laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მოსკოვის სამების ტაძარი (საბავშვო საავადმყოფო)

მოსკოვის სამების ტაძარი (რუს. Храм Живоначальной Троицы) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XIX საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის აღმოსავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის სოკოლნიკის რაიონში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1881-1883 წლებში. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია სამების სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ტაძარი არის წმინდა ვლადიმირის სახელობის ბავშვთა საქალაქო კლინიკური საავადმყოფოს კარის ეკლესია. წმინდა ვლადიმირის სახელობის ბავშვთა საქალაქო კლინიკური საავადმყოფო დააარსა პვავლე დერვიზმა 1872 წელს. საავადმყოფოს გახსნა გაიმართა 1876 წელს. საავადმყოფომ მიიღო წმინდა ვლადიმირის, დერვიზის უფროსი შვილის მფარველი ანგელოზის, პატივისცემის ნიშნად. საავადმყოფოში ღარიბი ოჯახების შვილებისათვის მუდმივად იყო 100 ადგილი გამოყოფილი. 1881 წელს საავადმყოფოსთან დერვიზის ფინანსებით დაიწყეს ახალი ეკლესიის მშენებლობა წმინდა სამების სახელზე. 1883 წლის პირველ ივნისს ეკლესია აკურთხეს. იგი ააშენეს არქიტექტურის აკადემიკოს ალექსანდრე პოპოვის პროექტის მიხედვით XVII საუკუნის რუსული ეკლესიების სტილში. მის ქვემო ნაწილში განათავსეს დერვიზების საგვარეულო სასაფლაო. ეკლესიის მშენებლობა დაჯდა 225 000 რუბლი, ხოლო შიდა აღჭურვილობა 300 000 რუბლი. ინტერიერი მორთეს იტალიური მარმარილოს გამოყენებით და შვეიცარიული წითელი ხით. საეკლესიო ჭურჭელი დაამზადეს მხატვარ გრიმის ნახატების მიხედვით და ჩამოიტანეს ლუგანოდან. 1924 წლის 24 მაისს ყველა კარის ეკლესია, რომელიც საავადმყოფოსთან მდებარეობდა დაიხურა, მათ შორის წმინდა ვლადიმირის სახელობის ბავშვთა საქალაქო კლინიკური საავადმყოფო ეკლესიაც. 1994 წლის 15 აპრილს აღდგენილი მოსკოვის სამების ეკლესია კვლავ აკურთხეს. 1995 წელს მასში აღსდგა ღვთისმსახურება. ამჟამად ეკლესია ღიაა ყოველდღიურად, ღვთისმსახურება კი მიმდინარეობს კვირაობით და სადღესასწაულო დღეებში. ყოველ პარასკევს აღევლინება ლოცვა საავადმყოფოში მყოფი ბავშვების სახელზე. Официальный сайт детской городской клинической больницы святого Владимира Церковь Троицы Живоначальной на sobory.ru Церковь Троицы Живоначальной на russian-church.ru
მოსკოვის იოანე ღვთისმეტყველის ტაძარი

მოსკოვის იოანე ღვთისმეტყველის ტაძარი (რუს. Храм Апостола Иоанна Богослова) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ეკლესია დაარსებულია XV საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალურ ადმინისტრაციული ოლქში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1825-1837 წლებში. 1934-2011 წლებში ეკლესიის შენობაში განთავსებული იყო მოსკოვის მუზეუმების გაერთიანება. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ტაძრის წნამძღვარია რუსეთის მართლმადიდებელი უნივერსიტეტის რექტორი, იღუმენი პეტრე (ერემეევი). წმინდა მოციქულ იოანე ღვთისმეტყველის ტაძარი ააგეს 1493 წელს, თავდაპირველად იყო ხისა, შემდეგ ქვის, არაერთხელ გადაკეთებული. ამჟამინდელი შენობა კი ააგეს 1825-1837 წლებში არქიტექტორების სემიონ ობიტაევისა და ლ. კარლონის პროექტის მიხედვით. 1925 წელს ეკლესია საბჭოთა ხელისუფლებამ დახურა. 1934 წლიდან მასში განათავსეს ქალაქის მუზეუმი. ეკლესიის და სამრეკლოს თავზე არსებული ხახვისებური გუბათები მოხსნეს. ინტერიერში სართულშორისი გავახურვა გააკეთეს. 1992 წელს გამოვიდა მოსკოვის მთავრობის დადგენილება, რომლის მიხედვითაც ტაძარი გადაეცა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას თავისუფალი გამოყენების უფლებით. სამუზეუმო გაერთიანება, რომელსაც ეს შენობა ეკავა, არსად არ გადადიოდა. ამავე დროს, როდესაც მორწმუნეები მოითხოვდნენ მუზეუმის გადატანას, წინააღმდეგობის მოძრაობის წევრები ეწინააღმდეგებოდნენ მუზეუმის გადატანას ქალაქის ცენტრიდან. 2010 წლის 16 სექტემბერს, მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა კირილმა თავისი განკარგულებით ეკლესიის შენობა გადასცა რუსეთის მართლმადიდებლურ ინსტიტუტს „საეკლესიო, საგანმანათლებლო და სოციალური საქმიანობისათვის“. შენობა ეკლესიას გადაეცა 2011 წელს, ხოლო ამავე წლის 9 ოქტომბერს პირველად აღესრულა საღვთო ლიტურგია. http://www.mosgid.ru/mesta/tserkov-sv-apostola-ioanna-bogoslova-pod-vyazom-1536.html[მკვდარი ბმული] http://www.pravoslavie.ru/guest/49144.htm РЕКТОР РПИ ПРОСИТ МЭРИЮ И МУЗЕЙ МОСКВЫ ПОМОЧЬ НАЧАТЬ БОГОСЛУЖЕНИЯ В ХРАМЕ ИОАННА БОГОСЛОВА ПОД ВЯЗОМ
მოსკოვის წმინდა გიორგის ტაძარი (ენდოვო)

მოსკოვის წმინდა გიორგის ტაძარი (რუს. Храм Великомученика Георгия Победоносца) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVI საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ზამოსკვორეჩიეს რაიონში. 1992 წლიდან სოლოვეცკის მონასტრის მეტოქია. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია წმინდა გიორგის სახელზე, ხოლო ეგვტერი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. წმინდა გიორგის ხის ეკლესია ამჟამინდელი ტაძრის ადგილზე ცნობილია XVI საუკუნის შუა წლებიდან. პირველი ქვის ტაძარი ამ ადგილზე ააგეს 1588 წელს, მთავაეპისკოპოს არსენი ელასონსელის ინიციატივით, რომელიც მოსკოვიდან კონსტანტინოპოლში მიმავალ საპატრიარქო ელჩობის შორის იყო. ტაძარი ღვთისმშობლის შობის მთავარი საკუთხევლით ააგეს XVI საუკუნის ბოლოს მთავარეპისკოპოსის ფინანსებით. 1611 წელს, არეულობის ხანაში, ეკლესიის ახლოს ააგეს ხის სათვალთვალო კოშკი. 1612 წელს მდინარე მოსკოვზე მიმდინარე პოლონელთა და რუსთა ბრძოლის პერიოდში ხის სათვალთვალო კოშკი ხელიდან ხელში გადადიოდა. სწორედ ამ პერიოდში მოიხსენიება წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია. საბრძოლო მოქმედებების დროს ეკლესია, სავარაუდოდ დაზარალდა, მაგრამ ომის შემდეგ მალევე აღადგინეს. ამჟამად არსებულ ეკლესიას საფუძველი ჩაუყარეს 1653 წელს და სავარაუდოდ გამოიყენეს ძველი ეკლესიის კედლები. ეკლესიის მთავარი საკურთხეველი აკურთხეს ღვთისმშობლის შობის სახელზე, ხოლო სამხრეთისა და ჩრდილოეთის ეგვტერები წმინდა გიორგისა და ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ორივე ეგვტერი კუთხის აფსიდებში განათავსეს. 1670-1680-იან წლებში ეკლესიის მთელი დასავლეთი ნაწილი გადააკეთეს. ამ სამუშაოების შედეგად გაჩნდა სამრეკლო, სატრაპეზო კი ორჯერ გაადიდეს. 1729 წლის ძლიერმა წყალდიდობამ დაწია გრუნტი ეკლესიის ქვეშ, რამაც გამოიწვია სატრაპეზოს და სამრეკლოს დაზიანება. 1729-1730 წლებში ისინი ხელახლა ააშენეს. სამრეკლო წყალდიდობამ კვლავ დააზარალა 1786 წელს, მის ადგილზე კი 1806 წელს, პავლე დამიდოვის ფინანსებით, ააშენეს დღესაც არსებული სამიარუსიანი სამრეკლო. 1812 წლის ხანძარმა წმინდა გიორგის ტაძრის კედლებიც და ინტერიერიც დააზიანა, მაგრამ XX საუკუნის 30-იან წლებში ტაძრის შენობა აღადგინეს. პირველი მსოფლიო ომის პერიოდში ეკლესიის ტერიტორიაზე განთავსებული იყო ლაზარეთი. საბჭოთა ხელისფლებამ ეკლესია დახურა 1935 წლამდე. დახურვის შემდეგ მის შენობას გამოიყენებდნენ სხვადასხვა ორგანიზაციები. 1958-1962 წლებში მიმდინარეობდა სარესტავრაციო სამუშაოები ნიკოლაი ნედოვიჩის პროექტის მიხედვით. 1992 წელს წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია გახდა სოლოვეცკის მონასტრის მეტოქი. პირველი მსახურება ახლად აღდგენილ ტაძარში შედგა 1993 წელს ქრისტეშობის დღესასწაულზე. Памятники архитектуры Москвы. Замоскворечье / Под ред. А. И. Комеча. — М.: Искусство, 1994. — С. 88-90. — 320 с. — ISBN 5-210-02548-9
ნატიფი ხელოვნების სასახლე (მეხიკო)

ნატიფი ხელოვნების სასახლე (ესპ. Palacio de Bellas Artes) — მთავარი ოპერის თეატრი მეხიკოში, მექსიკა. შენობის პროექტი 1901 წელს შეიქმნა და ეკუთვნის იტალიელ არქიტექტორ ადამო ბოარის, თუმცა მშენებლობა 1934 წლამდე გრძელდებოდა. შენობაში გაერთიანებულია თვალისმომჭრელი არტ-დეკო ინტერიერი დიდებულ არტ-ნუვო ექსტერიერთან. შენობის კონსტრუქცია იმდენად მძიმეა, რომ ის წელიწადში რამდენიმე სანტიმეტრით იძირება მშენებლობის დასრულების შემდეგ. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ნატიფი ხელოვნების სასახლე (მეხიკო) Palacio de Bellas Artes website დაარქივებული 2019-04-27 საიტზე Wayback Machine. Palacio de Bellas Artes - Insight
მოსკოვის წმინდა გიორგის ტაძარი (სტარი-ლუჩნიკი)

მოსკოვის წმინდა გიორგის ტაძარი (რუს. Храм Великомученика Георгия Победоносца) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XV საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ბასმანის რაიონში. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის ხარების სახელზე, ხოლო ეგვტერები წმინდა გიორგის, თეოდორა სიკეოტისა და ნილ სტოლებენსკის სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ტაძარმა და ლუჩნიკების შესახვევმა თავისი სახელწოდება მიიღო ადგილიდან, სადაც ცხოვრობდა ხელოსანი, რომელიც ამზადებდა მშვილდებს. ამ ადგილზე წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიის გაჩენა დაკავშირებულია შორიახლოს განთავსებულ ე. წ. „ძროხის მოედანთან“, სადაც ვაჭრობდნენ შინაური პირუტყვით ადგილობრივი ვაჭრები, რომლებიც თავიანთ მფარველად თვლიდნენ წმინდა გიორგის. პირველი წერილობითი წყარო, რომელშიც მოიხსენიება ხის ეკლესია ძროხის მოედანზე, განეკუთვნება 1460-იან წლებს. მას შემდეგ, რაც სავაჭრო მოედანი გადაიტანეს ცენტრიდან შორს, ეკლესიის ადგილს უწოდეს „ძველი ძროხის მოედანი“. XVII საუკუნიდან ეკლესია უკვე მოიხსენიება, როგორც ქვისაგან აგებული. ამჟამად არსებული ტაძარი აგებულია ვაჭარ გ. ნ. ომანოვის ფინანსური მხარდაჭერით 1692-1694 წლებში. ეკლესია შედგება ორიარუსიანი კვადრატული ნეგებობისაგან, რომელსაც ამშვენებს ხუთი გუმბათი, სატრაპეზო და ორიარუსიანი სამრეკლო. სამრეკლოს მეორე იარუსი რვაკუთხაა და თაღებით გახსნილია რვა მხარეს, მსგავსი არქიტექტურული სტილი მოსკოვისათვის იშვიათია. ეკლესიას გარს ეკრა სასეირნო სართული, რომელიც სავარაუდოდ მოშალეს 1848 და 1862 წლებს შორის (ამჟამად შემონახულია თეთრი ქვის კიბე, რომელიც ადიოდა სასეირნო სართულზე სამრეკლოდან). ამავე წლებში გალერეის ადგილზე ააშენეს ნილ სტოლობენისა და თეოდორ სიკეოტის სახელზე ნაკურთხი ეგვტერები. ასვე გადააკეთეს ტაძრის აფსიდი. ეკლესია საბჭოთა ხელისუფლებამ დახურა 1932 წელს, მოხსნეს ჯვარი, მანგრიეს გუმბათები, გუმბათის ყელი და სამრეკლო. ტაძრის შენობაში განათავსეს შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის საერთო საცხოვრებელი. ტაძარი რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას დაუბრუნდა 1994 წელს. Паламарчук П. Г. Москва в границах Садового кольца // Сорок сороков Краткая иллюстрированная история всех Московских храмов. — Москва: Астраль, 2004. — Т. 2. — С. 163—166. — 744 с. — 7000 экз. — ISBN 978-5-271-07711-1. Забелин И. Е. Материалы для истории, археологии и статистики города Москвы. — Москва: издательство Московской Городской думы, 1884. — Т. 1. — С. 469. П.Н. Шармин Церковь Георгия в Лучниках // Москва. Энциклопедический справочник : Москва. — Большая Российская Энциклопедия, 1992. Белый город / Макаревич Г. В., Альтшуллер Б. Г., Балдин В. И., Богданов В. В., Давид Л. А., Добровольская Э. Д. и др.. — М.: Искусство, 1989. — С. 282—283. — 380 с. — (Памятники архитектуры Москвы). — 50 000 экз.
მოსკოვის დიდმოწამე ირინეს ტაძარი (პოკროვსკოე)

მოსკოვის დიდმოწამე ირინეს ტაძარი (რუს. Храм Великомученицы Ирины) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVIII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ცენტრალური ადმინისტრაციული ოლქის ბასმანის რაიონში. ფრიდრიხ ენგელსის ქუჩა № 38-ში. აქვს საპატრიარქო მეტოქის სტატუსი. მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია დიდმოწამე ირინეს სახელზე, ხოლო ეგვტერები წმინდა ეკატერინესა და სამების სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. დიდმოწამე ირინეს ტაძარი პოკროვსკოეში განლაგებულია მდინარე იაუზის ნაპირზე მდებარე ბორცვზე. XVII საუკუნეში სფელი პოკროვსკოე მიეკუთვნებოდა ე. წ. „სასახლის სოფლების“ რიგს. მისი მაცხოვრებლები იღებდნენ შეკვეთებს და დაკავშირებულნი იყვნენ კრემლის სასახლესთან. სოფელმა თავისი სახელწოდება მიიღო ღვთისმშობლის კვართის (რუს. Покров) მიხედვით, რომელსაც საფუძველი ჩაუყარა რომანოვების დინასტიის პირველმა მეფემ მიხეილ თევდორეს ძემ. 1635 წელს სოფელ პოკროვსკოეს წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარში აკურთხეს დიდმოწამე ირინეს სახელობის ეგვტერი, მეფი ასულის, ირინა მიხეილის ასულის დაბადების აღსანიშნავად. 1763 წელს ტაძარი დაიწვა ხანძრის შედეგად. მრევლმა ახალი ეკლესიის აშენების უფლება მიიღო. 1790-1800 წლებში ხის ეკლესიასთან ერთად ააგეს დიდი ქვის ტაძარი, რომლის მთავარი საკურთხეველიც სამების სახელზე იყო ნაკურთხი, ხოლო ეგვტერები დიდმოწამეების ირინასა და ეკატერინეს სახელზე. მიუხედავად მთავარი საკურთხევლისა ეკლესიას მოსახლეობა დიდმოწამე ირინეს ტაძარს ეძახდა, ასევე აღნიშნული სახელი მიიღო ქუჩამ, რომელზეც მდებარეობდა ტაძარი. 1890-იან წლებში ეკლესია გადააკეთეს (არქიტექტორი პ. ზარუდნი). 1927 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა. ტაძრის წინამძღვარი რეპრესიების მსხვერპლი გახდა. ეკლესიის შენობა ხელიდან ხელში გადადიოდა. სხვადასხვა დროს შენობაში განთავსებული იყო: ვოროშილოვის მსროლელთა ტირი, ქარხანა, სასურსათო ბაზა. 1992 წელს დიდმოწამე ირინეს სახელობის ტაძარი დაუბრუნეს რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. მასში პარალელურად მიმდინარეობდა ღვთისმსახურებაც და სარემონტო სამუშაოებიც. 2013 წლის 10 ოქტომბერს ტაძარში მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქის, კირილეს კურთხევით გაიხსნა საპატრიარქო მეტოქი. ამავე დღიდან ტაძრის წინამძღვარია მთავარეპისკოპოსი დიმიტრი (დროზდოვი). Паламарчук П. Г. Москва в границах 1917 года // Сорок сороков. Краткая иллюстрированная история всех Московских храмов. — Москва: Астрель, 2004. — Т. 3. — С. 223—224. — 696 с. — 7000 экз. — ISBN 978-5-271-07711-X. ↑ Контакты. ციტირების თარიღი: 2018-03-19. ↑ Указ архиепископу Витебскому и Оршанскому Димитрию (Дроздову) № У-01/467 от 10 октября 2013 г.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-02-03. ციტირების თარიღი: 2018-04-21.
ალექსანდერპლაცი

ალექსანდერპლაცი (გერმ. Alexanderplatz, ალექსანდრეს მოედანი) — ბერლინის ერთ-ერთი ყველაზე განთქმული მოედანი. მოედანზე, ისევე როგორც მთელ ბერლინში, შერწყმულია წარსულისა და თანამედროვე არქიტექტურა. ეს მოედანი მუდამ ხალხმრავალი და ხმაურიანია. აქ იკვეთება ბერლინის მეტროპოლიტენის სამი ხაზი, ასევე ტრამვაისა და სწრაფი მატარებლების ხაზები. ამ სატრანსპორტო კვანძს ყოველდღიურად ნახევარი მილიონი ადამიანი იყენებს. 1805 წელს ამ ადგილას მდებარეობდა დიდი სავაჭრო მოედანი, რომელსაც მოგვიანებით რუსი მეფის ალექსანდრე I-ის სახელი დაერქვა. მოსახლეობის სწრაფი ზრდისა და ინდუსტრიალიზაციის შედეგად ალექსანდრეს მოედანი პუპულარული გახდა მოსახლეობის ღარიბ ფენებში. 1966-70 წლებში მოედნის ირგვლივ საფუძვლიანი განაშენიანება განხორციელდა: მრავალი ახალი შენობა აშენდა და მოედანი დასავლეთ ბერლინისკენ გაფართოვდა. გაჩნდა მაღლივი სასტუმრო (123 მ), უზარმაზარი სავაჭრო ცენტრი, და მოგვიანებით სატელევიზიო ანძა. თუმცა აქვე შემორჩა ომამდელი შენობებიც, მათ შორის ალექსანდერჰაუზი და ბეროლინაჰაუზი. ყოფილი გდრ-ის არქიტექტურაზე მნახველს მოედანზე მიანიშნებს დიდი საათი, რომლის მიხედვით შეიძლება მსოფლიოს მრავალ ქვეყანაში დროის გაგება და შადრევანი, რომელსაც ადრე ხალხთა მეგობრობის შადრევანი ერქვა. ამჟამად მიმდინარეობს მოედნის ძირფესვიანი რეკონსტრუქცია, რომელიც 2015 წლისთვის უნდა დასრულდეს. Weszkalnys, Gisa. Berlin, Alexanderplatz: Transforming Place in a Unified Germany (Berghahn Books; 2010) 214 pages ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ალექსანდერპლაცი Alexanderplatz - Overview of the changes დაარქივებული 2008-09-21 საიტზე Wayback Machine.
მოსკოვის ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი (კურკინო)

მოსკოვის ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატის ტაძარი (რუს. Храм Владимирской иконы Божией Матери) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის ჩრდილო-დასავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის კურკინოს რაიონში. ტაძრის მისამართია ნოვოგორსკის ქუჩა № 37. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1672-1678 წლებში. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ვლადიმირის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. სოფელი კურკინო ისტორიულ წყაროებში ხუთ საუკუნეზე მეტია ცნობილია, მაგრამ ერთსაკურთხევლიანი ეკლესია, მასში მხოლოდ 1678 წელს ააშენეს, როდესაც თავადი ივან ვოროტინსკი სოფელში საკუთარ სამფლობელოს აშენებს. ტაძარი იყო სამთავიანი, გააჩნდა სამრეკლო და სატრაპეზო, რომელშიც მოწყობილი იყო ორი ეგვტერი, ერთ-ერთი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, ხოლო მეორე სერგი რადონეჟელის სახელზე. 1743 წლისათვის ეკლესია მოძველდა და საჭიროებდა სასწრაფო რემონტს, სარემონტო თანხები მხოლოდ 1760 წელს გამოჩნდა. არსებობს მოსაზრება, რომ სწორედ ამ რემონტის პერიოდში მნიშვნელოვნად შეიცვალა ტაძრის სახე. სამი გუმბათიდან დატოვეს მხოლოდ ერთი, გააუქმეს ეგვტერები და მოხსნეს დეკორატიული გაფორმების ნაწილი. თანამედროვე სახე ტაძარმა მიიღო გადაკეთების დროს, რომელიც დაიწყო 1840 წელს. შედეგად ეკლესიამ მიიღო ახალი ფასადი, ძველი სამრეკლო დაანგრიეს და მის ადგილზე ააგეს ახალი. ოთხიარუსიანი, რომლის ძირშიც მოაწყვეს თბილი ეგვტერი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. ეკლესიის გადაკეთება დასრულდა 1846 წელს. ტაძრის განახლებაშიდახმარებას უწევდნენ ახლომახლო მდებარე ადამიანები, მათ შორის ცნობილი ექიმ-თერაპევტის გრიგორ ანტონის ძე ზახარინის ოჯახი, რომლის გარდაცვალების შემვეგ ეკლესიასთან მოეწყო საოჯახო სამლოცველო-აკლდამა. სამლოცველოს პროექტი შეადგინა ფედორ შეხტელმა, ხოლო მოზაიკის ესკიზი შექმნა ვიქტორ ვასნეცოვმა. ტაძარი მოქმედებდა 1938 წლამდე, ხოლო შემდეგ საბჭოთა ხელისუფლებამ დახურა, წინამძღვრის არყოლის მიზეზით. ამის გამო რაიმე ოფიციალურ დოკუმენტი ტაძრის დახურვის შესახებ არ არსებობს. ეკლესიიდან გაიტაცეს საეკლესიო ფასეულობები. ტაძარში ღვთისმსახურება აღსდგა 1946 წლის ივლისში. Паламарчук П. Г. Окраины Москвы. Инославие // Сорок сороков Краткая иллюстрированная история всех Московских храмов. — Москва: Астраль, 2004. — Т. 4. — С. 95 — 99. — 696 с. — 7000 экз. — ISBN 978-5-271-07711-X.
მოსკოვის დიმიტრი როსტოველის ტაძარი (ოჩაკოვო)

მოსკოვის დიმიტრი როსტოველის ტაძარი (რუს. Храм Димитрия Ростовского) — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVIII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის დასავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის ოჩაკოვო-მატვეევის რაიონში. ტაძრის მისამართია გენერალ დოროხოვის ქუჩა № 17. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1757-1759 წლებში. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია დიმიტრი როსტოველის სახელზე. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ღვთისმშობლის ქება-დიდების სახელობის ხის ეკლესია სოფელ ოჩაკოვოში (რომელიც 1960 წლის 17 აგვისტოდან მოსკოვის შემადგენლობაშია) ააგეს 1717 წელს თავად იაკობ ივანეს ძე ლობანოვ-როსტოვსკის ფინანსებით. 1753 წელს სოფლის მფლობელი გახდა საიდუმო მრჩეველი მიხეილ სტეფანეს ძე ოპოჩინინი. 1757 წლის 5 მაისს მან სინოდალურ კანტორას მიმართა თხოვნით ნება დაერთოთ ახალი ტაძრის მშენებლობაზე. ამავე წელს ტაძრის მშენებლობაზე თანხმობა მიიღეს. ახალი ქვის ტაძრის მშენებლობა დასრულდა 1759 წელს. საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი დახურა XX საუკუნის 20-იან წლებში, შემდეგ ისევ გახსნეს, მაგრამ საბოლოოდ დიდი სამამულო ომის დროს საბოლოოდ დაიხურა. ტაძრის შენობა გადააკეთეს ბოსტნეულის საწყობად. ეკლესიიდან უშედეგოდ ცდილობდნენ მხატვობის მოსპობას. გუმბათი ხელშეუხებელი დატოვეს, მას მხოლოდ ოქრო მოხსნეს. 1960 წელს ტაძარზე სარესტავრაციო სამუშაოები დაგეგმეს, მაგრამ სამუშაოები მხოლოდ 1972 წელს დაიწყო. ამ პერიოდში უკვე გაუქმებული იყო სასაფლაო ეკლესიის გარშემო. სარესტავრაციო სამუშაოები დასრულდა 1992 წელს. ტაძარი რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას დაუბრუნდა 1992 წელს. Паламарчук П. Г. Окраины Москвы. Инославие // Сорок сороков Краткая иллюстрированная история всех Московских храмов. — Москва: Астраль, 2004. — Т. 4. — С. 194 — 197. — 696 с. — 7000 экз. — ISBN 978-5-271-07711-X. Холмогоров В. И. 3: Загородская десятина (Московского уезда) // Исторические материалы для составления церковных летописей Московской епархии. — Москва: Тип. Л. Ф. Снегирева, 1881. — С. 269, 337. — 387 с.
ექვსკბილა ქერქიჭამია

ექვსკბილა ქერქიჭამია (ლათ. Ips sexdentatus) — მავნე მწერი ქერქიჭამიების ოჯახისა. აქვს 6-7,7 მმ სიგრძის შავი სხეული. ზედა ფრთების ბოლოები ჩაღრმავებულია და გვერდებზე 6=6 კბილი აქვს (აქედან წარმოდგება სახელწოდება). მატლი თეთრია, რკალივით მოხრილი, კვერცხი ბრჭყვიალა, თეთრი, მრგვალი. აზიანებს ფიჭვს, იშვიათად — ნაძვს. საქართველოში ნაძვის ტიპური მავნებელია. ხოჭო სახლდება ღეროზე ქერქქვეშ და აკეთებს სადედე და სანაღმე სავალებს. დაზამთრებისას ხოჭო სანაღმე სავალიდან ჩადის 3-4 სმ-ზე მერქნის სიღრმეში. დაზიანებულ მერქანზე ვითარდება მერქნის სიდამპლის გამომწვევი სოკოები. სადედე სავალში ხოჭო დებს 100-150 კვერცხს. აქვს ერთ- ან ორწლიანი გენერაცია. ბრძოლის ღონისძიებანი: სანიტარული-პროფილაქტიკური საშუალებები, ახლად დაზიანებული ხეების აღრიცხვა და დამუშავება, გაქერქვის ადგილებზე ჰექსაქლორანიანი ზეთის 20%-იანი ემულსიის შესხურება, საჭერი ხეების (ხელოვნური, ბუნებრივი, ქიმიური) გამოყენება. მუხაშავრია ა., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 249. ექვსკბილა ქერქიჭამიას შესახებ (ინგლისურ ენა)
ფან ბინბინი

ფან ბინბინი (დ. 16 სექტემბერი, 1981, ცინდაო, შანდუნი, ჩინეთი) — ჩინელი მსახიობი, მოდელი, პროდიუსერი და მომღერალი. ფან ბინბინმა პოპულარობა აღმოსავლეთ აზიაში 1998-1999 წლებში მოიპოვა, სერიალით „ჩემი სამართლიანი პრინცესა“. 2003 წელს მან ითამაშა ფილმში „მობილური ტელეფონი“, რომელიც გახდა ჩინეთში წლის ყველაზე მაღალშემოსავლიანი ფილმი. ფილმებით „დაკარგულნი პეკინში“ (2007), „ბუდას მთა“ (2011) და „მე არ ვარ მადამ ბოვარი“ (2016) მიიღო ჯილდო არაერთი პრესტიჟული დაჯილდოების ცერემონიალისგან, როგორიცაა ტოკიოს საერთაშორისო კინოფესტივალი, სან-სებასტიანის საერთაშორისო კინოფესტივალი და აზიის ფილმების დაჯილდოება. ასევე მონაწილეობდა მრავალ უცხოენოვან ფილმში, როგორიცაა ფრანგული ფილმი „მონაკვეთი“ (2011), კორეული ფილმი „ჩემი გზა“ (2011) და „იქს-ადამიანები: მომავალი წარსულის დღეები“ (2014). ფორბსის მიერ 2013 წლიდან მოყოლებიული იგი დასახელებულია ყველაზე მაღალი შემოსავლის მქონე სელებრითად ჩინეთში და შედის ტოპ ათეულში 2006 წლიდან. იგი ასევე ერთ-ერთი ყველაზე მაღალშემოსავლიანი ქალი მსახიობია მსოფლიოში.   ფან ბინბინი დაიბადა ცინდაოში და გაიზარდა იანტაიში. დაამთავრა შანხაის შიე ჯინ ფილმისა და ტელევიზიის ხელოვნების კოლეჯი და შანხაის თეატრის აკადემია. მისი დებიუტი შედგა ტელესერიალით „ძლიერი ქალი“ და თამაშობდა მცირე როლებს ორი წლის განმავლობაში, სანამ მიიღო მხარდამჭერი პერსონაჟის — ჯინ სუოს როლი ჩინურ სატელევიზიო სერიალში „ჩემი სამართლიანი პრინცესა“. მისი როლის მიღება რეკომენდებული იყო ტაივანელი მსახიობის ლეანე ლიუს მიერ. კომედიური ისტორიული დრამა სარგებლობდა დიდი წარმატებით აზიაში, რამაც ფან ბინბინის სახელის განთქმას შეუწყო ხელი. ამის შემდეგ, მან ხელი მოაწერა რვა წლიან კონტრაქტს ჩიუნგ იაოს კომპანიაში, რომელმაც აწარმოა „ჩემი სამართლიანი პრინცესა“. თუმცა, კომპანიას ჯერ კიდევ ბევრი განშტოება უნდა დაეარსებინა ჩინეთში, შესაბამისად, ბევრ ჩინურ ტელევიზიის სარეკლამო ფირმას უნდა გადაერეკა ტაივანში შეთანხმემებისათვის, რაც მათ დროსა და ძალისხმევას უკარგავდა. როდესაც ფან ბინბინმა და მისმა დედამ გადაწყვიტეს კონტრაქტის დასრულება, ჩიუნგ იაოს კომპანიამ საკონპენსაციოდ მათ ერთი მილიონი იუანი მოსთხოვა, მაგრამ საბოლოოდ სასამართლომ ფან ბინბინს ¥200,000 გადაახდევინა, რადგან ფან ბინბინის ასაკის გამო კონტრაქტი არალეგალური აღმოჩნდა. ოფიციალური საიტი ფან ბინბინი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ 上海师范大学谢晋影视艺术学院简介 zh. Xin Jin Film and Television Art College of Shanghai Normal University. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 5 აგვისტო 2012. ციტირების თარიღი: 22 March 2010. ↑ 范冰冰：刘雪华把我推荐给琼瑶 zh. eastday.com (22 April 2003). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 24 დეკემბერი 2004. ციტირების თარიღი: 21 აპრილი 2018. ↑ 红遍两岸三地的格格戏《还珠格格》 zh. ent.hunantv.com (28 September 2008). ↑ „范冰冰曾花20万买自由 单方面与琼瑶公司解约“. ifeng.com (ჩინური). 17 January 2008.
ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის ტაძარი (ზახარინო)

ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის ტაძარი (რუს. Храм иконы Божией Матери «Знамение») — მართლმადიდებლური ტაძარი მოსკოვში. ტაძარი დაარსებულია XVIII საუკუნეში. მდებარეობს მოსკოვის სამხრეთ-დასავლეთის ადმინისტრაციული ოლქის იუჟნოე-ბუტოვოს რაიონში. ამჟამინდელი ტაძარი აგებულია 1672 წელს. ტაძრის მთავარი საკურთხეველი ნაკურთხია ღვთისმშობლის ხატის „ზეციური სასწაულის“ სახელზე. ეგვტერები კი წმინდა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა და ღირსი იოსებ მგალობელის სახელზე. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს მოსკოვის ეპარქიას. ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის ხის ტაძარი ცნობილია XIV საუკუნიდან, როდესაც სოფელ ზახარინოს გარშემო მიწების მფლობელი იყო კიევის მიტროპოლიტის ალექსის მამა თევდორე ბიაკონტი. პირველი ხის ეკლესია ზახარინოში იესო ქრისტეს შობის სახელზე ააგეს 1648 წელს, მაშინდელი მფლობელის ტ. ფ. ბუტირლინის ბრძანების შესაბამისად. ქვის ეკლესიის მშენებლობა ძველი ხის ეკლესიის ადგილზე დაიწყეს 1672 წელს თავად გრიგორ რომოდონოვსკის ბრძანების შესაბამისად. ახალი ტაძარი აკურთხეს ღვთისმშობლის ხატის ზეციური სასწაულის სახელზე. 1848 წელს ტაძრის ინტერიერის გაფართოების მიზნით მიაშენეს ორი ეგვტერი, ერთი ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, ხოლო მეორე ღირსი იოსებ მგალობელის სახელზე. 1897 წელს ტაძარი გადააკეთეს რუსულ არქიტექტურულ სტილში, არქიტექტორ ალექსანდრე კამინსკის პროექტის მიხედვით. პირველი გილდიის ვაჭრის ფ. ი. სობოლევის ფინანსებით ტაძარი ხელახლა მოხატეს 1880 წელს. მისივე ფინანსებით 1883 წელს ტაძრის სიახლოვეს ააგეს საეკლესიო სამრევლო სკოლის შენობა. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ტაძარი კვლავ მოქმედი რჩება 1940 წლამდე. 1940-1991 წლებში ტაძრის შენობაში განთავსებული იყო კინოს საცავი ფონდი. რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას დაუბრუნდა 1991 წელს. Паламарчук П. Г. Окраины Москвы. Инославие // Сорок сороков Краткая иллюстрированная история всех Московских храмов. — Москва: Астраль, 2004. — Т. 4. — С. 304 — 307. — 696 с. — 7000 экз. — ISBN 978-5-271-07711-X. Село Захарьино-Знаменское, Подольского уезда, Московской губ. : Крат. ист. описание / Сост. Н. Е. Сироткин. — Москва : тип. А. С. Суворина, 1909. — 65 с. : ил.; 26.