laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მარია ლუიზა ფონ ჰესენ-კასელი

მარია ლუიზა ფონ ჰესენ-კასელი (გერმ. Marie Luise von Hessen-Kassel, ნიდერლ. Maria Luise van Hessen-Kassel; დ. 7 თებერვალი, 1688 — გ. 9 აპრილი, 1765) — ჰესენ-კასელის ლანდგრაფ კარლ I-ის ქალიშვილი. ორანის პრინცესა 1709-1711 წლებში როგორც იოჰან ვილემ ფრისოს მეუღლე. პრინცი ვილემ IV-ის დედა და მისი რეგენტი 1711-1730 წლებში. თავისი შვილიშვილის, პრინცი ვილემ V-ის რეგენტი 1759-1765 წლებში. მარია ლუიზა დაიბადა 1688 წლის 7 თებერვალს კასელში. იგი იყო ჰესენ-კასელის ლანდგრაფ კარლ I-ისა და მისი ცოლის, მარია ამალია კურლანდიელის ქალიშვილი. 1702 წელს მარია ლუიზა დანიშნეს ორანის პრინც იოჰან ვილემ ფრისოზე, რომელზეც 1709 წლის 26 აპრილს დაქორწინდა, რითაც იგი ორანის პრინცესა გახდა. მათი ქორწინება მეტად ხანმოკლე, თუმცა ნაყოფიერი აღმოჩნდა. 1711 წელს იოჰან ვილემ ფრისო 24 წლის ასაკში მოულოდნელად გარდაიცვალა, რის გამოც ტახტზე მათი მცირეწლოვანი ვაჟი, პრინცი ვილემ IV ავიდა, რომელსაც რეგენტად მარია ლუიზა დაენიშნა. თავისი რეგენტობის პერიოდშიმან აღადგინა ორანის პრინცების საგვარეულო სასახლეები და ააგო საგვარეულო მავზოლეუმიც. სამეფო სასახლის მიდამოებში დიდებული ბაღები გააშენა, რისთვისაც კასელიდან ჩამოიყვანა მებაღეები. 1730 წელს მისი ვაჟი სრულწლოვანი გახდა და რეგენტობა ჩამოერთვა. 1734 წელს მარია ლუიზამ თავისი ვაჟი დიდი ბრიტანეთის, ირლანდიისა და ჰანოვერის მეფე ჯორჯ II-ის უფროს ასულზე, პრინცესა ანაზე დააქორწინა. ვილემ IV 1751 წელს გარდაიცვალა, რის გამოც ტახტი მისმა მცირეწლოვანმა ვაჟმა, ვილემ V-მ დაიკავა, რომელსაც რეგენტად დედამისი, ანა ბრიტანელი დაენიშნა. 1759 წელს, რძლის გარდაცვალების შემდეგ მარია ლუიზა მეორედ გახდა რეგენტი, თუმცა ამჯერად თავისი შვილიშვილის. მეორე რეგენტობისას იგი ხალხში განსაკუთრებული პოპულარობით სარგებლობდა, მაგრამ გენერალურ შტატებთან მემკვიდრეობის თაობაზე მცირე უთანხმოება მაინც ჰქონდა. მარია ლუიზა რეგენტის სტატუსს სიცოცხლის ბოლომდე ფლობდა. იგი გარდაიცვალა 1765 წლის 9 აპრილს, 77 წლის ასაკში. ანა შარლოტა ამალია (1710-1777), ცოლად გაჰყვა ბადენ-დურლახის მთავარ ფრიდრიხს, რომელთანაც შეეძინა შვილები; ვილემ IV (1711-1751), ორანის პრინცი 1711-1751 წლებში. ცოლად შეირთო დიდი ბრიტანეთის მეფე ჯორჯ II-ის ასული ანა, რომელთანაც შეეძინა შვილები; Baker-Smith, Veronica P. M. (1995). A Life of Anne of Hanover, Princess Royal. Brill Academic Publishers. ISBN 90-04-10198-5. Rowen, Herbert H. (1990). The Princes of Orange: The Stadholders in the Dutch Republic. Cambridge University Press. ISBN 0-521-39653-0. van Eijnatten, Joris (2003). Liberty and concord in the United Provinces: religious toleration and the public in the eighteenth-century Netherlands. Leiden: Brill. ISBN 978-9004128439. van Loon, Hendrik Willem (1913). The fall of the Dutch republic. Boston and New York: Houghton Mifflin Company.
კოდმანი II

კოდმანი II — არქეოლოგიური ძეგლი მცხეთის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მცხეთა-შიომღვიმის გზაზე, მცხეთიდან 1,7 კილომეტრზე. თარიღდება გვიანდელი ანტიკური ხანით. 1979 წელს არქეოლოგიური ძეგლი გათხარა მცხეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ, რომელსაც ანდრია აფაქიძე ხელმძღვანელობდა. გაითხარა კრამიტსამარხები და ნამოსახლარი. კრამიტსამარხებში აღმოჩნდა თიხის ჭურჭელი, მძივები, გემიანი ბეჭდები და სხვ. ნამოსახლარი ადრინდელი ფეოდალური ხანისაა, მის შემადგენლობაში შედის ნაგებობის ფრაგმენტი, სამზარეულო კერამიკა და ქვევრები. ძნელაძე მ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 245.
ეიფელის ხიდი

ეიფელის ხიდი — ხიდი მდინარე ცემისწყალზე, ბორჯომ-ბაკურიანის ვიწროლიანდაგიან რკინიგზის წაღვერი-ცემის მონაკვეთზე. ხიდი მიხეილ რომანოვმა საფრანგეთში შეუკვეთა ფრანგ ინჟინერ-კონსტრუქტორსა და ხიდების მშენებელს, პარიზში დადგმული, ცნობილი „ეიფელის კოშკის“ ავტორს გიუსტავ ეიფელს. ხიდის მშენებლობა 1897 წელს დაიწყო მდინარე ცემისწყალზე. ადგილზე ხიდის მონტაჟი განახორციელა კონსტრუქტორმა ბესარიონ ქებურიამ. 1902 წლის იანვრიდან ვიწროლიანდაგიანი რკინიგზის ხაზით ბორჯომი-ბაკურიანი, პირველმა „კუკუშკა“ მატარებელმა გაიარა.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 12144 travelinborjomi.ge დაარქივებული 2019-12-29 საიტზე Wayback Machine. ambebi.ge
ჰიდრიდი

ჰიდრიდი — წყალბადის ანიონი H-. წყალბადის ატომი უკავშრდება უფრო ელექტროდადებით ელემენტს ან ჯგუფს. გავრცელებული მაგალითებია: ამიაკი (NH3), მეთანი (CH4), ეთანი (C2H6) (სხვა ყველა ნახშირწყალბადი) და ნიკელის ჰიდრიდი (NiH) რომელიც გამოიყენება „ნიკელის ჰიდრიდის მრავალჯერ დამუხტვად ბატარეებში“. თითქმის ყველა ქიმიური ელემენტი წარმოქმნის ბინარულ წყალბადნაერთს, გამონაკლიებია: He, Ne, Ar, Kr, Pm, Os, Ir, Rn, Fr, and Ra. W. M. Mueller, J. P. Blackledge, G. G. Libowitz, Metal Hydrides, Academic Press, N.Y. and London, (1968) ↑ Greenwood, N. N.; & Earnshaw, A. (1997). Chemistry of the Elements (2nd Edn.), Oxford:Butterworth-Heinemann. ISBN 0-7506-3365-4. ↑ Concise Inorganic Chemistry J.D. Lee ↑ Main Group Chemistry, 2nd Edition A.G. Massey ↑ (2005) Nomenclature of Inorganic Chemistry ("The Red Book"), IUPAC Recommendations. Par. IR-6.
ჩახავა

საკუთარი სახელი ჩახავა შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი ჩახავა — ქართველი არქიტექტორი მედეა ჩახავა — ქართველი მსახიობი
პოტამოი (მრავალმნიშვნელოვანი)

პოტამოი (ძვ. ბერძნ. Ποταμοί) შეიძლება ასევე ნიშნავდეს: პოტამოი — ძველი ბითინიის ქალაქი; პოტამოი — ძველი პაფლაგონიის ქალაქი; პოტამოი — სოფელი დრამის ნომში, საბერძნეთი. პოტამოლოგია პოტამები
პოტამები

პოტამები (ძვ. ბერძნ. Ποταμοί — „მდინარეები“) — დედამიწის მდინარეებისა და ნაკადულების ღმერთები, ბერძნული მითოლოგიის მიხედვით. პოტამები (ძველბერძნული მდინარის ღმერთები) — მდინარეების და ნაკადულების ვაჟი ღმერთები, დიდ დედამიწას გარსშემორტყმული მდინარეები, ოკეანოსის და ტეთისის ძეები. მათი დები იყვნენ ოკეანიდები, მცირე ნაკადების, ღრუბლების და წვიმის ქალღმერთები. მათი ქალიშვილები – ნაიადები, გაზაფხულის წყაროების და შადრევნების ნიმფები. მდინარის ღმერთი გამოისახებოდა სამიდან ერთ-ერთი ფორმით: როგორც ადამინისთავიანი ხარი; ხარის რქიანი კაცი, გველთევზას კუდით ფეხების ნაცვლად; ან, როგორც მოსასვენებლად დამჯდარი, იდაყვით წამოქცეულ დოქს დაყრდნობილი კაცი ღვრის წყალს. Potamoi
ღვიძლის აბსცესი

ღვიძლის აბსცესი - ამებური დიზინტერიის, ზოგადი ჩირქოვანი ინფექციის, პიელონეფრიტის, ჩირქოვანი ქოლანგიტის გართულების შედეგად ვითარდება. განასხვავებენ მის სამ ძირითად სახეობას: ამებური; ბაცილური; ჩირქოვანი. ღვიძლის ფუნქციის დარღვევით მიმდინარე ტრავმები, დაავადებები და ინტოქსიკაცია ღვიძლის აბსცესის რისკ-ფაქტორებია. საწყის სტადიაზე დაავადება მკვეთრად გამოხატული არ არის. მერე და მერე მისი ნიშნები უფრო შესამჩნევი ხდება, მაგრამ საერთო მდგომარეობის სიმძიმის გამო, კლინიკური სურათი მაინც დაბინდულია. ღვიძლის აბსცესი ნელა ვითარდება. სიმპტომატიკაც თანდათანობით ვლინდება. ავადმყოფი მარჯვენა ფერდქვეშა არეში ძლიერ და მუდმივ ტკივილს უჩივის. აბსცესის ზრდის კვალდაკვალ, ტკივილი ძლიერდება და მწვავე ხდება. მუცლის მარჯვენა ნახევარსა და გულმკერდში შეიგრძნობა სიმძიმე და დაძაბულობა, რომელიც თანდათან იმატებს. ავადმყოფი ზოგავს მტკივან მხარეს, რის გამოც სიარულისა და წოლის მანერას იცვლის. ნებისმიერი მოძრაობა ღვიძლის ტკივილს იწვევს. პიოგენური აბსცესისა და მეორეული ინფექციის შემთხვევაში, აღინიშნება მძიმე ჩირქოვანი ინტოქსიკაცია. მუცლის კუნთები მარჯვნივ ოდნავ დაჭიმულია, შეხებისას აბსცესის საპროექციო არეში ძლიერი ტკივილი შეიგრძნობა. პულსი სუსტია, მაგრამ ხშირი - 120-140 დარტყმა წუთში. არტერიული წნევა დაქვეითებულია. კლინიკური სურათი სეფსისის მძიმე შემთხვევას მოგვაგონებს. ინფორმაციულია რენტგენოგრაფია, ღვიძლის სკანირება, ექოსკოპია, ლაპარასკოპია. დიაგნოზის დასაზუსტებლად წვრილი ნემსით აბსცესის პუნქციას მიმართავენ. ღვიძლის ამებური აბსცესის დროს, სიმძიმის კვალობაზე, მიმართავენ კონსერვატიულ-ქირურგიულ მკურნალობას, ღვიძლის პიოგენური აბსცესი კი - ოპერაციულ ჩარევას მოითხოვს. ჟურნალი "ოჯახის მკურნალი" #13 (151) 2007 წ.
ჯორჯ პატონი

ჯორჯ სმით პატონ უმცროსი (ინგლ. George Smith Patton Jr.; დ. 11 ნოემბერი, 1885, სან-გეიბრიელი, კალიფორნია, აშშ — გ. 21 დეკემბერი, 1945, ჰაიდელბერგი, მოკავშირეთა მიერ ოკუპირებული გერმანია) — აშშ-ის არმიის გენერალი, მეთაურობდა აშშ-ის მეშვიდე არმიას მეორე მსოფლიო ომის ხმელთაშუაზღვის თეატრში და აშშ-ის მესამე არმიას 1944 წლის ივლისის შემდეგ, გერმანიასა და საფრანგეთში ნორმანდიაში დესანტის გადასხმის შემდეგ. დაიღუპა 1945 წლის 21 დეკემბერს გერმანიაში, ავტოკატასტროფის შედეგად. 1975 წელს პატონის პატივისცემის ნიშნად ბელგიაში გამოუშვეს საფოსტო მარკების სერია. General George Patton Museum დაარქივებული 2008-06-24 საიტზე Wayback Machine. Lost Victory – Strasbourg, November 1944 National Museum of Military History The General George S. Patton Story YouTube-ზე, United States Army, from The Big Picture, narrated by Ronald Reagan George S. Patton Papers: Diaries, 1910–1945 at Library of Congress http://www.pasadenanow.com/main/5-famous-pasadenans-who-were-veterans/ დაარქივებული 2020-01-14 საიტზე Wayback Machine. ↑ D'Este 1995, p. 29. sfn error: no target: CITEREFD'Este1995 (help) ↑ Brighton 2009, p. 17. sfn error: no target: CITEREFBrighton2009 (help)
ვილემ IV ორანელი

ვილემ IV ორანელი (ნიდერლ. Willem IV van Oranje; დ. 1 სექტემბერი, 1711 — გ. 22 ოქტომბერი, 1751) — ორან-ნასაუს დინასტიის წარმომადგენელი. ორანის პრინცი დაბადებიდან გარდაცვალებამდე. ნიდერლანდების გაერთიანებული პროვინციების შტატჰალტერი 1747 წლის 4 მაისიდან გარდაცვალებამდე. ნიდერლანდების მეფე ვილემ I-ის პაპა. ვილემი დაიბადა 1711 წლის 1 სექტემბერს ლიუვარდენში, ნიდერლანდებში. იგი იყო ორანის პრინც იოჰან ვილემ ფრისოსა და მისი ცოლის, მარია ლუიზა ფონ ჰესენ-კასელის ნაბოლარა ვაჟი, რომელიც მამის გარდაცვალებიდან სამ თვეში დაიბადა. ამრიგად, იგი დაბადებიდანვე ატარებდა ორანის პრინცის წოდებას, თუმცაღა სრულწლოვანებამდე მის მოვალეობებს დედამისი ასრულებდა, როგორც რეგენტი. დედის მმართველობის ქვეშ ვილემი გახდა ფრიზიის, გრონინგენის, გელდერნის, ჰოლანდიის, ზელანდიის, უტრეხტისა და ოვერიხლესის შტატჰალტერი. 1747 წლის 4 მაისს ეს წოდებები გაერთიანდა როგორც ნიდერლანდების გაერთიანებული პროვინციების შტატჰალტერი, რომელსაც ვილემი ფლობდა. ამ პროცესისათვის ხელის შესაშლელად 1747 წლის აპრილში ფრანგული არმია შევიდა ფლანდრიაში, საიდანაც ცდილობდნენ ნიდერლანდელების გახლეჩას. ამის გამო ვილემი თავის ოჯახთან ერთად ლიუვარდენიდან ჰააგაში გადავიდა. აღსანიშნავია, რომ ჯანმრთელობის მდომარეობის გამო ვილემი ვერ ახერხებდა ჯარის გაძღოლას, რის გამოც ნიდერლანდურ არმიას ბრაუნშვაიგ-ლიუნებურგის ჰერცოგი სარდლობდა ხოლმე. იგი საკმაოდ გონიერ და წარმატებულ მმართველადაა მიჩნეული. მიუხედავად ალიანსისა, 1750-იანი წლების დამდეგს ნიდერლანდები დიდ კონკურენციას უწევდა დიდ ბრიტანეთს, რომლის საწინააღმდეგოდაც ვილემმა დააარსა ჰოლანდიის ოსტინდოეთის სავაჭრო კომპანია, რომელსაც საკმაოდ დიდი შემოსავალი მოჰქონდა ქვეყნისათვის. ვილემ IV 1751 წლის 22 ოქტომბერს გარდაიცვალა ჰააგაში, 40 წლის ასაკში. ამის გამო ტახტი მისმა მცირეწლოვანმა ვაჟმა, ვილემ V-მ დაიკავა, რომლის რეგენტიც მისი ცოლი, ანა ბრიტანელი გახდა. 1734 წლის 25 მარტს, სენტ-ჯეიმზის სასახლის სამლოცველოში, ლონდონში ვილემმა ცოლად შეირთო დიდი ბრიტანეთის, ირლანდიისა და ჰანოვერის მეფე ჯორჯ II-ისა და მისი ცოლის, დედოფალ კაროლინა ბრანდენბურგ-ანსბახელის უფროსი ქალიშვილი ანა ბრიტანელი, რომელთანაც ხუთი შვილი შეეძინა: მკვდარშობილი გოგონა (1736); მკვდარშობილი გოგონა (1739); კაროლინა (1743-1787), ცოლად გაჰყვა ბადენ-დურლახის პრინც კარლ კრისტიანს, რომელთანაც შეეძინა შვილები; ანა (1746), გარდაიცვალა ჩვილობაში; ვილემ V (1748-1806), ორანის პრინცი 1751-1806 წლებში. ცოლად შეირთო ვილჰელმინა პრუსიელი, რომელთანაც შეეძინა ნიდერლანდების პირველი მეფე ვილემ I; Uwe Schögl (Red.): Oranien. 500 Jahre Bildnisse einer Dynastie aus der Porträtsammlung der Österreichischen Nationalbibliothek, Wien und der Niederländischen Königlichen Sammlung Den Haag. (Ausstellung vom 1. Februar bis 19. März 2002, Camineum der Österreichischen Nationalbibliothek, Wien). Österreichische Nationalbibliothek u. a., Wien 2002, ISBN 3-01-000028-6, S. 96.
50 Cent

კერტის ჯეიმზ ჯექსონ III (ინგლ. Curtis James Jackson III) (დ. 6 ივლისი, 1975) — ამერიკელი რეპერი, უფრო მეტად ცნობილი თავისი სასცენო სახელით, 50 Cent (ქართ. 50 ცენტი). პოპულარობა ალბომების, Get Rich or Die Tryin' და The Massacre მოიპოვა. ორივემ მულტი-პლატინის წოდება მოიპოვა, მსოფლიოს გარშემო 30 მილიონი გაყიდული ასლით. ალბომი Get Rich or Die Tryin' RIAA-ს მიერ პლატინის სტატუსით ექვსჯერ აღინიშნა. მთავარი სტატია: 50 Cent-ის დისკოგრაფია და G-Unit-ის დისკოგრაფია. Get Rich or Die Tryin' (2003) The Massacre (2005) Curtis (2007) Before I Self Destruct (2009) Animal Ambition (2014) Street King Immortal (2015) ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #130656402 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ BlackPast.org — 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q30049687"></a> ↑ https://hedendaagsesieraden.nl/2024/10/06/50-cent/ ↑ 50 Cent Music. The Hip Hop World. ციტირების თარიღი: December 3, 2011. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: 50 Cent ოფიციალური საიტი 50 Cent-ის — არხი YouTube-ზე 50 Cent Twitter-ზე 50 Cent Facebook-ზე 50 Cent AllMusic-ზე 50 Cent — AllMovie 50 Cent დაარქივებული 2008-12-17 საიტზე Wayback Machine. საიტზე AOL Sessions 50 Cent კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
რაჭის ქედი

რაჭის ქედი — გასწვრივი გვერდითი ქედი საქართველოში, შიდა ქართლის, იმერეთისა და რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარეებში. მდებარეობს კავკასიონის სამხრეთ კალთაზე, იწყება კავკასიონის მთავარ ქედზე, მწვერვალ ზეკარასთან და მთავრდება დასავლეთით მდინარე რიონის მარცხენა ნაპირზე. სიგრძე 85 კმ. სიმაღლე 3007 მ-მდე. აღმოსავლეთ ნაწილში აგებულია იურული ფიქლებითა და პორფირიტული წყებებით, დასავლეთით — ცარცული კირქვებით. რაჭის ქედზეა მწვერვალები: მაჩხარახოხი, სირხლებერთა (ლებეურის მთა), დაღვერილა, ხიხათა, ველტყევი, საწალიკე, ნაქერალა, თავშავა და სხვა; უღელტეხილები: ლეთა, ერწო, ხიხათა, ნაქერალა და სხვა. სამხრეთი კალთა ციცაბოა, ჩრდილოეთი — დამრეცი, სადაც მდებარეობს შაორის ქვაბული. შაორის ქვაბული კარსტული ღრმულია, რომელიც წყალსაცავადაა გამოყენებული. ქედის დასავლეთ ნაწილისათვის დამახასიათებელია რელიეფის კარსტული ფორმების სიუხვე. რაჭის ქედის კალთები შემოსილია ფართოფოთლოვანი ტყით, ჩრდილოეთ კალთაზე წიფლნარ-მუქწიწვიანებიც არის, აღმოსავლეთ ნაწილის თხემზე სუბალპური და ალპური მდელოებია. საქართველოს ქედების სია უკლება დ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 314. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „რაჭის ქედი“ ვიკისაწყობში.
ლაზარე დადუანი

ლაზარე ისმაილის ძე დადუანი (დ. 1851, სოფელი მუჟალი, მულახის თემი, ზემო სვანეთი — გ. 1894, იქვე) — ქართველი ხალხოსანი და პუბლიცისტი. ლაზარე დადუანი დაიბადა 1851 წელს ზემო სვანეთში, მულახის თემის სოფელ მუჟალში. მამამისი ისმაილ დადუანი ადგილობრივი გლეხი იყო, დედა მართა ლომთაძე კი რაჭიდან, სოფელ მეორე ტოლოდან ყოფილა. ლაზარესთვის წერა-კითხვა დედას უსწავლებია. შემდეგომ იგი ქუთაისის სასულიერო სასწავლებელში მიუბარებიათ. აქ ლაზარე დაუმეგობრდა ამბროლაურის რაიონის სოფელ ჩორჯოს მკვიდრს ვარლამ გაბიჩვაძეს, შემდგომში ხალხოსნური მოძრაობის ერთ-ერთ მესვეურს დასავლეთ საქართველოში. მოგვიანებით კაზარე ცოლად ირტავს ვარლამის დას ებე გაბიჩვაძეს. ცნობილია რომ ვარლამის დავალებით ლაზარე ხალხოსნურ იდეებს ავრცელებდა რაჭა-ლეჩხუმსა და სვანეთში. სვანეთში ლაზარე ცხოვრობდა სოფელ ბეჩოში და სიცოცხლის დასასრულამდე თავად თენგიზ დადეშქელიანის სახლში მდივნად მსახურობდა. 1894 წელს ლაზარე დადუანი გარდაიცვალა. მისი ნეშტი ბეჩოდან მშობლიურ სოფელ მუჟალში გადაუსვენებიათ და დუკრძალავთ მუჟალის მაცხოვრის ეკლესიის ეზოში, სადაც მის საფლავის ქვაზე ამოკვეთილია ინიციალები: „ლ. დ.“. ასეთი წარწერით გამოქვეყნებულია მისი ზოგიერთი წერილიც. ლაზარე დადუანის წერილები ძირითადად იბეჭდებოდა გაზეთ „დროების“ ფურცლებზე. იგი სვანეთის პირველი მკვიდრია რომელმაც მე-19 საუკუნის მეორე ნახევარში გაზეთებისათვის წერილების მიწოდება დაიწყო და ამით შესაძლებლობა მისცა ქართელ მკითხველს ცოტად თუ ბევრად გასცნობოდა საუკუნეებით მივიწყებულ სვანეთის ყოფა-ცხოვრებას. ათი წლის მანძილზე აწვდიდა პრესას ლაზარე დადუანი თავის წერილებს. ამ ხნის მანძილზე ის თითქმის მარტოდმარტო წერდა სვანეთზე. ცნობილი მოღვაწის ბესარიონ ნიჟარაძის თანამშრომლობა ქართულ ჟურნალ-გაზეთებში ძირითადად 1880 წლიდან იწყება. საინტერესოა ის გარემოება, რომ 1881 წლიდან როდესაც ბესარიონ ნიჟარაძე იწყებს ინტენსიურ სამწერლო მოღვაწეობას ლაზარე დადუანი ძირითადად წყვეტს თანამშრომლობას ქართულ პერიოდიკაში და ამის შემდეგ მისი მხოლოდ ორი წერილი გვხვდება. ლაზარე დადუანის წერილები მრავალმხრივ საინტერესო ცნობებს შეიცავენ ძველი სვანეთის ეკონომიკური და კულტურული მდგომარეობის შესახებ. ავალიანი გ., ზურაბიანი გ., „ეთნოგრაფიული წერილები სვანეთზე“, თბ., 1973, გვ. 7-11
ფრედეგარი

ფრედეგარი (ლათ. Fredegarius Scholasticus, დ. უცნობია — გ. დაახლ. 660) — VII საუკუნის შუა წლების ნახევრადლეგენდარული ფრანკი მწერალი. ერთადერთი მისი ცნობილი ნამუშევარია ე. წ. „ფრედეგარის ქრონიკა“, რომელიც არის ისტორიული ქრონიკა და აღწერს მოვლენებს სამყაროს შექმნიდან ავტორის ცხოვრების პერიოდამდე. ქრონიკის პირველი სამი წიგნი ძველი ავტორების ნაწარმოებების შეჯერებული ვარიანტია (ძირითადად ეყრდნობა გრიგოლ ტურელი), თუმცა შეიცავს მთელ რიგ უნიკალურ ფაქტებს V-VI საუკუნეების ფრანკების ისტორიიდან. ფრედერიკის ქრონიკის ყველაზე მეტად ღირებული ნაწილია მეოთხე წიგნი, რომელშიც მოთხრობილია ფრანკები სახელმწიფოს ისტორია 584-642 წლებში. მოგვიანებით ეს ნაშრომი სხვა ავტორებმა გააგრძელეს. ფრედეგარის ქროონიკის მეოთხე წიგნის ორიგინალური ტექსტი (ლათინური) Шмидт Г. А. "Хроники Фредегара" (историографический очерк) // "Хроники Фредегара" / Пер. Г. А. Шмидта. — Санкт-Петербург:Евразия, 2015. С. 7–47. – ISBN 978-5-91852-097-0
ევროპულ-ქართული ინსტიტუტი

ევროპულ-ქართული ინსტიტუტი — სამოქალაქო ორგანიზაცია საქართველოში. ორგანიზაცია 2015 წელს დააარსეს თავისუფალი უნივერსიტეტის მაშინდელმა სტუდენტებმა გიორგი მელაშვილმა, შალვა ჩხეიძემ და რევაზ თოფურიამ. EGI-ს დეკლარირებული მისია არის დემოკრატიის, კანონის უზენაესობისა და თავისუფალი ბაზრის პრინციპების მხარდაჭერა და ლიდერთა ახალი თაობის გაძლიერება, რაც აუცილებელია საქართველოს წინაშე არსებული პრობლემების გადასაჭრელად და კავკასიის საერთო მომავლის უზრუნველსაყოფად. ინსტიტუტის პრიორიტეტი არის ადამიანის უფლებები, მშვიდობის მშენებლობა, კარგი მმართველობის ხელშეწყობა და დემოკრატიულ პროცესებში ახალგაზრდების ჩართულობა. საქართველოსა და კავკასიაში, პარტნიორებსა და დონორებთან ერთად, ინსტიტუტი მუშაობს პოლიტიკური კულტურის გასაუმჯობესებლად, პოლიტიკის დოკუმენტების განსახილველი პლატფორმების შესაქმნელად და მოქალაქეთა ჩართულობის უზრუნველსაყოფად. ევროპულ-ქართული ინსტიტუტი არის ერთადერთი ორგანიზაცია საქართველოში, რომელმაც წარმატებით განახორციელა კამპანია „შენი ხმა, ჩვენი მომავალია“, რომელიც მიზნად ისახავდა 2016 წლის საპარლამენტო არჩევნებში მოსახლეობის აქტივობის ზრდას. ინსტიტუტის საქმიანობის მნიშვნელოვანი სფერო არის თანამშრომლობა ახალგაზრდებთან. ევროპულ-ქართული ინსტიტუტი აღიარებს ახალგაზრდობის განსაკუთრებულ როლს საზოგადოებაში და იმ სპეციფიკურ გამოწვევებს, რომლებიც ახალგაზრდების წინაშე არსებობს. ინსტიტუტი აქტიურად მუშაობს ახალგაზრდებთან და მხარს უჭერს თანასწორ და არადისკრიმინაციურ დამოკიდებულებას ახალგაზრდებისადმი, ასევე აქტიურად უჭერს მხარს სამოქალაქო ცხოვრებაში ახალგაზრდების ჩართულობასა და იმ კანონმდებლობისა და პოლიტიკის დოკუმენტებში ჩართულობას, რომელიც ეხება ახალგაზრდებს. ინსტიტუტი თანამშრომლობს საქართველოს ყველა ძირითად უნივერსიტეტთან და ნერგავს ახალგაზრდებთან მუშაობის არაფორმალურ მეთოდებს. ევროპულ-ქართული ინსტიტუტი აანალიზებს საქართველოსა და საერთაშორისო პოლიტიკას, ქმნის პოლიტიკის დოკუმენტებსა და ავითარებს დემოკრატიული და თავისუფალი საზოგადოების მხარდასაჭერ პროექტებს. ორგანიზაციის საქმიანობის მნიშვნელოვანი სფერო არის ინტეგრაცია ევროპულ და ევრო-ატლანტიკურ სტრუქტურებში.ინსტიტუტი ახორციელებს სხვადასხვა პროექტებს საქართველოს სხვადასხვა თემში პოლიტიკური ცნობიერების ასამაღლებლად და ქმნის ახალ მეთოდებს სამოქალაქო ჩართულოობის უზრუნველსაყოფად. EGI ხაზს უსვამს „დამოუკიდებლობასა და ზეპარტიულობას“ და გამორიცხავს საკუთარ გადაწყვეტილებებსა და საქმიანობაში პოლიტიკური, ეკონომიკური, ან რელიგიური ფაქტორების გავლენას. ინსტიტუტის საქმიანობის პრინციპები და მუშაობის წესები გაწერილია ორგანიზაციის წესდებაში. ევროპულ-ქართული ინსტიტუტი არის ევროპული დონის პოლიტიკური ფონდის, ევროპის ლიბერალური ფორუმის, აფილირებული წევრი. ოფიციალური საიტი ოფიციალური Facebook გვერდი როგორ შეუძლიათ ახალგაზრდებს მომავლის უკეთესობისკენ შეცვლა — EGI-ის გამოცდილება, on.ge ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 Europe-Georgia Institute > About us. Europe-Georgia Institute. ციტირების თარიღი: 2019-12-25 ↑ ELF Autumn General Assembly – ELF grows further. European Liberal Forum. ციტირების თარიღი: 2019-12-25
კრისტინა შადობა

კრისტინა შადობა (დ. 1 იანვარი, 1987) — ქართველი ქალი ფეხბურთელი. თამაშობდა მეკარის პოზიციაზე. იგი თამაშობდა თბილისის „დინამოში“, ხოლო მოგვიანებით თურქულ „ტრაბზონსპორში“. ნათამაშები აქვს საქართველოს 19-წლამდელთა ნაკრებსა და საქართველოს ნაკრებში. კარიერა დაიწყო თბილისის „დინამოში“ სადაც თამაშობდა 2005–2008 წლებში, მოგვიანებით შეუერთდა თურქულ „ტრაბზონსპორს“ სადაც თამაშობდა 2008-2011 წლებში. 2011 წლის მსოფლიო თასის შესარჩევისათვის გამოძახებული იყო საქართველოს ნაკრებში, ნაკრებში ითამაშა 2013 წლის ევროპის ჩემპიონატის შესარჩევზე. დინამო თბილისი: საქართველოს ქალთა საფეხბურთო ჩემპიონატი (1): 2006–07 ტრაბზონსპორი: თურქეთის ქალთა პირველი ლიგა (1): 2008–09 კრისტინა შადობა UEFA-ს ოფიციალურ საიტზე
აფხაზეთის რესპუბლიკის საპრეზიდენტო არჩევნები (2011)

აფხაზეთის რესპუბლიკის საპრეზიდენტო არჩევნები 2011 — რიგით მეხუთე საპრეზიდენტო არჩევნები აფხაზეთის დე ფაქტო რესპუბლიკაში. არჩევნების პირველი ტური გაიმართა 2011 წლის 26 აგვისტოს და მასში გამარჯვება მოიპოვა ალექსანდრე ანქვაბმა. არჩევნებში მონაწილეობა მიიღო სამმა კანდიდატმა. პირველი ტურის მონაცემებით არჩევნებში ხმათა 54,90%-ით გაიმარჯვა ალექსანდრე ანქვაბმა, მეორე ადგილი დაიკავა სერგეი შამბამ ხმათა 21,02%-ით, მესამე ადგილზე გავიდა რაულ ხაჯიმბა 19,82%-ით.
სახელმწიფო უშიშროება (ჩეხოსლოვაკია)

ჩეხოსლოვაკიის სახელმწიფო უშიშროება (ჩეხ. Státní bezpečnost, შემოკლებით: StB, სლოვაკ. Štátna bezpečnosť, ŠtB) — ჩეხოსლოვაკიის სოციალისტური რესპუბლიკის პოლიტიკური პოლიცია, საინფორმაციო სამსახური, რომელიც შექმნის დღიდანვე (1945) იყო ჩეხოსლოვაკიის კომუნისტური პარტიის კონტროლქვეშ და ემსახურებოდა ძლევამოსილი პოზიციების დაკავებას და კომუნისტური რეჟიმის მოწინააღმდეგეთა განადგურებას. შეიქმნა 1945 წლის 30 ივნისს, როგორც ეროვნული უშიშროების სამსახურის ერთ-ერთი არაუნიფორმირებული დანაყოფი. 1948 წლიდან იყო კომუნისტური ტერორის ერთ-ერთი მთავარი ბერკეტი. გაუქმდა მინისტრ რიხარდ სახერის განკარგულებით 1990 წლის 15 თებერვალს და მისი ზოგიერთი ფუნქცია გადაიბარა ახლად შექმნილმა დემოკრატიის პრინციპების დაცვის სამსახურმა (ჩეხ. FMV, მოგვიანებით BIS). Antonín Kratochvil: Žaluji 1. Stalinská justice v Československu, Mnichov 1973, Praha 1990; 2. Vrátit slovo umlčeným, Haarlem 1975, Praha 1990; 3. Cestou k Sionu, Haarlem 1977, Praha 1990 Tomek, Prokop: Estébáckou Prahou, Praha, Academia 2013, ISBN 978-80-200-2290-5 Koudelka, František: Státní bezpečnost 1954-1968. (Základní údaje), Praha 1993, Sešity Ústavu pro soudobé dějiny AV ČR 13 Osočení : pravdivé příběhy lidí z "Cibulkova seznamu". Brno : Host, 2000. 417 s. Ukázka z doslovu Josefa Škvoreckého je dostupná také online. Gula, Marián: Vývoj typů spolupracovníků kontrarozvědky StB ve směrnicích pro agenturní práci. Securitas imperii 1, 1994, s. 6-17 Placák, Petr: StB a "protizákonné písemnosti" v osmdesátých letech. Securitas imperii 1, 1994, s. 32-59 Žáček, Pavel: Iluze a realita. Pokus o reformu StB v letech 1987-1989. Securitas imperii 3, 1996, s. 7-210 Cuhra, Jaroslav: Katolická církev přelomu 80. let v diplomových pracích příslušníků StB. Securitas imperii 5, 1999, s. 3-145