laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გიორგი აბაშიშვილი

გიორგი აბაშიშვილი (დ. 11 აგვისტო, 1984) — ბიზნესის ადმინისტრირების დოქტორი, საქართველოს პრეზიდენტის ადმინისტრაციის უფროსი 2015 წლის 4 დეკემბერიდან 2018 წლის 16 დეკემბრამდე. გიორგი აბაშიშვილი დაიბადა 1984 წლის 11 აგვისტოს. დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საერთაშორისო ბიზნესის ფაკულტეტი. 2007 წელს მიენიჭა მეცნიერების მაგისტრის აკადემიური ხარისხი (ეკონომიკისა და ბიზნესის პროგრამა). 2007-2013 წლებში მონაწილეობდა სხვადასხვა საგანმანათლებლო და კვალიფიკაციის ასამაღლებელ პროგრამაში: ნიდერლანდებში – მაასტრიხტის მენეჯმენტის სკოლაში, სტრასბურგში – ევროპის საბჭოს პოლიტიკურ სკოლაში, ბერლინში – ფრიდრიხ ებერტის ფონდში და ვარშავაში – რობერტ შუმანის ფონდში. 2013 წელს მიენიჭა ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიზნესის ადმინისტრირების დოქტორის აკადემიური ხარისხი. 2004 წლიდან მუშაობდა საქართველოს პარლამენტსა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოში (წევრი). იყო ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ბიზნესის სკოლის დეკანის მოადგილე, ამავე უნივერსიტეტის ეკონომიკური კვლევებისა და კონსულტაციების ცენტრის კოორდინატორი და მკვლევარი. 2011 წელს დააფუძნა არასამთავრობო ორგანიზაცია „ეკონომიკური პოლიტიკის ინსტიტუტი“ და იყო მისი აღმასრულებელი დირექტორი. 2005-2012 წლებში, როგორც მოწვეული ექსპერტი, ტრენერი ან პროექტის კონსულტანტი, თანამშრომლობდა სხვადასხვა საერთაშორისო ორგანიზაციასთან, მათ შორის იყო საერთაშორისო რესპუბლიკური ინსტიტუტი (IRI), ფრიდრიხ ებერტის ფონდი (FES), ფრიდრიხ ნაუმანის ფონდი (FNF), ჰაინრიხ ბიოლის ფონდი, კონრად ადენაუერის ფონდი (KAS), ნიდერლანდების ინსტიტუტი მრავალპარტიული დემოკრატიისათვის (NIMD), ფონდი „ღია საზოგადოება საქართველო“ (OSGF), VVD International და სხვ. 2005-2013 წლებში მონაწილეობდა ეკონომიკისა და ბიზნესის საკითხებზე გამართულ არაერთ საერთაშორისო ფორუმსა და კონფერენციაში ბრიტანეთში, ნიდერლანდებში, პოლონეთში, სლოვაკეთში, უკრაინასა და სომხეთში. 2014 წლის 30 მაისიდან გიორგი აბაშიშვილი დაინიშნა საქართველოს პრეზიდენტის მრჩევლად ეკონომიკურ საკითხებში, 2015 წლის 13 იანვრიდან – საქართველოს პრეზიდენტის ადმინისტრაციის უფროსის მოადგილედ, პარალელურად, 2015 წლის 5 ნოემბრიდან – საქართველოს პრეზიდენტის სამდივნოს უფროსად. 2015 წლის 4 დეკემბერიდან 2018 წლის 16 დეკემბრამდე გიორგი აბაშიშვილი იყო საქართველოს პრეზიდენტის ადმინისტრაციის უფროსი. გიორგი აბაშიშვილი - ბიოგრაფია[მკვდარი ბმული]
ნოვო-კონიუშენის ხიდი

ნოვო-კონიუშენის ხიდი (რუს. Ново-Конюшенный мост) — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში გრიბოედოვის არხზე, ქალაქის ცენტრალურ რაიონში. აკავშირებს ყაზანისა და სპასკის კუნძულებს. ხიდი მდებარეობს თავლის მოედნის აღმოსავლეთ ნაწილში, ქრისტეს დაღვრილი სისხლის ტაძართან ახლოს. უახლოესი მეტროსადგურია (600 მ) „გოსტინი-დვორი“. 1917 წლამდე ხიდს ერქვა უფლის აღდგომის ტაძრის ხიდი. 1917 წლის შემდეგ ეწოდებოდა გადაფარებული ხიდი. 1975 წლის ზაფხულში ხიდმა მიიღო სახელწოდება გრინევიცკის ხიდი ნაროდნიკ-ტერორისტის, იმპერატორ ალექსანდრე II-ის მკვლელის იგნატი გრინევიცკის სახელი, რომელმაც ბომბი ესროლა იმპერატორს ხიდის ახლოს. 1998 წელს ხიდმა მიიღო თავისი თანამედროვე სახელი, ახლოს მდებარე თავლის მოედნის მიხედვით. ფართო ხის ხიდი აქ ააშენეს ჯერ კიდევ 1880-იან წლებში. მშენებლობის პერიოდში ხიდის სიგანე იყო 115 მეტრი (შედარებისათვის, ამჟამად სანქტ-პეტერბურგის ყველაზე განიერი ხიდია ლურჯი ხიდი მდინარე მოიკაზე, სიგანე 97,3 მ.). ტაძრის მშენებლობის დასრულების შემდეგ ხიდმა მიიღო სახელწოდება „უფლის აღდგომის ხიდი“, რომელიც შეინარჩუნა 1917 წლამდე. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ მას ოფიციალურად გადაარქვეს და უწოდეს გადაფარებული ხიდი. თავისი არსებობის მანძილზე ხიდი არაერთხელ გადააკეთეს. ამჟამინდელი რკინა-ბეტონის ხიდი ააგეს 1967 წელს ინჟინრების ი. ლ. იურკოვის, ლ. ნ. სობოლევისა და არქიტექტორ ლ. ა. ნოსკოვის პროექტის მიხედვით. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 460—461. — 511 с. Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 40. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. Ново-Конюшенный мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
ზაურ ხაბეიშვილი

ზაურ ხაბეიშვილი (დ. 11 აგვისტო, 1998, თბილისი, საქართველო) — ქართველი ფეხბურთელი. ზუგდიდის „დინამოს“ ნახევარმცველი. კარიერა დაიწყო „სამტრედიაში“. ზაურ ხაბეიშვილი — ეროვნული ლიგა. ტრანსფერმარკეტი.
ბურგოსი

ბურგოსი (ესპ. Burgos) — ესპანეთის ბურგოსის პროვინციის დედაქალაქი. ყოფილი კასტილიის დედაქალაქი. შედის ალფოს-დე-ბურგოსის რაიონის ნაწილში და კასტილიასა და ლეონის ავტონომიურ გაერთიანებაში. მოსახლეობით ბურგოსი 37-ე ადგილს იკავებს ესპანეთში. ბურგოსი ცნობილია თავისი ძეხვით, სახელწოდებით "Morcilla de Burgos". იგი მზადდება სისხლისგან, ცხიმისა და ბრინჯისგან. ბურგოსი დაარსდა IX საუკუნეში (სავარაუდოდ 884 წ.) მეფე ალფონსოს III დიდის მიერ, როგორც მნიშვნელოვანი დასაყრდენი წერტილი მავრებთან ბრძოლის წინააღმდეგ და XI საუკუნემდე გახდა ერთ-ერთი მსხვილი ქალაქი, სადაც კასტილიის მეფეების კორონაციები მიმდინარეობდა. ესპანეთში ყველა ბავშვმა იცის ბურგოსი ცნობილი, როგორც სიდის ქალაქი. ასე უწოდებდნენ XI საუკუნის ესპანელ ეროვნულ გმირს როდრიგო დიაზ დე ბივარს. იგი დასაფლავებულია ამ ქალაქში, ბურგოსის საკათედრო ტაძარში თავის მეუღლესთან დონა ხიმენასთან ერთად. ეს ტაძარი ეკუთვნის იუნესკოს მსოფლიო კულტურულ მემკვიდრეობას. ქალაქში ასევე აღსანიშნავია ლას უელგასის მონასტერი, რომელიც კასტილიის მეფის ალფონს VIII მიერ დაფუძნდა 1187 წელს. ამ მონასტერში, გარდა მრავალრიცხოვანი სამეფო სამარხებისა, ინახება ხალიფ მუჰამედ ან-ნასირის ალამი, რომელიც ხელთ იგდეს 1212 წელს ლას ნავას დე ტოლოსის ბრძოლაში, რომელიც რეკონკისტას ერთ-ერთი გადამწყვეტი ბრძოლა იყო. ესპანეთის სამოქალაქო ომის დროს ბურგოსი იყო გენერალ ფრანსისკო ფრანკოს ნაციონალისტური მოძრაობის ხელმძღვანელობის ქვეშ. ქალაქის საერთო ფართობი 107,08 კმ²-ია. მანძილი ადმინისტრაციულ პროვინციამდე 244 კილომეტრია. ბურგოსში შედარებით კონტინენტური, მშრალი კლიმატია - ცივი ზამთარი და ცხელი ზაფხული. ბურგოსის საკათედრო ტაძარი ბურგოსის პროვინცია ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2010-03-13 საიტზე Wayback Machine. Бургос - Еврейская энциклопедия Брокгауза и Ефрона ↑ El condado de Castilla
სენატის მოედანი

სენატის მოედანი (რუს. Сенатская площадь; 1923-2008 წლებში ეწოდებოდა დეკაბრისტების მოედანი) — სანქტ-პეტერბურგის ერთ-ერთი მთავარი მოედანი. მდებარეობს ალექსანდრეს ბაღის დასავლეთ ნაწილში. სენატის მოედანი ეწოდა მას შემდეგ, რაც მის ტერიტორიაზე განთავსდა სენატის სამთავრობო ქვედანაყოფი. სახელმწიფო საჭიროებისათის გამოიყენეს ვიცე-კანცლერ ბესტუჟევ-რიუმინის სახლი. ამჟამად შენობაში განთავსებულია რუსეთის ფედერაციის საკონსტიტუციო სასამართლო. სენატის მოედანი არის ქალაქის ყველაზე ძელი მოედანი. მისი ფორმირება დაიწყო 1704 წლიდან. თავდაპირველად ციხესიმაგრის მთავარი ნაწილი იყო მთავარი საადმირალოს მიმდებარედ. საადმირალო თავიდან ჩაფიქრებული იყო არა მხოლოდ როგორც ნავსადგური, არამედ როგორც ციხესიმაგრე. სამხრეთ ნაწილში სენატის მოედანს ესაზღვრებოდა საადმირალოს არხი. როდესაც საადმირალომ დაკარგა თავისი მნიშვნელობა, ციხესიმაგრის ამ მთავარმა ნაწილმა მიიღო ქალაქის მოედნის სტატუსი. 1710 წელს აქ, მდინარე ნევის ნაპირებზე ააშენეს ისააკის ტაძრის პირველი ხის შენობა. მოგვიანებით იგი გადააკეთეს ქვის შენობად, თუმცა შენობამ დიდხანს ვერ იარსება ჭაობიანი სანაპიროს გამო და შედეგად ისააკის ტაძარი განათავსეს სენატის მოედნის მოპირდაპირე, სამხრეთის მხარეს. მოედნის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, ინგლისის სანაპიროს კუთხესთან მდებარეობდა ფახვერკის სტილის სახლი — თავად მენშიკოვის სასახლე. თავადის გარდაცვალების შემდეგ იგი გადაეცა ვიცე-კანცლერ ანრდეი ოსტერმანს, ხოლო 1744 წელს — კანცლერ ალექსი ბესტუჟევ-რიუმინს. ახალი მფლობელისათვის აქ ააშენეს შენობა ბაროკოს სტილში. ეკატერინე II-ის ტახტზე ასვლის შემდეგ თორმეტი კოლეგიის შენობიდან ამ შენობაში გადაიტანეს სენატი. ამ მომენტიდან მოედანს ეწოდება ამჟამინდელი სახელი. 1782 წელს მოედანზე გახსნეს პეტრე I-ის ძეგლი („ბრინჯაოს მხედარი“). ამის შემდეგ მოედანს პეტრეს მოედანი უწოდეს, თუმცა პეტერბურგელებს შორის ეს სახელი ვერ დამკვიდრდა და კვლავ სენატის მოედანს უწოდებდნენ. 1874 წელს სენატის მოედანი გახდა ახლადაშენებული ალექსანდრეს ბაღის ნაწილი. 1925 წელს დეკაბრისტების აჯანყების 100 წლისთავთან დაკავშირებით მოედანს მათი სახელი მიენიჭა. Канн П. Я. Площади революционных восстаний. — Л.: Лениздат, 1955. — С. 7—79. — 168 с. — (Исторические достопримечательности Ленинграда). — 30 000 экз. (обл.) Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 108—109. — 511 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 73—74. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 42. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. Сенатская (Декабристов) площадь
ზენდიდის ციხე

ზენდიდის ციხე — საფორტიფიკაციო ნაგებობა, ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზენდიდში, ბეჟანიძეების საგვარეულო ციხე-სამაგრეთ არის მიჩნეული. მდებარეობს მაღალ გორაზე. მისი აშენების ზუსტი თარიღი უცნობია. მჭიდრო ეკონომიკური და სავაჭრო ურთიერთობისათვის აჭარისწყლისა და ჭოროხის აუზს დიდი მნიშვნელობა ენიჭებოდა. VII-IX საუკუნეებში ბათუმ-არტანუჯის სავაჭრო ეკონომიკური კავშირის მთავარი ძარღვი ქედაში გადიოდა, როგორც ვახუშტი ბაგრატიონი ამბობს „მცირე ქალაქის მსგავსად დაბა ქედაში“ ცხოვრობდა აჭარის ბეგი. გამომდინარე აქედან ქედას სათანადო დაცვა ესაჭიროებოდა. ეს დაცვა კი, წარმოდგენილი იყო ზენდიდის ციხის სახით. აჭარის ხეობაში სხვა საფორტიპიკაციული ნაგებობების, სახელდობრ კი ბეგოშვილების, ცივასულას, საღორეთის, მთის უბანის, ჩხუტუნეთის სხვა ციხეებთან ერთად, არა მარტო ქედის დაცვა ევალებოდა არამედ ხეობაში გასავალ ცენტრალურ სავაჭრო სტრატეგიული გზების. ძეგლმა ჩვენამდე მოაღწია ძლიერ დანგრეული სახით. მისი საერთო სიგრძე 50მ შეადგენს. კედლის სისქე 110-130 სმ-ია. ზენდიდის ციხე დაარქივებული 2020-08-08 საიტზე Wayback Machine. ზენდიდის ციხისა და მისი მფლობელი ბეჟანიძეების გვარის ისტორიისათვის
კავიანის ციხე

კავიანის ციხე — საფორტიფიკაციო ნაგებობა, ქედის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს კავიანის სერზე მდინარე ჭვანისწყალისა და აჭარისწყლის შესართავის მარცხენა მხარეს. ციხე ორი განყოფილებისაგან შედგება. პირველი განყოფილება, ჩვენამდე მოღწეული ფოსოების მიხედვით, შეიძლება ყოფილიყო რაღაც დანიშნულების სათავსო, რომელიც სავარაუდოდ სამსართულიანი უნდა ყოფილიყო. კედელზე ორი საძირკველი და ორი სარკმელია დატანებული. ციხის ამ კოშკშია შემორჩენილი სწორი ფორმის ორმო, რომელიც შელესილია კირით. ციხის მეორე განყოფილებაში, რომლის ფართობი 112 მ²-ს შეადგენს, კარგადაა შემონახული ჩრდილოეთის კოშკი, რომელიც არაწესიერი მართკუთხედის ფორმისაა და ასევე სამი სართულისაგან შედგებოდა. კოშკში ჩაყოლებულია სარკმლები. შედარებით კარგადაა შემონახული ციხის ეზოს დასავლეთი კედელი, რომლის სიგრძე 7,1 მეტრია, ხოლო სიმაღლე 5 მეტრი. ციხე აშენებულია ფლეთილი ქვებით, შიგადაშიგ რიყის ქვებიც გვხვდება. მამულაძე შ., კახიძე ა., აჭარის არქეოლოგიური ძეგლები, თბ. 2016, გვ., 91  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 13705  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 11841 კავიანის ციხე
წონიარისის ხიდი

წონიარისის ხიდი, იგივე ჯაიმელას ხიდი — ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლი აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ წონიარისში. წონიარისის „ჯაიმელას“ თაღოვანი ხიდი მდებარეობს ქედის მუნიციპალიტეტის სოფელ წონიარისის მდინარეზე, რომელიც მარჯვენა მხრიდან აჭარისწყალს უერთდება. ხიდი ცენტრალური მაგისტრალის ბათუმი-ხულოს მონაკვეთის წონიარისის გზის გასაყარიდან 2 790 მეტრის დაშორებით მდებარეობს. ხიდი აჭარისწყლის ხეობას ხინოს სამონასტრო კომპლექსთან უმოკლესი გზით აკავშირებდა და შესაბამისად, კინტრიშის ხეობასთან და გურიის სოფლებთანაც. ხიდის სიგრძე 22 მეტრია. მარჯვენა მისასვლელის სიგანე — 3.3 მეტრი, მარცხენა მისასვლელის სიგანი — 3.8 მეტრი. ხიდის სიგანე შუა ნაწილში — 2.5 მეტრია, ხოლო სიმაღლე წყლის ზედაპირიდან თავბანდამდე 8.7 მეტრი. ხიდი სოფლის ერთ-ერთი უძველესი ნაგებობაა. მისი გრძელი სახელწოდება სოფლის უბანთან, „ჯაიმელასთანაა“ დაკავშირებული. ადგილობრივები მას „თამარის ხიდს“ ეძახიან, თუმცა როგორც ისტორიული წყაროები მოწმობს, ხიდი გაცილებით გვიან, XV-XVII საუკუნეებში უნდა იყოს აგებული. თურქთა შემოსევებისას ხიდი არაერთხელ დაინგრა. მისი აღდგენა XX საუკუნეს უკავშირდება. ხიდი დღემდე ფუნქციონირებს და მისი საშუალებით ადგილობრივები სოფლიდან სოფელში გადადიან. 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად, წონიარისის ხიდს ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია მიენიჭა. ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლების სია ქედის კულტურული მემკვიდრეობის გზამკვლევი, keda Cultural Heritage Guidebook, გვ, 16-17. 2018. წონიარისი (ქედა). ერთი დღე სოფელში ნათია თავდგირიძესთან ერთად. 6 აპრილი, 2017. ჯაიმელას ხიდი ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-21. ციტირების თარიღი: 2019-07-18.
ფოთიხინლი

ფოთიხინლი (აზერ. Potikhinly) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. ფოთიხინლი GEOnet სახელების სერვერზე
ყარავალი (ზარდაბი)

ყარავალი (აზერ. Qaravəlli) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 794 კაცი. ყარავალი GEOnet სახელების სერვერზე
ბრაიან თელბოისი

ბრაიან ედვარდ თელბოისი (ინგლ. Brian Edward Talboys; დ. 7 ივნისი, 1921 უონგანუი, ახალი ზელანდია — გ. 3 ივნისი, 2012 ინვერკარგილი, ახალი ზელანდია) — ახალი ზელანდიის სახელმწიფო მოღვაწე, ვიცე-პრემიერი და ახალი ზელანდიის საგარეო საქმეთა მინისტრი (1975-1981). ბრაიან თელბოისი დაიბადა 1921 წლის 7 ივნისს. დაამთავრა უონგანუის სკოლა და ჩაირიცხა უონგანუის საუნივერსიტეტო სკოლაში. შემდეგ სწავლა განარგძო მანიტობას უნივერსიტეტში, კანადაში. ახალ ზელანდიაში დაბრუნების შემდეგ სწავლა დაასრულა ვილინგტონის დედოფალ ვიქტორიას სახელობის უნივერსიტეტში, სადაც მიიღო ბაკალავრის ხარისხი ხელოვნებაში. მუშაობდა კერძო სატრანსპორტო კომპანიაში, ასევე მუშაობდა რედაქტროის დამხმარეთ გაზეთში, რომელიც ფერმერთა შესახებ იყო.  მეორე მსოფლიო ომის დროს თელბოისი ახალი ზელანდიის საჰაერო ძალებში მსახურობდა და დამთავრების შემდეგ მუშაობდა ფერმერებად საუთლენდში. 2012 წელს გარდაიცვალა 90 წლის ასაკში, ინვერკარგილში, საკუთარ სახლში. ჰყავდა მეუღლე - პატი და სამი შვილი. მისი პოლიტიკური კარიერა 1957 წელს დაიწყო, როდესაც ის ნაციონალური პარტიის წარმომადგენელთა პალატის წევრად აირჩიეს. 1981 წლამდე დეპუტატი იყო. 1961 წელს მან და კიდევ პარტიის 10 წევრმა მხარი დაუჭირეს ლიბერალური პარტიის ინიციატივას მკვლელობისთვის სიკვდილით დასჯის გაუქმების შესახებ. 1980 - ზოგიერთმა კაბინეტის წევრმა წარუმატებელი მცდელობით პრემიერ-მინისტრის რობერტ მულდოინის თანამდებობიდან გადაყენება სცადეს და მისი შეცვლა თელბოისით გადაწყვიტეს, რომელიც ცნობილია როგორც „პოლკოვნიკების შეთქმულება“. ეს დემარში თელ ბოისს ვიცე-პრემიერის პოსტად უღირდა. 1981 წელს გადადგომის შემდეგ წყნარი ოკეანის დემოკრატიული კავშირის პირველ თავმჯდომარე აირჩიეს. 1962—1969 — სოფლის მეურნეობის მინისტრი; 1964—1972 — განათლების მინისტრი; 1972 — მრეწველობისა და ვაჭრობის მინისტრი; 1974—1980 — ნაციონალური პარტიის თავმჯდომარის მოადგილე; 1975—1980 — ვიცე-პრემიერი; 1975—1981 — ახალი ზელანდიის საგარეო საქმეთა მინისტრი. ავსტრალიის კავალერის ორდენი (1982) ბრიტანეთის ბანის ორდენი (1991) Sir Brian Talboys Former Deputy PM Sir Brian Talboys ↑ Gustafson, Barry (1986). The First 50 Years : A History of the New Zealand National Party. Auckland: Reed Methuen. ISBN 0-474-00177-6. ↑ Former Deputy PM Sir Brian Talboys dies
ჟივორი

ჟივორი (ფრანგ. Givors) — საფრანგეთის კომუნა ოვერნ-რონა-ალპების რეგიონში, რომელიც ლიონის მეტროპოლიტის შემადგენლობაში შედის. აინ ბენიანი, ალჟირი დებელნი, გერმანია ნოვოპოლოცკი, ბელარუსი ალაკუასი, ესპანეთი ორვიეტო, იტალია გავინანე, მალი ვილა-ნოვა-დე-ფამალიკანუ, პორტუგალია Bienvenue sur le site de la ville de Givors Les coordonnées de ' GIVORS ' Живор - Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона
ზონდის სრუტის ცუნამი (2018)

ზონდის სრუტის ცუნამი — სტიქიური უბედურება, ცუნამი, რომელიც თავს დაატყდა ზონდის სრუტის სანაპიროზე მდებარე ბანტენისა და ლიმპუნგის პროვინციებს (ინდონეზია) 2018 წლის 22 დეკემბერს. გამომწვევი მიზეზი გახდა ვულკან კრაკატაუს ამოფრქვევა, რამაც გამოიწვია მიწისქვეშა მეწყერი და საბოლოოდ მასიური ტალღის წარმოქმნა. სულ მცირე 429 ადამიანი დაიღუპა, 1459 დაშავდა, ხოლო 150 დაკარგულად ითვლება. 23 დეკემბერს აღმოჩნდა, რომ იმ კუნძულის დიდი ნაწილი, სადაც ვულკანი მდებარეობს, ზღვაში ჩაიშალა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ზონდის სრუტის ცუნამი (2018) ↑ 1.0 1.1 1.2 Amos, Jonathan. Indonesia tsunami: Death toll from Anak Krakatau volcano rises (24 December 2018). ↑ Frances Perraudin; agencies. Sunda Strait tsunami death toll likely to rise, say Indonesian officials. The Guardian (23 December 2018). ციტატა: „The tsunami is believed to have been caused by the collapse of Anak Krakatau that followed an eruption of the Anak Krakatau volcano. There were no significant seismic tremors to indicate a tsunami was coming.“ ციტირების თარიღი: 23 December 2018. ↑ Death toll from earthquake that hit Indonesian island passes 430. ციტირების თარიღი: 25 December 2018. ↑ 22-23 Dec 2018 eruption & tsunami of Krakatoa - updates. Volcano Discovery (25 December 2018). ციტირების თარიღი: 26 December 2018.
დავით პატარაია

დავით პატარაია (დ. 1 ოქტომბერი, 1971, თბილისი) — ქართველი სამართალმცოდნე, საქართველოს პრეზიდენტის ადმინისტრაციის უფროსი 2014 წლის 19 ივნისიდან 2015 წლის 4 დეკემბრამდე. დავით პატარაია დაიბადა 1971 წლის 1 ოქტომბერს, თბილისში. სხვადასხვა წლებში იგი მუშაობდა ცენტრალურ საარჩევნო კომისიაში, ქვეყნის უმაღლეს საკანონმდებლო ორგანოში, კომუნიკაციების ეროვნულ კომისიაში. წლების განმავლობაში ეწეოდა საადვოკატო საქმიანობას და კითხულობდა ლექციებს თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საერთაშორისო სამართლისა და საერთაშორისო ურთიერთობების, ხოლო შემდგომ - იურიდიულ ფაკულტეტზე. არის სამართლის დოქტორი და თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასოცირებული პროფესორი. 2013 წლის დეკემბრიდან 2014 წლამდე დავით პატარაია იყო პრეზიდენტის საპარლამენტო მდივანი. 2014 წლის იანვრიდან დღემდე იგი საქართველოს პრეზიდენტის საპარლამენტო მდივნის მოადგილედ მუშაობდა. 2014 წლის 19 ივნისიდან 2015 წლის 4 დეკემბრამდე იყო საქართველოს პრეზიდენტის ადმინისტრაციის უფროსი. დავით პატარაია - დეკლარაცია[მკვდარი ბმული] ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ადმინისტრაციის უფროსად დავით პატარაია დაინიშნა. www.tabula.ge. ციტირების თარიღი: 26 დეკემბერი, 2018.
ზონდის სრუტე

ზონდის სრუტე — სრუტე ინდონეზიაში, კუნძულ იავასა და კუნძულ სუმატრას შორის. იავის ზღვას აკავშირებს ინდოეთის ოკეანესთან. უმცირესი სიგანე 22 კმ, უმცირესი სიღრმე ფარვატერზე დაახლოებით 50 მ. ზონდის სრუტეშია ვულკანი კრაკატაუ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 530.
ლაშა აბაშიძე

ლაშა აბაშიძე (დ. 20 ივნისი, 1983, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, საქართველოს პრეზიდენტის ადმინისტრაციის უფროსი 2013 წლის 18 ნოემბრიდან 2014 წლის 13 ივნისამდე. ლაშა აბაშიძე - დეკლარაცია[მკვდარი ბმული] ↑ პრეზიდენტის ადმინისტრაციას ლაშა აბაშიძე უხელმძღვანელებს. netgazeti.ge. ციტირების თარიღი: 26 დეკემბერი, 2018. ↑ ლაშა აბაშიძემ პრეზიდენტის ადმინისტრაციის უფროსის თანამდებობა დატოვა. www.ambebi.ge. ციტირების თარიღი: 26 დეკემბერი, 2018.
ანდრო ბარნოვი

ანდრო ბარნოვი (დ. 8 ივნისი, 1974, თბილისი) — ქართველი ფილოლოგი, პოლიტიკოსი, საქართველოს პრეზიდენტის ადმინისტრაციის უფროსი 2013 წლის 23 აპრილიდან 2013 წლის 17 ნოემბრამდე. ანდრო ბარნოვი დაიბადა 1974 წლის 8 ივნისს, თბილისში. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კლასიკური ფილოლოგიის ფაკულტეტი, შემდეგ კორპორაცია "რენდის" მიერ ორგანიზებული საჯარო პოლიტიკის უმაღლესი კურსები. აშშ-ში მიიღო თავდაცვის ანალიზისა და ეროვნული უსაფრთხოების ორმაგი მაგისტრის ხარისხი. სხვადასხვა დროს მუშაობდა თსუ ხმელთაშუა ზღვის კულტურათა კვლევის ცენტრში; თავდაცვის სამინისტროს საგარეო ურთიერთობათა დეპარტამენტში აღმოსავლეთ ევროპისა და ბალკანეთის მიმართულებით; იყო შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბის სტრატეგიული დაგეგმვის მთავრი სამმართველოს განყოფილების უფროსი; პარლამენტის თავდაცვისა და უშიშროების კომიტეტის აპარატის უფროსი; კითხულობდა ლექციებს ანთროპოლოგიასა და კონფლიქტოლოგიაში, იყო ეროვნული თავდაცვის აკადემიის რეფორმის ავტორი და განახლებული აკადემიის პირველი რექტორი; თავდაცვის მინისტრის მოადგილე, თსუ სოციალურ და პოლიტიკურ მეცნიერებათა ფაკულტეტის დეკანი, შიდა ქართლის გუბერნატორი; პრეზიდენტის ადმინისტრაციის უფროსი; არასამთავრობო ორგანიზაციის - სტრატეგიისა და განვითარების ინსტიტუტის გამგების თავმჯდომარე; საპრეზიდენტო ბიბლიოთეკის გამგეობის თავმჯდომარე. ექსპერტი ეროვნული უსაფრთხოების საკითხებში. თავისუფლების დღიურები 2009. რადიო "თავისუფლების" პროექტი. თბილისი, 2010. გვ.86 ანდრო ბარნოვი - ბიოგრაფია ↑ ანდრო ბარნოვი ოფიციალურად დაინიშნა პრეზიდენტის ადმინისტრაციის უფროსად. www.radiotavisupleba.ge. ციტირების თარიღი: 26 დეკემბერი, 2018.
ულტრაბგერითი თერაპია

ულტრაბგერითი თერაპია — ულტრაბგერის გამოყენება სამკურნალო მიზნით; ფიზიოთერაპიის მეთოდი. მედიცინაში იყენებენ 800–900 კჰც სიხშირის რხევებს. ულტრაბგერის ფიზიოლოგიურ მოქმედებას საფუძვლად უდევს მექანიკური და სითბური ფაქტორები, რომლებიც იწვევენ ფიზიკურ და ქიმიურ ცვლილებებს ცოცხალ ორგანიზმში. ქსოვილებისა და ორგანოების რეაქცია დამოკიდებულია ულტრაბგერის ინტენსივობასა და ზემოქმედების ხანგრძლივობაზე. ულტრაბგერით თერაპიას იყენებენ ნევრალგიის, რადიკულიტის, სახსრების, კანის, გინეკოლოგიური, ანთებითი დაავადებების, თვალის ზოგიერთი დაავადების დროს. ხოლო სიმსივნის, მწვავე ინფექციის, გულ-სისხლძარღვთა მკაფიოდ გამოხატული დარღვევების შემთხვევაში ულტრაბგერის ზემოქმედება არ არის რეკომენდებული. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 138.
ირინა ენუქიძე

ირინა ენუქიძე (გ. 24 აგვისტო, 2007) — ქართველი საზოგადო მოღვაწე, სიკვდილის შემდეგ ქვეყნისა და ერის წინაშე განსაკუთრებული ღვაწლისთვის, გამორჩეული საზოგადოებრივი მოღვაწეობისთვის და სამოქალაქო თავდადებისთვის თამარ მეფის ორდენით დაჯილდოებული, 2006 წლის 28 იანვარს პოლიციელების მიერ ოქროყანის სასაფლაოზე მოკლული სანდრო გირგვლიანის დედა. საზოგადოებამ ირინა ენუქიძე 2006 წელს გაიცნო. მისი შვილი, 27 წლის სანდრო გირგვლიანი, 2006 წლის 28 იანვარს ოქროყანის სასაფლაოზე მოკლული იპოვეს. მკვლელობაში ეჭვმიტანილები - საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს თანამშრომლები - 6 მარტს დააკავეს, თუმცა ირინა ენუქიძე თბილისის საქალაქო სასამართლოში გამართულ პროცესზე ამტკიცებდა, რომ მკვლელობის ყველა მონაწილე არ დასჯილა. 2007 წლის ივლისში მოსამართლე ლევან მურუსიძემ შეუმცირა სასჯელი სანდრო გირგვლიანის მკვლელებს. ევროსასამართლომ გირგვლიანის მკვლელობის საქმეზე აღნიშნა, რომ „გაოგნებულია იმ შეთანხმებული ქმედებებით, რომლითაც ხელისუფლების სხვადასხვა შტოები (მათ შორის სასამართლო) მოქმედებდნენ, რათა ამ საშინელ მკვლელობის საქმეზე მართლმსაჯულება არ აღსრულებულიყო“. როგორ საქართველოს პრეზიდენტმა გიორგი მარგველაშვილმა განაცხადა დაჯილდოებისას, საქართველოს პრეზიდენტმა გიორგი მარგველაშვილმა ირინა ენუქიძე თამარ მეფის ორდენით 2015 წლის 22 დეკემბერს დააჯილდოვა . ღონისძიებას ასევე დაესწრნენ თავდაცვის მინისტრი თინა ხიდაშელი, მთავრობის წევრები და სამოქალაქო საზოგადოების წარმომადგენლები. თინა ხიდაშელმა ირინა ენუქიძის მიერ დაწყებული საქმის დაფასებისთვის პრეზიდენტს მადლობა გადაუხადა და აღნიშნა, რომ წლების წინ ქვეყანაში არსებული სისტემა, სწორედ, ირინა ენუქიძემ დაანგრია. ირინა ენუქიძე 2007 წლის 24 აგვისტოს, ხანგრძლივი ავადმყოფობის შედეგად გარდაიცვალა. ირინა ენუქიძე 28 აგვისტოს საბურთალოს სასაფლაოზე შვილის, სანდრო გირგვლიანის, გვერდით დაკრძალეს. სანდრო გირგვლიანის მკვლელობის საქმე ვანო მერაბიშვილი ლევან მურუსიძე ↑ გიორგი მარგველაშვილმა ირინა ენუქიძე თამარ მეფის ორდენით დააჯილდოვა ↑ თბილისში გამოეთხოვნენ ირინა ენუქიძეს - პოლიციელების მიერ მოკლული სანდრო გირგვლიანის დედას ↑ ქართული მართლმსაჯულება სცილასა და ქარიბდას შორის ↑ გიორგი მარგველაშვილმა ირინა ენუქიძე თამარ მეფის ორდენით დააჯილდოვა ↑ 5.0 5.1 თავდაცვის მინისტრი ირინა ენუქიძის დაჯილდოების ცერემონიალს დაესწრო ↑ თბილისში გამოეთხოვნენ ირინა ენუქიძეს - პოლიციელების მიერ მოკლული სანდრო გირგვლიანის დედას