laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ქვიშხეთის კოშკი

ქვიშხეთის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი, ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქვიშხეთის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, რომაშვილების უბანში. აგებულია XVII საუკუნეში. კოშკი ცილინდრულია (დიამეტრი 7,6 მ), ნაგებია ძირითადად რიყის ქვით, ფასადებზე გამოყენებულია თლილი ქვა, ინტერიერში — აგური. ზედა ნაწილი დანგრეულია, შემორჩენილია მხოლოდ 4 სართული. I სართული შიგნით ცილინდრულია, ზედა სართულები ოთკუთხა. კოშკს შესასვლელი II სართულზე აქვს. I სართულზე 3 სარკმელია, 2 თ ხჩ და 6 ცალგამი და ორმაგი სათოფურია. ჩრდილოეთ-აღმოსავლეთ კედელში დატანებულია ნახმარი წყლის გადასაღვრელი კერამიკული მილი, რომელსაც წინ ამოღარული შვერილი ქვა აქვს მიდგმული. მეორე კერამიკული მილი, სავარაუდოა, ღვინისა და წყლისათვის იყო განკუთვნილი. იატაკში ჩ ფლული ყოფილა ქვევრები. II და III სართული საცხოვრებელი და სათავდაცვო სათავსებია. II სართულზე ბუხარი ნიშები და ორი სარკმელია, III სართულზე - ბუხარი და სათოფურები. IV სართულის დანგრეულ კედლებში შეიმჩნევა თითო სარკმლისა და სათოფურების კვალი. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ.5, თბ., 1990 წ.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 6794
მაიორკის სამეფო

მაიორკის სამეფო (კატ. Regne de Mallorca, ესპ. Reino de Mallorca, ფრანგ. Royaume de Majorque) - შუასაუკუნეების არაგონის სამეფოს ვასალური სახელმწიფო. დააარსა არაგონის მეფე ხაიმე I დამპყრობელმა ბალეარის კუნძულების დაპყრობის შემდეგ. დედაქალაქი იყო პერპინიანი, რომელიც მდებარეობდა რუსილიონის პროვინციაში. Genealogía, Reyes y Reinos: Reino de Mallorca La Conquista de Mallorca en mapas y cuadros დაარქივებული 2005-04-16 საიტზე Wayback Machine. Reino de Mallorca (Islas Baleares) Guía informativa de Mallorca Buscador de Mallorca Fotos de Mallorca[მკვდარი ბმული]
მე ვხედავ მზეს (ფილმი)

მე ვხედავ მზეს — 1965 წლის ქართული საბჭოთა ფილმი. გადაღებულია ცნობილი რეჟისორის - ლანა ღოღობერიძის მიერ. პირველი ჩვენება საკავშირო ეკრანებზე შედგა 1966 წელს. გელა ჭიჭინაძე — სოსოია ლეილა ყიფიანი — ხატია ზურაბ (კუკური) ლაფერაძე — ბეჟანა ლია ელიავა — ქეთო გლებ სტრიჟენოვი — ანატოლი იპოლიტე ხვიჩია — ბეგლარა ალექსანდრე ომიაძე — ბესარიონი სპარტაკ ბაღაშვილი — ლუკაია გრიგოლ (გიგოლა) თალაკვაძე — კოწია გრიგოლ ტყაბლაძე — ბაბილო დუდუხანა წეროძე — კაკანო აკაკი (კაკო) კვანტალიანი — ქიშვარდი კაპიტონ აბესაძე — ზოსიმე ალექსანდრე (სანდრო) ჟორჟოლიანი — ედემიკა თენგიზ არჩვაძე — დათიკო ელენე ყიფშიძე — ქსენია სესილია თაყაიშვილი — აკვირინე ირინე მაღალაშვილი ეკატერინე ვერულეიშვილი — თხის პატრონი „მე ვხედავ მზეს“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია „მე ვხედავ მზეს“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
საჩინო ბარათაშვილი

საჩინო ბარათაშვილი — ქართლის სამეფოს პოლიტიკური მოღვაწე XVI საუკუნის II ნახევარში, მეფე სიმონ I-ის ერთგული მოხელე, 1565 წლიდან ბოქაულთუხუცესი, შემდგომ მეწინავე სადროშოს (სომხით-საბარათიანოს) სარდალი. სიმონ I-ის დატყვევების შემდეგ (1569) ბარათაშვილი არ ემორჩილებოდა დავით XI-ს (დაუთ-ხანს), რისთვისაც, როგორც ჩანს, გადაუყენებიათ (დაახლოებით 1578 წელს, მეწინავე სადროშის სარდალი ყოფილა დავით XI-ის ბიძაშვილი ბაგრატ ბატონიშვილი). ბარათაშვილმა გელიყარის კლდიდან გადააგდო კახაბერ ყორღანაშვილი, რომლის ღალატითაც შეიპყრეს ყიზილბაშებმა სიმონ I. 1587 წლის საბუთში ბარათაშვილი ცოცხლად იხსენიება. ჯამბურია გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 200. ჯამბურია გ., ქართული ფეოდალური ურთიერთობის ისტორიიდან, თბ., 1955;
მე ვხედავ მზეს

მე ვხედავ მზეს შეიძლება აღნიშნავდეს: მე ვხედავ მზეს, ნოდარ დუმბაძის ნაწარმოები მე ვხედავ მზეს, ლანა ღოღობერიძის ფილმი
ხოსე ვისენტე კუადრა

ხოსე ვისენტე კუადრა ლუგო (დ. 1812–გ. 1894), უფრო ცნობილია როგორც "ვისენტე კუადრა", იყო ნიკარაგუის მე-12 პრეზიდენტი; ნიკარაგუის კონსერვატული პარტიის წევრი. ლუგო იყო ლილა აბაუნსას, ნიკარაგუის პირველი ქალბატონის, მშობლების წინაპარი.
რობერტო საკასა

რობერტო საკასა სარია (დ. 1840–გ. 1896), იყო ნიკარაგუელი მედიკოსი, პოლიტიკოსი და ნიკარაგუის 44-ე პრეზიდენტი. ხოსე ვისენტე იყო ნიკარაგუის კონსერვატული პარტიის წევრი. იგი იყო ხუან ბატისტა საკასა მენდესისა და კასიმირა სარია მონტეალეგრეს შვილი. საკასა იყო ნიკარაგუის მე-17 და 67-ე პრეზიდენტების სილვესტრე სელვა საკასასა და ბენხამინ ლაკაიო საკასას ნათესავი. საკასას, რომელიც იყო კონსერვატული პარტიის წევრი, ჰქონდა არაერთი პრობლემა. ამათგან ყველაზე მთავარი იყო განხეთქილება კონსერვატული პარტიის რიგებში. 1893 წელს იფეთქევს ამბოხი ყოფილი პრეზიდენტის ხოაკინ სავალას წამოწყებით, რომელსაც გაუძღვება ლიბერალი ხოსე სანტოს სელაია. ამბოხება გაიმარჯვებს და დასრულდება კონსერვატორების 35 წლიანი მმართველობა ნიკარაგუაში. რობერტო საკასა დაქორწინდება თავის ბიძაშვილზე, ანხელა საკასა კუადრაზე და ჰყავდა შვილები: ხუან ბატისტა საკასა საკასა, ნიკარაგუის 63-ე პრეზიდენტი დოლორეს საკასა საკასა. იგი დაქორწინდა რამონ სევილა კასტეელონზე და შეეძინა: გილერმო სევილა საკასა კასიმირა საკასა საკასა. დაქორწინდა ლუის დებაილე პალაისზე და შეეძინათ: ბლანკა დებაილე საკასა-დაქორწინდა ნესტორ პორტოკარერო გროსზე და შეეძინათ ოპე პორტოკარერო დებაილე დაქორწინდა თავის ბიძაშვილზე და ნიკარაგუის 73-ე და 76-ე პრეზიდენტის ანასტასიო სომოსა დებაილეზე და ჰყავდათ შვილები: ნესტორ პორტოკარერო დებაილე სალვადორა დებაილე საკასა, ნიკარაგუის 65-ე და 69-ე პრეზიდენტის ანასტასიო სომოსა გარსიას მეუღლე.
კოდექს ალიმენტარიუსი

„კოდექს ალიმენტარიუსი“ (ლათინურიდან Codex Alimentarius, რაც „საკვების კოდექსს“ ნიშნავს) არის საერთაშორისოდ აღიარებული სტანდარტების, ნორმების, სახელმძღვანელო მითითებების და რეკომენდაციების კრებული სურსათის შემადგენლობის, სურსათის წარმოების და უვნებლობის სფეროში. კოდექს ალიმენტარიუსის ტექსტებს შეიმუშავებს, ინახავს და ავრცელებს სპეციალური კომისია — კოდექს ალიმენტარიუსის კომისია, რომელიც 1963 წელს დაფუძნდა სურსათისა და სოფლის მეურნეობის ორგანიზაციის და მსოფლიო ჯანდაცვის ორგანიზაციის მიერ. კომისიის მთავარ მიზანს სურსათის მომხმარებელთა ჯანმრთელობის დაცვა წარმოადგენს. მისი მიზნებია აგრეთვე სამართლიანობის და საერთაშორისო ვაჭრობის დაცვა. კოდექს ალიმენტარიუსის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2012-01-07 საიტზე Wayback Machine.
ემილიანო ჩამორო ვარგასი

ემილიანო ჩამორო ვარგასი (ესპ. Emiliano Chamorro Vargas, დ. 11 მაისი, 1871, აკოიაპა — გ. 26 თებერვალი, 1966, მანაგუა) — ნიკარაგუის 33-ე და 38-ე პრეზიდენტი. ემილიანოს მშბოლები იყვნენ სალვადორ ჩამორო ორეამუნო და გრეგორია ვარგას ბაესი. დედის მშობლები იყო დიონისიო ჩამორო ალფარო და მერსედეს ორეამუნო. ასევე მისი ახლო წინაპრები იყვნენ ჩამოროს პოლიტიკური ოჯახის წარმომადგენლები პედრო ხოაკინ ჩამორო ალფარო — ნიკარაგუის 39-ე პრეზიდენტი, ფერნანდო ჩამორო ალფარო, ფრუტო ჩამორო პერესი — ნიკარაგუის 30-ე და 31-ე პრეზიდენტი. ემილიანო პოლიტიკაში პირველად გამოჩნდა 1893 წელს, როდესაც მონაწილეობა მიიღო პრეზიდენტ ხოსე სანტოს სელაიას წინააღმდეგ მიმართულ წარუმატებელ რევოლუციაში. 1909 წელს, როდესაც სელაიას მმართველობა დასრულდა ხუან ხოსე ესტრადას აჯანყების შემდეგ, ემილიანო გახდა დამფუძვნებელი ასამბლეის თავმჯდომარე და ნიკარაგუის კონსერვატული პარტიის ხელმძღვანელი. ადოლფო დიასის წინააღმდეგ მიმართული ამბოხის დასამხობად გაწეული სამსახურისთვის ემილიანო ჩამორომ ჯილდოდ მიიღო ნიკარაგუის ელჩობა შეერთებულ შტატებში. 1914 წელს იგი მონაწილეობას იღებდა ბრაიან-ჩამოროს შეთანხმებაში, რომლის ძალითაც ნიკარაგუა დასთანხმდა აშშ-ს აეშენებინა ნიკარაგუის არხი. 1916 წელს ნიკარაგუაში დაბრუნებული აირჩიეს პრეზიდენტად. მთავრობაში ყოფნის დროს მან მთელი ძალა მოახმარა ნიკარაგუის კრედიტორების გასტუმრებას. 1923 წლის არჩევნებში იგი დაამარცხა კარლოს ხოსე სოლორსანომ. 1926 წელს მან მოაწყო სახელმწიფო გადატრიალება სოლორსანოს წინააღმდეგ. თუმცა მისი მთავრობა დღემოკლე აღმოჩნდა არ ჰქონდა რა აშშ-ს მხარდაჭერა. შემდგომ წლებში ემილიანო ჩამორო იყო სხვადასხვა ევროპულ ქვეყანაში ნიკარაგუის ელჩი. პრინციპულად ეწინააღმდეგებოდა სომოსას დიქტატორიას და საბოლოოდ 1950 წელს მიაღწია შეთანხმებას (გენერლების პაქტი), რომლის ძალითაც კონსერვატულმა პარტიამ მიიღო რამდენიმე ადგილი კონგრესში. ემილიანო ჩამორო ვარგასი დაარქივებული 2012-07-17 საიტზე Wayback Machine.
როსენდო ჩამორო

როსენდე ჩამორო ორეამუნო (ესპ. Rosendo Chamorro) იყო ნიკარაგუელი პოლიტიკოსი და ნიკარაგუის 35-ე პრეზიდენტი. იგი ფლობდა პარიზის უნივერსიტეტის დოქტორის ხარისხს. 1923 წელს იგი დაინიშნა ნიკარაგუის შინაგან საქმეთა მინისტრად. პრეზიდენტ დიეგო მანუელ ჩამოროს გარდაიცვალების შემდეგ როსენდო ჩამორო გახდა დროებითი პრეზიდენტი, სანამ ვიცე-პრეზიდენტმა ბართოლომე მარტინესმა არ დადო ფიცი კონგრესის შენობაში. როსენდო იყო დიეგო მანუელის ბიძაშვილი და ემილიანო ჩამორო ვარგასის ბიძა.
ქაიხოსრო ბარათაშვილ-აბაშიშვილი

ქაიხოსრო ბარათაშვილ-აბაშიშვილი (გ. 1636) — ქართლის სამეფოს პოლიტიკური მოღვაწე XVII საუკუნის I ნახევარში. 1619 წლიდან იხსენიება ბოქაულთუხუცესად. 1625 ბოლოს მიიღო მეწინავე სადროშოს (სომხით-საბარათიანოს) სარდლობა და მეკობრისმძებნელის სახელო, 1626 ივნისში დაინიშნა თბილისის მოურავად. 1626 შემოდგომაზე აბას I-მა დედოფლის (სიმონ II-ის მეუღლის ჯაჰანბანუს) სახლთუხუცესად დანიშნა. ქაიხოსრო ადრე ლუარსაბ II-ის მომხრე იყო, შემდეგ - სიმონ II-ისა. 1625 გიორგი სააკაძეს მიემხრო, იმავე წლის ბოლოს ისევ სიმონ II-ის მხარეზე გადავიდა. შემდეგ თეიმურაზ I-ს ემსახურებოდა. 1633-იდან როსტომ მეფეს მიენდო, მაგრამ მალე მის წინააღმდეგ შეთქმულებაში მონაწილეობის გამო შეიპყრეს და სიკვდილით დასაჯეს. ჯამბურია გ., ქართული ფეოდალური ირთიერთობის ისტორიიდან, თბ., 1955; ჯამბურია გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 200. ↑ გონგლაძე თ., აბაშიშვილთა ფეოდალური სახლის ისტორია XVI-XVIII საუკუნეებში, თბილისი, 2012. — გვ. 22, 23, 24, 34.
ხოსე სან-მარტინი

ხოსე დე სან-მარტინი (ესპ. José Francisco de San Martín y Matorras; 25 თებერვალი 1778 — 17 აგვისტო 1850) – ესპანეთის ამერიკულ კოლონიებში დამოუკიდებლობისათვის ომის ერთ–ერთი ხელმძღვანელი, არგენტინის ეროვნული გმირი. დამოუკიდებელი პერუს პირველი პრეზიდენტი. დაიბადა პატარა ქალაქ იაპეიუში, რომელიც თანამედროვე არგენტინის კორიენტესის პროვინციაში მდებარეობს. მამამისი ესპანეთის კოლონიური არმიის კაპიტანი იყო. როდესაც ხოსე 6 წლისა იყო მისი მშობლები გადავიდნენ საცხოვრებლად ესპანეთში, სადაც 1785 წელს შეიყვანეს პრესტიჟულ მადრიდის სემინარიაში, სადაც მან სამხედრო განათლება მიიღო.1808-1812 წლებში მონაწილეობდა ესპანელი ხალხის ბრძოლაში ფრანგი დამპყრობლების წინააღმდეგ. 1812 წელს, სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ, ესპანელთა ბატონობის წინააღმდეგ საბრძოლველად სხვებთან ერთად შექმნა პატრიოტული ორგანიზაცია. 1816 წელს, რიო-დე-ლა-პლატის გაერთიანებული პროვინციების დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ, არმიის სარდალი გახდა. 1817 წელს, სან მარტინმა მოაწყო ურთულესი გადასვლა ანდების მთებზე და გაათავისუფლა ჩილე. 1820-1821 წლებში გაათავისუფლა ქვემო პერუ და გამოაცხადა მისი დამოუკიდებლობა. სან-მარტინი ხელმძღვანელობდა პერუს პირველ მთავრობას, მან თავი გამოიჩინა როგორც ნიჭიერმა რეფორმატორმა.1822 წელს ბოლივართან მომხდარი უთანხმოების გამო სან-მარტინი ნებაყოფლობით ჩამოსცილდა სამხედრო და პოლიტიკურ საქმიანობას და გადასახლდა საფრანგეთში, სადაც 1850 წელს გარდაიცვალა. Short biography of San Martín Another short biography Biography of San Martín History of San Martín დაარქივებული 2007-06-08 საიტზე Wayback Machine. Articles on San Martín on newspaper Clarín Sanmartinian National Institute Short biography of San Martín by Felipe Pigna დაარქივებული 2006-10-19 საიტზე Wayback Machine. Guía documental del Bicentenario de la Batalla de Bailén დაარქივებული 2006-05-22 საიტზე Wayback Machine. .
არანისი

არანისი — სოფელი საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში, ჟინვალის სადაბო თემი. მდებარეობს მდინარე არაგვის მარჯვენა მხარეზე, ზღვის დონიდან 1000 მ სიმაღლეზე, საქართველოს სამხედრო გზის მახლობლად. დუშეთიდან დაშორებულია 13 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 70 ადამიანი. არანისის ეკლესია არანისის თეთრაანთ კოშკი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 539. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 17. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05.
ლუის მენა

ლუის მენა (ესპ. Luis Mena) ნიკარაგუელი პოლიტიკოსი და ნიკარაგუის 29-ე პრეზიდენტი. 1910 წელს ხოსე სანტოს სელაიას მთავრობის დამხობის შემდეგ გაპრეზიდენტდა. თუმცა მოგვიანებით მას კიდევ მიეცემა შესაძლებლობა გაძღოლოდა ნიკარაგუის მთავრობას 1912 წელს. იგი იყო ლიბერალური პარტიის წევრი. ლიბერალ ხოსე ხუან ესტრადასა და კონსერვატორ ემილიანო ჩამოროსა და ადოლფო დიასთან ერთად შექმნა კოალიციური მთავრობა.
ვასილი IV

ვასილი IV (რუს. Василий IV Иванович Шуйский; დ. 22 სექტემბერი, 1552 — გ. 12 სექტემბერი, 1612) — რუსეთის ცარი 1606-1610 წლებში. 1610 წელს ცრუდიმიტრი II-მ ტახტიდან ჩამოაგდო. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ვასილი IV ვასილ IV-ის საგვარეულო დინასტია
ხუან ხოსე ესტრადა

ხუან ხოსე ესტრადა მორალესი (ესპ. Juan José Estrada, დ. 1 იანვარი, 1872, მანაგუა — გ. 11 ივლისი, 1967, მანაგუა)— ნიკარაგუელი პოლიტიკოსი და ნიკარაგუის 30-ე პრეზიდენტი. ესტრადა იყო კონსერვატურლი პარტიის წევრი. 1909 წელს ესტრადა მეთაურობდა ხოსე სანტოს სელაიას წინააღმდეგ მიმართულ აჯანყებას. სელაია მალე დანებდა და ესტრადა გახდა ნიკარაგუის პრეზიდენტი კონსერვატორთა რიგებიდან, რომელთაც მხარს უჭერდა შეერთებული შტატები. კონსერვატორების პრეზიდენტობის დროს, რომელიც გაგრძელდა 15 წელი, აშშ-ის საზღვაოები შევიდნენ ნიკარაგუაში.
ტომას მარტინესი

ტომას მარტინეს გუერერო (ესპ. Tomás Martínez; დ. 21 დეკემბერი, 1820, ნაგაროტე — გ. 12 მარტი, 1873, ლეონი) — ნიკარაგუელი პოლიტიკოსი და ნიკარაგუის მე-9 პრეზიდენტი. მარტინესმა ძალაუფლება მიიღო 1857 წელს უილიამ უოლკერის წინააღმდეგ ბრძოლის დროს. პრეზიდენტობის დროს მისი მთავარი მიზანი იყო წესრიგის დამყარება სამოქალაქო ომის შემდეგ. მისი, როგორც კონსერვატული პარტიის წევრის, გაპრეზიდენტებით დაიწყო კონსერვატორების 35 წლიანი მმართველობის ხანა ნიკარაგუაში. იგი დაქორწინებული იყო ხეტრუდის სოლორსანო სავალაზე და შეეძინათ ერთი ქალიშვილი: ხერტრუდის მარტინეს სოლორსანო- ნიკარაგუის 41-ე პრეზიდენტის ადან კარდენასის მეუღლე. Información sobre el General Tomás Martínez
ფერნანდო გუსმანი

ფერნანდო გუსმან სოლორსანო (ესპ. Fernando Guzmán დ. 30 მაისი, 1812, ტიპიტაპა — გ. 19 ოქტომბერი, 1891, გრანადა) — ნიკარაგუელი პოლიტიკოსი და ნიკარაგუის მე-10 პრეზიდენტი 1867-1871 წლებში . გუსმანი იყო ნიკარაგუის კონსერვატული პარტიის წევრი. იგი იყო კარლოს ხოსე სოლორსანოს, ნიკარაგუის 37-ე პრეზიდენტის, ნათესავი. ↑ Gobernantes de Nicaragua. Ministerio de Educación (9 December 2012). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 9 ოქტომბერი 2012. ციტირების თარიღი: 18 აპრილი 2019.
პედრო ხოაკინ ჩამორო ალფარო

პედრო ხოაკინ ჩამორო ალფარო (დ. 21 ივნისი, 1818, გრანადა — გ. 7 ივნისი, 1890, გრანადა) — ნიკარაგუელი პოლიტიკოსი და ნიკარაგუის მე-13 პრეზიდენტი. პედრო ხოაკინის მშობლები იყვნენ პედრო ხოსე ჩამორო არგუიელო და ხოსეფა მარგარიტა ალფარო მონტეროსო. ფერნანადომ ადრეულ ასაკში მიატოვა სწავლა და თავის ძმა დიონისიოსთან ერთად ხელი მიჰყო მამამისის მამულის მოვლა-პატრონობას, თავისი ნახევარძმის ფრუტო ჩამოროს მეურვეობის ქვეშ. 1849 წელს პედრო ხოაკინი გახდა გარანადის მერი. 1854 წელს კი მონაწილეობას იღებდა გრანადის დაცვაში მასიმო ხერესის წინააღმდეგ და იბრძოდა უილიამ უოლკერის წინააღმდეგ. 1862 წელს ჩაერთო პოლიტიკაში და თავი წარადგინა გრანადის დეპარტამენტის სენატორად. 1869 წელს სამთავრობო ხუნტის წევრი ხდება. 1871 წელს ოთხი წლის ვადით ირჩევენ ნიკარაგუის პრეზიდენტად და 1885 წელს ხელმეორედ მოდი მთავრობაში, ისევ ხუნტის წევრად. პედრო ჩამორო თავის პირად და საზოგადოებრივ ცხოვრებაშიც, ერთსადაიმავე დროს იყო პროგრესული და ოპორტუნისტი პიროვნება. როდესაც კონსერვატორები იცავდნენ "campesinos" იგი წარმოადგენდა გრანადის ოლიგარქიას და მტკიცედ იცავდა კონსერვატულ პრინციპებს. მას ცენტრალური ამერიკა წარმოედგინა ვაჭრობაზე დაფუძნებული ფეოდალური ეკონომიკის რეგიონად. იგი დაეხმარა ნიკარაგუას შეენარჩუნებინა თავისი ბუნებრივი რესურსები, რომელთაც რამდენიმე დიდგვაროვანი ოჯახი, მათ შორის ჩამოროს ოჯახი და კიდევ სხვები, რომლებსაც დღესაც აქვს გავლენა ნიკარაგუის ეკონომიკაზე, აკინტროლებდა. ჩამორო პოლიტიკურ გავლენას სიკვდილამდე ინარჩუნებდა. მისი პირველი ცოლი იყო ნ. გუადამუსი და მეორე იყო მარია დე ლა ლუს ბოლანიოს ბენდანია.
ადან კარდენასი

ადან კარდნას დელ კასტილო (დ. 1836, გრანადა — გ. 1916, გრანადა) — ნიკარაგუელი პოლიტიკოსი, ექიმი და ნიკარაგუის მე-15 პრეზიდენტი. ადან კარდენასი იყო ნიკარაგუის კონსერვატული პარტიის წევრი. კარდენასი დაიბადა ნიკარაგუის ტბის ნაპირას მდებარე ქალაქ გრანადაში. იგი და მისი მშობლები 1852 წელს წავიდენენ ევროპაში. ამ დროს კარდენასმა მიიღო დოქტორის ხარისხი მედიცინაში პიზის უნივერსიტეტში. 1862 წელს კი ნიკარაგუაში დაბრუნდა. აკრდენასს ცოლად ჰყავდა ხერტრუდის მარტინეს სოლორსანო, ნიკარაგუის 36-ე პრეზიდენტ ტომას მარტუნეს გუერეროს შვილი. ↑ „Adán Cárdenas“. MSN Encarta. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-10-31. ციტირების თარიღი: 2008-01-17. ↑ „El DR. Cardenas y el Coronel Carazo“ (PDF). La ilustracion Espanola y Americana (Spanish). დაარქივებულია ორიგინალიდან (PDF) — 2011-07-08. ციტირების თარიღი: 2008-01-17.
ევარისტო კარასო

ევარისტო კარასო არანდა (დ. 24 ოქტომბერი, 1812, რივასი — გ. 1 აგვისტო, 1889, გრანადა) — ნიკარაგუელი პოლიტიკოსი და ნიკარაგუის მე-16 პრეზიდენტი კონსერვატორთა რიგებიდან. ევარისტოს მშობლები იყვნენ ლორენსო კარასო ალვარადო და მარია დელ როსარიო არანდა მუნიოსი. ცოლად ჰყავდა ენგრასია ურტადო. გარდაიცვალა მანაგუაში, თანამდებობაზე ყოფნის დროს.
დავიდ ნიკოლას ოსორნო

დავიდ ნიკოლას ოსორნო (ესპ. David Nicolás Osorno; დ. დაახლ. 1845 — გ. 31 მაისი, 1918) — ნიკარაგუელი იურისტი და პოლიტიკოსი. ნიკარაგუის მე-17 პრეზიდენტი ლიბერალური პარტიიდან.
იგნასიო ჩავესი

იგნასიო ჩავეს ლოპესი იყო ნიკარაგუელი პოლიტიკოსი და ნიკარაგუის მე-19 პრეზიდენტი კონსერვატორთა რიგებიდან.
სალვადორ მაჩადო

სალვადორ მაჩადო (ესპ. Salvador Machado) ნიკარაგუელი პოლიტიკოსი და ნიკარაგუის 23-ე პრეზიდენტი კონსერვატორთა რიგებიდან.
ცრუდიმიტრი I

ცრუდიმიტრი I (კირილიცა Лжедмитрий) — რუსეთის ცარი გახდა 1605 წლის 21 ივლისს. დაიბადა 1581 წელს, ხოლო გარდაიცვალა 1606 წლის 17 მაისს. ცრუდიმიტრის ნამდვილი სახელი იყო გრიგორი ოტრეპიევი . გრიგორიმ ძალაუფლების ხელში ჩაგდების მიზნით დაიბრალა, რომ ის უგლიჩში მოკლული დიმიტრი ივანეს ძე იყო, რომელიც ვითომდა შემთხვევით გადაურჩა მკვლელობას. გაღატაკებული მოსახლეობა იჯერებდა გრიგორის ტყუილებს და მასზე დიდ იმედებს ამყარებდნენ. 1604 წელს ცრუდიმიტრი პოლონელებთან და კაზაკებთან ერთად მოსკოვისკენ გაემართა. 1605 წელს მოულოდნელად გარდაიცვალა ბორის გოდუნოვი გამეფდა მისი 16 წლის ვაჟი თედორე II, მას მეფობა არ ეწერა რადგან, იმავე წელს ცრუდიმიტრი შევიდა მოსკოვში ამოწყვიტა გოდუნოვების ოჯახი და თავი მეფედ გამოაცხადა. მან ვერ შეძლო ქვეყნის მძიმე ეკონომიური მდგომარეობიდან გამოყვანა ამიტომ მისი მეფობის ერთი წლის თავზე ის შეთქმულებმა მოკლეს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ცრუდიმიტრი I ცრუდიმიტრი
კლარნეტი

კლარნეტი (გერმ. Klarinette, ფრანგ. clarinette, იტალ. clarinetto, ლათ. clarus — „მკაფიო ბგერა“) — ხის ენაკიანი ჩასაბერი საკრავი. მიეკუთვნება ხის სასულე საკრავთა ოჯახს. წარმოიშვა სალამურისაგან. თანამედროვე კლარნატს შავი ეკალმუხისაგან, აბაჭონის ხის ან ებონიტისაგან ამზადებენ. საკრავის ზემო ნაწილში ნისკარტისებური, ირიბად თავწაჭრილი სატუჩეა (მუნდშტუკი), რომელზეც მიმაგრებული ლერწმის თხელფირფიტა მთლიანად ხურავს ჰაერის ჩასაბერ ხვრელს. სატუჩეს ეკვრის პატარა კასრი. კლარნეტის ტანზე მოთავსებულია ყველა სახმო და სათითური. საკრავი თავდება ყელმილით. დიაპაზონია მცირე ოქტავის მი-დან მე-3 ოქტავის სოლ-ამდე, კლარნეტის ნაირსახეობებია: ალტის ანუ ტენორის კლარნეტი (ბასეტჰორნი), ბას-კლარნეტი, კონტრაბასკლარნეტი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 544. კლარნეტი — ხელოვნების ენციკლოპედიური ლექსიკონი
ფრანსისკო მირანდა

ფრანსისკო დე მირანდა (სრული სახელი ესპ. Sebastián Francisco de Miranda y Rodríguez; დ. 28 მარტი, 1750, კარაკასი — გ. 14 ივლისი 1816, სან-ფერნანდო, ესპანეთი) — ესპანეთის ამერიკულ კოლონიებში დამოუკიდებლობისათვის ომის ხელმძღვანელი სამხრეთ ამერიკაში. რევოლუციონერი, ვენესუელის ეროვნული გმირი. ვენესუელის დროშის ავტორი. დაიბადა კარაკასში, ვაჭრის ოჯახში. 1771 წელს გაემგზავრა ესპანეთში სამხედრო კარიერის შესაქმნელად. პატრიოტულ მოძრაობაში ჩაბმული მირანდა ესპანელთაგან დევნას განიცდიდა, რის გამოც გაიქცა აშშ-ში. 1792 წლიდან იმყოფებოდა საფრანგეთში, მონაწილეობდა საფრანგეთის რევოლუციაში. იგი რევოლუციური რმიის გენერალი გახდა. 1806 წელს მირანდამ ვენესუელის გასათავისუფლებლად ორი ექსპედიცია მოაწყო, მაგრამ დამარცხდა. 1810 წელს დაბრუნდა ვენესუელაში და ჩაერთო პატრიოტული საზოგადოების საქმიანობაში. ვენესუელის დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ მიენიჭა ვენესუელის არმიის გენერალისიმუსის წოდება, გადაეცა დიქტატორის უფლებები. 1812 წელს მირანდა დამარცხდა ესპანელებთან ბრძოლაში, ჩავარდა ტყვედ. გარდაიცვალა ესპანეთში. Grogan, Samuel "Francisco de Miranda", History Text Archive დაარქივებული 2004-01-03 საიტზე Wayback Machine.
ანტონიო ხოსე სუკრე

ანტონიო ხოსე სუკრე (ესპ. Antonio José Francisco de Sucre y Alcalá, 3 თებერვალი 1795, კუმანა, ახალი გრანადა — 4 ივნისი 1830, პასო, კოლუმბია) — პერუს დიდი მარშალი (1823), სამხრეთ ამერიკის ესპანურ კოლონიებში დამოუკიდებლობისათვის ომის ერთ–ერთი ხელმძღვანელი, ბოლივიის პრეზიდენტი 1825-1828 წ.წ. ბოლივიის პრეზიდენტი პერუს პრეზიდენტი ანტონიო ხოსე სუკრე
რიო-დე-ლა-პლატის ვიცე-სამეფო

რიო-დე-ლა-პლატა – ესპანეთის ვიცე-სამეფო სამხრეთ ამერიკაში. მოიცავდა თანამედროვე არგენტინის, ურუგვაის, პარაგვაისა და ბოლივიის ტერიტორიებს. დაარსდა 1776 წელს მას, შემდეგ, რაც პერუს ვიცე-სამეფო ორად გაიყო. არსებობდა 1810 წლამდე, როდესაც აჯანყებულმა პატრიოტებმა ვიცე-მეფე მაისის რევოლუციის შედეგად დაამხეს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: რიო-დე-ლა-პლატის ვიცე-სამეფო El Virreinato del Río de La Plata დაარქივებული 2012-01-18 საიტზე Wayback Machine. ისტორია, ქალაქები, ეკონომიკა.
ხოსე მორელოსი

ხოსე მარია ტეკლო მორელოს ი პავონი (ესპ. José María Teclo Morelos y Pavón) (30 სექტემბერი, 1765, მორელია, მექსიკა - 22 დეკემბერი, 1815, ეკატეპეკ-დე-მორელოსი, მექსიკა) - კათოლიკე მღვდელი. მექსიკის ეროვნული გმირი. მიგელ იდალგოს დახვრეტის შემდეგ სათავეში ჩაუდგა მექსიკელი ხალხის ომს დამოუკიდებლობისათვის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ხოსე მორელოსი Wallace L. McKeehan, "José María Morelos Man of God, Warrior & Patriot" დაარქივებული 2007-08-16 საიტზე Wayback Machine. "Mexico Builds Her Own Statue Of Liberty" Popular Science Monthly, February 1936
ნიკარაგუის სოციალისტური პარტია

ნიკარაგუის სოციალისტური პარტია (ესპ. Partido Socialista Nicaragüense; PSN) — პოლიტიკური პარტია ნიკარაგუაში. დააარსა 1944 წლის ივლისში მარიო ფლორეს ორტისმა. ესაა ნიკარაგუელი კომუნისტების პარტია. 1945-1979 წწ. არალეგალურ მუშაობას ეწეოდა. PSN-ს ოფიციალური ბეჭვდითი ორგანოა El Popular. ნიკარაგუის სოციალისტური პარტია
მიხეილ ალექსანდრეს ძე

მიხეილ ალექსანდრეს ძე (რუს. Михаил Александрович; 22 ნოემბერი (5 დეკემბერი), 1878, პეტერბურგი — 12 ივნისი 1918, პერმი) — დიდი თავადი, ალექსანდრე III-ის მე-4 ვაჟი, ნიკოლოზ II-ის უმცროსი ძმა, გენერალ-ლეიტენანტი, გერმანელი ადმირალი, სახელმწიფო საბჭოს წევრი. 1899 წელს გიორგი რომანოვის გარდაცვალების შემდეგ გახდა იმპერატრობის მემკვიდრე, მაგრამ როდესაც დაიბადა ალექსი ნიკოლოზის ძე გადადგა. Burdzhalov, Édourd Nikolaevich; Raleigh, Donald J. (1987), Russia's Second Revolution: The February 1917 Uprising in Petrograd, Indiana University Press, ISBN 978-0-253-20440-0 Crawford, Rosemary; Crawford, Donald (1997), Michael and Natasha: The Life and Love of the Last Tsar of Russia, London: Weidenfeld & Nicolson, ISBN 978-0-7538-0516-9 Massie, Robert K. (1995), The Romanovs: The Final Chapter, London: Random House, ISBN 0-09-960121-4 Phenix, Patricia (1999), Olga Romanov: Russia's Last Grand Duchess, Viking/Penguin, ISBN 0-14-028086-3 Vorres, Ian (2001) [1964], The Last Grand Duchess, Toronto: Key Porter Books, ISBN 1-55263-302-0
ლეოპოლდო ო’დონელ ი ხორისი

ლეოპოლდო ო’დონელ ი ხორისი (ესპ. Leopoldo O'Donnell y Jorris; დ. 12 იანვარი, 1809, სანტა-კრუს-დე-ტენერიფე, ესპანეთი — გ. 5 ნოემბერი, 1867, ბიარიცი, ესპანეთი) — ესპანეთის სამხედრო და პოლიტიკური მოღვაწე. I კარლისტურ ომში (1833–1840) იბრძოდა კარლისტების წინააღმდეგ. ბალდომერო ესპარტეროს სახელმწიფოს სათავეში მოსვლის (1840) შემდეგ ემიგრაციაში წავიდა საფრანგეთში; 1843 დაბრუნდა ესპანეთში. 1854 წლის 7 ივლისს გამოაქვეყნა ე. წ. მანსანარეისის მანიფესტი, რომელშიც ჩამოყალიბებული იყო ესპანეთის 1854–1856 რევოლუციის დროს ლიბერალური ბურჟუაზიის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები. 1854 წლის დამლევს სათავეში ჩაუდგა ლიბერალურ კავშირს (მემარჯვენე ლიბერალური პარტია). პრემიერ-მინისტრი 1856, 1858–1863, 1865–1866 წლებში. ლეოპოლდო ო’დონელ ი ხორისმა დაშალა რევოლუციის დროს შექმნილი ეროვნული მილიცია, ნებადართულად გამოაცხადა 1835 წელს აკრძალული იეზუიტების მოღვაწეობა, ჩაახშო აჯანყება ანდალუსიაში (1861). ესპანეთ-მაიორკის ომის (1859–1860) დროს სარდლობდა მაროკოს ტერიტორიაზე მოქმედ ესპანეთის ჯარებს. 1861 წელს დადო შეთანხმება დიდი ბრიტანეთისა და საფრანგეთის მთავრობებთან მექსიკაში ინგლის-საფრანგეთ-ესპანეთის ერთობლივი სამხედრო ინტერვენციის შესახებ. ესპანეთის მეოთხე რევოლუცია ლეოპოლდო ო'დონელ ი ხორისი