laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გიორგი ჯოჯიშვილი

გიორგი ჯოჯიშვილი (დ. 31 მარტი, 1962, სოფ. ვანათი, ახლანდ. ერედვის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი პოლიტიკოსი. დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (№85 ლიახვის საარჩევნო ოლქი). გიორგი ჯოჯიშვილი — ბიბლიოვიკი გიორგი ჯოჯიშვილი[მკვდარი ბმული] — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი თავდაცვის ქონების უკანონოდ მითვისების ფაქტზე დაკავებულ ვიცე-პოლკოვნიკს პატიმრობა შეეფარდა დაარქივებული 2020-08-13 საიტზე Wayback Machine.
მალდივის რესპუბლიკის სამზარეულო

მალდივის რესპუბლიკის ეროვნული სამზარეულო, რომელსაც აგრეთვე დივეჰის სამზარეულოს უწოდებენ, არის მალდიველების, კუნძულ მინიკოისა და ინდოეთის სამზარეულო. განიცდის ინდური და არაბული ტრადიციების ზეგავლენას გამოირჩევა გემოსა და არომატების მრავალფეროვნებით. ეს შესანიშნავი სამზარეულო წარმოუდგენელია სამი ძირითადი ინგრედიენტის ქოქოსის, თევზის და ბრინჯის გარეშე. მწიფე ქოქოსის რბილობს იყენებენ ქოქოსის რძისა და ქოქოსის ზეთის დასამზადებლად. ქოქოსის რძე გამოიყენება დესერტებისა და ცხიმიანი სოუსების დასამზადებლად, ასევე სუპებსა და მთავარ კერძებში .ქოქოსის ზეთი გამოიყენება ვაფლის ნამცხვრების მოსართავად და მარგარინის წარმოებაში. მალდივის კუნძულებზე თევზის კერძების მოსამზადებლად ყველაზე ხშირად თინუსს იყენებენ, ახალს ან ხმელს. მისგან ამზადებენ მალდივის ყველაზე საყვარელ კერძს - თინუსი ბრინჯით, სუნელით სხვადასხვა სოუსებით და წიწაკით. მსუბუქი საუზმეულის სახით პოპულარულია: თევზის ნაჭრები ჩილის სოუსში, ღვეზელები თევზით და სანელებლებით, ასევე შემწვარი თევზი ზეთში. ბრინჯი მალდივის სამზარეულოს მნიშვნელოვანი ინგრედიენტია და  ადგილობრივი კერძების ძირითად საფუძველს წარმოადგენს. მას მიირთმევენ მოხარშულს, ხოლო ფქვილისაგან ამზადებენ როშის, ადგილობრივ პურს. მას მიირთმევენ თევზის კოქტეილთან ერთად, რომელიც შენელებულია ხახვით, ჩილითა და ლაიმით. პოპულარული კერძია გარუდია-გამომშრალი, შებოლილი თევზისაგან დამზადებული წვნიანი, რომელსაც ბრინჯთან ერთად მიირთმევენ. მალდივის კუნძულებზე კარი მზადდება თინუსისგან სხვადასხვა სუნელების დამატებით. ასევე ფართოდ არის გავრცელებული ბოსტნეულის- ბადრიჯნის და გოგრის კარი. მას უმატებენ მწვანე ბანანს და ზოგიერთი მცენარის ფოთლებს. დღესასწაულებზე პოპულარობით სარგებლობს ქათმის კარი - შეზავებული სხვადასხვა სანელებლებით. მთავარი დესერტია ბონდი - ქოქოსის თეთრი ჩხირები და სხვადასხვა ხილის სალათები. მალდივის მკვიდრნი ძირითადად სვამენ მწვანე ჩაის, რომელსაც ბევრ რძესა და შაქარს უმატებენ. ასევე, მაცხოვრებლები წყურვილს წვენებით იკლავენ ან ადგილობრივი ტკბილი რძით- კირუ სარბატით. რაფინირებული ქოქოსის რძისგან ამზადებენ მსუბუქ ალკოჰოლურ სასმელს, რომელსაც გაა ეწოდება. Xavier Romero-Frias, Eating on the Islands, Himal Southasian, Vol. 26 no. 2, pages 69–91 ISSN 1012-9804 Eating on the Islands - As times have changed, so has the Maldives' unique cuisine and culture Dhumashi Mas huni and Masriha - Himal: Farms, Feasts, Famines; Disappearing foods Maldives Cuisine ↑ Xavier Romero-Frias, The Maldive Islanders, A Study of the Popular Culture of an Ancient Ocean Kingdom, Barcelona 1999, ISBN 84-7254-801-5 ↑ Use of Coconut in Maldivian cooking ↑ Maldives cuisine ↑ Traditional Maldivian Cuisine. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-09-27. ციტირების თარიღი: 2020-09-12.
ბესიკ ჯუღელი

ბესარიონ (ბესიკ) ჯუღელი (დ. 28 მარტი, 1943, თბილისი) — ქართველი ინჟინერ-მეტალურგი, პოლიტიკოსი. 1966 დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი ლითონმცოდნეობის სპეციალობით. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ეროვნულ-დემოკრატიული პარტია“. უფლებამოსილება შეუწყდა ვადამდე პირადი განცხადების საფუძველზე. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თბილისის ჩუღურეთის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „სააკაშვილი — ნაციონალური მოძრაობა“ “. ბესიკ ჯუღელი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ბესიკ ჯუღელი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ბესარიონ ჯუღელი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
იდაიათ ჰუსეინოვი

იდაიათ ჰუსეინოვი (დ. 23 დეკემბერი, 1943, სოფელი სარალი, მარნეულის რაიონი) — ქართველი პოლიტიკოსი. დაამთავრა აზერბაიჯანის ხელოვნების სახელმწიფო ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი, აგრეთვე საქართველოს სახელმწიფო აგრარული უნივერსიტეტის ქვემო ქართლის რეგიონული ინსტიტუტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (მაჟორიტარი). 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „მრეწველობა გადაარჩენს საქართველოს“. იდაიათ ჰუსეინოვი — ბიბლიოვიკი იდაიათ ჰუსეინოვი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) იდაიათ ჰუსეინოვი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი საქართველოს პარლამენტის გამოკლებული წევრის ზურაბ ნოღაიდელის ადგილმონაცვლის იდაიატ ჰუსეინოვის უფლებამოსილების ცნობის შესახებ[მკვდარი ბმული]
ბლინები

ბლინი/ბლინები (რუსულად: блины) არის რუსული და უკრაინული კერძი, ტრადიციულად დამზადებული ხორბლის ან (უფრო იშვიათად) წიწიბურას ფქვილით. მიირთმევენ არაჟანთან, კარაქთან და სხვა გარნირებთან ერთად. ბლინი არის ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული და პოპულარული კერძი რუსეთში. დასავლეთის ქვეყნებში, ბლინები ძირითადად გულოსხმობს პატარა (5-15 სმ დიამეტრის მქონე) ბლინებს, რომელიც დამზადებულია კარაქით. თანამედროვე რუსულ და უკრაინულ ენებში, ეს სიტყვა გულისხმობს ტაფის ზომის თხელ ბლინებს. ადრეული აღმოსავლეთ სლავები, პრე-ქრისტსიანულ ეპოქებში ბლინებს მიიჩნევდნენ მზის სიმბოლოდ, მისი მრგვალი ფორმის გამო. ის ძირითადად მზადდებოდა ზამთრის დასასრულს, რათა პატივი მიეგოთ მზის ხელახალი დაბადებისთვის (მასლენიცა, ან კარაქის კვირა). ეს ტრადიცია შემორჩა მართლმადიდებელ ეკლესიაშიც და დღემდე აქტიურადაა შემონახული. დროჩენა, ბლინის ერთ-ერთი სახეობა, მზადდებოდა ადამიანის სიკვდილის შემდეგ, ქელეხში, გარდაცვლილის პატივსაცემად. ძირითადად, რუსული ბლინები დამზადებულია საფუარიანი კარაქით, რომელიც, აფუების შემდეგ, შერეულია რძეში და ცივ ან ცხელ წყალში. ადუღებული წყლით დამზადებულ ბლინებს ეწოდებათ ზავარნიე ბლინი. კიდევ ერთი სახეობის ბლინი, რომელიც მზადდება საფუარის გარეშე (ფქვილით, კვერხცით და რძით), ასევე გავრცელებულია რუსეთში. ტრადიციულად, ბლინები რუსულ ღუმელში მზადდებოდა. დღესდღეობით, ის ძირითადად ტაფაზე მზადდება. ბლინების დასამზადებლად ნებისმიერი სახის ფქვილის გამოყენებაა შესაძლებელი, მათ შორის წიწიბურას ან შვრიის ფქვილისაც. ევროპული წარმომავლობის მქონე ებრაელებსაც აქვთ ბლინების საკუთარი ვერსია, ბლინცი, რომელიც ძალიან პოპულარულია ებრაულ კულტურაში. ისინი საკმაოდ გავრცელებულია ამერიკის შეერთებულ შტატებშიც, რაც იქ მაცხოვრებელი ებრაელების დამსახურებაა. ეს კერძი მზადდება უამრავ ებრაულ დღესასწაულზე, მაგალითად შავუტზე. ბლინცები, რომლებიც ყველითაა ავსებული და შემდგომში ზეთში შემწვარი, დამახასიათებელია ჩანუკაჰის დღესასწაულზეც. ბლინცებს ასევე ავსებენ შოკოლადით, სოკოებით, ხორცით, ბრინჯით, კარტოფილით და ა.შ. ბლინი, ან როგორც მას უკრაინულად ეწოდება - მლინცი, ძალიან გავრცელებული და პოპულარული კერძია უკრაინის გარშემოც, რაც ძირითადად მლინცების დამზადების სიმარტივითაა გამოწვეული. მლინცები უკრაინაშიც პრე-ქრისტიანულ ხანებში გავრცელდა. ის ხშირად არაჟანთან ან ხიზალალასთან ერთად მიირთმევა, მაგრამ ტკბილი ხილის ჯემის ან კრემის თანხლებით მირთმევის შემთხვევაში დესერტის როლსაც ირგებს. თხელი ბლინები ასევე ივსება ყველით, მოხარშული კვერცხით, ჩაშუშული კომბოსტოთი, მწვანე ხახვით, ხორცით, ლობიოთი, სოკოებით, ხილით და კენკრით. მაგალითად, ჩერნიხივ ნალისნიკი ბლინები შევსებულია სოკოებით და კომბოსტოთი. ნალინსკის შეიძლება ჰქონდეს სხვადასხვა ფორმა, მათ შორის სამკუთხედის. მლინცის, ტრადიციულად ღუმელში აცხობდნენ. ბლინების უამრავი სახეობა არსებობს, მაგალითად: გაშლილი ბლინი - ზემოდან კარაქით, არაჟანით, ჯემით, თაფლით ან ა.შ; "ბლინი ს პრიპიოკომ" - ბლინი, რომელსაც ზემოდან მდნარი კარაქი აქვს; წიწიბურას ბლინები (ან გრეჩანიკი) - რუსული ბლინების სახეობა, დამზადებული წიწიბურას ფქვილისგან, გვხვდება ლიეტუვაშიც. ↑ Encyclopedia of Jewish Food გვერდები 56-58 ↑ ნალინსკის რეცეპტი (რუსული) ↑ http://www.wumag.kiev.ua/index2.php?param=pgs20093/148 დაარქივებული 2020-07-27 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ↑ http://proudofukraine.com/how-to-cook-ukrainian-pancakes-nalysnyky-recipes/ (ინგლისური) ↑ ლიეტუვური ბლინების რეცეპტი(ინგლისური)
ტორტი

ტორტი (ლათ. torta - მრგვალი პური) — დესერტი; რამდენიმე კრემიანი ან ჯემიანი ფენისგან შემდგარი, ჩვეულებრივად ზემოდან კრემით ან ხილით დაფარული ნამცხვარი.[1] არსებობს უტკბო ტორტებიც, ამ შემთხვევაში სიტყვა "ტორტი" გამოიყენება კერძის ტორტის მსგავსად ფენებად დაყოფის და ზემოდან დამატებით შემკობის აღსანიშნავად. ტორტი დაბადების დღის აღნიშვნის ცნობადი ატრიბუტია, დღესასწაულისთვის ის ხშირად აღმნიშვნელის ასაკის ტოლი რაოდენობის სანთლებით ან ციფრების ფიგურებით იმკობა. გავრცელებული ტრადიციაა სანთლების ჩაქრობა და სურვილის ჩაფიქრება. საქორწილო ტორტები ხშირად მრავალსართულიანია და ზემოდან ნეფე-პატარძლის ფიგურებითაა შემკული. ხანდახან ტორტი იხმარება როგორც სასროლი იარაღი, არსებობს ტორტის სროლის კონკურსები, ჩემპიონატები, სპორტული ღონისძიებები. ტორტის მსგავსი კერძები პირველად გაჩნდა ფქვილის გამოგონებისთანავე. არაბულ ქვეყნებში მათ შაქრის და სხვადასხვა სუნელის ფქვილთან შეზავებით იღებდნენ. თანამედროვე ტორტს საფუძველი დაუდო შაქრის პოპულარიზაციამ. ტორტის საერთაშორისო დრე მსოფლიოში 20 ივლისს აღინიშნება.[2] ტორტის მომზადებისთვის ტრადიციულად გამოიყენება ბისკვიტის, ფენოვანი ან ქვიშის ცომი ან ვაფლი, ზოგ შემთხვევაში სხვადასხვა სახეობა სხვადასხვა ფენისთვის. მათ შორის შეიძლება მოთავვსდეს ხილის, თხილის ან კენკრის ფენები. კრემი მზადდება კარაქით, ხაჭოთი, შედედებული რძით და სხვა. ცომში და კრემში შეიძლება გემოს მისაცემი სხვადასხვა ინგრედიენტების დამატება - ალკოჰოლის (რომი, ლიქიორი), კაკაოს ფხვნილის, ვანილის და სხვა. ტრადიციულად ტორტი მგრვალია, მაგრამ ქარხნის და ზოგ ჩვეულებრივ ტორტს მართკუთხედის ან ნახევარსფეროს ფორმა აქვს. პოპულარულია განსაკუთრებული მოვლენებისთვის შეკვეთილი უჩვეულო - ვარსკლავის, გულის, რაიმე საგნის და ა.შ. ფორმის ტორტებიც. ტორტის გაფორმება ხდება საკონდიტრო შპრიცის მეშვეობით კრემით ან მინანქრით. გამოიყენება ასევე ელასტიური საკონდიტრო მასტიკა, რომელიც ტორტს გლუვ ზედაპირს სძენს და გამოიყენება ტორტის გაფორმებისთვის დეკორატიული ფიგურების გამოსაძერწად. გაფორმების ხშირი ელემენტებია ყვავილები, ნაპირების შემკობა, მარციპანი და სხვა. შესამკობად იხმარება ასევე თხილი, ხილი, ათქვეფილი ნაღები, შოკოლადის ან ქოქოსის ნახერხი. ტორტის გაფორმება შეიძლება ცალკე სპეციალობა იყოს ან საკონდიტრო საქმის სწავლის ნაწილი.
ტაჯიკური სამზარეულო

ტაჯიკურ სამზარეულოს ბევრი აქვს საერთო რუსულ, ავღანურ, ირანულ და უზბეკურ სამზარეულოებთან. ტაჯიკეთშიც, ისევე როგორც რეგიონის სხვა ქვეყნებში, ეროვნული კერძი ფლავია. მას ასევე ოშსაც უწოდებენ. ეროვნული სასმელი კი მწვანე ჩაია. ფლავი ანუ ოში ბრინჯის კერძია, რომელიც დაქუცმაცებული ყვითელი თალგამის ან სტაფილოსა და ხორცის ნაჭრებისგან შედგება. ეს ყველაფერი სპეციალურ სქელძირიან თუჯის ქვაბში - კაზანში იწვება, რომელიც ღია გარემოში ცეცხლზეა შემომდგარი. შესაწვავად ბოსტნეულის ცხიმს ან ცხვრის ქონს ხმარობენ. ხორცს კუბიკებად ჭრიან, სტაფილოები სიგრძივად ნატიფადაა დაჭრილი, ბრინჯს კი ყვითელ ან სტაფილოსფერ იერს ცხიმი და შემწვარი სტაფილო ანიჭებს. კერძი იდება ერთ დიდ საერთო თეფშზე, რომელსაც სუფრის შუაში ათავსებენ და სუფრის წევრები მას ტრადიციულად ხელით მიირთმევენ. კიდევ ერთი ტრადიციული კერძი, რომელიც ისევ ხელით იჭმევა კურუტობია. მისი სახელი კერძის მომზადებას აღწერს: ქურუთი (მარილიანი ყველის გამომშრალი ბურთულები) წყალში იხსნება (ობ - ტაჯიკურად წყალი) და შემდეგ მას თხელ, ბრტყელ პურზე მოასხამენ. სუფრაზე მორთმევამდე კერძს ზემოდან მოხრაკულ ხახვსა და სხვა ბოსტნეულს უმატებენ. ქურუთობი ეროვნულ კერძად მიიჩნევა. კერძებს ყოველთვის თან ახლავს ბრტყელი პურის ნაირსახეობა ნონი. ის მთელს ცენტრალურ აზიაშია გავრცელებული. თუ ტაჯიკს საჭმელი აქვს, მაგრამ არ აქვს ნონი, ის აუცილებლად იტყვის რომ საჭმელი გამოელია. თუ ნონი ძირს დავარდება, ტაჯიკები მას აიღებენ და გლახაკებისთვის ან ჩიტებისთვის შემაღლებულ ადგილას დადებენ. ხალხური თქმულების თანახმად, ნონის ამოტრიალებული დადება არ შეიძლება, რადგან ეს უიღბლობას მოიტანს. იგივე მოხდება თუ ნონს თავზე მეორე ნონის გარდა სხვა რაიმეს დავადებთ. ტრადიციული ტაჯიკური სუპები შურბო და პიტი ხორცითა და ბოსტნეულით მზადდება. ასევე შეხვდებით ხორცითა და ატრიით მომზადებულ წვნიანებსაც, როგორებიცაა ლაგმონი და უგრო. სხვა პოპულარულ ტაჯიკურ კერძებს მიეკუთვნება: მანტი (მოხარშული ცომში გახვეული ხორცები), თუშბერა (იგივე პელმენი), სამბუსა (სამკუთხა ფორმის ღვეზელი, რომელსაც უმეტესად ხორცისა და ხახვის შიგთავსი აქვს, თუმცა შეიძლება იყოს გოგრისა და ხახვის შიგთავსითაც. სამბუსა თონეში ცხვება) და ბელიაში (ასევე ღვეზელი, რომელსაც შიგნით გატარებული ხორცი აქვს). საბჭოთა და ტაჯიკურ სამზარეულოებს ერთმანეთზე აქვთ გავლენა მოხდენილი. ზაფხულობით ტაჯიკეთში ხილის სიჭარბეა. აქაური ყურძენი და ნესვი მთელს საბჭოთა კავშირში იყო ცნობილი. ბაზრებში ასევე შეხვდებით ბროწეულს, გარგარს, ქლიავს, ატამს, ვაშლს, მსხალს, ლეღვსა და ხურმას. ჩაი როგორც წესი ყველა კერძს ახლავს თან. მას ასევე ხშირად სთავაზობენ სტუმრებს სტუმართმოყვარეობის ნიშნად. ის სუფრასთან ჩინური ფაიფურის ქოთნითაა მორთმეული. მას შაქარს უმატებენ და პიოლებით მიირთმევენ. პიოლა ეს პატარა, უყურო ფინჯანია, რომელსაც ლამბაქი არ აქვს. ჩაის საყოველთაო პოპულარობის გამო, ყველაზე ხშირად ტაჯიკები ჩოიხონაში ანუ საჩაიეში იკრიბებიან. ეს უკანასკნელი დასავლური ტიპის ყავის სახლს, ანუ კაფეს წააგავს. (in Russian) Tajik Cooking, Irfon Publ. House, Dushanbe, 1991 (in Russian) Vahob Khojiev, Traditional and Modern Tajik Cooking, Irfon Publ. House, Dushanbe, 1990 ↑ Cuisine of Tajikistan tajikistan.orexca.com. ↑ Long, Katherine. Everyone Loves Lenin Roads & Kingdoms.
ბამბის ნაყინი

ბამბის ნაყინი -  ფხვიერი კონსისტენციის საკონდიტრო ნაწარმი, რომელიც ფიზიკური თვისებებით ბამბას წააგავს. მზადდება მდნადი შაქრისგან, რომელიც ისხმევა ცივ მოტრიალე მეტალის თეფშზე ან კონუსში. ამის შედეგად დამზადებული თხელი ძაფები გუნდად გროვდება. მსუბუქი კონსისტენციის გამო ჩვეულებრივი პორცია დიდი ზომისაა - აღემატება ზრდასრული ადამიანის თავის ზომას. შეიძლება დაემატოს არომატიზატორი და საკვები საღებავი. თავდაპირველად ბამბის ნაყინი თეთრია, მაგრამ მისი ყველაზე პოპულარული და ცნობადი ფერი ღია ვარდისფერია, ევროპაში და ამერიკაში გავრცელებულია ღია ცისფერი, იასამნისფერი, ყვითელი. წითელი და სხვა ფერის ბამბის ნაყინებიც. გაიცემა პლასტმასის ან ქაღალდის ჯოხზე, დახვეულ ქაღალდში ან ქაღალდის ან მუყაოს ცელოფანში. იყიდება მთელი მსოფლიოს მასშტაბით, აზიის სხვადასხვა ქვეყნის სამზარეულოში არსებობს მსგავსი კერძები - კორეული კკულ-ტარაე, ირანული ფაშმაკი და სხვა. ბამბის ნაყინის წინაპარი შეიძლება იყოს მე-19 საუკუნის ევროპაში დამზადებული დახვეული შაქარი. შაქრის დახვევა რთული, შრომატევადი და ძვირი პროცესი იყო და ჩვეულებრივ მოსახლეობას არ ჰქონდა ამის შესაძლებლობა. ზოგი წყარო მე-15 საუკუნის იტალიაზე მიგვითითებს როგორც კერძის სამშობლოზე. შაქრის დახვევის პირველი მექანიზმი 1897 წელს ინგლისელმა სტომატოლოგმა უილიამ მორისონმა გამოიგონა, დააპატენტა და წარადგინა საქალაქო გასართობ ღონისძიებაზე. მიუხედავად იმ დროისთვის მაღალი ფასის (დღევანდელი მიახლოებით 7$), კერძმა დიდი წარმატება იქონია და პოპულარობა სწრაფად მოიპოვა. მორისონის დაპატენტებული მექანიზმი დღემდე გამოიყენება როგორც უმარტივესი შაქრის დასახვევი მანქანა. შემდეგ მსგავსი ხელსაწყო დააპატენტა ჯოზეფ ლასკომ სხვა სახელწოდებით, რომელითაც ბამბის ნაყინი ახლა ცნობილია ინგლისურენოვსნი ქვეყნების უმეტესობაში. 1970-იან წლებში შეუქმნა პირველი მანქანა, რომელსაც შეეძლო ბამბის ნაყინის შექმნისთანავე ავტომატიზირებული შეფუთვა, რამაც გაამარტივა მისი მსოფლიოში გავრცელება და გაყიდვა კარნავალებზე და სხვა ქუჩის ღონისძიებებზე. დღეს ბამბის ნაყინი გვხვდება ბევრ, უმეტესად საბავშვო ღონისძიებაზე, ცირკებში, პარკებში და ქუჩებში. ასევე ზოგ ქვეყანაში მზადდება ქარხნებში მაღაზიებისთვის, არსებობს კერძო პირებისთვის განკუთვნილი ხელსაწყოებიც. უმეტესად პოპულარობით ბავშვების შორის სარგებლობს. შეერთებულ შტატებში ბამბის ნაყინის ეროვნული დღე 7 დეკემბერს აღინიშნება.,
იშხნელი

საკუთარი სახელი იშხნელი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: დები იშხნელები — ქალაქური ფოლკლორის მომღერალთა ოჯახური ანსამბლი გიორგი არადელი-იშხნელი — მსახიობი თამარ იშხნელი — მომღერალი კონსტანტინე იშხნელი — ოფიცერი მიხეილ იშხნელი — პოლიტიკური მოღვაწე, ექიმი ოთარ იშხნელი — სამხედრო პირი, II მსოფლიო ომის მონაწილე იშხნელი — იშხნის მღვდელმთავართა წოდება ნერსეს იშხნელი — VII საუკუნის საეკლესიო მოღვაწე საბა იშხნელი — IX საუკუნის საეკლესიო მოღვაწე
ენვერ კაპბა

ენვერ ერასტის ძე კაპბა (აფხ. Енвер Ерасҭа-иԥа Қапба; დ. 20 ოქტომბერი, 1936, გაგრა, აფხაზეთის ასსრ, საქართველოს სსრ — გ. 2007) — აფხაზი სახელმწიფო მოხელე. სკკპ წევრი (1965). საქართველოს დამსახურებული ინჟინერი. საქართველოს სსრ მეთერთმეტე მოწვევის უმაღლესი საბჭოსა და აფხაზეთის ასსრ მეთერთმეტე მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. 1955 წელს დაამთავრა გაგრის რუსული საშუალო სკოლა. 1956-1962 წლებში სწავლობდა აფხაზეთის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტის ფიზიკა-მათემატიკის ფაკულტეტზე, შემდეგ სწავლა განაგრძო საქართველოს ვ. ლენინის სახელობის შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მშენებლობის ფაკულტეტზე. 1962 წლიდან იყო საქართველოს სსრ მშენებლობის სამინისტროს №6 ტრესტის №2 სამშენებლო სამმართველოს ჯერ ოსტატი, შემდეგ სამუშაოთა მწარმოებელი, საწარმოო ტექნიკური განყოფილების უფროსი. 1965 წლიდან ტრესტ „ბიჭვინთმშენის“ №5 სამშენებლო უბნის სარემონტო-სამშენებლო სამმართველო „კურორტმშენის“ უფროსი, 1967 წლიდან გაგრის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასკომის თავჯდომარეა. 1970 წლიდან კურორტ ბიჭვინთის პანსიონატების გაერთიანების დირექტორი, 1975 წლიდან იყო საქართელოს პროფსაბჭოს მდივანი. 1980-1986 წლებში საქართველოს კომპარტიის გაგრის საქალაქო კომიტეტის პირველი მდივანი. 1986-1988 წლებში საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის ვაჭრობისა და საყოფაცხოვრებო მომსახურების განყოფილების გამგე. 1988-1990 წლებში საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის სოციალურ ეკონომიკური განყოფილების გამგე. 1990 წლის 6 ნოემბრიდან აფხაზეთის ასსრ-ის უზენაესი საბჭოს პრეზიდიუმის ბრძანებით დაინიშნა აფხაზეთის ასსრ მინსტრათა საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილედ. 1991 წლის 17 მარტს ხელმძღვანელობდა აფხაზეთში საბჭოთა კავშირის შენარჩუნების რეფერენდუმს. 1991 წელს სათავეში ედგა აფხაზეთის რესპუბლიკის დროშის, გერბისა და ჰიმნის სახელმწიფო კომისიას. 1991-1992 წლებში აფხაზეთის ასსრ-ის XII მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. 1992-1996 წლებში აფხაზეთის სეპარატისტული რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს I მოწვევის დეპუტატი. აფხაზეთის ომის დამთავრების შემდეგ დანიშნეს ე.წ. „აფხაზეთის რესპუბლიკის მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის“ მოადგილედ. 1997 წლის ივნისიდან სეპარატისტული აფხაზეთის რესპუბლიკის ცენტრალური კომპარტიის პირველი მდივანი. 2000 წლიდან რუსეთის ფედერაციის თავდაცვის სამინისტროს მთავარი სამმართველოს სამხედრო სანატორიუმი „გაგრის“ ხელმძღვანელი. გაზ. „საბჭოთა აფხაზეთი“, 7 ნოემბერი, 1990. ენვერ კაპბა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი Капба Энвер Эрастович დაარქივებული 2020-10-19 საიტზე Wayback Machine. ↑ აფხაზეთის ასსრ-ის უზენაესი საბჭოს პრეზიდიუმის ბრძანებულება, ქ. სოხუმი, 1990 წლის 6 ნოემბერი
თამარ ჩერგოლეიშვილი

თამარ ჩერგოლეიშვილი (25 მაისი, 1975, თბილისი) — ქართველი ჟურნალისტი და პოლიტიკოსი. ჟურნალ „ტაბულას“ დამფუძნებელი. დაიბადა 1975 წლის 25 მაისს. 1997 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საერთაშორისო სამართლისა და ურთიერთობების ფაკულტეტი, საერთაშორისო ურთიერთობების სპეციალობით. 1997-1998 წლებში მუშაობდა ამერიკის იურისტთა ასოციაციაში 2000 წელს დაიწყო მუშაობა ევროპის საბჭოში. 2006-2010 წლებში იყო ევროპის საბჭოს სამართლებრივი ჯგუფის ხელმძღვანელი. 2009 წელს დააფუძნა ჟურნალი „ტაბულა“, 2012 წლის ბოლოს კი გაეშვა „ტაბულას“ ტელევიზია რომელმაც მალევე შეწყვიტა მაუწყებლობა. ჩერგოლეიშვილი არის ქართველი პოლიტიკოსის, გიგა ბოკერიას მეუღლე 2006 წლიდან. ჰყავს ორი შვილი: ეკატერინე (დ. 1997, პირველი ქორწინებიდან) და კესარია (დ. 2006). თამარ ჩერგოლეიშვილი დაარქივებული 2020-09-10 საიტზე Wayback Machine. — tabula.ge ↑ 1.0 1.1 თანამდებობის პირის ქონებრივი მდგომარეობის დეკლარაცია: გიორგი ბოკერია. declaration.gov.ge (31 დეკემბერი, 2016). ციტირების თარიღი: 12 სექტემბერი, 2020.[მკვდარი ბმული]
ოთარ იშხნელი

ოთარ სიმონის ძე იშხნელი (დ. 20 აპრილი, 1921, სოფ. ჩხარი, ახლანდ. თერჯოლის მუნიციპალიტეტი, — გ. 1992) — ქართველი საბჭოთა ჯარისკაცი, II მსოფლიო ომის დროს საფრანგეთის წინააღმდეგობის მოძრაობის აქტიური მონაწილე, საფრანგეთის არმიის პოლკოვნიკი. დაამთავრა სამხედრო სამეთაურო კურსები ქ. ლვოვში. 1939 წელს გაიწვიეს სავალდებულო სამხედრო სამსახურში. II მსოფლიო ომის დროს იბრძოდა უკრაინის ტერიტორიაზე. 1941 წელს ტყვედ ჩავარდა. 1942 წელს სამხრეთ საფრანგეთის ტერიტორიაზე ტყვეთა ბანაკების არალეგალური ანტიფაშისტური ორგანიზაციის ერთ-ერთი ხელმძღვა­ნელი გახდა. 1944 წლის დასაწყისში მისი ხელმძღვანე­ლობით მოეწყო ტყვეთა აჯანყება, რომელიც გადაიზარდა პარტიზანულ მოძრაობაში ქ. კარბოსთან მდებარე „ლაპლანების ტყეში“. 1944 წლის აგვისტოში, როდესაც დაიწყო საფრანგეთის წინააღმდეგობის მოძრაობის საერთო ­გამოსვლები, მათ უკვე გაერთიანებული ძალით ­აიღეს ქ. ალბი. წინააღმდეგობის მოძრაობის დავალებით ლეიტენანტმა იშხნელმა საბჭოთა (ქართველი, ყაზახი და სხვ.), ფრანგი, ესპანელი, პოლონელი და იუგოსლავი მებრძოლებისგან ჩამოაყალიბა რეგულარული პოლკი, რომელსაც თავადვე მეთაურობდა (პოლკი ფრანგებისათვის ცნობილი იყო „მაკი ჟორჟიენის“ სახელით). შარლ დე გოლთან და პოლკოვნიკ კენინგთან ერთად მონაწილეობდა ტულუზის განთავისუფლებისადმი მიძღვნილი დიდი აღლუმში. 1945 წლის ოქტომბერში საბჭოთა კავშირში დაბრუნდა. ტყვედ ყოფნის გამო რეპრესირებული იყო — მიესაჯა 20 წლით პატიმრობა. 1955 წლის ამნისტიის საფუძველზე გაათავისუფლეს. დაჯილდოებულია საფრანგეთის სამხედრო ჯილდოებით: „სამხედრო ჯვარი ხმლითა და ვერცხლის ვარს­კვლავით“, ორდე­ნით „მამაცობისთვის“, მედლით „წინააღმდეგობისათვის“ და სხვ. ღვალაძე მ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 404. ოთარ იშხნელი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
კონსტანტინე იშხნელი

კონსტანტინე (კოლია) ნიკოლოზის ძე იშხნელი (დ. 1 აგვისტო, 1891, სოფ. არადეთი, ახლანდ. ქარელის მუნიციპალიტეტი, — გ. 13 აგვისტო, 1937) — ქართველი სამხედრო პირი, პოდპოლკოვნიკი. წარმომავლობით იყო თბილისის გუბერნიის აზნაურთა ოჯახიდან. დაამთავრა სუმის კადეტთა კორპუსი (1910), შემდეგ მიხეილის საარტილერიო სასწავლებელი. 1913 წლიდან კავკასიის 1-ლი მსროლელი საარტილერიო დივიზიონის პოდპორუჩიკი. ამავე შენაერთის შემადგენლობაში მონაწილეობდა I მსოფლიო ომში (1914-1918). დაჯილდოებული იყო წმ. სტანისლავის II (1915) და წმ. ანას III (1915) და IV (1916) ხარისხის ორდენებით. ჰქონდა პორუჩიკის (1915), შტაბს-კაპიტნის (1916), კაპიტნის (1917) წოდებები. 1918-1921 წლებში მსახურობდა საქართველოს რესპუბლიკის არმიაში პოდპოლკოვნიკის ჩინით, შემდეგ ქართულ წითელ არმიაში (დივიზიონის მეთაურის თანაშემწე). მონაწილეობდა 1922-1924 წლების ანტისაბჭოთა წინააღმდეგობის მოძრაობაში. შემდეგ მუშაობდა სამხედრო საქმის პედაგოგად თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 1937 წელს დააპატიმრეს „კონტრრევოლუციური“ საქმიანობის ბრალდებით და დახვრიტეს. იშხნელი კონსტანტინე ნიკოლოზის ძე. სტალინური სიები საქართველოდან [ელექტრონული მონაცემთა ბაზა] / ჰაინრიჰ ბიოლის ფონდი სამხრეთ კავკასიაში, ინფორმაციის თავისუფლების განვითარების ინსტიტუტი, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტრო, საერთაშორისო საზოგადოება „მემორიალი“, საქართველოში შვეიცარიის საელჩო. - 2013. Ишхнели Константин. «Памяти героев Великой войны 1914–1918».