laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
იურიაკუ

იმპერატორი იურიაკუ (იაპონ. 雄略天皇;) (დ. 418 — გ. 479) — იაპონიის 21-ე იმპერატორი მემკვიდრეობის ტრადიციული წესის მიხედვით. იმპერატორი ქვეყანას 61 წელი მართავდა. იმპერატორის ცხოვრების და მმართველობის წლები უცნობია. ადრეული ხანის იმპერატორების პირობითი სახელები არ იყო მიღებული „ტრადიციული წესით“ იმპერატორ კამუს მმართველობამდე, რომელიც იამატოს დინასტიის 50-ე მონარქი იყო. კოძიკი და ნიჰონ შოკი წერდნენ, რომ იურიაკუს დაბადების სახელი პრინცი ოჰაცუსე ვაკატაკე. ოჰაცუსე იმპერატორ ინგიოს მეხუთე და ყველაზე უმცროსი შვილი იყო. მას შემდეგ, რაც მისი უმვროსი ძმა ანკო მოკლეს, ოჰაცუსემ შეძლო დაემარცხებინა თავისი ძმები და ტახტზე თავად ასულიყო. იურიაკუს სამი ცოლი ჰყავდა (კუსაჰაჰატასის ჩათვლით). მისი მემკვიდრე პრინცი სირაკა (იმპერატორი სეინეი) იყო, რომელიც მას კაძურაკი ნო კარაჰიმესთან შეეძინა. 1. იმპერატორის მეუღლე კუსაკა ნო ჰატაბიჰიმე ნო ჰიმემიკო, რომელიც სავარაუდოდ იმპერატორ ნინტოკუს და იმპერატორ რიტიუს შვილი იყო; 2. ქალბატონი კაცურაგი ნო კარაჰიმე, რომელიც კაცურაგი ნო ცუბურა ნო ოომის ქალიშვილი იყო. იურიაკუს მასთან 2 შვილი შეეძინა: პრინცი სირაკა (იმპერატორი სეინეი) პრინცესა ტაკუჰატაჰიმე 3. ქალბატონი კიბი ნო ვაკაჰიმე, რომელიც კიბი ნო კამიცუმიჩი ნო ომის ქალიშვილი იყო. იმპერატორს მასთან 2 ვაჟი შეეძინა: პრინცი ივაკი პრინცი ჰოსიკავა ნო ვაკამია 4. ქალბატონი ვანი ნო ვარავაკიმი, რომელიც იმპერატორ ნინკენის მეუღლის, პრინცესა კასუგა ნო ოირაცუმეს დედა იყო. იაპონიის იმპერატორების სია William George Aston (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491 Delmer Brown and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. 10-ISBN 0-520-03460-0; 13-ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323 Basil Hall Chamberlain(1920). The Kojiki. Read before the Asiatic Society of Japan on 12 April, 10 May, and 21 June 1882; reprinted May 1919. OCLC 1882339 Richard Ponsonby-Fane. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691 H. Paul Varley (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. 10-ISBN 0-231-04940-4; 13-ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842 ↑ "Genealogy of the Emperors of Japan" at Kunaicho.go.jp; retrieved 2013-8-28. ↑ Imperial Household Agency (Kunaichō), 安寧天皇 (3); retrieved 2011-10-19. ↑ Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon, p. 4; Brown, Delmer M. (1979). Gukanshō, p. 251; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki, p. 89; Nussbaum, Louis-Frédéric. (2002). "Traditional order of Tennō" in Japan encyclopedia, pp. 962-963. ↑ Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, p. 29. ↑ Aston, William George. (1896). Nihongi, pp. 109.
აღაჯი

აღაჯი (თურქ.) — სიგრძის საზომი ერთეული ახლო აღმოსავლეთ ქვეყნებსა და საქართველოში გვიანდელ შუა საუკუნეებში. აღაჯი თურქული სიტყვაა და ხის ბოძს ნიშნავს. თავდაპირველად იგი გზებზე დასმულ ბოძებს შორის მანძილს გამოხატავდა. შემდეგ იგი დროზე დამყარებული საზომი გახდა და მხედრის მიერ ერთ საათში გავლილ მანძილს უდრიდა. ამის გამო მისი ზომა სხვადასხვა დროს 5,7–6,7 კმ ფარგლებში მერყეობდა. აღაჯის პარალელურად იხმარებოდა ეჯი. ჯაფარიძე გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 47.
სეინეი

იმპერატორი სეინეი (იაპონ. 清寧天皇;) (დ. 444 — გ. 484) — იაპონიის 22-ე იმპერატორი მემკვიდრეობის ტრადიციული წესის მიხედვით. იმპერატორი ქვეყანას 4 წელი მართავდა. იმპერატორის ცხოვრების და მმართველობის წლები უცნობია. ადრეული ხანის იმპერატორების პირობითი სახელები არ იყო მიღებული „ტრადიციული წესით“ იმპერატორ კამუს მმართველობამდე, რომელიც იამატოს დინასტიის 50-ე მონარქი იყო. კოძიკი და ნიჰონ შოკი წერდნენ, რომ სეინეი იმპერატორ იურიაკუს და კაცურაგი ნო კარაჰიმეს შვილი იყო. მისი ღვიძლი და პრინცესა ტაკუჰატაჰიმე იყო. მისი დაბადების სახელი სირაკა იყო. გადმოცემის თანახმად, როდესაც სირაკა დაიბადა მას თმა თეთრი ჰქონდა. მამამისის გარდაცვალების შემდეგ, სეინეიმ თავისი ძმა, პრინცი ჰოსიკავა დაამარცხა და ტახტზე თავად ავიდა. სეინეის საკუთარი შვილები არ ჰყოლია, თუმცა მოგივანებით ნაპოვნი, იაპონიის მე-17 იმპერატორის, რიტიუს 2 შვილიშვილი პრინცი ოკე და პრინცი ვოკე იმპერატორმა საკუთარ მემკვიდრეებად გამოაცხადა. იაპონიის იმპერატორების სია William George Aston (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491 Delmer Brown and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. 10-ISBN 0-520-03460-0; 13-ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323 Basil Hall Chamberlain(1920). The Kojiki. Read before the Asiatic Society of Japan on 12 April, 10 May, and 21 June 1882; reprinted May 1919. OCLC 1882339 Richard Ponsonby-Fane. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691 H. Paul Varley (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. 10-ISBN 0-231-04940-4; 13-ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842 Nihon Shoki დაარქივებული 2014-12-21 საიტზე Wayback Machine. Online English Translations.Scroll 15 – Emperors Seinei, Kenzo, and Ninken დაარქივებული 2014-10-27 საიტზე Wayback Machine. ↑ "Genealogy of the Emperors of Japan" at Kunaicho.go.jp; retrieved 2013-8-28. ↑ Imperial Household Agency (Kunaichō), 安寧天皇 (3); retrieved 2011-10-19. ↑ Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon, p. 4; Brown, Delmer M. (1979). Gukanshō, p. 251; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki, p. 89; Nussbaum, Louis-Frédéric. (2002). "Traditional order of Tennō" in Japan encyclopedia, pp. 962-963. ↑ Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, p. 29. ↑ Aston, William George. (1896). Nihongi, pp. 109. ↑ Titsingh, p. 29; n.b., there is speculation that this unusual hair color suggests albinism. ↑ Aston, William. (1998). Nihongi, Vol. 1, pp. 373–377.
ომარ ბულუხაძე

ომარ ბულუხაძე (დ. 4 მარტი, 1998) — ქართველი ფეხბურთელი, საფეხბურთ კლუბ „საბურთალოსა“ და საქართველოს 17 წლამდე ფეხბურთელთა ნაკრების მცველი. საქართველოს 17 წლამდე ფეხბურთელთა ნაკრები პროფილი Transfermarkt-ზე (ინგლისური) პროფილი Soccerway-ზე (ინგლისური) პროფილი უეფა-ს ოფიციალურ საიტზე (ინგლისური) პროფილი სფფ-ის ოფიციალურ საიტზე[მკვდარი ბმული] (ქართული ენა) პროფილი soccerpunter-ზე (ინგლისური)
წიგნი სამართლისა კაცთა შეცოდებისა ყოვლისავე

წიგნი სამართლისა კაცთა შეცოდებისა ყოვლისავე, ბექას და აღბუღას სამართალი — ძველი ქართული კანონმდებლობის ძეგლი. შედგენილია XIII—XIV საუკუნეებში. შეტანილია ვახტანგ VI-ის სამართლის წიგნთა კრებულში მე-6 ნაწილად აღბუღას სამართლის სახელწოდებით. შეიცავს შესავალსა და 98 მუხლს, რომელთაგან 1— 65 მმ — ბექა მანდატურთუხუცესის სამართალი — მიეკუთვნება ბექა I ჯაყელს, ხოლო 66-98 მმ — აღბუღა ათაბაგ-ამირსპასალარის სამართალი — ბექას შვილიშვილს აღბუღა I ჯაყელს. ბექას სამართალი შედგენილი უნდა იყოს 1295—1304, აღბუღასი — დაახლოებით 1381—86, „ბექაჲს განაჩენი“ ცალკე, დამოუკიდებელი სამართლის წიგნის სახით არ შემონახულა. იგი „სრულობითა და უკლებელად“ აღნუსხავს და ახალ კანონების „დართვით“ დაუმტკიცებია აღბუღას საკანონმდებლო კრებას. ძეგლის უძველესი ხელნაწერია 1672 ნუსხა. კანონთა თავდაპირველი ტექსტი საგრძნობლად დაზიანებულია. ბექას და აღბუღას სამართალი განკუთვნილი იყო სამცხე-სათაბაგოს ფეოდალური სამთავროსთვის და მის პოლიტიკური განკერძოებულობას გამოხატავდა, სამართლის წიგნში კანონმდებლის სახით საქართველოს მეფე არც კი იხსენიება; უზენაესი საკანონმდებლო, აგრეთვე ადმინისტრაციული და სასამართლო ხელისუფლება სამთავროში მისი მფლობელის — პატრონ-ათაბაგის ხელშია. ბაგრატ კურაპალატის სამართალი ფუტკარაძე ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 315.
Cover Version

Cover Version — ბრიტანელი მუსიკოს სტივენ უილსონის მიერ 2003–2010 წლებში გამოცემული სინგლების კომპილაციური ალბომი. მასში შეტანილია ამ წლებში გამოსული 12 სიმღერა, აქედან ნახევარი - ქავერ-ვერსიების სახით. თითო სინგლი გამოიცემოდა სტივენის საავტორო სიმღერით და ქავერ ვერსიით. განსხვავებული იყო სინგლი "The Guitar Lesson", ხალხური სიმღერით "The Unquiet Grave". ↑ 1.0 1.1 Allmusic Review ↑ Cover Version LP released. Steven Wilson HQ. Retrieved 2014-03-24. ↑ http://www.amazon.co.uk/Cover-Version-Steven-Wilson/dp/B00K1QC2WM/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1403404595&sr=8-1&keywords=Steven+Wilson ↑ Steven Wilson: Cover Version | PopMatters. popmatters.com. ციტირების თარიღი: 2014-06-22.
სამსონ დუმბაძე

სამსონ ანტონის ძე დუმბაძე (დ. 2 თებერვალი, 1866, შემოქმედი — გ. 1938, გორი) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორი (1915). იყო ცნობილი ლოტბარისა და მგალობლის, ანტონ დუმბაძის შვილი. მისი ძმები, იოსები, ნიკოლოზი, მიხეილი და ივანე აგრეთვე რუსეთის არმიის გენერლები იყვნენ. მათ შორის ყველაზე ცნობილი იყო ივანე დუმბაძე, რომელიც იალტის მთავარმმართებელი იყო. განათლება მიიღო თბილისის კადეთა კორპუსში და ნიკოლაევსკის ინჟინერთა სასწავლებელში. სამხედრო სამსახურს შეუდგა 1883 წლის 31 აგვისტოდან. გაგზავნილ იქნა პირველ კავკაციურ ბატალიონში, სადაც მიიღო პოდპორუჩიკის (1884), პორუჩიკის (1888), შტაბსკაპიტნის (1891) და კაპიტნის (1894) ჩინები. ამის შემდეგ დაასრულა ნიკოლაევსკის საინჟინრო აკადემია, გახდა პოდპოლკოვნიკი (1902) და პოლკოვნიკი (1902). 1915 წელს მიიღო გენერალ-მაიორის წოდება. იმავე წლიდან მუშაობდა ქ. ომსკის სამხედრო ოლქის მთავარ ინჟინრად. იყო თეთრების მოძრაობის წევრი. დაპატიმრებული იყო რვა წლის განმავლობაში, სასჯელს იხდიდა ბუტირკის ციხეში (მოსკოვი). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 511. Думбадзе Самсон Антонович
იოსებ დუმბაძე

იოსებ დუმბაძე (რუს. Думбадзе Иосиф Антонович დ. 3 იანვარი, 1865, შემოქმედი — გ. უცნობია) — ქართველი სამხედრო მოღვაწე, რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორი. იყო ცნობილი ლოტბარისა და მგალობლის, ანტონ დუმბაძის შვილი. მისი ძმები, სამსონი, ნიკოლოზი, მიხეილი და ივანე აგრეთვე რუსეთის არმიის გენერლები იყვნენ. მათ შორის ყველაზე ცნობილი იყო ივანე დუმბაძე, რომელიც იალტის მთავარმმართებელი იყო. განათლება მიიღო თბილისის კადეტთა კორპუსში. სამხედრო სამსახურს შეუდგა 1882 წლის 24 აგვისტოდან. დაამთავრა მე-3 სამხედრო ალექსანდროვკის სასწავლებელი. 1884 წელს პოდპურიჩიკის წოდებით ჩაირიცხა ყარსი-ალექსანდროვკის კორპუსში. შემდეგ მიიღო პორუჩიკის (1888), შტაბსკაპიტნის (1894), კაპიტნის (1898) და პოდპოლკოვნიკის (1904) ჩინები. მონაწილეობდა 1904–1905 წლების რუსეთ-იაპონიის ომში. იყო ვლადივასტოკის ციხე-სიმაგრის პირველი საარტილერიო ბრიგადის მეთაური. ომის შემდეგ დაასრულა ოფიცერთა საარტილერიო სკოლა. 1908 წელს მიიღო პოლკოვნიკის, 1912 წელს კი გენერლის წოდება, 1914 წელს — გენერალ მაიორის წოდება. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 509. Думбадзе Иосиф Антонович
სოლ კრიპკე

სოლ აარონ კრიპკე (ინგლ. Saul Aaron Kripke; დ. 13 ნოემბერი 1940) — ამერიკელი ფილოსოფოსი და ლოგიკოსი, ჰარვარდის უნივერსიტეტის საპატიო პროფესორი, ნიუ-იორკის საქალაქო უნივერსიტეტის საუნივერსიტეტო ცენტრისა და უმაღლესი სკოლის დამსახურებული პროფესორი. როლფ შოკის პრემიის ლაურეატი ფილოსოფიასა და ლოგიკაში (2011), გამოკითხვის მიხედვით, ბოლო ორასწლეულის 10 ყველაზე მნიშვნელოვან ფილოსოფოსს შორისაა დასახელებული. ძირითადი ნაშრომები მათემატიკური ლოგიკაში, ენის ფილოსოფიაში, მათემატიკის ფილოსოფიაში, მეტაფიზიკაში, ეპისტემოლოგიასა და სიმრავლეთა თეორიაში აქვს. კრიპკეს ნაშრომების უმრავლესობა ჯერ კიდევ გამოუქვეყნებელია, რომლებიც აუდიოჩანაწერების ან ხელნაწერების სახითაა. მნიშვნელოვანი წვლილი მიუძღვის მოდალური ლოგიკის განვითარებაშიც. სოლ კრიპკე — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #118813455 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ http://www.britannica.com/EBchecked/topic/323543/Saul-Kripke ↑ SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ Babelio — 2007. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2877812"></a> ↑ Weinberg J. Saul Kripke (1940-2022) — 2022. ↑ https://www.repubblica.it/cultura/2022/09/17/news/e_morto_il_filosofo_saul_kripke_il_logico_della_teoria_causale_del_riferimento-366101566/ ↑ Rorty's Kripke // 3 Quarks Daily — 2005. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q21411021"></a> ↑ Sunday Funny: Saul Kripke Resigns Amidst Allegations That He Faked the Results of Thought Experiments // 3 Quarks Daily — 2012. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q21411021"></a> ↑ Library of Congress Authorities — Library of Congress. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13219454"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q131454"></a> ↑ Montenegro A. ORCID Public Data File 2023 — 2023. — doi:10.23640/07243.24204912.V1 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123508386"></a> ↑ Guggenheim Fellows database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107425373"></a>
NSRGNTS RMXS

NSRGNTS RMXS — ბრიტანელი მუსიკოს სტივენ უილსონის სიმღერების რემიქსების კომპილაციური EP. იგი ეფუძნება უილსონის პირველი სტუდიური სოლო ალბომ Insurgentes-ის მასალას. კომპილაცია გამოვიდა CD და გრამფირფიტის ფორმატებში. "Harmony Korine" (დევიდ ა. სიტეკის მიქსი) – 5:10 "Get All You Deserve" (Dälek mix) – 7:44 "Abandoner" (Engineers mix) – 4:46 "Salvaging" (პეტ მასტელოტოს მიქსი) – 8:31 "Abandoner" (Danse Macabre mix) – 5:33 "Get All You Deserve" (Fear Falls Burning mix) – 6:19 "Harmony Korine" (დევიდ ა. სიტეკის მიქსი) – 5:14 "Only Child" (პეტ მასტელოტოს მიქსი 3) – 4:32 "Only Child" (პეტ მასტელოტოს მიქსი 1) – 5:56 "Harmony Korine" (დევიდ ა. სიტეკის მიქსი) – 5:10 "Get All You Deserve" (Dälek mix) – 7:44 "Abandoner" (Engineers mix) – 4:46 "Salvaging" (პეტ მასტელოტოს მიქსი) – 8:31 "Abandoner" (Danse Macabre mix) – 5:33 "Get All You Deserve" (Fear Falls Burning mix) – 6:19 "Only Child" (პეტ მასტელოტოს მიქსი 3) – 4:32 "Only Child" (პეტ მასტელოტოს მიქსი 1) – 5:56 ↑ allmusic ((( NSRGNTS RMXS > Overview ))) ↑ 2.0 2.1 STVN WLSN NSRGNTS RMXS ↑ Kscope " Blog Archive " Steven Wilson – NSRGNTS RMXS details. Kscope (15 May 2009). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 27 იანვარი 2013. ციტირების თარიღი: 11 იანვარი 2015.
კენძო

იმპერატორი კენძო (იაპონ. 顕宗天皇;) (დ. 450 — გ. 487) — იაპონიის 23-ე იმპერატორი მემკვიდრეობის ტრადიციული წესის მიხედვით. იმპერატორი ქვეყანას 2 წელი მართავდა. პრინცი ოკა, რომელიც მოგვიანებით იმპერატორი კენძო გახდა, იმპერატორ რიტიუს შვილიშვილი და იტინობე ნო ოსივას შვილი იყო. ოკა ძალიან პატარა იქნებოდა მაშინ, როდესაც იმპერატორმა იურიაკუმ სანადირო ექსპედიციის დროს მოკლა. სწორედ ამან განაპირობა პრინცი ოკეს და მისი უფროსი ძმის, ოკას გაქცევა. მათ თავი ჰარიმას პროვინციის ქალაქ აკასის შეაფარეს. მას შემდეგ, რაც იმპერატორი იურიაკუ მისმა შვილმა, სეინეიმ ჩაანაცვლა, იმპერატორმა ძმები სამეფო კარზე იხმო და ისინი თავიან შვილებად და მემკვიდრებად გამოაცხადა. სეინეის გარდაცვალების შემდეგ, რადგანაც მას მემკვიდრე არ ჰყავდა 2 ძმიდან ერთ-ერთი უნდა ასულიყო ტახტზე. ოკას უნდოდა, რომ მისი უფროსი ძმა გამხდარიყო იმპერატორი, მაგრამ ოკე უარზე იყო. სამეფო კარის უხუცესმა ამტკიცებდა, რომ ერთ-ერთი მათგანი აუცილებლად უნდა ასულიყო ტახტზე, მაგრამ საბოლოოდ ოკემ თავისი პოზიცია არ დათმო. ამიტომ ტახტზე პრინცი ოკა ავიდა, რომელიც იმპერატორი კენძო გახდა. კენძო ქვეყანას V საუკუნის ბოლოს მართავდა, მაგრამ მის შესახებ ძალიან მცირე რამ არის ცნობილი. დღესდღეობით არასაკმარისი რესურსია, იმისათვის, რომ შეისწავლონ მისი მმართველობის წლები. იაპონიის იმპერატორების სია William George Aston (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491 Delmer Brown and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. 10-ISBN 0-520-03460-0; 13-ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323 Basil Hall Chamberlain(1920). The Kojiki. Read before the Asiatic Society of Japan on 12 April, 10 May, and 21 June 1882; reprinted May 1919. OCLC 1882339 Richard Ponsonby-Fane. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691 H. Paul Varley (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. 10-ISBN 0-231-04940-4; 13-ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842 Nihon Shoki დაარქივებული 2014-12-21 საიტზე Wayback Machine. Online English Translations.Scroll 15 – Emperors Seinei, Kenzo, and Ninken დაარქივებული 2014-10-27 საიტზე Wayback Machine. ↑ "Genealogy of the Emperors of Japan" at Kunaicho.go.jp; retrieved 2013-8-28. ↑ Imperial Household Agency (Kunaichō), 安寧天皇 (3); retrieved 2011-10-19. ↑ Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon, p. 4; Brown, Delmer M. (1979). Gukanshō, p. 251; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki, p. 89; Nussbaum, Louis-Frédéric. (2002). "Traditional order of Tennō" in Japan encyclopedia, pp. 962-963. ↑ Murray, David. (1906). Japan, p. 102. Google წიგნებში
ალ-მაჰდი

მუჰამად იბნ მანსურ ალ-მაჰდი (არაბ. محمد بن منصورالمهدى; დ. 744 ან 745 — გ. 785 ) — მესამე აბასიანი ხალიფა 775-785 წლებში. მამის, ალ-მანსურის მემკვიდრე. ხალიფად იგი მამამ სიკვდილის წინ გამოაცხადა. ალ-მაჰდის ათწლიანი მშვიდი მმართველობა მისი წინამორბედების პოლიტიკის გაგრძელებას წარმოადგენდა. კოსმოპოლიტური ქალაქი ბაღდადი ალ-მაჰდის მმართველობის პერიოდში აყვავდა. იგი ემიგრანტებს იზიდავდა არაბეთიდან, სირიიდან, ერაყიდან, სპარსეთიდან და ავღანეთისა და ესპანეთის მსგავსი შორეული ქვეყნებიდანაც. ქალაქში, მზარდ ისლამურ მოსახლეობასთან ერთად, ცხოვრობდნენ ქრისტიანები, იუდეველები, ინდუსები და მაზდეანები. ბაღდადი მსოფლიოს უდიდესი ქალაქი გახდა. ალ-მაჰდი განაგრძობდა აბასიანთა ადმინისტრაციის გაფართოებას. შექმნა ახალი დივნები არმიის, კანცელარიისა და საგადასახადო სისტემისათვის. დაინიშნა მრავალი მოსამართლე, სხვა ეთნიკური ჯგუფების წინააღმდეგ მიმართული კანონები კი გაუქმდა. უდიდესი მნიშვნელობა ჰქონდა ჩინეთიდან ქაღალდის შემოტანას (751 წ., იხ. ტალასის ბრძოლა). დასავლეთში ქაღალდს ჯერ კიდევ არ იცნობდნენ. არაბები და სპარსელები პაპირუსს იყენებდნენ, ევროპელები კი — ცხოველის ტყავისაგან დამზადებულ ეტრატებს. ბაღდადი ქაღალდის წარმოებისა და ვაჭრობის ცენტრად იქცა, სადაც ქალაქის ცენტრში მთელ ქუჩაზე ქაღალდი და წიგნები იყიდებოდა. ახალი საწერი მასალის სიიაფემ და გამძლეობამ ეფექტურად გაზარდა აბასიანთა ბიუროკრატია. al-Masudi The Meadows of Gold, The Abbasids, transl. Paul Lunde and Caroline Stone, Kegan Paul, London and New York, 1989 ↑ Al-Souyouti, Tarikh Al-Kholafa'a (The History of Caliphs) ↑ Stanley Lane-Poole, The Coins of the Eastern Khaleefahs in the British Museum
აღვი

აღვი — ცაგერის მუნიციპალიტეტის სოფლების ქვედა აღვის, შუა აღვისა და ზედა აღვის ძველი სახელწოდება. სახელწოდების თავდაპირველი ფორმა აღუ უნდა იყოს. ამ სახელით იხსენიება სოფელი XVI საუკუნის წყაროში (ხონის საყდრის გამოსავლის დავთარი). ისტორიული წყაროებით აღუ მოხსენიებულია XVIII საუკუნის გლეხთა საბეგრო დავთრების სიებშიც. მოგვიანებით გაიყო სამ ნაწილად. ცნობილია აღვის სამკურნალო წყლები ბერაძე თ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 261. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 18. ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 49.
აღთამარი

აღთამარი (სომხ. Ախթամար, თურქ. Akdamar) — ვანის ტბის კუნძული (ამჟამად თურქეთის ტერიტორია), სომეხი მეფეების — არწრუნების რეზიდენცია (X-XI სს). კუნძულზე შემორჩენილია სომხური ხუროთმოძღვრების ძეგლი — წმინდა ჯვრის ეკლესია (915-921, ხუროთმოძღვარი მანუელი), რომლის კედლები შიგნიდან მოხატულია, ფასადები უხვადაა შემკული ქვაზე ნაკვეთი ჩუქურთმებით, ბიბლიური და საერო თემებზე შესრულებული რელიეფებით, მცენარეული და ცხოველური ორნამენტით. აქვეა X საუკუნის ნავსადგურის ნანგრევები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 50.
ნინკენი

იმპერატორი ნინკენი (იაპონ. 仁賢天皇; დ. 449 — გ. 498) — იაპონიის 24-ე იმპერატორი მემკვიდრეობის ტრადიციული წესის მიხედვით. იმპერატორი ქვეყანას 10 წელი მართავდა. ნინკენის დაბადების სახელი პრინცი ოიოკე იყო. მას შემდეგ, რაც იმპერატორი სეინეი გარდაიცვალა, მის უმცრო ძმასთან, პრინც ვოკესთან ერთად ტახტის მემკვიდრედ გამოცხადდა, რადგან ისინი იმპერატორ რიტიუს შვილიშვილები იყვნენ. ოიკოსე უმცროსი ძმა, რომელიც მოგვიანებით იმპერატორი კენძოს სახელით არის ცნობილი, ტახტზე მასზე ადრე ავიდა. ეს არატრადიციული თანმიმვდევორბა მათ შეთანხმების შედეგი იყო. როდესაც იმპერატორი კენძო გარდაიცვალა, იგი პრინცმა ოიკომ იმპერატორი ნინკენის სახელით ჩაანაცვლა. ნინკენი მის მეორე ბიძაშვილზე და იმპერატორ იურიაკუს ქალიშვილზე, კასუგა ნო ოირაცუმე ნო ჰიმემიკოზე დაქორწინდა. მათი ქალიშვილი პრინცესა ტასირაკა მოგვიანებით მემკვიდრე კეიტაიზე დაქორწინდა და გახდა მომავალი იმპერატორის და შემდგომი იმპერატორების შთამომავლობითი წინაპარის, კიმეის დედა. მათ ასევე ჰყავდათ ქალიშვილი პრინცესა ტატიბანა, რომელიც იმპერატორ სენკას მეუღლე გახდა. ტატიბანას ქალიშვილი პრინცესა ივაჰიმე გახდა იმპერატორ კიმეის მეუღლე და იმპერატორ ბიდაცუს დედა, რომელიც იაპონიის ამჟამინდელი მონარქის შთამომავლობითი წინაპარია. ნინკენის გარდაცვალების შემდეგ, ტახტზე მისი შვილი იმპერატორი ბურეცუ ავიდა. იაპონიის იმპერატორების სია William George Aston (1896). Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner. OCLC 448337491 Delmer Brown and Ichirō Ishida, eds. (1979). Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. 10-ISBN 0-520-03460-0; 13-ISBN 978-0-520-03460-0; OCLC 251325323 Basil Hall Chamberlain(1920). The Kojiki. Read before the Asiatic Society of Japan on 12 April, 10 May, and 21 June 1882; reprinted May 1919. OCLC 1882339 Richard Ponsonby-Fane. (1959). The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou, Annales des empereurs du Japon. Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691 H. Paul Varley (1980). Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. 10-ISBN 0-231-04940-4; 13-ISBN 978-0-231-04940-5; OCLC 59145842 ↑ "Genealogy of the Emperors of Japan" at Kunaicho.go.jp; retrieved 2013-8-28. ↑ Imperial Household Agency (Kunaichō), 安寧天皇 (3); retrieved 2011-10-19. ↑ Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon, p. 4; Brown, Delmer M. (1979). Gukanshō, p. 251; Varley, H. Paul. (1980). Jinnō Shōtōki, p. 89; Nussbaum, Louis-Frédéric. (2002). "Traditional order of Tennō" in Japan encyclopedia, pp. 962-963. ↑ Titsingh, pp. 29-30.