laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ვილია-პურიფიკასიონი

ვილია-პურიფიკასიონი (ესპ. Municipio de Villa Purificación) ― მუნიციპალიტეტი ხალისკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 11 303 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 2.8%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 1 848.1 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 6.1 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1823 წლის 15 აგვისტოს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ვილია-პურიფიკასიონი. ხალისკოს მუნიციპალიტეტები ↑ Instituto Nacional de Estadística y Geografía — 1983. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q795074"></a> ↑ http://www.inafed.gob.mx/work/enciclopedia/EMM14jalisco/municipios/14068a.html ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 — Instituto Nacional de Estadística y Geografía. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q795074"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q20245523"></a> ↑ 4.0 4.1 http://www.snim.rami.gob.mx/ ↑ https://micodigopostal.org/jalisco/villa-purificacion/ ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: 2021-01-27 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: 2021-01-27 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Jalisco es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Jalisco División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1499-9.
იაუალიკა-დე-გონსალეს-გალიო

იაუალიკა-დე-გონსალეს-გალიო (ესპ. Municipio de Yahualica de González Gallo) ― მუნიციპალიტეტი ხალისკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 22 394 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 0.5%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 563.3 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 39.8 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1823 წლის 15 აგვისტოს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია იაუალიკა-დე-გონსალეს-გალიო. ხალისკოს მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/jal/territorio/div_municipal.aspx ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: 2021-01-27 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: 2021-01-27 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Jalisco es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Jalisco División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1499-9.
საპოტილტიკი

საპოტილტიკი (ესპ. Municipio de Zapotiltic) ― მუნიციპალიტეტი ხალისკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 33 713 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 15.5%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 252.3 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 133.6 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1831 წლის 4 მარტს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია საპოტილტიკი. ხალისკოს მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/jal/territorio/div_municipal.aspx ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: 2021-01-27 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: 2021-01-27 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Jalisco es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Jalisco División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1499-9.
საპოტიტლან-დე-ვადილიო

საპოტიტლან-დე-ვადილიო (ესპ. Municipio de Zapotitlán de Vadillo) ― მუნიციპალიტეტი ხალისკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 7 466 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 11.7%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 305.8 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 24.4 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1886 წლის 1 მაისი შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია საპოტიტლან-დე-ვადილიო. ხალისკოს მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/jal/territorio/div_municipal.aspx ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: 2021-01-27 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: 2021-01-27 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Jalisco es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Jalisco División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1499-9.
საპოტლან-დელ-რეი

საპოტლან-დელ-რეი (ესპ. Municipio de Zapotlán del Rey) ― მუნიციპალიტეტი ხალისკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 19 279 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 9.6%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 399.9 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 48.2 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1913 წლის 13 იანვარს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია საპოტლან-დელ-რეი. ხალისკოს მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/jal/territorio/div_municipal.aspx ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: 2021-01-27 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: 2021-01-27 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Jalisco es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Jalisco División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1499-9.
საპოტლან-ელ-გრანდე

საპოტლან-ელ-გრანდე (ესპ. Municipio de Zapotlán el Grande) ― მუნიციპალიტეტი ხალისკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 115 141 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 14.5%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 273.5 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 421 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1824 წლის 23 ივნისს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია სიუდად-გუსმანი. ხალისკოს მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/jal/territorio/div_municipal.aspx ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: 2021-01-27 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: 2021-01-27 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Jalisco es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Jalisco División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1499-9.
საპოტლანეხო

საპოტლანეხო (ესპ. Municipio de Zapotlanejo) ― მუნიციპალიტეტი ხალისკოს შტატში, მექსიკის ცენტრალურ-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 64 806 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 1.8%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 718.8 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 90.2 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1824 წლის 27 მარტს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია საპოტლანეხო. ხალისკოს მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/jal/territorio/div_municipal.aspx ↑ https://micodigopostal.org/buscar.php?buscar=Zapotlanejo+ ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: 2021-01-27 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: 2021-01-27 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Jalisco es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Jalisco División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1499-9.  s
ეხუტლის რაიონი

ეხუტლის რაიონი (ესპ. Distrito de Ejutla) ― რაიონი ვალიეს-სენტრალეს-დე-ოახაკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში, მექსიკაში. ეხუტლის რაიონი მოიცავს შემდეგ მუნიციპალიტეტებს: კოატეკას-ალტასი ეხუტლა-დე-კრესპო ლა-კომპანია ლა-პე სან-აგუსტინ-ამატენგო სან-ანდრეს-საბაჩე სან-ხუან-ლაჩიგალია სან-მარტინ-დე-ლოს-კანსეკოსი სან-მარტინ-ლაჩილა სან-მიგელ-ეხუტლა სან-ვისენტე-კოატლანი ტანიჩე იოგანა ↑ 1.0 1.1 Enciclopedia de los Municipios de México: Estado de Oaxaca. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-07-10. ციტირების თარიღი: 2010-07-08.
ტლაკოლულის რაიონი

ტლაკოლულის რაიონი (ესპ. Distrito de Tlacolula) ― რაიონი ვალიეს-სენტრალეს-დე-ოახაკის აღმოსავლეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში, მექსიკაში. ტლაკოლულის რაიონი მოიცავს შემდეგ მუნიციპალიტეტებს: მაგდალენა-ტეიტიპაკი როხას-დე-კუაუტემოკი სან-ბარტოლომე-კიალანა სან-დიონისიო-ოკოტეპეკი სან-ფრანსისკო-ლაჩიგოლო სან-ხერონიმო-ტლაკოჩაუაია სან-ხუან-დელ-რიო სან-ხუან-გელავია სან-ხუან-ტეიტიპაკი სან-ლორენსო-ალბარადასი სან-ლუკას-კუიავინი სან-პაბლო-ვილია-დე-მიტლა სან-პედრო-კიატონი სან-პედრო-ტოტოლაპა სან-სებასტიან-აბასოლო სან-სებასტიან-ტეიტიპაკი სანტა-ანა-დელ-ვალიე სანტა-კრუს-პაპალუტლა სანტა-მარია-გელასე სანტა-მარია-სოკიტლანი სანტიაგო-მატატლანი სანტო-დომინგო-ალბარადასი ტეოტიტლან-დელ-ვალიე ტლაკოლულა-დე-მატამოროსი ვილია-დიას-ორდასი ↑ 1.0 1.1 Enciclopedia de los Municipios de México: Estado de Oaxaca. ციტირების თარიღი: 2010-07-08.
გელათის ღვთისმშობლის წყაროცხოვრების ეკლესია

გელათის ღვთისმშობლის წყაროცხოვრების ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ტყიბულის მუნიციპალიტეტის სოფელ გელათში. ღვთისმშობლის წყაროცხოვრების (სოფელში მას წმინდა მარინესაც უწოდებენ) ეკლესია მდებარეობს სოხასტერის კომპლექსის სამხრეთით 30 მეტრში, სამანქანე გზის პირას. ეკლესია აგებულია XVII საუკუნეში, ხოლო განახლებულია 1903 წელს, ამის მაუწყებელი მხედრული ასოებით შესრულებული წარწერა დასავლეთ ფასადზე კარის გვერდითაა კედელში ჩასმული. ნაგებობა მცირე ზომის დარბაზული ტიპისაა. ნაგებია კარგად ნათალი კვადრებით. ფასადები შეუმკობელია. კარი დასავლეთ ფასადშია გაჭრილი. შიდა სივრცე სამი მცირე ზომის სარკმლით ნათდება, რომლებიც დასავლეთ, სამხრეთ და აღმოსავლეთ ფასადზეა გაჭრილი. ეკლესია დაბალ ერთსაფეხურიან ცოკოლზე დგას. ოთხივე მხრიდან ეკლარის ქვით გამოყვანილი კარნიზი შემოუყვება. გადახურვა ორქანობაა, გადახურულია თუნუქის ფილებით. ეკლესიის სამხრეთით რამდენიმე მეტრში წყალსადენის სათავე ნაგებობაა მიწაში ამოშენებული.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 42661
ჰარინი ამარასურია

ჰარინი ამარასურია (ტამილ. அரிணி அமரசூரியா; დ. 6 მარტი, 1970, კოლომბო, შრი-ლანკა) — შრი-ლანკელი აკადემიკოსი, აქტივისტი და პოლიტიკოსი. 2024 წლის 24 სექტემბრიდან შრი-ლანკის პრემიერ-მინისტრი. მესამე ქალი აღნიშნულ თანამდებობაზე სირიმავო ბანდარანაიკესა და ჩანდრიკა კუმარატუნგას შემდეგ. ეროვნული სახალხო ძალის წევრი. 2024 წლამდე მუშაობდა ასევე იუსტიციის, საჯარო ადმინისტრაციის, პროვინციული საბჭოების, ადგილობრივი თვითმმართველობისა და შრომის მინისტრის, განათლების, მეცნიერებისა და ტექნოლოგიების მინისტრის, ვაჭრობის მინისტრის, კომერციის, სასურსათო უსაფრთხოების, კოოპერატივის განვითარების, მრეწველობისა და მეწარმეთა განვითარების მინისტრის, ქალთა საკითხების, ბავშვთა და ახალგაზრდობის საქმეთა და სპორტისა და ჯანდაცვის მინისტრის თანამდებობაზე. 2020 წლიდან შრი-ლანკის პარლამენტის წევრია. ადრე მუშაობდა შრი-ლანკის ღია უნივერსიტეტის სოციალური კვლევების დეპარტამენტის უფროს ლექტორად. ჰარინი ამარასურია იდეოლოგიურად არის ეროვნული სახალხო ძალის მემარცხენე ცენტრის წარმომადგენელი და თავს ლიბერალად თვლის. ამარასურია კარგად არის ცნობილი ახალგაზრდების უმუშევრობის, ფემინიზმის, გენდერული უთანასწორობისა და ბავშვთა დაცვის შესახებ შრი-ლანკის განათლების სისტემაში ჩატარებული კვლევებით. იგი არის შრი-ლანკის არასამთავრობო ორგანიზაცია Nest-ის დირექტორთა საბჭოს წევრი. Harini Amarasuriya, Parliament directory of members ↑ Interview - Harini Amarasuriya en-US (2020-06-25). ციტირების თარიღი: 2020-08-12 ↑ Harini Amarasuriya. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-08-14. ციტირების თარიღი: 2020-08-12
ვალერიან ზუხბაია

ვალერიან ზუხბაია (დ. 9 აპრილი, 1914, წალენჯიხა, საქართველო, გ. 27 მაისი, 2011, თბილისი, საქართველო) — ქართველი გეოლოგი. 1992 წლიდან საქართველოს უმაღლესი სკოლის დამსაქმებელთა მუშაკი და პროფესორი. 1945 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის, გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი. 1946-1951 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის, აფხაზეთის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის საწარმოო ძალთა შემსწავლელ სამეცნიერო კვლევით ინსტიტუტში. 1951 წლიდან მუშაობდა სოხუმის პედაგოგიურ ინსტიტუტში, საბუნებისმეტყველო ფაკულტეტის დეკანად და გეოგრაფიის კათედრის გამგედ. 1954-1959 წლებში მუშაობა განაგრძო ქუთაისის პედაგოგიურ ინსტიტუტში. 1959-1993 წლებში მოღვაწეობდა საქართველოს სუბტროპიკული მეურნეობის ინსტიტუტში. 1995 წელს გახდა აფხაზეთის რეგიონული მეცნიერებათა აკადემიის წევრი. 1993-2005 წლებში გახლდათ საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის და ალექსანდრე ჯანელიძის სახელობის გეოლოგიის ინსტიტუტში წამყვანი მეცნიერი და თანამშრომელი, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის, აფხაზეთის ფილიალის პროფესორი. უმაღლესი სკოლის სახელმძღვანელოების ავტორი. შექმნილი აქვს მინერალოგიისა და პეტროგრაფიის მოკლე კურსი, ზოგადი გეოლოგიის პრაქტიკუმი, ზოგადი გეოლოგიის და მხარეთმცოდნეობის სახელმძღვანელოები. გამოიკვლია და დაადგინა 4000-მდე აფხაზეთის ტოპონიმი, შეისწავლა საქართველოში არსებული ქვის კულტის ისტორია. გამოიკვლია „ვეფხისტყაოსნის“ ძვირფასი ქვები და სხვა მრავალი. 2002 წელს დაჯილდოვდა ღირსების ორდენით, ივანე ჯავახიშვილისა და ალექსანდრე ჯანელიძის მედლებით. მის მიერ დაწერილი თხზულებებია: 1959 - „რას გვიამბობს საქართველოს მიწა“, 1974 - „საქართველოს დეკორატიული და ფერადი ქვები“, 1975 - „ქართლის ცხოვრების ქვის ფურცლები“, 1980 - „ძვირფასი და ტექნიკური ქვები“, 1995 - „ქართული ოქრო“, 1997 - „სოხუმი“, 1998 - „აფხაზეთო ჩემო“, 1999 - „ბუნება „ვეფხისტყაოსანში““, 2001 - „ანაკოფია-ახალი ათონი“, 2002 - „გალის რაიონის ბუნება, ისტორია, სახალხო მეურნეობა“. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 406. ↑ 1.0 1.1 https://georgianencyclopedia.ge/ka/form/11219
თინათინ კახნიაშვილი

თინათინ კახნიაშვილი (დ. 29 ოქტომბერი, 1962, თბილისი) — ქართველი მეცნიერი, პედაგოგი და ფიზიკოსი. ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1999, მოსკოვი; 2002, თბილისი) თინათინ კახნიაშვილი დაიბადა 29 ოქტომბერს, 1962 წელს, ქალაქ თბილისში. 1984 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტი. 1988 წლიდან მუშაობს აბასთუმნის ასტროფიზიკურ ობსერვატორიაში მეცნიერმკვლევრად. იყო პავლე ლებედევის სახელობის ფიზიკის ინსტიტუტის (ФИАН, მოსკოვი) ასტრო-კოსმოსურ ცენტრში მიწვეული მკვლევრი 1999 წლიდან. 2000-2003 წლებში მუშაობდა მიწვეულ პროფესორად რატგერსის (აშშ) და ჟენევის (შვეიცარია) უნივერსიტეტებში, 2005-2006 წლებში პროფესორ-მკლევრად კანზასის (აშშ) სა­ხელმწიფო უნივერსიტეტში, 2006 წლიდან არის ლაურენტიან უნივერსიტეტის (კანადა) საპატიო პროფესორი,ხოლო 2008 წლიდან ილიას სა­ხელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი, 2009 წლიდან კარნეგი მელო­ნის უნივერსიტეტის (აშშ) პროფესორ-მკვლე­ვარი. მისი სამეცნიერო ინტერესების სფერო მოიცავს კოსმოლოგიასა და ასტროფიზიკა. მან დაადგინა პირველადი მაგნიტური ველების ევოლუციის ­კანონზომიერებები სამ­ყაროს გაფართოებისას, გამო­ითვალა კოსმოლოგიური ფაზური გადასვლებისას გენერირებული გრავიტაციული ტალღების მახასიათებლები. არის ათე­ულობით სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი, ასევე მიღებული აქვს მრავალი სამეცნიერო ფონდის გრანტი:NASA-ს სამწლიანი გრანტი მოიპოვა 2010 წელს, National Science Foundation-ის გრანტი, 2016 წელს და სხვ. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 605. თინათინ კახნიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
დეივ ნავარო

დეივიდ მაიკლ ნავარო (ინგლ. David Michael Navarro; დ. 7 ივნისი, 1967, სანტა მონიკა, კალიფორნია) — ამერიკელი გიტარისტი. ცნობილია როკ ჯგუფის Jane's Addiction-ის წევრობით, რომელთანაც ოთხი ალბომი აქვს ჩაწერილი. 1993-1998 წლებში იყო Red Hot Chili Peppers-ის გიტარისტი და ჩაწერა ერთი ალბომი. 2001 წელს გამოუშვა სოლო ალბომი „Trust No One“. ასევე იყო ბენდების Deconstruction და The Panic Channel გიტარისტი. ნავარო დახასიათებულია, როგორც ალტერნატიული როკის ერთ-ერთი პირველი ნამდვილი გიტარის ლეგენდა. მისი დაკვრის სტილი აერთიანებს მძიმე მეტალს, ფსიქოდელიურ როკს და თანამედროვე როკს. Trust No One - 2001 Nothing's Shocking - 1988 Ritual de lo Habitual - 1990 The Strays - 2003 The Great Escape Artist - 2011 One Hot Minute - 1995 Deconstruction - 1994 ONe - 2006 Dave Navarro — IMDb-ზე ↑ Red Hot Chili Peppers Release ‘One Hot Minute’
გერასიმე (ბებურიშვილი)

გერასიმე (ერისკაცობაში — გრიგოლ სვიმონის ძე ბებურიშვილი; დ. 1781, სოფ. კარდენახი, ახლანდ. გურჯაანის მუნიციპალიტეტი, — გ. 18 ივლისი, 1851, გარეჯის მონასტერი) — ქართველი მღვდელ-მონაზონი, მგალობელი, გადამწერი. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი [ხსენების დღეა 12 (25) აგვისტო]. იყო უკანონო შვილი ეროვნული გმირის, სვიმონ ბებურიშვილ-ვაჩნაძისა, რომელიც ღრმად მოხუცებული მოკლეს რუსებმა 1812 წლის თებერვალში ყარაღაჯის ციხის აღების დროს კახეთის აჯანყების ჩახშობისას. 1792 წელს ყრმა გრიგოლი მამამ გასაზრდელად გაუგზავნა ბოდბელ მიტროპოლიტ იოანეს (მაყაშვილი) წმ. ნინოს მამათა მონასტერში. იქვე მას გალობას ასწავლიდა ცნობილი მგალობელი, მღვდელი საბა ათანელაშვილი. მოგვიანებით ერეკლე II-ის კარის ეკლესიის წინამძღვარმა, არქიმანდრიტმა გერონტიმ (სოლოღაშვილი) გრიგოლი დავითგარეჯის მონასტერში წაიყვანა განათლების მისაღებად. 1802 წელს დავითგარეჯის მონასტრის წინამძღვარმა, არქიმანდრიტმა ილარიონმა ის დიაკვნად აკურთხა გერონტის სახელით, 1832 წელს კი მღვდელ-მონაზონმა თეოფანემ (მაჩაბელი) ბერად აღკვეცა გერასიმეს სახელით. იმავე წელს თბილისის სიონის ღვთისმშობლის მიძინების საკათედრო ტაძარში საქართველოს ეგზარქოსმა მოსემ (ბოგდანოვ-პლატონოვი) მღვდლად დაასხა ხელი. 1843-1849 წლებში თბილისში, მაცხოვრის ფერისცვალების მამათა მონასტერში იმყოფებოდა (გადმოცემით, სმენასთან დაკავშირებული პრობლემის სამკურნალოდ), შემდეგ ისევ დავითგარეჯის მონასტერში დააბრუნეს. 1851 წლის 18 ივლისს გერასიმე დავითგარეჯის კრებულის სხვა წევრებთან ტყვედ ჩაიგდეს მონასტერს შესეულმა ლეკებმა, აწამეს და თავი მოჰკვეთეს. 1995 წელს საქართველოს სამოციქულო ეკლესიის მიერ შერაცხულია წმინდანად. გერასიმეს გადაწერილი აქვს რამდენიმე ხელნაწერი, მათგან ერთ-ერთია „გამოკრებილი სადღესასწაულო საგალობლები“, რომელსაც ახლავს მისივე ანდერძი: „შეწევნითა ყოვლად კურთხეულისა ღვთისა სიტყვისა მტვირთუელისა ქალწულისა მარიამისათა და ძედ მისაწოდებულისა ქალწულისა მახარებელისა და ღვთის მქადაგებელისა იოანესითა და მეოხებითა უდაბნოთა მნათობთა მნათობისა ღირსისა მამისა დავით გარესჯელისათა, მე ყოვლად უღირსმან, იეროდიაკონმან, გერონტი აღვსწერე წიგნი ესე საგალობლო მასვე უდაბნოსა შინა მრავალმთის დავით გარესჯისასა, რომელიცა მხილველთაგან ცთომისა შენდობასა ვმოქენეობ, რათა იდიდებოდეს მამა, ძე და სული წმიდა, აწ და უკუნითი უკუნისამდე, ამინ. აღიწერა თუესა ოკდომბერს 18, 1806“. სცსა, ფ. 488, აღწერა 1, საქმე №3837; საქმე №1336; ფ. 489, აღწერა 1, საქმე №6220. კარბელაშვილი პ., „ქართლ-კახური საერო და სასულიერო კილოები“, ტფ., 1898; სცსა, ქართულ ხელნაწერთა კოლექციის აღწერილობა, ტ. 1, 1949. მაჩურიშვილი გ., საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია: ენციკლოპედია, ტ. 2., თბ., 2021.
ახალი ეპოქა (გაზეთი)

„ახალი ეპოქა“ — ყოველდღიერი საზოგადოებრივ-პოლიტიკური გაზეთი საქართველოში. პირველი ნომერი გამოვიდა 2000 წლის 4 ივლისს. „ახალი ეპოქა“ იყო პირველი ფერადი გაზეთი საქართველოში. გაზეთის რედაქტორი იყო ჟურნალისტი თეიმურაზ მეტრეველი. გაზეთი „ახალი ეპოქა“ ჟურნალ „ომეგასთან“ და ტელეკომპანია „იბერიასთან“ ერთად შედიოდა კომპანია „ომეგა ჯგუფში“, რომლის დამფუძნებელიც არის ბიზნესმენი და საზოგადო მოღვაწე, 1999–2003 წლის მოწვევის საქართველოს პარლამენტის წევრი ზაზა ოქუაშვილი.
გიორგი ვაწაძე

გიორგი სპირიდონის ძე ვაწაძე (დ. 15 დეკემბერი, 1893, თბილისი, — გ. 4 ოქტომბერი, 1971, იქვე) — ქართველი ფიზიოლოგი და ჯანდაცვის ორგანიზატორი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1932), პროფესორი (1935), საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1944). დაიბადა ექიმ სპირიდონ ვაწაძის ოჯახში. დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი (1916). I მსოფლიო ომის წლებში სამხედრო ექიმად მსახურობდა რუსეთის იმპერიის არმიაში. 1919 წლიდან მოღვაწეობდა თბილისის უნივერსიტეტის ფიზიოლოგიის კათედრაზე. 1924–1926 წლებში იყო საქართველოს ჯანდაცვის სახალხო კომისრის მოადგილე. 1926–1929 წლებში მუშაობდა ბერლინში რონას ლაბორატორიაში და კილში ჰებერის ფიზიოლოგიის ინსტიტუტში. 1930–1931, 1932–1936 წლებში იყო თბილისის სამედიცინო ინსტიტუტის რექტორი, 1930–1945 წლებში — ამავე ინსტიტუტის ფიზიოლოგიის კათედრის ხელმძღვანელი, 1936–1945 წლებში — საქართველოს ჯანდაცვის სახალხო კომისარიატის სამეცნიერო-კვლევითი ლაბორატორიის დირექტორი. 1945-1956 წლებში რეპრესირებული იყო (სასჯელს იხდიდა ავჭალაში, 1949 წლიდან — ყაზახეთში). რეაბილიტაციის შემდეგ, 1956–1971 წლებში ვაწაძე იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ფიზიოლოგიის ინსტიტუტის რადიობიოლოგიის ლაბორატორიის გამგე, 1960–1971 წლებში — საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიასთან არსებული რადიობიოლოგიის პრობლემური საბჭოს თავმჯდომარე. 1943 წელს ვაწაძის თაოსნობით შეიქმნა ნატურალური კუჭის წვენის დასამზადებელი საამქრო თბილისის ფარმაცევტულ ქარხანაში. ვაწაძემ შეისწავლა ჰიპოფიზის უკანა წილის ჰორმონის მნიშვნელობა შარდის გამომუშავებისას; წყალტუბოს, ბორჯომისა და ჯავის მინერალური წყლების გავლენა საჭმლის მონელებისა და ნივთიერებათა ცვლის პროცესებზე. გამოიკვლია რენტგენის სხივების გავლენა ნერვული უჯრედის დეზოქსირიბონუკლეინის მჟავას შედგენილობაზე. О симпатической иннервации скелетной мышцы, «Журнал экспериментальной биологии и медицины», 1926, №8. Действие рентгенлучей на окислительное фосфорилирование мозговой ткани, «Вопросы биохимии нервной системы», 1963, №5. გელაშვილი ნ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 215. ქურხული ა., და რომ გვახსოვდეს... თბ., 2004. — გვ. 109-111.
მიხეილი სუმბათაშვილი

მიხეილი სუმბათაშვილი (დ. 3 მაისი, 1885, თბილისი — გ. აგვისტო, 1954) — ქართველი პოლიტიკური და საზოგადო მოღვაწე, დიპლომატი. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ელჩი შვეიცარიასა და დიდ ბრიტანეთში. მიხეილ სუმბათაშვილი 1885 წლის 3 მაისს დაიბადა, თბილისში. სწავლობდა თბილისის სათავადაზნაურო გიმნაზიაში. 1902 წლიდან კი - მოსკოვის საიმპერატორი ტექნიკურ ინსტიტუტში, სადაც ქიმიას ეუფლებოდა. 1905 წელს, როდესაც რევოლუციის გამო სასწავლებელი დროებით დაიხურა, მიხეილ სუმბათაშვილი შევიდა პარიზის უნივერსიტეტში, სადაც სხვა საგნებთან ერთად გაიარა თეორიული და პრაქტიკული კურსები ცნობილ პროფესორ მოისანთან. 1906 წელს ჩააბარა გამოცდები ქალაქ ფრაიბურგში, საქსონიის სამთო-საინჟინრო სამეფო სკოლაში, რომელიც 1909 წელს დაამთავრა და სამთო-ინჟინრის დიპლომი აიღო. 1909-1910 წლებში მუშაობდა ალჟირში, მრეწველ საკამოდის თუთიის საბადოების დირექტორად. საქართველოში დაბრუნების შემდეგ, წიაღისეულისა და სასოფლო-სამეურნეო კვლევით სამუშაოებს თავის მამულებში ეწეოდა. 1912 წელს აირჩიეს თბილისის მუნიციპალური მთავრობის საპატიო მომრიგებელ მოსამართლედ, ხოლო 1913 წელს - თბილისის თავადაზნაურობის მარშლად. 1915 წელს კი - კავკასიის სოფლის მეურნეობის საიმპერატორო საზოგადოების თავმჯდომარედ. პირველი მსოფლიო ომის დროს მიხეილ სუმბათაშვილი კავკასიისა და სპარსეთის ფრონტებზე მძლავრი რუსული კომპანიის - „ზემსტვოს“ სრულუფლებიან წარმომადგენლად მუშაობდა. 1918 წლის ოქტომბრიდან საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის წარმომადგენელი იყო შვეიცარიის ქალაქ ბერნში. ამას გარდა, იგი იმდროინდელი საქართველოს საგარეო პოლიტიკური ცხოვრების უმნიშვნელოვანესი მოვლენების ერთ-ერთი მთავარი შემოქმედი იყო. მიხეილი სუმბათაშვილი ზურაბ ავალიშვილთან ერთად აწარმოებდა მოლაპარაკებებს ჟენევაში 1920 წლის ნოემბერ-დეკემბერში საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ერთა ლიგაში გაწევრიანების თაობაზე. იმავე წლის ბოლოს მიხეილი მთავრობის გადაწყვეტილებით, დიდ ბრიტანეთში ელჩის მოვალეობის შემსრულებლად დანიშნეს. მოგვიანებით, პარიზში გადაიყვანეს საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის საელჩოს დესპანის თანამდებობაზე. 1921 წლის 25 თებერვალს, აკაკი ჩხენკელთან და სოსიპატრე ასათიანთან ერთად, მიხეილი სუმბათაშვილიც მონაწილეობდა ელისეს სასახლეში საფრანგეთის მთავრობის მეთაურ მილიერანისათვის რწმუნებათა სიგელების გადაცემის ცერემონიალში. საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ მან მოღვაწეობა გააგრძელა დიდ ბრიტანეთში საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დევნილი მთავრობის დიპლომატიურ წარმომადგენლად და, ამავე დროს, იყო საფრანგეთში საქართველოს ლეგაციის (ყოფილი საელჩოს) ხელმძღვანელის აკაკი ჩხენკელის მრჩევლი. მიხეილ სუმბათაშვილი მოულოდნელად გარდაიცვალა 1954 წლის აგვისტოში. მიხეილი სუმბათაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი მიხეილ სუმბათაშვილი