laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კასპის ნაქალაქარი და სამაროვანი

ნაქალაქარი კასპი და სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის ქალაქ კასპში, დასავლეთით, ქალაქის ცენტრიდან 2 კილომეტრზე. დასავლეთით ესაზღვრება კოწახურას ხევი, სამხრეთით კასპი-მეტეხის საავტომობილო გზა, ჩრდილოეთით ძლევის ქედისა და საზღვარა გორას კლდოვანი ფერდობები, აღმოსავლეთით ავტოსამეურნეო კანტორის სავარგულები. ფართობი 60 ჰექტარია. ნაქალაქარის ტერიტორიაზე გათხრებსა და არქეოლოგიურ კვლევას ატარებს, არქეოლოგიური კვლევის ცენტრი (ხელმძღვანელი გ.ცქიტიშვილი). განათხარი უბანი თარიღდება IV-V საუკუნით. გაითხარა ქალაქის ერთი ნაწილი, სწორხაზოვანი ქუჩა და მის ორივე მხარეს განლაგებული ნაგებობები. ქუჩა უსწორმასწორო ქვის ფილებითაა მოგებული. მის დასავლეთ მხარეს გაიწმინდა 6 სათავსი, აღმოსავლეთისაზე 4. შენობები ნაგებია ნატეხი ქვითა და ტალახით. ერთ-ერთ სათავსში აღმოჩნდა ორ რიგად ჩადგმული 6 დიდი ზომის ქვევრი, რომლებსაც ქვისაგან გამოთლილი სარქველები ეხურათ. სახლები გადახურული ყოფილა როგორც კრამიტით, ისე ბანურად. გაუთხრელ უბნებზე უხვად იპოვება კრამიტის და ჭურჭლის ნატეხები, დანგრეული კედლების ქვები, დამწვარი ნაცროვანი ფენები და ასეშემდეგ. საცდელი თხრილებით დაიფარა თითქმის მთელი ნაქალაქარი და ყველაგნ გამოვლინდა შენობათა ნანგრევები. განათხარ ფართობზე იპოვება სამტუჩა ყელწიბოიანი დოქები, ორყურა ჭურჭელი, ქოთნები, ბრტყელი და ღარისებრი, წითლად შეღებლი კრამიტი და სხვა. ნაქალაქარის სამხრეთ ნაწილში, კოწახურას ხევის აღმოსავლეთით 800 მეტრზე, კასპი-მეტეხის საავტომობილო გზის მარჯვენა მხარეს, გზიდან 50 მეტრის დაშორებით მდებარეობს სამაროვანი, რომელიც თარიღდება III-IV საუკუნით. სამაროვანზე გაითხარა 11 ქვაყუთი. ქვაყუთის გრძივი კედლები ამოყვანილია უხეშად დამუშავებული ორ-ორი ქვით. ყველა ქვაყუთი საოჯახოა. თითოეულში ორიდან ოთხამდე მიცვალებულია დაკრძალული ქრისტიანული წესით. ინვენტარიდან აღსანიშნავია ბრინჯაოს ანთიმონნარევი სარკე, ოქროსა და გიშრის მძივები. სამარხთა მეორე ჯგუფი მცირე ზომის ქვაყუთებისგან შედგება. მათი ყოველი გვერდი თითო ქვით არის აგებული. ქვებზე ამოყვანილია ნარიმანდები. სამარხში აღმოჩნდა მხოლოდ მავთულის საყურეები და გიშრის მძივები. გვეტაძე ჯ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 134.
გიორგი სააკაძის ძეგლი (კასპი)

გიორგი სააკაძის ძეგლი — მონუმენტური ხელოვნების ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის ქალაქ კასპში, ქალაქის ცენტრალურ მოედანზე, რკინიგზის სადგურის წინ. გაიხსნა 1970 წლის 22 ნოემბერს. მოქანდაკე მ. ბერძენიშვილი, არქიტექტორი გ. ჯაფარიძე. გამოჩენილი ქართველი მხედართმთავარი და სახელმწიფო მოღვაწე გიორგი სააკაძე გამოძერწლია ცხენზე ამხედრებული, სატევარმომარჯვებული. ცხენი და მხედარი ქმნიან ერთიან შეკრულ დინამიკურ კომპოზიციას. ქანდაკება დგას რუხი გრანიტით მოპირკეთებულ მაღალ კვარცხლბეკზე, რომელიც აღმართულია ბაზალტის ფილებით გაწყობილ ფართო მოედანზე. მამაიაშვილი ი., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 134-135.
ძამანარსე

ძამანარსე — ქართლის მეფე, გურგენის შემდეგ (523–535). სპარსთა მომძლავრებისაგან შეწუხებული ძამანარსე, მეუღლე-დედოფალისა და დარბაზისერთა თანხლებით, კონსტანტინოპოლს ეწვია და კეისარ იუსტინიანეს კავშირი და მეგობრობა სთხოვა. კეისარი დიდი სიხარულით შეხვდა ამ თხოვნას და დიდძალი ძღვენითაც გამოისტუმრა სტუმრები; მაგრამ ბიზანტიასთან სიახლოვემ ვერ უშველა ძამანარსეს. სპარსელებმა ქართლში მეფობა გააუქმეს და „მარზპანობა“ შემოიღეს. სასანური ქართლი მარზპანი ↑ სანიკიძე, ლევან, სანიკიძე, გუბაზ, უბის ისტორია : ნაწილი I, თბილისი: „სამშობლო“, 1992. — გვ. 15.
დონარა კინწურაშვილი

დონარა კინწურაშვილი (დ. 1938, თბილისი — გ. 12 დეკემბერი, 2020, იქვე) — ქართველი ტელეწამყვანი, საქართველოს ტელევიზიის ყოფილი დიქტორი. დონარა კინწურაშვილი დაიბადა 1938 წელს, 1963 წელს, 21 წლის ასაკში მივიდა საქართველოს პირველი არხის ტელევიზიაში, სადაც მან 45 წელი იმუშავა. დონარა კინწურაშვილი იყო არაერთი გადაცემის, მათ შორის საინფორმაციო პროგრამა „მოამბის“ წამყვანი. 80-იან წლებში მიჰყავდა გადაცემა „ცეროდენას ეკრანი“. გარდაიცვალა 2020 წლის 12 დეკემბერს, 82 წლის ასაკში მძიმე ავადმყოფობის შედეგად. ↑ 1.0 1.1 „გარდაიცვალა დონარა კინწურაშვილი“. 1tv.ge. 2020-12-12. ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი, 2020. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება)
გიორგი საკააძის ძეგლი

ტერმინი გიორგი სააკაძის ძეგლი შეიძლება აღნიშნავდეს: გიორგი სააკაძის ძეგლი — ძეგლი თბილისში. გიორგი სააკაძის ძეგლი — ძეგლი კასპში.
აღაიანის ველი

აღაიანის ველი — ისტორიული ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ აღაიანში. 1625 წლის გაზაფხულზე, შაჰ-აბას l-ის ბრძანებით, კახელების გასანადგურებლად მოსული სპარსთა ლაშქარი ყანჩიხა-ხანის სარდლობით, აღაიანის ველზე დაბანაკდა. განზრახვის განსახორციელებლად, ყანჩიხა-ხანმა კახელთა დიდი ჯარი დაიბარა იმერეთში სალაშქროდ. შემოტყუებულ კახელებს შეპირდნენ, მოძმე იმერლების წინააღმდეგ საბრძოლველად არ წაგიყვანთ, იარაღი ჩაგვაბარეთ, საჩუქრები მიიღეთ და შინ დაბრუნდითო. კახელები „საჩუქრების“ მისაღებად, მოშორებით მდგარ კარავში უნდა შესულიყვნენ. აქ მათ სიკვდილი ელოდათ. კახელებმა შეიტყვეს ყიზილბაშების განზრახვა, მოახტნენ ცხენებს და კახეთისაკენ ხმლით გაიკაფეს გზა. აღაიანის ველზე რამდენიმე ასეული კახელი გაწყდა. აფრასიძე გ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 136.
ვერცხლისწყლის(I) ქრომატი

ვერცხლისწყლის(I) ქრომატი − არაორგანული ნივთიერება, ქიმიური ფორმულით Hg2CrO4. არის წითელი ფერის. გამოიყენება პიგმენტად კერამიკულ მასალებში. წყალში არ იხსნება. მიიღება ვერცხლისწყლის(I) ოქსიდისა და ქრომის ტრიოქსიდის ურთიერთქმედებით: H g 2 O + C r O 3   → T   H g 2 C r O 4 {\displaystyle {\mathsf {Hg_{2}O+CrO_{3}\ {\xrightarrow {T}}\ Hg_{2}CrO_{4}}}} მიიღება ვერცხლისწყლის(I) ნიტრატისგან და ნატრიუმის ქრომატისგან: H g 2 ( N O 3 ) 2 + N a 2 C r O 4   →   H g 2 C r O 4 ↓ + 2 N a N O 3 {\displaystyle {\mathsf {Hg_{2}(NO_{3})_{2}+Na_{2}CrO_{4}\ \xrightarrow {} \ Hg_{2}CrO_{4}\downarrow +2NaNO_{3}}}} გაცხელებით იშლება შემდეგნაირად: 4 H g 2 C r O 4   → 400 o C   2 H g C r 2 O 4 + 6 H g O + O 2 {\displaystyle {\mathsf {4Hg_{2}CrO_{4}\ {\xrightarrow {400^{o}C}}\ 2HgCr_{2}O_{4}+6HgO+O_{2}}}} Chemist's Handbook / Editorial Board: B.P. Nikolsky. and others .. - 3rd ed., rev. - L .: Chemistry, 1971. - T. 2. - 1168 p. CRC Handbook of Chemistry and Physics . - 89th Edition. - Taylor and Francis Group, LLC, 2008-2009.
თხოთის მთის სამაროვანი

თხოთის მთის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ აღაიანის სამხრეთით, თხოთის მთის დაბლა კალთებზე, თბილის-გორის გზის მარცხენა მხარეს, ტერასებზე. თარიღდება lV-V საუკუნეებით. 1975 წელს, გათხარა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის ნასტაკისის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი ა. ბოხოჩაძე). გამოვლინდა 25 სამარხი. სამარხები ოთხი ტიპისაა: თიხის სარკოფაგები, აგურით ნაგები და მუხის ძელით გადახურული სამარხები, კატაკომბური სამარხები და ორმოსამარხები. თიხის სარკოფაგები დამზადებულია მსხვილმარცვლოვანი თიხისგან, გამომწვარია მოწითალოდ, არათანაბრად. მათ წაგრძელებული ოვალის ფორმა აქვთ (სიგრძე 1,5-2,1 მეტრი, სიგანე 0,6-0,7 მეტრი, კედლის სიმაღლე 0,32-0,4 მეტრი, სისქე 0,01-0,02 მეტრი), ახურავთ თიხისავე ბრტყელი სახურავი, რომლის გადმოკეცილი ნაპირები კარგად ჯდება სარკოფაგის კედლის წიბოზე. ძირზე დატანებული აქვთ 8-10 ნახვრეტი. სარკოფაგებს დგამდნენ ორმოში, ხოლო ზევიდან გარდიგარდმო აფარებდნენ ერთმანეთზე მიჯრით მიწყობილ მუხის 6-8 ძელს (სიგრძე საშუალოდ 1,3-1,4 მეტრი; დიამეტრი 0,3-0,4 მეტრი), რომლებსაც რიყის მოზრდილი ქვებით ამაგრებდნენ. აგურით ნაგები და მუხის ძელით გადახურული სამარხი მხოლოდ ერთი აღმოჩნდა. სამარხის გრძივი კედლები შეგდენილი იყო სამი, ხოლო განივი კედლები თითო კვადრატული აგურით (0,29x0,29x0,4 მეტრი), სახურავად გამოყენებული იყო ხის ძელი (სიგრძე 1,4 მეტრი, სიგანე 0,3 მეტრი). კატაკომბური სამარხებისთვის მიწა ამოღებულია 1,2-1,5 მეტრ სიღრმეზე. მის ჩრდილო კედელში სამარხის ძირთან გამოთხრილია დამატებითი ორმო, რომელშიც შესვენებულია მიცვალებული. ამ ორმოზე აფარებულია თავბოლოშექცევით ცერად დაყენებული 3-6 ბრტყელი კრამიტი, ხოლო პირველი ორმო ამოვსებულია მიწით. მიცვალებულს მიწა არ აყრია. გათხრილი სამარხების დიდ უმრავლესობას ორმოსამარხები შეადგენენ. დასაკრძალავი ორმოები უმეტეს შემთხვევაში ოვალური ფორმისაა (სიგრძე 1,2-1,8 მეტრი). ორმოსამარხები სამი სახისაა - მუხის ძელებით გადახურული, ქვის ფილებით გადახურული და მიწაყრილიანი სამარხები. გამოვლენილი ყველა სამარხი დამხრობილია ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან სამხრეთ-დასავლეთისაკენ. მიცვალებულები ასვენია სხვადასხვა პოზაში. დაკრძალვის გაბატონებული წესის დადგენა თუნდაც ერთი პერიოდის, IV ან V საუკუნეების სამარხების მიხედვით ვერ მოხერხდა. სამარხების დიდ უმრავლესობაში დადასტურებულია მიცვალებულის ზურგზე, გაშოტილი დაკრძალვა, ზოგ შემთხვევაში მიცვალებულებს ფეხები მუხლებში აქვთ მოხრილი, ზოგჯერ ხელები გულ-მკერდზე ან მუცელზე უწყვიათ, ხშირად გაჭიმული აქვთ ტანის გასწვრივ და ხელის მტევნები მენჯის ქვეშა აქვთ ამოდებული და ასე შემდეგ. დაკრძალვის ერთიანი წესი შეინიშნება კატაკომბურ სამარხებში, სადაც მიცვალებულები ძირითადად ზურგზე გაშოტილი წვანან, ფეხები მუხლებში აქვთ მოხრილი, ხოლო ხელები ტანის გასწვრივ უწყვიათ. რამდენიმე წყვილად სამარხებში ერთი მიცვალებული დაკრძალულია წარმართული, ხოლო მეორე - ქრისტიანული წესით. დაკრძალვის წესისა და სამარხეული ინვენტარის მიხედვით გამოიყოფა ორი ქრონოლოგიური ჯგუფი: IV საუკუნისა, რომელიც შეიცავს მდიდრულ ინვენტარს — ოქროს საიუველირო ნაწარმსა და მონეტებს; ასევე, V საუკუნისა, რომელიც შედარებით ღარიბულია ინვენტარით ან სრულიად არ შეიცავს სამარხეულ ინვენტარს. მირიანაშვილი ნ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 137.
აღაიანის ნამოსახლარი I

აღაიანის ნამოსახლარი l — არქეოლოგიური ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ აღაიანის ზემოთ, თხოთის მთის ჩრდილო ფერდობზე, თბილ-გორის გზის მარცხენა მხარეს. გორის ზედაპირზე და კულტურულ ფენაში იპოვება ადრინდელი ბრინჯაოს ხანის მტკვარ-არაქსის კულტურისათვის დამახასიათებელი თიხი ჭურჭლის ნატეხები. გვეტაძე ჯ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 138.
აღაიანის ნამოსახლარი II

აღაიანის ნამოსახლარი ll — არქეოლოგიური ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ აღაიანში, თბილის-გორის გზის მარცხენა მხარეს, გზიდან 100 მეტრზე, აღაიანის ახალ სასაფლაოსთან. გორის ზედაპირზე იპოვება ძვ. წ. l ათასწლეულის, გვიანდელი ანტიკური ხანისთვის დამახასიათებელი თიხის ჭურჭლის ნატეხები. გვეტაძე ჯ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 138.
აღაიანის სამაროვანი

აღაიანის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ აღაიანის აღმოსავლეთით, ღვინის ქარხნიდან 0,5 კილომეტრზე, თბილის-გორის გზის მარცხენა მხარეს. ფართობი 3 ჰექტარი. თარიღდება ძვ. წ. Xl საუკუნით, გვიანდელი ბრინჯაოდან რკინის ხანაზე გარდამავალი პერიოდით. მოპოვებული მასალის ნაწილი (ბრინჯაოს ბრტყელი ცული, შუბისპირი, ირმის ქანდაკება, მილები, საკინძები) დაცულია საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში, ნაწილი (ბრინჯაოს მახვილი, რგოლი, ბალთა და კერამიკა) კასპის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში. ბარამიძე მ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 138.
ეკატერინე გაბაშვილის სახლი

ეკატერინე გაბაშვილის სახლი — ისტორიული ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ მეფისქალაქში, გაბაშვილის ქუჩაზე. სახლი ეკუთვნოდა ცნობილ ქართველ მწერალსა და საზოგადო მოღვაწეს — ეკატერინე გაბაშვილს (1851-1938 წლები). მწერალი ყოველ ზაფხულს სოფლად ატარებდა. სახლი ერთსართულიანია. შედგება ოთხი ოთახისაგან. ერთ-ერთ ოთახში დგას მწერლის საწერი მაგიდა, საწოლი, კედელზე კიდია სურათები. ბერძენიშვილი ც., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 140.
ახალშენის ნასოფლარი

ახალშენის ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახალშენის სახნავ მიწებში. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ნაგებობაზე გამოვლინდა წითლად გამომწვარი უხეშკეციანი ჭურჭლის ნამტვრევები. რამდენიმე ქვევრის ნამტვრევს გარედან შემორჩენილი აქვს კირის ნალესობის კვალი, რაც მოწმობს, რომ ქვევრები ჩაკირული ყოფილა. ნაგებობის ტერიტორია ამჟამად იხვნება. კვიტაიშვილი რ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 142.
ახალციხის განძი

ახალციხის განძი — არქეოლოგიური ძეგლი კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახალციხის სამხრეთ-დასავლეთით, 0,5 კილომეტრზე. თარიღდება გვიანდელი ბრინჯაოს ადრინდელი ხანით, ძვ. წ. XlV-ძვ.წ. Xlll საუკუნეებით. არქეოლოგიური განძი აღმოჩნდა სამაროვანზე. განძს შეადგენს ბრინჯაოს ნივთები: სხვადასხვა ზომის 4 ფოთლისებური სატევარი, მასრაგახსნილი ხელშუბისპირი, წვერისკენ სიმეტრიულად შევიწროებული ბოთლისებური ფორმის საკინძი. არქეოლოგიური განძი ინახება კასპის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში. ბარამიძე მ, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 142.
შემოქმედის მოოქროვილი ვერცხლის ჭედური ხატები

შემოქმედის მოოქროვილი ვერცხლის ჭედური ხატები — სამი მოოქროვილი ვერცხლის ჭედური ხატი შემოქმედის მონასტრიდან. თარიღდება XV საუკუნით. 1873 წელს ხატი პირველად ინახულა და აღწერა დიმიტრი ბაქრაძემ (ბზობისა და ჯვარცმის ხატები), ხოლო 1890 წელს თავის შრომაში ნიკოდიმ კონდაკოვმაც შეიტანა (ჯვარცმა და ფერისცვალება). ხატები ასევე წარმოადგენს დიმიტრი ერმაკოვის კოლექციის ნაწილს (№№18013-18015). ბზობის ხატის თავზე შემდეგი ასომთავრული წარწერა იკითხება: ხოლო, ქვევით მარჯვენა კუთხეში დატანილია ქორინიკონი. ჯვარცმის ხატის ქვემოთ არშიაზე შემდეგი წარწერაა: ფერისცვალების ხატზე, წინა ორისაგან განსხვავებით მხოლოდ სიუჟეტთან დაკავშირებული წარწერებია. Бакрадзе Д., „Археологическое путешествие по Гурии и Адчаре“. СПб. ст. 128, 1878г. Кондаков Н. П., Бакрадзе Д. „Опись памятников древности в некоторых храмах и монастырях Грузии“. СПб. ст. 118-119, 1890г.
ჩერჩენი (მდინარე)

ჩერჩენი (უიღ. چەرچەن دەرياسى, ჩინ.: 车尔臣河), ციემო (ჩინ.: 且末河) — მდინარე დასავლეთ ჩინეთში. სათავეს იღებს არქათაღის ქედზე, კუნლუნუს მთებიდან გამოსვლის შემდეგ მიედინება უდაბნო ტაკლა-მაკანის სამხრეთ-აღმოსავლეთ განაპირა მხარეს. ჩაედინება ტბა ყარაბურანქოლში, წყალდიდობის დროს ივლის-აგვისტოში აღწევს ლობნორის ტბის სამხრეთ-დასავლეთით მდებარე ჭაობებს. სიგრძე ყარაბურანქოლის ტბამდე 725 კმ-ია. მთებიდან გამოსვლისას წყლის საშუალო ხარჯია 20 მ³/წმ. რწყავს ჩერჩენის ოაზისს. ქვემო დინებაში წლის უდიდეს დროს უწყლოა. ↑ Черчен // Большая советская энциклопедия. — 3-е изд., т. 29 — М., 1978.
მაია მენაღარიშვილი

მაია მენაღარიშვილი (დ. 1 იანვარი, 1960) — ქართველი პოლიტიკოსი. პროფესიით არის ფილოსოფოსი, ფსიქოლოგი. საქართველოს მეათე მოწვევის პარლამენტის წევრი. 1983-1986 წლებში საქართველოს სსრ-ის კვების მრეწველობის სამინისტროს მეთოდისტი-ფსიქოლოგი. 1986-1991 წლებში ქართული საბჭოთა ენციკლოპედიის კორექტორი. 1991-1992 წლებში საქართველოს უზენაესი საბჭოს რედაქტორი. 1992-1995 წლებში საქართველოს სახელმწიფო მეთაურის აპარატის სარედაქციო საგამომცემლო ჯგუფის ხელმძღვანელი. 1992 წელს საქართველოს სახელმწიფო საბჭოს სარედაქციო ჯგუფის ხელმძღვანელი. 1995-1998 წლებში საქართველოს პრეზიდენტის ადმინისტრაცია სარედაქციო საგამომცემლო განყოფილების უფროსი. 1998-2008 წლებში საქართველოს ეროვნული ბანკის სარედაქციო– საოქმო განყოფილებისუფროსი, საორგანიზაციო განყოფილების უფროსი. 2012-2020 წლებში საქართველოს მთავრობის ადმინისტრაციის ოფიციალური ტექსტების მომზადების სამსახურის უფროსი. 2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. მაია მენაღარიშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ საქართველოს პარლამენტის 2020 წლის 31 ოქტომბრის არჩევნები შეაჯამა. ცესკო (2020-12-03). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-12-15. ციტირების თარიღი: 18 დეკემბერი, 2020.
ფილიპ კაუფმანი

ფილიპ კაუფმანი (ინგლ. Philip Kaufman; დ. 23 ოქტომბერი, 1936, ჩიკაგო, ილინოისი, ამერიკის შეერთებული შტატები) — ამერიკელი კინორეჟისორი და სცენარისტი. იგი მუშაობს სხვადასხვა ჟანრში, მათ შორის: რეალიზმი, საშინელებათა, ფენტეზი, ეროტიკა, ვესტერნი და სხვ. ხშირად იღებს ლიტერატურული ნამუშევრების ადაპტაციებს; 1988 წელს გამოვიდა მისი ფილმი, „ყოფის აუტანელი სიმსუბუქე“, რომელიც ცნობილი ჩეხი ავტორის, მილან კუნდერას იმავე სახელწოდების მქონე რომანის მიხედვითაა გადაღებული. კაუფმანის ფილმი, „ჰენრი და ჯუნი“ (1990) ანაის ნინის დღიურებზე არის დაფუძნებული. მისი ყველაზე წარმატებული ფილმია „სწორი რაღაცები“ (1983), რომელმაც „ოსკარის“ რვა ნომინაცია მოიპოვა, მათ შორის საუკეთესო სურათის კატეგორიაში. კაუფმანი 1936 წლის 23 ოქტომბერს ჩიკაგოში, ილინოისში (ამერიკის შეერთებული შტატები) დაიბადა. მისი მშობლები ელიზაბეტ ბრანდო და ნათან კაუფმანი იყვნენ. იგი ჩიკაგოს უნივერსიტეტში ისტორიას, ჰარვარდის სამართლის სკოლაში კი 1 წლის განმავლობაში სამართალს შეისწავლიდა. 1958 წელს იგი როზი ფიშერზე დაქორწინდა. ფიშერი თავადაც სცენარისტი იყო და კაუფმანის ფილმებშიც თამაშობდა. 1960 წელს დაიბადა მათი ვაჟი, პიტერი. რამდენიმე თვეში ისინი სან-ფრანცისკოში გადავიდნენ, სადაც კაუფმანმა ბევრი მნიშვნელოვანი ხელოვანი გაიცნო, მათ შორის, ცნობილი ამერიკელი მწერალი ჰენრი მილერი. იმავე წელს კაუფმანების ოჯახი ევროპაში გადავიდა, სადაც ფილიპ კაუფმანი საბერძნეთსა და იტალიაში ორი წლის განმავლობაში ინგლისურ ენასა და მათემატიკას ასწავლიდა. მოგზაურობის დროს მან ასევე გაიცნო ფრანგი მწერალი, ანაის ნინი. მისი ურთიერთობა ჰენრი მილერთან გახდა კაუფმანის ფილმის, „ჰენრი და ჯუნის“ (1990) შთაგონების წყარო. 1963 წელს კაუფმანმა თავის მეგობართან, ბენჟამინ მანასტერთან ერთად, მისტიკური კომედიური ფილმი, „გოლდშტეინი“ (1964). კაუფმანი ფილმის თანარეჟისორი და თანასცენარისტია. ფილმი მარტინ ბუბერის მოთხრობაზე, სახელწოდებით, „ჰასიდიმის ამბებზე“ არის დაფუძნებული. ფილმმა 1964 წლის კანის კინოფესტივალზე კრიტიკოსების ჯილდო მიიღო. ფრანგმა კინორეჟისორმა, ჟან რენომ ფილმზე თქვა, რომ იგი „საუკეთესო ამერიკული ფილმია, რაც 20 წლის განმავლობაში უნახავს“. 1967 წელს კაუფმანმა ფილმის, „უშიშარი ფრენკის“ რეჟისორი, პროდუსერი და სცენარისტი გახდა. როგორც „გოლდშტეინი“, „უშიშარი ფრენკიც“ რელიგიურ თემებს ეხება. მისი პრემიერა 1967 წელს კანის კინოფესტივალზე გაიმართა. 1983 წელს გამოვიდა კაუფმანის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ფილმი, ტომ ვოლფის რომანის ადაპტაცია, სახელწოდებით „სწორი რაღაცები“. კაუფმანი ფილმის სცენარისტიც არის. ფილმმა „ოსკარის“ დაჯილდოებაზე 8 ნომინაცია მოიპოვა. 1988 წელს კაუფმანმა მილან კუნდერას რომანის მიხედვით გადაიღო ფილმი „ყოფის აუტანელი სიმსუბუქე“. ფილმის სცენარი „ოსკარზე“ იყო ნომინირებული. ფილმში მთავარ როლებს ჟულიეტ ბინოში, დენიელ დეი-ლუისი და ლენა ოლინი ასრულებენ. 1990 წელს გამოვიდა კაუფმანის ფილმი „ჰენრი და ჯუნი“. ფილმის თანასცენარისტი კაუფმანის ცოლი, როზი ფიშერია. ფილმი ცნობილი მწერლების, ანაის ნინისა და ჰენრი მილერის ურთიერთობაზე მოგვითხრობს. იგი ანაის ნინის დღიურების მიხედვით არის გადაღებული. როგორც რეჟისორი კაუფმანი IMDB-ზე The Guardian-ის ინტერვიუ ფილიპ კაუფმანთან კაუფმანის ფილმის, „სოციოს“ შესახებ ↑ http://philipkaufman.com/bio/ ↑ http://thehollywoodinterview.blogspot.com.es/2008/03/philip-kaufman-hollywood-interview.html ↑ https://www.britannica.com/biography/Philip-Kaufman
არქათაღი

არქათაღი (უიღ. Arka taĝ), პრჟევალსკის ქედი — ქედი ჩინეთში, კუნლუნის ცენტრალურ ნაწილში. სიგრძე დაახლოებით 650 კმ. სიმაღლე 7723 მეტრამდე (მ. ულუგმუზთაღი, კუნლუნში ყველაზე მაღალი). აგებულია ძირითადად გრანიტებით, გნაისებით, ქვიშაქვებით. ჭარბობს კალთებისა და მწვერვალების მწყობრი მოხაზულობები. ფართოდაა გავრცელებული ჩამონაშალები. ქვა-ღორღიანი უდაბნოები ენაცვლება ბალახოვანი მცენარეულობით დაფარულ ტბების ღრმულებსა და მდინარეთა ხეობებს. თხემის ზონაში მარადიული თოვლი და მყინვარებია. ჩრდილოეთ კალთაზე — ოქროს საბადოები. ქედი 1884 წელს აღმოაჩინა რუსმა მოგზაურმა ნიკოლოზ პრჟევალსკიმ. ↑ Аркатаг // Большая советская энциклопедия. — 3-е изд., т. 2 — М., 1970.
ბლაით დენერი

ბლაით კეტრინ დენერი (ინგლ. Blythe Katherine Danner, დ. 3 თებერვალი, 1943 წელი, ფილადელფია, პენსილვანია, აშშ) - ამერიკელი მსახიობი. იგი არის რამდენიმე ჯილდოს მფლობელი, მათ შორის ორი ემის პრემია დრამატული სერიის საუკეთესო მეორეხარისხოვანი ქალისთვის, ჰაფში (2004–2006) და ტონის პრემია საუკეთესო მსახიობი ქალისთვის. დანერი ორჯერ იყო ნომინირებული ემისთვის კომედიურ სერიალში გამოჩენილი სტუმრის მსახიობი ქალისთვის, მერლინ ტრუმენის Will & Grace-ში (2001–06; 2018–20) და პრაიმტაიმის ემის ჯილდო მინისერიალის ან კინოს მთავარი როლის შემსრულებლისთვის. დანერი დაიბადა ფილადელფიაში, პენსილვანია, დედა კატარინი ხოლო მამა ბანკის აღმასრულებელი ჰარი ერლ დანერი. მას ჰყავს ძმა, ოპერის მომღერალი და მსახიობი ჰარი დანერი; ასევე და, შემსრულებელი, რეჟისორი დოროთი "დოტი" დანერი; ასევე დედის მხიდან ნახევარძმა, ვიოლინოს მწარმოებელი უილიამ მოენიგი. დანერს აქვს ჰოლანდიურ (გერმანული), ინგლისური და ირლანდიური წარმოშობა. მისი ბებია კი გერმანელი ემიგრანტი იყო და მისი მამის ერთ-ერთი დიდი ბებია ბარბადოსში (ევროპული წარმოშობის ოჯახში) დაიბადა. დანერმა დაამთავრა ჯორჯის სკოლა, კვაკერის საშუალო სკოლა, რომელიც მდებარეობს ნიუთაუნთან, ბაქსის ოლქში, პენსილვანია, 1960 წელს. მან ითამაშა ფილმებში We Were the Mulvaneys (2002) და Back When We Were Grownups (2004). ამ უკანასკნელისთვის მან ასევე მიიღო ოქროს გლობუსის პრემიის ნომინაცია. დანერმა ითამაშა დინა ბირნსი ფილმებში „შეხვედრა მშობლებთან“ (2000) და მისი გაგრძელებები Meet the Fockers (2004) და Little Fockers (2010). მან რამდენჯერმე ითანამშრომლა ვუდი ალენთან და მონაწილეობა მიიღო მის სამ ფილმში Another Woman (1988), Alice (1990), and Husbands and Wives (1992). მის სხვა მნიშვნელოვან ფილმებს შორისაა 1776 (1972), Hearts of the West (1975), The Great Santini (1979), Mr. and Mrs. Bridge (1990), The Tides of Tides (1991), To Wong Foo, Thanks for Everything! Julie Newmar (1995), თითის ანაბეჭდების მითი (1997), X- ფაილები (1998), ბუნების ძალები (1999), ბოლო კოცნა (2006), პოლ (2011), Hello I Must Going (2012), ვნახავ ჩემს სიზმრებში (2015) და რა მათ ჰქონდათ (2018). დანერი დაქორწინებული იყო პროდიუსერ და რეჟისორ ბრიუს პელტროუზე, რომელიც გარდაიცვალა პირის ღრუს კიბოთი 2002 წელს. მას და პელტროუს ერთად ჰყავთ ორი შვილი, მსახიობი გვინეტ პელტროუ და რეჟისორი ჯეიკ პელტროუ. დანერის დისშვილია მსახიობი კატრინ მოენიგი, დედის ნახევარძმის უილიამის ქალიშვილია. დანერმა ქალიშვილთან ერთად ითამაშა 1992 წელს სატელევიზიო ფილმში Cruel Doubt და კვლავ ასევე 2003 წელს ფილმში Sylvia, სადაც ის ასახიერებდა აურელია პლათს, გვინეტის საილვიუს როლზე, სილვია პლათს. დანერი ტრანსცენდენტული მედიტაციის პრაქტიკოსია, რომელიც მან აღწერა, როგორც ”ძალიან სასარგებლო და მანუგეშებელი”. ბლაით დენერი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ Blythe Danner Biography (1944?-). www.filmreference.com. (27 დეკემბერი, 2020) ↑ Fast Friends: Blythe Danner and Meredith Monk. web.archive.org. (27 დეკემბერი, 2020) ↑ Paltrow equal to the task of portraying a tortured Plathl. www.latimes.com. (27 დეკემბერი, 2020) ↑ Blythe Danner: 'A part of me feels like I have never grown up'. ca.hellomagazine.com. (27 დეკემბერი, 2020)
ერთი ბედის ანოტაცია

ერთი ბედის ანოტაცია — რეჟისორ თამაზ გოცირიძის 1991 წლის ფილმი. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმის გმირს, უკვე ზრდასრულ ადამიანს, ბავშვობიდან მოჰყვება დარღვეული ოჯახის ტრაგედია – მამას თითქმის არ იცნობს, დედას სხვა ოჯახი აქვს და შვილი საერთოდ არ ახსოვს. გაუცხოებული, ე.წ. ზედმეტ ბედნიერ ადამიანად ქცეული ფილმის გმირი ვერაფერს ეჭიდება ცხოვრებაში, სიყვარულიც კი ილუზიურ, უნიადაგო გრძნობად იქცევა მისთვის. გურამ პეტრიაშვილი ზაზა მაღალაშვილი ავთანდილ უჩანეიშვილი ლელა წურწუმია ლელა გოცირიძე გია მენაბდე ირაკლი მაზანაშვილი ერთი ბედის ანოტაცია — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „ერთი ბედის ანოტაცია“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია