laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ლიუკ ბესონი

ლიუკ ბესონი (ფრანგ. Luc Paul Maurice Besson; დ. 18 მარტი, 1959, პარიზი) — ფრანგი კინორეჟისორი, სცენარისტი, პროდიუსერი. გადაღებული აქვს თრილერის ჟანრის ფილმები. ორჯერ იყო ნომინირებული სეზარის ჯილდოზე და ერთხელ მიიღო ის. 1990 - ნიკიტა (Nikita) 1994 - ლეონი: პროფესიონალი (Léon: The Professional) 1997 - არ ჩაყლაპო (Nil by Mouth) პროდიუსერი 1997 - მეხუთე ელემენტი (The Fifth Element) 1998 - ტაქსი (Taxi) სცენარისტი და პროდიუსერი 1999 - ჟანა დ'არკი (Jeanne d'Arc) 2000 - ტაქსი 2 (Taxi 2) სცენარისტი და პროდიუსერი 2001 - ვასაბი (Wasabi) სცენარისტი და პროდიუსერი 2003 - ფანფან ტიტა (Fanfan la Tulipe) სცენარისტი და პროდიუსერი 2003 - ტაქსი 3 (Taxi 3) სცენარისტი და პროდიუსერი 2004 - მეცამეტე რაიონი (District 13) სცენარისტი და პროდიუსერი 2004 - ტაქსი (Taxi) სცენარისტი და პროდიუსერი 2005 - ანგელოზი ა (Angel-A) 2005 - რევოლვერი (Revolver) სცენარისტი და პროდიუსერი 2005 - მელკიადეს ესტრადას სამი საფლავი (The Three Burials of Melquiades Estrada) პროდიუსერი 2007 - ტაქსი 4 (Taxi 4) სცენარისტი და პროდიუსერი 2011 - კოლომბიანა (Colombiana) სცენარისტი და პროდიუსერი 2013 - ოჯახი (The Family) 2017 - ვალერიანი და ათასი პლანეტის ქალაქი (Valerian and the City of a Thousand Planets) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ლიუკ ბესონი ლიუკ ბესონი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ლიუკ ბესონი — AllMovie ოფიციალური საიტი ↑ უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი
ჯო რაიტი

ჯო რაიტი(ინგლ. Joe Wright; დ. 25 აგვისტო, 1972, ლონდონი) — ინგლისელი კინორეჟისორი. დაქორწინებულია სიტარისტ ანუშკა შანკარზე, რავი შანკარის ქალიშვილზე. სცენარისტი, პროდიუსერი. გადაღებული აქვს ხუთი სრულმეტრაჟიანი მხატვრული ფილმი. ჯო რაიტი ცნობილია ეკრანიზაციებით. მის ფილმებში ხშირად მთავარ როლებს კირა ნაიტლი ასრულებს. 2005 - სიამაყე და ცრურწმენა (Pride & Prejudice) 2007 - მონანიება (Atonement) 2009 - სოლისტი (The Soloist) 2011 - ჰანა (Hanna) 2012 - ანა კარენინა (Anna Karenina) შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ჯო რაიტი“ ვიკისაწყობში. ჯო რაიტი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
მაჰმუდ I

მაჰმუდ I (ოსმ. محمود اول‎ — Mahmûd-u evvel , თურქ. Birinci Mahmut; დ. 2 აგვისტო 1696 — გ. 13 დეკემბერი 1754) — ოსმალეთის იმპერიის სულთანი 1730 წლის 2 ოქტომბრიდან 1754 წლის 13 დეკემბრამდე. მაჰმუდ I არის მუსტაფა II-ის და სალიჰა სულთნის შვილი. პატრონა ჰალილას აჯანყების შედეგად მოვიდა ხელისუფლებაში. მისი მმართველობის პირველ წლებში ძალაუფლება ფაქტობრივად აჯანყებულთა ლიდერებს ეპყრათ ხელთ. 1731 წლის 15 ნოემბერს პატრონა ჰალილა მაჰმუდ I-ის ბრძანებით სიკვდილით დასაჯეს. მისი მომხრეების აჯანყება შემდგომში სასტიკად იქნა ჩახშობილი. მაჰმუდ I-ის მმართველობის დროს ოსმალეთის არმიის ევროპული მოდერნიზაციის მცდელობა იყო ფრანგი გრაფის დე ბონევალის მხრიდან, რომელმაც ისლამი მიიღო. იანიჩარების წინააღმდეგობის გამო ეს მცდელობა უშედეგოდ დამთავრდა. 1731—1735 და 1741—1746 წლებში გრძელდებოდა ირანთან ომი, რომელიც ოსმალეთის მარცხით დამთავრდა. მათ დაკარგეს 1720-ან წლებში დაკავებული ტერიტორიები. 1746 წლის სამშვიდობო შეთანხმებამ გაამყარა საზღვრები, რომელიც 1639 წლის ყარს-შირვანის შეთანხმებით იყო დადგენილი. 1736—1739 წლებში ოსმალეთის იმპერია ომს აწარმოებდა რუსეთთან და ავსტრიასთან. ავტრიის არმიამ განიცადა რამდენიმე მარცხი, რის შედეგადაც ოსმალებმა დაიბრუნეს ჩრდილოეთ სირია ბელგრადთან ერთად და მცირე ვლახეთი, რომელიც 1718 წელს 1739 წლის შეთანხმებით ჰქონდა დაკარგული. ოსმალებმა რუსეთთან დათმეს აზოვი. ოსმალეთის სულთნების სია http://www.osmanli700.gen.tr/english/engindex.html http://www.theottomans.org/english/index.asp
ოქროს გლობუსის 67-ე დაჯილდოება

ოქროს გლობუსის 67-ე დაჯილდოება გაიმართა 2010 წლის 17 იანვარს. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2015-08-01 საიტზე Wayback Machine.
მიშელ უილიამსი (მსახიობი)

მიშელ უილიამსი (ინგლ. Michelle Williams; დ. 9 სექტემბერი, 1980, კალისპელი) — ამერიკელი კინოსა და ტელევიზიის მსახიობი. არის ოქროს გლობუსის ჯილდოს მფლობელი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მიშელ უილიამსი (მსახიობი) Michelle Williams კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში Michelle Williams at People.com
არნონ მილჩენი

არნონ მილჩენი (ებრ. ארנון מילצ'ן; დ. 6 დეკემბერი, 1944, რეჰოვოტი) — ებრაელი კინოპროდიუსერი. გამოშვებული აქვს 130 სრულმეტრაჟიანი ფილმი. არის მილიარდერი. Forbes.com: Forbes World's Richest People დაარქივებული 2012-07-28 საიტზე Wayback Machine. არნონ მილჩენი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
მუეძინი

მუეძინი (არაბ. مؤذن; მუ'აზზინ) — რელიგიის მსახური ისლამში. მისი მოვალეობაა აზანის წაკითხვა და ამგვარად, მორწმუნეთა მოხმობა სავალდებულო ნამაზზე. მუეძინი დიდად მნიშვნელოვანი პირია ტრადიციულ ისლამურ საზოგადოებებში, რადგან მასზეა დამოკიდებული ლოცვის დროის დადგომის შეტყობინება დანარჩენებისთვის, მარხვის დროს მასზეა დამოკიდებული მარხვის დაწყებისა და დასრულების დროის შეტყობინება და ა.შ. ამიტომ მიუხედავად იმისა, რომ ერთი შეხედვით ეს თანამდებობა უმნიშვნელოდ მოსჩანს, იგი დიდი პასუხისმგებლობის მატარებელია მუსლიმურ თემში. აზანი არის ლოცვის ძახილი, რომელიც ლოცვის დროის დადგომისთანავე წარმოითქმება. აზანი არაბულად უნდა იქნას წაკითხული, თუმცა ათათურქის რეფორმების დროს აზანი თურქულად თარგმნეს და თურქულად კითხულობდნენ თურქეთის ტერიტორიაზე თითქმის 18 წლის განმავლობაში, 1932 წლის 18 ივლისიდან 1950 წლის 16 ივლისამდე, როცა ადნან მენდერესის მთავრობამ არაბულ ენას ლიტურგიული ენის სტატუსი მიანიჭა და არაბული აზანი იქნა აღდგენილი. მუეძინი უნდა იყოს მჟღერი ხმის პატრონი მამაკაცი. ქალების მიერ სახალხოდ აზანის კითხვა ისლამის მიხედვით მოუწონარ საქმედ არის მიჩნეული. თუმცა მუეძინობას სპეციალური განათლების საჭიროება ან სხვა რაიმე ცენზი არ აქვს და საჭიროების შემთხვევაში ნებისმიერ მუსლიმს შეუძლია ამ მოვალეობის შეთავსება, თუ მან აზანის ტექსტი ზეპირად იცის. გარდა ლოცვისკენ მოწოდებისა, განსაკუთრებით დიდი საკრებულო ლოცვებისას მუეძინი ხმამაღლა იმეორებს ლოცვის წინამძღოლის, იმამის წარმოთქმულ ფრაზებს, რომელიც საჭიროა მლოცველთა დიდმა ნაწილმა გაიგონოს. აზანი სათავეს იღებს ჰიჯრის შემდგომ, როდესაც მედინაში მოსახლეობის უმრავლესობამ ისლამი მიიღო და საჭირო გახდა მათთვის სალოცავად შეკრების დრო ეცნობებინათ. როგორც ჰადისი გვამცნობს, კამათში მუსლიმთა ერთმა ნაწილმა იუდეველთა მსგავსად, ბუკის დაყვირებას დაუჭირა მხარი, ხოლო მეორე ნაწილმა ქრისტიანთა მსგავსად, ზარის დარეკვას. ამ დროს 'უმარს უთქვამს - "არ სჯობს რომ ადამიანმა მოიწვიოს ხალხი სალოცავად?" მუჰამმადმა თავის ერთ-ერთ მიმდევარს, ეთიოპელ ბილალს მიმართა - "ბილალ! ადექი და მოუწოდე სალოცავად!". ისლამის ისტორიაში პირველი მუეძინი სწორედ ეთიოპელი ბილალი იყო და ამ დროიდან მოყოლებული ისლამში დამკვიდრდა სალოცავად მოწვევა ადამიანის ხმით. მოგვიანებით ისლამურ ტრადიციაში შემოვიდა მეჩეთებთან მაღალი კოშკის - მინარეთის აგება, საიდანაც მუეძინები ხალხს მოუწოდებდნენ. ზოგიერთ დიდ ქალაქებში კი მუეძინად ბრმა ან სუსტად მხედველ კაცს აყენებდნენ, რათა მას მინარეთიდან გადმოხედვისას სახლების შიდა ეზოებში შეხედვა და ამგვარად, შიდა სივრცის ხელყოფა არ შეძლებოდა. ↑ http://islamqa.info/ar/169504 ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-06-06. ციტირების თარიღი: 2014-07-08. ↑ http://islamqa.info/ar/39186 ↑ جامع الترمذي, كتاب الصلاة, ١٩٠.
თრაკიული ენა

თრაკიული ენა — ინდოევროპულ ენათა ოჯახის ენა, რომელზეც საუბრობდნენ სამხრეთ-აღმოსავლეთ ევროპაში მცხოვრები თრაკიელები. ანტიკური საბერძნეთის ჩრდილოელი მეზობლები. თრაკიულ ენაში გამოხატულია კენტუმ-სატემის იზოგლოსი, რაც მის ინდო-ევროპული ენების სატემის ჯგუფის წევრობას ან მასთან ახლო კავშირზე მიუთითებს. ეს ენა, რომლის შესახებაც მხოლოდ მცირე ცნობებია შემორჩენილი წერილობით წყაროებში, ძვ. წ. პირველი ათასწლეულის ბოლოს გაქრა. თრაკიული ან ილირიული ენა წარმოადგენს თანამედროვე ბალკანური ალბანური ენის წინაპარს. ილირიული ენა ალბანური ენა ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 698. V.I. Georgiev, Introduction to the History of the Indo-European Languages, Sofia (1981). V.I. Georgiev, The Genesis of the Balkan Peoples, in: The Slavonic and East European Review, Vol. 44, No. 103 (Jul., 1966) I.I. Russu, Limba Traco-Dacilor / Die Sprache der Thrako-Daker, Bucharest (1967, 1969). Paul Kretschmer, "Glotta", in: Zeitschrift für griechische und lateinische Sprache 7 (1915). J.H. Holst, "Armenische Studien", Wiesbaden (2009). The Language of the Thracians Sorin Olteanu's Thraco-Daco-Moesian Languages Project (SoLTDM) დაარქივებული 2007-11-13 საიტზე Wayback Machine. Thracian glossary Palaeolexicon - Word study tool of ancient languages (including Thracian dictionary)
ოქროს გლობუსის 57-ე დაჯილდოება

ოქროს გლობუსის 57-ე დაჯილდოება გაიმართა 2000 წლის 23 იანვარს. მასში მონაწილეობა მიიღეს 1999 წელს გამოსულმა კინო და სატელევიზიო ნამუშევრებმა. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2015-08-01 საიტზე Wayback Machine.
ენდრიუ ნიკოლი

ენდრიუ ნიკოლი (ინგლ. Andrew Niccol; დ. 10 ივნისი 1964) — ახალზელანდიელი სცენარის ავტორი, პროდიუსერი და რეჟისორი. არის სცენარის ავტორი და რეჟისორი ფილმებისა: „გატაკა“, „სიმონა“, „დრო“ და „იარაღის მეფე“. იყო აგრეთვე თანაპროდიუსერი და სცენარის ავტორი ფილმისა „ტრუმენის შოუ“, რომელიც ოსკარის პრემიაზე იყო ნომინირებული კატეგორიაში საუკეთესო ორიგინალური სცენარი 1999 წელს და საუკეთესო სცენარისათვის მოიგო BAFTA. მისი ფილმები როგორც წესი ეხება სოციალურ, კულტურულ და პოლიტიკურ საკითხებს. ენდრიუ ნიკოლი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ Andrew Niccol biography and filmography. Tribute.ca (1964-06-10). ციტირების თარიღი: 2014-01-14.
ილია ბახტაძე

ილია ლუკას ძე ბახტაძე (ფსევდონიმი ხონელი) (დ. 26 მაისი, 1859, დაბა ხონი ― გ. 13 ივლისი, 1900, სოხუმი) — ქართველი პუბლიცისტი, ჟურნალისტი, მთარგმნელი. სწავლობდა ქუთაისის გიმნაზიაში. იყო პეტერბურგის უნივერსიტეტის თავისუფალი მსმენელი. მისი პირველი წერილი გამოქვეყნდა 1876 ("დროება", N 64). პეტერბურგში ყოფნისას თანამშრომლობდა რუსულ პრესაში ("პორიადოკი", "სტრანა"). 1881 "დროებაში" (N 68) დაიბეჭდა ბახტაძის პეტერბურგიდან გამოგზავნილი წერილი "ვიცინოთ თუ ვიტიროთ?" ავტორი დასცინოდა იმპერატორ ალექსანდრე III-ის კურთხევაზე წარგზავნილ ქუთაისის გუბერნიის თავად-აზნაურთა დელეგაციას, რომელმაც მოითხოვა, მოკლული იმპერატორის ალექსანდრე II-ის სამახსოვრო ვენზელი უნდა ვატაროთო. ბახტაძე სხვადასხვა დროს თანამშრომლობდა ჟურნალ-გაზეთებში "კავკაზი", "დროება", "ივერია", "ნოვოე ობოზრენიე", "კვალი", "მოამბე" და სხვ., სატირულ-იუმორისტული ფელეტონების სერიაში "საკვირაო სხარტულა", "სახელდახელო", "კვირის საუბარი", "კვირის სურათები" და სხვ. ამხელდა იმდროინდელი საზოგადოებრივი ცხოვრების ნაკლოვანებებს. ბახტაძემ თარგმნა მ. სალტიკოვ-შჩედრინის, ა. ბუვიეს, ე. ზოლას, ა. დოდესა და სხვების თხზულებანი. მანსვეტაშვილი ი., მოგონებანი, თბ., 1936; ნაცვალაძე დ., ილია ხონელი, ბათ., 1960; ქიქოძე გ., რჩეული თხზულებანი 3 ტომად, ტ. 1, თბ., 1963; ხუციშვილი ს., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 256.
თურჰან ჰატიჯე სულთანი

თურჰან ჰატიჯე სულთანი (თურქ. Turhan Hatice; დ. 1627 — გ. 5 ივლისი, 1683) — ოსმალეთის იმპერიის სულთნის იბრაჰიმ I-ის ცოლი და მეჰმედ IV-ის დედა. ჰატიჯე თურჰან სულთანი დაიბადა აღმოსავლეთ უკრაინის ტერიტორიაზე. მისი ნამდვილი სახელი ნადია იყო. თათრების ერთ-ერთი შემოსევის დროს ნადია გაიტაცეს და მონად გაყიდეს. 12 წლის ასაკში ნადია ოსმალეთის იმპერიის სულთნის, იბრაჰიმის დედამ, ქიოსემ სულთანმა შვილს აჩუქა, როგორც ჰარამხანას ხარჭა. 1642 წლის 2 იანვარს ნადიას 15 წლის ასაკში, როდესაც უკვე თურქული სახელი თურჰანი ერქვა შეეძინა ვაჟი, მომავალი სულთანი მეჰმედ IV. როდესაც მეჰმედი 6 წლის იყო იბრაჰიმ I იანიჩრებმა ტახტიდან ჩამოაგდეს და მოკლეს. ოსმალეთის იმპერიის სათავეში აღმოჩნდა თურჰანის და იბრაჰიმის ერთადერთი შვილი - მეჰმედი. იმისთვის, რომ თურჰანს მეჰმედი ემართა უნდა მიეღო ტიტული ვალიდე. მაგრამ თავისი ახალგაზრდობის და გამოუცდელობის გამო თურჰანი ვერ გახდა ვალიდე სულთანი, ხოლო მისი ადგილი დაიკავა სულთნის ბებიამ - ქიოსემ სულთანმა. ვალიდეს ტიტულის აღდგენასთან ერთად კიოსემმა მიიღო პატარა სულთნის რეგენტის ტიტულიც. მაგრამ თურჰანი ძალიან პატივმოყვარე ქალი იყო, იმისთვის, რომ არ დაეკარგა ასეთი მაღალი ტიტული უბრძოლველად. ძალაუფლების მოსაპოვებლად კიოსემი გეგმავდა მეჰმედის ჩამოგდებას და მისი სხვა შვილიშვილით შეცვლას. თურჰანმა გაიგო ქიოსემის გეგმების შესახებ. 1651 წელს ქიოსემ სულთანი მოკლეს. მის სიკვდილს ხშირად აბრალებენ თურჰანს. მისი კონკურენტის გარდაცვალების შემდეგ თურჰან სულთანი გახდა ვალიდე სულთანი. ის ხელმძღვანელობდა უზარმაზარ ოსმალეთის იმპერიას სანამ მისი ვაჟი სრულწლოვანი გახდებოდა. სწორედ მისი ინიციატივით დიდი ვეზირი გახდა ქოფრიულიუ მეჰმედ-ფაშა, რითაც დიდი ეპოქა დაიწყო. თურჰანის პირველი პროექტი დაიწყო 1658 წელს. ვენეციელების მუქარის საპასუხოთ მან დარდანელის სიახლოვეს ააშენა ორი ციხესიმაგრე. ერთი - ევროპის მხარეს, ხოლო მეორე აზიის მხარეს (რომლებიც დღემდეა შემორჩენილი). ამ პროექტმა თურჰანი იმავე საფეხურზე დააყენა, როგორც მეჰმედი და სხვა სულთნები, რომლებმაც იმავე რაიონში ააშენეს ციხესიმაგრეები. თუმცა თურჰანმა ყველაზე დიდი აღიარება იმით მოიპოვა, რომ დაასრულა კონსტანტინოპოლში ახალი მეჩეთის მშენებლობა. ამ მეჩეთის მშენებლობა დაიწყო საფიე სულთანმა, რომელმაც მშენებლობისთვის აირჩია სტამბოლის ის უბანი, სადაც ყველაზე ნაკლები მუსლიმი ცხოვრობდა, ამით მას სურდა გაევრცელებინა ისლამი ქალაქის ამ ნაწილში. მეჩეთის მშენებლობა განახლდა 1657 წელს. თუმცა საფიე სულთნის ვაჟის, მეჰმედ III-ის გარდაცვალების შემდეგ მეჩეთის მშენებლობა შეწყდა. მეჩეთმა მიიღო მეორე შანსი, მას შემდეგ რაც თურჰანმა გადაწყვიტა დაესრულებინა ის რაც დაიწყო საფიემ. 1665 წელს კომპლექსის მშენებლობა დასრულდა. მასში არა მხოლოდ მეჩეთი, არამედ სკოლა, საზოგადოებრივი აბანოები, ბაზარი და საწყობი შედიოდა. ამ მეჩეთმა მიიღო იმპერიის პირველი მეჩეთის სახელი, რომელიც ქალმა ააშენა. ვალიდე თურჰან ჰატიჯე სულთანი გარდაიცვალა 1683 წლის 5 ივლისს. ის დაკრძალეს საკუთარ მავზოლეუმში ახალ მეჩეთში. თურჰან ჰატიჯე სულთანი ქალთა სულთანატის უკანასკნელ წარმომადგენელად ითვლება. Leslie P. Peirce, The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire (Oxford: Oxford University Press 1993). Lucienne Thys-Senocak, Ottoman Women Builders (Aldershot: Ashgate 2006).
გრიგალაშვილი

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: გრიგალაშვილი საკუთარი სახელი გრიგალაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ელგუჯა გრიგალაშვილი — ქართველი ფეხბურთელი თამაზ გრიგალაშვილი — ქართველი ფიზიკოსი თედორე გრიგალაშვილი — ქართველი ფეხბურთელი თორნიკე გრიგალაშვილი — ქართველი ფეხბურთელი ნათელა გრიგალაშვილი — ქართველი ფოტოხელოვანი ნოდარ გრიგალაშვილი — მწერალი, ფილოლოგი, პოლიტიკოსი შოთა გრიგალაშვილი — ქართველი ფეხბურთელი
გიგაური

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: გიგაური საკუთარი სახელი გიგაური შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსანდრე გიგაური — რუსეთის იმპერიის არმიის ოფიცერი გივი გიგაური — მხატვარი გიორგი გიგაური — პოეტი გიორგი გიგაური — მეტყევე-ინჟინერი დავით გიგაური — სპორტსმენი (ფეხბურთელი) დავით გიგაური — სპორტსმენი (თავისუფალი ჭიდაობა) ეკა გიგაური — იურისტი, სამოქალაქო უფლებების დამცველი თეიმურაზ გიგაური — მოქანდაკე ლია გიგაური — პედაგოგი, სახელმწიფო მოხელე მერაბ გიგაური — სპორტსმენი (ფეხბურთელი) ნატალია გიგაური — პედაგოგი, მწერალი, მთარგმნელი ნოდარ გიგაური — კომპოზიტორი რაჟდენ გიგაური — დეკანოზი, პედაგოგი
დავით გიგაური

დავით გიგაური (დ. 15 იანვარი, 1986) — ქართველი ფეხბურთელი, პოზიციით ცენტრალური მცველი. 2010-2011 წლებში ირიცხებოდა საფეხბურთო კლუბ „გაგრაში“, მას შემდეგ თავისუფალი აგენტია. დავით გიგაურმა საფეხბურთო კარიერა თბილისის „დინამოში“ დაიწყო, სადაც საფეხბურთო სკოლა ავაზადან მოხვდა. ჯერ იყო დინამო–2, შემდეგ „დინამოს“ პირველი გუნდი. 2004–05 წლის სეზონი გიგაურმა თბილისის „ლოკომოტივში“ გაატარა, თუმცა მალე ისევ „დინამოში“ დაბრუნდა. შემდეგ იყო საჩხერის „ჩიხურა“, თბილისის „მერანი“ და მისთვის ყველაზე შედეგიანი „გაგრა“. 2010 წელს იმყოფებოდა რუსთავის „მეტალურგში“, შემდეგ ისევ გაგრაში დაბრუნდა, სადაც 2011 წლამდე ითამაშა, შემდეგ კლუბი თავისუფალი აგენტის სატუსით დატოვა და ფეხბურთი მიატოვა. 2010-11 წლების სეზონში დავით გიგაურმა მხოლოდ თასის გათამაშების მატჩები ჩაატარა და დაეხმარა გუნდს გამხდარიყო თასის მფლობელი 2006 წელს დავითი ახალგაზრდულ ნაკრებში გამოიძახეს, ხოლო 2008 წელს ეროვნული ნაკრების მწვრთნელმა ექტორ რაულ კუპერმა ეროვნულ ნაკრებში გამოიძახა, თუმცა გიგაურს თამაშის შანსი არ მისცემია. უმაღლესი ლიგა ჩემპიონი (2): 2004/2005, 2009/2010 პირველი ლიგა ჩემპიონი (1): 2010/2011 საქართველოს თასი გამარჯვებული (1): 2010/2011 საქართველოს სუპერთასი გამარჯვებული (1): 2005/2006 პროფილი Transfermarkt-ზე (ინგლისური) პროფილი Soccerway-ზე (ინგლისური)
გოროზია

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: გოროზია საკუთარი სახელი გოროზია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ზაზა გოროზია — ქართველი სახელმწიფო მოხელე გიორგი გოროზია — ქართველი ფეხბურთელი
ცევა ადომი

ცევა ადომი (ებრ. צבע אדום — წითელი ფერი) — სარაკეტო იერიშის შესახებ ადრეული შეტყობინების ებრაული სარადარო სისტემა, რომელიც მოსახლეობას საშუალებას აძლევს თავი შეაფარონ ბომბსაფარებს და დაცულ ნაგებობებს. ცევა ადომის სისტემა ამჟამად დაყენებულია ყველა ებრაულ ქალაქში, რომელიც ხვდება რაკეტების მოქმედების არეალში. რაკეტის გაშვების მომენტის დაფიქსირებისთანავე, სისტემა ავტომატურად რთავს შეტყობინების სისტემას ებრაულ ქალაქებში, დასახლებებსა და სამხედრო ბაზებში. ელექტრონული აუდიო-შეტყობინების ორი სიგნალი გადაიცემა მიმდევრობით ორჯერ, რომლის შემდეგაც ირთვება ავტოინფორმატორი და იმეორებს სიტყვებს „ცევა ადომ“ გაშვებული რაკეტების რაოდენობის შესაბამისად. სდეროთში სისტემა მოსახლეობას ატყობინებს 15 წამით ადრე რაკეტის ქალაქთან მოახლოებამდე. აშკელონში იგივე დრო 30-32 წამია. ღაზას სექტორის სარტყლის დასახლებებში შეტყობინებიდან რაკეტის მიზანში მოხვედრამდეე ინტერვალი შეიძლება 8 წამამდე იყოს. ↑ http://www.weaponsurvey.com/kbase/reddawn.htm
ზადნი-გერლახი

ზადნი-გერლახი, ზადნი-გერლახოვსკი-შტიტი (სლოვაკ. Zadný Gerlach) — მწვერვალი სლოვაკეთში, კარპატებში. მდებარეობს მაღალ ტატრებში. სიმაღლე 2616 მ. მწვერვალზე პირველი ასვლა განხორციელდა 1895 წელს. ზადნი-გერლახი (ინგლისური)
მალი-ლადოვი-შტიტი

მალი-ლადოვი-შტიტი (სლოვაკ. Malý Ľadový štít) — მწვერვალი სლოვაკეთში, კარპატებში. მდებარეობს მაღალ ტატრებში. სიმაღლე 2602 მ. მწვერვალზე პირველი ასვლა განხორციელდა 1835 წელს. მალი-ლადოვი-შტიტი (ინგლისური)
ლავინოვი-შტიტი

ლავინოვი-შტიტი (სლოვაკ. Lavínový štít) — მწვერვალი სლოვაკეთში, კარპატებში. მდებარეობს მაღალ ტატრებში. სიმაღლე 2606 მ. მწვერვალზე პირველი ასვლა განხორციელდა 1904 წლის 26 ივლისს. ლავინოვი-შტიტი (ინგლისური)
ჰომოლიეს ქედი

ჰომოლიეს ქედი (სერბ. Homoljske planine) — ქედი აღმოსავლეთ სერბეთში, აღმოსავლეთ-სერბეთის მთების ნაწილი. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით მოქცეულია ბრანიჩევის რაიონში. მაქსიმალური სიმაღლე 940 მ. აგებულია ფიქლებითა და კირქვებით. მწვერვალზე არის მართლმადიდებლური მონასტერი. ჰომოლიე მეჩხრად არის დასახლებული. ჰომოლიეს ქედი დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine.
მცირე სკვითია

მცირე სკვითია (ბერძ. Μικρά Σκυθία, მიკრა სკითია) — ანტიკური ხანის რეგიონი, რომელიც შემოსაზღვრული იყო ჩრდილოეთიდან და დასავლეთიდან დუნაით, ჩრდილოეთიდან და აღმოსავლეთიდან შავი ზღვით. მისი საზღვრები დაახლოებით ემთხვეოდა დღევანდელ დობრუჯას ტერიტორიას. რეგიონის უძველესი აღწერა მოიპოვება ჰეროდოტესთან, რომელიც სკვითიას უწოდებს დუნაის დელტის ჩრდილოეთით მდებარე რეგიონს. დასახელება მცირე სკვითია პირველად გამოყენებულია I საუკუნეში, სტრაბონის გეოგრაფიაში. პირველი ბერძნული წყაროების მიხედვით ამ ტერიტორიებზე სახლობდნენ თრაკიელები, რომლებიც ეთნოგენეზისის შედეგად ჩამოყალიბდნენ გეტებად და დაკიელებად. შემდგომში რეგიონმა განიცადა კელტების და სკვითების შემოსევები. რეგიონი თავიდან შედიოდა დაკიაში ხოლო შემდგომ ის რომის იმპერიამ დაიპყრო და პროვინცია მეზიას ნაწილი გახდა. დიოკლეტიანეს რეფორმების შედეგად რეგიონი გამოეყო მეზიას და ცალკე პროვინცია "სკვითიად" გარდაიქმნა, რომელიც გაერთიანებული იყო თრაკიის დიოცეზში. 395 წელს იმპერიის გაყოფის შემდეგ რეგიონი გადავიდა ბიზანტიის იმპერიის მმართველობაში. რეგიონს ატარებდა სახელს "მცირე სკვითია", VII საუკუნეში დიდი მიგრაციის პერიოდში სლავების და ბულგარების მიერ მის დაპყრობამდე. ამის შემდგომ ეს სახელწოდება აღარ იყო ხმარებაში. Dicţionar de istorie veche a României ("Dictionary of ancient Romanian history") (1976) Editura Ştiinţifică şi Enciclopedică, pp. 536–537 STRATEG. Defensive strategies and cross border policies. Integration of the Lower Danube area in the Roman civilization დაარქივებული 2020-10-25 საიტზე Wayback Machine.
ოქროს არწივი

ოქროს არწივი — კინოფესტივალი, რომელიც დაფუძნდა 1992 წელს. თავდაპირველად მას ერქვა ქართული კინოს ფესტივალი ოქროს არწივი. შემდგომში ჩამოყალიბდა შავიზღვისპირა ქვეყნების კინოფესტივალად და იმართებოდა მონაცვლეობით თბილისსა და ბათუმში 1992-1997 წლის ჩათვლით (პირველი კინოფესტივალი დამოუკიდებელი საქართველოს ისტორიაში). კინოფესტივალი „ოქროს არწივის“ იდეის ავტორი და დამფუძნებელი — გოჩა აბაშიძე. თანადამფუძნებლები: მწერალი და საზოგადო მოღვაწე — კობა იმედაშვილი და ბიზნესმენი — კახა გიუაშვილი. ფესტივალის გენერალური დირექტორი ლაშა იმედაშვილი. სხვადასხვა დროს ფესტივალის შემსრულებელი დირექტორები იყვნენ: კინომცოდნე კორა წერეთელი, ბაადურ წულაძე, მანანა სურაძე, ლანა ქუთათელაძე, ტანია დათუკიშვილი და სხვა. კინოფესტივალი „ოქროს არწივი“ - ამჯერად საერთაშორისო : [ჟიურის წევრის კრიტიკული მოსაზრებანი, შავიზღვისპირეთის აუზის ქვეყნების კინოფესტივალის, „ოქროს არწივის“ შესახებ] / პაატა იაკაშვილი // თეატრი და კინო. - თბილისი, 1994. - N7-8. - გვ.11-12 ქართული კინოს ფესტივალი „ოქროს არწივი“ : [1992 წლის 19-დან 26 სექტემბრამდე თბილისში ჩატარებულ ფესტივალზე. ფესტივალის პრიზიორები] // სინემა. - თბილისი, 1993. - N1. - გვ.7
ოქროს გლობუსის 45-ე დაჯილდოება

ოქროს გლობუსის 45-ე დაჯილდოება გაიმართა 1988 წლის 23 იანვარს. მასში მონაწილეობა მიიღეს 1987 წელს გამოსულმა ფილმებმა. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2015-08-01 საიტზე Wayback Machine.
გურეშიძე

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: გურეშიძე საკუთარი სახელი გურეშიძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსანდრე გურეშიძე — ქართველი ფეხბურთელი გურამ გურეშიძე — ქართველი ფეხბურთელი დემურ გურეშიძე — ქართველი ისტორიკოსი ნოდარ გურეშიძე — ქართველი პოეტი
ალექსეი ნიკოლოზის ძე რომანოვი

ალექსეი ნიკოლოზის ძე რომანოვი (დ. 30 ივლისი, 1904, პეტერგოფი — გ. 17 ივლისი 1918, ეკატერინბურგი) — მემკვიდრე ცესარევიჩი და დიდი მთავარი. ნიკილოზ II-ის და ალექსანდრას მეხუთე შვილი და ერთადერთი ვაჟი. 1918 წლის 17 ივლისს მშობლებთან, დებთან და მსახურებთან ერთად დახვრიტეს ლენინის და სვერდლოვის პირადი ბრძანებით. ამ ფაქტს ადასტურებენ მთელი რიგი ისტორიკოსები და მკვლევრები. მისი ხსენების დღე იულიუსის კალენდრით 5 ოქტომბერია. რუსეთის მართლმადიდებელმა ეკლესიამ ის წმინდანად შერაცხა და მისი ხსენების დღე დაწესებულია იულიუსის კალენდრით 4 ივლისს. «Светлый отрок». Сборник статей о Царевиче-Мученике Алексее и Других Царственных Мучениках, Jordanville, NY: Printshop of St. Job of Pochaev, Holy Trinity Monastery, 1999-01-01. — გვ. 96, ISBN 9780317292299. ბოლო რომანოვები
ოსმან III

ოსმან III (ოსმ. عثمان ثالث‎ — Osmân-ı sâlis , თურქ. Üçüncü Osman) ( დ. 2 იანვარი 1699 — გ. 30 ოქტომბერი 1757) — ოსმალეთის იმპერიის სულთანი 1754–1757 წლებში. ოსმან III იყო მუსტაფა II-ის შვილი და მაჰმუდ I-ის ძმა. ტახტზე ასვლამდე თითქმის 50 წელი თოფქაფის სასახლეში იზოლაციაში იმყოფებოდა. ოსმან III ვერ იტანდა მუსიკას და მუსიკოსებს, ამიტომ ბრძანება გასცა ისინი სასახლიდან გაეძევებინათ. ასევე ოსმანი ვერ იტანდა ქალებს და ქალთა საზოგადოებას. ის ატარებდა ლურსმებიან ფეხსაცმელებს, რათა მის ხმაზე მოსამსახურე ქალები მის ხმაზე გაქცეულიყვნენ. მისი მმართველობის წლებში შვიდჯერ შეიცვალა დიდი ვეზირი. დიდი ვეზირების ქონება ჩვეულებრივ სულთანის ხელში გადადიოდა. ოსმან III განსაკუთრებული სისასტიკით ეპყრობოდა ქრისტიანებს და იუდეველებს. მათ აიძულებდა ტანსაცმელზე სპეციალური ნიშნები ეტარებინათ. 1757 წელს ოსმან III ინსულტის შედეგად მოულოდნელად გარდაიცვალა. ის შეცვალა მისმა ბიძაშვილმა, მუსტაფა lll-მ. ოსმალეთის სულთნების სია http://www.osmanli700.gen.tr/english/engindex.html http://www.theottomans.org/english/index.asp
პატარა ვერა

პატარა ვერა (რუს. Маленькая Вера) — 1988 წლის საბჭოთა მხატვრული ფილმი, რომლის რეჟისორია ვასილი პიჩული. გადაღებულია „პერესტროიკის“ პერიოდში და მისი ერთ-ერთი სიმბოლო გახდა. იყო ერთ-ერთი პირველი საბჭოთა ფილმი, სადაც დემონსტირებულია სექსუალური სცენები, რითაც მეტი ყურადღება მიიპყრო. ფილმის პრემიერა გაიმართა 1988 წლის ოქტომბერში. მონაწილეობენ ნატალია ნეგოდა, ალექსეი სოკოლოვი და სხვები. ფილმმა მიიღო 6 ჯილდო. ნატალია ნეგოდამ მოიპოვა ნიკას ჯილდო როგორც საუკეთესო მსახიობმა 1989 წელს. რეჟისორმა ვასილი პიჩულმა მონრეალის კინოფესტივალზე მიიღო სპეციალური ჟიურის პრემია 1988 წელს და აგრეთვე ფიპრესის პრიზი ვენეციის კინოფესტივალზე 1988 წელს. ფილმის საუნდტრეკი ორი ძირითადი სიმღერისაგან შედგება, რომელსაც მომღერალი სოფია როტარუ ასრულებს. ბილეთების გაყიდვის მხრივ, ფილმი ლიდერობდა საბჭოთა კავშირში; მთლიანობაში ფილმი 54.9 მილიონმა ადამიანმა ნახა. აღსანიშნავია, რომ „პატარა ვერა“ ფილმთან „მოსკოვს ცრემლების არ სჯერა“ ერთად იყო ყველაზე წარმატებული საბჭოთა ფილმი აშშ-ში. კრიტიკოსები მიიჩნევენ, რომ „პატარა ვერა“ არის პირველი საბჭოთა ფილმი, რომელმაც საბჭოთა ეკრანებზე დაარღვია ტაბუ სექსზე. სსრკ-ში და მოგვიანებით რუსეთში 1990-იან წლებში ფილმი გამოდიოდა ლიცენზიურ VHS-ზე. ზოგჯერ ვრცელდებოდა „მეკობრულ“ ვიდეოკასეტებზე. აშშ-ში ფილმი გამოიცემოდა ინგლისურ ენაზე ამერიკული დუბლაჟით VHS-სა და Laserdisc-ზე NTSC-ის სისტემაში. 2001 წელს ფილმი გამოვიდა DVD-ზე PAL-ისა და NTSC-ის სისტემებში, ხოლო აშშ-ისა და კანადაში გამოიცა მხოლოდ NTSC-ის სისტემაში. „პატარა ვერა“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „პატარა ვერა“ — Allmovie-ზე ფილმის მიმოხილვა The New York Times-ზე