laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
იალნოს ქედი

იალნოს ქედი — ქედი საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის მცხეთის, ქვემო ქართლის მხარის გარდაბნის და კახეთის მხარის საგარეჯოს მუნიციპალიტეტების ადმინისტრაციულ საზღვარზე. კავკასიონის სისტემასთან (ქართლის ქედთან) დაკავშირებული საშუალო სიმაღლის განედური ქედია გარე კახეთში და საგურამოს ქედის აღმოსავლეთი გაგრძელებაა. იგივე ძვ. „აკრიანის მთები“ (ვახუშტი ბაგრატიონის მიხედვით „იალონი“). სიგრძე 18 კმ. უმაღლესი პუნქტი მთა იალნო (1874 მ). აგებულია ნეოგენური ნალექი ქანებით (კონგლომერატებით, ქვიშაქვებით, თიხებით). საგურამოს ქედთან შეერთების ადგილზე გადაკვეთილია თბილისი-თიანეთის საავტომობილო გზატკეცილით. წარმოადგენს წყალგამყოფს, ერთი მხრივ, მდინარეების თეზმისა (არაგვის მარცხენა შენაკადი) და გორანის (ივრის მარჯვენა შენაკადი) და მეორე მხრივ მდინარეების ნორიოსხევის, მარტყოფისხევის და საცხენისხევისას. კალთები შემოსილია მუხნარით, მუხნარ-რცხილნარითა და წიფლნარით. თხემზე მეორეული სუბალპური მდელოებია. საღანძილე მარუაშვილი ლ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 163.
კახა ჩიტაია

კახა ჩიტაია (დ. 23 მარტი, 1951, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, ფიზიკოსი. 1974 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი “. 1999 -2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი “. კახა ჩიტაია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი კახა ჩიტაია — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
ლევან ჩიქვანაია

ლეონიდე (ლევან) ჩიქვანაია (დ. 25 ოქტომბერი, 1928, თბილისი — გ. 29 ნოემბერი, 2012) — ქართველი თანამდებობის პირი, მეცნიერი, პედაგოგი, პოლიტიკოსი. 1950 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფია-გეოლოგიის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი“. ლევან ჩიქვანაია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ლევან ჩიქვანაია — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
იური ჩიხრაძე

იური ჩიხრაძე (დ. 1 ნოემბერი, 1960, ამბროლაური) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი. 1983 წელს დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი, ვ. ი. ლენინის სახელობის საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ჰიდროტექნიკისა და სანტექნიკის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ამბროლაურის მაჟორიტარი). 1999-2004 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს აღორძინება“. იური ჩიხრაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი იური ჩიხრაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
სიმონ ფხაკაძე

სიმონ ივანეს ძე ფხაკაძე (დ. 1894 — გ. 1937) — ქართველი ოფიცერი. სხვადასხვა დროს მსახურობდა რუსეთის, საქართველოს, აზერბაიჯანის და წითელ არმიებში. დაამთავრა ნიკოლოზის საკავალერიო სასწავლებელი (1915). უნტერ-ოფიცრად მსახურობდა ნიჟეგოროდის დრაგუნთა მე-17 პოლკში. იბრძოდა I მსოფლიო ომის დასავლეთის ფრონტზე. ოთხჯერ დაიჭრა. დაჯილდოებული იყო წმ. გიორგის I, II, III და IV ხარისხის ჯვრებით (1916). 1918 წლიდან იყო ამიერკავკასიის, შემდეგ საქართველოს რესპუბლიკის არმიის ოფიცერი. როტმისტრი ფხაკაძე მეთაურობდა ცხენოსანთა განსაკუთრებული ასეულს („ფხაკაძის რაზმი“). თავი გამოიჩინა ოსმალებთან ბრძოლაში ბათუმში ფორტ ანარიის დაცვისას (1918 წლის 1 აპრილი). 1918 წლის 17 ივლიის საქართველოს სამხედრო მინისტრის ბრძანებით დაჯილდოვა წმ. გიორგის IV ხარისხის ორდენით. მონაწილეობდა სომხეთთან ომში (1918 წლის დეკემბერი). საბრძოლო დამსახურებისთვის 1918 წლის დეკემბერში პოდპოლკოვნიკის წოდება მიიღო. შემდეგ, ზოგიერთი ცნობით, დენიკინელების მიმართ კეთილგანწყობის გამო სამსახურიდან დაითხოვეს. 1919 წლის ივნისში ფხაკაძემ სამსახური დაიწყო აზერბაიჯანის რესპუბლიკის არმიაში. ასწავლიდა განჯის სამხედრო სკოლაში, ირიცხებოდა თათართა 1-ლ ცხენოსან პოლკში. 1920 წელს აზერბაიჯანის გასაბჭოების შემდეგ წითელ არმიაში გადავიდა. დაინიშნა შაქის მე-3 ცხენოსანი პოლკის უფროსის თანაშემწედ, შემდეგ — კავალერიის ინსპექტორად, ივნისში კი მე-11 წითელი არმიის რევოლუციური სამხედრო საბჭოს უფლებამოსილ პირად „სპარსეთის ფრონტზე ქართველი მოხალისეების რეკრუტირების“ საკითხში. ე. წ. სპარსეთის საბჭოთა რესპუბლიკის ხანმოკლე არსებობის პერიოდში დაინიშნა რეშტის გარნიზონის უფროსად, შემდეგ სპარსეთის წითელი არმიის კავალერიის სარდლად. 1921 წლის იანვარში შტაბის რეზერვში ჩაირიცხა საგანგებო დავალებების ოფიცრად. დახვრიტეს სტალინური რეპრესიების დროს. ფალერისტიკის ისტორიის ზოგიერთი საკითხისათვის საქართველოში (1918 წელი). / ოთარ ჟორდანია // კულტურათაშორისი კომუნიკაციები, №11. - 2010. - გვ. 122-127; В. Л. Генис. Красная Персия: Большевики в Гиляне. 1920—1921. Документальная хроника. М., 2000. ISBN 5-89619-017-4. - გვ. 316-317.
კარგარეთელი

საკუთარი სახელი კარგარეთელი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსანდრა კარგარეთელი — მსახიობი ვასილ კარგარეთელი — სამხედრო მოღვაწე, გენერალი ია კარგარეთელი — მუსიკოსი, ფოლკლორისტი სერგო კარგარეთელი — ოფიცერი, წმ. გიორგის ორდენის კავალერი კარგარეთელები — საყაფლანიშვილო აზნაურები, ქართველ კალიგრაფთა გვარი
მერაბ ჩხაიძე

მერაბ ჩხაიძე (დ. 30 მარტი, 1961, სოფელი აცანა, ლანჩხუთის რაიონი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი. 1983 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ჰიდროტექნიკის ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ეროვნულ–დემოკრატიული პარტია“. მერაბ ჩხაიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი მერაბ ჩხაიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
ალაზან-იალოილუთეფეს კულტურა

ალაზან-იალოილუთეფეს კულტურა, იალოილუთეფეს კულტურა, ძვ. წ. I ათასწლეულის დასასრულისა და ახ. წ. I საუკუნის არქეოლოგიური კულტურა. გავრცელებული იყო თანამედროვე აზერბაიჯანის ჩრდილოეთ-დასავლეთ ტერიტორიაზე და საქართველოს აღმოსავლეთ ნაწილში, მდინარეების ალაზნისა და ივრის შუა- და ქვემოწელზე. ამ კულტურის პირველი ძეგლი გათხარა დ. შირიფოვმა 1926 იალოილუთეფეზე (აფთარანის ველი, აზერბაიჯანი). 1937 წელს გ. ნიორაძემ ალაზნის ველზე, სოფ. არხილოსკალოს მიდამოებში შეისწავლა ამ კულტურის სამაროვანი და კულტურას ალაზნის ველის კულტურა უწოდა. არქეოლოგიურმა კვლევამ ცხადყო, რომ ეს კულტურები ერთი მთლიანი მოვლენაა და გენეტიკურად უკავშირდება სამხრეთ აზერბაიჯანს და ჩრდილოეთ ირანის უძველეს კულტურებს, საიდანაც გავრცელდა ჩრდილო-დასავლეთით, თანამედროვე აზერბაიჯანის ტერიტორიაზე და იორ-ალაზნის აუზში. აღმოსავლეთ საქართველოში აღმოჩენილ არქეოლოგიური მასალა ასახავს ალაზან-იალოილუთეფეს კულტურის გავნითარების ბოლო ეტაპს. რადგანაც იორ-ალაზნის აუზში ჰერები ცხოვრობდნენ, ამიტომ ქართულ არქეოლოგიის ისტორიაში ამ კულტურას ჰერულ კულტურასაც უწოდებენ. ალაზან-იალოილუთეფეს კულტურა შესწავლილია სამარხეული მასალით. სამარხები წარმოადგენს 0,7-1,5 მ სიღრმის ოვალურ ორმოებს, რომლებშიც ესვენა ნივთებშემოწყობილი და ხელფეხმოკეცილი (ან გაშოტილი) მიცვალებული. ალაზნის ველზე გარდა ორსამარხებისა, ნაპოვნია ქვევრსამარხებიც (მუკუზანი, წითელი წყარო და სხვა); მოპოვებულია სხვადასხვა ზომისა და მოყვანილობის ღია-მოწითალო და ლეგამონაცისფრო თიხის ჭურჭელი, რკინის საბრძოლო და სამეურნეო იარაღი (ბარები, ვაზის სასხლავი დანები და სხვა), მინის, ბრინჯაოს, რკინის, ძვლის, სარდიონის, ტოპაზის და სხვა მასალის სამკაული. თიხის ნაკეთობა გამოირჩევა ფორმის მრავალფეროვნებითა და დამზადების მაღალი ხელოვნებით. ალაზან-იალოილუთეფეს კულტურის მატერებელი ტომები, როგორც ჩანს, მისდევდნენ მიწათმოქმედებას, მესაქონლეობას, განსაკუთრებით კი მებაღეობა-მევენახეობას. ახ. წ. I საუკუნიდან ალაზან-იალოილუთეფეს კულტურამ თანდათანობით დაკარგა თავისი სახე და მალე გაქრა. ალაზან-იალოილუთეფეს კულტურის შესწავლა ხელს უწყობს ორი უძველესი კავკასიის სახელმწიფოს - იბერიისა და ალბანეთის ურთიერთობის ისტორიის გაშუქებას. ნიორაძე გ., ალაზნის ველის გათხრები, თბ., 1940; საქართველოს არქეოლოგია, თბ., 1959; Иессен А. А., Культура Ялойлу-Тапа в Закавказье, Л., 1929 (Гос. академия истирии материальний культуры, сб. 1); Исмизаде О. Ш., Ялойлутепинская культура, Баку, 1956 ქსე, ტ. 1, გვ. 262-263, თბ., 1975 ლაღიაშვილი გ. იალოილუთეფეს კულტურა ალაზნის ველზე.-თბ.,2020.
შალვა ჩხაიძე

შალვა ჩხაიძე (დ. 20 თებერვალი, 1965, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი. განათლება: დაუმთავრებელი უმაღლესი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ეროვნულ-დემოკრატიული პარტია“. შალვა ჩხაიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი შალვა ჩხაიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი შალვა ჩხაიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
კაცები (გადაცემა)

„კაცები“ — პოპულარული ქართული იუმორისტული თოქშოუ, რომელიც ირაკლი კაკაბაძეს, დავით ლაბაძეს, ირაკლი ვახტანგიშვილსა და გიორგი ჯანელიძეს მიჰყავთ. პირველი გადაცემა 2018 წლის 6 თებერვალს (Facebook) და 1 მაისს (პირველი არხი) გავიდა ეთერში. 2023 წლის აგვისტოში პირველმა არხმა გადაცემა დახურა და ჩვენება მხოლოდ Youtube-ზე გაგრძელდა. ამავედროულად პირველი არხის პლატფორმაზე, 1TVPLAY-ზე, „კაცების“ ახალი პროექტი, „კაცები Play“, დაიწყო. 2023 წლის დეკემბრის ბოლოს პირველმა არხმა „კაცები Play“-იც დახურა, რის შემდეგ გადაცემა Youtube-ზე გამოდის. ↑ მე-17 ეპიზოდამდე გამოდიოდა 1TVPLAY-ზე, 18-ე ეპიზოდიდან გამოდის Youtube-ზე. 2012 წლის 12 დეკემბერს გამოვიდა მხატვრული ფილმი „კაცების კინო“. მასში მოთხრობილია „კაცების შოუს“ წამყვანების ღამის თავგადასავალზე თბილისში. სტუდიის ბოლო ფილმის ყიდვას გავლენიანი უცხოელი პროდიუსერი აპირებს. კომპიუტერს, რომელშიც ფილმის ჩანაწერი ინახება, შენობაში ჩასული წყალი აზიანებს. მეორე ასლი კი ირაკლი კაკაბაძეს ჰქონდა, რომელმიც წინა საღამოს რამდენიმე თავშეყრის ადგილზე იმყოფებოდა, დროს ატარებდა, დათვრა და ეს ასლი გადაცემის ფანს, ერთი დღით, ათხოვა, ოღონოდ ამ ფანის არც ვინაობა იცის და არც სახე ახსოვს. 2023 წლის აპრილიდან კაცები პერიოდულად ატარებენ LIVE კონცერტებს — კაცები LIVE, დღეისთვის ჩატარდა 16 კონცერტი და დაგეგმილია სამი. 2023 წლის 14 ნოემბერს გამოვიდა კონცერტების ამსახველი დოკუმენტური ფილმი „კაცები LIVE - დოკუმენტური“. ↑ 1.0 1.1 1.2 თავიდან კონცერტების ჩატარება დაგეგმილი იყო 10, 11 და 12 მაისს, მაგრამ ქვეყანაში შექმნილი დაძაბული მდგომარეობის გამო გადაიდო. „კაცები Party“ არის კაცების შოუსთან დაკავშირებული მოვლენების აღნიშვნა არაფორმალურ, კლუბურ გარემოში. კაცები Facebook-ზე კაცები — არხი YouTube-ზე კაცები clips — არხი YouTube-ზე კაცები PLAY — არხი YouTube-ზე კაცები PLAY 1TVPLAY-ზე (არქივის ბმული) კაცები პირველ არხზე (არქივის ბმული) ↑ ბაიდაური, ნინო (18 დეკემბერი, 2023). „რა უჯდება საზ.მაუწყებელს გადაცემები, რომლებიც იხურება“. netgazeti.ge. ციტირების თარიღი: 27 იანვარი, 2024. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება) ↑ https://tkt.ge/show/19092/kacebi-live ↑ კაცები LIVE - დოკუმენტური YouTube-ზე ↑ 4.0 4.1 4.2 https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=pfbid02LncV7ghQ95NYgVXytLDqf9dhG2ULQKXLV3Pv2CpRze7ByQx5WvbmKTcSDMStcs35l&id=100064678091463 ↑ https://www.facebook.com/katsebi/posts/pfbid02Se2iUaYEEkkhbfM3ARHEwQ9rXGhwFZpn5Vq7S9AfbpSMom5ZpCcnDsWXQjBdSs8Tl ↑ https://tkt.ge/event/372236/kacebi-party ↑ კაცები PARTY !!! იჩქარეთ !!! YouTube-ზე ↑ https://biletebi.ge/katsebi-party/katsebi-party-katsebi-party
კონსტანტინე ჩხეიძე (გენერალი)

კონსტანტინე დავითის ძე ჩხეიძე (დ. 10 აგვისტო, 1853 — გ. 1920 წლის შემდეგ) — რუსეთის იმპერიის არმიის პოლკოვნიკი (1904), აზერბაიჯანის რესპუბლიკის გენერალ-მაიორი (1920). წარმომავლობით ქუთაისის გუბერნიის თავადთა ოჯახიდან. დაამთავრა ქუთაისის კლასიკური გიმნაზია, შემდეგ თბილისის იუნკერთა ქვეითი სასწავლებელი (1877). მონაწილეობდა რუსეთ-თურქეთის (1877-1878) და რუსეთ-იაპონიის (1904-1905) ომებში. მსახურობდა ბაქოს ქვეითთა 153-ე პოლკში. 1904 წელს მიიღო პოლკოვნიკის წოდება. 1910 წელს თადარიგში გავიდა (მუნდირითა და პენსიით). 1915 წლიდან იყო ერევნის საოლქო სასამართლოს საპატიო მომრიგებელი მოსამართლე. 1918 წელს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის გამოცხადების შემდეგ მიიწვიეს ბაქოს სამხედრო სასწავლებლის უფროსად. 1920 წლის 21 მარტს მიენიჭა გენერალ-მაიორის წოდება. აზერბაიჯანის გასაბჭოების შემდეგ მისი ბედი უცნობია. მიღებული ჰქონდა წმ. ანას III (1904), წმ. სტანისლავის II (1904) და წმ. ვლადიმერის IV (1906) ხარისხის ორდენებით. Азербайджанская Демократическая Республика (1918—1920). Армия. (Документы и материалы). Баку, 1998, с. 16; Азербайджанская Демократическая Республика (1918—1920). Армия. (Документы и материалы). Баку, 1998, с. 18; Азербайджанская Демократическая Республика (1918—1920). Армия. (Документы и материалы). Баку, 1998, с. 26; Волков, С. Генералитет Российской империи : энциклопед. словарь генералов и адмиралов от Петра I до Николая II : в 2 т. – М. : Центрполиграф, 2009; Гогитидзе, М. Грузинский генералитет (1699 – 1921) : библиограф. справочник / отв. ред. И. Дивный. – Киев : Ин-т укр. археографии и источниковедения им. М. Грушевского Нац. АН Украины, 2001; Гогитидзе, М. Военная элита Кавказа : в 2 т. – Т. I : Генералы и адмиралы из Грузии / ред. Н. Джавахишвили. – Тбилиси : НИЦ ист. груз.-кавказ. отношений, 2007; Гусейнов А. Армия Азербайджанской Демократической Республики. 1918—1920 гг. // Старый Цейхгауз. 2011. № 2-3(40-41). С. 118—128. Гогитидзе Мамука Джемалович. Генералы и офицеры-грузины в вооруженных силах Азербайджанской Демократической Республики в 1918-1920 гг. «Центр Истории Кавказа».
ზურაბ ჩხეიძე

ზურაბ ამბროსის ძე ჩხეიძე (დ. 13 მაისი, 1930, დაბა შორაპანი, ახლანდ. ზესტაფონის მუნიციპალიტეტი — გ. ნოემბერი, 2007) — ქართველი საბჭოთა პარტიული და სახელმწიფო მოხელე, ინჟინერ-მეტალურგისტი. სკკპ წევრი. ზურაბ ჩხეიძე დაიბადა 1930 წელს შორაპანში. 1954 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის მეტალურგიის ფაკულტეტი. მუშაობდა მეფოლადის შეგირდად, შემდეგ ეკავა სხვადასხვა სამეცნიერო, სამეურნეო და პარტიული თანამდებობები, იყო ქარხნის დირექტორი, საქალაქო კომიტეტის მდივანი, კავშირგაბმულობის მინისტრი, საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის მდივანი, გარდაქმნის წლებში — რესპუბლიკის სახელმწიფო საგეგმო კომიტეტის თავმჯდომარე, რესპუბლიკის მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის პირველი მოადგილე. 1989 წლის 29 მარტს დაინიშნა მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარედ, გადადგა 1989 წლის აპრილში. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ზესტაფონის მაჟორიტარი). სობჩაკი ა., „თბილისის ჟამტეხილი ანუ 1989 წლის სისხლიანი კვირა“, თბილისი, 2013, გვ. 83-85 ზურაბ ჩხეიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ზურაბ ჩხეიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
ანჩაბაძე

საკუთარი სახელი ანჩაბაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი ანჩაბაძე — ისტორიკოსი ვალერიან ანჩაბაძე — სამხედრო პირი ზურაბ ანჩაბაძე — ისტორიკოსი თარაშ ანჩაბაძე — სამხედრო პირი, საზოგადო მოღვაწე ვიანორ ანჩაბაძე — ექიმი, საზოგადო მოღვაწე იური ანჩაბაძე — ისტორიკოსი მიხეილ ანჩაბაძე — სამხედრო პირი ანჩაბაძეები — თავადური საგვარეულო
მიხეილ ანჩაბაძე

მიხეილ თამშუკის ძე ანჩაბაძე (დ. 1896 — გ. 1 სექტემბერი, 1924) — აფხაზეთის თავადთა საგვარეულოს წარმომადგენელი, საქართველოს რესპუბლიკის არმიის ოფიცერი. მსახურობდა რუსეთის იმპერიის არმიაში (ჰქონდა როტმისტრის წოდება). 1918 წლიდან იყო ქართული ცხენოსანი პოლკის მე-2 ესკადრონში, სადაც ასევე მსახურობდა როტმისტრი ქაქუცა ჩოლოყაშვილი. 1920 წელს სამხედრო სამსახურიდან გადადგა და სოხუმში დასახლდა. 1921 წელს საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ ჩოლოყაშვილის პარტიზანულ რაზმს შეუერთდა და აქტიურად მონაწილეობდა ბრძოლაში საბჭოთა ოკუპაციის წინააღმდეგ კახეთის ტერიტორიაზე (მ. შ. თავდასხმაში თელავის ვაგზალზე). 1924 წლის ოქტომბერში ჩეკამ გუდაუთაში დააპატიმრა და თბილისში გაგზავნა. აგვისტოს აჯანყების დღეებში დახვრიტეს. მამამისი, მიწათმოქმედი თამშუკ ანჩაბაძე 1937 წლის რეპრესიებს ემსხვერპლა. მიხეილ ანჩაბაძე — საქართველოს პირველი რესპუბლიკის (1918-1921) პროსოპოგრაფიული ბაზა (ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლინგვისტურ კვლევათა ინსტიტუტი)
ვალერიან ანჩაბაძე

ვალერიან ტარასის ძე ანჩაბაძე (დ. 2 ნოემბერი, 1887 — გ. 3 მარტი, 1921) — აფხაზეთის თავადთა საგვარეულოს წარმომადგენელი, რუსეთის იმპერიის და საქართველოს რესპუბლიკის არმიების ოფიცერი. დაიბადა პოდპოლკოვნიკ თავად ტარას (თარაშ) ანჩაბაძის და ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების აქტიური წევრის, მარიამ დადიანი-ანჩაბაძისას ოჯახში. დაამთავრა თბილისის ვაჟთა 1-ლი გიმნაზია, შემდეგ ელიზავეტგრადის საკავალერიო სასწავლებელი (1913). I მსოფლიო ომის (1914-1918) დროს პორუჩიკის, შემდეგ როტმისტრის ჩინით მსახურობდა რიგის დრაგუნთა მე-11 პოლკში. დასავლეთის ფრონტზე ორჯერ დაიჭრა. დაჯილდოებული იყო წმ. ანას IV, წმ. სტანისლავის III და წმ. ვლადიმერის IV ხარისხის ორდენებით (ყველა 1915), გიორგის ოქროს იარაღით (1917). 1918 წლიდან მსახურობდა საქართველოს რესპუბლიკის ჯარში. სამხედრო სამსახურში იყვნენ ასევე მისი უმცროსი ძმები — ვარლამი (ჭიჭი), ვლადიმერი (ლადი) და ნიკოლოზი (კოლია). კიდევ ერთი ძმა — ვიანორ ანჩაბაძე იყო სამხედრო ექიმი და აფხაზეთის სახალხო საბჭოს წევრი. 1921 წელს საბჭოთა რუსეთთან ომის აფხაზეთის ფრონტზე ვალერიან ანჩაბაძე იყო სარდლის, გენ. დავით ართმელაძის თანაშემწე. სოხუმის დასავლეთით არიერგარდულ ბრძოლებში მან შეაკავა ბოლშევიკური სამხედრო ნაწილები და ფრონტის ძირითად ძალებს მისცა აღმოსავლეთისკენ დახევის საშუალება. დაიღუპა გუმისთის ხიდთან ბრძოლაში. 1917 - გიორგის ოქროს იარაღი 1915 - წმინდა ვლადიმირის IV ხარისხის ორდენი 1915 - წმინდა სტანისლავის III ხარისხის ორდენი 1915 - წმინდა ანას IV ხარისხის ორდენი Массовый террор в СССР. История одной семьи დაარქივებული 2020-02-17 საიტზე Wayback Machine. / Г. Анчабадзе // Київські історичні студії. - 2017. - № 2. - С. 109-113. Анчабадзе Валериан Тарасович. «Офицеры русской императорской армии».
გივი ცივაძე

გივი ცივაძე (დ. 22 დეკემბერი, 1947, ქობულეთი — გ. 15 აპრილი, 2010) — ქართველი ექიმი, პოლიტიკოსი. 1972 წელს დაამთავრა ხარკოვის სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ბათუმის მაჟორიტარი). გივი ცივაძე — ბიბლიოვიკი გივი ცივაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
ჩარლზ პარკერი

ჩარლზ „ჩარლი“ პარკერი უმცროსი (ინგლ. Charles "Charlie" Parker, Jr., დ. 29 აგვისტო, 1920 — გ. 12 მარტი, 1955) — ამერიკელი ჯაზის საქსოფონისტი და კომპოზიტორი, ბიბოპის დამაარსებელი. ცნობილი იყო მეტსახელებით „ჩიორა“ (Yardbird) და „ჩიტი“ (Bird). ეს მეტსახელები ხშირად გამოიყენებოდა მისი კომპოზიციების სახელწოდებებში, მაგალითად „Yardbird Suite“ და „Bird Feathers“. ოფიციალური საიტი. ჩარლზ პარკერის დისკოგრაფია Discogs-ზე.
ამირან ცინცაძე

ამირან ცინცაძე (დ. 18 აპრილი, 1935, თბილისი — გ. დეკემბერი, 1997) — ქართველი პოლიტიკოსი. 1958 წელს დაამთავრა მოსკოვის ენერგეტიკული ინსტიტუტი. 1995-1997 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ლაგოდეხის მაჟორიტარი). უფლებამოსილება შეუწყდა გარდაცვალების გამო. ამირან ცინცაძე — ბიბლიოვიკი ამირან ცინცაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
ინდრიკოთერიუმისებრნი

ინდრიკოთერიუმისებრნი (ლათ. Indricotheriinae) — გიგანტური ურქო მარტორქების ამომწყდარი ქვეოჯახი. ცნობილია 8 გვარის 10-მდე სახეობა. გავრცელებული იყვნენ აზიისა და ცენტრალური ევროპის ტერიტორიაზე ზემო ეოცენიდან ქვემო მიოცენამდე. ადრეული წარმომადგენლებია დიდი ზომის მარტორქები გრძელი ოთხთითიანი კიდურებით. ინდრიკოთერიუმი (Indricotherium) და პარაცერათერიუმი (Paraceratherium) [დღეს ერთი და იგივე გვარად განიხილება] ხმელეთის ყველაზე დიდი ძუძუმწოვრები იყვნენ (მამლები სიგრძეში — 8 მეტრამდე, სიმაღლეში — 5,5 მეტრამდე, მასით კი 15 ტონამდე იყვნენ; დედლები ⅓-ით მცირენი). თავი შედარებით მცირე ზომის იყო, კისერი გრძელი, ტანი მოკლე და მასიური, კიდურები სვეტისებრი, სამთითა, ძლიერ განვითარებული შუა თითით. საჭრელი კბილები (2 წყვილი) გარდაქმნილია მცირე კონუსისებრ შუანად, ზემოთები ქვედა მხარეს იყო მიმართული, ქვემოთები — წინ. ძირითადი კბილები თანამედროვე მარტორქასებრთა კბილების მსგავსია. იკვებებოდნენ ფოთლებითა და ტოტებით. ↑ 1.0 1.1 Wood, H.E. (1963). „A Primitive Rhinoceros from the Late Eocene of Mongolia“. American Museum Novitates (2146): 1–12. ↑ †subfamily Paraceratheriinae Osborn 1923. Fossilworks. fossilworks.org. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-01-15. ციტირების თარიღი: 9 სექტემბერი, 2020. ↑ Лопатин А. В. ИНДРИКОТЕРИИ // Большая российская энциклопедия. т. 11. — М., 2008. — стр. 344.
ვიანორ ანჩაბაძე

ვიანორ ტარასის ძე ანჩაბაძე (დ. 1 იანვარი, 1888, ქ. სოხუმი, — გ. 8 თებერვალი, 1938) — ქართველი და აფხაზი ექიმი, საზოგადო და პოლიტიკური მოღვაწე. აფხაზეთის თავადთა საგვარეულოს, ანჩაბაძეების წარმომადგენელი. დაიბადა ვიცე-პოლკოვნიკ თავად ტარას (თარაშ) ანჩაბაძის და ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების აქტიური წევრის, მარიამ დადიანი-ანჩაბაძისას ოჯახში. მისი ძმები (მ. შ. ვალერიან ანჩაბაძე) სამხედრო სამსახურში იყვნენ. ანჩაბაძემ დაამთავრა თბილისის ვაჟთა 1-ლი გიმნაზია (1908), შემდეგ პეტერბურგის სამხედრო-სამედიცინო აკადემია (1914). I მსოფლიო ომში მონაწილეობდა, როგორც სამხედრო ექიმი. 1918-1921 წლებში იყო აფხაზეთის სახალხო საბჭოს წევრი სოციალისტ-რევოლუციონერთა პარტიიდან, ცენტრალურ ხელისუფლებასთან ერთად საკონსტიტუციო საკითხებზე მომუშავე ჯგუფის წევრი, აფხაზეთის კომისარიატის სამედიცინო-სანიტარული განყოფილების უფროსი. საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ სხვადასხვა დროს იყო რსფსრ ჯანმრთელობის დაცვის სახალხო კომისარიატის მთავარი რწმუნებული აფხაზეთის კურორტებზე (1921-1928), აფხაზეთის ჯანმრთელობის დაცვის სახალხო კომისარი (1928-1937). დახვრიტეს მასობრივი რეპრესიების დროს კონტრრევოლუციური საქმიანობის ბრალდებით. მისი მეუღლე — ვერა შენგელაია 7 წლით „გულაგის“ ბანაკში იყო გამწესებული. მათი შვილი იყო შემდგომში ცნობილი ისტორიკოსი ზურაბ ანჩაბაძე. Массовый террор в СССР. История одной семьи / Г. Анчабадзе // Київські історичні студії. - 2017. - № 2. - С. 109-113. ვიანორ ტარასის ძე ანჩაბაძე. საქართველოს ექიმები. ბიოგრაფიული ლექსიკონი. საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა. Анчабадзе Вионор Тарасович. Большой террор в Абхазии (Абхазская АССР): 1937-1938 гг. Том I. - Council of Europe/ 2017. г. საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა.
სიმონი

საკუთარი სახელი სიმონ შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: სიმონ I — ქართლის მეფე სიმონ II — ქართლის ხანი სიმონ ბატონიშვილი — ქართლის სამეფოს პოლიტიკური მოღვაწე სიმონ I გურიელი — გურიის გამგებელი სიმონ II გურიელი — გურიის მთავარი სიმონ III გურიელი — გურიის მთავარი სიმონი (იმერეთის მეფე) — იმერეთის მეფე სვიმონი
ზურაბ ცინცქილაძე

ზურაბ ცინცქილაძე (დ. 6 ივლისი, 1952, ბათუმი) — ქართველი მსახიობი, პოლიტიკოსი. ღირსების ორდენის კავალერი (2002), მემედ აბაშიძის სახელობის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი. 1973 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის სამსახიობო ფაკულტეტი. 1977-2003 წლებში მუშაობდა თეატრისა და კინოს სახელმწიფო უნივერსიტეტში და არის ამავე უმაღლესი სასწავლებლის დოცენტი. 1987 წლიდან მუშაობს კინოსტუდია „ქართულ ფილმში“. 1991 წელს დააფუძნა კინოსტუდია „აჭარა“. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს აღორძინება“. 2000 წელს დააფუძნა ხელოვანთა ლიგა, 2006 წელს დააფუძნა თურქეთთან მეგობრობის ასოციაცია და ხელმძღვანელობას უწევს ორგანიზაციის კულტურულ შემოქმედებით პროგრამებს. 1976 — „თვალი პატიოსანი“ 1977 — „სინქრონიზაცია“ 1980 — „სახლი ლესნაიაზე“ — სტამბის მუშა 1985 — „მევლუდი“ — მევლუდი 1986 — „საფეხური“ 1988 — „წინამორბედი“ — რედაქტორი 1989 — „ცხოვრება დონ კიხოტისა და სანჩოსი“ 1990 — „იქ-ჩემთან“ — ბარათა 1991 — „პრემიერა“ — თემო 1996 — „სათნოებათა კიბე“ 2003 — „კიდევ ერთი ქართული ისტორია“ 2007 — „სვანი“ — თარხან რექჩიანი 2010 — „გოგონა გარეუბნიდან“ (ტელესერიალი) — არჩილ წილოსანი ზურაბ ცინცქილაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ზურაბ ცინცქილაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2023-07-07 საიტზე Wayback Machine. ზურაბ ცინცქილაძე — ეროვნული ფილმოგრაფია ზურაბ ცინცქილაძე კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
სოსო წინწკალაძე

სოსო წინწკალაძე (დ. 28 აპრილი, 1966) — ქართველი პოლიტიკოსი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკური ფაკულტეტი. 1995-1999 წლებში იყო საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ეროვნულ–დემოკრატიული პარტია“. სოსო წინწკალაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი