laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
აჰმად-შაჰ ბაჰადური

აჰმად-შაჰ ბაჰადური იგივე მირზა აჰმად-შაჰი (დ. 23 დეკემბერი, 1725, დელი — გ. 1775, მეჰრაული) — დიდ მოგოლთა იმპერიის მე-14 იმპერატორი 1748–1754 წლებში, მუჰამად-შაჰის ვაჟი. დაიბადა 1725 წლის 23 დეკემბერს, იმპერატორ მუჰამად-შაჰისა და ქუდსია ბეგუმის ოჯახში. 1748 წელს მამის გარდაცვალების შემდეგ ავიდა დიდ მოგოლთა საიმპერატორო ტახტზე. მასზე დიდ გავლენას ახდენდა საჭურისი, ნავაბ ბაჰადური. აჰმად-შაჰმა მარათებთან გაუთავებელი ომებით გადაღლილი და ნადირ-შაჰის გამანადგურებელი შემოსევებისგან საგრძნობლად დასუსტებული იმპერია ჩაიბარა. დიდ მოგოლთა ძველი დიდების დაბრუნების მიზნით გაატარა სამხედრო რეფორმები და მძლავრი აგრესია გამოავლინა მამამისის მმართველობის დროს აღზევებული დიდებულების წინააღმდეგ. ახლადწარმოქმნილ ინდურ სახელმწიფოებთან გააჩაღა ომები, რომლებში დამარცხებამაც დიდ მოგოლთა ტერიტორიის კიდევ უფრო შემცირება და მარათების იმპერიის გაძლიერება გამოიწვია. აღსანიშნი იყო ინდოსტანის ნახევარკუნძულზე ბრიტანელთა გავლენის გაზრდაც. აჰმად-შაჰ ბაჰადურის უშედეგო და დამანგრეველი მმართველობით უკმაყოფილო მოსახლეობამ იმად ულ-მულქის მეთაურობით 1754 წელს დელიში არსებულ საიმპერატორო სასახლეს ალყა შემოარტყა და იმპერატორი ტახტიდან ჩამოაგდო. მათივე მხარდაჭერით იმპერატორის ტიტული მიიღო ჯაჰანდარ-შაჰის ვაჟმა, ალამგირ II-მ. ახალი მონარქის ბრძანებით აჰმად-შაჰი გამოკეტეს სალიმგარჰის ციხესიმაგრეში, სადაც ცხოვრების დარჩენილი წლების გატარება მოუწია. გარდაიცვალა 1775 წელს, დაკრძალეს მეჰრაულიში. დიდ მოგოლთა იმპერია დიდ მოგოლთა იმპერატორების სია К. Рыжов. «Все монархи мира. Мусульманский восток 15-20 вв.», Москва, «Вече», 2004 г. N. N. Haidar and M. Sardar, Sultans of Deccan India, 1500-1700, The Metropolitan Museum of Art, NY, 2015, p. 336 ↑ Sharma, S. R. (4 May 1999). Mughal Empire in India: A Systematic Study Including Source Material. Atlantic Publishers & Dist. ISBN 9788171568192.  ↑ Dadlani, Chanchal B. (2018). From stone to paper : architecture as history in the late Mughal Empire. New Haven [CT], გვ. 63. ISBN 978-0-300-23317-9. OCLC 1024165136.
გაეროს გენერალური ასამბლეის სამოცდამეთვრამეტე სესია

გაეროს გენერალური ასამბლეის სამოცდამეთვრამეტე სესია — გაეროს გენერალური ასამბლეის მიმდინარე სესია, რომელიც გაიხსნა 2023 წლის 5 სექტემბერს. გენერალური ასამბლეის პრეზიდენტი ლათინური ამერიკისა და კარიბის ზღვის აუზის ჯგუფიდანაა. 2023 წლის 1 ივნისს, ტრინიდადი და ტობაგოს მუდმივი წარმომადგენელი გაეროში, დენის ფრენსისი, აირჩიეს გენერალური ასამბლეის პრეზიდენტის თანამდებობაზე. გენერალურმა ასამბლეამ 78-ე სესიის ვიცე-პრეზიდენტებად აირჩია შემდეგი ქვეყნები: გაეროს უშიშროების საბჭოს ხუთი მუდმივი წევრი :  ჩინეთი  საფრანგეთი  რუსეთი  გაერთიანებული სამეფო  აშშ ასევე შემდეგი სახელმწიფოები:  ბოლივია  კონგო  ესტონეთი  გამბია  ისლანდია  ირანი  მალაიზია  მაროკო  ნიდერლანდები  სენეგალი  სინგაპური  შრი-ლანკა  სურინამი  უგანდა  უზბეკეთი  ზამბია გენერალური ასამბლეის თითოეულ წევრს ეყოლება წარმომადგენელი, რომელიც ისაუბრებს მათ ქვეყანასთან დაკავშირებულ საკითხებსა და მომავალი წლის გეგმებზე. ეს არის წევრი ქვეყნების შესაძლებლობა დააფიქსირონ აზრი მათთვის მნიშვნელოვან საერთაშორისო საკითხებზე. სიტყვით გამოსვლის უფლება ეძლევათ ჯერ წევრ სახელმწიფოებს, შემდეგ დამკვირვებელ სახელმწიფოებს და სუპრასახელმწიფოებრივ ორგანოებს. ნებისმიერ სხვა დამკვირვებელ სუბიექტს, სურვილის შემთხვევაში, ექნება შესაძლებლობა, ისაუბროს დებატების დასასრულს. გენერალური დებატების მოქმედი წესების მიხედვით, განცხადებები კეთდება არაბულ, ჩინურ, ინგლისურ, ფრანგულ, რუსულ ან ესპანურ ენაზე და ითარგმნება გაეროს თარჯიმნების მიერ. თითოეულ სპიკერს სთხოვენ, მიაწოდოს კონფერენციის ოფიცრებს თავისი განცხადებების 350 წინასწარი ეგზემპლარი, პოდიუმზე წარსადგენად და თარგმნის პროცესის გასამარტივებლად. ↑ General Assembly Elects Dennis Francis of Trinidad and Tobago President of Seventy-Eighth Session, Selects Main Committee Bureaus (1 June 2023). ციტირების თარიღი: 5 September 2023. ↑ Peace, Prosperity, Progress, and Sustainability to Guide UNGA 78 President (7 June 2023). ციტირების თარიღი: 5 September 2023.
ჩანაწერები გალიის ომზე

ჩანაწერები გალიის ომზე (ლათ. Commentarii de Bello Gallico) გაიუს იულიუს კეისარის ნაწარმოები, რომელშიც იგი აღწერს თავის მიერ გალიის დაპყრობას ძვ. წ. 58 - ძვ. წ. 50 წლებში.
ეფიმ ძიგანი

ეფიმ ძიგანი (რუს. Ефи́м Льво́вич Дзига́н; დ. 14 დეკემბერი, 1898, მოსკოვი — გ. 31 დეკემბერი, 1981, იქვე) — საბჭოთა და რუსი რეჟისორი, მსახიობი, სცენარისტი, პედაგოგი, პუბლიცისტი. საბჭოთა კავშირის სახალხო არტისტი (1969), სტალინური პრემიის ლაურეატი (1941). 1923 წელს დაამთავრა ბორის ჩაიკოვსკის კინოსკოლა. 1924 წლიდან იყო მსახიობი, ოპერატორის თანაშემწე, რეჟისორის ასისტენტი სსრ კავშირის სხვადასხვა კინოსტუდიებში („ლენფილმი“, „სოვკინო“, „სახკინმრეწვი“, „ბელარუსფილმი“, „მოსფილმი“, „ყაზახფილმი“, „აზერბაიჯანფილმი“ და სხვა). რეჟისორობა „სახკინმრეწვში“ დაიწყო 1928 წელს, სადაც მიხეილ ჭიაურელთან ერთად გადაიღო ფილმი „პირველი კორნეტი სტრეშნიოვი“. 1929 წელს, ისევ „სახკინმრეწვში“, უკვე დამოუკიდებლად გადაიღო ფილმი „ომის ღმერთი“. რეჟისორად მუშაობდა ასევე თეატრში. 1937 წლიდან იყო საკავშირო სახელმწიფო კინემატოგრაფიის ინსტიტუტის (ВГИК) პედაგოგი. 1943 წლიდან იყო სკკპ წევრი. 1928 — „პირველი კორნეტი სტრეშნიოვი“ (რეჟ. მიხეილ ჭიაურელთან ერთად) 1929 — „ომის ღმერთი“ 1930 — „სასამართლო უნდა გაგრძელდეს“ (რეჟ. ბ. შრეიბერთან ერთად) 1932 — „ქალი“ (რეჟ. ბ. შრეიბერთან ერთად) 1936 — „ჩვენ კრონშტადტიდან ვართ“ 1947 — „ფათალი-ხანი“ 1952 — „ჯამბული“ 1956 — „პროლოგი“ 1964 — „ჩაუქრობელი ცეცხლი“ 1930 — „ლითონის ნაკადი“ 1973 — „ჩრდილოეთში, სამხრეთში, აღმოსავლეთში, დასავლეთში“ 1936 — ლენინის ორდენი 1958 — რსფსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე 1966 — რსფსრ-ის სახალხო არტისტი 1967 — შრომის წითელი დროშის ორდენი 1969 — სსრკ სახალხო არტისტი 1941 — სტალინური პრემია 1973 — შრომის წითელი დროშის ორდენი 1978 — ლენინის ორდენი 1978 — ოქტომბრის რევოლუციის ორდენი ეფიმ ძიგანი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) Дзиган Ефим Львович (1898-1981) - кинорежиссер
კოკომჟავა

კოკომჟავა (ლათ. Rumex acetosella) — მრავალწლოვანი ორსახლიანი ბალახოვანი მცენარე მატიტელასებრთა ოჯახისა. გავრცელებულია ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ტყისა და ველის ზონაში. თითქმის მთელ საქართველოში გვხვდება სუბალპური სარტყლამდე, უმთავრესად ნატყევარ მდელოებზე, ტყის პირებსა და ბუჩქნარებში. სარეველად იზრდება ნათესებსა და ბოსტნებში. არჩევს მჟავე ნიადაგს. ფოთლები შეიცავს მჟაუნმჟავა კალიუმს. ერთი მცენარე 1000-მდე თესლს იძლევა, რომელიც 40 წლამდე ინარჩუნებს აღმოცენების უნარს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 575.
გლედვინ ჯები

ჰუბერტ მაილს გლედვინ ჯები, 1-ლი ბარონი გლედვინი, მეტად ცნობილი როგორც — გლედვინ ჯები (ინგლ. Hubert Miles Gladwyn Jebb, 1st Baron Gladwyn; დ. 25 აპრილი, 1900 — გ. 24 ოქტომბერი, 1996) — ბრიტანელი დიპლომატი, პოლიტიკური მოღვაწე და გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის გენერალური მდივნის პირველი მოვალეობის შემსრულებელი. Hubert Miles Gladwyn Jebb Gladwyn | British diplomat en. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-06-24. ციტირების თარიღი: 2019-02-12
კოკორი

კოკორი — მცენარის საყვავილე კვირტი, გაუშლელი ყვავილი. თავისი ზომით და ბლაგვი წვერით განსხვავდება იმავე მცენარის საფოთლე კვირტისაგან. კოკორში უკვე გამოსახულია ყველა ნაწილი. მისი განივი ჭრილის მიხედვით ადგენენ ყვავილის დიაგრამას, რომელიც სრულად ასახავს ყვავილის ნაწილების რაოდენობას და ურთიერთგანლაგებას. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 575.
იანგული

იანგული (უკრ. Янгул, ყირიმ. Yanğul), აიგული (Айгуль) — მლაშე ტბა უკრაინაში, ყირიმის ავტონომიურ რესპუბლიკაში. სიგრძე 2,5 კმ, სიგანე 1,2 კმ, ფართობი 2,8 კმ², სიღრმე 0,15–0,8 მეტრი. ტბის ქვაბული ოვალური ფორმისაა, წაგრძელებულია ჩრდილო-დასავლეთიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთისკენ. ნაპირები ციცაბოა, ჩრდილოეთ და ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში მათი სიმაღლე 6–7 მეტრია. იკვებება მიწისქვეშა წყლებით, ატმოსფერული ნალექებითა და ზედაპირული ნაკადებით. მარილიანობა ზაფხულში 300–320‰-ა. თვითნალექი ტბაა, მარილის ფენის სისქე 10–15 მეტრს აღწევს. ↑ Оліферов, А. М.. Айгульське озеро uk. Енциклопедія Сучасної України [Електронний ресурс] (2001). ციტირების თარიღი: 3 ნოემბერი, 2023
ლიანა მიქაშავიძე

ლიანა მიქაშავიძე (დ. 28 სექტემბერი, 1939, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი თეატრის მსახიობი. საქართველოს დამსახურებული არტისტი, აფხაზეთის დამსახურებული არტისტი. კონსტანტინე გამსახურდიას სახელობის სოხუმის სახელმწიფო დრამატული თეატრის მსახიობი. დაიბადა 1939 წლის 28 სექტემბერს ქალაქ თბილისში. დაამთავრა სოხუმის პედაგოგიური ინსტიტუტი. წლების განმავლობაში იყო აფხაზეთის ქალთა საბჭოს წევრი თბილისში და ქალაქის საბჭოს დეპუტატი სოხუმში. აფხაზეთის ომის პირველი დღიდან იყო დაჭრილ მეომართა დახმარებისა და ხსნის კომიტეტის წევრი. დაჯილდოებულია ღირსების მედლით, ქართულ კულტურაში შეტანილი წვლილისათვის მინიჭებული აქვს „მოამაგე“-ს წოდება. შესრულებული აქვს როლები: ლელა („მთაში ნათქვამი“), მზევინარი („მოკვეთილი“), ფლორელა („ცეკვის მასწავლებელი“), ჯები ედოლბორტი („მარიამ ტიუდორი“), დედოფალი („სამი მუშკეტერი“), ეკა შერვაშიძე („ჰაკი აძბა“), დარეჯანი („მარიამ დედოფალი“), ნუციკო („სანამ ურემი გადაბრუნდება“), ანიკო („მარადისობის კანონი“), პეპენელა („მილიონრები“) და სხვა. ლიანა მიქაშავიძე დაარქივებული 2023-11-03 საიტზე Wayback Machine.
აიგულის ტბა

აიგულის ტბა (უკრ. Айгульське озеро), დიდი აიგულის ტბა (Велике Айгульське озеро) — მლაშე ტბა უკრაინაში, ყირიმის ავტონომიურ რესპუბლიკაში. სიგრძე 18 კმ, სიგანე 4,5 კმ, ფართობი 37 კმ², სიღრმე 0,1–0,3 მეტრი. ნაპირები, გარდა სამხრეთისა, 5–12 მეტრის სიმაღლისაა. ტბაში მრავალი მცირე ზომის კუნძულია. იკვებება ფსკერული წყაროებით, ატმოსფერული ნალექებითა და ზედაპირული ნაკადებით. წლის განმავლობაში მარილიანობა მერყეობს 140–220‰-ს შორის. ფსკერი დაფარულია 8–9 მეტრის სისქის ლამით. აიგულის ტბას იყენებენ სივაშის ყურიდან ამოქაჩული მარილ-პეჟოს შესანახად. ↑ Оліферов, А. М.. Айгульське озеро uk. Енциклопедія Сучасної України [Електронний ресурс] (2001). ციტირების თარიღი: 3 ნოემბერი, 2023
აქთაშის ტბა

აქთაშის ტბა (უკრ. Актаське озеро, ყირიმ. Aqtaş gölü) — მლაშე ტბა უკრაინაში, ყირიმის ავტონომიურ რესპუბლიკაში. აზოვის ზღვისგან დაშორებულია 1 კმ- მდე სიგანის მინაყარით. სიგრძე 8 კმ, სიგანე 3,5 კმ, ფართობი 26,8 კმ², სიღრმე 0,1 მ. ტბის ქვაბული გადაჭიმულია ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან სამხრეთ-დასავლეთისკენ. ნაპირები მაღალი და ციცაბოა. იკვებება ზღვის წყლების ინფილტრაციის ხარჯზე და მიწისქვეშა მინერალიზებული წყლებით. წყალი ქლორ-ნატრიუმიანი ტიპისაა. მარილ-პეჟოს მინერალიზაცია სეზონის მიხედვით იცვლება 110-დან 310‰-მდე, მაქსიმალური დონე აგვისტო-სექტემბერშია, მინიმალური მაის-მარტში. წლის ბოლოსკენ ტბა ზოგჯერ შრება, ფსკერზე წარმოიქმნება მარილის ფენა. გამტკნარებულ ნაწილებში გავრცელებულია წყლის მცენარეულობა. ↑ Оліферов, А. М.. Актаське озеро uk. Енциклопедія Сучасної України [Електронний ресурс] (2001). ციტირების თარიღი: 3 ნოემბერი, 2023
დურგლიშვილი

საკუთარი სახელი დურგლიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ვაჟა დურგლიშვილი — კომპოზიტორი მერაბ დურგლიშვილი — ფერმწერი, დიზაინერი რატი დურგლიშვილი — საესტრადო მომღერალი
აკიფ ასკაროვი

აკიფ იზათულა ოღლუ ასკაროვი (აზერ. Akif İzzətulla oğlu Əsgərov; დ. 1 მაისი, 1940, ნახიჩევანი) — აზერბაიჯანელი მოქანდაკე, აზერბაიჯანის სახალხო მხატვარი (2018), აზერბაიჯანის ხელოვნების დამსახურებული მუშაკი (2002), აზერბაიჯანის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის პროფესორი. აკიფ ასკაროვი დაიბადა 1940 წლის 16 იანვარს ქალაქ ნახიჩევანში. საშუალო სკოლაში დამთავრების შემდეგ ბაქოში ჩავიდა. 1958 წელს ჩაირიცხა აზიმ აზიმზადეს სახელობის სამხატვრო სკოლაში. 1963 წელს კოლეჯის დამთავრების შემდეგ ასკაროვი გაემგზავრა ლენინგრადში და ჩაირიცხა რეპინის სახელობის ფერწერის, ქანდაკებისა და არქიტექტურის ინსტიტუტში. ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ ასკაროვი დაბრუნდა ბაქოში. მიიღეს სსრკ სამხატვრო აკადემიის შემოქმედებით სახელოსნოში, სადაც ის სახელმწიფო შეკვეთებს ახორციელებდა რესპუბლიკის სამხატვრო ფონდის ხაზით. 1997 წელს მოქანდაკის პერსონალური გამოფენა გაიმართა ბაქოში. 2018 წლის 27 მაისს მიენიჭა აზერბაიჯანის სახალხო მხატვრის წოდება. ბაქოში დგას აკიფ ასკაროვის ცნობილი ნამუშევრები: იუსიფ მამედალიევის და ბულბულის ქანდაკებები. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: აკიფ ასკაროვი ↑ Əsrlərin qovuşağında: Akif Əsgərov. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-12-27. ციტირების თარიღი: 2013-10-28 ↑ President.Az. (27.05.2018) Azərbaycan Respublikasının mədəniyyət xadimlərinə fəxri adların verilməsi haqqında Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Sərəncamı az. President.az. ციტირების თარიღი: 2018-05-27.
არიფ გაზიევი

არიფ გაზიევი (აზერ. Arif Şamil oğlu Qazıyev, დ. 1 თებერვალი, 1937, ერევანი - გ. 3 სექტემბერი, 2021, ბაქო) — აზერბაიჯანელი მხატვარი და მოქანდაკე, აზერბაიჯანის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის მასწავლებელი. აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი (2018). არიფ გაზიევი დაიბადა 1937 წლის 2 იანვარს ერევანში. დაამთავრა ბაქოს აზიმ აზიმზადეს სახელობის სამხატვრო სკოლა და მოსკოვის სურიკოვის სახელობის სამხატვრო ინსტიტუტი (1965წ). განათლების მიღებიდან რამდენიმე ხნის შემდეგ აზერბაიჯანის ხელოვნების უნივერსიტეტში დაიწყო მუშაობა მასწავლებლად. ავტორია სხვადასხვა ჟანრსა და თემატიკაში შექმნილი ნაწარმოებების, როგორიცაა „ბაბეკი“, „ჰუსეინ ჯავიდის ბიუსტი“, „კავკასიის არწივები“, „ომი“ და ა.შ. 1957 წლიდან რესპუბლიკური, საკავშირო და საერთაშორისო გამოფენების მონაწილე იყო. მისი ნამუშევრები ინახება სხვადასხვა მუზეუმებში, ასევე კერძო. კოლექციები აშშ-ში, გერმანიაში, ავსტრიასა და თურქეთში. გარდაიცვალა 2021 წლის 3 სექტემბერს. ↑ Arif Qazıyev müsahibə. ციტირების თარიღი: 2022-02-24 ↑ Arif Qazıyev. ციტირების თარიღი: 2022-02-24
ედილაშვილი

საკუთარი სახელი ედილაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ვახტანგ ედილაშვილი — გეოლოგი ზაქარია ედილაშვილი — საზოგადო მოღვაწე, პუბლიცისტი, ექიმი-ვეტერინარი ირაკლი ედილაშვილი — ქიმიკოსი
ედიშერაშვილი

საკუთარი სახელი ედიშერაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი ედიშერაშვილი — სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა) თათული ედიშერაშვილი — თეატრისა და კინოს მსახიობი
საბჭოთა ისტორიული ენციკლოპედია

საბჭოთა ისტორიული ენციკლოპედია (რუს. Советская историческая энциклопедия, СИЭ; 1961 — 1976) — რუსული მრავალტომიანი საისტორიო-სამეცნიერო ცნობარი. წარმოადგენს 16-ტომეულს და მოიცავს 30 ათასამდე სტატიას (1-ლ ტომში მრავალტომეული წარმოდგენილია, როგორც 12-ტომიანი გამოცემა, დაახლოებით 25 ათასამდე სტატიით, ხოლო, მე-16 ტომის დასასრულს ინფორმაციის სახით დატოვებულია კომენტარი, რომ იგეგმებოდა დამატებითი ტომის გამოცემა სახელთა და საგნობრივი საძიებლით 100 ათასზე მეტი სახელის, ტერმინის, ცნებისათვის). გამოსცა „საბჭოთა ენციკლოპედიის“ მთავარმა სამეცნიერო რედაქციამ (მთავარი რედაქტორი — ევგენი ჟუკოვი). შეიცავს სტატიებს სსრკ-სა და უცხო ქვეყნების ისტორიაზე, განსაკუთრებით თანამედროვე ისტორიაზე. ბევრ სტატიას ახლავს დეტალური ქრონოლოგია, რომელიც წარმოადგენს სსრკ-ს, საკავშირო რესპუბლიკებსა და უცხო ქვეყნებს მიძღვნილი სტატიების შემადგენელ ნაწილებს. სტატიებს ახლავს სტატისტიკური ცხრილები, რუკები (ისტორიული, პოლიტიკური, ეთნოგრაფიული), დიაგრამები და ილუსტრაციები. მთავარი რედაქტორი — ე. ჟუკოვი მთავარი სარედაქციო კოლეგიის წევრები: ე. ბოლტინი, ვ. ვოლგინი, ე. ვოლინა (პასუხისმგებელი მდივანი), ბ. გაფუროვი, ა. გუბერი, ი. ზუტისი, ა. იოანისიანი, მ. კუზნეცოვი, პ. ლავროვი, ი. მინცი, გ. ობიჩკინი, ს. პოკროვსკი, ი. პოტეხინი, ა. სიდოროვი, ვ. სტრუვე, მ. ტიხომიროვი, ს. ტოკარევი, ვ. ხვოსტოვი. „საბჭოთა ისტორიული ენციკლოპედია“ ჩინურად ითარგმნა სათაურით „მსოფლიო ისტორიის ენციკლოპედია“ (ჩინ.: 世界历史百科全书). ჩინური ერთტომეული ვერსია შედგება 9000-ზე მეტი სტატიისა და 3 800 000 იეროგლიფისგან. პროექტზე მუშაობაში მონაწილეობდა ორასზე მეტი რუსი სპეციალისტი ჩინეთის 15 უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულებიდან. რუსეთის ისტორიული ენციკლოპედია Советская историческая энциклопедия: В 16 т. — М.: Государственное научное издательство «Советская энциклопедия», 1961—1976. // Сайт «Руниверс» ↑ Чэнь Хао. О Китайской версии «Советской исторической энциклопедии» // ВЕСТНИК МОСКОВСКОГО ГОСУДАРСТВЕННОГО ЛИНГВИСТИЧЕСКОГО УНИВЕРСИТЕТА. ГУМАНИТАРНЫЕ НАУКИ. — Московский государственный лингвистический университет, 2020. — № 4 (820). — ISSN 2542-2197.
თენგიზ გოშაძე

თენგიზ გოშაძე (დ. 24 მაისი, 1926, თბილისი — გ. 6 აპრილი, 2014, იქვე) — ქართველი რეჟისორი და სცენარისტი. საქართველოს კინემატოგრაფისტთა შემოქმედებითი კავშირის წევრი. 1947 წელს დაამთავრა „თბილისის კინოსტუდიასთან“ არსებული კინომსახიობთა სკოლა. 1951-1955 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო პედაგოგიურ ინსტიტუტში. 1965 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტი. 1951 წლიდან იყო რეჟისორის ასისტენტი ფილმებზე: „მწვერვალთა დამპყრობნი“, „ისინი ჩამოვიდნენ მთიდან“, „ჭრიჭინა“, „ბაში-აჩუკი“, „მანანა“, „ორი ოჯახი“. 1976 წლიდან რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის კინემატოგრაფიის ფაკულტეტის სამსახიობო ოსტატობის პედაგოგია. ავტორია წიგნებისა და პუბლიცისტური სტატიების ხელოვნების ნიმუშების შესახებ. აქვეყნებდა პუბლიცისტურ წერილებს პერიოდულ გამოცემებში. დამდგმელი რეჟისორია ფილმებისა: „ბიჭი და ძაღლი“ (მოკლემეტრაჟიანი, 1964), „წყალდიდობა“ (1970), „მოხუცი მემანქანე“ (1981); სცენარის ავტორია ფილმებისა: „წყალდიდობა“ (1970), „მოხუცი მემანქანე“ (1981). თენგიზ გოშაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი თენგიზ გოშაძე — ეროვნული ფილმოგრაფია თენგიზ გოშაძე — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
ვალიშვილი

საკუთარი სახელი ვალიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ვლადიმერ ვალიშვილი — კინორეჟისორი, სცენარისტი ნოდარ ვალიშვილი — მეცნიერი მანქანათმშენებლობის დარგში ჯანო ვალიშვილი — ნევროლოგი ვალიშვილები — გვარი საქართველოში
ვანიშვილი

საკუთარი სახელი ვანიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: თეიმურაზ ვანიშვილი — სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა) შალვა ვანიშვილი — იურისტი
ვარდანაშვილი

საკუთარი სახელი ვარდანაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი ვარდანაშვილი — იურისტი, პოლიტიკოსი თინათინ ვარდანაშვილი — მსახიობი, გეოფიზიკოსი
იჩქერიის პრეზიდენტები

ჩეჩნეთის რესპუბლიკა — იჩქერიის პრეზიდენტები: ჯოხარ დუდაევი : 1991-1996 ზელიმხან იანდარბიევი : 1996-1997 (პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი) ასლან მასხადოვი : 1997-2005 აბდულ–ჰალიმ სადულაევი : 2005-2006 (პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი) დოკუ უმაროვი : 2006 (პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი)
საგილზაზი

საგილზაზი — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში (კიროვის თემი). მდებარეობს მდინარე ჯეჯორის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1617 მეტრი, ჯავიდან 40 კილომეტრი, ცხინვალიდან 60 კმ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 614. ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — „სილქნეტი“ ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“ ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 144. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 87.
სუგოი

სუგოი (რუს. Сугой), ბუქსუნდა (Буксунда) — მდინარე რუსეთში, მაგადანის ოლქში, კოლიმის მარჯვენა შენაკადი. სიგრძე 347 კმ, აუზის ფართობი 26 100 კმ². სათავე აქვს კოლიმის მთიანეთში; მიედინება მთათაშორის ღრმულში, სადაც იყოფა ტოტებად. იკვებება წვიმისა და თოვლის წყლებით. წყალდიდობა ახასიათებს მაისის ბოლოდან სექტემბრამდე. ზოგჯერ ზამთარში 2 თვემდე მთლიანად გაყინულია. წყლის საშუალო წლიური ხარჯი შესართავიდან 289 კმ-ში — 57,7 მ³/წმ. იყინება ოქტომბერში, ლღვება მაისის ბოლოს – ივნისის დასაწყისში. სუგოის აუზში არის ნახშირის საბადო. ↑ 1.0 1.1 საბჭოთა კავშირის გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 194–195. ↑ Сугой // Большая советская энциклопедия. — 3-е изд., т. 25 — М., 1976.
კორკოდონი

კორკოდონი (რუს. Коркодон) — მდინარე რუსეთში, მაგადანის ოლქში. კოლიმის მარჯვენა შენაკადი. სიგრძე 476 კმ, აუზის ფართობი 42 800 კმ². სათავეს იღებს კორკოდონის ქედიდან; მიედინება მასსა და მოლკატის ქედს შორის, ქვემო წელზე — ფართო და დაჭაობებულ ხეობაში. იკვებება თოვლისა და წვიმის წყლებით. იყინება ოქტომბერში, ლღვება მაისის ბოლოს. ძირითადი შენაკადია ბულუნი (მარჯვენა). იყენებენ ხე-ტყის დასაცურებლად. ↑ საბჭოთა კავშირის გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 108. ↑ Коркодон // Большая советская энциклопедия. — 3-е изд., т. 13 — М., 1973.
რარო (ქეშელთის თემი)

რარო — სოფელი საქართველოში, ჯავის მუნიციპალიტეტში (ქეშელთა თემი). მდებარეობს ჯავის ქედის ჩრდილო-დასავლეთ კალთაზე, მდინარე ქეშელთას მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 1500 მეტრი, ჯავიდან 8 კილომეტრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 304. ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — „სილქნეტი“ ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“ ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 140. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 85.
კოლაელ ყრმათა მარტვილობა

„კოლაელ ყრმათა მარტვილობა“ — IX საუკუნის ქართული მწერლობის ანონიმური ძეგლი. ჰაგიოგრაფიული თხზულება, რომელშიც აღწერილია, როგორ აწამეს 9 გაქრისტიანებული მცირეწლოვანი (7-9 წლისა) ყრმა წარმართებმა (არა უგვიანეს VI საუკუნეში). თხზულება გვაწვდის საყურადღებო ცნობებს ქრისტიანობის ისტორიის ზოგიერთი მხარის გასათვალისწინებლად. ძეგლის მიხედვით მტკვრის სათავის რაიონში - ხევში, რომელსაც კოლაჲ ერქვა, მოსახლეობდნენ ქრისტიანებიც და წარმართებიც. მიუხედავად წარმართთა რიცხობრივი და უფლებრივი უპირატესობისა (სოფლის მთავარიც წარმართი ყოფილა), ქრისტიანები შეუზღუდავად ასრულებდნენ ღვთისმსახურებას თავიანთ ეკლესიაში, მაგრამ სასტიკად ჰქონდათ აკრძალული ქრისტიანობის ქადაგება და გავრცელება წარმართთა შორის. მშობელს განუსაზღვრული უფლებები ჰქონია, მას შეეძლო სიკვდილითაც დაესაჯა ურჩი შვილი. „კოლაელ ყრმათა მარტვილობის“ მიხედვით, უმოწყალო მშობლებმა ქრისტიანული სარწმუნოების ერთგულებისათვის კოლაელი ყრმები თითქოს ჯერ სასტიკად აწამეს, ხოლო შემდეგ „განუხეთქნეს თავნი მათნი“ და სხვა წარმართთა ხელშეწყობით ჩაქოლეს. ჩვენამდე მოღწეულია „კოლაელ ყრმათა მარტვილობის“ ერთადერთი, X საუკუნის ხელნაწერი, რომელსაც მიაკვლია ნ. მარმა ათონის მონასტერში 1897 წელს, ტექსტი გამოსცეს ნ. მარმა (1903, რუსული თარგმანითურთ), დავით კარიჭაშვილმა (1914) და ი. აბულაძემ (1944). აბულაძე ი., ქართული და სომხური ლიტერატურული ურთიერთობა IX-X საუკუნეებში. გამოკვლევა და ტექსტები, თბ., 1944; კეკელიძე კ., ქართული ლიტერატურის ისტორია, ტ. 1, თბ., 1960; ჯავახიშვილი ივ., თხზულებანი თორმეტ ტომად, ტ. 8, თბ., 1977; Мари Н. Я., Мученичество отроков колайцев, «Тексты и разыскания по армяно-грузинской филологии», 1903, кн. 5 ბააკაშვილი ვ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 576-577.
კოლბოფორი

კოლბოფორი — ისტორიული ქვემო ქართლის (გოგარენე), კერძოდ, გარდაბნის პროვინციის ერთ-ერთი მხარე, მოიცავდა მდინარე ინჯა-სუს ხეობას (სომხეთი), ცენტრი — დაბა კოლბი (ახლანდელი სოფ. კოხბი). სოფლის მახლობლად არის ციხის (ვარაუდით, შუა საუკუნეების კაიწონის ციხე) ნანგრევები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 578.
აბრაჰამ ვან ვიკევორტი

აბრაჰამ ვან ვიკევორტი (დ. 24 დეკემბერი, 1606 – 23 თებერვალი, 1682) — ჰოლანდიელი დიპლომატი. დაიბადა ამსტერდამში. მისი ძმა იყო იოკაიმ დე ვიკევორტი, რომელიც აგრეთვე დიპლომატიურ მოღვაწეობას ეწეოდა. 1626-1658 წლებში ფრანგულ სასამართლოში წარმოადგენდა ბრანდებურგს, თუმცა მოგვიანებით კარდინალმა ჯულიო მაზარინიმ წერილების საეჭვო მიმოცვლის გამო ციხეში გამოკეტა. ერთი წლის შემდეგ ვიკევორტი პატიმრობიდან გათავისუფლდება, დაენიშნა ფრანგული პენსია და ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგის საჰერცოგოს წარმომადგენლის რანგში დასახლებული იქნა ჰააგაში. 1675 წელს ჰოლანდიის მთავრობამ ციხეში ჩასვა ფრანგებთან მოღალატური ურთიერთობისთვის გამო. მას სამუდამო პატიმრობა მიუსაჯეს და ქონება ჩამოართვეს. თუმცა მოგვიანებით ვიკევორტი სელეში გაიქცა, სადაც გარდაიცვალა. runeberg.org
ჰელიო...

ჰელიო... (ბერძ. ἥλιος [hēlios] — „მზე“) — რთული სიტყვის ნაწილი, მიანიშნებს კავშირს მზესთან ან მზის რადიაციასთან (მაგ., ჰელიოგრაფი, ჰელიოდანადგარი, ჰელიოთერაპია, ჰელიომეტრი და სხვა). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 615.