laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
1005

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: 1005 1005 (ათას ხუთი) წელი — იულიუსის კალენდრის არანაკიანი წელიწადი, რომლის პირველი დღეა ორშაბათი. ეს წელი არის XI საუკუნის 1-ლი დეკადის მე-5 წელი. შაფჰაუზენში (შვეიცარია) მოჭრეს საკუთარი ფული პომერანია აჯანყდა ეკლესიის წინააღმდეგ მთავარი სტატია: კატეგორია:დაბადებული 1005. კლემენტ II — გერმანელი რომის პაპი 1046-1047 წლებში (გ.1047) მაკბეტ I - შოტლანდიის მეფე მთავარი სტატია: კატეგორია:გარდაცვლილი 1005. იოანე მთაწმიდელი — ქართველი სასულიერო მოღვაწე, მწიგნობარი (დ.920) საქართველო საქართველოს სამეფო : ბაგრატ III - საქართველოს მეფე (978-1014) კახეთის სამთავრო : დავითი - კახეთის ქორეპისკოპოსი (976-1010) ტაოს სამთავრო : გურგენი - ტაოს მთავარი (994-1008) თბილისის საამირო : ალი იბნ ჯაფარი - თბილისის ამირა (981-1011) საქართველოს ეკლესია : სვიმონ III - საქართველოს კათოლიკოს-მთავარეპისკოპოსი (1001-1012) სამხრეთი კავკასია ანისის სამეფო : გაგიკ I - ანისის (შირაკის) მეფე (989-1020) ვასპურაკანის სამეფო : სენექერიმი - ვასპურაკანის მეფე (983-1022) ვანანდის სამეფო : აბას II - ვანანდის (ყარსის) მეფე (984-1029) სიუნიკის სამეფო : ვასაკი - სიუნიკის მეფე (998-1019) სამხრეთ-დასავლეთი აზია ბიზანტიის იმპერია : ბასილი II ბულგართმმუსვრელი- ბიზანტიის იმპერატორი (975-1025) ღაზნევიდების სახელმწიფო : მაჰმუდ ღაზნევი - სულთანი (998-1030) ბაღდადის სახალიფო : ალ-ქადირი - ბაღდადის ხალიფა (991-1031) აღმოსავლეთი ევროპა კიევის რუსეთი : ვლადიმირ დიდი – დიდი მთავარი (980-1015) დასავლეთი ევროპა საღვთო რომის იმპერია : ჰაინრიხ I - იმპერატორი (1002-1024) საფრანგეთი : რობერტ II - საფრანგეთის მეფე (996-1031) ინგლისი : ეტელრედ II - ინგლისის მეფე (978-1013), (1014-1016) წმინდა საყდარი : იოანე XVII - რომის პაპი (1003)
ლიაო

ლიაო (ჩინ. ტრად. 遼朝, გამარტ. 辽朝, ფინინი: Liao chao) — კიდანების სახელმწიფო აღმოსავლეთ და ცენტრალურ აზიაში X–XIII საუკუნეებში. ახლანდელი შიდა მონღოლეთის ტერიტორიაზე მომთაბარე კიდანთა ერთ-ერთმა ბელადმა, აბაოძიმ (აბუგი; 872–926) 907 წელს შეიჭრა ჩინელთა მიწებზე და 916 წელს თავი თავის მიერ ჩამოყალიბებული სახელმწიფოს (947 წლამდე ეწოდებოდა კიდანი) იმპერატორად (ტაი-ძუ) გამოაცხადა. არმიის რეორგანიზების შედეგად თავისი მმართველობის ქვეშ გააერთიანა კიდანთა 8 ტომი, დაიმორჩილა მეზობელი ჯურჯენთა და შივეის ტომები, დაიპყრო ჩრდილოეთ ჩინეთის ნაწილი (დღევანდელი ხებეის პროვინციის ჩრდილო-აღმოსავლეთი რაიონები) და 926 წელს — ბოხაის სახელმწიფო. ჩინეთის მორიგი პოლიტიკური კრიზისის გამოყენებით ხარკი დაადო ხუთი დინასტიის ეპოქის სამეფოებს. ლიაოს აყვავების ხანაა X–XI საუკუნეები. ამ პერიოდში ლიაო გადაიჭიმა იაპონიის ზღვიდან აღმოსავლეთ თურქესტანამდე და წარმოადგენდა აღმოსავლეთ აზიის ყველაზე ძლევამოსილ სახელმწიფოს. ლიაოში აშენდა ქალაქები, გზები, განვითარდა სოფლის მეურნეობა (უპირატესად მესაქონლეობა), ხელოსნობა და ვაჭრობა. შემუშავდა ორი იეროგლიფური ანბანი [ე. წ. დიდი (920) და პატარა (925) დამწერლობა], დაიწყო სალიტერატურო ენის ჩამოყალიბება, შემოიღეს ახალი კალენდარი (947), შეიქმნა განათლების სისტემა, მათ შორის უმაღლესი სასწავლებლები, გაიშალა ჩინეთიზაციის პროცესი ცხოვრების ყველა სფეროში. 947 წელს სახელმწიფოს დიდი ლიაო ეწოდა, 983 — წელს კიდანების დიდი სახელმწიფო, 1066 წელს — ისევ დიდი ლიაო. 1005 წელს ლიაო თავს დაესხა ჩინეთის სუნის იმპერიას, წაართვა მას 16 ჩრდილოური ოლქი და ხარკი დააკისრა. ამის მიუხედავად, ლიაოს შიდა ვითარება არასტაბილური იყო, 1110 და 1118 წელს სხვადასხვა ტომებისა და ქალაქების აჯანყებებმა მისი ძლიერება შეარყია. 1113 წელს აგუდამ, ჯურჯენების ბელადმა ვანიანის გვარიდან, აჯანყება მოაწყო და 1115 წელს თავი ახალი სახელმწიფოს, ძინის იმპერატორად გამოაცხადა, რომელმაც 1125 წელს ლიაო გაანადგურა. კიდანთა ნაწილი, რომლებმაც მოგვიანებით ყარახატაელების სახელი მიიღეს, მხედართმთავარ ელიუი დაშის (1087–1143) მეთაურობით წავიდა შუა აზიაში. მათ დაიმორჩილეს ყარახანიდების სახელმწიფო, 1141 წელს კატვანის ბრძოლაში გაანადგურეს სელჩუკთა სულთან სანჯარის (1118–1157) მებრძოლები, რის შემდეგაც თავიანთი ძალაუფლება თითქმის მთელ თურქესტანზე გაავრცელეს. მათ მიერ მდინარე ჩუზე ჩამოყალიბებული სახელმწიფო დედაქალაქით ხუსიორდო (ბალასაგუნი), რომელსაც ჩინურ წყაროებში დასავლეთი ლიაო ეწოდება, არსებობდა 1218 წლამდე, სანამ ჩინგიზ-ყაენი არ გაანადგურებდა. Wittfogel K. A., Feng Chia-Sheng. History of Chinese society: Liao (907–1125). Phil., 1949; Таскин В. С. Китайские источники по истории династии Ляо // Страны Дальнего Востока. (История и экономика). М., 1971; Е Лун-Ли. История государства киданей. М., 1979; Стариков В. С. Прозаические и стихотворные тексты малого киданьского письма XI–XII вв. // Забытые системы письма. Л., 1982; Biran M. The empire of the Qara Khitai in Eurasian history: between China and the Islamic world. Camb.; N. Y., 2005; Кучера С. ЛЯ́О // Большая российская энциклопедия. т. 18. — М., 2011.
ვეველსბურგი

ვეველსბურგი (გერმ. Wewelsburg) — რენესანსის სტილის ციხე-სასახლე ბიურენის სამხრეთ გარეუბანში (გერმანია, ჩრდილოეთი რაინ-ვესტფალია). აგებულია XVII საუკუნის დასაწყისში პადერბრონსკის ეპისკოპოსის რეზიდენციისთვის. გეგმაში ტოლფერდა სამკუთხედის ფორმა აქვს. Wewelsburg Wewelsburg from 1933 to 1945, place of cult and terror დაარქივებული 2007-09-28 საიტზე Wayback Machine. The North Tower of Wewelsburg Castle დაარქივებული 2009-01-05 საიტზე Wayback Machine.
ვესტფალია

ვესტფალია (გერმ. Westfalen) — ისტორიული რეგიონი გერმანიის ჩრდილო-დასავლეთში, მდინარეებს რაინსა და ვეზერს შორის. თავდაპირველად საქსების (ვესტფალების) დასავლეთ შტოს განსახლების ადგილი, საქსონიის საჰერცოგოს ნაწილი. ჰაინრიხ ლომის სიკვდილის (1180) შემდეგ დაიშალა ფეოდალურ სამფლობელოებად (ვესტფალიის საჰერცოგო, მიუნსტერის საეპისკოპოსო, ოსნაბრიუკი, პადერბორნი და სხვა). 1807 წელს ნაპოლეონ I-მა დააარსა ე. წ. ვესტფალიის სამეფო (მთავარი ქ. კასელი 1807-18013). 1815 წლიდან იყი პრუსიის პროვინცია (მთავარი ქ. მიუნსტერი). 1945 წლიდან შედიოდა ინგლისის საოკუპაციო ზონაში. ამჟამად ყოფილი ლიპეს მხარესთან (1947 წლამდე დამოუკიდებელი იყო) ერთად ქმნის ფედერალური მხარის ჩრდილოეთ რაინ-ვესტფალიის აღმოსავლეთ ნაწილს და მოიცავს არნსბერგის, დეტმოლდისა და მიუნსტერის ოლქებს. ვესტფალიის ზავი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 383. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ვესტფალია Internet-Portal Westfälische Geschichte დაარქივებული 2002-11-22 საიტზე Wayback Machine. (გერმანული) Landschaftsverband Westfalen-Lippe დაარქივებული 2009-01-05 საიტზე Wayback Machine. (გერმანული) Land of North Rhine-Westphalia (ინგლისური) Deutsches Kaiserreich: Provinz Westfalen (გერმანული)
კარლ-მარქს-ჰოფი

კარლ-მარქს-ჰოფი (გერმ. Karl-Marx-Hof) — ერთ-ერთი ყველაზე უკეთ ცნობილი გემაინდებოტენი (მუნიციპალური საცხოვრებელი კომპლექსი) ვენაში, ჰაილიგენშტადტში, ვენის მე-19 რაიონში — დობლინგი. კარლ-მარქს-ჰოფი აგებულია მიწაზე, რომელიც მე-12 საუკუნე დუნაის კალაპოტში იმყოფებოდა. ეს ადგილი იმდენად ღრმა იყო, რომ გემებს თავისუფლად შეეძლო მდინარეზე გადაადგილება. 1750 წლისთვის აქ მცირე გუბეღა დარჩა, რომელიც საღვთო რომის იმპერატორმა იოზეფ II-მ დააშრობინა. შემდეგ ამ ადგილას ბაღები გაშენდა, თუმცა ისინი 1920-იან წლებში მოასწორეს ვენის სიდიდით მესამე საცხოვრებელი კომპლექსის ასაშენებლად. ამ პროგრამას სოციალ-დემოკრატები ახორციელებდნენ, სპეციალური გადასახადით დაფინანსებით. პროექტს ადგილობრივი და საერთაშორისო არქიტექტორები უძღვებოდნენ. კარლ-მარქს-ჰოფი 1927-1930 წლებში აშენდა ქალაქმგეგმავი კარლ ენის მიერ, რომელიც ოტო ვაგნერის მიმდევარი იყო. მასში 1382 ბინა (30-60 მ² თითოეული) იყო და Ringstraße des Proletariats ეწოდებოდა. 1000 მეტრი სიგრძის (156.000 მ² ფართობის) ნაკვეთის მხოლოდ 18,5% გაშენდა, ხოლო დანარჩენი ნაწილი სათამაშო მოედნებსა და ბაღებს დაეთმო. კომპლექსი განკუთვნილია 5000 მცხოვრებზე. Christoph Jünke: Der Karl_Marx-Hof als Erinnerungsort des "Roten Wien". In: Arbeit – Bewegung – Geschichte. I/2017, S. 117–125. Gerald und Genoveva Kriechbaum (Hrsg.): Karl-Marx-Hof. Versailles der Arbeiter; Wien und seine Höfe. Fotografien von Gerald Zugmann. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „კარლ-მარქს-ჰოფი“ ვიკისაწყობში. Karl-Marx-Hof im Weblexikon der Wiener Sozialdemokratie ↑ Karl-Marx-Hof im Weblexikon der Wiener Sozialdemokratie
Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit

Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit („პროსოპოგრაფიული ლექსიკონი პალეოლოგოსების ეპოქაზე“), შემოკლებით PLP — გერმანულენოვანი საცნობარო ნაშრომი ბიზანტიის იმპერიის უკანასკნელ ორ საუკუნეზე, 1261 წლიდან 1453 წლის კონსტანტინოპოლის დაცემამდე, როდესაც იმპერია პალეოლოგოსების დინასტიის მმართველობის ქვეშ იმყოფებოდა. დაიბეჭდა 1976 და 1995 წლებს შორის ავსტრიის მეცნიერების აკადემიის მიერ, ერიხ ტრაპის ხელმძღვანელობით. შედგება 15 ტომისგან. 2001 წელს PLP განთავსდა ინტერნეტში, როგორც გამოწერაზე დაფუძნებული სერვისი და CD-ს სახით. ნაშრომი წარმოადგენს ყოვლისმომცველ წყაროს ბიოგრაფიებზე და გენეალოგიებზე, არა მხოლოდ ბიზანტიელი ბერძნების, არამედ ბულგარების, სერბების, ალბანლების, თურქებსა და სხვა ხალხებზე, რომლებსაც ამ პერიოდშო ბიზანტიის იმპერიასთან გააჩნდათ კავშირი. ბეჭვდითი ვერსია ონლაინ ვერსია
გრიგოლ ბაკურიანის ძე (უმცროსი)

გრიგოლ ბაკურიანისძე (ბერძ. Γρηγόριος Πακουριανός; დ. დაახლ. 1080 – გ. აპრილი 1105) — ბიზანტიელი არისტოკრატი და პროვინციის გამგებელი. დაიბადა დაახლ. 1080 წელს. იყო ბიზანტიის იმპერიაში ცნობილი ქართველი სამხედრო მოღვაწის, სხოლის დომესტიკოსის გრიგოლ ბაკურიანისძის შვილიშვილი, რომელიც 1086 წელს პაჭანიკებთან ბრძოლაში დაიღუპა. გრიგოლ ბაკურიანისძე უმცროსი დაახლ. 1100 წელს დაქორწინდა ბიზანტიის იმპერატორის ალექსი I კომნენოსის უმცროსი ძმის, ნიკიფორე კომნენოსის ქალიშვილზე (რომელსაც სავარაუდოდ ერქვა ანა). რის გამოც მას სებასტოსის წოდება მიანიჭეს და საგამგებლოდ ოჰრიდთან მდებარე ტერიტორია — სავარაუდოდ დირახიუმი ან სკოპიე — გადასცეს, რის შემდგომაც ის მალევე გარდაიცვალა, 1105 წლის აპრილში. გრიგოლის შესახებ ცნობებს ვხდებით ოჰრიდის მთავარეპისკოპოსის თეოფილაკტეს გრიგოლისადმი და ანდრიანოს კომნენოსისადმი გაგზავნილ წერილებში. გრიგოლი განდიდებული იყო, როგორც ქმედითუნარიანი და კეთილგანწყობილი გამგებელი, რომელიც მზრუნველობას და ყურადღებას იჩენთა სუსტსა და უიღბლოთა მიმართ. ცოლისგან ჰყავდა ერთადერთი ცნობილი ვაჟი ნიკიფორე ბაკურიანისძე. ↑ Varzos 1984, p. 269. ↑ Varzos 1984, p. 268. ↑ Varzos 1984, pp. 269–270. ↑ Varzos 1984, p. 268 (note 2), 269 (note 7). ↑ Varzos 1984, p. 270. ↑ Varzos 1984, p. 271. Varzos, Konstantinos (1984). Η Γενεαλογία των Κομνηνών (Greek). Thessaloniki: Centre for Byzantine Studies, University of Thessaloniki. OCLC 834784634.
ბულბულჯანი

ბულბულჯანი (აზერ. Bülbülcan; სახელი დაბადებისას — აბდულ-ბაგი ალი ოღლი ზულალოვი, (აზერ. Əbdülbaqi Əli oğlu Zülalov; დ. 1841, შუშა, რუსეთის იმპერია — გ. 1927, ბაქო, სსრკ) — აზერბაიჯანელი ფოლკლორის მომღერალი, მუღამის შემსრულებელი. პოპულარობა მოიპოვა აზერბაიჯანულ, ქართულ, სპარსულ, ლეზგიურ, კუმიკურ და რუსულ ენებზე აზერბაიჯანული მუღამატების შესრულებით. დაიბადა ქალაქ შუშაში. ახალგაზრდობაში მოგზაურობდა კავკასიასა და ირანში. ირანში ერთ-ერთი ვიზიტისას, ირანის მმართველმა მოზაფარ ალ-დინ შაჰმა ბულბულჯანი ლომისა და მზის ორდენით დააჯილდოვა. 1875-1905 წლებში იგი ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა ტფილისში. 1905 წელს დაბრუნდა შუშაში. 1920-იან წლებში გადავიდა ბაქოში, სადაც ასწავლიდა სხვადასხვა უმაღლეს მუსიკალურ სასწავლებელში. ბულბიულჯანმა გავლენა მოახდინა მუღამის აზერბაიჯანულ სკოლაზე. მის მემკვიდრეობაზე არაერთი განთქმული აზერბაიჯანელი მომღერალი აღიზარდა. ზულალოვის ოჯახმა განაგრძო წინაპრის მუსიკალური ტრადიციები. მისი შვილი, შვილიშვილი და ძმისშვილები მუღამის ცნობილი შემსრულებლები გახდნენ. Шушинский, Фирудин Народные певцы и музыканты Азербайджана. — М.: Советский композитор, 1979. — 200 c. Шушински Ф. Азәрбајҹан халг мусигичиләри. — Б.: Јазычы, 1985. ↑ His Performance Was Noted by Stalin Himself... დაარქივებული 2016-11-04 საიტზე Wayback Machine. by Nilufar Hasanqizi. Vyshka. 13 March 2002, #13. Retrieved 12 March 2007 ↑ Его исполнение отметил сам Сталин... დაარქივებული 2016-11-04 საიტზე Wayback Machine. Nilufar Gasangizi. 13.03.2002, №13
მეშადი მამედ ფარზალიევი

მეშადი მამედ ფარზალიევი (აზერ. Məşədi Məmməd Fərzəliyev) — აზერბაიჯანული ფოლკლორის მომღერალი, მუღამის შემსრულებელი . მაშადი მამედ ფარზალიევი დაიბადა 1872 წელს, ქალაქ შუშაში. მას განათლება ჰარატ კულის სკოლაში (აზერბაიჯანული) რუსულ ენაზე ჰქონდა მიღებული. 1912-1915 წლებში ჩამწერი კომპანიების “სპორტ რექორდი” (ვარშავა) და “ექსტრაფონის” (კიევი) მიერ ჩაწერილ იქნა ფარზალიევის მიერ შესრულებულია 40 მუგამი, ტესნიფი და ხალხური სიმღერები. ფარზალიევმა კონცერტები გამართა ამიერკავკასიაში, ცენტრალურ აზიაში, ევროპის ქვეყნებსა და თურქეთში. ფარზალიევი დაკავებული იყო საკონცერტო საქმიანობით, ასრულებდა "აღმოსავლურ კონცერტებზე", თეატრალური წარმოდგენებით. მაშადი მამედ ფარზალიევი გამოირჩეოდა ფართო სპექტრით და შესრულების მაღალი ოსტატობით. მან დიდი ოსტატობით შეასრულა ისეთი ზერბი-მუგამები, როგორიცაა "შუშტერი", "ჩაჰარგიახი", "ქიურდ-შაჰნაზი", განსაკუთრებით "ეირატი", "მანსურიევი", "ყარაბაღი შიკესტე" და ა.შ. აზერბაიჯანული ხელოვნების ისტორიაში ჰანენდე მეშადი მამედ ფარჟალიევი ცნობილია მუღამის "შუშტერის" ვირტუალური შესრულებით. 1923 წელს მან მიიღო მოწვევა განჯის ახლადგახსნილ საქალაქო მუსიკალურ სკოლაში, სადაც მან დიდი როლი ითამაშა ახალგაზრდა ჰანენდეების მომზადებაში. 1926 წლიდან მოყოლებული ფარზალიევი, რომელსაც მუგამის შემსრულებლის ტრიო ახლდა, არაერთხელ ასრულებს რუსეთის მრავალ ქალაქში, პოლონეთში, გერმანიაში, საფრანგეთში, ბელგიაში, ინგლისში, რუმინეთში, თურქეთსა და ირანში. 1929 წელს ის საცხოვრებლად გადავიდა თურქეთში, სადაც სიცოცხლის ბოლომდე ცხოვრობდა. ფარზალიევი გარდაიცვალა 1962 წელს სტამბოლში. ↑ Shushinski, 1985, p. 180. ↑ Фәрзәлијев Мәшәди Мәммәд (азерб.) // Азербайджанская советская энциклопедия / Под ред. Дж. Кулиева. — Б.: Главная редакция Азербайджанской советской энциклопедии, 1986. — C. IX. — S. 537. ↑ Фарзалиев Мешади Мамед // Энциклопедия Мугама / Т. А. Мамедов (координатор проекта). — Баку, 2008.
ბიანდოვანი (დასახლება)

ყარაკეპეკტეპე (აზერ. Qaraköpəktəpə) არის შუა ბრინჯაოს ხანის მრავალ ფენიანი ძეგლი-დასახლება . მდინარეების კურუჩაიასა და კენდელენჩაიას აუზში, ქალაქ ფიზულიში, აზერბაიჯანში. ძეგლი პირველად აღმოაჩინა გ. ს. ისმაილოვმა 1961-1971 წლების არქეოლოგიური გათხრების დროს. გათხრების შედეგად გამოიკვეთა შუა ბრინჯაოს მატერიალური კულტურის ობიექტები, რომლებიც აზერბაიჯანში, ძველი წელთაღრიცხვის III ათასწლეულის მეორე ნახევრიდან იწყება. ე. მრავალფეროვანი შეგროვილი მასალა ახასიათებს იმ პერიოდის მილკო-ყარაბაღის სტეპების ტომების კულტურას. ↑ АSE, 1978, p. 143.
ჯონ ჰენკოკი

ჯონ ჰენკოკი (John Hancock) (12 იანვარი, 1737 (ძვ.სტ.) – 8 ოქტომბერი, 1793 (ახ.სტ.)) — მეორე კონტინენტური კონგრესის და კონფედერატების კონგრესის პრეზიდენტი; მასაჩუსეტსის პირველი გუბერნატორი; და პირველი ადამიანი რომელმაც აშშ-ის დამოუკიდებლობის დეკლარაციას მოაწერა ხელი.
ვაგიფ მუსტაფაევი

ვაგიფ ბეჰბუდ ოღლი მუსტაფაევი (აზერ. Vaqif Behbud oğlu Mustafayev) (დაიბადა 1953 წლის 28 აგვისტოში, ბაქოში, აზერბაიჯანის სსრ, სსრკ) - საბჭოთა და აზერბაიჯანელი მსახიობი, კინორეჟისორი და სცენარისტი; აზერბაიჯანის სახალხო არტისტი (2005 წ.), აზერბაიჯანის სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი, კინოსა და ტელევიზიის ევროპული აკადემიის წევრი, ევრაზიის ტელევიზიისა და რადიოს აკადემიის ვიცე პრეზიდენტი, აზერბაიჯანის კინემატოგრაფისტთა კავშირის წევრი. ვაგიფ მუსტაფაევი დაიბადა 1953 წლის 28 აგვისტოს ბაქოში. 1984 წელს დაამთავრა მოსკოვში სცენარისტებისა და რეჟისორების უმაღლესი კურსები. მოკლემეტრაჟიანი ფილმი "ასეც უნდა იყოს!" (1982) - პრიზი "საუკეთესო სარეჟისორო მუშაობისთვის" მოსკოვის ახალგაზრდა კინემატოგრაფისტთა საკავშირო ფესტივალზე (1984). მოკლემეტრაჟიანი ფილმი "ხაში მუსიკასთან" (1983) - მიენიჭა პრიზი "საუკეთესო სცენარისთვის" მოსკოვის ახალგაზრდა მწერალთა კონკურსზე. გაბროვოს საერთაშორისო კინოფესტივალზე ფილმმა "არამზადა" (1988) - მიიღო პრიზი "ჩაპლინის ოქროს ლერწამი" (1989). ფილმს ასევე მიენიჭა სორენტოს ნეაპოლის საერთაშორისო კინოფესტივალის მთავარი ჯილდო - ვიტორიო დე სიკას ოქროს მედალი. გარდა ამისა, ფილმმა მოიპოვა მრავალი ჯილდო და ჯილდო საერთაშორისო კინოფესტივალებზე იაპონიაში, კანადაში, შეერთებულ შტატებსა და სხვა ქვეყნებში. 1991 წელს გადაღებულმა მხატვრულმა ფილმმა „გარეთ“ მოიპოვა ორი პრიზი პრიზით თბილისში (საქართველოში) ოქროს არწივის კინოფესტივალზე, ასევე თურქულ-ისლამური კულტურული ცენტრის ოქროს მედლით ანკარაში (თურქეთი). რუსეთის კინემატოგრაფიული ხელოვნებისა და მეცნიერების ეროვნულმა აკადემიამ ვაგიფ მუსტაფაევს დააჯილდოვა "ოქროს მედალი" კინოში განსაკუთრებული წვლილისთვის. 1999 წლიდან 2013 წლამდე ვაგიფ მუსტაფაევმა შექმნა 12 დოკუმენტური ფილმი აზერბაიჯანის ეროვნული ლიდერის, ჰეიდარ ალიევის ცხოვრებისა და მოღვაწეობის შესახებ. ვაგიფ მუსტაფაევი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
ალენ აივერსონი

ალენ ეზაილ აივერსონი (ინგლ. Allen Ezail Iverson; ასევე ცნობილი ზედმეტსახელით — "the Answer" (დ. 7 ივნისი, 1975, ვირჯინია) — ყოფილი ამერიკელი კალათბურთელი, რომელმაც 14 სეზონი ითამაშა ამერიკის ნაციონალური საკალათბურთო ასოციაციაში, როგორც გამთამაშებელმა და მსროლელმა. 1996-2010 წლებში თამაშობდა ამერიკის ნაციონალური საკალათბურთო ასოციაციაში, ხოლო 2010-2011 წელს თურქეთში, ბეშიქთაშში. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ალენ აივერსონი“ ვიკისაწყობში.
ვაგიფ გერაიზადე

ვაგიფ გერაიზადე (აზერ. Vaqif Gərayzadə; 27 მარტი, 1961) — აზერბაიჯანელი კომპოზიტორი, აზერბაიჯანის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე. აზერბაიჯანის ხელოვნებისა და კულტურის უნივერსიტეტის პედაგოგი. ცნობილი შემსრულებლების მიერ შესრულებული მისი ნამუშევრები არაერთი მუსიკალური კონკურსის გამარჯვებულია. ვაგიფ გერაიზად ასევე ცნობილია როგორც მრავალი ინსტრუმენტული და ჯაზის კომპოზიციის ავტორი, მაგალითად, „ორიენტალი“, რომელიც შეიცავს მის საუკეთესო ნამუშევრებს. ↑ На английском языке меня мог заставить спеть только Вагиф Герайзаде[მკვდარი ბმული] ↑ Айсель и Араш — супер! Супер! Супер! — Заслуженный деятель искусств Азербайджана Вагиф Герайзаде
Corpus Fontium Historiae Byzantinae

Corpus Fontium Historiae Byzantinae („ბიზანტიის ისტორიის წყაროების კრებული“), შემოკლებით CFHB — საერთაშორისო პროექტი, რომელიც მიზნად ისახავს ბიზანტიის იმპერიის პერიოდში (IV-XV საუკუნეები) შედგენილი ისტორიულ წყაროებზე ტექსტური კრიტიკის შეგროვებას, რედაქტირებას და გავრცელებას. მისი დანიშნულება ბიზანტიელი ავტორების, განსაკუთრებით კი აქამდე უცნობი ტექსტების, თანამედროვე სამეცნიერო კვლევებისთვის ხელმისაწვდომობის უზრუნველყოფაა. პროექტი 1966 წელს, ბიზანტიური კვლევების მე-13 საერთაშორისო კონგრესზე შეიქმნა და Association internationale des études byzantines (AIEB)-ის და მისი ეროვნული ფილიალების ეგიდის ქვეშ ფუნქციონირებს. ყოველი ტომი შეიცავს კომენტარებს ავტორებზე, გადარჩენილ ხელნაწერებზე და ასევე ნათარგმნ და ანოტირებულ ტექსტების ვერსიებზე. ხშირად არის დართული ტექსტის დედანი და მათ შორის ფაქსიმილებიც. CFHB-ს ტომები გამოირჩევა მათი გამოქვეყნების ადგილის მიხედვით, ეროვნულ სერიებში: Series Atheniensis (ათენი) Series Berolinensis (ბერლინი) Series Bruxellensis (ბრიუსელი) Series Italica (იტალია) Series Parisiensis (პარიზი) Series Thessalonicensis (თესალონიკი) Series Vindobonensis (ვენა) Series Washingtonensis (ვაშინგტონი, დუმბერტონ-ოქსი) Corpus Scriptorum Historiae Byzantinae Monumenta Germaniae Historica CFHB overview in the Jahrbuch der Österreichischen Byzantinistik Association Internationale des Études Byzantines Society for the Promotion of Byzantine Studies
ჯურჯენები

ჯურჯენები (ნიუჯები, ნიუჯენი, ჩინ. ტრად. 女眞, გამარტ. 女真, ფინინი: nǚzhēn) — შუა საუკუნეების ტუნგუსური წარმოშობის ტომები. ცხოვრობდნენ მანჯურიის, ამურისპირეთის, პრიმორიესა და კორეის ჩრდილოეთი ნაწილის ტერიტორიაზე; ლაპარაკობდნენ ჯურჯენულ ენაზე. მათი ეთნოგენეზი, სავარაუდოდ, დაკავშირებულია მოხეს ჯგუფებთან. ჯურჯენებისათვის დამახასიათებელი იყო ნახევრად მომთაბარე მეურნეობა, მნიშვნელოვან როლს თამაშობდა ციხესიმაგრეები. ჩინურ წყაროებში ტერმინი „ჯურჯენები“ VI–VII საუკუნეებში გაჩნდა; X საუკუნემდე დამოუკიდებლები იყვნენ, ურთიერთობა ჰქონდათ ჩინეთთან და კორეასთან. X საუკუნეში კიდანთა იმპერიის — ლიაოს მიერ ჯურჯენთა დამორჩილების შემდეგ რეგიონის ტუნგუსურენოვანი ხალხების აღმნიშვნელი გახდა. 1114 წელს ჯურჯენები აჯანყდნენ აგუდას ხელმძღვანელობით და საკუთარი სახელმწიფო ე. წ. ოქროს სახელმწიფო (ძინი) დააარსეს, 1119 წელს შემოიღეს ჯურჯენული დამწერლობა (იხ. აგრ. ჯურჯენული სტელები). ძინის არსებობის პერიოდში ბევრი ჯურჯენი ჩრდილოეთ ჩინეთში გადასახლდა და ჩინელებთან ასიმილირდნენ; მცირე რაოდენობით ჩრდილოელ ჯურჯენებსაც შეეხოთ ასიმილაცია. ძინის დაცემის შემდეგ ჯურჯენებმა მონღოლთა სამსახურში გადასვლა დაიწყეს, ზოგიერთმა მათგანმა იუანის იმპერიის მნიშვნელოვანი თანამდებობა დაიკავა; ამ დროს კვლავ დაიშალნენ რამდენიმე ტომობრივ ჯგუფად; ჩრდილოელები ტომობრივ ორგანიზაციას დაუბრუნდნენ. მინის ეპოქაში სამხრეთელი ჯურჯენები ხშირად იყვნენ დამოკიდებულები კორეასა და ჩინეთზე; მათ მეურნეობაში მნიშვნელოვან როლს თამაშობდა ცხენების მოშენება ჩინეთში გასაყიდად. XVI საუკუნის ბოლოს დაიწყო ჯურჯენთა გაერთიანების პროცესი გიოროს საგვარეულოს ხელისუფლების ქვეშ ნურხაცის მეთაურობით, რომელმაც საკუთარი, ძიანჯოუს ტომები სხვა ტომებთან გააერთიანა (1583–1625). 1635 წელს ეთნონიმი „ჯურჯენები“ ოფიციალურად შეიცვალა „მანჯურიელებით“ (შესაძლოა, ჯურჯენთა ნაწილის ყოფილი თვითსახელწოდებით). მანჯურიელთა ცინის იმპერია XVIII საუკუნის ბოლოსკენ მსოფლიოს ერთ-ერთი უმსხვილესი სახელმწიფო იყო. ჯურჯენთა უმრავლესობა ჩინეთში გადასახლდა; ამურისპირეთის ჯურჯენების უმრავლესობა, რომლებიც ნადირობით, თევზაობითა და მეირმეობით ირჩენდნენ თავს, განადგურდნენ რუსეთის მიერ ციმბირის ათვისების დროს. XIX–XX საუკუნისათვის ჯურჯენები ასიმილირდნენ, მათ შთამომავლებს განეკუთვნებიან მანჯურიელები და სიბო, აგრეთვე ევენკები და უდეგეელები. Воробьев М. В. Чжурчжэни и государство Цзинь. М., 1975; Медведев В. Е. Культура амурских чжурчжэней. Новосиб., 1977; The Cambridge history of China. Camb., 1994. Vol. 6; История Золотой империи. Новосиб., 1998; Певнов А. М. Чтение чжурчжэньских письмен. СПб., 2004; Дьякова О. В. Военное зодчество Центрального Сихотэ-Алиня... М., 2009; Дмитриев С. В. ЧЖУРЧЖЭНИ // Большая российская энциклопедия. т. 34. — М., 2017. — стр. 562. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 580.
ტარონიტები

ტარონიტები (ბერძ. Ταρωνίτης) — სომხური წარმომავლობის მქონე არისტოკრატიული საგვარეულო ბიზანტიის იმპერიაში. ბაგრატუნების დინასტიის ტარონის განშტოება. საგვარეულოს საფუძველი ტარონის მთავრება, ძმებმა გრიგორი და ბაგრატმა (პანკრატიოსი) დაუდეს, რომლებაც 968 წელს საიმპერატორო კარზე მაღალი თანამდებობების და მამულების სანაცვლოდ საკუთარი სამთავრო იმპერატორს გადასცეს. X საუკუნის ბოლოს და XI საუკუნის დასაწყისში დაწინაურდნენ როგორც სამხედრო არისტოკრატია. ამავე პერიოდში საგვარეულო მიხეილ ტარონიტის მეშვეობით დაუნათესავდა კომნენოსების დინასტიას. მიხეილმა ალექსი I კომნენოსის (1056  1118) და, მარიამი შეირთო ცოლად. XII საუკუნიდან ტარონიტები გახდნენ სამოქალაქო ბიუროკრატები, უმრავლესობა მათგანი დაწინაურდა კონსტანტინოპოლის კარზეც. 1204 წელს, ჯვაროსნების მიერ კონსტანტინოპოლის დაპყრობის შედეგად საგვარეულომ დაკარგა სტატუსი. Cheynet, Jean-Claude (1990). Pouvoir et Contestations à Byzance (963–1210) (French). Paris: Publications de la Sorbonne. ISBN 978-2-85944-168-5.  Kazhdan, Alexander (1991). „Taronites“. In Kazhdan, Alexander (ed.). Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press. pp. 2012–2013. ISBN 0-19-504652-8.CS1-ის მხარდაჭერა: ref=harv (link) Mommaerts-Brown, Stanford, Foundations 2:2 (Foundation for Medieval Genealogy FMG.ac/, 2008), pp. 158-62, ISSN = 1479-5078 1479-5086, citing Psellos.
1006

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: 1006 1006 (ათას ექვსი) წელი — იულიუსის კალენდრის არანაკიანი წელიწადი, რომლის პირველი დღეა სამშაბათი. ეს წელი არის XI საუკუნის 1-ლი დეკადის მე-6 წელი. კიევის რუსეთის მთავრის ვლადიმირის სავაჭრო გარიგება ვოლგის ბულგარელებთან მთავარი სტატია: კატეგორია:დაბადებული 1006. მთავარი სტატია: კატეგორია:გარდაცვლილი 1006. კონსტანტინე X - ბიზანტიის იმპერატორი საქართველო საქართველოს სამეფო : ბაგრატ III - საქართველოს მეფე (978-1014) კახეთის სამთავრო : დავითი - კახეთის ქორეპისკოპოსი (976-1010) ტაოს სამთავრო : გურგენი - ტაოს მთავარი (994-1008) თბილისის საამირო : ალი იბნ ჯაფარი - თბილისის ამირა (981-1011) საქართველოს ეკლესია : სვიმონ III - საქართველოს კათოლიკოს-მთავარეპისკოპოსი (1001-1012) სამხრეთი კავკასია ანისის სამეფო : გაგიკ I - ანისის (შირაკის) მეფე (989-1020) ვასპურაკანის სამეფო : სენექერიმი - ვასპურაკანის მეფე (983-1022) ვანანდის სამეფო : აბას II - ვანანდის (ყარსის) მეფე (984-1029) სიუნიკის სამეფო : ვასაკი - სიუნიკის მეფე (998-1019) სამხრეთ-დასავლეთი აზია ბიზანტიის იმპერია : ბასილი II ბულგართმმუსვრელი- ბიზანტიის იმპერატორი (975-1025) ღაზნევიდების სახელმწიფო : მაჰმუდ ღაზნევი - სულთანი (998-1030) ბაღდადის სახალიფო : ალ-ქადირი - ბაღდადის ხალიფა (991-1031) აღმოსავლეთი ევროპა კიევის რუსეთი : ვლადიმირ დიდი – დიდი მთავარი (980-1015) დასავლეთი ევროპა საღვთო რომის იმპერია : ჰაინრიხ I - იმპერატორი (1002-1024) საფრანგეთი : რობერტ II - საფრანგეთის მეფე (996-1031) ინგლისი : ეტელრედ II - ინგლისის მეფე (978-1013), (1014-1016) წმინდა საყდარი : იოანე XVII - რომის პაპი (1003)