laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
პიავე

პიავე (ლათ. Plavis) — მდინარე ჩრდილოეთ იტალიაში. სათავეს იღებს ალპებში და მიემართება სამხრეთ-აღმოსავლეთით, 220 კმ-ზე, სანამ შეერწყმება ადრიატიკის ზღვას ქალაქ ვენეციის სიახლოვეს. 1809 წლეს, ნაპოლეონის ომების მიმდინარეობისას, მის ნაპირებთან გაიმართა ბრძოლა ფრანგებსა და ავსტრიულ-იტალიურ ძალებს შორის. 1918 წელს კი, პირველი მსოფლიო ომის მსვლელობისას, მდინარე პიავეს ბრძოლა — ავსტრო-უნგრული ძალების უკანასკნელი მთავარი შეტევა იტალიაზე, რომელიც ავსტრო-უნგრელების მხრიდან 200 000 მეომრის დაკარგვით დასრულდა. პიავეს ბრძოლა გადამწყვეტი იყო პირველი მსოფლიო ომის იტალიის ხაზზე. სწორედ ამიტომ, იტალიაში მდინარეს Fiume Sacro alla Patria-ს უწოდებენ (სამშობლოს წმინდა მდინარე) და მისი სახელი მოხსენიებულია პატრიოტულ სიმღერაში "La leggenda del Piave". იტალიის მდინარეები Museo degli zattieri del Piave a Codissago Bibliografia a cura del comitato difesa del Piave Centro Internazionale Civiltà dell'Acqua დაარქივებული 2011-08-13 საიტზე Wayback Machine. Sito del periodico "Il Piave" Sito del magistrato alle acque დაარქივებული 2006-05-10 საიტზე Wayback Machine. Sito con galleria fotografica del Piave in provincia di Belluno დაარქივებული 2011-10-09 საიტზე Wayback Machine. Ricostruzione degli argini del Piave alla fine della Prima Guerra Mondiale დაარქივებული 2008-08-20 საიტზე Wayback Machine. Francesco Frasca, La battaglia del Piave nella napoleonica campagna del 1809, in “Informazioni della Difesa”, Roma: Stato Maggiore della Difesa, n°2/2002, pp. 48-53
რენო (მდინარე)

რენო — მდინარე ჩრდილოეთ იტალიაში, ემილია-რომანიის რეგიონში. მისი სიგრძე 211,8 კმ-ია და წარმოადგენს იტალიის სიგრძით მეათე და რეგიონის ყველაზე მნიშვნელოვან მდინარეს პოს შემდეგ. მისი სახელის ეტიმოლოგია იგივეა, რაც გერმანიის მდინარე რაინისა, რადგან ორივე მათგანი კელტური სიტყვისგან მომდინარეობს და „გამდინარეს“ ნიშნავს, რაც თავის მხრივ ენათესავება ბერძნულ სიტყვას „რჰოია“ (ροήα — დინება). აუზის ფართობი 5 000 კმ²-ია, საშუალო წლიური ხარჯი 95 მ³/წმ. მდინარე სათავეს იღებს ლე-ლარის მასივში, ზღვის დონიდან 745 მეტრზე, პისტოიის პროვინციაში, ორი ნაკადულის შერწყმის შედეგად. მის ზედა დინებაზე გაივლის საზღვარი ტოსკანასა და ემილია-რომანიას შორის და მიემართება ტყიან არეალში. ზემო დინება გამოირჩევა რამდენიმე ხელოვნურად შეგუბებული წყალსაცავით, როლმებიც ელექტრო-ენერგიის საწარმოებლადაა აგებული. ქვედა დინებაში რენოს მრავალი ნაკადული ერწყმის, რომელთაგან ზოგიერთი სეზონურია. უერთდება ადრიატიკის ზღვას, ვალი-დი-კომაკიოს ლაგუნების სიახლოვეს. XVIII საუკუნის შუა წლებამდე, რენო პოს შენაკადი იყო, რომელსაც ხელოვნურად შეუცვალეს დინება გამანადგურებელი დატბორვების რისკების შესამცირებლად. იტალიის მდინარეები Autorità di bacino del Reno დაარქივებული 2011-11-08 საიტზე Wayback Machine. Note storico-geografiche sul fiume Reno დაარქივებული 2007-03-27 საიტზე Wayback Machine. La via del Reno დაარქივებული 2008-05-20 საიტზე Wayback Machine. Associazione Amici delle Acque დაარქივებული 2018-05-01 საიტზე Wayback Machine. Gruppo di Studi Pianura del Reno Vitruvio - Associazione per l'armonia e lo sviluppo del territorio ↑ In Italian both rivers are called Reno, and in Latin both ones were called Rhenus. ↑ Reno Basin Authority
სიცილიის სრუტე

სიცილიის სრუტე — სრუტე კუნძულ სიცილიასა და ტუნისს შორის. მისი სიგანე დაახლოებით 145 კმ-ია და გამოჰყოფს ტირენიისა და დასავლეთ ხმელთაშუა ზღვას აღმოსავლეთ ხმელთაშუა ზღვისგან. მაქსიმალური სიღრმეა 316 მეტრი. სიღრმის დინებები სრუტეში აღმოსავლეთიდან დასავლეთისკენ მიემართება, ხოლო ზედაპირის სიახლოვეს არსებული დინება საწინააღმდეგო მხარეს. წყლის ეს უჩვეულო დინება ოკეანოგრაფების ინტერესის საგანია. სრუტის შუაში მდებარეობს კუნძული პანტელერია. ინგლისურში ამ სრუტეს არ გააჩნია ერთი, შეთანხმებული სახელი. ზოგჯერ მას სიცილიის არხს ან პანტელერიის არხსაც უწოდებენ. იტალიურად კი კანალე-დი-სიცილიას (Canale di Sicilia) ან სტრეტო-დი-სიცილიას (Stretto di Sicilia). ფრანგულში მას კაპ ბონის არხს (Cap Bon Channel) ან კელიბიის არხს (Kélibia Channel) უწოდებენ. კებილია (არაბ. قليبية) ტუნისის რეგიონია, რომელიც სრუტის სამხრეთ კიდესთან მდებარეობს, კეიპ-ბონი კი ნახევარკუნძული, რომელიც ტუნისიდან ხმელთაშუა ზღვაში იჭრება სიცილიის მიმართულებით. ↑ Strait of Sicily, Britannica Atlas, Encyclopædia Britannica, Chicago (U.S.A.), 1989. Page 36, Geographic coordinates 37.20N 11.20E. ↑ Scott C. Truver (1980), The Strait of Gibraltar and the Mediterranean, Springer, 1st edition.
ორტლერი

ორტლერი (გერმ. Ortler) ან ორტლესი (იტალ. Ortles) — მთა იტალიაში, ორტლერის ალპებში. ორტლერი არის უმაღლესი (3905 მ) წერტილი ტრენტინო-ალტო-ადიჯე რეგიონში. ისტორიულად მთა მდებარეობდა ტიროლის საგრაფოს შემადგენლობაში, მოგვიანებით მოექცა ავსტრია-უნგრეთის იმპერიის ტერიტორიაში. 1919 წლიდან მთა მდებარეობს იტალიის ტერიტორიაზე. მასზე პირველი ასვლა განხორციელდა 1804 წლის 27 სექტემბერს, მას შემდეგ ეს მთა პოპულარულია მთამსვლელებში. პირველი მსოფლიო ომის სურათები ორტლერის ფრონტზე დაარქივებული 2009-04-26 საიტზე Wayback Machine.
კალდერონეს მყინვარი

კალდერონეს მყინვარი (იტალ. Ghiacciaio del Calderone) — ამჟამად ევროპაში ყველაზე სამხრეთით მდებარე მყინვარი. მდებარეობს მთა კორნო-გრანდეს მყინვარულ ცირკში, აბრუცის რეგიონში, გრან-სასოს მთის მასივში. დნობის გამო მყინვარის ზომები ყოველწლიურად მცირდება და არსებული ტემპების შენარჩუნების შემთხვევაში, ის გაქრება 2020 წლამდე. მყინვარის ქვემოთ 2678 მეტრის სიმაღლეზე მდებარეობს ტბა სოფია, რომლის სიგრძე 60 მეტრია, სიგანე 8 მეტრი და სიღრმე 3 მ. მყინვარი კალდერონე დაარქივებული 2011-12-29 საიტზე Wayback Machine. (იტალიური) ↑ Massimo Pecci. Testimoni di una montagna scomparsa, Imont e Aigeo (2006).
სან-რემო

სან-რემო ან სანრემო (იტალ. Sanremo) — იტალიის საკურორტო ქალაქი, ლიგურიის რეგიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 57 ათასი კაცი. ფართობი — 54 კმ² 1896 წელს სან-რემოში გარდაიცვალა ალფრედ ნობელი. 1920 წელს ქალაქში გაიმართა ერთა ლიგის კონფერენცია. 1951 წლიდან ქალაქში ტარდება პოპულარული სან-რემოს ფესტივალი. ქალაქის დღე აღინიშნება 13 ოქტომბერს. იტალიის ქალაქები სან-რემო სან-რემოს ფესტივალი სან-რემოს გზამკვლევი დაარქივებული 2013-02-05 საიტზე Wayback Machine.
დავით ანდღულაძე

დავით იასონის ძე ანდღულაძე (დ. 15 ოქტომბერი [ძვ. სტ. 3 ოქტომბერი], 1895, სოფ. ბახვი, ახლანდელი ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი — გ. 29 ნოემბერი, 1973, თბილისი) — ქართველი მომღერალი (დრამატული ტენორი), სსრკ სახალხო არტისტი (1950), ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1973). სწავლობდა ქუთაისის აგრონომიულ ტექნიკუმში. მონაწილეობდა I მსოფლიო ომში (1914-1918), იყო ბრესტის 49-ე ქვეითი პოლკის პრაპორშჩიკი. ორჯერ დაიჭრა (1915 წელს სოფ. პოლიანასთან და 1917 წელს სოფ. მერეშეშტისთან რუმინეთის ფრონტზე). სამხედრო სამსახურში იყვნენ ასევე მისი უფროსი ძმები: ნიკოლოზი (დ. 1864; კაპიტანი, „გიორგის იარაღის“ კავალერი) და ილარიონი (დ. 1887 — გ. 1938; დახვრეტილია ბათუმში). 1925 წელს დაამთავრა თბილისის კონსერვატორია (პროფესორ ე. ვრონსკის კლასი). 1926 წელს თბილისის საოპერო თეატრის სცენაზე შედგა მისი დებიური (რიჩარდი, ვერდის „ბალ-მასკარადი“). ამავე სეზონში შეასრულა კანიოს (ლეონკავალოს „ჯამბაზები“), რადამესის (ვერდის „აიდა“) და კავარადოსის (პუჩინის „ტოსკა“) პარტიები. 1927-1929 წლებში ანდღულაძე მოსკოვის სტანისლავსკის სახელობის მუსიკალურ თეატრის სცენაზე მღეროდა ლევკოს (რიმსკი-კორსაკოვის „მაისის ღამე“), რუდოლფის (პუჩინის „ბოჰემა“), გრიგორის (მუსორგსკის „ბორის გოდუნოვი“) და სხვა პარტიებს. 1929-1933 წლებში თბილისის საოპერო თეატრში შექმნა დონ-ხოზესა (ბიზეს „კარმენი“) და გერმანიის (ჩაიკოვსკის „პიკის ქალი“) ვოკალურ-სცენური სახეები. 1933-1935 წლებში ანდღულაძე სსრკ დიდი თეატრის სოლისტი იყო. იქ პირველად შეასრულა მანრიკოს (ვერდის „ტრუბადური“) და რაულის (მაიერბერის „ჰუგენოტები“) პარტიები. 1935 წლიდან კი კვლავ თბილისს დაუბრუნდა. მის მიერ განსახიერებულმა აბესალომმა (ფალიაშვილის „აბესალომ და ეთერი“) მაღალი შეფასება დაიმსახურა ქართული ხელოვნების I დეკადაზე მოსკოვში (1937). 1947 წელს ტარიელის პარტიის (მშველიძის „ამბავი ტარიელისა“) შესრულებისათვის ანდღულაძეს სსრკ სახელმწიფო პრემია მიენიჭა. 1949 წელს ანდღულაძემ იმღერა ოტელოს პარტია ჯუზეპე ვერდის ამავე სახელწოდების ოპერაში. ფართო დიაპაზონის, ძლიერი, ლამაზი ტემბრის დრამატული ტენორი, აქტიორული ნიჭი და სცენური გარეგნობა ხელს უწყობდა ანდღულაძეს შეექმნა მუსიკალური-სცენური სახეების მდიდარი გალერეა. მომღერალმა გასტროლებით შემოიარა ყოფილი სსრკ მრავალი ქალაქი. 1946 წლიდან ანდღულაძე თბილისის ვ. სარაჯიშვილის სახელობის კონსერვატორიის პედაგოგი იყო (1958 წლიდან პროფესორი). ანდღულაძის მოწაფეები არიან ზურაბ ანჯაფარიძე, ნოდარ ანდღულაძე (ვაჟი), ზურაბ სოტკილავა. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. 1937 — შრომის წითელი დროშის ორდენი 1941 — საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი 1946, 1950 — ლენინის ორდენი 1947 — სსრკ სახელმწიფო პრემია 1950 — სსრკ სახალხო არტისტი 1973 — ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის პრემია ახმეტელი მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 453. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 50, თბ., 1994 დავით ანდღულაძე (წერილების კრებ.), თბ., 1958; დავით ანდღულაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გრიგოლ პაპავა

გრიგოლ პაპავა (დ. 30 ოქტომბერი, 1914, ჩხოროწყუ — გ. 1998) — ქართველი საბჭოთა მექანიზატორი, ტექნიკურ მეცნიერებათა კანდიდატი (1965). დაამთავრა თსუ-ის ფიზიკურ-მათემატიკური ფაკულტეტი (1940). 1956–1995 წლებში მუშაობდა საქართველოს მებაღეობის, მევენახეობისა და მეღვინეობის სამეცნიერო კვლევით ინსტიტუტის სამეცნიერო-ექსპერტული სახელოსნოს გამგედ. ვაზის მყნობის პროცესების კომპლექსური მექანიზაციის ტექნიკური საშუალებების შემუშავება-შექმნისათვის, მისი ტექნოლოგიური პროცესების გამოკვლევისა და წარმოებაში დანერგვისათვის ვახტანგ პაპავასთან (ყველაზე ახალგაზრდას 26 წლის ასაკში) ერთად მიენიჭა საქართველოს სსრ სახელმწიფო პრემია (1977). დაჯილდოებულია „საპატიო ნიშნის“ ორდენითა და მედლებით. ვაზის მყნობის მექანიზაცია, თბ., 1960 წ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 667.
ჯო ფრეიზიერი

ჯოზეფ უილიამ „ჯო“ ფრეიზიერი (12 იანვარი, 1944 – 7 ნოემბერი, 2011) — ამერიკელი პროფესიონალი მოკრივე, ზაფხულის 1964 წლის ოლიმპიური ჩემპიონი, მსოფლიოს ჩემპიონი მძიმე წინაში (1970-1973 წლებში WBC-ის ვერსიით, 1970-1973 წლებში WBA-ის ვერსიით). ჯო ფრეიზიერის პროფესიონალური კარიერა მოიცავდა 1965-1976 წლებს, ასევე 1981 წელს, როდესაც მან ერთი ბრძოლა ჩაატარა. 1971 წელს ე.წ. „საუკუნის ბრძოლაში“ ფრეიზიერმა დაამარცხა მანამდე დაუმარცხებელი მუჰამედ ალი. გარდაიცვალა 2011 წლის 7 ნოემბერს ღვიძლის კიბოთი, 67 წლის ასაკში. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ჯო ფრეიზიერი“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი. ჯო ფრეიზიერის პროფილი დაარქივებული 2012-10-12 საიტზე Wayback Machine. BoxRec-ზე. ↑ 1.0 1.1 გარდაიცვალა ლეგენდარული მოკრივე, ჯო ფრეიზიერი. „რადიო თავისუფლება“, 08.11.2011. ↑ ჯო ფრეზერი - მუჰამედ ალი (1971) (ვიდეო), საინფორმაციო სააგენტო „მსოფლიო სპორტი“.
Assassin's Creed: Brotherhood

Assassin’s Creed: Brotherhood — მოქმედებითი ჟანრის ვიდეო თამაში, რომელიც გამოუშვა Ubisoft-მა 2010 წლის19 ნოემბერს. ეს არის მესამე ნაწილი Assassin's Creed-ის სერიიდან. თამაშში ჩნდება ახალი შესაძლებლობა — ასასინების აყვანა. მომხმარებელს აქვს საკუთარი ბიზნესი, ყიდის და ხსნის სამჭედლოებს, აფთიაქს, სამკერვალოებს და სამხატვრო მაღაზიებს. აქედან მას პერიოდულად შემოსავალი შესდის. მას შეუძლია კოლიზეუმის მსგავსი შენობების შეძენაც. დამატებულია ხალხის გადარჩენა ჯარისკაცებისგან, ისევე, როგორც ეს Assassin Creed-ში იყო, ოღონდ იმ განსხვავებით რომ ეს ხალხი იქცევა ასასინებად და მომხმარებელს შეუძლია ბრძოლისას მათი დახმარების გამოყენება. შეიძლება მათი დავალებებზე გაგზავნაც, რის შედეგადა ემატებათ დონე, ხოლო დონის მატებასთან ერთად - იარაღები და ბრძოლისუნარიანობა. შესაძლებელი ხდება მათი ვიზუალური დეტალების შეცვლაც. ზოგიერთი იარაღისა და აბჯრის შესაძენად აუცილებელია მისიების შესრულება და საჭირო პროდუქტის შოვნა, რომელსაც მომხმარებელი მკვდარი ჯარისკაცების გაჩხრეკით და ყუთების გახსნით პოულობს გაიზარდა დამატებითი მისიების რაოდენობა, სადაც მომხმარებელს ისეთ იარაღთან და გადასაადგილებელ საშუალებასთან აქვს საქმე, რაც ჩვეულებრივ თამაშში არ არის. გაზრდილია იარაღის რაოდენობა და მისი გამოყენების საშუალება, დამატებულია არბალეტი, იარაღის გადაუცვლელად შეიძლება მეორე იარაღის გამოყენება, რამდენიმე ისრის ერთდროულად სროლა და ა.შ. Assassin's Creed Assassin’s Creed II Assassin's creed Revelations Assassin’s Creed III „Assassin's Creed: Brotherhood“ საიტზე MobyGames
შარლ პეისონელი (იურისტი)

შარლ პეისონელი (ფრანგ. Charles de Peyssonnel; დ. 17 დეკემბერი, 1700, მარსელი, საფრანგეთი — გ. 16 მაისი, 1757, იზმირი, თურქეთი) — ფრანგი ადვოკატი. ექიმისა და ნატურალისტის ჟან-ანდრე პეისონელის (1694-1759) ძმა და მწერლისა და დიპლომატის კლოდ-შარლ დე პეისონელის (1727-1790) მამა. შარლ პეისონელის მამა პროფესიით იყო ექიმი – შარლ პეისონელი (1640-1720). ქალაქ ექს-ან-პროვანსში სწავლობდა სამართალს, რის შემდეგაც გახდა ადვოკატი ქალაქ მარსელში. მონაწილეობდა მარსელის აკადემიის შექმნაში, სადაც წარმოსთქვა კლოდ ვილარის სიტყვები. კარიერის უდიდესი ნაწილი გაატარა ლევანტეში. 1746-1750 წწ. მოგზაურობდა თურქეთში. 1747 წელს დაინიშნა სმირნის კონსულად. ცნობები დაგვიტოვა გამოჩენილი ქართველი მეცნიერის ვახუშტი ბატონიშვილის შესახებ; შ. პეისონელის მიხედვით ვახუშტის დედა იყო ყმა გლეხის ქალი. შარლ პეისონელი გარდაიცვალა 1757 წელს ინსულტით. Académie de Marseille, Dictionnaire des marseillais, Édisud, Marseille, 2001, p. 265, ISBN 2-7449-0254-3 Abbé Dassy, L’académie de Marseille, ses origines, ses publications, ses archives, ses membres, Barlatier-Feissat éditeur, Marseille, 1877, p. 60-64 ↑ Charles de Peyssonnel,Éloge funèbre du Maréchal duc de Villars, éd. Boy, Marseille, 1735
პეისონელი (მრავალმნიშვნელოვანი)

პეისონელის გვარით ცნობილი არიან შემდეგი პიროვნებები: შარლ პეისონელი, 1640-1720 – ფრანგი ექიმი ჟან ანდრე პეისონელი, 1694-1759 – ფრანგი ექიმი და ნატურალისტი კლოდ-შარლ პეისონელი, 1727-1790 – ფრანგი ექიმი და მწერალი შარლ პეისონელი, 1700-1757 – ფრანგი იურისტი
ოლო

ოლო (იტალ. Oglio, ლათ. Ollius, ლომბარდ. Òi) — მდინარე ჩრდილოეთ იტალიაში, ლომბარდიის რეგიონში, პოს მარცხენა შენაკადი. მისი სიგრძე 280 კმ-ია. საშუალო წლიური ხარჯი 130 მ³/წმ. ოლო წარმოიშვება მთის ორი პატარა ნაკადულის — ნარკანელოსა და ფრიჯიდოლფოს შერწყმის შედეგად. ეს ორი ნაკადული სათავეს იღებს ზღვის დონიდან 2600 მეტრზე და ერთმანეთს პაცო-დი-პონტე-დი-ლენიოს სიახლოვეს უერთდებიან. ამის შემდეგ ოლო სამხრეთ-დასავლეთით მიემართება და გზად ჯერ ვალკამონიკის ხეობას, შემდეგ კი იზეოს ტბას გაივლის. მას შემდეგ რაც ის მორენის ნალექების ზონას გადაკვეთს, მანტუის პროვინციაში, ტორედოლიოსთან პოს უერთდება. მისი აუზი, რომელიც დაკავშორებულია ვალკამონიკის ხეობასთან, 6 649 კმ² ტერიტორიას მოიცავს და წარმოადგენს პო-ადიჯეს დიდი აუზის ნაწილს. იტალიის მდინარეები მდინარე ოლო — ენციკლოპედია ბრიტანიკა
სამხრეთის ფედერალური ოკრუგი

სამხრეთი ფედერალური ოკრუგი (რუს. Южный федеральный округ) — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ფორმირება რუსეთის ევროპული ნაწილის სამხრეთით. შეიქმნა რუსეთის ფედერაციის პრეზიდენტის 2000 წლის 13 მაისის ბრძანებულებით. დიმიტრი მედვედევის 2010 წლის 19 იანვრის ბრძანებით მას გამოეყო ჩრდილოეთ კავკასიის ფედერალური ოკრუგი. მოსახლეობა — 13,8 მლნ. ფართობი — 416 840 კმ². ადმინისტრაციული ცენტრია დონის როსტოვი. რეგიონი მოიცავს ფედერაციის 6 სუბიექტს: ↑ Оценка численности постоянного населения на 1 января 2015 года и в среднем за 2014 год დაარქივებული 2015-04-02 საიტზე Wayback Machine. (опубликовано 17 марта 2015 год). Проверено 18 марта 2015. Архивировано из первоисточника 18 марта 2015.
თორმეტი კეისრის ცხოვრება

თორმეტი კეისრის ცხოვრება - De Vita XII Caesarum — გაიუს სვეტონიუს ტრანკვილუსის დღემდე თითქმის სრულად მოღწეული ერთადერთი ნაშრომი. ამ ნაშრომში მოცემულია იულიუს კეისრისა და რომის 11 იმპერატორის (ოქტავიანე ავგუსტუსი, ტიბერიუსი, კალიგულა, კლავდიუსი, ნერონი, გალბა, ოტონი, ვიტელიუსი, ვესპასიანე, ტიტუსი, დომიციანე) ბიოგრაფიები. ხელნაწერის დასაწყისი დაკარგულია, სადაც აღწერილია კეისრის წარმოშობა და დაბადება. სვეტონიუსი თავის ნაშრომში არ იცავს ქრონოლოგიას. ყველა ბიოგრაფია დაყოფილია ოთხ ნაწილად: ძალაუფლების მიღწევამდე, მმართველობა, პირადი ცხოვრება, სიკვდილი და დასაფლავება. პირველ და უკანასკნელ ნაწილში იგი ასე თუ ისე იცავს ქრონოლოგიას, ხოლო მმართველობასა და პირად ცხოვრებაში იგი მხოლოდ ფაქტების ჩამონათვალს გვაძლევს, რომლებიც მოცემულ პიროვნებას ჯერ დადებითად შემდეგ კი უარყოფითად ახასიათებს. იგი არ ცდილობს გააკეთოს ანალიზი, განსჯა მკითხველისთვის არის მინდობილი. ეს ნაშრომი სვეტონიუსმა მიუძღვნა თავის მეგობარს, პრეტორიანელთა პრეფექტს, გაიუს სეპტიციუს კლარუსს 119 წელს. 12 კეისარის ცხოვრება (ქართულად) 12 კეისარის ცხოვრება (რუსულად) 12 კეისარის ცხოვრება (ლათინურად და ინგლისურად) 12 კეისარის ცხოვრება (ლათინურად)
აშხარჰაცუიცი

აშხარჰაცუიცი (სომხ. Աշխարհացույց) — სომხური გეოგრაფიული და კარტოგრაფიული ძეგლი, რომლის ავტორად დიდი ხნის განმავლობაში მიიჩნევდნენ ცნობილ სომეხ ისტორიკოსს მოვსეს ხორენაცს, თუმცა ბევრი თანამედროვე ისტორიკოსი-არმენოლოგი თვლის, რომ თხზულება დაწერილია VII საუკუნის მეცნიერის – ანანია შირაკაცის მიერ. აშხარჰაცუიცი წარმოადგენს ანტიკური გეოგრაფიული ტრადიციების გაგრძელებას, რომელიც ძირითადად ემყარება კლავდიოს პტოლემეს (87—165) გეოგრაფიას. პირველ ნაწილში მოყვანილია საერთო ცნობები დედამიწის შესახებ, აღწერილია რელიეფი, კლიმატური ზონები, ზღვები და სხვ. მეორე ნაწილი შეიცავს იმ დროს ცნობილი კონტინენტების აღწერილობას, სახელდობრ: აღწერილია ევროპა, ლიბია (აფრიკა) და აზია. მითითებულია კონტინენტების განლაგება, დახასიათებულია საზოგადოება, აღნიშნულია მთავარი ზღვები, მთები, მდინარეები, სასარგებლო წიაღისეულები, ფლორა, ფაუნა და სხვ. განსაკუთრებული ყურადღება ექცევა აზიის ქვეყნებს. აღწერილია სომხეთი, იბერია, კავკასიის ალბანეთი, მცირე აზია, სირია, ირანი, მესოპოტამია და აზიის სარმატია. აღწერილია საქართველოს გეოგრაფიაც. ქერობე პატკანოვის მიხედვით პირველად აშხარჰაცუიცი ორიგინალში დაბეჭდეს 1683 წელს ქალაქ მარსელში. 1736 წელს წიგნი ლათინურ ენაზე გადათარგმნა უილიამ უისტონმა. ანტუან ჟან დე სენ-მარტენმა წიგნი ფრანგულ ენაზე გამოაქვეყნა. აკადემიკოს სურენ ერემიანის მიხედვით აშხარჰაცუიცი, შეიცავდა 15 რუკას, რომელიც თავის მხრივ, წარმოდგენილი იყო ერთიანი ატლასის სახით. სურენ ერემიანისა და რობერტ ჰეუსენის მიხედვით წიგნის ავტორია ანანია შირაკაცი. საპირისპირო აზრისაა ისტორიკოსი ბაბკენ არუთუნიანი, რომლის თანახმად წიგნის ავტორია მოვსეს ხორენაცი. წიგნის მიჩნეული ავტორი – ანანია შირაკაცი, იყო ცნობილი სომეხი გეოგრაფი, ისტორიკოსი, კარტოგრაფი, ასტრონომი, ფილოსოფოსი, მათემატიკოსი და კოსმოგრაფი. ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა VII საუკუნის შუა წლებში. სომხური გეოგრაფია – აშხარჰაცუიცი აშხარჰაცუიცი The Geography, to witch is added a selection of Vardan's fables called Aluesagirk., 1668, Amsterdam ↑ This, however, does not mean the debate on its authorship is over. For a history on the scholarly debate on the authorship of the Ashkharhatsuyts, see the "Preface" and "Introduction" in Robert Hewsen's The Geography of Ananias of Širak: Ašxarhacoyc, the Long and the Short Recensions. Wiesbaden: Dr. Ludwig Reichert, 1992, ISBN 3-8822-6485-3 and Babken Harutyunyan's article, "Historical Geography დაარქივებული 2009-06-09 საიტზე Wayback Machine. ." ↑ Haroutunian, Babken. "Historical Geography დაარქივებული 2009-06-09 საიტზე Wayback Machine. ." Matenadaran. Accessed March 7, 2009.
ვოლტურნო

ვოლტურნო (იტალ. Volturno) — მდინარე სამხრეთ-ცენტრალურ იტალიაში. მდინარე სათევეს იღებს აბრუცის რეგიონში, ცენტრალურ აპენინებში. ამის შემდეგ ის მიემართება სამხრეთ-აღმოსავლეთით, სადაც კაიაცოს კომუნასთან უერთდება მდინარე კალორე, შემდეგ სვლას აგრძელებს სამხრეთით, რის შემდეგაც ტრიალდება სამხრეთ-დასავლეთით და გაივლის ქალაქ კაპუას, ამის შემდეგ კი უერთდება ტირენიის ზღვას, კასტელ-ვოლტურნოოს კომუნასთან, ნეაპოლის ჩრდილო-დასავლეთით. მდინარის მთლიანი სიგრძე 175 კმ-ია. წყლის საშუალო წლიური ხარჯი კი 82,1 მ³/წმ. მდინარეს ყოველთვის მნიშვნელოვანი სამხედრო დატვირთვა გააჩნდა. ძვ. წ. 194 წელს, მის შესართავთან რომაელებმა ვოლტურნუმის კოლონია დააარსეს. მათვე ააშენეს ციხესიმაგრე, ავგუსტუსმა კი აქ ვეტერანთა კოლონია დააარსა. ქალაქ სინუესადან პუტოელიში მიმავალი გზა ვია-დომიტანია ასევე კვეთდა ვოლტურნოს, ამ ხიდის ნარჩენების ხილვა დღესაცაა შესაძლებელი. ქალაქ კაპუამდე მდინარე სანაოსნო იყო. 554 წელს, ბიზანტიელმა გენერალმა ნარსესმა, გოთური ომების მიმდინარეობისას, მდინარის სიახლოვეს ფრანკ-ალემანთა არმია დაამარცხა. 1860 წელს სამხრეთ იტალიის ინვანსიისას რევოლუციური ძალების მიერ, რომელთაც ჯუზეპე გარიბალდი მეთაურობდა, ორი სიცილიის მეფე ფრანსიც II ნეაპოლიდან შემოიჭრა და კაპუასთან, ვოლტურნოს სამხრეთ ნაპირებზე თავდაცვითი პოზიციები აიღო. იმავე წლის 1-2 ოქრომბერს, პიედმონტელთა და გარიბალდის ძალები ვოლტურნოს ბრძოლაში ნეაპოლელებთან დაეცნენ, რამაც გამოიწვია კაპუის დაცემა. მდინარისგან მიიღო ასევე სახელი ვოლტურნოს ხაზმა — გერმანელთა თავდაცვითმა პოზიციამ იტალიაში, მეორე მსოფლიო ომის მსვლელობისას. იტალიის მდინარეები მდინარე ვოლტურნო — ენციკლოპედია ბრიტანიკა
ამერიკის კულტურული დედაქალაქი

ამერიკის კულტურული დედაქალაქი – არასამთავრობო ორგანიზაცია ამერიკის კულტურული დედაქალაქის ორგანიზაციის მიერ ევროპის კულტურული დედაქალაქის მსგავსად 1997 წელს ინიცირებული ინიციატივა. ამერიკის კულტურულ დედაქალაქს ირჩევენ ერთი წლის ვადით. 2000 წელს მექსიკის ქალაქი მერიდა დაასახელეს ამერიკის პირველ კულტურულ დედაქალაქად. 2000 – მერიდა  მექსიკა 2001 – იკიკე  ჩილე 2002 - მასეიო  ბრაზილია 2003 - პანამა  პანამა და კურიტიბა  ბრაზილია 2004 - სანტიაგო  ჩილე 2005 - გვადალახარა  მექსიკა 2006 - კორდობა  არგენტინა 2007 - კუსკო  პერუ 2008 - ბრაზილია  ბრაზილია 2009 - ასუნსიონი  პარაგვაი 2010 - სანტო-დომინგო  დომინიკელთა რესპუბლიკა 2011 - კიტო  ეკვადორი 2012 - სან-ლუისი  ბრაზილია 2013 - ბარანკილია  კოლუმბია 2014 - კოლიმა  მექსიკა 2015 - მაიაგუესი  პუერტო-რიკო 2016 - ვალდივია  ჩილე 2017 - მერიდა  მექსიკა 2018 - ანსოატეგი  ვენესუელა არაბეთის კულტურული დედაქალაქი ევროპის კულტურული დედაქალაქი American Capital of Culture დაარქივებული 2009-04-04 საიტზე Wayback Machine.
ჯორჯ სოროსი

ჯორჯ სოროსი (დიორდ შოროში) (ინგლ. George Soros, უნგრ. Soros György, 1936 წლამდე შვარცის გვარს ატარებდა; დ. 12 აგვისტო 1930, ბუდაპეშტი, უნგრეთი) — უნგრელ-ამერიკელი ფინანსისტი, ინვესტორი და ფილანთროპი. ღია საზოგადოების თეორიის მომხრე და „საბაზრო ფუნდამენტალიზმის“ მოწინააღმდეგე (ამ მიმართულებით ახლოსაა კარლ პოპერის სოციალურ იდეებთან). ის ასევე დამფუძნებელია ისეთი ცნობილი საქველმოქმედო ორგანიზაციების ქსელებისა, როგორიცაა „სოროსის ფონდი“. მისი საქმიანობა ორაზროვან შეფასებას იწვევს სხვადასხვა ქვეყნებში და საზოგადოებრივ წრეებში. ხშირად მას ფინანსურ სპეკულანტს ეძახიან, და ასევე ნარკოტიკების ლობისტსაც. ითვლება „იმ ადამიანად, რომელმაც ინგლისის ბანკი გატეხა“. სოროსი — აღმასრულებელი კომიტეტის წევრია International Crisis Group-ში (ICG). ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჯორჯ სოროსი ოფიციალური საიტი Open Society Institute and Soros Foundations Network Institute for New Economic Thinking Column archives at Project Syndicate Column archives at The New York Review of Books ჯორჯ სოროსი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში Soros Fund Management 13F filing and Portfolio Activities დაარქივებული 2010-06-12 საიტზე Wayback Machine. List of articles and speeches by and about George Soros George Soros' Political Campaign Contributions Forbes.com: Forbes 400 Richest in America დაარქივებული 2012-05-05 საიტზე Wayback Machine. George Soros in SEC Filings დაარქივებული 2010-03-01 საიტზე Wayback Machine. The Money Man – New Yorker In depth review of The New Paradigm Why Does Soros Bite Hand That Feeds Him? დაარქივებული 2010-04-24 საიტზე Wayback Machine. in Investor's Business Daily ↑ Kirsch, Noah. „George Soros“. Forbes.com. ციტირების თარიღი: 6 ნოემბერი, 2018. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate=-ში (დახმარება) ↑ crisisgroup.org. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-02-03. ციტირების თარიღი: 2011-11-09.