laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ქართლური ჭროღა

ქართლური ჭროღა, ვირა ყურძენი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში ქართლიდან. ძალიან იშვიათი ჯიშია. ერთეული ძირები შემორჩა ბოლნისის, მარნეულისა და მცხეთის ვენახებში. ზრდასრული ფოთოლი დიდი ან საშუალო ზომისაა, გულისებრი ფორმის ან მომრგვალო, ზოგჯერ ოვალური. სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია სუსტად გართხმული აბლაბუდისებრი და მოკლე ჯაგრისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური, ზოგჯერ კონუსური ფორმის, მეჩხერი ან საშუალო სიკუმსის, ფრთიანი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო. სრულ სიმწიფეში მუქი იისფერია, თითქმის შავი, საშუალო სისქის ცვილისებრი ნაფიფქით დაფარული, თხელკანიანი. რბილობი წვნიანი აქვს, წვენი შეუფერავია ხილის სასიამოვნო გემოთი, შაქრისა და სიმჟავის ჰარმონიული შემცველობით. მტევანში მარცვალი არათანაბრად მწიფდება. ქართლური ჭროღა საშუალო ზრდისა და საშუალოზე მაღალმოსვლიანია. სავეგეტაციო პერი-ოდი დაახლოებით 150 დღეა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. მტევნის წონა 140-180 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 9.0-10.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 17-25%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 5-7.5 გ/ლ-ს. ძირითადად გამოიყენება სუფრის წითელი მშრალი ღვინის დასამზადებლად. აგრეთვე საბრენდე სპირტისა და ყურძნის წვენის მისაღებად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 375-376
ქართულა

ქართულა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი სასუფრე-საღვინე ვაზის ჯიში იმერეთიდან. ზრდასრული ფოთოლი დიდი ზომისაა, გულისებრი ფორმის, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე შიშველია. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ან მცირე ზომისაა, ცილინ-დრულ-კონუსური ფორმის, თხელი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური, მომწვანო-მოყვითალო ფერის. კანი სქელია და საშუალო სიმკვრივის. რბილობი ხორციანი და წვნიანი აქვს, კნატუნა. ქართულა ძლიერი ზრდისა და საშუალომოსავლიანია. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის მეორე ნახევრიდან შედის. მტევნის წონა 140-170 გრამია. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18-20%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7-9 გ/ლ-ს. იძლევა საშუალო ღირსების სასუფრე ყურძენს და სუფრის თეთრ მშრალ ღვინოს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 377
ქაქიტაური

ქაქიტაური — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში რაჭა-ლეჩხუმიდან. ქაქიტაური მცირე რაოდენობით ყოფილა გავრცელებული რაჭაში, ყველანაირი მონაცემით ადგილობრივი ვაზის ჯიშია. უკანასკნელ დრომდე მხოლოდ თითო-ოროლა ძირი იყო შემორჩენილი ონის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნაკიეთში. ზრდასრული ფოთოლი პატარა ან საშუალო ზომისაა, კვერცხისებური, სამნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე ქეჩისებრად ძლიერაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი მცირე ზომისაა, კონუსური, ფრთიანი და მეჩხერი, ზოგჯერ საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, სიმწიფეში მომწვანო-თეთრი ელფერით, კანი შედარებით თხელი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით ოდნავ დაფარული, რბილობი — წვნიანი. ქაქიტაური საშუალო ზრდით ხასიათდება. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 161 დღეა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. მტევნის წონა საშუალოდ 138 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა 9.0 ტონამდე. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 19-20%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 9-10 გ/ლ-ს. გამოიყენება სუფრის თეთრი მშრალი ღვინის დასამზადებლად. ღვინო ნაკლებსხეულიანი და უბრალოა. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 378
ქაქუთურა

ქაქუთურა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში გურიიდან. მცირე რაოდენობითაა შემორჩენილი ბაღდათისა და თერჯოლის მუნიციპალიტეტებში. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, ზოგჯერ სოლისებური, სამნაკვ-თიანი, იშვიათად მთლიანი. ფოთლის ქვედა მხარე ჯაგრისებურად სუსტადაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი დიდი ან საშუალო ზომისაა, კონუსური და ფრთიანი, თხელია. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მოგრძო-ოვალური, მომწვანო-მოყვითალო. კანი სქელი და მკვრივი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით საკმაოდ დაფარული. რბილობი ხორციანი და წვნიანია, სასიამოვნო გემოთი. ქაქუთურა საშუალო ზრდისაა. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან დამწიფებამდე 172-180 დღეა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის მეორე ნახევარში შედის. მტევნის წონა 180-200 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 6.0-8.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 17-22%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 9-12.5 გ/ლ-ს. გამოიყენება სასუფრე ყურძნად და სუფრის თეთრი, მშრალი ღვინის დასამზადებლად. პერსპექტიულია საბრენდე სპირიტს მისაღებად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 378
ქველოური

ქველოური — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში იმერეთიდან. ჯიში მცირე რაოდენობით გვხვდება ზემო იმერეთში, ხარაგოულისა და საჩხერის ვენახებში. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომის და მომრგვალო ფორმისაა, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია ქეჩისებრი და საკმაოდ ხშირი ჯაგრისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი მცირე და საშუალო ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, საშუალო სიკუმსის ან თხელი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური, შავი. კანი სქელი და ნაკლებმკვრივი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით მცირედ დაფარული. რბილობი ხორციანი და წვნიანია. წვენი შეუფერავია, გემო — ტკბილი. ქველოური საშუალო ზრდისაა. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 176 დღეა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის მეორე ნახევარში შედის. მტევნის წონა 125-150 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 7-7.5 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 19.8-20%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 9.1-8.5 გ/ლ-ს. გამოიყენება სუფრის წითელი, მშრალი ღვინის დასამზადებლად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 381
ქისტაურული შავი

ქისტაურული შავი, ქისტაურული საღვინე, ქისტაურული ღვინის, ქისტაურული წითელი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში კახეთიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, ხუთნაკვთიანი, ფოთლის ქვედა მხარე სუსტადაა დაფარული აბლაბუდისებრი და თხელი ჯაგრისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, კონუსური, ზოგჯერ ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, ფრთიანი, საშუალო სიკუმსის, ზოგჯერ თხელი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, ოვალური, იშვიათად მომრგვალო, მუქი ლურჯი შეფერილობის, თითქმის შავი ცვილისებრი ფიფქით საშუალოდ დაფარული. კანი თხელი აქვს, რბილობი ხორციანი და წვნიანი, წვენი ღია-ვარდისფრად შეფერილი. გემო — სასიამოვნო და ჰარმონიული. ქისტაურული შავი საშუალო ზრდისაა. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმ-წიფემდე 138-150 დღეა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის შუა რიცხვებიდან შედის. მტევნის წონა 160-180 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 6.0-7.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18.7-22%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 5.5-7.5 გ/ლ-ს. გამოიყენება სუფრის ხარისხიანი წითელი, მშრალი ღვინის დასამზადებლად და ადგილობრივ წითელყურძნიან ჯიშებთან საკუპაჟედ. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 384
ქურთას ვარდისფერი

ქურთას ვარდისფერი — ქართული აბორიგენული ვარდისფერყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში ქართლიდან. ჯიშის სახელწოდება სამაჩაბლოს სოფელ ქურთას უკავშირდება. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალურისკენ გადახრილი, სამ, იშვიათად ხუთნაკვთიანი, სუსტად დანაკვთული. ფოთლის ქვედა მხარე შეუბუსავია, მხოლოდ მთავარი ძარღვების გასწვრივ გასდევს სუსტი აბლაბუდისებრი შებუსვა. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრული ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, საშუალო სიკუმ-სის, მხრიანი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, მუქი ვარდისფერი, წითელი იერით, ცვილისებრი ფიფქით მცირედ დაფარული. რბილობი საშუალო სიმკვრივისაა, ხორციანი და წვნიანი. ჯიში სიმწიფის საგვიანო პერიოდისაა. გამოიყენება სუფრის წითელი, მშრალი ღვინის დასამზადებლად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 388
ქიშური შავი

ქიშური შავი, ქიშური წითელი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში ქართლიდან. ქიშური შავი ახლოს დგას ჯიშ შავკაპიტოსთან. ამ ჯიშის ფოთლები უფრო შესამჩნევადაა დანაკვთული, ვიდრე შავკაპიტოსი. ამ მხრივ იგი თეთრი ქიშურის ფოთლებს უფრო ჰგავს, რის გამოც დიმიტრი ტაბიძემ მას „ქიშური შავი“ უწოდა. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო-გულისებრი ფორმის, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე შებუსულია სუსტ აბლაბუდისებრად, მის ქვემოთ მოფენილია ხშირი ჯაგრისებრი შებუსვა. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, კონუსური ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, ხშირად დატოტვილი, საშუალო სიკუმსის, იშვიათად თხელი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან მცირედ ოვალური, სუსტად დაფარული ცვილისებრი ფიფქით. მუქი ლურჯია. კანი სქელი და მკვრივი აქვს. რბილობი ხორციანი და წვნიანია, წვენი შეუფერავია, სასიამოვნო გემოთი. ქიშური შავი საშუალო ზრდისაა. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 152-160 დღეა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის მეორე ნახევარში შედის. მტევნის წონა 140-160 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 4.0-6.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 20-22%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 5-6 გ/ლ-ს. მიიღება საშუალო ღირსების სუფრის წითელი, მშრალი ღვინო. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 387-388
ქორქაულა

ქორქაულა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი სასუფრე-საღვინე ვაზის ჯიში აჭარიდან. არსულში ქორქაულა მაღლარების სახით ფართოდ ყოფილა გავრცელებული შუა და ზემო აჭარაში (ქედა, ხულო). ძირითადად ყურძნად მოიხმარდნენ ან შესქელებულ ყურძნის წვენს (ბაქმაზს) ამზადებდნენ. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო და დიდი ზომისაა, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე შიშველია, მხოლოდ ძარღვების გასწვრივ გასდევს უმნიშვნელო შებუსვა. ყვავილი მდედრობითია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, ზოგჯერ განტოტვილი, თხელი ან საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მრგვალი. შავია, საკმაოდ სქელკანიანი, ცვილისებრი ფიფქით უხვად დაფარული. რბილობი ხორციანია. ქორქაულა ძლიერი ზრდისა და საშუალოზე უხვმოსავლიანია. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 200 დღეა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის ბოლოს შედის. მტევნის საშუალო წონა 160-168 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 7.0-7.5 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 19-20%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 9-9.5 გ/ლ-ს. საკმაოდ ხარისხიანი ჯიშია. გამოიყენება სასუფრე ყურძნად, ინახება მთელი ზამთრის განმავლობაში. მიიღება სუფრის წითელი მშრალი ღვინო. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 388
ქიშური

ქიშური, გიშური, ქიშურა, ქიშური საადრეო, თეთრი ქიშურა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი სასუფრე ვაზის ჯიში ქართლიდან. ივანე ჯავახიშვილის ცნობით, იგი ძველ ჰერეთში უნდა იყოს წარმოშობილი ქიშის (გიშის) ხეობაში, საიდანაც მიიღო კიდევაც სახელწოდება. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, ზოგჯერ ოვალური, ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე მცირედაა დაფარული აბლაბუდისებრი და ხშირი ჯაგრისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, კონუსური ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, მხრიანი, იშვიათად უფორმო, საშუალო სიკუმსის ან თხელი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური, მომწვანო-მოყვითალო, ქარვისფერი ელფერით, მზის მხარეს ჟანგისფერ-იისფერი შეფერვა ახასიათებს. კანი სქელი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით სუსტად დაფარული. რბილობი ხორციანია, ოდნავ კნატუნა, წვნიანი, სასიამოვნო ჰარმონიული, საკმაოდ ტკბილი გემოთი. ქიშური ძლიერი ზრდით ხასიათდება. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 130-140 დღეა. ქართლში სექტემბრის შუა რიცხვებში მწიფდება. მტევნის წონა 100-140 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 6.6-8.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18-22%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 5.5-6.5 გ/ლ-ს. გამოიყენება სასუფრე ყურძნად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 384-385
ქიშური მსხვილმარცვალა

ქიშური მსხვილმარცვალა, ქიშური მსხვილთვალა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი სასუფრე ვაზის ჯიში ქართლიდან. სახელი ქიშურთან მიმსგავსების გამო პროფესორმა დიმიტრი ტაბიძემ დაარქვა. მიუხედავად ამისა, ისინი მარცვლის ზომებით განსხვავდებიან, მსხვილთვალას მარცვლები შესამჩნევად დიდი ზომისაა, ვიდრე ქიშურის. საქართველოს აღმოსავლეთ ნაწილში წარმოშობილ ვაზის ჯიშთა ჯგუფს მიეკუთვნება. ამპელოგრაფიული ნიშნებით და სამეურნეო თვისებებით იგი ძალიან ახლოს დგას საადრეო ქიშურთან და სუფრის გორულასთან. მისი ახალგაზრდა ყლორტი და ფოთოლი ქიშურისას უფრო ჰგავს, ხოლო მტევნისა და მარცვლის ფორმა, ზომა და გემური თვისებები გარდამავალია ქიშურიდან გორულასკენ. წიპწა ძალიან ჰგავს სუფრის გორულას წიპწას. ზრდასრული ფოთოლი დიდი ზომისაა, მომრგვალო, მეტწილად ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე საშუალოდაა დაფარული მოკლე ჯაგრისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ან დიდი ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური ფორმის, ზოგჯერ ფრთიანი, საშუალო სიკუმსის. კუმსი და თხელი მტევნებიც გვხვდება. მარცვალი მსხვილია, ოვალური, იშვიათად მომ-რგვალო და მოგრძო. ჩალისფერია. მზის მხარეს თამბაქოსფერი ლაქებით იფარება. კანი სქელი და მკვრივი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით უხვადაა დაფარული. რბილობი ხორციანი და წვნიანია, ოდნავ კნატუნა. გემოთი სასიამოვნოა, მაგრამ მდიდარია მთრიმლავი ნივთიერებებით. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. ვაზი საშუალოზე ძლიერი ზრდისაა. მტევნის წონა 140 გრამია. ახასიათებს გადაჭარბებული ყვავილცვენა, რის გამოც მტევანი საგრძნობლად თხელდება. ვანს მომწკლარტო გემო აქვს, რაც ყურძნის ხარისხს ამცირებს. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18-19%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 5.5-6.5 გ/ლ-ს. საშუალო ღირსების სასუფრე ყურძნის მომცემი ჯიშია. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 387
შავი კაიმანი

შავი კაიმანი (ლათ. Melanosuchus niger) — ქვეწარმავალი ალიგატორისებრთა ოჯახისა. გავრცელებულია ბოლოვიაში, ბრაზილიაში, კოლუმბიაში, ეკვადორში, საფრანგეთის გვიანაში, გაიანაში, პერუში, შესაძლოა ვენესუელაშიც. წარსულში უფრო ფართოდ იყო გავრცელებული. დედლის სიგრძეა 1,8–2,4 მ; მასა — 50–100 კგ. მამალი საშუალოდ 3,5–4 მეტრის სიგრძისაა, მასა დაახლ. 200–300 კგ-ს შეადგენს. ↑ Crocodilian Species - Black Caiman (Melanosucus niger). crocodilian.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-10-31. ციტირების თარიღი: 2017-11-08. ↑ Гигантские челюсти Амазонии (2007). Документальный фильм. ↑ Da Silveira, Ronis; Ramalho, Emiliano E.; Thorbjarnarson, John B.; Magnusson, William E. (2010). «Depredation by Jaguars on Caimans and Importance of Reptiles in the Diet of Jaguar». ↑ MELANOSUCHUS NIGER (Black Caiman). LONG DISTANCE. www.academia.edu. ციტირების თარიღი: 2016-04-23. ↑ French Guiana დაარქივებული 2016-05-28 საიტზე Wayback Machine. . kwata.net (2003). ↑ Black Caiman — AC Tropical Fish.
ქციის შავი

ქციის შავი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში ქართლიდან. ნაპოვნია 1960 წელს, თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში მდინარე ქციის ხეობაში, სოფელ სამშ-ვილდისტყეში და ამიტომაც ქციის შავი უწოდეს. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია სქელი აბლაბუდისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი დიდი ზომისაა, უფორმო და მხრებიანი, საშუალო სიკუმსის ან კუმსი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, შავი ფერის. სქელკანიანია, ცვილისებრი ფიფქით საკმაოდ დაფარული. რბილობი წვნიანია, ტკბილი გემოთი. ქციის შავი საშუალო და საშუალოზე ძლიერი ზრდისაა. სავეგეტაციო პერიოდი 165-170 დღეა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. ერთი ძირი ვაზის მოსავლიანობა 3-3.5 კილოგრამია. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 22-23%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7.5-8 გ/ლ-ს. საკმაოდ ხარისხიანი ღვინის მომცემი ჯიშია. გამოიყენება სუფრის წითელი, მშრალი ღვინის მისაღებად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 390
უგვარო

უგვარო — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი ვაზის ჯიში სამეგრელოდან. უგვარო წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 572
უჩაჭუბური

უჩაჭუბური — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი ვაზის ჯიში სამეგრელოდან. ვაზის სახელწოდება „შავ ჭუბერს“ ნიშნავს. უჩაჭუბური წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 573
ჭოტიში

ჭოტიში — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი ვაზის ჯიში სამეგრელოდან. ჭოტიში წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 574
თხურთხუ

თხურთხუ — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში სამეგრელოდან. თხურთხუ წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 569
კაპისტონი მეგრული

კაპისტონი მეგრული — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში სამეგრელოდან. კაპისტონი მეგრული წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 569
ლაგილური

ლაგილური — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში სამეგრელოდან. ლაგილური წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 570
წალენჯიხის თეთრი

წალენჯიხის თეთრი — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში სამეგრელოდან. წალენჯიხის თეთრი წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 573
ნიკა კუჭავა

ნიკა ნიკოლოზის ძე კუჭავა (დ. 4 აგვისტო 1983, თბილისი) — ქართველი კინოსა და თეატრის მსახიობი. მარჯანიშვილის თეატრის მსახიობი 2008 წლიდან. 2021 წელს საქართველოს თეატრალურმა საზოგადოებამ ნიკა კუჭავა წლის საუკეთესო თეატრალურ მსახიობად დაასახელა. 2001 წელს ჩააბარა თეატრალურ ინსტიტუტში და მოხვდა ალექსანდრე ქანთარიას ჯგუფში. 2005 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრისა და კინოს სახელმწიფო უნივერსიტეტი. იმავე წელს მიიწვიეს მარჯანიშვილის თეატრში და სამი წლის მოღვაწეობის შემდეგ 2008 წელს გახდა დასის წევრი. [წყარო არ არის მითითებული 640 დღე] სამსახიობო მოღვაწეობის განმავლობაში უმუშავია ისეთ გამოჩენილ რეჟისორებთან, მსახიობებთან და სცენარისტებთან როგორებიც არიან სოფიკო ჭიაურელი, რობერტ სტურუა, თემურ ჩხეიძე, ოთარ მეღვინეთუხუცესი, ნოდარ მგალობლიშვილი, ზურა ყიფშიძე, გიგა ლორთქიფანიძე, ლევა წულაძე, გივი ჩუღუაშვილი, გივი ბერიკაშვილი, მერაბ ნინიძე, გურამ საღარაძე, გოგი გეგეჩკორი. [წყარო არ არის მითითებული 640 დღე] 2006-2008 — „ბიჭები და გოგონები“ (რეჟ, რამიშვილი, ლიფონავა) 2003 — „ღმერთო, რისი გულისთვის“ (რეჟ. გ. ლორთქიფანიძე) 2017-2018 — „ჩემი ცოლის დაქალები“ 2008-2010 — „ჩიფსების თაობა“ 2015-2016 — „ღვინის გზა“ (რეჟ. შლიაპიკასი) 2022 — „ინციდენტი მეტროში“ 2021 — „დანაშაული და სასჯელი“ — პორფირი პეტროვიჩი 2021 — „ფიგაროს ქორწინება“ — გრაფ ალმავივა 2020 — „კრეიცერის სონატა“ — პოზდნიშევი 2020 — „შინელი“ — აკაკი ბაშმაჩკინი 2019 — „ჰამლეტი“ — ჰამლეტი 2019 — რეჟ. ლევან წულაძე უილიამ შექსპირის მიხედვით „ზაფხულის ღამის სიზმარი“ 2018 — „ფაუსტი“ — ფაუსტი 2017 — „ზაფხულის ღამის სიზმარი“ 2017 — „ნავიგატორი“ — ვახტანგი 2017 — „ბაკულას ღორები“ (დავით კლდიაშვილი) 2017 — „Begalut“ — გ. ბათიაშვილი 2016 — „უსახელო ვარსკვლავი“ — მარტინ მიროუ 2015 — „ჯაყოს ხიზნები“ (ჯავახიშვილი) — თეიმურაზი 2014 — „ქაქუცა ჩოლოყაშვილი“ — სიმონ ჩოლოყაშვილი 2014 — „საშობაო სიმღერა“ (ჩარლზ დიკენსი) — „ფრედი“ 2013 — „ტარტიუფი“ — ორგონი 2012 — „როგორც გენებოთ“ — ორლანდო 2011 — „პიგმალიონი“ — სიმონიკო 2011 — „Ptivate lives“ — ვიკტორი 2010 — „ჯოლო“ — ცუბაკი 2010 — „დეკამერონი“ — ტლიმფო 2009 — „თოლია“ — ტრეპლიოვი (რეჟ. მ. კოზაკოვი) 2009 — „ხანუმა“ — კოტე 2006 — „თამაში ჭვავის ყანაში“ — კოლფილდი 2005 — „აღთქმული მიწა“ — ედი 2005 — „ურიელ აკოსტა“ — რავინი 2003 — „ბუზები“ (ჟან-პოლ სარტრი) — ორესტე 2006 — საუკეთესო მამაკაცის როლი ფესტივალი „დებიუტის“ ვერსიით 2012 — „წლის საუკეთესო არტისტი“ („ჟოლო“ კ. მიტანი — ცუბაკი) 2016 — 5 „Guardian“-ის ვარკვლავი — ლონდონი, გლობუსის თეატრი 2021 — „წლის საუკეთესო მსახიობი“ ("კრეიცერის სონატა" — ლევ ტოლსტოი — პოზნიშევი) ნიკა კუჭავა — მარჯანიშვილის თეატრის საიტზე ↑ „თაკო ცქვიტინიძემ ნიკა კუჭავასთან გაშორების შემდეგ ბედნიერება იპოვა“. Fortuna.ge. ციტირების თარიღი: 23 ნოემბერი, 2022. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ ნიკა კუჭავა ბადრი მაისურაძის ქალიშვილზე დაქორწინდა. Fortuna.ge (03 აგვისტო, 2021). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 4 აგვისტო, 2021. ↑ ნიკა კუჭავა წლის საუკეთესო თეატრალურ მსახიობად დასახელდა. Fortuna.ge (03 ნოემბერი, 2021). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-11-21. ციტირების თარიღი: 2022-11-21.
უზენაესი ბეღურა

უზენაესი ბეღურა (ინგლ. High Sparrow) — ჯორჯ რეიმონდ რიჩარდ მარტინის ფენტეზის ჟანრის რომანების სერიის, „ყინულისა და ცეცხლის სიმღერის“ პერსონაჟი და ასევე მისი ტელეადაპტაციის ერთ-ერთი გმირი. ის ჩნდება 2005 წელს გამოშვებულ წიგნში ნადიმი ყვავებისთვის. ტელეადაპტაციისას მისი როლი შეასრულა უელსელმა მსახიობმა ჯონათან პრაისიმ. უზენაესი ბეღურა იყო ცნობილი რელიგიური სექტის ბეღურების წევრი და მოგვიანებით მისი ლიდერი მაღალი სეპტონი. მისი ლიდერობის დროს მალევე გაიზარდა სეპტის გავლენა რომელიც ვრცელდებოდა იმ დროინდელ 7 სამეფოს მეფეზეც ტომენ ბარათეონზე. ის გამოირჩეოდა სერიოზულობით და დამნაშავეების მიმართ დიდი სისასტიკით. მას ცენტრალური მნიშვნელობა ენიჭებოდა ლანისტერისა და ტაირელის სახლებს შორის სასამართლოში მიმდინარე ჩრდილოვან კონფლიქტებში და ღიად გამოხატავდა ზიზღს დედაქალაქში არსებული კორუფციისა და უღიმღამოობის მიმართ. მისი ნამდვილი სახელი უცნობია; მისი ტიტული დაცინვით მიანიჭა პოლიტიკურმა ოპონენტმა, როგორც შედარება რწმენის ოფიციალურ ლიდერთან, მაღალ სეპტონთან. უზენაესი ბეღურა
შავი ჩიტისთვალა

შავი ჩიტისთვალა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში კახეთიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, ხშირად სამნაკვთიანი, იშვიათად გვხვდება ხუთი ან დაუნაკვთავიც. ფოთლის ქვედა მხარე შებუსულია აბლაბუდისებრად, რასაც ერთვის სქელი ჯაგრისებრი შებუსვა. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, კონუსური ან ცილინდრულ-კონუსური, მხრიანი, საშუალო სიკუმსის. იშვიათად მკვრივი მტევნებიც გვხვდება. მარცვალი მრგვალი ან ოდნავ შეზნექილია, საშუალო ან საშუალოზე მცირე ზომის, მუქი წითელი, თითქმის შავი. რბილობი მკვრივია, კანი ადვილად სცილდება რბილობს. გემო ტკბილი და სასიამოვნოა. იძლევა საშუალო ღირსების საკმაოდ შეფერილ, საშუალოსხეულიან და ზომიერად მჟავე მსუბუქ წითელ, მშრალ ღვინოს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 414
შავი ყურძენი

შავი ყურძენი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში კახეთიდან. მცირე ნარგავებადაა გავრცელებული კახეთში, ძირითადად გურჯაანისა და თელავის მუნიციპალიტეტებში, აგრეთვე ქვემო ქართლში, ბოლნისისა და მარნეულის ვენახებში. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, უფრო ხშირად კი ოვალური ფორმის ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარის შებუსვა სქელი ქეჩისმაგვარია. ყვავილი ორსქესიანია მტევანი საშუალო ზომისაა, განივკონუსური, მხრიანი, იშვიათად ძლიერ დატოტვილი, ზოგჯერ უფორმოც. ხშირად მხარის სიგრძე ძირითადი მტევნის ნახევარს აღწევს. უფრო ხშირად მტევნები საშუალო სიმკვრივისაა, იშვიათად საშუალოზე უფრო მკვრივი, გვხვდება უფრო თხელმტევნებიც. მარცვალი საშუალოზე მსხვილია, მომრგვალო ან ოვალური. მუქი ლურჯია, თითქმის შავი. კანი თხელი და მკვრივი აქვს, ცვილისებრი ნაფიფქით თხლად დაფარული. რბილობი ოდნაი მკვრივი და მდნარია, წვენი — შეუფერავი. შავი ყურძენი საშუალო ზრდისა და მოსავლიანია. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე საშუალოდ 150 დღეა. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის შუა რიცხვებში შედის მტევნის წონა 120-240 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 7.0-8.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 19.6-21%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 4.9-6.45 გ/ლ-ს. გამოიყენება სხვა წითელყურძნიან ჯიშებთან ერთად სუფრის წითელი, მშრალი ღვინის დასამზადებლად. მისგან დამზადებული ჯიშური ღვინო არის მუქი ვარდისფერი, მცირესხეულიანი და სუსტად გამოხატული ჯიშური არომატით. შესაძლებელია ადგილობრივად მისი სასუფრე ყურძნად გამოყენება. აგრეთვე პერსპექტიულია ყურძნის წვენის მისაღებად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 414