laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
დიგენის აკრიტასი

დიგენის აკრიტას (ბერძ. Διγενῆς Ἀκρίτης) — X საუკუნის ბიზანტიური ეპოსი, რომელიც არაბთა წინააღმდეგ მებრძოლი იდეალიზებული გმირის — ბასილი დიგენის აკრიტასის თავგადასავალს მოგვითხრობს. ლიტერატურულად დამუშავებულია XI-XII საუკუნეებში. პოემა, რომელსაც საფუძვლად ხალხური ბალადები უდევს, ასახავს შუასაუკუნეების ბიზანტიის იმპერიაში მომხდარ სოციალურ და პოლიტიკურ მოვლენებს — წარჩინებულ ფეოდალთა აღზევებას იმპერიის პერიფერიებში, მუსულმან მეზობლებთან ომებს. პოემის სიუჟეტის მიხედვით, კაპადოკიის ბიზანტიელ სტრატეგოსს ანდრონიკე დუკასა და მის მეუღლეს შეეძინებათ ნანატრი ქალიშვილი, რომელსაც განმარტოებით ზრდიდნენ ცალკე სასახლეში. ქალს წინასწარმეტყველებისამებრ იტაცებს ამირა მუსური და მისი გულისათვის ქრისტიანად ინათლება. წყვილის ძე — ბასილი, მეტსახელად დიგენის აკრიტასი (სიტყვასიტყვით, „ორი სისხლით შობილი მენაპირე“), ყმაწვილობიდან გაითქვამს სახელს სიმამაცით. დიგენისს შეუყვარდება ბიზანტიელი მხედართმთავრის ულამაზესი ასული — ევდოკია, რომელსაც იტაცებს და დიდებულ ქორწილს იხდის. შემდგომ დიგენისი საზღვრებზე მოგზაურობს მომხდურთა ასალაგმავად; მას თან ახლავს ახალშერთული მეუღლე. დიგენისი კლავს გველეშაპს; ამარცხებს აპელატებად წოდებულ მოთარეშე ავაზაკებს, რომელთაც სურთ ევდოკიას მოტაცება. მიუხედავად ცოლისადმი დიდი სიყვარულისა დიგენისი ორჯერ ღალატობს მას: პირველად ამირა ჰაპლორაბდეს ასულთან, რომელსაც ის უდაბნოში შეეყრება ბერძენი ქმრისაგან მიტოვებულს, ხოლო მეორედ — ამორძალ მაქსიმოსთან, რომელსაც აპელატები დახმარებისათვის მოუხმობენ. გამარჯვებების შემდგომ დიგენისი აშენებს ბრწყინვალე სასახლეს მდინარე ევფრატის სანაპიროზე, სადაც სიცოცხლის ბოლომდე ცხოვრობს. დიგენისი და ევდოკია ერთად აღესრულებიან. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 505-506. დიგენის აკრიტასი / თარგმანი, გამოკვლევა და კომენტარები ელისო ელიზბარაშვილისა; რედაქტორი: ნელი მახარაძე; ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. კლასიკური ფილოლოგიის, ბიზანტინისტიკისა და ნეოგრეცისტიკის ინსტიტუტი. თბილისი: ლოგოსი, 2017. ISBN 9789941468315; Jeffreys, Elizabeth (1998). Digenis Akritis: the Grottaferrata and Escorial Versions. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-39472-7.
შავქლიავი

შავქლიავი — ქლიავის სხვადასხვა ჯიშის (იტალიური უნგრულა, შინაური უნგრულა, შავქლიავა და სხვ.) ჩირი. საჩირედ ვარგისია მწიფე, ხორციანი ნაყოფები კურკისაგან ადვილად გამოსათავისუფლებელი რბილობით, შაქრის არანაკლებ 10%-იანი და მჟავების არაუმეტეს 1,2%-იანი შემცველობით. იტალიური უნგრულას ნაყოფების შრობის დასაჩქარებლად, ცვილოვანი ნაფიფქის მოსაშორებლად და ნაყოფის კანზე „ბადეების“ (ნაპრალების) მისაღებად წინასწარ უკეთებენ ბლანშირებას (ამუშავებენ ადუღებული წყლით) 20–30 წამის განმავლობაში, სხვა ჯიშის ქლიავებს — 1–1,5 წუთის. შემდეგ აცივებენ გამდნარი წყლით და ორთქლის საშრობებზე აშრობენ 8–10 საათის მანძილზე 80°С ტემპერატურის პირობებში (შრობის პროცესის ბოლოს ტემპერატურას 60°С-მდე სწევენ). შავქლიავისათვის ბზინვარების მიცემისთვის გაცივებისა და დახარისხების შემდეგ 1,5–2 წუთის განმავლობაში უშვებენ ადუღებულ წყალში, შემდგომ გლიცერინით ამუშავებენ (5 კგ 1 ტონა შავქლიავზე). სასაქონლო ხარისხებია: უმაღლესი, 1-ლი, მე-2. პროდუქტი უნდა იყოს შავი ფერის, რბილი, ტკბილ-მჟავე გემოსი. შავქლიავის გამოსავალი ნედლი ნაყოფისაგან 20–22%-ია. Чернослив // Большая советская энциклопедия : [в 30 т.] / гл. ред. А. М. Прохоров. — 3-е изд. т. 28 — М. : Советская энциклопедия, 1978. ↑ შავქლიავი // რუსულ-ქართული ლექსიკონი
ძირულის მასივი

ძირულის მასივი — ამიერკავკასიის შუალედი მასივის შვერილი. მდებარეობს საქართველოში, ზესტაფონის, ხარაგაულისა და ჭიათურის მუნიციპალიტეტების ტერიტორიაზე. უმთავრესად შიშვლდება ყვირილის, ძირულისა და მათი შენაკადების ხეობებში. გეოტექტონიკური თვალსაზრისით საქართველოს ბელტის ფუნდამენტის აზევებული და გაშიშვლებული ნაწილია. ძირულის მასივის ამგები ქანების სავარაუდო ასაკობრივი თანამიმდევრობა (ძველიდან ახლისკენ), რომელიც დადგენილია მათი გეოლოგიური ურთიერთდამოკიდებულების საფუძველზე, შემდეგია: კრისტალური ფიქლები (მეტაბაზიტები, ამფიბოლიტები, საკუთრივ კრისტალური ფიქლები, მიგმატიტები), დაგნაისებული კვარციანი დიორიტები, გაბრო-დიაბაზები, ნაკლებად მეტამორფიზებული ფიქლების (ფილიტების) წყება (საკუთრივ მეტამორფიზებული ფიქლები, ქვიშიანი ფილიტები, კვარციტები, მარმარილო და სხვა), კალიუმის მინდვრის შპატიანი გრანიტოიდები (პორფირისებრი გრანიტები — რკვიის ინტრუზივი, თანაბარმარცვლოვანი გრანიტები, პეგმატიტები), მიკროკლინიანი გრანიტები, კვარცპორფირები და გრანოფირები, ბაიოსური ასაკის გაბროდიორიტები, ბათური ასაკის გრანიტოიდები (ხევისა და ჭალვანის ინტრუზივები). ნაკლებად მეტამორფიზებული წყების მარმარილოს ლინზაში აღმოჩენილი ფაუნის მიხედვით ეს წყება კამბრიული ასაკით არის დათარიღებული, ხოლო პალინოლოგიური კვლევის მონაცემებით — გვიანდელი სილურულ-გვიანდელი დევონურით. მგელიაშვილი თ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 277.
ბოტსვანის ტურიზმი

ბოტსვანის მთავარი ტურისტული ღირსშესანიშნაობები ნაკრძალებია, სამონადირეო და ფოტოგრაფიისთვის განკუთვნილი საფარისთან ერთად. სხვა ღირსშესანიშნაობებს შორისაა ოკავანგოს დელტის რეგიონი, რომელიც წვიმის სეზონის დროს წყლის არხების, კუნძულებისა და ტბების ლაბირინთს წარმოადგენს. ტურიზმის ინდუსტრია ბოტსვანის ეკონომიკის (ტრადიციული დარგებია ალმასებისა და ხორცის წარმოება) გამრავალფეროვნებას უწყობს ხელს. 2005 წელს ტურიზმის სექტორში 23 000 სამუშაო ადგილი შეიქმნა. ბოტსვანის მთავრობის ეროვნული კონსერვაციის სტრატეგია და ტურიზმის პოლიტიკა ველური ბუნების სივრცის დაცვის ფარგლებში ტურიზმის განვითარებას უწყობს ხელს. აშშ-ის, სამხრეთ აფრიკის, ბრიტანეთის თანამეგობრობის ქვეყნებისა და ევროპის სახელმწიფოთა უმრავლესობის მოქალაქეებს ბოტსვანაში 91 დღემდე ვადით დარჩენისას ვიზა არ სჭირდებათ. ქვეყანაში მოგზაურობის დროს პასპორტი აუცილებელია. ინფიცირებული სივრცეებიდან ჩამოსულ ტურისტებს ყვითელი ცხელებისა და ქოლერას აცრის დამადასტურებელი საბუთები სჭირდებათ. 1999 წლისთვის ბოტსვანაში 2100 სასტუმრო ოთახი იყო, 3720 საწოლით, რომლის დატვირთვის მაჩვენებელიც 53%-ს უდრიდა. იმავე წელს ქვეყანას 843 314 ვიზიტორი ეწვია. მათგან 720 000-ზე მეტი სხვა აფრიკული სახელმწიფოებიდან იყო. 2000 წლისთვის ტურიზმის სექტორიდან მიღებულმა შემოსავლებმა 313 მილიონი $ შეადგინა. 2003 წელს აშშ-ის სახელმწიფო დეპარტამენტმა გაბორონეში დარჩენის საშუალო დღიურ ხარჯად 129$ დაადგინა, ხოლო კასანეში დარჩენის დღიური ხარჯი — 125$. ქვეყნის სხვა რეგიონებში საშუალო დღიური ხარჯი 50$-მდე იკლებს. ბოტსვანა აფრიკაში ყველაზე უსაფრთხო ტურისტულ ქვეყნად ითვლება. 2014 წელს ბოტსვანაში ჩასული ტურისტები შემდეგი ქვეყნებიდან იყვნენ: ვიზიტორთა სტატისტიკა 2013-16 წლებში. Botswana, ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე Tourism of Botswana - home page დაარქივებული 2008-07-05 საიტზე Wayback Machine. Africa Tourism Web Portal - Botswana ↑ 1.0 1.1 1.2 Nations Encyclopedia ↑ Kajevu, Zeph (2008-04-08). „Ranking worries BNPC“. The Voice. allAfrica.com. ციტირების თარიღი: 2008-04-27. ↑ Travel Risk Index: Botswana. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-02-18. ციტირების თარიღი: 2012-08-10. ↑ Tourism Statistics Annual Report 2014 დაარქივებული 2016-08-07 საიტზე Wayback Machine. ↑ [1]
1015

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: 1015 1015 (ათას თხუთმეტი) წელი — იულიუსის კალენდრის არანაკიანი წელიწადი, რომლის პირველი დღეა შაბათი. ეს წელი არის XI საუკუნის მე-2 დეკადის მე-5 წელი. მთავარი სტატია: კატეგორია:დაბადებული 1015. ჰაროლდ I — ინგლისის მეფე 1030 წლიდან (გ.1040) მიხეილ V - ბიზანტიის იმპერატორი ჰარალდ III - ნორვეგიის მეფე მთავარი სტატია: კატეგორია:გარდაცვლილი 1015. 15 ივლისი : ვლადიმირ I დიდი — კიევის რუსეთის დიდი მთავარი (დ.958) საქართველო საქართველოს სამეფო : გიორგი I, ძე ბაგრატისა - ერთიანი საქართველოს მეფე (1014-1027) კახეთის სამთავრო : კვირიკე III - კახეთის ქორეპისკოპოსი (1010-1029) თბილისის საამირო : ჯაფარ III იბნ ალი - თბილისის ამირა (1012-1045) საქართველოს ეკლესია : მელქისედეკ I - საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი (1012-1030) სამხრეთი კავკასია ანისის სამეფო : გაგიკ I - ანისის (შირაკის) მეფე (989-1020) ვასპურაკანის სამეფო : სენექერიმი - ვასპურაკანის მეფე (983-1022) ვანანდის სამეფო : აბას II - ვანანდის (ყარსის) მეფე (984-1029) სიუნიკის სამეფო : ვასაკი - სიუნიკის მეფე (998-1019) სამხრეთ-დასავლეთი აზია ბიზანტიის იმპერია : ბასილი II ბულგართმმუსვრელი- ბიზანტიის იმპერატორი (975-1025) ღაზნევიდების სახელმწიფო : მაჰმუდ ღაზნევი - სულთანი (998-1030) ბაღდადის სახალიფო : ალ-ქადირი - ბაღდადის ხალიფა (991-1031) აღმოსავლეთი ევროპა კიევის რუსეთი : სვიატოპოლკი – დიდი მთავარი (1015-1019) დასავლეთი ევროპა საღვთო რომის იმპერია : ჰაინრიხ I - იმპერატორი (1002-1024) საფრანგეთი : რობერტ II - საფრანგეთის მეფე (996-1031) ინგლისი : ეტელრედ II - ინგლისის მეფე (978-1013), (1014-1016) წმინდა საყდარი : ბენედიქტ VIII - რომის პაპი (1012-1024)
მძიმე წყალი

მძიმე წყალი, იგივე დეიტერიუმის ოქსიდი — წყლის ერთ-ერთი ფორმა, რომელშიც ჭარბობს წყალბადის იზოტოპი დეიტერიუმი, იზოტოპ პროთიუმთან შედარებით, რომელიც ჩვეულებრივი წყლის შემადგენლობაში შედის. მისი ქიმიური ფორმულაა 2H2O ან D2O. დეიტერიუმი წყალს ანიჭებს განსხვავებულ თვისებებს, რაც მას განასხვავებს ჩვეულებრივი წყლისაგან ქიმიური და ფიზიკური მახასიათებლებით. მძიმე წყალი და მძიმე წყალი – ნაწილი II The Periodic Table of Videos (ნოტინგემის უნივერსიტეტი) მძიმე წყლის წარმოება, ამერიკელ მეცნიერთა ფედერაცია. მძიმე წყალი საშიშია? დაარქივებული 2005-02-04 საიტზე Wayback Machine. განცხადება. 9 დეკემბერი 2003. მძიმე წყლის იზოტოპური ეფექტი ბიოლოგიურ ობიექტებზე J. Chem. Phys. 41, 1964 ↑ Parpart, Arthur K. (December 1935). „The permeability of the mammalian erythrocyte to deuterium oxide (heavy water)“. Journal of Cellular and Comparative Physiology. 7 (2): 153–162. doi:10.1002/jcp.1030070202. ↑ Svishchev, I. M.; Kusalik, P. G. (January 1994). „Dynamics in liquid water, water-d2, and water-t2: a comparative simulation study“. The Journal of Physical Chemistry. 98 (3): 728–733. doi:10.1021/j100054a002. ↑ IUPAC, Compendium of Chemical Terminology, 2nd ed. (the "Gold Book") (1997). Online corrected version: (2006–) "heavy water". doi:10.1351/goldbook.H02758
კურასიკი

კურასიკი — ქალაქი იაპონიაში, კუნძულ ჰონსიუს სამხრეთ ნაწილში, ოკაიამის პრეფექტურაში. სარკინიგზო კვანძი იაპონიის შიგა ზღვის სანაპიროს მახლობლად. საფეიქრო, ქიმიური (მათ შორის ნავთობქიმიურიც) და საავიაციო მრეწველობის ცენტრი. ქალაქში არის ასტრონომიული ობსერვატორია, ასევე სოფლის მეურნეობის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 78. ↑ 統計分析課 - 岡山県ホームページ
ფრანკ-იოახიმ გროსმანი

ფრანკ-იოახიმ გროსმანი (გერმ. Frank-Joachim Grossmann; დ. 7 ივნისი, 1958, იენა) — გერმანელი მხატვარი და გრაფიკოსი. განათლება გრაფიკული დიზაინის განხრით მიიღო 1978-1983 წლებში ქალაქ მანჰაიმის ხელოვნების უნივერსიტეტში ხოლო 1995-1998 წლებში კარლსრუეს ხელოვნების აკადემიაში. 2002-2012 წლებში გროსმანი გახლდათ პროფესორი ტიპოგრაფიკის და კომპიუტერული გრაფიკის განხრით შვებიშ ჰალის უნივერსიტეტში. ამჟამად ის ასწავლის ვორმსის უნივერსიტეტში. 2002 წელს გროსმანი იყო მოწვეული პროფესორი ბალტიმორში მერილენდის კოლეჯში, ხოლო 2007 წელს ასევე მოწვეული პროფესორი თბილისის სამხატვრო აკადემიაში. გროსმანის ხელოვნებაში ორი მიმართულება გამოიყოფა. მისი ნახატები და ტილოები გამოირჩევა ფაქიზი და ჰაეროვანი ხასიათით. გრაფიკულ ნაშრომებში ის კონცენტრირდება ტიპოგრაფიაზე და ფორმათა კომპოზიციურ შეხამებაზე. ფრანკ-იოახიმ გროსმანი ცხოვრობს და მოღვაწეობს ქალაქ შპაიერში. Clemens Jöckle: Grossmann, Frank-Joachim. In: Allgemeines Künstlerlexikon. K. G. Saur, Berlin/Boston 2019. Kunstverein Speyer (Hrsg.): Junge Kunst im Kunstverein Speyer – Frank-J. Grossmann, Finn Cato Gabrielsen; Ausstellung 6. Juni bis 27. Juni 1993, Haus des Kunstvereins Speyer. Speyer 1993. Jürgen Linde: Design for Conviviality. In: Kunstportal Baden-Württemberg 2015. Ulrich Rothfuss: seine kunst ist wie er selbst: frank joachim grossmann. In: Kunstportal Pfalz vom 3. Dezember 2007. Saarländisches Künstlerhaus: Zeichnen zeigen – Zeichnungen der 90er Jahre. Saarbrücken 1994. პირადი გვერდი www.fjgrossmann.de გროსმანი გერმანელ დიზაინერთა გაერთიანების საიტზე Allianz Deutsche Designer e.V. დაარქივებული 2019-10-06 საიტზე Wayback Machine. გროსმანის ნამუშევრები საიტზე Saatchi Art
ადრიანეს კედელი

ადრიანეს კედელი (ლათ. Vallum Hadriani) — იმპერატორ ადრიანეს მმართველობის პერიოდში რომის იმპერიის მიერ ბრიტანეთის კუნძულის გასვწრივ აგებული ქვისა და ტორფის გამაგრება. აიგო კედლის სამხრეთით მდებარე ბრიტანეთის პროვინციის თავდასაცავად ჩრდილოეთში მცხოვრები პიქტების ტომთა თავდასხმებისაგან. კედლის სიგრძეა 117 კმ, სიგანე 3 მ, სიმაღლე 5-6 მ. ადრიანეს კედელი 1987 წელს შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ადრიანეს კედელი Hadrian's Wall Discussion Forum UNESCO Frontiers of the Roman Empire News on the Wall path English Lakes article iRomans დაარქივებული 2009-12-17 საიტზე Wayback Machine.
ზაგრების მიწისძვრა (2020)

ზაგრების მიწისძვრა — 5,4 M w {\displaystyle M_{\mathrm {w} }} ბალიანი, დამანგრეველი მიწისძვრა ხორვატიის დედაქალაქ ზაგრებიდან ჩრდილოეთით 7 კილომეტრში. ეს მიწისძვრა ხორვატიის ისტორიაში ყველაზე ძლიერი იყო 1880 წლის მიწისძვრის შემდეგ. 7:01 წუთზე განმეორებითი ბიძგები იყო 5.0 ბალის სიმძლავრის, ხოლო 7:42 საათზე 3.7 მაგნიტუდის სიძლიერის კიდევ ერთი განმეორებითი ბიძგი დაფიქსირდა. ბიძგები იგრძნობოდა ასევე სამხრეთ სლოვენიაში. ↑ M 5.4 - 3km SW of Kasina, Croatia. ციტირების თარიღი: 22 March 2020. ↑ Potres u Zagrebu ostavio veliku štetu, ljudi zbog straha ne žele ući u domove - Večernji.hr. Vecernji.hr. ციტირების თარიღი: 22 March 2020. ↑ Earthquake - Magnitude 5.3 - CROATIA - 2020 March 22, 05:24:02 UTC. Emsc-csem.org. ციტირების თარიღი: 22 March 2020. ↑ „Warning to Zagreb Citizens After Sunday Earthquakes: Do Not Enter Damaged Buildings“. Total Croatia News. 22 March 2020. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 23 მარტი 2020. ციტირების თარიღი: 22 March 2020. ↑ Foto: Snimio čitatelj. Božinović: Najgori je potres prošao, ali moguće je da bude još sekundarnih. Hitno se sastaje državni vrh - Večernji.hr. Vecernji.hr. ციტირების თარიღი: 22 March 2020. ↑ Al. Ma.. (20 September 2019) Potres čutili tudi v Sloveniji, JE Krško deluje nemoteno. Rtvslo.Si. ციტირების თარიღი: 22 March 2020.
გალინა გრესელ-კოშუტი

გალინა ალექსანდრეს ასული გრესელ-კოშუტი (დ. 12 სექტემბერი, 1909, ალექსანდროპოლი, ახლანდ. გიუმრი, სომხეთი, — გ. 4 აგვისტო, 2008, თბილისი) — არქიტექტორი, საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორი (1967). დაამთავრა საქართველოს საინჟინრო-სამშენებლო ინსტიტუტი 1933 წელს. როგორც არქიტექტორ-დამპროექტებელი მონაწილეობდა თბილისში ცენტრალური სტადიონისა (1934–1935) და მარქსიზმ-ლენინიზმის ინსტიტუტის ფილიალის (1935–1936) დაპროექტების ბოლო სტადიაზე. ძირითადად მუშაობდა საპროექტო ინსტიტუტში „საქქალაქმშენსახპროექტი“ (1936–1941, 1944–1976). მის მიერ განხორციელებული მთავარი პროექტებია: საბავშვო ბაღი ოზურგეთში (1948), საცხოვრებელი სახლები თბილისში, ახმეტაში, კაჭრეთში; მდ. ლიახვის სანაპირო გორში (1948), სასტუმრო მესტიაში (1953), ავტოვაგზალი თბილისში (სანაპიროზე, 1954), საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს სანატორიუმი გაგრაში (1970, გივი ჯაფარიძესთან ერთად) და სხვ. კინწურაშვილი ს., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. გალინა გრესელ-კოშუტი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
თამაზ გრიგალაშვილი

თამაზ სერგოს ძე გრიგალაშვილი (დ. 11 ნოემბერი, 1932, თბილისი, — გ. 14 თებერვალი, 2004, იქვე) — ქართველი ფიზიკოსი, ფიზიკა–მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1990). დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტი 1956 წელს. მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ფიზიკის ინსტიტუტში (1956–1970), დუბნის (რუსეთი) ბირთვული გამოკვლევების გაერთიანებულ ინსტიტუტში (1970–1990). 1990–2004 წლებში იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ე. ანდრონიკაშვილის ფიზიკის ინსტიტუტის განყოფილების გამგე. მუშაობის ძირითადი მიმართულება იყო ელემენტარული ნაწილაკების ფიზიკა. მიღებული აქვს ბირთვული გამოკვლევების გაერთიანებულ ინსტიტუტის პრემიები (1977, 1981 და 1985, სხვებთან ერთად), საქართველოს სახელმწიფო პრემია (1986, სხვებთან ერთად) ნაშრომთა ციკლისათვის „ფარული უცნაურობის მქონე ბარიონული მდგომარეობების დამზერა და გამოკვლევა“. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 149. თამაზ გრიგალაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
კოქციოდიოზი

კოქციოდიოზი — ცხოველთა (იშვიათად ადამიანის) დაავადება, რომელიც ვითარდება ნაწლავის უჯრედებში ერთუჯრედიანი პარაზიტული ცხოველების — კოქციდიების შეჭრის შედეგად. ავადდება მსხვილი რქოსანი საქონელი, ცხვარი, თხა, ღორი, ძაღლი, შინაური ფრინველი (ქათამი, ინდაური, იხვი, ბატი), მტკნარი და ზღვის წყლის თევზი, აგრეთვე გარეული ძუძმწოვრები და ფრინველები. გავრცელებულია მსოფლიოს ბევრ ქვეყანაში და მნიშვნელოვან ეკონომიკურ ზარალს იწვევს. ჩვეულებრივ დაავადება თავს იჩენს გაზაფხულსა და შემოდგომაზე. დაავადების წყაროა ოოცისტებით დაბინძურებული ბალახი, თივა, ნიადაგი, საფრინველეებსა და გალიებში საფენი, სასმელი წყალი. დაავადების დამახასიათებელი ნიშნებია ცხოველთა მოდუნება, მადის დაკარგვა, სიგამხდრე, ფაღარათი, ზოგჯერ ვითარდება დამბლა, ცალკეული კუნთების კანკალი და სხვა. დაავადებულ ცხოველებს ჯერ აცალკევებენ, შემდეგ მკურნალობისა და პროფილაქტიკისათვის გამოიყენებენ სხვადასხვა კონციდიოსტატიკურ აპარატებს, ასევე აუმჯობესებენ კვების პირობებს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 5.
იუა კოღონია

იუა აბასის ძე კოღონია (აფხ. Иуа Абас-иԥа Коӷониа; დ. 10 ნოემბერი [ძვ. სტ. 28 ოქტომბერი], 1903, სოფელი კუტოლი, ქუთაისის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. 15 ივნისი, 1928, სოხუმი, აფხაზეთის სსრ) — აფხაზი საბჭოთა პოეტი. მნიშვნელოვანი წვლილი მიუძღვის აფხაზური ეპიკური პოეზიის განვითარებაში. 1924-1925 წლებში გამოქვეყნებული მისი პოემები „ზოსჰან აჩბა და ჟანაა ბესლანის ვაჟიშვილები“, „ნავეი და მზაუჭი“, „მონადირე ხმიჭი“, „აბათაა ბესლანი“ გამოირჩევა ცხოვრების ღრმა ცოდნით, ჰეროიკული სულისკვეთებით და ოპტიმისტური ჟღერადობით. კოღონიამ გამოკვეთა უსამართლობისა და ბოროტების წინააღმდეგ მებრძოლი, მაღალი სულისა და კეთილშობილ მისწრაფებათა მქონე ეპიკურ გმირთა სახეები. მის პოემაში მხატვრულად აისახა ფოლკლორის მოტივები. კოღონიას ლირიკული ლექსები მიძღვნილია საბჭოთა აფხაზეთის, მისი განახლებული აწმყოსა და ბედნიერი მომავლისადმი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 5. აფხაზური ლიტერატურა, თბ., 1975
ალექსანდრე კოღუაშვილი

ალექსანდრე მარკოზის ძე კოღუაშვილი (დ. 5 სექტემბერი, 1886, ქუთაისი — გ. 29 აგვისტო, 1924, ვანი) — რევოლუციური მოძრაობის მონაწილე საქართველოში. კომპარტიის წევრი (1904). რევოლუციურ მოღვაწეობას ეწეოდა ჭიათურაში, ქუთაისსა და სხვა ქალაქებში. I მსოფლიო ომის დროს გაწვეული იყო სახელმწიფო ლაშქრის ვორონეჟის 160-ე ქვეით დრუჟინაში, მსახურობდა უმცროს უნტერ-ოფიცრად. 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის დროს ჯარის ნაწილებში ეწეოდა აგიტაციას დროებითი მთავრობის წინააღმდეგ. აირჩიეს ჯარისკაცთა ასეულის კომიტეტის თავმჯდომარედ. 1918 წელს დემობილიზაციის შემდეგ დაბრუნდა ქუთაისში, მუშაობდა ზეინკლად და ეწეოდა აგიტაციას საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობის წინააღმდეგ. საქართველოს საბჭოთა ოკუპაციის (1921) შემდეგ მუშაობდა ვანის რაიონის რევოლუციური კომიტეტის თავმჯდომარედ. 1924 წლის აგვისტოს აჯანყების დღეებში დაიღუპა ვანის რაიონის აღმასრულებელი კომიტეტის შენობაში აჯანყებულთა რაზმის ხელმძღვანელ ამბერკი ადეიშვილთან ურთიერთსროლისას. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 5-6. ჯიქია ლ., 1924 წლის აჯანყება დასავლეთ საქართველოში, თბ.: უნივერსალი, 2012. – გვ. 141.
კოშალინი

კოშალინი (პოლ. Koszalin [kɔˈʂalin]) — ქალაქი ჩრდილოეთ-დასავლეთ პოლონეთში, ბალტიის ზღვის ნაპირის მახლობლად. დასავლეთ პომერანიის სავოევოდოს ადმინისტრაციული ცენტრი. ქალაქში არის სარკინიგზო კვანძი, ნახევარგამტარების, ავტომობილის ნაწილების, ელექტროტექნიკური და სამშენებლო მოწყობილობის წარმოება, ხის დასამუშავებელი (მათ შორის ავეჯის), კვების მრეწველობა, სელის ქარხანა, უმაღლესი საინჟინრო სკოლა. XIII-XIV საუკუნეების არქიტექტურული ძეგლები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 6. ↑ https://bdl.stat.gov.pl/api/v1/data/localities/by-unit/023216361011-0949448?var-id=1639616&format=jsonapi
კოშალინის სავოევოდო

კოშალინის სავოევოდო (პოლ. województwo koszalińskie) — ყოფილი ადმინისტრაციული ერთეული ჩრდილოეთ პოლონეთში 1975-1998 წლებში, პომორიეს ტბისპირეთში. ფართობი 8,5 ათასი კმ². ადმინისტრაციული ცენტრი — კოშალინი. კოშალინის სავოევოდო დაარსდა 1975 წლის 1 ივნისს. პოლონეთში 1998 წლის ადმინისტრაციული რეფორმის შედეგად კოშალინის სავოევოდო გაუქმდა, ხოლო 1999 წლიდან მისი ტერიტორია გახდა დასავლეთ პომერანიის სავოევოდოს ნაწილი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 6.
ცახცახა

ცახცახა (ლათ. Briza) — ერთ- ან მრავალწლოვან მცენარეთა გვარი მარცვლოვანთა ოჯახისა. 20–100 სანტიმეტრის სიმაღლის სწორღეროიანი და ხაზოვანფოთლიანი ბალახებია. ყვავილედი ჩამოკიდებული კვერცხისებური თაველებისაგან (თავთავებისგან) შემდგარი ფაშარი საგველაა. თავთავისა და ყვავილის ქერცლი მომრგვალებული ან ფართოკვერცხისებრია, კილის გარეშე, 3–9 ძარღვით, ყვავილისა — ფართო აპკისებრი არშიებით. სხვადასხვა კლასიფიკაციით მოიცავს 4, 5, 15-მდე ან 22-მდე სახეობას, რომლებიც გავრცელებულია ევროპაში, დასავლეთ აზიასა და ჩრდილოეთ აფრიკაში; საქართველოში გვხვდება 4. იზრდება თითქმის ყველგან დაბლობიდან ალპურ სარტყლამდე, ქვიან და სილიან ადგილებზე, მინდვრებში, ბუჩქნარებში, ველებზე, მდელოებზე. სამკურნალო (საშუალო ცახცახა, B. media) და საქონლის საკვები ბალახია. იყენებენ დეკორატიულ მებაღეობაში. დიდი (B. maxima), საშუალო და მცირე (B. minor) ცახცახა გამოიყენება ზამთრის მშრალი თაიგულების გასაკეთებლად. ↑ ცახცახა // მაყაშვილი ა., ბოტანიკური ლექსიკონი, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1961. ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 გურგენიძე მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 188. ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 Трясунка // Большая советская энциклопедия : в 30 т. / гл. ред. А. М. Прохоров / 3-е изд. — М. : Советская энциклопедия, 1977. — Т. 26 : Тихорецк — Ульяново. — 624 с. ↑ 4.0 4.1 4.2 4.3 4.4 4.5 Конечная Г. Ю. ТРЯСУНКА // Большая российская энциклопедия. т. 32. — М., 2016. — стр. 466. ↑ Briza. ინტეგრაციული ტაქსონომიის საინფორმაციო სისტემა. ციტირების თარიღი: 26 მარტი, 2020. ↑ Briza. სოცოცხლის ენციკლოპედია. ციტირების თარიღი: 26 მარტი, 2020. ↑ Briza. The Plant List. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-05-18. ციტირების თარიღი: 26 მარტი, 2020. ↑ Briza. World Flora Online. ციტირების თარიღი: 26 მარტი, 2020.
ჯორჯე კოშბუკი

ჯორჯე კოშბუკი (რუმ. George Coşbuc; დ. 8 სექტემბერი, 1866, სოფელი ჰორდოუ, ტრანსილვანია — გ. 9 მაისი, 1918, ბუქარესტი) — რუმინელი პოეტი. რუმინეთის სრულიად აკადემიის წევრი (სიკვდილის შემდეგ). პირველი ლექსთა კრებული „ბალადები და იდილიები“ 1893 წელს დაბეჭდა. კოშბუკმა 1877-1878 წლებში ეროვნულ-განმათავისუფლებელ ომს მიუძღვნა კრებულები „ნართი“ (1896), „უსაქმურის დღიური (1902) და სხვა. ლექსებში ასახა ხალხის სიძულვილი ბურჟუაზიული წყობის და გერმანელი დამპყრობლების წინააღმდეგ. მონაწილეობას იღებდა ჟურნალების „Varta“ („კერა“, 1894) და „Sămănătorul“ („მთესველი“, 1901) გამოცემაში. თარგმნა დანტეს, ფ. შილერისა და სხვა ნაწარმოებები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 6. ↑ 1.0 1.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 2.0 2.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ Proleksis enciklopedija, Opća i nacionalna enciklopedija — 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3407324"></a> ↑ 4.0 4.1 http://www.bibliotecadeva.eu/periodice/romlit/1976/09/romania_literara_1976_09_37.pdf ↑ https://en.wikipedia.org/wiki/George_Co%C8%99buc ↑ https://dspace.bcucluj.ro/jspui/bitstream/123456789/18914/1/BCUCLUJ_FP_P3441_1938_047_0041.pdf