laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ალუქსნე

ალუქსნე (ლატვ. Alūksne; გერმ. Marienburg) — ქალაქი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ლატვიაში. ალუქსნეს მხარის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს ვიძემეს რეგიონში, ალუქსნეს ტბის ნაპირზე. მოსახლეობა 8844 ადამიანი (2011). სახელწოდება მომდინარეობს ლატგალური სიტყვისაგან olūksna, რომელიც ნიშნავს „ტყის წყაროს“. 1917 წლამდე ეწოდებოდა მარიენბურგი (ღვთისმშობლის პატივსაცემად). ისტორიულ წყაროებში პირველად მოიხსენიება 1284 წლიდან. ალუქსნეს ტბის გარშემო თავდაპირველად სახლობდნენ ფინურენოვანი ტომები, ხოლო VIII-XII საუკუნეებიდან ლატგალები. თანამედროვე ქალაქის ტერიტორიაზე დასახლების წარმოშობა, რომელიც ცნობილია ოლისტის, ალისტის ან ვოლისტის სახელწოდებით, მითითებულია ფსკოვის მატიანეში და თარიღდება 1284 წლით. დასახლება 1342 წელს დაიპყრეს ლივონიის ორდენის გერმანელმა ჯვაროსნებმა. მათ მეზობელ კუნძულზე ააგეს მარიენბურგის ციხესიმაგრე, რიგა-ფსკოვის სავაჭრო გზის დასაცავად. ქალაქმა ამ პერიოდიდან მიიღო სახელწოდება მარიენბურგი. 1560 წელს ქალაქი აიღო ივანე IV-მ ლივონიის ომის მსვლელობისას. 1582 წელს შევიდა პოლონურ-ლიტვური სახელმწიფოს შემადგენლობაში. 1629 წლიდან შვედების ხელშია. 1683 წელს ვიძემეში, ლუთერანმა მღვდელმა ერნსტ გლიუკმა, ბიბლიის პირველმა მთარგმნელმა ლატვიურ ენაზე, დააარსა ლატვიური ენის შემსწავლელი სკოლა. 1702 წელს რუსულმა არმიამ ჩრდილოეთის ომის დროს ქალაქი აიღო. ამ დროს ტყვედ ჩავარდა გლიუკი და მისი აღზრდილი მართა სკავრონსკაია (კრუზე), მომავალი საყვარელი და შემდეგ მეუღლე, რუსეთის პირველი იმპერატორის პეტრე I-ისა, რომელიც 1724 წელს ეკატერინე I-ის სახელით გახდა რუსეთის იმპერატორი. XVIII საუკუნის შუა წლებში მარიენბურგი უბოძეს სახელმწიფო კანცლერ მიხეილ ვორონცოვს, რომელმაც 1764 წელს იგი აჩუქა ივან ფიტინგოფს. XIX საუკუნის შუა წლებში ძველი ციხესიმაგრის მახლობლად აშენდა ახალი რეზიდენცია — ფიტინგოფის ახალი ციხესიმაგრე. ალუქსნეს მხარის ოფიციალური საიტი ინფორმაცია ალუქსნეზე ტურისტულ პორტალ mesta.lv-ზე ინფორმაცია ალუქსნეზე ტოპონიმიკურ ბაზაში ↑ Численность жителей в самоуправлениях. 01.01.2011
ძვ. წ. 949

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 949 ძვ. წ. 949 — 949 წელი ქრისტეშობამდე. ძვ. წ. 949 წლის წინამორბედია ძვ. წ. 950 წელი ხოლო მის შემდეგ მოდის ძვ. წ. 948 წელი.
ალუქსნეს ტბა

ალუქსნე (ლატვ. Alūksnes ezers) — ტბა ლატვიაში. ქვეყანაში სიდიდით მეთერთმეტეა. ტბის ზედაპირის ფართობია 15,437 კმ². უდიდესი სიღრმე 15,2 მ, საშუალო სიღრმე 7,1 მ. კუნძულების ფართობია 13,2 ჰა, მათ შორის ყველაზე დიდი კუნძულის პილსალის ფართობია 9,9 ჰა, რომელზეც მდებარეობს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი მარიენბურგის ციხესიმაგრე (1342 წ.). ტბის აუზის ფართობია 28 კმ². ტბის ნაპირზე მდებარეობს ქალაქი ალუქსნე. ლატვიის ტბების სია ლატვიის ტბების მონაცემთა ბაზა
ლატვიის ტბების სია

ლატვიის ტბების სიაში წარმოდგენილია ფართობის მიხედვით 20 ყველაზე დიდი ტბა. ლატვიაში სულ 2 256 ტბაა, რომელთა საერთო ფართობი აღემატება 1 ჰა-ს. ლატვიის ტბების მონაცემთა ბაზა
ბაუსკა

ბაუსკა (ლატვ. Bauska, 1920 წლამდე რუს. Бауск, გერმ. Marienland ან Bauske) — ქალაქი ლატვიაში. ბაუსკის მხარის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს ზემგალეს რეგიონში რიგიდან სამხრეთით 66 კმ-ში, მდინარეების მუსასა და მემელეს შეერთების ადგილას. მოსახლეობა 9972 ადამიანი (2011). ქალაქმა თავისი კვალი დატოვა ისტორიაში ლივონიის ომის (1558—1583), ოცდაათწლიანი ომის (1618—1648), ჩრდილოეთის ომისა (1700—1721) და ნაპოლეონის ლაშქრობის (1812) დროს. მთავარი სტატია: ბაუსკის ციხესიმაგრე. ბაუსკა დააარსეს ტევტონმა რაინდებმა 1443 წელს, ქალაქის სტატუსი მიიღო 1511 წელს, ხოლო 1609 წლიდან სრულუფლებიანი ქალაქია. ბაუსკის ციხესიმაგრე დაარსდა 1456 წელს ლივონიაში გერმანული ორდენის ლანდმაისტერმა იოან ფონ მენგედეს მიერ. 1625 წელს ციხესიმაგრე აიღეს შვედებმა, ხოლო 1705 წელს ჩრდილოეთის ომის დროს - რუსებმა. 1705 წელს ციხესიმაგრე დაანგრიეს და იმ დროიდან მოყოლებული უკაცრიელია. შემონახულია ციხის ნანგრევები, რომელსაც ბოლო წლებში ჩაუტარდა რესტავრაცია. 1855 წლისათვის ქალაქში ცხოვრობდა 6532 ადამიანი. ამ პერიოდისათვის ქალაქში არსებობდა მართლმადიდებლური სამლოცველო, ლუთერანული ეკლესია და ორი სინაგოგა. 2009 წლის 1 ივლისამდე ქალაქი შედიოდა ბაუსკის რაიონის შემადგენლობაში. ბაუსკის ციხესიმაგრე რუნდალის სასახლე ბაუსკის მხარეთმცოდნეობისა და ხელოვნების მუზეუმი სახალხო თეატრი რუსული მართლმადიდებლური ეკლესია ბაუსკის რუკა დაარქივებული 2009-03-13 საიტზე Wayback Machine. ბაუსკის მხარის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2019-05-11 საიტზე Wayback Machine. ინფორმაცია ბაუსკაზე ტურისტულ პორტალ mesta.lv-ზე ინფორმაცია ბაუსკაზე ტოპონიმიკურ ბაზაში ↑ Latvijas iedzīvotāju skaits pašvaldībās
ლატვიის სოციალისტური საბჭოთა რესპუბლიკა

ლატვიის სოციალისტური საბჭოთა რესპუბლიკა (ლატვ. Latvijas Sociālistiskā Padomju Republika, LSPR) — მცირე ხნით არსებული სოციალისტური რესპუბლიკა, რომელიც ლატვიის დამოუკიდებლობისთვის ომის დროს ჩამოყალიბდა. მისი შექმნა საბჭოთა რუსეთის და მისი ბოლშევიკური მთავრობის სრული მხარდაჭერით გამოცხადდა 1918 წლის 17 დეკემბერს. მთავრობის ხელმძღვანელი იყო პიოტრ სტუჩკა. ლიტვა-ბელარუსიის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა Stuchka, P. (1919–21). Piat’ mesiatsev Sotsialisticheskoi sovetskoi Latvii: Sbornik statei i dokumentov (Russian). Pskov: Izd-vo TsK KP Latvii, გვ. 2 v. OCLC 38770737.  Popoff, George (1932). The City of the Red Plague: Soviet Rule in a Baltic Town. London; New York: George Allen & Unwin; E.P. Dutton & Co. OCLC 413467.  Krastyn', IA. P. (Krastiņš, J.) (ed.) (1959–60). Sotsialisticheskaia Sovetskaia Respublika Latvii v 1919 g. i inostrannaia interventsiia: Dokumenty i materialy (Russian and Latvian). Riga: Izd-vo Akademii Nauk Latviiskoi SSR, გვ. 2 v. OCLC 18861284.  Latvia in the Soviet Union (early flags) Latvia
ძვ. წ. 859

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 859 სალმანასარ III ებვრძის სირიასა და პალესტინას. ასურნასირფალ II - ასურეთის მეფე.
კოლუმბამდელი ცივილიზაციები

კოლუმბამდელი ცივილიზაციები — ცივილიზაციები, რომლებიც არსებობდა ჩრდილოეთ და სამხრეთ ამერიკის კონტინენტებზე და რომლებიც XV საუკუნეში ამავე ტერიტორიაზე ევროპელი კოლონისტების გამოჩენამდე გაქრა. მიიჩნევენ, რომ ინდიელებისა და ესკიმოსების წინაპრები გადასახლდნენ ამერიკაში 30-20 ათასი წლის წინ, ჩრდილო-აღმოსავლეთი აზიიდან ბერინგის ზღვისა და სრუტის გავლით. პირველი ახალმოსახლეების კულტურის დონე შეესაბამებოდა ძველი მსოფლიოს გვიანპალეოლითურ და მეზოლითურ კულტურებს. ინდიელების გადასახლება ორივე კონტინენტზე და მათ მიერ ახალი მიწების შესწავლა მრავალი ათასწლეულის განმავლობაში მიმდინარეობდა. ამერიკის კოლინიზაციამდე (დაიწყო XVI საუკუნეში) ჩრდილოეთ და სამხრეთ ამერიკის ტომების უმრავლესობა თემური და ტომობრივი წყობის სხვადასხვა სტადიაზე იყო: ზოგიერთ ტომში დომინირებდა მდედრობითი სქესი (იროკეზები, მუსკოგები, ჰოპი, მდინარე ამაზონის აუზის მრავალი ტომი და სხვა), სხვებთან დომინირებდა მამრობითი სქესი (ჩრდილოეთ ამერიკის ჩრდილო-დასავლეთისა და სამხრეთ-დასავლეთის ტომები, სამხრეთ ამერიკის მრავალი ტომი). ხალხების ნაწილი იმყოფებოდა თემური წყობილებიდან კლასობრივ საზოგადეობაზე გადასვლის სხვადასხვა სტადიაზე. ცენტრალური და სამხრეთ ამერიკის ინდიელები (აცტეკები, მაია, ინკები) უკვე კლასობრივ საზოგადოებებად ცხოვრობდნენ. მესოამერიკის ქრონოლოგია Гуляев В. И., Америка и Старый Свет в доколумбову эпоху / Отв. ред. д-р ист. наук А. Л. Монгайт. Академия наук СССР., М.: Наука, 1968.(Научно-популярная серия) 25 000 ეგზ. (обл.) Скромницкий А., Талах В.. Энциклопедия доколумбовой Америки. Часть 1. Южная Америка. Том 2. Источники XVI-XVII веков по истории Южной Америки: Хроники. Документы.. www.kuprienko.info (А. Скромницкий). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-26. ციტირების თარიღი: 2012-03-11. Morgan, «Houses and Houselife of the American Aborigenes» (1881) Emerson, «Indian Myths» (1884; о том же масса статей в недавно основанном "Journal of American Folk-Lore) Fi. Ratzel, «V ö lkerkunde» (1890, II, 525—710) Дж. Фиске, «Открытие Америки» (перев. с кратким очерком древней Америки и испанского завоевания, М. 1892).
ძვ. წ. 950

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 950 ჩრდილოეთ ეგვიპტეს ლიბიელი ფარაონები მართავენ. ლიბიელები აშენებენ ქალაქებს და პირველად ნილოსის დელტაში ქალაქური ცხოვრება აღმავლობის გზაზეა.
სცინკისებრნი

სცინკისებრნი (ლათ. Scincidae) — ხვლიკების ოჯახი. მათი სხეულის სიგრძე 65 სმ აღწევს. ქერცლების ქვეშ განლაგებულია ძვლოვანი ფირფიტები. ოჯახში დაახლოებით 60 გვარი და 700 სახეობაა. გავრცელებულია უმთავრესად აღმოსავლეთ ნახევასფეროს ტროპიკულ ზონაში. აღმოსავლეთ საქართველოში (ქვემო ქართლსა და ივრის ზეგანზე) იშვიათად გვხვდება გრძელფეხა სცინკი (ლათ. Eumeces schneideri), რომლის სიგრძე 40 სმ აღწევს. ბინადრობს ქსეროფიტულ ადგილებში, იკვებება ძირითადად უხერხემლოებით. მრავლდება კვერცხის დებით. შეტანილია საქართველოს „წითელ წიგნში“. მუსხელიშვილი თ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 625.
სციენისებრნი

სციენისებრნი (ლათ. Sciaenidae) — თევზების ოჯახი ქორჭილასნაირთა რიგისა. მოიცავს 80-ზე მეტ გვარს და 150-მდე სახეობას. ახასიათებს ღრმანაჭდევიანი ზურგის ფარფლი, ზოგი გვარის (Sciena) წარმომადგენლებს — კუზიანი ზურგი. გავრცელებული არიან უპირატესად ტროპიკულ და სუბტროპიკულ ზღვებსა და ოკეანეებში. საქართველოში შავი ზღვის სანაპიროებთან გვხვდება სციენისებრთა 2 სახეობა: მუქი სციენა (ლათ. Sciaena umbra) და ნათელუმბრინა (ლათ. Umbrina cirrosa). პირველის სიგრძე 70 სმ, მეორისა — 1,5 მ-მდე აღწევს. სციენისებრთა სარეწაო მნიშვნელობა მცირეა. იყენებენ ნედლს, დამარილებულს, დაკონსერვებულს. დემეტრაშვილი მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 624-625.
გრძელფეხა სცინკი

გრძელფეხა სცინკი (ლათ. Eumeces schneideri) — ქვეწარმავალი სცინკისებრთა ოჯახისა. სხეულის სიგრძე 16,5 სმ აღწევს, წონა 90 გ. ტანადია და მოქნილი სხეული აქვს. დაფარულია გლუვი ქერცლით. ბინადრობს მთისწინეთებში, ქსეროფიტულ ადგილებში. იჭრება აგრეთვე უდაბნო ზონაში. აქტიურია დღისით. თავს აფარებს მიწის ნაპრალებსა და სოროებს. იკვებება უხერხემლოებით, ობობასნაირებითა და თუთის კენკრით. მრავლდება კვერცხის დებით. დებს 5-9 კვერცხს. გავრცელებულია ჩრდილოეთ აფრიკასა და დასავლეთ აზიაში. აღმოსავლეთ საქართველოში იშვიათად გვხვდება ქვემო ქართლსა და ივრის ზეგანზე. შეტანილია საქართველოს „წითელ წიგნში“. სახეობრივი სახელწოდება მიეცა გერმანელი ნატურალისტის იოჰან გოტლობ შნაიდერის მიხედვით. გრძელფეხა სცინკი (ინგლისური)
ძვ. წ. 860

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 860 ძვ. წ. 860 — წლების რაოდენობა ქრისტესშობამდე.
აზიური შიშველთვალა ხვლიკი

აზიური შიშველთვალა ხვლიკი (ლათ. Ablepharus pannonicus) — ქვეწარმავალი სცინკისებრთა ოჯახისა. მეტად წვრილი ხვლიკია. სხეულის სიგრძე 5 სმ არ აღემატება. თვალის ზედაპირი დაფარულია უძრავი და გამჭვირვალე გარსით. აქვს მოქნილი თითისტარისებრი ტანი და მოკლე თათები. მოძრაობს გველისებურად. ქერცლი გლუვია. ბინადრობს მთებსა და მთისწინეთებში. აქტიურია დღისით. იკვებება მწერებით, ნამისჭიებითა და სხვა. კვერცხმდებია. დებს 3-4 კვერცხს. გავრცელებულია სამხრეთ აზიაში. საქართველოში იზოლირებული პოპულაციაა ვაშლოვნის ნაკრძალში. აზიური შიშველთვალა ხვლიკი (ინგლისური)
ალბეკეს ბრძოლა

ალბეკეს ბრძოლა — ბრძოლა საფრანგეთის იმპერიასა და ავსტრიის იმპერიას შორის 1805 წლის 11ოქტომბერს. ალბეკეს ბრძოლა იყო მესამე კოალიციის და ნაპოლეონის ომების შემადგენელი ნაწილი. ბრძოლა გაიმართა გერმანიის სოფლებთან — ულმ-იუნგინგენთან და ალბეკესთან. ბრძოლაში მონაწილეობას იღებდა ფრანგების 5 ათასი და ავსტრიის 35 ათასი ჯარისკაცი. მთელი დღის განმავლობაში ფრანგები აწყობდნენ თავდასხმების სერიას ავსტრიელებზე. მოწინააღმდეგეთა ბრძოლები მწვავედ მიმდინარეობდა სოფელ ალბეკეს დასავლეთით. ავსტრიელებმა ვერ შეძლეს რიცხობრივი უპირატესობის გამოყენება და კავალერიის ჩართვა ბრძოლაში. ფრანგებმა მცირე შენაერთებით მოახერხეს ავსტრიელების იზოლაცია, რამაც შემდგომში ხელი შეუშალა ავსტრიელების რეზერვის ბრძოლაში გამოყენებას. ავსტრიელები რიცხობრივი უპირატესობის მიუხედავად ალბეკეს ბრძოლაში დამარცხდნენ. მათი მხრიდან ბრძოლაში დაიღუპა 5 100 ჯარისკაცი და 3 ათასი ტყვედ ჩავარდა. ფრანგებმა დაკარგეს 1000 ჯარისკაცი და რამდენიმე მძიმედ დაიჭრა. Napoleon Series Napoleon Miniatures Wargame Society დაარქივებული 2006-02-06 საიტზე Wayback Machine. Napoleon guide
ტილები

ტილები (ლათ. Anoplura, Siphunculata) — სისხლისმწოვი მწერების რიგი. ადამიანისა და ძუძუმწოვრების პარაზიტებია. აქვთ უფრთო, გაბრტყელებული, ოვალური სხეული, რომლის სიგრძე 1-5 მმ აღწევს, პატარა თავი და მკერდი, მოკლე ულვაშები, შედარებით დიდი მუცელი. ფეხები ბრჭყალებით (სუბსტრატზე მისამაგრებლად) მთავრდება. პირის ორგანოები მჩხვლეტავ-საწუწნია. ჩხვლეტის დროს ნერწყვი ჩადის ჭრილობაში და იწვევს მსხვერპლის კანის გაღიზიანებას. დედალი ტილები გამოყოფენ მწებავ მასას, რომლის საშუალებითაც მათი კვერცხები თმას ეწებება. კვერცხიდან გამოჩეკილი მატლი ზრდასრული ფორმისაგან მცირე ზომით განსხვავდება. მთელ სასიცოცხლო ციკლს ტილები ატარებს მასპინძელზე. ადამიანის პარაზიტებია ადამიანის ტილები და ბოქვენის ტილები, დანარჩენები კი ძუძუმწოვრების პარაზიტებია. ცნობილია ადამიანის ტილების (ლათ. Pediculus humanus) 2 ფორმა: Pediculus humanus capitis ძირითადად ბინადრობს თმაში, Pediculus humanus vestimenti კი — ტანსაცმელში. ადამიანის ტილები დღე-ღამის განმავლობაში 2-3-ჯერ წოვს სისხლს. ტილებს გადააქვთ ინფექციური დაავადებები (მუცლის ტიფი, ციება და სხვა). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 717.
ამერიკის ესპანური კოლონიზაცია

მთავარი სტატია: ამერიკის კოლონიზაცია. ამერიკის ესპანური კოლონიზაცია (1492—1898, კონკისტა ესპ. La Conquista) დაიწყო 1492 წელს ესპანელი მეზღვაურის, ქრისტეფორე კოლუმბის, მიერ კარიბის ზღვის პირველი კუნძულების აღმოჩენით, რომლებიც ესპანელებმა აზიის ნაწილად მიიჩნიეს. კოლონიზაცია სხვადასხვა რეგიონებში სხვადასხვაგვარად გაგრძელდა. კოლონიების უმეტესობამ დამოუკიდებლობის მოპოვება XIX საუკუნეში შეძლო, როდესაც თვითონ ესპანეთში სოციალურ-ეკონომიკურ დაკნინების პერიოდი იყო. მიუხედავად ამისა, კუნძულოვანი რეგიონების მთელი რიგი (კუბა, პუერტო-რიკო, დროებით ასევე დომინიკელთა რესპუბლიკა) იმართებოდა ესპანეთის მიერ 1898 წლამდე, როდესაც აშშ-მ ომის შედეგად ესპანეთს კოლონიები ჩამოართვა. დიდი გეოგრაფიული აღმოჩენები ესპანეთის კოლონიები ამერიკის ესპანური კოლონიზაცია world-history.ru-ზე (რუსული)
ძვ. წ. 951

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 951 ძვ. წ. 951 — 951 წელი ქრისტეშობამდე. ძვ. წ. 951 წლის წინამორბედია ძვ. წ. 952 წელი ხოლო მის შემდეგ მოდის ძვ. წ. 950 წელი.
ელხინგენის ბრძოლა

ელხინგენის ბრძოლა — ბრძოლა საფრანგეთის იმპერიასა და ავსტრიის იმპერიას შორის 1805 წლის 14 ოქტომბერს. საფრანგეთის არმიას ხელმძღვანელობდა მარშალი მიშელ ნეი, ავსტრიელების კორპუსს კი იოჰან ზიგმუნდ რიში. ელხინგენის ბრძოლა იყო მესამე კოალიციის და ნაპოლეონის ომების შემადგენელი ნაწილი. ბრძოლა გაიმართა ბავარიის სოფელ ელხინგენთან. ბრძოლაში მონაწილეობას იღებდნენ საფრანგეთის იმპერიის მხრიდან 20 ათასი ჯარისკაცი, ავსტრიის იმპერიის მხრიდან კი 8 ათასი. ელხინგენის ბრძოლაში გარდატეხა შეიტანა მარშალმა მიშელ ნეიმ, რომელმაც ბრძოლაში ჩართო ცხენოსანი — ელიტარული ჯარი. კავალერიამ შეტევები განახორციელა რიშის პოზიციებზე, რომელიც ხიდებს იცავდა. რიშმა ამის საწინააღმდეგოდ ბრძოლაში ჩართო ორი ქვეითი ბატალიონი, მაგრამ ფრანგებმა ისარგებლეს რიცხობრივი უპირატესობით და ავსტრიელების ორივე კორპუსი უკუაგდეს. მარშალმა ნეიმ ავსტრიელებს მძიმე დანაკარგი მიაყენა და ბევრი ავსტრიელი ჩაიგდო ტყვედ. რიშმა ვერ გაუძლო მასიურ შემოტევებს და უკან დაიხია. ავსტრიელები დამარცხდნენ, მათ ბრძოლაში დაკარგეს 6 ათასი ჯარისკაცი, ხოლო ფრაგებმა — 854 ჯარისკაცი. http://www.hrono.ru/biograf/bio_n/nei.php
ტვიბმაშერი

ტვიბმაშერი — მთა საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს უღვირ-ზაგარის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში, სიმაღლე ზღვის დონიდან 3166 მ. აგებულია იურული თიხაფიქლებით, ქვიშაქვებითა და კირქვებით. კალთები შემოსილია ალპური მდელოებით. მარგველანი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 710.
ტვინარი

ტვინარი — მთა საქართველოში, აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ქედის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს შავშეთის ქედის ჩრდილოეთ შტოქედ წინაველაზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 1715 მ. აგებულია ინტენსიურად დანაოჭებული პალეოგენური ასაკის ვულკანოგენური ქანებით — ანდეზიტურგანფენებიანი ტლანქშრეებრივი ანდეზიტური ტუფ-ბრექჩიებით. ქვემო და შუა კალთები შემოსილია შერეული ტყით, ზემო — ნატყევარი მდელოებით. ჯაყელი ქ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 710.
ტვიბერი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ტვიბერი შეიძლება ნიშნავდეს ტვიბერი — მყინვარი საქართველოში ტვიბერი — მწვერვალი სვანეთის კავკასიონზე ტვიბერი — უღელტეხილი სვანეთის კავკასიონზე ტვიბერი — სოფელი მესტიის მუნიციპალიტეტში ტვიბერი — მდინარე საქართველოში
ტვიბერი (მწვერვალი)

ტვიბერი — მწვერვალი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს სვანეთის კავკასიონის მთავარი ქედის სამხრეთ შტოქედზე (მდინარეების ენგურ-ურუხვანისა და ვოიშურის წყალგამყოფი). სიმაღლე ზღვის დონიდან 3641 მ. აგებულია ქვედაიურული თიხაფიქლებით, ქვიშაქვებითა და კირქვებით. დამახასიათებელია ალპური ლანდშაფტი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 710.
ძვ. წ. 861

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 861 ძვ. წ. 861 — წლების რაოდენობა ქრისტესშობამდე.
ტვიბერის უღელტეხილი

ტვიბერის უღელტეხილი — უღელტეხილი საქართველოსა და რუსეთის (ყაბარდო-ბალყარეთი) საზღვარზე, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს სვანეთის კავკასიონის მთავარ ქედზე, კულაკთაუსა და ბაშილის მწვერვალებს შორის. სიმაღლე ზღვის დონიდან 3607 მ. მიდამო აგებულია პალეოზოური გრანიტოიდებით, დაფარუილია მყინვარებით. მესტიის მუნიციპალიტეტს აკავშირებს (მდინარე ტვიბერის სათავეებიდან) ყაბარდო-ბალყარეთთან (მდინარე ჩეგემის ხეობით) საჭაპანო გზით. ხაზარაძე რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 710.
ისქანდერქოლი

ისქანდერქოლი (ტაჯ. Искандаркӯл) — გამდინარე მთის ტბა ჰისარის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, ტაჯიკეთში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2195 მ სიმაღლეზე. ზედაპირის ფართობი 3,4 კმ², მაქსიმალური სიღრმე 72 მ. ტბას ერთვის მდინარეები და ნაკადულები. ერთ-ერთი ულამაზესი მთის ტბაა. განვითარებულია ტურიზმი. ისქანდერქოლი — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული)
მონტე-ალტო

მონტე-ალტო — არქეოლოგიური ძეგლი წყნარი ოკეანის სანაპიროზე გვატემალაში, რომელმაც სახელწოდება მისცა არქეოლოგიურ კულტურას. მონტე-ალტო მდებარეობს ქალაქ სანტა-ლუსია-კოცუმალგუაპანიდან 20 კმ-ში სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ეკსინტლას რაიონში. იგი რამდენიმე არქეოლოგიურ პერიოდსა და კულტურას ეკუთვნის. უძველესი დასახლება წარმოიქმნა დაახლოებით ძვ. წ. 1800 წელს. ამ პერიოდში არსებული კულტურა მონტე-ალტო ერთ-ერთი უძველესია მესოამერიკაში და, როგორც ჩანს, ოლმეკებს უძღოდა წინ. ადრეულ წინარეკლასიკურ პერიოდში (ძვ. წ. 400 — ახ. წ. 200) მონტე-ალტო რეგიონული ცენტრი გახდა. მონტე-ალტოში აღმოჩენილია 45 მსხვილი ნაგებობა, რომელთაგანაც ყველაზე მაღალია 20-მეტრიანი პირამიდა. მონტე-ალტო ცნობილია თავისი ძეგლებით — ესენია „მუცლიანი“ ადამიანების თავები და გამოსახულებები (სხეულის ამგვარი ფორმა, როგორც ჩანს, გმაოწვეულია იმით, რომ ფიგურები იკვეთებოდა ბაზალტის უხეში, მრგვალი ქვებისგან). Monte Alto Culture დაარქივებული 2008-05-02 საიტზე Wayback Machine. Famsi: Monte Alto (UTM 722341E, 1573508N) Parsons, Lee A. 1976 Excavation of Monte Alto, Escuintla, Guatemala In Research Reports: Abstracts and Reviews of Research during the Year 1968. pp. 325—332 National Geographic Society, Washington, DC Popenoe De Hatch, Marion 1989 A seriation of Monte Alto sculptures In New Frontiers in the Archaeology of the Pacific Coast of Southern Mesoamerica. Frederick Bove and Lynette Heller, eds. pp. 25-42 Anthropological Research Papers, 39 Arizona State University, Tempe
Nokia Lumia 620

Nokia Lumia 620 — ნოკიას ერთ-ერთი სმარტფონი. იგი Lumia 610-ის მემკვიდრეა და Nokia Lumia 920-თან და Nokia Lumia 820-თან ერთად ნოკიას ერთ-ერთი პირველი ტელეფონია, რომელიც Windows Phone 8-ზე მუშაობს. წინამორბედ Lumia 610-ისგან განსხვავებით, ის ბევრად გაუმჯობესებულია და იყენებს 1.0 GHz-იან პროცესორს. სმარტფონი დაანონსდა 2012 წლის დეკემბერში და უკვე 2013 წლის იანვრიდან გაყიდვა დაიწყო აზიაში, რასაც მოჰყვა გაყიდვები ევროპასა და ახლო აღმოსავლეთში, სადაც ფასი დაახლოებით 249 აშშ დოლარია. Lumia-ს იმ სმარტფონების მსგავსად, რომლებიც Windows Phone 8-ზე მუშაობენ, Lumia 620-ს დამატებული აქვს შემდეგი აპლიკაციები: Nokia Drive, Nokia Maps, Nokia City Lens, Nokia Music, Smartshoot, Cinemagraph. შეზღუდული მეხსიერების გამო, ზოგიერთი აპლიკაცია და მახასიათებელი Lumia 620-ზე არ მუშაობს. მრავალენოვანი ტექნოლოგიური ბლოგების ქსელი Engadget ტელეფონს საკმაოდ დადებითად ახასიათებს. განსაკუთრებით აქებს მისი ბატარეის მუშაობის ხანგრძლივობას, ოპერაციების შესრულებას და ფასს. ასევე შენიშნავს, რომ კამერა ძალიან კარგი არაა, მაგრამ მთავარ დადებით თვისებად იმას მიიჩნევს, რომ ის ბიუჯეტური ტელეფონია. ოფიციალური საიტი ↑ http://www.engadget.com/2012/12/05/nokia-lumia-620/ ↑ http://www.gsmarena.com/nokia_lumia_620-5147.php ↑ Here are the Windows Phone 8 hardware requirements - Neowin ↑ Does temple run work on 512MB RAM WP8 devices? | The Verge Forums ↑ http://www.engadget.com/2013/02/07/nokia-lumia-620-review/
ძვ. წ. 952

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 952 თერსიპუსის, ათენის მეფის, გარდაცვალება. 41 წლიანი მმართველობის შემდეგ მას ფორბასი ცვლის.
პიხინიო

პიხინიო (ესპ. Pijiño) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, მაგდალენას დეპარტამენტში. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14.848 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 739 კმ²-ია. მაგდალენას დეპარტამენტი statoids.com-ის მონაცემები კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine.
პივიხაი

პივიხაი (ესპ. Pivijay) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, მაგდალენას დეპარტამენტში. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 54.910 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1 636 კმ²-ია. მაგდალენას დეპარტამენტი statoids.com-ის მონაცემები კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine.
პლატო (მაგდალენა)

პლატო (ესპ. Plato) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, მაგდალენას დეპარტამენტში. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 39 651 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1 500 კმ²-ია. მაგდალენას დეპარტამენტი statoids.com-ის მონაცემები კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine.
პუებლო-ვიეხო (მაგდალენა)

პუებლო-ვიეხო (ესპ. Pueblo Viejo) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, მაგდალენას დეპარტამენტში. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 27.644 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 691 კმ²-ია. მაგდალენას დეპარტამენტი statoids.com-ის მონაცემები კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine.
რემოლინო

რემოლინო (ესპ. Remolino) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, მაგდალენას დეპარტამენტში. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8.434 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 611 კმ²-ია. მაგდალენას დეპარტამენტი statoids.com-ის მონაცემები კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine.
ძვ. წ. 862

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ძვ. წ. 862 ძვ. წ. 862 — წლების რაოდენობა ქრისტესშობამდე.
საბანას-დე-სან-ანხელი

საბანას-დე-სან-ანხელი (ესპ. Sabanas de San Angel) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, მაგდალენას დეპარტამენტში. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 15.873 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1 195 კმ²-ია. მაგდალენას დეპარტამენტი statoids.com-ის მონაცემები კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine.
სალამინა (მაგდალენა)

სალამინა (ესპ. Salamina) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, მაგდალენას დეპარტამენტში. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7.690 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 175 კმ²-ია. მაგდალენას დეპარტამენტი statoids.com-ის მონაცემები კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine.
სან-სებასტიან-დე-ბუენავისტა

სან-სებასტიან-დე-ბუენავისტა (ესპ. San Sebastián de Buenavista) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, მაგდალენას დეპარტამენტში. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 17.362 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 420 კმ²-ია. მაგდალენას დეპარტამენტი statoids.com-ის მონაცემები კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine.
სანტა-ანა (მაგდალენა)

სანტა-ანა (ესპ. Santa Ana) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, მაგდალენას დეპარტამენტში. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 24.468 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 1 120 კმ²-ია. მაგდალენას დეპარტამენტი statoids.com-ის მონაცემები კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine.
სან-სენონი

სან-სენონი (ესპ. San Zenón) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, მაგდალენას დეპარტამენტში. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8.998 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 238 კმ²-ია. მაგდალენას დეპარტამენტი statoids.com-ის მონაცემები კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine.
სიტიონუევო

სიტიონუევო (ესპ. Sitionuevo) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, მაგდალენას დეპარტამენტში. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 29.515 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 967 კმ²-ია. მაგდალენას დეპარტამენტი statoids.com-ის მონაცემები კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine.
ტენერიფე (მაგდალენა)

ტენერიფე (ესპ. Tenerife) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი კოლუმბიაში, მაგდალენას დეპარტამენტში. 2005 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12.358 ადამიანს შეადგენდა. ფართობი 490 კმ²-ია. მაგდალენას დეპარტამენტი statoids.com-ის მონაცემები კოლუმბიის სტატისტიკის ეროვნული დეპარტამენტის 2005 წლის მონაცემები დაარქივებული 2008-06-11 საიტზე Wayback Machine.