laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
თემურ ტაბუცაძე

თემურ ტაბუცაძე (დ. 15 აპრილი, 1954, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. ავტორია 78 სამეცნიერო ნაშრომის, გამოცემული აქვს მონოგრაფიები, ქირურგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. 1978 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1978 წელს იყო ცენტრალური კლინიკური საავადმყოფოს ექიმი–ინტერნი, 1978–1981 წლებში თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ჰოსპიტალური ქირურგიის კათედრის ასპირანტი, 1981–1984 წლებში ამავე კათედრის ასისტენტი, 1985 წლიდან იმყოფებოდა ხანგრძლივი სამეცნიერო მივლინებით მოსკოვის ვიშნევსკის სახელობის ქირურგიის ინსტიტუტში, 1990 წლიდან არის თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ქირურგიულ სნეულებათა N1 კათედრის პროფესორი, 1997 წლიდან – საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს ენდოქირურგიული ცენტრის დირექტორი. 1981 წელს დაიცვა, საკანდიდატო დისერტაციის თემა – „კალიკრეინ–კინინური სისტემის გამოკვლევა მწვავე პერიტონიტის მკურნალობის დროს“. 1989 წელს დაიცვა, სადოქტორო დისერტაციის თემა – „კუჭისა და თორმეტგოჯა ნაწლავის წყლულოვანი დაავადების ქირურგიული მკურნალობის მეთოდების შედარებითი დახასიათება პროსტაგლანდინების აქტივობის, ლიპიდების ზეჟანგური ჟანგვისა და ანტიოქსიდანტური ფერმენტული სისტემის კრიტერიუმების მიხედვით“. Билиарная литотрипсия : Моногр. (ავტორი) Тбилиси, 2003 106с. ღვიძლის ამებური აბსცესის ქირურგიული მკურნალობა ლაპაროსკოპიული მეთოდით : მეთოდ. რეკომენდაციები (ავტორი) თბილისი, სკოლა, 1998 16გვ.. – ISBN: 99928–35–02–8 ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში, თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 260 თემურ ტაბუცაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
არტი შოუ

არტი შოუ (ინგლ. Artie Shaw; დ. 23 მაისი, 1910, ნიუ-იორკი — გ. 30 დეკემბერი, 2004, თაუზანდ-ოუკსი, კალიფორნია) — ამერიკელი ჯაზის მუსიკოსი, კომპოზიტორი და ბენდლიდერი. მისი დროის ერთ-ერთი საუკეთესო ჯაზის მუსიკოსი. ასევე ავტორია რამდენიმე რომანისა და პუბლიცისტური ნაშრომის. დაბადებით არტურ ჯეიკო არშავსკი (Arthur Jacob Arshawsky), შოუ გაიზარდა ნიუ-ჰეივენში, კონექტიკუტი, სადაც ადგილობრივი ანტისემიტიზმის გამო ბუნებით გულჩათხრობილი, კიდევ უფრო ჩაკეტილი გახდა (შოურ ავტობიოგრაფიის მიხედვით). საქსოფონზე დაკვრას 13 წლის ასაკიდან სწავლობს, 16 წლის ასაკში კლარნეტზე გადადის. ამ პერიოდში სახლს ტოვებს და ბენდთან ერთად ტურით მიემგზავრება. 1925-36 წლებში შოუ სხვადასხვა ბენდებში და ორკესტრებში ასრულებს, მათ შორის ჯონი კავერელოსა და ოსტინ უაილისთან ერთად. University of Arizona: Artie Shaw Collection დაარქივებული 2010-11-14 საიტზე Wayback Machine. ბიოგრაფია დაარქივებული 2011-02-16 საიტზე Wayback Machine. Swing Bandleader, Clarinetist Artie Shaw Dies, The Washington Post, December 31, 2004
ზაზა უერთაშვილი

ზაზა უერთაშვილი (დ. 13 აგვისტო, 1963, თბილისი) — ქართველი ექიმი. თერაპევტი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი. 1988 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1988–1989 წლებში იყო თერაპიის სამეცნიერო–კვლევითი ინსტიტუტის ინტერნი, 1989–1998 წლებში დიდი ლილოს საექიმო ამბულატორიის მთავარი ექიმი, თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ასპირანტი კარდიოლოგიის სპეციალობით, 1998 წლიდან თერაპიის სამეცნიერო–კვლევითი ინსტიტუტის გულის ქრონიკული იშემიური დაავადებების და კარდიომიოპათიის განყოფილების უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. ავტორია 10 სამეცნიერო ნაშრომისა, რომლებიც ეხება კარდიოლოგიის პრობლემებს. 1997 წელს დაიცვა, საკანდიდატო დისერტაციის თემა – „ჰიპერტონული დაავადებების მკურნალობის თანამედროვე ასპექტები“. ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში, თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 268 ზაზა უერთაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
კახაბრიშვილი

საკუთარი სახელი კახაბრიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი კახაბრიშვილი — რეჟისორი; ზურაბ კახაბრიშვილი — სპორტული ექიმი; ციცინო კახაბრიშვილი — მოჭადრაკე.
თამარ ქავთარაძე

თამარ ქავთარაძე (დ. 5 სექტემბერი, 1927, ფასანაური) — ქართველი ექიმი. პედიატრი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი. ი. ფაღავას სახელობის პედიატრიის სამეცნიერო–კვლევითი ინსტიტუტის კარდიორევმატოლოგიური განყოფილების უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. 1952 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის პედიატრიული ფაკულტეტი. 1952–1956 წლებში მუშაობდა დუშეთში სკოლის ექიმად, პედიატრად, პედიარტიული განყოფილების გამგედ, 1956–1958 წლებში იყო თბილისის რესპუბლიკური დედათა და ბავშვთა სამეცნიერო–კვლევითი ინსტიტუტის კლინიკური ორდინატორი პედიატრიაში, 1961–1966 წლებში საქართველოს ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს პედიატრიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის პათომორფოლოგიური ლაბორატორიის უმცროსი მეცნიერ–თანამშრომელი, 1966–1969 წლებში კლინიკო–ჰემატოლოგიური ლაბორატორიის, 1969 წელს ნეიროენდოკრინოლოგიური განყოფილების, 1969–1981 წლებში მოზრდილ ბავშვთა განყოფილების უმცროსი, 1981–1988 წლებში უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელი, 1988 წლიდან კარდიორევმატოლოგიური განყოფილების უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. ავტორია 78 სამეცნიერო ნაშრომისა, რომლებიც ეხება ნივთიერებათა ცვლის დარღვევებს, სასუნთქი და გულ–სისხლძარღვთა დაავადებებს ბავშვებში. მისი ხელმძღვანელობით მომზადებულია ინტერნები, კლინიკური ორდინატორები. აგრეთვე მისი ხელმძღვანელობით სამუშაო ადგილზე კვალიფიკაცია აიმაღლეს პრაქტიკოსმა ექიმებმა. 1970 წელს დაიცვა, საკანდიდატო დისერტაციის თემა – „ნუკლეინის მჟავების შემცველობა ზოგიერთ ორგანოში ექსპერიმენტული რაქიტის დროს“. ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში, თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 281 თამარ ქავთარაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
დავით ვირსალაძე

დავით ვირსალაძე (დ. 25 ნოემბერი, 1943, თბილისი — გ. 2017) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. ავტორია 30 სამეცნიერო ნაშრომის და ორი მონოგრაფიის, არის ორი სადისერტაციო ნაშრომის ხელმძღვანელი, ექიმი–ენდოკრინოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (2002), პროფესორი (2004). დაიბადა ექიმ კონსტანტინე ვირსალაძის და ბიოლოგ დარეჯან კავკასიძის ოჯახში. მისი დაა პიანისტი ელისო ვირსალაძე. 1966 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1971–1972 წლებში იყო ქირურგიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ–თანამშრომელი, 1972–1974 წლებში ექიმთა დახელოვნების ინსტიტუტის ასისტენტი, 1974 წელს სწავლული მდივანი, 1978–1985 წლებში თერაპიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის ენდოკრინოლოგიის განყოფილების გამგე, 1974 წლიდან დღემდე თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ენდოკრინოლოგიის კათედრის დოცენტი. თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის სრული პროფესორი, ა/ო „დ–მედიტუსი“–ს თავმჯდომარე. 1971 წელს დაიცვა, საკანდიდატო დისერტაციის თემა – „შაქრიანი დიაბეტის დროს ცხიმოვანი ცვლის პათოგენეზის შესწავლა“. მეტაბოლური სინდრომი, რეალობა და პერსპექტივები (ავტორი) თბილისი, დედაენა, 2001, ISBN 99928–863–5–8 ნახშირწყლოვანი ცვლის დარღვევა სხვადასხვა პათოლოგიური მდგომარეობის დროს (თანაავტორი) თბ., 1988 ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში, თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000, გვ. 106 დავით ვირსალაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნოდარ ბაბუნაშვილი

ნოდარ ბაბუნაშვილი (დ. 19 იანვარი, 1939, მუხიანი) — ქართველი ინჟინერი. 1963 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი. 1965–1974 წლებში მუშაობდა საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს N4 სამშენებლო ტრესტის N2 სამშენებლო სამმართველოში ოსტატად, სამუშაოთა მწარმოებლად, უბნის უფროსად, 1974–1985 წლებში საქართველოს სასოფლო მშენებლობის სამინისტროს N8 სამშენებლო ტრესტის N57 მოძრავ–მექანიზებული კოლონის მთავარ ინჟინრად, უფროსად, 1985 წლიდან იყო საქართველოს საბინაო–კომუნალური მეურნეობის სამინისტროს წყალტუბოს სარაიონთაშორისო ზონალური გაერთიანების დირექტორი, 2007 წლიდან შპს „ივერიამშენპლუსის“ მთავარი ინჟინერია, მონაწილეობდა ხონის სოფლის მეურნეობის მექანიზაციისა და ელექტროფიკაციის ტექნიკუმის კომპლექსის, რაიონული საავადმყოფოს, წყალტუბოს N2 და N3 საშუალო სკოლების, საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს N4 სამმართველოს სანატორიუმ „წყალტუბოს“ N2 კორპუსის, „ინტურისტის“, ავტოსასტუმროს, საცხოვრებელი სახლის (წყალტუბოში) მშენებლობაში, აგებული აქვს სასათბურე მეურნეობები რაჭაში, წყალტუბოში, ბიჭვინთაში, ჭიათურაში, აბაშის, ხობისა და სხვა რაიონებში, ქ. თბილისში საცხოვრებელი სახლები – გოთუას ქუჩაზე და დიდ დიღომში, მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები და სიგელები. საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია თბ., 2017 გვ.65 ნოდარ ბაბუნაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნუგზარ ბაბუაძე

ნუგზარ ბაბუაძე (დ. 29 მაისი, 1949, ფოთი — გ. 2016) — ქართველი ინჟინერი, იურისტი, მეცნიერი, პედაგოგი. ტექნიკის მეცნიერებათა კანდიდატი (1977), აკადემიური დოქტორი. პროფესორი. 1971 წელს დაამთავრა: საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი ელექტრონული ტექნიკის ინჟინრის კვალიფიკაციით, 1996 წელს თბილისის სოციალურ-ეკონომიკური ინსტიტუტის სამართალმცოდნეობის ფაკულტეტი, 1977 წელს საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ასპირანტურა. წლების განმავლობაში პედაგოგირ მოღვაწეობას ეწეოდა საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტსა და თბილისის საერთაშორისო ურთიერთობათა ინსტიტუტში, 1988 წელს აირჩიეს საკავშირო საკავშირო საპატენტო სამსახურის საქართველოს ცენტრის დირექორად, 1990–1992 წლებში საქართველოს საპატენტო და სალიცენზიო ცენტის დირექტორი, 1992 წელს საქართველოს რესპუბლიკის მეცნიერებისა და ტექნიკის სამინისტროს საპატენტო–სალიცენზიო სამმართველოს უფროსი, 1992–1993 წლებში საქართველოს საპატენტო უწყების თავმჯდომარის პირველი მოადგილე, 1994–1996 წლებში საქართველოს საჰაერო ტრანსპორტის დეპარტამენტის საერთაშორისო ურთიერთობათა სამმართველოს უფროსი, 1996–1998 წლებში კომპანია „საქართველოს საერთაშორისო ავიახაზების“ პრეზიდენტი, 1998–1999 წლებში ევროპა–კავკასია–აზიის სატრანსპორტო დერეფნის (ტრასეკა) ატაშე საქართველოს საელჩოში უზბეკეთსა და ყირგიზეთის რესპუბლიკებში, 1999–2000 წლებში კორპორაცია „ჯორჯიან ინტელექტი“ პეზიდენტი, 2003–2016 წლებში საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სოციალურ მეცნიერებათა დეპარტამენტის პროფესორი, 2014–2016 წლებში სტუ–ის მონიტორინგის დეპარტამენტის უფროსი. გურგენიძე დ., ცნობილი და უცნობი პოლიტექნიკოსები, თბ., 2020 გვ. 159–160 ნუგზარ ბაბუაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
სვიმონ I (მთავარეპისკოპოსი)

სვიმონ I — მცხეთის მთავარეპისკოპოსი დაახლოებით V საუკუნის 20-იან წლებში. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქები
იოველ I (მთავარეპისკოპოსი)

იოველ I — ქართლის მთავარეპისკოპოსი ვახტანგ გორგასლის მეფობის დასაწყისში, დაახლოებით V საუკუნის 40-იან წლებში. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები მოქცევაჲ ქართლისაჲ, შატბერდის კრებული X საუკუნისა, ბ. გიგინეიშვილისა და ელ. გიუნაშვილის გამოც., თბ., 1979 მეტრეველი რ., „საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქები“, თბ., 2000 საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქები mematiane.ge - შექმენი საკუთარი ისტორია საქართველოს მეცნიერთა ეროვნული აკადემია დაარქივებული 2023-11-25 საიტზე Wayback Machine.
სვიმონ II (კათოლიკოსი)

სვიმონ II, სჳიმონ-პეტრე — ქართლის კათოლიკოსი დაახლოებით VI საუკუნის 60–70-იანი წლებში. ეპისკოპოსად იჯდა ფარსმან VI-ის და მირდატის დროს. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები მოქცევაჲ ქართლისაჲ, შატბერდის კრებული X საუკუნისა, ბ. გიგინეიშვილისა და ელ. გიუნაშვილის გამოც., თბ., 1979 მეტრეველი რ., „საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქები“, თბ., 2000 საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქები mematiane.ge - შექმენი საკუთარი ისტორია
თავფაჩაგ II (კათოლიკოსი)

თავფაჩაგ II — ქართლის კათოლიკოსი დაახლოებით VII საუკუნის 50–60-იან წლებში. კათოლიკოსის ტახტი დაიკავა კათოლიკოს ევნონის შემდეგ. თავფაჩაგ II-დან მოყოლებული ცხრა კათოლიკოსი, პეტრე II-ს ჩათვლით, ცოლოსანნი იყვნენ. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაურები მოქცევაჲ ქართლისაჲ, შატბერდის კრებული X საუკუნისა, ბ. გიგინეიშვილისა და ელ. გიუნაშვილის გამოც., თბ., 1979 მეტრეველი რ., „საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქები“, თბ., 2000 საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქები mematiane.ge - შექმენი საკუთარი ისტორია საქართველოს მეცნიერთა ეროვნული აკადემია დაარქივებული 2023-11-25 საიტზე Wayback Machine.
ჯეკ ტიგარდენი

ველდონ ლიო "ჯეკ" ტიგარდენი (Weldon Leo "Jack" Teagarden; დ. 20 აგვისტო, 1905 — გ. 15 იანვარი, 1964) — გავლენიანი ამერიკელი ჯაზის ტრომბონისტი და ვოკალისტი. დაიბადა ვერნონში, ტეხასი. მისი ძმები ჩარლი და კლოი (კაბი) და და ნორმა ასევე ცნობილი პროფესიონალი მუსიკოსები გამოვიდნენ. ტიგერდენის მამა მოყვარული სიმებიანი ბენდის წევრი იყო (საყვირზე უკრავდა). ჯეკმა თავდაპირველად ბარიტონის საყვირით დაიწყო, თუმცა 10 წლის ასაკში ტრომბონზე გადავიდა. პირველად ჯაზს მოუსმინა ლუიზიანას ხუთეულის შესრულებით, რის გამოც გადაწყვიტა თვითონაც ახალი სტილით დაეწყო დაკვრა. ენციკლოპედია „ბრიტანიკა“ დაარქივებული 2021-05-05 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ 2.0 2.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ Gran Enciclopèdia Catalana — Grup Enciclopèdia, 1968. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18696256"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2664168"></a> ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #118814877 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a>
კილოსანიძე

საკუთარი სახელი კილოსანიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ელენე კილოსანიძე — თეატრის მსახიობი, რეჟისორი, პედაგოგი ვასილ კილოსანიძე — საბჭოთა არმიის პოლკოვნიკი მიხეილ კილოსანიძე — ბავშვთა ქირურგი მიხეილ კილოსანიძე — მუსიკოსი, პიანისტი შალვა კილოსანიძე — რეჟისორი
იუხარი-მაზრა

იუხარი-მაზრა (აზერ. Yuxarı Məzrə) — ყოფილი სოფელი აზერბაიჯანში, მისი ტერიტორია დღესდღეობით შედის ხოჯავენდის რაიონის შემადგენლობაში. იგი გაუქმდა 2023 წლის 5 დეკემბერს, გაუქმებამდე ექვემდებარებოდა ჯაბრაილის რაიონს. აზერბაიჯანის რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს 1991 წლის 7 თებერვლის No54-XII გადაწყვეტილებით ჯაბრაილის რაიონის სოფელი იუხარი მაზრა შევიდა შუქურბეილის სოფლის საკრებულოს შემადგენლობაში. 1993 წელს სოფელი სომხეთის შეიარაღებულმა ძალებმა დაიკავეს. 2020 წლის 7 ნოემბერს აზერბაიჯანის შეიარაღებულმა ძალებმა სოფელზე კონტროლი დაიბრუნეს. ↑ Azərbaycan Respublikasının Ağdam, Cəbrayıl, Füzuli, Xocalı, Xocavənd, Qubadlı, Laçın və Şuşa rayonlarının inzibati ərazi bölgüsündə qismən dəyişiklik edilməsi haqqında AZƏRBAYCAN RESPUBLİKASININ QANUNU (2023-12-05). ↑ Azerbaijan Development Gateway (2008-11-14). ციტირების თარიღი: 2023-08-30
1913

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: 1913 1913 (ათას ცხრაას ცამეტი) წელი — გრიგორიანული კალენდრის არანაკიანი წელიწადი, რომლის პირველი დღეა ოთხშაბათი და იულიუსის კალენდრის არანაკიანი წელიწადი, რომლის პირველი დღეა სამშაბათი. ამ წელს კალენდრებს შორის განსხვავება იყო 13 დღე. ეს წელი არის XX საუკუნის მე-2 დეკადის მე-3 წელი. მთავარი სტატია: კატეგორია:დაბადებული 1913. 9 იანვარი : რიჩარდ ნიქსონი — აშშ-ის პრეზიდენტი (გ. 1994) 10 იანვარი  : გუსტავ ჰუსაკი — ჩეხოსლოვაკიის პოლიტიკური მოღვაწე. (გ. 1991) 10 იანვარი  : მეჰმედ შეჰუ — ალბანეთის სახელმწიფო და პარტიული მოღვაწე. (გ. 1981) 4 თებერვალი : როზა პარკსი — აფრიკელ-ამერიკელი სამოქალაქო უფლებების დამცველი (გ. 2005) 13 თებერვალი  : ხალიდი — საუდის არაბეთის მეფე 1975–1982 წლებში (გ. 1982) 20 თებერვალი : აბდელ რაჰმან ალ-ბაზაზი — ერაყის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. (გ. 1973) 1 მარტი  : რალფ ელისონი — შავკანიან ამერიკელთა კულტურის თვალსაჩინო წარმომადგენელი. (გ. 1994) 13 მარტი : სერგეი მიხალკოვი — საბჭოთა და რუსი მწერალი (გ. 2009) 18 მარტი  : ვერნერ მელდერსი — გერმანელი სამხედრო მოღვაწე (გ. 1941) 10 აპრილი : ჰაიმი, შტეფან —გერმანელი მწერალი (გ.2001) 16 აგვისტო: ბეგინი, მენახემ — ისრაელის მე-6 პრემიერ-მინისტრი, ნობელის პრემიის ლაურეატი მშვიდობის დარგში (გ. 1992) 22 ოქტომბერი : ბაო-დაი— ვიეტნამის უკანასკნელი იმპერატორი (გ. 1997) 7 ნოემბერი : კამიუ, ალბერ — ფრანგი მწერალი (გ.1960) 18 დეკემბერი : ჩამილ სიჯარიჩი — ჩერნოგორიელი მწერალი (გ. 1989) მთავარი სტატია: კატეგორია:გარდაცვლილი 1913. 8 მაისი : ჯაბადარი, ივანე— ქართველი რევოლუციონერ-ხალხოსანი (დ.1852) 13 აგვისტო : ბებელი, ავგუსტ — გერმანელი პოლიტიკოსი (დ. 1840) 3 ნოემბერი : ფურცელაძე, ანტონ — ქართველი მწერალი (დ. 1839) ფიზიკა : კამერლინგ-ონეს, ჰეიკე ქიმია : ვერნერი, ალფრედ ფიზიოლოგია და მედიცინა : რიშე, შარლ რობერ ლიტერატურა : თაგორი, რაბინდრანათ მშვიდობა : ლა ფონტენი, ანრი
ხავიერ მილეი

ხავიერ გერარდო მილეი (ესპ. Javier Gerardo Milei; დ. 22 ოქტომბერი, 1970, ბუენოს-აირესი, არგენტინა) — არგენტინელი პოლიტიკური და სახელმწიფო მოღვაწე, ეკონომისტი, მეწარმე. არგენტინის პრეზიდენტი 2023 წლის 10 დეკემბრიდან. მემარჯვენე ლიბერტარიანელი და პოპულისტი. წინასაარჩევნო კამპანიის დროს ეროვნული ვალუტის დიდი ინფლაციის, დევალვაციისა და საგარეო ვალის პრობლემების დასაძლევად გამოდიოდა რადიკალური იდეებით, როგორიცაა ეკონომიკის აშშ დოლარზე გადაყვანა, ცენტრალური ბანკისა და ზოგიერთი სამინისტროს გაუქმება, რათა შეზღუდულიყო სახელმწიფოს ჩარევა ეკონომიკაში. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ხავიერ მილეი“ ვიკისაწყობში. ხავიერ მილეის ბიოგრაფია ↑ „Fiery Right-Wing Populist Javier Milei Wins Argentina's Presidency and Promises 'Drastic' Changes“. Voice of America (ინგლისური). 19 ნოემბერი, 2023. ციტირების თარიღი: 11 დეკემბერი, 2023. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ 2.0 2.1 „Who is Javier Milei, Argentina’s far-right populist politician?“. Al Jazeera (ინგლისური). ციტირების თარიღი: 11 დეკემბერი, 2023. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება)
პომპეუს ტროგუსი

გნეუს პომპეუს ტროგუსი — (ლათ. Gnaeus Pompeius Trogus; ძვ. წ. I საუკუნისა და ახ. წ. I საუკუნის) — რომაელი ისტორიკოსი. იგი წარმოშობით გალიიდან იყო, რომის მოქალაქეობა მიიღო მისმა პაპამ (ტროგუსი წერს, რომ სერტორიუსთან ომის დროს გნეუს პომპეუსმა მის მამას მიანჭა მოქალაქეობა. რომაული ტრადიციით, ვინც არარომაელს მოქალაქეობას მიანიჭებდა, გვარსაც თავისას აძლევდა. გალი მეომრის შთამომავლებმა პომპეუსის გვარი მიიღეს). პომპეუს ტროგუსის „ფილიპიკების ისტორია“, ანტიკური გაგებით, მსოფლიოს ისტორიაა. თხრობა იწყება ასურეთისა და სპარსეთის ლეგენდარული ამბებით და მთავრდება ავგუსტუსის ეპოქით. ნაშრომი დაწერილი იყო 44 წიგნად, მაგრამ არცერთი წიგნი მოღწეული არ არის, ცნობილია მხოლოდ შემოკლებული შინაარსის — ეპიტომების სახით, რომლებიც შეუდგენია II თუ III საუკუნეში მცხოვრებ ვინმე იუსტინეს. ზოგიერთი წიგნის შინაარსი გადმოცემულია რამდენიმე გვერდზე, ზოგიერთს კი დათმობილი აქვს ერთი გვერდი. თანამედროვე მეცნიერებაში არ კამათობენ იმაზე, რომ იუსტინე პომპეუს ტროგუსის ნაშრომს თვითნებურად მიუდგა. პირადი ინტერესებიდან გამომდინარე, ბევრი რამ გამოტოვა და ყურადღება გაამახვილა შედარებით უმნიშვნელო საკითხებზე. ამის მიუხედავად, ეპიტომაში დაცულია ისეთი ფაქტები, რაც პომპეუს ტროგუსის დიდ ღირსებად უნდა ჩაითვალოს. „ფილიპიკების ისტორია“ ავტორმა დაწერა ლათინურ ენაზე, ეს იყო პირველი შემთხვევა რომაულ საისტორიო მწერლობაში. ნაშრომის დიდი ნაწილი დათმობილი აქვს მაკედონიას, ფილიპე II-ის მოღვაწეობას, ალექსანდრე დიდის ლაშქრობებს, დიადოქოსების ომებს. ყოველივე ამის გათვალისწინებით ტროგუსის მსოფლიოს ისტორიას ეწოდება „ფილიპიკების ისტორია“. პომპეუს ტროგუსი გამოკვეთილი ანტიმაკედონური ორინეტაციის მწერლად გვევლინება(გამოთქმულია მოსაზრება, რომ რომაელი ისტორიკოსი მითითებისა და კომენტარების გარეშე სარგებლობდა ალექსანდრიელი ისტორიკოსის ტიმაგენეს ნაშრომით). მაკედონიის მიერ საბერძნეთის დაპყრობას იგი უდიდეს ტრაგედიად თვლიდა. საოცრად უარყოფითად ჰყავდა დახასიათებული ფილიპე II და ალექსანდრე მაკედონელი. პომპეუს ტროგუსი საბერძნეთის შესახებ მსჯელობისას, აშკარაა, ეყრდნობოდა ანტიმაკედონური ორინტაციის წყაროს. ქავთარია, გ., ძველი საბერძნეთი, თბილისის უნივერსიტეტის გამომცემლობა, თბ., 2005. — გვ. 29–30. ↑ Library of the World's Best Literature / C. D. Warner — 1897. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q952614"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19098835"></a> ↑ Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a>
აღალი იბრაჰიმოვი

აღალი მუსალიმ ოღლუ იბრაჰიმოვი (აზერ. Ağaəli İbrahimov Müsəllim oğlu დ. 1946 წლის 6 თებერვალი, ბაქო) — აზერბაიჯანელი მხატვარი, აზერბაიჯანის მხატვართა კავშირის მდივანი, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახალხო მხატვარი (2006), რუსეთის სამხატვრო აკადემიის საპატიო წევრი (2018). აღალი იბრაჰიმოვი დაიბადა 1946 წლის 6 თებერვალს ქალაქ ბაქოში. საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ 1960-1966 წლებში სწავლობდა აზიმ აზიმზადეს სახელობის სახელმწიფო სამხატვრო სკოლაში, ხოლო 1969-1974 წლებში აზერბაიჯანის სახელმწიფო სამხატვრო ინსტიტუტში. 1966 წლიდან იბრაჰიმოვი არის ეროვნული და საერთაშორისო გამოფენების მონაწილე. მისი ნამუშევრები გამოიფინა რუსეთში, თურქეთში, აშშ-ში, საფრანგეთში, გერმანიაში, იტალიაში, დიდ ბრიტანეთში, სირიაში, ბულგარეთსა და სხვა ქვეყნებში. 1966 წლიდან იბრაჰიმოვი არის ეროვნული და საერთაშორისო გამოფენების მონაწილე. მისი ნამუშევრები გამოიფინა რუსეთში, თურქეთში, აშშ-ში, საფრანგეთში, გერმანიაში, იტალიაში, დიდ ბრიტანეთში, სირიაში, ბულგარეთში და სხვა ქვეყნებში. 1975 წლიდან აღალი იბრაჰიმოვი არის აზერბაიჯანის მხატვართა კავშირის წევრი. 2002 წლის 30 მაისს აზერბაიჯანის პრეზიდენტის ბრძანებულებით მიენიჭა წოდება „აზერბაიჯანის რესპუბლიკის დამსახურებული არტისტი“, ხოლო 2006 წლის 29 დეკემბერს მიენიჭა წოდება „აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახალხო მხატვარი“. 2018 წლის 27 თებერვალს აღალი იბრაჰიმოვი გახდა რუსეთის სამხატვრო აკადემიის საპატიო წევრი. ცხოვრობს ქალაქ ბაქოში. ↑ Ramid İbrahimov. Rəssam üçün birinci azadlıqdır, ikinci emalatxana Azərbaycan. anl.az. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 23-5-2017.
ვიკინგების თავდასხმები რაინლანდში

ვიკინგების თავდასხმები რაინლანდში — ვიკინგების მიერ ფრანკთა სახელმწიფოში განხორცელებული შემოსევების სერიის ნაწილი, რომელიც მიმდინარეობდა IX საუკუნის ბოლო ათწლეულებში. რაინლანდიდან მოყოლებული, რომელიც ფრანკთა კულტურის ბირთვად შეგვიძლია მივიჩნიოთ, ფრანკებმა დაიპყრეს თითქმის მთელი ცენტრალური ევროპა და დააარსეს დიდი იმპერია. ამ თავდასხმების დროს ვიკინგები ძარცვავდნენ რომის იპერიის დროინდელ უძველეს ქალაქებს კელნს, ბონს, ქსანტენს, ტრირს და ასევე საიმპერატორო ქალაქ აახენს, სადაც კარლოს დიდი იყო დაკრძალული და ფრანკთა მეფეები ეკურთხებოდნენ (აახენის ტაძარში). ამ ქალაქების გარდა, განადგურდა უამრავი მონასტერიც, თავის ბიბლიოთეკებთან ერთად, რომლებშიც რამდენიმე საუკუნის ხელნაწერთა კოლექციები იყო დაცული. ამან მნიშვნელოვანი ზიანი მიაყენა ფრანკთა კულტურას. მსგავს თავდასხმებს აწყობდნენ აგრეთვე ბრიტანეთის კუნძულებზე, ბალტიისპირეთში, რუსეთსა და ხმელთაშუა ზღვის რეგიონში. დაზარალებული რეგიონების ბევრი მცხოვრები ურმებით ჩამოარიგეს მონებად. ამ რეგიონების მრავალი მცხოვრები მონად წაიყვანეს. Peter Fuchs (ed.): Chronik zur Geschichte der Stadt Köln. Vol. 1, Greven Verlag, Cologne, 1990, ISBN 3-7743-0259-6. Peter H. Sawyer: Kings and Vikings. Scandinavia and Europe AD 700–1100. Routledge, London/New York, 1983, ISBN 0-415-04590-8. Rudolf Simek: Vikings on the Rhine. Recent Research on Early Medieval Relations between the Rhinelands and Scandinavia. (=Studia Medievalia Septentriolia (SMS) 11) Fassbaender, Vienna, 2004, ISBN 978-3-900538-83-5. Jennifer Striewski. (2013-02-25) Wikinger am Mittelrhein de. Portal Rheinische Geschichte. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-02-04. ციტირების თარიღი: 2023-11-27.