laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ჩარენსის სახელობის ლიტერატურისა და ხელოვნების მუზეუმი

ჩარენსის სახელობის ლიტერატურისა და ხელოვნების მუზეუმი — კულტურული ორგანიზაციაა, რომელიც მდებარეობს ერევანში, არამის ქუჩაზე 1. აღნიშნულ მუზეუმში სომხური ლიტერატურის, თეატრის, მუსიკისა და კინოს მნიშვნელოვანი ფონდია განთავსებული. 1921 წელს ფილოლოგმა და ისტორიკოსმა ერევან შაჰზიზმა ერევანში დააფუძნა სახელმწიფო კულტურულ-ისტორიული მუზეუმის ისტორიული განყოფილება არსებული სომხეთის განათლების კომისარიატში. 1935 წლის 16 მაისს სახელმწიფო ლიტერატურული მუზეუმი გამოირჩეოდა, როგორც დამოუკიდებელი ინსტიტუტი. აღნიშნული მუზეუმის პირველი დირექტორი იყო ხორენ სარგსიანი. 1942 წლის 21 ივლისს ლიტერატურული მუზეუმი შედიოდა საბჭოთა კავშირის მეცნიერებათა აკადემიის სომხეთის ფილიალში, როგორც ენისა და ლიტერატურის ინსტიტუტის ფილიალი. 1953 წლის მაისიდან კი იგი გადავიდა სომხეთის სსრ კულტურის სამინისტროში, როგორც სომხეთის სახელმწიფო ისტორიული მუზეუმის განყოფილება. 1934 წელს ერევნის კონსერვატორიაში რომანოზ მელიქიანის მემორიალური ოფისი გაიხსნა. 1935 წელს დრამატურგმა სარგის მელიქსეტიანმა მოაწყო ერევნის თეატრის მუზეუმი. 1954 წელს ეს სამი ორგანიზაცია გაერთიანდა ლიტერატურისა და ხელოვნების მუზეუმში, რომელიც 1963 წლამდე იყო სომხეთის სსრ მეცნიერებათა აკადემიის ნაწილი, შემდეგ კი კულტურის სამინისტროს დაქვემდებარებაში შემავალი ორგანიზაცია. 1977 წელს მუზეუმი შეავსეს კინემატოგრაფიასთან დაკავშირებული მასალებით. 1967 წლიდან მიიღო ჩარენსის სახელი. მუზეუმი მოეწყო 5 საგამოფენო დარბაზში, რომლის საერთო ფართია 300 კვ.მ. აქ არის განთავსებული ორ დიდი დარბაზში - სომხური ლიტერატურა, თეატრი, კინო, მუსიკალური ხელოვნება. სამუზეუმო მასალები მოიცავს: ასობით მწერლის, მხატვრის, საგანმანათლებლო დაწესებულების, სამეცნიერო და კულტურული ინსტიტუტების, მუსიკისა და თეატრალური ჯგუფების, პროფკავშირების, ხელნაწერების, წერილების, დოკუმენტების, დოკუმენტური ფილმების, ნოტებისა და ა.შ. ფოტომასალას, პლაკატებს, მუსიკალურ ინსტრუმენტებს, პერსონალური ნივთებს, კოსტუმებს, დეკორატიულ საგნებს, სუვენირებს, სახელმწიფო ჯილდოებს, მონეტებს, იარაღებს, ფილმებს, ანტიკვარულ წიგნებს, პერიოდულ გამოცემებს, ნახატებს, კარიკატურებს, ქანდაკებებს და ა.შ. ლიტერატურული და მხატვრული შემოქმედებითობა წარმოდგენილია ძირითადად მიმართულებები და სკოლებით. მუზეუმი აქვეყნებს აკადემიურ წიგნებს და სპეციალურ პრეზენტაციას უძღვნის სომეხ ლიტერატურულ მოღვაწეებს. მისი ამჟამინდელი დირექტორი არის დოქტორი ჰენრიკ ბაკჩინიანი. Ե. Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարան, Ուղեցույց, 2009, ISBN 978-99930-60-86-4 Музей литературы и искусства им. Егише Чаренца დაარქივებული 2020-09-27 საიტზე Wayback Machine.
ერევნის ისტორიის მუზეუმი

ერევნის ისტორიის მუზეუმი — ისტორიული მუზეუმი, რომელიც მდებარეობს ერევნის ცენტრალურ ნაწილში, სომხეთის დედაქალაქში. ერევნის ისტორიის მუზეუმი უძველესია სომხეთში. მუზეუმი განთავსებული იმ შენობაში, სადაც განთავსებულია ქალაქის მერია. მუზეუმი, რომელიც 1931 წელს გაიხსნა, თავდაპირველად ერევნის სახანძრო სადგურის მეორე სართულზე ორ ოთახში იყო განთავსებული. 1936 წელს მას ერევნის ისტორიის მუზეუმი დაარქვეს და გადავიდნენ ლურჯ მეჩეთში, სადაც იგი 56 წლის განმავლობაში ფუნქციონირებდა. 1994 წელს კოლექცია განთავსებული იყო წმინდა ჰრიფსიმეს ყოფილ ქალთა გიმნაზიაში, 1997 წლიდან - ერევნის XI საშუალო სკოლაში. მხოლოდ 2005 წელს იპოვა თავისი საბოლოო თავშესაფარი, იკავებს ერევნის საკრებულოს ახლად აშენებული კორპუსის მარცხენა ფრთას. აღნიშნული შენობა დაპროექტებულია ჯიმ ტოღოსიანის მიერ. აღნიშნულ მუზეუმში განთავსებულია 94 ათასზე მეტი ექსპონატი, რომლებიც გვაწვდის ზუსტ ცნობებს ქალაქის და მისი მკვიდრთა ცხოვრებას უძველესი დროიდან დღემდე. მუზეუმშია დაცული, უნიკალური მასალა: არქეოლოგიური, ეთნოგრაფიული, ნუმიზმატიკური კუთხით. მუზეუმის ექსპონატებში არის ნახატები, ქანდაკებები, წერილები, წიგნები, ფოტომასალა, მონეტები და საყოფაცხოვრებო ნივთები. მის ჩამოყალიბებაში უდიდესი წვლილი შეიტანა სამეცნიერო საბჭომ, სადაც საუკეთესო ადგილობრივი ხელოვნების კრიტიკოსები და მოაზროვნეები მუშაობდნენ. მათ შორის, ხელოვნების ისტორიკოსები: არქიტექტორები ალექსანდრე თამანიანი, ტოროსი ტორომანანი, ნიკოლაი ბუნიათიანი, მიქაელ მაზმანიანი, მხატვრები მარტაროს სარიანი, გაგიკ გიურჯიანი, ტარაგროსი, მოქანდაკე არა სარქსიანი, მეცნიერები სტეპან ლისციანი, ერვანდ შახაზი, ერვანდ შახაზი ბარხუდარიანი და სხვა მეცნიერები და მხატვრები. მუზეუმის მთავარი გამოფენა გაიხსნა 2007 წლის 3 აპრილს. მუზეუმის გახსნით ცერემონიაზე იმყოფებოდა სომხეთის პრეზიდენტი - რობერტ ქოჩარიანი, ერევნის მერი —- ერევანდ ზახარიანი და სხვა მაღალი თანამდებობის პირები. მუზეუმის საგამოფენო სივრცე განაწილებულია სამ ნაწილად. იმ მასალებიდან და ნივთებიდან რაც ამ მუზეუმშია დაცული, განსაკუთრებით ღირებული და მნიშვნელოვანია: ნიკოლოზ I- ის ოქროს საათი, რომელიც მელიქ-აგამალიანის ოჯახმა გადასცა მუზეუმს, უძველესი ბეჭდვისა და ასოების დნობის მანქანები და ღირებული მარკების კოლექცია, ცნობილი სომეხი მხატვრების ნახატები, პირველი ტელეფონები და პირველი კოშკის საათი. ძველი ნახატების საფუძველზე გადაკეთებული ძველი ერევნის პანორამული მოდელები, რომლებიც ცალკე ოთახშია დაცული. 1938 წელს ერევნის ისტორიის მუზეუმის ეზოში, ცნობილი მხატვრების მ. სარიანის, პ. ტერლემეზიანის, ს. არაქელიანის, გ. გურჯიანის ძალისხმევით მოაწყეს ერევნისადმი მიძღვნილი გამოფენა, რის შემდეგაც გამოფენილი ნამუშევრები გადაეცა მუზეუმს, რითაც გაამდიდრეს მისი სახვითი ხელოვნების ფონდი. ამ ნახატებს, გარდა მაღალი მხატვრული ღირებულებისა, ასევე აქვთ დიდი დოკუმენტური ღირებულებაც. Albert Parsadanyan. School Companion. Yerevan, VMV-Print, 2008, pp. 102–103. Երևանի պատմության թանգարանի պաշտոնական կայքը Նոր շենքում վերաբացվեց Երևանի պատմության թանգարանը Երևանի պատմության թանգարանում կբացվի Մեծ հայրենականին նվիրված լուսանկարների ցուցահանդես[მკვდარი ბმული]
სომხეთის დახურული ბაზარი (ერევანი)

სომხეთის დახურული ბაზარი — სავაჭრო კომპლექსი ერევანში, სომხეთის დედაქალაქში. მდებარეობს მესროპ მაშტოცის გამზირზე, ლურჯი მეჩეთის მახლობლად. აშენდა 1952 წელს. ეს არის არქიტექტორის გრიგორ აღაბაბიანის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ნამუშევარი. 2010 წლის დასაწყისში რეკონსტრუქციის შემდეგ, ის სავაჭრო კომპლექსის ნაწილი გახდა. ის ითვლება ერთ-ერთი გამორჩეული ადგილი, რომელსაც ერევანში ჩამოსული ტურისტები ხშირად სტუმრობენ. შედის სომხეთის ისტორიული და კულტურული ძეგლების სიაში. ბაზარი აშენდა 1952 წელს სტალინის გამზირზე (მოგვიანებით - ლენინის გამზირი, ამჟამად მესროპ მაშტოცის გამზირი), იმ ადგილას, სადაც ადრე სავაჭრო ფართი იყო განთავსებული. ბაზრის გახსნა მოხდა 1952 წლის 29 აპრილს. აღნიშნული ბაზრის პროექტი მოამზადა არქიტექტორმა გრიგორ აღაბაბიანმა, რომლის დიზაინერი იყო ა. არაყელიანი. საცალო სივრცესთან, საწყობთან და სარდაფის სამაცივრე ოთახთან ერთად, სავაჭრო ბაზარზე შედიოდა საერთო საცხოვრებელი, ბიბლიოთეკა, ფოსტა და რადიო ცენტრი. ერევნელები ბაზარს შეხვედრებისა და კომუნიკაციის ადგილს უწოდებენ. გამყიდველებმა იცოდნენ თავიანთი მომხმარებლები. შემდგომში მან მოიპოვა "ბოჰემანის", "ინტელექტის" რეპუტაცია. პოსტსაბჭოთა პერიოდში, ბაზრის მფლობელი გახდა სამველ ალექსანიანი. ახალი მფლობელის პირობებში დაიწყო ბაზრის რეკონსტრუქციაზე მუშაობა. შემოთავაზებული იქნა თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმის შენობა. 2012 წლის 1 იანვარი ბაზარი დაიხურა. რეკონსტრუქციამ გამოიწვია ერევნის მკვიდრთა პროტესტი. სამუშაოს დასრულების შემდეგ, ბაზარი გახდა სავაჭრო კომპლექსის ნაწილი. შენობა გეგმით სწორკუთხაა, აქვს ერთი თაღოვანი სიგრძე, რომელიც მოიცავს მის მთელ ტერიტორიას. არქიტექტურაში გამოყენებულ იქნა ტრადიციული, შუა საუკუნეებისთვის დამახასიათებელი სტილი, რომელიც ზუსტად ასახავს აღმოსავლური ბაზრის იდეას. შენობისთვის დამახასიათებელი გარეგანი ელემენტია უზარმაზარი თაღი, რომელსაც ამშვენებს მეტალის ვიტრაჟი, რომელზეც დატანებული არის ცხოველების გამოსახულებები. მშენებლობა მიმდინარეობდა სვეტების გარეშე, რომელიც შედგებოდა 19 რკინაბეტონის თაღისგან, თავის დროზე იშვიათი მოვლენა იყო და ხაზს უსვამდა შენობის მასშტაბებს, რაც შეესაბამება ქალაქის მთავარი ქუჩის მასშტაბებს, რომელზეც იგი მდებარეობს. მშენებლობის დროს გამოყენებული იქნა ნამყენი, რომელიც დარჩა ლენინგრადისა და კიევის ქუჩებს დამაკავშირებელი კიევის (ბოლშოი ჰრაზდანკის) ხიდის მშენებლობის ერთ–ერთი ეტაპის დასრულების შემდგომ. ინტერიერი, რომელიც დამზადებულია იმავე სტილით, ინტერიერის დიზაინთან ერთად, ამავე დროს აკმაყოფილებს ესთეტიკურ და პრაქტიკულ მიზნებს, რაც დიდ ფართობს უქმნის სავაჭრო არკადებს. სავაჭრო სართული 70 მეტრის სიგრძისა და 32 მეტრი სიგანის იყო. ამის შემდეგ, ბაზრის დიზაინი გახდა მოდელი ერევნის კოლექტიური მეურნეობის ბაზრებისთვის, რომლებიც შემდგომ პერიოდში აშენდა სომხეთის სხვა რაიონებში. ადრე დაფარული ბაზრის კომერციული ფართი იყო 50-60 ჯიხურითა და კაფეებით. ბაზრის შიგნით იყო პატარა შადრევანი აუზი და არსებობდა მონეტების გადაყრის ტრადიცია. 1968 წელს, ცენტრალური ბაზრის შენობა იქცა მნიშვნელოვან არქიტექტურულ ძეგლად. ახლა ის კერძო საკუთრებაშია, მოქმედებს როგორც სავაჭრო ცენტრი. ბაზარი ცენტრალური ბაზარი
ჰოლივუდი (მრავალმნიშვნელოვანი)

სიტყვას „ჰოლივუდი“ რამდენიმე მნიშვნელობა აქვს: აშშ-ის კინემატოგრაფია ჰოლივუდი — უბანი ლოს-ანჯელესში, კალიფორნია ასევე: ჰოლივუდი (ფლორიდა) ჰოლივუდი (სლენგი) - კოკაინის დიდი, ხშირად გადამეტებული დოზა
ელიტ-პლაზა (ერევანი)

ელიტ-პლაზა — 18 სართულიანი ბიზნეს კომპლექსი ერევნის ფინანსურ ნაწილში, რომლის ფართობია 24 ათასი მეტრ კვადრატი. აღნიშნული შენობა გაიხსნა 2013 წელს. ელიტ პლაზა არის ყველაზე დიდი ბიზნეს ცენტრი მთელ კავკასიაში. ელიტ პლაზას შენობა აშენდა ელიტ-ჯგუფის კომპანიის მიერ, დასრულდა 2013 წლის იანვარში და გაიხსნა 2013 წლის თებერვალში. ბიზნეს ცენტრი გთავაზობთ ოფისს, საცალო ადგილს, საკონფერენციო დარბაზებსა და საგამოფენო დარბაზებს. ელიტ პლაზას შენობის ადგილას, ადრე იყო სამსართულიანი პიონერული შენობა თაღებითა და შიდა ეზოთი, შემდგომ იყიდეს შენობა და გადაწყვიტეს ადგილზე შექმნილიყო ბიზნეს ცენტრი. სწორედ ამ მიზნით საერთაშორისო საფინანსო კორპორაციამ (IFC), რომელიც მსოფლიო ბანკის ნაწილია და ევროპის რეკონსტრუქციისა და განვითარების ბანკმა (EBRD) ხელი მოაწერეს შეთანხმებას ელიტარული ჯგუფის შემქმნელთან, ბიზნეს გარემოს განვითარებისა და დასაქმების გაზრდის შესახებ სომხეთში და მას მიაწოდეს ნასესხები თანხები $ 5.4 მილიონი და $ 3.6 მილიონი. 2010 წლის ივნისში კომპანიას ასევე დაეხმარა მსოფლიო ბანკის ჯგუფის საერთაშორისო საფინანსო კორპორაციის წევრი. ელიტ პლაზას ბიზნეს ცენტრი მდებარეობს რესპუბლიკის მოედნიდან ხორენაცის 15 ქუჩა. დაშორებულია 300 მეტრში და იკავებს ხორენაციისა და დგათანის ქუჩებს შორის მდებარე ტერიტორიას. ორივე ქუჩას აქვს ცალკეული შესასვლელი როგორც ფეხითმოსიარულეთათვის, ასევე მანქანებისთვის. შენობა გამოირჩევა უნიკალური არქიტექტურით, ტექნიკური აღჭურვილობით და ექსტერიერით. ელიტ პლაზას ბიზნეს კომპლექსის მშენებლობა კომპანია ელიტ ჯგუფმა 2012 წელს განახორციელა. შენობა დაცულია და არის აღჭურვილი ხანძარსაწინააღმდეგო სისტემით. სრულყოფილად მოქცეული ქალაქის ბიზნეს ქსელში, კომპლექსი სამართლიანად აცხადებს, რომ უნიკალური არქიტექტურის, ტექნიკური აღჭურვილობისა და გარეგნობის გამო, სომხეთის ერთ-ერთი ყველაზე დასამახსოვრებელი სიმბოლოა. დეველოპერულმა კომპანიამ ელიტ ჯგუფმა, რომელიც ხელმძღვანელობდა ბიზნეს ცენტრის ელიტ პლაზას განვითარებასა და მშენებლობას, შექმნა პრესტიჟული და სრულყოფილი ბიზენეს ცენტრი კავკასიაში. ბიზნესცენტრის ერთ-ერთი უპირატესობა არის კარგად გააზრებული და დასრულებული განლაგება, ცალკეული შესასვლელით ვაჭრობისა და ოფისის ნაწილში, რაც ოფისის არეალში მინიმალური გადაადგილების საშუალებას იძლევა. ანალოგიურად დაგეგმილი იყო ორი დონის მიწისქვეშა პარკინგი 120 მანქანაზე, ორი პარალელური ქუჩისგან ცალკე შესასვლელით. ბიზნეს ცენტრის საერთო ფართობია 24,000 კვადრატული მეტრი. მ, ხოლო საოფისე ნაწილი - 11,000 კვ.მ. ბიზნეს ცენტრი აღჭურვილია თანამედროვე საინჟინრო კონტროლის სისტემებით "A" კორპუსის სტანდარტების შესაბამისად, ერთი საკონტროლო ცენტრით, რომელიც უზრუნველყოფს შენობის ყველაზე ეფექტურ მართვას. შენობის სეისმური წინააღმდეგობა 9 ქულას აღწევს, უახლესი სეისმური უსაფრთხოების სისტემების გამოყენების შედეგად, რეზინის-მეტალის ბალიშების გამოყენებით. კომპლექსის თანამედროვე აპარატურა აკმაყოფილებს ევროპულ უმაღლეს მოთხოვნებს "A" დონის შენობებისთვის. Պաշտոնական կայք Elite Plaza Business Center - an iconic symbol of Yerevan ოფიციალური საიტი
ტომი ბარი

თომას ბარი (ინგლ. Thomas Barr; დ. 23 აპრილი, 1942, კარლუკი, შოტლანდია) — შოტლანდიელი ფეხბურთელი. თამაშობდა მარჯვენა მცველის პოზიციაზე. ფეხბურთის გულშემატკივრებში უფრო ცნობილია როგორც ტომი ბარი. იცავდა შოტლანდიის საფეხბურთო ლიგის (ინგლ. The Scottish Football League) მონაწილე „ქუინზ პარკისა“ და შოტლანდიის ეროვნული სამოყვარულო საფეხბურთო ნაკრების ღირსებას. ტომი ბარი დაარქივებული 2018-06-17 საიტზე Wayback Machine. — A Historical Queen's Park FC Website ↑ McColl, Brian; Gorman, Douglas; Campbell, George. Forgotten Glories – British Amateur Internationals 1901–1974. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2 ივლისი 2017. ციტირების თარიღი: 6 ნოემბერი, 2019. გვ. 250, 255, 258, 263, 264, 316, 333.
კარმა

კარმა (სანსკ. कर्म karma „ქმედება“) — ცენტრალური ცნება ინდუიზმსა და ინდოეთის სხვა რელიგიებში, ცოცხალი არსების ქმედება, რომელიც მის შემდგომ ბედს და ცხოვრების პირობებს განაპირობებს. ინდუიზმი ქადაგებს სულის (ატმანი) უკვდავებას და სხეულის სიკვდილის შემდეგ მის ახალ სხეულში დაბადებას. სხეულის შერჩევა, არსების ხელახალი დაბადების ადგილი, მშობელი, ცხოვრების ხანგძლივობა და მისი პირობები განპირობებულია წინა ცხოვრების ქმედების შესაბამისად, ანუ კეთილი ქმედების - კეთილი კარმის - „ანაზღაურებაა“ მომდევნო ცხოვრების უკეთესი პირობები, ბოროტი ქმედებით - ბოროტი კარმით - ატმანი (სული) იმკის ცხოვრების არახელსაყრელ პირობებს. მცენარეთა და ცხოველთა კარმა (ქმედება) ბუნებრივია, ატმანი 8 400 000 ფორმას ერთი მეორის მიყოლებით იცვლის, ხოლო ადამიანის სხეულის მიღწევისას მის კარმას გააზრებული მნიშვნელობა ეძლევა და იგი თავისი ქმედებისთვის პასუხისმგებელი ხდება. ადამიანის სხეულში მყოფი სულის დანიშნულება არა კეთილი კარმის დაგროვებაა, არამედ კეთილი და ბოროტი ქმედებების არარსებულამდე დაყვანა, კარმისა და დაბადებათა ბორკილებისგან განთავისუფლება და ღმერთთან (პერსონალურ ან უპიროვნო ბრაჰმანთან) შერწყმა. სამსარა მოკშა დჰარმა კარმა საიტზე Curlie
ვარდან მინასიანი

ვარდან მინასიანი (სომხ. Վարդան Մինասյան; დ. 5 იანვარი, 1974, ერევანი, სომხეთის სსრ, საბჭოთა კავშირი) — სომეხი კარიერადასრულებული ფეხბურთელი. პოზიციით იყო ნახევარმცველი. ამჟამად იგი არის არარატ-არმენიას მთავარი მწვრთნელი. ვარდან მინასიანმა სომხეთის პრემიერლიგის რამდენიმე კლუბში ითამაშა. მისი მთავარი მიღწევები უკავშირდება კლუბ პიუნიკს. იგი პიუნიკის წევრი 1992-1998 და 2000-2003 წლებში იყო. 1998-1999 წლის სეზონი მან შვეიცარიის სუპერ ლიგაში გაატარა ლაუსან სპრტთან ერთად; აქ მან შვეიცარიის საფეხბურთო თასი მოიგო. შემდეგ გადავიდა ლოკომოტივ სანქტ-პეტერბურგში და თითქმის ორი წლის განმავლობაში ამ კლუბში რჩებოდა. მინასიანი იყო სომხეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრების წევრი. 1996 წელს პერუსთან გამართული ამხანაგური მატჩიდან მოყოლებული, მან 11 საერთაშორისო სანაკრებო თამაშში მიღო მონაწილეობა. ვარდან მინასიანმა მწვრთნელის კარიერა 2004 წლის აგვისტოში დაიწყო. მისი პირველი გაწვრთნილი გუნდი იყო სომხეთის ეროვნული 21-წლამდელთა საფეხბურთო ნაკრები. მან ეს თანამდებობა 2005 წელს დატოვა. შემდეგ იგი გახდა დამხმარე მწვრთნელი გუნდში, რომელშიც ცხოვრების დიდი ნაწილი გაატარა - პიუნიკში. იგი მთავარ მწვრთნელ იან პრტერფილდთან და ინგლისელ ტომ ჯონსთან ერთად დამხმარე მწვრთნელად მუშაობდა სომხეთის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებში. 2007 წელს პორტფილდი გარდაიცვალა. შესაბამისად, მინასიანი და ჯონსი სეზონის ბოლომდე მთავარი და დამხმარე მწვრთნელის მოვალეობის შემსრულებლები გახდნენ. 2008 წელს, ახალი მთავარი მწვრთნელი, დანიელი იან პოულსენი მოვიდა კლუბში; ამიტომ მინასიანს კვლავ დამხმარე მწვრთნელის პოზიციაზე გადასვლა მოუხდა. მომავალი წლის მარტში, პოულსენი გაათავისუფლეს ცუდი შედეგების ჩვენების გამო, ხოლო მინასიანი კვლავ დროებით (იმ დროს) გახდა მთავარი მწვრთნელი. 2008 წლის ივნისში მინასიანი პიუნიკის მთავარი მწვრთნელი გახდა. სეოზნში კლუბმა გადაუსწრო არარატ ერევანს და სეზონის ბოლოს 2008 წლის სომხეთის საფეხბურთო პრემიერლიგის გამარჯვებული გახდა. 2009 წელს პიუნიკმა კიდევ ერთხელ მოიგო სომხეთის პრემიერ ლიგა: მათ სომხეთის პრემიერ ლიგის ფინალში დაამარცხეს მიკა ერევანი. 22 დეკემბერს გამართულ ცერემონიაზე ვარდანს ორგანიზაცია Telecom-მა 2009 წლის სომხეთის საუკეთესო მწვრთნელად დაასახელა. ვარდან მინასიანი ტობოლის მთავარ მწვრთნელად 2014 წელს დაინიშნა, ხოლო 2015 წლის 16 აპრილს იგი თანამდებობიდან გაათავისუფლეს. 2018 წლის 1 ოქტომბერს, 2-წლიანი ხელშეკრულებით, მინასიანი შეუერთდა კლუბ არარატ-არმენიას. მისი ხელმძღვანელობით,არარატ-არმენია გახდა სომხეთის პრემიერ ლიგის პირველი გუნდი, რომელმაც ევროპის უმსხვილესი საკლუბო ტურნირის პლეი-ოფის რაუნდს მიაღწია. ვარდან მინასიანი — National-Football-Teams.com ვარდან მინასიანი — FootballDatabase.eu Armfootball.tripod.com (Player) Armfootball.tripod.com (Coach) Klisf.info ↑ Вардан Минасян — лучший тренер Армении-2009 დაარქივებული 2015-04-12 საიტზე Wayback Machine. (in Russian). ArmFootball.com. Retrieved 31 March 2013. ↑ Минасян отстранен от должности Russian. FC Tobol (16 April 2015). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 16 აპრილი 2015. ციტირების თარიღი: 16 April 2015. ↑ Վարդան Մինասյանը նոր պաշտոն ունի. լուսանկար Armenian (1 October 2018). ციტირების თარიღი: 5 October 2018.
ფლორა კარიმოვა

ფლორა კარიმოვა (აზერ. Flora Ələkbər qızı Kərimova; დ. 23 ივლისი, 1941, ბაქო, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანელი პოპულარული მომღერალი, სამოქალაქო უფლებათა აქტივისტი და აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი. ფლორა კარიმოვა, თავისუფლების აქტივისტი და საბჭოთა-ევროპული პოპის, როკის და ჯაზის სტილის მუსიკალური ჟანრების დამაარსებელი, დაიბადა ბაქოში, 1941 წლის 23 ივლისს. მისივე თქმით, ის იყო არასასურველი შვილი; მისი დედა ცდილობდა ორსულობის შეწყვეტას, თუმცა ამის გაკეთება კანონიერი გზით საბჭოთა კავშირში არსებული აბორტსაწინააღმდეგო კანონების გამო შეუძლებელი იყო. 1965 წელს ფლორა კარიმოვა ჩაირიცხა ნარიმანოვის სამედიცინო ინსტიტუტში სამედიცინო ბიზნესის სპეციალობით; ხსენებულ ინსტიტუტში სწავლა 1971 წელს. შემდეგ, 1972-1977 წლებში, იგი სწავლობდა აზერბაიჯანის სახელმწიფო კონსერვატორიაში ვოკალური ხელოვნების სპეციალობით, სადაც მან ხმა გააძლიერა ოთხ ოქტავარზე. ამ პერიოდში იგი გახდა გამოჩენილი პოპულარული აზერბაიჯანელი საბჭოთა პოპ მომღერალი. კარიერის ადრეულ ეტაპზე, 1955-1967 წლებში, იგი ძირითადად პოპ და კლასიკურ სტილს მღეროდა. მოგვიანებით, 1967 წელს ფლორა კარიმოვამ პირველად იმღერა ეროვნულ ორკესტრთან ერთად. მისი უნიკალური და ბრწყინვალე, ჯერჯერობით არაჩვეულებრივი, მიმზიდველი ხმა აღელვებდა და მნიშვნელოვნად იზიდავდა აუდიტორიას. 1967 წელს, იგი გახდა პირველი აზერბაიჯანელი საბჭოთა ქალი-მძღოლი, რომელიც მართავდა პირველ ჟიგულის მანქანას. იგი თავის მანქანაში ხშირად ჩნდებოდა მუსიკალური ესკიზებით. ფლორა კარიმოვას ჩაწერილი და გამოუშვებული აქვს ოცზე მეტი სოლო ალბომი. 1992 წელს მიენიჭა აზერბაიჯანის სახალხო არტისტის წოდება. ამრიგად, ფლორა კარიმოვა დამოუკიდებელი აზერბაიჯანის ისტორიაში გახდა პირველი მომღერალი, რომელსაც ეს ტიტული მიენიჭა. კარიმოვა ორჯერ არის დაქორწინებული, ჰყავს ქალიშვილი და ვაჟი. მისი პირველი ქორწინება შედგა პროფ. დოქტორ. იბრაჰიმ ტოპჩუბაშოვისტან, 1969 წელს. მეორედ დაქორწინდა 1988 წელს, ფაიკ შაფიევზე. იბრაჰამ ტოპჩუბაშოვმა ფლორა კარიმოვას მუსიკალური და არტისტული უნარების დახვეწაში დიდი როლი ითამაშა. 1969 იგი დაქორწინდა პროფესორ იბრაჰიმ ტოპჩუბაშოვზე. მისი დიდება წარმოუდგენლად გაიზარდა. იბრაჰიმოვი გარდაიცვალა ერთი წლის შემდეგ, 1970 წელს. გარდაცვალებამდე, პროფესორი იბრაჰიმოვი მივლინებაში იმყოფებოდა თურქეთში, სადაც ის შეხვდა ცნობილ თურქ მომღერალს ნესრინ სიფაჰს და მიიწვია ბაქოში რათა კონცერტი გაემართა. პროფესორ იბრაიმოვის გარდაცვალების შემდეგ, კარიმოვამ გააცნობიერა მისი სურვილი და სიფჰის კონცერტი მოაწყო ბაქოში, იაშილის თეატრში. ამ წლის განმავლობაში იგი საზოგადოებაში არ მღეროდა. 1987 წელს იგი მეორედ დაქორწინდა ფაიკ ბეიზე, რომელიც საბჭოთა მილიონერი იყო. ფლორა კარიმოვა ews.day.az-ზე ფლორა კარიმოვა musavat.com-ზე ↑ „Flora Kərimova“. Adam.az. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-04. ↑ Flora Karimova: "Sometimes I Wish I Had Gone On Being a Doctor" დაარქივებული 2013-01-15 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links. Zerkalo. 30 July 2011.
გევორქიანის სემინარია

გევორქიანის თეოლოგიური სემინარია (სომხ. Գևորգյան Հոգևոր Ճեմարան Gevorkyan Hogevor Č̣emaran)ასევე ცნობილი, როგორც გევორქიანის სემინარია (სომხ. Գևրգյան Ճեմարան Gevorkyan Č̣emaran) — სომხური სამოციქულო ეკლესიის თეოლოგიური უნივერსიტეტი-ინსტიტუტი, რომელიც კათოლიკოს გევორქ IV-ის მიერ 1874 წელს აიგო. სემინარია მდებარეობს ქალაქ ვაღარშაპატში, ეჩმიაძინის მონასტრის კომპლექსში. გევორქიანის სემინარია მიიჩნევა უძველეს უნივერსიტეტად თანამედროვე სომხეთში. გევორქიანის სემინარიის დამაარსებლად კათოლიკოსი გევორქ IV (1866-1884) ითვლება. 1872 წლის ზაფხულში მან არქიმანდრიტებს: გევორქ სურენიანს, ვაჰან ბასთანიანს, ვაჰრამ მანკუნისა და არისტაკეს სედრაქიანს მოუხმო, რათა ისტორიული სკოლა სემინარიად გადაეკეთებინათ. სემინარიის პირველმა კურსდამთავრებულებმა სწავლა 1885-1886 სასწავლო წელს დაასრულეს. საწავლო პროცესის გასაუმჯობესებლად კათოლიკოსმა მარკარ I-მა (1885-1891) სემინარიაში მასწავლებლად ეპისკოპოსი მალაქაი ორმანიანი მოიწვია. სომხთა გენოციდის დროს ეჩმიაძინის კომპლექსს ლტოლვილთა დიდი რაოდენობა მაიწყდა. სომეხი ერის ტრაგიკული მდგომარეობის გამო კათოლიკოსმა გევროქ I-მა და ეპისკოპოსმა გარეგინ ჰოვსეპიანციმ სემინარია დროებით დახურეს. სემინარია 1921 წლამდე სემინარიის ხელახლა გახსნის ღონისძიებები არ დაწყებულა. სემინარიის აღდგენის პროცესში დიდი წვლილი შეიტანეს კათოლიკოსმ ხორენ I-მა და არქიეპისკოპოსმა გარეგინ ჰოვსეპიანციმ. გევორქიანის სემინარია ხელახლა 1945 წლის 1 ნოემბერს გაიხსნა. გევორქიანის სემინარიის განახლების სამუშაოები 1999 წელს განხორციელდა, როდესაც სომხეთის კათოლიკოსი გარეგინ II გახდა. კათოლიკოსმა გარეგინმა სტუდენტთა რაოდენობის გაზრდა გადაწყვიტა, რაც ადმინისტრაციული და აკადემიური პერსონალის რაოდენობის ზრდასაც მოითხოვდა. კათოლიკოსის ზედამხედველობით სემინარიის საგანმანათლებლო პროცესი ძირეულად შეიცვალა. განათლების მაღალი დონის უზრუნველსაყოფად სემინარიაში პროფესორები, დოქტორები და მეცნიერებათა კანდიდატები მიიწვიეს. 2001-2002 წლებში გევორქიანის თეოლოგიურ სემინარიას უმაღლესი რელიგიური საგანმანათლებლო ინსტიტუტის სტატუსი (თეოლოგიური უნივერსიტეტი) მიენიჭა. სომხეთის რესპუბლიკის განათლების სამინისტრომ სემინარიას რელიგიური უნივერსიტეტის სტატუსი მიანიჭა. 2002 წელს სემინარიის ოთახები განახლდა. 2003-2004 სასწავლო წლიდან ახალი საკლასო ოთახები ამოქმედდა. გეორქიანის სემინარიის მმართველი ორგანო აკადემიური საბჭოა. სემინარიის საგანმანათლებლო მეთოდთა კომიტეტს საკონსულტაციო როლი აქვს. კომიტეტის წევრებს აკადემიური საბჭოს ინიციატივით კათოლიკოსი ირჩევს. 2015 წლის ნოემბერში სემინარიაში კულტურის კომიტეტის ჩამოყალიბდა. ამჟამად სემინარიაში ფუნქციონირებს ბიბლიის კვლევათა, ისტორიული თეოლოგიის, ქრისტიანული დოქტრინის, პრაქტიკული თეოლოგიის, ფილოლოგიისა და ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა განყოფილებები. სემინარიაში ზემოთ ჩამოთვლილი სფეროების საბაკალავრო, სამაგისტრო და სადოქტორო პროგრამები ფუნქციონირებს. გევორქიანის თეოლოგიური სემინარია ↑ Gevorkian Seminary building. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-19. ციტირების თარიღი: 2019-11-06. ↑ Gevorkian Seminary. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-04. ციტირების თარიღი: 2019-11-06. ↑ Higher Education in Armenia: Gevorkian Theological Seminary. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-11-06. ციტირების თარიღი: 2019-11-06. ↑ Gevorkian Seminary, the Academic Council ↑ Educational Methods Committee of the Gevorkian Seminary