laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კინო (ჯგუფი)

კინო (რუს. Кино, ხშირად გამოისახება როგორც КИНО) — საბჭოთა როკ-ჯგუფი, რომლის სოლისტი იყო ვიქტორ ცოი. 1980-იან წლებში ჯგუფმა ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი როკ-ჯგუფის სტატუსი დაიმკვიდრა. სტუდიური ალბომები 1982 — 45 1983 — 46 1984 — Начальник Камчатки 1985 — Это не любовь 1986 — Ночь 1988 — Группа крови 1989 — Последний герой 1989 — Звезда по имени Солнце 1990 — Чёрный альбом შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „კინო“ ვიკისაწყობში. Kinoman.net — ჯგუფის მოყვარულთა გვერდი
ქუთაისის სათავადაზნაურო-საადგილმამულო ბანკი

ქუთაისის სათავადაზნაურო-საადგილმამულო ბანკი — ფინანსური დაწესებულება რუსეთის იმპერიაში, ქუთაისში. დაარსდა 1876 წელს. ბანკის ძირითადი დანიშნულება იყ მემამულეებისთვის მოკლევადიანი და გრძელვადიანი იპოთეკური სესხების მიცემა. ბანკი უშვებდა 100, 500 და 100 მანეთიან გირავნობის ფურცლებს. ბანკს ჰქონდა თავისი ფილიალი თბილისში. მოქმედებდა ქუთაისის და თბილისის გუბერნიებში, ბათუმის, სოხუმის ოლქებსა და ართვინის ოკრუგში. ბანკის საქმიანობამ ხელი შეუწყო საქართველოში ფეოდალიზმის ნაშთების მოსპობას და კაპიტალიზმის დამკვიდრებას, თუმცა მას არ გამოუწვევია ქუთაისის გუბერნიის თავადაზუნაურობის მდგომარეობის გაუმჯობესება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 572.
ქუთაისის სამასწავლებლო სემინარია

ქუთაისის სამასწავლებლო სემინარია — საგანმანათლებლო დაწესებულება რუსეთის იმპერიაში, ქალაქ ხონში. დაარსდა 1881 წელს. ამზადებდა დაწყებითი სკოლის მასწავლებლებს. სემინარიაში სხვადასხვა დროს მოღვაწეოდბნენ ა. ჭიჭინაძე, ა. ქუთათელაძე და სხვები. არსებობის განმავლობაში სემინარიამ მოამზადა 400-მდე მასწავლებელი ამიერკავკასიის დაწყებითი სკოლებისთვის. საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ, 1921 წელს გადაკეთდა პედაგოგიურ ტექნიკუმად. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 572.
მუჰამედ ყული ქუთბ-შაჰი

მუჰამედ ყული ქუთბ შაჰი — ქუთბ შაჰების დინასტიის მეოთხე წარმომადგენელი, მეფე 1590-1611 წლებში. მისი მეფობის დროს უმაღლეს განვითარებას მიაღწია მეცნიერებამ, ხელოვნნებამ, ლიტერატურამ,. აღიარებულია ინდოეთის პირველ სახალხო პოეტად, წერდა ურდუ, სპარსულ და ტელედუ ენებზე. პოეზიაში შემოიტანა საერო თემატიკა. იყენებდა ჰინდის პოეტიკის ხერხებსაც. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 573.
ქულბაქები

ქულბაქები — არქეოლოგიური ძეგლი საქართველოში, ცხინვალის მახლობლად, სოფ. ფრისთან. ბრინჯაოს ხანის ნამოსახლარი გაითხარა 1950-1951 და 1954 წლებში. გათხრების შემდეგ აღმოჩნდა იატაკი მრგვალი შვერილებიანი კერით, შემოფარგლული მრავალი ჭურჭლით. მის მახლობლად ასევე აღმოჩნდა პატარა თიხის იატაკი, ზედ ადამიანის დამწვარი ძვლებით. ამ ხანის ნაშთები ქულბაქების მახლობლად დადასტურდა ოსპრისის ხევის მარჯვენა ნაპირზე, "კულო-ხომზე" და ამავე ხევის მარცხენა ნაპირზე, ზღუდერზე. "კულო-ხომზე" მცირე ფართობის გათხრისას გამოვლინდა ადრებრინჯაოს ხანის სუსტი ფენა. მიუხედავად ამისა, აღმოჩნდა საკმაოდ მრავალრიცხოვანი მასალა, ძირითადად თიხის ჭურჭელი, მრგვალი კერის ფრაგმენტები და რქისებრი სადგარი. ზღუდერზე ორ ადგილას მიმდინარეობდა გათხრები: ერთი თიხის კარიერთან, ზღუდრის გვერადაზე და მეორე ზღუდრის ბორცვზე, ოსპრისის ხევის პირას. ზღუდრის გვერადაზე აღმოჩენილი მცირეოდენი მასალიდან აღსანიშნავია კერის ნალისებრი სადგრისა და კერამიკის ფრაგმენტები. ზღუდრის ბორცვზე აღმოჩნდა მოზრდილი ქვებით ნაგები გრძელი კედლის ნაშთი, ქვების შიგნით კი ნაცრისფერი ფენა მტკვარ-არაქსული კერამიკით. ამავე ადგილას ნაპოვნია თიხის კერები, ქვის იარაღები და სხვა. ამ ძეგლებზე აღმოჩენილი თხელი კულტურული ფენები, მოედნები, მრგვალი კერებით მიუთითებს, რომ საცხოვრებელი მიწის ზემოთ იყო ნაგები ხისგან. მასალა დაცულია საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში. ჯაფარიძე, ო., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 573. ჯაფარიძე, ო. „ქართველი ტომების ისტორიისთვის ლითონის წარმოების ადრეულ საფეხურზე“, თბილისი, 1961 „საქართველოს არქეოლოგია“, თბილისი: თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 1959. — გვ. 75. საქართველოს არქეოლოგია, ტ. II, გამომცემლობა „მეცნიერება“, თბ., 1992, გვ. 187.
ხაკასები

ხაკასები (თვითსახელწოდება — хакастар) — რუსეთის ფედერაციაში მცხოვრები ხალხი. ცხოვრობენ ხაკასეთში, ასევე ნაწილობრივ ტუვის რესპუბლიკასა და კრასნოიარსკის მხარეში. საუბრობენ ხაკასურ ენაზე, რომელიც განეკუთვნება თურქულ ენებს. ხაკასები იყოფოდნენ ხუთ ტომობრივ ჯგუფად: კაჩინელები, საგაელები, ბელტირები, კოიბალები, კიზილელები. XVII-XVIII საუკუნეებში შევიდნენ რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში. მათი ძირითადი საქმიანობა იყო მომთაბარე მესაქონლეობა და პრიმიტიული მიწათმოქმედება. მისდევდნენ შამანიზმს. XVIII საუკუნიდან მოხდა მათი ეთნიკური კონსოლიდაცია. სსრკ-ის შემადგენლობაში შეიქმნა ხაკასეთის ავტონომიური ოლქი. ამჟამად მათი რაოდენობა შეადგენს დაახლოებით 73 ათას ადამიანს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 416.
ხაკასური ენა

ხაკასური ენა — ალთაური ენების ოჯახის თურქული ენების უიღურულ-ოღუზური ჯგუფის ენა. უკავშირდება ძველ ყირგიზულ და ძველ უიღურულ ენებს. გავრცელებულია ხაკასეთში და მასზე ლაპარაკობენ ხაკასები. აქვს ორი დიალექტი, სისინა და შიშინა ჯგუფები. მასში 17 ხმოვანი და 24 თანნხმოვანია. დამწერლობა შეიქმნა 1926 წელს რუსული გრაფიკის, 1929 წელს ლათინური და 1939 წელს რუსული ანბანის საფუძველზე. გურგენიძე, ნ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 417.
სოსო სიგუა

სოსო სიგუა (დ. 16 ივნისი, 1949, მარტვილი) — ქართველი მეცნიერი, პოლიტიკოსი, ფილოლოგი, ლიტერატურათმცოდნე, მწერალი, მთარგმნელი. საქართველოს სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (2003). 1971 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1971 წლიდან ეწეოდა სამეცნიერო-პედაგოგიურ და ლიტერატურულ-საგამომცემლო საქმიანობას: თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, რუსთაველის კაბინეტის ლაბორანტი (1971–1972); გამომცემლობა „საბჭოთა საქართველო“, რედაქტორი (1973–1974); ჟურნალი „განთიადი“, განყოფილების გამგე (1974–1977); გამომცემლობა „მერანი“, რედაქტორი (1978–1981); 1981 წლიდან რუსთაველის სახელობის ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტი, განყოფილების და სექტორის გამგე; საქართველოს ტელევიზიისა და რადიოს ლიტერატურულ-დრამატულ გადაცემათა მთავარი რედაქტორი (1984–1986); 1989 წლიდან თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი, პროფესორი. 1999–2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს აღორძინება“. კულტუროლოგიის საფუძვლები, თბ.: საარი, 2020. — 911 გვ. ქართული კულტურის ისტორია : წიგნი მეოთხე, თბ.: საარი, 2019. — 590 გვ. მოდერნიზმი, თბ.: საარი, 2014. კულტუროლოგიის საფუძვლები : წიგნი II, თბ.: „მწერლის გაზეთი“, 2012. — 330 გვ. „ევსტათი მცხეთელის მარტვილობა“ და აბიბოს ნეკრესელი (ავტორი), თბ.: დიდოსტატი, 2001. — 72 გვ. ავანგარდიზმი ქართულ ლიტერატურაში (ავტორი), თბ.: დიდოსტატი, 1994. — 416 გვ. აღთქმული ქვეყნის ძიება : ლიტერატურულ-კრიტიკული წერილები (ავტორი), თბ.: საბჭ. საქართველო, 1984. — 384 გვ. კონსტანტინე გამსახურდიას პროზის სტრუქტურა (ავტორი), თბ.: საბჭ. საქართველო, 1980. — 323 გვ. ეპოქა და სტილის პრობლემა (ავტორი), თბ.: საბჭ. საქართველო, 1976. — 301 გვ. სოსო სიგუა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი სოსო სიგუა — ციფრული ფოტომატიანე „ივერიელი“ სოსო სიგუა — ბიბლიოვიკი სოსო სიგუა — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ „ლიტერატურა და ხელოვნება“. ავტორი — პოეტი დავით შემოქმედელი, სტუმარი — მწერალი სოსო სიგუა. 18.03.2022 // YouTube
ბანგლადეშის სამზარეულო

ბანგლადეშის სამზარეულო ( ბენგ. বাংলাদেশের রান্না ) ბანგლადეშის ეროვნული სამზარეულოა. ბანგლადეშის სამზარეულო ჩამოყალიბდა ბანგლადეშის მრავალფეროვანი ისტორიისა და მდინარის ხაზების მიხედვით. ქვეყანას აქვს ტროპიკული მუსონური კლიმატი. ბანგლადეშელები ჭამის დროს გარკვეულ წესებსა და რეგულაციებს იცავენ. იგი მოიცავს თბილ სტუმართმოყვარეობას და მომსახურების განსაკუთრებულ გზებსაც. ეს ცნობილია როგორც Bangaliketa ( ბენგ. বাঙালি কেতা ). ეს კულტურა ასევე განსაზღვრავს ხალხის საქორწილო და სასადილოდ მოწვევის გზას. საჩუქრებს აძლევენ გარკვეულ შემთხვევებში. Bangaliketa ასევე მოიცავს კერძის ჭურჭლში სათანადო წესით განთავსებას. [ უკეთესი   წყარო   საჭიროა ] ბანგლადეშის სამზარეულოზე დროთა განმავლობაში გავლენა მოახდინა სპარსელი მმართველების მიერ დატოვებულმა მუღლაის სამზარეულომ. ამან განაპირობა ის, რომ ბანგლადეშის სამზარეულო მოიცავს ბევრ არომატულით მდიდარ კერძებს, როგორიცაა biriyani და Korma. დაკა, როგორც ბენგალური სუბაჰის მუღალის დედაქალაქი (რომელიც მოიცავს თანამედროვე ბანგლადეშსა და ინდოეთის შტატს - დასავლეთ ბენგალს ) იყო მთავარი სავაჭრო ცენტრი სამხრეთ აზიაში, ამიტომ მსოფლიოს მრავალი კულინარიული სტილი გავლენას ახდენდა ქალაქის სამზარეულოზე. მას შემდეგ, რაც დაკა აღმოსავლეთ ბენგალის დედაქალაქი გახდა, ბანგლადეშის მოსახლეობამ დაიწყო ქალაქის სამზარეულოს მიღება, სადაც პოპულარული გახდა სპარსული, თურქული და არაბული გავლენის მქონე მრავალი კერძები. შუთკი ჩათნი | kulaura | In molvibazar kukaura არის სქელი ხორციანი Citrus macroptera- ქერქი, რომელიც ცნობილია როგორც Shatkora და იჭმევა, როგორც ბოსტნეული. მას აქვს უნიკალური გემო და არომატი. სქელი ქერქი დაჭრილია პატარა ნაჭრებად და მოხარშულია (მწვანე ან მწიფე) საქონლის ხორცში, ცხვრის ხორცთან და თევზის კარისთან ერთად. შატკორასა და საქონლის ხორცით ან ცხვრის ხორცით მოხარშული კარი ძალიან პოპულარულია დღესაც ბანგლადეშურ / ინდურ ბევრ რესტორანში, ასევე დიდი ბრიტანეთის ბევრ რესტორანში. ბანგლადეშის ადგილობრივი შეფ-მზარეულების მიერ მომზადებული ძროხის shatkora ერთ-ერთი მთავარი კერძია ბრიტანელი სახელგანთქმული შეფის რიკ სტეინის კულინარიულ პროგრამაში: რიკ სტეინის შორეული აღმოსავლეთის ოდისეა ( ეპიზოდი 6 ), რომელიც BBC- იმ 2009 წლის 20 აგვისტოს გაუშვა ეთერში. |} ↑ Country Guides & Profiles - Business - Kwintessential UK. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-07-29. ციტირების თარიღი: 2020-09-23.
დელი დილავერ-ფაშა

დელი დილავერ-ფაშა — XVII საუკუნის ოსმალეთის სამხედრო და სახელმწიფო მოღვაწე, წარმოშობით ქართველი. მეტსახელი „დელი“ თურქულად ნიშნავს „შმაგს“, „ფიცხს“. ბავშვობისას იმერეთიდან ტყვედ წაუყვანიათ და გაუყიდიათ. გახდა მამლუქი და მსახურობდა ყარა მუსტაფა-ფაშასთან, რომელმაც დიდ ვეზირობას მიაღწია და 1639 წელს დილავერი თორთუმის სანჯაყბეგად დანიშნა. დილავერ-ფაშამ მონაწილეობა მიიღო გონიოსთან გამართულ ბრძოლებსა და სამეგრელოზე თავდასხმაში (1647). შემდეგ ილაშქრა ბასრაზე. 1667 წელს მისი კვალი დაიკარგა. თურქი მოგზაურის ევლია ჩელების ცნობით, დელი დილავერ-ფაშა ყოფილა გამორჩეული ადამიანი, შეუდრეკელი და უშიშარი მებრძოლი, უებრო ცხენოსანი, მეთოფე და მექამანდე. ევლია ჩელების „მოგზაურობის წიგნი“. თურქულიდან თარგმნა, კომენტარები და გამოკვლევა დაურთო გ. ფუთურიძემ, ნაკვ. 1–2, თბ., 1971–73; სვანიძე მ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012.
მაია სიმონიძე

მაია სიმონიძე (დ. 13 თებერვალი, 1961, ხონი) — ქართველი პოლიტიკოსი. 1983 წელს ნიკოლოზ მუსხელიშვილის სახელობის ქუთაისის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მსუბუქი მრეწველობის ფაკულტეტი. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. მაია სიმონიძე — ბიბლიოვიკი მაია სიმონიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
ჟოზეფ დელილი

ჟოზეფ-ნიკოლა დელილი (ფრანგ. Joseph-Nicolas Delisle; დ. 4 აპრილი, 1688, პარიზი, — გ. 11 სექტემბერი, 1768, იქვე) — ფრანგი ასტრონომი და გეოგრაფი. 1712-1726 წლებში მუშაობდა ლუქსემბურგის სასახლისა და სამეფო ობსერვატორიებში. 1727-1747 წლებში რუსეთის საიმპერატორო კარის მიწვევით მოღვაწეობდა მეცნიერებათა აკადემიაში პეტერბურგში. იქ ყოფნისას დელილი შეხვდა ვახტანგ VI-ს და ბაქარს. მისი წინადადებით, რუსეთის საგარეო კოლეგიის პროფესორმა გ. კერმა ლათინურად თარგმნა ულუღბეგის ასტრონომიული თხზულება „ზიჯი“. ამასთან დაკავშირებით შეისწავლა აღნიშნული ძეგლის ვახტანგისეული თარგმანის ხელნაწერი. 1736 წელს დელილი გაეცნო პეტერბურგში დიპლომატიური მისიით ჩასულ კახეთის სამეფოს წარმომადგენელს როსებს, რომლის დახმარებითაც შეადგინა კახეთის სამეფოს სქემატური რუკა (დაცულია სანქტ-პეტერბურგში,რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის ბიბლიოთეკის ხელნაწერთა განყოფილებაში „დელილის პორტფელი“). 1738 წელს ბაქარმა დელილს გადასცა ვახუშტი ბატონიშვილის მიერ შედგენილი რუკები, რომლებიც გეოგრაფიულ დეპარტამენტში თარგმნეს და გაამრავლეს. 1740 წელს პეტერბურგში ჩასული ვახუშტი დაინტერესდა საქართველო-კავკასიის იმ ქართული რუკების მდგომარეობით, რომლებიც ამ დეპარტამენტში ითარგმნებოდა. 1747 წელს დელილი დაბრუნდა საფრანგეთში, სადაც საფრანგეთის სამხედრო-საზღვაო ფლოტის ასტონომად დაინიშნა. 1761 წლამდე ასწავლიდა „კოლეჟ-დე-ფრანსში“. სხვა მონაპოვართან ერთად მან თან წაიღო საქართველოსა და კავკასიის რუკები. გამოსცა ვახუშტისეული თბილისის გეგმა. 1766 წელს პარიზში გამოაქვეყნა რუსეთიდან წაღებული სხვა რუკები შესავალ წერილთან ერთად. მეცნიერის ფონდი დაცულია საფრანგეთის საზღვაო სამინისტროს არქივში. სიხარულიძე ფ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012.
ხუნანის სამზარეულო

ხუნანის სამზარეულო, ასევე ცნობილი როგორც ციანგის სამზარეულო. იგი შედგება სიანგის რეგიონის, დონტინგის ტბისა და ჩინეთის დასავლეთ ჰუნანის პროვინციის სამზარეულოსგან. ეს არის ჩინური სამზარეულოს რვა საუკეთესო ტრადიცია და კარგად არის ცნობილი თავისი ცხელი და პიკანტური არომატით, სუფთა არომატით და ღრმა ფერებით. სამზარეულოს ჩვეულებრივ ტექნიკას მიეკუთვნება მოხარშვა, შეწვა, მოხრაკვა და შებოლვა . რეგიონის სოფლის მეურნეობის უხვი მოსავლის გამო, ხუნანის კერძების ინგრედიენტები მრავალფეროვანია. ხუნანის სამზარეულოში გამოყენებული კერძის მომზადების უნარების ისტორია მე -17 საუკუნეს უკავშირდება. ჩილის წიწაკა პირველად ნახსენებია პროვინციის ადგილობრივ გაზეთებში, რომელიც თარიღდება 1684 წლით, იმპერატორი სიუანეს 21-ე წელს. თავისი ისტორიის განმავლობაში, ჰუნანის სამზარეულომ აითვისა სხვადასხვა ადგილობრივი ფორმა, საბოლოოდ კი დამკვიდრდა საკუთარ სტილში. ზოგიერთი ცნობილი კერძია: 麻辣鸡丁 შემწვარი ქათამი 麻辣鸡丁 პიკანტური სოუსით ( 麻辣鸡丁) და შებოლილი ღორის ხორცი, ხმელი გრძელი მწვანე ლობიოთი ( 干豆角蒸腊肉). ხუნანის სამზარეულო შედგება სამი ძირითადი სტილისგან: მდინარე ციანგის სტილი: წარმოშობილია Changsha, სიანტანისგან და ჰენგიანგისგან დონტინგის ტბის სტილი: წარმოშობილია იუეიანისგან, იიანგისგან და ჩანგდედან დასავლური ხუნანის სტილი: წარმოშობით ჟანჟჯიაჯიიდან, ჯიშოუდან და ჰუაიჰუასგან აქაურ სამზარეულოში ძალიან პოპულარულია წიწაკა და მისი მახასიათებლების გამო უამრავ კერძში იყენებენ. ხშირად ის გამოიყენება გამხმარ მდგომარეობაში. ხუნანის სამზარეულო ხშირად ცხარეა არა მხოლოდ სუფთა ჩილის შემცველობის გამო, არამედ იგი შეიცავს უფრო მრავალფეროვან ახალ ინგრედიენტებსაც. როგორც ხუნანის, ასევე სიჭუანის სამზარეულოს შეიძლება მნიშვნელოვნად ცხიმიანი ეწოდოს. მეტად ცხიმიანი, ვიდრე ჩინეთის სხვა სამზარეულოები, მაგრამ სიჭუანის კერძები ზოგადად უფრო ზეთოვანია, ვიდრე ხუნანის კერძები. კიდევ ერთი მახასიათებელი, რომელიც განასხვავებს ხუნანის სამზარეულოს სიჭუანის სამზარეულოსგან, არის ის, რომ ხუნანის სამზარეულო ბევრად უფრო ხშირად იყენებს შებოლილ საქონელს კერძებში. სეზონებთან ერთად ხუნანური სამზარეულოს მენიუ იცვლება. ცხელ და ნოტიო ზაფხულში, საუზმე, როგორც წესი, იწყება ცივი კერძებით ან ცივ ჭურჭელში მომზადებული კერზებით, რომელსაც აქვს სპეციალური სტრუქტურა ფორების გასახსნელად და ზაფხულში სიგრილის შესანარჩუნებლად. ზამთარში პოპულარული არჩევანია ცხელი ქოთანი, რომელიც ცივ თვეებში სითბოს ინარჩუნებს. სპეციალური ცხელი ქვაბი, სახელწოდებით yuanyang huoguo ( 鸳鸯火锅 ) გამოირჩევა ქოთნის ორ მხარეზე გაყოფის ტექნოლოგიით - პიკანტური და რბილი. ხუნანის სამზარეულოს ერთ-ერთი კლასიკური კერძი, რომელსაც რესტორნებსა და სახლებში შეხვდებით არის წიწაკაში შემწვარი ღორის ხორცი. იგი მზადდება რამდენიმე საერთო ინგრედიენტით: ღორის ხორცი, მწვანე წიწაკა, ფერმენტირებული შავი ლობიო და სხვა სანელებლები. ზოგადად, ხუნანის სამზარეულოს განხილვის დროს, როგორც წესიჩამოითვლება პიკანტური კერძების დიდი რაოდენობა, მაგრამ არა ყოველთვის ძალიან ცხელი და ცხარე. ↑ 1.0 1.1 http://www.seriouseats.com/2015/02/introduction-hunan-chinese-cuisine.html ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-09-23. ციტირების თარიღი: 2020-09-23. ↑ https://discover.china.org.cn/food-drink/top-10-hunan-dishes-you-have-to-taste/://discover.china.org.cn/food-drink/top-10-hunan-dishes-you-have-to-taste[მკვდარი ბმული]
ასლან სმირბა

ასლან სმირბა (დ. 15 ნოემბერი, 1959, ბათუმი) — ქართველი თანამდებობის პირი, ინჟინერი, იურისტი. 1996 წელს დაამთავრა ბათუმის სახელმწიფო საზღვაო აკადემია ინჟინერ-გემთწამყვანის სპეციალობით, ხოლო 1999 წელს ბათუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ბათუმის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკიდან „საქართველოს აღორძინება“. ასლან სმირბა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ასლან სმირბა — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
რეზო სუჯაშვილი

რევაზ (რეზო) სუჯაშვილი (დ. 24 აპრილი, 1953, დაბა ყაზბეგი, ახლანდ. სტეფანწმინდა) — ქართველი თანამდებობის პირი, ინჟინერი, პოლიტიკოსი. დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი, სპეციალობა მეღვინეობის ტექნოლოგია. 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ყაზბეგის მაჟორიტარი). 2004-2008 წლებში — საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ყაზბეგის მაჟორიტარი). რეზო სუჯაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი რეზო სუჯაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
დელიტეს ეკლესია

დელიტეს ეკლესია — ხუროთმოძღვრული ძეგლი მთიან ინგუშეთში (რუსეთის ფედერაცია), ცეი-ლამის ქედის ძირში, ნასოფლარ ქართის ნანგრევებთან. ძეგლი მდებარეობს მდ. ასისა და დარიალის ხეობების დამაკავშირებელი გზის ახლოს. ინგუშურ ენაზე „დელიტე“ (დოლტე) ნიშნავს „ღმერთისკენ“ (მიმავალ გზას). საკულტო ნაგებობა ქვითა და დუღაბით ნაგები შენობაა, გადახურული ფიქლის საფეხურებიანი ორფერდა სახურავით. სამხრეთიდან აქვს თაღოვანი შესასვლელი. შიგა სივრცე თაღით ორ მონაკვეთად არის გაყოფილი. კედლებს შემოუყვება ქვისავე დაბალი საფეხურები. აღმოსავლეთ კედელზე შიგნიდან მიშენებულია სვეტი-საკურთხეველი, რომელშიც სიმაღლეზე 3 ნიშია განლაგებული. შუა ნიშის სიღრმეში ჯვარია გამოკვეთილი. დიდი ზომის გოლგოთიანი ჯვრებია გამოყვანილი აგრეთვე დასავლეთ და აღმოსავლეთ ფასადების ქვის წყობაში. წყაროების მიხედვით, ნაგებობაზე ჯერ კიდევ XIX საუკუნეში აღმართული იყო რკინის ჯვრები. მდ. ასის ზემო წელზე, დელიტეს ეკლესიის მახლობლად შემორჩენილია ვაინახთა (ჩაჩნები და ინგუშები) რამდენიმე ციხესიმაგრე, რომელთა საბრძოლო კოშკებზე გოლგოთიანი ჯვრებია გამოსახული (გოლგოთიანი ჯვრების გამოსახულებანი საქართველოში ეკლესიებისა და ციხესიმაგრეების ფასადებზე XVI საუკუნიდან გაჩნდა). ისინი XVII–XVIII საუკუნეებით თარიღდება. მსგავს გამოსახულებათა მოტივი შემონახულია ინგუშეთის სხვა ძეგლებზეც (მიატარ-დელა, მაგოერდა და სხვ.). მიუხედავად აზრთა სხვადასხვაობისა, მკვლევართა გარკვეული ნაწილი ფიქრობს, რომ დელიტეს ეკლესია ქრისტიანული ეკლესიაა და ქართველთა და ვაინახთა პოლიტიკური და კულტურული ურთიერთობის დამადასტურებელი მაგალითია. ვინოგრადოვი ვ., XVII საუკუნის საქართველო- ინგუშეთის ურთიერთობის ძეგლები, «ძეგლის მეგობარი», 1982, №60; ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. ტყობა-ერდი
ალიშა კისი

ალიშა კისი (ინგლ. Alicia Keys, დაბადებისას ალიშა ოჯელო კუკი; დ. 25 იანვარი, 1981) — ამერიკელი რიტმ-ენდ-ბლუზ და სოულ მომღერალი, სიმღერების ტექსტების ავტორი, პიანისტი, მუსიკალური პროდიუსერი, მსახიობი, ქველმოქმედი და ავტორი. მსოფლიო მასშტაბით მას 20 მილიონზე მეტი ალბომი აქვს გაყიდული; მოგებული აქვს რამდენიმე ჯილდო. მათ შორის ცხრა გრემის ჯილდო, თერთმეტი ბილბორდის მუსიკალური ჯილდო და სამი ამერიკის მუსიკალური ჯილდო. მთავარი სტატია: ალიშა კისის დისკოგრაფია. Songs in A Minor (2001) The Diary of Alicia Keys (2003) As I Am (2007) The Element of Freedom (2009) Girl on Fire (2012) Here (2016) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ალიშა კისი ოფიციალური საიტი ალიშა კისი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ BlackPast.org — 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q30049687"></a> ↑ Smith J. C. Notable Black American Women — ტ. 3. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q105958972"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q47455946"></a>
დემეტრაშვილი

საკუთარი სახელი დემეტრაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ავთანდილ დემეტრაშვილი — იურისტი, კონსტიტუციონალისტი გივი დემეტრაშვილი — სპორტსმენი (ძიუდო) გიორგი დემეტრაშვილი — სპორტსმენი (მკლავჭიდი) ეკატერინე დემეტრაშვილი-კანდელაკი — პედაგოგი, გეოგრაფი ივანე დემეტრაშვილი — საბჭოთა კავშირის გმირი ნანა დემეტრაშვილი — რეჟისორი
ივანე დემეტრაშვილი

ივანე გაბრიელის ძე დემეტრაშვილი (დ. 2 ნოემბერი, 1910, სოფ. დიდი თონეთი, ახლანდ. თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტი, — გ. 16 აპრილი, 1945, ბერლინის მისადგომებთან, დაკრძალულია კოსტშინში, პოლონეთი) — საბჭოთა არმიის ქართველი კაპიტანი, საბჭოთა კავშირის გმირი (31 მაისი, 1945, სიკვდილის შემდეგ). დაამთავრა თბილისის კავშირგაბმულობის ტექნიკუმი 1931 წელს. 1928-1930 წლებში და II მსოფლიო ომის დროს, 1941 წლიდან მსახურობდა წითელი არმიაში. დაამთავრა საპოლკო სკოლა და უმცროსი ლეიტენანტების კურსები. 1942 წლიდან მოქმედ არმიაში იყო. იბრძოდა ბელორუსიის I ფრონტის ჯარების შემადგენლობაში (1054-ე მსროლელი პოლკის მე-2 ბატალიონის ასეულის მეთაური). ბერლინის მისადგომებთან გამართულ ბრძოლებში გამოჩენილი მამაცობისათვის მიენიჭა საბჭოთა კავშირის გმირის წოდება. დაიღუპა ამავე ბრძოლაში. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები, მათ შორის საბრძოლო ორდენები და მედლები. ჩინჩილაკაშვილი ტ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 373.
ნანა დემეტრაშვილი

ნანა (ნათელა) ალექსანდრეს ასული დემეტრაშვილი (დ. 19 აპრილი, 1939, თეთრიწყარო, — გ. 15 აგვისტო, 2011) — ქართველი რეჟისორი. საქართველოს სახალხო არტისტი (1983). დაამთავრა საქართველოს შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტი (1963). 1963–1964 წლებში რეჟისორად მუშაობდა თბილისის სანკულტურის თეატრში, 1964–1967 წლებში — გორის გ. ერისთავის სახელობის სახელმწიფო დრამატულ თეატრში. 1967–1987 წლებში მთავარი რეჟისორის, შემდეგ დირექტორისა და სამხატვრო ხელმძღვანელის თანამდებობაზე ხელმძღვანელობდა ახალციხეში მესხეთის განახლებულ დრამატულ თეატრს. სპექტაკლები დადგა თბილისის ა. გრიბოედოვის სახელობის, ქუთაისის ლ. მესხიშვილის სახელობის, ჭიათურის სახელმწიფო დრამატულ და რუსთავის დრამატულ თეატრებში. 1987–2007 წლებში პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალურ ინსტიტუტში. დემეტრაშვილის ძირითადი ნამუშევრებია: კ. ვიტლინგერის „ვარსკვლავიდან ჩამოსული კაცი“, ნ. დუმბაძის „მზიანი ღამე“, ო. ჩხეიძის „თედორე“, ა. გეწაძის „პაემანი ცაში“ (სპექტაკლის ჩვენებამ წარმატებით ჩაიარა მოსკოვში 1976), ფ. შილერის „ყაჩაღები“, კ. ბუაჩიძის „ეზოში ავი ძაღლია“, მოლიერის „ტარტიუფი“, ვაჟა-ფშაველას „მოკვეთილი“. მიღებული აქვს ს. ახმეტელის სახელობის პრემია (2010) და სახელმწიფო ჯილდოები. ცუცქირიძე შ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 373.
მავრიტანიული უგია

უგია (არაბ. أوقية) — მავრიტანიის ფულის ერთეული. ახალი უგია მავრიტანიაში შემოვიდა 2018 წელს, ერთი ახალი უგიას ფასი 10 ძველი უგიაა. პირველად უგია მიმოქცევაში 1973 წელს გამოჩნდა. თავდაპირველად ბანკმა შექმნა მონეტები: 1 ხუმსიანი, 1, 2, 5, 10 და 20 უგიები, პარალელურად გამოივდა ბანკნოტები: 100, 200 და უგია. 1979 წელს შეიქმნა ბანკნოტი 500 უგია. მავრიტანიული უგია მავრიტანიის ცენტალური ბანკის საიტი დაარქივებული 2006-12-06 საიტზე Wayback Machine.