laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
დიღმის ღვთისმშობლის ეკლესია

დიღმის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თბილისის სოფელ დიღმის ჩრდილო-დასავლეთ მხარეს, ზემო უბანში, ფერდობზე, თარიღდება ადრინდელი ფეოდალური ხანით. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია უხეშად დამუშავებული მოზრდილი ქვებით. გვიანდელი შეკეთების დროს გამოუყენებიათ აგური და ფიქალი. ეკლესია ძლიერადაა დაზიანებული, კამარა, სახურავი და კედლების ზედა ნაწილი ჩამონგრეულია. ეკლესიაში შესასვლელი სამხრეთიდანაა. აღმოსავლეთის არაღრმა აფსიდში ერთი სარკმელი და ორი ნიშია. დარბაზის სამხრეთის და ჩრდილოეთის კედლები დანაწევრებულია წვრილი დეკორატიული თაღით. თაღები კუთეებში კონსოლებს, ხოლო ცენტრში პილასტრებს ეყრდნობა. ასეთივე თაღია დასავლეთის კედელზეც. დარბაზის დასავლეთ მონაკვეთში, გრძივ კედლებზე მიშენებულია კონტრფორსების მსგავსი გაურკვეველი დანიშნულების სქელი კედლები. აგურისა და ქვის დიდი ლოდებით ნაგები, ამჟამად დანგრეული კანკელი გვიანდელ ფეოდალურ ხანას მიეკუთვნება. შესასვლელს გარედან ქვის არქიტრავი აქვს, რომლის ცენტრში, წრეში ჯვარია ამოკლეთილი. სანიკიძე თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 279.
დიდვაკე (ნამოსახლარი)

დიდვაკე — არქეოლოგიური ძეგლი სოფელ გლდანის აღმოსავლეთით 2,5 კილომეტრზე, ხევძმარიას მარჯვენა ნაპირას, გორაზე, ადგილ დიდვაკეში. თარიღდება გვიანდელი ბრინჯაოს და ადრინდრლი რკინის ხანით. განმხოლოებული გორის (სიმაღლე 7-8 მეტრი, ზედაპირის ფართობი 0,5 ჰექტარი) ზედაპირზე მრავლადაა შავად, ლეგად ან ნაცრისფრად გამომწვარი, სხვადასხვა სახის ორნამენტით (ირიბი ნაჭდევი; ამოღრუტნული კონცენტრული და ტალღისებრი ხაზები და სხვა) შემკული თიხის ჭურჭლის ნატეხები. მოპოვებული მასალა ინახება თბილისის ისტორიულ-ეთნოგრაფიულ მუზეუმში. ირემაშვილი შ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 274.
ცორცორას სამაროვანი

ცორცორას სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი თბილისის სოფელ დიღმის ჩრდილო-დასავლეთით, ნაოქიანის ხევის ჩრდილოეთით, ე. წ. ცორცორას მთაზე, თარიღდება ადრინდელი ფეოდალური ხანით. სამარხები 0,5-1 მეტრის სიღრმეზე თირშია ჩაჭრილი და ქვიშაქვის ფილებისგან შეკრულ ქვაყუთს წარმოადგენს. მათი უმეტესი ნაწილი კოლექტიურია. თითოეულ მათგანშ 2-5 მიცვალებული ესვენა გულაღმა, გაშოტილი, თავით დასევლეთისაკენ. ცორცორას სამაროვანზე აღმოჩენილი ინვენტარი ინახება არქეოლოგიური კვლევის ცენტრში. ნიკოლაიშვილი ვ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 279.
კლდისთავი (ნამოსახლარი)

კლდისთავი — არქეოლოგიური ძეგლი სოფელ გლდანის ჩრდილოეთით 1 კილომეტრზე, ადგილ კლდეებში, თარიღდება ადრინდელი ფეოდალური ხანით. ნამოსახლარზე გამოვლინდა რიყისა და ნატეხი ქვით ნაგები კედლების ნანგრევები და თიხის ჭურჭლის ფრაგმენტები. ირემაშვილი შ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 274.
დიღმის წმინდა გიორგის ეკლესია

დიღმის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თბილისის სოფელ დიღმის განაპირას, აღმოსავლეთით, აგებულია X-XI საუკუნეებში. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია თლილი ქვით. XVI-XVII და XIX საუკუნეებში ეკლესია შეუკეთებიათ, საშენ მასალად გამოიყენეს აგური. დგას სწორკუთხა სწორკუთხა სამსაფეხურიან ცოლოკზე, შესასვლელი სამხრეთიდანაა. აღმოსავლეთის ნახევარწრიული აფსიდა შეისრული კონქით მთავრდება. აფსიდის ცენტრში სარკმელია, რომლის გვერდებზე ორი პატარა და ორი დიდი ნიშია. საკურთხეველში სწორკუთხა სატრაპეზო ქვა დგას. დარბაზის გრძივ კელდებზე წყვილი პილასტრია. შესასვლელის მარჯვნივ, დასავლეთ კედლის კუთეებთან მდებარე პილასტრები ორსაფეხურიანია, ხოლო მარჯვნივ ერთსაფეხურიანი. გვიანდელი შეისრული კამარის საბჯენი თაღი ამ პილასტრებს ეყრდნობა, სამხრეთის კედელში ერთი სარკმელია. ინტერიერში კედელები შელესილია და დაფარულია XIX-XX საუკუნის მდარე მხატვრობით. აღმოსავლეთის და სამხრეთის ფასადების მორთულობის ძირითადი ელემენტებია სარკმელი და რელიეფური გამოსახილებები. აღმოსავლეთ სარკმლის დეკორს მხოლოდ თავსართი წარმოადგენს. სამხრეთის სარკმელი სიგანით ორჯერ უფრო დიდია აღმოსავლეთისაზე. ამ სარკმლის ორივე მხარეს ბაზისიანი და კაპიტელიანი ნახევარწრიული შეწყვილებული ნახევარსვეტებია, რომლებსაც ზემოთ ორმაგი გრეხილი აერთიანებს. სამხრეთ ფასადზე სამი წარწერაა, აღმოსავლეთისაზე ოთხი. ამ წარწერებით ირკვევა, რომ ეკლესიის აგებაში მონაწილეობა მიუღია რამდენიმე პირს, რომლებიც ისტორიულ წყაროებში არ არიან ცნობილი. დამწერლობა ნარევია, ასოების უმრავლესობა ასომთავრულია, ბევრია ნუსხურიც. ეკლესიაზე დასავლეთით მიშნებულია გეგმით კვადრატული ნაგებობა, რომელიც XVIII საუკუნეს მიეკუთვნება. კარი სამხრეთითაა. მის პირდაპირ ერთი სარკმელია. დასავლეთ კედელში ჩაშენებულია ნახევარწრიული ბუხარი, რომლის წეულ არეს ზემოდან საზღვრავს ოვალური თაღი, რომელიც ტრომპების საშუალებით გადადის სფერულ გუმბათზე. ფასადი მოპირკეთებულია თლილი კვადრებით. ნაგებობას მარტივი ფორმის ლავგარდანი აქვს. სახურავი სამფერდაა. მასზე დაშენებულია სამრეკლო, ოთხ სვეტზე მდგარი ფანჩატური. სვეტებს აქვთ კაპიტელი და ორსაფეხურიანი ბაზისი. ზაქარია პ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 279.
საყდრისფერდი

საყდრისფერდი— არქეოლოგიური ძეგლი სოფელ გლდანის ჩრდილოეთით, გლდანისხევის მრჯვენა ნაპირზე, ადგილ საყდრისფერდში. თარიღდება გვიანდელი ბრინჯაოს, ადრინდელ რკინისა და ფეოდალური ხანით. ძეგლი დაზიანებულია. ნამოსახლარი შედგება ნასახლარისა და სამროვანისაგან. ნასახლარზე გამოვლინდა ნახშიროვან-ნარცოვანი მძლავრი კულტურული ფენა. აიკრიფა თიხის ჭურჭლის ნატეხები. სამაროვანზე დადასტურდა ქვაყუთები. მოპოვებული მასალა ინახება თბილისის ისტორიულ-ეთნოგრაფიულ მუზეუმში. ირემაშვილი შ. გოძიაშვილი ნ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 274.
დიდმანიანი

დიდმანიანი — არქეოლოგიური ძეგლი სოფელ გლდანის ჩრდილო-დასავლეთით 3-4 კილომეტრზე, ჯოხთანის ხეობის მარცხენა ნაპირას, ადგილ დიდმანიანში, ტყით დაფარულ ნასოფლარზე. გამოვლინდა ნასახლარი ბუდეები და წითლად და ჩალისფრად გამომწვარი ადრინდელი ფეოდალური ხანის თიხის ჭურჭლის ფრაგმენტები. გოძიაშვილი ნ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 274.
დიღმის წმინდა მარინეს ეკლესია

დიღმის წმინდა მარინეს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თბილისის სოფელ დიღომში. მიეკუთვნება გვიანდელ ფეოდალურ ხანას. XIX საუკუნეში იგი გადაუკეთებიათ. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია აგურით და მთლიანად შელესილი ყოფილა. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. კარი გარედან გადახურულია არქიტრავით, შიგნიდან, ნახევარწრიული თაღით. აღმოსავლეთით ღრმა ნახევარწრიული აფსიდია. გრძივ კედლებზე ერთსაფეხურიანი პილასტრებია, რომლებსაც ეყრდნობა შეისრული საბჯენი თაღები. პილასტრებს შორის გადაყვანილი ნახევარწრიული დეკორატიული თაღები ღრმა ნიშებს ქმნის. სამხრეთის კლდეში სამი ფართო სარკმელია, აღმოსალვეთსა და დასავლეთში კი თითო. აღმოსავლეთ ფასადზე, საკურთხევლის ორივე მხარეს ორი დაბალი სამკუთხა ნიშია, რათა კონქური სათაურები მთლიანად ქვისგანაა გამოკვეთილი. ეკლესიას აგურის ორი რიგისაგან შედგენილი ლავგარდანი აქვს. სანიკიძე თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 279-280.
იგორ მარჩუკი

იგორ მარჩუკი (დ. 17 თებერვალი, 1969) — უკრაინელი პოლიტიკოსი. არის უკრაინის უმაღლესი რადის წევრი 2019 წლის 29 აგვისტოდან. არის პარტია „ხალხის მსახურის“ წევრი. ბიოგრაფია
ზედავაკე

ზედავაკე — არქეოლოგიური ძეგლი სოფელ გლდანის ჩრდილოეთით 2,5 კილომეტრზე, ვეჯინის ხევის მარჯვენა მხარეს, ადგილ ზედა ვაკეში. ნასოფლარი ამჟამად მცენარეებითაა დაფარული, შეიმჩნევა ნასახლარი ბუდეები (5X4; 4X3 მეტრზე და ა. შ.), აიკრიფა ფეოდალური ხანის თიხის ჭურჭლის ნატეხები. გოძიაშვილი ნ. ართილაყვა ვ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 274.
მიხეილ ჭიაურელის სახლ-მუზეუმი

მიხეილ ჭიაურელის სახლ-მუზეუმი — ისტორიული ძეგლი თბილისის სოფელ დიღომში, ეკუთვნოდა ცნობილ ქართველ საბჭოთა რეჟისორს და მსახიობს, სსრკ-ის სახალხო არტისტს, მიხეილ ჭიაურელს (1894-1974 წწ.). სახლი ორსართულიანია, აგებულია აგურით, გადახურულია კრამიტით. შედგება ოთხი ოთახისა და დერეფნისგან. დერეფნის მარჯვენა მხარეს მდრბარე ორი ოთახი ოჯახის საკუთრებაა. მარცხენა მხარეს განლაგებულ ორ ოთახში კი მოთავსებულია მუზეუმი. უკანა მხარეს სახლს მთელ სიგრძე დიდი აივანი აქვს. მუზეუმის პირველ ოთახში მიხეილ ჭიაურელის მოღვაწეობის ამსახველი მასალაა გამოფენილი. მეორე სამუშაო ოთახია. აქ დგას კაკლის დიდი საწერი მაგიდა და სავარძელი. თაროზე აწყვია მიხეილ ჭიაურელის პირადი ნივთები. ბერძენიშვილი ც., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 280.
ნატუსები

ნატუსები — არქეოლოგიური ძეგლი სოფელ გლდანის ჩრდილო-დასავლეთით 6 კილომეტრზე, ჯვარას ხევის მარჯვენა ნაპირზე. ნასოფლარი ამჟამად ტყითაა დაფარული. შეიმჩნევა ნასახლარი ბუდეები (6X5 მეტრზე 5X4 მეტრზე და ა.შ.). აიკრიფა ფეოდალური ხანის თიხის ჭურჭლის ნატეხები. გოძიაშვილი ნ., ართილაყვა ვ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 274.
იულია დიდენკო

იულია დიდენკო (დ. 8 მაისი, 1976) — უკრაინელი პოლიტიკოსი. არის უკრაინის უმაღლესი რადის წევრი 2019 წლის 29 აგვისტოდან. არის პარტია „ხალხის მსახურის“ წევრი. chesno.org
Live over Europe 2007

Live over Europe 2007 — პროგრესულ როკ-ჯგუფ ჯენესისის 2007 წლის საკონცერტო ალბომი. ეს ორდისკიანი გამოცემა ეფუძნება ჯგუფის 2007 წლის საკონცერტო ტურნეს Turn It On Again პერიოდში სხვადასხვა ქვეყანაში ჩაწერილ კონცერტებს. წარმატებული ტურნეს მიუხედავად, ალბომმა ბრიტანული რეიტინგის მხოლოდ #51 ადგილს მიაღწია, ხოლო აშშ-ის რეიტინგში საერთოდ არ მოხვედრილა. Duke's Intro (Behind the Lines/Duke's End) - მანჩესტერი - 3:48 Turn It On Again - ამსტერდამი - 4:26 No Son of Mine - ამსტერდამი - 6:57 Land of Confusion - ჰელსინკი - 5:11 In the Cage/The Cinema Show/Duke's Travels - მანჩესტერი - 13:30 Afterglow - მანჩესტერი - 4:27 Hold on My Heart - ჰანოვერი - 5:58 Home by the Sea/Second Home by the Sea - დიუსელდორფი (მეორე საღამო) და რომი - 11:58 Follow You Follow Me - პარიზი - 4:19 Firth of Fifth [excerpt] - მანჩესტერი - 4:39 I Know What I Like/Stagnation/I Know What I Like (რეპრიზა) - მანჩესტერი - 6:45 Mama - ფრანკფურტი - 6:57 Ripples - პრაღა - 7:57 Throwing It All Away - პარიზი - 6:01 Domino - რომი - 11:34 Conversations With 2 Stools - მიუნხენი - 6:48 Los Endos - ტუიკენჰემი - 6:24 Tonight, Tonight, Tonight [ნაწყვეტი] - რომი - 3:49 Invisible Touch - რომი - 5:35 I Can't Dance - მიუნხენი - 6:11 The Carpet Crawlers - მანჩესტერი - 6:00 ფილ კოლინზი - ვოკალი, პერკუსია, დასარტყმელი საკრავები ტონი ბენქსი - კლავიშები, ვოკალი მაიკ რეზერფორდი - ბას გიტარა, გიტარა, ვოკალი დამატებითი მუსიკოსები დერილ სტერმერი - ბას გიტარა ჩესტერ თომპსონი - პერკუსია, დასარტყმელი საკრავები ინფორმაცია საიტზე Discogs ↑ ერლეუაინი, სტივენ თომას. (2011 [უკანასკნელი განახლება])Live over Europe 2007 – Genesis | AllMusic. allmusic.com. ციტირების თარიღი: 25 ივლისი 2011. ↑ ოქროს/პლატინის მონაცემთა ბაზა (Genesis; 'Live Over Europe 2007') გერმანულად. ფედერალური მუსიკალური ინდუსტრიის ასოციაცია.
პატარა მანიანი

პატარა მანიანი — არქეოლოგიური ძეგლი სოფელ გლდანის ჩრდილო-დასავლეთით 2-3 კილომეტრზე, ჯოხთანის ხევის მარცხენა ნაპირას, ადგილ პატარა მანიანში. თარიღდება ადრინდელი ფეოდალური ხანით. ტყით დაფარულ ნასოფლარზე შემორჩენილია ნასახლარი ბუდეები (6X4; 4X5, 4X3 მ. და ა.შ.) და წითლად და ჩალისფრად გამომწვარი თიხის ჭურჭლის ფრაგმენტები. მოპოვებული მასალა ინახება თბილისის ისტორიულ-ეთნოგრაფიულ მუზეუმში. გოძიაშვილი ნ., ართილაყვა ვ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 274.
საყინულე

საყინულე — არქეოლოგიური ძეგლი სოფელ გლდანის ჩრდილო-დასავლეთით 4-5 კილომეტრზე, ჯოხთანის ხევის მარჯვენა ნაპირას, ადგილ ბოგირებში. ნასოფლარზე შეიმჩნევა ნასახლარი ბუდეები; აიკრიფა ადრინდელი ფეოდლაური ხანის წითლად და ჩალისფრად გამომწვარი თიხის ჭურჭლის ნატეხები. გამოვლინდა ფიქალით ნაგები ქვაყუთები. მიცვალებულები დაკრძალულია ქრისტიანული წესით. სამარხების ნაწილი კოლექტიურია. ყველა სამარხი უინვენტაროა. ირემაშვილი შ. გოძიაშვილი ნ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 274.
ხოდაბუნები

ხოდაბუნები — არქეოლოგიური ძეგლი სოფელ გლდანის ჩრდილოეთით 3-4 კილომეტრზე, ჯვარას ხევის მარცხენა ნაპირას. ნასოფლარზე, რომელიც ამჟამად ტყითაა დაფარული, გამოვლინდა ნასახლარი ბუდეები და ფეოდალური ხანის თიხის ჭურჭლის ნატეხები. ირემაშვილი შ. არტილაყვა ვ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 274.
გლდანის პირველი სამაროვანი

გლდანის პირველი სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი სოფელ გლდანის განაპირას, სამხრეთ-აღმოსავლეთით, ბორცვზე, მოქმედი სასაფლაოს გვერდით, ადგილ კალოებში. თარიღდება ფეოდალური ხანით. სამარხები წარმოადგენს ქვის ბრტყელი ფილებით ნაგებ ქვაყუთებს, რომლებიც დამხრობილია აღმოსავლეთიდან დასავლეთისკენ. მათი ნაწილი სანახევროდ გაშიშვლებულია. ირემაშვილი შ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 274.
გლდანის მეორე სამაროვანი

გლდანის მეორე სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი სოფელ გლდანის მოქმედი სასაფლაოს აღმოსავლეთით 100 მეტრზე, გლდანის ხევის მარცხენა მხარეს. სამაროვანზე ჩანს ნიაღვრებისაგან სანახევროდ გაშიშვლებული ქვის დიდი ფილებით ნაგები, აღმოსავლეთიდან დასავლეთით დამხრობილი ქვაყუთები. სავარაუდო თარიღია ფეოდალური ხანით. ირემაშვილი შ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 274.
გლდანის სამაროვანი

ტერმინი გლდანის სამაროვანი შეიძლება აღნიშნავდეს: გლდანის პირველი სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი სოფელ გლდანში. გლდანის მეორე სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი სოფელ გლდანში.
თომას ვულფი

თომას კლეიტონ ვულფი (დ. 3 ოქტომბერი, 1900 — გ. 15 სექტემბერი, 1938) — ადრეული XX საუკუნის ამერიკელი რომანისტი. მის კალამს ოთხი რომანი, არაერთი მოთხრობა, პიესა და ნოველა ეკუთვნის. მწერლის შემოქმედებისთვის დამახიასიათებელია ორიგინალური, პოეტური, რაფსოდული და იმპრესიონისტული პროზისა და ავტობიოგრაფიის სინთეზი. მის წიგნებში ამერიკული კულტურა მგრძნობიარე, სოფისტიკური და ჰიპერანალიტიკური პერსპექტივიდანაა ასახული. გარდაცვალების შემდეგ ვულფს უილიამ ფოლკერმა თაობის უდიდესი ტალანტი უწოდა. თავისი შემოქმედებით ვულფმა გავლენა მოახდინა ისეთ მწერლებზე, როგორებიც არიან ჯეკ კერუაკი, რეი ბრედბერი და ფილიპ როთი. ვულფი, როგორც ავტობიოგრაფიული პროზის ერთ-ერთი პირველი ავტორი, თანამედროვე ამერიკული ლიტერატურის მნიშვნელოვან წარმომადგენლად ითვლება. აგრეთვე იგი ყველაზე სახელგანთქმულ ჩრდილოეთ კაროლინელ მწერლად მიიჩნევა. ქართულ ენაზე ნათარგმნია ვულფის რომანები: „მოხედე შენს სახლს, ანგელოზო“ და „შინ ვეღარასოდეს დაბრუნდები.“ თომას ვულფის ვებგვერდი დაარქივებული 2016-10-20 საიტზე Wayback Machine. თომას ვულფის მემორიალი თომას ვულფის მოკლე ბიოგრაფია — Wayback Machine ↑ Find a Grave — 1996. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q63056"></a> ↑ 2.0 2.1 2.2 Guggenheim Fellows database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107425373"></a> ↑ Reeves, Paschal (1974). Thomas Wolfe, The Critical Reception. Ayer Publishing, გვ. xvii. ISBN 0-89102-050-0.  ↑ Thomas Wolfe’s Final Journey. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-12-07. ციტირების თარიღი: 2021-02-07.
3X3

3 X 3 — ინგლისური პროგრესული როკ-ჯგუფ ჯენესისის მეორე და უკანასკნელი EP დისკი, რომელიც გამოვიდა 1982 წელს. მასში შესული სამი სიმღერა არის ალბომ Abacab-ის ჩაწერის შემდეგ დარჩენილი მასალა - სხვადასხვა მიზეზის გამო, ჯგუფი თვლიდა, რომ ისინი არ ერგებოდნენ ალბომს. გამოსვლისთანავე, 3 X 3-ის მთავარი სინგლი „Paperlate“ ბრიტანული რეიტინგის #10 ადგილზე აღმოჩნდა. გარდა ყველაფრისა, დისკის ყდა ხუმრობით არის გაფორმებული The Beatles -ის სინგლის Twist and Shout სტილში. თავად დისკის სახელწოდება არის აღებული როლინგ სტოუნზის ფირფიტიდან Five by Five. ყველა სიმღერის ავტორი: ტონი ბენქსი/ფილ კოლინზი/მაიკ რეზერფორდი. მხარე 1 Paperlate – 3:20 You Might Recall – 5:30 მხარე 2 Me and Virgil – 6:18 ტონი ბენქსი - კლავიშები ფილ კოლინზი - დასარტყმელი საკრავები, პერკუსია, ვოკალი მაიკ რეზერფორდი - გიტარა, ბასი ინფორმაცია საიტზე Discogs ↑ http://www.allmusic.com/album/3-x-3-mw0000839393
გლდანის ყორღანი

გლდანის ყორღანი — არქეოლოგიური ძეგლი თბილისის სოფელ გლდანში, სოფლის მახლობლად, მლაშე ტბის ჩრდილოეთით. სოფელ ნორიოსაკენ მიმავალი გზის მარცხენა მხარეს. მიეკუთვნება ადრინდელ ან შუა ბრინჯაოს ხანას. ყორღანი ქვამიწაყრილიანია. დედაბრიშვილი შ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 274.
სპირიდონ ლეკვეიშვილი

დეკანოზი სპირიდონ ლეკვეიშვილი (ერისკაცობაში სპირიდონ გიორგის ძე ლეკვეიშვილი; დ. 1868, ქუთაისის მაზრა — გ. 25 დეკემბერი, 1922) — ქართველი სასულიერო პირი. საქართველოს საისტორიო და საეთნოგრაფიო საზოგადოების გამგეობის წევრი. წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ქუთაისის განყოფილების წევრი (1913). სპირიდონ ლეკვეიშვილი დაიბადა 1868 წელს ქუთაისის გუბერნიაში მღვდლის გიორგი ლეკვეიშვილის ოჯახში. პირველდაწყებითი განათლება მამის მეთვალყურეობის ქვეშ მიიღო. 1883–1887 წლებში სპირიდონი ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელში სწავლობდა, ხოლო 1887 წელს თბილისის სასულიერო სემინარიაში ჩაირიცხა, რომელიც 1893 წელს პირველი ხარისხის დიპლომით დაასრულა. სემინარიის დასრულების შემდეგ იმერეთში დაბრუნდა, მასწავლებლობას მიჰყო ხელი და აქვე დაოჯახდა.1895 წლის 24 მარტის გარდაეცვალა მამა, სანავარდოს (სამტრედია) მაცხოვრის სახელობის ეკლესიის წინამძღვარი, და იმერეთის ეპისკოპოსმამა გაბრიელმა (ქიქოძე) სპირიდონს სასულიერო პირად გახდომაზე მოუწოდა. 1895 წლის მაისში მეუფე გაბრიელმა სპირიდონი ჯერ დიაკვანად აკურთხა, ხოლო ერთ კვირაში მღვდელად მესხეთის ყოვლადწმინდა სამების სახელობის ეკლესიის წინ დაასხა ხელი და წინამძღვრად განამწესა. 1897 წელს მამა სპირიდონი საგვერდულით დააჯილდოვეს.1898 წელს იმერეთის ეპისკოპოსმა ბესარიონმა (დადიანი) მამა სპირიდონი, როგორც განათლებული მოძღვარი და სემინარიის კურსდამთავრებული ქუთაისში გადაიყვანა და სასულიერო სასწავლებელში პედაგოგად და იქაური კარის ეკლესიის წინამძღვრად დაადგინა. 1902 წლის 6 მაისს მამა სპირიდონი სკუფიით დაჯილდოვდა.1906 წელს იმერეთის ეპისკოპოსმა ლეონიდმა (ოქროპირიძე) ქუთაისის მთავარანგელოზთა სახელობის ეკლესიის წინამძღვრად დაადგინა, ხოლო 1910 წლის 15 მაისს კამილავკა ეწყალობა. 1915 წლის აღდგომას მამა სპრიდონს სამკერდე ოქროს ჯვარი უბოძეს. 1917 წლის 12 მარტს, როდესაც აღსდგა საქართველოს სამოციქულო მართლმადიდებელი ეკლესიის ავტოკეფალია, იმერეთის ეპარქია დროებით მმართველი მღვდელმთავრის გარეშე დარჩა. ეპარქიაში შეიქმნა დროებითი სასულიერო მმართველობა, რომლის ერთ-ერთი წევრი მამა სპირიდონიც გახლდათ. იგი აგრეთვე მონაწილეობდა როგორც იმერეთის ეპარქიის დელეგატი 1917 წლის 8-17 სექტემბერის გამართულ პირველ და 1920 წლის 27 ივნისს გამართულ მეორე საეკლესიო კრებაზე. 1918 წლის აღდგომას ეკლესიაში ერთგული და ნაყოფიერი მოღვაწეობის გამო დეკანოზის წოდება მიენიჭა. დეკანოზი სპირიდონი 1922 წლის 25 დეკემბერს გარდაიცვალა. დაკრძალულია ქუთაისში. სპირიდონ ლეკვეიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
თეთრი გიორგის ეკლესია (დიღომი)

თეთრი გიორგის ელესია — არქიტექტურული ძეგლი თბილისის სოფელ დიღომში, სოფლის სამხრეთ-დასავლეთით, მთაზე. შესასვლელის თავზე, მოზრდილ ნაცრისფერ ქვაზე ამოკვეთილი მხედრული წარწერის მიხედვით, ეკლესია 1863 წელს აუშენებია ვინმე ზაქარიას. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია საშუალო ზომის თლილი ქვით. შესასვლელი დასავლეთიდანაა. აღმოსავლეთით ღრმა ნახევარწრიული აფსიდია, რომელშიც ერთი სარკმელია. თითო სარკმელი სამხრეთისა და დასავლეთის კედლებშა.დარბაზი გადახურულია ნახევარწრიული კამარით. ინტერიერში კედლები და კამარა შელესილია. ბათქაშის კვალი გარედანაც ეტყობა კედლებს. ეკლესიის ირგვლივ ძველი სასაფლაოა, აქ მრავლადაა XIX საუკუნის წარწერიანი და მარტივრელიეფიანი საფლავის ქვები. გაფრინდაშვილი გ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 276-277.
კავთის წმინდა გიორგის ეკლესია (დიღომი)

კავთის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თბილისის სოფელ დიღომში, სოფლის განაპირას, სამხრეთით, მთავარ გზასთან. აგებულია XIX საუკუნეში. ეკლესია დარბაზულია, შვერილაფსიდიანი, ნაგებია ქვიშაქვითა და რიყის ქვით. შესასვლელი სამხრეთიდანაა. დასავლეთის კარი გაუქმებულია. ეკლესიას ექვსი თაღოვანი სარკმელი აქვს: ერთი აფსიდშია, ორ-ორი ჩრდილოეთისა და სამხრეთის კედლებში, ერთი დასავლეთის კედელში, კარის თავზე. აფსიდის სარკმლის ორივე მხარეს ნიშებია. დარბაზი ხის კონსტრუქციის ცილინდრული კამარითაა გადახურული. ინტერიერი შელესილია. იატაკზე მოგებულია თლილი ქვის კვადრები. დასავლეთის ფასადზე კარის არქიტრავს ასრულებს არქივოლტი. არქიტრავის ზევით, სწორკუთხა ქვაზე ჯვრის რელიეფური გამოსახულებაა. ეკლესიას წრეთარგითა და ლილვით შედგენილი ლავგარდანი აქვს. გიორგობიანი კ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 277.
დიღმის კვირაცხოვლის ეკლესია

დიღმის კვირაცხოვლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თბილისის სოფელ დიღომში, ჩრდილო-აღმოსავლეთით, მინდორში. აგებულია XIX საუკუნეში. ნახევარწრიული აფსიდი დარბაზისგან გამოყოფილია წყვილ პილასტრზე დაყრდნობილი სატრიუმფო თაღით. აფსიდში ერთი სარკმელი და ორი ღრმა ნიშია. დარბაზის გრძივ კედლებზე სამ-სამი მარტივ კაპიტელიანი მასიური პილასტრია, რომლებსაც ეყრდნობა ნახევარწრიული კამარის საბჯენი სამი თაღი. გრძივი კედლები შეკრულია კამარის საბჯენი თაღების ფუძეებში ჩასმული მრგვალი ხის ძელებით. დასავლეთ და ჩრდილოეთ კედლებში თითო სარკმელია, სამხრეთისაში ორი. ინტერიერში კედლები შელესილი და შეთეთრებულია. ეკლესია მოხატული ყოფილა ფრაგმენტები გადარჩენილია მხოლოდ ჩრდილოეთ კედლის ცენტრალურ ნაწილში. სიუჟეტი გაურკვეველია. აღმოსავლეთის ფასადის სარკმლის თავზე, კედლის წყობაში გამოსახულია ჯვარი. სანიკიძე თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 277.
დიღმის ნაეკლესიარი

დიღმის ნაეკლესიარი — არქიტექტურული ძეგლი თბილისის სოფელ დიღომში, დიდგორის მთის წვერზე. მთლიანად დანგრეული ფეოდალური ხანის ეკლესიის საკურთხეველთან აღმოჩენილი ქვის ფალოსი დაცულია საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში. გვეტაძე ჯ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 277.
ნაქულბაქევის წმინდა გიორგის ეკლესია

ნაქულბაქევის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თბილისის სოფელ დიღომში, საქართველოს სამხედრო გზის აღმოსავლეთით 1 კილომეტრზე, საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის დიღმის სასწავლო საცდელი მეურნეობის დეკორატიული განყოფილების ტერიტორიაზე. თარიღდება ადრინდელი ფეოდალური ხანით. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია ნატეხი პირმოსწორებული ქვით. ამჟამად ნაგებობას სახურავი აღარა აქვს (გადახურული ყოფილა კრამიტით). შესასვლელი სამხრეთიდანაა. დასავლეთ კარი ამოშენებულია. ორივე კარი გარედან არქიტრავით, ხოლო შიგნიდან ნახევარწრიული კამარით არის გადახურული. აღმოსავლეთით, ნახევარწრიულ ღრმა აფსიდში ოთხი ნიშია, სამი ჩრდილოეთით, ერთი სამხრეთით. დარბაზის ნახევარწრიული კამარის საბჯენი თაღი მარტივკაპიტელებიან მასიურ პილასტრებს ეყრდნობა. დარბაზის კედლებს გასდევს რიყის ქვის დაბალი ჩამოსაჯდომი. ეკლესიას ოთხივე მხარეს თითო სარკმელი აქვს. სარკმლების ქვედა ნაწილი ძლიერ დამრეცი და საფეხურებიანია. სამხრეთისა და ჩრდილოეთის სარკმლები თაღოვანია. დასავლეთის სარკმელი გარედან მრგვალია. ეკლესია შელესილი ყოფილა. სამხრეთის და დასავლეთის ფასადებზე, შესასვლელების თავზე წრეშ ჩასმულია ტოლმკლავა რელიეფური ჯვარი. XIX საუკუნეში ეკლესიისთვის აგურის ლავგარდანი შეუყოლებიათ და ფასადები შეულესიათ. გაფრინდაშვილი გ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 277-278.
დიღმის პირველი სამაროვანი

დიღმის პირველი სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი თბილისის სოფელ დიღომში, ჩრდილოეთით 4 კილომეტრზე, ქვემო დიდგორის მთის ძირში, ადგილ მისალოცავში. სამაროვანზე გამოვლინდა ფეოდალური ხანის ქვაყუთები. გვეტაძე ჯ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 278.
ტობოლი

ტობოლი (ყაზახ. Тобыл, რუს. Тобол) — მდინარე ყაზახეთსა და რუსეთში; ირტიშის (ობის აუზი) მარცხენა შენაკადი. სიგრძე 1591 კმ, აუზის ფართობი 426 ათასი კმ². ყაზახეთში ტობოლის აუზში მდებარეობს ვრცელი გაუდინარი არე (62 000 კმ²). სათავეს იღებს მდინარეების ქოქფექთისაისა და ბოზბიეს შეერთების შედეგად. ზემო წელზე მიედინება თურღაის პლატოზე და აქვს მთის მდინარის ხასიათი, შუა და ქვემო წელზე — დასავლეთ ციმბირის ვაკეზე, ფართო ტერასულ ხეობაში, სადაც 5 კმ-მდე სიგანის ჭალები და მრავალი ნამდინარევი ტბაა. ქალაქ ტობოლსკთან ერთვის ირტიშს. ტობოლის აუზში დაახლოებით 20 000 ტბაა საერთო ფართობით 9000 კმ². დიდი შენაკადებია: უბაგანი, სუერი, ტაპი (მარჯვენა); აიატი, ტუი, ისეტი, ტურა, ტავდა (მარცხენა). უპირატესად იკვებება თოვლის წყლით (წლიური ჩამონადენის 60%), ქვემო წელზე იზრდება წვიმის წყლის წილი. ყველაზე ჭარბწყლიანი პერიოდია მაისიდან და ივნისამდე, მცირეწყლიანი — აგვისტოდან მარტამდე. ქვემოთში წყლის საშუალო მრავალწლოვანი ხარჯი 810 მ³/წმ-ია (ჩამონადენის წლიური მოცულობა — 25,6 კმ³), შესართავში — 805 მ³/წმ (მაქს. 6350 მ³/წმ), ზემოთში — 26,2 მ³/წმ (მაქს. 348 მ³/წმ). საშუალო სიმღვრივე — 260 გ/მ³. წელიწადში ჩამოაქვს 1600 ტონა ნატანი. იყინება ნოემბერში, ლღვება აპრილში. მდინარის და მის შენაკადთა წყალი გამოიყენება წყალმომარაგებისა მიზნით და სარწყავად. ყაზახეთის ტერიტორიაზე მასზე მდებარეობს მრავალწლოვანი რეგულირების ზემო ტობოლისა და ყარათომარის წყალსაცავები; რუსეთის ტერიტორიაზე — სეზონური რეგულირების კურგანის წყალსაცავი. სანაოსნოა შესართავიდან მდინარე ისეტის შერთვამდა (437 კმ). მის ნაპირებზეა ქალაქები: ლისაკოვსკი, რუდნი, კოსტანაი (ყაზახეთი), კურგანი, იალუტოროვსკი, ტობოლსკი (რუსეთი). ↑ 1.0 1.1 Михайлова М. В. Тобол // Большая российская энциклопедия. т. 32. — М., 2016. — стр. 207. ↑ Тобол // Большая советская энциклопедия. — 3-е изд., т. 26 — М., 1977.
დიღმის მეორე სამაროვანი

დიღმის მეორე სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი თბილისის სოფელ დიღომში, სოფლის აღმოსავლეთ უბანში. თარიღდება ფეოდალური ხანით. სამაროვანზე დასტურდება ქვაყუთები. აქვეა ეკლესიის ნანგრევები. გვეტაძე ჯ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 278.