laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
რომანის თემი

რომანის თემი (ბულგ. Община Роман) — თემი ჩრდილო-დასავლეთ ბულგარეთში. შედის ვრაცის ოლქში. თემის მოსახლეობაა 6 590 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 301.52 კმ²-ს. მოიცავს 13 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი რომანი. ბულგარეთის თემები ბულგარეთის ადმინისტრაციული დაყოფა ვრაცის ოლქი Официален сайт на община Роман ↑ НСИ Националният регистър на населените места <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12287889"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3658617"></a>
ხაირედინის თემი

ხაირედინის თემი (ბულგ. Община Хайредин) — თემი ჩრდილო-დასავლეთ ბულგარეთში. შედის ვრაცის ოლქში. თემის მოსახლეობაა 4 958 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 189.07 კმ²-ს. მოიცავს 6 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია სოფელი ხაირედინი. ბულგარეთის თემები ბულგარეთის ადმინისტრაციული დაყოფა ვრაცის ოლქი ოფიციალური საიტი ↑ НСИ Националният регистър на населените места <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12287889"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3658617"></a>
კასილანდია

კასილანდია (პორტ. Cassilândia) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 470 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატის აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კასილანდიის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 20 966 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 5.74 კმ²-ზე. ფართობი 3 649 კმ²-ია. მატუ-გროსუ-დუ-სული ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის მოსახლეობის აღწერების მონაცემები
შაპადან-დუ-სული

შაპადან-დუ-სული (პორტ. Chapadão do Sul) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 820 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატის აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კასილანდიის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 19 648 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 5.1 კმ²-ზე. ფართობი 3 851 კმ²-ია. მატუ-გროსუ-დუ-სული ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის მოსახლეობის აღწერების მონაცემები
კოსტა-რიკა (მატუ-გროსუ-დუ-სული)

კოსტა-რიკა (პორტ. Costa Rica) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 641 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატის აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კასილანდიის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 19 695 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3.67 კმ²-ზე. ფართობი 5 371 კმ²-ია. მატუ-გროსუ-დუ-სული ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის მოსახლეობის აღწერების მონაცემები
ანაურილანდია

ანაურილანდია (პორტ. Anaurilândia) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 312 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატის აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ნოვა-ანდრადინის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 493 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 2.5 კმ²-ზე. ფართობი 3 395 კმ²-ია. მატუ-გროსუ-დუ-სული ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის მოსახლეობის აღწერების მონაცემები
ბატაგუასუ

ბატაგუასუ (პორტ. Bataguassu) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 329 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატის აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ნოვა-ანდრადინის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 19 839 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 8.21 კმ²-ზე. ფართობი 2 415 კმ²-ია. მატუ-გროსუ-დუ-სული ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის მოსახლეობის აღწერების მონაცემები
ბატაიპორანი

ბატაიპორანი (პორტ. Bataiporã) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 334 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატის აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ნოვა-ანდრადინის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 936 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 5.98 კმ²-ზე. ფართობი 1 828 კმ²-ია. მატუ-გროსუ-დუ-სული ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის მოსახლეობის აღწერების მონაცემები
ნოვა-ანდრადინა

ნოვა-ანდრადინა (პორტ. Nova Andradina) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 380 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატის აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ნოვა-ანდრადინის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 45 585 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.54 კმ²-ზე. ფართობი 4 776 კმ²-ია. მატუ-გროსუ-დუ-სული ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის მოსახლეობის აღწერების მონაცემები
ტაკუარუსუ

ტაკუარუსუ (პორტ. Taquarussu) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 276 მეტრზე. მიეკუთვნება მატუ-გროსუ-დუ-სულის შტატის აღმოსავლეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ნოვა-ანდრადინის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 518 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3.38 კმ²-ზე. ფართობი 1 041 კმ²-ია. მატუ-გროსუ-დუ-სული ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის მოსახლეობის აღწერების მონაცემები
აგიტპროპი

აგიტ-პროპი (რუს. агитпроп) — აგიტაცია-პროპაგანდა. ტერმინი გაჩნდა ბოლშევიკურ რუსეთში (მომავალ საბჭოთა კავშირში), სადაც იგი აგიტაციისა და პროპაგანდის განყოფილების შემოკლებულ სახელად გამოიყენებოდა, რომელიც თავის მხრივ საბჭოთა კავშირის კომპარტიის ცენტრალური და რეგიონული კომიტეტების ნაწილი იყო. მას მოგვიანებით იდეოლოგიური განყოფილება დაარქვეს. ტერმინს "პროპაგანდა" რუსულ ენაში რაიმე ნეგატიური ქვეტექსტი იმ დროს არ გააჩნდა. ის უბრალოდ ნიშნავდა "იდეათა გავრცელებას". აგიტპროპის შემთხვევაში გასავრცელებელი იდეები კომუნიზმის შესახებ იყო, რაც საბჭოთა სახელმწიფოსა და კომპარტიის პოლიტიკას მოიცავდა. სხვა კონტექსტში პროპაგანდა შეიძლება ნიშნავდეს ნებისმიერი სახის სასარგებლო ცოდნას, მაგ. ახალ მეთოდებს სოფლის მეურნეობაში. "აგიტაცია" ნიშნავდა ხალხისთვის მოწოდებას გაეკეთებინათ ის, რასაც მათგან საბჭოთა ლიდერები მოითხოვდნენ. სხვა სიტყვცებით, პროპაგანდა გონებაზე ახდენდა გავლენას, მაშინ როდესაც აგიტაცია ემოციებზე იყო გათვლილი, თუმცა ორივე როგორც წესი ერთდროულად მიმდინარეობდა, რამაც დასაბამი მისცა კლიშეს "აგიტ-პროპი". დასავლურ სამყაროში აგიტ-პროპს ნეგატიური კონოტაცია აქვს. გაერთიანებულ სამეფოში 1980-იან წლებში პოლიტიკური ნომენკლატურის სოციალისტურ ელემენტებს ხშირად აბრალებდნენ აგიტ-პროპს სატელევიზიო პროგრამებით, თეატრითა თუ საბავშვო წიგნებით ულტრამემარცხენე იდეების გავრცელების მიზნით. უფრო ზოგადად, სატელევიზიო მულტფილმიც კი შეიძლება ჩაითვალოს აგიტ-პროპად, თუ მასში რაიმე სათამაშოს გაყიდვის მარკეტინგის ელემენტია ჩადებული. ამ ტერმინით თანამედროვე რუსულ ენაში აღწერენ მასმედიის მიერ გავრცელებულ ინფორმაციას, თუ ის პრო-სამთავრობოდ მოიაზრება.
ემანუელ პეტი

ემანუელ პეტი (ფრანგ. Emmanuel Petit დ. 22 სექტემბერი, 1970) — ფრანგი ფეხბურთელი, საფრანგეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების ყოფილი ფეხბურთელი. ნაკრებთან ერთად მოგებული აქვს მსოფლიოს (1998) და ევროპის (2000) ჩემპიონატები. გაიტანა გოლი 1998 წლის მუნდიალის ფინალში. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ემანუელ პეტი“ ვიკისაწყობში. ემანუელ პეტი — ფიფას ჩანაწერი[დაარქივებული] Homeless World Cup Ambassador Profile დაარქივებული 2015-02-17 საიტზე Wayback Machine.
აბანოსხევის ეკლესია

აბანოსხევის ეკლესია — არქეოლოგიურ არქიტექტურული ძეგლი მდებარეობს სოფელ აბანოსხევში, მდინარე აბანოსხევის მარჯვენა ნაპირას. განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკუნეებს. 1986 წელს გაითხარა იაე ინსტიტუტის აკც-ის აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანეთის არქეოლოგიური ექსპედიციის მიერ (ხელმძღვ. რ. რამიშვილი). ეკლესია დარბაზულია (15х7 მ), ნაგებია რიყის ქვით. დანგრეულია, შემორჩენილია სამხრეთ დასავლეთისა და ჩრდილოეთის კედლების ნაწილები, ნახევარწრიული აფსიდის ჩრდილოეთი გვერდი და ქვის იატაკის ნაწილი. აფსიდის იატაკი ერთი საფეხურით ამაღლებულია. ეკლესიის ჩრდილო-დასავლეთ კუთხეში, მისი დანგრევის შემდეგ, ჩაუშენებიათ შვეულკედლებიანი საწნახელი. ეკლესიის გარშემო გამოვლენილია ქრისტიანული ორმოსამარხები უინვენტაროდ. ქ. ბუაჩიძე, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 196.
ტოლერანტობა

ტოლერანტობა (ლათ. Tolerantia — შემწყნარებლობა) — სოციოლოგიური ტერმინი, რომელიც აღნიშნავს განსხვავებული მსოფლაღქმის, ცხოვრების წესის, ქცევისა და ჩვეულებების ატანას. ტოლერანტობა არ ნიშნავს გულგრილობას ან განურჩევლობას, არც განსხვავებული მსოფლმხედველობის ან ცხოვრების წესის მიღებას; ის ნიშნავს სხვებისთვის უფლების მიცემას, იცხოვრონ თავიანთი ინდივიდუალური მსოფლმხედველობის შესაბამისად. ტოლერანტობა მოიცავს ადამიანის თავისუფალი არჩევანის ზოგადი უფლების პატივისცემას და არა რომელიმე კონკრეტული არჩევანის პატივისცემას. ტოლერანტობის გააზრებული გამოვლინება შესაძლებელია მხოლოდ მაშინ, როდესაც განსხვავებულის დაშვების, ნებართვის ნაცვლად, მავანს შეუძლია მისი აკრძალვაც. ისტორიულად, ტოლერანტობა ძირითადად გამოიყენებოდა სახელმწიფო რელიგიასთან დაპირისპირებული შეხედულებების კონტექსტში და „აღნიშნავდა დომინანტი რელიგიის წარმომადგენელთა მხრიდან სხვა რელიგიათა არსებობის დაშვებას, თმენას, გაძლებას, მიუხედავად იმისა, რომ ამ უკანასკნელთ უყურებდნენ უარყოფითად, როგორც დაბალი რანგისას, შემცდარს, ან საზიანოს“. მეოცე საუკუნიდან, ტოლერანტობის მოაზრება გაფართოვდა, მასში ჩაირთო პოლიტიკური და ეთნიკური ჯგუფები, ჰომოსექსუალები და სხვა უმცირესობები. ტოლერანტობის პარადოქსი შეჯამებულია კარლ პოპერის წიგნში „ღია საზოგადოება და მისი მტრები“, სადაც პოპერი წერს: ↑ Wörterbuch der Logotherapie und Existenzanalyse, Viktor Emil Frankl ↑ Perez Zagorin, How the Idea of Religious Toleration Came to the West (Princeton: Princeton University Press 2003) ISBN 0-691-09270-2 , გვ. 5–6, ციტირება D.D. Raphael-ისა და სხვების, (ლინკი დაარქივებული 2014-04-07 საიტზე Wayback Machine. ) ↑ The Open Society and Its Enemies: The Spell of Plato, Karl Raimund Popper, ტომი 1, 1947, George Routledge & sons, ltd., გვ. 226, პარაგრაფი 7-ის შენიშვნები: http://www.archive.org/details/opensocietyandit033120mbp ↑ The Open Society And Its Enemies, Complete: Volumes I and II, Karl R. Popper, 1962, მეხუთე გამოცემა (განახლებული), 1966, გვ. 543, (PDF) ↑ The Open Society and Its Enemies, გვ. 581
აბანოსხევი

აბანოსხევი — მდინარე საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში, მდინარე არაგვის მარცხენა შენაკადი. აბანოსხევის სათავე ბოკორის-წვერის მთაზეა. მდინარის აუზში მოქცეულია შემდეგი სოფლები: ლაფანაანთკარი, აბანოსხევი, ნოკორნა, ახალი ოსები, ქერიაანთკარი, ზემო უბანი. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 13. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 13.
აბანოსხევის ციხე

აბანოსხევის ციხე — არქეოლოგიურ-არქიტექტურული ძეგლი მდებარეობს სოფელ აბანოსხევის ჩრდილო-დასავლეთით, მდინარე არაგვის მარცხენა ნაპირზე, ვაკეზე. თარიღდება XVII-XVIII საუკუნეებით. 1977 წელს გაითხარა იაე ინსტიტუტის ჟინვალის არქეოლოგიური ექსპედიციის მიერ (ხელმძღვ. რ. რამიშვილი). ციხე გეგმით კვადრატს უახლოვდება (41,5х35 მ). ნაგებია რიყის ქვით. ოთხსავე კუთხეში მთელი პერიმეტრით გალავნის ხაზს გარეთ გატანილი ცილინდრული კოშკები დგას. შემორჩენილია მხოლოდ ჩრდილო-დასავლეთის და სამხრეთის კოშკების ორი სართული და გალავნის დასავლეთის კედლის ნაწილი (სიმ. 1 მ). ჩრდილო-აღმოსავლეთ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ კოშკებისა და მათი შემაერთებელი გალავნის მხოლოდ გეგმა იკითხება. ციხეს შესასვლელი ჩრდილოეთიდან და დასავლეთიდან აქვს. შემორჩენილი კოშკები (დიამ. 5 მ) ერთმანეთის ანალოგიურია, შესასვლელი ორივეს ეზოდან აქვს, შემორჩენილია კარების ჰორიზონტალური გადახურვის ხის ძელების ბუდეები. კოშკების კედლებში, ორივე სართულზე, სწორკუთხა ნიშები, სათოფურები და თითო ბუხარია. შემორჩენილია სართულშუა ხის გადახურვის საკოჭე ღრმულები. გ. რჩეულიშვილი, კ. წერეთელი, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 198.
მერეს ციხე

საკუთარი სახელი მერეს ციხე შეიძლება აღნიშნავდეს: მერეს ციხე — ციხე ისტორიულ სამცხეში, ფოცხოვისწყალზე; მერეს ციხე — ციხე დუშეთის მუნიციპალიტეტში.
აბანოსხევის ჯვარპატიოსნის ეკლესია

აბანოსხევის ჯვარპატიოსნის ეკლესია — არქიტექტურულ-არქეოლოგიური ძეგლი მდებარეობს სოფელ აბანოსხევიდან ჩრდილო-დასავლეთით 2 კმ-ზე. მდინარე არაგვის მარცხენა ნაპირზე. ძეგლი 1981-1983 წლებში გაითხარა იაე ინსტიტუტის აკც-ის ჟინვალის არქეოლოგიური ექსპედიციის მიერ (ხელმძღვ. რ. რამიშვილი). ეკლესია დარბაზულია (8х5 მ), სამხრეთიდან, მთელ სიგრძეზე გვიანდელი მინაშენი ეკვრის. თარიღდება VIII-IX საუკუნეებით. დაზიანებულია: ჩამონგრეულია კამარა და კონქი, დანგრეულია მინაშენის დიდი ნაწილი. ეკლესია ნაგებია რიყის ქვით, კონსტრუქციულ ნაწილებში გამოყენებულია თლილი შირმი. შესასვლელი სამხრეთიდან მინაშენადაა. კარის ღიობი ტიმპანითაა დასრულებული და ორივე მხრიდან ნახევარწრიული თაღი აქვს. აღმოსავლეთით, ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე, გარეთკენ შევიწროებული თაღოვანი სარკმელია. აფსიდის ჩრდილოეთ გვერდში სწორკუთხა ნიშია. დარბაზის სამხრეთი კედლის სარკმელი ამჟამად ამოშენებულია. შემორჩენილია კონქის თაღის ორივე ქუსლის ნაწილი და იმპოსტი. იმპოსტების პროფილს შეადგენს თარო და ცერად ჩამოკვეთილი სიბრტყე. აფსიდის ბაქანი დარბაზის იატაკის მიმართ საფეხურითაა შემაღლებული და დარბაზის სივრცეშია შეჭრილი. დარბაზის ჩრდილო და დასავლეთ კედლებზე თითო ფართო და მაღალი ნახევარწრიული თაღია. სამხრეთ კედელი თაღის გარეშეა, მას მთელს სიგრძეზე საფეხური გასდევს. ეკლესია შიგნიდან და გარედან შელესილია. მინაშენს შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდის ღერძზე, სარკმლის წირთხლების ნაწილებია შემორჩენილი. აფსიდში დგას ტრაპეზი. შენობა ბრტყელი და ღარიანი კრამიტით ყოფილა გადახურული. ეკლესიის შეგნით და გარშემო დადასტურდა სამარხები. აღმოსავლეთის ფასადის წინ აღმოჩნდა სამ სართულად, მჭიდროდ განლაგებული სამარხები. დაკრძალვის წესი ქრისტიანულია. ქვედა სართულის ოვალური ფორმის სამარხები ფუძეგანიერია და ქვის ფილებითაა გადახურული. კამარა ამოჭრილია თიხნარში 1,5–2მ სიღრმეზე. გვხვდება საოჯახო და ინდივიდუალური სამარხები სტრატიგრაფიითა და ინვენტარით (მინის სამაჯურები, მძივები, ბრინჯაოს ბეჭდები, ჯვრები და სხვა). ისინი XI-XIII საუკუნეს განეკუთვნება. მეორე სართულის ორმოსამარხები კლდისა და რიყის ქვით ნაშენი ქვისსამარხები (XIII-XIV სს.) მდებარეობს 0,8–1,4მ სიღრმეზე და მოიცავს მცირერიცხოვან ინვენტარს (ბრინჯაოს ღილები). ამავე დონეზე გამოვლენილია ხის გათლილი ფიცრებით ნაგები სამარხები. მესამე სართულის ქვის სამარხები მცირე სიღრმეზეა, ძირითადად ბავშვებისაა, უინვენტაროა და განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესიის ტერიტორიაზე გათხრებისას აღმოჩნდა მოჭიქული და მოუჭიქავი თიხის ჭურჭლის, ხელადების, ჩაფების, სასმისების, ჯამების ნატეხები, მინის სააფთიაქო ჭურჭელი, სპილენძის თასი და სხვა, რომლებიც განვითარებულ და გვიან შუასაუკუნეებს განეკუთვნება. ეკლესიისა და სამაროვნის შემომზღუდავი გალავნის მხოლოდ საძირკველია შემორჩენილი. ც. ლომიძე, კ. წერეთელი, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 198-199.
ამეთვისტო

ამეთვისტო (SiO2) — ნახევრად გამჭვირვალე იისფერი კვარცის სახეობა, შეიცავს დიოქსიდსა და სილიციუმს. მინერალი გამოიყენება საიუველირო ხელოვნებაში და მიეკუთვნება ნახევრად ძვირფას ქვებს. სახელწოდება მომდინარეობს ბერძნული სიტყვისგან „amethystos“, სადაც a არის უარყოფითი ნაწილაკი, ხოლო „methystos“ ნიშნავს „მთვრალს“. ამეთვისტოს ფერი სტაბილურია მხოლოდ 250 °C-მდე. უფრო მაღალ ტემპერატურაზე იგი ფერს კარგავს. 500 °C-ს ზემოთ ამეთვისტო ხდება ყვითელი, ტემპერატურის მატებასთან ერთად კი ისევ იცვლის ფერს. საბოლოოდ ქვა ხდება რძისებრი ფორმის რადგან მასში ჩნდება ინფრამიკროსკოპული წყალი. ამეთვისტო ძალიან იშვიათი იყო ანტიკურ ხანაში. მხოლოდ XX საუკუნის დასაწყისში აღმოაჩინეს ბრაზილიასა და ურუგვაიში მისი მნიშვნელოვანი საბადოები, რის შემდეგაც დაიწყო მისი ფართო მოხმარება. ფრანგულ ფოლკლორში ამეთვისტოს ქორწინება ნიშნავს ქირწინების 48 წელს. ამეთვისტო ამშვენებს ეპისკოპოსთა ბეჭდებს. ადრე მას მიიჩნევდნენ ალკოჰოლური ინტოქსიკაციის სამკურნალო ქვად. მასვე მიაწერდნენ შემოქმედების, მედიტაციის, წინასწარმეტყველების სტიმულირებას. იყენებდნენ ჯადოს ახსნისთვის, უძილობის წინააღმდეგ საბრძოლველად. დაფხვნილ მდგომარეობაში იგი აუმჯობესებდა ღვიძლის მოქმედებას და კურნავდა დამწვრობებს. ამეთვისტო. სახეობები და თვისებები ქვის ისტორია
ავენისის კოშკი

ავენისის კოშკი — არქიტექტურულ-არქეოლოგიური ძეგლი მდებარეობს საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, დუშეთის მუნიციპალიტეტში, მისგან ჩრდილოეთით 16 კმ–ში მდებარე სოფელ ავენისის სამხრეთ-დასავლეთით, 200 მ-ზე, მდინარე ავენისისხევის მარჯვენა ნაპირზე. მოქცეულია ჟინვალის წყალსაცავის დატბორვის ზონაში. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. 1975-1976 წლებში გათხარა იაე ინსტიტუტის აკც-ის ჟინვალის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელმძღვ. რ. რამიშვილი). კოშკი გეგმით სწორკუთხაა (8,6X5,5 მ), ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის და ნატეხი ქვის შერეული წყობით. ზემოთკენ ოდნავ ვიწროვდება. შემორჩენილია მხოლოდ ორი სართული. I სართულს აღმოსავლეთიდან აქვს სწორკუთხა შესასვლელი. კარი მოგვიანებით ამოუქოლავთ. სართულის ჩრდილო-დასავლეთ კუთხესთან, ორივე კედელში, თითო სწორკუთხა ნიშია. ჩრდილოეთ კედლის შუა ნაწილში განიერი, ნალისებრი თაღით გადახურული ბუხარი მთლიანად ამოუშენებიათ და კედელზე, გარედან მთელ სიგრძეზე, გეგმით სამკუთხა კონტრფორსი მიუშენებიათ. II სართულის სამხრეთ კედელში, მიწიდან 2,5 მ სიმაღლეზე სწორკუთხა შესასვლელია გაჭირლი. მისადგმელი კიბისათვის კარის ძირის დონეზე, წყობიდან გამოშვერილია ქვა, ხოლო კედელზე პატარა, სწორკუთხა შვერილია მიშენებული. შესასვლელის ზემოთ სწორკუთხა სარკმელია, რომლის ბრტყელი გადახურვა სართულის ჭერის ხაზს ემთხვევა. II სართული დასავლეთ კედლის შუა ნაწილში შეწყვილებული სათოფურია, რომლის ორივე მხარეს თითო, ფართო, სწორკუთხა ნიშია. ჩრდილოეთ კედლის შუა ნაწლში თაღოვანი ბუხარია, რომელსაც ორივე მხარეს თითო სათოფური აქვს. ერთი სათოფური კედლის აღმოსავლეთ კიდეშია. III სართულის კედლებიდან მხოლოდ მცირე ნაწილია გადარჩენილი. შემორჩენილია სართულშუა გადახურვის ხის კოჭების ბუდეები. კოშკის ფასადები მოპირკეთებულია სხვადასხვა ზომის რიყისა და ნატეხი ქვის შერეული წყობით. რიგების სწორხაზოვნება არ არის დაცული. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ავენისის კოშკი თ. დვალი, ზ. კალანდაძე, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 199-200.
საფეხბურთო კლუბ ცხინვალის სეზონი 2014-2015

საფეხბურთო კლუბ ცხინვალის სეზონი 2014-15, საფეხბურთო კლუბ „ცხინვალის“ მეექვსე სეზონი ისტორიაში, ხოლო უმაღლეს ლიგაში მე-5 ე სეზონი. ამ სეზონში „ცხინვალმა“ უმაღლეს ლიგაში დაიკავა მე-4 ადგილი და გავიდა ევროპის ლიგის პირველ საკვალიფიკაციო ეტაპზე, ხოლო საქართველოს თასის გათამაშებაში 1/2 ფინალურ ეტაპზე დამარცხდა „დინამო თბილისთან“, ორი მატჩის ჯამში 2:1. ევროპის ლიგის პირველივე საკვალიფიკაციო ეტაპზე ასპარეზობას გამოეთიშა რუმინულ „ბოტოშანთან“ დაპირისპირებაში, ორი მატჩის ჯამში 4:2. წყარო: ოფიციალური საიტი პირველი ოთხეული: თ = ჩატარებული შეხვედრა; მ = მოგებული; ფ = ფრე; წ = წაგებული; გტ = გატანილი გოლი; გშ = გაშვებული გოლი; გს = გატანილ და გაშვებულ გოლთა სხვაობა; ქ = ქულა * — იჯარით ** — იჯარიდან * — იჯარით ** — იჯარიდან მუქი შრიფტით — ტრანსფერები, რომლებიც განხორციელდა ზამთრის სატრანსფერო ფანრჯისას.
ათნოხის კარის ანგელოზის ეკლესია

ათნოხის კარის ანგელოზის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დგას დუშეთის მუნიციპალიტეტის, სოფელ ათნოხის ჩრდილოეთით 100 მეტრში. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით. ეკლესია (5,6X3,2 მ) უაფსიდოა და აღმით სწორი კედლითაა დასრულებული. ნაგებია ნატეხი ქვითა და შირიმით. დანგრეულია. შემორჩენილია 0,6 მ სიმაღლეზე კედლები. შესასვლელი დასავლეთიდან ჰქონია. ივ. წიკლაური, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 201.
ბეთანიის სამაროვანი

ბეთანიის სამაროვანი, VI-VIII საუკუნეების არქეოლოგიური ძეგლი ბეთანიის ტაძრის სამხრეთით 3 კმ-ზე, სამადლოსა და ვერის ხევებს შორის. შესწავლილია სამაროვნის ნაწილი, ქვიშაქვის ფილებით ნაგები 11 სამარხი. სამარხებში აღმოჩნდა სამკაული და ტანსაცმელთან დაკავშირებული ნივთები (რკინისა და სპილენძის მშვილდ-საკინძები და ბეჭდები; პასტის, მარჯნისა და სარდიონის თავებიანი საკინძები; სარდიონითა და მარგალიტი გაწყობილი ბრინჯაოს საყურეები). კიკვიძე ი., ჭილაშვილი ლ., ადრეფეოდალური ხანის სამაროვანი ბეთანიასთან, «ს. ჯანაშიას სახ. საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის მოამბე», 1961, ტ. 22 B ჭილაშვილი ლ., ქსე, ტ. 2, გვ. 268, თბ., 1977
სეიიდ აბდულა-ფაშა

სეიიდ აბდულა-ფაშა (თურქ. Seyyid Abdullah Paşa; დ. ?, ქირქუქი — გ. მარტი, 1761, ალეპო) — ოსმალეთის იმპერიის სახელმწიფო მოღვაწე, დიდი ვეზირი 1747-1750 წლებში, სულთან მაჰმუდ I-ის მმართველობის პერიოდში. სეიიდ აბდულა-ფაშა დაიბადა ქირქუქში. იგი იყო სეიიდ ჰასან-ფაშას ვაჟი, რომელიც აგრეთვე ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირი იყო. აბდულამ მიიღო კარგი განათლება და 1745 წლის დეკემბერში ვეზირად დაინიშნა. ამავე წელს იგი კვიპროსის გამგებლად დაინიშნა. 1746 წელს მას რაქა ჩააბარეს, მაგრამ ის იქ ცოტა ხანი დარჩა და მალევე დააბრუნეს კვიპროსში. 1747 წლის 24 აგვისტოს იგი იმპერიის დიდი ვეზირი გახდა თირიაქი ჰაჯი მეჰმედ-ფაშას ნაცვლად. სეიიდ აბდულა-ფაშა დიდი ვეზირობის პერიოდში ხელგაშლილობით გამოირჩეოდა, რითაც მან ხალხის გულის მოგება მოახერხა. 1750 წლის 2 იანვარს იგი მოხსნეს დიდი ვეზირის პოსტიდან და დაინიშნა ბოსნიის მმართველად. 1751 წელს სეიიდ აბდულა-ფაშა დაინიშნა ეგვიპტის მმართველად. მან ეგვიპტე ერთი წლის განმავლობაში მართა. 1752 წელს იგი ანატოლიაში დააბრუნა სულთანმა და დიარბაქირის მმართველად დანიშნა. ის რვა წლის განმავლობაში, 1752-1760 წლებში წარმატებით მართავდა დიარბაქირის სანჯაყს. 1760 წელს იგი სირიაში გაგზავნეს და ალეპოს მმართველად დანიშნეს. 1761 წელს სეიიდ აბდულა-ფაშა ალეპოში გარდაიცვალა. Buz, Ayhan (2009) "Osmanlı Sadrazamları", İstanbul: Neden Kitap, ISBN 978-975-254-278-5 Danişmend, İsmail Hâmi (1971),Osmanlı Devlet Erkânı, İstanbul: Türkiye Yayınevi
პანაგიურიშტეს თემი

პანაგიურიშტეს თემი (ბულგ. Община Панагюрище) — თემი სამხრეთ-დასავლეთ ბულგარეთში. შედის პაზარჯიკის ოლქში. თემის მოსახლეობაა 25 125 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 409.94 კმ²-ს. მოიცავს 10 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი პანაგიურიშტე. ბულგარეთის თემები ბულგარეთის ადმინისტრაციული დაყოფა პაზარჯიკის ოლქი Характеристика на община Панагюрище დაარქივებული 2004-10-17 საიტზე Wayback Machine. ↑ НСИ Националният регистър на населените места <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12287889"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3658617"></a>
ბატაკის თემი

ბატაკის თემი (ბულგ. Община Батак) — თემი სამხრეთ-დასავლეთ ბულგარეთში. შედის პაზარჯიკის ოლქში. თემის მოსახლეობაა 5 969 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 677.31 კმ²-ს. მოიცავს 3 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ბატაკი. ბულგარეთის თემები ბულგარეთის ადმინისტრაციული დაყოფა პაზარჯიკის ოლქი сайт на общината დაარქივებული 2011-02-24 საიტზე Wayback Machine. ↑ НСИ Националният регистър на населените места <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12287889"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3658617"></a>
ბელოვოს თემი

ბელოვოს თემი (ბულგ. Община Белово) — თემი სამხრეთ-დასავლეთ ბულგარეთში. შედის პაზარჯიკის ოლქში. თემის მოსახლეობაა 8 878 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 346.36 კმ²-ს. მოიცავს 8 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ბელოვო. ბულგარეთის თემები ბულგარეთის ადმინისტრაციული დაყოფა პაზარჯიკის ოლქი Официален сайт на община Белово ↑ НСИ Националният регистър на населените места <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12287889"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3658617"></a>
ბრაციგოვოს თემი

ბრაციგოვოს თემი (ბულგ. Община Брацигово) — თემი სამხრეთ-დასავლეთ ბულგარეთში. შედის პაზარჯიკის ოლქში. თემის მოსახლეობაა 9 494 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 210.65 კმ²-ს. მოიცავს 7 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ბრაციგოვო. ბულგარეთის თემები ბულგარეთის ადმინისტრაციული დაყოფა პაზარჯიკის ოლქი www.bratsigovo.net დაარქივებული 2019-09-05 საიტზე Wayback Machine. ↑ НСИ Националният регистър на населените места <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12287889"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3658617"></a>
ველინგრადის თემი

ველინგრადის თემი (ბულგ. Община Велинград) — თემი სამხრეთ-დასავლეთ ბულგარეთში. შედის პაზარჯიკის ოლქში. თემის მოსახლეობაა 37 670 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 604.61 კმ²-ს. მოიცავს 24 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ველინგრადი. ბულგარეთის თემები ბულგარეთის ადმინისტრაციული დაყოფა პაზარჯიკის ოლქი m.velingrad.bg ↑ НСИ Националният регистър на населените места <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12287889"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3658617"></a>
ლესიჩოვოს თემი

ლესიჩოვოს თემი (ბულგ. Община Лесичово) — თემი სამხრეთ-დასავლეთ ბულგარეთში. შედის პაზარჯიკის ოლქში. თემის მოსახლეობაა 5 629 ადამიანი, ხოლო ფართობი შეადგენს 209.43 კმ²-ს. მოიცავს 7 დასახლებულ პუნქტს. ადმინისტრაციული ცენტრია სოფელი ლესიჩოვო. ბულგარეთის თემები ბულგარეთის ადმინისტრაციული დაყოფა პაზარჯიკის ოლქი Официален сайт დაარქივებული 2017-09-20 საიტზე Wayback Machine. ↑ НСИ Националният регистър на населените места <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12287889"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3658617"></a>