laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გელა ჩქვანავა

გელა ჩქვანავა (დ. 1967, სოხუმი) — ქართველი მწერალი, ლიტერატურული პრემია „საბას“ ლაურეატი 2004 წელს. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოხუმის ფილიალის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1986-1988 წლებში მსახურობდა საბჭოთა არმიის რიგებში. აფხაზეთის ომის შემდეგ ცხოვრობს თბილისში დევნილის სტატუსით. ომის შემდეგ გამოიცვალა მრავალი პროფესია. 2002 წლიდან მისი მოთხრობები იბეჭდება ქართულ პერიოდულ პრესაში. 2007-2009 წლებში გელა ჩქვანავას ნაწარმოებები დაიბეჭდა რუსულ ლიტერატურულ პერიოდიკაშიც. 2004 - ლიტერატურული პრემია „საბა“, წლის საუკეთესო დებიუტის ნომინაციაში კოლორიტები : მოთხრობები / გელა ჩქვანავა .-თბილისი : დიოგენე, 2004 .- 380გვ. 2002 - ლიტერატურული ასოციაცია „კვალის“ კონკურსი, მესამე ადგილი 2002 - ლიტერატურული პრემია „პენ-მარათონი“, პირველი ადგილი გიორგი შერვაშიძის სახელობის სახელმწიფო პრემია მკვდარი ქვიშის უდაბნო : რომანი (ავტორი). - თბილისი, ინტელექტი, 2014. - 188გვ.. - ISBN: 978-9941-454-88-2 ფეისბუკზე : მოთხრობები (ავტორი). - თბილისი, ინტელექტი, 2014. - 264გვ.. - ISBN: 978-9941-454-28-8 კოლორიტები : მოთხრობები (ავტორი). - თბილისი, დიოგენე, 2004. - 380გვ.. - ISBN: 99928-953-9-X გელა ჩქვანავა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გელა ჩქვანავა[მკვდარი ბმული]
მოსკოვის ყველა წმინდანის ტაძარი (კრასნოე-სელო)

მოსკოვის ყველა წმინდანის ტაძარი (რუს. Храм Всех Святых) — ნოვო-ალექსეევის სტავროპიგიალური მამათა მონასტრის მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XIX საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის კრასნოე-სელოს რაიონში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1887-1891 წლებში. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს ყველა წმინდანის სახელზე. ეგვტერები ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. მოსკოვის ყველა წმინდანის ტაძარი ააგეს კრასნოე-სელოში 1853 წელს, ერთ-ერთ უძველეს მოსკოვისპირა სოფელში, რომელიც ჯერ კიდევ XII-XIII საუკუნეებში არსებობდა. პირველი ისტორიული წყარო რომელშიც კრასნოე-სელო მოიხსენიება მიეკუთვნება 1480 წელს. 1837 წელს მოსკოვის ცენტრიდან გარეუბანში ალექსეევის მონასტერი. 1887-1891 წლებში ახალ სასაფლაოზე ააშენეს ყველა წმინდანის ტაძარი, რომლის ეგვტერიც იყო ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე ნაკურთხი. XX საუკუნის დასაწყისში ნოვო-ალექსეევკის მონასტერში ოთხი ტაძარი არსებობდა: ჯვართამაღლების, ალექსი ღვთისკაცის, ყველაწმინდისა და მიქაელ მთავარანგელოზის. ამათგან საბჭოთა პერიოდს გადაურჩა მხოლოდ ორი: ყველაწმინდისა და ალექსი ღვთისკაცის. ყველა წმინდანის სახელობის ტაძარს გამოიყენებდნენ როგორც არქივს. ალექსი ღვთისკაცის ეკლესია გადააკეთეს პიონერთა სახლად, ხოლო ყოფილი სასაფლაოს ადგილზე მოაწყვეს პიონერთა პარკი. 1991 წელს ყველა წმინდანის ტაძარი დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. ამავე წელს ტაძარში დაიწყო აღდგენითი სამუშაოები. 1990 წელს ეკლესიასთან გაიხსნა სალავური გიმნაზია (სკოლა № 1305). ამჟამად ტაძართან მოქმედებს თავშესაფარი კარის ეკლესიით (გაიხსნა 1994 წელს), საკვირაო სკოლა (1991 წლიდან), საეკლესიო-სამრევლო სკოლა (1995 წლიდან), ხატწერის სახელოსნო (1995 წლიდან), საქველმოქმედო ფონდი „ართოსი“ (2002 წლიდან). Официальный сайт храма Всех Святых в Красном селе Храм Всех Святых на сайте Богоявленского благочиния დაარქივებული 2010-04-12 საიტზე Wayback Machine. Храм Всех Святых на russian-church.ru Храм Всех Святых на sobory.ru История Красного села на krasnoeselo.msk.ru დაარქივებული 2018-03-23 საიტზე Wayback Machine. Обнаружен склеп с останками князя Голицына Седмица. Ru
ეშვი (ფილმი)

ეშვი (ბერძ. Κυνόδοντας) — იორგოს ლანთიმოსის გადაღებული დრამა. სცენარის ავტორები არიან ეფთიმის ფილიპუ და იორგოს ლანთიმოსი. ფილმი შეეხება ცოლ-ქმრის თანაცხოვრებას, რომლებიც თავიანთ მოზრდილ შვილებს გარესამყაროსგან იზოლირებულად ამყოფებენ. „ეშვი“ იორგოს ლანთიმოსის რიგით მეოთხე ფილმია, რომელიც 2009 წელს კანის კინოფესტივალის პრიზიორი გახდა და ოსკარის რიგით 83-ე კინოფესტივალის ნომინანტი „საუკეთესო უცხოენოვანი ფილმის“ კატეგორიაში. ქრისტო სტერიოგლუ – მამა მიშელ ველი – დედა ანგელიკი პაპულია – უფროსი ქალიშვილი მარი ცონი – უმცროსი ქალიშვილი ქრისტოს პასალისი – ვაჟი ანა კალაიძიდუ – ქრისტინა ოფიციალური საიტი „ეშვი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „ეშვი“ — Allmovie-ზე „ეშვი“ — Box Office Mojo-ზე „ეშვი“ — Rotten Tomatoes „ეშვი“ — Metacritic-ზე ↑ „ეშვი“, კანის კინოფესტივალი. 23 მაისი, 2009 ↑ ოსკარის 83-ე კინოდაჯილდოების ნომინანტები. 25 იანვარი, 2011.
ალფრედ შმიდტი (ძალოსანი)

ალფრედ შმიდტი (ესტ. Alfred Schmidt; დ. 1 მაისი, 1898, ჰაგერი — გ. 5 ნოემბერი, 1972, ტალინი) — ესტონელი ძალოსანი, 1920 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების ვერცხლის პრიზიორი. სპორტული კარიერის დასაწყისში შმიდტი შორ მანძილზე მორბენალი იყო, ხოლო 1919 წლიდან, როცა ესტონეთის არმიაში ჩაირიცხა, გადაწყვიტა ძალოსნობაში ეცადა ბედი. 1920 წლის ზაფხულის ოლიმპიადაზე, ესტონეთში, მან მსუბუქ წონით კატეგორიაში ვერცხლის მედალი მიოპოვა. იგი არ დაუშვეს 1922 წლის ოლიმპიადაზე წონის გადაჭარბების გამო. მოგებული აქვს ბრინჯაოს მედალი ბალტიის ჩემპიონატზე 1923 წელს. მსაჯობდა ჭიდაობის მატჩებსაც. ალფრედ შმიდტი გარდაიცვალა 1972 წლის 5 ნოემბერს. ალფრედ შმიდტი — Sports-reference.com (ინგლისური) ალფრედ შმიდტი — ESBL ↑ Alfred Schmidt დაარქივებული 2012-12-14 საიტზე Wayback Machine. . sports-reference.com ↑ Alfred Schmidt. chidlovski.net
მოსკოვის ზოსიმესა და საბატის ტაძარი

მოსკოვის ზოსიმესა და საბატის ტაძარი (რუს. Храм преподобных Зосимы и Савватия) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის აღმოსავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის გოლიანოვოს რაიონში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1842 წელს. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს ზოსიმე და საბატი სოლოვკელების სახელზე. ეგვტერები კი წმიდა მოწამენის ადრიანეს და ნატალიას, ასევეა ღვთისმშობლის ხატის ცხოველმყოფელი წყაროს სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. პირველი ხის ეკლესია სოფელ გოლიანოვოში ააშენეს XVII საუკუნის 60-იან წლებში. ამ პერიოდში სოფელი წარმოადგენდა მეფე ალექსი მიხეილის ძის სამემკვიდრეო მამულს. 1811 წლიდან მოყოლებულია გოლიანოვო უკვე თავად ი. ტრუბეცკის ეკუთვნის, რომელიც ასევე ფლობდა ახლო მდებარე სხვა სოფლებსაც. 1842 წელს ხის ეკლესიის ადგილზე ტრუბეცკიმ წამოიწყო და ამპირის სტილში ააშენა ახალი აგურის ეკლესია. ეკლესია ორი ნაწილისაგან შედგებოდა - ცივი ტაძარი და თბილი, ზამთრის ეგვტერი, რომლის საკურთხეველიც ნაკურთხი იყო ადრიანესა და ნატალიას სახელზე. 1889 წელს არქიტექტორ ვასილი ბარანოვის პროექტის მიხედვით ეკლესია გადააკეთეს. XX საუკუნის 30-იან წლებში საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა, ხოლო შენობა გადასცეს მაკარონის ფაბრიკას. ახალმა მფლობელმა მოაშორა გუმბათი და მასში ქარხნის მილი ამოაყოფინა. დიდი ხნის განმავლობაში შენობის ერთ-ერთი მეიჯარე იყო ქიმიური ლაბორატორია, რის გამოც XX საუკუნის 90-იან წლებში ეკლესიის შენობა საშინელ მდგომარეობაში იყო. ტაძრის სამხრეთ და აღმოსავლეთ კედელთან ნაგვის გორები იდგა. მიუხედავად ამისა, ეკლესიის შენობა კვლავ რჩებოდა სოფელში XIX საუკუნის პირველი მეოთხედის ყველაზე ღირებულ ნაგებობად. 75 წლიანი უმოქმედობის შემდეგ ეკლესია დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. ეკლესია კვლავ გაიხსნა 1990 წლის 31 მარტს. აქედან იწყება ტაძრის აღდგენის პროცესიც. ეკლესიის ინტერერი მოხატეს XVII საუკუნის ფრესკების სტილში. ეკლესიაში მიმდინარე აღდგენითი სამუშაოები დასრულდა 2005 წელს. ტაძარში ყოველდღიურად მიმდინარეობს ღვთისმსახურება. კვირას და სადღესასწაულო დღეებში მიმდინარეობს საღვთო ლიტურგია. Официальный сайт храма Преподобных Зосимы и Савватия в Гольянове Храм Зосимы и Савватия на patriarchia.ru Храм Зосимы и Савватия на sobory.ru ↑ Протоиерей Владимир Тимаков. Гольяновская святыня. Очерк истории храма Преподобных Зосимы и Савватия в Гольянове. 2009, ISBN 978-5-485-00230-5
მოსკოვის ელია წინასწარმეტყველის ტაძარი (ობიდენი)

მოსკოვის ელია წინასწარმეტყველის ტაძარი (რუს. Храм Илии Пророка) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVI საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ხამოვნიკის რაიონში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1702 წელს. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს ელია წინასწარმეტყველის სახელზე. ეგვტერები კი სვიმეონ ღვთისმიმრქმელისა და ანა წინასწარმეტყველის, ასევეა მოციქულების პეტრესა და პავლეს სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. პირველი ხის ეკლესიის აგების თარიღი ზუსტად არ არის ცნობილი, გადმოცემის თანახმად იგი აგებული უნდა იყოს დიდი თავადის ვასილი III-ის პირადი მონაწილეობით 1505-1533 წლებს შორის. 1702 წელს ძველი ხის ეკლესიის ადგილზე დაიწყეს ქვის ტაძრის მშენებლობა. 1706 წელს დაამზადეს ოდიკი. 1819 წელს აკურთხეს სამხრეთის ეგვტერი მოციქულების პეტრესა და პავლეს სახელზე. ტაძარმა თანამედროვე სახე მიიღო დიაკვან იოანე ლებედევის წინამძღვრობის პერიოდში. ეს იყო რეფორმამდელი პერიოდი, როდესაც რუსეთში ბევრი რამ შეიცვალა. 1867 წელს იოანე ლებედევის წინამძღვრად დანიშვნის პარალელურად ელია წინასწარმეტყველის ეკლესიის მამასახლისად დაინიშნა პირველი გილდიის ვაჭარი ვლადიმირ კონშინი. წინამძღვარმა და მამასახლისმა გადაწყვიტეს პირველ რიგში ჩაეტარებინათ სატრაპეზოსა და სამრეკლოს რემონტი. პროექტის განსახორციელებლად დიდი თანხა გაიღო თავად კონშინმა და მისი ცოლის ნათესავებმა ტრეტიაკოვებმა. ახალი სატრაპეზოს და სამრეკლოს კურთხევა მოხდა 1868 წლის 9 ივნისს. საეკლესიო მამასახლისი ვლადიმირ კონშინი იყო პირველი საეკლესიო-სამრევლო სკოლის შექმნის ინიციატორი. სწავლება დაიწყეს 1875 წელს, ხოლო 1882 წელს ცალკე შენობა ააგეს სკოლისა და თავშესაფრისათვის. 1930 წელს ეკლესია გადაურჩა დახურვას. გადმოცემის მიხედვით ეკლესიის დახურვა უნდოდათ 1941 წლის 22 ივნისის ლოცვის შემდეგ, მაგრამ დაიწყო დიდი სამამულო ომი, რამაც გადაარჩინა ეკლესია დახურვას. 1944 წლის 15 ივნისს აქ მოსკოვის ქრისტეს აღდგომის ტაძრიდან გადააბრძანეს სასწაულმოწმედი ღვთისმშობლს ხატი „მოულოდნელი სიხარული“. 1975 წელს ეკლესიაში ჯვარი დაიწერა ალექსანდრე სოლჟენიცინმა და მისმა მეუღლემ ნატალია სვეტლოვამ. აქვე მონათლეს თავიანთი შვილები. Протоиерей Николай Скурат. (11.03.2017) О попытках закрытия московской Илие-Обыденской церкви в 1931–1932 гг. (по архивным материалам). ციტირების თარიღი: 2017-03-11. ↑ 300-летие постройки в Москве во имя святого пророка Божия Илии каменного храма, издревле слывущего Обыденным // ЖМП. — 2002. — № 9. ↑ Л. Сараскина Александр Солженицын.
უნგრეთის დედოფლების სია

უნგრეთის დედოფლების სიაში წარმოდგენილია იმ ქალების სია, რომლებიც დაქორწინებულნი იყვნენ უნგრეთის მონარქებზე. ეს ტიტული არსებობდა 1000-1918 წლებში. უნგრეთის პირველი დედოფალი იყო გიზელა ბავარიელი, ხოლო უკანასკნელი ზიტა დე ბურბონ-პარმა. უნგრეთის ისტორიაში თითქმის ყველა მონარქი კაცი იყო, თუმცა მხოლოდ ორმა ქალმა მარია I-მა და მარია ტერეზამ მოახერხეს და უნგრეთის მონარქები გახდნენ. ვიტელსბახების დინასტიიდან უნგრეთს მხოლოდ ერთი მონარქი მართავდა, რომლის ცოლიც იყო კატერინა ჰაბსბურგი, რომელიც 23 წლის გარდაიცვალა, მანამ სანამ მისი ქმარი უნგრეთში გამეფდებოდა. თუმცა ამ მონარქს, ანუ ოტო I-ს ჰყავდა მეორე ცოლიც, რომელიც ტახტის დაკარგვიდან ორ წელიწადში გარდაიცვალა. სწორედ ამის გამო ვიტელსბახების დინასტიიდან უნგრეთს არც ერთი დედოფალი არ ჰყოლია. ვლადისლავ I-ს არ ჰყოლია შვილები და არც დაქორწინებული ყოფილა (აქედან გამომდინარე დადიოდა ჭორები, რომ ჰომოსექსუალი იყო). მეფე ლასლო პრაღაში ემზადებოდა რათა ცოლად შეერთო საფრანგეთის მეფე შარლ VII-ის ასული, პრინცესა მაგდალენა ვალუა, თუმცა ლასლო მზადებისას გარდაიცვალა, მაგდალენა კი სამშობლოში დააბრუნეს.
საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი

საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი — უმსხვილესი ქართული ბიოგრაფიული მონაცემთა ბაზა, რომელიც ამუშავდა 2001 წელს. შეიცავს ინფორმაციას, საქართველოში და მის გარეთ მოღვაწე ცნობილი ქართველების შესახებ. პროექტს განაგებს საქართველოს პარლამენტის ბიბლიოთეკა. პროექტს თემურ ჩხენკელის ხელმძღვანელობით საფუძველი ჩაეყარა 2001 წელს, როდესაც ამერიკის სახელმწიფო დეპარტამენტის განათლებისა და კულტურული ურთიერთობის ბიურომ დააფინანსა „ქართველი ავტორები ინტერნეტში“. ბაზა მოიცავდა საქართველოში მოღვაწე და უცხოეთში მცხოვრები ქართველი მეცნიერების, ავტორების, მწერლების, პოეტების ბიოგრაფიებს, აგრეთვე მათი წიგნების ანბანურ სიას საძიებლით. 2012 წელს საიტის ძრავი და ინტერფეისი შესამჩნევად დაიხვეწა. 2015 წელს სახელწოდება „ქართველი ავტორები ინტერნეტში“ შეიცვალა სახელით „საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი“. ბიოგრაფიები გადავიდა განახლებულ მონაცემთა ბაზაში. მას სახელის გარდა შეეცვალა შინაარსიც, ხოლო ბაზა რიცხობრივად გაიზარდა. ცნობარში, სხვადასხვა პიროვნებების ბიოგრაფიული მონაცემების გარდა განთავსებულია პიროვნებათა ფოტოები, ჯილდოები, პრემიები და პრიზები. 2023 წლის მონაცემით ბაზა მოიცავდა 19,600-ზე მეტ სტატიას. ის ხელმისაწვდომია როგორც ქართულ, აგრეთვე ინგლისურ ენაზე. მასში ნებისმიერს შეუძლია ჩაასწოროს ან დაამატოს ბიოგრაფიის ესკიზი საიტზე არსებული სპეციალური შაბლონური ფორმის საშუალებით, რომელიც გაივლის შემოწმებას და მხოლოდ ამის შემდეგ გამოქვეყნდება. პროექტი მიზნად ისახავს, გამოაქვეყნოს მაქსიმალურად ყველა ცნობილი ქართველი. {{nplg ბიოგრაფია}} {{nplg ემიგრანტი}} {{nplg ექიმი}} {{nplg მეღვინე}} {{nplg სპორტსმენი}} {{nplg ილია}} ოფიციალური საიტი საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი Facebook-ზე საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონის ისტორია ↑ 1.0 1.1 ცნობარ „საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი“-ს წარსული და დღევანდელობა. biblioni.wordpress.com (11 ივლისი, 2017). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 12 თებერვალი, 2022. ციტირების თარიღი: 15 აპრილი, 2018. ↑ ოფიციალური საიტი. ბიოგრაფიული ლექსიკონი. ციტირების თარიღი: 4 მაისი, 2018.
ლაზისტანის ეიალეთი

ლაზისტანის ეიალეთი (ან ლაზისტანი; თურქ. Lazistan eyaleti) — თურქეთის პრეზიდენტის, რეჯეფ თაიფ ერდოღანის მიერ, ახალი ადმინისტრაციული რეფორმის გატარების სურვილის შედეგად შემოთავაზებული ერთ-ერთი ტერიტორიული ერთეულის სახელწოდება, რომელიც სავარაუდოდ თურქეთის შავი ზღვის რეგიონის ტერიტორიას უნდა მოიცავდეს და მის ალტერნატივად იქცეს. ახალი ტერიტორიულ-ადმინისტრაციული რეფორმის მიზანია უფრო მეტი ავტონომიის გადაცემა ადგილობრივი თვითმართველობისთვის, რაც ადმინისტრაციული მენეჯმენტის წახალისების წინაპირობად უნდა იქცეს. 2013 წელს, რეჯეფ თაიფ ერდოღანმა სატელევიზიო გამოსვლაში, მოიხსენია, რომ ოსმალეთის იმპერიში, შავი ზღვის რეგიონს — ლაზისტანი ეწოდებდა, ხოლო თურქეთის დამფუძნებელი პარლამენტი, სამხრეთ და აღმოსავლეთ ანატოლიის რეგიონს — ქურთისტანს უწოდებდა. მისი გამოსვლა, რომელიც ოსმალეთის პროვინციულ-ადმინისტრაციულ მოდელს ეხებოდა, მალევე კრიტიკის საგნად და სხვადასხვა ინტერპრეტაციების გავრცელების საშუალებად იქცა, საზოგადოების ნაწილის აზრით, ერდოღანის მსგავსი განცხადება, ფედერალური სისტემის დანერგვას გულისხმობდა. ერდოღანმა სცადა ნაციონალისტურად განწყობილ პუბლიკაში არსებული გაუგებრობის განმუხტვა და მათ შეახსენა ოსმალეთის იმპერიაში არსებული ავტონომიური პროვინციების არსებობის პრეცედენტი და დასძინა, რომ ოსმალეთის ეპოქაში არსებობდა ქურთისტანის და ლაზისტანის ეიალითები. მისი აზრით, „ძლიერ თურქეთს არ უნდა აფრთხობდეს შტატების სისტემა“, ავტონომიური თვითმართველობები თურქეთის შემადგენლობაში შესაძლებელია და ის თურქეთის სახელმწიფოს სიძლიერის წყაროდ უნდა იქცეს. ჭანეთი ლაზისტანი ↑ hurriyetdailynews.com - Politicians hit below belt in Kurdish debate ↑ al-monitor.com - Turkey's Nationalists Threaten Inter-Communal Fighting ↑ dailysabah.com - PM Erdoğan: Those who withdraw will have to drop their weapons
ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის ტაძარი (აქსინინო)

ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის ტაძარი (რუს. Храм иконы Божией Матери «Знамение») — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVIII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ჩრდილოეთის ადმინისტრაციული ოლქის ლევობერეჟნის რაიონში. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. 20 წელზე მეტი ტაძართან მოქმედებს საკვირაო სკოლა, რომელიც მოსწავლეებს ასწავლის საეკლესიო სიმღერას. პირველი ხის ეკლესია სოფელ აქსინინოში ააგეს 1708 წელს თავად მიხეილ გოლიცინის ფინანსებით. ტაძარი იყო ფიჭვისაგან აგებული, მუხის საფუძველზე, სატრაპეზოსთან და კოშკოვან სამრეკლოსთან ერთად. სამრეკლოზე ეკიდა ექვსი ზარი. ტაძრის კანკელი იყო ოთხიარუსიანი, მოოქროვილი, ხოლო ტაძრის მთავარი ხატი „ზეციური სასწაული“ ვერცხლის მოჭედილობით იყო გაფორმებული. 1812 წელს ნაპოლეონის ჯარებმა სოფელი გაძარცვეს, მაგრამ ეკლესია გადარჩა. 1874 წელს ტაძარი დაიწვა. ახალი ტაძრის პროექტი დაუკვეთეს მოსკოველ არქიტექტორს ალექსანდრე ვეიდენბაუმს (1840-1909 წწ.). გეგმის მიხედვით მშენებლობისას უნდა გამოეყენებინათ ძველი ტაძრის საკურთხევლის კედელი, მაგრამ არქიტექტორის გადაწყვეტილებით გეგმა შეცვალეს და აგურის ეკლესია ააგეს მნიშვნელოვნად მარჯვნივ. დამწვარი ეკლესიის საკურთხევლის ადგილზე დააყენეს მცირე სამლოცველო კანდელით. ქვის ეკლესია ააგეს 1884 წელს, ტაძრის კანკელი დაასრულეს 1899 წელს, ხოლო ინტერიერის მოხატვა გაგრძელდა 1900 წლამდე. საბჭოთა პერიოდში ეკლესია არ დახურულა. სავარაუდოდ ალბათ იმიტომ, რომ მდებარეობდა ქალაქგარეთ, პატარა სოფელში და ვერ მიიპყრო ხელისუფლების ყურადღება. 1918 წლის 20 იანვარს ახალმა ხელისუფლებამ მიიღო დეკრეტი, სახელმწიფოსაგან ეკლესიის გამოყოფის შესახებ, რომლის ძალითაც ადგილობრივ მღვდელს სახლი ჩამოართვეს, რომელშიც განათავსეს სასოფლო საბჭო, კინოთეატრი და სამკითხველო (ეს სახლი დაიწვა 1960 წელს). როდესაც დაიწყო ეკლესიების მასობრივი დანგრევა და დახურვა, ზეციური სასწაულის ტაძარში მეზობელმა სამრევლოებმა აქსინინში შეიტანეს მეტნაკლებად ღირებული ხატები და ჭურჭელი. ამჟამად თითქმის ყველა ხატი დაბრუნებულია კვლავ გახსნილ ეკლესიებში. 1982 წელს ეკლესიას მიაშენეს ჩრდილოეთის ეგვტერი და სანათლავი სამხრეთის ეგვტერთან. ტაძრის მთავარი სიწმინდეა ყაზანის ღვთისმშობლისა და ზეციური სასწაულის ხატი. ქვის ტაძარი თავდაპირველად დაგეგმეს ბიზანტიურ სტილში, მაგრამ შემვეგ ააშენეს ფსევდორუსულ სტილში. შენობა ასიმეტრიულია, აქვს მხოლოდ ერთი ეგვტერი (სამხრეთით), სატრაპეზო და სამრეკლო. Официальный сайт храма иконы Божией Матери «Знамение» в Аксиньине Храм иконы Божией Матери «Знамение» в Аксиньине на сайте «Храмы России» ↑ Знаменская церковь в Аксиньино
ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის ტაძარი (კუნცევო)

ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის ტაძარი (რუს. Храм иконы Божией Матери «Знамение») — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVIII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის დასავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის ფილი-დავიდკოვოს რაიონში. ამჟამინდელი ტაძარი აგებულია მოსკოვისათვის იაშვიათ ნეობიზანტიურ სტილში XX საუკუნის დასაწყისში. აქვს ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის ხატის „ზეციური სასწაულის“ სახელზე. ეგვტერები კი წმინდა ბარბარესა და პარიის ეპისკოპოსის ბასილი აღმსარებლის სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ღვთისმშობლის ხატის „ზეციური სასწაულის“ ტაძარი კუნცოვოში აააგო ალექსანდრე ნარიშკინმა 1744 წელს. ალექსანდრე იყო იმპერატორ პეტრე I დიდის ბიძაშვილი. შენობა რამდენჯერმე გადააკეთეს და XX საუკუნისათვის უკვე მოძველებული იყო. საიმპერატორო არქეოლოგიური კომისიის გადაწყვეტილებით შენობა დაშალეს. დატოვეს მხოლოდ დასავლეთის კედელი და სარძიკველი. ახალი ეკლესიის მშენებლობა წარიმართა კუნცოვოს მამულის მფლობელის ნადეჟდა სოლდატენკოვაიას (ვასილ სოლდატენკოვის ქვრივი) დაკვეთითა და ფინანსებით. ახალი ტაძრის მშენებლობა დაუკვეთეს სერგეი სოლოვიოვს, რომელსაც უნდა აეშენებინა ტაძარი VI საუკუნის რავენის სტილში. სამრეკლო კი ეკლესიისაგან მოშორებით უნდა მდგარიყო. მშენებლობა დაიწყო 1911 წელს და 1913 წელს, უკვე არქიტექტორის სიკვდილის შემდეგ, იგი აკურთხეს. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს ღვთისმშობლის ხატის „ზეციური სასწაულის“ სახელზე. ჩრდილოეთის ეგვტერი - წმინდა ბარბარეს (ვასილ სოლდატენკოვის პირველი ცოლის მფარველი ანგელოზი) და პარიის ეპისკოპოსის ბასილი აღმსარებლის (ვასილ სოლდატენკოვის მფარველი ანგელოზი) სახელზე. ახალი ეკლესიის წინამძღვარი გახდა ვასილი გურიევი. ეკლესიაში ღვთისმსახურება შეწყდა 1932 წელს. სამრეკლო დაანგრიეს. მარმარილოს კანკელიც ჩამოანგრიეს. გაანადგურეს ვასილი სოლდატენკოვისა და მისი პირველი ცოლის ბარბარეს აკლდამა. ეკლესია გადასცეს ფაბრიკას, ბიბლიოთეკას და სამხედრო-სპორტულ კლუბს. ამჟამად ეკლესიის ინტერიერი აღდგენილია. იატაკი შემონახულია 1913 წლიდან. ეკლესიის განახლება დაიწყო 1991 წლის 11 სექტემბრიდან. ეკლესია 2000 წელს აკურთხა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა ალექსი II-მ. ტაძართან მოქმედებს საკვირაო სკოლა, ახალგაზრდების მართლმადიდებლური კლუბი „Знамение“ და ახალგაზრდული ქორო. Печёнкин И. Е. Сергей Соловьёв. — Москва: Издательский дом Руденцовых, 2013. — 228 с. — (Архитектурное наследие России). — ISBN 978-5-902887-13-3. Официальный сайт прихода Страница храма на сайте Георгиевского благочиния დაარქივებული 2016-06-23 საიტზე Wayback Machine. ↑ Церковь Знамения в Кунцеве, 1900-е годы., арх. Соловьев С. У.. Реестр объектов культурного наследия. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-10-21. ციტირების თარიღი: 2016-10-21. ↑ Работа с молодежью — Храм иконы Божией Матери "Знамение" в Кунцеве. hramvkuntsevo.ru. ციტირების თარიღი: 2017-05-26.
ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის ტაძარი (პერეიასლავი)

ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის ტაძარი (რუს. Храм иконы Божией Матери «Знамение») — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის მეშჩანის რაიონში. ტაძრის წინამძღვარია დეკანოზი ფიოდორ როჟიკი. ეკლესიასთან მოქმედებს საკვირაო სკოლა. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის ხატის „ზეციური სასწაულის“ სახელზე. ეგვტერები კი იოანე ნათლისმცემლის, ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, მოწამე ტრიფონისა და ალექსანდრე ხოტოვიცკის სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. XVII საუკუნეში თანამედროვე ტაძრის ადგილზე იდგა ხის ეკლესია, რომელიც ნაკურთხი იყო იოანე ნათლისმცემლის თავის კვეთის დღის პატივისცემის ნიშნად (ივანე მრისხანეს მფარველი წმინდანი). ჩანაწერთა წიგნებში ეკლესია სწორედ ამ სახით მოიხსენიება. 1712 წელს ეკლესია დაიწვა და ხელახლა ააგეს 1713 წელს მრევლის შემოწირულობების ხარჯზე. ახალი ეკლესია უკვე აკურთხეს ღვთისმშობლის ხატის „ზეციური სასწაულის“ სახელზე. ქვის ეკლესიის მშენებლობა კი დაიწყეს 1757 წელს პერეიასლავის სლობოდის მეეტლეების თხოვნით. ტაძარი აკურთხეს 1766 წელს. 1888 წელს საეპარქიო არქიტექტორის სტეფან კრიგინის პროექტის მიხედვით ეკლესია გააფართოვეს. კუთხის ეგვტერები წინ წამოსწიეს და გაუსწორეს საკურთხევლის ხაზს. ააშენეს შესასვლელი, სამრეკლოს მეორე იარუსი დაუკავშირეს ქოროს. ამ ყველაფრის შესახებ მოგვითხრობს მემორიალური დაფა. ამავე პერიოდში კრიგინის პროექტის მიხედვით ეკლესია შემოღობეს. XX საუკუნის დასაწყისში ეკლესიასთან მოქმედებდა თავშესაფარი და საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. 1917 წლის შემდეგ საბჭოთა ხელისუფლების პირობებში ეკლესია არ დახურულა, მასში გადაიტანეს ხატები ახლოს მდებარე დაკეტილი ეკლესიებიდან და ტაძრებიდან. 1929-1931 და 1950-იან წლებში ტაძარში მსახურობდა დიაკვანი ალექსანდრე მიხეილის ძე დერჟავინი (1871-1963 წწ.). 1979 წელს მიმდინარეობდა შენობის ფასადის რემონტი. 1980-იან წლებში ააგეს ახალი საეკლესიო სახლი. 1980 წლის ნოემბერში ახალი ეგვტერი აკურთხეს წმინდა მოწამე ტრიფონის სახელზე. 1997 წელს აკურთხეს ქვის სანათლავი ტაძარი ალექსანდრე ხოტოვიცკის სახელზე. ტაძარი ერთგუმბათიანია, კვადრატული, ზედა იარუსითა და გუმბათით. სატრაპეზოს აღმოსავლეთ ნაწილში, მეორე სართულზე განთავსებულია ქორო. სამრეკლო - ოთხკუთხა და სამიარუსიანია. Официальный сайт храма иконы Божией Матери «Знамение» в Переяславской слободе Храм иконы Божией Матери «Знамение» в Переяславской слободе на сайте «Храмы России» ↑ Зодчие Москвы времени эклектики, модерна и неоклассицизма (1830-е — 1917 годы): илл. биогр. словарь / Гос. науч.-исслед. музей архитектуры им. А.В.Щусева и др. — М.: КРАБиК, 1998. — С. 146. — 320 с. — ISBN 5-900395-17-0. ↑ Ригин В., протоиерей Образ буди верным. О старце-священнике, подвижнике и учёном. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-11. ციტირების თარიღი: 2018-04-15.
კატარის დემოგრაფია

კატარის მოსახლეობამ 2016 წელს შეადგინა 2,6 მილიონი ადამიანი, მათ შორის 80 % უცხოელია. უცხოელების უმრავლესობა არიან ინდოეთიდან, ირანიდან, პაკისტანიდან, ერაყიდან, ნეპალიდან, ბანგლადეშიდან და შრი ლანკიდან. ისინი მუშაობენ მშენებლობაზე და უფრო ცუდ გარემოში. კატარელები არიან მუსლიმები და საკმაოდ ინარჩუნებენ ტრადიციებს. ნავთობის აღმოჩენის შემდეგ ქვეყანაში იმატა ურბანიზაციამ და დღეს 90 % ცხოვრობს დოჰაში ან მის გარეუბნებში, რამაც ჩრდილოეთ ნაწილის მოსახლეობის დაცლა გამოიწვია. კატარი ერთ-ერთი პირველი ქვეყანაა, სადაც ისლამი შემოიტანეს მეშვიდე საუკუნიდან. კატარის სახელმწიფო რელიგიაა - ისლამი. კატარელების უმრავლესობა სუნიტია და 10 % მუსლიმებისა შიიტი. ცენტრალური მეჩეთი არის მოჰამედ ბინ აბდულ უაჰაბის სახელობის მეჩეთი, დაფნას უბანში. ისლამური განათლების მიღება შესაძლებელია კატარის ყველა დიდ უნივერსიტეტში. მოსახლეობის 67,7 % ამ რელიგიის მიმდევარია. ქრისტიანების უმეტესობა არის ევროპიდან, ამერიკიდან, აზიიდან, ახლო აღმოსავლეთიდან და აფრიკიდან ჩამოსულები. ისინი წარმოადგენენ მოსახლეობის 13,8 %-ს. 2005 წელს, კატარის მთავრობამ მიწის ნაკვეთი გადასცა ზოგ ქრისტიანულ ჯგუფებს დოჰას გარეუბანში, რომ აეშენათ ეკლესიები. უმეტესობა კათოლიკეა ან პროტესტანტია. მოსახლეობის 13,8 % ამ რელიგიის მიმდევარია და მათი უმეტესობა ნეპალიდან ან ინდოეთიდანაა. ↑ Ministry of Development Planning and Statistics. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-06-26. ციტირების თარიღი: 2017-02-07. ↑ Middle East ::QATAR. CIA The World Factbook. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-12-24. ციტირების თარიღი: 2018-04-15.