laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ზუბროვკა (სასმელი)

ზუბროვკა (რუს. Зубровка; ბელარ. Зуброўка) — დამახასიათებელი, სპეციფიკური გემოს მქონე არაყი, რასაც მას ანიჭებს არომატიზებული, დომბების საძოვარზე გავრცელებული ბალახის ექსტრაქტი. არის მაგარი ალკოჰოლური სასმელი. სასმელი ბაცი მწვანე ფერისაა. მას აწარმოებს ჩეხეთის „კორდის“ ქარხანა. მზადდება ევროპის სხვა ქვეყნებშიც. ისმება როგორც არაყი, ასევე ურევენ კოქტეილებსა და ცხელ სასმელებში. ბოთლში ყოველთვს ბალახის ღერია ჩადებული. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ზუბროვკა (სასმელი) Polmos Białystok official site Zubrowka.com—The official site for the Bison Grass Vodka Belalco დაარქივებული 2020-06-04 საიტზე Wayback Machine. —the official site of the Brest Distillery Company
ალაჰიარლი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ალაჰიარლი შეიძლება აღნიშნავდეს: ალაჰიარლი — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში ალაჰიარლი — სოფელი აზერბაიჯანში, მასალის რაიონში ალაჰიარლი — სოფელი აზერბაიჯანში, სიაზანის რაიონში ალაჰიარლი — სოფელი აზერბაიჯანში, შაბრანის რაიონში
ბაჰარი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ბაჰარი შეიძლება აღნიშნავდეს: ბაჰარი — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში
ბაჰარაბადი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ბაჰარაბადი შეიძლება აღნიშნავდეს: ბაჰარაბადი — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში
ბიუნიადლი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ბიუნიადლი შეიძლება აღნიშნავდეს: ბიუნიადლი — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში ბიუნიადლი — სოფელი აზერბაიჯანში, ხოჯავენდის რაიონში ბუნიადლი — სოფელი აზერბაიჯანში, ბუნიადლში
დილაღარდა (მრავალმნიშვნელოვანი)

დილაღარდა შეიძლება აღნიშნავდეს: არაზ-დილაღარდა — სოფელი აზერბაიჯანში, ფუზულის რაიონში დილაღარდა — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში დილაღარდა — სოფელი აზერბაიჯანში, ფუზულის რაიონში გობუ-დილაღარდა — სოფელი აზერბაიჯანში, ფუზულის რაიონში
აჰმედლი (მრავალმნიშვნელოვანი)

აჰმედლი შეიძლება აღნიშნავდეს: აჰმედლი — დაბა აზერბაიჯანში, ბაქოში აჰმედლი — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში აჰმედლი — სოფელი აზერბაიჯანში, დაშქესანის რაიონში აჰმედლი — სოფელი აზერბაიჯანში, დაშქესანის რაიონში აჰმედლი — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში აჰმედლი — სოფელი აზერბაიჯანში, მასალის რაიონში აჰმედლი — სოფელი აზერბაიჯანში, შემახის რაიონში აჰმედლი — სოფელი აზერბაიჯანში, შამქორის რაიონში
გიოდაქლარი (მრავალმნიშვნელოვანი)

გიოდაქლარი შეიძლება აღნიშნავდეს: გიოდაქლარი — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში გიოდაქლარი — სოფელი აზერბაიჯანში, გუბადლის რაიონში
ისგანდარლი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ისგანდარლი შეიძლება აღნიშნავდეს: ისგანდარლი — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში ისგანდარლი — სოფელი აზერბაიჯანში, მასალის რაიონში ისგანდარლი — სოფელი აზერბაიჯანში, შამქორის რაიონში
მილი (მრავალმნიშვნელოვანი)

მილი შეიძლება აღნიშნავდეს: მილი — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში მილი — სიგრძის საზომი ერთეული მილი... — ფიზიკური სიდიდის ერთეულის სახელწოდების თავსართი ერთეულთა საერთაშორისო სისტემაში.
იოკასტე

იოკასტე ან ეპიკასტე (ძვ. ბერძნ. Ἰοκάστη) — მენეკევსის ასული, თებეს მეფის ლაიოსის მეუღლე, ოიდიპოსის დედა (შემდგომ უკვე ცოლი). იმის შიშით, რომ შვილი მოკლავდა და ტახტს წაართმევდა, ლაიოსმა ბრძანა ყრმისათვის ფეხები გაეხვრიტათ და კითერონის მთებში გადაეგდოთ. ოიდიპოსი მწყემსებმა იპოვეს და კორინთოს მეფეს პოლიბოსს მიჰგვარეს. უშვილო პოლიბოსმა ოიდიპოსი იშვილა და გაზარდა. როცა ოიდიპოსმა წინასწარმეტყველებისგან გაიგო, რომ მამას მოკლავდა და დედას ცოლად შეირთავდა, სახლიდან გაიქცა. გზად მას ერთი დიდებული შემოხვდა, რომელთანაც შეკამათება მოუვიდა და შემოაკვდა. ამის შემდეგ, ოიდიპოსი თებეში ჩავიდა და სფინქსი დაამარცხა, რის გამოც იგი თებეში გაამეფეს და ცოლად შერთეს იოკასტე — საკუთარი დედა. იოკასტეს და ოიდიპოსს ოთხი შვილი, ორი ვაჟი (ეტეოკლე და პოლინიკე) და ორი ქალიშვილი (ანტიგონე და ისმენე) შეეძინათ. როცა იოკასტემ გაიგო რომ წინასწარმეტყველება ახდა, მან თავი ჩამოიხრჩო. Seneca, Oedipus 1024–41. Statius, Thebais XI.634–644. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 Gantz T. Mythes de la Grèce archaïque — Paris: Éditions Belin, 2004. — P. 1390. — ISBN 978-2-7011-3067-5 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q7807209"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13479099"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q90"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3579246"></a> ↑ 2.00 2.01 2.02 2.03 2.04 2.05 2.06 2.07 2.08 2.09 2.10 2.11 Любкер Ф. Oedipus // Реальный словарь классических древностей по Любкеру / под ред. Ф. Ф. Зелинский, А. И. Георгиевский, М. С. Куторга и др. — СПб: Общество классической филологии и педагогики, 1885. — С. 944–945. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4249594"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q45271785"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q101490"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q656"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q694826"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4135787"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q30059240"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q24933120"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1459210"></a>
კირეევკის წმინდა გიორგის ეკლესია

კირეევკის წმინდა გიორგის ეკლესია (რუს. Церковь Георгия Победоносца) — მართლმადიდებლური ეკლესია ოქტომბრის რაიონის არტემოვის სასოფლო დასახლების ხუტორ კირეევკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. ტაძრის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ოქტომბრის რაიონი, ხუტორი კირეევკა, ლენინის ქუჩა 9. კირეევკის წმინდა გიორგის ეკლესია ააგეს და აკურთხეს 1850 წელს. ახალი აგურის ეკლესიის დამაარსებელ და მშენებლები იყვნენ ხუტორ კირეევო-კადამოვსკის და ხუტორ სიდოროვ-კადამოვსკის კაზაკები. ეკლესიასთან 1899 წელს გაიხსნა სამრევლო სკოლა. ოქტომბრის რევოლუციამდე და მის შემდეგაც ეკლესიაში მსახურობდა მღვდელი გავრილი, რომელიც 1918 წელს ქვებით ჩაქოლეს ქვის კარიერში ხუტორ კირეევკასა და დანილოვკას შორის. 1937წელს სოფლის საბჭოს გადაწყვეტილებით ეკლესიაში განთავსდა საწყობი, რომლის შემდეგაც მასში ინახავდნენ ხორბალსა და კარტოფილს. მთელი საეკლესიო ჭურჭელი და ხატები ადგილობრივმა მოსახლეობამ წაიღო სახლში. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში, 1942-1943 წლებში, სოფლის ოკუპაცია გერმანელებმა მოახდინეს. ეკლესიაში გერმანელებმა განათავსეს ციხეები სამხედრო ტყვეებისათვის. სოფლის გათავისუფლების შემდეგ ეკლესია გადაეცა სოფლის მრევლს. 1944 წელს სოფელში დადეს ხელშეკრულება რაიონის აღმასკომისაგან ეკლესიის მრევლზე გადაცემის შესახებ. ამ პერიოდში ეკლესიის მღვდელი იყო პეტრე სერგის ძე იაჩმენიკოვი. 1950-იან წლებში ეკლესიაში მიმდინარეობდა რემონტი, გაარემონტეს სახურავი, რომელიც გადახურეს თუნუქის ფირფიტებით და შეღებეს. შეღებეს ასევე მთელი ეკლესია. 1960 წელს ეკლესიის ინტერიერი შელესეს, ამავე წელს განაახლეს კანკელი. 2013 წლის 27 იანვარს შახტინის ეპისკოპოსმა ეგნატემ ეკლესია აკურთხა წმინდა გიორგის სახელზე და აღავლინა საღვთო ლიტურგია. Киреевка. Церковь Георгия Победоносца Епископ Игнатий совершил в Лазареву субботу Великое освящение храма в честь святого великомученика Георгия Победоносца в хуторе Киреевка ↑ х. Киреевка
სარისუ (მრავალმნიშვნელოვანი)

სარისუ შეიძლება აღნიშნავდეს: სარისუ — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში სარისუ — სოფელი აზერბაიჯანში, გოიგოლის რაიონში სარისუ — სოფელი აზერბაიჯანში, იმიშლის რაიონში სარისუ — უდიდესი ტბა აზერბაიჯანში
შაფექი (მრავალმნიშვნელოვანი)

შაფექი შეიძლება აღნიშნავდეს: შაფექი — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში შაფექი — სოფელი აზერბაიჯანში, გორანბოის რაიონში
თიურქლარი (მრავალმნიშვნელოვანი)

თიურქლარი შეიძლება აღნიშნავდეს: თიურქლარი — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში თიურქლარი — სოფელი აზერბაიჯანში, ლაჩინის რაიონში
ალიაბადი (ბეილაგანი)

ალიაბადი (აზერ. Aliabad) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. ალიაბადი GEOnet სახელების სერვერზე
ალაჰიარლი (ბეილაგანი)

ალაჰიარლი (აზერ. Allahyarlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 671 კაცი.
ალთანსკი

ალთანსკი (აზერ. Altanskiy) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. ალთანსკი GEOnet სახელების სერვერზე
აშაღი-ჩამანლი

აშაღი-ჩამანლი (აზერ. Aşağı Çəmənli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 143 კაცი. აშაღი-ჩამანლი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ http://www.azerpost.az/?options=content&id=188
ხატრანოვის სახლი

ხატრანოვის სახლი (რუს. Особняк Хатранова) — შენობა დონის როსტოვში. აგებულია 1890-იან წლებში საქალაქო არქიტექტორის არსენ ტერ-აკოფოვის მიერ. შენობა აგებულია ეკლექტიკის სტილში და გააჩნია რეგიონალური მნიშვნელობის ისტორიისა და კულტურის ძეგლის სტატუსი. მისამართი: დონის როსტოვი, 1-ლი საბჭოეთის ქუჩა, № 42. ძველებური სასახლე 1-ლ საბჭოეთის ქუჩა ნომერ 46-ში, აშენებულია 1890-იან წლებში. ცნობილია მისი მფლობელები. ერთ-ერთი მათგანი იყო ქალაქის თავი, მემკვიდრეობითი საპატიო მოქალაქე პ. ე. ხატრანოვი. ხატრანოვების გვარი დონის ნახიჩევანში იყო მეტად შეძლებული. XIX საუკუნის I ნახევარში ნახიჩევანის ვაჭარი პოღოს არუთიუნის ძე ხატრანიანი ვაჭრობდა რუსეთში, იტალიაში, საბერძნეთში, თურქეთში. ხატრანიანების მეორე წარმომადგენელი - გევორქი, იყო მეწამრე. მან ააშენა ნახიჩევანში აგურის ქარხანა. შემონახულ სადარბაზო კარზე ამოტვიფრულია ასო „X“ შენობის მფლობელის გვარის პირველი ასო. 1912 წელს სასახლის მფლობელი იყო გავრილ ვასილის ძე მაზაევი. სახლის ღირებულება ამ დროისათვის შეადგენდა 17 500 რუბლს. ოჯახის უფროსი ივან გავრილის ძე მაზაევი, შეძლებული გლეხი თავის დროზე იყო გადაასახლებლი ტავრიის გუბერნიის სოფელ ნოვოვასილევსკში, მართლმადიდებლობიდან წასვლისთვის. მოგვიანებით იგი გადავიდა სლობოდაში ბოლშაია-კრეპკაია, სადაც ეწეოდა მეცხვარეობას. მაზაევებმა დატოვეს თავისი კვალი ისტორიაში: მის მიერ იყო გამოყვანილი ცხვრების ახალი ჯიში - მერინოსები, რომელმაც მიიღო სახელწოდება „მაზაევსკაია“. საბჭოთა ხელისუფლების წლებში შენობა იყო ნაციონალიზებული, დიდი სამამულო ომის წლებში, გერმანული ოკუპაციის პერიოდში, შენობაში განთავსებული იყო გესტაპო, ქალაქის განთავისუფლების შემდეგ - ჰოსპიტალი, ომის შემდეგ დაიკავა სამხედრო უწყებამ. 1980 წლიდან შენობაში განთავსებული იყო სახელმწიფოს სანიტარულ-ეპიდემოლოგიური ცენტრი. ხატრანოვის სახლი არის სართულნახევრიანი ნაგებობა, რომელიც აგურითაა ნაგები. აგებულია ამ პერიოდის დონის ნახიჩევანისათვის დამახასიათებელ არქიტექტურულ სტილში. მისი ფასადი ასიმეტრიულია, მთავარი შესასვლელი მარცხენა მხარესაა. ნახევარწრიული და მართკუთხა ფანჯრები გაფორმებულია სანდრიკებით. ქვედა სართული რუსტირებულია. Халпахчьян О. Х. Архитектура Нахичевани-на-Дону. Ереван : Айстан, 1988. С. 155; Донско-Азовский календарь на 1889 год / ред.‑изд. И. А. Тер-Абрамиан. Ростов н/Д : Типо‑литогр. И. А. Тер- Абрамиан,1888. С. 187. Перечень объектов культурного наследия регионального значения г. Ростова-на-Дону : Официальный портал правительства Ростовской области. URL: http://special.donland.ru/default.aspx?pageid=78746 დაარქივებული 2018-02-06 საიტზე Wayback Machine. [В списке под № 220 – Е. К.] Донско-Азовский календарь на 1891 год / сост. И. А. Тер-Абрамиан. Ростов н/Д Типо-литогр. И. А. Тер- Абрамиан, 1890. С. 196. Вся Донская область и Северный Кавказ на 1901 год : Кн. адм., пром‑сти и торговли / под ред. Д. С. Нейфельда; Изд. А. И. Теръ- Абрамиан. Ростов н/Д : Типо-литогр. А. И. Тер- Абрамиан, 1901. Стб. 210. Вся область Войска Донского на 1899 год : Адрес-календар., торгово-промышл. справ. кн. / сост. Д. С. Нейфельд; Изд. А. И. Тер-Абрамиан. Ростов н/Д Типо-литогр. И. А. Тер- Абрамиан. 1899. Стб. 732. Особняк Хатранова
აშიგალილარი

აშიგალილარი (აზერ. Aşıqalılar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ბეილაგანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 2 016 კაცი. აშიგალილარი GEOnet სახელების სერვერზე
ვიქტორ პონედელნიკის ძეგლი

ვიქტორ პონედელნიკის ძეგლი (რუს. Памятник Виктору Понедельнику) — ბრინჯაოს ძეგლი დონი როსტოვში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მდებარეობს სტადიონ ოლიმპ-2-ის მახლობლად. ძეგლი აღმართეს 2015 წელს ფეხბურთელ ვიქტორ პონედელნიკის პატივსაცემად, რომელმაც გაიტანა ოქროს გოლი ევროპის ფინალში 1960 წელს. 2013 წელს დონის როსტოვში სპორტის სამინისტრომ გამოაცხადა კონკურსი ცნობილი ფეხბურთელის ვიქტორ პონედელნიკის ძეგლის შექმნის თაობაზე. ამავე წლის აგვისტოში როსტოველ მოქანდაკეს, დიმიტრი ლინდინს სთხოვეს მიეღო მონაწილეობა კონკურსში. სექტემბერში დიმიტრიმ წარადგინა თავისი ნამუშევრის მაკეტები, რომლებიც დამზადებული იყო ქვიშისაგან. მასთან ერთად კონკურსში კიდევ სამი მოქანდაკე მონაწილეობდა. ჩამოყალიბდა კომისია რომლის წევრებიც იყვნენ: ვიცე-გუბერნატორი სერგეი გორბანი, ფეხბურთელი ვიქტორ პონედელნიკი და სპორტის მინისტრი იური ბალანხინი. კომისიამ გამოავლინა გამარჯვებული და ეს იყო დიმიტრი ლინდინი, რომელიც ორი თვე მოუნდა ბრინჯაოს ქანდაკების შექმნას. დიმიტრის დამსახურებული 750 000 რუსული მანეთი უნდა მიეღო, თუმცა არც მან და არც ქანდაკების ჩამომსხმელებმა ამ საქმიდან ფული არ აიღეს. ქანდაკების სიმაღლე 2 მეტრს აღწევს. მისი დადგმა გამოაცხადეს 2014 წელს, თუმცა ფინანსური ნიუანსების გამო გადაიდო რამდენიმე ხნით. დონის როსტოვის მინისტრმა მიიღო გადაწყვეტილება, რომ ძეგლი გაიხსნებოდა მხოლოდ მაშინ, როცა საფეხბურთო კლუბი „როსტოვი“ მიიღებდა მონაწილეობას ევროპის ლიგაზე. ძეგლის აღმართვა მართებულად ჩათვალეს სტადიონ „ოლიმპ-2“-ის ახლოს 2015 წლის 28 აგვისტოს. საზეიმო ცერემონიალს ესწრებოდა როსტოვის ოლქის გუბერნატორი, იგორ გუსკოვი. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 На памятник легенде футбола Дона нет денег. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-10-19. ციტირების თარიღი: 2017-03-29. ↑ 2.0 2.1 В Ростове торжественно открыта скульптура «Футболист» ↑ Виктор Понедельник назвал ростовский памятник себе «деревенской работой». დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-10-19. ციტირების თარიღი: 2017-04-02. ↑ В Ростове-на-Дону открыли скульптурную композицию «Футболист». დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-10-22. ციტირების თარიღი: 2017-04-02.
დაბლაგომი

დაბლაგომი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის სამტრედიის მუნიციპალიტეტში, გომის ადმინისტრაციული ერთეულის ცენტრი (სოფლები: გომმუხაყრუა, გომნატეხები, დაფნარი, დობირო, ზედა ეწერი, კეთილაური, კორმაღალი, მთისძირი, ქვედა ეწერი, ცივწყალა). მდებარეობს იმერეთის დაბლობზე, ბაღდათი-დაფნარის საავტომობილო გზაზე, ზღვის დონიდან 40 მ-ზე, სამტრედიიდან 14 კმ დაშორებით. სოფელში გამოვლენილია კირის ნედლეულის საბადო. სოფლის თავზე არის ძველი ციხის ნანგრევები. მთავარი სტატია: დაბლაგომის არქეოლოგიური ძეგლები. დაბლაგომის ტერიტორიაზე აღმოჩენილია ადრინდელი ბრინჯაოს ხანის ნასახლარი, ანტიკური ხანის სამაროვანი და ნასახლართა ნაშთები. აღმოჩენილი მასალა მოწმობს, რომ დაბლაგომი ანტიკური ხანის კოლხეთის სამეფოს ქალაქური ტიპის მნიშვნელოვანი სავაჭრო და სახელოსნო ცენტრი იყო. განსაკუთრებით დაწინაურებული იყო კერამიკული წარმოება. სოფელი ისტორიულად და გეოგრაფიულად მიეკუთვნებოდა საჩინოს მხარეს, გვიან შუა საუკუნეებში გარკვეული პერიოდი შედიოდა საჯავახოს მხარეში. სოფელში იდგა უფლის მირქმის სახელობის ეკლესია. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 895 ადამიანი. დაწყებითი სკოლა დაბლაგომში 1918 წელს გაიხსნა. 1933 წლიდან სკოლა არასრულ საშუალო, ხოლო 1994 წლიდან - საშუალო სკოლად გადაკეთდა. სკოლაში დადიან შემდეგი სოფლებიდან: საკუთრივ დაბლაგომი, კეთილაური, ცივწყალა, დაფნარი. სოფელში მოქმედებს საბავშვო ბაღი. დაბლაგომის არქეოლოგიური ძეგლები ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 245. დვალაშვილი გ., გოგიშვილი მ., სამტრედიის მუნიციპალიტეტი, თბ., 2019, გვ., 140-143 „საქართველოს არქეოლოგია“, თბილისი: თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 1959. Куфтин Б. А., Материалы к археологии Колхиды, т. 2, Тб., 1950; ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ ე. გვენეტაძე, გ. გაგუა „საჯავახოს მხარე“ „პარალელი“ N5, გვ. 217 — თბილისი, 2013 წ. ISSN 0235-8417 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ბოლშინკის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია

ბოლშინკის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია (რუს. Церковь Рождества Пресвятой Богородицы) — მართლმადიდებლური ეკლესია ტარასოვის რაიონის სლობოდა ბოლშინკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. ტაძრის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ტარასოვის რაიონი, სლობოდა ბოლშინკა. პირველი, მაცხოვრის შობის სახელობის ტაძარი სოფელ ბოლშინკში აიგო 1789 წელს. მას შემდეგ რაც ხის ეკლესია დაინგრა 1857 წელს ააგეს ახალი ქვის ტაძარი, რომელიც 1930-იან წლებში დახურეს. დიდი სამამულო ომის დროს მასში განთავსეს საკოლმეურნეო საწყობი. XXI საუკუნის დასაწყისში მიღებული გადაწყვეტილების შემდეგ დაიწყო ახალი ტაძრის მშენებლობა, რომლის რესტავრაციაც დღემდე გრძელდება. ღვთისმახურების აღსავლენად სოფელ ბოლშინკაში ხელისუფლების მიერ გამოყოფილი ძველი შენობის საძირკველზე 2006 წელს ააგეს ახალი ქრისტეშობის სახელობის ტაძარი, რომელიც გარკვეული პერიოდის მერე გადაკეთდა, ღვთისმშობლის სახელზე, რადგანაც ტაძარი ეკურთხა 21 სექტემბერს ღვთისმშობლის შობის დღეს. სამშენებლო სამუშაოები დაფინანსდა შემოწირულობებით - გარე და შიდა მშენებლობა, საკურთხევლის მოხატვის ჩათვლით მცირე სამრეკლო და მიმდებარე ტერიტორიის კეთილმოწყობა. სააქციო საზოგადოება „ბოლშინსკოემ“ გაიღო არა მარტო მსხვილი ფინანსები არამედ უშუალოდ ჩართული იყო მშენებლობის პროცესში. შესაბამისად ახალი ტაძარი აღიმართა ძველი ნანგრევებად ქცეული ეკლესიის მოპირდაპირედ. ტაძრის წინამძღვარია ანდრეი კორშუნოვი. Церковь Рождества Пресвятой Богородицы Тарасовское благочиние. Все церкви и монастыри. На источнике в честь иконы Божией Матери «Живоносный источник» в слободе Большинка совершили традиционный молебен с водосвятием დაარქივებული 2017-03-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ Церковь Рождества Пресвятой Богородицы (Большинка) ↑ Большинка. Церковь Рождества Пресвятой Богородицы. ↑ Рождества Христова церковь
ნიკოლაევკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია

ნიკოლაევკის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია (რუს. Церковь Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ეკლესია ნეკლინოვის რაიონის სოფელ ნიკოლაევკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია XIX საუკუნეში. ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ნეკლინოვის რაიონი, სოფელი ნიკოლაევკა. პირველი ეკლესია ნიკოლაევკაში, 1782 წელს, ხის მასალით აშენდა და 1878 წელს, უცნობი მიზეზების გამო დაიწვა. ახალი ეკლესია, რომელიც ფერისცვალების საპატივცემოდ აკურთხეს, მორებისგან აშენდა, სამების ციხესიმაგრის მიქაელ მთავარანგელოზის ძველი ეკლესიის ადგილას. დაახლოებით 1850 წელს, აშენდა ქვის ეკლესია ორი სამლოცველოთი, რომელთაგან ერთი ფერისცვალების, ხოლო მეორე, წმინდანების – კოზმას და დამიანეს საპატივცემოდ ეკურთხა. საბჭოთა კავშირის არსებობის პერიოდში, ხელისუფლებამ არაერთხელ სცადა ეკლესიის დახურვა. ცნობილია, რომ ტაძრის მღვდელი – გრიგორი კალინოვსკი, სიკვდილით დასაჯეს, „ეკლესიის სახელმწიფოსგან და სკოლის ეკლესიისგან გამიჯვნის შესახებ დადგენილების“ დარღვევის ბრალდებით. მეორე მსოფლიო ომის განმავლობაში, გერმანელთა ოკუპაციის პერიოდში, საბჭოთა პატიმრები ეკლესიის შენობაში მოათავსეს. უკან დახეულმა ნაცისტებმა, მათ თავი მოუყარეს სარდაფის ოთახში და ჭურვებით დახოცეს პატიმრები. შედეგად, ეკლესიის შენობა დაზიანდა და სამრეკლოში, დღესაც არის განიარაღებული ბომბი. 1950 წელს, ნიკიტა ხრუშჩოვის ანტი-რელიგიური კამპანიის პერიოდში, ეკლესია დახურეს და გაძარცვეს. თავდაპირველად, შენობას სპორტულ დარბაზად იყენებდნენ, შემდგომ კი ხორბლის საცავად და ქიმიკატების შესანახად. 1989 წლის დასაწყისში, ეკლესიის რესტავრაცია დაიწყო. ამჟამად, იგი სრულიად რესტავრირებულია და ფუნქციონირებს საკვირაო სკოლაც. ↑ Николаевка|Церковь Николая Чудотворца ru. ციტირების თარიღი: 2017-02-27 ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 2.5 Благочиния и приходы -Таганрогское благочиние -Приходы -Никольский храм с. Николаевка Неклиновского района -История прихода. ციტირების თარიღი: 2017-02-27 ↑ Никольский храм с. Николаевка - ОФИЦИАЛЬНЫЙ ПОРТАЛ НЕКЛИНОВСКОГО РАЙОНА. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-27. ციტირების თარიღი: 2017-04-02.
ვისოჩინოს ღვთისმშობლის შობის ეკლესია

ვისოჩინოს ღვთისმშობლის შობის ეკლესია (რუს. Церковь Рождества Пресвятой Богородицы) — მართლმადიდებლური ეკლესია აზოვის რაიონის სოფელ ვისოჩინოში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, აზოვის რაიონი, სოფელი ვისოჩინო. ერთსაკურთხევლიანი ღვთისმშობლის შობის ეკლესია სოფელ ვისოჩინოში აშენდა 1879 წელს, თავდაპირველად მას ჰქონდა მხოლოდ სამრეკლო და შემოღობილი იყო რკინის მესრით. ეკლესია გადაურჩა ოქტომბრის რევოლუციას და სამოქალაქო ომს, მაგრამ 1930 წელს ეკლესიაში ღვთისმსახურება შეწყდა, ხოლო შენობას იყენებდნენ ცხოველების სადგომად და ტვირთის სათავსოდ. მოგვიანებით ეკლესიას მოხსნეს გუმბათი და ჯვარი. განადგურდა კანკელი, ამბიონი და კლიროსი. გარდა ამისა დაინგრა სამრეკლო. ეკლესია დროებით გახსნეს მეორე მსოფლიო ომის დროს, გერმანული ოკუპაციის პერიოდში. მაგრამ მსოფლიო ომის დასრულების შემდეგ იგი საბოლოოდ დაიხურა 1959 წელს და მოსახლეობისაგან მიტოვებული გახდა. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ გადაწყდა ტაძრის აღდგენა და დაიწყო სარემონტო სამუშაოები, სარესტავრაციო სამუშაოები მიმდინარეობს დღემდე. რესტავრაციის შედეგად ტაძრის არქიტექტურა გაუმჯობესდა, ააგეს ახალი სამრეკლო და გაიხსნა საკვირაო სკოლა. ეკლესიის წინამძღვარია მღვდელი სვიატოსლავ ვიქტორის ძე ბადენკოვი. როსტოვის ოლქის ადმინისტრაციის 1992 წლის 18 ნოემბრის № 301 ბრძანების შესაბამისად ძეგლს მინიჭებული აქვს რუსეთის ფედერაციის ადგილობრივი მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. Сайт церкви Высочинская Рождественско-Богородичная церковь Азовское благочиние - храмы დაარქივებული 2017-11-03 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 Храм Рождества Пресвятой Богородицы поселка Высочино отметил престольный праздник ↑ Храм во имя Рождества Пресвятой Богородицы. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-11-13. ციტირების თარიღი: 2017-04-03. ↑ ЦЕРКОВЬ РОЖДЕСТВА БОГОРОДИЦЫ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-13. ციტირების თარიღი: 2017-04-03.
მელექ აჰმედ-ფაშა

მელექ აჰმედ-ფაშა (თურქ. Melek Ahmed Paşa; დ. 1604, საქართველო – გ. 1662, სტამბოლი) – ოსმალეთის იმპერიის სახელმწიფო მოღვაწე, წარმოშობით ქართველი, დიდი ვეზირი 1650–1651 წლებში. აჰმედ-ფაშა წარმოშობით იყო აფხაზეთიდან. იგი დაიბადა 1604 წელს. მისი მამა იყო ფლოტის ადმირალი, სახელად ფერვანე. სულთან მურად IV-ის დროს, იგი დაინიშნა დიარბაქირის გამგებლად. სულთან იბრაჰიმის დროს, აჰმედ-ფაშა დანიშნული იყო არზრუმის, მოსულის, ალეპოსა და დამასკოს ბეილერბეიდ. 1644 წელს აჰმედი დაქორწინდა სულთან მურადის ქალიშვილზე, ქაია სულთანზე. ამ ქორწინების შემდეგ იგი გახდა ოსმანების დინასტიის სიძე "დამატი" 1650 წელს აჰმედ-ფაშა, სულთან მეჰმედის მმართველობის დროს, დაინიშნა ბაღდადის ბეილერბეიდ. იმავე წლის 5 აგვისტოს, მეჰმედის რეგენტმა, ვალიდე ქიოსემ სულთანმა მურად-ფაშას ნაცვლად დანიშნა დიდ ვეზირად. აჰმედ-ფაშა ცდილობდა რეფორმების გატარებას ოსმალეთის იმპერიაში. მან სცადა ბიუჯეტის დაბალანსება, მოახერხა ჯელალიეს აჯანყებების ჩახშობა. 1651 წლის 22 აგვისტოს აჯანყებული იანიჩრები მოითხოვდნენ აჰმედ-ფაშას დიდი ვეზირის პოსტიდან გადადგომას. ერთ–ერთი ვერსიით, მათ დაუგვიანდათ გასამრჯელოს მიღება. სულთანიც იძულებული გახდა, აჰმედი პოსტიდან მოეხსნა და მის ნაცვლად დიდ ვეზირად დანიშნა ისევ ქართველი, აბაზა სიავუშ-ფაშა I გახდა. 1654 წელს, აჰმედ-ფაშა ოსმალეთის დიდი ვეზირის, იბშირ მუსტაფა–ფაშას მოადგილე გახდა, მაგრამ მალე თანამდებობიდან გადააყენეს და მუსტაფა-ფაშას ბრძანებით, მალქარაში გადაასახლეს. 1659 წელს აჰმედ-ფაშას მეუღლე ქაია სულთანი მშობიარობის დროს გარდაიცვალა. გადმოცემის თანახმად, აჰმეთი კუბოში ჩაწვა და შეუჩერებლად ტიროდა. სამი წლის შემდეგ, 1662 წელს, აჰმედმა ცოლად შეირთო სულთან აჰმედის ქალიშვილი, ფატმა სულთანი. მელექ აჰმედ-ფაშა გარდაიცვალა 1662 წელს, ფატმა სულთანთან ქორწინებიდან რამდენიმე თვეში. Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar) (1996), sicill-i osmani, İstanbul:Tarih Vakfi Yurt Yayınları İSBN 975-333-0383 C.IV s.509.