laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სვიმონი (ინაურიძე)

სვიმონი (გვარად ინაურიძე) — გარეჯის მრავალმთის დოდოს მონასტრის წინამღვარი 1746-1760. დოდოს მონასტრის გაუქმების შემდეგ მეფე ერეკლე II-მ და საბა ნინოწმინდელმა სვიმონი გადაიყვანეს იოანე ნათლისმცემლის მონასტრის არქიმანტრიტად, სადაც მოღვაწეობდა 1760-1772 წლებში. საკუთარი სახსრებით დოდო მონასტერს შეუძინა ადგილ-მამული თბილისში, მისი ინიციატივით იოანე ნათლისმცემლის მონასტერმა ნასყიდობით თუ შეწირულების გზით მიიღო საშემოსავლო ობიექტები სოფ. საბუეში, გიორგიწმინდასა და თვალში. ლომინაძე ბ., ქსე, ტ. 9, გვ. 317, თბ., 1985
ერაყის ეროვნული მუზეუმი (ბაღდადი)

ერაყის ეროვნული მუზეუმი მდებარეობს ერაყის დედაქალაქ ბაღდადში. დაფუძნდა ბრიტანელი მოგზაურისა და მკვლევარის გერტრუდ ბელის მიერ და გაიხსნა მისი გარდაცვალების შემდეგ 1926 წელს. თავდაპირველად ეწოდებოდა ბაღდადის არქეოლოგიური მუზეუმი. შუამდინარეთის არქეოლოგიური სიმდიდრის წყალობით მუზეუმი ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესია მსოფლიოში. ბრიტანეთის მკვლევარებთან ასოციაციის გამო მუზეუმის გამოფენები ორენოვანია (არაბული და ინგლისური). მუზეუმი მოიცავს 28 გალერეასა და საცავს. სპარსეთის ყურის ომის დროს, 1991 წელს მუზეუმი დაიხურა აშშ-ის საჰაერო დაბომბვის შიშით. მუზეუმი ხელახლა გაიხსნა 2000 წლის 28 აპრილს ყოფილი პრეზიდენტი სადამ ჰუსეინის დაბადების დღეს. The Virtual Museum of Iraq დაარქივებული 2009-06-11 საიტზე Wayback Machine. Lost Treasures from Iraq დაარქივებული 2004-03-20 საიტზე Wayback Machine. The 2003- Iraq War & Archaeology დაარქივებული 2016-03-28 საიტზე Wayback Machine. Bogdanos, Matthew. The Casualties of War: The Truth about the Iraq Museum American Journal of Archaeology, 109, 3 (July 2005) დაარქივებული 2009-03-06 საიტზე Wayback Machine.
ასასინები

ასასინები (სპარს. حَشّاشین Ḥaššāšīn, არაბ. الحشَّاشين) — შიიტური ისლამის ნიზარიტული (ისმაილისტური) ორდენი 1090–1275 წლებში, რომელიც დააარსა ჰასან იბნ საბაჰმა. ისმაილიტთა მუსლიმანურ სექტაში XI საუკუნის დამლევს მომხდარი განხეთქილების შედეგად ირანში შექმნილი საიდუმლო სექტანტური ნეოისმაილიტური ორგანიზაცია. გამოირჩეოდნენ უკიდურესი ფანატიზმით. ჰაშიშის ზემოქმედებით ახორციელებდნენ პოლიტიკურ მკვლელობებს. ორდენში იყვნენ თვითმკვლელთა ჯგუფები, რომლებსაც პოლიტიკური მკვლელობებისთვის იყენებდნენ. მათ სჯეროდათ, რომ თუკი მოკვდებიან ბრძანების შესრულებით ისინი სამოთხეში მოხვდებიან. ასასინების, ანუ ნიზარიების სათავეში იდგნენ მსხვილი ფეოდალები, რომლებიც მიზნად ისახავდნენ სუნიტ სელჩუკიანთა გამოჩენილ წარმომადგენლებთან ბრძოლას. ძალთა ნაკლებობის გამო ასასინები ინდივიდუალური მკვლელობის პოლიტიკას ახორციელებდნენ თავიანთი ფიდაების საშუალებით. 1090 წელს ორდენის დამაარსებელმა და მეთაურმა შეიხმა ჰასან იბნ საბაჰმა აიღო ალამუთის ციხე და ასასინების რეზიდენციად აქცია. შემდეგ ასასინებმა ბევრი სხვა მიუვალი ციხეც იგდეს ხელთ ირანსა და სირიაში და შექმნეს თეოკრატიული სახელმწიფო. XII საუკუნის დამდეგს ასასინების მოძრაობა გავრცელდა სირიასა და ლიბანში, სადაც ასასინები ჯვაროსნებს ებრძოდნენ. თანდათანობით ასასინების მეთაურებმა მიიტაცეს მათი ციხესიმაგრეების გარშემო მდებარე მიწები და ჩვეულებრივ ფეოდალებად იქცნენ. 1256 წელს მონღოლებმა ჰულაგუ-ხანის მეთაურობით აიღეს ალამუთის ციხე და მოსპეს ასასინები. ირანში, სირიასა და ლიბანში, 1273 წელს ასასინებს ბოლო მოუღეს მამლუქებმა ბეიბარს I-ის ხელმძღვანელობით. Burman, Edward (1987). The Assassins. Wellingborough: Crucible. ISBN 1-85274-027-2.  Daftary, Farhad (1998) A Short History of the Ismailis: Traditions of a Muslim Community. Edinburgh, UK: Edinburgh University Press. ISBN 978-1-84511-717-7. ციტირების თარიღი: 15 სექტემბერი, 2010.  Daftary, Farhad (2007). The Isma'ilis: Their History and Doctrines. Cambridge University Press. ISBN 0-521-85084-3.  ასასინები (ისმაილიტები) ასასინები (ეს უნდა იცოდეთ) ↑ 1.0 1.1 1.2 ასასინები — ენციკლოპედიური ლექსიკონი (რუსული) ↑ 2.0 2.1 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 625. ↑ ასასინები — კოლიერის ენციკლოპედია (რუსული)
ეგვიპტის მუზეუმი (კაირო)

ეგვიპტური ანტიკურობის მუზეუმი, შემოკლებით ეგვიპტის მუზეუმი — ფარაონთა პერიოდის ანტიკური ნიმუშების უდიდესი და უმნიშვნელოვანესი კოლექცია მსოფლიოში, მდებარეობს კაიროში. მუზეუმის კოლექციაში არსებული ასობით ათასი ხელოვნების ნიმუშისა თუ საყოფაცხოვრებო ნივთიდან გამოფენილი მხოლოდ 136.000 საგანია. მუზეუმის წინამორბედი ეგვიპტის მთავრობის მიერ 1835 წელს დაფუძნდა, როგორც ეგვიპტური ანტიკური ნიმუშების სამსახური, რათა შეეზღუდათ უძველესი ისტორიული ნივთების ძარცვა არქეოლოგიური გათხრების ადგილებიდან. თავად მუზეუმი გაიხსნა 1858 წელს ფრანგი არქეოლოგის ოგიუსტ მარიეტის მიერ შეგროვებული კოლექციით. კოლექცია 1880 წლიდან ისმაილ ფაშას სასახლის ფლიგელში იყო გამოფენილი, 1900 წლიდან კი მუზეუმის ამჟამინდელ ნეოკლასიკური სტილის შენობაში გადმოვიდა თაჰრირის მოედანზე, კაიროს ცენტრში. კოლექციის მთავარი ნაწილია ფარაონ ტუტანხამონის სამარხიდან გამოტანილი ნიმუშები. ეს სამარხი თითქმის ხელუხლებად იპოვა ჰოვარდ კარტერმა მეფეთა ხეობაში 1922 წელს. მუზეუმის სამეფო მუმიათა ოთახი, რომელშიც ფარაონთა ეპოქის 27 სამეფო მუმია ინახება, პრეზიდენტ ანვარ სადათის ბრძანებით 1981 წელს დახურეს. 1985 წელს ოთახი ისევ გაიხსნა ოდნავ სახეცვლილი ფორმით, თუმცა მუმიათა უმრავლესობას ფარდა აქვს აფარებული. ეგვიპტის მუზეუმი (ტურინი) ეგვიპტის მუზეუმი (ბერლინი) მუზეუმის საიტი დაარქივებული 2008-11-21 საიტზე Wayback Machine. . ეგვიპტის მუზეუმის გალერეა დაარქივებული 2019-12-09 საიტზე Wayback Machine. .
იტალიის ადმინისტრაციული დაყოფა

იტალიის ადმინისტრაციული დაყოფის პირველი დონის ქვედანაყოფი რეგიონია. ქვეყანაში სულ 20 რეგიონია, რომელთაგანაც ხუთს აქვს უფრო მაღალი სტატუსი, ვიდრე დანარჩენ რეგიონებს. თითოეული რეგიონი წარმოადგენს ავტონომიას. რეგიონები იყოფიან პროვინციებად. 2015 წლის მონაცემებით, ქვეყანაში 107 პროვინციაა. პროვინცია წარმოადგენს შუა რგოლს რეგიონსა და ბზე დაბალი კომუნას შორის. იტალიაში 2019 წლის მდგომარეობით 7918 კომუნაა, ერთ კომუნაში საშუალოდ 7639 ადამიანი ცხოვრობს. ფართობით ყველაზე დიდი რეგიონია სიცილია, ხოლო მოსახლეობით — ლომბარდია. აპულია ბაზილიკატა კალაბრია სიცილია მოლიზე კამპანია აბრუცი ლაციო უმბრია მარკე ტოსკანა სარდინია ემილია-რომანია ლიგურია პიემონტი ფრიული- ვენეცია-ჯულია ვალე-დ-აოსტა ტრენტინო ალტო-ადიჯე ვენეტო ლომბარდია ადრიატიკის ზღვა იონიის ზღვა ხმელთაშუა ზღვა ტირენიის ზღვა ლიგურიის ზღვა მთავარი სტატია: იტალიის პროვინციები. პროვინცია იტალიაში არის ქვედანაყოფი რეგიონსა და მუნიციპალიტეტს შორის. 2006 წლის მონაცემით, ქვეყანაში 110 პროვინციაა. CityMayors article Regional Governments of Italy on Italia.gov.it Regional Governments of Italy on Governo.it დაარქივებული 2006-02-02 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 სპეციალური სტატუსის მქონდე რეგიონი
გიორგი თვალჭრელიძე

გიორგი ალექსანდრეს ძე თვალჭრელიძე (დ. 27 დეკემბერი, 1914, ნოვოჩერკასკი — გ. 3 დეკემბერი 1991, თბილისი) — ქართველი გეოლოგი, გეოლოგია-მინერალოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1959), პროფესორი (1961), საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1967), საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1979). საქართველოს სსრ მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1973). 1938 წელს დაამთავრა ს. კიროვის სახელობის საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტის სამთო-გეოლოგიური ფაკულტეტი. 1946 წლიდან მუშაობს კავკასიის მინერალური ნედლეულის ინსტიტუტში სხვადასხვა თანამდებობაზე. 1963 წლიდან დირექტორის მოადგილეა სამეცნიერო დარგში. მისი შრომები ეხება საქართველოს, კავკასიისა და მთელი ხმელთაშუა ზღვის სარტყლის ენდოგენური მეტალოგენიის საკითხებს. თვალჭრელიძე ხელმძღვანელობდა მეცნიერებათა რეგიონულ მეტალოგენიურ კვლევას კავკასიაში. კავკასიის მეტალოგენიური რუკის ავტორი (მასშტაბი 1:1000000). დაწერილი აქვს არაერთი მონოგრაფია, რომელიც მიეძღვნა მეტალოგენიის კარდინალურ საკითხებს. ეწეოდა პედაგოგიურ მუშაობას, იყო მრავალი საუწყებათშორისო საბჭოს წევრი. დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშისა და „საპატიო ნიშნის“ ორდენებით, აგრეთვე მედლებით. Металлогенические особенности главных типов вулканических поясов, М., 1977; Рудные провинции мира. Средиземноморский пояс, М., 1972; Ендогенная металлогения Грузии М., 1961. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 673.
გუგენჰაიმის მუზეუმი (ნიუ-იორკი)

სოლომონ გუგენჰაიმის მუზეუმი — თანამედროვე ხელოვნების მუზეუმი, დაფუძნდა 1937 წელს, მდებარეობს ზემო ისტ-საიდზე, ნიუ-იორკში და ყველაზე ცნობილია სოლომონ გუგენჰაიმის ფონდის მიერ დაარსებულ რამდენიმე მუზეუმს შორის; ხშირად მოიხსენიება უბრალოდ როგორც „გუგენჰაიმი“. მუზეუმს თავდაპირველად ერქვა „არა-ობიექტური მხატვრობის მუზეუმი“ (The Museum of Non-Objective Painting) და დაფუძნდა ადრეულ მოდერნისტთა მიერ, როგორებიც იყვნენ ვასილი კანდინსკი და პიტ მონდრიანი, ავანგარდული ხელოვნების გამოსაფენად. მუზეუმი მის ამჟამინდელ ადგილზე, მეხუთე ავენიუსა და 89-ე ქუჩის გადაკვეთაზე ცენტრალურ პარკთან, 1959 წელს გადმოვიდა, როდესაც ფრენკ ლოიდ რაიტის პროექტის შენობა დასრულდა. შენობის არქიტექტორი შეარჩია სოლომონ გუგენჰაიმის მეგობარმა ბარონესა ჰილა ფონ რებაიმიმ. რაიტს საკმაო უთანხმოება ჰქონდა ბარონესასთან შენობის ფორმასა და დიზაინზე, თუმცა ბარონესამ საბოლოოდ მაინც თავისი გაიტანა და შენობა ოვალური ფორმისა და თეთრი ფერის დარჩა. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2004-10-29 საიტზე Wayback Machine.
დედოფალ სოფიას მუზეუმი (მადრიდი)

დედოფალი სოფიას ხელოვნების ეროვნული მუზეუმი (ესპ. Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía) — ესპანეთის მე-20 საუკუნის ხელოვნების ეროვნული მუზეუმია (შემოკლ. დედოფალი სოფიას მუზეუმი). მუზეუმის ოფიციალური ინაუგურაცია 1992 წლის 10 სექტემბერს მოხდა და სახელი ესპანეთის დედოფფლის სოფიას პატივსაცემად დაერქვა. მდებარეობს მადრიდში, ე.წ. ხელოვნების სამკუთხედის სამხრეთ ბოლოში (მუზეო დელ პრადოსა და მუზეო თისენ-ბორნამისცასთან ერთად). მუზეუმის მთავარ კოლექციათა შორისაა მე-20 საუკუნის უდიდეს ხელოვანთა პაბლო პიკასოსა და სალვადორ დალის ნამუშევრები. უდავოდ ყველაზე განთქმული ხელოვნების ნიმუში მუზეუმში არის პიკასოს "გერნიკა". რეინა სოფიაში ასევე ხუან გრის, ხოან მიროს, ხულიო გონზალესის, ედუარდო ჩილიდას, პაბლო პალზუელოს, ანტონი ტაპიეს, ლუციო მუნიოს და სხვა მრავალ განთქმულ მხატვართა თვალსაჩინო კოლექციებია. აქვეა თავისუფალი ბიბლიოთეკა 100.000-ზე მეტი წიგნით, 3.500 ხმისა და 1.000-ზე მეტი ვიდეო ჩანაწერებით. 2019 წელს მუზეუმს ესტუმრა 4,425,699 ადამიანი, რითაც იქცა მეცხრე ყველაზე მონახულებად ხელოვნების მუზეუმად მსოფლიოში. მუზეუმის ცენტრალური შენობა მე-18 საუკუნეში საავადმყოფო იყო. ინტენსიური თანამედროვე რესტავრაციითა და დამატებებით ძველი შენობა მნიშვნელოვანწილად განახლდა 1980 წელს. 1988 წელს ახალი მუზეუმის ნაწილიც გახსნა და ამავე წელს იგი ეროვნულ მუზეუმად გამოცხადდა. ფრანგი არქიტექტორი ჟან ნუველის პროექტის 8000 კვ.მ. ექსპანსია, რომელიც 92 მილიონი ევრო დაჯდა, 2005 წლის ოქტომბერში გაიხსნა. Martínez-Novillo, Museo Español de Arte Contemporáneo, Ministerio de Cultura. Secretaría General Técnica, 1984, ISBN 84-7483-384-1. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „დედოფალ სოფიას მუზეუმი“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი ↑ გაზეთ „The Art Newspaper“-ის ყოველწლიური კვლევა ხელოვნების მუზეუმების ნახვადობის შესახებ, გამოიცა 2020 წლის 9 აპრილს.
შეიჰ ულ-ისლამი

შეიჰ-ულ-ისლამი, აგრეთვე შეიჰულისლამი, ან შეიხ ულ-ისლამი (თურქ. Şeyh Ül-İslam; მაღალჩინოსანი პირი ისლამში, რომელიც XVI საუკუნიდან მოყოლებული ოსმალეთის იმპერიაში სულთნის მიერ ინიშნებოდა. სხვა სახელმწიფოებში ქვეყნის უმაღლესი მუფტის თანამდებობა არის აგრეთვე შეიჰ ულ-ისლამი. ასე მაგალითად კავკასიაში უმაღლესი მუფტი არის ალაჰშუქურ ფაშაზადე (აზერ. Allahşukur Paşazadə), ხოლო ტაილანდში ხულა რაჯა მონტრი (Chula Raja Montri). რუსეთში უმაღლესი მუფტი: მუსლიმთა მთავრის ცენტრალური სასულიერო სამმართველოს თავმჯდომარე (რუს. председатель Центрального духовного управления мусульман) შეიჰ ულ-ისლამი, თალგატ საფიჩ თაჯუდდინი (რუს. Талгат Сафич Таджуддин; {lang-tr|Talgat tacuddin}}). თაჯ-ედ-დინ ითარგმნება არაბულად ნიშნავს „ისლამის გვირგვინს“. ისლამოლოგია ოსმანისტიკა თურქოლოგია არაბისტიკა აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტი ოსმალეთის შეიჰ ულ-ისლამების სია
ბრიტანეთის მუზეუმი

ბრიტანეთის მუზეუმი — ადამიანის ისტორიისა და კულტურის მუზეუმი ლონდონში, გაერთიანებულ სამეფოში. მსოფლიოს უძველესი მუზეუმი დაარსდა 1753 წელს და ძირითადად შედგებოდა მეცნიერ-ფიზიკოსი სერ ჰანს სლოანის კოლექციისგან. მუზეუმი საზოგადოებისთვის პირველად გაიხსნა 1759 წლის 15 იანვარს მონტეგი-ჰაუზში, ბლუმსბერში, ამჟამინდელი მუზეუმის შენობის ადგილას. ბრიტანეთის მუზეუმში ინახება რვა მილიონზე მეტი ექსპონატი, რომელიც დოკუმენტური ნივთმტკიცებაა ადამიანთა მოდგმის კულტურის ისტორიისა მისი დასაბამიდან დღემდე. ნიმუშთა დიდი ნაწილი მიწისქვეშა საცავში ინახება საგამოფენო ადგილის უკმარისობის გამო. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ბრიტანეთის მუზეუმი“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი.
Hardstyle

Hardstyle (ინგლ. მძიმე სტილი) — ელექტრონული მუსიკის მიმართულება, რომელიც შეიქმნა ტექნოს, მძიმე ტრანსსა და გებერის შერწყმით. ეს სტილი შეიქმნა 90-იან წლებში, როგორც techno-ს ქვესტილი. შემდგომ მძიმე ტექნოს დაემატა ბასი და სინთეზატორი, რის შედეგადაც წარმოიშვა უფრო უხეში ხმა, რომელიც ჰგავს უფრო ჰარდკორ ტექნოს. ეს სტილი უფრო პოპულარული გახდა მას მერე, რაც შეიქმნა მრავალი რემიქსი სხვადასხვა მუსიკოსების პოპულარულ მელოდიებზე. ამ სტილის შემქმნელად შეგვიძლია მივიჩნიოთ ქალი DJ Dana van Dreven (ამჟამად ცნობილია სახელით Lady Dana). Lady Dana-მ მუსიკის წერა და მიქსვა დაიწყო 2000 წელს. სწორედ 2000 წლიდან Hardstyle-მა დაიწყო წინსვლა, როგორც ცალკეული სტილი ელექტრონულ მუსიკაში. დღესდღეობით ამ სტილში დამძიმებულია ბიტი და იგრძნობა ტენდენცია გებერთან მიახლოების. დღეს Hardstyle არის ცალკეული ელექტრონული მუსიკის სტილი, რომლის BPM მერყეობს 140—150-მდე. ძირითადი მახასიათებლები: მელოდიური და მძიმე მოტივი; უჩვეულო ექსპერიმენტული და მოდიფიცირებული მელოდია; აბსტრაქტულობა, რომელიც შექმნილია მცირე რაოდენობით სემპლებისგან. აღსანიშნავია ის ფაქტი, რომ სემპლების მცირე რაოდენობის მიუხედავად ისინი ხშირად იცვლიან სიჩქარესა და ტონალობას; ქაოსური მოტივი, ანუ ორი სხვადასხვა მოტივის ერთმანეთზე დადების საშუალება Hardstyle-ს ძირითადი ხმოვანი არქიტექტურა წააგავს ტრქნოსი (ბასი და სხვა დასარტყმელი საკრავები). მაგრამ აქ ტომის ხმა ისეთია, თითქოს ის ირეკლება დარბაზის კედლებიდან, ანუ დადებული აქვს არეკლვის ეფექტი. ამ სტილისთვის დამახასიათებელია რიტმის უეცარი შეწყვეტა, ისევე, როგორც მისი უეცარი გაგრძელება. რიტმი და მოტივი აგრეთვე შეიძლება არ მიჰყვებოდეს სიმღერის ტემპშს — მელოდია შეიძლება რიტმზე უფრო სწრაფი ან ნელი იყოს. აღსანიშნავია ისიც, რომ ყველა ქვეყანაში Hardstyle-ს გარკვეული თავისებურებები ახასიათებს. ჟანრთან აგრეთვე დაკავშირებულია სპეციალური მუსიკალური ღონისძიებები, როგორიც იყო Qlubtempo ჟანრის ერთ-ერთი ვარიაციაა დაბსტაილი. ↑ Q-dance | Qlubtempo. Q-dance.nl. ციტირების თარიღი: 2013-09-02. ↑ dubstyle.nl დაარქივებული 2017-04-20 საიტზე Wayback Machine. , Dutch website on dubstyle
ევაგრე პონტოელი

ევაგრიოს პონტოელი, ევაგრე პონტოელი (ბერძ. Εὐάγριος ὁ Ποντικός; დ. დაახლ. 345, იბორა, ახლანდ. თოქათის პროვინცია, თურქეთი, — გ. 399, სკეტე, ახლანდ. ბეჰეირის მუჰაფაზა, ეგვიპტე) — ადრექრისტიანული ეკლესიის საეკლესიო მოღვაწე, ფილოსოფოსი. ევაგრეს მოძღვრებამ მჭვრეტელობითი ლოცვისა და ასკეტიზმის შესახებ საფუძველი დაუდო ქრისტიანულ ეკლესიებში სულიერი ცხოვრების ტრადიციას. ევაგრე დაიბადა 346 წელს მღვდლის ოჯახში, რომის იმპერიის პონტოს პროვინციის ქალაქ ებორაში. რიტორიკული განათლება მისცა ცნობილმა ფილოსოფოსმა ლიბანიუსმა. ბასილი დიდმა (კესარიელმა) მედავითნედ აკურთხა, გრიგოლ ნაზიანზელმა (სხვა ცნობით — გრიგოლ ნოსელმა) — დიაკვნად. 381 წელს ევაგრე კონსტანტინოპოლში არქიდიაკვანი გახდა. გადმოცემით, აქ მას გაუმიჯნურდა ადგილობრივი წარჩინებულის ცოლი. ქმრის შურისძიების საფრთხემ ევაგრე იძულებული გახადა იერუსალიმში ბერად აღკვეცილიყო. აქედან ის გადავიდა ეგვიპტეში, სადაც გარდაცვალებამდე ცხოვრობდა. მის სახელთანაა დაკავშირებული ნიტრიის უდაბნოში სამონასტრო ცხოვრების გაცხოველება. ევაგრე იყო იყო ორიგენისტი, წამოყენებული ჰქონდა მოძღვრება სულთა წინასწარი არსებობის შესახებ, ქადაგებდა მონაზვნურ იდეებს. მისი მოღვაწეობის შესახებ ცნობებს გვაწვდიან პალადიოს ჰელენოპოლელი, სოზომენე და V–XIV საუკუნეების ბიზანტიელი საეკლესიო ისტორიკოსები. მისი შრომები V საუკუნის II ნახევარში ლათინურად თარგმნა ორიგენეს მიმდევარმა, საეკლესიო ისტორიკოსმა რუფინუსმა. კონსტანტინოპოლის V საეკლესიო კრებაზე (553) ევაგრეს მწვალებლობისადმი მიდრეკილება დასწამეს და ეკლესიიდან განკვეთეს. ამის მიუხედავად, ეკლესიამ შეიწყნარა ევაგრეს ნაშრომები, სადაც მართებული თეოლოგიური აზრებია გადმოცემული. მას ეკუთვნის მრავალი პოლემიკური თუ ასკეტური ხასიათის თზულება, რომლებიც ფართოდ გავრცელდა ქრისტიანულ სამყაროში. არსებობს მისი ნაშრომების თარგმანები ლათინურ, სირიულ, კოპტურ ენებზე. ქართულ ენაზე შემოგვრჩა ევაგრეს რამდენიმე ტრაქტატი, რომელთა მთარგმნელად კორნელი კეკელიძე ექვთიმე ათონელს მიიჩნევდა. ზოგიერთი ბიზანტიელი ავტორის (პალადიოს ჰელენოპოლელი, სოზომენე, ნიკიფორე ქსანთოპულოსი, ნიკიფორე კალისტე) ცნობების ინტერპრეტაციის საფუძველზე ქართულ სამეცნიერი ლიტერატურაში გამოითქვა აზრი (კ. კეკელიძე, ს. ყაუხჩიშვილი) ევაგრეს ქართული (იბერიული) წარმომავლობის შესახებ, თუმცა ეს მოსაზრება სხვა ისტორიკოსების მიერ არაა გაზიარებული. ყაუხჩიშვილი, ს., ნიკიფორე ქსანთოპულოსი // ბიზანტიელი მწერლების ცნობები საქართველოს შესახებ, ტ. VII, თბილისი: მეცნიერება, 1967. — გვ. 104-114. ლომსაძე შ., მიხეილ თამარაშვილი და ქართველი კათოლიკეები, თბილისი, 1964 წ. კეკელიძე კ., ქართული ლიტერატურის ისტორია, ტ. I, თბილისი, 1960 წ. მახარაშვილი ს., ევაგრე პონტოელის ცხოვრება-მოღვაწეობა და მის თხზულებათა ქართული თარგმანი, კრ.: ძველი ქართული მწერლობის მატიანე, I, თბ., 1984. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 546.
ზოსიმე კუმურდოელი

ზოსიმე კუმურდოელი (XI ს.) — საეკლესიო მოღვაწე, კუმურდოელი ეპისკოპოსი. კუმურდოს ტაძრის ერთ-ერთი აღმშენებელი. ცნობები ზოსიმე კუმურდოელის შესახებ დაცულია კუმურდოს ტაძრის 964 წლის ორ წარწერაში. პირველი ამოკვეთილია ერთ გრძელ სტრიქონად ტაძრის დასვლეთის მონაშენის სამხრეთ კედელზე: ”ადიდენ ღმერთმან ბაგრატ მეფე და დედაი მათი მარიამ დედოფალი. აღეშენა შტოი ესე მეფობასა მათსა, მღვდელმთავრობასა ზოსიმე კუმურდოელისასა...”. წარწერაში დასახელებულია მეფე ბაგრატ IV (1027-1072) და დედამისი მარიამ დედოფალი. ტაძრის მეორე წარწერა 9 სტრიქონად და ულამაზესი ასომთავრული დამწერლობითაა ამოკვეთილი ტაძრის სამხრეთი შესასვლელის მარჯვნივ ჩასმულ ქვის ფილებზე. წარწერის მიხედვით, ზოსიმე კუმურდოელს შეუმკია ტაძრის საკურთხეველი - ბარძიმ-ფეშხუმი, ჯვარი და მაცხოვრის ხატი, რომელიც დაუმზადებია ოქრომჭედელ დავითს. ვ.ბერიძე, ძველი ქართული ხუროთმოძღვრება, თბილისი, 1974 წ. ვ. სილოგავა, კუმურდო. ტაძრის ეპიგრაფიკა, თბილისი, 1994 წ.
ოკეანოგრაფიული მუზეუმი (მონაკო)

ოკეანოგრაფიული მუზეუმი — მდებარეობს მონაკო რაიონ მონაკო-ვილში. დაფუძნდა 1910 წელს მონაკოს დიდ რეფორმატორ პრინც ალბერ I-ის მიერ. მუზეუმში დიდი რაოდენობით ზღვის ცხოველია თავმოყრილი (ზღვის ვარსკვლავები, ცხენთევზები, კუები, მედუზები, კიბორჩხლები, კიბოსნაირნი, გველთევზასნაირნი, ზვიგენები, და მრავ. სხვა). მუზეუმის საკუთრებაშია ასევე დიდი რაოდენობით ზღვასთან დაკავშირებული საგნები, მათ შორის გემების მოდელები, ზღვის ცხოველთა ჩონჩხები, ხელსაწყოები, იარაღი და სხვა. მუზეუმის დირექტორი დიდი ხნის განმავლობაში, 1957 წლიდან მოყოლებული იყო ჟაკ კუსტო. უზარმაზარი ჩონჩხი აქვარიუმი დიდი თევზი პაწაწინა თევზების ხროვა ოფიციალური საიტი (ფრანგ.)
იოანე გოლგოთელი

იოანე გოლგოთელი — XI საუკუნის ქართველი საეკლესიო მოღვაწე, მწიგნობარი. მოღვაწეობდა საქართველოსა და იერუსალიმში (პალესტინა). იოანეს შესახებ ბიოგრაფიული ცნობები არ არის შემონახული. ზედწოდება „გოლგოთელი“ მიგვანიშნებს, რომ მისი სამოღვაწეო სარბიელი ყოფილა გოლგოთა — ადგილი იერუსალიმში (ისტორიული პალესტინა), სადაც მაცხოვარი გააკრეს ჯვარზე. იოანე გოლგოთელი ცნობილია იმ ქართული ხელნაწერებიდან, რომლებიც მისი შეკვეთით დაამზადეს XI საუკუნის პალესტინის მონასტრებში მოღვაწე ქართველმა მწიგნობრებმა. აქედან ჩანს, რომ იოანე პალესტინის ქართული სამონასტრო კოლონიის ერთ-ერთ აქტიური და ავტორიტეტული წევრი უნდა ყოფილიყო. იგი სათავეში ედგა გოლგოთაზე მოღვაწე ქართველ მწიგნობრებს (მიქაელი, პავლე, ნისთერეონი), რომლებმაც შექმნეს ივლის-აგვისტოს საგალობელთა კრებულის (ჰიმნოგრაფიული თვენის) ახალი რედაქცია. ამ წერილობითმა ძეგლმა ჩვენამდე მოაღწია 1049 წელს გადაწერილი ხელნაწერის სახით (ხელნაწერი H 2337). ამ ხელნაწერზე დართულ ანდერძში გადამწერი მიქაელი მოიხსენიებს იოანე გოლგოთელს, როგორც „ღმერთშემოსილ და სახიერ მამასა და ტკბილ მოძღვარს“. იოანე გოლგოთელის შეკვეთითაა აგრეთვე დამზადებული ხელნაწერი H 1664 (1052 წ.), რომელიც პალესტინაში მდებარე წმ. საბა განწმენდილის ლავრაში არის გადაწერილი იოანე მღვდლის მიერ. კ. კეკელიძე, ეტიუდები ძველი ქართული ლიტერატურის ისტორიიდან, VII, თბ., 1961. მენაბდე, ლ., ძველი ქართული მწერლობის კერები, II, თბ., 1980, 38, 143—144.
ედუარდ ფონ ლევინსკი

ედუარდ იულიუს ლუდვიგ ფონ ლევინსკი (გერმ.: Eduard Julius Ludwig von Lewinski) (დ. 22 თებერვალი, 1829, მიუნსტერი — გ. 17 სექტემბერი, 1906, მისსავე სასახლეში ბურგვიც-ტრებნიცში) — გერმანელი სამხედრო მოღვაწე, პრუსიის არმიის არტილერიის გენერალი. 1864 დანიის წინააღმდეგ წარმოებულ ომში იგი მეთაურობდა 1-ელ გვარდიულ ასეულს. 1866 გერმანულ ომში ლევინსკი 1-ლი არმიის შტაბში მსახურობდა. 1867 მიენიჭა მაიორის სამხედრო წოდება და გადაყვანილ იქნა გენერალურ შტაბში. 1870-1871 საფრანგეთის წინააღმდეგ ომში იგი ჯერ ისევ 1-ლი არმიის შტაბში მსახურობდა, ხოლო მოგვიანებით სამხეთის არმიის ობერკვარტერმაისტერად დაინიშნა 1871 ლევინსკი გადაყვანილ იქნა მე-9 არმიული კორპუსის გენშტაბის შეფის თანამდებობაზე. 1872 მიენიჭა ვიცე-პოლკოვნიკის სამხედრო წოდება და დაინიშნა 24-ე საარტილერიო პოლკის სარდლად. 1877 დაინიშნა მე-2 საველე საარტილერიო ბრიგადის მეთაურად. 1880 მიენიჭა გენერალ-მაიორის წოდება. 1884 გადაიყვანეს მე-2 საველე საარტილერიო ინსპექციის ინსპექტორად 1885 მიენიჭა გენერალ-ლეიტენანტის სამხედრო წოდება. 1889 დაინიშნა მე-6 არმიული კორპუსის ხელმძღვანელ გენერლად. 1890 მიენიჭა არტილერიის გენერლის წოდება. 1895 ლევინსკი სამხედრო სამსახურიდან გადადგა. 1906 17 სექტემბერი : ედუარდ ფონ ლევინსკი გარდაიცვალა საკუთარ სასახლეში ბურგვიც-ტრებნიცში. მისი უმცროსი ძმა ალფრედ ფონ ლევინსკიც პრუსიის არმიის გენერალი იყო, ხოლო სახელგანთქმული გერმანელი გენერალ-ფელდმარშალი ერიხ ფონ მანშტაინი მისი ღვიძლი შვილი (დაბ.: ერიხ ფონ ლევინსკი), რომელიც მოგვიანებით ბიძამ გენერალმა გეორგ ფონ მანშტაინმა იშვილა და თავისი გვარი მისცა.
ტრულო

ტრულო (ბერძ. τρούλος-დან, «გუმბათი», იტალ. Trullo)— ტრადიციული სახლები, აშენებულია მშრალი წყობის მეთოდით (დუღაბის გარეშე), კონუსისებური სახურავით და აქვს წინაისტორიული იერსახე. გავრცელებულია იტალიის რეგიონ აპულიის ცენტრალურ და სამხრეთ ნაწილში. შემონახული ტრულოებიდან ყველაზე ძველი აგებულია XVI საუკუნეში მურჯას პლატოს მახლობლად აპულიაში. ალბერობელოს ტრულოები შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია ევროპაში Main characteristics of a trullo Entry for "The Trulli of Alberobello" on the UNESCO World Heritage Website History and construction techniques of Apulian trulli დაარქივებული 2009-05-11 საიტზე Wayback Machine. holidays in Puglia დაარქივებული 2011-04-02 საიტზე Wayback Machine. Trulli & Alberobello English Video
ფედერალისტური პარტია (აშშ)

ფედერალისტური პარტია (ინგლ. Federalist Party) — აშშ-ის პოლიტიკური პარტია. დაარსდა 1792 წელს, ხოლო 1820-იან წლებში არსებობა შეწყვიტა. ფედერალისტები ფედერალურ მთავრობას 1801 წლამდე აკონტროლებდნენ. პარტია დააფუძნა აშშ-ის ხაზინის მდივნმა ალექსანდრე ჰამილტონმა ჯორჯ ვაშინგტონის პირველი ვადის დროს. პარტიის მხარდამჭერები ძირითადად ქალაქელი ბანკირები და ბიზნესმენები იყვნენ, რომლებიც ჰამილტონის ფისკალურ პოლიტიკას უჭერდნენ მხარს. ფედერალისტების ფისკალურ პოლიტიკას და ძლიერი ნაციონალისტური მთავრობის იდეას დემოკრატიულ-რესპუბლიკური პარტია ეწინააღმდეგებოდა. აშშ-ის ერთადერთი ფედერალისტი პრეზიდენტი ჯონ ადამსი იყო. მიუხედავად იმისა, რომ ვაშინგტონი სიმპათიით უყურებდა ფედერალისტების პროგრამას, იგი მთელი პრეზიდენტობის განმავლობაში უპარტიო დარჩა.
პატარა ონი

პატარა ონი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში (ღადიშის თემი). მდებარეობს რაჭის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 940 მეტრი, ამბროლაურიდან 26 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 78 ადამიანი. მთავარი სტატია: რაკეთის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია. სოფელში შემონახულია შუა საუკუნეების ხუროთმოძღვრული ძეგლები – ორი ეკლესია და ციხე. ერთ-ერთია რაკეთის წმინდა ნიკოლოზის ეკლესია, რომელიც XI საუკუნის პირველ მესამედს განეკუთვნება. შ. საღარაძე, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 709. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
იგუასუს ჩანჩქერი

იგუასუ (ესპ. Cataratas del Iguazú, პორტ. Cataratas do Iguaçu) — ჩანჩქერების კომპლექსი მდინარე იგუასუზე, მდებარეობს არგენტინისა (80%) და ბრაზილიის (20%) საზღვარზე, არგენტინისა და ბრაზილიის იგუასუს ეროვნულ პარკებში. სახელწოდება იგუასუ გუარანის ენაზე ნიშნავს „დიდ წყალს“. ჩანჩქერების კომპლექსი ორივე ქვეყნის ეროვნულ პარკებთან ერთად შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. იგუასუს ჩანჩქერი ჩნდება რამდენი ფილმში, მათ შორის: მუნრეიკერი (1979) მისია (1986) იგუასუს ეროვნული პარკი იგუასუს ეროვნული პარკი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: იგუასუს ჩანჩქერი World Heritage Site დაარქივებული 2012-12-04 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links Brazilian Landmarks :: Virtual Reality tour to Iguazu Falls Greatest Places: Iguazu Falls page ↑ IMDb. Most Popular Titles With Location Matching "Foz do Iguaçu, Paraná, Brazil". ციტირების თარიღი: 30 October 2010.