laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ხერია

ხერია — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ლენტეხის მუნიციპალიტეტში (ჟახუნდრის თემი), მდინარე ცხენისწყლის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1240 მეტრი, ლენტეხიდან 37 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 5 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 471. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ხელედი

ხელედი — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ლენტეხის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ბავარი, ლესემა, მანანაური, ფაყი, ცხუმალდი, წანაში, ხაჩეში). მდებარეობს მდინარე ხელედულის (ცხენისწყლის მარჯვენა შენაკადი) მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 850 მეტრი, ლენტეხიდან 7 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 258 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 457. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ალიოხინი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ალიოხინი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსანდრე ალიოხინი — რუსი მოჭადრაკე, მსოფლიოს ჩემპიონი; ალიოხინი, ვასილი — ბოტანიკოსი.
ხაჩეში

ხაჩეში — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ლენტეხის მუნიციპალიტეტში (ხელედის თემი), მდინარე ხელედულის (ცხენისწყლის მარჯვენა შენაკადი) მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1000 მეტრი, ლენტეხიდან 14 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 18 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 446. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ხოფური

ხოფური — სოფელი საქართველოში, რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარის ლენტეხის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ლამანაშური, მაზაში, ნანარი, წიფლაკაკია). მდებარეობს მდინარე ცხენისწყლის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 680 მეტრი, ლენტეხიდან 12 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 102 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 504. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
სპერქეოსი

სპერქეოსი (ბერძ. Σπερχειός) — მდინარე ცენტრალურ საბერძნეთში. სათავე აქვს ტიმფრისტოსის მთის სამხრეთ-აღმოსავლეთ კალთაზე. მიედინება ჩრდილო-აღმოსავლეთისაკენ. სიგრძე 82 კმ. ზემო დინებაში მთის მდინარეა, შემდეგ დაბლობზე გამოდის, სადაც ფართო ხეობას ივითარებს. დაბლობზე გასვლისას მდინარის ნაპირზე გაშენებულია ქალაქი მაკრაკომიი, ხოლო შესართავთან ახლოს მდებარეობს ქალაქი ლამია. ერთვის ეგეოსის ზღვის მალიის ყურეს. სპერქეოსის შესართავი ჭაობიანი და წყალ-ჭაობიანია. ქვემო დინებაში განვითარებულია სოფლის მეურნეობა. საბერძნეთის მდინარეების სია Ernst Meyer: Spercheios. In: Der Kleine Pauly (KlP). Band 5, Stuttgart 1975, Sp. 303. Thermopylen. In: Brockhaus Enzyklopädie, Bd. 18, S. 640, Wiesbaden 1973, ISBN 3-7653-0000-4.
ლანგედოკი-რუსილონი

ლანგედოკი-რუსილონი (ფრ. Languedoc-Roussillon, ოქც. Lengadoc-Rosselhon) — ადმინისტრაციული რეგიონი საფრანგეთის სამხრეთში ხმელთაშუა ზღვასა და პირენეებს შორის. იგი ესპანეთს ესაზღვრება და წარმოადგენს ორი პროვინციის, ოქციტანურენოვანი ლანგედოკის და კატალანურენოვანი რუსილონის გაერთიანებას. შედგება 5 დეპარტამენტისაგან: ოდი, გარი, ერო, ლოზერი, აღმოსავლეთი პირინეი ფართობი – 27,4 ათასი. მოსახლეობა – 2 მლნ. ქალაქები: მონპელიე, ბეზიე, პერპინიანი, ნარბონი, კარკასონი, ნიმი.
ალისარჩული

ალისარჩული (Carthamus tinctorius) — ერთწლოვანი კულტურული ზეთოვანი საღებავი მცენარე რთულყვავილოვანთა ოჯახისა. აქვს მაღალი, სწორი, დატოტვილი ღერო და მოგრძო, ტყავისებრი, მჩხვლეტავი ფოთლები. ყლორტის წვერზე ზის მსხვილი კალათა ყვავილედი. ყვავილი ყვითელი, ნარინჯისფერი ან ნარინჯისფერ-მოწითალოა, ნაყოფი - თესლურა. თესლურები 25-30% ზეთს შეიცავს, საუკეთესო სასელექციო ჯიშები - 37%-მდე. ყვავილის გვირგვინის ფურცლებისაგან ამზადებენ ყვითელ საღებავს, რომელიც ხალიჩების წარმოებასა და კულინარიაში იხმარება. ალისარჩულის ზეთს მზესუმზირას ზეთის მაგივრად ხმარობენ მედიცინასა და კვების მრეწველობაში, იყენებენ აგრეთვე ოლიფისა და სხვა დასამზადებლად. ალისარჩული ხარობს წინა და მცირე აზიის ქვეყნებში, ინდოეთში. აშენებენ კავკასიაში. გვალვაგამძლეა და გვალვიან ადგილებში მზესუმზირას ნაცვლად მოჰყავთ. წუწუნავა ნ, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 311.
გორგოპოტამოსი

გორგაპოტამოსი (ბერძ. Γοργοπόταμος) — მდინარე საბერძნეთში. გაედინება ფთიოტიდის ნომის სამხრეთ ნაწილში. სათავე აქვს ოიტას მთებში. ერთვის მდინარე სპერქეოსს. სიგრძე დაახლოებით 15 კმ. უმეტესად მიედინება ჭაობიან ადგილებში, რომელზედაც სასოფლო სამეურნეო მიწებია განვითარებული. სპერქეოსს ერთვის ქალაქ ლამიას სამხრეთ-დასავლეთით 2 კმ-ში. მდინარეზე გადიოდა ცნობილი რკინიგზის ხიდი, რომელიც 1942 წლის 25 ნოემბერს ააფეთქეს ბრიტანელმა გზავნილებმა და ბერძენმა პარტიზანებმა, რითაც გერმანელებს ჩაუხერგეს გასასვლელი გზა. აფეთქების შედეგად განადგურდა ხიდის ორი საყრდენი, რომელიც დღეისათვის შეცვლილია ფოლადის ბოძებით. აღდგენილია. ხიდდთან ახლოს ძეგლია აღმართული. საბერძნეთის მდინარეების სია გორგოპოტამოსი გორგოპოტამოსის შესახევ დაარქივებული 2010-03-08 საიტზე Wayback Machine. [1]
მარინა ლადინინა

მარინა ალექსის ასული ლადინინა (რუს. Ладынина, Марина Алексеевна; დ. 24 ივნისი 1908, სკოტინინო, სმოლენსკი — გ. 10 მარტი 2003, მოსკოვი) — რუსი თეატრისა და კინოს მსახიობი. სსრკ სახალხო არტისტი (1950). სსრკ სახელმწიფო პრემიის ხუთგზის ლაურეატი (1941, 1942, 1946, 1948, 1951 წწ.). მარინა ლადინინა დაიბადა 1908 წლის 24 ივნისს, სოფელ სკოტინინოში (სმოლენსკის გუბერნია), ალექსი (1879-1955 წწ.) და მარია (1889-1971 წწ.) ლადინინების ოჯახში. ახლო მომავალში მარინა ლადინინა ოჯახთან ერთად საცხოვრებლად გადავიდა ნაზაროვოში (კრასნოიარსკის მხარე). მარინას მშობლები უბრალო ქრისტიანები იყვნენ, მამამისს ალექსი ლადინინს, მხოლოდ სამი კლასი ჰქონდა დამთავრებული, ხოლო დედამისს განათლება საერთოდ არ ჰქონდა მიღებული. ოჯახში სულ ოთხი ბავშვი იზრდებოდა, რომელთაგან მარინა ლადინინა ყველაზე უფროსი იყო. ბავშვობიდანვე ინტერესი გაუჩნდა წიგნებისა და სცენის მიმართ. სკოლაში სწავლებისას არსებობდა ადგილობრივი თეატრი, სადაც ლადინინა სუფლიორად აიყვანეს. 1933 წელს დაამთავრა თეატრალური ხელოვნების სახელმწიფო ინსტიტუტი. 1933-1935 წწ. მოსკოვის სამხატვრო თეატრის მსახიობია. პირველად კინოში გადაიღეს 1935 წელს („მტრის ბილიკები“, ლინკას როლი). სწორედ ამ ფილმის გადაღებებისას გაიცნო ლადინინამ თავისი მომავალი მეუღლე ცნობილი რეჟისორი ივანე პირიევი. 1936 წელს წყვილი დაქორწინდა. მარინა ლადინინა ივანე პირიევის დიდი ხნის მუზა იყო. ლადინინას ყველაზე ცნობილი კინონამუშევრებია: „ტრაქტორისტები“ (1939 წ.), „მეღორე ქალი და მწყემსი“ (1941 წ.), „საღამოს ექვს საათზე ომის შემდეგ“ (1944 წ.), „ყუბანელი კაზაკები“ (1950 წ.) და სხვ. 1954 წელს გამოდის კინოფილმი „ერთგულების შემოწმება“, რომლის შემდეგ უეცრად ცოლქმარი დაშორდა ერთმანეთს. განქორწინების შემდეგ მარინა ლადინინას კინოკარიერას ბოლო მოეღო. 1954 წლიდან ლადინინა კინოში ერთხელაც არ გამოჩენილა. ერთი პერიოდი იგი მუშაობდა თეატრალურ სტუდიაში. საბჭოთა პერიოდის პოპულარული მსახიობი მარინა ლადინინა გარდაიცვალა 95 წლის ასაკში, 2003 წლის 10 მარტს, მოსკოვის ერთ-ერთ საავადმყოფოში. დაჯილდოებულია შრომის წითელი დროშის ორდენით. მარინა ლადინინა – დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია (რუსული) მარინა ლადინინა და ივანე პირიევი (რუსული) მარინა ლადინინა peoples.ru-ზე (რუსული) მარინა ლადინინას შესახებ (რუსული) ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 100. ↑ Большая советская энциклопедия. Гл. ред. А. М. Прохоров, 3-е изд. Т. 14. Куна — Ломами. 1973. 624 стр., илл.; 38 л. илл. и карт. 1 грампластинка. ↑ ბიოგრაფია kinoteatr.ru-ზე
კახათის წმინდა გიორგის ტაძარი

კახათის წმინდა გიორგის სახელობის ტაძარი — მდებარეობს ზუგდიდის მუნიციპალიტეტის სოფელ კახათში. კახათში წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიის მშენებლობას 2002 წელს ჩაეყარა საფუძველი. XX საუკუნეში კი ამ სოფელში მოქმედებდა წმინდა გიორგისა და ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესიები. გადმოცემით ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესია ხისგან ყოფილა აგებული, მის დანგრევას ხელმძღვანელობდა თურმე ვინმე მიშა ხორავა, გადარჩენილი ეკლესიის ჯვარი კი დაუწვავს სერაპიონ ლოგუას, რომლის შთამომავლობაც მთლიანად ამოწყდა. იმ დროს ეკლესიის წინამძღვარი ყოფილა მღვდელი ლუკა ხუნწარია. რაც შეეხება წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიას, იგი 1937 წლის რეპრესიების მსხვერპლი გამხდარა. ეს ვანდალური საქმე შეუსრულებია სოფლის საბჭოს თავმჯდომარეს, რომელსაც ეკლესიის დანგრევის დროს თვალი ამოვარდნია. ეკლესიაში პირველი მღვდელი ყოფილა ნესტორ ჩიხლაძე, რომელიც ხონის რაიონის სოფელ გორდიდან ყოფილა წარმოშობით (იგი დადიანის ახლო ნათესავი ყოფილა). მისი გარდაცვალების შემდეგ ეკლესიაშუ მღვდლად აკურთხეს ყარამან ჩიხლაძე. მან სასულიერო სემინარია ოდესაში დაამთავრა. ყარამანის მამას კაცი ჰყავდა მოკლული, ამიტომ მას მტერი გამოუჩნდა, დააბეზღეს და შორეულ აღმოსავლეთში გადაასახლე (იაკუტია), საიდანაც ცოცხალი ვერ დაბრუნდა. ამ დროისათვის ეკლესიის დიაკვნები ყოფილან ზოსიმე ტაბაღუა და ივანე ჯიქია. 1883 წლის დეკემბერში გამოცემული გაზეთ „მწყემსში“ (#3 ) ვკითხულობთ: 2004 წლის 7 ნოემბერს, ახლადაგებული ეკლესია მისმა ყოვლადუსამღვდელოესობამ, ზუგდიდისა და ცაიშის ეპისკოპოსმა გერასიმემ წმინდა გიორგის სახელზე აკურთხა. ტაძრის წინამძღვარია დეკანოზი გაბრიელ გულორდავა, ქტიტორი - სოლომონ კაკულია. ზუგდიდისა და ცაიშის ეპარქიის საიტი დაარქივებული 2014-09-03 საიტზე Wayback Machine.
ბეტმენი: მამაცი და გაბედული

ბეტმენი: მამაცი და გაბედული (ინგლ. Batman: The Brave and the Bold) — ამერიკული ანიმაციური ტელესერიალი, რომელიც დაფუძვნებულია DC კომიქსების სერიაზე მამაცი და გაბედული. კომიქსების მსგავსად სუპერბოროტმოქმედებთან საბრძოლველად ორი ან მეტი სუპერგმირი ერთიანდება, მაგრამ მთავარი მოქმედი გმირი არის ბეტმენი, რომელიც სხვადასხვა გმირებთან ერთად მუშაობს გუნდურად. სერიალის დებიუტი შედგა 2008 წლის 14 ნოემბერს, Cartoon Network-ზე. სერიალის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2010-01-22 საიტზე Wayback Machine.
20 ივლისის შეთქმულება

20 ივლისის შეთქმულება, გენერლების შეთქმულება — გერმანული წინააღმდეგობის შეთქმულება ვერმახტის სამხედრო მაღალჩინოსნებისა ადოლფ ჰიტლერის მოკვლის, სახელმწიფო გადატრიალებისა და ნაცისტური ხელისუფლების დამხობის მიზნით. შეთქმულების კულმინაციად 1944 წლის 20 ივლისს ჰიტლერზე წარუმატებელი თავდასხმა შეიძლება ჩაითვალოს. ამ წარუმატებლობას შეთქმულთა დიდი უმრავლების დახვრეტა და წინააღმდეგობის მოძრაობის ჩახშობა მოჰყვა. ჰიტლერის მმართველობით უკმაყოფილოთა შორის იყვნენ პოლკოვნიკი ლუდვიგ ბეკი, რომელმაც 1938 წლის 18 აგვისტოს სახმელეთო ჯარების შტაბის უფროსის პოსტი დატოვა ჰიტლერის პოლიტიკის მიუღებლობის ნიშნად, შტაბის ახალი გენერალი ფრანც ჰალდერი, მომავალი გენერალ-ფელდმარშლები ერვინ ფონ ვიცლებენი და ვალტერ ფონ ბრაუხიჩი, გენერლები ერიხ ჰეპნერი და ვალტერ ფონ ბროქდორფ-ალეფელდი, ასევე აბვერის თავმჯდომარე ვილჰელმ ფრანც კანარისი და პოლკოვნიკის თანაშემწე ჰანს ოსტერი, აგრეთვე პრუსიის ფინანსთა მინისტრი იოჰანეს პოპიცი, ბანკირი იალმარ შახტი, ლაიფციგის ყოფილი ბურგომისტრი კარლ გერდელერი და დიპლომატი ულრიხ ფონ ჰასელი. 20 ივლისის შეთქმულების მონაწილენი დღევანდელ გერმანიაში გმირებად მიიჩნევიან, რომელთაც ეროვნულ თავისუფლებას საკუთარი სიცოცხლე შესწირეს. მათი სახელები ჰქვია ქუჩებსა და მოედნებს გერმანიაში, მათ სახელზე აღმართულია ძეგლები. თანამედროვე გერმანიის ისტორიოგრაფიაში 20 ივლისის შეთქმულება გერმანული წინააღმდეგობის უმნიშვნელოვანეს დღედ მიიჩნევა. თუმცა უნდა აღინიშნოს, რომ შეთქმულთაგან ბევრი სულაც არ იზიარებდა დემოკრატიულ პრინციპებს და ვაიმარის რესპუბლიკის მიმართ ერთობ კრიტიკულნიც იყვნენ, მათ ტრადიციული პრუსიული ნაციონალიზმი ესახებოდათ ქვეყნის განვითარეის უმთავრეს გზად. მაგალითად ბეკი და გერდელერი მონარქისტები იყვნენ. გერდელერი ომამდელი ტერიტორიული დანაკარგების დაბრუნების მოთხოვნით გამოდიოდა. Duffy, James P., Ricci, V. Target Hitler: the plots to kill Adolf Hitler Fest, J. Plotting Hitler's death: the German resistance to Hitler, 1933-1945|
მორავები

მორავები, მორაველები, (ჩეხ. Moravané, სალ. Moraváci) — ჩეხების სუბეთნიკური ჯგუფი, ძირითადად ცხოვრობენ ჩეხეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთით მდებარე რეგიონ მორავიაში. სახელი მორავები, სავარაუდოდ, მდინარე მორავას უნდა უკავშირდებოდეს. 2001 წლის მდგომარეობით მორავების რაოდენობა 380 474 ადამიანს შეადგენდა. მორავების სალაპარაკო ენა ჩეხურია, საუბრობენ მორავულ დიალექტზე, რაც დასავლეთ სლავური ენების ქვეყგუფში ერთიანდება. დამწერლობა ლათინური ანბანით წარმოებს. მორწმუნეთა უმეტესობა კათოლიკეა. მორავიის ტერიტორიაზე ძველთაგანვე სლავური ტომები სახლობდნენ. მოგვიანებით, 1526 წელს, ბოჰემიის, მორავიისა და სლოვაკეთის (იმხანად უნგრეთის) მიწები ავსტრიელი ჰაბსბურგების გვირგვინს დაექვემდებარა. XX საუკუნეში მორავიის ტერიტორია ჩეხოსლოვაკიის შემადგენლობაში მოექცა. 1993 წ3ლს ერთიანი სახელმწიფო ორად გაიყო, ხოლო მორავია ჩეხეთის შემადგენლობაში დარჩა. O Morawianach w serwisie "Opole – stolica Górnego Śląska" დაარქივებული 2011-09-19 საიტზე Wayback Machine.
არარატი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი არარატი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ქვემოთ მოცემულთაგან: არარატი — მთა და ვულკანური მასივი თურქეთში, სომხეთის საზღვართან; არარატი — პროვინცია სომხეთში; არარატი — ქალაქი სომხეთში, ამავე სახელწოდების პროვინციაში; არარატი — ქალაქი ავსტრალიაში, ვიქტორიის შტატში; არარატი — სომხური საფეხბურთო კლუბი ქალაქ ერევნიდან; არარატი — სომხური ბრენდი (ალკოჰოლური სასმელი).
არგოლისი

არგოლიდა ან არგოლისი (ბერძ. Αργολίδα; ძვ. ბერძნ. Αργολίς) — ნომი საბერძნეთში, პელოპონესის პერიფერიაში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ნაფპლიო. მოსახლეობა — 108 636 ადამიანი. ფართობი — 2154 კმ². ძველად არგოლიდას ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო — ქალაქი არგოსი. აქ არსებობდა ბრინჯაოს ხანის კულტურული ცენტრები - ქალაქები მიკენე და ტირინფა. ამ ქალაქებთანაა დაკავშირებული ჰომეროსის პოემის ლეგენდარული გმირები. აგამემნონი მეფობდა მიკენეში. დორიელების შემოსევამ გაანადგურა ეს ქალაქები და ისტორიულ ეპოქაში ის უკვე ნანგრევებად იყო ქცეული. არგოლიდას ჩრდილოეთით მდებარეობდა კორინთოს და სიკიონას მხარეები. პერიფერიული ერთეული არგოლიდა იყოფა 4 მუნიციპალიტეტად. საბერძნეთის ნომები ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2011-07-19 საიტზე Wayback Machine.
კორინთია

კორინთია (ბერძ. Κορινθία) — ნომი საბერძნეთში, პელოპონესის პერიფერიაში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი კორინთო. მოსახლეობა — 144,527 ადამიანი. ფართობი — 2 290 კმ². პერიფერიული ერთეული კორინთია იყოფა 6 მუნიციპალიტეტად. საბერძნეთის ნომები ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2011-07-21 საიტზე Wayback Machine.
ლაკონია

ლაკონია (ბერძ. Λακωνία) — ნომი საბერძნეთში, პელოპონესის პერიფერიაში. ლაკონიაში მდებარეობს ორი დიდი მთაგრეხილი: ტაიგეტოსი, პელოპონესში ყველაზე მაღალი მწვერვალით (2407 მ), და პარნონი. მათ შორის მიედინება ლაკონიაში მთავარი მდინარე — ევროტასი. ჩრდილოეთით ესაზღვრება არკადიას ნომს, დასავლეთით — მისენიას ნომს. ლაკონიას ნომში შედის კუნძული ელაფონისი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი სპარტა. მოსახლეობა — 100,871 ადამიანი. ფართობი — 3,636 კმ². ლაკონია — ძველი საბერძნეთის ისტორიული მხარე. ძველ დროში აქ სახლობდნენ ლელეგები ძვ. წ. II ათასწლეულის შუა ხანამდე. შემდეგ ძირძველი მოსახლეობა გააძევეს დორიელებმა ძვ. წ. II ათასწლეულში, რომლებმაც დააარსეს ქალაქ-სახელმწიფო სპარტა. ლაკონიის მცხოვრებლებს (სპარტელებს) მიაწერენ აზრის სათქმელის გამოხატვას მოკლედ, სხარტად, ზუსტად და მკაფიოდ — ლაკონიზმს. ძვ. წ. I საუკუნეში ლაკონიის ტერიტორია შევიდა რომის იმპერიის შემადგენლობაში. პერიფერიული ერთეული ლაკონია იყოფა 5 მუნიციპალიტეტად. საბერძნეთის ნომები GTP — Lagkadia GTP — მუნიციპალიტეტი Velanidia, Βελανίδια Βοιών Λακων დაარქივებული 2010-02-01 საიტზე Wayback Machine.
მესენია

მესინია (ბერძ. Μεσσηνία) — ნომი საბერძნეთში, პელოპონესის პერიფერიაში. ნომის ჩრდილოეთით მდებარეობს მთაგრეხილი ტაიგეტოსი, რომელიც ყოფს ერთმანეთისგან ლაკონიას და მეინიას. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი კალამატა. სხვა დიდი ქალაქები: ფილიატრა მესინი გარგალიანი კიპარისია პილოსი კორონი მეტონი ძველ დროში გადმოცემით მესინია დასახლებული იყო ლელეგებით. ჰომეროსის თანახმად მესინიაში იყო ნესტორის სამეფო პილოსი. მესენიის ომების შედეგად მესენია იმყოფებოდა სპარტის მმართველობის ქვეშ. ძვ. წ. 369 წელს თებეელების სპარტაზე გამარჯვების შემდეგ მესინიამ მოიპოვა დამოუკიდებლობა. იმავე წელს იქნა დაარსებული მესინიას ახალი დედაქალაქი მესინი.ძვ. წ. I საუკუნეში მესინია შევიდა რომის იმპერიის შემადგენლობაში. უდიდესი მთაა — პროფიტოს ილიასი (Προφήτης Ηλίας) 2404 მ.), ტაიგეტოსის მთაგრეხილში. ნომის ყველაზე დიდი მდინარეა — პამისოსი. პატარა მდინარეები: ველიკასი და ნედონასი. კალამატა — მესინიას ნომის სავაჭრო და სამრეწველო ცენტრია, აგრეთვე მნიშვნელოვანი ნავსადგური. სოფლის მეურნეობის სექტორში მთავარი ადგილი უკავია: ლეღვს, ვაზს, ფორთოხალს, ზეთისხილს და ზეთისხილის ზეთს. პერიფერიული ერთეული მესინია იყოფა 6 მუნიციპალიტეტად. საბერძნეთის ნომები ოფიციალური საიტი
ჭოჭიანი

ტოპონიმი ჭოჭიანი შეიძლება აღნიშნავდეს: ჭოჭიანი – სოფელი დმანისის მუნიციპალიტეტში. ჭოჭიანი – მდინარე წალკის მუნიციპალიტეტში. ჭოჭიანის პლატო – პლატო წალკის მუნიციპალიტეტში.
კიკლადის ნომი

კიკლადის ნომი (ბერძ. Κυκλάδες) — ნომი საბერძნეთში, სამხრეთ ეგეოსის კუნძულების ჯგუფში. შედგება მრავალი კუნძულისაგან. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ერმუპოლისი მდებარეობს კუნძულ სიროსზე. მოსახლეობა — 112 615 ადამიანი. ფართობი — 2572 კმ². საბერძნეთის ნომები ოფიციალური საიტი
ლიმუზენი

ლიმუზენი (ფრანგ. Limousin, ოქსიტ. Lemosin) — რეგიონი სამხრეთ-დასავლეთ საფრანგეთის ცენტრალურ ნაწილში. შედგება 3 დეპარტამენტისაგან: კორეზი, კრიოზი, ზემო ვიენა. ფართობი – 16,9 ათასი. მოსახლეობა – 736 ათასი. ქალაქები: ლიმოჟი, გერე, ტიული, ბრივი. ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2005-04-01 საიტზე Wayback Machine.
ალის განძი

ალის განძი — 1925 წელს ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფ. ალში აღმოჩენილი განძი - ვერცხლის 471 მონეტა. უმთავრესად შეიცავს XIV საუკუნის ოქროს ურდოს, აგრეთვე რეის სულთნის აჰმად ჯალაირისა და საქართველოს მეფის გიორგი VII-ის სახელით მოჭრილ ფულებს. ყველაზე ადრინდელი მონეტა დათარიღებულია 1310-ით, ყველაზე გვიანდელი - 1400-1401-ით. ალის განძის მონეტები მნიშვნელოვანი წყაროა ოქროს ურდოსა და საქართველოს შორის XIV საუკუნეში არსებულ პოლიტიკურ-ეკონომიკური ურთიერთობათა დასადგენად. განძის ჯუჩიდური მონეტები საქართველოში დარიალის გზით შემოსულა. სოფ. ალში მონეტების ასეთი თავმოყრა იმით აიხსნება, რომ ძველად აქ საბაჟო ყოფილა. ყველაზე ადრე აღმოჩენილია ალის ე. წ. უცნობი განძი, რომლის შესახებაც გაზეთი „დროება“ 1881 წლის 248 ნომერში წერდა: ”გორის მაზრის სოფ. ალიდან გვწერენ: ბევრს ადგილას სახნავ მიწებში პოულობენ ხვნის დროს ქვევრებს და სხვა ძველ ნივთებს.ამას წინეთ ერტს მეწისკვილეს ეპოვნა ალის ციხესთან ერთი ქოთანი თეთრი ფული” . აღნიშნული განძი ამჯერად დაკარგულია. დუნდუა გ., სამონეტო მიმოქცევის საკითხისათვის XV საუკუნის საქართველოში, თბ., 1964 ლომოური თ., საქართველოსა და ოქროს ურდოს შორის ურთიერთობის საკითხისათვის XIV საუკუნეში (ალის განძის ჯუჩიდური ფულები), თბ., 1946 დუნდუა გ., ქსე, ტ. 1, გვ. 311-312, თბ., 1975 ალის განძი
დოდეკანესის ნომი

დოდეკანესის ნომი (ბერძ. Δωδεκανήσος) — ნომი საბერძნეთში, სამხრეთ ეგეოსის კუნძულების ჯგუფში. მდებარეობს დოდეკანესის კუნძულებზე, მთავარი კუნძულია როდოსი. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი როდოსი. მოსახლეობა — 200,452 ადამიანი. ფართობი — 2,714 კმ². პერიფერიული ერთეული დოდეკანესი იყოფა 25 მუნიციპალიტეტად და 2 თემად. საბერძნეთის ნომები ოფიციალური საიტი
კარდიცის ნომი

კარდიცის ნომი (ბერძ. Καρδίτσα) — ნომი საბერძნეთში, თესალიას პერიფერიაში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი კარდიცა. მოსახლეობა — 130,214 ადამიანი. ფართობი — 2,636 კმ². პერიფერიული ერთეული კარდიცა იყოფა 6 მუნიციპალიტეტად. კარდიცას ნომი მდებარეობს საბერძნეთის მატერიკის ცენტრში. კარდიცა ჩრდილოეთით ესაზღვრება ტრიკალას ნომს, აღმოსავლეთით ლარისას, სამხრეთ-აღმოსავლეთით ფტიოტიდას, სამხრეთ-დასავლეთით ეტოლია და აკარნანიას და ევრიტანიას და დასავლეთით არტას.მთავარი მდინარეა მეგდოვა სამხრეთში და პენეი ჩრდოლიეთში. კარდიცას ნომის ცენტრალური და აღმოსავლეთი ნაწილი მდებარეობს თესალიის დაბლობზე. ეს ნაწილი ზღვის დონიდან 100 — 150 მეტრ სიმაღლეზეა. დასავლეთი და სამხრეთი ნაწილი მდებარეობს აგრაფას მთებში - პინდოსის სამხრეთ ნაწილში. ის დაფარულია ტყით. ქალაქ კარდიციდან 50 კმ-ში მდებარეობს ტბა პლასტირა. კარდიცას ნომი სხვადასხვა დროს იყო მაკედონიის სამეფოს, რომის იმპერიის, ბიზანტიის იმპერიის და 1400 წლიდან 1881 წლამდე ოსმალეთის იმპერიის შემადგენლობაში. 1881 წლიდან თურქების მფლობელობისგან თესალიის განთავისუფლების შემდეგ კარდიცა გახდა საბერძნეთის ნაწილი. რეგიონის ეკონომიკა და სოფლის მეურნეობა ამ პერიოდში განიცდიდა დიდ აღმასვლას.1947 წლამდე იყო ტრიკალა და კარდრიცას ნომის ნაწილი. რეგიონი ძლიერ დაზარალდა მეორე მსოფლიო ომის და საბერძნეთის სამოქალაქო ომის დროს, ბევრი შენობა განადგურდა და რეგიონის მცხოვრებლები დარჩნენ საარსებო წყაროს გარეშე. ომის შემდეგ კარდიცას ნომი აღადგინეს, გაჩნდა ელექტროენერგია, ავტოტრანსპორტი. 19701-იან და 1980-იან სოფლებში გამოჩნდა ტელევიზია. ამავე დროს რეგიონის ეკონომიკა შევიდა დეპრესიის ფაზაში, რამაც გამოიწვია მოსახლეობის გადინება და უმუშევრობის მაღალი დონე. ნიკოლაოს პლასტირასი, გეორგიოს კარაისკაკისი, ხარილაოს ფლორაკისი (Χαρίλαος Φλωράκης), ელენა პაპარიზუ (Έλενα Παπαρίζου), საბერძნეთის ნომები ქალაქ კარდიცას მერიის საიტი დაარქივებული 2005-10-30 საიტზე Wayback Machine. (ბერძ.) http://www.e-city.gr/karditsa/ დაარქივებული 2005-03-07 საიტზე Wayback Machine. (ბერძ.) http://www.karditsa-net.gr/ (ბერძ.) http://www.mykarditsa.gr/ (ბერძ.) http://www.e-karditsa.gr/ (ბერძ.) ინფორმაცია ტურისტებისთვის (ბერძ.) პლასტირა დაარქივებული 2019-03-31 საიტზე Wayback Machine. (ბერძ.)
ლარისის ნომი

ლარისის ნომი (ბერძ. Λάρισα) — ნომი საბერძნეთში, თესალიას პერიფერიაში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ლარისა. მოსახლეობა — 282,447 ადამიანი. ფართობი — 5,381 კმ². პერიფერიული ერთეული ლარისა იყოფა 6 მუნიციპალიტეტად. ლარისა არის სიდიდით მეორე ნომი საბერძნეთში, ფართობით ჩამორჩება მხოლოდ ეტოლია და აკარნანიას. იგი მოიცავს თესალიის პერიფერიის დაახლოებით ერთი მესამედს . ჩრდილო-დასავლეთით ესაზღვრება კოზანის ნომს, ჩრდილო-აღმოსავლეთით პიერიას, აღმოსავლეთით ეგეოსის ზღვას, სამხრეთ-აღმოსავლეთით მაგნესიას, სამხრეთით ფტიოტიდას, სამხრეთ-დასავლეთით კარდიცას და დასავლეთით ტრიკალას. ყველაზე მაღალი მთა საბერძნეთში, ოლიმპო (2,917 მ) მდებარეობს ლარისას ნომის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. ჩრდილოეთ ნაწილი ტყითაა დაფარული. ლარისას ნომში არის ძირითადად ხმელთაშუა ზღვის კლიმატი, ცხელი ზაფხულითა და ზომიერი ზამთრით. ზამთარი მკარია მთის რაიონებში, განსაკუთრებით ჩრდილოეთით და ოლიმპოს მთაზე. ყველაზე მაღალი ტემპერატურა მთელი ისტორიის განმავლობაში იყო 45.2 °C და ყველაზე ცივი -21,6 °C. საბერძნეთის ნომები ოფიციალური საიტი
დასავლეთი საბერძნეთი

დასავლეთ საბერძნეთი (ბერძ. Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος) — ადმინისტრაციული პერიფერია საბერძნეთში, ნაწილობრივ მოიცავს ისტორიულ-გეოგრაფიულ რეგიონებს: პელოპონესს და ცენტრალურ საბერძნეთს. ადმინისტრაციულად შედის 2 ნომი: ახაია ეტოლია და აკარნანია ელიდა პერიფერიის ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი პეტრასი. რეგიონის ფართობი შეადგენს — 11 350 კმ², მოსახლეობა — 753 267 ადამიანს. საბერძნეთის ადმინისტრაციული დაყოფა საბერძნეთის პერიფერიები ოფიციალური საიტი
დასავლეთი მაკედონია

დასავლეთი მაკედონია (ბერძ. Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας) — ადმინისტრაციული პერიფერია საბერძნეთის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. უჭირავს მაკედონიის დასავლეთი ნაწილი. ადმინისტრაციულად შედის 4 ნომი: ფლორინის ნომი გრევენის ნომი კოზანის ნომი კასტორია პერიფერიის ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი კოზანი. რეგიონის ფართობი შეადგენს — 9,451 კმ², მოსახლეობა — 303,857 ადამიანს. ეს არის ყველაზე მეჩხრად დასახლებული რეგიონი საბერძნეთში, რომლის მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 32 ად./კმ². დიდი ნაწილი დასავლეთ მაკედონიის არის მთიანი(82 %), რაც აისახება მოსახლეობის განაწილებაში: 56 % მოსახლეობა ცხოვრობს სოფლად. ქალაქი კოზანი. დასავლეთი მაკედონიის პერიფერიის შენობა ტბა ორესტიადა. კოზანი ფლორინა პტოლომეიდა საბერძნეთის ადმინისტრაციული დაყოფა საბერძნეთის პერიფერიები ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2014-12-18 საიტზე Wayback Machine.
Vaya Con Dios

Vaya Con Dios (წარმოითქმის: ვაია კონ დიოს; ესპ. „ღმერთი შენკენ“) — ბელგიური ბლუზ-როკ ჯგუფი. დაარსდა 1986 წელს შემდეგი შემადგენლობით: დანი კლაინი, დირქ შოუფსი, უილი ლამბერტი, რომელიც შემდგომ ჟან-მიშელ ჟელენმა შეცვალა. ჯგუფმა საერთაშორისო აღიარება მოიპოვა შემდეგი სიმღერებით: Just a Friend of Mine, What’s a Woman?, Nah Neh Nah, Don’t Cry for Louie, Puerto Rico, Heading for a Fall, Johnny, Don’t Break My Heart. 2010 წელს სიმღერა Nah Neh Nah ხელახლა ჩაიწერა გერმანულ Milk&Sugar-თან ერთად დუეტში. ჯგუფს გაყიდული აქვს ალბომების 7 მილიონზე მეტი ეგზემპლარი და 3 მილიონზე მეტი სინგლი. ჯგუფმა შემოქმედებითი კარიერა 1986 წელს დაიწყო და ზუსტად ათი წლის თავზე, 1996 წელს დაიშალა. რამდენიმეწლიანი პაუზის შემდეგ Vaya Con Dios-ის წევრებმა გადაწყვიტეს, აღედგინათ ერთ დროს პოპულარული ჯგუფი და 2004 წელს ისევ გაერთიანდნენ. ჯგუფი Vaya Con Dios დღემდე განაგრძობს მუსიკალურ მოღვაწეობას. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2007-03-10. ციტირების თარიღი: 2011-07-21. http://www.vayacondios.info