laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
შინდისის იარაღის საწყობი

შინდისის იარაღის საწყობი — ისტორიული ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ შინდისში. 1905 წელს ნოემბერში სოფელში პოლიციამ აღმოაჩინა რევოლუციონერების იარაღის საწყობი. ამის გამო შინდისში და მეზობელ სოფლებში (ფხვენისში, ნიქოზში და სხვ.) ჩააყენეს ჯარი. ვანიშვილი შ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 118.
ზღვარზე

ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. სამოქალაქო ომის პირას მყოფ ქალაქში მცხოვრები ახალგაზრდა კაცი ცდილობს დარჩეს ნეიტრალური. მისი მცდელობა მარცხით მთავრდება. მარიკა გიორგობიანი ნინო ბრეგვაძე გიორგი ნაკაშიძე ლიკა გუნცაძე ↑ ეროვნული ფილმოგრაფია ზღვარზე — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
დაჰნა (ყუბის რაიონი)

დაჰნა (აზერ. Dəhnə) — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში. 2009 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 422 კაცი. დაჰნა GEOnet სახელების სერვერზე Azərbaycan Respublikası Quba Rayon İcra Hakimiyyəti ↑ Azərbaycan Respublikası Əhalisinin Siyahıyaalınması. Azərbaycan Respublikasının Dövlət Statistika Komitəsi. Bakı-2010. Səh. 629
წედისის ნასოფლარი

წედისის ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ წედისში, საავტომობილო გზის პირას, წისქვილის მახლობლად. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ნასოფლარზე იპოვება უხეშკეციანი თიხის ჭურჭლის ნამტვრევები, წითლად გამომწვარი დიდი ზომის ქვევრის ფრაგმენტები. შემორჩენილია ნასახლართა ბუდეები, რიყის ქვით ნაგები შენობების საძირკვლის ნაშთები. ბერაძე ე., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 121.
ზღვარი (ფილმი)

ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ომს საშინელი ნგრევა, მსხვერპლი და სხვა უბედურებები მოსდევს. მაგრამ ყველაზე დიდი უდებურებაა, როცა ომის შემდეგ ხალხი ადამიანურ სახეს კარგავს. ↑ ეროვნული ფილმოგრაფია
გორის საცხოვრებელი სახლი (ე. ნინოშვილის 3)

გორის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ქალაქ გორში, ე. ნინოშვილის ქ. 3. აგებულია 1900 წელს ხურო-ხელოსანი გიგა ქორქაძის მიერ. სახლი ი. კახნიაშვილისაა. საცხოვრებელი სახლი (14,7X11,9 მ) აგურითაა ნაშენი, სარდაფის კედლები — აგურითა და რიყის ქვით. შესასვლელი ნინოშვილის ქუჩიდანაა. ზედა სართულზე, შუაში გრძელი კორიდორია, რომლის ორივე მხარეს სიმეტრიულად განლაგებულია ორ-ორი ოთახი. გამოირჩევა ქუჩის ფასადი. ამ ფასადზე კუთხეებში და სარკმლებს შორის პილასტრებია. სარკმლები ლილვებითაა მოჩარჩოებული და დასრულებულია სწორკუთხა ან თაღოვანი ფრონტონით. ასევეა შემკული შესასვლელი კარიც. ხის მასიური კარის ფრთების თაღოვანი ღიობები დაფარულია რკინის ცხაურით. პარაპეტის ზედა ნაწილს აგურის კბილანებიანი ლავგარდანი გასდევს. სახლს ეზოს მხარეს აქვს აივანი, რომელსაც მოგვიანებით დამატებითი სათავსები მიაშენეს. სარდაფი ძირითადად სახლის გეგმას იმეორებს. სარდაფში ჩასასვლელი ეზოდანაა, სარდაფის კუთხის სათავსში — ქუჩის მხრიდან. მახარობლიშვილი დ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 41.
შორაპნის მემორიალური ორთქლმავალი

შორაპნის მემორიალური ორთქლმავალი — კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის დაბა შორაპანში. ფოთი-შორაპნის დამაკავშირებელი სარკინიგზო მაგისტრალზე პირველმა ორთქლმავალმა 1871 წელს გაიარა. ეს იყო ვიწრო ლიანდაგიანი „ბონეფონდის“ ფირმის ორთქლმავალი. სწორედ ამ ორთქლმავლის ანალოგი დგას დაბა შორაპანში ვ. ბატონიშვილისა და ჭიათურის ქუჩათა კვეთაზე, რომელსაც დღესდღეობით მემორიალური დანიშნულება გააჩნია. 2014 წლის 28 თებერვალს, საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოს გენერალური დირექტორის ბრძანებით მიენიჭა უძრავი ძეგლის სტატუსი.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 16103 ↑ საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოს გენერალური დირექტორის ბრძანება № 2/241, 2014 წლის 28 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურული მემკვიდრეობის თვალსაზრისით ღირებული ობიექტებისათვის კულტურული მემკვიდრეობის უძრავი ძეგლის სტატუსის მინიჭების თაობაზე
გორის საცხოვრებელი სახლი (ვ. კახნიაშვილის 24)

გორის საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი ქალაქ გორში, ვ. კახნიაშვილის 24-სა და ჟ. შარტავას ქუჩების გადაკვეთაზე, აგებულია XIX საუკუნეში. საცხოვრებელი სახლი (15,3×9 მ) ერთსართულიანია, ნაშენია აგურით, სარდაფი — აგურითა და რიყის ქვით. სახლს თავდაპირველად ორი საცხოვრებელი ოთახი და ორივე ქუჩსკენ გახსნილი სავაჭრო დუქანი ჰქონდა. ამჟამად ეს სათავსი გადაკეთებულია საცხოვრებელ ოთახად. ოთახებს შორის კორიდორია. მთავარი შესასვლელი კახნიაშვილის ქუჩიდანაა, მეორე — ოსტროვსკის ქუჩიდან, აივნიდან. სახლის კუთხე გზაჯვარედინის მხარეს წაკვეთილია და აქ სარდაფში ჩასასვლელი თაღოვანი კარია გაჭრილი. სარდაფში, საცხოვრებელი ოთახების ქვეშ, ორი დიდი სათავსი. სარდაფის კედლებში თაროებიანი თაღოვანი და სწორკუთხა თახჩებია. კახნიაშვილის ქუჩის მხარეს, ფასადზე, კარ-სარკმლებია მოჩარჩოებულია აგურის წყობით. სარკმლების ქვემოთ სწორკუთხა შეღრმავებებია. სახურავი ორფერდაა, გადახურულია კრამიტით. მახარობლიშვილი დ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 41.
გორის ძველი ხიდი

ძველი ხიდი — ხიდი საქართველოს ქალაქ გორში. გადებულია მდინარე მტკვარზე. აიგო 1908 წელს საერობო სახსრებით (125 ათასი მანეთი) ინჟინერ ა. გ. როტინოვის მიერ. ხიდი რკინაბეტონისაა, სამმალიანი (მალების სიგრძე 41-50 მ), გენებეკის სისტემისა. ორივე ნაპირზე არქიტექტურულად მოწესრიგებული სანაპირო იყო. ხიდის თავში, მდინარე მტკვრის მარცხენა ნაპირზე, განათების ჰილონებზე დამაგრებულია ლითონის სხმული სამშენებლო სამახსოვრო დაფები (დაზიანებულია) რუსული წარწერით. ითვლება საქართველოში პირველ რკინაბეტონის ხიდად. 2021 წლის ბოლოს ხიდის რეაბილიტაციისა და მისთვის პირვანდელი სახის დაბრუნებისთვის დაიწყო პროექტის მოსამზადებელი სამუშაოები (საერთო ბიუჯეტი — 1,3 მლნ. ლარი). ↑ 1.0 1.1 „გორში ძველი ხიდის რეაბილიტაციის მიზნით 1,3 მლნ ლარი გამოიყო“. საინფორმაციო ცენტრი „შიდა ქართლი“. ციტირების თარიღი: 9 დეკემბერი, 2021. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ კინწურაშვილი ს., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 42-43.
ზღვის ბილიკი

ზღვის ბილიკი — ქართული ფილმი. გადაღებულია იუზა ყაჭეიშვილის მოთხრობის — „ზღვის ლომის“ მიხედვით. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმი თაობათა შორის ურთიერთობის მარადიულ პრობლემებს ეხება და გვაცნობს მეზღვაურს, რომელიც ზღვის მიმართ სიყვარულის ჟინს სანაპიროზე სეირნობით იკლავს. მაგრამ ერთხელ ცდუნებას ვეღარ გაუძლებს და ახალგაზრდებთან ერთად გადაეშვება წყალში. მხიარული შეჯიბრი სტიქიასთან თავგანწირულ ბრძოლად გადაიქცევა და ჩვენ ვხვდებით რომ ესაა ბრძოლა რისკით აღსავსე, მოუთოკავ სიჭაბუკესა და გამოცდილებით დაბრძენებულ სიდინჯეს შორის. სერგო ზაქარიაძე (მოხუცი მეზღვაური) რუსუდან ფარემუზაშვილი (მარინე) მერაბ თავაძე (დათო) ირაკლი ქოქრაშვილი (მძღოლი) ნოდარ ფირანიშვილი (შალვა) რ. კანდელაკი (კოტე) რევაზ ჯანაშვილი (ბიძინა) მ. კაპანაძე (მალხაზი) ჯ. ზაქარიაძე (ჯემალი) ი. ბერძენიშვილი (ზურაბი) ნათელა პეტროვა (ნათელა) ნ. მაჩაიძე ლალი ართილაყვა ↑ ეროვნული ფილმოგრაფია ზღვის ბილიკი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
დალაქლი (ყუბის რაიონი)

დალაქლი (აზერ. Dəlləkli) — სოფელი აზერბაიჯანში ყუბა-ხაჩმაზის რეგიონის ყუბის რაიონში. 1992 წლის 29 დეკემბრამდე სოფელს პეტროპავლოვკა ერქვა.. პეტროპავლოვკა მას შემდეგ ეწოდა, რაც XIX საუკუნის პირველ ნახევარში რუსეთის მეფის პოლიტიკის შედეგად ცენტრალური პროვინციიდან რუსული ოჯახები დასახლდნენ. 2009 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1002 კაცი. Azərbaycan Respublikası Quba Rayon İcra Hakimiyyəti ↑ Azərbaycan Respublikasının bəzi yaşayış məntəqələrinin tarixi adlarının bərpası və dəqiqləşdirilməsi haqqında Azərbaycan Respublikası Milli Məclisinin 29 dekabr 1992-ci il tarixli, 428 saylı qərarı az. e-qanun.az. e-qanun.az. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-06-07. ციტირების თარიღი: 2014-10-11. ↑ Azərbaycan Respublikası Əhalisinin Siyahıyaalınması. Azərbaycan Respublikasının Dövlət Statistika Komitəsi. Bakı-2010. Səh. 629
არბოს საცხოვრებელი სახლი

არბოს საცხოვრებელი სახლი — არქიტექტურული ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ არბოში, წმ. გიორგის ეკლესიის ჩრდილოეთით, აგებულია XX საუკუნის დასაწყისში არქიტექორ სიმონ კლდიაშვილის მიერ სახლი ი. მიქარაშვილს ეკუთვნოდა. საცხოვრებელი სახლი (17,4X16,6 მ) ორსართულიანია, ნაგებია აგურით. დაზიანებულია: ჩამონგრეულია ზედა სართულის ჩრდილოეთის აივანი, ქვედა სართულის აივნის მნიშვნელოვანი ნაწილი; სამხრეთის აივნების ჭვირულორნამენტიანი მოაჯირები შეცვლილია მთლიანი ხის მოაჯირით; დაზიანებულია სახლის სახურავიც. შესასვლელი სამხრეთიდანაა, პირველი სართულის აივნიდან. აივანს შუაში ქვის კიბე აქვს პირველ სართულზე 6 მომიჯნავე ოთახია — 3 სამხრეთით, 3 ჩრდილოეთით. ჩრდილოეთით მთელ სიგრძეზე საცხოვრებელ სახლს ხის ღია აივანი ჰქონდა მიშენებული. მეორე სართულზე ასასვლელი ამ აივნიდან იყო. მეორე სართული, პირველთან შედარებით, ვიწროა. აქ ორი თითქმის თანაბარი ოთახია, რომლებიც ერთმანეთთან დაკავშირებულია განიერი კარით. სახლს აქვს სარდაფი რომელშიც წვრილად მხარის მარანია საწნახლითა და ქვევრებით. მარნის კედლებში თაღოვანი და სწორკუთხა ღრმა ნიშებია. სარდაფის სამხრეთ ნაწილიც სამეურნეო დანიშნულებისაა. სარდაფში ჩასასვლელი საცხოვრებელი სახლი ჩრდილოეთ ნაწილშია. სახლის ფასადებიდან გამორჩეულია სამხრეთის ფასადი. მისი ქვედა ნაწილი განიერია, მეორე სართულზე გადასვლა ხდება პირველი სართულის ცალფერდა სახურავებით. მეორე სართულის სახურავი ორფერდაა.ფასადზე სართულები ერთმანეთისგან გამოყოფილია ორსაფეხურიანი სარტყელით. მარსაგიშვილი გ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 44.
ახალდაბის ნასოფლარი

ახალდაბის ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახალდაბის ცენტრში, ადგილ მღვდლის სახლთან. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. აღმოჩნდა შენობების საძირკვლების გამოჭრისა და საკარმიდამო ნაკვეთების მოწყობის დროს.ნასოფლარზე გამოვლინდა წითლად გამომწვარი უხეშკეციანი თიხის ჭურჭლის ნამტვრევები, დიდი ქვევრის ფრაგმენტები, შენობების საძირკვლის ნაშთები, რომლებიც ნაგებია რიყის ქვით. ნუცუბიძე ა., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 47.
ახალდაბის სამარხი

ახალდაბის სამარხი — არქეოლოგიური ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახალდაბაში, ადგილ ვირიტაფაზე. თარიღდება გვიანდელი ბრინჯაოს ხანით. გამოვლინდა და განადგურდა მოქალაქე გ. ქებაძის სახლის საძირკვლის გაჭრის დროს. გადმოცემით სამარხში მიცვალებული ესვენა ფეხმოკეცილი, თავით ჩრდილო-დასავლეთისაკენ. სამარხში აღმოჩნდა შავად გამომწვარი სხვადასხვა ზომის რამდენიმე თიხის ჭურჭელიც, შავადვე გამომწვარი, უხეხშეციანი თიხის ჭურჭლის ნამტვრევები. ნუცუბიძე ა., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 47.
ანასტასია ერისთავ-ხოშტარიას სახლ-მუზეუმი

ანასტასია ერისთავ-ხოშტარიას სახლ-მუზეუმი — არქიტექტურული ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ დიდი მეჯვრისხევის ცენტრში. გორის ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმის ფილიალი. აშენებულია XIX საუკუნეში. ამჟამად აქ მოთავსებულია საჯარო სკოლა. სკოლის ერთი ოთახი დათმობილი აქვს მუზეუმს, სადაც გამოფენილია ქართული მწერლისა და საზოგადო მოღვაწის ანასტასია ერისთავ-ხოშტარიას (1869-1951 წწ.) ცხოვრებისა და მოღვაწეობის ამსახველი ფოტომასალა. ბერძენიშვილი ც., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 63.
ბნავისის ნასახლარი და ქვაყუთი

ბნავისის ნასახლარი და ქვაყუთი — არქეოლოგიური ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბნავისის ცენტრში, კ. პავლიაშვილის სახლის უკან, ვიწრო ტერასაზე. აღმოჩნდა 1960 წელს შემთხვევით, მიწის დამუშავების დროს. თარიღდება გვიანდელი ბრინჯაოს ხანით. ნასახლარზე გამოვლინდა ნაცრისა და დამწვარი მიწის ფენა ნაცრისფრად და აგურის ფრად გამომწვარი კერამიკული ჭურჭლის ორნამენტიანი ფრაგმენტები და ქვაყუთი, რომელიც შედგენილი იყო დიდი ზომის ფილა ქვებისაგან და ყუთში აღმოჩნდა უხეშად გამომწვარი თიხის კეცი ან რამდენიმე თიხის ჭურჭელი ბრინჯაოს გოლები და სხვა მასალა დაცულია გორის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში გვენეტაძე ჯ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 49.
ზღვის დონიდან...

ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. მთებისაკენ მიმავალ მატარებელში გოგოსა და ბიჭს შორის რაღაც გრძნობები ჩნდება. ბიჭის საიდუმლოებით მოცული სასიყვარულო თამაშების შემდეგ გოგოს მის მიმართ დამოკიდებულება ეცვლება. ანა თალაკვაძე ავთო მაკარაშვილი ზღვის დონიდან... — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ ეროვნული ფილმოგრაფია
ზღვის მაშვრალნი

ზღვის მაშვრალნი — ედმონ სეშანისა და გიზო გაბესკირიას 1986 წლის ფილმი. გადაღებულია ვიქტორ ჰიუგოს რომანის მიხედვით. ფილმის ძირითადი თემა ახალგაზრდების ჟილიატისა და დერუშეტის უანგარო, თავგანწირული სიყვარულია, რომელიც მათ გაუმართლებელ თავდადებულ ქმედებებისაკენ უბიძგებს; ბოროტება კი, რომელიც განუწყვეტლად ეღობება მათ სიყვარულს გზაზე, ძნელი დასათრგუნია, შედეგები კი ყოვლად დრამატული. ჟულიენ გიომარი ორტენ რეკუენი მარიტ ტერეზ რიოლენი ჟორჟ ვილსონი ნოდარ მგალობლიშვილი ნუგზარ ყურაშვილი რეჯენ მიტროვიცა გურამ ლორთქიფანიძე (ტანგრეი) ლორანს რაგონი იმედა კახიანი (მეწისქვილე) რომენ ასონგბა მადლენ მარი მარიო პილარი ნათია გოგოჭური გივი თოხაძე იური ცანავა მარინა ხუხუნაშვილი ნინო საკანდელიძე ჰასან მეგრელიძე კონსტანტინე პატარაია ლია აბულაძე ზვიად ემირიძე მანუჩარ შერვაშიძე ნოდარ იაკობიძე იაკობ ჭელიძე გიორგი ახვლედიანი ვ. პოტაპოვა ნ. წერეთელი ლუიზა ჯიბლაძე ბ. კუპრაშვილი ლ. ღოღობერიძე ნინო მჟავანაძე ს. თურმანიძე ა. კაჭარავა ბ. მჟავანაძე „ზღვის მაშვრალნი“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
მამაცაშვილის სახლი

მამაცაშვილის სახლი — ისტორიული ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ დიდ ხურვალეთში. ამჟამად საცხოვრებელი სახლია. 1905 წლის 15 აგვისტოს მამაცაშვილის სახლს ალყა შემოარტყეს წითელრაზმელებმა და შეეცადნენ განეიარაღებინათ იქ დამალული შავრაზმელები. შეტაკების დროს მოკლეს ერთ-ერთი წითელრაზმელი. შავრაზმელებმა გაქცევით უშველეს თავს. კახაძე კ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 64.
ვარიანის ნასოფლარი

ვარიანის ნასოფლარი — არქეოლოგიური ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ვარიანის ჩრდილო-აღმოსავლეთით 1 კმ-ზე, ადგილ წყაროსთავებში. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ნასოფლარზე შემორჩენილია რამდენიმე სახლის ნანგრევი. საძირკვლის ნაშთები ნაგებია რიყის ქვით.გვიანდელი ფეოდალური ხანისათვის დამახასიათებელი წითლად გამომწვარი თიხის უხეშკეციანი ჭურჭლის ნამტვრევები, დიდი პოვრები და სხვა. გადმოცემით, მოსახლეობა აქედან ლეკთა შემოსევის დროს (XVIII ს.) აყრილა. XIX საუკუნის II ნახევარში ამ ადგილებშიდასახლდნენ რაჭიდან წამოსული კერესელიძეები, რომლებიც შემდეგ სოფელ ვარიანში გადავიდნენ საცხოვრებლად. ნუცუბიძე ა., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 66.
ზარდიანთკარის ნამოსახლარი

ზარდიანთკარის ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზარდიანთკარის ჩრდილოეთით 0,3 კმ-ზე, განმხოლოებულ გორაზე. თარიღდება გვიანდელი ბრინჯაოს-ადრეული რკინის ხანით. გორა დაყოფილია სამ ტერასად. იპოვება თიხის ჭურჭლის ნატეხები. ჯინჯიხაშვილი გ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 67.
ზღვის მგელი (ფილმი)

ზღვის მგელი — 1972 წლის ფილმი. რეჟისორი - რევაზ ჭარხალაშვილი. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ეს არის ამბავი გლეხისა, რომელსაც მუდამდღე ყანაში შრომა ძლიერ მობეზრებია, ოჯახს გაქცევია და ზვისპირა ქალაქში ჩასულს თავი გამოცდილ მეზღვაურად გაუსაღებია, მაგრამ როდესაც საქმე საქმეზე მიდგარა, აღმოჩენილა,რომ "ზღვის მგელს" ცურვაც კი არ სცოდნია და დახრჩობას ძლივს გადაურჩენიათ. ლია ელიავა (მარიამი) ჯემალ ღაღანიძე (არსენა) დოდო აბაშიძე (ვახტანგი–რეჟისორი) გიორგი თოლორდავა (შოთა–სურათის დირექტორი) ო. ჩხეიძე (ოპერატორი), შოთა გაბელაია (რეჟისორის ასისტენტი) ოთარ ზაუტაშვილი (კაკო–მძღოლი) ნინო საკანდელიძე (მხატვარი) მანუჩარ შერვაშიძე (ადმინისტრატორი) ნ. ღაღანიძე ვლადიმერ ცინცაძე ლევან სოხაშვილი ი. ბარნაბიშვილი ვ. ვორონოვი გ. გიგოლაშვილი ამირან ტაკიძე იუსუფ ზოიძე ო. ჩხეიძე კ. ჩიტაძე ო. კანკია ↑ ეროვნული ფილმოგრაფია ზღვის მგელი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
შოთა აბასაშვილი

შოთა გიორგის ძე აბასაშვილი (დ. 1922, ხაშური) — საქართველოს სსრ-ის VI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი კომკავშირის № 10 სარჩევნო ოლქიდან. სკკპ წევრი 1948 წლიდან. დიდი სამამულო ომის პერიოდში იმყოფებოდა საბჭოთა არმიის რიგებში. არმიიდან დემობილიზაციის შემდეგ, 1946 წელს იწყებს მუშაობას ამიერკავკასიის რკინიგზის ტრანსპორტზე სადგურ ხაშურის დისპეჩერის თანამდებობაზე. 1948 წლიდან იყო მემანქანის თანაშემწე ხაშურის საელმავლო დეპოში, 1953 წლიდან მუშაობდა მემანქანედ თბილისის ელდეპოში. დიდი სამამულო ომის დროს გამოჩენილი გმირობისა და მამაცობისთვის დაჯილდოვებულია „წითელი დროშის“, „წითელი ვარსკვლავის“ ორდენებით, დიდების II და III ხარისხის ორდენით და მედლით. საქართველოს სსრ-ის VI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატების სია ↑ 1.0 1.1 1.2 აბასაშვილი შოთა გიორგის ძე (doc ). საქართველოს პარლამენტი. ციტირების თარიღი: 23 იანვარი, 2021
ზეღდულეთი (ნასოფლარი)

ზეღდულეთი — არქეოლოგიური ძეგლი მდებარეობს გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზეღდულეთის ჩრდილოეთით. თარიღდება ფეოდალური ხანით. ნასოფლარზე გამოვლინდა ნასახლართა ბუდეები, თონეები, ქვევრები და თიხის ჭურჭლის ფრაგმენტები. კვიტაიშვილი რ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 72.
ზღვის შვილები

ზღვის შვილები — ქართული ფილმი. გადაღებულია გ. ხუხაშვილის ამავე სახელწოდების პიესის მიხედვით. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმში ადამიანთა ურთიერთობის ზნეობრივი პრობლემებია წამოჭრილი მრავალი წლის წინ დაშვებული ზნეობრივი კომპრომისი მძიმე ტვირთად აწევს ძველ მეზღვაურს, ომის დროს ჩაძირული გემის ერთადერთ გადარჩენილ წევრს. იგი იხსენებს წარსულს, თავის შეცდომებით სავსე ფუქსავატ ცხოვრებას და დანაშაულს, რაც დაღუპული გემის კაპიტნის წინაშე აქვს ჩადენილი. კოტე დაუშვილი (ბოცო) ირაკლი უჩანეიშვილი (ვახტანგ ნიჟარაძე) ოთარ კობერიძე (გურამი) ლია ელიავა (ლეილა) ნოდარ მგალობლიშვილი(ნოდარი) მანანა ეგაძე (მზია) დოდო აბაშიძე (გოჩა) ვახტანგ ნინუა (ქარჩავა) როდამ ჭელიძე (ელგუჯა) ლია კაპანაძე (ეთერი) ალექსანდრე კუპრაშვილი (ივანე) ეროვნული ფილმოგრაფია
თინა იოსებიძის სახლი

თინა იოსებიძის სახლი — ისტორიული ძეგლი დგას გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ თორტიზის ცენტრში, სახლი ქვითკირისაა, ერთსართულიანი. მეორე მსოფლიო ომის (1938-1945 წწ.) მონაწილე გმირი ქალი თინა იოსებიძე ამ სახლში ცხოვრობდა 1920-1941 წლებში. ჯამბურია ზ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 73.
ხარის გორა

ხარის გორა — ყორღანულ სამაროვანთა კომპლექსი, არქეოლოგიური ძეგლი გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ტყვიავის საჯარო სკოლის დასავლეთით, ყოფილი ზოლოტნიცკის მამულში, ე. წ. ხარის გორაზე, მდინარე პატარა ლიახვის მარჯვენა ნაპირზე. თარიღდება ადრინდელი ბრინჯაოს ხანით, ძვ.წ. 2500 წლით. კომპლექსი შეისწავლა გორის ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმის 1938-1940 წწ. არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი ს. მაკალათია). გაითხარა 3 ყორღანული სამარხი. ყველა სამარხი ქვაყრილიანია, მხოლოდ მეორე და მესამე სამარხი გაერთიანებული ერთიანი ქართული. თამაშების ზომები განსხვავებულია: პირველი ყორღანის დიამეტრი 20 მ-ია, ქვაყრილის ცენტრალური ნაწილის სიმაღლე — 1,1 მ; მეორე ყორღანი პირველთან შედარებით ოდნავ პატარაა; მესამე ყორღანის დიამეტრი 12 მ-ს უდრის, ქვაყრილის ცენტრალური ნაწილის სიმაღლე 0,4 მ. პირველ ყორღანში, ქვაყრილის სხვადასხვა დონეზე, 42 ორმოსამარხია, მეორე და მესამეში — თითო. მიცვალებულები დაკრძალულია სხვადასხვა წესით: გულაღმა, გაშოტილი, გვერდზე, მოკუნტული. ზოგ სამარხში მხოლოდ თავის ქალაა დამარხული. ერთ-ერთ სამარხში აღმოჩნდა ომაიანების დინასტიის 741-742 წწ. ვერცხლის ფული. სამარხებში გამოვლინდა თიხის ჭურჭელი: უმეტესად შავზედაპირიანი და წითელსარჩულიანი, სქელკედლიანი, უორნამენტო ორყურა ჯამები; ლითონის ნივთები: ორმაგი ხვეული ბოლოებგახსნილი სასაფეთქლე ხვიები (3 ცალი), ჯვარედინი ხაზებით შემკული მავთულის რგოლისებრი ბეჭედი და სხვა, ოფსიდიანისა და კავის საჭრისები, საფხეკები, ყუნწიანი ისრის პირები და სხვა. მასალა დაცულია გორის ისტორიულ-ეთნოგრაფიულ მუზეუმში. ირემაშვილი შ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 88.
ცარიელი სივრცე

ცარიელი სივრცე — მიხო ბორაშვილის ფილმი. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმის მთავარი პერსონაჟი აფხაზეთის ტრაგედიის მონაწილეა, რომელმაც საქართველოს მთლიანობის დაცვის ნაცვლად ნაალაფარი დააგროვა, რუსეთს შეაფარა თავი და სამი წლის შემდეგ დაბრუნდა თბილისში, როგორც ნარკობიზნესის წარმომადგენელი. მისი ოჯახისა და მისი ყოფილი თანამებრძოლების ყოფის ფონზე ფილმში იქმნება სახელდაურქმეველი ომით დაღდასმული საზოგადოების სოციალური და მორალური სახე. შოთა ქრისტესაშვილი ხათუნა იოსელიანი დავით იაშვილი ვალერიან კვაჭაძე ნინო ლორია გიორგი პიპინაშვილი ნიკო თავაძე გიორგი გორგასანიძე ზვიად თავაძე ბერტა ხაფავა თენგიზ პაპიძე 2001 — საუკეთესო მსახიობი ქალი: ხათუნა იოსელიანი. დსთ-ის და ბალტიის ქვეყნების ღია კინოფესტივალი. ანაპა,  რუსეთი. ცარიელი სივრცე — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ ეროვნული ფილმოგრაფია ↑ http://www.imdb.com/name/nm0409642/awards
ლაზური ინსტიტუტი

ლაზური ინსტიტუტი (თურქ. Laz Enstitüsü Derneği) — არასამთავრობო ორგანიზაცია თურქეთში, რომელიც დაარსდა 2013 წლის 17 მაისს. ორგანიზაციის მიზანია ლაზი ხალხის — ენის, კულტურისა და ისტორიის პოპულარიზაცია. ინსტიტუტის დამფუძნებელი გუნდი შედგება მწერლების, მუსიკოსების, აკადემიკოსებისა და მოხალისეებისგან. 2013 წელს ინსტიტუტმა თურქეთის ეროვნული განათლების სამინისტროსთან თანამშრომლობით მოახერხა ლაზური ენის თურქეთის საშუალო სკოლებში არჩევით საგნად დამატება. პირველი საჯარო სკოლები, სადაც ლაზურს ასწავლიდნენ, იყო ვიწესა და არქაბიში, სადაც მოსწავლეთა რაოდენობა თავდაპირველად 65-მდე აღწევდა და დროთა განმავლობაში ჯამში 214-ს მიაღწია. ინსტიტუტის მოღვაწეობის შედეგად ლაზური ენა არჩევით კურსად დაემატა ბოსფორის უნივერსიტეტში. ლაზური ენა ასევე დაემატა სტამბოლის ბილგის უნივერსიტეტის კურსთა სიაში. 2020 წელს ინსტიტუტმა წამოიწყო ევროკავშირის მიერ დაფინანსებული პროექტი „Network of Laz and Circassian Civil Societies“. პროექტის კოორდინატორმა ეილემ ბოსტანჯიმ Global Voices-ს ინტერვიუში განუცხადა: ლაზური ინსტიტუტის ერთ-ერთი თანადამფუძნებელია მეჰმედ ბექაროღლუ, რომელიც თურქეთის პარლამენტის დეპუტატია. ბექაროღლუს განმარტება ინსტიტუტის სამომავლო გეგმებზე: ↑ Erhan Öztürk. (17 დეკემბერი 2019)Laz Enstitüsü horonlarla açıldı. sabah.com.tr. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 17 დეკემბერი 2019. ↑ 2.0 2.1 2.2 The Laz people's mission to save their language from extinction en (2021-03-23). ციტირების თარიღი: 2022-07-16 ↑ Korkmaz, Doğan, Ramazan, Gürkan (2016). Endangered Languages of the Caucasus and Beyond, გვ. 95. ISBN 9004328696. ციტირების თარიღი: 2019-12-17.  ↑ LAN 130 – Lazca. lang.bilgi.edu.tr. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-09-22. ციტირების თარიღი: 2019-12-17. ↑ ზაზა წურწუმია. (2016-08-27) თურქეთელი ქართველები, ლაზები და აფხაზები დღეს. https://www.chveneburi.net/.+ დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-03-24. ციტირების თარიღი: 2021-01-22.
ვახტანგ ცუხიშვილი

ვახტანგ ცუხიშვილი (დ. 16 ივლისი, 1928, ცხამი) — ქართველი არქიტექტორი, საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არქიტექტორი (1979). 1953 წელს დაამთავრა ლენინის სახელობის საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. მისი მნიშვნელოვანი ნამუშევრებია ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის (1965, თ. თოდრაძესთან და გ. ლეჟავასთან ერთად) და საქართველოს მათემატიკის ინსტიტუტის (1972, გ. ლეჟავასთან ერთად) შენობები (ორივე თბილისი), „კომკავშირული ქალაქი — ბორის ძნელაძე“, ბრინჯაოს ძეგლების სერია საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტის ეზო-სავანეში (1984–1989). 1979 — საქართველოს სსრ დამსახურებული არქიტექტორი 1980 — საქართველოს კომკავშირის პრემია (კომკავშირული ქალაქი — ბორის ძნელაძე) 2012 — არქიტექტურის რაინდის წოდება 2018 — საქართველოს არქიტექტორთა კავშირის საპატიო დიპლომი 2024 — თბილისის საპატიო მოქალაქე ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 246. ვახტანგ ცუხიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ „თბილისის საპატიო მოქალაქის წოდება 25 ადამიანს მიენიჭა“. 1tv.ge. ციტირების თარიღი: 5 ოქტომბერი, 2024. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება)
გიორგი ცქიმანაური

გიორგი ცქიმანაური (დ. 5 აპრილი, 1887, თბილისი — გ. 1 მარტი, 1975) — ქართველი ფამრაკოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1936), პროფესორი (1939), საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1961). 1914 წელს დაამთავრა ნოვოროსიის უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1931-1935 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის საბრძოლო მომწამვლელ ნივთიერებათა ტოქსიკოლოგიის კურსის ხელმძღვანელი. 1935-1941 წლებში განაგებდა სტომატოლოგიური ინსტიტუტის, ხოლო 1941-1973 წლებში თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ფარმაკოლოგიის კათედრას; 1973 წლიდან იყო ამავე კათედრის კონსულტანტი. შეისწავლიდა ცთომილი ნერვის ორფაზოვან მოქმედებას, ტრამვული შოკის ბუნებას, სინთეზურ ანტიმალარიულ და საანესთეზიო საშუალებებს. ავტორია ნამუშევრებისა „პლაზმოქინინს ფარმაკოლოგიისთვის“ (1934) და „ფარმაკოლოგია“ (1966). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 246. გიორგი ცქიმანაური — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი