laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ადელის მიწა

ადელის მიწა (ფრანგ. Terre Adélie) — აღმოსავლეთ ანტარქტიდის ტერიტორიის ნაწილი. განლაგებულია უილქსის მიწასა და ჯორჯ V-ის მიწის სანაპიროებს (ა. გ. 136°11′ და 142°02′) შორის. ტერიტორიაზე პრეტენზიას აცხადებს საფრანგეთი, საფრანგეთის ზღვისიქითა ტერიტორიების განსაკუთრებული სტატუსის მქონე ზღვისიქითა ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული წარმონაქმნის — სამხრეთული და ანტარქტიდული ტერიტორიის ადმინისტრაციული ოლქია. ტერიტორიის საზღვრები გადის ანტარქტიდის სანაპიროზე წერტილებს შორის კოორდინატებით 66°12′ ს. გ. 136°11′ ა. გ. და 66°48′ ს. გ. 142°02′ ა. გ., ამ წერტილებიდან საზღვარი მიდის კონტინენტის სიღრმეში 2600 კმ-ზე თვით სამხრეთ პოლუსამდე. სანაპირო ხაზის საერთო სიგრძე შეადგენს დაახლოებით 350 კმ-ს. ამ ტერიტორიას უკავია 432 ათას კმ²-ზე მეტი ფართობი, რომელიც თითქმის მთლიანად დაფარულია ყინულით. სანაპირო 1837 წელს აღმოაჩინა ფრანგმა ზღვაოსანმა ჟიულ-სეზარ სებასტიენ დიუმონ-დიურვილმა და მან ამ ტერიტორიას (მიწას) თავისი მეუღლის პატივსაცემად უწოდა ადელი. 1956 წლის 12 იანვრიდან ტერიტორიაზე მოქმედებს მთელი წლის განმავლობაში მოქმედი მუდმივი ფრანგული სამეცნიერო-კვლევითი პოლარული სადგური — დიუმონ-დიურვილი, რომელიც მდებარეობს ანტარქტიდის სანაპიროზე კოორდინატებით 66°40′ ს. გ. 140°01′ ა. გ., მოსახლეობა ზამთარში შეადგენს 33 ადამიანს და ზაფხულში 78 ადამიანს. პირველივე ფრანგული სადგური პორტ-მარტინი დაარსდა 1950 წლის 9 აპრილს წერტილში კოორდინატებით 66°49′04″ ს. გ. 141°23′39″ ა. გ., მაგრამ გაანადგურა ხანძარმა 1952 წლის 23 იანვარ 24 იანვრის ღამეს. პორტ-მარტინის ზამთრის მოსახლეობა შეადგენდა 11 ადამიანს 1950 წელს და 17 ადამიანს 1951 წელს. საფრანგეთს ასევე ჰქონდა კიდევ ერთი პოლარული ბაზა — შარკოს სადგური, რომელიც მდებარეობს კონტინენტის სიღრმეში ანტარქტიდის ყინულოვან ფარზე 2400 მეტრ სიმაღლეზე, 320 კმ-ში სადგურ დიუმონ-დიურვილიდან, კოორდინატებია 69°22′ ს. გ. 139°01′ ა. გ. სადგური გაიხსნა 1957 წელს საერთაშორისო გეოფიზიკური წლის წინ და იარსება 1960 წლამდე. სადგურის პერსონალი სულ შედგებოდა სამი ადამიანისგან. ბაზა უპირველეს ყოვლისა წარმოადგენდა თოვლში შეჭრილ სივრცეს, ძლიერი ქარისგან დასაცავად. ადელის მიწა ორივე მხრიდან ესაზღვრება ავსტრალიის ანტარქტიდულ ტერიტორიას, კერძოდ კლარის სანაპიროს (უილკსის მიწის ნაწილი) დასავლეთით და გეორგ V-ის მიწას აღმოსავლეთით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 87.
პრედიამის ციხესიმაგრე

პრედიამის ციხესიმაგრე — სლოვენიის ერთ-ერთი ყველაზე ძველი ციხესიმაგრე. მდებარეობს ქალაქ პოსტოინადან 10 კმ-ში. ციხესიმაგრე ფარავს გიგანტური გამოქვაბულის შესასვლელს. მისი სახელწოდებაც ითარგმნება როგორც „გამოქვაბულის წინ მდებარე“. ციხესიმაგრე ისტორიულ წყაროებში პირველად მოიხსენიება 1274 წელს. სლოვენიელებისათვის ციხეიმაგრე არის დამოუკიდებლობის, თვითმყოფადობისა და შეუპოვრობის სიმბოლო. 1990 წელს დასრულდა ციხესიმაგრის კოსმეტიკური რესტავრაცია. ამჟამად ციხესიმაგრეს აქვს ეროვნული მუზეუმის სტატუსი. Замок и Адельсбегский грот დაარქივებული 2008-04-18 საიტზე Wayback Machine. Предъямска-Яма (ინგლისური)
იუჟნო-სახალინსკის საერთაშორისო აეროპორტი

იუჟნო-სახალინსკის საერთაშორისო აეროპორტი (რუს. Международный Аэропорт Южно-Сахалинск) (IATA: UUS, ICAO: UHSS) — საერთაშორისო აეროპორტი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ იუჟნო-სახალინსკის ცენტრიდან ჩრდილოეთით 8 კმ-ში. აეროპორტი წარმოადგენს ავიაკომპანია SAT Airlines-ის ჰაბს. ოფიციალური საიტი ↑ Airport information for UHSS from DAFIF (effective October 2006) ↑ აეროპორტ UUS-ის ინფორმაცია „Great Circle Mapper“-ზე. Source: DAFIF (effective Oct. 2006). ↑ Аэропорт: Южно-Сахалинск (Хомутово)
ნეგაუს ჩაფხუტი

ნეგაუს ჩაფხუტი — ძველი ალპური ჩაფხუტის ტიპი, რომელიც ანეკუთვნება ალპების ხალხების რომაელებთან ბრძოლის პერიოდს. სახელწოდება მიიღო 1811 წელს ავსტრია-უნგრეთის ნეგაუს ოლქში (ამჟამად ნეგოვა, სლოვენია) აღმოჩენის შედეგად. ამჟამად აღმოჩენილია დაახლოებით 340 ჩაფხუტი. ჩაფხუტს ამზადებდნენ ბრინჯაოსაგან. ჩაფხუტის კედლის სისქე 1-3 მმ-ია. რამდენიმე შლემზე აღმოჩენილია წარწერები. The Negau helmet. TITUS (2001).
ლუკინო ვისკონტი

ლუკინო ვისკონტი დი მოდრონე (იტალ. Luchino Visconti di Modrone; დ. 2 ნოემბერი, 1906 — გ. 17 მარტი, 1976) — იტალიელი თეატრისა და კინოს რეჟისორი., ნეორეალიზმის ერთ-ერთი ფუძემდებელი. ვისკონტი არისტოკრატების ოჯახიდან იყო. მისი მამა, ჰერცოგი ჯუზეპე ვისკონტი სპექტაკლებს დგამდა ლა სკალაში. 1930 წელს ვისკონტი პარიზში რეჟისორ ჟან რენუარის ასისტენტი გახდა. მეორე მსოფლიო ომის დროს ვისკონტი იტალიის კომუნისტური პარტიის წევრი გახდა, შედიოდა ანტიფაშისტურად განწყობილ კინოკრიტიკოსთა ჯგუფში. კინოში მუშაობდა დაიწყო 1936 წელს. პირველი ფილმი „სიგიჟე“ გადაიღო 1943 წელს ჯეიმზ კეინის რომანის „ფოსტალიონი ყოველთვის ორჯერ რეკავს“ მიხედვით. „სიგიჟე“ და მომდევნო ფილმი „მიწა ცახცახებს“ ნეორეალიზმის ნიმუშებია. ეს უკანასკნელი რეჟისორმა სიცილიაში გადაიღო და მასში მხოლოდ არაპროფესიონალი მსახიობები მონაწილეობდნენ. ამის შემდეგ ვისკონტიმ პროლეტარიატის თემა გვერდით გადადო და გადაიღო რიგი რეალისტური ფილმებისა: „ულამაზესი“ (1951) ანა მანიანის მონაწილეობით, „როკო და მისი ძმები“ (1960) ალენ დელონის მონაწილეობით და „დიდი დათვის ნისლიანი თანავარსკვლავედი“ (1965) კლაუდია კარდინალეს მონაწილეობით. ვისკონტის მწვერვალად ითვლება ჯუზეპე ტომაზ დე ლამპედუზას რომანის „ლეოპარდის” ეკრანიზაცია. ფილმმა „ლეოპარდი“ 1963 წელს ოქროს პალმის რტო მიიღო. 1969-1972 წლებში ვისკონტიმ გადაიღო გერმანული ტრილოგია: „ღმერთების დაღუპვა“, „სიკვდილი ვენეციაში“ და „ლუდვიგი“. ის ტრილოგიის ტეტრალოგიად გადაკეთებას გეგმავდა, სურდა რა ფილმად გადაეღო თომას მანის „ჯადოსნური მთა“, თუმცა მან ეს ვერ მოახერხა. ვისკონტი ჰომოსექსუალი იყო. მისი პარტნიორი იყო რეჟისორი ფრანკო ძეფირელი, ხოლო მოგვიანებით ავსტრიელი მსახიობი ჰელმუტ ბერგერი, რომელმაც ვისკონტის სამ ფილმში (ღმერთების დაღუპვა, ლუდვიგი, ოჯახური პორტრეტი ინტერიერში) შეასრულა მნიშვნელოვანი როლები. 1943 - ცდუნება 1948 - მიწა ცახცახებს 1951 - ულამაზესი 1957 - თეთრი ღამეები 1960 - როკო და მისი ძმები 1962 - ბოკაჩო 70 1963 - ლეოპარდი 1965 - დიდი დათვის ნისლიანი თანავარსკვლავედი 1967 - უცხო 1967 - ჯადოქრები 1969 - ღმერთების დაღუპვა 1971 - სიკვდილი ვენეციაში 1972 - ლუდვიგი 1974 - ოჯახური პორტრეტი ინტერიერში 1976 - უდანაშაულო ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 423-424. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ლუკინო ვისკონტი ლუკინო ვისკონტი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ლუკინო ვისკონტი — Find a Grave-ზე ბრიტანული ფილმის ინსტიტუტი : ლუკინო ვისკონტი დაარქივებული 2008-02-19 საიტზე Wayback Machine. Biography, filmography and more on Luchino Visconti დაარქივებული 2010-12-29 საიტზე Wayback Machine. (იტალიური) ლუკინო ვისკონტი - 100 გიორგი გვახარია, რადიო „თავისუფლება" ↑ Thomson, David. (15 თებერვალი, 2003) The decadent realist. ციტირების თარიღი: 20 მაისი, 2019.
ირემაძე

საკუთარი სახელი ირემაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიგლა ირემაძე — სამხედრო მოღვაწე ვალერიან ირემაძე — ეკონომისტი თენგიზ ირემაძე — ფილოსოფოსი ქეთევან ირემაძე — მწერალი ირემაძეები — სოფელი საქართველოში, ხულოს მუნი­ცი­პა­ლი­ტე­ტში
პრიმოჟ ტრუბარი

პრიმოჟ ტრუბარი (სლოვენ. Primož Trubar; დ. 9 ივნისი, 1508 — გ. 28 ივნისი, 1586) — სლოვენიელი გამომცემელი და რეფორმატორი. დაიბადა 1508 წელს. ადრეულ ასაკში დაიწყო საეკლესიო ცხოვრება და გახდა მღვდელი. ამ პერიოდში სლოვენიაში გავრცელდა პროტესტანტული იდეები. 1530წლიდან პრიმოჟ ტრუბარი გახდა ახალი პროტესტანტული იდეების მქადაგებელი. ღვთისმსახურება დაიწყო სლოვენურ ენაზე. 1547 წელს პროტესტანტული იდეების გავრცელების გამო გააძევეს ქვეყნიდან და ცხოვრობდა გერმანიაში. იქ ცხოვრების პერიოდში, 1550 წელს, გამოსცა პირველი სლოვენური წიგნი „ანბანი“ („Азбука“), ხოლო 1551 წელს „მცირე კატეხიზმო“. გარდაიცვალა გერმანიის ქალაქ ტიუბინგენში, სადაც დაკრძალეს დიდი პატივით. Webzine Sloveniana article Slovene Government Communication Office დაარქივებული 2007-01-26 საიტზე Wayback Machine. Trubar Forum website in English and Slovene — translating Trubar into modern Slovene! Website of Velike Lasce დაარქივებული 2008-12-05 საიტზე Wayback Machine. Famous Slovenes დაარქივებული 2013-01-04 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links 500th Anniversary Celebrations of Trubar’s birth დაარქივებული 2008-08-03 საიტზე Wayback Machine.
საერთაშორისო ექსპერიმენტული თერმობირთვული რეაქტორი

ITER (იტერ) — საერთაშორისო ექსპერიმენტული თერმობირთვული რეაქტორის პროექტი. საწყისი აკრონიმი მიღებულ იქნა ინგლისური დასახელებიდან International Thermonuclear Experimental Reactor. ამჟამად იგი ოფიციალურად არ ითვლება აბრევიატურად, არამედ უკავშირდება ლათინურ სიტყვას iter — გზა. იტერის მიზანია თერმობირთვული რეაქტორის შექმნის შესაძლებლობის დემონსტრაცია და ფიზიკური და ტექნოლოგიური პრობლემების გადაწყვეტა, რომლებიც ამ მიზნის განხორციელებას შეიძლება თან ახლდეს. მოცემული მომენტისთვის რეაქტორის პროექტირება უკვე დასრულებულია და არჩეულია ადგილის მისი მშენებლობისთვის - კადარაშის (Cadarache) კვლევით ცენტრში. მონაწილე ქვეყნები: ევროკავშირი, ინდოეთი, ჩინეთი, კორეის რესპუბლიკა, რუსეთი, აშშ, იაპონია. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „საერთაშორისო ექსპერიმენტული თერმობირთვული რეაქტორი“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი
კიროვსკ-აპატიტის აეროპორტი

კიროვსკ-აპატიტის აეროპორტი (რუს. Аэропорт Кировск/Апатиты) (IATA: KVK, ICAO: ULMK) — სამხედრო აეროპორტი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ აპატიტიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით 15 კმ-ში. აეროპორტს შეუძლია საშუალო ზომის თვითმფრინავების მიღება. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2016-08-01 საიტზე Wayback Machine. ↑ აეროპორტ KVK-ის ინფორმაცია „Great Circle Mapper“-ზე. ↑ თარგი:STV
ლეშუკონსკოეს აეროპორტი

ლეშუკონსკოეს აეროპორტი (რუს. Аэропо́рт Лешуко́нское) (IATA: LDG, ICAO: ULAL) — აეროპორტი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ არხანგელსკიდან აღმოსავლეთით 240 კმ-ში, სოფელ ლეშუკონსკოეში. ლეშუკონსკოეს აეროპორტი Aviapages.ru-ზე ↑ Our Airports - Leshukonskoye Airport
ტალაგის საერთაშორისო აეროპორტი

ტალაგის საერთაშორისო აეროპორტი (რუს. Аэропорт Тала́ги) (IATA: ARH, ICAO: ULAA) — საერთაშორისო აეროპორტი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ არხანგელსკიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 6 კმ-ში. გაიხსნა 1963 წლის 5 თებერვალს. აეროპორტი წარმოადგენს ავიაკომპანია Nordavia-ს ჰაბს. 2001 წელს მგზავრების რაოდენობამ 105 797 კაცი შეადგინა. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2015-04-07 საიტზე Wayback Machine. ↑ Сборник Аэронавигационной Информации. Россия и страны СНГ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-07-27. ციტირების თარიღი: 2015-05-18. ↑ Порт Архонгельск. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-10-25. ციტირების თარიღი: 2015-05-18. ↑ Сборник аэронавигационной информации № 11. Европейская часть России. ЦАИ ГА, 2009.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2010-12-04. ციტირების თარიღი: 2015-05-18.
ვასკოვოს აეროპორტი

ვასკოვოს აეროპორტი (რუს. Аэропорт Васьково) (IATA: არა, ICAO: ULAH) — აეროპორტი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ არხანგელსკის ცენტრიდან სამხრეთ-დასავლეთით 13 კმ-ში. აეროპორტი ძირითადად ადგილობრივ გადაზიდვებს ახორციელებს არხანგელსკის ოლქში. ოფიციალური საიტი
ჩერეპოვეცის საერთაშორისო აეროპორტი

ჩერეპოვეცის საერთაშორისო აეროპორტი (რუს. Аэропорт Череповец) (IATA: CEE, ICAO: ULWC) — საერთაშორისო აეროპორტი რუსეთში. მდებარეობს ქალაქ ჩერეპოვეციდან ჩრდილოეთით 18 კმ-ში. აეროპორტი წარმოადგენს კომპანია Severstal Air Company-ს სათავო ოფისს. ოფიციალური საიტი ↑ 1.0 1.1 "Addresses and phones დაარქივებული 2012-06-07 საიტზე Wayback Machine. ." Severstal Air Company. Retrieved on 10 June 2012. "Legal and actual address: 162693, Russia, Vologda oblast, Cherepovets district, Botovo village AIRPORT" - Address in Russian დაარქივებული 2012-06-06 საიტზე Wayback Machine. : "162693, Россия, Вологодская обл., Череповецкий район, д. Ботово, АЭРОПОРТ"
პასპორტი (ფილმი)

პასპორტი (რუს. Паспорт) — გიორგი დანელიას 1990 წლის საბჭოთა ფილმი. წარმოადგენს სსრკ-ის, ავსტრიის, ისრაელისა და საფრანგეთის კინემატოგრაფისტების ერთობლივ ნამუშევარს. ფილმის მოქმედება პერესტროიკის დროს ხდება. საბჭოთა კავშირიდან ძმის ნაცვლად შემთხვევით წასული მერაბი ავსტრიისა და ისრაელის გავლით სამშობლოში დაბრუნებას ცდილობს. ჟერარ დარმონი — მერაბ პაპაშვილი, ტაქსის მძღოლი/იაკობ პაპაშვილი, ბავშვთა გუნდის ქორმეისტერი (ორივე როლს ახმოვანებს მურმან ჯინორია) ნატალია გუნდარევა — ინგა, იაკობის ცოლი ოლეგ იანკოვსკი — ბორია ჩიჟი, საბჭოთა ემიგრანტი-ავანტიურისტი არმენ ჯიგარხანიანი — სემიონ კლაინი, მძღოლი, წარსულში საბჭოთა მზვერავი ევგენი ლეონოვი — საბჭოთა საელჩოს თანამშრომელი ვენაში მამუკა კიკალეიშვილი — მოშე სეფიაშვილი, ქართველი ემიგრანტი, ყოფილი მილიციელი ლეონიდ იარმოლნიკი — დოდი, ბორიას ამფსონი ისრაელიდან, ავანტიურისტი ლევან ფილფანი — ვახტანგ პაპაშვილი, მერაბის და იაკობის მამა იგორ კვაშა — მოსკოვის სინაგოგის მთავარი რაბინი ლევან გაბრიაძე — მერაბის კოლეგა ტაქსოპარკიდან აბესალომ ლორია — მატარებლის უფროსი რუსლან მიქაბერიძე — მუსტაფა, თურქი გურამ ლორთქიფანიძე „პასპორტი (ფილმი)“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
კალინინგრადის დევაუს აეროპორტი

კალინინგრადის დევაუს აეროპორტი (რუს. Аэропорт Девау) (IATA: არა, ICAO: არა) — აეროპორტი რუსეთში და ყოფილი კენიგსბერგის მთავარი აეროპორტი. მდებარეობს ქალაქ კალინინგრადიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით 5 კმ-ში. აეროპორტს შეუძლია მცირე ზომის თვითმფრინავების მიღება. აეროპორტის ტერიტორიაზე იგეგმება ავიაციის მუზეუმის შექმნა. В Калининграде не будет застраиваться Девау — первый гражданский аэродром в Европе Немного истории — аэродром Девау დაარქივებული 2007-09-28 საიტზე Wayback Machine. Знаменательные даты в истории Восточной Пруссии დაარქივებული 2007-09-27 საიტზე Wayback Machine.
სტეფანო სტურარო

სტეფანო სტურარო (დ. 9 მარტი, 1993; სანრემო) — იტალიელი ფეხბურთელი, იტალიის სერია A-ს კლუბ „იუვენტუსის“ ნახევარმცველი. იუვენტუსი სერია A (2): 2014-15, 2015-16 იტალიის თასი: 2014-15 იტალიის სუპერთასი: 2015 სტეფანო სტურაროს გვერდი იუვენტუსის ოფიციალურ საიტზე. ↑ Stefano Sturaro. juventus.com. ციტირების თარიღი: 24 February 2016.
მონტენეგროს სპორტი

მონტენეგროს სპორტის ძირითად მიმართულებებს წარმოადგენს ისეთი გუნდური თამაშები როგორიცაა: ფეხბურთი, კალათბურთი, წყალბურთი, ფრენბურთი და ხელბურთი. სხვა პოპულარული სპორტის სახეობებია: კრივი, ძიუდო, მაგიდის ჩოგბურთი, კარატე, ათლეტიკა და ჭადრაკი. წყალბურთი ეროვნულ სპორტად მიიჩნევა. მონტენეგროს მამაკაც წყალბურთელთა ნაკრები მსოფლიოს ერთ ერთ საუკეთესო გუნდს წარმოადგენს. 2008 წელს წყალბუთელებმა ევროპის ჩემპიონატში ოქროს მედალი აიღეს, ხოლო 2009 წელს ცურვის საერთაშორისო ფედერაციის წყალბურთის მამაკაცთა მსოფლიო ლიგა მოიგეს. წყალბურთელთა გუნდი პრიმორაცი კოტორიდან, 2009 წელს ევროპის ცურვის ლიგის გამარჯვებული გახდა. წყალბურთელების შემდეგ მიღწევებით გამოირჩევა მონტენეგროს ეროვნული საკალათბურთო ნაკრები. http://www.mta.co.me
რობერტო პერეირა

რობერტო მაქსიმილიანო პერეირა (ესპ. Roberto Maximiliano Pereyra; დ. 7 იანვარი, 1991; სან-მიგელ-დე-ტუკუმანი, არგენტინა) — არგენტინელი ფეხბურთელი, რომელიც ამჟამად იჯარით ასპარეზობს ინგლისის პრემიერლიგის კლუბ „უოტფორდში“, ნახევარმცველის პოზიციაზე. იუვენტუსი სერია A (2): 2014-15, 2015-16 იტალიის თასი (2): 2014-15, 2015-16 იტალიის სუპერთასი: 2015; ვერცხლის პრიზიორი: 2014 უეფას ჩემპიონთა ლიგა: ვერცხლის პრიზიორი: 2014-15 შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „რობერტო პერეირა“ ვიკისაწყობში. რობერტო პერეირა — სტატისტიკა საიტზე Soccerbase.com
რომულო

რომულო სოუსა ორესტეს კალდეირა (პორტ. Rômulo Souza Orestes Caldeira; დ. 9 მარტი, 1993; პელოტასი, ბრაზილია), ცნობილი როგორც რომულო — ბრაზილიელი ფეხბურთელი, იტალიის სერია A-ს კლუბ „ელას ვერონის“ საყრდენი ნახევარმცველი. იუვენტუსი იტალიის ჩემპიონი: 2014/15 იტალიის თასის მფლობელი: 2014/15 პროფილი ელას ვერონის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2017-06-20 საიტზე Wayback Machine. (იტალიური) პროფილი Transfermarkt-ზე (ინგლისური) პროფილი Soccerway-ზე (ინგლისური)
კიტა ჩხენკელი

კიტა ჩხენკელი (დ. 8 ნოემბერი, 1895 — გ. 22 ოქტომბერი, 1963, ციურიხი) — ქართველი ენათმეცნიერი. კიტა ჩხენკელი საქართველოს პირველი საგარეო საქმეთა მინისტრის, აკაკი ჩხენკელის ძმა იყო. მან ცხოვრების გზად მეცნიერება აირჩია და თავისი მოღვაწეობით შეძლო ევროპელები დაეინტერესებინა ქართველებითა და ქართული ენით. იგი დაიბადა სასულიერო ოჯახში. კიტამ 1912 წელს წარჩინებით დაამთავრა ქუთაისის გიმნაზია. მოსკოვის უნივერსიტეტში ეუფელბოდა სამართალსა და მსოფლიო ლიტერატურას 1913-1917 წლებში. საქართველოს მთავრობის სტიპენდიით 1920 წელს ჩაირიცხა გერმანიაში, ჰალეს უნივერსიტეტის ფილოსოფიის მიმართულებაზე. 1936 წელს მან ჰამბურგის უნივერსიტეტში პოლიტეკონომიის დოქტორის ხარისხი მოიპოვა. ოცდაათიანი წლების მეორე ნახევარში ჩხენკელმა ჰამბურგის უნივერსიტეტის ენათმეცნიერების განყოფილებაში გადაინაცვლა და რუსული ენის შესახებ ლექციების წაკითხვა დაიწყო. მისი ახალი კოლეგები, ლინგვისტები ჩხენკელის მშობლიური ენის თავისებურებებითაც დაინტერესდნენ და რამდენიმე თვეში მას ქართული ენის კურსების ხელმძღვანელობაც დაავალეს. კიტა ჩხენკელის ლექციების წყალობით ქართული ენით დაინტერესებულთა წრე ყოველწლიურად იზრდებოდა. მოიპოვა საუკეთესო სპეციალისტის სახელი და ქართული ენის ლექტორად სხვა უნივერსიტეტებმაც მიიწვიეს. საბოლოოდ, ჩხენკელმა პოლიტეკონომიას ენათმეცნიერებაში მოღვაწეობა აირჩია. მან მეორე მსოფლიო ომის მიმდინარეობის დროს დაიწყო მუშაობა ქართულ-გერმანულ ლექსიკონსა და ქართული ენის სახელმძღვანელოზე, მაგრამ მისი მასალები 1943 წელს ჰამბურგის დაბომბვას შეეწირა. მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ჩხენკელი შვეიცარიაში გადასახლდა და იქ განაგრძო ნაყოფიერი მოღვაწეობა. ციურიხის კონფედერაციულ უნივერსიტეტში მან ქართული სტამბა „ამირანი" დააარსა, სადაც გამოსცა „ვისრამიანის" თარგმანი, 1958 წელს დაბეჭდა ფუნდამენტური ნაშრომი „ქართული ენის შესავალი", რომელიც გერმანულენოვან სამყაროში დღემდე მიიჩნევა ქართველოლოგიის კლასიკურ სახელმძღვანელოდ. ციურიხის უნივერსიტეტში დააარსა ქართველოლოგიური კათედრა. ამავე უნივერსიტეტში ჩხენკელმა უამრავი მასალა შეაგროვა „ვეფხისტყაოსნის" აკადემიური გამოცემისა და ქართულ-გერმანული ლექსიკონის დასასტამბად. ქართულ-გერმანული ლექსიკონის გამოცემა 26 ნაკვეთად, რომლის პირველი ექვსი წიგნი ავტორის სიცოცხლეში გამოქვეყნდა, ხოლო მეშვიდეზე მუშაობის დროს კიტა ჩხენკელი გარდაიცვალა, საბოლოოდ 1974 წელს დასრულდა და იგი მნიშვნელოვან მოვლენად არის შეფასებული ქართველოლოგიის ისტორიაში. კიტა ჩხენკელი 68 წლის ასაკში ციურიხში გარდაიცვალა ბრონქოპნევმონიით. დაკრძალეს იქვე. დღეისათვის საფლავი დაკარგულია. ბიოგრაფია
დამანი და დიუ

დამანი და დიუ (Daman and Diu, dd) — ინდოეთის მოკავშირე ტერიტორია. მოსახლეობა - 164 ათასი; ფართობი - 0.11 ათასი; ქალაქი (ათ.) - დამანი (C, 36).
დედოფალ მოდის მიწა

დედოფალ მოდის მიწა (ნორვ. Dronning Maud Land) — აღმოსავლეთ ანტარქტიდის ტერიტორიის ნაწილი. განლაგებულია კოტსის მიწასა და ენდერბის მიწის სანაპიროებს (ა. გ. 20° და ა. გ. 44°38') შორის. მასზე პრეტენზიას აცხადებს ნორვეგია და მისი დამოკიდებული ტერიტორიაა. ფართობი — დაახლოებით 2 500 000 კმ². სახელი დაერქვა ნორვეგიის დედოფლის მოდის პატივსაცემად (მთლიანი სახელია Maud Charlotte Mary Victoria; 1869 წლის 26 ნოემბერი — 1938 წლის 20 ნოემბერი). ამ ტერიტორიის მნიშვნელოვან ნაწილზე (ახალი შვაბია) პრეტენზიას აცხადებდა მესამე რაიხი (1939 წლიდან). ნორვეგიამ პრეტენზიები ამ ტერიტორიაზე წამოაყენა 1938 წელს. 1939 წლის 14 იანვრის სამეფო ბრძანებით დაარსდა «ნორვეგიული სექტორი», ანუ «ბუვეს სექტორი», დასავლეთის გრძედის 20°-სა და აღმოსავლეთის გრძედის 44°38’-ს შორის. ამ ტერიტორიების მართვა დაევალა ვაჭრობის მინისტრს ოსლოში. დედაქალაქის საოლქო სასამართლოს კომპეტენცია გავრცელდა «ბუვეს სექტორზეც». 1961 წლიდან ტერიტორია მოექცა ანტარქტიდის შესახებ შეთანხმების მოქმედების და სამხრეთი პოლარული რეგიონის სხვა საერთაშორისო შეთანხმებების ქვეშ, რომლებიც ნებას რთავენ მხოლოდ საკვლევ-სამეცნიერო სამუშაოების ჩატარებას. ამ შეთანხმებების შესაბამისად ნორვეგიის ტერიტორიული პრეტენზიები ს. გ. 60°-ის სამხრეთით არსებულ ყველა მიწაზე უვადოდ გაყინულია. დედოფალ მოდის მიწის ტერიტორიაზე მოქმედებს რამდენიმე სამეცნიერო სადგური, მათ შორის რუსული «ნოვოლაზარევსკაია» და გერმანული «ნოიმაიერი III». Земля Королевы Мод // Большая советская энциклопедия : [в 30 т.] / гл. ред. А. М. Прохоров. — 3-е изд. — М. : Советская энциклопедия, 1969—1978. Словарь современных географических названий / Рус. геогр. о-во. Моск. центр; Под общ. ред. акад. В. М. Котлякова. Институт географии РАН. — Екатеринбург: У-Фактория, 2006.
სლავოი ჟიჟეკი

სლავოი ჟიჟეკი (სლოვენ. Slavoj Žižek, დ. 21 მარტი, 1949, ლიუბლიანა) — სლოვენი კულტუროლოგი და ფილოსოფოსი. ცხოვრობს და მოღვაწეობს ლიუბლიანაში. ფრანგი ფილოსოფოსის ჟაკ ლაკანის მთარგმნელი და ინტერპრეტატორი. ლიუბლიანის ფილოსოფიური სკოლის დამაარსებელი. დაიბადა ლიუბლიანაში 1949 წელს კომუნისტის ოჯახში. ჟიჟეკმა სკოლაში მიიღო კლასიკური გერმანული განათლება. 1990 წელს მონაწილეობდა სლოვენიის საპრეზიდენტო არჩევნებში ლიბერალ-დემოკრატიული პარტიიდან, თუმცა წარუმატებლად. დაიკავა მეოთხე ადგილი. ამის შემდეგ დაკავებული იყო მხოლოდ სამეცნიერო საქმიანობით. სლავოი ჟიჟეკის ბიოგრაფია დაარქივებული 2010-09-15 საიტზე Wayback Machine.
ბანი

საკუთარი სახელი ბანი შეიძლება აღნიშნავდეს: ბანი — ქართული ანბანის მეორე ასო ბანი — ბრტყელი სახურავი ბანი — ყველაზე დაბალი ხმა მუსიკაში ბანი — ქსელური ჟარგონი ბანი — ქართული მუსიკალური ჯგუფი ბანი — სოფელი ქარელის მუნიციპალიტეტში ბანი — მდინარე ირლანდიაში ბანი — მდინარე მალიში
იაკობუს გალუსი

იაკობუს გალუსი, იაკობ პეტელინი (სლოვენ. Jakob Petelin Kranjski; დ. 3 ივლისი, 1550, რიბნიცა — გ. 18 ივლისი, 1591, პრაღა) — რენესანსის ეპოქის სლოვენიელი კომპოზიტორი, სასულე მუსიკის ავტორი. განათლება მიიღო ცისტერციანელების მონასტერში. 1564-1566 წლებში მოგზაურობდა ავსტრიაში. 1574-1575 წლებში მღეროდა ვენის სასახლის კაპელაში. 1575 წლის შემდეგ მოღვაწეობდა ცისტერციანელების მონასტერში ავსტრიაში, ბოჰემიაში, მორავიაში, სამხრეთ სილეზიაში. გარდაიცვალა 1591 წელს პრაღაში. Jacobus Gallus(ინგლისური)
ბანდა

საკუთარი სახელი ბანდა შეიძლება აღნიშნავდეს: ჰეისტინგზ კამუზუ ბანდა — მალავის რესპუბლიკის სახელმწიფო მოღვაწე; ბანდა — ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკაში, კონგოს დემოკრატიულ რესპუბლიკასა და კამერუნში მცხოვრები ხალხი; ბანდა — კუნძულთშორისი ზღვა წყნარ ოკეანეში; ბანდა — დანაშაულის ჩასადენად გაერთიანებული შეიარაღებულ ადამიანთა ორგანიზებული ჯგუფი.
ნიკოლა მიროტიჩი

ნიკოლა მიროტიჩი (სერბ. Никола Миротић; დ. 11 თებერვალი, 1991, ტიტოგრადი, ჩერნოგორიის სოციალისტური რესპუბლიკა, იუგოსლავია) — მონტენეგროელი პროფესიონალი კალათბურთელი. მიიღო ესპანეთის მოქალაქეობა. პროფესიონალური კარიერა დაიწყო ესპანეთის გუნდში რეალ-მადრიდში 2008 წლის სეზონში. 2014 წლიდან ჩიკაგო ბულზის მოთამაშეა. Nikola Mirotić დაარქივებული 2013-06-05 საიტზე Wayback Machine. - acb.com (ესპანური) Nikola Mirotić დაარქივებული 2013-01-31 საიტზე Wayback Machine. - draftexpress.com Nikola Mirotić - eurobasket.com Nikola Mirotić - euroleague.net Nikola Mirotić
როსის ტერიტორია

როსის ტერიტორია (ინგლ. Ross Dependency) — ანტარქტიდის სექტორი, რომელზეც პრეტენზიას აცხადებს ახალი ზელანდია, არის ახალი ზელანდიის სამეფოს ნაწილი. მოიცავს ყველა იმ ტერიტორიას, რომლებიც მდებარეობენ ს. გ. 60°-ის სამხრეთით და ა. გ. 160°-ის და დ. გ. 150°-ს შორის. ტერიტორიამ დასახელება მიიღო ბრიტანელი მეზღვაურის ჯეიმზ კლარკ როსის პატივსაცემად, რომელმაც აღმოაჩინა როსის ზღვა. ტერიტორია მოიცავს ვიქტორიას მიწის ნაწილს, როსის შელფურ მყინვარს, ბალენის, როსის, სკოტის და რუზველტის კუნძულებს. პოლარული სადგურები სკოტი (ახალი ზელანდია) და მაკ მერდო (აშშ) — ერთადერთი მთელი წლის განმავლობაში მოქმედი სადგურებია ამ სექტორში. მათი მომსახურებისთვის მოქმედებს ორი ასაფრენ-დასაჯდომი ზოლი, რომელიც უზრუნველყოფს გარე სამყაროსთან კავშირს მთელი წლის განმავლობაში. ზაფხულობით ტვირთები ჩადის საზღვაო გზით. იტალიას აქვს საკუთარი სეზონური სადგური ზუკელი ტერა ნოვას უბეში, რომელიც ზაფხულში მოქმედებს. 1969 წლიდან 1995 წლის ჩათვლით ახალ ზელანდიას ასევე ჰქონდა სეზონური სადგური ვანდა მშრალ ველებში. 1987 წლიდან 1992 წლის ჩათვლით გრინპისის ორგანიზაციას ასევე ჰქონდა საკუთარი სადგური როსის კუნძულზე, მაგრამ არასაკმარისი ფინანსირების გამო მოხდა სადგურის დაკეტვა. 1841 წელს მკვლევარმა ჯეიმზ კლარკ როსმა აღმოაჩინა ვიქტორიას მიწა, რომელიც, იქვე მდებარე ტერიტორიებთან ერთად, მის მიერ გამოცხადდა დიდი ბრიტანეთის საკუთრებად. 1923 წელს დიდმა ბრიტანეთმა მმართველობაში გადასცა ეს ტერიტორია ახალ ზელანდიას. ახალი ზელანდიის გენერალ-გუბერნატორი ასევე იყო როსის ტერიტორიის გუბერნატორიც. ანტარქტიდის შესახებ შეთანხმების პირობების თანახმად, რომელზეც ახალმა ზელანდიამ ხელი მოაწერა 1959 წელს, არც ერთ სახელმწიფოს არ აქვს უფლება წამოაყენოს ახალი პრეტენზიები მოცემულ ტერიტორიაზე. ახალი ზელანდია ინარჩუნებს კონტროლს ტერიტორიაზე, მაგრამ ისეთნაირად, რომ არ შებღალოს სხვა ქვეყნების უფლებები და არ დაარღვიოს ანტარქტიდის შესახებ შეთანხმება. ახალი ზელანდიის ტერიტორიული პრეტენზიები მიღებული რომ ყოფილიყო, მაშინ ის მიიღებდა უზარმაზარ ტერიტორიას, რომელიც საკმაოდ ბევრჯერ აღემატებოდა მისსავე ტერიტორიას და იგი მთლიანად დაფარული იქნებოდა ყინულით. დღეისათვის, მხოლოდ ეროვნული ახალი ზელანდიის დროშაა როსის ტერიტორიის ოფიციალური სიმბოლო. მეორე «ოფიციალური» დროშა, ერთ დროს იყო ახალზელანდიური საფოსტო დროშა, რომელიც აღნიშნავდა სკოტის ბაზის საფოსტო განყოფილებას. ახალზელანდიური ვექსილოლოგი ჯეიმზ დიგნანმა დააპროექტა დროშა, რომელიც ხმარებაში შევიდა ტერიტორიის აღსანიშნავად, მაგრამ არ გახდა მის ოფიციალურ სიმბოლოდ. როსის ტერიტორიის სამმართველოდაარქივებული 2011-08-07 საიტზე Wayback Machine. ახალზელანდიური ანტარქტიდა სკოტის ბაზის 50 წლისთავი დაარქივებული 2014-03-09 საიტზე Wayback Machine. როსის ტერიტორიის საფოსტო მარკები დაარქივებული 2007-09-27 საიტზე Wayback Machine. ტერიტორიის რუკა, ცენტრალური ნაწილი დაარქივებული 2007-09-27 საიტზე Wayback Machine.