laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ფრანგი პაპების სია

ფრანგი პაპების სია - 16 რომის პაპი იყო ფრანგული წარმოშობისა, ყველა მათგანი პაპის ტახტზე იმყოფებოდა მხოლოდ შუა საუკუნეების მეორე ნახევარში. მათგან შვიდი უშუალოდ პაპების ავინიონის ტყვეობის დროს (სიაში 10-დან 16-მდე). სილვესტერ II , 999—1003, (ჰერბერტ დ’ორილაკი). სტეფან IX, 1057—1058, (ფრიდრიხ ლოთარინგიელი). ნიკოლოზ II, 1058—1061, (ჟერარ დე შევრონი). ურბან II, 1088—1099, (ედ დე შატიიონი). კალიქსტუს II, 1119—1124, (გი ბურგუნდიელი). ურბან IV, 1261—1264, (ჟაკ პანტალეონ კურ-პალე). კლემენტ IV, 1265—1268, (გი ფულკუა ლე გრო). ინოკენტი V, 1276, (პიეტრო დი ტარანტასია). მარტინ IV, 1281—1284, (სიმონ მონპიე დე ბრიონი). კლემენტ V, 1305—1314, (ბერტრან დე გო). იოანე XXII, 1316—1334, (ჟაკ დიუზი). ბენედიქტე XII, 1334—1342, (ჟაკ ფურნიე). კლემენტ VI, 1342—1352, (პიერ როჟე). ინოკენტი VI, 1352—1362, (ეტიენ ობერი). ურბან V, 1362—1370, (გილიომ დე გრიმორი). გრიგოლ XI, 1370—1378, (პიერ როჟე დე ბოფორი). ესპანელი პაპების სია გერმანელი პაპების სია პორტუგალიელი პაპების სია ბერძენი პაპების სია (ფრანგული) ავინიონელი პაპები დაარქივებული 2008-01-29 საიტზე Wayback Machine.
საფრანგეთის ადმინისტრაციული დაყოფა

საფრანგეთი იყოფა 22 მეტროპოლიტ რეგიონად და 5 ზღვისიქითა დეპარტამენტად, თავის მხრივ რეგიონებიც იყოფა სპეციალურ ერთეულებად — დეპარტამენტებად, საფრანგეთი შედგება 96 დეპარტამენტისგან. კორსიკა არის საფრანგეთის კონტროლირებადი ტერიტორია ხმელთაშუა ზღვაში. საფრანგეთის რეგიონებს შორის ფართობით ყველაზე დიდია სამხრეთი პირენეები 45,6 ათასი კვ. კმ, ხოლო ზღვისგადაღმა რეგიონებს შორის ყველაზე დიდია საფრანგეთის გვიანა 83 534 კმ²-ით. ნორდ-პა დე კალე პიკარდია ზემო ნორმანდია პარიზის რეგიონი შამპან- არდენი ლოთარინგია ელზასი ფრანშ- კონტე ბურგუნდია ცენტრი ლუარის რეგიონი ბრეტანი ქვემო ნორმანდია პუატუ- შარანტი ლიმუზენი ოვერნი რონა- ალპები აკვიტანია სამხრეთი პირენეები ლანგედოკი- რუსილონი პალს კორსიკა ბელგია ლუქსემბურგი გერმანია შვეიცარია იტალია დიდი ბრიტანეთი ანდორა ესპანეთი ინგლისის არხი ბისკაის ყურე ლიგურიის ზღვა ხმელთაშუა ზღვა Local websites by region დაარქივებული 2007-08-19 საიტზე Wayback Machine.
პიერ გამარა

პიერ გამარა (ფრანგ. Pierre Gamarra; დ. 10 ივლისი, 1919, ტულუზა — გ. 20 მაისი, 2009, არჟანტოი) — ფრანგი მწერალი. პიერ გამარა დაიბადა 1919 წელს ტულუზაში. სწავლის დასრულების შემდეგ დიდხანს პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა. მეორე მსოფლიო ომის დროს „წინააღმდეგობის“ მოძრაობაში ჩაება. ომის შემდეგ ჟურნალისტად მუშაობდა ჯერ ტულუზაში, ხოლო შემდეგ კი პარიზში, ჟურნალ „ევროპაში“. 1947 წელს გამოსცა რომანი „ცეცხლოვანი სახლი“, შემდეგ „ღარიბი ბავშვები“, „სკოლის მასწავლებელი“, „სიმონის ცოლი“, „პირინეის რაფსოდია“, „მკვლელს — გონკურის პრემია“. ნოველების კრებულებიდან გამოირჩევა „ადამიანთა ხელები“, „მეთუნის სიყვარული“. გამარას გამოქვეყნებული აქვს ლექსების კრებულებიც: „ციხე-სიმაგრე არასის სიმღერა“, „სიყვარულის სიმღერა“. გამარას ნაწარმოებებში მოქმედება ძირითადად მშობლიური ლანგედოკის პეიზაჟების ფონზე იშლება. მწერალი დიდი სიყვარულით აღწერს სამხრეთის პატარა ქალაქებსა და მის მაცხოვრებლებს, გლეხების მძიმე ცხოვრებას. მისი გმირები უბრალო ადამიანები არიან. გამარამ დაწერა შესანიშნავი, ჰუმანიზმით გაჟღენთილი პატარა ზღაპრები, რომლებიც ამაღლებულად უმღერიან სიყვარულს, თავისუფლებას, მეგობრობას და რომლებშიც გამოსჭვივის რწმენა ადამიანებისა და მათი მომავლისადმი. გამარა გარდაიცვალა 2009 წლის 20 მაისს. ფრანგული ნოველა, ტომი 2; „საბჭოთა საქართველო“, გვ. 554, თბილისი, 1976; ↑ 1.0 1.1 Гамарра Пьер // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ 2.0 2.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 3.0 3.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 4.0 4.1 Internet Speculative Fiction Database — 1995. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2629164"></a> ↑ 5.0 5.1 5.2 5.3 5.4 5.5 The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a> ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #142553743 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a>
ქაჯი

ვიქსიკონში განმარტებულია სიტყვა: ქაჯი ქაჯი — ქართულ მითოლოგიაში სულები; უსიამოვნო გარეგნობის ანთროპომორფული არსებები. ქაჯების მუდმივ საცხოვრებელ ადგილს ქაჯეთი ეწოდება. ქაჯებს შეუძლიათ დღის - ღამედ, ღამის კი - დღედ ქცევა, ზღვაზე ქარიშხლის გამოწვევა, ისინი ძირავენ ხომალდებს, თავისუფლად გადაადგილდებიან წყლის ზედაპირზე, გადაქცევის და გაუჩინარების უნარი აქვთ. განარჩევენ მიწიერ და წყლის ქაჯებს. მიწიერი ქაჯები ტყეებში და მიუვალ კლდეებში ცხოვრობენ, მტრობენ ადამიანებს, სასიკვდილოდ სცემენ ან აგიჟებენ მათ. წყლის ქაჯები მდინარეებსა და ტბებში ცხოვრობენ. ისინი ნაკლებ ბოროტები არიან და ხშირად ეხმარებიან მეთევზეებს. ქალი-ქაჯები სილამზით გამოირჩევიან, ადამიანებთან სასიყვარულო ურთიერთობებს ამყარებენ, ხშირად უბედურებისაგან იხსნიან მათ, მიყვებიან ცოლად გმირებს. თანამედროვე ქართულ ენაში ქაჯი იხმარება ადამიანის მისამართით, რომელმაც არ იცის ან ხშირად არღვევს მიღებული ქცევის ნორმებს. მ. ჩაჩავა, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 496.
ნორის დეპარტამენტი

ნორი (ფრანგ. Nord) — დეპარტამენტი ჩრდილოეთ საფრანგეთში. იგი არის იმ 83 დეპარტამენტიდან ერთ-ერთი, რომლებიც შეიქმნა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1790 წლის 4 მარტს. ნორის პრეფექტურის ოფიციალური საიტი გენერალური საბჭო დაარქივებული 2000-08-18 საიტზე Wayback Machine. ტურიზმის დეპარტამენტი დაარქივებული 2006-02-02 საიტზე Wayback Machine. DMOZ დაარქივებული 2010-12-18 საიტზე Wayback Machine.
სენ-ჟერმენ-ლ’ოქსერუა

სენ-ჟერმენ-ლ'ოქსერუა (ფრანგ. Église Saint-Germain-l'Auxerrois) — XII-XVI ს.ს. გოტიკური ეკლესია პარიზში, ლუვრის პირდაპირ. პირველი ნაგებობა აშენდა VII საუკუნის ბოლოს ან VIII საუკუნის დასაწყისში. 886 წელს დაარბიეს ნორმანდებმა და რობერტ დე პიომ გადააკეთა. XII საუკუნიდან ატარებს სენ-ჟერმენ ლ'ოქსერუას სახელწოდებას. ამ საუკუნეში და შემდეგ პერიოდებში აიგო ცალკეული ნაწილები (სამრეკლო, კლიროსი და სხვ.). განსაკუთრებით ცნობილია თავისი ფასადით და მინის მოხატულობით. როგორც სენის სანაპიროზე მდებარე ეკლესია 1991 წლიდან შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. ალექსანდრე დიუმა - დედოფალი მარგო; "ნაკადული", თბილისი, 1973; გვ. 706
ქვემო რეინი

ქვემო რეინი — დეპარტამენტი საფრანგეთის აღმოსავლეთ ნაწილში, ელზასში. იგი არის იმ 83 დეპარტამენტიდან ერთ-ერთი, რომლებიც შეიქმნა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1790 წლის 4 მარტს. ქვემო რეინის ფართობია 4755 კმ². 2006 წლის მონაცემებით დეპარტამენტის მოსახლეობა 1 079 013 ადამიანს შეადგენს და მას მეთვრამეტე ადგილი უკავია. აქ ყველაზე გავრცელებული ენაა ფრანგული და გერმანული. ქვემო რეინის მმართველია გი-დომინიკ კენელი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ქვემო რეინი (ფრანგული) General Council website დაარქივებული 2009-04-27 საიტზე Wayback Machine. (ფრანგული) Prefecture website
ნავარა

ნავარა შეიძლება იყოს: ნავარა — ესპანეთის ავტონომიური გაერთიანება ნავარის სამეფო — შუა საუკუნეების სამეფო პირენეებში
ეკიუ

ეკიუ — ფრანგული ოქროს ფული, რომელიც შემოიღო ლუდოვიკო IX-მ (1215-1270) მეფობის ბოლო წლებში. თავდაპირველად დაახლოებით 4 გრამს იწოდინა. იჭრებოდა 1653 წლამდე, მიშ შემდეგ ხმარებაში შემოვიდა ვერცხლის ეკიუ (1641-1793 წწ.). ეკიუ გაუჩინარდა საფრანგეთის რევოლუციის დროს. ალექსანდრე დიუმა - დედოფალი მარგო; "ნაკადული", თბილისი, 1973; გვ. 708 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ეკიუ
ან დე მონმორანსი

ან დე მონმორანსი (ფრანგ. Anne de Montmorency; დ. 15 მარტი, 1493 — გ. 12 ნოემბერი, 1567, პარიზი) — ფრანგი პოლიტიკური მოღვაწე, მარშალი, 1538 წლიდან კონეტაბლი (არმიის მთავარსარდალი). ჰუგენოტების ბრძოლის დროს კათოლიკების ერთ-ერთი ბელადი იყო. 1548 წელს მკაცრად ჩაახშო აჯანყება ბორდოში. მონმორანსი ჰენრიხ II-ის ფავორიტი გახლდა, მაგრამ მეფის გარდაცვალების მერე, კერძოდ 1559-60 წლებში გიზებმა ხელისუფლებას ჩამოაშორეს. ტახტზე შარლ IX-ის ასვლის შემდეგ (1560 წ.) ისევ დაუახლოვდა სამეფო კარს. მხარს უჭერდა ჰუგენოტების დასჯას. ჰუგენოტთა მეორე ომის დროს 1567 წელს სენ-დენთან მოკლეს. ენციკლოპედია „ბრიტანიკა“ ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 Deutsche Nationalbibliothek Record #11899686X // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ 3.0 3.1 3.2 Anne, First Duke of Montmorency // The Catholic Encyclopedia: An International Work of Reference on the Constitution, Doctrine, Discipline, and History of the Catholic Church — NYC: D. Appleton & Company, 1913. — (Catholic Encyclopedia) <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q302556"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3011053"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q60"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q26934075"></a> ↑ Anne, Duc de Montmorency : Genealogics შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ან დე მონმორანსი“ ვიკისაწყობში.
ალექსანდრე I (პაპი)

ალექსანდრე I — რომის პაპი, რომის ეკლესიას სათავეში ედგა 105-115 წლებში. წმინდანი, მართლმადიდებელი ეკლესია მოიხსენიებს 29 მარტს, კათოლიკური ეკლესია კი - 3 მაისს. იმპერატორ ადრიანეს ბრძანებით, ცოცხლად დაწვეს 115 წლის 3 მაისს. ალექსანდრე პარადისისი, ბალთაზარ კოსა, თბ., 1992
ზემო რეინი

ზემო რეინი — დეპარტამენტი საფრანგეთის აღმოსავლეთ ნაწილში, ელზასში. იგი არის იმ 83 დეპარტამენტიდან ერთ-ერთი, რომლებიც შეიქმნა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1790 წლის 4 მარტს. ზემო რეინის ფართობია 3525 კმ². 2006 წლის მონაცემებით დეპარტამენტის მოსახლეობა 736,475 ადამიანს შეადგენს და მას ოცდამეცხრე ადგილი უკავია, დეპარტამენტში მცხოვრებთა საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე შეადგენს 208,9 ადამიანს. აქ ყველაზე გავრცელებული ენაა ფრანგული და გერმანული. ზემო რეინის მმართველია შარლი ბატნერი. ზემო რეინის კოორდინატები 47°57′51″ ჩ. გ. 7°19′11″ ა. გ.﻿ / ﻿47.96417° ჩ. გ. 7.31972° ა. გ.﻿ / 47.96417; 7.31972. (ფრანგული) General Council website დაარქივებული 2014-02-09 საიტზე Wayback Machine. (ფრანგული) Prefecture website ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ზემო რეინი
სიქსტუს I

სიქსტუს I (ლათ. Xystus I, ლათ. Sixtus I) (დ. უცნობია — გ. 125) — რომის პაპი, რომაელი წმინდანი, რომის ეკლესიას სათავეში ედგა 115–125 წლებში. პაპ ალექსანდრე I-ის შემდეგ. მის შემდეგ პაპის ტახტზე ავიდა ტელესფორუსი. ალექსანდრე პარადისისი, ბალთაზარ კოსა, თბ., 1992
ტელესფორუსი (პაპი)

ტელესფორუსი (დ. უცნობია — გ. 137) — რომის პაპი, ბერძენი წმინდანი, რომის ეკლესიას სათავეში ედგა 125–136 წლებში. პაპ სიქსტ I-ის შემდეგ. მის შემდეგ პაპის ტახტზე ავიდა ჰიგინიუსი. ბერძნული ეკლესია მოიხსენიებს 22 თებერვალს, ხოლო კათოლიკური ეკლესია 2 იანვარს. ბერძენი პაპების სია ალექსანდრე პარადისისი, ბალთაზარ კოსა, თბ., 1992
დორდონი

დორდონი — დეპარტამენტი საფრანგეთის დასავლეთ ნაწილში, აკვიტანიაში. იგი არის იმ 83 დეპარტამენტიდან ერთ-ერთი, რომლებიც შეიქმნა საფრანგეთის რევოლუციის დროს 1790 წლის 4 მარტს. დორდონის ფართობია 9060 კმ². 2006 წლის მონაცემებით დეპარტამენტის მოსახლეობა 388,293 ადამიანს შეადგენს და მას 58-ე ადგილი უკავია, დეპარტამენტში მცხოვრებთა საშუალო სიმჭიდროვე კმ²-ზე შეადგენს 43 ადამიანს. აქ ყველაზე გავრცელებული ენაა ფრანგული. დორდონის მმართველია ბერნარდ კაზო. დორდონის კოორდინატებია 45°00′ ჩ. გ. 00°40′ ა. გ.﻿ / ﻿45.000° ჩ. გ. 0.667° ა. გ.﻿ / 45.000; 0.667. (ფრანგული) Préfecture website (ფრანგული) Conseil général website დაარქივებული 2012-05-11 საიტზე Wayback Machine. (ფრანგული) Atlaspol website დაარქივებული 2009-02-07 საიტზე Wayback Machine. . Politics of Dordogne (ინგლისური) DordogneHomes.com დაარქივებული 2009-12-28 საიტზე Wayback Machine. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: Dordogne
დადეში

დადეში — სოფელი ახალქალაქის მუნიციპალიტეტში (სულდას ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს ახალქალაქის პლატოზე, მდინარე დადეშის ხევის (მურჯახეთისწყლის მარცხენა შენაკადი) მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1800 მ-ზე, ახალქალაქიდან დაშორებულია 23 კმ-ით. დადეშის ახლანდელი მოსახლეობა სომხურია. მათი წინაპრები აქ XIX საუკუნის 30-იან წლებში დასახლდნენ. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 760 კაცი. დადეში წყაროებში პირველად მოხსენიებულია XVI საუკუნეში. სოფლის ტერიტორია წინა ფეოდალური ხანიდანაა დასახლებული (აღმოჩენილია სამარხები, კერამიკული ნაწარმი). შემორჩენილია ადრინდელი და შუა ფეოდალური ხანის საყდრები, რომლებიც შემდეგში გადაუკეთებიათ. სოფლის სამხრეთით მდებარე გალავანს წინა და ადრინდელი ფეოდალური ხანის მშენებლობის კვალი ეტყობა. შემორჩენილია ადრე და შუაფეოდალური ხანის ეკლესიები. მეფის რუსეთის ერთვერსიან რუკაზე მოხსენიებულია, როგორც „Куридадешъ“, ხოლო საბჭოთა ტოპოგრაფიულ რუკებზე — „Дадеши“. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 329. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ბოზალი

ბოზალი — სოფელი ახალქალაქის მუნიციპალიტეტში (სულდის სასოფლო თემი), მდებარეობს ახალქალაქის პლატოზე, კარწახის ტბის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ზღვის დონიდან 1950 მ-ზე. ახალქალაქიდან დაშორებულია 21 კმ-ით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 174 კაცი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 444. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
აგანა

აგანა — სოფელი ახალქალაქის მუნიციპალიტეტში, კოჭიოს სასოფლო თემში, მდინარე ბარალეთისწყლის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1780 მ–ზე, ახალქალაქიდან დაშორებულია 22 კმ-ით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 534 ადამიანი. აგანაში შემორჩენილია ორი ციკლოპური სიმაგრის ნაშთები. 2024 წლის 20 ივლისს, სოფელში მდებარე XIX საუკუნის დაზიანებულ სომხურ ეკლესიაში კედლის შელესილობის ჩამოშლის შედეგად აღმოჩნდა ლაპიდარული წარწერა, რომელიც 984 წლით თარიღდება და მასში ბაგრატ III კურაპალატია მოხსენიებული. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 51. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 13. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ ნარიმანიშვილი დ., საქართველოს ციკლოპური სიმაგრეები, თბ., 2019. — გვ. 260, 322. ↑ ახალქალაქში X საუკუნის წარწერა აღმოაჩინეს, რომელშიც ბაგრატ III კურაპალატია მოხსენიებული.
ალათუბანი

ალათუბანი (ალათუმანი) — სოფელი ახალქალაქის მუნიციპალიტეტში (კოჭიოს სასოფლო თემში), სამსრის ქედის დასავლეთ კალთაზე, მდინარე მეჯურის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1780 მ-ზე, ახალქალაქიდან დაშორებულია 21 კმ-ით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 388 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 264. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 15. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ელბრიჯ ჯერი

ელბრიჯ ტომას ჯერი (ინგლ. Elbridge Thomas Gerry; დ. 17 ივლისი, 1744 — გ. 23 ნოემბერი, 1814) — ამერიკელი სახელმწიფო მოღვაწე და დიპლომატი. აშშ-ის მე-5 ვიცე-პრეზიდენტი 1813 წლიდან 1814 წელს გარდაცვალებამდე. ელბრიჯ ჯერი — Find a Grave-ზე
კარწახის ტბა

კარწახის ტბა, ხოზაფინის ტბა (თურქ. Aktaş Gölü) — ტბა საქართველოსა და თურქეთის საზღვარზე. მდებარეობს ჯავახეთის ზეგანზე, მდინარე მტკვრის აუზში, ზღვის დონიდან 1799 მ სიმაღლეზე. სარკის ფართობი 26,3 კმ², აუზის ფართობი 158 კმ², საშუალო სიღრმე 0,7 მ, მაქსიმალური სიღრმე 1 მ, წყლის მოცულობა 19,3 მლნ. მ³. სახელმწიფო საზღვრით ტბა ორ ნაწილად იყოფა. ტბის ჩრდილო-აღმოსავლეთი ნაწილი საქართველოს ფარგლებშია, ხოლო სამხრეთ-დასავლეთი — თურქეთში. აუზის რელიეფი ვულკანური წარმოშობისაა, სუსტად დანაწევრებული. კარწახის ტბის აუზი ხასიათდება ძალიან სუსტად განვითარებული მდინარეთა ქსელით. აღსანიშნავია მდინარე კარწახი, რომელიც ტბას ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში ერთვის. კარწახის ტბა ტექტონიკური წარმოშობისაა. უკავია კარწახის სინკლინური ქვაბულის სამხრეთ-დასავლეთი ნაწილი. გეგმაში არასწორი ოვალური ფორმისაა. სანაპირო ხაზი უმნიშვნელოდ არის შეჭრილ-შემოჭრილი. ტბის თურქულ ნაწილში არის კუნძულები. საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. წყლის დონე მაქსიმუმს აღწევს ივნისში, მინიმალურს — თებერვალში. ტბა გაუდინარია. წყალი მომლაშოა (880 მგრ/ლ). დეკემბრიდან მარტის მეორე ნახევრამდე დაფარულია ყინულით. ტბის მიდამოებშია ბუნებრივი სუბალპური ტყე. კარწახის ტბა წყლის ფრინველთა სამფლობელოა. მასზე აღრიცხულია 59 სახეობის ფრინველი, აქედან 20 წყალმცურავია. აქვე წეროებზე და ხუჭუჭა ვარხვებზე დაკვირვებაა შესაძლებელი. კარწახის ტბასა და მის შემოგარენში მთის სტეპებსა და გასტეპებულ მდელოებზე 2004 წელს აღმოაჩინეს საქართველოს ფლორაში აღწერილი ვარდისებრთა ოჯახის წარმომადგენელი Dasiphora fruticosa, რომელიც სხვაგან არსად გვხვდება საქართველოში. ტბის ნაპირზე დგას ყოფილი საბჭოთა კავშირის დროინდელი შეიარაღებული ძალების სათვალთვალო კოშკი, საიდანაც შეიძლება ფრინველებზე დაკვირვება. ტბაში ევტროფიკაციული პროცესები საშუალოზე დაბალი ინტენსივობისაა. კარწახის ტბა წარსულში ტბის კალმახით ყოფილა სავსე. დღეისათვის გვხვდება კობრი. მახლობლად გაშენებულია სოფელი კარწახი. ტბა აღწერილი აქვს ვახუშტი ბატონიშვილს ნაშრომში „საქართველოს გეოგრაფია“: ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 228. ↑ 2.0 2.1 2.2 Апхазава И. С. Озера Грузии. Тбилиси: Мецниереба, 1975. 181 с. ↑ 3.0 3.1 ჯავახეთის დაცული ტერიტორიების ბიომრავალფეროვნება ↑ სამცხე-ჯავახეთი. ცნობარი. თბილისი. 2016 ↑ თევზჭერისა და თევზის მარაგის დაცვის ტექნიკური რეგლამენტის დამტკიცების თაობაზე ↑ ბატონოშვილი ვახუშტი. საქართველოს გეოგრაფია. რედაქცია მ. გ. ჯანაშვილისა. თფილისი. 1904
დანიელ ტომპკინსი

დანიელ ტომპკინსი (ინგლ. Daniel Tompkins; დ. 21 ივნისი, 1774 — გ. 11 ივნისი, 1825) — ამერიკელი პოლიტიკოსი, ნიუ-იორკის გუბერნატორი და აშშ-ის ვიცე-პრეზიდენტი. დანიელ ტომპკინსი — Find a Grave-ზე
აწყვიტა

აწყვიტა — სოფელი სამხრეთ საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ასპინძის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი. მდებარეობს ერუშეთის მთიანეთის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ფერდობზე, მდინარე მტკვრის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 1260 მეტრზე. ასპინძიდან დაშორებულია 2 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 466 კაცი. ლეგენდის მიხედვით, როდესაც თამარ მეფე ბასიანისკენ მიუძღოდა ლაშქარს, დაღლილებმა ერთი ბანაკი დასცეს დასასვენებლად. ის იყო, პურობა დამთავრდა, რომ თამარის დაბმულმა ცხენმა აიწყვიტა და დაიჭიხვინა. მეფეს გაუხარდა — ეს კარგი ნიშანია, გამარჯვების მომასწავლებელიაო. ბასიანის ომის ძლევამოსილი გამარჯვების შემდეგ ამ ადგილისათვის აწყვიტა დაურქმევიათ. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 19. ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 76. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ „აწყვიტა“, // ჟურ. ძეგლის მეგობარი, №. 90 თბილისი: საბჭოთა საქართველო, 1993 წელი. — გვ. 27
პეტკო ტოდოროვი

პეტკო ტოდოროვი - (დ. 26 სექტემბერი, 1879 – გ. 14 თებერვალი, 1916) — ბულგარელი მწერალი. პირველი ნაწარმოები 1894 წელს წელს გამოაქვეყნა. 1890–იანი წლებიდან ეზიარა სოციალურ იდეებს. 1900–იან წლების დასაწყისში გატაცებული იყო გერმანიის იდეალისტური ფილოსოფიით, განიცადა მოდერნიზმის გავლენა. ეკუთვნის მოთხრობათა კრებული "იდილიები" (1908), დრამები – "მშენებლები" (1902), "სტრახილი – საზარელი ჰაიდუკი" (1905), "პირველნი" (1907) და სხვა. მასვე ეკუთვნის ნაშრომი "სლავები და ბულგარული ლიტერატურა" (გამოქვეყნდა 1944 წელს). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 9. ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ ბულგარული ვიკიპედია — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q11913"></a>
თმოგვი (ასპინძის მუნიციპალიტეტი)

თმოგვი (ყოფილი მარგასთანი) — სოფელი სამხრეთ საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ასპინძის მუნიციპალიტეტში, ნაქალაქევის თემში. მდებარეობს მტკვრის მარჯვენა ნაპირზე, ზღვის დონიდან 1260 მეტრზე. ასპინძიდან დაშორებულია 23 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 301 კაცი. თმოგვი იყო ქართველ დიდგვაროვანთა საგვარეულოს — თმოგველების სოფელი. სოფელში შემორჩენილია თმოგვის ციხე, რომელიც IX-X საუკუნეებში ციხე-ქალაქს წარმოადგენდა. სოფლის მიმდებარე ტერიტორიაზეა ბერისხევი და ბერთაყანა — კლდეში ნაკვეთი გამოქვაბულები, ზედა თმოგვის ეკლესია. გიორგიწმინდის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 688. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
ვარგავი

ვარგავი — სოფელი სამხრეთ საქართველოში (სამცხე-ჯავახეთის მხარე), ასპინძის მუნიციპალიტეტში, ადმინისტრაციული ერთეულის ცენტრი (სოფლები: ვარგავი, თოკი). მდებარეობს ახალქალაქის პლატოს ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, ზღვის დონიდან 1720 მეტრზე. ასპინძიდან დაშორებულია 32 კილომეტრით. სოფლის მიდამოებშია ტუფის საბადო. 1595 წლის „გურჯისტანის ვილაიეთის დიდ დავთარში“ ვარგავი ოსმალთაგან დაპყრობილი ჯავახეთის გაუკაცრიელებულ სოფლად არის მოხსენიებული. მაშინ იგი შედიოდა ხერთვისის ლივის ტყიანი ჯავახეთის ნაჰიეში და გადასახადად ჰქონდა შეწერილი 3000 ახჩა. ადგილობრივთა გადმოცემით, სოფელში ამჟამად მცხოვრები გვარები (შეშაბერიძე, ლაზარაშვილი, თარხნიშვილი, თამაზაშვილი, დათიაშვილი, დავლაშერიძე) აქ XIX საუკუნის I ნახევარში დასახლებულან. მაშინ იგი უკვე ნასოფლარი ყოფილა. ვარგავში არის გვიანდელი ხანის ეკლესიის ნანგრევი, ე. წ. „იესოს გული“, რომელსაც არავითარი მორთულობა არ აქვს, სასაფლაო სამია: ქართველების, „ფრანგების“ (კათოლიკური) და სომხების. სოფლის ჩრდილო-დასავლეთით „პატარა“ და „დიდი სერებია“ გალავნიანი ნასახლარების ნანგრევები. შემორჩენილია ასევე შეშაბერიძეების ტრადიციული სახლი დარბაზის ნაშთით. სოფელში არის 2002 წელს ძველი ეკლესიის სიახლოვეს აგებული მარიამ დედუფლის სახელობის ლათინურ-კათოლიკური ტაძარი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 53 კაცი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 298. ბერძენიშვილი დ., ვარგავი // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. ?. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
თოკი (ასპინძის მუნიციპალიტეტი)

თოკი — სოფელი სამხრეთ საქართველოში, სამცხე-ჯავახეთის მხარის ასპინძის მუნიციპალიტეტში, ვარგავის თემში. მდებარეობს ახალქალაქის პლატოზე, მდინარე ფარავნის მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 1640 მეტრზე. ასპინძიდან დაშორებულია 28 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 45 კაცი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 690. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.