laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კურაპატები

კურაპატები (ბელორუს. Курапаты) — ტყის მასივი მინსკის ჩრდილო-დასავლეთით, სადაც აღმოჩენილ იქნა 1930-1940-ან წლებში მასობრივად დახვრეტილი ხალხის სამარხები. ბელორუსის პროკურატურის მონაცემებით, ეს იყო დახვრეტების და რეპრესირებულთა დასამარხავი ადგილი ე.წ. შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის ორგანოთათვის 1937—1940 წწ. მსხვერპლთა რაოდენობა დღეისათვის ჯერ კიდევ უცნობი რჩება და სხვადასხვა დაუზუსტებელი მონაცემებით, შესაძლოა, შეადგინოს 7 ათასამდე ადამიანი (რესპუბლიკა ბელარუსის გენერალური პროკურორის ო. ბაჟელკოს მონაცემებით), არანაკლებ 30 ათასი ადამიანი (ბსსრ გენერალური პროკურორის გ. ტარნავსკის მონაცემებით), 100 ათასამდე ადამიანი (ცნობარის ”ბელარუსის” მიხედვით), 102-დან 250 ათასამდე ადამიანი (გაზეთ «Літаратура і мастацтва», ზენონ პოზნიაკის სტატიის მონაცემებით), 250 ათასი ადამიანი (ვროცლავის უნივერსიტეტის პროფესორის ედისლავ ვი9ნიცკის მიხედვით) და მეტი (ბრიტანელი ისტორიკოსის ნორმანდ დევისის მიხედვით). 1993 წლიდან კუროპატის ტყის მასივი შეტანილია ბელარუსის ისტორიულ-კულტურული ღირებულების ძეგლთა სიაში, როგორც 1930-1940-ანი წლების პოლიტიკური რეპრესიების მსხვერპლთა დაკრძალვის ადგილი. მას გააჩნია ისტორიულ-კულტურული ღირებულების პირველი კატეგორიის ძეგლის სტატუსი, რაც ბელარუსის კანონების მიხედვით ნიშნავს იმას, რომ ძეგლი წარმოადგენს განსაკუთრებულად უნიკალური სულიერი, ესთეტიკური და დოკუმენტური ღირებულების საერთაშორისო ინტერესის საგანს. მინსკის ტერიტორიაზე მიმდინარე მასობრივი დახვრეტების ადგილებიდან, რომელსაც ატარებდა ე. წ. „ენ-კა-ვე-დე“ (შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატი) კუროპატები ყველაზე მეტად გახდა ცნობილი. კურაპატი 1989 (კალინოვსკის ქუჩა) კურაპატი, 1989 მინსკიდან კურაპატისაკენ მიმავალი გზა (2001) საპროტესტო მოძრაობის წევრთა კარავი (2001) პროტესტის მონაწილეები პოლიციის მეთვალყურეობის ქვეშ (2001) მემორიალი (2001) ადამუშკა უ.I Палітычныя рэпрэсіі 20-50-х гадоу на Беларусі. Мінск, 1994. С. 12 კოსტირკო ვ. ვინ ხვრეტდა კუროპატში // საჯაროობა 16.12.1994. კუროპატი: საუკუნის ფალსიფიკაცია? // სამხედრო-ისტორიული ჟურნალი 1991, № 6, с. 50. ტარნავსკი გ., სობოლევ ვ., გერლიკი ე. კუროპატი: ძიება გრძელდება. — М.: იურიდიული ლიტერატურა. 1990 г. ISBN 5-7260-0305-5 კუროპატების გარშემო მასალები კუროპატის შესახებ. დაარქივებული 2012-05-10 საიტზე Wayback Machine. ფოტოგრაფია. კუროპატები დაარქივებული 2017-05-17 საიტზე Wayback Machine. პოლიტიკური რეპრესიების მსხვერპლთა ძეგლები დაარქივებული 2018-12-31 საიტზე Wayback Machine. კუროპატი კუროპატი ბელორუსიია ჰელსინკის კომიტეტის პრეს-რელიზი დაარქივებული 2010-10-31 საიტზე Wayback Machine.
ცხმორისის ეკლესია

ცხმორისის ეკლესია, ცხმორისის წმინდა გიორგის ეკლესია — შუაფეოდალური ხანის ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ ცხმორისში. ეკლესიის სასწაულებრივი აგება მიეწერება ბოლოკ-ბასილის, რომელსაც არაერთი ეკლესია აუშენებია საქართველოს ტერიტორიაზე. მშენებლობა აღწერილი აქვს აბუსერისძე ტბელს თავის თხზულებაში „სასწაული წმიდისა გიორგისნი“. ი. სიხარულიძე, „აჭარის მატერიალური კულტურის ძეგლები“, ბათ., 1962, გვ., 36
ქვახიდის სერის ეკლესია

ქვახიდის სერის ეკლესია — შუაფეოდალური ხანის ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი, შუახევის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ჭირუხის წყლის მარჯვენა ნაპირზე, კვესაულის ღელესთან, მთისუბნიდან 2-3 კმ-ს დაშორებით. ეკლესიამ მოაღწია ნანგრევების სახით. კარგად შემონახულია ჩრდილოეთის კედელი. კედლის პერანგი შემოძარცვულია. კედლის სისქეა 1,2 მ. ჩრდილოეთი კედლის სიგრძეა 3,40 მ, აღმოსავლეთის — 5,80 მ, სიმაღლე შიგნიდან — 3,41 მ, გარედან 3,87 მ. ინტერიერში ეკლესია მოპირკეთებული ყოფილა თლილი ქვებით. შემორჩენილია მხოლოდ ერთი ქვა (ჩრდილოეთ კედელში 66X75 სმ). ეკლესიის გარშემო მრავალი ქვა ყრია, რომელთა შორის შეიმჩნევა თათების გამოსახულება. ქვის ფორმით და აღნიშნული თათებით მეცნიერები ვარაუდობენ რომ ის ლომის ქანდაკების ნაწილი იყო. ქვის ზომებია 1,15X0,14X0,34 მ. ფიგურას თავი დაზიანებული აქვს. ი. სიხარულიძე, „აჭარის მატერიალური კულტურის ძეგლები“, ბათ., 1962, გვ., 36-37
სტად ველოდრომი

სტად ველოდრომი (ფრანგ. Stade Vélodrome) — სტადიონი საფრანგეთის ქალაქ მარსელში. გახსნის დღიდან არის საფრანგეთის საფეხბურთო ჩემპიონატის კლუბ მარსელის ოლიმპიკის საშინაო მოედანი. იყო 1938 და 1998 წლების ფეხბურთის მსოფლიოს ჩემპიონატების, 1960, 1984 და 2016 წლების ფეხბურთის ევროპის ჩემპიონატებისა და 2007 წლის რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატის ერთ-ერთი მასპინძელი არენა. იშვიათად, სტადიონზე შეხვედრებს მართავს სარაგბო კლუბი „ტულონი“, ასევე საფრანგეთის მორაგბეთა ეროვნული ნაკრები. ტევადობის გაზრდამდე სტადიონზე რეკორდული დასწრება 58.897 იყო, რომელიც დაფიქსირდა უეფა-ს თასის ნახერფინალურ მატჩზე მარსელის ოლიმპიკსა და ნიუკასლ იუნაიტედს შორის 2004 წელს. 2014 წლის სამუშაოების შემდეგ ტევადობა 67.300-მდე გაიზარდა, რეკორდული დასწრება კი 2015 წლის 5 აპრილს დაფიქსირდა მარსელის ოლიმპიკსა და პარი სენ-ჟერმენს შორის, — 65.148. ოფიციალური საიტი.
33ა

33ა — ქართული მუსიკალური ჯგუფი, რომელიც 1994 წელს დაარსდა. ასრულებს ძირითადად რეგის, პოპ- და ფოლკ-როკის ჟანრის მუსიკას. სხვადასხვა დროს ჯგუფს წარმატება მოუტანა სიმღერებმა „ღამე და წვიმა“, „ამოვიდა“, „ნოეს კიდობანი“, „დრო“, „გალაქტიონი“ და სხვებმა. სახელი 33ა მოდის ქუჩის სახელწოდებიდან, “ფალიაშვილის 33ა”-დან, სადაც ჯგუფის ლიდერი ნიაზ დიასამიძე ცხოვრობს. 33ა-ს აქვს ჩაწერილი ერთობლივი სიმღერები შემდეგ შემსრულებლებთან: ოთარ რამიშვილი მთვარის კლუბი ნესტან ბაგრატიონ-დავითაშვილი ზუმბა პანჩო ქართული იქსი ნინო ქათამაძე თბილისი (1997) იჩქარე ნელა (1999) გზა (2001) ახალი ალბომი (2005) საფერავი (2011) უსახელოური (2013) ქართული (2017) ომი და თავისუფლება (2022) 33ა საიტზე MySpace 33ა — Radio.ge დაარქივებული 2013-01-16 საიტზე Wayback Machine.
პავლე მტბევარი

პავლე მტბევარი — ტბეთის ეპისკოპოსი, მოღვაწეობდა XII საუკუნეში. მისი დაკვეთით გადამწერმა იოვანე ფუკარალისძემ შექმნა ტბეთის II ოთხთავი. იგი ტბეთის მონასტრისათვის გადაწერილი მეორე სახარებაა (იხ. ტბეთის I სახარება). პავლე მტბევარი ოთხთავის ანდერძში განმარტავს, რომ ძველი ხელნაწერი ასომთავრულით იყო შესრულებული და რთულად იკითხებოდა, ამიტომაც გახდა საჭირო ახალი, ნუსხურად ნაწერი ოთხთავის შექმნა. ტბეთის II ოთხთავი დათარიღებულია 1161-1165 წლებით. ტაო-კლარჯეთი, ხელნაწერი მემკვიდრეობა, თბილისი, ბათუმი, 284-6-82012, გვ. 19. ISBN 978-9941-9284-6-8 ↑ კ. დანელია, ზ. სარჯველაძე, ქართული პალეოგრაფია, თბილისი, 1997, გვ. 219
კონგო (შიმპანზე)

„კონგო“ (1954–1964) — შიმპანზე, რომელმაც ისწავლა ხატვა. ზოოლოგმა დესმონდ მორისმა პირველად მაშინ შენიშნა კონგოს შესაძლებლობები, როდესაც ამ უკანასკნელმა ორი წლის ასაკში ხელში აიღო ფანქარი და ქაღალდზე ხატვას შეუდგა. ოთხი წლის ასაკში კონგოს უკვე 400-მდე ნახატი ჰქონდა შესრულებული. მისი სტილი დაახასიათეს, როგორც ლირიკული აბსტრაქტული იმპრესიონიზმი. ცნობილ ესპანელ მხატვარ პაბლო პიკასოს ძალიან მოსწონდა კონგოს ნახატები. მისი ერთ-ერთი ნახატი სტუდიო ოთახშიც კი ეკიდა. 2005 წლის 20 ივნისს კონგოს ნახატები წარმოდგენილი იყო „ბონჰემის“ აუქციონზე რენუართან და უორჰოლთან ერთად. საინტერესოა, რომ შიმპანზეს ნახატები 26,000 დოლარის ფარგლებში გაიყიდა, ხოლო რენუარსა და უორჰოლს მყიდველი არ გამოუჩნდა. ↑ Waldemar Januszczak (2005-09-25). „Congo the chimpanzee“. TimesOnline. London. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-06-16. ციტირების თარიღი: 2008-12-12.
გველისმჭერი (ზოდიაქოს ნიშანი)

გველისმჭერი (ლათ. Ophiuchus) — ასტროლოგიაში იშვიათად გამოყენებული მე-13 ზოდიაქოს ნიშანი, სიმბოლურად შეესაბამება გველისმჭერის თანავარსკვლავედს. 30 ნოემბერი — 17 დეკემბერი. ასტროლოგების უმრავლესობა აღნიშნულ შესაბამისობას არაკორექტულად მიიჩნევს. მათი აზრით „გველისმჭერის სიმბოლოს“ მხოლოდ განსაკუთრებულ შემთხვევებში აქვს პრაქტიკული მნიშვნელობა (მაგ: ოკულტიზმი). აღსანიშნავია, რომ ასტროლოგია არ წარმოადგენს სამეცნიერო მიმართულებას; თანამედროვე მეცნიერება მას განხილავს, როგორც ფსევდომეცნიერებას. ტრადიციული ასტროლოგია ეკლიპტიკას ჰყოფს თორმეტ 30 გრადუსიან სექტორად, რომლებიც შეესაბამება წელიწადის თვეებს. თითოეულ სექტორს 2,5 ათასზე მეტი წლის წინ შეუსაბამეს კონკრეტული ზოდიაქალური თანავარსკვლავედი, სადაც იმყოფება მზე შესაბამის თვეში. ძველ დროში, როცა აღნიშნული სისტემა შეიმუშავეს, თანავარსკვლავედის ცნება არ იყო ზუსტად განსაზღვრული, რის გამოც ისინი ფაქტობრივად კულტურულად გამოყოფილ ასტერიზმებად მიიჩნეოდნენ. გველისმჭერის თანავარსკვლავედი გველისმჭერი — განსაკუთრებული მისია დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. , ჟურნალი ასტრომა გველისმჭერი დაარქივებული 2016-06-24 საიტზე Wayback Machine. — ზოდიაქოს მე-13 ნიშანი ↑ The Constellations of the Zodiac
აპისი

აპისი (ჰაპისი) — წმინდა ხარი ძველეგვიპტურ მითოლოგიაში, რომელსაც აქვს საკუთარი ტაძარი მემფისში. ითვლებოდა, რომ აპისი იყო მიძღვნილი პტას ან ოსირისისადმი. სხვა ვერსიით კი იგი წარმოადგენდა ცალკეულ ღვთაებას, რომელსაც მემფისის რაიონში ეთაყვანებოდნენ.  ზოგიერთ რაიონში თვლიდნენ, რომ ცის ღმერთი ნუტი ყოველდღე იღებდა ძროხის სახეს და აპისისგან შთამომავლობას იძლეოდა. იმავე დღეს ნაშიერი იზრდებოდა და ქალღმერთის ქმარი ხდებოდა.  აპისი მოხსენიებული ჰყავს თავის ნამუშევრებში პლუტარქესაც. პავსანიუსს კი აღწერილი აქვს აპისის არსი და ადგილმდებარეობა. ელინისტურ ერაში ეგვიპტეში სერაპისის კულტი გაჩნდა. სერაპისი იყო ათროპომორფული ღვთაება, რომელიც საკუთარ თავში აერთიანებდა აპისის მახასიათებლებს ბერძნული ღმერთების ადამიანურ სახესთან. მემფისის მახლობლად ეგვიპტოლოგმა ოგიუსტ მარიეტმა აღმოაჩინა სერაპეუმი — აპისების ნეკროპოლისი, რომელშიც ინახებოდა ცხრა წმინდა ხარის მუმია.  აღსანიშნავია, რომ დრაგუტინ დიმიტრიევიჩს ჰქონდა მეტსახელი აპისი. აპისი // ბროკჰაუზისა და ეფრონის ენციკლოპედიური ლექსიკონი — СПб., 1890—1907.
მახოს ხიდი

მახოს ხიდი — შუა საუკუნეების თაღოვანი ხიდი მდინარე მახოსწყალზე (ჭოროხის მარცხენა შენაკადი), სოფელ მახოს ბოლოზე. 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. ხიდი ერთთაღიანია. თაღი წრიული ფორმისაა. ეს გარემოება აპირობებს კონსტრუქციის თანაფარდობას (48 სმ), როგორც ქუსლში ისე თავბანდში, რაც განასხვავებს დანდალოს ხიდისაგან, რომელსაც დამრეცი კამარა აქვს. ხიდის სიგრძეა 15,80 მ, სიგანე შუაში (თავბანდთან) 2 მ, ნაპირებზე — 2,14 მ. ხიდის სიმაღლე წყლის დონიდან კამარის ზედაპირამდე 3,60 მეტრია, მალი — 6,40 მ. ისარი — 3,20 მ. ლავგარდანის გამოწევა კი 0,8 მ-ია, სისქე — 0,10 მ. მოაჯირის სიგანე — 0,5 მ. სიმაღლის განსაზღვრა დაზიანების გამო არ ხერხდება. ხიდის ბურჯების სიმაღლე 0,8 მ-ია. თაღი ნაგებია კარგად გათლილი კვადრებით, ხოლო მისასვლელი — ფლეთილი ქვებით კირის ხსნარზე. ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლების სია ი. სიხარულიძე, „აჭარის მატერიალური კულტურის ძეგლები“, თბ., 1962, გვ. 37 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მახოს ხიდი ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის მატერიალური კულტურის ძეგლები[მკვდარი ბმული] ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ
თავდასხმა ორლანდოს ღამის კლუბზე (2016)

2016 წლის 12 ივნისის მასობრივი სროლა „Pulse“-ში, ორლანდოს გეი ღამის კლუბში, ფლორიდა, შეერთებული შტატები. 50 ადამიანი დაიღუპა, მათ შორის მკვლელიც, და 53 დაიჭრა, კლუბის შიგნით. თავდამსხმელი არის ომარ მირ სედიქუი მატინი, 29 წლის ავღანური წარმოშობის ამერიკის შეერთებული შტატების მოქალაქე. თავდასხმა არის მასიური მასობრივი სროლა ერთი შეიარაღებული ადამიანის მიერ შეერთებული შტატების ისტორიაში, მასიური ძალადობის ინციდენტი ლგბტ ადამიანების წინააღმდეგ ამერიკის ისტორიაში და მასიური ტერაქტი აშშ-ში 2001 წლის 11 სექტემბრის ტერორისტული აქტების შემდეგ. ორლანდოს პოლიციის უფროსმა და ორანჯის შერიფმა თავდასხმა შეაფასეს შიდა ტერორიზმის აქტად „მარტოხელა მგლების“ მხრიდან. გავრცელებული ინფორმაციით მატინმა ერთგულების პირობა დადო ისლამური სახელმწიფოს (ISIL), თავდასხმამდე, მიუხედავად იმისა, რომ გამომძიებლების მიერ არ არის ნაპოვნი მტკიცებულება კავშირისა მატინსა და ისლამური სახელმწიფოს შორის. 11 ივნისს, 2016 წელს, ღამის კლუბი „Pulse“ ორლანდოში, ფლორიდა, მასპინძლობდა ყოველკვირეული ღონისძიებას შაბათს ღამით, რომელსაც, პირველ რიგში სტუმრობენ ლათინოამერიკელი კლიენტები (ლათინური ღამე). მატინი, შეიარაღებული 223 კალიბრის „SIG Sauer AR-15“ ტიპის შაშხანით და 9 მმ „Glock“-ის იარაღით, მივიდა კლუბში. შეიარაღებული დაცვის თანამშრომელი, რომელიც ორლანდოს პოლიციის დეპარტამენტის (OPD) ოფიცერია, ასრულებდა დამატებით სამუშაო მოვალეობას სრული ფორმით, შეეცადა დაეკავა მატინი, ცეცხლის გახსნის დროს 2:02 საათზე. ↑ შეერთებულ შტატებში ორლანდოს ღამის კლუბში დაღუპულებს გლოვობენ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-06-14. ციტირების თარიღი: 2016-06-13. ↑ ორლანდოში ჰომოსექსუალთა ღამის კლუბში ტერორისტული თავდასხმა მოხდა ↑ ორლანდოს ღამის კლუბში მომხდარი თავდასხმა 11 სექტემბრის ტერაქტების შემდეგ ყველაზე სისხლიანი აღმოჩნდა[მკვდარი ბმული] ↑ ფლორიდაში ღამის კლუბზე თავდასხმაზე პასუხისმგებლობა „ისლამურმა სახელმწიფომ“ აიღო[მკვდარი ბმული] ↑ Provenzano, Brianna (June 12, 2016). „In the Wake of the Orlando Nightclub Shooting, the LGBT Community Won't Be Intimidated“. News.Mic. ციტირების თარიღი: June 12, 2016. ↑ TMZ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — ივნისი 13, 2016. ციტირების თარიღი: June 13, 2016. ↑ Grimson, Matthew. (June 12, 2016) Orlando Nightclub Shooting: Mass Casualties After Gunman Opens Fire in Gay Club. NBC News. ციტირების თარიღი: June 12, 2016.
არტემ ლუსინიანი

არტემ ჰაიკის ძე ლუსინიანი (სომხ. Արտեմ Լուսինյան; დ. 18 ივლისი [ძვ. სტ. 5 ივლისი], 1910, თბილისი, საქართველოს სსრ — გ. 26 ივლისი, 1963, თბილისი, საქართველოს სსრ) — სომეხი მსახიობი. საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1950). სკკპ წევრი 1954 წლიდან. დაამთავრა თბილისის სომხური ხელოვნების სახლთან არსებული დრამატული სტუდია (1928). იმავე წელს ჩაირიცხა თბილისის სომხური თეატრის დასში. ასრულებდა დრამატულ, კომედიურ და სახასიათო როლებს. ჰქონდა კარგი სცენური გარეგნობა, დიქცია. როლები: პეპო, ოსეპი (სუნდუკიანის „პეპო“, „დანგრეული კერა“), სუმბატი, სეირანი (შირვანზადეს „ქაოსი“, „ნამუსი“), ალექსანდრე (ფაფაზიანის „ციცაბო კლდე“), არსენა (სანდრო შანშიაშვილის „არსენა“), ხევისბერი გოჩა (ალექსანდრე ყაზბეგის „ხევისბერი გოჩა“), ოტელო (უილიამ შექსპირის „ოტელო“), ურიელ აკოსტა (გუცკოვის „ურიელ აკოსტა“), თედორე (ლეონოვის „შემოსევა“) და სხვა. 1943 წელს ითამაშა მიხეილ ჭიაურელის ფილმში „გიორგი სააკაძე“, სადაც შეასრულა ვერდიბეგი-ყორჩი-ხანის შვილის როლი. არტემ ლუსინიანი გარდაიცვალა 1963 წლის 26 ივლისს ქალაქ თბილისში. დაკრძალულია თბილისის სომხურ პანთეონში. 1943 — საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი 1950 — საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი არტემ ლუსინიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი არტემ ლუსინიანი — ეროვნული ფილმოგრაფია არტემ ლუსინიანი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ 1.0 1.1 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 315. ↑ არტემ ლუსინიანი — ეროვნული ფილმოგრაფია. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-04-03. ციტირების თარიღი: 2016-06-13. ↑ არტემ ლუსინიანის ბიოგრაფია
მოსკოვის ხელშეკრულება

ტერმინი მოსკოვის ხელშეკრულება შეიძლება აღნიშნავდეს: მოსკოვის ხელშეკრულება — რუსეთის იმპერიასა და ცინის იმპერიას შორის. მოსკოვის ხელშეკრულება — რსფსრ-სა და საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკას შორის. მოსკოვის ხელშეკრულება — რუსეთსა და ლიტვას შორის. მოსკოვის ხელშეკრულება — რუსეთსა და თურქეთს შორის. მოსკოვის ხელშეკრულება — რუსეთსა და ფინეთს შორის. მოსკოვის ხელშეკრულება — რუსეთსა და გფრ-ს შორის.
სიუ

სიუ (დაკოტა; თვითწოდება dakhota, lakhota, nakhota — მშვიდობის დამყარებელნი, გაერთიანებულები) — სიუს ჯგუფის ინდიელები აშშ-ის ჩრდილოეთსა (ნებრასკა, მინესოტა, სამხრეთ და ჩრდილოეთ დაკოტა, მონტანა) და კანადის სამხრეთში (სასკაჩევანი და მანიტობა). აშშ-ში მათი რაოდენობა აღწევს 113,7 ათას ადამიანს (2002 წლის აღწერით), კანადაში კი — 3 ათასი (2001 წლის აღწერით). საუბრობენ სიუს ენაზე (ლაკოტა), ახალგაზრდები ფლობენ ასევე ინგლისურ ენასაც. 70 %-ზე მეტი არის ქრისტიანი (კათოლიკები, ანგლიკანელები, ინდეპენდეტები და ა. შ.), შემონახულია ასევე ტრადიციული რწმენებიც. სიუს ტომის ცნობილი ინდიელები არიან: ბახალა — სანტის ბელადი, რომელმაც დიდი წვლილი შეიტანა სიუს აჯანყებაში; მჯდომარე ხარი — ჰუნკპაპის ბელადი, ლითლ-ბიგჰორნის ბრძოლის ერთ-ერთი მთავარი ფიგურა, დიდი ფეხი — მინეკონჟუს ბელადი, გარდაიცვალა ვუნდედ-ნის წყაროს ბრძოლაში, შეშლილი ცხენი — ოგლალას ბელადი, გამოირჩეოდა ბრძოლებში განსაკუთრებული სიმამაცით, წითელი ცა — ოგლალას ბელადი, წითელი ცის ბრძოლის მთავარი ფიგურა, ჩარლზ ისტმენი — ექიმი და მწერალი. სიუ Encyclopedia of the Great Plains სიუ Countries and Their Cultures ↑ Tina Norris; Paula L. Vines; Elizabeth M. Hoeffel. (January 2012) The American Indian and Alaska Native Population: 2010. United States Census Bureau. United States Department of Commerce. ციტირების თარიღი: 9 September 2012.
სამი სახალხო პრინციპი

სამი სახალხო პრინციპი (სანმინის დოქტრინა, ჩინ. 三民主義) — პოლიტიკური დოქტრინა, რომელიც შეიმუშავა ჩინელმა პოლიტიკოსმა და ფილოსოფოსმა სუნ იატსენმა. პოლიტიკური ფილოსოფიის ნაწილი, რომელიც მიმართული იყო ჩინეთის დამოუკიდებელ და ძლიერ სახელმწიფოდ ქცევისკენ. „სამი სახალხო პრინციპის“ იდეა სუნ იატსენს აშშ-ში ყოფნის დროს მოაფიქრდა და შეიცავს ამერიკული პოლიტიკური აზროვნების ელემენტებს. სუნ იატსენი ამბობდა, რომ შთაგონებული იყო აბრაამ ლინკოლნის გეტისბურგის მიმართვით. ასევე სუნ იატსენზე დიდი გავლენა იქონია კონფიციანელობის იდეოლოგიამ.  სუნ იატსენი ერთი ქვეყანა, ორი სისტემა ქემალიზმი სამი სახალხო პრინციპი და ჩინეთის მომავალი ჩინეთის რესპუბლიკის კონსტიტუცია (ტაივანი) დაარქივებული 2010-11-26 საიტზე Wayback Machine.
Rucka Rucka Ali

Rucka Rucka Ali (დ. 27 იანვარი, 1987) — ამერიკელი რეპერი, მომღერალი, სატირისტი. ინტერნეტში ცნობილი გახდა თავისი პაროდიებით ცნობილი მომღერლების სიმღერებზე. ითვლება ერთ-ერთ ყველაზე წარმატებულ არტისტად, რომელმაც მოღვაწეობა YouTube-ზე დაიწყო, სადაც მან 100 მილიონზე მეტი ნახვა მოაგროვა ისეთი პაროდიებით, როგორიცაა „Ching Chang Chong“, „Ima Korean“, „Justin the Beaver“ და „Ebola (La La)“. გამოუშვა ექვსი სოლო ალბომი. არტისტი თავისი პაროდიების ტექსტებში შოკ-კონთენთს და ნაციონალურ სტერეოტიპებს ხშირად აქცევს ყურადღებას. ბარაკ ობამაზე, ოსამა ბინ ლადენზე, დონალდ ტრამპზე, One Direction-ზე, კიმ ჩენ ირზე და კიმ ჩენ ინზე მან ორზე მეტი ვიდეო გამოუშვა. ოფიციალური საიტი ↑ Rucka Rucka Ali Loves Minorities Current.com (June 21, 2010). Retrieved on 2011-06-05.
Ima Korean

Ima Korean — ჯგუფ The Black Eyed Peas სიმღერა „I Gotta Feeling“-ზე გაკეთებული პაროდია, რომლის ავტორია Rucka Rucka Ali.  პაროდიაში დასცინიან ჩრდილოეთ კორეის ლიდერს, კიმ ჩენ ირს და სტერეოტიპებს ჩრდილოეთ კორეაზე. ვიდეოკლიპში სიმღერის ავტორად მოიხსენიება ამერიკელ-აზიელი პერსონაჟი „DJ Not Nice“. 2010 წლის ივნისში, BBC-ის ინფორმაციით, პორთჩესტერის სკოლაში ბრიტანელმა მოსწავლეებმა კორეელ მოსწავლეს ეს ვიდეო აჩვენეს. საბოლოოდ, უკანასკნელმა ეს შეურაცხმყოფელად ჩათვალა. სკოლის დირექტორმა ბოდიში მოუხადა მოსწავლის დედას და განაცხადა, რომ ვიდეო, სავარაუდოდ, რასისტული იყო (ინგლ. Probably Racist). 2011 წელს არტისტმა გამოუშვა ალბომი „Probably Racist“.  ↑ "Bournemouth school pupils told off over 'racist' video". BBC News. 2010-06-1
Nintendo Power

Nintendo Power — იყო ყოველთვიური ამერიკული ვიდეო თამაშების ჟურნალი. დაარსდა 1988 ივლისს. თავდაპირველად გამოსცემდა Nintendo-ს ამერიკული ქვედანაყოფი, ხოლო მოგვიანებით ჟურნალის საავტორო უფლებები შეიძინა კომპანია Future US-მა (Future plc-ის შვილობილი კომპანია). ჟურნალი აქვეყნებდა სიახლეებს, რეცენზიებს, მიმოხილვებს, პრევიუებს, ასევე სხვადასხვა რჩევებსა და მინიშნებებს ვიდეო თამაშების შესახებ. ყოველწლიურად ჯურნალის თანამშრომლები ატარებდნენ კონკურს, რისი მეშვეობითაც, ხმის მიცემის საფუძველზე ავლენდნენ წლის საუკეთესო თამაშს (კონკურსში მონაწილეობდა მხოლოდ ნინტენდოს პლატფორმებზე არსებული თამაშები). ასევე, სხვადასხვა დროში ჟურნალი უშვებდა კომიკსებს, რომლებიც ეძღვნებოდა ისეთ პოპულარულ თმაშებს, როგორებიც არის Battlletoads, Super Metroid, Pokemon და სხვა. პირველი ნომერი გამოვიდა 1988 წლის ივლის-აგვისტოში და ეძღვნებოდა Super Mario Bros 2-ს გამოსული Nintendo Entertainment System-ისთვის. 2012 წლის დეკემბერს ნინტენდოს მიერ გახდა ცნობილი საიტის დახურვის შესახებ. 2012 წლის 11 დეკემბერს გამოიცა უკანასკნელი ნომერი, რის შემდეგაც ჟურნალის გამოშვება შეწყდა. Nintendo Power (ინგლისური) — ოფიციალური საიტი სტატია პირველი ნომრის შესახებ[მკვდარი ბმული] (ინგლისური) სტატია საიტზე Retromags დაარქივებული 2009-06-04 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ↑ Nintendo and Future US Team To Publish Nintendo Power magazine. Future US (19 სექტემბერი, 2007). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2 ნოემბერი, 2013. ციტირების თარიღი: 17 დეკემბერი, 2014. ↑ Kain, Erik (23 August 2012). „Nintendo Power Magazine Will Cease Publication This December According To Nintendo“. Forbes. ციტირების თარიღი: 17 December 2014. ↑ Mallory, Jordan. (08.21.12) Nintendo Power coming to an end. Joystiq. ↑ John Gaines. „Where Have All the Magazines Gone?“. Library Point. ციტირების თარიღი: March 14, 2016.
ჯეკ გრიფო

ჯეკ დევის გრიფო (ინგლ. Jack Davis Griffo; დ. 11 დეკემბერი, 1996) — ამერიკელი მსახიობი და მომღერალი. ახლა ასრულებს მაქსიმუს ოქტავიუსის როლს ტელესერიალში „მრისხანე კაცი“. ასევე ითამაშა Nickelodeon-ის ფილმში „თვალის ცემა“. პირველად ტელეეკრანებზე გამოჩნდა 2011 წელს, შოუებში Kickin'it და Bucket & Skinner's Epic Adventures. ამ მომენტისთვის მონაწილეობა მიიღო Nickelodeon-ის სერიალში „მრისხანე კაცი“. ასევე ითამაშა Nickelodeon-ის ფილმებში „თვალის ცემა“ და „ადამის გაყოფა“. ჯეკ გრიფოს YouTube არხზე ჰყავს 54000 გამომწერი, ასევე მის ვიდეობს მთლიანობაში აქვს 4,9 მილიონი ნახვა. ოფიციალური საიტი ჯეკ გრიფო კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ Jack Griffo pictures, bio, movies. Web.poptower.com (1996-12-11). ციტირების თარიღი: 2013-11-29.
ბოჰემია

ბოჰემია (ჩეხ. Čechy, გერმ. Böhmen, ლათ. Bohemia) — ისტორიული რეგიონი ცენტრალურ ევროპაში, მოიცავს ჩეხური მიწების თითქმის ორ მესამედს. ის მდებარეობს თანამედროვე ჩეხეთის ტერიტორიაზე. ბოჰემიას საზღვრებად 4 მთაგრეხილი აქვს: ბიომერვალდი (ავსტრია, ბავარია) ერცგებირგე (საქსონია) ზუდეტები (სილეზია) ჩეხომორავიის მაღლობი (მორავია) ბოჰემიის მმართველთა სია ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბოჰემია Bohemia დაარქივებული 2009-09-13 საიტზე Wayback Machine.
კამეროცერასი

კამეროცერასი (ლათ. Cameroceras) — ამომწყდარ ცხოველთა გვარი. ცხოვრობდნენ ორდოვიციულ პერიოდში. ისინი ნადირობდნენ სხვა უხერხემლოებზე. ნამარხების მიხედვით, კამეროცერასების სიგრძე 9 მ-ს აღწევდა. მათი გადაშენების მიზეზი დიდი გადაშენება გახდა. ეს მოხდა ორდოვიციული პერიოდის მიწურულს). C. alternatum C. hennepini C. inaequabile C. inopinatum C. stillwaterense C. trentonense   კამეროცერასი ▲ ▲ ▲ ▲ ▲ მაიკლ ალაბი, „დედამიწის საყმაწვილო ენციკლოპედია“, გამომცემლობა: „პალიტრა L, 2010, გვ. 32–33.
მორავია

მორავია (ჩეხ. და სლოვაკ. Morava, გერმ. Mähren, ლათ. Moravia) — ისტორიული ლანდშაფტი დღევანდელ ჩეხეთში, ბოჰემიის აღმოსავლეთით. სახელწოდება მომდინარეობს მდინარე მორავადან. მორავიის სლოვაკეთი დიდი მორავია Róna-Tas, András (1999) Hungarians & Europe in the Early Middle Ages: An Introduction to Early Hungarian History translated by Nicholas Bodoczky, Central European University Press, Budapest, ISBN 963-9116-48-3 ; Kirschbaum, Stanislav J. (1996) A History of Slovakia: The Struggle for Survival St. Martin's Press, New York, ISBN 0-312-16125-5 ; Constantine Porphyrogenitus De Administrando Imperio edited by Gy. Moravcsik, translated by R.J.H. Jenkins, Dumbarton Oaks Edition, Washington D.C. (1993) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მორავია Moravia on official website of Czechia დაარქივებული 2009-07-03 საიტზე Wayback Machine. (ჩეხური) (ინგლისური) (გერმანული) (ფრანგული) (ესპანური) (რუსული) Welcome to the 2nd largest city of the CR (ჩეხური) (ინგლისური) (გერმანული) Welcome to Olomouc, city of good cheer... დაარქივებული 2007-05-21 საიტზე Wayback Machine. (ჩეხური) (ინგლისური) (გერმანული) (ფრანგული) (ესპანური) (იტალიური) (პოლონური) (რუსული) (იაპონური) (ჩინური) Znojmo – City of Virtue დაარქივებული 2013-12-08 საიტზე Wayback Machine. (ჩეხური) (ინგლისური) (გერმანული) ↑ Svoboda, Zbyšek; Fojtík, Pavel; Exner, Petr; Martykán, Jaroslav (2013). „Odborné vexilologické stanovisko k moravské vlajce“. Vexilologie. Zpravodaj České vexilologické společnosti, o.s. č. 169. Brno: Česká vexilologická společnost. pp. 3319, 3320. დაარქივებულია ორიგინალიდან 2019-09-24-ში. https://web.archive.org/web/20190924150044/http://www.moravska-vlajka.eu/dokumenty/vexilologie-169.pdf. ↑ Pícha, František (2013). „Znaky a prapory v kronice Ottokara Štýrského“. Vexilologie. Zpravodaj České vexilologické společnosti, o.s. č. 169. Brno: Česká vexilologická společnost. pp. 3320-3324. დაარქივებულია ორიგინალიდან 2019-09-24-ში. https://web.archive.org/web/20190924150044/http://www.moravska-vlajka.eu/dokumenty/vexilologie-169.pdf.