laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კოტაიქის პროვინცია

კოტაიქი (სომხ. Կոտայք) — სომხეთის პროვინცია (მარზი). მდებარეობს სახელმწიფოს ცენტრში. ადმინისტრაციული ცენტრია რაზდანი. რეგიონში მდებარეობს ძეგლები გარნი და გეღარდი, ასევე ზამთრის კურორტი წაღკაძორი. კოტაიქი ერთადერთი მარზია, რომელიც საერთაშორისო საზღვრები არ გააჩნია. მას ესაზღვრება შემდეგი მარზები: ლორე - ჩრდილოეთით ტავუში - ჩრდილო-აღმოსავლეთით გეღარქუნიქი - აღმოსავლეთით არარატი - სამხრეთით არაგაწოტნი - დასავლეთით კოტაიქს ასევე ესაზღვრება ერევანი სამხრეთ-დასავლეთით. სომხეთის ადმინისტრაციული დაყოფა კოტაიქის გზამკვლევი Kotayk Guide with detailed descriptions, by Rick Ney
ღაზაროს აღაიანი

ღაზაროს აღაიანი (სომხ. Ղազարող Աղայան, დ. 16 აპრილი[ ძვ. სტ. 4 აპრილი], 1840, სოფ. ბოლნისი, ახლანდელი ბოლნისის რაიონი — გ. 3 ივლისი [ ძვ. სტ. 20 ივნისი], 1911, თბილისი) — სომეხი მწერალი, პედაგოგი, საზოგადო მოღვაწე. სწავლობდა თბილისში, ნერსესის სემინარიაში. 1867 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ და ლიტერატურულ მოღვაწეობას საქართველოსა და სომხეთში. ავტორია ლირიკული ლექსებისა, პოემებისა („ტორქ ანგეღი“, 1888 და სხვა). საბავშვო ზღაპრებისა („ბებია გულნაზის ზღაპრები“, 1904) და სხვა. რომანში „ორი და“ (1872) ასახა XIX საუკუნის 60-70-იანი წლების სომხური სოფლის ცხოვრება, ძველი მეურნეობის რღვევა, გლეხობის გაღატაკება და ბობოლების მომძლავრება. მემუარულ თხზულებებში „ჩემი ცხოვრების მთავარი ამბები“ (ცალკე გამოცემა 1893) და „არათუნი და მანველი“ (1867) გამოხატულია მწერლის მოწინავე შეხედულებანი. თარგმნიდა ა. პუშკინისა და ი. კრილოვის ნაწარმოებებს. იბრძოდა განათლების დემოკრატიზაციისათვის, მოითხოვდა სკოლის განთავისუფლებას სამღვდელოების გავლენისაგან. იყო კ. უშინსკის მიმდევარი, იცავდა აღზრდის ხალხურობის პრინციპს. ავტორია სომხური ენის სახელმძღვანელოებისა („დედაენა“) და პედაგოგიური სტატიებისა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 46. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ღაზაროს აღაიანი“ ვიკისაწყობში. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 სომხური საბჭოთა ენციკლოპედია / Վ. Համբարձումյան, Կ. Խուդավերդյան — Հայկական հանրագիտարան հրատարակչություն, 1974. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q164396"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124405912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q6429958"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2657718"></a> ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 2.6 Հայկական համառոտ հանրագիտարան — Հայկական հանրագիտարան հրատարակչություն, 1990. — ტ. 1. — გვ. 123. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124405912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13053618"></a> ↑ 3.0 3.1 3.2 Педагоги и психологи мира — 2012. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q126722605"></a>
მამაკაცი ოქროს პისტოლეტით

„მამაკაცი ოქროს პისტოლეტით“ (ინგლ. The Man with the Golden Gun) — მეცხრე ფილმი ჯეიმზ ბონდის შესახებ და რიგით მეორე ფილმი ამ სერიიდან, რომელშიც მონაწილეობა მიიღო როჯერ მურმა. ფილმი ეფუძნება იენ ფლემინგის ამავე სახელწოდების წიგნს. იგი გამოვიდა 1974 წელს. ამ ფილმში ჯეიმზ ბონდს აგზავნიან სოლექსის აგიტატორის მოსაძიებლად - ეს არის მოწყობილობა, რომელსაც შეუძლია მზის ენერგიის აკუმულირება და გამოყენება. ჯეიმზი, აგენტ მერი გუდნაითის დახმარებით ებრძვის ფრანცისკო სკარამანგას - მამაკაცს ოქროს პისტოლეტით. ფილმი სრულდება მათი დუელით. მამაკაცი ოქროს პისტოლეტით იყო ბონდიანის უკანასკნელი ფილმი, რომელიც გაი ჰამილტონის რეჟისურით გადაიღეს. ფილმი გამოვიდა 1973 წლის ნავთობის კრიზისის პერიოდში, რომელიც იმ დროს აქტუალური თემა იყო. 1974 წლის 14 დეკემბრისათვის, როდესაც ფილმი გამოვიდა, ბრიტანეთი ჯერ კიდევ არ იყო გამოსული ამ კრიზისიდან. კრიტიკოსებმა დადებითად შეაფასეს კრისტოფერ ლის მიერ შესრულებული სკარამანგას როლი, მაგრამ გააკრიტიკეს როლის შესრულებისადმი მისი კომიკური მიდგომა. მთავარი სტატია: მამაკაცი ოქროს პისტოლეტით (საუნდტრეკი). „მამაკაცი ოქროს პისტოლეტით“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „მამაკაცი ოქროს პისტოლეტით“ — Allmovie-ზე „მამაკაცი ოქროს პისტოლეტით“ — Rotten Tomatoes „მამაკაცი ოქროს პისტოლეტით“ — Box Office Mojo-ზე ოფიციალური საიტი
ჯაშუში, რომელსაც ვუყვარდი

ჯაშუში, რომელსაც ვუყვარდი — იენ ფლემინგის ნაწარმოების გმირზე, ჯეიმზ ბონდზე შექმნილი რიგით მეათე ფილმი 1977 წელს. ჩრდილოეთის ზღვაში იკარგება საბჭოთა ატომური წყალქვეშა ნავი. სისტემა, რომლითაც ის აგებულია, არ აძლევს მისი აღმოჩენის საშუალებას, ხოლო მის ბორტზე მყოფმა ტექნოლოგიებმა შეიძლება კატასტროფა გამოიწვიონ. კგბს უფროსი, გენერალი გოგოლი აგზავნის თავის საუკეთესო, სამი X-ის მქონე აგენტს — ანა ამასოვას. მისი მისია არის ეგვიპტეში წყალქვეშა ნავების აღმომჩენი სისტემის ნახაზების ყიდვა ან მოპარვაა. როგორც აღმოჩნდება, ინგლისური სადაზვერო სამსახურის აგენტს ჯეიმზ ბონდს იგივე დავალება აქვს. თუმცა ნახაზების მეპატრონეს კლავს ყბა — უზარმაზარი სიმაღლის ყაჩაღი, რომელსაც კბილებით რკინის ჯაჭვის გახლეჩა შეუძლია. მთავარი სტატია: ჯაშუში, რომელსაც ვუყვარდი (საუნდტრეკი). ოფიციალური საიტი „ჯაშუში, რომელსაც ვუყვარდი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „ჯაშუში, რომელსაც ვუყვარდი“ — Allmovie-ზე „ჯაშუში, რომელსაც ვუყვარდი“ — Box Office Mojo-ზე „ჯაშუში, რომელსაც ვუყვარდი“ — Rotten Tomatoes
ზღაპარი სარკეზე

ზღაპარი სარკეზე (1983) — რეჟისორ არმენ მანარიანის ანიმაციური ფილმი. 10-წუთიანი ფილმი მოგვითხრობს ჯადოსნურ სარკეზე, რომელიც გზაზე მიგორავს და ირეკლავს სამყაროს სიკეთესა და ბოროტებას. animator.ru
მელას წიგნი

მელას წიგნი (1975) — რეჟისორ რობერტ სააკიანცის ანიმაციური ფილმი. ეს 10-წუთიანი ფილმი არის შუა საუკუნეების პოეტის ვარდან აიგეკცის იგავების ეკრანიზაცია. animator.ru
ბუაკე

ბუაკე (ფრანგ. Bouaké) — სიდიდით მეორე ქალაქი კოტ-დ’ივუარში. ვალე-დუ-ბანდამის ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი. 2014 წლის აღწერის თანახმად ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 536 719 ადამიანს. აქ მდებარეობს სასოფლო-სამეურნეო საკვლევ ინსტიტუტ „ბრინჯის აფრიკული ცენტრის“ შტაბ-ბინა და რომის კათოლიკური ეკლესიის ბუაკეს არქიეპარქიის ცენტრი. ქალაქი მდებარეობს ქვეყნის ცენტრალურ ნაწილში, დაახლოებით 50 კმ-ში ჩრდილო-აღმოსავლეთით კოსუს წყალსაცავიდან, 350 კმ-ში ჩრდილოეთით აბიჯანიდან, ზღვის დონიდან 312 მეტრ სიმაღლეზე. ქალაქზე გადის რკინიგზა, რომელიც აბიჯანს აკავშირებს ბურკინა-ფასოსთან. ქალაქი დაარსდა 1899 წელს ფრანგული კოლონიური ძალების მიერ, როგორც სამხედრო ციხესიმაგრე. 1912 წელს ქალაქში გაიყვანეს რკინიგზა. ადმინისტრაციული ცენტრის სტატუსი მიიღო 1914 წელს. ქალაქის მოსახლეობის უმრავლესობის შემოსავალი გარკვეულწილად დაკავშირებულია ვაჭრობასთან ან სოფლის მეურნეობასთან. ქალაქის შემოგარენში მოჰყავთ ბამბა, თამბაქო, სიზალი, ბრინჯი, იამსი და სხვა სასოფლო-სამეურნეო კულტურები. ქალაქში ასევე არსებობს სამრეწველო საწარმოები, განსაკუთრებით განვითარებულია საფეიქრო წარმოება. ქალაქში ფუნქციონირებს 1994 წელს დაარსებული უნივერსიტეტი, ვეტერინარული ინსტიტუტი და სხვა სასწავლო დაწესებულებები. იაია ტურე — კლუბ „მანჩესტერ სიტის“, ასევე კოტ-დ’ივუარის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების ფეხბურთელი.  საფრანგეთი ვილნევ-სიურ-ლო  გერმანია როიტლინგენი  რუმინეთი ზიმნიჩა ↑ მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (citypopulation) ↑ მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (Recensement Général de la Population et de l’Habitat) ↑ Bouake, Cote D'Ivoire (Ivory Coast) Page. Fallingrain Global Gazetteer. ციტირების თარიღი: 2014-02-06. ↑ 4.0 4.1 4.2 Bouake. Britannica Online Encyclopedia. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-04. ციტირების თარიღი: 2010-11-11. ↑ Bienvenue à l'Université de Bouaké. Université de Bouaké. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-04. ციტირების თარიღი: 2010-11-11. ↑ Bouaké — Côte d’Ivoire დაარქივებული 2014-02-22 საიტზე Wayback Machine. ვილნევ-სიურ-ლოს ოფიციალური საიტი
ბისმარკი (ჩრდილოეთი დაკოტა)

ბისმარკი (ინგლ. Bismarck) — ქალაქი აშშ-ში. ჩრდილოეთ დაკოტის შტატის დედაქალაქი და ბერლის ქაუნთის ადმინისტრაციული ცენტრი. ქალაქი, რომელსაც სახელი ოტო ფონ ბისმარკის პატივსაცემად ჰქვია (1873 წლიდან), დაარსდა 1872 წელს მისურის პლატოზე, მდინარე მისურის ნაპირას. 1883 წელს გახდა ჩრდილოეთ დაკოტის ტერიტორიის დედაქალაქი, ხოლო 1889 წლიდან ამავე სახელწოდების შტატის დედაქალაქია. ამჟამად ბისმარკს უკავია 71 კმ² ტერიტორია. მოსახლეობა 2006 წლის მონაცემებით დაახლოებით 58,5 ათასს შეადგენს, გარეუბნებით კი 98 ათასს (2000). მოსახლეობის მიხედვით არის შტატის მეორე ქალაქი ფარგოს შემდეგ. 2000 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობის 94,78 % თეთრკანიანია და მხოლოდ 0,28 % აფრო-ამერიკელი. ქალაქის მაცხოვრებლების სამი მეოთხედი გერმანული (57,9 %) და ნორვეგიული (18,2 %) წარმოშობისაა. რუსული (7,7 %) წარმოშობის მოსახლეობა 1,5 ჯერ აღემატება ინგლისურს (5,0 %). ბისმარკი მდებარეობს 500 მ ზღვის დონიდან, დაახლოებით ჩრდილოეთ ყირიმის განედზე. კლიმატი არის მკაცრი კონტინენტალური, ცივი ზამთრით (-10,6°С) და ცხელი ზაფხულით (+20,8 °C). ყველაზე მაღალი ტემპერატურა +45 °C (6 ივლისი 1936), ყველაზე დაბალი −45 °C (16 თებერვალი 1936). ნალექი 420—440 მმ წელიწადში, ძირითადად ზაფხულის თვეებში. ↑ http://www.census.gov/popest/cities/SUB-EST2006-4.html ↑ http://www.weather.com/weather/wxclimatology/daily/USND0037?climoMonth=7[მკვდარი ბმული]
სტეფანე აღაჯანიანი

სტეფანე მელიქსეთის ძე აღაჯანიანი (დ. 28 დეკემბერი [ძვ. სტ. 16 დეკემბერი], 1863, შუშა — გ. 13 დეკემბერი, 1940, ერევანი) — სომეხი ფერმწერი, პორტრეტისტი. სომხეთის სსრ სახალხო მხატვარი (1938). სწავლობდა ქ. მარსელის სამხატვრო სტუდიაში (1886–1890) და ჟიულიანის აკადემიაში, პარიზში (1897–1900). 1903 წლიდან მუშაობდა დონის როსტოვში, 1922 წლიდან ერევანში. აღაჯანიანის რეალისტური პორტრეტისათვის დამახასიათებელია მკაცრი კოლორიტი და ღრმა ფსიქოლოგიზმი. მისი ნამუშევრებია: დედისა და მამის პორტრეტები (1900), „ძია სედრაქი“ (1926), „უპატრონო“ (1928), ავტოპორტრეტები (1925, 1926, ყველა სომხეთის სურათების გალერეა, ერევანი) და სხვა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 47.
გურამ მგელაძე

გურამ დავითის ძე მგელაძე (დ. 4 აპრილი, 1932, თბილისი — გ. 5 ივნისი, 2015) — ქართველი და საბჭოთა პარტიული და პოლიტიკური მოღვაწე, მეწარმე, სოციალისტური შრომის გმირი. 1973–1982 წლამდე საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის კომუნისტური პარტიის აბაშის რაიონული კომიტეტის პირველი მდივანი იყო. ამ თანამდებობაზე განახორციელა ე. წ. „აბაშის ექსპირემენტი“, რომელიც ითვალისწინებდა საბაზრო ეკონომიკის ელემენტების დანერგვას საბჭოთა მეურნეობაში. 1982–1991 — წლამდე საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის პირველი მოადგილე, საქართველოს სსრ სახელმწიფო მინისტრი, საქართველოს სსრ აგრო-სამრეწველო გაერთიანების თავმჯდომარე, საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის ბიუროს წევრი, საქართველოს სსრ კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრი. 1989–1991 — წლამდე საბჭოთა კავშირის უზენაესი საბჭოს სახალხო დეპუტატი, საქართველოს სსრ უზენაესი საბჭოს სახალხო დეპუტატი, საქართველოს სსრ კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის ბიუროს წევრი. იმყოფებოდა საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის გენერალური მდივნის, საბჭოთა კავშირის პრეზიდენტის მიხეილ გორბაჩოვის უახლოეს გარემოცვაში. 1992–1995 წლამდე — საქართველოს რესპუბლიკის საელჩოს მრჩეველი რუსეთის ფედერაციაში. 1995 წლამდე ითვლებოდა საქართველოს პრეზიდენტის — ედუარდ შევარდნაძის უახლოეს თანაგუნდელად. 1990 და 2000-იან წლებში აწარმოებდა სამეწარმეო საქმიანობას რუსეთში და ევროპის ქვეყნებში. 1992 წლის შემდეგ ძირითადად ცხოვრობდა მოსკოვში, დაქორწინებული იყო მოჭადრაკე, საერთაშორისო ოსტატ ნანა იოსელიანზე. ცდა, რომელიც გამოცდილებად იქცა : (რაიკომის მდივნის ჩანაწერები), თბ.: საბჭ. საქართველო, 1982. От эксперимента в районе — к повсеместному внедрению, М.: Экономика, 1983. Совершенствование управления в АПК республики, М.: Агропромиздат, 1985. Раздумья в пути : Записки секретаря райкома, М.: Политиздат, 1985. ციფრული ფოტომატიანე „ივერიელი“ Мгеладзе Гурам Давидович ↑ გარდაიცვალა გურამ მგელაძე[მკვდარი ბმული] reportiori.ge ↑ კაცი, რომელმაც შექმნა „რა მოხდა აბაშაში“ ↑ რატომ გამოაცხადა ზვიად გამსახურდიამ პირად მტრად გურამ მგელაძე და დაბრუნდება თუ არა საქართველოში ნანა იოსელიანი tbiliselebi.ge
ილარიონ მგელაძე

ილარიონ მგელაძე, ფსევდონიმი ილია ვარდინი (დ. 1890, აკეთი — გ. 27 ივლისი, 1941, მოსკოვი) — რევოლუციონერი, ლიტერატორი, კრიტიკი, პუბლიცისტი, საბჭოთა კავშირის პოლიტიკური მოღვაწე. რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშაკთა პარტიის წევრი 1906 წლიდან. მონაწილეობდა რევოლუციურ საქმიანობაში კავკასიაში. 1910 წლიდან რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშაკთა პარტიის მოსკოვის კომიტეტის წევრი. აქტიურად მონაწილეობდა რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშაკთა პარტიის მუშაობაში სარატოვში. 1917 წელს - რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშაკთა პარტიის სარატოვის გუბკომის წევრი. 1918 წელს - რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშაკთა პარტიის პეტროგრადის ქალაქკომის წევრი. ბრესტის სამშვიდობო ხელშეკრულების განხილვის პერიოდზე „მემარცხენე კომუნისტი“. 1919 წელს - რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშაკთა პარტიის მოსკოვის ქალაქკომის წევრი. რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშაკთა პარტიის ცენტრალური კომიტეტის გაზეთების Правда და Известия რიგი სტატიების ავტორი. სამოქალაქო ომის პერიოდში იყო წითელი არმიიის პირველი კავალერისტული არმიის სემენ ბუდენოვის მეთაურობით პოლიტიკური განყოფილების უფროსი. 1920 წელს რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშაკთა პარტიის კიევის გუბკომის ბიუროს წევრი, რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშაკთა პარტიის ცენტრალური კომიტეის პრესის ქვეგანყოფილების გამგე. სრულიად რუსეთის საგანგებო კომისიის (ВЧК - КГБ) ერთ-ერთი დამაარსებელი. 1921 წელს სრულიად რუსეთის საგანგებო კომისიის (ВЧК) უფლებამოსილი რეფერენტი. 1920-იან წლებში საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის აგიტაციის და პროპაგანდის განყოფილების ყოველკვირეული გამოცემის - „Красная печать“ რედაქტორი, ჟურნალის რედაქტორი - „На литературном посту“, პროლეტართა მწერლების რუსეთის ასოციაციის მდივანი (РАПП - „მწერალთა კავშირის“ ანალოგი). 1920-იან წლებში მეგობრობდა მთელ რიგ ცნობილ პოეტებთან და მწერლებთან. ითვლებოდა ცნობილ პოეტის სერგეი ესენინის ლობისტად. 1925 წელს - კომუნისტურ პარტიაში მემარცხენე ოპოზიციის აქტიური მონაწილე. 1927 წელს გრიცხეს კომუნისტური პარტიიდან, როგორც „ტროცკისტული ოპოზიციის“ (იოსებ სტალინის მთავარი ოპონენტის, ლევ ტროცკის გუნდი) აქტიური წევრი. 1928 წელს აღადგინეს. 1935 კვლავ გარიცხეს და ამავე წელს დააპატიმრეს. მისჯილი ჰქონდა 10 წლით პატიმრობა. 1941 წლის 7 ივლისს სსრკ უმაღლესი სასამართლოს სამხედრო კოლეგიამ დავრეტა მიუსაჯა. დახვრიტეს იმავე წლის 27 ივლისს მოსკოვში, „კომუნარკასთან“. ВА́РДИН
დიმიტრი მგელაძე

დიმიტრი სერგის ძე მგელაძე (დ. 26 დეკემბერი, 1891, აკეთი — გ. 21 აგვისტო, 1979) — ქართველი მეცნიერი, რუსისტი, პროფესორი (1941), მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1972). 1914 წელს ნოვოროსისკის უნივერსიტეტის ისტორია-ფილოლოგიის სლავურ-რუსული განყოფილება. 1918 წლამდე იყო ამავე უნივერსიტეტის პროფესორი. 1918 წელს დაბრუნდა საქართველოში და აქტიური მონაწილება მიიღო თბილისის უნივერსიტეტის დაარსებაში. 1920-1921 წლებში დიმიტრი მგელაძე საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის განათლების მინისტრის თანამდებობაზე მუშაობდა. საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ გააგრძელა სამეცნიერო და პედაგოგიური მუშაობა თბილისში. 1938-1975 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი, რუსული ენის კათედრის გამგე, კითხულობდა თანამედროვე რუსული ენის, რუსული ენის დიალექტოლოგიის, ძველი სლავური ენის, სლავრუ იდა ინდოევროპული ენების შედარებითი გრამატიკის კურსებს. განსაკუთრებით დიდია მისი ღვაწლი რუსული ენის სწავლების მეთოდიკაში. არის მთელი რიგი სამეცნიერო ნაშრომისა და მეტოდოლოგიური ლიტერატურის ავტორი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 526-527. დიმიტრი მგელაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
რაჩია ნერსესიანი

რაჩია ნერსესის ძე ნერსესიანი (დ. 24 ნოემბერი [ძვ. სტ. 12 ნოემბერი], 1895, ნიკამედია, ახლანდელი იზმითი, თურქეთი — გ. 6 ნოემბერი, 1961, ერევანი) — სომეხი მსახიობი. სსრკ სახალხო არტისტი (1956). 1915 წლიდან მონაწილეობდა სომხეთის დრამატულ დასების სპექტაკლებში, თურქეთში. 1923 წლიდან ერევნის გ. სუნდუკიანის სახელობის სომხური დრამის თეატრის წამყვანი მსახიობი იყო. წარმატებით ასრულებდა ტრაგიკულ, სახასიათო და გროტესკულ როლებს: მაკბეთი, ფალსტაფი, ოტელო (შექსპირის „მაკბეთი“, „უინძორელი მხიარული ქალები“, „ოტელო“), პეპო (სუნდუკიანის „პეპო“) და სხვა. 1920 წლიდან მოღვაწეობდა კინოში. შეასრულა როლები: პეპო („პეპო“, 1935), აკოფიანი („ზანგეზური“, 1938; II ხარისხის სტალინური პრემია, 1941) და სხვა. დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით, „საპატიო ნიშნის“ ორდენითა და მედლებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 394.
მიხეილ მგელაძე

მიხეილ მიხეილის ძე მგელაძე (რუს. Мгеладзе, Михаил Михайлович; დ. 2 აპრილი, 1948, თბილისი) — საბჭოთა კავშირისა და რუსეთის ფედერაციის დიპლომატი, ისტორიკოსი, ისტორიის მეცნიერებათა კანდიდატი. რუსეთის ფედერაციის საგარეო საქმეთა სამინისტროს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი. წარმოშობით ქართველი. დაიბადა თბილისში 1948 წელს. 1972 წელს დაამთავრა საბჭოთა კავშირის საგარეო საქმეთა სამინისტროს საერთაშორისო ურთიერთობების მოსკოვის სახელმწიფო ინსტიტუტი (МГИМО). 1989 წელს დაამთავრა საბჭოთა კავშირის საგარეო საქმეთა სამინისტროს დიპლომატიური აკადემია. 1972 წლიდან მუშაობდა სხვა და სხვა დიპლომატიურ თანამდებობებზე საბჭოთა კავშირის და რუსეთის ფედერაციის საგარეო საქმეთა სამინისტროს ცენტრალურ აპარატში და საზღვარგარეთ. 1994-1997 წლებში რუსეთის ფედერაციის საელჩოს მრჩეველი ინდოეთში; 2002-2005 წლებში რუსეთის ფედერაციის გენერალური კონსული მადრასში (ჩენაი, ინდოეთი). 2005-2006 წლებში — რუსეთის ფედერაციის საგარეო საქმეთა სამინისტროს აფრიკის დეპარტამენტის დირექტორის მოადგილე. 2006-2012 წლებში რუსეთის ფედერაციის საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი მიანმარში. მიხეილ მგელაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ Указ Президента Российской Федерации от 01.05.2012 г. № 543 "О присвоении Мгеладзе М.М. дипломатического ранга Чрезвычайного и Полномочного Посла" ↑ Указ Президента Российской Федерации от 25.09.2006 г. № 1047 "О назначении Мгеладзе М.М. Чрезвычайным и Полномочным Послом Российской Федерации в Союзе Мьянма" ↑ Указ Президента Российской Федерации от 16.10.2012 г. № 1399 "О Мгеладзе М.М."
აშშ-ის სამხედრო-საჰაერო ძალები

აშშ-ის სამხედრო-საჰაერო ძალები (ინგლ. United States Air Force) — აშშ-ის შეიარაღებული ძალების საჰაერო და კოსმოსური დანაყოფი. პირადი შემადგენლობისა და შეიარაღების რაოდენობით ყველაზე დიდი საჰაერო ძალებია მსოფლიოში. მის დაქვემდებარებაშია: სტრატეგიული სარაკეტო დანაყოფი, სამხედრო-კოსმოსური ძალები, ჰაერსაწინააღმდეგო და რაკეტსაწინააღმდეგო თავდაცვითი ძალები, სპეცდანიშნულების დანაყოფები და სხვა. აშშ-ის სამხედრო-საჰაერო ძალების ოფიციალური საიტი Official USAF Recruiting site
ბაბკენ ნერსესიანი

ბაბკენ პოღოსის ძე ნერსესიანი (დ. 18 ივლისი [ ძვ. სტ. 5 ივლისი], 1917, თბილისი — გ. 14 თებერვალი, 1986) — სომეხი მსახიობი. საქართველოს (1953) და სომხეთის (1961) სახალხო არტისტი. სსრკ სახალხო არტისტი (1972). სასცენო მოღვაწეობა დაიწყო 1933 წლიდან თბილისში. 1944–1955 წლებში იყო თბილისის სომხური დრამატული თეატრის მსახიობი, 1956 წლიდან ერევნის გ. სუნდუკიანის სახელობის სომხური დრამის თეატრშია. წარმატებით ასრულებს სახასიათო, კომიკურ და ტრაგიკულ როლებს: პეპო (სუნდუკიანის „პეპო“), გევორქი (ბორიანის „ერთ ჭერქვეშ“) და სხვა. შექმნა ლენინის სცენური სახე (დარიანის „რესპუბლიკის თავმჯდომარე“), შ. რუსთაველის სახელობის თბილისის სახელმწიფო თეატრის სპექტაკლში „პეპო“ ქართულ ენაზე შეასრულა პეპოს როლი. 1957 წლიდან მოღვაწეობს კინოში. იყო მხატვრული კითხვის ოსტატი. დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშის ორდენითა და მედლებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 394. ბაბკენ ნერსესიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ბაბკენ ნერსესიანი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
დავით სასუნცი

დავით სასუნცი, დავით სასუნელი (სომხ. Սասունցի Դավիթ) — სომხური ხალხური საგმირო ეპოსი. იქმნებოდა საუკუნეთა განმავლობაში. ძირითადი პლასტები VIII-X საუკუნეებს განეკუთვნება. ეპოსის ნაწყვეტები პირველად 1874 წელს ჩაიწერეს. სხვადასხვა კუთხეში ჩაწერილი ვარიანტების საფუძველზე 1939 დამუშავდა ერთიანი ტექსტი. ამ წელს აღინიშნა ეპოსის შექმნის 1000 წლისთავი. იგი ითარგმნა მრავალ ენაზე, მათ შორის ქართულადაც. ეპოსის შინაარსი მრავალპლანიანია. გვაცნობს 4 თაობის საგმირო საქმეებს, შესაბამისად 4 შტოსაგან შედგება: „სანასარი და ბაღდასარი“ „მჰერ უფროსი“ (სანასარის შვილი) „დავით სასუნცი“ (მჰერის შვილი) „მჰერ უმცროსი“ (დავითის შვილი). ეპოსი ძირითადად სასუნის დამოუკიდებლობისათვის ბრძოლას ეხება, მაგრამ მასში გაცილებით ადრინდელი პლასტებიცაა დაცული. შემონახულია მატრიარქატისა და წყლის კულტის ელემენტები, უძველესი კოსმოლოგიური წარმოდგენები. გმირთა სამოქმედო ასპარეზი სცილდება სასუნის ფარგლებს, მოიცავს საქართველოს, აზერბაიჯანს, ეგვიპტეს, არაბეთს, ჩინ-მაჩინს. ეპოსი გამსჭვალულია ჰუმანიზმის, პატრიოტიზმისა და სამართლიანობის იდეებით. ენა ლაკონიურია, სხარტი, მხატვრულად მდიდარი. სასუნელი დავითი. კტ., ლ. მელიქსეთ-ბეგის რედ., თბ., 1939; Давид Сасунский. Юбилейный сб., посвященный 1000-летию эпоса, Ер., 1939; ქსე, ტ. 3, გვ. 341, თბ., 1978
მართა ვაშინგტონი

დენდრიჯი, მართა პარკ-ქასთის ვაშინგტონი (ინგლ. Martha Dandridge Parke-Custis Washington) (დ. 2 ივნისი, 1731, უილიამსბურგი, ვირჯინია — გ. 22 მაისი, 1802, მაუნტ-ვერნონი, ვირჯინია), ამერიკის შეერთებული შტატების პირველი ლედი, მისი მეუღლე იყო ამერიკის პირველი პრეზიდენტი ჯორჯ ვაშინგტონი. მართა დაიბადა 1731 წლის ივნისს, უილიამსბურგთან (ვირჯინია) ახლოს, ვირჯინიელი პლანტატორის ჯონ დენდრიჯის ოჯახში. 18 წლის ასაკში დაქორწინდა მდიდარ, მასზე 20 წლით უფროს დენიელ პარკ-ქასთისზე. მათ ჰყავდათ ოთხი შვილი, რომელთაგანაც მხოლოდ ორმა მიაღწია ზრდასრულ ასაკს. 1757 წელს დენიელ ქასთისი გარდაიცვალა. მისი მეუღლის გარდაცვალებიდან ორი წლის შემდეგ, 1759 წლის 6 იანვარს, მართა დენბრიჯი ცოლად გაჰყვა პოლკოვნიკ ჯორჯ ვაშინგტონს. დაქორწინების შემდეგ ისინი ცხოვრობდნენ ვაშინგტონის სახლში მაუნთ ვერნონში. მათ თანაცხოვრებისას საერთო შვილი არ ჰყოლიათ. მართა დენდრიჯი წინააღმდეგი იყო ჯორჯ ვაშინგტონის გაპრეზიდენტებისა და ინაუგურაციასაც კი არ დასწრებია, თუმცა შემდეგ მან ნათლად შეასრულა ყველა ის მოვალეობა, რომელიც ამერიკის შეერთებული შტატების პირველ ლედის ეკისრებოდა. მართა ვაშინგტონი გარდაიცვალა მაუნთ ვერნონში, იგი დაკრძალეს 1802 წლის 22 მაისს. 1831 წელს იგი გადაასვენეს აკლდამაში თავისი მეუღლის გვერდით. 1902 წელს მართა დენდრიჯი გახდა პირველი ქალი, რომელიც ამერიკის შეერთებული შტატების საფოსტო მარკაზე გამოისახა. Fraser, Flora (2015). The Washingtons: George and Martha. "Join’d by Friendship, Crown’d by Love". New York: Alfred A. Knopf. ISBN 978-0-307-27278-2.  ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მართა ვაშინგტონი Martha Washington letters (primary sources) Martha Washington დაარქივებული 2005-11-28 საიტზე Wayback Machine. at the White House (biography) Martha Washington დაარქივებული 2012-06-30 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links at the National First Ladies Library (biography) Martha Washington (George Washington's Mount Vernon) Donald Greyfield. Martha Dandridge Washington. First of America's First Ladies. Find a Grave. Martha Washington at C-SPAN's First Ladies: Influence & Image ↑ Martha Washington - Early Life: Birth and Family of Origin. MarthaWashington.US(Center for History and New Media/The Mount Vernon Ladies' Association). დაარქივებულია ორიგინალიდან — მარტი 21, 2019. ციტირების თარიღი: June 2, 2012.
მუნრეიკერი

მუნრეიკერი (ინგ.: Moonraker) (1977) — მეთერთმეტე ფილმი ჯეიმზ ბონდის შესახებ და რიგით მეოთხე ფილმი ამ სერიალიდან, რომელშიც მონაწილეობა მიიღო როჯერ მურმა. ფილმის რეჟისორია ლუის გილბერტი. ფილმში ბონდი გაგზავნილია კოსმოსური შატლის დაკარგვის გამოსაძიებლად, რაც მას მიიყვანს მილიონერ ჰიუგო დრაქსთან, შატლების მწარმოებელი კომპანიის მფლობელთან. აგენტ ჰოლი გუდჰედის დახმარებით ბონდი იძიებს ამ საქმეს, მოგზაურობს ვენეციაში, რიო დე ჟანეიროში და ამაზონის ტყეებში, ბოლოს კი - კოსმოსში. მუნრეიკერი მისი ავტორის, იენ ფლემინგის ჩანაფიქრით, ჯერ კიდევ 1954 წელს უნდა ქცეულიყო კინოფილმად. პროდიუსერებს ფილმის გამოშვება სურდათ 1973 წელს, როდესაც როჯერ მურმა პირველად შეასრულა ბონდის როლი. მიუხედავად მრავალი ნეგატიური შეფასებისა, ’’ოქროსთვალი’’ს გამოსვლამდე, ეს იყო ყველაზე შემოსავლიანი ფილმი ბონდის სერიებიდან. შემოსულმა თანხამ შეადგინა 210.300.000 დოლარი მსოფლიო მასშტაბით. მთავარი სტატია: მუნრეიკერი (საუნდტრეკი). „მუნრეიკერი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „მუნრეიკერი“ — Allmovie-ზე „მუნრეიკერი“ — Rotten Tomatoes „მუნრეიკერი“ — Box Office Mojo-ზე ოფიციალური საიტი
გაეროს დროშა

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის დროშა მიიღეს 1947 წლის 20 ოქტომბერს. ის წარმოადგენს გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ოფიციალური ემბლემის თეთრი ფერის გამოსახულებას ცისფერ ფონზე. დროშას საფუძვლად დაედო გაეროს სან-ფრანცისკოს კონფერენციისათვის შექმნილი ლოგო. 1945 წლის სან-ფრანცისკოს კონფერენციის ორგანიზატორებს ჭირდებოდათ ლოგო, რომელიც გამოისახებოდა სამკერდე ნიშანზე დელეგატების იდენტიფიცირებისათვის. აშშ-ის სახელმწიფო მდივანი მიხვდა, რომ დროებითი ლოგო შეიძლებოდა გაეროს მუდმივ ემბლემად ქცეულიყო. მან ჩამოაყალიბა კომიტეტი, რომელმაც შეიმუშავა ემბლემა — ფოთლებით გარშემორტყმული მსოფლიოს რუკა — დონალდ მაკლაფლინის ესკიზების მიხედვით. ფონის ცისფერი ფერი შეირჩა, როგორც წითლის, ომის ფერის, საწინააღმდეგო. ზეთისხილის რტოები მშვიდობის სიმბოლოა, მსოფლიოს რუკა კი გამოხატავს ყველა ერს. UN Doc. St/SGB/132: United Nations Flag Code and Regulations (ინგლისური) Flags of the World - United Nations Organization (ინგლისური)