laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სათარ ბაჰლულზადეს სახლ-მუზეუმი

სათარ ბაჰლულზადეს სახლ-მუზეუმი (აზერ. Səttar Bəhlulzadənin ev-muzeyi) — სახლ-მუზეუმი, რომელშიც ცხოვრობდა და ეწეოდა თავის შემოქმედებას აზერბაიჯანის სახალხო მხატვარი სათარ ბაჰლულზადე. განლაგებულია სურახანების რაიონის ამირჯანის დასახლებაში. მუზეუმის გახსნა მოხდა 2014 წლის 22 მაისს. სათარ ბაჰლულზადეს გარდაცვალების შემდგომ დადგა საკითხი მისი სახლ-მუზეუმის შექმნის თაობაზე. მაშინ ამირჯანის დასახლებაში არსებული მეჩეთის შენობიდან, რომელიც აშენებული იქნა ნავთობმრეწველის მურთუზ მუხტაროვის მიერ, გამოსახლებული იქნა საქსოვი ფაბრიკა, რომელსაც გამოუყეს სხვა შენობა, ხოლო მეჩეთში შეიქმნა მუზეუმი, რომელშიც გამოფენილი იქნა მხატვრის ნამუშევრები. მალე, ამ შენობაში კვლავ დაიწყო ფუნქციონირება მეჩეთმა. ნახატები კი გადატანილი იქნა სათარ ბაჰლულზადეს სახლში. ეს სახლი, რომელიც განლაგებული იყო მამამისის სახლის გვერდით, თვითონ მხატვრის მიერ იქნა აშენებული თავისი ჰონორარებით; ამ სახლში თვითონ ცხოვრობდა გარდაცვალებამდე.. 2014 წლის 22 მაისს ამ შენობაში კაპიტალური შეკეთების შემდგომ გაიხსნა მხატვრის სახლ-მუზეუმი. მუზეუმი შეიქმნა აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ჰეიდარ ალიევის 1994 წლის განკარგულების საფუძველზე.. ↑ Мирзоева С. Наша гордость и слава — Саттар Бахлулзаде. http://www.anl.az/down/meqale/bakrabochiy/bakrabochiy_iyun2009/82412.htm დაარქივებული 2015-01-20 საიტზე Wayback Machine. .Бакинский рабочий. 2.06.2009 ↑ Иманов В. В Амирджаны состоялось открытие реконструированного Дома-музея Саттара Бахлулзаде 23.05.2014 Trend News Agency 2015-01-30
Creatures of the Night

Creatures of the Night — ამერიკული მძიმე როკ-ჯგუფ Kiss-ის მეათე სტუდიური ალბომი. იგი გამოვიდა 1982 წლის 13 ოქტომბერს და იყო ჯგუფის მიერ Casablanca Records-ისთვის ჩაწერილი უკანასკნელი სტუდიური დისკი. იგი ეძღვნება ჩაწერის პერიოდში გარდაცვლილი ლეიბლის დამაარსებელ ნილ ბოგარტის ხსოვნას. Creatures of the Night აგრეთვე არის ჯგუფის უკანასკნელი ალბომი, რომელზეც ეის ფრეილი მითითებულია პერსონალში (თუმცა ჩაწერაში მონაწილეობა არ მიუღია) – 1998 წლის Psycho Circus-ამდე და პირველი, რომელზეც უკრავს ვინი ვინსენტი (თუმცა იგი არ არის მითითებული შემსრულებლების სიაში და პირველად აღინიშნა მხოლოდ ალბომის 1985 წლის გამოცემაზე). Creatures of the Night აგრეთვე უკანასკნელად გამოიყენება ჯგუფის აღსანიშნავი გრიმი – Psycho Circus-ამდე, რომელზეც წევრები კვლავ ასეთი სახით გამოჩნდნენ. ↑ Creatures of the Night AllMusic-ზე ↑ Kiss: Album Guide | Rolling Stone Music. rollingstone.com. ციტირების თარიღი: 8 აგვისტო 2011. ↑ Kiss: Creatures of the Night: Pitchfork Review. pitchforkmedia.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 19 თებერვალი 2003. ციტირების თარიღი: 8 აგვისტო 2011. ↑ VISTA RECORDS - KISS - Creatures of the Night (1982). vistarecords.proboards.com. ციტირების თარიღი: 8 აგვისტო 2011. ↑ American album certifications – Kiss – Creatures of the Night. ამერიკის ხმისჩამწერი კომპანიების ასოციაცია. საჭიროების შემთხვევაში, უნდა აირჩიოთ Advanced, შემდეგ Format, შემდეგ Album, და ბოლოს - SEARCH
მარიამ ღვთისმშობლის ეკლესია (ბაქო)

მარიამ ღვთისმშობლის ეკლესია (აზერ. Bakirə Məryəmin Məsum Hamiləliyi şərəfinə kilsə) — კათოლიკური ტაძარი ბაქოში და ერთადერთი მოქმედი კათოლიკური ტაძარი აზერბაიჯანში. ბაქოს კათოლიკური სამრევლო იმყოფება აზერბაიჯანის სამოციქულო პრეფექტურის მფარველობის ქვეშ. ბაქოს კათოლიკური სამრევლო დაარსდა 1882 წელს. ამის შემდეგ კათოლიკეთა ჯგუფის მიერ აშენდა ტაძრის მცირე ზომის სამრეკლო, ხოლო 1894 წელს მათ მიიღეს ტაძრის აშენების ნებართვა. 1909 წელს დაიწყო ტაძრის სამშენებლო სამუშაოები და დასრულდა 1912 წლისთვის. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ ხელისუფლებამ აქტიურად განახორციელა ბაქოს კათოლიკე მოსახლეობის მიმართ რეპრესიები, რასაც შედეგად 1938 წელს ტაძრის სრული დანგრევა მოჰყვა. 1997 წელს აღდგა ადგილობრივი კათოლიკური სამრევლო. 2000 წლის 16 ოქტომბერს წმინდა საყრდის მიერ ბაქოში დაარსდა პირველადი კათოლიკური სტრუქტურა მისია Sui Iuris, რომლის ხელმძღვანელობაც იტვირთეს სალეზიანთა კონგრეგაციის ბერებმა. 2002 წელს კათოლიკურმა სამრევლომ მიიღო მიწის ნაკვეთი ტაძრის ასაშენებლად. მშენებლობა დასრულდა 2006 წელს. ტაძარი აშენდა იტალიელი არქიტექტორის პაოლო რუჯეროს პროექტის მიხედვით, ნეოგოტიკური არქიტექტურისთვის დამახასიათებელი სტილისტური ელემენტების გამოყენებით. ღვთისმშობლის ქანდაკება დამზადებულია აზერბაიჯანელი მოქანდაკის, ჰუსეინ ახვერდიევის, მიერ, ხოლო ვიტრაჟები დაამზადა მხატვარმა ზოჰრაბ მუტალიბოვმა. 2007 წლის 29 აპრილს შედგა ტაძრის კურთხევის ცერემონიალი, რომელსაც ესწრებოდა რომის პაპის ნუნცია კლაუდიო გუჯეროტი. ღვთისმშობლის მარიამის იმპერიული კონცეფციის ეკლესია დაარქივებული 2011-08-23 საიტზე Wayback Machine.
შეჰიდთა ხეივანი

შეჰიდთა ხეივანი (აზერ. Şəhidlər Xiyabanı; 1990 წლამდე — კიროვის სახელობის პარკი / მთიანი ბაღი; აზერ. Киров Паркы / Дағлыг Парк) — საძმო სასაფლაო ბაქოში, სადაც დაკრძალულნი არიან „შეჰიდები“ — ძირითადად „შავი იანვრის“ (126) მსხვერპლები და ყარაბაღის ომში დაღუპული აზერბაიჯანლები. ხეივანში, ასევე არსებობენ ამოუცნობი მებრძოლების სასაფლაოებიც. ადრე შეჰიდთა ხეივანის ადგილას განლაგებული იყო ძველი მუსულმანური სასაფლაო, რომელშიც დაკრძალულნი იყვნენ 1918 წლის მარტის მოვლენებში დაღუპული ხალხი. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ 1935 წელს სასაფლაო განადგურდა, დაკრძალულების ნეშთები გატანილი იქნა და აქ კიროვის სახელობის პარკი იქნა. 1990 წლის იანვარში მთიან პარკში „აზადლიგის“ (აზერ. Azadlıq meydanı — „თავისუფლების მოედანი“, ყოფილი „ლენინის მოედანი“) მოედნიდან გადმოსვენებულნი იყვნენ გარდაცვლილების ცხედრები, რომლებიც მოკლულნი იყვნენ 1990 წლის 19-20 იანვრის გამთენიისას. 20-21 იანვარს პარკში გათხრილი იყო 120 საფლავი. დაკრძალვა გრძელდებოდა რამდენიმე საათის განმავლობაში. 22 იანვარს დაკრძალულ იქნა კიდევ დამატებით 50 ადამიანი. სამი მათგანი იყო 1918 წლის მარტის თვის ხოცვა-ჟლეტის დროს მოკლული. მათი ცხედრები აღმოაჩინეს საფლავების გათხრის დროს. საფლავებზეც და მათ გარშემოც მოფენილი იყო წითელი მიხაკები, რომლებიც გადაიქცნენ აზერბაიჯანში სამგლოვიარო ხვავილებად. 2000 წლის 17 იანვარს აზერბაიჯანის პრეზიდენტმა ჰეიდარ ალიევმა გამოსცა განკარგულება „საპატიო წოდების დაარსების შესახებ „20 იანვრის შეჰიდი“, რომელშიც მოყვანილია ამ დღეს მოკლულებისა და უგზო-უკვლოდ დაკარგულთა სრული ჩამონათვალი. შეჰიდთა ხეივანი — ბაქოს ერთ-ერთი ადგილია, რომელსაც, როგორც წესი, საპატიო წევრები ინასხულებენ. შავი იანვარი 20 იანვარი - ნაციონალური დღე დაარქივებული 2009-10-19 საიტზე Wayback Machine. ბაქო 1990 წელს[მკვდარი ბმული] იანვრის ტრაგედია დაარქივებული 2014-02-19 საიტზე Wayback Machine. დაზარალებულთა ტრაგედია დაარქივებული 2010-07-02 საიტზე Wayback Machine. ↑ Майкл СМИТ. Память об утратах и азербайджанское общество. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-04-01. ციტირების თარიღი: 2017-12-16. ↑ Day.Az. Проект «Мой Баку»: Нагорный парк. Взгляд с высоты.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-05-04. ციტირების თარიღი: 2017-12-16.
Lick It Up

Lick It Up — ამერიკული მძიმე როკ-ჯგუფ Kiss-ის მეთერთმეტე სტუდიური ალბომი. იგი გამოვიდა 1983 წლის 18 სექტემბერს. გამოსვლის დღეს ჯგუფის წევრები საჯაროდ პირველად გამოჩნდნენ MTV-ზე გრიმის გარეშე. ჯგუფი გარეკანზეც ასეთი სახით არის წარმოდგენილი, თუმცა ალბომის იაპონურ გამოცემაში გამოყენებულია გრიმიანი პერსონალის საკონცერტო ფოტოსურათები. ↑ Klosterman, Chuck (2002). Fargo Rock City: A Heavy Metal Odyssey in Rural Nörth Daköta. Scribner, გვ. 155. ISBN 0-7432-0227-9. „By and large, Lick It Up is a pretty good hard rock record and the catalyst for KISS' recovery as a platinum-selling artist.“  ↑ Prato, გრეგ. Lick It Up AllMusic-ზე ↑ Kiss: Album Guide | Rolling Stone Music. Rollingstone.com. ციტირების თარიღი: 2011-08-21. ↑ Canadian album certifications – Kiss – Lick It Up. Music Canada. ↑ American album certifications – Kiss – Lick It Up. ამერიკის ხმისჩამწერი კომპანიების ასოციაცია. საჭიროების შემთხვევაში, უნდა აირჩიოთ Advanced, შემდეგ Format, შემდეგ Album, და ბოლოს - SEARCH
მაცხოვრის ეკლესია (ბაქო)

მაცხოვრის ეკლესია (აზერ. Xilaskar kilsəsi), ასევე ცნობილი, როგორც ლუთერანული კირხა (აზერ. Lüteran kilsəsi; გერ. Evangelisch-Lutherische Kirche in Baku) — ლუთერანულ-ევანგელიური ეკლესია აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში. მდებარეობს „28 მაისის“ ქუჩაზე. მშენებლობის ნაკვეთი, რომელიც შეადგენს 1400 კვადრატულ საჟენს (6373 კვადრატულ მეტრს) გადაცემული იქნა ქალაქის დუმის მიერ 1885 წლის 30 იანვარს. ეკლესიის პროექტი შექმნა არქიტექტორმა ადოლფ ეიჰლერმა ნეოგოთურ სტილში. არსებობს აზრი, რომ არქიტექტორი შთააგონა მარბურგის წმინდა ელიზავეტის ეკლესიამ. 1896 წლის 21 მარტს მოხდა საძირკვლის ჩაყრა. ცერემონიას ესწრებოდნენ გუბერნატორი ლილეევი და ქალაქის თავი ირტეცკი. ცერემონიას ასევე ესწრებოდა ემანუელ ნობელი, მისი დედინაცვალი და ლიუდვიგ ნობელის მეორე მეუღლე. 1898 წლის 24 ივნისს შენობის შპილზე წამოცმული იქნა ცამეტფუდიანი (213 კილოგრამი) მოოქროვილი ჯვარი. 1899 წლის დასაწყისში დაყენებულ იქნა ზარი და ორღანი. 1899 წლის 14 მარტს გახსნის ცერემონიას ესწრებოდა ათას კაცზე მეტი. 1900 წლის 23 აპრილს შედგა პირველი ორღანული კონცერტი, რომელზეც შესრულებულ იქნა იოჰან სებასტიან ბახის ნაწარმოებები. აზერბაიჯანის კომპარტიის ცეკა-ს ყოფილი პირველი მდივნის სერგეი კიროვის მკვლელობის შემდეგ 1934 წელს საბჭოთა მოქანდაკემ პინხოს საბსაიმ მიიღო დაკვეთა კიროვის ძეგლის შექმნაზე ბაქოში. სამუშაოდ მას დასჭირდა მაღალი ჭერის მქონე შენობა ძეგლისა და კვარცხლბეკის დასადგამად. საბსაიმ მოითხოვა კირხის შენობა სახელოსნოდ. იმის მიუხედავად, რომ ამ დროს იქნა მიღებული გადაწყვეტილება კირხის დანგრევაზე, საბსაის თანხმობა განუცხადეს.. ბაქოს ლუთერანული თემი მოქმედებდა 1936 წლამდე, სანამ იგი არ გაუქმდა საბჭოთა კავშირის მიერ. 1937 წლის 1 ნოემბერს პასტორ პაულ ჰამბერგი და მისი შვიდკაციანი ოჯახი დახვრიტეს. დღესდღეობით კირხის შენობაში განლაგებულია აზერბაიჯანის კულტურის სამინისტროს საკონცერტო დარბაზი. 1996 წლის 1 დეკემბერს აქ შედგა ნობელის ოჯახის ხსოვნის საღამო. ↑ Информационный портал о Германии. Церковь Спасителя в Баку: вторая жизнь. 10.01.2011
ჰეიდარ ალიევის ძეგლი

ჰეიდარ ალიევის ძეგლი (აზერ. Heydər Əliyevin heykəli) — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მესამე პრეზიდენტ ჰეიდარ ალიევის ძეგლი. არმართულია აზერბაიჯანის რესპუბლიკის დედაქალაქში, ქალაქ ბაქოში. ძეგლის ავტორები არიან რუსი მოქანდაკეები სალავატ შერბაკოვი და მიხაილ ნოგინი. არქიტექტურული კომპლექსის გახსნა, რომელიც ასევე მოიცავს ჰეიდარ ალიევის ძეგლსაც, შედგა 2005 წლის 10 მქაისს, ჰეიდარ ალიევის დაბადებიდან 82 წლის აღსანიშნავად, ჰეიდარ ალიევის სახელობის სასახლის მოპირდაპირედ ჰეიდარ ალიევის სახელობის ბაღში. გახსნის ცერემონიას ესწრებოდნენ აზერბაიჯანის პრეზიდენტი ილჰამ ალიევი, სამინისტროებისა და დეპარტამენტების წარმომადგენლები, პარლამენტის დეპუტატები, საზოგადო მოღვაწეები, ასევე აზერბაიჯანში აკრედიტებული დიპლომატიური კორპუსების წარმომადგენლები. კომპლექსის შექმნაზე მუშაობდნენ რუსეთის არქიტექტორთა და სკულპტორთა ჯგუფი მთავარი არქიტექტორის იგორ ვოსკრესენსკის ხელმძღვანელობით. ვოსკრესენსკიმ თავის ინტერვიუში „ნოვოსტებში“ განაცხადა: „ ჰეიდარ ალიევი — უბრალოდ ადამიანი არ არის, არამედ ადამიანი, რომელმაც შექმნა აზერბაიჯანული სახელმწიფო თავისი მხრებით. ამის გათვალისწინებით დიდი პასუხისმგებლობა იყო ატმოსფეროს შექმნა, კომპლექსის ხასიათში ამ ადამიანის თვისებების გადმოცემა“. ძეგლის უშუალოდ შექმნაზე კი მუშაობდნენ მოქანდაკეები სალავატ შერბაკოვი და მიხაილ ნოგინი. შერბაკოვის თქმით ძეგლის შესაქმნელად გამოყენებული იქნა სამუდამო მასალები — ბრინჯაო და გრანიტი, ხოლო თვითონ ძეგლს ვძერწავდით მოსკოვში“. როგორც შერბაკოვმა აღნიშნა „ ეს იყო აზერბაიჯანელი და რუსი მხატვრების, მოქანდაკეებისა და მშენებლების ერთობლივი შემოქმედებითი ნაშრომი “. ამის გარდა ერთ-ერთ თანაავტორად იყო მეჰრიბან ალიევა (აზერბაიჯანის პრეზიდენტ ილჰამ ალიევის მეუღლე), რომელმაც ვარიანტების არჩევისას იძლეოდა მრავალ რჩევა-დარიგებას. შერბაკოვი აღნიშნავდა მას, როგორც კოლექტივის სრულყოფილ წევრს. კვარცხლბეკის დამზადებისას გამოყენებულ იქნა მასიური გრანიტი ბეტონის გარეშე. ძეგლის საერთო სიმაღლე შეადგენს — დაახლოებით 12 მეტრს. თვითონ ფიგურის სიმაღლე კვარცხლბეკის გარეშე — 5 მეტრზე მეტია, ხოლო აწეული ხელით — 6 მეტრს აღწევს. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 В Баку открыли памятник Гейдару Алиеву naviny.by 10.05.2005
ალექსანდრე პუშკინის ძეგლი (ბაქო)

ალექსანდრე პუშკინის ძეგლი (აზერ. Puşkinin heykəli) — რუსი პოეტის ალექსანდრე პუშკინის ძეგლი აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში. მდებარეობს მისივე სახელობის ბაღში პუშკინისა და უზეირ ჰაჯიბეკოვის ქუჩების კვეთაზე. პუშკინის ბრინჯაოს ძეგლის ავტორია სკულპტორი, რუსეთის სამხატვრო აკადემიის აკადემიკოსი იური ორეხოვი. ეს ძეგლი ორეხოვის უკანასკნელ ნამუშევარს წარმოადგენს. ძეგლი გაიხსნა 2001 წლის 12 ოქტომბერს. ცერემონიას ესწრებოდა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტი ჰეიდარ ალიევი, ქალაქის მერი ჰაჯიბალა აბუთალიბოვი და რუსეთის ფედერაციის ელჩი აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში ნიკოლაი რიაბოვი. ძეგლი წარმოადგენს რუსეთის ფედერაციის საჩუქარს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის დამოუკიდებლობის 10 წლისთავის აღსანიშნავად, რომელიც აღნიშნულ იქნა 2001 წლის 18 ოქტომბერს. ყოველწლიურად პოეტის დაბადების დღეს ძეგლთან ტარდება სხვადასხვა სახის ღონისძიებები, რომლებიც ეძღვნება პოეტის ხსოვნას. მათში იღებენ მონაწილეობას ოფიციალური პირები, ინტელიგენციის წარმომადგენლები, ასევე დედაქალაქის მაცხოვრებლები. ↑ 1.0 1.1 В Баку появился Пушкин
სეიდ იაჰია ბაკუვის მავზოლეუმი

სეიდ იაჰია ბაკუვის მავზოლეუმი (აზერ. Seyid Yəhya Bakuvinin türbəsi) — ბაქოში XV საუკუნის მეორე ნახევარში აშენებული მავზოლეუმი. განლაგებულია შირვანშაჰთა საშუალო სასახლის კომპლექსის ცენტრში. ხალხში ცნობილია როგორც „დერვიშის“ მავზოლეუმი. მას უწოდებენ ასე იმის გამო, რომ აქ დაკრძალულია ფილოსოფოსი, მოაზროვნე და კარის ასტროლოგი სეიდ იაჰია ბაკუვი. მავზოლეუმი მომცრო ზომისაა. მას გააჩნია რვაკუთხა პრისმისებური ფორმის ქვის გუმბათი. ეს ფორმა არ არის დამახასიათებელი არც ბაქოსთვის და არც აბშერონისათვის. ასეთი ფორმები გვხდება ბაქოს გარეთ, ძირითადად შემახას რაიონში. მავზოლეუმი დაყოფილია ორ ნაწილად: მიწისზედა და მიწისქვეშაზე. მავზოლეუმის ზედა ნაწილი განკუთვნილია სარიტუალო პროცედურებისათვის, ქვედა ნაწილში კი არის განლაგებული აკლდამა. სამხრეთ, აღმოსავლეთ და დასავლეთ მხარეებში მას გააჩნია სამი შებექეს სტილის ფანჯარა-გისოსები. აკლდამაში ასევე არის ერთი ასეთივე ფანჯარა. მთლიანად მავზოლეუმი მოპირკეთებულია რიგი ქვებისგან. გუმბათზე შენარჩუნებულია მოპირკეთებული და მოხატული ორნამენტები. მავზოლეუმის სამშენებლო ხსნარში შერეული იყო შალის ძაფები, რამაც განაპირობა მისი მდგრადობა. ბათქაშში არის ამონაღებები (3 მილიმეტრის სისქის) , რომელნიც შემდგომ ამოვსებულნი არიან ფერადი მასით. მავზოლეუმი მიშენებული იყო ძველ მეჩეთზე, რომელსაც ქეი-კუდაბა ეწოდებოდა. ზუსტად ამ მეჩეთში, მუშაობდა, ლოცულობდა და ასწავლიდა სეიდ იაჰია ბაკუვი. ეს მეჩეთი აშენებული იქნა შირვანშაჰ ქეი-კუდაბას მმართველობის დროს XIV საუკუნეში და ამიტომაც ეწოდა მისი სახელი. 1918 წელს მეჩეთი დაიწვა. დღესდღეობით შენარჩუნდა მხოლოდ საძირკველი. სეიდ იაჰია ბაკუვის მავზოლეუმი მიეკუთვნება ჩრდილო აზერბაიჯანის მემორიალური მშენებლობების საუკეთესო ნიმუშებს. ეს არის სეიდ იაჰია ბაკუვის, ცნობილი აზერბაიჯანელი სწავლულის, სარკოფაგი. იგი იყო შირვანშაჰ ხალილ-ულა I-ის სამეფო კარის მეცნიერი. მავზოლეუმი ორ ნაწილად იყოფა: ზედა და მიწისქვეშა პუნქტებად. მავზოლეუმის ზედა ნაწილი რელიგიური რიტუალებისთვის გამოიყენებოდა, ხოლო სწავლულის სამარხი მდებარეობდა მავზოლეუმის ქვედა ნაწილში. მავზოლეუმი იყო ქვით ნაგები, ჰქონდა რვაკუთხედის ფორმა და გადახურული იყო რვაკუთხა გუმბათით. მსგავსი სტილი აფშერონის ნახევარკუნძულისა და ბაქოსთვის საკმაოდ უჩვეულო იყო. ამ ტიპის არქიტექტურულ ნიმუშებს წავაწყდებით ბაქოს გარე მიდემოებში — ძირითადად შემახის მახლობლად. 2003 წლის ივნისიდან ამავე წლის ოქტომბრამდე იუნესკოს ჩარევით მიმდინარეობდა სარესტავრაციო სამუშაოები. შიდა და გარე საფარი ქვით დაიფარა, დამონტაჟდა ახალი, ხის კარი, აღადგინეს ორნამენტებიც. საფლავის ქვედა სართულზე, სადაც ბაკუვის სამარხი იყო განთავსებული, სარკოფაგი მოპირკეთდა. შირვანშაჰების სასახლე Окно в Баку ↑ ИНФОРМАЦИЯ ОБ ИСТОРИЧЕСКИХ ПАМЯТНИКАХ КУЛЬТУРЫ ГОРОДА БАКУ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-12-08. ციტირების თარიღი: 2022-10-12. ↑ „Баку - столица Азербайджана“. ↑ Искусство Азербайджана. т. 5. — 1956.
ვანო ქიქოძე

ვანო ტიტეს ძე ქიქოძე (დ. 1905 — გ. 30 ივნისი, 1988, მიუნხენი, გადმოასვენეს საქართველოში 1990 წლის 16 იანვარს) — გერმანიაში მოღვაწე ქართველი ფოტოგრაფი, კოლექციონერი. დაიბადა ექიმ ტიტე ქიქოძესა და ნინო ბარათაშვილის ოჯახში. სწავლობდა თბილისის ვაჟთა გიმნაზიაში, ხოლო 1924 წელს თავის და-ძმასთან, ეკატერინესა და გიორგისთან ერთად გაემგზავრა გერმანიაში უმაღლესი განათლების მისაღებად. იგი ბერლინის ტექნიკური უნივერსიტეტის ელექტრონიკის ფაკულტეტზე ჩაირიცხა. საქართველოში დაბრუნებული ვანო ქიქოძის ძმა — გიორგი ოთხჯერ დაიჭირეს, როგორც ევროპაში განათლება მიღებული არასაიმედო პიროვნება და ჯაშუში. ვანო ქიქოძე თავის დასთან ერთად გერმანიაში დარჩა. იმოგზაურა მაშინდელ თურქეთის ტერიტორიაზე და სლაიდებზე აღბეჭდა ქართული კულტურის ძეგლები, რომლებიც თავისის სიკვდილის შემდეგ მის საკუთრებაში დაცულ ქართული იარაღის მდიდარ კოლექციასთან ერთად უსახსოვრა საქართველოს. ამის შესახებ მოთხრობილია რეზო თაბუკაშვილის ფილმში „მიუნხენიდან საქართველოში“. ვანო ქიქოძე საქართველოში მხოლოდ ერთხელ, 1979 წელს ჩამოვიდა. მოინახულა მშობლიური სოფელი, ნათესავები, ყველაფერი ფირზე გადაიღო და თან წაიღო. 1988 წლის 30 ივნისს ვანო ქიქოძე გარდაიცვალა. წელიწადნახევრის შემდეგ მისი ანდერძის თანახმად მისი ნეშტი საქართველოს მიწას მიაბარეს, იქ სადაც მისი დიდი წინაპრები ზაალ ბარათაშვილი (დედის პაპა) და გაბრიელ ეპისკოპოსი (პაპის ძმა) განისვენებდნენ. დასაფლავებულია ვაკის სასაფლაოზე თავისი ძმის გიორგი ქიქოძის გვერდით. „ანდერძის აღსრულება“, გაზეთი «კომუნისტი», 1990, 15 იანვარი.
მიქელაძე

საკუთარი სახელი მიქელაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მიქელაძე აბდულ მიქელაძე — საზოგადო მოღვაწე ალექსანდრე მიქელაძე — სამხედრო პირი ალექსანდრე მიქელაძე — სამხედრო პირი ალმასხან მიქელაძე — რუსეთის არმიის გენერალ-ლეიტენანტი გივი მიქელაძე — მეცნიერი მეტალურგიის დარგში გიორგი მიქელაძე — რეჟისორი და თეატრალური მოღვაწე გიორგი მიქელაძე — XVII ს. პოლიტიკური მოღვაწე გრიგოლ მიქელაძე — ინჟინერი, პოლიტიკოსი დავით მიქელაძე — საზოგადო მოღვაწე დიმიტრი მიქელაძე — რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორი ევგენი მიქელაძე — დირიჟორი ვახტანგ მიქელაძე — კინორეჟისორი ვიაჩესლავ მიქელაძე — საარტილერიო საქმის სპეციალისტი ვლადიმერ მიქელაძე — რევოლუციური მოძრაობის მონაწილე ზაალ მიქელაძე — ჯანდაცვის მუშაკი, პოლიტიკოსი ზურაბ მიქელაძე — ფილოსოფოსი ივლიანე მიქელაძე — სამხედრო პირი ირაკლი მიქელაძე — ეკონომისტი კატო მიქელაძე — პუბლიცისტი, ფემინისტი კონსტანტინე მიქელაძე — რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორი ლევან მიქელაძე — დიპლომატი, პოლიტიკოსი მაკა მიქელაძე — ფსიქიატრი, მწერალი და ჟურნალისტი მამუკა მიქელაძე — მხატვარი, ხატმწერი მარიამ მიქელაძე-ორახელაშვილი — პედაგოგი, საბჭოთა მოხელე მერაბ მიქელაძე — მეცნიერი სამშენებლო მექანიკის დარგში მიხეილ მიქელაძე — საბჭოთა გენერალ-მაიორი ნიკოლოზ მიქელაძე — რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორი ნუცა მიქელაძე — საოპერო მომღერალი ოსმან მიქელაძე — პოლიტიკოსი სოლომონ მიქელაძე — იურისტი ფარსადან მიქელაძე — რუსეთის იმპერიის არმიის პოლკოვნიკი შალვა მიქელაძე — თერაპევტი, საზოგადო მოღვაწე შალვა მიქელაძე — მათემატიკოსი ჯემალ მიქელაძე — შინაგანი სამსახურის გენერალ-ლეიტენანტი
ამირან გაგუა

ამირან თევდორეს ძე გაგუა (დ. 27 დეკემბერი, 1930, სოხუმი) — ქართველი მომღერალი (ლირიკული ტენორი). საქართველოს სახალხო არტისტი (1989). საქართველოს ღირსების ორდენის კავალერი {2000). 1951 წელს დაამთავრა სოხუმის მუსიკალური სასწავლებელი (ვოკალის კლასი, ხელმძღვანელი ნ. ბოკუჩავა), 1956 წელს — თბილისის ვანო სარაჯიშვილის სახელმწიფო კონსერვატორია (დ. ანდღულაძის კლასი), სტუდენტობის წლებში აქტიურად მონაწილეობდა კონსერვატორიის საოპერო სტუდიის წარმოდგენებში. შეასრულა ახალგაზრდა ბოშას პარტიას, რახმანინოვის ოპერა „ალეკოში“, ლენსკის პარტია პ. ჩაიკოვსკის „ევგენი ონეგინში“ და სხვა. 1956 წელს კონსერვატორიის დამთავრებისთანავე ჩაირიცხა თბილისის ზ. ფალიაშვილის სახელობის ოპერისა და ბალეტის თეატრის დასში. ხანგრძლივი მოღვაწეობის მანძილზე შესრულებული აქვს ლირიკული ტენორის თითქმის ყველა წამყვანი პარტია, რომელთაგან განსაკუთრებით გამოირჩევა კოტე (ვ. დილიძის „ქეთო და კოტე“), ბარონი როზენი (ა. ბუკიას „არსენა“), პუშკინი (დ. თორაძის „ჩრდილოეთის პატარძალი“), ჰერცოგი, ალფრედი (ჯ. ვერდის „რიგოლეტო“, „ტრავიატა“), ფაუსტი (შ. გუნოს „ფაუსტი“), რუდოლფი (ჯ. პუჩინის „ბოჰემა“), ერნესტო (გ. დონიცეტის „დონ პასკუალე“), ტამინო, დონ ოტავიო (ვ. ა. მოცარტის „ჯადოსნური ფლეიტა“, „დონ ჟუანი“), სალოსი (მ. მუსორგსკის „ბორის გოდუნოვი“) და სხვები. 1966 — საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი 1989 — საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი 2000 — ღირსების ორდენი ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 530. ამირან გაგუა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1966. №2. გვ. 51 ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1989. №11. გვ. 121
გაგუა

საკუთარი სახელი გაგუა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ამირან გაგუა — ლირიკული ტენორი გრიგოლ გაგუა — ფეხბურთელი დავით გაგუა — მეან-გინეკოლოგი ვლადიმერ გაგუა — პედაგოგი ილარიონ გაგუა — საბჭოთა გენერალ-მაიორი კონსტანტინე გაგუა — პედაგოგი, მეთოდისტი ლადო გაგუა — პედაგოგი, პუბლიცისტი ოთარ გაგუა — სპორტული ჟურნალისტი რეზო გაგუა — ონკოქირურგი ხუტა გაგუა — პოეტი
ვლადიმერ გაგუა

ვლადიმერ ვლადიმერის ძე გაგუა (დ. 1 მარტი, 1927, სოფელი კოტიანეთი, სენაკის რაიონი — გ. 1982) — ქართველი პედაგოგი. პედაგოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი (1971), პროფესორი (1975), პედაგოგიურ მეცნიერებათა ნამდვილი წევრი (1995), ამავე აკადემიის ვიცე პრეზიდენტი. საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1985). 1951 წელს დაამთავრა თბილისის ფილოსოფიის ფაკულტეტი ფსიქოლოფიური განხრით. 1951–1954 წლებში მუშაობდა თბილისის ქალტა 35-ე საშუალო სკოლაში ფსიქოლოგიისა და ლოგიკის მასწავლებლად. 1954 წლიდან ი. გოგებაშვილის სახელობის პედაგოგიურ მეცნიერებათა სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ასპირანტია, 1957–1959 წლებში — ჟურნალი „სკოლა და ცხოვრების“ პედაგოგიური განყოფილების გამგე. 1959 წლიდან მუშაობდა თბილისის სულხან-საბა ორბელიანის სახელობის პედაგოგიურ ინსტიტუტტში პედაგოგიური კათედრის დოცენტად, პროფესორად, კათედრის გამგედ, 1988–1991 წლებში — ინსტიტუტის რექტორად. 1993 წლიდან ხელმძღვანელობდა ამავე ინსტიტუტის დიდაქტიკის ლაბორატორიას. დაჯილდოებულია ი. გოგებაშვილის მედლით (1990). ყველაფერი ჩვენი გვარის შესახებ[მკვდარი ბმული] საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა[მკვდარი ბმული] ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 530.
კონსტანტინე გაგუა

კონსტანტინე რომანოზის ძე გაგუა (დ. 12 აგვისტო, 1885, სოფელი ტალერი, ახლანდელი მარტვილის მუნიციპალიტეტი — გ. 28 აგვისტო, 1947, თბილისი) — ქართველი პედაგოგი, მეთოდისტი. 1906 წელს დაამთავრა თბილისის სასულიერო სემინარია, ხოლო 1911 წელს ყაზანის უნივერსიტეტის ისტორია-ფილოლოგიის ფაკულტეტი. მუშაობდა ხაშურის, ქუთაისის, ბათუმის კლასიკურ გიმნაზიებში, თბილისის რეალურ სასწავლებელში ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებლად; თბილისის მასწავლებელთა დახელოვნების ინსტიტუტის ქართული ენისა და ლიტერატურის კაბინეტის გამგედ. მას ეკუთვნის შემდეგი სტატიები: „მსოფლიო ლიტერატურის ნიმუშები“, კრებული „შოთა რუსთაველი სკოლაში“, „ქართული ლიტერატურის ქრესტომათა“ და სხვ. სამადაშვილი ა., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 530.
ვახტანგ აბრამიშვილი

ვახტანგ გრიგოლის ძე აბრამიშვილი (დ. 1 სექტემბერი, 1928, ბორჯომი — გ. 21 იანვარი, 1992, თბილისი) — ქართველი არქიტექტორი. საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორი (1978). 1951 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემიის, ხოლო 1956 წელს მოსკოვის არქიტექტურის ინსტიტუტის არქიტექტურის ფაკულტეტები. პროფესიული საქმიანობა დაიწყო საპროექტო ინსტიტუტ „თბილქალაქპროექტის“ არქიტექტორად და დაწინაურდა სახელოსნოს ხელმძღვანელად. 1963-1972 წლებში იყო თბილისის ზონალური სამეცნიერო-კვლევითი, ტიპური და ექსპერიმენტული პროექტების ინსტიტუტში („თბილზნიიეპი“) იყო სახელოსნოს უფროსი. 1972 წლიდან 1988 წლამდე „თბილქალაქპროექტში“ არქიტექტურულ საამქროს ხელმძღვანელი. მისი პროექტებით თბილისში დაგეგმარდა ვაკის პარკში ღია კინოთეატრი, მთავარი შესასვლელი, აშენდა საქართველოს მთავრობის ადმინისტრაციის შენობა (ყოფილი საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტისა), პოლიტგანათლების სახლი (აღმაშენებლის პროსპექტზე), სარეაბილიტაციო ცენტრი, ოტოლარინგოლოგიური კლინიკა, საქართველოს სსრ ჯანდაცვის სამინისტროს ღუდუშაურის სახელობის კლინიკა, საბავშვო ბაღები, მუსიკალური სკოლები, ადმინისტრაციული სახლები (გლდანსა და საბურთალოზე), ორი მეტროსადგური („ვაგზლის მოედანი“ და „აკაკი წერეთლის გამზირი“), იაკობ გოგებაშვილის მემორიალი (მთაწმინდაზე), მიწისქვეშა გადასასვლელები, ასევე — პანსიონატები (ბაკურიანსა და წყნეთში), ეროვნული ბიბლიოთეკა (კიშინიოვში), 555-ადგილიანი სასტუმრო (მახაჩკალაში), ექვთიმე თაყაიშვილის სახლ-მუზეუმი (სოფ. ლიხაურში), არქიტექტორთა შემოქმედებითი სახლი (გაგრაში), საცხოვრებელი კომპლექსები გლდანის მასივსა და ვაზისუბნის დასახლებაში; სისტემატურად მონაწილეობდა გამოფენებსა და კონკურსებში; მიღებული ჰქონდა 14 პრემია: I პრემიები - სასტუმრო „ინტურისტისთვის“ (სოხუმი), ხელოვნების ცენტრისთვის (პარიზში), მემორიალისთვის (ბორჯომში) და სხვა. 1957: საქართველოს ახალგაზრდობისა და სტუდენტობის I ფესტივალი, ლაურეატი 1978: საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორი 1985: შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პრემია საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის შენობა( თბილისი) 1986: საქართველოს მინისტრთა საბჭოს სახელმწიფო პრემია, „ხუთწლედის მატიანე“ საწარმოო გაერთიანება „ისანის“ ბაგა–ბაღი(თბილისი) გამარჯვების (ვაკის) პარკის შადრევნები(თბილისი) იაკობ გოგებაშვილის სახელობის პრემია ს. კინწურაშვილი, მ. მაისურაძე, ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 31. ვახტანგ აბრამიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი