laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ნოემბერიანის რაიონი

ნოემბერიანის რაიონი (სომხ. Նոյեմբերյանի շրջան) — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული სომხეთის სსრ-ისა და სომხეთის შემადგენლობაში, არსებობდა 1937–1995 წლებში. ცენტრი — ქალაქი ნოემბერიანი. ნოემბერიანის რაიონი დაარსდა 1937 წელს. 1953 წელს რაიონი გაუქმდა, ისევ აღდგა 1950-იანი წლების მეორე ნახევარში. 1995 წელს სომხეთში ახალი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის შემოღების შემდეგ რაიონი გაუქმდა და ტავუშის პროვინციის ნაწილი გახდა. 1948 წლის 1 იანვრისათვის რაიონის ფართობი იყო 538 კმ². 1948 წლისათვის რაიონი მოიცავდა 11 სასოფლო საბჭოს: არჭისი, ბაღანისი, ვერინ-ქიორფილინი, ვოსკეპარი, დოსტლინი, კალაჩინი, კოტიღეხი, კოღბი, კოშკოტანი, ლამბალინი, ნოემბერიანი. ↑ კანონი სომხეთის რესპუბლიკის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის შესახებ ↑ Армянская ССР. Административно-территориальное деление / Адамян Н. К.. — Ереван: Армгиз, 1948. — 90 с.
სანდრო კავსაძე

ალექსანდრე (სანდრო) კავსაძე (დ. 5 მაისი, 1944, ქუთაისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი პოლიტიკოსი, მილიციის გენერალ-მაიორი, საქართველოს შსს მინისტრის მოადგილე (1976-1982), საქართველოს პარლამენტის წევრი, საქართველოს მთავრობის ვიცე-პრემიერი (1992-1993), საქართველოს წარმომადგენელი საერთაშორისო ორგანიზაციებში (1994), საქართველოს ადამიანის უფლებათა დაცვისა და ეროვნებათაშორის ურთიერთობების კომიტეტის თავმჯდომარე. დაჯილდოებულია 2 ორდენით და 3 მედლით. 1976 წელს დაამთავრა საქართველოს ფიზიკური კულტურის სახელმწიფო ინსტიტუტი და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. მუშაობდა სხვადასხვა პარტიულ თანამდებობაზე: 1966-1970 წლებში თბილისის ვაკის რაიონის N70 სახლმმართველობის პედაგოგ-ორგანიზატორი, კომკავშირის რაიკომის საორგანიზაციო განყოფილების გამგე, საქართველოს რესპუბლიკის შინაგან საქმეთა სამინისტროს პოლიტიკური განყოფილების ინსტრუქტორი. 1970-1976 წლებში იყო საქართველოს კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის ინსტრუქტორი, გორის რაიკომის მდივანი, პირველი მდივანი, 1976-1990 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილე, საქართველოს კპ ცენტრალური კომიტეტის განყოფილების გამგე, საქართველოს რესპუბლიკის მთავარი სახელმწიფო არბიტრი, საქართველოს კომუნისტური პარტიის გორის გაერთიანებული პარტიული კომიტეტის პირველი მდივანი და სახალხო დეპუტატთა საბჭოების გაერთიანებული პრეზიდიუმის თავმჯდომარე. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს წევრი . ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). სახელმწიფო საბჭოს წევრი (1992); 1992-1993 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პროპორციული სიით, № 5 მრავალმანდატიანი საარჩევნო ოლქი, ბლოკი „ერთობა“. 1992-1993 წლებში იყო საქართველოს მთავრობის ვიცე-პრემიერი, ხოლო 1992-1997 წლებში ადამიანის უფლებათა და ეროვნებათშორის ურთიერთობათა კომიტეტის თავმჯდომარე, საქართველოს წარმომადგენელი საერთაშორისო ორგანიზაციებში (1994). 2004 წლამდე მუშაობდა გაეროში. 2010 წლის 20 სექტემბერს მარტყოფის მამათა მონასტერში ბერად აღიკვეცა. სვეტიცხოვლის მამათა მონასტრის იღუმენი, არქიმანდრიტი ილია. სანდრო კავსაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ალექსანდრე (სანდრო) კავსაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭო) ალექსანდრე (სანდრო) კავსაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (საქართველოს პარლამენტის მესამე მოწვევა) იღუმენი ილია, ერისკაცობაში სანდრო კავსაძე: „ცოდვები მოდის და მოდის. ვეღარ მოვათავე მონანიება“
კალენდარი (1993 წლის ფილმი)

კალენდარი (სომხ. Օրացույց) — ათომ ეგოიანის 1993 წლის დრამა. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმის გმირი ფოტოგრაფი გაგზავნილია სომხეთში, რათა ფოტოები გადაუღოს სომხურ ტაძრებს, ახალი კალენდარისათვის. ის ნელ-ნელა ხვდება, რომ მის ცოლს შეუყვარდა მათივე მძღოლი და აროფიციალური ექსკურსიამძღოლი, აშოტი. მათ შორის მანძილი იზრდება, ბოლოს კი მთლიანად შორდებიან. მოგვიანებით, ის შეხვედრების სააგენტოდან რამდენიმე ქალბატონს მიიყვაბს სახლში სადილად. ის ადამიანი, ვისი ხმაც და ვიზუალიც ფოტოგრაფს ყველაზე მეტად მოეწონება, მისი ცოლი აღმოჩნდება. ფილმს ფოტოგრაფი ჰყვება. ურთიერთობები მას, მის ცოლსა და მძღოლს შორის გამოგონილია. მოქმედება ძირითადად ვითარდება სომხეთში, ფოტოგრაფის სასადილო ოთახში (ტორონტო) და ფოტოგრაფის მანქანაში. „Calendar“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „Calendar“ — Allmovie-ზე „Calendar“ — Rotten Tomatoes ↑ Sheley, Aaron (2007-01-18). „Art Film – Atom Egoyan's Calendar“. Entertainment Today. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-07-23. ციტირების თარიღი: 2007-12-03.
ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატი 2008: ჯგუფი C

ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატი 2008: ჯგუფი C — ევრო 2008-ის ერთ-ერთი ჯგუფი. თამაშები გაიმართა 9-დან 17 ივნისის ჩათვლით ციურიხსა და ბერნში. მიჩნეული იყო „სიკვდილის ჯგუფად“, რადგან მასში მუნდიალი 2006-ის ფინალისტები, იტალიისა და საფრანგეთის ნაკრებები გამოდიოდნენ. მიუხედავად ამისა, ჯგუფიდან გასულმა ვერცერთმა გუნდმა ვერ მიაღწია ნახევარფინალურ ეტაპს. ნიდერლანდებიცა და იტალიაც მეოთხედფინალში დამარცხდნენ. ნიდერლანდმა გაიმარჯვა სამივე მატჩში. პირველ თამაშში მათ იტალია დაამარცხეს კონტრშეტევებზე აგებული თამაშით — 3-0. შემდეგ მატჩი კი 4-1 გაანადგურეს საფრანგეთი. საფრანგეთი და იტალია მესამე ტურში ერთმანეთს ისე დაუპირისპირდნენ, რომ მოგება არ ჰქონდათ, ორთავემ წააგო ნიდერლანდებთან და ვერ მოუგო რუმინეთს. იტალია გავიდა მეორე ადგილზე. მათ ფრედ ითამაშეს რუმინეთთან და გადამწყვეტ მატჩში მოუგეს საფრანგეთს 2-0. ერიკ აბიდალი გააგდეს ლუკა ტონის წინააღმდეგ უხეშობისთვის და ანდრეა პირლომ გაიტანა პენალტი. დანიელე დე როსიმ საჯარიმოდან გატანილი გოლით საბოლოო ანგარიში დააფიქსირა. იტალიის მოგების გამო რუმინეთს უნდა მოეგო ნიდერლანდებთან, რათა გასულიყო მეორე ადგილზე. ნიდერლანდებს უკვე განაღდებული ჰქონდათ პირველი ადგილი, მიუხედავად ამისა, მათ ჰუნტელაარის და ვან პერსის გოლებით მოიგეს 2-0.
ართიკის რაიონი

ართიკის რაიონი (სომხ. Արթիկի շրջան) — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული სომხეთის სსრ-ისა და სომხეთის შემადგენლობაში, არსებობდა 1930—1995 წლებში. ცენტრი — ქალაქი ართიკი. ართიკის რაიონი შეიქმნა 1930 წელს. 1962 წელს რაიონი გაუქმდა, მაგრამ 1964 წელს კვლავ აღდგა. 1995 წელს სომხეთში ახალი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის შემოღების შემდეგ რაიონი გაუქმდა და შირაკის პროვინციის ნაწილი გახდა. 1948 წლის 1 იანვრის მდგომარეობით, რაიონის ტერიტორია 533 კმ²-ს შეადგენდა. 1948 წლის მდგომარეობით, რაიონი მოიცავდა 1 ქალაქსა და 17 სოფსაბჭოს: აირენიაცის, არიჭის, გოლკატის, ეკანლარის, მეწ-მანთაშის, მეღრაშენის, ნორაშენის, ნორ-კიანქის, ორომის, ფანიკის, პემზაშენის, ფოქრ-პარნინის, სარალანჯის, სარატაკის, სპანდარიანის, ტუფაშენის, შირვანჯუღის. ↑ კანონი სომხეთის რესპუბლიკის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის შესახებ ↑ Армянская ССР. Административно-территориальное деление / Адамян Н. К., Ереван: Армгиз, 1948.
კოტე გაბაშვილი

კონსტანტინე ვლადიმერის ძე გაბაშვილი (დ. 26 სექტემბერი, 1948, თბილისი) — ქართველი დიპლომატი, მეცნიერი, პედაგოგი, პოლიტიკოსი, ფილოლოგი. გოკა გაბაშვილის მამა. 1971 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტის სემიტოლოგიის განყოფილება. 1971-1993 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტის ასპირანტი, უმცროსი და უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, უფროსი მასწავლებელი, დოცენტი. 1989-1991 წლებში იყო განათლების მინისტრის მოადგილე. 1992-1993 წლებში — განათლების მინისტრი. 1993 წელს თბილისის მერი. 1993-2004 წლებში საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი გერმანიაში. 2001-2004 წლებში საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი პოლონეთში. 2008-2012 წლებში საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი იტალიაში, მალტასა და სან-მარინოში. გამოქვეყნებული აქვს სამეცნიერო და პუბლიცისტური წერილები. 1975 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე „სემანტიკური კვლევის საკითხები“. პოლიტიკური პარტია ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის წევრი. 1992 წლის 4 ნოემბრიდან 10 დეკემბრამდე იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთობა“. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“. ვინ ვინაა საქართველოში: ქართული ბიოგრაფიული ცნობარი. გვ. 66, თბ., 1998-1999 კოტე გაბაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი კოტე გაბაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (საქართველოს პარლამენტის მესამე მოწვევა) კოტე გაბაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ „სასამართლოსთან დაპირისპირების დროს კოტე გაბაშვილი დააკავეს“. tabula.ge. 2014-07-05. ციტირების თარიღი: 28 ნოემბერი, 2020. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება)
ოჰან დურიანი

ოჰან დურიანი (სომხ. Օհան Դուրյան, დ. 8 სექტემბერი, 1922, იერუსალიმი — გ. 6 იანვარი, 2011, ერევანი) — სომეხი დირიჟორი და კომპოზიტორი. სომხეთის სსრ-ის სახალხო არტისტი (1967 წ.). ოჰან დურიანი დაიბადა იერუსალიმში, 1922 წლის 8 სექტემბერს, იგი იერუსალიმის კონსერვატორიაში სადირიჟორო ხელოვნებასა და კომპოზიციას შეისწავლიდა, ვ.პფეფერისა და ი.გრინტალის კლასებში. 1945 წელს კონსერვატორიის დამთავრების თანავე ოჰან დურიანი ევროპაში სამოგზაუროდ წავიდა. იგი თავის სადირიჟირო ცოდნას რ.დეზორმერთან და ჟ. მარტინონთან პარიზში ყოფნის პერიოდში სრულყოფდა. 1957 წელს, საერთაშორისო ტელე და რადიო სიმფონიურ ორკესტრთან ერთად მონაწილეობა მიიღო ახალგაზრდობის მეექვსე მსოფლიო ფესიტივალში. იმავე წელს დაბრუნდა ერევანში. 1960-1965 წლებში დურიანი იყო სომხეთის ფილარმონიის, ხოლო 1971 წელს სომხეთის ოპერისა და ბალეტის მთავარი დირექტორი. 1967 წელს მისი ხელმძღვანელობით დაარსდა სომხეთის ტელე და რადიო სიმფონიური ორკესტრი. ოჰან დურიანი ასრულებდა მრავალი სომეხი კომპოზიტორის სიმფონიურ მუსიკას: ალექსანდრე სპენდიარიანი (სუიტებს) არამ ხაჩატურიანი (მე-2 სიმფონია) ედუარდ მირზოიანი ედგარ ოგანესიანი კონსტანტინ ორბელიანი 1965-1969 წლებში ოჰან დურიანი მოღვაწეობდა ლაიფციგის საოპერო თეატრში დირიჟორად, სადაც დადგა ოპერები „დონ კარლოსი“ და „თავადი იგორი“. კომპოზიტორი დირიჟორობდა სიმფონიურ კონცერტებს ბერლინში, დრეზდენში, ლაიფციგში. 2001 წელს კულტურის მინისტრმა ოჰან დურიანი გაათავისუფლა სომხეთის ოპერისა და ბალეტის თეატრის დირიჟორის თანამდებობიდან. გათავისუფლებით შეურაწყოფილმა დატოვა სომხეთი და მოსკოვის სიმფონიურ ორკესტრს ჩაუდგა სათავეში, მიიღო საფრანგეთის მოქალაქეობა. ოჰან დურიანი იყო პირველი პროპაგანდისტი და ინტერპრუტატორი საბჭოთა სომხეთის კომპოზიტორების მრავალი სიმფონიური ნაწარმოებისა. დურიანის ნაწარმოები „ოდა სამშობლოს“(1945) შექმნილია გუნდისათვის, სოლისტებისა და ორკესტრისთვის. ორატორია კომიტასის თემაზე (1955) შექმნილია გუნდისათვის სოლისტებისათვის კამერული ორკესტრისა და ორღანისთის. სიმფონიეტა (1955) შექმნილი სიმებიანი ორკესტრისთვის, ფორტეპიანოსთის და ფლეიტასათვის. 4 პასტორალი (1952-1953) — კამერული ორკესტრისთვის. 2 სუიტა სიმფონიური ორკესტრისთვის (1962,1971) — ერთი მთლიანი დასახელებით „კომიტასიანა“. 2007 წელს გადაღებულ იქნა დოკუმენტური ფილმი „ღრმა გრძნობების პროფესია. ოჰან დურიანი “ სტას ნამინის თანაავტორობით . ოჰან დურიანი, გარდაიცვალა ერევანში, 2011 წლის 6 იანვარს, 88 წლის ასაკში. კომპოზიტორი დაკრძალულია კომიტასის პანთეონში. ოჰან დურიანი პარლამენტში ოჰან დურიანის ბიოგრაფია დაარქივებული 2016-03-03 საიტზე Wayback Machine. Ohan Duryan composer "L'Arménienne" YouTube-ზე ↑ asbarez ↑ Дирижёр Оган Дурян решил покинуть Армению. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-09. ციტირების თარიღი: 2010-09-05. ↑ Оган Дурян: «Отныне Армения для меня ничего не значит». დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-09. ციტირების თარიღი: 2010-09-05. ↑ Зара Геворкян. Профессия глубоких чувств. Оган Дурян. Голос Армении. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-09. ციტირების თარიღი: 2010-09-10.
ჰრანტ მათევოსიანი

ჰრანტ მათევოსიანი (სომხ. Հրանտ Մաթեվոսյան; დ. 12 თებერვალი, 1935 — გ. 19 დეკემბერი, 2002) — სომეხი მწერალი, იგი მრავალი ნოველის, თხზულების და კინოსცენარის ავტორია. „ჩვენ და ჩვენი მთები“ (1962) „აგვისტო“ (1967) „ალხო“ (1967) „ხარი“ (1968) „დედა მოდის შვილის დასაქორწინებლად“ (1973) „ნარინჯისფერი ნახირი“ (1974) „ტაშკენტი“ (1982) „შენი გენი“ (1982) „მოხუცები“ (1984) „როგორ ხარ სასომხეთო?“ (1989) „ჩვენ და ჩვენი მთები“ (1969) „ღარიბის ხვედრი“ (1969) „ეს მწვანე, წითელი მსოფლიო“ (1975) „შემოდგომის მზე“ (1974) „მასპინძელი“ (1983) „ნაციონალური არმია“ (1992) Грант Матевосян კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში Сценаристы დაარქივებული 2007-09-28 საიტზე Wayback Machine. Слово прощания ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Հայկական համառոտ հանրագիտարան — Հայկական հանրագիտարան հրատարակչություն, 1990. — ტ. 3. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124405912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13053618"></a> ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 სომხური საბჭოთა ენციკლოპედია / Վ. Համբարձումյան, Կ. Խուդավերդյան — Հայկական հանրագիտարան հրատարակչություն, 1974. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q164396"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124405912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q6429958"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2657718"></a>
აშტარაკის რაიონი

აშტარაკის რაიონი (სომხ. Աշտարակի շրջան) — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული სომხეთის სსრ-ისა და სომხეთის შემადგენლობაში, არსებობდა 1930—1995 წლებში. ცენტრი — ქალაქი აშტარაკი. აშტარაკის რაიონი შეიქმნა 1930 წელს. 1995 წელს სომხეთში ახალი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის შემოღების შემდეგ რაიონი გაუქმდა და არაგაწოტნის პროვინციის ნაწილი გახდა. 1948 წლის 1 იანვრის მდგომარეობით, რაიონის ტერიტორია 937 კმ²-ს შეადგენდა. 1948 წლის მდგომარეობით, რაიონი მოიცავდა 25 სოფსაბჭოს: ავანის, აგარაკი, არაგაწოტნი, არაგიუღის, არგელის, არტაშავანის, ახსის, აშტარაკის, ბიურაკანის, ვოსკევაზი, დოვრინის, ეღვარდის, კარაშამბის, კარბის, კოშის, ნაზირვანის, ფარპის, ოჰანავანის, ოშაკანის, სასუნიკის, ტალიშის, ტაკიის, ტეღერის, უჯანის, შამირამის. ↑ კანონი სომხეთის რესპუბლიკის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის შესახებ ↑ Армянская ССР. Административно-территориальное деление / Адамян Н. К., Ереван: Армгиз, 1948.
ახურიანის რაიონი

ახურიანის რაიონი (სომხ. Ախուրյանի շրջան) — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული სომხეთის სსრ-ისა და სომხეთის შემადგენლობაში, არსებობდა 1937—1995 წლებში. ცენტრი — სოფელი ახურიანი. რაიონი შეიქმნა 1937 წელს დუზქენდის რაიონის სახელით. 1945 წელს რაიონს სახელი გადაერქვა და ეწოდა ახურიანის რაიონი. 1995 წელს სომხეთში ახალი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის შემოღების შემდეგ რაიონი გაუქმდა და შირაკის პროვინციის ნაწილი გახდა. 1948 წლის 1 იანვრის მდგომარეობით, რაიონის ტერიტორია 577 კმ²-ს შეადგენდა. 1948 წლის მდგომარეობით, რაიონი მოიცავდა 28 სოფსაბჭოს: აზატანის, აიგაბაცის, აიკავანის, არაფის, არევიკის, არიხვალის, ახურიკის, ახურიანის, აციკის, ბაიანდურის, ბენიამინის, ვაღრამაბერდის, ვოსკეჰასკის, გეტქის, ჯაჯურის, ერაზგავორსის, კამოს, კაპსის, კარიბჯანის, კარნუტის, ქეთის, მანსიის, მარმაშენის, მეწ-სარიარის, მუსაიელიანის, ოვიტის, შირაკი. ↑ 1.0 1.1 სომხური საბჭოთა ენციკლოპედია / Վ. Համբարձումյան, Կ. Խուդավերդյան — Հայկական հանրագիտարան հրատարակչություն, 1974. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q164396"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124405912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q6429958"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2657718"></a> ↑ კანონი სომხეთის რესპუბლიკის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის შესახებ ↑ Армянская ССР. Административно-территориальное деление / Адамян Н. К., Ереван: Армгиз, 1948.
დიონოსი

დიონოსი, დიონისე — აღმოსავლეთ საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი დაახლ. 1510-1511 წლებში. ის მოიხსენიება 1511 წლით დათარიღებულ კახთა მეფის ავ-გიორგის მიერ მცხეთისათვის გაცემულ საბუთში, რომელიც მეფეს მის მიერვე მოკლული მამის, ალექსანდრე I-ის სულის მოსახსენებლად — სააღაპედ გაუცია. ავ-გიორგის მიერ ჩადენილი ცოდვის გამო კათოლიკოსი დიონოსი, მთავარეპისკოპოსი მალაქია და ამბა-ალავერდელი იოვანე „რჯულისა წესითა გამოენახენ“, რის საპასუხოდაც კახთა მეფე „პაპათაგან გაჩენილ“, ე. ი. მცხეთისათვის კახ მეფეთა მიერ შეწირულ კახურ მამულებს სითარხნის პირობით უმტკიცებს მცხეთის საკათოლიკოსო საყდარს. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები მეტრეველი, როინ (2010). საქართველოს მეფეები და პატრიარქები. თბილისი: არტანუჯი. ISBN 978-9941-421-21-1.
ბონდო მაცაბერიძე

ბონდო მაცაბერიძე (დ. 20 მარტი, 1959 — გ. 26 მაისი, 2024) — ქართველი საბავშვო მწერალი და გამომცემელი. ბონდო მაცაბერიძე დაიბადა 1959 წლის 20 მარტს, სამტრედიაში. 1976 წელს დაამთავრა სამტრედიის მე-2 საშუალო სკოლა. 6 კლასამდე სწავლობდა სამტრედიის მე-13 საშუალო სკოლაში. 1990 წელს დაამთავრა მოსკოვის ა. მ. გორკის სახელობის ლიტერატურის ინსტიტუტი — პოეზიის ფაკულტეტი. 1989 წელს დააარსა პირველი დამოუკიდებელი გამომცემლობა საქართველოში — „ალავერდი“ და იყო მისი დირექტორი 1994 წლამდე. 1997 წელს დააარსა გამომცემლობა — „ბონდო მაცაბერიძე“, რომელიც 2000 წლიდან დარეგისტრირდა ახალი რედაქციით — „გამომცემლობა-ბაკმი“, სადაც მუშაობს დღემდე დირექტორის თანამდებობაზე. ბონდო მაცაბერიძე ავტორია 1 პოეტური კრებულის — თმენის ფორმულა (გამომცემლობა „მერანი“ 1990 წ.) და 1 მხატვრულ-პუბლიცისტური კრებულის „სადაურსა სად წაიყვან“ (გამომცემლობა — „ალავერდი“ 1992 წ.). მისი ზღაპრები თარგმნილია რუსულ, გერმანულ, თურქულ, სპარსულ, უკრაინულ და ლიტვურ ენებზე. 1995 წლიდან არის საქართველოს მწერალთა კავშირის წევრი. 2003 წელს მიენიჭა საქართველოს სახელმწიფო პრემია, 2004 წელს შიო მღვიმელის სახელობის პრემია, ზღაპრების კრებული — „ზღაპრები ბექნა ბიჭზე“ – 2010 წელს დასახელდა გამარჯვებულად საბავშვო წიგნის მე-2 ფესტივალზე ნომინაციაში: საუკეთესო ზღაპრების კრებული (საქართველოს საპატრიარქოსთან არსებული ახალგაზრდული ცენტრი). ”თმენის ფორმულა” - პოეზია (გამომცემლობა ”მერანი” 1990 წ.). ”სადაურსა სად წაიყვან”- მხატვრულ-პუბლიცისტური კრებული (გამომცემლობა ”ალავერდი” 1992 წ.). ”ფაციკო” - ზღაპრები (გამომცემლობა”С. Петербург” 1995 წ.). ”Пацико” - ზღაპრები რუსულ ენაზე (Из-во ”С. Петербург” 1996 წ.). ”ზღაპრები და იგავები” - ზღაპრები (”გამომცემლობა-ბაკმი” 2002 წ.). ”ზღაპრები” - (”გამომცემლობა-ბაკმი” 2003 წ.). ”ზადო და ბადო” - ზღაპრები (”გამომცემლობა-ბაკმი” 2004 წ.). ”ზღაპრები სამ წიგნად” - ზღაპრები (”გამომცემლობა-ბაკმი” 2006 წ.). ”ძილის წინ საკითხავი ზღაპრები” - ზღაპრები (”გამომცემლობა-ბაკმი” 2008 წ.). ”ზღაპრები ბექნა ბიჭზე” - ზღაპრები (”გამომცემლობა-ბაკმი” 2010 წ.). ”ფაციკო” - რჩეული ზღაპრები (გამომცემლობა ”ანბანი” 2012 წ.). ”ზღაპრები თეკლა გოგოზე” - ზღაპრები (”გამომცემლობა-ბაკმი” 2013 წ.). ”ზღაპარი თუსიზე და კიდევ ტუსიზე” - ზღაპრები (”გამომცემლობა პალიტრა-L” 2015 წ.). ”Сказки про мальчика Бекну и девочку Теклу” - Сказки (Из-во ”ДЕТГИЗ” С. Петербург 2015 წ.). რევაზ მიშველაძე - ”კიდევ ერთი პოეტური სანთელი” (”ლიტ. საქართველო” 5 თებერვალი, 1993 წ.) ქეთი დოლიძე - ”მოთიბულ ყვავილებსაც დაუბრუნებს სიცოცხლეს” (”მწერლის გაზეთი” #1. (51) 6-12 თებერვალი, 2003 წ.) თემურ შავლაძე - ”ჩვენი კეთილი ანდერსენი” (”ლიტ. საქართველო” #11. 19-25 მარტი, 2004 წ.) ქეთევან შენგელია - ”ჩვენ ყველას გვჭირდება ზღაპრები” (წიგნიდან - ”მზისფერი ქუდი ”, გამომცემლობა ”უნივერსალი”. 2005 წ.) ამირან არაბული - ”ცეროდენების გულთამხილავი” (”ჩვენი მწერლობა” #1. (53) 2008 წ.) ემზარ კვიტაიშვილი - ”მეზღაპრე ჯერ ახალგაზრდაა” - ლიტერატურული ესსე, (ლიტერატურული პალიტრა) #5, მაისი, 2008 წ.) თემურ შავლაძე - ”ზღაპრის სიმფონია” (19-25 მარტი, 2004 წ.) ბონდო მაცაბერიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ანდრეა დელ ვეროკიო

ანდრეა დელ ვეროკიო (იტალ. Andrea del Verrocchio; დ. 1435, ფლორენცია, იტალია — გ. 7 ოქტომბერი, 1488, ვენეცია, იტალია) — აღორძინების ხანის იტალიელი მოქანდაკე და ფერმწერი. მისი ერთ-ერთი მოსწავლე იყო ლეონარდო და ვინჩი. მხატვარი დაიბადა და დიდი ხნის მანძილზე მოღვაწეობდა ფლორენციაში. 1465 წელს შექმნა კოზიმო მედიჩის საფლავი. 1463-1487 წლებში მუშაობდა ნახატზე „ჭრილობათა შემოწმება“. 1476 წელს შექმნა დავითის ქანდაკება, რომელიც გახდა რენესანსის პერიოდის სიმბოლოც. დავითის ქანდაკება შეიქმნა სპეციალურად ლორენცო და ჯულიანო მედიჩის ვილისათვის. ადრეულ აღორძინების ხანაში მხატვრები ძირითადად მუშაობდნენ შეკეთებით. სწორედ ამ ეპოქაში ძალიან დიდი როლი მიუძღვით მეცენატებს, რომლებიც აფინანსებდნენ მხატვართა სახელოსნოებს, რომლებიც ქმნიდნენ ფაქტობრივად ყველაფერს დაწყებული ჭურჭლიდან — დამთავრებული დიდი არქიტექტურული ძეგლებით. განსაკუთრებით გავრცელებული იყო XV საუკუნის ფლორენციაში. მოსწავლეს, რომელსაც სურვილი ჰქონდა გამხდარიყო ხელოვანი და გაეხსნა საკუთარი სახელოსნო ვალდებული იყო მინიმუმ 6 წელი ესწავლა და მხოლოდ ამის შემდებგ გაეხსნა საკუთარი სახელოსნო. ასე მოიქცა ანდრეა ვეროკიოც, რომელიც თავიდან მოქანდაკე იყო ხოლო მოგვიანებით ფერწერასაც დაეუფლა. მისი მოსწავლეები იყვნენ: ლეონარდო და ვინჩი , პეტრო პერუჯინო და სანდრო ბოტიჩელი. ეროკიო ასევე იყო რეჟისორი სხვადასხვა სასცენო დადგმებში, რაც მომავალში და ვინჩიმაც შესანიშნავად გამოიყენა. წყაროების თანახმად, მოსწავლესა და მასწავლებელს შორის ყველაზე დიდი სულიერი კავშირი შედგა დავითის ქანდაკების შექმნისას. სწორედ მისი შექმნისას იპოზიორა ახალგაზრდა ლეონარდომ. სწორედ დავითის ქანდაკებას დაჰკრავს სახეზე „ჩუმი ღიმილი“ რომელსაც შემდგომში ასე ხშირად იყენებს ლეონარდოც. World Gallery of Art This has a biography and excellent reproductions of some of his works Andrea del Verrocchio in the "History of Art" დაარქივებული 2020-02-18 საიტზე Wayback Machine. Encyclopaedia Britannica Good biography of Andrea del Verrocchio Andrea Verrocchio: 16th century biography by Vasari A reprint of Vasari's biography (not entirely reliable) List of sites displaying Verrocchio's work Leonardo da Vinci: anatomical drawings from the Royal Library, Windsor Castle, exhibition catalog fully online as PDF from The Metropolitan Museum of Art, which contains material on Andrea del Verrocchio (see index) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ანდრეა დელ ვეროკიო ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 RKDartists <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17299517"></a> ↑ Grassi L. Dizionario Biografico degli Italiani — 1961. — Vol. 3. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1128537"></a> ↑ The Fine Art Archive <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107456632"></a> ↑ 4.0 4.1 Union List of Artist Names <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q110250907"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2494649"></a>
ლუკა ანტონელი

ლუკა ანტონელი (იტალ. Luca Antonelli; დ. 11 თებერვალი, 1987, მონცა, იტალია) — იტალიელი ფეხბურთელი. ამპლუით მცველი, თამაშობს მილანში და იტალიის ეროვნულ ნაკრებში. ანტონელიმ პროფესიონალური კარიერა დაიწყო „მილანში“ 2006 წელს. 2008 წელს გადავიდა „პარმაში. 2011 წელს შეუერთდა „ჯენოას“, სადაც დაჰყო 4 წელი. 2015 წლიდან თამაშობს „მილანში“. ერონულ ნაკრებში მისი დებიუტი შედგა 2010 წლის 3 სექტემბერს ესტონეთის ნაკრების წინააღმდეგ მატჩში. მილანი უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგა: 2006–07 იტალიის საფეხბურთო სუპერთასი: 2016 ლუკა ანტონელი საიტზე soccerway ფეხბურთელის პროფილი (იტალიური) პროფილი ფეხბურთელის პროფილი (იტალიური) ↑ Luca Antonelli at Soccerway
იურაი კუცკა

იურაი კუცკა (სლოვაკ. Juraj Kucka; დ. 26 თებერვალი, 1987, ბოინიცე, სლოვაკეთი) — სლოვაკი ფეხბურთელი. ამპლუით ნახევარმცველი, თამაშობს მილანსა და სლოვაკეთის ეროვნულ ნაკრებში. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2019-06-29 საიტზე Wayback Machine. ფეხბურთელი პროფილი (იტალიური) იურაი კუცკა — ფიფას ჩანაწერი[დაარქივებული] ↑ Slovakia – Record International Players. RSSSF. ციტირების თარიღი: 20 დეკემბერი, 2010.
კალინინის რაიონი (სომხეთის სსრ)

კალინინის რაიონი (სომხ. Կալինինոյի շրջան) — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული სომხეთის სსრ-ისა და სომხეთის შემადგენლობაში, არსებობდა 1937—1995 წლებში. ცენტრი — ტაშირი. კალინინის რაიონი შეიქმნა 1937 წელს. 1995 წელს სომხეთში ახალი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის შემოღების შემდეგ რაიონი გაუქმდა და კოტაიქის პროვინციის ნაწილი გახდა. 1948 წლის 1 იანვრისათვის რაიონის ფართობი იყო 692კმ². 1948 წელს, რაიონში შედიოდა 1 მუშათა დასახლება და 15 სასოფლო საბჭო: ილმაზლინის, კალინინის, კარაკილისინის, ყიზილდაშის, ყიზილშაფაქის, მედოვის, მიხაილოვის, ნორაშენის, პრივოლნინის, სარატვოს, სოვუღბულახის, შაჰნაზარის, ევლუინის. ↑ «Հայաստանի հանրապետության բնակավայրերի բառարան». დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-09-12. ციტირების თარიღი: 2015-10-28. ↑ კანონი სომხეთის რესპუბლიკის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული დაყოფის შესახებ ↑ Армянская ССР. Административно-территориальное деление / Адамян Н. К.. — Ереван: Армгиз, 1948. — 90 с.
დილიჯანის რაიონი

დილიჯანის რაიონი (სომხ. Դիլիջան շրջան) — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული სომხეთის სსრ-ისა და სომხეთის შემადგენლობაში, არსებობდა 1930—1951 წლებში. ცენტრი — დილიჯანი. დილიჯანის რაიონი შეიქმნა 1930 წლის 9 სექტემბერს. 1951 წლის 19 მარტს, დილიჯანის რაიონი გაუქმდა და მისი ტერიტორია იჯევანის რაიონის ნაწილი გახდა. 1948 წლის 1 იანვრის მდგომარეობით, რაიონის ტერიტორია 115 კმ²-ს შეადგენდა. 1948 წლის მდგომარეობით, რაიონი მოიცავდა 1 დაბას (დილიჯანი) და 7 სასოფლო საბჭოს: ახკიჰლინსკის, ღეიარჩინის, გოშის, ყუიბიშევის, პაპანინის, პოლადის, შამაჰიანის. ↑ http://demoscope.ru/weekly/ssp/ussr_nac_39_ra.php?reg=863 ↑ Армянская ССР. Административно-территориальное деление / Адамян Н. К.. — Ереван: Армгиз, 1948. — 90 с.