laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მირიან ცალქალამანიძე

მირიან ვასილის ძე ცალქალამანიძე (დ. 9 მარტი, 1927, სოფ. კონდოლი, თელავის რაიონი, საქართველოს სსრ, საბჭოთა კავშირი — გ. 3 აგვისტო, 2000, თელავი) — ქართველი თავისუფალი სტილით მოჭიდავე. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1957). იყო XVI ოლიმპიური თამაშების ჩემპიონი (1956, მელბურნი), მსოფლიოს ჩემპიონატის ვერცხლის (სტამბოლი, 1957; 52 კგ) და ბრინჯაოს (ტოკიო, 1954; 52 კგ) პრიზიორი, მსოფლიოს თასის გათამაშების მეორე პრიზიორი (1956), საბჭოთა კავშირის ხალხთა I სპარტაკიადის ჩემპიონი (1956), ორჯერ სსრკ ჩემპიონი (1954, 1956), საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი (1955). მიღებული აქვს ოლიმპიური ოქროს მედალი (1956, მელბურნი). 1956 წლის 1 სექტემბერს სპორტის განვითარების საქმეში აქტიური მონაწილეობისა და სსრ კავშირის 1956 წლის ხალხთა სპარტაკიადაზე მაღალი სპორტული მიღწევებისათვის დაჯილდოვდა საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საპატიო სიგელით. საბჭოთა კავშირის თავისუფალი სტილით მოჭიდავეთა ნაკრების ერთადერთი წევრი, რომელმაც მელბურნის ოლიმპიადაზე ოქროს მედალი მოიგო. 2011 წელს, სერიაში „ქართველი ოლიმპიური ჩემპიონები“ (პროექტის ავტორი და მთავარი რედაქტორი ელგუჯა ბერიშვილი) გამოიცა გიორგი ჩოჩიშვილის წიგნი „მირიან ცალქალამანიძე“. სპორტისათვის თავის დანებების შემდეგ წლების განმავლობაში მუშაობდა კახეთში, თელავის რაიონში მეღვინედ. 1954: მსოფლიო უნივერსიადა, ჩემპიონი 1954: საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატი, ჩემპიონი 1954: მსოფლიოს ჩემპიონატი, მესამე პრიზიორი 1955: მსოფლიო უნივერსიადა, ჩემპიონი 1956: XVI ოლიმპიური თამაშები, ჩემპიონი (მელბურნი) 1956: საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატი, ჩემპიონი 1956: საბჭოთა კავშირის ხალხთა I სპარტაკიადა, ჩემპიონი 1956: მსოფლიო თასის გათამაშება, ვერცხლის მედლის მფლობელი 1957: მსოფლიოს ჩემპიონატი, მეორე პრიზიორი 1957: საპატიო ნიშნის ორდენი 1957: საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი 1997: ღირსების ორდენი 2003 (გარდაცვალების შემდეგ): ვახტანგ გორგასლის სახელობის II ხარისხის ორდენი ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 944, ISBN 99928-20-32-2. ბონდო კალანდაძე, ქართული ღვინისა და ალკოჰოლური სასმელების მატიანე, გვ. 373, თბ.: პეტიტი, 2008; ელგუჯა ბერიშვილი, ქართული სპორტის ოქროს წიგნი, გვ. 104, თბ.: პალიტრა L, 2013. დიმოვი, იან, საქართველოს ფალავნები, თბ.: საბჭ. საქართველო, 1987. — გვ. 62–71. 268 გვ. მირიან ცალქალამანიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი მირიან ცალქალამანიძე — ბიოგრაფიული ლექსიკონი მირიან ცალქალამანიძე — ბიოგრაფიული ლექსიკონი მირიან ცალქალამანიძე — საქართველოს ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტი მირიან ცალქალამანიძე — ქართული სპორტი ↑ დანელია, ვაჟა. (2 ოქტომბერი, 2018) მირიან ცალქალამანიძე: თურქი ჩოქბჯენში მყავდა, თავი ამომკრა, საფეთქელი გამისკდა.... lelo.ge. ციტირების თარიღი: 20 იანვარი, 2022 ↑ საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის ბრძანებულება // „ლელო“, 05 სექტემბერი, 1956, № 73 (983), გვ. 1. ↑ Сборник указов Президиума Верховного Совета СССР о награждении орденами и медалями СССР, Июль 1957, № 27 (120). — С. 27.. Naukaprava.ru. Научно-практическая электронная библиотека «Наука права». ციტირების თარიღი: 3 თებერვალი, 2022
მარაგის ხოცვა-ჟლეტა

მარაგის ხოცვა-ჟლეტა (სომხ. Մարաղայի կոտորած) — სომეხი მშვიდობიანი მოსახლეობის მასობრივი მკვლელობა სოფელ მარაღაში (სომხ. მარაგა) აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალების მიერ, 1992 წლის 10 აპრილს, ყარაბაღის ომის დროს. ადგილი ჰქონდა მას შემდეგ, რაც აზერბაიჯანელებმა დაიკავეს მოცემული სოფელი. მაცხოვრებლები — მამაკაცები, ქალები და ბავშვები დახოცეს განურჩევლად და წინასწარგანზრახულად; მათი სახლები გაძარცვეს და დაწვეს; სოფელი მთლიანად განადგურდა და ეს ტერიტორია აზერბაიჯანის არმიამ დაიკავა. მიუხედავად იმისა, რომ შეფასებებში მოხსენიებულია, რომ გარდაცვლილთა რაოდენობა 50-დან 100-მდე მერყეობდა, წყაროების დიდი ნაწილი იუწყება, რომ დაიღუპა 50-ზე მეტი ადამიანი, 53 კი მძევლად აიყვანეს, რომელთაგან 19 არასდროს დაბრუნებულა უკან. ↑ De Waal, Thomas. Black Garden: Armenia and Azerbaijan Through War and Peace. New York: New York University Press, 2003, pp. 175–176. ↑ (რუსული) "Хронология Карабахского конфликта, 1992 год ("The Chronology of the Karabakh Conflict, 1992")." BBC Russian. Last updated August 29, 2005. Retrieved December 20, 2010. ↑ Cox, Caroline. "Survivors of the Maraghar Massacre დაარქივებული 2007-09-29 საიტზე Wayback Machine. ."Christianity Today. April 27, 1998. Retrieved December 20, 2010. ↑ Amnesty International. Azerbaijan; Hostages of the Karabakh conflict: Civilians still have to suffer. April 1993 [1] ↑ UK House of Commons report 1998 ↑ De Waal. Black Garden, p. 176. ↑ Human Rights Watch/Helsinki (1994). Azerbaijan: Seven years of conflict in Nagorno-Karabakh. New York: Human Rights Watch, გვ. 6. ISBN 1-56432-142-8.  ↑ Amnesty International. "Azerbaydzhan: Hostages in the Karabakh conflict: Civilians Continue to Pay the Price ." Amnesty International. April 1993 (POL 10/01/93), p. 9.
მერი (სპილო)

მერი (ინგლ. Mary; დ. დაახლ. 1894 — გ. 13 სექტემბერი, 1916, ერვინი, ტენესის შტატი, აშშ), დიდი მერი (ინგლ. Big Mary), აგრეთვე ცნობილია, როგორც მკვლელი მერი (ინგლ. Murderous Mary) — დედალი აზიური სპილო, რომელიც გამოდიოდა ძმებ სპარქსების ცირკში (ინგლ. Sparks World Famous Shows). ცნობილი გახდა მას შემდეგ, რაც სიკვდილით დასაჯეს ადამიანის მკვლელობისათვის. 1916 წლის 11 სექტემბერს, ტენესის შტატის ქალაქ კინგსპორტში, უსახლკარო კაცი, სახელად რედ ელდრიჯი, დაიქირავეს სპილოს მომთვინიერებლის თანაშემწედ, თუმცა მან არ იცოდა ცხოველებთან მოპყრობა. მეორე დღეს 12 სექტემბერს, ერთ-ერთი გამოსვლის წინ, როდესაც სპილო სცენაზე უნდა გამოეყვანა, ელდრიჯმა მას ყური გაუხვრიტა კაუჭით, რაზეც სპილო განრისხდა, შემოახვია ელდრიჯს ხორთუმი, ძირს დაანარცხა და თავზე ფეხი დაადგა (არსებობს ამ ამბის სხვადასხვა ვერსიები). ატყდა პანიკა. დაიწყეს სროლა სპილოს მიმართულებით, თუმცა მისი ლიკვიდაცია ვერ შეძლეს. საბოლოოდ ძლივს მოხდა მისი შეჩერება. ქალაქის შერიფმა „დააპატიმრა“ მერი და ციხესთან ახლოს მდებარე გალიაში გამოკეტა. მეზობელი ქალაქების მცხოვრებლებმა განაცხადეს, რომ არ მივიდოდნენ ცირკში, სანამ სპილო ცოცხალი იყო. საზოგადოების ზეწოლის გამო ცირკის მფლობელებმა გადაწყვიტეს მისი სიკვდილით დასჯა — ჩამოხრჩობა. ჯაჭვი, რომლითაც სპილო ამწეზე ჩამოკიდეს, პირველ ჯერზე გაწყდა და ცხოველმა ბარძაყი მოიტეხა. იგი მეორედაც ჩამოკიდეს და საბოლოოდ დაიღუპა. დამარხეს სიკვდილის ადგილზე. Murderous Mary. The Moonlit Road. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-07-23. ციტირების თარიღი: 2013-07-10. Mincha. По улицам слона водили. Румбур. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-07-23. ციტირების თარიღი: 2013-07-10. ↑ Olson, Ted (2009) The Hanging of Mary, a Circus Elephant. Knoxville, Tennessee: University of Tennessee Press, გვ. 219–227.
გრიგოლ ქურდიანი

გრიგოლ ქურდიანი (დ. 5 მარტი, 1873, საგარეჯო — გ. 14 ივნისი, 1957, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი. საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრი. საშუალო განათლება თბილისის რეალურ სასწავლებელში მიიღო. 1898 წელს დაამთავრა ხარკოვის პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. წლების განმავლობაში მუშაობდა ალავერდის სპილენძისადნობი ღუმლების მშენებლობაზე და ქალაქ თბილისის მთავარი ინჟინერ-არქიტექტორი. ხელმძღვანელობდა თბილისისა და ქუთაისის წყალმომარაგების სისტემის რეკონსტრუქციასა და შექმნას. 1917 წელს მონაწილეობდა საქართველოს ეროვნული ყრილობის მუშაობაში. 1918 წლის 26 მაისს ხელი მოაწერა საქართველოს დამოუკიდებლობის აქტს. დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ განახლებული ეროვნული საბჭო სრულად პარტიული სისტემით დაკომპლექტდა, რის შემდეგაც ეროვნული საბჭო დატოვა. 1918 წელს დააარსა ტექნიკური საზოგადოება. დამოუკიდებლობის პერიოდში ეწეოდა აქტიურ პროფესიულ საქმიანობას. კითხულობდა ლექციებს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. საქართველოში. 1921-1922 წლებში მუშაობდა სახელმწიფო ნაგებობათა თბილისის კომიტეტში, 1922-1924 წლებში ჩატახის თუჯსადნობი ქარხნის აღდგენაზე, 1922-1924 წლებში იყო თბილისის ქალაქის აღმასკომის მთავარი ინჟინერი. 1925 წელს გერმანიაში წავიდა სასწავლებლად. მუშაობდა მტკვრის ნაპირების გამაგრებისა და ხიდების საკითხზე. აგრძელებდა პედაგოგიურ საქმიანობას თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, სამხატვრო აკადემიასა და პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში. საფუძველი ჩაუყარა ნატახტრისა და ბულაჩაურის წყალსადენების საკველვაძიებო სამუშაოებს, გაიყვანა 200-ზე მეტი სასოფლო და რაიონული წყალსადენი.ა ვტორია რამდნეიმე ქართულენოვანი სახელმძღავნელოსი. ირემაძე.ი, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918–1921) : ენციკლოპედია-ლექსიკონი, თბ.: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2018. — გვ. 461. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 574. შარაძე გ., ისტორიული რელიქვიების დაბრუნება, თბ., 2001 ბერიძე, ვ. თბილისის ხუროთმოძღვრება, ტ 2, თბილისი, 1963 გრიგოლ ქურდიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
თემურ ქორიძე

თეიმურაზ (თემურ) ქორიძე (დ. 1 აპრილი, 1954, სამტრედია ― გ. 27 ოქტომბერი, 2017, თბილისი) — ქართველი მწერალი, კრიტიკოსი, ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის მეინსტრიმული ფრთის ერთ-ერთი ლიდერი, მეცნიერებისა და განათლების საპარლამენტო კომიტეტის თავმჯდომარე უზენაეს საბჭოში, ხელმომწერი საქართველოს დამოუკიდებლობის აქტზე. თემურ ქორიძე დაიბადა 1954 წლის 1 აპრილს სამტრედიაში. სკოლის დამთავრებისთანავე, 1976 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე. შემდგომ წლებში იყო მეცნიერებათა აკადემიის შოთა რუსთაველის სახელობის ლიტერატურის ისტორიის ინსტიტუტის ასპირანტი, ლიტერატურის თეორიის განყოფლების მეცნიერ-თანამშრომელი, სხვადასხვა დროს სწავლული მდივანი; პარალელურად ეწეოდა სამეცნიერო-პედაგოგიურ მოღვაწეობას თბილისის სახელმწიფო თეატრალურ ინსტიტუტში, პუშკინის სახელობის თბილისის სახელმწიფო პედაგოგიურ ინსტიტუტში და სპი-ის არქიტექტურის კათედრაზე (1981–1991). 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა — თავისუფალი საქართველოდან“, კულტურის, განათლებისა და მეცნიერების კომისიის თავმჯდომარე. ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ განიცდიდა პოლიტიკურ დევნას. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიამ აღიარა პოლიტიკური რეპრესიის მსხვერპლად. არის ასამდე სამეცნიერო და კრიტიკული ნაშრომის ავტორი. თემურ ქორიძე 2017 წლის 27 ოქტომბერს 63 წლის ასაკში გარდაიცვალა. დაკრძალეს 31 ოქტომბერს მცხეთაში, სამთავროს მონასტრის ეზოში. 1999 — „დანგრეული ტაძარი“ 2016 — „კაცი არ ყველა სწორია“ თემურ ქორიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი თეიმურაზ (თემურ) ქორიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი ↑ თემურ ქორიძე 63 წლის ასაკში გარდაიცვალა. Primetime.ge (27 ოქტომბერი, 2017). ციტირების თარიღი: 7 მარტი, 2019.[მკვდარი ბმული]
გიორგი ქურხული

გიორგი ქურხული (დ. 3 ივნისი 1889, თბილისი, თბილისის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. 1958, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი საოპერო მომღერალი. ბარიტონი. 1910–1914 წლებში თბილისის მუსიკალურ სასწავლებელში პედაგოგ ე. რიადნოვთან სწავლობდა. გამოდიოდა ზუბალაშვილების სახლში და საოპერო სპექტაკლებში მონაწილეობდა. ასრულებდა სილვიოს რ. ლეონკავალოს „ჯამბაზებში“, ჯ. ვერდის „ტრავიატაში“ და ასევე საპასუხისმგებლო მეორეხარისხოვან პარტიებს. 1917 წლიდან თბილისი ოპერის თეატრის სოლისტი გახდა. 1919 წლის 5 თებერვალს დ. არაყიშვილის ოპერაში „თქმულება შოთა რუსთაველზე“ კარისკაცის პარტიას მღეროდა, 1919 წლის 21 თებერვალს ზ. ფალიაშვილის „აბესალომ და ეთერის“ პრემიერაში აბიო მეფისროლს ასრულებდა, ვ. დოლიძის „ქეთო და კოტეს“ პირველი წარმოდგენისას საქოს პარტიას მღეროდა. გასაბჭოების შემდეგ ზ. ფალიაშვილის „დაისში“ ცანგალას პარტია შეასრულა. ქართულ ოპერებთან ერთად მის რეპერტუარში უცხოელი კომპოზიტორების ნაწარმოებებიც შედიოდა: მონტანო, დანკარიო, კარდიაგა და სხვა. 1933–1936 წლებში თბილისის ოპერის თეატრის რეჟისორი იყო, 1953–1958 წლებში კი ამავე თეატრის სარეჟისორო სამმართველოს უფროსი. მისი დადგმულია: ფ. ჰალევის „ებრაელი ქალი“ („რახილი“), ჯ. მეიერბერის „ჰუგენოტები“, ა. რუბინშტეინის „დემონი“. ლეჟავა. ზ, საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918–1921) : ენციკლოპედია-ლექსიკონი, თბ.: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2018. — გვ. 462. გიორგი ქურხული — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
კორნელია ენდერი

კორნელია ენდერი (გერმ. Kornelia Ender; დ. 25 ოქტომბერი, 1958, პლაუენი, კარლ-მარქს-შტადტის ოლქი, გდრ) — გერმანელი მოცურავე (გამოდიოდა გდრ-ის  სახელით). 1976 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე გახდა პირველი ქალი მოცურავე, რომელმაც მოიგო ოთხი ოქროს მედალი ერთ ოლიმპიურ თამაშებზე, ოთხივე რეკორდული დროით. მოგვიანებით დადასტურდა, რომ აღმოსავლეთ გერმანიის ექიმები სისტემატიურად აძლევდნენ სტეროიდებს სპორტსმენებს (თუმცა ამის შესახებ სპორტსმენებმა არ იცოდნენ). 1976 წელს კორნელიასაც გამოუვლინდა სტეროიდების მოხმარების სიმპტომები (ღრმა ხმა, განვითარებული სხეული), რამაც ძლიერი ეჭვი გააჩინა ენდერის მიღწევებზე. ენდერი ადრეული ასაკიდან ემზადებოდა და 1972 წლის მიუნხენის ოლიმპიადაზე, 13 წლის ასაკში, მოიგო პირველი სამი ვერცხლის მედალი, მათ შორის ერთი — 200 მეტრზე ინდივიდუალურ ესტაფეტაში. მომდევნო წლებში მან ინდივიდუალურ გაცურვებში 32 მსოფლიო რეკორდი დაამყარა, მათ შორის ოთხი მონრეალის ოლიმპიადაზე. საერთო ჯამში ოლიმპიადებზე კორნელიას მოგებული აქვს ოთხი ოქროსა და ოთხი ვერცხლის მედალი, რაც მას ხდის ერთ-ერთ ყველაზე წარმატებულ მოცურავეს ოლიმპიადების ისტორიაში. მსოფლიო ჩემპიონატებზე კორნელიას მოგებული აქვს რვა ოქროსა და ორი ვერცხლის მედალი. ძალიან ბევრი კითხვა ისმოდა 1976 წლის გამოსვლაზე. მოგვაინებით გდრ-ის მწვრთნელებმა დაადასტურეს რომ სპორტსმენებს სტეროიდებს აძლევდნენ. ენდერმა განაცხადა, რომ არ იცოდა იმ ნივთიერებებზე, რომლითაც სამწვრთნელო შტაბი მას ამარაგებდა. 1981 წელს კორნელია ენდერი შეყვანილ იქნა ცურვის საერთაშორისო დიდების დარბაზში. მან სპორტული კარიერა 18 წლის ასაკში 1977 წელს დაასრულა. ენდერი ოთხი წლის განმავლობაში დაქორწინებული იყო, აღმოსავლეთ გერმანელ მოცურავეზე და მრავალგზის ოლიმპიურ ჩემპიონ, როლანდ მატისზე. ამჟამად ის დაქორწინებულია გერმანელ მძლეოსან სტეფენ გრუმტზე. ↑ http://www.britannica.com/biography/Kornelia-Ender ↑ 2.0 2.1 http://www.espn.com/olympics/summer08/fanguide/athlete?athlete=3612[მკვდარი ბმული] ↑ http://www.olympic.org/kornelia-ender ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-03-18. ციტირების თარიღი: 2019-02-26. ↑ http://ishof.org/kornelia-ender-(gdr).html
კალაშნიკოვის სახლი

კალაშნიკოვის სახლი (რუს. Дом Калашниковой) — XIX საუკუნის მეორე ნახევრის ისტორიული სახლი. აგებულია ნეოკლასიციზმის სტილში. მდებარეობს ქალაქ პუშკინში, მისამართი — მცირე ქუჩა სახლი № 29/11, ორანჟერეის ქუჩის კუთხეში. აგებულია 1881 წელს. პროექტის ავტორია ა. პ. გომანი. არის კულტურული მემკვიდრეობის გამოვლენილი ძეგლი. მიწის ნაკვეთზე პირველი მშენებლობის შესახებ ცნობილია 1820-იანი წლებიდან, როდესაც მასზე უკვე იდგა ორი ხის შენობა, უფრო დიდი კი — ქუჩის კუთხეში. მოგვაინებით მიწის ნაკვეთი იყიდა ვაჭრის ქვრივმა ეკატერინე თედორეს ასულმა კალაშნიკოვამ, რომელმაც ქუჩის კუთხეში ააშენა ახალი სახლი, რომელშიც განათავსა სასტუმრო. მშენებლობა მიმდინარეობდა არქიტექტორ ა. პ. გომანის პროექტის მიხედვით. სასტუმროს უწოდეს „ჩრდილოეთი“. 1884 წელს ეზოში არქიტექტორმა პ. პ. დეინეკომ ააშენა ახალი ორსართულიანი ქვის ფლიგელი, რომელსაც რუსული ასო Г-ს ფორმა აქვს (ამჟამინდელი მისამართი: მცირე ქუჩა, სახლი 31/9). მოგვიანებით ორივე სახლი დაიკავა პუშკინის ფოსტამ, რომელიც ახლაც იქაა განთავსებული. ე. თ. კალაშნიკოვა კიდევ ფლობდა ორ სახლს მცირე ქუჩაზე (სახლი 39 და 56), ისინი დაანგრიეს XXI საუკუნის დასაწყისში, ხოლო შემდეგ ხელახლა აღადგინეს. შენობა გაფორმებულია კლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში, აქვს სამკუთხა ფრონტონი. პირველი სართული რუსტირებულია. ფანჯრები სანდრიკებითაა გაფორმებული. Семенова Г. В. Царское Село: знакомое и незнакомое. — М.: Центрполиграф, 2009. — С. 315—316. — 638 с. — ISBN 978-5-9524-4249-8. Оранжерейная 9, 11. Дома Калашниковой (Северная гостиница). Энциклопедия Царского Села. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-07. ციტირების თარიღი: 2018-07-07. Дом Е. Ф. Калашниковой ("Северная гостиница"). citywalls.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-07. ციტირების თარიღი: 2018-07-07.
გლეხთა ომი ზემო ავსტრიაში

გლეხთა ომი ზემო ავსტრიაში — გლეხთა ერთ-ერთი დიდი გამოსვლა 1626 წელს, ოცდაათწლიანი ომის პერიოდში. გამოწვეული იყო ფეოდალური ექსპლუატაციის გაძლიერებით. ომის უშუალო საბაბი გახდა იმპერატორი ფერდინანდ II-ის მიერ მაქსიმილიან I ბავარიელისთვის ზემო ავსტრიის გადაცემა 1620 წელს. ზემო ავსტრიელ გლეხობას მძიმე ტვირთად დააწვა ბავარიის მთავრობის მიერ დაწესებული გადასახადები და ბავარიის ჯარის შენახვა. ამას დაერთო კონტრრეფორმაციის ძალდატანებით გატარება. აჯანყების მთავარ ძალას გლეხები წარმოადგენდნენ, თუმცა მოქალაქენი და პროტესტანტი თავადაზნაურებიც იღებდნენ მასში მონაწილეობას. მაისის დამლევიდან ივლისის დამდეგამდე აჯანყებულებმა შეადგინეს დიდი, კარგად ორგანიზებული და შეიარაღებული ჯარი შტეფან ფადინგერის მეთაურობით და დაიკავეს თითქმის მთელი ზემო ავსტრია. გლეხები იკავებდნენ ციხეებსა და მონასტრებს, ანადგურებდნენ ფეოდალურ დოკუმენტებს, მიჰქონდათ მებატონეთა ქონება და იარაღი, კათოლიკური სამღვდელოება, კათოლიკე თავადაზნაურების მნიშვნელოვანი ნაწილი და ბავარიელი მოხელენი გაიქცნენ ზემო ავსტრიიდან, მაგრამ ქალაქ ლინცის გარემოცვის დროს ფადინგერი სასიკვდილოდ დაიჭრა. მისი სიკვდილის შემდეგ ფერდინანდ II ისარგებლა აჯანყებულთა რიგებში შექმნილი უთანხმოებით და დაიწყო მათთან მოლაპარაკება, ამავე დროს მან მოასწრო ზემო ავსტრიაში ჯარის შეყვანა. 1626 წლის დეკემბერში აჯანყება ჩააქრეს კათოლიკური ლიგისა და ვალენშტაინის ჯარებმა. განსაკუთრებით მწვავე იყო უკანასკნელი ბრძოლა. ომის შესახებ ცნობები შემონახულია ფოლკლორში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 180.
ოლენინების სახლი

ოლენინების სახლი (რუს. Дом Олениных) — XIX საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, ისტორიული შენობა. აგებულია კლასიციზმის არქიტეტურულ სტილში, ვ. მ. გორნოსტაევისა და ნ. ს. ნიკიტინის მიერ. მდებარეობს ქალაქ პუშკინში. მისამართი: პუშკინის ქუჩა, სახლი № 1. აგებულია 1828 წელს. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის გამოვლენილი ობიექტი. სახლი ააშენეს 1828 წელს სავარაუდოდ არქიტექტორ ვ. მ. გორნოსტაევს პროექტის მიხედვით სასახლის მეცეცხლურის აგაფონოვისათვის. 1831 წლიდან სახლი ეკუთვნის ოლენენების ოჯახს. მათ სახლს ცარსკოე-სელოში სტუმრობდა ალექსანდრე პუშკინი. 1845 წელს სახელმწიფო მრჩევლის ქვრივის დაკვეთით ააგეს ხის ნაგებობა. 1907 წელს შენობაში განათავსეს წმინდა სამების თემის მოწყალების დების სანატორიუმი. შენობის გადაკეთებისას მეზონინი გადააკეთეს კოშკად და გუმბათად. გადაკეთების პროექტის ავტორი იყო ინჟინერი ლუნდბერგი. პირველი მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ სახლი გადააკეთეს მცირე ლაზრეთად, რომელიც გათვლილი იყო 15 მეომარზე. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგსახლში ასევე განთავსებული იყო სანატორიუმი. 1921 წელს მასში ცხოვრობდა ანა ახმატოვა. სწორედ ამ სანატორიუმში მან გაიგო თავისი პირველი ქმრის, ნიკოლოზ გუმილიოვისა და ძმის ანდრეი გორენკოს გარდაცვალების შესახებ. სახლი ორსართულიანია, მისი ფასადები ორ ქუჩაზე გადის. სახლის კუთხე მომრგვალებულია, იგი სრულდება კოშკით და გუმბათით. კოშკზე 1999 წელს განათავსეს ფლუგერი ქათმის ფორმით, რომელიც ასოცირდება პუშკინის ზღაპრის პერსონაჟ ოქროს მამალთან. Семенова Г. В. Царское Село: знакомое и незнакомое. — М.: Центрполиграф, 2009. — 638 с. — ISBN 978-5-9524-4249-8. Малинский Д. А., Малинская Е. Е. Пушкин. Справочник-путеводитель по городу. — СПб., 2004. — 160 с. Пушкинская 1 / Дворцовая 17. Дом Олениных (Дом Агафонова). Энциклопедия Царского Села. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-09. ციტირების თარიღი: 2018-07-09. Дом Олениных - Санаторий Свято-Троицкой Общины сестер милосердия. citywalls.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-07-09. ციტირების თარიღი: 2018-07-09.
იჯარა

იჯარა (ლათ. arrendare — „გაქირავება“) — სამოქალაქო სამართალში, ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც ერთი მხარე (გამქირავებელი) ვალდებულებას კისრულობს საზღაურის მიღების პირობით გადასცეს მეორე მხარეს (დამქირავებელს) რაიმე ქონება დროებით სარგებლობისათვის. იგივეა რაც ქონებრივი ქირაობა. მიწის იჯარა ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 289.
იტალო-ამერიკელები

იტალო-ამერიკელი ეწოდებათ იტალიური წარმოშობის ამერიკელებს. ეს ცნება მიემაერთება ისეთ ადამიანებს, რომლებიც დაიბადნენ აშშ-ში და ჰყავთ იტალიელი წინაპრები ან მათ, ვინც იტალიდან აშშ-ში გადასახლდა.
მსოფლიოს უმაღლესი ნაგებობების სია

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მსოფლიოს უმაღლესი ნაგებობების სია SkyscraperCity World Federation of Great Towers Skyscrapers diagrams and forum Skyscrapers database Search for Radio Masts and Towers in the U.S.
მიხეილ ღლონტი

მიხეილ ღლონტი (დ. 25 მარტი, 1858, ოზურგეთის მაზრა, ქუთაისის გუბერნია — გ. სექტემბერი 1924) — ქართველი გენერალი. დაამთავრა ელისავეტგრადის კავალერიის იუნკერთა სასწავლებელი. ჯარში მსახურობდა 1879 წლიდან. კორნეტი (1886). პორუჩიკი (1890). შტაბსროტმისტრი (1895). როტმისტრი (1898). ესკადრონის უფროსი. იყო რუსეთ-იაპონიის 1904-1905 წლების ომის მონაწილე ომში დაიჭრა და მიიღო ძლიერი კონტუზია. ასეულის მეთაური. 1909-1914 წლებში მსახურობდა ნიჟეგოროდის მე-17 დრგუნთა პოლკში. 1910 წლის 31 მაისს მიენიჭა პოლკოვნიკიდ წოდება. 1910-1914 წლებში იყო კავკასიის მე-7 სათადარიგო საკავალერიო პოლკის უფროსი. 1914-1916 წლებში კავკასიის მე-2 სათადარიგო ბრიგადის უფროსის თანაშემწე, შემდეგ უფროსი. გენერალ-მაიორი (1917 წარჩინებისთვის). დაჯილდოებული იყო ორდენებით: წმ. ანას მე-3 ხარისხის, წმ. სტანისლავის მე-2 ხარისხის ხმლებით, წმ. ვლადიმირის მე-4 ხარისხის ხმლებითა და ბაბთით, „გიორგის იარაღით“. 1918 წლიდან ქართულ ჯარში მსახურობდა. მეთაურობდა პოლკს. 1921 წელს ემიგრაციაში არ წავიდა. მონაწილეობდა 1924 წლის ანტისაბჭოთა აჯანყების მომზადებაში. იყო „დამოუკიდებლობის კომიტეტის“ სამხედრო კომისიის წევრი. აჯანყების შემდეგ დააპატიმრეს. დაიღუპა პატიმრობისას. ბახტაზე მ., საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918–1921) : ენციკლოპედია-ლექსიკონი, თბ.: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2018. — გვ. 467. გოგიტიძე, მ., ბეჟიტაშვილი, გ., „სამხედრო ფიცის ერთგულნი“, თბილისი, 2015. — გვ. 92, ISBN 978-9941-0-7386-1. მიხეილ ღლონტი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ მიხეილ ღლონტი. საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი. ციტირების თარიღი: 7 მარტი, 2019.
მარია ლუიზა კარლოტა პარმელი

მარია ლუიზა კარლოტა პარმელი (იტალ. Maria Luisa Carlota di Parma, გერმ. Maria Luisa Carlota von Parma; დ. 2 ოქტომბერი, 1802 — გ. 18 მარტი, 1857) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ეტრურიის მეფე ლუდოვიკო I-ისა და დედოფალ მარია ლუისა ესპანელის ასული. საქსონიის პრინცესა როგორც თავისი მამიდის ქვრივის მეორე მეუღლე. მარია ლუიზა კარლოტა დაიბადა 1802 წლის 2 ოქტომბერს, ეტრურიიდან ბარსელონაში მიმავალ გემზე, ბარსელონასთან ახლოს. იგი იყო ეტრურიის მეფე ლუდოვიკო I-ისა და დედოფალ მარია ლუისა ესპანელის ქალიშვილი. მისი მშობლები ესპანეთის პრინცესა მარია ისაბელისა და სიცილიის პრინც ფრანჩესკოს, ასევე ასტურიის პრინც ფერდინანდისა და მარია ანტონია ნეაპოლელის ქორწილზე დასასწრებლად მიდიოდნენ, რა დროსაც გემზე ორსულ დედოფალს მშობიარობა დაეწყო. დაბადებისას მარია ლუიზა ძალიან სუსტი იყო და ვინაიდან შუა ზღვაში მყოფი ექიმები უძლურნი იყვნენ, მის გადარჩენას ღმერთს შესთხოვდნენ. ასევე მძიმედ იყო დედოფალი მარია ლუისაც, რომელსაც მშობიარობა ძალიან გაურთულდა, თუმცა საბოლოოდ დედაც და შვილიც გადარჩნენ და ქორწილებსაც დაესწრნენ. მის ბებია-ბაბუას, ესპანეთის წინა მეფე კარლ IV-ს, დედოფალ მარია ლუიზა პარმელსა და ბიძამისს, ესპანეთის მეფე ფერდინანდ VII-ს, ყველას ერთხმად სურდა მარია ლუიზა კარლოტას დაქორწინება დედამისის ძმაზე, ინფანტ ფრანსისკო დე პაულაზე, რომელმაც საბოლოოდ ცოლად მეორე დის შვილი შეირთო. 1825 წლის 15 ოქტომბერს იგი მარიონეტულად დაქორწინდა თავისი მამიდის, კაროლინა პარმელის ქვრივ მაქსიმილიან საქსონიელზე. მათი ნამდვილი ქორწინება 1825 წლის 7 ნოემბერს შედგა დრეზდენში. მათი ქორწინება არ ყოფილა ბედნიერი და არც საერთო შვილები ჰყოლიათ. მაქსიმილიანი 1838 წელს გარდაიცვალა, რის შემდეგაც იგი ვენაში გადასახლდა. აქ იგი 1849 წელს მეორედ დაქორწინდა, წარმოშობით ასევე იტალიელ გრაფ ფრანჩესკო როსიზე, თუმცა შვილები არც მასთან ჰყოლია. ფრანჩესკო 1854 წელს გარდაიცვალა, 1855 წლის 5 თებერვალს კი იგი მესამედ გათხოვდა. ამჯერად მისი რჩეული კვლავ იტალიელი გრაფი ჯოვანი ვიმერკატი გახდა, რომელთან ერთადაც იგი რომში დასახლდა და აქ გაატარა სიცოცხლის უკანასკნელი წლები. მარია ლუიზას შვილები არც მასთან ჰყოლია, თუმცა ამჯერად უკვე თავად გარდაიცვალა, 1857 წლის 18 მარტს, 54 წლის ასაკში, მისი ქვრივი ჯოვანი კი 1861 წელს დაიღუპა. D'Amat i de Cortada, Rafel (1994). Calaix de Sastre (volumen VI 1802-1803, pag.125). Barcelona: Curial Edicions Catalanes S.A.) ISBN 84-7256-963-2
მუზაფარ ალიმბაევი

მუზაფარ ალიმბაევი (ყაზახ. Мұзафар Әлімбаев; დ. 29 ოქტომბერი, 1923, აული მარალდი სემიპალატინსკის გუბერნია, ყირგიზეთის სსრ, რსფსრ, სსრკ — გ. 26 ნოემბერი, 2017, ალმათი, ყაზახეთი) — ყაზახი პოეტი და მთარგმნელი, ლიტერატურული კრიტიკოსი და საბავშვო მწერალი. ყაზახეთის სსრ-ის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი. ყაზახეთის სსრ კულტურის დამსახურებული მუშაკი (1978), ყაზახეთის სახალხო მწერალი (1994). დიდი სამამულო ომის მონაწილე. მიღებული აქვს სამამულო ომის II ხარისხის ორდენი (1985), მედალი შრომითი წარჩინებისათვის (1959), ყაზახეთის სახელმწიფო პრემია (1984) და სხვ. Көңіл күнделігінен. Эссе. — 1980; Маржан сөз. Мақалдар. — А., 1982; Таңдамалы, 2 томдық. өлеңдер, поэмалар, аныздар. — А., 1983; Ақмаңдайлым. өлеңдер. — А., 1984; Сүймеген журек семеді, Өлеңдер — А., 1987; Казахская песня. — А.-А., 1957; Казахские степи. — М., 1958; Что на что похоже? Стихи для детей. — А.-А., 1985; Служба добру. Стихотворения. — А.-А.. 1986; Ана тілім ғажап деп айта аламын. Павлодар. Павлодарская область. Энциклопедия. — Павлодар., 2003; Казахстан, А-А., 1969 (Павлодарскаое Прииртышье). Музафар Алимбаев (малим). Kaz-Lit.kz. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-24. ციტირების თარიღი: 2014-03-01. ↑ Алимбаев, Музафар // Казахстан. Национальная энциклопедия. — Алматы: Қазақ энциклопедиясы, 2004. — Т. I. — ISBN 9965-9389-9-7.