laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კაციტაძე

საკუთარი სახელი კაციტაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსანდრე კაციტაძე — დერმატო-ვენეროლოგი ანდრია კაციტაძე — ინჟინერი-მშენებელი დავით კაციტაძე — აღმოსავლეთმცოდნე, ისტორიკოსი ვასილ კაციტაძე — ჰიგიენისტი გივი კაციტაძე — ექიმი ზურაბ კაციტაძე — ანატომი კახაბერ კაციტაძე — ფილოსოფოსი კონსტანტინე კაციტაძე — ეპიდემიოლოგი მამუკა კაციტაძე — პოლიტიკოსი ჯემალ კაციტაძე — ინჟინერ-მექანიკოსი ჯუმბერ კაციტაძე — ინჟინერ-მექანიკოსი
ჩინჩალაძე

საკუთარი სახელი ჩინჩალაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: მიხეილ ჩინჩალაძე — ქართველი პედაგოგი ზვიად ჩინჩალაძე — ქართველი ძიუდოისტი
სააკაძე

საკუთარი სახელი სააკაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ავთანდილ სააკაძე — გიორგი სააკაძის პირმშო და თანამებრძოლი გიორგი სააკაძე — პოლიტიკური და სამხედრო მოღვაწე დავით სააკაძე — რუსეთის არმიის ოფიცერი დიმიტრი სააკაძე — პოეტი ზურაბ სააკაძე — ქართლის მეფის სახლთუხუცესი იოანე მანგლელი (სააკაძე) — საეკლესიო მოღვაწე იორამ სააკაძე — პოლიტიკური და სამხედრო მოღვაწე, გიორგი სააკაძის მესამე ვაჟი იოსებ თბილელი (სააკაძე) — საეკლესიო მოღვაწე მიხეილ სააკაძე — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი პაატა სააკაძე — გიორგი სააკაძის მეორე ვაჟი როსტომ-ხან სააკაძე — სპარსეთში მხედართმთავარი სიაუშ სააკაძე — სიმონ I-ის კარისკაცი, გიორგი სააკაძის მამა სააკაძე — სოფელი გარდაბნის მუნიციპალიტეტში
ესტატე ფავლენიშვილი

ესტატე ალექსანდრეს (მხარგრძელის) ძე ფავლენიშვილი (დ. 10 ივლისი, 1844 — გ. 23 აპრილი, 1909, კისლოვოდსკი) — თავადი, რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი (1898). დაამთავრა იმპერატორ ნიკოლოზ I-ის სახელობის მოსკოვის მე-2 კადეტთა კორპუსი (1863) და ალექსანდრეს სამხედრო სასწავლებელი (1864). მონაწილეობდა კავკასიის მთიელთა წინააღმდეგ კამპანიებში (1865, 1868), რუსეთ-თურქეთის ომში (1877-1878), ახალთექინის ლაშქრობაში (1880-1881). 1892-1894 წლებში პოლკოვნიკის წოდებით მეთაურობდა ყუბანის 1-ლ პლასტუნთა ბატალიონს. დაჯილდოებული იყო წმინდა ანას III (1878) და II (1881), წმ. სტანისლავის II (1880) და წმ. ვლადიმერის IV (1882) ხარისხის ორდენებით. 1898 წელს გავიდა თადარიგში გენერალ-მაიორის წოდების მინიჭებით. იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ნამდვილი წევრი, კავკასიის ოფიცერთა სესხის კაპიტალის კომიტეტის თავმჯდომარე. ფავლენიშვილები: გენეალოგიური ნუსხები და კომენტარები, შედგენილი ი. ჩიქოვანის მიერ. საქართველოს ეროვნული არქივი. ნანახია 25 აგვისტო, 2020; ესტატე ალექსანდრეს ძე ფავლენიშვილი (გენერალ–მაიორი) — ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები 1879-1927 წლებში (საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა); Павленов Евстафий Александрович. Список полковникам по старшинству. Составлен по 1-е сентября 1893 г. СПб, 1893.
გიორგი ფავლენიშვილი

გიორგი ფავლენიშვილი (დ. 21 ოქტომბერი, 1897, ცხინვალი, — გ. 25 მარტი, 1980, თბილისი) — ქართველი ექიმი-ტრავმატოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1959), პროფესორი (1961). საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1967). დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტი 1924 წელს. 1940-1941 და 1945-1946 წლებში მუშაობდა ხაშურის რაიონულ საავადმყოფოში ქირურგიული განყოფილების გამგედ, 1941-1945 წლებში — იქვე ევაკოჰოსპიტლის მთავარ ქირურგად. 1946-1962 და 1964-1973 წლებში იყო ტრავმატოლოგიისა და ორთოპედიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილე სამეცნიერო დარგში, 1973 წლიდან — კონსულტანტი. შეისწავლიდა სახსრების ათაშანგს, სიმსივნეთა შედარებით პათოლოგიას, ცეცხლმსროლელი იარაღით გამოწვეულ ოსტეომიელიტს. მონაწილეობდა საქართველოს ტერიტორიაზე ტრავმატოლოგიური სამსახურის ორგანიზაციის საქმეში. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები, მ.შ. წითელი ვარსკვლავის ორდენი და ლენინის ორდენი. საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის წევრი 1943 წლიდან. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 207. გიორგი ფავლენიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ოტია ფავლენიშვილი

ოტია ფავლენიშვილი — XVIII საუკუნის ქართველი პოეტი. მოღვაწეობდა ქართლის მეფის ვახტანგ VI-ის კარზე და 1724 წელს თან გაჰყვა რუსეთში. 1738 წელს ჩაირიცხა ქართველ ჰუსართა ასეულში. მიაკუთვნებენ (ს. ყუბანეიშვილი) პოემა „ვახტანგიანს“ (დაახლოებით 1727-1739), რომელიც გვაწვდის ცნობებს რუსეთში ვახტანგ VI-ის გამგზავრებასა და ქართლ-კახეთის იმდროინდელ პოლიტიკურ მდგომარეობაზე. ტექსტი გამოსცა ს. ყუბანეიშვილმა 1948 წელს. „ვახტანგიანის“ ავტორის ვინაობისათვის / ს. ყუბანეიშვილი // საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის მოამბე. - თბილისი, 1964. - ტ.35. - გვ.505-512. - (№2); ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 207.
ყუბანეიშვილი

საკუთარი სახელი ყუბანეიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: თეიმურაზ ყუბანეიშვილი — გრაფიკოსი კოტე ყუბანეიშვილი — პოეტი ლუარსაბ ყუბანეიშვილი — სამხედრო პირი ნესტორი (ყუბანეიშვილი) — სასულიერო მოღვაწე, მწიგნობარი სოლომონ ყუბანეიშვილი — ლიტერატურათმცოდნე
ჯაგლაგა ფავლენიშვილი

ჯაგლაგა ფავლენიშვილი — XVII საუკუნის ქართველი პოეტი, რომლის ნაწერებს ჩვენამდე არ მოუღწევია. მეფე-პოეტი არჩილი მას მდარე მელექსედ მიიჩნევს („ჯაგლაგა ფავლენიშვილსა არვინ ათხოვებს ყურსაო“). ბიოგრაფია უცნობია. გიორგი ლეონიძის ვარაუდით, ჯაგლაგა იგივე როინ თმოგველის ძე ფავლენიშვილია, რომელიც მოიხსენიება ისტორიულ წყაროებში (ჩანს 1688-1719). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 207.
გდანსკის ტრამვაი

ტრამვაის სისტემა ქალაქ გდანსკში, მოიცავს საქალაქო ტრამვაის ქსელს 1435 მმ სიგანის ლიანდაგით. ცხენის წევის ტრამვაი გდანსკში 1873 წელს ამოქმედდა. 1896 წელს მოხდა პირველი ხაზების ელექტროფიცირება. 1945 წლის შეფერხების შემდეგ გდანსკის ტრამვაი უწყვეტად მუშაობს. 1946-1961 წწ. ასევე მოქმედებდა საქალაქთაშორისო ხაზი სოპოტამდე. 1.03.2020 მდგომარეობით ხაზებზე ყოველდღიურად მოძრავი ვაგონების გარდა გდანსკში ასევე არის რამდენიმე სამუშეუმო ტრამვაის ვაგონი, რომლებიც გამოშვებულია პოლონეთში Konstal N, Konstal 102Na,Konstal 105N და ასევე გერმანული წარმოების DWF Bergmann Heubuder. Jak pojedziemy komunikacją miejską przy węźle Śródmieście?; forum gdańsk, węzeł, śródmieście, zmiany, w ruchu Gdańsk, Gdynia, Sopot [online]. trojmiasto.pl [cit. 2017-11-20]. Dostupné online. (polsky) Gdańsk: tramwaje z Nowego Portu w znacznie gorszym stanie [online]. zbiorowy.info, 2020-02-20 [cit. 2020-03-01]. Dostupné online. (polsky) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: გდანსკის ტრამვაი გდანსკის სატრანსპორტო კომპანიის ოფიციალური საიტი ↑ Gdańsk: tramwaje z Nowego Portu w znacznie gorszym stanie pl. zbiorowy.info. ციტირების თარიღი: 2020-03-01.
მეზიმნესტი

მეზიმნესტი (ჩეხ. Meziměstí)— ქალაქი ჩეხეთში, ნახოდის რაიონში. დაახლ. 2 400 მცხ. ქალაქში პოლონეთიდან მოედინება მდინარე სტენავა, რომელიც 15 კმ-ის მოშორებით სოფელ ოტოვიცის შემდეგ ისევ გაედინება პოლონეთში და ერთვის მდ. კლადსკე-ნისს. საკუთრივ მეზიმნესტის გარდა მის საბჭოს ეკუთვნის რამდენიმე სოფელი: ბრჟეზოვა პომეზნიცე რუპრეხტიცე სტაროსტინი ვიჟნოვი SOUČEK, Jan. Meziměstí – od historie k současnosti. Meziměstí: Město Meziměstí, 2008. 120 s. ISBN 978-80-254-2529-9. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მეზიმნესტი ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Czech location identification system — Czech Office of Surveying and Cadastre. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q11379528"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q24023889"></a> ↑ Český statistický úřad Počet obyvatel v obcích – k 1. 1. 2024 — Praha: ČSÚ, 2024. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1085"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q125984191"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3504917"></a> ↑ 3.0 3.1 Register of territorial identification, addresses and real estates <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12049125"></a> ქალაქის ოფიციალური ვებგვერდი
პირიმზის ხატი

პირიმზის ხატი — ეკლესია, არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ თრანში მდინარე თრანულის მარჯვენა ნაპირზე. განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია ნატეხი ქვით, თითქმის მთლიანად დანგრეულია, ნაწილობრივ შემორჩენილია სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლები. ნანგრევებში აღმოჩნდა მცენარეული და გეომეტრიული სახეებით შემკული კრამიტის ნატეხები. შენობას გარს ერტყა ამჟამად თითქმის მთლიანად დანგრეული გალავანი. ეზოში შეიმჩნევა სამარხების ნაშთები. ჯორბენაძე ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 387.
თრანის სამაროვანი

თრანის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ თრანში ჩრდილოეთით, ბაღებად წოდებულ ადგილზე. განეკუთვნება V-XII საუკუნეებს. გაითხარა 1967 და 1969 წლებში ისტორიის არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის ერწო-თიანეთის არქეოლოგიური ექსპედიციის მიერ (ხელმძღვანელი რ.რამიშვილი). გათხრილია სამი ქვისსამარხი და ერთი შირიმის ქვებით გადახურული ორმოსამარხი. ყველა დამხრობილია აღმოსავლეთიდან სამხრეთისკენ. არის როგორც ინდივიდუალური, ისე საოჯახო სამარხები. აღმოჩენილია ბრინჯაოს საკინძები, მინის მძივები და სხვა. მასალა ინახება აკც-ის დუშეთის არქეოლოგიურ ბაზაში და საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში. რამიშვილი რ. ჯორბენაძე ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 387.
თრანის ხიდი

თრანის ხიდი — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ თრანში მდინარე თრანულაზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. მდინარის მარცხენა ნაპირზე შემორჩენილი იყო ერთი ოთხწახნაგა ბურჯის ნაწილი, რომელიც 1968 წელს საშენი მასალის გამოყენების მიზნით დაშალეს. ბურჯი ნაგები იყო რიყის ქვითა და კირის დუღაბით, შუაში ჰქონდა ვერტიკალური წყალსაწრეტი ხვრელი. მეორე ბურჯი მთლიანად იყო დანგრეული. ბურჯთან ახლოს, ძველი ნაგზაურის კვალია, რომელიც გადის შუა საუკუნეების ნასოფლარზე. რამიშვილი რ. ჯორბენაძე ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 387.
იარაჯულების სამაროვანი

იარაჯულების სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ იარაჯულებში სამარწყვეთში. განეკუთვნება IV-VIII საუკუნეებს. 1962 წელს მიწის დამუშავების დროს, აღმოჩნდა სამარხეული ინვენტარი: ბრინჯაოს საკინძები, ბეჭდები, მშვილდსაკინძები, აბზინდა, მინის მძივები და სხვა. აღმოჩენილი ნივთები რამდენიმე სამარხისაა. ინახება თიანეთის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში. რამიშვილი რ. ჯორბენაძე ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 387.
ადგილის დედის ხატი (კვერნაულა)

ადგილის დიდი ხატი — საკულტო ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ კვერნაულაში მთის ტყიან ფერდობზე. აგებულია XX საუკუნეში. ხატი ოთხწახნაგა მასიური ნაგებობაა. ნაშენია აგურისა და ნატეხი ქვის შერეული წყობით. სამხრეთ მხარეს აქვს ნიშები. მ. შ. აღმოსავლეთისა ერთმანეთზე მახვილი კუთხით მიყრდნობილი ორი ქვითაა გადახურული, სამხრეთისა თაღოვანია, ხოლო დასავლეთის სწორკუთხა. ხატს აგურის ორფერდა სახურავი აქვს. ბაქრაძე ზ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 387-388.
Game Boy Advance SP

Game Boy Advance SP (იაპონ. ゲームボーイアドバンスSP), შემოკლებით GBA SP — მეექვსე თაობის პორტატიული ვიდეო თამაშების კონსოლი, Game Boy Advance-ის განახლებული ვერსია, შექმნილი და გამოცემული იაპონური კომპანია Nintendo-ს მიერ 2003 წლის თებერვალში. პრეფიქსი „SP“ განივრცობა როგორც „Special“ (ქართ. „სპეციალური“). 2004 წლის ნოემბერში Nintendo-მ გამოსცა ახალი პორტატიული კონსოლი Nintendo DS, ხოლო ერთი წლის შემდეგ გამოუშვა Game Boy Advance-ის შემცირებული ვერსია Game Boy Micro. სისტემა მოიხმარდა ARM7TDMI 32-ბიტიან ცენტრალურ პროცესორს 16.78 მჰც ტაქტური სიხშირით და Z80-ის 8 ბიტიან თანაპროცესორს 8 ან 4 მჰც ტაქტური სიხშირით. მუშაობდა ლითიუმ-იონურ აკუმულატორზე, ეკრანის გაფართოება — 240×160-ზე 32,768 ფერით, ეკრანის დიაგონალი — 74 მმ. 2005 სექტემბერში, აშშ-ში გამოვიდა კონსოლის განახლებული ვერსია AGS-101 GBA SP, განახლებული ეკრანით, ჩაშენებული აკუმულატორითა და სხვა მახასიათებლებით. ევროპაში გამოიცა შეზღუდული რაოდებობით.. მისი თავდაპირველი ფასი აშშ-ში შეადგენდა 99.99 აშშ დოლარს, იაპონიაში — 12,500 იენას. კონსოლს წილად ხვდა დადებითი შეფასებები კრიტიკოსებისაგან. იგი ასევე წარმატებული აღმოჩნდა კომერციულადაც, საერთო ჯამში გაიყიდა 43.57 მილიონი ასლის ოდენობით. მისი წარმოება ოფიციალურად შეწყდა 2010 წლის 31 იანვარს. ოფიციალური საიტი Game Boy Advance — Nintendo.com (დაარქივებული ვერსია — Wayback Machine Comparison of GBA SP 101 vs 001 დაარქივებული 2011-07-26 საიტზე Wayback Machine. ↑ Game Boy Advance SP. IGN. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 18 ივნისი, 2013. ციტირების თარიღი: 22 იანვარი, 2013. ↑ Nintendo Game Boy Advance SP review. CNET. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2 იანვარი, 2012. ციტირების თარიღი: 22 იანვარი, 2013. ↑ N-Europe News: GBA SP Press Release. Ashley Jones (7 მარტი, 2003). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 6 თებერვალი, 2010. ციტირების თარიღი: 26 მარტი, 2012. ↑ Consolidated Sales Transition by Region (PDF). Nintendo (3 თებერვალი, 2016). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 თებერვალი, 2016. ციტირების თარიღი: 12 აპრილი, 2016. ↑ Technical data. ↑ Nintendo Company History. Nintendo of America Inc. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 27 მაისი, 2012. ციტირების თარიღი: 22 მაისი, 2012. ↑ - Nintendo - Customer Service - Game Boy Advance SP - Frequently Asked Questions. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 31 იანვარი, 2016. ↑ Brighter SP coming to Europe. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 12 ივნისი, 2010.
ფრანგული კონგო

ფრანგული კონგო (ფრანგ. Congo français; 1903 წლიდან შუა კონგო) — საფრანგეთის კოლონიური სამფლობელო ცენტრალურ აფრიკაში, მდინარეების კონგოსა და კუილუს აუზში. შეიქმნა 1882 წლის 30 ნოემბერს, რასაც წინ უსწრებდა 1870-იანი წლებიდან ფრანგების გააქტიურება და შეღწევა მდინარე კონგოს აუზში, რომლებმაც 1879–1882 წლების ექსპედიციის დროს (მეთაურობდა პიერ სავორიან დე ბრაზა) მაკოკოს მმართველ ელო I-თან გააფორმეს ხელშეკრულება ფაქტორიების მშენებლობისა და მდინარის მარჯვენა სანაპიროს მნიშვნელოვანი ნაწილის ფრანგული პროტექტორატის ქვეშ გადასვლის თაობაზე. ფრანგული კონგოს დედაქალაქი იყო ლიბრევილი. 1883 წელს ლოანგოს სამეფოს მმართველთან დადებული ხელშეკრულებით, საფრანგეთის კონტროლი დამყარდა ატლანტის ოკეანის სანაპიროს ნაწილზეც. ფრანგული კონგოს საბოლოო საზღვრები განისაზღვრა 1884–1885 წლების ბერლინის კონფერენციაზე. 1888 წელს ხელისუფლებამ გაბონი და ფრანგული კონგო ერთ კოლონიად გააერთიანეს და უწოდეს „გაბონი და ფრანგული კონგო“ (1891 წლიდან „ფრანგული კონგო“). 1903 წელს ფრანგული კონგოს შემადგენლობაში დაარსდა ოთხი კოლონია, რომლებიც 1906 წელს გაერთიანდნენ ორ კოლონიაში — შუა კონგო (Moyen-Congo) და გაბონი. 1910 წელს ფრანგული კონგო გარდაიქმნა საფრანგეთის ეკვატორული აფრიკის გენერალ-საგუბერნატოროდ. მდინარე კონგოს აუზის კოლონიზაციას მტკიცე წინააღმდეგობა შეხვდა ადგილობრივი მოსახლეობის მხრიდან; 1910, 1913 და 1928 წლებში ადგილი ჰქონდა მათ აჯანყებებს, რომელიც ხელისუფლებამ სასტიკად ჩაახშო. ↑ 1.0 1.1 1.2 Виноградова Н. В. КОНГО // Большая российская энциклопедия. т. 15. — М., 2010. — стр. 5. ↑ 2.0 2.1 ФРАНЦУЗСКОЕ КОНГО // Большая российская энциклопедия. т. 33. — М., 2017. — стр. 599. ↑ Décret du 29 décembre 1903, portant organisation du Congo français et dépendances, publié au Journal officiel de la République française du 24 janvier 1904
Game Boy Micro

Game Boy Micro (იაპონ. ゲームボーイミクロ; სტილიზებული როგორც GAME BOY micro) — მეექვსე თაობის პორტატიული ვიდეო თამაშების კონსოლი, Game Boy Advance-ის შემცირებული და გადაკეთებული ვერსია, შექმნილი და გამოცემული იაპონური კომპანია Nintendo-ს მიერ 2005 წლის 13 სექტემბერს იაპონიაში, 19 სექტემბერს ჩრდილოეთ ამერიკაში, ხოლო 4 ნოემბერს ევროპაში. დაანონსდა Electronic Entertainment Expo-ზე 2005 წლის 17 მაისს. კონსოლის თავდაპირველი ფასი შეადგენდა 99 აშშ დოლარს. იწონიდა 80 გრამს. მოიხმარდა 32 ARM7TDMI-ის 32 ბიტიან ცენტრალურ პროცესორს 16,78 მჰც ტაქტური სიხშირით, ლითიუმ-იონურ აკუმულატორს 5-დან 8 საათამდე ხანგრძლივობით. ეკრანის გაფართოება — 240x160, დიაგონალი — 51 მმ. კონსოლი დადებითად მიიღეს კრიტიკოსებმა, თუმცა წარუმატებელი აღმოჩნდა კომერციულად. საერთო ჯამში გაიყიდა 2.44 მილიონი ასლის ოდენობით. Game Boy Micro არის უკანასკნელი კონსოლი Game Boy-ის ხაზიდან. მისი წინამორბედისაგან განსხვავებით, არათავსებადია Game Boy და Game Boy Color-ის თამაშებთან. Game Boy Micro-ს წარმოება შეწყდა 2005 წელს. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „Game Boy Micro“ ვიკისაწყობში. ჩრდილოეთ ამერიკული საიტი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 1 ოქტომბერი, 2005. Game Boy Advance. დაარქივებულია ორიგინალიდან — August 10, 2007. "Nintendo – Customer Service | Game Boy Micro – Frequently Asked Questions" ↑ Casamassina, Matt. (May 19, 2005) E3 2005: Revolution Not Final Name en-US. ციტირების თარიღი: 11 ივლისი, 2018. ↑ Consolidated sales units, number of new titles, and sales unit forecast. Nintendo (26 აპრილი, 2007). ციტირების თარიღი: 12 აპრილი, 2016. ↑ Fisher, Ken. (2005-08-17) Game Boy Micro launches September 19 in US, November 4 in Europe en-us. ციტირების თარიღი: 2019-07-19. ↑ Carless, Simon. (2005-05-17) Nintendo Announces Game Boy Micro en. ციტირების თარიღი: 2019-07-19. ↑ Taub, Eric A. (2005-05-18). „New Miniature Game Boy Due in Fall From Nintendo“. The New York Times (ინგლისური). ISSN 0362-4331. ციტირების თარიღი: 2019-07-19. ↑ Harris, Craig. (2005-09-12) Game Boy Micro US Packaging. ციტირების თარიღი: 2007-02-02.
ვასილ ფავლენიშვილი (გ. 1918)

ვასილ გიორგის ძე ფავლენიშვილი (ფავლენოვი; დ. 26 დეკემბერი, 1854 — გ. 22 იანვარი, 1918) — თავადი, ქართველი სამხედრო პირი, რუსეთის იმპერიის არმიის პოლკოვნიკი (1916). დაამთავრა სანქტ-პეტერბურგის იუნკერთა ქვეითი სკოლა (1878). სამხედრო სამსახურში იყო 1869 წლიდან. მონაწილეობდა რუსეთ-თურქეთის ომში (1877-1878) პრაპორშჩიკის ჩინით. 1904 წლიდან იყო პოდპოლკოვნიკი. 1905-1911 წლებში მსახურობდა კავკასიის მსროლელთა მე-5 პოლკში, შემდეგ შემახის 265-ე ქვეით პოლკში. I მსოფლიო ომის (1914-1918) დროს იბრძოდა კავკასიის ფრონტზე კავკასიის მე-9 ქვეითი პოლკის შემადგენლობაში. თავი გამოიჩინა ოგნოტის ოპერაციის დროს, სოფ. გულდართან 1916 წლის 11-12 აგვისტოს ბრძოლებში, რისთვისაც დაჯილდოვდა გიორგის ოქროს იარაღით „მამაცობისათვის“. ამავე ბრძოლაში მძიმედ დაიჭრა. დაჯილდოებული იყო ასევე წმ. ანას, წმ. ვლადიმირისა და წმ. სტანისლავის სხვადასხვა ხარისხის ორდენებით. იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ცხინვალის განყოფილების წევრი. მასალები კავკასიის არმიის ოფიცერთა ბიოგრაფიული ლექსიკონისათვის (1901-1914). პოდპოლკოვნიკები / ო. ჟორდანია // ცხუმ-აფხაზეთის მეცნიერებათა აკადემიის შრომები №7-8. თბ., 2014. - გვ. 393-396. ფავლენიშვილები: გენეალოგიური ნუსხები და კომენტარები, შედგენილი ი. ჩიქოვანის მიერ. საქართველოს ეროვნული არქივი. ნანახია 25 აგვისტო, 2020; ვასილ გიორგის ძე ფავლენიშვილი — ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრები 1879-1927 წლებში (საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა). ნანახია 25 აგვისტო, 2020; Павленов Василий Георгиевич. «Памяти героев Великой войны 1914–1918». ნანახია 25 აგვისტო, 2020.
ვასილ ფავლენიშვილი

საკუთარი სახელი ვასილ ფავლენიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ვასილ გიორგის ძე ფავლენიშვილი — რუსეთის არმიის პოლკოვნიკი ვასილ ივანეს ძე ფავლენიშვილი — რუსეთის არმიის პოლკოვნიკი
ვასილ ფავლენიშვილი (გ. 1942)

ვასილ ივანეს ძე ფავლენიშვილი (ფავლენოვი; დ. 10 მაისი, 1863 — გ. 1942) — თავადი, ქართველი სამხედრო პირი, რუსეთის იმპერიის არმიის პოლკოვნიკი (1914). დაამთავრა ელიზავეტგრადის სამხედრო პროგიმნაზია და თბილისის იუნკერთა ქვეითი სასწავლებელი. სამხედრო სამსახურში იყო 1879 წლიდან. მსახურობდა ქართველ გრენადერთა მე-14, 1910-1913 წლებში — კავკასიის მე-5 მსროლელთა პოლკში. 1900 წელს მიიღო კაპიტნის, 1910 წელს — პოდპოლკოვნიკის ჩინი. I მსოფლიო ომის (1914-1918) დაწყების შემდეგ პოლკოვნიკის წოდებით მსახურობდა კავკასიის მე-9 მსროლელთა პოლკში. 1916 წელს გადაყვანილია კავკასიის სამხედრო ოლქის შტაბის რეზერვში. დაჯილდოებული იყო წმ. სტანისლავის III (1905) და II (1915), წმ. ანას III (1911), წმ. ვლადიმერის IV (1916) ორდენებით, გიორგის ოქროს იარაღით „მამაცობისათვის“ (1917) და წმ. გიორგის IV ხარისხის ორდენით (1917). მასალები კავკასიის არმიის ოფიცერთა ბიოგრაფიული ლექსიკონისათვის (1901-1914). პოდპოლკოვნიკები / ო. ჟორდანია // ცხუმ-აფხაზეთის მეცნიერებათა აკადემიის შრომები №7-8. თბ., 2014. - გვ. 393-396. ფავლენიშვილები: გენეალოგიური ნუსხები და კომენტარები, შედგენილი ი. ჩიქოვანის მიერ. საქართველოს ეროვნული არქივი. ნანახია 25 აგვისტო, 2020; Павленов Василий Иванович. „Русская армия в Первой мировой войне“. ნანახია 25 აგვისტო, 2020.
ივანე ქუთათელაძე

ივანე გრიგოლის ძე ქუთათელაძე (დ. თებერვალი 1883, ივანდიდი, ახლანდ. ხონის მუნიციპალიტეტი, — გ. 20 მაისი, 1923, თბილისი) — ქართველი სამხედრო ბეითალი (ვეტერინარი-ექიმი), 1922-1923 წლებში ანტისაბჭოთა წინააღმდეგობის მოძრაობის მონაწილე, საქართველოს ეროვნული გმირი. აზნაური. I მსოფლიო ომამდე (1914-1918) ვეტერინარად მსახურობდა ყარსის 26-ე სასაზღვრო ბრიგადაში, ომის წლებში — კავკასიის არმიაში. ჰქონდა კოლეგიის ასესორის წოდება. დაჯილდოებული იყო წმ. სტანისლავის II (1915), წმ. ანას II (1916) და III (1917) ხარისხების ორდენებით. 1917 წელს თბილისში დაბრუნდა, შემდეგ მსახურობდა ექიმად საქართველოს ჯარის მე-2 საარტილერიო ბრიგადაში. თადარიგში გასვლის შემდეგ, 1921 წლის მაისამდე იყო საქართველოს არმიის ვეტერინარული სამმართველოს ხელმძღვანელი, თანამშრომლობდა ჟურნალში „ჯარი და ერი“, შემდეგ ეწეოდა კერძო პრაქტიკას. გასაბჭოების შემდეგ თანაუგრძნობდა ეროვნულ-დემოკრატიულ პარტიას და იყო „სამხედრო ცენტრის“ წევრი, ეროვნულ-დემოკრატების სამხედრო ორგანიზაციის ხელმძღვანელის მოადგილე. 1923 წელს დააპატიმრეს და სამხედრო ცენტრის სხვა წევრებთან ერთად დახვრიტეს თბილისში, ახლანდ. ვაკის პარკის ტერიტორიაზე. მშვიდობით ძმებო, გვხვრეტენ ამაღამ! / საქ. შსს-ს არქივი ; პროექტის ხელმძღვანელი ომარ თუშურაშვილი. თბ., 2016 . ISBN 9789941094361. - გვ. 389-411. ივანე ქუთათელაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ საქართველოს პრეზიდენტის განკარგულება N04/07/02 2023 წლის 4 ივლისი საქართველოს ეროვნული გმირის ორდენით დაჯილდოების შესახებ [1]
ტასეკ-მერიმბუნი

ტასეკ-მერიმბუნი (მალ: მერიმბუნის ტბა) — უდიდესი ბუნებრივი ტბა ბრუნეიში. მდებარეობს მუკიმ რამბაის მახლობლად, ტუტონგის რაიონში, დედაქალაქ ბანდარ-სერი-ბეგავანიდან 70 კმ-ის დაშორებით. S-ის ფორმის ტბა ქალაქ ტუტონგიდან 27 კმ-ითაა დაშორებული და გარშემორტყმულია 7 800 ჰექტარის ფართობის ტასეკ-მერიმბუნის მემკვიდრეობის პარკით. ტასეკ-მერიმბუნი მუქი ფერისაა. წყალში ჩაცვენილი ფოთლოების გამო იგი შავი წყლის კატეგორიას მიეკუთვნება. ტბა და მისი შემოგარენი ფაუნის (ფრინველების, ძუძუმწოვრებისა და რეპტილიების) მრავალფეროვნებით გამოირჩევა. ვიზიტორებს ტბისა და მასში მდებარეო ორი კუნძულის გამოსაკვლევად ნავის დაქირავება შეუძლიათ. ტბის ცენტრში მდებარე პატარა კუნძულზე მოხვედრა ხის ბილიკითაცაა შესაძლებელი. აქ ხის მორებისგან საპიკნიკე ადგილია მოწყობილი. 1967 წელს ბრუნეის მუზეუმების დეპარტამენტის პირველმა დირექტორმა ტასეკ-მერიმბუნი პოტენციურ ველური ბუნების თავშესაფრად შეაფასა. 1983-84 წლებში ტასეკ-მერიმბუნის ბიომრავალფეროვნებისა და სოციო-ეკონომიკური შესწავლის დროს იშვიათი Megaerops wetmorei აღმოაჩინეს. ამ აღმოჩენის შემდეგ, 1984 წლის 29 ნოემბერს ტასეკ-მერიმბუნის მემკვიდრეობის პარკი ასეანის მემკვიდრეობის პარკების სიაში შეიტანეს. ბრუნეის დაცული ტერიტორიები ↑ Museums Department. (2010). Tasek Merimbun Heritage Park. BSB: Ministry of Culture, Youth and Sports ↑ BusinessMirror. (March 31, 2019) ACB: Forests and people intertwined for development. ↑ Museums Department. (2010). Tasek Merimbun Heritage Park. BSB: Ministry of Culture, Youth and Sports
ბაქმაზი

ბაქმაზი — თეთრი თუთისგან (Morus alba) დამზადებული სქელი წვენი. ზოგჯერ მას მსხლისგანაც ამზადებენ. ბაქმაზს მოიხმარენ როგორც ბუნებრივ ტკბილეულს. ხშირად მირთმევენ პურთან, კარაქთან და სხვადასხვა ნამცხვრებთან ერთად. ბაქმაზის მოსამზადებლად გადარჩეულ, მწიფე თეთრ თუთას ჩაყრიან ქვაბში, რომელიშიც იმდენი წყალია, რომ ჩაყრილი ნაყოფის ერთი მეოთხედი დაიფაროს. შემდეგ ადუღებენ. როდესაც თუთა ადუღდება, ქვაბს გვერდზე გადადგამენ, სანამ ოდნავ გაგრილდება. შემდეგ საწურში გაწურავენ, რათა წვენი ცალკე გადმოვიდეს და თუთა მოცილდეს. მიღებულ წვენს ადუღებენ მანამ, სანამ თაფლივით გასქელდება. ბაქმაზს ინახავენ მომინანქრებულ და თავდახურულ ჭურჭელში გრილ, მშრალ ადგილას. ↑ 1.0 1.1 საქართველოს ადგილწარმოშობასთან დაკავშირებული სასურსათო პროდუქტების ატლასი, რომი, 2019 გვ., 121