laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მიქელრიფში

მიქელრიფში (აფხ. Мқьалрыԥшь [მქჲალრჷფშჲ]) — სოფელი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის გაგრის მუნიციპალიტეტში (მიქელრიფშის თემი). მდებარეობს მდინარე ფსოუს მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 200 მ, გაგრიდან 30 კმ. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. ტოპონიმი „მიქელის გორას“ (მიქელ — პირსახელი, რიფშ — სიმაღლე, სათავე, წვერი) ნიშნავს. საფიქრებელია, რომ აქ გორაზე მიქაელ მთავარანგელოზის ეკლესია იდგა. 1930 წელს გაგრის მაზრაში არსებობდა მიქელრიფშის სასოფლო საბჭო. მისი ამჟამინდელი სახელია მქიალრიფშ (Мқьалрыҧшь). 1989 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობდა 190 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 29. პაატა ცხადაია, ბეჟან ხორავა, „აფხაზეთის გეოგრაფიული სახელწოდებანი“, თბ., 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 70. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 116. ↑ В. Е. Кәарҷиа, «Аԥсны атопонимика», Аҟәа 2002
მუხნარი (გაგრის მუნიციპალიტეტი)

მუხნარი (აფხ. Кацырха [კაცჷრხა]; ყოფილი ვოსემსოტსკოე — გადაერქვა 1948 წლის 3 სექტემბერს) — სოფელი საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის გაგრის მუნიციპალიტეტში (მეხადირის თემი), აფხაზეთის მთისწინეთში, მდინარე ჟეოფსის (ხაშუფსის ერთ-ერთი სათავე) მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 320 მ, გაგრიდან 28 კმ. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. სოფელს სომხების დასახლების შემდეგ, XIX საუკუნის ბოლოდან, „ვოსემსოტკოე“ ერქვა. 1948 წ. ქართული სახელი „მუხნარი“ ეწოდა. 1992-1993 წწ. ომის შემდეგ აფხაზებმა დაარქვეს კაცირხა (Кацырха). 1989 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობდა 193 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 230. პაატა ცხადაია, ბეჟან ხორავა, „აფხაზეთის გეოგრაფიული სახელწოდებანი“, თბ., 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 72. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 120. ↑ В. Е. Кәарҷиа, «Аԥсны атопонимика», Аҟәа 2002 ↑ საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საინფორმაციო-სტატისტიკური განყოფილება, „საქართველოს სსრ ადმინისტრაციულ ტერიტორიული დაყოფა 1949 წლის 1 სექტემბრისათვის“, თბ., 1949 ↑ საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს უწყებები, №1-2 (14-15), გვ. 32, თბ., 1948 წ. ISSN 0203-2023
იუმას უდაბნო

იუმას უდაბნო — უდაბნო აშშ-ის სამხრეთ-დასავლეთსა და მექსიკის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. წარმოადგენს სონორას უდაბნოს ნაწილს. უდაბნოში ძირითადად წარმოდგენილია ქვიშის დიუნები, აქა-იქ გვხვდება მცენარეულობა. ტერიტორია საკმაოდ მეჩხერადაა დასახლებული, უდიდესი ქალაქია იუმა, რომელიც გაშენებულია მდინარე კოლორადოზე, კალიფორნიის შტატის საზღვართან. Britannica.com Yuma Desert Watershed Map Yuma Desert regional Points of Interest დაარქივებული 2010-10-02 საიტზე Wayback Machine.
ტულეს უდაბნო (ნევადა)

ტულეს უდაბნო — უდაბნო აშშ-ში, ნევადის შტატში. მდებარეობს მორმონის მთების ჩრდილო-აღმოსავლეთით, იუტის შტატის საზღვართან. უდაბნოს სამხრეთ კიდეზე მდებარეობს მიტოვებული ქალაქი კარპი. ↑ http://geonames.usgs.gov/pls/gnispublic/f?p=gnispq:3:5380608014502795::NO::P3_FID:847520
ჰაქსლი

საკუთარი სახელი ჰაქსლი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ჰაქსლი, ენდრუ ფილდინგ - ინგლისელი ფიზიოლოგი; ჰაქსლი, ოლდოს ლეონარდ - ინგლისელი მწერალი; ჰაქსლი, ტომას ჰენრი - ინგლისელი ბუნებისმეტყველი; ჰაქსლი, ჯულიან სორელ - ინგლისელი ბიოლოგი, ფილოსოფოსი.
ტულეს უდაბნო (არიზონა)

ტულეს უდაბნო — პატარა უდაბნო აშშ-ში, არიზონას შტატში, აშშ-მექსიკის საზღვართან. მიიჩნევა სონორას უდაბნოს ნაწილად. უდაბნოდან 20 მილის რადიუსში არანაირი მნიშვნელოვანი დასახლებული პუნქტი არაა. ტულეს უდაბნო http://arizona.hometownlocator.com/maps/bigmap,n,tule%20desert,fid,12826.cfm ფოტოები[მკვდარი ბმული]
სონორას უდაბნო

სონორას უდაბნო — უდაბნო ჩრდილოეთ ამერიკაში, აშშ-მექსიკის საზღვარზე. მოიცავს აშშ-ის არიზონასა და კალიფორნიის და მექსიკის სონორას, ქვემო კალიფორნიისა და სამხრეთ ქვემო კალიფორნიის დიდ ნაწილებს. უდაბნოს ფართობი 311 000 კმ²-ია და ჩრდილოეთ ამერიკის უცხელეს უდაბნოს წარმოადგენს. აქ გვხვდება რამდენიმე სახეობის უნიკალური ცხოველი და ფრინველი, მათ შორის კაქტუსი კარნეგია. სონორას სუბ-რეგიონებს წარმოადგენს კოლორადოს, იუმასა და იუჰას უდაბნოები. უდაბნოში გავრცელებულია ძუძუმწოვართა 60 სახეობა, ფრინველთა 350 სახეობა, ამფიბიების 20 და რეპტილიების 100 სახეობა, ასევე ადგილობრივ მცენარეთა 2000 სახოება. სონორას უდაბნოში ამჟამად სახლობს ადგილობრივ ინდიელთა 17 ხალხი. სონორას უდაბნოს მუზეუმი სონორას უდაბნო და მისი სუბრეგიონები, რუკები და ფოტოები სონორას უდაბნოს ასაკი დაარქივებული 2023-02-13 საიტზე Wayback Machine. სონორას უდაბნოს აღწერა დაარქივებული 2003-01-21 საიტზე Wayback Machine. სონორას უდაბნოს მოკლე გეოლოგიური მიმოხილვა დაარქივებული 2006-02-25 საიტზე Wayback Machine. სონორას უდაბნო (World Wildlife Fund) უდაბნოს სურათები International Sonoran Desert Alliance Sounds of the Sonoran Desert დაარქივებული 2011-06-13 საიტზე Wayback Machine. ) The Sonoran Desert Naturalist კოორდინატები: 32°15′36″ ჩ. გ. 112°55′34″ დ. გ.﻿ / ﻿32.26000° ჩ. გ. 112.92611° დ. გ.﻿ / 32.26000; -112.92611 ↑ Surviving the Sonoran. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-04-30. ციტირების თარიღი: 2011-02-23.
სმოუქ-კრიკის უდაბნო

სმოუქ-კრიკის უდაბნო — მშრალი რეგიონი აშშ-ში, ნევადის შტატში. გადაჭიმულია პირამიდის ტბის ჩრდილოეთით, ფოქსის მთათა სისტემის დასავლეთით და სმოუქ-კრიკის მთების აღმოსავლეთით, ზღვის დონიდან 1 174 მეტრზე. ჩრდილო-აღმოსავლეთით მდებარეობს ბლექ-როკის უდაბნო. სმოუქ-კრიკის უდაბნო დაარქივებული 2011-05-20 საიტზე Wayback Machine. Geophysical Investigations of the Smoke Creek Desert and their Geologic Implications, Northwest Nevada and Northeast California Gravity, Magnetic, and Physical Property Data in the Smoke Creek Desert Area, Northwest Nevada Nobles Trail დაარქივებული 2008-03-14 საიტზე Wayback Machine.
ზაქათალის რაიონი

ზაქათალის რაიონი (აზერ. Zaqatala rayonu) — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ადმინისტრაციული ერთეული ქვეყნის ჩრდილოეთით, ისტორიული ჰერეთის ტერიტორიის ნაწილი. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ზაქათალა. 1918-1921 წლებში ზაქათალის რაიონი საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის შემადგენლობაში შედიოდა. ქალაქი იყო ზაქათალის ავტონომიური ოლქის ცენტრი. 1921 წლიდან ზაქათალა, ბელაქნის, კახის და ქვემო ყარაიაზის სექტორთან ერთად საბჭოთა რუსეთის მითითებით, საქართველოს უკანონოდ ჩამოაჭრეს და აზერბაიჯანს მიუერთეს. ზაქათალის რაიონი მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილო-დასავლეთით, კავკასიონის მთავარი წყალგამყოფი ქედის სამხრეთ კალთებზე, ალაზნის ველზე. უკავია 1348 კმ² ფართობი. სამხრეთით ესაზღვრება საქართველოს (ლაგოდეხის მუნიციპალიტეტი), ჩრდილოეთით – დაღესტანს. დასავლეთით და აღმოსავლეთით, შესაბამისად – აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ბელაქნის და კახის რაიონებს. რაიონში არის როგორც მთიანი, ასევე დაბლობი ტერიტორიები. რაიონში მიედინება მდინარეები: ალაზანი, ტალაჩაი, კატეხჩაი, მუხახჩაი, ბაქმაზჩაი, ცილბანჩაი და სხვა. რაიონის ტერიტორია არის ისტორიული ჰერეთის ტერიტორიის ნაწილი. XI საუკუნის დასაწყისში მეფე კვირიკე დიდმა ჰერეთი კახეთს შემოუერთა. XVII საუკუნის დასაწყისში, სპარსეთის შაჰმა აბას I-მა კახეთი ფაქტობრივად უკაცრიელი გახადა. ამ პერიოდში მისივე ხელშეწყობით ეს ჰერეთის ტერიტორია თათრულმა ტომებმა და დაღესტნელმა ლეკებმა დაიკავეს, დარჩენილი ქართული მოსახლეობა კი გამუსლიმანდა (ინგილოები). რუსეთის იმპერიის დროს შეიქმნა ზაქათალის ოლქი. საბჭოთა ხელისუფლების დროს შეიქმნა ზაქათალის რაიონი, რომელიც, მოგვიანებით, გაიყო თანამედროვე ზაქათალის, ბელაქანის (დასავლეთით) და კახის (აღმოსავლეთით) რაიონებად. 2008 წლის მონაცემებით რაიონში ცხოვრობს 114 300 კაცი. მათგან აზერბაიჯანელები — 59,5 %, ხუნძები — 24,09 %, წახები — 12,23 %, ქართველები — 2,87 % ქართველი ინგილოები ძირითადად სახლობენ სოფელ მოსულში და ალიაბადში. ვებ-გვერდი აზერბაიჯანულ ენაზე დაარქივებული 2018-12-25 საიტზე Wayback Machine. . ↑ Ethnic composition of Azerbaijan
გაღმა საჯიჯაო

გაღმა საჯიჯაო — სოფელი დასავლეთ საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ხობის მუნიციპალიტეტში, საჯიჯაოს თემში (სოფლები: გაღმა საჯიჯაო, ზენი, ზუბი, ჯაპშაქარი). მდებარეობს ოდიშის დაბლობზე, მდინარე ზანის (ხობისწყლის მარცხენა შენაკადი) შესართავთან, ზღვის დონიდან 50 მეტრზე. ხობიდან დაშორებულია 19 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 378 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 21. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ 2.0 2.1 საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ჭრელი უდაბნო (არიზონა)

ჭრელი უდაბნო — 380 კმ² ფართობის მქონე უნაყოფო არეალი აშშ-ში, ჩრდილოეთ არიზონაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1370 - 1980 მეტრზე. ტერიტორია მოიცავს გაქვავებული ტყის ეროვნული პარკის ნაწილს. ნალექების საშუალო წლიური მაჩვენებლი 127-229 მმ-ს შეადგენს, საშუალო ტემპერატურა 31 41 ° C-ს. უდაბნოე მიწა შეიცავს დიდი რაოდენობით რკინასა და მანგანუმს, რაც მის სხვადასხვა ფერებით აჭრელებას იწვევს.აქედან მომდინარეობს მისი სახელიც, რომელიც უდაბნოს ესპანელმა კოლონიზატორებმა უწოდეს. ბოლო 1 500 წლის მანძილზე ამ ტერიტორიაზე სახლობს ადგილობრივი ნავახოსა და ჰოპის ხალხი. Regional map for Navajo Lands დაარქივებული 2007-01-24 საიტზე Wayback Machine. Regional Map and Visitor Information for Hopi Lands დაარქივებული 2007-02-02 საიტზე Wayback Machine. National Park Services Website - Petrified Forest National Park National Park Services Website - Early Naming Geology of the region კოორდინატები: 35°04′30″ ჩ. გ. 109°47′24″ დ. გ.﻿ / ﻿35.07500° ჩ. გ. 109.79000° დ. გ.﻿ / 35.07500; -109.79000 ↑ Did you know? (bottom of page), NPS
განთიადი (ხობის მუნიციპალიტეტი)

განთიადი — სოფელი დასავლეთ საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ხობის მუნიციპალიტეტში, ახალსოფლის თემში. მდებარეობს ოდიშის დაბლობზე, რიონის მარჯვენა სანაპირო მხარეს, ზღვის დონიდან 10 მეტრზე. ხობიდან დაშორებულია 10 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში არავინ ცხოვრობს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 681. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ 2.0 2.1 საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ნარცისიზმი

ნარცისიზმი (გერმ. Narzissmus) — ეგოიზმის, მედიდურობისა და პატივმოყვარეობის პიროვნული თვისება. სახელი „ნარცისიზმი“ ფროიდმა შექმნა ნარცისის მიხედვით. ბერძნულ მითოლოგიაში, ნარცისი იყო პათოლოგიურად ეგოცენტრული ახალგაზრდა კაცი, რომელსაც აუზში თავისი ანარეკლი შეუყვარდა. ფროიდს სჯეროდა, რომ ნარცისიზმი დაბადებიდან ყოველი ჩვენგანის მნიშვნელოვანი ნაწილია. ენდრიუ მორისონის მტკიცებით, ჯანმრთელი ნარცისიზმის ზომიერი რაოდენობა ინდივიდის მოთხოვნებს საშუალებას აძლევს დაბალანსდეს სხვებთან ურთიერთობაში. ზოგი ექსპერტის აზრით, ბევრი პათოლოგი ნარცისისტი მუშაობს საზოგადოების ყველაზე გავლენიან სფეროებში - მედიცინაში, ეკონომიკასა და პოლიტიკაში. ჰუმანისტურ ფსიქოლოგიაში, პათოლოგიური ნარცისიზმი დაბალი ეგოცენტრიზმის სიმპტომია. დორიან გრეის სინდრომი ეგოიზმი დანინგ-კრუგერის ეფექტი A Field Guide To Narcissism, Carl Vogel - feature writer for Psychology Today magazine Distinctions between Self-Esteem and Narcissism: Implications for Practice, Lilian G. Katz. დაარქივებული 2009-04-16 საიტზე Wayback Machine. The Impact of Narcissism on Leadership and Sustainability, Bruce Gregory Ph.D. დაარქივებული 2009-05-03 საიტზე Wayback Machine. Information for people who are, or have been in relationship with Narcissists. დაარქივებული 2018-08-11 საიტზე Wayback Machine. ↑ Megalomiacs abound in politics/medicine/finance Business Day 2011/01/07 ↑ Nathaniel Branden. The psychology of self-esteem: a new concept of man's psychological nature. 1981.
ჰერცი

საკუთარი სახელი ჰერცი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს: ჰერცი, გუსტავ — გერმანელი ფიზიკოსი ჰერცი, ფრიდრიხ ოტო — ავსტრიელი სოციალ-დემოკრატი ჰერცი, ჰაინრიხ რუდოლფ — გერმანელი ფიზიკოსი ჰერცი — რხევის სიხშირის ერთეული
ოვაიჰის უდაბნო

ოვაიჰის უდაბნო — უდაბნო ეკორეგიონი ჩრდილო-დასავლეთ აშშ-ში. მდებარეობს ნევადის შტატის ჩრდილოეთ, აიდაჰოს შტატის სამხრეთ-დასავლეთ და ორეგონის შტატის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილებში, ზღვის დონიდან 1600 მეტრზე. მისი ფართობი შეადგენს 24 280 კმ²-ს. ტერიტორიას კვეთს ოვაიჰის მაღლობები. უდაბნო საკმაოდ მშრალია და მოიცავს კანიონებს, ვულკანურ კლდეებს, ბუჩქებს, ბალახებს. ↑ Owyhee Desert: Ranching, Recreation, Conservation, Way of Life. FocusWest.org. ციტირების თარიღი: 2010-10-20. ↑ BLM. Owyhee Uplands National Back Country Byway [map]. Retrieved on 2007-04-21. დაარქივებული 2007-03-15 საიტზე Wayback Machine. დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-03-15. ციტირების თარიღი: 2011-02-23.
ბელაქანის რაიონი

ბელაქანის რაიონი (აზერ. Balakən rayonu) — აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ადმინისტრაციული ერთეული ქვეყნის ჩრდილოეთით, ისტორიული ჰერეთის ტერიტორია. ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ბელაქანი. 1918-1921 წლებში ბელაქნის რაიონი საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ზაქათალის ავტონომიური ოლქის შემადგენლობაში შედიოდა. 1921 წელს ბელაქნის რაიონი საბჭოთა რუსეთის მითითებით კავკასიელმა ბოლშევიკებმა საქართველოს ჩამოაშორეს და აზერბაიჯანს გადასცეს. დღევანდელი ბელაქნის რაიონის ტერიტორიამ, საინგილოს სხვა ნაწილებთან ერთად, საქართველოდან ჩამოცილება 1604 წელს დაიწყო, როდესაც შაჰ-აბას I-მა იგი წახურებს გადასცა. 1727 წელს კი თურქეთის სულთანმა საინგილო ჭარელ ლეკებს მიუზომა. ამ დროიდან დაიწყო ამ მიწაზე ლეკების მასობრივი ჩამოსახლება, რომლებმაც ქართულ სოფლებში მოიკიდეს ფეხი. XVIII საუკუნეში ლეკები გაერთიანდნენ ორ პოლიტიკურ ერთეულში: ელისუს სასულთნოსა და ჭარ-ბელაქნის თემში. დაიწყო ქართველების დევნა და მათი ძალდატანებითი გამაჰმადიანება. გამაჰმადიანებულ ქართველს „იანგილოს“ ეძახდნენ, რაც თურქულად „ახლად მორჯულებულს“ ნიშნავს. აქედან წარმოსდგება სახელები „ინგილო“ და „საინგილო“. 1803 წელს რუს-ქართველთა ჯარმა ჭარ-ბელაქანი დაიკავა და ამის შემდეგ საქართველოს ნაწილია ჯერ ჭარ-ბელაქნის სამხედრო ოლქის, შემდეგ ზაქათლის ოლქის სახელით. დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ ბელაქანის ტერიტორია საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის ნაწილი იყო. საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ, 1921 წელს საინგილო აზერბაიჯანს გადაეცა. ბელაქნის რაიონი წარმოიქმნა 1930 წელს. მეორე მსოფლიო ომის დროს, ბელაქანის რაიონიდან ფრონტზე 6882 ადამიანი გაიწვიეს, აქედან 2315 დაიღუპა. ყარაბაღის კონფლიქტისას (1988-1994) რაიონიდან 152 მებრძოლი დაიღუპა. აზერბაიჯანის სტატისტიკის კომიტეტის მონაცემებით 2007 წელს რაიონში ცხოვრობდა 87 365 ადამიანი: 42 867 (49 %) მამაკაცი და 44 498 (51 %) ქალი. აზერბაიჯანელები — 56 674 (67,68 %) ხუნძები — 24 415 (29,16 %) ქართველები — 1731 (2,07 %) ლეკები — 219 (0,26 %) რუსები — 237 (0,28 %) უკრაინელები — 34 (0,04 %) თურქები — 43 (0,05 %) თათრები — 39 (0,05 % სომხები — 3 (0,003 %) სხვა — 337 (0,40 %) საიტი აზერბაიჯანულ ენაზე დაარქივებული 2018-12-25 საიტზე Wayback Machine. . საინფორმაციო საიტი აზერბაიჯანულ ენაზე დაარქივებული 2009-05-30 საიტზე Wayback Machine. . ↑ საქართველოს ისტორიულ-გეოგრაფიული მხარეები – საინგილო ↑ World Statesmen of Georgia. (ინგლისური) ↑ Статистика. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-11-18. ციტირების თარიღი: 2011-02-23.
ვახტანგ ჯაოშვილი

ვახტანგ შალვას ძე ჯაოშვილი (დ. 25 თებერვალი (10 მარტი), 1914, ბილიასუვარი, ბაქოს გუბერნია, ახლანდელი აზერბაიჯანი, — გ. 26 მარტი, 1997, თბილისი) — ქართველი ეკონომ-გეოგრაფი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა დოქტორი (1967), პროფესორი (1970). საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1983). საქართველოს სსრ მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1978). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედიის მთავარი სარედაქციო კოლეგიის წევრი. საქართველოს გეოგრაფიული საზოგადოების პრეზიდენტი (1980-1996), სკკპ წევრი 1939 წლიდან. 1938 წელს დაამთავრა ს. კიროვის სახელობის საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტის ქიმია-ტექნიკის ფაკულტეტი. 1941 წელს მოსკოვის უმაღლესი პარტიული სკოლა. ინსტიტუტის დამთავდრების შემდეგ მუშაობდა ხელმძღვანელ სამეურნეო თანამდებობაზე. 1941-1945 წლებში სამამულო ომის მონაწილე, 1953 წლიდან სამხედრო სამსახურიდან დემობილიზაციის შემდეგ, საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ თანამშრომელია. 1967-1977 წლებში მოსახლეობის გეოგრაფიის ლაბორატორიის გამგე, 1978 წლიდან ეკონომიკური და სოციალური გეოგრაფიის განყოფილების ხელმძღვანელი. წლების მანძილზე ვახტანგ ჯაოშვილი იყო ინსტიტუტის დირექტორის მრჩეველი. იგი აგრეთვე ეწეოდა პედაგოგიურ საქმიანობას: თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში კითხულობდა ლექციების კურს მოსახლეობის გეოგრაფიაში. მისი ნაშრომები ეძღვნება ეკონომიკურ გეოგრაფიას, მოსახლეობის და განსახლების გეოგრაფიას და ქალაქთმცოდნეობის საკითხებს. მეცნიერული მუშაობის ძირითადი სფერო იყო საქართველოსა და ამიერკავკასიის ეკონომიკური და სოციალური გეოგრაფია. მუშაობდა უმთავრესად დემოგრაფიისა და ურბანიზაციის საკითხებზე, აგრეთვე რესპუბლიკის სოციალურ-ეკონომიკური განვითარების პრობლემებზე. შეიმუშავა საქართველოს დემოგრაფიული სიტუაციის გაუმჯობესებისა და რესპუბლიკის ურბანიზაციის კონცეფცია. გამოქვეყნებული აქვს 200-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომი, მათ შორის 12 მონოგრაფია. მისი შრომები დაიბეჭდა აშშ-ში, საფრანგეთში, პოლონეთში, უნგრეთში, ინდოეთში და სხვა ქვეყნებში. დაჯილდოებული იყო წითელი ვარსკვლავისა და დიდი სამამულო ომის II ხარისხის ორდენებითა და მედლებით. 1970 წელს მიენიჭა სსრკ გეოგრაფიული საზოგადოების სემიონოვ-ტიან-შანსკის სახელობის ოქროს მედალი, 1971 წელს საქართველოს სახელმწიფო პრემია, 1993 წელს საქართველოს გეოგრაფიული საზოგადოების ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის პრემია, 1997 წელს კი ღირსების ორდენი. დაკრძალულია თბილისში, ვერეს სასაფლაოზე. მისი სახელობისაა ჭიათურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნიგოზეთის საჯარო სკოლა. საქართველოს მოსახლეობა XVIII-XX საუკუნეებში, თბ., 1984; ქუთაისი. ეკონომიკურ-გეოგრაფიული დახასიათება, თბ., 1962. ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 540-541. ↑ 2.0 2.1 2.2 აკადემიის წევრ-კორესპონდენტის ვახტანგ ჯაოშვილის დაბადების 100 წლისთავისადმი მიძღვნილი საიუბილეო სხდომა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-04. ციტირების თარიღი: 2014-09-08. ↑ სსიპ - ვახტანგ ჯაოშვილის სახელობის ჭიათურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ნიგოზეთის საჯარო სკოლა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-03-25. ციტირების თარიღი: 2014-09-08.
თულუხი

თულუხი (თურქ. ტიკი) — წყლის საზიდავი რუმბი. ამზადებდნენ ხარის ან კამეჩის ტყავისგან, რომელსაც ქვემოდან სახელოსავით ჰქონდა მიკერებული წყლის ჩამოსასხმელი. იტევდა 4–5 ფუთ წყალს და ყულფებით იყო დამაგრებული ცხენის ან სახედრის კეხზე. წყალს თულუხში პირიდან ასხამდნენ, ჩამოსხმა კი „სახელოს“ საშუალებით ხდებოდა. 1893 წლიდან ქალაქის თვითმმართველობამ თბილისში თულუხები ხის კასრებით შეცვალა, მაგრამ სახელწოდება მაინც ძველი შემორჩა. წყლის მზიდავს თულუხჩი ან მეთულუხჩე ერქვა. ჯალაბაძე გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 8. გრიშაშვილი ი., ძველი ტფილისის ლიტერატურული ბოჰემა, თბ. 1927 ნანობაშვილი ი., ტყავის დამუშავების ხალხური წესები საქართველოში, თბ. 1973
გაშფერდი

გაშფერდი — სოფელი დასავლეთ საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ხობის მუნიციპალიტეტში, ახალხიბულის თემში (სოფლები: ახალხიბულა, გაშფერდი, ზუბი). მდებარეობს ოდიშის დაბლობზე, მდინარე ჭანისწყლის (ხობისწყლის შენაკადი) მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 150 მეტრზე. ხობიდან დაშორებულია 25 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 622 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 23. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ 2.0 2.1 საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
გვიმარონი

გვიმარონი — სოფელი დასავლეთ საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ხობის მუნიციპალიტეტში, ადმინისტრაციული ერთეული შუა ქვალონის შემადგენლობაში (სოფლები: გვიმარონი, ჭითაუშქური). მდებარეობს ოდიშის დაბლობზე, ზღვის დონიდან 70 მეტრზე. ხობიდან დაშორებულია 12 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 361 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 143. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ 2.0 2.1 საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
გიმოზგონჯილი

გიმოზგონჯილი (მეგრ. გიმოზგონჯილი) — სოფელი დასავლეთ საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ხობის მუნიციპალიტეტში, ქვემო ქვალონის ადმინისტრაციულ ერთეულში (სოფლები: ბულიში, გიმოზგონჯილი, დურღენა). მდებარეობს ოდიშის დაბლობზე, მდინარე ცივის (რიონის მარჯვენა შენაკადი) მარჯვენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 11 მეტრზე. ხობიდან დაშორებულია 9 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 585 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 156. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 10. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ 2.0 2.1 საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ვიკრუტასები

ვიკრუტასები (რუს. Выкрутасы) — მხატვრული ფილმი, ლევან გაბრიაძის პირველი სრულმეტრაჟიანი დებიუტი კომედიის ჟანრში. ფილმის პრემიერა კინოთეატრ „რუსთაველში“ გაიმართა 2011 წლის 24 თებერვალს. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. სლავა კოლოტილოვმა, პატარა ზღვისპირა ქალაქის მასწავლებელმა, დაწერა რომანი და გამეგზავრა მოსკოვში რომანის გამოსაქვეყნებლად. მოსკოვში მას ეჯახება მანქანა, რომელსაც მართავდნენ დანია და ნადია. მოვლენები ისე ვითარდება, რომ ნადიას სლავა შეუყვარდება. მოტეხილი ფეხით კოლოტილოვი მშობლიურ ქალაქში ბრუნდება მოსკოვში დაბრუნების სურვილით, მაგრამ ადგილობრივი დეპუტატი იგი ფეხბურთში საბავშვო გუნდის მწვრთნელად მიიჩნევს. შეცდომის შედეგად კოლოტილოვს ართმევენ პასპორტს და უხევენ ბილეთს მოსკოვამდე. ყოფილ მასწავლებელსა და ახლად დანიშნულ გუნდის მწვრთნელს ავალებენ ფეხბურთის ჩემპიონატში გამარჯვებას. იგი კრებს გუნდს ადგილობრივი ქუჩის ბიჭებისგან და ირკვევა, რომ ისინი შესანიშნავად თამაშობენ. მილა იოვოვიჩი — ნადია კონსტანტინე ხაბენსკი — სლავა კოლოტილოვი ივან ურგანტი — დანია ალექსანდრე კერჟაკოვი — კამეო სერგეი გარმაში — ხლობუსტინი ვლადიმირ მენშოვი — დეპუტატი ტრიოჰგოლოვიჩი ოლგა ტუმაიკინა — სკოლის დირექტორი სერგეი სელინი — მერი პალჩიკოვი გალინა იოვოვიჩ — ნადიას დედა რეჟისორი — ლევან გაბრიაძე პროდიუსერი — ტიმურ ბეკმამბეტოვი, ივა სტრომილოვა, მიხაილ ვრუბელი სცენარისტი — რომან ნეპომნიაში მხატვრები — ფიოდორ საველივეი, ნატალია ძიუბენკო, ვლადიმირ კუპცოვი მონტაჟი — ალექსანდრე ანდრიუშენკო ოპერატორი — მარატ ადელშინი კომპოზიტორი — პავლე ესენინი იულია ჩიჩერინა „დამშვიდობება“ — უმატურმანი „გამარჯვება ჩვენია“ — უმატურმანი ვიკრუტასები - ინტერვიუ ლევან გაბრიაძესთან[მკვდარი ბმული], ჟურნალი „ტაბულა ტელეკომპანია იმედი დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. - „ვიკრუტასები“
Till We Have Faces

Till We Have Faces — ინგლისელი გიტარისტ სტივ ჰეკეტის მერვე სოლო-ალბომი, გამოსული 1984 წელს. ეს არის მუსიკოსის ცდა ე.წ. მსოფლიო მუსიკის ჟანრში. დისკის დიდი ნაწილი ჩაიწერა ბრაზილიაში, ხოლო ხმის მიქსი შესრულდა ლონდონში. ალბომის სათაური მომდინარეობს კლაივ ლუისის რომანის სათაურიდან - მწერლის გავლენა მუსიკოსის შემოქმედებაზე სხვა ალბომებზეც შეიმჩნეოდა. ალბომის გარეკანის ავტორი, როგორც სხვა დისკებზე, სტივის ყოფილი მეუღლე, კიმ პურია. მთავარ ნახატს ეწოდება Silent Sorrow in Empty Boats, ჯგუფ ჯენესისის სიმღერის მიხედვით. Duel (სტივ ჰეკეტი) – 4:50 Matilda Smith-Williams Home for the Aged (ჰეკეტი, ნიკ მაგნუსი) – 8:04 Let Me Count the Ways (ჰეკეტი) – 6:06 A Doll That's Made in Japan – 3:57 Myopia (ჰეკეტი, მაგნუსი) – 2:56 What's My Name (ჰეკეტი, მაგნუსი) – 7:05 The Rio Connection (ჰეკეტი) – 3:24 Taking the Easy Way Out (ჰეკეტი) – 3:49 When You Wish upon a Star (ნედ ვაშინგტონი, ლი ჰერლაინი) – 0:51 What's My Name - 7:06 The Rio Connection - 3:21 Matilda Smith-Williams Home for the Aged (რედაქტირებული ვერსია) - 8:07 Let Me Count The Ways - 6:06 A Doll That's Made In Japan - 3:57 Duel - 4:48 Myopia - 2:56 Taking The Easy Way Out - 3:50 The Gulf - 6:33 Stadiums Of The Damned - 4:37 When You Wish Upon A Star - 0:48 შენიშვნა: დამატებები The Gulf და Stadiums Of The Damned ასევე მოხვდა ალბომში Feedback 86, რომელშიც შეტანილი იქნა ჰეკეტის გამოუცემელი ჩანაწერები. The Gulf-ს აქ აკლია შესავალი, იგი უფრო მალე წყდება და ახლავს დამატებითი ვოკალიც. ინფორმაცია საიტზე Discogs ↑ Caldwell, Rob. Steve Hackett Till We Have Faces review. Allmusic. Rovi Corporation. ციტირების თარიღი: 2011-07-25. ↑ Welch, Chris (6 September 1984) „Steve Hackett 'Till We Have Faces'“, Kerrang!. London, UK: Spotlight Publications Ltd., გვ. 27.