laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ირაკლი ქავთარაძე

ირაკლი ქავთარაძე (დ. 22 ნოემბერი, 1973, ოზურგეთი) — ქართველი პოლიტიკოსი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი და საქართველოს საზოგადოებრივ საქმეთა ინსტიტუტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“. 2008-2012 წლებში — საქართველოს მე-7 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — გამარჯვებული საქართველოსთვის“. ირაკლი ქავთარაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ირაკლი ქავთარაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
ვახტანგ ქარსელაძე (პოლიტიკოსი)

ვახტანგ ქარსელაძე (დ. 4 ნოემბერი, 1953 , თბილისი) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი. 1976 წელს დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი, ვ. ი. ლენინის სახელობის საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა - დემოკრატები “. ვახტანგ ქარსელაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ვახტანგ ქარსელაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ ვახტანგ ქარსელაძე — ქონებრივი მდგომარეობის დეკლარაცია. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-10-26. ციტირების თარიღი: 2020-10-21.
გრიგოლ ქობალია

გრიგოლ ქობალია (დ. 10 აპრილი, 1946, კორცხელი, ზუგდიდის რაიონი — გ. 8 მაისი, 2008) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი. დაამთავრა სსრკ შინაგან საქმეთა სამინისტროს აკადემიის როსტოვის ფილიალი სამართალმცოდნის სპეციალობით და საქართველოს სუბტროპიკული მეურნეობის ინსტიტუტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“. გრიგოლ ქობალია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გრიგოლ ქობალია — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ გრიგოლ ქობალია — ქონებრივი მდგომარეობის დეკლარაცია. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-10-26. ციტირების თარიღი: 2020-10-21.
ტულუზა

ტულუზა (ფრანგ. Toulouse (გამოითქმის [tuluz] სტანდ. ფრანგულად, და [tuˈluzə] ადგილობრივ აქცენტზე; ოქსიტ. Tolosa, გამოითქმის [tuˈluzɔ]) — ქალაქი სამხრეთ-დასავლეთ საფრანგეთში, მდინარე გარონაზე. საფრანგეთის სიდიდით მე-4 ქალაქი (პარიზის, მარსელისა და ლიონის შემდეგ). 2021 წლის მონაცემებით, ქალაქში 504 078 ადამიანი ცხოვრობს, ალგომერაციის ტერიტორიაზე კი — 1 490 640. ტულუზა საფრანგეთის 22 მეტროპოლიდან ერთ-ერთის ცენტრია. 2014-2020 წლებში ტულუზის ალგომერაცია საფრანგეთის ერთ-ერთი ყველაზე სწრაფად მზარდი იყო იმ აგლომერაციებს შორის, რომელთა მოსახლეობა 500 000-ს აღემატებოდა. ტულუზა ევროპის საჰაერო ინდუსტრიის ცენტრია. აქ მდებარეობს Airbus-ის, SPOT-ის თანამგზავრული სისტემისა და ATR-ის შტაბ-ბინები, ასევე ტულუზის კოსმოსური ცენტრი, რომელიც ევროპის უდიდესი ეროვნული კოსმოსური ცენტრია. გარდა ამისა, აქვე მდებარეობს ნატოს კოსმოსური ცენტრი, ასევე საფრანგეთის კოსმოსური სარდლობა და აკადემია. ტულუზაში გავრცელებულია ზომიერი კლიმატი. Le Stang, Anne (2006). Histoire de Toulouse illustrée (fr). leperegrinateurediteur.com. ISBN 2-910352-44-7.  Kerrison, Helen & Jeremy (2008). The Practical Guide to Toulouse. leperegrinateurediteur.com. ISBN 2-910352-46-3.  ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ტულუზა Toulouse, ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე (ფრანგული) ToulouseCity.com დაარქივებული 2020-06-10 საიტზე Wayback Machine. Toulouse : pink, violets, red and black – ოფიციალური ფრანგული საიტი (ფრანგული) Official site ↑ Répertoire national des élus: les maires fr. data.gouv.fr, Plateforme ouverte des données publiques françaises (6 June 2023). ↑ Populations légales 2021 — The National Institute of Statistics and Economic Studies, 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q156616"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124036546"></a> ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 Base officielle des codes postaux — La Poste, 2018. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q66049091"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q373724"></a> ↑ INSEE. Populations légales 2021, Commune de Toulouse (31555) fr. ციტირების თარიღი: 2024-01-07 ↑ INSEE. Évol. annuelle moy. de la population 2014 - 2020 (en %) 2020 - Population municipale 2020 >> Carte. ციტირების თარიღი: 2023-01-16 ↑ CNES. Ademe.fr fr. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 29 ივნისი 2007. ციტირების თარიღი: 30 May 2007 ↑ Ministry for the Armed Forces. Defence – Establishment of the NATO space centre of excellence in Toulouse en. ციტირების თარიღი: 5 February 2021
გოჩა ქურდაძე

გოჩა ქურდაძე (დ. 17 ოქტომბერი, 1963 , ხაშური) — ქართველი ეკონომისტი, პოლიტიკოსი. დაამთავრა საქართველოს აგრარული უნივერსიტეტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები “. გოჩა ქურდაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გოჩა ქურდაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ გოჩა ქურდაძე — ქონებრივი მდგომარეობის დეკლარაცია. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-10-24. ციტირების თარიღი: 2020-10-21.
ირინე ქურდაძე

ირინე ქურდაძე (დ. 27 აგვისტო, 1968, თბილისი) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი. 1992 წელს დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საერთაშორისო სამართლის ფაკულტეტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები“. ირინე ქურდაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ირინე ქურდაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
ჩიჯავაძე

საკუთარი სახელი ჩიჯავაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსანდრე ჩიჯავაძე — ვიოლონჩელისტი, პედაგოგი ანტონ ჩიჯავაძე — ხონის მთავარეპისკოპოსი გრიგოლ ჩიჯავაძე — ინჟინერ-მშენებელი ელენე ჩიჯავაძე — მიკრობიოლოგი ვახუშტი ჩიჯავაძე — იმერეთის სამეფოს მდივანბეგი ოთარ ჩიჯავაძე — ფოლკლორისტი სოფიო ჩიჯავაძე-კედია — ემიგრანტი, მოგონებების ავტორი ჩიჯავაძეები — თავადური საგვარეულო საქართველოში
Singapore Airlines

სინგაპურის ავიახაზები (Singapore Airlines; SGX:C6L) — ავიაგადამზიდი კომპანია, დაარსდა 1947 წლის 1 მაისს. თავდაპირველად ერქვა მალაიის ავიახაზები (Malayan Airways). სინგაპურის სახელმწიფო კომპანია, რომელსაც ასევე ეკუთვინის ჩანგის აეროპორტი და სატრანსპორტო კვანძი. ის სინგაპურის ეროვნულ სიმბოლოდაა აღიარებული. ავიახაზები იყენებს სინგაპურელ გოგოს როგორც თავისი ბრენდის ცენტრალურ ნაწილს. სინგაპურის ავიახაზები მოიცავს ავიაციასთან დაკავშირებულ შვილობილ კომპანიებს. SIA Engineering Company ცხრა ქვეყანაში აწარმოებს თვითმფრინავების გამართვის, შემოწმების და სარემონტო სამუშაოებს. ასევე აქვს სამი შვილობილი კომპანია SilkAir მეორადი რეისებისთვის, ხოლო Scoot და Tigerair დაბალ ბიუჯეტიანი ფრენებისთვის. სინგაპურის ავიახაზები იყო მსოფლიოს უდიდესი სამგზავრო თვითმფრინავის Airbus A380-ის პირველი კლიენტი. კომპანია ხვდება მსოფლიოს საუკეთესო 15 ავიახაზებში მგზავრი/კილომეტრი შემოსავლის მიხედვით და 10 ავიაკომპანიაში საერთაშორისო მგზავრების რაოდენობის მიხედვით.. 2010 წლის 15 დეკემბერს საჰაერო ტრანსპორტის საერთაშორისო ასოციაციამ ის დაასახელა მსოფლიოს უდიდეს ავიაკომპანიად, კაპიტალიზაციის მიხედვით. ამჟამად კომპანიის სამგზავრო ფლოტში შედის შემდეგი სერიის თვითმფრინავები: Airbus A330, Airbus A350, Airbus A380 და Boeing 777, 2016 წლის 31 აგვისტოს მიხედვით სულ 107 ერთეული. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: Singapore Airlines ოფიციალური საიტი ↑ Singapore Girl - You're a Great Way To Fly. ციტირების თარიღი: 24 April 2015. ↑ Data/Airline Economics Channel. Air Transport World (2007). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 4 April 2010. ↑ Airline Spotlight: Singapore Airlines. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 4 აპრილი 2016. ციტირების თარიღი: 10 February 2015. ↑ Mutzabaugh, Ben (14 December 2010). „U.S., European airlines no longer world's biggest, IATA says“. USA Today. ციტირების თარიღი: 16 May 2011. ↑ List of Aircraft on Singapore Register. Civil Aviation Authority of Singapore (31 August 2016). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 16 აპრილი 2017. ციტირების თარიღი: 2 September 2016.
ხუდაფერინი

ხუდაფერინი (აზერ. Xudafərin) — სოფელი აზერბაიჯანში, ჯაბრაილის რაიონში. მდებარეობს მდინარე არაქსის მარცხენა ნაპირზე. ყარაბაღის ომის შემდეგ გადავიდა მთიანი ყარაბაღის არაღიარებული რესპუბლიკის კონტროლის ქვეშ. 2020 წლის 18 ოქტომბერს მთიანი ყარაბაღის კონფლიქტის მსვლელობის დროს გადავიდა აზერბაიჯანის კონტროლის ქვეშ. ხუდაფერინის ხიდები Khudaferin, Azerbaijan ↑ „Флаг Азербайджана водружен на Худаферинский мост: фото и видео“. Minval.az. 18.10.2020. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 22.10.2020. ციტირების თარიღი: 21.10.2020. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=, |date=, და |archivedate=-ში (დახმარება)
პაატა ქურდოვანიძე

პაატა ქურდოვანიძე (დ. 10 მარტი, 1954 , სოფ. კელასური, გულრიფშის რაიონი) — ქართველი ექიმი, პოლიტიკოსი. დაამთავრა ქ. კრასნოდარის ყუბანის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი (აბაშის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „მრეწველობა გადაარჩენს საქართველოს“. პაატა ქურდოვანიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი პაატა ქურდოვანიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
იოსებ იმედაშვილი

იოსებ ზაქარიას ძე იმედაშვილი (დ. 20 აპრილი, 1876, ხაშმი — გ. 5 მაისი, 1952, თბილისი) — ქართველი მწერალი, საზოგადო მოღვაწე. ბავშვობა მწყემსობაში გაატარა. სწავლობდა თბილისის სახელოსნო სასწალებელში. 1890-იანი წლებიდან ეწეოდა რევოლუციურ აგიტაციას თბილისის ქარხნებსა და რკინიგზის სახელოსნოებში, ავრცელებდა არალეგალურ ლიტერატურას. 1903 წლიდან რსდმპ-ია წევრი იყო. 1906 წელს აირჩიეს I სახელმწიფო სათათბიროს ამომრჩევლად. 1905-1906 წლებში ხელმძღვანელობდა ივრის ხეობის, ე. წ. გარეკახეთის ერთობის, რევოლუციურ მოძრაობას, იყო სოფელ ხაშმის მამასახლისი. 1905 წელს თბილისში გლეხთა რაზმთან ერთად პროტესტით წარუდგა მეფის ნაცვლის მოადგილეს გურიაში აჯანყებისჯარით დათრგუნვის წინააღმდეგ.1910 წელს რევოლიციურ-პროპაგანდისტული მუშაობისათვის 4 წლის კატორღა მიუსაჯეს, რაც ავადმყოფობის გამო მეტეხის ციხეში პატიმრობით შეუცვალეს. 1918 წელს მოხალისედ მონაწილეობდა სომხეთ-საქართველოს ომში. იმედაშვილი ნაყოფიერად იღვწოდა ლიტერატურისა და კულტურის სარბიელზე. ბეჭდვა დაიწყო 1895 წლიდან. 1893 ავჭალის, ხოლო 1902 წელს ავლაბრის მუშათა თეატრების დამაარსებელთაგანი და პირველი რეჟისორი იყო. შეადგინა და გამოსცა ორიგინალური და თარგმნილი პიესების ორი კრებული — „ცხოვრების სარკე“ (1899, 1901). 1902 წელს გამოსცა მაქსიმ გორკის მოთხრობათა პირველი ქართული თარგმანების კრებული. 1903 წლიდან გამოაქვეყნა ურბანისტული შინაარსის მოთხრობები, სატირული რომანი „აახ-ვაახ“, ლექსთა რამდენიმე წიგნაკი („სიყვარულის ძალა“, 1904; „პროლეტარიატის ჰიმნი“, 1905; „წითელი დროშა“, 1904) და სხვა. 1904 წელს გამოსცა პირველი „უცხო სიტყვათა ლექსიკონი“ (II, III გამოც. 1918, 1928). რედაქტორობდა ჟურნალს „თეატრი და ცხოვრება“, გაზეთებს „ხალხის ერთობა“, შემდეგ „ხალხის თავისუფლება“. ავტორია რომანებისა „განახლებული სიცოცხლე“ (1919-1921) და „ციბრუტი“ (1940). 1920-იან წლებში ცალკე წიგნებად გამოიცა იმედაშვილის პიესები („ნამუსიანი ხალხი“, „ალების ცეკვა“, „მზე ჩაწსვება“ და სხვა) და პოემები („მზეთა-მზე“, „მშვენიერა“). მას ეკუთვნის აგრეთვე პიესები „იოსებ ლაღიაშვილი“ (1920), „უკანასკნელი დედოფალი“ (1929). ისტორიულ-ბიოგრაფიული ნარკვევები ლადო აღნიაშვილისა და ივანე როსტომაშვილზე. ლიტერატურული და თეატრალური წერილები, მოგონებები, თარგმანები სომხური და აზერბაიჯანული ენებიდან. შეადგინა „ქართველ მოღვაწეთა ლექსიკონი“ (ძვ. წ. IV — ახ. წ. XX სს., გამოქვეყნება დაიწყო მხოლოდ 2019 წელს). მეუღლესთან, ანა ჟურულთან (მსახიობი, საზოგადო მოღვაწე; დ. 1884 — გ. 1927) ერთად იოსებ იმედაშვილი დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. მათი შვილი იყო ლიტერატურათმცოდნე გაიოზ იმედაშვილი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 239. იმედაშვილი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 112. ბაბუნაშვილი ზ., ნოზაძე თ., „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 183, თბ., 1994 იოსებ იმედაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ კახეთის სარჩლი გურიის საქმეში // ივერია : გაზეთი, 3 ნოემბერი, 1905, № 196, გვ. 4.
ზაინაბ ბანგურა

ზაინაბ ბანგურა (ინგლ. Zainab Bangura; დ. 18 დეკემბერი, 1959, იონიბანა, სიერა-ლეონე) — სიერა-ლეონელი პოლიტიკური და საზოგადოებრივი მოღვაწე. 2020 წლის იანვრიდან გაეროს ნაირობის განყოფილების გენერალური დირექტორია, რომლის კანდიდატურაც წარადგინა გაეროს გენერალურმა მდივანმა ანტონიუ გუტერეშმა 2018 წლის დეკემბერში. მანამდე 2012-2017 წლებში გაეროს გენერალური მდივნის მოადგილის რანგში, მარგოტ ვალსტრიომთან ერთდ იყო გაეროს სპეციალური წარმომადგენელი კონფლიქტისა და სექსუალური ძალადობის საკითხებში. 2017 წელს ამ თანამდებობაზე შეცვალა პამილა პრატენმა. 2007 წელს გახდა სიერა-ლეონეს საგარეო საქმეთა მინისტრი პრეზიდენტ ერნესტ ბაი კორომას მთავრობაში. იგი ამ თანამდებობაზე მეორე ქალია შირლი გბუჯამას შემდეგ, რომელსაც აღნიშნული თანამდებობა ეკავა 1996-1997 წლებში. ზაინაბ ბანგურას ჯანდაცვის მინისტრის თანამდებობა ეკავა 2010-2012 წლებში. UN brief official biography Profile of Zainab Bangura დაარქივებული 2008-04-08 საიტზე Wayback Machine. BBC television interview on «Hardtalk», May 10, 2013 Letter from Zainab Bangura to Britain’s Commission for Africa, ca. 2002[მკვდარი ბმული] Keynote Speech by Zainab Bangura, Durban, South Africa, 2004 დაარქივებული 2006-10-14 საიტზე Wayback Machine. Profile of Zainab Bangura’s Performance as Foreign Minister დაარქივებული 2011-06-10 საიტზე Wayback Machine. Article critical of Zainab Bangura and CGG დაარქივებული 2019-03-26 საიტზე Wayback Machine. ↑ Office of the Director-General | UNON. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-03-04. ციტირების თარიღი: 2020-10-21. ↑ Ms. Zainab Hawa Bangura of Sierra Leone - Director-General of the United Nations Office at Nairobi (UNON) | United Nations Secretary-General ↑ «Secretary-General Appoints Zainab Hawa Bangura of Sierra Leone Special Representative on Sexual Violence in Conflict», UN.org, Secretary-General, SG/A/1354, BIO/4378, 22 June 2012. ↑ Secretary-General Appoints Pramila Patten of Mauritius Special Representative on Sexual Violence in Conflict | Meetings Coverage and Press Releases en. ციტირების თარიღი: 2017-04-24 ↑ About the Office ↑ Sierra Leone announces Ten Cabinet Ministers; More later: Sierra Leone News. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-03. ციტირების თარიღი: 2020-10-21.
მურმან ქურიძე

მურმან ქურიძე (დ. 10 მაისი, 1945, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, ტექნოლოგი. დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი. 2004-2008 წლებში იყო საქართველოს მე-6 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ნაციონალური მოძრაობა — დემოკრატები “. მურმან ქურიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი მურმან ქურიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ მურმან ქურიძე — ქონებრივი მდგომარეობის დეკლარაცია[მკვდარი ბმული]
ნარზანის გალერეა (კისლოვოდსკი)

ნარზანის გალერეა — XIX საუკუნის არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს ქალაქ კისლოვოდსკის საკურორტო პარკში. პირველი აღება (მიასნიკოვსკის ბლოკჰაუსი), რომელიც შეიქმნა ნარზანის წყაროს გარშემო, იყო ხის ჭა, რომლის გარშემოც გალავანი იყო. იგი აშენდა 1823 წელს და არსებობდა დაახლოებით 30 წლის განმავლობაში . მის გვერდით დაიდგა დაფარული ტილოს გალერეა, რომელიც შექმნილია ისე, რომ სტუმრებს შეეძლოთ სიარული ცუდ ამინდშიც. მოგვიანებით, ნარზანის გალერეის ასაშენებლად, მიხეილ ვორონცოვმა მოიწვია ერთ-ერთი ინგლისელი არქიტექტორი სამუელ უპტონი და მისი გეგმის თანახმად, შენობა ერთი სახურავის ქვეშ უნდა გაერთიანებულიყო სადაც შევიდოდა წყარო, გალერეა და აბანოები. 1851 წელს არქიტექტორმა შექმნა ახალი ქვის აუზი ძველი ხის აღების ადგილზე. გალერეა აშენდა გოთური რომანტიზმის სტილში და მისი ფორმით ჰგავდა საკვანძო ხვრელს, რომლის ცენტრში იყო გასაღები - ნარზანის წყარო. შენობის ფასადები შემკულია თაღებითა და პირამიდული ბორბლებით. მშენებლობა დასრულდა 1853 წელს. გალერეამ ორიგინალური სახით დღემდე შემორჩა, რადგან შინაგან საქმეთა გაფორმებაში მხოლოდ მცირედი ცვლილებები განიცადა. 1893 წლის 11 აგვისტოს სამხრეთ აღმოსავლეთ მხარეს გალერეის მიწა და იატაკი ჩამოიშალა, წყაროს თავდაპირველი გასასვლელის ადგილთან ახლოს. ამასთან დაკავშირებით, 1893 წლის შემოდგომაზე დაიწყო რეკონსტრუქცია უფროსი სამთო ინჟინრის რუგევიჩის ხელმძღვანელობით. ჭის სიღრმე 6,5 მეტრამდე გაიზარდა. 1894 წლის 1-4 მაისს დასრულდა ახალი ქვის აღების მშენებლობა, რომელმაც მიიღო ოქტაგონის ფორმა თეთრი მარმარილოს ექსტერიერით. ჭის გარშემო გაკეთდა მარმარილოს თხრილი, ხოლო ჭის კედლებში არის ონკანები ლომის თავების გამოსახულებით, რომლებიც განლაგებულია მისი დონის ქვემოთ წყლის მისაღებად. სასმელად წყალს მუშა ქალები აგროვებდნენ, რომლებსაც ხუმრობით ნიმფებს უწოდებდნენ. 1895 წელს ნახშირბადის დიოქსიდის შეგროვებისა და წყაროს დაბინძურების თავიდან ასაცილებლად ჭაბურღილზე შუშის გუმბათი დამონტაჟდა. რამდენიმე წლის შემდეგ აშკარა გახდა შეცდომები, 1900 წელს ნარზანის მინერალურმა წყალმა ჭაბურღილის კედლებში გაჟონვა დაიწყო. 1903 წლის მაისში ძლიერი წყალდიდობის შედეგად, ნარზანი ძლიერ დაზიანდა, რისთვისაც საჭიროა კაპიტალური რემონტი, რომელიც დაიწყო 1908 წლის მარტში. ხელმძღვანელად დაინიშნა უმცროსი ინჟინერი პუგინოვი. გაჟონვის ადგილზე ჭა გარშემორტყმული იყო თიხისა და ბეტონის ბეჭდით. 1908 წლის მაისში შეიცვალა შუშის საფარი წყაროსთან. სწორედ ამ ფორმით არის შემორჩენილი დღემდე. ფედერალური სახელმწიფო საბიუჯეტო ინსტიტუტი ეროვნული პარკი კისლოვოდსკი იკავებს ნარზანის გალერეის შენობის ნაწილს ref>„Акция общественного протеста против размещения ФГБУ «Национальный парк «Кисловодский» в здании Нарзанной галереи“ (რუსული). 2016-10-07. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-09-17. ციტირების თარიღი: 2018-09-16.</ref>. Narzan Gallery ↑ Краткая история Кисловодска. www.kmvline.ru. ციტირების თარიღი: 2018-09-16.
პოკროვსკის ეკლესია (ესენტუკი)

პოკროვსკის ეკლესია (ყოვლადწმიდა ღვთისმშობლის შუამდგომლობის ტაძარი) — დონისა და კავკასიის ეპარქიის ტაძარი რუსეთის მართლმადიდებელი ძველი მორწმუნეების ეკლესიისა, სტავროპოლის ტერიტორიის ქალაქ ესენტუკიში არის რეგიონული მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი. პირველი ძველი მორწმუნეების შუამდგომლობის ეკლესია ესენტუკიში გამოჩნდა ერთდროულად აქ დასახლების დაარსებისთანავე 1825 წელს. ეს იყო ხის ტაძარი, რომელიც კაზაკებმა მდინარე ხოფერიდან ჩამოიტანეს. 1833 წელს ხელისუფლებამ იგი იმავე სარწმუნოების ეკლესიად აქცია . ძველი მორწმუნეების საზოგადოება ესენტუკის აგრძელებდა არსებობას. 1866 წელს მან მღვდლად აირჩია ფეოქტისტი სმირნოვი, რომელიც ბელოკრინიცას (ზრიანინის) ეპისკოპოსმა იობმა აკურთხა. 1870 წელს აშენდა კერძო სახლი წირვათა შესასრულებლად. 1875 წელს აღნიშნული აღიჭურვა მუდმივი საკურთხეველი კანკელით, მაგრამ 1877 წელს სახლი დაიწვა. 1878 წელს, ხელისუფლების ნებართვით, ძველმა მორწმუნეებმა ააშენეს ახალი ეკლესია, რომელიც დღესაც არსებობს. იმდროინდელი კანონების შესაბამისად, ეს იყო უბრალო ნაგებობა გუმბათების, სამრეკლოებისა და ჯვრების გარეშე. 1905 წელს, განკარგულების რელიგიური ტოლერანტობის პრინციპების განმტკიცების შესახებ გამოცემის შემდეგ, აღმართეს გუმბათები და ჯვრები, აშენდა დროებითი სამრეკლო ოთხი ზარისთვის. 1908 წელს ვაჭარი ივან გრიდინის ხარჯზე აშენდა სკოლის შენობა, რომელიც გაიხსნა 1909 წლის 1 ოქტომბერს. სკოლაში 120 მოსწავლე იყო. 1912 წელს აშენდა სამრეკლო ცხრა ზარით. ეკლესიის პირველი წინამძღვარი იყო დეკანოზი ფეოქტისტ სმირნოვი, რომელიც სამრეკლოში დაკრძალეს. 1883 წელს დეკანოზი კონსტანტინე და მღვდელი ლუციანე მოიხსენინენ ეპისკოპოს სილუანის (მოროზის) სასულიერო პირთა სიაში. 1910-იან წლებში მამა ფიოდორ ოსტროვსკი და მამა ნიკონ მიგუზოვი მსახურობდნენ ეკლესიაში. 1904 წლიდან დიაკვნად მსახურობდა გრიგორი კროტოვი, რომელიც 1924 წელს, ფიოდორის მამის გარდაცვალების შემდეგ, მღვდლად აკურთხეს. მამა გრიგოლი ეკლესიაში მსახურობდა გარდაცვალებამდე, 1948 წელს და დაკრძალულია ტაძრის ეზოში, მამა თეოკტისტის გვერდით. გარდა ამისა, 1928 წლამდე სოფელ ერმოლოვსკაიაში მონასტრის დახურვის შემდეგ არქიმანდრიტი გრიგოლი (ბეზპალოვი) მსახურობდა შუამავლობის ეკლესიაში, ხოლო 1934-1935 წლებში მამა ევფიმი კარნიშევი. 2011 წლის ივნისში მღვდელი ვალერი მოროზოვი გახდა ახალი წინამძღვარი, 2013 წელს კი მღვდელი ანდრეი კლადიევი. 2018 წელს იგი დაინიშნა სამარასა და სარატოვის ეპისკოპოსად . ეკლესია Свято-Покровская Старообрядческая церковь в Ессентуках ↑ Община города Ессентуки (2011-09-09). ციტირების თარიღი: 2020-03-28. ↑ На Самарскую и Саратовскую епархию рукоположен епископ Андрей (Кладиев). Алтайский старообрядец (2018-10-21). ციტირების თარიღი: 2020-03-28.
კობა იმედაშვილი

კობა იოსების ძე იმედაშვილი (დ. 18 აპრილი, 1935, თბილისი — გ. 3 დეკემბერი, 2022) — ქართველი ლიტერატურათმცოდნე, კრიტიკოსი. 1958 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი. პირველი მოთხრობა 1950 წელს გამოაქვეყნა, პირველი კრიტიკული წერილი — 1955 წელს, პირველი მონოგრაფია „ადამიანი და დრო“ – 1967 წელს. ავტორია წიგნებისა „ჩიორა“ (1969), „ოცდაათი წლის შემდეგ“ (1977), „კონსტანტინე ლორთქიფანიძის პროზა“ (რუსულ ენაზე, 1979), ლიტერატურულ-კრიტიკული წერილებისა XX საუკუნის ქართული ლიტერატურის საკითხებზე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 112. კობა იმედაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
იმერეთი (გაზეთი)

„იმერეთი“ — ქართული ყოველდღიური გაზეთი ეროვნულ-დემოკრატიული მიმართულებისა; გამოდიოდა 1912 წლის 26 სექტემბრიდან 1915 წლის 4 აგვისტომდე ქუთაისში, გაზეთ „კოლხიდის“ ნაცვლად. რედაქტორი-გამომცემლები — გრიგოლ ჭელიძე (1912—1913; 1914-ის №№ 1—86; 1915); ბესარიონ ჯაიანი (1914 №№ 87–150). 1914 წლის 22 აგვისტოდან გამოვიდა „გაზეთ „იმერეთის“ დეპეშები“. დღეში ორჯერ, დილა-საღამოს, ქართულ და რუსულ ენებზე. „იმერეთში“ თანამშრომლობდნენ ნ. ლორთქიფანიძე, ვასილ წერეთელი, დ. ჩიანელი, გ. გველესიანი, ს. ქვარიანი, ა. პაპავა, ვ. კაკაბაძე, ი. გოგია, ტ. ჯაფარიძე და სხვა. გაზეთის დაარსება დაემთხვა რუსეთის იმპერიის სახელმწიფო სათათბიროს არჩევნებს. არჩევნებში გაზეთი მხარს უჭერდა სოციალისტ-ფედერალისტების კანდიდატებს, რადგან ეროვნულ-დემოკრატები არჩევნებში არ მონაწილეობდნენ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 112. ჯანელიძე ო., „ნარკვევები საქართველოს ეროვნულ-დემოკრატიული პარტიის ისტორიიდან“, თბილისი: „მეცნიერებება“, 2002. — გვ. 159-166, ISBN 99928-962-0-5.
კურდღლების ამბოხება

„კურდღლების ამბოხება“ (ინგლ. Hop) — ამერიკული სრულმეტრაჟიანი ანიმაციური კომედიური ფილმი, Illumination Entertainment-სა და კინო-გაერთიანება Universal Pictures-ის ერთობლივი ნაწარმოები. მისი პრემიერა 2011 წლის 27 მარტი გაიმართა. ფილმის რეჟისორია კრის მელეანდრი. რასელ ბრენდი - E.B. ჰენკ აზარია - კარლოსი და ფილი ჰიუ ლორი - მისტერ კურდღელი „კურდღლების ამბოხება“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „კურდღლების ამბოხება“ — ანიმაციური ფილმების მონაცემთა დიდ ბაზაში ↑ 1.0 1.1 Hop. AFI Catalog of Feature Films. ციტირების თარიღი: 5 ივნისი, 2017. ↑ HOP (U). British Board of Film Classification (March 15, 2011). ციტირების თარიღი: 27 მაისი, 2013.