laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მასაიის დეპარტამენტი

მასაია — დეპარტამენტი ნიკარაგუაში. მისი ფართობი არის 590 კმ², მოსახლეობა კი 317,500 (2005). დედაქალაქი არის მასაია. კატარინა ლა-კონცეფციონ მასატეპე მასაია ნანდასმო ნინდირი ნიკინომო სან-ხუან-დე-ორიენტე ტისმა
ზაპორიჟიის ოლქი

ზაპორიჟიის ოლქი (უკრ. Запорізька область) — ოლქი სამხრეთ უკრაინაში. მისი დედაქალაქია ზაპორიჟია. 2005 წლის მონაცემებით, ოლქის მოსახლეობა შეადგენს 1,877,200 კაცს. ფართობი – 27,180 კმ². ოლქი არის მნიშვნელოვანი ნაწილი უკრაინის მრეწველობასა და სოფლის მეურნეობაში. ზაპორიჟიის ოლქის ცენტრალური ადმინისტრაციის ოფიციალური საიტი
ჟიტომირის ოლქი

ჟიტომირის ოლქი (უკრ. Житомирська область) — ოლქი ჩრდილოეთ უკრაინაში. მისი დედაქალაქია ჟიტომირი. 2006 წლის აღწერით, ოლქის მოსახლეობა შეადგენს 1,328,158 კაცს. ფართობი – 29,832კმ² ჟიტომირის ოლქის ეკონომია ძირითადად მოიცავს გრანიტისა და სხვა ქვების მოპოვებას. ↑ State Statistics Service of Ukraine Чисельність наявного населення Українина 1 січня 2022 — კიევი: State Statistics Service of Ukraine. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q115154676"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1899"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q7603543"></a>
უჟჰოროდი

უჟჰოროდი, უჟგოროდი (უკრ. Ужгород; უნგრ. Ungvár; პოლ. Użgorod; გერმ. Ungwar, Ungarisch Burg) — ქალაქი უკრაინაში, ზაკარპატიის ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი. Official website of Uzhhorod National University Uzhhorod in old postcards
უკრაინის ენები

უკრაინის ოფიციალური ენაა უკრაინული, აღმოსავლეთსლავური ენები, რომელიც არის უკრაინის მოსახლეობის 67.5%–ის მშობლიური ენა, ხოლო 29.6%–ის მშობლიური ენაა რუსული. მოსახლეობის დანარჩენი ნაწილი ლაპარაკობს სხავადსხვა ენებზე. უკრაინაში გავრცელებულია დაახლ. 40 ენა და დიალექტი: აფხაზური, სომხური, ბოშური, ბელარუსული, ბულგარული, ჩუვაშური, ყირიმულ თათრული, ჩეხური, დაღესტნური, ქართული, გაგაუზური, შვედური, ბერძნული, უნგრული, ინდური, ყაზახური, ლეკური, ლატვიური, ლიეტუვური, ოსური, პოლონური, რუმინული, სერბული, სლოვაკური, გერმანული, ტაჯიკური, თათრული, თურქული, უზბეკური, უკრაინული ენა რუსული ენა უკრაინაში
ახალი ესპანეთის ვიცე-სამეფო

ახალი ესპანეთის ვიცე-სამეფო – ესპანეთის სამფლობელოებზე შექმნილი პოლიტიკური ერთეული, რომელიც მოიცავდა ჩრდილოეთ ამერიკასა და წყნარ ოკეანში მდებარე კუნძულებს. დღეისათვის მის ყოფილ ტერიტორიებზე მდებარეობს: კალიფორნია, აშშ-ის სამხრეთ-დასავლეთის შტატები, მექსიკა, ცენტრალური ამერიკა (პანამის გარდა), კარიბის ზღვის აუზი და ფილიპინები. ახალ ესპანეთს მართავდა ვიცე-მეფე მეხიკოდან. თავად ვიცე-მეფე ესპანეთის მონარქს ემორჩილებოდა. იგი არსებობდა 1535-1821 წლებში და იგი იყო ერთ-ერთი პირველი ვიცე-სამეფო, რომელიც ესპანეთმა დააარსა მე-16 საუკუნეში პერუს ვიცე-სამეფოსთან ერთად. MEXICO'S COLONIAL ERA—PART I: The Settlement of New Spain დაარქივებული 2009-03-01 საიტზე Wayback Machine. Index to the DeWitt Colony Region under New Spain დაარქივებული 2010-10-03 საიტზე Wayback Machine. 1492 – Middle America Encyclopedia Britannica : Hispanic Heritage in The Americas
ნიკარაგუის პრეზიდენტი

ნიკარაგუის პრეზიდენტის პოსტი შეიქმნა 1854 წელს კონსტიტუციის ძალით. 1825 წლიდან 1838 წლის კონსტიტუციამდე ნიკარაგუის პირველ პირს სახელმწიფოს მეთაური ეწოდებოდა (Jefe de Estado), 1838 წლიდან 1854 წლამდე კი უზენაესი დირექტორი (Supremo Director).
ალექსანდრე ანდრონიკაშვილი

ალექსანდრე ანდრონიკაშვილი (დ. 7 ოქტომბერი, 1871 — გ. 20 მაისი, 1923) — ქართველი მხედართმთავარი, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი, ქართული არმიის გენერალი, გიორგის ჯვრის კავალერი, საქართველოს ეროვნული გმირი. იყო რუსეთ-იაპონიისა და პირველი მსოფლიო ომების მონაწილე. 1913-1917 წლებში იყო ალექსეევის სამხედრო სასწავლებლის მასწავლებელი. 1917 წლის ივნისიდან იყო საარმიო კორპუსის შტაბის უფროსი. პირველი მსოფლიო ომის დროს მიიღო გენერალ-მაიორის წოდება. 1917 წლის ბოლოდან დაბრუნდა საქართველოში და მონაწილეობდა ეროვნული შეიარაღებული ძალების აღმშენებლობაში. 1918 წლის შემოდგომიდან 1919 წლის ზაფხულამდე იყო საქართველოს შეარაღებული ძალების გენშტაბის უფროსი, რესპუბლიკის სამხედრო საბჭოს წევრი. 1920 წლის მაისიდან 1921 წლის თებერვლამდე იყო ქართული სამხედრო სკოლის უფროსი. მონაწილეობდა რუსეთ-საქართველოს ომში, 1921 წლის თებერვალში იყო კოჯორ-ტაბახმელას ფრონტის სარდალი. 1921 წლის მარტში იყო დასავლეთ საქართველოს ჯარების სარდალი 1921 წლის ოკუპაციის შემდეგ ანდრონიკაშვილი გახდა ეროვნულ-გამათავისუფლებელი მოძრაობის ერთ-ერთი ლიდერი. 1922-1923 წლებში იყო საქართველოს დამოუკიდებლობის კომიტეტის სამხედრო ცენტრის წევრი. 1923 წლის თებერვალში ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის სტუდენტთა კომიტეტის წევრმა კ. მისაბიშვილმა გასცა სამხედრო ცენტრი. 1923 წლის 19 მაისს ალექსანდრე ანდრონიკაშვილი დააპატიმრეს. მასთან ერთად დააპატიმრეს სამხედრო ცენტრის წევრები: გენერალი კოტე აფხაზი (სამხედრო ცენტრის ხელმძღვანელი), გენერალი ვარდენ წულუკიძე, პოლკოვნიკი როსტომ მუსხელიშვილი, პოლკოვნიკი ელიზბარ გულისაშვილი, პოლკოვნილი ალექსანდრე მაჭავარიანი, პოლკოვნიკი გიორგი ხიმშიაშვილი, როტმისტრი ლევან კლიმიაშვილი, როტმისტრი სიმონ ბაგრატიონ-მუხრანელი, პოლკოვნიკი დიმიტრი ჩრდილელი, კაპიტანი ფარნაოზ ყარალაშვილი, იასონ კერესელიძე (გენერალ ლეო კერესელიძის უმცროსი ძმა), სიმონ ჭიაბრიშვილი, ივანე ქუთათელაძე და ნიკოლოზ ზანდუკელი. 1923 წლის 20 მაისს ისინი დახვრიტეს თბილისში, დღევანდელი „ვაკის პარკის“ ტერიტორიაზე. ბახტაძე მ., საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918–1921) : ენციკლოპედია-ლექსიკონი, თბ.: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2018. — გვ. 27-28. გოგიტიძე, მ., ბეჟიტაშვილი, გ., „სამხედრო ფიცის ერთგულნი“, თბილისი, 2015. — გვ. 46-47, ISBN 978-9941-0-7386-1. ჩაჩხიანი ა., დაშმაკთა ნაციონალისტურ-ექსპანსიონისტური იდეოლოგია და სომხეთ-საქართველოს 1918-1919 წლების ომიშ, თბილისი, 2007 საქართველოს ს.ს. რესპუბლიკის საგანგებო კომისიისაგან. ინტერპარტიული კომიტეტის სამხედრო შტაბის აღმოჩენა. განაჩენი.- გაზ. "კომუნისტი", N 115, 1923 წ. 25 მაისი. საქმე საქართველოს ანტისაბჭოთა პარტიების პარიტეტული კომიტეტის შესახებ (საბრალმდებლო დასკვნა). ტფილისი, 1925. ↑ საქართველოს პრეზიდენტის განკარგულება N04/07/02 2023 წლის 4 ივლისი საქართველოს ეროვნული გმირის ორდენით დაჯილდოების შესახებ [1]
ლუი VII

ლუი VII უმცროსი (ფრანგ. Louis VII le Jeune; დ. 1120 — გ. 18 სექტემბერი, 1180, პარიზი) — საფრანგეთის მეფე 1137–1180 წლებში, კაპეტინგების დინასტიისა. ლუი VI-ის (1081–1137) და ადელაიდა მაურენელის (1100–1154) შვილი. განაგრძო მამის პოლიტიკა, მთავარ მრჩევლად აბატი სიუჟერი დაიტოვა. ემყარებოდა სამღვდელოებასა და ქალაქ-კომუნებს, რომელთაც ეხმარებოდა სენიორთა წინააღმდეგ ბრძოლაში. მონაწილეობდა მეორე ჯვაროსნულ ლაშქრობაში (1147–1149) 1152 წელს გაეყარა მეუღლეს, ალიენორ აკვიტანიელს, რომელზეც მაშინვე იქორწინა ანჟუს გრაფმა ჰენრი II პლანტაგენეტმა, რომლის მფლობელობაში მოექცა საფრანგეთის მნიშვნელოვანი ნაწილი. დაიწყო ბრძოლა საფრანგეთის ტერიტორიებისათვის პლანტაგენეტებსა და კაპეტინგებს შორის. ლუი VII ეხმარებოდა ინგლისის მეფის ყველა მოწინააღმდეგეს, უმხედრებდა მას შვილებს. 1179 წელს თანამმართველად გაიხადა თავისი ძე ფილიპე II ოგიუსტი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 305-306.
ისტორიული რომანი

ისტორიული რომანი — ლიტერატურული ჟანრი, რომელიც აღწერს მოვლენებსა და ფაქტებს ისტორიულ თემაზე. როგორც წესი, ამ ჟანრის მწერლები ცდილობენ აღწერონ ისტორიული პირების ზუსტი მანერები, ქცევები, ხასიათი, სოციალური პირობები და ამით მიიპყრონ მკითხველის ყურადღება. ↑ Search Results for historical fiction - ენციკლოპედია - ბრიტანეთის ონლაინ ენციკლოპედია
კონსტანტინე მამაცაშვილი

კონსტანტინე ქრისტეფორეს ძე მამაცაშვილი (რუს. Мамацев, Константин Христофорович; დ. 25 ნოემბერი, 1818, სოფ. რუისი, ახლანდელი ქარელის მუნიციპალიტეტი — გ. 3 სექტემბერი, 1900, თბილისი) — ქართველი რუსეთის არმიის გენერალი, ლიტერატორი, საზოგადო მოღვაწე. იოსებ მამაცაშვილის უმცროსი ძმა. თბილისის კეთილშობილთა სასწავლებლის შემდეგ 1837 წელს დაამთავრა პეტერბურგის კადეტთა კორპუსი ოფიცრის ჩინით და გაამწესეს კავკასიის გრენადერთა საარტილერიო ბრიგადაში. აქედან მოყოლებული მონაწილეობდა კავკასიაში წარმოებულ ყველა ომში. 1840 წელს მიიღო პირველი საბრძოლო ნათლობა ჩეჩნეთში. იმ ხანებში იგი გაეცნო და დაუახლოვდა მიხეილ ლერმონტოვს. მათ ერთად მიიღეს მონაწილეობა სისხლისმღვრელ ბრძლოლაში გეხონის ტყეში. ყირიმის ომის დროს კ. მამაცაშვილი იბრძვის კავკასიის ფრონტზე. კერძოდ მან თავი ისახელა 1854 წლის 4 ივნისს მდინარე ჩოლოქთან გამართულ ბრძოლაში. ოთხიათასიანმა რუსეთის არმიამ თითქმის მთლიანად გაანადგურა 34-ათასიანი თურქთა მომხდური ძალები. გენერალ ანდრონიკაშვილის ცნობით, ეს ბრძოლა უმთავრესად კ. მამაცაშვილის წყალობით იქნა მოგებული, რისთვისაც იგი დააჯილდოვეს წმ. გიორგის IV ხარისხის ორდენით. ამის შემდეგ ახალგაზრდა ოფიცერი დაინიშნა კავკასიის გრენადერთა არტილერიის უფროსად, მონაწილეობა მიიღო კავკასიის დაპყრობისათვის წარმოებულ ომების დამაგვირგვინებელ ფაზაში, რისთვისაც ებოძა ოქროს ხმალი, წმ. ანას II ხარისხის ორდენი, საიმპერატორო გვირგვინი და წმ. ვლადიმერის III ხარისხის ორდენი. 1898 წლიდან კ. მამაცაშვილი კავკასიის სამხედრო ოლქის არტილერიის უფროსის მოადგილეა, 1869 წელს მიიღო გენერალ-ლეიტენანტობა, ხოლო 1877 წლიდან კი განჯის გუბერნატორი და განჯა-ნუხის მიდამოებში განლაგებული ჯარების უფროსი. იმავე წელს დაიწყო ომი თურქეთთან. აქ მას მოუხდა ერთი მოულოდნელი თავდასხმის მოგერიება და მოხერხებულმა სარდალმა შესძლო დაემარცხებინა მომხდური. ამისათვის იგი წმ. ვლადიმერის II ხარისხის ორდენით დააჯილდოვეს. ნუხელებმა კი მიართვეს ვერცხლის თასი და ადრესი, სადაც ეწერა: „გენერალ ლეიტენენტ კ. ქ. მამაცაშვილს მადლიერ მოქალაქეთაგან 1877 წელს ნუხის გადარჩენისათვის“. 1884 წელს კ. მამაცაშვილმა ავადმყოფობის გამო თავი დაანება სამხედრო სამსახურს და აქტიურად ჩაება ქვეყნის კულტურულ-საზოგადოებრივ საქმიანობაში. მისი მეგობრები იყვნენ გრიგოლ და ვახტანგ ორბელიანები, დიმიტრი ყიფიანი, მიხეილ თუმანიშვილი და სხვები. დიმიტრი ყიფიანთან ერთად დიდი ღვაწლი დასდო სათავადაზნაურო ბანკს, ის დიდხანს იყო მისი ზედამხედველი კომიტეტის თავმჯდომარე და ყოველი ღონით ცდილობდა ბანკის საქმეების მყარ ნიადაგზე დაყენებას. კ. მამაცააშვილს დიდი ღვაწლი მიუძღვის აგრეთვე „ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების“ საქმიანობაში. იყო მისი დამფუძნებელი წევრი, თბილისის სათავადაზნაურო გიმნაზიის ერთ-ერთი დამაარსებელი, აღსანიშნავია მისი განსაკუთრებული ყურადღება მაჰმადიან ქართველებზე. ზოგი მათგანი მან თბილისში ჩამოიყვანა და ასწავლა, დაამთავრებინა გიმნაზია, შემდეგ უმაღლესშიც ჩააბარებინა. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 245, თბ., 1994 კონსტანტინე მამაცაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ფილიპ II ოგიუსტი

ფილიპ II ოგიუსტი (ფრანგ. Philippe II; დ. 21 აგვისტო, 1165, პარიზი — გ. 14 ივლისი, 1223, მანტი) — საფრანგეთის მეფე 1180-1223 წლებში. კაპეტინგების დინასტიის წარმომადგენელი. ლუი VII-სა და ადელ შამპანელის შვილი. გააფართოვა სამეფო დომენი. 1189-1191 წლებში მესამე ჯვაროსნული ლაშქრობის ერთ-ერთი წინამძოღლი იყო. 1202-1204 წლებში ჯონ უმიწაწყლოს წაართვა ნორმანდია, მენი, ანჟუ, პუატუს ნაწილი, შემდეგ ტურენი, 1206 წლის ხელშეკრულებით ჯონ უმიწაწყლომ უარი თქვა საფრანგეთში პლანტაგენეტთა სამფლობელოების უმეტეს ნაწილზე. ფილიპ II-ის წარმატებები დაგვირგვინდა 1214 წელს ინგლისთან ლაროშ-ო-მუანისა (ანჟუ) და ინგლისის მეფის მოკავშირეებთან ბუვინის (ფლანდრია) ბრძოლებში გამარჯვებით. თავის დომენში გაატარა ადმინისტრაციული და ფინანსური რეფორმები. დააარსა ტერიტორიულ-ადმინისტრაციული ოლქები – საპრევოები და საბაიიები, აგრეთვე სამეფო საბჭო. მის დროს დაიწყო სამხრეთ საფრანგეთის მიწების შემოერთება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 302.
იოსებ მამაცაშვილი

იოსებ ქრისტეფორეს ძე მამაცაშვილი (დ. 1809, რუისი, ახლანდ. ქარელის მუნიციპალიტეტი — გ. 6 სექტემბერი, 1874) — ქართველი ლიტერატორი, საზოგადო მოღვაწე. დაწყებითი განათლება მიიღო გორის სამაზრო სასწავლებელში, შემდეგ სწავლობდა თბილისის სასულიერო სემინარიაში (დაამთავრა 1827 წელს). მსახურობდა თარჯიმნად ჯერ გორში – ოლქის უფროსთან, შემდეგ თბილისში – კავკასიის უზენაეს სასამართლოში („ექსპედიცია სუდა ი რასპრავი”). 1832 წლის შეთქმულებაში მონაწილეობისთვის მამაცაშვილი გადაასახლეს ვიატკაში, სადაც მსახურობდა ერთ–ერთ კანცელარიაში. აქ იგი სოლომონ დოდაშვილთან ერთად დაუახლოვდა გადასახლებაში მყოფ ალექსანდრე გერცენს. სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ (1836) გორში მსახურობდა მაზრის მოსამართლედ. ეწეოდა ინტენსიურ საზოგადოებრივსა და ლიტერატურულ საქმიანობას. იყო კავკასიის სასოფლო-სამეურნეო საზოგადოების წევრი. საგლეხო რეფორმის გატარების პერიოდში ყმა გლეხების ინტერესებს იცავდა, რისთვისაც მეორედ გადაასახლეს საქართველოდან. 60-იან წლების დასაწყისში წერდა წერილებს, ლექსებსა და თარგმანებს. მისი სტატიები სოფლის მეურნეობის საკითხებზე იბეჭდებოდა „ცისკარში” და „გუთნის დედაში”. თანამედროვეთა ცნობით, ლექსებსაც წერდა. ჩვენამდე კი მოაღწია მხოლოდ ერთმა — «ივანე ერისთავის „იამბიკოს” პასუხი». მამაცაშვილს ცოლად ჰყავდა ნინო მეღვინეთხუცესიშვილი (დ. 1816 – გ. 1894), ისტორიკოს დიმიტრი მეღვინეთხუცესიშვილის და, მოგონებების ავტორი. მამაცაშვილების სალონში გორში თავს იყრიდნენ იმ დროისთვის გამოჩენილი მოღვაწეები: იაკობ გოგებაშვილი, დიმიტრი ბაქრაძე, ანტონ ფურცელაძე, კონსტანტინე მამაცაშვილი (იოსების უმცროსი ძმა), ვახტანგ თულაშვილი და სხვ.; იმართებოდა ლიტერატურული საღამოები, დისპუტები. ამ წრეში დაიბადა ფართო პროფილის საზოგადოებრივ-საგანმანათლებლო ორგანიზაციის შექმნის იდეა, რომელიც საბოლოოდ ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების სახით განხორციელდა. მამაცაშვილის მეცადინეობით ოფ. ხოვლეში დაარსდა კერძო ქართული სკოლა. მამაცაშვილი დაახლოებული იყო ასევე მარი ბროსესთან. ლ. ნანიტაშვილი, ჟურნალ "ცისკრის" პოეტები, 1967 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 395. იოსებ მამაცაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ ნინო მეღვინეთუხუცესიშვილი, „მოგონებები“ დაარქივებული 2019-01-15 საიტზე Wayback Machine. . ლიტერატურის მუზეუმი. ნანახია: 14 ოქტომბერი, 2018.
მელანია მამაცაშვილ-ბადრიძე

მელანია მამაცაშვილ-ბადრიძე — XIX საუკუნეში მოღვაწე ქართველი მწერალი. აღიზარდა აზნაურის ოჯახში. ფლობდა რუსულ და თურქულ ენებს. სამწერლო ასპარეზზე გამოვიდა 1850-იან წლებში, როდესაც ფსევდონიმით („ბუდუშჩაია გრუზინსკაია პისატელნიცა“) „ზურნაში“ გამოქვეყნდა რუსულად თარგმნილი მისი მოთხრობა „კატო და ანა“ (1855). თხზულებაში რეალისტურად არის ასახული XIX საუკუნის პირველი ნახევრის საზოგადოების ყოფა, მისი სულიერი გარდატეხა, ძველი და ახალი დროის დაპირისპირება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 395. მელანია მამაცაშვილ-ბადრიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ლუი VIII

ლუი VIII (ფრანგ. Louis VIII le Lion; დ.5 სექტემბერი, 1187, პარიზი — გ. 8 ნოემბერი, 1226, მონტპენსიერი) — საფრანგეთის მეფე 1223–1226 წლებში. კაპეტინგების დინასტიის წარმომადგენელი. ფილიპ II ოგიუსტისა (1165–1223) და იზაბელა ენოელის შვილი და მამის პოლიტიკის გამტარებელი. ცოლად ჰყავდა ჰენრი II პლანტაგენეტის შვილიშვილი, ამიტომ პრეტენზიას აცხადებდა ინგლისის ტახტზეც. 1216 წელს ჯონ უმიწაწყლოს წინააღმდეგ აჯანყებული ბარონების თხოვნით წაუძღვა სამხედრო ექსპედიციას ინგლისში, მაგრამ ჯონ უმიწაწყლოს უეცარი სიკვდილის შემდეგ 1217 წლის 20 მაისს დამარცხდა ლინკოლნის ბრძოლაში და იძულებული შეიქმნა უკან დაბრუნებულიყო. ტახტზე ასვლის შემდეგ წაართვა ინგლისელებს პუატუ და ზოგიერთი სხვა სამფლობელო. 1226 წელს სათავეში ჩაუდგა ახალ ჯვაროსნულ ლაშქრობას ტულუზის გრაფის რაიმუნდ VII-ისა და ალბიგოელების წინააღმდეგ. 1200 წლის 23 მაისს ლუიმ ცოლად ბლანკა კასტილიელი მოიყვანა (1188–1252) ფილიპი (1209-1218) ლუი IX (1214-1270) რობერ I დ'არტუა (1216-1250) ჟანა (1219-1232) ალფონს დე პუატიე (1220-1271) ფილიპ-დაგობერი (1222-1232) იზაბელა (1225-1269) ეტიენი (1226 - დაბადებისთანავე გარდაიცვალა) შარლ I სიცილიელი (1227-1285) ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 306.
ხოსე ენრიკე ვარელა

ხოსე ენრიკე ვარელა (ესპ. José Enrique Varela; 17 აპრილი, 1891 — 24 მარტი, 1951), იყო ესპანელი სამხედრო მოღვაწე და მნიშვნელოვანი ფიგურა ესპანეთის სამოქალაქო ომში. დაიბადა სერჟანტის ოჯახში. 1909 წელს იგი მოეწყო ზუსტად იმავე პოლკში, სადაც მამამისი მსახურობდა, აქვე მან მიიღო სერჟანტის წოდება. 1912-1915 წლებში იგი მსახურობდა ფეხოსანთა სასწავლებელში, სადაც მიიღო უმცროსი ლეიტენანტის წოდება და დაიწყო მსახურობა მელილიის მსროლელ ნაწილში. რამდენიმეჯერ მონაწილეობა მიიღო ადგილობრივ ტომებთან შეტაკებებში. ბრძოლებში თავის გამოჩენისათვის ორჯერ დააჯილდოეს "სან-ფერნანდოს ჯვრით" (1920, 1921) და რამდენიმე საფეხურით მაღლა ავიდა წოდებებით. 1926 წლის თებერვალში გახდა ვიცე-პოლკოვნიკი, მამაცობისათვის დააჯილდოვეს საომარი მედალით და გაგზავნეს სამსახუროდ სეუტაში (მაროკო). კოლონიური ომის დამთავრების შემდეგ გახდა პოლკოვნიკი (1929), იგი იდგა თავის იმ თანამებრძოლებზე მაღლა, რომელთაც მასზე ადრე დაამთავრე სამხედრო სასწავლებელი. მთავარი სტატია: კარლიზმი. 1931 წელს მონარქიის დამხობის შემდეგ ვარელამ, ცნობილი როგორც მონარქიის ქომაგი (ესპანეთის მონარქისტების კონსერვატიული ნაწილის — კარლისტების მხარდაჭერასთან ერთად) გადასროლილ იქნა რეზერვში. შემდგომ წელს მონაწილეობდა გენერალ ხოსე სანხურხოს შეთანხმებაში, რომლის წარუმატებლობის შემდეგაც იგი პატიმრობაში იმყოფებოდა სევილიაში და გვადალახარაში. გათავისუფლებიშ შემდეგ შეუერთდა კარლისტებს და გადასცა მათ საომარი ერთეულები - "რაკეტები", მძლავრი ორგანიზაცია, რომელიც მნიშვნელოვან როლს თამაშობდა 1936-1939 წლების სამოქალაქო ომში. 1936 წლის ზაფხულში იყო შეიარაღებული აჯანყების ერთ-ერთი აქტიური მონაწილე. 1936 წლის აპრილში დაპატიმრებულ და დამწყვდეულ იქნა რესპუბლიკელების მიერ კადისის ციხეში. მთავარი სტატია: ესპანეთის სამოქალაქო ომი.
ლეფილიე

ლეფილიე — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხონის მუნიციპალიტეტში (მათხოჯის თემი), მდებარეობს მდინარე ცხენისწყლის მარჯვენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 350 მეტრი, ხონიდან 14 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 23 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 203. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ჟოზე მოურინიო

ჟოზე მოურინიუ (პორტ. José Mourinho [ʒuˈzɛ moˈɾiɲu]; დ. 26 იანვარი, 1963) — პორტუგალიელი ფეხბურთის მწვრთნელი და ყოფილი ფეხბურთელი. 2016 წლის 27 მაისის მონაცემებით. პორტუ: (6) პორტუგალიის ჩემპიონატი (2): 2002–03, 2003–04 პორტუგალიის თასი (1): 2002–03 პორტუგალიის სუპერთასი (1): 2003 უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგა (1): 2003–04 უეფა-ს თასი (1): 2002–03 ჩელსი: (8) პრემიერლიგა (3): 2004–05, 2005–06, 2014–15 ინგლისის ლიგის თასი (3): 2004–05, 2006–07, 2014–15 ინგლისის ასოციაციის თასი (1): 2006–07 ინგლისის სუპერთასი (1): 2005 ინტერი: (5) იტალიის სერია A (2): 2008–09, 2009–10 იტალიის თასი (1): 2009–10 იტალიის სუპერთასი (1): 2008 უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგა (1): 2009–10 რეალ მადრიდი: (3) ესპანეთის ლა ლიგა (1): 2011–12 ესპანეთის თასი (1): 2010–11 ესპანეთის სუპერთასი (1): 2012 მანჩესტერ იუნაიტედი: (3) ინგლისის ლიგის თასი (1): 2016–17 ინგლისის სუპერთასი (1): 2016 უეფა-ს ევროპის ლიგა (1): 2016–17 ჟოზე მოურინიო – სტატისტიკა. ↑ ჟოზე მოურინიო „მანჩესტერ იუნაიტედიდან“ დაითხოვეს
ვიკისიახლეები

ვიკისიახლეები (Wikinews) — „ფონდ ვიკიმედიის“ ერთ-ერთი პროექტი, რომელიც მიმართულია თავისუფალი საინფორმაციო წყაროს შექმნისკენ. ეს შეიძლება იყოს, როგორც პოლიტიკური ამბები, ასევე არაპოლიტიკური სიახლეების განთავსების ადგილი. ქართული ვიკისიახლები უახლოეს მომავალში შეიქმნება. ქართული ვიკისიახლეები ამჟამად ინკუბატორშია, მასში 200-ზე მეტი სტატიაა. ვიკისიახლეები ამჟმად მოქმედებს 29 ენაზე. ოფიციალური საიტი
ჯონი ლოგანი

ჯონი ლოგანი (დაბადებული შონ პატრიკ მაიკლ შერარდი, 13 მაისი 1954) — ირლანდიელი მომღერალი და კომპოზიტორი. ლოგანი დაიბადა ვიქტორიაში, ავსტრალია. მისი მამა იყო ირლანდიელი ტენორი, პატრიკ ო'ჰაგანი, რომელმაც სამჯერ იმღერა თეთრ სახლში ჯონ კენედისთვის, ლინდონ ჯონსონისთვის და რიჩარდ ნიქსონისთვის. ოჯახი ირლანდიაში დაბრუნდა, როდესაც ჯონი სამი წლის იყო. მოგვიანებით მან ისწავლა გიტარაზე დაკვრა და 13 წლიდან უკვე მუსიკას წერდა. 1977 წელს მან შეასრულა მთავარი როლი ირლანდიურ მიუზიკლში „ადამი და ევა“. 1978 წელს ჯონი ლოგნმა გამოუშვა პირველი სინგლი. 1979 წელს კი მონაწილეობა მიიღო ევროვიზიის ნაციონალურ ფინალში, მაგრამ ვერ გაიმარჯვა. მომდევნო წელს მან ისევ მიიღო მონაწილეობა ევროვიზიის შესარჩევ ტურში სიმღერით „What's Another Year“ და გაიმარჯვა. ამით მან მოიპოვა უფლება წარედგინა ირლანდია ევროვიზია 1980-ზე, სადაც მან პირველი ადგილი გაიკავა. 1987 წელს ჯონი ლოგანმა გადაწყვია ისევ წარედგინა ირლანდია ევროვიზიის სიმღერის კონკურსზე, ამჯერად საკუთარი სიმღერით „Hold Me Now“. ჯონი ლოგანმა ამჯერადაც გაიმარჯვა. ევროვიზია 1992-ზე ირლანდია წარადგინა ლინდა მარტინმა ჯონი ლოგანის მიერ გაწერილი სიმღერით „Why Me?“. ლინდა მარტინმა გაიმარჯვა და ჯონი ლოგანი გახდა ყველაზე წარმატებული ევროვიზიის სიმღერის კონკურსის ისტორიაში. მან სამჯერ მოიგო ევროვიზია, რის გამოც ფანებმა „Mr Eurovision“ („მისტერ ევროვიზია“) შეარქვეს. 1978 - „No I Don't Want To Fall In Love“ 1980 - „What's Another Year“ (ირლანდია #1) (გაერთიანებული სამეფო #1) 1980 - „Save Me“ 1980 - „In London“ 1980 - „Give A Little Bit More (Too Much Too Soon)“ (ირლანდია #25) 1982 - „Oriental Eyes“ (ირლანდია #18) 1982 - „Becoming Electric“ (ირლანდია #22) 1984 - „Heaven“ (ირლანდია #20) 1985 - „Ginny Come Lately“ 1985 - „Straight From The Heart“ 1986 - „Stab In The Back“ 1986 - „Sara Smile“ 1987 - „Hold Me Now“ (ირლანდია #1) (გაერთიანებული სამეფო #2) 1987 - „I'm Not In Love“ (ირლანდია #8) (გაერთიანებული სამეფო #51) 1988 - „Heartland“ (ირლანდია #21) 1989 - „All I Ever Wanted“ 1990 - „Lay Down Your Heart“ / „One By One“ (ირლანდია #20) 1991 - „How 'Bout Us“ 2006 - „Don't Cry“ (ირლანდია #25) 2006 - „Hold Me Now“ (ახალი ვერსია) ↑ Johnny Logan ↑ Johnny Logan ↑ IRISH NATIONAL FINAL 1979. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-10-26. ციტირების თარიღი: 2009-10-26. ↑ IRISH NATIONAL FINAL 1980. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-10-26. ციტირების თარიღი: 2009-10-26. ↑ Eurovision Song Contest 1987 | Year page | Eurovision Song Contest - Belgrade 2008 ↑ Chart Stats - Johnny Logan - Hold Me Now. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-02-17. ციტირების თარიღი: 2011-02-17. ↑ Chart Stats - Johnny Logan - I'm Not In Love. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-10-02. ციტირების თარიღი: 2013-10-02. ↑ Eurovision Song Contest 1992 | Year page | Eurovision Song Contest - Belgrade 2008 ↑ 9.0 9.1 9.2 Roberts, David (2006). British Hit Singles & Albums, 19th, London: Guinness World Records Limited, გვ. 326. ISBN 1-904994-10-5.
ალოსტერული ფერმენტი

ალოსტერული ფერმენტი — მეოთხეული სტრუქტურის ისეთი ფერმენტები, რომლებიც შედგება ორი ან მეტი სუბერთეულისაგან და შესაბამისად აქვს ამდენივე აქტიური ცენტრი. ალოსტერული ფერმენტი შეიძლება იყოს ორ კონფორმაციულ მდგომარეობაში — R და T. R მდგომარეობაში ფერმენტი ამჟღავნებს სუბსტრატისადმი მაღალ, ხოლო T-ში დაბალ თვისობას. ალოსტერული ფერმენტისათვის დამახასიათებელია რეტროინჰიბირებაში მონაწილეობა. რეტროინჰიბირებისას ხდება საწყისი ეტაპის საბოლოო პროდუქტით ინჰიბირება. „Dpto. Bioquímica y Biología Molecular“. http://proteinasestructurafuncion.usal.es/moleculas/Aspartato/index.html დაარქივებული 2020-08-01 საიტზე Wayback Machine. . „Energy, Enzymes, and Catalysis Problem Set“. http://www.biology.arizona.edu/biochemistry/problem_sets/energy_enzymes_catalysis/03t.html#:~:text=Allosteric%20enzymes,more%20than%20one%20substrate%20molecule.
ხოსე ნუნიესი

ხოსე ნუნიესი (ესპ. José Núñez, დ. ტაკუარემბო, ურუგვაი — გ. 5 მარტი, 1880, ლეონი) — ნიკარაგუის პირველი, მესამე, მეხუთე და მეექვსე უმაღლესი დირექტორი (პრეზიდენტი). 1834 წლის 10 მაისიდან 1835 წლის 23 აპრილამდე, 1837 25 იანვრიდან 1838 იანვრამდე, 1838 13 მარტიდან 1838 წლამდე და 1838 17 ნოემბრიდან 1839 წლის 23 აპრილამდე.
ევარისტო როჩა

ევარისტო როჩა (ესპ. Evaristo Rocha) — ნიკარაგუის მეშვიდე უმაღლესი დირექტორი 1839 წელს.
პატრისიო რივასი

პატრისიო რივასი (ესპ. Patricio Rivas, დ. დაახ. 1810 — გ. 12 ივლისი, 1867) — ნიკარაგუის მერვე და მეთორმეთე პრეზიდენტი 1839 და 1840-1841 წლებში და 1855 წლის 30 ოქტომბრიდან 1857 წლის 24 ივნისამდე. მის შემდეგ თანამდებობა უილიამ უოლკერ იყო.
ხოაკინ დელ კოსიო

ხოაკინ დელ კოსიო (ესპ. Joaquín del Cosío, დ. 2 სექტემბერი, 1789, ელ ვიეხო — გ. უცნობია) — ნიკარაგუელი პოლიტიკოსი. ნიკარაგუის მეცხრე უმაღლესი დირექტორი 1839 წლის 27 ივლისიდან 20 ოქტომბრამდე. იგი იყო ნიკარაგუის კონსერვატული პარტიის წევრი. ↑ Presidentes de Nicaragua. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-01-26. ციტირების თარიღი: 12 ივნისი, 2018.