laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მარნეულის ადრეულა

მარნეულის ადრეულა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში ქართლიდან. მარნეულის ადრეულა წარმოადგენს ადრე არსებულ, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 570
საადრეო თეთრი

საადრეო თეთრი — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში ქართლიდან. საადრეო თეთრი წარმოადგენს ადრე არსებულ, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 572
სიონის თეთრი

სიონის თეთრი — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში ქართლიდან. სიონის თეთრი წარმოადგენს ადრე არსებულ, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 572
ქციის თეთრი

ქციის თეთრი — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში ქართლიდან. ქციის თეთრი წარმოადგენს ადრე არსებულ, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 573
Congo (სიმღერა)

Congo — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ ჯენესისის სინგლი 1997 წლის ალბომი Calling All Stations. ეს სიმღერა არ არის აფრიკის ერთ-ერთ ქვეყანაზე, მასში მოთხრობილია ორი ადამიანის ისტორია. მათ არ შეუძლიათ შეხვედრა და გაურბიან ერთმანეთს. მიუხედავად ამისა, სიმღერაში გამოყენებულია კარიბული ტამტამი, ხოლო მთელი მსვლელობისას ისმის ღიღინი Congo the Congo. სიმღერის მუსიკალური ვიდეოს რეჟისორია ჰოვარდ გრინჰოლი. კლიპში გამოყენებული იქნა დიდი რაოდენობის წყალი, რომლის ტალღების ფარავენ ჯგუფს. სინგლში აგრეთვე შეტანილია Papa He Said და Banjo Man, რომლებიც არ შესულა ალბომში Calling All Stations. Congo - 3:13 Papa He Said - 4:07 Banjo Man - 4:20 Congo (სიმღერა) საიტზე Discogs
წკენი

წკენი — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში ქართლიდან. წკენი წარმოადგენს ადრე არსებულ, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 574
გაბეხაური შავი

გაბეხაური შავი, გაბეხოურა შავი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში იმერეთიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან გულისმაგვარი ფორმის, სამნაკვთიანი ან თითქმის მთლიანი. ფოთლის ქვედა მხარე სქლადაა ქეჩისებურად შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრული, იშვიათად კონუსური ფორმის, ზოგჯერ ფრთიანი, საშუალო სიკუმსის ან მეჩხერი. მარცვალი საშუალო ან საშუალოზე მცირე ზომისაა, სუსტად ოვალური, მომრგვალო, მუქი ლურჯი, შავში გარდამავალი. რბილობი მკვრივია და ხორციანი. გაბეხაური შავი საშუალო ზრდისა და საშუალომოსავლიანია. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის ბოლოს შედის. ყურძნის სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18-20%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7-8 გ/ლ-ს. მიიღება სუფრის წითელი მშრალი ღვინო. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 91
კარლ ფრაიჰერ ფონ მიუფლინგი

კარლ ფრაიჰერ ფონ მიუფლინგი, მეტსახელი ვაისი (გერმ. Karl Freiherr von Müffling; დ. 12 ივნისი 1775 — გ. 10 იანვარი 1851) — პრუსიელი გენერალ-ფელდმარშალი და სამხედრო თეორეტიკოსი. იყო ბლიუხერის მეკავშირე ოფიცერი უელინგტონის შტაბში ვატერლოოს ბრძოლის დროს და ნაპოლეონზე საბოლოო გამარჯვების ორგანიზატორი. ომის შემდეგ მუშაობდა დიპლომატად აახენის კონგრესში და როგორც ხელმძღვანელმა დიდი წვლილი შეიტანა პრუსიის გენერალური შტაბის განვითარებაში. მიუფლინგი სპეციალიზებული იყო აგრეთვე სამხედრო ტოპოგრაფიისა და კარტოგრაფიის დარგში. 1821 წელს შეიმუშავა მრავალწახნაგა კარტოგრაფიული პროექცია, რომელიც მიუფლინგის პროექციის სახელწოდებით არის ცნობილი. Chisholm, Hugh, ed. (1911). Encyclopædia Britannica. Vol. 18 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 955.
გომუსინი

გომუსინი — ტრადიციული კორეული ქალის ფეხსაცმელი. ტერმინი აგრეთვე გამოიყენება იმ ქალების აღმნიშვნელ სოციალურ ტერმინად, რომლებიც შეყვარებულების სამხრეთ კორეის სავალდებულო სამხედრო სამსახურიდან დაბრუნებას ელიან. წარმოიშვა სიტყვა „გომსინიდან“, რაც ნიშნავს „რეზინის ტარება წინ და უკან“ და სიტყვა გომუსინის შემოკლებაა. ვინაიდან სამხრეთ კორეაში ყველა მამაკაცი ვალდებულია 2 წლის ვადით ჯარში იმსახუროს, გომსინის კორეელ ქალებში პოვნა არცისე რთულია. გომუსინი — რეზინისაგან დამზადებული ტრადიციული კორეული ფეხსაცმელი პირველად მე-20 საუკუნის დასაწყისში გამოჩნდა და მისი სუფთად შენარჩუნება უფრო მარტივი იყო, ვიდრე დანგიეს და ჯიპსინის (ჩალის ფეხსაცმელი), რამაც მისი პოპულარობის გაზრდა გამოიწვია. ↑ 1.0 1.1 'Putting on gomusin backwards'. ციტირების თარიღი: 2015-11-08. ↑ [박수찬의 軍 군인 남친 기다리는 '곰신'의 애환, "보고 싶어요"]. ციტირების თარიღი: 2015-12-07. ↑ Retro Korean industrial designs hit NY. ციტირების თარიღი: 2015-12-07. ↑ '고무신' - 네이트 백과사전. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-06-10. ციტირების თარიღი: 2015-12-15.
ღრუბელა იმერული

ღრუბელა იმერული — ქართული აბორიგენული რუხყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში იმერეთიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, სუსტად დანაკვთული, ზოგჯერ თითქმის მთლიანი ან სამ-ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარის შებუსვა ხშირი აბლაბუდისებრია. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი მცირე ზომისაა, ცილინდრული ფორმის, კუმსი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, რუხი-მომწვანო, მოიისფრო ელფერით. კანი სქელი აქვს კარგად გამოსახული ცვილისებრი ფიფქით. რბილობი მკვრივია. ღრუბელა იმერული საშუალო ზრდისაა, სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე დაახლოებით 169 დღეა, სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის ბოლო რიცხვებში შედის. მტევნის წონა 185 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 8.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 19-21%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7.5-8 გ/ლ-ს. ჯიში გამოიყენება ღია ვარდისფერი, მშრალი სუფრის ღვინის დასამზადებლად. ღვინო ნაკლებჰარმონიულია. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 398
ღრუბელა კახური

ღრუბელა კახური, ღრუბელა ყურძენი, ღრუბელა მეტეხური — ქართული აბორიგენული რუხყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში იმერეთიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური, ხუთნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარის შებუსვა თხელი აბლაბუდისებრია, აბლაბუდის ქვეშ საშუალო სისქის ჯაგრისებრი შებუსვაა. ქვედა იარუსის ფოთლებზე შებუსვა სქელი ქეჩისებრი ხდება. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, განივკონუსური ფორმის, ხშირად დატოტვილი. იშვიათად ცილინდრულ-კონუსური ფორმის მტევნებიც გვხვდება. მტევნები საშუალო სიკუმსისაა თხელი და მკვრივი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით სქლად დაფარული. რბილობი წვნიანი და მდნარია. სასიამოვნო გემოთი. ღრუბელა კახური საშუალო ზრდისა და საშუალო ან საშუალოზე დაბალ მოსავლიანია. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 128 დღიდან 168 დღემდე მერყეობს. მტევნის საშუალო წონა 170-255 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 4.5-5.5 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18-20%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 5-6 გ/ლ-ს. მიიღება მწვანე-ჩალისფერი, მსუბუქი, მცირესხეულიანი სუფრის მშრალი ღვინო სუსტად განვითარებული ჯიშური არომატით. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 398
ესტრელი (სასტუმრო)

Estrel Berlin – სასტუმრო გერმანიის დედაქალაქ ბერლინში. მდებარეობს დედაქალაქის ერთ-ერთ უბანში, ნოიკელნში, ზონენალეზე. 2019 წლის მდგომარეობით სასტუმრო „ესტრელი“ ითვლებოდა გერმანიის და ასევე ევროპის ყველაზე დიდ სასტუმროდ. არის 1125 სასტუმრო ოთახი, 5 რესტორანი, 3 ბარი, მუშაობს 550-ზე მეტი თანამშრომელი და შეფასებულია 4+ ვარსკვლავით. სასტუმრო ეკუთვნის ცნობილ გერმანელ მშენებელს და სასტუროს საქმის მცოდნეს ერკეჰარდ სტრელეცკის, რომელიც 2000 წლის საუკეთესო ჰოტოლიერად იქნა დასახელებული. სასტუმროს სახელიც მისი მფლობელის სახელის და გვარის შემოკლებული ვერსიაა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ესტრელი (სასტუმრო) სასტუმრო ესტრელის ვებ-გვერდი სტატია Vom Branchenfremden zum Branchenführer. ↑ Hotel im Guinness Buch. www.berliner-zeitung.de. ციტირების თარიღი: 17 სექტემბერი, 2022.[მკვდარი ბმული]
ახალაკი

ახალაკი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი ვაზის ჯიში აჭარიდან. ივ. ჯავახიშვილი ახალაკს ასე აღწერს: „მუქი-წითელია, დიდი, წოწოლა, შემჭიდროვებული მტევანი აქვს. მსხვილმარცვლიანია, ოდნავ მოგრძო და სქელკანიანი, ძალიან ტკბილი არ არის. საჭმელადაც ხმარობენ და საღვინედაც“. ერთეული ძირებია აჭარაში. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 567
ბაღის ყურძენი

ბაღის ყურძენი — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში აჭარიდან. ბაღის ყურძენი წარმოადგენს ადრე არსებულ, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელ ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 567
ბეჟანაური

ბეჟანაური — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში კახეთიდან. ბეჟანაური წარმოადგენს ადრე არსებულ, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელ ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 567
გავაზური (ვაზის ჯიში)

გავაზური — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი ვაზის ჯიში კახეთიდან. გავაზური წარმოადგენს ადრე არსებულ, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელ ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 567
გორგოული

გორგოული — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში აჭარიდან. გორგოული წარმოადგენს ადრე არსებულ, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელ ვაზის ჯიშს. ვაზის სახელწოდება მისი მარცვლის ფორმის აღმნიშვნელია. „გორგოლა“ ანუ მრგვალი. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 567
სალიკლევი

სალიკლევი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი ვაზის ჯიში აჭარიდან. სალიკლევი წარმოადგენს ადრე არსებულ, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელ ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 572
შიშველი

შიშველი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი ვაზის ჯიში აჭარიდან. შიშველი წარმოადგენს ადრე არსებულ, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელ ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 573
თურვანდა

თურვანდა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში აჭარიდან. თურვანდა წარმოადგენს ადრე არსებულ, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელ ვაზის ჯიშს. ვაზის სახელწოდება (სპარს. دلبند [tülbend]) თავზე მოსახვევს ნინავს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 569
კვირისთავა

კვირისთავა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში აჭარიდან. კვირისთავა წარმოადგენს ადრე არსებულ, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელ ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 570
მწვანე აჭარული

მწვანე აჭარული — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი ვაზის ჯიში აჭარიდან. მწვანე აჭარული წარმოადგენს ადრე არსებული, მაგრამ ამჟამად მოუძიებელი ვაზის ჯიშს. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 571
კოლოში

კოლოში — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში სამეგრელო-გურიადან. ვაზს სახელწოდება მიღებული აქვს ადგილისგან, რომელსაც „კოლოშონა“ ერქვა. „კოლო“ მეგრულად მწარეს ნიშნავს (ჩხოროწყუს მუნიციპალიტეტი). კოლოშის გავრცელების არეალია ხულოს რაიონი. აქ ახლომდებარე სოფლებში კოლოშის ძალიან ხნიერი მაღლარებია. ადგილობრივი მოსახლეობა კოლოშს მხოლოდ სასუფრე ყურძნად მოიხმარდა, ამისთვის მოსავალს ვაზზე ტოვებდნენ და საჭიროების მიხედვით კრეფდნენ ან მთელი ზამთარი აკიდოების სახით ინახავდნენ. ზრდასრული ფოთოლი საშუალოზე დიდი ზომისა და თითქმის ოვალური ფორმისაა, სამნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე ქეჩისებრადაა სქლად დაფარული. ყვავილი ორსქესიანი აქვს. მტევანი საშუალო ან საშუალოზე დიდი ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური, ზოგჯერ ცილინდრული ფორმის, საშუალო ან ძლიერ კუმსი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო და სიმეტრიული, მუქი ლურჯი შეფერილობის, თითქმის შავი. სქელკანიანია, ცვილისებრი ფიფქით დაფარული. რბილობი უფრო ხორციანია, ვიდრე წვნიანი, ტკბილი გემოთი. კოლოში ძლიერი ზრდისაა. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 170-200 დღეა. სრულ სიმწიფეში ნოემბრის დასაწყისში შედის. მტევნის საშუალო წონა 195 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 8.5-9.5 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 17.5-18%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 9-9.5 გ/ლ-ს. მიიღება ხარისხიანი სუფრის წითელი ღვინო, რომელიც თაფლის ფიჭის გემოთი ღვინდება. გამოიყენება სასუფრე ყურძნად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 194
კოლხური შავი

კოლხური შავი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში სამეგრელოდან. სამეგრელოს ზოგიერთ სოფელში მას შეცდომით „ტოროკუნჩხს“ ეძახიან (იხ. მტრედისფეხა). ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო. ფოთლის ქვედა მხარეს, ძარღვების გასწვრივ აქვს ძალიან სუსტი აბლაბუდისებრი შებუსვა. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ან საშუალოზე დიდი ზომისაა, ცილინდრული ფორმის, ახასიათებს პატარა ფრთა, საშუალო სიკუმსის, თუმცა გვხვდება კუმსი და თხელი მტევნებიც. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მრგვალი ან მომრგვალო. თხელკანიანია. რბილობი საშუალოდ ხორციანია, ტკბილი და ოდნავ მომჟავო გემოთი. რბილობი მდიდარია შემფერავი ნივთიერებით. კოლხური შავი საშუალო და საშუალოზე ძლიერი ზრდისაა. სავეგეტაციო პერიოდი 158-100 დღეს შორის მერყეობს. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის მეორე ნახევარში შედის. მტევნის წონა 100-150 გრამია. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 20-25%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7-10 გ/ლ-ს. განსაკუთრებით საყურადღებოა ღვინოში წითელი შემფერავი ნივთიერების სიუხვე. კოლხური შავის ღვინოში წითელი საღებავის რაოდენობა სამჯერ უფრო მეტია, ვიდრე საფერავში. კოლხური შავის ღვინო ხასიათდება ძლიერი შეფერვით. წითელი, მაღალხარისხიანი ღვინოებ-ისთვის დამახასიათებელი ექსტრაქტულობითა და პარმონიულობით. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 194
სიმონასეული

სიმონასეული — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში კახეთიდან. ისევე როგორც არაერთი ქართული ჯიში, სიმონასეულიც, სავარაუდოდ, მისი გამავრცელებლის სახელს ატარებს. ძალიან ძველი ჯიშია. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ფორმის, ოდნავ ოვალური ფორმისკენ გადახრილი, ხუთნაკვთიანია, იშვიათად სამნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე სუსტადაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ან საშუალოზე დიდი ზომისაა, კონუსური ან ცილინდრულ-კონუსური ფორმის. მტევნები მხრიანია, ხშირად მხრები ორივე მხარეს უვითარდება. კუმსია ან საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, ძირითადად მომრგვალო ფორმის, მუქი იისფერი, თითქმის შავი. მარცვლის კანი სქელი და მვვრივია, სქელი ცვილისებრი ფიფქით დაფარული. რბილობი საკმაოდ მკვრივი და წვნიანია. გემო სასიამოვნო აქვს, სუსტად გამოხატული ჯიშური არომატით. სიმონასეული საშუალოზე ძლიერი ზრდისაა. სიმწიფის საგვიანო პერიოდის საღვინე ვაზის ჯიშია. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე საშუალოდ 158 დღეა. სრულ სიმწიფეში 15 სექტემბრიდან 1 ოქტომბრამდე შედის. მტევნის წონა 100-დან 225 გრამამდეა, საჰექტარო მოსავლიანობა 6.0-7.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 20-28%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7-8.8 გ/ლ-ს. გამოიყენება მაღალი ხარისხის სუფრის წითელი, მშრალი ღვინის დასამზადებლად. ცალკე დავემებუღ^ ღვინოს აქვს ინტენსიური შეფერვა, საშუალო სხეული, ჰარმონიული გემო და შესამჩნევი ჯიშური არომატი. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 350
სირგულა

სირგულა — ქართული აბორიგენული თეთრყურძნიანი სასუფრე ვაზის ჯიში კახეთიდან. ძალიან ახლოს დგას აღმოსავლეთ საქართველოს ვაზის ჯიშებთან და მათთან ერთ მთლიან ჯგუფს შეადგენს. კახეთის გარდა თითქმის არსად მოიპოვება, გავრცელებულია ტალავერების სახით გურჯაანის, სიღნაღისა და საგარეჯოს მუნიციპალიტეტებში. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, ზოგჯერ ოვალური, ხუთი, იშვიათად სამნაკვთიანი. ფოთლის ქვედა მხარე შიშველია და დაფარულია ძალიან თხელი ჯაგრისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური ან ცილინდრული ფორმის, ხშირად მხრიანი. არის დატოტვილი მტევნებიც. საშუალო სიკუმსის, იშვიათად კუმსი მტევნებიც გვხვდება. მარცვალი საშუალო და საშუალოზე დიდი ზომისაა, ოვალური, იშვიათად მომრგვალო ფორმის, ღია ყვითელი ფერის, ზოგჯერ ყავისფერი ლაქებითაა დაფარული. კანი თხელი და საკ-მაოდ მკვრივი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით ოდნავ დაფარული. რბილობი მკვრივია, ოდნავ კრახუნა. გემო სასიამოვნო და პარმონიულია, სუსტად გამოხატული ჯიშური არომატით. სირგულა საშუალო ზრდისაა, სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 180-დან 171 დღემდეა. მტევნის წონა 120-დან 150 გრამამდეა, საჰექტარო მოსავლიაობა კი 5.0-6.0 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 17.8-20.2%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 4.5-6.5 გ/ლ-ს. იძლევა ხარისხიან სასუფრე ყურძენს. მაგრამ მოკლებულია შენახვის უნარს და ვერ იტანს ტრანსპორტირებას. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 350
საფერავი ქართლის

საფერავი ქართლის — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში ქართლიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო, ხუთ, იშვიათად სამნაკვთიანი, საშუალ-ოდ დანაკვთული. ფოთლის ქვედა მხარე დაფარულია საშუალო სიხშირის აბლაბუდისებრ-ჯაგრისებრი შებუსვით. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ზომისაა, კონუსური, ფრთიანი, მკვრივი. ფრთა საკმაო სიგრძისაა. მარცვალი საშუალო ზომისაა, ოვალური, იშვიათად მომრგვალო. მარცვ-ლის ბოლო მომრგვალებულია ან შებრტყელებული. მარცვალი შავია, ძლიერი ცვილისებრი ნაფიფქის გამო მუქი-ლურჯი შეფერვა ეძლევა. კანი თხელია, საშუალო სიმკვრივის. რბილობი ხორციან-წვნიანია, წვენი მეუფერავი ან ძალიან ღია შეფერილობის. გემო სასიამოვნო აქვს, ხილის არომატით. ქართლის საფერავის სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 177 დღეა. სრულ სიმწიფეში ოქტომბრის პირველ ნახევარში შედის. მტევნის წონა 100-150 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 6.7 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 18-21%, ხოლო მჟავიანობა — 6-10 გ/ლ-ს. გამოიყენება სუფრის წითელი მშრალი ჰარმონიული და რბილი ღვინის დასამზადებლად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 345
საფერავი ყვავილმცვენი

საფერავი ყვავილმცვენი, მამალი საფერავი — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი ვაზის ჯიში კახეთიდან. საფერავის ერთ-ერთი ვარიაციაა. ცნობილია აგრეთვე მამალი საფერავის სახელწოდებით და შერეული სახითაა გავრცელებული ყვარლის ვენახებში. ყვავილი ორსქესიანი აქვს, ხოლო თანაყვავილი პატარა, ვარიაცია ყვავილმცვენია. მტევანში ივითარებს 5-80 მარცვალს, მათშიც მხოლოდ ერთი მესამედია ნორმალური, დანარჩენი წვრილი და უწიპწოა. მცირემოსავლიანია, ერთ ძირზე ისხამს 180-150 გრამ ყურძენს. სამაგიეროდ დიდი რაოდენობით აგროვებს შაქარს და საინტერესოა სელექციური ექსპერიმენტებისთვის. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 345
საფერავისებური

საფერავისებური — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში კახეთიდან. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, სამნაკვთიანი, სუსტად დანაკვთული ან მთლიანი. ფოთლის ქვედა მხარე სუსტადაა ჯაგრისებრად შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ან საშუალოზე დიდი ზომისაა, კონუსური, გვხვდება ცილინდრული ფორმის მტევანიც. ფრთიანია, თხელი ან საშუალო სიკუმსის. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოვალური ფორმის, მუქი ლურჯი ფერის. კანი სქელი და უხეში აქვს, ცვილისებრი ფიფქით საშუალოდ დაფარული. რბილობი საშუალო სიმკვრივისაა, წვენი — ღია ვარდისფერი. საფერავისებური საშუალო ზრდა-განვითარებისა და საშუალომოსავლიანია. სრულ სიმწიფეში სექტემბრის ბოლოს შედის. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 150 დღეა. მტევნის წონა 198-250 გრამია. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 19.2-20.5%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 6.0-6.13 გ/ლ-ს. გამოიყენება სუფრის წითელი მშრალი ღვინის დასამზადებლად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 345
ლისის ქედი

ლისის ქედი — ქედი საქართველოში, მცხეთის მუნიციპალიტეტში და თბილისში. წარმოადგენს მსხალდიდის ქედის აღმოსავლეთ მონაკვეთს. იწყება დაახლოებით სოფელ წოდორეთის მერიდიანთან და ვრცელდება ქალაქ თბილისის ფარგლებში, ვაშლიჯვრამდე. სიმაღლე აღმოსავლეთ ნაწილში ზღვის დონიდან 650 მ, დასავლეთით კი 1000 მ-ს აღემატება. მაქსიმალური სიმაღლე 1069 მ (მთა ელია). მნიშვნელოვანი მთებია: დიდვარილის სერი (986 მ) და ბუბთები (955 მ). აგებულია ზედაეოცენური თაბაშირიანი თიხებითა და ქვიშაქვებით. მთელ მანძილზე მთლიანად მოიცავს ლისის ანტიკლინს, რომელიც მდინარე მტკვრის გადაკვეთის შემდეგ სწრაფად იძირება. მთაწმინდისა და ლისის ქედს შორის მოთავსებულია საბურთალოს ფართო სინკლინი. ლისის ქედის კალთები დაღარულია მშრალი ხევებითა და პერიოდული ღელეებით, რომლებიც მდინარეების დიღმისწყლისა და ვერის შენაკადებს წარმოადგენენ. ხევებსა და ღელეებს შორის სერებია გაწოლილი. არის წყაროები, რომელთა შორის აღსანიშნავია მუფთის წყარო და კოდის წყარო. ძირითადი ლანდშაფტია ჯაგეკლიანი სტეპი, ზოგან — მეორეული ჯაგრცხილნარ-მუხნარი. კალთებზე ხელოვნური ტყის (უმეტესად) ფიჭვის კორომებია. ლისის ქედის ჩადაბლებულ ადგილზე, ტაფობში, ზღვის დონიდან 624 მ სიმაღლეზე მდებარეობს ლისის ტბა, რომლის დასავლეთით ვაკეა გაშლილი. აქვეა მარილიანი მშრალი ტბა. ლისის ქედის აღმოსავლეთ და სამხრეთ კალთები განაშენიანებულია. ქედზეა სოფლები ლისი, ქვემო ლისი, თხინვალა, აგარაკი, წოდორეთი, მუხათწყარო. ↑ 1.0 1.1 ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 627, ISBN 99928-20-32-2. ↑ 2.0 2.1 Топографическая карта, лист K–38–50. Масштаб 1:100000. Издание 1989 г. ↑ თბილისი. ეკონომიურ-გეოგრაფიული დახასიათება, თბ., საქ. სსრ მეცნ. აკად. გამ-ბა, 1957, გვ. 28 ↑ თბილისი. ეკონომიკურ-გეოგრაფიული გამოკვლევა, თბ., „საბჭოთა საქართველო“, 1989, გვ. 31
ტაგიძურა

ტაგიძურა — ქართული აბორიგენული წითელყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში აჭარიდან. გადმოცემის თანახმად, ეს ჯიში ხუცუბანში ვინმე ტაგიძეს შემოუტანია და მოსახლეობასაც მისთვის ტაგიძურა დაურქმევია. წარსულში ტაგიძურა ფართოდ ყოფილა გავრცელებული ქობულეთის მიდამოებში და გურიის მოსაზღვრე სოფლებში. მოსახლეობა მისგან საოჯახო მოხმარების ღვინოს და ყურძნის წვენს ამზადებდა ან აკიდოების სახით მთელი ზამთრის განმავლობაში ინახავდა. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ან საშუალოზე მცირე ზომისაა, თითქმის მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური და სამნაკვთიანი, მცირედ დანაკვთული. ფოთლის ქვედა მხარე ქეჩისებრადაა შებუსული. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი საშუალო ან დიდი ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსუ-რი ფორმის და განტოტვილი, თხელი. შუა ნაწილის ქვემოთ კი განსაკუთრებით გათხელებული. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან ოდნავ ოვალური. თითქმის შავი. საკმაოდ სქელკანიანია, ცვილისებრი ფიფქით ოდნავ დაფარული. რბილობი წვნიანი და ხორციანია, ჩვეულებრივი გემოთი. შემფერავი ნივთიერება მხოლოდ კანში მოეპოვება. ტაგიძურა ძლიერი ზრდისაა. სავეგეტაციო პერიოდი კვირტის გაშლიდან სრულ სიმწიფემდე 203 დღეა. სრულ სიმწიფეში ნოემბრის ბოლოს შედის. მტევნის წონა 145-265 გრამია, საჰექტარო მოსავლიანობა კი 7.5 ტონა. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 19.1%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 9.1 გ/ლ-ს. ტაგიძურას ყურძენი გამოიყენება სუფრის წითელი მშრალი ღვინის დასამზადებლად. აგრეთვე სასუფრე ყურძნად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 357
ტატანაური

ტატანაური — ქართული აბორიგენული ვარდისფერყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში ქართლიდან. ძირითადად ერთეული ვაზების სახითაა სოფელ მეტეხის ვენახებში. ზრდასრული ფოთოლი საშუალო ზომისაა, ოვალური, იშვიათად განივოვალური. ფოთლის ქვედა მხარე გლუვია. ყვავილი ორსქესიანია. მტევანი დიდი ზომისაა, ცილინდრულ-კონუსური ფორმის. გვხვდება ცილინდრულიც და კონუსურიც. საშუალო სიკუმსისაა ან მეჩხერი. მარცვალი საშუალო ზომისაა, მომრგვალო ან მობრტყო მოყვანილობის. მუქი ვარდისფერია. კანი თხელი აქვს, ცვილისებრი ფიფქით დაფარული. რბილობი წვნიანია. ტატანაური სრულ სიმწიფეში სექტემბრის შუა რიცხვებიდან შედის. ვაზი საკმაოდ ძლიერი ზრდისა და უხვმოსავლიანია. ყურძნის სრული სიმწიფის პერიოდში მისი შაქრიანობა აღწევს 19-20%-ს, ხოლო მჟავიანობა — 7.0-7.4 გ/ლ-ს. გამოიყენება სუფრის წითელი მშრალი ღვინის დასამზადებლად. უჯმაჯურიძე ლ., კაკაბაძე გ., მამასახლიშვილი ლ., „ქართული ვაზის ჯიშები“, თბ., 2018, გვ. 357
გილი (ყინულისა და ცეცხლის სიმღერა)

გილი (ინგლ. Gilly) — ჯორჯ რეიმონდ რიჩარდ მარტინის ფენტეზის ჟანრის რომანების სერიის, „ყინულისა და ცეცხლის სიმღერის“ პერსონაჟი და ასევე მისი ტელეადაპტაციის ერთ-ერთი გმირი. ის წარდგენილია 1998 წელს გამოცემულ წიგნში „მეფეთა ჯახი“, მოგვიანებით კი ჩნდება წიგნებში „ხმლების ქარიშხალი“ (2000), „ნადიმი ყვავებისთვის“ (2005) და „ცეკვა დრაკონებთან“ (2011). ტელეადაპტაციისას მისი როლი შეასრულა ინგლისელმა მსახიობმა ჰანა მიურეიმ. გილი არის კედლის ჩრდილოეთით მცხოვრები თავისუფალი ხალხის შთამომავალი, ის არის კრასტერის ქალიშვილი და ცოლი. მისი შვილი სემი არის მისივე ნახევარძმა, რომელიც ჩაისახა გარდაცვლილ მამასთან იძულებით ურთიერთობის შედეგად. გილი არის კრასტერის მრავალი ქალიშვილიდან ერთ-ერთი, რომელიც ცხოვრობს კედლის მიღმა. კრასტერთან ერთად იგი ცხოვრობს უკანასკნელის სახლში. გარდა იმისა, რომ კრასტერის ქალიშვილია, ის მისი ერთ-ერთი ცოლია, რადგან კრასტერი მუდმივად ქორწინდება საკუთარ ქალიშვილებზე. როდესაც ღამის აბგურის წევრები მას შეხვდნენ, გილი ფეხმძიმედ იყო საკუთარი მამისგან. კრასტერი ცნობილი იყო იმით, რომ საკუთარ ვაჟებს კლავდა. ამიტომაც, როდესაც ღამის აბგურის აჯანყებულმა წევრებმა კრასტერი მოკლეს, სემუელ ტარლიმ გილი და მისი შვილი კედლის სამხრეთით წაიყვანა, მოგვიანებით კი მასზე დაქორწინდა. ჯ.რ.რ მარტინი, მეფეთა ჯახი, აშშ., 1998 ჯ.რ.რ მარტინი, ხმლების ქარისხალი, აშშ., 2000 ჯ.რ.რ მარტინი, ნადიმი ყვავებისათვის, აშშ., 2005 ჯ.რ.რ მარტინი, ცეკვა დრაკონებთან, აშშ., 2011 გილის ბიოგრაფია