laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სუდანი (რეგიონი)

სუდანი (არაბ. بلاد السودان, bilâd as-sûdân სიტყვასიტყვით „შავების ქვეყანა“) — საჰარის სამხრეთით მდებარე ცენტრალური აფრიკის ჩრდილოეთი ნაწილი, რომელიც იმყოფება ეკვატორიდან ჩრდილოეთით მე-5 პარალელამდე. იგი გადაჭიმულია დასავლეთით სენეგალიდან აღმოსავლეთით ეთიოპიამდე და სამხრეთით კენიამდე. ხელსაყრელი კლიმატის გამო ჩვენს წელთაღრიცხვამდე I ათასწლეულში და ჩვენი წელთაღრიცხვის I ათასწლეულში აქ ცხოვრობდა მთელი აფრიკის მოსახლეობის ნახევარზე მეტი. მისი ფართობია დაახლოებით 5 მილიონი კმ². სასაზღვრო ზონას სუდანსა და საჰარას შორის ჰქვია საჰელი. რეგიონი დაყოფილია შემდეგ სუბრეგიონებად: დასავლეთით მდებარე მაღალი სუდანი, მთიანი რეგიონი გვინეის ყურიდან დარფურის პლატომდე; მაღალი სუდანი მოიცავს ორ ისტორიულ რეგიონს: დასავლეთი სუდანი (ბურკინა-ფასოს და ცენტრალური და სამხრეთი მალის ტერიტორიები, ნიგერის, გვინეის, განის, კოტ-დ’ივუარის და მავრიტანიის ტერიტორიების ნაწილი) ცენტრალური სუდანი (ნიგერის და ჩადის ტერიტორიების ნაწილი) დასავლეთი სუდანი (ჩადის ტბამდე), ცენტრალური სუდანი (ჩადის ტბიდან სუდანის რესპუბლიკისა და სამხრეთ სუდანის რესპუბლიკის საზღვრებამდე), აღმოსავლეთი სუდანი (სუდანის რესპუბლიკისა და სამხრეთ სუდანის რესპუბლიკის ტერიტორიები მდინარე თეთრ ნილოსამდე). ისტორიულ-ეთნოგრაფიული თვალსაზრისით ერთმანეთთან ახლო მდგომ დასავლეთ და ცენტრალურ სუდანს (აფრიკის ბუნებრივი რეგიონები) ხშირად აერთიანებენ ერთ კულტურულ რეგიონად. აღმოსავლეთით მდებარე დაბლობი სუდანი ეთიოპიის საზღვრამდე (აღმოსავლეთი სუდანის ისტორიული რეგიონი შეესაბამება თანამედროვე სუდანის რესპუბლიკის სამხრეთ ნაწილს). რეგიონის კლიმატი სუბეკვატორული და მუსონურია. ზამთარში მოქმედებს ჩრდილო-აღმოსავლეთის პასატი (ზამთრის მუსონი), რომელსაც ხშირად ეძახიან ჰარმატანს, ჭარბობს კონტინენტური ტროპიკული ჰაერი, დგას ცხელი, მშრალი ამინდი. ყველაზე უფრო ცივი თვის საშუალო ტემპერატურა 20-დან 26 °C-მდეა. სუდანის რეგიონის დიდი ნაწილი უკავია ტიპურ სავანებს, რომლებსაც სამხრეთში ცვლის მაღალბალახოვანი (ბალახის სიმაღლე 5 მეტრამდე) სავანა და ფოთლოვან-მარადმწვანე ტყეები. დასავლეთი სუდანი კარგად ირწყვება (ჩადის ტბა) და ნაყოფიერია. აღმოსავლეთ სუდანს აქვს ველის და უდაბნოს ხასიათი. ყველაზე უფრო მრავალრიცხოვანი ეთნიკური ჯგუფებია — მანდე, ჯოლოფები, სონგაი, ჰაუსა, ბაგირმი და სხვა; ზოგიერთი ხალხი სარწმუნოებით მუსლიმია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 593. Readers Digest: Atlas of the World, (1991) Rand-McNally ISBN 0-276-42001-2
ანდუინი

ანდუინი — მდინარე ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში, რომელიც თითქმის მთელ შუახმელეთს კვეთდა, ნისლიანი მთების აღმოსავლეთით. მდინარის სათავე მდებარეობდა რუხ და ნისლიან მთებში. იგი გრძელდებოდა ეთირ ანდუინით და მიედინებოდა დიდ ზღვაში, ბელეგაერში. თავის ატლასში კარენ ვინ ფონსტადი აღნიშნავს, რომ მდინარე მთლიანად 1388 მილზე იყო გადაჭიმული. ანდუინი — საიტზე Tolkien Gateway
დასავლეთი სუდანი

დასავლეთი სუდანი — ცენტრალური სუდანის საპირისპირო ისტორიული რეგიონი დასავლეთ აფრიკაში. მოიცავს მთელი ბურკინა-ფასოს, ცენტრალური და სამხრეთი მალის, ნიგერის, გვინეის, განის, კოტ-დ’ივუარის და მავრიტანიის ნაწილების დღევანდელ ტერიტორიებს. დასავლეთი სუდანის ტერიტორიაზე მდებარეობდნენ შუა საუკუნეების სახელმწიფოები: განის იმპერია (750—1076), ტეკრური (დაახ. 800 — დაახ. 1285), მალის იმპერია (XIII—XV საუკუნეები), სონგაის იმპერია (1462—1591) და სხვები, მოგვიანებით ფულბე ხალხის სახელმწიფოებრივი წარმონაქმნები. დასავლეთი სუდანის ტერიტორიაზე მდებარეობდა კოლონია საფრანგეთის სუდანი.
ამანი (ტოლკინი)

ამანი, რომელსაც ასევე „დალოცვილ მიწებს“ უწოდებენ — ჯ.რ.რ. ტოლკინის ლეგენდარიუმში ერთგვარი კონტინენტი შუახმელეთის დასავლეთით, ბელეგაერის ოკეანეს მიღმა. აქ ცხოვრობდნენ ვალარები და ელფები (მხოლოდ ვანიარები, ნოლდორების და ტელერების ნაწილი). დასავლეთ ნაპირთან მდებარეობდა კუნძული ტოლ ერესეა. ალმარენის განადგურების შემდეგ ვალარები გადასახლდნენ ამანში და დააარსეს ვალინორის მიწა. ისინი ცდილობდნენ სხვა ხალხებისგან იზოლირებას, ამიტომ დასავლეთ სანაპიროზე შექმნეს მთების დიდი რიგი, სახელწოდებით პელორი. მისი უმაღლესი წერტილი იყო ტანიქუეტილი, მანუესა და ვარდას საცხოვრებელი. უცნობია რა მიზეზით, მაგრამ პელორის კედლის მიღმა, სხვების დასანახად ვალარებმა დატოვეს ორი მიწა - არამანი (ჩრდ. აღმ.) და ავათარი (Avathar, სამხ-აღმ). უნგოლიანტი სწორედ ავათარიდან შეიპარა წმინდა მიწებზე. ამანი შუახმელეთს უერთდებოდა ჩრდილოეთიდან, ჰელკარაქსის ვიწრო მიწებით, გზით, რომელსაც მელკორი და ფეანორი იყენებდნენ ბელერიანდში შესაღწევად. ელფებს, რომლებიც მოვიდნენ ამანში ხეების წლებში ამანიარებს ან კალაქუენდის უწოდებდნენ - ვინაიდან მათ იხილეს ორი ხის ნათება. ვალარების ჩანაფიქრით, პელორის ნაპრალში, რომელსაც კალაკირია ეწოდებოდა, გადიოდა ხეების ნათება. იგი აღწევდა ელფთა მიწებამდე (ელდამარი, ტირიონი, ალქუალონდე და ტოლ ერესეა). ფეანორის გადასახლების შემდეგ ნოლდორებს ვალინორში შესვლა აუკრძალეს და იგი დამალული იქნა ისე, რომ მოკვდავები მას ვერ ხედავდნენ. ვალარებმა კალაკირია გაამაგრეს, უფრო აღმართეს პელორი და ნისლოვან ზღვებში მდებარე კუნძულები. ბელერიანდიდან უკვდავ მიწებამდე (ანუ ამანამდე) მიღწევის არაერთ მცდელობას ჰქონდა ადგილი. ასეთ მცდელობებს თითქმის ყველა შეეწირა, თუმცა გადარჩა ვორონვე არანვიონი. ამბობენ, რომ ეარენდილამდე ამანში მხოლოდ ტუორმა შეაღწია - ვალართა ნებით. უფრო დამტკიცებული ცნობებით, ეარენდილი პირველი იყო, რომელმაც გადალახა კუნძულები სილმარილის ნათების თანხლებით, შედგა ფეხი ვალინორის მიწაზე და ვალარებს შესთხოვა მელკორთან ბრძოლაში დახმარება. ამ მოგზაურობამ შედეგი გამოიღო, ვალარები კვლავ გამოემართნენ მელკორის დასაოკებლად. ამის შემდეგ კუნძულები გააქრეს. ბელერიანდი დაინგრა და ამანი ჰელკარაქსით შუახმელეთს აღარ უკავშირდებოდა. იქ მოხვედრის ერთადერთ საშუალებად რჩებოდა გემები. ბელეგაერში აღიმართა კუნძული ნუმენორი. იგი ამანთან საკმაოდ ახლოს მდებარეობდა. ნუმენორი დასახლებული იყო ედაინების მიერ. ამ დროიდან მათ დუნედაინებს უწოდებდნენ. ვალარები შიშობდნენ, რომ ნუმენორელები ამანამდე მიაღწევდნენ, ამიტომ მათ ნუმენორის დასავლეთი მიწებიდან დასავლეთით გამგზავრება აუკრძალეს. საურონის ჩარევის შემდეგ ნუმენორელებმა მაინც დაარღვიეს პირობა და მეფე არ-ფარაზონის წინამძღოლობით ამანისკენ გამოემართნენ. ჯარს წინ დაუხვდა პელორის სპეციალურად ჩამონგრეული ნაწილი და ისინი ხაფანგში აღმოჩნდნენ. ამბობენ, რომ ნაწილი წარმოქმნილი კლდის ქვეშ დასახლდა. ამიერიდან ვალარები სხვა მიწებისგან გამოყოფისა და დამალვის ახალ ხერხს მიმართავდნენ. ხოლო ელფებისთვის შეიქმნა ცალკე გზა, რომლითაც, როგორც ამბობენ, მხოლოდ რჩეულები შედიოდნენ - მათ შორის ფროდო, ბილბო, შესაძლოა, სემ გემჯი და ჯუჯა გიმლი. მტკიცდება, რომ ამანს უწოდებდნენ „უკვდავ მიწებს“ არა იმიტომ, რომ იქ ნებისმიერი არსება უკვდავი ხდებოდა, არამედ იმიტომ რომ იქ უკვდავები ცხოვრობდნენ. ეს ყველაფერი კარგად არის ახსნილი „სილმარილიონის“ ერთ-ერთ თავში, „აკალაბეთში“. ამანი (ტოლკინი) — საიტზე Tolkien Gateway
ცენტრალური სუდანი

ცენტრალური სუდანი — სუდანის დიდი რეგიონის ნაწილი, დასავლეთ აფრიკის ისტორიული რეგიონი, რომელიც მოიცავს თანამედროვე ნიგერიის, ნიგერის და ჩადის ტერიტორიებს. აფრიკის უძველესი კულტურის ერთ-ერთი მთავარი ცენტრი. მსგავსმა კლიმატურმა პირობებმა (საჰელის რეგიონისათვის დამახასიათებელი მშრალი სიცხე) გამოიწვია დაქსაქსულად მცხოვრები ეთნიკური ჯგუფების კულტურისა და ისტორიული განვითარების მსგავსება (მსგავსი საცხოვრებელი შენობები, თიხისგან აგებული სახლები, ადგილზე დამაგრებული მიწათმოქმედების ან ნახევრადმომთაბარე ცხოვრების წესი). სახელმწიფოებრივი წარმონაქმნები აქ გაჩნდა ცოტა უფრო გვიან, ვიდრე დასავლეთ სუდანში, რაც აიხსნება ტრანსსაჰარული სავაჭრო გზების მიმართულებებით, რომლებმაც ამ რეგიონში გადმოინაცვლეს XV საუკუნეში. ამავე დროს ვანგარას ტომის ვაჭრების დახმარებით რეგიონში ფართედ დაიწყო შემოსვლა ისლამმა. ისლამიზაცია დამთავრდა მხოლოდ XIX საუკუნეში, რის შედეგადაც შეიქმნა სოკოტოს ისლამური ხალიფატი, რომლის დამაარსებელი უსმანა დან ფოდიო ატარებდა მოსახლეობის ძალდატანებითი ისლამიზაციის პოლიტიკას. კოლონიამდელ პერიოდში აქ მდებარეობდა სახელმწიფოებრივი წარმონაქმნები: კანემის იმპერია, სონგაის იმპერია, სოკოტოს ხალიფატი და ჰაუსას ხალხის ქალაქ-სახელმწიფოები (კანო, ზარია, ზამფარა, კადუნა, დაურა და სხვა). ძირითადი ეთნიკური ჯგუფებია: ჰაუსა, კანური, ფულბე, სონგაი. http://society.polbu.ru/vasiliev_easthistory/ch106_i.html დაარქივებული 2008-05-15 საიტზე Wayback Machine. http://arbitr.msk-arbitr.ru/upload/article.php?id=793[მკვდარი ბმული] ↑ Ancient History of Western Sudan. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-06-22. ციტირების თარიღი: 2017-08-29.
ელია წინასწარმეტყველის სახელობის მამათა მონასტერი

ელია წინასწარმეტყველის სახელობის მამათა მონასტერი — მამათა მონასტერი საქართველოში, ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში, დაბა სტეფანწმინდიდან აღმოსავლეთით, ელიას მთაზე, ზღვის დონიდან დაახლოებით 2000 მ სიმაღლეზე. სამონასტრო კომპლექსში შედის ორი შედარებით მცირე ეკლესია, — ელია წინასწარმეტყველის სახელობის ტაძარი, მშენებარე ეგნატე ღმერთშემოსილის სახელობის ტაძარი, სამრეკლო, კელია და სატრაპეზო. ეზოში ბერების სენაკებია განთავსებული. მონასტრის ტერიტორიიდან იშლება ხედი მყინვარწვერისკენ, გერგეტის სამებისაკენ, ყუროსკენ, ქაბარჯინასკენ და დარიალის ხეობისაკენ. ელია წინასწარმეტყველის სახელობის ტაძარი აშენდა სტეფანწმინდისა და ხევის ეპისკოპოსის პეტრეს (ცაავა) ლოცვა-კურთხევით 2003 წელს. 2005 წლის 2 აგვისტოს მეუფე პეტრემ აკურთხა ტაძრის ტრაპეზი და აღავლინა საზეიმო წირვა. ელია წინასწარმეტყველის სახელობის ტაძარი წარმოადგენს მცირე ზომის ბაზილიკას. ტაძრის კანკელი არის ხის, აღმოსავლეთის კარზე ამოკვეთილია ხარების სცენა, ჩრდილო და სამხრეთ კარზე მთავარანგელოზები და მახარობლები. კანკელი გაფორმებულია ორნამენტებით. ხეზე კვეთა შეასრულეს ბიძინა ჯანუკაშვილმა და ძმებმა ზურაბ და ჯემალ სუჯაშვილებმა. 2006 წელს მეუფე პეტრემ აკურთხა მამათა მონასტრად და აშენდა მამებისთვის საცხოვრებელი სახლი. წმინდა ელია წინასწარმეტყველის სახელობის მამათა მონასტრის წინამძღვრად დადგენილ იქნა მღვდელ-მონაზონი ეგნატე (ჭიჭინაძე). 2013 წელს აშენდა სამრეკლო, რომლის პირველ სართულზე განთავსებულია მონასტრის ბიბლიოთეკა. 2013 წელს ტაძრის წინ ეზოში ბუნებრივად დადებულ ქვაზე დამაგრდა ქვის ჯვარი, რომელზეც ამოკვეთილია ჯვარცმა. 2014 წელს ტაძარი მოიხატა ხატმწერ ბერიკა კბილაშვილის მიერ. 2016 წელს მონასტრის წინა ფასადზე აშენდა გალავანი. 2016 წლის 21 ოქტომბერს სტეფანწმინდისა და ხევის მთავარეპისკოპოს იეგუდიელის (ტაბატაძე) ლოცვა-კურთხევით ელია წინასწარმეტყველის სახელობის მამათა მონასტერის წინამძღვარმა იღუმენმა ეგნატემ (ჭიჭინაძე) ელიას მთაზე აკურთხა წმინდა ეგნატე ღმერთშემოსილის სახელობის ტაძრის საძირკველი. ელია წინასწარმეტყველის სახელობის მამათა მონასტერი შედგება 6 წევრისაგან: წინამძღვარი იღუმენი ეგნატე (ჭიჭინაძე), ბერ-დიაკონი სერაფიმე (ასათიანი), ბერ-დიაკონი კონსტანტინე (ლურსმანაშვილი), ბერი იოანე (ასათიანი), ბერი გიორგი-იოანე (ქუცნიაშვილი), მორჩილი გიორგი (ჟორჟოლიანი). მონასტრის გალავნის გარეთ დაბა სტეფანწმინდის აღმოსავლეთ მხარეს, ფიქალი ქვისგან ნაგები ოთხკუთხა ფორმის ნიში დგას. მთავარი ფასადი დასავლეთითაა პირმიქცეული და სასანთლე აქვს დატანილი. ნიშის თახჩაში წმინდა ელია წინასწარმეტყველის ქვის ხატია დასვენებული. ჩვენი წინაპრები, წმინდა ელიას დარ-ავდარს ევედრებოდნენ. ელია წინასწარმეტყველის სახელობის ტაძარი და სამრეკლო მშენებარე ეგნატე ღმერთშემოსილის სახელობის ტაძარი და სენაკები ელია წინასწარმეტყველის სახელობის ტაძარი ნისლში ელიაობა ↑ საქართველოს რუკა // ყაზბეგის მუნიციპალიტეტი ↑ 2.0 2.1 2.2 სოფიო ბიწაძე, რელიგიური დღესასწაულები ხევში, თბილისი, 2015
აღმოსავლეთი სუდანი

აღმოსავლეთი სუდანი — ცხელი, მშრალი, ტროპიკული სავანების ეკორეგიონი ცენტრალურ და აღმოსავლეთ აფრიკაში. იგი წარმოადგენს სავანების ფართე ზოლის აღმოსავლეთ ნახევარს, რომელიც მიემართება აფრიკის აღმოსავლეთისაკენ და დასავლეთისაკენ, მდებარეობს კამერუნის მთიანეთიდან აღმოსავლეთით. საჰელის ზოლში აკაციებით დაფარული მშრალი სავანა მდებარეობს ჩრდილოეთით და მის ფარგლებს გარეთ, რომელიც საჰარის უდაბნოს წარმოადგენს, ხოლო სამხრეთით, კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ტერიტორიაზე მდებარეობს ნოტიო ტყეები. სამხრეთ სუდანის რესპუბლიკის სუდში ჩაფლული მდელოები ამ ტერიტორიას ყოფენ აღმოსავლეთ და დასავლეთ ნაწილებად. რელიეფი ძირითადად მოსწორებულია, თუმცა არსებობს ზოგიერთი ჭაობიანი მონაკვეთები ალბერტის ტბის ირგვლივ და ეთიოპიის დასავლეთ ნაწილში. დასავლეთი ნაწილი მოიცავს კამერუნის ჩრდილოეთ ნაწილს, ჩადის სამხრეთს, ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკის ჩრდილოეთს და სამხრეთი სუდანის სამხრეთ-აღმოსავლეთს. აღმოსავლეთი ნაწილი მდებარეობს ზოლში, რომელიც გადაჭიმულია უგანდის ჩრდილოეთიდან სუდანი-ეთიოპიის სასაზღვრო რეგიონის გასწვრივ. აღმოსავლეთით ესაზღვრება ეთიოპიის მთიანეთს, ხოლო სამხრეთით ვიქტორიის ტბის აუზში მდებარე უგანდის ტყე-სავანებს. აპრილიდან ოქტომბრის ჩათვლით ჭარბობს ტროპიკული კლიმატი წვიმიანი სეზონით, დანარჩენი თვეები მშრალია. East Sudanian savanna (WWF) East Sudanian savanna (National Geographic) Sudanian Savannas - A Global Ecoregion (WWF)
არაკუარი

არაკუარი (პორტ. Araquari) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 9 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟოინვილის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 24 810 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 64.61 კმ²-ზე. ფართობი 383 986 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ბალნეარიუ-ბარა-დუ-სული

ბალნეარიუ-ბარა-დუ-სული (პორტ. Balneário Barra do Sul) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 8 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟოინვილის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 8 430 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 75.75 კმ²-ზე. ფართობი 111 280 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
კორუპა

კორუპა (პორტ. Corupá) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 75 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟოინვილის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 852 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 34.39 კმ²-ზე. ფართობი 402 789 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
გარუვა

გარუვა (პორტ. Garuva) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 25 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟოინვილის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 761 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 29.41 კმ²-ზე. ფართობი 501 973 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
გუარამირინი

გუარამირინი (პორტ. Guaramirim) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 30 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟოინვილის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 35 172 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 130.95 კმ²-ზე. ფართობი 268 585 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
იტაპოა

იტაპოა (პორტ. Itapoá) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 18 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟოინვილის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 763 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 59.43 კმ²-ზე. ფართობი 248 409 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
ჟარაგუა-დუ-სული

ჟარაგუა-დუ-სული (პორტ. Jaraguá do Sul) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 30 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟოინვილის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 143 123 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 270.33 კმ²-ზე. ფართობი 529 447 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
მასარანდუბა (სანტა-კატარინა)

მასარანდუბა (პორტ. Massaranduba) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 38 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟოინვილის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 674 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 39.23 კმ²-ზე. ფართობი 374 078 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
შრიოდერი (სანტა-კატარინა)

შრიოდერი (პორტ. Schroeder) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, სანტა-კატარინას შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 38 მეტრზე. მიეკუთვნება სანტა-კატარინას შტატის ჩრდილოეთ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ ჟოინვილის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 15 316 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 93.17 კმ²-ზე. ფართობი 164 382 კმ²-ია. სანტა-კატარინა ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, ზოგადი სტატისტიკა
დებო

დებო (ფრანგ. Débo) — ტბა მალის ცენტრალურ ნაწილში. იქმნება სეზონური წყალდიდობების დროს მდინარე ნიგერზე. მდებარეობს დაახლოებით 95 კმ-ით ჩრდილოეთით ქალაქ მოპტიდან და 200 კმ-ით სამხრეთ-დასავლეთით ქალაქ ტომბუქტუდან. ეს ყველაზე დიდია იმ ტბებს შორის, რომლებიც იქმნება მდინარე ნიგერის ადიდების შედეგად და მალის ყველაზე უფრო დიდი ბუნებრივი ყბაა. ტბის საშუალო ფართობი შეადგენს 160 კმ²-ს. დებო ყველაზე უფრო დიდ ფართობს აღწევს წვიმიანი სეზონის დროს, მარტიდან სექტემბრის ჩათვლით. სეზონური წყალდიდობების დროს დებო გამოიყენება ბადეების დახმარებით თევზის დასაჭერად. მშრალი სეზონის პერიოდში ბევრი ეთნიკური ჯგუფი წყლის დასალევად ტბასთან აგროვებს მსხვილფეხა საქონლის ჯოგს. დებო გადამფრენი ფრინველების გაჩერების მთავარი ადგილია. წყლისა და ჭაობის სავარგულების საკითხების იუნესკოს რამსარის კონვენციამ ტბას მიანიჭა საერთაშორისო მნიშვნელობის წყლისა და ჭაობის სავარგულების კლასიფიკაცია. Mamadi Dembélé, Entre Debo et Faguibine: étude sur la morphologie et la typologie des sites archéologiques d'une région lacustre au Mali, EHESS, Paris, 1986, 395 p. (thèse de 3e cycle d'Histoire et civilisations) (ფრანგული) Jean Gallais, Caractère de la vie agricole dans la zone Sud-Sahélienne: région des lacs Débo, Korienzé, Korarou: mission d'étude et d'aménagement du Niger, étude de géographie humaine, 1956-1957, Service de l'hydraulique de l'Afrique occidentale française, 1957, 159 p. (ფრანგული) ↑ Lac Débo. Encyclopædia Britannica. ციტირების თარიღი: 21 March 2013. ↑ Africa adventure 4. Update 019 April 24th, Debo Lake --Sunny Water World. Jinfeibao8844.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 24 ივნისი 2012. ციტირების თარიღი: 22 March 2013.
განმათავისუფლებელი ჯარისკაცის ძეგლი

განმათავისუფლებელი ჯარისკაცის ძეგლი (რუს. Памятник Солдату-освободителю) — ძეგლი როსტოვის ოლქის ქალაქ შახტიში, რუსეთის ფედერაცია. ძეგლის მისამართია: რუსეთის ფედერაცია, ქ. შახტი, შევჩენკოსა და რევოლუციის გამარჯვების ქუჩების გადაკვეთა. განმათავისუფლებელი ჯარისკაცის ძეგლი გაიხსნა 1985 წლის 7 მაისს. იგი დგას ქალაქის ცენტრში გამარჯვების 40 წლისთავის სახელობის მოედანზე. ძეგლის დადგმის ინიციატორი იყო ქალაქის აღმასკომის თავმჯდომარე ვიქტორ კოვალიოვი. ძეგლი დაამზადეს ხარკოვის ქანდაკების ფაბრიკაში. ომის წლებში 10 000 შახტელი დაიღუპა ფრონტზე, 35 000 დააჯილდოვეს მედლებითა და ორდენებით. საბჭოთა კავშირის გმირის წოდება მიენიჭა 27 შახტელს. ქალაქში მოედანს „ჯარისკაცის მოედანს“ უწოდებენ. ქალაქის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში დგას ამ ძეგლის შედარებით მცირე ზომის კოპიო. ძეგლის სიმაღლე კვარცხლბეკთნ ერთად არის 15 მეტრი. ძეგლი ააგეს იმ მშრომელების თანხებით, რომლებიც მონაწილეობნენ დამკვრელურ გეგმაში „გამარჯვების 40 წელი - 40 დამკვრელური კვირა“. ძეგლის ავტორები არიან მოქანდაკეები: დამსახურებული მხატვარი, ტარას შევჩენკოს სახელობის უკრაინის სსრ-ის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი ი. რიკი და ი. იასტრებოვი. არქიტექტორები: ტარას შევჩენკოს სახელობის უკრაინის სსრ-ის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატები ე. ჩერკასოვი, ა. მაქსიმენკო, შახტის მთავარი არქიტექტორი ვ. ონიშენკო. ჯარისკაცს, რომელიც ძეგლზეა გამოსახული, ხელში უჭირავს ავტომატი. მისი სახე მკაცრი და ძლიერია. მეომრის გვერდით მოთავსებულია ლითონის ორდენები: გამარჯვების, სამამულო ომისა და დიდების ორდენები. კომპლექსის შემადგენლობაშია — ხუთი ნათურა, რომლებიც წარმოადგენენ დიდი სამამულო ომის ხუთი მძიმე წლის სიმბოლოს. Город Шахты в исторических памятниках დაარქივებული 2017-01-28 საიტზე Wayback Machine.
ბენგალური ვეფხვი

ბენგალური ვეფხვი — მტაცებელი ძუძუმწოვარი კატისებრთა ოჯახისა. ვეფხვის ყველაზე მრავალრიცხოვანი ქვესახეობაა. 2011 წლის მონაცემებით მათი რაოდენობა შეადგენდა 2500-ს. 2010 წლიდან შეყვანილია წითელი წიგნის საფრთხეში მყოფი სახეობების სიაში. ბენგალური ვეფხვის რაოდენობა ინდოეთში 2010 წლიდან 2014 წლამდე გაიზარდა 1,706–1,909-დან 2,226-მდე. ბანგლადეშში 440, ხოლო ნეპალში 163–253. 2015 წელს მათი რაოდენობა ბჰუტანში შეადგენდა 103-ს. ბენგალური ვეფხვი წარმოადგენს ინდოეთის და ბანგლადეშის ეროვნულ ცხოველს. სუმატრის ვეფხვი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბენგალური ვეფხვი Cat Specialist Group: Panthera tigris and P. t. tigris WildTeam — Tiger conservation in the Bangladesh Sundarbans დაარქივებული 2020-10-06 საიტზე Wayback Machine. animalias.com: Bengal Tiger (Panthera tigris tigris) დაარქივებული 2015-09-29 საიტზე Wayback Machine. ↑ Jhala, Y. V., Qureshi, Q., Sinha, P. R. (Eds.) (2011). Status of tigers, co-predators and prey in India, 2010. National Tiger Conservation Authority, Govt. of India, New Delhi, and Wildlife Institute of India, Dehradun. TR 2011/003 pp-302 ↑ India Reports Nearly 30% Rise in Wild Tiger Population en. ციტირების თარიღი: 2017-06-02. ↑ Global Tiger Initiative. (2011). Global Tiger Recovery Program 2010–2022 დაარქივებული 2011-08-26 საიტზე Wayback Machine. . Global Tiger Initiative Secretariat, Washington. ↑ NTNC. (2013)NTNC Chairman Released the Recent Tiger Number in Nepal. National Trust for Nature Conservation. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-09-19. ციტირების თარიღი: 2017-08-30. ↑ Sangay, T., Wangchuk, T. (2005). Tiger Action Plan for Bhutan 2006–2015. Nature Conservation Division, Department of Forests, Ministry of Agriculture, Royal Government of Bhutan and WWF Bhutan Programme, Thimphu. ↑ „Bhutan's tigers“. World Wide Fund For Nature (WWF). ციტირების თარიღი: 29 November 2015. ↑ Lytton, E. (1841). The Critical and Miscellaneous Writings of Sir Edward Lytton, გვ. 167.