laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
შალვა რადიანი

შალვა რადიანი ნამდვილი გვარი შეწირული (დ. 30 დეკემბერი, 1904, ოზურგეთი — გ. 23 მარტი, 1977, თბილისი) — ქართველი კრიტიკოსი, ლიტერატურათმცოდნე, ფილოლოგიის დოქტორი (1943), პროფესორი (1944). დაიბადა დიმიტრი შეწირულისა და ეკატერინე გიგინეიშვილის ოჯახში. მამამისი წვრილი ხელოსანი იყო. 1918-1920 წლებში სწავლობდა ქუთაისის ქართულ გიმნაზიაში, შემდეგ ოზურგეთის გიმნაზიაში. ქუთაისში მას ასწავლიდნენ სილოვან ხუნდაძე, სამსონ ყიფიანი და სხვები. 1923 წლიდან ეწეოდა ლიტერატურულ მოღვაწეობას, აქვეყნებდა ნამუშევრებს სხვადასხვა ჟურნალ-გაზეთებში. 1924 წელს გადავიდა თბილისში და დაამთავრა თბილისის მეორე ტექნიკუმი. 1929 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. ლიტერატურულ-კრიტიკული მოღვაწეობა დაიწყო 1926 წლიდან. 1930 წლიდან თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში კითხულობდა ახალი და უახლესი ქართული ლიტერატურის ისტორიას. აქტიურად მონაწილეობდა საქართველოს მწერალთა კავშირის შექმნასა და საქმიანობაში. მუშაობდა „მნათობის“ (1930), „პროლეტარული მწერლობის“, „პიონერის“, „დროშის“, „ჩვენი თაობისა“ და სხვა ჟურნალების რედაქციებში. 1929-1932 წლებში იყო საქართველოს მწერალთა კავშირის მდივანი, 1937-1942 წლებში გაზეთ „ლიტარატურული საქართველოს“ რედაქტორი. 1942 წლამდე თსუ-ში კითხულობდა მეოცე საუკუნის ქართული ლიტერატურის კურსს. 1942 წლიდან იყო თსუ-ში ახალი ქართული ლიტერატურის ისტორიის კათედრის გამგე, 1944 წლიდან რუსთაველის სახელობის ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტში ახალი ქართული ლიტერატურის ისტორიის განყოფილების ხელმძღვანელი, 1949-1956 წლებში ამავე ინსტიტუტის დირექტორი. შალვა რადიანი მრავალი ფუძემდებლური ნაშრომის ავტორია. განსაკუთრებით უნდა აღინიშნოს: „თანამედროვე ქართული ლიტერატურა“ (1931), „ლიტერატურული პორტრეტები“ (1934), „ვასილ ბარნოვის ისტორიული რომანები“ (1944), „ნიკოლოზ ბარათაშვილი და ქართული რომანტიზმი“ (1946), „ახალი ქართული ლიტერატურა“ (წგნ. I-II., 1949-1950), „ქართული ლიტერატურის ისტორია“ (თანაავტორები ა. ბარამიძე, ბ. ჟღენტი. 1958, რუსულ ენაზე), „XX საუკუნის ქართული ლიტერატურა“ (1959), „სახეები და შთაბეჭდილებანი“ (1962), „თანამედროვენი“ (1965) და სხვა. მისი რედაქციით გამოიცა ილია ჭავჭავაძისს, რაფიელ ერისთავის, გიორგი წერეთლის, იროდიონ ევდოშვილის, ეგნატე ნინოშვილის, შიო არაგვისპირელის, ჭოლა ლომთათიძის, ვასილ ბარნოვის, გალაკტიონ ტაბიძისა და სხვათა თხზულებათა კრებულები ქართულ და რუსულ ენებზე. რადიანი იყო ქართული ლიტერატურის სახელმძღვანელოების თანაავტორი. 27 წიგნისა და 300-ზე მეტი ლიტერატურულ-კრიტიკული წერილის ავტორი დაჯილდოვებული იყო შრომის წითელი დროშის, „საპატიო ნიშნის“ ორდენებით, ჰეგელის და ლესია უკრაინკას მედლებით. მინიჭებული ჰქონდა საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწის საპატიო წოდება. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. სოფელ დვაბზუში მოქმედებს მისი სახელობის ეთნოგრაფიული მუზეუმი. ციციშვილი, გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 267-268. (2013) „შალვა რადიანი“, მწერალთა ავტობიოგრაფიები, წიგნი II. თბილისი: ლიტერატურის მუზეუმი, გვ. 221-228. ISBN 978-99940-28-85-6.  ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 311, თბ., 1994 შალვა რადიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ბადიანი

ბადიანი (ლათ. Illicium) — მარადმწვანე ხეები ილიციუმისებრთა ოჯახისა (ადრე მაგნოლიასებრთა ოჯახს აკუთვნებდნენ). აქვთ ტყავისებრი ფოთლები. სიმაღლე 10 მ-მდეა. ბადიანი ძირითადად ორი სახეობით არის წარმოდგენილი. იაპონური ბადიანი — ლათ. Illicium anisatum (ლათ. Illicium religiosum) ბუნებრივად იზრდება იაპონიასა (უძველესი დროიდანაა მოშენებული საკულტო მცენარედ) და ნაწილობრივ კორეაში. მისი სურნელოვანი ქერქი იხმარება ხალხურ მედიცინაში. ნაყოფი შეიცავს შხამს. კულტივირებულია საქართველოს შავი ზღვის სანაპიროზე, ყინვაგამძლეა. ჩინური ბადიანი (ლათ. Illicium verum) ველურად იზრდება ინდოჩინეთის ნახევარკუნძულზე, სამხრეთ ჩინეთისა და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის სხვა რაიონებში. სურნელოვანი ნაყოფი შეიცავს ეთეროვან ზეთს, რომელსაც იყენებენ მედიცინასა და კვების მრეწველობაში. კულტივირებულია საქართველოს შავი ზღვის სანაპიროზე. ძლიერი ყინვა აზიანებს. სახოკია მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 136.
Autodesk 3ds Max

Autodesk 3ds Max, ყოფილი 3D Studio Max — 3D კომპიუტერული გრაფიკული პროგრამა, რომელიც განკუთვნილია 3D ანიმაციის, მოდელების და სურათების შესაქმნელად. მისი დეველოპერი და მწარმოებელია Autodesk Media and Entertainment. მას აქვს მოდელირების ფუნქციები, ჩანართების თავისუფალი არქიტექტურა. პროგრამის გამოყენება შესაძლებელია Microsoft Windows-ის პლატფორმაზე. მას ხშირად იყენებენ ვიდეო-თამაშების, სატელევიზიო კომერციული და არქიტექტურული სტუდიები. იგი აგრეთვე გამოიყენება ფილმების ეფექტებისა და წინასწარი ვიზუალიზაციისათვის. 3D Studio Max შეიქმნა 1997 წელს Autodesk Media and Entertainment-ის მიერ. პროგრამა გამოიყენება სამგანზომილებიანი ფიგურების, შენობების და განსაკუთრებით ანიმაციების შესაქმნელად. პროგრამა გამოსვლისთანავე პოპულარული გახდა. მას გააჩნია საკუთარი ენა Max Script(ms), მასში იწერება სკრიპტები, რომლებიც დიზაინერს, ან ანიმატორს, უადვილებს მუშაობას სამგანზომილებიან მოდელზე. maxscript ვიკიწიგნებში არის სტატია: Autodesk 3ds Max 3ds max - ოფიციალური საიტი Autodesk 3ds Max საიტზე Curlie 3ds Max-ის ისტორია დაარქივებული 2011-05-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ 3ds max 8 Visual Handbook
ვაჯკარე

ვაჯკარე — ძველი ეგვიპტის მეფე (ფარაონი) მერვე დინასტიიდან, რომელიც მეფობდა პირველი გარდამავალი პერიოდის დროს. ეგვიპტის ისტორიაში ფარაონი ვაჯკარე მიჩნეულია, როგორც ერთ-ერთი ყველაზე ბუნდოვანი ფარაონი, მისი მმართველობის შესახებს ძალიან მცირე ინფორმაცია არსებობს. ვაჯკარე მეფობდა დაახლოებით ძვ.წ. 2150 წლისთვის, უცნობია მმართველობის დასაწყისისა და დასასრულის თარიღები, ასევე უცნობია თუ რამდენი წელი იმეფა ვაჯკარემ. ვაჯკარე, ეგვიპტის მეფე ეგვიპტის მერვე დინასტია VII და VIII დინასტიების მეფეები
მარიონეტი

მარიონეტი (ფრანგ. marionnette) — თეატრალური თოჯინის სახეობა, რომელსაც ამოძრავებენ მის თავსა და ხელ-ფეხზე გამობმული ძაფებით. ზოგჯერ მარიონეტს ძაფის ნაცვლად თავში აქვს დამაგრებული ლითონის მავთული, რომელიც ამოძრავებს ტანს ხელ-ფეხთან ერთად. მარიონეტი მოხსენიებული აქვთ ანტიკური ეპოქის ავტორებს. პოულობენ არქეოლოგიური გათხრების დროს. მარიონეტული თეატრი, როგორც ხალხური წარმოდგენის სახეობა განვითარდა ევროპის ქვეყნებში XVIII — XIX საუკუნეებში. გადატანითი მნიშვნელობით მარიონეტი არის ადამიანი, მთავრობა, სახელმწიფო, რომელიც ბრმად, უსიტყვოდ ასრულებს სხვის ნება სურვილს. ცუცქირიძე შ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 443.
მაუზერი

მაუზერი (გერმ. Mauser) — ერთ-ერთი პირველი მძლავრი ავტომატური პისტოლეტი; კალიბრი 7,63 მმ. მზადდება 1896 წლიდან კომპანია „მაუზერის“ მიერ. 1908 წლიდან მოდერნიზებულია. მაუზერით შეიარაღებული იყო ზოგიერთი არმია (გერმანია, დიდი ბრიტანეთი, ჩეხოსლოვაკია და სხვა). მაუზერის მოქმედების პრინციპი დაფუძნებულია ლულის მოკლე სვლისას ლულისა და საკეტის უკუცემის გამოყენებაზე. ადრეულ პისტოლეტს ჰქონდა მუდმივი სავაზნე კოლოფი 6 და 10 ვაზნისათვის, აგრეთვე დამატებითი მისაბნევი სავაზნე კოლოფი 20 ვაზნისათვის. უშვებენ აგრეთვე 6,35, 9 და მეტი მმ კალიბრის მაუზერს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 497.
The Go-Go's

The Go-Go's — ამერიკული როკ-ჯგუფი კალიფორნიიდან. ჩამოყალიბდა 1978 წელს. თავისი არსებობის განმავლობაში ჯგუფს გამოშვებული აქვს 4 სტუდიური ალბომი და 13 სინგლი. დებიუტური ალბომი Beauty and the Beat პირველ პოზიციაზე ავიდა ბილბორდ 200-ის ჩარტში და ჟურნალ „როლინგ სტოუნის“ ყველა დროის 500 საუკეთესო ალბომის სიაში მოხვდა. ჯგუფის 7 მილიონზე მეტი ალბომია გაყიდული. მთავარი სტატია: The Go-Go's-ს დისკოგრაფია. Beauty and the Beat(1981) Vacation(1982) Talk Show(1984) God Bless The Go-Go's(2001) ბელინდა კარლაილი - ვოკალი ჯეინ უიდლინი - რითმული გიტარა, დამატებითი ვოკალი ჯინა შოკი - დასარტყმელი საკრავები, დამატებითი ვოკალი შარლოტ გაფი - კლავიშებიანი საკრავები, ბას გიტარა, დამატებითი ვოკალი ბელინდა კარლაილი პოპ-როკი ახალი ტალღა ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: The Go-Go's gogos.com ↑ 500 Greatest Albums of All Time - The Go-Go's, 'Beauty and the Beast'. Rolling Stone. ციტირების თარიღი: 2013-05-21. ↑ Belinda Carlisle. Belinda Carlisle Pictures, News, Gossip & Rumours. AskMen.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-10-11. ციტირების თარიღი: 2010-06-20.
ჩანგილიოს რაიონი

ჩანგილიოს რაიონი (ესპ. Distrito de Changuillo) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის ნასკას პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 244 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 214 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 2.3 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 946.94 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ელ-ინხენიოს რაიონი

ელ-ინხენიოს რაიონი (ესპ. Distrito de El Ingenio) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის ნასკას პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 445 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 343 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 6.1 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 552.39 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
მარკონის რაიონი

მარკონის რაიონი (ესპ. Distrito de Marcona) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის ნასკას პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 65 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 570 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 5.9 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 955 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ნასკას რაიონი

ნასკას რაიონი (ესპ. Distrito de Nazca) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის ნასკას პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 588 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 25 125 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 20 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 252 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ვისტა-ალეგრეს რაიონი (ნასკა)

ვისტა-ალეგრეს რაიონი (ესპ. Distrito de Vista Alegre) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის ნასკას პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 585 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 711 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 26 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 527.3 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ლიპატის რაიონი

ლიპატის რაიონი (ესპ. Distrito de Llipata) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის პალპის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 303 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 494 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 8 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 186.18 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
პალპის რაიონი

პალპის რაიონი (ესპ. Distrito de Palpa) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის პალპის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 347 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 326 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 50 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 147.44 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
რიო-გრანდეს რაიონი (პალპა)

რიო-გრანდეს რაიონი (ესპ. Distrito de Río Grande) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის პალპის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 354 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 009 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 9.5 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 315.52 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
სანტა-კრუსის რაიონი (პალპა)

სანტა-კრუსის რაიონი (ესპ. Distrito de Santa Cruz) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის პალპის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 538 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 060 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 4.1 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 255.7 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ტიბილიოს რაიონი

ტიბილიოს რაიონი (ესპ. Distrito de Tibillo) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის პალპის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 167 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 474 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 1.4 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 328.04 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
უანკანოს რაიონი

უანკანოს რაიონი (ესპ. Distrito de Huancano) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის პისკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 019 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 528 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 1.7 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 905.14 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
უმაის რაიონი

უმაის რაიონი (ესპ. Distrito de Humay) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის პისკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 430 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 499 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 4.9 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 112 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ინდეპენდენსიის რაიონი (პისკო)

ინდეპენდენსიის რაიონი (ესპ. Distrito de Independencia) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის პისკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 203 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 166 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 41 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 272.34 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
პარკასის რაიონი

პარკასის რაიონი (ესპ. Distrito de Paracas) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის პისკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 2 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 1 252 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 0.87 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 440 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
პისკოს რაიონი

პისკოს რაიონი (ესპ. Distrito de Pisco) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის პისკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 27 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 54 193 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 2 200 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 24.92 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
სან-ანდრესის რაიონი

სან-ანდრესის რაიონი (ესპ. Distrito de San Andrés) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის პისკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 27 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 14 134 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 360 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 39.45 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
სან-კლემენტეს რაიონი

სან-კლემენტეს რაიონი (ესპ. Distrito de San Clemente) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის პისკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 67 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 17 351 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 140 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 127.22 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ტუპაკ-ამარუ-ინკას რაიონი

ტუპაკ-ამარუ-ინკას რაიონი (ესპ. Distrito de Tupac Amaru Inca) — რაიონი პერუში, იკის რეგიონის პისკოს პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 70 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 11 742 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 210 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 55.48 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
სიკვდილით დასჯა საქართველოში

1997 წლის 11 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ედუარდ შევარდნაძის სიკვდილით დასჯის გაუქმების ინიციატივას, საქართველოს პარლამენტმა მხარი დაუჭირა და სიკვდილით დასჯა გაუქმებულად გამოაცხადა. 2000 წლის 1 მაისს საქართველო შეუერთდა „ადამიანის უფლებათა ევროპულ კონვენციას“. ძველ საქართველოში სიკვდილით დასჯას განსაკუთრებით მძიმე დანაშაულის დროს მიმართავდნენ, უფრო მეფისა და სახელმწიფოს ღალატისთვის, აგრეთვე მეფის პირადი საჯარო შეურაცხყოფისათვის, მეკობრეობისათვის. გიორგი III-ის 1170 სიგელის მიხედვით, სიკვდილით დასჯა „მრავალჯერ“ პარვისთვისაც ყოფილა დაწესებული. სიკვდილით დასჯა სხვადასხვა ფორმით სრულდებოდა: ჩამოხრჩობა, მოშთობა, კლდიდან გადმოგდება, ცეცხლზე დაწვა. 1995 წელს მიღებული საქართველოს კონსტიტუცია ცალკე კონსტიტუციური ნორმით განსაზღვრავდა სიკვდილით დასჯის როგორც შეფარდების, ისე გამოყენების წესს. საქართველოს კონსტიტუციის მე-15 მუხლის მე-2 პუნქტის მიხედვით, „სასჯელის განსაკუთრებული ღონისძიება – სიკვდილით დასჯა, მის სრულ გაუქმებამდე, შეიძლება გათვალისწინებულ იქნეს ორგანული კანონით სიცოცხლის წინააღმდეგ მიმართული განსაკუთრებით მძიმე დანაშაულისათვის. ამ სასჯელის შეფარდების უფლება აქვს მხოლოდ საქართველოს უზენაეს სასამართლოს“. 1996 წლის მიწურულს საქართველოს პრეზიდენტმა ედუარდ შევარდნაძემ სიკვდილით დასჯაზე მორატორიუმი გამოაცხადა. 1997 წლის 11 ნოემბერს პარლამენტმა საკანონმდებლო გზით გააუქმა სიკვდილით დასჯა. ამ დროიდან მოქმედი სისხლის სამართლის კოდექსი სიკვდილით დასჯას არ ითვალისწინებდა არც ერთი დანაშაულისთვის. საქართველო მეორე პოსტსაბჭოთა ქვეყანა იყო (მოლდოვას შემდეგ), რომელმაც გააუქმა სასჯელის ამ განსაკუთრებული ზომის გამოყენება. სიკვდილით დასჯის გაუქმება ევროპის საბჭოს ერთ-ერთი რეკომენდაცია იყო. საქართველო ამ ორგანიზაციის წევრი 1999 წელს გახდა. 2003 წლის 20 აგვისტოს მთავრობის სხდომაზე პრეზიდენტმა ედუარდ შევარდნაძემ განაცხადა, რომ კანონი უნდა გამკაცრდეს ქვეყანაში დანაშაულებათა დონის შემცირების მიზნით. რომ არა ევროპის საბჭო, ჩვენ არ გავაუქმებდით სიკვდილის დასჯას. მე ვხედავ, რომ რუსუდან ბერიძე (ეროვნული უშიშროების საბჭოს მდივნის მოადგილე ადამიანთა უფლებების დაცვის საკითხებში) გაკვირვებით მიყურებს. მაგრამ, უნდა აღინიშნოს, რომ კრიმინალებს აღარ ეშინიათ სასჯელის. ციმბირში ხომ ვერ გავასახლებთ - განაცხადა შევარდნაძემ. 2006 წლის 27 დეკემბრის კონსტიტუციური კანონით საქართველოს კონსტიტუციის მე-15 მუხლის მე-2 პუნქტში ჩაიწერა: „სიკვდილით დასჯა აკრძალულია“. სიკვდილით დასჯა კონსტიტუციურად აიკრძალა. ↑ გამყრელიძე ო., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 336. ↑ სიკვდილით დასჯის გაუქმება ↑ შევარდნაძე ნანობს, რომ საქართველოში სიკვდილით დასჯა გაუქმდა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-05. ციტირების თარიღი: 2015-03-12.
წიკლაური

საკუთარი სახელი წიკლაური შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ანდრია წიკლაური — სტახანოველი მემანქანე-ინსტრუქტორი გახა წიკლაური — მთამსვლელი ვალერიან წიკლაური — რუსეთის არმიის გენერალ-მაიორი თემურ წიკლაური — მომღერალი ლევან წიკლაური — სპორტსმენი (ძიუდო, სამბო) მამუკა წიკლაური — პოეტი მარიამ წიკლაური — საბავშვო მწერალი მევლუდ წიკლაური — პოლიტიკოსი მირიან წიკლაური — ექიმი-ნევროლოგი, პოლიტიკოსი ნინო წიკლაური — მოთხილამურე ნუგზარ წიკლაური — პოლიტიკოსი, ფილოლოგი შალვა წიკლაური — მხატვარი, პოლიტიკოსი
რაინიჰარო

რაინიჰარო (ფრანგ. Rainiharo) — მადაგასკარის იმერინის სამეფოს პრემიერ-მინისტრი 1833-1852 წლებში. მადაგასკარის არმიის გენერალი. რანავალუნა I-ის მეორე ქმარი. იგი წარმოშობით მერინას ცნობილი გვარის წარმომადგენელი იყო. 1833 წელს გახდა მადაგასკარის პრემიერ-მინისტრი. რანავალუნა I-ის მმართველობის დროს მადაგასკარს იცავდა ევროპის გავლენისაგან. მისი შვილები რაინივუნინაჰიტრინიუნი და რაინილაიარივონი გახდნენ მისი მემკვიდრეები როგორც მინისტრის ასევე გენერლის თანამდებობებზე. 1835 წელს არქიტექტორმა ჟან ლაბორდმა მისთვის ააშენა საფლავი, სადაც 1852 წელს დაკრძალეს რაინიჰარო. Keith Laidler: Kaligula w spódnicy. Szalona królowa Madagaskaru.. Małgorzata Domańska(red.). Warszawa: Dom Wydawniczy Bellona, 2007. ISBN 83-11-10545-6.
სამსრის ქარიანი ხვრელი

სამსრის ქარიანი ხვრელი — ბუნებრივი წარმონაქმნი საქართველოში, ახალქალაქის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მთა სამსრის ფერდობის ჩრდილო-დასავლეთ ძირში, ბარალეთის იაილოს მიდამოებში, ზღვის დონიდან 2200 მ სიმაღლეზე. ლავებში გამომუშავებული ნაპრალია, რომლებიდანაც ცხელ ამინდში უბერავს ცივი ნიავი, რაც მოწმობს ლავებში ჰაერით გამოვსებული მიწისქვეშა სიღრუეების (ლავური გვირაბების) არსებობას. ცხელი ზაფხულის დღეებში ხვრელთან გასაგრილებლად თავს იყრის ცხვარი. მისასვლელი იწყება ქალაქ ახალქალაქიდან ავტომობილით სოფელ ბარალეთამდე (20 კმ), იქიდან ცხენით ან ფეხით, მეცხვარეთა ბინაზე გავლით ადგილამდე. სამსრის ქარიანი ხვრელი შეტანილია საქართველოს „წითელ წიგნში“. საქართველოს სსრ წითელი წიგნი, „საბჭოთა საქართველო“, გვ. 200, წელი 1982.
რაინივუნინაჰიტრინიუნი

რაინივუნინაჰიტრინიუნი (დ. 1824 – გ. 1868), ასევე მოიხსენიებდნენ როგორც რაჰარო — მადაგასკარის იმერინის სამეფოს პრემიერ-მინისტრი 1852-1865 წლებში. იგი იყო მთავარი ფიგურა მეფე რადამა II-ის მკვლელობის მცდელობაში არისტოკრატიული რევოლუციის საფუძველზე. 1865 წელს პრემიერ-მინისტრის პოსტზე შეცვალა მისმა უმცროსმა ძმამ, რაინილაიარივონმა. რაინივუნინაჰიტრინიუნი გარდაიცვალა 1868 წლის 5 მაისს გადასახლებაში დედოფალ რასუხერინას გარდაცვალების შემდეგ პოსტის დასაბრუნებლად მოწყობილი უშედეგო გადატრიალებიდან მცირე ხნის შემდეგ. Dominique Ranaivoson, Madagascar : dictionnaire des personnalités historiques, Sépia, Saint-Maur-des-Fossés ; Tsipika, Antananarivo, 2011 (2×10{{{1}}} éd.), გვ. 131, ISBN 978-2-84280-101-4 http://countrystudies.us/madagascar/ http://freepages.genealogy.rootsweb.ancestry.com/~royalty/madagasc/i34.html დაარქივებული 2014-04-14 საიტზე Wayback Machine.
აბანოს მინერალური ტბა

აბანოს მინერალური ტბა — ბუნებრივი წარმოშობის მლაშე ტბა საქართველოში, ყაზბეგის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს თრუსოს ხეობაში, მდინარე თერგის მარცხენა ნაპირზე, სოფელ აბანოს აღმოსავლეთით, ზღვის დონიდან 2300 მ სიმაღლეზე. ფართობი 0,04 ჰა. ნახშირორჟანგიანი აღმავალი წყარო ზედაიურული კარბონატული ქანებიდან დედამიწის ზედაპირზე ამოსვლის ადგილას ქმნის პატარა ტბას, რომელიც შფოთიანად, ხმაურით „დუღს“, ნახშირორჟანგა აირის ბუშტებისაგან. წყალი მიეკუთვნება ჰიდროკარბონატულ-სულფატურ-კალციუმიან ტიპს. აირის წნევის ძალით წყალი 10–15 სმ სიმაღლეზე აიტყორცნება. ტბის ზედაპირს საამური ლაჟვარდი ფერი აქვს, კარგად მოჩანს თერგის გაღმიდანაც. წყაროს დებიტია 2,5 მლნ. ლიტრი დღე-ღამეში. აირის გამოყოფა უქარო ამინდში ჰაერის ქვედა ფენებში ნახშირორჟანგის დაგროვებას იწვევს. პატარა ცხოველები ტბასთან მიახლოებისას იღუპებიან და ამიტომ აქ ყოველთვის შეიძლება შეგვხვდეს დაღუპული თაგვების, ხვლიკების, ბაყაყებისა და ჩიტების გვამები. უახლოესი დასახლებული პუნქტებია ნასოფლარი ქეთერისი და სოფელი აბანო, სადაც მოსახლეობა სეზონურად ცხოვრობს, შედარებით მოშორებულია სოფელი კობი. აბანოს მინერალური ტბა ბუნების ძეგლია და შეტანილია საქართველოს „წითელ წიგნში“. ზოგჯერ უძირო ტბის სახელითაც მოიხსენიება. საქართველოს ბუნების ძეგლები ↑ 1.0 1.1 საქართველოს სსრ წითელი წიგნი, „საბჭოთა საქართველო“, 1982, გვ. 231 ↑ დაცული ტერიტორიების სააგენტო | აბანოს მინერალური ტბის ბუნების ძეგლი ↑ კობა ხარაძე. საქართველოს ბუნების ფენომენები. თბილისი, 2014, გვ. 316
ჟან რაველონარივო

ჟან რაველონარივო (დ. 17 აპრილი, 1959) — მადაგასკარის პრემიერ-მინისტრი 2015 წლის 17 იანვრიდან. დაიბადა 1959 წლის 17 აპრილს მადაგასკარის ქალაქ ბერევოში. მან პრემიერის თანამდებობაზე შეცვალა კოლო როჟე. ოპოზიციამ მისი დანიშვნა გააპროტესტა და აღნიშნა, რომ რაველონარივოს ცოლი არის პრეზიდენტ რაძაუნარიმამპიანინას ახლო მეგობარი. ↑ Ravelonarivo, Jean biographie. Madagascar Tribune. ციტირების თარიღი: 8 March 2015. ↑ Madagascar's new prime minister takes office. Xinhua (17 January 2015). ციტირების თარიღი: 8 March 2015.