laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კიოტოს ეროვნული მუზეუმი

კიოტოს ეროვნული მუზეუმი — ხელოვნების მუზეუმი იაპონიაში. მდებარეობს კიოტოს ჰიგაშიამას პალატაში, მუზეუმი აქცენტს აკეთებს იაპონიის და აზიის თანამედროვე ხელოვნების ნიმუშებზე. მუზეუმი გაიხსნა 1897 წელს, მან ორჯერ განიცადა სახელის ცვლილება. 1900 წელს ეწოდა კიოტოს საიმპერატორო საოჯახო მუზეუმი, ხოლო 1924 წელს - კიოტოს საიმპერატორო საჩუქრების მუზეუმი. ახლანდელი სახელი კი კიოტოს ეროვნული მუზეუმი, ეწოდა 1952 წელს. მუზეუმი ყურადღებას ამახვილებს თანამედროვე იაპონურ და აზიურ ხელოვნებაზე. მუზეუმი შედგება რამდენიმე შენობისგან, რომელთაგან ყველაზე გამორჩეულია სპეციალური მთავარი საგამოფენო დარბაზი, იგი აგებულია კატაიამა ტუკუმას მიერ 1895 წელს. 1966 წელს კიოტოს მუზეუმის ახალი საგამოფენო დარბაზი გაიხსნა, რომლის არქიტექტორი კიიჩი მორიტა იყო. 2014 წელს ახალი დარბაზის კოლექციები განახლდა. მას შემდეგ, რაც გალერეაში მუდმივი ექსპონატები განთავსდა, მთავარი საგამოფენო დარბაზი გამოიყენება სპეციალური გამოფენებისათვის. მუზეუმი თავდაპირველად აშენდატაძრებისა და სალოცავების კერძო საკუთრებაში არსებული ხელოვნების საგანძურის განთავსებისა და გამოფენისათვის. კიოტოს ეროვნული მუზეუმის მთელი კოლექცია რამდენიმე შენობაშია დაცული. მუზეუმში განთავსებულია ჰეიანის პერიოდის არტეფაქტების უდიდესი კოლექცია. მუზეუმი ასევე ცნობილია თავისი იშვიათი და ძველი ჩინური და იაპონური სუტრაების კოლექციებით. მასში წარმოდგენილია ტრადიციული იაპონური და აზიური ხელოვნების ექსპონატები. საერთო კოლექცია შედგება 12 000-ზე მეტი ნივთისგან. მუზეუმს მრავალი ნივთი გადაეცა უძველესი იაპონური ტაძრებისგან და იმპერატორთა სასახლეებისგან. ორიგინალური ანტიკვარიის გარდა მუზეუმი ფლობს ფოტოსურათების კოლექციას, რომელზეც გამოსახულია იაპონური კულტურისა და ხელოვნების სხვადასხვა შედევრები. მუზეუმი დაყოფილია სამ ნაწილად: სახვითი ხელოვნება, რომელიც წარმოდგენილია ფერწერული ტილოებით, ქანდაკებებითა და კალიგრაფიით. მექანიკური მუშაობის ობიექტები, რომლებიც მოიცავს რკინას, ქსოვილის ნაწარმს, კერამიკას. არქეოლოგია, მათ შორის არქეოლოგიური და ისტორიული ინტერესის ობიექტები. საერთო ჯამში მუზეუმში განთავსებულია 12 000-ზე მეტი ნამუშევარი, რომელთაგან დაახლოებით 6 000 მუზეუმშია გამოფენილი. მხოლოდ სახვითი ხელოვნების კოლექციებში არის 230-ზე მეტი ნიმუში, რომლებიც აღიარებულია როგორც ეროვნული საგანძური, ან მნიშვნელოვანი კულტურული საკუთრება. Kyoto National Museum Official Website The Collections - Masterworks დაარქივებული 2018-08-30 საიტზე Wayback Machine. ↑ Nussbaum, Louis-Frédéric. (2005). "Museums" in Japan Encyclopedia, pp. 671-673. ↑ Mission and History of KNM. Kyoto National Museum. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 12 ნოემბერი 2017. ციტირების თარიღი: 12 November 2017 ↑ IAI National Museum. (2005). Institutional overview, p. 15.დაარქივებული 2009-08-16 საიტზე Wayback Machine.
რომან შაქარიშვილი

რომან შაქარიშვილი (დ. 18 აპრილი, 1944, თბილისი) — ქართველი ნევროლოგი. საქართველოს სამედიცინო, ბიოლოგიის მეცნიერებათა აკადემიის წევრი 1992 წლიდან, საბუნებისმეტყველო მეცნიერებათა აკადემიის წევრი 1994 წლიდან, ნიუ-იორკის მეცნიერებათა აკადემიის წევრი 1993 წლიდან, ამერიკის ნევროლოგიური და მსოფლიოს ბიოსამედიცინო ტექნოლოგიების პარიზის აკადემიის წევრი 1997 წლიდან, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი 1988 წლიდან და პროფესორი 1995 წლიდან. რომან შაქარიშვილმა დაამთავრა 1968 წელს თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1968 წელს იყო რუსთავის მეტალურგიული კომბინატის მედიცინის სანიტარული ნაწილის ნევროპათოლოგი. 1968 წელს მუშაობა დაიწყო პეტრე სარაჯიშვილის სახელობის ნევროლოგიის ინსტიტუტში, 1989 წლიდან ინსტიტუტის დირექტორია. 1996 წლიდან რომან შაქარაშვილი არის თსუ ნევროლოგიის და ნეიროქირურგიის კათედრის გამგე, 1995 წელს იყო საუნივერსიტეტო კლინიკური მედიცინის ცენტრის დირექტორი. 1996 წლიდან თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ნევროლოგიის კათედრის გამგე. 1999–2004 წლებში სახელმწიფო სამედიცინო აკადემიის რექტორი და ნეირომედიცინის ცენტრის ხელმძღვანელი. ის არის აქგრეთვე არაერთი საქართაშორისო სამეცნიერო საზოგადოების და სამეცნიერო ჟურნალის სარედაქციო საბჭოს წევრი. არის 600-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის, 10 მონოგრაფიისა და 2 სახელმძღვანელოს ავტორი. საკანდიდატო დისერტაციის თემა - „სისხლძარღვოვანი ეტიოლოგიის ეპილეფსიის კლინიკო–დიაგნოსტიკური და პათოფიზიოლოგიური ასპექტები“, დაიცვა 1973 წელს, ხოლო სადოქტორო დისერტაციის თემა - „ნერვული სისტემის ზეჟანგ ლიპიდურ დაზიანებათა კლინიკო–დიაგნოსტიკური და თერაპიული ასპექტები“, დაიცვა 1988 წელს მოსკოვში. რომან შაქარაშვილი მეცნიერული კვლევა მოიცავს ანგიონევროლოგიის, ეპილეფტოლოგიის, ნეიროგერონტოლოგიის, ნეიროონკოლოგიის, თავის ტვინის ცირკულაციის პათოზიოლოგიისა და დემენტოლოგიის საკითხებს. იგი ითვლება საქართველოში ცენტრალური ნერვული სისტემის თავისუფალრადიკლაოვანი პათოლოგიის შესწავლის ფუძემდებლად. დღეისათვის მისი ხელმძღვანელობით ტარდება არაერთი კვლევა ცერებრული ინსულტის ეპიდემიოლოგიის და პათოფიზიოლოგიის, თავის ტვინის მიკროცირკულაციის რეოლოგიური მექანიზმების და შემეცნებითი დარღვევების მექანიზმების და მკურნალობის საკითხებზე. 2017 — თბილისის საპატიო მოქალაქე 2008 — ზაზა ფანასკერტელ-ციციშვილის სახელობის პრემია 1999 — საერთაშორისო ორდენი(დიდი ბრიტანეთი) 1996 — ღირსების ორდენი 1995 — პეტრე სარაჯიშვილის სახელობის მედალი და პრემია ამერიკის ნევროლოგიური მეცნიერებათა აკადემია, წევრი აშშ ინსულტის კვლევის სამეცნიერო საბჭო, წევრი (2001-) ბიო–სამედიცინო ტექნოლოგიების საერთაშორისო მეცნიერებათა აკადემია (პარიზი), წევრი ნიუ–იორკის მეცნიერებათა აკადემია, წევრი საკავშირო სამედიცინო მეცნიერებათა აკადემიის საპრობლემო კომისია – "ეპილეფსია", თავმჯდომარე (1989-1992) საქართველოს მედიკო–ბიოლოგიურ მეცნიერებათა აკადემია, ვიცე–პრეზიდენტი საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემია, წერ-კორესპონდენტი (2009-) საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემია, აკადემიკოსი საქართველოს ნევროლოგთა და ნეიროქირურგთა ასოციაცია, პრეზიდენტი (1991-) საქართველოს საბუნებისმეტყველო მეცნიერებათა აკადემია, წევრი საქართველოს სამედიცინო სოციალურ მეცნიერებათა აკადემია, წევრი ენციკლოპედია თბილისი, თბ., 2002, გვ. 920 რომან შაქარიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი რომან შაქარიშვილი
არგენტინა 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

არგენტინამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე ოცდამეოთხედ იასპარეზა 2016 წელს, ბრაზილიის ქალაქ რიო-დე-ჟანეიროში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 4 მედალი მოიპოვეს. არგენტინა Olympedia-ზე ↑ Atletas Argentinos clasificados a los Juegos Olimpicos Río 2016. ციტირების თარიღი: 22 July 2016 ↑ „Argentina's Olympic Committee selects Scola as country's flag-bearer at Rio 2016“. FIBA. 28 April 2016. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 24 დეკემბერი 2016. ციტირების თარიღი: 1 June 2016.
არგენტინა 2020 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

არგენტინამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე ოცდამეხუთედ იასპარეზა 2021 წელს, იაპონიის დედაქალაქ ტოკიოში. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 3 მედალი მოიპოვეს. არგენტინა Olympedia-ზე ↑ „Lange y Carranza serán los abanderados en Tokio“ [Lange and Carranza will be the flag bearers in Tokyo]. Olé (Spanish). 23 June 2021. ციტირების თარიღი: 23 June 2021. ↑ The flagbearers for the Tokyo 2020 Closing Ceremony (8 August 2021). ციტირების თარიღი: 8 August 2021
ჰელზ-კიჩენი

ჰელზ-კიჩენი (ინგლ. Hell's Kitchen) — უბანი დასავლეთ მანჰეტენზე, ნიუ-იორკში. მისი სამხრეთის საზღვარი 34-ე ქუჩაა, ჩრდილოეთისა — 59-ე ქუჩა, მე-8 გამზირი — აღმისავლეთის, მდინარე ჰუდსონის კი დასავლეთის. ტრადიციულად, უბანი დასახლებული იყო ირლანდიელებით. ცნობილია მისი ბარ-რესტორნებით, ღამის ცხოვრებით. უბანი განიცდის ურბანულ ჯენტრიფიკაციას. Edwin G. Burrows and Mike Wallace, Gotham: A History of New York City to 1898, 1999:721. ISBN 0-19-511634-8
ღლიანას მღვიმე

ღლიანას მღვიმე — კარსტული მღვიმე საქართველოში, წყალტუბოს მუნიციპალიტეტში, სოფლებს ქვილიშორსა და ყუმისთავს შორის საზღვარზე. მდებარეობს წყალტუბოს მასივზე, ყუმის ვოკლუზური წყაროების მახლობლად, მდინარე ყუმის აუზში, ზღვის დონიდან 125 მ სიმაღლეზე. ღლიანას მღვიმის ჯამური სიგრძეა 1220 მ, საშუალო სიგანე 6 მ, ფართობი 7350 მ², მოცულობა 22 000 მ³. გენერალური მიმართულება აღმოსავლურია. შესასვლელის სიმაღლე 3–4 მ, სიგანე 7 მ. მღვიმეს გააჩნია ორი განშტოება: ერთი შესასვლელიდან რამდენიმე მეტრში ციცაბო საფეხურით ზედაპირზე გამოდის, მეორე — 200 მ-იანი ვიწრო დერეფნით პრომეთეს მღვიმეს უერთდება. მღვიმის წინა ნაწილი ვრცელი დერეფნის სახით 60 მ-მდე ვრცელდება, შემდეგ აჩენს კარგად გამოხატულ სიფონს, რომლის სიღრმე 2,5 მ-ია, ხოლო სიგრძე 50 მ. აქედან იწყება მღვიმის სიფონური მონაკვეთები, რომლებიც საერთო ჯამში 5 სიფონს და 2 კმ-ზე მეტი სიგრძის წყლიან დერეფნებს შეიცავენ. გამომუშავებულია ქვედაცარცულ კირქვებში. ქიმიური ნალექებიდან გვხვდება მცირე ზომის სტალაქტიტები, სტალაგმიტები, კალციტის მოფარდაგებანი; პირველ სიფონამდე, შედარებით მშრალ დერეფანში — კირქვის ლოდნარის დიდძალი დანაგროვები და წყლის მექანიკური (ქვიშა, ღორღი, თიხა) წარმონაქმნები. ნგრევის ადგილობრივი მასალა, ლამის სქელი ნაფენები. ჰაერის ტემპერატურა მღვიმის წლიან დერეფნებში 12,0–14,0 °C ფარგლებში იცვლება. მღვიმის განივი კვეთის პროფილი მოწმობს, რომ ღლიანას მღვიმე სტრუქტურულად იყო განპირობებული და შემდგომ დამუშავებული წყლის ნაკადების მიერ, ამასვე მოწმობს შესასვლელთან უშუალოდ ჭერზე გახსნილი ტექტონიკური ნაპრალიც. წყლიანი მონაკვეთებისა და ძირითადი დერეფნის მიმართულება ჩრდილო-აღმოსავლურია. წყლიანი მონავეთების რვიანი მოყვანილობის განიკვეთში კარგად იკითხება სიმეტრიული, ანუ წყალდიდობითი ტერასები, რომლებიც გვირაბის სავალის წყალგამტარიანობის ცვლილებებს ასახავენ. ღლიანას სახელწოდებით მღვიმიდან გამოედინება ცვალებადი დებიტის მქონე წყლის მუდმივი ნაკადი, რომელიც მდინარე ყუმს სათავის მახლობლად შეერთვის. ღლიანას მიწისქვეშა დინების დებიტი წყალმცირობისას 50–55 ლ/წმ-ია და მჭიდრო კავშირშია ზედაპირულ ძაბრებთან. მღვიმის ჯერ კიდევ გავლილ მონაკვეთში სხვადასხვა სიგრძისა და სიღრმის ოთხი სიფონური ტბაა, წყლის ტემპერატურა 12 °C (ზამთარი) — 14 °C-ია (ზაფხული). გამდინარე წყალში, მესამე სიფონთან შემჩნეულია თევზებისა და ბაყაყების გუნდები. მღვიმის მშრალ დერეფნებში ღამურების მრავალრიცხოვანი კოლონია ბინადრობს. ღლიანას მღვიმე ბუნების ძეგლია. ყველაზე ახლომდებარე მსხვილი დასახლებული პუნქტია ქალაქი წყალტუბო. თბილისიდან წყალტუბო დაშორებულია 257 კმ-ით; წყალტუბო — ყუმისთავი — ღლიანას მღვიმის ბუნების ძეგლი — 6 კმ, ხანგრძლივობა 10 წთ. ღლიანას მღვიმე ზოგჯერ ყუმისთავის მღვიმის სახელწოდებითაც მოიხსენიება. საქართველოს ბუნების ძეგლები ↑ კუკური წიქარიშვილი. საქართველოს კარსტული მღვიმეები, თბ., 2013, გვ. 109–110 ↑ 2.0 2.1 ომარ ლანჩავა, კუკური წიქარიშვილი. წყალტუბოს (პრომეთეს) მღვიმური სისტემა, თბ., 2016, გვ. 52–53 ↑ 3.0 3.1 3.2 ავტორთა კოლექტივი. წყალტუბოს მღვიმური სისტემა, თბ., 2009, გვ. 29–30 ↑ 4.0 4.1 ზ. ტატაშიძე, კ. წიქარიშვილი, ჯ. ჯიშკარიანი. საქართველოს კარსტული მღვიმეების კადასტრი, თბ., 2009 ↑ დაცული ტერიტორიების სააგენტო | ღლიანას მღვიმის ბუნების ძეგლი
ევროპის დროშა

ევროპის დროშა, ან ევროპული დროშა — ლურჯ ფონზე წრიულად განლაგებული 12 ოქროსფერი ვარსკვლავის ერთობლიობა. სიმბოლურად, დროშა „დასავლური სამყაროს ლურჯ ცაზე ვარსკვლავები განასახიერებენ ევროპის ხალხებს, წრეზე განფენილს, მათი ერთიანობის ნიშნად. მათი რიცხვი უცვლელია და თორმეტს უდრის, რაც ყოველივე დახვეწილისა და გამთლიანებულის სიმბოლოა“. დროშა 1955 წელს ევროპის საბჭოს მიერ შეიქმნა. დროშაზე გამოსახულ 12 ვარსკვლავთან დაკავშირებით სხვადასხვა ვარაუდები არსებობს. ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული არის მისი დაკავშირება სტრასბურის საკათედრო ტაძარში დაცულ წმინდა მარიამის (წმინდა ქალწულის) ქანდაკებასთან, რომელსაც თავზე 12-ოქროსვარსკვლავიანი დიადემა ადგას. დროშა შექმნა ევროპის საბჭომ, 1955 წლის 8 დეკემბერს, ირლანდიის წარმომადგენლის მიერ შემოთავაზებული დიზაინის საფუძველზე. ევროპის საბჭოს თავიდან სურდა, რომ დროშა გამოყენებული ყოფილიყო ევროპული ინტეგრაციის მიზნებისათვის, ამიტომ ევროკავშირის წინამორბედმა, ევროპის თანამეგობრობამ, დაამტკიცა იგი 1986 წლის 26 მაისს. მიუხედავად იმისა, რომ დროშა გამიზნული იყო მთელი ევროპისთვის, დღეს იგი არის მხოლოდ ევროპის კავშირის სიმბოლო. მაასტრიხტის შეთანხმების შემდეგ იგი ოფიციალურად იქნა აღიარებულია ევროპის დროშად. ვალუტის კურსების ცხრილებში ეს დროშა ევროს გრაფიკულ სიმბოლოდაც გამოიყენება. პანევროპული კავშირის დროშა. ევროპული მოძრაობის დროშა. ევროკავშირის დევიზი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ევროპის დროშა ევროპის დროშა - ევროპის საბჭოს ოფისი საქართველო რა სიმბოლოა ევროკავშირის დროშაზე და რატომ არ უნდა ჩამოხიოს და დაწვას ის ჭეშმარიტმა ქრისტიანმა, კახა გოგოლაშვილი, რონდელის ფონდის უფროსი მკვლევარი EU's graphical specifications for the flag The symbols of the European Union : The flag of the Council Europe ↑ Committee of Ministers of the Council of Europe (8 December 1955), Resolution (55) 32 of the Committee of Ministers of the Council of Europe, European Navigator, http://www.ena.lu/resolution_55_32_committee_ministers_council_europe_december_1955-020005258.html. წაკითხვის თარიღი: 12 February 2009 დაარქივებული 7 June 2011[Date mismatch] საიტზე Wayback Machine.Category:Webarchive-ის თარგის შეტყობინებები ↑ The European flag, Council of Europe. Retrieved 27 October 2016. ↑ რა სიმბოლოა ევროპის დროშაზე და რატომ არ უნდა ჩამოხიოს და დაწვას ის ჭეშმარიტმა ქრისტიანმა
განდეგილი (მრავალმნიშვნელოვანი)

განდეგილი შეიძლება აღნიშნავდეს: განდეგილი — ქართველი პოეტი და პროზაიკოსი განდეგილი — ილია ჭავჭავაძის პოემა განდეგილი — უნათესაო ადამიანი
თამარ პაზიაშვილი

თამარ პაზიაშვილი ( დ. 1980, თბილისი) — სტენფორდისა და კალიფორნიის უნივერსიტეტების პროფესორი, წარმატებული ქართველი მეცნიერი. ეპილეფსიის კვლევის საკითხებში შეტანილი წვლილისთვის Michael prize-ით დააჯილდოვეს. თამარ პაზი (პაზიაშვილი) დაიბადა თბილისში 1980 წელს. სკოლის რვა კლასი თბილისში დაამთავრა და 1994 წელს დედასთნ ერთდ საფრანგეთში გაემგზავრა. დედა, ისევე როგორც მისი ოჯახის ძირითადი ნაწილი, ფიზიკოსია და იმჟამად ცერნში (ატომური კვლევების ევროპული ორგანიზაცია) მუშაობდა. თამარმა სწავლა ვოლტერის სახელობის ლიცეუმში გააგრძელა, სადაც მისი მათემატიკის დონის შეფასების შემდეგ ორი კლასით წინ დასვეს, თუმცა იმ დროს ფრანგული საერთოდ არ იცოდა.შესაბამისად, ორი წლით ადრე წარმატებით დაამთვრა ლიცეუმი და ჩაირიცხა ლიონის სამედიცინო ინსტიტუტში. უმაღლესი განათლება პარიზის მარი და პიერ კიურის სახელობის უნივერსიტეტში მიიღო. მესამე კურსზე იყო, როდესაც ასტრობიოლოგურ კონფერენციაზე გაიცნო იტალიელი ფიზიკოსი, ისიც ფიზიკოსების ოჯახიდან და მალევე დაქორწინდნენ, რასაც ერთ წელიწადში მოჰყვა დისერტაციის დაცვა კოლეჯ დე ფრანსში. 2007 წელს ახალგაზრდა ცოლ–ქმარი ამერიკის შეერთებულ შტატებში გაემგზავრა, სადაც თამარმა  სტანფორდის უნივერსიტეტში პოსტ დოკტორანტის პოზიცია დაიკავა, მეუღლემ კი ნასაში დაიწყო მუშაობა. ამერიკაში შეეძინათ შვილი, სოფო, რომელსაც ძალიან უყვარს დედის სამშობლო – საქართველო. ნიჭმა და დაუღალავმა შრომამ შესაბამისი შედეგი გამოიღო. 33 წლის ასაკში თამარ პაზიაშვილი გახდა სან ფრანცისკოსა და სტანფორდის უნივერსიტეტების ასისტენტ-პროფესორი და ლაბორატორიის გახსნის შეთავაზება მიიღო გლადსტოუნის ინსტიტუტისგან. ლაბორატორია მის სახელს ატარებს (პაზ ლაბ) და ადამიანის ტვინისა და ტვინის პრობლემების შესწავლით არის დაკავებული. თამარი თვლის, რომ რთულ, მაგრამ უზომოდ საინტერესო და საჭირო საქმეს აკეთებს. გლადსტოუნის უნივერსიტეტის ნეირონული დარღვევების შესწავლის ცენტრის ხელმძღვანელი ლენარტ მაკი ამბობს, რომ უნივერსიტეტი ძალიან ამაყობს ახალგაზრდა მეცნიერის მიღწევებით. თამარ პაზიაშვილს ქართველ კოლეგებთან ჯერჯერობით ხშირი კონტაქტი არა აქვს. 2014 წლის ივლისში იგი ჩამოვიდა პრეზიდენტ სააკაშვილის ბიბლიოთეკის მოწვევით და ჰქონდა პირველი შეხვედრა ქართველ საზოგადოებასთან. მისი მოხსენება ეპილეფსიის მკურნალობაში ახალ მიდგომებსა და მიმდინარე კვლევებს შეეხებოდა. ღონისძიება ინგლისურ ენაზე გაიმართა და დიდი ინტერესი გამოიწვია. დამსწრე საზოგადოებამ აღნიშნა, რომ წარმოდგენილი მეთოდი ახალი სიტყვაა ნევროლოგიურ მეცნიერებებში. ორივე მხარემ გამოთქვა მზადყოფნა შემდგომი თანამშრომლობისთვის. თამარ პაზიაშვილს ამერიკაში თამარ პაზის სახელით იცნობენ. 34 წლის მეცნიერებათა დოქტორს ჯილდო გადაეცა აღმოჩენისთვის, რომლის საშუალებით, მღრღნელებს ოპტოგენეტიკის დახმარებით ეპილეფსიური კრუნჩხვები დაწყებისთანავე უწყდებათ. ეს ხერხი მეცნიერებს საშუალებას აძლევს, ტვინის გარკვეული უჯრედები სინათლის საშუალებით გაააქტიურონ ან „გამორთონ.“ ქართველმა მეცნიერმა აღმოაჩინა ნეირონების წრედი, რომელსაც კრუნჩხვების შეჩერება შეუძლია. თამარ პაზიაშვილი — ქართველები უცხოეთში
იან ამოს კომენსკის ეროვნული პედაგოგიური მუზეუმი და ბიბლიოთეკა

იან ამოს კომენსკის ეროვნული პედაგოგიური მუზეუმი და ბიბლიოთეკა — პედაგოგიური მუზეუმი პრაღაში, დაარსდა 1892 წელს. იგი ერთ-ერთი უძველესი მუზეუმია ჩეხეთის რესპუბლიკაში. 1991 წლიდან ის ეკუთვნის ჩეხეთის რესპუბლიკის განათლების, ახალგაზრდობისა და სპორტის სამინისტროს. მუზეუმი არის მნიშვნელოვანი კვლევითი ცენტრი, იგი ორიენტირებულია ჩეხური განათლების, პედაგოგიკის, მასწავლებლებისა და განათლების ისტორიაზე, რომელიც ეხება იან ამოს კომენსკის ცხოვრებას, საქმიანობას და მემკვიდრეობას. კოლექციები მოიცავს ბიბლიოთეკის ერთეულებს, რომელიც სპეციალიზებულია ჩეხური განათლების განვითარებაზე ევროპულ კონტექსტში. ამავე დროს იგი ხაზს უსვამს სტუდენტებისა და პედაგოგების ისტორიულ როლს განათლების პროცესში. pedagogicalmuseum ↑ https://www.cz-museums.cz/web/amg/amg-se-predstavuje/seznam-clenu-amg
ინტელექტი

ინტელექტი (ლათ. Intellectus — გაგება, შემეცნება, გონება) — პიროვნების თვისება, რომელიც აზროვნების უნარის, აზროვნების ფსიქოლოგიურ საფუძველს წარმოადგენს. ინტელექტი- არსებობს ორი სახის ადამიანური და ხელოვნური. ადამიანური ინტელექტი ენის გაგების უნარი, უნარი გადაიტანოს ვერბალური აღწერა მოქმედებაში და იმოქმედოს საკუთარი კულტურის, წესების შესაბამისად. ზოგიერთი მეცნიერი თვლის, რომ ადამიანს მრავალმხრივი ინტელექტი აქვს. ხელოვნური ინტელექტი კომპიუტერული მეცინერებების სპეციალური სფერო, რომელიც მიმართულია ადამიანის შემეცნებითი პროცესების მოდელირებისკენ. ხელოვნურმა ინტელექტმა დიდი გავლენა იქონია კოგნიტური ფსიქოლოგიის განვითარებაზე. ნათაძე რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 173.
ხომულის მღვიმე

ხომულის მღვიმე, დუქნისწყარო — კარსტული მღვიმე საქართველოში, წყალტუბოს მუნიციპალიტეტში, სოფელ ხომულის მიდამოებში. მდებარეობს ხომულის მიდამოებში არსებული ტბის მახლობლად, ზღვის დონიდან 95 მ სიმაღლეზე. ხომულის მღვიმეს შესასვლელი სამხრეთიდან აქვს. შესასვლელის სიგანეა 18 მ, სიმაღლე 6 მ, სიღრმეში სიმაღლე 1 მ. საერთო სიგრძეა 70 მ. ფართობი 1370 მ², მოცულობა 1000 მ³. მღვიმე მშრალია. გამომუშავებულია ქვედაცარცულ კირქვებში. მღვიმე იწყება წამოხურული კარნიზით. შესასვლელის წინ (ზედაპირზე) ჩაქცევით წარმოშობილი ტბაა. 4 მეტრიანი საფეხურით მღვიმე ორ ნაწილად იყოფა. წინა ნაწილი ვრცელია, ფსკერზე კარსტული ძაბრებით. მეორე ნაწილი ვიწრო ხვრელია, სადაც გადაადგილება მხოლოდ ფორთხვით არის შესაძლებელი. წინა ნაწილი ვრცელია, ფსკერზე სხვადასხვა ზომის კარსტული ძაბრებია, მღვიმის ბოლო ვიწრო და დატოტვილია. მღვიმის ქვედა იარუსებში მიედინება მიწისქვეშა მდინარე, რომელიც 1 კმ-ის გავლის შემდეგ ფაცრისთავთან ზედაპირზე ამოედინება და წყალტუბოსწყლის სახელით გუბისწყლისკენ მიედინება. ქიმიური ნალექებიდან გვხვდება სტალაქტიტები, სტალაგმიტები, კალციტის გურები; მექანიკურიდან ნგრევის ადგილობრივი მასალა, გუანოს ნარჩენები. 2008 წლის ივლისის მონაცემებით ჰაერის ტემპერატურა მღვიმეში 13,5–14,0 °C-ს შეადგენს. ჰავა დინამიკურია. შეიმჩნევა დროებით ღვართა ნაკვალევი. გვირაბის ბოლოში პატარა ტბაა. შესასვლელის წინ, ზედაპირზე არსებული ტბის სიღრმე 5 მ-ია, გარშემოწერილობა 30 მ. იგი მიწისქვეშა დინებით წყალტუბოს წყალსაცავს უერთდება. ხომულის მღვიმე პირველად აღწერა ვახუშტი ბაგრატიონის გეოგრაფიის ინსტიტუტის სპელეოექსპედიციამ 1959 წელს. 1974 წელს ჩატარდა არქეოლოგიური კვლევა, რომლის ხელმძღვანელი იყო ალექსანდრე კალანდაძე. დადგინდა, რომ ხომულის მღვიმეს სხვადასხვა დროს იყენებდნენ საცხოვრებლად, სამალავად, თავშესაფრად. ნაპოვნია ენეოლითის, ბრინჯაოსა და შუა საუკუნეების დროის თიხის ჭურჭლის ნატეხები. ქვედა ფენაში გამოვლინდა გადაშენებულ ცხოველთა ნაშთები, რომელთა შორის მღვიმური დათვის მთლიანი ქალაც იყო. შესასვლელთან გათხრილ საცდელ შურფში გამოვლენილია მცირე რაოდენობით წითელი თიხის კერამიკის ნამსხვრევები. მღვიმეში ბინადრობენ ღამურები, ობობები, მრავალფეხიანები. ხომულის მღვიმე ბუნების ძეგლია. ყველაზე ახლომდებარე მსხვილი დასახლებული პუნქტია ქალაქი წყალტუბო. თბილისიდან წყალტუბო დაშორებულია 257 კმ-ით; ხანგრძლივობა 3 სთ. და 30 წთ; ქალაქი წყალტუბო — სოფელი ხომული — ხომულის მღვიმის ბუნების ძეგლი 3,7 კმ, ხანგრძლივობა 15 წთ. საქართველოს ბუნების ძეგლები ↑ კუკური წიქარიშვილი. საქართველოს კარსტული მღვიმეები, თბ., 2013, გვ. 133 ↑ 2.0 2.1 ც. ვაშაკიძე. კ. კალანდაძე, ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 515. ↑ 3.0 3.1 3.2 ზ. ტატაშიძე, კ. წიქარიშვილი, ჯ. ჯიშკარიანი. საქართველოს კარსტული მღვიმეების კადასტრი, თბ., 2009 ↑ შ. ყიფიანი, ზ. ტინტილოზოვი. სათაფლია-წყალტუბოს მიდამოების კარსტული გამოქვაბულები, ტ. 1, 1963, გვ. 25–64 ↑ დაცული ტერიტორიების სააგენტო | ხომულის მღვიმის ბუნების ძეგლი
სიმონ არველაძე

სიმონ არველაძე (დ. 15 თებერვალი, 1921, ვანის მუნიციპალიტეტი, ფერეთა, საქართველო — გ. 29 დეკემბერი, 2022) — ქართველი კრიტიკოსი, პოეტი, ფილოსოფოსი, საზოგადო მოღვაწე. სიმონ არველაძე მეორე მსოფლიო ომგადახდილი, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის ფაკულტეტზე ჩაირიცხა, რომელიც 1952 წელს დაამთავრა. შემდგომ 1952–1959 წლებში მუშაობდა მასწავლებლად ქუთაისში საშუალო სკოლაში, შემდგომ ლექტორად 1960–1965 წლებში ქუთაისის პედაგოგიურ ინსტიტუტში. 1974 წლიდან საქართველოს პოლიტექნიკურ ინსტიტუტში. სიმონ არველაძე ავტორია, როგორც ფილოსოფიური, აგრეთვე კრიტიკული პუბლიცისტური ნაწარმოებებისა. სხვადასხვა დროს მისი არაერთი წიგნი გამოიცა, მათ შორისაა: „პოეზია და თანამედროვეობა“ (1966 წელი), „ომგადახდილი ვეფხისტყაოსანი“ (1967 წელი), „იდეალი და შემოქმედების თავისუფლება“ (1971 წელი), „კრიტიკული ნარკვევები“ (1971 წელი), „შთაგონება და პოეზია“ (1977 წელი), „შემოქმედებას სიმართლე უყვარს“ (1981 წელი), „სიახლის გრძნობა“ (1986 წელი) და სხვა. 1972 წელს - ფილოსოფიის მეცნიერებათა კანდიდატი, ხოლო 1974 წელს დოცენტი. სიმონ არველაძე არის II მსოფლიო ომის მონაწილე. საყვარელი მეუღლის ხსოვნას მიუძღვნა მწერალმა მოგონებათა წიგნი, რომელიც ასე დაასათაურა - „ჩვენ ერთად ვართ მაშინაც, როცა ერთად არა ვართ!“. სიმონ არველაძე ქუთაისისა და ვანის საპატიო მოქალაქე და საქართველოს კულტურის დამსახურებული მუშაკია. აქვს მიღებულია რაერთი მნიშვნელოვანი ჯილდო, მათ შორის: ვაჟა ფშაველასა და ილია II-ის სახელობის პრემიები და ღირსების ორდენი. 2021 წლის 15 მარტს სიმონ არველაძეს 100 წლის იუბილე გადაუხადეს. სიმონ არველაძეს პოეტური კალამი და პირველი ლექსები გასული საუკუნის 40-ან წლებში იოსებ გრიშაშვილმა შეუქო და აღსანიშნავია, რომ ხარფუხიდან გულითარი ბარათიც კი გამოუგზავნა: „უცილობლად გეტყობათ პოეტური ნიჭი და მჯერა, კიდევ და კიდევ ბევრს იმეცადინებთ ქართული ლიტერატურული ოჯახის ღირსეული წევრობისთვის...“. საინტერესოა მისი ფილოსოფიური ნაშრომები, რაც დიდწილად არის იმის დამსახურება, რომ სიმონ არველაძემ გაიარა უნივერსიტეტში დიდი სკოლა, სადაც მოისმინა ლექციები დიმიტრი უზნაძის, კოტე ბაქრაძის, პეტრე შარიასა და ალექსანდრე ქუთელიასი. კავკასიის ხალხთა მეცნიერებათა აკადემია, აკადემიკოსი 2019 — ვაჟა-ფშაველას სახელობის პრემია 1996 — ღირსების ორდენი ვანის საპატიო მოქალაქე ქუთაისის საპატიო მოქალაქე საქართველოს კულტურის დამსახურებული მუშაკი ხალხთა მეგობრობის ორდენი შოშიტაშვილი ნ. „100 წელიწადი ანუ ერთი საუკუნე ცოტა როდია, მაგრამ...“, ისტორიანი №2; 2021 წ. - გვ.75-78 საქართველო: ენციკლოპედია: ტ.I.–თბ., 1997.–გვ.194; სიმონ არველაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი საუკუნის მემატიანე" სიმონ არველაძე 100 წლის გახდა მწერალ სიმონ არველაძეს ვაჟა-ფშაველას სახელობის პრემია გადაეცემა ინტერვიუ სიმონ არველაძესთან სიმონ არველაძე „მალე მოვა“
ბაპუს მუზეუმი

ბაპუს მუზეუმი — არქეოლოგიური მუზეუმი ინდოეთში ქალაქ ვიჯაიავადაში. მას სახელი დაარქვეს ცნობილი კინორეჟისორის, ილუსტრატორის, კარიკატურისტის და ავტორის ბაპუს პატივსაცემად. მუზეუმი ინახება არქეოლოგიური განყოფილების მიერ და აქვს დიდი კოლექცია ქანდაკებების, ნახატების და არტეფაქტების ბუდისტური და ინდუისტური რელიქვიებისა, რომელთაგან ზოგი ძველია და ეკუთვნიის II-III საუკუნეებს. შენობის სტრუქტურა არის ინდოევროპული, არქიტექტურული სტილი და ასზე მეტი წლისაა. მუზეუმი შეიქმნა 1887 წელს დედოფალ ვიქტორიას ოქროს საიუბილეო დღესასწაულის ფარგლებში. საფუძველი ჩაუყარა რობერტ სიველმა, კრიშნას რაიონის კოლექციონერმა, 1887 წლის 27 ივნისს. შრი პინგალი ვენკაიამ მაჰათმა განდის სამ ფერიანი დროშა გადასცა ამ ადგილას 1921 წელს. შენობაში თავდაპირველად განთავსდა სამრეწველო გამოფენა. იგი არქეოლოგიურ მუზეუმად გადაკეთდა ანდრა-პრადეშის მთავრობის არქეოლოგიისა და მუზეუმების დეპარტამენტის მფარველობით 1962 წელს. მუზეუმს აქვს ისტორიული გალერეები, ქვის ნაჭრები, მონეტები, ხმლები, ჯავშნებიი, ფარები, იარაღები, ორნამენტები, რომელსაც მეფეები იყენებდნენ. ასევე მუზეუმში დგას თეთრი კირქვის ბუდა, ღმერთი შივა და ქალღმერთი დურგა. Department of Archaeology & Museums ↑ Shridharan, J.R. „Vijayawada's Bapu Museum all set for a makeover“. The Hindu (ინგლისური). ციტირების თარიღი: 15 June 2017. ↑ Sahiti, P. Navya. „Bapu museum to reopen with new frills“. The Hindu (ინგლისური). ციტირების თარიღი: 2017-06-14. ↑ etymology of museum. myvijayawada. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 6 ივნისი 2014. ციტირების თარიღი: 12 June 2014. ↑ 4.0 4.1 Museum info. myvijayawada.org. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 6 ივნისი 2014. ციტირების თარიღი: 12 June 2014. ↑ Tourist Guide to Andhra Pradesh. Sura Books, გვ. 36. ISBN 9788174781765. ციტირების თარიღი: 24 January 2016.  ↑ Museum features. discoveredindia.com. ციტირების თარიღი: 12 June 2014.
არუბა 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

არუბამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მერვედ იასპარეზა 2016 წელს, ბრაზილიის ქალაქ რიო-დე-ჟანეიროში. ამ თამაშებზე მათ ვერცერთი მედალი ვერ მოიპოვეს. არუბა Olympedia-ზე ↑ The Flagbearers for the Rio 2016 Opening Ceremony. International Olympic Committee. ციტირების თარიღი: 5 August 2016