laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ჩერნოიაროვის სახლი (ნოვოჩერკასკი)

ჩერნოიაროვის სახლი (რუს. Дом Чернояровой) — ერთსართულიანი სახლი, არქიტექტურული ძეგლი ნოვოჩერკასკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. სახლი არის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ობიექტი და არქიტექტურული ძეგლი. მისამართი: რუსეთის ფედერაცია, როსტოვის ოლქი, ქალაქი ნოვოჩერკასკი, მოსკოვის ქუჩა № 37. ჩერნოიაროვის სახლი არის ერთ-ერთი ნიმუში მცირედ შემონახული იმ სახლებისა, რომლებიც ნოვოჩერკასკში გვხვდება. შენობა აგებულია XIX საუკუნის შუა წლებში და აქვს რეგიონული მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლის სტატუსი. სახლი თავდაპირველად ეკუთვნოდა ჩინოვნიკ ტ. ფ. ჩერნოიაროვს. XIX საუკუნის 80-იან წლებში შენობაში განათავსეს „ნაროდნაია ვოლიას“ მიწისქვეშა სტამბა. მოძრაობის რიგებში გაწევრიანებული იყო სახლის მფლობელის ვაჟი. ორგანიზაციას ხელმძღვანელობდა ე. ი. პეტროვსკი, რომელიც ადრე სწავლობდა ხარკოვის ინსტიტუტში. ნაროდნიკებს ნოვოჩერკასკში კარგი კონტაქტები ჰქონდათ ნიკოლაი ივანეს ძე კიბალჩიჩთან და სოფია ლვოვის ასულ პეროვსკაიასთან, რომლებიც ხშირად სტუმრობდნენ ჩერნოიაროვის სახლს. სახლის ფასადზე დამონტაჟებულია მემორიალური დაფა, რომელიც ამტკიცებს მათ ყოფნას აღნიშნულ სახლში. 1992 წლიდან სახლი აღიარეს არქიტექტურის ძეგლად და რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლად, რომელსაც იცავს კანონი. ამჟამად შენობაში მუშაობს საკონდიტრო დაწესებულება „Близкие люди“. სახლის ფასადი გაფორმებულია კუთხის პილასტებით. ფანჯრები გაფორმებულია თამასებით. შენობა ერთსართულიანია, მოპირკეთებულია ხით. შენობა დგას მაღალ ქვის ცოკოლზე. სახურავი ოთხფერდაა, დახურულია შიფერით, ფანჯრები ვიწროა და მართკუთხა. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Объекты культурного наследия. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-28. ციტირების თარიღი: 2017-06-17. ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 Новочеркасск. Энциклопедия. — Новочеркасск: ООО «Издательство Новопринт»,2005. — 720 с. 1257 ил. — С.91-92 ↑ 3.0 3.1 3.2 Жилой дом чиновника Т. Ф. Черноярова
ფათიჰი (ტელესერიალი)

ფათიჰი (თურქ. Fatih) — 2013 წლის თურქული ტელესერიალი, რომელიც Kanal d-ს ეთერში გადიოდა 22:00 საათზე. შედგება ხუთი ეპიზოდისგან – დაბალი რეიტინგის გამო, ის ორ თვეში დასრულდა. სერიალში მოთხრობილია ოსმალეთის ფადიშაჰის, მეჰმედ დამპყრობლის შესახებ.
კობიაკოვოს ნაქალაქარი

კობიაკოვოს ნაქალაქარი (რუს. Кобяково городище) — უძველესი დასახლების ნაშთები, როსტოვის ოლქის აქსაის რაიონში. მდებარეობს მდინარე დონის მარჯვენა ნაპირზე, იქ სადაც მდინარე დონზე გადადის აქსაის საავტომობილო ხიდი. კობიაკოვოს ნაქალაქარზე გადის საზღვარი ქალაქებს დონის როსტოვსა და აქსაის შორის. პირდაპირი ან ირიბი კავშირი კობიაკოვოს ნაქალაქარსა და ტანაისს შორის არსებობდა რომის იმპერიისა და ბოსფორის სახელმწიფოს პერიოდიდან (რომელიც ძვ. წ. 63 წლიდან დამოიდებულია რომის იმპერიაზე). ისტორიულ-არქეოლოგიურ ლიტერატურაში დამკვიდრებულია მოსაზრება, რომ მეოტების ყუბანური ტომები ქვემო დონის მიწაზე გადაასახლეს ბოსფორის სახელმწიფოს მეფის ბრძანების შესაბამისად. აღნშნული გადასახლება უნდა შემდგარიყო თანდათანობით. თავდაპირველად დასახლება უნდა მომხდარიყო პოდაზოვსკიესა და ციხესიმაგრის ნაქალაქარებში, შემდეგ მოხდა ნიჟნე-გნილოვსკის ნაქალაქარისა და ბოლოს კობიაკოვოს დასახლება. ს. მახანკოვი, პირველ რიგში ვარაუდობს, რომ არსებობდა მჭიდრო კავშირი ტანაისსა და რომაული პერიოდის მეოტიურ ნაქალაქარებს შორის რომელთა რიცხვშიც შედის კობიაკოვოს ნაქალაქარიც). მეორე რიგში აძლევს მათ საერთო სახელწოდებას „ტანაიტებს“. მესამე რიგში მათ მოსახლეებს უწოდებს „ძველ როსტოველებს“, მეოთხე რიგში, თვლის, რომ დონის როსტოვის ისტორია იწყება ძვ. წ. 23 წლიდან. არსებობს მოსაზრება, რომ კობიაკოვოს ნაქალაქარი წარმოადგენდა ყივჩაყების ხანის რეზიდენციას, რომლის სახელიც იყო კობიაკი. პირველად სიტყვათაშეთანხმება „კობიაკოვოს ნაქალაქარი“ გვხვდება 1570 წლის 7 ივლისს ივანე ნოვოსელცევის მიერ ივანე მრისხანისადმი დაწერილ წერილში. კობიაკოვოს ნაქალაქარს არ აქვს ზუსტი გეოგრაფიული საზღვრები. იგი მდებარეობს მდინარე დონის შემაღლებულ სანაპიროზე, საიდანაც ტურისტული თვალსაზრისით იშლება ულამაზესი ხედი მდინარე დონზე. 1824 წელს ნაქალაქარზე დაიწყო არქეოლოგიური გათხრები და იგი გახდა პირველი ობიექტი სამხრეთ რუსეთში, რომლის შესწავლაც დაიწყეს არქეოლოგიურად. არქეოლოგიურმა გათხრებმა ცხადყო, რომ პირველი დასახლება ამ ტერიტორიაზე არსებობდა ძვ. წ. X-VIII საუკუნეებში. აღსანიშნავი არქეოლოგიური მონაპოვარი თარირდება ახ. წ. I-III საუკუნეებით. ამჟამად კობიაკოვის ნაქალაქარი წარმოდგენილია ნანგრევების სახით, ჩანს არქეოლოგიური გათხრების კვალიც. ელიზავეტოვის ნაქალაქარი პოდაზოვსკიეს ნაქალაქარი ნიჟნე-გნილოვსკის ნაქალაქარი ციხესიმაგრის ნაქალაქარი БСЭ, 1938 г., Том 33. В. Гладченко, И. Капустин. Историческая справка// Аксайский район. Топографическая карта, масштаб 1:100000, Аксай. План-схема, масштаб 1:15000. Карта составлена и подготовлена к изданию ФГУП «11 ВКЧ» в 1998 году, обновлена в 2005 году. Евграф Савельев. Археологические очерки Дона. (Лекции по краеведению). Выпуск IІI-й. М. И. Артамонов. Средневековые поселения на Нижнем Дону. По материалам Северо-Кавказской экспедиции. ОГИЗ, Государственное социально-экономическое издательство, Ленинградское отделение, 1935 год. Ю. Б. Потапова. Кобяково городище — уникальный памятник археологии Аксайского района. С. Маханьков. В 2023 году Ростов вправе отмечать свой двухтысячный день рождения!//Вечерний Ростов. 2012. 27 января. С4. Спасем Ливенцовскую крепость. Судьба Ливенцовки (О Кобяковом городище см. в абзаце 6) «Back 3000. Река Дон, Кобяково городище. За два с половиной часа.» Рекреационно-туристический фильм В. В. Залесского.
სტაროჩერკასკის კარვისებური სამრეკლო

სტაროჩერკასკის კარვისებური სამრეკლო (რუს. Шатровая колокольня) — ორიარუსიანი სამრეკლო სტანიცა სტაროჩერკასკში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მსგავსი არქიტექტურის ერთადერთი ძეგლი სამხრეთ რუსეთში. 1730 წელს სტაროჩერკასკის უფლის აღდგომის ტაძრის ახლოს საფუძველი ჩაუყარეს და ააგეს ორიარუსიანი კარვისებური კოშკი-სამრეკლო. მისი სიმაღლე 45 მეტრზე მეტი იყო. სამრეკლოს პირველ და მეორე სართულზე 1744-1857 წლებში დაცული იყო დონის კაზაკთა არქივი. 1751 წელს სტაროჩერკასკში მონათლეს 1812 წლის საფრანგეთ-რუსეთის ომის მომავალი გმირი, დონის კაზაკების ატამანი, კავალერიის გენერალი მატვეი ივანეს ძე პლატოვი. სტაროჩერკასკის კარვისებური სამრეკლო შედგება სარდაფისაგან, ოთკუთხედი და რვაკუთხედი იარუსებისაგან და კარვისებური ნაწილისაგან, რომლის თავზეც დამაგრებულია ჯვარი. კარვის ზომები მნიშვნელოვნად შემცირდა მის წინამორბედ რვაკუთხა იარუსთან შედარებით. კარვისებური სამრეკლოს სარდაფში გარკვეული პერიოდის განმავლობაში საპატიმრო იყო განთავსებული, რომელშიც გამოკეტილი ჰყავდათ განსაკუთრებით სასტიკი დამნაშავეები. სამრეკლოს პირველი იარუსი არის ორმეტრიანი სქელკედლებიანი რვაკუთხა ნაგებობა, მეორე იარუსს აქვს სათვალთვალო აივანი. შემდეგი იარუსი არის რვა კუთხიანი, იგი კოშკის ყველაზე მაღალი ნაწილია. კედლების შიგნით აუყვება ქვის დახვეული კიბეები, ხოლო რვაკუთხა იარუსში ჩამონატაჟებულ მრგვალ ფანჯრებში (რომელსაც „ჭორებს“ უწოდებენ) სადღესასწაულო ღონისძიებების დროს ამონტაჟებენ სადღესასწაულო განათებას. ↑ „Старочеркасск.Музей-заповедник, Столица Донского казачества“. Ростовчанка (რუსული). 2015-03-26. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-04-15. ციტირების თარიღი: 2017-04-14. ↑ "Шатровая колокольня". siamz-ro.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-04-15. ციტირების თარიღი: 2017-04-14. ↑ Туризм в Донском крае. Описание достопримечательностей Старочеркасска. tourism.donrise.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-04-16. ციტირების თარიღი: 2017-04-14.
დლინოე (დასახლება)

დასახლება დლინოე (რუს. Поселение Длинное) — XI–XIII საუკუნეების დასახლება, მდებარეობს მდინარე ჩრდილოეთის დონეცის მარჯვენა ნაპირზე, ბელოკალიტვინის რაიონი, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მიეკუთვნება სლავური კულტურის მატარებელ ტომებს. დასახლება დლინოეზე გათხრები მიმდინარეობს 2010 წლიდან. როსტოვის ოლქი ძველ დროში ძალიან მჭიდროდ იყო დასახლებული. დასახლებების დიდი ნაწილი მდებარეობდა მდინარის ნაპირებზე. ერთსა და იმავე ადგილზე მოსახლეობა განსახლებული იყო სხვადასხვა ისტორიულ ეპოქაში. ძალიან ცოტა მონაცემებია შემონახული შუა საუკუნეების როსტოვის ოლქის ისტორიის შესახებ. გარკვეულ სასარგებლო ინფორმაციას ვიღებთ დასახლება დლინოეს არქეოლოგიური გათხრების შედეგად. დასახლებაში არქეოლოგიური გათრები დაიწყო 2010 წელს და მას ხელმძღვანელობდა როსტოველი არქეოლოგი რ. პროკოფიევი, რომელმაც დასახლება მიაკუთვნა ძველ რუსულ დასახლებათა რიგს და დაათარიღა XI–XIII საუკუნეებით. არქეოლოგებს დასახლების თარიღის დადგენაში აღმოჩენილი არქეოლოგიური საგნები და XI–XIII საუკუნეების კერამიკის ნაშთები დაეხმარა. ეს მასალები ადასტურებენ, რომ დასახლებაში მცხოვრებ ადამიანებს ურთიერთობა ჰქონდათ თათარ-მონღოლებთან და სლავურ კულტურასთან. დლინოეს გათხრები და კვლევითი სამუშაოები დაიწყო 2010 წელს. საერთო ჯამში სულ გაითხარა 150 კვ. მეტრი ტერიტორია. არქეოლოგიური გათხრები მიმდინარეობდა მდინარის ფლატეს გასწვრივ, რათა ჩამოშლისაგან დაეცვათ არქეოლოგიური ძეგლის კულტურული ფენები. არქეოლოგებმა შეისწავლეს აღმოჩენილი ორმოები, რომელთაგან ორში ძვლების ნარჩენები და კერამიკა იყო წარმოდგენლი, ხოლო ხუთი — სამეურნეო დანიშნულებისა იყო. ერთ-ერთ ორმოს მსხლის ფორმა ჰქონდა, ხოლო მეორე — ქოთნის მოყვანილობისა იყო. აღმოჩენილი ორმები არ იყო ღრმა. აღმოჩენილი მასალები ძირითადად იყო კერამიკა, შინაური და გარეული ცხოველების ძვლები. აღმოჩენილი კერამიკული ქოთნები წითელი და თეთრი თიხისგანაა დამზადებული, რომლებიც შემკულია ხაზოვან-ტალღოვანი ორნამენტებით. აღმოჩენილი ამფორები არის შუა საუკუნეების კერამიკის ტრილიური და ტრაპიზონული სახეობა. ეს ადასტურებს, რომ დასახლების მაცხოვრებლებს კავშირი ჰქონდათ შავი ზღვისა და აზოვის ზღვის ბერძნულ და ვენეციურ მოსახლეობასთან. რამდენიმე არქეოლოგიურ ნივთზე წითელი საღებავით შესრულებული დამღებია აღმოჩენილი. კერამიკული ჭურჭლის გარდა არქეოლოგებმა რკინის დაგრეხილი ბალთები, ბრინჯაოს სარკის ნაშთები, მინის სამაჯურები და მინის მძივები აღმოაჩინეს. Древнерусское поселение Длинное на Северском Донце «Города» И «Замки» Хазарского Каганата. Археологическая Реальность დაარქივებული 2017-10-24 საიტზე Wayback Machine. . Бассейн Дона – Северского Донца. ↑ Керамический комплекс Низовьев Дона в XI - XV вв.
დმანისი (მრავალმნიშვნელოვანი)

დმანისი შეიძლება აღნიშნავდეს: დმანისი — ქალაქი საქართველოში დმანისი — სოფელი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში დმანისი — დმანისის მუნიციპალიტეტის სოფლების ძველი სახელწოდება
დიხთაუ

დიხთაუ (რუს. Дыхтау) — ერთ-ერთი უმაღლესი მწვერვალი ცენტრალური კავკასიონის გვერდით ქედზე, რუსეთის ყაბარდო-ბალყარეთის ტერიტორიაზე. მწვერვალის პიკი 5 კილომეტრით არის დაშორებული საქართველოს სახელმწიფო საზღვარს. სიმაღლე 5205 მ. კავკასიონის მწვერვალებს შორის დიხთაუ იალბუზის შემდეგ სიმაღლით მეორე ადგილზეა. აგებულია კრისტალური ქანებით. დამახასიათებელია ნივალური ლანდშაფტი. დიხთაუზე სათავე აქვს მდინარე ბეზინგის ჩერეკს. მწვერვალზე მისვლა შესაძლებელია ჩრდილოეთი მხრიდან. პირველად დიხთაუზე ავიდნენ 1888 წელს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 593.
დიხსუ

დიხსუ — ხეობის ტიპის მყინვარი რუსეთში, ყაბარდო-ბალყარეთში. მდებარეობს კავკასიონის ქედზე, შხარის, აილამისა და ფიტნარგინის მწვერვალებს შორის. რამდენიმე ნაკადად ეშვება 2040 მ სიმაღლემდე. სიგრძე 13,3 კმ, ფართობი 34 კმ². ფირნის ხაზის სიმაღლე გადის ზღვის დონიდან 3300 მ სიმაღლეზე. მყინვარის ენა ეშვება 2070 მ-მდე და დასაბამს აძლევს მდინარე დიხსუს (მდინარე ბალყარეთის ჩერეკის ერთ-ერთი სათავე). მყინვარის ზედაპირის ფართობის დაახლოებით 20% დაფარულია მორენებით. XIX საუკუნის ბოლოდან მოყოლებული მყინვარმა უკან დაიხია 1750 მ-ით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 593.
კაოკოლენდი

კაოკოლენდი (ინგლ. Kaokolánd; აგრეთვე Kaokoveld) — გვალვიანი მხარე ნამიბიის ჩრდილო-დასავლეთ რეგიონში, დაახლ. 50 000 კმ. კაოკოლენდს დასავლეთით ესაზღვრება ჩონჩხის სანაპირო. ჩრდილოეთით მას ეკვრის მდინარე კუნენე, რომელიც გზას აგრელებას ანგოლაში, მდინარის სახელწოდების მქონე პროვინციაში. მდინარეზე გვხვდება ეპუპას ჩანჩქერი. კუნენე ასევე, გადასერავს ქალაქ რუაკანას, რომელიც ოვამბოლენდეშია (დღეს ომუსატის რეგიონი) განლაგებული დამარალენდის სამხრეთში. კაოკოლენდში მიწათმოქმედება შეუძლებელია, რადგან იქ მხოლოდ წელიწადში 350 მმ. ნალექი მოდის. აქ მცხოვრები ტომები - ჰიმბა და ჰერერო დაკავებულია ნადირობით, შემგროვებლობით და მეცხოველეობით. კაოკოლენდი ცნობილია გარეული ცხოველების მრავალფეროვნებით, რომელმაც 1970-ან წლებში დიდი ზარალი განიცადა ბრაკონიერებისაგან. კაოკოლედში ისეთი იშვიათი ჯიშის ცხოველები ბინადრობენ, როგორიცაა შავი მარტორქა, ანტილოპა ორიქსი, მთის ზებრა, სავანას სპილო მეცნიერები დღემდე დაობენ - არის თუ არა კაოკოლენდის სავანის სპილოები ამოჯახის სრულიად სხვა, ცალკე სახეობა. ყოველ შემთხვევაში სავანის სპილოების ქცევები განსხვავდება აფრიკის კონტინენტზე არსებული ამ ოჯახის სხვა წარმომადგენლების ქცევებისაგან. მიუდგომლობამ, უგზოობამ და ბრაკონიერობამ სავანის სპილოები გადაშენების პირას მიიყვანა. რეგიონის სატრანსპორტო სტრუქტურა სუსტად არის განვითარებული. ამის გამო აქ მოგზაურობა ცოტა რთულია. მეტწილად გადაადგილდე ფეხით. შესაძლებელია ყველგანმავალი ავტომანქანების გამოყენება ან გარკვეულ უბნებამდე საჰაერო ტრანსპორტით გადაადგილება. მიკროავტობუსით გადაადგილება ამ გზებზე ყველაზე მაღალი კლასის მძღოლისთვისაც კი ძალიან რთულია. დამარალენდი ბანტუსტანი ოვამბოლენდი გადაადგილება ნამიბიაში კაოკოლენდი ნამიბიაში დაარქივებული 2007-10-08 საიტზე Wayback Machine. მთები ნამიბიაში ვილდასაფარიკა დაარქივებული 2012-04-02 საიტზე Wayback Machine.
აბოცი

აბოცი — შუასაუკუნეებში საქართველოს ერთ-ერთი განაპირა მხარე, რომელსაც გვიან შუასაუკუნეებში ყაიყულსაც უწოდებდნენ. ვახუშტი ბაგრატიონი, ასე აგვიწერს აბოც-ყაიყულს: „ხოლო ტაშირს, აბოცსა და ბერდუჯ-ბამბაკსა ჰყოფს მთა ირჯანისა და აწ ყარაღაჯად წოდებული“ (ქართლის ცხოვრება, IV, გვ.313) ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 31. ი. სიხარულიძე — აბოცი
აღმოსავლეთი ევროპა

აღმოსავლეთი ევროპა — ევროპის ერთ-ერთი გეოგრაფიული რეგიონი. დასავლეთ ევროპის მსგავსად, ტერმინი აღმოსავლეთი ევროპა სხვადასხვა კონტექსტში სხვადასხვა მნიშვნელობით გამოიყენება. ჩვეულებისამებრ, ამ ტერმინში იგულისხმება დსთ-ს ევროპული ქვეყნები: რუსეთი, ბელარუსი, უკრაინა, მოლდოვა, ყაზახეთი. ცივი ომის ეპოქაში, აღმოსავლეთ ევროპაში შედიოდნენ ვარშავის პაქტის ქვეყნები (პოლონეთი, გდრ, ჩეხოსლოვაკია, უნგრეთი, რუმინეთი, ბულგარეთი), ხშირ შემთხვევაში ალბანეთი და იუგოსლავია, აგრეთვე ბალტიის საბჭოთა რესპუბლიკები (ესტონეთი, ლატვია, ლიეტუვა. ამჟამად, სხვადასხვა პოლიტიკურ და ეკონომიკურ კონტექსტში ამ რეგიონს შეიძლება მიაკუთვნონ ე.წ. „ვიშეგრადის ჯგუფისა“ (პოლონეთი, ჩეხეთი, სლოვაკეთი, უნგრეთი) და ბალკანეთის ნახევარკუნძულის სახელმწიფოები (საბერძნეთის გარდა). დასავლეთი ევროპა სამხრეთი ევროპა ჩრდილოეთი ევროპა ცენტრალური ევროპა ევროპის სუბ-რეგიონები გაეროს თანახმად SocialEast Forum on the Art and Visual Culture of Eastern Europe Tourism Networking of Eastern Europe დაარქივებული 2012-05-02 საიტზე Wayback Machine. Eastern Europe Economy Watch
დმანისი (დმანისის მუნიციპალიტეტი)

დმანისი — დმანისის მუნიციპალიტეტის სოფლების — დიდი დმანისისა და პატარა დმანისის ძველი სახელწოდება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 593.
პაკისტანის კულტურა

პაკისტანის კულტურა — პაკისტანის მოსახლეობის შემოქმედებითი მიღწევების კომპლექტი. პაკისტანის კულტურას შედარებით მწირი ისტორია აქვს და საკუთარ თავში მოიცავს სხვადასხვა თემისთვის დამახასიათებელ სუბკულტურებს. პაკისტანის ტერიტორიაზე არსებობს ექვსი ობიექტი, რომელიც შეტანილია იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. მოჰენჯო-დარო ტაქსილა ტახტი-ი-ბაჰი ლაჰორის ციხესიმაგრე თატა როჰტასის ციხესიმაგრე Lahore International Children's Film Festival Pakistan Culture and Environment დაარქივებული 2017-06-21 საიტზე Wayback Machine. A Journal of Pakistan Studies დაარქივებული 2017-01-17 საიტზე Wayback Machine. Pakistan's Cultural Events Guide დაარქივებული 2020-09-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ Archaeological Ruins at Moenjodaro. World Heritage List № 138. UNESCO. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-28. ციტირების თარიღი: 14 апреля 2011. ↑ Taxila. World Heritage List № 139. UNESCO. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-28. ციტირების თარიღი: 14 апреля 2011. ↑ Buddhist Ruins of Takht-i-Bahi and Neighbouring City Remains at Sahr-i-Bahlol. World Heritage List № 140. UNESCO. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-28. ციტირების თარიღი: 14 апреля 2011. ↑ Fort and Shalamar Gardens in Lahore. World Heritage List № 171. UNESCO. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-28. ციტირების თარიღი: 14 апреля 2011. ↑ Historical Monuments at Makli, Thatta. World Heritage List № 143. UNESCO. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-28. ციტირების თარიღი: 14 апреля 2011 года. ↑ Rohtas Fort. World Heritage List № 586. UNESCO. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-28. ციტირების თარიღი: 14 апреля 2011.
დმანისის პლატო

დმანისის პლატო — პლატო საქართველოს სამხრეთ მთიანეთში, მდინარე მაშავერის ზემო დინების აუზში. აგებულია მეოთხეული ასაკის დოლერიტული ლავებით. გვხვდება ტბიურ-ტუფოგენური ქვიშების გამოსავლებიც. მაღლდება აღმოსავლეთიდან (900 მ-დან) დასავლეთისაკენ (1800 მ-მდე). დასერილია მდ. მაშავერისა და მისი შენაკადების კანიონებით. დმანისის პლატოზე ზომიერად ნოტიო ჰავაა. იცის ცივი ზამთარი და ხანგრძლივი თბილი ზაფხული. ჰაერის საშუალო წლიური ტემპერატურა 5-10 °C შორის მერყეობს, იანვრის საშუალო ტემპერატურა -2 °C, -7 °C, ივლისის 13-21 °C. ნალექები 570-700 მმ წელიწადში. დმანისის პლატოს მთავარი მდინარეა მაშავერა. მისი შენაკადებია ფინეზაური, შაჰმარლო, სარფადარა და სხვა. ბევრია პატარა ტბა, მ. შ. უდიდესია ოროზმანი. პლატოზე გაბატონებულია მთის შავმიწა ნიადაგი, არის მთის მდელოს ნიადაგიც. დმანისის პლატოზე ჭარბობს მთის სტეპები, რომლებიც ზემოთ (დასავლეთით) მდელოს ფორმაციებში გადადის. კანიონებში შემორჩენილია წიფლნარი და მუხნარ-რცხილნარი. ტერიტორიის დიდი ნაწილი მთის სტეპურ ლანდშაფტს უჭირავს. ფრაგმენტების სახით გავრცელებულია დაჭაობების მდელოს და ხევ-ხრამების ლანდშაფტები. ჯაყელი ქ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 461. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 60.
დმანისის სიონი

დმანისის სიონი — VI საუკუნის ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი სამეკლესიიანი ბაზილიკის ტიპისა, სოფ. პატარა დმანისის მახლობლად, ნაქალაქარ დმანისში. საშენი მასალისა და მორთულობის ხასიათით უახლოვდება ბოლნისის სიონსა და ქვემო ბოლნისის სამეკლესიიან ბაზილიკას. თავდაპირველი სახით მხოლოდ შუა ნავმა მოაღწია, გვერდითი ნაწილები მნიშვნელოვნად არის გადაკეთებული. დმანისის სიონი ნაგებია მცირე ზომის რუხი ფერის მქისედ დამუშვებული ქვით, გამოუყენებიათ აგური და რიყის ქვაც, კონსტრუქციულად მნიშვნელოვანი ნაწილები ამოყვანილია სუფთად გათლილი კვადრებით. გადახურულია ბრტყელი ქვის ფილებით, სამხრეთიდან ტაძარს მიშენებული აქვს კარიბჭე და სანათლავი, ჩრდილოეთიდან — სამკვეთლო. ტაძარი შიგნიდან მოხატული ყოფილა — საკურთხეველში შემორჩენილის წმინდანთა გამოსახულებანი და წარწერები. მოგვიანებით, 1213–1222 წლებს შორის, ლაშა-გიორგის მეფობაში დასავლეთიდან ტაძრისათვის მდიდრულად მოჩუქურთმებული კარიბჭე მიუშენებიათ. იგი ძირითადი ნაგებობისაგან განსხვავდება სტილითა და მორთულობის ხასიათით. კარიბჭეს სამივე ფასადი, ყველა სვეტი და თაღი მოპირკეთებულია ღია მწვანე თლილი ქვის ფილებით; გადახურულია ოთხ ბოძზე ამოყვანილი, თაღბზე დაყრდნობილი კამარით. კარიბჭეს ერთ-ერთ წარწერაში მოხსენიებულია ლაშა-გიორგი. დმანისის სიონის აღმოსავლეთ მხარეს აღმართულია გეგმით ოთხკუთხა სამრეკლო, რომელიც მრავალჯერ არის გადაკეთებული. ჩრდილო-აღმოსავლეთით წმ. მარინეს მცირე ზომის ერთნავიანი ეკლესიაა, რომელიც სამხრეთ ფასადზე, შესასვლელის ზემოთ წყობაში ჩასმულ მოზრდილ ქვაზე ამოკვეთილი მხედრული წარწერის თანახმად, განახლებულია 1702 წელს ბატონიშვილი მარიამის გამდელის – ისახარის მიერ. 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დმანისის სიონი ბერიძე ვ., ძველი ქართული ხუროთმოძღვრება, თბ., 1974; მუსხელიშვილი ლ., დმანისი (ქალაქის ისტორის და ნაქალაქარის აღწერა), კრ.: შოთა რუსთაველის ეპოქის მატერიალური კულტურა, თბ., 1938 საღარაძე შ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 595. საღარაძე შ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?. ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-07-01. ციტირების თარიღი: 2020-02-02.
ჯერემი კორბინი

ჯერემი ბერნარდ კორბინი (ინგლ. Jeremy Bernard Corbyn; დ. 26 მაისი, 1949) — ბრიტანელი პოლიტიკოსი, ლეიბორისტული პარტიის ლიდერი 2015 წლის 12 სექტემბრიდან 2020 წლის 4 აპრილამდე. თანამდებობა დაიკავა ედი მილიბენდის გადადგომის შემდეგ, როდესაც 2015 წლის საპარლამენტო არჩევნებში ლეიბორისტები დამარცხდნენ. 2017 წლის ივნისის ვადამდელ საპარლამენტო არჩევნებში ჯერემი კორბინის ლიდერობით ლეიბორისტებმა წინა შედეგი გააუმჯობესეს, თუმცა გამარჯვება მაინც ვერ მოახერხეს. ჯერემი კორბინი - ტაბულა ჯერემი კორბინი - კვირა
ელას ვერონა (საფეხბურთო კლუბი)

„ელას ვერონა“ (იტალ. Hellas Verona F.C.) — იტალიური საფეხბურთო კლუბი ვენეტოს რეგიონის ქალაქ ვერონიდან. დაარსდა 1903 წელს. ასპარეზობს იტალიის სერია A-ში. საშინაო მატჩებს ატარებს სტადიონ მარკ'ანტონიო ბენტეგოდიზე, რომელიც 39 371 მაყურებელს იტევს. 1984-85 წლების სეზონში კლუბმა შეძლო იტალიის ჩემპიონის ტიტულის მოპოვება. „ელას ვერონა“ არის იტალიის ჩემპიონი ერთადერთი კლუბი, რომელიც არ არის საკუთარი რეგიონის დედაქალაქიდან. ლოგოზე გამოსახულია 2 მასტიფი. სერია A ჩემპიონი: 1984/85 სერია B: ჩემპიონი (3): 1956/57, 1981/82, 1998/99 იტალიის თასი ფინალისტი (3): 1975/76, 1982/83, 1983/84 შენიშვნა: დროშა აღნიშნავს ეროვნულ ნაკრებს რომელიც განსაზღვრულია ფიფა-ს წესებით. მოთამაშეები შესაძლოა რამდენიმე ფიფა-ს არაწევრ ქვეყანას/ტერიტორიას მიეკუთვნებოდნენ. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ელას ვერონა (საფეხბურთო კლუბი) ოფიციალური საიტი ელას ვერონა Twitter-ზე კლუბის პროფილი Soccerway-ზე კლუბის პროფილი Transfermarket-ზე
დმანისხევი

დმანისხევი, დბანისხევი — ისტორიულ-გეოგრაფიული რეგიონი, აღმოსავლეთ-ტერიტორიული ერთეული შუა საუკუნეების საქართველოში, ახლანდელი ბოლნისისა და დმანისის რაიონების ტერიტორიაზე, მაშავერის ხეობის ადრინდელი სახელწოდება. მდ. მაშავრის აუზი (თავისი შენაკადებით: ფინეზაური, კაზრეთი, გეტისწყალი და სხვ.) ძველი დროიდანვე ცალკე გეოგრაფიულ ერთეულს („ხევს“) ქმნიდა. VII ს. სომხური გეოგრაფის მიხედვით, მას „ქვეშაფორ“ („ქვეშის ხევი“) ერქვა. ეს სახელწოდება ამ ერთეულს, ჩანს, მისი ცენტრის — ქვეშის ციხის — მიხედვით უწოდეს. ეს ციხე სტრატეგიულ ადგილას, გეტის ხევისა და მაშავრის შესაყარში ამოზიდულ კლდოვან მასივზე იყო აღმართული. ძველი ქართული საისტორიო გადმოცემის თანახმად ტრადიციულად „ქვეშის ხევი“ გაჩიანის ანუ სამშვილდის საერისთავოში შედიოდა. ადრეულ შუა საუკუნეებში აქ საეპისკოპოსოც დაარსდა. აქედანვეა ცნობილი VI–VII სს. ბიზანტიური მონეტების ცალები. VI საუკუნეში ააგეს დმანისის სიონის ტაძარი. „ქვეშის ხევის“ შემადგენელ მცირე ხევებში რელიგიურ ცენტრების არსებობაზე მიუთითებს რეგიონში შემორჩენილი ძეგლები: გეტის ხევში — აკაურთის V–VI სს. ეკლესია, სტელები, დამბლუტის ხევში — უკანგორის ეკლესია (V ს.), კაზრეთის ხევში — VI ს. სტელები და სხვ. საყურადღებოა რელიეფური წარწერები უკანგორიდან (V ს.) და ბალიჭიდან (VI–VII სს.), ასევე VII–IX სს. ბერძნული წარწერა კაზრეთის ხეობიდან. IX ს-იდან დმანისი იწყებს გაქალაქებას და, როგორც ჩანს, მთელი ხეობის ცენტრი ხდება. აქედან მომდინარეობს სახელწოდება „დმანისხევიც“, რომელიც XIX საუკუნემდე შემორჩა. დმანისის გაქალაქება მჭიდროდ იყო დაკავშირებული დიდი მნიშვნელობის სავაჭრო-საქარავნო გზებთან, რომლებიც აქ იყრებოდნენ: ფინეზაურის ხეობით ერთი გზა ტაშირსა და სომხეთში გადიოდა, მეორე — მაშავრის აყოლებით ჯავახეთისკენ, შემდეგ კი — ტაოსა და ბიზანტიისაკენ მიემართებოდა. დმანისში, გარდა ქართველებისა, ცხოვრობდა ვაჭრობა-ხელოსნობის მიმდევარი სომხური და მუსლიმი მოსახლეობაც, რასაც მოწმობს საფლავის ქვები სომხური და არაბული წარწერებით. არაბობის დროიდან მოკიდებული დმანისს ჰყავდა ამირაც — ქალაქის გამგებელი. ზოგიერთი ამირას სახელი შემორჩა ნარატიულ წყაროებსა და ეპიგრაფიკას. შუა ფეოდალურ ხანაში ქალაქი დმანისი და დმანისხევის უდიდესი ნაწილი სამეფო მამული იყო, რომელსაც მეფის მოხელენი განაგებდნენ (ზოგიერთი მათგანი ცნობილია ეპიგრაფიკული ძეგლებიდან). გვიანდელ ფეოდალურ ხანაში დმანისხევი „საორბელოდ“, ორბელიშვილების სათავადოდ იქცა, შედიოდა მეწინავე სადროშოში. ამ სათავადოს რეზიდენცია იყო ტანძიაში (გეტისხევი), ხოლო საძვალე — დმანისში. XVII საუკუნეში საორბელოში ცალკე სათავადოდ გამოიყო საზურაბიშვილო, რომელიც კაზრეთის ხეობაში დამკვიდრდა. ორბელიშვილთა და ზურაბიშვილთა სააღმშენებლო მოღვაწეობა კარგად ჩანს ტანძიის, ქვეშის, დავითგარეჯისა და კაზრეთის ხეობის ტაძართა წარწერებიდან. მომდევნო საუკუნეების ძნელბედობამ დმანისხევის მკვიდრი მოსახლეობა იძულებული გახადა მიეტოვებინა იქაურობა. თითქმის მთლიანად დაცარიელებულ ტერიტორიებზე შემდგომ დასახლდა ჯავახეთიდან და შიდა ქართლიდან ჩამოსული ქართული, აგრეთვე სომხური და თურქულენოვანი მოსახლეობა. მუსხელიშვილი ლ., არქეოლოგიური ექსკურსიები მაშავერის ხეობაში, თბ., 1941. ბერძენიშვილი დ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?.