laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
აფაგ შიხლი

აფაგ შიხლი (აზერ. Afaq Şıxlı; დ. 25 ივნისი, 1969, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ, სსრკ) — აზერბაიჯანელი ექიმი, მწერალი, პუბლიცისტი, თარჯიმანი, საერთაშორისო მწერლებისა და პუბლიცისტების ასოციაციის, ევროაზიის მწერალთა გაერთიანების, რუსეთისა და აზერბაიჯანის მწერალთა გაერთიანების წევრი, რუსეთის პოეზიის აკადემიის და აზერბაიჯანის ჟურნალისტების გაერთიანების წევრი. 2015 წლის იანვრიდან აზერბაიჯანის მწერალთა გაერთიანების მოსკოვის ბიუროს ხელმძღვანელია. აფაგ შიხლი დაიბადა 1969 წლის 25 იანვარს, აზერბაიჯანის სსრ-ის დედაქალაქ ბაქოში, მეცნიერთა ოჯახში. წარმოშობით არის ყაზახის რაიონის სოფელ იქინჯი-შიხლიდან, შიხლინსკების საგვარეულოდან. 1984 წელს, 15 წლის ასაკში დაამთავრა №12 საშუალო სქოლა ოქროს მედალზე, შემდეგ კი ჩააბარა ნერიმანოვის სახელობის აზერბაიჯანის სამედიცინო უნივერსიტეტის მეორე პროფილაქტიკის ფაკულტეტზე. 1990 წელს მეორე პროფილაქტიკის ფაკულტეტის წარჩინებით დაამთავრა და 2000 წლამდე 15 ნომრიანი TSH-ის მეხუთე განყოფილებაში ექიმ-თერაპევტათ მუშაობდა. დღეისათვის რუსეთში, ქალაქ მოსკოვში ცხოვრობს. 2011 წლიდან საერთაშორისო მწერლებისა და პუბლიცისტების ასოციაციის, 2012 წლიდან ევრაზიის მწერალთა გაერთიანების, რუსეთის მწერალთა გაერთიანების და რუსეთის პოეზიის აკადემიის, 2013 წლიდან აზერბაიჯანის ჟურნალისტთა გაერთიანების წევრია. Qəlbimin dedikləri. Bakı: Araz, 2003. Redaktor: Mehdi Şixlinski. Sevərsənmi. Bakı: Xəzər universiteti nəşriyyatı, 2005. Redaktor: Knyaz Aslan. Məndən uzaqda. Bakı: Xəzər universiteti nəşriyyatı, 2008. Redaktor: Knyaz Aslan. Səni düşünürəm. Bakı: Adiloğlu, 2011. Redaktor: Elman Tovuz. Ömrümün beşinci fəsli. Bakı. 2013. Redaktor: Professor Məmməd İsmayıl. Dostlarım, bana da bahar gönderin! Türkiyə. 2013.(Türkiyə türkcəsi). Uyğunlaşdıran və redaktor: İmdat Avşar. Yeddidən biri. Bədii tərcümələr. Saratov. 2014. Redaktor: Professor Məmməd İsmayıl və şair Elman Tovuz. Bədii tərcümələr. Bakı. 2014. Sənə demədiklərim. Bakı. 2015. ↑ Afaq Şıxlı Rusiya Yazarlar Birliyinə daxil oldu ↑ Afaq Şıxlı Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü seçildi. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-03-26. ციტირების თარიღი: 2020-04-05.
ალიაღა ვაჰიდი

ალიაღა ვაჰიდი (აზერ. Əliağa Vahid; დ. 17 თებერვალი, 1895, ბაქო, რუსეთის იმპერია — გ. 1 ოქტომბერი, 1965, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ, სსრკ) — საბჭოთა-აზერბაიჯანელი პოეტი, აზერბაიჯანის სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1943), აზერბაიჯანის სახელმწიფო პრემიის ლაურიატი. აზერბაიჯანის რესბუპლიკის მინისტრთა კაბინეტის 2019 წლის 7 მაისის 211-ე დადგენილებით, ალიაღა ვაჰიდის ნაწარმოებები აზერბაიჯანის რესპუპლიკის სახელმწიფო სიმდიდრედ გამოცხადდა. ალიაღა ვაჰიდი 1895 წლის 17 თებერვალს ქალაქ ბაქოში დაიბადა. სწავლა დაიწყო მეჩეთთან არსებულ მედრესეში, რომელიც ვერ დაასრულა. ახალგაზრდობაში ბაქოს „Məcməüş-şüəra“-ს მეჯლისში მიიღო მონაწილეობა, ამ პერიოდში აზერ იმამალიევის, მუნირის და სხვა მწერალთა გავლენით დაიწყო ლექსების წერა. თავის სატირულ ლექსებში მან გააშუქა სოციალური პრობლემები, უსამართლობა, ჩაგვრა და ა.შ. მისი პირველი წიგნი გამოიცა სახელწოდებით „გაუმაძღრობის შედეგი“. აზერბაიჯანში საბჯოთა ხელისუფლების მისასალმებელ რევოლუციურ პროპაგანდებში აქტიურად მონაწილეობდა, დაწერა მრავალი ლექსი, სადაც ადიდებდა ახალ ცხოვრებას („ჯარისკაც და მუშა მეგობრებს“, „რას ნიშნავს სკოლა“, „ამაღლდი ჩემო ანგელოზო“ და ა.შ.). თანამშრომლობდა გაზეთ „Kommunist“-თან და ჟურნალ „Molla Nəsrəddin“-თან. იგი თავის ლექსებში მკაცრად აკრიტიკებს სიახლეების ხელშემშლელ პირებს. სამოქალაქო ომის პერიოდში დაწერილ ნაწარმოებებში ალიაღა ვაჰიდი სამშობლოს სიყვარულს, მტრისადმი სიძულვილს და გამარჯვებისადმი ნდობას ქადაგებდა. როგორც ფუზულის ტრადიციების მიმდევარი, ვაჰიდი თანამედროვე აზერბაიჯანულ ლიტერატურაში ღაზალური ჟანრის თვალსაჩინო წარმომადგენელია. მისი ღაზალები გამოირჩევა პოეტური ენის სიმარტივით, ფოლკლორული და ჰარმონიული ნიშნებით და მნიშვნელოვან როლს ასრულებს მომღერლების რეპერტუარში. მან თარგმნა ნიზამის, ხაგანის, ფუზულის, ნავის და სხვების ღაზალები აზერბაიჯანულ ენაზე. გარდაიცვალა 1965 წლის 1 ოქტომბერს ბაქოში. ალიაღა ვაჰიდის ქანდაკება თავდაპირველად ფილარმონიის ბაღში დადგეს, მოგვიაენებით, რეკონსტრუქციის დროს იჩერი-შეჰერში გადაიტანეს. ალიაღა ვაჰიდი ალკოჰოლურ სასმლებზე დამოკიდებული პირი არ იყო, თუმცა რეპრესიის პერიოდში, თავი რომ დაეხწია რეპრესიას, თავი გამოიჩინა, როგორც ალკოჰოლზე დამოკიდებული. ერთხელ, როდესაც მირჯაფარ ბაგიროვს სარეპრესიოდ გამზადებული პირთა სია მისცეს, ალიაღა ვაჰიდის სახელიც იყო. მირჯაფარ ბაგიროვმა მისი სახელი გადახაზა და თქვა, რომ ის მთელი დღე მთვრალია და მისი არსებობა ზიანის მომტანი არ არის. ალიაღა ვაჰიდს გარკვეული პერიოდის განმავლობაში ცუდ პირობებში უცხოვრია. ამასთან დაკავშირებით ლექსიც კი აქვს დაწერილი. მოგვიანებით, 1951 წელს კი მირჯაფარ ბაგიროვმა მას ოროთახიანი სახლი აჩუქა. „ახალი ჰორიზონტი“ (ფილმი, 1940) „გეზელხანი“ (ფილმი, 1991) ↑ "Bəxtəvərsən ki, dünya yaşadıqca dirisən".[მკვდარი ბმული] ayna.az (აზერბაიჯანული) ↑ "“Əsərlərin dövlət varidatı elan edilməsi Qaydaları”nın və “Əsərləri dövlət varidatı elan edilən müəlliflərin və dövlət varidatı elan edilən filmlərin Siyahısı”nın təsdiq edilməsi haqqında" Azərbaycan Respublikası Nazirlər Kabinetinin 7 მაისი 2019 tarixli, 211 nömrəli Qərarı az. cabmin.gov.az (2019-05-11). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-05-13. ციტირების თარიღი: 2019-05-13.
ციხიებნი

ციხიებნი — არქიტექტურულ-არქეოლოგიური ძეგლი მდებარეობს დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახიელის ჩრდილო-აღმოსავლეთით, 300 მეტრზე. თარიღდება ადრინდელი შუა საუკუნეების დასასრულით. გაშენებულია ციცაბო ფერდობზე, ტერასულად. მის თავში შეინიშნება კოშკის ნაშთი. ნასოფლარის ტერიტორიაზე ზედაპირულად დიდი რაოდენობით მოიპოვება თიხის ჭურჭლის ნატეხები, ანაკრეფი მასალა, ინახება არქეოლოგიური კვლევის ცენტრის დუშეთის არქეოლოგიურ ბაზაში. გოგოჭური გ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 223.
მარეხ გოძიაშვილი

მარეხ გოძიაშვილი (დ. 30 დეკემბერი, 1926 — გ. ოქტომბერი, 2017) — ქართველი მომღერალი, საქართველოს სახალხო არტისტი (1990). მარეხ გოძიაშვილი დაიბადა ქალაქ თბილისში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი 1948 წელს. დები იშხნელების პოპულარულობის შედეგად, ორმოცდაათიან წლებში ბევრი აკუსტიკური დუეტი, ტრიო და კვარტეტი წარმოიქმნა. გამოჩნდნენ ახალი მუსიკოსები, მათ შორის რა თქმა უნდა იყო მარეხ გოძიაშვილი, რომელიც სწორედ ამ სასიმღერო ფორმატს გაჰყვა და ის თანამედროვე ქართული მუსიკის ერთ-ერთ მთავარ განშტოებად აქცია. 1953 წლიდან იყო საქართველოს ფილარმონიის სოლისტი. სწორედ ამავე წელს დაარსდა ვოკალურ–საკრავიერი ტრიო, რომელსაც დიდხანს ხელმძღვანელობდა. ის ქართველ კომპოზიტორთა მრავალი სიმღერის პირველი შემსრულებელი გახლდათ. მარეხ გოძიაშვილს დიდი წვლილი მიუძღვის ქართული ქალაქური სიმღერის პროპაგანდაში. ის ხშირად მართავდა კონცერტებს სსრკ-ის ქალაქებში და საზღვარგარეთ. მათ შორის იყო: დიდი ბრიტანეთი, ლუქსემბურგი, ეგვიპტე, ინდოეთი, კუბა, იტალია, საფრანგეთი, ესპანეთი, თურქეთი და სხვა. მარეხ გოძიაშვილის მიერ შესრულებული სიმღერებიდან პოპულარობით სარგებლობდა – მილორავას „ყვავილებში დამეკარგე“, „შემირიგდი“, გოგი ცაბაძის „გამოღმით შენ ხარ“, მისი საკუთარი „წაღვერი და თბილისი“ და „მაგნოლია“ (იოსებ ნონეშვილის ლექსებზე). მომღერალი 1957 წელს მოსკოვის ახალგაზრდობისა და სტუდენტთა VI და 1959 წლის ვენის ახალგაზრდობისა და სტუდენტთა VII მსოფლიო ფესტივალის ლაურეატი გახდა. გამორჩეულია მარეხ გოძიაშვილის და ტრიო „ლილეს“ შესრულებული სიმღერები. აღსანიშნავია, რომ მარეხ გოძიაშვილს ჰქონდა სასიამოვნო ტემბრის ხმა. ის იყო ნამდვილი ეროვნული კოლორიტის, განსაკუთრებით კი ქალაქური ფოლკლორის გრძნობით დაჯილდოებული. მის მიერ შექმნილ ტრიოს განსაკუთრებული ღვაწლი მიუძღვის ქართული ქალაქური სიმღერის საუკეთესო ნიმუშების პროპაგანდაში. მასთან ერთად აღნიშნულ ტრიოში მღეროდნენ: კოტე მაკარიძე და ამირან ებრალიძე. მარეხ გოძიაშვილის სიმღერებიდან აღსანიშნავია და დღემდე პოპულარულია „გაზაფხული“, „გამიგონია“. ასევე გამორჩეული და პოპულარულია დღესაც - „წაღვერი და თბილისი“, რომლის არაერთი ვერსია არსებობს ქართული ესტრადის მომღერლების მიერ შესრულებული, მაგალითად ნინო ჩხეიძის ვარიანტი. 1990 წელს მომღერალს მიენიჭა საქართველოს სსრ სახალხო არტისტის წოდება. მარეხ გოძიაშვილი 1998 წელს ქართული მუსიკალური ხელოვნების განვითარებაში შეტანილი წვლილისთავის, დაჯილდოვდა ღირსების ორდენით, 2010 წელს კი მიენიჭა თბილისის საპატიო მოქალაქის წოდება. მასთან ერთად ეს წოდება, ამ წელს არაერთმა ცნობილმა ქართველმა მუსიკოსმა მიიღო, მათ შორის აღსანიშნავია თეიმურაზ წიკლაური. მარეხ გოძიაშვილი გარდაიცვალა 2017 წელს, 90 წლის ასაკში. ენციკლოპედია თბილისი., გვ.,396-397 მარეხ გოძიაშვილი მარეხ გოძიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი მარეხ გოძიაშვილის ბიოგრაფია დაარქივებული 2023-02-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1990. № 7. გვ. 18.
თამარ გურგენიძე

თამარ გურგენიძე (დ. 31 აგვისტო, 1940) — ქართველი მომღერალი, საქართველოს სახალხო არტისტი, შოთა რუსთაველის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი. დაიბადა რუსეთის ქალაქ, ვორონეჟში. დაამთავრა თბილისის ვანო სარაჯიშვილის სახელობის სახელმწიფო კონსერვატორიის ვოკალური ფაკულტეტი 1963 წელს. ჯერ კიდევ III კურსის სტუდენტმა 1961 წელს თბილისის ოპერის სცენაზე შეასრულა ოლგას პარტია. 1963 წლიდან იყო ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო აკადემიური თეატრის სოლისტი და წარმატებით ასრულებდა მეცო–სოპრანოს წამყვან პარტიებს, რომელთაგან აღსანიშნავია: მარინა მნიშეკი (მუსორგსკის „ბორის გოდუნოვი“), კანიო (ლეონ კავალოს „ჯამბაზები“), კარმენი (ბიზეს „კარმენი“), დედა (თაქთაქიშვილის „მთვარის მოტაცება“), კატო (დავითაშვილის „ქაჯანა“), ამნერისი, აზუჩენა, ებოლი (ვერდის „აიდა“, „ტრუბადური“, „დონ კარლოსი“), ლოლა (მასკანის „სოფლური ღირსება“), ლუჩია (გია ყანჩელის „და არს მუსიკა“), ბარბალე (ვიქტორ დოლიძის „ქეთო და კოტე“). თამარ გურგენიძე ეწეოდა სასცენო მოღვაწეობასაც. აღსანიშნავია მის მიერ შესრულებული ვოკალური ციკლები, მათ შორის გამორჩეულია: შუმანის „ქალის სიყვარული და ცხოვრება“, დეფალიას „7 ესპანური სიმღერა“, მუსორგსკის „უმზეოდ“ და „სიკვდილის სიმღერები და ცეკვები“, ასევე განსაკუთრებით აღსანიშნავია თაქთაქიშვილის „5 ვოკალური პოემა“ და სხვა. თამარ გურგენიძე ფლობს ლამაზი ტემბრის მეცო-სოპრანოს ყველა რეგისტრს, გამოირჩევა ფრაზირების განსაკუთრებით მაღალი კულტურით, ასევე ფართო ვოკალურ-არტისტული დიაპაზონით და მიმზიდველი სცენური გარეგნობით. 1984 წელს ხელოვნებაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისთვის მიენიჭა საქართველოს სახალხო არტისტის წოდება. ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 403, ISBN 99928-20-32-2. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 213. თამარ გურგენიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ინტერვიუ დაარქივებული 2020-03-01 საიტზე Wayback Machine.
კაიპირინია

კაიპირინია (პორტ. caipirinha [kaipi'rinja] — „caipira“ — სოფლელი, (უხეშად) ტყიური კაცი + "-inha"- კნინობითი ბოლოსართი) — ბრაზილიური ალკოჰოლური სასმელი, რომელიც მზადდება: კაშაცა, ლიმონის, შაქრისა და ყინულისგან. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „კაიპირინია“ ვიკისაწყობში.
თამარ დაფქვიაშვილი

თამარ ვლადიმერის ასული დაფქვიაშვილი (დ. 21 დეკემბერი, 1908, თბილისი, — გ. 5 თებერვალი, 1994, იქვე) — ქართველი პიანისტი, პედაგოგი, პროფესორი (1966), საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1966). თამარ დაფქვიაშვილმა დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია საფორტეპიანო სპეციალობით 1929 წელს. 1932-1935 წლებში ოსტატობას სრულყოფდა ლენინგრადის კონსერვატორიაში ნიკოლაევისა (ფორტეპიანო) და ბრიკ-ირადოვას (კამერული ანსამბლი) კლასებში. 1929 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე (1935-1937 წლების გარდა) პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა თბილისის კონსერვატორიაში, 1966 წლიდან პროფესორი. მისი მოსწავლეებიდან აღსანიშნავია ვაჟა ჩაჩავა. ეწეოდა აქტიურ საშემსრულებლო საქმიანობასაც. საშემსრულებლო მეთოდიკის საკითხებზე ლექციებს კითხულობდა თბილისსა და საქართველოს სხვადასხვა ქალაქებში. თამარ დაფქვიაშვილმა პირველმა ჩაატარა საქართველოში სონატური კონცერტების ციკლი ვიოლინოსა და ფორტეპიანოსათვის. სწორედ მანვე შეადგინა „უცხოურ–ქართული მუსიკალური ტერმინოლოგია“ (1948 წელს), „მუსიკალურ ტერმინთა ლექსიკონი“ (1955 წელს). იგი ასევე, ავტორია ნაშრომისა – „კამერულ საკრავიერი ანსამბლები და საანსამბლო შესრულების ძირითადი პრინციპები“, რომელიც გამოიცა 1988 წელს რუსულ ენაზე. მას ეკუთვნის ნაშრომი, მოგონებები გამოჩენილ ქართველ მუსიკოსებზე. იგი წლების განმავლობაში იყო საზოგადოება „ცოდნის“ ერთ-ერთი გამორჩეული და მთავარი წევრი. დაფქვიაშვილის დაკვრას ახასიათებდა გამორჩეულად მუსიკის სიფაქიზე, ნაწარმოების სტილისტურ თავისებურებათა მკვეთრი და ღრმა ცოდნა. გარდაიცვალა 1994 წელს, 85 წლის ასაკში. ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 415, ISBN 99928-20-32-2.; ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 337.; მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი / [შემდგ.: ანზორ თამარაშვილი; მთ. რედ.: გულბათ ტორაძე]. [ახალციხე: თბილ. უნ-ტის მესხეთის ფილიალის გამ-ბა], 2005 (ა.ო. "პროგრესი") თამარ დაფქვიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ოლღა დოლიძე

ოლღა დოლიძე (დ. 24 მარტი, 1904 — გ. 24 მაისი, 1990) — ქართველი ესტრადისა და თეატრის მსახიობი, საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1956). დაიბადა ქალაქ თბილისში. 1920 წელს დაიწყო სასცენო მოღვაწეობა დიდუბის რკინიგზის კლუბში.ოლღა დოლიძე აქტიურად გამოდიოდა აგრეთვე ავჭალის აუდიტორიისა და თბილისის მუშათა ცენტრალური კლუბის წარმოდგენებში. ის 1921-1923 წლებში ჩაირიცხა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრის დასში; 1932-1936 წლებში იყო კოტე მარჯანიშვილის სახელობის თეატრის მსახიობი. 1936-1944 წლებში კვლავ დაბრუნდა რუსთაველის სახელობის თეატრში მსახიობად. 1931 წლიდან დოლიძე აქტიურად გამოდიოდა ესტრადაზე, ის კონცერტებს მართავდა როგორც საქართველოში, ასევე სსრკ სხვა ქალაქებში. ოლღა დოლიძემ მართლაც, რომ მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა ქართული საესტრადო ხელოვნების განვითარებაში. ოლღა დოლიძის მიერ თეატრებში შესრულებულ როლებს შორის გამორჩეული და აღსანიშნავია: ფოფოდია (შალვა დადიანის „გუშინდელნი“), მარიკა (შალვა დადიანის „ნინოშვილის გურია“), პარასკევა (შალვა დადიანის „ნაპერწკლიდან“), მიქაელა (მდივნის „ალკაზარი“), ბიჭუნა (ნაკაშიძის „ვინ არის დამნაშავე?“), კაროჟნა („შემოდგომის აზნაურები“, დავით კლდიაშვილის მიხედვით), გალჩიხა (ოსტროვსკის „უდანაშაულო დამნაშავენი“) და სხვა. ოლღა დოლიძის ერთ-ერთი გამორჩეული როლია ასევე, ნანა სპექტაკლიდან „გმირთა თაობა“, რომელიც მან რუსთაველის თეატრის სცენაზე შეასრულა. განსაკუთრებით აღსანიშნავია, ოლღა დოლიძის მიერ შესრულებული ფელეტონები და სკეტჩები, რომლებიც ატარებდა უაღრესად მძაფრ პოლიტიკურ და სოციალურ შინაარსს - მათში სწორედ და ნათლად მხილდებოდა ადამიანთა მნიშვნელოვანი და ცხოვრებისეული ნაკლოვანებები. უნდა აღინიშნოს, რომ ოლღა დოლიძეს ჰქონდა გარდასახვის შესანიშნავი უნარი, იუმორის არაჩვეულებრივი გრძნობა და მოქალაქეობრივი პათოსი, რომლის გამოც იგი ძალზედ პოპულარული იყო, იმ დროს კერძოდ 40-იანი წლების ქართულ ესტრადაზე მოღვაწე სახეებიდან. თითოეულ როლს ოლღა დოლიძე ასრულებდა ბუნებრივი სისადავით, მას ჰქონდა გამორჩეული მკაფიო მეტყველება და შესანიშნავი სასცენო გარეგნობა. აღსანიშნავია, რომ ესტრადის მსახიობთა პირველ საკავშირო კონკურსზე დოლიძის წარმატება (არკადი რაიკინთან და ვასო გოძიაშვილთან ერთად) იმდროისთვის ქართული საესტრადო ხელოვნების ნამდვილი აღმოჩენა, დიდი და მნიშვნელოვანი გამარჯვება იყო. სწორედ ამ დიდმა მიღწევამ, შემდგომში საკმაოდ გამორჩეული და დიდი როლი ითამაშა ქართული სასტრადო ხელოვნების განვითარებაში. ოლღა დოლიძეს მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები, მათ შორის 1956 წელს ხელოვნებაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისთვის მიენიჭა საქართველოს სახალხო არტისტის წოდება. ის იყო ქართული საბალეტო დასის ნამდვილი კორიფე. გარდაიცვალა 1990 წელს, 86 წლის ასაკში. საქართველო: ენციკლოპედია: ტ.2. - თბ., 2012. - გვ.476 ოლღა დოლიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1956 № 4. გვ. 8.
ქეთი დოლიძე

ქეთევან (ქეთი) დოლიძე (დ. 4 დეკემბერი, 1945, თბილისი) — ქართველი თეატრისა და კინოს რეჟისორი, მსახიობი, საქართველოს ღირსების ორდენისა და (1996) თამარ მეფის ორდენის კავალერი, საქართველოს კინემატოგრაფისტთა შემოქმედებითი კავშირის წევრი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (2015). დაიბადა თბილისში. 1967 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დასავლეთ ევროპის ენებისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი. 1975 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის სარეჟისორო და სამსახიობო ფაკულტეტები. 1974–1998 წლებში იყო საქართველოს სამაუწყებლო ტელევიზიის რეჟისორი. 1975 წლიდან კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ დამდგმელი რეჟისორი. 1997 წლიდან კინომსახიობთა თეატრის რეჟისორი, საერთაშორისო ფესტივალ „საჩუქრის“ სამხატვრო ხელმძღვანელი, ხოლო 1993 წლიდან ქალთა მოძრაობა „მანდილის“ ერთ-ერთი დამფუძნებელი და კომიტეტის თავმჯდომარე. იგი არის ასევე მიხეილ თუმანიშვილი სახელობის კინომსახიობთა თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელი. დამდგმელი რეჟისორია ფილმებისა: „კაცია-ადამიანი?!“ (1979), „კუკარაჩა“ (1983), „სანამ წვიმა გადივლიდეს“ (1985), „მარტოხელა მონადირე“ (1989), „ო, რა ტკბილია განშორების ეს ნაზი სევდა“ (1992) და სხვა. ასევე ის არის ავტორი, სატელევიზიო დადგმებისა: „დღესასწაული“ (1973), „ცოლ-ქმარი ბინას დაეძებს“ (1975) და სხვა. მის ფილმებს მოპოვებული აქვს რამდენიმე ჯილდო, მათ შორის აღსანიშნავია „კუკარაჩა“, რომელმაც 1983 წელს მოიპოვა პრიზი საუკეთესო ეკრანიზაციისათვის, ლენინგრადის ფილმების ფესტივალზე. ასევე „ძველი მელოდია“, რომელმაც ტაშკენტში 1985 წელს მოიპოვა პირიზი აზიური ფილმების ფესტივალზე. შესრულებული აქვს როლები სპექტაკლებში: „სისხლიანი ქორწილი“ (1974), „შენსკენ სავალი გზები“ (1984), „მედეა – გახლეჩილი სამყარო“ (1997), „ჩემი თაობის ავტოპორტრეტი“ (2000 წელი) და სხვა. ქეთი დოლიძე არის ქალთა საერთაშორისო მოძრაობის „თეთრი მანდილის“ დამფუძნებელი, ეს ორგანიზაცია დაარსდა 1993 წელს. ქეთი დოლიძე დაჯილდოებულია ღირსებისა (1996) და თამარ მეფის (2021) ორდენებით. ჰყავს ორი შვილი. ქეთი დოლიძის მამა — სიკო დოლიძე, ასევე ცნობილი რეჟისორი იყო. კულტურის მინისტრის, მიხეილ გიორგაძის განცხადების საფუძველზე, 2017 წელს ქეთი დოლიძე მიხეილ თუმანიშვილის სახელობის კინომსახიობთა თეატრის სამხატვრო ხელმძღვანელის თანამდებობიდან გათავისუფლდა. მისმა ფრაზამ „ჩემი კუკარაჩა ნანახი გაქვს?“ ინტერნეტ-სივრცე დაიპყრო და საზოგადოებაში განხილვის საგნად იქცა. ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 428, ISBN 99928-20-32-2. ვინ ვინაა საქართველოში: ქართული ბიოგრაფიული ცნობარი. – თბ., 1998–1999. — გვ. 118 ქეთი დოლიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ქეთი დოლიძე კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ქეთი დოლიძე — ეროვნული ფილმოგრაფია ↑ „პრეზიდენტმა ქეთი დოლიძე თამარ მეფის ორდენით დააჯილდოვა“. formulanews.ge. ციტირების თარიღი: 8 მარტი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ „ეს ცისფერთვალება ბიჭი რა შუაშია, დუმბაძის კუკარაჩა შავტუხა უნდა იყოს“ - ვინ იწუნებდა ლევან უჩანეიშვილს კუკარაჩას როლზე. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-10-07. ციტირების თარიღი: 2022-10-08.
საქართველო ოლიმპიურ თამაშებზე

საქართველო, როგორ დამოუკიდებელი ქვეყანა, ოლიმპიურ თამაშებზე პირველად 1994 წელს გამოვიდა და მას შემდეგ ყველა ჩატარებული ზამთრისა და ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების მონაწილეა. ქართველმა ათლეტებმა ჯამში 33 მედალი მოიპოვეს, უმეტესად ჭიდაობაში, ძიუდოში და ძალოსნობაში. Georgia. International Olympic Committee. Georgia. Sports-Reference.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-06-24.
კურტ კობეინი: შვილის შესახებ

კურტ კობეინი შვილის შესახებ — დოკუმენტური ფილმი კურტ კობეინზე. პრემიერა შედგა 2006 წელს ტორონტოს საერთაშორისო კინოფესტივალზე. ფილმი აგებულია კობეინის ინტერვიუების აუდიო ჩანაწერებზე, რომლებიც მასთან მუსიკალურმა ჟურნალისტმა მაიკლ აზერადმა ჩაწერა თავისი წიგნისთვის „Come as You Are: The Story of Nirvana“. ფილმისთვის ვიდეომასალა გადაღებულია აბერდინში, ოლიმპიასა და სიეტლში — ეს ადგილები კურტს საკუთარ სახლად მიაჩნდა. ფილმმა სან-დიეგოს საერთაშორისო კინოფესტივალზე გაიმარჯვა ნომინაციაში საუკეთესო დოკუმენტური ფილმი. „Overture“ — Steve Fisk & Benjamin Gibbard „Motorcycle Song“ — Arlo Guthrie „It's Late“ — Queen „Downed“ — Cheap Trick „Eye Flys“ — Melvins Audio: Punk Rock „My Family's a Little Weird“ — MDC „Banned in D.C.“ — Bad Brains „Up Around the Bend“ — Creedence Clearwater Revival „Kerosene“ — Big Black „Put Some Sugar on It“ — Half Japanese „Include Me Out“ — Young Marble Giants „Round Two“ — Pasties „Son of a Gun“ — The Vaselines „Graveyard“ — Butthole Surfers Audio: Hardcore Was Dead „Owner's Lament“ — Scratch Acid „Touch Me I'm Sick“ — Mudhoney Audio: Car Radio „The Passenger“ — იგი პოპი „Star Sign“ — Teenage Fanclub „The Bourgeois Blues“ — Lead Belly „New Orleans Instrumental No. 1“ — R.E.M. Audio: The Limelight „The Man Who Sold the World“ — დეივიდ ბოუი „Museum“ — მარკ ლენეგანი „Indian Summer“ — ბენ გიბარდი ოფიციალური საიტი „კურტ კობეინი შვილის შესახებ“ — Allmovie-ზე „კურტ კობეინი შვილის შესახებ“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „კურტ კობეინი შვილის შესახებ“ — Rotten Tomatoes ↑ "Kurt Cobain: About A Son": Behind the Movie That's Moving Audiences to Tears დაარქივებული 2014-03-01 საიტზე Wayback Machine. rollingstone.com. Retrieved June 19, 2015. ↑ Award Winners (2010-08-28). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-08-28. ციტირების თარიღი: 2019-09-23
გია ჟორჟოლიანი

გია ჟორჟოლიანი (დ. 20 ნოემბერი, 1954, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი პოლიტიკოსი და პუბლიცისტი, პოლიტიკური პარტია „სოციალ-დემოკრატები საქართველოს განვითარებისათვის“ თავმჯდომარე, საქართველოს სამი მოწვევის (1992, 2012, 2016) პარლამენტის წევრი. 1976 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტი. 1977 წლიდან დღემდე მუშაობს საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტში. 1983 წელს დაიცვა დისერტაცია თემაზე „ირანის ქალაქები XI საუკუნეში“, ისტორიის მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხის მოსაპოვებლად. 1993-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთობა“. 2012-2016 წლებში — საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, პოლიტიკური ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“. 2016-2020 წლებში — საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება - დემოკრატიული საქართველო“. გია ჟორჟოლიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გია ჟორჟოლიანი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (საქართველოს პარლამენტის მესამე მოწვევა) გია ჟორჟოლიანი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ ჩვენს შესახებ - თავმჯდომარე. ბიოგრაფია. სოციალ-დემოკრატები საქართველოს განვითარებისათვის. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-06-11. ციტირების თარიღი: 2011-08-06.
ემა იტალიელი

ემა იტალიელი (ფრანგ. Emma d'Italie; დ. 948 — გ. აპრილი, 988) — კაროლინგების დინასტიის წარმომადგენელი. იტალიის მეფე ლოთარ II-ის ასული. დასავლეთ ფრანკთა დედოფალი 965-986 წლებში როგორც მეფე ლოთარის მეუღლე. მეფე ლუი V-ის დედა. ემა დაიბადა დაახლოებით 948 წელს. იგი იყო იტალიის მეფე ლოთარ II-ისა და მისი მეუღლის, დედოფალ ადელაიდა იტალიელის ქალიშვილი. 950 წელს მამამისი ბურგუნდიის მეფე ბერენგარ II-მ მოწამლა და თავი იტალიის მეფედ გამოაცხადა. თავისი ვაჟის მემკვიდრეობის დასაცავად დედოფალი ადელაიდა საღვთო რომის იმპერატორ ოტო I-ს მისთხოვდა, რომელთანაც შეეძინა მომავალი იმპერატორი ოტო II. 965 წელს ემა მიათხოვეს დასავლეთ ფრანკთა მეფე ლოთარს, რითაც იგი დედოფალი გახდა. 977 წელს დედოფალმა ემამ თავისი მაზლი, ქვემო ლოთარინგიის ჰერცოგი შარლი ლაონის ეპისკოპოსთან მკრეხელობაში დაადანაშაულა. დედოფლისა და ეპისკოპოსის ინტრიგების წყალობით შარლი იძულებული გახდა ფრიგიაში გაქცეულიყო. თავისი ვაჟის მემკვიდრეობის დასაცავად ემამ ლოთარი დაარწმუნა, რომ ლუი თავის სიცოცხლეშივე დაესვა თანა-მმართველად, თუმცა რეალურად მისთვის არანაირი ძალაუფლება არ მიუცია. ემას ქორწინებამ ვერ მოაგვარა მის ქმარსა და ნახევარ-ძმას შორის არსებული უთანხმოება, რის გამოც ოტო და ლოთარი ომებს განაგრძობდნენ. ისინი საბოლოოდ მხოლოდ 980 წელს დაზავდნენ, 983 წელს კი ოტო გარდაიცვალა. 986 წლის 2 მარტს მეფე ლოთარი გარდაიცვალა, რის გამოც ტახტი მათმა ვაჟმა, ლუი V-მ დაიკავა. ახალმა მეფემ ემაცა და მისი მოკავშირე ლაონის ეპისკოპოსიც გააძევა სამეფო კარიდან, რადგან ლუის აზრით მათ მამამისი მოწამლეს. ამ ამბიდან მალევე, 987 წელს ლუი V უშვილოდ აღესრულა, რითაც შეწყდა კაროლინგების დინასტია. ემამ და ეპისკოპოსმა მემკვიდრის კრიზისით ისარგებლეს, აიღეს პარიზი და თავი მმართველებად გამოაცხადეს, თუმცა ფრანგმა დიდებულებმა მეფედ უგო კაპეტი დასვეს, რომელმაც ემა დააპატიმრა და დედაქალაქიდან შორს, ორლეანში გამოკეტა. ზოგიერთი წყაროს მიხედვით დედოფალმა ემამ მოახერხა ორლეანიდან გაპარვა და ბოჰემიის მეფე ბოლესლავ II-ზე დაქორწინება. ჩეხი ისტორიკოსების მტკიცებით სწორედ ემა იყო ბოლესლავის უმცროსი ვაჟების: ოლდრიხისა და იარომირის დედა. ასევე მათი მტკიცებით, ემას ვაჯი იყო ბოჰემიის მეფე ბოლესლავ III-ც, თუმცა ფრანგული წყაროების მიხედვით დედოფალი ემა იტალიელი 988 წლის აპრილში გარდაიცვალა ორლეანში. ჩეხური წყაროების მიხედვით იგი 1004 წლის შემდეგ გარდაიცვალა პრაღაში. Jean-Charles Volkmann. Bien Connaître les généalogies des rois de France. ISBN 2-87747-208-6. Gallick, Sarah (2009). The big book of women saints. Pymble, NSW: HarperCollins e-books. ISBN 0061956562.
ჯორჯ V-ის ნაპირი

ჯორჯ V-ის ნაპირი ჯორჯ V-ის ნაპირი (ინგლ. George V Coast) — ვიქტორიას მიწის სანაპიროს ნაწილი (აღმოსავლეთი ანტარქტიდა) ა. გ. 142° და 155° შორის. წარმოადგენს გამომყვანი (ნინისის, მერცის) და შელფური (კუკის) მყინვარების მონაცვლეობას უშუალოდ ზღვისკენ გამოსული კონტინენტური მყინვარული ფარის კიდის მონაკვეთებით. აღმოჩენილია ავსტრალიური ექსპედიციის მიერ დაგლას მოუსონის ხელმძღვანელობით 1912–1913 წლებში. სახელი ეწოდა ინგლისის მეფის, ჯორჯ V-ის პატივსაცემად. Георга V Берег // Большая советская энциклопедия : [в 30 т.]. / гл. ред. А. М. Прохоров. — 3-е изд. т. 6. — М. : Советская энциклопедия, 1971.