laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ჩიანგრაის პროვინცია

ჩიანგრაის პროვინცია (ტაი. เชียงราย) — ტაილანდის 77 პროვინციიდან ერთ-ერთია და ესაზღვრება პროვინციებს: ჩიანგმაის, ფაიაუს და ლამპანგის, ასევე მიანმარს და ლაოსს ჩრდილოეთში. პროვინციის საშუალო სიმაღლე 580 მეტრია. პროვინციის ჩრდილოეთი ნაწილია ე.წ. „ოქროს სამკუთხედი“, სადაც ესაზღვრება ტაილანდი ლაოსს და ბირმას. ეს იმ ტერიტორიის ფართობია, რომელიც ადრე ეწეოდა სასოფლო-სამეურნეო წარმოებას: ყავის, ანანასის, ქოქოსის და ბანანის. პლანტაციებზე მუშაობა იყო სახიფათო, რადგან ნარკოტრეფიკის საზღვრები ზუსტად ამ ტერიტორიებზე გადიოდა. პროვინციაში კლიმატი უფრო მკაცრია, ვიდრე დანარჩენ ქვეყანაში. მთიან რაიონებში, ზამთარში შეიძლება (თუმცა იშვიათად) ყინვები. ჩიანგრაის პროვინცია დაყოფილია 18 რაიონად (ამფხე), რომლებიც, თავის მხრივ, შედგება 124 ქვეზონისგან (ტამბონ) და 1,751 სოფლისგან (მუბანი) ჩიანგრაის საერთაშორისო აეროპორტი Detailed guide by Joel John Barlow დაარქივებული 2011-07-08 საიტზე Wayback Machine. Provincial Website დაარქივებული 2009-09-01 საიტზე Wayback Machine. Chiang Rai page from the Tourist Authority of Thailand დაარქივებული 2014-09-15 საიტზე Wayback Machine. Golden Jubilee Network province guide დაარქივებული 2005-03-12 საიტზე Wayback Machine. The Switzerland of Thailand - Doi Tung დაარქივებული 2009-06-15 საიტზე Wayback Machine. English News Chiang Rai Province ↑ Population of the Kingdom Thai (2014-12-31). ციტირების თარიღი: 19 Mar 2015.
ტიტუს ლარციუს ფლავიუსი

ტიტუს ლარციუს ფლავიუსი ან რუფუსი (ლათ. Titus Lartius Flavus (Rufus)) — რომაელი პოლიტიკოსი და სამხედრო მოღვაწე, რომელიც ორჯერ აირჩიეს რომის კონსულის თანამდებობაზე. პირველად ძვ. წ. 501 წელს, აირჩიეს პოსტუმუს კომინიუს აურუნკუსთან ერთად, მეორედ ძვ. წ. 498 წელს, მისი თანაკონსული იყო კვინტუს კლოელიუს სიკულუსი. ძვ. წ. 501 წელს კონსულის თანამდებობაზე ყოფნისას ტიტუსი რომის დიქტატორის თანამდებობაზე აირჩიეს, ამით ტიტუსი რომის ისტორიაში პირველი დიქტატორი გახდა. რომის კონსულების სია რომის რესპუბლიკი კონსულები რომის კონსულები და მათი მმართველობა დაარქივებული 2017-01-21 საიტზე Wayback Machine. რომის რესპუბლიკი კონსულების ჩამონათვალი
ლამპანგის პროვინცია

ლამპანგის პროვინცია (ტაი. ลำปาง) — ტაილანდის 76 პროვინციიდან ერთ-ერთი, მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილოეთში მდინარე ვანგის ხეობაში, ტაილანდის დედაქალაქიდან დაშორებულია 600 კმ-ით. ლამპანგის ძველი სახელწოდება კჰელანგ ნახონი იყო. მეზობელი პროვინციებია: ჩიანგრაი, ფაიაუ, ფრე, სუქოტაი, ტაკი, ლამფუნი და ჩიანგმაი. განმასხვავებელი ლამპანგის პროვინციის ტაილანდის სხვა პროვინციებისგან არის ის ფაქტი, რომ ქალაქის ქუჩებში კვლავ გამოიყენება საცხენოსნო ტრანსპორტი. ლამპანგის პროვინცია არის ცნობილი კერამიკული საქონლის წარმოებით და სამთო რესურსების მოპოვებით. არსებობს 200-ზე მეტი კერამიკული საქონლის წარმოების ქარხანა ქალაქ ლამპანგი და მის გარეუბნებში. სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის უდიდესი ქვანახშირის საბადო და ელექტროსადგური მდებარეობს მაემოს რაიონში lignite-ის სამთო ტერიტორიაზე. აქ მცენარეებს იყენებენ, როგორც საწვავს. უდიდესი ბეტონის ქარხანა ასევე მდებარეობს ლამპანგის ჩრდილოეთში, lignite-ის სამთო ტერიტორიაზე. სასოფლო-სამეურნეო პროდუქტებიდან, ამ პროვინციაში არის ცნობილი ბრინჯი და ანანასი. VII საუკუნეში, ეს ტერიტორიები ეკუთვნოდა ჰარიპუნჩას სამეფოს. XI საუკუნეში, ეს ადგილები დაიკავა ქხემერთა იმპერია, ხოლო 1292 გახდა მეფე მენგრეის. მოგვიანებით, XVI საუკუნეში, ეს ადგილები ეკუთვნოდა მიანმარს. XVIII საუკუნეში ტერიტორიები თავიდან გადაეცა სიამს. ლამპანგის პროვინცია დაყოფილია 13 რაიონად (ამფხე), რომლებიც, თავის მხრივ, შედგება 100 ქვეზონისგან (ტამბონ) და 855 სოფლისგან (მუბანი). ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ლამპანგის პროვინცია პროვინციის გვერდი ტურისტებისთვის დაარქივებული 2005-12-10 საიტზე Wayback Machine. Golden Jubilee Network პროვინციის გიდი დაარქივებული 2007-03-12 საიტზე Wayback Machine. ლამპანგის პროვინციის რუკა ↑ Kongrut, Anchalee (2015-10-21). „Sustaining environmental activism“. Bangkok Post. ციტირების თარიღი: 21 October 2015. ↑ Burmese-influenced Architecture in lampang
საქართველოს ფედერაციის თასის ნაკრები

საქართველოს ფედერაციის თასის ნაკრები, ასპარეზობს ფედერაციის თასის ევროპა/აფრიკის ზონის მეორე ჯგუფში. ტურნირში მონაწილეობს 1994 წლიდან. ნაკრების შემადგენლობაში (2009 წლის მდგომარეობით) არიან ანა ტატიშვილი, მაკა ჩახნაშვილი, სოფია შაფათავა და მანანა შაფაქიძე. ფედერაციის თასის რეიტინგში საქართველოს მსოფლიოში 34-ე პოზიცია უკავია. ნაკრების კაპიტანი მისი ჩამოყალიბებიდან დღემდე ლალი ზერეკიძეა. 1994 წლიდან დღემდე საქართველომ რამდენიმეჯერ იასპარეზა ევროპა/აფრიკის ზონის პირველ ჯგუფში, მათ შორის ბოლოს - 2008 წელს. ნაკრებმა ფედერაციის თასის გათამაშებაში პირველი შეხვედრა 1994 წლის 18 აპრილს ავსტრიაში გამართა, სადაც ტუნისის ნაკრები ანგარიშით 3-0 დაამარცხა. ერთეულთა თანრიგის შეხვედრებში გაიმარჯვეს ნინო ლუარსაბიშვილმა და ლეილა მესხმა, ხოლო წყვილთა თანრიგში მესამე ქულა საქართველოს მოუტანეს ნინო ლუარსაბიშვილმა და ვიქტორია ბახტაძემ. იგივე ტურნირის ფარგლებში, საქართველოს ნაკრებმა მოუგო უკრაინასა და ზიმბაბვეს, ხოლო სლოვაკეთთან დამარცხდა. 1995-1997 წლებში ჩატარებულ 8 შეხვედრაში საქართველომ მხოლოდ ერთი გამარჯვება მოიპოვა. 1998 წელს კი ნაკრებში პირველი შეხვედრა 15 წლის მაკა ჩახნაშვილმა ჩაატარა, რომელმაც ნინო ლუარსაბიშვილთან ერთად ზედიზედ 5 ნაკრების დამარცხება შეძლო. თუმცა 1999 წელს იგივე ჩოგბურთელებმა შეხვედრები სლოვენიის, პოლონეთის და ლუქსემბურგის გუნდებთან დათმეს. 2000 წელს გუნდში სალომე დევიძე და ნინო ესებუა გამოჩნდნენ. საქართველომ ჯერ იუგოსლავიასთან წააგო, შემდეგ კი ზედიზედ 4 მატჩი მოუგო - სომხეთს, ეგვიპტეს, კვიპროსსა და ლიეტუვას. 2001 წელს ანგარიშით 3-0 მოგებული სამი შეხვედრის შემდეგ, საქართველო გათამაშების პირველ ჯგუფს დაუბრუნდა, სადაც 2002-2003 წლებში 6 შეხვედრიდან მხოლოდ ერთ გამარჯვებას მიაღწია. საქართველოს ნაკრების დამარცხევაში 2003 წელს წვლილი შეიტანა იუგოსლავიელმა(ამჟამად სერბეთის სახელით მოასპარეზე) ჩოგბურთელმა ელენა იანკოვიჩმა. 2006 წლის 26-29 აპრილს საქართველოს ნაკრები მონაწილეობდა ანტალიაში (თურქეთი) ფედერაციის თასის ევროპა/აფრიკის ზონის მეორე ჯგუფის ტურნირში ლიეტუვასთან, ირლანდიასთან, პოლონეთთან, პორტუგალიასთან, საბერძნეთთან და ლატვიასთან ერთად. ჯგუფური ეტაპის ფარგლებში საქართველომ წააგო ლიეტუვასთან ანგარიშით 1-2 და დაამარცხა ირლანდია ანგარიშით 2-1. ნახევარფინალურ შეხვედრაში, რომლის გამარჯვებული ევროპა/აფრიკის ზონის პირველი ჯგუფის საგზურს ეუფლებოდა, საქართველო პოლონეთთან დამარცხდა 0-3. 2006 წელს საქართველოს ნაკრებში მაკა ჩახნაშვილმა და ია ჯიქიამ იასპარეზა. გუნდის შემადგენლობაში ასევე მანანა შაფაქიძე და სოფიკო ქვაცაბაია ირიცხებოდნენ. 2007 წელს საქართველოს ნაკრები ფედერაციის თასის მორიგ ტურნირში მიიღო მონაწილეობას, რომელიც მავრიკის კუნძულებზე გაიმართა. ტურნირში მონაწილეობა 8 ქვეყანამ მიიღეო, მათ შორის საქართველო, ალჟირი, ბოსნია და ჰერციგოვინა, ფინეთი, საბერძნეთი, პორტუგალია, სამხრეთ აფრიკა და ნორვეგია. ნაკრების შემადგენლობაში ყველაზე მეტი - 44 შეხვედრა ჩაატარა მაკა ჩახნაშვილმა, საიდანაც 25 მოიგო და 19 წააგო. ფედერაციის თასი საქართველოს დეივისის თასის ნაკრები ნაკრების გვერდი FedCup.com-ზე. დაარქივებული 2009-04-27 საიტზე Wayback Machine.
ბრიულოვის სკოლა

ბრიულოვის სკოლა, კ. ბრიულოვის მოწაფეთა და მიმდევრართა ჯგუფი, მხატვრები, რომლებმაც შეითვისეს კ. ბრიულოვის ფერწერული მანერისა და რომანტიკული ძიებათა გარეგნული ნიშნები, ან პირდაპირ ჰბაძავდნენ მას. ბრიულოვის სკოლის ცნობილი წარმომადგენლები არიან: აკადემიური ჟანრის სურათების ავტორი ი. კაპკოვი („პატარძალი“, 1851), სალონური პორტრეტებისა და იტალიის იდეალიზებული ხალხური სცენების შემქმნელი პ. ორლოვი („ოქტომბრის დღესასწაული რომში“, 1851), ა. ტირანოვი (ი. აივაზოვის პორტრეტი, 1841, ყველა ტრეტიაკოვის გალერეა), ხატმწერი ა. მაქსიმოვი. ბრიულოვის სკოლას აკუთვნებენ აგრეთვე ტ. შევჩენკოს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 529.
პალმირის იმპერია

პალმირის იმპერია — სეპარატისტული სახელმწიფო, რომელიც მესამე საუკუნის კრიზისის პერიოდში, რომის იმპერიისაგან გამოყოფილ ტერიტორიებზე დაარსდა. იმპერია მოიცავდა რომის იმპერიის პროვინციებს: სირია-პალესტინას, ქვიან არაბეთს, ეგვიპტეს და მცირე აზიის დიდ ნაწილს. სახელმწიფოს სათავეში იმპერატორი ვაბალატუსი ედგა, თუმცა რეალურად იმპერიას მისი დედა და რეგენტი დედოფალი ზენობია მართავდა. 270 წელს ზენობიამ მცირე დროში რომის აღმოსავლეთ ტერიტორიტების დიდი ნაწილი დაიპყრო და რომთან ურთიერთობების დალაგებას შეეცადა. 271 წელს ზენობია და მისი ვაჟი ვაბალატუსი პალმირის იმპერატორები გახდნენ, რის შემდეგაც ზენობიას რომის იმპერატორთან, ავრელიანესთან მოუწია დაპირისპირება. მათ შორის გამართულ ომში, ზენობია დამარცხდა, გამარჯვებულმა ავრელიანემ აჯანყებული ტერიტორიები კვლავ რომს შემოუერთა, ზენობია კი დაატყვევა. ერთი წლის შემდეგ პალმირელები კვლავ აჯანყდნენ. ავრელიანემ ეს აჯანყებაც ჩაახშო, ქალაქი პალმირა კი გაანადგურა. პალმირის იმპერია რომისა და პალმირის დაპირისპირება დაარქივებული 2016-02-24 საიტზე Wayback Machine. ზენობია, არმოსავლეთის დედოფალი დაარქივებული 2016-03-23 საიტზე Wayback Machine. ისლამისტური სახელმწიფო და პალმირის იმპერია დაარქივებული 2015-10-02 საიტზე Wayback Machine.
ისააკ ბროდსკი

ისააკ ისრაელის ძე ბროდსკი (რუს. Исаак Израилевич Бродский ;დ. 6 იანვარი, 1884 [ძვ. სტ. 25 დეკემბერი 1883], სოფ. სოფიევკა, ახლანდელი ზაპოროჟიეს ოლქი — გ. 14 აგვისტო, 1939, ლენინგრადი) — რუსი საბჭოთა ფერმწერი და გრაფიკოსი. რსფსრ ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1932). რევოლუციური რუსეთის მხატვართა ასოციაციის (1924-იდან) და რუს მხატვართა კავშირის წევრი. სრულიად რუსეთის ლენინგრადის სამხატვრო აკადემიის პროფესორი (1932-იდან). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 532. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ისააკ ბროდსკი ბროდსკის ბიოგრაფია და შემოქმედება დაარქივებული 2007-11-05 საიტზე Wayback Machine. ბროდსკის სახლ-მუზეუმი დაარქივებული 2014-07-06 საიტზე Wayback Machine.
ლამფუნის პროვინცია

ლამფუნის პროვინცია (ტაი. ลำพูน) — ტაილანდის 76 პროვინციიდან ერთ-ერთი, მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილოეთში, მდინარე პინგის ხეობაში, დედაქალაქ ბანგკოკიდან 670 კილომეტრის დაშორებით. ლამფუნის პროვინციას პრაქტიკულად ყველა მხარიდან აკრავს მთათა სისტემა. ლეგენდის მიხედვით, 1,400 წლის წინ, დვარავატის სამეფოს დროს ქალაქის სახელი იყო ჰარიფინჩაის. ქალაქის პირველი მმართველი იყო დედოფალი ჩამტიუი, მონოვების უძველესი გვარის წარმომადგენელი. XII საუკუნეში ჰარიფინჩაი იყო ალყაშემორტყმული ქხმერული ჯარების მიერ, მაგრამ არ დაეცა. მიუხედავად ამისა, 1281 წელს, მეფე მენგრაიმა ქალაქი აიღო და თავის სამეფოს ლანას შეუერთა. XVI საუკუნეში, პროვინციის ტერიტორია ეკუთვნოდა ბირმელებს, ეს გაგრძელდა ორი საუკუნე. XIX საუკუნის ბოლოს ლამპუნის პროვინცია გახდა სიამის და შემდეგ ტაილანდის სამეფოს ნაწილი. ჩრდილოეთ ტაილანდის ამინდი, მათ შორის ლამფუნის, აქვს სამი განსხვავებული სეზონი: ცივი სეზონი (დეკემბერდან თებერვლამდე), ცხელი სეზონი (აპრილიდან ივნისმდე) და წვიმიანი სეზონი (მაისიდან ნოემბრამდე). ლამფუნი ცნობილია, როგორც ქვეყნის „ცივი დედაქალაქი“. ქალაქის მთავარი სიმბოლო არის 46 მეტრის ტაძარი, სახელად ჩედი და მდებარეობს Wa Phra That Haripunchay-ში. ამ შენობას ამშვენებს თაღები, აგურის სტრუქტურები და შესასვლელში ორი ლომის ქანდაკება. მთავარ ტაძართან ახლოს მდებარეობს ქალაქის ეროვნული მუზეუმი Haripunchay, რომელიც წარმოადგენს არქეოლოგიური გათხრების შედეგებს, მათ შორის - ჭურჭლებს და ხელოვნების ნიმუშებს. ქალაქში არსებობს საზოგადო პარკი, სადაც განლაგებულია ქალაქის პირველი მმართველის ქანდაკება. ქალაქში კიდევ ერთი ძეგლი ეძღვნება ქალაქის დამფუძნებელს - სუტჰევე რუესის. ლამფუნის პროვინცია დაყოფილია 8 რაიონად (ამფხე), რომლებიც, თავის მხრივ, შედგება 51 ქვეზონისგან (ტამბონ) და 551 სოფლისგან (მუბანი). ლამფუნი მაე-ტჰა ბანჰონგი ლი ტჰუნგჰუაჩანგი პასანგი ბანტჰი ვიანგნონგ-ლონგი ↑ Population of the Kingdom Thai (2014-12-31). ციტირების თარიღი: 19 Mar 2015. ↑ "Historic Lamphun: Capital of the Mon Kingdom of Haripunchai", in: Forbes, Andrew, and Henley, David, Ancient Chiang Mai Volume 4. Chiang Mai, Cognoscenti Books, 2012. ASIN: B006J541LE ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-09-06. ციტირების თარიღი: 2016-02-13.
მღვიძარეთას მონასტერი

მღვიძარეთას მონასტერი — ქრისტიანული მონასტერი შავი ზღვის პირზე, დაფუძნებული აბბა ალექსანდრეს მიერ. 20 წელი განაგებდა ღირსი ალექსანდრე ევფრატის სანაპიროზე მდებარე მის მიერ დაარსებულ პირველ სავანეს. შემდეგ თავის მოწაფეს, გამოცდილ ბერს – ტროფიმეს გადააბარა წინამძღვრობა, თვით კი სპარსეთის მოსაზღვრე ქალაქები მოიარა სახარების ქადაგებით. ასე ჩააღწია ბიზანტიის დედაქალაქ კონსტანტინოპოლამდე, სადაც კიდევ ერთი მონასტერი დააარსა მისთვის მეტად საყვარელი „მღვიძარეთა“ ტიპიკონით. „ქართლის ცხოვრების“ მიხედვით, მიქაელ მთავარეპისკოპოსი, რომელმაც ფიზიკური შეურაცხყოფა მიაყენა ვახტანგ გორგასალს გაიწვიეს ანტიოქიაში, საიდანაც ის მღვიძარეთას მონასტერში გაამწესეს. ჟორდანია თ., ქრონიკები და სხვა მასალა საქართველოს ისტორიისა, 1892 ღირსი ალექსანდრე - მღვიძარეთა სავანის წინამძღვარი (+430)
ბროკჰაუზი

ბროკჰაუზი (გერმ. Brockhaus) — გერმანული საგამომცემლო ფირმა. დააარსა ფრიდრიხ არნოლდ ბროკჰაუზმა 1805 წელს ამსტერდამში. 1811-1817 წლებში გადატანილი იყო ალტენბურგში, შემდეგ — ლაიპციგში. 1808 წლიდან ბროკჰაუზმა დაიწყო „ბროკჰაუზის“ სახელწოდებით ცნობილი ენციკლოპედიის „Konversations-Lexikon“-ის გამოცემა (XIX საუკუნეში გამოიცა 14-ჯერ; მე-15 და მე-16 გამოცემებს ეწოდა „დიდი ბროკჰაუზი“). გდრ-ის შექმნის შემდეგ 1953 წლიდან ბროკჰაუზი არის სახალხო გამომცემლობა ლაიფციგში, გამოსცემს ცნობარებს, გეოგრაფიულ და ეთნოგრაფიულ ლიტერატურას. 1952-1957 წლებში მან გამოსცა 12 ტომიანი „დიდი ბროკჰაუზი“ (გერმ. „Der Große Brockhaus“) და 1962-1963 წლებში ორი დამატებითი ტომი (გერმ. „Ergänzungsbände“). 1959 — „სახალხო ბროკჰაუზის“ (გერმ. „Der Volks#Brockhaus“) მეორე გამოცემა. 1958-1960 წლებში 5 ტომიანი „ახალი ბროკჰაუზი“ (გერმ. „Der Neue Brockhaus“) და 1964 წელს მისი დამატებითი ტომი („Eränzungsband“). 1961-1962 წლებში 2 ტომიანი „მცირე ბროკჰაუზი“ (გერმ. „Kleine Brockhaus“), 1966-1974 წლებში გამოვიდა „ბროკჰაუზის“ მე-17 გამოცემა (გერმ. „Brockhaus Enzyklopädie“) 20 ტომად. 1984 წელს მოხდა დასავლეთ გერმანიის დიდი ენციკლოპედიური გამომცემლობების „F. A. Brockhaus“ და „ბიბლიოგრაფიის ინსტიტუტის“ გაერთიანება. გაერთიანებული გამომცემლობის ადმინისტრაცია, რომელმაც მიიღო სახელი „Bibliographisches Institut & F. A. Brockhaus AG“, განლაგდა მანჰაიმში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 533. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ბროკჰაუზი“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი
ბოლნური ჯვარი

ბოლნური ჯვარი — ქრისტიანული ჯვრის ნაირსახეობა, რომლის თანაბარი ზომის მკლავები ბოლოსკენ ფართოვდება. ხშირად წარმოდგენილია წრეში ჩახაზული ფორმით. საქართველოში მისი ყველაზე ადრეული და ამავე დროს ყველაზე ცნობილი გამოსახულება ბოლნისის სიონის ტაძრის ფასადზეა გამოსახული და V საუკუნით თარიღდება. სწორედ მას უკავშირდება ბოლნური ჯვრის სახელწოდებაც. სავარაუდოდ, ჯვრის ეს ფორმა იმპერატორ კონსტანტინე დიდს უნდა უკავშირდებოდეს. დღეს ბოლნური ჯვარი ერთ-ერთ ქართულ ეროვნულ სიმბოლოდ მიიჩნევა და გამოყენებულია ეროვნულ სიმბოლიკაში (მათ შორის, ბოლნისის მუნიციპალიტეტის გერბსა და დროშაზე). მისი მცირედ სახეცვლილი ფორმა კი საქართველოს ე. წ. ხუთჯვრიანი დროშის შემადგენელი ნაწილია. ბოლნური ჯვარი, როგორც სიმბოლო, წმინდა ნინოს ვაზის ჯვართან ერთად გამოიყენება საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მიერაც. Michael Tarchnišvili: Geschichte der kirchlichen georgischen Literatur (= Studi e Testi. 185, ZDB-ID 762276-4). Auf Grund des 1. Bandes der georgischen Literaturgeschichte von K. Kekelidze bearbeitet. Biblioteca Apostolica Vaticana, Città del Vaticano 1955. Elene Mačavariani: Bolnisis sionis samšeneblo carcera. Mec'niereba, T'bilisi 1985, (In georgischer Schrift. Zusammenfassung in russischer und französischer Sprache). Andreas Groß: Missionare und Kolonisten. Die Basler und die Hermannsburger Mission in Georgien am Beispiel der Kolonie Katharinenfeld. 1818–1870 (= Studien zur orientalischen Kirchengeschichte. Bd. 6). Lit, Hamburg 1998, ISBN 3-8258-3728-9 (Zugleich: Marburg, Universität, Dissertation, 1998). Roger Rosen: Georgia. A sovereign country of the Caucasus. Photography by Jeffrey Jay Foxx. Odyssey Publications, Hong Kong 1999, ISBN 962-217-502-3. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ბოლნური ჯვარი“ ვიკისაწყობში.
ფრანც იოზეფ ფონ თურნ უნდ ტაქსისი

ფრანც იოზეფ მაქსიმილიან მარია ანტონიუს იგნაციუს ლამორალ ფონ თურნ უნდ ტაქსისი (გერმ.: Franz Joseph Maximilian Maria Antonius Ignatius Lamoral von Thurn und Taxis; დ. 21 დეკემბერი 1893, რეგენსბურგი, გერმანიის იმპერია — გ. 13 ივლისი 1971, რეგენსბურგი, გფრ) — გერმანელი არისტოკრატი და თურნ უნდ ტაქსისის დინასტიის მეთაური 1918–1953 წლებში. მამა - ფიურსტი ალბერტ I ფონ თუქრნ უნდ ტაქსისი. დედა - ერცჰერცოგინია მარგარეტე კლემენტინე ავსტრიელი. ავსტრია-უნგრეთის იმპერატორი ფრანც იოზეფ I. კარლ აუგუსტი (1898-1982) ლუდვიგ ფილიპი (1901-1933) მაქს ემანუელი (1902-1994) ელიზაბეთ ჰელენე (1903-1976) რაფაელ რაინერი (1906-1993) ფილიპ ერნსტი (1908-1964) 1920 წლის 23 ნოემბერს ბრონბახის სასახლეში ფრანც იოზეფმა იქორწინა ელისაბეტა დე ბრაგანცაზე (* 1894; † 1970). გაბრიელი (* 1922; † 1942) მიხაელე (* 1922; † 1922) ჰელენე (* 1924; † 1991) გრაფ რუდოლფ ერვაინ ფონ შიონბორნ-ვიზენთაიდის მეუღლე. მარია თერეზია (* 1925; † 1997) გრაფ ფრანც ედუარდ ფონ ოპერსდორფის მეუღლე. მარია ფერნანდა (* 1927) პრინც ფრანც იოზეფ ფონ ჰეონცოლერნის მეუღლე. ფრანც იოზეფის სიკვდილის შემდეგ დინასტიის მეთაური მისი უმცროსი ძმა კარლ აუგუსტი გახდა, ვინაიდან მისი ერთადერთი ვაჟი გაბრიელი 1942 წელს მეორე მსოფლიო ომის დროს სტალინგრადის მისადგომებთან ბრძოლაში დაიღუპა.
ბროლისქედი

საკუთარი სახელი ბროლისქედი შეიძლება აღნიშნავდეს: ბროლისქედი — ქედი კოლხეთის ბარში ბროლისქედი — სოფელი თერჯოლის მუნიციპალიტეტში
ტრირის კურფიურსტ-არქიეპისკოპოსთა სია

ტრირის კურფიურსტ-არქიეპისკოპოსთა სია იოჰან I - Johann I. 1190-1212 დიტრიხ II ფონ ვიდი - Dietrich II. von Wied 1212-1242 არნოლდ II ფონ იზენბურგი - Arnold II. von Isenburg 1242-1259 ჰაინრიხ II ფონ ფინსტინგენი - Heinrich II. von Finstingen 1260-1286 ბოემუნდ I ფონ ვარნესბერგი - Bohemund I. von Warnesberg 1289-1299 დითერ ფონ ნასაუ - Diether von Nassau 1300-1307 ბალდუინ ფონ ლუქსემბურგი - Balduin von Luxemburg 1307-1354 ბოემუნდ II ფონ ზაარბრიუკენი - Bohemund II. von Saarbrücken 1354-1361 კუნო II ფონ ფალკენშტაინი - Kuno II. von Falkenstein 1362-1388 ვერნერ ფონ ფალკენშტაინი - Werner von Falkenstein 1388-1418 ოტო ფონ ციგენჰაინი - Otto von Ziegenhain 1418-1430 ჰრჰაბანუს ფონ ჰელმშტადტი - Hrhabanus von Helmstadt 1430-1438 იაკობ I ფონ ზირკი - Jakob I. von Sirk 1439-1456 იოჰან II ფონ ბადენი - Johann II. von Baden 1456-1503 იაკობ II ფონ ბადენი - Jakob II. von Baden 1503-1511 რიხარდ ფონ გრაიფენკლაუ - Richard von Greiffenklau 1511-1531 იოჰან III ფონ მეცენჰაუზენი - Johann III. von Metzenhausen 1531-1540 იოჰან IV ლუდვიგ ფონ ჰაგენი - Johann IV. Ludwig von Hagen 1540-1547 იოჰან V ფონ იზენბურგი - Johann V. von Isenburg 1547-1556 იოჰან VI ფონ დერ ლაიენი - Johann VI. von der Leyen 1556-1567 იაკობ III ფონ ელცი - Jakob III. von Eltz 1567-1581 იოჰან VII ფონ შიონენბერგი - Johann VII. von Schönenberg 1581-1599 ლოთარ ფონ მეტერნიხი - Lothar von Metternich 1599-1623 ფილიპ კრისტოფ ფონ ზიოტერნი - Philipp Christoph von Sötern 1623-1652 კარლ კასპარ ფონ დერ ლაიენი - Karl Kaspar von der Leyen 1652-1676 იოჰან VIII ჰუგო ფონ ორსბეკი - Johann VIII. Hugo von Orsbeck 1676-1711 კარლ იოზეფ ლოთარინგიელი - Karl Joseph von Lothringen 1711-1715 ფრანც ლუდვიგ ფონ ნოიბურგ-ბაი-რაინი - Franz Ludwig von Neuburg bei Rhein 1716-1729 ფრანც გეორგ ფონ შიონბორნი - Franz Georg von Schönborn 1729-1756 იოჰან IX ფილიპ ფონ ვალდერდორფი - Johann IX. Philipp von Walderdorff 1756-1768 კლემენს ვენცესლაუს საქსონიელი - Clemens Wenzeslaus von Sachsen 1768
ვალენტინე ეპისკოპოსი

ვალენტინე ეპისკოპოსი — მართლმადიდებელთა და კათოლიკეთა წმინდანი, მღვდელმოწამე. ქალაქ ინტერამნის (იტალია) ეპისკოპოსი. კათოლიკური ეკლესია ვალენტინე ეპისკოპოსს და წმინდა ვალენტინს, მოიხსენიებს ერთ დღეს 14 თებერვალს, ხოლო მართლმადიდებლები ვალენტინეს მოიხსენიებენ ახალი სტილით 12 აგვისტოს. ვალენტინე იყო იტალიის ქალაქ ინტერამნის (ამჟამად ტერნი) ეპისკოპოსი. გამოირჩეოდა განკურნების შესაძლებლობით. მან განკურნა რომაელი არისტოკრატის კრატონის ძე ქერიმონი. ამის შემდეგ კრატონის მთელი ოჯახი გაქრისტიანდა. ვალენტინესმკურნალის სახელი გაუვარდა მოსახლეობაში. გააქრისტიანა მრავალი ადამიანი, მათ შორის იყო ქალაქისთავის ძე, აბუნდიც, რომელმაც ნათლისღების შემდეგ ყველას წინაშე აღიარა ჭეშმარიტი სარწმუნოება. ამის შემდეგ ვალენტინე დააპატიმრეს, კერპებისთვის მსხვერპლის შეწირვა მოსთხოვეს და მრავალგვარი წამების შემდეგ საპყრობილეში გამოამწყვდიეს. მალე თავი მოკვეთეს. მისმა მოსწავლეებმა მისი ცხედარი ქალაქ ინტერმანაში წაასვენეს და პატივით დაფლეს. IV საუკუნეში მის საფლავზე ბაზილიკა ააგეს, რომელიც რამდენიმე რეკონსტრუქციის შემდეგ ჩვენამდეა მოღწეული. ბაზილიკის მთავარ ალტარში დასვენებულია წმინდანის ნეშტი. მღვდელმოწამე ვალენტინე, ინტერამნას ეპისკოპოსი მღვდელმოწამე ვალენტინე ეპისკოპოსი და სამნი მოწაფენი მისნი - მოწამენი: პროკული, ეფიბი და აპოლონი და მართალი აბუნდი ВАЛЕНТИН
ბაგრატ ერისთავთერისთავი

ბაგრატ ერისთავთერისთავი (გ. 966) — X საუკუნის ქართველი მწიგნობარი, ადარნასე III-ის ძე. გიორგი მერჩულეს „გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრებაში“ იგი მოხსენებულია, როგორც ეკლესიების მშენებელი, საღმრთო წიგნების მაძიებელი და შემკრები. 958—966 მას განუახლებია „გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრება“, ჩაურთავს რამდენიმე სასწაული. ლოლაშვილი ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 130.
თურნ უნდ ტაქსისის ფიურსტების სია

1. თურნ უნდ ტაქსისის დინასტიის ფიურსები - 1541: იოჰანეს ბაპტისტა ფონ ტაქსისი - Johannes Baptista von Taxis 1541-1608: ლეონჰარდ I ფონ ტაქსისი - Leonhard I. von Taxis 1608: დინასტიას მიენიჭა იმპერიის ბარონის ტიტული 1608-1612: ბარონი ლეონჰარდ I ფონ ტაქსისი - Freiherr Leonhard I. von Taxis 1612-1624: ბარონი ლამორალ ფონ ტაქსისი - Freiherr Lamoral von Taxis 1624: დინასტიას მიენიჭა იმპერიის გრაფის ტიტული 1624: გრაფი ლამორალ ფონ ტაქსისი - Graf Lamoral von Taxis 1624-1628: გრაფი ლეონჰარდ II ფონ ტაქსისი - Graf Leonhard II. von Taxis 1628-1676: გრაფი ლამორალ კლაუდიუს ფონ თურნ უნდ ტაქსისი - Graf Lamoral Claudius von Thurn und Taxis 1676-1695: გრაფი ოიგენ ალექსანდერ ფონ თურნ უნდ ტაქსისი - Graf Eugen Alexander von Thurn und Taxis 1695: დინასტიას მიენიჭა იმპერიის ფიურსტის ტიტული 1695-1714: ფიურსტი ოიგენ ალქსანდერ ფონ თურნ უნდ ტაქსისი - Fürst Eugen Alexander von Thurn und Taxis 1714-1739: ფიურსტი ანსელმ ფრანც ფონ თურნ უნდ ტაქსისი - Fürst Anselm Franz von Thurn und Taxis 1739-1773: ფიურსტი ალექსანდერ ფერდინანდ ფონ თურნ უნდ ტაქსისი - Fürst Alexander Ferdinand von Thurn und Taxis 1773-1805: ფიურსტი კარლ ანსელმ ფონ თურნ უნდ ტაქსისი - Fürst Karl Anselm von Thurn und Taxis 1805-1827: ფიურსტი კალრ ალექსანდერ ფონ თურნ უნდ ტაქსისი - Fürst Karl Alexander von Thurn und Taxis 1827-1871: ფიურსტი მაქსიმილიან კარლ ფონ თურნ უნდ ტაქსისი - Fürst Maximilian Karl von Thurn und Taxis 1871-1885: ფიურსტი მაქსიმილიან მარია ფონ თურნ უნდ ტაქსისი - Fürst Maximilian Maria von Thurn und Taxis 1885-1918: ფიურსტი ალბერტ I ფონ თურნ უნდ ტაქსისი - Fürst Albert I. von Thurn und Taxis 2. თურნ უნდ ტაქსისის დინასტიის მეთაურები 1918/19 წლიდან 1918-1953: ალბერტ I ფონ თურნ უნდ ტაქსისი - Albert I. von Thurn und Taxis 1953-1971: ფრანზ იოზეფ ფონ თურნ უნდ ტაქსისი - Franz Joseph von Thurn und Taxis 1971-1982: კარლ აუგუსტ ფონ თურნ უნდ ტაქსისი - Karl August von Thurn und Taxis 1982-1990: იოჰანეს ფონ თურნ უნდ ტაქსისი - Johannes von Thurn und Taxis 1990 - : ალბერტ II ფონ თურნ უნდ ტაქსისი - Albert II. von Thurn und Taxis
ნიქტალოპია

ნიქტალოპია, ქათმის სიბრმავე (ბერძნული: νύκτ- „ნიქტ“- ღამე; ἀλαός- „ალოს“- ბრმა, და ὄψ- „ოპს“- თვალი), — მხედველობის დარღვევა, დაბინდებისას და ღამის სინათლეზე ხედვის უნარის შესუსტება ან სრული დაკარგვა. ღამის სიბრმავე შეიძლება იყოს თანდაყოლილი და შეძენილი. ეს უკანასკნელი ძირითადად გამოწვეულია ტრავმით ან A ვიტამინის ნაკლებობით),რაც თავის მხრივ შეიძლება გამოწვეული იყოს, როგორც არაადეკვატური კვებით ასევე ღვიძლის ზოგიერთი დაავადებით. ნიქტალოპიას საფუძვლად უდევს ბადურას ჩხირების სტრუქტურული ცვლილებები. ნიქტალოპიით დაავადებულებს მკაფიო სინათლეზე აქვთ სინათლის შიში, ხოლო შებინდებისას და ღამით მკვეთრად უქვეითდებათ მხედველობა. ნიქტალოპია ჩვეულებრივ მწვავდება ადრე გზაფხულზე, რაც საკვებში A ვიტამინის ნაკლებობასთანაა დაკავშირებული. თანდაყოლილი ნიქტალოპიის ყველაზე ხშირი გამომწვევი არის პიგმენტური რეტინიტი, რომლის დროსაც ბადურაში არსებული ჩხირები კარგავენ უნარს უპასუხონ გამღიზიანებელს (სინათლეს). ამ გენეტკური დაავადების მქონე პაციენტებს აქვთ პროგრესირებადი ნიქტალოპია და შეიძლება მათი დღის მხედველობაც გაუარესდეს. პიგმენტური რეტინიტი ბადურას ჩამოშლა ზოგიერთი პრეპარატი მაგალითად ფენოთიაზინები (ნეიროლეპტიური საშუალება) ოგუჩის დაავადება პათოლოგიური მიოპია კატარაქტა (პერიფერიული კორტიკალური) რქოვანას რეფრაქციული ქირურგია (LASIK, ფოტორეფრაქტორული კერატექტომია, რადიალური კერატოტომია) მაკულარული დეგენერაცია A ვიტამინის ნაკლებობა ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 621. სამედიცინო ტერმინოლოგიის ლექსიკონი სამედიცინო ტერმინოლოგიის ლექსიკონი [1] ↑ Nyctalopia Origin. dictionary.com. ციტირების თარიღი: 28 September 2015. ↑ Goldman, Lee. Goldman's Cecil Medicine, 24th, Philadelphia: Elsevier Saunders, გვ. 2429. ISBN 1-4377-2788-3.