laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მოსკოვის წმინდა სოფიას ეკლესია

მოსკოვის წმინდა სოფიას ეკლესია (რუს. Церковь Софии) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ზამოსკვორეჩიეს რაიონში, კუნძულ ბალჩუგზე, მოსკოვის კრემლის პირდაპირ. არის ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი. ტაძრისაგან სახელწოდება მიიღო სოფიას სანაპირომ. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია წმინდა სოფიას სახელზე. ეგვტერები კი ანდრია პირველწოდებულისა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. პირველი ხის ეკლესია აქ ააშენეს ჯერ კივევ 1493 წელს. სავარაუდოდ, იგი აკურთხეს წმინდა სოფიას სახელზე, რაც იმასთნ იყო დაკავშირებული, რომ ახლოს ცხოვრობდნენ ნოვგოროდიდან გადასახლებულები. მოგვიანებით ამ ადგილზე გააშენეს სამეფო ბაღები და ადგილმაც მიიღო სახელწოდება სადოვნიკი. ხის ეკლესიის ადგილზე ქვის ტაძარი ააგეს XVII საუკუნის შუა წლებში. პირველად იგი მოიხსენიება 1682 წელს. სავარაუდოდ, 1680-იან წლებში მიმდინარეობდა ტაძრის პირველი გავაკეთება, რის შედეგადაც ერთგუმბათიანი ეკლესია გახდა ხუთგუმბათიანი. XVIII-XIX საუკუნეებში ეკლესია კიდევ არაერთხელ გადააკეთეს. 1891-1893 წლებში ძველი სატრაპეზო შეცვალეს ახლით, რომელსაც ჰქონდა ორი ეგვტერი ანდრია პირველწოდებულისა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ტაძრის გარე მორთულობა შესრულებულია რუსულ სტილში. ხუთთავიანი გუმბათი შემკულია კოკოშკინებით. 1862-1868 წლებში არქიტექტორ ნიკოლაი კოზლოვსკის პროექტის მიხედვით ააგეს ცალკე მდგომი სამრეკლო, რომელიც სანაპირზე გადის. სამრეკლო აგებულია რუსულ-ბიზანტიურ სტილში და შედგება სამი იარუსისაგან. 1930 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა. ეკლესიაში დაცული ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატი გადაიტანეს ტრეტიაკოვის გალერეაში. ეკლესიის შენობა თავდაპირველად ქარხნის კლუბად გადააკეთეს, შემდეგ კი - საცხოვრებლად. 1941 წელს მას დაეცა გერმანული ბომბი. 1970-1980-იან წლებში მიმდინარეობდა სარესტავრაციო სამუშაოები. 1992 წელს ეკლესია დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას, 2004 წელს კი აქ გაიმართა პირველი ლიტურგია. 2012 წელს მოხდა სამრეკლოს რესტავრაცია. 2013 წელს დაკიდეს ახალი ზარები. 2012 წლიდან რუსეთის პატარა ქალაქების კულტურისა და ტრადიციების აღორძინების საქველმოქედო ფონდი ტაძარში ყოველწლიურად მართავს სასულიერო, სახალხო და კლასიკური მუსიკის კონცერტს, რომელიც ეძღვნება რუსეთის გაქრისტიანების წლისთავს და მოციქულთასწორი მთავრის ვლადიმირის ხსენების დღეს. არაოფიციალური ვებგვერდი ↑ Церковь Софии. Трапезная. reestr.answerpro.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-01-07. ციტირების თარიღი: 2012-10-27. ↑ № 981-РП О проведении ремонтно-реставрационных работ на объекте культурного наследия федерального значения "Колокольня, XIX в., арх.К.М.Быковский" по адресу: Софийская наб., д.32, стр.13. mos.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-01-07. ციტირების თარიღი: 2012-10-27. ↑ Церковь Софии. Дом причта. reestr.answerpro.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-01-07. ციტირების თარიღი: 2012-10-27. ↑ 4.0 4.1 4.2 П.Н. Шармин Церковь Софии в Средних Садовниках // Москва. Энциклопедический справочник. — Москва: Большая Российская Энциклопедия, 1992. ↑ Храм Софии Премудрости Божией в Средних Садовниках. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-09-15. ციტირების თარიღი: 2021-01-16.
ზაიკონოსპასკის მონასტრის მაცხოვრის ტაძარი

ზაიკონოსპასკის მონასტრის მაცხოვრის ტაძარი (რუს. Спасский собор Заиконоспасского монастыря) — მართლმადიდებლური ეკლესია მოსკოვში. ზაიკონოსპასკის მონასტრის მთავარი ტაძარი. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ტვერის რაიონში, კიტაი-გოროდში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ზაიკონოსპასკის მონასტერი, სავარაუდოდ დაარსდა 1600 წელს, მისი მთავარი ეკლესია გახდა მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატის ეკლესია. ამჟამად მოქმედი მაცხოვრის ტაძარი შიეცავს 1661 წლის ტაძრის ნაწილს. შედგება ქვედა ეკლესიისაგან (1701 წლიდან სატრაპეზოთი) და ზედა ეკლესიისაგან. ჩრდილოეთით და სამხრეთით შესასვლელების თავზე ორსართულიანი კელიებია განთავსებული. დღევანდელი ტაძრის აგების ზუსტ თარიღი ცნობილი არ არის. სპეციალისტები, სავარაუდოდ, ათარიღებენ 1703-1709 წლებით, ხოლო გალერეას XVIII საუკუნის მეორე მეოთხედით. მიეკუთვნება ივან ზარუდნის ნამუშევრებს (დეტალებში შეიმჩნევა მსგავსება როგორც მენშიკოვის კოშკთან ასევე მოსკოვის იოანე მხედრის ეკლესიასთან. ტაძარი არის რუსული არქიტექტურისათვის დამახასიათებელი ტრადიციული რვაკუთხედი კვადრატზე, რომლის დეკორშიც სჭარბობს კლასიკური პილასტრების ორდერის ელემენტები. წინა ტაძრისაგან განსხვავებით აქ არის გარკვეული ინოვაცია, კონკრეტულად, მრგვალი ფანჯრების გაფორმება. რვაკუთხედს გარს აკრავს გალერეა-სასეირნო ადგილი შემოღობილი ბალუსტრადით. 1742 წელს ტაძარში მიმდინარეობდა სარემონტო-სამშენებლო სამუშაოები რუსი არქიტექტორის ივანე მიჩურინის ხელმძღვანელობით, თუმცა მას არსებითად არ შეუცვლია ტაძრის ძირითადი სახე. Романюк С. К. Москва. Китай-город: Путеводитель.. — М.: АНО ИЦ «Москвоведение»; ОАО «Московские учебники», 2007. — 320 с. — (Новый московский путеводитель). Романюк С. К. Сердце Москвы. От Кремля до Белого города. — М.: ЗАО Издательство Центрполиграф, 2013. — 909 с.
ელექტრუმი

ელექტრუმი — ოქროს ბუნებრივი ან ხელოვნური შენადნობი, რომელიც შეიცავს 25-50% ვერცხლს. ელექტრუმით არის დამზადებული პირველი მონეტები დასავლეთ ევროპაში. ბუნებრივი შენადნობი შეიცავს ბრინჯაოს, ფოლადს, პალადიუმს და ბისმუთს. მისი ფერი შეიძლება იყოს როგორც ოქროსფერი, ისე ვერცხლისფერი (დამოკიდებულია ვერცხლის კონცენტრაციაზე ნარევში). ელექტრუმის მოპოვება და მონეტების ჩამოსხმა დაიწყეს ლიდიის ტერიტორიაზე ძვ. წ. VII საუკუნეში. ელექტრუმი — ბრიტანიკა
რატი ამაღლობელი

რატი ამარლობელი (დ. 30 მარტი, 1977, თბილისი) — ქართველი პოეტი, ფილოსოფოსი. 2000 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტი. რატი ამაღლობელის ლექსები 1994 წლიდან პერიოდულად გამოქვეყნდა როგორც ქართულ, ისე უცხოურ ენებზე. იყო ჟურნალ „ცხელი შოკოლადის“ რედაქტორი (2010-2011). ასევე საზოგადოებრივი რადიოს ლიტერატურული გადაცემის — „ხმების ისტორია“ წამყვანი (2005-2010). 2006 წელს მიენიჭა ლიტერატურული პრემია „საბა“, წლის საუკეთესო პოეტური კრებულისთვის „წრე“. რატი ამაღლობელი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ლექსები, პოემები რატი ამაღლობელი თითქოს ვარსკვლავი მოწყდაო ცაზე
გასიმუშაღის ხალიჩები

გასიმუშაღის ხალიჩები (აზერ. Qasımuşağı xalçaları) — აზერბაიჯანული ხალიჩის სახეობა, რომელიც მიეკუთვნება ყარაბაღის სკოლის ჯაბრაილის ჯგუფს. ამ ხალიჩის სახელწოდება უკავშირდება აზერბაიჯანის ლაჩინის რაიონის სოფლებს: შამქენდის, ერიქლის, ქიურდჰაჯის, ჩორმანსა და შალვას. გასიმუშაღის ხალიჩები ფართოდ გავრცელებულია „ყარაბაღის ხალიჩების ქსოვის სკოლებში“. მანამდე, ხალიჩების ეს სახეობა იქსოვებოდა სოფელ გასიმუშაღი-ობასიში და მისი წარმოებაც ამ სოფელში განვითარდა, განსაკუთრებით კი შამქენდის, ერიქლის, ქიურდჰაჯის, ჩორმანსა და შალვას სოფლებში. ამ ხალიჩების განვითარება ამ სოფლებში, განპირობებული იყო მდიდარი ნედლეულისა და ხელნაკეთი ტრადიციების უძველესი ისტორიის საფუძველზე. სოფელი გასიმუშაღი-ობასი თავისი ნედლეულით უზრუნველყოფდა თავის ქსოვის სკოლებს, განსაკუთრებით ბამბითა და ბუნებრივი ფერების მისაღები მცენარეებით. ეს ხალიჩები უნიკალურია თავისი ტექნიკით და კვლავაც ინახება მსოფლიოს რამდენიმე მუზეუმში. 2007 წელს, პრაღაში გაიმართა კავკასიური ხალიჩების გამოფენა. ჩეხეთის ზოგიერთი ოფიციალური წარმომადგენელი გაეცნო აზერბაიჯანული ხალიჩების ყარაბაღის სკოლის ზოგიერთი ნიმუშს და რამდენიმე ხნის შემდეგ, ჩეხეთის რესპუბლიკა საფოსტო მარკები გამოუშვა, სადაც სურათზე დატანილი იყო აზერბაიჯანული ხალიჩა წარწერით: „ყარაბაღის ხალიჩები XIX საუკუნეში“. ↑ 1.0 1.1 Лятиф Керимов. Азербайджанский ковер. Том III. Баку: "Гянджлик", 1983, стр. 221. (რუსული) (ინგლისური) ↑ Н. А. Абдуллаева. Ковровое искусство Азербайджана. — Баку, «Элм», 1971 — стр. 21. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-12-09. ციტირების თარიღი: 2018-04-13. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: გასიმუშაღის ხალიჩები
მოსკოვის ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი (ვინოგრადოვო)

მოსკოვის ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი (რუს. Храм Владимирской иконы Божией Матери) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ჩრდილო-აღმოსავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის სევერნის რაიონში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1772-1777 წლებში. აგებულია ადრეული კლასიციზმის სტილში, ბაროკოს ელემენტებით. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე, ხოლო ეგვტერები ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა და სერგი რადონეჟელის სახელზე. ტაძართან 2002 წლიდან მოქმედებს საკვირაო სკოლა, რომელიც გათვლილია 40 მოსწავლეზე. ტაძრის წინამძღვარია დეკანოზი ვლადიმირ გოლოვკოვი. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ტაძრის მთავარი სიწმინდეებია ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატი და იოანე ნათლისმცემლისა და სერგი რადონეჟელის წმინდა ნაწილები. ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატის სახელობის პირველი ხის ეკლესია, ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეგვტერით ააშენა 1650 წელს გრიგოლ გავრილის ძე პუშკინმა, რის შემდეგაც დასახლება ვინოგრადოვომ სოფლის სტატუსი მიიღო. დღეს არსებული სატაძრო კომლექსი (ეკლესია, სამრეკლო, სამლოცველო და საკლესიო სახლი) შენდებოდა 1772 წლიდან 1777 წლამდე პერიოდში რუსი სახელმწიფო მოღვაწის ალექსანდრე ივანეს ძე გლებოვის ფინანსებით, რომელიც სოფელ ვინოგრადოვოს ახალი მფლობელი იყო. 1777 წელს ტაძარი ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე აკურთხა მოსკოვის მიტროპოლიტმა პლატონ ლევშინმა. ამავე დროს, ტაძრის ახლოს გაიხსნა თავშესაფარი მოხუცებულებისათვის. 1930-იან წლებში ეკლესია არ დაუხურავთ, მაგრამ საეკლესიო სახლი დაანგრიეს. 1937 წელს მეორე ამჟამად არსებული ეგვტერი, რომელიც აკურთხეს სერგი რადონეჟელის სახელზე. რამდენიმე წყაროს ცნობით დიდი სამამულო ომის პერიოდში სერგი რადონეჟელის თავი სწორედ ამ ტაძარში ინახებოდა. იარუსებიანი ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატის სახელობის ტაძარი, მთელი კომპლექსის ცენტრალური ფიგურაა, რომელიც აგებულია ადრეული კლასიციზმის სტილში. ტაძრის კედლები მოხატული არ არის. მისი კედლების თეთრ ფონზე მკვეთრად ჩანს ცისფერი, მოოქროვილი კანკელი, რომელიც ლუი XVI-ის სტილაშია დამზადებული და გაწყობილია XVIII საუკუნის ხატებით. მარჯვენა ეგვტერის კანკელი დამზადებულია კლასიციზმის სტილში, ხოლო მარცხენა დამზადებულია 1901 წელს და გადმოტანილია 1936 წელს სოფელ კიოვა-სპასკიდან. Официальный сайт храма Владимирской иконы Божией Матери в Виноградове Храм Владимирской иконы Божией Матери в Виноградове на сайте «Храмы России»
ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (კალიტნიკოვის სასაფლაო)

ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (რუს. Церковь иконы Божией Матери «Всех скорбящих Радость») — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XIX საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ტაგანის რაიონში. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის სახელზე. ეგვტერები კი ალექსანდრე ნეველისა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ტაძრის მთავარი სიწმინდეა ღვთისმშობლის ხატი ყოველთა მწუხარეთა სიხარული და სხვადასხვა 40 წმინდანის სხეულის წმინდა ნაწილები. კალიტნიკოვის სასაფლაო დააარსეს 1771 წელს ქალაქის ფარგლებს გარეთ, როდესაც შავი ჭირის ეპიდემიის შედეგად დაღუპულების დაკრძალვა ქალაქის ფარგლებში აკრძალული იყო. 1773 წლის იანვარში სასაფლაოზე აკურთხეს პირველი ეკლესია, რომელიც ხისაგან იყო აგებული. იგი მალევე დაიწვა, ხოლო ახალი ეკლესია (ბოგოლიუბსკის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე ნაკურთხი) ააგეს 1780 წელს. დღეს არსებული ქვის ეკლესია შენდებოდა 1834 წლიდან 1838 წლამდე, ეკლექტიკის ეპოქის არქიტექტორ ნიკოლაი ილიას ძე კოზლოვსკის პროექტის მიხედვით. XIX საუკუნის ბოლოსკენ ეკლესია გადააკეთეს. 1890-იან წლებში ეკლესიის ინტერიერი (საკურთხევლის ნაწილი, კანკელი) მოაწყო არქიტექტორმა ივან ტიმოთეს ძე ბარიუტინმა. 1905 წლიდან 1912 წლამდე მიმდინარეობდა ეკლესიის შენობის ინტერიერის განახლება, მაგრამ ეგვტერების კანკელები კვლავ ძველი დატოვეს. 1930 წელს ეკლესია არ დაუხურავთ, მაგრამ ჩავარდა რუსული მართლმადიდებელი ეკლესიის სექტანტების, ობნოველცების ხელში და 1937 წელს შედიოდა შვი ობნოვლენცური ტაძრის სიაში, რომელიც ამ პერიოდისათვის მოსკოვში არსებობდა. რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას ტაძარი დაუბრუნდა მეორე მსოფლიო ომის ბოლოს, 1944 წელს. ეკლესიას ასევე დაუბრუნდა მოსკოვში მდებარე სხვა სასაფლაოს ტაძრები. ტაძრის სიწმინდეები არიან ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარული და 40 წმინდანის ნაწილები. Храм иконы Божией Матери Всех скорбящих Радость на Калитниковском кладбище на сайте «Храмы России»
მოსკოვის ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი (ალექსეევო)

მოსკოვის ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი (რუს. Храм Тихвинской иконы Божией Матери) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ჩრდილო-აღმოსავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის ალექსეევკის რაიონში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1673-1680 წლებში. აგებულია რუსულ სტილში. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე, ხოლო ეგვტერები სერგი რადონეჟელის, ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, ალექსი ღვთისკაცისა და წმინდა ტრიფონის სახელზე. ტაძართან მოქმედებს საკვირაო და საგუნდო სკოლა ბავშვებისათვის. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ტაძრის მთავარი სიწმინდეებია სასწაულმოქმედი ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატი და ქრისტეს საფლავის ზუსტი ასლი. 1673 წელს რუსეთის მეფე ალექსი მიეილის ძემ გადაწყვიტა სასახლის კუთვნილ სოფელ ალექსეევოში (ადრე კოპიტოვო), საგზაო სასახლის გვერდით აეშენებინა ეკლესია ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. სოფელში უკვე არსებობდა ეკლესია ალექსი ღვთისკაცის სახელზე ნაკურთხი, რომელიც სოფლის უკანასკნელმა მფლობელმა ანა ვასილის ასულმა ტრუბეცკაიამ ააგო 1646-1648 წლებში. 1680 წელს, ალექსი I-ის გარდაცვალებიდან ოთხი წლის შემდეგ, შედგა ტიხვინის ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესიის კურთხევა. კრემლიდან ლიტანიობით გაემართა ტაძრისკენ მეფე თედორე III და პატრიარქი, რომლებმაც ეკლესიას აჩუქეს მთავარი სიწმინდე - ტიხვინის ღვთისმშობლის სასწაულმოქმედი ხატი. 1824 წელს ტაძართან სამრეკლო ააშენეს 1824 წელს. ეკლესიის ეზოში მდებარეობს ალექსეევოს სასაფლაო. XX საუკუნის დასაწყისში ეკლესიას ღობე შემოავლეს და ააშენეს ეკლესიის მსახურთათვის სახლი. 1922 წელს ტაძრის ქვედა სართულზე განათვასეს იერუსალიმში ქრისტეს აღდგომის წმიდა ტაძრის განახლების სახელობის ეკლესია. საბჭოთა პერიოდში ეკლესია არ დახურულა. 1922 წელს ეკლესიიდან გაიტაცეს საეკლესიო ფასეულობები და ჩამოართვეს ქვედა ეკლესია, რომელშიც განათავსეს ბოსტნეულის ბაზა, ხოლო შემდეგ 1998 წლამდე სამხატვრო სახელოსნო. ზარები სამრეკლოზე კი ეკიდა, მაგრამ დიდი ხნის მანძილზე არავინ რეკავდა. პეტრე პალამარჩუკი თავის წიგნში „ორმოცი კაჭკაჭი“ წერს, რომ ლეგენდის თანახმად სასწაულმოქმედმა ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატმა მოსკოვი 1941 წელს გადაარჩინა გერმანელებისაგან. თუმცა ისტორიკოს მიხეილ შკაროვსკის აზრით ეს ლეგენდა ცუდად შეესაბამება ისტორიულ სინამდვილეს. 1945 წელს ეკლესია გაარემონტეს. 1970-1980 წლებში მიმდინარეობდა სარესტავრაციო სამუშაოები, რომლის მშენელობის პერიოდშიც აღმოჩნდა ძველი კედლის მხატვრობის კვალი. Официальный сайт Храм Тихвинской иконы Божией Матери в Алексеевском на официальном сайте РПЦ დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. Xрам Тихвинской иконы Божией Матери в Алексеевском на сайте «Храмы России» Храм Тихвинской иконы Божией Матери в Алексеевском на russian-church.ru Московская церковь Тихвинской иконы Божией Матери в селе Алексеевском ↑ История храма Тихвинской иконы Божией Матери. ↑ Храм Тихвинской иконы Божией Матери в Алексеевском დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. на официальном сайте Московского патриархата. ↑ Паламарчук П. Г. Сорок сороков: Кремль и монастыри. — М.: Книга и бизнес, 1992. — Т. 1. — С. 16. — ISBN 5-212-00501-9. ↑ Шкаровский М. В. Русская Православная Церковь в XX веке. — Вече, 2010.
კატარის ჰიმნი

ას-სალამ ალ-ამირი (არაბ. السلام الأميري‎, რომელიც ნიშნავს პრინცის სიმშვიდეს) — კატარის ეროვნული ჰიმნი. ჰიმნი იქნა მიღებული 1996 წლის 7 დეკემბერს შეიხ ჰამად ბინ ჰალიფა ალ თანის ტახტზე ასვლისას.
კატარის ადმინისტრაციული დაყოფა

კატარის ადმინისტრაციული დაყოფა — კატარი 2004 წლიდან დაყოფილია 7 მუნიციპალიტეტად (არაბ. بلديات — ბალადიატი). კატარის მუნიციპალიტეტები — Statoids.com ↑ Qatar Municipalities. Qatar Ministry of Municipality and Urban Planning. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-12-22.
ოქროს პალმის რტო

ოქროს პალმის რტო (ფრანგ. Palme d’Or) — კანის კინოფესტივალის მთავარი პრემია. პრემიას ეს სახელი 1955 წლიდან აქვს. 1946-54 წლებში უმაღლეს ჯილდოს „გრან-პრი“ (Grand Prix — დიდი პრიზი) ერქვა. ითვლება ერთ-ერთ ყველაზე პრესტიჟულ ჯილდოდ კინოს სამყაროში. 1954 წლამდე კანის კინოფესტივალის ჟიური საუკეთესო ფილმის რეჟისორს აჯილდოვებდა „გრან პრით“. ჯილდო წარმოდგენილი იყო თანამედროვე, იმ წელს მოდაში მყოფი მხატვრის ქმნილებით. შესაბამისად ჯილდო ყოველ წელს განსხვავებული იყო. 1954 წლის დასასრულს ფესტივალის დირექტორთა საბჭომ მოიწვია რამდენიმე იუველირი რათა წარმოედგინათ პალმის რტოს დიზაინი, რომელიც იყო ქალაქ კანის სამხედრო მუნდირის დამახასიათებელი ნიშანი. 1955 წელს პირველი ოქროს პალმის რტო გადაეცა დელბერტ მანს ფილმისთვის მარტი და წარმოადგენდა ფესტივალის უმაღლეს ჯილდოს 1964 წლამდე, მანამ, სანამ ფესტივალი დროებით არ დაუბრუნდა „გრან პრით“ დაჯილდოების ტრადიციას, ოქროს პალმის რტოსთან დაკავშირებით არსებული საავტორო უფლებების დაცვის პრობლემის გამო. 1975 წელს ოქროს პალმის რტოთი დაჯილდოება კვლავ განახლდა და ფესტივალის სიმბოლოდაც იქცა. იგი წარმოდგენილი იყო წითლ წმინდა მაროკოს ტყავის კოლოფში, რომელსაც სარჩულად თეთრი ნატი ჰქონდა დატანებული. მისი დიზაინი 1975 წლის შემდეგ რამდენიმეჯერ შეიცვალა. საბოლოოდ კი საყრდენი, რაზეც დამაგრებულია თვითონ რტო, რომელიც 1980 წლისთვის მრგვალი ფორმის იყო, 1984 წლისათვის მისი ფორმა პირამიდისებურით შეიცვალა. 1992 წელს პიერ დე ბურკენსმა დიზაინი შეცვალა და საყრდენი ხელით ნაკვეთი ბროლით შეცვალა. კიდევ რამდენიმე ცვლილების შემდეგ მან მიიღო ისეთი სახე, როგორიც დღეს აქვს. იგი გაკეთბულია 24 კარატიანი ოქროთი და მოთავსებულია ახლა უკვე ლურჯ მაროკოს ტყავში. კანის კინო ფესტივალის თითქმის სამოცდათწლიანი ისტორიის მანძილზე ქალ რეჟისორს ოქროს პალმის რტო მხოლოდ ერთხელ გადაეცა. ეს იყო ჯეინ კემპიონი ფილმისთვის პიანინო 1993 წელს. ალფ სიობერგი (1946, 1951) ფრენსის ფორდ კოპოლა (1974, 1979) შოჰეი იმამურა (1983, 1997) ემირ კუსტურიცა (1985, 1995) ბილი აუგუსტი (1988, 1992) ლუკ და ჟან-პიერ დარდენები (1999, 2005) მიხაელ ჰანეკე (2009, 2012) რუბენ იოსტლუნდი (2017, 2022) ოქროს პალმის რტოს ლაურეატები 1976 წლიდან დღემდე კანის კინო ფესტივალის ოფიციალური საიტი კანის კინოფესტივალი დაარქივებული 2010-04-11 საიტზე Wayback Machine. IMDB
აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარი (ბარაში)

აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარი (რუს. Храм Воскресения Словущего) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვის ისტორიულ ცენტრში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალურ ადმინისტრაციულ ოლქში ბასმანის რაიონში. ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. აღწერის წიგნში აღდგომის ხის ეკლესია ბარაშში მოიხსენიება 1620 წლიდან. ისტორიულ დოკუმენტში ასევე ჩაწერილია, რომ ეკლესია ამ ადგილზე არსებობდა ჯერ კიდევ რომანოვების ეპოქამდე. 1652 წელს ხის ეკლესია დაიწვა. ქვის ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 1733 წელს და გაგრძელდა 1773 წლამდე. 1745-1746 წლებში დაშალეს ძველი და ააგეს ახალი სამრეკლო. 1773 წელს დაასრულეს მეორე სართული, სადაც გადაიტანეს აღდგომის საკურთხეველიც. 1769 წელს ქვემოთ მოაწყვეს მთავარი კვართის სახელობის საკურთხეველი, ააშენეს ახალი ეგვტერი სიმეონისა და ანას სახელზე. ზემო ეკლესიაში სებასტისა და ელისაბედის ეგვტერებს გადაარქვეს სახელი და უწოდეს წმინდა ალექსი ღვთისკაცისა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელი. 1929 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი დახურა, დაიწყო ეკლესიის შენობის დაშლა. 1930 წელს სამრეკლოს მოანგრიეს ზედა ნაწილი, ტაძრის გუმბათიდან ჩამოაგდეს მოოქროვილი გვირგვინი, რომელიც დიდი ხნის განმავლობაში დაგორავდა ეკლესიის ახლოს. დახურვის შემდეგ ეკლესიის შენობა უყურადღებოდ იყო მიტოვებული. 1960 წლიდან 1990 წლამდე შენობაში განთავსებული იყო სახანძრო დაცვის სამმართველო და მოსკოვის ქალაქის აღმასკომის საპენსიო განყოფილება. ახსნეს ღობის ნახევარი, ეკლესიის გარშემო ყველაფერი შეცვალეს. მიუხედავად იმისა, რომ სამრეკლო დაანგრიეს, ტაძრის შენობა კარგ მდგომარეობაში იმყოფებოდა. იგი ინარჩუნებდა უაღრესად მნიშვნელოვან როლს ქალაქმშენებლობაში და წარმოადგენდა დიდ ისტორიულ და მხატვრულ ღირებულებას. 2016 წლის 27 იანვარს შენობა საბოლოოდ გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. Храм Воскресения Словущего в Барашах на сайте «Храмы России» ↑ Паламарчук П. Г. Сорок сороков Т. 2. — М.: Книга и бизнес, 1994. — С. 378. — 646 с. ↑ history. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-11-25. ციტირების თარიღი: 2018-04-14.
აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარი (არბატი)

აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარი (რუს. Храм Воскресения Словущего) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვის ისტორიულ ცენტრში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალურ ადმინისტრაციულ ოლქში არბატის რაიონში. ეკლესიაში მოქმედებს იერუსალიმის მართლმადიდებელი ეკლესიის მეტოქი. ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. თავდაპირველად ტაძარს ეწოდებოდა „ფილიპე მოციქულის სახელობის ეკლესია“ მოსკოვის მიტროპოლიტის ფილიპეს პატივისცემის ნიშნად, რომლის ქალაქგარეთ სახლიც იდგა ტაძრის სიახლოვეს. ასევე არსებობს ვერსია, რომლის მიხედვითაც ეკლესია დააარსა თავად ფილიპემ, მაგრამ ჩანაწერთა წიგნებში ამის შესახებ არაფერია ნათქვამი. ამჟამად არსებული ტაძარი აგებულია ივან კოსმინის მიერ და ნაკურთხია 1688 წელს მოციქულ ფილიპეს სახელზე. 1812 წელს ტაძარი გაძარცვეს ფრანგებმა და ძლიერ დაზარალდა მოსკოვის დიდი ხანძრის დროს. ამის შემდეგ ორწელიწადნახევარი ტაძარში ღვთისმსხურება აღარ აღევლინებოდა. 1815 წელს ტაძარი აღადგინეს, მაგრამ საკუთარი მრევლი აღარ ჰყავდა, ამიტომ მიაწერეს ამჟამად უკვე დანგრეულ წმინდა ტრიფონ ამაფუნტელის ტაძარს, რომელიც მდებარეობდა არბატის მოედანზე. 1818 წელს ტაძარში ჩამოყალიბდა იერუსალიმის საპატრიარქოს მეტოქი და შენობაც მათ გადაეცათ. 1819 წელს ტაძრის მთავარი ეგვტერი აკურთხეს აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელზე. XIX საუკუნის ბოლოდან ბერძნული დასპორის არაერთგზის თხოვნის შემდეგ შაბათის ღვთისმსახურება ტრადიციულად მიმდინარეობს ბერძნულ ენაზე. 1917 წელს იერუსალიმის მეტოქი გაუქმდა, მაგრამ ეკლესია საბჭოთა პერიოდშიც არ დახურულა. 1989 წლიდან აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარი კვლავ იერუსალიმის ეკლესიის მეტოქია. 2003 წლიდან ტაძრის წინამძღვარია სტეფან (დისპირაკისი). Официальный сайт храма Воскресения Словущего на Арбате Храм Воскресения Словущего на Арбате на сайте «Храмы России» ↑ Официальный сайт храма Воскресения Словущего на Арбате.
აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარი (ვაგანკოვის სასაფლაო)

აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარი (რუს. Храм Воскресения Словущего) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვის ისტორიულ ცენტრში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალურ ადმინისტრაციულ ოლქში პრესნენის რაიონში. ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელზე. ეგვტერები წმინდა თეოდორ სიკეოტის, იოანე V მოწყალეს, ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა და წმინდა აკვილინას სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძრის საფუძველი ჩაყარეს 1819 წელს, ხის იოანე მოწყალის სახელობის ხის ეკლესიის ახლოს, რომელიც აგებული იყო 1773 წელს, რომლის ადგილზეც ამჟამად როტონდა მდებარეობს. პროექტზე მუშაობდა არქიტექტორი ათანასე გრიგორიევი. მშენებლობა მიმდინარეობდა 12 წლის მანძილზე. 1831 წლის 26 სექტემბერს მიტროპოლიტმა ფილარეტმა აკურთხა ახალი ტაძრის მთავარი საკურთხეველი აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელზე. მთავარი შენობა აგებულია ამპირის სტილში, რომელიც რუსული კლასიციზმის ნიმუშია არქიტექტურაში. ეკლესიის შესასვლელი გაფორმებულია ორსვეტიანი თეთრი ქვის პორტიკით. 1864 წელს აღდგომის წმინდა ტაძრის განახლების სახელობის ტაძარი გააფართოვეს და მიაშენეს კიდევ ორი ეგვტერი. ჩრდილოეთისა აკურთხეს იოანე მოწყალის სახელზე, ხოლო სამხრეთის ეგვტერი თეოდორ სიკეოტის სახელზე. ტაძარში ასევე იყო ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელობის და მოწამე აკვილინას სახელობის ეგვტერებიც. ტაძარი არასოდეს არ დახურულა, ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგაც კი იგი ღია იყო მორწმუნეებისათვის. 1922 წელს ბოლშევიკების მიერ საეკლესიო ფასეულობების დატაცების ფარგლებში, მოახდინეს დაახლოებით 18 ფუთი ოქროსა და ვერცხლის საეკლესიო ჭურჭლის ნაციონალიზაცია. 1925 წლიდან 1944 წლამდე ეკლესია ობნოველცების ხელში იყო. 1945 წელს ეკლესია გადაეცა მოსკოვის საპატრიარქოს. 2018 წლის თებერვალში ეკლესიის შენობა გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებლ ეკლესიას. Официальный сайт храма Воскресения Словущего на Ваганьковском кладбище Храм Воскресения Словущего на sobory.ru ↑ Преподобный Феодор Сикеот, епископ Анастасиупольский ↑ http://www.blagovest-info.ru/index.php?ss=2&s=3&id=77077