laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
პეტერ მიხალ ბოჰუნი

პეტერ მიხალ ბოჰუნი ( სლოვაკ. Peter Michal Bohúň ; დ. 29 სექტემბერი, 1822, ველიჩნა, დოლნი-კუბინის რაიონი — გ. 20 მაისი, 1879, ბელსკო-ბიალა) — სლოვაკი ფერმწერი, პორტრეტისტი, ხატავდა პეიზაჟებს და საკურთხევლებს. პეტერ ბოჰუნი დაიბადა ლუთერანი მღვდლის ოჯახში. საწყისი განათლება მიიღო სოფლის საჯარო სკოლებში, შემდეგ შევიდა გემერსკა-გორკას გიმნაზიაში. 1836 წელს ჩაირიცხა ლევოჩას ევანგელისტურ სემინარიაში. სადაც პირველად ეზიარა სლოვაკეთის დამოუკიდებლობის იდეას, საქმეს, რომელსაც ხალისით შეუდგა და თავად მიიღო მეტსახელი სლავომილი. პოლიტიკური არეულობის გამო, უნგრეთის მთავრობამ დახურა სემინარია 1841 წელს, ამიტომ იგი გადავიდა კეზმაროკში, სადაც სწავლობდა სამართალს, ხოლო თავისუფალ დროს ხატავდა. პეტერმა 1843 წელს გადაწყვიტა, რომ მომავალი მხატრვრობისთვის დაეკავშირებინა. ჩააბარა პრაღის სახვითი ხელოვნების აკადემიაში, მისი მასწავლებელი იყო გერმანელი ისტორიის მხატვარი კრისტიან რუბენი, რომელიც იმ დროს აკადემიის დირექტორის თანამდებობასაც იკავებდა. პეტერის მამა, რომელსაც შვილისთვის ფინანსური მხარდაჭერა არ გაუწევია, გარდაიცვალა 1844 წელს. მომავალმა მხატვარმა დაიწყო ფინანსური წყაროს ძებნა. მისი მფარველობა საკუთარ თავზე აიღო ორაველმა აზნაურმა მიხალ კუბინმა. პეტერი ფერწერის გარდა, სწავლობდა ლითოგრაფიას. მან რამდენიმე ილუსტრაცია გააკეთა იან სვატოპლუკ პრესლის ბოტანიკური ლექსიკონისთვის. ცოტა ხნის შემდეგ იგი შეუერთდა სლოვაკეთის ნაციონალისტურ მოძრაობას, რომელსაც ხელმძღვანელობდა იუდოვიტ შტური. პეტერი აწყობდა პატრიოტულ მიტინგებს სლოვაკეთის აჯანყების დროს. ამ პერიოდში გაიცნო და ცოლად შეირთო ადგილობრივი მიწის მესაკუთრის ქალიშვილი, რომელიც ასევე მხატვრობით იყო დაინტერესებული. მხატვარი 1854 წელს ოჯახთან ერთად გადავიდა ლიპტოვსკი მიკულასში, სადაც თერთმეტი წლის განმავლობაში იყო გოგონათა ლუთერანულ სკოლაში ხელოვნებას ასწავლიდა, დაკავებული იყო ფოტოგრაფიით, ამავე დროს აფორმებდა ფარდებს სამოყვარულო თეატრალური ჯგუფებისთვის. 1860 წელს მან განაახლა თავისი პატრიოტული საქმიანობა და მომდევნო წელს მონაწილეობა მიიღო მარტინის კონსტიტუციურ კონვენციაში. 1863 წელს გახდა Matica slovenská- ს ერთ-ერთი დამფუძნებელი წევრი. ვალებში ჩავარდნილმა მხატვარმა სლოვაკეთი 1865 წელს დატოვა. ოჯახთან ერთად გაემგზავრა ბიელსკო-ბიალაში, გალიციაში. 1876 წელს პეტერი იტალიაში წავიდა თავისი ვაჟის, ლუბორის საძებნელად, რომელიც დეზერტირებული იყო ავსტრია-უნგრეთის არმიიდან. მხატვარი გარდაიცვალა 1879 წლის 20 მაისს. მისი გარდაცვალების მიზეზად პნევმონია დაასახელეს. 1955 წელს ლიპტოვსკი მიკულასში გაიხსნა მისი სახელობის სამხატვრო გალერეა, ხოლო სამი წლის შემდეგ ბრატისლავაში — მისი ქანდაკება. ქანდაკების ავტორი იყო ფრანიო შტეფუნკოს, რომელიც სპეციალიზებული იყო სლოვაკეთის აჯანყების მოღვაწეების ფიგურებზე. ქალი ქუდით სლოვაკეთის სახალხო კრება 1848 წლის გაზაფხულზე სასიყვარულო სცენა პარკში მეუღლეს პორტრეტი კაპიტანი იან ფრანჩისი სლოვაკ მოხალისეებთან ერთად (1850) The Bohúň Gallery @ Travel Slovakia More works by Bohúň @ Web Umenia ↑ Czech National Authority Database ↑ Peter Bohúň // http://en.isabart.org/person/2773 ↑ Brief biography დაარქივებულია 17 მარტი 2015. @ Osobnosti.
პიუჰიაიარვი

პიუჰიაიარვი (ფინ. Pyhäjärvi) — მუნიციპალიტეტი ნივალა-ჰააპაიარვის ქვერეგიონში, ფინეთში. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 4 813 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 1 459.46 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3.67 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა. მეზობელი მუნიციპალიტეტებია: ჰააპაიარვი, კიურუვესი, კიარსიამიაკი, პიელავესი, პიჰტიპუდასი და პიუჰიანტია. პიუჰიაიარვი, ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე Town of Pyhäjärvi – Official website ↑ http://www.stat.fi/meta/luokitukset/kunta/001-2012/luokitusavain_ks.html ↑ Kuntien ja kielisuhdeluokituksen 2024 välinen luokitusavain, Klassificeringsnyckeln mellan kommuner och språklig indelning år 2024, The correspondence table between municipalities and language distribution in 2024 — Statistics Finland, 2024. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q798557"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q125824619"></a> ↑ Population growth biggest in nearly 70 years — Statistics Finland. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q798557"></a>
ნივალა

ნივალა (ფინ. Nivala) — მუნიციპალიტეტი ნივალა-ჰააპაიარვის ქვერეგიონში, ფინეთში. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 10 419 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 536.88 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 19.73 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა. მეზობელი მუნიციპალიტეტებია: ჰააპაიარვი, ჰააპავესი, სიევი და იულივიესკა. მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე მდინარე კალაიოკი მიედინება. Nivala, ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე Municipality of Nivala – Official website ↑ http://www.stat.fi/meta/luokitukset/kunta/001-2012/luokitusavain_ks.html ↑ Kuntien ja kielisuhdeluokituksen 2024 välinen luokitusavain, Klassificeringsnyckeln mellan kommuner och språklig indelning år 2024, The correspondence table between municipalities and language distribution in 2024 — Statistics Finland, 2024. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q798557"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q125824619"></a> ↑ Population growth biggest in nearly 70 years — Statistics Finland. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q798557"></a>
რეისიარვი

რეისიარვი (ფინ. Reisjärvi) — მუნიციპალიტეტი ნივალა-ჰააპიარვის ქვერეგიონში, ფინეთში. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2 631 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 503.19 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 5.55 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა. მეზობელი მუნიციპალიტეტებია: ჰააპაიარვი, კინულა, ლესტიიარვი, პიჰტიპუდასი და სიევი. Municipality of Reisjärvi – Official website ↑ http://www.stat.fi/meta/luokitukset/kunta/001-2012/luokitusavain_ks.html ↑ Kuntien ja kielisuhdeluokituksen 2024 välinen luokitusavain, Klassificeringsnyckeln mellan kommuner och språklig indelning år 2024, The correspondence table between municipalities and language distribution in 2024 — Statistics Finland, 2024. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q798557"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q125824619"></a> ↑ Population growth biggest in nearly 70 years — Statistics Finland. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q798557"></a>
კიარსიამიაკი

კიარსიამიაკი (ფინ. Kärsämäki) — მუნიციპალიტეტი ნივალა-ჰააპაიარვის ქვერეგიონში, ფინეთში. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 2 467 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 700.91 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3.55 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა. მეზობელი მუნიციპალიტეტებია: ჰააპაიარვი, ჰააპავესი, პიუჰიაიარვი, პიუჰიანტია და სიიკალატვა. ოფიციალური საიტი ↑ http://www.stat.fi/meta/luokitukset/kunta/001-2012/luokitusavain_ks.html ↑ Kuntien ja kielisuhdeluokituksen 2024 välinen luokitusavain, Klassificeringsnyckeln mellan kommuner och språklig indelning år 2024, The correspondence table between municipalities and language distribution in 2024 — Statistics Finland, 2024. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q798557"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q125824619"></a> ↑ Population growth biggest in nearly 70 years — Statistics Finland. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q798557"></a>
ჰააპაიარვი

ჰააპაიარვი (ფინ. Haapajärvi) — მუნიციპალიტეტი ნივალა-ჰააპაიარვის ქვერეგიონში, ფინეთში. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 6 657 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 789.11 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 8.69 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა. მეზობელი მუნიციპალიტეტებია: ჰააპავესი, კიარსიამიაკი, ნივალა, პიჰტიპუდასი, პიუჰიაიარვი, რეისიარვი, სიევი. Town of Haapajärvi – Official website ↑ http://www.stat.fi/meta/luokitukset/kunta/001-2012/luokitusavain_ks.html ↑ Kuntien ja kielisuhdeluokituksen 2024 välinen luokitusavain, Klassificeringsnyckeln mellan kommuner och språklig indelning år 2024, The correspondence table between municipalities and language distribution in 2024 — Statistics Finland, 2024. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q798557"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q125824619"></a> ↑ Population growth biggest in nearly 70 years — Statistics Finland. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q798557"></a>
გიონიულაჩანის მეჩეთი

გიონიულაჩანის მეჩეთი ან შუაწყლის მეჩეთი — მეჩეთი არტაანის პროვინციის პოსოფის რაიონის სოფელ გიონიულაჩანში. მეჩეთი აგებულია ძველი ქართული ეკლესიის (შუაწყლის ეკლესია) ნანგრევებზე. სოფელი გიონიულაჩანი, ადრე ცნობილი იყო როგორც შუაწყალი, ქართული დასახლება ოსმალებმა XVI საუკუნის შუა ხანებში აიღეს. სოფელ შუაწყალის მოსახლეობა 1595 წლის ოსმალეთის საკადასტრო რეესტრის, გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთრის მიხედვით, შედგებოდა 9 კომლისაგან. ამ პერიოდის ქართული ეკლესია 1909 წელს დაიშალა და მისი ქვები შუაწყალის მეჩეთის მშენებლობაში გამოიყენეს. მეჩეთის კედელზე მოთავსებულია ეკლესიიდან დარჩენილი ქვა, რომელზედაც ქართული წარწერაა ასომთავრული ასოებით. წარწერა ასე იკითხება: სოფლის მაცხოვრებლების ინფორმაციით, დანგრეული ეკლესიის ადგილზე საფლავები იყო. მეჩეთის წარწერის მიხედვით, ჰიჯრით 1327 წელს (1909) აგებული მეჩეთის ხის მინარეთი 1990-იან წლებში ქვის მინარეთით შეიცვალა. შუწყლის მეჩეთი არის თითქმის კვადრატული მართკუთხა ნაგებობა ხის ჭერით, მარტივი ნართექსით ჩრდილოეთის შესასვლელთან და მინარეთით, რომელიც მოგვიანებით დაემატა ჩრდილო-დასავლეთ კუთხეში. სამხრეთ, აღმოსავლეთ და დასავლეთ ფასადებზე ორი დაბალი მრგვალი თაღოვანი სარკმელია. მეჩეთს შესასვლელი ჩრდილოეთიდან აქვს. მეჩეთის შიდა ხის ელემენტები, ჭერის ჩათვლით, მორთულია გეომეტრიული და ყვავილოვანი მოტივებით გაწყობილი ჩუქურთმებით. ↑ Ali Murat Aktemur, "Posof ve Çevresindeki Tarihi Camiler" - International Journal of Social Science, Number: 68, p. 235-255, Summer I, 2018. (29 Mart 2023). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 29 Mart 2023. ↑ 2.0 2.1 ტაო-კლარჯეთის ძეგლების 2019 წლის საკვლევი ექსპედიციების ანგარიშები, თბ., 2021, გვ. 106. ISBN 978-9941-9746-3-2 ↑ გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთარი, წიგნი III, თბ., 1958, გვ. 439 ↑ 4.0 4.1 Ali Murat Aktemur, "Posof ve Çevresindeki Tarihi Camiler" - International Journal of Social Science, Number: 68, p. 235-255, Summer I, 2018.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 29 Mart 2023.
ჩხეტია

საკუთარი სახელი ჩხეტია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსანდრე ჩხეტია — პედაგოგი, საზოგადო მოღვაწე შალვა ჩხეტია — ისტორიკოსი, არქივმცოდნე
ალექსანდრე ჩხეტია

ალექსანდრე (სანდრო) დავითის ძე ჩხეტია (დ. 1873, სოფ. კორცხელი, ახლანდ. ზუგდიდის მუნიციპალიტეტი, — გ. 23 სექტემბერი, 1949, ზუგდიდი) — ქართველი პედაგოგი, რევოლუციური მოძრაობის მონაწილე. დაამთავრა ხონის საოსტატო სემინარია (1890). შემდეგ მასწავლებლობდა ზუგდიდის მაზრის სოფლებში, თუმცა ხელისუფლების წარმომადგენლების ზეწოლით იძულებული გახდა ქუთაისში გადასულიყო სამუშაოდ. 1902 წელს ქუთაისში გახსნა კერძო სასწავლებელი, სადაც მასწავლებლებად იმ დროის ცნობილ პედაგოგებს იწვევდა; 1903 წელს კი მისი ინიციატივით ზუგდიდში ქალთა კერძო პროგიმნაზია გაიხსნა. რუსეთის 1905 წლის რევოლუციის დროს იყო სოციალისტ-ფედერალისტების პარტიაში, აქტიურად მონაწილეობდა რევოლუციურ მოძრაობაში ზუგდიდის მაზრაში, რის გამოც მისი სკოლა დახურეს. 1908 წელს დააპატიმრეს, მაგრამ ქუთაისის ციხიდან გაიქცა. 1911 წელს კვლავ შეიპყრეს და ირკუტსკის გუბერნიაში სამუდამო გადასახლება მიუსაჯეს. 1917 წლის თებერვლის რევოლუციის შემდეგ სამშობლოში დაბრუნდა და 1940 წელს ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესებამდე ზუგდიდის საშუალო სკოლებში განაგრძო მუშაობა. დაწერა და საქართველოს სახალხო განათლების სახელმწიფო მუზეუმს გადასცა თავისი ვრცელი მოგონებები, რომლებშიც ასახულია 1895-1920 წლებს შორის საქართველოს სინამდვილეში მომხდარი ამბები, აღწერილია სახალხო განათლების მაშინდელი მდგომარეობა და საზოგადოებრივი ცხოვრების ვითარება. ალექსანდრე ჩხეტია (1873-1949) / ცაიშვილი, ს. // სახალხო განათლების ქართველი მოღვაწეები და სახალხო მასწავლებლები : კრ. 1 / საქ. სსრ განათლ. სამ.. - თბ., 1953. - გვ.401-404. ალექსანდრე ჩხეტია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ალექსანდრე ჩხეტია — საქართველოს პირველი რესპუბლიკის (1918-1921) პროსოპოგრაფიული ბაზა (ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლინგვისტურ კვლევათა ინსტიტუტი)
პეტრე კედია

პეტრე მანუჩარის ძე კედია (? — გ. 13 აგვისტო, 1918, ზუგდიდი) — ქართველი პოლიტიკური და საზოგადო მოღვაწე. სწავლობდა ქუთაისის გიმნაზიაში. რუსეთის 1905 წლის რევოლუციის დროს იყო სოციალისტ-ფედერალისტური პარტიის აქტიური წევრი ზუგდიდის მაზრაში. რევოლუციური საქმიანობის გამო რამდენჯერმე იყო დაპატიმრებული. 1906 წელს, ალიხანოვ-ავარსკის დამსჯელმა რაზმმა მოულოდნელად გადაწვა მისი მდიდრული მამაპაპისეული სახლ-კარი. მომდევნო წლებში აქტიურად მონაწილეობდა ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ზუგდიდის განყოფილების მუშაობაში, ზუგდიდის მაზრის კოოპერატივთა კავშირის დაარსებაში. ქართველ მოღვაწეთა ლექსიკონი, 1801-1952: ტ. II ე-ლ / იოსებ იმედაშვილი.-თბ.,2021.-გვ.604. პეტრე კედია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი პეტრე კედია — საქართველოს პირველი რესპუბლიკის (1918-1921) პროსოპოგრაფიული ბაზა (ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლინგვისტურ კვლევათა ინსტიტუტი) ↑ „სახალხო საქმე“, 1918, №361. - გვ. 2.
აკობია

საკუთარი სახელი აკობია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ბეგლარ აკობია — ხალხური მომღერალი, ლოტბარი ეკა აკობია — საერთაშორისო ურთიერთობების სპეციალისტი იური აკობია — საჭადრაკო კომპიზიციის ოსტატი პავლე აკობია — პუბლიცისტი, პოეტი, რევოლუციური მოძრაობის მონაწილე შოთა აკობია — პოეტი, მწერალი
შუაწყლის ეკლესია

შუაწყლის ეკლესია (თურქ. Şuatzkali Kilisesi) — ქართული ეკლესია ისტორიული სამცხის რეგიონში, არტაანის პროვინციის პოსოფის რაიონში, თურქეთი. ეკლესია დაანგრიეს და მის ადგილას ააგეს გიონიულაჩანის მეჩეთი. სოფელი შუაწყალი იყო ქართული დასახლება, რომელიც ოსმალებმა XVI საუკუნის შუა ხანებში დაიპყრეს. სოფელ შუაწყალის მოსახლეობა 1595 წლის ოსმალეთის საკადასტრო რეესტრის, გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთრის მიხედვით, შედგებოდა 9 კომლისაგან. შუაწყალის ეკლესია მდებარეობდა დღევანდელი სოფლის დასახლების ჩრდილოეთ ნაწილში. სოფლის მაცხოვრებლების მიერ მოწოდებული ინფორმაციით, ეკლესიის სტრუქტურა 1910 წლამდე შემორჩა. ამ დროს ეკლესია დაანგრიეს და მისი ქვებით აშენდა შუაწყლის მეჩეთი. ეკლესიის ირგვლივ სასაფლაოც იყო. მეჩეთის კედლის წყობაში გამოყენებულია ეკლესიის ქვები, რომელზედაც ქართული წარწერაა ასომთავრული ასოებით. წარწერა ასე იკითხება: წარწერა განეკუთვნება XV-XVI საუკუნეებს და ეკლესიის აშენებასაც ამ პერიოდში ვარაუდობენ. ↑ 1.0 1.1 1.2 ტაო-კლარჯეთის ძეგლების 2019 წლის საკვლევი ექსპედიციების ანგარიშები, თბ., 2021, გვ. 106. ISBN 978-9941-9746-3-2 ↑ გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთარი, წიგნი III, თბ., 1958, გვ. 439
უოლასტონის მედალი

უოლასტონის მედალი (ინგლ. Wollaston Medal) — სამეცნიერო ჯილდო გეოლოგიის დარგში, რომელსაც გადასცემს ლონდონის გეოლოგიური საზოგადოება. პირველად გადაეცა უილიამ სმითს 1831 წელს. თავდაპირველად მედალი დამზადებული იყო ოქროთი (1831–1845), შემდეგ უოლასტონის მიერ აღმოჩენილი პალადიუმით. მომდევნო ხანებში კვლავ ოქროთი მზადდებოდა (1861–1929) და 1930 წლიდან დღემდე ისევ პალადიუმით. სხვადასხვა დროს უოლასტონის მედლის ლაურეატები იყვნენ: უილიამ სმითი, ლუი აგასისი, ადამ სეჯუიკი, ჩარლზ დარვინი, როდერიკ მერჩისონი, ჩარლზ ლაიელი, ჯეიმზ დენა, ფერდინანდ ფონ რიხტჰოფენი, ედუარდ ზიუსი, ალექსანდრე კარპინსკი, ალექსანდრე ფერსმანი და სხვა. სახელი ეწოდა უილიამ ჰაიდ უოლასტონის პატივსაცემად. ↑ The Making of the Geological Society of London. London, 2009 ↑ Geological Society of London | Wollaston Medal
ლევან ფიფია

ლევან ფიფია (დ. 11 აგვისტო, 1990, ჯალი) — ქართველი სამხედრო. უკრაინაში ქართული ლეგიონის მეთაურის მოადგილე. ლევან ფიფია დაიბადა 1990 წლის 11 აგვისტოს საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის ოჩამჩირის რაიონის სოფელ ჯალში. 1993 წელს, რუსეთის მიერ აფხაზეთის ოკუპაციის შემდეგ, მშობლებთან ერთად საცხოვრებლად გადავიდა წალენჯიხის მუნიციპალიტეტის ქალაქ ჯვარში, 2002 წლიდან კი ქალაქ თბილისში. დაამთავრა საწყისი საბრძოლო მომზადების, დაზვერვის, სნაიპერთა, საინჟინრო, კავშირგაბმულობის, საპარაშუტო და სამეთაურო სკოლები, არის იარაღის სპეციალისტი. 10 წელი იმსახურა საქართველოს შეიარაღებულ ძალებში. იყო ცალკეული სადაზვერვო ქვედანაყოფის სნაიპერთა მეთაური, დაზვერვის ინსტრუქტორი, რეზერვისტთა მომზადების ცენტრის სერჟანტთა კორპუსის ხელმძღვანელი. მონაწილეობდა 2008 წლის რუსეთ-საქართველოს ომში, სამხედრო-სადაზვერვო ოპერაციებში სომალისა და ავღანეთში, არაერთ სპეცოპერაციაში საქართველოს მასშტაბით. 2017 წელს ჩავიდა უკრაინაში და შეუერთდა იქ მებრძოლ ქართულ ლეგიონს სნაიპერად. 2018 წელს მიიღო ქართული ლეგიონის მთავარი სერჟანტის წოდება. ამავე წელს გახდა ქართული ლეგიონის მეთაურის მოადგილე. 2017–2023 წლებში უკრაინაში ქართული ლეგიონის შემადგენლობაში მონაწილეობდა ავდიივკაში, ლისიჩანსკში, ბახმუტში, ორიხოვოში, ჰულიაიპოლეში, ჰოსტომელში, ბუჩაში, ირპინსა და ბორისპილის მიმართულებით ჩატარებულ ოპერაციებში. მონაწილეობდა 38 შტურმში, მიღებული აქვს 2 საბრძოლო ჭრილობა. უკრაინის დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილისთვის მიღებული აქვს ქვეყნის ყველაზე საპატიო არასახელმწიფო ჯილდო — უკრაინის სახალხო გმირის წოდება. ↑ 1.0 1.1 1.2 Hauer, Neil (16 February 2022). „The Georgian fighters stiffening Ukraine’s defences against possible Russian attack“. National Post. დამოწმებას აქვს ცარიელი უცნობი პარამეტრ(ებ)ი: |1= (დახმარება) ↑ Чміль, Оксана (24 May 2022). „Це наша спільна війна“. Suspilne Media. ↑ „Грузинский боец Леван Пипия был удостоен звания Народного Зашитника Украины“. Sova News. 5 April 2023. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 11 აპრილი 2023. ციტირების თარიღი: 11 აპრილი 2023. ↑ „ქართული ლეგიონის" მეთაურის მოადგილეს, ლევან ფიფიას უკრაინის გმირის წოდება მიენიჭა“. Intermedia. 6 April 2023.
აბჟანდაძე

საკუთარი სახელი აბჟანდაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ანზორ აბჟანდაძე — მწერალი, მთარგმნელი თედო აბჟანდაძე — მორაგბე რენა აბჟანდაძე — სპორტსმენი (ჩოგბურთელი)
აბრამია

საკუთარი სახელი აბრამია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: პოლიო აბრამია — პოეტი, მწერალი რაისა აბრამია-მიქაძე — მოქანდაკე
აბრამიძე

საკუთარი სახელი აბრამიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ვალერი აბრამიძე — სპორტსმენი (ფეხბურთელი) კესარია აბრამიძე — მსახიობი, მოდელი პავლე აბრამიძე — სამხედრო მოღვაწე, გენერალ-მაიორი
ადამაძე

საკუთარი სახელი ადამაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ამირან ადამაძე — სპორტსმენი (უშუ) გურამ ადამაძე — სპორტსმენი (ფეხბურთელი)
ადეიშვილი

საკუთარი სახელი ადეიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ავთანდილ ადეიშვილი — მწერალი გიორგი ადეიშვილი — ეკონომისტი ზურაბ ადეიშვილი — იურისტი, პოლიტიკოსი თეა ადეიშვილი — ჟურნალისტი მერაბ ადეიშვილი — ინჟინერი, სახელმწიფო მოხელე ნოდარ ადეიშვილი — პოეტი შალვა ადეიშვილი — ფილოსოფოსი
ალიხანოვი

საკუთარი სახელი ალიხანოვი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: აბრამ ალიხანოვი — სომეხი ექსპერიმენტული ფიზიკოსი ვანო ალიხანოვი (ალიხანაშვილი) — რევოლუციური მოძრაობის მონაწილე საქართველოში ივანე ალიხანოვი — სპორტსმენი (თავისუფალი, კლასიკური ჭიდაობა) კონსტანტინე ალიხანოვი — თბილისელი პიანისტი, პედაგოგი მაქსუდ ალიხანოვ-ავარსკი — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-ლეიტენანტი
ედმუნდ ჰილარი

სერ ედმუნდ ჰილარი (დ. 20 ივლისი, 1919, ოკლენდი, ახალი ზელანდია — გ. 11 იანვარი, 2008, ოკლენდი, ახალი ზელანდია) — ახალზელანდიელი საზოგადო მოღვაწე, მთამსვლელი. ნეპალის საპატიო მოქალაქე. 1953 წლის 29 მაისს ნორგეი თენცინგთან ერთად პირველი ავიდა ევერესტზე, რისთვისაც მიიღო აზნაურის წოდება. 1953-1965 წლებში დაიპყრო კიდევ ათი მწვერვალი ჰიმალაიში. 1955-1958 წლებში ხელმძღვანელობდა ბრიტანეთის თანამეგობრობის ტრანსანტარქტიდული ექსპედიციის ახალზელანდიურ ნაწილს, ექსპედიციამ მიაღწია სამხრეთ პოლუსს. 1960-1961 წლებში ხელმძღვანელობდა ექსპედიციას ჰიმალაიში, რომელიც იკვლევდა დიდ სიმაღლეზე ადამიანის მრავალთვიური ყოფნის შედეგად მიმდინარე აკლიმატიზაციის პროცესებს. XX საუკუნის 80-იან წლებში იყო ახალი ზელანდიის ელჩი ინდოეთში. ალპინიზმით სკოლის ასაკში დაინტერესდა. პირველი ასვლა განახორციელა ოლივიეს მთაზე (1933 მ) ახალ ზელანდიაში. მეორე მსოფლიო ომის დროს მსახურობდა ახალი ზელანდიის სამხედრო-საჰაერო ძალებში. 1945 წელს ფიჯიში გაგზავნეს, ხოლო შემდეგ სოლომონის კუნძულებზე. 1951 წელს მონაწილეობა მიიღო ერიკ შეპტონის ხელმძღვანელობით გამართულ ბრიტანეთის სადაზვერვო ექსპედიციაში ევერესტზე. 1952 წელს წარუმატებლად ცდილობდა მწვერვალ ჩო-ოიუის დაპყრობას. ევერესტის დაპყრობის შემდეგ თავისი ცხოვრების დიდი ნაწილი ჰილარიმ შერპას დახმარებაში გაატარა. ორგანიზებას უწევდა საავადმყოფოებისა და სკოლების მშენებლობას ნეპალში. დაჯილდოებულია დიდი ბრიტანეთის, ახალი ზელანდიისა და ნეპალის უმაღლესი სახელმწიფო ჯილდოებით. მისი პორტრეტი გამოსახულია ახალზელანდიურ 5-დოლარიან ბანკნოტაზე. 2003 წელს კუკის მთასთან აღიმართა ედმუნდ ჰილარის ძეგლი, რომლის სიმაღლეა 2,3 მ. ედმუნდ ჰილარისა და ნორგეი თენცინგის სახელობისაა მსოფლიოს ერთ-ერთი ყველაზე მაღლა მდებარე აეროპორტი ნეპალში. ედმუნდ ჰილარი — საქართველოს ოლიმპიელთა კლუბი დაარქივებული 2016-04-04 საიტზე Wayback Machine. ედმუნდ ჰილარი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) ედმუნდ ჰილარი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
კონსტანტინე ალიხანოვი

კონსტანტინე მიხეილის ძე ალიხანოვი (დ. 1848, თბილისი, — გ. 1931) — თბილისში მოღვაწე მუსიკოსი, პიანისტი, პედაგოგი. დაამთავრა თბილისის პირველი გიმნაზია (1868). ფორტეპიანოზე დაკვრას სწავლობდა თბილისში, ე. ეფშტეინთან. 1875 წელს ჩაირიცხა პეტერბურგის კონსერვატორიაში (თ. ლეშეტიცკის საფორტეპიანო კლასი). 1872–1874 წლებში მონაწილეობდა „კავკასიის სამუსიკო საზოგადოების“ კონცერტებში. 1874 წელს ხარლამპი სავანელთან და ალოიზ მიზანდართან ერთად დააარსა თბილისის სამუსიკო (საგუნდო) კლასები, რითაც საფუძველი ჩაეყარა პროფესიულ სამუსიკო განათლებას საქართველოსა და სამხრეთ კავკასიაში. 1876 წლიდან კლასების ბაზაზე შეიქმნა სამუსიკო სკოლა, 1886 წელს — სამუსიკო სასწავლებელი, რომელიც 1917 წელს თბილისის კონსერვატორიად გარდაიქმნა. 1883 წლიდან ალიხანოვი რუსული სამუსიკო საზოგადოების თბილისის განყოფილების დირექტორი იყო. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 111.
ხარლამპი სავანელი

ხარლამპი ივანეს ძე სავანელი (დ. 1842, დუშეთი, — გ. 1890, თბილისი) — ქართველი დირიჟორი, მომღერალი, პედაგოგი. 1863 წელს დაამთავრა თბილისის კლასიკური გიმნაზია, 1868 წელს — პეტერბურგის კონსერვატორია (ვოკალის კლასი). პეტერბურგში ყოფნის პერიოდში დაეუფლა საგუნდო ხელოვნებას, ხუთი წელი მღეროდა კონსერვატორიის გუნდში; 1869 წლიდან იყო რუსული სამუსიკო საზოგადოების საგუნდო სიმღერის უფასო კლასების ხელმძღვანელი. 1871 წელს დაბრუნდა საქართველოში და დაიწყო ფართო საზოგადოებრივი მოღვაწეობა. 1873 წელს დააარსა სასიმღერო სკოლა, სადაც სიმღერასთან ერთად ისწავლებოდა ელემენტარული თეორიაც, ახლად დაარსებულ სასწავლებელში მოიწვია რუსეთიდან დაბრუნებული კონსტანტინე ალიხანოვი და ალიოზ მიზანდარი. სამეულის ინიციატივით საფუძველი ჩაეყარა პროფესიულ სამუსიკო განათლებას საქართველოსა და სამხრეთ კავკასიაში. ამავე პერიოდში გაიხსნა „სამუსიკო კლასები შეღავათიან ფასებში“, რომელიც 1876 წელს გადაკეთდა სამუსიკო სკოლად, 1880 წელს — სამუსიკო სასწავლებლად, ხოლო 1917 წელს მის ბაზაზე გაიხსნა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 637. ხარლამპი სავანელი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ჰაილუოტო

ჰაილუოტო (ფინ. Hailuoto) — კუნძული და მუნიციპალიტეტი ოულუს ქვერეგიონში, ფინეთში. 2023 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 952 ადამიანს შეადგენს. მუნიციპალიტეტის ფართობი 200.53 კმ²-ია. მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4.75 ადამიანია 1 კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტის ერთადერთი ოფიციალური ენაა ფინური ენა. ჰაილუოტო ოულუს მოპირდაპირედ მდებარე ქალაქია ბოტნიის ყურეში. ოულუსა და ჰაილუოტოს შორის მანძილი 53 კმ-ია. ფინეთის კუნძულებს შორის ჰაილუოტო მესამე ადგილზეა სიდიდის მიხედვით, ალანდისა და კიმიიონსაარის შემდეგ. hailuototourism.fi Municipality of Hailuoto – Official site ჰაილუოტო, ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე Ferry timetables Bothnian Bay Research Station of the University of Oulu Live webcam from the ferry ↑ http://www.stat.fi/meta/luokitukset/kunta/001-2012/luokitusavain_ks.html ↑ Kuntien ja kielisuhdeluokituksen 2024 välinen luokitusavain, Klassificeringsnyckeln mellan kommuner och språklig indelning år 2024, The correspondence table between municipalities and language distribution in 2024 — Statistics Finland, 2024. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q798557"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q125824619"></a> ↑ Population growth biggest in nearly 70 years — Statistics Finland. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q798557"></a>