laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კარლო მეგრელიშვილი

კარლო მეგრელიშვილი (დ. 29 სექტემბერი, 1915, თბილისი — გ. იანვარი, 2006) — ქართველი ინჟინერი. საქართველოს სსრ დამსახურებული ინჟინერი (1958), თბილისის საპატიო მოქალაქე (1997). 1952 წელს დაამთავრა თბილისის რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინრების ინსტიტუტი. 1932–1942 წლებში მუშაობდა სამუშაოების მწარმოებლად ამიერკავკასიის სამრეწველო მშენებლობის ტრესტში. ქ. თბილისის ტრამვაი-ტროლეიბუსის სამმართველოში — უფროს ტექნიკად, საგზაო სამსახურის უფროსის მოადგილედ და მთავარ ინჟინრად, საგზაო სამსახურის უფროსად. 1941-1946 წლებში იმყოფებოდა საბჭოთა არმიის რიგებში სხვადასხვა თანამდებობებზე. დიდი სამამულო ომის მონაწილე. 1950–1961 წლებში თბილისის მშრომელთა დეპუტატების საბჭოს აღმასკომში საპასუხისმგებლო პოსტზეა. 1961 წლის სექტემბერში აირჩიეს ქ. თბილსის ორჯონიკიძის მშრომელთა დეპუტატების რაიონული საბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარედ. იყო თბილისის მშრომელთა დეპუტატების საბჭოს დეპუტატი. პარტიის თბილისის კომიტეტის წევრი. 1968–1978 წლებში თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარის მოადგილე მშენებლობის დარგში. 1979 წლიდან თბილისის მერიის მთავარი სპეციალისტი, შემდეგ მთავარი მრჩეველი. 1999 — ღირსების ორდენი წითელი ვარსკვლავის ორდენი კარლო მეგრელიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ჯუნა მიქატაძე

დიმიტრი (ჯუნა) მიქატაძე (დ. 6 მაისი, 1932, თბილისი — გ. 2005) — ქართველი მოქანდაკე, მხატვარი. საქართველოს სსრ დამსახურებული მხატვარი (1969), საქართველოს სსრ სახალხო მხატვარი (1985), თბილისის საპატიო მოქალაქე (1998). 1956 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის სახვითი ხელოვნების ფაკულტეტი. 1963-1966 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის სასწავლო ოსტატი, 1966-1971წწ. უფროსი მასწავლებელი, 1971-1978წწ. დოცენტი, 1978 წლიდან პროფესორი. არის „გორგასლის“(1957), „მზეჭაბუკის“ (1964), „რუსთაველის მონუმენტის“ (1967), „რუსთაველის პორტრეტის“ (1971), „გალაკტიონ ტაბიძის“ (1979), „მარი ბროსეს“ (1995), „იოანე პეტრიწის“ (1996), „ლადო გუდიაშვილის“ (1999) და სხვათა ძეგლების ავტორი. 1957 წლიდან სისტემატურად მონაწილეობდა საშემოდგომო, საგაზაფხულო, რესპუბლიკურ და საკავშირო გამოფენებში. მისი ნამუშევრები დაცულია საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში. ჯ. მიქატაძე მოღვაწეობდა კინემატოგრაფიაშიც. დიდი იუმორით დაჯილდოებული, ის სახასიათო როლების ბრწყინვალე შემსრულებელი იყო. ითამაშა ისეთ ფილმებში, როგორიცაა: „კუჩხი ბედინერი“ (რეჟ. გურამ პატარაია), „ოტელო“ (რეჟ. ნანა ჯანელიძე). მონაწილეობდა სხვადასხვა კონკურსებში, მათ შორის: კონკურსი შოთა რუსთაველის ძეგლისთვის (1967, II პრემია), კონკურსი ვახტანგ გორგასლის ძეგლისთვის (III პრემია). 1988 — შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემია ჯუნა მიქატაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ვახტანგ სალარიძე

ვახტანგ სალარიძე (დ. 24 ივლისი, 1911, სოფ. მეტეხი, კასპის რაიონი— გ. 23 მარტი, 2001) — ქართველი მომღერალი, მსახიობი. საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი (1950), საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1966), თბილისის საპატიო მოქალაქე (1998). 1929-1930 წლებში სწავლობდა თბილისის შოთა რუსთაველის თეატრთან არსებულ დრამატულ სტუდიაში. 1930-1935 წლებში მუშაობდა საქართველოს სხვადასხვა თეატრებში: ჭიათურის (1931-1932), ქუთაისის (1938-1939), 1939 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე თბილისის მუსიკისა და დრამის სახელმწიფო თეატრის წამყვანი სოლისტი. ქართული რეპერტუარი, რამდენიმე ათეული როლი, მათ შორის: ბოღმა ვანო, შაქრო(გიორგი ცაბაძე „კურკას ქორწილი“, „მეტეხის ჩრდილში“), კარაპეტა (შოთა მილორავა „ძუნწი“), მამაზეციერი (გოგი ჩლაიძე „ღვთაებრივი კომედია“), მთავარი როლი (ოთარ თევდორაძე „შვეიკი მიდის ომში“, 1968, პრემიერა), მთავარი როლი (ბიძინა კვერნაძე „ცოლები და ქმრები“, 1970, პრემიერა), მთავარი როლი (ვაჟა აზარაშვილი „შვიდნი ძმანი გურჯანელნი“, 1972, პრემიერა), მთავარი როლი (შოთა მილორავა „დედისერთა ჯარში მიდის“, 1975), მთავარი როლი (მიხეილ ჩირინაშვილი „ძველი თბილისის სურათები“, 1975, პრემიერა), მთავარი როლები (შოთა მილორავა „ჩანჩურა“, 1976, პრემიერა, „ჩემი კეთილი მეზობელი“, 1976, პრემიერა, „სათაგური“, 1978, პრემიერა), მთავარი როლი (გიორგი ცაბაძე „მე სიყვარულის მომღერალი ვარ“, 1979, პრემიერა). 1996 — ღირსების ორდენი ვახტანგ სალარიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
კადეტთა სამხედრო ლიცეუმი

კადეტთა სამხედრო ლიცეუმი (სსიპ) — სამხედრო სასწავლებელი საქართველოში. დაარსდა 2010 წლის 2 აგვისტოს, ქალაქ ქუთაისში. 2014 წლის 15 სექტემბერს ლიცეუმს გენერალ გიორგი კვინიტაძის სახელი მიენიჭა და აღნიშნული თარიღი ლიცეუმის დღედ გამოცხადდა. 2012 წლის 1 ივლისს ლიცეუმის კურსდამთავრებულთა პირველი გამოშვება შედგა. კადეტთა სამხედრო ლიცეუმში სასწავლო პროცესი განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს ეროვნული სასწავლო გეგმის და დამატებითი სამხედრო პროგრამის მიხედვით მიმდინარეობს. ლიცეუმი პანსიონური ტიპისაა და კადეტებს საცხოვრებელი პირობებით, სამედიცინო მომსახურებით, კვებით და სასწავლო სახელმძღვანელოებით უზრუნველყოფს. კადეტები მონაწილეობენ ეროვნულ ოლიმპიადებში, სასწავლო შემოქმედებით კონფერენციებში, სხვადასხვა კონკურსებსა და ღონისძიებებში. საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს კადეტთა კორპუსი ოფიციალური საიტი ↑ 1.0 1.1 ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 419.
თბილისის უმაღლესი საარტილერიო სასწავლებელი

ბაქოს 26 კომისრის სახელობის თბილისის უმაღლესი საარტილერიო სასწავლებელი — სამხედრო სასწავლებელი თბილისში. მისი ისტორია იწყება ბაქოში, 1920 წლის აგვისტოში, როდესაც წითელი არმიის სამეთაურო კადრების მოსამზადებლად ფორმირებული იყო კურსანტთა აღმოსავლეთის ბრიგადა, რომლის შემადგენლობაში შევიდა კურსანტთა მე-6 პოლკი. ბრიგადასთან ერთად ეს პოლკი 1921 წლის 25 თებერვალს შემოვიდა თბილისში (იხ. წითელი არმიის შემოჭრა საქართველოში), სადაც განლაგდა ახლანდელი დავით აღმაშენებლის გამზირზე, ყოფ. იუნკერთა სასწავლებლის ყაზარმებში, 1921 წლის 14 აპრილს კურსანტთა მე-6 პოლკი გადაკეთდა ქვეით-მეტყვიამფრქვევეთა მე-2 კურსებად. იმავე წლის მაისში ამ კურსებს ეწოდა ბაქოს ქვეით-მეტყვიამფრქვევეთა მე-13 სამეთაურო კურსები, 1922 წლის ოქტომბერში — ბაქოს ქვეითთა სკოლა, რომელსაც 1924 წლის ოქტომბერში მიენიჭა ბაქოს 26 კომისრის სახელი. 1935 ეს სკოლა გადაკეთდა ბაქოს 26 კომისრის სახელობის ამიერკავკასიის გაერთიანებულ სამხედრო სკოლად, 1937 წელს – იმავე სახელობის სამხედრო სასწავლებლად, ხოლო 1938 წელს — ბაქოს 26 კომისრის სახელობის სამთო-საარტილერიო სასწავლებლად. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში (1939–1945) არმიის მეთაურთა წარმატებული მომზადებისათვის სასწავლებელი დაჯილდოვდა წითელი დროშის ორდენით. 1956 წელს მას ეწოდა თბილისის წითელდროშოვანი საარტილერიო სასწავლებელი ბაქოს 26 კომისრის სახელობისა. 1969 წელს სასწავლებელი რეორგანიზებულ იქნა უმაღლეს საარტილერიო სასწავლებლად (4-წლიანი სწავლება) და პირველი გამოშვება, რომელმაც გაიარა უმაღლესი სასწავლებლის სრული პროგრამა, შედგა 1973 წელს. 1991 წელს საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ, სასწავლებელი სრული შემადგენლობით გადაყვანილ იქნა (1993) რუსეთის ფედერაციის ქალაქ ეკატერინბურგში. მის ყაზარმებში მუშაობა დაიწყო თავდაცვის ეროვნულმა აკადემიამ. ↑ 1.0 1.1 1.2 ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 529, ISBN 99928-20-32-2.
ლევ პოლივანოვი

ლევ პოლივანოვი (რუს. Лев Ива́нович Полива́нов), დ. 1838 — გ. 1899) — რუსი პედაგოგი, ფილოლოგი, ლიტერატურათმცოდნე, საზოგადო მოღვაწე, პოლივანოვის გიმნაზიის დამაარსებელი. ლევ პოლივანოვი დაქორწინებული იყო მარია ალექსანდროვნაზე (ქალიშვილობის გვარით ლოკკენბერგზე) შვილები: პოლივანოვა, ოლგა ლევის ასული (1862-?) პოლივანოვი, ივან ლევის ძე (1867—1942) პოლივანოვა, სოფია ლევის ასული (1869-?) პოლივანოვა, ანნა ლევის ასული (1871-?) პოლივანოვი, ლევ ლევის ძე (1875—1943) ლევ პოლივანოვს დარჩა ოჯახის გარეშე გაჩენილი ვაჟიშვილები ვალენტინა პეტრეს ასულ კობილინსკაიასგან: ლევ კობილინსკი (1879—1947) — რუსი პოეტი. კობილინსკი, სერგეი (1882-?) Памяти Л. И. Поливанова (К 10-летию его кончины). — М.: О-во б. воспитанников Гимназии Л.И. Поливанова, 1909. — VIII, 182 с. В. Н. Лясковский. Лев Иванович Поливанов // Журнал Министерства народного просвещения. — СПб., 1914. — Т. 49, № 2. — С. 212—232.,. — Т. 50, № 3. — С. 35—56. Биография У Покровских ворот: Сборник. — М.: Московский рабочий, 1997. — 224 с. — (Биография московского дома). — 5000 экз. — ISBN 5-239-01933-9. ↑ Педагоги и психологи мира — 2012. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q126722605"></a> ↑ Поливанов Лев Иванович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ 3.0 3.1 Поливанов, Лев Иванович // Энциклопедический словарь — СПб: Брокгауз — Ефрон, 1898. — Т. XXIV. — С. 282. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q24487568"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q656"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q602358"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19908137"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23892951"></a> ↑ 4.0 4.1 4.2 4.3 4.4 Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a>
პოლივანოვის გიმნაზია

პოლივანოვის გიმნაზია (რუს. Поливановская гимназия) — კერძო ვაჟთა გიმნაზია, რომელიც დააარსა ცნობილმა რუსმა პედაგოგმა, ფილოლოგმა, ლიტერატურათმცოდნემ და საზოგადო მოღვაწემ ლევ პოლივანოვმა (რუს. Л. И. Поливанов) ქალაქ მოსკოვში 1868 წელს. გიმნაზია ფუნციონირებდა 1923 წლამდე. მოსკოვის ლევ პოლივანოვის კერძო ვაჟთა გიმნაზიის დაარსებიდან ოც წლისთავთან დაკავშირებით. გვერდი 44, მოსკოვი, 1893 წელი Андрей Белый: На рубеже двух столетий (ორ საუკუნეთა მიჯნაზე). ლევ პოლივანოვი და მისი გიმნაზია პოლივანოვის გიმნაზია დაარქივებული 2014-02-23 საიტზე Wayback Machine. მოსკოვის ლევ პოლივანოვის სახელობის კერძო ვაჟთა გიმნაზიის აღზრდილთა წესდება — 1895. — გვერდი 16.
კონსტანტინოს სტეფანოპულოსი

კონსტანტინოს სტეფანოპულოსი (ბერძ. Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος) (დ. 15 აგვისტო, 1926, პატრა — გ. 20 ნოემბერი, 2016, ათენი) — ბერძენი იურისტი, პოლიტიკოსი. 1995-2005 წლებში იყო საბერძნეთის პრეზიდენტი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (1999). 1954 წელს დაამთავრა ათენის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი და 1974 წლამდე მუშაობდა სპეციალობით ქალაქ პატრას ადვოკატთა ასოციაციის წევრად. 1958 წელს მან პირველად მიიღო მონაწილეობა არჩევნებში, როგორც „სახალხო რადიკალური გაერთიანების“ პარტიის წარმომადგენელი (ბერძ. Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση) და პირველად 1964 წელს აირჩიეს პარლამენტის წევრად აქაიის პრეფექტურის წარმომადგენლად. 1974, 1977, 1981 და 1985 წლებში ხელახლა აირჩიეს პარლამენტის წევრად, იყო პარტია „ახალი დემოკრატიის“ წევრი (ბერძ. Νέα Δημοκρατία "Ν.Δ."). 1974 წლის რეფერენდუმზე სახელმწიფო სტრუქტურის საკითხზე, იგი მხარს უჭერდა მონარქიის შენარჩუნებას. სამხედრო ხუნტის „შავი პოლკოვნიკების“ დაცემის შემდეგ იყო „ახალი დემოკრატიის“ მიერ შექმნილ მთავრობაში: 1974 — ვაჭრობის მინისტრის მოადგილე, 1974-1976 წლებში — შინაგან საქმეთა მინისტრი, 1976-1977 წლებში —შრომისა და სოციალური დაზღვევის მინისტრი, 1977-1981 წლებში — უპორტფელო მინისტრი. 1981 წლიდან 1985 წლამდე იყო საბერძნეთის პარლამენტის ფრაქციის „ახალი დემოკრატიის“ ხელმძღვანელი. title = Πέθανε ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος Ο Γ. Παπανδρέου δημοφιλέστερος πολιτικός ↑ საქართველოს საგარეო საქმეთა სამინისტრო[მკვდარი ბმული] ↑ რამდენი საპატიო მოქალაქე ჰყავს თბილისს, ვინ არიან ისინი და რა დამსახურებისთვის მიიღეს ეს წოდება
პანტიკო თორდია

პანტიკო (ვაჟა) თორდია (დ. 22 იანვარი, 1935, სოფ. ეწერი, ახლანდელი ზუგდიდის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი ავიამშენებელი, ინჟინერ-მექანიკოსი, მეცნიერი. თბილისის საავიაციო ინსტიტუტის პროფესორი (2002), ტექნიკის მეცნიერებათა კანდიდატი (1991), თბილისის საპატიო მოქალაქე (2000). 1967 წელს დაამთავრა ქ. სარატოვის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის (რუსეთი) თვითმფრინავმშენებლობის ფაკულტეტი. იმავე წელს მუშაობა დაიწყო თბილისის დიმიტროვის სახელობის საავიაციო ქარხანაში ინჟინრად, 1978 წლიდან იყო ამავე ქარხნის დირექტორი, 1985–1991 წლებში სახელშეცვლილი ქარხნის თბილისის საავიაციო საწარმოო გაერთიანების გენერალური დირექტორი, 1991–1992 წლებში საქართველოს სსრ მრეწველობის მინისტრის მოადგილე, 1993–1998 წლებში საქართველოს პრეზიდენტის მრჩეველი, 1998 წელს ისევ თბილისის სახელმწიფო საავიაციო საწარმოო გაერთიანების, 2000 წლიდან კი–შპს „თბილავიამშენის“ გენერალური დირექტორი, 2008–2013 წლებში შპს „თბილავიამშენის“ დირექტორი. მისი უშუალო ხელმძღვანელობით ქარხანაში დაიწყო რეაქტიული მოიერიშე სუ-25 თვითმფრინავების, მისი მოდიფიკაციებისა და „ჰაერი-ჰაერი“ კლასის მართვადი რაკეტების სერიული წარმოება. მისივე თაოსნობით ჩატარდა საწარმოს ტექნიკური გადაიარაღების, კომპიუტერიზაციისა და რესტრუქტურიზაციის პროცესები. პანტიკო თოდრია არის მრავალი სამეცნიერო ნაშრომის, რაციონალიზატორული წინადადებისა და არაერთი გამოგონების ავტორი. 1983 — საქართველოს სახელმწიფო პრემია (მეცნიერებისა და ტექნიკის დარგში) 1999 — ღირსების ორდენი 2002 — ვახტანგ გორგასლის II ხარისხის ორდენი პანტიკო თორდია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი პანტიკო თორდიას ბიოგრაფია (X მოწვევა) პანტიკო თორდიას ბიოგრაფია (XI მოწვევა)
ენტომოლოგია

ენტომოლოგია — ზოოლოგიის ერთ-ერთი დარგი, რომელიც შეისწავლის მწერებს და მათ როლს სახალხო მეურნეობასა და ადამიანის ჯანმრთელობაში. Chiang, H.C. and G. C. Jahn 1996. Entomology in the Cambodia-IRRI-Australia Project. (in Chinese) Chinese Entomol. Soc. Newsltr. (Taiwan) 3: 9-11. Davidson, E. 2006. Big Fleas Have Little Fleas: How Discoveries of Invertebrate Diseases Are Advancing Modern Science University of Arizona Press, Tucson, 208 pages, ISBN 0-8165-2544-7. Triplehorn, Charles A. and Norman F. Johnson (2005-05-19). Borror and DeLong's Introduction to the Study of Insects, 7th edition, Thomas Brooks/Cole. ISBN 0-03-096835-6. — a classic textbook in North America. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: Collecting devices Professor Andrew Speilman. Malaria video. ციტირების თარიღი: 2006-12-09. Rob Hutchinson. Mosquitoes video. ციტირების თარიღი: 2006-12-09. University of Vermont. Entomology Laboratory. ციტირების თარიღი: 2006-12-09.
დობლოუგის პრემია

დობლუგის პრემია (შვედ. Doblougska priset, ნორვ. Doblougprisen) — ლიტერატურული პრემია მხატვრული ლიტერატურისთვის, რომელიც ნორვეგიელი ბიზნესმენისა და ქველმოქმედის ბირგერ დობლუგის (1881–1944) სახელს ატარებს. დობლოუგის პრემიას 1951 წლიდან, ყოველწლიურად, ივნისის დასაწყისში ანიჭებს შვედეთის აკადემია ორ (შვედურ და ნორვეგიულ) ლიტერატურულ ნაწარმოებს. 1985 წლიდან პრემია ორ შვედურ და ორ ნორვეგიულ ნაწარმოებს ენიჭება. ლაურეატთა სია ↑ Doblougska priset ↑ Svenska Akademien (Store norske leksikon)
ფრანსუა შალეს პრიზი

ფრანსუა შალეს პრიზი (ფრანგ. Prix François-Chalais) — კინოპრემია, რომელიც ენიჭება კანის კინოფესტივალის დროს ფილმს, რომელიც ორიენტირებულია ჟურნალისტურ ფასეულობებზე. პრიზი დაწესდა 1997 წელს ფრანგი ჟურნალისტის ფრანსუა შალეს (1919-1996) პატივსაცემად. პირველი პრიზიორი გახდა ადემირ კენოვიჩის ფილმი „იდეალური წრე“ 50-ე კანის ფესტივალზე (1997 წ.). ფრანსუა შალეს ასოციაცია კანის კინოფესტივალი
იქთიოლოგია

იქთიოლოგია — ზოოლოგიის ერთ-ერთი დარგი, რომელიც შეისწავლის თევზების ცხოველმოქმედების ყოველ მხარეს, მათ აგებულებას, სისტემატიკას, ეკოლოგიას და ამუშავებს თევზის ჭერისა და თევზის მოშენების ბიოლოგიურ საფუძვლებს. Brian Coad's Dictionary of Ichthyology Ichthyology Web Resources დაარქივებული 2006-07-13 საიტზე Wayback Machine. List of Ichthyologists დაარქივებული 2012-02-26 საიტზე Wayback Machine.
მიკოპლაზმები

მიკოპლაზმები (ლათ. Mycoplasma; ძვ. ბერძნ. μύκης — სოკო და πλάσμα — გამოძერწილი, გაფორმებული) — ბაქტერიების ერთ-ერთი ჯგუფი, რომელთაც სხვა ბაქტერიებისაგან განსხვავებით არა აქვთ უჯრედის კედელი. აღნიშნული მიკროორგანიზმი წარმოდგენილია 2 სახით: დიფერენცირებული უჯრედებით (500-1000 ნმ) და PPLO - ელემენტარული სხეულაკებით (75-250ნმ). გვხვდება აგრეთვე ძაფისებრი ფორმებიც. მიკოპლაზმები შედგება დაახლოებით 60 სახეობისგან. ისინი პირის ღრუს ნორმალური ფლორის ნაწილია და შეიძლება იზოლირებული იყოს ნერწყვისგან, პირის ღრუს ლორწოვანი გარსისგან, ნახველიდან ან ნორმალური ტონზილური ქსოვილისგან, განსაკუთრებით M. hominis ი M. salivarius. ამასთან, ისინი ცხოველებში აღიარებულია ადამიანის სასუნთქი და შარდსასქესო ტრაქტისა და სახსრების პათოგენებად. ამ გვარის ყველაზე მნიშვნელოვანი სახეობაა Mycoplasma pneumoniae, პასუხისმგებელია პნევმონიის 10% -ზე და Mycoplasma hominis, ეს იწვევს მშობიარობის შემდგომ ცხელებას ქალებში და საშვილოსნოს მილების ინფექციებს. მიკოპლაზმა ყველაზე პატარა ბაქტერიაა, რომელსაც შეუძლია ბუნებაში თავისუფალი ცხოვრება, ხელოვნურ საკვებ ნიადაგებზე ზრდა და თვითგამრავლება ექსტრაუჯრედულად, გარდა იმისა, რომ აქვს დნმ და რნმ. ყველა ეს მახასიათებელი მათ ვირუსებისგან განასხვავებს. ვირუსებს და ელემენტარულ სხეულაკებს გააჩნიათ საერთო თვისებები: ზომები, ფილტრაბელურობა, ეთერისადმი მგრძნობელობა, ანტიბიოტიკებისადმი მდგრადობა. მიკოპლაზმები nplg.gov.ge ბაქტერიები და ვირუსები geocybernetics.wordpress.com
კარლო ლეკიშვილი

გივი (კარლო) ლეკიშვილი (დ. 1935, სოფ. ჭრებალო, ამბროლაურის რაიონი) — ქართველი მეცნიერი. საქართველოს სამხედრო სამრეწველო საინჟინრო აკადემიის აკადემიკოსი, პრეზიდენტი (1998-). თბილისის საპატიო მოქალაქე (2001). 1959 წელს დაამთავრა საქართველოს სსრ პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მეტალურგიული ფაკულტეტი ლითონთა წნევით დამუშავების სპეციალობით. სპეცკურსი მიხეილ ლომონოსოვის სახელობის მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ქიმიის ფაკულტეტზე რადიაციული ქიმიის სპეციალობით (1963-1965). საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის საავიაციო ქარხნის ფილიალი რადიოტექნიკოსის სპეციალობით 1965 წელს. 1959-1965 წლებში მუშაობდა თბილისის მანქანათმშენებლობისა და ელექტროტექნიკის სამეცნიერო-კვლევით და საკონსტრუქტორო-ტექნოლოგიურ ინსტიტუტში. თბილისის იზოტოპების ლაბორატორიაში მთავარ ინჟინრად, 1966 წლიდან — ამ ლაბორატორიის დირექტორი, რომელიც 1990 წლამდე მოსკოვის ელექტროტექნიკის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის თბილისის განყოფილებას წარმოადგენდა, შემდგომში გადაკეთდა ზუსტი ხელსაწყოების სამეცნიერო-კვლევით და საკონსტრუქტორო ინსტიტუტ „დელტად“, 1998 წლიდან კი — სახელმწიფო სამხედრო-სამეცნიერო ტექნიკურ ცენტრ „დელტად“, რომლის გენერალური დირექტორი 2005 წლის ივნისამდე უცვლელად იყო. 1996 წლიდან არის საქართველოს სამხედრო ძალების საბრძოლო იარაღის, საბრძოლო მასალებისა და აღჭურვილობის გენერალური კონსტრუქტორი. იყო სამეცნიერო ტექნიკური ჟურნალის „სამხედრო ტექნიკის“ მთავარი რედაქტორი (1999). გამოქვეყნებული აქვს სამეცნიერო შრომები. 1976 — „საპატიო ნიშნის“ ორდენი 1996 — ვახტანგ გორგასლის II ხარისხის ორდენი (საქართველოს სამხედრო ძლიერების საქმეში შეტანილი წვლილისა და ახალი ტექნიკის შექმნისა და დანერგვისათვის) 1998 — საქართველოს სახელმწიფო პრემია, მეცნიერებისა და ტექნიკის დარგში (ერთობლივი გამარჯვება) (ქვეყნის თავდაცვისუნარიანობის განმტკიცების საქმეში შეტანილი მნიშვნელოვანი წვლილისთვის) 2001— ვახტანგ გორგასლის III ხარისხის ორდენი კარლო ლეკიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ჰერპეტოლოგია

ჰერპეტოლოგია — ზოოლოგიის ერთ-ერთი დარგი, რომელიც შეისწავლის ქვეწარმავალ ცხოველებს, მათ სისტემატიკას და ბიოლოგიას. Kraig Adler (1989) Contributions to the History of Herpetology, Society for the study of amphibians and reptiles. Field Herpetology Guide დაარქივებული 2011-05-12 საიტზე Wayback Machine. American Society of Icthyologists and Herpetologists დაარქივებული 2021-08-06 საიტზე Wayback Machine. Herpetological Conservation and Biology
განჯის ვაჟთა გიმნაზია

განჯის ვაჟთა გიმნაზია (აზერ. Gəncə Kişi Gimnaziyası; 1918 წლამდე — ელიზავეტპოლის) — ვაჟთა გიმნაზია, რომელიც არსებობდა ქალაქ ელიზავეტპოლში (1918 წლიდან განჯა) 1881–1920 წლებში. ამჟამად ყოფილი გიმნაზიის შენობაში აზერბაიჯანის სახელმწიფო აგრარული უნივერსიტეტის აგრობიზნესისა და მართვის ფაკულტეტი ფუნქციონირებს. გიმნაზიის სამსართულიანი გოთიკური სტილის შენობა აგებულია 1848 წელს. კლასიკური პროგიმნაზია ელიზავეტპოლში 1870 წელს ელიზავეტპოლის სამაზრო სასწავლებლებლის ბაზაზე შეიქმნა. 1881 წელს იგი ვაჟთა გიმნაზიად გადაკეთდა. 1919 წლის გაზაფხულზე განჯის ვაჟთა გიმნაზიის გერმანული ენის მასწავლებელმა ი. მ. ვისოცკიმ ქალაქში გერმანული, ფრანგული, თუქული, ბერძნული და პოლონური ენის კურსები გახსნა. აზერბაიჯანის დემოკრტაიული რესპუბლიკის არსებობის წლებში სასწავლო დაწესებულებაში მუსულმან მოსწავლეთა რაოდენობა საგრძნობლად გაიზარდა, რასთან დაკავშირებით 1919 წლის შემოდგომაზე განჯის ვაჟთა გიმნაზიაში მოსამზადებელ კლასებში პარალელური განყოფილებები გაიხსნა. გიმნაზიის კურსდამთავრებულებს ისეთი ისტორიული პიროვნებები წარმოადგენენ, როგორებიცაა აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის პრემიერ-მინისტრი და შინაგან საქმეთა მინისტრი ფათალი ხან ხოისკი, აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის შინაგან საქმეთა მინისტრი ხალილ ბეი ხასმამედოვი, რუსეთისა აზერბაიჯანის სახელმწიფო მოღვაწეები: ხადილ ხანი, ისმაილ ხანი და შახვერდი ხან ზიატხანოვი, აზერბაიჯანის სამედიცინო ინსტიტუტის პროფესორი ალი რეზა ატაევი, ინჟინერ ავიატორი ალი ბეგ ვერიდევი და სხვ. გიმნაზია 1920 წელს დაიხურა. 1920 წლიდან 1930 წლამდე გიმნაზიის შენობაში საშუალო ტექნიკური პროფესიული სკოლა ფუნქციონირებდა. 1931 წლიდან გიმნაზიის შენობა სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის ბალანზე გადავიდა და აგრარული ეკონომიკის კორპუსად იქცა. ↑ История факультета агробизнеса и управления. adau.az. ციტირების თარიღი: 2016-02-22. ↑ (1960) История Азербайджана. Издательство Академии наук Азербайджанской ССР, გვ. 336.  ↑ Таирзаде Н. (1983). К истории среднего образования в Азербайджане во второй половине XIX века. Материалы научной сессии, посвящённой итогам научно-исследовательских работ музея за 1892 год, გვ. 70, გვ. 151.  ↑ Назарли 2008, p. 83. sfn error: no target: CITEREFНазарли2008 (help) ↑ Назарли 2008, p. 105. sfn error: no target: CITEREFНазарли2008 (help) ↑ Фатали Хан Хойский. Жизнь и деятельность (документы и материалы). — Б.: Азербайджан, 1998. — С. 15. — 151 с. ↑ Мусульманские депутаты Государственной думы России 1906-1917 гг: сборник документов и материалов / Сост. Л. А. Ямаева. — Уфа: Китап, 1998. — С. 309. — 376 с. ↑ Назарли 2008, p. 17. sfn error: no target: CITEREFНазарли2008 (help)
ვლადიმერ პატეიშვილი

ვლადიმერ პატეიშვილი (დ. 29 მარტი, 1933, სოფ. ძიმითი, ოზურგეთის რაიონი) — ქართველი ეკონომისტი, თანამდებობის პირი, მეცნიერი. საქართველოს სსრ დამსახურებული ეკონომისტი (1983). თბილისის საპატიო მოქალაქე (2001). 1957 წელს დაამთავრა მოსკოვის სახელმწიფო ეკონომიკის ინსტიტუტის ზოგადი ეკონომიკის ფაკულტეტი. 1957-1963 წლებში იყო რუსთავის მეტალურგიული ქარხნის განყოფილების ინჟინერი, საამქროს ინჟინერ-ნორმადარი, შრომის ორგანიზაციის განყოფილების უფროსის მოადგილე. 1963-1970 წლებში სახალხო კონტროლის კომიტეტის განყოფილების ინსპექტორი. 1970-1971 — რუსთავის მეტალურგიული ქარხნის დირექტორის მოადგილე, მთავარი ეკონომისტი. 1971-1973 წლებში იყო რუსთავის ქალაქკომის მდივანი. 1973 წელს საქართველოს კომპარტიის ცკ-ს ინსპექტორი. 1973-1977 წლებში — სამხრეთ ოსეთის საოლქო კომიტეტის II მდივანი. 1977-1991 წლებში საქართველოს სსრ რესპუბლიკური ბანკის თავმჯდომარე. 1992-1994 წლებში — საქართველოს სსრ სახელმწიფო შემნახველი ბანკის გამგეობის თავმჯდომარე. 1994 წლიდან ს/ს „საქართველოს ბანკის“ პრეზიდენტი. ავტორია 30-მდე სამეცნიერო ნაშრომისა. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „შავი მეტალურგიის ძირითადი ფონდების გამოყენების გაუმჯობესების ეკონომიკური ეფექტიანობა“, დაიცვა 1969 წელს. 1998 — ღირსების ორდენი (საქართველოს ეკონომიკაში, საბანკო და საფინანსო სისტემის რეფორმის განხორციელებაში შეტანილი პირადი წვლილის, სახელმწიფო და საბანკო ორგანოებში ნაყოფიერი მუშაობისათვის) შრომის წითელი დროშის ორდენი ვლადიმერ პატეიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ვლადიმერ პატეიშვილის ბიოგრაფია (X მოწვევა) ვლადიმერ პატეიშვილის ბიოგრაფია (XI მოწვევა)