laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი (ფილმი)

მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი — რეჟისორ თენგიზ აბულაძის 1962 წლის ფილმი. გადაღებულია ნოდარ დუმბაძის ამავე სახელწოდების მოთხრობის მიხედვით. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ობოლი სოფლელი ბიჭი ზურიკელა ოლღა ბებიის და მეზობლების, ილიკოსა და ილარიონის გარემოცვაში იზრდება. ილიკო და ილარიონი იუმორით სავსე ადამიანები არიან, ერთმანეთთან საოცრად თბილი ურთიერთობა აქვთ და ამავე დროს სულ კამათობენ. ზურიკელას უყვარდება თანაკლასელი გოგონა მერი, წერს პირველ ლექსს, აბარებს მისაღებ გამოცდებს. იგი უმაღლესის დამთავრების შემდეგ კვლავ სოფელს უბრუნდება და მზადაა, სიკეთის მარცვალი ჩააგდოს ცხოვრების საკუთარ ხნულში. სერგო ორჯონიკიძე (ზურიკელა) სესილია თაყაიშვილი (ოლღა ბებია) ალექსანდრე (სანდრო) ჟორჟოლიანი (ილიკო) გრიგოლ ტყაბლაძე (ილარიონი) მანანა აბაზაძე (მერი) კირა ანდრონიკაშვილი, უმცრ (ცირა) თენგიზ დაუშვილი (კუკური) სოსო გოგიჩაიშვილი (აგიტატორი) შალვა ხერხეულიძე (ამბაკო) ალექსანდრე გომელაური (ანტიფო) ვახტანგ სულაქველიძე (ქიმიის მასწავლებელი) მიხო ბორაშვილი (რომული) მთავარი როლის შემსრულებლად განიხილებოდა მსახიობ გოგი ქავთარაძის კანდიდატურა. საბოლოოდ შეარჩიეს სერგო ორჯონიკიძე, რომელსაც მანამდე სამსახიობო თამაშის გამოცდილება არ ჰქონდა. ფილმმა მას პოპულარობა და წარმატება მოუტანა. ფილმის გამოსვლიდან 6 წლის შემდეგ ის მერის როლის შემსრულებელ მანანა აბაზაძეზე დაქორწინდა. ილარიონის როლზე განიხილებოდა აკაკი კვანტალიანი, ხოლო ილიკოს როლზე ვახტანგ ნინუა და გიზო სიხარულიძე. საბოლოოდ ილარიონის შემსრულებლად შეირჩა გრიგოლ ტყაბლაძე, ხოლო ილიკოსი სანდრო ჟორჟოლიანი. ამ უკანასკნელს ილიკოს როლი უკვე შესრულებული ჰქონდა გიგა ლორთქიფანიძის მიერ დადგმულ ამავე სახელწოდების სპექტაკლში. შერჩევის გარეშე იყო დამტკიცებული ოლღას როლზე სესილია თაყაიშვილის კანდიდატურა. ფილმი გადაღებულია ლეჩხუმის სოფელ ლაილაშში. გადასაღები ადგილი რეჟისრომა თენგიზ აბულაძემ შეარჩია. გადამღები ჯგუფი ფილმის გამოსვლის შემდეგ საზოგადოებამ გააკრიტიკა ფილმის შინაარსისთვის შეუსაბამო ადგილის შერჩევისთვის. სცენების ნაწილი გადაღებულია თბილისში, კინოსტუდიის პავილიონში, ზამთრის სცენები ბაკურიანსა და ლენინგრადში. „მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი (ფილმი)“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია „მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ 1.0 1.1 ფილმი, რომელმაც ზურიკელას და მერის ისტორია ეკრანის მიღმაც გააგრძელა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-08-24. ციტირების თარიღი: 2014-06-03.
მარგარიტა სუასონელი

მარგარიტა სუასონელი (ფრანგ. Marguerite de Soissons; გ. 4 ივლისი, 1381, კაირო, ეგვიპტე) ― ფრანგი არისტოკრატი და სუასონის გრაფის ასული. სომხეთის უკანასკნელი დედოფალი 1373-1375 წლებში, როგორც მეფე ლევონ VI-ის მეუღლე. მარგარიტას დაბადების თარიღი და ადგილი უცნობია, თუმცა იგი სუასონის გრაფ ჟანისა და მისი მეუღლის, გრაფინია მარი დე მილმარის ქალიშვილი იყო. ცნობილია, რომ მარგარიტა თავდაპირველად დაქორწინებული იყო ფრანგ წარჩინებულ ონფრუა დე სკანდელიონზე, თუმცა მათი ქორწინება ხანმოკლე და უნაყოფო იყო, რამეთუ მისი მეუღლე ქორწილიდან მალევე დაიღუპა. დაქვრივებული მარგარიტა 1369 წლის მაისში კვიპროსში დააქორწინეს სომხეთის ემიგრაციაში მყოფ პრინც ლევონ დე ლუზინიანზე. იგი პრინც ჟან დე ლუზინიანისა და მისი მეუღლის, პრინცესა სოლდანა ბაგრატიონის უფროსი ძე და ტახტის მემკვიდრე იყო, თუმცაღა სომხეთის ტახტი ჰეთუმიანებს ეკავათ, ამიტომაც იგი იძულებული იყო კვიპროსისათვის შეეფარებინა თავი. მამის მხრიდან ლევონის მამა სომხეთის მეფე კონსტანდინ II-ის ძმისწული იყო, ხოლო დედამისი სოლდანა საქართველოს მეფე გიორგი V ბრწყინვალის ერთადერთი ასული იყო. ამ პერიოდში სომხეთში კონსტანდინ IV მეფობდა ჰეთუმიანთა გვარიდან, რომლის წინამორბედმაც, კონსტანდინ III-მ დაამხო ლუზინიანები და მეტიც, ლევონისა და მისი ძმის დახოცვას აპირებდა, თუმცა სოლდანამ შვილებთან ერთად კვიპროსში გაქცევა მოასწრო. 1373 წელს სომხეთში დაემხო ჰეთუმიანთა მმართველობა, რის შემდეგაც დიდებულებმა კვლავ ლუზინიანები აღადგინეს და ლევონ VI თავიანთ მეფედ დასვეს, რითაც მარგარიტა სომხეთის დედოფალი გახდა. მომდევნო წელს, 1374 წლის 14 სექტემბერს ადანასთან ახლოს შედგა მათი მეფე-დედოფლად კორონაცია. დედოფალ მარგარიტასა და მეფე ლევონს მხოლოდ ერთი ასული შეეძინათ, პრინცესა მარიას სახით. მას შემდეგ, რაც 1375 წელს ეგვიპტელმა მამლუქებმა დაიპყრეს მთელი კილიკიის სომხეთის სამეფო და აიღეს მისი დედაქალაქი, მარგარიტა და ლევონი დაატყვევეს და ეგვიპტეში გადაიყვანეს. აღსანიშნავია, რომ კაიროს სულთნის კარზე სომეხთა სამეფო ოჯახს დიდი პატივით ეპყრობოდნენ. 1377 წელს ლევონი ჟან დარდელს, ფრანცისკელ ბერს შეხვდა, რომელიც ეგვიპტეში იერუსალიმიდან იყო ჩასული, რაც მისი პილიგრიმაჟის ნაწილი იყო. ლევონი მას მალევე დაუახლოვდა და თავის მდივნად დანიშნა. დარდელი მალევე ევროპაში დაბრუნდა სომხეთის სამეფო ოჯახის მდგომარეობის გასასაჩივრებლად. მან მოახერხა დაერწმუნებინა კასტილიისა და ლეონის მეფე ხუან I რომ 1382 წელს მათ გასათავისუფლებლად ეგვიპტის სულთნისათვის გადაეხადა ძვირფასი ქვებით, აბრეშუმითა და მტაცებელი ფრინველებით. მართალია მამლუქებმა გაათავისუფლეს ლევონი, რომელმაც ესპანეთში დაიდო ბინა, თუმცა ეს უკვე დაგვიანებული იყო მარგარიტასა და მარიასათვის, რომლებიც 1381 წელს გარდაიცვალნენ კაიროში ყოფნისას. ისინი დღემდე ერთად არიან დაკრძალულები კაიროს წმინდა მარტინის სახელობის კათოლიკურ ეკლესიაში. ესპანეთში წასული ლევონი კი მეფე ხუანმა მადრიდის მმართველად დანიშნა, სადაც იგი 1393 წელს გარდაიცვალა, თუმცა მეორე ცოლი აღარ შეურთავს. ↑ Armenia, Medieval Lands ↑ Mutafian, Leon V ↑ Mutafian, Leon V ↑ Rudt de Collenberg ( 1980:236 ).
ელდარ აზიზოვი

ელდარ აზიზოვ აზიზ ოღლუ (აზერ. Eldar Əzizov Əziz oğlu) (დ. 28 ივნისი, 1957, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ, სსრკ) — აზერბაიჯანელი პოლიტიკოსი. ბაქოს მერი 2018 წლის 15 ნოემბრიდან. დაიბადა 1957 წლის 28 ივნისს ბაქოში, აზიზ აზიზოვისა და ელმირა აზიზოვას ოჯახში. დედის მხრიდან ის არის ქარიმ ბეი მეჰმანდაროვის შვილიშვილი და ბაჰმან მირზას შვილთაშვილი. მან წარჩინებით დაამთავრა აზერბაიჯანის კიროვის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი 1979 წელს. იმავე წლიდან იგი იკავებდა სხვადასხვა საპასუხისმგებლო თანამდებობას აზერბაიჯანის კომკავშირის ცენტრალურ კომიტეტში. 1984 წლიდან მუშაობდა ბაქოს 26 კომისრის ოლქის კომკავშირის კომიტეტის პირველ მდივნად (ახლანდელი საბაილ რაიონი, ბაქო), 1987 წლის შემდეგ — ბაქოს საქალაქო კომიტეტის პირველი მდივანი. 1989 წელს იგი აირჩიეს აზერბაიჯანის კომკავშირის ცენტრალური კომიტეტის მდივნად, ხოლო 1991 წლის შემდეგ მუშაობდა აზერბაიჯანის ახალგაზრდული კავშირის ცენტრალური კომიტეტის მდივნად. 1990 წელს აირჩიეს აზერბაიჯანის უზენაეს საბჭოში (პარლამენტის წინამორბედი საკანონმდებლო ორგანო) ნიზამი რაიონიდან. 8 წლის შემდეგ, 1998 წელს დაინიშნა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ცენტრალური საარჩევნო კომისიის საერთაშორისო ურთიერთობების დეპარტამენტის უფროსად, ხოლო შემდეგ წელს, ბაქოს ქალაქის აღმასრულებელი ხელისუფლების საგარეო ურთიერთობათა და საინვესტიციო პროგრამების დეპარტამენტის თავმჯდომარის პირველ მოადგილედ. მისი პირველი სამუშაო მერის თანამდებობაზე იყო ნიზამის რაიონში, სადაც ის მსახურობდა 2000-2003 წლებში. 2003 - 2011 წლებში ელდარ აზიზოვი იყო განჯის აღმასრულებელი ხელისუფლების უფროსი (აზერბაიჯანის სიდიდით მეორე ქალაქი), 2011-2015 წლებში სუმგაითის (აზერბაიჯანის სიდიდით მესამე ქალაქი) აღმასრულებელი ხელმძღვანელი და ბოლოს 2015-2018 წლებში, როგორც საბაილის რაიონის აღმასრულებელი ხელისუფლების უფროსი. 2018 წლიდან არის აზერბაიჯანის დედაქალაქის, ბაქოს მერი. ის არის აზერბაიჯანის ჟურნალისტთა კავშირის წევრი და აზერბაიჯანის არქიტექტორთა კავშირის საპატიო წევრი. ის ასევე არის „დიფაის“ ავტორი - წიგნის, რომელიც ეძღვნება საიდუმლო აზერბაიჯანულ ორგანიზაციას 1900 -იან წლებში, რომელსაც ნაწილობრივ ხელმძღვანელობდა მისი პაპა კარიმ ბეი მეჰმანდაროვი. მან დაწერა მინიმუმ 200 სტატია სხვადასხვა გაზეთში. მას ბრალი ედება ბაქოს მაწანწალა ძაღლების მოკვლაში ცხოველთა დაცვის საერთაშორისო ორგანიზაციის მიერ. ის ცნობილი იყო ილჰამ ალიევის დაბადების დღის პატივსაცემად უზარმაზარი ტორტების შეკვეთით. ↑ New Baku mayor appointed ru. ციტირების თარიღი: 2019-11-01 ↑ Azərbaycan Respublikası Ali Soveti fövqəladə sessiyasının Katibliyi haqqında az. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-11-01. ციტირების თარიღი: 2021-10-17. ↑ Swietochowski, Tadeusz, 1934-2017. (2002). Russian Azerbaijan, 1905-1920 : the shaping of national identity in a Muslim community. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0521522455. OCLC 49594100.  ↑ "Day of Cities" - UNECE. ციტირების თარიღი: 2019-11-01 ↑ AZERBAIJAN: THE SLAUGHTER OF STRAY DOGS CONTINUES – OIPA International it-IT. ციტირების თარიღი: 2019-11-01 ↑ Europe's biggest birthday cake for President of Azerbaijan en. ციტირების თარიღი: 2019-11-01 ↑ Biggest cake in Europe prepared in Azerbaijan. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-11-01. ციტირების თარიღი: 2021-10-17.
ნათიქ ალიევი

ნათიქ აღამი ოღლუ ალიევი (აზერ. Natiq Ağaəmi oğlu Əliyev; დ. 23 ნოემბერი, 1947 – გ. 9 ივნისი, 2017) — აზერბაიჯანელი პოლიტიკოსი. იყო აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახელმწიფო ნავთობკომპანიის, SOCAR-ის პრეზიდენტი და აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მრეწველობისა და ენერგიის მინისტრი გარდაცვალებამდე. ნათიქ ალიევი დაიბადა 1947 წლის 23 ნოემბერს, ბაქოში, აზერბაიჯანში. სკოლა დაამთავრა 1965 წელს. 1970 წელს დაამთავრა აზერბაიჯანის ნავთობის სახელმწიფო აკადემია. იყო გეოლოგია-მინეარალოროგიის მეცნიერებათა დოქტორი. მან დაიწყო მუშაობა ამ სფეროში, როდესაც დასაქმდა „Xəzərdənizneft“ სახელმწიფო კონცერნში 1970 წელს. 1984 წლიდან ალიევი ინიშნება დეპარტამენტის მთავარ ინსტრუქტორად აზერბაიჯანის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის ადმინისტრაციაში. 1989-1991 წლებში მუშაობდა ეკონომიკურ-სოციალური საკითხების დეპარტამენტის დირექტორად. 1992 წელს დაინიშნა Ipesko-ს ბაქოს წარმომადგენლობის ოფისის დირექტორად. ამავე დროს, იგი მუშაობდა კონსულტანტად SOCAR-ში, რომელიც ატარებდა კვლევებს გეოფიზიკური და გეოლოგიური პროექტებისათვის, კონსულტაციებს უწევდა ნავთობის მოპოვებას და განვითარებას, ტრანსპორტირებას და გადამუშავებას და ა. შ. 1993 წელს იგი დაინიშნა პრეზიდენტის ჰეიდარ ალიევის მიერ აზერბაიჯანის რესპუბლიკის დირექტორის საბჭოს თავმჯდომარედ და სახელმწიფო ნავთობკომპანიის პრეზიდენტად. მან შეინარჩუნა პრეზიდენტის პოსტი 2004 წლის 6 დეკემბრამდე, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მრეწველობისა და ენერგიის მინისტრის თანამდებობაზე დანიშვნამდე. სოკარის დირექტორის თანამდებობაზე შეცვალა როვნაგ აბდულაევმა. ალიევი გარდაიცვალა 2017 წლის 9 ივნისს, „Florence Nightingale Hospital“-ს საავადმყოფოში, სტამბოლში. ეს გამოიწვია ალიევის გულის პრობლემებმა რის გამოც გარდაცვალებამდე ერთი კვირით ადრე ბაქოში მიიღო გულის შეტევა. ალიევი იყო აზერბაიჯან-ჩირაგ-გუნეშლის განვითარების სახელმწიფო კომიტეტის თავმჯდომარე. იყო ბაქო-თბილისი-ჯეიჰანის (BTC) დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარე. ის იყო 100-ზე მეტი სამეცნიერო პუბლიკაციის, სტატიის და წიგნის ავტორი. 2008 წელს აირჩიეს მოსკოვის საერთაშორისო საინჟინრო აკადემიის წევრად. ალიევს მიენიჭა ღირსების ორდენი აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში ნავთობის ინდუსტრიის განვითარებაში გაწეული სამსახურის გამო. მას ასევე მიენიჭა საქართველოს დიდების ორდენი, საფრანგეთის საპატიო ლეგიონის ორდენი და აზერბაიჯანის რესპუბლიკის დამსახურებული ინჟინრის მედალი.. ↑ Azerbaijan's energy minister Natig Aliyev dies - UPDATED. Azeri News Agency (9 June 2017). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 9 ივნისი 2017. ციტირების თარიღი: 17 ოქტომბერი 2021. ↑ 2.0 2.1 2.2 Biographies. Natig Aliyev. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-03. ციტირების თარიღი: 2010-11-12. ↑ „Azerbaijan's President Appoints New Industry and Energy Minister“. Caucaz Europenews. 2004-12-12. ციტირების თარიღი: 2010-11-12. ↑ Azerbaijan's energy minister dies at 69. Anadolu Agency. ციტირების თარიღი: 9 June 2017. ↑ Azeri energy minister Natig Aliyev dies of heart complaint in Turkey: Report. Zee News. ციტირების თარიღი: 9 June 2017.
როვშან ბაირამოვი

როვშან ჯენეთ ოღლუ ბაირამოვი (აზერ. Rövşən Cənnət oğlu Bayramov; დ. 7 მაისი, 1987, ბაქო, აზერბაიჯანის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა, სსრკ) — აზერბაიჯანელი ბერძნულ-რომაული სახეობის მოჭიდავე. 2007 და 2018 წლებში გახდა ევროპის ჩემპიონი. 2008 წელს პეკინში, ჩინეთში გამართულ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე 55 კგ წონით კატეგორიაში მოიპოვა ვერცხლის მედალი. 2011 წელს მოიგო სტამბოლში გამართული მსოფლიო ჩემპიონატი. არის 2009 წელს გამართული მსოფლიო ჩემპიონატის ბრინჯაოს მედლის პრიზიორი. 2012 წელს ლონდონში, დიდ ბრიტანეთში გამართულ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე 55 კგ წონით კატეგორიაში მოიპოვა ვერცხლის მედალი. არის მსოფლიო ჩემპიონატის ორგზის ვერცხლის მედლის პრიზიორი (2006, 2015). სპორტის ოსტატი (2006 წელი), სპორტის დამსახურებული ოსტატი (2009 წელი). როვშან ბაირამოვი ჭიდაობაზე შევიდა12 წლის ასაკში, მისი ახლობლების რჩევით. ის არის ნეფთჩის სპორტისა და დასვენების ცენტრის მოსწავლე. პირველი მწვრთნელი იყო გიულახმედ ჰუსეინოვი, რომელთანაც როვშანი ვარჯიშობდა 4 წლის განმავლობაში, მონაწილეობდა ბავშვთა და ახალგაზრდულ ჩემპიონატებში. 2002 წელს მისი მწვრთნელი მწვრთნელი ჰიჯრან შარიფოვი გახდა. 2014 წლიდან ილგარ აბდულაევი არის სპორტსმენის პირადი მწვრთნელი. ის არის აზერბაიჯანის ფიზიკური კულტურისა და სპორტის სახელმწიფო აკადემიის საბრძოლო ხელოვნების ფაკულტეტის კურსდამთავრებული, სადაც სწავლობდა 2004-2008 წლებში. ბაირამოვი დაქორწინებულია და ჰყავს ერთი ვაჟი. 2014 წლის ნოემბერში ბაქოში, 2015 წელს გასამართი ევროპული თამაშების საორგანიზაციო კომიტეტმა გამოაცხადა როვშან ბაირამოვი, ათ აზერბაიჯანელ სპორტსმენთან ერთად იქნებოდა პირველი ევროპული თამაშების სპორტის ელჩი. პეკინში ბაირამოვმა წარმოადგინა აზერბაიჯანი 55 კგ წონით კატეგორიაში. 1/8 ფინალში დაამარცხა ეგვიპტის წარმომადგენელი მუსტაფა მუჰამედი, როვშანმა დაამარცხა სპორტსმენი კუბელი ერნანდესი 1/4 ფინალში. ნახევარფინალში ბაირამოვის მეტოქე იყო სომეხი სპორტსმენი რომან ამოიანი. ბაირამოვმა ორივე რაუნდი მოიგო 7-2 და 4-1. ფინალში 12 აგვისტოს როვშანი დაუპირისპირდა რუს მოჭიდავე ნაზირ მანკიევს. დამარცხდა ანგარიშით 6-5. ფინალში დამარცხების შედეგად მოიპოვა ვერცხლის მედალი.. 2011 წელს გახდა მსოფლიოს ჩემპიონი, ბაირამოვმა მოიპოვა 2012 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების ლიცენზია და წარმოადგინა აზერბაიჯანი ლონდონში 55 კგ -მდე წონით კატეგორიაში. ფინალში დამარცხების შემდეგ, ბაირამოვმა ვერცხლის მედალი აიღო ამ ოლიმპიადაზე. ფინალში დამარცხდა ირანელ ჰამიდ სურიანთან. ფინალში გასვლამდე საკვალიფიკაციო შეხვედრაში დაამარცხა რუსი მინგიან სემიონოვი. 1/8 ფინალში მისი მეტოქე იყო ამერიკელი სპენსერ მანგო. 1/4 ფინალში დაამარცხა ჩინელი ლი შიჯუნი. ნახევარფინალში კი მისი მეტოქე იყო სამხრეთ კორეის წარმომადგენელი ჩოი გიუ-ჯინი. საერთაშორისო ოლიმპიური კომიტეტი ↑ Ровшан Байрамов и Мария Стадник стали послами Азербайджана в Евроиграх-2015. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-05. ციტირების თარიღი: 2021-10-17. ↑ Bayramov and Mankiev move to final of Men's Greco-Roman Wrestling 55kg დაარქივებული 2008-09-09 საიტზე Wayback Machine.
ჰოვჰანეს ბაჩკოვი

ჰოვჰანეს ბაჩკოვი (სომხ. Հովհաննես Բաչկով; დ. 2 დეკემბერი, 1992, გიუმრი) — სომეხი მოკრივე, მონაწილეობდა მსუბუქ და პირველ საშუალო წონით კატეგორიებში. ის არის სომხეთის კრივის ეროვნულ ნაკრების წევრი 2008 წლიდან. 2019 წლის ევროპული თამაშების ჩემპიონი, ევროპის ჩემპიონი, 2017 და 2019 წლების მსოფლიო ჩემპიონატების ბრინჯაოს მედლის მფლობელი, ეროვნული ჩემპიონატების გამარჯვებული და მედალოსანი, ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების მონაწილე რიო-დე-ჟანეიროში. 2020 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების ბრინჯაოს მედალოსანი. ჰოვჰანეს ბაჩკოვი დაიბადა 1992 წლის 2 დეკემბერს შირაქის რაიონის ქალაქ გიუმრიში. ის სწავლობდა ადგილობრივ საშუალო სკოლაში, ასევე ცხოვრობდა ადლერში ორი წლის განმავლობაში, მაგრამ შემდეგ დაბრუნდა სამშობლოში. მან აქტიურად დაიწყო კრივზე სიარული შვიდი წლის ასაკში, ბიძაშვილის მაგალითზე. მისი მწვრთნელები იყვნენ რუდიკ მკრტჩიანი და კარენ კაზარიანი. 2008 წელს მან მოახერხა პირველი წარმატების მიღწევა. მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი ბულგარეთში გამართულ იუნიორთა ევროპის ჩემპიონატზე. ორი წლის შემდეგ მან მონაწილეობა მიიღო აზერბაიჯანში გამართულ იუნიორთა მსოფლიო ჩემპიონატზე, აიღო ვერცხლი დანი პოზნიაკის თასზე ლიეტუვაში. 2011 წელს მან მოიგო გაგიკ ცარუკიანის სახელობის ტურნირი, მოხვდა სომხეთის ნაკრების მთავარ სიაში და მონაწილეობდა მსოფლიო ჩემპიონატზე, ბაქოში, სადაც დამარცხდა 1/32 ფინალში. 2013 წელს ის გახდა სომხეთის ჩემპიონი მსუბუქი წონით კატეგორიაში, იასპარეზა მინსკში ევროპის ჩემპიონატზე და ალმა-ატაში მსოფლიო ჩემპიონატზე, მაგრამ ვერ მოახერხა მედლის მოპოვება. 2014 წელს ხელახლა მოიგო სომხეთის ჩემპიონატი. 2015 წელს მან ზედიზედ მესამედ მოიპოვა სომხეთის ჩემპიონატის ოქრო. მან მონაწილეობა მიიღო სამოკოვში გამართულ ევროპის ჩემპიონატში - აქ გავიდა მეოთხედფინალურ ეტაპზე, დამარცხდა ლიტველ ევალდას პეტრაუსკასთან. ამავე დროს, მსოფლიო ჩემპიონატზე დოჰაში იმავე მეოთხედფინალში, იგი დაამარცხა კუბელმა იასნიელ ტოლედომ. ბაჩკოვმა დაიკავა პირველი ადგილი ვენესუელაში ჩატარებულ ოლიმპიურ შესარჩევ ტურნირში და ამის წყალობით მას მიენიჭა უფლება დაიცვას ქვეყნის ღირსება 2016 წლის რიო-დე-ჟანეიროში გამართულ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე. თამაშებზე საშუალო წონით კატეგორიაში პირველ შეხვედრაში დაამარცხა ვენესუელის წარმომადგენელი ლუის არკონა, 1/16 ფინალში ანგარიშით 1:2 იგი დაამარცხა ჩინელმა ჰუ ქიანსუნმა. ოლიმპიადის დასრულების შემდეგ, ბაჩკოვი დარჩა სომხეთის კრივის ნაკრების მთავარ გუნდში და განაგრძო მონაწილეობა მსხვილ საერთაშორისო ტურნირებში. 2017 წელს მან დაამარცხა ყველა მეტოქე ხარკოვში გამართულ ევროპის ჩემპიონატზე და მოიპოვა ოქროს მედალი. ამავე წელს მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი მსოფლიო ჩემპიონატზე ჰამბურგში.. 2019 წელს რუსეთის ქალაქ ეკატერინბურგში გამართულ მსოფლიო ჩემპიონატზე მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. 2021 წელს ტოკიოში, იაპონიაში გამართულ 2020 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი. Olympedia Olympics.org ↑ 1.0 1.1 Olympedia — 2006. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q95606922"></a> ↑ По материалам базы данных amateur-boxing.strefa.pl ↑ Армянский боксер Оганес Бачков стал чемпионом Европы. panarmenian.net (2017-06-24). ციტირების თარიღი: 2017-07-08. ↑ Армянский боксер Оганес Бачков завоевал бронзу на чемпионате мира. Sputnik (2017-08-31). ციტირების თარიღი: 2017-07-08.
სეიდ შუშინსკი

სეიდ შუშინსკი (აზერ. Seyid Şuşinski), დაბადების სახელი მირ მოჰსუნ სიედ იბრაჰიმ ოღლუ შუშინსკი (დ. 12 აპრილი, 1889, ჰორადიზი – გ. 1 ნოემბერი, 1965, ბაქო) — აზერბაიჯანელი ჰანენდე. მუღამის შემსრულებელი. ის დაიბადა პატარა ქალაქ ჰორადიზში, აზერბაიჯანის ახლანდელი ფიზულის მახლობლად. ახალგაზრდა ასაკში დაეღუპა მამა და გაიზარდა დეიდა მეშადი ხურზადმა, რომელიც იყო ხალხური მომღერალი. შუშინსკიმ მიიღო დაწყებითი განათლება მშობლიურ ქალაქში მდებარე რელიგიურ სკოლაში. მისი მუსიკალური ნიჭის წყალობით, შეუერთდა მუსიკალურ ანსამბლს 15 წლის ასაკში. მან პირველი საჯარო გამოსვლა 1908 წელს ქალაქ შუშაში გააკეთა, რაც დიდი წარმატება აღმოჩნდა და 19 წლის მომღერალს დიდი პოპულარობა მოუტანა ქალაქში. ბიძამისის დაჟინებული მოთხოვნით, შუშინსკიმ მიიღო მუსიკალური განათლება მირ მოჰსუნ ნავვაბის სკოლაში კიდევ 2 წლით და აღიარეს პროფესიონალ ჰანანდედ. მისი შესრულება აღფრთოვანებული იყო როგორც აზერბაიჯანული ასევე უცხოური საზოგადოება. 1911 წელს იგი მიიწვიეს სომხურმა კლუბმა „Obschestvennoe sobranie“–მ კონცერტის ჩასატარებლად ტფილისში (ახლანდელი თბილისი, საქართველო). ამ კონცერტების შედეგად მიღებული ფული გადაეცა აზერბაიჯანულ გამომცემლობას და დაიხარჯა ახალგაზრდა მომღერლების ვოკალურ ხელოვნებაში მომზადებაზე. 1913 წელს კიევში გამოვიდა ვინილის ჩანაწერი, რომელიც შეიცავს სეიდ შუშინსკის რამდენიმე ხალხურ ნაწარმოებს. 1919 წელს საცხოვრებლად გადავიდა ბაქოში.. გასაბჭოების შემდეგ შუშინსკი იყო ბაქოს დრამატული თეატრის სოლისტი, ხოლო 1926–1933 წლებში ასწავლიდა აზერბაიჯანის სახელმწიფო კონსერვატორიაში. 1933 წელს ჯაჰან ტალიშინსკაიასთან ერთად მან დააარსა აღმოსავლური მუსიკალური ანსამბლი, რომელმაც მოიარა რუსეთი, უკრაინა და ყაზახეთი. 1933–1938 წლებში მუშაობდა ფიზულის სახელმწიფო დრამატული თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელად, კვლავ განაგრძობდა კონცერტების გამართვას ბაქოში. 1939–1960 წლებში შუშინსკი იყო აზერბაიჯანის სახელმწიფო ფილარმონიის სოლისტი. ბოლო წლებში ის იყო მუღამის საოპერო კონსულტანტი აზერბაიჯანის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო აკადემიურ თეატრში. სეიდ შუშინსკის მიღებული ჰქონდა აზერბაიჯანის სსრ-ის დამსახურებული არტისტის წოდება (1943), აზერბაიჯანის სსრ-ის სახალხო არტისტის წოდება (1956) და საპატიო ნიშანი (1959). მუღამის ენციკლოპედია Seyid Şuşinski. Günay Azəri, Kəpəz TV, 12.04.2013 Səda — Seyid Şuşinskinin doğum günüdür (12.04.2016) ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 (in Russian) Seyid Shushinski[მუდმივი მკვდარი ბმული]. Axtar.az
მოსევადება

მოსევადება — ნახშირბადოვანი ან მცირედ ლეგირებული ფოლადისა და თუჯის დეტალების ზედაპირზე რკინის ჟანგეულების ( Fe 3 O 4 {\displaystyle {\ce {Fe3O4}}} და სხვ.) 1–10 მკმ სისქის ფურჩის მიღება. მოსევადებას იყენებენ დეკორაციული მოპირკეთებისათვის. მოსევადების შედეგად წარმოქმნილი ფურჩის დამცავი თვისებები დაბალია, ამიტომ კოროზიამედეგობის გასაზრდელად მოსევადებულ დეტალებს ცხიმოვანი საზეთით ან ლაქით ფარავენ. განასხვავებენ ტუტე, მჟავურსა და თერმულ მოსავადებას. ↑ მოსევადება // ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 133.
ნაპატა

ნაპატა — ძველი ქალაქი სუდანში. მდებარეობდა ნილოსის მე-4 ჭორომებთან ახლოს და ძვ. წ. XV საუკუნიდან ეგვიპტის სასაზღვრო სადგური იყო, მნიშვნელოვანი სავაჭრო ქალაქი ეგვიპტე-სუდანის გზაზე. ძვ. წ. VIII – ძვ. წ. VI საუკუნეებში ნუბიის (ქუშის) სახელმწიფოს დედაქალაქი. ნაპატაში იყო ქვეყნის უზენაესი ღვთაების ამონის ტაძარი, ქალაქის მახლობლად კი (ნური და ელ-კურუ) სამეფო ნეკროპოლები იყო განლაგებული. დედაქალაქის მეროეში გადატანის შემდეგ ნაპატა ქვეყნის რელიგიურ ცენტრს წარმოადგენდა. ძვ. წ. 24 წელს რომაელებმა დაანგრიეს. XX საუკუნის I ნახევარში ნეპატის არქეოლოგიურ გათხრებს აწარმოებდა ამერიკელი არქეოლოგი ჯორჯ რეისნერი. ↑ ნაპატა // ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 314.
ბიოტექნოლოგიური ინფორმაციის ეროვნული ცენტრი

ბიოტექნოლოგიური ინფორმაციის ეროვნული ცენტრი (ინგლ. National Center for Biotechnological Information; აბრევიატურა — NCBI) — ამერიკული ორგანიზაცია, დაარსებული 1988 წლის 4 ნოემბერს, ბეთესდაში, (მერილენდი), როგორც მოლეკულარული ბიოლოგიის მონაცემთა დამუშავებისა და შენახვის ცენტრალური ინსტიტუტი. წარმოადგენს აშშ-ის მედიცინის ეროვნული ბიბლიოთეკის ნაწილს (ინგლ. United States National Library of Medicine, NLM), რომელიც თავის მხვრივ არის აშშ-ის ჯანმრთელობის დაცვის ეროვნული ინსტიტუტის (ინგლ. National Institutes of Health, NIH) ქვეგანყოფილება. NCBI-ში წარმოდგენილია ინფორმაცია ცილის დომენების მონაცემთა ბაზების, დნმ-ისა (GenBank) და რნმ-ის, სამეცნიერო ლიტერატურისა (PubMed) და ტაქსონომიური ინფორმაციის (TaxBrowser) სტატიების მონაცემთა ბაზების შესახებ, უზრუნველყოფს მონაცემთა ძიებას კონკრეტულ ბიოლოგიურ სახეობებზე (Taxonomy). აგრეთვე შიეცავს სხვადასხვა სტანდარტულ პროგრამებს ბიოინფორმატიკაზე (BLAST). მონაცემთა ბაზები ხელმისაწვდომია საძიებო სისტემა Entrez-ის მეშვეობით. ყოველწლიურად NCBI-ის ეგიდით იმართება სემინარები და სამეცნიერო კონფერენციები, მიძღვნილი მოლეკულარული ბიოლოგიის, გენეტიკისა და ბიომედიცინისადმი. ორგანიზაცია აგრეთვე დაკავებულია საგანმანათლებლო საქმიანობით, მათ შორის on-line-ის რეჟიმში. ოფიციალური საიტი მედიცინის ეროვნული ბიბლიოთეკა ჯანმრთელობის ეროვნული ინსტიტუტი ↑ Kent Smith. A Brief History of NCBI’s Formation and Growth en. National Center for Biotechnology Information (US). ციტირების თარიღი: 2021-01-13. ↑ Wang Y. & Bryant S H. (2014). The NCBI Handbook, 2nd edition, NCBI PubChem BioAssay Database