laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ჟაკ კარტიე

ჟაკ კარტიე (ფრანგ. Jacques Cartier; დ. 31 დეკემბერი, 1491 — გ. 1 სექტემბერი, 1557) — ფრანგი მოგზაური, რომელმაც საფუძველი ჩაუყარა ჩრდილოეთ ამერიკის ფრანგულ კოლონიზაციას. ფრანსუა I-ის დავალებით კარტიე ახალ სამყაროში გაემგზავრა და 1534 წელს ლაბრადორის ნაპირებს მიაღწია, 1535 და 1541 წლებში პირველმა ევროპელთაგან გაცურა წმ. ლავრენტის მდინარეზე. კაბოტსა და შამპლენთან ერთად კანადის ერთ-ერთი პირველაღმომჩენად ითვლება. კარტიემ ურთიერთობა დაამყარა ლავრენტის იროკეზების თემთან, რომელთა ენიდან სიტყვა კანადა (სოფელი) გახდა ამ ტერიტორიის და შემდგომში ქვეყნის სახელწოდება. ბიოგრაფია Dictionary of Canadian Biography Online-ზე. ჟაკ კარტიე ნამუშევრები პროექტ „გუტენბერგზე“.
საქართველოს ინდუსტრიული ჯგუფი

ჰოლდინგი საქართველოს ინდუსტრიული ჯგუფი (აკრონიმი GIG) — ჰოლდინგური კომპანია, რომელიც აერთიანებს და მართავს ორმოცზე მეტ კომპანიას ენერგეტიკის, ბუნებრივი რესურსების მოპოვება-დამუშავების, საშენ მასალათა წარმოების, ლოჯისტიკური მომსახურების, დეველოპმენტის და სხვა სფეროებში. ჰოლდინგის კომპანიებში სამი ათასამდე ადამიანია დასაქმებული. ჰოლდინგის მომხმარებლები არიან: საქართველოს მსხვილი ინდუსტრიული კომპანიები, რომლებიც დაკავებულნი არიან ცემენტის, მადნების, ქიმიური და სხვა სახის პროდუქციის გამოშვებით; მცირე და საშუალო ბიზნესი; მოსახლეობა. აგრეთვე უცხოური კომპანიები საექსპორტო ბაზრებზე (თურქეთი, სამხრეთ კავკასია, ევროპა). დღესდღეობით, ჰოლდინგი საქართველოს ინდუსტრიული ჯგუფი საქართველოში უმსხვილეს ჰოლდინგს წარმოადგენს და ფლობს ფართო ბიზნეს პორტფელს, რომელშიც შედის ქვანახშირის მოპოვება, ელექტროენერგიის გამომუშავება, ბუნებრივი აირის რეალიზაცია, უძრავი ქონება და სხვა სექტორების მთელი სპექტრი. 2006 წელს საქართველოს ინდუსტრიულმა ჯგუფმა მიიღო ჰოლდინგური კომპანიის ამჟამინდელი სტრუქტურა. მას შემდეგ, ჯგუფი ახორციელებს ინვესტიციებს სხვადასხვა დარგში, რომლებსაც დიდი მნიშვნელობა აქვს საქართველოს ეკონომიკური და სოციალური გარემოსთვის, როგორც მოცემულ მომენტში, ასევე გრძელვადიან პერსპექტივაში. ჰოლდინგი ახორციელებს ინვესტიციებს სხვადასხვა განვითარების პროექტებში ტექნოლოგიების დანერგვითა და ახალი პერსპექტივების ძიებით. კომპანიას გააჩნია გეგმები და განვითარების სტრატეგიები, განსაკუთრებით ენერგეტიკის, სამთო-მრეწველობისა და უძრავი ქონების სექტორებში. ინვესტიციების მოსაზიდად და ბიზნესის შემდგომი განვითარებისთვის საქართველოს ინდუსტრიული ჯგუფი თანამშრომლობს როგორც ადგილობრივ, ასევე უცხოელ ინვესტორებთან. კომპანიის ოფიციალური საიტი კომპანია Neogas-ის ოფიციალური საიტი კომპანია „ტიფლის სიტი“-ს ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2013-06-27 საიტზე Wayback Machine.
სახალინი

სახალინი (რუს. Сахалин) — კუნძული აზიის აღმოსავლეთ ნაპირთან, შედის რუსეთის სახალინის ოლქში. გარს აკრავს იაპონიისა და ოხოტის ზღვები. კონტინენტისაგან გამოყოფილია თათრის სრუტით, კუნძულ ჰოკაიდოსაგან - ლაპერუზის სრუტით. გადაჭიმულია 948 კმ-ზე, საშუალო სიგანე დაახლოებით 100 კმ, მინიმალური - 6 კმ. ფართობი - 76,4 ათასი კმ². სახალინის ნაპირები სუსტადაა შეჭრილ-შემოჭრილი. დიდი ყურეებია ანივა და მოთმინების ყურე. ნახევარკუნძულებია: შმიდტის, მოთმინების, ტონინ-ანივისა და კრილიონის. რელიეფში ჭარბობს დაბალი და საშუალო სიმაღლის მთები, ჩრდილოეთ ნაწილში დაბლობი ვაკეა. Sakhalin Unplugged (Yuzhno-Sakhalinsk, 2006) by Ajay Kamalakaran John J. Stephan, Sakhalin: a History. Oxford: Clarendon Press, 1971. Globetrotting for Love and Other Stories from Sakhalin Island, by Ajay Kamalakaran (Times Group Books, 2017) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სახალინი Sakhalin, ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე Sakhalin Island — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) Map of the Sakhalin Hydrocarbon Region—at Blackbourn Geoconsulting TransGlobal Highway—Proposed Sakhalin-Hokkaidō Friendship Tunnel Steam and the Railways of Sakhalin Maps of Ezo, Sakhalin and Kuril Islands
საქართველოს საერთაშორისო ენერგეტიკული კორპორაცია

საქართველოს საერთაშორისო ენერგეტიკული კორპორაცია (აკრონიმი GIEC) ჩამოყალიბდა როგორც დამოუკიდებელი კომპანია 2005 წლის 11 ივლისს. კორპორაცია წარმოადგენს საქართველოს ერთ–ერთი წამყვანი ინდუსტრიული ჯგუფის Georgian Industrial Group (აკრონიმი GIG) წევრს. საქართველოს საერთაშორისო ენერგეტიკული კორპორაცია ახალგაზრდა კომპანიაა და შედარებით მოკლე დროში მოიპოვა ღირსეული ადგილი ენერგობიზნესში და საიმედო პარტნიორად აღიარება. საქართველოს საერთაშორისო ენერგეტიკული კორპორაციის მომხმარებლებია როგორც ჰოლდინგის წევრი კომპანიები, ისე სხვა კომერციულ ორგანიზაციები. საქართვლეოს საერთაშორისო ენერგეტიკული კორპორაცია (სსეკ) აწარმოების გაზის იმპორტს და მიწოდებას 30-ზე მეტ მომხმარებელზე. გაზის იმპორტი ხორციელედება აზერბაიჯანიდან და რუსეთიდან. სსეკ-ი აწვდის ბუნებრივ გაზს, როგორც მოსახლეობას აგრეთვე ცემენტის, აგურის, მინის და მეტალურგიულ წარმოებებს, გაზგასამართ სადგურებს და საწარმოებს. სსეკ-ი ახორციელებს ელექტროენერგიის გენერაციას და მიწოდებას საქართველოს მთელ ტერიტორიაზე. სსეკ-ის მომხმარებლები არიან მსხვილი კვალიფიციური მომხმარებლები და საქართველოს ელექტროსისტემის კომერციული ოპერატორი. სსეკ-ი ეწევა დიზელის იმპორტს აზერბაიჯანიდან და მის რეალიზაციას ქვეყნის მასშტაბით. კომპანიის მომხარებლები ძირითად მსხვილი ინდუსტრიული და სადისტრიბუციო კომპანიები არიან. ახალციხის თბო-ელექტრო სადგური სიმძლავრე: 300 მეგავატი აგრეგატების რაოდენობა: 2x150 წლიური გამომუშავება: 2,2 მლრდ. კვ/სთ ნახშირის წლიური მოხმარება: 1,9 მლნ. ტონა მშენებლობის ვადა: 3-4 წელი ხოფას თბო-ელექტრო სადგური სიმძლავრე: 150 მეგავატი აგრეგატების რაოდენობა: 1x150 წლიური გამომუშავება: 1,1 მლრდ. კვ/სთ ნახშირის წლიური მოხმარება: 600 ათასი ტონა მშენებლობის ვადა: 3 წელი გარდაბნის თბო-ელექტრო სადგური სიმძლავრე: 300 მეგავატი აგრეგატების რაოდენობა: 2x150 წლიური გამომუშავება: 2,2 მლრდ. კვ/სთ ნახშირის წლიური მოხმარება: 1,5 მლნ. ტონა მშენებლობის ვადა: 4 წელი ტყიბულის თბო-ელექტრო სადგური სიმძლავრე: 600 მეგავატი აგრეგატების რაოდენობა: 2x300 - 4x150 წლიური გამომუშავება: 4 მლრდ. კვ/სთ ნახშირის წლიური მოხმარება: 2,4 მლნ. ტონა მშენებლობის ვადა: 3-4 წელი
ანტონ ბრუკნერი

ანტონ ბრუკნერი (გერმ. Anton Bruckner; 4 სექტემბერი, 1824 ანსფელდენი — 11 ოქტომბერი 1896, ვენა) — ავსტრიელი კომპოზიტორი, პედაგოგი და ორგანისტი, რომელიც ცნობილი გახდა მისი სიმფონიების, მესებისა და მოტეტების წყალობით. დაიბადა პედაგოგის ოჯახში. პირველი განათლება მიიღო მამისგან და ორგანისტ ი.ბ.ბაისისგან. კომპოზიტორზე ორგანმა, რომელსაც ავსტრიის ეკლესიაში უსმენდა დიდი გავლენა იქონია. Bruckner, Anton. Symphony No. 8/2, C minor, 1890 version. Edited by Leopold Nowak. New York: Eulenberg, 1994. Gilliam, Bryan (1997). „The Annexation of Anton Bruckner: Nazi Revisionism and the Politics of Appropriation“, Bruckner studies. Cambridge: Cambridge Univ. Press, გვ. 72–91. ISBN 978-0-521-57014-5.  Anton Bruckner — უფასო ნოტები მუსიკალური ნოტების საერთაშორისო ბიბლიოთეკის პროექტის საიტზე (IMSLP) The Bruckner Society of America abruckner.com
კლარა შუმანი

კლარა ჯოზეფინა ვიკი (მოგვიანებით შუმანი) (გერმ. Clara Josephine Wieck Schumann; დ. 13 სექტემბერი, 1819, ლაიფციგი — გ. 20 მაისი, 1896, ფრანკფურტი) — გერმანელი კომპოზიტორი, პიანისტი და მუსიკალური პედაგოგი. კომპოზიტორ რობერტ შუმანის ცოლი. დაიბადა ლაიფციგში, განთქმული ფორტეპიანოს პედაგოგის ფრიდრიხ ვიკის ოჯახში. 5 წლიდან შეუდგა ფორტეპიანოზე დაკვრას. 10 წლიდან გამოდიოდა კონცერტებზე. 1828 წელს - 9 წლის ასაკში გაიცნო ახალგაზრდა მუსიკოსი რობერტ შუმანი, როდესაც ის მამამისის მოსწავლე გახდა. როდესაც ფრიდრიხ ვიკმა იგრძნო, ბავშვების ახლო ურთიერთიბა, მათი სიყვარულის წინააღმდეგი იყო. 1840 წლის 12 სექტემბერს ისინი დაქორწინდნენ. კლარა შუმანი ქმრის ნაწარმოებების დიდი ნაწილის პირველი შემსრულებელი იყო. მეგობრობდა იოჰანეს ბრამსთან. ქმრის სიკვდილის შემდეგ - 1856 წელს გახდა პედაგოგი და ფრანკფურტის კონსერვატორიის პროფესორი. წერდა რომანსებს და საფორტეპიანო ნაწარმოებებს. გარდაიცვალა ფრანკფურტში 1896 წლის 20 მაისს. Bogousslavsky, J. and M. G. Hennerici, Bäzner, H., Bassetti, C., Neurological disorders in famous artists, Part 3, Karger Publishers, 2010, pp. 101–118. Boyd, Melinda. "Gendered Voices: The 'Liebesfrüling' Lieder of Robert and Clara Schumann." 19th-Century Music 39 (Autumn 1975): 145–162. Gould, John. "What Did They Play? The Changing Repertoire of the Piano Recital from the Beginnings to 1980." The Musical Times 146 (Winter 2005): 61–76. Kopiez, Reinhard, Andreas C. Lehmann and Janina Klassen. "Clara Schumann's collection of playbills: A historiometric analysis of life-span development, mobility, and repertoire canonization." Poetics, Volume 37, Issue 1, February 2009: 50–73. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კლარა შუმანი Clara Schumann: A Composer’s Wife as Composer Kreusch-sheet-music.net
ფრიდრიხ ვიკი

იოჰან გოტლობ ფრიდრიხ ვიკი (გერმ. Johann Gottlob Friedrich Wieck; 18 აგვისტო 1785, პრეტჩი — 6 ოქტომბერი 1873, ლოშვიცი) განთქმული გერმანელი მუსიკის პედაგოგი (ფორტეპიანო). კლარა შუმანის მამა და რობერტ შუმანის მასწავლებელი. ბიოგრაფია ფრიდრიხ ვიკი — ნამუშევრები პროექტ „გუტენბერგზე“ ფრიდრიხ ვიკი — უფასო ნოტები მუსიკალური ნოტების საერთაშორისო ბიბლიოთეკის პროექტის საიტზე (IMSLP)
იჯიესი

კომპანია „იჯიესი“ — ჰოლდინგი საქართველოს ინდუსტრიული ჯგუფის შვილობილი კომპანია. იჯიესი განაგებს თუჯის ჩამომსხმელ საწარმოს, სადაც შეიძლება ჩამოისხას ნებისმიერი მარკის თუჯის სხმულები წონით 0.5 კგ-დან 3000 კგ-მდე. საწარმოს ძირითადი დანადგარია გერმანული წარმოების საყალიბე-საჩამომსხმელო ავტომატური ხაზი — „გიზაგი“. ამჟამად წარმოებული ძირითადი პროდუქციაა საკანალიზაციო ჭის სახურავები და სანიაღვრე ცხაურები, რაც მთლიანად მიეწოდება შიდა ბაზარს. გარდა აღნიშნულისა, კომპანიას შეუძლია სხვადასხვა დასახელების პროდუქციის წარმოება (მის მიერაა დამზადებული საქართველოში საბაღე სკამების 80%, სამების ტაძრის ლამპიონები და სხვადასხვა დეკორატიული ღობეები). ოფიციალური საიტი
ინდუსტრია კირი

შპს "ინდუსტრია კირი" არის ჰოლდინგი საქართველოს ინდუსტრიული ჯგუფის შვილობილი კომპანია შპს "ინდუსტრია კირის" საქმიანობის ძირითადი სფეროა ჩაუმქრალი კირის წარმოება. საწარმოს საპროექტო სიმძლავრეა 36 ათასი ტონა ჩაუმქრალი კირი წელიწადში. მის მიერ წარმოებული პროდუქცია გამოიყენება სამშენებლო ინდუსტრიაში, აგრეთვე შავ და ფერადი ლითონების წარმოებაში. საწარმოში დანერგილი უახლესი ტექნოლოგიები მინიმუმამდე ამცირებს გარემოზე მავნე ზემოქმედებას. კომპანიის ძირითადი მომხმარებლები არიან მსხვილი საწარმოები "მადნეული" და "კვარციტი". ამჟამად "ინდუსტრია კირი" კირის ადგილობრივი ბაზრის 72%-იან წილს ფლობს.
მიკოლა შოპენი

მიკოლა შოპენი (პოლ. Mikołaj Chopin) (დაბ. ნიკოლას შოპენი 15 აპრილი, 1771 – 3 მაისი, 1844) — ფრანგი მუსიკალური პედაგოგი. ფრედერიკ შოპენის მამა. იგი ახალგაზრდობიდანვე ცხოვრობდა პოლონეთში. მიკოლა შოპენი უკრავდა როგორც ვიოლინოზე, ასევე ფლეიტაზე.
ორბი (კომპანია)

შპს „ორბი“ დაფუძნდა 2005 წელს. შპს „ორბი“ არის ჰოლდინგი საქართველოს ინდუსტრიული ჯგუფის შვილობილი კომპანია. მის მიერ წარმოებული ძირითადი პროდუქციაა სატიხრე ბლოკი. იგი აგრეთვე აღჭურვილია სამშენებლო ბლოკისა და ტროტუარის ფილების მწარმოებელი საწარმოო სიმძლავრეებით. ქარხნის საწარმოო პოტენციალი არის წელიწადში 3.700.000 ცალი სატიხრე ბლოკის. წარმოება. ოფიციალური საიტი
ტიფლის სითი

"ტიფლის სითი" (ჯი-აი-ჯი ჯგუფი) წარმოადგენს საქართველოს ინდუსტრიული ჯგუფის შვილობილ კომპანიას მშენებლობისა და განვითარების მიმართულებით საქართველოს უძრავი ქონების ბაზარზე. ტიფლის სიტის მიზანია დასავლური ტიპის გამოცდილებაზე დაყრდნობით და დროის მოლკე პერიოდში მოიპოვოს სათანადო ადგილი და გახდეს ლიდერი საქართველოს უძრავი ქონების ბაზარზე. კომპანიის პროექტებში შერწყმულია ყველაზე მიმზიდველი მახასიათებლები: საუკეთესო ადგილმდებარეობა, დახვეწილი არქიტექტურა, უმაღლესი კლასის მშენებლობა და განვითარებული ინფრასტრუქტურა, რაც საბოლოო ჯამში ცხოვრების საუკეთესო სტანდარტებთან მოდის შესაბამისობაში. კომპანიის უახლოეს გეგმებში შედის მრავალი საცხოვრებელი, საოფისე და კომერციული ცენტრის მშენებლობა ქვეყნის მასშტაბით.
აღაიანი

აღაიანი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მუხრანის ვაკეზე, მდინარე ქსნის მარჯვენა მხარეზე. თემის ცენტრი (სოფლები: საქადაგიანო, ხიდისყური). ზღვის დონიდან 540 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 22 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1505 ადამიანი. სოფელი ისტორიულ წყაროებში პირველად მოხსენიებულია 1459 წელს. 1625 წელს აღაიანის ველზე მოხდა აღაიანის ბრძოლა კახელებსა და სპარსელებს შორის. სოფლის მიდამოებში აღმოჩენილია ბრინჯაოსა და ანტიკური ხანის ნამოსახლარები. აღაიანის კოშკი აღაიანის ნინოწმინდის ეკლესია აღაიანის წმინდა გიორგის ეკლესია აღაიანის სამარხი აღაიანის ნამოსახლარი I აღაიანის ნამოსახლარი II აღაიანის სამაროვანი აღაიანის სამაროვანი და ნაქალაქარი თხოთის მთის სამაროვანი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 46. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 18. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
მეფისქალაქი

მეფისქალაქი (ყოფ. ახალქალაქი, წითელქალაქი) — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მდინარე თეძმის მარჯვენა მხარეზე. თემის ცენტრი (სოფლები: ახალსოფელი, გარიყულა, გოსტიბე, ერთაწმინდა, ზემო ჩოჩეთი, თეძმისხევი, კაპრაშიანი, რკონი, ჩაჩუბეთი). ზღვის დონიდან 620 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 16 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1050 ადამიანი. სოფელში 1908 წელს აღმოჩნდა ძვ. წ. II ათასწლეულის ბოლო მეოთხედის ბრინჯაოს ნივთების ახალქალაქის განძი. ეს ადგილები იშვიათი კლიმატური პირობების გამო, ვახუშტის სიტყვით, „ვენახ-ხილით ნაყოფიერ“ სააგარაკო ადგილს წარმოადგენდა. აქ გადიოდა თრიალეთ-მანგლისისა და შიდა ქართლის დამაკავშირებელი მნიშვნელოვანი გზა. ისტორიულ წყაროებში პირველად იხსენიება XVII საუკუნის დასაწყისში როგორც „ახალქალაქი“, 1609 წელს ქართლში ყირიმელ თათართა შემოჭრასთან დაკავშირებით. ამ დროს იგი არ იყო ქალაქი. მისი გაქალაქება დაკავშირებულია ქართლის მეფე როსტომის (1632-1658 წწ.) სახელთან. სოფლის ღვთისმშობლის ეკლესიის კედლებზე შემონახული წარწერის თანახმად, ირანში შაჰ-სეფის (1629-1642 წწ.) ყაენობის დროს როსტომსა და მის თანამეცხედრეს მარიამ დედოფალს თეძმის ნაპირას გაუშენებიათ ქალაქი და მისთვის „მეფის ქალაქი“ უწოდებიათ. ქალაქშივე აუშენებიათ საყდარი და მონასტერი. მეორე წარწერაში ქალაქის დაარსება-განაშენიანების მოთავედ დასახელებულია მეფის კარის მდივანი მერაბ ყორღანაშვილი. მეფისქალაქის მოურავები თარხნიშვილები იყვნენ. სამეფო ხელისუფლების გაუქმების შემდეგ ისინი მთლიანად დაეპატრონნენ ქალაქს. XIX საუკუნის დასაწყისიდან ისტორიულ წყაროებში ქალაქად აღარ იხსენიება. „მეფის ქალაქის“ შემდეგ კვლავ „ახალქალაქი“ უწოდებიათ. საბჭოთა ხელისუფლების დროს სოფელს „წითელქალაქი“ უწოდეს. 1946 წლის 2 ნოემბერს კვლავ „ახალქალაქი“ დაუბრუნეს. 2024 წლის 7 აგვისტოს საქართველოს პრემიერ-მინისტრის გადაწყვეტილებით, სოფელ ახალქალაქს „მეფისქალაქი“ ეწოდა. 1921-30 წლებში იყო გორის მაზრის ახალქალაქის რაიონის ცენტრი. შემორჩენილია გალავანი და დარბაზული ტიპის ეკლესია, გვიანდელი შუა საუკუნეების ღვთისმშობლის ეკლესია (ლაპიდარული წარწერით) და სამრეკლო, ასევე 1885 წ. აშენებული ე.წ. „ბოლგარსკიაანთ სასახლე“, ამჟამად თანამედროვე ხელოვნების ცენტრი „გარიყულა“. ეკატერინე გაბაშვილის სახლი ახალქალაქი (კასპის რ-ნი) – საქართველოს ისტორიულ ძეგლთა ბიბლიოგრაფიული ლექსიკონი საქართველოს ისტორიის და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990 წ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 96. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 20. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II ↑ საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საინფორმაციო-სტატისტიკური განყოფილება, „საქართველოს სსრ ადმინისტრაციულ ტერიტორიული დაყოფა 1949 წლის 1 სექტემბრისათვის“, თბ., 1949 ↑ გეოგრაფიული ობიექტისათვის სახელწოდების გადარქმევის შესახებ ka. საქართველოს საკანონმდებლო მაცნე. ციტირების თარიღი: 8 აგვისტო, 2024 ↑ ბუხრიკიძე, დავით. მუშებისა და მუზების „მიქსი“. ლიბერალი. 30.09.2014.
ახალსოფელი (კასპის მუნიციპალიტეტი)

ახალსოფელი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში, ახალქალაქის თემში. მდებარეობს მდინარე თეძმის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 650 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 17 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 13 ადამიანი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 285. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 20. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ახალციხე (კასპის მუნიციპალიტეტი)

ახალციხე — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე. მდინარე თეძმის მარჯვენა მხარეზე. თემის ცენტრი (სოფლები: მთიულთუბანი, ნოსტე, ცხავერი). ზღვის დონიდან 810 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 18 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 436 ადამიანი. ახალციხის ეკლესია ზედაჯვრის ეკლესია ახალციხის განძი ახალციხის ნამოსახლარი და ციხე ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 291. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 100. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 20. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ბარნაბიანთკარი

ბარნაბიანთკარი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში, მეტეხის თემში. სოფელში შემორჩენილია ორი, მთავარანგელოზისა და წმინდა გიორგის ეკლესიები. მდებარეობს მტკვრის შუა ხეობის ვაკეზე, მდინარე თეძმის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 550 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 10 კილომეტრით. პატარა სოფელია. ცხოვრობენ ბარნაბიშვილები. ისინი აქ რკონიდან არიან გადმოსახლებულები, სადაც დღესაც არის მათი ნამოსახლარი და ბარნაბიანთ წმინდა გიორგის ეკლესია. უწინ აქ ცხოვრობდნენ ამბროლაძეებიც, რომლებიც შემდეგ ამოწყვეტილან (გადმოცემით, რძეში გველი ჩავარდა და ამით მოწამლულან). შემდეგ, ერთ-ერთ ბარნაბაშვილს მეფისათვის რაღაც სამსახური გაუწევია და სანაცვლოდ ამ ნამოსახლარზე დასახლება უთხოვია, მეფეს კი უბოძებია ეს სოფელი. სავარაუდოდ, ეს გვარი რკონიდან აქ ლეკიანობის შიშით გადმოვიდა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 264 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990 წ., გვ. 143. ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 212. ↑ მაკალათია ს., თეძმის ხეობა, გვ. 10, თბ.: საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის გამომცემლობა, 1959. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ბოჟამი

ბოჟამი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში, სამთავისის თემში. მდებარეობს მდინარეების ქსნისა და ლეხურის წყალგამყოფის სამხრეთ კალთებზე. ზღვის დონიდან 805 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 14 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 185 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 466. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ახალშენი (კასპის მუნიციპალიტეტი)

ახალშენი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში, ქვემო ჭალის თემში. მდებარეობს მდინარე ლეხურის მარჯვენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 800 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 15 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 127 ადამიანი. ახალშენის წმინდა გიორგის ეკლესია ახალშენის ნასოფლარი ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 289-290. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 20. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
გამდლისწყარო

გამდლისწყარო — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში, ქვემო ჭალის თემში. მდებარეობს ტირიფონის ვაკის აღმოსავლეთ ნაწილში. მდინარე თორთლის (ლეხურის მარჯვენა შენაკადი) ნაპირებზე. თბილისი-გორის საავტომობილო გზაზე. ზღვის დონიდან 680 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 10 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 107 ადამიანი. სოფელში 1966 წელს აღმოჩინეს ძვ. წ. I ათასწლეულის დასაწყისის სპილენძ-ბრინჯაოს გამდლისწყაროს განძი. გამდლისწყაროს სამაროვანი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 652. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულები ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
Chgrp

ბრძანება chgrp (change group, ჯგუფის შეცვლა) იხმარება არა პრივილეგიური მომხმარებლების მიერ იუნიქსისავით სისტემებში ფაილის ჯგუფის შეცვლისთვის. chown-თან განსხვავებით, chgrp-ი ჩვეულებრივ მომხმარებლებს აძლევს ჯგუფის შეცვლის საშუალებას, მაგრამ მარტო იმ შემთხვევაში თუ შემცვლელი ჯგუფის წევრია. chgrp-ის მთავარი სინტაქსი არის: chgrp ჯგუფი მიზამი1 [მიზამი2 ..] პარამეტრი ჯგუფი ანიშნებს ახალ ჯგუფს რომელთანაც მიზნები იქნებიან დაკავშირებულნი პარამეტრი მიზამი1 ანიშნებს ფაილებს ან კატალოგებს რომლების ჯგუფი უნდა შეიცვალოს პარამეტრი მიზამი2 ანიშნებს არასავალდებულო დამატებით ფაილებს ან კატალოგებს რომლების ჯგუფი უნდა შეიცვალოს ჯგუფი შეიძლება იყოს ან სიმბოლური სახელი ან GID. $ls -l ttt -rw-r--r-- 1 gbeeker staff 545 Nov 04 2004 ttt $chgrp system ttt $ls -l ttt -rw-r--r-- 1 gbeeker system 545 Nov 04 2004 ttt ვცვლით ჯგუფს და ვაკავშირებთ ჯგუფ system-თან ttt-ს მაგივრად, თუ მომხმარებელი system-ის ჯგუფის წევრია. chown chmod GID იუნიქსის ბრძანებები (ინგლისური) chgrp change the file group ownership – Commands & Utilities Reference, The Single UNIX® Specification, Issue 6 from The Open Group (ინგლისური) chgrp(1) change group ownership – ლინუქსის სახელმძღვანელო გვერდი
ანიკეტი (მონა)

ანიკეტი (დ. ??? — გ. 69) — ყოფილი მონა, დიდი ანტირომაული აჯანყების მოთავე ტრაპეზუნდში. ა.წ. I ს. მან ხელთ იგდო რომაული ფლოტი შავ ზღვაზე, რამდენიმე ნავსადგური და საფრთხე შეუქმნა რომის ბატონობას ამ მხარეში. იმპერატორმა ვესპასიანემ ძლივს შესძლო ამ აჯანყების ჩახშობა. ანიკეტი კოლხეთში გაიქცა, მაგრამ იქაურმა მთავრებმა იგი გასცეს და რომაელებს ჩააბარეს. ანიკეტი სიკვდილით იქნა დასჯილი 69 წელს. Tacitus, Histories, 3. pp. 47–48 უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი
აგრიფა

აგრიფა (არამეული ვარიანტი) აგრიპა (ბერძნული ვარიანტი) — იბერიის მეფე ფარსმან III ქველის ეზოსმოძღვარი (II ს.). მოხსენიებულია არმაზისხევში აღმოჩენილ, პიტიახშ ჯავახ მცირის ასულის, სერაფიტის საფლავის ქვის წარწერაზე. წარწერა არმაზის ბილინგვის სახელითაა ცნობილი. ბერძნულ ტექსტში აგრიპას სახელს ემატება "პუბლიკიოს" ("პუბლიკიოს აგრიპა"). გიორგი წერეთელი, არმაზის ბილინგვა, ენიმკის მოამბე, XIII, 1942, გვ. 34-42. Г. Церетели, Эпиграфические находки в Мцхета - древней столице Грузии, ВДИ, № 2, М., 1948. Г. Церетели, Армазское письмо и происхождение грузинского алфавита, Эпиграфика Востока, т. III, Л., 1949. А. Шанидзе, Данные грекопехлевийской билингвы из Армази для истории термина ეზოჲსმოძღვარი - эзойсмодзгвари в древнегрузинском, საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის მოამბე, ტ. II, N 1-2, თბ., 1941, გვ. 181-186. სიმონ ყაუხჩიშვილი, არმაზში აღმოჩენილი ბერძნული წარწერები, საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის მოამბე, ტ. II, N 1-2, თბ., 1941, გვ. 172-173. ალექსანდრე ნონეშვილი, Civitas Romana და იბერიის სამეფოს ნობილიტეტი საქართველოს ისტორიის ნარკვევები, ტ. I[მკვდარი ბმული]
ჯაიპური

ჯაიპური (ჰინ. जयपुर, ინგლ. Jaipur, აგრეთვე ცნობილი როგორც ვარდისფერი ქალაქი, ინგლ. Pink City) — ქალაქი ინდოეთში, რაჯასტანის შტატში. ისტორიულად ჯაიპურის სამთავროს დედაქალაქი. დაარსდა 1727 წელს ამბერის მმართველი მაჰარაჯა სავაი ჯაი სინგჰის მიერ. ქალაქის მოსახლეობა ამჟამად 5 მილიონს აღემატება. ინდოეთის მილიონიანი ქალაქების სია Jaipur District Administration site დაარქივებული 2011-07-17 საიტზე Wayback Machine. Department of Urban Development and Housing, Government of Rajasthan Official Website of Jaipur Development Authority დაარქივებული 2007-08-26 საიტზე Wayback Machine. Official Website of Jaipur Municipal Corporation დაარქივებული 2015-03-16 საიტზე Wayback Machine. Pink.City.Mag დაარქივებული 2012-04-16 საიტზე Wayback Machine. : A digital magazine about Pink City Jaipur. Hospitals in Jaipur დაარქივებული 2012-04-21 საიტზე Wayback Machine. ↑ Provisional Population Totals, Census of India 2011; Cities having population 1 lakh and above (PDF). Office of the Registrar General & Census Commissioner, India. ციტირების თარიღი: 26 March 2012. ↑ Jaipur Pin Code — გეოგრაფიული რუკა. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4006"></a> ↑ Rajasthan RTO code