laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
საბერძნეთის ნომები

ნომი (მუნიციპალიტეტი; ბერძ. νομοί) — მეორე დონის ადმინისტრაციული ერთეული საბერძნეთში. ქვემოთ მოცემულია ყველა ნომები საბერძნეთში მათი ადგილმდებარეობის ადმინისტრაციული რაიონების და რუკაზე ნუმერაციის შესაბამისად. 1. ატიკა: 1.1. ათენი 1.2. აღმოსავლეთი ატიკა 1.3. პირეი 1.4. დასავლეთი ატიკა 2. ევბეია 3. ევრიტანია 4. ფოკიდა 5. ფთიოტიდა 6. ბეოტია 7. ქალკიდიკი 8. იმათია 9. კილკისი 10. პელა 11. პიერია 12. სერე 13. სალონიკი 14. ხანიის ნომი 15. ირაკლიონის ნომი 16. ლასითის ნომი 17. რეთიმნოს ნომი 18. დრამის ნომი 19. ევროსი 20. კავალის ნომი 21. როდოპის ნომი 22. ქსანთის ნომი 23. არტის ნომი 24. იანინის ნომი 25. პრევეზის ნომი 26. ტესპროტია 27. კერკირის ნომი 28. კეფალონიის ნომი 29. ლეფკადის ნომი 30. ზაკინთოსის ნომი 31. ქიოსის ნომი 32. ლესბოსის ნომი 33. სამოსის ნომი 34. არკადია 35. არგოლიდა 36. კორინთია 37. ლაკონია 38. მესინია 39. კიკლადის ნომი 40. დოდეკანესის ნომი 41. კარდიცის ნომი 42. ლარისის ნომი 43. მაგნისია 44. ტრიკალის ნომი 45. აქაია 46. ეტოლია და აკარნანია 47. ელისი 48. ფლორინის ნომი 49. გრევენის ნომი 50. კასტორია 51. კოზანის ნომი World Gazetteer
დოსპატი

დოსპატი (ბულგ. Доспат; ბერძ. Δεσπάτης) — მდინარე ბულგარეთსა და საბერძნეთში. მდინარე მესტას მარცხენა შენაკადი. სათავე აქვს როდოპის მთებში, ზღვის დონიდან 1647 მ სიმაღლეზე. სიგრძე 97 კმ, აუზის ფართობი 633 კმ². ზემო დინებაში მთის მდინარეა გამოკვეთილი სწრაფი დინებით, ქვემო მონაკვეთში ვაკის მდინარეა. ძირითადად ბულგარეთის ტერიტორიაზე მიედინება, საბერძნეთში შესვლის შემდეგ შეერთვის მდინარე მესტას. მდინარეზე აგებულია ჯებირი, რომელიც ქმნის ამავე სახელწოდების წყალსაცავს. საბერძნეთის მდინარეების სია დოსპატის წყალსაცავი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მდინარე დოსპატი მდინარე დოსპატის შესახებ[მკვდარი ბმული] მდინარე დოსპატი - ფოტოსურათები[მკვდარი ბმული] Енциклопедия „Пирински край“, том 1, Благоевград, 1995. Енциклопедия „България“, том 3, Издателство на БАН, София, 1981.
ოპერის თეატრი

ოპერის თეატრი — შენობა, სადაც იდგმება და სრულდება ოპერები. ოპერის თეატრში აგრეთვე შეიძლება სრულდებოდეს სხვა სახის თეატრალური დადგმები. საკონცერტო დარბაზების სია ოპერის თეატრების სია თეატრი ოპერა ნიუ-იორკის შტატის ოპერის თეატრი ლინკოლნ ცენტრში. კოპენჰაგენის ოპერა, დანია დიდი თეატრი, რუსეთი სიდნეის ოპერის თეატრი აუდიტორიო-დე-ტენერიფე, კანარის კუნძულები, ესპანეთი ოპერა გარნიე, პარიზი, საფრანგეთი ოდესის ოპერისა და ბალეტის თეატრი, ოდესა, უკრაინა წარ-მემორიალის ოპრის სახლი, სან-ფრანცისკო, კალიფორნია ნოვოსიბირსკის ოპერისა და ბალეტის თეატრი, ნოვოსიბირსკი, რუსეთი დრეზდენის ოპერის თეატრი, გერმანია მეტროპოლიტენის ოპერის თეატრი, ლინკოლნის ცენტრში, ნიუ-იორკი ოსლოს ოპერის თეატრი ბერლინის სახელმწიფო ოპერა ნატიფი ხელოვნების სასახლე, მეხიკო ალექსანდრიის ოპერის სახლი, ალექსანდრია, ეგვიპტე პალაუ-დე-ლეს-არტს-რეინა სოფია, ვალენსია, ესპანეთი თეატრი კოლონი, ბუენოს აირესი, არგენტინა თეატრი მასიმო, პალერმო, იტალია თეატრი სან-კარლო, ნეაპოლი, იტალია ჯუზეპე ვერდის სახელობის ოპერის თეატრი, ტრიესტი, იტალია "The Layout of a Traditional Opera House" "მსოფლიოს უდიდესი ოპერის თეატრები" ოპერის თეატრის გამოსახულებიანი საფოსტო ბარათები "ოპერის ისტორია" historyworld.net-ზე
ერითროპოტამოსი

ერითროპოტამოსი (ბერძ. Ερυθροπόταμος – „წითელი მდინარე“) — მდინარე ბულგარეთის სამხრეთ და საბერძნეთის ჩრდილოეთ ნაწილში. მიედინება ბულგარეთის ივაილოვგრადის ოლქისა და საბერძნეთის ევროსის ნომის ტერიტორიაზე. მდინარის თურქული სახელწოდებაა „Küzüldeli Su“. სათავე აქვს როდოპის მთების სამხრეთ კალთაზე. სიგრძე დაახლოებით 100 კმ. მდინარე მარიცას ერთვის ქალაქ დიდიმოტიქონთან ახლოს. ჯერ გაედინება ჩრდილოეთური მიმართულებით, შემდეგ აღმოსავლეთისაკენ იხრება, სანამ ისევ ჩრდილოეთურ მიმართულებას არ მიიღებს. შემდეგ ისევ აღმოსავლურ დინებას ექვემდებარება მდინარე მარიცის შეერთებამდე. ქვემო დინებაში გაშლილია დაბლობ ტერიტორიაზე. ბულგარეთის ტერიტორიაზე ერითროპოტამოსს „Луда река“ ეწოდება. საბერძნეთის მდინარეების სია ერითროპოტამოსი დაარქივებული 2012-10-19 საიტზე Wayback Machine.
საბარკლეთი

საბარკლეთი — სოფელი საქართველოში, სამხრეთ ოსეთის დროებითი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულის ახალგორის მუნიციპალიტეტში (ლარგვისის თემი), მდინარე ჭურთის (ქსნის მარჯვენა შენაკადი) ზემოთში. ზღვის დონიდან 1520 მ, ახალგორიდან 37 კმ. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ არ ცხოვრობს. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 546.
სალბიერი

სალბიერი — სოფელი საქართველოში, სამხრეთ ოსეთის დროებითი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულის ახალგორის მუნიციპალიტეტში, ალევის ქედის დასავლეთ კალთაზე, მდინარე ქსნის ხეობაში. თემის ცენტრი (სოფლები: დელკანი, მოსაბრუნი, ნაგომევი, ჩორჩანი, ძეგლევი, ჯვარისუბანი). ზღვის დონიდან 1160 მ, ახალგორიდან 7 კმ, ქსნიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 33 კმ. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 17 კაცი. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 688.
საძეგური პირველი

საძეგური პირველი — სოფელი საქართველოში, სამხრეთ ოსეთის დროებითი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულის ახალგორის მუნიციპალიტეტში (კორინთის თემი), მდინარე ქსნის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1050 მ, ახალგორიდან 12 კმ. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 161 კაცი. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. საძეგურიდან ბარის სოფლებში არიან გადასახლებულები კობაურები (მაგ., ლამისყანაში). ახალგორის განძი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 217. ↑ გვრიტიშვილი დ., ფეოდალერი საქართველოს სოციალური ურთიერთობის ისტორიიდან, თბ.: „სახელგამი“, 1955. — გვ. 76.
ბრეტანი

ბრეტანი (ფრანგ. Bretagne, ბრეტ. Breizh) — რეგიონი საფრანგეთის ჩრდილო-დასავლეთში, ბრეტანის ნახევარკუნძულზე, ატლანტის ოკეანის სანაპიროზე. შედგება 4 დეპარტამენტისაგან: კოტ-დ’არმორი, ფინისტერი, ილი და ვილენი, მორბიანი. ისტორიულად ბრეტონიაში შედიოდა აგრეთვე კიდევ ერთი დეპარტამენტის ტერიტორია: ატლანტიის ლუარა. ფართობი - 27,2 ათასი კვ.კმ., მოსახლეობა - 2,9 მლნ. ქალაქები: რენი, კემპერი, სენ-ბრიე, ვანი. ბრეტანის ყველაზე დიდი ქალაქია ნანტი. ენა - ფრანგული ოფიციალურია, მაგრამ აქ გავრცელებულია აგრეთვე ბრეტონული ენა. ისტორიულ ბრეტანში ამ ენაზე რამდენიმე ასეულ ათასი ადამიანი ლაპარაკობს. იულიუს კეისრის დაპყრობის შემდეგ (ახ.წ. 56), გახდა გალო-რომაული პროვინცია არმორიკა. მათი წასვლის შემდეგ გაუკაცრიელდა. აღდგენილ იქნა ბრეტანის სახელით კელტების მიერ, რომლებიც გამოიქცნენ ბრიტანეთიდან ანგლო-საქსების შემოსევის შემდეგ (მე-5ს.). მიუხედავად ნორმანების, კაროლინგების და კაპეტიდების ზეწოლისა, ინარჩუნებდა კულტურულ და პოლიტიკურ დამოუკიდებლობას. ანექსირებულ იქნა საფრანგეთის მიერ 1547 წელს. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ აქ სეპარატისტული მოძრაობა დაიწყო. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 518.
უკანამხარი (ახალგორის მუნიციპალიტეტი)

უკანამხარი — სოფელი საქართველოში, სამხრეთ ოსეთის დროებითი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულის ახალგორის მუნიციპალიტეტში (ცხრაძმის თემი), მდინარე ცხრაძმულის (ქსნის მარცხენა შენაკადი) ხეობაში. ზღვის დონიდან 1480 მ, ახალგორიდან 30 კმ. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 12 კაცი. საბჭოთა პერიოდში შედიოდა ლარგვისის სასოფლო საბჭოში. განვითარებული იყო მეცხვარეობა. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 119.
უკანაუბანი

უკანაუბანი — სოფელი საქართველოში, სამხრეთ ოსეთის დროებითი ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულის ახალგორის მუნიციპალიტეტში (ცხრაძმის თემი), მდინარე ცხრაძმულის (ქსნის მარცხენა შენაკადი) ზემოთში. ზღვის დონიდან 1530 მ, ახალგორიდან 36 კმ., უკანამხარიდან 6 კმ. 2002 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 10 კაცი. საბჭოთა პერიოდში შედიოდა ლარგვისის სასოფლო საბჭოში. განვითარებული იყო მეცხვარეობა. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 119.
საქართველოს მწვანეთა პარტია

საქართველოს მწვანეთა პარტია —მემარცხენე-ცენტრისტული პოლიტიკური პარტია საქართველოში, რომლის ძირითადი პრინციპებია: ეკოლოგია, დემოკრატია, არაძალადობა. 1988 წლის მაისში „რუსთაველის საზოგადოებაში“ შეიქმნა „მწვანეთა მოძრაობის“ პირველი სეგმენტი-ეკოლოგიური ასოციაცია, რომლის თავმჯდომარედ ზურაბ ჟვანია აირჩიეს. 1990 წელს ჩამოყალიბდა მწვანეთა პარტია. პარტიის დამფუძნებლები იყვნენ: ზურაბ ჟვანია, გრიგოლ თუმანიშვილი, გიორგი ბარამიძე, რევაზ ადამია და ა.შ. 1990 წლის 28 ოქტომბრის არჩევნებში მწვანეები გაერთიანდნენ ბლოკ „თავისუფლება“-ში, მაგრამ ვერ გადალახეს ბარიერი. 1992 წლის არჩევნებში მწვანეებმა პარლამენტში გაიყვანეს 11 კაცი. 1993 წელს მწვანეთა პარტიის წევრები შეუერთდნენ მოქალაქეთა კავშირს. მწვანეთა პარტიიდან მოქალაქეთა კავშირის დაფუძნებაში მონაწილეობდნენ: ზურაბ ჟვანია, რევაზ ადამია, გიორგი ბარამიძე, ლევან მამალაძე, ზურაბ ნოღაიდელი და ა.შ. 2008 წელს შეიქმნა პარტიის ახალგაზრდული ფრთა - საქართველოს ახალგაზრდა მწვანეები, რომლებმაც მოგვიანებით, 2011 წელს, იდეოლოგიური უთანხმოების გამო, დატოვეს პარტია და დამოუკიდებელ ორგანიზაციად ჩამოყალიბდნენ. 2014 წლის ადგილობრივ არჩევნებში პარტიამ მიიღო 0,63%. 2020 წლის საპარლამენტო არჩევნებში პარტიამ მიიღო 1305 ხმა (0,07%). 2024 წლის 3 ივნისს ცნობილი გახდა, რომ პარტიამ ხელი მოაწერა საქართველოს პრეზიდენტის, სალომე ზურაბიშვილის მიერ შექმნილ „ქართულ ქარტიას“. მწვანეთა პარტია მიზნად ისახავს ისეთი საზოგადოების შექმნას, „რომელშიც ყოველი ადამიანი უზრუნველყოფილი იქნება ჯანსაღი, სუფთა და უსაფრთხო გარემოთი, რომელიც ჰარმონიულად შეუხამებს ურთიერთს ამჟამინდელი და მომავალი თაობების ინტერესებსა და მოთხოვნილებებს, საზოგადოება, რომელიც ორიოდ ათწლეულში არ ამოწურავს საუკუნეებისთვის განკუთვნილ რესურსებს, რომელშიც ადამიანი კი არ იარსებებს სახელმწიფოსთვის, არამედ სახელმწიფო – ადამიანისათვის, სადაც ყოველ მოქალაქეს ექნება საკუთარი შესაძლებლობების სრულად გამოვლენის საშუალება; საზოგადოება, რომლისთვისაც თითოეული ადამიანის სიცოცხლე უდიდესი ფასეულობა იქნება“. ↑ European Green Party. ↑ Global Greens, Full Member Parties. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-10-20. ციტირების თარიღი: 2011-07-13. ↑ https://www.nplg.gov.ge/opentext/index.php?y=2001&art=736 ↑ შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-01-04. ციტირების თარიღი: 2021-03-04. ↑ 17 პარტია და 5 დამოუკიდებელი დეპუტატი | "ქართულ ქარტიაზე" ხელმოწერები დასრულდა ↑ საქართველოს მწვანეთა პარტიის ძირითადი პრინციპები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-11-12. ციტირების თარიღი: 2011-07-13.
ალვანი

ალვანი (ალონი — ქართული საისტორიო წყაროების მიხედვით) — ველი კახეთში (ახლანდელი ახმეტის მუნიციპალიტეტში). XVI საუკუნის შუა წლებში კახეთის მეფე ლევანმა ალვანის ველი თუშებს უწყალობა საზამთრო საძოვრებად. თეიმურაზ II-ისა და ერეკლე II-ის მიერ თუშებისათვის 1757 წელს ნაბოძები სიგელიდან ირკვევა, რომ იმხანად ველს მხოლოდ საძოვრებად იყენებდნენ. თუშების მუდმივ საცხოვრებელ ადგილად იგი XIX საუკუნის დასაწყისიდან გადაიქცა. იმ დროს გაჩნდა სოფ. ალვანიც (ახლანდელი ზემო ალვანი და ქვემო ალვანი). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 304.
ათენის ნომი

ათენის ნომი (ბერძ. Αθήνα) — ნომარხია საბერძნეთში, ატიკას ნომოსში. ნომარხიის დიდი ნაწილი უჭირავს დედაქალაქს — ათენს. პირეის ნომარხიასთან ერთად ქმნის ათენ-პირეის ჰიპერნომარხიას .ნომარხი — იანის სგუროსი (ბერძ. Γιάννης Σγουρός). მოსახლეობის რაოდენობა — 2 664 776 ადამიანი ფართობი — 361 კმ² საბერძნეთის ნომები ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2011-05-01 საიტზე Wayback Machine.
აღმოსავლეთი ატიკა

აღმოსავლეთი ატიკა (ბერძ. Ανατολική Αττική) — ნომარხია საბერძნეთში, ატიკას ნომოსში. ნომარხიის დედაქალაქი — პალინი. მოსახლეობის რაოდენობა — 403 918 ადამიანი ფართობი — 1 459 კმ² საბერძნეთის ნომები ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2008-07-01 საიტზე Wayback Machine.
პირეის ნომი

პირეის ნომი (ბერძ. Πειραιάς) — ნომარხია საბერძნეთში, ატიკას ნომში. ნომარხიის დედაქალაქი — პირეოსი. მოსახლეობის რაოდენობა — 541 504 ადამიანი ფართობი — 929 კმ² საბერძნეთის ნომები ოფიციალური საიტი
დასავლეთი ატიკა

დასავლეთი ატიკა (ბერძ. Δυτική Αττική) — ნომარხია საბერძნეთში, ატიკას ნომოსში. ნომარხიის დედაქალაქი — ელეფსისი. მოსახლეობა — 151 612 ადამიანი ფართობი — 1 059 კმ² საბერძნეთის ნომები ოფიციალური საიტი
დავით რექტორი

დავით რექტორი, დავით ალექსის ძე (ალექსიშვილი) მესხიშვილი (დ. 1745 — გ. 1824) — ქართველი მეცნიერი, მწიგნობარი, პედაგოგი, კალიგრაფი. დაახლოებით 1764-1765 წლებში დაამთავრა თბილისის სემინარია. 70-იანი წლების ბოლოსა და 80-იანი წლების დასაწყისში ერეკლე II-ის კარზე მდივან-მწიგნობარი იყო და გაიოზ რექტორთან ერთად ხელმძღვანელობდა განათლების საქმეს. 1783 წელს გაიოზ რექტორის რუსეთში გამგზავრების შემდეგ თელავის სემინარიაში ჯერ რექტორის მოვალეობის შემსრულებელი იყო, 1790 წლიდან სემინარიის გაუქმებამდე (1801) კი მისი რექტორი. ეწეოდა ნაყოფიერ სამეცნიერო-პედაგოგიურ მოღვაწეობას. სემინარიაში ასწავლიდა გრამატიკას, თეორიულ ფიზიკას, ეთიკას, მაგრამ ოფიციალური სასწავლო გეგმები არ აკმაყოფილებდა და ფართოდ გაშალა საგანმანათლებლო მუშაობა — სემინარიაში დააარსა ლიტერატურული-შემოქმედებითი წრე. დავით რექტორი ავტორია მრავალი სახელმძღვანელოსი („არითმეტიკა“, „სწავლანი ოთხნაწილედნი“, ქართული წერის დედნები და სხვა). მეფე გიორგი XII-ის დავალებით დავით რექტორს შეუმოწმებია ნათლისმცემლის, კალოუბნის, სიონის, ქაშვეთის, მცხეთისა და ანჩისხატის სკოლები. მან შეადგინა ხელნაწერთა სია, რომელიც ცნობილია 1810 წლის კატალოგის სახელწოდებით. მასვე ეკუთვნის მეორე ბიბლიოგრაფიული ნაშრომი „ძველთა ქართველთა მთარგმნელთათვის“, სადაც თავმოყრილია ცნობები ძველი ქართველი მწერლებსა და მთარგმნელებზე. დავით რექტორი ეწეოდა ლექსიკოგრაფიულ მუშაობასაც. განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია სულხან-საბა ორბელიანის ლექსიკონის კომენტარები (დაზუსტებულია ცალკეული სიტყვების მნიშვნელობა, ზოგჯერ კი დამატებულია ახალი სიტყვები თავისი განმარტებით). დავით რექტორის პოეტურ მემკვიდრეობაში შეიმჩნევა ფრანგ განმანათებელთა იდეების კვალი და ანტონ I-ის სქოლატიკური სკოლის გავლენა. დავით რექტორი დახვეწილი და ნაყოფიერი კალიგრაფი იყო. მის მიერ გადაწერილ მრავალრიცხოვან ხელნაწერთაგან აღსანიშნავია ქართული სიტყვაკაზმული მწერლობის ორტომიანი ანთოლოგია (ხელნაწერი S-1511, 1512, ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრი). როგავა ა., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 291. გაზ. „ივერია“, №39, 24 ნოემბერი, 1877.
ცენტრალური საბერძნეთი

ცენტრალური საბერძნეთი (ბერძ. Στερεά Ελλάδα) — ისტორიულ-გეოგრაფიული რეგიონი საბერძნეთის ცენტრალურ ნაწილში. გვიანდელი შუა საუკუნეების საბერძნეთში ოსმალთა ბატონობის დროს, ტერიტორია ცნობილი იყო როგორც რუმელია (ბერძ. Ρωμυλία). ეს დასახელება სასაუბრო თურქულში დღემდე გამოიყენება. ცენტრალური საბერძნეთი 1987 წლის რეფორმამდე საბერძნეთის ადმინისტრაციული რეგიონი იყო, ამჟამად კი მისი ტერიტორია სამი პერიფერიის შემადგენლობაშია მოქცეული: უდიდესი ნაწილი ეკუთვნის ცენტრალური საბერძნეთის პერიფერიას, რომელიც მთლიანად ცენტრალური საბერძნეთის რეგიონის ტერიტორიაზე მდებარეობს, ხოლო დანარჩენი ნაწილები დასავლეთ საბერძნეთის და ატიკას პერიფერიების შემადგენლობაშია. ცენტრალურ საბერძნეთის პერიფერიაში შედის 6 ნომი: ევბეის ნომი ევრიტანია ფტიოტიდა ფოკიდა ბეოტია პერიფერიის ცენტრია - ქალაქი ლამია. ცენტრალური საბერძნეთი ყველაზე მთიანი რეგიონია საბერძნეთში. ცხრილში მოცემულია უდიდესი მთები: ათენი ლამია ჩალკიდა აგრინიო თებე ლივადეია საბერძნეთის ადმინისტრაციული დაყოფა საბერძნეთის პერიფერიები ოფიციალური საიტი ↑ https://www.statistics.gr/el/2021-census-res-pop-results
ევრიტანია

ევრიტანია (ბერძ. Ευρυτανία) — ნომი საბერძნეთში, ცენტრალური საბერძნეთის რეგიონში, ევრიტანია ერთ-ერთი მეჩხრად დასახლებული ნომია საბერძნეთში. ნომის დედაქალაქია — კარპენისიონი. მოსახლეობის რაოდენობა — 32 053 ადამიანი ფართობი — 1 869 კმ² პერიფერიული ერთეული ევრიტანია იყოფა 2 მუნიციპალიტეტად. საბერძნეთის ნომები ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2009-11-24 საიტზე Wayback Machine.
ფთიოტისი

ფთიოტიდა (ბერძ. Φθιώτιδα) — ნომი საბერძნეთში, ცენტრალური საბერძნეთის რეგიონში, ნომის დედაქალაქია — ლამია. ბერძნული მითოლოგიის მიხედვით აქ ცხოვრობდა კირენა, სანამ მას აპოლონი წაიყვანდა ლიბიაში. ილიადას გმირი აქილევსი ჰომეროსის მიხედვით იყო ფტიოტიდის მეფის პელევსის შვილი. მოსახლეობის რაოდენობა — 178 771 ადამიანი ფართობი — 4 441 კმ² საბერძნეთის ნომები ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2011-07-10 საიტზე Wayback Machine.
When We Were Young (Take That-ის სიმღერა)

„When We Were Young“ — ჯგუფ Take That-ის მეორე სინგლი 2011 წლის EP დისკიდან Progressed. იგი გამოიცა 2011 წლის 22 აგვისტოს. სიმღერა ასევე ჟღერს ფილმში „სამი მუშკეტერი“ (2011). ციფრული ჩამოტვირთვა When We Were Young (ალბომის ვერსია) - 4:34 ბრიტანული პრომო სინგლი When We Were Young (სინგლის ვერსია) - 4:06 When We Were Young (სინგლის ინსტრუმენტული ვერსია) - 4:05 ბრიტანული iTunes ვერსია When We Were Young - 4:34 When We Were Young (მუსიკალური ვიდეო) - 4:51 ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-07-10. ციტირების თარიღი: 2011-07-13. ↑ The UK's Online Marketplace. eBay (27 July 2011). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-03-28. ციტირების თარიღი: 2012-03-14. ↑ When We Were Young iTunes bundle - Take That Official Site. Takethat.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-03-14. ციტირების თარიღი: 2012-03-14.
Happy Now (სიმღერა)

Happy Now — ჯგუფ Take That-ის მესამე სინგლი 2010 წლის სტუდიური ალბომიდან Progress. იგი ჩაიწერა 2010 წლის ზაფხულში, როდესაც ჯგუფში დაბრუნდა ყოფილი წევრი რობი უილიამსი. ვოკალს ასრულებენ რობი უილიამსი და გერი ბარლოუ. სინგლი გამოვიდა Comic Relief-ის მიერ მოწყობილი აქციის ფარგლებში, საქველმოქმედო მიზნებით. ამავე აქციას მიეძღვნა სიმღერის ოფიციალური მუსიკალური ვიდეოც, სადაც ჯგუფის წევრები ასრულებენ ჟიურის წევრთა როლებს, ხოლო მათ სხვადასხვა კლიპის სიუჟეტს სცენაზე Comic Relief-ის მსახიობები განასახიერებენ. ბრიტანეთში სინგლი გამოვიდა მხოლოდ ციფრული ჩამოტვირთვის სახით, მაგრამ ევროპაში იგი გამოიცა დამატებითი რემიქსების თანხლებით. ევროპული გამოცემა Happy Now (მთავარი ვერსია) - 3:56 Happy Now (საკონცერტო ვერსია) - 3:45 Happy Now (პოლ ოკენფოლდის რემიქსი) - 3:31 Happy Now (ბენი ბენასის რემიქსი) - 3:52 Happy Now (პოლ ოკენფოლდის რემიქსი) - 7:19 Happy Now (ბენი ბენასის რემიქსი) - 7:00 ბრიტანული გამოცემა Happy Now (საკონცერტო ვერსია) - 3:45 Happy Now (მუსიკალური ვიდეო) - 4:44 Happy Now (კულისების სცენები) - 14:18 ↑ 1.0 1.1 http://www.music-house.co.uk/hyperactive/release_information.html?release_id=5862 ↑ http://ponchopercival3.blogspot.com/2011/04/take-that-happy-now-remixes-2011.html ↑ http://www.rednoseday.com/whats-on/news/best-bits-of-red-nose-day-show-now-available-to-download-on-itunes ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-08-31. ციტირების თარიღი: 2011-07-13.
Love Love (Take That-ის სიმღერა)

Love Love — ჯგუფ Take That-ის პირველი სინგლი 2011 წლის EP დისკიდან Progressed. მასში წამყვან ვოკალებს ასრულებენ გერი ბარლოუ და მარკ ოუენი. სინგლი გამოვიდა 2011 წლის 11 მაისს. სიმღერა ასევე შეტანილია 2011 წლის ფილმში იქს-ადამიანები: პირველი კლასი. ციფრული ვერსია Love Love - 3:42 ბრიტანული პრომო სინგლი Love Love – 3:42 Love Love („X-ადამიანების“ ვერსია) – 3:37 ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-10-06. ციტირების თარიღი: 2011-07-13. ↑ Ebay Physical Single cover and detail.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-03-28. ციტირების თარიღი: 2012-10-07.
ცენტრალური მაკედონია

ცენტრალური მაკედონია (ბერძ: Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας) — პერიფერია საბერძნეთის ჩრდილოეთ ნაწილში. უკავია საბერძნეთის მაკედონიის ცენტრალური ნაწილი. პერიფერიის მოსახლეობის რაოდენობა 2 მილიონზე მეტია. პერიფერიის ცენტრია — ქალაქი სალონიკი. ცენტრალურ საბერძნეთის პერიფერიაში შედის 7 ნომი: ქალკიდიკი კილკისის ნომი პელის ნომი პიერია სერეს ნომი იმატია სალონიკის ნომი საბერძნეთის ადმინისტრაციული დაყოფა საბერძნეთის პერიფერიები ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2005-09-06 საიტზე Wayback Machine.
ქალკიდიკი

ქალკიდიკი (ბერძ. Χαλκιδική) — ნომი საბერძნეთში, ცენტრალური მაკედონიის რეგიონში. ნომის დედაქალაქია — პოლიგიროსი. ქალკიდიკი ნომს ქალკედონის ნახევარკუნძულის დიდი ნაწილი უკავია. ჩრდილოეთით და ჩრდილო-დასავლეთით ესაზღვრება სალონიკის ნომს, ხოლო დანარჩენი მხრიდან ეგეოსის ზღვა. ქალკიდიკის ნომის ტერიტორიაზე მდებარეობს კუნძულები: კასანდრა, სიტონია და აიონ-ოროსი (ათონი). ქალკიდიკი — პლაჟის ტურიზმის ცენტრია საბერძნეთში. მოსახლეობის რაოდენობა — 104 894 ადამიანი ფართობი — 2 918 კმ² საბერძნეთის ნომები ოფიციალური საიტი
იმათია

იმათია (ბერძ. Ημαθία) — ნომი საბერძნეთში, ცენტრალური მაკედონიის რეგიონში, . ნომის დედაქალაქია — ვერია. ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება პელას ნომს, აღმოსავლეთით - სალონიკს, დასავლეთით - კოზანს, სამხრეთით - პიერიას. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ვერია. სხვა დიდი ქალაქები: ნაუსა (Νάουσα), ალექსანდრია (Αλεξάνδρεια). იმათიას ნომის ტერიტორიაზე მდებარეობს მაკედონიის უძველესი დედაქალაქი - ქალაქი ეგესი (ბერძ. Αιγες). ამ ადგილას ბერძენმა არქეოლოგმა მანოლის ანდრონიკოსი არქეოლოგიური გათხრებისას აღმოაჩინა ალექსანდრე მაკედონელის მამის ფილიპე II-ის საფლავი. მოსახლეობის რაოდენობა — 144,835 ადამიანი ფართობი —1,701 კმ² საბერძნეთის ნომები ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2011-08-08 საიტზე Wayback Machine.
შოთა ძიძიგური

შოთა ვარლამის ძე ძიძიგური (დ. 15 აგვისტო, 1911, მათხოჯი — გ. 14 დეკემბერი, 1994) — ქართველი ენათმეცნიერი, ქართული ენისა და დიალექტების მკვლევარი, ბასკოლოგი. ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1963), პროფესორი (1963), საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1974). საქართველოს სსრ მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1971). შოთა ძიძიგური ავტორია მრავალი ნაშრომისა, რომლებშიც გაშუქებულია ქართული ენის გრამატიკის მისი ისტორიის დიალექტოლოგიის ლექსიკოლოგია-ლექსიკოგრაფიის, ონომასტიკის, აგრეთვე ზოგადი ენათმეცნიერული ფოლკლორისტიკის, ლიტერატურათმცოდნეობის საკითხები. ბასკური ენისა და ლიტერატურის საზოგადოება, თავმჯდომარე საქართველოს მეცნიერებათა აკადემია, აკადემიკოსი (1974-) ქართული სალიტერატურო ენის ნორმათა დამდგენი მუდმივი სახელმწიფო კომისია, წევრი ქსე-ე-ს ენათმეცნიერების საბჭო, თავმჯდომარე „ძიებანი ქართული დიალექტოლოგიიდან“, სამეცნიერო-მეთოდური კაბინეტის გამომცემლობა, თბილისი, 1954. „ქართული დიალექტების ქრესტომათია ლექსიკონითურთ“, სამეცნიერო-მეთოდური კაბინეტის გამომცემლობა, თბილისი, 1956. „ქართული სალიტერატურო ენის ისტორიისათვის“, საბჭოთა საქართველო, თბილისი, 1959. „ნიკო მარი — ქართული კულტურის მკვლევარი“, ნაკადული, თბილისი, 1965. „ენა და ლიტერატურა“, ლიტერატურა და ხელოვნება, თბილისი, 1965. „აკაკი შანიძე“, უნივერსიტეტის გამომცემლობა, თბილისი, 1967. „ქართული დიალექტოლოგიური ძიებანი“, განათლება, თბილისი, 1970. „ქართველ კლასიკოსთა ენობრივი მემკვიდრეობა“, საბჭოთა საქართველო, თბილისი, 1971. „კავშირები ქართულ ენაში“, უნივერსიტეტის გამომცემლობა, თბილისი, 1973. „ლიტერატურულ-ენათეცნიერული ნარკვევები“, მერანი, თბილისი, 1974. „ქართული დიალექტოლოგიის მასალები“, განათლება, თბილისი, 1974. „ქართული დიალექტოლოგიის მასალები“, განათლება, თბილისი, 1974. „საენათმეცნიერო საუბრები“ (მეორე შევსებული გამოცემა), თბილისი, მეცნიერება,1975 „ბასკები და ქართველები“, საბჭოთა საქართველო, თბილისი, 1982. „საენათმეცნიერო საუბრები“, ნაკადული, თბილისი, 1982. „ნიკო მარი, ქართული კულტურის მკვლევარი“, მეცნიერება, თბილისი, 1985. „სიტყვის ცხოვრება“, მერანი, თბილისი, 1988. „რთული წინადადების პრობლემა ქართულ ენაში, კავშირებისა და საკავშირებელი სიტყვების საფუძველზე“, მეცნიერება, თბილისი, 1989. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 278. შოთა ძიძიგური — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი