laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ელენე ახვლედიანის ხევი

ელენე ახვლედიანის ხევი — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ჩუღურეთი); კოსტა ხეთაგუროვის ქუჩიდან მიხეილ ბუხაიძის ქუჩამდე. ყოფილი ჩუღურეთის, შემდეგ სურბ-კარაპეტის, 1923 წლიდან — ნიკოლოზ კიბალჩიჩის ხევი. 1988 წელს ელენე ახვლედიანის ხევი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 25, ISBN 978-99928-20-35-3.
ალექსანდრე ახმეტელის ქუჩა

ალექსანდრე (სანდრო) ახმეტელის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, დიდუბის რაიონში (დიღომი); აკაკი ბელიაშვილის ქუჩასა და დავით აღმაშენებლის ხეივანს შორის. ალექსანდრე ახმეტელის სახელი ეწოდა 1963 წელს. ამ ქუჩაზეა კინოსტუდია — დღევანდელი სააქციო საზოგადოება „ქართული ფილმი“. აქვს 1 გასასვლელი. ალექსანდრე (სანდრო) ახმეტელის გასასვლელი — გასასვლელი თბილისში, დიდუბის რაიონში (დიღომი); ალექსანდრე ახმეტელისა და ევგენი მიქელაძის ქუჩებს შორის. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 25-26, ISBN 978-99928-20-35-3.
საქართველოს ლიდერთა სია

საქართველოს ლიდერთა სია — საქართველოს მმართველთა სია 1918 წლიდან დღემდე. სიაში შესულია საქართველოს პირველი დემოკრატიული რესპუბლიკის (1918–1921) მთავრობის თავმჯდომარეები და საქართველოს პარლამენტის პირველი თავმჯდომარე და დამოუკიდებელი საქართველოს ეპოქის ლიდერები. 1921 წლის 25 თებერვალს რუსეთ-საქართველოს 1921 წლის ომის შედეგად საბჭოთა რუსეთმა დაიპყრო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა. საბჭოთა ოკუპაციის პერიოდის ლიდერთა სიის სანახავად იხ. საბჭოთა საქართველოს ლიდერთა სია. მთავარი სტატია: საქართველოს პრეზიდენტი. საბჭოთა საქართველოს ლიდერთა სია
ექვსაფსიდიანი ეკლესია

ექვსაფსიდიანი ეკლესია — გუმბათოვანი ეკლესიის ტიპი, რომელმაც ქართული ხუროთმოძღვრების გარდამავალი პერიოდის ბოლოს, X საუკუნეში, საქართველოს სხვადასხვა პროვინციაში იჩინა თავი. იგი წარმოიშვა როგორც ტეტრაკონქის ძველი ტიპის ერთგვარი დეკორატიული გადამუშავების თუ განვითარების შედეგი. თუ არ ჩავთვლით ნინოწმინდის ტაძარს (VI საუკუნე), ეს ერთადერთი სახეობაა ქართულ გუმბათიანი ტაძრებისა, რომლებშიც გუმბათი კვადრატს არ ეყრდნობა. გუმბათის საყრდენად აქ გამოყენებულია რადიალურად განლაგებული აფსიდების ექვსი შვერილი. გარედან ექვსაფსიდიანი ეკლესია შედგება ორი ერთმანეთზე შესმული წახნაგოვანი ცილინდრისაგან: ქვემო, უფრო ფართო, შეიცავს თვით აფსიდებს. ზემო – გუმბათის ყელია. ამ ტიპის ცალკეული ნიმუშები საკუთარი თავისებურებით გამოირჩევა. ექვსაფსიდიანი ეკლესიის ნიმუშებია: გოგიუბის, ქიაგლის-ალთის, ოლთისის, ბოჭორმის ეკლესიები, კაცხის ტაძარი. გენეტიკურად ამავე თემასთანაა დაკავშირებული კუმურდო და ნიკორწმინდა. ბერიძე ვ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. ბერიძე ვ., ძველი ქართული ხუროთმოძღვრება, თბ., 1974; Беридзе В., Место памятников Тао-Кларджети в истории грузинской архитектуры, Тб., 1981 (ტექსტი აგრეთვე ფრანგ. ენაზე).
მიკროფილამენტები

მიკროფილამენტები — მყარი ჩხირები 7 ნანომეტრი დიამეტრით. მათ ასევე აქტინის ფილამენტებსაც უწოდებენ, რადგან ისინი აგებულია გლობალური ცილის, აქტინის მოლეკულებისაგან. მიკროფილამენტი არის აქტინის სუბერთეულების დაგრეხილი ორმაგი ჯაჭვი. გარდა იმისა, რომ მიკროფილამენტები სწორხაზოვანი ბოჭკოების სახით არსებობენ, მათ ასევე შეუძლიათ წარმოქმნან სტრუქტურული ქსელები. ეს შესაძლებელია ისეთი ცილების არსებობის გამო, რომლებიც აქტინის ფილამენტის გვერდის გასწვრივ არიან დაკავშირებული. ისინი ახალ ფილამენტს აძლევს იმის საშუალებას, რომ იგი ტოტის სახით გაიჭიმოს. მიკროფილამენტები ყველა ეუკარიოტულ უჯრედშია ნანახი. მიკრომიალკების შეკუმშვა-მედეგი ფუნქციისაგან განსხვავებით, ციტოჩონჩხში მიკროფილამენტების სტრუქტურული როლი არის დაჭიმულობის წარმოქმნა. მათი მიერ პლაზმური მემბრანის შიგნით სამგანზომილებიანი ქსელის წარმოქმნა, უჯრედს ფორმის შენარჩუნებაში ეხმარება. ეს ქსელი უჯრედის ქერქს აძლევს ნახევრად მყარი გელის კონსისტენციას, განსხვავებით ციტოპლაზმის შიდა, უფრო თხევადი მდგომარეობისაგან. ცხოველურ უჯრედებში, რომლებიც სპეციალიზებულია პლაზმური მემბრანის გავლით ნივთიერებათა ტრანსპორტირებისათვის, როგორიცაა კუჭ-ნაწლავის უჯრედები, მიკროფილამენტების კონები წარმოქმნიან მიკროხაოების გულს (ბირთვს). მიკროხაოები ნაზი გამონაზარდებია, რომლებიც უჯრედის ზედაპირის ფართობს ზრდიან. მიკროფილამენტები კარგად არის ცნობილი უჯრედის მოძრაობაში მათი მონაწილეობის გამო: განსაკუთრებით, როგორც კუნთოვანი უჯრედების შემკუმშავი აპარატის ნაწილი. კუნთოვანი უჯრედის სიგრძის გასწვრივ აქტინის ათასობით ფილამენტია ჩამწკრივებული ერთმანეთის პარალელურად. მათ შორის კი მოთავსებულია უფრო მსხვილი ფილამენტები, რომლებიც წარმოქმნილია ცილა მიოზინისაგან. მიოზინი მოქმედებს როგორც სატრანსპორტო ცილა იმ გამონაშვერების (მხრების) მეშვეობით, რომლებიც აქტინის ფილამენტების გასწვრივ დაიარებიან. კუნთოვანი უჯრედების შეკუმშვა ხდება აქტინისა და მიოზინის ფილამენტების ერთმანეთის გასწვრივ სრიალის შედეგად, რაც უჯრედს ამოკლებს. ნილ კემპბელი, ჯეინ ბ. რისი, „ბიოლოგია“, VII გამოცემა, გვ. 147-148, თბ., 2009 წელი.
ვაჰრამ ბაბაიანი

ვაჰრამ ოჰანი ბაბაიანი (სომხ. Վահրամ Բաբայան; დ. 1948) — თანამედროვე სომეხი კომპოზიტორი, პიანისტი და მუსიკის თეორეტიკოსი. ვაჰრამ ბაბაიანს დამთავრებული აქვს ერევნის სახელმწიფო კონსერვატორია. ის ამჟამად მსახურობს სომხური მუსიკალური ასამბლეის ვიცე-პრეზიდენტად. პირველი სერიოზული კომპოზიცია დაწერა 6 წლის ასაკში; 9 წლის ასაკში დაწერა სიმფონია სიმებიანი ორკესტრისთვის. კომიტასის შემდეგ იგი, 1968 წელს, შევიდა სომხეთის სახელმწიფო კონსერვატორიაში. 1972 წელს დაამთავრა ფორტეპიანოს ფაკულტეტი (პროფესორი ვაჰე აჰარონიანის კლასი), ხოლო 1973 წელს: კომპოზიციის ფაკულტეტზე (პროფესორის გრიგორ იეგიზარიანის კლასი). 1973 წლიდან ვაჰრამ ბაბაიანი იყო სსრკ კომპოზიტორთა კავშირის წევრი. 1975 წელს, ა. ისააკიანის 100 წლის იუბილესადმი მიძღვნილი კონკურსის დროს, ვ. ბაბაიანს მიენიჭა პრიზი მისი მეორე სიმფონიისთვის რომელიც დაფუძნებული იყო პოემა "აბუ-ლალა მაჰარი"-ზე. 1982 წელს მიენიჭა სომხეთის ლენინ კომსომოლის პრიზის ლაურეატის წოდება. 2009 წელს „თეკიანი“ კულტურულმა კავშირმა მიანიჭა „ვაჰან თეკიანის“ საერთაშორისო ჯილდო (ლაიფციგის სიმებიანი კვარტეტისთვის). 2011 წელს ვაჰრამ ბაბაიანს ოქროს მედალი „RA“-ს კულტურის სამინისტრომ გადასცა. ვაჰრამ ბაბაიანის ყველა სტილსში ადგენს და ჰქმნის კომპოზიციებს: დაწერილი აქვს 6 ოპერა: „უცხო“ (1970), „ბეთჰოვენის წერილი“ (1977), „ჰამლეტი“ (1990), „ლირამლარიმი“ (2002), „სიმღერა სიყვარულისა და სილამაზის შესახებ“ (2002), „40 დღე მუსა დაგში“; 4 ბალეტი: „პიგმალიონი“ (1975), „პანი“ (1977), „შუქისაკენ“ (1995, პრემიერა იყო აშშ-ში, ბალტიმორში, 1995 წელს), „პატარა პრინცი“ (1998); 2 ორატორია: „ქრისტე საუბრობს“ (1991), „ქრისტეს ცხოვრებიდან“ (1995); 9 სიმფონია: (1964, 1968, 1972, 1977, 1981, 1985, 1988, 1998, 2009); 2 სიმფონიური პოემა; მრავალი კონცერტი (5 ფორტეპიანინოსთვის); 3 კამერული სიმფონია; პერკუსიული მუსიკალური ინსტრუმენტების სიმფონია; 7 სიმებიანი კვარტეტი; ფორტეპიანო კვარტეტი; ქარის კვინტეტი; ფორტეპიანო ტრიო; მრავალრიცხოვანი სონატა სხვადასხვა ინსტრუმენტებისთვის (7 ფორტეპიანოსთვის); მუსიკა ბავშვებისთვის და ა.შ. ვაჰრამ ბაბაიანის ნამუშევრები წარმოდგენილია პრესტიჟულ ფესტივალებსა და კონცერტზე 35 ქვეყანაში (აშშ, გერმანია, ავსტრია, ფინეთი, ინგლისი, იაპონია, არგენტინა, იტალია, საფრანგეთი, შვეიცარია, უნგრეთი, რუმინეთი, რუსეთი და ა.შ.). ვაჰრამ ბაბაიანი რჩება ბრწყინვალე პიანისტად, რომლებიც წარმოდგენებს ათზე მეტ ქვეყანაში ასრულებს. მისი ნამუშევრებში აღინიშნება ფსიქოლოგიური სიღრმე, უნიკალური მსოფლმხედველობა და ფილოსოფია. ამჟამად კომპოზიტორი არის ერევნის სახელმწიფო კონსერვატორიის ლექტორი (კომიტასის შემდეგ). Biography at the Armenian Musical Assembly website დაარქივებული 2008-11-20 საიტზე Wayback Machine. ↑ Library of Congress Authorities — Library of Congress. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13219454"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q131454"></a>
ქედი

ქედი, მთიანი ქედი — დედამიწის ზედაპირის დიდი ამოზიდული ფორმა, მთების ერთობლიობა, რომელსაც აქვს გრძივი განფენილობა და მკაფიოდ გამოხატული თხემი, ერთიანი წყალგამყოფი ხაზის სახით, რომლის გასწვრივ განლაგებულია მნიშვნელოვანი მწვერვალები, და ფერდობები, რომლებიც ურთიერთსაწინამღდეგოდ არიან მიმართულნი. როგორც წესი, ქედი შედის მთიანეთის შემადგენლობაში. ქედის სიმაღლე, სიგრძე და ფორმა დამოკიდებულია მის წარმოშობაზე, განვითარების ისტორიასა და ფენების ლითოგრაფიულ შემადგენლობაზე. საქართველოს ქედების სია მთა მთიანეთი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 497.
ცხინვალის ებრაული დასახლება

ებრაული დასახლება — ძველი ცხინვალის ერთ-ერთი ყველაზე თვალწარმტაცი ნაწილი, რომელიც 1992 წლის შეიარაღებული ოსურ-ქართული კონფლიქტის და 2008 წლის აგვისტოს ომის დროს სერიოზულად განადგურდა. ებრაელთა დასახლება ცხინვალში ცნობილია XIII საუკუნიდან ქართული და სომხური ანალების მიხედვით, როგორც ებრაელთა დასახლება. ისინი ვაჭრობით იყვნენ დაკავებულნი და ერთ-ერთ მნიშვნელოვან როლს ასრულებდნენ მთელი კავკასიის რეგიონის ეკონომიკაში. შუა საუკუნეებში ცხინვალში მცხოვრები ადგილობრივი ებრაელები ქართულად ლაპარაკობდნენ და ვაჭრები იყვნენ. XVII საუკუნის ბოლოს ისინი ბამბის ნაწარმის რეალიზაციით იყვნენ დაკავებულნი. XIX საუკუნეში ქალაქის ებრაული მოსახლეობა მნიშვნელოვნად გაიზარდა. ცხინვალის ქართველმა ებრაელებმა კავშირი დაამყარეს აშკენაზელ ებრაელებთან რუსეთის იმპერიის ევროპულ ნაწილში, საიდანაც ჩამოვიდნენ ცხინვალში რაბებიც კი. 1870-იან წლებში ქალაქის ებრაულ კვარტალში ფუნქციონირებდა შვიდი სინაგოგა და მათი რელიგიური სკოლა. 1864–1865 წლამდე ცხინვალსა და მის მიმდებარე რეგიონში მცხოვრები ებრაელები ეწეოდნენ ხელნაკეთობების დამზადებასა და ვაჭრობას, ასევე იყვნენ ებრაელები, რომლებიც გამოსყიდულნი იყვნენ თავს ბატონობისგან. XIX საუკუნისათვის ებრაელები ფლობდნენ აგურის ქარხანასა და სხვა საწარმოებს, მათ თითქმის ყველა ქარხნის მაღაზია ჰქონდათ. ცხინვალში ორი საცხობი იყო, რომლებიც აღმოსავლეთ საქართველოში საუკეთესოდ მიიჩნეოდა. ასევე ებრაელები იყვნენ ცხინვალის ფეხსაცმლის მწარმოებლები. აწარმოებდნენ ქუდებს. ჰქონდათ თავიანთი თონეები და სამკერვალო დაწესებულებები. XX საუკუნის დასაწყისში ცხინვალში უფრო მეტი ებრაელი ცხოვრობდა, ვიდრე ქართველები, ოსები თუ სომხები. 1917 წელს ქალაქში იუდეველთა 38.4% იყო, ქართველები - 34.4%, სომხები - 17.7%, ოსები - 8.8%. ადგილობრივი ებრაელების სალაპარაკო ენა ქართული იყო. თითქმის არც ერთ მათგანს არ ლაპარაკობდა ებრაულად, ივრითზე. მეორე მსოფლიო ომის დროს აქ დეპორტირებული ებრაელი ლტოლვილების შემოდინების გამო ებრაული საზოგადოება გაიზარდა, რომელთაგან ბევრი აღმოჩნდა სავაჭრო სექტორებში. ადგილობრივი მაცხოვრებლების მოგონებების თანახმად, ებრაელებს რეგიონში საუკეთესო სამკერვალოები ჰქონდათ. ებრაელების ნელ-ნელა ცხინვალის დატოვება დაიწყო 1970-იანი წლების შუა ხანებში. დანარჩენმა ნაწილმა ქალაქი 1989 წელს და 90-იანი წლების დასაწყისში დატოვა, ოსურ-ქართული შეიარაღებული კონფლიქტის დაწყების შემდეგ. პრობლემა გართულდა იმით, რომ ადგილობრივი ებრაელები ქართულენოვანი მოსახლეობა იყო და იძულებულნი იყვნენ დაეტოვებინათ ქალაქი ლტოლვილებთან - ქართველებთან ერთად. Еврейская община Цхинвали Визит в Цхинвал. Раввин Гуревич в синагоге Цхинвала (фото АЕН) ЦХИНВАЛ, 22 августа 2008 (АЕН) Еврейский квартал
ახმეტის ქუჩა

ახმეტის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ავლაბარი); ბადიაურის ქუჩიდან წინანდლის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. 1902 წლამდე ზაქათალის ქუჩა ერქვა. ამ სახელითაა დატანილი თბილისის 1876 წლის გეგმაზე. შემდეგ ახმეტის ქუჩა დაერქვა. 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც თიანეთის ქუჩა [იწყებოდა თელავის ქუჩიდან, ხოლო ქუჩის მონაკვეთი თელავის ქუჩიდან ხევამდე (ახლანდელი ილიკო ქურხულის შესახვევის ნაწილი) დატანილია როგორც ჩინგილის შესახვევი]. თბილისის ქუჩების 1940 წლის ცნობარში შეტანილია როგორც ახმეტის ქუჩა. აქვს 1 ჩიხი (ყოფილი ჩინგილის ჩიხი). ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 26, ISBN 978-99928-20-35-3.
ახტალის ქუჩა

ახტალის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ლოტკინი); ზიარის ქუჩიდან სანავარდოს ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. 40-იან წლებამდე ახტალის I ქუჩა ერქვა. აქვს 1 გასასვლელი. ახტალის გასასვლელი — გასასვლელი თბილისში, ნაძალადევის რაიონი (ლოტკინი); მისასვლელი ახტალის ქუჩიდან. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 26, ISBN 978-99928-20-35-3.
ტიგრან ეკეკიანი

ტიგრან ეკეკიანი (სომხ. Տիգրան Հեքեքյան; დ. 17 აგვისტო, 1959) — ერევნის სახელმწიფო კონსერვატორიის მუსიკის პროფესორი და დირიჟორი. არის „სომხეთის პატარა მომღერლები“-ს დამაარსებელი და მთავარი დირიჟორი. აგრეთვე არის სომხეთის პატარა მომღერლების საერთაშორისო ასოციაციის დამაარსებელი და პრეზიდენტი. 1995 წლიდან იყო დირიჟორობის პრეზიდენტი ერევნის კომიტს სახელმწიფო კონსერვატორიაში. ამასთან იყო საიატ ნოვას მუსიკის სკოლის ხელმძღვანელი. ტიგრან ეკეკიანს დამთავრებული აქვს საიატ-ნოვას მუსიკალური სკოლა და რომანოზ მელიქიანის მუსიკალური კოლეჯი (ერევანში). ასპირანტურა დაასრულა კომიტასის სახელმწიფო კონსერვატორიაში; 1885 წლიდან ამავე დაწესევულებაში ასწავლიდა. ის ასევე არის საიატ–ნოვას მუსიკის სკოლის ხელმძღვანელი. 30 წლიანი შემოქმედებითი პერიოდის განმავლობაში ბატონი ეკეკიანმა ჩამოაყალიბა და იმუშავა მრავალ გუნდთან, მათ შორის ეროვნული და საერთაშორისო კონკურსების გამარჯვებული; მათგან აღსანიშნავია შემდეგი გუნდები: ალექსანდრ სპენდირიანის მუსიკის სკოლის ბავშვთა გუნდი (1982-1988), ახალგაზრდული ორგანიზაციის კომიტეტის ქალთა გუნდი (1986-1988), სომხური რადიოსა და ტელევიზიის, „ჩამბერის“ გუნდი (1984-2002) და სომხეთის პატარა მომღერლების გუნდი (1992 წლიდან). ტიგრან ჰეკიკიანი მონაწილეობს ევროპის, ჩრდილოეთ ამერიკისა და აზიის სხვადასხვა საერთაშორისო ფესტივალსა და კონკურსებში. მისი დირიჟორობით მრავალმა გუნდმა მოიპოვა უამრავ საერთაშორისო კონკურსში საუკეთესო ჯილდოები. კონკურსების გარდა, გუნდთან ერთად მონაწილეობა მიიღო სხვადასხვა საერთაშორისო ფესტივალებში, მათ შორის არიან: ახალგაზრდულ გუნდთა ევროპის ფესტივალი (ბაზელი, შვეიცარია, 1995, 2014), ჰონგ-კონგისა და პეკინის საერთაშორისო ფესტივალები (ჩინეთი, 1999), ოქროს ბორანი (სოჭი, რუსეთი, 2001), დიმიტრიას საერთაშორისო ფესტივალი (თესალონიკი, საბერძნეთი, 2002), სომხეთ-ამერიკის ერთობლივი მუსიკის საგუნდო ფესტივალი (სომხეთი, 2004, 2006), ბავშვთა მეგობრობა პლანეტაზე (მოსკოვი, რუსეთი, 2010), „დაე მომავალი იმღეროთ“ საერთაშორისო ფესტივალი (სტოკჰოლმი, შვედეთი, 2012), მე-5 ბავშვათა საგუნდო ფესტივალი (თესალონიკი, საბერძნეთი, 2015), საგუნდო ფესტივალი ფრიბორგში (შვეიცარია, 2016), „აბუ-გოშის“ საგუნდო ფესტივალი (ისრაელი, 2017), ბავშვთა საერთაშორისო საგუნდო ფესტივალი (დრეზდენი, გერმანია, 2018) და თბილისის საგუნდო მუსიკის ფესტივალი (საქართველო, 2018). ასევე გუნდმა მიიღო მონაწილეობა EXPO 2000-სა (ჰანოვერი, გერმანია) და საგუნდო მუსიკის მეექვსე მსოფლიო სიმპოზიუმში (მინეაპოლისი, მინესოტა, აშშ, 2002). ტიგრან ეკეკიანი ასპარეზობდა და წარმოდგენებს მართავდა შემდეგ ქვეყნებში: რუსეთში, საქართველოში, ლატვიაში, ლიტვაში, ესტონეთში, ნიდერლანდებში, გერმანიაში, საფრანგეთში, ბელგიაში, შვეიცარიაში, დანიაში, ისრაელში, იაპონიაში, გაერთიანებულ სამეფოში, ესპანეთში, პოლონეთში, ავსტრიაში, აშშ-ში, კანადაში, კვიპროსში, ეგვიპტეში, საბერძნეთში, ავსტრალიაში, სამხრეთ აფრიკასა და ჩინეთში. Tigran Hekekyan's biography in Music Of Armenia website დაარქივებული 2019-04-11 საიტზე Wayback Machine. Tigran Hekekyan's official website დაარქივებული 2018-07-07 საიტზე Wayback Machine.
ახუთის ქუჩა

ახუთის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (სვანეთისუბანი); დასაწყისი პაატა სააკაძის ქუჩიდან. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 26, ISBN 978-99928-20-35-3.
მირზა ფათალი ახუნდოვის ქუჩა

მირზა ფათალი ახუნდოვის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, კრწანისის რაიონში (აბანოთუბანი, ხარფუხი); აბანოს ქუჩიდან ფირდოუსის ქუჩამდე. როგორც შესახვევი, წარმოიქმნა XIX საუკუნის I ნახევარში, ადრე მექვაბეთა ქუჩა ერქვა, სახელწოდება დაკავშირებულია თბილისელ მექვაბეთა საქმიანობასთან. ქუჩას ესაზღვრებოდა მსხვილი ფეოდალების სუმბათოვების (სუმბათაშვილების) მამული და XX საუკუნის დასაწყისიდან სუმბათოვის ქუჩა დაერქვა. 30-იან წლებში მირზა ფათალი ახუნდოვის სახელი ეწოდა. დატანილია თბილისის 1934 წლის გეგმაზე. აქვს 1 შესახვევი, რომელიც იმავე გეგმაზე დატანილია ქვაბის შესახვევის სახელწოდებით. აქვეა დატანილი სპილენძისა და ზედადგარის შესახვევები, რომლებიც ამჟამად აღარ არსებობს. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 26, ISBN 978-99928-20-35-3.
სო მაუნგი

გენერალისიმუსი სო მაუნგი (ბირმ. စောမောင်; დ. 31 დეკემბერი, 1928, მანდალაი, ბრიტანეთის ბირმა — გ. 24 ივლისი, 1997, იანგონი, მიანმარი) — მიანმარის სამხედრო დიქტატორი 1988 წლის 8 აგვისტოდან 1992 წლის 22 აპრილამდე. სამხედრო ხუნტის თავმჯდომარე. მიანმარის საგარეო საქმეთა მინისტრი 1988-1991 წლებში. ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესების გამო გადადგა თანამდებობიდან. სო მაუნგი დაიბადა 1928 წლის 31 დეკემბერს ქალაქ მანდალაიში, ზემო ბირმაში. 1949 წელს შეუერთდა არმიას და გაწევრიანდა მეოთხე მსროლელ ელიტურ პოლკში, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ნე ვინი. მოგვიანებით ნე ვინი განაგრძობდა ახალგაზრდა ოფიცრის მფრაველობას. 1962 წლის სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ, რომლის შედეგადაც ნე ვინი ხელისუფლებაში მოვიდა, სო მაუნგი ბატალიონის მეთაური გახდა. 1975-1976 წლებში ხელმძღვანელობდა ადგილობრივი ტომების იატაქვეშა მოძრაობისა და აჯანყების ჩახშობას ტალიანდის საზღვართან. 1976 წელს მან თავი გამოიჩინა და აღკვეთა სამხედრო გადატრიელების სამხედრო გადატრიელება. 1985 წლიდან კი თავდაცვის მინისტრის მოადგილეა. 1988 წელს ნე ვინმა აჯანყება 8888-ის შედეგად ნე ვინმა ხელისუფლება გადააბარა სეინ ლვინს, რომლის მთავრობაშიც სო მაუნგმა დაიკავა თავდაცვის მინისტრის თანამდებობა. ახალი რეჟიმის წინააღმდეგ სახალხო მღელვარების გამო 1988 წლის აგვისტოში სეინ ლვინი გადადგა ბირმის პრეზიდენტის თანამდებობიდან მაუნგ მაუნგის სასარგებლოდ. ამ ნაბიჯმა ვერ დააკმაყოფილა მომიტინგეები და 1988 წლის 18 სექტემბერს ქვეყანაში მოხდა სახელმწიფო გადატრიალება, მშვიდობისა და განვითარების სახელმწიფო საბჭოს სათავეში ჩაუდგა სო მაუნგი, რომელმაც შეაჩერა კონსტიტუციის მოქმედება. 21 სექტემბერს ხუნტამ კონტროლი დაამყარა მთელს ქვეყანაზე, ოქტომბერში სტუდენტთა დემონსტრაციები დაიშალა. გადატრიალების სულის ჩამდგმელი იყო ყოფილი ლიდერი ნე ვინი, რომელიც მოგვიანებით ძლიერ გავლენას ახდენდა სო მაუნგის რეჟიმზე. ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ სო მაუნგმა, მმართველი ხუნტის ყველაზე კონსერვატიული წევრების წინააღმდეგობის მიუხედავად განაცხადა, რომ აპირებს მრავალპარტიული არჩევნების ჩატარებას. არჩევნებში, რომელიც გაიმართა 1990 წელს, წარმატებას მიაღწია პარტიამ ეროვნული ლიგა დემოკრატიისათვის, რომელსაც აუნ სან სუ ჩი ხელმძღვანელობდა. მან მოიპოვა ხმების 80% (392 ადგილი 447-დან), მაგრამ ხუნტამ უარყო არჩევნების შედეგები და აუნ სან სუ ჩი შინაპატიმრობის რეჟიმში გადაიყვანა. 1992 წლის აპრილში სო მაუნგი გადადგა ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესების გამო. ახალი ხელისუფლების მიერ გავრცელებული ინფორმაციის მიხედვით სო მაუნგს ნერვული შეტევა ჰქონდა, რის გამოც მას ერთ-ერთი ბირმელი მონარქის რეინკარნაცია ეგონა საკუთარი თავი. ხუნტას სათვეში ჩაუდგა თან შვე. გადადგომის შემდეგ ცხოვრობდა მარტოობაში. სო მაუნგი გარდაიცვალა გულის შეტევის შედეგად 1997 წლის 24 ივლისს. იყო დაოჯახებული დაუ აიე იეეზე, რომელიც გარდაიცვალა 2004 წლის 25 დეკემბერს და მასთან ჰყავდა სამი შვილი (ორი ბიჭი და ერთი გოგო) და სამი შვილიშვილი. უყვარდა გოლფის თამაში. აღმსარებლობით იყო ბუდიზმის მიმდევარი. Burma Library Biography Burma Library Biography ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 „Saw Maung Is Dead at 68; Led a Brutal Burmese Coup“. The New York Times. 27 July 1997.
აჯამეთის ქუჩა

აჯამეთის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ახალი კუკია); არნოლდ ჩიქობავას ქუჩიდან ნიკოლოზ გოცირიძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის ბოლოს. 80-იან წლებამდე შესახვევი იყო. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 26, ISBN 978-99928-20-35-3.
ტლაჰუიზკალპანტეკუჰტლი

ტლაჰუიზკალპანტეკუჰტლი (IPA: [tɬaː.wis.kal.panˈteːkʷ.tɬi], ნაჰუატლის ენაზე „დაისის მეუფე“ ) — აცტეკების მითოლოგიით პლანეტა ვენერას დილის ვარსკვლავის ღმერთი ითვლებოდა საშიშ, ბოროტ ღმერთად და კეცალკოატლთან ასოცირდებოდა. იგი ცამეტი დღის მეუფედან ერთ-ერთი იყო, კერძოდ, მეთორმეტე. ↑ Nahuatl Dictionary. (1997). Wired Humanities Project. University of Oregon. Retrieved September 1, 2012, from link დაარქივებული 2016-12-03 საიტზე Wayback Machine.
ასმიკ პაპიანი

ასმიკ პაპიანი (სომხ. Հասմիկ Պապյան; დ. 2 სექტემბერი, 1961, ერევანი, სომხეთი) — სომეხი სოპრანო. 2004 წელს მიენიჭა სომხეთის სახალხო არტისტის ჯილდო. ამსიკ პაპიანი დაიბადა 1961 წლის 2 სექტემბერს ერევანში, სომხეთში. პირველად მუსიკისადმი ინტერესი გამოავლინა 5 წლის ასაკში, ვიოლინოზე დაკვრის დროს. პირველად ერევნის სახელმწიფო კონსერვატორია მევიოლინეს სტატუსით დაამთავრა, ხოლო შემდგომ იგივე კონსერვატორია მომღერლის სტატუსით დახურა. მისი მოგობრები ამხნევებდნენ პაპიანს, რომ საკუთარი ხმა გამოეკვლია, ხოლო ტეტევიკ საზანდრიანმა, კონსერვატორიის ვოკალური განყოფილების ხელმძღვანელმა, რამდენიმე ჩანაწერის მოსმენის შემდეგ უთხრა, რომ მას უნდა ემღერა. სომხეთის ეროვნულ ოპერაში დებიუტის შემდეგ, იგი სოლისტად მიიწვიეს „ოპერა ბონსა“ და „რეინის გერმანიის ოპერაში“, დიუსელდორფში, გერმანიაში. მალევე, მან დაიწყო საერთაშორისო კარიერა და ამ პერიოდიდან გამოჩნდა მრავალ თეატრში, მათ შორის მსოფლიოში ყველაზე პრესტიჟული საოპერო სცენებსა და საკონცერტო სახლებში; ასეთი დაწესებულებებია: მეტროპოლიტენის ოპერის თეატრი და კარნეგი-ჰოლი ნიუ-იორკში, სან ფრანცისკოს ოპერა, ვაშინგტონის ეროვნული ოპერა და ლა სკალა მილანში, ბასტილიის ოპერის თეატრი პარიზში, del liceu-ს გრანდ თეატრი ბარსელონაში, თეატრი რეალ მადრიდში, ლონდონის ვიგმმორ ჰოლი, ვენის სახელმწიფო ოპერა და მუსიკვერეინი ვენაში, კონსერტგებოუვი და გერმანიის ეროვნული თეატრი ამსტერდამში, ზურიჩის ოპერა და მარიინსკის თეატრი სანქტ-პეტერბურგში, ასევე მიუნხენის, შტუტგარტის, ჰამბურგის, დრეზდენისა და ბერლინის სახელმწიფო ოპერები. ახლანდელი მდგომარეობით, ასმიკ პაპიანი ცხოვრობს ვენაში, ავსტრიაში, ქმართან, კონრად კუნთან ერთად. კორნარდი არის დრამატურგი, რომელიც მუშაობს ევროპის სხვადასხვა თეატრში. მათი ქალიშვილი, სირანოუში დაიბადა 2001 წელს. პაპიანი გამოჩნდა შემდეგ ქვეყნებში: ისრაელში, ლიბანში (ბაალბეკის საერთაშორისო ფესტივალი), იაპონიაში, ლათინურ ამერიკაში (მექსიკა, ბრაზილია, ჩილე), ასევე კანადაში (ტორონტო, მონრეალი) და შეერთებულ შტატებში, სადაც მას რეგულარულად ეპატიჟებიან. მან შესანიშნავი შესრულებები აჩვენა ისეთ ცნობილ დირიჟორებთან, როგორებიც არიან: რიკარდო მუტი, ვალერი გერგიევი, ჯორჯ პრეტრე, მაიკლ პლასონი, მარსელო ვიოტი, მაურიციო არენა, მიუნგ-ვჰუმ ჩუნგი, გენადი როზდენსვენსკი, პლასიდო დომინგო, ლეონარდ სლატკინი, ჯეიმზ მორისი და ჯეიმზ კონლონი. Website of Hasmik Papian Bellini's Norma on DVD with Hasmik Papian in the title role (opus arte) SACD with 35 songs of the Armenian composer Komitas, sung by Hasmik Papian (released on audite) ↑ 1.0 1.1 Avanesian, Tenny (10 May 2008). „Soprano Hasmik Papian reigns supreme“ (PDF). Armenian Reporter. Washington, D.C. დაარქივებულია ორიგინალიდან (PDF) — 22 December 2010. ციტირების თარიღი: 10 September 2013. ↑ Papian biography დაარქივებული 2014-04-29 საიტზე Wayback Machine. ↑ Joy, Negar (2003). „Diva with a Heart Supports Women in Armenia“ (PDF). Washington, D.C.: Armenian American Cultural Association. დაარქივებულია ორიგინალიდან (PDF) — 29 April 2014. ციტირების თარიღი: 10 September 2013. ↑ 2011 Armenian Night at the Pops Features Soprano Hasmik Papian, World Premier by John Sarkissian. The Armenian Mirror-Spectator (16 June 2011). ციტირების თარიღი: 10 September 2013.
პოლინა პოპოვა

პოლინა ალექსის ასული პოპოვა (რუს. Полина Алексеевна Попова; დ. 1 ივნისი, 1995, ეკატერინბურგი, რუსეთი) — რუსი მოდელი. 2017 წელს გახდა „მის რუსეთი“. რუსეთის სახელით გამოვიდა მის მსოფლიო 2017-ზე, სადაც მოხვდა საუკეთესო ათეულში. დაიბადა ეკატერინბურგში. მუშაობს მოდელად. გარდა რუსულისა, ფლობს ინგლისურ და ჩინურ ენებს. სწავლობს მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ჟურნალისტიკის ფაკულტეტზე. „მის რუსეთი 2017“-ის კონკურსში იგი წარმოადგენა სვერდლოვსკის ოლქს. ეს იყო მისთვის პირველი კონკურსი. გამარჯვების შემდეგ გადაეცა 3 მილიონი ₽, ჰიუნდაი სოლარისი და სწავლის საშუალება მსოფლიოს ნებისმიერ უნივერსიტეტში. მის შემდეგ მეორე ადგილოსნები იყვნენ: ქსენია ალექსანდროვა (წარმოადგენდა მოსკოვს) და ალბინა ახტიამოვა (წარმოადგენდა ბაშკირეთს). პოპოვამ მიიღო მონაწილეობა მის მსოფლიო 2017-ზე, სადაც მოხვდა საუკეთესო ათეულში. ↑ Khozhateleva, Yulia. (15 April 2017) Корону "Мисс Россия-2017" получила Полина Попова из Свердловской области Russian. Komsomolskaya Pravda. ↑ Saltykova, Yekaterina; Porubova, Kira. "Мисс Россия-2017" Полина Попова варит фирменные супы, говорит на китайском и мечтает стать журналисткой Russian. Komsomolskaya Pravda (15 April 2017). ↑ Frolova, Maria. (15 April 2017) В конкурсе "Мисс Россия 2017" победила Полина Попова из Свердловской области. Bloknot. ↑ Мисс Россия-2017 стала блондинка из Свердловской области Russian. Woman's Day (15 April 2017). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 5 ნოემბერი 2019. ციტირების თარიღი: 5 ნოემბერი 2019. ↑ Полина Попова из Свердловской области завоевала титул "Мисс Россия – 2017" Russian (15 April 2017). ↑ Vasilyeva, Natalya. Титул "Мисс Россия-2017" получила Полина Попова Russian. Izvestiya. ↑ Блондинка в законе: "Мисс Россия – 2017" стала Полина Попова из Свердловской области Russian. Tricolor TV Magazine (15 April 2017). პოლინა პოპოვა Instagram-ზე