laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
თენგიზ ჯიშკარიანი

თენგიზ ჯიშკარიანი (დ. 30 აპრილი, 1945) — ქართველი მეცნიერი, პედაგოგი, ინჟინერ-თბოენერგეტიკოსი, ტექნიკის მეცნიერებათა დოქტორი (2006), პროფესორი. 1968 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ენერგეტიკის ფაკულტეტი, კვალიფიკაციით, ინჟინერ-თბოენერგეტიკოსი. 1963-1964 წლებში იყო თბილისის მაუდ-კამვოლური კომბინატი საბჭოთა „საქართველოს“, მთავარი ენერგეტიკის განყოფილების საქვაბე საამქროს, ცეცხლფარეშის მოწაფე. 1964 წელს იყო წყლის ქიმიური მწმენდავი (პირველი თანრიგის). 1969 წელს — შრომის დაცვის საკავშირო სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის, სითბური დაცვის ლაბორატორიის ინჟინერი. 1969-1971 წლებში იყო საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის, ენერგეტიკის ფაკულტეტის, თბოენერგეტიკული დანადგარების კათედრის უფროსი ლაბორანტი. 1971-1979 წლებში — საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის, ენერგეტიკისა და ტელეკომუნიკაციის ფაკულტეტის, ზოგადი და თეორიული თბოტექნიკისა და თბოენერგეტიკული დანადგარების კათედრის, ასისტენტი. 1979-1981 წლებში იყო საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ენერგეტიკისა და ტელეკომუნიკაციის ფაკულტეტის, ზოგადი და თეორიული თბოტექნიკისა და თბოენერგეტიკული დანადგარების კათედრის ასპირანტი. 1981-1986 წლებში — საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ენერგეტიკისა და ტელეკომუნიკაციის ფაკულტეტის, ზოგადი და თეორიული თბოტექნიკისა და თბოენერგეტიკული დანადგარების კათედრის ასისტენტი. 1986-2006 წლებში იყო ამავე კათედრის დოცენტი, კათედრის გამგის მიადგილე. 2006-2009 წლებში — საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ენერგეტიკისა და ტელეკომუნიკაციის ფაკულტეტის, თბო და ჰიდროდაგარების დეპარტამენტის ასოცირებული პროფესორი. 2008-2016 წლებში იყო ამავე უნივერსიტეტის ენერგეტიკისა და ტელეკომუნიკაციის ფაკულტეტის, დეკანის მოადგილე მეცნიერების დარგში. 2009-2017 წლებში იყო ენერგეტიკისა და ტელეკომუნიკაციის ფაკულტეტის, თბო და ჰიდროდაგარების დეპარტამენტის სრული პროფესორი. 2016-2017 წლებში — საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის, ენერგეტიკისა და ტელეკომუნიკაციის ფაკულტეტის, თბოენერგეტიკისა და ენერგოეფექტურობის დეპარტამენტის, დეკანის მოვალეობის შემსრულებელი. 2017-2021 წლებში იყო ენერგეტიკისა და ტელეკომუნიკაციის ფაკულტეტის, თბოენერგეტიკისა და ენერგოეფექტურობის დეპარტამენტის პროფესორი. საქართველოში ენერგოეფექტური პროექტების განხორციელებისა და ენერგოდამზოგი ტექნოლოგიების დანერგვის ერთ-ერთი ფუძემდებელი. 1998 წლიდან აქტიურად თანამშრომლობს საერთაშორისო ორგანიზაციებთან, კომპანიებთან და ინვესტორებთან. გაეროს ინდუსტრიული განვითარების ორგანიზაციის (UNIDO) ექსპერტი. 2013 — „ენერგეტიკის ლეგენდად“ აღიარებული გამოჩენილი პროფესიონალის წოდება 2005 — საქართველოს ენერგეტიკის აკადემიის პრემია ენერგეტიკული უსაფრთხოება: სახელმძღვ., თბ., ტექნ. უნ-ტი, 2015, გვ. 138 ISBN 9789941205323 ენერგეტიკისა და გარემოს დაცვის საერთაშორისო სამართალი: სახელმძღვ., თბ., ტექნ. უნ-ტი, 2015, გვ. 254 ISBN 9789941205279 ენერგეტიკა და საზოგადოება: სახელმძღვ., თბ., ტექნ. უნ-ტი, 2015, გვ. 126 ISBN 9789941205255 ენერგეტიკა და კლიმატის ცვლილება: სახელმძღვ., თბ., ტექნ. უნ-ტი, 2015, გვ. 190 ISBN 9789941205262 ენერგომენეჯმენტის პრინციპები = Principles of energy management: სახელმძღვ., თბ., ტექნ. უნ-ტი, 2011, გვ. 156 ISBN 9789941149184 საქართველოს მეცნიერებათა დოქტორები, 1992-2006, ირინა ჯაფარიძე, თბ., 2012, გვ. 263. თენგიზ ჯიშკარიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ჯიშკარიანი[მკვდარი ბმული]
სან-გილიერმო (ისაბელა)

სან-გილიერმო (ოფიციალურად სან-გილიერმოს მუნიციპალიტეტი) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი ისაბელას პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 20 915 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 26 ბარანგაის. Municipal Profile at the National Competitiveness Council of the Philippines დაარქივებული 2017-02-02 საიტზე Wayback Machine. San Guillermo at the Isabela Government Website დაარქივებული 2018-09-18 საიტზე Wayback Machine. Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2016-10-10 საიტზე Wayback Machine. Philippine Census Information Municipality of San Guillermo ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ San Guillermo, Isabela: Average Temperatures and Rainfall. World Weather Online. ციტირების თარიღი: 3 November 2015.
კატარჟინა ტომა

კატარჟინა ტომა (პოლ. Katarzyna Toma; ინგლ. Katarzyna Toma; დ. 16 სექტემბერი, 1985, ჩენსტოხოვა, პოლონეთი) — წარმოშობით პოლონელი მოჭადრაკე, რომელიც 2018 წლიდან ინგლისის სახელით გამოდის. საერთაშორისო ოსტატი ქალთა შორის (2012), მუშაობს ვეტერინარადაც. კატარჟინა ტომა 1985 წლის 16 სექტემბერს პოლონეთის სამხრეთით მდებარე ქალაქ ჩენსტოხოვაში დაიბადა. 2000 წელს ვისლაში პოლონეთის 16 წლამდელ გოგონებში გახდა ჩემპიონი. მომდევნო წელს ქვეყნის პირველობაზე კვლავ აიღო მედალი, ამჯერად 20 წლამდელებში ბრინჯაო. 2001-ში პოლონეთის ქალთა ჩემპიონატში ფინალურ ეტაპზე გავიდა და საბოლოოდ მე-6 ადგილს დასჯერდა. მომდევნო წლებშიც ხშირად გამოდიოდა ქვეყნის ჩემპიონატში და ფინალურ ეტაპზე გადიოდა. ახალგაზრდა ასევე წარმატებით თამაშობდა სწრაფ და ელვისებურ ჭადრაკს. 2000 წელს სწრაფ ჭადრაკში პოლონეთის ახალგაზრდა გოგონებში ბრინჯაოს მედალს დასჯერდა, მომდევნო წელს კი ამავე სახეობაში ევროპის და ქვეყნის ჩემპიონი გახდა. ელვისებურ ჭადრაკში პოლონეთის ახალგაზრდა გოგონებში ორჯერ გახდა ჩემპიონი 2000 და 2001 წლებში, ხოლო 2021-ში ევროპაზე ვერცხლის მედალს დასჯერდა. 2003 წელს კატარჟინამ ქალთა შორის საერთაშორისო ოსტატის წოდება მიიღო. მომდევნო წელს ფრიდეკ-მისტეკის საერთაშორისო ტურნირზე მეორე ადგილი დაიკავა და ქალთა შორის დიდოსტატის პირველი ნორმა შეასრულა. 2007 წელს იმავე ტურნირზე კვლავ მეორე ადგილი აიღო და ქალთა დიდოსტატის მეორე ნორმა შეასრულა. სწრაფ ჭადრაკში ევროპის ჩემპიონატზე იასპარეზა და მეორე ადგილი დაიკავა. 2008 წელს პოლონეთის გუნდურ ჩემპიონატზე ორი ოქროს მედალი მოიგო, გუნდური და ინდივიდუალური. ტომა ქალაქ რიბნიკის გუნდს წარმოადგენდა. მომდევნო წელს ლუბლინის „დრაკონში“ გადავიდა და სამჯერ გუნდური ვერცხლი მოიგო, ხოლო ერთხელ ბრინჯაო. „დრაკონის“ შემადგენლობაში ინდივიდუალურში ორი ვერცხლი და ერთი ბრინჯაო აიღო. 2011 წელს კრაკოვის და რიგის ტურნირებზე მანდილოსანთა კლასიფიკაცია მოიგო და ქალთა დიდოსტატის მესამე ნორმაც შეასრულა. 2014 წელს ბლუმფონტეინში სამხრეთ აფრიკის ტურნირზე მეორე ადგილი დაიკავა, პირველზე კი მერაბ გაგუნაშვილი გავიდა. იმავე წელს ფიდეს ლიცენზირებული მწვრთნელი გახდა და ტრომსოში ქალთა ოლიმპიადაზე სამხრეთ აფრიკის ნაკრებს ავარჯიშებდა. 2018 წელს ინგლისში გადავიდა და ამ ქვეყნის სახელით გააგრძელა ასპარაზობა. 2019 წელს ევროპის ქალთა ინდივიდუალურ ჩემპიონატზე მეოთხედ გამოვიდა და კვლავ უმედლოდ დარჩა. ევროპის გუნდურ ჩემპიონატზე, ორჯერ იასპარეზა პოლონეთის ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში და ორივეჯერ სათადარიგო იყო. 2011 წელს პორტო-კარასში გუნდური ვერცხლის მედალი აიღო. მან ორ-ორი მოგება-წაგება გაიფორმა. 2013 წელს ვარშავაში უმედლოდ დარჩა. ტომამ 5 პარტია მოიგო, 1 წააგო, 3 ყაიმით დაასრულა და ინდივიდუალურად მე-6 ადგილზე გავიდა, ნაკრები კი მეცხრეს დასჯერდა. 2018 წლიდან ინგლისის სახელით ასპარეზობს და ორჯერ ნაკრების შემადგენლობაში ევროპის გუნდურ ჩემპიონატზეც გამოვიდა. 2019 წელს ბათუმში მეორე დაფაზე თამაშობდა, ხოლო 2021 წელს ჩატეჟში პირველზე. [1] [2] [3] [4] ↑ Polish Junior Championship to 16 and 18 years, 2000. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-09-30. ციტირების თარიღი: 2022-03-08. ↑ OlimpBase :: Polish Team Chess Championship :: Katarzyna Toma ↑ Successful junior Cracovia. ციტირების თარიღი: 2015-01-28 ↑ GM Merab Gagunashvili Claims South African Open 2014 ↑ PZSzach.org: OLYMPICS - TROMSO. ციტირების თარიღი: 2015-01-28 ↑ OlimpBase :: European Women's Team Chess Championship :: Katarzyna Toma
ესტროგენი

ესტროგენი — სასქესო ჰორმონების კატეგორია, რომელიც პასუხისმგებელია ქალის რეპროდუქციული სისტემის და მეორადი სქესის მახასიათებლების განვითარებასა და რეგულირებაზე. არსებობს სამი ძირითადი ენდოგენური ესტროგენი, რომლებსაც აქვთ ესტროგენული ჰორმონალური აქტივობა: ესტრონი (E1), ესტრადიოლი (E2) და ესტრიოლი (E3). ესტრადიოლი, ესტრანი, ყველაზე ძლიერი და გავრცელებულია. კიდევ ერთი ესტროგენი, სახელად ესტეტროლი (E4) წარმოიქმნება მხოლოდ ორსულობის დროს. ესტროგენები სინთეზირებულია ყველა ხერხემლიანში და ზოგიერთ მწერში. მათი არსებობა როგორც ხერხემლიანებში, ასევე მწერებში მეტყველებს იმაზე, რომ ესტროგენულ სასქესო ჰორმონებს უძველესი ევოლუციური ისტორია აქვს. რაოდენობრივად, ესტროგენები უფრო დაბალ დონეზე ცირკულირებენ, ვიდრე ანდროგენები, როგორც მამაკაცებში, ასევე ქალებში. მიუხედავად იმისა, რომ ესტროგენის დონე მამაკაცებში მნიშვნელოვნად დაბალია, ვიდრე ქალებში, ესტროგენებს მაინც აქვთ მნიშვნელოვანი ფიზიოლოგიური როლი მამაკაცებში. ↑ 1.0 1.1 1.2 Huether, Sue E.; McCance, Kathryn L. (2019) Understanding Pathophysiology. Elsevier Health Sciences, გვ. 767. ISBN 978-0-32-367281-8. „Estrogen is a generic term for any of three similar hormones derived from cholesterol: estradiol, estrone, and estriol.“  ↑ Satoskar, R. S.; Rege, Nirmala; Bhandarkar, S. D. (2017) Pharmacology and Pharmacotherapeutics. Elsevier Health Sciences, გვ. 943. ISBN 978-8-13-124941-3. „The natural estrogens are steroids. However, typical estrogenic activity is also shown by chemicals which are not steroids. Hence, the term 'estrogen' is used as a generic term to describe all the compounds having estrogenic activity.“  ↑ Delgado, Benjamin J.; Lopez-Ojeda, Wilfredo (December 20, 2021). „Estrogen“. StatPearls [Internet]. StatPearls Publishing. PMID 30855848. ციტატა: „Estrogen is a steroid hormone associated with the female reproductive organs and is responsible for the development of female sexual characteristics. Estrogen is often referred to as estrone, estradiol, and estriol. ... Synthetic estrogen is also available for clinical use, designed to increase absorption and effectiveness by altering the estrogen chemical structure for topical or oral administration. Synthetic steroid estrogens include ethinyl estradiol, estradiol valerate, estropipate, conjugate esterified estrogen, and quinestrol.“ ↑ Ryan KJ (August 1982). „Biochemistry of aromatase: significance to female reproductive physiology“. Cancer Research. 42 (8 Suppl): 3342s–3344s. PMID 7083198. ↑ Mechoulam R, Brueggemeier RW, Denlinger DL (September 2005). „Estrogens in insects“. Cellular and Molecular Life Sciences. 40 (9): 942–944. doi:10.1007/BF01946450. S2CID 31950471. ↑ Burger HG (April 2002). „Androgen production in women“. Fertility and Sterility. 77 Suppl 4: S3-5. doi:10.1016/S0015-0282(02)02985-0. PMID 12007895. ↑ Lombardi G, Zarrilli S, Colao A, Paesano L, Di Somma C, Rossi F, De Rosa M (June 2001). „Estrogens and health in males“. Molecular and Cellular Endocrinology. 178 (1–2): 51–5. doi:10.1016/S0303-7207(01)00420-8. PMID 11403894. S2CID 36834775.
ლატიფშაჰ ბარათაშვილი

ლატიფშაჰ ბარათაშვილი (დ. 4 ოქტომბერი, 1907, ადიგენის რაიონი — გ. 16 ნოემბერი, 1984) — ქართველი ეთნოლოგი, მკვლევარი, პედაგოგი. დაამთავრა სოფელ უდის შვიდწლედი, კომკავშირის და პარტიული კურსები თბილისში, ქუთაისის პედაგოგიური ინსტიტუტის დაუსწრებელი განყოფილება ისტორიის მიმართულებით. კომკავშირული საქმიანობა მშობლიურ კუთხეში განაგრძო. როგორც თურქი-მესხი გადაასახლეს შუა აზიაში 1944 წელს. აკადემიკოს გ. ჩიტაიას მითითებით აგროვებდა მასალებს მაჰმადიანი მესხების ყოფასა და გენეოლოგიის შესახებ და ამას გადასახლებაშიც აგრძელებდა. დაიწყო ბრძოლა სამშობლოში დასაბრუნებლად 1956 წლიდან, ის არის იმ ჯგუფის ხელმძღვანელი, რომელიც ამ საქმეს ახორციელებდა 1959 წელს სხვა ოჯახთან ერთად ვისთან ერთადაც მინგეჩაურში გადაასახლეს. 1962 წელს მაჰმადიანი მესხები აარსებდნენ თბილისში დროებით კომიტეტს და თავმჯდომარედ ის აირჩიეს. ამ კომიტეტის მიზანი იყო როგორც საქართველოდან გადასახლებული მაჰმადიანი მოსახლეობის, ისე საქართველოს მოსახლეობისთვის სწორი ინფორმაციის მიწოდება და გადასახლებულთა სამშობლოში დასაბრუნებლად ქმედითი ზომების მიღება. აზერბაიჯანში მცხოვრები ლ. ბარათაშვილი აგრძელებდა 1941 წელს დაწყებულ ეთნოგრაფიულ კვლევას. მისი მასალები მაჰმადიან მესხთა ყოფის, რიტუალების, ტანსაცმლის, სამკაულების და ა.შ. შესახებ უნიკალურია და დიდი მნიშვნელობა აქვს ქართული ისტორიული მეცნიერებისათვის. სამწუხაროდ მისი ნაშრომების საქართველოში გამოქვეყნება ვერ მოხერხდა. აზერბაიჯანში, 1970 წელს აზერბაიჯანულ ენაზე დაისტამბა ლ. ბარათაშვილის კრებული. ის უცხო მხარეში აღესრულა და მინგეჩაურში დაასაფლავეს. სოფელი უდეს ისტორიულ-ეთნოგრაფიული აღწერა 1943-1944 წლები ცთბ., 2019 მასალები XIX საუკუნის ქართული ხალხური ტანსაცმლის ისტორიისათვის მესხეთ-ჯავახეთიდან, მასალები საქართველოს მატერიალური კულტურის ისტორიისათვის - თბ., 1966, გვ. 131-150 მესხური ქორწილი და საბავშვო თამაშობანი, აჭარის ასსრ სახელმწიფო მუზეუმის შრომები - ბათუმი., 1960, გვ. 103-112 უ. ბლუაშვილი მესხეთის სახელოვანი შვილები – თბ., 2008, გვ. 114-116 ლატიფშაჰ ბარათაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
აგარა (დაბა)

აგარა — დაბა ქარელის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფელი: ქვენატკოცა). მდებარეობს მტკვრისა და ძამის შესართავთან, ასევე მტკვრის და ფცის შესართავთან. თრიალეთის ქედის ჩრდილოეთ მთისწინეთში. ზღვის დონიდან 640 მ-ზე. ჩრდილოეთით ესაზღვრება - ქვენატკოცა, სამხრეთით - სამწევრისი და ახალსოფელი, აღმოსავლეთით - დოღლაური, დასავლეთით - მოხისი და ხაშურის მუნიციპალიტეტის საზღვარი. იგი მდებარეობს ქარელიდან 6 კმ-ის, ხოლო თბილისის ჩრდილო-დასავლეთით 100 კმ დაშორებით. დაბის სტატუსი მიენიჭა 1934 წელს. აგარა ცნობილია თავისი შაქრის კომბინატით (შპს „ქართული შაქარი“). აქ არის აგრეთვე კვების და გადამამუშავებელი მრეწველობის საწარმოები, განათლების და კულტურის ობიექტები, რკინიგზის სადგური. სულხან-საბა ორბელიანს სიტყვა „აგარა“ განმარტებული აქვს, როგორც „სადგური საზაფხულო“, მაგრამ მოჰყავს მისი სხვა სინონიმიც - „ადგილი საყანური, გინა სავენახე, გინა დაბა“. დაბა აგარის სახელი ალბათ უფრო ამ უკანასკნელის შესატყვისია, ვინაიდან ნაკლებ სარწმუნოა, რომ გაშლილ ვაკეზე ოდესმე საზაფხულო აგარაკი ყოფილიყო. აღსანიშნავია, რომ უწინ დაბა აგარის მახლობლად მდებარე სოფელი დოღლაური აგარად იწოდებოდა. ასევე, ქარელის რაიონში (მდ. ძამის ხეობაში) ყოფილა სოფელი აგარა, რომელიც დღეს გაუქმებულია. აგარას საფუძველი ჩაეყარა 1931 წ. შაქრის ქარხნის მშენებლობასთან დაკავშრებით. ის დაბად გადაკეთდა 1934 წ. XX ს. 90-იან წლებამდე აგარაში თავმოყრილი იყო ქარელის რაიონის მრეწველობის 70-80 %. მათ შორის იყო არა მხოლოდ შაქრის კომბინატი, არამედ საკონსერვო მრეწველობა, სარემონტო-მექანიკური ქარხნები და სხვ. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით დაბაში ცხოვრობს 3364 ადამიანი. ეროვნული შემადგენლობით 85,9 % - ქართველია; 8,4 % - აზერბაიჯანელია; ხოლო 1,9 % - ოსი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 41. ომარ კილასონია. „ქარელი ისტორიის ანალებში“. თბ. 1996 წ. უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი საქართველოს პარლამენტის ბიბლიოთეკაში დაცული დაბა აგარის სამრეწველო და კულტურული ყოფა-ცხოვრების ამსახველი ფოტომატიანე ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს სატელეფონო კოდები — „სილქნეტი“. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-06. ციტირების თარიღი: 2011-07-26. ↑ საქართველოს საფოსტო ინდექსები — „საქართველოს ფოსტა“ ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 13. ↑ 5.0 5.1 საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის შედეგბი, ტომი I. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2003). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-09-28. ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016.
თომას პინჩონი

თომას პინჩონი (ინგლ. Thomas Ruggles Pynchon, Jr.; დ. 8 მაისი, 1937) — ამერიკელი რომანისტი. მისი მხატვრული და არამხატვრული ტექსტები ჟანრებისა და თემების ფართო სპექტრს მოიცავს, მათ შორისაა ისტორია, მუსიკა, მეცნიერება და მათემატიკა. პინჩონი მაკარტურის ფონდის სტიპენდიატი იყო. დაიბადა ლონგ აილენდზე. ორი წლის მანძილზე მსახურობდა აშშ-ის საზღვაო ძალებში. კორნელის უნივერსიტეტი ინგლისური ფილოლოგიის განხრით დაამრავრა. რომანების წერა, რომლითაც მკითხველი დღეს მას იცნობს, 1950-იანი წლების მიწურულსა და 1960-იანი წლების დასაწყისში რამდენიმე მოთხრობის გამოქვეყნების შემდეგ დაიწყო, ესენია: „V“ (1963), „ლოტ-49-ის გამოცხადება“ (1966) და „გრავიტაციის ცისარტყელა“ (1973). ამ უკანასკნელისთვის მან აშშ-ის ეროვნული წიგნის ჯილდო მიიღო. მისი 2009 წლის რომანის „თანდაყოლილი ნაკლის“ მიხედვით 2014 წელს რეჟისორმა პოლ ტომას ანდერსონმა ამავე სახელწოდების ფილმი გადაიღო. შოთა იათაშვილი. (იანვარი 23, 2015) განდეგილი მწერლის „შეთქმულების თეორია“. რადიო თავისუფლება. Inherent Vice Diagrammed მკითხველის გზამკვლევი პინჩონის რომანისთვის თანდაყოლილი ნაკლი თომას პინჩონი — ნამუშევრები საიტზე Internet Archive თომას პინჩონი საიტზე Internet Speculative Fiction Database Thomas Pynchon – ThomasPynchon.com The Thomas Pynchon Wiki Pynchon Notes Pynchon in Public Podcast დაარქივებული 2021-09-07 საიტზე Wayback Machine. თომას პინჩონი ბიბლიოთეკის WorldCat კატალოგში ↑ 1.0 1.1 Deutsche Nationalbibliothek Record #118597221 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ Internet Speculative Fiction Database — 1995. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2629164"></a> ↑ NooSFere — 1999. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3343389"></a> ↑ filmportal.de — 2005. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q15706812"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ Vegetti Catalog of Fantastic Literature <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23023088"></a> ↑ Babelio — 2007. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2877812"></a> ↑ Munzinger Personen <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107343683"></a> ↑ https://www.washingtonpost.com/archive/lifestyle/1988/07/19/macarthur-grants-to-31/b81f08bc-2b01-4a30-a6a4-c9c111df997d/ ↑ https://www.nationalbook.org/books/gravitys-rainbow/ ↑ "National Book Awards – 1974". National Book Foundation. Retrieved 2012-03-29.
ვახტანგ ყიფიანი

ვახტანგ ყიფიანი (დ. 24 ნოემბერი, 1944) — ქართველი ექიმი,მეცნიერი, პათოფიზიოლოგი და მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი. 1967 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი. 1967–1970 წლენში იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის პათოფიზიოლოგიის კათედრის ასპირანტი. 1970–1976 წლებში ასისტენტი. 1976–1988 წლებში დოცენტი. 1988–1990 წლებსში პროფესორი. 1990 წელს კათედრის გამგე. 1993 წლიდან თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის პროპექტორი სამეცნიერო ნაწილში. ავტორია 100–ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის, გამოქვეყნებული აქვს მონოგრაფია. იყო ორი სადოქტორო და ხუთი საკანდიდატო დისერტაციის ხელმძღვანელი და კონსულტანტი. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „სისხლძარღვოვანი რეაქციები შრატის მიერ სენსიბილიზაციის დროს“, დაიცვა 1971 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „რეგიონული სისხლის მიმოქცევა და მიკროჰემოცირკულაცია ექსპერიმენტული სიმსივნური ზრდის პროცესში“, დაიცვა 1987 წელს. ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში: თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 299 ვახტანგ ყიფიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
თეთრ-ლურჯ-თეთრი დროშა

თეთრ-ლურჯ-თეთრი დროშა (რუს. Бело-сине-белый флаг, БСБ) — დროშა, რომელიც გახდა უკრაინაში 2022 წელს რუსეთის შეჭრის საწინააღმდეგო საპროტესტო გამოსვლების სიმბოლო რუსეთში. დროშა პირველად Twitter- ზე 2022 წლის 28 თებერვალს იყო ნახსენები, რის შემდეგაც იგი ფართოდ გავრცელდა რუსულ ოპოზიციურ წრეებში. აქტივისტების თქმით, დროშა უპირველეს ყოვლისა არის მშვიდობისა და თავისუფლებისთვის ხალხის გაერთიანების სიმბოლო. ასევე აღინიშნა უწყვეტობა ველიკი ნოვგოროდის დროშის ვერსიასთან. ნოვგოროდის რესპუბლიკის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი სამთავრობო ინსტიტუტი იყო „ნოვგოროდის პალატა“, რომელიც ზღუდავდა მმართველის უფლებამოსილებებს ვლადიმერ-სუზდალის სამთავროსგან განსხვავებით. 2022 წლის 6 მარტს მოსკოვის მკვიდრი, ანა დუბკოვა, პოლიციამ დააკავა მის მანქანაზე თეთრ-ლურჯ-თეთრი დროშის გამო. ოქმში აღნიშნულია, რომ დროშა არის „...ოპოზიციურ ძალებში გავრცელებული ომის საწინააღმდეგო პროტესტის სიმბოლო“. სასამართლომ ანა დუბკოვას რუსეთის ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 19.3 მუხლით 15-დღიანი პატიმრობა შეუფარდა. სურათები 2022 წელს გამოყენებული საპროტესტო აქციებიდან. ლიმასოლი, კვიპროსი თბილისი, საქართველო არგენტინის პროვინციის ტუკუმანის დროშა შვეიცარიის კანტონის ზუგის დროშა ველიკი ნოვგოროდის დროშა 1994–2006 წწ ნოვგოროდის რეგიონის ჩუდივის რაიონის დროშა 1997–2008 წწ ვეიშნორიას ვირტუალური სახელმწიფოს დროშა ↑ https://twitter.com/assezjeune/status/1499408078948683778. ციტირების თარიღი: 2022-03-07 ↑ Флаг прекрасной России будущего. ციტირების თარიღი: 2022-03-06 დროშის საიტი
ჰორლივკის ბრძოლა

ჰორლივკის ბრძოლა — 2022 წელს რუსეთის უკრაინაში შეჭრის მიმდინარე საომარ მოქმედებათა თეატრი, რომლის მიზანია დონეცკის ოლქის ნაწილებზე კონტროლის მოპოვება. უკრაინულმა ძალებმა ქალაქ ჰორლივკისკენ (გორლოვკისკენ) დაიწყეს წინსვლა, რომელსაც 2014 წლიდან დონეცკის სახალხო რესპუბლიკა (პრორუსული სეპარატისტების ნაწილობრივ აღიარებული სახელმწიფო) აკონტროლებს. უკრაინის ცნობით, უკრაინის 95-ე სადესანტო-საიერიშო ბრიგადამ ქალაქზე შეტევა 1 მარტს დაიწყო, მოწინააღმდეგეს მნიშვნელოვანი დანაკარგები მიაყენა და ჰორლივკაში შევიდა, თუმცა იქ გამაგრება ვერ შეძლო. არმია ქალაქის გარეუბანში განლაგდა. 2 მარტს უკრაინელმა თანამდებობის პირმა ოლექსი არესტოვიჩმა გაავრცელა ინფორმაცია, რომ უკრაინული ძალები რუსეთის შემოჭრის დროს პირველად გადავიდნენ კონტრშეტევაზე და ჰორლივკისკენ წაიწიეს. მოგვიანებით იჰორ ჟდანოვმა განაცხადა, რომ „არსებობდა ცნობები“ უკრაინული ძალების მიერ ქალაქის ნაწილის დაკავების შესახებ. 3 მარტის მდგომარეობით, მიმდინარეობდა ქალაქის წმენდა საოკუპაციო ჯარებისაგან. ↑ „Russian Offensive Campaign Assessment, March 2“ (ინგლისური). ციტირების თარიღი: 3 მარტი, 2022. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ „ЗСУ зайшли в окуповану Горлівку“. ІА «Вчасно» (უკრაინული). 2022-03-01. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-03-02. ციტირების თარიღი: 2022-03-02. ↑ „ЗСУ взяли під свій контроль частину окупованої Горлівки“. 032.ua - Сайт міста Львова (უკრაინული). ციტირების თარიღი: 2022-03-02. ↑ „Воїни 95-ї бригади завдали удару по окупантах Горлівки, однак закріпитися там поки не вдалося“. www.unian.ua (უკრაინული). ციტირების თარიღი: 2022-03-02. ↑ „Kharkiv: Enemy trying to encircle city, suffering losses, losing offensive pace“ (ინგლისური). ციტირების თარიღი: 3 მარტი, 2022. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ „First in 7 days of war Ukrainian units go on offensive advancing to Horlivka – Arestovych“. Interfax Ukraine (ინგლისური). 2 მარტი, 2022. ციტირების თარიღი: 2 მარტი, 2022. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ „Ukrainian Military Begin To Seize Initiative From Russian Invaders – General Staff“. ukranews.com (ინგლისური). 2 მარტი, 2022. ციტირების თარიღი: 2 მარტი, 2022. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ „Ukrainian authorities have no data on the participation of Belarusian troops in the fighting against Ukraine“. belsat.eu (ინგლისური). ციტირების თარიღი: 3 მარტი, 2022. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ „Military and Political Situation in Ukraine. Morning of March 2nd, 2022 – Ihor Zhdanov“. Interfax-Ukraine (ინგლისური). ციტირების თარიღი: 2 მარტი, 2022. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ „ЗСУ проводять зачистку Горлівки, — блогер“. ukrainenews.fakty.ua (უკრაინული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-03-03. ციტირების თარიღი: 2022-03-03.