laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კოლხიდა (დაბა)

კოლხიდა (აფხ. Ԥсахара [ფსახარა]) — დაბა საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკის გაგრის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ალპიისკოე, გაგრაფსტა, გრუზინსკოე-უშჩელიე, ზემო ხევი, ოტრადნოე). მდებარეობს გაგრის ქედის სამხრეთ-დასავლეთ კალთაზე, ზღვოს დონიდან 20 მ, გაგრიდან 7 კმ. 2008 წლის 23 ოქტომბრის ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე, ტერიტორია ოკუპირებულია რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად და დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი. XX საუკუნის დასაწყისიდან ფიქსირდება წყაროებში. სოფლის ტერიტორიაზე აღმოჩენილია პალეოლითური ღია ტიპის ძეგლი, პალეოლითის ხანის მასალა და ნეოლითური იარაღი. XIX საუკუნეში აქ იყო რუსული სიმაგრე კოლხიდა და დიდი მთავრის ალექსანდრე მიხეილის ძე რომანოვის მამული „კოლხიდა“. შემდეგ შეიქმნა დასახლებული პუნქტი. ვ. კვარჭიას ცნობით, XIX საუკუნეში აქ იყო სოფლები აძაფშ და ფსახარა. 1923 წელს გაგრის მაზრაში შედიოდა კოლხიდა-ალახაძის, ხოლო 1925 წელს — ალახაძე-კოლხიდის თემის სახელწოდებით (2 სოფლით). 1930 წელს კოლხიდის თემში შედიოდა სოფლები: ზემო კოლხიდა, ქვემო კოლხიდა ქვემო შადრევანი (ფონტანი), ხევი (უშჩელიე). დაბის სტატუსი მიენიჭა 1982 წელს. საბჭოთა პერიოდში მოქმედებდა მეციტრუსეობის და მებოსტნეობის მეურნეობები. 1992-1993 წლების აფხაზეთის ომის შემდეგ აფხაზეთის რესპუბლიკის მიერ ეწოდა ფსახარა (Ԥсахара) და დაუბრუნდა სოფლის სტატუსი. 1959 წლის მონაცემებით, დღევანდელი დაბა კოლხიდის ტერიტორიაზე მდებარეობდა ორი სოფელი: ზემო კოლხიდა და ქვემო კოლხიდა. ზემო კოლხიდაში ცხოვრობდა 486 ადამიანი, უმეტესად სომხები, ხოლო ქვემო კოლხიდაში — 1667 ადამიანი, სომხები და ქართველები. მთლიანად კოლხიდის სასოფლო საბჭოს მოსახლეობა 8019 ადამიანი იყო. 1989 წლის აღწერით დაბა კოლხიდაში ცხოვრობდა 3102 ადამიანი, ასევე სომხები და ქართველები. 1989 წლის აღწერის მონაცემებით დაბაში ცხოვრობდა 3102 ადამიანი. 2011 წლის აფხაზეთის სეპარატისტული ხელისუფლების მიერ ჩატარებული აღწერის მიხედვით, ფსახარის სასოფლო საბჭოს მოსახლეობა შეადგენს 2492 ადამიანს, მათგან 1486 — სომეხი (59,6 %), 727 — აფხაზი (29,2 %), 170 — რუსი (6,8 %), 56 — ქართველი (2,2 %), 21 — პონტოელი ბერძენი (0,8 %), 12 — უკრაინელი (0,5 %), ხოლო 20 ადამიანი სხვა ეთნიკურობისაა (0,8 %). თუაშაბრამიშვილი, დ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 597. ცხადაია, პ. ხორავა, ბ. „აფხაზეთის გეოგრაფიული სახელწოდებანი“, თბ., 2016. დიდი პიტიუნტი, არქეოლოგიური გათხრები ბიჭვინთაში, წიგნი 1, თბილისი, 1975 ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 56. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 94. ↑ В. Е. Кәарҷиа, «Аԥсны атопонимика», Аҟәа 2002 ↑ 4.0 4.1 http://www.ethno-kavkaz.narod.ru/gagra11.html ↑ http://ethno-kavkaz.narod.ru/gagra.html
Dark Side of the Rainbow

„Dark Side of the Rainbow“ (ქართ. ცისარტყელის ბნელი მხარე), აგრეთვე ცნობილი როგორც Dark Side of Oz ან The Wizard of Floyd — ეწოდება პინკ ფლოიდის ალბომის The Dark Side of the Moon და 1939 წელს გადაღებული ფილმის „ოზის ჯადოქარი“ სინქრონიზაცია. ამ დროს ზოგიერთ მომენტში ჩნდება ეფექტი, თითქოს ალბომი და ფილმი ერთმანეთს უკავშირდებიან. ამ მოვლენის სახელწოდება არის ალბომის სათაურისა და ფილმის სიმღერის „Over the Rainbow“ კომბინაცია. ჯგუფის წევრები და ალბომზე მომუშავე სხვა ადამიანები აცხადებენ, რომ ნებისმიერი კავშირი ამ ორ ნამუშევარს შორის მხოლოდ დამთხვევაა. ალბომის 25 წლის იუბილესთან დაკავშირებულ ინტერვიუში დეივიდ გილმორმა თქვა: ნიკ მეისონმა 1997 წელს MTV-ს განუცხადა: ეს განცხადება ხუმრობა იყო, მაგრამ ზოგმა ფანმა ის სერიოზულად მიიღო და დაიწყო მუსიკის ჰანგებსა და The Dark Side of the Moon-ს შორის მსგავსების ძებნა. ↑ Pink Floyd - The Wizard of Oz - The Definitive List. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2002-10-05. ციტირების თარიღი: 2010-07-25. ↑ MTV News Segment | Synchronicity Arkive. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-01-06. ციტირების თარიღი: 2010-07-25. ↑ 3.0 3.1 დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2006-05-05. ციტირების თარიღი: 2006-05-05. ↑ http://www.mtv.com/news/articles/1433194/19970530/pink_floyd.jhtml
პინკ ფლოიდის ვიდეოგრაფია

აქ წარმოდგენილია ინფორმაცია ჯგუფ პინკ ფლოიდის ვიდეოგრაფიაზე. მისი ისტორიის განმავლობაში გამოვიდა ექვსი ოფიციალური ვიდეოკრებული/DVD და 15 პრომო-ვიდეო/მუსიკალური კლიპი. ↑ Gerald Scarfe Interview. Gerald Scarfe Interview. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-08-20. ციტირების თარიღი: 2007-07-26. ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 RIAA Certifications. Recording Industry Association of America. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-09-24. ციტირების თარიღი: 2008-06-24. ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 BPI Certifications. ბრიტანეთის ფონოგრამების მწარმოებლების ასოციაცია. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-04-24. ციტირების თარიღი: 2008-06-24. ↑ 4.0 4.1 4.2 CRIA Certifications. Canadian Recording Industry Association. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-01-11. ციტირების თარიღი: 2008-06-24. ↑ 5.0 5.1 NVPI Certifications. NVPI. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-01-13. ციტირების თარიღი: 2008-03-07.
რუფოთი

რუფოთი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის თერჯოლის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (სოფელი: ტელეფა). მდებარეობს მდინარე ჩხარის ნაპირებზე. ზღვის დონიდან 240 მეტრი, თერჯოლიდან 4 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1459 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 518. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ალისუბანი

ალისუბანი — თერჯოლის მუნიციპალიტეტის სოფლების ზედა ალისუბნისა და ქვედა ალისუბნის ძველი სახელწოდება. ამჟამად თერჯოლის მუნიციპალიტეტის ალისუბნის თემი მოიცავს სოფლებს: ზარნაძეები, ზედა ალისუბანი (თემის ცენტრი), თხილთაწყარო, მაჩიტაური, ქვედა ალისუბანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 312. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 15.
ვარდიგორა

ვარდიგორა — სოფელი საქართველოში (იმერეთის მხარე), თერჯოლის მუნიციპალიტეტში (თუზის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს იმერეთის ჩრდილოეთ მთისწინეთში, მდინარეების ძუსისა და ბუჯის (ყვირილის აუზი) წყალგამყოფ სერზე, ზღვის დონიდან 370 მ-ზე, თერჯოლიდან 17 კმ-ში, ზესტაფონიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 21 კმ-ში. სოფელში დგას XIX საუკუნის დარბაზული ეკლესია. ვარდიგორის მიდამოებშია ზედაცარცულ შრეებრივ კირქვებში გამომუშავებული სამჭინკას მღვიმე. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 416 ადამიანი. ვარდიგორა // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 170. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
თემურლენგის მეორე ლაშქრობა საქართველოში

თემურლენგის მეორე ლაშქრობა — შუააზიელი მხედართმთავრის თემურლენგის საქართველოში ლაშქრობების ერთ–ერთი ეტაპი. ლაშქრობა მიმდინარეობდა 1387 წლის განმავლობაში. თემურლენგმა ტყვედ აყვანილ ბაგრატ მეფეს თავისი პირველი ლაშქრობისას ჯერ კიდევ თბილისში შესთავაზა გამაჰმადიანება, სამაგიეროდ დიდ წყალობას დაპირდა. ყარაბაღში კი, როცა ბაგრატი დარწმუნდა, რომ ამის გარეშე თავს ვეღარ დააღწევდა ტყვეობას, მოჩვენებით მიიღო მაჰმადიანობა და თემურის "წყალობაც" დაიმსახურა – დამტკიცებულ იქნა საქართველოს მეფედ. თემურმა ბაგრატ მეფე და მისი გამაჰმადიანებული ამალა საქართველოში გამოისტუმრა და მოსახლეობის გამაჰმადიანება დაავალა, თნ 12 000-იანი ლაშქარი გამოაყოლა, რომელიც ბაგრატის დამხმარე იქნებოდა ამ საქმეში. ბაგრატმა მოახერხა შიკრიკის, აზნაურ რუს ეგნატაშვილის ფარულად გაპარება ბანაკიდან. ბაგრატი შვილებს უთვლიდა, ჯარით დახვედროდნენ და გაეთავისუფლებინათ მეფე ტყვეობიდან. გიორგი ბატონიშვილი მარჯვე ადგილას ჩაუსაფრდა, მოულოდნელად თავს დაესხა თემურის ლაშქარს და მთლიანად გაანადგურა. მეფე და მისი ამალა განთავისუფლებულ იქნა. ამ ამბების გაგებამ. ცხადია, თემურლენგი მეტად აღაშფოთა, მაგრამ შუა ზამთრის გამო გამოლაშქრება შეუძლებელი იყო. ამიტომ ზამთარი ყარაბაღში გაატარა, 1387 წლის ადრე გაზაფხულზე, მარტში, როცა ჯერ კიდევ თოვდა და წვიმდა, მთელი მისი დიდი ლაშქრით საქართველოს დასასჯელად გამოემართა. ქართველები, რა თქმა უნდა, მოელოდნენ ხელახლა შემოსევას და სათანადო სამზადისიც ჩაუტარებიათ. ხალხი ციხესიმაგრეებში და კავკასიონის მთებში გახიზნეს და ჯარიც გაამზადეს სალაშქროდ. ქართველებმა დიდი წინააღმდეგობა გაუწიეს მტერს და დიდი ზიანიც მიაყენეს, მაგრამ ბოლოს ჯარის სიმრავლემ სძლია და თემურლენგმა გაიმარჯვა. მიუხედავად ამისა თემურმა საქართველოს დაპყრობა ვერ შეძლო – ჯერ კიდევ ბევრი კარგად გამაგრებული ციხე იყო ასაღები, თანაც დარუბანდის გზით აზერბაიჯანში კვლავ შემოიჭრა თოხთამიშის ლაშქარი და თემური იძულებული გახდა საქართველოდან გასულიყო. თოხთამიშის ეს ლაშქრობა, როგორც ჩანს ქართველებთან უნდა ყოფილიყო შეთანხმებული. თემურმა თოხთამიშს თავისი ვაჟი, მირანშაჰი დაადევნა, რომელმაც თოხთამიში დაამარცხა და განდევნა ამიერკავკასიიდან. შემდეგ თემურმა ნახჭევანში კარგად გამაგრებული ალინჯის ციხის აღება სცადა, მაგრამ უშედეგოდ. ალყაშემორტყმულ ციხესთან თავისი ჯარის ნაწილი დატოვა, თავად კი შუა აზიაში დაბრუნდა. 1394 წლამდე თემური საქართველოში აღარ გამოჩენილა. თემურლენგის ლაშქრობები საქართველოში თემურლენგის პირველი ლაშქრობა საქართველოში თემურლენგის მესამე ლაშქრობა საქართველოში თემურლენგის მეოთხე ლაშქრობა საქართველოში თემურლენგის მეხუთე ლაშქრობა საქართველოში თემურლენგის მეექვსე ლაშქრობა საქართველოში თემურლენგის მეშვიდე ლაშქრობა საქართველოში თემურლენგის მერვე ლაშქრობა საქართველოში საქართველოს ისტორია, ტ. II, თბ. 2008 წ. გვ. 91
სკანდე

სკანდე — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის თერჯოლის მუნიციპალიტეტში (ზედა საზანოს თემი). მდებარეობს მდინარე ჩხარის ხეობაში. ზღვის დონიდან 400 მეტრი. თერჯოლიდან 15 კილომეტრი. მთავარი სტატია: სკანდის ციხე. განვითარებულ შუა საუკუნეებში წარმოადგენდა იმერეთის მეფეთა საზაფხულო რეზიდენციას. შემორჩენილია ამავე პერიოდის ციხე-სიმაგრის ნანგრევები. მისი უძველესი ფენა IV საუკუნეს მიეკუთვნება. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 434 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 416. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ვარლამ ლიპარტელიანი

ვარლამ ლიპარტელიანი (დ. 27 თებერვალი, 1989, ლენტეხი) — ქართველი ძიუდოისტი. ევროპის 3-გზის ჩემპიონი (2012, 2014, 2016), 4-გზის ვერცხლისა (2009, 2010, 2013, 2015) და ბრინჯაოს (2011) პრიზიორი, ასევე მსოფლიოს ვერცხლისა (2013) და ბრინჯაოს (2014, 2015) პრიზიორი. მსოფლიო თასებზე მოპოვებული აქვს ხუთი ოქროს მედალი. მსოფლიო ჩემპიონი და ევროპის 2-გზის ჩემპიონი ახალგაზრდებში. 2016 წლის რიო-დე-ჟანეიროს ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებში ლიპარტელიანმა ვერცხლის მედალი მოიპოვა. ჰყავს მეუღლე და ორი ვაჟი. ვარლამ ლიპარტელიანს საერთო ჯამში მოპოვებული აქვს შემდეგი ტიტულები: ოლიმპიადის ვიცე-ჩემპიონი: 2016 (რიო დე ჟანეირო; 90კგ) მსოფლიოს ჩემპიონი: 2008 (ტოკიო, იაპონია; გუნდური), 2013 (რიო დე ჟანეირო, ბრაზილია; გუნდური) მსოფლიოს ვიცე-ჩემპიონი: 2013 (რიო დე ჟანეირო, ბრაზილია; 90კგ), 2017 (ბუდაპეშტი, უნგრეთი; 100კგ), 2018 (ბაქო, აზერბაიჯანი; 100კგ) მსოფლიო ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი: 2014 (ჩელიაბინსკი, რუსეთი; 90კგ და გუნდური), 2015 (ასტანა, ყაზახეთი; 90კგ და გუნდური) ევროპის ჩემპიონი: 2010 (ვენა, ავსტრია; გუნდური), 2012 (ჩელიაბინსკი, რუსეთი; 90კგ და გუნდური), 2013 (ბუდაპეშტი, უნგრეთი; გუნდური), 2014 (მონპელიე, საფრანგეთი; 90კგ და გუნდური), 2016 (ყაზანი, რუსეთი; 90კგ და გუნდური) ევროპის ვიცე-ჩემპიონი: 2009 (თბილისი; 90კგ), 2010 (ვენა, ავსტრია; 90კგ), 2013 (ბუდაპეშტი, უნგრეთი; 90კგ), 2015 (ბაქო, აზერბაიჯანი; 90კგ და გუნდური), 2019 (მინსკი, ბელარუსი; 100კგ) ევროპის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი: 2011 (სტამბოლი, თურქეთი; 90კგ და გუნდური) ევროპის თამაშების ვიცე-ჩემპიონი: 2015 (ბაქო, აზერბაიჯანი; 90კგ და გუნდური), 2019 (მინსკი, ბელარუსი; 100კგ) მსოფლიო მასტერსი: 2013 (ტიუმენი), 2017 (სანქტ-პეტერბურგი), 2018 (გუანჟოუ) მსოფლიო მასტერსის ბრინჯაოს პრიზიორი: 2019 (ცინდაო) გრან სლემი: 2012 (რიო დე ჟანეირო), 2013 (პარიზი, ტოკიო), 2015 (პარიზი), 2018 (დიუსელდორფი), 2019 (პარიზი) გრან სლემის ვიცე-ჩემპიონი: 2014 (პარიზი) გრან სლემის ბრინჯაოს პრიზიორი: 2016 ,2017,2018 (პარიზი), გრან პრი: 2011 (აბუ დაბი), 2012 (დიუსელდორფი), 2013 (დიუსელდორფი), 2014 (ჰავანა), 2015 (დიუსელდორფი) გრან პრის ვიცე-ჩემპიონი: 2010 (როტერდამი), 2015 (თბილისი) გრან პრის ბრინჯაოს პრიზიორი: 2010 (ტუნისი), 2017 (ზაგრები და ეკატერინბურგი) საერთაშორისო ტურნირების ჩემპიონი: 2008 (სტამბოლი, ვენა, მოსკოვი), 2009 (თბილისი), 2010 (პრაღა), 2012 (თბილისი), 2017 (მინსკი) საერთაშორისო ტურნირების ვიცე-ჩემპიონი: 2010 (სან პაულუ) საერთაშორისო ტურნირების ბრინჯაოს პრიზიორი: 2008 (თბილისი) საქართველოს ჩემპიონი: 2007, 2012, 2013 საქართველოს ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი: 2009 საქართველოს ჩემპიონი (ახალგაზრდები): 2007 მსოფლიოს ჩემპიონი (ახალგაზრდები): 2008 ევროპის ჩემპიონი (ახალგაზრდები): 2007, 2008 ევროპის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი (ჭაბუკები): 2006 1/16: კომრონშოხ უსტოპირიუნი (ტაჯიკეთი) — მოგება (იპონი) 1/8: ოვინი უერა (ნაურუ) — მოგება (იპონი) 1/4: ლხაგვასურენგიინ ოტგონბაატარი (მონღოლეთი) — მოგება (შიდოებით) 1/2: დონ ჰან გვაკი (კორეა) — მოგება (იპონი) ფინალი: მაშუ ბეიკერი (იაპონია) — წაგება ვარლამ ლიპარტელიანი — judoinside.com ვარლამ ლიპარტელიანის ვიდეოები Judovision-ზე ვარლამ ლიპარტელიანი[მკვდარი ბმული] — ქართული სპორტი ↑ ვარლამ ლიპარტელიანი: შედეგი ქართული წვრთნის სისტემამ მოგვიტანა. sportall.ge, 05-05-2013 ↑ http://sport.gov.ge/?pg=sportsman&sid=34[მკვდარი ბმული]
წმინდა გოლინდუხა

წმინდა გოლინდუხა (გ. 591) — მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 12 ივლისი, ახალი სტილით - 25 ივლისი. წმინდა გოლინდუხა, ნათლისღებით - მარიამი, სპარსეთში ცხოვრობდა ხოსრო I უფროსის მეფობისას (531–579). იგი სამეფოს მთავარი ქურუმის მეუღლე იყო. ნათელი ჭკუა-გონებით შემკული გოლინდუხა გრძნობდა წარმართული ცრუსიბრძნის ამაოებას და ბევრს ფიქრობდა იმაზე, თუ რომელი სარწმუნოებაა ჭეშმარიტი. როდესაც ქრისტიანული მოძღვრების არსებობა შეიტყო, მას მთელი არსებით მოუნდა გაეგო, რას ასწავლიდა იგი. მალე, ღვთის ნებით, შეუსრულდა კიდეც გულწრფელი სურვილი: ძილში ანგელოზმა ჯოჯოხეთის სატანჯველებიც მოახილვინა და სამოთხეც აჩვენა. ყოვლადსახიერმა უფალმა კვლავ ანგელოზის მეშვეობით მიუთითა მართლმორწმუნე ხუცესზე, რომელმაც მომავალ წმინდანს ნათელსცა და მარიამი უწოდა. ნათლობის შემდეგ მარიამმა დატოვა ქურუმი ქმარი, ამ უკანასკნელმა კი მეფესთან დაასმინა გაქრისტიანებული მეუღლე. გოლინდუხას თავად ხოსრო, მისი დიდებული კარისკაცები და დიდგვაროვანი ქალბატონები დიდხანს შეაგონებდნენ, დაბრუნებოდა ოჯახს, მაგრამ წმინდანის გადაწყვეტილება ურყევი რჩებოდა. მაშინ მეფემ ნეტარს სამუდამო პატიმრობა მიუსაჯა და მარიამმაც თვრამეტი წელი დაჰყო სატუსაღოში. ხოსროს მემკვიდრის, ჰორმიზდის ზეობისას (579–590) სპარსეთში ჩავიდა ბიზანტიის იმპერატორ მავრიკიოსის (582-602) ელჩი - არისტობულე. როდესაც მან შეიტყო, რომ საპყრობილეში მრავალი წლის მანძილზე იტანჯებოდა ქრისტიანი ქალი - მარიამი, მეფის ნებართვით რამდენიმეჯერ მოინახულა ნეტარი და ფსალმუნთა გალობა ასწავლა. როდესაც არისტობულე სამშობლოში გაემგზავრა, ჰორმიზდის წმინდანი დილეგიდან ამოაყვანინა და სასტიკად აწამა. შემდეგ მარიამი გარყვნილებს მიუგდეს შეურაცხყოფისთვის, მაგრამ ღმერთმა ბილწთა და უსჯულოთა თვალთაგან დაფარა იგი. ბოლოს მეფემ ბრძანება გასცა, თავი მოეკვეთათ ნეტარი დედისთვის, მაგრამ უფლის განგებულებით წმინდანი ჯალათთათვისაც უჩინარი შეიქნა და ქრისტიანთა თავშესაფარში აღმოჩნდა. როცა ბიზანტიის იმპერატორის, მავრიკიოსის დახმარებით ხოსრო II (590–628) ავიდა ტახტზე და სპარსეთში ქრისტიანთა დევნა შეწყდა, წმინდა მარიამ-გოლინდუხამ დაუფარავად დაიწყო ქრისტიანობის ქადაგება. სიცოცხლის მიწურულს მან მოილოცა იერუსალიმი, თაყვანი სცა მაცხოვრის საფლავს და სხვა წმიდა ადგილებს, უკან გამობრუნებულმა კი ნიზიბიაში, წმინდა მოწამე სერგის სახელობის ტაძარში შეჰვედრა სული უფალს 591 წელს. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი III, თბილისი, 2001 წ.
მუჯირეთი

მუჯირეთი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის თერჯოლის მუნიციპალიტეტში. ზედა საზანოს თემში. მდებარეობს მდინარე ძუსასა და ბუჯას შორის, ზღვის დონიდან 320 მეტრი. თერჯოლიდან 15 კილომეტრი. წყაროებში პირველად მოიხსენიება XVI საუკუნეში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 79 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 233. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
თუზი (თერჯოლის მუნიციპალიტეტი)

თუზი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის თერჯოლის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: თუზი, ვარდიგორა, თავასა, კაკაბაური, ჯგილათი). მდებარეობს მდინარე ძუსასა და ბუჯას წყალგამყოფზე, თერჯოლიდან 21 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1060 ადამიანი. სოფელში არის საჯარო სკოლა. სწავლობს 378 მოსწავლე, ასწავლის 62 პედაგოგი. შენობის ფართობია 3587 კვ.მ.. მთავარი სტატია: თუზის ეკლესია და თუზის ეკლესიის წარწერა. სოფელში დგას XI-XII საუკუნეებისა და განვითარებული შუა საუკუნეების ორი ეკლესია. თუზის ეკლესია წმინდა გიორგის სახელობისაა, მასზე შემორჩენილია ძველი ქართული წარწერა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 701. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II ↑ სსიპ საგანმანათლებლო და სამეცნიერო ინფრასტრუქტურის განვითარების სააგენტო[მკვდარი ბმული]
წმინდა ვერონიკა

წმინდა ვერონიკა — მართლმადიდებელი (მოიხსენიებს 25 ივლისს) და კათოლიკური ეკლესიის (მოიხსენიებს 12 ივლისს) წმინდანი. მართალი ვერონიკა, გადმოცემით, ის ქალია, რომელიც მაცხოვრის სამოსელზე შეხებით განიკურნა. ვერონიკამ მიაწოდა გოლგოთაზე მიმავალ ქრისტეს ხელსახოცი, რომლითაც ჯვარცმად მიმავალმა მაცხოვარმა სახე მოიწმინდა და ზედ სასწაულებრივ თავისი პირისახის ანაბეჭდი დატოვა. წმიდანთა ცხოვრება, ტომი III, თბილისი, 2001 წ. ↑ (მთ. 9,20-22)
იულიანე კენომანიელი

იულიანე კენომანიელი – მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 13 ივლისი, ახალი სტილით - 26 ივლისი. წმინდა იულიანე - კენომანიელი ეპისკოპოსი პეტრე მოციქულმა აკურთხა მღვდელმთავრად. მას აიგივებენ სიმონ კეთროვანთან, რომელსაც ნათლისღებისას იულიანე ეწოდა. პეტრე მოციქულმა წმინდა იულიანე სახარების საქადაგებლად გალიაში გაგზავნა. ნეტარი ჩავიდა იტალიის სამხრეთით, კენომანიაში; ქალაქგარეთ, როგორც ჩანს, კრემონის მახლობლად, პატარა ქოხში დამკვიდრდა და წარმართთა შორის სახარების ქადაგება დაიწყო. კერპთმსახურები თავდაპირველად გულგრილად უსმენდნენ უცხოტომელს, მაგრამ მის მიერ აღსრულებული სასწაულების ხილვამ მათ გულებში თანდათან იულიანესადმი ნდობა გააღვივა. უამრავი ადამიანი მიდიოდა ნეტართან დახმარების სათხოვნელად. ისიც კურნავდა სნეულებებს და თან სულის წყლულებს წამლობდა - ქრისტეს სარწმუნოების ნათლით ანათლებდა უღმერთობის წყვდიადში მყოფთ. წმინდა მამამ, მრავალრიცხოვან მნახველთათვის წყურვილი რომ მოეკლა, ილოცა, გამხმარ მიწას კვერთხი დაჰკრა და წყარო აღმოაცენა. ამ სასწაულმა ბევრი წარმართი მოაქცია ქრისტიანობაზე. ერთხელ ადგილობრივმა წარმართმა მთავარმა ეპისკოპოსი თავისთან მიიპატიჟა. ნეტარ მამას შეებრალა სასახლის კარიბჭესთან მჯდომი ბრმა, ილოცა მისთვის და თვალები აუხილა. როცა წმინდანთან შესაგებებლად გამოსულმა დიდებულმა მასპინძელმა ამის შესახებ შეიტყო, ირწმუნა ჭეშმარიტი ღმერთი, ფეხებში ჩაუვარდა იულიანეს და მონათვლა სთხოვა. მღვდელმთავარმა კათაკმევლებად დაადგინა ის და მთელი მისი სახლეულობა, სამდღიანი მარხვა დაუწესა, შემდეგ კი ნათლობის საიდუმლოც აღასრულა. მთავრის მიბაძვით, მის ქვეშევრდომთა უმეტესობაც შეუდგა ქრისტეს. ახალმოქცეულმა ხელისუფალმა ეკლესიის მოსაწყობად საკუთარი სასახლე შესწირა და საჭირო სახსრებითაც უზრუნველჰყო. ღირსი მამა გულმოდგინედ იღვწოდა სამწყსოს სულიერი განათლებისთვის და კვლავინდებურად სულიწმიდის მადლით კურნავდა სნეულებს, მგლოვიარე მშობლების სიბრალულით აღძრულ წმინდანს მათი მიცვალებული შვილების მკვდრეთით აღდგინებაც გამოუთხოვია უფლისგან. ქრისტეს ერთგულმა მსახურმა ღრმა მოხუცებულობაში შეჰვედრა სული უფალს. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი III, თბილისი, 2001 წ.
წმინდა სერაპიონი

წმინდა სერაპიონი (გ. 205) – მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 13 ივლისი, ახალი სტილით - 26 ივლისი. წმინდა მოწამე სერაპიონი იმპერატორ სეპტიმიუს სევერუსის (193-211) ზეობისას მოღვაწეობდა. ქრისტიანთა დევნის დროს წმინდანი შეიპყრეს და მმართველ აკვილას სამსჯავროზე წარადგინეს, სადაც მან გაბედულად აღიარა თავისი სარწმუნოება. ამით გამხეცებულმა წარმართებმა სასტიკად აწამეს, შემდეგ კი საპყრობილეში გამოამწყვდიეს ნეტარი. მაცხოვარმა სასწაულებრივი გამოცხადებით გაამხნევა და ჭრილობათაგან განკურნა უფლის რჩეული. როცა უღმრთოებმა სამსჯავროზე ხელახლა წარმდგარი სერაპიონი სრულიად უვნებელი იხილეს, განრისხებულება ცეცხლში დაწვა მიუსაჯეს. მარტვილმა კოცონზე შეჰვედრა სული უფალს 205 წელს. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი III, თბილისი, 2001 წ.
წმინდა მარკიანე

წმინდა მარკიანე (გ. 258) – მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 13 ივლისი, ახალი სტილით - 26 ივლისი. წმინდა მოწამე მარკიანე ლიკაონიის იკონიაში დაიბადა. თავისი მხურვალე ქადაგებით მან სიჭაბუკეშივე ბევრი წარმართი მოაქცია ქრისტეს სჯულზე. ამისთვის კერპმსახურებმა წმინდანი აწამეს, შემდეგ კი კაბადოკიაში გაგზავნეს მმართველ პერენიუსთან. უსჯულო ხელისუფალი ხან ლიქნით, ხან მუქარით ცდილობდა ჭაბუკის გადაცდენას მაცხოვნებელი გზიდან, მაგრამ იგი მედგრად აღიარებდა ქრისტეს და ამხელდა უსულო კერპების მსასოებელი მმართველის უგნურებას. განრისხებულმა პერენიუსმა ბრძანა, სასტიკად ეწამებინათ ნეტარი მარტვილი, მაგრამ სატანჯველებმა ვერ მოდრიკა უფლის რჩეული. ბოლოს 258 წელს უღმრთოებმა მარკიანეს თავის მოკვეთა მიუსაჯეს. „წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი III, თბილისი, 2001 წ.
კუნილინგუსი

კუნილინგუსი (ლათ. cunnus — ქალის გარე სასქესო ორგანოები + ლათ. lingo — ლოკვა) — ორალური სექსის ნაირსახეობა, ქალის სექსუალური აღგზნება კლიტორზე და ვულვაზე ტუჩების, ენის ან კბილების ზემოქმედების საშუალებით. კუნილინგუსის ყველაზე უფრო გავრცელებული ფორმაა - კლიტორის კოცნა, წოვა, ლოკვა ან მსუბუქი კბენა, რასაც შესაძლებელია თან სდევდეს საშოში შეყვანილი თითების წინ და უკან მოძრაობა. კუნილინგუსის ერთ-ერთი ტექნიკა გულისხმობს ფრიქციების იმიტაციას საშოში ენის მოძრაობების საშუალებით, აღნიშნულ შემთხვევაში შესაძლებელია ვულვის დამატებითი სტიმულაცია ცხვირის მეშვეობით. კუნილინგუსის კიდევ ერთი ფორმაა ქალის სასქესო ორგანოების აღგზნება პირით ხმების გამოშვების საშუალებით. მასტიმულირებელი ფაქტორი ამ შემთხვევაში არის ვულვაზე მიდებული ტუჩების ვიბრაცია. კუნილინგუსის იშვიათ ფორმას წარმოადგენს ვულვის აღგზნება ნიკაპის მოძრაობის მეშვეობით. იმის მიუხედავად, რომ პრაქტიკულად ყველა ქალისთვის სხეულის ყველაზე უფრო ეროტიკულად მგრძნობიარე ნაწილს წარმოადგენს კლიტორი, ის შეიძლება არც ისე მგრძნობიარე აღმოჩნდეს ნაზი სტიმულაციისადმი, განსაკუთრებით აღგზნების საწყის სტადიებზე. სექსის ზოგიერთი სახელმძღვანელო იძლევა რეკომენდაციას, რომ კუნილინგუსი უნდა დაიწყოს სასქესო ტუჩების და მთლიანად გენიტალიების ნელი და ნაზი ალერსით. ამისთვის შესაძლებელია გამოყენებული იქნას ენის წვერი, წინა ან ქვედა ნაწილი, აგრეთვე ცხვირი, ნიკაპი და ტუჩები, მოძრაობები შესაძლებელია იყოს ნელი ან სწრაფი, ერთგვაროვანი ან ქაოტური, ხისტი ან ნაზი, რაც დამოკიდებულია პარტნიორების გემოვნებაზე. შეიძლება აგრეთვე გასწორებული ან მოძრავი ენის საშოში შეყვანა. კუნილინგუსს შესაძლებელია თან სდევდეს საშოში თითების ან ეროტიკული სათამაშოების შეყვანა, რაც იძლევა იმავდროულად G წერტილის სტიმულირების საშუალებას.. კუნილინგუსის დროს შესაძლებელია გადაცემული იქნას სხვადასხვა ინფექციური ან ვენერიული დაავადება, როგორებიცაა ათაშანგი, ჰეპატიტი, ჰერპესი და სხვა. დაავადებებისგან თავის დასაცავად რეკომენდირებულია ლატექსის ხელსახოცების გამოყენება. Discovery Health on Cunnilingus Oral Sex: Pleasing Her by Sinclair Institute დაარქივებული 2010-11-24 საიტზე Wayback Machine. ↑ Hite, Shere (2004 edition). The Hite Report: A Nationwide Study of Female Sexuality. New York, NY: Seven Stories Press, გვ. 11. ISBN 1-58322-569-2.  ↑ (2005 edition) Human sexuality in a world of diversity. New Jersey, USA: Pearson Education, გვ. 124,226. ISBN 1-205-46013-5 Invalid ISBN.  ↑ Masters, W.H.; Johnson, V.E. (1966). Human Sexual Response. Toronto; New York: Bantam Books. ISBN 0-553-20429-7. Invalid ISBN.