laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მუჰამად-შაჰი

მუჰამად-შაჰი (დ. 7 აგვისტო, 1702, ღაზნი — გ. 26 აპრილი, 1748, დელი) — დიდ მოგოლთა იმპერიის მე-13 იმპერატორი, უფლისწულ ჯაჰან-შაჰის ვაჟი, ბაჰადურ-შაჰ I-ის შვილიშვილი. მუჰამად-შაჰი იყო მოგოლთა იმპერატორის, ბაჰადურ-შაჰის ვაჟის, ჯაჰან-შაჰის შვილი. 1719 წლის სექტემბერში, მისი ბიძაშვილის, შაჰ-ჯაჰან II-ის გარდაცვალების შემდეგ, მუჰამადი ძმებმა სეიიდებმა იხმეს დელიში და იმპერიის ფადიშაჰის ტიტული უბოძეს. 1721–1722 წლებში ძმებ სეიიდებს მუჰამადის ახალმა ვეზირმა ნიზამ ულ-მულქმა ბოლო მოუღო და თავად გადაიბარა სახელმწიფოს საქმეები. მუჰამად-შაჰის მმართველობის დროს მოგოლების იმპერიამ საბოლოოდ დაკარგა თავისი სავაჭრო მაგისტრალები, ტერიტორიები და მცირე სახელმწიფოდ გარდაიქმნა. ყველაზე მტკივნეული გამოდგა ნადირ-შაჰის გამანადგურებელი შემოსევა, რამაც წერტილი დაუსვა მოგოლთა ძლიერებას. ლაჰორი, სინდი, ქაბული და ღაზნი აფშარიდების იმპერიამ ჩაიგდო ხელში, ინდოსტანის ნახევარკუნძულზე არსებული მიწები კი ჯერ კიდევ აურანგზების დროს აღზევებული მარათჰების იმპერიის შემადგენლობაში შევიდა. მუჰამად-შაჰი გარდაიცვალა 1748 წლის 26 აპრილს, დელიში. მის შემდეგ დიდ მოგოლთა ტახტზე ავიდა თავისი ვაჟი, აჰმად-შაჰ ბაჰადური. დიდ მოგოლთა იმპერია დიდ მოგოლთა იმპერატორების სია К. Рыжов. «Все монархи мира. Мусульманский восток 15-20 вв.», Москва, «Вече», 2004 г. N. N. Haidar and M. Sardar, Sultans of Deccan India, 1500-1700, The Metropolitan Museum of Art, NY, 2015, p. 336
თავისუფლების მოედანი

საკუთარი სახელი თავისუფლების მოედანი შეიძლება აღნიშნავდეს: საქალაქო მოედანს: თავისუფლების მოედანი — ქ. თბილისის ცენტრალური მოედანი; თავისუფლების მოედანი — ქ. ხარკოვის ცენტრალური მოედანი; თავისუფლების მოედანი — ქ. ბაქო; თავისუფლების მოედანი — ქ. ერევანი; თავისუფლების მოედანი — ქ. რუსთავის ცენტრალური მოედანი; ნამესტიე სლობოდი — ქ. ბრატისლავას ცენტრალური მოედანი; თბილისის მეტროპოლიტენის სადგურს: თავისუფლების მოედანი (თბილისის მეტრო)
მიხეილ მიქელაძე

მიხეილ გერასიმეს ძე მიქელაძე (დ. 22 ოქტომბერი, 1899, სოფ. ქილდა, ახლანდ. ახალქალაქის მუნიციპალიტეტი — გ. 5 ივლისი, 1975, თბილისი) — ქართველი სამხედრო პირი. გენერალ-მაიორი (1942). 1915 წელს გაიწვიეს მეფის არმიაში. მონაწილეობდა პირველ მსოფლიო ომში (1914-1918; მოსკოვის გრენადერთა მე-8 პოლკის პრაპორშჩიკი, შემდეგ პოდპორუჩიკი). 1918-1921 წლებში მსახურობდა საქართველოს რესპუბლიკის ჯარში, 1921 წლიდან — წითელ არმიაში. 1936 წელს დაამთავრა მიხეილ ფრუნზეს სახელობის სამხედრო აკადემია, დაინიშნა მე-2 კავკასიის მსროლელი დივიზიის შტაბის უფროსად. 1937 წლიდან მე-2 (შემდგომ 63-ე) ქართული მსროლელი დივიზიის შტაბის უფროსი. 1938 წელს დაინიშნა 29-ე მსროლელი დივიზიის შტაბის უფროსად. მეორე მსოფლი ომის (1941-1945) დროს იყო 195-ე მსროლელი დივიზიის მეთაური, მე-20 გვარდიული მსროლელი კორპუსის მეთაურის მოადგილე; მე-7, შემდეგ მე-10 გვარდიული საჰაერო-სადესანტო დივიზიების მეთაური. 1944 წლიდან მეთაურობდა მე-13 მსროლელ კორპუსს. მონაწილეობდა ბრიანსკთან, მოსკოვთან, ბელგოროდთან, ხარკოვთან, ვორონეჟთან ბრძოლებში. 1953 წელს დაინიშნა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამხედრო კათედრის გამგედ. 1956 წლიდან თადარიგში გავიდა. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. მიხეილ მიქელაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ზემო გერმანიის ლიმესი

ზემო გერმანიის ლიმესი (ლათ. limes ad Germaniam inferiorem, ნიდერლ. Neder-Germaanse Limes, გერმ. Niedergermanischer Limes) — ყოფილი საზღვარი რომის იმპერიის ორ პროვინციას, ქვემო გერმანიასა და გერმანიას შორის. ლიმესმა ერთმანეთისაგან გამოყო რომის იმპერიის ნაწილი რაინლანდი და რაინის აღმოსავლეთით, ნაკლებად კონტროლირებადი ტერიტორიები. ლიმესი იწყება ჩრდილოეთის ზღვის სანაპიროდან იქ სადაც მას უერთდება აუდე-რაინი, შემდეგ ის მიჰყვებოდა რაინის დინებას და მთავრდებოდა თანამედროვე ქალაქ ბად-ბრაიზინგთან, ზემო გერმანიის საზღვართან. აქედან იწყებოდა ზემო გერმანია-რეტიის ლიმესი. 2021 წლის 27 ივლისს ზემო გერმანიის ლიმესი შეიტანეს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. Lower Germanic Limes დაარქივებული 2016-10-13 საიტზე Wayback Machine. on the website of Dutch historian, Jona Lendering (English) Vici.org დაარქივებული 2023-10-13 საიტზე Wayback Machine. Lower Germanic Limes, interactive map »www.niedergermanischer-limes.de« Germania inferior on the private website of author, Peter Lichtenberger (German) De Limes - Grens van het Romeinse Rijk დაარქივებული 2014-07-10 საიტზე Wayback Machine. (Dutch) Romeinen in Nederland (Dutch) ↑ Cultural sites in Africa, Arab Region, Asia, Europe, and Latin America inscribed on UNESCO’s World Heritage List
ფრანკო აბიატის პრემია

ფრანკო აბიატის პრემია (იტალ. Premio Franco Abbiati della Critica Musicale Italiana) — კლასიკური მუსიკის პრიზი, რომელიც 1980 წლიდან ყოველწლიურად გაიცემა იტალიის მუსიკალური კრიტიკოსების ეროვნული ასოციაციის მიერ. ატარებს იტალიელი მუსიკის კრიტიკოსის ფრანკო აბიატის სახელს. არ ითვალისწინებს ფულად ჯილდოს. თავდაპირველად დაჯილდოება ხდებოდა ბერგამოს ადმინისტრაციის პატრონაჟით. ტრადიციულად, დაჯილდოების ცერემონია ტარდება ბერგამოს ოპერის თეატრში ან ქალაქის სხვა ისტორიულ შენობებში. 2007 წლიდან სარგებლობს იტალიის კულტურის სამინისტროს, ხოლო 2008 წლიდან კი რესპუბლიკის პრეზიდენტის პატრონაჟით. იგი სამართლიანად ითვლება კლასიკური მუსიკის სამყაროში ერთ-ერთ პრესტიჟულ ჯილდოდ. პრემიის ნომინაციები: საუკეთესო საოპერო დადგმა პროექტი (იტალ. iniziativa) — მუსიკალური ფესტივალი, კონცერტების ციკლი და ა. შ. პროდიუსერი დირიჟორი ოპერის რეჟისორი ოპერის სასცენო დიზაინი ოპერის სასცენო კოსტიუმები ვოკალი ინსტრუმენტული შესრულება კამერული ორკესტრი უცხოური მუსიკის საუკეთესო პრემიერა იტალიაში სპეციალური პრემია Premio Abbiati Premio Abbiati 2021 premio Franco Aabbiati დაარქივებული 2021-12-17 საიტზე Wayback Machine. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-12-17. ციტირების თარიღი: 2021-12-17.
ვახტანგ მირიანაშვილი

ვახტანგ მირიანაშვილი (დ. 5 აგვისტო, 1910, სოფ. ანაგა, სიღნაღის რაიონი — გ. 1973) — ქართველი აგრონომი. მირიანაშვილმა შრომითი საქმიანობა დაიწყო ლაგოდეხის რაიონის სოფელ ცოდნისკარში. საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის სტუდენტი დაინიშნა საქართველოს მიწათმოქმედების სახალხო კომისარიატის მარცვლეული კულტურების სამმართველოს უფროსად. 1939-1944 წლებში იყო წითელწყაროს რაიონის მშრომელთა დეპუტატების რაიონული საბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარე, 1944-1950 წლებში — წითელწყაროს რაიონის (ახლანდელი დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტი) რაიკომის პირველი მდივანი, 1950-1952 — საქართველოს სსრ-ის სოფლის მეურნეობის მინისტრი. შემდეგ სხვადასხვა წლებში იყო საგარეჯოს რაიაღმასკომის თავმჯდომარე, საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს სოფლის მეურნეობისა და დამზადების განყოფილების უფროსი, საქართველოს კპ სამგორის რაიონის პირველ მდივანი, გარდაბნის რაიონის პირველი მდივანი. 1966-1973 წლებში საქართველოს სსრ საბჭოთა მეურნეობების სამინისტროს მევენახეობა-მეხილეობის საბჭოთა მეურნეობების ტრესტის მმართველი. საპატიო ნიშნის ორდენი საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული აგრონომი ოქტომბრის რევოლუციის ორდენი ლენინის ორდენი სოციალისტური შრომის გმირი შრომის წითელი დროშის ორდენი ვახტანგ მირიანაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ვახტანგ მირიანაშვილის ბიოგრაფია (II მოწვევა) [ https://dspace.nplg.gov.ge/bitstream/1234/353684/1/P_6209.jpg ვახტანგ მირიანაშვილის ბიოგრაფია (III მოწვევა)] ვახტანგ მირიანაშვილის ბიოგრაფია (IV მოწვევა)
კამპ ნოუ

„კამპ ნოუ“ (ესპ. Camp Nou) — საფეხბურთო კლუბ „ბარსელონას“ სტადიონი. ოფიციალური გახსნა შედგა 1957 წლის 24 სექტემბერს. გახნის მომენტიდან სტადიონი ეკუთვნოდა კატალონიურ საფეხბურთო კლუბს და თავდაპირველოდა ეწოდებოდა Estadi del FC Barcelona (საფეხბურთო კლუბ „ბარსელონას“ სტადიონი), თუმცა მაშინაც კი მას უწოდებდნენ „კამპ ნოუს“. თავისი ამჟამინდელი სახელწოდება ოფიციალურად სტადიონმა მიიღო 2000 წელს. „კამპ ნოუ“ ყველაზე ტევადი სტადიონია არა მარტო ესპანეთში, არამედ მთელ ევროპაშიც: ის იტევს 99 453 მაყურებელს. „კამპ ნოუ“ ერთ-ერთია იმ მცირე ევროპული სტადიონებიდან, რომლებსაც უეფა ხუთი ვარსკვლავით აფასებს. სტადიონის ტერიტორიაზე მდებარეობს ბარსელონას თანამშრომლების ოფიციალური ცენტრი, ხელმძღვანელობის ოფისი და საფეხბურთო კლუბის მუზეუმი, რომელიც კატალონიაში ყველაზე ხშირად წვევადი მუზეუმია. გარდა ამისა „კამპ ნოუ“ წარმოადგენს მთავარ ნაწილს კომპლექსისა, რომელშიც ასევე შედის „მინი-ესტადი“ (ესპ. Mini estadi) — ოციათასიანი სტადიონი, რომელზეც ვარჯიშობენ კლუბის სპორტული სკოლის გუნდები; „ლა მასია“ (ესპ. La Masía) — შენობა, სადაც ცხოვრობენ კლუბის ყველაზე ახალგაზრდა აღზრდილები; და „პალაუ ბლაუგრანა“ (ესპ. Palau Blaugrana) — 8 000 მაყურებელზე გათვლილი კორპუსი, სადაც გამოდიან კლუბის კალათბურთის, ჰენდბოლის, ჰოკეისა და მინი-ფეხბურთის გუნდები. 2007 წლის სექტემბერში კლუბმა მიიღო პროექტი სტადიონის რესტრუქტურიზაციის შესახებ, რაც დაკავშირებული იყო მისი გახსნის დღიდან 50 წლის იუბილესთან. გაკეთდა საერთაშორისო კონკურსი, რომლის დროსაც არქიტექტორებმა მთელი მსოფლიოდან წარმოადგინეს საკუთარი პროექტები. ჟიურის შემადგენლობაში შევიდნენ კლუბის წარმომადგენლები, სახელმწიფო ადმინისტრაციისა და კატალონიელი არქიტექტორების ასოციაციის წევრები. 2007 წლის 18 სექტემბერს გამოვლინდა გამარჯვებული — იგი გახდა ინგლისური ფირმა „ფოსტერსი და პარტნიორები“, რომელიც ცნობილი იყო ახალი სტადიონის, „უემბლის“ აგებით, ასევე მიიოს ვიადუკის, კოლსეროლის კოშკებისა და ნიო-იორკში ახალი სავაჭრო ცენტრის მშენებლობებით. პროექტის მოდელი პირველად პუბლიკას წარუდგინეს „ბარსელონასა“ და „სევილიას“ შორის მატჩის დაწყების წინ, რომელიც გაიმართა 2007 წლის 22 სექტემბერს. თავდაპირველი ბიუჯეტი შეადგენდა 250 მილიონ ევროს. Footballmatch bcn.travel/camp-nou-stadium-barcelona დაარქივებული 2010-10-26 საიტზე Wayback Machine. ↑ Information. FCBarcelona.cat. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-26. ციტირების თარიღი: 05.07.2011. ↑ FC Barcelona Information. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-10-23. ციტირების თარიღი: 2013-12-13. ↑ საფეხბურთო კლუბ „ბარსელონას“ ოფიციალური საიტი. ხუთვარსკვლავიანი სტადიონი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-02-26. ციტირების თარიღი: 27 ოქტომბერი 2008.
კარლო ბარიგიანი

კარლო ისაკის ძე ბარიგიანი (დ. 1905 — გ. უცნობია) — საქართველოს სსრ-ის II მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. კარლო ბარიგიანი დაიბადა 1905 წელს მუშის ოჯახში. საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მუშაობა დაიწყო ხაშურის დეპოში. 1921 წელს შევიდა კომკავშირში. უმაღლესი პარტიული განათლება მიიღო ამიერკავკასიის კომუნისტურ უნივერსიტეტში აქვე მიიღეს საკავშირო კომუნისტური პარტიის (ბ) რიგებში. 1932 წელს, ამიერკავკასიის კომუნისტური უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ, ბარიგიანი დაინიშნა საქართველოს კ. პ. (ბ) ხაშურის რაიკომის კულტურისა და პროპაგანდის განყოფილების გამგედ. ამავე წელს გადაიყვანეს საქართველოს კ. პ. (ბ) ცენტრალურ კომიტეტში, სადაც ეკავა მთელი რიგი საპასუხისმგებლო თანამდებობანი. შემდეგ მას ირჩევენ საქართველოს კ. პ. (ბ) ბათუმის საქალაქო კომიტეტის მეორე მდივნად, შემდეგ კი აჭარის საოლქო კომიტეტის მეორე მდივნად. 1938 წელს კვლავ გადმოჰყავთ სამუშაოდ საქართველოს კ. პ. (ბ) ცენტრალურ კომიტეტში, სადაც ეკავა სხვადასხვა პასუხსაგები თანამდებობანი. 1941 წლიდან მუშაობდა საქართველოს კ. პ. (ბ) ცენტრალური კომიტეტის მდივნად მსუბუქი და კვების მრეწველობის დარგში. იყო საქართველოს კ. პ, (ბ) ცენტრალური კომიტეტის მდივნის მოადგილეა მსუბუქი და კვების მრეწველობის დარგში. ლენინის ორდენი შრომის წითელი დროშის ორი ორდენით სამი მედალი საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა კარლო ბარიგიანის ბიოგრაფია
სტადიო ოლიმპიკო

სტადიო ოლიმპიკო — სტადიონი რომში, საშინაო მატჩებს სტადიონზე მართავენ საფეხბურთო კლუბები ლაციო და რომა. იტევს 72,481 მაყურებელს და სიდიდით მეორე საფეხბურთო არენაა იტალიაში. უეფა-ს კლასიფიკაციით ხუთვარსკვლავიანი სტადიონია. მშენებლობა დასრულდა 1937 წელს. აქ გაიმართა 1960 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშები, 1990 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის შეხვედრები, მათ შორის ჩემპიონატის ფინალური დაპირისპირება. სტადიო ოლიმპიკომ 1977, 1984, 1996 და 2009 წლებში უმასპინძლა ევროპის ჩემპიონთა თასის/ჩემპიონთა ლიგის ფინალურ შეხვედრებს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სტადიო ოლიმპიკო External view of the Olympic Stadium of Rome დაარქივებული 2006-05-15 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) Rome2009.net დაარქივებული 2007-01-28 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) Brief Guide to Olympic Stadium of Rome (ინგლისური)
ოლიმპიაშტადიონი (მიუნხენი)

ოლიმპიაშტადიონი (გერმ. Olympiastadion) — სტადიონი მიუნხენში, აშენებულია 1968-1972 წლებში 1972 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშებისთვის, მდებარეობს მიუნხენის „ოლიმპიაპარკის“ ცენტრში. ეტევა 69,250 მაყურებელი. უეფას კლასიფიკაციით ხუთვარსკვლავიანი სტადიონია. ოლიმპიაშტადიონზე გაიმართა 1974 წლის მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატის და 1988 წლის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის შეხვედრები, მათ შორის ჩემპიონატების ფინალური დაპირისპირებები. სტადიონმა 1979, 1993 და 1997 წლებში უმასპინძლა ევროპის ჩემპიონთა თასის/ჩემპიონთა ლიგის ფინალურ შეხვედრებს. ალიანც არენის აშენებამდე აქ საშინაო მატჩებს მართავდნენ მიუნხენის ბაიერნი და საფეხბურთო კლუბი მიუნხენ 1860. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2010-03-09 საიტზე Wayback Machine. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ოლიმპიაშტადიონი
გიორგი ჟორდანია

გიორგი ჟორდანია (დ. 1885 ― გ. 7 დეკემბერი, 1937) ― ქართველი პოლიტიკური და საზოგადო მოღვაწე, იურისტი, საქართველოს ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის წევრი. გიორგი ჟორდანია დაიბადა 1885 წელს ისტორიკოს თევდორე ჟორდანიას ოჯახში. მისი უმცროსი ძმა იყო იურისტი გიორგი ჟორდანია. დაამთავრა ქუთაისის კლასიკური გიმნაზია. უმაღლესი განათლება მიიღო მოსკოვის უნივერსიტეტის იურიდიულ ფაკულტეტზე. უნივერსიტეტში სწავლის პარალელურად აქტიურად მონაწილეობდა ქართული სათვისტომოს კულტურულ ცხოვრებაში. ჟორდანია დაინტერესებული იყო საქართველოს ისტორიით, დააარსა მოსკოვში ქართველთა შორის კულტურის მოყვარულთა საზოგადოება. მუშაობდა ქართული ფოლკლორისა და ეთნოგრაფიული მასალების შეგროვებაზე. კითხულობდა საჯარო ლექციებს. 1911 წელს დაბრუნდა საქართველოში. მუშაობდა ნაფიც ვექილად. ასწავლიდა ლათინურ ენასა და სამართლის ტფილისის ვაჟათა გიმნაზიაში. 1917 წლიდან იყო საქართველოს ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის წევრი, პარტიის ტფილისის კომიტეტის წევრი. საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ მუშაობდა იუსტიციის სამინისტროში დეპარტამენტის უფროსად და ერობათა კავშირის კომიტეტში. 1921 წელს, საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს ოკუპირებისას, ემიგრაციაში წავიდა. რამდენიმე თვის განმავლობაში ცხოვრობდა და მუშაობდა სტამბოლში. 1921 წელს დაბრუნდა საქართველოში. იგი იყო დამცველთა ადვოკატთა კოლეგიის წევრი, მუშაობდა საარქივო სამმართველოში, მიწსახკომში, შინსახკომის საორგანიზაციო განყოფილების გამგედ, ასევე კერძო ადვოკატურასაც მიჰყო ხელი და ძირითადად სისხლის სამართლის პროცესებს განაგებდა. ჟორდანია დაინტერესებული იყო თეატრით, 1935 წლიდან მუშაობდა მოსკოვის მცირე თეატრის - „ზემეტჩინოს“ ფილიალში. 1937 წლისათვის მუშაობდა მოსკოვში, საავტორო უფლებათა დაცვის საზოგადოებაში. გიორგი ჟორდანია საქართველოს სსრ საგანგებო კომისიამ „ჩეკა“ დააპატიმრა 1922 წლის დასაწყისში „კონტრრევოლუციური საქმიანობის“ ბრალდებით, ამავე წლის ივლისში გაათავისუფლეს. 1937 წლის დიდი საბჭოთა ტერორის დროს დააპატიმრეს და გადმოგზავნეს თბილისში. 1937 წლის 29 ნოემბერს საქართველოს სსრ შინსახკომის განსაკუთრებულმა სამეულმა დახვრეტა მიუსაჯა „საქართველოს ნაციონალისტური ცენტრის კონტრრევოლუციური ტერორისტული ორგანიზაციის“  წევრობის ბრალდებით. დახვრიტეს 7 დეკემბერს. პირისპირ : ზეპირი ისტორიები საბჭოთა ტერორზე, თბ., 2019. — გვ. 80–111.
ალექსანდრე ცატუროვი

ალექსანდრე ცატუროვი (დ. 1902 — გ. 1972 ) — საბჭოთა ინჟინერი. საქართველოს სსრ I-V მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. 1930 წელს დაამთავრა მოსკოვის რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინერთა ინსტიტუტი საგზაო მშენებლობის სპეციალობით. 1921 წელს შრომითი საქმიანობა დაიწყო ამიერკავკასიის რკინიგზის სხვადასხვა უბნებზე. 1931-1937 წლებში მუშაობდა შავიზღვისპირეთის რკინიგზის მშენებლობის უფროსად; 1937-1939 — სსრკ-ის სატრანსპორტო მშენებლობის სამინისტროს ამიერკავკასიის სამშენებლო-სამონტაჟო ტრესტ „ამიერკავკასტრანსმშენის“ მთავარი ინჟინერი. 1939-1955 წლებში სამამულო ომის დროს, დირექტიული ორგანოების გადაწყვეტილებით, დაინიშნა შავი ზღვის სანაპიროს თავდაცვით ნაგებობათა მშენებლობის უფროსად. იყო სსრკ მიმოსვლის გზათა სამინისტროს N165 სამშენებლო სამმართველოს უფროსი. 1955-1972 — სამშენებლო-სამონტაჟო ტრესტ „ამიერკავკასტრანსმშენის“ მმართველად. ხელმძღვანელობდა მრავალი საპასუხისმგებლო ობიექტის, კერძოდ: „ოჩამჩირე-კვეზანი-აკარმარას“, „ზესტაფონი-ჭიათურა-საჩხერის“ და „მარნეული-მადნეულის“ სარკინიგზო ხაზების. მეორე ლიანდაგებისა და ორლიანდაგიანი ჩანართების („ზესტაფონი-ხაშურის“ უბანზე), ამიერკავკასიის ძირითადი რკინიგზის ელექტროფიკაციის, „შაორჰესის“, თბილისის აეროვაგზლის, ერევნის რკინიგზის სადგურის, „ერევან-რაზდანისა“ და „რაზდან-სევანის“ სარკინიგზო ხაზების (სომხეთში), დასასვენებელი სახლებისა და სანატორიუმების (შავი ზღვის სანაპირო ზოლში — აფხაზეთში და სხვაგან) მშენებლობას. დაჯილდოებული იყო ლენინის, „საპატიო ნიშნის“ ორდენებითა და მედლებით. ალექსანდრე ცატუროვი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი Депутаты Верховного Совета Грузинской ССР II-го созыва (1947 - 1951) (რუსული) ალექსანდრე ცატუროვის ბიოგრაფია (I მოწვევა) ალექსანდრე ცატუროვის ბიოგრაფია (II მოწვევა) ალექსანდრე ცატუროვის ბიოგრაფია (III მოწვევა) ალექსანდრე ცატუროვის ბიოგრაფია (IV მოწვევა) ალექსანდრე ცატუროვის ბიოგრაფია (V მოწვევა)
დავით მამაცაშვილი

დავით მამაცაშვილი (დ. 1909, დ. აღსტაფა — გ. უცნობია) — ქართველი ინჟინრები. საქართველოს სსრ II-V მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. მამაცაშვილი დაიბადა რკინიგზელი მემანქანის ოჯახში. 1926 წელს დაიწყო შრომითი საქმიანობა. მუშაობდა კავშირგაბმულობის მთავარი კანტორის მონტიორად, თბილისის საორთქლმავლო დეპოს მემანქანედ, საორთქლმავლო დეპოს და ამიერკავკასიის რკინიგზის სამმართველოს ინჟინრად და მთავარ ინჟინრად, ამიერკავკასიის რკინიგზის საორთქლმავლო სამსახურის საორთქლმავლო განყოფილების უფროსად, ხოლო 1937 წლიდან საორთქლმავლო სამსახურის უფროსად. დიდი სამამულო ომის დროს, 1942 წელს, დ. მამაცაშვილი მივლინებულ იქნა პასუხსაგებ სამუშაო უბანზე — №134 სამხედრო-საექსპლოატაციო განყოფილების უფროსად. აქ მან უზრუნველჰყო სამხედრო და სახალხო-სამეურნეო ტვირთების გადაზიდვის დარგში მთავრობისა და სამხედრო სარდლობის დავალებათა წარმატებით შესრულება. 1943 წლიდან დ. მამაცაშვილი კვლავ ამიერკავკასიის რკინიგზის საორთქლმავლო სამსახურის უფროსის თანამდებობაზე იყო. 1945 წლის მაისიდან დაინიშნა სტალინის სახელობის თბილისის ორთქლმავალ-ვაგონსარემონტო ქარხნის უფროსად. დ. მამაცაშვილმა 1932 წელს დაამთავრა ამიერკავკასიის საგზაო ინჟინერთა ინსტიტუტი და მიიღო საორთქლმავლო მეურნეობის ინჟინერ-მექანიკოსის სპეციალობა. დ. მამაცაშვილი 1930-დან 1940 წლამდე საკავშირო ალკკ წევრი იყო, ხოლო 1940 წელს მიღებულ იქნა საკავშირო კ. პ. (ბ) წევრად. დ. მამაცაშვილი აქტიურ მონაწილეობას იღებს პოლიტიკურ და საზოგადოებრივ მუშაობაში. 1946 წელს სსრ კავშირის უმაღლესი საბჭოს არჩევნების ქ. თბილისის ლენინის საარჩევნო ოლქის საოლქო საარჩევნო კომისიის თავმჯდომარის მოადგილე იყო. შემდეგ საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს არჩევნების ქალაქ თბილისის ლენინის No 1 საარჩევნო ოლქის საოლქო საარჩევნო კომისიის თავმჯდომარეა. იგი იყო თბილისის რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინერთა ინსტიტუტთან არსებული სახელმწიფო საკვალიფიკაციო კომისიის თავმჯდომარე. რკინიგზის ტრანსპორტის აღმავლობის დარგში წარმატებითი მუშაობისათვის, დიდი სამამულო ომის დროს თავდაცვითი და სახალხო-სამეურნეო ტვირთების გადაზიდვის დარგში მთავრობისა და სამხედრო სარდლობის დავალებათა წარმატებით შესრულებისათვის დ. მამაცაშვილი დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშის ორი ორდენით, „საპატიო ნიშნის“ ორდენით, სამი მედლით და „საპატიო რკინიგზელის“ წიშნით. შრომის წითელი დროშის ორი ორდენი „საპატიო ნიშნის“ ორდენი „საპატიო რკინიგზელის“ ნიშანი დავით მამაცაშვილის ბიოგრაფია (II მოწვევა) დავით მამაცაშვილის ბიოგრაფია (III მოწვევა) დავით მამაცაშვილის ბიოგრაფია (IV მოწვევა) დავით მამაცაშვილის ბიოგრაფია (V მოწვევა)
ერედვის მუნიციპალიტეტის ძეგლების სია

ერედვის მუნიციპალიტეტის ობიექტების/ძეგლების სიაში წარმოდგენილია მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე არსებული კულტურული მემკვიდრეობის თვალსაზრისით ღირებული ობიექტები, რომელთა ნაწილს კანონით დადგენილი წესით მიენიჭათ კულტურული მემკვიდრეობის უძრავი ძეგლის სტატუსი. უძრავი ძეგლის სტატუსის მქონე ობიექტების ნაწილს ასევე განსაზღვრული აქვს ეროვნული კატეგორია. ერედვის მუნიციპალიტეტის მასშტაბით კულტურული მემკვიდრეობის თვალსაზრისით ღირებული ობიექტები იყოფა 3 ჯგუფად: ობიექტები სტატუსის გარეშე კულტურული მემკვიდრეობის უძრავი ძეგლები ეროვნული კატეგორიის მქონე უძრავი ძეგლები შიდა ქართლი, პატარა და დიდი ლიხვის ხეობების არქიტექტურული მემკვიდრეობა, ტ. I, თბ., 2002 heritagesites.ge — კულტურული მემკვიდრეობის უძრავი ძეგლების სია კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი
გიორგი ელისაბედაშვილი

გიორგი ელისაბედაშვილი (დ. 8 ივნისი, 1881, კავთისხევი, გორის მაზრა — გ. 14 თებერვალი, 1955) — ქართველი რევოლუციონერი და საბჭოთა სახელმწიფო მოღვაწე. სწავლობდა თბილისის სასულიერო სემინარიაში, სადაც შევიდა მარქსისტულ წრეში და ჩაება რევოლუციურ მოძრაობაში. 1900 წელს სემინარიიდან გარიცხეს. იყო თბილისის მოსწავლეთა სოციალ-დემოკრატთა კომიტეტის წევრი. მონაწილეობდა თბილისსა და ქართლში გამართულ მაისობებში, 1905 წლის დეკემბერში ხარაგაულში მეფის ჯარის ნაწილების განიარაღებაში. რამდენჯერმე დააპატიმრეს. 1911-1917 წლებში იყო ემიგრაციაში — საფრანგეთში. საქართველოში დაბრუნების შემდეგ აქტიურად იბრძოდა საქართველოს დემოკრატიული რეპსუბლიკის წინააღმდეგ. 1920 წლის სექტემბერში აზერბაიჯანში გაასახლეს, სადაც 1921 წლის თებერვლამდე მუშაობდა აზერბაიჯანის სსრ-ის შრომის სახალხო კომისრის მოადგილედ. საქართველოს საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ იყო საქართველოს სსრ რევკომის წევრი. 1921-1923 — მუშგლეხინის სახალხო კომისარი. 1924-1925 — საქართველოს კპ(ბ) თელავის სამაზრო კომიტეტის მდივანი. 1930-1952 წლებში სხვადასხვა პასუხსაგებ თანამდებობაზე მუშაობდა. საქართველოს სსრ I-III მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი, სკკპ XIX, ამიერკავკასიის V და XIII ყრილობების დელეგატი. შრომის წითელი დროშის ორდენი გიორგი ელისაბედაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
საქართველოს სსრ-ის II მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატების სია

საქართველოს სსრ-ის II მოწვევის უმაღლესი საბჭო (1947–1950). არჩევნები ჩატარდა 1947 წლის 9 თებერვალს. ეროვნული ბიბლიოთეკის პლაკატების კოლექცია საქართველოს სსრ-ის II მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატები (1947–1951)
ფაუსტო პაპეტი

ფაუსტო პაპეტი (იტალ. Fausto Papetti დ. 28 იანვარი, 1923, ლომბარდია — გ. 15 ივნისი, 1999, სან-რემო) — იტალიელი ალტ-საქსოფონისტი. ფაუსტო პაპეტიმ კარიერა 1955 წლიდან დაიწყო. თითქმის ყველა მისი ალბომი ჰიტ-აღლუმებში პირველ ადგილებს იკავებდა. მისი კრებულები გამოდიოდა ლათინოამერიკულ ბაზარზეც. 1970 წელს, თავისი პოპულარობის პიკზე, ის წელიწადში ორ ალბომს უშვებდა. 1970-იან წლებში მას ბევრი მიმდევარი და მიმბაძველიც გამოუჩნდა (ჯონი საქსი და პიერჯიორჯიო ფარინა). 1999 წელს პაპეტი გულის შეტევით გარდაიცვალა სან-რემოში. ფაუსტო პაპეტის დისკოგრაფია Discogs-ზე ფაუსტო პაპეტი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ფაუსტო პაპეტი LCCN-ზე ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ https://www.blobnews.it/fausto-papetti-biografia-del-sassofonista/
კუმე

კუმე, კუმეა, კიმე ან კიმი (ბერძ. Κύμη, ლათ. Cumae, ასევე Cyme) — პირველი ძველბერძნული კოლონია იტალიაში, ტირენიის ზღვის ნაპირზე, კამპანიაში. დააარსეს ძვ. წ. VIII საუკუნეში, ანატოლიის ნახევარკუნძულის ქალაქ კიმედან წასულმა კოლონისტებმა, ან კუნძულ ევბეის მკვიდრებმა. ეტრუსკებზე, რომაელებზე და სხვა იტალიელ ხალხებზე ბერძნული კულტურის გავრცელებისა და გავლენის მთავარი ცენტრი იყო. მისი დაარსებულია რამდენიმე კოლონია: სამხრეთ იტალიაში — დიკეარქია (რომ. პუტეოლი, დღ. პოცუოლი), ნოლა და ნეაპოლი, სიცილიაზე — ზანკლა (მესანა; ახლანდ. მესინა). სირაკუსესთან ერთად ალიანსში ძვ. წ. 474 წელს დაამარცხა ეტრუსკებისა და კართაგენის გაერთიანებული ფლოტი. მნიშვნელოვან აყვავებასა და ძლიერებას მიაღწია ძვ. წ. V საუკუნის დასაწყისში ტირან არისტოდემეს დროს. ამავე საუკუნის ბოლოს დაიპყრეს სამნიტებმა, თუმცა შეინარჩუნა ბერძნული კულტი და ბერძნული კულტურის ტრადიციები. კუმეს სიახლოვეს მდებარეობდა წინასწარმეტყველ სიბილას (კუმეს სიბილა) ცნობილი გამოქვაბული ორაკულით. ძვ. წ. 338 წელს დაიპყრეს რომაელებმა, მოგვიანებით მიიღო რომაული მუნიციპიუმის სტატუსი. მეორე პუნიკური ომის დროს შეინარჩუნა რომისადმი ერთგულება. იმპერიის ეპოქაში პუტეოლის (ახლანდ. პოცუოლი) ნავსადგურის აყვავებასთან ერთად დაკარგა მნიშვნელობა. იმპერატორ ავგუსტუსის დროს ეწოდა კოლონია-იულია-აუგუსტა (Colonia Iulia Augusta). განადგურდა ახ. წ. VI საუკუნეში ბიზანტია-გუთების ომების დროს. აკროპოლისის კედლები ქვედა ქალაქი აკროპოლისიდან აკვედუკი თერმები იუპიტერის ტაძარი იუპიტერი ↑ გელოვანი აკაკი, მითოლოგიური ლექსიკონი, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1983. — გვ. 447–448. ↑ Кумы // Большая российская энциклопедия. т. 16. — М., 2010. — стр. 335.
სუხუმსკაია პრავდა

სუხუმსკაია პრავდა (რუს. Сухумская правда) — რუსულენოვანი ყოველდღური გაზეთი, გამოდიოდა საბჭოთა ხელისუფლების მიერ ოკუპირებულ აფხაზეთში 1918 წელს. იყო სოხუმის ოკრუგის სამხედრო-რევოლუციური კომიტეტის ორგანო. აფხაზეთში 1918 წლის აჯანყების შედეგად გამოცხადდა საბჭოთა ხელისუფლება. აფხაზეთში საბჭოთა ხელისუფლების დროებითი ცენტრალური ორგანო გახდა საოლქო სამხედრო რევკომი, რომელსაც ე. ეშბა ხელმძღვანელობდა. საბჭოთა ხელისუფლების განმტკიცების საქმეში დიდი როლი შეასრულა გაზეთმა „სუხუმსკაია პრავდამ“. ძიძარია გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 30.
საქართველოს სსრ-ის III მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატების სია

საქართველოს სსრ-ის III მოწვევის უმაღლესი საბჭო (1951–1954). არჩევნები ჩატარდა 1951 წლის 18 თებერვალს. ეროვნული ბიბლიოთეკის პლაკატების კოლექცია