laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კორეის იმპერია

კორეის იმპერია (კორ. 대한 제국) — გამოცხადებულ იქნა 1897 წლის ოქტომბერში ჩოსონის დინასტიის იმპერატორის გოჯონგის მიერ დონგახის გლეხთა რევოლუციის და გაბოს რეფორმების (1894 წლიდან 1895 წლამდე) შემდეგ, გათავისუფლებული ქვეყნით 1894-1896 წლებში. 1905 წლიდან კორეა გახდა იაპონიის პროტექტორატი ქვეყანა და 1910 წლის აგვისტოში კორეის ნახევარკუნძული იაპონიის მიერ ანექსირებული იყო კორეის იმპერიისა და მისი მონარქის დასასრულებლად და დაიწყო კორეაში იაპონიის კოლონიური მმართველობის 35 წლიანი დასაწყისი.კორეის იმპერიის დროს იმპერატორ გოჯონგმა დაათვალიერა სამხედრო, ეკონომიკის, მიწის სისტემის, განათლების სისტემის და სხვადასხვა ინდუსტრიების ნაწილობრივი მოდერნიზაცია და დასავლურიზაცია. იაპონია გვანგმუს რეფორმების მეშვეობით კორეის მოდერნიზაციისა და ინდუსტრიალიზაციის მცდელობას გაურბოდა და მას შემდეგ, რაც მებრძოლმა იტო ჰირობუმის მკვლელობის შემდეგ გადაწყვიტა კორეის იმპერიის ძალით მიერთება. კორეა ჩოსონის დინასტიის დროს იყო ჩინეთის პერფუნქციური კლიენტი ცინის დინასტიის დროს დიპლომატიური მიზეზების გამო, მიუხედავად იმისა, რომ ჩოსონი მართავდა ჩინეთისაგან დამოუკიდებლად. XIX საუკუნის დასასრულს კორეაზე გავლენა სულ უფრო ფართო იყო ცინის დინასტიასა და იაპონიას შორის კონფლიქტების ფონზე. პირველმა ჩინეთ-იაპონიის ომმა აღნიშნა, რომ ჩოსონის სახელმწიფოს ჩარევის საშუალება მისცა, რადგან კონფლიქტის ბრძოლები მიმდინარეობდა კორეულ მიწაზე და მიმდებარე ზღვაში. მისი ახლად დაფუძნებული პრემანინაცია მომაკვდავი და სუსტი ცინის დინასტია, იაპონიაში დელეგატებმა მოლაპარაკება მოახდინეს შიმონოსკის ხელშეკრულებით ცინის დინასტიასთან. ხელშეკრულებაზე ხელმოწერით, რუსეთის ქმედებების თავიდან აცილების მიზნით, იაპონიამ მიიტაცა ლიადოგონდის ნახევარკუნძული ცინი-სგან. თუმცა, რუსეთმა გააცნობიერა ეს შეთანხმება, როგორც ჩრდილოეთ ჩინეთის ინტერესების საწინააღმდეგო ქმედება და საბოლოოდ საფრანგეთმა და გერმანიამ მათ მხარეზე მიიტანეს განაცხადი, რომ ლიადოგონდის ნახევარკუნძული უნდა დაუბრუნდეს ჩინეთს. იმ დროს, იაპონია უძლური იყო ისეთი საგარეო ზეწოლის წინააღმდეგი, განსაკუთრებით ერებისაგან, რომლებიც ითვლებოდნენ ბევრად უფრო განვითარებულად და პოპულარულებად, და პრეტენზია ჰქონდათ ლიადოგონდის ნახევარკუნძულზე. ამ დროს სამი ქვეყნის ინტერესი (რუსეთი, საფრანგეთი, გერმანია) წარმატებებით იკვეთება, რუსეთი აღმოსავლეთ აზიაში კიდევ ერთ მთავარ ძალად იქცა, რომელმაც ცინის დინასტიის შეცვალა, როგორც ჩოსონის სასამართლოში მრავალი მთავრობის წარმომადგენელი მჭიდრო კავშირის გამოხატვა უფრო იაპონიის კორეის პოლიტიკაში ჩარევის თავიდან ასაცილებლად. დედოფალმა მინიმ, მეფე გოჯონგის მეუღლემ, აგრეთვე გააცნობიერა ეს ცვლილება და ოფიციალურად დაამყარა რუსეთთან დიპლომატიური ურთიერთობები იაპონიის გავლენის წინააღმდეგ. დედოფალმა მინიმ დაიწყო გამორკვევა, როგორც გასაღები უფრო მაღალი დონის კორეული კონტრშეტევის იაპონიის გავლენის წინააღმდეგ. იაპონია ხედავდა საფრთხეს დედოფლისაგან, და სწრაფად შეცვალა თავისი ელჩი კორეაში ლეიტენანტი გენერალ ვისკოუნთ მიურათი, დიპლომატთან იმპერიული იაპონური არმიის ფონზე. მან მოგვიანებით 1895 წლის 8 ოქტომბერს დედოფალ მინის მკვლელობა განახორციელა გეონჩეონგის სასახლეში, მეფის ოფიციალურ საძინებელ ოთახში. The Great Revival Movement of 1907 And its Historical Impact on Korean Church[მკვდარი ბმული]
აკვარიუმი (სანქტ-პეტერბურგის კინოთეატრი)

კინოთეატრი აკვარიუმი (რუს. Аквариум) — ერთ-ერთი უძველესი გასართობი თეატრი-ბაღი საქნტ-პეტერბურგში. მუშაობას შეუდგა 1886 წელს და ფუნქციონირებდა 1923 წლამდე. 1886 წელს გ. ალექსანდროვმა, ბაღ „არკადიას“ მფლობელმა კამენოოსტროვსკის ქუჩაზე იჯარით აიღო ტერიტორია (რომელზეც ამჟამად მდებარეობს სახლები 10-12) გააშენა იქ ბაღი და დაიწყო დიდი აკვარიუმის (აქედან მომდინარეობს სახელწოდებაც) მშენებლობა. თავდაპირველად აპირებდნენ აქ ლექციები წაეკითხათ თევზისა და წყლის მცენარეთა ცხოვრების, მათი დემონსტრირებით. პეტერბურგის ბუნებისმეტყველთა საზოგადოების დახმარებით, აპირებდნენ ზღვისა და მტკნარი წყლის ცხოველების, თევზისებისა და მცენარეების შეძენას. უკვე პირველივე წლებში ბაღის სცენაზე ყოველ საღამოს უკრავდა სიმფონიური ორკესტრი (50-ზე მეტ მუსიკოსი) რ. ენგელის მეთაურობით, ხოლო კვირაში ორჯერ გამოდიოდა ა. არხანგელსკის ქორო. 1888 წელს ბაღის ტერიტორიაზე ააგეს დიდი მინის დარბაზი, სადაც მუსიკის მოყვარულთათვის განკუთვნილი ადგილების გარდა ორივე მხარეს მდებარეობდა რესტორნის მაგიდები. ჩამოჰყავდათ უცხოელი გასტროლიორები, მათ შორის ანა ჟიუდიკი, მოტრე, ოდეო. 1888 წელს, ზამთრის სეზონზე აღმართული ყინულის სახლი გახდა სენსაცია. მასში განთავსებული იყო კაბინეტი, სასტუმრო, სასადილო მთლიანად ყინულის მოწყობილობით. აქ, 1896 წლის 4 მაისს, ვიქტორ როჟეს სპექტაკლის „ალფრედ-ფაშა პარიზში“ ანტრაქტის დროს, შედგა რუსეთში პირველი კონოსეანსი. 1900-იან წლებში მუსიკალურ საღამოებზე გამოდიოდნენ ოპერის მსახიობები ლინა კავალიერი, ჟ. ფაბიანი და სხვა. ღია სცენაზე იდგმებოდა მცირე დრამატული სპექტაკლები. ბაღის თავისუფალ ტერიტორიაზე განათავსეს ატრაქციონები. 1905-1906 წლებში ბაღის კიდეზე ააშენეს საშემოსავლო სახლი, რომლის არქიტექტორიც იყო დიმიტრი კრიჟანოვსკი. აკვარიუმის ბაღის სიახლოვეს მდებარეობდა „პეტერბურგის ცენტრალური ბაზარი“. 1908 წელს აქ ააშენეს ახალი ზამთრის თეატრი, ყველაზე დიდი სანქტ-პეტერბურგში, რომლის სცენაზეც გამოდიოდნენ ვარვარა პანინა, ანასტასია ვიალცევა, ალექსანდრე დავიდოვი და ვლადიმირ დავიდოვი, კონსტანტინ ვარლამოვი, ნიკოლაი შიშკინისა და ალექსი მასალსკის ბოშათა ქორო. 1907 წელს შედგა რუსეთში ერთ-ერთი პირველი სილამაზის კონკურსი „ლამაზმანთა შემოდგომის გამოფენა“. 1912 წელს გაიხსნა პირველი ხელოვნური ყინულის მოედანი რუსეთში. აქ მუდმივად იმართებოდა ბალ-მასკარადები, ფეიერვერკი და ა. შ. პირველი მსოფლიო ომის დროს ბაღის ტერიტორიაზე განთავსებული იყო ლაზარეთი. 1916 წელს ბაღი იჯარით გადაეცა მომღერალ ალექსანდრე დავიდოვს იტალიური ოპერის გახსნის მიზნით. 1917 წლის მოვლენებმა ბაღის კულტურულ-გასართობი მუშაობა შეაჩერა. 1923 წელს აკვარიუმის ადგილზე დაიწყეს კინოფაბრიკის „Севзапкино“-ს მშენებლობა (1934 წლიდან „ლენფილმი“). თეატრის ნაგებობები, ბაზარი, რესტორანი გადააკეთეს გადასაღებ პავილიონებად. Алянский Ю. Л. Увеселительные заведения старого Петербурга. — СПб., 1996. — С. 18—20. Кузнецов Е. М. Из прошлого русской эстрады: Ист. очерки. — М., 1958. — С. 272—276; «Аквариум», театр-сад დაარქივებული 2016-03-15 საიტზე Wayback Machine. — Санкт-Петербург. Энциклопедия. Аквариум в Петербурге Театр «Аквариум» —Киностудия «Ленфильм» დაარქივებული 2018-11-17 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 Кино началось в «Аквариуме»
სვიატოსლავი (შევჩუკი)

სვიატოსლავი (შევჩუკი) (ერისკაცობაში — სვიატოსლავ იურის ძე შევჩუკი, უკრ. Святослав Юрійович Шевчук; დ. 5 მაისი, 1970, სტრი, ლვოვის ოლქი, უკრაინის სსრ, სსრკ) — უკრაინელი სასულიერო მოღვაწე. კიევ-გალიციის მთავარეპისკოპოსი, კიევის მიტროპოლიტი, უკრაინის ბერძნულ-კათოლიკური ეკლესიის მეთაური. უკრაინის ბერძნულ-კათოლიკური ეკლესია უკრაინის ბერძნულ-კათოლიკური ეკლესიის მეთაური სვიატოსლავი (შევჩუკი)
აბრაჰამ სავანი

აბრაჰამ სავანი — კალიგრაფი. აბრაჰამ სავანი ცხოვრობდა XIV ან XV საუკუნეში. დარჩენილია მის მიერ გადაწერილი გრაგნილი, რომელიც საკვირაოს ტექსტს შეიცავს (ხელნაწ. ინსტ. H 1328). ტექსტის ბოლოს ასეთი ანდერძია სულ ბოლოს, უფრო წვრილი ხელით, კიდევ ორიოდე სტრიქონია, სადაც სხვათა შორის, იკითხება: გრაგნილის ზომაა 325×19 სამ. ერთი მხარე მთლიანადაა დაწერილი, მეორე — ნაწილობრივ. ტექსტი ნუსხურია, შავი მელნით ნაწერი, ძალიან მკაფიო, საკმაოდ ლამაზი ხელით. საზედაო ასოები უმეტესად მელნითვეა გამოყვანილი, მაგრამ აქა — იქ სინგურის ასოებიც ურევია. დასათარიღებლად გასათვალისწინებელია კონსტანტინე მეფის დასახელება. ერთი კონსტანტინე — დავით ნარინის ძე- XIV საუკუნის დასაწყისში მეფობდა დასავლეთ საქართველოში და 1327 წელს გარდაიცვალა. ორი სხვა კონსტანტინე XV საუკუნეში. გრაგნილი სვანეთიდანაა ჩამოტანილი. ბერიძე, ვახტანგ. ძველი ქართველი ოსტატები : [ხუროთმოძღვრები, მხატვრები, ოქრომჭედლები და კალიგრაფისტები]. - თბ. : საბჭ. საქართველო, 1967. -243გვ.: ილ.;ბიბლიოგრ. ტექსტში. გვ. 11-12.
ვარშავის რკინიგზის სადგური (სანქტ-პეტერბურგი)

ვარშავის რკინიგზის სადგური (რუს. Варшавский вокзал) — მგზავრთა მომსახურებისათვის განკუთვნილი ისტორიული შენობა საქნტ-პეტერბურგში. მდებარეობდა პეტერბურგ-ვარშავის რკინიგზის დასაწყისში. ამჟამად პირველადი დანიშნულებით არ მოქმედებს. არის არქიტექტურული ძეგლი, რეკონსტრუქციის შემდეგ ფუნქციონირებს, როგორც სავაჭრო-გასართობი ცენტრი. რკინიგზის სადგური ააშენეს 1852-1853 წელს არქიტექტორ ქსავერ სკარჟინსკის პროექტის მიხედვით და განსაზღვრული იყო რკინიგზისათვის რომელიც უნდა გაეყვანათ დედაქალაქიდან გატჩინის სამეფო რეზიდენციამდე. გზის სიგრძე იყო 44,6 კმ. რკინიგზა გაიხსნა 1853 წლის 31 ოქტომბერს. შენობას თავდაპირველად სამი მხრიდან გარს ერტყა ბაქანი, რომელიც ერთმანეთთან დაკავშირებული იყო მეტალისა და რკინის თაღოვანი კონსტრუქციით. 1857-1860 წლებში სადგურის გაფართოების მიზნით ააგეს ახალი შენობა (არქიტექტორი პეტრე სალიმანოვიჩი), ორი ქვის სახლი მომსახურე პერსონალისათვის (ერთი შემორჩენილია). 1857 წლიდან ხაზის მშენებლობა მიმდინარეობს რუსეთის რკონიგზის მთავარი საზოგადოების მიერ. 1859 წელს გზა გააგრძელეს ფსკოვამდე (273 კმ), 1862 წლის 15 (27) დეკემბერს გაიხსნა მოძრაობა ვარშავამდე. ცალკე ტოტმა პრუსიის საზღვრამდე (ლანდვაროვო-ვერჟბოლოვო) სანქტ-პეტერბურგი დააკავშირა ევროპის სახელმწიფოთა დედაქალაქებს. ვარშავის ხაზების მატარებლები გამოირჩეოდნენ კომფორტული და კეთილმოწყობილი ვაგონებით, რომლებიც, პირველ რიგში, პირველი კლასის მგზავრებისთვის იყო განკუთვნილი. სწორედ სანქტ-პეტერბურგიდან გაემგზავრა ევროპაში ვლადიმერ ნაბოკოვი „ჩრდილოეთის ექსპრესით“. პირველი მსოფლიო ომის დროს ვარშავის ვაგზალი, როგორც ნაკლებდატვირთული, დაჭრილების ეშელონს იღებდა. მათ მისაღებად სპეციალური რკინიგზის ხაზი დაამონტაჟეს. 1930-იან წლებში ვარშავის სადგურის ახლოს ააშენეს სარკინიგზო-ტრამვაის სატვირთო სადგური, რომელმაც მოგვიანებით მიიღო ევგენი კრასუცკის სახელწოდება. სანქტ-პეტერბურგის 1935 წლის გენერალური გეგმის თანახმად იგეგმებოდა იზმაილოვის პროსპექტის გაგრძელება რკინიგზის სადგურამდე, რის გამოც ვაგზლის შენობა უნდა დანგრეულიყო, თუმცა ამ გეგმის განხორციელება არ შედგა. დიდი სამამულო ომის პერიოდში შენობა დაბომბვებისაგან სერიოზულად დაზიანდა. სარესტავრაციო სამუშაოები დასრულდა 1949 წელს. სადგურის მთავარ ფასადზე, ნიშში დააყენეს ვლადიმერ ლენინის ქანდაკება. საბჭოთა პერიოდში ვარშავის ვაგზლიდან იგზავნებოდა მატარებლები ბალტიისპირეთში, დასავლეთ უკრაინაში, ასევე საერთაშორისო რეისები (ბერლინი, ვარშავა. პრაღა). 2001 წლის 15 მაისს სადგური დაიხურა სარესტავრაციო სამუშაოებისთვის. სადგურის სახელიდან მომდინარეობს მთელი რიგი ტოპონიმები: მატარებლის, ხიდის, ტაძრისა და ქუჩის სახელწოდებები. ოფიციალური ვებგვერდი ↑ газета «Северная Пчела» № 245 от 2 ноября 1853 г. ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 Это что за остановка?. Журнал «Вокруг света» (2006-08-20). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-10-16. ციტირების თარიღი: 2012-09-27.
ძახილი

ძახილი (აზერ. Haray) — აზერბაიჯანელი რეჟისორ ორუჯ ყურბანოვის 1993 წლის მხატვრული ფილმი. ფილმი გადაღებულია ნუშაბა მამედოვას ამავე სახელწოდების მქონე პიესის მიხედვით. ფილმი მოგვითხრობს ორი მოზარდის ტრაღედიაზე, რომლებიც გახდნენ ხოჯალის გენოციდის მსხვერპლნი. ფილმი იწყება ყურანის სურით «ალ - ფათიჰა»-თი და ჩინგიზ მუსტაფაევის მიერ ხოჯალის გენოციდის ამსახავი დოკუმენტალური კადრებით. ფილმში მოთხრობილია იმის შესახებ, თუ ორი მოზარდი — და და ძმა — როგორ ხდებიან ხოჯალის გენოციდის მოწმეები. სომხური ალყიდან გამოსვლის მცდელობაში მთავარი გმირები ხტებიან უფსრულში და ასე იკლავენ თავს. კომპოზიტორმა მამედ გალიბმა დაწერა ფილმის მუსიკა. „ძახილი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
რაფიგა ახუნდოვა

რაფიგა ჰაჯი კიზი ახუნდოვა (აზერ. Rəfiqə Hacı qızı Axundova; დაიბადა 7 აგვისტოს 1931, ბაქოში) — საბჭოთა აზერბაიჯანელი ბალეთის მსახიობი ქალი, ბალეტმეისტერი, აზერბაიჯანის სსრ რესპუბლიკის სახალხო არტისტი ქალი. ბაქოს ქორეოგრაფიული სასწავლებელის დამთავრების შემდეგ, სადაც მას ასწავლიდა გამერ ალმასზადე, დაიწყო მუშაობა ბაქოს თეატრში (1952 წლიდან). მის მიერ შესრულებულ პარტიების ნუსხაში არის — ირანული მზეტუნახავი და აიშა («შვიდი მზეტუნახავი»), გიულიანაკი («ქალწულის კოშკი»), ზარემა, ეგინა, შირინი, ჟიზელი; პრინცესა ფლორინა («მძინარე მზეტუნახზავი»), ვაქხანკა («ვალპურგიის ღამე») და სხვა. მეუღლესთან (მაქსუდ მამედოვთან) ერთად (დადგა ბალეტები «კასპიის ბალადა» (1968), «გობუსტანის ჩრდილები» (1969), «კალეიდოსკოპი» (1971), «ელვის ბილიკით» (1975), «შვიდი მზეთუნახავი» 1978, 1982 წელს მოხდა მისი ეკრანიზაცია); ქორეოგრაფიული მინიატურები «აზერბაიჯანული სიუიტა», «იალლი», «მუღამი». 1972—1973 წლებში მუშაობდა ბალეტმეისტერად და პედაგოგად ალჟირში. რაფიგა ახუნდოვა დაარქივებული 2019-02-07 საიტზე Wayback Machine.
ალიონის ელჩი

„ალიონის ელჩი“ (აზერ. Sübhün səfiri) — აზერბაიჯანის კულტურისა და ტურიზმის სამინისტროს დაკვეთით 2012 წელს ჯაბარ ჯაბარლის სახელობის „აზერბაიჯანფილმის“ მიერ გადაღებული ფილმი, რომელიც ეძღვნება აზერბაიჯანელი მეცნიერის, პოეტისა და დრამატურგის მირზა ფათალი ახუნდოვის შემოქმედებას. ფილმის რეჟისორია რამიზ ჰასანოღლუ, სცენარის ავტორი — აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი ანარი. ფილმის პრემიერა გაიმართა 2012 წლის 28 ნოემბერს კინოთეატრ „ნიზამი“-ში (ბაქო). ↑ ФИЛЬМ «ПОСОЛ ЗАРИ» О М.Ф. АХУНДОВЕ ПРЕДСТАВЯТ НА СУД ЗРИТЕЛЕЙ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-11-28. ციტირების თარიღი: 2018-11-02.
დერვიში აფეთქებს პარიზს

დერვიში აფეთქებს პარიზს (აზერ. Dərviş Parisi partladır) — საბჭოთა აზერბაიჯანული კინოკომედია. ფილმი გადაღებულია აზერბაიჯანელი მწერლის მირზა ფათალი ახუნდოვის პიესის მოტივებზე («მუსია ჟორდანი - ბოტანიკოსი და დერვიში მასთალი შაჰი». პრემიერა სედგა 1978 წლის ივნისში (მოსკოვი). ფილმის მოქმედება ხორციელდება XIX საუკუნის ნახევარში ყარაბაღის სახანოში. ფრანგ ბოტანიკოს ჟორდანს, რომელიც სტუმრობდა წარმატებულ მიწადმფლობელ გათამხან აღასთან, სურს საფრანგეთში წაიყვანოს ცნობისმოყვარე და ნიჭიერი მოწაფე შაჰბაზ ბეგი, რათა მან მიიღოს განათლება. მაგრამ ბნელი ნათესავები დასახმარებლად იწვევენ ჯადოქარ დერვიშს. ფილმი YouTube-ზე
ჰაჯი ყარა

ჰაჯი ყარა (აზერ. Hacı Qara) — 1929 წლის საბჭოთა სათავგადასავლო კომედია, რომელიც გადაღებულია „აზგოსკინოს“ მიერ. ფილმი წარმოადგენს მირზა ფათალი ახუნდოვის ამავე სახელწოდების პიესის ეკრანიზაციას. ფილმში მოთხრობილია გლეხების ცხოვრებაზე. 1927 წლის 3 ოქტომბერს კინოსტუდია „აზგოსკინოში“ პირველად იქნა წაკითხული ეს პოემა. რეჟისორმა აბას მირზა შარიფზადემ დაიწყო ფილმის გადაღებისათვის მზადება 1927 წლიდან. ეს ფილმი არის რეჟისორ ჯაფარ ჯაბარლის პირველი ფილმი, რომლის დრამატურგიც თვითონაა. ამ ფილმში ეკრანზე პირველად გამოჩნდნენ ისეთი მსახიობები, როგორებიც არიან აზიზა მამედოვა და ალი ყურბანოვი. ფილმი გამოვიდა ეკრანებზე 1929 წლის 9 მარტს. ფილმის სამუშაო ვერსიის სახელწოდება იყო „სონა“. „ჰაჯი ყარა“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ჰაჯი ყარა დაარქივებული 2015-04-14 საიტზე Wayback Machine.
შებექე

შებექე (აზერ. şəbəkə) — აზერბაიჯანელი ხელოსნების მიერ შექმნილი ჭრელი ფანჯრები, რომლებიც შედგებიან წვრილი ხის ნაწილებისგან, რომლებშიც ჩაწებებულია სხვადასხვა ფერის შუშები. შექის ხანების სასახლეში შებექეთი შევსებულია კედლები და ოთახებს შორის არსებული ნაპრალები. როგორც აღნიშნავენ შებექეთი შესრულებულია სასახლის მთავარი ფასადიც. შენობის ფასადზე გამოდის ძირითადი და გვერდითი ოთახების შებექე ვიტრაჟები. ითვლება, რომ შექის ხანების სასახლის არქიტექტურის თავისებურებაა მდგომარეობს ზუსტად იმაში, რომ ფასადზე და ცენტრალურ პავილიონზე გამოდის შებექე. XVIII—XIX საუკუნის მრავალრიცხვოვანი შენობა-ნაგებობები, რომლებიც მორთულნი არიან შებექეთი ქალაქ შუშაში მრავლად იყო. შებექე ↑ К. М. Мамед-заде. Строительное искусство Азербайджана. — Баку: Элм, 1983. ↑ Л. С. Бретеницкий, Б. В. Веймарн. Искусство Азербайджана IV—XVIII веков. — М.: Искусство, 1976.
ბიულბიულის ძეგლი

ბიულბიულის ძეგლი (აზერ. Bülbülün heykəli) — მოქანდაკე აკიფ ასკეროვის მიერ შექმნილი აზერბაიჯანელი მომღერლის ძეგლი, რომელიც განლაგებულია აზერბაიჯანის დედაქალაქ - ბაქოში, ბიულბიულის ქუჩაზე, იმ სახლის მახლობლად, სადაც ცხოვრობდა მმომღერალი. ძეგლის გახსნა მოხდა 2012 წლის 31 ოქტომბერს. გახსნის ღონისძიებას ესწრებოდა აზერბაიჯანის რესპუბლიკის პრეზიდენტი ბატონი ილჰამ ალიევი, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ელჩი რუსეთის ფედერაციაში ფოლად ბიულბიულ ოღლი და სხვა სტუმრები. ↑ Официальный сайт президента Азербайджанской Республики - НОВОСТИ » Мероприятия Ильхам Алиев принял участие в открытии в Баку памятника выдающемуся певцу Бюльбюлю. ru.president.az. ციტირების თარიღი: 2017-04-29.
კარლ შვარცშილდი

კარლ შვარცშილდი (გერმ.  Karl Schwarzschild; დ. 9 ოქტომბერი, 1873 — გ. 11 მაისი, 1916) — გერმანელი ფიზიკოსი და ასტრონომი, პოსტდამის ასტროფიზიკური ობსერვატორიის დირექტორი 1909—1914 წლებში. პრუსიის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი. გერმანელ-ამერიკელი ასტროფიზიკოს მარტინ შვარცშილდის მამა. შვარცშილდს დიდი წვლილი მიუძღვის თეორიული ასტროფიზიკის განვითარებაში. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „კარლ შვარცშილდი“ ვიკისაწყობში. კარლ შვარცშილდი — მათემატიკური გენეალოგია The Light Cone: The Schwarzschild Black Hole ↑ 1.0 1.1 1.2 Deutsche Nationalbibliothek Record #119051524 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 MacTutor History of Mathematics archive — 1994. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q547473"></a> ↑ 3.0 3.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 4.0 4.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 5.0 5.1 Gran Enciclopèdia Catalana — Grup Enciclopèdia, 1968. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18696256"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2664168"></a> ↑ 6.0 6.1 Brozović D., Ladan T. Hrvatska enciklopedija — LZMK, 1999. — 9272 გვრ. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1264934"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q429032"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18446"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1789619"></a> ↑ 7.0 7.1 Шварцшильд Карл // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ Find a Grave — 1996. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q63056"></a>
სანქტ-პეტერბურგის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ეკლესია

სანქტ-პეტერბურგის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ეკლესია (რუს. Введенская церковь) — ყოფილი მართლმადიდებლური ეკლესია სანქტ-პეტერბურგში. XVIII საუკუნი დასაწყისში ამ ადგილიდან შორიახლოს განთავსებული იყო იამბურგისა და კოპორსკის პოლკები. აქვე მდებარეობდა წმინდა ელიას სამლოცველო. 1732 წელს სამლოცველოს ადგილზე გახსნეს პოლკის ხის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების სახელობის ტაძარი, რომელსაც 1740 წლიდან მიაშენეს ელია წინასწარმეტყველის სახელობის ეგვტერი. მის სიახლოვეს 1763-1766 წლებში ააგეს ქვის ტაძარი ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის სახელზე. 1793-1810 წლებში ამ ორი ტაძრის ადგილზე არქიტექტორ ივან ლეიმის პროექტის მიხედვით ააგეს ქვის ტაძარი ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების სახელზე. ტაძარი ააგეს კლასიციზმის სტილში. მას მიაშენეს ელიას და ტიხვინის ღვთისმშობლის ხატის სახელობის ეგვტერები, ჰქონდა ხის სამრეკლო. 1838 წლიდან ტაძარი სამრევლო გახდა. 1839-1840 წლებში არქიტექტორმა ვასილი მორგანმა ააგო ქვის სამრეკლო, ორი სამლოცველო, მიტროფანე ვორონეჟელისა და ანდრეა კრეტელის სახელობის ეგვტერები. ელიას სახელობის ეგვტერში გადაიტანეს კანკელი ელიას სახელობის სამლოცველოდან. კანკელი შექმნეს XVIII საუკუნის დასაწყისში ბაროკოს სტილში. 1857 წლიადან ტაძარში გათბობის სისტემა დაამონტაჟეს. 1903 წელს იგი მოხატა პავლე ვეჩტომოვმა. 1920-იან წლებში ეკლესია ობნოვლენცებს ეკუთვნოდათ. ტაძარი დახურეს და დაანგრიეს 1932 წელს, ხოლო მის ადგილზე გააშენეს მეზრბაზნეების ბაღი (არაოფიციალურად ტაძარად მიყვანების სკვერი). ტაძრის სახელისაგან მიიღო სახელწოდება ტაძრად მიყვანების ქუჩამ. ტაძარს ეკუთვნოდა საშემოსავლო სახლი, რომელიც აგებული იყო 1912-1913 წლებში ანდრეი აპლაქსინის მიერ. ადგილი სადაც იდგა ეკლესია (ფუნდამეტი), სანქტ-პეტერბურგის ძეგლთა დაცვის კომიტეტმა შეიტანა გარკვეული კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში. Панов И. И. Столетие Введенской на Петербургской стороне церкви, 1806 15/VII 1906. СПб., 1906 Антонов В. В., Кобак А. В. Святыни Санкт-Петербурга: Ист.-церков. энцикл. СПб., 1994. Т. 1. С. 160—162. Энциклопедия Санкт-Петербурга დაარქივებული 2017-11-30 საიტზე Wayback Machine. Энциклопедия Санкт-Петербурга დაარქივებული 2022-10-17 საიტზე Wayback Machine. Церковь во имя Введения во храм Пресвятой Богородицы. ↑ Церковь Введения во храм Пресвятой Богородицы (фундамент) (приказ председателя КГИОП № 15 от 20 февраля 2001 года). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-08-31. ციტირების თარიღი: 2018-11-03.
ჩალი

ჩალი (აზერ. Çallı) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2,265 კაცი. ჩალი GEOnet სახელების სერვერზე
ილიე ნასტასე

ილიე ნასტასე (რუმ. Ilie Năstase; დ. 19 ივლისი, 1946, ბუქარესტი, რუმინეთი) — რუმინელი ყოფილი პროფესიონალი ჩოგბურთელი, მსოფლიოს ყოფილი პირველი ჩოგანი. ნასტასეს ერთეულთა თანრიგში მოგებული აქვს 2 დიდი სლემის ტურნირი – 1 საფრანგეთის ღია პირველობა და 1 აშშ-ის ღია პირველობა. 1973 წელს, იგი გახდა პირველი მამაკაცი ჩოგბურთელი, რომელმაც საფრანგეთის ღია პირველობაზე სეტის წაგების გარეშე გაიმარჯვა. ნასტასემ ასევე მოიგო 4 წლის შემაჯამებელი ტურნირი. ჯამში მას ATP-ის 58 ტიტული აქვს ერთეულებში მოგებული. იგი 40 კვირის განმავლობაში იკავებდა რეიტინგში პირველ ადგილს. ილიე ნასტასეს სამი დიდი სლემის ტურნირი აქვს წყვილთა თანრიგში მოგებული – 1 საფრანგეთის ღია პირველობა, 1 უიმბლდონი და 1 აშშ-ის ღია პირველობა. ჯამში მან ATP-ის 45 ტურნირი მოიგო წყვილებში. რუმინელმა ჩოგბურთელმა ასევე ორჯერ გაიმარჯვა უიმბლდონზე შერეულ წყვილებში. 1991 წელს, იგი საერთაშორისო ჩოგბურთის დიდების დარბაზში შეიყვანეს. მთავარი სტატია: ილიე ნასტასეს სტატისტიკა და მიღწევები. (დ) – დახურული კორტი ნასტასე ATP-ის ოფიციალურ საიტზე ნასტასე ITF-ის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2019-08-31 საიტზე Wayback Machine. ნასტასე დეივისის თასის ოფიციალურ საიტზე ნასტასე საერთაშორისო ჩოგბურთის დიდების დარბაზის ოფიციალურ საიტზე
გილიერმო ვილასი

გილიერმო ვილასი (ესპ. Guillermo Vilas; დ. 17 აგვისტო, 1952, მარ-დელ-პლატა, არგენტინა) — არგენტინელი ყოფილი პროფესიონალი ჩოგბურთელი, მსოფლიოს ყოფილი მეორე ჩოგანი. ვილასს 4 დიდი სლემის ტურნირი აქვს მოგებული – 2 ავსტრალიის ღია პირველობა, 1 საფრანგეთის ღია პირველობა და 1 აშშ-ის ღია პირველობა. მან ასევე ერთხელ გაიმარჯვა წლის შემაჯამებელი ტურნირზე. ჯამში მას ATP-ის 62 ტიტული აქვს ერთეულებში მოგებული. 62-დან 49 ტიტული, ვილასმა თიხის საფარზე მოიგო და ამ საფარის ტიტულების რაოდენობით, იგი მხოლოდ რაფაელ ნადალს ჩამორჩება. არგენტინელს თიხაზე 678 მატჩი აქვს მოგებული, რაც ყველა დროის საუკეთესო შედეგია აღნიშნულ საფარზე. 1977 წელს, მან ორი თიხის დიდი სლემის ტურნირი მოიგო (აშშ-ის ღია პირველობა მაშინ თიხაზე ტარდებოდა). ამავე წელს, მას თიხაზე 53 მატჩიანი მოგებათა სერია ჰქონდა, რაც მოგვიანებით მხოლოდ ნადალმა გააუმჯობესა. აღნიშნული მიღწევების გამო, გილიერმო ვილასი ისტორიაში თიხის საფარის ერთ-ერთ საუკეთესო ჩოგბურთელად ითვლება. 1991 წელს, ვილასი საერთაშორისო ჩოგბურთის დიდების დარბაზში შეიყვანეს. მთავარი სტატია: გილიერმო ვილასის სტატისტიკა და მიღწევები. (დ) – დახურული კორტი ვილასი ATP-ის ოფიციალურ საიტზე ვილასი ITF-ის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2019-05-17 საიტზე Wayback Machine. ვილასი დეივისის თასის ოფიციალურ საიტზე ვილასი საერთაშორისო ჩოგბურთის დიდების დარბაზის ოფიციალურ საიტზე ↑ „Ahead of French Open 2017 Simon Briggs ranks the 20 male clay-court players of all time“. telegraph.co.uk. ციტირების თარიღი: 3 ნოემბერი 2018.
ნიკოლოზ დავიდენკო

ნიკოლოზ დავიდენკო (რუს. Николай Давыденко; დ. 2 ივნისი, 1981, სევეროდონეცკი, უსსრ, სსრკ) — რუსი ყოფილი პროფესიონალი ჩოგბურთელი, მსოფლიოს ყოფილი მესამე ჩოგანი. დიდი სლემის ტურნირებზე, დავიდენკოს საუკეთესო შედეგია 2-2 ნახევარფინალი საფრანგეთის და აშშ-ის ღია პირველობებზე. 4-დან 3 მათგანში მან როჯერ ფედერერთან დათმო შეხვედრა. 2009 წელს რუსმა ჩოგბურთელმა წლის შემაჯამებელი ტურნირი მოიგო, როდესაც ფინალში ხუან მარტინ დელ პოტრო ორ სეტში დაამარცხა. დავიდენკომ ასევე მოიგო 3 მასტერსის ტურნირი. ჯამში მას ATP-ის 21 ტურნირი აქვს ერთეულებში მოგებული. იგი ერთ-ერთი იშვიათი ჩოგბურთელია, ვისაც რაფაელ ნადალთან დადებითი მოგება-წაგების ბალანსი აქვს: 6–5. სანაკრებო დონეზე, მან ერთხელ მოიგო დეივისის თასი რუსეთის ნაკრებთან ერთად. დავიდენკომ კარიერა 2014 წელს დაასრულა. მთავარი სტატია: ნიკოლოზ დავიდენკოს სტატისტიკა და მიღწევები. (დ) – დახურული კორტი დავიდენკო ATP-ის ოფიციალურ საიტზე დავიდენკო ITF-ის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2019-06-26 საიტზე Wayback Machine. დავიდენკო დეივისის თასის ოფიციალურ საიტზე ↑ „Nikolay Davydenko takes ATP World Tour title in London“. bbc.co.uk. ციტირების თარიღი: 3 ნოემბერი 2018. ↑ „RAFAEL NADAL VS NIKOLAY DAVYDENKO“. atpworldtour.com. ციტირების თარიღი: 3 ნოემბერი 2018. ↑ „Nikolay Davydenko: Russia's former world number three retires“. bbc.com. ციტირების თარიღი: 3 ნოემბერი 2018.