laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
თაქ-ქილისა

თაქ-ქილისა — რკინის ხანის (ძვ. წ. X-VI სს.) არქეოლოგიური ძეგლი თრიალეთში, წალკის ზეგანზე, მდ. ხრამის მარჯვენა ნაპირას. 1937 და 1948 წლებში გაითხარა (ბ. კუფტინი) 67 სამარხი, რომლებიც წარმოადგენდა 6-8 ფილაქვისაგან აგებულ, ზემოდან 2 ან მეტი მასიური ბრტყელი ქვით გადახურულ ყუთებს. მათი ძირი გრუნტზე იდო. სამარხები ძირითადად ინდივიდუალურია. თითო ყუთში იშვიათად იყო დაკრძალული 2-3 მიცვალებული გვერდზე ხელფეხმოკეცილი ან მჯდომარე. არდინდელ სამარხებში (ძვ. წ. X-IX სს.) გვხვდება მეთუნის მორგვზე დამზადებული რუხი ფერის თიხის ჭურჭელი (უმეტესად სახეებით შემკული დოქები, ქვაბ-ქოთნები, კოჭბები და სხვა), ლითონის ნაწარმი (ბრინჯაოს შუბები, გრძელყუნწიანი ისრისპირები, ორთითა, ბუნიკები, სარტყლის ფრაგმენტები, სამაჯურები, რკინის შუბები და სხვა), სარდიონის მძივები. გვიანდელი (ძვ. წ. IX-VI სს.) სამარხებში აღმოჩნდა ჩარხზე დამზადებული ჭდეული და ნაპრალები ზოლებით შემკული თიხის ჭურჭელი, ბრინჯაოს ლაგმები, ვარდულები, სამაჯურები; რკინის გრძელმასრიანი შუბები, სამაჯურის ფრაგმენტები; სარდიონის, თეთრი პასტისა და სხვადასხვა ფერის მინის მძივები. ხეობაში ზედაპირულად აკრეფილია პალეოლითის ხანის მასალა (ობსიდიანის 1000-ზე მეტი ნაწარმი). გვხვდება ამოღარული და ლევალუაზური ანატკეცები, ბრტყელი და ამორფული ნუკლეუსები, საჭრისები, ლამელები, საფხეკები, რომელთაგან დიდი ნაწილი მცირე ზომის ანატკეცებისაგანაა დამზადებული. აგრეთვე მიკროსეგმენტი და მიკროტრაპეცია, მუტიჟური წვეტანები და მცოცავი რეტუშით დამუშავებული ისრისწვერი. მოპოვებულია აგრეთვე ნუშისებური მოყვანილობის გვიანდელი აშელური ხელნაჯახი. თაქ-ქილისა — სხვადასხვა დროის პეტროგლიფები, აღმოჩენილი სოფლის ტერიტორიაზე, წალკის სამხრეთ-დასავლეთით 10 კმ-ზე, ხეობის მარჯვენა ნაპირზე, კლდის გაშიშვლებულ ზედაპირზე. აღმოჩენილია 1976 წელს (მ. გაბუნია) კლდეზე ამოკაწრულია ცხენის, ირმის, ჯიხვის, მელიის, შვლის, ორკუზიანი აქლემის, ლომისა და სხვა ცხოველთა გამოსახულებანი. გვხვდება ფანტასტიკური ცხოველებიც (ორკუზიანი ცხენი, ფრინველისფეხებიანი კუ). აგრეთვე კომპოზიციებიც - შველის ნუკრი, რომელიც დედის ძუძუს წოვს. არის ადამიანთა გამოსახულებანიც - კაცები ჯოხით ხელში და მშვილდისრით გვერდზე. გვხვდება მზისა და ჯვრის გამოსახულებაც და გაურკვეველი დანიშნულების გეომეტრიული ფიგურები. თაქ-ქილისის პეტროგლიფებში შეიმჩნევა ზურტაკეტის ბრინჯაოს ხანის გორასამარხების მშენებლობაში გამოყენებული ნიშნიანი ქვებისა და სვანეთში მიცვალებულის კულტთან დაკავშირებული გრაფიკული ხელოვნების ტრადიციები. ↑ Куфтин Б. А., Археологические раскопки в Триалети, кн. 1, Тб., 1941; ↑ მენაბდე მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 592. ↑ გაბუნია მ., უნიკალური ძეგლი, «კომუნისტი», 1976, 22 ოქტომბერი ↑ ჯაფარიძე ო., არქეოლოგიური გათხრები თრიალეთში, თბ., 1969 ↑ Бардавелидзе В. В., Древнейшие религиозные верования и обрядовое графиыеское искусство грузинских племён, Тб., 1957 ↑ გაბუნია მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 592.
ბურჯ-ხალიფა

ბურჯ ხალიფა ან ბურჯ დუბაი (არაბ.:برج خليفة „ხალიფას კოშკი“) — სუპერმაღალი ცათამბჯენი დუბაიში, არაბთა გაერთიანებული საამიროებში. აღიარებულია როგორც ადამიანის შექმნილი ყველაზე მაღალი სტრუქტურული ნაგებობა. ცათამბჯენის შენება დაიწყო 2004 წლის 21 სექტემბერს და დასრულდა 2010 წლის 4 იანვარს. შენობის მთავარი არქიტექტორი, სტრუქტურული და მექანიკური ინჟინერია ჩიკაგოს კომპანია Skidmore, Owings and Merrill LLP (SOM). გეორგ ეფსტათიუ კომპანიიდან SOM არის პროექტის მმართველი პარტნიორი, ხოლო ადრიან სმითი (SOM-დან წამოსული) დიზაინის პარტნიორი. დამოუკიდებელი შეფასება მოახდინა კომპანიამ CBM Engineers Inc. იანვარი 2004 – ქვაბულის გათხრები იწყება. თებერვალი 2004 – იდგება ხიმინჯები. მარტი 2005 – შენობა იწყებს ზრდას. ივნისი 2006 – შენობამ 50–ე სართულს მიღწია. თებერვალი 2007 – ბურჯ ხალიფას შენობა ასწრებს სირსის ტაუერს სართულების რაოდენობით. ივლისი 2007 – ბურჯ ხალიფა სიმაღლით ასწრებს ტაიპეი 101–ს, რის შედეგად მსოფლიოში ყველაზე მაღალი შენობა ხდება. წვდება 141–ე სართულს. აგვისტო 2007 – სიმაღლით ასწრებს უილის თაურსის ანძას. აპრილი 2008 – სიმაღლით ასწრებს კვლი–ტვ–ის ანძას, რის შედეგადაც მსოფლიოში ადამიანის ყველაზე მაღალი შექმნილი სტრუქტურული ნაგებობა ხდება. წვდება 160–ე სართულს. ივნისი 2008 – ემირი აცხადებს, რომ ბურჯ ხალიფას სიმაღლე 636 მეტრია, ხოლო მისი საბოლოო სიმაღლე არ გამოვლინდება სანამ ბოლომდე არ აშენებდა. სექტემბერი 2008 – შენობის სიმაღლე აღწევს 688 მეტრს, რითაც ბურჯ ხალიფა ხდება ადამიანის ყველაზე მაღალი შექმნილი ნაგებობა, რომელიც ოდესმე აშენებულა. ამ შედეგით იგი ასწრებს ვარშავის რადიოანძას. ოქტომბერი 2009 – დასრულდა შენობის ექსტერიერი. იანვარი 2010 – ბურჯ ხალიფა ოფიციალურად იხსნება. მისი ძველი სახელი ბურჯ დუბაი ბურჯ ხალიფათი იცვლება, არაბთა გაერთიანებული საამიროების პრეზიდენტის შეიხ ხალიფა ბინ ზაიედ ნაიანის პატივსაცემად. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბურჯ დუბაი ოფიციალური საიტი ↑ „Emaar increases height of Burj Dubai; completion in September 2009“. Emaar Properties. 17 June 2008. ციტირების თარიღი: 17 October 2008. ↑ Associated Press (July 13, 2009). „Dubai: world's tallest tower to open this year“. Forbes. დაარქივებულია ორიგინალიდან — ივლისი 17, 2009. ციტირების თარიღი: July 15, 2009. ↑ Baldwin, Derek (1 May 2008). „No more habitable floors to Burj Dubai“. XPRESS. ციტირების თარიღი: 1 May 2008. ↑ Blum, Andrew. (27 November 2007) Engineer Bill Baker Is the King of Superstable 150-Story Structures. Wired. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 18 სექტემბერი 2012. ციტირების თარიღი: 11 March 2008. ↑ 5.0 5.1 5.2 5.3 5.4 5.5 5.6 5.7 Burj Dubai (Dubai Tower) and Dubai Mall, United Arab Emirates. designbuild-network.com. ციტირების თარიღი: 23 March 2009.
აზერბაიჯანის მუზეუმთა სია

ამ სტატიაში მოცემულია აზერბაიჯანში მოქმედი მუზეუმების სია მუზეუმების სია The Museum Center of the Ministry of Culture of the Azerbaijan Republic AZERBAIJAN CARPET MUSEUM დაარქივებული 2019-02-13 საიტზე Wayback Machine. Azәrbaycan Musiqi Mәdәniyyәti Dövlәt Muzeyi დაარქივებული 2018-02-08 საიტზე Wayback Machine. Azerbaijan Independence Museum აზიმ აზიმზადეს სახლ-მუზეუმი დაარქივებული 2018-08-06 საიტზე Wayback Machine.
ზამთრის არხი

ზამთრის არხი (რუს. Зимняя канавка) — სანქტ-პეტერბურგის ერთ-ერთი არხი, რომელიც მდებარეობს ქალაქის ცენტრალურ რაიონში. არხი აკავშირებს ნევისა და მოიკის რაიონებს ზამთრის სასახლესთან. ნევისა და მოიკის დამაკავშირებელი პატარა არხი, 1718-1719 წლებში იქნა გაყვანილი. სამუშაოებს ზედამხედველობდა ცნობილი სამშენებლო კონტრაქტორი ვასილი ოზეროვი. 1783-1787 წლებში, პეტრე I-ის ზამთრის სასახლის უბანში აშენდა ერმიტაჟის თეატრის კლასიკური სამსართულიანი შენობა, რომლის ავტორია გამოჩენილი არქიტექტორი ჯაკომო კვარენგი. ამავდროულად, დიდი ერმიტაჟის მშენებლობა დასრულდა არხის საპირისპირო ნაპირზე 1771-1787 წლებში, არქიტექტორი ი. მ. ფელტენი. 1987 წელს არხის სანაპირო საფარი შეიცვალა. ასფალტის ნაცვლად, ავტომობილების სავალ ადგილას ახალი გზის საფარი დაიგო. არხის თავდაპირველი სახელი იყო „ძველი პალასის არხი“ - ეს სახელი გაჩნდა 1738 წელს, მაგრამ სინამდვილეში ეს არ იყო ფართოდ გამოყენებული. ყოველდღიურ ცხოვრებაში, მას უწოდებდნენ ზამთრის სახლის ან ზამთრის სასახლის არხს, ზოგჯერ უბრალოდ ზამთრის არხად მოიხსენიებდნენ. პატარა ზამთრის არხზე არის სამი ხიდი, ესენია: ზამთრის პირველი, ზამთრის მეორე ხიდი და ერმიტაჟის ხიდი. პირველი ზამთრის და ერმიტაჟის ხიდები XVIII საუკუნეში აშენდა, ხოლო ერმიტაჟის ხიდი სანქტ-პეტერბურგში იმდროისთვის პირველი ქვის ხიდი იყო. ზამთრის მეორე ხიდი კი აშენდა 1960 წელს. აღნიშნული ხიდები შემორჩენილია ჩვენამდე თავდაპირველი სახით. ზამთრის არხის სიგრძე 228 მეტრია (ქალაქის ერთ-ერთი ყველაზე მოკლე არხი), მისი სიგანე კი დაახლოებით 20 მეტრია. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 446. — 511 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 311—312. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 49. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2.
ეკატერინეს პარკი (კრონშტადტი)

ეკატერინეს პარკი (რუს. Екатерининский парк) — მდებარეობს კრონშტადტის ცენტრში. XIX საუკუნის არქიტექტურისა და ისტორიის ძეგლი, ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტი. აღნიშნული პარკის სახელი მომდინარეობს „საბჭოთა ქუჩის“ ძველი სახელიდან - „დიდი ეკატერინინსკაია“. აღნიშნული პარკი გაშენდა 1839-1843 წლებში ფ. ბელინჰაუზენის მიერ, რომელიც იყო იმ პერიოდში კრონშტადტის პორტის ხელმძღვანელი. 1886 წელს პარკი გაფართოვდა ეკატერინეს ხიდის მიღმა. 1893 წლამდე, პარკის ბულვარი დაიხურა ზამთრის პერიოდში, სწორედ ამ დროს დაიწყეს მდინარეების გასუფთავება და შემდგომში ბულვარი საზოგადოებისთვის ხელმისაწვდომი გახდა. ხალხი ხშირად უწოდებდა ბულვარს „ძაღლს“, რადგან აქ უყვარდათ ძაღლებს სიარული, თუმცა ეს შემდგომში ხელისუფლებამ აკრძალა. 1870 წლის 11 სექტემბერს პარკში გაიხსნა ქანდაკება ბელინჰაუზენის, რომლის ავტორია ი. ნ. შრედერი და ი. ა. მონიგეტი. ეკატერინეს პარკი წარმოადგენს ვიწრო ზოლს საბჭოთა ქუჩასა და შემოვლით არხს შორის. პარკი იწყება კარლ მარქსის ქუჩიდან და მთავრდება კომკავშირის ქუჩაზე. პარკის აღმოსავლეთ ნაწილში, საცალფეხო მცურავი ხიდია გადებული შემოვლით არხზე. პარკი წარმოადგენს მშვენიერ ადგილს, კიდევ უფრო მიმზიდველია საღამოს სასეირნოდ. შუადღისას, ქალაქის მოედანზე სტილიზებული ფარნები ჰარმონიზებულია გასული საუკუნის საბჭოთა ქუჩის სახლებთან. პარკის ფართობი დაახლოებით 3 ჰექტარია. პარკში არის იშვიათი ჯიშის ხეები. Екатерининский парк. citywalls.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-04-05. ციტირების თარიღი: 2018-04-05. Екатерининский парк в Кронштадте переведен на светодиодное освещение.
კამი (მრავალმნიშვნელოვანი)

კამი შეიძლება აღნიშნავდეს: კამი — იაპონური სიტყვა, რომელიც აღნიშნავს სულებს, ბუნების ძალებს ან რაიმე შინტოისტურ არსებას; კამი — ტიბეტის ისტორიული ოლქი. ტიბეტის ისტორია
კამი (ოლქი)

კამის ოლქი („კამი“, „კხამი (ხამი)“ ან „ქამი“) (ტიბეტური ཁམས་; [kʰâm]; ვაილი: khams;ჩინური: 康巴; ფინინი: Kāngbā) — ტიბეტის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ისტორიული სამი ოლქიდან ერთ-ერთი. ეს არის უზარმაზარი მთების რეგიონი, „ოთხი მდინარისა და მთის ექვსი ქედის ქვეყანა“, დასახლებულია 14 სხვადასხვა ენაზე მოლაპარაკე ხალხით. ძირითად მასას ქმნიან კამის ენაზე მოლაპარაკე ტიბეტელები. ბუდიზმთან ერთად რეგიონში შენარჩუნებულია ადგილობრივი ადგილობრივი ტიბეტური რელიგია ბონი . გეოგრაფიული ენციკლოპედია გეოგრაფია და ტიბეტელთა წარმოშობა კამი, აღმოსავლეთ ტიბეტი Andreas Gruschke: The Cultural Monuments of Tibet’s Outer Provinces: Kham, 3 vols. (2 published so far), White Lotus Press, Bangkok 2004. ISBN 974-480-049-6 Andrew Forbes and David Henley, China's Ancient Tea Horse Road. (Cognoscenti Books, 2011), ISBN 9781300464860 Augusta Molnar, The Kham Magar Women Of Thabang (Kathmandu, Nepal: Centre for Economic Development and Administration, Tribhuvan University, 1981). Birgit van de Wijer, Tibet's Forgotten Heroes: The Story Of Tibet's Armed Resistance Against China, 1st ed. (Amberley Publishing Limited, 2010), ISBN 9781848689855 Charles Alfred Bell Tibet, Past & Present (Oxford: Clarendon Press,1924), ISBN 9788120810488 David Gellne, Resistance And The State: Nepalese Experiences (New York: Berghah Books, 2007), ISBN 9781845452162 David Molk, Lion Of Siddhas: The Life And Teachings Of Padampa Sangye (Shambhala, 2008), ISBN 9781559398404 Douglas Wissing, Pioneer In Tibet: The Life And Perils Of Dr. Albert Shelton (St. Martin's Press, 2015), ISBN 9781466892248 Edward A. Parmee, D.T. Campbell and R.A. LeVine, Kham And Amdo Of Tibet (Human Relations Area Files, 1972). George Bogle and Thomas Manning, Narratives Of The Mission Of George Bogle To Tibet: And Of The Journey Of Thomas Manning To Lhasa (Cambridge University Press, 2010), ISBN 9781108022552 Kurtis R Schaeffer, Sources Of Tibetan Tradition (New York: Columbia University Press, 2013), ISBN 9780231509787 Michael Buckley, Tibet (The Bradt Travel Guide, 2012), ISBN 9781841623825 Pamela Logan: Tibetan Rescue. The Extraordinary Quest to Save the Sacred Art Treasures of Tibet (Tuttle Publishing. 2002), ISBN 9780804834216 Thomas Laird: The Story of Tibet: Conversation With the Dalai Lama, Grove Press, New York, ISBN 978-0-8021-1827-1 Tsepon Wangchuk Dedon Shakabpa, One Hundred Thousand Moons: An Advanced Political History Of Tibet (Brill, 2009), ISBN 9789004177321 Tsering Shakya, The Dragon in the Land of Snows. A History of Modern Tibet Since 1947 (London: Columbia University Press, 1999), ISBN 0-14-019615-3 Warren Smith, Tibetan Nation: A History Of Tibetan Nationalism And Sino-tibetan Relations (Boulder: Westview, 1996), ISBN 9780813331553 Xiuyu Wang, China's Last Imperial Frontier: Late Qing Expansion In Sichuan's Tibetan Borderlands, (Lexington Books, 2011), ISBN 9780739168097 Yudru Tsomu, The Rise of Gönpo Namgyel in Kham: The Blind Warrior of Nyarong. (Lexington Books, 2014), ISBN 9780739177938
ლახტის წმინდა პეტრეს ეკლესია

ლახტის წმინდა პეტრეს ეკლესია (რუს. Церковь Святого Петра) — მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1893-1894 წლებში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. XIX საუკუნის დასასრულისათვის ლახტა გახდა დამსვენებლებისათვის პოპულარული ადგილი. მათი რიცხვის ზრდამ და სექტანტობის გავრცელებამ მოსახლეობას შორის, გამოიწვია მართლმადიდებლური ეკლესიის არსებობის აუცილებლობა. ახალი ეკლესიის აგების გადაწყვეტილება მიიღეს 1724 წელს. ლახტის მფლობელმა გრაფმა ვ. ა. სტენბოკ-ფერმორმა ეკლესიის ასაშენებლად შესწირა 20 000 რუბლი. ფინანსები ტაძრის მშენებლობისათვის ასევე გაიღო ლახტისა და ოლგინის მოსახლეობამ. წმინდა პეტრეს სახელობის ტაძრის საფუძვლის ჩაყრა გაიმართა 1893 წლის 11 ივლისს მოციქულების, პეტრესა და პავლეს ხსენების დღეს. პირველი ეკლესია იყო ხის, რომელიც იდგა ხის სარძიკველზე. რომლის გეგმაც შეიმუშავეს არქიტექტურის აკადემიკოსებმა, ადგილობრივმა მაცხოვრებლებმა ვასილი ვასილის ძე შაუბმა და ვასილი ივანეს ძე შაუბმა. ტაძრის მშენებლობა სწრაფად მიმდინარეობდა. 1894 წელს დაიკიდეს ზარები. ხოლო ამავე წლის 12 აგვისტოს მოხდა ტაძრის კურთხევა. ტაძართან ერთად ააგეს ორსართულიანი შენობა მასში სამრევლო სკოლისა და ბავშვთა თავშესაფრის განსათავსებლად. 1938 წელს ეკლესია დახურეს და მასში განათავსეს კინოთეატრი „Звезда“. 1980-იანი წლების ბოლოს კინოთეატრი დახურეს და შენობაში განათავსეს კატერების სარემონტო კოოპერატივი. ოთახში დაამონტაჟეს შემდუღებელი აპარატი. 1990 წლის 12 ივლისს ტაძრის კედელთან შედგა პირველი ღვთისმსახურება მოციქულ პეტრეს სახელზე. 1991 წლის მარტში შენობა გადაეცა სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. უშუალოდ ტაძარში პირველი მსახურება გაიმართა 1991 წლის აღდგომას. Михайлов Н. В. Лахта : Пять веков истории, 1500-2000 : Ист. очерк. Док. Воспоминания. Кат. — М.; СПб.: Весь мир, 2001. — С. 59—66, 216, 224—225. — ISBN 5-7777-0123-X. Богданов И. А. Лахта. Ольгино. Лисий нос. — СПб.: Остров, 2005. — С. 109—116. — (Петербургские этюды). — ISBN 5-94500-035-3. От Комитета по сбору пожертвований и сооружению св. храма во имя апостола Петра и часовни в деревне Лахта. — [СПб., 1892]. — [4] с. Храм св. ап. Петра в Лахте Народный каталог православной архитектуры Русские церкви Энциклопедия Санкт-Петербурга დაარქივებული 2013-11-12 საიტზე Wayback Machine.
ლაზარ ბიჩერახოვი

ლაზარ ბიჩერახოვი (ოს. Бичерахти Лазæр დ. 1882 — გ. 1952) — ოსი სამხედრო მოღვაწე, პოლკოვნიკი, თერგის კაზაკთა პოლკის მეთაური, გიორგის ჯვრის კავალერი.. პირველი მსოფლიო ომის დროს იყო გენერალ ბარათოვის საექსპედიციო კორპუსის საკაველრიო ნაწილის მეთაური ირანში. 1918 წლის ივნისიდან გერმანიის კავკასიური ექსპედიციაში ბოლშევიკების ერთ-ერთი სამხედრო ლიდერი. Безугольный А. Ю. Генерал Бичерахов и его Кавказская армия. 1917—1919. — Центрполиграф, 2011. — (Россия забытая и неизвестная. Золотая коллекция). — 416 с. — ISBN 978-5-227-02536-4. Никитин Б.В. Роковые годы.Глава 9 "Забытые могилы".Париж.1937 г.
ანდრეი შკურო

ანდრეი შკურო (რუს. Андре́й Григо́рьевич Шкуро́ დ. 1886 — გ. 1947) — რუსი სამხედრო მოღვაწე, ყუბანელი კაზაკი, რუსეთის არმიის პოლკოვნიკი, მოხალისეთა არმიის გენერალ-ლეიტენანტი, პირველი მსოფლიო ომისა და რუსეთის სამოქალაქო ომის აქტიური მონაწილე, გიორგის ჯვრის კავალერი. 1914-1916 წლებში იბრძოდა პირველი მსოფლიო ომის რუსეთის ფრონტზე. 1917 წლიდან იყო კავკასიის ფრონტზე. შემდეგ მსახურობდა გენერალ ბარათოვის საექსპედიციო კორპუსის შემადგენლობაში ირანში, სადაც იყო საკავალერიო პოლკის მეთაური. 1918 წლიდან შეუერთდა თეთრ მოძრაობას. 1918 წლის ბოლოდან იყო მოხალისეთა არმიის კავკასიის ცხენოსანი დივიზიის მეთაური. 1919 წლის გაზაფხულიდან იყო სამხრეთ რუსეთის შეიარაღებული ძალების ყუბანისა და თერგის ოლქის ჯარების სარდლობის შტაბის უფროსი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ანდრეი შკურო
დინგვარსკვლავა

დინგვარსკვლავა, ცხვირვარსკვლავა (ლათ. Condylura cristata) — მწერიჭამია ძუძუმწოვარი თხუნელასებრთა ოჯახისა. გარე იერით ჩვეულებრივ თხუნელას წააგავს. მისი სხეულის სიგრძეა 100–127 სმ, კუდისა — 55–85 სმ, მასა — 40–85 გ. წინა თათები უფრო სუსტია, ვიდრე დანარჩენი თხუნელებისა. დინგის ბოლოში შიშველი ოვალური დისკო აქვს კანის ფოჩებიანი კიდეებით, რაც მრავალქიმიან ვარსკვლავს წააგავს. ბეწვი შეფერილია მუქ ყავისფრად ან შავად. გავრცელებულია ჩრდილოეთ ამერიკაში (სამხრეთ-აღმოსავლეთ კანადასა და ჩრდილო-აღმოსავლეთ აშშ-ში). ახასიათებს მიწისქვეშა ცხოვრების ნირი. ბინადრობს მდელოებში, ბოსტნებში, ბაღებში, რბილ და თხრისთვის ხელსაყრელ ტყის პირებში. იკვებება ჭიებითა და მიწის მწერებით. შობს 2–7 ნაშიერს, წელიწადში ერთხელ. დინგვარსკვლავა — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული)
სააფთიაქო კუნძულის ფერისცვალების ტაძარი

სააფთიაქო კუნძულის ფერისცვალების ტაძარი (რუს. Храм Преображения Господня на Аптекарском острове) — მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1840-1845 წლებში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. როდესაც გართულდა სააფთიაქო კუნძულის მრევლის გადასვლა სამპსონიევსკის საკათედრო ტაძარში, დიდ ნევკაზე არსებული ხიდის სხვა ადგილზე გადატანის გამო, ბოტანიკური ბაღის მიმდებარე ერთ-ერთ სახლში 1808 წლის 6 აგვისტოს აკურთხეს ფერისცვალების ეკლესია. აღნიშნული ეკლესიისათვის ხატები მოხატა აკადემიკოსმა ს. ა. ბეზნოსოვმა. მას შემდეგ რაც მოსახლეობა გაიზარდა, აღნიშნული ეკლესია უკვე სამარისი არ იყო კუნძულის მრევლისათვის და შინაგან საქმეთა მინისტრმა, გრაფმა ა. გ. სტროგანოვმა მიმართა იმპერატორს ახალი ეკლესიის აგების თხოვნით. 1839 წლის 21 დეკემბერს ნიკოლოზ I-მა დაამტკიცა ერთსაკურთხევლიანი ქვის ეკლესიის პროექტი, რომელიც გათვლილი იყო 360 ადამიანზე, ხოლო აგებული ბიზანტიურ-ბერძნულ სტილში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა ოტხი წელი და დასრულვა 1845 წელს. ამავე წლის 16 სექტემბერს მოხდა ტაძრის კურთხევა უფლის ფერისცვალების სახელზე. 1905 წლისათვის ეკლესიასთან მოქმედებდა სამრევლო საძმო და ბავშვთა თავშესაფარი. ეკლესია დახურეს 1923 წელს, ხოლო 1930 წლისათვის მასში განათავსეს სპორტკლუბი. 1930 წლის 15 აპრილს ეკლესია გადააკეთეს სანქტ-პეტერბურგის ელექტროტექნიკური უნივერსიტეტის ელექტროფიზიკური აკუსტიკის ლაბორატორიას. დიდი სამამულო ომის დროს მასში განათავსეს ბალტიის სამხედრო-საზღვაო ფლოტის მეთაურთა შტაბი. 2006 წლის 31 მარტს მიიღეს გადაწყვეტილება ფერისცვალების ეკლესიის სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიისათვის გადაცემის შესახებ. 2003 წლიდან ტაძარში რეგულარულად მიმდინარეობს ღვთისმსახურება. Аптекарский остров: Альманах. 2001. № 1. С. 106—108. Орлов В. Поэт и город: Александр Блок и Петербург. Л.: Лениздат, 1980. С. 73. Блок А. Дневник. М.: Сов. Россия, 1989. С. 418. Блок А. А. Полн. собр. соч. и писем: В 20 т. Т. 1. М.: Наука, 1997. С. 461. Прот. Иоанн Исполатов. Историко-статистические сведения о Санкт-Петербургской епархии. Вып. 6. СПб., 1878. С. 89. Из истории 9-го корпуса СПбГЭТУ «ЛЭТИ» // Аптекарский остров: Альманах. 2000. № 1. с.75. Аптекарский остров: Альманах. с.64-68
რაევსკის სახლი

რაევსკის სახლი (რუს. Усадьба Раевского) — ისტორიული შენობების კომპლექსი პუშკინში. აგებულია 1855-1886 წლებში. მიეკუთვნება ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლთა სიას. სახლი მდებარეობს პუშკინის ქუჩაზე № 34-ში, ორანჟერეის ქუჩის კუთხეში. რაევსკის კარ-მიდამო ააგეს ორი ისტორიული მიწის ნაკვეთის ტერიტორიაზე. კუთხის ნაკვეთზე (№ 311) 1820-იანი წლებისათვის განლაგებული იყო სასახლის მეცეცხლურის ტეპლოვის სახლი. XIX საუკუნის შუა წლებში მიწის ნაკვეთის მფლობელი გახდა ა. ი. ილინი, დიდი თავადის კონსტანტინე ნიკოლოზის ძის კამერდინერი. მეზობელ ნაკვეთს (№ 310) ფლობდა სასახლის მრჩეველი ი. ა. ბაკინოვსკი, რომლისთვისა 1855 წელს ი. ა. მონიგეტის პროექტით ააშენეს ქვის ორსართულიანი სახლი (ახლა სახლი № 36). 1882 წლისათვის ორივე მიწის ნაკვეთი იყიდა გენერალ-მაიორმა მ. ნ. რაევსკიმ. მეორე სახლი რაევსკისთვის (ახლა სახლი № 34) ააგეს 1886 წელს ილინის ყოფილი მიწის ნაკვეთზე არქიტექტორ ა. ფ. ვიდოვის პროექტის მიხედვით. პირველი სახლი რამვენადმე გააფართოვეს, იგი გააგრძელეს აღმოსავლეთით. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ახალმა კომუნისტურმა ხელისუფლება მოახდინა ორივე სახლის ნაციონალიზაცია. თავიდან ორივე სახლი დაიკავა პირველი საგანმანათლებლო კოლონიის საბავშვო ბაღმა, 1928 წლიდან კი სახლები საცხოვრებელი გახდა. დიდი სამამულო ომის შემდეგ კუთხის სახლში განათავსეს КГБ-ს რაიონული ქვედანაყოფი, ხოლო მარჯვენა სახლში საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის რაიონული კომიტეტი. ამჟამად ორივე სახლში განთავსებულია შინაგან საქმეთა რაიონული სამმართველო. Семенова Г. В. Царское Село: знакомое и незнакомое. — М.: Центрполиграф, 2009. — С. 375—377. — 638 с. — ISBN 978-5-9524-4249-8. Пушкинская 34, 36. Дома Раевских. Энциклопедия Царского Села. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-11. ციტირების თარიღი: 2018-07-11. Усадьба М. Н. Раевского. Жилой дом - Районное управление внутренних дел. citywalls.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-11. ციტირების თარიღი: 2018-07-11. Усадьба М. Н. Раевского. Жилой дом. citywalls.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-11. ციტირების თარიღი: 2018-07-11.
ხოხბისებრნი

ხოხბისებრნი (ლათ. Phasianidae) — ფრინველთა ოჯახი ქათმისნაირთა რიგისა. რამდენიმე სახეობის მამლებს გალოზე ბასრი დეზები აქვს, თითებზე არ აქვთ რქოსანი ფოჩები. ხოხბისებრნს მიეკუთვნება მწყერი, გნოლი, დურაჯი, შურთხი, გარეული ქათამი, ხოხობი, არგუსი, ფარშავანგი, როჭო და სხვ; მთლიანობაში — 180-მდე სახეობა. გავრცელებული არიან ევროპაში, აზიაში, ამერიკაში (პოლარული მხარეების გარდა), აფრიკაში. საქართველოში გვხვდება კავკასიური როჭო, დურაჯი, გნოლი, კასპიური შურთხი, კავკასიური შურთხი, ხოხობი, კაკაბი და მწყერი. ბინადრობენ სტეპებში, ველებზე, კლდეებს შორის, ბუჩქნარებში და ტყეებში, როგორც ვაკეზე, ასევე მთაში. ცხოვრობენ მკვიდრად ან მომთაბარეობენ და, გამონაკლისის სახით (მწყერი) გადამფრენები არიან. ბუდობენ მიწაზე; გამონაკლისია ტრაგოპანი, რომელიც ტყეებში ცხოვრობს და ხეებზე ბუდობს, იკავებს ყვავისა და სხვა ფრინველების ძველ ბუდეებს. დებენ 2–20 კვერცხს. კროხობს და ბარტყებზე ზრუნავს ან მხოლოდ დედალი, ანდა ორივე მშობელი. იკვებებიან მცენარეული (ყლორტები, თესლები, ბოლქვები) და ცხოველური (მწერები და სხვა უხერხემლოები) საკვებით. მრავალი ხოხბისებრი ნადირობის ობიექტია. გარეულმა ქათმებმა დასაბამი მისცეს შინაურ ქათამს, ფარშავანგები მოიშინაურეს, ხოხბებს ზრდიან სამონადირეო მეურნეობებში, მწყრებს — სპეციალურ ფერმებში. ხოხბისებრნი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) ↑ Phasianidae — ინგლისურ-ქართული ბიოლოგიური ლექსიკონი. ↑ ჟორდანია რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 443.
ჭიჭიკო ბეგალიშვილი

ალექსანდრე (ჭიჭიკო) ბეგალიშვილი (დ. 2 ოქტომბერი, 1910, ქუთაისი — გ. 1982) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი (1965). დაიბადა ქუთაისში 1910 წელს, დაამთავრა ქუთაისის მუშა-ახალგაზრდობის სკოლა 1928 წელს. 1928 წელს სწავლობდა ქუთაისის თეატრთან არსებულ თეატრალურ სტუდიაში. 1933 წელს ამავე თეატრის მსახიობი, ხოლო 1942 წელს მარჯანიშვილის სახელობის თეატრის მსახიობი. მის მიერ შესრულებული როლებიდან აღსანიშნავია: ამირანი, სერაფიონ ბრეგაძე (დავით კლდიაშვილის „უბედურება“, „სამანიშვილის დედინაცვალი“); პაჭუტია (მ. გოგოლაშვილის „გულსუნდა“); თავადი გუბაზი (ვალერიან კანდელაკის „მაია წყნეთელი“); ხახული, ვატა (პოლიკარპე კაკაბაძის „კოლმეურნის ქორწინება“), ვარლამ სარჯველაძე (რევაზ თაბუკაშვილის „რაიკომის მდივანი“); ყოჩაღი აშუღი (ლევან გოთუას „მეფე ერეკლე“), ხაფიჩია (პ. სამსონაძის „სალტე“); სოსანა (ავქსენტი ცაგარლის „რაც გინახავს, ვეღარ ნახავ“); სპირიდონ მცირიშვილი, გერვასი (შალვა დადიანის „ნინოშვილის გურია“, „ნაპერწკლიდან“); ტუხა, მუხრან ბატონი (სანდრო შანშიაშვილის „გიორგი სააკაძე“); ლუილაჟი (ნ. ზარხის „ჯოი სტრიტი“); რადისტი, მოცეკვავე (ერნსტ ტოლერის „ჰოპლა, ჩვენ ვცოცხლობთ“), მეფე (ლოპე დე ვეგას „ცხვრის წყარო“). ივანე (ალექსანდრე ოსტროვსკის „უმზითვო“), რაბინი (კარლ გუცკოვის „ურიელ აკოსტა“), ბიონდელო (უილიამ შექსპირის „ჭირვეულის მორჯულება“) და სხვა. 1959 წელს მუშაობდა კინოთეატრ „ოქტომბრის“ დირექტორად. ჭიჭიკო ბეგალიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1965. №2. გვ. 21