laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
CHOBA B CCCP

CHOBA B CCCP (რუს. კვლავ სსრკ-ში) — ინგლისელი მუსიკოს პოლ მაკ-კარტნის მეშვიდე სტუდიური სოლო-ალბომი, რომელიც გამოვიდა 1988 წელს. თავდაპირველად იგი გამოიცა მხოლოდ მაშინდელ სსრკ-ში, ხოლო 1991 წელს - დანარჩენ ქვეყნებში. ალბომში უშუალოდ შეტანილია როკ ენ როლის ცნობილი სიმღერების მაკ-კარტნისეული ვერსიები. დისკის სახელწოდება (რომელიც იწერება ლათინური ასოებით, მაგრამ დიდი ასოების გამოყენების შემთხვევაში გვაძლევს რუსულენოვან სიტყვას) არის ალუზია The Beatles-ის სიმღერასთან „Back in the U.S.S.R.“. 11 სიმღერიანი გამოცემა 13 სიმღერიანი გამოცემა CD გამოცემა ციფრული გამოცემა ციფრულ ჩამოსატვირთ გამოცემაში წარმოდგენილია სიმღერების იგივე სია და თანმიმდევრობა, რაც 11 სიმღერიან გრამფირფიტაზე. ინფორმაცია ალბომზე ↑ რულმენი, უილიამ. Choba B CCCP – Paul McCartney : Songs, Reviews, Credits, Awards. AllMusic. ციტირების თარიღი: 10 March 2013. ↑ ლარკინი, კოლინ (2006). The Encyclopedia of Popular Music (მეოთხე გამოცემა). ნიუ-იორკი, ნიუ-იორკის შტატი: Oxford University Press, გვ. 1257. ISBN 0-19-531373-9.  ↑ სტრონგი, მარტინ ჩ. (2006). The Essential Rock Discography. ედინბურგი, ბრიტანეთი: Canongate, გვ. 696. ISBN 978-1-84195-827-9.  ↑ გრაფი, გერი; დურხჰოლცი, დენიელ (რედ.) (1999). MusicHound Rock: The Essential Album Guide. ფარმინგტონ-ჰილზი, მიჩიგანი: Visible Ink Press. გვ. 730. ISBN 1-57859-061-2. ↑ რენდელი, მაკ; ბრეკეტი, ნეითან, ჰორდი, კრისტიან (რედ.) (2004). The New Rolling Stone Album Guide (მეოთხე გამოცემა). ნიუ-იორკი, ნიუ-იორკის შტატი: Simon & Schuster. გვ. 526. ISBN 0-7432-0169-8.
Press to Play

Press to Play — ინგლისელი მუსიკოს პოლ მაკ-კარტნის მეექვსე სტუდიური სოლო-ალბომი, რომელიც გამოვიდა 1986 წელს. მნიშვნელოვანია, რომ ეს არის მაკ-კარტნის სახელით (გარდა მისი გარე პროექტებისა) გამოცემული ერთად-ერთი დისკი, რომელიც მთლიანად ჩაწერილია 1980-იან წლებში პოპულარული ელექტრონული მუსიკის ელემენტების მქონე პოპ-მუსიკის სახით. რამდენიმე კრიტიკოსმა მას დაბალი შეფასება მისცა, თუმცა სხვებმა ორიგინალურობის გამო მაკ-კარტნის საუკეთესო დისკი უწოდეს. ინფორმაცია ალბომზე ↑ ერლეუაინი, სტივენ თომას. Press to Play AllMusic-ზე. ციტირების თარიღი: 2009-08-30. ↑ Van Matre, Lynn. (1986-09-12) No Silly Love Songs On `Press To Play`. chicagotribune.com. Chicago Tribune. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-12-29. ციტირების თარიღი: 2011-10-20. ↑ Atkinson, Terry. (1986-08-31) Paul: Signs Of Hope Before The Letdown. articles.latimes.com. Los Angeles Times. ციტირების თარიღი: 2011-08-31. ↑ Palmer, რობერტ. (1986-08-29) PAUL McCARTNEY GOES BACK TO THE HARD SOUND. nytimes.com. The New York Times. ციტირების თარიღი: 2011-10-21. ↑ DeCurtis, Anthony. (23 ოქტომბერი 1986) Review of Press to Play. Rolling Stone. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-11-17. ციტატა: „one of the sturdiest LPs of McCartney's post-Beatles career“ ციტირების თარიღი: 2009-08-30. ↑ Soto, Alfred. (2005-02-08) Press to Play - On Second Thought — Stylus Magazine. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-12-29. ციტირების თარიღი: 2011-10-21. ↑ კენტი, დევიდ (1993). Australian Chart Book 1970–1992. St Ives, N.S.W.: Australian Chart Book. ISBN 0-646-11917-6.  ↑ Top Albums/CDs – Volume 45, No. 2 (PHP). RPM (4 ოქტომბერი 1986). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-03-17. ციტირების თარიღი: 3 მაისი 2012. ↑ dutchcharts.nl Paul McCartney – Press to Play ჰოლანდიურად. dutchcharts.nl. MegaCharts. ციტირების თარიღი: 1 მაისი 2013. ↑ 10.0 10.1 Hit Parade Italia – Gli album più venduti del 1986 Italian. hitparadeitalia.it. ციტირების თარიღი: 1 მაისი 2013. ↑ 11.0 11.1 (2006) Oricon Album Chart Book: Complete Edition 1970–2005. როპპონგი, ტოკიო: Oricon Entertainment. ISBN 4-87131-077-9.  ↑ norwegiancharts.com Paul McCartney – Press to Play. VG-lista. ციტირების თარიღი: 1 მაისი 2013. ↑ Salaverri, Fernando (სექტემბერი 2005). Sólo éxitos: año a año, 1959–2002, პირველი, Spain: Fundación Autor-SGAE. ISBN 84-8048-639-2.  ↑ swedishcharts.com Paul McCartney – Press to Play Swedish. ციტირების თარიღი: 1 მაისი 2013. ↑ Paul McCartney – Press to Play – hitparade.ch. ციტირების თარიღი: 1 მაისი 2013. ↑ Paul McCartney: Artist: Official Charts. Official Chart Company. ციტირების თარიღი: 5 მარტი 2014. ↑ „The Pop Life – The New York Times“. nytimes.com. The New York Times. 5 ივლისი 1989. ციტირების თარიღი: 21 ოქტომბერი 2011. ↑ Album Search: Paul McCartney – Press to Play გერმანული. Media Control. ციტირების თარიღი: 1 მაისი 2013. ↑ British album certifications – Paul McCartney – Press to Play. ბრიტანეთის ფონოგრამების მწარმოებლების ასოციაცია. შეიყვანეთ Press to Play ველში Search. აირჩიეთ Title ველში Search by. შეიყვანეთ album ველში By Format. დააწკაპუნეთ ღილაკზე Go
პელიკოზავრები

პელიკოზავრები (ლათ. Pelycosauria), მხეცისმაგვარი ქვეწარმავლების რიგი. ახლოს იდგნენ კოტილოზავრებთან. მათი სხეულის სიგრძე 1-6 მ აღწევს. უკანა კიდურები წინაზე გრძელი ჰქონდათ, ქალა — მაღალი და ვიწრო, კბილები — კონუსური. ტანის მალების მახვილისებური მორჩი ზოგს (მაგ., დიმეტროდონი) ძალზე წაგრძელებული ჰქონდა და ზედ ზურგის ალქანი იყო გაჭიმული. ბევრ მათგანს მუცლის ნეკნებიც გააჩნდა. პელიკოზავრების უმეტესობა მტაცებელი, ზოგი მწერიჭამია, ზოგი კი ბალახით მკვებავი იყო. ცხოვრობდნენ ხმელეთზეც და წყალშიც. მათი ნაშთები ცნობილია აშშ-ის, გერმანიის, სამხრეთ აფრიკის და ყოფილ სსრკ-ის გვიანდელი კარბონული და პერმული ნალექებიდან. მჭედლიძე გ., ქსე, ტ. 8, გვ. 14, თბ., 1984
პელომედუზისებრნი

პელომედუზისებრნი (ლათ. Pelomedusidae) — ქვეწარმავალთა ოჯახი გვერდკისერა კუსნაირთა რიგისა. აქვთ შედარებით მოკლე კისერი, რომელიც შეიძლება თავთან ერთად შეიმალოს ჯავშნის ქვეშ, გვერდზე. გავრცელებული არიან აფრიკაში, კუნძულ მადაგასკარზე, სეიშელისა და მასკარენის კუნძულებზე, სამხრეთ ამერიკაში. ბინადრობენ ტბებსა და მდინარეებში. ოჯახში 2 გვარის 18 სახეობაა. ყველაზე დიდია არაუ ანუ ტარტარუგა (Podocnemys expanda) — ბინადრობს სამხრეთ ამერიკის ტროპიკებში, მისი ჯავშნის სიგრძე 77 სმ აღწევს. იკვებება ძირითადად ჩამოცვენილი ნაყოფით. დებს 80-200 კვერცხს. იყენებენ საკვებად; პელომედუზისებრთა კვერცხისგან ადნობენ ცხიმს. ამჟამად თითქმის განადგურებულია. მუსხელიშვილი თ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 14. ↑ პელომედუზისებრნი (TSN 202118). ინტეგრაციული ტაქსონომიის საინფორმაციო სისტემა.
პენიცილიუმი

პენიცილიუმი (ლათ. Penicillium) — უსრული სოკოების გვარი. მოიცავს 250-მდე სახეობას, რომელთაგანაც ზოგიერთს ჩანთიანი სტადია ახასიათებს და ამის გამო პლექტას კალესნაირთა რიგს ეკუთვნის. მიცელიუმზე ვითარდება ფუნჯისებრ დატოტვილი კონიდიათმტარები, რომელზედაც წარმოიქმნება უფერული კონიდიუმების ძეწკვი. პენიცილიუმის სახეობები საპროფიტებია, გავრცელებულია ყველგან, განსაკუთრებით დიდი რაოდენობითაა ნიადაგში. ვითარდებიან მცენარეული და ცხოველური წარმოშობის პროდუქტებზე და აფუჭებენ მათ. ასეთია., მაგ., ციტრუსების ნაყოფის მწვანე ობი და სხვა. პენიცილიუმის ზოგიერთი სახეობა (ლათ. Penicillium chrysogenum და ლათ. Penicillium notatum) პენიცილინის მისაღებად გამოიყენება, ზოგი (ლათ. Penicillium camemberti და ლათ. Penicillium roqueforti) — მეტყეობაში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 17.
პენტატონიკა

პენტატონიკა (ბერძნ. pente - ხუთი და tonos - ტონი), ხუთსაფეხურიანი ბგერითი სისტემა (ძვ. „ჩინური“ ან „შოტლანდიური გამა“). პენტატონიკის ძირითადი ტიპი ანჰემიტონურის (უნახევარტონო). მის ბგერათრიგში მეზობელ საფეხურებს შორის მხოლოდ 1 ან 1,5 ტონია და არ არის ნახევარი ტონი, რის გამოც პენტატონიკას არ ახასიათებს მძაფრი კილოური მიზიდულობანი. ხუთსაფეხურიანი ბგერათრიგის პირობებში შესაძლოა პენტატონიკის 5 ვარიანტი. პენტატონიკისთვის დამახასიათებელია სამბგეროვანი უნახევარტონო ინტონაციური საქცევი - ტრიქორდი (მაგ., სოლ-მი-რე). პენტატონიკა მუსიკალური აზროვნების ერთ-ერთი ადრინდელი საფეხურია. მრავალსაუკუნოვანი განვითარების პროცესში სპეციალური მცირეტერციული ინტერვალების თანდათან შევსების გზით იგი მრავალი ხალხის მუსიკაში სრულ შვიდსაფეხურებიან ჰემიტონურ (ნახევარტონიან) კილოდ ჩამოყალიბდა. პენტატონიკა სუფთა სახით გავრცელებულია უმთავრესად აღმოსავლეთ ხალხთა მუსიკაში (ჩინელები, ვიეტნამელები, თათრები, ბაშკირები, ბურიატები), მაგრამ მისი ელემენტები გვხვდება მრავალი სხვა ხალხის არქაული წყობის მელოდიებშიც. ეგზოტიკური თუ არქაული სახეების შესაქმნელად პენტატონიკს ხშირად მიმართავდნენ კომპოზიტორებიც (შოპენი, დებიუსი, ბარტოკი, ჩაიკოვსკი, რიმსკი-კორსაკოვი, მშველიძე, თაქთაქიშვილი და სხვები). ქართულ ხალხურ მუსიკაში პენტატონიკა სუფთა სახით შემორჩენილია ძირითადად მთის დიალექტებში (განსაკუთრებით ხევსურეთში), მაგრამ მცირედიაპაზონიანი უნახევარტონო (ტრიქორდული) საქცევები ფართოდაა გავრცელებული თითქმის ყველა კუთხეში. ხევსურულ დიალექტში გვხვდება აგრეთვე პენტატონიკა, რომელიც ნახევარ ტონს შეიცავს (მი-ფა-ლა-სი-რე). ჟორდანია მ., ქსე, ტ. 8., 19, თბ., 1984
პეპელეთი

პეპელეთი — მთა საქართველოში, იმერეთის მხარის საჩხერის მუნიციპალიტეტისა და რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ონის მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციულ საზღვარზე. მდებარეობს რაჭის ქედის სამხრეთ განშტოებაზე, მდინარეების ჩიხურისა და ხახიეთისწყლის წყალგამყოფზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2083 მ. აგებულია შუაიურული პორფირიტული წყების ქანებით. მთის ქვედა კალთები შემოსილია წიფლნარით, ზემო — სუბალპური მდელოთი. მარგველანი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 21.
პერანგა (მრავალმნიშვნელოვანი)

პერანგა შეიძლება აღნიშნავდეს: პერანგა – მთა მესხეთის ქედზე, აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, შუახევის მუნიციპალიტეტში; პერანგა – მთა ლიხის ქედზე, იმერეთის მხარეში, საჩხერის მუნიციპალიტეტში.
პერანგა (მესხეთის ქედი)

პერანგა — მთა საქართველოში, აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, შუახევის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მესხეთის ქედზე, მდინარე კინტრიშის მარცხენა შენაკადის — მაღალასხევისღელეს სათავეებში. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2235 მ. აგებულია პალეოგენური ტუფ-ბრექჩიებით, ტუფ-ქვიშაქვებით, ტუფ-კონგლომერატებითა და ანდეზიტებით. კალთები ციცაბოა, შემოსილია ფართოფოთლოვანი ტყით, წვერზე სუბალპური მდელოა. უკლება დ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 21. ↑ უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი. ციტირების თარიღი: 9 სექტემბერი 2016.
პოლოცკის სამთავრო

პოლოცკის სამთავრო — რუსული სამთავრო, რომელიც შეიქმნა პოლოჩინების ტომობრივი გაერთიანების საფუძველზე. მისი ცენტრი იყო ქ. პოლოცკში. მოიცავდა მდინარეების დასავლეთ დვინის, ბერეზინის, ნემანის აუზებს. 1021 წელს, ხანგრძლივი ბრძოლის შემდეგ, პოლოცკის სამთავრომ დამოუკიდებლობა მოიპოვა. XI საუკუნის II ნახევარში პოლოცკის სამთავროს გამოეყო მინსკის, ვიტებსკისა და სხვა სამთავროები, ხოლო XII-XIII საუკუნეების მიჯნაზე პოლოცკის სამთავრო დაეცა, მისი ქალაქების დიდი ნაწილი სმოლენსკმა მიიერთა, ნაწილი კი ლივონიის ორდენმა დაიპყრო. 1307 წელს პოლოცკის სამთავრო ლიეტუვამ შეიერთა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 154.
შრომა (ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი)

შრომა — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (შრომა, ვაკე, ზედუბანი, მოცვნარი, ორმეთი, ხრიალეთი). სოფელში არის საჯარო სკოლა, ბიბლიოთეკა. მდებარეობს მდინარე სუფსის მარცხენა ნაპირზე, ზღვის დონიდან 80 მ. ოზურგეთიდან 36 კმ., ურეკის რკინიგზის სადგურიდან 6 კმ. საშუალო წლიური ტემპერატურაა 14,3 °C. სამხრეთიდან ესაზღვრება სოფელი ზემო ნატანები, ხოლო ჩრდილოეთიდან ხრიალეთი. სოფელში იდგა მთავარანგელოზთა სახელობის ქვის ეკლესია. სწორედ ამის გამო დაერქვა სოფელსაც და სასოფლო საზოგადოებასაც მიქელგაბრიელი. ტაძრის აგება, ხალხური გადმოცემის მიხედვით, ბერ იესე ბოლქვაძეს უკავშირდება. მას აურჩევია მცირედ დასახლებული ადგილი და მდინარე სეფისწყლიდან ამოტანილი ქვებით აუშენებია სამლოცველო, შემდეგ კი ტაძარი. მრევლის მომრავლების კვალდაკვალ კი ხის მოზრდილი ტაძარი აუშენებიათ. მიქელგაბრიელის ეკლესიის დასავლეთით, დაახლოებით ერთი კილომეტრის მანძილზე, მაღლობ ადგილებზე უნდა მდგარიყო კიდევ ერთი, სავარაუდოდ მაცხოვრის სახელობის ტაძარი. ამ მაღლობს „მაცხუარის ღელე“ ჩამოუდის, ხოლო ადგილს შემორჩა სახელწოდება „ნასაყდრალი“. 1863 წელს სოფელში თავადმა მიხეილ ნაკაშიძემ დააარსა სკოლა, რომელიც 8-9 წლის შემდეგ დაიხურა. 1883 წელს ნაკაშიძის შვილმა, მიხეილ ნაკაშიძემ კვლავ გახსნა ერთკლასიანი სკოლა, რომელიც 1892 წელს ორკლასიანად გადაკეთდა. სკოლის პირველი მასწავლებელი იყო თეოფილე კალანდარიშვილი. 1902 წელს სოფელში გაიხსნა ბიბლიოთეკა. ამ დროისთვის მიქელგაბრიელის საზოგადოება მოიცავდა 5 სოფელს. საზოგადოებაში ცხოვრობდა 3391 ადამიანი. 1912 წელს სოფელში გაიხსნა საკრედიტო ამხანაგობა, რომელშიც 2000 ადამიანი იყო გაწევრებული. 1917 წელს სოფლის სკოლა გადაკეთდა ოთხკლასიან სკოლად, ხოლო 1923 წელს — შვიდწლიანად. 1939 წელს გაიხსნა საშუალო სკოლა. საბჭოთა პერიოდში შრომაში მოჰყავდათ ჩაი. 1927 წლისთვის ჩაის ფართობი 100 ჰექტარამდე იყო, 1935 წელს კი უკვე 1000 ჰექტარზე მეტი იყო. 1933 წელს აშენდა შრომის ჩაის ფაბრიკა. შრომის ორჯონიკიძის სახელობის კოლმეურნეობა რაიონში ყველაზე მდიდარი იყო ნატანების კოლმეურნეობის შემდეგ. 1956 წელს აშენდა ადმინისტრაციული შენობა. და სოფლის კლუბი. 1978 წლის 17 ნოემბერს სოფლის ცენტრში გაიხსნა საბრძოლო დიდებისა და მეგობრობის მემორიალი ტანკის სახით. ტანკი შრომელებმა დიდი სამამულო ომის წლებში შეიძინეს ფრონტისთვის. მოქმედებდა გენიჩესკელ კოლმეურნეებთან მეგობრობის მუზეუმი. ნოე ხომერიკი — საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მიწათმოქმედების მინისტრი სკოლა და კულტურის სახლი ტანკის ძეგლი ადმინისტრაციული შენობა საბჭოთა პანო ქართველისა და უკრაინელის ძეგლი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 31. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ საგანმანათლებლო დაწესებულებების კატალოგი[მკვდარი ბმული] ↑ გაზეთი „ივერია“ N216 გვ. 3 — 1892 წ. ↑ ქ შ წ კ გ საზოგადოების პროსოპოგრაფიული ბაზა ↑ «Кавказский календарь» на 1902 год: 57-й год - Тифлис, 1901 ↑ Кавказский календарь на 1914 год ↑ გაზეთი „ალიონი“ N45 გვ. 2 — 2014 წ. ↑ „ფაბრიკა შრომაში“ // „ლენინის დროშა“, 1935, № 34, გვ. 1. ↑ რაიონის სოფლის მეურნეობა აღმასვლობის გზაზე // „ლენინის დროშა“ : გაზეთი, 1955, № 14, გვ. 3. ↑  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 17875 ↑ Кавказский календарь на 1910 год
ვაკე (ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი)

ვაკე — სოფელი საქართველოში (გურიის მხარე), ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში (შრომის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს ნასაკირალის სერზე, ზღვის დონიდან 100 მ-ზე, ოზურგეთიდან 24 კმ-ში, ნატანებიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 12 კმ-ში. სოფელში დაიბადა ქართველი მწერალი და დრამატურგი იონა ვაკელი. სოფელში იდგა ქვით ნაგები ღვთისმშობლის ეკლესია. 1980–იანი წლების დასაწყისში აღმოჩნდა ნაგებობის საძირკველი და გვირაბი. ვაკე // ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 274. ვაკე // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. ?. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ Кавказскій календарь на 1910 годъ, Тифлись, 1909, стр. 211.
ზედუბანი (ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი)

ზედუბანი, ზედობანი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, შრომის თემში (სოფლები: ვაკე, ზედუბანი, მოცვნარი, ორმეთი, შრომა, ხრიალეთი). მდებარეობს ნასაკირალის სერზე, ზღვის დონიდან 120 მ. შრომიდან 3 კმ., ოზურგეთიდან 26 კმ. ზედუბანი წარმოადგენდა თავად ნაკაშიძეების რეზიდენციას. 1828 წლისთვის სოფელში იდგა მთავარანგელოზის სახელობის ქვით ნაგები ეკლესია. ზედუბანი იყო გურიაში ჩაის კულტურის გავრცელების ერთ-ერთი პირველი კერა. თავადმა მიხეილ ნაკაშიძემ 1889 წელს ჩაქვიდან შემოიტანა და გააშენა ჩაი ხუთ ჰექტარზე. 1908 წლიდან მოყოლებული ის კუსტარულად ამზადებდა ჩაის, 1912 წლიდან კი მან ჩაის 4 ცხენისძალიანი გადამამუშავებელი დანადგარი შეიძინა. მიხეილ ნაკაშიძე უშვებდა პროდუქციას სახელით „Чай Князя М. М. Накашидзе“. ნაკაშიძეს მოწყობილი ჰქონდა ხელოვნური გამოქვაბული, რომელსაც იყენებდა ღვინის მარნად. გამოქვაბული ღვინისა და სხვა პროდუქტების შესანახად გამოიყენებოდა 1920-იან წლებამდე. 1900 წელს ზედუბანში აღმოჩნდა ვერცხლის ორი პოლონური მონეტა. მონეტები ადასტურებენ რეჩ პოსპოლიტასთან გურიის სამთავროს ურთიერთობას XVII საუკუნის დასაწყისში. გურიაში პოლონური მონეტების გავრცელების კიდევ ორი შემთხვევაა დაფიქსირებული. 1958 წელს ჭანჭათში აღმოჩნდა ვერცხლის ორი პოლონური მონეტა, ხოლო 1979 წელს მაკვანეთში ოთხი მონეტა. 1930-იანი წლების მეორე ნახევარში ზედუბანი თხინვალის სასოფლო საბჭოს ეკუთვნოდა. ზედუბანში იდგა მთავარანგელოზის სახელობის ეკლესია. 1834 წელს მღვდელი იყო იესე ხომერიკი. 1905 წელს, რევოლუციის დროს, ზედუბნის მთავარანგელოზის ეკლესიაზე წითელი დროშა აღმართა რევოლუციონერმა დათა ქადიეშვილმა. 1910 წელს ზედუბნის ეკლესიას ეწვია იმერეთის, გურიისა და სამეგრელოს ეპისკოპოსი ლეონიდე. იმ პერიოდისთვის ტაძარში არაფერი ინახებოდა, გარდა ვერცხლის სამი ხატისა. 1943 წელს ფუნქციონირება შეწყვიტა ზედუბნის ეკლესიამ. მისი უკანასკნელი მღვდელი იყო ბლაღოჩინი ივანე კეჭაყმაძე. სოფელში დაიბადა მწერალი იაკინთე ლისაშვილი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 501. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ ე. გოგუაძე, „XVII საუკუნის მონეტები სოფელ მაკვანეთიდან“ // ლენინის დროშა // N 13 გვ. 3-4 — 1980 წ. ↑ „ლენინის დროშა“ N33 გვ. 4 — 1935 წ. ↑ Кавказский календарь на 1910 год
მოცვნარი

მოცვნარი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, შრომის თემში (სოფლები: ვაკე, ზედუბანი, მოცვნარი, ორმეთი, შრომა, ხრიალეთი). მდებარეობს მდინარე სუფსის ხეობაში, ზღვის დონიდან 100 მ. ოზურგეთიდან 30 კმ, ურეკიდან 6 კმ, შრომიდან დასავლეთით 1 კმ. სოფელს სახელი ეწოდა მოცვის კულტურის გამო, რომელიც გაშენებული იყო სოფელში. საბჭოთა პერიოდში მოცვი ჩაიმ და სუბტროპიკულმა კულტურებმა ჩაანაცვლა. 1950-იან წლებში სოფელს გმირთა უბანი უწოდეს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 142. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016.
ხრიალეთი

ხრიალეთი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, შრომის თემში (სოფლები: ვაკე, ზედუბანი, მოცვნარი, ორმეთი, შრომა, ხრიალეთი). მდებარეობს მდინარე სუფსის მარცხნივ, ზღვის დონიდან 80 მ. შრომიდან 3 კმ., ოზურგეთიდან 39 კმ., ურეკის რკინიგზის სადგურიდან 7 კმ. სოფელში არის საჯარო სკოლა. საბჭოთა პერიოდში სოფელში განვითარებული იყო მეჩაიეობა. სოფელში, ოხოჯურის მთაზე არის ძველი, ქვით ნაგები ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ტაძრისა და ციხე-გალავნის ნანგრევები. ტაძარი სავარაუდოდ V-VI საუკუნეების უნდა ყოფილიყო. ბაზილიკის ტიპის ეკლესია ახლა სანახევროდ დანგრეულია. გადმოცემის მიხედვით ამ ადგილზე ჯვარი აღუმართავს ანდრია პირველწოდებულს. 1890 წელს ტაძარს ეწვია გურია-სამეგრელოს ეპისკოპოსი გრიგოლი. მან ხალხს ახალი ეკლესიის აშენებისკენ მოუწოდა. მშენებლობა დააფინანსა გრიგოლ გურიელმა. ახალი ეკლესია ხისგან ააშენეს 1892 წელს. 1892 წლის 5 დეკემბერს ახალაშენებული ეკლესია დაწვეს. ამის შემდეგ ხელახლა ააშენეს ასევე ხის ეკლესია. 1910 წელს ტაძარს ეწვია იმერეთისა და გურია-სამეგრელოს ეპისკოპოსი ლეონიდე (შემდგომში კათოლიკოს-პატრიარქი). ეკლესია გადაწვეს 1920-იან წლებში. 2008 წელს აშენებულ იქნა ახალი ეკლესია. სოფლის ცენტრში იდგა მთავარანგელოზის სახელობის ეკლესია. გადმოცემის თანახმად ამ ტაძრის ზარი გამოირჩეოდა მჟღერი, არამელოდიური ხმით, სოფელმაც აქედან მიიღო სახელწოდება. დღეს ეს ზარი შემოქმედის ეკლესიაშია. 1942 წელს გადაწვეს ტაძართან მდგარი ხის ნაგებობები. 1943 წელს დაანგრიეს ეკლესიის შენობა და მასალა გამოიყენეს სოფლის სკოლის მშენებლობისთვის. მისი უკანასკნელი მღვდელი 1907-1943 წლებში იყო რომანოზ მეგრელიძე (დ. 1878 წ.). ავქსენტი მეგრელიძე (1877) — ლოტბარი კონსტანტინე მეგრელიძე (1900) — ფილოსოფოსი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 508. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ საგანმანათლებლო დაწესებულებების კატალოგი[მკვდარი ბმული] ↑ Кавказский календарь на 1910 год
ბოგილი

ბოგილი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, ჯუმათის თემში (სოფლები: ბოგილი, იანეთი, ძირიჯუმათი, ჯუმათი). მდებარეობს მდინარე სუფსის მარჯვნივ, ზღვის დონიდან 50 მ., ოზურგეთიდან 10 კმ. ჯუმათიდან 1 კმ. სოფელში გადის ლანჩხუთი-ოზურგეთის საავტომობილო გზა. ისტორიულად ბოგილი ჯუმათელების საზამთრო სამყოფელი იყო. ბოგილში იდგა წმ. ნიკოლოზის სახელობის ხის ეკლესია, რომელშიც სწირავდა გაბრიელ ქიქოძე. მას შემდეგ, რაც გაბრიელი სოფელ ნაგომარში გადავიდა, ბოგილის ეკლესია მივიწყებულ იქნა. 1894 წლისთვის ის თითქმის დანგრეული იყო. 1894 წელს ბოგილის ეკლესიის მღვდლად დაინიშნა იოსებ დარჩია, რომელმაც აზნაურ კანდელაკების დახმარებით განაახლა ეკლესია. საბჭოთა პერიოდში სოფელში განვითარებული იყო მეჩაიეობა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 438. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ დიმიტრი ბაქრაძე, „არქეოლოგიური მოგზაურობა გურიასა და აჭარაში“, გვ 225 — ბათუმი, „საბჭოთა აჭარა“, 1987 ↑ „კვალი“ N25 1897 წ.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-08-02. ციტირების თარიღი: 2019-03-17.
იანეთი (ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი)

იანეთი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, ჯუმათის თემში (სოფლები: ბოგილი, იანეთი, ძირიჯუმათი, ჯუმათი). მდებარეობს მდინარე სუფსის მარჯვნივ, ზღვის დონიდან 80 მ. ჯუმათიდან 2,5 კმ., ოზურგეთიდან 13 კმ. სოფელში გადის ლანჩხუთი-ოზურგეთის საავტომობილო გზა. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეჩაიეობა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 48. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016.
ძირიჯუმათი

ძირიჯუმათი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, ჯუმათის თემში (სოფლები: ბოგილი, იანეთი, ძირიჯუმათი, ჯუმათი). მდებარეობს მდინარე სუფსის მარჯვნივ, ზღვის დონიდან 100 მ. ჯუმათიდან 3 კმ, ოზურგეთიდან 17 კმ. საბჭოთა პერიოდში განვითარებული იყო მეჩაიეობა. 1846-1848 წლებში ჯუმათის მონასტერთან მოქმედებდა გურიის სასულიერო სასწავლებელი. 1868 წელს მონასტერთან გაიხსნა ერთკლასიანი სკოლა, სკოლაში 80-ზე მეტი მოსწავლე სწავლობდა და 1868 და 1869 წლებში სამაგალითოდ ითვლებოდა. სოფელში ასევე გაიხსნა სიმინდის მაღაზია. 1874 და 1875 წლებში მოსწავლეების რაოდენობა შეადგენდა 13 და 18-ს. ამ დროს სოფლის მოსახლეობას შეადგენდნენ საეკლესიო და სახელმწიფო გლეხები, დაახლოებით 500-600 ადამიანი 1880-იან წლებში სკოლაც და მაღაზიაც დაიხურა. დანაშაულმა კი იმატა. მთავარი სტატია: ჯუმათის მონასტერი. სოფლის განაპირას დგას განვითარებული შუა საუკუნეების სამონასტრო კომლექსი, ყოფილი ჯუმათის საეპისკოპოსოს ცენტრი, რომელიც მოიცავს მიქაელ და გაბრიელ მთავარანგელოზთა სახელობის საკათედრო ტაძარს, გალავანს და სამეურნეო დანიშნულების ნაგებობებს. ეკლესია შუა საუკუნეებისაა, ფრესკები XVI-XVIII საუკუნეებით თარიღდება. ეკვდერი და კარიბჭე 1847 წელს მიაშენეს, ხოლო გალავანში ჩაშენებული სამრეკლო 1904 წლისაა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 277. თავაძე გ.,„მეტი ყურადღება გურიის მატერიალური კულტურის ძეგლებს“, // ჟურ. ძეგლის მეგობარი, №. 10-11 თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1967 წელი. — გვ. 62 ბაქრაძე დ ., არქეოლოგიური მოგზაურობა გურიასა და აჭარაში, ბათუმი: „საბჭოთა აჭარა“, 1987. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ დროების კორესპონდენცია // დროება : გაზეთი, 21 მარტი, 1875, № 34, გვ. 2. ↑ გაზეთი „დროება“ N271 — 1881
ზედა ძიმითი

ზედა ძიმითი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთის მუნიციპალიტეტში, ძიმითის თემის ცენტრი (სოფლები: ზედა ძიმითი, ქვედა ძიმითი, ნასაკირალი). სოფელში არის მართლმადიდებლური ეკლესია, სიმონ გუგუნავას სახელობის საჯარო სკოლა, საბავშვო ბაღი. მდებარეობს მდინარე სუფსის მარჯვნივ, ზღვის დონიდან 160 მ., ოზურგეთიდან 18 კმ. სოფელში გადის ლანჩხუთი-ოზურგეთის საავტომობილო გზა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 498. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ საჯარო სკოლების მონაცემთა ბაზა[მკვდარი ბმული] ↑ Кавказский календарь на 1910 год ↑ Кавказский календарь на 1912 год
ქვედა ძიმითი

ქვედა ძიმითი — სოფელი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეტის მუნიციპალიტეტში, ძიმითის თემში (სოფლები: ზედა ძიმითი, ქვედა ძიმითი, ნასაკირალი). მდებარეობს მდინარე სუფსის მარჯვნივ, ზღვის დონიდან 130 მ., ოზურგეთიდან 17 კმ. სოფელში მოიპოვება ცემენტი. სოფელში მოდის სამკურნალო თვისების მქონე მინერალური წყალი. მინერალური წყალი ჩანჩქერი სოფლის ხედი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 510. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016.