laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ლოხ-რი

ლოხ-რი (ინგლ. Lough Ree; ირლ. Loch Rí) — გამდინარე ტბა ირლანდიაში, ფართობით მდინარე შენონის აუზის სამი მთავარი ტბიდან მეორე ადგილზეა ლოხ-დერგის შემდეგ. სხვა ორი მთავარი ტბიდან ერთი — ლოხ-ალენი ჩრდილოეთითაა, ხოლო მეორე — ლოხ-დერგი სამხრეთით. ტბის გასწვრივ არის რამდენიმე მცირე ტბა. ლოხ-რი გაწოლილია აღმოსავლეთით ლენსტერისა და დასავლეთით კონაქტის საგრაფოებს შორის. ტბაზე გაედინება მდინარე შენონი. განლაგებულია მდინარე შენონზე, ზღვის დონიდან 38 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 105 კმ², საშუალო სიღრმე 6,2 მ, მაქსიმალური სიღრმე 35 მ. ტბის სამხრეთ ბოლოს გაწოლილია ქალაქი ათლონი, რომელსაც გააჩნია ნავებისთვის განკუთვნილი ნავსადგური. ტბის ჩრდილოეთ ნაწილის ბოლოსაა მცირე ქალაქი ლეინსბორო-ბალილიგი. ტბაში რამდენიმე კუნძულია, რომელთაგან აღსანიშნავია ინჩკლერონი და ინჩბოფინი. ლოხ-რის კუნძულები ატარებდნენ როგორც რელიგიურ, ისე პოლიტიკურ მნიშვნელობას, რითაც უზრუნველყოფდნენ კონტროლს მდინარე შენონზე. ტბის ჩრდილოეთ ნაწილშია კუნძული ინჩკლერონი, სადაც აღმართული იყო ადრექრისტიანული მონასტერი, რომლის ნანგრევებიღაა შემორჩენილი. ირლანდიური ლეგენდის თანახმად, სწორედ ამ კუნძულზე იქნა მოკლული დედოფალი მედბი. ვიკინგი ტურგეისი სიკვდილამდე აკონტროლებდა სანაპიროზე არსებულ მრგვალ ფორტს. 840 წელს ვიკინგებმა ლოხ-რიზე ბაზა მოაწყეს და დაარბიეს გარემომცველი მიწები. ისევე როგორც ირლანდიის სხვა რამდენიმე ლოხი, ლოხ-რიც მოექცა ყურადღების ცენტრში მასში ურჩხულის შესაძლო არსებობის გამო. 1960 წლის 18 მაისს სამმა მღვდელმა ტბაში ცხენისთავა ურჩხული დაინახა. 2001 წელს ტბაში საძიებო ექსპედიცია წარმოებდა, რომელსაც ირლანდიის მასმედია აშუქებდა. პოპულარულია თევზჭერა და ნავით სეირნობა. განვითარებულია გველთევზასნაირთა რეწვა. ტბა მონიშნულია როგორც კონსერვაციის სპეციალური ზონა და დაცვის სპეციალური ზონა. ტერიტორიის მხრივ მთავარი ჰაბიტატია საკუთრივ ტბა და ჭაობი. აქვეა სეზონურად მიმომფრენი მცირე მურტალა. მნიშვნელოვანი ორნითოლოგიური ტერიტორიაა. ჯიმ ო’კონორი იყო პირველი ადამიანი, რომელმაც მთელ სიგრძეზე გადაცურა ლოხ-რი 2012 წელს. მან 13 საათსა და 34 წუთში გაცურა 33,91 კმ. ↑ Lough Ree // International Lake Environment Committee. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-19. ციტირების თარიღი: 2019-02-21. ↑ 2.0 2.1 Дмитрий Буланин, Проблемы истории и культуры средневекового общества. 2000 ↑ Lough Ree // Islands ↑ Horse-eel // Lough Ree. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2004-08-04. ციტირების თარიღი: 2004-08-04. ↑ Nine of 53 protected bogs 'being cut illegally"Westmeath Independent - Athlone swimmer conquers Lough Ree". ↑ Important Bird Areas factsheet: Lough Ree ↑ Westmeath Independent - Athlone swimmer conquers Lough Ree. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-11-12. ციტირების თარიღი: 2019-02-21.
თახჩა

თახჩა შეიძლება აღნიშნავდეს: თახჩა — სახლის შიდა კედელში დატანებული პატარა ნიში ან კარადა; თახჩა — სოფელი ახალქალაქის მუნიციპალიტეტში.
შპრეე

შპრეე (გერმ. Spree, ჩეხ. Spréva, სორბ. Sprjewja) — მდინარე, რომელიც მიედინება გერმანიის საქსონიის, ბრანდენბურგის და ბერლინის ფედერალურ მხარეში და ჩეხეთის უსტეცის მხარეში. დაახლოებით 400 კილომეტრს სიგრძის შპრეე, მდინარე ჰაფელის მარცხენა შენაკადია, რომელიც თავად ჯერ ელბაში და შემდეგ ჩრდილოეთის ზღვაში ჩაედინება. ეს ის მდინარეა, რომელზეც თავდაპირველად ბერლინის ცენტრი აშენდა. ბერლინის აღმოსავლეთით, დემერიცზეესა და მიუგელზეეს შორის მდებარე მდინარის ეს ნაწილი ცნობილია, როგორც მიუგელშპრეე (გერმ. Müggelspree). ბერლინის რეფერენდუმის ანიმაცია — მოკლე სტატია მედიაშპრეეზე შპრეეს პანორამა — ბერლინის მდინარის პანორამული ხედი
სტეტკევიჩის სახლი

სტეტკევიჩის სახლი (რუს. Дом Стеткевич) — XIX საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, ისტორიული შენობა. აგებულია ჩრდილოეთის მოდერნის არქიტექტურულ სტილში. მდებარეობს ქალაქ პუშკინში, სანქტ-პეტერბურგი. მისამართი მაღაზიის ქუჩა, სახლი № 40/27. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონალური ობიექტი. აგებულია 1909 წელს. სახლი ააშენეს მიწის ნაკვეთზე, რომლის ნომერიც იყო 231. იგი ეკუთვნოდა მოქმედ მრჩეველს მ. ლ. სტეტკევიჩს. პროექტის ავტორი იყო პეტერბურგელი არქიტექტორი გ. გ. ფონ გოლი. 1991 წელის თებერვლიდან შენობაში განთავსებულია „ცარსკოე-სელოს კოლექციის“ მუზეუმი, რომლიც დააარსა მხატვარმა ა. მ. ნეკრასოვმა. მუზეუმთან მოქმედებს სასწავლო „სამხატვრო სახელოსნო“. მუზეუმის ძირითადი მიმართულებაა 1920-1930-იანი წლების ლენინგრადის ფერწერა. საერთო ჯამში მუზეუმში არის ექვსი საგამოფენო დარბაზი. მაღალ ცოკოლზე მდგარი ორსართულიანი შენობა აგებულია ჩრდილოეთის მოდერნის არქიტექტურულ სტილში. ცოკოლი მოპირკეთებულია რუხი გრანტის ფილებით. 1950-იანი წლების დასაწყისში მიიღეს გადაწყვეტილება სახლის ახალი გადაგეგმარების შესახებ, რის შემდეგაც ამოიყვანეს პირველი სართულის ფანჯრები. გაანადგურეს მორთულობის ელემენტები, დაიკარგა ისტორიული კარი და ფანჯრები. 1989 წელს ქალაქ პუშკინის აღმასრულებელ კომიტეტში დადგა საკითხი შენობის დანგრევის შესახებ, რადგან იგი იყო ავარიულ მდგომარეობაში. მაგრამ იმავე წელს მხატვარ ა. მ. ნეკრასოვის მიერ შენობაში ჩამოყალიბდა საზოგადოებრივი ორგანიზაცია „გალერეა“, რომლის ძალებითაც დაიწყო შენობის გადარჩენა. შენობა მთლიანად გარემონტეს 2009 წლისათვის. Семенова Г. В. Царское Село: знакомое и незнакомое. — М.: Центрполиграф, 2009. — С. 378. — 638 с. — ISBN 978-5-9524-4249-8. Магазейная 40. Дом Стеткевича (Музей Царскосельская коллекция). Энциклопедия Царского Села. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-12. ციტირების თარიღი: 2018-07-12. Дом М. А. Стеткевич - Музей «Царскосельская коллекция». citywalls.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-12. ციტირების თარიღი: 2018-07-12.
ამიერკავკასიის კერძო უნივერსიტეტი

ამიერკავკასიის კერძო უნივერსიტეტი — უნივერსიტეტი თბილისში, დაარსდა 1917 წელს. 1917 წლის ოქტომბრამდე ის ცნობილი იყო „ტფილისის ქალთა კერძო უმაღლესი კურსების“ სახელით. 1920 წლის მდგომარეობით, ის ვერ იდგა სათანადო დონეზე. ამის მიზეზი გახდა სამეცნიერო პერსონალის ბაქოში გადასვლა, რის გამოც დაიხურა სიტყვიერებისა და ისტორიის ფაკულტეტი. დანარჩენ ფაკულტეტებზე სასწავლო კურსები შეიკვეცა, სამკურნალო ფაკულტეტის II კურსი, რომლის გახსნაც ჰქონდათ განზრახული, ვეღარ გახსნეს, უნივერსიტეტს პროფესორები ამ ხნის მანძილზე „შემოეფანტნენ“. 1920 სამკურნალო ფაკულტეტზე სრულუფლებიანი მხოლოდ 8 აღმოჩნდა, ამათგან სამი თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში იყო პროფესორი. ბევრი ბაქოში ცხოვრობდა და მხოლოდ რამდენიმე ლექციას თუ კითხულობდა თბილისში. ასეთები იყვნენ მაგ: პროფ. ანფიმოვი და მირიგოვოროვი, პრივატ-დოცენტი ტიხონოვიჩი და სხვ. შემოწმების შემდეგ გამოვლინდა ლექტორ-მასწავლებლების არაკვალიფიციულობა, პრაქტიკული ცოდნის მისაღებად აუცილებელი კაბინეტ-ლაბორატორიების, პროზექტურების, კლინიკების, ახალი სამეცნიერო ხელსაწყოების არქონა და სხვ. ცხადი გახდა, რომ საკუთარი ქართული უნივერსიტეტის დაარსების შემდეგ ეს უნივერსიტეტი კარგავდა ფუნქციას და მთავრობასაც არ ჰქონდა ფინანსური შესაძლებლობა მის დასახმარებლად. ამიერკავკასიის კერძო უნივერსიტეტის მთელი უძრავ-მოძრავი ქონება 1919 წლის 7 სექტემბერს მთავრობის დადგენილებით გადაეცა თბილისის ქალაქის თვითმართველობას, კულტურულ-საგანმანათლებლო საჭიროებისათვის. ჭუმბურიძე დ., საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918–1921) : ენციკლოპედია-ლექსიკონი, თბ.: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2018. — გვ. 21.
საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ამნისტიები

საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ამნისტიები — საქართველოს პირველ რესპუბლიკაში ამინისტია დამფუძნებელი კრების მიერ გატარდა ორჯერ: 1920 წლის 27 იანვარს და 1921 წლის 11 თებერვალს. 27 იანვრის ამინისტია დადგენილების შრომით იქნა მიღებული. ორივე აქტი მიეძღვნა საქართველოს დამოუკიდებლობის საერთაშორისოდ აღიარების ფაქტს. პასუხისმგებლობისაგან გათავისუფლდნენ ან სასჯელი შეუმსუბუქდა სასამართლოს მიერ პოლიტიკურ, სისხლის სამართლისა და სამხედრო სფეროში დამნაშავედ ცნობილ პირებს, ასევე, ამინისტიები შეხოთ იმ პირებსაც, რომლებიც კანონით დადგენილი წესით არ იყვნენ მსჯავრდებულნი, მაგრამ მათი საკითხი იხილებოდა სასამართლო წესით. 1920 წლის დადგენილების მიხედვით, სიკვდილით დასჯა შეიცვალა 15 წლით თავისუფლების აღკვეთით. მე-4 პუნქტის თანახმად, ყველა მსჯავრდებული პირი განთავისუფლდა სასჯელისაგან, თუ დანაშაული 1918 წლის 26 მაისამდე ჰქონდათ ჩადენილი, გარდა იმ პირებისა რომლებსაც თავისუფლების აღკვეთა კატორღით ჰქონდათ მისჯილი. ამინისტიის მიხედვით, სასჯელისაგან განთავისუფლება პირს არ ათავისუფლებდა ზიანისა და ზარალის ანაზღაურებისგან, გადასახადის გადახდის ან სასამართლოს ხარჯების დაფარვისგან, დადგენილება ითვალისწინებდა შეღავათებს ციხიდან გაქცეული პირებისათვის, რომლებსაც კვლავ დაუბრუნდებოდნენ ციხეს ან საცხოვრებელ სახლს. დადგენილების მე-17 მუხლის მიხედვით,თუ პირი, რომელიც მსჯავრდებული იყო ან მისი საქმეს საგამოძიებო ორგანოები იკვლევდენ, უარს იტყოდა დადგენილებით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობისაგან განთავისუფლებაზე, უფლება ჰქონდა, შუამდგომლობა წარედგინა „გამოძიებისა და სამართლის განახლებისათვის“, გამამტყუნებელი განაჩენის დადგომის შემთხვევაში, დაუშვებელი იყო დადგენილებით გათვალისწინებული ნორმების მათზე გავრცელება. აღსანიშნავია ის გარემოება, რომ დადგენილების მე-18 მუხლის თანახმად, არ შეიძლებოდა სასჯელისაგან განთავისუფლება ან სასჯელის შემსუბუქება, თუ პირს „სპეკულაციასთან ბრძოლის შესახებ“ საქართველოს დემოკრატიული რესბუბლიკის 1918 წლის 17 სექტემბრის კანონის ძალით სასჯელი ჰქონდა დადგენილი. ასევე, ამინისტია არ შეეხო იმ პირებს, რომლებიც გასამართლებულნი იყვნენ ანგრების მიზნით ჩადენილი თანამდებობრივი დანაშაულისათვის. პასუხისმგებლობის ყოველგვარი ფორმისაგან განთავისუფლდნენ მსჯავრდებულები 1919 წლის 27 ივნისის „ჯარის ნაწილებიდან გაქცევისა და ნებადაურთველად წასვლისათვის“ და 1919 წლის 2 აგვისტოს „სამხედრო ბეგარის აუსრულებლობისა და ამ დანაშაულის დაფარვის და წაქეზების“ დასჯის შესახებ დეკრეტებით გათვალისწინებული დანაშაულებისათვის. შინარსობრივად 1920-1921 წლების ამინისტიებს შორის თითქმის არ არსებობს განსხვავება. უბრალოდ, 1921 წლის ამინისტიაში საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს დაევალა „ანარქიის საწინააღმდეგო ზოგიერთ ზომების“ შესახებ 1919 წლის 21 ნოემბრის დეკრეტის მიხედვით დაპატიმრებული პირების მიმართ დადგენილი სასჯელის შემსუბუქების უზრუნველყოფა. საქართველოს 1921 წლის 21 თებერვლის კონსტიტუცის 54-ე მუხლის (ე) ქვეპუნქტის თანახმად, ამინისტიის უფლება საქართველოს პარლამენტს ჰქონდა. ქანთარია ბ., საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918–1921) : ენციკლოპედია-ლექსიკონი, თბ.: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2018. — გვ. 24-25. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის სამართებლივი აქტების კრებული (1918-1921), თბ., 1990
აფხაზეთის სახალხო საბჭო

აფხაზეთის სახალხო საბჭო — ლეგიტიმური საკანონმდებლო ორგანო, რომელიც აირჩა აფხაზეთის ტერიტორიაზე პირველი საყოველთაო არჩევნების შედეგად 1919 წლის 13 თებერვალს. აფხაზეთის სახალხო საბჭო იყო მრავალპარტიული და მრავალეროვნული. შედეგებოდა 40 დეპუტატისგან, რომელიც 7 ფრაქციაში იყვნენ განაწილებული (27 სოციალ-დემოკრატი, 4 დამოუკიდებელი სოციალისტი, 3 უპარტიო მემარჯვენე, 3 ესერი, 1 ეროვნული-დემოკრატი, 1 სოციალისტ-ფედერალისტი, 1 უპარტიო კოლონისტი), 20 იყო ეთნიკური აფხაზი. 40 დეპუტატიდან 7 (4 დამოუკიდებელი სოციალისტი, 3 უპარტიო მემარჯვენე) იყო რადიკალურად ანტიქართულად განწყობილი. მათ შექმნეს „დამოუკიდებელი ფრაქცია“, რომლის მიზანიაფხაზეთისათვის მაქსიმალური სუვერენიტეტის მოპოვება იყო. საბჭოს პირველი სხდომა გაიმართა 1919 წლის 18 მარტს. საბჭოს თავმჯდომარედ აირჩიეს არზაყან ემუხვარი. შემდეგომში ის იყო აგრეთვე აფხაზეთის მთავრობის თავმჯოდამრე. 20 მარტის სხდომაზე მირებულ იქნა "აქტი აფხაზეთის ავტონიმიის შეახებ", დოკუმენტი ითვალისწინებდა აგრეთვე აფხაზეთის სახალხო საბჭოს და საქართველოს დამფუძნებელი კრების წარმომადგენელთა მონაწილეობით შექმნილი პარიტეტული კომისიის მიერ აფხაზეთის კონსტიტუციის შემუშავებას. კონსტიტუციის მიღება გაჭიანურდა ოპოზიციის უკომპრომისო პოლიტიკის გამო. 1920 წლის ოქტომბერში აფხაზეთის სახალხო საბჭომ დაამტკიცა „დებულება აფხაზეთის ავტონიმიური მართვის შესახებ“. წითელი არმიის აფხაზეთში შეჭრის და 1921 წლის 4 მარტს სოხუმის დაკავების შემდგომ აფხაზეთის სახალხო საბჭომ შეწყვიტა საქმიანობა. ზ. პაპასქირი, ნარკვევები თანამედროვე აფხაზეთის ისტორიული წარსულიდან, ნაკვეთი მეორე. 1917–1993, თბ., 2007; კუპატაძე ბ., საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918–1921) : ენციკლოპედია-ლექსიკონი, თბ.: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2018. — გვ. 41.
არასოციალისტურ პარტიათა გამაერთიანებელი კონფერენცია

არასოციალისტურ პარტიათა გამაერთიანებელი კონფერენცია — კონფერენცია გაიმართა თბილისში 1921 წლის 23-27 იანვარს, დაესწრო 220 დელეგატი, მათგან 150 ეროვნულ-დემოკრატი იყო, 50 ეროვნულ პარტიას წარმოადგენდა, 15 რადიკალ-დემოკრატიულს, ხოლო 5 უპარტიოთა კავშირს. კონფერენცია პარტიის უხუცეს წევრმა ვასილ წერეთელმა გახსნა. პრეზიდიუმში აირჩიეს: სპირიდონ კედია, გრიგოლ ვეშაპელი, ალექსანდრე ასათიანი, კოტე აფხაზი და სანდრო შანშიაშვილი, რომელიც მორიგეობით თავჯდომარობდნენ სხდომებს. კონფერენციამ ერთხმად მიიღო რეზოლუცია. რომელთაც დადასტურა არასოციალისტურ პარტიათა პაქტი. ახლად გაერთიანებულ პოლიტიკურ ორგანიზაციას ეწოდა „საქართველოს დემოკრატიული პარტია“. კონფერეციამ აირჩია დემოკრატიული პარტიის მთავარი კომიტეტი 36 წევრის შემადგენლობით. კონფერენციამ მიიღო პარტიის ახალი პროგრამაც პროგრამა 6 მცირე განაყოფილებისაგან შედგება და შეიცავს 36 მუხლს. პროგრამის თანახმად, „საქართველო არის სუვერენულისახელმწიფო - დემოკრატიული რესპუბლიკა. უმაღლესი ძალაუფლება რესპუბლიკაში ეკუთვნის სრულიად საქქართველოს ხალხს“. პროგრამა მოითხოვდა სასამართლოს ადმინისტრაციისაგან დამოუკიდებლობას, ყოველგვარი უფლებრივიდავის დავის სასამარეთლო წესით გადაწყვეტას და მოხელეების და თვით მთავრობის უკანონო მოქმედებათა გასაჩივრების შესაძლებლობას. რესპუბლიკას უმამულო და მცირემამულიანი მოქალაქენი სახაზინო მიწის ფონდიდან უნდა დაეკმაყოფილებინა. მიწის ნაკვეთები გლეხობას შეღავათიანი ფასით სრულ საკუთრებაში უნდა გდასცემოდათ. ვაჭრობისა და მრეწველობის განვითრებაში უპირატესობა თავისუფალი პიროვნების კერძო ინიციატივას ენიჭებოდა, სახელმწიფოს კი თავისი ქვეყნოს აღებმიცემობა და მეწარმეობა უცხო კონკურენციისაგან უნდა დაეცვა და სხვ. მემარჯვენე ძალათა კონსოლიდაცია სოციალისტურმა პარტიებმა კრიტიკულად აღიქვეს. მათი გამაერთიანებელი კონფერენცია მმართველი უმრავლესობის ოფიციოზმა, გაზეთმა „ერთობამ“ რეაქციულ ძალთა თავმოყრად შაფასა. ასეთივე იყო ქართველ სოციალისტურ-რევულუციონერთა დამოკიდებულებაც, რომლებმაც მომხდარ ფაქტს „ბურჟუზიულ-რეაქციონურიელემენტების ძალის მოკრება“. „ფეოდალური კონტრრევოლუციისრაზმების გაერთიანება“ უწოდეს. მემარჯვენე ძალების კონსოლიდაციას მოწონებით არც ფედერალისტები შეხვედრიან. პარტიის ერთ-ერთი ლიდერი სამსონ ფირცხალავა მიიჩნევდა,რომ ბურჟუაზიული პარტიების არსებობამ დრო მოჭამდა და მათი მოღვაწეობა დღევანდელ სინამდვილეს აღარ შესაბამება. მისი სიტყვით, ქართული ბურჟუაზიული პარტიების „შეიარღებამ და ფაცი-ფუცმა ქართველი ხალხის საჭის ხელში ასაღებად“ მეტად დააგვიანა და იგი მხოლოდ „პათეტიკურ ახმაურებას“ წარმოადგენდა. თვით გაერთიანებული პარტიის მესვეურები მემარჯვენე სპექტრის შეკავშირებას ოპტიმისტურად უცქერდნენ და მომავალ საპარლამენტო არჩევნებში წარმატების იმედიც ჰქონდათ. არასოციალისტური პარტიების ერთ პოლიტიკურ ორგანიზაციაში გაერთიანება პროგრესული მოვლენა იყო. ამით საქართველოს საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ სისტემის დახვეწისა და სრულყოფის გზაზე მნიშვნელოვანი ნაბიჯი გადაიდგა. ქვეყნის მშვიდობიანი განვითარების პირობებში დაწყებულ პროცესს შეიძლებოდა ხელი შეეწყო დამოუკიდებლობის შემდგომი განმტკიცებისა და დემოკრატიული სახელმწიფოებრივი აღმშენებლობისათვის. ჯანელიძე ო., საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918–1921) : ენციკლოპედია-ლექსიკონი, თბ.: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2018. — გვ. 32-33.
კურაკინის აგარაკი

კურაკინის აგარაკი (რუს. Куракина Дача) — პარკი სანქტ-პეტერბურგის ნევის რაიონში. მდებარეობს ობუხოვის თავდაცვის პროსპექტს, ლესნოზავოდსკის ქუჩას, ბაბუშკინის ქუჩას, კრაზნი-ზორის ბულვარსა, პირდაპირ პროსპექტსა და ივანოვსკის ქუჩებს შორის. პარკის ტერიტორიაზე მდებარეობს ჭაობი. პარკმა სახელწოდება მიიღო აქ განთავსებული ძმების ალექსიდრე და ალექსი კურაკინების გვარის მიხედვით. კურაკინის აგარაკის ტერიტორიაზე მდებარეობს ნიკოლაევსის ინსტიტუტის შენობა, რომელიც აგებულია XVIII საუკუნის დასასრულსა და XIX საუკუნის დასაწყისში და გადაკეთებულია 1869 წელს არქიტექტორ ივან იოჰანსონის პროექტის მიხედვით.შენობის პირველი სართული, რომელიც ატარებს არქიტექტურის ძეგლის სტატუსს, აგებულია ქვს მასალით, ხოლო მეორე ნაგებობა აგებულია ხის მასალით. დიდი ხნის განმავლობაში შენობა მიტოვებული იყო, ხოლო 2006 წლის 12 ივლისს მას ხანძარი გაუჩნდა და თითქმის მთლიანად დაიწვა. ერთი წლის მერე 2007 წლის 24 ივნისს შენობაში კივევ ერთი ხანძარი გაჩნდა. მომდევნო წლის გაზაფხულზე შენობა უკანონოდ დაანგრიეს, ამის შემდეგ შენობა კვლავ უკანონოდ აღადგინეს ქვის მასალით სანქტ-პეტერბურგის ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა სახელმწიფო კონტროლის, გამოყენებისა და დაცვის კომიტეტთან შეთანხმების გარეშე. შენობის მშენებლობა დასრულდა 2010 წლის ბოლოსაკენ. ახლად გარემონტებულ შენობაში დაგეგმეს განეთავსებინათ ბავშვთა თავშესაფარი. თავშესაფრის დირექტორად დანიშნეს სასულიერო პირი ალექსანდრე ტკაჩენკო. გარემონტებულ ქვის შენობაში ამჟამადგანთავსებულია საბნქტ-პეტერბურგის № 328 საშუალო სკოლა. Сад «Куракина Дача» на карте Санкт-Петербурга История парка с фотографиями на сайте citywalls.ru დაარქივებული 2019-03-04 საიტზე Wayback Machine.
გურია (მრავალმნიშვნელოვანი)

არსებითი სახელი გურია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს: გურია — ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარე დასავლეთ საქართველოში; გურია — კერძო ტელევიზია საქართველოში. გურია — საფეხბურთო კლუბი საქართველოში. გურიის საერისთავო — ფეოდალური ერთეული დასავლეთ საქართველოში; გურიის სამთავრო — ფეოდალური სამთავრო დასავლეთ საქართველოში; გურიელები — ქართული ფეოდალური საგვარეულო; გურიის მხარე — საქართველოს ადმინისტრაციულ ტერიტორიული ერთეული.
გონსალო დე ბურბონი

გონსალო დე ბურბონი (ესპ. Gonzalo de Borbón; დ. 24 ოქტომბერი, 1914 — გ. 13 აგვისტო, 1934) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ალფონსო XIII-ისა და დედოფალ ვიქტორია ევგენია ბატენბერგელის ნაბოლარა ვაჟი. გონსალო დაიბადა 1914 წლის 24 ოქტომბერს მადრიდში. იგი იყო ესპანეთის მეფე ალფონსო XIII-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ ვიქტორია ევგენია ბატენბერგელის ნაბოლარა შვილი და მეოთხე ვაჟი. მისი ნათლობის სრული სახელია გონსალო მანუელ მარია ბერნარდო ნარსისო ალფონსო მაურისიო. ბოლო სახელი მას ბიძამისის, მორის ბატენბერგელის პატივსაცემად დაარქვეს, რომელიც პირველ მსოფლიო ომში მოკლეს გონსალოს ნათლობამდე სულ ცოტა ხნით ადრე. დედისაგან მას გენეტიკური დაავადება ერგო ჰემოფილიის სახით, რაც მას მთელი ცხოვრება სტანჯავდა, თუმცა იგი ასევე საკმაოდ სპორტული და აქტიური პიროვნება იყო. იგი ღრმა ბავშვობიდანვე ოცნებობდა ესპანეთის არმიაში მსახურობაზე. 1924 წლის მაისში, ცხრა წლის გონსალომ გაჭრა რეალ მადრიდის საფეხბურთო გუნდისათვის განკუთვნილი ახალი ჩამარტინის სტადიონი, სადაც მას უფლება მიეცა პირველად ეთამაშა ფეხბურთი. 1931 წელს ესპანეთში მონარქია დაამხეს, რესპუბლიკა ჩამოაყალიბეს და სამეფო ოჯახი ქვეყნიდან გააძევეს. გონსალო დედას გაჰყვა შვეიცარიაში, სადაც დაასრულა განათლების მიღება. 1934 წელს საზაფხულო არდადაგების გასატარებლად, გონსალო ავსტრიაში გაემგზავრა, სადაც იგი თავის დას, ბეატრისს შეხვდა. გონსალო და ბეატრისი ალპებში სრიალებდნენ და ჩამოსასრიალებლად საბაგიროთი გადაწყვიტეს მთაზე ასვლა, სადაც ბაგირი გაწყდა და ის საბაგირო, რომელშიც გონსალო და მისი და ისხდნენ ჩამოვარდა. ბეატრისი არ დაშავებულა, თუმცა გონსალოს მდგომარეობა მძიმედ იყო. მას მკერდის ძვალი ჰქონდა ჩამსხვრეული და შინაგანი სისხლდენა ჰქონდა, რამაც ორ დღეში, 1934 წლის 13 აგვისტოს, 19 წლის გონსალოს გარდაცვალება გამოიწვია. იგი გადაასვენეს და დაკრძალეს მადრიდში, ესკორიალის სამეფო აკლდამაში. Burns, Jimmy (2012). "11". La Roja: How Soccer Conquered Spain and How Spanish Soccer Conquered the World. Nation Books. p. 86.
პილარ დე ბურბონი

პილარ დე ბურბონი (ესპ. Pilar de Borbón; დ. 30 ივლისი, 1936 — გ. 8 იანვარი, 2020, მადრიდი) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ალფონსო XIII-ის ვაჟის, ბარსელონას გრაფ ხუან ესპანელისა და მარია დე ლას მერსედეს დე ბურბონ სიცილიელის უფროსი ასული. ბადახოსისა და ესტრადას ჰერცოგინია. ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს I-ის უფროსი და და ესპანეთის დღევანდელი მეფის, ფილიპე VI-ის მამიდა. პილარი დაიბადა 1936 წლის 30 ივლისს, საფრანგეთის ქალაქ კანში. იგი იყო ესპანეთის ჩამოგდებული მეფე ალფონსო XIII-ის უმცროსი ვაჟის, ბარსელონას გრაფ ხუან ესპანელისა და მისი მეუღლის, მარია დე ლას მერსედეს დე ბურბონ-სიცილიელის პირველი შვილი. საფრანგეთის შემდეგ, მშობლებთან ერთად იგი დროებით ცხოვრობდა ჯერ შვეიცარიაში, შემდეგ კი პორტუგალიაში. 1962 წელს პილარი ათენში დაესწრო მისი ძმის, ინფანტი ხუან კარლოსისა და საბერძნეთისა და დანიის პრინცესა სოფია ბერძენის ქორწინებას. ამის შემდეგ პილარმა თავის ქორწინებაზეც დაიწყო ფიქრი, თუმცა მას ნებისმიერზე ქორწინება არ შეეძლო, რასაც კარლ III-ის მიერ გამოცემული პრაგმატული სანქცია უკრძალავდა, რომლის მიხედვითაც სამეფო ოჯახის წევრებს მათზე დაბალი წოდების ხალხზე ქორწინების უფლება არ აქვთ. მიუხედავად ამისა, 1967 წლის 5 მაისს, პორტუგალიის დედაქალაქ ლისაბონში პილარი დაქორწინდა ესპანელ დიდგვაროვანზე, ესტრადასა და ლა ტორეს ჰერცოგ ლუის გომეს-ასებოზე, რომელთანაც ხუთი შვილი შეეძინა: სიმონეტა (1968-ცოცხალია), ცოლად გაჰყვა ხოსე მიგელ ფერნანდეს-სასტრონს, რომელსაც ქორწინებიდან 22 წელიწადში გაშორდა, თუმცა მისგან სამი შვილი დარჩა; ხუანი (1969-ცოცხალია), დე ლა ტორეს ვიკონტი, ცოლად შეირთო ელიზაბეთ კარნეი, რომელთანაც ორი ვაჟი შეეძინა; ბრუნო (1971-ცოცხალია), ცოლად შეირთო ბარბარა კანო ი დე ლა პლასა, რომელთანაც სამი ვაჟი შეეძინა; ლუისი (1973-ცოცხალია), ცოლად შეირთო ლაურა პონტე ი მარტინესი, რომელთანაც შეეძინა ორი ვაჟი და ერთი ქალიშვილი; ფერნანდო (1974-ცოცხალია), ცოლად შეირთო მონიკა მარტინა ლუკი, რომელსაც ქორწინებიდან 11 წელიწადში გაშორდა, ამის შემდეგ იგი დაქორწინდა ბერძენ ჟურნალისტ ნადია ჰალამანდარზე, რომელთანაც ერთი ვაჟი შეეძინა; 1975 წელს ესპანეთში მონარქია აღდგა და ტახტზე მისი ძმა, ხუან კარლოს I-ავიდა, რომელმაც თავის დას ბადახოსის ჰერცოგინიის წოდება უბოძა. 1991 წელს გარდაიცვალა პილარის მეუღლე. 1996-2006 წლებში პილარი იყო საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტის თავმჯდომარე. ასევე მან დააარსა ესპანური დაფის თამაშების ოლიმპიური კომიტეტი. 2014 წელს პილარი დაესწრო თავისი ვაჟის, ბრუნოს ქორწინებას, რის შემდეგაც მან ბრუნოს თავისი კომპანიის „ხაზინადრობა“ უბოძა. Federación Ecuestre Alemana (2012). Picobello Publishing. ed. Técnicas Avanzadas de Equitación – Manual Oficial de Instrucción de la Federación Ecuestre Alemana. Picobello Publishing. pp. 278. ISBN 978-84-936721-8-8
მარგარიტა დე ბურბონი

მარგარიტა დე ბურბონი (ესპ. Margarita de Borbón; დ. 6 მარტი, 1939) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ალფონსო XIII-ის ვაჟის, ბარსელონას გრაფ ხუან ესპანელისა და მარია დე ლას მერსედეს დე ბურბონ-სიცილიელის უმცროსი ასული. სორიასა და ერნანის ჰერცოგინია. ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს I-ის უმცროსი და და ესპანეთის დღევანდელი მეფის, ფილიპე VI-ის მამიდა. მარგარიტა დაიბადა 1939 წლის 6 მარტს რომში. იგი იყო ესპანეთის ჩამოგდებული მეფე ალფონსო XIII-ისა და დედოფალ ვიქტორია ევგენია ბატენბერგელის უმცროსი ვაჟის, ბარსელონას გრაფ ხუან ესპანელისა და მისი მეუღლის, მარია დე ლას მერსედეს დე ბურბონ-სიცილიელის მესამე შვილი და მეორე გოგონა. მარგარიტა დაბადებიდანვე ბრმა იყო. 1972 წლის 12 ოქტომბერს, პორტუგალიის ზღვისპირა ქალაქ ეშტორილში მარგარიტა დაქორწინდა პორტუგალიელ ფიზიკოსზე, კარლოს სურიტაზე, რომელთანაც ბედნიერი ქორწინება აქვს. მათ მრავალწლიანი ქორწინებიდან სულ ორი შვილი ჰყავთ: ალფონსო (დ. 9 აგვისტო, 1973); მარია (დ. 16 სექტემბერი, 1975), იგი გათხოვდა და 2018 წელს შეეძინა ვაჟიც, სახელად კარლოსი; 1989 წელს მეუღლესთან ერთად დააარსა "სორიას ჰერცოგისა და ჰერცოგინიის კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ფონდი". იგი ასევე არის იუნისეფის ესპანეთის დელეგაციის პრეზიდენტი და ესპანეთის ჯანმრთელობის ფონდის პრეზიდენტი. მარგარიტამ, იმისათვის რომ კარლოს სურიტაზე დაქორწინებულიყო, უარი განაცხადა თავის უფლებებზე ესპანეთის სამეფო ტახტზე, ვინაიდან ამის გარეშე მას უფლება არ ჰქონდა თავისზე დაბალი წოდების კაცზე ექორწინა. 1979 წელს მისი ბიძაშვილი, ერნანის ჰერცოგი მანფრედო დე ბურბონი უშვილოდ დაიღუპა, რის გამოც მისი მემკვიდრეობა მარგარიტას გადაეცა, რომელიც დღემდე ატარებს ერნანის ჰერცოგინიის წოდებას. 1981 წელს კი მისმა ძმამ, ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს I-მა მას სორიის ჰერცოგინიის წოდებაც მიანიჭა. de Badts de Cugnac, Chantal; Coutant de Saisseval, Guy (2002). Le Petit Gotha. Paris: Laballery. pp. 419–420. ISBN 2-9507974-3-1. Enache, Nicolas (1999). La Descendance de Marie-Therese de Habsburg, Reine de Hongrie et de Boheme. Paris: ICC. pp. 532–534. ISBN 2-908003-04-X.