laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ლეკური ხმალი

ლეკური ხმალი — ქართული ხმლის ერთ-ერთი სახეობა. ხმლის პირი დამზადებულია ფოლადისაგან, ცალლესულია, ორღარიანი, მოხრილი. აქვს 22,5 სმ-იანი შაშარი (ორლესული წვერი). პირზე ყუასთან ახლოს მოცემულია ორი - ერთი შედარებით ფართო და მეორე ძალზე ვიწრო ღარი, რომლებიც ვადიდან შაშარის შუაწელამდე მიჰყვება. პირის ერთ მხარეს შტამპით შესრულებული დამღაა. დამღას კვადრატული ფორმა აქვს, ზედა მხარეს გუმბათისებურად ბოლოვდება, გუმბათზევე სამეფო გვირგვინის ფორმის ნიშანია დასმული. დამღის გუმბათში გამოსახულია ქართული ასოები „გ“ და მის მუცელში ჩასმულია „ვ“. დამღის ინიციალები ჯერჯერობით გაშიფრული არ არის, მაგრამ დანამდვილებით შეიძლება ითქვას, რომ იგი ქართველ ოსტატს ეკუთვნის. დამღის კვადრატულ ნაწილში ორ მწკრივად რუსული წარწერაა - ზედა მწკრივში „ТИФ“, ხოლო ქვემოთ „ЛИС“. ვინაიდან, დამღაზე რუსული წარწერაა, შეიძლება ვივარაუდოთ, რომ დამღა ქართველი ოსტატის მიერ 1801 წლის შემდეგ არის შესრულებული. ხმლის პირზე დაგებულია ფოლადის ტარი, რომლის მთლიანი ზედაპირი დაფარულია ოქროზარნიშით შექმნილი ყვავილოვანი ორნამენტებით. ასეთი ორნამენტი თბილისური სკოლისათვის არის დამახასიათებელი. ტარის ბოლოს გაფართოებული ნაწილი ჩაჭრილია სოლისებურად და ორკაპა სახე აქვს. ქარქაში დამზადებულია ხისაგან, რომელზეც გადაკრულია მოყავისფრო - მოშავო ფერის ტყავი. ქარქაშზე თავთან სამკუთხედად წაწვეტებული ოქროზარნიშით შესრულებული ყვავილოვანი ორნამენტებით., რომელიც ტარის მორთულობას იმეორებს. ქარქაშის შუა სალტეებზე მირჩილულია მართკუთხა ფორმის თასმის გასაყრელები, რომლებშიც გაყრილია ტყავის თასმები, ხოლო ამ უკანასკნელზე ოქროზარნიშით მორთული გობაკებითტყავის ვიწრო ქამარია დამაგრებული. ტყავის ქამარზე მიმაგრებულია ენიანი ბალთა, გობაკები და ხიდები, სულ 14 ნაწილი. ყველა ეს დეტალი მორთულია ოქროზარნიშით შესრულებული ყვავილოვანი ორნამენტებით. ხმალი ქარქაშში ეგება ტარის ბოლოში მოხრილ ადგილამდე. აღწერილი ნივთი ქართული შაშკა ხმლების ანუ „ლეკურის“ ერთ-ერთი საუკეთესო ნიმუშია. ლეკურს ამზადებდნენ უმთავრესად ლეკი მეიარაღე-ხელოსნები. ხმლის სხვა ცნობილ სახეობებთან ერთად ლეკური გავრცელებული იყო მეტწილად ჩრდილოეთ კავკასიაში, ნაწილობრივ საქართველოში (იმერეთში). უვადო ხმალი, როგორც მკვეთელი იარაღი, თავისი საბრძოლო თვისებებით, ვადიან ხმალზე ნაკლებად ფასობდა. საფიქრებელია, რომ საქართველოში ცნობილი ხმალი „ლეკური” უნდა იყოს კავკასიაში ძალზედ გავრცელებული ხმლის სახეობა ე. წ. „შაშკა“. მისი სახელწოდება ჩერქეზულიდან მომდინარეობს და „დიდ დანას“ ნიშნავს. სავარაუდოდ, მისი სამშობლოც ჩერქეზეთია. წერილობით წყაროებში „შაშკა” პირველად 1625 წელს იტალიელ მოგზაურს ჯოვანი დე ლუკას აქვს მოხსენიებული ჩერქეზების აღწერილობაში. დაწყებული XVII საუკუნიდან თითქმის მთელ კავკასიაში დიდი პოპულარობით სარგებლობდა შაშკა. ხან გირეი აღნიშნავდა, რომ „შაშკებს ატარებენ ცეცხლსასროლ იარაღთან ერთად, ვისაც ჰქონდა იარაღი, მას აუცილებლად ჰქონდა შაშკაც...“ აქედან გამომდინარე, სავარაუდოა, რომ შაშკა კავკასიელი მეომრის აკაზმულობის უცილობელ ატრიბუტად იქცა. ქაფიანიძე მ., ქართული ხმლების ტიპოლოგიისათვის, საქართველოს ეროვნული მუზეუმის მოამბე, N 1, 2010 ყეინაშვილი ი., რაინდულო საქართველოვ, აღსდექ! ქართველთა საბრძოლო სისტემები, ტრადიციები და ისტორია, თბ., 2002
ირანული ტიპის ქართული ხმალი

ირანული ტიპის ქართული ხმალი — ქართული ხმლის ერთ-ერთი სახეობა. ხმლის სიგრძე - 91,5 სმ, პირის - 77 სმ. ხმლის პირი ფოლადისაა, შუა წელზე მკვეთრად მოხრილია, ცალლესული, უღარო. ასეთი ტიპის ირანული ხმლები უმრავლეს შემთხვევაში ბულატის ფოლადისაგანაა დამზადებული. აღნიშნულ ხმალზე ვიზუალური დაკვირვებით ბულატის ფოლადის სტრუქტურა არ შეინიშნება. პირის ზედა მხარეს ვადაჯვართან ახლოს დიაგონალურად წაგრძელებული მართკუთხედია გამოსახული, რომელიც წინწკლებით და რკალებითაა მორთული. ამ ფიგურისაგან მოშორებით ამოკაწრულია ოვალური ფორმის ყვავილოვანი ორნამენტი, რომელიც ასევე წინწკლებითა და მცირე ზომის რკალებითაა მორთული. ასეთი ორნამენტი დამახასიათებელია XVII-XVIII საუკუნეების სპარსული ხმლების მორთულობისათვის, რომლებზეც ძირითადად იწერებოდა ყურანიდან ნაწყვეტები, ხოლო ამ შემთხვევაში საქმე გვაქვს ირანული ხმლის პირის ქართულ მინაბაძთან, სადაც გადმოტანილია ორნამენტის მხოლოდ ფორმა, შესრულების დონე კი საკმაოდ დაბალია. ხმალზე დაგებულია ფოლადის ვადაჯვარი, რომელიც ზედა მხარეს თითბრით მოზარნიშებული ყვავილოვანი ორნამენტით არის მორთული, ხოლო უკანა მხარეს თითბრის ზარნიშით მხოლოდ გეომეტრიული კლაკნილი ხაზებია გამოყვანილი, რომლებიც მთლიანობაში თითქოსდა ოთხგვირგვინიან ფიგურას ქმნის. ტარი დამზადებულია ხისგან და მასზე გადაკრულია შავი ტყავი. ტარზე სამი ვერცხლის სალტეა. ვერცხლის ფირფიტა გადაკრულია ასევე ტარის მოხრილ ადგილას (ვაშლზე). ვაშლის ვერცხლის ფირფიტაზე დამაგრებულია ვერცხლის ძეწკვი ორნამენტირებული ბურთულით, რომელიც ვადაჯვარს უერთდება. სალტეების შუა ადგილებში ტარი რვა ვერცხლის გობაკითაა შეჭედილი. ტარის ფორმა ვაშლთან შედარებით ვიწროა და ვადაჯვარისკენ ფართოვდება. ტარის ასეთი მოყვანილობა ერთ-ერთი დამახასიათებელი ნიშანია ქართული ვადაჯვრიანი ხმლებისა. ქარქაში დამზადებულია ხისაგან, რომელზეც გადაკრულია მოყავისფრო-მოშავო ფერის ტყავი. ქარქაშზე დამაგრებულია ორი სალტე და ბუნიკი. სალტეების ზედაპირზე თითბრის ზარნიშით შესრულებულია მწოლიარე ლომის სტილიზებული გამოსახულება, რომელიც ოვალურ ჩარჩოშია ჩასმული. თითბრის ზარნიშითაა მორთული ბუნიკიც, რომელზეც კუდაწეული ლომის ფიგურა და დაკლაკნილი გველია გამოსახული. ლომსა და გველს შორის არსებული სივრცე შევსებულია გეომეტრიული ორნამენტებით. აღნიშნული ხმალი ირანული ტიპის ქართულ ხმლებს მიეკუთვნება. ამ ფაქტს ადასტურებს ტარისა და ვადაჯვრის ფორმა-მოყვანილობა, ასევე პირის მორთულობის არადამაკმაყოფილებელი ცოდნა. ასეთი ტარები ქართულ ხმლებს ახასიათებს. ქაფიანიძე მ., ქართული ხმლების ტიპოლოგიისათვის, საქართველოს ეროვნული მუზეუმის მოამბე, N 1, 2010 ორბელიანი პ., ამბავნი ქართლისანი, თბ., 1981
ხევსურული ხმალი

ხევსურული ხმალი — ქართული ხმლის ერთ-ერთი სახეობა. მთლიანი სიგრძე - 91.5 სმ. პირის - 80 სმ. ხმლის პირი დამზადებულია ფოლადისაგან, ცალლესულია, ორღარიანი, ოდნავ გახრილი, აქვს 15 სმ სიგრძის შაშარი (ორლესული წვერი). ყუასთან ახლოს წარმოდგენილია ორი ვიწრო ღარი, რომელიც ვადიდან შაშარამდე მიჰყვება. ტართან ახლოს, ორივე მხარეს ღარებში გამოსახულებები მოჩანს: ერთ მხარეს ზედა ღარში ლათინური ასოებია - INN, MINI, ხოლო ქვედა ღარში X-ის მსგავსი რვა ფიგურა. მეორე მხარეს ზედა ღარში - IEN, MINI და ქვედა ღარში X-ის ფორმის ფიგურა. ტარზე დაგებულია ვადაჯვარი, რომელიც მორთულია თითბრის ზარნიშით. ვადაჯვრის ზედაპირზე გამოსახულია კუდაწეული `ლომის~ ფიგურა, რომელიც გეომეტრიული ორნამენტებით მორთულ სივრცეშია ჩასმული. ვადაჯვრის უკანა მხარეც მორთულია თითბრის ზარნიშიანი ხაზებით. ტარი დამზადებულია ხისაგან, რომელზეც გადაკრულია შავი ფერის ტყავი. ტყავზე შეჭედილია ორი ვერცხლის სალტე, ოთხი ორნამენტირებული გობაკი, ტარის მოხრილ ადგილზე (ვაშლზე) გადაჭიმულია ვერცხლის ფირფიტა. ტარის ტყავი დაზიანებულია. ქარქაში დამზადებულია ხისაგან და მასზე გადაკრულია მოყვითალო ფერის ტყავი (ტყავი დაზიანებულია). ქარქაში შეჭედილია თითბრის სალტეებით, საცვეთებით და 16 სმ. სიგრძის ბუნიკით. ექვს სალტეზე გამოსახულია რელიეფურად შესრულებული ვარდულები. ორ ბრტყელ სალტეზე (ერთი ქარქაშის თავში, მეორე თითქმის შუა წელზე) მიმაგრებულია ტყავის სამხარიღლიე („ყაწიმი“), რომლის მთლიანი ზედაპირი მორთულია ხევსურული იარაღისთვის დამახასიათებელი ორნამენტირებული დეტალებით. ცალკე აღებულ ერთ დეტალს „ჯიხვის რქების“ ფორმა აქვს, რომლებიც ერთმანეთზე მიჯრითაა მიწყობილი და მთლიანობაში სამხარიღლიეს მორთულობასა და ჯავშანს წარმოადგენს. აღწერილი ხმალი ტიპური ხევსურული ხმალია, რომლის მსგავსი ნიმუშები საქართველოს ეროვნულ მუზეუმში მრავლადაა დაცული. ქაფიანიძე მ., ქართული ხმლების ტიპოლოგიისათვის, საქართველოს ეროვნული მუზეუმის მოამბე, N 1, 2010 Аствацатурян Э. Г., Оружие народов кавказа, Санкт-Петербург, 2004 სულხან-საბა ორბელიანი, ლექსიკონი ქართული ტ. I თბ., 1991
რუსა II

რუსა II — ურარტუს მეფე. ქვეყანას მართავდა ძვ. წ. 685 - ძვ. წ. 639 წწ. რუსა II , არგიშთი II-ის შვილი, ქვეყანას მართავდა მისი დაქვეითების პერიოდში. ბოლო წლებში განიცდიდნენ ასურელების შემოტევას, დაკარგეს მუსასირი და დასავლეთი ოლქები, რამაც ძლიერ დაასუსტა ურარტუს სამეფო. რუსა II-ის მამა, არგიშთი II, მამამისის, რუსა I-ის, წარუმატებელი ლაშქრობის შემდეგ იძულებული იყო ასურეთისთვის დაეთმო ურარტუს მნიშვნელოვანი ნაწილი და სავარაუდოდ, იხდიდა ხარკსაც. გარდა ამისა, კვლავ რჩებოდა კიმირიელებისა და სკვითების შემოსევის საფრთხე ამიერკავკასიაში. მაგრამ რუსა II-ის ტახტზე ასვლიდან ოთხ წელიწადში, ძვ. წ. 681 წლისთვის, ქვეყანაში პოლიტიკური სიტუაცია გაუმჯობესდა. ასურეთი სამოქალაქო ომების ახალმა რაუნდა საგრძნობლად შეასუსტა. მიდია, რომელიც ამ პერიოდისათვის შედიოდა ასურეთის შემადგენლობაში, აქტიურად ცდილობდა თაი დაეღწია ასეურეთისათვის და გამოეცხადებინა დამოუკიდებლობა. ძვ. წ. 680 წელს ასურეთის მეფე სინახერიბი მოკლეს ხოლო მისი მკვლელი გაიქცა ქვეყნიდან და თავი შეაფარა ურარტუს. ამ მოვლენაზე ასურეთის ყურადღების გადატანით ისარგებლა რუსა II-მ და ურარტუს დაუბრუნა დაკარგული დიდება. რუსა II-მ თავისი ყურადღება მიმართა რელიგიის გაძლიერებისაკენ, ვანის ტბის ჩრდილოეთ სანაპიროზე ააშენა ქვეყნის უმაღლესი ღვთაების ხალდის საკულტო ქალაქი, რადგან მანამდელი საკულტო ქალაქი მუსასირი ძვ. წ. 714 წელს ასურეთის მეფემ სარგონ II-მ დაანგრია. გარდა ამისა, რუსა II-მ განახორციელა სამხედრო ლაშქრობები დასავლეთის მიმართულებით, ხელთ ჩაიგდო უამრავი ტყვე, რომლებიც გამოიყენა ქვეყანაში ციხესიმაგრეებისა და სხვა დიდი ნაგებობების მშენებლობისათვის. რუსა II-მ ააშენა ქალაქები ბასტამი, აიანისი, თეიშებაინი და სხვ. ურარტუს სხვა ქალაქები აგებული იყო საზეიმო ცერემონიებისთვის, მაგრამ თეიშებაინის დაგეგმარებაში აშკარად შეიმჩნევა დამატებითი დაცვის სისტემა, რომელიც აგებულია კიმირიელების შემოსევებიდან თავდასაცავად. Меликишвили Г. А. Урартские клинообразные надписи. — Москва: Издательство АН СССР, 1960. Zimansky P. Ecology and Empire: The Structure of the Urartian State. — Chicago: The Oriental Institute of the University of Chicago, 1985. — (Studies in ancient oriental civilizations). — ISBN 0-918986-41-9.
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 399

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 399 მიიღეს 1976 წლის 1 დეკემბერს. უშიშროების საბჭომ განიხილა სამოის განცხადება გაეროში გაწევრიანების შესახებ და დადებითი რეკომენდაცია მისცა გენერალურ ასამბლეას სამოის გაწევრიანებასთან დაკავშირებით. რეზოლუცია მიიღეს ერთხმად. რეზოლუციის ტექსტი
არგიშთი II

არგიშთი II — ურარტუს მეფე. ქვეყანას მართავდა ძვ. წ. 714 - ძვ. წ. 685 წწ. არგიშთი მეორე სამფო ტახტზე ავიდა მამამისის რუსა I-ის თვითმკვლელობის შემდეგ, რომელიც დაკავშირებული იყო ურარტუს არმიის დამარცხებასთან, რომელიც მათ განიცადეს ასურეთის მეფე სარგონ II-სთან. სარგონ II-ის ლაშქარმა ასევე აიღო და გაანადგურა ურარტუს რელიგიური ცენტრი მუსასირი, რომელიც ითვლებოდა სერიოზულ დარტყმად უმაღლესი ღვთაება ხალდის წინააღმდეგ. არგიშთის მმართველობის პერიოდში პრაქტიკულად მეტი ყურადღება ეთმობოდა ღმერთებს შივინისა და თეიშებას. ამ მოვლენების შემდეგ ასურეთსა და ურარტუს შორის დამყარდა მშვიდობიანი ურთიერთობა, მაგრამ მშვიდობის შენარჩუნების საფასურად ურარტუმ საკუთარ ტერიტორიაზე ასურელებს მისცა თავისუფალი მოქმედებისა და რკინის მადნისა და ხე-ტყის საწარმოებლად და ვაჭრობის გასავითარებლად. ასევე დასაშვებია, რომ ურარტუ ხარკის სახით აძლევდა ასურეთს პირუტყვსა და სხვა სასოფლო-სამეურნეო პროდუქტებს. ზოგიერთი ისტორიკოსი ურარტუს ისტორიის ამ პერიოდს უწოდებს „ვასალურს“ ასურელებთან. მიუხედავად ამისა, ურთიერთობა ამ ორ ქვეყანას შორის რჩებოდა დაძაბული. სურულ არქივებში შემორჩენილია დაზვერვითი სახის დოკუმენტები ურარტუდან, რომელიც აშკარად მიუთითებს დაძაბულობის შესახებ სასაზღვრო ოლქებში. არგიშთიმ ვერ გაბედა ღია წინააღმდეგობა ასურელების წინააღმდეგ და და საკუთარი საქმიანობა წარმართა ქვეყნის ცენტრალურ ნაწილში, ამიერკავკასიაში. შემონახულია არგიშთის ლურსმული წარწერები, რომლებიც მოგვითხრობს სარწყავი არხის მშენებლობისა და აღმოსავლეთში ლაშქრობების შესახებ. ირანის აზერბაიჯანში აღმოჩენილი წარწერა მოგვითხრობს ამ ტერიტორიაზე არგიშთის ლაშქრობის შესახებ. ურარტუელთა სამხედრო წარმატებებს ამ ლაშქრობის დროს ისტორიკოსები სხვადასხვანაირად აფასებენ: ზოგიერთი თვლის, რომ არგიშთიმ მიაღწია კასპიის ზღვას, ზოგიერთი თვლის, რომ იგი არ გასცილებია ურმიის ტბას. სარდურის გარდაცვალების შემდეგ ასურეთის სამეფო ტახტზე ადის სინახერიბი, რომელიც დიდი ხნის მანძილზე ხელმძღვანელობდა ურარტუში მამამისის სადაზვერვო ოპერაციებს. ურთიერთობა ორ სახელმწიფოს შორის გახდა ნაკლებად დაძაბული, მაგრამ, მიუხედავად ამისა, ურარტუს დასუსტება შეუქცევადი პროცესი გახდა. Меликишвили Г. А. Урартские клинообразные надписи. — Москва: Издательство АН СССР, 1960. Zimansky P. Ecology and Empire: The Structure of the Urartian State. — Chicago: The Oriental Institute of the University of Chicago, 1985. — (Studies in ancient oriental civilizations). — ISBN 0-918986-41-9. Арутюнян Н.В. Биайнили — Урарту. Военно-политическая история и вопросы топонимики.. — Санкт-Петербург: Издательство Санкт-Петербургского университета, 2006. — 368 с. — 1000 экз. — ISBN 5-8465-0133-8. ↑ Мартиросян А. А. Город Тейшебаини, Издательство АН Армянской ССР, Ереван, 1961 ↑ Арутюнян Н. В. Биайнили (Урарту), Издательство Академии наук Армянской ССР, Ереван, 1970 ↑ Benedict W.C. Two urartian inscriptions from Azerbaijan // Journal of Cuneiform Studies, том 19, № 2, 1965
შორეული აღმოსავლეთის ფედერალური უნივერსიტეტი

შორეული აღმოსავლეთის ფედერალური უნივერსიტეტი (რუს. Дальневосто́чный федера́льный университе́т, რუსული აბრევიაციით ДВФУ /დებეეფუ/) — ვლადივოსტოკის ფედერალური უნივერსიტეტი. 2009 წლის მონაცემებით უნივერისტეტში მიმდინარეობს სწავლება 600-ზე მეტ საგანმანათლებლო პროგრამით, რომელთა შორისაა 49 საბაკალავრიატო პროგრამა, ე.წ. სპეციალიტეტის პროგრამათა რაოდენობა 90-ია, მაგისტრატურის პროგრამები კი რიცხვით სულ 14 ითვლის, ასპირანტურისა და დოქტორანტურის მიმართულებით 64 სპეციალობა ფუნქციონირებს, უნივერსიტეტამდელი სასწავლო პროგრამების, ასევე კვალიფიკაციის ამაღლების პროგრამების რიცხვი 171-ია. შორეული აღმოსავლეთის ფედერალური უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულია ცნობილი რუსი აღმოსავლეთმცოდნე-სინოლოგი, ჩინური ცივილიზაციის საბაზისო ტექსტების - „ჯუან-ძი“-ს, „დაო დე ძინ“-ის, „ცვლილებათა წიგნის“ მთარგმნელი, მწერალი, საზოგადო მოღვაწე ბრონისლავ ვინოგროდსკი. შორეული აღმოსავლეთის ფედერალური უნივერსიტეტის ოფიციალური საიტი
ირატი (პარანა)

ირატი (პორტ. Irati) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 812 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-აღმოსავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ირატის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 56 207 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 56.23 კმ²-ზე. ფართობი 999 516 კმ²-ია. პარანა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
მალეტი (პარანა)

მალეტი (პორტ. Mallet) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 901 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-აღმოსავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ირატის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 973 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 17.94 კმ²-ზე. ფართობი 723 024 კმ²-ია. პარანა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
რებოსასი

რებოსასი (პორტ. Rebouças) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 815 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-აღმოსავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ირატის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 176 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 29.42 კმ²-ზე. ფართობი 481 840 კმ²-ია. პარანა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
რიუ-აზული

რიუ-აზული (პორტ. Rio Azul) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 925 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-აღმოსავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ირატის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 093 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 22.38 კმ²-ზე. ფართობი 629 745 კმ²-ია. პარანა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ფერნანდის-პინეირუ

ფერნანდის-პინეირუ (პორტ. Fernandes Pinheiro) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 824 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-აღმოსავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პრუდენტოპოლისის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 932 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 14.59 კმ²-ზე. ფართობი 406 500 კმ²-ია. პარანა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
გუამირანგა

გუამირანგა (პორტ. Guamiranga) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 801 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-აღმოსავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პრუდენტოპოლისის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 900 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 32.27 კმ²-ზე. ფართობი 7 900 კმ²-ია. პარანა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
იმბიტუვა

იმბიტუვა (პორტ. Imbituva) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 968 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-აღმოსავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პრუდენტოპოლისის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 28 455 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 37.61 კმ²-ზე. ფართობი 756 535 კმ²-ია. პარანა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
იპირანგა (პარანა)

იპირანგა (პორტ. Ipiranga) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 800 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-აღმოსავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პრუდენტოპოლისის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 150 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 15.26 კმ²-ზე. ფართობი 927 087 კმ²-ია. პარანა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ივაი

ივაი (პორტ. Ivaí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 748 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-აღმოსავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პრუდენტოპოლისის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 815 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 21.08 კმ²-ზე. ფართობი 607 848 კმ²-ია. პარანა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
პრუდენტოპოლისი

პრუდენტოპოლისი (პორტ. Prudentópolis) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 840 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-აღმოსავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პრუდენტოპოლისის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 48 792 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 21.82 კმ²-ზე. ფართობი 2 236 579 კმ²-ია. პარანა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ტეიშეირა-სოარისი

ტეიშეირა-სოარისი (პორტ. Teixeira Soares) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პარანის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 916 მეტრზე. მიეკუთვნება სამხრეთ-აღმოსავლეთ პარანის მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პრუდენტოპოლისის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 283 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 11.39 კმ²-ზე. ფართობი 902 793 კმ²-ია. პარანა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 36

გაეროს უშიშროების საბჭოს რეზოლუცია 36 მიიღეს 1 ნოემბერს, 1947 წელს, რეზოლუცია აღნიშნავდა, რომ საკონსულო კომისიის შეტყობინების თანახმად არცერთი მცდელობა არ ყოფილა დაპირისპირებული მხარეებიდან (ნიდერლანდები და ინდონეზიის რესპუბლიკა) ინდონეზიის ეროვნულ რევოლუციაში ყოფილიყო მოქნილი გაეროს უშიშროების საბჭოს 27 რეზოლუციის თანახმად. რეზოლუციას მოუწოდებდა მხარეებს შეთანხმებულიყვნენ, რომ ძალაში შესულიყო აღნიშნული რეზოლუცია. რეზოლუცია მიიღეს 7 ხმით ერთის წინააღმდეგ (პოლონეთი), ხოლო კოლუმბიამ, სირიამ და საბჭოთა კავშირმა თავი შეიკავეს. რეზოლუციის ტექსტი
კრის ევანზი

კრისტოფერ რობერტ ევანზი (ინგლ. Christopher Robert Evans; დ. 13 ივნისი, 1981) — ამერიკელი მსახიობი. ცნობილია მარველის კომიქსების სუპერგმირების როლებით, როგორიცაა კაპიტანი ამერიკა (მარველის კონოსამყარო) და ადამიანი ჩირაღდანი „ფანტასტიკური ოთხეული“. კარიერა დაიწყო 2000 წელს ტელესერიალში „საპირისპირო სქესი“, და მას შემდეგ გამოჩნდა ისეთ ფილმები, როგორიცაა Not Another Teen Movie, Sunshine, Scott Pilgrim vs. the World, Snowpiercer და ნიჭიერი. 2014 წელს ევანზს სარეჟისორო დებიუტი ჰქონდა დრამით სანამ ჩვენ წავიდოდეთ, რომელშიც თვითონვე ითამაშა მთავარი როლი. დაიბადა ბოსტონში და გაიზარდა პატარა ქალაქ სადბერიში. მისი დედა, ლიზა (დაბადებით კაპუანო) არის კონკორდის ახალგაზრდული თეატრის მხატვრული დირექტორი, ხოლო მამა, რობერტი სტომატოლოგია. მას ჰყავს ორი და კარლი და შანა და ერთ უმცროსი ძმა - სკოთი, რომელიც აგრეთვე მსახიობია.  ბიძა, მაიკ კაპუანო არის დემოკრატიული პარტიის კონგრესმენი ბოსტონიდან აშშ-ს წარმომადგენელთა პალატაში. მისი დედა არის ნახევრად იტალიელი და ნახევრად ირლანდიელი. კრისი და მისი და-ძმა კათოლიკურად გაიზარდნენ. დაამთავრა Lincoln-Sudbury რეგიონული საშუალო სკოლა. შემდეგ გადავიდა ნიუ-იორკში და გაიარა ლი სთრასბერგის თეტრისა და ფილმის ინსტიტუტის კურსები. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კრის ევანზი კრის ევანზი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში კრის ევანზი Twitter-ზე ↑ „Today in History“. The Guardian. London, UK. Associated Press. 13 ივნისი, 2009. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 26 დეკემბერი, 2013. ციტირების თარიღი: 23 იანვარი, 2008. ციტატა: „Actor Chris Evans is 28.“ შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate=, |date=, და |archivedate=-ში (დახმარება) ↑ Toronto Film Festival Lineup. Variety. ციტირების თარიღი: 22 July 2014.
ჯურაკუდაი

ჯურაკუდაი (იაპონ. 聚楽第) — ცნობილი როგორც კურაკუტეი , ხელგაშლილი სასახლე, რომელიც აიგო ტოიოტომი ჰიდეიოშის იაპონიის ერთ-ერთი უდიდესი რეფორმატორის ბრძანებით კიოტოში, იაპონია. მშენებლობა დაიწყო 1586 წელს, როდესაც ტოიოტომი ჰიდეოშიმ დაიკავა კანპაკუს თანამდებობა, ამ თანამდებობას ის 19 თვე იკავებდა. ის მდებარეობს დღევანდელი კამიგიოს ტერიტორიაზე, სადაც ჰეიანის პერიოდში საიმპერატორო სასახლე იდგა. ოსაკას სასახლის დასრულების შემდეგ ჰიდეიოში გადავიდა ჯურაკუდაიში, როდესაც შიმაზუს ოჯახმა კიუშუში გამარჯვება მოიპოვა. სწორედ ამ ადგილზე გააკეთა მან თავისი ადმინისტრაცია. 1588 წელს ჰიდეიოშიმ იმპერატორ გო-იოზეის მმართველობის ხანაში მანამ სანამ დაიმოის შეკრება გაიმართებოდა გამართა გულუხვი გართობა. მან დაადგინა კვარტლები სენ ნო რიკუისთვის მიწების ადგილზე, და უმასპინძლა ცნობილ უდიდეს კიტანოს ჩაის ცერემონიას კიტანოს მიმდებარედ 1587 წელს. ჰიდეიოშიმ კანპაკუს თანამდებობა 1591 წელს დატოვა და გადასცა თავის ძმისწულსს ტოიოტომი ჰიდეტსუგუს და ჩაიბარა ჯურაკუდაის რეზიდენცია. ჰიდეტსუგუმ გამართა რიგით მეორე ვიზიტი იმავე იმპერატორთან. 1594 წელს დაიწყო ჰიდეიოშის ახალი ფუშიმის სასახლის მშენებლობა, 1595 წელს კი, ჰიდეტსუგუ იძულებული გახდა დაეპატიმრებინა სეპპუკუ, ჯურაკუდაი დაიშალა, ფუშიმის სასახლეში უამრავ ნაწილთან ერთად მოხდა განმეორებითი შეკრება. ამბობდნენ, რომ ის სახურავს ოქროს ფოთლის კრამიტებით ხურავდა, კურადაი იყო ზედმეტად ხელგაშლილი. მიუხედავად იმისა, რომ ეს სასახლე შედგებოდა საცხოვრებელი სახლებისგან, მას ასევე ჰქონდა თავდაცვითი სიმაგრეები და სასახლის ტიპური თხრილები. ჯურაკუდაის ზოგიერთი შენობა გადარჩა, მათ შორის ჰიუნ-კაკუ ნიში ჰონგან-ჯიში, კარამონი დაიტოკუ-ჯიში და მიოკაკუ-ჯის წინა კარიბჭე (ყველა კიოტოში). ბოლო დროინდელი არქეოლოგიური გათხრების შედეგად აღმოაჩინეს ოქროს ფოთლის კრამიტები. Discovery of tiles (in Japanese)
ნინსტინცი

ნინსტინცი — ჰაიდას ტომის ინდიელთა სოფელი და გუაი-ჰაანასის ეროვნული პარკის ნაკრძალი და ჰაიდას მემკვიდრეობის ძეგლის შემადგენელი ნაწილი ბრიტანეთის კოლუმბიის ჩრდილოეთ სანაპიროზე, კანადაში. სოფელს რამდენიმე სახელი აქვს. მაგ., ნან-სდინსი, სკუნგვაი და სგანგ-გვეი, ჰაიდას ტომი იგივე სახელს უწოდებდა ენტონის კუნძულსაც, სადაც მდებარეობდა სოფელი და აღნიშნული სახელი ითარგმნებოდა, როგორც „სოფელი კუნძულ რედკოდზე“. XVIII საუკუნის დასასრულს და XIX საუკუნის დასაწყისში მას მოიხსენიებდნენ, როგორც კოიაკს და ქუიაჰს, მათი ლიდერის კოიაჰის პატივისცემის ნიშნად, ხოლო სახელწოდება ნინსტინცი მიიღო XIX საუკუნეში მათი ყველაზე ძლიერი მართველის სახელის მიხედვით. სოფელი ნინსტინცი ჰაიდას ტომის დასახლებებს შორის ყველაზე სამხრეთით მდებარეობდა. ამჟამად ნინსტინცში თავმოყრილია ტოტემური ბოძების უდიდესი კოლექცია, რომლებიც ადგილობრივი ხელოვნების შედევრებს წარმოადგენენ. თუმცა დალპობის საფრთხის ქვეშ არიან ადგილობრივი ნესტიანი კლიმატის გამო. სოფელი ნინსტინცი ტურისტებისათვის საკმაოდ მოუხერხებელ ადგილზე მდებარეობს მასზე მოხვედრა შესაძლებელია მხოლოდ საზღვაო ან საჰაერო გზით. Parks Canada website დაარქივებული 2013-02-09 საიტზე Wayback Machine.