laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ტარდიენტა

ტარდიენტა (ესპ. და არაგ. Tardienta) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის მონეგროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 90,60 კმ². მოსახლეობა — 948 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ტარდიენტის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ტარდიენტა დაარქივებული 2022-03-24 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ტორალბა-დე-არაგონი

ტორალბა-დე-არაგონი (ესპ. Torralba de Aragón, არაგ. Torralba d’Aragón) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის მონეგროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 40,40 კმ². მოსახლეობა — 113 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები Gran Enciclopedia Aragonesa - ტორალბა-დე-არაგონი დაარქივებული 2022-01-21 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ტორეს-დე-ბარბუესი

ტორეს-დე-ბარბუესი (ესპ. და არაგ. Torres de Barbués) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის მონეგროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 13,90 კმ². მოსახლეობა — 251 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ტორეს-დე-ბარბუესის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ტორეს-დე-ბარბუესი დაარქივებული 2022-03-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ვალფარტა

ვალფარტა (ესპ. და არაგ. Valfarta) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის მონეგროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 33,20 კმ². მოსახლეობა — 63 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ვალფარტის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ვალფარტა დაარქივებული 2022-03-24 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ვილიანუევა-დე-სიხენა

ვილიანუევა-დე-სიხენა (ესპ. Villanueva de Sigena, არაგ. Villanueva de Sixena) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის მონეგროსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 146,40 კმ². მოსახლეობა — 384 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ვილიანუევა-დე-სიხენის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ვილიანუევა-დე-სიხენა დაარქივებული 2022-03-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
არენი (უესკა)

არენი (ესპ. Arén, არაგ. Arén de Noguera) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის რიბაგორსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 119,30 კმ². მოსახლეობა — 308 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები არენის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - არენი დაარქივებული 2021-04-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ბენაბარე

ბენაბარე (ესპ. Benabarre, არაგ. Benavarri) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის რიბაგორსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 157,10 კმ². მოსახლეობა — 1142 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ბენაბარეს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ბენაბარე დაარქივებული 2021-02-03 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ბენასკე

ბენასკე (ესპ. Benasque, არაგ. Benás) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის რიბაგორსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 233,60 კმ². მოსახლეობა — 2184 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ბენასკეს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ბენასკე ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ვერაკრუსი (უესკა)

ვერაკრუსი (ესპ. Beranuy, არაგ. Beranui) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის რიბაგორსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 63,80 კმ². მოსახლეობა — 75 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ვერაკრუსის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ვერაკრუსი დაარქივებული 2022-03-24 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ბისაური

ბისაური (ესპ. Bisaurri, არაგ. Bisagorri) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის არაგონის ავტონომიური გაერთიანების უესკის პროვინციის რიბაგორსის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 62,90 კმ². მოსახლეობა — 171 კაცი (2020 წ.). უესკის მუნიციპალიტეტები ბისაურის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი Gran Enciclopedia Aragonesa - ბისაური დაარქივებული 2021-04-28 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
სეეს ნოტებოომი

სეეს ნოტებოომი (დ. 31 ივლისი, 1933) — ნიდერლანდელი რომანისტი, პოეტი და ჟურნალისტი. ცნობილია რომანით „რიტუალები“ (1980), რომლისთვისაც 1983 წელს პეგასის პრემია მოიპოვა. სეეს ნოტებოომი 1933 წელს დაიბადა ნიდერლანდების ქალაქ ჰააგაში. მამამისი მეორე მსოფლიო ომის მიმდინარეობისას, 1945 წელს, ბრიტანელთა საჰაერო თავდასხმას ემსხვერპლა. დედამისი 1948 წელს ხელახლა დაქორწინდა. კათოლიკე მამინაცვალმა ნოტებოომი რამდენიმე რელიგიურ სკოლაში შეიყვანა, მათ შორის იყო ფრანცისკანელთა და ავგუსტინელთა სკოლები. საშუალო განათლების მიღება მან უტრეხტის ღამის სკოლაში დაასრულა. ქალაქ ჰილვერსუმის ბანკში მუშაობის შემდეგ ნოტებოომი ევროპაში მოგზაურობდა. მწერლობის გარდა იგი მუშაობდა ყოველკვირეული გაზეთებისთვის: Elsevier (1957-1960) და de Volkskrant (1961-1968). 1967 წელს იგი ჟურნალ Avenue-ის სამოგზაურო რედაქტორი გახდა. 1957 წელს იგი სურინამისკენ მიმავალ სატვირთო გემზე მეზღვაურად მოეწყო, რათა თანხა გამოემუშავებინა და თავისი პირველი მეუღლისთვის, ფენი ლიჩტველდისთვის, ხელი ეთხოვა. ისინი დაქორწინდნენ, თუმცა 1964 წელს გაიყარნენ. ნოტებოომს ასევე ურთიერთობა ჰქონდა მომღერალ ლიზბეტ ლისტთან. 2019 წელს 2 სექტემბერს ნოტებოომი ლონდონის საუნივერსიტეტო კოლეჯის საპატიო დოქტორი გახდა. ნოტებოომის პირველი რომანი „ფილიპი და სხვები“ 1954 წელს გამოიცა და ანა ფრანკის პრემია მოიპოვა. 1963 წელს გამოქვეყნდა მისი მეორე რომანი „რაინდი მოკვდა“, რის შემდეგაც 17-წლიანი პაუზა ჰქონდა აღებული. ამ დროის მანძილზე იგი მუშაობდა საგაზეთო პუბლიკაციებზე და პოეზიასა და სამოგზაურო წიგნებს წერდა. ნოტებოომს სამშობლოში ფართო აღიარება მოუტანა 1980 წელს გამოქვეყნებულმა მესამე რომანმა „რიტუალები“, რომლისთვისაც მან პეგასის პრემია მიიღო. „რიტუალები“ მწერლის პირველი რომანია, რომელიც ინგლისურ ენაზე ითარგმნა. ოფიციალური საიტი ↑ Person Profile // კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა — 1990. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q37312"></a> ↑ SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ Internet Speculative Fiction Database — 1995. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2629164"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ Munzinger Personen <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107343683"></a> ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #119049422 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ https://www.boersenblatt.net/artikel-horst-bienek-preis_fuer_lyrik.1560859.html ↑ https://www.kunstkultur.bka.gv.at/staatspreis-fur-europaische-literatur ↑ https://www.telegraaf.nl/entertainment/1299453/cees-nooteboom-getrouwd ↑ https://www.dbnl.org/tekst/bekk004ikha01_01/bekk004ikha01_01_0015.php ↑ https://www.trouw.nl/home/cees-nooteboom-ik-laat-mijzelf-hier-achter-en-ga-weg-~ab171a34/ ↑ https://www.debezigebij.nl/auteurs/simone-sassen/ ↑ Dick Welsink, "Cees Nooteboom: een leven in data", Cees Nooteboom. Ik had wel duizend levens en ik nam er maar één! (1997). Retrieved on 2012-10-10. ↑ Biography : Cees Nooteboom. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-11-18. ციტირების თარიღი: 2010-07-17 ↑ UCL awards Honorary Doctorate to Cees Nooteboom.
საყვარელი (1987 წლის რომანი)

საყვარელი (ინგლ. Beloved) — ამერიკელი მწერლის, ტონი მორისონის, 1987 წლის რომანი. მასში მოქმედება ამერიკის სამოქალაქო ომის შემდგომ წლებში ვითარდება, ხოლო სიუჟეტი მოგვითხრობს ყოფილი მონების ოჯახის შესახებ, რომელთა სახლშიც შურისმაძიებელი მოჩვენება ისადგრუებს. რომანი შთაგონებულია რეალური ისტორიით მარგარეტ გარნერის, კენტუკელი მონის შესახებ, რომელიც მონობისგან თავის დაღწევის მიზნით 1856 წელს ოჰაიოში გაიქცა. იგი დააპატიმრეს გაქცეულ მონათა შესახებ კანონის მიხედვით. როცა ამერიკელი მარშალები გარნერისა და მისი მეუღლის სამალავში შეიჭრნენ, ქალს უკვე მოკლული ჰყავდა თავისი ორი წლის ქალიშვილი და დანარჩენი შვილების მოკვლასაც ცდილობდა, რათა ისინი მონობის ტვირთისგან ეხსნა. მორისონი გარნერის ისტორიას წააწყდა გაზეთის American Baptist 1856 წლის სტატიაში სათაურით „ვიზიტი მონა დედასთან, რომელმაც მოკლა საკუთარი შვილი“. მორისონმა სტატია შავკანიანთა ისტორიისა და კულტურის კომპილაციაში „შავი წიგნი“ შეიტანა, რომელსაც ის 1974 წელს რედაქტორობდა. 1988 წელს რომანმა მოიპოვა პულიცერის პრემია მხატვრულ ლიტერატურაში, 1987 წელს კი მოხვდა წიგნის ეროვნული ჯილდოს ფინალისტებს შორის. რომანის მიხედვით 1988 წელს ამავე სახელწოდების ფილმი გადაიღეს, რომელშიც მთავარ როლს ოპრა უინფრი ასრულებს. The New York Times-ის გამოკითხვაში, რომელშიც მწერლები და ლიტერატურული კრიტიკოსები იღებდნენ მონაწილეობას, „საყვარელი“ 1981 წლიდან 2006 წლამდე ამერიკული პროზის საუკეთესო ნამუშევრებს შორის დასახელდა. Podcast of Toni Morrison discussing Beloved on the BBC's World Book Club "75 Covers of Toni Morrison's Beloved From Around the World" ↑ 1.0 1.1 Deutsche Nationalbibliothek Record #4301577-3 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ Freebase Data Dumps — Google. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q95"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q648625"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q15241312"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1453477"></a> ↑ Goulimar, Pelagia, "Beloved (1987)", in Toni Morrison, Routledge, 2011, p. 81. ↑ National Book Awards - 1987. National Book Foundation. ციტირების თარიღი: January 14, 2014 ↑ "What Is the Best Work of American Fiction of the Last 25 Years?", The New York Times, May 21, 2006.
ჟამუშის ნაეკლესიარი

ჟამუშის ნაეკლესიარი — არქეოლოგიური ძეგლი მესტიის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჟამუშში, აგებულია შუა საუკუნეებში. ადგილობრივების ცნობით ამ ადგილას ყოფილა ეკლესია. ამჟამად მცირე ბორცვია დარჩენილი და ეკლესიის კონტურები ან არქიტექტურული ნაწილები მიწის ზედაპირზე არ ჩანს.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 29874
ხაჩკოის წმინდა გიორგის ეკლესია

ხაჩკოის წმინდა გიორგის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი წალკის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხაჩკოიში, სოფლის ცენტრში ძველი ეკლესიის ადგილას, აგებულია შუა საუკუნეებში. აშენებულია დამუშავებული ქვის კვადრებით. გამოყენებულია ძველი ეკლესიის ქვებიც. ეკლესია წარმოადგენს დარბაზულ ნაგებობას, აღმოსავლეთით ნახევარწრიული შვერილი აფსიდით. შესასვლელი დასავლეთიდან აქვს, იგი თაღოვანია. თაღზე ჯვარი და რვაქიმიანი ვარსკვლავია გამოსახული. სარკმელები გაჭრილია აღმოსავლეთის, სამხრეთისა და ჩრდილოეთის კედლებში. გადახურულია თუნუქით. შესასვლელზე მიდგმულია თუნუქის სამრეკლო.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 5800
კონსტანტინე კოჩეტოვი

კონსტანტინე ალექსანდრეს ძე კოჩეტოვი (რუს. Константин Алексеевич Кочетов; დ. 17 მარტი, 1932, სადგური ლევ ტოლსტოი) — საბჭოთა სამხედრო მოღვაწე, არმიის გენერალი. სკკპ წევრი (1956). კონსტანტინე კოჩეტოვი არმიაში იყო 1950 წლიდან. დაამთავრა ლვოვის შჩორსის სახელობის ქვეითთა სასწავლებელი, ფრუნზეს სახელობის აკადემია, გენერალური შტაბის სამხედრო აკადემია. 1973 წელს დაინიშნა დივიზიის მეთაურად. 1975 წელს კორპუსის მეთაურია, 1978 წელს არმიის სარდალი, 1979 წელს — იმიერბაიკალის სამხედრო ოლქის სარდლის პირველი მოადგილე, 1981 წელში — ჯარების სამხრეთის ჯგუფის სარდალი, 1986 წელს — მოსკოვის ოლქის სარდალი, 1989 წლის თებერვლიდან —თავდაცვის მინისტრის პირველი მოადგილე, სსრ კავშირის სახალხო დეპუტატი. სობჩაკი ა., „თბილისის ჟამტეხილი ანუ 1989 წლის სისხლიანი კვირა“, თბილისი, 2013, გვ. 87-88
ჭიორის კვირაცხოვლის ეკლესია

ჭიორის კვირაცხოვლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ონის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჭიორაში, აგებულია შუა საუკუნეებში. ეკლესია დარბაზული ტიპისაა. იგი რეკონსტრუირებულია XX საუკუნის 70-იან წლებში. ამჟამად მნიშვნელოვნადაა სახეშეცვლილი. ზომები დაპატარავებულია. აღსანიშნავია, რომ ეკლესიის რეკონსტრუქციისას გამოყენებულია ავთენტური თლილი და გამოტეხილი ყორე ქვები. კედლებს შემოუყვება ბეტონის სარტყელი. ორფერდა სახურავი თუნუქისაა. შიგნიდან ეკლესია გალესილია ჯერ ცემენტით, შემდეგ კი, კირითაა შეფეთქილი. ჭერი ხისაა, ხოლო იატაკზე ბეტონია დასხმული. დასავლეთის კედელში დატანებული აქვს ახალი რკინის კარები, სამხრეთისა და ჩრდილოეთის კედლებში ორ-ორი სარკმელია, ნაწილობრივ ძველი, თლილი ქვებით გამოყვანილი. ხოლო, საკურთხევლის კედელში ერთი დიდი სარკმელია მომრგვალებული თაღით.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 6388
ბაზალეთის ღვთისმშობლის ეკლესია

ბაზალეთის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი დუშეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბაზალეთში, აგებულია შუა საუკუნეებში. ეკლესია დარბაზულია (8,5x5,7 მ), სამხრეთიდან ეკვროდა თანადროული მინაშენი. ნაგებია რიყის და ნატეხი ქვით. კარ-სარკმლების, კამარის და საბჯენი თაღების წყობაში გამოყენებულია კვადრატული აგური. დაზიანებულია: ჩამოშლილია გრძივი კედლების ზედა ნაწილი, კრამიტის სახურავი, ლავგარდანი და გარეთა კუთხეების მნიშვნელოვანი ნაწილი. ეკლესია ამჟმად გადახურულია შიფერით. შესასვლელს წირთხლების უმეტესი ნაწილი და გადახურვა მონგრეული აქვს. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომლშიც ერთი სწორკუთხა სარკმელი და ორი, გეგმით ნახევარწრიული თაღოვანი ნიშია. ნიშებს ზემოთ, წყობაში სარეზონატორო პატარა ქვევრებია ჩასმული. თითო სწორკუთხა სარკმელია შენობის დანარჩენ კედლებშიც. აფსიდში, სარკმლის ქვემოთ, კედელზე, ტრაპეზია მიდგმული. აფსიდის ბოლოებთან თითო მარტივი პილასტრია, რომლებსაც ნახევარწრიული ფორმის საბჯენი თაღი ეყრდნობა. ეს კონსტრუქცია საკურთხეველს დარბაზისგან გამოყოფს. თითო ანალოგიური პილასტრია გრძივ კედლებზეც, რომლებიც მათ დაახლოებით ორ თანაბარ ნაწილად ყოფს. ეკლესიის აღმოსავლეთის ფასადზე, სარკმლის ზემოთ, აგურის წყობის შეღრმავებით საფეხუროვან პოსტამენტზე დადგმული მაღალი ჯვარია გამოსახული, რომლის მკლავებს შორის თითო რომბია ჩასმული. მსგვასი ჯვარი გამოსახული დასავლეთის ფასადზეც. ეკლესიის კედლები დასრულებული იყო ქვის თაროსებრი ლავგარდნით, რომელიც ნაწილობრივ მხოლოდ განივ ფასადებს შემორჩა.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 6652
დავიდ ჰანზემანი

დავიდ იუსტუს ლუდვიგ ჰანზემანი (დ. 12 ივლისი, 1790, ფინკენვერდერი — გ. 4 აგვისტო, 1864, შლანგენბადი), პრუსიის პოლიტიკური მოღვაწე. XIX საუკუნის 30-40 წლებში გერმანიის ლიბერალური ბურჟუაზიის ერთ-ერთი ლიდერი. ჩამოაყალიბა გერმანიის ლიბერალური ბურჟიაზიის პოლიტიკური პროგრამა: საერთოპრუსიული წარმომადგენლობითი კრების მოწვევა, გერმანიის საბაჟო კავშირის გაფართოება და განმტკიცება, იუნკერთა პრივილეგიების გაუქმება. გერმანიის 1848 რევოლუციის დროს, მარტი-ივნისი, პრუსიის ლიბერალური ბურჟუაზიის მთავრობის ფინანსთა მინისტრი, 1848 ივლისი-სექტემბერი მინისტრ-პრეზიდენტი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 599.
პაველ ჰერჩინსკი

პაველ ჰერჩინსკი (პოლ. Paweł Herczyński) — პოლონელი დიპლომატი. 2022 წლიდან არის საქართველოში ევროკავშირის ელჩი. ჰერჩინსკიმ დაამთავრა ვარშავის ეკონომიკის სკოლა და ფლობს ეკონომიკის მაგისტრის ხარისხს. პოლონეთის გარდა ასევე სწავლობდა გერმანიაში, ესპანეთში, გერმანიასა და ჩინეთში. სხვადასხვა დროს მუშაობდა პოლონეთის სხვადასხვა დიპლომატიურ თანამდებობაზე. მსახურობდა პოლიტიკისა და უსაფრთხოების კომიტეტში პოლონეთის ელჩის თანამდებობაზე. ჰერჩინსკი ევროკავშირის საგარეო სამსახურის ერთიანი უსაფრთხოების და თავდაცვის პოლიტიკისა და კრიზისებზე რეაგირების დირექტორატს ხელმძღვანელობდა. 2022 წლის 29-30 მარტს, ევროკავშირის საგარეო სამსახურის ერთიანი უსაფრთხოების და თავდაცვის პოლიტიკისა და კრიზისებზე რეაგირების დირექტორატის ხელმძღვანელობისას, პაველ ჰერჩინსკი და ევროკავშირის სამხედრო შემადგენლობის გენერალური დირექტორი, ვიცე–ადმირალი ერვე ბლეჟანი, საქართველოს თავდაცვის მინისტრის პირველ მოადგილესთან ლელა ჩიქოვანთან ერთად, თანათავმჯდომარეობდნენ ევროკავშირი–საქართველოს კონსულტაციებს უსაფრთხოებისა და თავდაცვის საკითხებზე. ყოველწლიური კონსულტაციების მსვლელობისას, ასევე, უკრაინის წინააღმდეგ რუსული სამხედრო აგრესიის კონტექსტში, მხარეებმა განიხილეს რეგიონული უსაფრთხოების საკითხები და ევროკავშირსა და საქართველოს შორის თანამშრომლობის შემდგომი გაღრმავება უსაფრთხოების და თავდაცვის სფეროში, მათ შორის ჰიბრიდული საფრთხეებისა და კიბერუსაფრთხოების წინაშე არსებული გამოწვევები და დეზინფორმაციასთან ბრძოლის საკითხები. ევროკავშირის საგარეო სამსახურის წარმომადგენლები ასევე შეხვდნენ საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილეს, შინაგან საქმეთა მინისტრის მოადგილეს, პარლამენტის თავდაცვისა და უშიშროების კომიტეტისა და საგარეო ურთიერთობათა კომიტეტის თავმჯდომარეებს. ზედამხედველობდა ევროკავშირის საგარეო უსაფრთხოების პოლიტიკას, შეიარაღების კონტროლსა და განიარაღების სფეროებს, ჩართული იყო კონტრტერორიზმისა და ექსტრემიზმის წინააღმდეგ ბრძოლაში, ისეთი საკითხების მოგვარებაში როგორებიცაა კიბერ, საზღვაო და კოსმოსური უსაფრთხოება. 2022 წლის 8 ივნისს საგარეო საქმეთა და უსაფრთხოების პოლიტიკის საკითხებში ევროკავშირის უმაღლესმა წარმომადგენელმა, ჯოზეფ ბორელმა საქართველოში ევროკავშირის ელჩად წარადგინა. გარდა მშობლიური პოლონური ენისა საუბრობს ინგლისურ, ესპანურ, გერმანულ, ფრანგულ და რუსულ ენებზე. The Future of EU and NATO Defence Cooperation კარლ ჰარცელი ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Pawel HERCZYNSKI CV ↑ 2.0 2.1 ევროკავშირი – საქართველოს კონსულტაციები უსაფრთხოებისა და თავდაცვის საკითხებზე ↑ კარლ ჰარცელის შემცვლელად პაველ ჰერჩინსკი წარადგინეს ↑ ბორელმა საქართველოში ევროკავშირის ელჩად პაველ ჰერჩინსკი წარადგინა
ხინისლის განძი

ხინისლის განძი (აზერ. Xınıslı dəfinəsi) — აზერბაიჯანის შემახის რაიონში დერე-ხინისლის დასახლებასთან ახლოს აღმოჩენილი ვერცხლის მონეტების განძი. ნაპოვნია 1958 წელს ძველი დასახლების ნაშთებთან ერთად, ფერდობზე ვენახის გასაშენებლად მიმდინარე სამეურნეო სამუშაობისას. გამოფენილია ბაქოში, აზერბაიჯანის ისტორიის მუზეუმში. 300-ზე მეტი მონეტის შესწავლის შედეგად დადგინდა, რომ განძი ძვ. წ. I საუკუნის მესამე მეოთხედშია ჩაფლული. მონეტებთან ერთად აღმოჩნდა ვერცხლის სამკაულები (5,52 გრ), ვერცხლის ბრტყელი დაფა (58,74 გრ), ვერცხლის ზოდი (29,96 გრ). ხანისლის განძი მიუთითებს იმაზე, რომ ჯერ კიდევ ძველი წელთაღრიცხვის ხანაში კავკასიის ალბანეთში ამზადებდნენ ვერცხლის მონეტებს, რომლებიც ფულის სახით იყო მიმოქცევაში. ↑ Бабаев И. А. Города Кавказской Албании в IV в. до н. э. — III в. н. э.. — Б.: Элм, 1990. — С. 160. — 236 с. ↑ 2.0 2.1 Хыныслы дәфинәси / Под ред. Дж. Кулиева. — Азербайджанская советская энциклопедия: Главная редакция Азербайджанской советской энциклопедии, 1987. — Т. X. — С. 90.
დონის საბჭოთა რესპუბლიკა

დონის საბჭოთა რესპუბლიკა (რუს. Донская советская республика; 23 მარტი — 8 მაისი, 1918) — ტერიტორიული წარმონაქმნი, რსფსრ-ში სამოქალაქო ომის დროს. ადმინისტრაციული ცენტრი — დონის როსტოვი. დონის საბჭოთა რესპუბლიკა შეიქმნა დონზე 1918 წლის 23 მარტს, ა. კალედინის კონტრრევოლუციური არმიის განდევნის შემდეგ. დონის ავტონომიური ოლქის შექმნის მთავარის მიზანი იყო კაზაკობის გაერთიანება და დარაზმვა გერმანელებისა და ადგლობრივი კონტრრევოლუციის წინააღმდეგ. 1918 წლის 3-14 აპრილს ჩატარდა დონის საბჭოთა რესპუბლიკის მუშათა და კაზაკთა საბჭოების ყრილობა, რომელზედაც არჩეულ იქნა რესპუბლიკის მთავრობა თ. პოდტიოლკოვის ხელმძღვანელობით, ჩამოყალიბდა თავდაცვის საგანგებო შტაბი პარტიის ცკ-ის რწმუნებულისა და საგანგებო კომისრის გ. ორჯონიკიძის მეთაურობით. 1918 წლის 8 მაისს, გერმანელებისა და თეთრკაზაკების მიერ დონის როსტოვის დაკავების შემდეგ, დონის საბჭოთა რესპუბლიკამ ფაქტობრივად შეწყვიტა არსებობა, მთავრობა გადავიდა ცარიცინში და ივნისამდე განაგრძობდა საქმიანობას. 1918 წლის 30 სექტემბერს სრულიად რუსეთის ცაკის პრეზიდიუმის დადგენილებით დონის საბჭოთა რესპუბლიკა გაუქმებულად გამოცხადდა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 622. ორჯონიკიძე გ., სტატიები და სიტყვები ორ ტომად, ტ. 1, თბილისი, 1957; Хмелевский К., Крах красновщины и немецкой интервенции на Дону (апрель 1918 — март 1919 года), Ростов н/Д, 1965.
დონის ჯარის ოლქი

დონის ჯარის ოლქი (რუს. Область Войска Донского; 1786 — 20 მარტი, 1920) — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული რუსეთის იმპერიაში. მეტწილად დასახლებული იყო დონის კაზაკებით და იმართებოდა განსაკუთრებული მდგომარეობით. ადმინისტრაციული ცენტრი — ნოვოჩერკასკი. 1786 წლიდან ოფიციალურად იწოდებოდა „დონის ჯარის მიწად“ (რუს. Земля войска Донского), ხოლო 1870-1918 წლებში — „დონის ჯარის ოლქი“ (რუს. Область Войска Донского). 1918-1920 წლებში — „დონის ყოვლად-დიადი ჯარი“ (რუს. Всевеликое войско Донское). ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 622.
ნოდარ კეკელიძე

ნოდარ კეკელიძე (დ. 15 აპრილი, 1930, ჩოხატაური — გ. 24 დეკემბერი, 2019) — ქართველი ფიზიკოსი. ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1977), პროფესორი (1984). 1955 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფიზიკის ფაკულტეტი. 1961 წლიდან მუშაობს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში სხვადასხვა ლაბორატორიისა და კათედრის ხელმძღვანელად. 1984-1985 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამეცნიერო ნაწილის გამგე. 1985-1993 წლებში პრორექტორი სა­ბუ­ნე­ბის­მეტყვე­ლო მეცნიერების დარგში. თანამშრომლობდა სო­ხუ­მის ილია ვეკუას ფიზიკა-ტექნიკის უნივერსიტეტთან, ფ. თავაძის სახელობის მეტალურგიისა და მასალათმცოდნეობის ინსტიტუტთან და სხვა სამეცნიერო ცენტრებთან. 2009 წლიდან იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ნივთიერებათა კვლევის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორი. მისი კვლევის ძირითადი სფეროა ნახევარგამტარებისა და მყარი სხეულების ფიზიკა, ტექნოლოგია, ელექტრონიკა, მასალათმცოდნეობა, რადიაციული ფიზიკა, ფიზიკის მეთოდები ეკოლოგიაში. მის მიერ აღმოჩენილია მესრის ორმოდიანი რხევის მოვლენა InP-InAS მყარ ხსნარებში, რომლებიც გამოიყენება მიკრო და ოპტოელექტრონიკაში. მონაწილეობდა მრავალ საერთაშორისო სამეცნიერო ფორუმში. მიღებული აქვს სსრკ სახალხო მეურნეობის მიღწევათა გამოფენის უმაღლესი ჯილდო — საპატიო სიგელით, ვერცხლისა და ბრინჯაოს მედლებით (1975, 1976, 1985), ლაიფციგის გამოფენის ოქროს მე­და­ლი და დიპლომი (1977), საქართველოს უმაღლესი განათლების რესპუბლიკური პრემია (1983), საქართველოს სათბობ-ენერგეტიკის სამინისტროს პრემია (1996), საქართველოს პრეზიდენტის მადლობის წერილი (2000). არის 9 მონოგრაფიისა და 300-მდე სამეცნიერო პუბლიკაციის ავტორი. 2013 — ღირსების ორდენი 2000 — ივანე ჯავახიშვილის სახელობის მედალი 1999 — ღირსების ორდენი 1990 — პეტრე მელიქიშვილის სახელობის პრემია 1985 — საქართველოს სსრ მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე 1970 — მედალი „შრომითი მამაცობისთვის“ ელექტრონების ძვრადობის დაბალტემპერატურული ანომალია კომპენსირებული გერმანიუმის და სილიციუმის მონოკრისტალებში, თბილისი, უნივერსალი, 2006, გვ. 87 ISBN 9994061801 ფოტოელემენტები და მათი გამოყენება, თბილისი, საბჭ. საქართველო, 1964, გვ. 32 ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 616. წიგნი ღირსებისა: ტ. 4/ შემდგ.: თამაზ ყიფიანი, თენგიზ გაჩეჩილაძე, გურამ სიმონიშვილი, თბ., 2002, გვ. 345 ნოდარ კეკელიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი