laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
WonderSwan

WonderSwan — მეხუთე თაობის პორტატიული ვიდეო თამაშების კონსოლი, წარმოებული იაპონური კომპანია Bandai-ის მიერ. კონსოლი შექმნა იაპონელმა დიზაინერმა გუნპეი იოკოიმ, ხოლო გამოვიდა 1999 წლის 4 მარტს იაპონიაში, მეხუთე თაობის ეპოქაში. მოგვიანებით გამოვიდა კონსოლის ორი ვარიანტი — WonderSwan Color და SwanCrystal. არსებობის ისტორიაში, იაპონიის გარეთ კონსოლის რაიმე სახის ვარიაცია არ გამოცემულა. სისტემა აღჭურვილი იყო NEC-ის V30 MZ 16-ბიტიანი ცენტრალური პროცესორითა და 64 კილობაიტიანი ოპერატიული მეხსიერებით. მის კონკურენტ კონსოლებთან, Nintendo-ს Game Boy Color და SNK-ის Neo Geo Pocket Color-თან შედარებით WonderSwan დაბალი ფასითა და ბატარეის ხანგრძლივობით გამოირჩეოდა. WonderSwan-ზე თამაში შესაძლებელია როგორც ვერტიკალურად, ისევე ჰორიზონტალურად განთავსებულ პოზიციაში. იგი მოიცავს თამაშების უნიკალურ ბიბლიოთეკას, შექმნილი პირველი და მესამე მხარის დეველოპერების მიერ, როგორებიცაა Squaresoft, Namco, Capcom და Banpresto. Koto Laboratories-ზე დაყრდნობით, მსოფლიოს მასშტაბით გაიყიდა კონსოლის 10 მილიონი სათამაშო კარტრიჯი. 2000 წლის 9 დეკემბერს Bandai-მ გამოსცა კონსოლის განახლებული ვერსია WonderSwan Color, რომელსაც გააჩნდა ფერადი ეკრანი და მის წინამორბედთან უკუთავსებადი იყო. 2002 წლის 12 ივლისს გამოვიდა კონსოლის კიდევ ერთი განახლებული ვერსია SwanCrystal. მიუხედავად დაბალი ფასისა და განახლებული LCD-ეკრანისა, SwanCrystal-მა ვერ შეძლო Game Boy Advance-ისთვის კონკურენციის გაწევა, შედეგად Bandai-მ შეწყვიტა WonderSwan-ის წარმოება 2003 წელს. მას შემდეგ Game Boy Advance-ზე გამოვიდა WonderSwan-ის რამდენიმე თამაშის პორტირებული ვერსია. საერთო ჯამში გაიყიდა კონსოლის 3.5 მილიონი ეგზემპლარი და მოიცვა იაპონიის პორტატიული კონსოლების ბაზრის 8%. მიუხედავად წარუმატებლობისა, თანამედროვე მიმოხილველები დადებითად აფასებენ WonderSwan-ის ტექნიკურ შესაძლებლობებს. მთავარი სტატია: WonderSwan-ის თამაშების სია და WonderSwan Color-ის თამაშების სია. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „WonderSwan“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი (დაარქივებული) (იაპონური) WonderSwan — Giant Bomb WonderSwan — RetroGamer WonderSwan — OLD-COMPUTERS.COM Museum WonderSwan — Game Data Library ↑ Plunkett, Luke. (8 აპრილი, 2011) The Game Boy Creator's Last Handheld Was a Wonderful Thing. Kotaku. ციტირების თარიღი: 17 აპრილი, 2014. ↑ McFerran, Damien. (18 ივნისი, 2008) Handheld Classics: Bandai WonderSwan. Pocket Gamer. ციტირების თარიღი: 8 აგვისტო, 2017. ↑ Marshall, Alex. (2014–2016) WSMan rev.7. ციტირების თარიღი: 8 აგვისტო, 2017. ↑ Koto Laboratory: Products. Koto Laboratories. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-02-16. ციტირების თარიღი: 12 მაისი, 2014. ↑ Harris, Craig. (30 აგვისტო, 2000) WonderSwan Color Revealed. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-01-25. ციტირების თარიღი: 28 აპრილი, 2011. ↑ 6.0 6.1 6.2 Wild, Kim (2007). „Retroinspection: WonderSwan“. Retro Gamer (36): 68–71. ISSN 1742-3155. ↑ Parish, Jeremy. (8 მაისი, 2014) Exploring Game Boy's True Successor, Bandai WonderSwan. USGamer. ციტირების თარიღი: 12 მაისი, 2014. ↑ Brunskill, Kerry (2010). „Swan Song: A WonderSwan Retrospective“. Retro Gamer (126): 45–47. თარგი:Bandai-ს აპარატული უზრუნველყოფა
წუნარის ტბა

წუნარის ტბა — ტბა საქართველოში, ქურთის მუნიციპალიტეტში, სოფელ ხეთაგუროვთან (ყოფ. წუნარი). მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკის ჩრდილო-დასავლეთ პერიფერიაზე, აღმოსავლეთის ფრონის აუზში. ზღვის დონიდან 893,2 მეტრი. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 214. ↑ Карта K-38-64 Цхинвали. Масштаб: 1 : 100 000. Состояние местности на 1987 год. Издание 1989 г.
ულვაშა წივწივა

ულვაშა წივწივა (ლათ. Panurus biarmicus) — ფრინველი ბეღურასნაირთა რიგისა, ოჯახ Panuridae-ის ერთადერთი წარმომადგენელი. ნამდვილ წივწივებთან მისი ნათესაური კავშირები დისკუსიის საგანია. სხეულის სიგრძეა 15–19 სმ, მასა 12–20 გ. ბოლო გრძელი და საფეხუროვანი, ფრთები მოკლე და მომრგვალებული. შეფერილია წითურ-ჟანგმიწოვნად, აქვს შავი, თეთრი, მოცისფრო-რუხი და მოვარდისფრო ტონების მონაკვეთები. თვალები და ნისკარტი ყვითელია. მამალს ახასიათებს შავი წამახვილებული „ულვაშები“ (აქედან სახელწოდება). ხმა მკვეთრი, ჟღრიალა წრიპინია. კერებადაა გავრცელებული დასავლეთ ევროპიდან ირანამდე, ტიბეტამდე, ბაიკალისპირეთამდე, ძირითადად უტყეო არიდულ ლანდშაფტებში. ბინადრობს ლერწმის, ლელქაშისა და ლაქაშის ბარდებში წყალსაცავების ნაპირებთან. ზაფხულში იკვებება მწერებით, ზამთარში — ლერწმის თესლებით. ცხოვრობენ გუნდებად, ახასიათებთ მჭიდრო საბუდარი დასახლებები. ლერწმის ხერგებში აშენებს სფეროსებრ ბუდეს გვერდითა შესასვლელით. დედალი დებს 6–7 კვერცხს, ორივე პარტნიორი კრუხობს და ბარტყებსაც კვებავს. ზოგჯერ წელიწადში გამრავლების სამი ციკლიც კი აქვთ. Коблик Е. А. УСАТАЯ СИНИЦА // Большая российская энциклопедия. т. 33. — М., 2017. — стр. 103. ↑ bearded reedling — ინგლისურ-ქართული ბიოლოგიური ლექსიკონი.
მიშა გელერი

მაიკლ ლაზარეს ძე „მიშა“ გელერი (რუს. Михаил Ла́заревич Геллер; დ. 23 ივლისი, 1937, მოსკოვი — 17 დეკემბერი, 2007, ვიუგტი) — რუსი „მევიოლე“ და კომპოზიტორი. მიშა გელერი დაიბადა 1937 წლის 23 ივლისს მოსკოვში, ებრაელების ოჯახში. ვიოლინოზე დაკვრა დაიწყო 7 წლის ასაკში, თუმცა მოგვიანებით ვიოლენჩელომ გაიტაცა. 1963 წელს დაამთავრა მოსკოვის კონსერვატორია როგორც ვიოლენჩელოს დამკვრელი და კომპოზიტორი. კომპოზიციებს პროფესორ ევგენი გოლუბოვსა და ალფრედ სჩნიტკესთან სწავლობდა. როგორც ვიოლენჩელოს დამკვრელი, იგი დააჯილდოვეს ოქროს მედლით ჰელსინკიში გამართულ საერთაშორისო კონკურსში (1962). 1966 წელს, ალექსანდრე არენკოვთან (ვიოლინო), დიმიტრი ფერშტმანთან (ჩელო) და სერგეი პისხუგენთან (ვიოლინო) ერთად იყო კომპოზიტორთა კავშირის სიმებიანი კვარტეტის დამააარსებელი. როდესაც რუსულმა სიმებიანმა კვარტეტებმა მიაღწა საერთაშორისო აღიარებას, მათ ეწოდათ დიდი რუსი კომპოზიტორის სახელი. 1969 წელს, ბელგიაში, ქალაქ ლეჟეში გამართულ საერთაშორისო სიმებიანი კვარტეტის კონკურსზე ჯგუფმა პირველი პრიზი მოიპოვა (მათ სახელი „გლინკა“ მიენიჭათ). გლინკას კვარტეტთან ერთად გელერი მსოფლიოს გარშემო მრავალ ჩვენებებს მართავდა. 1968 წლიდან მისი ემიგრაციამდე, 1978 წლამდე, იგი იყო მოსკოვში საბჭოთა კომპოზიტორთა საზოგადოების წევრი. 1978 წელს გელერი და მისი ოჯახი საცხოვრებლად ნიდერლანდებში გადავიდა. 1978–1980 წლებში იგი უკრავდა ნიდერლანდების კამერულ ორკესტრთან ერთად, როგორც მათი მთავარი მევიოლინე. 1980 წელს იგი გახდა თავიდან ჩამოყალიბებული გლინკას კვარტეტის წევრი, რომელშიც: დიმიტრი ფერსტმანი (ჩელო), ზინო ვინიკოვი (ვიოლინო) და კეის ჰულსმანი (ვიოლინო) შედიოდა; ისინი წარმატებით ასრულებდნენ წარმოდგენებს მთელ მსოფლიოში. გელერმა, როგორც ვიოლენჩელოს დამკვრელმა, მიიღო მრავალი სოლო შესრულება; იგი ბევრ ევროპულ ორკესტრთან ერთად უკრავდა. მისი ყველაზე დასამახსოვრებელი წარმოდგენები იყო მოცარტის სიმფონიური კონცერტი მევიოლინე ჟან-ჟაკ კანტორუთან და ბერლიოზის ჰაროლდი იტალიაში. მან მონაწილეობა მიიღო საკუთარი კომპოზიციების ჩვენებაში: მაგალითად ვიოლენჩელოსა და ჩელოს დუეტი Psalm Music for 8 Strings (დ. ფერჩთმენი, ჩელო), რომლის პრემიერა 1979 წელს, ამსტერდამში, Concertgebouw-ში შედგა. აღნიშნული დუეტი ასევე შეასრულეს სხვადასხვა ევროპელმა მუსიკოსებმამა; აგრეთვე ჩაწერეს ჰოლანდიაში, გერმანიასა და საფრანგეთში. გელერის წარმოდგენა Fantasy for viola and piano (1980) სხვადასხვა პიანისტებთან ერთად ჩაწერა ჰოლანდიურმა სამაუწყებლო ორგანიზაციებმა: „KRO“, „VARA“, „AVRO“-მ. გელერის კომპოზიციები შესრულდა დიდ ბრიტანეთში, ხორვატიაში, საფრანგეთში, ბელგიაში, გერმანიასა და შვეიცარიაში. მისი წარმატებული კარიერა, როგორც მევიოლინე, მოულოდნელად უეცარი ინსულტით დასრულდა. იგი იძულებული გახდა შესრულებები შეეჩერებინა; ემოციური ფონის გამო შეაჩერა სწავლებაც. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-01-14. ციტირების თარიღი: 2019-12-02.
შავუოთი

შავუოთი (שבעות) — ერთ-ერთი ყველაზე მთავარი ებრაული დღესასწაული. შედის წლის განმავლობაში სამ მთავარ ებრაულ დღესასწაულში. შავუოთი, ანუ კვირეული, იმართება ფესახიდან შვიდი კვირის თავზე სივანის თვეში. ტრადიციულად, იგი ეძღვნება პურის მკის დასაწყისს. ამავე დროს ის უკავშრდება რჯულის მიღებას სინის მთაზე. „რელიგიები საქართველოში“, თბილისი: სახალხო დამცველის ბიბლიოთეკა, 2008. — გვ. 92, ISBN 978-9941-0-0902-0. დღესასწაულის შესახებ დაარქივებული 2016-08-04 საიტზე Wayback Machine.
ჟამური

ჟამური — ხეობა საქართველოში, მდინარე ქსნის სათავეებში, ქარჩოხის ჩრდილო-დასავლეთით. ადმინისტრაციულად შედის მცხეთა-მთიანეთის მხარის ახალგორის მუნიციპალიტეტში. არსებობს ცნობა, რომ ხეობის ისტორიული სახელი დაკავშირებულია ქართულ-მეგრულ-სვანურ ძირძველ სიტყვასთან და უნდა ყოფილიყო ძამური ‖ ჯიმილი ან ჯიმური, ხოლო „ჟამური“ გვიან გაჩენილი სახელია. ხეობის ოსური მოსახლეობა ჟამურს „ძიმირს“ (Дзимыр) უწოდებს. მდინარე ქსანი ყელის ტბიდან იღებს სათავეს და მიედინება ვიწრო, ღრმა და კლდოვან ხეობაში. ვახუშტი ბატონიშვილის „აღწერა სამეფოსა საქართველოსაში“ ვკითხულობთ: ვახუშტი ბატონიშვილი თავის „აღწერაში“ არ ასახელებს ჟამურის სოფლებს. იგი მხოლოდ იმას აღნიშნავს, რომ აქ 9 სოფელი ყოფილა. ისტორიკოსი ჯონდო გვასალია ამის მიზეზად ვახუშტის მიერ ამ მხარეების ნაკლებად ცნობითა და ქსნის საერისთაოსა და ქართლის სამეფო კარს შორის არსებულ მტრობას ასახელებს. შემდგომ ხანებში ამ მხარეებს ეწვია გერმანელი მეცნიერი და მოგზაური იოჰან გიულდენშტედტი, თუმცა სოფლების სახელები არც მას დაუსახელებია თავის ნაშრომებში. სოფლები არ არის მოხსენიებული ქსნის ხეობის 1774 და 1781 წლის სტატისტიკურ აღწერილობებში. ბატონიშვილთა მამულების 1803 წლის აღწერის მიხედვით დავით გვრიტიშვილმა დაადგინა XVIII საუკუნის ბოლოსთვის ჟამურის ხეობაში არსებული სოფლების დასახელებები, თუმცა ამ სიაში არ არის ისეთი სოფლები როგორებიცაა: ალავერდი, ბერციხე, ხეთაანი, შავციხე, ფაგაანი, გურჭიანი, ნავისხევი (ნიავის ხევი), ჩიღოიანი; ამის მიზეზად ამ სოფლების ჯერ არ არსებობა, დაცლა და აღწერის არასიზუსტე სახელდება. აღნიშნულია მხოლოდ ის მონაცემები, რომლებიც აღწერაში მოხვდა. ჟამურის ციხე-კოშკებიდან ვახუშტი მხოლოდ ბერციხეს ასახელებს, რადგან იგი ყველაზე გამორჩეულია ამ ხეობაში; მდებარეობს სოფელ თოგოიანის მოპირდაპირე მხარეს. აღსანიშნავ ძეგლთა შორისაა ალავერდის ციხი კომპლექსი, საიდანაც კარგად მოჩანს მთელი ჟამურის ხეობა; პარმენ ზაქარაია აღნიშნავს, რომ ამ ციხის ნამდვილ სახელს ვერ მიაკვლია და მას „ალავერდს“ სოფელ ძამირის მოსახლეობა უწოდებს. თუმცა ჟამურის ხეობაში ასეთი სახელის სოფელი არ გვხვდება. ჟამური ჩრდილოეთიდან იცავდა ქსნის ხეობას მომხდურთაგან. გადმოსულ მტერს ჟამურში მრავალი ციხე ხვდებოდა, რომელთა შორის ზემოხენებული ბერციხე და ალავერდი, აგრეთვე კორა გამოირჩევა. ვახუშტი ბატონიშვილი აღნიშნავს, რომ ჟამურში ოსები ცხოვრობდნენ („აწ მსახლობელნი არიან ოსნი“). მის რუკაზე ჟამურის მთლიანი მოსახლეობა ოსებადაა მონიშნული. მოსავლიანობის მხრივ ეს ადგილები მთის სხვა ადგილებს ჰგავს. მოშენებული ჰყავდათ უდუმო ცხვრები; პირუტყვის რაოდენობა მცირე იყო. გვასალია ჯ., ქსნის ხეობის ისტორიული გეოგრაფიის საკითხები // საქართველოს ისტორიული გეოგრაფიის კრებული: ტ. 3, 1967, გვ. 9–54. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 მოსახლეობის სრულიად საკავშირო 1939, 1959, 1970, 1979 და 1989 წლების აღწერების შედეგები სამხრეთ ოსეთის ავტონომიურ ოლქში. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (9 იანვარი, 2020). ციტირების თარიღი: 23 თებერვალი, 2020. ↑ მოსახლეობის სრულიად საკავშირო აღწერა 1959, ლენინგორის რაიონი (რუსული) ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ყარა ყარაევის სახელობის აზერბაიჯანის სახელმწიფო კამერული ორკესტრი

ყარა ყკარაევის სახელობის აზერბაიჯანის სახელმწიფო კამერული ორკესტრი — კამერული ორკესტრი, რომელიც შეიქმნა 1964 წელს აზერბაიჯანელი კომპოზიტორების ფიქრეტ ამიროვისა და ყარა ყარაევის ინიციატივით. აზერბაიჯანის კარა კარაევის სახელობის სახელმწიფო კამერული ორკესტრი შეიქმნა 1964 წელს გამოჩენილი აზერბაიჯანული კომპოზიტორების ფიკრეტი ამიროვისა და ყარა ყარაევის ინიციატივით. ნაზიმ რზაევი გახდა სახელმწიფო კამერული ორკესტრის სამხატვრო ხელმძღვანელი და მთავარი დირიჟორი. 1992 წლამდე იგი იყო ორკესტრის სამხატვრო ხელმძღვანელი. 1964-1992 წლებში პერიოდის განმავლობაში, სახელმწიფო კამერულმა ორკესტრმა ღირსეული ადგილი მოიპოვა ქვეყნის წამყვან კოლექტივთა შორის. ასევე ამ პერიოდის განმავლობაში, ორკესტრმა დაათვალიერა [[რუსეთი |რუსეთის]], სლოვაკეთის, პოლონეთის, ტუნისის, ბოსნია და ჰერცეგოვინის, თურქეთის ქალაქები. 1992 წლიდან 1995 წლამდე ორკესტრს ხელმძღვანელობდა რამიზ მელიკასლანოვი. 1995-1997 წლებიდან ყარა ყარაევის სახელობის აზერბაიჯანის სახელმწიფო კამერული ორკესტრის ხელმძღვანელი იყო კომპოზიტორი, დირიჟორი, აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი იაშარ იმანოვი. 1998 წლიდან დღემდე, ორკესტრის სამხატვრო ხელმძღვანელი არის აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახალხო არტისტი, ტიმურ გეოკჩაევი. 1998 წლის ივლისში, ორკესტრმა წარმატებით წარმოადგინა აზერბაიჯანი ლონდონში. 1998 წლის სექტემბერში პარიზში გაიმართა კონცერტი, რომელიც ეძღვნებოდა ყარა ყარაევის 80 წლის იუბილეს. ჰეიდარ ალიევის ფონდის და ჰეიდარ ალიევის ფონდის პრეზიდენტის, იუნესკოს და ISESKO კეთილი ნების ელჩის, დეპუტატი მეჰრიბან ალიევას ინიციატივით აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობის 20 წლის იუბილეს აღსანიშნავად გაიმართა კონცერტები პარიზში, ბერლინსა და რომში. 2007 წელს, ყარა ყარაევის აზერბაიჯანის სახელმწიფო კამერულ ორკესტრს მიენიჭა რესპუბლიკური პრემია „ჰუმაი“ - მსოფლიოში აზერბაიჯანული კლასიკური მუსიკის პოპულარიზაციისთვის. ↑ Официальный сайт Азербайджанской Государственной Филармонии имени Муслима Магомаева. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-09-29. ციტირების თარიღი: 2017-09-28. ↑ Азербайджанский Государственный Камерный Оркестр им.Кара Караева [მკვდარი ბმული]
ბულბული (მომღერალი)

ბულბული (აზერ. Bülbül, დაბადების სახელი — მურთუზა მაშადი რზა-ოღლუ მამედოვი; დ. 18 ივნისი, 1897 — გ. 26 სექტემბერი, 1961) — აზერბაიჯანელი საბჭოთა საოპერო მომღერალი (ლირიკული და დრამატული ტენორი), მუსიკოსი, ფოლკლორისტი, პედაგოგი. სსრკ სახალხო არტისტი (1938). სტალინური პრემიის ლაურეატი (1950). აზერბაიჯანის ეროვნული მუსიკალური თეატრის ერთ-ერთი დამაარსებელი. ბულბული დაიბადა 1897 წლის 22 ივნისს (სხვა წყაროების მიხედვით — 12 ივნისს) ელიზავეტპოლის გუბერნიის შუშის მაზრის სოფელ ხან-ბაღიში. ადრეული ბავშვობიდან იგი ცნობილი იყო უჩვეულო მუსიკალური შესაძლებლობებით, რისთვისაც მან მიიღო მეტსახელი „ბულბული“ (ქართულადაც იგივეს ნიშნავს). შემდგომში მომღერალმა იგი სასცენო სახელად აირჩია. 1909 წელს გადავიდა განჯაში. სცენაზეა 1916 წლიდან. თავისი კარიერა დაიწყო როგორც ხალხურმა მომღერალმა, ასრულებდა აზერბაიჯანულ მუღამებსა და ხალხურ სიმღერებს. 1920-იან წლებში იყო განჯის მუსიკალური და თეატრალური საქმეების ორგანიზატორი. 1920 წლიდან იყო აზერბაიჯანის სახელმწიფო თეატრის სოლისტი (დღევანდელი აზერბაიჯანის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო აკადემიური თეატრი). იგი ცნობილია როგორც საკონცერტო მომღერალი. 1921 წელს იგი შევიდა, ხოლო 1927 წელს დაამთავრა ბაქოს კონსერვატორია (ნ. ი. სპერანსკის კლასი). 1927-1931 წლებში სტაჟირებას გადიოდა მილანის ლა სკალას თეატრში ჯ. ანსელმთან და რ. გრანთან. ბულბული პირველი აზერბაიჯანელია, რომელიც 1933 წელს მოსკოვში პიანისტების, მევიოლინეების და ვოკალისტების პირველი სრულიად საკავშირო კონკურსის ლაურეატი გახდა. ბულბული პირველი ვოკალისტია, რომელმაც კონკრეტული აღმოსავლური სიმღერებიდან გადაინაცვლა ევროპულ სასიმღერო სკოლაზე და აზერბაიჯანული ეროვნული სიმღერის საუკეთესო ტექნიკის სინთეზირებით რუსულ და ევროპულ სკოლასთან, შექმნა ახალი ვოკალური სკოლა აზერბაიჯანში. 1961 წელს, მომღერლის გარდაცვალებამდე ორი თვით ადრე, მისი კონცერტი გაიმართა შუშაში, რომელსაც ესწრებოდა ათასობით მაყურებელი შუშის რაიონის სხვადასხვა სოფლებიდან. ბულბული გარდაიცვალა 1961 წლის 26 სექტემბერს. დაკრძალეს ბაქოში, საპატიო ხეივანში. აზერბაიჯანის სამახსოვრო მონეტა ↑ 1.0 1.1 IMSLP — 2006. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q523660"></a> ↑ БЮЛЬ-БЮЛЬ в энциклопедии музыки. www.musenc.ru. ციტირების თარიღი: 17 თებერვალი, 2021 ↑ Большая Российская энциклопедия: В 30 т. / Председатель науч.-ред. совета Ю. С. Осипов. Отв. ред С. Л. Кравец. Т. 4. Большой Кавказ — Великий канал. — М.: Большая Российская энциклопедия, 2006. — 751 с. ↑ 1992-2010-cu illərdə dövriyyəyə buraxılmış sikkələr დაარქივებული 2010-01-19 საიტზე Wayback Machine.
გამზა სოლტანის სასახლე

გამზა სოლტანის სასახლე (აზერ. Həmzə Sultan sarayı) — მდებარეობს აზერბაიჯანის ლაჩინის რაიონის სოფელ ჰიუსიულიუში. ისტორიული დოკუმენტების მიხედვით სასახლე ააშენეს 1761 წელს. იმისდა მიუხედავად, რომ სასახლე დიდი კომპლექსი იყო, თანამედროვე დრომდე შემორჩა მხოლოდ ერთი სასახლის შენობა. ↑ karabakhmedia.az. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-12-03. ციტირების თარიღი: 2019-12-03. ↑ Памятники Карабаха. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-07-05. ციტირების თარიღი: 2017-09-16.
სიმიტი (ბლითი)

სიმიტი — მრგვალი ფორმის თურქული ბლითი, სეზამის მარცვლებით. მას სტამბოლის ქუჩების ყველა ადგილას შეხვდებით. ის ტურისტებისთვის ერთ-ერთ საყვარელ საჭმელს წარმოადგენს. მას ქუჩაშიც ყიდიან და ძვირადღირებულ სასტუმროებშიც მოგართმევენ. ზემოდან ხრაშუნა ქერქი და შიგ ჰაეროვანი რბილობი აქვს. ძირითადად, როგორც წესი თაფლში ან მურაბის წვენში ავლებენ და თბილს მიირთმევენ. მისი მომზადება საკმაოდ მარტივია და არც დიდ დროს მოითხოვს. თურქული წრიული პური, ჩვეულებრივ, გადაფენილია სეზამის თესლით, ან ნაკლებად იშვიათად, ყაყაჩოს ან მზესუმზირის მარცვლებით. სიტყვა სიმიტი მომდინარეობს არაბული samīd (سميد) "თეთრი პური ან წვრილი ფქვილი". სხვა სახელებს საფუძვლად უდევს ბერძნული კულური (κουλούρι): არამეული უჯურო/უჯორა; ან თურქული გევრექი, სამხრეთ სლავური დევრეკი; რუმინული კოვრიგი და ებრაელები მას ესპანურ როშკას ეძახიან თურქებში. სიმიტს დიდი ისტორია აქვს სტამბოლში. საარქივო წყაროებიდან ირკვევა, რომ სიმიტი მზადდება სტამბოლში 1525 წლიდან. XVII საუკუნის მოგზაურმა ევლია ჩელებმა დაწერა, რომ 1630-იან წლებში სტამბოლში 70 საცხობი იყო, სადაც ამზადებდნენ სიმიტს. ჟან ბრინდესის XIX საუკუნის ადრეული ზეთის ფერწერული ტილოები სტამბოლის ყოველდღიური ცხოვრების შესახებ, ნათლად ასახავს, რომ იმ პერიოდის სტამბოლში ქუჩებში იყიდებოდა სიმიტი. აღნიშნული ბლითის მომზადება, საკმაოდ ადვილია და ბევრს ინგრედიენტს არ მოითხოვს. საფუარი გახსენით თბილ რძეში, მას დაამატეთ შაქარი, გამდნარი კარაქი და მოურიეთ. შემდგომ მასას შეურიეთ ფქვილი და მარილი, დაასხით რძე და ამის მერე მოზილეთ ცომი. მასა იმდენ ხანს დაამუშავეთ, სანამ რბილი და ელასტიური არ გახდება. რაც უფრო კარგად მოზელთ,სიმიტი მით უფრო ფაფუკი გამოვა . დაიმახსოვრეთ, აცადეთ ცომს აფუება. შემდეგ გაყავით 16 თანაბარ ნაწილად, მოაგუნდავეთ და 10-15 წუთი დაასვენეთ. ამ პერიოდში, გახსენით თაფლი ცხელ წყალში. დიდ თეფშზე დაყარეთ სეზამის მარცვლები. მსუბუქად დაასველეთ თაფლიანი სიროპით, რომ ცხობისას გამუქდეს და თეთრად არ დარჩეს. შემდგომში აიღეთ ცომის ორი გუნდა, თითოეული გაწელეთ და მიეცით გრძელი ფორმა. ჩადეთ თაფლიან სიროპში 2-3 წუთით. შემდეგ ყველა მხრიდან ამოავლეთ სეზამის მარცვლებში, მიეცით ფორმა და დადეთ საცხობ ტაფაზე. სწორედ ამგვარად გააკეთეთ დანარჩენი ცომითაც. დატოვეთ კიდევ 15 წუთი. შემდეგ გამოაცხვეთ 200 გრადუსზე გახურებულ ღუმელში 15-20 წუთი. სიმიტის მთავარ ინგრედიენტებს წარმოადგენს: ფქვილი, რძე, კარაქი, საფუარი, მარილი, შაქარი, თაფლი, წყალი და სეზამის მარცვლები. სიმიტი სიმიტის ისტორია დაარქივებული 2019-12-03 საიტზე Wayback Machine.
ოქსანა აკინშინა

ოქსანა აკინშინა (რუს. Оксана Акиньшина; დ. 19 აპრილი, 1987, სანქტ-პეტერბურგი) — რუსი კინომსახიობი. ოქსანა აკინშინა დაიბადა 1987 წლის 19 აპრილს სანქტ-პეტერბურგში ავტოზეინკლისა და ბუღალტრის ოჯახში. მუშაობდა სამოდელო სააგენტოში, რომლის ხელმძღვანელმა ყველა გოგონას დაავალა რეჟისორ სერგეი ბოდროვ-უმცროსთან სინჯებზე მისვლა. აკინშინა სინჯებზე ენთუზიაზმის გარეშე მივიდა, თუმცა შერჩევა გაიარა და პირველად ეკრანზე 13 წლის ასაკში გამოჩნდა ბოდროვის დრამაში „დები“. ამ ფილმისთვის 2001 წლის სოჭის კინოფესტივალზე კონკურსში „დებიუტი“ აკინშინამ და კატია გორინამ მიიღეს ჯილდო „საუკეთესო სამსახიობო დუეტისთვის“. საერთაშორისო ცნობადობა მოიპოვა შვედი რეჟისორის ლუკას მუდისონის ფილმში „ლილია სამუდამოდ“. 2003 წელს ითამაშა ნიდერლანდურ ფილმში „სამხრეთი“, სადაც შეასრულა ახალგაზრდა გოგონას, მარტოხელა დედის როლი. ფილმში აკინშინა ნიდერლანდურ ენაზე საუბრობს. 2004 წელს დაამტკიცეს ესფირ ლიტვინოვას როლზე ფილმში „სახელმწიფო მრჩეველი“, თუმცა გადაღებების პირველ დღეს არ გამოჩნდა, რის გამოც ამ როლზე დაამტკიცეს მსახიობი ემილია სპივაკი. ამავე წელს შეასრულა ირენა ნესკის როლი პოლ გრინგრასის ფილმში „ბორნის უპირატესობა“. ფილმში „მგლებზე მონადირე“, რომელიც გაქირავებაში 2006 წლის 28 დეკემბერს გამოვიდა აკინშინამ შეასრულა ერთ-ერთი მთავარი როლი. 2008 წელს ითამაშა ვალერი ტოდოროვსკის მიუზიკლში „ჰიპსტერები“. 2011 წელს შეასრულა ერთ-ერთი მთავარი როლი ფილმში „ვისოცკი. მადლობა, რომ ცოცხალი ხარ“. 2012 წელს მთავარი როლი შეასრულა ფილმში „რვა პირველი პაემანი“, ხოლო 2015 წელს მის გაგრძელებაში „რვა ახალი პაემანი“. 2008 წელს გაიცნო თავისი პირველი მეუღლე დიმიტრი ლიტვინოვი. 2009 წლის 2 ივნისს მათ შვილი ეყოლათ. ურთიერთობაში იმყოფებოდა მსახიობთან და მომღერალთან ალექსეი ვორობიოვთან. ერთმანეთს გაშორდნენ 2011 წელს. 2012 წლიდან ქორწინებში იმყოფებოდა კინოპროდიუსერთან არჩილ გელოვანთან, ვისგანაც ორი შვილი შეეძინა. 2018 წლის 18 აგვისტოს წყვილი ერთმანეთს გაშორდა. ოქსანა აკინშინა კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ოქსანა აკინშინა // Kino-teatr.ru (რუსული) ოქსანა აკინშინა // Kinopoisk.ru (რუსული) ოქსანა აკინშინა // Ruskino.ru დაარქივებული 2016-11-18 საიტზე Wayback Machine. (რუსული) ↑ Оксана Акиньшина // club.passion.ru ↑ Катя Горина: Сергей Бодров запрещал актёрам пить ↑ Акиньшина закрутила роман с Алексеем Воробьевым ↑ Алексей Воробьев расстался с Оксаной Акиньшиной ↑ После объявления о разводе Оксана Акиньшина улетела отдыхать с детьми
კაიმაღი

კაიმაღი — რძის პროდუქტი, რომელიც კრემის მსგავსია. დამზადებულია კამეჩის, ძროხის, ცხვრის, ან თხის რძისგან. გავრცელებულია ცენტრალურ აზიაში, ბალკანეთის ზოგიერთ ქვეყანაში, ზოგიერთ კავკასიის ქვეყნებში, თურქულ რეგიონებში, ირანსა და ავღანეთში. კაიმაღის დამზადების ტრადიციული მეთოდია: რძე ნელ-ნელა მოადუღოთ, შემდეგ კი ორი საათით გააჩეროთ ძალიან დაბალ სითბოზე. სითბოს წყაროს გათიშვის შემდეგ, კრემი ურიეთ და რჩება გასაცივებლად, რამდენიმე საათის ან ზოგჯერ დღის განმავლობაში. კაიმაღს აქვს რძის ცხიმის მაღალი პროცენტი, ჩვეულებრივ იგი, დაახლოებით 60%-მდეა. მას აქვს სქელი, ნაღების თანმიმდევრულობა (არა მთლიანად კომპაქტური რძის ცილის ბოჭკოების გამო) და საკმაოდ მდიდარი და გამორჩეული გემო. სიტყვა კაიმაღს აქვს შუა აზიის, თურქული წარმოშობა. შესაძლოა აღნიშნული სიტყვა წარმოიქმნა ზმნიდან კაიმაკიდან, რაც ნიშნავს მეტალის დნობასა და ჩამოსხმას თურქულ ენაზე. კაიმაკის სიტყვის პირველი წერილობითი ჩანაწერები ცნობილია მაჰმუდ ალ-კაშგარის ცნობილ წიგნში. აღნიშნული სიტყვა სხვა ენებშიც გვხვდება მონღოლური კაილგმაკი, ხოლო თურქული ენების მცირე ცვალებადობებით, როგორც ქაიმაკი აზერბაიჯანში, ყაიმაკი უზბეკური, გაიმაყ თურქმენულ, კაიმაღი ქართულში. თურქეთში მდებარე მაღაზიები საუკუნეების განმავლობაში ეძღვნებოდა სწორედ კაიმაკის წარმოებასა და მოხმარებას. დღეს კაიმაკს ძირითადად, საუზმეზე იყენებენ ტრადიციულ თურქულ ოჯახში. კაიმაკის ერთი ტიპი გვხვდება აფროკარაჰიზარის რეგიონში, სადაც კამეჩი იკვებება ყაყაჩოს თესლის ნარჩენებისგან. კაიმაკს ასევე „შავ“ თურქული ყავაში იყენებენ. კაიმაკი ტრადიციულად მიირთმევა ბაკლავასთან და სხვა თურქულ დესერტთან, ხილის მურაბასთან, ჯემთან და ასევე თაფლიან ბლინებთან. ერაყში მას უწოდებენ გაიმარს, გეიმარს ან ქაიმარს და საკმაოდ პოპულარულია. აღნიშნული სახელწოდება სავარაუდოდ გამომდინარეობს ძველი შუმერული სიტყვიდან „გამური“ ან გა'არ, რომელიც ყველს ნიშნავს. ჩვეულებრივ, ერაყის გაიმარი მზადდება კამეჩის მდიდარი, ცხიმოვანი რძისგან, რომელიც გავრცელებულია სამხრეთ ერაყის ჭაობებში. ის ხელმისაწვდომია როგორც წარმოებული ქარხნული, ასევე ადგილობრივი მეწარმეების (ფერმერების) დამზადებული. მათ ფერმერებს, ვინც ქაიმარის წარმოებით არიან დაკავებულნი, აბანები ან მადანებით მოიხსენიებენ. ერაყელებს უყვართ გაიმარი საუზმეზე და ძირითადად მიირთმევენ თაფლთან, ჯემთან და ტრადიციულ პურთან ერთად. საქართველოში აჭარის რეგიონს, ესაზღვრება თურქეთი. სწორედ თურქებისგან გავრცელდა ეს საკვები საქართველოში. კაიმაღი ან კაიმაგი, ძროხის რძისაგან მზადდება ქედის, შუახევისა და ხულოს მთიან მუნიციპალიტეტებში მდებარე სახლებში. ის ერთ-ერთ პოპულარულ საკვებად მიიჩნევა გურიასა და აჭარაში. საკმაოდ პოპულარულია ბახმაროსა და გომისმთაზე დამსვენებელთა შორის. მას ვინც ახდენს აღნიშნული პროდუქტის რეალიზაციას დოსტი ეწოდება. The famous kaymak breakfast of "Pando Usta" at Beşiktaş, Istanbul Kaymak recipe
ჯორჯ III

ჯორჯ III (ინგლ. George III) დაბ.: ჯორჯ უილიამ ფრედერიკ ჰანოვერი (ინგლ. George William Frederick Hanover; დ. 4 ივნისი, 1738, ლონდონი — გ. 29 იანვარი, 1820, უინძორი) — დიდი ბრიტანეთის და ირლანდიის მეფე 1760–1801 წლებში. დიდი ბრიტანეთის და ირლანდიის გაერთიანებული სამეფოს მეფე 1801–1820, ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგის ჰერცოგი და ჰანოვერის კურფიურსტი 1760–1814 წლებში და ჰანოვერის მეფე 1814–1820 წლებში. ტორების პარტიაზე დაყრდნობით ცდილობდა ვიგების ჩამოშორებას და პოლიტიკური ხელმძღვანელობის ხელში აღებას. იყო ინგლისის კოლონიური პოლიტიკის ერთ-ერთი სულისჩამდგმელი. საფრანგეთის რევოლუციის წინააღმდეგ მიმართული ევროპის ქვეყნების რეაქციისა და ანტიფრანგული კოალიციის აქტიური მოღვაწე. 1811 წელს ჯორჯ III ჭკუაზე შეცდა, სახელმწიფოს რეგენტად დანიშნეს უელსის პრინცი (1820 წლიდან ჯორჯ IV). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 574. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჯორჯ III
არსენა ოძელაშვილის ქუჩა

არსენა ოძელაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს მთაწმინდის რაიონში (მთაწმინდა); ვახტანგ კოტეტიშვილის ქუჩიდან რიწის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. 30-იან წლებში იყო ლაბორატორიის ქუჩის (ახლანდელი პავლე ინგოროყვას ქუჩა) ნაწილი. 1900 წელს დაერქვა სამიჯნო, მიჯნის ქუჩა („მეჟევაია“). 1923 წელს — არსენას, 1958 წელს კი არსენა ოძელაშვილის სახელი ეწოდა. შემონახულია XIX საუკუნის საცხოვრებელი სახლები. აქვს 1 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 138, ISBN 978-99928-20-35-3.