laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ეტონი, ბერკშირი

ეტონი - ქალაქი ბერკშირში, ინგლისში, მდინარე ტემზის ნაპირზე უინძორის მახლობლად. 2011 წლის აღწერის თანახმად ეტონის მოსახლეობა 4692 ადამიანს შეადგენს . ეტონი ისტორიულად ბუკინგემშირის ისტორიული საგრაფოს საზღვრებში შედიოდა, 1974 წელს იგი მოექცა ბერკშირის ადმინისტრაციის ქვეშ ადგილობრივი მმართველობის აქტის თანახმად. ქალაქი ცნობილია, ეტონი კოლეჯით. სახელი მომდინარეობს ძველი ინგლისურიდან Ēa-tūn, რაც ნიშნავს "მდინარესპირა ქალაქს", რაც მიუთითებს ეტონის სიახლოვეს მდინარე ტემზასთან . მიწა, რომელიც ახლა ეტონია, ოდესღაც ეკუთვნოდა დედოფალ ედიტის მამულს, ედუარდ აღმსარებლის ცოლს. მიწა ნორმანელებმა 1066 წლის შემდეგ მიითვისეს. ხოლო . უინძორსა და ლონდონს შორის მთავარი გზა გადიოდა ამ მხარეში და საძოვრების მდელოებს შორის გაჩნდა სოფელი გზისა და ხიდის შესანარჩუნებლად. 1440 წელს ჰენრი VI-მ აირჩია ეტონი თავისი ახალი კოლეჯისთვის, ეტონი კოლეჯისთვის . ინგლისის სამოქალაქო ომის დროს, მას შემდეგ რაც უინდორის ციხე დაიპყეს პარლამენტარებმა, როიალისტების არმია გადავიდა ეტონში და სცადა დაებრუნებინათ ქალაქი და დაიკავეს კოლეჯი. უინძორის აღდგენის მცდელობები წარუმატებელი აღმოჩნდა და როიალისტები საბოლოოდ გაიქცნენ. 1 ეტონი დადებითად მოდერნიზებული იყო და გახდა პირველი სოფელი დიდ ბრიტანეთში, რომელსაც ჰქონდა საკუთარი საფოსტო ოფისი და თანამედროვე სადრენაჟო სისტემა. 1925 წლისთვის ქალაქი აღწერილი იყო, როგორც უფრო კომერციული, ვიდრე საცხოვრებელი, რომელიც ემსახურებოდა კოლეჯის მოსწავლეებს. 1 უილიამ ოუტრედი (1574–1660), მათემატიკოსი და სასულიერო პირი ედმუნდ ბრისტოუ (1787–1876), მხატვარი, დაიბადა ეტონში და მთელი ცხოვრება უინძორის მხარეში ცხოვრობდა. ჩარლზ დიუკ იონგი (1812–1891), ინგლისელი ისტორიკოსი, კლასიკოსი და კრიკეტისტი  </link> ჯორჯ ე დევისი (1850–1906), ქიმიური ინჟინერიის დამფუძნებელი მამა ↑ Civil Parish population 2011. Neighbourhood Statistics. Office for National Statistics. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 30 ნოემბერი 2016. ციტირების თარიღი: 29 November 2016 ↑ 2.0 2.1 Powell-Smith, Anna. Eton. Anna Powell-Smith. ციტირების თარიღი: 2 October 2020 ↑ Eton College – Life In The Early Days. ↑ The history of Eton, Berkshire. ↑ Parishes: Eton. University of London. ციტირების თარიღი: 21 September 2020 ↑ Biographies. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 18 მაისი 2022. ციტირების თარიღი: 3 April 2022
ლანგუსტისებრნი

ლანგუსტისებრნი (ლათ. Palinuridae) — უხერხემლო ცხოველების ოჯახი ათფეხა კიბოების რიგისა. მათი სხეულის სიგრძე 60 სმ აღწევს. სხეული და ანტენები ქიცებითაა დაფარული. მარწუხები არა აქვთ. გავრცელებულია ხმელთაშუა ზღვის, ატლანტისა და წყნარი ოკეანის სანაპიროებზე. ლანგუსტისებრნი იჭმევა და წარმოადგენს რეწვის ობიექტს. ძირითადაი სარეწაო სახეობებია ჩვეულებრივი ლანგუსტი (Palinurus vulgaris), Palinurus argus, Palinurus interruptus, Palinurus japonicus და სხვა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 119.
ირაკლი ვეზირიშვილი

ირაკლი იოსების (ნიკოლოზის) ძე ვეზირიშვილი (დ. 1 აგვისტო, 1866, სოფ. ოსიაური, ახლანდ. ხაშურის მუნიციპალიტეტი, — გ. წ. უცნობია) — ქართველი სამხედრო პირი, გენერალი (1919). დაიბადა ოსიაურელი მემამულისა და პოეტის, თავად ნიკოლოზ (იოსებ) ვეზირიშვილის და ნინო ბეგთაბეგოვის ოჯახში. სწავლობდა თბილისის კადეტთა კორპუსსა და კონსტანტინეს მე-2 სამხედრო სკოლაში, დაამთავრა ალექსანდრეს სამხედრო-იურიდიული აკადემია (1901). სამხედრო სამსახურში იყო 1885 წლიდან. 1907 წელს მიიღო პოდპოლკოვნიკის, 1911 წელს — პოლკოვნიკის წოდება. 1907-1911 წლებში მსახურობდა კავკასიის სამხედრო ოლქის სამხედრო გამომძიებლად, 1911-1917 წლებში — კავკასიის სამხედრო-საოლქო სასამართლოს სამხედრო პროკურორის თანაშემწედ. 1918 წლიდან იყო საქართველოს რესპუბლიკის ჯარში, 1919-1921 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის სამხედრო პროკურორი. შემდგომი ბედი უცნობია. 1907 წლიდან იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ნამდვილი წევრი. დაჯილდოებულია წმ. ანას III (1906) და II (1915), წმ. სტანისლავის II (1909) და წმ. ვლადიმერის IV (1915) ხარისხის ორდენებით. ცოლად ჰყავდა ანასტასია, პოლკოვნიკ პავლე მაჭავარიანის ასული. ბახტაძე მ., საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918–1921) : ენციკლოპედია-ლექსიკონი, თბ.: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2018. — გვ. 165. ირაკლი ვეზირიშვილი — საქართველოს პირველი რესპუბლიკის (1918-1921) პროსოპოგრაფიული ბაზა (ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლინგვისტურ კვლევათა ინსტიტუტი)
ოთარ ვეზირიშვილი

ოთარ შალვას ძე ვეზირიშვილი (დ. 5 ოქტომბერი, 1938, თბილისი) — ქართველი ენერგეტიკოსი. ტექიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1985), პროფესორი (1987), საქართველოს დამსახურებული გამომგონებელი (1989). დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ენერგეტიკის ფაკულტეტი (1961). მუშაობა დაიწყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ენერგეტიკის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში. 1978 წლიდან ეწევა პედაგოგიურ საქმიანობას საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში (2013 წლიდან — სრული პროფესორი). სამეცნიერო კვლევის სფეროა ენერგოდამზოგი პროგრესული ტექნოლოგიების დამუშავება, განახლებადი ენერგორესურსების ეფექტური გამოყენებისათვის დანადგარების შექმნა და ეკოლოგიური სისტემის დაცვის კომპლექსური სქემების დანერგვა. გამოქვეყნებული აქვს 18 მონოგრაფია და 9 სახელმძღვანელო. აქვს 7 გამოგონება. 1974 წელს ვეზირიშვილმა ვ. გომელაურთან ერთად შექმნა სსრ კავშირში პირველი თბური ტუმბო, რომელიც დაინერგა სამტრედიის ჩაის ფაბრიკაში. ენერგოეფექტურობის მენეჯმენტი ენერგეტიკაში, თბ., 2008. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 236.
ზაზა ბოჭოიძე

ზაზა ბოჭოიძე (დ. 1978, მანავი, საგარეჯო — გ. 2008) — ქართველი სამხედრო პირი, გმირი. სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, შემდეგ დაამთავრა მარნეულის უნივერსიტეტი. წარმატებით გაიარა კომპიუტერისა და საბანკო საქმის კურსები. მესამე კურსზე, სასამართლოში დაიწყო მუშაობა მოსამართლის თანაშემწედ, შემდეგ 2 წელი ადვოკატად მუშაობდა. წარმატებით გაიარა კომპიუტერისა და საბანკო საქმის კურსები. 2008 წელს დაჯილდოვდა მედლით, „მხედრული მამაცობისთვის“ მარნეულში სკვერს ზაზა ბოჭოიძის სახელი უწოდეს უბანს სადაც იგი გაიზარდა, ზაზა უწოდეს ყაჯრიშვილი თ., შარმიაშვილი თ., ფაჩუაშვილი დ., გმირი, თბ., 2010, გვ. 507-508 ზაზა ბოჭოიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მუნის შარიფოვი

მუნის მაჰამად ისმაილ ოღლუ შარიფოვი (აზერ. Munis Məhəmməd İsmayıl oğlu Şərifov; დ. 24 აპრილი, 1962, არაბოჯაღი, აღდაშის რაიონი) — აზერბაიჯანელი მუსიკოსი, აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი (2016). მუნის შარიფოვი დაიბადა 1962 წელს. 1977 წელს სწავლობდა ა.ზეინალის სახელობის სამუსიკო ტექნიკურ კოლეჯში, ხოლო 1986 წელს აზერბაიჯანის სახელმწიფო კონსერვატორიაში. 1990 წლიდან მუშაობდა ბაქოს მუსიკალურ აკადემიაში კონცერტმაისტერ-მასწავლებლად. ბაქოს მუსიკალური აკადემიის უძველესი მუსიკალური ინსტრუმენტების აღდგენის სამეცნიერო ლაბორატორიის თანამშრომელი იყო. 2002 წელს მან წარმატებით წარმოადგინა აზერბაიჯანის მუსიკალური ხელოვნება საკონცერტო პროგრამით იუნესკოს ღონისძიებებზე პარიზსა და სტრასბურგში. ანსამბლთან ერთად მაღალ დონეზე გამოვიდა 2005 წელს დუშანბეში გამართულ ფესტივალზე „გულების ხმა“ და სტამბოლში „ისლამური ქვეყნების კულტურის კვირეულის“ ფარგლებში ორგანიზებულ კულტურულ პროგრამებში. 2016 წლის 19 სექტემბერს მიენიჭა სახალხო არტისტის საპატიო წოდება აზერბაიჯანული მუსიკალური კულტურის განვითარებაში გაწეული სამსახურისთვის. ↑ CBC. (07.10.2016) İncəsənət xadimlərinə ali mükafat verildi az. Youtube.com. ციტირების თარიღი: 2016-10-09. ↑ President.Az. (19.09.2016) Azərbaycan Respublikasının mədəniyyət xadimlərinə fəxri adların verilməsi haqqında Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Sərəncamı az. President.az. ციტირების თარიღი: 2016-09-23.
გიორგი იმერლიშვილი

გიორგი იმერლიშვილი (დ. 1914, შილდა — გ. 1942) — ქართველი ჰუმანიტარი. მოსკოვში ასპირანტურის დასრულების შემდეგ, 1939 წელს თბილისში დაბრუნდა. დაკავებისას 788-ე პოლკის უმცროსი ლეიტენანტის წოდება ჰქონდა. მან გადაწყვიტა, სამხედრო სამსახური გამოეყენებინა არა საბჭოთა წყობილების დასაცავად, არამედ საქართველოს გადასარჩენად და მსხვერპლის თავიდან ასაცილებლად. წინააღმდეგობის ჯგუფის შექმნის იდეა მას გაუჩნდა. შეთქმულების იდეური ხელმძღვანელი კოტე ხიმშიაშვილი გახდა, ხოლო ერთ-ერთი მთავარი ორგანიზატორი - კოტე ჯოგლიძე. მან თანამოაზრეებს სამშობლოს გადარჩენის გეგმა გააცნო: საბჭოთა არმიის დამარცხების შემთხვევაში, გერმანელებისთვის წინააღმდეგობა არ უნდა გაეწიათ და მათთან მოლაპარაკება გაემართათ. იგი დარწმუნებული იყო, რომ გერმანელების საქართველოში შემოსვლის შემთხვევაში, მათ ქართული ემიგრაციის თვალსაჩინო ფიგურები - გრიგოლ რობაქიძე და ზურაბ ავალიშვილი შემოჰყვებოდნენ. შეთქმულთა აზრით, სწორედ ისინი იყვნენ ქართული სახელმწიფოს მეთაურობის საუკეთესო კანდიდატები. თუმცა, ეს მხოლოდ ვარაუდი და სურვილი იყო, რომლის გამართლებაც გაურკვეველი რჩებოდა. ის კიროვაბადში (დღევანდელი განჯა) დისლოცირებულ სამხედრო ნაწილში მსახურობდა. ჯარში გაწვევის შემდეგ იქვე მოხვდა კოტე ხიმშიაშვილიც. საგამოძიებო მასალებში აღნიშნულია, რომ ჰიტლერულ გერმანიასთან ომის დაწყების პირველ თვეებში, კიროვაბადის 35-ე და 83-ე სათადარიგო მსროლელ პოლკებში მობილიზაციით ანტისაბჭოურად განწყობილმა ელემენტებმა შეაღწიეს. ავჭალის 35-ე სპეციალური დანაყოფი და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დაჯგუფება მჭიდროდ დაუკავშირდნენ ერთმანეთს. ეს არალეგალური სამხედრო-მეამბოხე ორგანიზაცია გეგმავდა შეიარაღებულ აჯანყებას საბჭოთა ხელისუფლების წინააღმდეგ, თუკი გერმანელები მოსკოვს აიღებდნენ და საქართველოს დამოუკიდებლობას გერმანიის პროტექტორატის ქვეშ გამოაცხადებდნენ. მის მიერ ფრონტიდან გამოგზავნილ ყველა წერილს საბჭოთა სპეცსამსახურები საგანგებოდ ამოწმებდნენ. მალე მისი კვალი გაქრა და ძებნაც გამოცხადდა. ოჯახს შეატყობინეს, რომ იგი 1942 წლის თებერვალში უგზო-უკვლოდ დაიკარგა. სინამდვილეში კი სპეცსამსახურის თანამშრომლებმა ის ფრონტის წინა ხაზიდან თბილისში გადაიყვანეს. გზაში მან გაქცევა სცადა, მაგრამ უშედეგოდ. თბილისში იგი შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის ციხეში მოათავსეს. 1942 წლის 27 იანვარს მან პირველი ჩვენება მისცა. დადგენილებაში ნათქვამია, რომ მან კონტრრევოლუციურ ორგანიზაციაში გადაიბირა სამხედრო და სამოქალაქო პირები. მისი მიზანი იყო საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენა შეიარაღებული ამბოხების გზით. 1942 წლის 20 სექტემბერს მას ამიერკავკასიის ფრონტის სამხედრო ტრიბუნალმა მიუსაჯა სასჯელის უმაღლესი ზომა – დახვრეტა ქონების კონფისკაციით. ეს ამბავი ოჯახმა მხოლოდ 1990 წელს პრესიდან შეიტყო. იგი იყო ორგანიზაცია „სამანის" (საქართველოს აყვავებისათვის მებრძოლი ახალგაზრდა ნაციონალისტები) წევრი - იატაკქვეშა პატრიოტული ორგანიზაცია მეორე მსოფლიო ომის დროინდელ საბჭოთა საქართველოში, რომელიც მიზნად ისახავდა საბჭოთა რეჟიმის დამხობას და საქართველოს დამოუკიდებლობის აღდგენას. XX საუკუნის 40-იანი წლების ეროვნული მოძრაობა (სამანელები) / ნატა თეთვაძე თბ., 2021 გვ. 33 გიორგი იმერლიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ გიორგი იმერლიშვილი
კაპუცინისებრნი

კაპუცინისებრნი (ლათ. Cebidae) — პრიმატების ოჯახი ცხვირფართო მაიმუნების ქვერიგისა. გავრცელებულნი არიან ტროპიკულ და სუბტროპიკულ სამხრეთ და ცენტრალურ აფრიკაში. მეხეური ცხოველები არიან და მიწაზე იშვიათად გადაადგილდებიან. მცირე ზომის მაიმუნებია, უდიდესის, მურა კაპუცინის სხეულის სიგრძეა 33–56 სმ, ხოლო მასა 2,5–3,9 კგ. შეფერილობით საკმაოდ განსხვავდებიან ერთმანეთისგან, თუმცა ყოველ მათგანს ბრტყელი და ფართო ცხვირი აქვს. ყოვლისმჭამელები არიან, უმთავრესად იკვებებიან ხილითა და მწერებით. საკვების ამ სახეობების პროპორცია სახეობებს შორის განსხვავებულია. მაკეობა 130–170 დღე-ღამე გრძელდება (დამოკიდებულია სახეობაზე), დედალი შობს 1 ან 2 ნაშიერს. კაპუცინისებრნი სოციალური ცხოველები არიან. ქმნიან 5-დან 40-მდე წევრისგან შემდგარ ჯგუფებს, მცირე ზომის სახეობები უფრო დიდ ჯგუფებსაც ქმნიან. აქტიურები არიან დღისით. კაპუცინი (Cebus) საიმირი (Saimiri) Sapajus ↑ (1984) რედ. Macdonald, D.: The Encyclopedia of Mammals. New York: Facts on File, გვ. 342–361. ISBN 0-87196-871-1.
აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს არჩევნები (1980)

აფხაზეთის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს 1980 წლის არჩევნები — აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატების რიგით მეათე არჩევნები, რომელიც გაიმართა 1980 წლის 24 თებერვალს. კენჭისყრის შედეგად ავტონომიური რესპუბლიკის მოსახლეობამ უმაღლესი წარმომადგენლობითი ორგანოს შემადგენლობა დააკომპლექტა. აფხაზეთის ასსრ-ის X მოწვევის უმაღლესი საბჭოს პირველი სესია შედგა 1980 წლის 20 მარტს ქალაქ სოხუმში.
გიორგი ვეკუა

გიორგი ერმილეს ძე ვეკუა (დ. 12 ივლისი, 1925, სოფ. ბარღები, ახლანდ. გალის მუნიციპალიტეტი, — გ. 2012) — ქართველი ფილოსოფოსი. ფილოსოფიის მეცნიერებათა დოქტორი (1978), პროფესორი (1979). მონაწილეობდა მეორე მსოფლიო ომში (1941-1945). დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტი (1951). იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ფილოსოფიის კათედრის გამგე (1962–1994), საზოგადოებრივ მეცნიერებათა კათედრის პროფესორი (1994 წლიდან). ვეკუას კვლევის ძირითადი მიმართულებებია რელიგიის ისტორია, მატერიალური დიალექტიკა, თანამედროვე მედიცინის ფილოსოფიური საკითხები. მატერიალისტური დიალექტიკის კატეგორიები, თბ., 1960. მიზეზობრიობის პრობლემა ფილოსოფიასა და მედიცინაში, თბ., 1977. მედიცინის ფილოსოფია (ლექციების მოკლე კურსი), თბ., 1994. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 237. გიორგი ვეკუა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნოგალესის მუნიციპალიტეტი

ნოგალესი (ესპ. Municipio de Nogales) ― მუნიციპალიტეტი სონორის შტატში, მექსიკის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 264 782 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 20.2%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 1 756.6 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 150.7 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია შტატის შემადგენლობაში 1884 წლის 11 ივლის შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ნოგალესი. სონორის მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.inafed.gob.mx/work/enciclopedia/EMM26sonora/municipios/26043a.html ↑ Instituto Nacional de Estadística y Geografía — 1983. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q795074"></a> ↑ http://www.snim.rami.gob.mx/ ↑ https://micodigopostal.org/sonora/nogales/ ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: 2021-01-27 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: 2021-01-27 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Jalisco es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Jalisco División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1499-9.
ონავასის მუნიციპალიტეტი

ონავასი (ესპ. Municipio de Onavas) ― მუნიციპალიტეტი სონორის შტატში, მექსიკის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 365 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 8.5%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 534.2 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 0.7 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია შტატის შემადგენლობაში 1862 წლის 3 დეკემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ონავასი. სონორის მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.inafed.gob.mx/work/enciclopedia/EMM26sonora/municipios/26044a.html ↑ Instituto Nacional de Estadística y Geografía — 1983. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q795074"></a> ↑ http://www.snim.rami.gob.mx/ ↑ https://micodigopostal.org/sonora/Onavas/ ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: 2021-01-27 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: 2021-01-27 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Jalisco es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Jalisco División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1499-9.
ოპოდეპეს მუნიციპალიტეტი

ოპოდეპეს მუნიციპალიტეტი (ესპ. Municipio de Opodepe) ― მუნიციპალიტეტი სონორის შტატში, მექსიკის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2 438 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 15.3%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 2 224.3 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 1.1 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია შტატის შემადგენლობაში 1862 წლის 3 დეკემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ოპოდეპე. სონორის მუნიციპალიტეტები ↑ 1.0 1.1 http://www.inafed.gob.mx/work/enciclopedia/EMM26sonora/municipios/26045a.html ↑ Instituto Nacional de Estadística y Geografía — 1983. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q795074"></a> ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: 2021-01-27 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: 2021-01-27 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Jalisco es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Jalisco División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1499-9.
ოკიტოის მუნიციპალიტეტი

ოკიტოის მუნიციპალიტეტი (ესპ. Municipio de Oquitoa) ― მუნიციპალიტეტი სონორის შტატში, მექსიკის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 496 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 12%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 916.4 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 0.5 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია შტატის შემადგენლობაში 1862 წლის 3 დეკემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ოკიტოა. სონორის მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.inafed.gob.mx/work/enciclopedia/EMM26sonora/municipios/26046a.html ↑ https://www.inegi.org.mx/programas/ccpv/2020/ ↑ 3.0 3.1 http://www.snim.rami.gob.mx/ ↑ https://micodigopostal.org/sonora/oquitoa/ ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: 2021-01-27 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: 2021-01-27 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Jalisco es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Jalisco División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1499-9.
პიტიკიტოს მუნიციპალიტეტი

პიტიკიტოს მუნიციპალიტეტი (ესპ. Municipio de Pitiquito) ― მუნიციპალიტეტი სონორის შტატში, მექსიკის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 9 122 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 3.7%-ით ნაკლებია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 9 820 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 0.9 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია შტატის შემადგენლობაში 1862 წლის 3 დეკემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია პიტიკიტო. სონორის მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.inafed.gob.mx/work/enciclopedia/EMM26sonora/municipios/26047a.html ↑ Instituto Nacional de Estadística y Geografía — 1983. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q795074"></a> ↑ http://www.snim.rami.gob.mx/ ↑ https://micodigopostal.org/sonora/pitiquito/ ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: 2021-01-27 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: 2021-01-27 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Jalisco es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Jalisco División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1499-9.
პუერტო-პენიასკოს მუნიციპალიტეტი

პუერტო-პენიასკოს მუნიციპალიტეტი (ესპ. Municipio de Puerto Peñasco) ― მუნიციპალიტეტი სონორის შტატში, მექსიკის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 62 689 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 9.3%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 6 193.3 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 10.1 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია შტატის შემადგენლობაში 1952 წლის 7 ივლისს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია პუერტო-პენიასკო. სონორის მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.inafed.gob.mx/work/enciclopedia/EMM26sonora/municipios/26048a.html ↑ Instituto Nacional de Estadística y Geografía — 1983. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q795074"></a> ↑ http://www.snim.rami.gob.mx/ ↑ https://micodigopostal.org/sonora/puerto-penasco/ ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: 2021-01-27 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: 2021-01-27 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Jalisco es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Jalisco División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1499-9.
სერაფიმა ვეკუა

სერაფიმა გიორგის ასული ვეკუა (დ. 8 აგვისტო, 1914, თბილისი, — გ. 19 იანვარი, 2000, თბილისი) — ქართველი ბალეტის მსახიობი და კლასიკური ცეკვის პედაგოგი. საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1958). 1922-1930 წლებში სწავლობდა თბილისის მ. პერინის საბალეტო სკოლა-სტუდიაში, 1936-1939 წლებში — ლენინგრადის ქორეოგრაფიულ ტექნიკუმში (პედაგოგები – ა. ვაგანოვა და მ. რომანოვა). 1931-1935 წლებში ცეკვავდა თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის დასში. 1939-1943 წლებში ლენინგრადის ოპერისა და ბალეტის თეატრის, ხოლო 1943-1959 წლებში კვლავ თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის სოლისტი იყო, პარალელურად — საბალეტო დასის პედაგოგ-რეპეტიტორიც. შეასრულა არაერთი მნიშვნელოვანი სოლო პარტია როგორც საბალეტო, ისე საოპერო სპექტაკლებში. მისი შესრულება გამოირჩეოდა აქტიორული ოსტატობით და გამომსახველობით. 1943 წლიდან მუშაობდა თბილისის ვ. ჭაბუკიანის სახელობის ქორეოგრაფიულ სასწავლებელში წამყვან პედაგოგად. 1964-1972 წლებში იყო ამ სასწავლებლის სამხატვრო ხელმძღვანელი. მისი მოსწავლეები იყვნენ ირმა ნიორაძე, ნათელა არობელიძე, რ. ლევინა და სხვ. ჩხეიძე ა., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 238.
თეთყელა კაპუცინი

თეთრყელა კაპუცინი ლათ. Cebus capucinus) — პრიმატი კაპუცინისებრთა ოჯახიდან. გავრცელებულია ცენტრალურ და სამხრეთ ამერიკაში. Thomas Geissmann: Vergleichende Primatologie. Springer-Verlag, Berlin u. a. 2003, ISBN 3-540-43645-6.
ანდრო ვეკუა

ანდრო ვლადიმერის ძე ვეკუა (დ. 27 ოქტომბერი, 1977, სოხუმი) — ქართველი მხატვარი და ვიზუალური არტისტი. აფხაზი ნაციონალისტების მიერ 1989 წელს სოხუმში მოკლული ვლადიმერ ვეკუას შვილი. 1992 წლიდან ცხოვრობდა თბილისში, 1995 წლიდან — შვეიცარიაში. 1999 წელს დაამთავრა ასენზას უმაღლესი სამხატვრო სკოლა ქ. დორნახში (შვეიცარია). ცხოვრობს და მუშაობს ციურიხსა და ბერლინში. მუშაობს ვიზუალური ხელოვნების სხვადასხვა მედიუმში (ქანდაკება, ფერწერა, ვიდეო, ინსტალაცია, ტექსტი), ძირითადად ქმნის კოლაჟურ ნამუშევრებს. ხშირად მისი თემები მოიცავს სამეცნიერო ფანტასტიკას და საშინელებათა ჟანრებს. 2000 წლიდან ვეკუას ნამუშევრები წარმოდგენილი იყო მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში პერსონალური და ჯგუფური გამოფენების ფარგლებში. მისი ნამუშევრები ასევე დაცულია ნიუ-იორკის და სან-ფრანცისკოს თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმებში, პომპიდუს ცენტრში (პარიზი), შვეიცარიის ხელოვნების მუზეუმში, კერძო კოლექციებში. გიორგობიანი, ქეთი. არაერთდროულობის ერთდროულობა / ქეთი გიორგობიანი // ტაბულა. - თბილისი, 2011. - 7-13 მარტი. - N46. - გვ.68-69. ანდრო ვეკუა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ანდრო ვეკუა — ახალი და უახლესი ქართული ვიზუალური ხელოვნების მონაცემთა ბაზა.
ხამზატ ჩიმაევი

ხამზატ ხიზაროვიჩ ჩიმაევი (დ. 1 მაისი, 1994) — რუსი შერეული საბრძოლო ხელოვნების მებრძოლი და თავისუფალი სტილით მოჭიდავე, რომელიც ასპარეზობს Ultimate Fighting Championship (UFC) საშუალო წონაში. თავისუფალ ჭიდაობაში ჩიმაევი სამგზის შვედეთის ეროვნული ჩემპიონია. იგი UFC საშუალო წონის რეიტინგში მეთორმეტე ადგილს იკავებს. დაიბადა 1 მაისს, 1994 წელს ჩეჩნეთში, რუსეთი. მან ჭიდაობა 5 წლის ასაკში სოფელ გვარდეისკოეში დაიწყო. ცნობილია, რომ მან მოიპოვა ბრინჯაოს მედალი რუსეთის ეროვნულ ჩემპიონატზე, ახალგაზრდულ ტურნირზე. 2013 წელს, როდესაც იგი 18 წლის იყო, დედასთან ერთად ემიგრაციაში წავიდა შვედეთში, მის ძმასთან. ჩიმაევის სარეკლამო დებიუტი შედგა საშუალო წონაში, ჯონ ფილიპსის წინააღმდეგ, 2020 წლის 16 ივლისს, UFC ESPN 13-ზე, სადაც ბრძოლა მეორე რაუნდის საბმიშენით მოიგო. მას ამ ორგანიზაციაში 7 ბრძოლა აქვს ჩანატარები და შვიდივე მოგებული. ბოლო ბრძოლა მან კამარუ უსმანთან 2023 წლის, 21 ოქტომბერს UFC 294-ზე ჩაატარა, სადაც ბრძოლა მსაჯთა ერთსულოვანი გადაწყვეტილებით მოიგო. ჩიმაევი 2024 წლის 26 ოქტომბერს, UFC 308-ზე, UFC-ის საშუალო წონაში ყოფილ ჩემპიონ რობერტ უიტეკერს დაუპირისპირდება. ხამზატ ჩიმაევი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ Khamzat Chimaev Dominating Wrestling ↑ UFC Ranking ↑ Swedan Khamzat Chimaev ↑ UFC Fight Island ↑ UFC 294 ↑ Chimaev vs. Robert Whittaker again for UFC 308 in Abu Dhabi
ალექსი ველიამინოვი

ალექსი ალექსანდრეს ძე ველიამინოვი (რუს. Алексей Александрович Вельяминов; დ. 1785 — გ. 27 მარტი, 1838, სტავროპოლი) — რუსი სამხედრო მოღვაწე, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-ლეიტენანტი (1829). მონაწილეობდა ომებში მესამე ანტიფრანგული კოალიციის ომში (1805), რუსეთ-ოსმალეთის (1806-1812) და რუსეთ-საფრანგეთის (1812-1814) ომებში. 1816-1829 წლებში იყო კავკასიის ჯარების შტაბის უფროსი. 1818 წელს მიიღო გენერალ-მაიორის წოდება. იმერეთის 1819–1820 წლების აჯანყების დროს, მთავარმართებელ ალექსი ერმოლოვის დავალებით, ხელმძღვანელობდა აჯანყებულთა წინააღმდეგ მიმართულ მოქმედებას, იმერეთში სერიოზული სამხედრო ძალა გააგზავნა, თუმცა შემდეგ შეეცადა დაპირებებით დაეცხრო მოძრაობა, თბილისიდან პროკლამაციით მიმართა იმერეთის მოსახლეობას და დაპირდა, რომ აღარ განახორციელებდა საეკლესიო რეფორმას, უკან გაიწვევდა საყოველთაოდ საძულველ ეგზარქოს თეოფილაქტეს. შედეგად აჯანყება დროებით დაცხრა. რუსებმა განსაკუთრებით დაარბიეს რაჭა, ცეცხლს მისცეს და მიწასთან გაასწორეს სოფლები, დაანგრიეს ციხესიმაგრეები. რაჭის შემდეგ ველიამინოვი გურიაში გაემართა. 24 ივლისს სისხლისმღვრელი ბრძოლის შემდეგ შემოქმედის ციხე აიღო. ველიამინოვი აქტიურად მონაწილეობდა რუსეთ-სპარსეთისა (1826-1828) და რუსეთ-ოსმალეთის ომებში. 1831 წლიდან გარდაცვალებამდე (1838) იყო კავკასიის ხაზის ჯარების სარდალი და კავკასიის ოლქის უფროსი, ხელმძღვანელობდა კავკასიის მთიელების წინააღმდეგ მიმართულ ექსპედიციებს. მისი ძმა იყო გენერალი ივანე ველიამინოვი. ველიამინოვი, ალექსი // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. ?. Вельяминов 3-й, Алексей Александрович // Военная энциклопедия : [в 18 т.] / под ред. В. Ф. Новицкого … [и др.]. — СПб. ; [М.] : Тип. т-ва И. Д. Сытина, 1911—1915.