laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ნიკოლოზ ჟავორონკოვი

ნიკოლოზ მიხეილის ძე ჟავორონკოვი (რუს. Николай Михайлович Жаворонков) (დ. 7 აგვისტო [ ძვ. სტ. 25 ივლისი], 1907, სოფ. სტრელეცკიე-ვისელკი, ახლანდელი მიხაილოვის რაიონი, რიაზანის ოლქი ― გ. 5 აგვისტო, 1990, მოსკოვი) — საბჭოთა ეპოქის ქიმიკოსი, სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1962). სოციალისტური შრომის გმირი (1969). სკკპ წევრი 1939-იდან. დაამთავრა მოსკოვის დ. მენდელეევის სახელობის ქიმია-ტექნოლოგიური ინსტიტუტი (1930), ლევ კარპოვის სახელობის ფიზიკა-ქიმიური ინსტიტუტის დირექტორი (1944–1948), დ. მენდელეევის სახელობის ქიმია-ტექნოლოგიის ინსტიტუტის რექტორი (1948–1962). 1962-იდან ნიკოლოზ კურნაკოვის სახელობის სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ფიზიკა-ქიმიისა და არაორგანული მასალათა ტექნოლოგიის განყოფილების აკადემიკოსი მდივანი (1963). ჟავორონკოვის ძირითადი შრომები ეძღვნება არაორგანული ქიმიის და ტექნოლოგიის საკითხებს. სსრკ სახელმწიფო პრემია (1953); დ. მენდელეევის სახელობის პრემია (1950) და ოქროს მედალი (1969). დაჯილდოებულია 2 ლენინის ორდენით, 4 სხვა ორდენითა და მედლებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 236.
თბილისის სურბ მინასის ეკლესია

თბილისის სურბ მინასის ეკლესია (სომხ. Սուրբ Մինաս եկեղեցի) — სომხური დარბაზული ეკლესია საქართველოში, ქალაქ თბილისში. მდებარეობს ავლაბარში ბარათაშვილის აღმართის მარცხენა მხარეს, გელათის ქუჩის №13-ში. ეკლესია აიგო 1790 წელს ავლაბრის მრევლის შემოწირულობით. 1837 წლით დათარიღებულ ეგნატე იოსელიანის მიერ შედგენილ კატალოგში — „მონასტრები, ეკლესიები ტფილისსა და მის მიდამოებში“ წმინდა მინასის ეკლესიის შესახებ ვკითხულობთ: „ავლაბარშივე მახლობელ ქართველთა ეკკლესიისა ავლაბარს არს საყდარი სომეხთა სახელსა ზედა წმინდისა მინასსა, არა შორს გარდამოსახედავსა ტფილისის მდინარის მტკუარის რიყისასა, უგუმბათო, მსგავსი ძველებურისა სახლისა, 1790-სა წელსა აღშენებული მრევლთაგან ავლაბრისათა, შინაგან კრამიტით გადახურული, წმიდისა მოწამისა მინას სახელსა ზედა“. 1870 წელს საჭირო გახდა ძველი ეკლესიის ადგილას ახლის აშენება, რადგან ძველი მცირე ზომის იყო და მრევლს ვეღარ იტევდა. ძველი ეკლესია დაანგრიეს და მის ადგილას ზომით უფრო დიდი ეკლესია ააშენეს. 1883 წლის 2 იანვარს ახალი ეკლესია საზეიმოდ იკურთხა. 1902 წელს დამთავრდა გალავნის აღდგენითი სამუშაოები, თუმცა ტაძრის წინამძღვრის პოღოს კუტანიანცის ცნობით, ეკლესიას მშენებლობის 500 მანეთი ვალი დაედო. საბჭოთა პერიოდში ეკლესიაში მსახურობა შეწყდა და 1924 წელს თბილისის აღმასკომის გადაწყვეტილებით სამლოცველო დაიხურა. შენობა გადაეცა ახალგაზრდა ლენინელებს, რომლებმაც აქ კლუბი განათავსეს.სურბ მინასის ბოლო მღვდელმა სარგის ერზინკიანმა, რომელმაც ამ ეკლესიაში 16 წელი იმსახურა, პროტესტის ნიშნად უარი თქვა საეკლესიო წოდებაზე. საბჭოთა პერიოდში ეკლესია ნაწილობრივ დაანგრიეს სარეკონსტრუქციო სამუშაოების დროს. XX საუკუნის 20-30-იან წლებში მასზე მიშენდა საცხოვრებელი ოთახები და სათავსები. ქალაქ თბილისის პრეფექტის 1991 წლის №429 ბრძანების საფუძველზე წმინდა მინასის ეკლესია გამოანთავისუფლეს, მასში ბოლო პერიოდში გახსნილი იყო სამკერვალო-სატრიკოტაჟო საწარმო. დღეისათვის სურბ მინასის ეკლესიის შენობა ავარიულ მდგომარეობაშია. მ. ქუთათელაძე, „თბილისის ტაძრები“, ნაწ. I, თბ., 2000, გვ. 310  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 3397
თიკო ღვინიაშვილი

თინათინ (თიკო) ღვინიაშვილი (დ. 6 მაისი, 1901, სოფელი ვანთა, თელავის რაიონი — გ. 1983) — ქართველი თეატრის მსახიობი, საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1980). 1919 წელს დაამთავრა თელავის წმინდა ნინოს სასწავლებელი. მონაწილეობდა სასკოლო სპექტაკლებში. 1917 წელს თელავის დრამატული წრის წარმოდგენაში შეასრულა ქრისტინეს როლი (ე. ნინოშვილის მოთხრობიდან პ. ირეთელის მიერ გადმოკეთებულ ამავე სახელწოდების პიესაში). წლების მანძილზე მოღვაწეობდა საქართველოს სხვადასხვა თეატრებში: თელავის დრამწრეში (1917-1922), ქუთაისის (1924-1925), ჭიათურის (1925-1926), რუსთაველის (1926-1935), სიღნაღის (1936-1937), თელავის (1937-1938) თეატრებში. 1938 წლიდან გარდაცვალებამდე იყო ლ. მესხიშვილის სახელობის ქუთაისის თეატრის წამყვანი მსახიობი. მან ქართულ სცენაზე 200-მდე როლი შეასრულა. მათ შორის აღსანიშნავია: ქეთევანი (დ. ერისთავის „სამშობლო“), ცაბუ (შ. დადიანის „ნაპერწკლიდან“), ბარონესა შტრონგერი (ნ. შიუკაშვილის „სულელი“), ზეინაბი (ა. სუმბათაშვილის „ღალატი“, დარო (ვ. შალიკაშვილის „უნიადაგონი“), ელენე (ს. კლდიაშვილის „გმირთა თაობა“), თამარი (ვ. გაბესკირიას „მათი ამბავი“), მაშიკო (ავქ. ცაგარელის „ციმბირელი“), კოსტილევა (ძმები ტურის და შეინინის „ჭიდილი“), ვერა (აფინოგენოვის „მაშენკა“), პოლინა (მ. გორკის „მტრები“), დეზდემონა, რეგინა (უ. შექსპირის „ოტელო“, „მეფე ლირი“) და სხვა. 1946 — საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი 1980 — საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი თიკო ღვინიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი თიკო ღვინიაშვილი — ეროვნული ფილმოგრაფია ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1980. №4 გვ. 24
ჩინური ოცნება

ჩინური ოცნება (ჩინ.: 中国梦; ჩინ.: 中國夢; ფინინი: Zhōngguó Mèng) — ცნობილი, როგორც ჩინეთის ოცნება. ტერმინი მჭიდროდ კავშირშია სი ძინფინგის, ჩინეთის კომუნისტური პარტიის (CCP) გენერალურ მდივნის პოლიტიკურ კამპანიასთან. სი ძინფინგმა ამ ფრაზის, როგორც სლოგანის პოპულარიზაცია დაიწყო 2012 წლის ნოემბერში, ჩინეთის ეროვნულ მუზეუმში გამოფენაზე სიტყვით გამოსვლის დროს, მას შემდეგ რაც ის ჩინეთის კომუნისტური პარტიის ლიდერი გახდა. იმ დროს გამოფენას ეწოდებოდა "გზა ეროვნული გაახალგაზრდავებისკენ. სი ძინფინგმა განაცხადა, რომ ჩინური ოცნება არის "ჩინელი ერის დიდებული გაახალგაზრდავება" (ჩინ.: 中华民族伟大复兴; ჩინ.: 中華民族偉大復興). ↑ "Chasing the Chinese dream", The Economist, 4 May 2013, pp. 24–26 ↑ Roach, Stephen (2022). Accidental Conflict: America, China, and the Clash of False Narratives. Yale University Press. DOI:10.2307/j.ctv2z0vv2v. ISBN 978-0-300-26901-7.  ↑ Xie, Tao. Opinion: Is President Xi Jinping's Chinese dream fantasy or reality? – CNN. CNN (14 March 2014). ციტირების თარიღი: 9 March 2021 ↑ Allison, Graham. (31 May 2017) What Xi Jinping Wants. The Atlantic. ციტირების თარიღი: 9 March 2021
შტეფან ეფენბერგი

შტეფან ეფენბერგი (გერმ. Stefan Effenberg; დ. 2 აგვისტო, 1968, ჰამბურგი, გერმანია) — გერმანელი ვეტერანი ფეხბურთელი, გერმანიის საფეხბურთო ნაკრების ყოფილი ნახევარმცველი. კარიერის უდიდესი ნაწილი გაატარა საფეხბურთო კლუბებში მენხენგლადბახის „ბორუსია“ და მიუნხენის „ბაიერნი“. ეროვნულ ნაკრებში ჩაატარა 35 მატჩი და 5 გოლი გაიტანა. 1992 წელს ევროპის ჩემპიონატზე ნაკრებთან ერთად დაიკავა მეორე ადგილი. შტეფან ეფენბერგი — ფიფას ჩანაწერი[დაარქივებული] იუპ ჰაინკესის ინფო Fußballdaten.de-ზე (გერმანული) ოფიციალური საიტი
Peter Gabriel Revisited

Peter Gabriel Revisited — პიტერ გებრიელის სიმღერების კომპილაციური ალბომი. გამოვიდა 1992 წელს. ამ ალბომში შეტანილია სიმღერები მუსიკოსის პირველი ორი სოლო ალბომიდან. On the Air – 5:28 Modern Love – 3:38 Indigo – 3:32 Solsbury Hill – 4:20 Perspective – 3:28 Waiting for the Big One – 7:14 Animal Magic – 3:29 Humdrum – 3:26 D.I.Y. – 2:38 Mother of Violence (პ.გებრიელი, ჯ. გებრიელი) – 3:21 Slowburn – 4:36 Exposure (გებრიელი, რობერტ ფრიპი) – 4:17 Moribund the Burgermeister – 4:17 Flotsam and Jetsam – 2:22 Here Comes the Flood – 5:54 ინფორმაცია საიტზე Discogs ↑ ერლეუაინი, სტივენ თომას. (2011 [last update])Revisited - Peter Gabriel | AllMusic. allmusic.com. ციტირების თარიღი: 25 July 2011.
გუნდოლფ ბრუხჰაუზი

გუნდოლფ ბრუხჰაუზი (გერმ. Gundolf Bruchhaus) (დ. 21 იანვარი, 1942, ქ. აშაფენბურგი, გერმანია) — გერმანელი არქიტექტორი, არქიტექტურის ისტორიის მკვლევარი, ფოტოგრაფი და მუსიკოსი. დაამთავრა რაინ-ვესტფალიის უმაღლესი ტექნიკური სკოლა ქ. აახენში. 1970 წლიდან მუშაობდა აახენის პოლიტექნიკური უნივერსიტეტის ხელოვნების ისტორიის ინსტიტუტში. იყო იმავე უნივერსიტეტის არქიტექტურის ფაკულტეტის პედაგოგი (1980), კათედრის გამგის მოადგილე (1989), 2006 წლიდან კი — ურბანული დაგეგმარების ადიუნქტ-პროფესორი და ურბანული და რეგიონული დაგეგმარების კათედრის გამგე. ასევე აქტიურადაა დაკავებული ჯაზ-მუსიკით. 1973 წლიდან ბრუხჰაუზი სისტემატურად აწყობდა ექსპედიციებს თურქეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში — ტაო-კლარჯეთის ხუროთმოძღვრულ ძეგლთა აზომვისა და ფოტოფიქსაციის მიზნით. შეადგინა ტექსტები, გრაფიკული და ფოტომასალა ქრისტიანული ხუროთმოძღვრების ძეგლებზე. 1989 წელს ქ. სტრასბურგში, ევროპარლამენტის სხდომაზე, როგორც ექსპერტმა, წაიკითხა მოხსენება ამ ძეგლთა მდგომარეობის შესახებ. მონაწილეობდა ქართული ხელოვნებისადმი მიძღვნილ საერთაშორისო სიმპოზიუმებში. ბრუხჰაუზი არის ერთ-ერთი ინიციატორი და ორგანიზატორი ქართული ხუროთმოძღვრული ძეგლების მიკროფირების კრებულის შედგენისა (8 ტომად), რომელშიც წარმოდგენილია 2000-მდე ძეგლი (აღწერა, ანაზომები, დეტალური ფოტოფიქსაცია). გამოცემა მომზადდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ქართული ხელოვნოვნების ისტორიისა და ძეგლთა კვლევის ეროვნული ცენტრის და აახენის პოლიტექნიკური უნივერსიტეტის მიერ. გამოიცა 1994–2010 წლებში. მიენიჭა საქართველოს სახელმწიფო პრემია მეცნიერებისა და ტექნიკის დარგში (ერთობლივი გამარჯვება, 1994). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. საქართველოს მეცნიერებისა და ტექნიკის დარგის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები 1993-2004 წწ. . -თბ., 2012.-გვ.81. გუნდოლფ ბრუხჰაუზი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
იოჯი შინიკავა

იოჯი შინიკავა (იაპონ. 新川洋司 შინიკავა იოჯი?, დ. 25 დეკემბერი, 1971) — იაპონელი მხატვარი, რომელიც ცნობილია ვიდეო თამაშების სერიის, „Metal Gear“-ის ილუსტრაციით და იაპონელ ვიდეო თამაშების დიზაინერ ჰიდეო კოჯიმასთან მრავალ წლიანი თანამშრომლობით. იოჯი შინიკავა დაიბადა 1971 წლის 25 დეკემბერს ჰიროსიმაში. კიოტო სეიკას უნივერსიტეტის დასრულების შემდეგ მუშაობა დაიწყო ვიდეო თამაშების დეველოპერულ კომპანია Konami-ში. თავდაპირველად მუშაობდა ვიდეო თამაშის „Policenauts“-ის PC-98-ის ვერსიის გამმართველად. მოგვიანებით გახდა კონსოლზე პორტირებული ადრეული თამაშების სამხატვრო დირექტორი, ხოლო შემდგომში „Metal Gear“-ის სერიის პერსონაჟების მთავარი დიზაინერი, ამავე დროს სერიის ყველა ნაწილის სამხატვრო დირექტორის პოზიციას იკავებდა. 2015 წლიდან იკავებს კომპანია Kojima Productions-ის სამხატვრო დირექტორის თანამდებობას. მასზე გავლენა მოახდინეს ანიმე და მანგა მხატვრებმა, როგორებიც არიან იოშიკაზუ იასუჰიკო და იოშიტაკა ამანო, ასევე დასავლელმა მხატვრებმა: ფრენ მილერი, ობრი ბირდსლი, ჟან ჟირო და ვილი პოგანი. შინიკავა გამოიყენებს ფლომასტერებს, განსაკუთრებით Pentel Brush Pen-ს, აგრეთვე Adobe Photoshop-სა და Corel Painter-ს. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „იოჯი შინიკავა“ ვიკისაწყობში. იოჯი შინიკავა საიტზე MobyGames იოჯი შინიკავა კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში „The Art of Metal Gear Solid“ „The Art of Metal Gear Solid 2“ „The Art of Metal Gear Solid 1.5“ „The Art of Metal Gear Solid: The Original Trilogy“ „Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots: Master Art Work“ „Metal Gear Solid: Peace Walker: Official Art Works“ „The Art of Metal Gear Solid V“ „Visual Works of Anubis: Zone of the Enders“ „The Art of Yoji Shinkawa Volumes 1-3“ ↑ 1.0 1.1 Cook, Dave. (23 April 2013) The art of Metal Gear: Yoji Shinkawa's visual legacy. ციტირების თარიღი: 3 November 2019 ↑ 2.0 2.1 Shinkawa, Yōji (1999). The art of metal gear solid.. Tokyo: Konami. ISBN 4797309504. OCLC 675249617.  ↑ 3.0 3.1 Shinkawa, Yoji. Yoji Shinkawa Interview. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 18 დეკემბერი, 2019. ციტირების თარიღი: 3 ნოემბერი, 2019. ↑ Romano, Sal. (19 სექტემბერი, 2017) Square Enix announces survival action shooter Left Alive for PS4, PC. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 30 დეკემბერი, 2019. ციტირების თარიღი: 21 სექტემბერი, 2017.
PoV

PoV — პიტერ გებრიელის ვიდეო, რომელშიც ასახულია მუსიკოსის 1990 წლის კონცერტი აკროპოლისში, საბერძნეთში. მისი პროდიუსერია მარტინ სკორსეზე. ფილმი გამოვიდა 1991 წელს, ვიდეოკასეტებზე. 2012 წელს ფილმის სრული და რესტავრირებული ვარიანტი, Live in Athens 1987 შეტანილი იქნა გებრიელის ალბომის So სპეციალურ გამოცემაში. This Is The Picture (Excellent Birds) San Jacinto Shock the Monkey Games Without Frontiers No Self-Control Mercy Street Sledgehammer Solsbury Hill Lay Your Hands on Me Don`t Give Up In Your Eyes ვოკალი - იუსუ ნ'დური Biko „PoV“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
ბრედ მელდაუ

ბრედფორდ (ბრედ) ალექსანდერ მელდაუ (ინგლ. Bradford Alexander Mehldau; დ. 23 აგვისტო, 1970, ჯექსონვილი) — ამერიკელი ჯაზპიანისტი და კომპოზიტორი. მელდაუ მუსიკას სწავლობდა The New School-ში და ჯერ კიდევ სტუდენტობის დროს დადიოდა გასტროლებზე. ის იყო საქსოფონისტ ჯოშუა რედმენის კვარტეტის წევრი 1990-იან წლების შუა პერიოდში და ასევე ხელმძღვანელობდა თავის ტრიოს 1990-იანი წლების დასაწყისში. მის პირველ ტრიოში იყვნენ ბასისტი ლარი გრენადიერი და დრამერი ხორხე როსი. ამ კოლექტივებმა 10-ზე მეტი ალბომი გამოუშვეს. 2000 წლების დასაწყისიდან მელდაუმ ტრიოსა და სოლო ფორტეპიანოს გარდა სხვა მუსიკალურ ფორმატებშიც მოსინჯა ძალები. მელდაუს ალბომი Largo, რომელიც 2002 წელს გამოვიდა, შთაგონებულია როგორც ელექტრონულ, ისე როკსა და კლასიკურ მუსიკაში მოღვაწე მუსიკოსებისგან. მელდაუს შექმნილ და შესრულებულ კომპოზიციებში ჩანს პოპის, როკისა და კლასიკული მუსიკის შერწყმა, გერმანული რომანტიზმის ჩათვლით. ის იყენებს ტრადიციული ჯაზის ელემენტებს, თუმცა მათით არ იზღუდება, ერთდროულად სხვადასხვა მელოდიის შესრულებით და პოპისა და როკის შეერთებით, მელდაუმ გავლენა მოახდინა ჯაზში და მის გარეთ მოღვაწე მუსიკოსების შესრულების სტილზე, ნაწარმოებების შექმნასა და რეპერტუარის არჩევაზე.
The Smile (ჯგუფი)

The Smile — ინგლისური როკ-ჯგუფი, რომელშიც შედიან Radiohead-ის წევრები ტომ იორკი (ვოკალი, გიტარა, ბასი, კლავიშებიანი საკრავები) და ჯონი გრინვუდი (გიტარა, ბასი, კლავიშებიანი საკრავები), ისევე, როგორც ტომ სკინერი (დასარტყმელი საკრავები). კრიტიკოსების აზრით, ჯგუფი უკრავს Radiohead-ის მსგავს მუსიკას, მეტი ჯაზური, კრაუტროკის და პროგრესული როკის ელემენტებით და უფრო თავისუფალი ჟღერადობით. ჯგუფი შეიკრიბა COVID-19-ის პანდემიის დროს და მოულოდნელად გამოვიდა გლასტონბერის ფესტივალის ფარგლებში, 2021 წლის მაისში. 2022 წლის დასაწყისში მან გამოსცა ექვსი სინგლი და მსმენელების წინაშე საკუთარი კონცერტებით პირველად გამოჩნდა ლონდონში, რასაც კონცერტის პირდაპირ ეთერში გადაცემაც ახლდა. მაისში მან გამოსცა ნაიჯელ გოდრიჩის, Radiohead-ის პროდიუსერის თანაშემწეობით ჩაწერილი პირველი სტუდიური ალბომი A Light for Attracting Attention, რომელმაც მსმენელთა აღიარება მოიპოვა. 2022 და 2023 წელს ჯგუფმა იმოგზაურა კონცერტებით ევროპასა და ჩრდილოეთ ამერიკაში. მან გამოსცა ორი საკონცერტო EP, The Smile (Live at Montreux Jazz Festival, July 2022) და Europe: Live Recordings 2022, ხოლო მეორე სტუდიური ალბომი, Wall of Eyes (პროდიუსერი სემ პეტს-დეივისი) გამოვიდა 2024 წლის იანვარში. სტუდიური ალბომები A Light for Attracting Attention (2022) Wall of Eyes (2024) Cutouts (2024) EP-ები The Smile (Live at Montreux Jazz Festival, July 2022) (2022) Europe: Live Recordings 2022 (2023)
ჰერმან ბუდენზიგი

ჰერმან კარლ რობერტ ბუდენზიგი (გერმ. Hermann Karl Robert Buddensieg) (დ. 3 ივნისი, 1893, აიზენახი, გერმანია, — გ. 12 დეკემბერი, 1976, ჰაიდელბერგი, გერმანია) — გერმანელი პოეტი და მთარგმნელი. I მსოფლიო ომის (1914-1915) დროს მობილიზებული იყო დასავლეთის ფრონტზე. ბრძოლის ველზე თავის არეში მიღებული ჭრილობის გართულებებმა ღრმა კვალი დაამჩნია მთელ მის ცხოვრებას. სწავლობდა სამართალს და პოლიტოლოგიას მიუნხენის და ჰაიდელბერგის უნივერსიტეტებში (დაამთავრა 1920 წელს). ავტორია ლექსების კრებულებისა, ავტობიოგრაფიული თხზულებებისა (მათ შორის „Morbus Sacer“, 1946) და სხვ. ცნობილია ადამ მიცკევიჩის და ლიტველი კლასიკოსების თარგმანებით. ბუდენზიგმა დააარსა და თვითონვე რედაქტორობდა ლიტერატურულ-სამეცნიერო ჟურნალს „მიცკევიჩ-ბლეტერს“ („Mickiewicz-Blätter”, 1956-1976). ბუდენზიგი დაინტერესებული იყო საქართველოთი და შოთა რუსთაველის პოემით. ორჯერ იყო საქართველოში. 1966-1972 წლებში მოამზადა „ვეფხისტყაოსნის“ გერმანული თარგმანი, რომლის ფრაგმენტები სხვადასხვა გამოცემებში დაიბეჭდა, 1976 წელს კი სრული სახით გამოსცა გამომცემლობა „საქართველომ“. წინამორბედი მთარგმნელებისაგან განსხვავებით, ბუდენზიგმა შეგნებულად გამოიყენა ჰეგზამეტრი და ძირითადად შეინარჩუნა დედნის თითქმის ყველა შინაარსისეული ელემენტი თუ ფილოსოფიური სიღრმე, უფრო დაუახლოვა ორიგინალს. 1977 წელს გამოიცა მის მიერ თარგმნილი ირაკლი აბაშიძის ლექსთა ციკლი „რუსთაველის ნაკვალევზე“. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. Grażyna Szewczyk: Ein Freund Polens: Hermann Buddensieg, Übersetzer und Herausgeber der "Mickiewicz-Blätter", Deutsch-Polnisches Jahrbuch der Germanistik, Deutscher Akademischer Austauschdienst, Bonn 1993. Karin Hirn: „Die Macht des Leidens“ – Dr. Dr. h.c. Hermann Buddensieg: Dichter, Philosoph und Pazifist, in: Kurpfälzer Winzerfestanzeiger, Ausgabe 2010, S. 60–71.
Another Day (U2-ს სიმღერა)

„Another Day“ — ირლანდიური როკ-ჯგუფ U2-ს პირველი სინგლი, რომელიც გამოვიდა 1980 წელს, EP-ს Three გამოცემის შემდეგ და სტუდიური ალბომის Boy გამოცემამდე. იგი არ არის შეტანილი ჯგუფის არც ერთ ოფიციალურ კრებულსა თუ სტუდიურ ალბომში. „Another Day“ ჯგუფს პრაქტიკულად არ დაუკრავს კონცერტებზე. იგი შესრულდა რამდენიმეჯერ 1979 და 1980 წელს. ცნობილია, რომ უკანასკნელად იგი დაუკრეს 1980 წლის 27 ივლისს. სიმღერის B-მხარე არის „Twilight“-ის დემო ვერსია, რომელიც მოგვიანებით გამოიცა ალბომზე Boy და სრულდებოდა 1984 წლამდე. ↑ Sams, Aaron; Kantas, Harry. U2 – "Another Day" Single. U2songs.com. ციტირების თარიღი: 16 May 2016.
თელ-ავივის რეგიონი

თელ-ავივის რეგიონი ( ებრ. מָחוֹז תֵּל אָבִיב  ; არაბ. منطقة تل أبيب ) არის გეოგრაფიულად ყველაზე მცირე, თუმცა ყველაზე მჭიდროდ დასახლებული ისრაელის ექვსი ადმინისტრაციული ერთეულიდან, 1,35 მილიონი მოსახლეობით. აქედან, მოსახლეობის 98,9% ებრაელია, 1,10% არაბი (0,7% მუსლიმი, 0,4% ქრისტიანი ). რეგიონის დედაქალაქია თელ-ავივი, ისრაელის ორი უდიდესი ქალაქიდან ერთ-ერთი და ქვეყნის ეკონომიკური, ბიზნეს და ტექნოლოგიური დედაქალაქი. თელ-ავივის რაიონისა და მისი მეზობელი ქალაქების მიერ შექმნილ მეტროპოლიტენს ადგილობრივად გუშ დანი ჰქვია. ის ერთადერთია ექვსი რეგიონიდან, რომელიც არ ესაზღვრება არც დასავლეთ სანაპიროს და არც საერთაშორისო საზღვარს. თელ-ავივის რეგიონი გარშემორტყმულია ჩრდილოეთით, აღმოსავლეთით და სამხრეთით ცენტრალური რაიონით და დასავლეთით ხმელთაშუა ზღვით . თელ-ავივის რაიონის მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 7259/კმ 2 . ↑ Oops, Something is wrong.
ნადეჟდა ბუზოღლი

ნადეჟდა ივანეს ასული ბუზოღლი (ქალიშვილობის გვარი აბაშიძე) (დ. 28 აგვისტო, 1888, ქუთაისი, — გ. 20 თებერვალი, 1976, თბილისი) — ქართველი პედაგოგ-ვოკალისტი. პროფესორი (1963), საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1960). სწავლობდა ქუთაისის ქალთა გიმნაზიაში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია (პედაგოგ გ. კირილოვას კლასი, 1927). 1938–1944 წლებში მუშაობდა თბილისის I სამუსიკო სასწავლებელში სოლო სიმღერის პედაგოგად, 1944 წლიდან — თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში. მისი მოწაფეები იყვნენ: ლ. გოგლიჩიძე, ე. აფხაზავა, გ. გაჩეჩილაძე, ნ. ქაჯაია, ნ. მიქელაძე, ა. გიგოლაშვილი და სხვ. ავტორია მეთოდურ-პედაგოგიური ხასიათის ნაშრომისა „ქართული რომანსის გამოყენება მომღერალთა ეროვნული კადრების აღზრდის საქმეში“ (თბილისი, 1959, რუსულ ენაზე). ნადეჟდა აბაშიძე დაქორწინებული იყო არქიტექტორ მიხეილ ბუზოღლიზე. ჰყავდათ ორი შვილი — მიხეილი (არქიტექტორი) და ალექსი (ინჟინერი, მსახიობ დოდო ჭიჭინაძის ქმარი). ხანგრძლივი მეგობრობა და სასიყვარულო ურთიერთობა აკავშირებდა ზაქარია ფალიაშვილთან, რომელმაც ნადეჟდას მიუძღვნა ოპერები „დაისი“ და „ლატავრა“, რომანსები „რისთვის მიყვარხარ“ (ილია ჭავჭავაძის ლექსზე), „ნანა“ (ილია ჭავჭავაძის ლექსზე), პრელუდია და ფუგა ფორტეპიანოსათვის. ნადეჟდა ბუზოღლის და ფალიაშვილს ჰყავდათ შვილი — კომპოზიტორი ოთარ გორდელი. ↑ 1.0 1.1 ლორია ნ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 490. ↑ 2.0 2.1 ბუზუკაშვილი, მარინა. ფალიაშვილის გახსენება. „პირველი არხი“. 4 სექტემბერი, 2020.
ბუზოღლი

საკუთარი სახელი ბუზოღლი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: მიხეილ ბუზოღლი (მამა) — არქიტექტორი მიხეილ ბუზოღლი (შვილი) — არქიტექტორი ნადეჟდა ბუზოღლი-აბაშიძე — პედაგოგ-ვოკალისტი
მიხეილ ბუზოღლი (დ. 1879)

მიხეილ ვართანის ძე ბუზოღლი (დ. 1879, სოხუმი, — გ. 1959, თბილისი) — ქართველი არქიტექტორი, ინჟინერ-მშენებელი, წარმოშობით სომეხი. დაიბადა ოსმალეთიდან ლტოლვილი სოხუმელი ვაჭრის და ხე-ტყის მრეწველის ოჯახში. დაამთავრა პეტერბურგის სამოქალაქო საინჟინრო ინსტიტუტი არქიტექტურის განხრით 1909 წელს. სხვადასხვა დროს მუშაობდა ბათუმში, ქუთაისში და სხვ. 1918 წლიდან ცხოვრობდა და მუშაობდა თბილისში. 1927 წლიდან პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა თბილისის პოლიტექნიკური ინსტიტუტსა და რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინერთა ინსტიტუტში. 1945–1949 წლებში იყო საქართველოს ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს ი. კონიაშვილის სახელობის კურორტოლოგიისა და ფიზიოთერაპიის სამეცნიერო–კვლევითი ინსტიტუტის არქიტექტურული დაგეგმარებითი განყოფილების უფროსი. ძირითადად აპროექტებდა სამრეწველო და საკურორტო ნაგებობებს. ბუზოღლის ძირითადი ნამუშევრებია: ჩაის ფაბრიკები ჩაქვში (1927), ზუგდიდში (1931), „სახკინმრეწვის“ ფაბრიკა–ატელიე (1931) თბილისში, საკურორტო სასტუმროები ახტალაში (1932), წყალტუბოში (1935), მენჯში (1935), ფიზიოთერაპიული კომპლექსები და სამკურნალო აბაზანები ბორჯომში (1930), წყალტუბოში (1930), მენჯში (1937) და სხვ. ავტორია კურორტების ქობულეთის (1930), ბორჯომის (1940) დაგეგმარებითი პროექტებისა. ცოლად ჰყავდა მუსიკოსი და პედაგოგი ნადეჟდა ბუზოღლი. არქიტექტორი იყო ასევე მათი შვილი მიხეილ ბუზოღლი. კინწურაშვილი ს., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 490.
მიხეილ ბუზოღლი (დ. 1912)

მიხეილ მიხეილის ძე ბუზოღლი (დ. 12 აგვისტო, 1912, ბათუმი, — გ. 1979, თბილისი) — ქართველი არქიტექტორი, საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორი (1967). არქიტექტორ მიხეილ ბუზოღლისა და მუსიკოს ნადეჟდა აბაშიძე-ბუზოღლის შვილი. დაამთავრა საქართველოს სამშენებლო–საინჟინრო ინსტიტუტი 1932 წელს. 1933–1934 წლებში მუშაობდა საქართველოს ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს ი. კონიაშვილის სახელობის კურორტოლოგიისა და ფიზიოთერაპიის სამეცნიერო–კვლევითი ინსტიტუტის არქიტექტურულ დაგეგმარებით სექტორში, 1934–1938 წლებში — "მოსკოვპროექტის" მეორე სახელოსნოში, 1938–1941 წლებში — საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის საპროექტო სახელოსნო „აკადემპროექტში“; 1944 წლიდან გარდაცვალებამდე იყო „ჰიდროპროექტის“ თბილისის ფილიალის არქიტექტურული სექტორის ხელმძღვანელი. ძირითადი ნამუშევრები: ჩითახევის (1950), სოხუმის (1950), შაორის (1956), გუმათის (1958) და სხვ. სანატორიუმები „საქართველო“ (1956) და „კავკასიონი“ (1971) გაგრაში, „ივერია“ (ამჟამად სანიტორიუმ „მეშახტის“ მე-2 კორპუსი) წყალტუბოში და სხვ. კინწურაშვილი ს., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 490.
11 O'Clock Tick Tock

„11 O'Clock Tick Tock“ — ირლანდიური როკ-ჯგუფ U2-ს მეორე სინგლი, რომელიც გამოვიდა 1980 წელს. იგი გამოვიდა ალბომამდე Boy და არ არის მასში შეტანილი. სიმღერის პროდიუსერია მარტინ ჰენეტი, რომელიც უფრო ცნობილი იყო Joy Division-თან თანამშრომლობით. ჯგუფმა გაიცნო ჰენეტი Joy Division-ის სიმღერის „Love Will Tear Us Apart“ ჩაწერისას. 1980-იან წლებში 11 O'Clock Tick Tock ჯგუფის კონცერტებზე იყო საკმაოდ პოპულარული ნომერი. იგი ასევე შეტანილი იქნა 1983 წლის საკონცერტო მინი ალბომში Under a Blood Red Sky. ადრინდელ ტურნეებზე იგი ხოლმე სრულდებოდა ორჯერ - რადგანაც საკონცერტო პროგრამაში ცოტა სიმღერა იყო. 1982 წლის დეკემბრამდე იგი სრულდებოდა სიმღერასთან The Ocean ერთად. ასეთი შესრულების მაგალითი წარმოდგენილია ჯგუფის სინგლზე Fire. ტურნეს Unforgettable Fire (1985) შემდეგ 11 O'Clock Tick Tock გაქრა საკონცერტო პროგრამიდან, შესრულდა რამდენიმეჯერ და 2001 წელს დაბრუნდა ტურნეს Elevation დროს. „Touch“, სინგლის B-მხარე არის სიმღერის „Trevor“ გადამუშავებული ვარიანტი. „Touch“ ხშირად სრულდებოდა ტურნეს Boy დროს. არსებობს სიმღერის 11 O'Clock Tick Tock სამი სახის მიქსი. 1980 წლის სინგლის ხანგრძლივობაა 3 წუთი და 44 წამი. მარტინ ჰენეტისადმი მიძღვნილ ალბომში And Here Is The Young Man შეტანილია სიმღერის ვერსია, რომლის ხანგრძლივობაც არის 4 წთ 03 წმ. საბოლოო ვერსიის ხანგრძლივობაა 4 წუთი და 10 წამი. ↑ http://www.discogs.com/U2-11-OClock-Tick-Tock/release/1488407
ქნაფი

ქნაფი (არაბ. كنافة) — ტრადიციული არაბული დესერტი. მზადდება ვერმიშელის მსგავსი ცომის ნაწარმით, სახელად ქადაიფი, რომელიც ამოვლებულია შაქრის სიროფში (ჰქვია კატარი), და როგორც წესი, მოყრილი/მოსხმული აქვს ყველი ან სხვა ინგრედიენტი, მაგალითად, სქელი ნაღები, ფსტა ან თხილი (რეგიონის მიხედვით). პოპულარულია ახლო აღმოსავლეთში. თურქეთში მას Künefe-ს უწოდებენ. არაბულად ეს სახელწოდება შეიძლება აღნიშნავდეს როგორც თავად ცომს, ისე მთელ დესერტს. თურქულად ცომი ცნობილია როგორც tel kadayıf, ხოლო ყველით დამზადებული დესერტი, რომელშიც ამ ცომს იყენებს — künefe. ბალკანეთში მსგავსი ცომი ცნობილია როგორც kadaif/cataif, საბერძნეთში, როგორც kadaifi, და წარმოადგენს სხვადასხვა კერძის მთავარ შემადგენელს. ↑ „Cheese pastry (künefe)“. ↑ Tel kadayıf hamuru tarifi. ↑ 3.0 3.1 Davidson, Alan (2014) The Oxford Companion to Food. Oxford University Press, გვ. 33, 661–662. ISBN 9780199677337.  ↑ Knafeh en. ↑ Food, Cuisine, and Cultural Competency for Culinary, Hospitality, and Nutrition Professionals (en).  ↑ Classic Palestinian Cuisine (en).  ↑ At the Table: Food and Family around the World: Food and Family around the World (en).  ↑ Desserts. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-08-20. ციტირების თარიღი: 2024-03-02.