laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მარიამ ჯაში

მარიამ ჯაში (დ. 17 ივნისი, 1976, თბილისი) — ქართველი ექიმი და პოლიტიკური მოღვაწე. დაიბადა 1976 წლის 17 ივნისს, ქალაქ თბილისში. 1998 წელს დაამთავრა უმაღლესი სამედიცინო სკოლა „აიეტი“ და მიიღო ზოგადი პრაქტიკის ექიმის კვალიფიკაცია. 2003-2005 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, მოპოვებული აქვს საზოგადოებრივი ჯანდაცვის მაგისტრის ხარისხი. 2011 წელს მოიპოვა ჰარვარდის უნივერსიტეტის მაგისტრის ხარისხი სახელმწიფო ადმინისტრირების საკითხებში. 1998 წელს ოყო საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს მსოფლიო ბანკის ჯანდაცვის პროგრამის განმახორციელებელი ბიუროს კონსულტანტი, 1997-1999 წლებში — საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს საგარეო ურთიერთობათა სააგენტოს მოწვეული სპეციალისტი. 1999-2000 წლებში იყო გაეროს ბავშვთა ფონდის პროგრამების დაგეგმარების ხელმძღვანელი. 2000-2007 წლებში იკავებდა გაეროს ბავშვთა ფონდის ჯანდაცვის სექტორის ხელმძღვანელის თანამდებობას. 2003 წელს იყო გაეროს ბავშვთა ფონდის იმუნიზაციის პროგრამის ხელმძღვანელი. 2007-2011 წლებში — გაეროს ბავშვთა ფონდის ჯანდაცვის სექტორის თანამშრომლობითი პროგრამების ხელმძღვანელი. 2010-2011 წლებში იყო საქართველო-აშშ ჯანდაცვის პირველი კონფერენციის „მედეა 2011“ კონცეფციის ერთ-ერთი ავტორი და საკოორდინაციო საბჭოს თანათავმჯდომარე. 2011 წელს — მსოფლიო ბანკის დამოუკიდებელი ექსპერტი. 2012 წელს იყო „West-Eart AIDS Foundation“-ის დამოუკიდებელი ექსპერტი. 2011-2012 წლებში იყო „PricewaterhouseCoopers და კურაციოს“ დამოუკიდებელი ექსპერტი. 2012 წელს — გაეროს შიდსის პროგრამის დამოუკიდებელი ექსპერტი. გაეროს ბავშვთა ფონდის დამოუკიდებელი ექსპერტი. ამავე წელს იყო შიდსთან, ტუბერკულოზთან და მალარიასთან ბრძოლის გლობალური ფონდის დამოუკიდებელი ექსპერტი. 2012-2014 წლებში იგი იკავებდა საქართველოს, შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის მოადგილის თანამდებობას. 2014-2016 წლებში იყო ააიპ „საქართველოს სოლიდარობის ფონდის“ აღმასრულებელი დირექტორი. 2015 წელს გაეროს მუდმივი წარმომადგენლის ოფისის კონსულტანტი კვლევითი პროექტისა „UNDP“, გაეროს ქალთა ორგანიზაციის კონსულტანტი კვლევითი პროექტისა „UNWOMEN“. 2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი (თბილისის სამგორის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. 2019 წლის ნოემბერში დატოვა პარტია „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. გაერთიანდა ფრაქციაში „დამოუკიდებელი დეპუტატები“. 2020 წლის 7 ივნისს სხვა დამოუკიდებელ დეპუტატებთან ერთად დააარსა პარტია „ჩვენი საქართველო — სოლიდარობის ალიანსი“ და მისი გენერალური მდივანი გახდა. მარიამ ჯაში — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი მარიამ ჯაში — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ მარიამ ჯაშმა ქართული ოცნება დატოვა. on.ge (14 ნოემბერი, 2019). ციტირების თარიღი: 7 ივლისი, 2020. ↑ დამოუკიდებელი დეპუტატები: ფრაქციის წევრები. საქართველოს პარლამენტი. parliament.ge. ციტირების თარიღი: 1 ივლისი, 2020. ↑ დამოუკიდებელი დეპუტატები ახალი პარტიის „ჩვენი საქართველო — სოლიდარობის ალიანსი“ პრეზენტაციას მართავენ. interpressnews.ge (7 ივნისი, 2020). ციტირების თარიღი: 1 ივლისი, 2020.
აბაზაძეები

აბაზაძეები — ქართული გვარი. ძირითადად გავრცელებულია სურამში (ხაშურის მუნიციპალიტეტი), თბილისში, ქუთაისში, წალენჯიხის მუნიციპალიტეტში და სხვ. საფუძვლად უდევს საკუთარი სახელი „აბაზა“. მოხსენიებულია ვახუშტი ბატონიშვილის მიერ მთავართა გვარსახელებს შორის. ადრინდელ საცხოვრებლად აბასთუმანი (ადიგენის მუნიციპალიტეტი) მოიაზრება; გიორგი ახვლედიანის მითითებით, „აბასთუმანი“ აბაზაძეთა უბანს უნდა აღნიშნავდეს. ამავე ძირისაა გვარი აბაზაშვილი. 1995 წლისთვის საქართველოში ცხოვრობდა 550 აბაზაძე. 2019 წელს ფიქსირდება 500. აბაზაძე მაისურაძე, ი., ქართული გვარსახელები, გვ. 15, თბ., 1990. ↑ 1.0 1.1 სილაგაძე ა., თოთაძე, ა, გვარ-სახელები საქართველოში, გვ. 15, თბ., 1997. ↑ საინტერესო სტატისტიკა დაარქივებული 2020-05-24 საიტზე Wayback Machine. — სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტო
ბერუაშვილები

ბერუაშვილები — ქართული გვარი. ძირითადად გავრცელებულია ქალაქებში: გორი, ქარელი და თბილისი. საკუთარი სახელი „ბერუა“ გავრცელებული იყო მე-18 საუკუნეში, ქვემო ქართლში. ვახუშტი ბატონიშვილის მიხედვით, წალასყურსა და თელეთში იყო მამასახლისი ბერუა. 1826 წელს კოდელმა დავით ბერუაშვილმა, კოდის ალექსანდრე ნეველის წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიაში მონათლა შვილი პეტრე. ივანე ბესარიონის ძე ბერუაშვილი მოიხსენიება 1882 წელს სოფელ ფარცხისში. საქართველოში ცხოვრობს 4281 ბერუაშვილი (2085 კაცი და 2196 ქალი). გვარი გავრცელებულია შემდეგ დასახელბულ პუნქტებში: არბო, ახა, ახრისი, ბებნისი, ბოლნისი, ბროწლეთი, გამარჯვება, გომარეთი, გორი, დიდი მეჯვრისხევი, დმანისი, დუმაცხოვი, ერგნეთი, თამარისი, კაზრეთი, კასპი, მანგლისი, მარანა, მარტყოფი, მერეთი, მცხეთა, პატარა ქანდა, რუისი, სვენეთი, სკრა, ტირძნისი, ფლავისმანი, ფცა, ქარელი, ქვენატკოცა, ქვემო ნიქოზი, ქვემო ხვედურეთი, ყელქცეული, შინდისი, ძეგვი, ძლევიჯვარი და ხაშური. ქართული გვარების გავრცელების არეალი ქართული გვარების ისტორია იუსტიციის სახლის მონაცემები დაარქივებული 2021-07-29 საიტზე Wayback Machine. ↑ საინტერესო სტატისტიკა[მკვდარი ბმული] — სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტო
ქიტუაშვილები

ქიტუაშვილები — ქართული გვარი. ძირითადად გავრცელებულია ქალაქებში: გარდაბანი, გორი და მცხეთა და სოფლებში: დიცი, ზერტი, კავთისხევი, სასხორი, ტირძნისი, წილკანი და ხურვალეთი. საქართველოში ცხოვრობს 551 ქიტუაშვილი (290 ქალი და 261 კაცი). გვარის ფუძე მოდის საკუთარი სახელიდან „ქიტუა“. ქართული გვარების გავრცელების არეალი იუსტიციის სახლის მონაცემები დაარქივებული 2021-07-29 საიტზე Wayback Machine. ↑ საინტერესო სტატისტიკა[მკვდარი ბმული] — სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტო
აბაზგიები

აბაზგიები (მხ. რ. აბაზგია) — ქართული გვარი. გავრცელებულია გალის მუნიციპალიტეტში (აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა). „აბაზგი“, იგივე „აბაზი“ გვარადქცეული ეთნონიმია. 2019 წელს საქართველოს ცენტრალური ხელისუფლების მიერ კონტროლირებად ტერიტორიაზე არცერთი აბაზგია არ ცხოვრობს. აბაზგია მაისურაძე, ი., ქართული გვარსახელები, გვ. 15, თბ., 1990. ↑ საინტერესო სტატისტიკა დაარქივებული 2020-05-24 საიტზე Wayback Machine. — სახელმწიფო სერვისების განვითარების სააგენტო
თელავის ქუჩა

თელავის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მდებარეობს ისნის რაიონში (ავლაბარი), ქეთევან დედოფლის გამზირსა და ავლიპი ზურაბაშვილის ქუჩებს შორის. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. დატანილია თბილისის 1876 წლის გეგმაზე. ამ ქუჩაზე მდებარეობს სასტუმრო „შერატონ-მეტეხი-პალასი“ (ააშენეს 1991 წელს). ქუჩას აქვს ერთი ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 87, ISBN 978-99928-20-35-3.
თეთნულდის ქუჩა

თეთნულდის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მდებარეობს ჩუღურეთის რაიონში (ახალი კუკია), ოთარ ქინქლაძისა და როსტოვის ქუჩებს შორის. წარმოიქმნა XIX საუკუნის ბოლოს. შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში. ადრე ერქვა თემრუკის ქუჩა, თბილისის ქუჩების 1955 წელს შედგენილ ცნობარში უკვე თეთნულდის ქუჩა ჰქვია. აქვს ორი ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 87, ISBN 978-99928-20-35-3.
კაბანატუანი

კაბანატუანი (ტაგალ. Lungsod ng Cabanatuan) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ფილიპინების კუნძულ ლუსონზე, ცენტრალური ლუსონის რეგიონში. აღნიშნული პროვინცია შედის ნუევა-ესიხის შემადგენლობაში. 2015 წლის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობს 302 231 ადამიანი. 1965 წლამდე ეს პროვინცია იყო ნუევა-ესიხას დედაქალქი, მანამ სანამ მთავრობამ მის ახლოს არ გააშენა ახალი ქალაქი პალაიანი, რომელიც გახდა პროვინციის ახალი დედაქალაქი. მოსახლეობა, რომლის ხარჯზეც მოგვიანებით გაიზარდა ქალაქის მოსახლეობა, შედიოდა გაპანის მუნიციპალიტეტის შემადგენლობაში. 1777 წლის 14 ივლისს კაბანატუანმა ესპანელი კოლონისტების ხელისუფლებისაგან მიიღო დასახლების სტატუსი. შემდეგ, გარკვეული პერიოდის შემდეგ, კაბანატუანი ასრულებდა ნუევა-ესიხის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრის ფუქნციას. 1816 წელს ძლიერი ხანძრის შემდეგ დასახლებული პუქნტი მთლიანად დაიწვა, ხოლო 1880 წელს ნაწილობრივ განადგურდა მიწისძვრისაგან. 1904 წელს. ამერიკელების ფილიპინებზე ბატონობის პერიოდში, კაბანატუანამდე გაიყვანეს რკინიგზის ხაზი. ამან გამოიწვია ვაჭრობის და სამრეწველო წარმოების განვითარება. 1941 წლის 29 დეკემბერს, მეორე მსოფლიო ომშიამერიკის შეერთებული შტატების ჩართვის შემედეგ და იაპონიის ფილიპინებში შეჭრის შემდეგ კაბანატუანის ოკუპაცია მოახდინა იაპონიის საიმპერატორო ჯარებმა. 1942 წელს იაპონელებმა შექმნეს ბანაკი სამხედრო ტყვეებისათვის, სადაც მოათავსეს ბატაანის სიკვდილის მარშის მონაწილეები. 1945 წლის 30 იანვარსაშშ-ის არმიის რეინჯერებმა და ფილიპინელმა პარტიზანებმა იერიში მიიტანეს ბანაკზე. ეს ამბავი ისტორიაში შევიდა როგორც კაბანატუანის რეიდი. არნიშნული თავდასხმის შედეგად გაატავისუფლეს 513 სამხედრო ტყვე. ქალაქის მოსახლეობა კი გაათავისუფლეს 1945 წლის 1 თებერვალს. 1950 წლის 16 ივლისს, რესპუბლიკის № 526 კანონის თანახმად, კაბანატუანმა მიიღო ქალაქის სტატუსი. ქალაქი მდებარეობს კუნძულ ლუსონის ცენტრალურ ნაწილში, მდინარე პამპანჰის მარცხენა ნაპირზე, დედაქალაქ მანილიდან ჩრდილოეთით 90 კილომეტრის დაშორებით. და უჭირავს 192,29 კმ² ფართობი. ზღვის დონიდან მდებარეობს 31 მეტრის სიმაღლეზე. 2015 წლის მონაცემებით ქალაქში ცხოვრობს 302 231 ადამიანი. მოსახლეობსი მატების დინამიკა კი ასეთია. ქალაქში წამყვანი რელიგიაა რომაული კათოლიციზმი, რომლის მთავარი საკათედრო ტაძარია წმინდა ნიკოლოზის საკათედრო ტაძარი. ასევე მცირედ გავრცელებულია ისლამიც, რომელიც დამახასიათებელია ორი რაიონისთვის (იმელდა და ისლა). ქალაქში ორი დიდი მეჩეთია, რომელთაგან ყველაზე დიდი მდებარეობს იმელდის რაიონში. ქალაქი წარმოადგენს მნიშვნელოვან კომერციულ და სოფლის მეურნეობის ცენტრს. იგი არის პროვინცია ნუევა-ესიხას ეკონომიკური ცენტრი. ძირითადი კულტურაა ბრინჯი. კაბანატუანი სხვა ქალაქებს უკავშირდება სარკინიგზო და საავტომობილო გზით. უახლოესი აეროპორტი - კლარკის საერთაშორისო აეროპორტი. ქალაქის ოფიციალური საიტი ↑ 1.0 1.1 Cabanatuan, Philippines Page. Fallingrain Global Gazetteer. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-03-23. ციტირების თარიღი: 2013-03-01. ↑ Cabanatuan. Britannica Online Encyclopedia. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-03-23. ციტირების თარიღი: 2013-03-01.
კონიაშვილი

საკუთარი სახელი კონიაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: ალექსანდრე კონიაშვილი — სამხედრო მოღვაწე გიორგი კონიაშვილი — საზოგადო მოღვაწე გრიგოლ კონიაშვილი — რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორი ვლადიმერ კონიაშვილი — სამხედრო პირი ივანე კონიაშვილი — ექიმი მიხეილ კონიაშვილი — მათემატიკოსი, პედაგოგი ოლგა კონიაშვილი — მხატვარი
ვლადიმერ გაბაშვილის ქუჩა

ვლადიმერ გაბაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ვაკის რაიონში (ვაკე); მისასვლელი ნიკოლოზ ყიფშიძის ქუჩიდან. ნიკოლოზ ყიფშიძის ქუჩის მიმდებარე უსახელო ქუჩას ვლადიმერ გაბაშვილის სახელი ეწოდა 2003 წელს. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 41, ISBN 978-99928-20-35-3.
ვიქტორ გაბესკირიას ქუჩა

ვიქტორ გაბესკირიას ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ჩუღურეთი); ვიქტორ გაბესკირიას მოედნიდან სამრეკლოს ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც თრდატოვის შესახვევი. 1923 წელს — სტეფანე ბალმაშევის, 1992 წელს ვიქტორ გაბესკირიას სახელი დაერქვა. აქვს 1 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 41, ISBN 978-99928-20-35-3.
გაბრიელ ეპისკოპოსის ქუჩა

გაბრიელ ეპისკოპოსის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ჩუღურეთის რაიონში (ავლაბარი); კონსტანტინე ცუცქირიძის ქუჩიდან ალაზნის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნეში. თბილისის 1876 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც პავლე ციციანოვის ქუჩა. 1923 წელს ივანე კალიაევის სახელი დაერქვა, 1990 წელს — გაბრიელ ეპისკოპოსისა. შემონახულია XIX საუკუნის დასასრულის საცხოვრებელი სახლები. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 41, ISBN 978-99928-20-35-3.
იური გაგარინის ქუჩა

იური გაგარინის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (ვეძისი); ზურაბ ჟვანიას მოედნიდან მარშალ გელოვანის გამზირამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 50-იან წლებში და კოლხეთის ქუჩა ერქვა. 1968 წელს იური გაგარინის სახელი ეწოდა. ქუჩაზე დგას ყოფილი საავტომობილო გზების სამინისტროს შენობა (N29. 1974; არქიტექტორები: გიორგი ჩახავა, ზ. ჯალაღანია; კონსტრუქტორები: ა. კიმბერგი, თ. თხილავა), რომელიც შეტანილია 1982 წელს აშშ-ში გამოცემულ მსოფლიოს საუკეთესო ნაგებობათა კატალოგში. გაგარინის ქუჩისა და მტკვრის მარჯვენა სანაპიროს შესაყარზე დგას სკულპტურული კომპოზიცია „ვეფხი და მოყმე“ (მოქანდაკე ელგუჯა ამაშუკელი. არქიტექტორი ვახტანგ დავითაია). ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 41, ISBN 978-99928-20-35-3.
შხელდა

შხელდა (რუს. Шхельда) — კლდოვანი მასივი საქართველოსა და რუსეთის (ყაბარდო-ბალყარეთი) საზღვარზე, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს სვანეთის კავკასიონის მთავარ ქედზე, იალბუზის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, მდინარეების დოლრაჭალისა (ენგურის მარჯვენა შენაკადი) და ადილსუს (ბაქსანის მარჯვენა შენაკადი) აუზში, უშბის მყინვარის სათავეებში. შხელდას აქვს ხუთი მწვერვალი: აღმოსავლეთის — 4322 მ, ცენტრალური — 4310 მ, დასავლეთის მე-3 — 4280 მ, დასავლეთის მე-2 — 4300 მ, დასავლეთის — 4129 მ. უმაღლესია აღმოსავლეთის შხელდა. შხელდის დასავლეთით მდებარეობს შხელდის უღელტეხილი (3950 მ). აგებულია პალეოზოური გრანიტებითა და კრისტალური ფიქლებით. აქვს შვეული ქარაფები, კალთები ნაწილობრივ დაფარულია დაკიდებული მყინვარებით. ჩრდილოეთ ფერდობზე ეშვება მყინვარი შხელდა. საბჭოთა ალპინისტები შხელდაზე პირველად ავიდნენ 1936 წელს. 1977 წელს ცენტრალურ შხელდაზე ასვლისას დაიღუპა ალპინისტთა ჯგუფი ლენინგრადიდან. ხაზარაძე რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 65.
გაგრის ქუჩა

გაგრის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, გლდანის რაიონში (ავჭალა); მდებარეობდა ელეფთერ ანდრონიკაშვილისა და ლიბანის ქუჩებს შორის. წარმოიქმნა XX საუკუნის დასაწყისში. თავდაპირველად მაქსიმ გორკის სახელი ერქვა. ამჟამად ქუჩა აღარ არსებობს. იგი ჩაიკარგა ახალ განაშენიანებაში (შემორჩენილია ამ მისამართის მხოლოდ ერთი შენობა). ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 41, ISBN 978-99928-20-35-3.
გალავნის ქუჩა

გალავნის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ელია); შილდის ქუჩიდან მამკოდის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის დასაწყისში. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 41, ISBN 978-99928-20-35-3.
გალის ქუჩა

გალის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მთაწმინდის რაიონში (ვარდისუბანი), ლარსის ქუჩიდან გურამ რჩეულიშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის ბოლოს. თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში შეტანილია როგორც ყიზლარის შესახვევი. 50-იან წლებში ყიზლარის ქუჩა გახდა, შემდეგ ვარძიის ქუჩა ერქვა, 60-იან წლებში გალის ქუჩა ეწოდა. ქუჩაზე მდებარე „კოლხური კოშკის“ ეზოში დაკრძალულია კონსტანტინე გამსახურდია. აქვს 1 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 41, ISBN 978-99928-20-35-3.
დავით გამრეკელის ქუჩა

დავით გამრეკელის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (საბურთალო); ბახტრიონის ქუჩიდან ალექსანდრე ყაზბეგის გამზირამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში. 1941 წელს მიხეილ კუტუზოვის სახელი დაერქვა, 1992 წელს — დავით გამრეკელის. აქვს 1 შესახვევი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 42, ISBN 978-99928-20-35-3.
ირაკლი გამრეკელის ქუჩა

ირაკლი გამრეკელის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (ვეძისი); მამია გურიელის ქუჩიდან შალვა ნუცუბიძის ქუჩამდე. ქუჩა არსებობს 1963 წლიდან და ირაკლი გამრეკელის სახელი ჰქვია. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 42, ISBN 978-99928-20-35-3.
კონსტანტინე გამსახურდიას გამზირი

კონსტანტინე გამსახურდიას გამზირი — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (საბურთალო); გმირთა მოედნიდან გიორგი სააკაძის მოედნამდე. მერაბ კოსტავას ქუჩის მონაკვეთს კონსტანტინე გამსახურდიას სახელი ეწოდა 2006 წელს. ქუჩაზე განლაგებულია საცხოვრებელი სახლები, სასწავლო და ადმინისტრაციულ-საზოგადოებრივი დანიშნულების მრავალი შენობა: ასბინიანი საცხოვრებელი სახლი (1939; არქიტექტორი მიხეილ კალაშნიკოვი); საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სასწავლო კორპუსები (I კორპუსი აშენდა 1940–1956 წლებში. არქიტექტორი მიხეილ ნეპრინცევი; მთავარი ადმინისტრაციის კორპუსი — 1954. არქიტექტორი მიხეილ შავიშვილი); ენერგეტიკის ინსტიტუტი; საზოგადოებრივი მაუწყებლის, ყოფილი საქართველოს ტელევიზიისა და რადიომაუწყებლობის ადმინისტრაციის კორპუსი (1966; არქიტექტორი არჩილ ქურდიანი); სპორტის სასახლე (1961; არქიტექტორები: ვლადიმერ ალექსი-მესხიშვილი, იური კასრაძე. კონსტრუქტორი დ. ქაჯაია), რომლის წინ დგას სკულპტურული კომპოზიცია „მზეჭაბუკი“ (მოქანდაკე დიმიტრი მიქატაძე. არქიტ. ვ. ალექსი-მესხიშვილი); ზოოლოგიური პარკი (დაარსდა 1927 წელს). ქუჩაზე გამოდის მეტროს სადგური „ტექნიკური უნივერსიტეტი“. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 42, ISBN 978-99928-20-35-3.
მიხეილ კალაშნიკოვი (მრავალმნიშვნელოვანი)

მიხეილ კალაშნიკოვი შეიძლება აღნიშნავდეს: მიხეილ კალაშნიკოვი — სსრკ-ში და რუსეთში სასროლი იარაღის კონსტრუქტორი მიხეილ კალაშნიკოვი — საქართველოში მოღვაწე არქიტექტორი
ირაკლი გამყრელიძის ქუჩა

ირაკლი გამყრელიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (დელისი); ლვოვის ქუჩიდან ვაზისუბნის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 30-იან წლებში. ადრე ლვოვის I შესახვევი იყო. 70-იან წლებში მიხეილ ლევანდოვსკის სახელი ეწოდა, 1999 წელს — ირაკლი გამყრელიძის. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 42, ISBN 978-99928-20-35-3.
პეტრე გამყრელიძის ქუჩა

პეტრე გამყრელიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ზღვისუბანი); თიანეთის ქუჩიდან ურეკის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 60–70-იან წლებში. ადრე თემქის დასახლების მე-60 ქუჩა ერქვა. 1983 წელს პეტრე გამყრელიძის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 42, ISBN 978-99928-20-35-3.
პეკინის გამზირი

პეკინის გამზირი — გამზირი თბილისში, საბურთალოს რაიონში (საბურთალო). ოცდაექვსი მაისის მოედნიდან ზურაბ ჟვანიას მოედნამდე. თავდაპირველად იყო სოფელ ლისში მიმავალი შარაგზა. XX საუკუნის 20-იან წლებში ჩამოყალიბდა როგორც ქუჩა, რომელსაც 1959 წლამდე — ლისის, შემდეგ — პეკინის ქუჩა, 1981 წლიდან მშვიდობის გამზირი ერქვა. 1990 წელს კონსტანტინე გამსახურდიას სახელი ეწოდა. 2006 წელს პეკინის გამზირი დაერქვა. გამზირზეა არჩილ ელიაშვილის სახელობის მართვის სისტემების ინსტიტუტი, წმინდა მოწამეთა კვირიკესა და ივლიტას ტაძარი. აქვს 1 შესახვევი და 1 ჩიხი. პეკინის II ჩიხი — ჩიხი თბილისში, საბურთალოს რაიონში (საბურთალო). დასაწყისი იყალთოს ქუჩიდან. პეკინის აღმართი — აღმართი თბილისში, საბურთალოს რაიონში (საბურთალო). მდებარეობდა პეკინის ქუჩასა და იყალთოს შესახვევს შორის. ყოფილი კონსტანტინე გამსახურდიას აღმართი. ამჟამად აღარ არსებობს, ჩაიკარგა ახალ განაშენიანებაში. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 139, ISBN 978-99928-20-35-3.
თურქული სამზარეულო

თურქული სამზარეულო — მიეკუთვნება ერთ-ერთ უმდიდრეს და მრავალფეროვან სამზარეულოს მსოფლიოში. ოტომანთა იმპერიის სამზარეულომ საუკუნეების განმავლობაში წარმატებით შეითვისა აზიური, ევროპული, კავკასიური, ბალკანური და მედიტერანული სამზარეულოების საუკეთესო ტრადიციები. აღნიშნული სამზარეულოს ძირითადი პროდუქტებია: ხორცი (უმეტესად ცხვრის), ბრინჯი, ზეითუნის ზეთი, ზეთისხილი, ბადრიჯანი, წიწაკა, ხახვი, პამიდორი, ოსპი, იოგურტი, თეთრი ყველი (ე.წ. ბეიაზ პეინირი) და სხვ. თურქული სამზარეულოდან ხორციანი კერძებიდან ყველაზე პოპულარულია ქაბაბი (კებაბ), რომლის უამრავი სახეობა არსებობს, მაგალითად ადანა კებაბი, ისლიმ კებაბი, დონერ კებაბი, შიშ კებაბი და ა.შ. ხორცს, ხშირ შემთხვევაში, ბოსტნეულთან ერთად ამზადებენ. თურქეთში ამზადებენ ფარშის გულსართიან ბადრიჯანს ან წიწაკას, კარტოფილსა და წიწაკასთან ერთად მოშუშული ფარშის ბურთულები (კოფტე) და ა.შ. თურქებში დიდი პოპულარობით სარგებლობს წვნიანები (ჩორბა), განსაკუთრებით კი წითელი ოსპის წვნიანი, იოგურტის წვნიანი და სხვ. თურქეთს გარს ოთხი ზღვა აკრავს, ამიტომ ქვეყანაში უხვადაა თევზი და ზღვის პროდუქტი. განსაკუთრებული აღნიშვნის ღირსია თურქული ტკბილეული: ბაქლავა, კადაიფი, ჰალვა, რაჰათლუკუმი, სუთლაჩი და სხვ. დესერტების მომზადებისას გამოიყენება სხვადასხვა ხმელი ხილი და თხილეული: ლეღვის, გარგარის, ფინიკის ჩირი, ქიშმიში, თხილი, კაკალი, ფსტა, ნუში, არაქისი, ქეშიუ და ა.შ. თურქული ყოფა წარმოუდგენელია ჩაისა და ყავის გარეშე. თურქეთში ძირითადად უგემრიელეს, არომატულ ჩაის სპეციალური, წელში გამოყვანილი მომცრო ჭიქებით სვამენ. სურნელოვან ყავას კი სპილენძის ჯეზვეში ადუღებენ. ტრადიციული თურქული სასმელია აირანი, რომელიც იოგურტისგან მზადდება და შესანიშნავად კლავს წყურვილს. ალკოჰოლური სასმელებიდან ძალზე პოპულარულია რაკი - ანისულის არომატიანი არაყი, რომელსაც წყალში გაზავებულს ან გაუზავებელს მიირთმევენ. თურქული სამზარეულოს კერძების მრავალფეროვნება და კერძების იდეალურად შეხამებული გემოები სანელებლების დამსახურებაცაა. თურქულ სამზარეულოში აქტიურად გამოიყენება ძირა, წიწაკა, ქონდარი, პიტნა, თუთუბო (სუმახი), მიხაკი, დარიჩინი, ზაფრანა, რეჰანი და სხვ. პური და ცომეული კერძები ითვლება თურქული სამზარეულოს დედაბოძად, ისინი განუყოფელი ნაწილია ყველა ტრაპეზის. ეკმეკი (ekmek)– ჩვეულებრივი თეთრი პური, პიდე (pide)– ლავაში, სიმიტი (simit)–მრგვალი კვერები კუნჟუტის მარცვლებით. მანტი (manti)– გამომცხვარი ქადის მაგვარი სატენით და უთვალავი სახეობა ცომეულის, რომელსაც ეძახიან ბორეკს (borek). თურქული ეროვნული სამზარეულოს ყველაზე ცნობილი კერძი ალბათ ფლავია. ყველაზე ხშირად მას ამზადებენ ბრინჯისგან, თუმცა ზოგან ბრინჯის მაგივრობას ხორბლის ბურღული ბულგური წევს, ან განსაკუთრებული სახის ვერმიშელი სეჰრიე. თურქების თვალსაზრისით, ფლავის ხარისხის მთავარი განმსაზღვრელი დეტალია ბრინჯი. თურქული სამზარეულო თურქეთი
ბაიჯიუ

ბაიჯიუ — ჩინური თეთრი ლიქიორი, რომელსაც ასევე უწოდებენ შაოჯიუს. მიეკუთვნება ერთ-ერთ გამორჩეულ და პოპულარულ ჩინურ სასმელს. ჩინური ლიქიორი მზადდება მარცვლეულისგან. ბაიჯიუ არის სუფთა სითხე, რომელიც ჩვეულებრივ გამოხდილია ფერმენტირებული სორგანდან, თუმცა შეიძლება გამოყენებულ იქნას სხვა მარცვლეული; ზოგიერთ სამხრეთ-აღმოსავლეთ ჩინურ დასახლებაში გამოიყენება ბრინჯი ან წებოვანი ბრინჯი. ასევე მის დასამზადებლად უმეტესად გამოიყენება ხორბალი, ქერი, ფეტვი და სხვადასხვა მარცვლეული. აღნიშნული ლიქიორი ჩვეულებრივ მზადდება მოოქროვილი ხორბლის მარცვლეულის ან ორთქლის ბრინჯისგან. ბაიჯიუ არის მსოფლიოში ყველაზე გაყიდვადი სითხე, 2016 წელს ხუთი მილიარდი ლიტრი გაიყიდა. ეს რიცხვი 2018 წელს გაიზარდა, დაახლოებით 10,8 მილიარდ ლიტრამდე, რაც უფრო მეტია, ვიდრე ვისკის, არაყის, ჯინის, რომისა და ტეკილას გაყიდვა იყო. ბაიჯიუ მხოლოდ ჩინეთში არის უმეტესად პოპულარული მისი გაყიდვებიც ამიტომ არის ამხელა, ქვეყნის გარეთ კი ის იმდენად პოპულარულ სასმელად არ ითვლება. ჩინეთში ბაიჯიუს მწარმოებელი არაერთი კომპანია, ხოლოდ მათგან ზოგიერთი მოსახლეობაში დიდი პოპულარობით სარგებლობს, ამ ბრენდებიდან კი აღსანიშნავია: Kweichow Moutai, Red Star Erguotou, Luzhou Laojiao და Wuliangye. აღნიშნული ლიქიორის გამოხდა ჩინეთში, როგორც მინიმუმ იუანის დინასტიიდან იწყებ. ბაიჯიუ ხასიათდება მყარი მდგომარეობის დუღილისა და დისტილაციით, მარცვლეულის კულტურის გამოყენებით, რომელსაც ქუს უწოდებენ, რაც იძლევა ერთდროული დისტილაციისა და დუღილის საშუალებას. ეს აღმოსავლეთ აზიაში ლიქიორების ტიპური თვისებაა. ჩინური ბაიჯიუ ყოველთვის არის გამოხდილი მარცვლეულისგან, იწარმოება ჯგუფებად და არის შერეული სპირტების ნაზავი. ჩინელები ინახავენ მას ოთახის ტემპერატურაზე. აღნიშნულ სასმელი ტიპებით, განსხვავდება რეგიონის მიხედვით. ტრადიციულია ბაიჯიუს დალევა საკვებთან ერთად. ეს ლიქიორი აქტიურად გამოიყენება კოქტეილებშიც, თავისი განსხვავებული და საინტერესო არომატის გამო, იგი ითვლება ერთ-ერთ გამორჩეულ და მოთხოვნად კოქტეილის ინგრედიენტად. ბაიჯიუ საკმაოდ იაფასიანი სასმელია ჩინეთში, შესაძლებელია მისი პატარა ბოთლი დაახლოებით 250 მლ შეიძინოთ ლუდის ქილის ფასად. თუმცა არსებობს ამ სასმელის სხვადასხვა ტიპები, დაძველების და სპირტის შემადგენლობით განსხვავებული, რომლებიც უფრო მაღალი ფასის და კატეგორიისაა. ბაიჯიუ ჩინეთის ჩრდილოეთ ნაწილში ერთ-ერთ პოპულარულ სასმელად ითვლება, რადგან ეს რეგიონი უმეტესად ცივია. ჩინელები ადრე ბაიჯიუს სვამდნენ და იყენებდნენ საჭმლის მონელებაში. დღეისათვის ჩინეთში რეგიონების მიხედვით ვხვდებით სხვადასხვა ტიპის ბაიჯიუს, განსხვავებები მათ შორის არის არომატები, გემოვნური თვისებები, სპირტების ვარიაციები და რა თქმა უნდა ალკოჰოლის შემცველობა. AFP Video World Baijiu Day