ჯულიეტ გორდონ ლოუ

ჯულიეტ გორდონ ლოუ (ინგლ. Juliette Gordon Low; დ. 31 ოქტომბერი, 1860 – გ. 17 იანვარი, 1927) — „აშშ-ს სკაუტი გოგონების“ დამფუძნებელი. სკაუტი ბიჭების დამფუძნებლის, ლორდ ბადენ-პაუელის შრომით შთაგონებული, შეუერთდა სკაუტი გოგონების მოძრაობას ინგლისში, სადაც 1911 წელს ჩამოაყალიბა მეგზური გოგონების საკუთარი ჯგუფი. 1912 წელს შტატებში დაბრუნების შემდეგ დააარსა აშშ-ს პირველი სკაუტი გოგონების ჯგუფი, რომლის მთავარი ლიდერიც თავად გახდა. ის გარდაცვალებამდე აქტიური იყო. მისი დაბადების დღე, 31 ოქტომბერი, აღინიშნება ყოველი გოგო სკაუტის მიერ, როგორც „დამფუძნებლის დღე“. ჯულიეტ მეგილ კინზი გორდონი დაიბადა 1860 წლის 31 ოქტომბერს სავანაში, ჯორჯიაში. მას ბებიის, ჯულიეტა ავგუსტა მაგილ კინზის სახელი დაარქვეს, ხოლო ბიძამისმა მეტსახელად დეიზი შეარქვა, რომელიც საკმაოდ გავრცელებული მეტსახელი იყო იმ დროს. იყო ფირმა Tison & Gordon-ის ბროკერის, უილიამ ვაშინგტონ გორდონ II-ის და მწერლის, ელეანორ ლიტლ კინზის მეორე შვილი. ლიტლ კინზის ოჯახმა დიდი როლი ითამაშა ჩიკაგოს დაარსებაში. როდესაც ის ექვსი თვის იყო, მამამისი შეუერთდა კონფედერაციული შტატების არმიას ამერიკის სამოქალაქო ომში საბრძოლველად. 1864 წელს, ჯარების სავანასთან სიახლოვის გამო, იგი დედასთან და ორ დასთან ერთად საცხოვრებლად გადავიდა სანდერბოლტში, ჯორჯიის შტატში. 1865 წლის მარტში ჩიკაგოში ჩავიდნენ, ჩასვლისთანავე, გორდონ ლოუ დაავადდა ტვინის ცხელებით, თუმცა იგი გამოჯანმრთელდა მძიმე გართულებების გარეშე. რამდენიმე თვის შემდეგ, მას შემდეგ, რაც პრეზიდენტმა ენდრიუ ჯონსონმა ამნისტია გამოაცხადა, გორდონის მამა ოჯახთან დაბრუნდა სავანაში საცხოვრებლად. გორდონ ლოუ ბავშვობაში ხშირად ავადმყოფობდა. 1886 წელს მას ხელის ორი თითი მოტეხის შედეგად ისე დაუზიანდა, რომ თითების ამპუტაცია გახდა საჭირო. მას ასევე ჰქონდა ხშირი ყურის ტკივილი და მალარიის განმეორებითი შეტევები. ჯულიეტ ლოუ უფრო მეტ დროს უთმობდა ხელოვნებასა და პოეზიას, ვიდრე სასკოლო დავალებებს. ის წერდა და თამაშობდა თავის დაწერილ პიესებში. ბიძაშვილებთან ერთად გამოუშვა გაზეთი სახელწოდებით The Malbone Bouquet, რომელშიც ქვეყნდებოდა მისი პოეტური ნაშრომები. შექმნა კლუბი თავის ბიძაშვილებთან ერთად, რომლის მიზანიც სხვების დახმარება იყო. Helpful Hands Club-ის წევრებმა ისწავლეს კერვა, ისინი ტანსაცმლის შეკერვას იტალიელი ემიგრანტი ბავშვებისთვის ცდილობდნენ. მას ოჯახმა და მეგობრებმა „გიჟური დეიზი“ შეარქვეს, მისი ექსცენტრიულობის გამო. მშობლებმა ის აღზარდეს ტრადიციული სამხრეთის ღირებულებებით და ბავშვობიდანვე ჩაუნერგეს მოვალეობის, მორჩილების, ლოიალობისა და პატივისცემის მნიშვნელობა. 12 წლის ასაკში დაიწყო სკოლა-ინტერნატში სწავლა. თინეიჯერობის წლებში სწავლობდა რამდენიმე სკოლა-ინტერნატში, მათ შორის იყო: მის ემეტის სკოლა ნიუ-ჯერსიში, ვირჯინიის ქალთა ინსტიტუტი, ედგიჰილის სკოლა და Mesdemoiselles Charbonniers, ფრანგული სკოლა ნიუ-იორკში. 1880 წელს, სწავლის დამთავრების შემდეგ ნიუ-იორკში ხატვის გაკვეთილებზე დადიოდა. მის მასწავლებლებს შორის იყო რობერტ უოლტერ უეირი, გამოჩენილი ლანდშაფტის მხატვარი. 1880 წელს დის, ელისის გარდაცვალების შემდეგ, ჯულიეტ ლოუ სავანაში ჩავიდა საოჯახო მოვალეობების შესასრულებლად. ამ პერიოდში იგი შეხვდა უილიამ მაკეი ლოუს, ოჯახის მეგობრის შვილს. უილიამ ლოუმ სავანა დატოვა და ოქსოფრდის უნივერსიტეტში დაიწყო სწავლა, ისინი სამი წლის შემდეგ, 1884 წელს შეხვდნენ ერთმანეთს. 1885 წლის ბოლოს უილიამ ლოუმ ქორწინების სურვილი გამოთქვა. მათი ქორწინილი გაიმართა ლოუს მშობლების ქორწინების წლისთავზე, 1886 წლის 21 დეკემბერს. თაფლობისთვე წმინდა კატერინას კუნძულზე, სავანასთან ახლოს გაატარეს. შემდეგ მათ იჯარით აიღეს ქონება ლონდონსა და შოტლანდიაში, სეზონების უმეტესობას ლონდონში, ხოლო ნადირობის სეზონს შოტლანდიაში ატარებდნენ. მათ ქორწინების პირველი ორი წლის დიდი ნაწილი ცალ-ცალკე გაატარეს, ვინაიდან ჯულიეტს ჯანმრთელობის პრობლემები ჰქონდა, მისი მეუღლე უილიამი კი დროის დიდ ნაწილს სანადირო მოგზაურობებსა და აზარტულ თამაშებში ატარებდა. ხანგრძლივმა განშორებამ მათ ურთიერთობაში დაძაბულობა გამოიწვია. ჯულიეტ ლოუ დროს ხატვაში ატარებდა, დაეუფლა ხის და ლითონის დამუშავების ხელოვნებას. დააპროექტა და ააგო რკინის ჭიშკარი თავისი სახლისთვის უორვიკშირში. სახლში უამრავ წვეულებასა და ღონისძიებას მასპინძლობდა, ასევე მოინახულა ედუარდ VII, უელსის პრინცი, რომელიც მისი მეუღლის მეგობარი იყო, და რადიარდ კიპლინგი. დიდ დროს ქველმოქმედებას უთმობდა, თუმცა მეუღლე ამის წინააღმდეგი იყო. რეგულარულად ნახულობდა კეთროვან ქალებს, კვებავდა და უვლიდა ღარიბებს ახლომდებარე სოფელში, ასევე შეუერთდა ადგილობრივი ექთნების ასოციაციას. 1895 წლისთვის ჯულიეტ ლოუ უკმაყოფილო იყო თავისი ქორწინებით. 1901 წელს, ანა ბრიჯის ბეიტმანი, სერ ჰიუ ალეინ საშევერელ-ბეიტმანის ქვრივი, სტუმრად დარჩა ლოუს სახლში, შოტლანდიაში. ჯულიეტ ლოუმ აღმოაჩინა, რომ მის ქმარსა და ბეიტმანს რომანი ჰქონდათ რის შემდეგაც მეგობრებთან და ოჯახის წევრებთან გადაწყვიტა დარჩენა. იგი წუხდა, რომ მისი ქმარი განქორწინებას გეგმავდა, ამიტომ მან გაუგზავნა დეპეშა და სთხოვა ერთი წელი, სანამ რაიმე საბოლოო გადაწყვეტილებას მიიღებდა. 1902 წლის ბოლოს ჯულიეტ ლოუმ ქმრისგან პირველად მიიღო ფული ორი წლის განმავლობაში. მან ეს ფული და თავისი დანაზოგი გამოიყენა ლონდონში სახლის დასაქირავებლად. მისმა ქმარმა 1903 წელს ხელი მოაწერა ხელშეკრულებას, რომლის მიხედვითაც, ჯულიეტს წელიწადში 2500 ფუნტ სტერლინგს, სავანაში დაბალ სახლს, აქციებსა და ფასიან ქაღალდებს გადასცემდა. იმავე წლის შემდეგ, მან იყიდა საკუთარი სახლი ლონდონში, მეზობელ სახლთან ერთად, რომელიც შემოსავლისთვის გააქირავა. მას შემდეგ, რაც მისმა მეუღლემ ინსულტი გადაიტანა, ჯულიეტამ დროებით შეაჩერა განქორწინების პროცედურები. პროცესი განახლდა 1905 წლის იანვარში, როდესაც მისი მდგომარეობა გაუმჯობესდა. უილიამ ლოუ გარდაიცვალა კრუნჩხვით 1905 წლის ივნისში, განქორწინების დასრულებამდე. დაკრძალვის შემდეგ გაირკვა, რომ მან თითქმის ყველაფერი დაუტოვა ბეიტმენს და რომ მან გააუქმა 1903 წელს ჯულიეტთან დადებული ხელშეკრულება. უილიამ ლოუს დებმა გააპროტესტეს ანდერძი. ჯულიეტამ საბოლოოდ მიიღო კუთვნილი თანხა, დაბალი სახლი სავანაში, აქციები და ფასიანი ქაღალდები. ქმრის გარდაცვალების შემდეგ, ჯულიეტა მოგზაურობდა, დადიოდა სკულპტურის კურსებზე, ეწეოდა საქველმოქმედო საქმიანობას, ეძებდა პროექტს, რომელზეც შეეძლო თავისი დროისა და უნარების ფოკუსირება. 1911 წლის მაისში იგი შეხვდა სერ რობერტ ბადენ-პაუელს წვეულებაზე და შთაგონებული გახდა სკაუტი ბიჭების პროგრამით. იმ დროს, სკაუტებს ჰყავდათ 40000 წევრი მთელს ევროპასა და შეერთებულ შტატებში. ჯულიეტ ლოუ და ბადენ-პაუელი ახლო მეგობრები გახდნენ და დიდი დრო გაატარეს ერთად მომდევნო წლის განმავლობაში. 1911 წლის აგვისტოში ჯულიეტა ჩაერთო Girl Guides-ში, რომელსაც ხელმძღვანელობდა აგნეს ბადენ-პაუელი, სერ რობერტ ბადენ პაუელის და. მოგვიანებით, შოტლანდიაში თვითონ შექმნა Girl Guides-ის ჯგუფი, მათ კითხვას, ქსოვას, საჭმლის მომზადებასა და პირველადი დახმარების გაწევას ასწავლიდა. ჯულიეტ ლოუს 1923 წელს მკერდის კიბო დაუდგინდა, მაგრამ საიდუმლოდ ინახავდა ამ ამბავს. 1924 წლამდე საწოლზე იყო მიჯაჭვული. გამოჯანმრთელების შემდეგ განაახლა თავისი საქმიანობა. მან ფარულად გაიკეთა ორი ოპერაცია მკერდის კიბოს განკურნების მიზნით, მაგრამ 1925 წელს შეატყობინეს, რომ მას ექვს თვემდე სიცოცხლე ჰქონდა დარჩენილი. ჯულიეტა გაემგზავრა ლივერპულში, სადაც ექიმი უილიამ ბლერ-ბელი მუშაობდა კიბოს განკურნების წამალზე. მან ამ წამლით სცადა განკურნება. წამალი ტყვიის კოლოიდურ ხსნარს შეიცავდა. მკურნალობა წარუმატებელი აღმოჩნდა, ხოლო მან 66-ე დაბადების დღე ტყვიით მოწამლულმა გაატარა. ის დაბრუნდა შეერთებულ შტატებში, რათა შეხვედროდა თავის ექიმს. ამ ამბიდან ცოტა ხნის შემდეგ ლოუ თავის სახლში, სავანაში დაბრუნდა, სადაც გაატარა ბოლო რამდენიმე თვე. ჯულიეტ ლოუ გარდაიცვალა 1927 წლის 17 იანვარს, სამოცდაექვსი წლის ასაკში. 250-მა გოგონა სკაუტმა იმ დღეს ადრე დატოვა სკოლა, რათა დასწრებოდა მის დაკრძალვას ლორელ გროვის სასაფლაოზე. გორდონ ლოუ დაკრძალეს გოგონა სკაუტის ფორმაში, ჯიბეში ჩანაწერი ჩუდეს, რომელზეც ეწერა: „შენ არა მხოლოდ პირველი გოგო სკაუტი, არამედ მათ შორის საუკეთესო სკაუტი ხარ“. მის საფლავის ქვაზე წერია: „ახლა რჩება რწმენა, იმედი და სიყვარული, რომელთაგან ყველაზე დიდი სიყვარულია“. Cordery, Stacy A. (2012). Juliette Gordon Low: The Remarkable Founder of the Girl Scouts. USA: Penguin Group. ISBN 9780143122890.  Shultz, Gladys Denny; Lawrence, Daisy Gordon (1988) Lady from Savannah: The Life of Juliette Low. New York: Girl Scouts of the USA. ISBN 9780884411475.  Girl Scouts of the USA. (2015)Juliette Gordon Low Biography. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-08-10. ციტირების თარიღი: 2022-02-18. Revzin, Rebekah E. (July 1998). „American Girlhood in the Early Twentieth Century: The Ideology of Girl Scout Literature, 1913–1930“. The Library Quarterly. The University of Chicago Press. 68 (3): 261–275. doi:10.1086/602982. JSTOR 4309227. S2CID 141165674. Rothschild, Mary Aickin (Autumn 1981). „To Scout or to Guide? The Girl Scout-Boy Scout Controversy, 1912-1941“. Frontiers: A Journal of Women Studies. University of Nebraska Press. 6 (3): 115–121. doi:10.2307/3346224. JSTOR 3346224. Sims, Anastatia Hodgens; Keena, Katherine Knapp (Fall 2010). „Juliette Low's Gift: Girl Scouting in Savannah, 1912–1927“. The Georgia Historical Quarterly. 94 (3): 372–387. JSTOR 20788992. Arneil, Barbara (March 2010). „Gender, Diversity, and Organizational Change: The Boy Scouts vs. Girl Scouts of America“. Perspectives on Politics. American Political Science Association. 8 (1): 53–68. doi:10.1017/s1537592709992660. JSTOR 25698515. Corey, Shana (2012). Here Come the Girl Scouts! The Amazing, All-True Story of Juliette "Daisy" Gordon Low and Her Great Adventure. New York: Scholastic. ISBN 978-0-545-34278-0.  Wadsworth, Ginger (2012). First Girl Scout, The Life of Juliette Gordon Low, illustrated, New York: Houghton Mifflin Harcourt. ISBN 978-0-547-24394-8.  "Juliette Gordon Low" Biography.com. Retrieved on December 5, 2012. Kent, Deborah (2004). Juliette Gordon Low: Founder of the Girl Scouts of America, illustrated, North Mankato, MN: Child's World. ISBN 9781592960064.  National Women's Hall of Fame Moore, Matthew Scott; Panara, Robert F. (1996) Great Deaf Americans: The Second Edition. Rochester, NY: Deaf Life Press, გვ. 76–81. ISBN 0963401661.  ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჯულიეტ გორდონ ლოუ ჯულიეტ გორდონ ლოუს დაბადების ადგილი აშშ-ს სკაუტი გოგონები Juliette Gordon Low — ნამუშევრები პროექტ „გუტენბერგზე“ ჯულიეტ გორდონ ლოუ — ნამუშევრები საიტზე Internet Archive ჯულიეტ გორდონ ლოუ — ნამუშევრები საიტზე LibriVox (უფასო აუდიო წიგნები) ჯულიეტ გორდონ ლოუ — Find a Grave-ზე სპრინგ, კელი. "ჯულიეტ გორდონ ლოუ". ქალების ისტორიის ეროვნული მუზეუმი. 2017. ↑ 1.0 1.1 Cordery 2012, p. 19. ↑ Shultz & Lawrence 1988, p. 9. ↑ Cordery 2012, p. 35. ↑ Cordery 2012, p. 41. ↑ Shultz & Lawrence 1988, p. 112. ↑ Cordery 2012, p. 60. ↑ Cordery 2012, p. 54. ↑ Cordery 2012, p. 42. ↑ Cordery 2012, p. 52. ↑ Girl Scouts of the USA 2015. ↑ Cordery 2012, p. 72. ↑ Cordery 2012, p. 75. ↑ Shultz & Lawrence 1988, pp. 171–172. ↑ Shultz & Lawrence 1988, pp. 180–182. ↑ Cordery 2012, p. 133. ↑ Shultz & Lawrence 1988, pp. 200–201. ↑ Cordery 2012, pp. 138–139. ↑ Cordery 2012, pp. 162–163. ↑ Cordery 2012, p. 173. ↑ Cordery 2012, pp. 175–176. ↑ Cordery 2012, p. 180. ↑ Cordery 2012, pp. 181–182. ↑ 23.0 23.1 Rothschild 1981. ↑ Revzin 1998. ↑ Shultz & Lawrence 1988, p. 293. ↑ Sims & Keena 2010. ↑ Shultz & Lawrence 1988, p. 360. ↑ Cordery 2012, pp. 297, 299. ↑ Cordery 2012, p. 307. ↑ Cordery 2012, p. 308. ↑ Shultz & Lawrence 1988, p. 380. ↑ Cordery 2012, p. 309.