit ausgewählten Merkmalen am 31.12.2022 — DESTATIS, 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q122987347"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q764739"></a>
როსალია არტეაგა

როზალია არტეაგა სერანო (დ. 5 დეკემბერი, 1956, კუენკა, ეკვადორი) — ეკვადორელი პოლიტიკოსი, ქვეყნის ვიცე-პრეზიდენტი (1996-1998) და პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი ორი დღით (1997). 1996 წლის ზაფხულში ეკვადორის საპრეზიდენტო არჩევნებში გაიმარჯვა ეკვადორის როლდოსისტთა პარტიის (რომელმაც სახელი მიიღო 1981 წლის 24 მაისს ავიაკატასტროფაში დაღუპული პრეზიდენტის ხაიმე როლდოს აგილერას პატივსაცემად) კანდიდატმა აბდალა ბუკარამმა. პრეზიდენტის ინაუგურაცია 10 აგვისტოს გაიმართა და აბდალა ბუკარამი შეუდგა პრეზიდენტის უფლებამოსილების შესრულებას. სულ მალე ეკვადორის მოსახლეობა გაოცებული აღმოჩნდა პრეზიდენტის უცნაური საქციელით: იგი თანამდებობისათვის შეუფერებლად იქცეოდა, ხალხის წინაშე მასხრობდა და ლაზღანდარობდა, იმ დროს როცა მისი ქვეყანა ღრმა ეკონომიკურ კრიზისს განიცდიდა. საჯაროდ სახალხო გამოსვლების დროს ამბობდა რომ „ლოკო“ (ესპანურად „გიჟი“) ვარო. სანამ მოსახლეობა საპროტესტო აქციებს დაიწყებდა ეკვადორის პარლამენტმა 44 ხმით 34-ის წინააღმდეგ მიიღო გადაწყვეტილება პრეზიდენტის თანამდებობიდან გადაყენების შესახებ. 1997 წლის 9 თებერვალს აბდალა ბუკარამმა დატოვა თანამდებობა. უმაღლესმა სასამართლომ მოქმედი კონსტიტუციის საფუძველზე პრეზიდენტად გამოაცხადა ვიცე-პრეზიდენტი ქალბატონი როსალია არტეაგა სერანო. როსალია არტეაგას პრეზიდენტის პოსტი 11 თებერვლამდე ეკავა. 11 თებერვალს ფაბიან ალარკონი იკავებს პრეზიდენტის პოსტს, ხოლო ქალბატონი როსალია არტეაგა კვლავ ვიცე-პრეზიდენტის პოსტს უბრუნდება. 1998 წლის მარტში გადადგა თანამდებობიდან, რათა მონაწილეობა მიეღო ზაფხულში დანიშნულ საპრეზიდენტო არჩევნებში, თუმცა ეს არჩევნები მისთვის წარუმატებელი აღმოჩნდა მან ხმების მხოლოდ 3 % აიღო. ქალბატონი როსალია დღესდღეობით არის ამაზონის ქვეყნების თანამშრომლობის ორგანიზაციის გენერალური მდივანი (ეს ორგანიზაცია აერთიანებს ბოლივიას, ბრაზილიას, კოლუმბიას, ეკვადორს, გაიანას, პერუს, სურინამსა და ვენესუელას. ამ ორგანიზაციის მუდმივი სამდივნო 2002 წლიდან განთავსებულია ბრაზილიის დედაქალაქში). ქალი პრეზიდენტების სია ენციკლოპედია ბრიტანიკა დაარქივებული 2015-11-04 საიტზე Wayback Machine. მოკლე ბიოგრაფია დაარქივებული 2014-06-05 საიტზე Wayback Machine.
კალოუბანი (კასპის მუნიციპალიტეტი)

კალოუბანი (ყოფ. ფაშიანი) — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში, ზემო ხანდაკის თემში. მდებარეობს მდინარე თეძმის (მტკვრის მარჯვენა შენაკადი) მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 640 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 17 კილომეტრით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 242. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 27 ივლისი 2016. ↑ Ethnic composition of Georgia 2014
ხიდისყური (კასპის მუნიციპალიტეტი)

ხიდისყური — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში, აღაიანის თემში. მდებარეობს მდინარე ქსნის მარჯვენა მხარეზე. ზღვის დონიდან 550 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 27 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 652 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 480. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ Ethnic composition of Georgia 2014 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ჩაჩუბეთი

ჩაჩუბეთი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში, ახალქალაქის თემში. მდებარეობს მდინარე თეძმის (მტკვრის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 850 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 29 კილომეტრით. სოფელში შემონახულია შუა საუკუნეების ეკლესია, ხოლო სოფლის მახლობლად მდებარეობს ხუროთმოძღვრული კომპლექსი იკვი და სამონასტრო კომპლექსი რკონი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 11 ადამიანი. დებციხის ეკლესია ზირთის წმინდა გიორგის ეკლესია თეკნელას წმინდა გიორგის ეკლესია საბოლიის ეკლესია ჩაჩუბეთის ნასოფლარი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 91. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ცხავერი

ცხავერი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში, ახალციხის თემში. მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1240 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 22 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 28 ადამიანი. სოფლის მახლობლად არის IX-X საუკუნეების ცხირეთის ციხე. ცხავერის კვირაცხოვლის ეკლესია ცხავერის ღვთისმშობლის ეკლესია ცხავერის წმინდა გიორგის ეკლესია ცხავერის მეორე ნასოფლარი ცხავერის მესამე ნასოფლარი ცხავერის ნასოფლარი ცხავერის პირველი ნასოფლარი ცხავერის სამაროვანი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 247. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ Ethnic composition of Georgia 2014 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ჭყოპიანი

ჭყოპიანი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში (ზემო ხანდაკის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს მდინარე თეძმის (მტკვრის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 720 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 30 კილომეტრით. სოფლის დასავლეთით, 400 მ-ზე, თეძმის მარცხენა ნაპირზე, კლდოვან მთაზე შემორჩენილია გვიანი შუა საუკუნეების დრისის (ქვენადრისის) ციხე. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 23 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 410. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ფრანკფურტი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ფრანკფუტი შეიძლება აღნიშნავდეს სხვადასხვა დასახლებულ პუქტს ან ისტორიულ სახელმწიფოებრივ წარმონაქმნს გერმანიაში: მაინის ფრანკფურტი ოდერის ფრანკფურტი ფრანკფურტი (საჰერცოგო) ფრანკფურტი (თავისუფალი ქალაქი)
თელიანი

თელიანი (ყოფილი ყარაღაჯი) — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მდინარე მტკვრის მარჯვენა ნაპირზე. თემის ცენტრი (სოფლები: თელიანი, სასირეთი). ზღვის დონიდან 580 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 21 კილომეტრით. ამ სოფელში XVII საუკუნეში ყმა-მამული ჰქონდათ თავად ჯავახიშვილებს. სოფლის შესახებ ცნობები დაცულია „მეფის სადროშოს ხალხის აღწერის დავთარში“, რომელიც XVIII საუკუნის უკანასკნელ მეოთხედშია შედგენილი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 981 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ Ethnic composition of Georgia 2014 ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 625. ↑ ყარაღაჯი // ივანე ჯავახიშვილი : ენციკლოპედიური ლექსიკონი / მთ. რედ. მეტრეველი რ., თბ.: თბილისის უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2002. — გვ. 691, ISBN 99928-929-8-6. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ყარაფილა

ყარაფილა — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში, კოდისწყაროს თემში. მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე. ზღვის დონიდან 720 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 24 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 88 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 624. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ Ethnic composition of Georgia 2014 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ხოვლე

ხოვლე — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი. მდებარეობს მდინარე ხევხმელას (მტკვრის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირებზე. ზღვის დონიდან 720 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 26 კილომეტრით. გრაკლიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 7კმ-ზე. სოფელში მდებარეობს ივანე ჯავახიშვილის სახლ-მუზეუმი. გოგირდოვანი მინერალური წყლის ბაზაზე მოქმედებს სააბაზანო. ისტორიული დოკუმენტის თანახმად, 1258 წელს ჰასან სუმბატისძემ (იხ. სუმბათაშვილები) მეჭურჭლეთუხუცეს და ერისთავთ-ერისთავ კახა თორელს მიჰყიდა სოფელი ხოვლე, რომელიც კახა თორელმა რკონის ღვთისმშობლის ეკლესიას შესწირა. სოფელში და მის მიდამოებში მოხდა რამდენიმე მნიშვნელოვანი ისტორიული მოვლენა. 1863 წელს გლეხები რამდენიმეჯერ გამოვიდნენ მემამულეების წინააღმდეგ. მემამულე ვეზირიშვილმა გლეხებს ფულადი გადასახადი გაუდიდა. აღელვებულმა გლეხობამ საჩივრით მიმართა კავკასიის მეფისნაცვალს, მაგრამ მმართველობის ორგანოებმა მემამულის ინტერესები დაიცვა. სოფელში ჩააყენა ეგზეკუცია. მემამულის ბრძანებით კაზაკებმა დაარბიეს სოფელი. გლეხები ტყეში გაიხიზნენ. გლეხთა წინააღმდეგობა დაძლეული იქნა 1863 წლის 13 აგვისტოს. მეფისნაცვლის განკარგულებით ეგზეკუცია მოიხსნა. XIX საუკუნის 60-იან წლებში აქ დაარსდა პირველი სოფლის სკოლა, რომელშიც ასწავლიდნენ წერა-კითხვას, საღვთო რჯულსა და ხელსაქმეს. 1864 წელს ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების თაოსნობით სკოლა გადაკეთდა ოთხწლიან სასწავლებლად. 1868 წლის სექტემბრიდან შეუდგა მუშაობას ახალი პროგრამით. სწავლება ქართულ ენაზე წარმოებდა. სკოლა სხვადასხვა დროს ხელმძღვანელობდნენ: ნ. თარხნიშვილი, გრ. კავსაძე, ი. ციციშვილი, ი. ცხვედაძე, ი. ჭიჭინაძე, ზ. ჯავახიშვილი, ქ. ჯავახიშვილი და სხვა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1449 ადამიანი. ისიდორაანთ საყდარი კვართის წმინდა გიორგის ეკლესია ხოვლეგორა ხოვლეს წითელი საყდარი ხოვლეს წმინდა გიორგის საყდარი ხოვლეს წმინდა თევდორეს ეკლესია ხოვლის ნამოსახლარი ხოვლის კოშკი ხოვლის კოშკი-სამრეკლო ხოვლის საკულტო ნაგებობა ხოვლის კოშკი ხოვლის კოშკი-სამრეკლო ხოვლის ნამოსახლარი ხოვლის საკულტო ნაგებობა ნაბელიანთ საყდარი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 494. კახაძე კ., ჩიმაკაძე თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 221. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ Ethnic composition of Georgia 2014 ↑ ბიჭიკაშვილი, იოსებ; ჩიქოვანი, იური. თავად სუმბათაშვილების საგვარეულოს ისტორიული ნარკვევი. საქართველოს ეროვნული არქივი. ციტირების თარიღი: 3 ივნისი, 2023 ↑ Кавказскій календарь на 1910 годъ, Тифлись, 1909, стр. 398. ↑ Кавказскій календарь на 1912 годъ, Тифлись, 1911, стр. 217. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II