laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კლდეკარი

კლდეკარი — მწვერვალი და ხელოვნური კარის მსგავსი გასასვლელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპისა და ქვემო ქართლის მხარის თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტების ადმინისტრაციულ საზღვარზე. მდებარეობს თრიალეთის ქედის თხემზე, მდინარეების თეძამისა და ალგეთის წყალგამყოფზე, მანგლისიდან ჩრდილო-დასავლეთით 12 კმ-ზე, ზღვის დონიდან დაახლოებით 2000 მ სიმაღლეზე. კლდეკარი აგებულია შუაეოცენური ანდეზიტებითა და ტუფ-ბრექჩიებით. მწვერვალის მიდამოები შემოსილია ალპური და შერეული ტყით. კლდეკარის მახლობლად ქედის თხემზე განლაგებულია კლდეკარის ციხესიმაგრის ნანგრევები. მარუაშვილი ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 551.
კლდეცოცია

კლდეცოცია (ლათ. Tichodroma) — ფრინველების გვარი ბეღურასნაირთა რიგისა. შეიცავს ერთადერთ სახეობა — წითელფრთიან კლდეცოციას (ლათ. Tichodroma muraria). ტანად მომცროა (160-175 მმ). თავი და ზურგი რუხი აქვს, ფრთების მფარავი ბუმბული — წითელი, მომქნევები — შავი, თეთრკოპლებიანი. წვრილი და გრძელი ნისკარტი რკალისებურად აქვს მოხრილი. მოგრძო თითები კარგად განვითარებული ბრჭყალებით ბოლოვდება. კლდეცოცია ბინადრობს კლდოვან ადგილებში. საქართველოში გვხვდება სუბალპურ და ალპურ ზონებში. ზამთრობით შეიძლება დაბლობებშიაც გამოჩნდეს ფლატეებზე. ბუდეს იკეთებს კლდის ნაპრალებში. დებს 3—4 კვერცხს. იკვებება მწერებითა და ობობებით. კუტუბიძე მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 522.
რილის შვიდი ტბა

რილის შვიდი ტბა (ბულგ. Седемте рилски езера) — მყინვარული ტბების ჯგუფი ბულგარეთში, რილის ქედის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, ზღვის დონიდან 2100–2500 მ სიმაღლეზე. დამახასიათებელი თავისებურებების გამო შვიდივე ტბა საკუთარ სახელს ატარებს. რილის ტბათა ჯგუფში გაერთიანებულია სულ 7 პატარა ზომის ტბა, რომელთა შორისაა: სალზატა (ცრემლის ტბა), ოკოტო (თვალის ტბა), ბაბრეკა (თირკმლის ტბა), ბლიზნაკა (ტყუპის ტბა), ტრილისტნიკა (სამყურა ტბა), რიბნოტო (თევზის ტბა) და დოლნოტო (ქვედა ტბა). ყველაზე მაღლა გაწოლილია ტბა სალზატა, რომელიც დიდი გამჭვირვალობით განირჩევა. შემდეგია ტბა ოკოტო, რომელსაც თითქმის იდეალური ოვალური ფორმა ახასიათებს. ოკოტო ბულგარეთის უღრმესი ცირკული ტბაა. ტბა ბაბრეკა ამ ჯგუფის ტბებს შორის ყველაზე ციცაბო ნაპირებით გამოირჩევა. ტბა ბლიზნაკა ამ ჯგუფის ტბებს შორის უდიდესია ზედაპირის ფართობით. ტბა ტრილისტნიკა ცნობილია უსწორმასწორო ფორმითა და დაბალი ნაპირებით. ტბა რიბნოტო ყველაზე მეჩხერია, ხოლო დოლნოტო ყველაზე დაბლა მდებარე ტბაა, რომელიც დასაბამს აძლევს მდინარე სტრუმას მარცხენა შენაკადს — ჯერმანს. ტბები იყინება. Седемте рилски езера // Българска енциклопедия А-Я (болг.). — БАН; Труд; Сирма, 2002. — ISBN 9548104083.
სოფიო აგუმაა

სოფიო აგუმაა (დ. 20 დეკემბერი, 1939, დურიფში) — საბჭოთა და აფხაზი მსახიობი, თეატრის რეჟისორი. საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი (1981), აფხაზეთის ასსრ-ის სახალხო არტისტი (1985). 1956 წელს სწავლა დაიწყო თბილისის თეატრალურ ინსტიტუტში სამსახიობო ფაკულტეტზე (პედაგოგები: ა.ხორავა, ა. ფაღავა). ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ, 1960 წლიდან 1994 წლამდე მუშაობდა აფხაზეთის ჭანბას სახელობის დრამატული თეატრში. იყო წამყვანი მსახიობი. თეატრში მუშაობის პერიოდში სწავლობდა სოხუმის მუსიკალურ სასწავლებელში „გუნდის დირიჟორის“ ფაკულტეტზე. სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ სასწავლებელში მუშაობდა „სავალდებულო დირიჟორობის“ საგნის პედაგოგად. მსახიობმა 70-ზე მეტი როლი განასახიერა აფხაზურ დრამატულ სცენაზე. ასევე მონაწილეობდა მხატვრულ ფილმებში. გადაღებულია ისეთ ფილმებში, როგორიცაა: „შავი ზღვის ნაპირზე“ (1975), „ხავერდოვანი სეზონი“ (1978), „ოგარიოვის 6“ (1980), „კანონიერი ქურდები“ (1989) და სხვა. 1995 წელს სათავეში ჩაუდგა თავისივე ინიციატივით შექმნილ, აფხაზეთის კულტურულ ცენტრ „აბაზასთან“ არსებულ კერძო თეატრს. აფხაზეთის სახტელერადიოკომიტეტთან თანამშრომლობით, როგორც დამდგმელმა რეჟისორმა და სცენარისტმა და მსახიობმა, გადაიღო მოკლემეტრაჟიანი ფილმები. 1999 წლის სოფიო აგუმაას ინიციატივით აფხაზეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე გაიხსნა სპეციალური განყოფილება: „თეატრისა და კინოს მსახიობი“. 2014 წლის აგვისტოში დაინიშნა აფხაზეთის სახელმწიფო ახალგაზრდული თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელად. 1971 — საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი 1981 — საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი 1985 — აფხაზეთის ასსრ-ის სახალხო არტისტი Аргун А. Х. Софа Агумаа. — Сухум, 1995. Абхазский биографический словарь. Под ред. В. Ш. Авидзба. АбИГИ. Сух., — М., 2015. — с.38-39. სოფიო აგუმაა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი Жизнь от трагедии до комедии: творческий путь Софы Агумаа Софа Агумаа отмечает 80-летний юбилей ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1971. №6. გვ. 239 ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1981 №14. გვ. 20
ეოზინი

ეოზინი წარმოადგენს ზოგიერთი ფლუორესცენტული, მჟავა ნაერთის სახელს, რომლებიც უკავშირდებიან ფუძე ან ეოზინოფილურ ნაერთებს, როგორებიცაა ცილების ამინომჟავური ნაშთები და ღებავს მათ მუქ წითელად ან ვარდისფრად. ციტოპლაზმური ცილების გარდა, ეოზინი შესაძლოა გამოყენებულ იქნას კოლაგენისა და კუნთოვანი ბოჭკოს შესაღებად. სტრუქტურებს, რომლებიც იღებება ეოზინით, ეოზინოფილურს უწოდებენ. ჰისტოლოგიურ პრაქტიკაში, ყველაზე ხშირად გამოიყენება ეოზინ Y ეოზინს სახელი ეწოდა მისი შემქმნელის, ჰაინრიხ კაროს ბავშვობის მეგობრის, ანა პეტერსის მეტსახელის გამო. სინამდვილეში არსებობს ორი მსგავსი ნაერთი, რომელთაც ეოზინს უწოდებენ. ჰისტოლოგიაში ყველაზე ხშირად გამოიყენება ეოზინ Y (ასევე ცნობილი როგორც ეოზინი Y ws, მოყვითალო ეოზინი, Acid Red 87 No.22), რომელისაც მოყვითალო შეფერილობა აქვს, და ეოზინი B (მოლურჯო ეოზინი, Acis Red 91, საფროზინი, ალისფერი ეოზინი, იმპერიული წითელი) რომელსაც მოლურჯო შეფერილობა აქვს. აღნიშნული ორი საღებავი ერთმანეთის ურთიერთშემცვლელია. ეოზინი ხშირად გამოიყენება ჰემატოქსილინთან ერთად, H&E (ჰემატოქსილინ-ეოზინი) შეღებვისას. H&E შეღებვა ერთ-ერთი ყველაზე ხშირად გამოყენებული ტექნიკაა ჰისტოლოგიაში. ჰემატოქსილინითა და ეოზინით შეღებვისას ციტოპლაზმა იღებება მოვარდისფროდ, ხოლო ბირთვები მუქ ლურჯ ან მეწამულად. ეოზინი ასევე ღებავს სისხლის წითელ უჯრედებს მუქ წითლად. შეღებვისთვის, ჩვეულებრივ გამოიყენება ეოზინი Y-ის 1-5 პროცენტიანი წყალხსნარი ან გახსნილი ეთანოლში. წყალხსნარებში ობის ზრდის პრევენციისთვის, ზოგჯერ ამატებენ თიმოლს. ძმარმჟავას მცირე კონცენტრაციის (0,5 %) დამატებით იზრდება ქსოვილის ღებვადობის ინტენსივობა. საღებავი წარმოადგენს IARC მე-3 კლასის კანცეროგენს. ეოზინი ასევე გამოიყენება წითელი მელნის დასამზადებლად; თუმცა, განსაკუთრებით ეოზინ Y-ის მოლეკულინდან ბრომის ატომის გამოთავისუფლების გამო, საღებავი მიდრეკილია დეგრადაციისკენ და დროთა განმავლობაში იღებს მუქ ყავისფერ ელფერს.ეოზინის საღებავის მომხმარებელი იყო პოსტიმპრესიონისტი მხატვარი ვან გოგი. ↑ 1.0 1.1 Lillie, Ralph Dougall (1977) H. J. Conn's Biological stains, 9th, Baltimore: Williams & Wilkins, გვ. 692p.  ↑ Travis, Anthony S (1998). „"Ambitious and Glory Hunting . . . Impractical and Fantastic": Heinrich Caro at BASF“. Technology and Culture. 39 (1): 105–115. doi:10.2307/3107005. JSTOR 3107005. ↑ Haematoxylin Eosin (H&E) staining (11 April 2010). ციტირების თარიღი: 22 April 2018 ↑ Hitokoto H, Morozumi S, Wauke T, Sakai S, Kurata H (1980). „Inhibitory effects of spices on growth and toxin production of toxigenic fungi“. Appl. Environ. Microbiol. 39 (4): 818–22. doi:10.1128/AEM.39.4.818-822.1980. PMC 291425. PMID 6769391. ↑ Van Gogh's Fading Colors Inspire Scientific Inquiry.
კლდისდუმა

კლდისდუმა (ლათ. Sedum) — მცენარეთა გვარი მსუქანასებრთა ოჯახისა. ბალახები, ნახევრად ბუჩქები ან ბუჩქებია. აქვთ წვნიანი ან ხორცოვანი ფოთლები. 500-მდე სახეობა იზრდება ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ზომიერ სარტყელში, უმეტესად ევრაზიაში, რამდენიმე — სამხრეთ აფრიკასა და სამხრეთ ამერიკაში. საქართველოში 15-მდე სახეობაა. სახეობების მეტი წილი სუბალპურ და ალპური სარტყლის ქვიან და კლდოვან ადგილებზე იზრდება. ხშირად გვხვდება მწვავე ფუნთუშა (ლათ. Sedum acre), რომელიც პატარა და ფხვიერ კორდებს ქმნის. თაფლოვანია (მისი ფოთლების წვენი კანს წვავს და აწითლებს) კავკასიური კლდისდუმა (ლათ. Sedum caucasicum), აგრეთვე ფუნთუშა (ლათ. Sedum pallidum), მსუქანა (ლათ. Sedum stoloniferum) და სხვა. კლდისდუმას ბევრი სახეობა დეკორატიულია. აშენებენ ბაღებში, ზოგს — ოთახებსა და ორანჟერეებში. იყენებენ კლდოვანი და ქვიანი ადგილების გასამწვანებლად. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 553.
სულხან-საბა ორბელიანის ძეგლი (ნადიბანი)

სულხან-საბა ორბელიანის ძეგლი — ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნადიბანში. ქანდაკების ავტორია გოგი ჟღენტი, მოქანდაკე გენადი ზაქარაია. ძეგლი გაიხსნა 1983 წელს. "გული მისკდება, როცა მესმის: ვინ არის ეს კაცი და რატომ არის ასეთ დღეშიო" მოქანდაკე გოგი ჟღენტი „მემკვიდრეობაში“
ვილიამარტინ-დე-კამპოსი

ვილიამარტინ-დე-კამპოსი (ესპ. Villamartín de Campos) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების პალენსიის პროვინციის ტიერა-დე-კამპოსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 36 კმ². მოსახლეობა — 181 კაცი (2020 წ.). პალენსიის მუნიციპალიტეტები ვილიამარტინ-დე-კამპოსის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
კლდისვაშლა

კლდისვაშლა (ლათ. Sempervivum) — მცენარეთა გვარი მსუქანასებრთა ოჯახისა. მრავალწლოვანი ბალახებია. 30-მდე სახეობა გავრცელებულია ევროპაში, კავკასიაში, მცირე და წინა აზიაში, ჩრდილო-დასავლეთ აფრიკაში. იზრდება სუბალპური და ალპური სარტყლის ქვიან ფერდობებსა და კლდეებზე. კავკასიაში გავრცელებულია 11 სახეობა (საქართველოში 6, მ. შ. 2 კავკასიის ენდემია და 2 — საქართველოს). აშენებენ დეკორატიულ მცენარედ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 553.
ვილიამუერა-დე-ლა-კუესა

ვილიამუერა-დე-ლა-კუესა (ესპ. Villamuera de la Cueza) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების პალენსიის პროვინციის ტიერა-დე-კამპოსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 25 კმ². მოსახლეობა — 38 კაცი (2020 წ.). პალენსიის მუნიციპალიტეტები ვილიამუერა-დე-ლა-კუესის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ვილიარმენტერო-დე-კამპოსი

ვილიარმენტერო-დე-კამპოსი (ესპ. Villarmentero de Campos) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების პალენსიის პროვინციის ტიერა-დე-კამპოსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 8 კმ². მოსახლეობა — 18 კაცი (2020 წ.). პალენსიის მუნიციპალიტეტები ვილიარმენტერო-დე-კამპოსის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ვილიარამიელი

ვილიარამიელი (ესპ. Villarramiel) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების პალენსიის პროვინციის ტიერა-დე-კამპოსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 30,26 კმ². მოსახლეობა — 818 კაცი (2020 წ.). პალენსიის მუნიციპალიტეტები ვილიარამიელის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ვილიერიასი-დე-კამპოსი

ვილიერიასი-დე-კამპოსი (ესპ. Villerías de Campos) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების პალენსიის პროვინციის ტიერა-დე-კამპოსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 22 კმ². მოსახლეობა — 82 კაცი (2020 წ.). პალენსიის მუნიციპალიტეტები ვილიერიასი-დე-კამპოსის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ვილიოვიეკო

ვილიოვიეკო (ესპ. Villovieco) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების პალენსიის პროვინციის ტიერა-დე-კამპოსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 23,53 კმ². მოსახლეობა — 74 კაცი (2020 წ.). პალენსიის მუნიციპალიტეტები ვილიოვიეკოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
რევაზ ჭოხონელიძე

რევაზ ჭოხონელიძე (დ. 1 თებერვალი, 1938, თბილისი — გ. 6 ნოემბერი, 2014) — ქართველი მოცეკვავე, ქორეოგრაფი. საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1980), საქართველოს სახალხო არტისტი (1990). ღირსების ორდენის კავალერი (1997) 1957 წლიდან იყო ქართული ცეკვის თვითმოქმედ ანსამბლ „სალხინოს“ მოცეკვავე (ხელმძღვანელი გ. დარახველიძე), 1965 წლიდან — რუსთავის ცეკვის ახალგაზრდა ანსამბლის მოცეკვავე–მსახიობი (ხელმძღვანელი რ. ხონელიძე, გ. დარახველიძე). 1967 წლიდან ანსამბლ „სალხინოს“ ხელმძღვანელობდა. შემდეგ ამ ანსამბლს შეუერთდა ხალხური სიმღერის შემსრულებელთა ჯგუფი ანზორ ერქომაიშვილის ხელმძღვანელობით, 1971 წელს გადაკეთდა სახელმწიფო ანსამბლად და ეწოდა საქართველოს სახელმწიფო ვოკალურ–ქორეოგრაფიული ანსამბლი „რუსთავი“ (სამხატვრო ხელმძღვანელი ანზორ ერქომაიშვილი, ქორეოგრაფი რევაზ ჭოხონელიძე). განახლებულ ანსამბლში მან საკუთარი ინტერპრეტაციით მრავავალი ათეული ცეკვა დადგა. მათ შორის: „ფრესკა“ (საგალობლების თანხლებით), „ხორუმი“ (სიმღერით), „საქორწინო სიუიტა“, „ფშაური–ხანჯლებით“. მოღვაწეობდა როგორც მთავარი ქორეოგრაფი საქართველოს სიმღერისა და ცეკვის ანსამბლში „ერისიონი“ (სამხატვრო ხელმძღვანელი ჯემალ ჭკუასელი). მის ცხოვრებასა და შემოქმედებაზე გადაღებულია დოკუმენტური კინოფილმი. საქართველოს კათოლიკოს პატრიარქის, ილია II მიერ წოდებულია საუკუნის ქორეოგრაფად. 2002 წელს, პარიზში მას „თანამედროვე ქორეოგრაფიის მეტრი“ უწოდეს. 1959 — ახალგაზრდობისა და სტუდენტთა VII მსოფლიო ფესტივალი, ლაურეატი, ოქროს მედალი (ჰელსინკი) 1962 — ახალგაზრდობისა და სტუდენტთა VIII მსოფლიო ფესტივალი, ლაურეატი, ოქროს მედალი (ჰელსინკი) 1968 — საქართველოს კულტურის დამსახურებული მუშაკი 1980 — საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე 1990 — საქართველოს სახალხო არტისტი 1997 — ღირსების ორდენი 2003 — საქართველოს სახელმწიფო პრემია 2006 — შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემია ქართული მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი, თბ., 2015. — გვ. 572. რევაზ ჭოხონელიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ჟან მარტენ შარკო

ჟან მარტენ შარკო (დ. 29 ნოემბერი, 1825 — გ. 16 აგვისტო, 1893) — ფრანგი ნევროლოგი და ანატომიური პათოლოგიის პროფესორი. ის იყო ცნობილი ფსიქიატრის, ზიგმუნდ ფროიდის პედაგოგი. მას დიდი წვლილი მიუძღვნის ნევროლოგიისა და ფსიქოლოგიის სფეროების განვითარებაში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჟან-მარტენ შარკო ბიოგრაფია და ბიბლიოგრაფია ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ Léonore database — ministère de la Culture. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2886420"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q384602"></a> ↑ RKDartists <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17299517"></a> ↑ 4.0 4.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 5.0 5.1 Who Named It? <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q66683"></a> ↑ 6.0 6.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 7.0 7.1 Gran Enciclopèdia Catalana — Grup Enciclopèdia, 1968. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18696256"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2664168"></a> ↑ 8.0 8.1 Proleksis enciklopedija, Opća i nacionalna enciklopedija — 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3407324"></a> ↑ 9.0 9.1 Brozović D., Ladan T. Hrvatska enciklopedija — LZMK, 1999. — 9272 გვრ. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1264934"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q429032"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18446"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1789619"></a> ↑ 10.0 10.1 Babelio — 2007. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2877812"></a> ↑ 11.0 11.1 11.2 11.3 11.4 11.5 11.6 The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a> ↑ 12.0 12.1 Académie nationale de médecine <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107213173"></a> ↑ 13.0 13.1 Base biographique — BIU Santé. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q867925"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q105958830"></a> ↑ Reconstructed vital records of Paris <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q30034421"></a> ↑ GeneaStar <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q98769076"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3100478"></a> ↑ Roglo — 1997. — 10000000 ეგზ. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q83365652"></a> ↑ RKDartists <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17299517"></a> ↑ Дехтерев, Владимир Гаврилович // Энциклопедический словарь — СПб: Брокгауз — Ефрон, 1905. — Т. доп. Iа. — С. 677. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q24399590"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q656"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q602358"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19908137"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23892474"></a> ↑ https://gw.geneanet.org/pierfit?lang=fr&p=jeanne&n=charcot
ალარ-დელ-რეი

ალარ-დელ-რეი (ესპ. Alar del Rey) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების პალენსიის პროვინციის პარამოს-ვალიესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 58 კმ². მოსახლეობა — 921 კაცი (2020 წ.). პალენსიის მუნიციპალიტეტები ალარ-დელ-რეის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ALS

ALS შეიძლება ნიშნავდეს: ამიოტროფული გვერდითი სკლეროზი, ამიოტროფული ლატერალური სკლეროზი — მოტორული ნეირონების დაავადება.
ებინიზერ ჰაუარდი

ებინიზერ ჰაუარდი (Ebenezer Howard) (დ. 29 იანვარი, 1850, ლონდონი — გ.1 აპრილი, 1928, უელინ-გარდენ-სიტი) — ინგლისელი ქალაქთმშენებლობის თეორიტიკოსი და სოციოლოგი. ცხოვრობდა ნიუ-იორკსა (1872–1877) და ლონდონში (1877-იდან). გაიზარდა რ. უ. ემერსონისა და ე. ბელამის სოციალური-უტოპიური იდეებით. წამოაყენა ქალაქ-ბაღების შექმნის იდეა. პირველი ქალაქ-ბაღის შექმნის მშენებლობის ინიციატორი ლეჩუორთსა (1902–1903) და უელინგ-გარდენ-სიტიში (1920). 1899 დააარსა ქალაქ-ბაღების ასოციაცია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 607.
სპელეოლოგთა პიკი

სპელეოლოგთა პიკი — მწვერვალი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის გაგრის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს არაბიკის მასივზე. სიმაღლე 2757.6 მ. წარმოადგენს არაბიკის მასივის და საერთოდ, დასავლეთ საქართველოს კარსტული ზოლის უმაღლეს წერტილს. აგებულია ზედაიურული კირქვებით. უხვადაა განვითარებული კარსტული ფორმები. მწვერვალის აღმოსავლეთ კალთაზეა მღვიმე მლეჩნაია, ხოლო ჩრდილოეთ კალთაზე ელდორადო. მწვერვალიდან იშლება ხედი კარსტული ლანდშაფტსა და უფრო ჩრდილოეთით კავკასიონზე. 1960 წელს ლევან მარუაშვილის ხელმძღვანელობით ჩატარდა 13 კაციანი ექსპედიცია არაბიკის მასივზე, რომლის უშუალო ინიციატივით, რუკაზე აღნიშნული უსახელო მწვერვალის დასალაშქრად შეიქმნა ოთხკაციანი ჯგუფი ჭიჭიკო ჯანელიძის, დემურ ტაბიძის, ჯუმბერ ჯიშკარიანისა და თამაზ კიკნაძის მონაწილეობით. წარმატებული ასვლის შემდეგ, უსახელო მწვერვალს ეწოდა „სპელეოლოგთა პიკი“, რომელიც რუკაზე დაიტანეს და მწვერვალზე წერილი დატოვეს. ↑ საქართველოს ფიზიკურ-გეოგრაფიული ნარკვევი : [სტატიების კრებული] ზოგიერთი სტატია რუსულ ენაზე. რედაქტორი: თეოფანე დავითაია. თბილისი : მეცნიერება, 1969. ↑ შ. ყიფიანი, ზ. ტინტილოზოვი, არს. ოქროჯანაშვილი, ვ. ჯიშკარიანი; საქართველოს კარსტული მღვიმეების კადასტრი, საქ. სსრ მეცნ. აკადემია. ვახუშტის სახ. გეოგრაფიის ინ-ტი. თბ.: 1966, გვ. 7 ↑ Спелеология Самарской области. Региональная общественная организация «Самарский геолог» Самарская спелеологическая комиссия. Выпуск 3, Самара, 2004 ↑ 4.0 4.1 Кикнадзе, Тамаз. Пропасти Арабики : Записки спелеолога / Т. Кикнадзе ; Академия Наук ГССР, Спелеологическая комиссия. Тбилиси : "Мецниереба", 1967.
ამიოტროფული გვერდითი სკლეროზი

ამიოტროფული გვერდითი სკლეროზი, იგივე ამიოტროფული ლატერალური სკლეროზი (ინგლ. amyotrophic lateral sclerosis (ALS), აგრეთვე მოიხსენიებენ, როგორც ლუ გერიგის დაავადებას, ან შარკოს დაავადებას (ფრანგ. Maladie de Charcot)) — პროგრესიული, ხშირად ფატალური, ნეიროდეგენერაციული დაავადება, გამოწვეული მოტორული ნეირონების დეგენერაციით. მოტორული ნეირონები ცენტრალურ ნერვულ სისტემაში განაგებენ ნებითი კუნთების მოძრაობას. ამიოტროფული ლატერალური სკლეროზი, როგორც ერთ-ერთი ნეიროდეგენერაციული დაავადება, იწვევს კუნთების დასუსტებას. ეს დაავადება ზედა და ქვედა მოტორული ნეირონების დეგენერაციის გზით იწვევს მათ სრულ კვდომას, ისინი ვეღარ აწვდიან კუნთებს სიგნალს. ფუნქცია დაკარგული კუნთები სუსტდებიან და ბოლოს ხდება მათი მთლიანი ატროფირება. ამიოტროფული გვერდითი სკლეროზით დაავადებულ პაციენტებს, მიუხედავად იმისა, რომ ტვინი ვეღარ აკონტროლებს ნებით მოძრაობებს, გააჩნიათ იგივე გონებრივი უნარი, მეხსიერება და პიროვნულობა, რაც დაავადებამდე ჰქონდათ. სიტყვა ამიოტროფული არის ბერძნული წარმოშობის (საწყისი ფორმა — ამიოტროფია). α ა — უარყოფითი ნაწილაკი, μυς მის — კუნთი და τροφή ტროფე — კვება. ლატერალური (lateralis) ლათინური სიტყვაა და ნიშნავს გვერდითს. ამიტომ ამ დაავადებას ამიოტროფულ გვერდით სკლეროზსაც უწოდებენ. თვითონ ლატერალური მიგვითითებს ზურგის ტვინის იმ არეალს, საიდანაც ნერვული ბოჭკოები კუნთებს უგზავნიან სიგნალს მათ ასამოძრავლებლად. ამიოტროფული ლატერალური სკლეროზი პირველად აღმოაჩინა ფრანგმა ნევროპათოლოგმა ჟან მარტინ შარკომ 1865 წელს. დაავადება უპირატესად 30—50 წლის ასაკში გვხვდება და ის ნერვული სისტემის ორგანული დაავადებათა 3% შეადგენს. დაავადების გამომწვევი მიზეზი უცნობია. არსებობს თეორიები მისი მემკვიდრეობით-დეგენერაციული და ვირუსული წარმოშობის შესახებ. დაავადება იწყება ხელ-ფეხის სისუსტით, შემდეგ მოიშლება მეტყველება და ყლაპვა. ავადმყოფი დუდღუნებს, ან სრულიად ვერ ლაპარაკობს, საჭმლის ნაწილები სასულესა და ცხვირში ხვდება, ძლიერდება მყესთა რეფლექსები. ბოლოს ვითარდება პარეზები, პათოლოგიური რეფლექსები (ბაბინსკის, როსოლიმოს და სხვა) და კუნთების ატროფია. ამიოტროფული გვერდითი სკლეროზის სამკურნალოდ, გამოიყენება პრეპარატები, რომლებიც აწესრიგებენ ნივთიერებათა ცვლას დაზიანებულ ქსოვილში (ლიპოცერებრინი, ცერებროლიზინი, დიბაზოლი, პროზერინი, რეტაბოლი, B1, B12, E ვიტამინები). ასევე ექიმები მიმართავენ ფიზიოთერაპიას და სხვა პროცედურებს. ზოგადი ნერვოლოგიის საფუძვლები, 1999 ქსე, ტ. 1, გვ. 395, თბ., 1975
ბასკონეს-დე-ოხედა

ბასკონეს-დე-ოხედა (ესპ. Báscones de Ojeda) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების პალენსიის პროვინციის პარამოს-ვალიესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 18 კმ². მოსახლეობა — 137 კაცი (2020 წ.). პალენსიის მუნიციპალიტეტები ბასკონეს-დე-ოხედის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ბუენავისტა-დე-ვალდივია

ბუენავისტა-დე-ვალდივია (ესპ. Buenavista de Valdavia) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების პალენსიის პროვინციის პარამოს-ვალიესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 81,64 კმ². მოსახლეობა — 304 კაცი (2020 წ.). პალენსიის მუნიციპალიტეტები ბუენავისტა-დე-ვალდივიის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
კალაორა-დე-ბოედო

კალაორა-დე-ბოედო (ესპ. Calahorra de Boedo) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების პალენსიის პროვინციის პარამოს-ვალიესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 17 კმ². მოსახლეობა — 87 კაცი (2020 წ.). პალენსიის მუნიციპალიტეტები კალაორა-დე-ბოედოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
კონგოსტო-დე-ვალდავია

კონგოსტო-დე-ვალდავია (ესპ. Congosto de Valdavia) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების პალენსიის პროვინციის პარამოს-ვალიესის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 69 კმ². მოსახლეობა — 151 კაცი (2020 წ.). პალენსიის მუნიციპალიტეტები კონგოსტო-დე-ვალდავიის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
წნორის წმინდა ესტატეს ეკლესია

წნორის წმინდა ესტატეს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი კახეთის მხარეში, სიღნაღის მუნიციპალიტეტში, ქალაქ წნორში. ტაძარი XVIII საუკუნეშია აგებული, ხოლო XX საუკუნეში აღადგინეს. ნაგებობა მცირე ზომის დარბაზული ეკლესიაა. ამჟამად ისეა სახეცვლილი და გადაკეთებული, რომ ძველიდან მხოლოდ აგურის იატაკი და ნიშებია შემორჩენილი. ეკლესია უაფსიდოა.აღმოსავლეთის კედელში თაღოვანი ნიშია. ასეთივე თითო ნიშია გაკეთებული სამხრეთის და ჩრდილოეთის კედელში.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 42647