laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
თეთრიწყაროს წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია

თეთრიწყაროს წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თეთრიწყაროში. ეკლესია XIX საუკუნის ბოლოს რუს კოლონიზატორებს აუგიათ. ეკლესია ჯვარ-გუმბათოვანია, ნაგებია ბაზალტის კვადრებით. გუმბათის ყელი თუნუქის პერანგშია ჩასმული. აღმოსავლეთ მკლავის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხეში, წყობის პირველ რიგში ჩატანებულია ძველი ეკლესიის სარკმლის სათაურის ქვა რელიეფით-გადაყვანილი ლილვით. ტაძარი ნათდება სარკმელების სიმეტრიული რიგით. რვაწახნაგა გუმბათი დაბალი ყელით ეყრდნობა ჯვრის მკლავების კედლების გადაკვეთის კუთხეებს. ეკლესია მოქმედია. ეკლესიის გვერდით, ადრეული ეკლესიის ნანგრევია.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 7643
საქართველოს საფეხბურთო სუპერთასი 2019

საქართველოს საფეხბურთო სუპერთასი 2019 — საქართველოს საფეხბურთო სუპერთასის გათამაშება რომელიშიც ერთმანეთს „საბურთალო“ (ეროვნული ლიგის გამარჯვებული) და ქუთაისის „ტორპედო“ (საქართველოს თასის გამარჯვებული) დაუპირისპირდნენ. მატჩი გაიმართა 2019 წლის 24 თებერვალს, თენგიზ ბურჯანაძის სტადიონზე გაიმართა. შეხვედრის მიმოხილვა
ბუსირისი

ბუსირისი (ძველ ბერძნულად: Βούσιρις) — ეგვიპტის მეფე, პოსეიდონის (ან ეგვიპტოსის) ძე. როდესაც ეგვიპტის თებეს მეუფე იყო ბუსირისი, ქვეყანაში 9 წლის განმავლობაში მძვინვარებდა გვალვა. კვიპროსიდან მოსულმა მისანმა, თრასიასმა, უწინასწარმეტყველა მეფეს, რომ შეწყდებოდა ეს უბედობა, თუკი ყოველწლიურად ზევსს შესწირავდნენ თითო უცხოელს. ბუსირისმა ეს მსხვერპლშეწირვა თრასიასით დაიწყო და გააგრძელა მანამ, ვიდრე მის ქვეყანას არ ეწვია ჰერაკლე, რომელიც ჰესპერიდების ბაღისკენ მიეშურებოდა. სხვა უცხოელთა მსგავსად იგიც შეიპყრეს და ზევსის საკურთხეველთან მიიყვანეს. ჰერაკლემ თავი გაითავისუფლა, იქვე განგმირა ბუსირისი, მისი ძეცა და ყველა ქურუმი, ვინც კი მსხვერპლშეწირვას უნდა დასწრებოდა. ამ მითოსში აისახა უძველეს წარსულში არსებულ ადამიანთა მსხვერპლად შეწირვის ადათი. ტონია, ნანა. მითოლოგიური ენციკლოპედია: ყმაწვილთათვის შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ბუსირისი“ ვიკისაწყობში.
დარდანოსი

დარდანოსი (თარგი:Lang=gr) — ზევსისა და პლეადა ელექტრას ძე, დარდანიდების მამამთავარი. დარდანოსი ფრიგიაში, იდას მთის მისადგომებთან მოსახლე ხალხს განაგებდა. მოგვიანებით ამ ადგილს რამდენიმე სახელით მოიხსენიებდნენ: დარდანია, ტროა, ილიონი. ასე შეერქვა მას დარდანოსის ჩამომავალ მეფეთა სახელების მიხედვით (დარდანოსი, ტროსი, ილოსი) და რამდენადაც რომაელთა მოდგმის ფუძემდებლად ენეასს მიიჩნევდნენ, დარდანოსს რომშიც სცემდნენ პატივს, როგორც შორეულ წინაპარს. დარდანიდები: დარდანოსი — ერიხთონიოსი — ტროსი — ილოსი — ანქისესი — ენეასი. ტონია, ნანა. მითოლოგიური ენციკლოპედია: ყმაწვილთათვის ↑ The name is traditionally associated with δαρδάπτω (dardapto) "to wear, to slay, to burn up"
ახალსოფლის წმინდა გიორგის ეკლესია

ახალსოფლის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის სოფელ ახალსოფელში. აგებულია X-XI საუკუნეებში. ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია კარგად გათლილი, რუხი ფერის ბაზალტის ქვის ფოროვანი კვადრებით. დეკორატიული აქცენტები ძირითადად გადატანილია ნაგებობის ფასადზე. გვხვდება სამ და ორ ფიგურიანი სიუჟეტური კომპოზიციები. ადამიანთა ფიგურების გამოსახულებასთან ერთად არის ცხოველთა, ფრინველთა და მცენარეთა გამოსახულებანი. ფასადები დასრულებულია ჩუქურთმიანი ლავგარდნით. ეკლესია გამოირჩევა თავისი აზიდული პროპორციებით, ლაპიდარული წარწერებითა და რელიეფებით. სამხრეთ ფასადზე მტრედებისა და ქტიტორთა რელიეფური გამოსახულებებია. დასავლეთ ფასადიც მორთულია ცხოველთა და ადამიანთა ფიგურებით. კარნიზი გეომეტრიულორნამენტიანია. ეკლესიის გარშემო ბევრი ძველი საფლავის ქვაა. ეკლესიის იატაკი მოჩუქურთმებულია. ეკლესიას ეტყობა XIX საუკუნის შეკეთების კვალი. იატაკზე დაგებულია ქვის ფილები, რომელთა შორის ჩუქურთმიანი ქვებია ჩაყოლებული. ინტერიერის კედლები შელესილია.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 6556
გიორგი ყრუაშვილი

გიორგი ყრუაშვილი (დ. 29 მაისი, 1986) — ქართველი საფეხბურთო მსაჯი. ყრუაშვილი დაიბადა 1986 წლის 29 მაისს. 2012 წელს იმსაჯა პირველი ოფიციალური შეხვედრა. 2015 წლიდან არის ფიფას მიერ ლიცენზირებული მსაჯი. კარიერის მანძილზე იმსაჯა 117 შეხვედრა. ნამსაჯები აქვს 2019 წლის საქართველოს საფეხბურთო სუპერთასი და 2015—16 წლის საქართველოს თასის ფინალი. 2 შეხვედრა იმსაჯა ევროტურნირებზე. ↑ სუპერთასი 2019 - ქუთაისის ტორპედომ ტიტული შეინარჩუნა. საქართველოს ფეხბურთის ფედერაცია (24 თებერვალი, 2019). ციტირების თარიღი: 23 სექტემბერი, 2019.
ამონიუმის ქრომატი

ამონიუმის ქრომატი — მარილი ქიმიური ფორმულით (NH4)2CrO4. არის ყვითელი ფერის და აქვს მონოკლინური კრისტალური ფორმა. მიიღება ამონიუმის ჰიდროქსიდისა და ამონიუმის დიქრომატისგან. იგი წყალში ხსნადია. შეიძლება გამოიწვიოს თვალის ლორწოვანი გარსის გაღიზიანება, ასევე სასუნთქი გზების. ხანგრძლივი შეხების შემდეგ კი კანის გაღიზიანება. ასევე ცნობილია, რომ ის არის კანცეროგენული (კიბოს გამომწვევი) ნივთიერება, შეიძლება გამოიწვიოს ღვიძლისა და თირკმელების დაზიანება. ↑ 1.0 1.1 Perry, Dale L. (2011). Handbook of Inorganic Compounds, Second Edition. Boca Raton, Florida: CRC Press. ISBN 978-1-43981462-8. ციტირების თარიღი: 2014-04-28.  ↑ http://chemister.ru/Database/properties-en.php?dbid=1&id=6481 ↑ Information preview for Ammonium chromate, GIDEON
ნანული სარაჯიშვილი

ნანული სარაჯიშვილი (დ. 13 იანვარი, 1948, თბილისი) — ქართველი კინოსა და თეატრის მსახიობი, საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი (1990), საქართველოს ღირსების ორდენის კავალერი (2003). დაიბადა 1948 წლის 13 იანვარს თბილისში. დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი 1971 წელს. 1971 წლიდან შოთა რუსთაველის სახელობის აკადემიური თეატრის მსახიობია. მის მიერ შესრულებული როლებიდან აღსანიშნავია მანანა („მანანა““, 1958), ტურფა („ვერის უბნის მელოდიები“, 1973), ვარდო („უჩინმაჩინის ქუდი“, 1976), მარო („გარიგება", 1993) და სხვა. 1993 წელს შავი ზღვის აუზის ქვეყნების საერთაშორისო კინოფესტივალზე დაჯილდოვდა „ოქროს არწივით“ ქალის როლის საუკეთესო შესრულებისათვის. ენციკლოპედია „თბილისი“, გვ. 788, თბ., 2002 ნანული სარაჯიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ნანული სარაჯიშვილი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია ნანული სარაჯიშვილი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ ნანული სარაჯიშვილი. Codna.ge. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-09-23. ციტირების თარიღი: 19 სექტემბერი, 2019. ↑ საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1990. N7. გვ. 16 ↑ ნანული სარაჯიშვილის სამსახიობო კარიერა – „მანანადან„ „მარომდე“. Droni.ge. ციტირების თარიღი: 23 სექტემბერი, 2019.
ახალსოფლის ღვთისმშობლის ეკლესია

ახალსოფლის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის სოფელ ახალსოფელში. აგებულია IX-X საუკუნეებში. ეკლესია დარბაზული ტიპისაა. სამშენებლო მასალად გამოყენებულია რუხი ფერის ბაზალტის ქვის უხეშად გათლილი კვადრები. აღმოსავლეთი სარკმლის სათაური შემკულია გეომეტრიული ხასიათის რომბისებრი დეკორატიული მოტივით. დასავლეთი სარკმლის სათაური ორმაგია, შუა აღმართული გოლგოთის მცირე ჯვარი. იატაკზე ქვის ფილებია დაგებული.საკურთხეველში დგას მოჩუქურთმებული ქვის ტრაპეზი. ნაგებობა საინტერესოა თავისი ხუროთმოძღვრული გადაწყვეტით და მხატვრული მიდგომით. ეკლესია აღდგენილია 2010 წელს.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 6557
შაპურ II

შაპურ II (ახალი სპარსული : شاپور‎, Šāpur), ცნობილი როგორც შაპურ II დიდი — ირანის მეათე სასანური მეფე (შაჰი). მისი მმართველობა ირანის ისტორიაში შესულია, როგორც ყველაზე გრძელვადიანი მმართველი, იგი მეფობდა მთელი 70 წლის განმავლობაში 309 წლიდან 379 წლამდე. ის იყო ჰორმზდ II-ის ვაჟი (დაბ. 302–309). მისი მეფობის დროს დაიწყო ქვეყნის სამხედრო აღორძინება და ტერიტორიის გაფართოება, რაც აღნიშნა, როგორც პირველი სასანური ოქროს ხანის დასაწყისი. ამრიგად, იგი შაპურ I- სთან, კავად I- თან და ხოსრო I- სთან ერთად ერთ-ერთი ყველაზე თვალსაჩინო სასანური მეფეა. თავის მხრივ, მისი სამი პირდაპირი მემკვიდრე ნაკლებად წარმატებული იყო. შაპურ II ატარებდა მკაცრ რელიგიურ პოლიტიკას. მისი მეფობის პერიოდში შეიკრიბა ავესტას უძველესი წიგნები, ზოროასტრიზმის წმინდა ტექსტები. ერეტიკოსებს სასტიკად სჯიდა, ხოლო ქრისტიანებს დევნიდა. ეს უკანასკნელი იყო რეაქცია კონსტანტინე დიდის მიერ რომის იმპერიაში ქრისტიანობის ოფიციალურ რელიგიად გამოცხადების წინააღმდეგ. შაპურ II, ისევე როგორც შაპურ I, იყო გულმოწყალე ებრაელების მიმართ, რომლებიც ცხოვრობდნენ შედარებით თავისუფლებაში და სარგებლობდნენ ბევრი პრივილეგიებით. შაპურის გარდაცვალების დროს სასანური იმპერია იყო ძლიერი , ვიდრე ოდესმე, მისი მტრები აღმოსავლეთით სრულად დამარცხებულნი იყვნენ, ხოლო სომხეთი სრულად ემორჩილებოდა ირანს. Boyce, Mary (1984). Zoroastrians: Their Religious Beliefs and Practices. Psychology Press, გვ. 1–252. ISBN 9780415239028.  Pourshariati, Parvaneh (2008), Decline and Fall of the Sasanian Empire: The Sasanian-Parthian Confederacy and the Arab Conquest of Iran, London and New York: I.B. Tauris, ISBN 978-1-84511-645-3, https://books.google.com/books?id=I-xtAAAAMAAJ Daryaee, Touraj (2014). Sasanian Persia: The Rise and Fall of an Empire. I.B.Tauris, გვ. 1–240. ISBN 978-0857716668.  Ghosh, Amalananda (1965) Taxila. CUP Archive, გვ. 790–791.  Potts, Daniel T. (2012). „ARABIA ii. The Sasanians and Arabia“. Encyclopaedia Iranica.
ზირბითის ღვთისმშობლის ეკლესია

ზირბითის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის სოფელ ზირბითში. აგებულია VIII-X საუკუნეებში. ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია ნატეხი ქვით. ფასადების ნაწილი კარგად გათლილი კვადრებით იყო დაფარული. შესასვლელი სამხრეთიდან, კედლის შუაში აქვს. კარი გარედან სწორკუთხაა დიდი არქიტრავის ქვით დასრულებული, შიგნიდან კი თაღოვანია. არქიტრავზე კვარცხლბეკზე აღმართული ჯვარია გამოსახული, რომლის მარცხნივ მხედარია გამოსახული. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდაა, რომლის ღერძზე ფართო თაღოვანი სარკმელია გაჭრილი. აფსიდის სამხრეთ ნაწილში თაღოვანი ნიშია. სარკმლის ქვეშ ქვის ტრაპეზია. ტრაპეზის წინა მხარეს დადაბლებულ არეში წრეებით მოჩარჩოებული ჯვარია მოცემული. აფსიდა დარბაზისგან მხრებითაა გამოყოფილი, რომელიც კაპიტელებითაა დასრულებული. კაპიტელები რელიეფური ორნამენტითაა დაფარული. გრძივი კედლების შუაში ნახევარწრიული კამარის საბჯენი შეკიდული თარის საბჯენი რელიეფური კრონშტეინებია ჩასმული. ტაძრის აღმოსავლეთი სარკმლის თავსართი რელიეფითაა შემკული - გამოსახულია გოლგოთის სამი ჯვარი, რომელთაგან ქრისტეს ჯვარი აყვავებულია. სამხრეთის მინაშენი გალერეა ყოფილა. სამხრეთით ორმაიანი თაღით გახსნილი. თაღების საბჯენი სვეტის თავი ერთიან ქვაშია გამოკვეთილი და შემკულია რელიეფით. მინაშენის კამაროვანი გადახურვა სამხრეთი კედლის შვერილს ებჯინებოდა. ტაძარი შემკული ყოფილა სხვადასხვა სახის რელიეფით. კედელში უნდა ყოფილიყო ჩართული ტახტზე დაბრძანებული ღვთისმშობლის ყრმით რელიეფური გამოსახულებაც.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 7087
ცეზიუმის ქრომატი

ცეზიუმის ქრომატი — ქრომმჟავას ცეზიუმის მარილი ქიმიური ფორმულით Cs 2 CrO 4 {\displaystyle {\ce {Cs2CrO4}}} . იყენებენ ცეზიუმის ორთქლის მისაღებად, რომელსაც შემდგომ იყენებენ ვაკუუმური მილების შექმნის ბოლო ეტაპზე. ცეზიუმის ორთქლი რეაგირებს დარჩენილ აირებთან, მათ შორის აზოტთან და ჟანგბადთან. ↑ 1.0 1.1 1.2 Weast, Robert C., ed. (1981). CRC Handbook of Chemistry and Physics (62nd ed.). Boca Raton, FL: CRC Press. p. B-91. ISBN 0-8493-0462-8.. ↑ Liebhafsky, H. A.; Winslow, A. F. (1947), "Cesium Chromate Photo‐Tube Pellets", Journal of Applied Physics (Journal of Applied Physics, Vol. 18, No. 12) 18 (12): 1128, , http://ieeexplore.ieee.org/xpl/freeabs_all.jsp?arnumber=5118547 ↑ Emsley, John (2001), Nature's Building Blocks: An A-Z Guide to the Elements, Oxford University Press, p. 81, ISBN 0-19-850340-7, https://books.google.com/books?id=j-Xu07p3cKwC&pg=RA1-PA81&lpg=RA1-PA81&dq=%22Caesium+chromate%22+date:1950-2007.
საგარეჯოს კოშკი

საგარეჯოს კოშკი — არქიტექტურის ძეგლი ქალაქ საგარეჯოს სამხრეთ-აღმოსავლეთით შვიდიოდე კილომეტრზე, კოშკისგორად წოდებულ პატარა გორაკზე. თარიღდება XVIII საუკუნით. კოშკი გეგმით კვადრატულია. გარედან ყველა კუთხეში ჩართული აქვს მომრგვალებული, ზემოთ თანდათან შევიწროებული შვერილები, კოშკი მთლიანად რიყის ქვითა და დუღაბითაა ნაშენები. კოშკის სართულებშუა გადახურვა ხისა ყოფილა, შემორჩენილია ძელების ბუდეები. შენობის პირველი სართულის შემორჩენილ კედლებს არავითარი ღიობის კვალი არ ეტყობა. დანამდვილებით მხოლოდ იმის თქმაა შესაძლებელი, რომ მას აღმოსავლეთიდან კარი არ ჰქონია. კოშკის მეორე სართულის აღმოსავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებში სარკმელია. მესამე სართულის შემორჩენილ კედლებს კი რაიმე საბრძოლო ელემენტის კვალი არ ემჩნევა. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 58-59.
კუსთაფას ნამოსახლარი

კუსთაფას ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი ქალაქ საგარეჯოს სამხრეთით 2 კილომეტრზე. მდინარე თვალთხევის ორ ტოტს შორის, რკინიგზის მახლობლად, გორაზე. ნამოსახლარი ამ რეგიონის ძვ. წ. II და I ათასწლეულების მიჯნის ნამოსახლარების მსგავსია და სავარაუდოდ სწორედ ამ პერიოდს მიეკუთვნება. ძეგლი აღმოჩნდა შემთხვევით, მაღალი ძაბვის ანძის დადგმის დროს. ნამოსახლარი განლაგებულია თხემმოსწორებულ, მაღალ ბორცვზე, რომელსაც ტერასა შემოსდევს. ტერასას გარშემო მცირე შემაღლება აქვს, რომელიც გალავნის ნაშთის შთაბეჭდილებას ტოვებს. ბორცვი დაუზიანებელია, რის გამოც ზედაპირული მასალის შეკრება არ მოხერხდა. ფიცხელაური კ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 59.
ლაშარის ჯვარი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ტერმინი ლაშარის ჯვარი შეიძლება აღნიშნავდეს: ლაშარის ჯვარი — ფშავის მთავარი სალოცავი. ლაშარის ჯვარი (ახმეტა) — სალოცავი სოფელ ჩიღოში. ლაშარის ჯვარი (საგარეჯო) — არქიტექტურის ძეგლი ქალაქ საგარეჯოში.
ლაშარის ჯვარი (საგარეჯო)

ლაშარის ჯვარი — ეკლესია ქალაქ საგარეჯოს ჩრდილო-დასავლეთით 2 კილომეტრზე. მდინარე თვალთხევის მარცხენა ნაპირზე. თარიღდება განვითარებული შუა საუკუნეებით. ეკლესია დარბაზულია. ნაგებია მოზრდილი ზომის რიყის ქვით. წყობაში ალაგ-ალაგ გამოყენებულია შირიმის ქვა. გარეთა კუთხეების მოგვიანებით განახლებული ნაწილები აგურისგანაა ამოყვანილი. ეკლესიას შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. კარი თაღოვანია. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდაა. აფსიდში გაჭრილია თაღოვანი სარკმელი, რომლის ორივე მხარეს თითო პატარა, ოთხკუთხა ნიშაა. მსგავსი სარკმელია დასავლეთის კედელშიც. საკურთხეველში დგას ოთხწახნაგა ტრაპეზი. საკურთხეველი კონქითაა გადახურული. დარბაზი კი — ცილინდრული კამარით. ელერდაშვილი ალ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 59.
ადელაიდა დე ლუვენი

ადელაიდა დე ლუვენი (ფრანგ. Adélaïde de Louvain), აგრეთვე ცნობილია როგორც ადელიზა დე ლუვენი (ინგლ. Adeliza de Louvain) და ადელა (ინგლ. Adela; დ. 1103 — გ. 23 აპრილი, 1151) — ინგლისის დედოფალი 1121-1135 წლებში როგორც მეფე ჰენრი I-ის მეორე ცოლი. გრაფ გოდფრუა I ლუვენელის ქალიშვილი. ინგლისის დედოფალ მატილდას დედინაცვალი. ადელაიდა დაიბადა 1103 წელს ლუვენში, ბრაბანტის საჰერცოგოში, თანამედროვე ბელგიის ტერიტორიაზე. იგი იყო ფრანგი დიდებულის, ლუვენის გრაფ გოდფრუა I-ისა და მისი მეუღლის, იდა ნემურელის ქალიშვილი. 1121 წლის 24 იანვარს, სილამაზით ცნობილი ადელაიდა უესტმინსტერის სააბატოში დაქორწინდა ინგლისის მეფე ჰენრი I-ზე. მეფე ამ დროს უკვე დაქვრივებული იყო, რადგანაც მისი მეუღლე, დედოფალი მატილდა შოტლანდიელი 1118 წელს გარდაიცვალა, თუმცა მისგან მხოლოდ ერთი ქალიშვილი დარჩა და ვაჟის გასაჩენად მეორედ იქორწინა. რეალურად, ადელაიდას მთავარ მოვალეობას ვაჟის გაჩენა წარმოადგენდა, თუმცა ეს ვერ მოახერხა. მეფე ჰენრის დედოფალ მატილდასგან ერთი ვაჟი ჰყავდა, რომელიც 1120 წელს უშვილოდ დაიღუპა. მისი და ადელაიდას 13 წლიანი ქორწინებიდან ბავშვი არ დაბადებულა. მეფე 1135 წლის 1 დეკემბერს გარდაიცვალა საფრანგეთში, ქალაქ რუანის მახლობლად. ჰენრის გარდაცვალების შემდეგ ტახტი მისმა დისწულმა სტეფან ბლუელმა დაიკავა, დაქვრივებული ადელაიდა კი სამეფო კარს გაეცალა. იგი ლონდონიდან შორს, სალისბურის სააბატოში გადასახლდა, რა დროსაც იგი ჯერ კიდევ ახალგაზრდა და ლამაზი ქალი იყო. 1139 წელს, ადელაიდა მეორედ დაქორწინდა არუნდელის ერლ უილიამ დ'ობინიზე. ბედის ირონიით, ადელაიდას სწორედ მასთან შეეძინა შვიდი შვილი, მათ შორის მომავალი ერლიც. აღსანიშნავია, რომ დედოფალ ადელაიდას შთამომავლები იყვნენ ინგლისის ორი დედოფალი: ანა ბოლეინი და კათრინ ჰოვარდი, რომლებმაც მეტად ტრაგიკულად დაასრულეს ცხოვრება. სიცოცხლის უკანასკნელ წლებში ადელაიდამ დატოვა ინგლისი და მშობლიურ ბრაბანტში გადასახლდა, სადაც გარდაიცვალა კიდეც 1151 წელს, 48 წლის ასაკში. Nolan, Kathleen. Capetian Women. New York: Palgrave Macmillan, 2003. O’Donnell, Thomas, Matthew Townend, and Elizabeth M. Tyler. "European literature and eleventh-century England", The Cambridge History of Early Medieval English Literature. 1st ed. Cambridge: Cambridge University Press, 2012. 607–636.Cambridge Histories Online. doi:10.1017/CHO9781139035637.028. Strickland, Agnes. Lives of the Queens of England: From the Norman Conquest. N.p., 1840–1848. 7 Dec. 2013.
94 (რიცხვი)

ოთხმოცდათოთხმეტი — ოთხმოცდამეცთოთხმეტე ნატურალური რიცხვი. არის ოთხმოცდაცამეტის მომდევნო და ოთხმოცდათხუთმეტის წინამდგომი. აღინიშნება სიმბოლოთი 94. 94 არის ლუწი და შედგენილი რიცხვი. სიტყვა „ოთხმოცდათოთხმეტი“ რთული შედგენილობისაა და მისი პირვანდელი ვარიანტია ოთხი ოცი და თოთხმეტი (იგულისხმება ოთხმოცდაათზე ოთხი ერთეულით მეტი). Prime Curios! 94 from the Prime Pages
ჯოან ინგლისელი

ჯოან ინგლისელი შეიძლება იყოს: ჯოან ინგლისელი — ინგლისის მეფე ჰენრი II-ის ასული, სიცილიის მეფე გულიელმო II-ის მეუღლე; ჯოან ინგლისელი — ინგლისის მეფე ჯონ უმიწაწყლოს ასული, შოტლანდიის მეფე ალექსანდრე II-ის მეუღლე; ჯოან ინგლისელი — ინგლისის მეფე ედუარდ I-ის ასული, აგრეთვე ცნობილი როგორც ჯოან აკრელი, გლოსტერის გრაფ გილბერტ დე კლარის მეუღლე; ჯოან ინგლისელი — ინგლისის მეფე ედუარდ II-ის ასული, შოტლანდიის მეფე დეივიდ II-ის მეუღლე; ჯოან ინგლისელი — ინგლისის მეფე ედუარდ III-ის ასული;
ჯოან ინგლისელი (1210-1238)

ჯოან ინგლისელი (ინგლ. Joan of England, შოტლ. Joan o Ingland; დ. 22 ივლისი, 1210 — გ. 4 მარტი, 1238) — პლანტაგენეტთა დინასტიის წარმომადგენელი. ინგლისის მეფე ჯონ უმიწაწყლოსა და დედოფალ იზაბელა ანჟულიმელის ასული. შოტლანდიის დედოფალი 1221-1238 წლებში როგორც ალექსანდრე II-ის პირველი მეუღლე. ჯოანი დაიბადა 1210 წლის 22 ივლისს. იგი იყო ინგლისის მეფე ჯონ უმიწაწყლოსა და მისი მეუღლის, დედოფალ იზაბელა ანჟულიმელის მეორე შვილი და პირველი ქალიშვილი. თავდაპირველად იგი დანიშნული იყო საფრანგეთის მეფე ფილიპ II-ის უფროს ვაჟ ლუიზე. 1214 წელს მამამისმა ჩაშალა საფრანგეთის მეფესთან არსებული მოლაპარაკებები და ჯოანის ხელს დაჰპირდა ლა მარკის გრაფ უგო X ლუზინიანელს. ახალგაზრდა ჯოანის მზითვს შეადგენდა სენტი, სენტოჟი და ოლერონის კუნძული. ყველაფერი კარგად მიდიოდა, მაგრამ უეცრად უგომ მისი მზითვის გადაცემა ქორწილამდე მოითხოვა, რაც ინგლისელებმა არ შეასრულეს, რასაც მოჰყვა ნიშნობის ჩაშლა. 1216 წელსვე, მეფე ჯონის გარდაცვალების შემდეგ, უგო X ლუზინიანელს თავად ჯოანის დედა, იზაბელა ანჟულიმელი გაჰყვა ცოლად. აღსანიშნავია, რომ დედამისმა ქორწინების შემდეგ ჯოანი თან წაიყვანა ახალი ქმრის სასახლეში, საიდანაც იგი მხოლოდ რომის პაპის სერიოზული ჩარევის შემდეგ დააბრუნეს უკან, ინგლისში. 1212 წლიდან ინგლისის კარზე იმყოფებოდა შოტლანდიის მეფე ალექსანდრე II, რომელთანაც 1220 წლის 15 მაისს ჯოანის ძმამ, მეფე ჰენრი III-მ დაიწყო მოლაპარაკებები. ჰენრი III ალექსანდრე II-ს მის დაზე, ჯოანზე დაქორწინების სანაცვლოდ დაჰპირდა ჩრდილო ნორთუმბრიის მზითვად გატანებას, რაც შოტლანდიელთათვის ოცნება იყო. 1221 წლის 18 ივნისს ალექსანდრემ ოფიციალურად გადააფორმა ჰასენდენის, ჯედბურგის, კინგჰონისა და კრეილის მიწები ჯოანის სახელზე, რაც ჰენრის ერთ-ერთი მთავარი მოთხოვნა იყო. 21 ივნისს ჯოანი და ალექსანდრე იორკის კათედრალში დაქორწინდნენ. ამ დროს ალექსანდრე 23 წლის იყო, ჯოანი კი მხოლოდ 11-ის. ამის გამო, მეფეს არ შეეძლო დედოფალთან სარეცელის გაზიარება და არც მემკვიდრის იმედი უნდა ჰქონოდა. ასეთი სარისკო მდგომარეობის გამო, ალექსანდრე განქორწინებაზეც კი ფიქრობდა, მაგრამ ეშინოდა, რომ ეს ინგლისელთა მხრიდან ომის პროვოცირებას გამოიწვევდა. დედოფალ ჯოანს შოტლანდიაში არც ისე მყარი პოზიცია ჰქონდა, რომლის სამეფო კარზეც მისი დედამთილი, დედოფალი ერმენგრადა დომინირებდა. მიუხედავად მისი პიროვნული თვისებებისა, მისმა ინგლისელმა მოკავშირეებმა იგი მაინც მნიშვნელოვან პირად აქციეს. 1236-1237 წლებში ჯოანი თან ახლდა ალექსანდრეს ინგლისში ვიზიტისას, სადაც იგი იორკში თავის ძმასთან მოლაპარაკებებს აწარმოებდა სადავო ჩრდილოეთის მიწების გამო. როგორც ფრანგი მემატიანე მოგვითხრობს, ამ ვიზიტის შემდეგ ჯოანმა ინგლისში დარჩენა მოინდომა, მისმა ძმამ კი ნება დართო იორკში დარჩენილიყო და იქ ეცხოვრა. იორკში ყოფნისას ჯოანი და მისი რძალი, დედოფალი ელეანორ პროვანსელი ერთმანეთს შეხვდნენ და წმინდა თომას ბეკეტის საფლავზეც იყვნენ მოსალოცად. ამ ამბიდან მალევე, 1238 წელს ჯოან ინგლისელი გარდაიცვალა. იგი თავის ძმებს, ჰენრი III-სა და რიჩარდ კორნუოლელს ჩააკვდა ხელებში და მისივე სურვილის მიხედვით დაკრძალეს კროუფორდის სააბატოში. Rosalind K. Marshall: “Scottish Queens: 1034–1714” Richard Oram: “The Kings and Queens of Scotland” Timothy Venning: “The Kings and Queens of Scotland” Mike Ashley: “British Kings and Queens” Elizabeth Ewan, Sue Innes and Sian Reynolds: “The Biographical Dictionary of Scottish Women”
წვერი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ტოპონიმი წვერი შეიძლება აღნიშნავდეს: წვერი — სოფელი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში. წვერი — სოფელი ქარელის მუნიციპალიტეტში.
წვერის წმინდა გიორგის ეკლესია

წვერის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დმანისის მუნიციპალიტეტის სოფელ გომარეთში. ეკლესია აგებულია XI საუკუნეში. ეკლესია დარბაზულია. დგას კლდოვან კონცხზე. ნაგებია შერეული სამშენებლო წყობით. სამშენებლო მასალას აგური, ქვა და დუღაბი წარმოადგენს. საბურველი თუნუქისაა. აფსიდი ნახევარწრიულია, ერთი ან ორი საფეხურით ამაღლებული. მასში განთავსებულია ტრაპეზეს ქვა. საკურთხევლის ნიშა თაღოვანია. კედლებზე შემორჩენილია ფრესკა. შიდა გადახურვა ცილინდრულია, აფსიდისა კი - კონქი. იატაკი კერამიკულია. ფასადის მორთულობას ერთსაფეხურიანი ცოკოლი და აგურის ლავგარდანი წარმოადგენს. ნაოთხალიანი კარი სწორკუთხა ანუ არქიტრავულია. სარკმელი - თაღოვანი.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 7278
დიდი კლდეისის ღვთისმშობლის ეკლესია

დიდი კლდეისის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის სოფელ დიდ კლდეისში. მდებარეობს სოფლის ცენტრში. აგებულია X-XI საუკუნეებში. ეკლესია დარბაზულია. აქვს ორი მინაშენი. ეკლესია ძალზე დაზიანებულია. კედლები და სახურავი ჩამოშლილია. სამხრეთის მინაშენი მთლიანად დანგრეულია, მთავარი ეკლესიის კედლებია შემორჩენილი. ორივე მინაშენს ჩაქცეული აქვს კამარა. კედლები ზოგან კარნიზამდეა. სამხრეთ კარის ტიმპანში გეომეტრიული და მცენარეული ორნამენტებია გამოსახული. კომპოზიციის ცენტრში არწივის თავზე აღმართულია აყვავებული ჯვარი, რომლის გარშემოც ასომთავრული წარწერებია. ჩრდილოეთის მინაშენიც დანგრეულია და მცენარეებითაა დაფარული. აღმოსავლეთის ფასადზეც ასომთავრული წარწერებია.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 7165
არაგვი

არაგვი — მდინარე აღმოსავლეთ საქართველოში, ყაზბეგის, დუშეთისა და მცხეთის მუნიციპალიტეტებში. სიგრძე 112 კმ, აუზის ფართობი 2740 კმ². არაგვის სისტემას ქმნის მდინარეები მთიულეთის (თეთრი) არაგვი, გუდამაყრის (შავი) არაგვი, ხევსურეთის არაგვი და ფშავის არაგვი. მთავარია არაგვი, რომელიც იწყება ყელის ვულკანური მთიანეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. არაგვი ზემო და შუა დინებაში მთის მდინარეა, ქვემო დინებით მუხრან-საგურამოს ვაკეზე იშლება. შესართავთან კვეთს სხალტბისა და საგურამოს ქედებს. ქ. მცხეთასთან ერთვის მტკვარს მარცხენა მხრიდან. არაგვი საზრდოობს წვიმის, თოვლის, მიწისქვეშა და აგრეთვე მყივნარებისა და მარადიული თოვლის წყლით. მიწისქვეშა წყალი მდინარის სხვადასხვა ნაწილში წლიური ჩამონადენის 40-70 %-ს შეადგენს, წვიმისა და თოვლის წყალი კი ცალ-ცალკე 16-იდან 30 %-მდე აღწევს. წყალდიდობა იწყება გაზაფხულზე და შუა აგვისტომდე გრძელდება. შემოდგომაზე ხშირია წყალმოვარდნა. ზამთარში წყალმცირეა. გაზაფხულზე არაგვის ნადენი 39,3 %-ს შეადგენს, ზაფხულში 30,8 %-ს, შემოდგომაზე 19,5 %-ს, ზამთარში 10,4 %-ს. არ იყინება. არაგვს მტკვარში წლიურად 1,5 მლრდ.მ³ წყალი შეაქვს. იყენებენ მუხრან-საგურამოს ვაკის სარწყავად. არაგვის ქვემო დინების ფარგლებში გამოედინება ბულაჩაურის, ნატახტრისა და საგურამოს წყაროები, რომლებიც ქ. თბილისს სასმელი წყლით ამარაგებს. არაგვის ხეობაში გადის საქართველოს სამხედრო გზა. მდინარე არაგვის სავარაუდო უცხოური სახელწოდებაა პელორი: მომდინარეობს ბერძნული ზმნისგან pelo „ვმოძრაობ, მივისწრაფი“. მოიხსენიებს II-III საუკუნეების ბერძენი ისტორიკოსი დიონ კასიუსი ძვ. წ. 65 იბერიაში რომაელთა ლაშქრობასთან დაკავშირებით (იხილეთ პომპეუსის ლაშქრობა საქართველოში). აფხაზავა ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 532. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 17. ↑ საქართველოს სტატისტიკური წელიწდეული 2020, საქსტატი, თბ., 2020, გვ. 12.
95 (რიცხვი)

ოთხმოცდათხუთმეტი — ოთხმოცდამეთხუთმეტე ნატურალური რიცხვი. არის ოთხმოცდათოთხმეტის მომდევნო და ოთხმოცდათექვსმეტის წინამდგომი. აღინიშნება სიმბოლოთი 95. 95 არის კენტი და შედგენილი რიცხვი. სიტყვა „ოთხმოცდათხუთმეტი“ რთული შედგენილობისაა და მისი პირვანდელი ვარიანტია ოთხი ოცი და თხუთმეტი (იგულისხმება ოთხმოცდაათზე ხუთი ერთეულით მეტი). Prime Curios! 95 from the Prime Pages
ჩხიკვთის წმინდა გიორგის ეკლესია

ჩხიკვთის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის სოფელ ჩხიკვთაში. მდებარეობს სოფლის დასავლეთით. აგებულია X საუკუნეში. ეკლესია გამოირჩევა მაღალი პროპორციებით. ცილინდრული კამარის მცირე ფრაგმენტებია შემორჩენილი. კონქი კარგად გათლილი კვადრებითაა გადაყვანილი. დარბაზის გრძივი თაღები შედარებით პატარა ზომის ქვებითაა ნაშენი. საბჯენი თაღები ბაზალტის კრონშტეინებს ეყრდნობა. სამხრეთ ფასადზე რელიეფური ჯვარი და ასომთავრული წარწერაა.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 6775