laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
პრემია „საგურამო“

საგურამო — ილია ჭავჭავაძის საგურამოს სახელმწიფო მუზეუმის პრემია, დაარსდა 2003 წლის 8 ნოემბერს. დამაარსებლები არიან: „ილიას ფონდი” და შპს „კალასი“. პრემია ყოველწლიურად გაიცემა. პრემია გაიცემა შემდეგ ნომინაციებში: პოეზია; პროზა; თარგმანი; კრიტიკა; ხელოვნება; საბავშვო ლიტერატურა; ჰუმანიტარული მეცნიერებები; პრემიებთან ერთად გაიცემა ილიას მედალი „მარად და ყველან საქარველოვ მე ვარ შენთანა“ ქართული კულტურისა და სულიერების წინაშე განსაკუთრებული ღვაწლისათვის. პრემია „საგურამო“ მოიცავს ქართული მწერლობისა და კულტურის ფართო სპექტრს. ის ენიჭება ლაურიატს მხოლოდ სიცოცხლეში და მხოლოდ ერთხელ. პრემია არ გაიცემა ერთი ნაწარმოების ან ერთი წიგნისთვის. იგი ავტორს მთელი შემოქმედებისა და მოღვაწეობისთვის ენიჭება. საკონკურსოდ წარდგენილი უნდა იყოს კონკურსანტის მთელი შემოქმედება სრულად. წარმდგენი შეიძლება იყოს ერთი, მაგრამ ცნობილი რეკომენდატორი, ჯგუფი ან ორგანიზაცია. გამარჯვებულ ნომინანტს გამარჯვება ეცნობება დაჯილდოების ცერემონიამდე 10 დღით ადრე, რათა მან შეძლოს საპრემიო სიტყვის მომზადება. პრემიის მინიჭების საკითხს განიხილავს კომპეტენტური ჟიური, რომელსაც ნიშნავს პრემიის დამფუძნებელი ორგანიზაციები „ილიას ფონდი“ და შპს „კალასი“. პრემია „საგურამო“
ვარდობა

ვარდობა — რელიგიური, ხალხური დღესასწაული. იწყებოდა 21 აპრილს და მთავრდებოდა 20 მაისს. აქედან მომდინარეობს მაისის თვის ძველი სახელწოდება „ვარდობისაჲ“. ვარდობისას ქრისტიანობამდელი ფესვები აქვს. ის ბუნების აღორძინების, ვეგეტაციის, დიდი დედისადმი მიძღვნილი დღესასწაული იყო. იგი ასევე უკავშირდებოდა მოკვდავ და აღდგენად ღვთაება ადონისს და აფროდიტეს. ითვლებოდა, რომ წითელი ვარდები ადონისის სისხლიდან წარმოიქმნა. ქრისტიანობის გავრცელების შემდეგ, ვარდობა სხვადასხვა ქრისტიანულ დღესასწაულს, მათ შორის ღვთისმშობლობას, დაუკავშირდა. ხევსა და გუდამაყარში მარიამობას „ვარდის დღეობაც” ერქვა, საქართველოს მთიანეთში თიბვის დაწყების ზეიმს კი ვარდობასაც უწოდებდნენ. ზემო იმერეთის სოფ. გეთსამანიაში ვარდობის დღესასწაული პეტრე-პავლობის მარხვის პირველ ორშაბათს აღინიშნებოდა (პეტრე-პავლობის მარხვა მოძრავია, ამიტომ შესაძლოა ყოფილიყო მაისში ან ივნისში). ექვთიმე ათონელის ცნობით, პეტრე-პავლობის მარხვას „ქართველნი ვარდობად უწოდენ”. სულთმოფენობის წინა დღეს, სულთაობის შაბათს, საქართველოში „ვარდის შაბათს” ეძახდნენ. იგი მიცვალებულთა მოსახსენიებელი დღე იყო. ზოგან ამ საღამოს, მზის ჩასვლის შემდეგ, შეძლებისდაგვარად ყველა სახეობის ყვავილს აგროვებდნენ (აკაციის ყვავილის გარდა), რათა მიცვალებულის საფლავზე დაეფინათ. ხალხის გადმოცემით, „მიცვალებულებს მათი სუნი სიამოვნებთ”. ზოგან შეგროვილ ყვავილებს გარეთ ან თონეში აწყობდნენ და დილით ადრე საფლავზე გასულებს თან მიჰქონდათ ყვავილები, სანთლები, კოკით წყალი. ყველაფერს საფლავზე ალაგებდნენ და წყალს ასხამდნენ. ამ დღეს ოჯახში წანდილს ან კორკოტს აკეთებდნენ და მეზობლებს ურიგებდნენ. ყვავილებით ირთვებოდა ოჯახი, ეზო და გზაჯვარედინები. ბუნების აღორძინებისადმი მიძღვნილი ვარდობის დღესასწაულს სატრფიალო მოტივებიც ჰქონდა. შესაძლოა ვარდობას უკავშირდებოდეს ქართული ხალხური სატრფიალო ლექსი: „აქედან და შენამდე, ვარდი მასხია ყელამდე, რომ ვინმე გამომიშვებდეს, სულ ფრენით მოვალ შენამდე”. ვირსალაძე ე., ქართული ხალხური სატრფიალო ლირიკის ძირითადი სახეობანი, «ლიტერატურული ძიებანი», [ტ.] 8, თბ., 1953. ინგოროყვა პ., ძველ-ქართული წარმართული კალენდარი V-VIII საუკუნის ძეგლებში, «საქართველოს სახელმწ. მუზეუმის მოამბე», 1929–30, ტ. 6. კეკელიძე კ., ქართული ერა და ეორტალოგიური წელიწადი, «ენიმკის მოამბე», 1940, ტ. 5–6. სვანიძე გ., ქართული ხალხური სიმღერები და მათთან დაკავშირებული თქმულებანი, თბ., 1957. შველიძე მ., ზაფხულის ხალხურ დღეობათა კალენდარი ქვემო ქართლში, კრ.: ქვემო ქართლი, თბ., 1990. ღამბაშიძე ნ., ვარდობა // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. ?.
ბეშბარმაკი (აზერბაიჯანი)

ბეშბარმაკი (აზერ. Beşbarmaq) — მთა აზერბაიჯანში, მდებარეობს ქალაქ სიაზანის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ბაქოდან 80 კმ-ში. ასევე ცნობილია როგორც მთა ხიდირ ზინდა. არის მომლოცველთა ადგილი. სიტყვა „ბეშბარმაგი“ აზერბაიჯანული და თურქული ენებიდან ითარგმნება როგორც „ხუთი თითი“, რადგან მთის კონტურები წააგავს ხელის ხუთ თითს. მთა, თავისი სიმაღლისა და ფორმის გამო, უხსოვარი დროიდან მეზღვაურებისთვის შესანიშნავი ღირსშესანიშნაობა იყო. ბეშბარმაგის მთის ძირში არის წმინდა ადგილი „ფირ ხიდირ ზუნჯა“, სადაც მოგზაურები ჩერდებიან ლოცვისა და თაყვანისცემისთვის. Хызр-Зинда — исполнитель желаний Кубинский регион ↑ Мурзаев Э. М. География в названиях. — М.: Наука 1982. — С. 27. ↑ Гюль К. К. Советский Азербайджан. — М.: Мысль 1978. — С. 176.
მავზოლეუმი „ჯომარდ-ყასაბი“

მავზოლეუმი „ჯომარდ-ყასაბი“ (აზერ. Comərd Qəssab türbəsi - „კეთილშობილი ჯალათის“ მავზოლეუმი) — XVII საუკუნის მავზოლეუმი აზერბაიჯანში, ძველი განჯის ტერიტორიაზე. მავზოლეუმს რვაკუთხედის ფორმა აქვს. თაბაშირის ნაღმტყორცნებით შედუღებული კვადრატული აგურისგანაა აგებული. საბჭოთა არქეოლოგ ივან შჩებლიკინს მოჰყავს ხალხური ლეგენდა, რომლის მიხედვითაც ეს მავზოლეუმი IX საუკუნეში ააგეს გმირი ჯალათის პატივსაცემად, რომელიც დაიღუპა მშობლიური ქალაქის დასაცავად ერთ-ერთი თავდასხმის დროს. აზერბაიჯანელმა არქეოლოგმა ისჰაკ ჯაფარზადემ საკუთარ ნაშრომებშიც აღნიშნულ ლეგენდას ახსენებს, რომელიც ძალიან პოპულარული იყო ადგილობრივ მოსახლეობაში, რომლის მიხედვითაც ეს მავზოლეუმი აშენდა პატიოსანი, სამართლიანი „ჯალათის“ საფლავზე. შჩებლიკინის თქმით, მავზოლეუმის შენობა არაერთხელ დარესტავრირდა და შესაძლოა რამდენჯერმე გადაკეთებულიყო. აზერბაიჯანელი ხელოვნებათმცოდნე აბდულ ვაჰაბ სალამზადე შენობას მე-17 საუკუნით ათარიღებს. სალამზადე ამ ვარაუდის საფუძველს ასახელებს XVII-XVIII საუკუნეების მავზოლეუმებისთვის დამახასიათებელ შესასვლელი ღიობების დიდ ზომას. 2001 წელს XVII—XIX საუკუნეების მავზოლეუმები ძველი განჯის სასაფლაოს ტერიტორიაზე აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის ბრძანებით სახელმწიფოს მიერ დაცულ ობიექტთა ნუსხაში შეიტანეს ​​და „ეროვნული მნიშვნელობის არქიტექტურულ ძეგლებად“ გამოცხადდა. 2004 წელს ჰეიდარ ალიევის ფონდმა ჯომარდ-კასაბის საფლავი და მავზოლეუმი აღადგინა. რესტავრაციის დროს გამოყენებული იქნა ნახიჩევანიდან ჩამოტანილი უძველესი აგური. ↑ Вера Девитт. Поэма В. Хлебникова «Труба Гюль-Муллы» и сказка о чёрном цвете Низами Гянджеви (опыт сопоставительного анализа) // Известия Академии наук Азербайджана. Серия литературы, языка и искусства. — 1990. — № 4. — С. 20. ↑ Саламзаде А. В. Архитектура Азербайджана XVI-XIX вв.. — Б.: Издательство Академии наук Азербайджанской ССР, 1964. ↑ Джафарзаде И. М. Историко-археологический очерк старой Ганджи. — Б.: Издательство Академии наук Азербайджанской ССР, 1949. ↑ 4.0 4.1 Щеблыкин И. П. Памятники азербайджанского зодчества эпохи Низами (материалы) / Под ред. И. Джафарзаде. — Б.: Издательство АзФАН, 1943. ↑ Azərbaycan Respublikası ərazisində dövlət mühafizəsinə götürülmüş daşınmaz tarix və mədəniyyət abidələrinin əhəmiyyət dərəcələrinə görə bölgüsünün təsdiq edilməsi haqqında ↑ Саламзаде А. В. Архитектура Азербайджана XVI-XIX вв.. — Б.: Издательство Академии наук Азербайджанской ССР, 1964.
დავით ვარდოსანიძე

დავით გრიგოლის ძე ვარდოსანიძე (დ. 15 ოქტომბერი, 1918, ტყიბული, — გ. 10 მაისი, 1995, თბილისი) — ქართველი ბიოლოგი. ბიოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი (1964), პროფესორი (1966). დაამთავრა საქართველოს ზოოტექნიკურ-სავეტერინარო ინსტიტუტი (1939). მონაწილეობდა II მსოფლიო ომში. ომის დამთავრების შემდეგ დარჩა საბჭოთა არმიის რიგებში. თადარიგში გავიდა გვარდიის მაიორის წოდებით. 1954 წლიდან მუშაობდა საქართველოს სახელმწიფო ზოოტექნიკურ-სავეტერინარო ინსტიტუტში. 1965 წლიდან იყო ორგანიზმული და ბიოლოგიური ქიმიის კათედრის გამგე, კათედრის პროფესორი, 1982 წლიდან — სასოფლო-სამეურნეო ცხოველთა კვებისა და საკვებთა ტექნოლოგიის განყოფილების მთავარი სპეციალისტი. ვარდოსანიძის კვლევის ძირითადი სფერო იყო ცხოველების სისხლის ბიოქიმიისა და კლინიკური საკითხების შესწავლა. ვეტერინარული ბიოქიმია, თბ., 1978. ვარდოსანიძე, დავით // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 173.
ლადო ვარდოსანიძე

ვლადიმერ (ლადო) გრიგოლის ძე ვარდოსანიძე (დ. 10 აპრილი, 1945, ვლადიკავკაზი) — ქართველი არქიტექტორ-ურბანისტი. საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორი (2012). დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი (1969). იყო საქართველოს ურბანისტთა საზოგადოების თავმჯდომარე (1990–2007). მუშაობდა „საქქალაქმშენსახპროექტში” (1969–1972), მოსკოვის ქალაქთმშენებლობის ცენტრალურ სამეცნიერო-კვლევით საპროექტო ინსტიტუტში (1972–1977), ძეგლთა დაცვის სისტემაში; იყო ძეგლთა აღრიცხვა-პასპორტიზაციის განყოფილების გამგე. სამეცნიერო-კვლევით საქმიანობას ეწევა ქალაქების (კერძოდ, საქართველოს ქალაქების) სოციოლოგიის, ურბანისტიკისა და თეორიის სფეროში. 1977 წლიდან პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწევა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის არქიტექტურის ფაკულტეტზე. ბოკერია ლ., კინწურაშვილი ს., ვარდოსანიძე, ვლადიმერ // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 173. ლადო ვარდოსანიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
იანეთის წმიდა გიორგის ტაძარი

იანეთის წმიდა გიორგის ტაძარი — მართლმადიდებლური ქრისტიანული ტაძარი საქართველოში, მდებარეობს სოფელ იანეთში, სამტრედიის მუნიციპალიტეტში, იმერეთის რეგიონში. ტაძარი არქიტექტორ არჩილ მინდიაშვილის პროექტით აშენდა 2001-2003 წლებში. ტაძრის აღმშენებელია ამავე სოფლის მკვიდრი აკაკი (კაკო) ლეკვეიშვილი. იანეთის წმიდა გიორგის  ტაძრის ასაშენებლად ინიციატივა გამოიჩინა და ფინანსები გამოიღო აღმშენებელმა აკაკი (კაკო) ლეკვეიშვილმა. ტაძრისთვის მიწის ნაკვეთი სოფლის ცენტრში გამოიყო სოფელ იანეთის საკრებულოსა და საქართველოს სახელმწიფო ზოოტექნიკურ-სავეტერინარო უნივერსიტეტის გადაწყვეტილებითა და თანადგომით. ტაძრის ფუძე ქვის დადება და საძირკვლის კურთხევა შედგა 2001 წლის 19 მაისს. 2003 წლის 19 ივლისს მეუფე საბამ (ხონი-სამტრედიის ეპარქიის ეპისკოპოსი) ჩამობრძანებულ მღვდელმთავრებთან — მეუფე დიმიტრისთან (ბათუმი-სხალთის ეპარქიის ეპისკოპოსი), მეუფე გრიგოლთან (ფოთისა და ხობის ეპარქიის ეპისკოპოსი), მეუფე ანტონთან (ვანისა და ბაღდათის ეპარქიის ეპისკოკპოსი) და სხვა მღვდელმსახურებთან ერთად აკურთხა ტაძარი. ტაძრის კურთხევის შემდეგ მეუფე საბამ მრევლს ტაძრის მოძღვარი იაკობი (ზვიად ლეკვეიშვილი, 1974-2010) წარუდგინა. 2003 წლის 21 სექტემბერს იანეთის წმიდა გიორგის ტაძარს უმაღლესი სტუმრები ეწვივნენ, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი ილია II და მსოფლიო პატრიარქი ბართლომე I. მათ წირვა-ლოცვა აღავლინეს წმიდა გიორგის ტაძარში   და დალოცეს მრევლი. მსოფლიო პატრიარქმა ბართლომე I-მა ტაძრის აღმშენებელი აკაკი (კაკო) ლეკვეიშვილი დალოცა და მისი ღვარწლი ტაძრის აღშენების საქმეში აღნიშნა  საეკლესიო მედლის მინიჭებით. იანეთის წმიდა გიორგის ტაძრის პროექტი უსასყიდლოდ შესრულებულია საქართველოს საპატრიარქოს ხუროთმოძღვრების ცენტრის მიერ. მთავარი არქიტექტორი — არჩილ გოდერძის ძე მინდიაშვილი პროექტის ავტორი — ნოდარ გაიოზის ძე მალუტაშვილი მთავარი კონსტრუქტორი — ემზარ იასონის ძე კიზირია კონსტრუქტორი — ზურაბ ბიძინას ძე ოქროშიძე პასუხისმგებელი მშენებელ-ინჟინერი — ნიკოლოზ (უჩა) პავლეს ძე ჭიღლაძე. ტაძრის მშენებლობის ძირითადი სამუშაოები შეასრულა ბრიგადამ სოფელ ჭოგნარიდან ავთანდილ ცხადაბერიძის ხელმძღვანელობით. ტაძარი აშენებულია თეთრი ქვით (კირქვა) ხანდების კარიერიდან, ხარაგაულის მუნიციპალიტეტიდან. იანეთის წმიდა გიორგის ტაძარი ჯვარგუმბათოვანია და მართკუთხედში ჩაწერილ ჯვარს წარმოადგენს. ზომებია 13.8×9,8 მეტრი დასავლეთის კარიბჭით. სიმაღლე 18.7 მეტრი. იანეთის წმიდა გიორგის ტაძარი სტუმრები იანეთის წმიდა გიორგის ტაძარის ჯვრის ათმართვისას: მეუფე დიმიტრი, მეუფე გრიგოლი, მეუფე საბა, მეუფე ანტონი, აღმშენებელი აკაკი (კაკო) ლეკვეიშვილი და თანმხლები მღვდელმსახურები. იანეთის წმიდა გიორგის ტაძარის კურთხევა 2003 წლის 19 ივლისს იანეთის წმიდა გიორგის ტაძარის კურთხევა 2003 წლის 19 ივლისს იანეთის წმიდა გიორგის ტაძარის მღვდელი იაკობი (ზვიად ლეკვეიშვილი) იანეთის წმიდა გიორგის ტაძარი - 2003 წლის 21 სექტემბერი - მსოფლიო პატრიარქი ბართლომე I და საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი ილია მეორე იანეთის წმიდა გიორგის ტაძარი - 2003 წლის 21 სექტემბერი - მსოფლიო პატრიარქი ბართლომე I და საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი ილია მეორე „დაკარგული მადლის დაბრუნება“ / საშა ლეკვეიშვილი. [რედ.: ოთარ გოგოლიშვილი]. თბილისი, 2004. — ISBN 99928-0-970-1, UDC: 271.22(479.22)
ბალიქჩილარი (რიზეს რაიონი)

ბალიქჩილარი (თურქ. Balıkçılar) — სოფელი რიზეს რაიონში, რიზეს პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს რიზედან 14 კილომეტრში. 2021 წლის მონაცემებით სოფელში 437 ადამიანი ცხოვრობს. ↑ Balıkçılar Köyü (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 5 Mart 2015. ციტირების თარიღი: 4 Haziran 2014. ↑ Rize Merkez Balıkçılar Köy Nüfusu (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 Ağustos 2019. ციტირების თარიღი: 5 Şubat 2020.
ბეშთეფე (რიზეს რაიონი)

ბეშთეფე (თურქ. Beştepe) — სოფელი რიზეს რაიონში, რიზეს პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს რიზედან 20 კილომეტრში. 2020 წლის მონაცემებით სოფელში 170 ადამიანი ცხოვრობს. ↑ Beştepe Köyü (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 5 Mart 2015. ციტირების თარიღი: 4 Haziran 2014. ↑ Rize Merkez Beştepe Köy Nüfusu (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 Ağustos 2019. ციტირების თარიღი: 5 Şubat 2020.
ბილდირჯინქოი

ბილდირჯინქოი (თურქ. Bıldırcınköy) — სოფელი რიზეს რაიონში, რიზეს პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს რიზედან 8 კილომეტრში. 2021 წლის მონაცემებით სოფელში 315 ადამიანი ცხოვრობს. ↑ Bıldırcınköy Köyü (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 5 Mart 2015. ციტირების თარიღი: 4 Haziran 2014. ↑ Rize Merkez Bıldırcınköy Köy Nüfusu (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 Ağustos 2019. ციტირების თარიღი: 5 Şubat 2020.
ბოღაზი (რიზეს რაიონი)

ბოღაზი (თურქ. Boğaz) — სოფელი რიზეს რაიონში, რიზეს პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს რიზედან 15 კილომეტრში. 2021 წლის მონაცემებით სოფელში 140 ადამიანი ცხოვრობს. ↑ Boğaz Köyü (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 5 Mart 2015. ციტირების თარიღი: 4 Haziran 2014. ↑ Rize Merkez Boğaz Köy Nüfusu (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 Ağustos 2019. ციტირების თარიღი: 5 Şubat 2020.
ჯამიდაღი

ჯამიდაღი (თურქ. Camidağı) — სოფელი რიზეს რაიონში, რიზეს პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს რიზედან 12 კილომეტრში. 2021 წლის მონაცემებით სოფელში 439 ადამიანი ცხოვრობს. ↑ Camidağı Köyü (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 5 Mart 2015. ციტირების თარიღი: 4 Haziran 2014. ↑ Rize Merkez Camidağı Köy Nüfusu (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 Ağustos 2019. ციტირების თარიღი: 5 Şubat 2020.
გიუზელქოი (რიზეს რაიონი)

გიუზელქოი (თურქ. Güzelköy) — სოფელი რიზეს რაიონში, რიზეს პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს რიზედან 16 კილომეტრში. 2021 წლის მონაცემებით სოფელში 289 ადამიანი ცხოვრობს. ↑ Güzelköy Köyü (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 5 Mart 2015. ციტირების თარიღი: 4 Haziran 2014. ↑ Rize Merkez Güzelköy Köy Nüfusu (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 Ağustos 2019. ციტირების თარიღი: 5 Şubat 2020.
გოლგელი (რიზეს რაიონი)

გოლგელი (თურქ. Gölgeli) — სოფელი რიზეს რაიონში, რიზეს პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს რიზედან 8 კილომეტრში. 2021 წლის მონაცემებით სოფელში 231 ადამიანი ცხოვრობს. ↑ Gölgeli Köyü (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 5 Mart 2015. ციტირების თარიღი: 4 Haziran 2014. ↑ Rize Merkez Gölgeli Köy Nüfusu (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 Ağustos 2019. ციტირების თარიღი: 5 Şubat 2020.
ერენქოი (რიზეს რაიონი)

ერენქოი (თურქ. Erenköy) — სოფელი რიზეს რაიონში, რიზეს პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს რიზედან 28 კილომეტრში. 2021 წლის მონაცემებით სოფელში 252 ადამიანი ცხოვრობს. ↑ Erenköy Köyü (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 5 Mart 2015. ციტირების თარიღი: 4 Haziran 2014. ↑ Rize Merkez Erenköy Köy Nüfusu (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 Ağustos 2019. ციტირების თარიღი: 5 Şubat 2020.
ელმალი (რიზეს რაიონი)

ელმალი (თურქ. Elmalı) — სოფელი რიზეს რაიონში, რიზეს პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს რიზედან 22 კილომეტრში. 2021 წლის მონაცემებით სოფელში 616 ადამიანი ცხოვრობს. ↑ Elmalı Köyü (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 5 Mart 2015. ციტირების თარიღი: 4 Haziran 2014. ↑ Rize Merkez Elmalı Köy Nüfusu (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 Ağustos 2019. ციტირების თარიღი: 5 Şubat 2020.
ლალი ავალიანი

ლალი ავალიანი (დ.20 ივლისი, 1939, თბილისი, საქართველო) — ქართველი ფილოლოგი. დაიბადა თბილისში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი 1962 წელს. ამავე ფაკულტეტის უახლესი ქართული ლიტერატურის კათედრის ასპირანტურა კი 1965 წელს. 1963 წლიდან იყო „ვაჟა ფშაველას კაბინეტის“ მუდმივმოქმედი სემინარის წევრი და თუშ-ფშავ-ხევსურეთში ექსპედიციათა ("ვაჟა ფშაველას ნაკვალევზე,") უცვლელი მონაწილე. 1966-1990 წლებში "ქართული საბჭოთა ენციკლოპედიის" სამეცნიერო რედაქციის დაარსებიდან მუშაობდა ენისა და ლიტერატურის განყოფილებაში უმცროსი, შემდეგ უფროსი სამეცნიერო რედაქტორის თანამდებობაზე (კურირებდა ქართულ ლიტერატურას). 1970-1973 წლებში უახლესი ქართული ლიტერატურის კათედრის მიწვეული ლექტორის რანგში კითხულობდა სპეციალურ კურსს - „XX საუკუნის 10-20-იანი წლების ქართული ლიტერატურული დაჯგუფებანი“. 1990 წლიდან იგი შოთა რუსთაველის ლიტერატურის ინსტიტუტის ქართული ლიტერატურის სამეცნიერო განყოფილების უფროსი მეცნიერი თანამშრომელია. 1966 წლიდან მისი გამოკვლევები, კრიტიკული წერილები და პუბლიცისტური ესეები იბეჭდება ქართულ პერიოდიკაში. გამოქვეყნებული აქვს სამასამდე სტატია. დღესაც სისტემატურად თანამშრომლობს სამეცნიერო გამოცემებსა თუ ლიტერატურულ ჟურნა-გაზეთებში. პირველი „ქართული საბჭოთა 11-ტომიანი უნივერსალური ენციკლოპედიის“ გამოცემაში დიდი წვლილისათვის 1987 წელს დაჯილდოვდა საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საპატიო სიგელით . ლიტერატურის ისტორიკოსი, ესეისტი, კრიტიკოსი, ფილოლოგიის დოქტორი. საკანდიდატო დისერტაციის თემა - "პაოლო იაშვილის ცხოვრება და შემოქმედება", დაიცვა 1969 წელს. ლალი ავალიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ 1.0 1.1 http://www.nplg.gov.ge/bios/ka/00018275/ ↑ [1]
დუზქოი (რიზეს რაიონი)

დუზქოი (თურქ. Düzköy) — სოფელი რიზეს რაიონში, რიზეს პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს რიზედან 9 კილომეტრში. 2021 წლის მონაცემებით სოფელში 375 ადამიანი ცხოვრობს. ↑ Düzköy Köyü (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 5 Mart 2015. ციტირების თარიღი: 4 Haziran 2014. ↑ Rize Merkez Düzköy Köy Nüfusu (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 Ağustos 2019. ციტირების თარიღი: 5 Şubat 2020.
აუთერ ბენქსი (ტელესერიალი)

გარე ნაპირი (ინგლ. Outer Banks) — ამერიკული სათავგადასავლო, მისტიური დრამა თინეიჯერების შესახებ, რომელიც შექმნილია ჯოშ პიტის, ჯონას პეიტის და შენონ ბურკის მიერ. პრემიერა გაიმართა Netflix-ზე 2020 წლის 15 აპრილს. სერიალში მოქმედება ხდება ჩრდილოეთ კაროლინაში, აუთერ-ბენქსზე და აღწერილია თინეიჯერების კონფლიქტი დაკარგული განძისთვის. 2021 წლის დეკემბერში სერიალი განახლდა და 23 თებერვალს მესამე სეზონის პრემიერა გაიმართა. მესამე სეზონის პრემიერის შემდეგ სერიალი მეოთხე სეზონსთვისაც განახლდა. სერიალი მოგვითხრობს თინეიჯერების ჯგუფის შესახებ, რომლებიც ჩრდილოეთ კაროლინაში მდებარე აუთერ ბანქსის სანაპიროზე წასვლას გადაწყვეტენ, რა დროსაც შემთხვევით ნამდვილი საგანძურის რუკას იპოვნიან. ახალგაზრდა გმირები ლეგენდარულ განძზე ნადირობას იწყებენ, რომელიც ერთ-ერთი მათგანის მამის გაუჩინარებას უკავშირდება. თუმცა, აუთერ ბანქსის გარე წყლები თავისი ცვალებადობით არის ცნობილი, რამაც მრავალი გემი იმსხვერპლა, ამიტომ ეს ადგილი საკმაოდ საშიშია, მაგრამ ბევრ ადამიანს იზიდავს. სწორედ აქ მდებარეობს როანოკეს „გაუჩინარებული კოლონია“. შედეგად გმირები ახალ თავგადასავლებს მიეცემიან და საიდუმლოებების სამყაროში იძირებიან „გარე ნაპირი“ Red Canoe Production-ის მიერ გამოვიდა 2020 წლის 15 აპრილს, აშშ-ში. ოფიციალური საიტი „აუთერ ბენქსი (ტელესერიალი)“ — Netflix აუთერ ბენქსი (ტელესერიალი) Instagram-ზე „აუთერ ბენქსი (ტელესერიალი)“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ [1]
ანიმას-ტრუხანო (ოახაკა)

ანიმას-ტრუხანო (ესპ. Municipio de Ánimas Trujano) ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ცენტრალურ რაიონში, ცენტრალური ხეობის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 4 564 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 21.4%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 3 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 1 521.3 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1868 წლის 4 თებერვალს შევიდა. ოახაკის მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/oax/territorio/div_municipal.aspx ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 26, 2021 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: January 27, 2021 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Nayarit es. INEGI (January 2016). ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Oaxaca División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1507-3.
კუილპან-დე-გერერო

კუილაპან-დე-გერერო (ესპ. Municipio de Cuilápam de Guerrero) ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ცენტრალურ რაიონში, ცენტრალური ხეობის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 26 882 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 45.9%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 49.8 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 539.8 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა. ოახაკის მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/oax/territorio/div_municipal.aspx ↑ archINFORM — 1994. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q265049"></a> ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 26, 2021 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: January 27, 2021 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Nayarit es. INEGI (January 2016). ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Oaxaca División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1507-3.
სან-აგუსტინ-დე-ლას-ხუნტასი

სან-აგუსტინ-დე-ლას-ხუნტასი (ესპ. Municipio de San Agustín de las Juntas) ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ცენტრალურ რაიონში, ცენტრალური ხეობის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 11 391 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 40.8%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 26 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 438.1 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა. ოახაკის მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/oax/territorio/div_municipal.aspx ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 26, 2021 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: January 27, 2021 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Nayarit es. INEGI (January 2016). ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Oaxaca División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1507-3.
სან-აგუსტინ-იატარენი

სან-აგუსტინ-იატარენი (ესპ. Municipio de San Agustín Yatareni) ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ცენტრალურ რაიონში, ცენტრალური ხეობის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 5 521 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 35.5%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 6.4 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 862.7 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა. ოახაკის მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/oax/territorio/div_municipal.aspx ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 26, 2021 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: January 27, 2021 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Nayarit es. INEGI (January 2016). ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Oaxaca División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1507-3.
სან-ანდრეს-უაიაპამი

სან-ანდრეს-უაიაპამი (ესპ. Municipio de San Andrés Huayápam) ― მუნიციპალიტეტი მექსიკის სამხრეთ ნაწილში, ოახაკის შტატში. შედის ცენტრალურ რაიონში, ცენტრალური ხეობის რეგიონში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 6 279 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 28.7%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 27.6 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 227.5 ადამიანი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტი ოახაკის შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 15 მარტს შევიდა. ოახაკის მუნიციპალიტეტები ↑ http://www.cuentame.inegi.org.mx/monografias/informacion/oax/territorio/div_municipal.aspx ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: February 26, 2021 ↑ Censo de Población y Vivienda 2010 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: January 27, 2021 ↑ México en cifras - Medio Ambiente - Nayarit es. INEGI (January 2016). ციტირების თარიღი: February 12, 2021 ↑ (1996) Estado de Oaxaca División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1507-3.