laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ვარლაამი და იოასაფი

„ვარლაამი და იოასაფი“, „ვარლამი და იოსაფატი“ („Barlaam kai Joasaph“) — შუა საუკუნეების ბიზანტიური რომანი, ბერძნულ ენაზე მოღწეული ჰაგიოგრაფიული თხზულება. მისი სიუჟეტი ბუდა ლეგენდის სანსკრიტულ რედაქციას უკავშირდება. გადმოსცემს ინდოეთის მეფის ვაჟის იოასაფის გაქრისტიანების, ტახტზე ხელის აღებისა და თავის მოძღვართან, ვარლამთან, უდაბნოში წასვლის ამბავს. თხზულებაში ჩართულია აღმოსავლური წარმოშობის და სახარებიდან გადმოღებული იგავები, ქრისტიანული პოლემიკური დოგმატიკური ლიტერატურიდან ნასესხები ადგილები. მსუბუქი თხრობითი სტილი ოსტატურადაა შეზავებული „წმიდა მამათა“ თეოლოგიასთან. XI საუკუნეში შესრულებული ლათინური თარგმანის მეშვეობით რომანი ფართოდ გავრცელდა ევროპაში. XII საუკუნიდან მოყოლებული (სარაინდო რომანი „პარციფალი“), თვალსაჩინოა მისი გავლენა ევროპული ლიტერატურის ბევრ თხზულებასა და მწერალზე (უ. შექსპირისა და ლ. ტოლსტოის ჩათვლით). თხზულების სიუჟეტის სანსკრიტიდან ბერძნულ ენაზე მიგრაციისა და „ვარლაამი და იოასაფის“ ავტორობის საკითხი თანამედროვე ბიზანტინისტიკის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი პრობლემაა. აღიარებულია, რომ სანსკრიტიდან ბერძნულამდე არსებობდა სულ ცოტა ორი შუალედური რედაქცია — ფალაური და არაბული. არის აგრეთვე თვალსაზრისი, რომ არაბულსა და ბერძნულს შორის დგას ქართული ვერსია („სიბრძნე ბალავარისი“). ბერძნული და ლათინური ხელნაწერთა ტრადიციის კვალად, ბიზანტინისტიკაში ჯერ კიდევ პოპულარულია აზრი, რომ რომანის ავტორია იოანე დამასკელი. XI საუკუნის ბერძნული, ლათინური და ქართული ცნობები კი ავტორად ექვთიმე იბერს (ექვთიმე მთაწმიდელს) ასახელებს. ამ თვალსაზრისის მეცნიერების არგუმენტაცია 1931 წელს წარმოადგინა პ. პეეტერსმა. დღეისათვის იგი დასტურდება შემდეგი ფაქტორებით: ექვთიმე მთაწმიდლამდე ბერძნულ ენაზე არ არსებობდა რომანის არც ხელნაწერები, არც დამოწმება სვინაქსარებში, არც რაიმე რემინისცენცია, გადაკრული მნიშვნელობაც კი; თხზულების გამოჩენის ადგილი არის ათონის მთა, სადაც მოღვაწეობდა ექვთიმე მთაწმიდელი; მსგავსი მეტაფრასული სტილის ჰაგიოგრაფიული თხზულება შეუძლებელია ჩამოყალიბებულიყო მეტაფრასტიკის წარმოშობამდე - ექვთიმე მთაწმინდელის მოღვაწეობის დრომდე. ბერძნული, არაბული და ქართული რედაქციათა საერთო ნაწილში ბერძნული ტექსტი შორდება არაბულს და უახლოვდება ქართულს. ყაუხჩიშვილი ს., ბერძნული ლიტერატურის ისტორია, ტ. 3, თბ., 1973; ხინთიბიძე ე., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 303-304.
სანქტ-პეტერბურგის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია

სანქტ-პეტერბურგის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია (რუს. Церковь Покрова Пресвятой Богородицы) — მოქმედი მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში, პეტრე დიდის პოლიტექნიკური უნივერსიტეტის ტერიტორიაზე. ეკლესია აგებულია 1912-1913 წლებში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. ეკლესიის წინამძღვარია დიაკვანი ალექსანვრე რუმიანცევი. 1902 წელს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მშენებლობის შემდეგ დადგა საკითხი მასთან ახლოს ეკლესიის აშენების შესახებ, რადგან უახლოესი ეკლესია საკმაოდ შორს მდებარეობდა. 1906 წელს დაიწყო საპროექტო სამუშაოები. თავდაპირველად გადაწყვიტეს ეკლესიის მთავარ სივრცედ გამოეყენებინათ სამკითხველო დარბაზი, ხოლო საკურთხეველი გამოეყოთ მეტალის ფარდით, მაგრამ ეს ჩანაფიქრი უარყვეს. ასევე არსებობდა წინადადება მოეწყოთ ეკლესია საერთო საცხოვრებელში ან დამატებით ვესტიბიულში. ინსტიტუტის არქიტექტორმა ვლადიმირ ტავლინოვმა შექმნა პროექტი, მაგრამ 1911 წლამდე ვერ მოიძებნა ფინანსები. მალე გამოაცხადეს კონკურსი ახალ პროექტზე, რომელიც მოიგო სამოქალაქო ინჟინერმა იოსიფ პადლევსკიმ, რომელიც მხატვრობის კურსს ასწავლიდა პოლიტექნიკურ უნივერსიტეტში. მან წამოაყენა წინადადება აეშენებინათ ეკლესია, რომელსაც პირველი საერთო საცხოვრებლის სამხრეთ-დასავლეთიდან მიშენებული ექნებოდა სამრეკლო. 1912 წლის მარტში წმინდა სინოდმა დაამტკიცა პროექტი, რომელშიც არქიტექტორმა ვასილი კოსიაკოვმა შეიტანა მცირე ცვლილებები. 1912 წლის 19 ივნისს დაიწყეს ტაძრის მშენებლობა, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ვლადიმირ ტავლინოვი. 1913 წლის 28 დეკემბერს ეკლესია აკურთხა გდოვის ეპისკოპოსმა ბენიამინმა ღვთისმშობლის კვართის სახელზე, ინსტიტუტის დაარსების თარიღის აღსანიშნავად. 1923 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა და დიდი ხნის მანძილზე, რამდენიმე ცვლილების ფონზე გამოიყენებოდა უნივერსიტეტის კლუბად და საწყობად, ხოლო შემდეგ უნივერსიტეტის სამხედრო კათედრის აუდიტორიად. სამრეკლო და გუმბათი მოხსნეს. 1992 წელს ეკლესიის შენობა დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. 1993 წლის 10 აპრილს ეკლესია აკურთხა მიტროპოლიტმა იოანე სნიჩევმა. 1995 წელს ეკლესიაში დააყენეს სამიარუსიანი კანკელი, მოხატეს კედლები აღადგინეს გუმბათი და სამრეკლო. Лисовский В. Г. Архитектура России XVIII — начала XX века. Поиски национального стиля. — М.: Белый город, 2009. — С. 523. — 568 с. — (Энциклопедия мирового искусства). — ISBN 978-5-7793-1629-3. Энциклопедия Петербурга დაარქივებული 2018-11-22 საიტზე Wayback Machine. Под Покровом Богородицы (ссылка устарела?) დაარქივებული 2006-09-25 საიტზე Wayback Machine. Народный каталог православной архитектуры
კრონშტადტის წმინდა ელისაბედის ეკლესია

კრონშტადტის წმინდა ელისაბედის ეკლესია (რუს. Церковь св. Елизаветы) — ამჟამად უმოქმედო ლუთერანული ტაძარი კრონშტადტში. ტაძარი აგებულია 1834-1836 წლებში. ტაძარი არის რუსეთის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. პირველი ლუთერანული ეკლესია წმინდა ელისაბედის სახელზე კრონშტადტში დააარსეს 1710-იან წლებში. 1732 წლის ქალაქის ხანძრის შემდეგ იმპერატორ ანა იოანეს ასულის ბრძანებით კირხეს მიმდებარე ტერიტორიაზე გადავიდნენ საზღვაო მოსამსახურეები, ხოლო კირხესათვის გამოიყო ახალი ადგილი წყლის წისქვილის უკან. სწორედ აქ 1735 წელს დაიწყო ტაძრის მშენებლობა, მაგრამ არ დასრულებულა, ამის გამო 1739 წელს მიწის ნაკვეთი გადაეცა წმინდა ანდრიას ტაძრის ასაშენებლად. კირხეს ასაშენებლად 1750 წელს მრევლმა შეიძინა სამი მიწის ნაკვეთი პეტერბურგის ჭიშკართან, ანდრეევის, შკიპერისა და აღმოსავლეთის ქუჩებზე და მიიღეს მშენებლობის ნებართვა. აქ ააგეს წმინდა ელისაბედის ხის ეკლესია, მასთან ახლოს 1776 წლამდე არსებობდა ქალქის ლუთერანული სასაფლაო. 1830-იანი წლების დასაწყისში ხის ეკლესია დაიწვა, ხოლო 1836-1838 წლებში მიმდებარე მიწის ნაკვეთზე არქიტექტორმა კ. ბეილიმ ააგო ქვის ეკლესია არქიტექტორ ედუარდ ანერტის პროექტის მიხედვით. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ წამოწყებული საეკლესიო ფასეულობების დატაცების კამპანია ლუთერანულ ტაძრებს თითქმის არ შეხებია. წმინდა ეკატერინეს ტაძრიდან გაიტაცეს ექვსი ვერცხლის სასანთლე. ლუთერანების რიცხვი კრონშტადტში გერმანელების, ლატვიელების, ესტონელების, ფინელებისა და შვედების ემიგრაციის ხარჯზე ძალიან შემცირდა. 1924 წლის 23 დეკემბერს კომკავშირის რაიონულმა კომიტეტმა კრონშტადტის ეკონომიკურ თათბირს გაუგზავნა ანგარიში, რომელშიც წერდა, რომ წმინდა ელისაბედის ეკლესიის მრევლის რაოდენობა 15-20 კაციღაა და წამოაყენა წინადადება ტაძრის დახურვისა და მისი შენობის გადაკეთების შესახებ. 1925 წლის 8 იანვარს სამრევლო საბჭოს თავჯდომარემ უარი თქვა ტაძრის გამოყენებაზე, რადგან მსახურება უკვე ორი წელია აღარ იმართებოდა და პასტორმაც ადრე დატოვა კრონშტადტი. 1925 წლის 18 იანვარს ეკლესია დახურეს, მისი ფასეულობა გადაეცა კრონშტადტის წმინდა ნიკოლოზის კირხეს, ხოლო ტაძრის შენობა გადასცეს მეტალისტების პროფესიულ კავშირებს. იგივე ბედი ეწია მეორე კირხესაც, ისიც მრევლის სიმცირის გამო დახურეს 1926 წლის აგვისტოში. ამჟამად შენობას ფლობს სანქტ-პეტერბურგის წყალკანალის კრონშტადტის ქვედანაყოფი. В. Я Крестьянинов. Кронштадт. Крепость, город, порт. — СПб.: Остров, 2014. — С. 59, 74. — 690 с. — 1000 экз. — ISBN 978-5-94500-084-1. П. Н Столпянский. Путеводитель по Кронштадту: Исторические очерки. — М.: Центрполиграф, 2011. — 334 с. — ISBN 978-5-227-03040-5.
ტყის ტინამუები

ტყის ტინამუები (ლათ. Tinaminae) — ფრინველთა ქვეოჯახი ტინამუსებრთა ოჯახისა. მოიცავს 3 გვარს. სხვა ტინამუების მსგავსად არ უყვართ ფრენა და მას სიარულსა და სირბილს ამჯობინებენ. ფიზიკურად მკვეთრად განსხვავდებიან: უდიდესი სხეულის სიგრძეა 49 სმ (ტაო), მასა 1,8 კგ (მეუდაბნოე ტინამუ); უმცირესი სიგრძეა 21,5–24 სმ, მასა 174–238 გ (მცირე ფარულკუდიანი), მეორე უმცირესი სიგრძეა 20–32 სმ და მასა 154–200 გ (მოკლენისკარტა ფარულკუდიანი). ინკუბაცია გრძელდება 16-დან 19–20 დღე-ღამემდე. გავრცელებულნი არიან ცენტრალურ და სამხრეთ ამერიკაში. ბინადრობენ ტყეებში. იკვებებიან ფოთლებით, თესლებითა და კვირტებით. Tinamus — ტინამუ Nothocercus — სამთითა ტინამუ Crypturellus — ფარულკუდიანი, ან ნამდვილი ტინამუ Brown, Joseph W. (2005). "Tinamiformes, Tinamidae, tinamous" დაარქივებული 2018-12-15 საიტზე Wayback Machine. . Tree of Life Web Project. Retrieved 16 Jul 2009. Davies, S. j. j. f. (2003). "Tinamous Tinamidae)". In Hutchins, Michael; Jackson, Jerome A.; Bock, Walter J.; Olendorf, Donna. Grzimek's Animal Life Encyclopedia. 8 Birds I Tinamous and Ratites to Hoatzins. Joseph E. Trumpey, Chief Scientific Illustrator (2nd ed.). Farmington Hills, MI: Gale Group. pp. 57–67. ISBN 0-7876-5784-0. ↑ Davies, S. J. J. F. (2003)
სტეპის ტინამუები

სტეპის ტინამუები (ლათ. Rhynchotinae) — ფრინველთა ქვეოჯახი ტინამუსებრთა ოჯახისა. მოიცავს 6 გვარს. უმთავრესად ნიადაგური ფრინველები არიან, ფრენენ იშვიათად, მხოლოდ საჭიროების დროს. იკვებებიან ხილით, მარცვალითა და მწერებით. გავრცელებულნი არიან სამხრეთ ამერიკაში. ბინადრობენ ბალახოვან მინდვრებში, უმთავრესად სტეპებში. Nothoprocta — სტეპის ტინამუ, ან მთის ტინამუ Rhynchotus — წითელფრთიანი ტინამუ Nothura — ტინამუ-ნოტურა, ან უკუდო ტინამუ Tinamotis — პატაგონიური ტინამუ Taoniscus — ჯუჯა ტინამუ Eudromia — ქოჩრიანი ტინამუ Brown, Joseph W. (2005). "Tinamiformes, Tinamidae, tinamous" დაარქივებული 2018-12-15 საიტზე Wayback Machine. . Tree of Life Web Project. Retrieved 16 Jul 2009. Davies, S. J. J. F. (2003). "Tinamous (Tinamidae)". In Hutchins, Michael; Jackson, Jerome A.; Bock, Walter J.; Olendorf, Donna. Grzimek's Animal Life Encyclopedia. 8 Birds I Tinamous and Ratites to Hoatzins. Joseph E. Trumpey, Chief Scientific Illustrator (2nd ed.). Farmington Hills, MI: Gale Group. pp. 57–67. ISBN 0-7876-5784-0. ↑ 1.0 1.1 Davies, S. J. J. F. (2003) ↑ Brown, Joseph W. (2005)
ვარნეთი

ვარნეთი, ვარენთა, — ნასოფლარი ასპინძის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე, ასპინძის სამხრეთ-დასავლეთით, ვარნეთისწყლის (მტკვრის მარცხენა შენაკადი) მარცხენა ნაპირზე. 1595 წელს „გურჯისტანის ვილაიეთის დიდ დავთარში“ ახალციხის ლივაში შემავალ ასპინძის ნაჰიეშია დასახელებული, სადაც 13 კომლი ქრისტიანი ცხოვრობდა. მათ მოჰყავდათ ხორბალი, ქერი, ჭვავი, ფეტვი, მუხუდო, ოსპი, სელის თესლი; ჰქონდათ ბოსტნები, კაკალი, ხილი, ჰყავდათ ცხვარი, ღორი, ფუტკარი. სოფელს ჰქონდა 2 წისქვილი. მათი წლიური გამოსაღები 13 500 ახჩას შეადგენდა. 1714 წელს სოფელი ექვემდებარებოდა ვინმე აბდურრაჰიმს და იხდიდა 700 ახჩას. XVIII საუკუნის სწავლული ვახუშტი ბატონიშვილი სოფელს „ვარენთას“ სახელით იცნობს: „ასპინძის-ხევის შესართავს ზეით მოერთვის მტკვარ ვარენთის-ხევი... ვარენთას არს ციხე მაგარი, კლდესა ზედა შენი“. რუსეთის იმპერიის წლებში მას უკვე დიდი ვარნეთი ერქვა, ხოლო ჯავახეთში მდებარე თანამოსახელე სოფელს — პატარა ვარნეთი. 1908 წლის მონაცემებით ორივე ეს სოფელი ახალციხის მაზრის ურავლის უბანში შედიოდა, დიდ ვარნეთში იყო 443, ხოლო პატარაში — 228 მოსახლე (მაჰმადიანები). 1940-იანი წლებისთვის ჯავახეთის ვარნეთს ზემო (ერკოტის სასოფლო საბჭო), სამცხისას კი ქვემო ვარნეთი (ნიალის სასოფლო საბჭო) ერქვა. 1944 წელს აქაური მაჰმადიანი მესხები შუა აზიაში გადაასახლეს, ამჟამად ნასოფლარია. ვარნეთის ნასოფლარის თავზე გადმომდგარ კლდეზე აგებულია ვარნეთის ციხე, რომელიც სამი მხრიდან სრულიად მიუვალია. ციხის ერთ-ერთ ბურჯზე დარბაზული ეკლესიაა დაშენებული. ეკლესია გაუთლელი ქვით იყო ნაგები. კონსტრუქციული ნაწილებისათვის გამოყენებულია უხეშად ნათალი ქვა. პირველი სართული თითქმის მთლიანად მიწითაა დაფარული, მეორე სართულისაგან შემორჩენილია აფსიდა კედლის მხატვრობის ნაშთით და სამხრეთი კედლის მიმდებარე ნაწილი. ციხეცა და ეკლესიაც განვითარებული შუა საუკუნეების ხანისაა. 1970 წელს ვარნეთის მახლობლად მდინარე მტკვრის ნაპირზე ხვნის დროს ამოყარეს ადრინდელი ფეოდალური ხანის ეკლესიის ქვები — ვოლუტებიანი სვეტისთავი და შესასვლელის 2 საპირე ქვა (დატოვებულია ადგილზე). ჯიქია ს., გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთარი, წგ. 2–3, თბ., 1941–58. ჩილდირის ეიალეთის ჯაბა დავთარი, ც. აბულაძისა და მ. სვანიძის გამოც., თბ., 1979. გვერდწითელი რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 305. ბერძენიშვილი დ., ვარნეთი // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. ?.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № ვარნეთის ეკლესია № 10861  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № ვარნეთის ციხე № 10863 ↑ Кавказский календарь. - Тифлис, 1845-1916. на 1910 год : 65-й год. Ч. 1. - [1909]. - VIII. — с. 212.
ვარშაყიანი

„ვარშაყიანი“ — საგმირო-ფანტასტიკური ხასიათის ვრცელი ქართული რომანი, რომელშიც მოთხრობილია ვარშაყისა და მისი წინაპრების საფალავნო თავგადასავალი. შედგება 18 კარისაგან. მოღწეულია ერთ-ერთი ნაკლული ნუსხით (S—2398), გამოცემულია მხოლოდ I კარი. ვარაუდობენ, რომ თხზულება სპარსულიდანაა ნათარგმნი თუ გადმოკეთებული. თარიღდება XVII — XVIII საუკუნეებით. ქართული ვერსიის ავტორი უცნობია. ახვლედიანი გ., ვარშაყიანი გ., ვარშაყიანი, კრ.: ქართული ლიტერატურის საკითხები, თბ., 1968; კეკელიძე კ., ქართლი ლიტერატურის ისტორის, ტ. 2, თბ., 1958; გვახარია ა., ქსე, ტ. 4, გვ. 315, თბ., 1979
ვარცლი

ვარცლი — ცომის მოსაზელი ხის ჭურჭელი, მოგრძო და ღრმა, ორივე მხარეს წაშვერილი თავი აქვს. ვარცლი შეიძლება მთლიანი მორისაგან იყოს გამოთლილი ან ნაჭრებისაგან შეკრული. ვარცლის ხის საფარებელს ორომი ეწოდება. ვარცლის თავებზე ამოგუნდავებული პური ორომზე დააქვთ და ისე აკრავებ თორნეში. ძველად ქართულ ხალხურ დარბაზში ვარცლი ზემო თაროში დედაბოძის ზურგთან მიყრდნობილ ფეხებიან სადგარზე იდგა, ხშირად იგი კიდობანს ცვლიდა. ზოგან ვარცლი წისქვილის ხვიმირს ეწოდებოდა. ქიზიყში ხის მთლიანი ნაჭრებისაგან უსამსჭვლოდ (უფარეშოდ) ჭურჭლის გამომთლელ მოხელეს მევარცლე ერქვა. აგრეთვე აქვს მცირე ნავის მნიშვნელობა (საბა). ბედუკაძე ს., ვარცლი // ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 315.
ვარჯანაული

საკუთარი სახელი ვარჯანაული შეიძლება აღნიშნავდეს: ვარჯანაული — სოფელი ქობულეთის მუნიციპალიტეტში ვარჯანაული — სოფელი შუახევის მუნიციპალიტეტში
გიორგი გაგლოევი

გიორგი გაგლოევი (დ. 7 ნოემბერი, 1883, ჭარები, გორის მაზრა — გ. 10 ნოემბერი, 1937) — პოლიტიკოსი, საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი. გიორგი ალექსის ძე გაგლოევი დაიბადა 1883 წლის 7 ნოემბერს, გორის მაზრის სოფელ ჭარებში. დაწყებითი განათლება მიიღო გორის სასულიერო სასწავლებელში. სწავლობდა ტფილისის სასულიერო სემინარიაში. 1903 წლიდან იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის წევრსი. 1903 წლიდან გაგლოშვილის გვარით მუშაობდა სოფელ ვანათის სამრევლო სკოლის მასწავლებლად. 1905 წლიდან მშაობდა რსდმპ-ის "მენშევიკების" ფრაქციაში. რეაქციის დაწყების შემდეგ 1906 წლიდან მუშაობდა მოსკოვისა და თერგ-დაღესტნის პარტიულ ორგანიზაციებში, საიდანაც 1907 წელს აირჩიეს დელეგატად რსდმპ ლონდონის ყრილობაზე. 1908–1912 წლებში ცხოვრობდა საზღვარგარეთ - გერმანიასა და შვეიცარიაში, მუშაობდა მანჰაიმის და დავოსის სოციალ-დემოკრატიულ ორგანიზაციებში. ელექტროტექნიკოსის სპეციალობით დაამთავრა გერმანიის მანჰეიმის უმაღლესი საინჟინრო სასწავლებლის კურსი. 1912 წლიდან დაბრუნდა რუსეთის იმპერიაში და პარტიულ მუშაობას ეწეოდა ჩრდილო კავკასიაში - არმავირში. 1917 წლიდან არჩეული იყო ოსეთის ეროვნული საბჭოს თავმჯდომარედ. 1917 წლის ნოემბერში აირჩიეს საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრად. რუსეთის დამფუძნებელი კრების არჩევნების დროს იყო სოციალ-დემოკრატიული პარტიის კანდიდატი ყუბანისა და შავი ზღვის საარჩევნო ოლქში. 1918 წლის თებერვლიდან იყო ამიერკავკასიის სეიმის წევრი. 1918 წლის განმავლობაში იყო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პარლამენტის წევრი. 1919 წლის 12 მარტიდან არჩეული იყო საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის სიით; იყო გზათა კომისიის წევრი. 1921 წელს, საბჭოთა რუსეთის მიერ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ოკუპაციის შემდეგ დარჩა საქართველოში და პოლიტიკურ საქმიანობას ჩამოსცილდა. დაგმო 1924 წლის აგვისტოს აჯანყება. 1930 წელს გახდა საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრი. 1937-1938 წლების დიდი საბჭოთა ტერორის დროს გიორგი გაგლოევი დააპატიმრეს ჯაშუშობის, მავნებლობისა და სხვა ბრალდებებით. 1937 წლის 9 ნოემბერს გიორგი გაგლოევს დახვრეტა მიუსაჯეს. დახვრიტეს 10 ნოემბრის ღამეს. ირაკლი ხვადაგიანი. საქართველოს დამფუძნებელი კრება 1919. საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორია. თბილისი, 2016, გვ. 182-183. Гаглоев Георгий Александрович (1885) ↑ „ყოფილი მენშევიკები უკანასკნელ ავანტიურის შესახებ“, გაზ. „წითელარმიელი“, №591, 6 სექტემბერი, 1924, – გვ. 4.
პეტრე გელეიშვილი

პეტრე გელეიშვილი (დ. 7 მაისი, 1870, სამტრედია, ქუთაისის მაზრა — გ. 17 მარტი, 1938) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს ეროვნული საბჭოსა და დამფუძნებელი კრების წევრი. პეტრე პავლეს ძე გელეიშვილი დაიბადა 1870 წლის 7 მაისს, ქუთაისის მაზრის სოფელ სამტრედიაში. 1888 წელს დაამთავრა ქუთაისის სამოქალაქო სასწავლებელში. შემდგომში დაინტერესდა მუშათა მოძრაობით და დაიწყო თანამშრომლობა ადგილობრივ პრესასთან. ამხანაგებთან ერთად ჩამოაყალიბა თვითგანვითარების წრე. 1891 წელს ოდესაში დააპატიმრეს და ექვსთვიანი პატიმრობის შემდეგ სამშობლოში დააბრუნეს. 1897 წელს მუშაობდა განახლებულ გაზეთ „ივერიის“ რედაქციაში. 1899–1900 წლებში ცხოვრობდა და მუშაობდა ჟურნალისტად პეტერბურგში. 1903 წელს გადავიდა ბაქოში, სადაც მშაობდა ქალაქის სამმართველოს მდივნად. 1905 წელს პოლიტიკური საბაბით დააპატიმრეს და გადაასახლეს ტამბოვის გუბერნიაში. ტფილისში დაბრუნების შემდეგ მშაობდა სხვადასხვა პოზიციებზე. 1917 წელს აირჩიეს საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრად. 1918 წლის 26 მაისს ხელი მოაწერა საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დამოუკიდებლობის გამოცხადების აქტს. 1918 წლის განმავლობაში იყო საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის პარლამენტის წევრი. 1919 წლის 12 მარტიდან არჩეული იყო საქართველოს რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრად. იყო მიწათმოქმედების მინისტრის მოადგილე. 1921 წელს, საქართველოს ოკუპაციის შემდეგ დარჩა საქართველოში და ჩაერთო წინაარმდეგობის მოძრაობაში. 1923-1929 წლებში მუშაობდა სტატისტიკურ სამსახურში, 1927-1929 წლებში კი საქართველოს რევოლუციურ მუზეუმში. 1933-1937 წლებში მუშაობდა სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის ამიერკავკასიის ფილიალში. 1937 წელს, პეტრე გელეიშვილი დააპატიმრეს არალეგალური მენშევიკური კონტრრევოლუციური ორგანიზაციის წევრობის ბრალდებით. დახვრიტეს 1938 წლის 17 მარტს. საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918–1921) : ენციკლოპედია-ლექსიკონი, თბ.: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2018. — გვ. 89. ხვადაგიანი ი., „საქართველოს დამფუძნებელი კრება 1919“, თბილისი: „საბჭოთა წარსულის კვლევის ლაბორატორია“, 2016. — გვ. 188-191, ISBN 978-9941-0-9318-0. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 581. ბარამიძე არჩ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 38. პეტრე გელეიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ამერი (საფეხბურთო კლუბი)

ამერი — ქართული საფეხბურთო კლუბი, დაარსდა 2002 წელს თბილისში. 2003 წლიდან ჩაერთო საქართველოს ჩემპიონატის პირველ ლიგაში სადაც დაიკავა რეგიონული ლიგის აღმოსავლეთ ზონის ჩემპიონის ”ნორჩი დინამოელის” ადგილი. 2008-09 წლების სეზონის დასრულების შემდეგ კლუბი დაიშალა. კლუბი დაარსდა 2002 წელს თბილისში. ქართულ ჩემპიონატში „ამერის“ პირველი გამოსვლა იყო 2003-04 წლების სეზონში, 16 გუნდიან პირველ ლიგაში დაიკავა მე-12 ადგილი და წესით უნდა გავარდნილიყო, მაგრამ პირველი ლიგის რესტრუქტურიზაციამ კლუბი რეგიონულ ლიგაში გავარდნისგან იხსნა. 2004-05 წლების სეზონში გახდა პირველი ლიგის ჩემპიონი და აღზევდა უმაღლეს ლიგაში. შემდეგი სეზონიდან „ამერი“ ზედიზედ 2-ჯერ (2005-06, 2006-07) გახდა საქართველოს თასის გამარჯვებული, ორივე შემთხვევაში ფინალში დაამარცხეს „ზესტაფონი“. 2007-08 წლების სეზონში კი ფინალში დამარცხდა იმავე „ზესტაფონთან“. 2005-06 წლების სეზონში უმაღლეს ლიგაში დაიკავა მე-7 ადგილი, დავით ყიფიანის სახელობის თასის მოგების შემდეგ „ამერს“ უფლება მიეცა მონაწილეობა მიეღო უეფა-ს თასის საკვალიფიკაციო ეტაპზე. პირველ ეტაპზე ერევნის „ბანანცის“ (0-1, 2-1) დამარცხების შემდეგ, ბერლინის „ჰერტასთან“ ღირსეულად ითამაშა და 2 მატჩის ჯამში 2-3 დამარცდა. 2006-07 წლების სეზონში საქართველოს უმაღლეს ლიგაში დაიკავა მე-3 ადგილი, თასის მეორედ მოგების შემდეგ კიდევ ერთხელ გავიდნენ უეფა-ს თასის საკვალიფიკაციო ეტაპზე, სადაც პირველივე დაპირისპირებაში პოლონეთის „ბელხატოვთან“ 2 მატჩიანი დაძაბული ბრძოლის შედეგად (0-2, 2-0) თამაში მიხელ მესხის სტადიონზე პენალტების სერიამდე მივიდა, სადაც თბილისური კლუბი 2:4 დამარცხდა. 2006 წლის მიწურულს პირველად მოიგეს საქართველოს სუპერთასი, ქვეყნის ჩემპიონის, ბოლნისის „სიონის“ ძლევით (1-0). უმაღლესი ლიგის 2007-08 წლების სეზონში „ამერმა“ დაიკავა მე-5 ადგილი, თუმცა შემდეგ სეზონში ფინანსური პრობლემების გამო უარი თქვა უმაღლეს ლიგაში გამოსვლაზე და ასპარეზობა პირველ ლიგაში გააგრძელა, სადაც 2008-09 წლების სეზონში პირველი ადგილის დაკავება შეძლო. კლუბს სპონსორი არც შემდეგ გამოუჩნდა, რის შედეგადაც 2009 წელს კლუბი დაიშალა. უმაღლესი ლიგა მესამე ადგილი: 2007 საქართველოს თასი გამარჯვებული: 2005/2006, 2006/2007 ფინალისტი: 2007/2008 საქართველოს სუპერთასი გამარჯვებული: 2006, 2007 პირველი ლიგა ჩემპიონი: 2004/2005, 2008/2009 ლადო ნადირაშვილი დავით ბოლქვაძე გივი დიდავა გრიგოლ დოლიძე გიორგი განუგრავა ბექა გოცირიძე რევაზ გოცირიძე ვახტანგ ხვადაგიანი დავით მჭედლიშვილი რატი წინამძღვრიშვილი სანდრო იაშვილი დიმიტრი ტატანაშვილი ალექსანდრე კოშკაძე კობა შალამბერიძე თენგიზ ჩიკვილაძე ↑ ლელო: ამერი არსებობს, გუნდი დაიშალა დაარქივებული 2017-01-06 საიტზე Wayback Machine. , ქართული პრესის ელექტრონული არქივი, 6 აგვისტო, 2009.
ნიკოლოზ ჭუმბურიძე

ნიკოლოზ (კოლია) ჭუმბურიძე (დ. 1886 — გ. 20 ნოემბერი, 1933, ქვედა სიმონეთი, იმერეთი) — ქართველი პოლიტიკოსი, ქართველ სოციალ-დემოკრატთა ერთ-ერთი ლიდერი. ნიკოლოზ ჭუმბურიძე დაიბადა 1886 წელს, სოფელ ქვედა სიმონეთში. ის იურიდიულ ფაკულტეტზე სასწავლებლად პეტერბურგში გაემგზავრა, საბოლოოდ კი პრაღის უნივერსიტეტი დაამთავრა. სხვადასხვა ჟურნალ-გაზეთებთან იგი „აჟის“ ფსევდონიმით თანამშრომლობდა. საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ, დაახლოებით ექვსი თვე, ნიკოლოზ ჭუმბურიძე სამშობლოში დარჩა და გარკვეულ ხანს გრიგოლ ლორთქიფანიძესა და შალვა მაღლაკელიძესთან ერთად „ჩეკას“ სარდაფში ატარებდა. 1921 წლის 21 მაისს ნიკოლოზი დააპატიმრეს. 1921 წლის 20 სექტემბერს, სტამბოლში მყოფ საქართველოდან განდევნილი მთავრობის წევრებს მან წარუდგინა მოხსენება: „საბჭოთა  საქართველოს ცხოვრებიდან – ბოლშევიკების ექვსი თვის ბატონობის სურათი“. ეს დოკუმენტი ინახება საქართველოს საისტორიო ცენტრალურ არქივში და დღესაც დიდ ინტერესს იწვევს. 2013 წელს ეროვნულმა არქივმა ეს ნაშრომი გამოსცა დიმიტრი სილაგაძის წინასიტყვაობითა და კომენტარებით. 1921 წელს, ციხიდან გამოსვლის შემდეგ, ნიკოლოზ ჭუმბურიძე ემიგრაციაში ცხოვრობდა. იგი კვლავ აქტიურად აგრძელებდა ქართულ ჟურნალ-გაზეთებთან თანამშრომლობას, მაგრამ ამჯერად უკვე „ალფას“ ფსევდონიმით. ეს გაზეთები იყო „კავკასიონი“, „დამოუკიდებელი საქართველო“, „მხედარი“, „ბრძოლა“, „სამშობლოსთვის“ და ასე შემდეგ. რაც შეეხება ჭუმბურიძის პირად ცხოვრებას — ემიგრაციაში ყოფნისას მას საქართველოში დარჩა ახალგაზრდა მეუღლე მარიამი და შვიდი თვის ვაჟი ჯუმბერი. მარიამი (1884-1950) ასწავლიდა გეოგრაფიას, ისტორიას, რუსულ ენასა და ლიტერატურას. მარიამმა ჭიათურაში ქალთა პირველი სასწავლებელი დააარსა და მისი პირველი დირექტორიც თავად იყო. ემიგრაციაში, ნიკოლოზს ტუბერკულოზი შეეყარა. იგი ამ საშინელი დაავადებით 8 წელი იტანჯებოდა. 1933 წლის 20 ნოემბერს, 47 წლის ასაკში ქართველი პოლიტიკოსი გარდაიცვალა. იგი დაკრძალეს ლევილის ქართველთა სასაფლაოზე. ნიკოლოზ ჭუმბურიძე (2013). საბჭოთა საქართველოს ცხოვრებიდან : /ბოლშევიკების ექვსი თვის ბატონობის სურათი. თბილისი: „პეტიტი“.  შარაძე გურამ. „ქართული ემიგრანტული ჟურნალისტიკის ისტორია.“ ტ. 6. – თბ., 2005. – გვ. 234–236. ნიკოლოზ ჭუმბურიძე — ქართველები უცხოეთში
ევროპული კავშირის მართლმსაჯულების სასამართლო

ევროპული კავშირის მართლმსაჯულების სასამართლო (ინგლ. European Court of Justice; ECJ) — მართლმსაჯულების ევროპული სასამართლოს უმაღლსი ინსტანცია, რომლის გადაწყვეტილება არ შეიძლება იყოს გასაჩივრებული. მოიცავს მართლმსაჯულების სასამართლოს, საერთო სასამართლოს და საჯარო სამსახურის სასამართლოს. მართლმსაჯულების სასამართლო შედგება 28 მოსამართლისაგან და 8 გენერალური ადვოკატისაგან. მოსამართლეები ინიშნებიან 6 წლით და მათი ამ ვადის გასვლის შემდეგ ხელახლა დანიშვნა ასევე არის შესაძლებელი. გენერალური ადვოკატები სასამართლოს სრულფასოვანი წევრები არიან და მათ მოსამართლეების იდენტური სამართლებრივი სტატუსი გააჩნიათ. ევროპული კავშირის მართლმსაჯულების სასამართლო დაარსდა 1952 წელს. სასამართლოში საჩივრების განხილვა მიმდინარეობს ორ ეტაპად: ესაა წერილობითი და ზეპირი ეტაპები. პირველ რიგში, დავის მონაწილე მხარეებს პროცესზე პასუხისმგებელ მოსამართლესთან შეაქვთ წერილობითი განაცხადი. მოსამართლე აჯამებს ამ განაცხადს და წერს დასკვნას. მეორე ეტაპზე იწყება საქმის ზეპირი მოსმენა. საქმის სიმძიმიდან გამომდინარე, პროცესი შეიძლება გაიმართოს 3, 5, 13 ან ყველა მოსამართლის მონაწილეობით. მოსმენაში მონაწილეობენ გენერალური ადვოკატები, რომლებიც სვამენ კითხვებს და გამოთქვამენ თავიანთ მოსაზრებას საქმესთან დაკავშირებით. განაჩენის გამოტანა ხდება ხმათა უმრავლესობით და იკითხება საჯაროდ. ↑ ევროპული კავშირის მართლმსაჯულების სასამართლო[მკვდარი ბმული] ↑ ევროპული კავშირის მართლმსაჯულების სასამართლო[მკვდარი ბმული]