laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ოსმანიე (ქემალფაშის რაიონი)

ოსმანიე (თურქ. Osmaniye) — სოფელი ქემალფაშის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს ართვინიდან 92 კილომეტრში. 2020 წლის მონაცემებით სოფელში 412 ადამიანი ცხოვრობს. ↑ Osmaniye Köyü Türkçe. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 Şubat 2017. ციტირების თარიღი: 4 Haziran 2014. ↑ Artvin Kemalpaşa Osmaniye Köy Nüfusu Türkçe. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 19 Kasım 2018. ციტირების თარიღი: 18 Mayıs 2020.
იუჩქარდეში (ქემალფაშის რაიონი)

იუჩქარდეში (თურქ. Üçkardeş) — სოფელი ქემალფაშის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს ართვინიდან 75 კილომეტრში. 2020 წლის მონაცემებით სოფელში 190 ადამიანი ცხოვრობს. ↑ Üçkardeş Köyü Türkçe. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 Şubat 2017. ციტირების თარიღი: 4 Haziran 2014. ↑ Artvin Kemalpaşa Üçkardeş Köy Nüfusu Türkçe. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 19 Kasım 2018. ციტირების თარიღი: 18 Mayıs 2020.
სარფი (ქემალფაშის რაიონი)

სარფი (თურქ. Sarp) — სოფელი ქემალფაშის რაიონში, ართვინის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს ართვინიდან 86 კილომეტრში, ხოლო ქემალფაშიდან 5 კილომეტრში. 2020 წლის მონაცემებით სოფელში 181 ადამიანი ცხოვრობს. 1921 წელს თურქეთსა და საბჭოთა კავშირს შორის საზღვრის განსაზღვრის დროს, სოფლის ორად გაყოფის შედეგად გაჩნდა ორი სოფელი. საქართველოში ამ სოფლის დარჩენილ ნაწილსაც სარფი ჰქვია. ორ სოფელს შორის მდებარეობს სარფის სასაზღვრო გამტარი პუნქტი თურქეთსა და საქართველოს შორის. 1877-1878 წლების ოსმალეთ-რუსეთის ომის შემდეგ სოფელი რუსეთის იმპერიის საზღვრებშია. 1918-1921 წლებში საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის შემადგენლობაშია. 1921 წელს, როდესაც თურქეთსა და საბჭოთა კავშირს შორის საზღვარი განისაზღვრა, სოფელი ორად გაიყო. ორივე სოფელმა შეინარჩუნა სახელწოდება. თურქეთსა და საქართველოს შორის 1989 წელს გახსნილი სასაზღვრო გამტარი პუნქტი ამ ორი სოფლის სახელს ატარებს. 2017 წლიდან სარფი შედის ქემალფაშის რაიონში. ↑ Sarp Köyü Türkçe. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 Şubat 2017. ციტირების თარიღი: 4 Haziran 2014. ↑ Artvin Kemalpaşa Sarp Köy Nüfusu Türkçe. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 19 Kasım 2018. ციტირების თარიღი: 18 Mayıs 2020. ↑ Yeni KHK ile iki belde ilçe yapıldı! Türkçe. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 11 Mart 2019. ციტირების თარიღი: 20 Ocak 2020.
ბურმადერე

ბურმადერე (თურქ. Burmadere) — სოფელი დამალის რაიონში, არტაანის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს არტაანიდან 51 კილომეტრში, ხოლო დამალიდან 8 კილომეტრში. 2020 წლის მონაცემებით სოფელში 607 ადამიანი ცხოვრობს. ↑ Burmadere Köyü Türkçe. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 30 Mayıs 2015. ციტირების თარიღი: 12 Nisan 2020. ↑ Ardahan Damal Burmadere Köy Nüfusu Türkçe. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 22 Ekim 2017. ციტირების თარიღი: 10 Nisan 2020.
განაჩენი (ფილმი)

განაჩენი — კინოსტუდია ქართული ფილმის მიერ 1959 წელს გადაღებული კინოფილმი. ფილმის რეჟისორია ლევან ხოტივარი. ფილმის პრემიერა გაიმართა 1961 წელს. ინჟინერმა ჯაფარიძემ, რომელმაც ჰიდროელექტროსადგურის მშენებლობის დასრულება იჩქარა, უხეშად დაარღვია უსაფრთხოების წესები. ამან კატასტროფა გამოიწვია და ადამიანი დაიღუპა. ინჟინერს ასამართლებენ და ხანგრძლივ პატიმრობას მიუსჯიან. კოლონიაში მას გზის მშენებლობის უფროსად დანიშნავენ. იგი არაერთ ახალგაზრდას დააყენებს სწორ გზაზე. გიორგი შავგულიძე — მერაბი დუდუხანა წეროძე — თამარი გრიგოლ ტყაბლაძე — რევაზი (პროკურორი) ლია ელიავა — ნანი იმედა კახიანი — ზურაბი ვახტანგ ნინუა — ახმახი დათო დანელია — შვილი მ. კახეთელიძე — შვილი ბიჭიკო ამაღლობელი — ჭორფლიანი ქართლოს კასრაძე — დათო ირაკლი უჩანეიშვილი ირაკლი ქოქრაშვილი — ოსტატი დანიელ სლავინი პოლკოვნიკი ემანუილ აფხაიძე აბესალომ ლორია ნოდარ ფირანიშვილი პატიმარი ალექსანდრე გომელაური ერასტი ბილანიშვილი ნოჟერი ჭონიშვილი ალექსანდრე კვალიაშვილი მერი კანდელაკი გ. კიკნაძე ირაკლი ნიჟარაძე რევაზ ნებიერიძე ვახტანგ სულაქველიძე „განაჩენი“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია „განაჩენი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
დერექიოი (დამალის რაიონი)

დერექიოი (თურქ. Dereköy) — სოფელი დამალის რაიონში, არტაანის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს არტაანიდან 48 კილომეტრში, ხოლო დამალიდან 3 კილომეტრში. 2020 წლის მონაცემებით სოფელში 153 ადამიანი ცხოვრობს. ↑ Dereköy Köyü Türkçe. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 30 Mayıs 2015. ციტირების თარიღი: 12 Nisan 2020. ↑ Ardahan Damal Dereköy Köy Nüfusu Türkçe. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 22 Ekim 2017. ციტირების თარიღი: 10 Nisan 2020.
ლამარა პაპინაშვილი

ლამარა პაპინაშვილი (დ. 25 დეკემბერი, 1929, თბილისი) — ქართველი გეოგრაფი და მეცნიერი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა კანდიდატი. 1953 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მათემატიკის ფაკულტეტი. 1954 წელს მუშაობა დაიწყო ჰიდრომეტეოროლოგიის უნივერსიტეტში წამყვან მეცნიერ-თანამშრომლად. გამოქვეყნებული აქვს 100-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი კავკასიის, ამიერკავკასიის, საქართველოს კლიმატისა და კლიმატურ რესურსებზე. შრომათა უმრავლესობა დანერგილია სახალხო მეურნეობაში (სოფლის მეურნეობა, მშენებლობა, ავიაცია, გზათა ექსპლოატაცია). ასეთ შრომებს განეკუთვნება თოვლის საფარის რეჟიმი, საშიში მეტეოროლოგიური ელემენტების მიხედვით ტერიტორიული დარაიონება, ატმოსფერული ნალექების და თოვლის საფარის საუკუნოვანი ცვალებადობის მიხედვით კლიმატის რყევადობა, თბილსიის აეროპორტის კლიმატი, თბილისის კლიმატი, კოლხეთის დაბლობის ამოშრობის შედეგად ატმოსფერული ნალექების შესაძლო ცვლილებების დადგენა. მის მიერ შედგენილია მეტეოროლოგიურ მონაცემთა ბანკი (ჰაერის ტემპერატურა, სინოტივე, ატმოსფერული ნალექები, თოვლის საფარი, თოვლის საფარის წონა ერთეულოვან ფართზე). მონაცემთა საფუძველზე შედგენილია (თანაავტორობით) „საინჟინრო ნორმები და წესები საქართველოს ტერიტორიისათვის“. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1973 წელს „თოვლის საფარის რეჟიმი საქართველოს ტერიტორიაზე“. 2000 - ღირსების ორდენი საქართველოს სოფლის მეურნეობის დამსახურებული მუშაკი ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი. თბ., 2003, გვ.220-221 წიგნი ღირსებისა: ტ. 5/ შემდგ.: ყიფიანი თ., (რედ.), გაჩეჩილაძე თ., სიმონიშვილი გ., თბ., 2003, გვ.334 ლამარა პაპინაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
კახაბერ რობაქიძე

კახაბერ რობაქიძე (დ. 17 თებერვალი, 1970, ქუთაისი) — ქართველი ექიმი და მეცნიერი. 1992 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის პროფილაქტიკური მედიცინის ფაკულტეტი. 1992-1994 წლებში მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის მიკრობიოლოგიის კათედრაზე(იმუნოლოგია, ვირუსოლოგია), 1994 წლიდან არის მ. იაშვილის სახელობის ბავშვთა მრავალპროფილური საავადმყოფოს ინფექციურ-ბოქსირებული განყოფილების თანამშრომელი. ავტორია 26 სამეცნიერო ნაშრომისა, რომლებიც ეხება მიკრობთა ანტიბიოტიკებისადმი რეზისტენტობას. მიკრობიოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი. საკანდიდარო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1995 წელს „მიკრობთა ანტიბიოტიკებისადმი რეზისტენტობის გავლენა ნეიტროფილების ფუნქციურ აქტივობაზე ოპერაციის შემდგომი ჩირქოვანი გართულების დროს“. ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 238 კახაბერ რობაქიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
თამარ რობაქიძე

თამარ რობაქიძე (დ. 6 მარტი, 1949, თბილისი) — ქართველი ექიმი და მეცნიერი. 1972 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის პედიატრიული ფაკულტეტი. 1971-1981 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ბავშვთა ქირურგიის კათედრის უფროსი ლაბორანტი; 1981 წლიდან ამავე კათედრის ასისტენტი. ავტორია 49 სამეცნიერო ნაშრომის, რომლებიც შეეხება ქირურგიული ინფექციის პრობლემებს ბავშვებში და დარღვევებს ჰემოსტაზის სისტემაში. გამოქვეყნებული აქვს ერთი მონოგრაფია. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1986 წელს „ჰემოსტაზის ცვლილებანი დამწვრობითი დაავადების დროს და მისი კორექცია ბავშვებში“. ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 241 თამარ რობაქიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ჯემალ რობაქიძე

ჯემალ რობაქიძე (დ. 17 მარტი, 1937, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი, მიღებული აქვს არაერთი სახელმწიფო ჯილდო. 1960 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი. 1961 წლიდან მუშაობდა რუსთავის სინთეზური ბოჭკოს ქარხნის მშენებლობაზე, ფიზიკის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის დაბალი ტემპერატურის ფიზიკის განყოფილებაში წამყვან ინჟინერ-კონსტრუქტორად; 1970-1997 წლებში იყო საქართველოს საშენ მასალათა მრეწველობის სამინისტროს საწარმოო გაერთიანება „საქარამადნეულის“ საწარმოო-ტექნიკური განყოფილების უფროსი, მთავარი ინჟინრის მოადგილე, გენერალური დირექტორის მოადგილე; წლების განმავლობაში აქტიურად მოღვაწეობდა საშენი მასალების მოპოვებისა და დამუშავების საწარმოებში; მისი მონაწილეობით აშენდა, დამონტაჟდა და საექსპლუატაციოდ გადაიცა არაერთი ახალი ქარხანა, მათ შორის, დარკვეთის ქვიშის გამამდიდრებელი, იმირის სამსხვრევ-დამხარისხებელი, წყურგილის ინერტული მასალების (აფხაზეთში), ლეჟბადინისა და იმირის საკარიერო სამმართველოები და სხვა უმნიშვნელოვანესი საწარმოო ობიექტები 2000 - ღირსების ორდენი საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, თბ., 2017, გვ. 491; წიგნი ღირსებისა: ტ. 5/ შემდგ.: ყიფიანი თ., (რედ.), გაჩეჩილაძე თ., სიმონიშვილი გ., თბ., 2003, გვ. 240 ჯემალ რობაქიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მანანა როინიშვილი

მანანა როინიშვილი (დ. 25 დეკემბერი, 1922, ცხინვალი) — ქართველი ექიმი და მეცნიერი. 1943 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1943-1945 წლებში იყო სტალინირის(ცხინვალი) საავადმყოფოს ქირურგიული განყოფილების ორდინატორი, სისხლის გადასხმის სადგურის გამგე, საფერშლო-საბებიო ტექნიკუმის პედაგოგი, 1945-1951 წლებში საოლქო პოლიკლინიკის ქირურგი, 1951-1960 წლებში ექიმი-გინეკოლოგი, 1960 წლიდან თბილისის მეან-გინეკოლოგიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის თანამშრომელი. არის 12 სამეცნიერო ნაშრომი ავტორი. მეან-გინეკოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი, მიღებული აქვს ქების სიგელები. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — დაიცვა 1973 წელს „ჰემოსტაზის სისტემაში დარღვევები თამბაქოს ფაბრიკაში მომუშავე ქალთა შორის“. საქართველოს მეან–გინეკოლოგთა სამეცნიერო საზოგადოება, წევრი ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 241 მანანა როინიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ღირსებისთვის (ფილმი)

„ღირსებისთვის“ (სომხ. Պատվի համար) — კინოსტუდია „არმენფილმის“ 1956 წლის შავ-თეთრი ფილმი ალექსანდრე შირვანზადეს ამავე სახელწოდების პიესის მიხედვით. ელიზბაროვმა მეგობრის გარდაცვალების შემდეგ მისი ქონება მიითვისა და ოჯახი ბედის ანაბარა მიატოვა. თუმცა, სწავლის დასრულების შემდეგ ოთარიანი შესაბამისი დოკუმენტაციის წარდგენით ითხოვს მათთვის ქონების დაბრუნებას. ელიზბაროვის უმცროს ქალიშვილს, მარგარიტს, სურს სამართლიანობის აღდგენა, მაგრამ მამამისი მზადაა ყველანაირი სისასტიკისთვის. რაჩია ნერსესიანი — ელიზბაროვი ავეტ ავეტისიანი — საღატელი ვარდუი ვარდერესიანი — მარგარიტა ელიზბაროვა არტემ კარაპეტიანი — ბაგრატ ელიზბაროვი კარპ ხაჭვანკიანი — სურენი ხაჩიკ ნაზარეთიანი — არტაშეს ოთარიანი გურგენ გაბრიელიანი — კარინიანი მარინა თბილელი — როზალია ამალია არაზიანი — ერანუჰი ვარდუჰი შაჰსუვარიანი — ვერგინე გ. სუპრუნოვა — მადმუაზელ ორლი „ღირსებისთვის“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ «Պատվի համար» ֆիլմի մասին arm-cinema.am կայքում. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-12-26. ციტირების თარიღი: 2013-10-02.
მარინე თბილელი

მარინე თბილელი (დ. 25 ოქტომბერი, 1920, თელავი — გ. 23 მარტი, 2002) — ქართველი თეატრისა და კინოს მსახიობი, საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1966), საქართველოს კინემატოგრაფისტთა შემოქმედებითი კავშირის წევრი. ღირსების ორდენის კავალერი (1999). დაიბადა 1920 წლის 25 ოქტომბერს, თელავში. 1940 წელს დაამთავრა თბილისის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი და ჩაირიცხა რუსთაველის თეატრის დასში. იქ მისულ ახალბედა მსახიობს მფარველად აკაკი ვასაძე მოევლინა, რომელმაც დაანათლა გვარი „თბილელი“ და ამ ფსევდონიმით აკურთხა ქართულ სცენაზე. 1940–1944 წლებში იყო შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო თეატრის, 1944–1946 წლებში — სოხუმის თეატრის, 1946 წლიდან — კოტე მარჯანიშვილის სახელობის თეატრის, 1975 წლიდან კი ისევ რუსთაველის თეატრის მსახიობი. გამორჩეული იყო ჭეშმარიტი არტისტიზმით, მუსიკალურობით, პლასტიკურობითა და გარდასახვის უნარით. განსახიერებული აქვს ისეთი როლები, როგორიცაა: თეკლა ბატონიშვილი (ს. შანშიაშვილის „კრწანისის გმირები“), ფლორელა (ლოპე დე ვეგას „ცეკვის მასწავლებელი“), დარეჯანი (ი. ჭავჭავაძის „კაცია ადამიანი?!“), ნათელა (ბ. ბრეხტის „კავკასიური ცარცის წრე“), მილენინა (ა. გელოვანის „დასაწყისი“), იორკის მთავრის მეუღლე (უ. შექსპირის „რიჩარდ III“) და სხვა. კინოში მოღვაწეობა 1955 წლიდან დაიწყო. გამორჩეულია მისი შესრულებული როლები ფილმებში: „თოჯინები იცინიან“ (ალისა), „თხუნელა“ (ანა) და სხვა. საინტერესო სახეები შექმნა სომხურ ფილმებში: როზალია („ღირსებისთვის“, 1956, „ერევნის კინოსტუდია“), გოჰარი („დედის გული“, 1958), ზარუი („თორმეტი თანამგზავრი“, 1962) და სხვა. გარდაიცვალა 2002 წელს. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. თბილისში არსებობს მისი სახელობის ქუჩა. 1955 — საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი 1966 — საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი 1999 — ღირსების ორდენი ქართული თეატრალური ხელოვნების განვითარებაში, მის პოპულარიზაციაში შეტანილი პირადი დიდი წვლილისათვის, ქართულ კინოში მრავალფეროვანი სახეების ოსტატურად შექმნისა და ნაყოფიერი შემოქმედებითი მოღვაწეობისათვის 1955 — „აბეზარა“ — ბუბუსია 1956 — „ბაში-აჩუკი“ — ფატმანი 1956 — „ღირსებისთვის“ — როზალია 1957 — „ქალის ტვირთი“ — მართა 1962 — „თხუნელა“ — ანა, სანდროს ცოლი 1962 — „ექიმი მიდის ფეხბურთზე“ 1963 — „თოჯინები იცინიან“ — ალისა 1969 — „დიდედები და შვილიშვილები“ — ექიმის ცოლი 1970 — „წყალდიდობა“ — მაკო 1970 — „სემირამიდას ბაღები“ 1972 — „როცა აყვავდა ნუში“ — სკოლის დირექტორი 1972 — „ჩირიკი და ჩიკოტელა“ — თაშნაურა 1974 — „ანარეკლი“ — ელენე 1974 — „ღამის ვიზიტი“ 1975 — „აურზაური სალხინეთში“ — ჭორიკანა 1982 — „სევდიანი საყვირი“ 1983 — „ბანდიტი აგურის ქარხნიდან“ — ფხინკოს დედა 1985 — „მამაკაცები და სხვები“ 1986 — „ბებია ყველასათვის“ — ქეთევანი — ბებია 1984 — „გულუბრყვილო ბატი ტასიკოს თავგადასავალი“ (ანიმაციური) მარინე თბილელი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი მარინე თბილელი — ეროვნული ფილმოგრაფია მარინე თბილელი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ ქალაქ თბილისში, ისნის რაიონში, მახათას ქუჩისთვის მსახიობ მარინე თბილელის სახელის მინიჭების შესახებ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულო (მაისი, 2019). ციტირების თარიღი: 6 აპრილი, 2023 ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1955. N1. გვ. 23. ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1966. N2. გვ. 49.
აბზეკილკუდა კაიმანი

აბზეკილკუდა კაიმანი (ლათ. Caiman latirostris) — ნიანგი კაიმანების გვარისა. გავრცელებულია სამხრეთ ამერიკის აღმოსავლეთსა და ცენტრალურ ნაწილში — სამხრეთ ბრაზილიაში, ბოლივიაში, პარაგვაიში, ურუგვაისა და ჩრდილოეთ არგენტინაში. IUCN Red List of Threatened Species დაარქივებული 2012-07-16 საიტზე Wayback Machine.
ესქიქილიჩი (დამალის რაიონი)

ესქიქილიჩი (თურქ. Eskikılıç) — სოფელი დამალის რაიონში, არტაანის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს არტაანიდან 48 კილომეტრში, ხოლო დამალიდან 3 კილომეტრში. 2020 წლის მონაცემებით სოფელში 462 ადამიანი ცხოვრობს. ↑ Eskikılıç Köyü Türkçe. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 30 Mayıs 2015. ციტირების თარიღი: 12 Nisan 2020. ↑ Ardahan Damal Eskikılıç Köy Nüfusu Türkçe. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 22 Ekim 2017. ციტირების თარიღი: 10 Nisan 2020.
მისისიპის ალიგატორი

მისისიპის ალიგატორი (ლათ. Alligator mississippiensis) — ნიანგის სახეობა ალიგატორისებრთა ოჯახისა. ბინადრობს ჩრდილოეთ ამერიკაში, აშშ-ის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. ალიგატორის მეორე სახეობასთან, ჩინურ ალიგატორთან შედარებით უფრო დიდია. სხეულის სიგრძე ზოგჯერ 5 მ-ს აღწევს. The Reptile Database (ინგლისური) crocodilian.com დაარქივებული 2011-10-25 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
იქიზდერე (დამალის რაიონი)

იქიზდერე (თურქ. İkizdere) — სოფელი დამალის რაიონში, არტაანის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს არტაანიდან 52 კილომეტრში, ხოლო დამალიდან 7 კილომეტრში. 2020 წლის მონაცემებით სოფელში 101 ადამიანი ცხოვრობს. ↑ İkizdere Köyü Türkçe. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 30 Mayıs 2015. ციტირების თარიღი: 12 Nisan 2020. ↑ Ardahan Damal İkizdere Köy Nüfusu Türkçe. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 22 Ekim 2017. ციტირების თარიღი: 10 Nisan 2020.
ოთაღლი (დამალის რაიონი)

ოთაღლი (თურქ. Otağlı) — სოფელი დამალის რაიონში, არტაანის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს არტაანიდან 52 კილომეტრში, ხოლო დამალიდან 7 კილომეტრში. 2020 წლის მონაცემებით სოფელში 394 ადამიანი ცხოვრობს. ↑ Otağlı Köyü Türkçe. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 30 Mayıs 2015. ციტირების თარიღი: 12 Nisan 2020. ↑ Ardahan Damal Otağlı Köy Nüfusu Türkçe. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 22 Ekim 2017. ციტირების თარიღი: 10 Nisan 2020.
სეითიორენი (დამალის რაიონი)

სეითიორენი (თურქ. Seyitören) — სოფელი დამალის რაიონში, არტაანის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს არტაანიდან 51 კილომეტრში, ხოლო დამალიდან 6 კილომეტრში. 2020 წლის მონაცემებით სოფელში 476 ადამიანი ცხოვრობს. ↑ Seyitören Köyü Türkçe. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 30 Mayıs 2015. ციტირების თარიღი: 12 Nisan 2020. ↑ Ardahan Damal Seyitören Köy Nüfusu Türkçe. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 22 Ekim 2017. ციტირების თარიღი: 10 Nisan 2020.
თეფექიოი (დამალის რაიონი)

თეფექიოი (თურქ. Tepeköy) — სოფელი დამალის რაიონში, არტაანის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს არტაანიდან 58 კილომეტრში, ხოლო დამალიდან 3 კილომეტრში. 2020 წლის მონაცემებით სოფელში 476 ადამიანი ცხოვრობს. ↑ Tepeköy Köyü Türkçe. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 30 Mayıs 2015. ციტირების თარიღი: 12 Nisan 2020. ↑ Ardahan Damal Tepeköy Köy Nüfusu Türkçe. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 22 Ekim 2017. ციტირების თარიღი: 10 Nisan 2020.
გრიგოლ წიტაიშვილი

გრიგოლ წიტაიშვილი (დ. 28 თებერვალი, 1937, ბათუმი) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი (1979), საქართველოს კინემატოგრაფისტთა შემოქმედებითი კავშირის წევრი. 1960 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. მუშაობდა გორის, რუსთავის, რუსთაველის სახელობის, გრიბოედოვის სახელობის და სხვა თეატრებში. 1967 წლიდან დაიწყო მოღვაწეობა კინოსტუდია „ქართულ ფილმში“. შეასრულებული აქვს მთავარი როლები: ლადო („ცისკრის ზარები“, რეჟ. ყ. მგელაძე, 1967), გერასიმე („სინათლე ჩვენს ფანჯრებში“, რეჟ. ყ. მგელაძე, 1969), იასონი („წუთისოფელი“, რეჟ. შ. მანაგაძე, ნ. მანაგაძე, 1971). მონაწილეობს ფილმებში: „ჩარი-რამა“ (რეჟ. ნ. სანიშვილი, 1972, ნოდარი), „ღამის ვიზიტი“ (რეჟ. ნ. სანიშვილი, 1974, გიორგი), „კაპიტნები“ (რეჟ. თ. გომელაური, 1974, სეინერის კაპიტანი), „ბათა ქექია“ (ლ. გორდელაძე, 1978), „დათა თუთაშხია“ (რეჟ. გ. ლორთქიფანიძე, გ. გაბესკირია, 1978), „მშობლიური ჩემო მიწავ!“ (რეჟ. რ. ჩხეიძე, 1980), „ზღაპარი“ (რეჟ. კ. სურმავა, 1980), „ერთ პატარა ქალაქში“ (რეჟ. გ. ლორთქიფანიძე, 1985), „გრანტუსი“ (რეჟ. ბ. ჩხეიძე, 1994) და სხვ. 1979 — საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი 1997 — ღირსების ორდენი 1966 — უყაიმო თამაში 1967 — ცისკრის ზარები — ლადო 1969 — სინათლე ჩვენს ფანჯრებში — გერასიმე 1971 — წუთისოფელი — იასონი 1972 — ჩარი რამა — ნოდარი 1974 — ღამის ვიზიტი — უფროსი ინსპექტორი 1974 — კაპიტნები — სეინერის კაპიტანი 1976 — გასეირნება თბილისში (ნამდვილი თბილისელი და სხვები) 1978 — დათა თუთაშხია — როგაჩევი 1978 — ბათა ქექია 1979 — იმერული ესკიზები 1980 — მშობლიურო ჩემო მიწავ (რაიკომის მდივანი) 1980 — ზღაპარი — გრიშა ძია 1981 — ძნელი დასაწყისი — გაბო 1982 — მე დავბრუნდები 1982 — ლომა, დავიწყებული მეგობარი 1982 — კუკარაჩა — მოსამართლე 1982 — არაჩვეულებრივი რეისი 1984 — უკვდავების თეთრი ვარდი — მეფე 1985 — ერთ პატარა ქალაქში — პარმენ კამკამიძე 1987 — პლიაჟის ავაზაკი — ბიკენტი 1994 — გრანტუსი 1995 — შიში — ზავხოზი 1996 — შვიდფერა ყვავილი 2010 — ომი და ქორწილი 1986 — სიზმარა — (ანიმაციური) გრიგოლ წიტაიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ეროვნული ფილმოგრაფია — გრიგოლ წიტაიშვილი გრიგოლ წიტაიშვილი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1979. № 8. გვ. 18.
სამედ აღაოღლუ

სამედ აღაოღლუ (აზერ. Səməd Ağaoğlu; თურქ. Samet Ağaoğlu; დ. 1909, ბაქო, რუსეთის იმპერია - გ. 6 აგვისტო, 1982, სტამბოლი, თურქეთი) — აზერბაიჯანული წარმოშობის თურქი მწერალი, პუბლიცისტი, საზოგადო და პოლიტიკური მოღვაწე. თურქეთის დიდი ეროვნული ასამბლეის წევრი, თურქეთის პრემიერ-მინისტრის მოადგილე (1950-1952), შრომის მინისტრი (1952-1953), ვაჭრობის მინისტრი (1954-1958). აჰმედ-ბეი აღაოღლუს ვაჟი. სამედ აღაოღლუ დაიბადა 1909 წელს ბაქოში. როდესაც მისი მამა აჰმედ ბეი აღაოღლუ ემიგრაციაში წავიდა ოსმალეთის იმპერიაში, ის ჩვილი იყო. დაწყებითი განათლება ბაიაზეტის ფევზიეს ლიცეუმში მიიღო, შემდეგ კი სწავლა ანკარის ლიცეუმში განაგრძო. 1926-1931 წლებში სწავლობდა ანკარის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე. შემდეგ გაემგზავრა სასწავლებლად სტრასბურგში, ამ პერიოდში დაწერა წიგნი „სტრასბურგის მოგონებები“. სამედ აღაოღლუ თურქეთში ცნობილია, როგორც მწერალი და პოლიტიკოსი. ის არის მემუარების ჟანრის ერთ-ერთი ფუძემდებელი თურქულ ლიტერატურაში. მისი წიგნები: მოგონებები მამისგან (1940), მამის მეგობრები (1957), ნაცნობი სახეები (1965), ჩემი მეგობარი მენდერესი (1967), ერთი კუნძული მარმარაში (1972), პირველი ეტაპი (1978), ცხოვრება თავგადასავალი (1981) - მემუარების ჟანრის მნიშვნელოვანი ნიმუშებია. თავის ნაწარმოებებში იყენებდა სახელს სამედ აღაევი. 1966 წლის 13 აგვისტოს სამედ აღაოღლუ და მისი მეუღლე ნარიმან აღაოღლუ გაემგზავრნენ სსრკ-ში. ორი თვის განმავლობაში ისინი სტუმრობენ კავშირის ბევრ ადგილს, მათ შორის აზერბაიჯანსა და სომხეთს. ბაქოში ჩასვლის შემდეგ აღაოღლუმ აღნიშნა, რომ აქ ხალხი დაინტერესებულია კინოთი, ოპერით, თეატრით და ასევე ისაუბრა ადგილობრივი მოსახლეობის რუსიფიკაციის პროცესზე. ბაქოს შემდეგ ჩადის მშობლიურ ყარაბაღში, შუშაში. აქ სამედ აღაოღლუ სტუმრობს მამის სახლს და ნახულობს ნათესავებს. სსრკ-ში მოგზაურობის შემდეგ აღაოღლუ წერს წიგნს „საბჭოთა რუსეთის იმპერია“ და აღნიშნავს, რომ საბჭოთა კავშირი არაფრით განსხვავდება სხვა ოდესმე არსებული იმპერიებისგან. სამედ აღაოღლუ 1982 წლის 6 აგვისტოს სტამბოლში გარდაიცვალა. ↑ Dilqəm Əhməd, «Mühacirlərin dönüşü», — С. 125 ↑ 2.0 2.1 Yıldırım, Tahsin (2006). Edebiyatımızda Müstear İsimler. İstanbul: Selis Kitaplar., გვ. 39. ISBN 975-8724-79-7. Invalid ISBN.
ჩინური ალიგატორი

ჩინური ალიგატორი (ლათ. Alligator sinensis) — ნიანგის სახეობა ალიგატორსებრთა ოჯახისა. ჩინეთის ენდემია. ბინადრობს მდინარე იანძის აუზში. ალიგატორის მეორე სახეობასთან, ამერიკულ ალიგატორთან შედარებით პატარაა. სხეულის სიგრძე 1.5–2 მ. ბუნებაში 200-ზე ნაკლები ჩინური ალიგატორია დარჩენილი. წითელი წიგნი (ინგლისური) crocodilian.com დაარქივებული 2017-07-09 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
ვალერიან ვადაჭკორია

ვალერიან ვადაჭკორია (დ. 9 დეკემბერი, 1919, ჭანჭათი, ლანჩხუთის რაიონი — გ. 2 მარტი, 1996) — ქართველი გამომგონებელი, თანამდებობის პირი, ინჟინერი, მეცნიერი. გამოჩენილი ინჟინერ-მექანიკოსი, საზოგადო მოღვაწე. 1942 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი ინჟინერ-მექანიკოსის კვალიფიკაციით. 1942-1947 წლებში — თბილისის საავიაციო ქარხანა — ოსტატის თანაშემწე, ოსტატი, ცვლის უფროსი, საამქროს უფროსის მოადგილე, 1947-1950 წლებში — საამქროს უფროსი. 1950 წელს ჩაირიცხა მსმენელად მოსკოვის საავიაციო მრეწველობის აკადემიაში თვითმფრინავმშენებლობის ფაკულტეტზე, რომლის დამთავრების შემდეგ დაუბრუნდა თბილისის საავიაციო ქარხანას და დანიშნულ იქნა ქარხნის მთავარი ტექნოლოგის მოადგილედ. 1952-1955 წლებში — ქუთაისის მანქანათმშენებლობის ქარხნის დირექტორი. 1955-1957 წლებში — ქუთაისის აღმასკომის თავმჯდომარე. 1957-1966 წლებში — საქართველოს ადგილობრივი მრეწველობის მინისტრის მოადგილე, საქართველოს სახალხო მეურნეობის საბჭოს მანქანათმშენებლობისა და ელექტროტექნიკური მრეწველობის სამმართველოს უფროსი, საქართველოს კპ ცკ-ის მანქანათმშენებლობისა და ტრანსპორტის განყოფილების უფროსი. 1966-1971 წლებში — საქართველოს კვების მრეწველობის მინისტრი. 1971-1990 წლებში — საქართველოს მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარე. წლების მანძილზე იყო საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სახელმწიფო საგამოცდო კომისიის თავმჯდომარე. 30-იანი, 40-იანი და 50-იანი წლების რეპრესირებულთა და მათი უფლებების აღდგენის საქართველოს უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის კომისიის თავმჯდომარე. მრავალი სამეცნიერო ნაშრომის და 5 გამოგონების ავტორი. მიღებული ჰქონდა სახელმწიფო ჯილდოები. 1961 — საქართველოს დამსახურებული ინჟინერი მრეწველობა, ტრანსპორტი, კავშირგაბმულობა, თბ., . 1976 პოლიმერული მასალები და მათი გამოყენება მანქანათმშენებლობაში, თბ., 1966 გამოჩენილი ინჟინრები და მეცნიერები, თბ., 2012, გვ. 63-64 ვალერიან ვადაჭკორია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტი

ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტი (აფხ. Очамчыра амуниципалитет) — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის შემადგენლობაში. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ოჩამჩირე. 1930 წლის 28 აგვისტომდე კოდორის მაზრა. 1930-1931 წლებში კოდორის რაიონი. 1931 წლის 17 დეკემბერს კოდორის რაიონს დაერქვა ოჩამჩირის რაიონი. ილორის წმინდა გიორგის ეკლესია მოქვის ტაძარი ბედიის მონასტერი აფხაზეთის ადმინისტრაციული დაყოფა ↑ Georgia division
ალთინემექი

ალთინემექი (თურქ. Altınemek) — სოფელი ჰანაქის რაიონში, არტაანის პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს არტაანიდან 47 კილომეტრში, ხოლო ჰანაქიდან 19 კილომეტრში. 2020 წლის მონაცემებით სოფელში 36 ადამიანი ცხოვრობს. ↑ Altınemek Köyü Türkçe. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 30 Mayıs 2015. ციტირების თარიღი: 12 Nisan 2020. ↑ Ardahan Hanak Altınemek Köy Nüfusu Türkçe. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 22 Ekim 2017. ციტირების თარიღი: 10 Nisan 2020.