laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ზუგდიდის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

ზუგდიდის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ ზუგდიდის რაიონში. რაიონის მონადირეთა საზოგადოება ფლობდა 16 000 ჰექტარ სანადირო სავარგულს, რომელიც მდებარეობდა შემდეგ საზღვრებში: აღმოსავლეთით — წალენჯიხისა და ჩხოროწყუს რაიონები, დასავლეთით — შავი ზღვა, ჩრდილოეთით — აფხაზეთის ასსრ და წალენჯიხის რაიონი, სამხრეთით — ხობის რაიონი. ტყეების უმთავრესი ნაწილი განლაგებული იყო შავი ზღვის სანაპიროზე. აქ მეტწილად გვხვდებოდა მურყანი (თხმელა) და იფანი (კოპიტი), იშვიათად მუნა. ამ ტყეებში რამდენიმე წყნარი დინების მდინარე იყო, რის გამოც ტყის ფართობის უმეტესი ნაწილი დაჭაობებული გახლდათ. ზამთარში აქ მრავლადა იყო წყალში მცურავი გადამფრენი ფრინველები, უმთავრესად იხვი, გაზაფხულსა და შემოდგომაზე კი — ტყის ქათამი. მიწერილ სანადირო მეურნეობის ტერიტორიაზე მოიპოვებოდა შველი, კურდღელი, მაჩვი, კვერნა, ციყვი, ხოხობი, მგელი, ტურა, მელა, გარეული კატა და სხვ. აღსანიშნავია, რომ ზუგდიდელმა მონადირეებმა პირველებმა ითავეს საქართველოში მიწერილი სანადირო მეურნეობის ჩამოყალიბება. „ჭურიის“ მიწერილი სანადირო მეურნეობა პირველი იყო ზუგდიდის რაიონში და საქართველოში. ამ მეურნეობაში აგებული იყო ოთხოთახიანი მონადირის სახლი, მეურნეობას ჰყავდა გაძლიერებული დაცვა, აქაური ნადირ-ფრინველი სავარაუდოდ აღრიცხული იყო. აქ ყოველწლიურად ტარდებოდა ბიოტექნიკური ღონისძიებანი. გაკეთებული იყო სათანადო გამაფრთხილებელი წარწერები და დაწესებული იყო მონადირეთა აქტივის მტკიცე კონტროლი სანადირო წესების დაცვაზე, რაც დადებითად მოქმედებდა აქ ნადირ-ფრინველის გამრავლებაზე. „ჭურიის“ მეურნეობაში გავრცელებული იყო ძირითადად ხოხობი და შველი. მათზე ნადირობდნენ ლიცენზიით, ხოლო გადამფრენ ფრინველებზე საზოგადოების ყველა წევრი ნადირობდა. ზუგდიდელების მიწერილ სანადირო მეურნეობა „ჭითა წყალში“ გაშვებული იყო კურდღელი. ამ მეურნეობამ მალევე ზუგდიდელ მონადირეთა მოთხოვნები დააკმაყოფილა. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 188–190, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
დავით დგებუაძე

დავით დგებუაძე (დ. 22 მაისი, 1928, წითელხევი, ბაღდათის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი და საბჭოთა ინჟინერი. 1950 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ჰიდროტექნიკური ფაკულტეტი. 1950–1957 წლებში მუშაობდა აზერბაიჯანის რესპუბლიკაში, მინგეჩაურის წყალსაცავის მშენებლობაზე ოსტატად, უფროს ოსტატად, გეოდეზისტად, სამუშაოთა მწარმოებლად, უფროს სამუშაოთა მწარმოებლად; 1957–1958 წლებში მუშაობდა გუმათის ჰიდროელექტროსადგურის მშენებლობაზე უფროს ინჟინრად; 1958–1976 წლებში მუშაობდა საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს №8 სამშენებლო ტრესტში სამუშაოთა მწარმოებლად, სამშენებლო და მექანიზაციის სამმართველოების უფროსად, ტრესტის მთავარ ინჟინრად, მმართველად; 1976–1989 იყო საქართველოს მშენებლობის სამინისტროს №4 სამშენებლო ტრესტის მმართველი; უშუალოდ ხელმძღვანელობდა გაერთიანება „ჭიათურმანგანუმის“ უმნიშვნელოვანესი ობიექტების, ასევე, ქუთაისის საავტომობილო და ელექტრომექანიკური ქარხნების, მაუდის ფაბრიკების, ასევე, ქარხანა „ავანგარდისა“ და გაერთიანება „აისის“ მშენებლობას; მისი ხელმძღვანელობით აშენდა მრავალი სოციალურ-კულტურული და საგანმანათლებლო დანიშნულების ობიექტი ქ. ჭიათურასა და ქ. ქუთაისში, ასევე, იმერეთის რეგიონში. საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, გვ. 193, თბ., 2017. დავით დგებუაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
თელავის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

თელავის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ თელავის რაიონში. რაიონის მონადირეთა საზოგადოება მიწერილი მეურნეობის სახით ფლობდა 12 000 ჰექტარ სანადირო სავარგულს, რომლის საზღვრები იყო: აღმოსავლეთით — ყვარლის რაიონი, დასავლეთით — ახმეტის რაიონი, ჩრდილოეთით — დაღესტნის ასსრ და ახმეტის რაიონი, სამხრეთით — საგარეჯოსა და გურჯაანის რაიონები. თელავის რაიონის ბუნებრივი პირობები ხელს უწყობდა მრავალი სახეობის გარეული ცხოველის არსებობას. ამიტომაც გარდა იხვისა და არჩვისა, აქ მცირე რაოდენობით გვხვდებოდა ირემი, კურდღელი, მაჩვი, ციყვი, კვერნა, დათვი, მგელი, ტურა, მელა, გარეული კატა, როჭო, შურთხი, ხოხობი და სხვ. რაიონის მონადირეთა აქტივის თაოსნობით აქ შეიქმნა კისისხევის სახოხბე მეურნეობა, სადაც აშენებული იყო მონადირის ორი სახლი, მეურნეობა შემოღობილი იყო მავთულბადით, კეთილმოწყობილი იყო ეზო, ითესებოდა სხვადასხვა კულტურები, რომელსაც ხოხობი საბუდრად და საკვებად იყენებდა. რაიონის მონადირეთა ცალკეული კოლექტივებისათვის კისისხევის მეურნეობა საჩვენებელი იყო. ამ კოლექტივებს შესაძლებლობა ჰქონდათ მის მსგავსად მოეწყოთ თავიანთი მეურნეობები იმ მიწერილ სავარგულებში, რომლებიც მიმაგრებული ჰქონდათ პირველად კოლექტივებს. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 190, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
თეთრი წყაროს მიწერილი სანადირო მეურნეობა

თეთრი წყაროს მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ თეთრიწყაროს რაიონში. რაიონის მონადირეთა საზოგადოება მიწერილი მეურნეობის სახით ფლობდა 160 000 ჰექტარ სანადირო სავარგულს. მისი საზღვრები იყო: აღმოსავლეთით — გარდაბნისა და მარნეულის რაიონები, დასავლეთით — წალკისა და დმანისის რაიონები, ჩრდილოეთით — კასპისა და მცხეთის რაიონები, სამხრეთით — ბოლნისის რაიონი. რაიონი უმთავრესად მთაგორიანი იყო, რომლის უდიდესი სიმაღლე არ აღემატებოდა ზღვის დონიდან 1500 მეტრს (მთა ბუდენი). რაიონს სამხრეთ საზღვარზე მდინარე ხრამი ჩამოუდიოდა, მდინარე ალგეთი კი მას თითქმის შუაზე ყოფდა. რაიონში საკმარისად დიდი იყო ტყის რაოდენობა და მაღლობებში უმთავრესად წიფლნარები იყო, ქვედა სარტყელში ხარობდა მუხა და რცხილა. ცხოველებიდან მიწერილ სანადირო მეურნეობაში გავრცელებული იყო შველი, კურდღელი, მაჩვი, ციყვი, კაკაბი, მგელი, ტურა, მელა, გარეული კატა, ფოცხვერი; გადამფრენებიდან მწყერი, ტყის ქათამი და სხვ. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 190–191, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
ლაგოდეხის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

ლაგოდეხის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ ლაგოდეხის რაიონში. რაიონის მონადირეთა საზოგადოება მიწერილი მეურნეობის სახით ფლობდა 17 000 ჰექტარს. აღმოსავლეთით ამ მეურნეობას ესაზღვრებოდა აზერბაიჯანის სსრ, დასავლეთით — ყვარლის რაიონი, ჩრდილოეთით — დაღესტნის ასსრ და სამხრეთით — სიღნაღის რაიონი. სანადირო მეურნეობა განლაგებული იყო უმთავრესად მთაგორიან ადგილზე. რაიონის ტყეები, სადაც ბინადრობდა ძვირფასი ნადირი, მდებარეობდა მთავარი კავკასიონის სამხრეთ კალთებზე. აქ ჭარბობდა წიფლნარები. მდინარე ალაზნის პირად იყო დაბლობები, რომლებიც აგრეთვე შედიოდა სანადირო მეურნეობის მფლობელობაში. ალაზნისაკენ მიმდინარე მრავალ პატარა მდინარეს ნაპირზე ვიწრო ზოლად გასდევდა ჭალის ტყეები. სწორედ, ეს ტყეები იყო ხოხბის საუკეთესო ადგილსამყოფელი მდიდარი ბუნებრივი საკვები ბაზით. ამ ტყეებში ზამთრობით გვხვდებოდა გარეული ღორიც, რომელიც ზაფხულობით ადიოდა მთაში. კავკასიონის კალთების ალპურ და სუბალპურ ზონაში მრავლად მოიპოვებოდა ჯიხვი, არჩვი, კვერნა, დათვი, შურთხი და როჭო; გადამფრენებიდან ტყის ქათამი და მწყერი. რაიონში შექმნილი იყო სახოხბე მეურნეობა „ჭიაური“, სადაც გაძლიერებული იყო დაცვა, გაკრული იყო სათანადო წარწერები, აშენებული იყო სტანდარტული ბინა და შექმნილი იყო ყოველგვარი პირობა სანადირო მეურნეობის კარგად მოწყობისათვის. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 191, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
ლანჩხუთის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

ლანჩხუთის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ ლანჩხუთის რაიონში. რაიონის მონადირეთა საზოგადოება მიწერილი მეურნეობის სახით ფლობდა 28 000 ჰექტარს. მას ესაზღვრებოდა აღმოსავლეთით ჩოხატაურისა და სამტრედიის რაიონები, დასავლეთით — შავი ზღვა, ჩრდილოეთით — ცხაკაიასა და აბაშის რაიონები, სამხრეთით — მახარაძის რაიონი. ლანჩხუთის რაიონი მდიდარი იყო შველით, მოიპოვებოდა კურდღელი, გარეული ღორი, კვერნა, მაჩვი, ტურა, მელა, იყო ხოხობი. ზამთრობით, გადაფრენების დროს აქ თავს იყრიდა წყალში მცურავი ფრინველების დიდი რაოდენობა. მდინარე სუფსის სანაპიროზე აგებული იყო მონადირის სახლი და გაძლიერებული იყო დაცვა. აქ იყო სათევზაო ადგილებიც. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 191, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
მახარაძის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

მახარაძის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ მახარაძის რაიონში. მონადირეთა საზოგადოებაზე მიწერილი სანადირო სავარგულები 13 000 ჰექტარზე იყო გადაშლილი. აღმოსავლეთით მათ ჩოხატაურის რაიონი ესაზღვრებოდა, დასავლეთით — შავი ზღვა, ჩრდილოეთით — ლანჩხუთის რაიონი, სამხრეთით — აჭარის ასსრ. სანადირო მეურნეობა უმთავრესად განლაგებული იყო მთის კალთებზე, სადაც ბლომადა იყო წიფელი. ტყეები საკმაოდ მდიდარი იყო ქვეტყით და ბალახოვანი საფარით. ამის გამო აქ მრავლადა იყო შველი, არჩვი, კურდღელი, მაჩვი, ციყვი, კვერნა, დათვი, ტურა, მელა და სხვ. რაიონის დაბლობ ადგილებში გვხვდებოდა გადამფრენი ფრინველები. რაიონში ჩამოყალიბებული იყო ორი სანადირო მეურნეობა: ერთი „ვაკიჯვარ-შემოქმედის“ და მეორე — „ურეკის“. პირველში უმთავრესად ბინადრობდა არჩვი და შველი, რომელთა რაოდენობამ უკანასკნელ დროს შესამჩნევად იმატა. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 191–192, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
მაიაკოვსკის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

მაიაკოვსკის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ მაიაკოვსკის რაიონში. რაიონის მონადირეთა საზოგადოებაზე მიწერილი იყო 95 000 ჰექტარი სანადირო სავარგული. მას აღმოსავლეთით ესაზღვრებოდა ზესტაფონისა და ორჯონიკიძის რაიონები, დასავლეთით — ვანის რაიონი, ჩრდილოეთით — აჯამეთის სახელმწიფო ნაკრძალი, სამხრეთით — ადიგენის რაიონი. ეს მეურნეობა ძირითადად მთიანი იყო. ტყის შემადგენლობაში დიდი ადგილი ეჭირა წიფელს, რცხილასა და სხვა ფოთლოვან ჯიშებს. ტყეები კარგად იყო შენახული მაღლობ ადგილებში, სადაც განვითარებული იყო ქვეტყე და ბალახოვანი საფარი. მეურნეობაში საკმაო რაოდენობით იყო არჩვი და შველი, ბევრი იყო კვერნა. მცირე რაოდენობით გვხვდებოდა ირემი, კურდღელი, მაჩვი, ციყვი, დათვი, როჭო, მგელი, ტურა, მელა, გარეული კატა და სხვ. გადამფრენი ფრინვლებისათვის რაიონში მცირე ადგილი იყო. ამიტომ აქაური მონადირეები ფრინველზე ნადირობდნენ მდინარე რიონისა და ყვირილის შესართავთან და მის ქვემოთ. მონადირეთა საზოგადოების საჩვენებელ სანადირო მეურნეობა „ზეკარს“ 8 000 ჰექტარი ფართობი ეჭირა. აქ აგებული იყო ორსართულიანი მონადირის სახლი, გაკრული იყო სათანადო წარწერები მეურნეობის საზღვრებზე და გაძლიერებული იყო დაცვა. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 192, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
მცხეთის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

მცხეთის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ მცხეთის რაიონში. რაიონის მონადირეთა საზოგადოებაზე მიწერილი იყო 6 000 ჰექტარი სანადირო სავარგული, რომლებიც გაბნეული იყო რაიონის მთელ ტერიტორიაზე. აღმოსავლეთით რაიონს ესაზღვრებოდა თიანეთის რაიონი, დასავლეთით — კასპის რაიონი, ჩრდილოეთით — დუშეთის რაიონი, სამხრეთით — გარდაბნის რაიონი. რელიეფი ძირითადად მთაგორიანი იყო. მიწერილ მეურნეობაში შედიოდა ცნობილი მუხრანის დაბლობი, რომელიც აერთიანებს წეროვანისა და წილკანის მინდვრებსაც. წინათ აქ ბლომად მოიპოვებოდა სხვადასხვა გადამფრენი ფრინველი, მათ შორის ჭოვილო. ტყის მასივებში ბინადრობდა ირემი და შველი, გვხვდებოდა მაჩვი, ციყვი, ენოტისებური ძაღლი, იშვიათად ხოხობი; სეზონის მიხედვით აქ ნადირობდნენ მწყერზე და ტყის ქათამზე. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 192–193, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
გიორგი (ბეგლარბეგი)

გიორგი (დ. და გ. წლები უცნობია) — გამაჰმადიანებული ქართველი თავადი. ოსმალობის პერიოდში, 1580 წლის აგვისტოდან 1582 წლის სექტემბრამდე სინან-ფაშას მიერ დანიშნული იყო თბილისის ბეგლარბეგად. გვარეულობა უცნობია. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 16.
ონის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

ონის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ ონის რაიონში. რაიონის მონადირეთა საზოგადოებაზე მიწერილი იყო 22 000 ჰექტარი სანადირო სავარგული. აღმოსავლეთით ამ მეურნეობას ესაზღვრებოდა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქი, დასავლეთით — ამბროლაურისა და ლენტეხის რაიონები, ჩრდილოეთით — ჩრდილო-ოსეთის ასსრ, სამხრეთით — საჩხერის რაიონი. მიწერილი მეურნეობის ტერიტორიაში სუბალპური და ალპური ზონაც შედიოდა, სადაც ბინადრობდა ჯიხვი და არჩვი, რომლებიც ზამთრობით ტყის ზედა ზოლში ჩამოდიოდნენ. აქ გვხვდებოდა კურდღელი, მაჩვი, ციყვი, კვერნა, დათვი, როჭო, შურთხი, მგელი, ტურა, კატა, მელა და ფოცხვერი. მეურნეობაში კარგი პირობები იყო კოლექტიური ნადირობისათვის როგორც სასარგებლო ნადირზე, ისე მავნე მტაცებელ ცხოველებზე. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 193, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
სტენლი როუზი

სერ სტენლი ფორდ როუზი (ინგლ. Sir Stanley Ford Rous; დ. 25 აპრილი, 1895, საფოლკი — გ. 18 ივლისი, 1986) — ინგლისელი ფეხბურთის მსაჯი და ადმინისტრატორი. ფიფას მეექვსე პრეზიდენტი. ამ ორგანიზაციას სათავეში ედგა 1961 წლიდან 1974 წლამდე. ფიფას პრეზიდენტების სია
ორჯონიკიძის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

ორჯონიკიძის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ ორჯონიკიძის რაიონში. რაიონის მონადირეთა საზოგადოება მიწერილი მეურნეობის სახით ფლობდა 65 000 ჰექტარს, რომელიც მდებარეობდა რაიონის სხვადასხვა უბანზე შემდეგ საზღვრებში: აღმოსავლეთით — ხაშურის რაიონი, დასავლეთით — ზესტაფონის რაიონი, ჩრდილოეთით — საჩხერის რაიონი და სამხრეთით — მაიაკოვსკისა და ბორჯომის რაიონები. მეურნეობის ვრცელი და მრავალფეროვანი ტერიტორია საშუალებას იძლეოდა სხვადასხვა სახის გარეული ცხოველის არსებობისათვის. მაღალი, ზოგ ადგილებში გაუვალი ტყეები, კარგად განვითარებული ქვეტყე და ბალახეული კარგ პირობებს ქმნიდა ფაუნის გასამრავლებლად. აქ გვხვდებოდა ირემი, არჩვი, შველი, კურდღელი, მაჩვი, ციყვი, დათვი, ტურა, მელა, გარეული კატა, ფოცხვერი და სხვ.; გადაფრენის დროს — ტყის ქათამი, მწყერი და სხვ. მონადირეთა აქტივის ინიციატივით 1965 წელს აქ შეიქმნა სანადირო მეურნეობა „საძროხია“, სადაც აშენებული იყო მონადირის სახლი, გაძლიერებული იყო დაცვა. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 193, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
საგარეჯოს მიწერილი სანადირო მეურნეობა

საგარეჯოს მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ საგარეჯოს რაიონში. რაიონის მონადირეთა საზოგადოებაზე მიწერილი იყო 25 000 ჰექტარი სანადირო სავარგული. აღმოსავლეთით მას ესაზღვრებოდა სიღნაღისა და გურჯაანის რაიონები, დასავლეთით — გარდაბნის რაიონი, ჩრდილოეთით — თელავის, ახმეტისა და თიანეთის რაიონები, სამხრეთით — აზერბაიჯანის სსრ. მეურნეობა ძირითადად მთაგორიანი იყო. რაიონში საკმაოდ იყო ხოხობი, კაკაბი და დურაჯი, იშვიათადა — გნოლი. მცირე რაოდენობით იყო ირემი, შველი, კურდღელი, მაჩვი, კვერნა, ციყვი, დათვი, მგელი, ტურა, მელა, გარეული კატა, ფოცხვერი და სხვ. მდინარე ივრის მარჯვენა მხარეს უდაბნოს ადგილებში ზამთრობით გვხვდებოდა სავათი და სარსარაკი. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 193–194, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
გიორგი (გარსევანიშვილი)

გიორგი (ერისკაცობაში — გიორგი იესეს ძე გარსევანიშვილი; დ. დაახლ. 1680 — გ. 20 ივნისი, 1745, მოსკოვი) — ქართველი საეკლესიო და პოლიტიკური მოღვაწე. დაახლოებული იყო ქართლის მეფე ვახტანგ VI-ის ოჯახთან. ღვთისმეტყველებას ასწავლიდა ბაქარს და ვახუშტი ბატონიშვილს. მისი ძმა, იესე, იყო სამეფო კარისა და ოქონის ხატის დეკანოზი, ჯვარისმტვირთველი. 1724 წელს ემიგრაციაში გაჰყვა ვახტანგ VI-ს. რუსეთში სხვა ქართველ სასულიერო მოღვაწეებთან ერთად ჩაირიცხა სინოდის შტატში. შემდეგ მოღვაწეობდა მოსკოვის ქართველთა ახალშენში. 1730 წლის მარტში ვახტანგ VI-მ და ბაქარმა საგანგებო დავალებით საქართველოში გამოგზავნეს. მას გამოჰყვა არქიმანდრიტი არსენიც (ფიცხელაური). 1737 წლიდან გიორგი საბოლოოდ დასახლდა მოსკოვში. დაკრძალულია ვსესვიატსკოეს ტაძრის სასაფლაოზე. სიხარულიძე ფ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 16. გარსევანიშვილი გიორგი // ქართველები უცხოეთში : წ.1 / რუსუდან დაუშვილი, გრიგოლ კალანდაძე, რუსუდან კობახიძე, გოჩა ჯაფარიძე, თემურ ტარტარაშვილი. - თბ., 2012. - გვ.56 გიორგი (გარსევანიშვილი) — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
სიღნაღის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

სიღნაღის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ სიღნაღის რაიონში. რაიონის მონადირეთა საზოგადოებაზე მიწერილი იყო 27 000 ჰექტარი სანადირო სავარგული, რომელიც რაიონის სხვადასხვა ადგილებზე იყო განლაგებული შემდეგ საზღვრებში: აღმოსავლეთით — აზერბაიჯანის სსრ და წითელწყაროს რაიონი, დასავლეთით — საგარეჯოსა და გურჯაანის რაიონები, ჩრდილოეთით — აზერბაიჯანის სსრ და ლაგოდეხის რაიონი, სამხრეთით — აზერბაიჯანის სსრ. რაიონის უმეტესი ნაწილი მკვეთრად ეშვებოდა გომბორის ქედის სამხრეთი კალთიდან ალაზნისაკენ და სადგურ წნორისწყლიდან გადადის ალაზნის ველებზე. ალაზნის მარჯვენა სანაპიროზე მდებარე ჭალის ტყეები აქა-იქ კორომებად იდგა, ხოლო მარცხენა მხარეზე ტყე დიდი სიგანით მისდევდა ალაზანს. აქ იყო საჩვენებელი სანადირო მეურნეობა „ჭიაური“, რომელიც თავისი ბუნებრივი პირობებით, სანადირო ცხოველების სახეობათა და რაოდენობის მიხედვით ყველაზე უფრო სრულყოფილი იყპ მონადირეთა კავშირის სისტემაში არსებულ ყველა მეურნეობაში. იგი 1962 წელს შეიქმნა. კარგმა დაცვამ, საკვები ბაზის შექმნამ, ზამთრობით დამატებითი საკვების მიცემამ, საბუდარი ადგილების ხელუხლებლობამ თავისი შედეგი გამოიღო და აქ მალე გაიზარდა ხოხბის რაოდენობა, რის შემდეგ უკვე შესაძლებელი გახდა ერთდროული ნებართვით ნადირობაც კი. ნადირ-ფრინვლის აღრიცხვებმა შემდეგ წლებში, რა თქმა უნდა, უკეთესი შედეგები მოიტანა. იმატა ხოხბისა და გარეული ღორის რაოდენობამ, მომრავლდა კურდღელი; მცირე რაოდენობით იყო ირემი და შველი. აქ აშენებული იყო ორსართულიანი მონადირის სახლი, აგრეთვე სტანდარტული სახლი მეურნეობის მომსახურე პერსონალისათვის. ყოველწლიურად ითესებოდა სხვადასხვა კულტურა საკვები ბაზის გასამტკიცებლად და ნადირ-ფრინვლის თავშესაფარად. გარდა აღნიშნულისა, მიწერილი მეურნეობის დანარჩენ ტერიტორიაზე მოიპოვებოდა დათვი, კვერნა, ციყვი, მაჩვი, მგელი, ტურა, მელა, გარეული კატა, ხოხობი, დურაჯი, კაკაბი და სხვ. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 194–195, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
ყვარლის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

ყვარლის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ ყვარლის რაიონში. რაიონის მონადირეთა საზოგადოებაზე მიწერილი იყო 45 000 ჰექტარი სანადირო სავარგული. სანადირო მეურნეობის ტერიტორია ძირითადად მთაგორიანი იყო. მისი საზღვრები იყო: აღმოსავლეთით — ლაგოდეხის რაიონი, დასავლეთით — თელავის რაიონი, ჩრდილოეთით — აზერბაიჯანის სსრ და სამხრეთით — თელავისა და გურჯაანის რაიონები. მდინარე ალაზნის მარცხენა სანაპიროზე მდებარე ველები თანდათან გადადის კავკასიონის სამხრეთ კალთებისაკენ ტყიან ზოლში, აქედან კი ალაზნისაკენ მიედინება პატარა მდინარეები და ქმნიან ვიწრო ხეობებს. ტყე წარმოდგენილი იყო ძირითადად ფოთლოვანი ჯიშებით. ალაზნის პირას კი აქა-იქ შემორჩენილი იყო ჭალის ტყის ტიპები. მიუხედავად იმისა, რომ აქ წინათ ბევრი იყო კავკასიური ხოხობი, იმჟამად მათი რიცხვი მეტად მცირე იყო. მიწერილ მეურნეობაში მოიპოვებოდა ჯიხვი, არჩვი, შველი, კურდღელი, ხოხობი, კაკაბი, მაჩვი, ციყვი, კვერნა, დათვი, როჭო, შურთხი, მგელი, ტურა, მელა, გარეული კატა და სხვ., გადაფრენის დროს — მწყერი, ტყის ქათამი და სხვ. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 195, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
ჩოხატაურის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

ჩოხატაურის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ ჩოხატაურის რაიონში. რაიონის მონადირეთა საზოგადოებაზე მიწერილი იყო 61 000 ჰექტარი სანადირო სავარგული. მისი საზღვრები იყო: აღმოსავლეთით — ვანის რაიონი, დასავლეთით — მახარაძისა და ლანჩხუთის რაიონები, ჩრდილოეთით — სამტრედიისა და ლანჩხუთის რაიონები, სამხრეთით — აჭარის ასსრ და ადიგენის რაიონი. სანადირო მეურნეობის განვითარებისათვის აქ დიდი შესაძლებლობა იყო. ამ რაიონის სანადირო ფაუნის შემადგენლობაში იყო არჩვი, შველი, მაჩვი, ციყვი, კვერნა, დათვი, ტურა, მელა, გარეული კატა და სხვ. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 195–196, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
გიორგი II (კათოლიკოსი)

გიორგი II — ქართველი მღვდელმთავარი, ქართლის კათოლიკოსი დაახლ. 826–838 წლებში. მას იხსენიებს „მოქცევაჲ ქართლისაჲ”. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 18.
ჩხოროწყუს მიწერილი სანადირო მეურნეობა

ჩხოროწყუს მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ ჩხოროწყუს რაიონში. რაიონის მონადირეთა საზოგადოება მიწერილი მეურნეობის სახით ფლობდა 120 000 ჰექტარ ფართობს შემდეგ საზღვრებში: აღმოსავლეთით — გეგეჭკორის რაიონი, დასავლეთით — წალენჯიხის რაიონი, ჩრდილოეთით — მესტიისა და ლენტეხი რაიონები, სამხრეთით — ცხაკაიას რაიონი. მეურნეობა ძირითადად ვაკეზე იყო მოთავსებული, ტყეები კი განლაგებული იყო ჩრდილო მხარეზე — ფოთლოვანი მცენარეული ჯიშებით. აქ გავრცელებული იყო შველი, კურდღელი, მაჩვი, ციყვი; მცირე რაოდენობით — ხოხობი, კვერნა, მგელი, ტურა, მელა და სხვ.; სეზონის მიხედვით ტყის ქათამი და მწყერი. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 196, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
ცხაკაიას მიწერილი სანადირო მეურნეობა

ცხაკაიას მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ ცხაკაიას რაიონში. რაიონის მონადირეთა საზოგადოება ფლობდა მიწერილი მეურნეობის სახით 82 000 ჰექტარ სანადირო სავარგულს. მისი საზღვრები იყო: აღმოსავლეთით — გეგეჭკორისა და აბაშის რაიონები. დასავლეთით — ხობის რაიონი, ჩრდილოეთით — ჩხოროწყუს რაიონი, სამხრეთით — ლანჩხუთის რაიონი. მეურნეობა ძირითაღად ვაკეზე იყო მოთავსებული. რაიონის მონადირეები ზრუნავდნენ სანადირო მეურნეობის განვითარებისათვის. 1965 წელს აქ ჩამოაყალიბეს სანადირო მეურნეობა „ჭალადიდი“, სადაც კარგადა იყო დაცული შველი, ხოხობი და კურდღელი. მეურნეობაში აშენებული იყო ორსართულიანი მონადირის სახლი, გაძლიერებული იყო დაცვა და ჩატარებული იყო ნადირ-ფრინვლის აღრიცხვა, გარდა ზემოთ ჩამოთვლილი ცხოველებისა, რაიონში გვხვდებოდა არჩვი, მაჩვი, კვერნა, მგელი, ტურა, მელა, გარეული კატა და სხვ. გადაფრენის დროს ბევრი იყო ტყის ქათამი და მწყერი. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 196, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
წალენჯიხის მიწერილი სანადირო მეურნეობა

წალენჯიხის მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ წალენჯიხის რაიონში. რაიონის მონადირეთა საზოგადოებას მიწერილი ჰქონდა 46 000 ჰექტარი სანადირო სავარგული. მისი საზღვრები იყო: აღმოსავლეთით — ჩხოროწყუს რაიონი, დასავლეთით — აფხაზეთის ასსრ, ჩრდილოეთით — მესტიის რაიონი, სამხრეთით — ზუგდიდისა და ჩხოროწყუს რაიონები. მეურნეობა ძირითადად მთაგორიანი და დაფარული იყო ტყეებით. ტყეები წარმოდგენილი იყო უმთავრესად ფოთლოვანი ჯიშებით (რცხილა, წიფელი და სხვ.). ვაკე ადგილები ათვისებული იყო სოფლის მეურნეობის კულტურებისათვის. რაიონის მონადირეთა საზოგადოება გარკვეულ მუშაობას ატარებდა სანადირო მეურნეობის განვითაოებისათვის, ამ მიზნით აქ ჩამოაყალიბეს სანადირო მეურნეობა „წყავაში“. საერთოდ, რაიონის ბუნებრივი პირობები, საკვები და თავშესაფარი საუკეთესო შესაძლებლობა ქმნიდა, რომ აქ მოონადირეთა სპორტული მოთხოვნილების დასაკმაყოფილებლად საკმარისად მომრავლებულიყო ჯიხვი, არჩვი, შველი, ახლად შეყვანილი გარეული ღორი, მაჩვი, კვერნა, დათვი, მგელი, ტურა, მელა, გარეული კატა, კაკაბი და სხვ. ნადირ-ფრინველი. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 196–197, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
წითელწყაროს მიწერილი სანადირო მეურნეობა

წითელწყაროს მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ წითელწყაროს რაიონში. რაიონის მონადირეთა საზოგადოებას შესანიშნავი პირობები ჰქონდა მიწერილი სანადირო მეურნეობის განსავითარებლად. მათზე მიწერილი 28 000 ჰექტარი სანადირო სავარგულები უმთავრესად საქართველოს უკიდურეს აღმოსავლეთით მდებარეობდა და ესაზღვრებოდა ნადირ-ფრინვლით შედარებით მდიდარ აზერბაიჯანის ტერიტორიას. მეურნეობა მთაგორიანია. მისი საზღვრები იყო: აღმოსავლეთით — აზერბაიჯანის სსრ, დასავლეთით — სიღნაღის რაიონი, ჩრდილოეთით და სამხრეთით — აზერბაიჯანის სსრ. აქ შედიოდა მდინარე ივრის ზეგანი და ცნობილი შირაქის ველი. ტყეები განლაგებული იყო რაიონის მაღლობ ადგილებზე. რაიონი, საერთოდ, ღარიბი იყო მდინარეებით. ტყეები და ბუჩქნარები კარგი თავშესაფარი იყო გარეული ნადირ-ფრინვლისათვის. აქ საკმაოდ იყო ხოხობი, კურდღელი, დურაჯი, კაკაბი და გნოლი, მტაცებლებიდან — ტურა, მელა, გარეული კატა, ფოცხვერი და სხვ., გადამფრენი ფრინველებიდან გვხვდება მწყერი, ტყის ქათამი, სავათი და სარსარაკი. 1963 წელს აქ ჩამოყალიბდა ხოხბისა და კურდღლის გასამრავლებლად სანადირო მეურნეობა „მიშმიში“, რომელიც 7 000 ჰექტარს მოიცავდა. აღნიშნულ მეურნეობაში აშენებული იყო სტანდარტული სახლი მონადირეთათვის, გაძლიერებული იყო დაცვა, მეურნეობის საზღვრები გამოყოფილი იყო წარწერებით. ეს ადგილები განთქმული იყო კაკბით და მას ხშირად სტუმრობდნენ არა მარტო თბილისელი, არამედ თითქმის მთელი აღმოსავლეთ საქართველოს მონადირეები. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 197–198, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.
წყალტუბოს მიწერილი სანადირო მეურნეობა

წყალტუბოს მიწერილი სანადირო მეურნეობა — მიწერილი სანადირო მეურნეობა საქართველოს სსრ წყალტუბოს რაიონში. რაიონის მონადირეთა საზოგადოებაზე მიწერილი იყო 22 000 ჰექტარი სანადირო სავარგული. მისი საზღვრები იყო: აღმოსავლეთით — ქუთაისისა და ტყიბულის რაიონები, დასავლეთით — სამტრედიისა და წულუკიძის რაიონები, ჩრდილოეთით — ცაგერის რაიონი, სამხრეთით — ვანის რაიონი. მეურნეობის რელიეფი ძირითადად ვაკე იყო, ჩრდილოეთ მხარეზე მცირე სიმაღლეებით. რაიონი, საერთოდ, ღარიბი იყო ტყის მასივებით და, ამის გამო, ტყის ცხოველებითაც. დაბლობი ადგილები მთლიანად ათვისებელი იყო სოფლის მეურნეობის კულტურებით. ადგილობრივი მონადირეები ძირითადად ნადირობდნენ გადამფრენ ფრინველებზე და მავნე მტაცებელ ცხოველებზე. აქ აგრეთვე მოიპოვებოდა ციყვი, კვერნა, დათვი, ხოხობი და სხვ. ვ. ბურჯანაძე, მონადირის ცნობარი, გვ. 198, თბ.: „საბჭოთა საქართველო“, 1969.