laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
DHL

DHL (დი-ეიჩ-ელ) — გერმანული საერთაშორისო კომპანია, მსოფლიო ლოგისტიკის ბაზრის ერთ-ერთი ლიდერი. კომპანია დაფუძნდა 1969 წელს სან-ფრანცისკოსა და ჰონოლულუს შორის საბუთების ტრანსპორტირებისათვის, მაგრამ მალევე DHL-მ მთელი მსოფლიოს მასშტაბით გააგრძელა საქმიანობა. ამჟამად იგი „Deutsche Post DHL Group“-ის წევრია. კომპანიის სათავო ოფისი მდებარეობს ბონში (გერმანია). დაარსდა 1969 წლის 20 სექტემბერს, როგორც საკურიერო მომსახურება საფოსტო გზავნილების ტრანსპორტირებისთვის სან-ფრანცისკოსა და ჰონოლულუს შორის. კომპანიის სახელი მისი დამფუძნებელთა გვარების პირველი ასოებიდან გამომდინარეობს — ადრიან დელსი, ლარი ჰილბომი და რობერტ ლინი. DHL-ი ახორციელებს სწრაფი გზავნილებისა და დოკუმენტების მიწოდებას 220-ზე მეტი ქვეყნის (მათ შორის საქართველო) 120 000-ზე მეტ ქალაქში. კომპანიას გააჩნია 5 000-ზე მეტი ოფისი და დაახლოებით 76 000 მანქანა გზავნილებისა და ტვირთის გადაზიდვისთვის. ბრენდი DHL-ი აერთიანებს ოთხ შვილობილ კომპანიას: DHL Supply Chain — მიწოდებათა ჯაჭვის მართვა, DHL Global Mail — საფოსტო მომსახურება, DHL Global Forwarding — ავია გადაზიდვები, საზღვაო გადაზიდვები, მულტიმოდალური გადაზიდვები, DHL Freight — სახმელეთო გადაზიდვები. ოფიციალური საიტი
Maratus volans

Maratus volans (ლათ.) — ხტუნია ობობების ერთ-ერთი სახეობა Maratus-ის გვარისა. ავსტრალიის ენდემი. გავრცელებულია კუინზლენდში, ახალ სამხრეთ უელსსა და ვიქტორიაში. მათი სხეულის სიგრძე 5 მმ აღწევს; მკვეთრადაა გამოხატული სქესობრივი დიმორფიზმი. მამრებს ახასიათებს ნათლად შეფერილი მუცელი, რომელიც წითელი, ნარინჯისფერი და ცისფერია. მათი ფეხების მესამე წყვილი გამოირჩევა სიგრძით, ამავე სქესის წარმომადგენლებს შეუძლიათ მუცლის გაბერვა და გადაადგილება („ცეკვა“) აქეთ-იქით. ერთადერთი სახეობაა ობობების რიგში, რომლის მამრი ცეკვას ასრულებს მდედრის მისაზიდად. სახეობა პირველად 1874 წელს აღწერა ოქტავიუს პიკარდ-კემბრიჯმა. Jurgen C. Otto and David E. Hill (2011). «An illustrated review of the known peacock spiders of the genus Maratus from Australia, with description of a new species (Araneae: Salticidae: Euophryinae).» — Peckhamia 96.1: 1-27. Thornhill, R., Alcock, J., (1984). The Evolution of Insect Mating Systems, Science Ne Series, 223(4638), 808—809 Otto Jürgen C., Hill David E. (2016). „Seven new peacock spiders from Western Australia and South Australia (Araneae: Salticidae: Euophryini: Maratus)“ (PDF). Peckhamia. 114 (1). ციტირების თარიღი: 2016-06-15. დამოწმება იყენებს მოძველებულ პარამეტრს |lastauthoramp= (დახმარება)
ჰამიდა მამედყულიზადე

ჰამიდა ხანუმ აჰმედ ბეგ-ყიზი მამედყულიზადე (ქალიშვილობაში ჯავანშირი; აზერ. Həmidə xanım Əhməd bəy qızı Məmmədquluzadə-Cavanşir) — აზერბაიჯანის განმანათლებლებიდან ერთ-ერთი პირველთაგანი, საზოგადო მოღვაწე, მწერლისა და პუბლიცისტის ჯალილ მამედყულიზადეს მეუღლე. ჰამიდა ხანუმ ჯავანშირი დაიბადა 1873 წელს შუშის მაზრის სოფელ ქიაჰრიზლიში (ახლანდელი აზერბაიჯანის აღჯაბედის რაიონში) ახმედ ბეგ ჯავანშირის ოჯახში. მან მიიღო საშინაო საერო განათლება ორ ენაზე. იგი კარგად ფლობდა როგორც აზერბაიჯანულს ასევე რუსულსაც. შემდგომ მან დაიწყო თვითგანათლება, ბევრს კითხულობდა, რის გამოც იგი გახდა იმ დროის აზერბაიჯანის ერთ-ერთი ყველაზე განათლებული ქალი. 80-იან წლებში გათხოვდა მეფის არმიის პოლკოვნიკზე იბრაგიმ-ბექ დავატდაროვზე. იბრაგიმ-ბექთან ქორწინებაში ჰამიდა-ხანუმს ორი შვილი ჰყავდა. 1902 წელს იბრაგიმ-ბექი გარდაიცვალა და ჰამიდა-ხანუმი ორი ბავშვით თავის მშობლიურ სოფელ კიახრიზლში დაბრუნდა, სადაც მამისგან მემკვიდრეობად დატოვებული მამულის მმართველობით დაკავდა. 1905 წელს მამამისის ახმად ბეგ ჯავანშირის ხელნაწერების გამოქვეყნების მიზნით, რომელიც შედგებოდა საბავშვო მოთხრობებისგან და თარგმანებისგან, ჰამიდა ხანუმი გადმოსახლდა თბილისში. მან წარუდგინა ხელნაწერები გამომცემლობა „გეირათს“. თბილისშივე გაიცნო ჯალილ მამედკულუზადე. 1907 წლის 15 ივნისს მათ იქორწინეს. მშობლიურ სოფელ კიახრიზლში ჰამიდა-ხანუმ ჯავანშირმა გახსნა საავადმყოფო, საქსოვი ფაბრიკა, ხოლო 1909 წელს მეუღლის ჯალილ მამედყულზადეს დახმარებითა და მონაწილეობით — სკოლა 30 ბიჭისა და 10 გოგონასათვის. ჰამიდა-ხანუმ ჯავანშირი იყო კავკასიელ მუსულმან ქალთა საქველმოქმედო საზოგადოების ერთ-ერთი დამაარსებელი (1906–1917). 1912 წელს ის გამოვიდა ამიერკავკასიის ბამბის მწარმოებელთა მე-13 ყრილობაზე, სადაც წარმოების ამ მიმართულების გაუმჯობესების წინადადებით წარდგა. 1911 წელს ჰამიდა-ხანუმმა დიდი ძალისხმევა გამოიჩინა ავადმყოფობაში მყოფი პოეტის მირზა ალეკპერ საბირის გამოსაჯანმრთელებლად. ჰამიდა-ხანუმს დიდი წვლილი მიუძღვის ჟურნალ „მოლა ნასრედინის“ გამოცემაში, რომელიც ქალთა თავისუფლების პრობლემებს აშუქებდა. საბჭოთა ძალაუფლების პირველ წლებში ჰამიდა-ხანუმ ჯავანშირი ცხოვრობდა მშობლიურ სოფელ კიახრიზლში. თავად-აზნაურული წარმომავლობის გამო მას პრობლემები შეექმნა: კუთვნილი მამული ჩამოერთვა, წაერთვა ხმის უფლება. შემდგომ ის გადავიდა ბაქოში, სადაც ცხოვრობდა სიცოცხლის ბოლომდე. მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ დაკავებული იყო მამედყულზადეს შემოქმედების პროპაგანდით, თარგმანებითა და მისი ნაწარმოებების პუბლიკაციით. დაწერა მოგონებები ჯალილ მამედყულზადეზე, საბირზე და თავის მამაზე ახმედ-ბექ ჯავანშირზე. თარგმნა აზერბაიჯანელი მწერლების, მათ შორის ჯალილ მამედყულზადეს მთელი რიგი ნაწარმოებები რუსულ ენაზე. ჰამიდა-ხანუმ ჯავანშირი ცნობილი იყო როგორც ფოლკლორისტი, აგროვებდა აზერბაიჯანული ხალხური შემოქმედების ზეპირსიტყვიერებას, მოთხრობებს ისტორიული პიროვნებების შესახებ. გარდაიცვალა 1955 წელს ბაქოში. დაკრძალულია ღვაწლმოსილ მოღვაწეთა საპატიო ხეივანში მეუღლის ჯალილ მამედყულზადეს გვერდით. Мамедкулизаде Г. Мои воспоминания о Джалиле Мамедкулизаде / Подготовка текста, предисловие и комментарии Аббаса Заманова, редактор Азиз Шариф. — Баку: Элм, 1970. — 179 c. ჰამიდა ხანუმ მამედყულიზადე ჰამიდა ხანუმ მამედყულიზადე ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 Биография в „Энциклопедии Джалила Мамедкулизаде“ ↑ Мамедкулизаде, 1970, стр. 4
ედი გიუმბეზი

ედი გიუმბეზი (აზერ. Yeddi Gümbəz — შვიდი გუმბათი, ან შვიდი აკლდამა) — სასაფლაო და მავზოლეუმების ჯგუფი, შირვანის შაჰების მისაძინებელი, ქალაქ შემახიდან დასავლეთით 1,5 კმ. დაშორებით, აზერბაიჯანში. შენარჩუნდა ოთხი მავზოლეუმი. სასაფლაო „ედი გიუმბეზი“ მდებარეობს გორაკზე, შახამდანის სასაფლაოდან 200 მეტრის მოშორებით. თავისი დასახელება მიიღო შვიდი მავზოლეუმისგამო, რომლებშიც განსვენებულნი არიან შემახის ხზანები XVIII—XIX საუკუნეებში. გადარჩენილი მავზოლეუმებიდან ყველაზე უძველესი 1810 წლით არის დათარიღებული, რაზეც მეტყველებს შესასვლელ კარებზე გამოკვეთილი წარწერა. თავის გეგმაში მავზოლეუმებს გააჩნიათ რვაკუთხა ფორმები. შიდა კიდეები მოპირკეთებულია და გადაფარებულნი არიან ისრისებური ფორით. რვაკუთხედები სტალაქტიდების მეშვეობით გარდაიქმნებიან თექვსმეტკუთხედებად, რომლებიც იზრდებიან გუმბათის წრეწირში კუთხოვანეების საშუალებით. მავზოლეუმები როგორც გარედან ასევე შიგნიდან მოპირკეთებულნი არიან თეთრი ქვით. № 7 მავზოლეუმი მიეკუთვნება უკანასკნელი შირვანის ხან მუსტაფა -ხანის ოჯახს. აქ დაკრძალულნი არიან მუსტაფა -ხანის შვილი აზად-ხანი და ნუხ-ბეგის ქალიშვილი (იქიდან გამომდინარე, რომ ორივენი ერთ მავზოლეუმში არიან დაკრძალულნი, ისტორიკოსი სიმა ქერიმზადე არ გამორიცხავს ნათესავურ კავშირს). მავზოლეუმის შიდა კედლებზე გაკეთებული წარწერების საფუძველზე, ქერიმზადე ვარაუდობს, რომ იგი აშენებულია 1865—1867 წლებში. სასაფლაოზე დაკრძალულია XIX-დასაწყისის XX საუკუნეების პოეტ-სატირიკოსი მირზა ალექპერ ზადე საბირი. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ედი გიუმბეზი“ ვიკისაწყობში. ↑ Джидди Г. А. Средневековый город Шемахы (IX—XVII века). — Б.: Элм, 1981. — С. 106. — 174 с. ↑ Керимзаде, 1968, с. 92. ↑ Азиз Мирахмедов. Плачущий смехач. Жизнь и творчество М. А. Сабира. — Баку: Художественная литература, 1989. — С. 42. — 317 с.
მუსიკოსები (კარავაჯო)

მუსიკოსები ან ახალგახრდობის კონცერტი (1595) — იტალიური ბაროკოს ოსტატის მიქელანჯელო მერიზი და კარავაჯოს (1571-1610) ფერწერული ნამუშევარი. ის 1952 წლიდან მეტროპოლიტენის ხელოვნების მუზეუმში, ნიუ-იორკში ინახება. ნამუშევარს ვრცელი აღდგენა ჩაუტარდა 1983 წელს. სურათზე ჩანს ოთხი ბიჭი კვაზი-კლასიკურ კოსტუმში. სამი მათგანი სხვადასხვა მუსიკალურ ინსტრუმენტზე უკრავს ან მღერის, მეოთხე — კუპიდონად ჩაცმული, კი ყურძნის ასაღებად მიიწევს. ↑ ჰიბარდ, ჰოვარდი (1985). კარავაჯო. ოქსფორდი: Westview Press, გვ. 31. ISBN 9780064301282.
Red Velvet (ჯგუფი)

Red Velvet (ჰანგული: 레드벨벳) — სამხრეთ კორეული ჯგუფი, რომელიც ჩამოყალიბდა S.M. Entertainment-ის მიერ. ჯგუფის დებიუტი შედგა 2014 წლის 1 აგვისტოს ციფრული სინგლით სახელად „Happiness“. 2015 წლის მარტამდე ჯგუფში იყო ოთხი წევრი: აირინი, სულგი, ვენდი და ჯოი. შემდეგ მათ იერი დაემატათ. დებიუტის შემდეგ, Red Velvet დიდი პოპულარობითა და აღიარებით სარგებლობს. 2015 წლის დასაწყისში მათი პირველი EP „Ice Cream Cake“ Gaon Album Chart-ის სათავეში იმყოფებოდა. ანალოგიურად, ჯგუფის პირველმა სრულმეტრაჟიანმა ალბომმა „The Red“ (2015) და სიმღერებმა The Velvet, Russian Roulette, რომლებიც გამოუშვეს 2016 წელს, და Rookie (2017) ყველამ მიაღწია #1 გაონს ალბომების ჩარტში. გარდა ამისა, The Red, Rookie და The Red Summer (2017) ასევე Billboard World Albums-ის სათავეში იმყოფებოდა. მათი მეორე ალბომის Perfect Velvet-ის (2017) გამოშვების შემდეგ, Red Velvet გახდა K-pop გოგონათა ჯგუფი ყველაზე ბევრი ნომერ-პირველი ალბომით ჩარტებში ყველა K-pop აქტებს შორის. მათ მიღებული აქვთ არაერთი ჯილდო მუსიკის, ქორეოგეაფიის, ანდაც პოპულარობისთვის, მათ შორის, ოქროს დისკის ახალი არტისტის ჯილდო და Mnet Asian Music Award-ის საუკეთესო ჯგუფი 2017 წელს. ↑ ბენჟამინ, ჯეფი. (15 სექტემბერი, 2015) Red Velvet-ი მსოფლიო ალბომთა ჩარტის პირველ ადგილზეა ალბომი 'The Red-ით'. ციტირების თარიღი: 16 სექტემბერი, 2015. ↑ ბენჟამინ, ჯეფი, Jeff. (19 ივლისი, 2017) Red Velvet-ი მესამედ იკავებს პირველ ადგილს ალბომთა მსსოფლიო ჩარტზე, სხვა K-Pop ქალ ვასრკვლავებთან ერთად. ციტირების თარიღი: 20 ივლისი, 2017. ↑ ბენჟამინ, ჯეფი. (27 ნოემბერი, 2017) Red Velvet-ი K-Pop აქტებიდან ჩარტების უმეტესობის პირველ ადგილზე არიან. ბილბორდი. ციტირების თარიღი: 30 ნოემბერი, 2017.
ტროგონისებრნი

ტროგონისებრნი (ლათ. Trogonidae) — ფრინველთა ოჯახი ტროგონისნაირთა რიგისა. მოიცავს 6-8 გვარის 40-მდე სახეობას. მათი სხეულის სიგრძეა 20-35 სმ (გამონაკლისია კვეზალი, რომლის სიგრძე კუდთან ერთად 120 სმ-ია), მასა 60—200 გ. ფრთები მოკლე და მომრგვალებულია, გააჩნია 10-მდე საფრენი (ფრთებზე) და 12 საჭის (კუდზე) ბუმბული. ნისკარტი მოკლე და ფართოა. გავრცელებულნი არიან აზიის (სამხრეთი და სამხრეთ-აღმოსავლეთი აზია), აფრიკისა (საჰარის სამხრეთით; გამონაკლისი მატერიკის უკიდურესი სამხრეთი) და ამერიკის (ტეხასიდან და არიზონიდან არგენტინამდე) ტროპიკულ და სუბტროპიკულ ზონებში. ტროგონები მჯდომარე ცხოვრების წესს მისდევენ, იშვიათად ფრენენ დაბალ ხეებზე. იკვებებიან ნაყოფებით, აფრიკული სახეობები — უმთავრესად მწერებით, ხოლო აზიური — ხილითა და კენკრით (კვეზალი საკვებად იყენებს ბაყაყებს, ხვლიკისნაირებსა და გველებს). დედალი დებს 2–4 კვერცხს. ინკუბაცია 3 კვირამდე გრძელდება, კრუხობს ორივე მშობელი. ბარტყები ბუმბულის გარეშე იბადებიან და ბუდეში 15-25 დღე რჩებიან. Биологический энциклопедический словарь / Гл. ред. М. С. Гиляров; Редкол.: А. А. Баев, Г. Г. Винберг, Г. А. Заварзин и др. — М.: Сов. энциклопедия, 1986. — С. 647. — 831 с. — 100 000 экз. Кэрролл Р. Палеонтология и эволюция позвоночных: В 3-х т. Т. 3. — М.: Мир, 1993. — 312 с. — ISBN 5-03-001819-0.. Жизнь животных. Т. 5 / Под ред. Н. А. Гладкова, А. В. Михеева; общ. ред. Л. А. Зенкевича. — М.: Просвещение, 1970. — 611 с. Mayr G. New specimens of Hassiavis laticauda (Aves: Cypselomorphae) and Quasisyndactylus longibrachis (Aves: Alcediniformes) from the Middle Eocene of Messel, Germany // Courier Forschungsinstitut Senckenberg, 252, 2004. — P. 23—28.
კომპტონი (კალიფორნია)

კომპტონი (ინგლ. Compton) — ქალაქი კალიფორნიის შტატში. ლოს-ანჯელესისგან დაშორებულია 20 კილომეტრით. მდებარეობს მდინარე ლოს-ანჯელესის ნაპირებზე. პირველად თანამედროვე კომტონის ტერიტორია ესპანელებმა დაასახლეს. 1784 წელს ესპანეთის სამეფომ კალიფორნიის სამხრეთ-დასავლეთში მდებარე 300 კვადრატული კილომეტრის ფართობის მქონე მიწა გადასცა ხუან ხოსე დომინგესს. კომპტონის ტერიტორიაზე რანჩო შეიქმნა. ამერიკა-მექსიკის ომის შემდეგ ეს ტერიტორიები აშშ-ის მფლობელობაში გადავიდა, იგი ამერიკელმა იმიგრანტებმა დაასახლეს. მათ მეთაურობდნენ გრიფით კომპტონი და უილიამ მორტომი. შეიქმნა დასახლება კომპტონვილი. 1869 წელს აშშ-ის ფოსტის დეპარტამენტმა თხოვნით მიმართა მაცხოვრებლებს დასახლებისთვის სახელი შეეცვალათ, რადგან ჩრდილოეთით იმავე სახელობის დასახლება უკვე მდებარეობდა. კომპტონვილს კომპტონი დაერქვა. 1889 წლის 11 აპრილს კომპტონს ქალაქის სტატუსი მიენიჭა. 1920-იან წლებში ქალაქში აეროპორტი აშენდა. 1933 წლის 10 მარტს მომხდარმა მიწისძვრამ კომპტონი ძალიან დააზარალა. მიუხედავად იმისა, 1930-იან წლებში ქალაქში რეალურად ბევრი შავკანიანი შეიმჩნეოდა, აქედან მუდმივი მოსახლე მხოლოდ ერთი იყო. 1940-იან და 1950-იან წლებში კომპტონი სწრაფად გაიზარდა შავკანიანი მოსახლეობის გადმოსახლების ხარჯზე. ამავდროულად, ქალაქის აღმოსავლეთ ნაწილში თეთრკანიანი მოსახლეობა დომინირებდა 1970-იან წლამდე. შავკანიანების გადმოსახლების მთავარი მიზეზი იყო კალიფორნიის შტატში უკვე არსებული შავკანიანთა დასახლებები. 1969 წელს კომპტონი გახდა პირველი ქალაქი კალიფორნიის შტატში, რომელშიც შავკანიანი მერი აირჩიეს. ამავდროულად, კომპტონში ეტაპობრივად იზრდებოდა კრიმინალის დონე. 1970 წლისთვის კომპტონში უკვე იყო კრიმინალის დონე ყველაზე მაღალი კალიფორნიის შტატის ფარგლებში. ორი წლის შემდეგ ქალაქში, რომელშიც სულ რაღაც 80 ათასი ადამიანი ცხოვრობდა, დაფიქსირდა 46 მკვლელობა, რაც მოსახლეობის სიმცირის გათვასიწინებით ძალიან მაღალი მაჩვენებელია. კრიმინალის დონის ზრდით გამოირჩნენ 1980-იანი და 1990-იანი წლები, როდესაც ქალაქი ორი კრიმინალური დაჯგუფების, Bloods-ის და Crips-ის საომარ ველად იქცა. ამ პერიოდში კომპტონში ჩამოყალიბდა ჰიპ-ჰოპ ლეიბლი N.W.A, რომელიც სასტიკად აკრიტიკებდა პოლიციას და ადანაშაულებდა რასობრივ დისკრიმინაციაში. კომტონი დღესაც აშშ-ის ერთ-ერთ ყველაზე საშიშ ქალაქად ითვლება. მოსახლეობის დაახლოებით 28% უკიდურეს სიღატაკეში ცხოვრობს. ↑ https://www.comptoncity.org/our-city/elected-officials/mayor-emma-sharif ↑ 2020 United States Census / აშშ-ის სტატისტიკური აღწერის ბიურო <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q637413"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23766566"></a>
მოსკოვის ქრისტეშობის ტაძარი (როგოჟის სასაფლაო)

მოსკოვის ქრისტეშობის ტაძარი (რუს. Храм Рождества Христова) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XIX საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალურიი ადმინისტრაციული ოლქის ტაგანის რაიონში. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ზამთრის ერთგუმბათიანი ტაძარი ქრისტეს შობის სახელზე ააგეს 1804 წელს არქიტექტორ ი. დ. ჟუკოვის პროექტის მიხედვით ფსევდოგოთიკურ სტილში. ეკლესიის შიგნით შექმნილია ორი დამოუკიდებელი ეგვტერი მიქაელ მთავარანგელოზისა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ტაძარი მოხატულია ძველებურ სტილში. აქ ასევე მდებარეობს ძველი ხატების ღირებული კოლექცია. ნაპოლეონის თავდასხმის დროს 1812 წელს ტაძარი ფრანგებმა გაძარცვეს, რაზეც მეტყველებს ხატებზე დღემდე შემორჩენილი ხმლების ნაკვალევი. 1856 წლის 7 ივლისს მთავრობამ დალუქა ღვთისმშობლის კვართისა და შობის ტაძრები. ამ მდგომარეობაში იყვნენ 50 წლის განმავლობაში. 1929 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა. აქედან ძალიან მალევე მოანგრიეს გუმბათი. 1995 წელს ტაძარი დაუბრუნეს რუსეთის მართლმადიდბელ სტაროობრიადულ ეკლესიას. ტაძარი აღადგინეს 2008 წელს. 2008 წლის 2 დეკემბერს შედგა ტაძრის გუმბათზე ჯვრის აღმართვის საზეიმო ცერემონია. დაყენებულ ჯვართან ერთად ტაძრის სიმაღლე არის 47 მეტრი. 2008 წლის 24 დეკემბერს ტაძარი სრულიად გაათავისუფლეს სამშენებლო მასალისგან. ტაძრის შიგნით აღადგინეს კედლის მხატვრობის მხოლოდ ოთხი ფრაგმენტი, რომელზეც გამოსახულია ოთხი მახარებელი. ტაძრის კანკელი ჯერ კიდევ არაა აღდგენლი, მისი ხატები დაცულია ღვთისმშობლის კვართის ტაძარში. ტაძარს აქვს ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. ХРАМ НА РОГОЖСКОМ КЛАДБИЩЕ Церковь Рождества Христова на Рогожском кладбище
მოსკოვის ათანასესა და კირილეს ტაძარი

მოსკოვის ათანასესა და კირილეს ტაძარი (რუს. Храм Святителей Афанасия и Кирилла) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XIX საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის არბატის რაიონში. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია იერუსალიმის მაცხოვრის საფლავის ტაძრის განახლების სახელზე, ხოლო ეგვტერები წმინდა ათანასე და კირილე ალექსანდრიის პატრიარქებისა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ბევრი მკვლევარი თვლის, რომ ეკლესია არსებობდა, სავარაუდოდ XVI საუკუნიდან. იგი ძალიან დაზარალებულა არეულობის ხანაში და დიდი ხნის მანძილზე არ აღუდგენიათ. 1631 წლის საპატრიარქო წიგნებში იგი მოხსენიებულია, როგორც „ახლადაშენებული“. 1657 და 1689 წლებში ეკლესია კვლავ ხისა ჩანს. ქვის ეკლესია ააგეს XVIII საუკუნის დასაწყისში. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატის სახელზე, ხოლო მეორე ეგვტერი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. 1749 წელს პორუჩიკ პლეშჩეევის თხოვნით სატრაპეზოს ნაწილში მოაწყვეს ეგვტერი ათანასე და კირილე ალექსანდრიის პატრიარქების სახელზე. აქედან მოყოლებული ეკლესია ისტორიულ წყაროებში მოხსენიებულია, როგორც „ათანასე-კირილეს სახელობის ეკლესია“. 1812 წელს სმოლენსკიდან წამობრძანებული სმოლენსკის ღვთისმშობლის ხატი, თავდაპირველად განათავსეს ათანასესა და კირილეს სახელობის ტაძარში და აქედან გადააბრძანეს მოსკოვის მიძინების ტაძარში. 1812 წელს, ნაპოლეონის ლაშქრობის შედეგად დანგრეული ტაძარი განაახლეს 1815-1817 წლებში, პოლკოვნიკის ქალიშვილის პრასკოვია პეტრეს ასულ იუშკოვაიას ფინანსებით. 1836 წელს დაიწყო ტაძრის საფუძვლიანი გადაკეთება ამპირის სტილში. ააშენეს ახალი სამრეკლო, სატრაპეზო და ახალი გუმბათის ყელი. განახლებული ტაძრის კურთხევა შედგა 1856 წლის 19 სექტემბერს. 1899 წელს ტაძრის გაფართოების მიზნით გადააკეთეს სატრაპეზოს ეგვტერები და შენობამ დაკარგა თავდაპირველი სახე. საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდში 1932 წელს ეკლესია დახურეს და მის შენობაში განათავეს საწყობები, ელექტომექანიკური ქარხანა და საერთო საცხოვრებელი. 1991 წელს მიიღეს გადაწყვეტილება შენობის რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიისათვის გადაცემის შესახებ. მთავარი საკურთხეველი კვლავ აკურთხეს მაცხოვრის ხელთუქმნელი ხატის სახელზე, მოგვიანებით, 1992 წლის 5 ნოემბერს აკურთხეს წმინდა ათანასესა და კირილეს სახლობის ეგვტერი. Токмаков И. Ф. Краткий историко-археологический очерк церкви Свв. Афанасия и Кирилла Александрийских Патриархов, что на Сивцевом Вражке, в Москве. — М.: Губ. тип., 1890. — 12 с. — (Сб. материалов для VIII Археол. съезда в Москве ; Вып. 7). Паламарчук П. Г. Москва в границах Садового кольца // Сорок сороков Краткая иллюстрированная история всех Московских храмов. — Москва: Астрель, 2004. — Т. 2. — С. 345—348. — 744 с. — 7000 экз. — ISBN 978-5-271-07711-1. Забелин И. Е. Материалы для истории, археологии и статистики города Москвы. — Москва: издательство Московской Городской думы, 1884. — Т. 1. — С. 648. Шармин П. Н. Церковь Афанасия и Кирилла на Сивцевом Вражке // Москва. Энциклопедический справочник : Москва. — Большая Российская Энциклопедия, 1992. Храм Святителей Афанасия и Кирилла патриархов Александрийских, что на Сивцевом Вражке. Приходская летопись / Сост. П. Шарганов. — М., 1994. — 63 с.
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (ზაიაიცკო)

მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (რუს. Храм Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ტაძარი-მუზეუმი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVIII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ზამოსკვორეჩიეს რაიონში. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე, ეგვტერები კი ქრისტეს ფერისცვალებისა და სერგი რადონეჟელის სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ტაძარი ისტორიულ წყაროებში პირველად მოიხსენიება 1518 წელს, ნაგებობა ამ პერიოდისათვის იყო ხის. ქვის ტაძარი ხის ტაძრის ნაცვლად ააგეს 1652 წელს. დროთა განმავლობაში ტაძარი ძალიან მოძველდა და 1741 წელს ვაჭრების მოსკვინებისა და ტურჩანოვების ფინანსებით დაიწყო ახალი ქვის ტაძრის მშენებლობა. 1743 წელს ჯერ კიდევ დაუსრულებელი შენობა ჩამოინგრა. სამუშაოები გაგრძელდა 1751 წლიდან, სავარაუდოდ დიმიტრი უხტომსკის პროექტის მიხედვით. ძირითადი სამუშაოები დასრულდა 1754 წელს და 24 ოქტომბერს ფილიმონმა, საქართველოს ეპისკოპოსმა აკურთხა მარჯვენა ეგვტერი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. 1755 წლის 31 ივლისს აკურთხეს მარცხენა ეგვტერი სერგი რადონეჟელის სახელზე. მთავარი, ფერისცვალების საკურთხეველი აკურთხეს 1759 წლის 22 აგვისტოს, ეკლესიის ინტერიერის სამუშაოების დასრულების შემდეგ. 1812 წლის ხანძარი არ შეხებია ეკლესიას, მაგრამ შენობა გაძარცვეს ნაპოლეონის ჯარისკაცებმა. მრევლის შემოწირულობების საფუძველზე დაკარგული ჭურჭელი ახლით ჩაანაცვლეს. 1932 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა და მის შენობაში განათავსეს „მოსენერგო“, ააგეს სატრანსფორმატორო საამქრო და ელექტროსარემონტო სასახური. 1939 წელს დაგეგმეს ეკლესიის დანგრევა, თუმცა მხოლოდ გუმბათის და სამრეკლოს ზედა იარუსების დემონტაჟით შემოიფარგლენ. 1950-იანი წლების შუა პერიოდში ჩაუტარეს კოსმეტიკური რემონტი. ტაძარი მორწმუნეებს დაუბრუნდათ 1996 წელს, რის შემდეგაც ეკლესიაში მიმდინარეობს სარესტავრაციო სამუშაოები. ↑ Церковь Николая Чудотворца, что в Заяицком. temples.ru. ↑ Святителя Николая Чудотворца (Спаса Преображения) церковь. russian-church.ru.
მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (სტუდენცო)

მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (რუს. Храм Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ედინოვერული ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ტაგანსკის რაიონში. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე, ხოლო ეგვტერი კი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ტაძარს აქვს არქიტექტურული ძეგლის სტატუსი. მოსკოვის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძრის დაარსების ზუსტი თარიღი ცნობილი არ არის. დოკუმენტური წყაროები მიგვითითეს, რომ იგი 1672 წელს ჯერ კიდევ ხისგან აგებული ტაძარია. ქვის ტაძრის მშენებლობა დაიწყო 1699 წელს. ტაძრის მშენებლობის დასასრულად მიიჩნევა 1702 წელი, მაგრამ ზოგიერთი მკვლევარი ამ თარიღს სადაოდ მიიჩნევს. 1718 წელს პირველად მოიხსენიება მთავარი საკურთხეველი, რომელიც ნაკურთხია ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. 1930-იანი წლების დასაწყისში საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი დახურა. სამრეკლო ააფეთქეს, ტაძრის შენობა მკვეთრად გადააკეთეს. ტაძრის დანგრევა გაგრძელდა 1937 წლამდე, შენობას დაადგეს მეორე სართული და მასში განათვასეს ფაბრიკა „Кардолента“-ი საერთო საცხოვრებელი. 1965 წელს დაიწყო ტაძრის დანგრევის მცდელობის მეორე ეტაპი, რათა გაეთავისუფლებინათ ადგილი საცხოვრებელი სახლის ასაშენებლად, საზოგადოების პროტესტის წყალობით ტაძრის ნგრევის პროცესი შეჩერდა. 1966 წელს შენობის ნარჩენების შესწავლის შემდეგ გადაწყდა მისი აღდგენა, სამუშაოები დაიწყო იმავე წელს და გაგრძელდა 1969 წლამდე. ხარაჩოები 1983 წლამდე იყო აღმართული. ტაძარი რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას დაუბრუნდა 1992 წელს, პირველი ღვთისმსახურება აღესრულა 1994 წელს, ხოლო რეგულარულად მიმდინარეობს 1996 წლიდან. 1994 წლიდან ტაძრის წინამძღვარია იღუმენი პეტრე (ვასილევი). Паламарчук П. Г. Москва в границах 1917 года // Сорок сороков Краткая иллюстрированная история всех Московских храмов. — Москва: Астрель, 2004. — Т. 3. — С. 275-276. — 696 с. — 7000 экз. — ISBN 978-5-271-07711-X. П.Н. Шармин Церковь Николая Чудотворца на Студенце // Москва. Энциклопедический справочник : Москва. — Большая Российская Энциклопедия, 1992. ↑ Памятники архитектуры Москвы, состоящие под государственной охраной. — Москва, 1980. — С. 25.
ეჰანისებრნი

ეჰანისებრნი (ლათ. Echenidae), ზღვის თევზების ოჯახი ეჰანისნაირთა რიგისა. აქვთ თითისტარისებრი სხეული, თავზე — მისაწოვარი, რომელიც სახეცვლილ ზურგის პირველ ფარფლს წარმოადგენს. გავრცელებული არიან ყველა თბილ ზღვაში. ცნობილია 10 სახეობა, რომელთაგან ყველაზე საყურადღებოა ჩვეულებრივი ეჰანი (Echenis naucrates), რომლის სხეულის სიგრძე 90 სმ აღწევს. ეჰანი მისაწოვრით მუცელზე ემაგრება ზვიგენს, ზღვის ვეშაპს. გემის ძირს და ამგვარად დიდ მანძილს გადის. გზადაგზა შოულობს საკვებს. ზოგან მოსახლეობა ეჰამის ხორცს საკვებად იყენებს. ჯანაშვილი ა., ქსე, ტ. 4, გვ. 260, თბ., 1979
კუროლი

კუროლი (ლათ. Leptosomus discolor) — ერთადერთი ფრინველი კუროლისნაირთა რიგისა. გავრცელებულია მადაგასკარსა და კომორის კუნძულებზე. პოპულაცია საკმაოდ დიდია და არ დგას გადაშენების რისკის ქვეშ. მათი სხეულის სიგრძეა 38–50 სმ, მასა 192–270 გ. მკვეთრადაა გამოხატული სქესობრივი დიმორფიზმი. დედალი ტანად მამალზე მსხვილია; შეფერილია ყავისფერ-წითლად, მუცელზე უფრო ღიად, ხოლო ზურგსა და ფრთებზე — მუქად, დაჰკრავს შავი ლაქები. მამალი ზურგზე ფერად მწვანეა და სპილენძისფერი ლითონისებური ბზინვარება დაჰკრავს, კეფა, თავი და დანარჩენი ნაწილები — ნაცრისფერი. მეხეური ფრინველია, მტაცებლებისაგან თავდაცვის მიზნით, იშვიათად ჯდებიან მიწაზე. ბუდობს ხეების ფუღუროებში. დედალი დებს 1–3 თეთრ კვერცხს. იკვებებიან მწერებით, ხოჭოებით, კალიებით, აგრეთვე ხის ქვეწარმავლებით, მაგ. ქამელეონებით. Josep del Hoyo, Andrew Elliott, Jordi Sargatal. Handbook of the Birds of the World, Volume 6: Mousebirds To Hornbills. — ISBN 84-87334-30-X.