laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ყაზიყუმუხის საშამხლო

ყაზიყუმუხის საშამხლო — ტერმინი, რომელიც რუსეთ-დაღესტნის ისტორიოგრაფიაში გვხვდება, 1950-60-იანი წლებიდან, რათა აღინიშნოს ძველი სახელმწიფო, რომელიც სავარაუდოდ, დღევანდელი დაღესტნის ტერიტორიაზე VIII-XVII საუკუნეებში არსებობდა. დედაქალაქი მდებარეობდა ყაზიყუმუხში, რომელიც დაიშალა 1642 წელს. თუმცა, XVI საუკუნის რუსულ საარქივო წყაროებში აღნიშნულია არის „საშამხლოს დედაქალაქი“ და „ქალაქი შამხალი“,. 1578 წელს კავკასიაში შეიჭრა ლალა მუსტაფა-ფაშას 200 ათასიანი არმია. 1582 წელს შირვანის დაპყრობის შემდეგ, თურქული ჯარები გადავიდნენ რეგიონის დედაქალაქ შამხალზე. „ყაზიყუმუხის საშამხლოს თურქებმა საშინელი ზიანი მიაყენეს“. ამ სიტუაციამ დაღესტნის სოფლების მოსახლეობა იძულებული გახადა ხელში იარაღი აეღოთ თურქთა წინააღმდეგ. XVI საუკუნის ბოლოს შამხალი დარჩა კრიმ-შამხალის შემადგენლობაში. 1588 წელს საქართველოს ელჩმებმა კაპლანმა და ჰურშმა განაცხადეს, რომ შამხალში დიდი არეულობა იყო და სთხოვა რუსეთის მეფეს, რომ ჯარები გაეგზავნა, რათა მომხდარიყო სამხედრო რეაგირება. ამის შემდეგ რუსებმა დაღესტანის ჩრდილოეთ ნაწილში დაიპყრეს თუმნის სამთავრო. 1599 წელს მოსკოვში, სარავანსა და არამში მყოფმა ქართველმა ელჩებმა განუცხადეს კახეთის მეფე ალექსანდრეს, რომ „არც შენ და არც შენს კაცებს არ უნდა გამოგზავნონ დახმარება შევკალში (შამხალი) საბრძოლველად“. 1603 წელს საქართველოს ელჩმა კირილემ მოსკოვში აღნიშნა, რომ „შევკალი და მისი მოსახლეობა უფრო მეტად ცხოვრობს მთიან რეგიონებში, რადგან ეს ადგილი უფრო ძლიერი და გამაგრებულია". 1604 წელს მოხდა ბუთურლინის ლაშქრობა დაღესტანში. 1605 წელს რუსეთის არმიამ, რომელმაც დაღესტნის დაბლობი მთლიანად დაიპყრო. XVII საუკუნის დასაწყისში დაღესტანი ასევე იყო ირანის მხრიდან დაპყრობის საფრთხის ქვეშ. საშამხლოს მმართველებმა ვერ შეძლეს გაერთიანება, რის შემდეგაც რუსეთთან გაფორმდა სამხედრო და პოლიტიკური მოკავშირეობის ხელშეკრულება. ყაზიყუმუხს განაგებდა პრინცი ალიბეკ I, ბუდაი შამხან I-ის ვაჟი. 1614 წელს ალიბეკ I-მა, ერთგულების ფიცი დადო რუსეთთან. ↑ Лавров Л.И -Эпиграфические памятники Северного Кавказа на арабском, персидском и турецком языках. Памятники письменности Востока. - Москва: Наука - 1966 - ↑ С. А. Белокуров. Сношения России с Кавказом — М., 1888, page 58 ↑ С. А. Белокуров. Указ. соч. С. 58–59. ↑ Лавров Л. И. Кавказская Тюмень // Из истории дореволюционного Дагестана. М. 1976, с. 163-165. Lavrov defined Tumen as "an ancient Kumyk possession with seaside town of Tumen, which consisted of a mixed population of Kumyks, Kabardins, Nogais, Astrakhans, Kazan Tatars and Persians". The possession of Tumen was located near Sulak river in Dagestan and refers to the possession of Tumen mentioned by Khalifa ibn Hayyat in the 8th century. As it was reported, warlord Marwan capturing Gumuk and Khunzakh, headed north, towards the possession of Tumen. Bakikhanov links Tumen with 'Tumen-shah' in the eastern sources. (Бейлис В. М. Сообщения Халифы ибн Хаййата ал-Усфури об арабо-хазарских войнах в VII - первой половине VIII в. // Древнейшие государства Восточной Европы. 1998. М.,2000. С.43). ↑ Белокуров С. Указ. раб. С. 302, 405. ↑ Н. М. Карамзин. История государства Российского. Т.XI. Кн. III.)
მუსავარი

მუსავარი (აზერ. Musavar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 38 კაცი. მუსავარი GEOnet სახელების სერვერზე
ნაფთონუ

ნაფთონუ (აზერ. Naftonu) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. ↑ Belediyye Informasiya Sistemi Azerbaijani. დაარქივებულია ორიგინალიდან — September 24, 2008.
ნამექიაში

ნამექიაში (აზერ. Namekyash) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. ნამექიაში GEOnet სახელების სერვერზე
ბათუმის ქუჩა

ბათუმის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, დიდუბის რაიონში (დიდუბე); რკინიგზიდან დავით ყიფიანის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XIX საუკუნის ბოლოს. შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წელს შედგენილ ქუჩების სიაში. აქვს 1 შესახვევი, 1 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 27, ISBN 978-99928-20-35-3.
ბაკურიანის ქუჩა

ბაკურიანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (საბურთალო); ვიქტორ დოლიძის ქუჩიდან ზაზა ფანასკერტელ-ციციშვილის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. 1925–1926 წლების ცნობათა წიგნში „მთელი ტფილისი“ შეტანილია საბურთალოს ახალი ქუჩების სიაში. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 27, ISBN 978-99928-20-35-3.
ბაკურციხის ქუჩა

ბაკურციხის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (საბურთალო); უსახელო ქუჩიდან ზაზა ფანასკერტელ-ციციშვილის ქუჩამდე (თავდაპირველად იწყებოდა ვიქტორ დოლიძის ქუჩიდან). წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. 1925–1926 წლების ცნობათა წიგნში „მთელი ტფილისი“ შეტანილია საბურთალოს ახალი ქუჩების სიაში. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 27, ISBN 978-99928-20-35-3.
ბალადანის ქუჩა

ბალადანის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ისნის რაიონში (ნავთლუღი); ქედის კომუნის ქუჩიდან ციხისძირის I შესახვევამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის დასაწყისში. თბილისის 1934 წლის გეგმაზე დატანილია როგორც ბალანდანის შესახვევი, თბილისის ქუჩების 1940 წლის ცნობარში შეტანილია როგორც კომკავშირის III შესახვევი, 1960 და შემდგომი წლების ცნობარებში — როგორც ბალადანის ქუჩა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 27, ISBN 978-99928-20-35-3.
ფიდან ჰაჯიევა

ფიდან ჰაჯი აღა ქიზი ჰაჯიევა/ნეილორი (აზერ. Fidan Hacı Ağa qızı Hacıyeva/Neylor; დ. 7 სექტემბერი, 1976, ბაქო, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანელი ოპერის მომღერალი, აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახალხო არტისტი, მეცო-სოპრანო, აზერბაიჯანის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო აკადემიური თეატრის სოლისტი. ფიდნ ჰაჯიაგა ფიზი ჰაჯიევა დაიბადა 1976 წლის 7 სექტემბერს, ბაქოში (აზერბაიჯანში). 1984 წელს ჩაირიცხა ბულბულის საშუალო მუსიკალური სკოლის ფორტეპიანოს კლასში. 1994 წელს, სკოლის დამთავრების შემდეგ, იგი ჩაირიცხა ბაქოს მუსიკალური აკადემიის (შემდგომში ეწოდა უზეირ ჰაჯიბეკოვის სახელი), ვოკალის ფაკულტეტზე; აქ იგი პროფესორ ჰუსეინ ალიევის სტუდენტი გახდა. 1998 წელს მან ვოკალური ხელოვნების მასტერკლასები მიიღო რუსეთის ფედერაციის მსოფლიოში ცნობილი სახალხო შემსრულებლის, ირინა არხიპოვასგან. 2003 წელს, ინგლისში, ფიდან ჰაჯიევი ფილიპ ნეილორზე დაქორწინდა; მათ ჰყავთ ორი ქალიშვილი და ერთი ვაჟი. 1996 წლიდან ფიდან ჰაჯიევა წამყვანი ვოკალისტია აზერბაიჯანის სახელმწიფო ოპერისა და ბალეტის თეატრში, ასრულებს ეროვნულ და კლასიკურ წამყვან საოპერო როლებს. იგი ჟორჟ ბიზეს ოპერა კარმენში კარმენის როლის შესრულებით, გახდა მისი ყველაზე ახალგაზრდა შემსრულებლის ტიტულის მფლობელი. წამყვანი როლი აქვს შესრულებული ვერდის შემდეგ ოპერებში: ამნერისი აიდაში, აზუჩენა ტუბადურში, მადალენა რიგელიტოში და ფლორა ლა ტრავიატაში. 2015 წელს, სახელწოდებით Bir bahar akhshami, კონცერტი გამართა ჰეიდარ ალიევ სარაიში, ბაქოში. 2015 წელს, ფიდან ჰაჯიევამ პირველად შეასრულა აზერბაიჯანელი გამოურჩეული კომპოზიტორის, უზეირ ჰაჯიბეკოვის ოპერეტა Arshin Mal Alan-ში წამყვანი (გულჩოხრას) როლი. 2016 წელს ფიდანმა საკუთარი ოცნება, საკუთარი მუსიკალური ცენტრის გახსნა, რეალობად აქცია. 2016 წლის 15 სექტემბერს, ფიდან ჰაჯიევამ და ასალგარ ალიევმა წარმოადგინეს დუეტი Veli and Telli. მანამდე, ამავე წლის ზაფხულში, დუეტმა შექმნა კლიპი, რომელშიც ისინი სამ ენაზე მღეროდნენ: აზერბაიჯანული, რუსული და ინგლისური. 2006 წელს აზერბაიჯანის პრეზიდენტის მიერ ფიდანს მიენიჭა „აზერბაიჯანის რესპუბლიკის დამსახურებული არტისტი“-ს ტიტული; ამავედროულად მიენიჭა პრეზიდენტის სტიპენდიაც. პრეზიდენტ ილჰამ ალიევის ბრძანებით, 2015 წლის მარტში ფიდან ჰაჯიევას მიენიჭა ტიტული „აზერბაიჯანის რესპუბლიკის სახალხო არტისტი“ კულტურის სფეროში ნაყოფიერი საქმიანობისთვის; ტიტული მან ქალთა საერთაშორისო დღეს, 8 მარტს მიიღო. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 Fidan Hajiyeva. ციტირების თარიღი: 23 May 2019. ↑ Fidan Hajiyeva awarded with the title of „People's Artist“ - FULL LIST (5 March 2015). ციტირების თარიღი: 23 May 2019.
მელიტონ და ანდრია ბალანჩივაძეების ქუჩა

მელიტონ და ანდრია ბალანჩივაძეების ქუჩა — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (საბურთალო); ოცდაექვსი მაისის მოედნიდან თამაზ ჭილაძის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 20-იან წლებში. 1938 წლამდე მას ახალშენის III ქუჩა ერქვა, შემდეგ — ბეშთაშენის, 1967 წლიდან — მელიტონ ბალანჩივაძისა. 1992 წელს მელიტონ და ანდრია ბალანჩივაძეების სახელი ეწოდა. ადრე გრძელდებოდა ვიქტორ დოლიძის ქუჩისკენ, 2019 წელს ამ მონაკვეთს თამაზ ჭილაძის სახელი ეწოდა. ↑ ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 27, ISBN 978-99928-20-35-3. ↑ ქალაქ თბილისში, საბურთალოს რაიონში, მელიტონ და ანდრია ბალანჩივაძეების ქუჩის მონაკვეთისთვის მწერლის, დრამატურგის თამაზ ჭილაძის სახელის მინიჭების შესახებ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულო (18 ოქტომბერი, 2019). ციტირების თარიღი: 29 იანვარი, 2024
ნუნისის ღვთისმშობლის ეკლესია

ნუნისის ღვთისმშობლის ტაძარი — IX- X სს. ეკლესია ნუნისში. ტაძარი მრავალჯერ დანგრეულა და გა­ნახლებულა. უკანასკნელად ტაძარი დაანგრია და დაწვა ომარ-ხანმა 1785 წელს, გვიან შემოდგომაზე, ვახანის ციხის აღების შემდეგ. IX ს. 60-იან წლებამდე დანგრეული ტაძრის აღდგენაზე არავის უფიქრია. ტაძარი განახლებულია XI-XIII საუკუ­ნეებში, შემდგომ კიდევ მრავალგზის და ბოლოს 1895 წელს. გიორგი ბოჭორიძემ XIX ს. 30-იან წლებში იმოგზაურა ზემო იმერეთში და მოგ­ვცა ტაძრის აღწერილობა. ეკლესია სამნავიანი უგუმბათო ბაზილიკაა, ზომით 34 (საკურთხევლის კედლამდე), 24X14 არშინი (დაახლ). მას სამხრეთით ჰქონია კარიბჭე და დასავლეთით საქალებო, მათგან მხოლოდ საძირკველიღა მოჩანს. ნაშენია კლდისა, შირიმის ქვისა და კირისაგან. კარი აქვს სამხრეთით და და სავ ლე თით. სარკმელი აღმოსავლეთით 1, სამხრეთით 3, დასავლეთით 2. ჩრდილოეთით 3 თაღი დაბჯენილი აქვს ექვს მსხვილ, ჯვარედინ სვეტზე. სა კურთხეველს გარშემო შემო­რიგებული აქვს საჯდომები (კედლის ძირზე). ეკლესია ძველად გუმბათიანი შენობა უნდა ყოფილიყო, რასაც მოწმობს გვერდის ნა­ვების აღმოსავლეთის ნაწილები, რომლებიც 21/2 არშინით მაღლა არის აწეული. გუმბათის ნაწილი მე-17 არშინის შემდეგ იწყება და მოიცავს 11 არშინს, შემდეგ 6 არშინი საკურთხევლის ნაწილისა არის (17.11.6,34). ეკლესია დანგრეული ყოფილა და განუახ­ლებიათ 1900-იან წლებში. საკურთხევლის ნაწილი მეტად ყოფილა დანგრეული და გა­ნახლების დროს მისი აგებულება თვალსაჩინოდ შეცვლილა. განსაკუთრებით კანკელ­თან, გუმბათის ადგილი სულ ჩამოქცეული ყოფილა, აქ თაღი ხელახლა გადაუყვანიათ (ძველი აგებულების, ვარსკვლავის სახელი თაღი ხელუხლებლად შენახულია სამხრეთ ნავ ში). ეკლესიაში, სამხრეთ-დასავლეთი სვეტის წინ ყოფილა საფლავი უცნობი პირისა, რო­მელსაც სდებია მარმარილოს დაფა წარწერით. დღეს ამ დაფიდან მცირედი ნატეხებიღა არის შენახული. ეკლესიაში არის ქვის ნახეტი მაქსიმალური ზომით 15X21 სმ, ასომთავ­რული წარწერის ნაშთით: წარსა მართ(ე)ბლ(ა)დ ძეთა ჩ(ვ)ენ თა, აღ საზრდ(ე)ლ(ა)დ ჩ(ვ)ენი შ(ე)ნდ(ო)ბ(ა)ს ყ(ო)ფთ ეკლესიის გარშემო არის ოთხკუთხა გალავნის ნანგრევები, ნაშენი ყოფილა კლდე-რი­ყის ქვისა და კირისაგან. უკეთ შენახულია სამხრეთი და აღმოსავლეთი ნაწილები. ეკლესიის დასავლეთ-სამხრეთი კუთხის გასწვრივ, გალავ ნის გარეთ, არის შენობის ნანგრევი. მის მახლობლად არის ორი აკლდამა, რომელსაც ადგილობრივ «ეკვტერს» უწოდებენ. ამ აკლდამებს ჩაქცეული აქვთ დასავლეთი ნაწილი. ისინი თითქმის თაღამდე მიწაში სხედან». ნუნისის ეკლესიიდან რამდენიმე კილომეტრის დაშორებით ტყის სიღრმეში მდებარეობს ადგილი, რომელსაც «ბერების კლდეს» ეძახიან. მის კომპლექსში შედის კლდეში გამოკვეთილი სამი გამოქვაბული, ლეგენდის თანახმად ნუნისის ღვთის­მშობლის ტაძარი ოდითგან საიდუმლო გვირაბით უკავშირდებოდა «ბერების კლდეს». ნუნისის ღვთისმშობლის შობის მამათა მონასტერი
დავიდ არშაკიანი

დავიდ არშაკიანი (სომხ. Դավիթ Արշակյան; დ. 16 აგვისტო, 1994, სანქტ-პეტერბურგი, რუსეთი) — სომეხი ფეხბურთელი. პოზიციით სტრაიკერი. იგი თამაშობს სომხეთის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებში. არშაკიანმა ორიფესიონალური კარიერა დაიწყო 2012 წელს, სომხურ კლუბ მიკაში; იგი სომხეთის საფეხბურთო პრემიერლიგაში 3-ჯერ გამოჩნდა; მისი გუნდი ამ სეზონში 2012-13 წლის სომხეთის სუპერთასს დაეუფლა. 2015 წლის სეზონის დაწყებამდე არსაკიანი ლიტვურ კლუბ ტრაკაიში გადავიდა. მან A ლიგაში 35 თამაში ჩაატარა და 25 გოლი გაიტანა; მათგან 6-ში დუბლი, ხოლო 3-ში ჰეთ-თრიკი გაიფორმა. იგი სეზონის საუკეთესო ბომბარდირს მხოლოდ 3 გოლით ჩამორჩებოდა. ამ სეზონში იგი აგრეთვე გამოჩნდა უეფას ევროპა ლიგის საკვალიფიკაციო ეტაპში 6-ჯერ (6 თამაშში მან გოლი გაიტანა). 2016 წელს მან ტრაკაის 16 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობდა, სადაც 9 გოლი გაიტანა; 28 ივლისს უთენის უთენას წინააღმგედ ჰეთ-თრიკი შეასრულა. არშაკიანმა კლუბ ტრაკაიში სულ 52 თამაში ჩაატარა და 34 გოლი გაიტანა. 2016 წლის 3 აგვისტოს ჩიკაგო ფაირიმ გამოაცხადა, რომ კლუბ ტრაკაისგან დავიდ არშაკიანი შეიძინა; მან აშაკიანს 2 წლიანი კონტრაქტი გაუფორმა (მესამე და მეოთრე სეზონის ოფციით). ჩიკაგო ფაირიში მისი დებიუტი შედგა 2016 წლის 27 აგვისტოს, დი სი იუნაიტედის წინააღმდეგ ჩატარებულ შეხვედრაში; იგი მაიკლ დე ლეის 56-ე წუთზე შეეცვალა; საბოლოოდ თამაში ჩიკაგოს სასარგებლოდ 6:2 დასრულდა. 2017 წლის 18 დეკემბერს არშაკიანი და კლუბი ურთიერთშეთანხმების შედეგად კონტრაქტის შეწყვეტაზე შეთანხმდნენ. 2018 წლის 26 იანვარს დანიურმა კლუბმა ვაილემ გამოაცხადა, რომ მათ თავისუფალი აგენტის სტატუსით არშაკიანი დაიმატეს. მან კონტრაქტი გააფორმა, რომლის მიხედვითაც იგი კლუბში 2020 წლის ზაფხულამდე რჩებოდა. ახალგაზრდობაში არშაკიანი თამაშობდა სომხეთის ეროვნულ 19 და 21 წლამდელთა საფეხბურთო ნაკრებებში. 2016 წლის აგვისტოში იგი მიიწვიეს სომხეთის უფროს გუნდში, 2018 წლის ფიფას მსოფლიო თასის საკვალიფიკაციო ეტაპის პირველი თამაშის წინ. 2016 წლის 4 სექტემბერს შედგა მისი დებიუტი ეროვნულ ნაკრებში, დანიის წინააღმდეგ გამართულ შეხვედრაში. დავიდ არშაკიანი — FootballDatabase.eu დავიდ არშაკიანი — National-Football-Teams.com ↑ 1.0 1.1 1.2 Chicago Fire Acquire Armenian International David Arshakyan. Chicago Fire (August 3, 2016). ციტირების თარიღი: August 28, 2016 ↑ Ten-Man Chicago Fire Fall 6–2 at D.C. United. Chicago Fire (August 27, 2016). ციტირების თარიღი: August 29, 2016 ↑ https://www.chicago-fire.com/post/2017/12/18/chicago-fire-soccer-club-and-forward-david-arshakyan-mutually-terminate-contract ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-01-27. ციტირების თარიღი: 2019-11-07. ↑ Chicago Fire Sign Armenian Striker David Asrshakyan. TheScore (August 24, 2016). ციტირების თარიღი: August 29, 2016 ↑ David Arshakyan: I’ll join Armenian national team on August 29. news.am. ციტირების თარიღი: 4 September 2016.
ლეოპოლდის და მესტილავ როსტროპოვიჩის სახლ-მუზეუმი

ლეოპოლდის და მესტილავ როსტროპოვიჩის სახლ-მუზეუმი — სახელმწიფო მემორიალური მუზეუმი ბაქოში, აზერბაიჯანი. როსტროპოვიჩების მამისა და შვილის სახლ-მუზეუმი შეიქმნა 1998 წელს, შენობაში, სადაც როსტროპოვიჩების ოჯახი ცხოვრობდა ექვსი წლის განმავლობაში - 1925 წლიდან 1931 წლამდე. ლეოპოლდ როსტროპოვიჩი ბაქოში მიიწვიეს 1925 წელს, ორენბურგიდან, აზერბაიჯანელმა კომპოზიტორმა უზიეირ ჰაჯიბეოვმა. ლეოპოლდ როსტროპოვიჩმა მიიღო მიწვევა და მთელი ოჯახი საცხოვრებლად ბაქოში გადავიდა, სადაც მან და მისმა მეუღლემ სწავლება დაიწყეს აზერბაიჯანის სახელმწიფო კონსერვატორიაში. 1927 წლის 27 მარტს, ამ სახლში დაიბადა ცელულოზატორი, პიანისტის და დირიჟორის, მისტილავ როსტროპოვიჩი. ქუჩა, რომელზეც ახლა როსტროპოვიჩის ოჯახი ცხოვრობდა, მათ სახელს ატარებს. მუზეუმი ვიზიტორებისთვის 2002 წელს გაიხსნა. თავად მესტილავ როსტროპოვიჩი მუზეუმის გახსნის ცერემონიალზე იმყოფებოდა მეუღლეს გალინა ვიშნევსკაიასთან და უამრავ სტუმართან. 2002 წელს მუზეუმი გაიხსნა იმ სახლში, სადაც დაიბადა მასტილავა. იგი მოიცავს 2000 – ზე მეტ ნამუშევარს, რომლებიც ცნობილ მუსიკალურ ოჯახს ეხება, მათ შორისაა ფოტო გალერეა და აუდიო კლიპები. მუზეუმი შედგება ოთხი ოთახისა და შესასვლელი დარბაზისგან. დარბაზისა და პირველი ოთახის ექსპოზიცია მემორიალური ხასიათისაა. მუზეუმის ყველა დარბაზი ეძღვნება ლეოპოლდის და მესტილავ როსტროპოვიჩის ცხოვრების ინდივიდუალურ ეტაპებს და შემოქმედებით საქმიანობას. ამჟამად სახლ-მუზეუმის მთავარი კოლექცია 5000-ზე მეტ ექსპონენტს მოიცავს. ექსპონატებს შორისაა მრავალი უნიკალური ნივთი, რომლებიც ადრე როსტროპოვიჩების ოჯახს ეკუთვნოდა. სახლს აქვს ძველი ხალიჩა და ავეჯი XIX საუკუნის ბოლოს - XX საუკუნის დასაწყისით დათარიღებული. გამოფენა ასევე შეიცავს ფოტოსურათებს, წერილებს, ავტოგრაფებს, საკონცერტო ბალიშს, დირიჟორის ჯოხს, ჩანაწერებს, ჯილდოებს და სხვა არტეფაქტებს, რომლებიც დაკავშირებულია გამოჩენილი მუსიკოსების საქმიანობასთან. მუზეუმი მასპინძლობს კლასიკური მუსიკის საღამოებს როსტროპოვიჩის შესანიშნავი ცელულოზის ხსოვნისადმი მიძღვნილს. მუზეუმის შენობის შესასვლელში მემორიალური დაფა დამონტაჟებული. ასევე არსებობს ჩანაწერი როსტროპოვიჩის ერთ–ერთი საყვარელი ნაწარმოების - პიტერ ჩაიკოვსკის მეექვსე სიმფონიის შესახებ. იგი იყო დირიჟორი მოსკოვის კონსერვატორიის გამოსამშვიდობებელ წვეულებაზე 1974 წელს მოსკოვში გამგზავრებამდე. სახლ-მუზეუმში საათია, სწორედ ის საათი გაჩერებული 14:08, როდესაც მაესტრო როსტროპოვიჩი გარდაიცვალა. მუზეუმი მუზეუმი ბაქოში
აიგუნ კაზიმოვა

აიგუნ ალასგარ ქიზი კაზიმოვა (აზერ. Aygün Ələsgər qızı Kazımova; დ. 26 იანვარი, 1971, ბაქო, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანელი მომღერალი, სიმღერებისა და მუსიკების მწერალი, პოპ მუსიკოსი და მსახიობი. იგი ცნობილია აზერბაიჯანში, თურქეთსა და რუსეთში. მას დიდება და აღიარება 2006 და 2007 წლებში ბაქოსა და მოსკოვში ჩატარებულმა კონცერტებმა მოუტანა. 2002-2006 წლებში იყო კონკურსის "აზერბაიჯანის საუკეთესო მოდელის" პრეზიდენტი. მისი სინგლი Hayat Ona Guzel ყველაზე პოპულარული იყო iTunes-ზე (თურქეთი). კაზიმოვამ დაწერა და იმღერა 2012 წლის ფიფას 17-წლამდელ ქალთა მსოფლიო თასის ჰიმნი. მისი დუეტი სნუპ დოგთან, Coffee from Colombia, იყო ჰიტი აზერბაიჯანში, თურქეთში, ჩეხეთის რესპუბლიკაში, კოლუმბიაში, საქართველოსა და რუსეთში. ჩაწერილი აქვს 10 ალბომი. დაიბადა 1971 წლის 26 იანვარს ბაქოში, აზერბაიჯანში. ოჯახში მყოფი 4 ბავშვიდან იგი ყველაზე მცირეწლოვანი იყო. საკუთარი მუსიკალური ნიჭი საშუალო სკოლაში სწავლის პერიოდში გამოავლინა. მუსიკის გარდა, კაზიმოვა გატაცებული იყო ხელბურთით; იგი იყო სკოლის ქალთა ხელბურთელთა ნაკრების კაპიტანი. სპორტი საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ მიატოვა და ჩაირიცხა მარიფის ხელოვნების ტექნიკუმში; 1986 წელს აღნიშნული ტექნიკუმი დატოვა. ამ დროს იგი ახალგაზრდულ ბენდთან (Gaya) მუშაობდა. კაზიმოვას პროფესიონალური სოლო კარიერა დაიწყო 1988 წელს, როდესაც მან პირველი პრიზი მოიპოვა „Baki payizi-88“ (ბაქო შემოდგომა-88) მუსიკალურ კონკურსში. 1989 წელს მან იურმალას მუსიკალურ კონკურსში ჯილდო მოიპოვა, ხოლო 1992 წელს ჯილდო მიიღო მუსიკალურ კონკურს აზიის ხმაში (აზახეთის რესპუბლიკაში). საკუთარი პირველი ალბომი 1997 წელს გამოუშვა. აუგინ კაზიმოვა დიდი ხნის მეგობრობის შემდეგ ცოლად გაჰყვა იბრაჰიმ იბრაჰიმოვს. 1990 წელს შეეძინათ ქალიშვილი სახელად ილგარა. იბრაჰიმოვი და კაზიმოვა ერმანეთს 1991 წელს დაშორდნენ. 1994 წელს კაზიმოვა დაქორწინდა რზა გულიევზე (აზერბაიჯანის პარლამენტის ყოფილი სპიკერისა და ოპოზიციის ამჟამინდელი წევრის, რასულ გულიევის ძმისშვილი), რომელსაც 1996 წელს, გულიევის დაკავების შემდეგ, იძულებით გაშორდა. 2005-2010 წლებში ურთიერთობა ჰქონდა მომღერალ ნამიგ გარაჩუხურლუსთან. [წყარო არ არის მითითებული 1174 დღე] აიგუნ კაზიმოვა Facebook-ზე ↑ Discogs — 2000. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q504063"></a> ↑ 2.0 2.1 Aygun Kazimova: Biography. Kazimova's Official Fan Club Aygunfans.ws ↑ Dedim ki, Izim Qala დაარქივებული July 12, 2007, საიტზე Wayback Machine. . Aysel Magazine. January 2006
ჯორჯ ბალანჩინის ქუჩა

ჯორჯ ბალანჩინის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, საბურთალოს რაიონში (დიღომი); გიორგი მინდელის ხიდიდან დავით აღმაშენებლის ხეივნამდე. ქუჩას ჯორჯ ბალანჩინის სახელი ეწოდა 2005 წელს. ქუჩაზეა ამერიკის შეერთებული შტატების საელჩო. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 27, ISBN 978-99928-20-35-3.
მამედ საიდ ორდუბადის სახლ-მუზეუმი

მამედ საიდ ორდუბადის სახლ-მუზეუმი — ცნობილი აზერბაიჯანელი მწერლის მამამიდ საიდ ორდუბადი სახლ-მუზეუმი სადაც 1938 წლიდან 1950 წლამდე. აღნიშნული მუზეუმი მდებარეობს ბაქოში. ამჟამად მუზეუმს მართავს კულტურის სამინისტრო. 2006 წელს მუზეუმი დაიხურა რეკონსტრუქციისთვის. 2009 წელს, მუზეუმის შექმნის 30 წლის იუბილესთან დაკავშირებით, დაიწყო ექსპოზიციის შერჩევა მუზეუმისთვის. მუზეუმის კოლექცია შეიცავს დაახლოებით 2000 ექსპონატს. მათგან 300 გამოფენილია მუზეუმში. ექსპოზიცია მდებარეობს ორ ოთახში, საერთო ფართი 60 მეტრ კვადრატი. პირველი ოთახი იყო ნახატების, ფოტოების, ფერწერული ტილოების, ზეთოვანი საღებავებით შესრულებული ნამუშევრებისა და წიგნების. მუზეუმში დაცულია, მათ შორის საყოფაცხოვრებო ნივთები, ავეჯი, ასევე ცნობილი ისტორიული რომანები. ოთახის ზოგადი ხედი იგივე დარჩა, როგორც მწერლის ცხოვრების ბოლო პერიოდში იყო. თავად მწერალი ცხოვრობდა შენობის მეორე ოთახში. ეს ოთახი ასახავს ორდუბადის მუშაობას. მუზეუმის დამთვალიერებელს ასევე შეუძლია გაეცნოს იმ სახლის განლაგებას, სადაც მწერალი ნახჩივანში დაიბადა. კულტურული და საგანმანათლებლო დაწესებულებების გარდა, მუზეუმში ასევე იკვლევენ მ. ორდუბადის კულტურულ მემკვიდრეობას. მწერლის ბავშვობა არც თუ ისე ადვილი იყო. შვიდი წლის ასაკში მან დაკარგა მამა და სამსახური მიიღო ქარხანაში, მძიმე შრომა გადაიტანა მადრილაში სწავლის დროს. სინამდვილეში, მისი სახელი იყო მუჰამედი, მაგრამ იგი არასოდეს წერდა თავისი ნამდვილი სახელით, ამჯობინებდა ლიტერატურული ფსევდონიმის - საიდის გამოყენება, რაც არაბულად ნიშნავს "ბედნიერ". ამ არჩევანში კონცენტრირებული იყო პოეტის დიდი სურვილი, რომელიც გაიზარდა დეპრესიასა და სურვილში, უბრალო ადამიანური ბედნიერებისკენ მისწრაფვაში. სახლში ყველაზე დიდ ღირებულებას ექსპონატებიდან წარმოადგენს მაგიდა, სადაც მან შექმნა თავისი ყველაზე ცნობილი ნამუშევრები: "ხმალი და კალამი". ასევე აღსანიშნავია, რომ ორდუბადს ძალიან უყვარდა ჩაი და მუშაობის დროს, ყოველთვის ჭიქა იდგა მის გვერდით. დღესაც მაგიდაზე განთავსებულია ჭიქა, რომლითაც ბოლო პერიოდში სვამდა ჩაის მწერალი. კედელზე შეგიძლიათ ნახოთ მემედ საიდ ორდუბადის პორტრეტი, რომელიც მხატვრის ალტაი ჰაჯიევის ავტორობით შეიქმნა. მან ეს გადასცა მუზეუმს საჩუქრად, მუზეუმის გახსნის დღეს. ამ სურათის ქვემოთ არის დივანი, სადაც ისვენებდა ხოლმე დასვენების დროს მწერალი. მუზეუმში ასევე არის ბეკერის ფორტეპიანო, რომელზეც პოეტი და მეგობრები ხშირად მღეროდნენ სიმღერებს, მათ შორისაა მისი საყვარელი სიმღერა "Gülərəm gülsən", მისაღები ოთახის კედლებზე განთავსებულია შავი და თეთრი ფოტომასალა, რომელიც ასახავს მამედ საიდ ორდუბადის ცხოვრებისეულ ეტაპებს. ასევე აქ შეგიძლიათ იხილოთ მისი მეუღლის ტაისია ვასილიევას ფოტოებიც კი. აღნიშნულ მუზეუმში ბოლო პერიოდში არაერთი მნიშვნელოვანი გამოფენა გაიმართა, რომელიც უკავშირდება ორდუბადს. ორდუბადი
ბანაკის დასახლება

ბანაკის დასახლება — დასახლება თბილისში, ისნის რაიონში; დასახლება ავლაბარსა და საბარგოს დასახლებას შორის. მეფის რუსეთის დროს აქ განთავსებული იყო სამხედრო ბანაკები. ბანაკის დასახლების I ქუჩა, მელაანის VI შესახვევიდან ხევამდე. ბანაკის დასახლების II ქუჩა, მელაანის VI შესახვევიდან მელაანის V შესახვევამდე. ბანაკის დასახლების III ქუჩა, მელაანის V შესახვევიდან ხევამდე. ბანაკის დასახლების I შესახვევი, დასაწყისი მელაანის VI შესახვევიდან. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 27-28, ISBN 978-99928-20-35-3.
მარკ არიანი

მარკ მარკარიანი, ცნობილი როგორც მარკ არიანი (სომხ. Մարկ Արյան; დ. 14 ნოემბერი, 1926, ვალენსია, საფრანგეთი — გ. 30 ნოემბერი, 1985, ოჰაინი, ბელგია) — ფრანგი-ბელგიელი, წარმოშობით სომეხი მომღერალი, მუსიკებისა და მელოდიების მწერალი, აგრეთვე ჩანაწერების პროდიუსერი. საფრანგეთის მოქალაქე დაბადებიდან იყო, ხოლო ბელგიის მოქალაქეობა ხანგრძლივი ცხოვრების შედეგად შეიძინა. მარკ არიანი დაიბადა 1926 წლის 14 ნოემბერს ლიბანელი სომეხი მშობლების ოჯახში, რომლებიც თურქეთიდან, მალატიიდან იყვნენ ჩამოსული. იგი მუსიკასა და ფორტეპიანოს ვალენსიაში სწავლობდა; ამ პერიოდშივე დაიწყო საკუთარი სიმღერების წერა. 1957 წელს დატოვა ვალენსია, რადგან პარიზში უკეთესი მუსიკალური შესძლებლობები არსებობდა. 1963 წელს გაემგზავრა ბელგიაში. შემდეგ მარკ არიანმა ბელგიაში დასახლება გადაწყვიტა; იგი ჯერ ვატერლოში, ხოლო შემდგომ ოჰაინში ცხოვრობდა. ადგილობრივი წარმატების წლების შემდეგ (1964-1965), 1966-1969 წლები საერთაშორისო მასშტაბით მისთვის ყველაზე აყვავებული პირიოდი აღმოჩნდა. მარკ არიანი დიდი პოპულარობით სარგებლობდა შუა აღმოსავლეთში, განსაკუთრებით ლიბანსა და სირიაში, სადაც რამდენიმე სიმღერას სომხურ ენაზე მღეროდა; იგი პოპულარული იყო აღმოსავლეთ ევროპასა და ლათინურ ამერიკაშიც. დაიბადა 1926 წელს, ეთნიკურად სომეხ ოჯახში; იგი შვიდი შვილიდან მესამე იყო. მას უცხო ენებისადმი კარგი დამოკიდებულება გააჩნდა: შეეძლო რამდენიმე ენაზე საუბარი (9-მდე ენა). მისი სიყვარული მუსიკისადმი ძალიან ადრეულ ასაკში გამოჩნდა. თავდაპირველად იგი მამას ბიზნესში ეხმარებოდა: შუა აღმოსავლურ საკვებს ყიდდა. სუ რაღაც 18 წლის ასაკში, იგი ძალიან ავად გახდა, მამის ბიზნესი მიატოვა და სრულიად მუსიკაზე კონცენტრირდა; განსაკუთრებული წარმატება ბელგიაში გადასვლის შემდეგ ჰპოვა. მარკ არიანი გარდაიცვალა 1985 წლის 30 ნოემბერს, ბელგიაში. გარდაცვლისას იგი სულ რაღაც 59 წლის იყო. დაწერილი აქვს 200-ზე მეტი მუსიკა. გაუგებრობა იყო მისი დაბადების თარიღზე:ფიქრობდნენ რომ იგი 1935 წელს დაიბადა, თუმცა საფლავის ქვაზე დაბადების თარიღად 1926 წელი აწერია. მისი საუკეთესო სიმღერები 1974 წელს ორმაგ CD კოლექციაში გამოვიდა და კვლავ გაყიდვების ტოპ ათეულში მოხვდა. The site Didierpassion ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 2.2 Fichier des personnes décédées <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q80900474"></a> ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a>