laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ვაპსების მოძრაობა

ვაპსების მოძრაობა (ესტ.: Vabadussõjalaste Liit) 1929 წელს ჩამოყალიბდა, როგორც ესტონეთის განმათავისუფლებელი ომის ვეტერანების ერთობა, შემდეგ კი ანტიკომუნისტურ და ანტიპარლამენტულ ორგანიზაციად იქცა. 1933 წელს მათ მიერ შემოთავაზებულმა კონსტიტუციურმა რეფორმამ რეფერენდუმით 72,7 %-იანი მხარდაჭერა მოიპოვა ესტონურ საზოგადოებაში. ასოციაციის ლიდერები იყვნენ ანდრეს ლარკა (პრეზიდენტობის კანდიდატი) და არტურ სირკი. ჩამოაყალიბეს 1929 წელს ომის ვეტერანებმა, რომლებიც ეკონომიკური კრიზისის გამო უკმაყოფილოები იყვნენ იმ დროინდელი მთავრობით. მათ არ ჰქონდათ წინასწარ შემუშავებული იდეოლოგია ან რაიმე კავშირი უცხოურ ფაშისტურ მოძრაობებთან. მათი მიზანი იყო შეექმნათ მეტად ავტორიტარული და ნაციონალისტური სახელმწიფო ესტონეთში. ისინი უარყოფდნენ რასისტულ იდეოლოგიას და ღიად აკრიტიკებდნენ ნაცისტების მიერ ებრაელების დევნას; ასევე უარს აცხადებდნენ ძალადობის გამოყენებასა და ტერიტორიული ექსპანსიის იდეაზე. მიუხედავად ამისა, ისინი იზიარებდნენ იმ დროინდელი ფაშისტური მოძრაობების სხვადასხვა ასპექტს. მაგალითად, იყენებდნენ შავ ბერეტსა და რომაულ სალუტს. ორგანიზაცია უშვებდა საკუთარ გაზეთს - „Võitlus“ („ბრძოლა“). თავიდან მათ შორის ბევრი მოქმედი გენერალი იყო, თუმცა 1930 წლის შემდეგ, როცა მოძრაობა უკვე რადიკალური გახდა, მათ მოუწიათ ორგანიზაციის დატოვება.ამის შემდეგ მათ რიგებში მიიღეს ადამიანები, რომლებიც განმათავისუფლებელ ომში არ იბრძოდნენ. მათი უმრავლესობა საშუალო კლასის დაბალი ფენიდან იყო. 1930-1934 წლებში მოძრაობის ხელმძღვანელი გადამდგარი გენერალ-მაიორი ანდრეს ლარკა იყო, მისი მოადგილე და ნამდვილი ლიდერი - ახალგაზრდა ლეიტენანტი და იურისტი - არტურ სირკი. მათ ბევრი ლოზუნგი და მეთოდი გადმოიღეს მსგავსი გერმანული და ფინური მოძრაობებიდან. ეკონომიკური და შიდა პოლიტიკური კრიზისების ფონზე მოძრაობა გაიზარდა, გაძლიერდა და შეძლო გავლენა მოეხდინა ესტონეთის მოსახლეობაზე ისე, რომ 1932 წლის აგვისტოსა და 1933 წლის ივნისში უმრავლესობამ მთავრობის მიერ შემოთავაზებული ახალი კონსტიტუციის პროექტი უარყო. ამ პროექტების ნაცვლად ვაპსებმა წამოაყენეს საკუთარი რადიკალური და ავტორიტარული პროექტი, რომელიც 1933 წლის ოქტომბერში ჩატარებულ რეფერენდუმში გამარჯვებით მიიღეს. რეფერენდუმში გამარჯვების შემდეგ მოძრაობას პარლამენტში უმრავლესობით მოსვლის იმედი ჰქონდა. 1934 წლის შემოდგომის არჩევნებზე კანდიდატები იყვნენ: ანდრეს ლარკა, იოჰან ლაიდონერი, კონსტანტინ პიატსი და აუგუსტ რეი. მოძრაობამ დიდ ქალაქებში სრული უმრავლესობით გაიმარჯვა. პიატსს ეშინოდა სამოქალაქო ომის და ლაიდონერს (რომელიც ესტონური არმიის გენერალი იყო) შეუთანხმდა და 1934 წლის 12 მარტს საომარი მდგომარეობა გამოაცხადეს, მოხდა გადაატრიალება და ვაპსების მოძრაობის წევრები დააპატიმრეს.1936 წლის 6 მაისს მოძრაობის 150 წევრი სასამართლოს წინაშე წარდგა.143 წევრს გრძელვადიანი პატიმრობა მიესაჯა. სირკი 1934 წლის ნოემბერში ტალინის ციხიდან უცხოეთში გაიქცა და გაურკვეველი მიზეზით დაიღუპა ლუქსემბურგში. მოძრაობის წევრები 1938 წელს ამნისტიის შედეგად გაათავისუფლეს. ↑ https://www.britannica.com/place/Baltic-states/Independence-and-the-20th-century#ref418687 ↑ https://books.google.ge/books?id=9wHNrF7nFecC&dq=&redir_esc=y ↑ https://books.google.ge/books?id=9wHNrF7nFecC&dq=&redir_esc=y ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-09-27. ციტირების თარიღი: 2017-04-03.
ძია აუ

„ძია აუ“ (რუს. Дядюшка Ау) — საბჭოთა თოჯინური ანიმაციური ფილმების სერია-ტრილოგია, შექმნილი და გამოშვებული 1979 წელს რეჟისორების, იოსებ დოუკშას, მაია ბუზინოვას, ლიდია სურიკოვას და მარია მუატის მიერ. ეფუძნება ფინელი მწერალ ჰანუ მიაკელის ამავე სახელწოდების მოთხრობას (რომელიც რუსულად მწერალმა ედუარდ უსპენსკიმ თარგმნა). ანიმაციური ფილმების სერიის მთავარი პერსონაჟია ტყის კაცუნა, ძია აუ, რომელიც სხვადასხვა სიტუაციაში ამოჰყოფს თავს. პერსონაჟს ახმოვანებს ვასილი ლივანოვი. პირველ სერიაში ძია აუ ეკამათება საკუთარ ანარეკლს სარკეში, გაიცნობს გოგონას რიმას (რომლის სახლიც ტყესთან ახლოს დგას). როდესაც აუს სახლით გვერდით ხეზე ბინას იდებენ ყვავები, იგი გადაწყვიტავს, გადახედოს ბაბუის დატოვებულ წიგნს, რათა დაუმტკიცოს ახალ მეზობლებს, რომ მათ ბაბუის დროს არ უცხოვრიათ. აღმოაჩენს რა მწვანე ხის ხსენებას, შემთხვევით რგავს მას და ასხამს სუპს. ხე იზრდება და ყველაფერს ყლაპავს. აუს გადაარჩენს რიმა. ტყე აუს ირგვლივ ამოჩეხილია და გაშენებულია ქალაქი. აუ ზამთრის მძინარობის შემდეგ იღვიძებს და აღმოაჩენს, რომ სახლი დადგეს ახალი შენობის სახურავზე. ამრიგად, აუ პირველად ხედავს ქალაქს, აწყდება სხვადასხვა ელექტრომოწყობილობას, რომელთა მნიშვნელობა არ ესმის. „ძია აუ“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „ძია აუს შეცდომა“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „ძია აუ ქალაქში“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ ძია აუ (ფილმის შესახებ)
უესტმინსტერის ხიდი

უესტმინსტერის ხიდი (ინგლ. Westminster Bridge) — მდინარე ტემზაზე არსებული თაღოვანი ხიდი, რომელიც დასავლეთ ნაპირზე მდებარე უესტმინსტერის უბანს აკავშირებს აღმოსავლეთ ნაპირზე მდებარე ლამბეთის უბანთან. ხიდის დასავლეთ მხარეს დგას უესტმინსტერის სასახლე, რომელშიც ინგლისის პარლამენტია განთავსებული, და ინგლისის ერთ-ერთ სიმბოლოდ ქცეული ბიგ-ბენი, ხოლო მოპირდაპირე მხარეს „ლონდონის თვალი“ და მუზეუმია. ეს არის უესტმინსტერის უბანში არსებული ყველაზე ძველი ხიდი მდინარე ტემზაზე. უესტმინსტერთან ხიდის აგების იდეა 1664 წელს გაჩნდა, მაგრამ სოლიდურ წინააღმდეგობას გადააწყდა ლონდონის კორპორაციისა და მენავეების მხრიდან. ოპოზიციურად განწყობილი ძალები 1722 წელს კვლავ გააქტიურდნენ და 1729 წელს აგებული პატნის ხის ხიდიც გააპროტესტეს, მაგრამ 1736 წელს პარლამენტმა მოიწონა და მიიღო უესტმინსტერის ხიდის აგების გეგმა. 1739-1750 წლებში მიმდინარე მშენებლობა ფინანსდებოდა კერძო კაპიტალით, ლატარიითა და გრანტებით. პროექტის ხელმძღვანელი იყო შვეიცარიელი ინჟინერი შარლ ლაბელი. თანამედროვე ხიდი 1862 წლის 24 მაისს საზეიმოდ გაიხსნა. მისი დიზაინი ეკუთვნის თომას პეიჯს. 2005-2007 წლებში ხიდს სრული რეკონსტუქცია ჩაუტარდა და მთლიანად გადაიღება. იგი განკუთვნილია როგორც ქვეითად მოსიარულეების, ისე სატრანსპორტო საშუალებებისათვის. უესტმინსტერის ხიდი, უმთავრესად, მწვანედაა შეღებილი და შეესაბამება თემთა პალატაში განთავსებული ტყავის სკამების ფერს. ლამბეთის ხიდი ისეთივე წითელი ფერისაა, როგორც ლორდთა პალატის სკამები. ლოგიკურად მდებარეობს ორივე პალატაც: თემთა პალატა უესტმინსტერის სასახლის იმ მხარესაა, რომელიც უესტმინსტერის მწვანე ხიდთან არის ახლოს, ხოლო ლორდთა პალატა სასახლის მოპირდაპირე მხარესაა და, შესაბამისად, ლამბეთის ხიდის მეზობლად. ხიდის სიგრძეა 250 მეტრი, ხოლო სიგანე — 26 მეტრი. იგი ექვსი საყრდეისა და შვიდი თაღისგან შედგება. მორთულია გოთური დეტალებით, რომლებიც შექმნა უესტმინსტერის სასახლის არქიტექტორმა, ჩარლზ ბერიმ. 2017 წლის 22 მარტს უესტმინსტერის ხიდზე განხორციელდა ტერორისტული თავდასხმა, რომელიც 82 წამი გაგრძელდა. ტერორისტი, ხალიდ მასუდი, ავტომობილით მოძრაობდა უესტმინსტერის ხიდზე აღმოსავლეთიდან დასავლეთისკენ და ხიდის სამხრეთით მდებარე ტროტუარზე მიმავალ ქვეითებს გამიზნულად ეჯახებოდა. თავდასხმისას დაიღუპა ოთხი ადამიანი და დაშავდა 50-ზე მეტი გამვლელი. მას შემდეგ, რაც ტერორისტმა დანით სასიკვდილო ჭრილობა მიაყენა უიარაღო პოლიციელს, კით პალმერს, ხალიდ მასუდი ცეცხლსასროლი იარაღით დაჭრა და შეაჩერა, სავარაუდოდ, დიდი ბრიტანეთის თავდაცვის მინისტრის, მაიკლ ფელონის ერთ-ერთმა მცველმა. მიწაზე დავარდნილი მასუდის ახლოს იპოვეს თავდამსხმელის ორი დანა. უესტმინსტერის ხიდი
ბეკო

ბეკო (BEKO) — მსოფლიოში ცნობილი სავაჭრო ნიშანი, რომლითაც თურქული კომპანია არჩელიკი (Arcelic), 1955 წელიდან უშვებს საყოფაცხოვრებო ტექნიკას. არჩელიკი შეიქმნა 1955 წელს და შედის ჯგუფის Koc Holding-ის შემადგენლობაში. მისი დამფუძნებელი იყო თურქი ინჟინერი ბეჰბი კოჩი. ბიზნესი კოჩმა დაიწყო სამშენებლო მასალების ვჭრობით. 20 წლის განმავლობაში იგი მუშაობდა კომპანიაში Koczade Ahmet Vehbi Trading Company, რომელიც დაკავებული იყო სამშენებლო მასალებით ვაჭრობით. ამის შემდეგ მან გადაწყვიტა ბიზნესის სხვა მიმართულებით მუშაობა და საკუთარი კომპანიის გახსნა. 1944 წელს გახნა თურქეთში პირველი ავტომობილებით ვაჭრობის კომპანია არჩელიკი. 10 წლის შემდეგ კი კომპანია ბეჟერანოსთან ერთად დაარეგისტრირა ახალი სავაჭრო მარკა - კომპნია ბეკო. ამ ბრენდის ქვეშ ეს ორი ფირმა აპირებდა კონსერვების და ტომატის პასტების წარმოებას. სახელი ბეკო შერჩეული იქნა ორი ფირმის სახელის პირველი ასოებისგან: Bejerano და Koc. მაგრამ წარმოების გახსნას შეექმნა გარკვეული პრობლემები და წამოწყება ჩაიშალა. ბეკოს ქარხანას გადაერქვა სახელი და დაერქვა Beko Ticaret A.S.. კომპანია არჩელიკმა კი გააფორმა თანამშრომლობის ხელშეკრულება ფირმასთან General Electric და დაიწყო ელექტრო ნათურების წარმოება. ბეკო თიჯარეთის ქარხანა იყო ნათურების მწარმოებელი პირველი ქარხანა თურქეთში, ვეჰბი კოჩი არ კმაყოფილდებოდა მიღწეულით და მუდმივად ეძებდა წარმოებისთვის ახალ მიმართულებებს. 1959 წელს პირველად გამოვიდა ბეკოს სარეცხი მანქანები. ხოლო 1960 წელს გამოვიდა ბეკოს მაცივრები და ბეკოს გაზქურები. 1977 წლისთვის უკვე მასიური წარმოებით გამოდიოდა ბეკოს საყოფაცხოვრებო ტექნიკა. დაახლოებით ამავე პერიოდში გაიხსნა ბეკოს მაღაზია და ბეკოს სერვის ცენტრი. არჩელიკის ხელმძღვანელები თანხმდებოდნენ იმაში, რომ თითოეული ქარხანა სპეციალიზებული უნდა იყოს მხოლოდ ერთი სახეობის პროდუქტის გამოშვებაზე. ამიტომ 1977 წელს დაიწყო ახალი ქარხნების მშენებლობა. გარკვეული პერიოდის შემდეგ არჩელიკმა კომპანიასთან Turk Demir Dokum ერთად შექმნა კიდევ ერთი კომპანია - Ardem, რომელიც სპეცალიზირდებოდა გამთბობლების და სამზარეულოს ქურების წარმოებაზე. 1979 წელს კი დაიწყო ბეკოს მტვერსასრუტების წარმოება. 1996 წელს აშენდა არჩელიკის კიდევ ერთი ქარხანა , რომელიც დღესაც უშვებს ბეკოს ჭურჭლის სარეცხ მანქანებს და ბეკოს კონდიციონერებს. 1990 წელს კომპანია არჩელიკმა ბეკოს სავაჭრო ნიშნით დაიწყო თავისი პროდუქციის გატანა ევროპის ბზარზე, 2000 წელს კომპანიაში იწყება ცვლილებები და იქმნება ერთიანი კონცერნი - Koc Holding Durable Consumer Goods Group. მსოფლიოს ბევრ ქვეყანაში გაიხსნა ბეკოს მაღაზიათა ქსელი. ფირმა არჩელიკის გარდა კორპორაციაში Koc Group შედის 157 კომპანია, რომლებშიც დასაქმებულია 62 ათასი ადამიანი. კორპორაცია მუშაობს სხვადასხვა მიმართულებით: ფინანსების, ტურიზმის, მშენებლობის და ენერგეტიკის. დღევანდელ დღეს ბეკო წარმოადგენს მსოფლიოში ერთ-ერთ უმსხვილეს კომპანიას. იგი აერთიანებს 10 ქარხანას, რომლებიც უშვებენ ექვს მილიონ ელექტრო პროდუქციას წელიწადში. Beko – International Beko – Türkiye (თურქული) Beko UK
ჰორმიზდ I

ჰორმიზდ I (სპარს. هرمز یکم; გ. ივნისი, 271) — სასანიდური ირანის მე-3 შაჰინშაჰი 270 წლის მაისიდან 271 წლის ივნისის ჩათვლით, შაპურ I-ის ძე. კირილ თუმანოვის ცნობით, ჰორმიზდი მამამისის მმართველობის პერიოდში, სომხეთის გამგებლად იყო დანიშნული. მცირე ცნობები მოიპოვება მისი მეფობის შესახებ. სპარსელი ისტორიკოსების გადმოცემით, ის მამისა და ბაბუის მსგავსად, (შაპურ I და არდაშირ I) გამოირჩეოდა სამართლიანობით. მისი მმართველობის დროს დაარსდა რამდენიმე ქალაქი, რომლებიც თავდაპირველად ჰორმიზდის სახელს ატარებდა. ჰორმიზდმა 271 წელს წარმატებით ილაშქრა სოგდიანაში, საიდანაც დაბრუნებული ქტესიფონში გარდაიცვალა. მის შემდეგ ტახტი დაიკავა მისმა უმცროსმა ძმამ, ბაჰრამ I-მა. სასანიანები Pourshariati, Parvaneh (2008). Decline and Fall of the Sasanian Empire: The Sasanian-Parthian Confederacy and the Arab Conquest of Iran. London and New York: I.B. Tauris. ISBN 978-1-84511-645-3.  Shapur Shahbazi, A. (2005). „SASANIAN DYNASTY“. Encyclopaedia Iranica, Online Edition. ციტირების თარიღი: 18 March 2014.CS1-ის მხარდაჭერა: ref=harv (link)
ალექსეევკის ჭიშკარი

ალექსეევკის ჭიშკარი (რუს. Алексеевские ворота) — სამხედრო-საინჟინრო ხელოვნების ძეგლი. საუკუნის აზოვის ციხესიმაგრის ყოფილი მთავარი შესასვლელი. თავად ჭიშკარი თარიღდება მოგვანო პერიოდით, XVII-XVIII საუკუნეებით. ალექსეევკის კარიბჭე იყო ციხესიმაგრის მთავარი, სამხრეთის შესასვლელი. იგი არის აზოვის ციხესიმაგრის ერთადერთი დღემდე შემონახული ნაწილი, რომელიც შეტანილია რუსეთის ფედერაციის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. აზოვის ციხესიმაგრე, რომელიც ააშენეს ოსმალებმა XV საუკუნეში, რუსეთის ხელში გადავიდა 1696 წლიდან პეტრე I-ის აზოვის ლაშქრობის შედეგად. აზოვის ციხის ოფიციალურად რუსეთზე მიკუთვნება მოხდა 1700 წლის კონსტანტინოპოლის ხელშეკრულების შესაბამისად, რომელიც დაიდო რუსეთსა და ოსმალეთს შორის. XVIII საუკუნეში რუსმა სამხედრო ინჟინრებმა ავსტრიელი ანტონი ლავალის ხელმძღვანელობით მოახდინეს ციხესიმაგრის რეკონსტრუქცია და ააშენეს 11 კარიბჭე, მათ შორის ალექსეევკის კარიბჭეც. თავდაპირველად ალექსეევკის ჭიშკარი იყო ხის, მაგრამ 1801-1805 წლებში იგი გადააკეთეს და ააშენეს ქვის კარიბჭე. 1935 წელს აზოვის ციხესიმაგრის ტერიტორიაზე როსტოვის ოლქის ძეგლთა დაცვის ბიურომ დაიწყო არქეოლოგიური გათხრები. ამ პერიოდისათვის აზოვის ციხე სრულიად დანგრეული იყო. ალექსეევკის ჭიშკრიდან დარჩა მხოლოდ ორი პარალელური ქვის კედელი. რესტავრაციის პროცესში არქიტექტორები და ისტორიკოსები ცდილობდნენ ალექსეევკის კარიბჭისთვის შეენარჩუნებინათ ადრინდელი სახე. კარიბჭე ამჟამად წარმოადგენს კამაროვან გვირაბს, რომელიც აგებულია ქვით და აგურით. ჭიშკრის კედლებზე დაყენებულია რამდენიმე მემორიალური დაფა. ↑ ВОРОТА АЛЕКСЕЕВСКИЕ[მკვდარი ბმული] ↑ Алексеевские ворота. Памятники Дона. ციტირების თარიღი: 2017-03-06. ↑ Крепостные валы с Алексеевскими воротами. Ассоциация малых туристских городов. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-08-10. ციტირების თარიღი: 2017-03-06.
იუსუფ II

იუსუფ II ჯაყელი — ახალციხის ფაშა 1679-1688 წლებში. ოსმალეთის სულთნისაგან მას მინდობილი ჰქონდა დასავლეთ საქართველოს სამეფო-სამთავღოების მეურვეობა. ქართლის მეფის გიორგი XI-ის თხოვნით იუსუფ II-მ 1683 იმერეთის სამეფო ტახტზე დასვა ბაგრატ IV-ის ძე ალექსანდრე IV. იბრძოდა საფაშოში მაჰმადიანური წეს-ჩვეულებების გავრცელებისათვის. ახალციხის ფაშების სია ლომსაძე შ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 283.
დათვისთხილა

დათვისთხილა, ქართული თხილი (ლათ. Corylus iberica, Corlylus colurna) — ტანმაღალი ხე არყისებრთა ოჯახისა. აქვს მუქი რუხი კორპიანი ქერქი, გრძელყუნწიანი ფოთლები. გავრცელებულია ირანში, ბალკანეთის ნახევარკუნძულსა და მცირე აზიაში. საქართველოში უფრო ხშირად მთის შუა სარტყლის ფართოფოთლოვან ტყეებში გვხვდება, ზღვის დონიდან 800-1600 მ-მდე. ჩრდილის ამტანი, სითბოს მოყვარული და ქარგამძლეა. იზრდება ტყის ჰუმუსიან ყომრალ ნიადაგზე, თუმცა ხირხატიან და კირიან ნიადაგებზეც კარგად ხარობს. მის წვრილშრიანსა და მოწითალო მერქანს ავეჯისა და სახარატო ნაკეთობისათვის იყენებენ ნაყოფის გული გემრიელია, მაგრამ კირკიტია და ამის გამო ნაკლებად იყენებენ. ხინთიბიძე ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 344.
აზოვის სამების ეკლესია

აზოვის სამების ეკლესია (რუს. Церковь Троицы) — მართლმადიდებლური ეკლესია აზოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ქ. აზოვი, მოსკოვის ქუჩა № 260. 1989 წელს აზოველებმა თხოვნით მიმართეს ადგილობრივი მუნიციპალიტეტის ორგანოებს, რათა აეგოთ მართლმადიდებლური ტაძარი ქალაქში. ნებართვა მიიღეს მხოლოდ მას შემდეგ, რაც ადგილობრივები შეუერთდნენ მოსკოვის საპატრიარქოს. სამლოცველი სახლის შესაქმნელად ადგილობრივმა ხელისუფლებამ მრევლს გადასცა პატარა ნაგებობა, რომელიც გაარემონტეს მრევლის საკუთარი სახსრებით. 1989 წლის 18 აგვისტოს ადგილობრივმა ხელისუფლებამ გამოჰყო ადგილი მშენებლობისათვის. 1990 წლის 2 თებერვალს ააშენეს მცირე ეკლესია, ხოლო ამავე წელს დაიწყეს მომზადება დიდი ეკლესიის მშენებლობისათვის. 1991 წელს ეკლესიის საძირკველში ჩადეს პირველი ქვა და დაიწყო მშენებლობა. მიუხედავად იმისა, რომ ჯერ კიდევ 1995 წელს მშენებლობა არ იყო დასრულებული, ეკლესიაში ღვთისმსახურება დაიწყო. 2000 წელს მშენებლობა დასრულდა. გაიხსნა ახალი სამრეკლო. 2001 წელს ეკლესიის კედლები მოაპირკეთეს აგურით. 2004 წელს ეკლესიაში დააყენეს ხუთიარუსიანი კანკელი. 2007 წელს დაიწყეს ეკლესიის შიდა კედლების მოხატვა. ამჟამად ეკლესიასთან მოქმედებს ლიცენზირებული სამრევლო სკოლა, სასულიერო და საგანმანათლებლო ახალგაზრდული ცენტრი, საეკლესიო და საგუნდო სიმღერის კურსი. ეკლესიის წინამძღვარია სერგეი ბაბენცევი. Арутюнов Г. Б., "Православные храмы Азова. Памятные православные места," в кн. Арутюнов Г. Б., Азов – имя знаменитое, Азов: Инф.-издат. Центр "Патарва", 2009 Храм Святой Троицы города Азова დაარქივებული 2017-11-05 საიტზე Wayback Machine. ↑ „АЗОВСКИЙ ТРОИЦКИЙ ХРАМ - Древо“. ციტირების თარიღი: 2017-01-10.
მაირტლ ბაჩელდერი

მაირტლ ბაჩელდერი ინგლ. Myrtle Bachelder(დ. 13 მარტი, 1908 — გ. 22 მაისი, 1997) — ამერიკელი ქიმიკოსი და ქალთა სამხედრო კორპუსის ოფიცერი, რომელიც გასაიდუმლოებულად მუშაობდა მანჰეტენის პროექტზე ატომური ბომბის შექმნისას. მაირტლ ბაჩელდერი დაიბადა 13 მარტს, 1908 წელს ორეინჯში, მასაჩუსეტსში. 1930 წელს მიდლებურგის კოლეჯში ბაკალავრის ხარისხი მოიპოვა და სამხრეთ ჰადლიში საშუალო სკოლის მეცნიერების მასწავლებელი გახდა. განათლების ოსტატის ხარისხი ბაჩელდერმა ბოსტონის უნივერსიტეტში მოიპოვა. მეორე მსოფლიო ომის განმავლობაში ბაჩელდერი ირიცხებოდა ქალთა სამხედრო კორპუსში, რომლის შტაბიც ქალაქ სპრინგფილდში იყო. აშშ-ს რამდენიმე შტატში გატარებული გარკვეული დროის შემდეგ მან მიიღო მანჰეტენის პროექტში ჩართვის ბრძანება. ის საიდუმლოდ უნდა გაძღოლოდა 15-20 ქალისგან შემდგარ ნაწილს დეს მოინსიდან ფორტ სილამდე, ამ უკანასკნელიდან კი სანტა ფეში. ის და მისი გუნდი ლოს ალამოსში 1943 წლის 21 ოქტომბერს. „მანჰეტენი“ იყო სპეციალური სამხედრო დივიზიის, რომელმაც ატომური ბომბი შექმნა, კოდური სახელი. ცდების ჩატარებისას ბაჩელდერი ურანის იზოტოპების სპექტროსკოპიული ანალიზებზე დაკვირვება ევალებოდა. არმიის დატოვების შემდეგ, ბაჩელდერი გახდა ჩიკაგოს უნივერსიტეტის ქიმიის მკვლევარი. ის შეუერთდა უნივერსიტეტის მეტალების შესწავლის ინსტიტუტს და ატარებდა კვლევებს მეტალოქიმიაში. არაერთ მიღწევათა შორისაა იშვიათი ელემენტების ტელურისა და ინდიუმის გაწმენდის მეთოდი. მან განსაზღვრა ეგეოსის ზღვაში მერითაიმის არქეოლოგიური გათხრებისას აღმოჩენილი სპილენძის ზარბაზნის შემადგენლობა ჩაძირულ გემზე. ბაჩელდერმა წვლილი შეიტანა კოსმოსურ ქიმიაშიც, როდესაც ნასას თხოვნით გამოიკვლია პროგრამა აპოლოს დროს შეგროვებული მთვარის ქვები. 1973 წელს მიატოვა ფრენკის ინსტიტუტი და ამერიკის გადამდგარ ადამიანთა ასოციაციაში გააგრძელა საქმიანობა. გარდაიცვალა 22 მაისს, 1997 წელს. Bell, Iris Y. (1993). Los Alamos WAACs/WACs: World War II, 1943–1946. Sarasota, Florida: Coastal Printing. ISBN 0-9637321-1-0.  (ინგლისური) Howes, Ruth H.; Herzenber, Caroline L. (2003). Their Day in the Sun: Women of the Manhattan Project. Philadelphia: Temple University. ISBN 0-585-38881-4.  (ინგლისური) ↑ 1.0 1.1 Bell 1993, p. 29. ↑ 2.0 2.1 2.2 „Myrtle C. Bachelder“. Chicago Tribune. May 26, 1997. დაარქივებულია ორიგინალიდან — ოქტომბერი 13, 2013. ციტირების თარიღი: October 12, 2013. ↑ Myrtle Bachelder. Mocavo. დაარქივებულია ორიგინალიდან — ოქტომბერი 13, 2013. ციტირების თარიღი: October 12, 2013. ↑ Howes & Herzenber 2003, pp. 149–150. ↑ 5.0 5.1 Bachelder, M.C.; Sparrow, P M. (January 1957). „Determination of Antimony in Indium Antimonide“. Analytical Chemistry. 29 (1): 149–150. doi:10.1021/ac60121a043. ISSN 0003-2700. ↑ 6.0 6.1 Bachelder, M.C. (November 1949). „Effect of Constituent Materials upon Spectrographic Measurement of Seven Impurity Elements“. Analytical Chemistry. 21 (11): 1366–1369. doi:10.1021/ac60035a018. ↑ Bachelder, Myrtle C. (April 1948). „A diagnostic test on the mastery of chemical calculations. Journal of Chemical Education“. 25 (4): 217. doi:10.1021/ed025p217. ISSN 0021-9584. დამოწმება journal საჭიროებს |journal=-ს (დახმარება)
დათვისკენკრა

დათვისკენკრა (ლათ. Arctostaphylos) — მცენარეთა გვარი მანანასებრთა (შქერისებრთა) ოჯახისა. გართხმული ბუჩქებია. აქვთ მარადმწვანე ტყავისებრი ფოთლები, მტევნებად შეკრებილი ვარდისფერი ყვავილები და წითელი კურკინა ნაყოფი. ცნობილია 18 სახეობა. გვხვდება ევროპასა და ჩრდილოეთ ამერიკაში. საქართველოში მხოლოდ ერთი სახეობაა - კავკასიური დათვისკენკრა (ლათ. Arctostaphylos caucasicus), რომელიც იზრდება დასავლეთ საქართველოს ფიჭვნარებში, სუბალპური და ალპური სარტყლის ღორღიან ადგილებზე. მისი ნაყოფი იჭმევა. ფოთოლი შეიცავს გლუკოზიდ არბუთინს და მთრიმლავ ნივთიერებებს. გამხმარი ფოთლების ნახარში იხმარება მედიცინაში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 344.
სუვოროვის ძეგლი (აზოვი)

სუვოროვის ძეგლი (რუს. Памятник Суворову) — ძეგლი აზოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ძეგლი ეძღვნება მხედართმთავარს, გენერალისიმუს ალექსანდრე სუვოროვს. გაიხსნა 2014 წელს. როსტოვის ოლქში სუვოროვის დაახლოებით ათი ძეგლი დგას. მისი სახელი ეწოდება ქუჩებსა და სასწავლო დაწესებულებებს. სუვოროვის სახელი განუყოფლადაა დაკავშირებული ქალაქ აზოვის ისტორიასთან. 1778-1779 წლებში ალექსანდრე სუვოროვი ახდენდა აზოვი-მოზდოკის გამაგრებული ხაზის მშენებლობის ინსპექტირებას, რომელიც ააგეს 1768-1774 წლების რუსეთ-ოსმალეთის ომის შემდეგ. ამ პერიოდში იგი რამდენიმეჯერ სტუმრობდა აზოვის ციხესიმაგრეს. რუსეთ-ოსმალეთის ომების ძირითადი ოპერაციები მიმდინარეობდა სუვოროვის ხელმძღვანელობით. ალექსანდრე სუვოროვის თხოვნით იმპერატრიცა ეკატერინე II-მ დონის მიწაზე ჩაასახლა სომხები. აქ მათ დააარსეს ქალაქი დონის ნახიჩევანი, სოფლები ყირიმი, ჩალტირი, ბოლშიე-სალი, სულთან-სალი და ნესვეტაი. 2014 წლის 19 ივნისს ქალაქ აზოვში სუვოროვის პატივისცემის გამოხატვის ნიშნად დადგეს მისი ძეგლი. ძეგლის გახსნის თარიღი დაამთხვიეს რუსეთის მიერ აზოვის საბოლოოდ მიერთების თარიღს. ძეგლი დაიდგა XVIII საუკუნის სამხედრო-საინჟინრო ხელოვნების ნიმუშის დენთის სარდაფის ტერიტორიაზე. ძეგლზე გამოსახულია სუვოროვის ბიუსტი, რომელიც დგას სწორკუთხა კვარცხლბეკზე. მისი ბიუსტი შექმნეს პროექტ „რუსული დიდების ხეივანი“-ს ფარგლებში. ბიუსტი დგას დენთის სარდაფის ახლოს, იმ სახლთან ახლოს, რომელშიც თავის დროზე შეჩერდა მხედართმთავარი. კვარცხლბეკზე არის წარწერა: კვარცხლბეკის გვერდებზე მიმაგრებულია დაფები სადაც აღწერილია სუვოროვის მოღვაწეობა. ძეგლის ორივე მხარეს დგას ძველი ზარბაზნები. ბიუსტი დაამზადეს ქალაქ კროპოტკინში და საჩუქრად გადასცეს აზოვის ისტორიულ-არქეოლოგიურ და პალეონტოლოგიურ მუზეუმ-ნაკრძალს. Агуренко Б. Александр Суворов, гениальный полководец/ Б. Агуренко// Вечерний Ростов.- 2002.- 4 февр.-С. 2. Бормотов В. «Потомство мое прошу брать мой пример»/ В. Бормотов// Резонанс.- 1999.- № 10. Вартанов Э. Он был необъяснимым чудом/ Э. Вартанов// Наше время.- 2010.- 22 янв. Корольченко А. В крепости Ростовской/ А. Корольченко//Приазовский край.- 1993.- 19 авг. Рудик Ю. Из фельдмаршалов – в генералиссимусы/Ю. Рудик// Вечерний Ростов.-1999.- 1 марта. Чеботарев В. Александр Суворов на Дону и Северном Кавказе/ В. Чеботарев// Приазовский край.- 2005.- 24 нояб. Открытие памятника Суворову в Азове 21 07 14 А. В. Суворов в Азове. Торжественное открытие бюста А.В. Суворова. დაარქივებული 2017-10-15 საიტზე Wayback Machine. В Азове установили бюст Суворову
ჟერარ დარმონი

ჟერარ დარმონი (ფრანგ. Gérard Darmon; დ. 29 თებერვალი 1948) — ფრანგი თეატრისა და კინოს მსახიობი და მომღერალი. წარმოშობით ალჟირელ-ებრაელია. საშუალო სკოლის მიტოვების შემდეგ, სამსახიობო ხელოვნებას დაეუფლა ბერნარ ბიმონთან. ათი წელი მუშაობდა კაფე-თეატრში. მისი დებიუტი კინოში შედგა 1973 წელს ფილმში „რაბინ იაკობის თავგადასავალი“, სადაც შეასრულა მსახურის როლი. 1990 წელს ჟერარ დარმონმა ითამაშა გიორგი დანელიას ფილმში „პასპორტი“, სადაც შეასრულა მერაბ და იაკობ პაპაშვილის როლი. ფილმი საბჭოთა კავშირი-საფრანგეთი-ავსტრია-ისრაელის ერთობლივი პროექტია და მოიპოვა ნიკას პრემია საუკეთესო ოპერატორის, საუკეთესო სცენარისა და საუკეთესო მსახიობის კატეგორიებში. პაპაშვილების როლი გაახმოვანა მსახიობმა მურმან ჯინორიამ. 2012 წლის ივლისში მუჰამედ VI-ის დეკრეტის თანახმად, ჟერარ დარმონი გახდა მაროკოს ნატურალიზებული მოქალაქე. ჰყავს სამი შვილი. ჟერარ დარმონი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ Gilbert Werndorfer, Juifs d'Algérie, Soline, 2003, p. 58 ↑ ყველაფერი ქართული კინოს შესახებ[მკვდარი ბმული] ↑ Bulletin officiel 6066 (page 8). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-08-12. ციტირების თარიღი: 31 ივლისი 2012.
საუკუნო ზავი (532)

საუკუნო ზავი (ბერძ. ἀπέραντος εἰρήνη; სპარს. صلح دائمی;) — სამშვიდობო ხელშეკრულება ბიზანტიის იმპერიასა და სასანიდურ ირანს შორის. დაიდო იმპერატორ იუსტინიანე I-სა და შაჰინშაჰ ხოსრო I-ს შორის. ირანში არასტაბილური მდგომარეობით ბიზანტიელებმა ისარგებლეს და დაიბრუნეს 506 წელს წართმეული ტერიტორიები მესოპოტამიასა და კავკასიაში. 532 წელს, ირანის ტახტზე ასული შაჰი, ხოსრო ანუშირვანი იძულებული გახდა ბიზანტიელებთან დაწყებული დამამცირებელი ომის შესაწყვეტად ირანისთვის არახელსაყრელი პირობებით დაედო „საუკუნო ზავი“. მიუხედავად ამისა, სპარსელებმა მალევე განაახლეს ომი ბიზანტიასთან, 540 წელს შეიჭრნენ სირიაში და აიღეს ქალაქი ანტიოქია. მოგვიანებით, 562 წელს იმპერიებს შორის დაიდო მორიგი „საუკუნო ზავი“ დარას ზავის სახელწოდებით. სამშვიდობო ხელშეკრულებების სია Greatrex, Geoffrey; Lieu, Samuel N. C. (2002). The Roman Eastern Frontier and the Persian Wars (Part II, 363–630 AD). New York, New York and London, United Kingdom: Routledge (Taylor & Francis). ISBN 0-415-14687-9.  (2005) The Cambridge Companion to the Age of Justinian. Cambridge, United Kingdom: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-81746-2.