laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ვერსალის საზავო ხელშეკრულება (1919)

ვერსალის ხელშეკრულება — 1919 წელს მიღებული სამშვიდობო შეთანხმება, რომელმაც ოფიციალურად დაასრულა 1914-1918 წლების პირველი მსოფლიო ომი. ხელი მოეწერა ვერსალში (საფრანგეთი) 1919 წლის 28 ივნისს აშშ-ის, ბრიტანეთის იმპერიის, საფრანგეთის, იტალიისა და იაპონიის მიერ, მათ ასევე შეუერთდნენ ბელგია, ბოლივია, ბრაზილია, კუბა, ეკვადორი, საბერძნეთი, გვატემალა, ჰაიტი, ჰიჯაზი, ჰონდურასი, ლიბერია, ნიკარაგუა, პანამა, პერუ, პოლონეთი, პორტუგალია, რუმინეთი, სერბეთ-ხორვატია-სლოვენიის სახელმწიფო, სიამი, ჩეხოსლოვაკია და ურუგვაი, ერთი მხრივ, და კაპიტულირებული გერმანია, მეორე მხრივ. ხელშეკრულების პირობები შემუშავდა (ხანგრძლივი საიდუმლო თათბირის შემდეგ) პარიზის სამშვიდობო კონფერენციაზე 1919-20 წლებში. შეთანხმება ძალაში შევიდა 1920 წლის 10 იანვარს, გერმანიისა და ოთხი მთავარი მოკავშირე ზესახელმწიფოს (დიდი ბრიტანეთი, საფრანგეთი, იტალია და იაპონია) მიერ მისი რატიფიკაციის შემდეგ. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ვერსალის საზავო ხელშეკრულება (1919)“ ვიკისაწყობში. დონუმენტის სურათები დაარქივებული 2011-06-01 საიტზე Wayback Machine. ხელშეკრულების შედეგბი, დღევანდელი მსოფლიოსთვის My 1919— ფილმი, საკითხის ჩინური ხედვა, ერთადერთი ქვეყანა რომელმაც ხელშეკრულებას ხელი არ მოაწერა
იტო ჰირობუმი

უფლისწული იტო ჰირობუმი (伊藤 博文 Itō Hirobumi, დ. 16 ოქტომბერი, 1841 — გ. 26 ოქტომბერი, 1909) — იაპონელი სახელმწიფო მოღვაწე, კორეის რეზიდენტ-გენერალი, იაპონიის ოთხგზის პრემიერ-მინისტრი (პირველი, მეხუთე, მეშვიდე და მეათე) და გენრო. იტო მოკლა ან იუნ-გეუნმა, კორეის აქტივისტმა, რომელიც იაპონიის იმპერიის მიერ კორეის ანექსიის მოწინააღმდეგეთა მოძრაობის წევრი იყო. ირონიულად, იტოს მკვლელობამ კორეის კოლონიზაციის პროცესის ბოლო სტადიის დაჩქარება გამოიწვია. Hamada Kengi (1936). Prince Ito. Tokyo: Sanseido Co. Johnston, John T.M. (1917). World patriots. New York: World Patriots Co. Kusunoki Sei'ichirō (1991). Nihon shi omoshiro suiri: Nazo no satsujin jiken wo oe. Tokyo: Futami bunko. Ladd, George T. (1908). In Korea with Marquis Ito Nakamura Kaju (1910). Prince Ito, the man and the statesman, a brief history of his life. New York: Japanese-American commercial weekly and Anraku Pub. Co. Palmer, Frederick (1910). Marquis Ito: the great man of Japan. n.p. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: იტო ჰირობუმი Biographical material About Japan: A Teacher's Resource
მირ მოჰსუნ ნევაბას საფლავის ქვა

მირ მოჰსუნ ნევაბის საფლავის ქვა (აზერ. Mir Möhsün Nəvvabın qəbir üstü abidəsi) – რესპუბლიკური მნიშვნელობის მონუმენტური ძეგლი, რომელიც მდებარეობს ქალაქ შუშაში და შუშის სახელმწიფო-არქიტექტურულ ნაკრძალს მიეკუთვნება. 1960 წელს მირ მოჰსუნ ნევაბას საფლავზე იუნესკოს ეგიდით სარემონტო სამუშაოები ჩატარდა. საფლავის ქვა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის კულტურისა და ტურიზმის სამინისტროს მიერ დარეგისტრირებულ იქნა, როგორც საქვეყნო მნიშვნელობის ისტორიულ-კულტურული ძეგლი. 1992 წელს სომხეთის შეიარაღებული ძალების მიერ შუშის ოკუპაციის შემდეგ დაინგრა. შუშაში მცხოვრები აზერბაიჯანელი სწავლული, პოეტი, მხატვარი, ასტრონომი, ლიტერატურათმცოდნე, კალიგრაფი, ისტორიკოსი და მუსიკათმცოდნე მირ მოჰსუნ ჰავაბი 1919 წელს გარდაიცვალა. 1957 წელს ნევაბას საფლავზე წითელი მარმარილოს ძეგლი-ბარელიეფი დამზადდა, რომლის ავტორები სკულპტორი ტოკაი მამედოვი და არქიტექტორი რასიმ აბდურახნავი იყვნენ. 1960 წელს იუნესკოს ეგიდით საფლავის ქვაზე სარემონტო სამუშაოები ჩატრდა. 1992 წლის 9 მაისს სომხეთის შეიარაღებული ძალების მიერ შუშის ოკუპაციის შედეგად საფლავის ქვა დაინგრა. აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალების მიერ 2020 წლის 7 ნოემბერს შუშის განთავისუფლების შემდეგ აღმოჩენილ იქნა საფლავის ქვის ნაშთები. ↑ „Mir Möhsün Nəvvabın qəbirüstü abidəsi“. mes.mctgov.az (აზერბაიჯანული). Министерство культуры Азербайджана. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-02-03. ციტირების თარიღი: 23.01.2022. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ Kəmalə İmranlı (2007). War Against Azerbaijan: Targeting Cultural Heritage. Баку: Фонд Гейдара Алиева, გვ. 72. ISBN 978-9952809145.  ↑ (2006) Mir Möhsün Nəvvabın “Seçilmiş əsərləri”. Баку: Şərq-Qərb, გვ. 8. ISBN 978-9952-34-057-0.  ↑ „Milli Azərbaycan Tarixi Muzeyində Mir Möhsün Nəvvaba aid materiallar yerləşdirilib“. science.az (აზერბაიჯანული). AMEA. 22.09.2015. ციტირების თარიღი: 23.01.2022. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ Kənan Novruzov. (06.01.2021) Восстановлено надгробие Мир Мохсуна Навваба на Джидыр-дюзю ru. Report İnformasiya Agentliyi. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 06.01.2021. ციტირების თარიღი: 23.01.2022.
იო (მრავალმნიშვნელოვანი)

სიტყვას „იო“ აქვს რამდენიმე მნიშვნელობა: მათ შორის: იო — იუპიტერის თანამგზავრი იო — ინახუსის ქალიშვილი ბერძნულ მითოლოგიაში იო მატუა კორე — მაორის ტრადიციით უზენაესი ღვთაება ასევე: იო — კოსმოსური სადგური სატელევიზიო ფანტასტიურ ფილმში ბაბილონ 5 85 იო — ასტეროიდი ჰავაური ძერის ადგილობრივი სახელი იო — პრაგრამირების ენა ივო ძიმა — ვულკანური კუნძული იაპონიაში მიცუბიში პაჯერო იო — მინი ჯიპი წარმოებული მიცუბიში მოტორსის მიერ
გიულუ მუსტაფაევა

გიულუ მუსტაფაევა (აზერ. Güllü Hacı Naim Mustafa qızı Mustafayeva, დ. 29 ნოემბერი, 1919 — გ. 18 მაისი, 1994) — საბჭოთა მხატვარი, აზერბაიჯანის სახალხო მხატვარი (1992). გიულუ მუსტაფაევას მშობლები წარმოშობით შემახადან იყვნენ. 1902 წლის მიწისძვრის შემდეგ ოჯახი თურქმენაბადში (თურქმენეთი) გადავიდა. გიულუ მუსტაფაევა 1919 წელს თურქმენაბადში დაიბადა. 1927 წელს ჰაჯი ნაიმ მუსტაფამ ოჯახი ბაქოში გადაიყვანა. ამ დროიდან მოყოლებული ოჯახი ბაქოს ცენტრში, იჩერი-შეჰერში ცხოვრობდა. გიულუ მუსტაფაევამ 1938 წელს აზერბაიჯანის სამხატვრო ტექნიკუმი დაამთავრა. ქმნიდა ნაწარმოებებს თემაზე „ლეილი მეჯნუნი სკოლაში“ (1941), „პოეტი ნიზამი, რომელიც ძველ აშუღს უსმენს“ (1941), „პარიზი. მხატვრების მოედანი“ (1961), „მაჰსეთი განჯევი“ (1947). თუმცა გიულუ მუსტაფაევას შემოქმედების დიდი ნაწილს მეცნიერთა და შრომის გმირების პორტრეტებს შეადგენს. ესენია - ოფთალმოლოგ უმნისა მუსაბეკოვას, ნევროპათოლოგ ზახრა სალაევას, ორგზის სოციალისტური შრომის გმირის ბასტი ბაგიროვას, დიდი სამამულო ომის მონაწილე მედდა დიური მამედოვას, მხატვარ სატარ ბახლუზადეს პორტრეტები. მხატვრის განსაკუთრებული ინტერესის საგანს ბავშვთა პორტრეტები წარმოადგენდა. მუსტაფაევას შემოქმედებაში განსაკუთრებული ადგილი პოეტ მაჰსეთი განჯევის პორტრეტს უკავია. გიულუ მუსტაფაევამ ეს ნაწარმოები მისი ცხოვრების ძნელბედობის ჟამს შექმნა და ამ პორტრეტით შეძლო გამოეხატა, თუ როგორ უნდა გაუმკლავდეს ადამიანი ცხოვრებისეულ უკუღმართობებს. მხატვრის ქალიშვილის ზემფირა გაფაროვას სიტყვებით, გიულუ მუსტაფაევამ XII საუკუნის პოეტი ქალის სახეს საკუთარი ნაკვთები შეჰმატა. გიულუ მუსტაფაევას ნაწარმოებები დაცულია აზერბაიჯანის ხელოვნების ეროვნულ მუზემსა და აზერბაიჯანის სურათების სახელმწიფო გალერეაში. ↑ Təsviri sənət xadimlərinə Azərbaycan Respublikasının fəxri adlarının verilməsi haqqında Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Fərmanı. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-09-29. ციტირების თარიღი: 2022-02-23. ↑ Qafarova, Z. «Həsən və Güllü» dastanı [1] //Mədəniyyət.- 2015.- 13 mart.- S.12-13. ↑ Əsgər Zeynalov İRƏVAN XANLIĞI… GERÇƏKLİYİN AYDINLIĞI. Lulu Enterprises, 2016. S. 297 ↑ Elya Ənvərli Musiqinin mənəvi anası [2] //Region plus. 15.09.2015
იო

იო (ბერძ. Ιώ) — პლანეტა იუპიტერის ბუნებრივი თანამგზავრი და 4 გალილეისეული მთვარეებიდან ყველაზე ახლომდებარე ბუნებრივი თანამგზავრი. მისი დიამეტრი 3642 კილომეტრია, რის გამოც მას მეოთხე ადგილი უკავია თანამგზავრებს შორის მზის სისტემაში. იოს ხილული ვარსკვლავიერი სიდიდე საშუალო ოპოზიციაში 4.8-ია; პლანეტიდან საშუალო დაშორებაა — 421.6 ათასი კმ; გარემოქცევის სიდერული პერიოდი — 0.76914 დღე-ღამეა; დიამეტრი — 3642 კმ. გამოირჩევა მძლავრი ვულკანური აქტივობით. იო აღმოაჩინა გალილეო გალილეიმ 1610 წელს, მისი ისტორიაში პირველი ტელესკოპის მეშვეობით. თანამგზავრის აღმოჩენაზე პრეტენზიას ასევე აცხადებდა გერმანელი ასტრონომი სიმონ მარიუსი, რომელიც იოს 1609 წელს აკვირდებოდა, თუმცა ეს აღმოჩენა დროულად ვერ გამოქვეყნდა. სახელწოდება „იო“ შემოთავაზებული იქნა სწორედ მარიუსის მიერ 1614 წელს, თუმცა დიდი ხნის განმავლობაში არ გამოიყენებოდა. გალილეიმ მის მიერ აღმოჩენილი ოთხი თანამგზავრი „მედიჩის პლანეტებით“ მოიხსენია და მათ მიმდევრობის მიხედვით ნომრები მიუჩინა. იო აღინიშნებოდა, როგორც იუპიტერის პირველი თანამგზავრი. სახელწოდება „იო“ საყოველთაო მხოლოდ XX საუკუნის შუა წლებიდან გახდა. თანამგზავრის სახელი მომდინარეობს ბერძნული მითოლოგიდან, ზევსის სატრფოს იოს სახელიდან. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 187.
საცდელი ნომერი

საცდელი ნომერი (იტალ. Numero zero) — იტალიელი მწერლის, უმბერტო ეკოს, მეშვიდე და მის სიცოხლეში გამოქვეყნებული უკანასკნელი რომანი. გამოიცა 2015 წელს. ნაწარმოები ტაბლოიდური პრესის შესახებ სატირას წარმოადგენს. მოქმედება 1992 წლის იტალიაში ხდება. რომანის სიუჟეტი ვითარდება გაზეთის საცდელი ნომრის მომზადების გარშემო, რომელმაც მის დამფინანსებელ მედიამაგნატს სერიოზული გავლენა უნდა მოუპოვოს. მისი მიზანია, მსხვილმა საფინანსო და პოლიტიკურმა ფიგურებმა საცდელ ნომერში გამოქვეყნებული ინფორმაცია საფრთხედ აღიქვან და გაზეთის დახურვის სანაცვლოდ თავიანთ წრეში მიიღონ. საცდელი ნომრის მზადების პარალელურად რომანში რამდენიმე ამბავი ვითარდება: სასიყვარულო თავგადასავალი, ჟურნალისტის მკვლელობა, ბენიტო მუსოლინის აღსასრულისა და მოკავშირეთა სპეცსამსახურების საიდუმლო ისტორია. მთავარი პერსონაჟი შუახნის წარუმატებელი ჟურნალისტია. მას ქირაობენ გაზეთის საცდელ ნომერზე სამუშაოდ, რომელიც არასოდეს გამოქვეყნდება. ჟურნალს მსხვილი მედიამაგნატი აფინანსებს, რომელიც სატელევიზიო არხს და არაერთს ჟურნალს ფლობს და სასტუმროების ქსელს მართავს. საცდელმა ნომერმა უნდა გაამჟღავნოს სიმართლე იმ ყველაფერზე, რაც საფინანსო და პოლიტიკურ წრეებს სერიოზულ პრობლემებს შეუქმნის. მედიამაგნატის რეალური მიზანია კი ისაა, რომ საფინანსო და პოლიტიკურმა ფიგურებმა, რომლებსაც არ ენდომებათ გაზეთში გამოქვეყენებული ინფორმაციის გამჟღავნება, მასზე ზეწოლა მოახდინონ და გაზეთის დახურვა აიძულონ, სანაცვლოდ კი საკუთარი ძალაუფლების შიდა სივრცეში შეუშვან. Profile on Amazon.com ↑ Rachman, Tom. Umberto Eco’s ‘Numero Zero’. nytimes.com (2015). ციტირების თარიღი: 2016. ↑ Terry Eagleton, Times Literary Supplement, 2015
პრაღის სასაფლაო

პრაღის სასაფლაო (იტალ. Il cimitero di Praga) — იტალიელი მწერლის, უმბერტო ეკოს, რომანი. გამოქვეყნდა 2010 წელს. „ვარდის სახელის“ შემდეგ მიიჩნევა ეკოს საუკეთესო რომანად. ნაწარმოებში მოქმედება XIX საუკუნის ევროპაში რელიგიური და პოლიტიკური შეთქმულებების გარშემო ვითარდება. რომანში ვხვდებით ოკულტისტებს, სატანისტებს, მასონებს, იეზუიტებს, რევოლუციეონერებს და სხვადასხვა ქვეყნების საიდუმლო სამსახურებს. მთავარი პერსონაჟი, სიმონე სიმონინი საიდუმლო აგენტია, იგი „გეგმავს შეთქმულებებს, ინტრიგებსა და თავდასხმებს, რომლებიც ევროპის კონტინენტის ისტორიულ და პოლიტიკურ ბედს განსაზღვრავს.“ რომანი მოგვითხრობს თანამედროვე ანტისემიტიზმის აღზევების, დრეიფუსის საქმის, სიონის პროტოკოლების და სხვა მნიშვნელოვანი მოვლენების შესახებ, რომლებმაც ებრაელი ხალხის მიმართ მტრობა და სიძულვილი წარმოშვა. ეკოს თანახმად, რომანის ერთადერთი გამოგონილი პერსონაჟი პროტაგონისტი სიმონე სიმონინია, მის გარდა, ყველა რეალური პიროვნებაა, მათ შორის მისი ბაბუაც. ეს უკანასკნელი აბატი ბარუასთვის გაგზავნილი საიდუმლო წერილის ავტორია, რომელმაც თანამედროვე ანტისემიტიზმს დაუდო სათავე. ეკომ თქვა: XIX საუკუნე სავსე იყო შემზარავი და მისტიკური მოვლენებით: იპოლიტო ნიევოს მკვლელობა, სიონის უხუცესთა პროტოკოლების გაყალბება, რამაც ჰიტლერის მიერ ებრაელთა გენოციდი წაახალისა, დრეიფუსის საქმე და სხვადასხვა ქვეყნის საიდუმლო პოლიციის მიერ წარმოებული დაუსრეულებელ ინტრიგათა ჯაჭვი, მასონების, იეზუიტების შეთქმულებები და სხვა მრავალი მოვლენა, რომელთა სიზუსტე ვერასოდეს დადასტურდება, თუმცა საფელეტონე მასალის ფუნქციას 150 წლის შემდეგაც ასრულებს. Umberto Eco Wiki დაარქივებული 2018-02-18 საიტზე Wayback Machine. Umberto Eco's Cemetery of Prague best-selling book in Italy, Spain and Argentina დაარქივებული 2016-10-02 საიტზე Wayback Machine. Haaretz review of The Prague Cemetery Umberto Eco’s Cemetery of Prague creates controversy Research paper on The Prague Cemetery from University of Zululand ↑ Independent Foreign Fiction Prize 2012. Booktrust. ციტირების თარიღი: 2013-10-13. ↑ On Giovanni Battista Simonini, see Reinhard Markner: "Giovanni Battista Simonini: Shards from the Disputed Life of an Italian Anti-Semite", in: Kesarevo Kesarju. Scritti in onore di Cesare G. De Michelis. A cura di Marina Ciccarini, Nicoletta Marcialis e Giorgio Ziffer. Firenze 2014, pp. 311-319 [1] დაარქივებული 2016-03-09 საიტზე Wayback Machine. ↑ The Cemetery of Prague – Plot. Bompiani. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-10-31. ციტირების თარიღი: 2010-09-09.
ორშაბათი იწყება შაბათს

ორშაბათი იწყება შაბათს (რუს. Понедельник начинается в субботу) — არკადი და ბორის სტრუგაცკების 1965 წლის სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის რომანი. ნაწარმოებში მოქმედება ხდება ჩრდილოეთ რუსეთის გამოგონილ ქალაქ სალოვეცში, სადაც „НИИЧАВО“-ს – ჯადოქრობისა და მისნობის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის საქმიანობა მიმდინარეობს. ამ ადგილას ყველა გულმოდგინედ შრომობს, წინააღმდეგ შემთხვევაში მათი ყურები უთმიანდებათ, რაც სიმბოლურად სამუშაოს არაკეთილსინდისიერად შესრულებაზე მიუთითებს. იდეალისტი მეცნიერები თმიან ადამიანებს ზიზღით უყურებენ, მორალურად ყველაზე დაბალ დონეზე მყოფნი კი განადიდებენ საკუთარ თავებს და საკუთარი პოზიციის გასამართლებლად უაზრო და სასაცილო ფსევდო კვლევას ატარებენ. რომანი სატირაა საბჭოთა კვლევითი ინსტიტუტების შესახებ. მასში სტრუგაცკები გვთავაზობენ კვლევითი სამუშაო ეთიკის იდეალისტურ ხედვას, ეს სათაურშიც აისახა, რომლის მიხედვითაც მეცნიერებისთვის არ არსებობს შაბათ-კვირა. ამ იდეალიზმს ავტორებმა კონტრასტულად ინსტიტუტის არაკეთილსინდისიერი ადმინისტრაცია დაუპირისპირეს. Online text Lib.ru-ზე
ხრისტინა სოლოვიი

ხრისტინა ივანოვნა სოლოვიი (უკრ. Христина Іванівна Соловій, დ.17 იანვარი, 1993, დროგობიჩი, ლვოვის ოლქი, უკრაინა) — უკრაინელი მომღერალი, კომპოზიტორი და მუსიკოსი. მას წარმატება სადებიუტო ალბომმა მოუტანა, რომელმაც ოც მილიონზე მეტი ნახვა დააგროვა YouTube-ზე და ყველაზე პოპულარულ უკრაინულენოვან მუსიკალური ვიდეოების სიაში შევიდა. 2016 წელს ის ნომინაციაში „კულტურა და მუსიკა“ YUNA-2016-ის გამარჯვებულიც გახდა. ის იყო პირველი, ვის პროდიუსირებასაც სვიატოსლავ ვაკარჩუკმა მოჰკიდა ხელი. ხრისტინა ივანოვნა სოლოვიი დაიბადა 1993 წლის 17 იანვარს ქალაქ დროგობიჩში, ლვოვის ოლქში, გუნდის დირიჟორების ოჯახში, რომლებიც ერთმანეთს ნიკოლაი ლისენკოს სახელობის ლვოვის ეროვნულ მუსიკალურ აკადემიაში შეხვდნენ. მომღერლის დედა დროგობიჩის მუსიკალური სკოლის უფროს კლასებში გუნდს შეასწავლის. მამა იყო დროგობიჩის საკრებულოს კულტურის განყოფილების საჯარო მოხელე. ბებია, ოლგა ევგენიევნა სკრობალო, დიდი ხნის განმავლობაში მუშაობდა ბანდურისტების ანსამბლის ხელმძღვანელად, შვილიშვილების დაბადების შემდეგ კი პენსიაზე გავიდა. თერთმეტი წლის ასაკში ხრისტინამ გაიგო, რომ მისი წარმომავლობის მეოთხედი რუსინებს უკავშირდებოდა, ამასთანავე მან მოისმინა ანჩკა ჩებერენჩიკის შესრულებით სიმღერა „ღრუბლის ქვეშ“ და აღნიშნულმა დიდი გალენა მოახდინა მის შემდგომ მუსიკალურ გემოვნებასა და მსოფლმხედველობაზე. მან დაამთავრა მუსიკალური სკოლა ფორტეპიანოს განხრით. ოჯახთან ერთად ლვოვში გადასვლის შემდეგ, სამი წელი მღეროდა გუნდში „ლემკოვინა“, რომელშიც წევრთა ასაკობრივი დიაპაზონი 50-80 წელი იყო, ხოლო ხრისტინა 17 წლის. ამან დიდი გავლენა იქონია მისი პიროვნების ჩამოყალიბებაზე. 2013 წელს სოლოვიიმ სატელევიზიო სიმღერის კონკურსში „უკრაინის ხმა-2013“ შეასრულა რუსინების სიმღერა „Горе долом ходжу“, რის შემდეგაც იგი შეუერთდა პროდიუსერ სვიატოსლავ ვაკარჩუკის გუნდს. ოცი წლის გოგონამ განაცხადა, რომ არასდროს იმღერებდა რუსული ესტრადის სიმღერებს და თუ მას აირჩევდნენ ტინა კაროლი და ალექსანდ პონომარიოვი, ის კონკურსს დატოვებდა. ქრისტინა ძირითადად ტრადიციულ კომპოზიციებს მღეროდა და კონკურსში ნახევარფინალამდე მონაწილეობდა. 2015 წლის 22 სექტემბერს, ფესტივალზე GogolFest, ხრისტინა გამოვიდა სადებიუტო ალბომით „ჟივა ვოდა“, რომელიც შედგებოდა თორმეტი სიმღერისაგან, რომელთაგან ორი - „ტრიმაი“ და „ცისფერი სიმღერა“ — დაწერა თავად მომღერალმა; ხოლო დანარჩენი ათი — უკრაინული ხალხური, სვიატოსლავ ვაკარჩუკთან საავტორო ადაპტაციით. სიმღერამ „ტრიმაი“ რამდენიმე დღეში YouTube-ზე მილიონი ნახვა დააგროვა. ალბომი შევიდა 2015 წლის ტოპ-10 საუკეთესო ალბომებში და ტოპ-12 2015 წლის საუკეთესო უკრაინულ ალბომებში. ალბომის ჩაწერა შედგა კიევში, სტუდია „ზვუკოცეში“. ალბომის ხმის პროდიუსერები იყვნენ მილოშ იელიჩი და სვიატოსლავ ვაკარჩუკი. ხრისტინა სოლოვიის სიმღერები ხრისტინას ინტერვიუ ↑ На живой воде. Как Христина Соловий отозвалась на зов предков (19 დეკემბერი 2017). ციტირების თარიღი: 2 მარტი 2022 ↑ учшие украинские альбомы 2015 года (05 იანვარი 2016). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 31 მარტი 2019. ციტირების თარიღი: 7 მარტი 2022
იზმაილი

იზმაილი (უკრ.: Ізмаїл; რუს. და ბულგ.: Измаил; რუმ.: Ismail; თურქ.: İşmasıl ან Hacidar; ასევე Ismail) — ისტორიული ქალაქი მდინარე დუნაის სანაპიროსთან ოდესის ოლქში, უკრაინის სამხრეთ-დასავლეთი. იზმაილსკი რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. გეოგრ. კოორდ. 45°21′N, 28°50′E. იზმაილი დუნაის დელტაზე უკრაინის უდიდესი პორტია. ამგვარად, ის საკვები პროდუქტების გადამუშავების ინდუსტრიის ცენტრია და პოპულარული რეგიონული ტურისტული ღირსშესანიშნაობა. აქვე განლაგებული უკრაინის საზღვაო ძალების ბაზა და უკრაინის საზღვაო დაცვის ქვედანაყოფი. იზმაილის რეგიონული ბუნებრივი ტყე-პარკიც აქ მდებარეობს. ქალაქის მოსახლეობა ამჟამად 85000-ს შეადგენს, რომელთა შორისაცაა 43% რუსები, 38% უკრაინელები, 10% ბესარაბიელი ბულგარელები, ხოლო დანარჩენი — მოლდოველები. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: იზმაილი Official site of Izmail დაარქივებული 2009-09-08 საიტზე Wayback Machine. A presentation of Izmail დაარქივებული 2012-04-15 საიტზე Wayback Machine. Izmail business site Danube tourist company ↑ უკრაინის სტატისტიკის ეროვნული კომიტეტი
პიკნიკი გზის პირას

პიკნიკი გზის პირას (რუს. Пикник на обочине) — არკადი და ბორის სტრუგაცკების ფილოსოფიური სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის რომანი. დაიწერა 1971 წელს, ხოლო გამოქვეყნდა 1972 წელს. მედიის სხვადასხვა სფეროში რომანის არაერთი ადაპტაცია შედგა, მათ შორის დაიდგა პიესები, შეიქმნა ვიდეო თამაში და სატელევიზიო სერიები. ანდრეი ტარკოვსკის 1979 წლის ფილმი „სტალკერი“ სწორედ ამ რომანზეა დაფუძნებული, მისი სცენარი კი სტრუგაცკებს ეკუთვნით. რომანმა სიტყვა სტალკერი რუსული ენის ნაწილად აქცია. ავტორების აზრით, ეს მათ მიერ შექმნილ ნეოლოგიზმებს შორის ყველაზე პოპულარულია. რომანში სტალკერები არიან ადამიანები, რომელიც იჭრებიან აკრძალულ სივრცეში — ზონაში — და მის ძვირფას არტეფაქტებს იპარავენ, შემდეგ კი ყიდიან. სტრუგაცკების თქმით, მათ ტერმინი აიღეს რადიარდ კიპლინგის რომანიდან სტალკი და კომპანია. ტარკოვკის ფილმის გამოსვლის შემდეგ, რუსულ ენაში ტერმინმა შეიძინა გიდის მნიშვნელობა, რომელიც აკრძალულ და ამოუცნობ ტერიტორიებზე მოძრაობს. მოგვიანებით, სტალკერები ასევე უწოდეს სამრეწველო ტურიზმის მოყვარულებს, განსაკუთრებით კი მათ, ვინც მიტოვებულ ადგილებს სტუმრობს. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. რედ შუჰარტი სტალკერია, ერთ-ერთი იმ ახალგაზრდა მეამბოხეთაგანი, რომლებიც, უკიდურესი საფრთხის მიუხედავად, არალეგალურად შედიან ზონაში, სადაც უცხოპლანეტელების დატოვებულ არტეფაქტებს აგროვებენ, შემდეგ კი შავ ბაზარზე ყიდიან. მის ცხოვრებაში მთავარი ადგილი სწორედ ზონასა და შავ ბაზარს უკავია. ზონის ერთ-ერთი ვიზიტის შემდეგ რედის მეგობარი კირილი მოკვდება, რაშიც რედი საკუთარ თავს დაადანაშაულებს. იგი მეგობრის სიკვდილს ბარში ნასვამ მდგომარეობაში მყოფი შეიტყობს, რა დროსაც ბარში პოლიცია შემოიჭრება, რომელიც სტალკერებს ეძებს. რედრიკი გარბის. სახლში დაბრუნებული იგებს, რომ მისი შეყვარებული ორსულადაა და ბავშვის შენარჩუნებას აპირებს, მიუხედავად იმისა, რომ გავრცელებული ხმების თანახმად, სტალკერების მიერ ზონაში შესვლამ შესაძლოა მათ შვილებში მუტაციის მაღალი დონე გამოიწვიოს. ისინი დაქორწინებას გადაწყვეტენ. Roadside Picnic, სრული ტექსტი ინგლისურად, Internet Archive Wayback Machine პიკნიკი გზის პირას Goodreads-ზე Roadside Picnic Review of the Roadside Picnic The SF Site Featured Review: Roadside Picnic Stanisław Lem about Roadside Picnic
დეტსკაია ლიტერატურა

„დეტსკაია ლიტერატურა“ (რუს. „Детская литература“ — საბავშვო ლიტერატურა) — ბავშვებისა და მოზარდებისთვის განკუთვნილი ლიტერატურის გამოშვებაზე სპეციალიზებული უმსხვილესი გამომცემლობა სსრკ-ში. შეიქმნა სკპ(ბ) ცკ 1933 წლის 9 სექტემბრის დადგენილებით, მოსკოვში. განყოფილებები ჰქონდა ლენინგრადსა (1993 წლამდე) და ნოვოსიბირსკში (2000 წლამდე). გამომცემლობის ჩამოყალიბებასა და მუშაობაში აქტიურად მონაწილეობდნენ მაქსიმ გორკი, სამუილ მარშაკი, კორნეი ჩუკოვსკი. 1933–1935 და 1942–1962 წლებში ეწოდებოდა „დეტგიზ“-ი („Детгиз“), 1936–1941 წლებში — „Детиздат ЦК ВЛКСМ“ („საკ. ალკკ ცკ საბავშვო გამომცემლობა“). საბავშვო საკითხავის წრეში შეიტანა მსოფლიოს ხალხთა ლიტერატურის საუკეთესო ნიმუშები. გამოსცემდა ბავშვებისთვის ცალკეულ ნაწარმოებებს, თხზულებათა კრებულებს ისეთი ავტორებისა, როგორიცაა აგნია ბარტო, ვალენტინ ბერესტოვი, ვიტალი ბიანკი, არკადი გაიდარი, ვიქტორ დრაგუნსკი, ბორის ჟიტკოვი, ლევ კასილი, ვლადიმერ მაიაკოვსკი, სერგეი მიხალკოვი, ნიკოლოზ ნოსოვი, მიხეილ პრიშვინი, ალექსი ტოლსტოი, ედუარდ უსპენსკი და სხვ. გამოუშვა სპეციალური სერიები სხვადასხვა ასაკის ბავშვებისათვის: „საბავშვო ბაღის ბიბლიოთეკა“, „ყველაზე პატარებისთვის“, „ჩემი პირველი წიგნები“, „წიგნი წიგნისთვის“, „მცირე საისტორიო ბიბლიოთეკა“, „ვკითხულობთ თავად“, „მშვენიერების სამყაროში“, „შემეცნების ჰორიზონტები“, „ადამიანები, დრო, იდეები“, „იცოდე და შეძელი“, „თავგადასავლებისა და სამეცნიერო ფანტასტიკის ბიბლიოთეკა“, „სასკოლო ბიბლიოთეკა“, „სასკოლო ბიბლიოთეკა არარუსული სკოლებისათვის“, „ჩვენი დროის გმირები“, „ჯარისკაცული დიდება“, „მეცნიერება სურათებში“, „ოქროს ბიბლიოთეკა“, „თავგადასავლების სამყარო“ და სხვ. 1976–1987 წლებში გამომცემლობამ გამოუშვა სერიის „მსოფლიო ლიტერატურის ბიბლიოთეკა ბავშვებისათვის“ 57 ტომი. წიგნების ილუსტრაციების ავტორები იყვნენ მხატვრები: ალექსანდრე ბენუა, ივანე ბილიბინი, იური ვასნეცოვი, ევგენი კიბრიკი, ვლადიმერ კონაშევიჩი, კუკრინიკსები, ვლადიმერ ლებედევი, ვლადიმერ სუტეევი, ვლადიმერ ფოვარსკი, ევგენი ჩარუშინი, დემენტი შმარინოვი და სხვ. გამომცემლობასთან დაარსდა საბავშვო წიგნის სახლი (1950; 1993 წლიდან — დამოუკიდებელი დაწესებულება). გამომცემლობა მუდმივად მონაწილეობდა საერთაშორისო გამოფენებში; დაჯილდოებულია გრან-პრის დიპლომით (1937, პარიზი), ოქროს მედლით (1958, ლაიფციგი), დიპლომით „ულამაზესი წიგნის ოქროს ლიტერა“ (1979, ლაიფციგი), რუსეთის საერთაშორისო წიგნის ბაზრობის 1-ელი ხარისხის დიპლომი (1996, მოსკოვი). 2006 წელს გარდაიქმნა სააქციო საზოგადოებად (დღეს — ღია სააქციო საზოგადოება «გამომცემლობა „დეტსკაია ლიტერატურა“»). Мжельская Е. Л. «Детская литература» // Большая российская энциклопедия. т. 8. — М., 2007. — стр. 597.
ოლენა ჩეკანი

ოლენა ვასილის ასული ჩეკანი (დ. 24 აპრილი, 1946, კიევი ― გ. 21 დეკემბერი, 2013, კიევი) ― უკრაინელი მსახიობი, სცენარისტი და ჟურნალისტი. უკრაინის კინოოპერატორთა ეროვნული კავშირის, თეატრალურ მოღვაწეთა ეროვნული კავშირისა და ჟურნალისტთა ეროვნული კავშირის წევრი. ოლენა ჩეკანი 1946 წლის 24 აპრილს, კიევში დაიბადა. 1972 წელს ბორის შჩუკინის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის დასრულების შემდეგ სამსახიობო კარიერა მოსკოვშივე გააგრძელა. კიევში დაბრუნების შემდეგ ალექსანდრე დოვჟენკოს სახელობის კინოსტუდიაში მუშაობდა. Олена Чекан — українська кіноактриса, сценаристка, журналістка. Жінка-УКРАЇНКА (2017-12-03). Врятувати Олену Чекан Олена Чекан на сайті «Кино-Театр.ru» (რუსული) Померла Олена Чекан
ნანტაკეტელი არტურ გორდონ პირის ნაამბობი

ნანტაკეტელი არტურ გორდონ პიმის ნაამბობი (ინგლ. The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket) — ამერიკელი მწერლის, ედგარ ალან პოს, ერთადერთი დასრულებული რომანი, გამოქვეყნდა 1838 წელს ორ ნაწილად. ნაწარმოები მოგვითხრობს ახალგაზრდა ნანტაკეტელი კაცის, არტურ გორდონ პიმის, შესახებ, რომელსაც არაერთი სახიფათო თავგადასავალი შეემთხვა. პიმის მოგზაურობა ვეშაპმჭერ გემ „გრამპუსზე“ ფარული მგზავრობით იწყება, მისი მიზანი კი ამ ხომალდით სამხრეთის ზღვებში მოგზაურობაა. მეზღვაურები გემზე ამბოხს და ხოცვა-ჟლეტას აწყობენ, რის შემდეგაც მხოლოდ ოთხი კაცი რჩება ცოცხალი. შტორმი თითქმის ბოლომდე ანადგურებს გემს და ისინი ოკეაში მშიერ-მწყურვალნი და ზვიგენებით გარშემორტყმულნი რჩებიან. განწირულ ზღვაოსნებს სამხრეთისაკენ მიმავალი გემი გადაარჩენს. პიმი და მეზღვაური დირკ პეტერსი ხმელეთზე გადასვლისას მტრულად განწყობილ შავკანიან ადგილობრივებს ხვდებიან, რომელთაგანაც ისინი ოკეანეას აფარებენ თავს და გზას სამხრეთ პოლუსისკენ აგრძელებენ. რომანი იწყება, როგორც ტრადიციული საზღვაოსნო თავგადასავალი, თუმცა სიუჟეტის შემდგომი განვითარება მას შედარებით რთულად კლასიფიცირებას ხდის. პოს მიზანი რეალისტური ისტორიის შექმნა იყო, იგი შთაგონებული იყო რამდენიმე რეალური ისტორიით და ასევე მან ნაწარმოებისთვის საკუთარი ზღვაოსნობის გამოცდილებაც გამოიყენა. რომანის ანალიზისას ხშირად ყურადღებას ამახვილებენ მის შესაძლო ავტოგრაფიულ დეტალებზე და მის დასკვით ნაწილში შექმნილ რასობრივ პორტრეტსა და გამოყენებულ სიმბოლიკაზე. ვრცელი ნაწარმოების დაწერა პოს კარიერის დასაწყისში მოთხრობების წერით წარმატების მიღწევის სირთულემ შთააგონა. გამოქვეყნებისას კრიტიკოსთა ნაწილმა წიგნი უარყოფითად შეაფასა ზედმეტი შემზარავობის და სხვა ავტორების სტილთან მსგავსების გამო, ნაწილმა კი რომანში მოთხრობილი ამაღელვებელი თავგადასავლები მოიწონა. პოს ეს ნაწარმოები საშინელებათა ჟანრის თხზულებების წინამორბედად ითვლება. მოგვიანებით რომანმა გავლენა მოახდინა ჰერმან მელვილსა და ჟიულ ვერნზე. "The Strange Dis/Appearance of Arthur G. Pym" დაარქივებული 2016-01-15 საიტზე Wayback Machine. "Tekeli-li" or Hollow Earth Lives: A Bibliography of Antarctic Fiction