laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ჯონ მარშალი

ჯონ მარშალი (ინგლ. John Marshall; დ. 24 სექტემბერი, 1755 — გ. 6 ივლისი, 1835) — ამერიკელი პოლიტიკოსი და ადვოკატი. შეერთებული შტატების მთავარი მოსამართლე 1801 წლიდან გარდაცვალებამდე, 1835 წლამდე. უზენაესი სასამართლოში ყველაზე დიდი ხნის განმავლობაში მსახურობდა და განიხილავენ, როგორც ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან მოსამართლედ. უზენაეს სასამართლოში მუშაობამდე, პრეზიდენტ ჯონ ადამსის მმართველობისას, მარშალი იყო შეერთებული შტატების მეოთხე სახელმწიფო მდივანი. მარშალი დაიბადა ვირჯინიის კოლონიაში, გერმანთაუნში 1755 წელს. ამერიკის რევოლუციური ომის დაწყების შემდეგ, იგი შეუერთდა კონტინენტურ არმიას და მონაწილეობდა მრავალ ბრძოლაში. ომის შემდგომ გახდა ვირჯინიის ერთ-ერთი ადვოკატი, მოგვიანებით გაიმარჯვა ვირჯინიის დელეგატთა პალატის არჩევნებში. მარშალი მხარს უჭერდა შეერთებული შტატების კონსტიტუციის რატიფიკაციას. გაიმარჯვა შეერთებული შტატების წარმომადგენელთა პალატის არჩევნებში და ფედერალისტური პარტიის ლიდერი გახდა. 1800 წელს, ჯონ ადამსის პრეზიდენტობისას, დაინიშნა სახელმწიფო მდივნად. ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 Smentkowski B. P. Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ 3.0 3.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 4.0 4.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 5.0 5.1 GeneaStar <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q98769076"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3100478"></a> ↑ 6.0 6.1 Brozović D., Ladan T. Hrvatska enciklopedija — LZMK, 1999. — 9272 გვრ. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1264934"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q429032"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18446"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1789619"></a> ↑ 7.0 7.1 7.2 Kindred Britain <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q75653886"></a>
ვალერი ზალუჟნი

ვალერი ზალუჟნი (უკრ. Валерій Федорович Залужний; დ. 8 ივლისი, 1973, ნოვოგრად-ვოლინსკი, ჟიტომირის ოლქი) — უკრაინელი სამხედრო პირი. უკრაინის შეიარაღებული ძალების მთავარსარდალი 2021 წლიდან. გენერალი (2022). ზალუჟნიმ 1989 წელს დაამთავრა საშუალო სკოლა, 1993 წელს წარჩინებით დაამთავრა ნოვოჰრად-ვოლინსკის საინჟინრო სასწავლებელი. მოგვიანებით ჩაირიცხა ოდესის სახმელეთო ჯარების ინსტიტუტის, რომელიც წარჩინებით დაამთავრა 1997 წელს. 2021 წლის ივლისში პრეზიდენტმა ვოლოდიმირ ზელენსკიმ ის უკრაინის შეიარაღებული ძალების მთავარსარდლად დანიშნა, რუსლან ხომჩაკის ნაცვლად. 2022 წლის 5 მარტს უკრაინაში რუსეთის შეჭრის დაწყებისას გენერლის წოდება მიენიჭა. უკრაინის თავდაცვის სამინისტრო (ინგლისური) ↑ „Главнокомандующему ВСУ генерал-лейтенанту Залужному присвоено звание «генерал»“. nv.ua (რუსული). ციტირების თარიღი: 24 მარტი, 2022. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ Wer ist der neue Oberbefehlshaber der Streitkräfte der Ukraine Valery Saluzhny. Radio Svoboda, 27. Juli 2021.
ფერიდე ზურიკაშვილი

ფერიდე ზურიკაშვილი (დ. 1 იანვარი, 1949, თბილისი) — ქართველი გეოგრაფი, მეცნიერი და პედაგოგი, გეოგრაფიის მეცნიერებათა კანდიდატი, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოციალურ-ეკონომიკური და პოლიტიკური გეოგრაფიის კათედრის დოცენტი, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ქალთა საკითხების კვლევის ცენტრის ხელმძღვანელი. 1970 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი საზღვარგარეთის ქვეყნების ეკონომიკური გეოგრაფიის სპეციალობით. 1970-1976 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასპირანტურაში. 1972-1974 წლებში მივლინებით იმყოფებოდა ქალაქ ისპაჰანში (ირანი) თარჯიმნის (სპარსული) თანამდებობაზე. 1976 წლიდან თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკური გეოგრაფიის კათედრის ასისტენტია, 1979 წლიდან კი დოცენტი. გამოქვეყნებული აქვს 50-მდე სამეცნიერო ნაშრომი. იგი რამდენიმე საერთაშორისო პროექტის კონსულტანტი და სამეცნიერო კონფერენციის მონაწილეა. 1995 წლიდან ხელმძღვანელობს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ქალთა საკითხების შესწავლის ცენტრს. 1997 წლიდან — მეცნიერთა ასოციაცია „ტრანზიციას“. 1997 წელს გახდა ქ. და ჯონ მაკარტურების ინდივიდუალური გრანტის მფლობელი. ამავე წელს აშშ ლიდერ ქალთა პროგრამების მონაწლე. 1998 წელს სტაჟირებით იმყოფებოდა ნიუ-იორკის (აშშ) უნივერსიტეტში (ამერიკული რეგიონალური პროგრამების სტიპენდიატი), 1999 წელს კი ბეტ-ბერდის (ისრაელი) ხალხთა სოლიდარობის და განვითარების ინსტიტუტში — ლიდერ ქალთა მომზადების პროგრამით. 2002 წელს მიიღო უმაღლესი განათლების სტიპენდია და სამეცნიერო მივლინებით იმყოფებოდა ევროპის ცენტრალურ უნივერსიტეტში (ბუდაპეშტი, უნგრეთი). საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ისპაჰანი და მისი შემოგარენი: საქალაქო აგლომერაციის ფორმირების თავისებურებანი განვითარებად ქვეყნებში“, დაიცვა 1979 წელს. კონფლიქტი, გენდერი და მშვიდობის მშენებლობა: სახელმძღვ, უმაღლ, სასწ. ბაკალავრიატის სტუდ, თბ., შ.პ.ს. „პოლიგრაფი“, 2003, გვ. 262 Исфаган и его окружение: Особенности формирования и структура городской агломерации в развивающейся стране: Автореф... канд, геогр, наук ავტორი, Тбилиси, Тбил. гос. ун-т., 1979, с. 27 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი, თბ., 2003, გვ. 129 ფერიდე ზურიკაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
დიდი ლილო

დიდი ლილო — დაბა თბილისის ადმინისტრაციულ საზღვრებში, სამგორის რაიონში. მდებარეობს ივრის ზეგნის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში, ზღვის დონიდან 800 მ-ზე. დიდი ლილო მეზობელ სოფ. პატარა ლილოსთან ერთად ისტორიულად ცნობილი იყო ლილოს სახელწოდებით (პირველად მოიხსენიება XVII საუკუნის წყაროებში). საბჭოთა პერიოდში დიდ ლილოში მოქმედებდა მევენახეობის და სატყეო მეურნეობები, საავადმყოფო. დაბის სტატუსი მიენიჭა 1974 წელს. 2007 წლამდე ექვემდებარებოდა გარდაბნის მუნიციპალიტეტს და იყო თემის ცენტრი (თავდაპირველად სოფლები: ვარკეთილი და პატარა ლილო, შემდგომში აგრეთვე წინუბანი და ნასაგური), 2007 წლიდან — თბილისის მუნიციპალიტეტის საზღვრებშია. დაბაში არის ღვთისმშობლის ეკლესია, წმ. გიორგის სალოცავი, „ერეკლეს წყარო". მის ტერიტორიაზე გადის ისტორიული სარწყავი არხი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით დაბაში ცხოვრობს 2417 კაცი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 417. ↑ pop-stat.mashke.org — საქართველოს დასახლებული პუნქტების მოსახლეობა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2013-09-16. ↑ საქართველოს სტატისტიკის სახელმწიფო დეპარტამენტი — სოფლების მოსახლეობა 2002 წელი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05. ↑ georgia-ethnic-2014
დავით მდივანი

დავით მდივანი (დევიდ მენორი; დ. 1902 — გ. 1984) — ქართველი ბიზნესმენი, მეწარმე. და–ძმა მდივნების — სერგის (სერჟ), დავითის, ნინოს, ალექსის, რუსუდანის (რუსი) წინაპარი ერეკლე II–ის თანამებრძოლი, კავკასიაში რუსების შემოსვლის მოწინააღმდეგე სოლომონ მდივანი იყო. მამა — ზაქარია მდივანი რუსეთის იმპერატორის ნიკოლოზ II-ის ამალის გენერალ-მაიორი და დემოკრატიული საქართველოს სამხედრო მინისტრის მოადგილე, დედა — კი პოლონეთის აჯანყების დროს საქართველოში გადმოსახლებული პოლონელების შთამომავალი, ნახევრად ქართველი ელისაბედ სობოლევსკა იყო. 1921 წელს ზაქარია მდივნის ოჯახი რუსეთის მიერ საქართველოს ოკუპაციის შემდეგ ემიგრაციაში წავიდა. ოჯახმა თურქეთის გავლით პარიზს შეაფარა თავი. დავით მდივანმა გახმაურებული და სკანდალური ქორწინებების წყალობით მოახერხა, რომ მე-XX საუკუნის 20-30-იანი წლების ევროპული და ამერიკული პრესის გამუდმებული ყურადღების ცენტრში ყოფილიყო. იგი ამერიკაში ჩავიდა, თავის ძმასთან, სერგისთან ერთად. ისინი ჯერ ნიუ-იორკში გაემგზავრნენ სამუშაოდ, შემდეგ კი ოკლაჰომაში და მუშაობა დაიწყეს ედუარდ დოენის ნავთობის საბადოებში, სადაც დიდძალი ფული იშოვეს. დავით მდივანი დაქორწინებული იყო მსახიობ მეი მიურეიზე, მათ შეეძინათ შვილი კორან დავითი. წყვილი იმდენ ფულს ხარჯავდა, რამდენიც ეს საბანკო ანგარიშებს შეეძლო აეტანა და ნელ-ნელა ფინანსური მარაგები ამოიწურა, ამასთან ერთად გაჩნდა სერიოზული უთანხმოებებიც. 1933 წელს დავითმა გაღარიბებულ მსახიობთან განქორწინება გადაწყვიტა და ცნობილ ფრანგ მსახიობს არლეტს დაუახლოვდა. 1926 წელს დავით მდივანი დევიდ მენორის სახელით გადაიღეს ჰოლივუდურ ფილმში „პატარა ქალაქის პრინცესა“, რომელიც ეკრანებზე 1927 წელს გამოვიდა. 1944 წელს იქორწინა „Sinclair Oil“-ის დამფუძნებელის ჰარი ფორდ სინკლერის ქალიშვილზე ვირჯინია სინკლერზე, მასთან შეეძინა შვილი მაიკლი (1945-1990). 1964 წელს ვირჯინია და დავითი ერთმანეთს დაცილდნენ. ვირჯინია სინკლერ-მდივანი 1979 წელს გარდაიცვალა და შვილს 30-მილიონიანი ქონება დაუტოვა. დავით მდივანი 1984 წელს, ხანდაზმულ ასაკში გარდაიცვალა. ქართული გენი უცხოტომელთა სამსახურში: 100 რჩეული ბიოგრაფია: მონოგრაფია, ზურაბ ქუთათელაძე, თბ., 2011, გვ. 119 დავით მდივანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ჩაჩისებრი მიცენა

ჩაჩისებრი მიცენა (ლათ. Mycena gelericulata) — სოკო მიცენასებრთა ოჯახისა. ქუდი — 2-6 სმ დიამატრისაა, ჯერ ფართო ზარისებრია, შემდეგ — თითქმის ბრტყელი, დაღარულზოლიანი, ნაცრისფერი ან ხორცისებრ-ყავისფერი. ფირფიტები შეზრდილი, მეჩხერი, განიერი, ჯერ თეთრია, შემდეგ ვარდისფერი. იზრდება დამპალ ხეებზე და მათ ახლოს მთელ სავეგეტაციო პერიოდში. საჭმელად უვარგისია. ნახუცრიშვილი ივ., საქართველოს სოკოები / რედ. და თანაავტ. არჩ. ღიბრაძე, თბ.: „ბუნება პრინტი“ და საქართველოს ბუნების შენარჩუნების ცენტრი, 2006. — გვ. 118, ISBN 99940-856-1-1.
აბიეგო

აბიეგო (ესპ. და არაგ. Abiego) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის სომონტანო-დე-ბარბასტროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 38,191585 კმ². მოსახლეობა — 258 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები აბიეგოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - აბიეგო დაარქივებული 2020-11-29 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
მარილიზა ქსენოიანაკოპულუ

მარილიზა ქსენოიანაკოპულუ (ბერძ. Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου) (დ. 1963) — ბერძენი პოლიტიკოსი და იურისტი. ჯანმრთელობისა და სოციალური სოლიდარობის მინისტრი (2009–2010), საგარეო საქმეთა მინისტრი, საბერძნეთის პარლამენტის წევრი (2007–2012) და ევროპარლამენტის (2004–2007) წევრი. იყოპანელინისტური სოციალისტური მოძრაობის მდივანი და ევროპის სოციალისტების პარტიის წევრი (2005–2006). ოფიციალური ვებ-საიტი
ადაუესკა

ადაუესკა (ესპ. Adahuesca, არაგ. Adauesca) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის სომონტანო-დე-ბარბასტროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 52,50 კმ². მოსახლეობა — 180 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები Gran Enciclopedia Aragonesa - ადაუესკა დაარქივებული 2021-01-28 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ალკესარი

ალკესარი (ესპ. Alquézar, არაგ. Alquezra) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის სომონტანო-დე-ბარბასტროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 32,40 კმ². მოსახლეობა — 312 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები Gran Enciclopedia Aragonesa - ალკესარი დაარქივებული 2021-04-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ასარა

ასარა (ესპ. და არაგ. Azara) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის სომონტანო-დე-ბარბასტროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 14,50 კმ². მოსახლეობა — 157 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ასარის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ასარა დაარქივებული 2021-04-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ასლორი

ასლორი (ესპ. და არაგ. Azlor) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის სომონტანო-დე-ბარბასტროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 15,90 კმ². მოსახლეობა — 138 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები Gran Enciclopedia Aragonesa - ასლორი დაარქივებული 2021-04-26 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ბარბასტრო

ბარბასტრო (ესპ. Barbastro, არაგ. Balbastro) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის სომონტანო-დე-ბარბასტროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 107,60 კმ². მოსახლეობა — 17 174 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ბარბასტროს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ბარბასტრო დაარქივებული 2021-04-10 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ბარბუნიალესი

ბარბუნიალესი (ესპ. Barbuñales, არაგ. Barbunyals) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის სომონტანო-დე-ბარბასტროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 18,70 კმ². მოსახლეობა — 96 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ბარბუნიალესის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ბარბუნიალესი დაარქივებული 2021-04-17 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
დემურ ტაბატაძე

დემურ ტაბატაძე (დ. 23 ივლისი, 1949, ტყიბული) — ქართველი მეცნიერი, პედაგოგი, ინჟინერი, ტექნიკის მეცნიერებათა დოქტორი (2006), პროფესორი (2006). 1971 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამშენებლო ფაკულტეტი. 1971-1975 წლებში საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ა. რაზმაძის სახელობის მათემატიკის უნივერსიტეტის, ინჟინერი. 1975-1983 წლებში — საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ა. რაზმაძის სახელობის მათემატიკის უნივერსიტეტის, ტექნიკური სექტორის ხელმძღვანელი. 1992-2009 წლებში სსიპ კირიაკ ზავრიევის სამშენებლო მექანიკის და სეისმომედეგობის უნივერსიტეტის, უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი. 2009 წლიდან სსიპ კირიაკ ზავრიევის სამშენებლო მექანიკის და სეისმომედეგობის უნივერსიტეტის, უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი. 1992-2006 წლებში — საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამშენებლო ფაკულტეტის სამშენებლო და სეისმომედეგობის კათედრის დოცენტი. 2006-2013 წლებში — საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამშენებლო ფაკულტეტის სამშენებლო და სეისმომედეგობის მიმართულების ასოცირებული პროფესორი. 2013 წლიდან — საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამშენებლო ფაკულტეტის საინჟინრო მექნიკის და მშენებლობის ტექნიკური ექსპერტიზის დეპარტამენტი პროფესორი. მის სამეცნიერო კვლევის საგანს წარმოადგენს ნაკლებად გამოკვლეული საინჟინრო ამოცანები, რომლებიც ეხება ანაკრები ბრუნვითი გარსების გაანგარიშებას, რომელთა ზოგიერთი ფიზიკური და გეომეტრიული პარამეტრები იცვლებიან ნახტომისებურად, კერძოდ, მან შეისწავლა ისეთი ანაკრები გუმბათოვანი კონსტრუქციების დაძაბულ-დეფორმირებული მდგომარეობა, რომელთა შემადგენელი ელემენტები დაკავშირებულია ერთმანეთთან იდეალური სახსრებით მერიდიანულ ან რგოლურ კვეთებში; განხილული აქვს აგრეთვე პლასტიკურ-ხისტი ორთოტროპული ბრუნევითი გარსების და ფენოვანი გარსების რაციონლური გაანგარიშება; დრეკად-პლასტიკური ანაკრები გარსების ზიდვის უნარის დადგენა. აღნიშნული საკითხების გადასაწყვეტად იგი იყენებს აკადემიკოს შ. მიქელაძის მიერ წყვეტილი ამოხსნების კონსტრუირების მათემატიკურ აპარატს. საქართველოს საინჟინრო აკადემია, წევრ-კორესპონდენტი საქართველოს სოციალურ ურთიერთობათა აკადემია, ნამდვილი წევრი სამშენებლო მექანიკა : სახელმძღვანელო (თანაავტორი) // ნაწ. 1, ნაშენთა სტატიკა. თბ., ტექნ. უნ-ტი, 2005. გვ. 232 ჩარჩოების გაანგარიშების გამარტივებული მეთოდები : დამხმარე სახელმძღვანელო (თანაავტორი). თბ., საქ. ტექნ. უნ-ტი, 1997. გვ. 86 საქართველოს მათემატიკოსები და მექანიკოსები: ბიოგრაფიული ცნობარი/ნოდარ მახვილაძე. თბ., 2016. გვ. 276-277 დემურ ტაბატაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ბერბეგალი

ბერბეგალი (ესპ. და არაგ. Berbegal) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის სომონტანო-დე-ბარბასტროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 49,00 კმ². მოსახლეობა — 327 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ბერბეგალის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ბერბეგალი დაარქივებული 2020-11-27 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ბიარხე

ბიარხე (ესპ. Bierge, არაგ. Biarche) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის სომონტანო-დე-ბარბასტროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 145,00 კმ². მოსახლეობა — 252 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ბიარხეს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ბიარხე დაარქივებული 2021-02-02 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
შალვა გაბელაია

გიორგი ჟორდანია (დ. 17 თებერვალი, 1932, სოხუმი — გ. 1996) — ქართველი ინჟინერი. 1959 წელს დაამთარა ქალაქ სოხუმის ინდუსტრიული ტექნიკუმი და მიენიჭა მშენებელ-ტექნიკოსის კვალიფიკაცია 1959 წელს. 1965 წელს კი ქალაქ ლენინგრადის სამშენებლო საინჟინრო ინსტიტუტის დაუსწრებელი სწავლების ფაკულტეტი ინჟინერ-მშენებლის კვალიფიკაციით. 1960 წლიდან უმაღლეს სასწავლებელში სწავლის პარალელურად, მუშაობდა საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს №6 სამშენებლო ტრესტის №3 სამშენებლო სამმართველოში მშენებელ ოსტატად, უფროს სამუშაოთა მწარმოებლად. დაინიშნა ზემოაღნიშნული სამშენებლო სამმართველოს მთავარ ინჟინრად 1972 წელს. 1975 წელს გადაყვანილ იქნა საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს ქალაქ სოხუმის მშენებარე სახლმშენებელი კომბინატის დირექტორად. 1976 წლიდან სამუშაოდ გადავიდა ქალაქ თბილისში, სადაც მუშაობდა სხვადასხვა სამშენებლო ორგანიზაციებში. ოყო საქართველოს სოფლის მეურნეობის სამინისტროს სარემონტო-სამშენებლო ტრესტის თბილისის სარემონტო-სამშენებლო სამმართველოს მთავარი ინჟინერი. მუშაობდა საქართველოს სპორტის საქმეთა სახელმწიფო კომიტეტის სამშენებლო სამმართველო "საქსპორტმშენის" განყოფილების უფროსად 1977 წლიდან, ხოლო 1979 წლიდან მუშაობა დაიწყო საწარმოო გაერთიანება "საქნავთობის" სამშენებლო სამმართველო "საქნავთობმშენში", ჯერ სამუშაოთა მწარმოებლად, შემდეგ კი უფროს სამუშაოთა მწარმოებლად. აღნიშნულ ორგანიზაციაში მუშაობდა სიცოცხლის ბოლომდე; მნიშვნელოვანი წვლილი აქვს შეტანილი აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის სამრეწველო და საზოგადოებრივი დანიშნულების ობიექტების, ასევე გაერთიანება "საქნავთობის" საწარმოო და ინფრასტრუქტურული დანიშნულების ობიექტების მშენებლობაში. მრავალწლიანი შრომითი საქმიანობისა და დამსახურებისათვის მიღებული ჰქონდა საუწყებო ჯილდოები და საპატიო სიგელები. საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია წიგნი 2, თბ., 2021, გვ. 75 შალვა გაბელაია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ფეხწიბოიანი მიცენა

ფეხწიბოიანი მიცენა (ლათ. Mycena polygramma) — სოკო Mycenaceae ოჯახისა. ქუდი — 2,6 სმ დიამეტრისაა, ზარისებრი, ახასიათებს ბორცვაკი, კიდეებთან ზოლიანია, ხშირად დაკბილული, სადა ზედაპირით, მონაცისფრო-ყავისფერია, იშვიათად მოთეთრო. ფირფიტები თითქმის თავისუფალია, მეჩხერი, დაკბილული კიდეებით, თეთრია, ნაცრისფერი ან მოვარდისფრო. იზრდება დამპალ ფოთლოვან ხეებზე, განსაკუთრებით საჭმელად, მუხაზე. საჭმელად უვარგისია. ნახუცრიშვილი ივ., საქართველოს სოკოები / რედ. და თანაავტ. არჩ. ღიბრაძე, თბ.: „ბუნება პრინტი“ და საქართველოს ბუნების შენარჩუნების ცენტრი, 2006. — გვ. 119, ISBN 99940-856-1-1.
ლურჯი მიცენა

ლურჯი მიცენა (ლათ. Mycena pura) — სოკო Mycenaceae ოჯახისა. ქუდი — 2,5 სმ დიამეტრისაა, ჯერ ზარისებრია, შემდეგ — ამობურცული, კიდეებთან ზოლიანია, ღია მოლურჯო, იისფერი, იშვიათად ვარდისფერი, თეთრი ან ყვითელია. ფირფიტები შეზრდილი, განიერი, სქელი. მეჩხერი, ქუდის ფერი. იზრდება ნიადაგზე წიწვიან და ფოთლოვან ტყეში, ხშირად დამპალ წიწვებსა და ფოთლებზე, ზოგჯერ დამპალ ხეებზედაც, ზაფხულ-შემოდგომით. საჭმელად უვარგისია. ნახუცრიშვილი ივ., საქართველოს სოკოები / რედ. და თანაავტ. არჩ. ღიბრაძე, თბ.: „ბუნება პრინტი“ და საქართველოს ბუნების შენარჩუნების ცენტრი, 2006. — გვ. 120, ISBN 99940-856-1-1.
დიბეკლის ხიდი

დიბეკლის ხიდი — ხიდი თურქეთში. მდინარე ხარშიტის მარცხენა შენაკად მუსარლიდერეს წყალზე, სოფელ დიბეკლში. შესართავიდან იგი დაახლოებით 5 კმ-თაა დაცილებული. ხიდი ტრაპიზონ-გუმუშხანე-ერზიჯანისაკენ მიმავალ გზაზე, რომელსაც აკონტროლებდა დიბეკლის ციხე-კოშკი. ხიდის თაღი ნახევარწრიული მოყვანილობისაა. იგი გადაყვანილია კარგად დამუშავებული მოგრძო ფორმის ქვების ერთი რიგით. ბურჯები ეყრდნობა მდინარის საპირისპირო მხარის კლდოვან ნაწილს. ხიდს აქვს მოგვიანო პერიოდში ასევე კარგად დამუშავებული ქვებით გამართული გვერდითი მოაჯირები. სავალი ნაწილის სიგრძე — 17 მ-ია, სიგანე — 2,40 მ. ისტორიული ჭანეთის აღმოსავლეთ ნაწილში დაცული კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები (საფორტიფიკაციო ნაგებობები, ეკლესიები, საკომუნიკაციო და საყოფაცხოვრებო არქიტექტურის ნიმუშები), ბათ., 2014, გვ. 81-82 ISBN 978-9941-0-6458-6.
ჯიდის ხიდი

ჯიდის ხიდი, ჭიტის ხიდი — ხიდი თურქეთში, სურმენეს ახლოს, მდინარე მანაჰოზის ხეობაში, აქსუს შენაკად ჯიდაზე (ჭიტაზე). ხიდი ამავე სახელწოდების სოფლის ბოლოშია. ხიდი დამხრობილია სამხრეთ-დასავლეთიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთისაკენ. იგი ფუნდამენტურად ნაგები. ბურჯებში შექმნილია სამ-სამი ფოსო სამშენებლო პლატფორმის გასამართავად. რკალის მრუდი იდეალურ ნახევარწრეს ქმნის. თაღის გარე პირებში უკლებლივ ტრაპეციული ფორმის ქვათლილებია გამოყენებული, რაც ხიდის კონსტრუქციის მდგრადობას განაპირობებს. თაღის მთლიანი სტრუქტურა ამოყვანილია ისოდომური წყობით. ხიდის ზომები: მალის სიგრძე — 3,30 მ, მანძილი ბურჯებამდე — 2, 25 მ, ბურჯის სიგანე — 2,25 მ, სარტყელამდე მანძილი — 0,22 სმ, სარტყელი — 0,17 სმ, თაღის — 0,46 სმ, ბორდიურის სიმაღლე — 30 სმ, სიგანე — 25 სმ, სავალი ნაწილის სიგანე — 1,80. ისტორიული ჭანეთის აღმოსავლეთ ნაწილში დაცული კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები (საფორტიფიკაციო ნაგებობები, ეკლესიები, საკომუნიკაციო და საყოფაცხოვრებო არქიტექტურის ნიმუშები), ბათ., 2014, გვ. 79 ISBN 978-9941-0-6458-6.
მაკიდერეს ხიდი

მაკიდერეს ხიდი, ჰაირათის ხიდი — ხიდი თურქეთში, მაკისწყალზე. მასზე მოგვიანებით ზემოდან დაუშენებიათ ბეტონის ხიდი. ხიდი საკმაოდ კარგადაა შენახული. თავის დროზე იგი ინახულეს და მოკლე დახასიათება მოგვცეს ინგლისელმა მეცნირებმა ბრაიერმა და ვინფილდმა. ისინი მას ადრეულ ნაგებობად თვლიან. ხიდის თაღი ნახევარწრიული ფორმისაა. თაღი მოგრძო და მცირე ზომის კარგად დამუშავებული ქვების ურთიერთმონაცვლე წყობებითაა გამართული. თაღს ზემოდან მიუყვება ოდნავ გარეთ გაწეული რკალი. ხიდის ბურჯები ორივე მხრივ კლდოვან ზედაპირზე ხელოვნურად შიგნით შეჭრილ თაროებს ებჯინება. ორივე მხრივ სანაპირო ზოლსა და კეხს შორისი სივრცე შევსილია ქვაყრილით, ხოლო მათი გვერდითი კედლები ამოყვანილია გარეზედაპირჩამოსწორებული მცირე ზომის კვადრებით დუღაბზე. ხიდის ზომების აღება ვერ ხერხდება. ნაგებობა საკმაოდ ადრეულია, სავარაუდოდ ადრეშუასაუკუნეების ბოლო პერიოდის. ისტორიული ჭანეთის აღმოსავლეთ ნაწილში დაცული კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები (საფორტიფიკაციო ნაგებობები, ეკლესიები, საკომუნიკაციო და საყოფაცხოვრებო არქიტექტურის ნიმუშები), ბათ., 2014, გვ. 80 ISBN 978-9941-0-6458-6.
კასტეხონ-დელ-პუენტე

კასტეხონ-დელ-პუენტე (ესპ. Castejón del Puente, არაგ. Castillón d’o Puent) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის სომონტანო-დე-ბარბასტროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 25,40 კმ². მოსახლეობა — 312 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები Gran Enciclopedia Aragonesa - კასტეხონ-დელ-პუენტე დაარქივებული 2022-01-21 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
კასტილიასუელო

კასტილიასუელო (ესპ. და არაგ. Castillazuelo) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის სომონტანო-დე-ბარბასტროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 15,30 კმ². მოსახლეობა — 153 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები კასტილიასუელოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - კასტილიასუელო დაარქივებული 2022-03-24 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
კოლუნგო

კოლუნგო (ესპ. და არაგ. Colungo) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის სომონტანო-დე-ბარბასტროს კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 40,60 კმ². მოსახლეობა — 117 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები Gran Enciclopedia Aragonesa - კოლუნგო დაარქივებული 2021-01-28 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>