laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ბურუჯექი

ბურუჯექი (თურქ. Bürücek) — სოფელი დერეფაზარის რაიონში, რიზეს პროვინცია, თურქეთი. მდებარეობს რიზედან 11 კილომეტრში, ხოლო რაიონის ცენტრ დერეფაზარიდან 3 კილომეტრში. 2020 წლის მონაცემებით სოფელში 213 ადამიანი ცხოვრობს. ↑ Bürücek Köyü (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 5 Mart 2015. ციტირების თარიღი: 4 Haziran 2014. ↑ Rize Derepazarı Bürücek Köy Nüfusu (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 7 Ağustos 2019. ციტირების თარიღი: 5 Şubat 2020.
იაკობ მინცი

იაკობ მინცი (დ. 27 სექტემბერი, 1953, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ებრაელი არქიტექტორი და საჭადრაკო კომპოზიტორი, ფიდეს ოსტატი საჭადრაკო კომპოზიციაში. მუშაობს „ზღაპრულ“ ჭადრაკში. მიღებული აქვს 20-ზე მეტი პრიზი, მისი ამოცანები დაბეჭდილია ფიდეს ალბომში. იაკობ მინცი „იდეალ-მატე რევიუს“ კონკურსი, 1988 სპეციალური პრიზი ამოხსნა: 1. f1კ მფb7 2. h1ლ მფ:a7 3. ლe4 მფ:a6 4. ლb5 მფ:b5 5. ლe4 მფ:e4 6. c1ე მფ:d3 7. e1მ მფ:e3 8. კf2 მფ:f2 9. მფe2 მფf1 10. ეa1 მფe1 10. მფb1 მფ:d1 პატი. ამოცანას ამდიდრებს ოთხი „გაცოცხლება“ და ეტლის ამოქოლვა. გიორგაძე თ., ქართული ჭადრაკის მატიანე, ნაწ. I, თბ., 1995. — გვ. 53-54. გიორგაძე თ., ქართული ჭადრაკის მატიანე, ნაწ. II, თბ., 1995. — გვ. 323.
ბაჰრეინი 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

ბაჰრეინმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეცხრედ იასპარეზა 2016 წელს, ბრაზილიის ქალაქ რიო-დე-ჟანეიროში. ამ თამაშებზე მათ ერთი ოქროსა და ერთი ვერცხლის მედალი მოიპოვეს. სპორტული ბმულები ↑ „Saleh to carry Bahrain flag at Rio opening“. Gulf Daily News. 5 August 2016. ციტირების თარიღი: 5 August 2016.
ბაჰრეინი 2020 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

ბაჰრეინმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეათედ იასპარეზა 2021 წელს, იაპონიის დედაქალაქ ტოკიოში. ამ თამაშებზე მათ მხოლოდ ერთი ვერცხლის მედალი მოიპოვეს. სპორტული ბმულები
ფიერი

ფიერი (ალბ. Fier) — სიდიდით მეშვიდე ქალაქი ალბანეთში, და ფიერის ოლქისა და ფიერის მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრი. მუნიციპალიტეტის ფართობია 619,9 კმ². მოსახლეობა 120 655 ადამიანი (2011 წ. აღწერა). ფიერის მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 190 კაცი/კმ²-ს. პირველად იხსენიება XVIII საუკუნის შუა ხანებიდან. ოფიციალურად ქალაქად ჩამოყალიბდა XIX საუკუნეში საუკუნეში ვრიონების გვარის მიერ (ქალაქის სტატუსი 1864 წლიდან). ფიერს ახასიათებს ხმელთაშუა ზღვის კლიმატი, ცხელი ზაფხულითა და ცივი ზამთრით. მდებარეობს მიზეკეს ვაკეზე. დასავლეთიდან აკრავს მდინარე გიანიცა, ჩრდილოეთიდან მდინარე სემანი, სამხრეთით მდინარე ვიოსა და აღმოსავლეთდან მორავის მთები. ფიერის ოლქში მდებარეობს აპოლონია, ანტიკური ილირიული ძეგლი, რომელიც ქალაქიდან 25 კმ-ით არის დაშორებული. ფიერის საფეხბურთო კლუბია „აპოლონია“, რომელიც დაარსდა 1925 წელს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ფიერი Fier, ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე მუნიციპალიტეტის ვებსაიტი ↑ Fier - Porta Vendore. ციტირების თარიღი: 2024-06-04. ↑ Fier - Porta Vendore. ციტირების თარიღი: 2024-06-04. ↑ The history of Fier. ციტირების თარიღი: 2024-06-04. ↑ Fier: The Complete Guide. ციტირების თარიღი: 2024-06-04. ↑ Fier and the Apollonia temple. ციტირების თარიღი: 2024-06-04. ↑ FK Apolonia Fier - History. ციტირების თარიღი: 2024-06-04.
შერგილ სუხიტაშვილი

შერგილ სუხიტაშვილი (დ. 4 აგვისტო, 1936, სოფელი კურდღელაური, თელავის რაიონი, საქართველოს სსრ — გ. 2015, საქართველო) — ქართველი პოეტი, მასწავლებელი და საჭადრაკო კომპოზიტორი. შერგილ სუხიტაშვილი მოღვაწეობდა საჭადრაკო კომპოზიციის ყველა ჟანრში (ეტიუდის გარდა). მოპოვებული აქვს პრიზები: „რევისტა დე შახ“ (1981, I პრიზი), „იაკობი - 150“ (1992, I პრიზი) და სხვა. იყო ჟურნალ "შამათის" რედაქტორი. შერგილ სუხიტაშვილი აკაკი წერეთელი - 150, 1967 I პრიზი ამოხსნა: 1. ლf4 გიორგაძე თ., ქართული ჭადრაკის მატიანე, ნაწ. I, თბ., 1995. — გვ. 58. გიორგაძე თ., ქართული ჭადრაკის მატიანე, ნაწ. II, თბ., 1997. — გვ. 327.
გივი მოსიაშვილი

გივი მოსიაშვილი (დ. 1 მაისი, 1948, სოფელი ვაყა, ხაშურის რაიონი, საქართველოს სსრ) — ქართველი მასწავლებელი და საჭადრაკო კომპოზიტორი, ეროვნული ოსტატი საჭადრაკო კომპოზიციაში, შედგენილი აქვს 300-ზე მეტი ორსვლიანი ამოცანა, ათამდე მათგანი შესულია "ფიდეს ალბომში". ის მუშაობს ორსვლიან ამოცანებში. მოპოვებული აქვს ჯილდოები: I პრიზი - „სოფლის ცხოვრება“ (1977), „იაკობი - 150“ (1990), „შახმატი ვ სსსრ“ (1991) და სხვ. გივი მოსიაშვილი „შახმატი ვ სსსრ“, 1990 I პრიზი ამოხსნა: 1. ლg8! (1.ეc4? მb5!; 1. ლb2? fe5; 1. ლg6? მb5; 1.d4 fe5) გიორგაძე თ., ქართული ჭადრაკის მატიანე, ნაწ. I, თბ., 1995. — გვ. 54. გიორგაძე თ., ქართული ჭადრაკის მატიანე, ნაწ. II, თბ., 1997. — გვ. 332.
დიონიჯო კარლი და პიაჩენცა

დიონიჯო კარლი და პიაჩენცა (იტალ. Dionigi Carli da Piacenza; დ. 1635, ქ. პიაჩენცა, — გ. 21 აპრილი, 1695, ვენეცია) — იტალიელი ქრისტიანი მისიონერი, კაპუცინთა ორდენის წევრი (1652 წლიდან). დიონიჯომ მისიონერობა დაიწყო 1667-1671 წლებში კონგოში, შემდეგ იყო ბრაზილიაში, ხოლო 1678 წელს გააგრძელა მისიონერობა მცირე აზიასა და სპარსეთში. 1681 წელს, როგორც კაპუცინთა მისიის ვიცე-პრეფექტი, ჩამოვიდა თბილისში და ექვს თვეს დარჩა. შემდეგ წინამძღვრად იყო გორის კათოლიკეთა ჰოსპიტალში. საქართველოში დიონიჯომ 1684 წლამდე დაჰყო. სიცოცხლის ბოლო წლები დიონიჯომ ვენეციაში გაატარა, სადაც გარდაიცვალა 1695 წელს. მისი რელაციონი (დაიბეჭდა 1687 წელს) საყურადღებო წყაროა XVII საუკუნის უკანასკნელი მეოთხედის აღმოსავლეთ საქართველოს საზოგადოებრივ-პოლიტიკური ცხოვრების შესასწავლად. მასში საკმაოდ ვრცლადაა აღწერილი თბილისელთა და, საერთოდ, ქართველთა ყოფა (ჩაცმა-დახურვა, ქორწილი, გლოვის წესი, ყაბახი, ჩოგანბურთი და სხვ.), აგრეთვე ქართველების ურთიერთობა ირანთან. თბილისის აღწერა. იტალიური ტექსტი თარგმნა და შენიშვნები დაურთო ბ. გიორგაძემ, „მასალები საქართველოსა და კავკასიის ისტორიისათვის“, 1951, ნაკვ. 29., გვ.153-182. გიორგაძე ბ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?. Carli, Dionigi — Enciclopedia Italiana (იტალიურ ენაზე).
ბეგო ბეჟუაშვილი

ბეგლარ (ბეგო) ბეჟუაშვილი (დ. 18 ნოემბერი, 1940, სამტრედია, — გ. 2 მარტი, 2022) — ქართველი ფილოლოგი, ლიტერატურათმცოდნე. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის (თსუ) ფილოლოგიის ფაკულტეტი (1960). მუშაობდა თსუ-ის ხელოვნებისა და ჰუმანიტარულ პროფესიათა ფაკულტეტზე. 1970-იანი წლებში ჩაბმული იყო დისიდენტურ მოძრაობაში, მონაწილეობდა საქართველოს ჰელსინკის ჯგუფის (ბეგო ბეჟუაშვილი, ზვიად გამსახურდია, გრიგოლ და ისაია გოლდშტეინები, თეიმურაზ ჯანელიძე, ვიქტორ რცხილაძე) ჩამოყალიბებასა და მუშაობაში, იყო ჟურნალ „საქართველოს მოამბის“ სარედაქციო კოლეგიის წევრი. 1985-1993 წლებში ბეგო ბეჟუაშვილი იყო თსუ-ის ხელოვნებისა და ჰუმანიტარულ პროფესიათა ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე, 1993 წლიდან — დეკანი. ბეჟუაშვილის თაოსნობით ფაკულტეტზე ჩამოყალიბდა კულტურისა და ხელოვნების ინტერდისციპლინარული სამეცნიერო კვლევის ლაბორატორია, ტექნიკური ბაზა აღიჭურვა თანამედროვე ციფრული ტექნიკით. ბეჟუაშვილი ასევე არის რამდენიმე წიგნის შემდგენელი და მთავარი რედაქტორი, მ.შ., „მსოფლიო ლიტერატურა“, „რჩეული მოთხრობები“ (12 ტომეული), „დიმიტრი ყიფიანი – თხზულებანი 10 ტომად“ და სხვ. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (1998). დადიანი, თ., ბეგლარ (ბეგო) ბეჟუაშვილის ცხოვრებისა და მოღვაწეობის ამსახველი ფილმის ჩვენება თსუ-ში გაიმართა დაარქივებული 2024-06-05 საიტზე Wayback Machine. , გაზ. „თბილისის უნივერსიტეტი“, 12 ნოემბერი 2023. ↑ ბეგო ბეჟუაშვილი — ქართული ენის ციფრული ლაბორატორია, საქართველოს უნივერსიტეტი.
მოსკოვის თავისუფალი თეატრი

მოსკოვის თავისუფალი თეატრი (რუს. Московский Свободный театр) — თეატრი მოსკოვში, რომელიც კოტე მარჯანიშვილმა 1913 წელს დააარსა მოსკოვში, როგორც თეატრი, რომელიც აერთიანებდა სხვადასხვა სასცენო ხელოვნებას. თეატრი გაიხსნა ვ. პ. და ე. მ. სუხოდოლსკების სახსრებით და ფუნქციონირებდა ბაღში „ერმიტაჟი“. მან მხოლოდ ერთი სეზონი იარსება — 1913 წლის 21 ოქტომბრიდან 1914 წლის 2 მაისამდე. თეატრის დახურვის მიზეზების ძირითად ვერსიად მიიჩნევა ფინანსური პრობლემები და მარჯანიშვილისა და კომერციულად განწყობილი ანტრეპრენიორის - ვ. ვ. სუხოდოლსკის კონფლიქტი. თეატრში თამაშობდნენ მსახიობები: ა. კოონენი, ო. გოლუბევა, ნ. მონახოვი, ნ. ასლანოვი, ტ. პავლოვა. მუსიკალური განყოფილების ხელმძღვანელი და დირიჟორი იყო კ. სარაჯევი, მხატვრები: კ. ა. სომოვი, ვ. ა. სომოვი, ა. ა. არაპოვი Крыжицкий Г. К. А. Марджанов и русский театр. — М., 1958. — С. 85—103. Монахов Н. Ф. Повесть о жизни. — Л.; М., 1961. „Свободный театр“ Котэ Марджанишвили Список материалов к истории Московского Свободного театра. Москва, Московский свободный театр (1914-1917 гг.) ↑ კოტე მარჯანიშვილი
ბელარუსი 2020 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

ბელარუსმა ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მეშვიდედ 2021 წელს, იაპონიის დედაქალაქ ტოკიოში იასპარეზა. ამ თამაშებზე მათ სხვადასხვა სინჯის 7 მედალი მოიპოვეს. სპორტული ბმულები
კუზიანები

კუზიანები (ლათ. Mordellidae) — მწერების ოჯახი ხოჭოების რიგისა. მათი სხეული სიგრძე 2-10 მმ აღწევს. აქვთ ამობურცული ზურგი, ქვემოთ დახრილი წინაზურგი და თავი. ოჯახში 1100-ზე მეტი სახეობაა. გავრცელებული არიან ძირითადად ტროპიკებსა და სუბტროპიკებში. ყოფილ სსრკ-ში 120-ზე მეტი სახეობაა, განსაკუთრებით ბევრია ველის ზონაში. ბუდობენ ბალახოვანი მცენარეების ყვავილებზე, მატლები — დამპალ მერქანში ან ბალახის ღეროში. ზოგჯერ (მაგ., რძიანაზე) წარმოქმნიან გალებს ზოგი აზიანებს კულტურულ მცენარეებს, მაგ., მსეზუმზირას ქაცვფეხა (Mordellistena parvula) აკეთებს სავალებს მზესუმზირას ღეროებში, რიტაც აზიანებს მცენარეს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 56.
ვერა (ფეფიკო) ვარაზაშვილი

ვერა (ფეფიკო) ივანეს ასული ვარაზაშვილი (დ. 1918, ბორჯომი — გ. 14 აგვისტო, 1937) — ქართველი ჰუმანიტარი. ვერა ვარაზაშვილი დაიბადა ბორჯომში 1918 წელს. იგი იყო ასული ივანე ვარაზაშვილისა და ელისაბედ მიროტაძის. მამა, ივანე ვარაზაშვილი ცნობილი ინჟინერი იყო, რომელიც საბჭოთა რეჟიმის მიერ აქტიურად იდევნებოდა. იგი 1928 წელს, სპარსეთის შაჰის, რეზა–შაჰ ფეჰლევის მიწვევითა და საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლკების კავშირის მთავრობის ნებართვით, ირანში გაემგზავრა და სათავეში ჩაუდგა ირანიდან ინდოეთის საზღვრამდე რკინიგზის გაყვანას. მოგვიანებით, 1930-იან წლებში, საზღვრების ჩაკეტვისა და საბჭოთა კავშირში აგორებული რეპრესიების გამო, ივანე ვარაზაშვილს მოუწია თეირანში დარჩენა. იგი თეირანიდან უწევდა ოჯახს ფულად დახმარებას. ივანეს სამი ვაჟი ჰყავდა, მაგრამ ფულს ვერას სახელზე აგზავნიდა იმ იმედით, რომ მას ხელს არ ახლდებდნენ. ამის მიუხედავად, 19 წლის ვერა ვარაზაშვილი დააპატიმრეს. 1937 წლის 11 აგვისტოს საბჭოთა კავშირის სახელმწიფო უშიშროების კომიტეტის სამეულმა მას ბრალად ქართული ნაციონალ-სოციალისტურ-ფაშისტური ორგანიზაციის აქტიური წევრობა წაუყენა და უმაღლესი ზომა - დახვრეტა მიუსაჯა. ტყუილი ბრალდების საფუძველზე, უდანაშაულო 19 წლის ვერა 1937 წლის 14 აგვისტოს დახვრიტეს. 1951 წელს ვერას დედა და ივანეს ცოლი ელისაბედ მიროტაძე, მის სამ ვაჟთან ერთად შუა აზიაში გადაასახლეს. 1953 წელს იოსებ სტალინის გარდაცვალების შემდეგ ისინი სამშობლოში დაბრუნდნენ. საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს არქივის ინფორმაციით, 1937-1938 წლებში ათიათასობით ადამიანი დახვრიტეს ან გადაასახლეს საქართველოდან. ამ ორი წლის განმავლობაში 163 ქალს მიესაჯა სიკვდილით დასჯა, მათგან ყველაზე ახალგაზრდა 19 წლის ვერა ვარაზაშვილი იყო. ვერა ვარაზაშვილი მიჩნეულია საბჭოთა რეპრესიების ყველაზე ახალგაზრდა მსხვერპლად. ვერა (ფეფიკო) ვარაზაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ივანე ვარაზაშვილი — ქართველები უცხოეთში Рассказ о самой молодой грузинке приговоренной к расстрелу
ვლადიმერ სავჩენკო

ვლადიმერ სავჩენკო (დ. 19 იანვარი, 1942, ტყიბული, საქართველოს სსრ — გ. 14 აპრილი, 1983, დონის როსტოვი, საქართველოს სსრ) — რუსი ეკონომისტი და საჭადრაკო კომპოზიტორი, ოსტატი საჭადრაკო კომპოზიციაში (1974), მუშაობდა ოთხ და მრავალსვლიან ამოცანებში. წარმატებებს მიაღწია საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატებში: 1973 წელს - I ადგილი, 1971 წელს - მე-5 ადგილი. ა. მატისონის კონკურსი(1971), I პრიზი საბჭოთა კავშირის მე-11 ინდივიდუალური ჩემპიონატი(1973), I ადგილი 1.მс2! (1.მფ:b3? а1მ+!) მუქარით 2.მе3+ მფd2 3.მd5+, 1. ... а1ლ+ 2.მფ:b3! (2.მფ:a1? კh3 3.მе3+ მფd2+!) 2. ... ლа4+ 3. მფb2! (მაგრამ არა 3.მფс3? h6 4.კ:h6 ლc6!) 3. ... ლа2+ 4.მფс3! (4.მფ:а2? ეg1 5.მფb2 ე:g5) 4. ... ლ:с4+ 5.მფb2! ლа2+ 6.მფ:а2 ეg1 7.მფb2 ე:g5 8.მе3+ მფd2 9.მс4+! მფd1 10.კс2# გიორგაძე თ., ქართული ჭადრაკის მატიანე, ნაწ. I, თბ., 1995. — გვ. 57. გიორგაძე თ., ქართული ჭადრაკის მატიანე, ნაწ. II, თბ., 1997. — გვ. 326. Шахматы : энциклопедический словарь / гл. ред. А. Е. Карпов. — М.: Советская энциклопедия, 1990. — стр. 347.
რევაზ დადუნაშვილი

რევაზ დადუნაშვილი (დ. 5 თებერვალი, 1925, სოფელი ინაშაური, ვანის რაიონი, საქართველოს სსრ — გ. 29 ივნისი, 1986, ქუთაისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი მასწავლებელი და საჭადრაკო კომპოზიტორი (ეტიუდისტი). კონკურსებზე მისი საუკეთესო შედეგებია: „იტალია სკაკისტიკა“ (1979) - II პრიზი, „შახმატი“ (1980) - III პრიზი და სხვ. რევაზ დადუნაშვილი შახმატი (რიგა), 1983 II საპატიო შეფასება ამოხსნა: 1. ლh3 მფf4 2. f3 ეg5 3. ლh4 მფf5 4. f4 ეg6 5. ლh5 მფf6 6. f5 ეg7 7. ლh6 მფf7 7. ლe6# „სისტემატური, (მაგრამ არა ფორსირებული) მოძრაობა მთავრდება არაორდინარული შამათით“. გიორგაძე თ., ქართული ჭადრაკის მატიანე, ნაწ. I, თბ., 1995. — გვ. 43. გიორგაძე თ., ქართული ჭადრაკის მატიანე, ნაწ. II, თბ., 1997. — გვ. 329.
დისპანსერი

დისპანსერი (ფრანგ. dispensaire < ლათ. dispenso – ვანაწილებ) — სამკურნალო-პროფილაქტიკური დაწესებულება, რომლის ამოცანაა მოსახლეობაში დაავადების სკრინინგი, გამოვლენა ადრეულ სტადიაზე, ავადმყოფთა აღრიცხვა, მკურნალობა და მეთვალყურეობა; თავდაპირველი და ვიწრო მნიშვნელობით — დაწესებულება, რომელიც გასცემს მედიკამენტებს ან სამედიცინო დანიშნულების მომარაგების საგნებს. XVIII საუკუნეში ჩამოყალიბებულ საქველმოქმედო აფთიაქებსა (dispensaire – საფრანგეთში) და ღარიბებისთვის განკუთვნილ სამკურნალოებში (dispensary – ინგლისში) არიგებდნენ წამლებს, რითაც ცდილობდნენ დახმარება აღმოეჩინათ ავადმყოფებისთვის. მოგვიანებით, 1887 წელს, ედინბურგში (შოტლანდია) ჩამოყალიბდა სპეციალიზებული დისპანსერი, რომელიც განკუთვნილი იყო ტუბერკულოზით დაავადებულთათვის. XIX საუკუნის დასასრულსა და XX საუკუნის დასაწყისში მსგავსი სამედიცინო დაწესებულებები ამოქმედდა საფრანგეთში, გერმანიაში, ბელგიასა და სხვა ევროპულ ქვეყნებში, 1910 წელს — რუსეთის იმპერიაშიც. შემდგომ საბჭოთა კავშირში თანდათან გაფართოვდა დისპანსერული ქსელი და მას განსაკუთრებული ადგილი დაეთმო ჯანდაცვის სისტემაში. თანამედროვე გაგებით, დისპანსერი არის სპეციალიზებული სამედიცინო დაწესებულებაა, რომელიც ახორციელებს მოსახლეობის განსაზღვრულ კონტინგენტზე დინამიკურ მეთვალყურეობასა და კომპლექსურ სამკურნალო-პროფილაქტიკურ ღონისძიებებს. საქართველოში არსებობდა სხვადასხვა პროფილის დისპანსერები: ტუბერკულოზის, კანისა და ვენერიულ სნეულებათა, ფსიქო-ნევროლოგიური, ნარკოლოგიური, ენდოკრინოლოგიური, ონკოლოგიური და სხვ. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?.
დისტანცია

დისტანცია (რუს. Дистанция < ლათ. distantia – მანძილი) — სამხედრო-ადმინისტრაციული ერთეული რუსეთის იმპერიაში, ძირითადად ამიერკავკასიისა და ახლანდ. ყაზახეთის ტერიტორიაზე. დისტაცია იყო მცირე ოლქი ან რამდენიმე სოფლის გაერთიანება. მართავდა ადგილობრივი ხელისუფლების მიერ დანიშნული მოხელე (პრისტავი), რომელიც მაზრის უფროსს ექვემდებარებოდა. მმართველობის დისტანციური სისტემა საბოლოოდ 1860-იან წლებში გაუქმდა. საქართველოს ტერიტორიაზე დისტანციები შემოღებული იყო ყოფილი ქართლ-კახეთის სამეფოს იმ რაიონებში, სადაც თურქმანული მოდგმის ხალხი ცხოვრობდა. არსებობდა ბორჩალოს, ყაზახის, შამშადილის და ბამბაკ-შურაღელის დისტანციები. ჯაფარიძე გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?.
დისტრიბუტორი

დისტრიბუტორი (ინგლ. distribution – განაწილება) — კომპანია, მეწარმე, რომელსაც მინიჭებული აქვს გარკვეული სახის საქონლის შესყიდვისა და გასაღების უფლება წინასწარ განსაზღვრული ბაზრის ან ცალკე ტერიტორიის მონაკვეთზე. დისტრიბუტორის ფუნქციაში მოიაზრება შუამავლის ყველა ვალდებულება, რომელიც უკავშირდება მარკეტინგულ საქმიანობას — ბაზრის მოთხოვნას, ლოგისტიკას, ფასის დადგენას, რეკლამის ორგანიზაციას, მომხმარებელზე კრედიტის გაცემას და სხვ. დისტრიბუტორი განსაზღვრავს სარეალიზაციო საქონლისა და მომსახურების ღირებულებას, ქმნის საჭირო ასორტიმენტისა და ოდენობის დამატებით ღირებულებას, მიდის ფინანსურ რისკზე, როდესაც საქონელში აბანდებს კაპიტალს, ინახავს ან ყიდის საქონელს, აკრედიტებს საქონელმწარმოებლებს. დისტრიბუტორები იკვლევენ და აფართოებენ პროდუქციის შეძენის ახალ და ალტერნატიულ წყაროებს, აღრმავებენ კავშირს მომწოდებლებთან და აწვდიან მათ ინფორმაციას სამომხმარებლო მოთხოვნის შესახებ, ხელს უწყობენ საქონლის წარმოების გადიდებას და ასორტიმენტის გაფართოებას. გაგნიძე ა., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?.
რემონ დიუგე

რემონ დიუგე (ფრანგ. Raymond Duguet; დ. 22 აპრილი, 1881, პარიზი, — გ. 1967) — ფრანგი მწერალი. მიღებული ჰქონდა იურიდიული განათლება. მსახურობდა საფრანგეთის ჯარში. 1910-იანი წლების ბოლოს აქტიური სამხედრო სამსახურიდან გადადგა პოლკოვნიკის წოდებით. ცხოვრობდა პარიზის გარეუბან შატუში, შემდეგ— ლუქსემბურგში. ურთიერთობა ჰქონდა ბოლშევიკურ რეჟიმს გამოქცეულ და საფრანგეთში მცხოვრებ რუს და ქართველ ემიგრანტებთან, მათ შორის, გენერალ გიორგი კვინიტაძესთან, რომელმაც დიუგეს საქართველოს ისტორია გააცნო და დააკავშირა ქართულ ემიგრანტულ წრეებთან. დიუგე ავტორია ორი საყურადღებო წიგნისა. 1927 წელს მან გამოსცა „მოსკოვი და წამებული საქართველო", რომელშიც დეტალურად და ქართველი ხალხის ბედის მიმართ დიდი თანაგრძნობითაა მოთხრობილი საქართველოში 1917-1925 წლებში მომხდარი ამბები. იმავე წელს გამოქვეყნდა დიუგეს „კატორღა წითელ რუსეთში“, რომლითაც ავტორმა თვითმხილველთა მონათხრობის საფუძველზე პირველად გააცნო დასავლეთევროპელ მკითხველს სოლოვეცკის კუნძულებზე მდებარე პატიმართა ბანაკი. Moscou et la Géorgie Martyre, P., 1927; მოსკოვი და წამებული საქართველო, მ. ბაქრაძის და ა. ბაქრაძის თარგმ. და გამოც., თბ., 1994. Un bagne en Russie rouge: Solovki, l'île de la faim, des supplices, de la mort, P., 1927. საითიძე გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. ?. ვარსიმაშვილი-რაფაელი მ., რაიმონ დუგე — ბოლშევიზმის მამხილებელი, ჟურნ. ამირანი, 2012, № 24, გვ. 104-121. Raymond Duguet — Bibliothèque nationale de France (BnF).
მიხეილ იმნაძე

მიხეილ იმნაძე (დ. 27 მაისი, 1908, რუსეთის იმპერია — გ. 5 ოქტომბერი, 1983, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი ასტრონომი და საჭადრაკო კომპოზიტორი, ფიზიკა-მათემატიკის მეცნიერებათა კანდიდატი. საქართველოს პირველობის მონაწილე საჭადრაკო კომპოზიციაში. მიხეილ იმნაძე საქსპორტკომიტეტის კონკურსი, 1947 ამოხსნა: 1. d4 გიორგაძე თ., ქართული ჭადრაკის მატიანე, ნაწ. I, თბ., 1995. — გვ. 47. გიორგაძე თ., ქართული ჭადრაკის მატიანე, ნაწ. II, თბ., 1997. — გვ. 325.
გიორგი ბასილაია

გიორგი ბასილაია (დ. 23 აპრილი, 1913, ზუგდიდი — გ. 1997) — ქართველი ეკონომისტი და საჭადრაკო კომპოზიტორი, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი. შედგენილი აქვს 40-მდე ამოცანა, მათგან პირველი დაიბეჭდა 1935 წელს. გიორგი ბასილაია "საქართველოს რესპუბლიკა", 1992 ამოხსნა: 1. ლa1 გიორგაძე თ., ქართული ჭადრაკის მატიანე, ნაწ. I, თბ., 1995. — გვ. 34-35. გიორგაძე თ., ქართული ჭადრაკის მატიანე, ნაწ. II, თბ., 1997. — გვ. 323.
Under a Blood Red Sky

Under a Blood Red Sky — ირლანდიური როკ-ჯგუფ U2-ს საკონცერტო ალბომი, რომელიც გამოვიდა 1983 წელს. აგრეთვე გამოვიდა ამავე სახელწოდების ვიდეოფილმი. ყველა სიმღერის ავტორი — U2, ლირიკა - ბონო. ბონო – ვოკალი The Edge – გიტარა, კლავიშები, ვოკალი, ლეპ-სტილ გიტარა ადამ კლეიტონი – ბას გიტარა, ვოკალი ლარი მალენი – დასარტყმელი საკრავები, პერკუსია ინფორმაცია საიტზე Discogs ↑ სიმღერები 1.1, 1.2 და 1.4. ↑ ერლეუაინი, სტივენ თომას. Under a Blood Red Sky - U2. Allmusic. ციტირების თარიღი: 2011-08-12. ↑ Plagenhoef, Scott. (2008-09-29) Album Reviews: U2: Under a Blood Red Sky. Pitchfork Media. ციტირების თარიღი: 2011-08-12. ↑ Christgau, Robert. U2 – Consumer Guide Reviews. robertchristgau.com. ციტირების თარიღი: 2009-10-13. ↑ Connelly, Christopher (1984-01-19). „Music Review: Under a Blood Red Sky“. Rolling Stone (413). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-04-01. ციტირების თარიღი: 2011-08-12.
ემბრიონული ღეროვანი უჯრედები

ემბრიონული ღეროვანი უჯრედები (ESCs) — პლურიპოტენტური ღეროვანი უჯრედი, რომელიც მიღებულია ბლასტოციტის შიდა უჯრედული მასიდან, ადრეული სტადიის წინასწარი იმპლანტაციის ემბრიონი. ადამიანის ემბრიონები ბლასტოციტის სტადიას აღწევს განაყოფიერებიდან 4-5 დღის შემდეგ, ამ დროს ისინი შედგება 50-150 უჯრედისგან. უჯრედული მასის (ემბრიობლასტის) იზოლირება იმუნოქირურგიის გამოყენებით იწვევს ბლასტოციტის განადგურებას, პროცესი, რომელიც ბადებს ეთიკურ საკითხებს, მათ შორის, აქვთ თუ არა ემბრიონებს იგივე მორალური მოსაზრებები, როგორც ემბრიონებს განვითარების შემდგომი იმპლანტაციის ეტაპზე. მკვლევარები ამჟამად დიდ ყურადღებას აქცევენ ემბრიონის ღეროვანი უჯრედების თერაპიულ პოტენციალს, კლინიკური გამოყენება მრავალი ლაბორატორიის მიზანია. პოტენციური გამოყენება მოიცავს დიაბეტისა და გულის დაავადებების მკურნალობას. მიმდინარეობს უჯრედების შესწავლა კლინიკური თერაპიის, გენეტიკური დარღვევების მოდელების და უჯრედული/დნმ-ის შეკეთების მიზნით. თუმცა, ასევე დაფიქსირდა არასასურველი ეფექტები კვლევასა და კლინიკურ პროცესებში, როგორიცაა სიმსივნე და არასასურველი იმუნური რეაქციები. მათი პლასტიურობისა და თვითგანახლების პოტენციურად შეუზღუდავი შესაძლებლობების გამო, შემოთავაზებულია ემბრიონის ღეროვანი უჯრედების თერაპია რეგენერაციული მედიცინისა და ქსოვილების ჩანაცვლებისთვის ტრავმის ან დაავადების შემდეგ. პლურიპოტენტურმა ღეროვანმა უჯრედებმა დაგვანახეს მრავალი სხვადასხვა მდგომარეობის მკურნალობის მეთოდი, როგორიცაა: ზურგის ტვინის დაზიანებები, ასაკთან დაკავშირებული მაკულარული დეგენერაცია, დიაბეტი, ნეიროდეგენერაციული დარღვევები (როგორიცაა პარკინსონის დაავადება), შიდსი და ა.შ. გარდა მათი პოტენციალისა რეგენერაციულ მედიცინაში, ემბრიონის ღეროვანი უჯრედები წარმოადგენენ ქსოვილის/ორგანოების შესაძლო ალტერნატიულ წყაროს, რომელიც ხელს შეუწყობს დონორის დეფიციტის დილემის პრობლემის შესაძლო გადაჭრას. თუმცა არის გარკვეული ეთიკური დაპირისპირება ამის ირგვლივ. გარდა ამ გამოყენებისა, ESC-ები ასევე შეიძლება გამოყენებულ იქნას ადამიანის ადრეული განვითარების, გარკვეული გენეტიკური დაავადების და ვიტრო ტოქსიკოლოგიური ტესტირებისთვის. ↑ Embryonic Stem Cell Lines Derived from Human Blastocysts ↑ Introduction: What are stem cells, and why are they important? ↑ "Morality and human embryo research. Introduction to the Talking Point on morality and human embryo research" ↑ Nakaya, Andrea C. (August 1, 2011). Biomedical ethics. San Diego, CA: ReferencePoint Press. pp. 96. ISBN 978-1601521576. ↑ Introduction: What are stem cells, and why are they important? ↑ Risk factors in the development of stem cell therapy ↑ Stem Cells Applications in Regenerative Medicine and Disease Therapeutics ↑ Embryonic Stem Cell Lines Derived from Human Blastocysts
ჰასტინგის ბრძოლა

ჰასტინგის ბრძოლა — გაიმართა 1066 წლის 14 ოქტომბერს, ნორმანულ-ფრანგული არმიასა და ინგლისის არმიას შორის. ნორმანულ-ფრანგულ ჯარს მეთაურობდა უილიამ დამპყრობელი, ხოლო ინგლისის ჯარს ანგლო-საქსების მეფე ჰაროლდ გოდვინსონი. ბრძოლის შემდეგ დაიწყო ნორმანების მიერ ინგლისის დაპყრობა. ბრძოლა მოხდა ქალაქ ბეტლიდან ჩრდილო-დასავლეთით 11 კილომეტრში, აღმოსავლეთ სასექსის ტერიტორიაზე. ეს იყო ნორმანების გადამწყვეტი ბრძოლა. ბრძოლის საფუძველი იყო უშვილო მეფის ედუარდ აღმსარებლის სიკვდილი 1066 წლის იანვარში, რამაც გამოიწვია მემკვიდრეების ბრძოლა მისი ტახტისთვის. ჰაროლდი მეფედ აკურთხეს ედუარდის გარდაცვალებიდან მალევე, მაგრამ მალევე დაიწყო უილიამის, მისი საკუთარი ძმის ტოსტიგის და ნორვეგიის მეფე ჰარალდ ჰარდრადას (ნორვეგიის ჰაროლდ III) შემოსევები. ჰარდრადამ და ტოსტიგმა 1066 წლის 20 სექტემბერს დაამარცხეს ინგლისელების ნაჩქარევად შეკრებილი არმია ფულფორდის ბრძოლაში, მაგრამ ხუთი დღის შემდეგ დამარცხდნენ ჰაროლდის მიერ სტამფორდ ბრიჯის ბრძოლაში. ტოსტიგის და ჰადრადის სტემფორდ ბრიჯის ბრძოლაში სიკვდილის შემდეგ, უილიამი დარჩა ჰაროლდის ერთადერთ ოპონენტად. სანამ ჰაროლდი და მისი ჯარები გამოკეთდებოდნენ, უილიამმა თავისი ჯარები გადმოსხა სამხრეთ ინგლისის ტერიტორიაზე. ჰაროლდი იძულებული გახდა დაძრულიყო სამხრეთისკენ და თან გზაში ჯარი შეეკრიბა. ბრძოლაში არსებული ზუსტი რიცხვები უცნობია, რადგან თანამედროვე შეფასებებიც კი მნიშვნელოვნად განსხვავდება. ჯარის შემადგენლობის გამოკვლევა უფრო მკაფიოა: ინგლისის არმია თითქმის მთლიანად ქვეითებისგან შედგებოდა და მშვილდოსნების ნაკლებობას განიცდიდნენ, ხოლო ნორმანების ძალების მხოლოდ ნახევარი იყო ქვეითი, დანარჩენი თანაბრად იყოფოდა კავალერიასა და მშვილდოსნებს შორის. როგორც ჩანს, ჰაროლდმა სცადა უილიამის გაოცება, მაგრამ სკაუტებმა იპოვეს მისი ჯარი და შეატყობინეს მისი ჩამოსვლა უილიამს, რის შემდეგაც ჰასტინგსიდან ბრძოლის ველზე გაემართა ჰაროლდის დასაპირისპირებლად. ბრძოლა დილის 9 საათზე დაიწყო და დაღამებამდე გაგრძელდა. ნორმანებმა სცადეს ინგლისელების ხაზის გარღვევა მაგრამ ვერ შეძლეს. ამიტომაც ნორმანებმა ცრუ უკანდახევის მანევრი განახორციელეს და შემდეგ დადევნებულ ინგლისელებს უკან შეუტიეს. ჰაროლდის სიკვდილმა, სავარაუდოდ, ბრძოლის დასასრულს, გამოიწვია მისი ჯარის უმეტესი ნაწილის უკანდახევა და დამარცხება. შემდგომი ლაშქრობისა და გარკვეული შეტაკებების შემდეგ, უილიამი მეფედ აკურთხეს 1066 წლის შობის დღეს. გრძელდებოდა აჯანყებები და წინააღმდეგობა უილიამის მმართველობის წინააღმდეგ, მაგრამ ჰასტინგსმა ფაქტობრივად დაასრულა უილიამის მიერ ინგლისის დაპყრობის კულმინაცია. დაღუპულთა რიცხვი ძნელი დასადგენია, მაგრამ ზოგიერთი ისტორიკოსის შეფასებით, 2000 ნორმანი დაიღუპა და დაახლოებით ორჯერ მეტი ინგლისელი. უილიამმა დააარსა მონასტერი ბრძოლის ადგილზე, სააბატო ეკლესიის მაღალი საკურთხეველი, სავარაუდოდ, იმ ადგილას, სადაც ჰაროლდი გარდაიცვალა. History of Normnas BATTLE ABBEY AND 1066 BATTLEFIELD: HISTORY AND STORIES
ბელგია 2016 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე

ბელგიამ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე ოცდამეექვსედ იასპარეზა 2016 წელს, ბრაზილიის ქალაქ რიო-დე-ჟანეიროში. ამ თამაშებზე მათ 2 ოქროს, 2 ვერცხლისა და 2 ბრინჯაოს მედალი მოიპოვეს. სპორტული ბმულები ↑ „Team Belgium duidt zijn vlaggendraagster aan !“ [Team Belgium appoints its flag bearer!] (ნიდერლანდური). Belgian Olympic Committee. ციტირების თარიღი: 4 August 2016.