laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ეთერ ჭყონია-ლამორისი

ეთერ ჭყონია-ლამორისი (დ. 23 მაისი, 1971, თბილისი) — ქართველი მომღერალი. 1990 წელს დაამთავრა ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია. 1982-1983 წლებში იყო ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის მსახიობი. 1983-1984 წლებში გუნდის მსახიობი. 1992 წელს ჩაირიცხა მადრიდის ვოკალის უმაღლეს სკოლაში, პარალელურად მასტერკლასები რ. სკოტოსგან, მოგვიანებით ვენაში, ცნობილი მომღერლისა და პედაგოგის რუტილდა ბიოშის კლასში დახვეწა ვოკალური ტექნიკა. დებიუტი შედგა თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრში დეზდემონას პარტიით(ვერდი „ოტელო“) ზურაბ სოტკილავასთან ერთად. 1992 წლიდან მოღვაწეობს ესპანეთში. 2013 წელს ავსტრიის ქალაქ გრაცში დააარსა ვოკალისტთა საერთაშორისო კონკურსი „Academia Belcanto“, კონკურსზე დაწესდა ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის პრემია. მართავს მასტერკლასებს ავსტრიაში, პორტუგალიაში, ესპანეთში, საფრანგეთში, ჩინეთში, ჰონგ-კონგსა და უკრაინაში. მისი პარტნიორები არიან მსოფლიოში სახელმგანთქმული მომღერლები: ზურაბ სოტკილავა, ლადო ათანელი, პლასიდო დომინგო, ჯორჯო ზანკანა, კარლოს ალვარესი, კრისტა ლუდვიგი, ილდიკო რაიმონდი, ანგელიკა კირშლაგერი, ხოსე კარერასი, კრისტოფ ლოი, პაოლო კონი, ენრიკო სტინკელი, პაულ ადელმანი. დირიჟორები: დანიელ ბარენბოიმი, ა. ფიშერი, ი. ბაშმეტი. რეჟისორი ფრანკო ძეფირელი. მონაწილეობს მსოფლიოს პრესტიჟულ ფესტივალებში, გამოდის მსოფლიოს წამყვან სცენებზე. ქართული რეპერტუარი: მარეხი(ზაქარია ფალიაშვილი „აბესალომ და ეთერი“), ქეთო(ვიქტორ დოლიძე „ქეთო და კოტე“). სხვა რეპერტუარი: ვიოლეტა, ჯილდა, ოსკარი(ვერდი „ტრავიატა“, „რიგოლეტო“, „ბალ-მასკარადი“), ევრიდიკე(გლუკი „ორფევსი და ევრიდიკე“), ადინა, ლუჩია(დონიცეტი „სიყვარულის ნექტარი“, „ლუჩია დი ლამერმური“, „L'opera internazionale Milano“-ს მიერ აღიარებულია წლის საუკეთესო ლუჩიად), ჯულიეტა(გუნო „რომეო და ჯულიეტა“, „Opera international Paris“-ის მიერ აღიარებულია წლის საუკეთესო ჯულიეტად), ელვირა, ჯულიეტა(ბელინი „პურიტანები“, "მონტეკები და კაპულეტები"), ნედა(ლეონკავალო „ჯამბაზები“, „ლა სკალა“, ფრანკო ძეფირელის დადგმა), ლიუ(პუჩინი „ტურანდოტი“). 2012 წელს შვედეთის პრინცესა ქრისტინა მაგნუსის მიერ გადაეცა შვედეთის ხელოვნების სამეფო ოქროს ორდენი, „ჩვენი დროის უდიდესი მომღერალი“. საოპერო მომღერალ ლამარა ჭყონიას ქალიშვილი და მოწაფე. სტოკჰოლმის სამეფო სასახლის პრიზი(2012), „Greatest Singer of our time“(ჩვენი დროის უდიდესი მომღერალი). „Avanguardia“-ს პრიზი(1993), „21 საუკუნის საუკეთესო ვიოლეტა“ (ესპანეთი). რ. ვინიასის სახელობის კონკურსი(1991), III პრემია (ბარსელონა). ვ. დოლიძის სახელობის კონკურსი(1990), I პრემია (თბილისი). ერთ-ერთი საუკეთესო ხმის მფლობელის საპატიო წოდება. ქართული მუსიკის ენციკლოპედიური ლექსიკონი, თბ., 2015, გვ. 574 ეთერ ჭყონია-ლამორისი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
არქაბის ეკლესია

არქაბის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თურქეთში, დაბა არჰავის აღმოსავლეთ ნაწილში. ეკლესიიდან კარგად მოჩანს სივრცე ოთხივე მხარეს. ზემოდან დაჰყურებს არჰავის მთლიან დასახლებას, მდინარის ორივე მხარის გაყოლებით არსებულ სოფლებს, ქალაქ ხოფასა და მის შემოგარენს, მთის კალთებზე შეფენილ სოფლებს არჰავის ციხემდე. ადგილობრივები ეკლესიას „რაკანას“ უწოდებენ. ეკლესიის ქვემოთ, კლდოვან ქანში, გაჭრილია შავი ზღვისპირა ცენტრალური ტრასისათვის განკუთვნილი გვირაბი. ეკლესია მიმართულია აღმოსავლეთისაკენ. აქვს ხუთ გრადუსიანი დახრა სამხრეთის მიმართულებით. ძეგლი, სავარაუდოდ, დარბაზული, შვერილაბსიდიანი ტიპისაა. აბსიდის კონტური, არც შიდა და არც გარე მხრიდან არაა გამოკვეთილი, მძლავრი მცენარეული საფარის გამო. სამხრეთიდან, ამჟამად, მხოლოდ ორი სარკმელი ჩანს ადრეული პერიოდისათვის დამახასიათებელი სარკმლის პარალელური კედლებით. სამხრეთ-აღმოსავლეთ მხარეში შემორჩენილია თაღოვანი კარის დასავლეთი მხარე, კარის თაღი პლინთუსებითაა ნაგები დუღაბზე. კარის სვეტების სისქე 60 სანტიმეტრია, ხოლო კედლების სისქე 80 სანტიმეტრს უახლოვდება. ნაგებობას კარი, სავარაუდოდ, დასავლეთის მხრიდანაც უნდა ჰქონოდა ცენტრალურ არეში, რომლის ზომებიც ახლა ვეღარ დგინდება. შიდა სივრცის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხეში ფიქსირდება რომაული ბეტონის ფრაგმენტი, რომელშიც ბიზანტიური ხანის ამფორათა ოთხი ეგზემპლარი ტანის ქვედა ნაწილია ჩართული. ჩვეულებრივ, ასეთი დეტალები კამარისათვის იქმნებოდა. კერამიკული ჭურჭელი კამარათა დატვირთვას ანეიტრალებდა. შიდა სივრცეშივე აღმოჩნდა გვერდებაკეცილი, დაბალბორტიანი კრამიტის ფრაგმენტები. მათი სრული ზომები ვერ დგინდება, რისი საშუალებითაც შესაძლებელი იქნებოდა ძეგლის თარიღის დადგენა. კედლები ძირითადად ნაგებია რიყის ქვით, დუღაბის გამოყენებით. სამხრეთ ფასადზე შეიმჩნევა, რომ ვერტიკალური კედლის მასა ამოყვანილია ყალიბით. სამხრეთის შემორჩენილი თაღოვანი კარი, სავარაუდოდ, ნალისებური იყო, თაღის ქუსლის ფორმაზე დაყრდნობით. შიდა სივრცეში იატაკის დონე ვერ დგინდება. კარის თაღის ქუსლი მიწის დონიდან 1,30 სანტიმეტრზეა. სარკმლის სიმაღლე — 85 სანტიმეტრია, სიგანე კი 55 სანტიმეტრი. იატაკის დონის დაუზუსტებლობის გამო მისი სრული ზომების განსაზღვრაც ვერ ხერხდება. ეკლესიას სერიოზული გადაკეთების კვალი არ ეტყობა. წინასწარი მონაცემები მიგვანიშნებს, რომ ძეგლი VI საუკუნისაა. ნაგებობის გარე მასების სავარაუდო ზომებია: სიგრძე — 11,50 მეტრი, სიგანე — 7,10 მეტრი. დასავლეთ კედლის ცენტრალური არის უკიდურეს სიღრმეში არის კარის ღიობიც. იგი 95 სანტიმეტრი სიგანისაა. სამხრეთის კედელი დღეისათვის 4 მეტრი სიმაღლისაა. შიდა მხრიდან სარკმლის ღიობის ჩარჩოები არ იკითხება, ხოლო გარე მხრიდან იგი წარმოადგენს სიმაღლეში ოდნავ შევიწროებულ ღიობს. სარკმლის სიმაღლეა — 70 სანტიმეტრი, ქვედა ნაწილის სიგანე — 18 სანტიმეტრი. აგრაფად რიყის ქვაა გამოყენებული. ეკლესიის ჩრდილო-აღმოსავლეთ არეში კიდევ ერთი სარკმელი ჩანს. ისტორიული ჭანეთის აღმოსავლეთ ნაწილში დაცული კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლები (საფორტიფიკაციო ნაგებობები, ეკლესიები, საკომუნიკაციო და საყოფაცხოვრებო არქიტექტურის ნიმუშები), ბათ., 2014, გვ. 55-56 ISBN 978-9941-0-6458-6.
ელიზბარ წითლანაძე

ელიზბარ წითლანაძე (დ.14 ივლისი, 1912, ბორჯომი — გ.7 ნოემბერი, 1982) — ქართველი მათემატიკოსი, ფიზიკა-მათემატიკური მეცნიერების დოქტორი (1951), პროფესორი (1955). 1933 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1937 წლიდან მუშაობას იწყებს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში დოცენტის თანამდებობაზე, პარალელურად კითხულობს ლექციებს საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში. 1944-1945 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პრორექტორია დაუსწრებელი სწავლების დარგში. 1945-1947 წლებში მუშაობს მოსკოვის სახელმწიფო ეკონომიკურ ინსტიტუტში უმაღლესი მათემატიკის კათედრის დოცენტის თანამდებობაზე. 1947-1955 წლებში თბილისის რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინერთა ინსტიტუტის კათედრის გამგეა, ხოლო 1955 წლიდან გარდაცვალებამდე განაგებდა უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტის მათემატიკის კათედრას. აღზარდა სტუდენტთა და ასპირანტთა ღირსეული თაობები. 1969-1976 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კვალიფიკაციის ამაღლების ფაკულტეტის დეკანი. პროფესორი ელიზბარ წითლანაძე პირველი ქართველი მათემატიკოსია, რომელმაც გაშალა თბილისში ნაყოფიერი მუშაობა ფუნქციონალური ანალიზის მიმართულებით. მისი სამეცნიერო ინტერესები ძირითადად ეხება არაწრფივ ფუნქციონალურ ანალიზს, ვარიაციათა აღრიცხვას და არაწრფივ ინტეგრალურ განტოლებათა მნიშვნელოვან პრობლემებს. თანაავტორია მონოგრაფიის „ფუნქციონალური ანალიზი“, რომელიც მოსკოვში გამოიცა 1964 წელს. ეს მონოგრაფია თარგმნილია სხვადასხვა უცხოურ ენაზე. ავტორია ქართულ ენაზე გამოცემული მონოგრაფიის „ფუნქციონალური ანალიზის საფუძვლები“. ამვე წლებში დაიბეჭდა მისი მესამე მონოგრაფია „თანამედროვე არაწრფივი ანალიზის ზოგიერთი ამოცანა“. ელიზბარ წითლანაძე დიდ ყურადღებას აქცევდა ქართულ ენაზე სახელმძღვანელოების შექმნას. პროფესორი ვლადიმერ ჭელიძესთან ერთად იგი ავტორია ფიზიკის ფაკულტეტის სტუდენტებისათვის განკუთვნილი სახელმძღვანელოსი „მათემატიკური ანალიზის კურსი“ ორ ტომად. იგი ამ სახელმძღვანელოს მესამე ტომის ავტორია. ძირითადი შრომები მიუძღვნა ფუნქციონალურ ანალიზსა და გლობალურ ვარიაციათა აღრიცხვას. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 323. ელიზბარ წითლანაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ Mathematics Genealogy Project — 1997. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q829984"></a>
რასულ ჰამზათოვი

რასულ ჰამზათის ძე ჰამზათოვი (დ. 8 სექტემბერი, 1923, სოფელი წადა, ხუნძარის რაიონი, დაღესტანი — გ. 3 ნოემბერი, 2003, მოსკოვი) — ხუნძი დაღესტნელი პოეტი. დაღესტნის სახალხო პოეტი (1959), სოციალისტური შრომის გმირი (1974). სკკპ წევრი 1944-იდან. ჰამზათ წადასას შვილი. 1945-1950 სწავლობდა მოსკოვის მაქსიმ გორკის სახელობის ლიტერატურის ინსტიტუტში. ლექსების წერა 11 წლისამ დაიწყო. ლექსების პირველი კრებული „მგზნებარე სიყვარული და მწვავე სიძულვილი“ 1943 გამოაქვეყნა. ჰამზათოვის პოეზია გამსჭვალულია სამოქალაქო ეროვნული და ლირიკული მოტივებით, პატრიოტული და ინტერნაციონალური სულისკვეთებით, ასახავს სოციალისტური დაღესტნის ცხოვრებას (კრებულები „ჩვენი მთები“, 1947; „მთიელის სამშობლო“, 1950 და სხვ.). აღსანიშნავია მამისადმი მიძღვნილი ლექსების ციკლი („ლექსები ჰამზათ წადასაზე“, პოემა „საუბარი მამასთან“, 1953 და სხვ.). ჰამზათოვის შემოქმედებაში დიდი ადგილი უჭირავს ქალის თემას (ლექსები „დედას“, „მთიელი ქალი“ და სხვ.). აღსანიშნავია აგრეთვე მისი პოეტური კრებულები „მულატი ქალი“ (1966), „წელთა კრიალოსანი“ (1978) და სხვ. ლექსებისა და პოემების კრებულისათვის „ჩემი დაბადების წელი“ (1950) მიენიჭა სსრკ სახელმწიფო პრემია (1952), კრებულისათვის „შორეული ვარსკვლავები“ (1962) — ლენინური პრემია (1963). ქართველი ხალხის პატივისცემითა და სიყვარულით არის გამთბარი საქართველოს თემაზე შექმნილი ლექსები: „ლეკი“, „ნანა ღვინეფაძე“, „ალაზანზე“ და სხვა. მისი პროზაული თხზულება „ჩემი დაღესტანი“ (წგნ. 1, 1968, ქართული თარგმანი 1982) დაღესტნელი ხალხის ცხოვრების ლირიკული-ფილოსოფიური ენციკლოპედიაა. წერს ბავშვებისთვისაც („ჩემი ბაბუა“, 1967). აქვეყნებს ლიტერატურულ-კრიტიკულ სტატიებს. ხუნძურ ენაზე თარგმნა რუსი პოეტების ნაწარმოებები. მისი ლექსები თარგმნილია სსრკ და მსოფლიო ხალხთა მრავალ ენეზე. ჰამზათოვი დაღესტნის მწერალთა ორგანიზაციის ხელმძღვანელი იყო. სსრკ VI-XI მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. 1962-1966 და 1971-იდან სსრკ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის წევრი. აზიისა და აფრიკის ქვეყნების სოლიდარობის საბჭოთა კომიტეტის წევრი. დაჯილდოებულია 3 ლენინის ორდენით, 3 სხვა ორდენითა და მედლებით. კინწურაშვილი ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 598. რასულ ჰამზათოვი – Rasul Gamzatov საიტი ჰამზათოვზე დაარქივებული 2012-02-04 საიტზე Wayback Machine. ჰამზათოვის ლექსები ↑ Гамзатов Расул Гамзатович // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ 2.0 2.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 3.0 3.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ Find a Grave — 1996. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q63056"></a> ↑ LIBRIS — 2013. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1798125"></a>
ვაზოპრესინი

ვაზოპრესინი — ჰორმონი, რომელსაც ასევე უწოდებენ ანტიდიურეზულ ჰორმონს (ADH), არგინინის ვაზოპრესინს (AVP), ან არგიპრეზინს. ვაზოპრესინი სინთეზირებულია AVP გენიდან, როგორც პეპტიდური პროჰორმონი ჰიპოთალამუსის ნეირონებში და გარდაიქმნება AVP-ად. შემდეგ ის მიემართება აქსონში, რომელიც მთავრდება ჰიპოფიზის უკანა ჯირკვალში და გამოიყოფა ვეზიკულებიდან, ცირკულაციაში უჯრედგარე სითხის ჰიპერტონიურობის (ჰიპეროსმოლარობის) საპასუხოდ. AVP-ს აქვს ორი ძირითდი ფუნქცია. პირველი, ის ზრდის თავისუფალი წყლის რაოდენობას, ხსნადის გარეშე, რომელიც კვლავ შეიწოვება ცირკულაციაში, ნეფრონების თირკმლის მილაკებში ფილტრიდან. მეორე ფუნქცია, AVP ავიწროებს არტერიოლებს, რაც ზრდის პერიფერიულ სისხლძარღვთა წინააღმდეგობას და ზრდის არტერიულ წნევას. შესაძლებელია მესამე ფუნქციის განხილვაც. ზოგიერთი AVP შეიძლება გამოიყოს უშუალოდ ტვინში, ჰიპოთალამუსიდან და შიძლება შეასრულოს მნიშვნელოვანი როლი სოციალურ ქცევაში, სექსუალურ მოტივაციაში, წყვილთა კავშირში და სტრესთან რეაქციაში. ვაზოპრესინი იწვევს ღეროვანი უჯრედების განცალკევებას კარდიომიოციტებად და ხელს უწყობს გულის კუნთის ჰომეოსტაზს. მას აქვს ძალიან მცირე ნახევარგამოყოფის პერიოდი, 16-დან 24 წუთამდე. ↑ (2012) Dorland's Illustrated Medical Dictionary, 32nd, Elsevier. ISBN 978-1-4160-6257-8.  ↑ Sukhov RR, Walker LC, Rance NE, Price DL, Young WS 3rd (1993). „Vasopressin and oxytocin gene expression in the human hypothalamus“. Journal of Comparative Neurology. 337 (2): 295–306. doi:10.1002/cne.903370210. PMID 8277003. S2CID 35174328. ↑ (2014) Anatomy & physiology. Glenview, IL: Pearson Education, Inc. ISBN 978-0-321-86158-0.  ↑ (2006) „Oxytocin and Vasopressin: Genetics and Behavioral Implications“, Handbook of Neurochemistry and Molecular Neurobiology: Neuroactive Proteins and Peptides, 3rd, Berlin: Springer, გვ. 573–607. ISBN 978-0-387-30348-2.  ↑ 5.0 5.1 Babar SM (October 2013). „SIADH associated with ciprofloxacin“. The Annals of Pharmacotherapy. 47 (10): 1359–63. doi:10.1177/1060028013502457. PMID 24259701. S2CID 36759747. ↑ Insel TR (March 2010). „The challenge of translation in social neuroscience: a review of oxytocin, vasopressin, and affiliative behavior“. Neuron (ინგლისური). 65 (6): 768–79. doi:10.1016/j.neuron.2010.03.005. PMC 2847497. PMID 20346754. ↑ Costa A, Rossi E, Scicchitano BM, Coletti D, Moresi V, Adamo S (September 2014). „Neurohypophyseal Hormones: Novel Actors of Striated Muscle Development and Homeostasis“. review. European Journal of Translational Myology. 24 (3): 3790. doi:10.4081/bam.2014.3.217. PMC 4756744. PMID 26913138.
რ. ჯ. პალაციო

რაკელ ჯ. პალაციო (დ. 13 ივლისი, 1963) — ამერიკელი მწერალი და გრაფიკული დიზაინერი. ცნობილია საბავშვო წიგნებით, მათ შორის ყველაზე გახმაურებულია ბესტსელერი „საოცრება“ (2012), რომელიც დეფორმირებული გარეგნობის მქონე ბავშვის შესახებ მოგვითხრობს. 2017 წელს წიგნის მიხედვით ამავე სახელწოდების ფილმი გადაიღეს, რომელშიც მთავარ როლებს ოუენ უილსონი და ჯულია რობერტსი ასრულებენ. რ. ჯ. პალაციო კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ Česko-Slovenská filmová databáze — 2001. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3561957"></a> ↑ 2.0 2.1 Russo, Maria. (December 20, 2016) R. J. Palacio and Meg Medina Talk Diversity and Children's Books. The New York Times. ↑ About R.J. Palacio. ციტირების თარიღი: January 31, 2020 ↑ R.J. Palacio. ციტირების თარიღი: July 7, 2021
ჯო ჰალდემანი

ჯო ჰალდემანი (დ. 9 ივნისი, 1943) — ამერიკელი სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის მწერალი. ცნობილია რომანით „სამუდამო ომი“ (1947). მწერალმა ორჯერ მოიპოვა ნებულას პრემია საუკეთესო რომანისთვის წიგნებისთვის: „სამუდამო მშვიდობა“ (1997) და „კამუფლაჟი“ (2004), ხოლო ნაწარმოებისთვის „ჰემინგუეის ხუმრობა“ მიიღო ნებულასა და ჰიუგოს პრემიები საუკეთესო ნოველისთვის. 2012 წელს ჰალდემანი სამეცნიერო ფანტასტიკის დიდების დარბაზში შეიყვანეს. მწერლის ნაშრომთა უმეტესობა, მათ შორის სადებიუტო რომანი „ომის წელი“, ვიეტნამის ომში მისივე გამოცდილებითაა შთაგონებული, საიდანაც დაჭრილი დაბრუნდა და დიდხანს უჭირდა ჩვეულ ცხოვრებასთან დაბრუნება. 1983-2014 წლებში ჰალდემანი მასაჩუსეტსის ტექნოლოგიური უნივერსიტეტის პროფესორი იყო. ოფიციალური საიტი "Autobiographical Ramble" Daily diary on sff.net Blog on LiveJournal Joe Haldeman საიტზე Wayback Machine (archived 2013-05-10) ჯო ჰალდემანი საიტზე Internet Speculative Fiction Database Joe Haldeman წიგნების ინტერნეტ სიაში Complete list of sci-fi award wins and nominations by novel Joe Haldeman Robert Graham ↑ 1.0 1.1 Deutsche Nationalbibliothek Record #136732933 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ Internet Speculative Fiction Database — 1995. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2629164"></a> ↑ NooSFere — 1999. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3343389"></a> ↑ BD Gest' <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2876969"></a> ↑ Vegetti Catalog of Fantastic Literature <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23023088"></a> ↑ Babelio — 2007. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2877812"></a> ↑ https://tiptree.org/award/2004-james-tiptree-jr-award ↑ http://www.aefcft.com/premios-ignotus-1999/ ↑ https://www.comic-con.org/awards/inkpot
მამუკა ზაალიშვილი

მამუკა ზაალიშვილი (დ. 9 თებერვალი, 1947, თბილისი — გ. 29 მარტი, 2022) — ქართველი არქიტექტორი, მეცნიერი, პედაგოგი. პროფესორი. 1971 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის არქიტექტურის ფაკულტეტის ინტერიერის განყოფილება, ხოლო 1978 წელს ამავე აკადემიის ასპირანტურა. 1968 წლიდან მუშაობდა საპროექტო ორგანიზაციებში: „კურორტპროექტში“, „ვოენპროექტი“, "თბილქალაქპროექტი" და "თბილზნიიეპი" არქიტექტორის, უფროსი არქიტექტორის, ჯგუფის ხელმძღვანელის და პროექტის მთავარი არქიტექტორის თანამდებობაზე. საქართველოს ელექტრიფიკაციისა და მექანიზაციის სამეცნიერო კვლევით ინსტიტუტში უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი იყო 1997-2001 წლებში. თბილისის სამხატვრო აკადემიაში მუშაობდა არქიტექტურის ფაკულტეტზე, მასწავლებლის, უფროსი მასწავლებლის, დოცენტის თანამდებობებზე 1985 წლიდან. არის არაერთი სამეცნიერო ნაშრომისა და პროექტის ავტორი: "ქარიშხალას" სპორტული კომპლექსი ქ. თბილისში; რუსთაველის ძეგლისა და მიმდებარე ტერიტორიის რეკონსტრუქციის რეალიზებული პროექტი, კურორტ წყალტუბოს გენერალური გეგმა პოლიკლინიკა 250 მომსვლელზე ქ. თბილისში, პიონერთა ბანაკი 240 ადგილზე დაბა კაბარდინკაში, თბილისის გენერალური გეგმის კონცეფცია, ტურისტული სასტუმრო 1000 ადგილით, ექსპერიმენტული საბავშვო ბაგა-ბაღი რთულ რელიფზე, 21-ბინიანი საცხოვრებელი სახლი ყაზბეგის ქუჩაზე და სხვა. იყო ეთიკისა და საავტორო უფლებების დაცვის კომისიის თავმჯდომარე. სადოქტორო დისერტაცია დაიცვა 2015 წელს. 2015 - საქართველოს დამსახურებული არქიტექტორი საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, თბ., 2017, გვ. 230-231 მამუკა ზაალიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ელენე აბაზაძე-ჟივიძე

ელენე აბაზაძე-ჟივიძე (დ. 8 ივლისი, 1899, თბილისი — გ. 16 ივნისი, 1981) — ქართველი მომღერალი და მსახიობი. საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი (1976). 1917 წელს დაამთავრა თბილისის მე-3 გიმნაზია, შემდეგ სწავლა განაგრძო კონსერვატორიაში, პროფესორ ზელიონის კლასში. 1918 წელს გადავიდა გიორგი ჯაბადარის სტუდიაში, მონაწილეობდა ქართულ კლუბთან არსებულ მუსიკალურ წრეში, რომელიც დგამდა მუსკომედიებს. ოპერეტა „ვამპუკაში“ შეასრულა ვამპუკას პარტია. მონაწილეობდა სასწავლებელში გამართულ საღამოებში(მხატვრული კითხვა, წარმოდგენები, სიმღერები), აგრეთვე გორის სცენის მოყვარულთა წარმოდგენებში და ქართველ მსახიობთა (ელისაბედ ჩერქეზიშვილი, ვასო აბაშიძე, შალვა დადიანი და სხვ.) საგასტროლო წარმოდგენებში. 1919-1920 წლებში შედგა მისი დებიუტი ქართველ მსახიობთა ამხანაგობის დასში. შალვა დადიანის რეჟისორობით ოპერის თეატრში შეასრულა ფერიების დედოფლის როლი (ი. გედევანიშვილის „სინათლე“, II ნაწილი) და ჩაირიცხა დასში პროფესიონალ მსახიობად. ელენე აბაზაძე-ჟივიძე იყო ოზურგეთის (1920-1922), ბაქოს (1922-1923), სოხუმის (1923-1924, 1950-1951), თბილისის ქართველ მსახიობთა ამხანაგობის (1924-1925), ზესტაფონის (1925-1926), ზუგდიდის (1927-1928), მუსკომედიის (1937-1938), მცხეთის (1940-1950) თეატრების წამყვანი მსახიობი. 1929-1949 წლებში იყო საქართველოს სახელმწიფო ფილარმონიის მსახიობი, პარალელურად მუშაობდა დუშეთის დრამწრეში (1932-1934). მის მიერ შესრულებული როლებიდან აღსანიშნავია: ქეთევანი(დ. ერისთავის „სამშობლო“), კატინა, ლიზა, ხანუმა(ა. ცაგარელის „რაც გინახავს, ვეღარ ნახავ“, „ხანუმა“), კრუჩინინა (ა. ოსტროვსკის „უდანაშაულო დამნაშავენი“), თამარი (ნ. შიუკაშვილის „მეგობრობა“), ლია (ე. ჩირიკოვის „ებრაელები“), რუქაია (ა. სუმბათაშვილის „ღალატი“), ოლ-ოლი (ლ. ანდრეევის „დღენი ჩვენი ცხოვრებისა“), დედა (მ. მრევლიშვილის „ხარატაანთ კერა“), ფატი (შ. დადიანის „ნაპერწკლიდან“) და სხვა. 1976 — საქართველოს დამსახურებული არტისტი საიუბილეო თარიღები: თეატრი, მუსიკა, კინო, თბ., 1989, გვ. 56 ქართველ მოღვაწეთა ლექსიკონი: 1801-1952 ტ. I, თბ., 2018, გვ. 20 საქართველოს შოთა რუსთაველის თეატრისა და კინოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის გაზეთი „დურუჯი“ თბ., 2017, № 5 (113) 31 მაისი, გვ. 8 ელენე აბაზაძე-ჟივიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1976. №6. გვ. 329.
არიანა დებოზი

არიანა დებოზი (ინგლ. Ariana DeBose; დ. 25 იანვარი, 1991. რალი, აშშ) — ამერიკელი მსახიობი, მომღერალი და მოცეკვავე. იგი არის მრავალი ჯილდოს მფლობელი, მათ შორის ოქროს გლობუსის და კინომსახიობთა გილდიის ჯილდოსი, ასევე ნომინირებულია აკადემიის ჯილდოზე, ტონის ჯილდოზე, BAFTA-ს ორ ჯილდოზე და ორი კრიტიკოსების არჩევანის კინო ჯილდოზე. დებოზმა სატელევიზიო დებიუტი შეასრულა კონკურსში So You Think You Can Dance. შემდეგ მისი დებიუტი შედგა ბროდვეიში, მიუზიკლში - Bring It On: The Musical 2011 წელს და გამოჩნდა ბროდვეის შემდგომ როლებში Motown: The Musical 2013 წელს და Pippin 2014 წელს. ის ასევე გამოჩნდა ჰამილტონის თავდაპირველ მსახიობებში 2015 წლიდან 2016 წლამდე და, როგორც ჯეინი ბრონქსის ზღაპარში 2016 წლიდან 2017 წლამდე. 2018 წელს ის იყო ნომინირებული ტონის ჯილდოზე მიუზიკლში საუკეთესო გამორჩეული მსახიობი. დებოზი ასევე გამოჩნდა ჰემილტონის გადაღებულ სასცენო ჩანაწერში, რომელიც 2020 წელს გამოვიდა Disney+ -ზე. მან ითამაშა ალისა გრინი Netflix-ის The Prom- ში (2020) და ემა Apple TV+ მუსიკალურ კომედიურ სერიალში Schmigadoon! (2021). 2021 წელს, ანიტას როლმა სტივენ სპილბერგის მუსიკალურ ფილმში West Side Story (2021), 1961 წლის ამავე სახელწოდების ფილმის ადაპტაცია და შთაგონებული 1957 წლის ამავე სახელწოდების პიესით, მოიპოვა მსოფლიო აღიარება. მათ შორის ოქროს გლობუსის ჯილდო და კინომსახიობთა გილდიის ჯილდო, რაც მას აქცევს პირველ აფრო-ლატინელ ქალად, რომელმაც მოიგო ეს უკანასკნელი ჯილდო, და ნომინირებული იყო ბრიტანეთის კინოაკადემიის ორ ჯილდოზე, კრიტიკოსთა არჩევანის ორ ჯილდოზე და ოსკარის ჯილდოზე. არიანას დედა, ჯინა დებოზი, მე-8 კლასის მასწავლებელია. დებოზი ვარჯიშობდა ცეკვაში CC & Co, Dance Complex-ში რალეში. დებოზმა განაცხადა, რომ მისი მამა არის პუერტო რიკოელი, და რომ მას ასევე აქვს აფრო-ამერიკელი და იტალიური წარმოშობა. დებოზის სატელევიზიო დებიუტი შედგა 2009 წელს, როდესაც მან მონაწილეობა მიიღო სერიალში So You Think You Can Dance და მოხვდა ტოპ 20-ში. თეატრის წარმოების Hairspray სანამ გამოჩნდება Nautica-ს როლში 2011 წლის Alliance Theatre-ის სპექტაკლში Bring It On. იგი ასევე გამოჩნდა კომპანიის ნიუ-იორკის ფილარმონიის წარმოების ანსამბლში, რომელიც გადაიღეს ტელევიზიისთვის. 2011 წლის ბოლოს, Bring It On-მა დაიწყო ეროვნული ტური მთელს მსოფლიოში. დებოზმა განაგრძო თავისი როლი 2012 წლის ბროდვეის წარმოებაში და კარგად შეისწავლა დანიელის პერსონაჟი. 2021 წლის თებერვალში გამოცხადდა, რომ ის ითამაშებდა კირა ფოსტერს მომავალ ფილმში ISS. 2022 წლის 15 იანვარს Saturday Night Live- ის წამყვანად. 2022 წლის მარტში იგი გადაიღეს სუპერგმირულ ფილმში Kraven The Hunter , რეჟისორი JC Chandor. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2021-12-14 საიტზე Wayback Machine. არიანა დებოზი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში არიანა დებოზი — ბროდვეის ინტერნეტ მონაცემთა ბაზაში (IBDb) (ინგლისური)
გიორგი ჯავახიშვილი

საკუთარი სახელი გიორგი ჯავახიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს: გიორგი ჯავახიშვილი — ქართველი ანთროპოლოგი; გიორგი ჯავახიშვილი — ქართველი დიპლომატი, საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრი;