laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ეკატერინე ვერულაშვილი

ეკატერინე ვარლამის ასული ვერულაშვილი (დ. 31 აგვისტო, 1917, თბილისი, — გ. 28 სექტემბერი, 1973, იქვე) — ქართველი მსახიობი. საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1966). ეპიზოდური როლების ერთ-ერთ საუკეთესო შემსრულებელი ქართულ თეატრსა და კინოში. დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი (1940). მსახიობად მუშაობდა ქუთაისის, ხაშურის, გორისა და თელავის სახელმწიფო დრამატულ თეატრებში, ხოლო 1955 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე თბილისის კოტე მარჯანიშვილის სახელობის თეატრში. შექმნა არაერთი სახასიათო და კომედიური სახე, მათ შორის ქაბატო (ა. ცაგარლის „ხანუმა”), ლამაზისეული (ი. ჭავჭავაძის „კაცია ადამიანი?!”), სოფი (ფ. შილერის „ვერაგობა და სიყვარული”), მუზა (კ. ბუაჩიძის „მკაცრი ქალიშვილები”) და სხვ. კინოფილმებში შეასრულა ოცამდე სახასიათო როლი, რომელთაგანაც განსაკუთრებით აღსანიშნავია: სასიდედრო (მ. კობახიძის „ქორწილი”, 1964), დამსვენებელი ქალი („წარსული ზაფხული”, 1959), მეზობელი („კეთილი ადამიანები”; 1961), ჭორიკანა („მალე გაზაფხული მოვა”, 1967), დედა („ალადინის ჯადოსნური ლამპარი”, 1967) და სხვ. 1958 — სხვისი შვილები 1959 — წარსული ზაფხული — დამსვენებელი ქალი 1961 — ერთი ცის ქვეშ — კოსმეტოლოგი 1961 — კეთილი ადამიანები — მეზობელი 1962 — მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი — სოფლელი ქალი 1962 — გზაში — დარეჯანი 1963 — ცეროდენა რაინდები — პელაგო 1964 — ქორწილი — სასიდედრო 1965 — ვინ შეკაზმავს ცხენს — მარასა 1965 — მიხა — სოფლელი ქალი 1965 — ბოდიში, თქვენ გელით სიკვდილი — ფოსტის თანამშრომელი 1965 — მე ვხედავ მზეს — თხის პატრონი 1966 — შეხვედრა წარსულთან — ეფროსინე 1967 — მალე გაზაფხული მოვა — ჭორიკანა 1967 — ალადინის ჯადოსნური ლამპარი — ალადინის დედა 1968 — განგაში 1969 — მოლოდინი — კატუშა 1969 — არ იდარდო! — თამარი 1969 — დიდედები და შვილიშვილები — მათიკო 1970 — ჩემი ქალაქის ვარსკვლავი — მამიდა 1971 — გელა — სპეკულანტი 1972 — როცა აყვავდა ნუში — მეზობელი 1973 — ჰეკლბერი ფინის თავგადასავალი(რუსული)ქართ. — მის უოტსონი („მოსფილმი“) ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 253.
ბორის ტადიჩი

ბორის ტადიჩი (სერბ.: Борис Тадић; დ. 15 იანვარი, 1958, სარაევო) — სერბი პოლიტიკოსი. 2004-2012 წლებში სერბეთის პრეზიდენტი. 2004 წლიდან არის დემოკრატიული პარტიის თავმჯდომარე. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბორის ტადიჩი სერბეთის პრეზიდენტის ოფიციალური ბიოგრაფია დაარქივებული 2009-12-12 საიტზე Wayback Machine. . პრეზიდენტის ეროვნული კანცელარია დაარქივებული 2009-03-13 საიტზე Wayback Machine. . ბიოგრაფია დემოკრატიული პარტიის საიტზე დაარქივებული 2011-08-09 საიტზე Wayback Machine. . Official საპრეზიდენტო კამპანიის ვებ-გვერდი დაარქივებული 2008-02-25 საიტზე Wayback Machine. . ბორის ტადიჩი YouTube არხზე. Boris Tadić MySpace campaign page. Centre for modern skills. პრეზიდენტ ტადიჩის სიტყვა გაეროს გენერალური ასამბლეის 63–ე სესიაზე დაარქივებული 2009-01-17 საიტზე Wayback Machine. .
ივანე ვერულაშვილი

ივანე ვასილის ძე ვერულაშვილი (დ. 3 მარტი, 1952, ქუთაისი) — ქართველი ნევროლოგი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1996), პროფესორი (2004). დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი (1974). 2001-2004 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ნევროლოგიის კათედრის პროფესორი, 2004 წლიდან — ნეირომედიცინის დეპარტამენტის ნერვულ სნეულებათა პროპედევტიკის და ტოპიკური დიაგნოსტიკის მიმართულების ხელმძღვანელი, თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ა. ალადაშვილის სახელობის საუნივერსიტეტო ნევროლოგიის დეპარტამენტის ხელმძღვანელი, თბილისის ს. ყიფშიძის სახელობის ნევროლოგთა საზოგადოების თავმჯდომარე. გვირაბული სინდრომების მკურნალობა, თბ., 1996; ნერვულ სნეულებათა კვლევის და დიაგნოსტიკის თანამედროვე მეთოდები, თბ., 2004 (თანაავტ.: ნ. ნინუა, გ. ქორთუშვილი); ასაკი და ორგანიზმის ბიოლოგიური საათი, თბ., 2008 (თანაავტ.); ნევროლოგია – ტოპიკური დიაგნოსტიკის საფუძვლები (სახელმძღვანელო), თბ., 2009; Неврология женского организма (Монография), М., 2001 (აღნიშნულია წმინდა ილარიონ ქართველის პრემიით); Nervous diseases propaedeutics and topical diagnosis, თბ., 2012. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 253.
ავთანდილ ვერულეიშვილი

ავთანდილ ალექსანდრეს ძე ვერულეიშვილი (დ. 18 მარტი, 1918, ხაშური, — გ. 23 აგვისტო, 1987, თბილისი) — ქართველი მსახიობი. საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1961). სწავლობდა თბილისის კ. მარჯანიშვილის სახელობის თეატრთან არსებულ დრამატულ სტუდიაში. 1941 წელს დაამთავრა საქართველოს შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. მუშაობდა კ. მარჯანიშვილის სახელობის თეატრში, სადაც შეასრულა მრავალი გამორჩეული როლი, მათ შორის: კინტო (ზ. ანტონოვის „მზის დაბნელება საქართველოში”), მეღორე (პ. კაკაბაძის „კოლმეურნის ქორწინება”), მოლა მუსა (ვაჟა-ფშაველას „მოკვეთილი”), ტიბალტი (უ. შექსპირის „რომეო და ჯულიეტა”), აიტუზა (მ. მრევლიშვილის „ხარატაანთ კერა”), რაბინი (კ. გუცკოვის „ურიელ აკოსტა”), დერვიში (ნ. ჰიქმეთის „ლეგენდა სიყვარულზე”), სერგო და დარჩო (ა. გეწაძის „წმინდანები ჯოჯოხეთში” და „ყარამან ყანთელაძე”), ფიჩხულა (ა. ცაგარლის „რაც გინახავს, ვეღარ ნახავ”), ჩინჩახელი (კ. ბუაჩიძის „ეზოში ავი ძაღლია”), ამილახვარი (ვ. კანდელაკის „მაია წყნეთელი”) და სხვ. მოღვაწეობდა ქართულ ესტრადაზე და შექმნა მრავალი ეპიზოდური კინემატოგრაფიული სახე. მონაწილეობდა ტელე და რადიოდადგმებში. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 253.
ალექსანდრე ვერულეიშვილი

ალექსანდრე ალექსანდრეს ძე ვერულეიშვილი (დ. 21 ივლისი, 1916, ხაშური, — გ. 19 იანვარი, 2000, თბილისი) — ქართველი ფერმწერი, თეატრისა და კინოს მხატვარი. საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1957). დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემია (1947). 1949 წლიდან მთავარი მხატვრად მუშაობდა სოხუმის სახელმწიფო დრამატულ თეატრში. მხატვრულად გააფორმა სპექტაკლები: უილიამ შექსპირის „ანტონიუსი და კლეოპატრა” (1956), ვალერიან კანდელაკის „მაია წყნეთელი” (1955), ალექსანდრე ოსტროვსკის „უდანაშაულო დამნაშავენი” (1959). ვერულეიშვილის შემოქმედება გამოირჩევა ჟანრულ-თემატური მრავალფეროვნებით, ხატავდა საქართველოს პეიზაჟებს, თანამედროვეთა პორტრეტებს. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 253.
ვერშოკი

ვერშოკი (რუს. вершок – გოჯი) — სიგრძის საზომი ძველებური ერთეული რუსეთში, გვხვდება XVII საუკუნიდან. გამოიყენებოდა 1918 წლამდე. შეადგენდა 4,5 სმ, 1935 წლიდან კი — 4,44 სმ. XIX საუკუნიდან გავრცელებული იყო საქართველოშიც. ჯაფარიძე გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 253.
ნური ვერძაძე

ნური მუსტაფას ძე ვერძაძე (დ. 5 ივნისი, 1939, ხელვაჩაური, — გ. 25 იანვარი, 2013) — ქართველი ენათმეცნიერი. ფილოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი (1995), პროფესორი (1996). საქართველოს პედაგოგიურ მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილი წევრი (1996). დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი (1966). 1991–1996 წლებში მუშაობდა ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ზოგადი ფილოლოგიის კათედრის გამგედ. 1996–2002 წლებში იყო ამავე უნივერსიტეტის რექტორი, 2004–2005 წლებში — მ. აბაშიძის სახელობის სამეცნიერო-კვლევითი ცენტრის დირექტორი. ვერძაძის სამეცნიერო კვლევის ძირითადი მიმართულებაა ქართული, უკრაინული და რუსული ენების ურთიერთშეპირისპირების, თარგმანისა და ზოგადსაენათმეცნიერო თეორიული საკითხები. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (1997). ხმოვანება ეროვნული სულისა (ავტორი). - ბათუმი, "აჭარა", 1999. ქართული სიტყვის მადლით (ავტორი). - ბათუმი, "აჭარა", 1994. ლექსის ენა და თარგმანი (ავტორი). - თბილისი, თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1989. ინსტიტუტის სათავეებთან (ავტორი). - ბათუმი, "აჭარა", 1987. მეგობრობის გზებზე : ნარკვევი ხერსონისა და ბათუმის მეგობრობაზე (ავტორი). - ბათუმი, საბჭ. აჭარა, 1979. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 257. ნური ვერძაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
პაოლო ვერძონე

პაოლო ვერძონე (იტალ. Paolo Verzone; დ. 12 ოქტომბერი, 1902, ქ. ვერჩელი, პიემონტი, იტალია, — გ. 3 სექტემბერი, 1986) — იტალიელი ხელოვნების ისტორიკოსი, ადრინდელი შუა საუკუნეების რომანული, ბიზანტიური და აღმოსავლურქრისტიანული ხელოვნების მკვლევარი. ვერძონე იყო ტურინისა და სტამბოლის პოლიტექნიკური ინსტიტუტების პროფესორი (1951–1956). 1958 წლიდან ხელმძღვანელობდა არქეოლოგიურ გათხრებს მცირე აზიაში (ქ. იერაპოლისი, ახლანდ. ფამუქკალე). 1971 წელს იყო საქართველოში ქართული ხუროთმოძღვრული ძეგლების გასაცნობად. გამოაქვეყნა ნარკვევები ქართული ხელოვნების შესახებ (იტალიურ ენაზე): „ქართული ხუროთმოძღვრება და რომანული ხუროთმოძღვრება”, „შუა საუკუნეების ქართული მინანქარი” (ორივე კრებულში: „XX Córso di cultura sull’arte ravennate e bizantina“, Ravenna, 1973); 1977 წელს ქართული ხელოვნებისადმი მიძღვნილ მეორე საერთაშორისო სიმპოზიუმზე (თბილისი – გელათი) წაიკითხა მოხსენება მცხეთის ჯვრის შესახებ. L’architettura dall’ alto medioèvo nell’ Italia settentrionalle, 1942. L’arte preromanica in Liguria ed i relievi decorativi nei sècoli barbari, 1942. Werdendes Abendland, 1967. ბერიძე ვ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 257. Paolo Verzone — ტურინის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი
ნატახტარი

ნატახტარი შეიძლება აღნიშნავდეს: ნატახტარი — სოფელი მცხეთის მუნიციპალიტეტში. ლუდსახარში ნატახტარი
რომან დოლიძე

რომან დოლიძე (დ. 15 ივლისი, 1988) — ქართველი შერეული საბრძოლო ხელოვნების პროფესიონალი მებრძოლი. იგი ამჟამად ასპარეზობს საშუალო წონით დივიზიონის „აბსოლუტურ საბრძოლო ჩემპიონატში“ (Ultimate Fighting Championship, UFC) , სადაც რეიტინგით მეათე ადგილას იმყოფება. დაიბადა 15 ივლის 1988 წელს, ბათუმში, საბჭოთა კავშირში (ამჟამად საქართველო). დოლიძე ფეხბურთს რვა წელი თამაშობდა, ბოლო სამი წელი კი პროფესიონალი მეკარე იყო თურქეთში. 20 წლის ასაკში იგი გადავიდა უკრაინაში, რათა ესწავლა გემთმშენებლობის ინჟინერია ოდესის საზღვაო აკადემიაში, რა დროსაც დაიწყო ვარჯიში სამბოში, ბრაზილიურ ჯიუ-ჯიცუში და საბოლოოდ გრეპლინგში. იგი გახდა მსოფლიო გრეპლინგის და ევროპის ჩემპიონი United World Wrestling წესების მიხედვით, ასევე გახდა ADCC Asia & Oceania ჩემპიონი 2016 წელს 99 კგ-ით. 28 წლის ასაკში მან დაიწყო MMA-ში ვარჯიში. დოლიძის დებიუტი MMA-ში 2016 წელს შედგა, სადაც იგი უკრაინის ქალაქ ოდესაში იბრძოდა ალექსანდრე კოვბელის წინააღმდეგ. ალექსანდრე კოვბელთან სადებიუტო ბრძოლაში გამარჯვების შემდეგ დოლიძის რეკორდი უკრაინულ წრეში ასე გამოიყურებოდა: 4-0. მანამდე კი შანსი მიეცა ებრძოლა ედერ დე სოუზასთან WWFC Light Heavyweight-ის ტიტულზე. მან დაამარცხა დე სოუზა მეორე რაუნდის ნოკაუტით. ამის შემდგომ მას მოუწია ბრძოლა ტიტულის დასაცავად მიხალ პასტერნაკის წინააღმდეგ WWFC 13-ზე. დოლიძემ პასტერნაკი მესამე რაუნდში ნოკაუტით დაამარცხა. დოლიძემ UFC-ის კონტრაქტს ხელი 2019 წელს მოაწერა, დებიუტი კი 2020 წლის 19 ივლის, ხადის იბრაგიმოვის წინააღმდეგ შედგა. მან ბრძოლა ტექნიკური ნოკაუტით მოიგო პირველ რაუნდში. იგი პირველად 2021 წლის 20 მარტს, ტრევინ ჯაილსის წინააღმდეგ დამარცხდა ESPN 21-ზე, მსაჯთა ერთსულოვანი გადაწყვეტილებით. მის ანგარიშზე დღესდღეისობით 11 ბრძოლა და 5 ნოკაუტია, ხოლო სრული სტატისტიკა ასე გამოიყურება: 11-3-0. ბოლო ბრძოლა მან კევინ ჰოლანდის წინააღმდეგ 2024 წლის 5 ოქტომბერს, UFC 307-ზე ჩაატარა. ბრძოლა მან პირველ რაუნდში ტექნიკური ნოკაუტით მოიგო. დოლიძე UFC-ის საშუალო წონის რეიტინგში მე-10 ადგილს იკავებს. რომანს ყავს მეუღლე, ერთი ვაჟი და ერთი ქალიშვილი. ბიჭის სახელია ამირანი, ხოლო უმცროსი ქალიშვილის სახელს ჯერ იგი არ ასაჯაროებს. რომან დოლიძე კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ ufc.com ↑ UFC Stats ↑ Undefeated Georgian ↑ Roman Dolidze ↑ MMA Fighter Left Frozen After One-Punch Knockout ↑ WWFC 13 ↑ Stats ↑ UFC 307 ↑ Personal Life
ვერხველის კოშკები

ვერხველის კოშკები — თავდაცვითი კოშკები სოფელ ვერხველის მიდამოებში (თიანეთის მუნიციპალიტეტი). განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. მდებარეობს მდ. ვერხველის მარჯვენა ნაპირზე. კოშკი გეგმით თითქმის კვადრატულია, ნაგებია ზედაპირმოსწორებული დიდი ზომის ნატეხი ქვით. ძლიერ დაზიანებულია: მთლიანადაა დანგრეული სამხრეთ კედელი, დანარჩენი კედლები 2,5-3 მეტრ სიმაღლეზეა შემორჩენილი. კოშკის სამხრეთ-აღმოსავლეთით გეგმით კვადრატული პატარა ნაგებობის ნაშთია, რომელსაც შესასვლელი სამხრეთ კედელში ჰქონია. მდებარეობს სოფელ ვერხველის დასავლეთით, ადგილ საყდართგორაზე. კოშკი გეგმით სწორკუთხაა, ნაგებია დიდი ზომის ნატეხი ქვით. ძლიერ დაზიანებულია. კედლები 2,5 მეტრ სიმაღლეზეა შემორჩენილი. კოშკი გარშემო შენობათა ნანგრევებია. მდებარეობს სოფელ ვერხველის სამხრეთით. კოშკი ნაგებია დიდი ზომის ნატეხი ქვით. თითქმის მთლიანადაა დანგრეული. შემორჩენილია სამხრეთ კედლის მცირე ნაწილი. კოშკის გარშემო შეიმჩევა ნაგებობათა ნაშთები. ბაქრაძე ზ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 380.
მოამბე (გაზეთი)

„მოამბე“ — ყოველდღიური გაზეთი, გამოდიოდა 1884 წელს. გამოცემის რედაქტორი იყო ნ.დ. ქანანოვი. გაზეთში იბეჭდებოდა ქართველი მწერლების შემოქმედება, შინაური ამბების და ჟურნალ-გაზეთების მიმოხილვა. გაზეთი ოთხგვერდიანი იყო. ჩვენამდე მოღწეული არის მხოლოდ ერთი ნომერი – №1 (26 ივლისი, 1884). ↑ ქართული პერიოდიკის ბიბლიოგრაფია : 1819–1845 / შემდგ. გ. ი. ბაქრაძე, რედ. ვ. ი. ეგნატაშვილი, თბ., 1947. — გვ. 10.
ვერხოვანი

ვერხოვანი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში (კახეთის მხარე), ახმეტის მუნიციპალიტეტში (თუშეთის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს გომეწრის ხეობაში, მდ. თუშეთის ალაზნის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 1190 მ-ზე, ახმეტიდან 30 კმ-ის დაშორებით. წარსულში ვერხოვანი გომეწრის თემის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი სოფელი იყო. 1831 წლის კამერალური აღწერის მიხედვით, აქ 19 კომლი ცხოვრობდა. საბჭოთა კავშირის ეკონომიკურმა და დემოგრაფიულმა პოლიტიკამ 1950-იან წლებში სოფლის მუდმივი მოსახლეობისგან ფაქტობრივი დაცლა განაპირობა. 1960 წელს საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმმა სოფელი ვერხოვანი ოფიციალურად გააუქმა. 2010-იანი წლებიდან ახმეტის მუნიციპალიტეტის სოფლების სიაშია, მინიჭებული აქვს მაღალმთიანი დასახლების სტატუსი. 2014 წლის აღწერით სოფელში მუდმივი მოსახლეობა არ არის. ვერხოვნის განაპირას დგას გვიანდელი შუა საუკუნეების ფიქლით ნაგები ექვსსართულიანი კოშკი, რომელიც გადახურული ყოფილა ფიქლისავე ცალფერდა სახურავით. ძეგლი დაზიანებულია. ↑ მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ ელანიძე ვ., თუშეთის ისტორიის საკითხები, თბ., 1988. — გვ. 28. ↑ Ведомости Верховного Совета Грузинской ССР, 1960, №4 (102). — გვ. 10. ↑ მაღალმთიანი დასახლების სტატუსის მქონე დასახლებების ნუსხა. — საქართველოს რეგიონული განვითარების და ინფრასტრუქტურის სამინისტრო. ↑ ჯინჭარაძე ზ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 79-80.
იოტუნები

იოტუნები (Jötun) - სკანდინავიურ მითოლოგიაში გიგანტები გრიმტურსენების (იმირის შვილები) ოჯახიდან. იოტუნები ცხოვრობდნენ იოტუნჰეიმში, გამოირჩეოდნენ განსაკუთრებული ძალით და სიდიდით და იყვნენ ასთა მოწინააღმდეგები და ხალხის მტრები. იოტუნების მეორე სახელია : გრიმტურსენები. ისინი განასახიერებდნენ სტიქიურ ძალებს. მათი ნაწილი ცხოვრობდა ქვის მთებში, ითვლებოდა რომ გრიმტურსენებს ქვის თავი და გული აქვთ. იოტუნების გარდა, ლეგენდებში მოხსენიებულნი არიან სხვა ტურსები(გიგანტები) ანგრბოდა - გიგანტი ქალი, რომელმაც ლოკე|ლოკესგან სამი ურჩხული დაბადა : იორმუნგანდი - ზღვის დიდი გველი, ფენრირი - მგელი-გიგანტი და ცისფერ-თეთრი სიკვდილი - ჰელი. ბაუგი - გილინიგის შვილი, გუტუნის უმცროსი ძმა. ბაუგი ოდინს დაეხმარა "პოეტური თაფლის" მოპოვებაში. ბილეისტი - ლოკეს ძმა. ბილინგი - რინდის მამა. ვაფტრუნდირი - გიგანტი, რომელმაც ოდინს სიბრძნეში შეეჯიბრა. გერდი - ფრეირის ცოლი. გილინგი - გიგანტი, რომელიც მოკლული იქნა "პოეტური თაფლის" გამო ფიალიარის და გალიარის მიერ. გიმირი - გიგანტი, რომელიც ტორი|ტორთან ერთად გაემგზავრა გველ იორმუნგანდის "დასაჭერად". გიროკინი - გიგანტი ქალი, რომელმაც ასებს დაეხმარა ბალდრას გასასვენებელი გემის ზღვაზე გაშვებაში. გრიდი - ქალი-გიგანტი. მან ოდინს ვაჟი, ვიდარი , გაუჩინა. ეხმარებოდა ტორს. ლოკე - იოტუნი ცეცხლის ღვთაება. იგი მოუხმობს რაგნაროკს და სამყაროს დასასრულს. მანი - მთვარის ღმერთი - ვარსკვლავების მმართველი. მიმირი - იგდრასილის ფესვებთან არსებული სიბრძნის წყაროს ბრმა დარაჯი. მოდგუდი - ქალი-გიგანტი, ჰელის მოსამსახურე. მოკურკალფი - გრუნგნირუს დასახმარებლად გიგანტების მიერ თიხისგან შექმნილი მთაკაცი. იგი ტორის დამხმარემ, ტიალფიმ, მოკლა. მუნდილფორი - მანის და სოლის მამა. სიამაყის გამო დაისაჯა ასების მიერ. ნარფი - ნოჩის(Nótt) მამა. რანი - ეგირის ცოლი. მეუღლეს ჩაძირული ხალხის გვამების შეგროვებაში ეხმარება. რინდი - ვალის დედა. სკიმირი - გოლიათი, რომელიც ტორის შეხვდა უტგარში მოგზაურობის დროს. სნიორი - გიგანტი. თოვლის მოსვლის მახარობელი. სოლი(სული, სუნა) - მზე, თვე მანის და. ტოკი - ქალი-გიგანტი. ლოკემ ტოკის გარეგნობა მიიღო, რათა არ დაეშვა ბალდარის მკვდართა სამეფოდან დაბრუნება. ტრიმი - ტრიმმა ტორის ურო მოიპარა. ფარბაუტი - ლოკეს მამა. ფაილიარი - გიგანტი, რომელიც რაგნაროკის დასაწყისს გამოაცხადებს. ჰელი - გარდაცვლილთა სამეფოს ქალღმერთი, ლოკეს შვილი. ხროდი - გიმირის მეუღლე. ხრესვლეგრი(Hraesvelgr) - ქარის მბრძანებელი. ეგირი(Agir) - ზღვის გიგანტი, ზღვათა მფლობელი, ასების მეგობარი. ელი - ქალი-გიგანტი. ტორს აიძულა მუხლის მოდრეკა მათი შერკინების დროს. იარნსაკსა - ტორის საყვარელი. ტორის ვაჟის, მაგნის, დედა.
ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის სოფლების სია

ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი შედის კახეთის მხარის შემადგენლობაში. საქართველოს ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის მიხედვით მუნიციპალიტეტი არის თვითმმართველი ერთეული, რომელსაც აქვს ადმინისტრაციული საზღვრები და ადმინისტრაციული ცენტრი. მუნიციპალიტეტს გააჩნია არჩევითი წარმომადგენლობითი და აღმასრულებელი ორგანოები, რეგისტრირებული მოსახლეობა და აქვს საკუთარი ქონება, ბიუჯეტი, შემოსულობები. მუნიციპალიტეტი საჯარო სამართლის იურიდიული პირია. მუნიციპალიტეტს ხელმძღვანელობს მერი. მუნიციპალიტეტი მართვის ოპტიმიზაციისათვის დაყოფილია ადმინისტრაციულ ერთეულებად. ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის შემადგენლობაში შედის 1 ქალაქი, 14 ტერიტორიული ორგანო და 67 სოფელი. ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის სოფლები ერთიანდებიან არეშფერანის, აფენის, ბაისუბნის, გიორგეთის, ვარდისუბნის, კაბლის, კართუბნის, ლელიანის, მაწიმის, ნინიგორის, ფონის, შრომის, ცოდნისკარის და ჭიაურის ადმინისტრაციულ ერთეულებში. ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტის ფართობია 890,2 კმ² და 2014 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს 41 678 კაცს, ხოლო სიმჭიდროვეა 46.8 კაცი. მუნიციპალიტეტის ცენტრია ქალაქი ლაგოდეხი. 2014 წლის აღწერის მიხედვით მუნიციპალიტეტის ყველაზე დიდი სოფელი მოსახლეობის მიხედვით არის კაბალი (3 238 ადამიანი), ლაგოდეხიდან ყველაზე დიდი მანძილით დაშორებულია სოფელი ბებურიანი (38 კმ.). ლაგოდეხი აფენი ბაისუბანი (ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი) 19 ბაღდადი 16 ბოლოკიანი განათლება განჯალა 8 გვიმრიანი გიორგეთი გუჯარეთი დავითიანი დონა 1 15 ზემო ბოლქვი 6 12 11 ზემო ფონა ზემო ხეჩილი ზემო ხიზა თამარიანი თელა კაბალი კავშირი 3 ლაფნიანი 18 მაწიმი 17 20 მშვიდობიანი ნაენდროვალი ნამესრალი ნაწისქვილარი 7 ონანაური პატარა გორი რაჭისუბანი საქობო სვიდება უზუნთალა 13 ფოდაანი ქალქვა 21 ქვემო ბოლქვი 2 ქვემო მსხალგორი 12 14 9 10 შეერთება შრომა ჩადუნიანი 5 წითელგორი 4 ჭაბუკიანი ხიზაბავრა ხოშატიანი ჰერეთისკარი რუკაზე ციფრებით აღნიშნულია: 1 — ვარდისუბანი 2 — ქვემო გურგენიანი 3 — კართუბანი 4 — წიფლისწყარო 5 — ცოდნისკარი 6 — ზემო გურგენიანი 7 — ნინიგორი 8 — გელათი 9 — ქვემო ხეჩილი 10 — ყარაჯალა 11 — ზემო ნაშოვარი 12 — ქვემო ნაშოვარი 13 — ფიჩხისბოგირი 14 — ქვემო ფონა 15 — ვერხვისმინდორი 16 — ბებურიანი 17 — მეორე ლელიანი 18 — ლელიანი 19 — ბალთა 20 — მირსკისეული 21 — ქევხიანი ↑ საქართველოს ორგანული კანონი, ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსი, მუხლი 2.2. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2024-02-26. ციტირების თარიღი: 2024-01-27. ↑ საქართველოს ორგანული კანონი, ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსი, მუხლი 4.4. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2024-02-26. ციტირების თარიღი: 2024-01-27. ↑ 3.0 3.1 3.2 2014 წლის აღწერის ძირითადი შედეგები
პიეტრო ვესკონტე

პიეტრო ვესკონტე (იტალ. Pietro Vesconte) — XIV საუკუნის იტალიელი კარტოგრაფი, ამ დარგის ერთ-ერთ პირველი პროფესიონალი. დაიბადა გენუაში, თუმცა ძირითადად ვენეციაში მოღვაწეობდა. ვესკონტეს ეკუთვნის როგორც პორტოლანები (საზღვაო რუკები), ასევე მსოფლიოს სხვადასხვა რუკები. ვესკონტეს მიერ დაახლ. 1320 წელს შედგენილ შავი ზღვის პორტოლანზე საქართველოს სანაპიროსთან მოთავსებულია ორი დროშა. სებასტოპოლისთან (სოხუმთან) დატანილ დროშაზე გამოსახულია ერთი დიდი ჯვარი, ხოლო ოთხ მინდორში მოთავსებულია ოთხი შავი წერტილი. ფაზისთან (ფოთთან) აღმართულია მეორე, ერთჯვრიანი დროშა. 1320 წლის მსოფლიოს რუკაზე შავი ზღვა, ისევე როგორც ხმელთაშუა ზღვის სივრცე, ლამის თანამედროვე სიზუსტით არის დატანილი. კასპიის ზღვა პირველად პტოლემაიოსის შემდეგ, მსოფლიო ოკეანეს აღარ უკავშირდება. „რკინის კარიბჭე“ — დერბენდი და კასპიის მთები სწორადაა მოთავსებული შავ და კასპიის ზღვებს შორის. გოგისა და მაგოგის ხალხები ვესკონტემ უკიდურეს აღმოსავლეთში, ოკეანესთან გადაანაცვლა. შავ და კასპიის ზღვებს შორის გაირჩევა სამი წარწერა: ორჯერ — Georgia, ერთხელ — Colcia. არ არის გამორიცხული, ვესკონტეს ორი საქართველო და ერთი კოლხეთი აღნიშნავდეს დასავლეთ საქართველოს, აღმოსავლეთ საქართველოს და სამცხეს. თვარაძე ა., საქართველო და კავკასია ევროპულ წყაროებში (XII–XVI საუკუნეთა ისტორიოგრაფიული და კარტოგრაფიული მასალის საფუძველზე), თბ., 2004. თვარაძე ა., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. Almagia R., Monumenta cartographica Vaticana, t. 1, 1944. Portulane, Seekarten vom 13. bis zum 17. Jahrhundert, hrsg. von Monique de la Roncière und Michel Mollat du Jourdin, Münch., 1984.
პორტუგალია მინიატურებში

პორტუგალია მინიატურებში (პორტ. Portugal dos Pequenitos) — მინიატურული პარკი, რომელიც შექმნილია და აშენდა ესტადო-ნოვოს დროს, როგორც რეკრეაციული, საგანმანათლებლო და ტურისტული სივრცე, რათა წარმოაჩინოს პორტუგალიური კულტურისა და მემკვიდრეობის ასპექტები პორტუგალიასა და მთელ მსოფლიოში. პარკი მდებარეობს ქალაქ კოიმბრას კოიმბრას რაიონში (პორტუგალია). პარკის მშენებლობა დაიწყო 1938 წელს, პროფესორ ფერნანდო ბისაია ბარეტოს ინიციატივით, არქიტექტორ კასიანო ბრანკოს პროექტით და გაიხსნა 1940 წლის 8 ივნისს, რის გამოც მისი დიზაინი და არქიტექტურა ძლიერ არის განმსჭვალული ესტადო-ნოვოს სულისკვეთებით. მისი მშენებლობა სამ ეტაპად განხორციელდა: პირველი ეტაპი, 1938-დან 1940 წლამდე, შედგება პორტუგალიის რეგიონალური სახლების ჯგუფისგან: ტრაზ-უჟ-მონტიშისა და მინჰოს მამულები, ტიპიური სახლები ბაღებით ქვეყნის თითოეული რეგიონიდან, სამლოცველოები, წყლის წისქვილები და ქვის სვეტები. ამ ბირთვს ეკუთვნის კოიმბრას კომპლექსიც, სივრცე, სადაც ქალაქის უმნიშვნელოვანესი ძეგლებია წარმოდგენილი; მეორე ეტაპი მოიცავს ეგრეთ წოდებულ „მონუმენტალურ ზონას“, სივრცეს, რომელიც ასახავს ყველაზე წარმომადგენლობით ძეგლებს ქვეყნის ჩრდილოეთიდან სამხრეთის მიმართულებით. მესამე ეტაპი, რომელიც დასრულდა 1950-იანი წლების ბოლოს, მოიცავს იმდროინდელი საზღვარგარეთის პროვინციების მონუმენტურ და ეთნოგრაფიულ წარმოდგენას აფრიკაში, მაკაოში, პორტუგალიის ინდოეთსა და პორტუგალიურ ტიმორში, რომელიც გარშემორტყმულია ამ რეგიონების მშობლიური ფლორის მაგალითებით. იგი ასევე მოიცავს ბრაზილიის და აზორისა და მადეირას არქიპელაგის წარმომადგენლობებს. დოკუმენტაციების ცენტრში, „Bissaya Barreto"-ში არის რამდენიმე დოკუმენტი პარკის ისტორიის შესახებ, მათ შორის გეგმები, არქიტექტურული ნახაზები და ძველი საფოსტო ბარათები . პარკში 2005 წელს 283 ათასი ვიზიტორი იყო. 2007 წელს - 331 ათასი, 2012 წელს - 211 ათასი, 2014 წელს კი - 228 ათასი ვიზიტორი. პარკს ახასიათებს შემცირებული მასშტაბების შენობები, რომლებიც წარმოადგენს პორტუგალიური კულტურის ძეგლებსა და კულტურული მემკვიდრეობის სხვა ელემენტებს პორტუგალიასა და მთელ მსოფლიოში. დღესდღეობით იგი ორგანიზებულია შვიდ ზონად: პორტუგალიურენოვანი ქვეყნები; კუნძული პორტუგალია ( აზორის კუნძულები და მადეირა ); მონუმენტური პორტუგალია; კოიმბრა; რეგიონალური სახლები; ბავშვთა სახლი; საბავშვო მოედანი. გარდა ამისა, ვიზიტორებს შეუძლიათ ეწვიონ რამდენიმე თემატურ მუზეუმს, ესენია: კოსტიუმების მუზეუმი; საზღვაო ძალების მუზეუმი; ავეჯის მუზეუმი. ფართს ასევე აქვს სველი წერტილები, საჩუქრების მაღაზია და კაფეტერია. Portugal dos Pequenitos Portugal dos Pequenitos ↑ Matias, Cecília (2009), SIPA, რედ., Portugal dos Pequenitos (IPA.00027217/PT020603160231), Lisboa: Sistema de Informação para o Património Arquitectónico, http://www.monumentos.pt/Site/APP_PagesUser/SIPA.aspx?id=27217. წაკითხვის თარიღი: 07-12-2016
თეიმურაზ ვეფხვაძე

თეიმურაზ ვალერიანის ძე ვეფხვაძე (დ. 1 მარტი, 1944, თბილისი) — ქართველი მათემატიკოსი. ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1994), პროფესორი (1996). დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მექანიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი (1966). 1970-1994 წლებში მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ზოგადი და უმაღლესი მათემატიკის კათედრებზე, 1995-2006 წლებში — ფიზიკის ფაკულტეტზე, 2006 წლიდან — ზუსტ და საბუნებისმეტყველო მეცნიერებათა ფაკულტეტზე, 1996 წლიდან (შეთავსებით) — პედაგოგთა კვალიფიკაციის ამაღლებისა და გადამზადების ცენტრალურ ინსტიტუტში. 2001-2005 წლებში იყო საქართველოს მათემატიკოსთა კავშირის პრეზიდენტი. ვეფხვაძის კვლევის ძირითადი მიმართულებაა რიცხვთა წარმოდგენა დადებითად განსაზღვრული კვადრატული ფორმებით და მასთან დაკავშირებული საკითხები კვადრატულ ფორმათა ანალიზური არითმეტიკიდან. არის მათემატიკაში სასკოლო სახელმძღვანელოების ავტორი. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით, თსუ-ის ოქროს მედლით. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 261.