laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
საყვარელი ფრანქსში

საყვარელი ფრანსქსში (იაპონური: ダーリン・イン・ザ・フランキス) — 2018 წელში გამოშვებული ანიმე/მანგა. 2017 წლის ივლისში სერია Trigger's Anime Expo_ის პანელზე გამოცხადდა. 2018 წლის იანვარში მანგას ადაპტაცია კენტარო იაბუკის მიერ და კიდევ ერთი ოთხპანელიანი კომიქსების მანგას სერიალიზაცია დაიწყო. „საყვარელი ფრანქსში“ ვითარდება დისტოპიურ მომავალში, სადაც ბავშვები ხელოვნურად არიან შექმნილნი და ვალდებულები არიან ცივილიზაციის ნარჩენები დაიცვან. სიუჟეტი მოგვითხრობს ათი მფრინავისაგან შემდგარ გუნდს, განსაკუთრებით ფოკუსირებულია ჰიროსა და ზერო ცუზე(ნულ ორი), ჰიბრიდული ადამიანისა და ელიტარული პილოტის პარტნიორობაზე, რომელსაც სურს მთლიანად ადამიანი გახდეს. ანიმაციამ საერთაშორისო გავრცელება დაიწყო მის მანგას გამოსვლისთანავე. სტრიმინგ სერვისი Crunchyroll საერთაშორისო მასშტაბით ავრცელებს სერიას, Aniplus Asia სერიას სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში ახორციელებს. 2018 წლის თებერვალში სერვისის პარტნიორმა Funimation-მა სერიალის გახმოვანებული გამოშვება დაიწყო. ოფიციალური საიტი (in Japanese) „საყვარელი ფრანქსში“ (ანიმე) საიტის Anime News Network ენციკლოპედიაში Crunchyroll's Darling in the Franxx webpage
კაირა

კაირა (ლათ. Uria) — ფრინველთა გვარი მეჭვავიასნაირთა რიგისა. გვარში გაერთიანებულია ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს პოლარულ და ზომიერ ზღვებში გავრცელებული საკმაოდ დიდტანიანი ფრინველები. კაირას კოლონიები ბუდობენ ზღვების სანაპიროთა კლდოვან ტერიტორიებსა და კუნძულებზე, სამთითა თოლიასთან ერთად შეადგენენ „ფრინველთა ბაზრების“ ძირითად მოსახლეობას. შეუძლიათ ყვინთვა 10 მ სიღრმეზე. კაირას და მის კვერცხს ადამიანი საკვებად იყენებს. ცნობილია 2 სახეობა: წვრილნისკარტა კაირა (U. aalge) და მსხვილნისკარტა კაირა (U. lomvia). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 321. ↑ კუტუბიძე მ., ფრინველების ნომენკლატურული ტერმინოლოგია, თბ.: „მეცნიერება“, 1973. — გვ. 35, 120, 233. ↑ კაირა (TSN 176973). ინტეგრაციული ტაქსონომიის საინფორმაციო სისტემა. ↑ ფრინველების ნომენკლატურული ტერმინოლოგია, გვ. 35, 120, 181. ↑ ფრინველების ნომენკლატურული ტერმინოლოგია, გვ. 35, 120, 210.
მარტინ მოიზი

მარტინ მოიზი (ქორწინებამდე ჟოზეფი; დ. 5 ივნისი, 1974) — ჰაიტის ყოფილი პირველი ლედი 2017-2021 წლებში. ჟოვენელ მოიზის ქვრივი. მასზე დაქორწინებული იყო 1996 წლიდან. 2021 წლის 7 ივლისს ჟოვენელ მოიზიზე განხორციელებული თავდასხმის დროს, რომელიც მისი ლიკვიდირებით დასრულდა, მარტინიც დაშავდა. ↑ radiotavisupleba.ge
გელაქუნი

გელაქუნი — სომხეთის ისტორიული ოლქის გეღარქუნის და სევანის ტბის („გელაქუნის ზღვა“) სახელწოდება ქართულ ისტორიულ წყაროებში. გელაქუნი მდებარეობდა სევანის ტბის სამხრეთით და აღმოსავლეთით, თანამედროვე შაჰდაღისა და ვარდენისის ქედებს შორის (სომხეთის თანამედროვე პროვინცია გეღარქუნიქი უფრო ვრცელია). გელაქუნის მთიან მხარეზე („გელაქუნის მთიანი“) გადიოდა სამხრეთ კავკასიის მნიშვნელოვანი მაგისტრალი — დვინიდან ბარდავში მიმავალი გზა. თამარ მეფის დროს გელაქუნი საქართველოს სამეფოში შედიოდა, მონღოლთა დაპყრობის შემდეგ მათი ერთ-ერთი საზაფხულო სადგომი იყო. აქედან ისინი თავს ესხმოდნენ საქართველოს სამეფოს შიდა რეგიონებს. XV საუკუნის II ნახევარში გელაქუნი ირანის ფარგლებში მოექცა. თურქმენჩაის ზავის (1828) თანახმად აღმოსავლეთ სომხეთთან ერთად რუსეთის იმპერიის შემადგენლობაში შევიდა. ანჩაბაძე ზ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. ?.
კრეტული ძაღლის ენა

კრეტული ძაღლის ენა (ლათ. Cynoglossum creticum) — ორწლოვანი ბალახოვანი მცენარე ლაშქარასებრთა ოჯახისა. ღერო 20-80 სმ სიმაღლისაა, სწორი, დატოტვილი, მარტოული ან რამდენიმე. მთელი მცენარე შებუსულია რბილი, მონაცრისფრო ბეწვით. ფოთლები ლანცეტაა, ქვედა ფოთლები გრძელ ყუნწშია წარზიდული, ზედა ფოთლები მჯდომარეა. ხვეულები მცირეყვავილიანია, შეკრებილი დამოკლებულ საგველად. გვირგვინი ცისფერია, მუქი ლურჯი ძარღვების ბადით. ყვავის და ნაყოფმსხმოიარობს მაის-აგვისტოში. იზრდება დაბლობსა და მთის ქვედა სარტყელში — მშრალ, ქვიან ადგილებში, ტყისპირა ადგილებში, ბუჩქნარებში. გავრცელებულია მთელ კავკასიაში, სამხრეთ ევროპაში, მცირე აზიაში, ჩრდილოეთ ირანში, შუა აზიაში. გვხვდება საქართველოს თითქმის ყველა რეგიონში. ↑ 1.0 1.1 სუხიტაშვილი კახაბერ, საქართველოს ყვავილოვანი მცენარეები, თბ.: კავკასიის გარემოსდაცვითი არასამთავრობო ორგანიზაციების ქსელი, 2018. — გვ. 96.
ბიბერშტაინის ძირწითელა

ბიბერშტაინის ძირწითელა (ლათ. Echium italicum biebersteinii) — ორწლოვანი ბალახოვანი მცენარე ლაშქარასებრთა ოჯახისა, იტალიური ძირწითელას ქვესახეობა. ადრინდელი წყაროები ცალკე სახეობად გამოყოფდნენ. ღერო სიმაღლეში 30–100 სმ-ია, ძლიერ დატოტვილი. მთელი მცენარე მოკლე, უხეში და გაფარჩხული ბეწვითაა დაფარული. ფესვთანური ფოთლები 30 სმ-მდე სიგრძისაა, ლანცეტა ფორმის, ღეროსეული ფოთლები ვიწრო-ლანცეტაა. ყვავილედი ძლიერ დატოტვილი და ფართოსაგველასებურია. გვირგვინი მოთეთრო-მოვარდისფროა, შებუსული, ვიწროძაბრისებური. ყვავილობს ივნისში. ნაყოფმსხმოიარობს აგვისტოში. იზრდება მშრალ, ქვიან, რუდერალურ ადგილებში, ნათესებში. გავრცელებულია კავკასიაში, ცენტრალურ და სამხრეთ ევროპაში, მცირე და ცენტრალურ აზიაში. გვხვდება მთელ საქართველოში. ↑ Echium italicum subsp. biebersteinii (Lacaita) Greuter & Burdet. Global Biodiversity Information Facility. ციტირების თარიღი: 29 ნოემბერი, 2021 ↑ 2.0 2.1 სუხიტაშვილი კახაბერ, საქართველოს ყვავილოვანი მცენარეები, თბ.: კავკასიის გარემოსდაცვითი არასამთავრობო ორგანიზაციების ქსელი, 2018. — გვ. 98.
მეწამული ძირწითელა

მეწამული ძირწითელა (ლათ. Echium rubrum) — ორწლოვანი ბალახოვანი მცენარე ლაშქარასებრთა ოჯახისა. აქვს 30–100 სმ სიმაღლის, მარტივი, სწორი ან მოგრეხილი ღერო. მთელი მცენარე გაფარჩხული თეთრი, ჯაგრისებური ბეწვითაა დაფარული. ფოთლები ვიწროლანცეტა ფორმისაა, შებუსული. ხვეულები მრავალყვავილიანია, ვიწრო, კენწრულ, თავაკისებურ ყვავილედებს ქმნის. გვირგვინი მეწამული ფერისაა. ყვავილობს მაისში, ნაყოფმსხმოიარობს ივლისში. იზრდება სუბალპურ სარტყლამდე, ბალახოვან ფერდობებზე, ველებზე, გზისპირებზე. გავრცელებულია კავკასიაში, ცენტრალურ და სამხრეთ ევროპაში, მცირე აზიაში. გვხვდება თითქმის მთელ საქართველოში. ↑ არქიმანდრიტი ლაზარე (გაგნიძე-დვალი), გერმანულ-ქართული, ქართულ-გერმანული ბოტანიკური ლექსიკონი, თბილისი: „ფავორიტ პრინტი“, 2012. — გვ. 153. ↑ 2.0 2.1 სუხიტაშვილი კახაბერ, საქართველოს ყვავილოვანი მცენარეები, თბ.: კავკასიის გარემოსდაცვითი არასამთავრობო ორგანიზაციების ქსელი, 2018. — გვ. 100.
ევროკომისია

ევროკომისია — ევროკავშირის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ინსტიტუტი. ერთი კომისია სამი თანამეგობრობისთვის (ევროპის ქვანახშირის მომპოვებელი და ფოლადის მწარმოებელი ქვეყნების გაერთიანება, ევროპის ეკონომიკური თანამშრომლობის ორგანიზაცია, ატომური ენერგიის დარგში ევროპის თანამშრომლობის ორგანიზაცია) დაარსდა მას შემდეგ, რაც 1967 წლის 1 ივლისს ძალაში შევიდა ადმინისტრაციათა გამაერთიანებელი ხელშეკრულება. ევროკომისია ფუნქციონირებს მინისტრთა კაბინეტის მსგავსად, რომელიც შედგება 27 წევრისგან (ოფიციალური სახელწოდება კომისარი). კომისიის წევრებს საერთო თანხმობის საფუძველზე ნიშნავენ წევრი სახელმწიფოები 5 წლის ვადით. ევროკომისიის შემადგენლობას ამტკიცებს ევროპის პარლამენტი. ამსტერდამის ხელშეკრულების თანახმად, ევროკომისიის პრეზიდენტი ინიშნება წევრი სახელმწიფოების მთავრობათა საერთო თანხმობის საფუძველზე და ესეც ევროპარლამენტის მიერ დამტკიცებას საჭიროებს. ამასთან, პრეზიდენტთან ერთად ინიშნება და მტკიცდება კომისიის სხვა წევრებიც. ევროკომისიის ამჟამინდელი პრეზიდენტია ურსულა ფონ დერ ლაიენი. საკუთარ მოვალეობათა შესრულებისას ევროკომისია დიდი დამოუკიდებლობით სარგებლობს. იგი გამოხატავს თანამეგობრობის ინტერესებს და არ იღებს ინსტრუქციებს ცალკეული წევრი სახელმწიფოებისაგან. ევროკომისია მეთვალყურეობას უწევს ხელშეკრულებათა შესრულებას და უზრუნველყოფს საბჭოს მიერ მიღებული ინსტრუქციებისა და დირექტივების სათანადო ხორცშესხმას. თანამეგობრობის კანონის გატარების უზრუნველსაყოფად, მას შეუძლია რაიმე კონკრეტული შემთხვევის გადაცემა მართლმსაჯულების სასამართლოსთვის. ევროკომისიას აქვს ინიციატივის გამოჩენის განსაკუთრებული უფლება, მას შეუძლია ნებისმიერ ეტაპზე ჩაერიოს საკანონმდებლო პროცესში, რათა ხელი შეუწყოს შეთანხმების მიღწევას საბჭოში ან საბჭოსა და პარლამენტს შორის. ევროკომისიას საბჭოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილებების განხილვის საქმეში აღმასრულებელი ფუნქციაც აკისრია. ევროკომისიას ზურგს უმაგრებს სამოქალაქო სამსახური, რომელიც ბრიუსელსა და ლუქსემბურგში მდებარეობს. ეს სამსახური შედგება 24 დეპარტამენტისაგან, რომლებსაც გენერალური დირექტორატები ეწოდება. ყოველი დირექტორატი პასუხისმგებელია ერთიანი პოლიტიკისა და ადმინისტრირების განხორციელებაზე გარკვეულ სფეროში. ევროკომისიის პრეზიდენტი Hans-Peter Duric: Aufbau, Struktur und Funktionsweise der Europäischen Kommission. In: Zeitschrift für Zölle und Verbrauchsteuern 1997, S. 296 ff. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ევროკომისია Representation in the Member States Photo archive of past Commissions European Commissions ↑ European Commission. (2003)How the European Union works: Your guide to the EU institutions. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-04-24. ციტატა: „Informally, the Members of the Commission are known as ‘Commissioners“ ციტირების თარიღი: 6 ივნისი, 2014.
კაიწონი

კაიწონი — ციხესიმაგრე საქართველოს ფეოდალური სახელმწიფოს სამხრეთ-აღმოსავლეთ მხარეს. სავარაუდოდ, მდებარეობდა მდინარე ინჯასუს ხეობის ზემო წელზე (სომხეთი). სომხეთის წყაროების მიხედვით, კაიწონი აგებულია X საუკუნის II ნახევარში, კაენისა და ბოლნისის ციხეებთან ერთად, მაგრამ არის მოსაზრება, რომ კაიწონი უფრო ადრინდელი ხანისა უნდა იყოს. XI საუკუნის დასაწყისში კვირიკიანი ბაგრატუნების სამფლობელო იყო, XI საუკუნის შუა წლებში ბიზანტიას გადაეცა, XII საუკუნიდან საქართველოს სამეფოს ფარგლებში მოექცა. მუსხელიშვილი დ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 322.
გეგის ჩანჩქერის მღვიმე

გეგის ჩანჩქერის მღვიმე — კარსტული მღვიმე საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, გაგრის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს არაბიკის კირქვულ მასივზე, ზღვის დონიდან 650 მ სიმაღლეზე. გამომუშავებულია ზედაიურულ კირქვებში, ჩრდილო-დასავლეთი მიმართულების ტექტონიკური ნაპრალის გასწვრივ. მღვიმის შესასვლელიდან ეშვება 50 მ სიმაღლის გეგის ჩანჩქერი. მღვიმეში გაედინება ნაკადი, რომელიც გზადაგზა აჩენს ტბებსა და სიფონებს. მღვიმურ ტალანს მეტწილად ოვალური კვეთი აქვს. მისი საშუალო სიგანე და სიმაღლე 6–7 მ-ს შეადგენს. ფსკერი სიღრმეში თანდათან მაღლდება თითქმის 100 მ-დე. შესასვლელიდან 50 მ-ის დაშორებით პირველი სიფონია, მე-100 მ-ზე — მეორე, რომლის მაქსიმალური სიღრმე 20 მ-ს აღწევს. მღვიმის გამოკვლეული ნაწილის ჯამური სიგრძეა 315 მ, საპროექტო სიგრძე 300 მ, ფართობი 2180 მ², მოცულობა 3100 მ³. გეგის ჩანჩქერი და მღვიმე მრავალრიცხოვან ტურისტს იზიდავს. გეგის ჩანჩქერის მღვიმე გამოიკვლია ციმბირის სპელეოლოგიურმა ექსპედიციამ ვალერი ბობრინის ხელმძღვანელობით 1984 წელს. შემდგომში სიფონი გაიარეს კრასნოიარსკელმა სპელეოლოგებმა. სპორტული კლასიფიკაციით მღვიმე მიეკუთვნება კატეგორიას 3А. ↑ Дублянский В. Н., Тинтилозов З. К. и др., Крупные карстовые полости СССР, т. 3, Киев, 1987. ↑ ზურაბ ტატაშიძე, ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 574. ↑ Перечень классифицированных пещер, Центральный совет по туризму и экскурсиям, Москва, 1989.
იაკშიმბეტოვო (კუიურგაზის რაიონი)

იაკშიმბეტოვო (ბაშკ. Яҡшымбәт; რუს. Якшимбетово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის კუიურგაზის რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 835 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ერმოლაევოდან დაშორებულია 27 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ერმოლაევო, რომელიც დაშორებულია 27 კმ-ით. Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ http://www.webcitation.org/6Rxi3K6iw ↑ 2.0 2.1 Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан ВПН-2002 и 2009 ↑ Всероссийская перепись населения 2010 года. Численность населения по населённым пунктам Республики Башкортостан. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-08-20. ციტირების თარიღი: 2021-11-29.
სარგის კაკაბაძე

სარგის ნესტორის ძე კაკაბაძე (დ. 19 ოქტომბერი [ ძვ. სტ. 7 ოქტომბერი], 1886, სოფელი კუხი, ახლანდელი ხონის მუნიციპალიტეტი — გ. 2 აპრილი, 1967, თბილისი) — ქართველი ისტორიკოსი და ფილოლოგი, პროფესორი (1949). სწავლობდა ვენის უნივერსიტეტში, დაამთავრა პეტერბურგის უნივერსიტეტის აღმოსავლური ენების ფაკულტეტი. 1911–1919 წლებში კითხულობდა ლექციებს თბილისის ქალთა უმაღლეს კურსებზე, ხოლო შემდეგ, 1952 წლამდე, საქართველოს სხვადასხვა უმაღლეს სასწავლებელში. 1918-1932 წლებში იყო სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის კავკასიის ისტორია-არქეოლოგიის ინსტიტუტის თანამშრომელი, 1921–1926 — საქართველოს ისტორიის არქივის გამგე, 1945–1961 — იმავე არქივის ძველი აქტების განყოფილების გამგე. 1924-1934 წლებში ხელმძღვანელობდა სიძველეთა დაცვის კომიტეტს. გამოქვეყნებული აქვს შრომები საქართველოს სოციალურ-ეკონომიკური და პოლიტიკური ისტორიის, დამხმარე ისტორიის დისციპლინების, ფილოლოგიისა და ტექსტოლოგიის საკითხებზე. შეისწავლა და გამოაქვეყნა მრავალი ისტორიული დოკუმენტი. მისი რედაქტორობით გამოქვეყნდა ვეფხისტყაოსანი ვრცელი გამოკვლევებით (1913, 1927), ჩახრუხაძის „თამარიანი“ (1937), შავთელის „აბდულმესიანი“ (1913, 1937) და „ამირანდარეჯანიანი“ (1939). მუშაობდა ეთნოგენეზის, ისტორიული გეოგრაფიისა და დემოგრაფიის, ადმინისტრაციული დაყოფისა და მმართველობის საკითხებზე. იყო „საისტორიო მოამბის“ (1924–1925, 4 წიგნი), „საისტორიო კრებულის“ (1928–1929, 4 წიგნი) რედაქტორი. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. მის გვერდით დასაფლავებულია მისი მეუღლე — მარიამ ნიკოლოზის ასული ზუმბულიძე (დ. 6 ნოემბერი, 1893, გურჯაანი — გ. 7 სექტემბერი, 1984, თბილისი). მისი ძმა იყო მხატვარი დავით კაკაბაძე. თბილისში არსებობს ძმების სახელობის ქუჩა. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 198, თბ., 1994 კაკაბაძე საურ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 323. ტუხაშვილი ლ., ისტორიკოსი სარგის კაკაბაძე. «მაცნე. ისტორიის, არქეოლოგიის, ეთნოგრაფიისა და ხელოვნების ისტორიის სერია», 1977, № 4; Шота Бадридзе, Саргис Несторович Какабадзе: Историк, филолог, 1886-1967 гг.; АН ГССР, Ин-т истории, археологии и этнографии им. Ив. Джавахишвили, Тбилиси Мецниереба, 1986. სარგის კაკაბაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი სარგის კაკაბაძე – ბიოგრაფია // ბურუსი
Heterocaryum

Heterocaryum — ყვავილოვან მცენარეთა გვარი ლაშქარასებრთა ოჯახისა. მოიცავს 3 ან 4 სახეობას. გავრცელებული არიან ცენტრალურ აზიაში (შუა აზია, ირანი, ავღანეთი), პაკისტანში და რუსეთის ევროპული ნაწილის სამხრეთში; Heterocaryum echinophorum ნაპოვნია აგრეთვე საქართველოში, თურქეთსა და ახლო აღმოსავლეთში. ადრე ამ გვარში შედიოდნენ დღევანდელი Pseudoheterocaryum-ის გვარში შემავალი სახეობები, რომლებიც 2017 წელს გამოეყვნენ Heterocaryum-ს ცალკე გვარად. 40 სმ-მდე სიმაღლის ერთწლოვანი ბალახებია; შიშველი ან მცირე რაოდენობის ბუსუსებით ღეროსა და ფოთლის კიდეებზე. ფოთლები კვერცხისებრიდან წაგრძელებულ-კვერცხისებრამდე ფორმისაა; ყვავილსაჯდომი ვიწრო, გრძელი, თანდათან მსხვილდება ზრდის კონუსთან. ჯამი ძირში დაყოფილია. გვირგვინი იმავე სიგრძისაა, რაც ჯამი. ნაყოფი (კაკლუჭა) ძლიერ ჰეტერომორფულია, გვერდებზე დანამატების ორი რიგი გასდევს, დორსალური შუა ნაწილი შებუსულია. Heterocaryum echinophorum (Pall.) Brand Heterocaryum inconstans Vatke Heterocaryum × irregulare Riedl Heterocaryum laevigatum (Kar. & Kir.) A.DC. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Heterocaryum A.DC. | Plants of the World Online | Kew Science en. Plants of the World Online. ციტირების თარიღი: 30 ნოემბერი, 2021 ↑ GBIF Secretariat. (2021) Heterocaryum echinophorum (Pall.) Brand en. GBIF Backbone Taxonomy. ციტირების თარიღი: 30 ნოემბერი, 2021 ↑ 3.0 3.1 Saadati, Nasim; Khoshsokhan Mozaffar, Maryam; Sherafati, Mahboubeh; Kazempour Osaloo, Shahrokh (2017). „Pseudoheterocaryum, a new genus segregated from Heterocaryum (Boraginaceae) on the basis of molecular data“. Australian Systematic Botany (ინგლისური). 30 (1): 105–111. doi:10.1071/SB16022. ციტირების თარიღი: 30 ნოემბერი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ 4.0 4.1 4.2 GBIF Secretariat. (2021) Heterocaryum A.DC. en. GBIF Backbone Taxonomy. ციტირების თარიღი: 30 ნოემბერი, 2021
ოლაფ შოლცი

ოლაფ შოლცი (გერმ. Olaf Scholz; დ. 14 ივნისი, 1958) — გერმანელი პოლიტიკოსი, 2021 წლის 8 დეკემბრიდან გერმანიის ფედერალური კანცლერი. 2018-2021 წლებში გერმანიის ფინანსთა მინისტრი და ვიცე-კანცლერი. გერმანიის სოციალ-დემოკრატიული პარტიის წევრი. 2007–2009 წლებში გერმანიის შრომისა და სოციალური დაცვის მინისტრი. 2002–2004 წლებში გერმანიის სოციალ-დემოკრატიული პარტიის გენერალური მდივანი. ჰამბურგის მერი 2011–2018 წლებში. გერმანიის ბუნდესტაგის წევრი. 2022 წლის 27 თებერვალს 2022 წლის 24 თებერვალს რუსეთის მიერ უკრაინაში შეჭრაზე საპასუხოდ შოლცმა რუსეთის უკრაინაზე თავდასხმას უწოდა გერმ. Zeitenwende (ზუსტი ქართული თარგმანი - ჟამთაცვლა). შოლცის განცხადებით, აგრესიაზე საპაუსუხოდ გერმანიის მთავრობა 100 მილიარდი ევროს ფონდს სამხედრო ხარჯების მნიშვნელოვნად გასაზრდელად გამოიყენებდა. ამ სიტყვამ კარდინალურად შეცვალა გერმანიის მანამდე არსებული უაღრესად ფრთხილ თავდაცვის პოლიტიკას . ოფიციალური საიტი ↑ Bennhold, Katrin (2021-12-08). „Germany Live Updates: Parliament Approves Scholz as Chancellor, Ending Merkel Era“. The New York Times (ინგლისური). ISSN 0362-4331. ციტირების თარიღი: 2021-12-08. ↑ The night everything changed: waiting for Russia’s invasion of Ukraine en (2022-11-17). ციტირების თარიღი: 2022-12-04
ფარუხსიარი

ფარუხსიარი (დ. 20 აგვისტო, 1685, აურანგაბადი — გ. 19 აპრილი, 1719, დელი) — დიდ მოგოლთა იმპერიის მე-10 იმპერატორი 1713–1719 წლებში, აზიმ უს-შაჰის ვაჟი, ბაჰადურ I-ის შვილიშვილი. ფარუხსიარი დაიბადა 1685 წელს, აურანგაბადში, აზიმ უს-შან მირზასა და საჰიბა ნისვანის ოჯახში, ჯერ კიდევ მისი დიდი ბაბუის, აურანგზების ზეობის პერიოდში. 1696 წელს მამამისს ახლდა ბენგალის ლაშქრობაში. აურანგზებმა 1707 წელს ფარუხსიარს ბენგალის პროვინცია ჩააბარა. დიდ ბაბუასთან დადებითი ურთიერთობის გამო ფარუხსიარი დიდ მოგოლთა ტახტის ერთ-ერთ პრეტენდენტად იქცა. 1712 წელს ბაჰადურ-შაჰ I-ის გარდაცვალების შემდეგ ლაჰორში იმპერატორად გამოაცხადეს ჯაჰანდარ-შაჰი, რომელმაც თავისი სამი ძმა სიკვდილით დასაჯა. მას აუჯანყდა აზიმ უს-შანი, რომელმაც ფარუხსიარს დაავალა ბენგალიდან დელიში შეჭრა და ტახტის დროებით დაკავება. იმავე წლის მარტში, აგრას მახლობლად აზიმ უს-შანის მომხმრეთა არმია დამარცხდა ჯაჰანდარის წინააღმდეგ გამართულ ბრძოლაში. აზიმ უს-შანი შეიპყრეს და მდინარეში დაახრჩვეს, ფარუხსიარს კი მოუწია ბენგალში გაქცევა. 1713 წელს, ფარუხსიარმა მარათჰებისა და ბენგალელების დახმარებით ბიძამისი ჯაჰანდარ-შაჰი ტახტიდან ჩამოაგდო და სიკვდილით დასაჯა, თავად კი თავი მოგოლების მეათე ფადიშაჰად გამოაცხადა. ფარუხსიარის მმართველობის დროს დიდ მოგოლთა იმპერიაში კიდევ უფრო მოხშირდა აჯანყებები. დასავლეთიდან მოგოლებს დიდი პრობლემები შეუქმნა გაძლიერებულმა ავღანეთმა. 1715 წელს ფარუხსიარმა დაამარცხა მეამბოხე სიქები და მათი მეთაურები სასტიკად დასაჯა. 1717 წელს ფარუხსიარმა ბრიტანეთის ოსტინდოეთის კომპანიას წლიური გადასახადი – 3 ათასი მანეთი დაუწესა ბენგალში სავაჭრო პუნქტებისა და უბაჟო ვაჭრობის დაარსების უფლებისთვის. ფარუხისიარი ინარჩუნებდა ურთიერთობას ოსმალეთის იმპერიასთან, წერილებს უცვლიდა მის დიდ ვეზირს, ნევშეჰირლი იბრაჰიმ-ფაშას. ფარუხსიარი ტახტიდან ჩამოაგდეს სასახლის შეთქმულების შედეგად, რომელიც ორგანიზებული იყო ძმების – სეიიდ აბდულა-ხანისა და სეიიდ ჰუისეინ ალი-ხანის მიერ. თავდაპირველად ის დააპატიმრეს. 1719 წლის 28 თებერვალს ყოფილი ფადიშაჰი დააბრმავეს, ხოლო 19 აპრილის ღამეს დაახრჩვეს. ძმები სეიიდების მხარდაჭერით დიდ მოგოლთა იმპერატორი გახდა ფარუხსიარის ბიძაშვილი, 19 წლის რაფი უდ-დარაჯათი. დიდ მოგოლთა იმპერია დიდ მოგოლთა იმპერატორების სია Fisher, Michael H. (1 October 2015), A Short History of the Mughal Empire, I.B.Tauris, ISBN 978-0-85772-976-7 Singha, H.S. (1 January 2005), Sikh Studies, Book 6, Hemkunt Press, ISBN 978-81-7010-258-8 ↑ Sen, Sailendra (2013). A Textbook of Medieval Indian History. Primus Books, გვ. 193. ISBN 978-93-80607-34-4.  ↑ Tazkirat ul-Mulk by Yahya Khan p.122
Pseudoheterocaryum

Pseudoheterocaryum — მცენარეთა გვარი ლაშქარასებრთა ოჯახისა. აერთიანებს 4 სახეობას, რომლებიც ადრე Heterocaryum-ის გვარს ეკუთვნოდნენ. გავრცელებული არიან კავკასიაში, მცირე და შუა აზიაში, ახლო აღმოსავლეთში, ირანში, ავღანეთში, პაკისტანში, დასავლეთ ჰიმალაიში, დასავლეთ ჩინეთში. ერთწლოვანი აღმავალი ან სწორმდგომი ბალახებია, სიმაღლეში 5–40 სმ, ღეროები, ტოტები და ფოთლები თხლად ან სქლადაა დაფარული ბუსუსებით, რომლებიც, ჩვეულებრივ, ამობურცული ძირიდანაა ამოსული. ფოთლები ხაზურიდან ხაზურ-ლანცეტა ფორმამდეა; ყუნწები გრძელი (H. subsessile-ს არ აქვს), სქელი; ჯამი ძირში დაყოფილია ლანცეტა-ხაზურ ფოთოლაკებად. გვირგვინი პატარაა, 5-ფურცლიანი; 4 არათანაბარი, ზიგომორფული და კონუსისებრი კაკლუჭა მთელ სიგრძეზე მიკრულია სვეტისებრ გინობაზაზე და არ ცალ-ცალკევდება, Heterocaryum-ისგან განსხვავებით, კაკლუჭებზე დანამატების მხოლოდ ერთ წყება აქვთ და მათი დორსალური (ზურგის) მხარის შუა ნაწილი შებუსული არ არის. Pseudoheterocaryum macrocarpum (Zakirov) Kaz.Osaloo & Saadati Pseudoheterocaryum rigidum (A.DC.) Kaz.Osaloo & Saadati Pseudoheterocaryum subsessile (Vatke) Kaz.Osaloo & Saadati Pseudoheterocaryum szovitsianum (Fisch. & C.A.Mey.) Kaz.Osaloo & Saadati ↑ 1.0 1.1 Saadati, Nasim; Khoshsokhan Mozaffar, Maryam; Sherafati, Mahboubeh; Kazempour Osaloo, Shahrokh (2017). „Pseudoheterocaryum, a new genus segregated from Heterocaryum (Boraginaceae) on the basis of molecular data“. Australian Systematic Botany (ინგლისური). 30 (1): 105–111. doi:10.1071/SB16022. ციტირების თარიღი: 30 ნოემბერი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ Pseudoheterocaryum Kaz.Osaloo & Saadati | Plants of the World Online | Kew Science en. Plants of the World Online. ციტირების თარიღი: 30 ნოემბერი, 2021
Pseudoheterocaryum szovitsianum

Pseudoheterocaryum szovitsianum — ერთწლოვანი ბალახოვანი მცენარე ლაშქარასებრთა ოჯახისა. აქვს სწორმდგომი, მომსხვილო, ზედა ნაწილში ძლიერ დატოტვილი ღერო. მთელი მცენარე თხელი ჯაგრისმსგავსი ბეწვითაა შებუსული. ფოთლები მოგრძოა, ვიწროხაზური ფორმის, მჯდომარე, ბლაგვი წვერით. მტევანი ნაყოფობისას ფაშარია, მცირეყვავილიანი, ხაზურ-ლანცეტა ფორმის გრძელი თანაყვავილაკებით. გვირგვინი იისფერ-ლურჯია, ჯამის ტოლი. ყვავის აპრილ-მაისში, ნაყოფმსხმოიარობს მაის-ივნისში. გავრცელებულია სამხრეთ კავკასიაში, შუა აზიაში, ირანში. საქართველოში გვხვდება კახეთში. იზრდება ქვიან და თიხნარ ფერდობებზე, მთისწინებზე, ნახევარუდაბნოსა და მეჩხერი ტყეების სარტყელში. ადრე შედიოდა Heterocaryum-ის გვარში. ↑ Pseudoheterocaryum szovitsianum (Fisch. & C.A.Mey.) Kaz.Osaloo & Saadati. GBIF Backbone Taxonomy (2021). ციტირების თარიღი: 30 ნოემბერი, 2021 ↑ სუხიტაშვილი კახაბერ, საქართველოს ყვავილოვანი მცენარეები, თბ.: კავკასიის გარემოსდაცვითი არასამთავრობო ორგანიზაციების ქსელი, 2018. — გვ. 102. ↑ Saadati, Nasim; Khoshsokhan Mozaffar, Maryam; Sherafati, Mahboubeh; Kazempour Osaloo, Shahrokh (2017). „Pseudoheterocaryum, a new genus segregated from Heterocaryum (Boraginaceae) on the basis of molecular data“. Australian Systematic Botany (ინგლისური). 30 (1): 105–111. doi:10.1071/SB16022. ციტირების თარიღი: 30 ნოემბერი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება)
კაკალი (ნაყოფი)

კაკალი (ლათ. nux) — ერთთესლიანი მშრალი თვითუხსნელი ნაყოფი, რომლის ნაყოფსაფარი მეტნაკლებად გახევებულია (მაგ., თხილი). კაკალს ხშირად უმართებულოდ ეძახიან ზოგი ფიჭვის თესლს („კედრის კაკალი“), ჩვეულებრივი კაკლის და ქოქოსის პალმის კურკიანას („ქოქოსის კაკალი“). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 324.
ტოროშელიძე

საკუთარი სახელი ტოროშელიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: მალაქია ტოროშელიძე — ქართველი საბჭოთა პარტიული და საზოგადო მოღვაწე, ჟურნალისტი. მინადორა ორჯონიკიძე (მინადორა ტოროშელიძე) — საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის დამფუძნებელი კრების წევრი.
ჩიტის ბირკა

ჩიტის ბირკა (ლათ. Lappula) — მცენარეთა გვარი ლაშქარასებრთა ოჯახისა. ერთწლოვანი, იშვიათად ორ- ან მრავალწლოვანი ბალახებია მთლიანი ხაზურ-ლანცეტა ფოთლებით, რომლებიც, ისევე როგორც ღერო, დაფარულია მოუხეშო ბეწვით. ყვავილები პატარაა, 5-ფურცლიანი, დიდი ნაწილი ლურჯია, შეკრებილია გრძელ დატოტვილ ყვავილედებში — ხვეულებში. ნაყოფი ოთხი კაკლუჭისებრი ლებნისგან შედგება, დაფარულია ღუზისებრი ნემსებით, რომელიც ტანსაცმელზე, ცხოველთა ბეწვზე და სხვა ზედაპირზე ჩაბღაუჭების საშუალებას აძლევს. ცნობილია 80-მდე სახეობა. გავრცელებული არიან ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ზომიერ სარტყელში, ავსტრალიაში, აგრეთვე სამხრეთ აფრიკასა და სამხრეთ ამერიკაში. იზრდებიან მშრალ, ნაგვიან, უშენ ადგილებში, ნასვენ მიწებზე, გზებთან ახლოს. მინდვრებისა და ბოსტნების სარეველებია. L. aktaviensis L. alaica L. anisacantha L. anocarpa L. badachschanica L. baitenovii L. balchaschensis L. barbata — წვეროსანი ჩიტის ბირკა L. brachycentra L. brachycentroides L. caespitosa L. cenchroides L. collina L. coronifera L. cynoglossoides L. deserticola L. diploloma L. duplicicarpa L. dzharkentica L. echinophora L. eckloniana L. fremontii L. fruticulosa L. glabrata L. granulata L. heteracantha L. heteromorpha L. himalayensis L. intermedia L. karelinii L. ketmenica L. korshinskyi L. krylovii L. kulikalonica L. laevimarginata L. lenensis L. leonardii L. lipschitzii L. lipskyi L. macra L. macrantha L. marginata L. microcarpa L. mogoltavica L. monocarpa L. nevskii L. nuratavica L. occidentalis L. occultata L. parvula L. patula L. paulsenii L. pavlovii L. physacantha L. popovii L. pratensis L. ramulosa L. rechingeri L. redowskii L. rigida L. rupestris L. rupicola L. saissanica L. saphronovae L. semialata L. semnanensis L. sericata L. shanhsiensis L. spinocarpos L. squarrosa — ჩვეულებრივი ჩიტის ბირკა L. stricta L. subcaespitosa L. subcaespitosa L. tadshikorum L. tenuis L. tianschanica L. transalaica L. tuvinica L. zaissanica L. zapateri ↑ Липучка // Большая советская энциклопедия. — 3-е изд., т. 14 — М., 1973.