laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კიტიონი

კიტიონი (ძვ. ბერძნ. Κίτιον, ფინიკ. 𐤊‬𐤕 kt ან 𐤊‬𐤕𐤉‬ kty, ლათ. Citium) — ძველი ქალაქი კუნძულ კვიპროსზე, ახლანდელ ქალაქ ლარნაკასთან ახლოს, მისგან სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ზღვის სანაპიროზე. ყველაზე ადრეული ნაშთები განეკუთვნება მიკენური ხანის ბერძნულ კოლონიას (დაახლ. ძვ. წ. 1400–1100 წწ.). შემდგომში გახდა ფინიკიელთა კოლონია. ძველბერძნული სახელი წარმოშობილია ფინიკიურიდან. ბიბლიაში მოხსენიებული „ქითიმი“, რომელიც ამ სახელს უკავშირდება, მთლიანი კუნძულის აღსანიშნავადაც გამოიყენება. აღმოჩენილ წერილობით წყაროებზე დაყრდნობით ივარაუდება, რომ კიტიონი ტვიროსს ექვემდებარებოდა. ასურეთის მეფე სარგონ II-ის აქ აღმოჩენილი სტელა მიუთითებს იმაზე, რომ ასურელთა მმართველობის პერიოდში (ძვ. წ. 709–668 წწ.) ქალაქი კვიპროსის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო. ძვ. წ. 499, 386 და შემდგომი წლების, ასევე 353 წლის ბერძენთა აჯანყებების დროს კიტიონი სპარსელთა ერთგულებას ინარჩუნებდა. მნიშვნელოვან ქალაქად დარჩა ალექსანდრე მაკედონელის მიერ სპარსეთის დაპყრობის შემდეგაც. თუმცა არაერთხელ დაზარალდა მიწისძვრების გამო. შუა საუკუნეებში ნავსადგური ლამით ამოივსო, მოსახლეობა კი გადასახლდა იქ, სადაც ახლა ლარნაკაა. ალექსანდრე დიდის სტატერი ზევსის ქანდაკება რიტონი სარგონ II-ის სტელა ტაძრის ნანგრევები ნავსადგური ↑ ბერძნული და რომაული საკუთარი სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1985. — გვ. 57. ↑ 2.0 2.1 Yon, Marguerite; Childs, William A. P. (November 1997). „Kition in the Tenth to Fourth Centuries B. C.“. Bulletin of the American Schools of Oriental Research. 308 (308): 11. doi:10.2307/1357405. JSTOR 1357405. S2CID 156694103. ↑ Chisholm, Hugh, ed. (1911). „Citium“ . Encyclopædia Britannica (ინგლისური). 6 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 397. ↑ 4.0 4.1 Citium. Encyclopedia Britannica online (2011-11-18). ციტირების თარიღი: 8 იანვარი, 2022
თამარ ლაშქარაშვილი

თამარ ლაშქარაშვილი (დ. 23 მარტი, 1916, თბილისი — გ. 23 მაისი, 2001, თბილისი [წყარო არ არის მითითებული 804 დღე]) — თანამდებობის პირი, პედაგოგი. საქართველოს სსრ სკოლის დამსახურებული მასწავლებელი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1937–1951 წლებში იყო საშუალო სკოლების მასწავლებელი, სასწავლო ნაწილის გამგე, დირექტორი. 1951 წლიდან — პარტიის თბილისის საოლქო კომიტეტის განყოფილების გამგე, თბილისის საქალაქო კომიტეტის მდივანი, შემდეგ თბილისის საოლქო კომიტეტის მდივანი. 1953 წლიდან საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის განყოფილების გამგე, განყოფილების გამგის მოადგილე. 1960–1976 წლებში — საქართველოს სსრ განათლების მინისტრი. 1976 წლიდან საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის მდივანი. საქართველოს სსრ კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრი. არჩეული იყო სსრ კავშირის VII და VIII მოწვევათა უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად და საქართველოს სსრ III, IV, V, VI, IX, X, XI მოწვევათა უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად. დაჯილდოვებულია მედლებით. 1975 — იაკობ გოგებაშვილის სახელობის მედალი 1997 — ღირსების ორდენი საპატიო ნიშნის ორდენი თამარ ლაშქარაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი თამარ ლაშქარაშვილის ბიოგრაფია (IV მოწვევა) თამარ ლაშქარაშვილის ბიოგრაფია (X მოწვევა) თამარ ლაშქარაშვილის ბიოგრაფია (XI მოწვევა) თამარ ლაშქარაშვილის ბიოგრაფია (სსრკ VII მოწვევა) თამარ ლაშქარაშვილის ბიოგრაფია (სსრკ VIII მოწვევა)
მიხეილ ლელაშვილი (მრავალმნიშვნელოვანი)

მიხეილ ლელაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს: მიხეილ ლელაშვილი — პოეტი, ჟურნალისტი მიხეილ ლელაშვილი — საქართველოს სსრ-ის IV მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი
ჯიბო ლომაშვილი

ჯიბო ლომაშვილი (დ. 15 თებერვალი, 1925, თიანეთის რაიონი — გ. 27 იანვარი, 2015) — თანამდებობის პირი, ისტორიკოსი, მეცნიერი. საქართველოს სსრ IV–V მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. 1950 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აღმოსავლეთმცოდნეობის ფაკულტეტი. 1950–1980 წლებში ეწეოდა პარტიულ მუშაობას. იყო საქართველოს სსრ ვაჭრობის მინისტრის მოადგილედ, ბორჯომის რაიონული კომიტეტის პირველ მდივნად, საქართველოს სსრ ბეჭდვითი სიტყვის კომიტეტის თავმჯდომარის პირველ მოადგილედ, საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტის უფროს მეცნიერ-მუშაკად და სხვა თანამდებობებზე. იყო მრავალი საზოგადოებრივი ორგანიზაციის აქტიური წევრი. მან სერიოზული წვლილი შეიტანა ქართული ისტორიოგრაფიისა და ლიტერატურათმცოდნეობის აქტუალური პრობლემების მეცნიერულ დამუშავებაში. მნიშვნელოვანია მისი წვლილი რუსთველოლოგიისა და ვაჟალოგიის დარგებში. ვაჟა-ფშაველას ცხოვრებისა და მოღვაწეობის პრობლემებს მან 15 წიგნი და ბროშურა მიუძღვნა. არის 30 სამეცნიერო ნაშრომის, სტატიებისა და წერილების ავტორი, რომლებიც სამეცნიერო კრებულებსა და ჟურნალ-გაზეთებში ქვეყნდებოდა. მისი რედაქტორობით მრავალი ფუნდამენტური მონოგრაფია და კრებული გამოიცა. ისტორიის მეცნიერებათა კანდიდატი. სადისერტაციო თემა — „ვაჟა–ფშაველას საზოგადოებრივ–პოლიტიკური და საისტორიო შეხედულებანი“, დაიცვა 1984 წელს. 2000 დააჯილდოვეს ღირსების ორდენით. ჯიბო ლომაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ჯიბო ლომაშვილის ბიოგრაფია (IV მოწვევა) ჯიბო ლომაშვილის ბიოგრაფია (V მოწვევა)
მსტისლავ კელდიშის სახელობის ოქროს მედალი

მ. ვ. კელდიშის სახელობის ოქროს მედალი ენიჭება რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის მიერ (1991 წლამდე სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის მიერ) 1980 წლიდან გამოყენებითი მათემატიკისა და მექანიკის სფეროში გამოჩენილი მუშაობისთვის. იგი ატარებს რუსი მეცნიერის მსტილავ ვსევოლოდის ძე კელდიშის სახელს. მედალი დაწესდა სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის წინადადებით სკკპ ცენტრალური კომიტეტისა და სსრკ მინისტრთა საბჭოს 1978 წლის 17 ივლისის No691 ბრძანებულებით „აკადემიკოს მ. ვ. კელდიშის ხსოვნის უკვდავსაყოფად და მისი ოჯახის უზრუნველსაყოფად“. 1996 წლამდე მედალი ყოველ სამ წელიწადში ერთხელ გაიცემოდა. 1996 წლიდან მედალი გაიცემა ყოველ ხუთ წელიწადში ერთხელ. 2021 წლის დასაწყისისთვის მედლით დაჯილდოებულნი არიან შემდეგი მეცნიერები: ინფორმაცია რმა-ის ვებსაიტზე ინფორმაცია რმა-ის ვებსაიტზე ↑ Распоряжение Президиума АН СССР от 1 сентября 1978 г. №10123-1459 «Об увековечении памяти академика М.В. Келдыша и обеспечении его семьи»
თეოდორ მორელი

თეოდორ გილბერტ მორელი (გერმ. Theodor Gilbert Morell) (დ. 22 ივლისი, 1886, ტრაისი (მიუნცენბერგი) ამჟამად მიუნცენბერგის ერთ-ერთი რაიონი, გერმანია, — გ. 26 მაისი, 1948, ტეგერნზე) — გერმანელი უროლოგი. 1936-1945 წლებში იყო ადოლფ ჰიტლერის პირადი ექიმი. თეო მორელმა 1907 წელს ჩააბარა აბიტურიუმი გისენში და შემდეგ მედიცინას სწავლობდა გისენის (1 სემესტრი), ჰაიდელბერგის (5 სემესტრი) და მიუნხენის (2 სემესტრი) უნივერსიტეტებში, აგრეთვე საზღვარგარეთ გრენობლისა და პარიზის უნივერსიტეტებში. პირველ მსოფლიო ომამდე მორელი ცხრა თვის განმავლობაში იყო გემის ექიმად. 1933 წელს მორელი შეუერთდა ნაციონალ-სოციალისტური გერმანული მუშათა პარტიას (NSDAP). 1935 წელს მან გადაიტანა თავისი პრაქტიკა კურფურსტენდამზე, სადაც საკუთარ თავს უწოდა „ექიმი (სპეციალისტი) კანისა და ვენერიული დაავადებებისთვის“. Christoph Gunkel: Hitlers Krankheiten. Therapie mit Rattengift. In: Spiegel Online. 22. Januar 2010. Nachlass BArch N 1348
მეტროდორე ქიოსელი

მეტროდორე ქიოსელი (ბერძ. Μητρόδωρος ὁ Χῖος, ინგლ. Metrodorus Chius) — ძვ. წ. IV საუკუნის პირველი ნახევრის ძველი ბერძენი ფილოსოფოსი, ატომისტი, დემოკრიტეს მოსწავლე (ან დემოკრიტეს მოსწავლის — ნესოს ქიოსელისა), ატომიზმის აბდერული სკოლის წარმომადგენელი. ავტორია დაკარგული ფილოსოფიური ტრაქტატისა „ბუნების შესახებ“ და თხზულებებისა ტროისა და იონიის ისტორიაზე, რომელთაგან მცირეოდენი ფრაგმენტებია შემორჩენილი. ფიზიკაში იზიარებდა დემოკრიტეს ძირითად იდეებს (არსებობს მხოლოდ ცარიელი სივრცე და ატომები), შემეცნების თეორიაში რადიკალურ სკეპტიციზმს ინარჩუნებდა (თავისი მოსწავლის ანქსარქეს მეშვეობით გავლენა მოახდინა პირონზე): „ჩვენ შორის არავინ არაფერი არ იცის – ისიც კი, რამე ვიცით თუ არა… არც ის, არსებობს რამე, თუ არ არსებობს“ (ფრაგმენტი В 1). კოსმოლოგიაში მიიღო მსოფლიოთა (პლანეტარული სისტემების) უსასრული სიმრავლის თეორია, რომლის მიხედვითაც ისინი წარმოიქმნებიან და ნადგურდებიან უსასრულო სამყაროში, რაც ამტკიცევს თავად სამყაროს უძრაობას. მეტროდორე ქიოსელი აგრეთვე დაინტერესებული იყო გეოლოგიით, მიწისძვრებისა და მეტეოროლოგიური მოვლენების ეტიოლოგიით და სხვ. ↑ Répertoire des sources philosophiques antiques — CNRS. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q111189692"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q280413"></a> ↑ ბერძნული და რომაული საკუთარი სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1985. — გვ. 69. ↑ Лебедев А. В. Метродор из Хиосса // Большая российская энциклопедия. т. 20. — М., 2012. — стр. 144.
არიონი

არიონი [ბერძ. Ἀρίων; დ. ძვ. წ. VII ს.-ის ბოლო, ლესბოსი – გ. ძვ. წ. VI ს.-ის დასაწყისი, კორინთი(?)] — ძველი ბერძენი პოეტი, საგუნდო ლირიკის წარმომადგენელი. მისი თხზულებები არ შემორჩენილა. ითვლება დითირამბის (მანამდე — ზეპირი სახალხო პოეზიის ერთ-ერთი ფორმა) ლიტერატურული ფორმის შემქმნელად, რომელიც შემდგომში საფუძვლად დაედო ტრაგედიის ჟანრობრივ სტრუქტურას. არიონის ფიგურა ძლიერ გამითებულია; მასთან დაკავშირებული ლეგენდებიდან ყველაზე მეტად ცნობილია ჰეროდოტეს მიერ გადმოცემული, რომლის თანახმადაც არიონი ზღვაში მეკობრეებისგან დელფინმა იხსნა და იგი ხმელეთამდე მიიყვანა (სიუჟეტი შემდგომში ალექსანდრე პუშკინმა გამოიყენა თავის ლექსში „არიონი“). ↑ ბერძნული და რომაული საკუთარი სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1985. — გვ. 34. ↑ Ярхо В. Н. Арион // Большая российская энциклопедия. т. 2. — М., 2005. — стр. 211.
ალექსანდრე მელაძე

ალექსანდრე მელაძე (დ. 1907, სოფ. მათხოჯი, წულუკიძის რაიონი — გ. 1969) — ქართველი ინჟინერი. დაიბადა ზეინკლის ოჯახში. საშუალო განათლება მიიღო ზუგდიდში. სკოლის დამთავრების შემდეგ ორი წლის განმავლობაში მუშაობდა მდინარე ენგურის სარკინიგზო ხიდის მშენებლობაზე. 1939 წლიდან სსრკ წევრი იყო. 1931 წელს საქართველოს კიროვის სახელობის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ გაგზავნეს 26 კომისრის სახელობის მანქანათსაშენებელ ქარხანაში, სადაც სხვადასხვა თანამდებობებზე მუშაობდა. 1956 წლის 27 აგვისტოდან 1965 წლის 22 ოქტომბრამდე იყო თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარე. 1941–1953 წლებში იყო ბათუმის თუთიის ქარხნის, თბილისის კიროვის სახელობის, კალინინის სახელობის, 26 კომისრის სახელობის მანქანათმშენებლობის ქარხნების დირექტორი, საქართველოს სსრ ხე-ტყის მრეწველობის მინისტრი (1953–1956), 1965 წლის ოქტომბრიდან საქართველოს სსრ ადგილობრივი მრეწველობის მინისტრი. 1961 წელს მიენიჭა საქართველოს სსრ დამსახურებული ინჟინრის წოდება. დაჯილდოებულია ლენინის, შრომის წითელი დროშის, „საპატიო ნიშნის“ ორდენითა და სამი მედლით. იყო საქართველოს სსრ და სსრკ უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. ალექსანდრე მელაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ალექსანდრე მელაძის ბიოგრაფია (IV მოწვევა) ალექსანდრე მელაძის ბიოგრაფია (VII მოწვევა) ალექსანდრე მელაძის ბიოგრაფია (სსრკ V მოწვევა) ალექსანდრე მელაძის ბიოგრაფია (სსრკ VI მოწვევა)
ვალერიან მელქაძე

ვალერიან მელქაძე (დ. 28 დეკემბერი, 1912, სოფ. ჩხენიში, სამტრედიის რაიონი — გ. 10 ივნისი, 1981) — ქართველი ეკონომისტი, მეცნიერი, ეკონომიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1972), პროფესორი (1977). საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს IV-V მოწვევების დეპუტატი. 1937 წელს დაამთავრა თბილისის სტალინის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1941-1945 წლებში მონაწილეობდა სამამულო ომში. 1946-1948 წლებში — საქართველოს სსრ მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ეკონომიკის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1948-1963 წლებში — პარტიული და სხვა ხელმძღვანელი სამუშაო. 1951-1952 წლებში ქუთაისის საოლქო კომიტეტის მდივანი; 1952 წლიდან საქართველოს კპ ცკ-ის მდივანი. 1958-1960 წლებში საქართველოს ცენტრალური სტატისტიკური სამმართველოს უფროსი. 1963 წლიდან დამფუძნებელი დირექტორის რანგში სათავეში ჩაუდგა საქართველოს სსრ სახელმწიფო საგეგმო კომიტეტთან არსებულ სახალხო მეურნეობის ეკონომიკისა და დაგეგმვის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტს, რომელსაც სიცოცხლის ბოლომდე ხელმძღვანელობდა. 2002 წელს ინსტიტუტს მისი სახელი ეწოდა. შეიმუშავა შიდა რესპუბლიკური ტერიტორიული ერთეულების მიხედვით ერთობლივი საზოგადოებრივი პროდუქტისა და ეროვნული შემოსავლის გამოყენებითი ანალიზური კვლევის მეთოდი. საპატიო ნიშნის ორდენი (2 ორდენი) შრომის წითელი დროშის ორდენი სამამულო ომის II ხარისხის ორდენი სამამულო ომის I ხარისხის ორდენი წითელი ვარსკვლავის ორდენი ვალერიან მელქაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ვალერიან მელქაძის ბიოგრაფია (IV მოწვევა) ვალერიან მელქაძის ბიოგრაფია (V მოწვევა)
ლეილათეფეს კულტურა

ლეილათეფეს კულტურა (აზერ. Leylatəpə mədəniyyəti) — ენეოლითის ხანის არქეოლოგიური კულტურა, რომელიც განლაგებული იყო ცენტრალური კავკასიის სამხრეთ ნაწილში (თანამედროვე აზერბაიჯანის ტერიტორია, აღდამის რაიონი) დათარიღებულია ძვ. წ. 4350-4000 წლებით. ლეილათეფეს კულტურის ძეგლები პირველად გამოყო ცნობილმა არქეოლოგმა ი. ნარიმანოვმა XX საუკუნის 80-იან წლებში, რომელიც გათხრებს აწარმოებდა მოცემული კულტურის იმ დროისათვის ერთადერთ ძეგლზე. ბაქო-თბილისი-ჯეიჰანის ნავთობსადენის მშენებლობასთან დაკავშირებით აზერბაიჯანის დასავლეთ რაიონებში ლეილათეფეს კულტურის ძეგლების შესწავლა გააქტიურდა. მოგვიანებით 2010-იანი წლების დასაწყისში აღსთაფის რაიონში არქეოლოგიური გათხრების შედეგად კიდევ რამდენიმე ნასახლარი აღმოაჩინეს, რომლებიც აღნიშნულ კულტურას მიეკუთვნებოდა. აღნიშნული კულტურისათვის დამახასიათებელია სამარხებად გამოყენებული კერამიკულ ჭურჭელი. მსაგვსი სამარხი ჭურჭლები სამხრეთ კავკასიაში დასავლეთ საქართველოში გვხვდება. ლეილათეფეს კულტურა გენეტიკურად უკავშირდება ჩრდილოუბაიდურ გვიანენეოლითურ ძეგლებს, კერძოდ ანატოლიის აღმოსავლეთ რაიონის ნასახლარებს (არსლანთეფე, ქორუჩუ-თეფე, თეფეჩიქი და სხვ.). ↑ 1.0 1.1 Zərbəliyev C. Leylatəpə mədəniyyəti [интервью с археологом Н. Мусеибли (азерб.)рус.] (азерб.) // Mədəniyyət (азерб.)рус.. — 2013. — 18 oktyabr. — S. 11. ↑ Археология Азербайджана. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-26. ციტირების თარიღი: 2022-01-10.
საყეზი

საყეზი (სპარს. سقز, ქურთ. سەقز) — ქალაქი დასავლეთ ირანში, ქურთისტანის ოსტანში. მდებარეობს თეირანიდან 770 კილომეტრში, ერაყის საზღვრიდან დაახლოებით 50 კილომეტრის დაშორებით, ზღვის დონიდან 1476 მეტრზე. 2016 წლის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 165 258 კაცს. ქურთისტანის უნივერსიტეტი ↑ آمار جمعیت روستا و شهرستانهای کردستان سال ۱۳۹۵ [ქურთისტანის სოფლებისა და ქალაქების მოსახლეობის სტატისტიკა] სპარსული (2016). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-05-08. ციტირების თარიღი: 10 იანვარი, 2022
სტუდიოს ტიპის ბინა

სტუდიოს ტიპის ბინა - როგროც წესი, ეს არის პატარა ბინა შიდა ტიხრების გარეშე, რომელშიც სამზარეულო, სასტუმრო ოთახი და საძინებელი განლაგებულია ერთ ოთახში. მე-20 საუკუნის დასაწყისში სტუდიოს წარმოადგენდა პატარა საცხოვრებელი მინიმუმ ავეჯით და ხანდახან საერთო სველი წერტილით სართულზე. დღეს სტუდიოს ტიპის ბინა წარმოდგენილია უძრავი ქონების სხვადასხვა სეგმენტებში. ეკონომ-კლასში ეს არის პატარა ფართობის ბინა. არსებობს აგრეთვე დიდი ფართობის სტუდიოს ტიპის ბინები ელიტურ სახლებში. არგენტინაში ერთოთახიან ბინას უწოდებენ monoambiente (ესპანურად mono - ნიშნავს ერთს, ხოლო ambiente - ოთახს). ავსტრიაში ერთოთახიან ბინას ტრადიციულად უწოდებენ (ფრანგული სიტყვა garçon-გან, რაც ნიშნავს ბიჭს, ახალგაზრდა მამაკაცს ან უცოლო ადამიანს) ან Einzimmerwohnung («Ein» ნიშნავს ერთს, «Zimmer» - ოთახს, ხოლო «Wohnung» - ბინას). ჰონკონგში სტუდიოს ტიპის ბინა ეს არის დაახლოებით 10 კვადრატული მეტრის ფართობის მინი ბინა პლიუს აბაზანა და სამზარეულო. საცხოვრებელი ფართის მინიმალურად დასაშვები ზომა ავტოსადგომის ფართს უდრის. კანადაში სტუდიოს უწოდებენ bachelor (მარტოხელა კაცისა ბინა). პორტუგალიაში სტუდიოს ტიპის ბინას აქვს აღნიშვნა T0 (T-Zero), ციფრი 0 ნიშნავს, რომ ბინაში არ არის დამოუკიდებელი საძინებლები. შვედეთში სტუდიოს ტიპის ბინას უწოდებენ etta, «ერთიანი». ჩვეულებრივ, მათი ფართობი შეადგენს 20-დან 40 მ². აშშ-ში სტუდიოს საშუალო ზომა შეადგენს 46–56 მ². იაპონიაში დაახლოებით 10 მ² ფართობის სტუდიოს ტიპის ბინებს უწოდებენ wan rūmu manshon (ერთოთახიანი სახლი). ↑ Monoambiente. monoambiente.com.ar. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-01-04. ციტირების თარიღი: 2022-01-10 ↑ Недвижимость в Германии: стоит ли покупать, цены, лучшие регионы!. egrp.ru. ციტირების თარიღი: 2022-01-10 ↑ Жизнь в Гонконге - Дорогая недвижимость, отсутствие личного пространства и тайфуны. journal.tinkoff.ru. ციტირების თარიღი: 2022-01-10 ↑ 迷你71呎開放式單位= 1個標準車位 點放傢俬好？. topick.hket.com. ციტირების თარიღი: 2022-01-10 ↑ Buying property in Portugal as a foreigner. wise.com. ციტირების თარიღი: 2022-01-10 ↑ Ett = One (1) & A; Etta = One-room flat. gothenburg-400.com. ციტირების თარიღი: 2022-01-10 ↑ The Truth About Apartment Square Footage. hotspotrentals.com. ციტირების თარიღი: 2022-01-10 ↑ Жильё в Японии (современные и традиционные дома). miuki.info. ციტირების თარიღი: 2022-01-10
თინათინ მრევლიშვილი

თინათინ მრევლიშვილი (დ. 1909 ან 1908, ქ. კიევი, უკრაინა — გ. 1993) — ქართველი მეცნიერი, პედაგოგი, ფილოლოგი. ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1963). პროფესორი. საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე. საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს III-IV მოწვევის დეპუტატი. 1930 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1931 წელს მუშაობა დაიწყო ფონეტიკის ლაბორატორიის ასისტენტად, 1934 წლიდან კითხულობდა ლექციებს რუსულ ენაში. თინათინ მრევლიშვილის დისერტაცია მიეძღვნა მიხეილ ლერმონტოვის პროზის ლექსიკას, დისერტაციის დაცვის შემდეგ იგი აირჩიეს დოცენტის თანამდებობაზე. სხვადასხვა წლებში კითხულობდა ლექციებს თბილისის პუშკინის სახელობის პედაგოგიურ ინსტიტუტში (ახლანდელი ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის), იყო მისაღები გამოცდების საგამოცდო კომისიის თავმჯდომარე, ფილოლოგიის ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე. 1948 წელს მან დააარსა რუსული ფილოლოგიის განყოფილებაზე ახალი კათედრა-რუსული ენის № 2 კათედრა. მისი უშუალო ხელმძღვანელობითა და მონაწილეობით, იენის უნივერსიტეტის (გერმანია) ეგიდით გამოიცა ქართველ და გერმანელ სპეციალისტთა ერთობლივი შრომების რამდენიმე კრებული, ჩატარდა კონფერენციები თბილისსა და იენაში. მისი მონოგრაფია „რთული ქვეწყობილი წინადადების სახეები ნიკოლოზ გოგოლის ენაში“ გამოიცა რუსულ ენაზე მოსკოველი მეცნიერის, პროფესორ ფ. კუზმინის რედაქტორობით. სადოქტორო დისერტაცია დაიცვა 1963 წელს მოსკოვში. დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშის ორდენითა და მედლით „1941–1945 წლების დიდ სამამულო ომში მამაცური შრომისათვის“. თინათინ მრევლიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი თინათინ მრევლიშვილის ბიოგრაფია (III მოწვევა) თინათინ მრევლიშვილის ბიოგრაფია (IV მოწვევა) ↑ თინათინ მრევლიშვილის ბიოგრაფია (IV მოწვევა)
გიორგი მუხაძე

გიორგი მუხაძე (დ. 16 ნოემბერი, 1886, თბილისი — გ. 5 იანვარი, 1963) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი. იყო საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს III-IV მოწვევის დეპუტატი, საქართველოს სსრ-ის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1946), საქართველოს სსრ-ის ტექნიკის და მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1941). 1916 წელს დაამთავრა ტომსკის ტექნოლოგიური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი. 1923-1931 წლებში მუშობდა ზაჰესისა და სხვა ობიექტების მშენებლობაზე. 1933-1942 წლებში იყო საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტის დეკანი, ხოლო 1928-1961 წლებში ამავე ინსტიტუტის სამშენებლო მექანიკის, 1961-1963 — მასალათა გამძლეობისა და დრეკადობის თეორიის კათედრის გამგე. 1946-1961 წლებში — საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის სამშენებლო მექანიკისა და სეისმომედეგობის ინსტიტუტის განყოფილების გამგე. მისი სამეცნიერო შრომები ეძღვნება სამშენებლო მექანიკის კლასიკურ საკითხებს, რომელთა გადასაწყვეტად იგი იყენებდა ანალიზურ და გრაფოსტატიკის ხერხებს. მან პირველმა შეიმუშავა (1931) საყრდენი კედლის კვეთის პირდაპირი გათვლის ფორმულები. იგი ავტორია პირველი სახელმძღვანელოსი ნაგებობათა სტატიკაში. სამშენებლო მექანიკის ქართული სკოლის ერთ-ერთი ფუძემდებელი. თბილისში არსებობს მისი სახელობის ქუჩა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 228-229. გიორგი მუხაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გიორგი მუხაძის ბიოგრაფია (III მოწვევა) გიორგი მუხაძის ბიოგრაფია (IV მოწვევა)
დავით მჭედლიშვილი

დავით მჭედლიშვილი (დ. 1914, სიღნაღი — გ. 2001) — ქართველი ჟურნალისტი. საქართველოს სსრ დამსახურებული ჟურნალისტი (1970). იყო საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს IV–VII მოწვევის დეპუტატი. 1949 წელს დაამთავრა მოსკოვის უმაღლესი პარტიული სკოლა. სხვადასხვა დროს იყო რამდენიმე გაზეთისა და ჟურნალის რედაქტორი (სიღნაღის გაზ. „კოლმეურნე“, „ახალგაზრდა კომუნისტი“, „ნორჩი ლენინელი“, თბილისის საოლქო გაზ. „გამარჯვება“; ჟურნალები: „პიონერი“, „ბოლშევიკი“ და სხვა). 1958-1979 წლებში იყო გაზეთ „კომუნისტის“ რედაქტორი. 1954-1956 — საქართველოს სსრ კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის მდივანი იდეოლოგიის დარგში. 1980 წლიდან მოღვაწეობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი ჟურნალისტიკის სამეცნიერო-კვლევით ლაბორატორიაში. არჩეული იყო საქართველოს ჟურნალისტთა ფედერაციის (ყოფ. კავშირი) მდივნად (1958), თავმჯდომარედ, შემდეგ იქვე ვეტერანთა საბჭოს თავმჯდომარედ. 1996: ღირსების ორდენი (ქართული ჟურნალისტიკის განვითარებაში შეტანილი წვლილისა და მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებში ხანგრძლივი ნაყოფიერი მუშაობისათვის) საპატიო ნიშნის ორდენი წითელი ვარსკვლავის ორდენი დავით მჭედლიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი დავით მჭედლიშვილის ბიოგრაფია (IV მოწვევა) დავით მჭედლიშვილის ბიოგრაფია (V მოწვევა) დავით მჭედლიშვილის ბიოგრაფია (VII მოწვევა)
დიმიტრი მჭედლიძე

დიმიტრი მჭედლიძე (დ. 14 იანვარი, 1904, სოფ. სვირი, ზესტაფონის რაიონი — გ. 21 დეკემბერი, 1983) — ქართველი საოპერო მომღერალი (ბანი). საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1954). იყო საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს IV–V მოწვევის დეპუტატი. 1925 წელს დაამთავრა ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია, ხოლო 1932 წელს ლენინგრადის სახელმწიფო კონსერვატორია. 1927–1932 წლებში იყო ლენინგრადის ოპერისა და ბალეტის თეატრის სოლისტი, 1933–1952 წლებში სსრკ მოსკოვის დიდი თეატრის სოლისტი, 1950–1952 წლებში — ამ თეატრის სარეპერტუარო ნაწილისა და საოპერო დასის გამგე. 1952–1963 და 1967–1973 წლებში იყო ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის დირექტორი და სამხატვრო ხელმძღვანელი, 1969–1973 წლებში — ამ თეატრის ფილიალის, ქუთაისის საოპერო თეატრის დირექტორი. ფლობდა ლამაზი ტემბრის ხმას (ბანი). შესრულებული აქვს მთავარი პარტიები: ცანგალა (ზაქარია ფალიაშვილის „დაისი“), ბორისი (მოდესტ მუსორგსკის „ბორის გოდუნოვი“), მეწისქვილე (ალექსანდრე დარგომიჟსკის „ალი“), მეფისტოფელი (შარლ გუნოს „ფაუსტი“), გუდალი (ანტონ რუბინშტეინის „დემონი“). 1955 წლიდან იყო ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის პედაგოგი, მისი მოწაფეები იყვნენ: თამაზ ლაფერაშვილი, ჯემალ მდივანი, რამაზ კუბლაშვილი. ავტორია წიგნისა „ქართველ მომღერალთა სამი თაობა“ (1968, თბილისი). გადაღებულია ფილმში „დიდოსტატის მარჯვენა“ (თალაგვა კოლონკელიძის როლი, 1970, რეჟისორი ვახტანგ ტაბლიაშვილი). საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი 1954 — საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი დიმიტრი მჭედლიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი დიმიტრი მჭედლიძის ბიოგრაფია (IV მოწვევა) დიმიტრი მჭედლიძის ბიოგრაფია (V მოწვევა) ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1954. №4. გვ. 3.
დავით ნატროშვილი (მრავალმნიშვნელოვანი)

დავით ნატროშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს: დავით ნატროშვილი — მათემატიკოსი დავით ნატროშვილი — საბჭოთა მუშაკი
აგახან სალმანოვი

აგახან ალი ოღლუ სალმანოვი (აზერ. Ağaxan Əli oğlu Salmanlı; 29 ოქტომბერი 1941, ორჯონიკის რაიონი, ბაქო — 29 თებერვალი 2020, ბაქო) — აზერბაიჯანელი მსახიობი, აზერბაიჯანის სახალხო არიტისტი (2006). აგახან ალი ოღლი სალმანოვი დაიბადა 1941 წლის 29 ოქტომბერს, ბაქოში. 1969 წელს ქალაქის საშუალო სკოლა დაამთავრა, სადაც დრამატული წრის ხშირი სტუმარი იყო. 1960 – 1964 წლებში „დრამისა და კინო მსახიობობის“ ფაკულტეტზე სწავლობდა (მისი მასწავლებელი რეზა თახმასიბი იყო) აზერბაიაჯანის აზერბაიჯანის კულტურისა და ხელოვნების სახელმწიფო უნივერსიტეტი. შემოქმედებითი საქმიანობა დაიწყო აზერბაიჯანის მოზარდ მაყურებელთა სახელმწიფო თეატრში. აგახან სალმანოვი კინოჟურნალ „მოზალანის“ რამდენიმე გამოშვებაშია გადაღებული. ასევ გადაღებულია ფილმებში „გამოძიება გრძელდება“, „უკანასკნელი უღელტეხილი“, „ათას მეერთე გასტროლი“, „ვაშვლი, როგორც ვაშლი“, „დარტყმა ზურგში“ და სხვ. აგახან სალმანოვი 79 წლის ასაკში 2020 წლის 29 თებერვალს გარდაიცვალა. ↑ “Бабушкина уловка”. ↑ Скончался народный артист Агахан Салманлы (ФОТО) (2020-02-29). ციტირების თარიღი: 2021-01-17.
ვახტანგ პაატაშვილი

ვახტანგ პაატაშვილი (დ. 25 დეკემბერი, 1910, თელავი — გ. 1996) — ქართველი ინჟინერი. საქართველოს სსრ დამსახურებული ინჟინერი. საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს II–V და VII მოწვევების დეპუტატი. 1931 წელს დაამთავრა საქართველოს ინდუსტრიული ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი. 1931–1932 წლებში მუშაობდა საპროექტო ინსტიტუტ „საქსახპროექტში“ ინჟინერ-კონსტრუქტორად. 1932–1933 წლებში — სამშენებლო ტრესტ „საქმრეწვმშენში“ ინჟინრად. 1933–1942 წლებში — საპროექტო ინსტიტუტ „საქსახპროექტში“ მუშაობს ინჟინერ კონსტრუქტორად, უფროს ინჟინერ კონსტრუქტორად, საკონსტრუქტორო განყოფილების უფროსის მოადგილედ, პროექტის მთავარ ინჟინრად, ინსტიტუტის მთავარ ინჟინრად, დირექტორის მოადგილედ. 1942–1946 წლებში — საქართველოს კპ ცკ სამრეწველო განყოფილების ინსტრუქტორი, სამრეწველო განყოფილების გამგის მოადგილე; 1946–1952 წლებში იყო საქართველოს სსრ საშენ მასალათა მრეწველობის მინისტრი, ხოლო 1952–1953 წლებში საქართველოს სსრ საბინაო-სამოქალაქო მშენებლობის მინისტრი. 1953–1959 წლებში მუშაობს საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს აპარატში. 1959–1962 წლებში მუშაობდა საქართველოს მინისტრთა საბჭოსთან არსებული გაზიფიკაციის მთავარი სამმართველოს უფროსად. 1962–1977 წლებში იყო საქართველოს საბინაო-კომუნალური მეურნეობის მინისტრი. წლების განმავლობაში მუშაობდა თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის მთავარ სპეციალისტად, მრჩევლად. არაერთგზის იყო საქართველოს სსრ კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტისა და სარევიზიო კომისიის წევრი. ოქტომბრის რევოლუციის ორდენი შრომის წითელი დროშის ორდენი წითელი ვარსკვლავის ორდენი ვახტანგ პაატაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ვახტანგ პაატაშვილის ბიოგრაფია (II მოწვევა) ვახტანგ პაატაშვილის ბიოგრაფია (IV მოწვევა) ვახტანგ პაატაშვილის ბიოგრაფია (V მოწვევა) ვახტანგ პაატაშვილის ბიოგრაფია (VII მოწვევა)