laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
დონის როსტოვის წმინდა ალექსანდრას ეკლესია

წმინდა ალექსანდრას ეკლესია (რუს. Церковь Святой Александры) — მართლმადიდებლური ტაძარი დონის როსტოვში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1904 წელს ვ. პოპოვის პროექტის მიხედვით. იგი მდებარეობდა დონის ნახიჩევანში (ამჟამად დონის როსტოვის პროლეტარის რაიონის შემადგენლობაში). მთავარი ტრაპეზი არის წმინდა დედოფალ ალექსანდრა რომაელის სახელობაზე კურთხეული. ეკლესიას აქვს რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. წმინდა ალექსანდრას ეკლესია ააგეს 1904 წელს დონის ნახიჩევანის (ამჟამად დონის როსტოვის პროლეტარის რაიონი) მართლმადიდებლურ სასაფლაოზე მდებარე ძველი ხის სამლოცველოს ადგილზე. სწორედ ამის გამო ეკლესიის ზომები არ იყო დიდი, მისი პარამეტრები სულ - 18×13 მეტრია. არქიტეტორმა ვ. პოპოვმა ეკლესია ააგო ფსევდორუსულ სტილში. 1910 წელს ეკლესიას დააშენეს ხის სამრეკლო. 1920-იან წლებში დასავლეთის მხარეს მიაშენეს ნართექსი. ნაცისტური გერმანიის ოკუპაციის დროს ქალაქში ალექსანდრას ეკლესიის სასაფლაოზე დაკრძალეს ბრძოლაში დაღუპული მართლმადიდებელი რუმინელი ჯარისკაცი. კიევის რუსეთის გაქრისტიანების 1000 წლისთავთან დაკავშირებით, 1988 წელს მოაოქროვეს გუმბათი. წმინდა ალექსანდრას ეკლესიასთან მოქმედებს საკვირაო სკოლა. 2002 წელს ეკლესიასთან გაიხსნა მცირე მუზეუმი წინამძღვარ იოანე დომოვსკის სახელზე, რომელიც ალექსანდრე ნეველის ტაძარში მოღვაწეობდა. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Малаховский Е. И. Храмы и культовые сооружения Ростова-на-Дону. — Ростов-на-Дону: Издательство «NB», 2006. — С. 127—128. — ISBN 5-98155-014-7. ↑ Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). Официальный портал Правительства Ростовской области. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-14. ციტირების თარიღი: 2013-08-24. ↑ Архив краеведа: Нахичеванские храмы. Официальный портал городской Думы и Администрации города. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-14. ციტირების თარიღი: 2013-08-24. ↑ Александрийский храм в г. Ростов-на-Дону. ruist.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-14. ციტირების თარიღი: 2013-08-25.
ვილჰელმ ფონ გაილი

ბარონი ვილჰელმ მორიც ეგონ ფონ გაილი (გერმ. Wilhelm Moritz Egon Freiherr von Gayl) (დ. 4 თებერვალი 1879, კიონიგსბერგი — გ. 7 ნოემბერი 1945, პოტსდამი) — გერმანელი იურისტი და პოლიტიკოსი (დნფპ)
ლუქსემბურგის ციხესიმაგრეების სია

ზოგიერთი ოპტიმისტური შეფასებით ლუქემბურგში 130-ზე მეტი ციხესიმაგრეა, მაგრამ უფრო რეალურად 100-ზე მეტი, მიუხედავად ამისა უმეტესობა ამ ციხესიმაგრეებიდან შეიძლება ჩაითვალოს დიდ რეზიდენციებად ან ფეოდალური მამულების სახლებად ვიდრე ციხესიმაგრებად. ამჟამინდელი ლუქსემბურგის ციხესიმაგრეების სია შეიცავს დაახლოებით 50 ციხესიმაგრეს და ყველასთვის კარგად ცნობილ სარეზიდენციო ციხე-დარბაზებს. ქვემოთ მოცემულ სიაში არის ქვე-სიაც, რომელშიც ნახსენებია სხვა ციხესიმგრეები, რომლებიც შეიძლება მთავარ სიას დაემატოს მოგვიანებით. ეს არის ნაკლებად მნიშვნელოვანი ციხესიმაგრეების სია. ბელენჰაფი იუნგლინსტერში (გადაკეთებულია გოლფის კორტად და კლუბის შენობად) ბერლაიმონტის ციხესიმაგრე კლევრაუქსში (პატარა XII საუკუნის ციხესიმაგრე, რომელიც აღადგინეს 1635 წელს, დღესდღეობით სასტუმრო) ბირტრანგეს ციხესიმაგრე შირენთან ახლოს (კერძო მფლობელობაში) Ell ციხესიმაგრე რედანგესთან ახლოს (ერთხელ მცირე ციხესიმაგრე, დღესდღეობით გამოიყენება სასოფლო-სამეურნეო საქმიანობაში) ჰერინგენი მულერტჰალში (არაშთამბეჭდავი ნანგრევი) კოკელშოიერის ციხესიმაგრე ქალაქ ლუქსემბურგის სამხრეთით (XIX საუკუნის კერძო რეზიდენცია) მერტერტის ციხესიმაგრე ვასერბილიგთან ახლოს (აშენდა 1870 წელს, გთავაზობთ მომსახურებას) მოსტროფის ციხესიმაგრე ბეტენდორფთან ახლოს აღმოსავლეთ ლუქსემბურგში (თარიღდება 1433 წლით უფრო გვიან, კერძო მფლობელობაში) შორელსის ციხესიმაგრე ეშეტესთან ახლოს (მხოლოდ კედლების ნარჩენები) შრასიგის ციხესიმაგრე, დღესდღეობით დანგრეული თარიღდება XVII საუკუნით სირდალის ციხესიმაგრე ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: Burgen und Schlösser in Luxemburg Website der luxemburgischen Burgenvereinigung დაარქივებული 2017-09-11 საიტზე Wayback Machine. ↑ Evy Friedrich, "Burgen und Schlösser", Editions Guy Binsfeld, Luxembourg. ISBN 3-88957-033-X. ↑ Château de Wintrange. Château de Wintrange. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-09-10. ციტირების თარიღი: 2017-02-09.
გუად-იხუ

გუად-იხუ — გორა ქალაქ სოხუმის ტერიტორიაზე (43°01′09″ ჩ. გ. 41°01′01″ ა. გ.﻿ / ﻿43.01933° ჩ. გ. 41.02511° ა. გ.﻿ / 43.01933; 41.02511), სადაც აღმოჩნდა სხვადასხვა ხანის არქეოლოგიური ძეგლები. 1935, 1951-1953 და მომდევნო წლებში გუად-იხუს წვერზე ზედაპირულად აკრეფილია მუსტიეს ეპოქის ნუკლეუსები და ანატკეცები (მიხეილ ივაშჩენკო, მიხეილ თრაფში, ვადიმ ბჟანია). იქვე გაითხარა გვიანდელი ენეოლითისა და ადრინდელი ბრინჯაოს ხანის ნამოსახლარი (ძვ. წ. IV - III ათასწლეული). ნაპოვნია ქვის და კაჟის შრომისა და ბრძოლის იარაღი, ტყვიის ზოდები, ბრტელძირა ან ქუსლიანი, ორნამენტით შემკული თიხის ჭურჭელი, რომელთა ზედაპირი უმეტესად ანგობიანია. გუად-იხუს წვერზე, აღმოსავლეთ მხარეს, ნაპოვნია გვიანდელი ბრინჯაოს ხანის ცული და სპოლენძის წიდები. აქვე გაითხარა ძვ. წ. I ათასწლეულის დასაწყისის 2 საცხოვრებელი სახლი და სამარხი, სადაც ბრინჯაოს 2 ბრტყელი სეგმენტისებრი იარაღი აღმოჩნდა. მნიშვნელოვნაია გუად-იხუს ანტიკური ხანის (ძვ. წ. VI-III სს.) ნამოსახლარი და სამაროვანი. ნამოსახლარზე აღმოჩნდა თიხის ჭურჭლის ნატეხები, პირამიდული საწაფები, აგრეთვე იმპორტული შავლაკიანი კერამიკისა და მცირეაზიური კულტურის ცენტრებიდან შემოტანილი კრემაციულ სამარხებში იყო რკინის იარაღი (მახვილები, სატევრები, ცულ-ჩაქუჩები, მასრიანი შუბისა და ხელშუბის პირები), ბრინჯაოს და მინის სამკაული, სავარცხლისეული ტალღოვანი სახეებით შემკული თიხის დოქრბი და ქოთნები, იმპორტული კერამიკა. გაგოშიძე ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 285. Воронов Ю. Н., Археологическая карта Абхазии, Сух. 1969; Иващенко М., М., Исследование архаических памятников материальной культуры в Абхазии, «Известия Научно-исследовательского института кавказоведения», 1935, в. 3; Транш М. М., Некоторые итоги археологиыеского исследования в Сухуми в 1951-1953 гг., «Советская археология», 1955, в. 23;
სრვეღის მონასტერი

სრვეღის მონასტერი (სომხ. Սրվեղի վանք) — შუა საუკუნეების მონასტერი თანამედროვე სომხეთის ტერიტორიაზე, ტავუშის პროვინციაში, სოფელ აიგეჰოვიტიდან სამხრეთით 3 კმ-ში, ტყით შემოფარგლულ მდელოზე. წარმოადგენდა საქართველოს ისტორიული კუთხის, კაენის სასულიერო ცენტრს. აგების ზუსტი თარიღი უცნობია. ძეგლის საერთო მდგომარეობა დღესდღეობით სავალალოა. აგებულია XIII საუკუნეში. არის მოსაზრება, რომ კირანცთან ერთად იგი ქართული „ოქროს ხანის“ კულტურის ძეგლია. მდინარე აღსტევის მარჯვენა ნაპირზე, მოპირდაპირე მხარეს, დგას XVIII საუკუნის საგუშაგო კოშკი. არქიტექტურული ნიშნებით XII-XIII საუკუნეებს განეკუთვნება. იგი კირანცის სამონასტრო კომპლექსის მსგავსად ნაშენებია ტერაკოტის აგურით, რაც იშვიათობაა სომხეთში. მთავარი ტაძრის კედლების ქვედა მხარე დაახლოებით 1 მეტრის სიმაღლეზე გაპრიალებული ვარდისფერი ანდეზიტისაა, დეტალების და სტრუქტურების ნაწილი კი კარგად თლილი ქვიშაქვის. მონასტრის შემადგენელი ნაწილებია: წმინდა ნიშნის სახელობის ტაძარი ღვთისმშობლის სახელობის ტაძარი ბერების საცხოვრებელი სენაკები ზეთის სახდელი დამატებითი დამხმმარე ნაგებობები კომპლექსის ტერიტორიაზეა საცხოვრებელი და სამეურნეო ნაგებობების, კედლებისა და სასაფლაოების ნაშთები. მას გარს ერტყა კედელი. კედლის გარე ტერიტორიაზე შემონახულია თიხის მილები. მახლობელი მთებიდან წყალი მონასტერს მათი საშუალებით მიეწოდებოდა. წმინდა ნიშნის ეკლესია დარბაზული ტიპის გუმბათიანი ტაძარია. მისი ქვედა ნაწილიც და გუმბათის ყელიც აგურისაგანაა ნაგები. 1152 წლის წარწერა ერთ-ერთ კედელზე, მოიხსენიებს ხუროთმოძღვარ სარგისსა და მშენებელ იოანეს. შენობა შიგნიდან ოვალურია. რამდენიმეჯერ ჩაუტარდა განახლება. სანათლავის თავზე შემონახულია 1252 წლის სამუშაოების წარწერაც, რომლის მიხედვითაც ის ააგეს არტავაზმა და სარგისმა, ოსტატ იოანეს ხელით. ღვთისმშობლის ტაძარი ადგილობრივებმა, მღვდელ ჰოვანესის მეთაურობით, მთავარი ეკლესიისაგან ჩრდილოეთით, 1889 წელს ააგეს. ინფორმაცია ამის შესახებ ქვაზეა ამოტვიფრული. ერთნავიანი სალოცავისგან ნაშთებია შემორჩენილი. ზეთის სახდელი დამხმარე ნაგებობა კომპლექსის დასავლეთ ნაწილში მდებარეობდა. შემორჩენილია ნანგრევები. ღვთისმშობლის სახელობის სალოცავი კირანცის მონასტერი მიწასთან გასწორებული აზერბაიჯანული სოფლები და ქართული ტაძრები რომელთაც სომხურად ასაღებენ Армянское варварство: разрушенные азербайджанские села и поруганные грузинские храмы рядом[მკვდარი ბმული] Sverghi Monastery - Armeniapedia.com Photo of Sverghi Monastery - Panoramio Սրվեղի վանք - ვიდეო ՍՐՎԵՂԻ ՎԱՆՔ დაარქივებული 2017-04-24 საიტზე Wayback Machine. (სომხური) ე. ბ. ელლარიანი — აღსტევის ხეობის ისტორია და კულტურის ძეგლები, ერევანი, «Հայաստան», 1980 - 69-71, 69-71 გგ. - 154 გვ. ↑ მიწასთან გასწორებული აზერბაიჯანული სოფლები და ქართული ტაძრები რომელთაც სომხურად ასაღებენ ↑ Армянское варварство: разрушенные азербайджанские села и поруганные грузинские храмы рядом[მკვდარი ბმული]
აბაზანა

აბაზანა — ჰიგიენური და სამკურნალო პროცედურების მისაღები საგანგებო ჭურჭელი. მზადდება მზადდება სხვადასხვა მასალისგან (ხე, ფაიფური, თუჯი, ემალი, თუთია, სპილენძი, მარმარილო და სხვა). სტანდარტული აბაზანის ტევადობაა 250 ლ., სპეციალურისა — 1000 ლ. განარჩევენ ჩასაწოლ, ჩასაჯდომ, ხელის, ფეხის ან ოთხივე კიდურის (ოთხკამერიანი) აბაზანებს. ძველი რომაელები და სხვა ხალხები აშენებდნენ ქვის ბასეინებს. XIX საუკუნეში იყო რკინის აბაზანების სტანდარტი. მოგვიანებით შემოვიდა ემალირებული და პლასტმასის აბაზანები. გამოიყენება ასევე მარმარილო და სხვა ძვირფასი მასალები. წითლანაძე გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 11.
სანტა-ტერეზინია (პერნამბუკუ)

სანტა-ტერეზინია (პორტ. Santa Terezinha) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 813 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პაჟეუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 991 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 56.2 კმ²-ზე. ფართობი 195 586 კმ²-ია. პერნამბუკუ ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
სან-ჟოზე-დუ-ეჟიტუ

სან-ჟოზე-დუ-ეჟიტუ (პორტ. São José do Egito) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 585 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პაჟეუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 31 829 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 39.84 კმ²-ზე. ფართობი 798 877 კმ²-ია. პერნამბუკუ ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
სერა-ტალიადა

სერა-ტალიადა (პორტ. Serra Talhada) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 444 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პაჟეუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 79 232 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 26.59 კმ²-ზე. ფართობი 2 980 006 კმ²-ია. პერნამბუკუ ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
სოლიდანი (პერნამბუკუ)

სოლიდანი (პორტ. Solidão) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 586 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პაჟეუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 744 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 41.5 კმ²-ზე. ფართობი 138 399 კმ²-ია. პერნამბუკუ ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ტაბირა

ტაბირა (პორტ. Tabira) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 558 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პაჟეუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 26 427 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 68.11 კმ²-ზე. ფართობი 388 005 კმ²-ია. პერნამბუკუ ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ტრიუნფუ (პერნამბუკუ)

ტრიუნფუ (პორტ. Triunfo) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 1 004 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პაჟეუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 15 006 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 78.35 კმ²-ზე. ფართობი 191 518 კმ²-ია. პერნამბუკუ ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ტუპარეტამა

ტუპარეტამა (პორტ. Tuparetama) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 560 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ პაჟეუს შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 925 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 44.38 კმ²-ზე. ფართობი 178 570 კმ²-ია. პერნამბუკუ ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
კონსტანტინოვსკის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია

ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია (რუს. Покровская церковь) — მართლმადიდებლური ტაძარი კონსტანტინოვსკში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1912 წელს პ. სტუდენიკინის პროექტის მიხედვით. ეკლესიის ისტორია იწყება 1708 წელს, როდესაც ბაბსკის სტანიცაში იყო ხის ეკლესია, თუმცა ზუსტი ცნობები მისი აგების შესახებ არ შემონახულა. 1773 წლის 11 ივლისს ეკლესია შემთხვევით გაჩენილი ხანძრისაგან სრულიად დაიწვა. ახალი ტაძრის მშენებლობა დასრულდა 1779 წლის 29 ოქტომბერს. 1861 წელს სოფელში ააშენეს ახალი ხის ეკლესია მსგავსი სამრეკლოთი, მაგრამ სხვა ადგილზე. 1906 წლის მაისში დაამტკიცეს ახალი ეკლესიის მშენებლობის პროექტი. 1907 წელს დაიწყეს მისი მშენებლობა, რომელიც დასრულდა 1912 წელს. ტაძარი ააშენეს არქიტექტორ პეტრე სტუდენიკინის პროექტის მიხედვით. ეკლესიის შიგნით მდებარეობს მდიდრული კანკელი, რომელიც დამზადებულია მარმარილოსაგან. 1930 წელს ეკლესიაში განათავსეს ხორბლის საწყობი. 1942 წელს ქალაქი დაიკავეს გერმანელთა ჯარებმა და შენობას გამოიყენებდნენ როგორც საბრძოლო მასალების საწყობად, თუმცა მალევე გადაეცა მორწმუნეებს. 1945 წლის 9 ივნისს მუშათა დასახლება კონსტანტინოვსკში შეიქმნა საეკლესიო თემი, რომელთაც ეკუთვნოდა ეკლესია 1960-იან წლებამდე. 1960-იან წლებში შენობას ჩაუტარდა ინტერიერის რესტავრაცია, გამოცვალეს სახურავი. 1980-იანი წლების ბოლომდე ეკლესიაში სპორტული სკოლა იყო განთავსებული. ეკლესიაში ღვთისმსახურება აღსდგა 1988 წელს, როდესაც ეკლესია გადაეცა რუსულ მართლმადიდებელ ეკლესიას. კონსტანტინოვსკის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია ნაგებია აგურით. შენობის აგებისას გამოყეებულია აღრძინების ეპოქის ბიზანტიური და იტალიური არქიტექტური ელემენტები. იგი ეფუძნება გრძივ-ღერძულგეგმას, რომლის ღერძზე აღმოსავლეთით და დასავლეთით სიმეტრიულადაა განლაგებული სატრაპეზო და სამრეკლო. ეკლესიას აქვს ნახევრაწრიული სარკმლები. საკურთხევლის წინ მდებარეობს მარმარილოს კანკელი, რომელიც ცენტრალურ ნაწილში სამიარუსიანია, ხოლო ნაპირებში ორიარუსიანი. ამჟამად ეკლესია კონსტანტინოვსკის ერთსართულიან ნაგებოებს შორის აშკარა დომინანტია. ↑ Админ. Покровский храм г.Константиновска.. voopiik-don.ru. ციტირების თარიღი: 2017-01-10. ↑ История создания Покровской церкви
კრატერული ტბა

კრატერული ტბა ან ვულკანური ტბა — ტბა, წარმოქმნილი ვულკანური კრატერის, კალდერის, მაარის ან დარტყმითი კრატერის წყლით შევსების გზით. რადგანაც კრატერს, როგორც წესი, აქვს წრის ფორმა და მაღალი კედლები, კრატერულ ტბას აქვს ცოტა შენაკადი და თითქმის არ აქვს მდინარეული ჩამონადენი. კრატერი ჩვეულებრივ ივსება წვიმის წყლით (მაარები - გრუნტის წყლებით) და წონასწორობას აღწევს შეღწევადობისა და აორთქლების შედეგად. დროთა განმავლობაში ეროზიის გამო შეიძლება წარმოიშვას მიწისზედა დინება ან შედინებაც კი, როგორც მაგალითად ტაუპოს ტბა ახალ ზელანდიაში, რომელზეც მიედინება მდინარე უაიკატო. ვულკანურ კრატერში წყალი ზოგჯერ შეიცავს მინარევებს, რის გამოც ტბაში სიცოცხლე შეუძლებელია. ასეთი ხშირად გაფერადებული, მჟავებით გაჯერებული ტბების მაგალითებია რინკონ-დე-ლა-ვიეხა და ირასუ კოსტა-რიკაში. ნახშირორჟანგის შემცველობა შეიძლება ასევე იყოს საკმაოდ მაღალი და გახდეს ლიმნოლოგიური კატასტროფის მიზეზი, როგორიც მოხდა ნიოსის ტბაზე კამერუნში. დედამიწა: აფრიკა ვენჩი (დარტყმითი კრატერი, ეთიოპია) ბოსუმტვი (დარტყმითი კრატერი, განა) ნიოსის ტბა (მაარი, კამერუნი) ამერიკა კატმაი (კალდერა, ალასკა, აშშ) კრატერის ტბა (კალდერა, ორეგონი, აშშ) სენ-ჟანი (დარტყმითი კრატერი, კვებეკი, კანადა) კუიკოჩა (კალდერა, ეკვადორი) ირასუ (ვულკანური კრატერი, კოსტა-რიკა) რინკონ-დე-ლა-ვიეხა (ვულკანური კრატერი, კოსტა-რიკა) ატიტლანი, გვატემალა აზია ელგიგიტგინი (დარტყმითი კრატერი, ციმბირი, რუსეთი) ნემრუთი (კალდერა, თურქეთი) კურილის ტბა (კალდერა, კამჩატკის ნახევარკუნძული, რუსეთი) ტიანჩის ტბა (მთის კალდერა, ჩრდილოეთი კორეა/ჩინეთი) პინატუბო (ფილიპინები) კელუდი (ინდონეზია) ტობა (კალდერა, ინდონეზია) ტოვადა (კალდერა, იაპონია) ტაძავა (კალდერა, იაპონია) ოკეანეთი ტაუპოს ტბა (კალდერა, ახალი ზელანდია) ევროპა სილიანი (დარტყმითი კრატერი, შვედეთი) იესკიუვატნი (კალდერა, ისლანდია) კერიდი (ისლანდია) ვინდსბორნი (ვულკანური კრატერი, გერმანია) ლახერ-ზე (კალდერა, ხშირად აღინიშნება, როგორც მაარი, გერმანია) მარსი: Jezero ↑ კრატერული ტბის აღწერა დაარქივებული 2007-08-22 საიტზე Wayback Machine. GTZ-ს ფურცლებზე
დონის როსტოვის ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია

ღვთისმშობლის კვართის ეკლესია (რუს. Покровская церковь) — მართლმადიდებლური ტაძარი დონის როსტოვში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 2005-2007 წლებში გ. შევჩენკოს პროექტის მიხედვით. 1762 წელს ჩერკასკის (ამჟამად ნოვოჩერკასკი) მახლობლად მდებარე წმინდა ანას ციხესიმაგრის გაუქმების შემდეგ მიიღეს გადაწყვეტილება, გადაეტანათ ეს ეკლესია ახლომდებარე დიმიტრი როსტოველის ციხესიმაგრეში. ეკლესია დაანგრიეს, ყველა დეტალი დანომრეს და გადაიტანეს ციხესიმაგრეში, სწორედ ამის გამო მან მიიღო სახელწოდება „ციხესიმაგრის ეკლესია“. ყველა მისი მღვდელმსახური და მრევლი მებრძოლები იყვნენ. პირველი ეკლესიის ადგილმდებარეობა აღმოაჩინეს 2003 წელს არქეოლოგიური გათხრების შედეგად. 1796 წელს ცოტა ხნის წინ დაშლილი დიმიტრი როსტოველის ეკლესიის მასალისაგან კვართის ეკლესიას მიაშენეს სამხრეთით მდებარე საკურთხეველი, რომელიც ასევე დიმიტრი როსტოველის სახელობისა იყო. 1806 წელს ეკლესიას სამხედრო სტატუსი მოეხსნა და გახდა შერეული და ერთდროულად იყო, როგორც სამხედრო ასევე ეპარქიულ დაქვემდებარებაში. 1831 წელს ძველი სამრეკლო დანგრიეს და აღამრთეს ახალი. 1869 წელს ეკლესიას საბოლოოდ მოეხსნა სამხედრო სტატუსი და მთლიანად გადავიდა ეპარქიის დაქვემდებარებაში. XIX საუკუნის ბოლოს ეკლესიის ეზოში ააგეს ახალი შენობა, რომელშიც 1890 წლის 2 სექტემბერს გაიხსნა ორკლასიანი სკოლა. 1895 წლის 2 ნოემბერს დარაჯის გულგრილობის გამო გაჩნდა ხანძარი, რომლის დროსაც მთლიანად დაიწვა სამრეკლო და დაზიანდა თავად ტაძარიც. 1897 წლის 10 აგვისტოს საფუძველი ჩაეყარა ახალი ქვი ეკლესიის მშენებლობას არქიტექტორ ნიკოლაი სოკოლოვის პროექტის მიხედვით. მშენებლობა დასრულდა 1909 წელს და ძვ. სტილით 9 მაისს მოახდინეს ტაძრის კურთხევა. ძველი ხანძრით დაზიანებული ტაძარი საბოლოოდ 1917 წელს დაანგრიეს. ახალი ტაძარი აგებული იყო ფსევდორუსულ არქიტეტურულ სტილში. მისი ზომები იყო 34X53 მეტრი, ხოლო სიმაღლე 53 მეტრი. სამრეკლოს სიმაღლე იყო 74,5 მ. 1930 წელს ეკლესია დაანგრიეს და მის ადგილზე შადრევანი ააგეს, შემდეგ კი დადგეს კიროვის ძეგლი. 2005 წლის 3 თებერვალს კიოვის სკვერში დადგეს ჯვარი და ჩადეს პირველი, სიმბოლური ქვა მომავალი ტაძრის ფუნდამენტში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა შემოწირულობებით. ტაძარი შენდებოდა არქიტექტორ გ. შევჩენკოს პროექტის მიხედვით. მშენებლობა დასრულდა 2007 წელს და აკურთხა როსტოვისა და ნოვოცერკასკის ეპარქიის მტავარეპისკოპოსმა პანტელეიომონმა. 2007 წლის 25 ივნისს ეკლესიის წინ მოედანზე აღიმართა სერგეი ოლეშნიას შესრულებული ელისაბედ I-ის ძეგლი. Виртуальный тур, Старо-Покровская церковь დაარქივებული 2017-08-27 საიტზე Wayback Machine. Донской временник «Храмы Ростова-на-Дону. Церковь во имя Покрова Пресвятые Богородицы» Rostov.ru «Покровский храм» დაარქივებული 2016-04-10 საიტზე Wayback Machine. Памятники Дона — фото прежних зданий церкви
მხატვრული თარგმანისა და ლიტერატურულ ურთიერთობათა მთავარი სარედაქციო კოლეგია

მხატვრული თარგმანისა და ლიტერატურულ ურთიერთობათა მთავარი სარედაქციო კოლეგია — 1974-1992 წლებში არსებული ქართული მთარგმნელობითი დაწესებულება, შექმნილი თბილისში ცნობილი პუბლიცისტისა და საზოგადო მოღვაწე ოთარ ნოდიას თაოსნობით. კოლეგიის ძირითად საქმიანობას წარმოადგენდა მსოფლიო ლიტერატურის უმნიშვნელოვანესი ნაწარმოებების თარგმნა ქართულად და ქართულისა მსოფლიო ხალხთა ენებზე. მთარგმნელთა კოლეგიის მუშაობის ერთ-ერთ უმთავრეს მიმართულებად იმთავითვე იქცა კავკასიის ხალხთა ლიტერატურული მემკვიდრეობის ათვისება. 1977 წლიდან მთარგმნელთა კოლეგიის კავკასიურმა განყოფილებამ, რომელსაც ენათმეცნიერი თამარ უჯუხუ ედგა სათავეში, ოთარ ნოდიას უშუალო ხელმძღვანელობით დაიწყო ჩრდილო კავკასიის ხალხთა ფოლკლორის მრავალტომეულზე მუშაობა, რომელიც ჩრდილო კავკასიის მეცნიერებთან ერთად ხორციელდებოდა. 1990 წლისათვის უკვე მზად იყო ადიღური ფოლკლორის ტომი, რომლის მოცულობაც 1000 გვერდამდე აღწევდა. მრავალტომეულის კონცეფციის მიხედვით ფოლკლორული ტექსტები სამ ენაზე იყო წარდგენილი: ორიგინალის ენაზე, ქართულად და რუსულად. 1990 წელს საქართველოში არსებული რთული პოლიტიკურ ვითარებისას ორგანიზაცია დაშლილ იქნა „მწერალთა კავშირის“ მიერ. 1992 წელს მთარგმნელთა კოლეგიის ერთი ნაწილი ახალ ორგანიზაციად გადაკეთდა და ძველი საქმიანობა განაგრძო, ხოლო მეორე ნაწილისაგან ჩამოყალიბდა საქართველოს კულტურულ ურთიერთობათა ცენტრი — „კავკასიური სახლი“. რ. ჯანაშია, „უბიხური ფოლკლორი“, (კავკასიური სახლი), თბ., 2001
ბინა

ბინა — საცხოვრებელი ფართი სახლში, რომელიც გამოყოფილია ადამიანების შედარებით მცირე ჯგუფისთვის, მაგალითად ოჯახისთვის; მაშინ როდესაც სახლში შეიძლება ცხოვრობდეს ადამიანების დიდი რაოდენობა და რამდენიმე ოჯახი. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ბინა“ ვიკისაწყობში. საცხოვრებელი ბინა — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
Nujabes

ჯუნ სება (იაპონ. 瀬葉 淳 დ. 7 თებერვალი, 1974, მინატო, იაპონია — გ. 26 თებერვალი, 2010, შიბუია?) — იაპონელი მუსიკოსი და პროდიუსერი, ცნობილი ფსევდონიმით Nujabes (იაპონ. ヌジャベス?). არანჟირებას უკეთებდა ჰიპ-ჰოპის და ჯაზის ჩანაწერებს. თავის კარიერაში სამი სტუდიური ალბომი და ორი კომპილაცია გამოსცა. მისი შემოქმედება უფრო ცნობილი გახდა ანიმე-სერიალ „სამურაი ჩამპლუს“ შემდეგ. 2010, წლის 26 თებერვალს დაიღუპა ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად . Hydeout Productions დაარქივებული 2020-02-03 საიტზე Wayback Machine. Last.fm ↑ James Hadfield (February 24, 2015). „Nujabes’ friends to pay tribute to the soulful hip-hop producer on the fifth anniversary of his death“. The Japan Times. ციტირების თარიღი: May 8, 2015.
ლუქსემბურგის ისტორია

ლუქსემბურგის ისტორია — წარმოადგენს ქვეყანა ლუქსემბურგის და მისი გეოგრაფიული არეალის ისტორიას. მისი წერილობითი ისტორია იწყება ძველი რომის იმპერიის ხანიდან. ლუქსემბურგის, როგორც ცალკე პოლიტიკური ერთეულის ისტორიის დასაწყისად მიიჩნევა 963 წელი. შემდგომი ხუთი საუკუნის განმავლობაში ლუქსემბურგების ძლიერი დინასტია ჩამოყალიბდა, თუმცა მათმა გაქრობამ გამოიწვია ქვეყნის დამოუკიდებლობის დასასრულიც. შემდგომ მცირე ხნით შედიოდა ბურგუნდიის საჰერცოგოს შემადგენლობაში და 1477 წელს ჰაბსბურგების დინასტიის ხელში გადავიდა. ნიდერლანდების რევოლუციის შემდეგ სამხრეთი ნიდერლანდის ნაწილი გახდა, რომელიც 1713 წელს ჰაბსბურგების ავსტრიულ შტოს გადაეცა. რევოლუციური საფრანგეთის მიერ ოკუპაციის შემდეგ, 1815 წლის პარიზის ხელშეკრულებით, ლუქსემბურგი გადაკეთდა დიდ საფერცოგოდ და ნიდერლანდების გაერთიანებული სამეფოსთან პირად უნიაში შევიდა. ამ ხელშეკრულებამ ასევე გამოიწვია ლუქსემბურგის მეორე დაყოფა (პირველი მოხდა 1658, ხოლო მესამე 1839 წლებში.) ამ შეთანხმებებმა ლუქსემბურგის ტერიტორია მნიშვნელოვნად შეამცირა, დღევანდელი ფარგლებში დამოუკიდებლობა ქვეყანამ 1867 წელს ლუქსემბურგის კრიზისის შემდეგ მოიპოვა. შემდგომ წლებში ლუქსემბურგი გერმანიის გავლენის სფეროში მოექცა. ის გერმანიის მიერ ორჯერ იყო ოკუპირებული 1914 - 1918 და 1940 - 1944 წლებში. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ: ფინანსური მომსახურების განვითარების, პოლიტიკური სტაბილურობის და ევროპული ინტეგრაციის წყალობით ლუქსემბურგი მსოფლიოს ერთ-ერთი უმდიდრესი ქვეყანა გახდა. ლუქსემბურგის მონარქთა სია Arblaster, Paul. A History of the Low Countries (Palgrave Essential Histories) (2005) Blom, J.C.H. History of the Low Countries (2006) de Vries, Johan. "Benelux, 1920-1970," in C. M. Cipolla, ed. The Fontana Economic History of Europe: Contemporary Economics Part One (1976) pp 1–71 Kossmann, E. H. The Low Countries 1780–1940 (1978) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ლუქსემბურგის ისტორია History of Luxembourg: Primary Documents Historical Map of Luxembourg 1789 National Museum of Military History