laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
დიუნკერკი

დიუნკერკი (ფრანგ. Dunkerque, ნიდერლ. Duinkerke) — ქალაქი საფრანგეთში. მდებარეობს ქალაქ კალედან აღმოსავლეთით. ქალაქი და მისი შემოგარენი მდებარეობს ყოფილი ფლანდრიის საგრაფოს ტერიტორიაზე. კრეფელდი, გერმანია. 1974 წლის 15 ივნისიდან. მიდლზბრო, ინგლისი. 1976 წლის 12 აპრილიდან. ღაზა, პალესტინა. რიგა, ლატვია. 1960 წლიდან. როსტოკი, გერმანია 1960 წლიდან. ვიტორია, ბრაზილია. კორუმბა, ბრაზილია. რამათ-ჰაშარონი, ისრაელი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დიუნკერკი ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2018-08-30 საიტზე Wayback Machine. (ფრანგული) (ინგლისური) ტურიზმის ოფისის საიტი (ფრანგული) (ინგლისური) (ნიდერლანდური ენა)
ჰოენცოლერნ-ზიგმარინგენები

ჰოენცოლერნ-ზიგმარინგენი — ჰოენცოლერნთა დინასტიის შვაბიური და კათოლიკე შტო. იგი ერთ-ერთი უძველესი გერმანული არისტოკრატული საგვარეულოა, რომელიც პირველად XI საუკუნეში მოიხსენიება გრაფების ტიტულით. დინასტია სავარაუდოდ ბურხარდინგების საჰერცოგო საგვარულოდან წარმომავალი ცოლერნების ერთ-ერთი შტოა. XIII საუკუნის დასაწყისში ჰოენცოლერნები ორ შტო გაიყვნენ: შვაბიური შტო და ფრანკონიული შტო. ფრანკი ჰოენცოლერნები შემდგომში ბრანდენბურგის კურფიურსტები და პრუსიის მეფეები გახდნენ. 1576 წელს შვაბი ჰოენცოლერნები ორ შტოდ გაიყვნენ: ჰოენცოლერნ-ჰეხინგენი და ჰოენცოლერნ-ზიგმარინგენი. ჰეხინგენის შტო 1869 წელს ამოწყდა, ზიგმარინგენის კი დღემდე განაგრძობს არსებობას. დინასტიის საგვარეულო სასახლე ქალაქ ზიგმარინგენში მდებარეობს. დღევანდელ ბადენ-ვიურტემბერგში მდებარე ჰოენცოლერნ-ზიგმარინგენის სათავადო 1849 პრუსიის სამეფომ შეიერთა, თუმცა დინასტია განაგრძობდა მნიშვნელოვანი როლის თამაშა გერმანიის და საერთოდ ევროპის ისტორიაში. ჰოენცოლერნ-ზიგმარინგენის საგვარულო 1866-1947 წლებში მეფობდა რუმინეთში. კარლ II (1576-1606) იოჰანი (1606-1623) იოჰანი (1623-1638) მაინრად I (1638-1681) მაქსიმილიანი (1681-1689) მაინრად II (1689-1715) იოზეფ-ფრანც-ერნსტი (1715-1769) კარლ-ფრიდრიხი (1769-1785) ანტონი (1785-1831) კარლი (1831-1848) კარლ-ანტონი (1848-1849) კარლ-ანტონი (1849-1885) ლეოპოლდი (1885-1905) ვილჰელმი (1905-1927) ფრიდრიხი (1927-1965) ფრიდრიხ-ვილჰელმი (1965- დღემდე)
საფრანგეთის დროშა

საფრანგეთის დროშა (ფრანგ. drapeau tricolore, drapeau français) — საფრანგეთის ერთ–ერთი სახელმწიფო ნიშანი (გერბთან და ჰიმნთან ერთად), სამფეროვანი ქსოვილი. ფერები განლაგებულია ვერტიკალურად, შემდეგი თანმიმდევრობით: ლურჯი, თეთრი, წითელი. დროშაზე დატანილი ფერები ბოლოს დამტკიცდა 1980–იან წლებში პრეზიდენტ ვალერი ჟისკარ-დ’ესტენის მიერ: საფრანგეთის ნაციონალური დროშის სიგრძისა და სიმაღლის შეფარდება არის 2:3. დროშაზე დატანილი ფერების ვერტიკალური ზოლები თანაბარი არაა, მათი სისქეები ისე შეეფარდება ერთმანეთს, როგორც 30:33:37. ეს ეგრეთ წოდებული „ოპტიკური პროპორცია“ განკუთვნილია დროშის ფრიალისას უკეთესი ვიზუალური ეფექტის მოსახდენად. France Flags of the World-ზე
საფრანგეთის სენატი

სენატი (ფრანგ. Sénat) — საფრანგეთის თანამედროვე პარლამენტის ზემო პალატა და საფრანგეთის საკანონმდებლო ხელისუფლების ერთ-ერთი განშტოება. საფრანგეთის ქვემო პალატისგან განსხვავებით, ზემო პალატა არ არის ცხარე დებატების ადგილი, რის გამოც მასმედიის ყურადღებაც მისდამი ნაკლებია. სენატის სახელს ასევე ატარებდა პარლამენტის ზემო პალატა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1799—1804 წლებში. პარლამენტარები ირჩევიან 6 წლის ვადით, და მათი რიცხვი 2010 წელს 346 ადამიანია. საფრანგეთის რევოლუციის დროდან, ტრადიციულად, მემარჯვენე პარტიები იკავებენ სენატის მარჯვენა ნაწილს, ხოლო მემარცხენეები - მარცხენა ნაწილს. ლუქსემბურგის სასახლე საფრანგეთის ეროვნული ასამბლეა ოფიციალური მისამართი ინტერნეტში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: საფრანგეთის სენატი
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საფრანგეთში

2019 წლის მონაცემებით საფრანგეთში 43 იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლია. იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში მსოფლიოს მასშტაბით 1007 ძეგლია შეტანილი, მათ შორის 4,1 % საფრანგეთის ძეგლებია. მათ შორის: 39 კულტურული ობიექტი 3 ბუნების ძეგლი 1 შერეული ტიპის ობიექტი 18 კულტურული ობიექტი ადამიანური გენიის შედევრია (კრიტერიუმი i) და 2 ობიექტი — ბუნებრივი ფენომენალური, განსაკუთრებული სილამაზით და ესთეტიკური მნიშვნელობებით გამოირჩევა (კრიტერიუმი vii). ცხრილში შეტანილია ძეგლები, იუნესკოს მიერ მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის სიაში დამატების თარიღის მიხედვით. მსოფლიო მემკვიდრეობა იუნესკო ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები საფრანგეთში იუნესკოს ოფიციალური საიტი. კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები საფრანგეთში კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები საფრანგეთში დაარქივებული 2009-04-30 საიტზე Wayback Machine.
ზალმი (დინასტია)

ზალმი (გერმ.: Salm) — გერმანელი გრაფების დინასტია. მათი სამფლობელო მდებარეობდა მდ. მოზელიის რეგიონში და ლუქსემბურგების დიანასტიის გვერდით შტოს წარმოადგენენ. სახელი ეწოდათ არდენებში მდებარე ფილზალმის ციხესიმაგრის (ბელგია) მიხედვით. დინასტია დააარსა ვიდრიკუსმა (877-926), რომლის სრული წოდება იყო გრაფი იმ ტრირ უნდ ბიდგაუ, პფალცგრაფი ცუ აახენი. მისი ვაჟი ზიგფრიდი 963 წელს ზალმის გრაფად მოიხსენიება. (ზიგფრიდ გრაფ იმ მოზელგაუ, გრაფ ფნ ლუქსემბურგ უნდ ზალმი; გერმ.: Siegfried Graf im Moselgau, Graf von Luxemburg und Salm). 1165 დინასტია გაიყო ორ შტოდ: ნიდერზალმი (მამული არდენებში) და ობერზალმი (მამული ფოგეზენში). ლოთარინგიის საზღვართან მდებარე ზალმის ციხესიმაგრე, რომელიც ზალმის საგრაფოს ცენტრი იყო 1793 წლიდან საფრანგეთის საზღვრებშია. 1416 წლიდან ნიდერზალმის შტოს მემკვიდრეებად რაიფერშაიტის ბატონები არიან, რომლიბიც თავის მხრის ასევე ზალმის დინასტიის დამაარსებელ ვიდრიკუსის შტამომავლები იყვნენ. XVII საუკუნეში ზალმ-რაიფერშაიტის დინასტია რამდენიმე შტოდ გაიყო. XVIII საუკუნეში თითქმის ყველა ამ შტომ რაიხსფიურსტის ტიტული მიიღო: ზალმ-რაიფერშაიტ-დიკი († 1888) მამული: დიკის სასახლე. ზალმ-რაიფერშაიტ-კრაუტჰაიმი († 1958) ზალმ-რაიფერშაიტ-რაიცი. მამული: 1945 წლამდე შტაირეგის სასახლე (რაიცი, მორავია, ჩეხეთი). ობერზალმის შტოს მემკვიდრეებად ვილდ უნდ რაინგრაფები მოიხსენიებიან, რომლებმაც თავის მხრის ზალმის სახელი მიიღეს. XVII-XVIII საუკუნეებში ეს საგვარეულოც რამდენიმე შტოდ გაიყო: ზალმ-ზალმი. მამული: ანჰოლტის ციხესიმაგრე ისელბურგში. ზალმ-კირბურგი (1743 წლიდან რაიხსფიურსტები, † 1905) ზალმ-ჰორსტმარ-გრუმბახი (1816 წლიდან ფიურსტ ფონ ჰორსტმარი]]. Dieter Böhringer: Schule im Fürstentum Salm. In: Hans de Beukelaer, Timothy Sodmann (Hrsg.): Wonderbaarlijke Tijden. Machtwisseling in Achterhoek/Westmünsterland tussen 1795 en 1816. = Wundersame Zeiten. Herrschaftswechsel im Achterhoek/Westmünsterland zwischen 1795 und 1816. Fagus, Aalten (NL) 2004, ISBN 90-70017-85-7, S. 169–192. Heinrich Dicke: Die Gesetzgebung und Verwaltung im Fürstentum Salm 1802 bis 1810. Lax, Hildesheim 1912 (Beiträge für die Geschichte Niedersachsens und Westfalens 33 = Bd. 6, H. 3), (Zugleich: Münster, Univ., Diss.). Joachim Emig: Friedrich III. von Salm-Kyrburg. (1745–1794). Ein deutscher Reichsfürst im Spannungsfeld zwischen Ancient régime und Revolution. Lang, Frankfurt am Main u. a. 1997, ISBN 3-631-31352-7 (Europäische Hochschulschriften. Reihe 3: Geschichte und ihre Hilfswissenschaften 750), (Zugleich: Mainz, Univ., Diss., 1990). Elisabeth Fehrenbach: Der Adel in Deutschland und Frankreich im Zeitalter der Französischen Revolution. In: Helmut Berding u. a. (Hrsg.): Deutschland und Frankreich im Zeitalter der Französischen Revolution. Suhrkamp, Frankfurt am Main 1989, ISBN 3-518-11521-9 (Edition Suhrkamp 1521 = NF 521). HIS-Data დაარქივებული 2007-09-27 საიტზე Wayback Machine. - Fürstentum Salm (გერმანული) fahnenversand.de - Salm-Salm 1386–1811 (ინგლისური)
რენი

რენი (ფრანგ. Rennes) — ქალაქი აღმოსავლეთ ბრეტანში, ჩრდილო-დასავლეთ საფრანგეთში. ის არის ამ რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. მოსახლეობა – 211,373 (2013). შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „რენი“ ვიკისაწყობში. რენი, ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე ოფიციალური საიტი ქალაქის საკრებულოს საიტი დაარქივებული 2007-06-30 საიტზე Wayback Machine.
აარონ ბური

აარონ ბური, უმც. (ინგლ. Aaron Burr, Jr.; დ. 6 თებერვალი, 1756 — გ. 14 სექტემბერი, 1836) — ამერიკელი პოლიტიკოსი, ამერიკის რევოლუციური ომის მონაწილე და მოგზაური. აშშ-ის ვიცე-პრეზიდენტი 1801–1805 წლებში თომას ჯეფერსონის ადმინისტრაციაში. აარონ ბური — Find a Grave-ზე
ჯორჯ კლინტონი (ვიცე-პრეზიდენტი)

ჯორჯ კლინტონი (ინგლ. George Clinton; დ. 26 ივლისი, 1739 — 20 აპრილი, 1812) — ამერიკელი სამხედრო და პოლიტიკოსი, აშშ-ის ერთ-ერთი დამაარსებელი. იგი იყო ნიუ-იორკის პირველი გუბერნატორი და შემდეგ აშშ-ის ვიცე-პრეზიდენტი 1805 წლიდან გარდაცვალებამდე. ჯორჯ კლინტონი (ვიცე-პრეზიდენტი) — Find a Grave-ზე
БМД-2

БМД-2 «Будка» (საბრძოლო სადესანტო მანქანა 2) — საბჭოთა მცურავი საბრძოლო მანქანა რომელიც შეიქმნა БМД-1 ის ბაზაზე და იყო სამხედრო სადესანტო მანქანა.მისი დესანტირება შეუძლია Ан-12, Ан-22 და Ил-76.მა უნდა ჩაენაცვლებინა მისი წინა მორბედი БМД-1 თუმცა გადაწყვეილება ვერ განხორციელდა რადგან 1980 წელს საბჭოთა ეკონომიკა კრიზისში იყო.NATO-მ კი მიანიჭა მას სახელი BMD M1981/1. საბჭოთა არმია ავღანეთის ომში მასობრივად იყენებდა ქვეთთა საბრძოლო მანქანს BMP-1 - ს და სამხედრო სადესანტო მანქანას BMD-1-ს რომლებიც შეიარაღებულნი იყვნენ 73 მმ ქვემეხით 2A28 "Grom" რომელიც გამოირჩეოდა ნელი სწრაფ სროლით ასევე შეიარაღებაში ჰქონდათ ტანკ საწინააღმდეგო 9M14 "Malyutka" (და მისი მოდიფიკაციები 9M14M "Malyutka-M",9M14P "Malyutka-P") ასევე ჰქონდათ 7.62მმ PKT ტიპის ტყვიამფრქვევები ეს კი იყო ძალიან საშიში დაჯავშნული ტექნიკისთვის თუმცა ავღანელებს საერთოდ არ გააჩნდათ დაჯავშნული ტექნიკა და ეს შეიარაღება სრულიად არ იყო საჭირო ომში. 1981 წელს ავღანეთის ომში გაგზავნეს ახალი ქვეითთა საბრძოლო მანქანა BMP-2 რომელსაც მისი წინამორბედი BMP-1 ისგან განსხვავებით გააჩნდა 30 მმ 2A42 ქვემეხი რომელიც "Grom"გან განსხვავებით უფრო სწრაფად ისროდა ასევე მოხდა ტანკსაწინააღმდეგო იარაღების შეცვლა და დაუყენეს 9M113 Konkurs,9M113M "Konkurs-M,9M111 "Fagot",9M111-2 "Fagot" რომელიც უფრო ეფექტიანი იქნებოდა ავღანურ რელიეფზე. ბე-ემ-პე 2-ის მსგავსად მოდერნიზაცია ჩაუტარეს BMD-1ს და მიიღო ახალი სახელწოდება BMD-2,ახალ სადესანტო მანქანას ჰქონდა 30მმ 2A42 ტიპის ატომატურ ქვემეხი ასევე ეს ქვემეხი დაუყენეს BMD-3 - ს ბმდ-2 მონაწილეობდა საბჭოთა კავშირის ომი ავღანეთში ასევე აფხაზეთის ომში და რუსეთ საქართველოს ომში რუსეთი - 361 2007 წლის მონაცემებით უზბეკეთი - 9 უკრაინა - 78 ინდოეთი - ? BMD-2 (Ob'yekt 916) - საბაზო ვერსია BMD-2K - სამეთაურო მოდიფიკაცია BMD-2M - მოდერნიზებული ვარიანტი რომელსაც დამატებული ჰქონდა კვამლის ყუმბარები BMD-1 BMD-3 BMP-1 BMP-2 BMP-3 www.military-today.com-ზე დაარქივებული 2009-03-25 საიტზე Wayback Machine. www.enemyforces.net-ზე დაარქივებული 2010-06-12 საიტზე Wayback Machine. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: БМД-2
ნიკოლოზ აარონი

ნიკოლაი აარონი (რუს. Николай Аарон; დ. 17 აგვისტო, 1956, სმოლენსკი, სსრკ) — ბელარუსელი მხატვარი და მწერალი. ნიკოლაი აარონი ბავშვი იყო, როცა მისი ოჯახი ავსტრიაში, ვენაში გადასახლდა. XX საუკუნის 90-იან წლებში იგი ჯერ პარიზში, შემდეგ კი აშშ-ში გადასახლდა, სადაც მოღვაწეობს, როგორც მხატვარი, მწერალი და ხელოვნებათმცოდნე. • Nikolaj Aaron, Marc Chagall., (rororo-Monographie) Reinbek 2003, ISBN 3499506564
საფრანგეთის რეგიონები

საფრანგეთი იყოფა 22 რეგიონად (ფრანგ. régions), აგრეთვე საფრანგეთს აქვს ხუთი ზღვისიქითა დეპარტამენტი. კორსიკა არის საფრანგეთის კონტროლირებადი ტერიტორია ხმელთაშუა ზღვაში. საფრანგეთის რეგიონებს შორის ფართობით ყველაზე დიდია სამხრეთი პირენეები (45,6 ათ. კმ²), ხოლო ზღვისიქითა დეპარტამენტებს შორის ყველაზე დიდია საფრანგეთის გვიანა (83 534 კმ²). ნორდ-პა დე კალე პიკარდია ზემო ნორმანდია პარიზის რეგიონი შამპან- არდენი ლოთარინგია ელზასი ფრანშ- კონტე ბურგუნდია ცენტრი ლუარის რეგიონი ბრეტანი ქვემო ნორმანდია პუატუ- შარანტი ლიმუზენი ოვერნი რონა- ალპები აკვიტანია სამხრეთი პირენეები ლანგედოკი- რუსილონი პალს კორსიკა ბელგია ლუქსემბურგი გერმანია შვეიცარია იტალია დიდი ბრიტანეთი ანდორა ესპანეთი ინგლისის არხი ბისკაის ყურე ლიგურიის ზღვა ხმელთაშუა ზღვა საფრანგეთის რეგიონული საბჭოები საფრანგეთის ადმინისტრაციული დაყოფა საფრანგეთის რეგიონების სია 2004 წლის საფრანგეთის რეგიონების არჩევნები საფრანგეთის რეგიონების დროშები ISO 3166-2:FR Guide to the regions of France Local websites by region დაარქივებული 2007-08-19 საიტზე Wayback Machine. Maps of France დაარქივებული 2010-05-26 საიტზე Wayback Machine. ↑ Often these flags are not official, but popularly used.
მანში

მანში — საფრანგეთის დეპარტამენტი ქვემო ნორმანდიაში. სახელი დარქმეული აქვს ლა-მანშის მიხედვით, რომელიც არის ინგლისის არხის ფრანგული სახელი. მანშის დეპარტამენტის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2012-01-17 საიტზე Wayback Machine. მანშის ფიკიენციკლოპედია ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მანში
ტუსცია

ტუსციის საგრაფო (იტალ.: Tuscia; გერმ.: Tuscien / Tuszien) მოიცავდა დაახლოებით დღევანდელი ტოსკანას რეგიონს და მდებარეობდა იმჟამინდელი ლომბარდიისა და პაპის ოლქს შორის. შტაუფენების მმართველობის პერიოდში ტუსცია ლომბარდიასა და ვერონას მარკიზატთან ერთად შეადგენდა იტალიის სამეფოს, რომელიც თავის მხრივ გერმანელი ერის წმინდა რომის იმპერიის შემადგენელი ნაწილი იყო. შტაუფენების ბატონობის ხანის შემდგომ საგრაფო დაიყო შემდეგ ქალაქ-სახელმწიფოებად: ლუკა, პიზა, ფლორენცია და სიენა.
სათანჯოს ციხე

სათანჯოს ციხე — შუა საუკუნეების ციხესიმაგრე დასავლეთ საქართველოში, ახლანდელი გალის რაიონის სოფელ ჭუბურხინჯთან, სათანჯოს მთის უკიდურეს მაღლობზე. ნანგრევებიღაა მოღწეული. აგებულია VIII-X საუკუნეებში. სათანჯოს ციხე ზღვიდან კარგად მოჩანდა, ამიტომ ორიენტირადაც იყენებდნენ. ზოგი მკვლევარი შეცდომით აქ XIII-XV საუკუნეებში გენუელთა სავაჭრო კოლონიის არსებობას ვარაუდობდა. ტერიტორია, რომელზეც დგას ეს ციხესიმაგრე, ეკუთვნის გალის რაიონის სოფელ დიხაზურგას. საზღვარი დიხაზურგასა და ჭუბურხინჯს შორის დადგენილი იყო მე-20 საუკუნის შუა პერიოდში. ეს საზღვარი გადის სათანჯოს მთის ჩრდილოეთის კალთაზე (მთელ სიგრძეზე გავლებულ თხრილში ჩაყრილი ნახშირის სახით). ბერაძე თ., ქსე, ტ. 8, გვ. 656, თბ., 1984
ველფ V

ველფ V (გერმ.: Welf V) (დ. 1073 — გ. 24 სექტემბერი 1120; კაუფერინგი; გერმანია) — ჰერცოგ ველფ IV-ისა (ველფ I ფონ ბაიერნი) და მისი მეუღლის იუდით ფლანდრიელის უფროსი ვაჟი. 1101 წელს ჯვაროსნული ლაშქრობის დროს მამის სიკვდილის შემდეგ იგი ველფ II სახელით ბავარიის ჰერცოგი გახდა. იმეპრატორ ჰაინრიხ IV ოპოზიციის გასამაგრებლად პაპმა ურბან II-ემ 16 წლის ველფს 1089 წელს ცოლად შერთო 40 წელს გადაბიჯებული მატილდე, ტუსციის გრაფინია. 1095 წლეს ველფი მეუღლეს გაეყარა, ის და მამამისი ველფ IV შეურიგდნენ იმპერატორს და დაიბრუნეს ბავარიის საჰერცოგო. ველფ V მთელი თავისი სიცოცხლის განმავლობაში იმპერატორის ერთგული დარჩა და ბავარიის საჰერცოგოს მართავდა. გარდა იმისა, რომ იგი იმპერატორს იტალიურ ლაშქრობებში ეხმარებოდა მისი მმართველობის შესახებ თითქმის არაფერია ცნობილი. ველფ V დამარხეს ვენახში. იგი მეორედ არ დაქორწინებულა და უშვილოდ გარდაიცვალა. მის შემდეგ ბავარიის ჰერცოგი გახდამისი ძმა- ჰაინრიხ შავი. ენციკლოპედია „ბრიტანიკა“
სამსარი (სოფელი)

სამსარი – ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის სოფლების დიდი სამსარისა და პატარა სამსარის ძველი სახელწოდება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 33.
სულდა

სულდა — სოფელი ახალქალაქის მუნიციპალიტეტში, ჯავახეთის ზეგანზე, თემის ცენტრი: (სულდა, ბოზალი, დადეში, მიასნიკიანი). ზღვის დონიდან მდებარეობს 1900 მ-ზე, ახალქალაქიდან დაშორებულია 20 კმ-ით. სოფლის ტერიტორიაზე არის პემზისა და პერლიტის საბადო. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 726 კაცი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 600. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ Кавказскій календарь на 1912 годъ, Тифлись, 1911, стр. 205. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
უჯმანა

უჯმანა — სოფელი საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტში ეშტიის თემში, პატარა აბულის მთის ძირის სიახლოვეს. ზღვის დონიდან მდებარეობს 1950 მ–ზე, ქალაქ ნინოწმინდიდან დაშორებულია 15 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 430 კაცი. სოფელში არის საჯარო სკოლა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 202. ↑ მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2010-01-01.
ფოკა

ფოკა — სოფელი საქართველოში, ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ფოკა, ვლადიმიროვკა). მდებარეობს ფარავნის ტბის სამხრეთ ნაპირას, ზღვის დონიდან 2080 მ-ზე, ქალაქ ნინოწმინდიდან დაშორებულია 28 კმ-ით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1176 კაცი. სოფელში არის საჯარო სკოლა და საზოგადოებრივი ცენტრი. ფოკა პირველად იხსენიება XI საუკუნეში, ბაგრატ IV-ის მეფობის დროს. XX საუკუნის დასაწყისში სოფელში მოსახლეობის უმრავლესობას უკვე სომხები წარმოადგენდნენ. მთავარი სტატია: ფოკის წმინდა ნინოს ეკლესია. ფოკაში მდებარეობს XI საუკუნის შუა წლების ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი — წმინდა ნინოს დარბაზული ეკლესია. ნაგებია სუფთად გათლილი, ნაწყობი კვადრებით. ინტერიერში კედლები დანაწევრებულია პროფილირებულ იმპოსტებიანი პილასტრებით, რომლებზედაც დაყრდნობილია კამარის საბჯენი თაღები. საკურთხევლის აფსიდში ორი მაღალი, გეგმით ნახევარწრიული ნიშია. დეკორატიული მორთულობა მხოლოდ სამხრეთ ფასადზეა შემონახული. კარ-სარკმელები შემკულია ჩუქურთმებით. ინტერიერში შემონახულია მხატვრობის ფრაგმენტები. კარის თავზე წარწერაში მოხსენიებულია ქართლის კათალიკოსი იოანე ოქროპირი, ხოლო კარის მარჯვნივ წარწერაში — ძეგლის მშენებელი „ხელოსანი ბევრელი“. „მოქცევაჲ ქართლისაჲ“-ს თანახმად, სომხეთიდან საქართველოში ჯავახეთის მთებით შემოსული წმინდა ნინო კაბადოკიელი სწორედ ამ ადგილას შეჩერდა. სოფელში შემორჩენილია შუა საუკუნეების ციხის ნანგრევები, რომელშიც წინა და ადრე შუა ფეოდალური ხანის სამშენებლო ფენები გამოირჩევა. მთავარი სტატია: ფოკის განძი. 1979 წელს ფოკაში აღმოჩნდა XIV საუკუნის, ილხანების ვერცხლის მონეტების განძი, შეიცავს 155 ვერცხლის დირჰემს. განძის ყველაზე ადრინდელი მონეტა თარიღდება 1310 წლით, უგვიანესი 1316 წლით. ფოკის განძი დაფლული უნდა იყოს 1317 წლის შემდეგ. განძი დაცულია ს. ჯანაშიას სახელობის საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში. სოფელში მოქმედებს წმინდა ნინოს დედათა და მამათა მონასტრები. დედათა მონასტერთან არსებობს სამრევლო სკოლა და სამედიცინო კაბინეტი, აგრეთვე მონასტრის მაღაზია. 1989 წლიდან, საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, ილია II-ის ლოცვა-კურთხევით ყოველ პირველ ივნისს აღინიშნება წმინდა ნინოს საქართველოში შემოსვლის დღე. ფოკაში ნინოობას საქართველოს წმინდა სინოდის მღვდელმთავრები, სასულიერო პირები და მრევლი ესწრება. ფარავნის ტბაში ტარდება ნათლისღება. რ. მეფისაშვილი, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 354-355. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 26 ივლისი 2016. ↑ ჟურნალი „მოგზაური“ N4 გვ. 311-316 — 1901 წ. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2016-08-01.
კალვადოსი

კალვადოსი შეიძლება იყოს: კალვადოსი — ფრანგული სასმელი კალვადოსი — საფრანგეთის დეპარტამენტი
ფასკუნჯი (მითოლოგია)

ფასკუნჯი (რუს. Жар-птица) — ქართულ და ზოგიერთ სლავურ მითოლოგიასა და ფოლკლორში დრაკონის მსგავსი ფრინველი. ფასკუნჯთან დაკავშირებული ადრეული მითოლოგიური მოტივები არ შემონახულა. უფრო გვიანდელ ტრადიციებში ფასკუნჯის სახემ ფრინველ სიმურგის შესახებ ირანული წარმოდგენების მნიშვნელოვანი გავლენა განიცადა. ფასკუნჯი უზარმაზარი ძალით და გაუმაძღრობით გამოირჩევა. მის ფრთებს მაგიური ძალა აქვთ. ფასკუნჯის ფრთის შეხება ჭრილობას კურნავს. ფრთის დაწვით მისი გამოძახება შეიძლება. ფასკუნჯი ქვედა სამყაროში ცხოვრობს და მისი შვილების გველეშაპისგან გადარჩენის სამაგიეროდ გმირი ზევით ამოჰყავს. ფოლკლორში დემითოლოგიზებული ფასკუნჯი ადამიანურ არსებას ემსგავსება. არსებობს აგრეთვე წარმოდგენები ბოროტი ფასკუნჯების შესახებ, რომლებიც დევების მსგავსად მტრობენ ადამიანებს. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ფასკუნჯი“ ვიკისაწყობში. მ. ჩაჩავა, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 238. კიკნაძე ზ., ქართული მითოლოგია, თბილისი: ბაკმი, 2007. — გვ. 195-196, ISBN 978-99940-27-10-1.
ჰაინრიხ შავი

ჰაინრიხ შავი (გერმ. Heinrich der Schwarze) (დ. 1075 — გ. 13 დეკემბერი, 1126, რავენსბურგი, გერმანია) — ბავარიის ჰერცოგი ჰაინრიხ IX-ის სახელით 1120–1126 წლებში. ჰაინხირი იყო ველფ IV-ის შვილი და ველფ V-ის ძმა. ამ უკანასკნელის უშვილოდ სიკვდილის შემდეგ იგი 1120 წელს ბავარიის ჰერცოგი გახდა. 1095-1100 წლებს შორის ჰაინრიხმა იქორწინა საქსონიელ პრინცესა ვულფილდ ბილუნგზე, რომელთანაც შეეძინა შვილები: ჰაინრიხ ამაყი (1100–1126) — ბავარიის და საქსონიის ჰერცოგი კონრადი (გ. 1126) — ცისტერციანელი მღვდელი. იუდითი (დ. 1100 შემდეგ – გ. 1130/31) — შვაბიის ჰერცოგი ფრიდრიხ II. სოფი (გ. 1145) — 1. ბერთოლდ III ფონ ცერინგენი, 2. მარკგრაფი ლეოპოლდ ფონ შტაირი. მატილდე (გ. 1103) — 1. მარკგრაფი დიპოლდ IV ფონ ფობურგი, 2. გრაფი გებარდ III ფონ ზულცბახი. ველფ VI (1115–1191) — შპოლეტოს ჰერცოგი. ვულფილდი (გ. 1160 შემდეგ) — გრაფი რუდოლფ ფონ ბრეგენცი.
ფოკის განძი

ფოკის განძი — XIV საუკუნის, ილხანების ვერცხლის მონეტების განძი, რომელიც 1979 წელს აღმოჩნდა სოფელ ფოკაში (ნინოწმინდის მუნიციპალიტეტი). შეიცავს 155 ვერცხლის დირჰემსა და ორიან დირჰემს, რომლებიც მოჭრილია ირანის ილხანის ოლჯაითუს (1304-1317) სახელით სხვადასხვა ზარაფხანაში (თავრიზი, ბაზარი, ბარდა, ბაღდადი, გარნისი, სოლთანიე, სამსუნი, ერზინჯანი). 27 მონეტა მოჭრილია თბილისში, ხოლო 14 — ანისში. განძის ყველაზე ადრინდელი მონეტა თარიღდება 1310 წლით, უგვიანესი 1316 წლით. ფოკის განძი დაფლული უნდა იყოს 1317 წლის შემდეგ. განძი დაცულია ს. ჯანაშიას სახელობის საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 355.
ჩუნჩხა

ჩუნჩხა — სოფელი ახალქალაქის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფელი ჩუნჩხა). მდებარეობს ახალქალაქის პლატოზე, მდინარე ფარავნის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1660 მ-ზე, ახალქალაქიდან დაშორებულია 11 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 324 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 170. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ხანდო (ახალქალაქის მუნიციპალიტეტი)

ხანდო — სოფელი საქართველოში, ახალქალაქის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფელი ხანდო). მდებარეობს ახალქალაქის პლატოზე, ზღვის დონიდან 1630 მ-ზე. ახალქალაქიდან დაშორებულია 18 კმ-ით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1090 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 430. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
კალვადოსის დეპარტამენტი

კალვადოსი — დეპარტამენტი ქვემო ნორმანდიაში. იგი არის იმ 83 დეპარტამენტიდან ერთ-ერთი, რომლებიც შეიქმნა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1790 წლის 4 მარტს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კალვადოსის დეპარტამენტი
ხოსპიო

ხოსპიო — სოფელი საქართველოში, ახალქალაქის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ხოსპიო, ბავრა, მარტუნი, ხორენია). მდებარეობს ახალქალაქის პლატოზე, ზღვის დონიდან 1720 მ-ზე, ახალქალაქიდან დაშორებულია 5 კმ-ით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 385 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 503. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ბერთოლდ III (ცერინგენი)

ბერთოლდ III ფონ ცერინგენი (გერმ.: Berthold III. von Zähringen) (დ. დაახ. 1085 — გ. 3 მაისი, 1122; მოლსჰაიმი, ელზასი) — ცერინგენის ჰერცოგი. 1120 წელს ბერთოლდმა დააარსა ქალაქი ფრაიბურგი. 1111 წელს ბერთოლდი ცერინგენის ჰერცოგი გახდა. ის მხარს უჭერდა იმპერატორ ჰაინრიხ V-ეს და დიდი როლი ითამაშა ვორმსის კონკორდატში 1122 წელს. ბერთოლდი დაიღუპა ქალაქ მოლსჰაიმის წინააღმდეგ ომში და მისი მემკვიდრე გახდა ძმა კონრად I. ბერთოლდ III-ის მეუღლე იყო ბავარიის ჰერცოგ ჰაინრიხ შავის ასული სოფი. ქალაქ ფრაიბურგის ცენტრალური ქუჩა ბერთოლდშტრასე და ცნობილი შადრევანი ბერთოლდსბრუნე მის სახელ ატარებს.
ბუღაშენი

ბუღაშენი — სოფელი ახალქალაქის მუნიციპალიტეტში, ზაკვის ადმინისტრაციული ერთეულის შემადგენლობაში. მდებარეობს ახალქალაქის პლატოს ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, მდინარე ბარალეთის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1720 მ–ზე, ახალქალაქიდან დაშორებულია 14 კმ-ით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 460 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 592. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ Кавказскій календарь на 1912 годъ, Тифлись, 1911, стр. 136. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
რანსი

რანსი (ფრანგ. Le Rance) — მდინარე ჩრდილო-დასავლეთ საფრანგეთში. სატრანსპორტო არტერია. მიედინება ინგლისის არხში დინარდსა და სეინტ-მოლოს შორის. სიგრძე — 102 კმ, აუზის ფართობი — 1195 კმ². ↑ Atlas des Routes de France, Solar Press: Donnees IGN (2007)