laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
რაშიდ ბეიბუთოვის ქუჩა

რაშიდ ბეჰბუდოვის ქუჩა (აზერბ. Rəşid Behbudov küçəsi) — აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში მდებარე ერთ-ერთი ცენტრალური ქუჩა. აღნიშნული ქუჩის სიგრძეა 2,16 კილომეტრი. იგი იწყება ბაქოს საბაიილის რაიონის სამხრეთ ბოლოდან, გრძელდება ჩრდილოეთით და მთავრდება ბაკიხანოვის ქუჩის გადაკვეთასთან. ქუჩას დაარსების დღიდან რამდენიმე სახელი ჰქონდა, მათ შორის: ბუდაგოვსკაია, კასპიური, ლეიტენანტი შმიდტი, დღეს კი მას აზერბაიჯანელი ცნობილი მომღერალ-ტენორისა და მსახიობის რაშიდ ბეჰბუდოვის პატივსაცემად მისი სახელი მიენიჭა. ის იყო წარმოშობით აზერბაიჯანელი მომღერალი, დაბადებული 1915 წელს ტიფლისში. მომღერლის სიმღერის რეპერტუარი ძალიან ფართო იყო. მის ძირითად ადგილს აზერბაიჯანული კომპოზიტორების, აზერბაიჯანული ხალხური სიმღერების ნამუშევრები იკავებდა. მან რამდენიმე მხატვრულ ფილმში ითამაშა. იგი იყო ეროვნებათა საბჭოს დეპუტატი სსრკ-ს უმაღლეს საბჭოში ნახიჩევანის ავტონომიური რესპულიკიდან. რაშიდ ბეჰბუდოვი 1989 წლის 9 ივნისს მოსკოვში გარდაიცვალა წარუმატებელი ოპერაციის შემდეგ. იგი ბაქოში ღირსების ხეივანზეა დაკრძალული. გარდა აღნიშნული ქუჩისა 1996 და 2005 წლებში რაშიდ ბეიბუთოვის პატივსაცემად გამოვიდა საფოსტო მარკები. 2016 წლის ივნისში ბაქოში სახელმწიფო სიმღერის თეატრის შენობის წინ დადგეს ბეჰბუდოვის ძეგლი. სკულპტურის ავტორი ფუად სალაევია. რაშიდ ბეჰბუდოვის ქუჩაზე განთავსებულია არაერთი ისტორიული და მნიშვნელოვანი აზერბაიჯანული არქიტექტურის შენობები, მათ შორის: ბაქოს II მუსიკალური სკოლა, რაშიდ ბეჰბუდოვის სახელობის; რაშიდ ბეჰბუდოვის სახელობის აზერბაიჯანის სიმღერის სახელმწიფო თეატრი; ბაქოს VIII საშუალო სკოლა; აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ცენტრალური ბანკი; აზერბაიჯანის ეროვნული უსაფრთხოების სამინისტრო (ყოფილი შაჰრიარის სახელობის კულტურის სახლი და ძერჟინსკის სახელობის კულტურის სასახლე); მუსიკალური ხელოვნების მუზეუმი; ჯაზ ცენტრი; აკვა პარკი; აზერბაიჯანის ენების უნივერსიტეტი; აზერბაიჯანის სახელმწიფო პედაგოგიური უნივერსიტეტი; რაშიდ ბეჰბუდოვის ძეგლი; 26 კომისრის მემორიალი გარდა ამისა,რაშიდ ბეჰბუდოვის ქუჩაზე საკმაოდ ბევრი რევოლუციამდელი არქიტექტურული ნაგებობაა. აქ ასევე განთავსებულია არაერთი ბრენდული ტანსაცმლის ბუტიკი, საიუველირო მაღაზიები და ძვირადღირებული რესტორნები. ქუჩასთან მდებარე უახლოესი მეტროსადგური სახილის სადგურია. რაშიდ ბეჰბუდოვის ქუჩა ქალაქის ერთ-ერთი მთავარი სატრანსპორტო არტერიაა. Старые наименования улиц и площадей Баку. რაშიდ ბეიბუთოვის ქუჩა ქუჩის ისტორია
ზაზა გელაშვილი

ზაზა გელაშვილი (დ. 16 ნოემბერი, 1974, ყვარელი) — ქართველი ინჟინერი, იურისტი, პოლიტიკოსი. დაამთავრა საქართველოს ბიზნესის ორგანიზაციისა ტექნოლოგიის ინსტიტუტი კვების მრეწველობის ტექნოლოგიის და მენეჯმენტის სპეციალობით, იაკობ გოგებაშვილის სახელობის თელავის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამართალმცოდნეობის ფაკულტეტი. 2008-2012 წლებში იყო საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ყვარლის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“. ზაზა გელაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ზაზა გელაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
არტემ ღვალაძე

არტემ ფრიდონის ძე ღვალაძე (დ. 1862, სოფელი სვერი, დღევანდელი ჭიათურის მუნიციპალიტეტი - გ. 1918, იქვე) იყო ქართველი მანგანუმის მრეწველი და საზოგადო მოღვაწე, მეფის რუსეთის არმიის კავალერიის გადამდგარი როტმისტრი. თვალსაჩინო ადვოკატის, 1920-30-იანი წლების ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის ერთ-ერთი ლიდერის ევგენ ღვალაძის (1900-1937) მამა. იყო იმერეთის მეფის დავით II-ის ასულის, - ატატო ბაგრატიონის შთამომავალი. დაამთავრა ქუთაისის რეალური სასწავლებელი და კავალერიის უმცროს ოფიცერთა სკოლა. 1884-1905 წლებში მსახურობდა ცარისტული რუსეთის არმიის კავალერიაში. იყო რუსეთ-იაპონიის ომის (1904-1905) მონაწილე. მხედრული მამაცობისათვის მიღებული ჰქონდა წმ. გიორგის მე-4 ხარისხის ორდენი, წმ. გიორგის პირველი ხარისხის მედალი და სხვა საბრძოლო ჯილდოები. სამხედრო სამსახურიდან გადადგა 1905 წლის დამლევს და დაბრუნდა ჭიათურაში. 1906-1918 წლებში იყო მანგანუმის მრეწველი, შედიოდა ჭიათურის შავი ქვის მრეწველთა საბჭოში. ეწეოდა საქველმოქმედო მოღვაწეობასაც: მისი თაოსნობით სოფ. სვერში გაიხსნა სამკითხველო, ფინანსურ დახმარებას უწევდა სვერის სკოლას და ჭიათურის სამოქალაქო სასწავლებელს. ახლო ურთიერთობა ჰქონდა გიორგი ზდანოვიჩთან (მაიაშვილი), კიტა აბაშიძესთან, ივანე გომელაურთან, გიორგი დეკანოზიშვილთან და სხვა ცნობილ მოღვაწეებთან. მისი ახლო ნათესავები იყვნენ ვასილ და მიხაკო წერეთლები. ლ. ბიწაძე. არდავიწყება მოყვრისა, ქუთაისი, 2004.
მამუკა გოგატიშვილი

მამუკა გოგატიშვილი (დ. 3 იანვარი, 1972, ქ. ჭიათურა) — ქართველი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი და კემბრიჯის ინტერნაციონალური კოლეჯი. 2008-2012 წლებში იყო საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ჭიათურის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“. მამუკა გოგატიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი მამუკა გოგატიშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
გია გოგუაძე

გია გოგუაძე (დ. 29 იანვარი, 1967, ქ. ლანჩხუთი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი. დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი, ვ.ი. ლენინის სახელობის საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მექანიკა-მანქანათმშენებლობის ფაკულტეტი, სპეციალობით სამაცივრო და საკომპრესორო მანქანები და დანადგარები. 2008-2012 წლებში იყო საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ლანჩხუთის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“. გია გოგუაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გია გოგუაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
გიორგი გოგუაძე

გიორგი გოგუაძე (დ. 20 მარტი, 1973, თბილისი) — ქართველი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი. 1995 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საერთაშორისო ურთიერთობების ფაკულტეტი. 2008-2012 წლებში იყო საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ისნის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკიდან „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“. გიორგი გოგუაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გიორგი გოგუაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
იუზა ღვალაძე

იუზა სერგის ძე ღვალაძე (დ. 1930, ჭიათურა — გ. 2006, თბილისი) — ქართველი მეცნიერი, ფიზიკოსი, ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1993). დაამთავრა ჭიათურის მე-2 საშუალო სკოლა (1948) და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტი (1953). 1953-1957 წლებში მუშაობდა უკრაინის ერთ-ერთ სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში. 1957-იდან მოღვაწეობდა სოხუმის ფიზიკა-ტექნიკის ინსტიტუტში. 1994 წლიდან ინსტიტუტი დევნილობაშია და გადატანილია თბილისში. იყო ინსტიტუტის ჯერ უმცროსი, შემდეგ კი უფროსი და მთავარი მეცნიერ თანამშრომელი. 1972 წელს ხარკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტში დაიცვა საკანდიდატო, ხოლო 1993 წელს თსუ-ში - სადოქტორო დისერტაციები. მოღვაწეობდა პლაზმის ფიზიკის დარგში. გამოაქვეყნა 50-მდე სამეცნიერო ნაშრომი, მათ შორის მონოგრაფია. 1977 წელს მიენიჭა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის პრემია "წლის საუკეთესო სამეცნიერო ნაშრომისათვის". იყო არაერთი საერთაშორისო სამეცნიერო ფორუმის მონაწილე (1965 - ინგლისი, 1975 - იტალია და ა.შ.). ლ. ბიწაძე. არდავიწყება მოყვრისა, ქუთაისი, 2004, გვ. 8-9.
გიორგი გოდაბრელიძე

გიორგი გოდაბრელიძე (დ. 14 მარტი, 1970, თბილისი) — ქართველი ეკონომისტი, ინჟინერი, პოლიტიკოსი. 1993 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი და 1994 წელს ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი სპეციალობით საერთაშორისო ბიზნესი და საგარეო ვაჭრობა. 2008-2012 წლებში იყო საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკიდან „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“. 2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გაერთიანებული ოპოზიცია „ძალა ერთობაშია“. გიორგი გოდაბრელიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გიორგი გოდაბრელიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ საქართველოს პარლამენტის 2020 წლის 31 ოქტომბრის არჩევნები შეაჯამა. ცესკო (2020-12-03). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-12-15. ციტირების თარიღი: 20 დეკემბერი, 2020.
ზაზა გულიკაშვილი

ზაზა გულიკაშვილი (დ. 6 ოქტომბერი, 1964, საგარეჯო) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი. დაამთავრა საქართველოს ზოოტექნიკურ-სავეტერინარო სასწავლო-სამეცნიერო ინსტიტუტი. 2008-2012 წლებში იყო საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი (საგარეჯოს მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“. ზაზა გულიკაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ზაზა გულიკაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
მოდენის კონსორტთა სია

მოდენის კონსორტთა სიაში წარმოდგენილია იმ ქალების სია, რომლებიც დაქორწინებულნი იყვნენ მოდენის მმართველებზე. მათ ჯერ სენიორას, შემდეგ კი ჰერცოგინიის წოდება ჰქონდათ. მოდენის მმართველთა სია დ’ესტე (დინასტია) Cawley, Charles, NORTHERN ITALY, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy.
პლატონ ღვალაძე

პლატონ ზაქარიას ძე ღვალაძე (დ. 1898, სოფელი მორძგვეთი, ჭიათურის რაიონი — გ. 1975, ჭიათურა) — ქართველი აგრონომი, სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა კანდიდატი (1962), საქართველოს დამსახურებული აგრონომი (1970). ცნობილი პედაგოგის ელეფთერ ღვალაძისა და ბიოქიმიკოსის, პროფესორ ვარლამ ღვალაძის ძმა. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აგრონომიული ფაკულტეტი (1924). მოღვაწეობდა საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროში, საქართველოს მევენახეობა-მეღვინეობის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში, ჭიათურის მეურნეობის მთავარ აგრონომად. გამოქვეყნებული აქვს რამდენიმე ათეული სამეცნიერო შრომა, მათ შორის რამდენიმე წიგნი აგრონომიის სხვა და სხვა საკითხზე. ლ. ბიწაძე. არდავიწყება მოყვრისა, ქუთაისი, 2004, გვ. 131.
ბაში (სამტრედიის მუნიციპალიტეტი)

ბაში — სოფელი სამტრედიის მუნიციპალიტეტში (თემის ცენტრი), მდებარეობს იმერეთის დაბლობზე, მდინარე რიონის ნაპირზე. ზღვის დონიდან 40 მეტრი, სამტრედიიდან 21 კილომეტრი, იანეთიდან 12 კმ. XX საუკუნეში ბაშის თემი მოიცავდა უბნებს: შუა ბაშს (თემის ცენტრი), ზედა ბაშს, ქვედა ბაშს, მეორე ეწერბაშს, პირველ ეწერბაშს. ამჟამად ხუთი დასახლებული პუნქტი გაერთიანდა ერთ სახელწოდებაში და ადმინისტრაციული დაყოფის მიხედვით მოიხსენიება, როგორც სოფელი ბაში. 1926 წლისთვის ბაშის თემის სამი სოფლის მოსახლეობა შეადგენდა 2924 ადამიანს. სოფელში აშენებული იყო სამხედრო აეროდრომი. 1985 წელს ბაშში დაარსდა საბრძოლო დიდების მუზეუმი. სოფელი მდიდარია ისტორიული ადგილებით. გამორჩეული ადგილებია: ბაშის ტირიფობის სახელობის ეკლესია, ბაშის ამაღლების სახელობის ეკლესია ეწერბაშში, შუა ბაშის უქთამურის ეკლესია, ქვედა ბაშის წიფნარის ეკლესია, ქაშვეთის ამაღლების ეკლესია ეწერბაშში. სოფელ ბაშში გავრცელებული გვარებია: ბაშელეიშვილი, აბულაძე, ახვლედიანი, გერაძე, გეგუჩაძე, გველესიანი, გოდუაძე, გოცირიძე, გურგენიძე, დვალიშვილი, აშაკიძე, თადუმაძე, თათეიშვილი, თედორაძე, თვალავაძე, იაშვილი, კაკაბაძე, კალანდაძე, კაშია, კაშმაძე. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობდა 264 ადამიანი. დვალაშვილი გ., გოგიშვილი მ., სამტრედიის მუნიციპალიტეტი, თბ., 2019. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ დვალაშვილი & გოგიშვილი, 2019, გვ. 98 ↑ დვალაშვილი & გოგიშვილი, 2019, გვ. 99 ↑ დვალაშვილი & გოგიშვილი, 2019, გვ. 101
კორნელი ჩალაძე

კორნელი ჩალაძე (დ. 1 აპრილი, 1949, სოფ. ურავი, ახლანდ. ამბროლაურის მუნიციპალიტეტი, — გ. 1995 თბილისი) — ქართველი პოლკოვნიკი, თბილისის შსს სამინისტროს მთავარი სამმართველოს უფროსის I მოადგილე. კორნელი ჩალაძე იყო საქართველოში მართლწესრიგის განმტკიცებისათვის ერთ-ერთი აქტიური მებრძოლი, სამაჩაბლოსა და აფხაზეთის ომების მონაწილე, სოხუმის ყოფილი კომენდანტი, თბილისის შსს სამინისტროს მთავარი სამმართველოს უფროსის პირველი მოადგილე. დაიღუპა სამსახურეობრივი მოვალეობის შესრულებისას. ვახტანგ გორგასლის II ხარისხის ორდენი ქ. თბილისში მარშალ-არჩილ გელოვანისა და გრიგოლ რობაქიძის გამზირის დამაკავშირებელია კორნელი ჩალაძის სახელობის ქუჩა, სადაც მდებარეობს საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ქ. თბილისის პოლიციის დეპარტამენტი. 1999 წელს კორნელი ჩალაძის 50 წლის იუბილესთან დაკავშირებით მისმა მეუღლემ ნინო გვენცაძე-ჩალაძემ გამოსცა წიგნი სადაც 50 ლექსით მიულოცა დაბადების დღე. ედუარდ შევარდნაძე კორნელი ჩალაძის შესახებ: კორნელი ჩალაძეს მე ვიცნობ როგორც მებრძოლს, ქვეყნისათვის თავგანწირულ ჯარისკაცს. ასეთი მახსოვსდ მე იგი აფხაზეთიდან, დასავლეთ საქართველოში სამოქალაქო ომის დღეებიდან. მას სიცოცხლისათვის სარისკო არა ერთი დავალება შეუსრულებია და ასევე გმირულად მუშაობდა დედაქალაქში. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 343, ISBN 978-99928-20-35-3. ვ. გობეჯიშვილი, „ჩემი თვალით დანახული რაჭა“ თბ., 2017, გვ. 491. „მზად ვარ ბოლომდე ვიბრძოლო სახელმწიფოებრივი აღმშენებლობისა და სტაბილურობისთვის“ 1995, 7 მარტი „შენ, რაჭა და აფხაზეთი“, ნინო გვენცაძე-ჩალაძე, თბილისი 1999. გვ. 2/3. მზად ვარ ბოლომდე ვიბრძოლო სახელმწიფოებრივი აღმშენებლობისა და სტაბილურობისთვის მკვლელობა კორ­ნე­ლი ჩა­ლა­ძის მკვლე­ლო­ბის საქ­მე ნინო გვენცაძე-ჩალაძე შენ რაჭა და აფხაზეთი
ჩულუ (კოლის რაიონი)

ჩულუ, ჩული (თურქ. Çullu) — სოფელი თურქეთში, არტაანის პროვინციის კოლის რაიონში. ისტორიული კოლის აღმოსავლეთის ნაწილი. კონსტანტინე მარტვილელის 1917 წელს გამოქვეყნებული არტაანის მხარეში მოგზაურობის დღიურის მიხედვით მისი სტუმრობისას სოფელი ნასოფლარად იყო ქცეული, მისი ყოფილი მკვიდრი მაჰმადიანი ქართველები კი ოსმალეთში იყვნენ გადასახლებულნი. მარტვილელი ადგილზე აფიქსირებს ერთი ეკლესიის ნანგრევებს. მარტვილელი კ., არტაანის მხარეში, გაზ. „საქართველო“, 1917, № 222, გვ. 4
ჩხენკელი

საკუთარი სახელი ჩხენკელი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჩხენკელი აკაკი ჩხენკელი — პოლიტიკური მოღვაწე ალექსი ჩხენკელი — ინჟინერი, ჟურნალისტი, ემიგრანტი თამაზ ჩხენკელი — პოეტი ივანე ჩხენკელი — აგრონომი ივანე ჩხენკელი — არქიტექტორი კიტა ჩხენკელი — ენათმეცნიერი მერაბ ჩხენკელი — არქიტექტორი მიხეილ ჩხენკელი — პოლიტიკოსი, მათემატიკოსი მიხეილ ჩხენკელი — პოლიტიკოსი, კვების მრეწველობის ინჟინერ-ტექნოლოგი ნესტორ ჩხენკელი — აგრონომ-მემცენარე
კარაჩი

კარაჩი (ურდუ کراچی) — საპორტო ქალაქი პაკისტანის სამხრეთში, ქვეყნის უდიდესი ქალაქი და ერთ-ერთი უმსხვილესი ქალაქი მსოფლიოში 24 მილიონი მცხოვრებით, სინდის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. კარაჩი არის პაკისტანის უმთავრესი ფინანსური, საბანკო, სამრეწველო და სავაჭრო ცენტრი. ქალაქი სამხრეთ აზიაში და ისლამურ სამყაროში უმაღლესი განათლების უმნიშვნელოვანესი ცენტრია. კარაჩი დამოუკიდებელი პაკისტანის პირველი დედაქალაქი იყო (1958 წელს დედაქალაქი გადაიტანეს რავალპინდში). დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ ქალაქის მოსახლეობა მკვეთრად გაიზარდა, რაც ძირითადად ინდოეთიდან და აღმოსავლეთი პაკისტანიდან ასობით ათასი ურდუ ენაზე მოლაპარაკე მიგრანტის გადმოსახლებამ გამოიწვია. ქალაქში დაიბადა და აქვეა დაკრძალული პაკისტანის დამაარსებელი მუჰამედ ალი ჯინა. ოფიციალური საიტი ↑ Brinkhoff, Thomas. citypopulation.de The Principal Agglomerations of the World. City Population. ციტირების თარიღი: 8 April 2015. ↑ „Population explosion: Put an embargo on industrialisation in Karachi“. http://tribune.com.pk. 6 October 2013. ციტირების თარიღი: 17 January 2014. |publisher=-ში არის გარე ბმული (დახმარება) ↑ Pakistan City Karachi Online Information. Pakistancity.org. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-25.
იურის მონასტერი

იურის მონასტერი — რუსული არქიტექტურის ძეგლი, რუსეთის უძველესი მონასტერი. ააშენა ხუროთმოძღვარმა პეტრემ. მშენებლობა დაიწყო 1119 წელს. მდებარეობს ნოვგოროდის ახლოს. XII_XIV საუკუნეებში ნოვგოროდი იყო ცენტრი ფეოდალური რესპუბლიკიისა, რომელიც კიევის რუსეთის შემადგენლობაში შედიოდა. მონასტრის ნაგებობათაგან შემორჩენილია წმინდა გიორგის ტაძარი ექვსი სვეტითა, სამი გუმბათით და კოშკით. ტაძრის ფასადი შემკულია ვიწრო და ღრმა ნიშების რიგით. 1825-1827 წლების გადაკეთების დროს შენობ დამახინჯდა, დაიკარგა ძველი მოხატულობა. 1933-1936 წლებში ტაძარი აღადგინეს და ძველი სახე დაუბრუნეს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 282.
პამფილ იურკევიჩი

პამფილ იურკევიჩი (დ. 16 თებერვალი, 1826 — გ. 4 ოქტომბერი, 1874) — უკრაინელი რელიგიის ფილოსოფოსი. 1851 წლიდან ასწავლიდა კიევის სასულიერო აკადემიაში. 1861 წლიდან იყო მოსკოვის უნივერსიტეტის პროფესორი. იყო მატერიალიზმის წინააღმდეგი. ეწინააღმდეგებოდა ნ. ჩერნიშევსკის. რეფელქსს მიიჩნევდა წმინდა ფიზიოლოგიურ ცნებად. მას მკაცრად აკრიტიკებდნენ ჩერნიშევსკი, გიორგი პლეხანოვი და მ. ანტონოვი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 282.
ონორე იურფე

ონორე იურფე (დ. 11 თებერვალი, 1568, მარსელი — გ. 1 ივნისი, 1625, ვილფრანში) — ფრანგი მწერალი, პასტორალური რომანის ფუძემდებელი, პრეციოზული ლიტერატურის წარმომადგენელი. მისი მთავარი ნაწარმოებია ხუთნაწილიანი რომანი „ასტრე“ (ნაწილი 1-3 1607–1617; ნაწილი 4-5 1627–1628). რომანში გაიდეალებულია საზოგადოებისგან განცალკევებული და ბუნებაში თავშეფარებული ახალგაზრდა არისტოკრატიის ცხოვრება და გალანტურ-ჰეროიკული სიყვარული. მას ეკუთვნის ასევე „ზნეობრივი მიმართვები“ (1598), პასტორალური პოემა „სირენა“ (1604), „ტყის არაკი“, „სილვანირი ანუ ცოცხალი მიცვალებული“ (1627). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 282. ↑ Bell A. Encyclopædia Britannica — Encyclopædia Britannica, Inc., 1768. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q455"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2846567"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2743906"></a> ↑ 2.0 2.1 http://labastie.chez-alice.fr/jacquesi.htm ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ Discogs — 2000. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q504063"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ Gran Enciclopèdia Catalana — Grup Enciclopèdia, 1968. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18696256"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2664168"></a> ↑ Library of the World's Best Literature / C. D. Warner — 1897. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q952614"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19098835"></a>
მულტანის ქარვასლა

მულტანის ქარვასლა — აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში მდებარე ქარვასლებიდან ერთ-ერთი. შეიქმნა XIV საუკუნეში. ის მდებარეობს ბუხარის ქარავან-სარაის მოპირდაპირედ . მულტანის ქარვასლა აშენდა ინდოელი ვაჭრებისთვის - ხანძარსაწინააღმდეგო თაყვანისმცემლები, რომლებიც ინდოეთის ქალაქ მულტანიდან (პაკისტანის თანამედროვე ტერიტორიიდან) ჩამოვიდნენ. სავარაუდოდ, ამ ხალხმა ააშენა ცეცხლთაყვანისმცემელთა ტაძარი ათეშგიაჰი, რომელიც ცეცხლთაყვანისმცემლობის ტაძარია აზერბაიჯანში, აფშერონის ნახევარკუნძულზე, ბაქოს ცენტრისგან 30 კილომეტრით დაშორებით, სურაჰანების დასახლების მისადგომებთან სურაჰანების რაიონში, სხვადასხვა დროს ზოროასტრიზმის, ინდუიზმისა და სიქიზმის მიმდევრების თაყვანისმცემლობის ადგილი. ქარვასლას აქვს კვადრატული ფორმა, ხოლო შენობის კონსტრუქცია ძველი სტილით არის შესრულებული და ერთსართულიანი შენობაა, რომლის ქვემოთ ექვსი კამაროვანი ოთახი და სარდაფებია. ქარვასლის ქვედა სართული მიწისქვეშ მდებარეობს, იგი შედგება სამი დიდი დარბაზისგან, ქვედა სართულს აქვს 3 შესასვლელი. სწორედ ქვედა სართული განკუთვნილი იყო ცხოველების გაყიდვისთვის. მისი ერთ-ერთი შესასვლელი ქალწულის კოშკში გადის. ქარვასლის კარი, რომელსაც „სიმ-სიმ“ ჰქვია, ასევე არაჩვეულებრივია, რადგან ის ჰგავს ცნობილ „სიმ-სიმ“ კარს ზღაპარში „ალიბაბა და ორმოცი ყაჩაღი“. კედლებზე ძველი აზერბაიჯანული ხალიჩები, ორნამენტები, აგრეთვე ბაქოს ამსახველი ნახატებია ჩამოკიდებული. მთავარი მიზანი აზერბაიჯანის უძველესი და მდიდარი ისტორიის შესახებ იდეის შექმნაა. ამჟამად ქარვასლა კულტურისა და ტურიზმის სამინისტრომ გამოაცხადა, როგორც ქვეყნის მასშტაბით არსებული არქიტექტურული მნიშვნელობის ძეგლი. მაგიდები, სკამები, სავარძლები და დივნები დარბაზებში ცოტათი თანამედროვეობას იძენს. „სიმ-სიმ“ დარბაზის შესასვლელთან მცირე დერეფნის მთავარი წერტილი პაკისტანის პრეზიდენტის პერვეზ მუშარაფის საჩუქარია ქარვასლისთვის. საჩუქრების კარადაზე წერია: „სამზარეულოს ჭურჭელი მულტანიდან, პაკისტანიდან“. საჩუქრებს მოიცავს კერამიკული მაგიდის ნათურა, ყვავილების ლარნაკი, კერამიკული ყუთი და ჭიქა, კერამიკული თეფში, წყლის ქვაბი, ყვავილების ლარნაკი, ჩაის ნაკრები, ქვაბი, ღია ქვაბი და სარკე. მულტანის ქარვასლა არის შენობა, რომლის მარტივი კომპოზიციაა 35 მ X 35 მ. კომერციული ქუჩის მხარეს, აგებულია ტრადიციული კომპოზიციური სქემის მიხედვით, იზოლირებული საცხოვრებელი ოთახებით, მარტივი ფასადითა და დახურული რვაკუთხა ეზოთი. ექვსი საცხოვრებელი ოთახი, ფიქალის სახურავით დაფარული და სამხრეთ-დასავლეთის ტინით ჩამოყალიბებული, დღემდე შემორჩა და შეინარჩუნა თავდაპირველი მდგომარეობა. ქარვასლის ეზოში არის საცხოვრებელი ოთახები. მულტანის ქარვასლა შედგება 10 ოთახისგან. საინტერესოა, რომ ოთახებმა შეინარჩუნეს სიძველე, გარდა ზოგიერთი ნივთისა. მულტანის ქარვასლა „რესტორან-ქარვასლის კომპლექსის“ სახელწოდებით ფუნქციონირებს 70-იანი წლებიდან. Museums, Reserves, Galleries of Baku — National Tourism Promotion Bureau, 2017 მულტანის ქარვასლა დაარქივებული 2018-04-25 საიტზე Wayback Machine. ქარვასლა დაარქივებული 2018-09-10 საიტზე Wayback Machine.
გვარინო გვარინი

გვარინო გვარინი (დ. 17 იანვარი, 1624, მოდენა — გ. 6 მარტი, 1683, მილანი) — იტალიელი არქიტექტორი, იტალიური ბაროკოს თვალსაჩინო წარმომადგენელი. მუშაობდა რომში, მოედენაში, მესინაში, პარიზში, 1666 წლიდან კი ტურინში. ტურინში მან ააგო კაპელა სანტა-სინდონე (1668), კარინიანოს სასახლე (1679), სან-ლორენცოს ეკლესია (1668-1687), სასახლე კარლო ემანუელე II-ისთვის. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 134.
ჯან ბატისტა გვარინი

ჯან ბატისტა გვარინი (დ. 10 დეკემბერი, 1538, ფერარა — გ. 7 ოქტომბერი, 1612, ვენეცია) — იტალიელი პოეტი, ლიტერატურისა და ხელოვნების თეორეტიკოსი. სახელი გაითქვა ტრაგიკომიკური პასტორალით „ერთგული მწყემსი“ (1580). ის წარმატებით იდგმებოდა კრემონაში (1596), მანტუაში (1598). გვარინის ეკუთვნის ასევე კრებული „ლექსები“ (1598), „ტრაგიკომიკური პოეზიის სახელმძღვანელო“ (1601-1602), „ტრაქტატი სიყვარულზე“, „ტრაქტატი თავისუფლების პოლიტიკის შესახებ“ (1618), მადრიგალები, კომედიები და სხვა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 135.
გვარნერები

გვარნერები — ვიოლინოს იტალიელ ოსტატთა ოჯახი კრემონადან. ანდრეა გვარნერი (დ. 1622 ან 1626, კრემონა — 7 დეკემბერი, 1698, იქვე) — ოჯახის უხუცესი წარმომადგენელი. ნ. ამატის მოწაფე. პირველი ვიოლინოები მან ამატების ნახელავთა სტილისა გააკეთა, შემდეგ კი შეცვალა მოდელი. მისი საკრავის დეკა უფრო ბრტელია, გვერდები — დაბალი, ეფები — უსწორო მოხაზულობისა. ანდრეას ვიოლინოებს ნაზი, არც ისე ძლიერი ბგერა აქვს. პიეტრო გვარნერი (დ. 18 თებერვალი, 1655, კრემონა — გ. 26 მარტი, 1720, მანტუა) — ანდრეას უფროსი შვილი. ვიოლინოებს ამზადებდა საკუთარი მოდელის მიხედვით (განიერი მკერდი, მომრგვალებული ფორმის ეფები). მის საკრავს ლამაზი ტემბრი, მაგრამ ბრწყინვალებას მოკლებული ხმოვანება აქვს. ჯუზეპე გვარნერი (დ. 21 აგვისტო, 1698, კრემონა — გ. 17 ოქტომბერი, 1744, იქვე) — ანდრეას შვილიშვილი, დელ-ჯეზუდ წოდებული. ა. სტრადივარიუსთან ერთად მიიჩნევა იტალიელ ვიოლინოს ოსტატთა ერთ-ერთ საუკეთესო წარმომადგენლად. შექმნა ახალი ტიპის ვიოლინო, რომელიც ძლიერი და სავსე ტონით, ნაირფეროვანი და გამომსახველი ტემბრით გამოირჩევა. ვიოლინოს დიდოსტატებად ითვლებიან ასევე ანდრეას შვილი ჯუზეპე (დ. 25 ნოემბერი, 1866, კრემონა — გ. 1739, იქვე) და პიეტრო (დ. 14 აპრილი, 1695, კრემონა — გ. 7 აპრილი, 1762, ვენეცია) ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 135.
მოსე გვასალია

მოსე გვასალია (დ. 21 იანვარი, 1910 — გ. 17 მაისი, 1986) — ქართველი მწერალი. 1931 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. ამავე წელს გამოაქვეყნა მოთხრობების პირველი კრებული „ჩამქრალი კერა“. მისი რომანებია: „სურამი“ (1935), „ობლის კვერი“ (1970), „ქალიშვილის დღიურიდან“ (1964), „მამის სახლი“ (1975), „არამხუტუ“ (1980), „ტყაჩუ“ (1983) და სხვ. ავტორია ნარკვევებისა „არამხუტუ. აჩიგვარა“ (1974) და მოთხრობების კრებულისა „ქარვის მძივი“ (1987). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 605. მოსე გვასალია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
კვერნაულის პირველი სამლოცველო

კვერნაულის პირველი სამლოცვლო — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ კვერნაულაში, მთის ტყიან ფერდობზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. სამლოცველო უაფსიდო დარბაზული ნაგებობაა, ნაშენია ნატეხი ქვით. ძლიერ დაზიანებულია: სამხრეთ და დასავლეთ კედლები მთლიანადაა დანგრეული, ჩრდილოეთისა ნაწილობრივ აღმოსავლეთ კედელი 2,25 მეტრ სიმაღლეზეა შემორჩენილი. შესასვლელი სამხრეთიდან ჰქონია. აღმოსავლეთ კედლის ღერძზე სწორკუთხა სარკმელია, ჩრდილო კედლის აღმოსავლეთ ნაწილში კი სწორკუთხა ნიში ბაქრაძე ზ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 388.