laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ყველაფერი, ყველაფერი (წიგნი)

ყველაფერი, ყველაფერი — ამერიკელი ავტორის ნიკოლა იუნის მიერ შექმნილი ახალგაზრდული რომანი, გამოცემული 2015 წელს. ეს ნიკოლას პირველი ნოველაა. ნოველის მთავარი გმირი 18 წლის მადელაინ ვითერია, რომელსაც აქვს მძიმე კომბინირებული იმუნოდეფიციტი (SCID), აგრეთვე ცნობილი როგორც „ბავშვის ბუშტოვანი დაავადება“. მისი მდგომარეობის გამო, მედლინი ჩარჩენილია სახლში ლოს-ანჯელესში სადაც დედასთან და ექიმთან ერთად ცხოვრობს, რომლებიც ზრუნავენ მასზე. ისტორია ეხება 18 წლის მედლინ ვითერს რომელიც განიცდის მძიმე კომბინირებულ იმუნოდეფიციტს და შესაბამისად ვერ ტოვებს საკუთარ სახლს. მისი სამყარო შედგება დედამისისგან, მედიკოსი კარლასაგან და წიგნებისგან რომელშიც თვითონ ეფლება. სამეზობლოდ გადმოდის ოჯახი და მედლინი უყურებს მათ ფანჯრიდან. ის უმეგობრდება ოლის, ოჯახის შვილს და ეს ორი იწყებს ონლაინ მესიჯობას ერთმანეთში. რომანი იწყება ამ ორს შორის და ეს შეასწავლის მედიკოსს თუ როგორ მოქმედებს სიყვარული მის ცხოვრებაზე. რეცენზენტმა The Guardianსთვის დაწერა წიგნი გზა სადაც მწერალი აღწერს მედლინის სამყაროს ისეთი ლამაზი სახეებით, რომელიც უქმნის მკითხველს განწყობას დააფასოს ცხოვრებაში მცირედი რამ. ნოველა ადაპტირებულია მხატვრული ფილმის სახით. 2016 წლის ივლისში გახდა ცნობილი, რომ ამანდა სტენბერგი იქნებოდა მთავარი გმირი მედლინ ვითერი და ნიკ რობინსონი ითამაშებდა ოლის როლს. ფილმი უშუალოდ დაგეგმა სტელა მეგიმ. მილს გოდლემ დაწერა სცენარი. ↑ Chat With Everything, Everything Author Nicola Yoon (2015-09-02). ციტირების თარიღი: 2016-02-27. ↑ Joiner, Whitney. (2015-11-06) ‘Everything, Everything,’ by Nicola Yoon. ციტირების თარიღი: 2016-02-27. ↑ http://www.goodreads.com/book/show/18692431-everything-everything ↑ Ayesha. (2015-10-08) Everything, Everything by Nicola Yoon – review. ციტირების თარიღი: 2016-02-27. ↑ http://www.hollywoodreporter.com/news/amandla-stenberg-nick-robinson-star-912150
არღუთინ-დოლგორუკის სახლი

არღუთინ-დოლგორუკის სახლი (რუს. Дом Аргутинского-Долгорукова) — შენობა დონის როსტოვში (როსტოვის ოლქი, რუსეთი). მდებარეობს დონის როსტოვის ისტორიულ ცენტრში დიდი სადოვაიის ქუჩაზე (სახლი 10). სავაჭრო სახლი ააშენეს XIX საუკუნის ბოლოს მოდერნის სტილში. შენობას გააჩნია რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. საშემოსავლო სახლის პირველ სართულზე თავდაპირველად იყო განლაგეული მაღაზიები, ხოლო საცხოვრებელ სადგომს ეკავა მეორე და მესამე სართული. მაგრამ ნაციონალიზაციის შემდეგ შენობაში სხვადასხვა დროს მოხდა მრავალრიცხოვანი ხელახალი გადაგეგმვა, რომელმაც შეცვალა შინაგანი ფართობი. 1996 წელს მთავარ ფასადზე ჩატარებული იყო უპროექტო რესტავრაციის სარემონტო სამუშაოები. როსტოვის 255 წლისთავისათვის, 2004 წელს შენობა რესტავრირებული იყო სამშენებლო კომპანია „სლავიანეს“ მიერ, რაზეც მეტყველებს სამახსოვრო ტაბულა. ამ დროისათვის ყოფილ საშემოსავლო სახლში მდებარეობს მაღაზიები და ოფისები. არღუთინ-დოლგორუკის საშემოსავლო სახლი არის სამოქალაქო არქიტექტურის ძეგლი, რომელიც XIX საუკუნის ბოლო მეოთხედშია აგებული. სამსართულიანი სასახლის არქიტექტურა შესრულულებულთა მოდერნის სტილში. შენობა შედის დონის როსტოვის მთავარი ქუჩის ისტორიული სამშენებლო კომპლექსში და გამოხატავს მის სტილისტურ მრავალფეროვნებას. გაფორმებაში ასევე გამოყენებულია კომპოზიციური ხერხები და დეკორი, რომელიც დამახასიათებელია კლასიციზმის და ბაროკოსათვის. მეორე სართულის ფანჯრები არის მდიდრულად გაფორმებული. ხუთი ღია მართკუთხა აივანს აქვთ გამობურცული აჟურული ლითონის გალავანი. ცენტრალურ აივნის თაღის შესასვლელში არის კორინთული ორდერის ორი კოლონა. ცენტრალური ნაწილის აქცენტია შესასვლელი, რომელიც მორთულია ატლანტებით. ↑ Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). Официальный портал Правительства Ростовской области. ციტირების თარიღი: 2013-09-23. ↑ 2.0 2.1 Доходный дом А.Э.Аргутинского-Долгорукова в г. Ростове-на-Дону. Шукач. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-07. ციტირების თარიღი: 2017-02-06. ↑ В центре Ростова возрождают историю. Славяне. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-07. ციტირების თარიღი: 2017-02-06. ↑ Доходный дом А.Э.Аргутинского-Долгорукова. Памятники Дона. ციტირების თარიღი: 2017-02-06.
იაბლოკოვის სახლი

იაბლოკოვის სახლი (რუს. Дом Яблокова) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს დიდი სადოვაიის ქუჩაზე. აგებულია 1901 წელს. შენობას გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლის სტატუსი. მისამართი: დონის როსტოვი, დიდი სადოვაიის ქუჩა № 42. დიდი სადოვაიის ქუჩაზე მდებარე იაბლოკოვის სახლი აგებულია 1901 წელს ვაჭარ კ. იაბლოკოვის ფინანსებით. სახლი აგებულია მხატვარ-არქიტექტორის ნიკოლაი დურბახის პროექტის მიხედვით. შენობის დასრულების შემდეგ პირველი სართული გაქირავდა სავაჭრო სათავსოებზე ხოლო ზედა სართულები გაიცა არენდით საცხოვრებლად. 1920 წელს, საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოახდინეს სახლის ნაციონალიზაცია და მასში განათავსეს კომუნალური საცხოვრებლები. პირველ სართულზე ძველებურად მუშაობდა მაღაზიები, ხოლო ზედა სართულებზე განთავსებული იყო სხვადასხვა დაწესებულებები. 1936 წელს შენობაში განთავსდა ფიზკულტურული საზოგადოება „დინამო“, სპორტული დარბაზი. გერმანული ოკუპაციის პერიოდში ამ შენობიდან დასასჯელად გაიგზავნა ათასობით როსტოველი ებრაელი. ამის აღსანიშნავად ფასადზე კიდია მემორიალური დაფა. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ შენობა გადააკეთეს. 1952 წელს მიაშენეს სვეტებიანი შენობა, რომელშიც შემდეგ განათავსეს ს. რახმანინოვის სახელობის როსტოვის სახელმწიფო კონსერვატორია (არქიტექტორი ხ. ჩალხუშიანი). მიშენებული შენობის ფასადი გადიოდა ბუდიონოვსკის პროსპექტზე. 1967 წელს შენობა გადაეცა როსტოვის მუსიკალურ-პედაგოგიურ ინსტიტუტს. იაბლოკოვის სახლი აგებულია ეკლექტიკის სტილში. Волошинова Л. Ф. Проект зон охраны / Л.Ф. Волошинова // Натурные исследования, т.11. – Ростов н/Д., 1993. Есаулов Г. В. Поцешковская, И.В. Формирование планировочной структуры Ростова-на-Дону во второй половине XVIII-первой половине XIX века / Г.В. Есаулов, И.В. Поцешковская. – Ростов н/Д., 2003. Есаулов Г. В., Черницына, В.А. Архитектурная летопись г. Ростова-на-Дону. – Изд. 2-е, доп. / Г.В. Есаулов, В.А. Черницына. – Ростов н/Д., 2002. Иконников А. В. Художественный язык архитектуры / А.В. Иконников. – М.: Искусство, 1985. Кукушин В. С. История архитектуры Нижнего Дона и Приазовья / В.С. Кукушин. – Ростов н/Д.: ГинГо, 1996. Ростовская государственная консерватория им. С.В. Рахманинова по Большой Садовой 42 Архитектурный облик ул. Большой Садовой г. Ростова-на-Дону დაარქივებული 2017-06-08 საიტზე Wayback Machine. Дом, в котором мы живем.
კომერციული კლუბის საზაფხულო კომპლექსის შენობა

კომერციული კლუბის საზაფხულო კომპლექსის შენობა (რუს. Комплекс построек Летнего Коммерческого клуба) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს დიდი სადოვაიის ქუჩაზე. კომერციული კლუბის საზაფხულო შენობა ააგეს 1912-1913 წლებში გ. გელატის პროექტის მიხედვით, მოდერნის სტილში. ომერციული კლუბის კომპლექსში შედიოდა საზაფხულო ბაღი (ამჟამად 1 მაისის პარკი). ამჟამად კომერციული კლუბის საზაფხულო კომპლექსის შენობის ადგილზე განთავსებულია ფიზიკური კულტურის სახლი. კომერციული კლუბის საზაფხულო შენობას გააჩნია რუსეთის ფედერაციის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. 1855 წელს კომერციულმა კლუბმა შეიძინა ადგილი დონის როსტოვში დიდი სადოვაიის ქუჩის, ციხესიმაგრის შესახვევის, მცირე სადოვაიის ქუჩისა და ნახიჩევანს შორის. XIX საუკუნის დასასრულს კომერციულმა კლუბმა ამ ადგილზე ააგო პირველი ნაგებობა. 1901 წელს პარკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში არქიტექტორ ნ. დოროშენკოს პროექტის მიხედვით ააგეს როტონდა ნეოკლასიკურ სტილში. 1912-1913 წლებში არქიტექტორმა გ. გელატომ პარკის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში ააგო კომერციული კლუბის სამსართულიანი საზაფხულო შენობა. ნაგებობა გაფორმებული იყო კლასიკურ სტილში. შენობის აღმოსავლეთ ნაწილში ააგეს დახურული ესტრადა, რომელიც ორიენტირებული იყო სამხრეთით. მის პირდაპირ ღია მოედანზე განათავსეს მაყურებელტა ადგილები. ესტრადა გააფორმეს დეკორატიული ფორმებით. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ დიდი სადოვაიის ქუჩის მხარეს მდებარე კომპლექსის ნაგებობა დაანგრიეს. მის მაგივრად ააგეს უბრალო მეტალის ღობე, რომელიც დაანგრიეს 1960-იან წლებში. ოქტომბრის რვოლუციის შემდეგ კომერციული კლუბის ბაღს უწოდეს პირველი მაისის პარკი. ყოფილი კლუბის შენობაში განთავსდა: ტრამვაის მუშათა კლუბი, კომუნალური მუშების კლუბი და სხვა ორგანიზაციები. კომერციული კლუბის საზაფხულო კომპლექსის შენობები რევოლუციამდელ ფოტოებზე ბაღი როტონდა ყვავილების პავილიონი Галина Тимофеева. (2010-04-10) Тайна старинной ротонды (легенды и были городского парка). relga.ru. ციტირების თარიღი: 2013-11-03. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Есаулов Г. В., Черницына В. А. Архитектурная летопись Ростова-на-Дону. — 2-е. — Ростов-на-Дону, 2002. — С. 140—143. — ISBN 5-8456-0489-3. ↑ История ОДФК. odfkr.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-10-29. ციტირების თარიღი: 2013-10-28. ↑ г.Ростов-на-Дону. Объекты культурного наследия (памятники истории и культуры) государственного (федерального) значения. Официальный портал Правительства Ростовской области. ციტირების თარიღი: 2013-10-27.
სანის სოლო

სანის სოლო (გერმ. Solo Sunny) – 1980 წელს გადაღებული აღმოსავლეთ გერმანული დრამატული ფილმი, რეჟისორები: კონრად ვოლფი და ვოლფგანგ კულჰააზი. ფილმი ნომინირებული იყო ბერლინის 30-ე კინოფესტივალზე, სადაც რენატა კროსნერმა მიიღო ვერცხლის დათვი ქალის როლის საუკეთესო შესრულებისთვის. სანის სოლო იყო კონრად ვოლფის ბოლო დასრულებული ფილმი. ინგრიდ „სანი“ სომერი არის აღმოსავლეთ გერმანული ბენდის მომღერალი, რომელსაც ჰქვია the Tornadoes და რომლის ძირითადი მსმენელი ხანში შესული ხალხია. სანის ოცნებაა გახდეს სოლო მომღერალი, რასაც ჯერ ვერ ახერხებს. სანის შეუყვარდება ჯგუფის საქსოფონისტი რალფი. სანი რალფს სთხოვს რომ დაუწეროს მას სიმღერა, რასაც ბოლოს რალფი დათანხმდება. გამოსვლის წინ სცენიდან ჩამოსვლის გამო ჯგუფში სანის სხვა გოგოთი ჩაანაცვლებენ. ამის შემდეგ სანი ცდის სოლო კარიერას იმ სიმღერით რომელიც მანამდე მას რალფმა დაუწერა, მაგრამ იგი აღარ გრძნობს სიყვარულს აუდიტორიის მიმართ და ნებდება. საძილე კაფსულებისა და ალკოჰოლის მიღების გამო სანი ხვდება საავადმყოფოში და რჩება იქ სამკურნალოდ. სანი გამოჯანმრთელდება და ბრუნდება ქარხანაში სადაც ადრე მუშაობდა, მაგრამ იგი ცდილობს მალევე დაუბრუნდეს თავის ადგილს. ფილმი სრულდება იმით, რომ სანის მიიღებენ მომღერლად სხვა ჯგუფში. რენატა კროსნერი – სანი ალექსანდრ ლანგი – რალფი დიტერ მონტაგი – ჰარი ჰაიდი კიპი – ქრისტინე კლაუს ბრაში – ნორბერტი ჰანსიურგენ ჰურიგი – ჰუბერტი ჰარალდ ვარმბრუნი – ბენო ოლაფ მირაუ – უდო ურსულა ბრაუნი – ფრაუ ფეიფერი რეგინა დორინი – მონიკა კლაუს ჰენდელი – ბერნდი როლფ ფანენშტეინი – ერნესტო ბერნდ შტიგემანი – დეტლევი ფრედ დიურენი – ექიმი ულრიხ ანშუცი – მბეჭდავი ed. by Bergfelder, Tim; Carter, Erica; Göktürk, Deniz; sec. by Horst, Claus (2002). The German cinema book (Repr. ed.). London: British Film Institute. p. 145. ISBN 9780851709451. Heiduschke, Sebastian (2013). East German cinema : DEFA and film history (First edition. ed.). New York: Palgrave Macmillan. pp. 115–119. ISBN 9781137322319. ნაწყვეტი ფილმიდან, სადაც სანი მღერის YouTube-ზე ბერლინალე 1980-ის გამარჯვებულები დაარქივებული 2013-10-15 საიტზე Wayback Machine. „სანის სოლოს“ პრიზები
ლიცეუმი № 13 (დონის როსტოვი)

ლიცეუმი № 13 (რუს. Лицей № 13) — მუნიციპალური ზოგადსაგანმანათლებლო დაწესებულება დონის როსტოვში. სკოლის შენობა აგებულია 1892 წელს არქიტექტორ ნიკოლაი დურბახის პროექტის მიხედვით. თავდაპირველად შენობაში განთავსებული იყო დონის ნახიჩევანის ეკატერინეს ქალთა გიმნაზია. ლიცეუმის შენობას აქვს რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. XIX საუკუნის ბოლოს დონის ნახიჩევანში დაარსდა ქალთა გიმნაზია. მას ეკატერინეს გიმნაზია უწოდეს ქალაქის დამაარსებლის ეკატერინე II-ის პატივსაცემად. გიმნაზიის შენობა ააგეს 1892 წელს არქიტეტორ ნიკოლაი დურბახის პროექტის მიხედვით. თავდაპირველად შენობა ორსართულიანი იყო. ეკატერინეს ქალტა გიმნაზია იყო ქალაქის ელიტური სასწავლებელი აქ ასწავლიდნენ საღვთო კანონს, ფრანგულ ენას, რუსულ ენას, გეოგრაფიას, ისტორიას, ხელსაქმეს, ხატვა. გიმნაზიაში სწავლის ვადა იყო 8 წელი, 1910 წელს იგი გაზარდეს 9 წლამდე. 1921 წელს შენობაში გახსნეს ს. მარკოვის სახელობის პირველი რუსული პროფ. სასწავლებელი. 1930-იან წლებში ეს იყო კარლ მარქსის სახელობის სკოლა. 1943-1944 წლებში შენობაში განტავსებული იყო ჰოსპიტალი. 1947 წლამდე კი განთავსებული იყო სამხედრო დანაყოფი. მოგვიანებით შენობა გაარემონტეს და 1952 წელს გახსნეს სკოლა № 13. სამსართულიანი შენობა ნაგებია აგურით და აქვს მრავალფერდა სახურავი. მთავარ ფასადზე სამი მსხვილი რიზალიტია. ცენტრში მდებარეობს მთავარი შესასვლელი. 1902-1903 წლებში გიმნაზიაში სწავლობდა მწერალი მარიეტა შაგინიანი. ამის აღსანიშნავად 1986 წელს სკოლის ფასადზე დაკიდეს მემორიალური დაფა წარწერით: 1904 წელს გიმნაზია წარმატებით დაასრულა საბინა შპილრეინ-შეფტელმა საბჭოთა ფსიქოანალიტიკოსმა და პედაგოგმა. Волошинова Л. Ф. Бульварная площадь. — Ростов-на-Дону: Донской издательский дом, 2001. — (Серия "Судьбы улиц, площадей, зодчих"). — ISBN 5-87-688-202-X.  რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი № 6100032000 ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Шулепова Э. А. Материалы свода памятников истории и культуры РСФСР. Ростовская область.. — М.: Изд-во НИИ культуры, 1990. — С. 24. ↑ 2.0 2.1 К. Жукова Последний звонок: цветы и напутствия депутатов // Вечерний Ростов. — 2012. — № 109. ↑ Кукушин B. C. Эклектика // История архитектуры Нижнего Дона и Приазовья. — Ростов-на-Дону: ГинГО, 1995. — 275 с. — ISBN 5-88616-027-2. ↑ 4.0 4.1 4.2 История лицея. Официальный сайт лицея № 13. ციტირების თარიღი: 2013-08-24.
ცირცელი

ცირცელი (ლათ. Sorbus aucuparia) — ბუჩქი ან პატარა ხე ცირცელის გვარის, ვარდისებრთა ოჯახიდან. ნაცრისფერი, გლუვი ვარჯით, ბეწვიანი ახალგაზრდა ტოტებით და კენტფრთართული ფოთოლაკიანი ფოთლებით. თეთრი ყვავილები ფარისებრ თანაყვავილედებშია შეკრებილი. ნაყოფი თითქმის ბურთივით მრგვალია, ვაშლისებრი ფორმის, წვნიანი, მკვეთრი ნარინჯისფერი-მოწითალოა. ნაყოფები შეიცავს მწარე ნივთიერებებს, შაქარს, მთრიმლავ ნივთიერებებს, ვიტამინებს C და A-ს (კაროტინი). ცირცელის ნაყოფი შედის მრავალი ვიტამინური ჩაის შემადგენლობაში. 100 გ გამოწურულ და დაქუცმაცებულ ნაყოფების გამონაწნეხი შეიცავს 80 მგ კაროტინს (ადამიანისათვის დღიური დოზა შეადგენს 3 მგ-ს). ცირცელში კაროტინი ორჯერ უფრო მეტია, ვიდრე სტაფილოში, ხალხურ მედიცინაში ცირცელს დიდი ხანია იყენებენ შარდმდენ და საფაღარათო საშუალების სახით. გამხმარი ნაყოფების ნახარში და ნედლი ნაყოფების წვენი გამოიყენება დიზენტერიის სამკურნალოდ. იმერეთის სამკურნალო ფლორა დაარქივებული 2007-10-17 საიტზე Wayback Machine.
სუპრუნოვის წისქვილის კანტორა

სუპრუნოვის წისქვილის კანტორა (რუს. Контора мельницы И. А. Супрунова) — გარემონტებული შენობა დონის როსტოვში (როსტოვის ოლქი, რუსეთი). მდებარეობდა ბუდიონოვსკის პროსპექტზე (სახლი 33, სხვა წყაროებით სახლი 35.). აღნიშნული ნაწილი დონის როსტოვის ისტორიულ ცენტრს განეკუთვნება. სუპრუნოვის წისქვილის კანტორა აგებულია XIX საუკუნის ბოლოს. შენობას გააჩნია ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. კონკრეტულ ისტორიულ წყაროებში მოხსენიებულია, როგორც ძმები ელიცერების წისქვილი - პირველი მფლობელების სახელის მიხედვით. ადგილზე სადაც ააშენეს სუპრუნოვის წისქვილი, 1863 წელს ააგეს ხიდი. 1884 წლისათვის ხიდის მიმდებარე ტერიტორიების დიდი ნაწილი შეიძინეს მოქალაქეებმა. ერთ-ერთი მათგანი იყო მ. ელიცერი, რომელმაც შეიძნა მიწის ნაკვეთი, რომელიც პროსპექტის დასავლეთ ნაწილში მდებარეობდა. 1890-იან წლებში მან ააგო ორთქლზე მომუშავე წისქვილი, რომელიც შედგებოდა ორსართულიანი კანტორისაგან და სამრეწველო შენობისაგან. აღნიშნული შენობის ერთ-ერთ მბლოფელად ასევე ითვლებოდა მ. ელცერის ძმა, ი. ელცერი. 1904 წელს ელცერების უძრავი ქონება გადავიდა ი. სუპრუნოვის მფლობელობაში. პირველ სართულზე მან განათავსა წისქვილი, ხოლო მეორე სართულზე ცხოვრობდნენ მოსამსახურეები. 1940-იან წლებში წისქვილის სამრეწველო შენობები დაანგრიეს, ხოლო კანტორის სახურავი მნიშვნელოვნად დაზიანდა. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ჩატარებული რემონტის შემდეგ იგი გამოიყენებოდა საცხოვრებლად და მაღაზიებისათვის. XXI საუკუნის დასაწყისში შენობის ფასადი პირადი ინიციატივით აღადგინა კარპ ბაბლოიანცმა. 2012 წელს წარმოებული სარემონტო სამუშაოების დროს შენობის ფასადი გაასუფთავეს საღებავისაგან და სახლს დაუბრუნდა ის სახე რაც მას ჰქონდა XX საუკუნეში. შენობა განეკუთვნება არქიტექტურულ ძეგლებს, რომლებიც აგებულია რუსულ სტილში. შენობის განსაკუთრებული თვისებაა გამომეტყველებითი არქიტექტურული გადაწყვეტილებები. სახლი ორსართულიანია და მის სამშენებლო მასალად გამოყენებულია წითელი აგური. ↑ 1.0 1.1 1.2 Администрация города поддерживает инициативы граждан по сохранению исторического облика Ростова//Администрация города Ростова-на-Дону. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-05-10. ციტირების თარიღი: 2017-02-20. ↑ 2.0 2.1 Исторический центр Ростова застроят небоскребами?
გუდარეხი

გუდარეხი (ყოფილი ღორისთავი, გადაერქვა 1947 წლის 19 აპრილს) — სოფელი თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტში (ჩხიკვთის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს ბედენის ქედის აღმოსავლეთ კალთაზე, მდინარე გუდარეხისწყლის (ალგეთის მარჯვენა შენაკადი) მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1100 მ, თეთრიწყაროდან 8 კმ. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 12 ადამიანი. მთავარი სტატია: გუდარეხის ნასოფლარი და სამონასტრო კომპლექსი. გუდარეხის მიდამოებში აღმოჩენილია ძეგლი — სამოსახლო, რომელიც შედგება 2 ნაწილისაგან: თლილი ქვით ნაგები ბურჯებიანი მაღალი ზღუდით შემოფარგლული სამონასტრო კომპლექსისაგან და ზღუდის ჩრდილოეთი და ჩრდილო-დასავლეთით მდებარე ნასოფლარისაგან. 1938-1939 გაითხარა (ხელმძღვანელი ლ. მუსხელიშვილი) სამონასტრო კომპლექსი. გამოვლინდა ნაგებობათა 2 ქრონოლოგიური ჯგუფი: სასახლე, სენაკები, მარანი, პილასტრებიანი ნაგებობა, საჯინიბო, ჩუქურთმიანი შენობის კომპლექსი (XII-XIII სს.) და მინაშენები პილასტრებიანი შენობის ჩრდილო-დასავლეთით და სხვა (XVI-XVII სს.). ორ ჯგუფად იყოფა განათხარი კერამიკაც. კერამიკის წარმოების ნაშთებისა და ნახევარფაბრიკატების აღმოჩენა გვიჩვენებს, რომ გუდარეხში საკუთარი კერამიკული წარმოება იყო. აღმოჩენილია 18 ქართული (გიორგი III-ის, თამარის, რუსუდანის, ლაშა გიორგის) და 1 მონღოლური მონეტა, რაც მიუთითებს გუდარეხის ინტენსიურ ცხოვრებაზე XIII საუკუნეში. ბერიძე ვ., ძველი ქართული ოსტატობა, თბ., 1967; მუსხელიშვილი ლ., ხიდაშელი შ., ჯაფარიძე ვ., გუდარეხის პირველი და მეორე (1938 და 1939 წწ.) არქეოლოგიური კამპანიის ანგარიში, თბ., 1954; Такайшвили Е. С., Археологиыеские экскурсии, разыскания и заметки, в. 2, Тфл., 1905; ჯაფარიძე ვ., ანდღულაძე ნ., ქსე, ტ. 3, გვ. 291, თბ., 1978 გუდარეხის მონასტერი გუდარეხის ქვაჯვარი ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ალისფერი კვალი

ალისფერი კვალი — ბრიტანელი მწერლის, ართურ კონან დოილის 1887 წლის დეტექტიური რომანი. 1886 წელს დაწერილი ისტორია არის პირველი ადგილი, სადაც შერლოკ ჰოლმსი და ექიმი უოტსონი გამოჩნდებიან და მოიპოვებენ პოპულარობას მკითხველში. ნაწარმოების სათაური მომდინარეობს სიტყვიდან, რომელიც შერლოკმა, მოყვარულმა დეტექტივმა წარმოთქვა, თავისი მეგობრისა და ისტორიის მემატიანის, უოტსონისადმი. სიტყვა შეეხება სამუშაოს ბუნებას, რომელშიც ის აღწერს ამბავში მომხდარი მკვლელობის გამოძიებას, როგორც მის „ალისფერ კვალს“: „მკვლელის კვალი ალისფერი ძაფივით გასდევს ცხოვრების დახლართულ ქსელს, და ჩვენი ვალია მივყვეთ ამ ძაფს, აღმოვაჩინოთ იგი და გამოვამჟღავნოთ ძაფის უწვრილესი ნაწილაკები.“ ისტორიამ და მისმა მთავარმა გმირებმა მცირე ყურადღება მიიქციეს პირველი გამოჩენისას. მხოლოდ 11 სრული ასლი ჟურნალისა, რომელშიც ისტორია პირველად გამოჩნდა, „Beeton“-ის საახალწლო ყოველწლიური გამოცემა 1887 წლისთვის, როგორც ცნობილია, არსებობს დღესითვის და აქვს მნიშვნელოვანი ფასი. იმის მიუხედავად, რომ კონან დოილმა დაწერა 56 პატარა ისტორია ჰოლმსის პერსონაჟით, „ალისფერი კვალი“ არის ერთ-ერთი ოთხი სრულმეტრაჟიანი რომანიდან. რომანს მოჰყვა „ოთხთა ნიშანი“, რომელიც გამოქვეყნდა 1890 წელს. „ალისფერი კვალი“ იყო პირველი დეტექტიური ნამუშევარი, რომელმაც გამადიდებელი შუშა საგამოძიებო იარაღად აქცია. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ალისფერი კვალი „ალისფერი კვალი (ინგლისურად)“ — Project Gutenberg-ზე „ალისფერი კვალი“ (ელექტრონული ვერსია) დაარქივებული 2017-03-29 საიტზე Wayback Machine. „შერლოკ ჰოლმსის თავგადასავალი“ - Saba-ზე „A Study In Scarlet“ („ალისფერი კვალის“ ეკრანიზაცია) - IMDb-ზე ↑ ართურ კონან დოილი, ინგლისურიდან თარგმნა: ელგუჯა მაღრაძე „ალისფერი კვალი“, “თავი IV: რა გვიამბო ჯონ რენსმა“, გამომცემლობა „საქართველო“,თბილისი, 1990 ↑ "bestofsherlock.com, ''Beeton's Christmas Annual 1887: An Annotated Checklist and Census''". Bestofsherlock.com. Retrieved 2012-09-15. ↑ Sweeney, Susan Elizabeth (2003). "The Magnifying Glass: Spectacular Distance in Poe's "Man of the Crowd" and Beyond". Poe Studies/Dark Romanticism. 36 (1–2): 3.
კონსტანტინე (ქართლის ერისთავი)

კოსტანტინე — აფხაზთა მეფის გიორგი II-ის ძე. ლეონტი მროველის „მატიანე ქართლისას“ მიხედვით ორმოცდამეათე მეფე ქართლისა, კოსტანტინე. ძე აფხაზთა მეფისა. ვახუშტი ბატონიშვილის მიხედვით, ადარნასე II-ის შემდგომ გამეფდა მისი ძე სუმბატი. ქართველთა ამ ჟამს გარდმოვიდა გიორგი მეფე აფხაზთა და მისცა ქართლი კონსტანტინეს, მის ძეს. ხოლო იქმნა მეფედ შემდგომად ძე მისი სუმბატ ქართველთა ჟამსა ამას გარდამოვიდა გიორგი მეფე აფხაზთა და მისცა ქართლი კოსტანტინეს, ძესა თჳსსა (ხოლო ესე ქართველთა მეფენი ბაგრატიონნი დასხდიან ქართლის მეფედ და ოდეს მტერთა მიერ იძლეოდიან, ეპყრათ სამცხე, რომელ არს ზემო-ქართლი, ტაო, ჯავახეთი, თრიალეთი, სამშჳლდე, ხუნანის საერისთაონი, თჳნიერ გარდაბანისა და კლარჯეთს თჳსნი წილნი ციხე-ადგილნი და ჟამად სომხითიცა და შიდა-ქართლი). არამედ კოსტანტინე აფხაზთა მეფის ძემან იმეფა ქართლს სამი წელი, შემდგომად იწყო მტერობა მამისა თვისისა; ჰსცნა გიორგი მეფემან, მოვიდა და ვერ წინა-აღუდგა ძე მისი, ვინაჲდგან ტაოელნი ყოველნი მეფენი მოიწვია და ემწნენ ყოველნი ბოროტებისათვის კოსტანტინესა; არამედ კოსტანტინემ განამაგრა უფლი-სციხე; გარ-მოდგომილმან გიორგი მეფემან ვერ შემუსრა ციხე; შემდგომად აბირნა აზნაურნი გამოტყუებად კოსტანტინესად და ეტყოდნენ კოსტანტინეს: „ვინაჲდგან არს მეფე გარე აფხაზეთისა, გამოვედ, შენ გყოთ მუნ მეფედ.“ ხოლო იგი მრწმენელი გამოვიდა ტივით და მიეტევნენ შეპყრობად; ივლტოდა კოსტანტინე და დაიმალა ნაპრალსა კლდისასა; ჰპოვეს და მოჰგვარეს გიორგი მეფესა. (ხოლო მან გამოჰყვერა უთესლობისათვის და შემდგომად მოკვდა); აღიღო ციხეცა და წარვიდა. ქვეყნის ცენტრალიზაციის მოწინააღმდეგე ქართლის მსხვილ აზნაურთა მხარდაჭერით აჯანყება მოაწყო დამოუკიდებელი სამეფოს შესაქმნელად, მაგრამ დამარცხდა. გიორგი II-ის ბრძანებით კოსტანტინე შეიპყრეს და აწამეს. იგი გარდაიცვალა უშვილოდ. საქართველოს ისტორიის ნარკვევები, ტომი 2, თბ., 1973; ჯავახიშვილი ი. ქართველი ერის ისტორია, წიგნი 2, თბ., 1965 Анчабадзе З. В., Из истории средневековой Абхазии (VI-XVII вв.), Сухуми, 1959 გუჩუა ვ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 642. ↑ ვახუშტი ბატონიშვილი „საქართველოს ძველი ისტორია“, ბაგრატიონთა მეფობა: ნდ. მეფე ბაგრატ. ლდ წელი მეფა ↑ ლეონტი მროველი „მატიანე ქართლისა“: მეორმოცდაათე მეფე ქართლისა, კოსტანტინე. ძე აფხაზთა მეფისა
ფშნის ეკალი

ფშნის ეკალი (ლათ. Ononis) — მცენარეთა გვარი პარკოსანთა ოჯახისა. მრავალწლოვანი ან ერთწლოვანი, ჯირკვლოვანი მეწვებით მოფენილი, ზოგჯერ ეკლიანი ბალახები და დაბალი ბუჩქებია. ფშნის ეკალი 30—60 სმ-მდე სიმაღლის მცენარეა.მას აქვს მოკლე მუქი ან შავი ფესურებით და გრძელი ცილინდრისებრი გახევებული, ქვემოთ დატოტვილი მუქი ფესვით, ღერო პირდაპირი, დატოტვილი, ჩამოშვებული ლილისფერი შეფერილობის. ყვავილები ვარდისფერი ან მოთეთროა, განლაგებულია მოკლე ყვავილსაჯდომებზე ორ-ორად ფოთოლსაფარში: ღეროების და ტოტების ბოლოებში ყვავილები შეკრულია თავთავისებურად. ნაყოფი 2-4 თესლიანი მარცვალია 7 მმ სიგრძის და 5-6 მმ სიგანის, ოვალური ან ფართეკვერცხისებრი ფორმის. ყვავილობს ივლის-აგვისტოში, ფესვებსა და ფესურებს ამზადებენ შემოდგომაზე. 75-მდე სახეობა უმეტესად გავრცელებულია ევროპაში, აგრეთვე აზიის და ჩრდილოეთ აფრიკის ზომიერ სარტყელში. საქართველოში გვხვდება 4 სახეობა, მათგან Ononis arvensis მთელ საქართველოში იზრდება მთის შუა სარტყლამდე, უფრო ტენიან ადგილებში, მდინარეთა ნაპირებზე ბუჩქნარებში. ვარდისფერი ან მოთეთრო ყვავილები აქვს. ღეროსა და ფოთლისაგან ყვითელ და მწვანე საღებავს იღებენ. ყვითელყვავილიანი Ononis pusilla კი უპირატესად აღმოსავლეთ საქართველოში გვხვდება, მთის ქვედა სარტყელში, სტეპის მცენარეულობაში, ქვიშნარებზე. კარგი თაფლოვანი მცენარეა. ფშნის ეკლის ფესვები შეიცავს გლიკოზიდებს, საპონინს, ფირებს, შაქარს, მცირე რაოდენობით მთრიმლავ და სხვა ნივთიერებებს. ფშნის ეკლის ფესვები ფართოდ გამოიყენება დასავლეთ ევროპაში, საქართველოში ხალხურ მედიცინაში იყენებენ როგორც შარდ-და ოფლმდენ საშუალებას, აგრეთვე თავის ტკივილების, ტანში მტვრევის და რევმატიზმების დროს. ფესვების ნახარში და სპირტული ნაყენი გამოიყენება როგორც ბუასილის სამკურნალო საშუალება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 437.
ირივანლი

ირივანლი (აზერ. Irivanly) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბარდის რაიონში. ირივანლი GEOnet სახელების სერვერზე