laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გიორგი როსტომაშვილი

გიორგი როსტომაშვილი (დ. უცნობია) — ქართველი სპორტსმენი (მკლავჭიდი). ევროპის ჩემპიონატის ვერცხლის მედალოსანი (2018, სოფია, ბულგარეთი). მსოფლიო ჩემპიონატის ვერცხლის მედლის მფლობელი (2017, ბუდაპეშტი, უნგრეთი). გიორგი როსტომაშვილი[მკვდარი ბმული] — ქართული სპორტი.
ბექა ჟორჟოლაძე

ბექა ჟორჟლაძე (დაბადების თარიღი უცნობია, თბილისი) — ქართველი სპორტსმენი (უშუ). კუნგფუს მსოფლიო ჩემპიონატის ბრინჯაოს მედალოსანი. ეს მსოფლიო ჩემპიონატი კუნგფუში ჩატარდა 2019 წელს ქალაქ ემეიშანში, ჩინეთში. ბექა ჟორჟოლაძე დაარქივებული 2020-06-20 საიტზე Wayback Machine. — ქართული სპორტი.
სოფრომ სანთელაძე

სოფრომ სანთელაძე (დ. უცნობია) — ქართველი სპორტსმენი (მკლავჭიდი). მსოფლიო ჩემპიონატის ვერცხლის მედალის მფლობელი (1992, ჟენევა, შვეიცარია). 1996 მსოფლიო ჩემპიონატის ბრინჯაოს მედალოსანი (ვირჯინია ბიჩი, აშშ). სოფრომ სანთელაძე დაარქივებული 2020-06-18 საიტზე Wayback Machine. — ქართული სპორტი.
ნიკოლოზ სიხვაძე

ნიკოლოზ სიხვაძე (დ. უცნობია) — ქართველი სპორტსმენი (მკლავჭიდი). ახალგაზრდებს შორის მსოფლიო ჩემპიონატის ბრინჯაოს მედლის მფლობელი (2018, ანთალია, თურქეთი). ახალგაზრდებს შორის ევროპის ჩემპიონატის ვერცხლის მედალოსანი (2018, სოფია, ბულგარეთი). ნიკოლოზ სიხვაძე დაარქივებული 2020-06-20 საიტზე Wayback Machine. — ქართული სპორტი.
ალკმეონი (მითოლოგია)

ალკმეონი (ბერძ. Ἀλκμαίων) — ერთ-ერთი ეპიგონთაგანი, ერიფილესა და ამფიარაოსის ვაჟი, „შვიდნი თებეს წინააღმდეგ“ ლაშქრობის მონაწილე, გამარჯვების შემდეგ დაბრუნებულმა ალკმეონმა მოკლა თავისი დედა (როგორც მამის დაღუპვაში დამნაშავე). ალკმეონს აედევნენ ერინიები და მოსვენებას არ აძლევდნენ. სამისნომ აუხსნა მას, რომ ერინიები მხოლოდ იმ ქვეყანაში დაეხსნებიან, რომელიც დანაშაულის ჩადენის დროს არ არსებობდა. ასეთ ადგილად გამოდგა იმ ხანებში მდინარის ფსკერიდან ამოწეული კუნძული. ალკმეონი დასახლდა იქ, ცოლად შეირთო მდინარის ღვთაების ქალიშვილი კალიროე და შეეძინა ვაჟები: აკარნანი და ამფოტეროსი. ბოლოს ალკმეონმა დატოვა კუნძული, რათა მამის ქონება დაებრუნებინა, მაგრამ გზაში მოკლეს. თებეში არსებობდა ალკმეონის ტაძარი. ალკმეონის მითი გახდა მრავალი ჩვენამდის მოუღწეველი ტრაგედიის წყარო.
ქოლგა (ფილმი)

„ქოლგა“ — ქართველი რეჟისორის, მიხეილ კობახიძის, მიერ 1967 წელს გადაღებული მოკლემეტრაჟიანი ფილმი. ფილმის ქრონომეტრაჟია 18 წუთი. ჯანა პეტრაიტიტე (გოგონა) გია ავალიშვილი (გზის ოსტატი) რამაზ გიორგობიანი (ქოლგის პატრონი) ბაადურ წულაძე (ეპიზოდში) ფილმის გადაღებები დაიწყო 1966 წელს. მოსკოვიდან ჩამოსულმა კომისიამ მასალის ნახვის შემდეგ ფილმი დაიწუნა. როგორც მიხეილ კობახიძე იხსენებდა, კომისიის ვერდიქტი შემდეგი იყო: „ამ სისულელეზე ხარჯავთ სახელმწიფო სახსრებს? ეს ფორმალიზმია, აზრი ბუნდოვანია, არ შეიძლება ამის მოსკოვში ჩვენება!“. ფილმი დახურეს. მიხეილ კობახიძემ ფილმი საკუთარი ხარჯებით დაასრულა და მოსკოვში თავის პედაგოგ სერგეი გერასიმოვთან ჩაიტანა, რომელმაც „გოსკინოსთან“ უშუამდგომლა და ფილმი გადარჩა. საბოლოოდ ფილმი მაინც აიკრძალა, რეჟისორს კი მალევე აეკრძალა კინოს გადაღება. ფილმის სიუჟეთი წყვილის ამბავს ეფუძნება, ქალ-ვაჟის ყურადღებას ჰაერში მოფარფატე ქოლგა მიიპყრობს. ჰაერში მოფარფატე ქოლგის დევნაში დაღლილი წყვილი ხვდება, რომ ოცნება ყოველთვის არ არის ხელმისაწვდომი. მთავარი პრიზი და „ფიპრესის“ პრიზი, კრაკოვის (პოლონეთი) საერთაშორისო კინოფესტივალი (1967). ↑ რატომ გადაუდნეს ვერცხლად ფილმი და ჩამოართვეს გადაღების უფლება მიშა კობახიძეს, ჟურნალი თბილისელები ↑ მიხეილ კობახიძე – “ქოლგა”; Mikheil Kobakhidze – “Qolga”, burusi | 13/06/2010
ზურაბ სოხაძე

ზურაბ სოხაძე (დ. უცნობია) — ქართველი სპორტსმენი (მკლავჭიდი). შეზღუდულ შესაძლებლობათა მქონე პირთა შორის მსოფლიო ჩემპიონატის ვერცხლის მედალოსანი (2019, კონსტანცა, რუმინეთი). შშმ პირთა შორის მსოფლიო ჩემპიონატის ბრინჯაოს მედლის მფლობელი (2016, ბლაგოევგრადი, ბულგარეთი). ზურაბ სოხაძე დაარქივებული 2020-06-21 საიტზე Wayback Machine. — ქართული სპორტი.
ალკმეონი

ალკმეონი შეიძლება აღნიშნავდეს: ალკმეონი — ერთ-ერთი ეპიგონთაგანი. ალკმეონი — ათენის უკანასკნელი მეფე. ალკმეონ კროტონელი — ძველი ბერძენი ფილოსოფოსი, მედიცინის თეორეტიკოსი.
ირინე ტალიაშვილი

ირინე ტალიაშვილი (დ. 22 დეკემბერი, 1946, სოფ. ძველი ანაგა, სიღნაღის რაიონი) — ქართველი მწერალი, რეჟისორი, პოლიტიკოსი. 1969 წელს დაამთავრა თბილისის ალექსანდრე პუშკინის სახელობის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტის ქართული ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი. შემდეგ დაამთავრა ლენინგრადის მუსიკის, თეატრისა და კინემატოგრაფიის სახელმწიფო ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტი. მუშაობდა საქართველოს ტელევიზიისა და რადიოს კომიტეტში ასისტენტად, ხოლო შემდეგ — რეჟისორად 1985 წლამდე. მისი პირველი მოთხრობები გამოქვეყნდა 1974 წელს გაზეთებში: „ნორჩი ლენინელი“ და „ახალგაზრდა კომუნისტი“, ჟურნალებში: „დილა“ და „პიონერი“. მისი პირველი წიგნები: „ბავშვებს მარტოობის ეშინიათ“, „გალიაში იფთირია“, „აქილევსის დაბრუნება“ გამოვიდა 1982 წელს. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა — თავისუფალი საქართველოდან“, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). ირინე ტალიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ირინე ტალიაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
ივანე ტურაშვილი

ივანე ტურაშვილი (დ. 13 აგვისტო, 1948) — ქართველი პოლიტიკოსი. ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1972-1980 წლებში იყო აღნიშნული უნივერსიტეტის ასპირანტი, თანამშრომელი, 1980 წლიდან უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. წმიდა ილია მართლის საზოგადოების გამგეობის წევრი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). ივანე ტურაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
ლოვარდ ტუხაშვილი

ლოვარდ ტუხაშვილი (დ. 25 ოქტომბერი, 1940) — ქართველი ისტორიკოსი, პოლიტიკოსი. დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1964-1967 წლებში იყო აღნიშნული უნივერსიტეტის ასპირანტი, 1967-1968 წლებში კი იმავე კათედრის უნივერსიტეტის თანამშრომელი, 1968-1973 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის მეცნიერებათა აკადემიის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის უმცროსი თანამშრომელი. 1989 წლიდან იყო წამყვანი მეცნიერ-თანამშრომელი და საპრობლემო განყოფილების ხელმძღვანელი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს ერთიანი კომუნისტური პარტიიდან“, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). ლოვარდ ტუხაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
გივი ურიათმყოფელი

გივი ურიათმყოფელი (დ. 25 იანვარი, 1961) — ქართველი პოლიტიკოსი. დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1978-1979 წლებში იყო ზესტაფონის რაიონის სოფელ ქვედა საზანოს კოლეურნეობის წევრი, 1983-1989 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის მეცნიერებათა აკადემიის ფიზიკის ინსტიტუტის ეკონომისტი. 1990 წლიდან იყო მერაბ კოსტავას სახელობის საქართველოს საადგილმამულო, მოსახლეობის განსახლებისა და დახმარების ფონდის მთავარი ბუღალტერი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). გივი ურიათმყოფელი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
ედმუნდ ფრიკი

ედმუნდ ფრიკი (გერმ. Edmund Fryk; ლიეტ. Edmundas Alfonsas Frykas; რუს. Эдмунд Эдмундович Фрик; დ. 10 მარტი, 1876, კოვნო, ახლანდ. კაუნასი, ლიეტუვა, — გ. 1944, გერმანია) — გერმანელ-ლიეტუველი არქიტექტორი და ინჟინერი. არქიტექტორ ედმუნდ-ემილიონას ფრიკის შვილი. სწავლობდა პეტერბურგის სამოქალაქო-საინჟინრო ინსტიტუტში. 1902-1920 წლებში მუშაობდა საქართველოში: ჯერ ბათუმში, შემდეგ ფოთსა და ქუთაისში. 1921 წლიდან მოღვაწეობდა ლიეტუვაში, იყო კაუნასის საქალაქო მშენებლობის დეპარტამენტის ხელმძღვანელი. ფოთში 1907-1909 წლებში ქალაქის თავის ნიკო ნიკოლაძის მიწვევით იყო საქალაქო ინჟინერი. ასევე იყო ფოთის საკათედრო ტაძრის მშენებლობისათვის შემოწირულობების კომიტეტის, ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრი. დააპროექტა საქალაქო ბიბლიოთეკა (ქალაქის პარკი, ფოთი), სასტუმრო „ბრისტოლის“ შენობა (დავით აღმაშენებლის ქ., ფოთი), სახელმწიფო ისტორიის მუზეუმი (26 მაისის ქ., ფოთი), საცხოვრებელი სახლები (ვ. გეგიძის ქ., ფოთი), ყოფილი ყრუთა საზოგადოების შენობა (ტელეკომპანია „ფაზისის“ ადმინისტრაციის შენობა, ფოთი), ომერ ავგენინოს საცხოვრებელი სახლი (ყოფ. ლიალინსკის ქ., ფოთი), ყოფ. სახელმწიფო უშიშროების შენობა (ქუთაისი), ასევე რკინიგზის სადგურის შენობა (მარიამპოლე, ლიეტუვა), საულის გიმნაზიის შენობა (კაუნასი), ღვთისმშობლის სახელობის ეკლესია (სასნავი, ლიეტუვა), სახანძროს სამსახურის შენობა (კაუნასი), ადამ მიცკევიჩის სახელობის გიმნაზია (კაუნასი), ხარების საკათედრო ტაძარი (კაუნასი) და სხვ. მის მიერ აგებული შენობების უმრავლესობა მოდერნის სტილს განეკუთვნება; ისინი წარმოადგენს ცვალებადი სიმაღლის მქონე შენობებს, რომლებიც გამსხვავებული დეკორატიული ელემენტების მიუხედავად, საერთო სახეს ატარებს. Nijolė Lukšionytė-Tolvaišienė. Edmundas Alfonsas Frykas. Visuotinė lietuvių enciklopedija, T. VI (Fau-Goris). – Vilnius: Mokslo ir enciklopedijų leidybos institutas, 2004. 264 psl. ედმუნდ ფრიკი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მერაბ ურიდია

მერაბ ურიდია (დ. 23 ივნისი, 1957, ქუთაისი — გ. 20 მარტი, 2011) — ქართველი პოლიტიკოსი. დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1979-1990 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის მეცნიერებათა აკადემიის მათემატიკის ინსტიტუტის თანამშრომელი. წმიდა ილია მართლის საზოგადოების გამგეობის წევრი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა — თავისუფალი საქართველოდან“, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). 1992-1995 წლებში იყო საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ქარტია – 91“. მერაბ ურიდია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი მერაბ ურიდია — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (საქართველოს რესპუბლიკის I მოწვევის უზენაესი საბჭო) მერაბ ურიდია — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (საქართველოს პარლამენტის მესამე მოწვევა)
სემელე

სემელე (ძვ. ბერძნ. Σεμέλη) — ბერძნულ მითოლოგიაში თებეს მეფის, კადმოსისა და ჰარმონიას ასული; ინოს და, ზევსის სატრფო და დიონისეს დედა. ვარაუდობენ, რომ სემელე მიწის უძველესი ფრიგიული ქალღმერთი იყო. ყველაზე ცნობილი მითი სემელეზე, დიონისეს დაბადების ამბავს გვამცნობს: ზევსს შეუყვარდა მშვენიერი სელმე და მოკვდავის სახით იწყო მასთან გამოცხადება. მუცლადღებული მეფის ასული ეჭვიანმა ჰერამ იმსხვერპლა. იგი მეხისტეხაში დაიღუპა. მაგრამ გადარჩა მისი შვილი დიონისე და როდესაც წამოიზარდა, მიწისქვეშა სამეფოდან ამოიყვანა ძვირფასი დედა, მას თიონე უწოდა და ოლიმპოსზე დაავანა უკვდავთა შორის. სემელეს კულტს დიდხანს სცემდნენ თაყვანს თებეში. ხოლო მითოსი სემელეზე და დიონისეს დაბადებაზე მრავალ ქმნილებაში აისახა (ევრიპიდეს „ბაქკი ქალები“; ნონოსის პოემა „დიონისიაკა“ და სხვა). ნანა ტონია, ზურაბ კიკნაძე, მითოლოგიური ენციკლოპედია ტომი II, გამომცემლობა „ბაკმი“, 2012 წ., ISBN 978-9941-426261.
ოქროსფერი სპარუსი

ოქროსფერი სპარუსი, დორადა (ლათ. Sparus aurata) — თევზი სპარუსისებრთა ოჯახისა. ჩვეულებრივ მისი სიგრძე 35 სმ აღწევს, ზოგჯერ 70 სმ-ს, წონა დაახლოებით 7,36 კგ. სიცოცხლის მაქსიმალური ხანგრძლივობა 11 წელი. სახელწოდება მომდინარეობს თვალებს შორის მდებარე დამახასიათებელი ოქროსფერი ზოლიდან. გვხვდება ატლანტის ოკეანის აღმოსავლეთ ნაწილსა და ხმელთაშუა ზღვაში, მათ შორის შავი ზღვის საქართველოს სანაპიროებთან. შავ ზღვაში იშვიათია. 1999 წლიდან მცირე ჯოგებისა და ერთეულების სახით რეგულარულად გვხვდება ყირიმის სანაპიროებთან. ახალგაზრდა თევზი ბინადრობს ნაპირების სიახლოვეს, მოზრდილი უპირატესობას ანიჭებს უფრო ღრმა წყლებს. გამრავლების პერიოდში გაბატონებულია 30 და 150 მ სიღრმეზე. იკვებება თევზით, კიბოსნაირებით, მოლუსკებით, ზოგჯერ ზღვის წყალმცენარეებით. აკვაკულტურის პირობებში კვებავენ გრანულირებული საკვებით. დამახასიათებელია ოვალური სხეული, გვერდებიდან შებრტყელებული ტანი და თავის მკვეთრი პროფილი, თვალების ზემოთ გააჩნია მკაფიო მახვილი შვერილი. აქვს დიდი დაკბილული ქერცლი, თავი აგრეთვე ქერცლითაა დაფარული. ლაყუჩის სარქველი ქაცვის გარეშეა, წინასარქველის კიდე გლუვია. ქვედა პირი პატარაა. ყბები მხოლოდ ცოტათია წინ გამოშვერილი, ზედა ყბა რამდენადმე გრძელია. ორივე ყბაზე წინ 4–6 მაგარი კბილი აქვს, მათ მოსდევთ ბასრი, დაკლაკნილი კბილები, რომლებსაც მოსდევთ ორი რიგი საღეჭი კბილი. გრძელი, ზურგის გაუნაწილებელი ფარფლი, წარმოდგენილია 11 მჩხვლეტავი და 13–14 რბილი სხივით. ანალურ ფარფლში 3 მჩხვლეტავი და 11–12 რბილი სხივია. მკერდის ფარფლშია 1 მჩხვლეტავი სხივი და 5 რბილი სხივი. შეფერილობა მოვერცხლისფრო-ნაცრისფერია. ფარფლებს ვარდისფერი ელფერი დაჰკრავს. კუდის ფარფლი მუქი არშიით შუაშია, ხოლო ბოლოები თეთრია. ზურგის ფარფლის ბოლო სხივის საფუძველთან აქვს პატარა მოწითალო-მოყავისფრო ლაქები, რომლებიც ქრება თევზის სიკვდილის შემდეგ. პროპანდრიკული ჰერმაფროდიტია, ე.ი. ახალგაზრდა თევზი 1–2 წლის ასაკში (სიგრძით 20–30 სმ) მამალია, შემდეგ უფრო ზრდასრული თევზი გარდაიქმნება დედლად. ტოფობს ოქტომბრიდან დეკემბრის ჩათვლით. ოქროსფერი სპარუსის აკვაკულტურით ჯერ კიდევ ძველი რომაელები იყვნენ დაინტერესებულები, რისთვისაც ზღვის წყლით აშენებდნენ სპეციალურ აუზებსა და ტბორებს. თევზის ხელოვნური მოშენება ათვისებული იყო იტალიაში 1981–82 წლებში. 1988–89 წლებიდან დაწყებული დორადას მასშტაბურმა მოშენებამ მიიღო ფართო გავრცელება საბერძნეთში (49 %, 2002 წ. FAO-ს მონაცემებით), თურქეთში (15 %), ესპანეთში (14 %), იტალიაში (6 %) და ხმელთაშუა ზღვის სხვა ქვეყნებში. დორადას მოშენება ხორციელდება ლაგუნებში (ექსტენსიური და ნახევრადექსტენსიური მეთოდები), აუზებსა და მცურავი ოჩხებით (ინტენსიური მეთოდები). ზღვისპირა ხალხი დორადას მრავალი საუკუნეა რაც საკვებში იყენებს. მისი მომზადება შეიძლება აბსოლუტურად ნებისმიერი საშუალებით. ფასობს გემრიელი ხორცის გამო. ↑ 1.0 1.1 ნ. ნინუა, გ. ჯაფოშვილი, ვ. ბოჭორიშვილი, საქართველოს თევზები, თბილისი, 2013 ↑ 2.0 2.1 Froese, Rainer and Pauly, Daniel, eds. (2010). „Sparus aurata“ in FishBase. October 2010 version. ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 Mitchell Tonks. Fish: The Complete Fish & Seafood Companion. 2009 ↑ 4.0 4.1 Васильева Е. Д. Рыбы Чёрного моря. М.: ВНИРО, 2007. ↑ 5.0 5.1 Sparus aurata. Cultured Aquatic Species Information Programme ↑ Gilt-head bream - Ideal for dinner
ჯეირან ფაჩუაშვილი

ჯეირან ფაჩუაშვილი (დ. 31 აგვისტო, 1942, ქუთაისი) — ქართველი მხატვარი, პოლიტიკოსი. 1968 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიის ფერწერის ფაკულტეტი. 1968 წლიდან იყო ქუთაისის სახელმწიფო დრამატული თეატრის მთავარი მხატვარია. მის მიერ გაფორმებული სპექტაკლებიდან აღსანიშნავია: ი. ვოლჩეკის „სასამართლო ქრონიკა“, ვ. სოფკოს „შორეული ფანჯრები“, დავით კვიცარიძის „როცა სიცოცხლე გეძახის“, ილია ჭავჭავაძის “გლახის ნაამობი“, იონა ვაკელის „აპრაკუნე ჭიმჭიმელი“, კონსტანტინე გამსახურდიას „მთვარის მოტაცება“, დავით კლდიაშვილის „დარისპანის გასაჭირი“, ნოდარ დუმბაძის „ნუ გეშინია, დედა“, „საბრალდებო დასკვნა“, „მე ბებია, ილიკო და ილარიონი“, აკაკი გეწაძის „წმინდანები ჯოჯოხეთში“, ოტია იოსელიანის „ექვსი შინაბერა და ერთი მამაკაცი“, მოლიერის „ჟორჟ დანდენი“ და „ძალად ექიმი“, ლ. მიტროფანოვის „მკვლელობა სადგურში“, ალექსანდრე ჩხაიძის „მიკროფონი“, რევაზ თაბუკაშვილის „რაიკომის მდივანი“, ალექსი არბუზოვის „ძველმოდური კომედია“, ალექსანდრე ოსტროვსკის „შემოსავლიანი ადგილი“, ალექსანდრ დიუმას „სამი მუშკეტერი“, მიხეილ შატროვის „ექვსი ივლისი“, არჩილ სულაკაურის „სალამურა“, ალექსანდრე ყაზბეგის „განკიცხულნი“. გორის თეატრში გააფორმა რუსტამ იბრაგიმბეკოვის „ქალი მწვანე კარს იქით“და სხვა. 1997 წლიდან სამხატვრო ხელმძღვანელი და გენერალური დირექტორია. 1968 წლიდან მონაწილეობს გამოფენებში, გაფორმებული აქვს ქუთაისის სახელმწიფო დრამატული თეატრის, თბილისის მოზარდ მაყურებელთა, ფოთის სახელმწიფო თეატრის, სამარის ოპერისა და ბალეტის თეატრის სპექტაკლები. მისი ნამუშევრები დაცულია ქუთაისის სახვითი ხელოვნების გალერეაში, რუსეთის, საქართველოს, გერმანიის, ინგლისის კერძო კოლექციებში. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს ერთიანი კომუნისტური პარტიიდან“, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). ჯეირან ფაჩუაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ჯეირან ფაჩუაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
გერმანე ფაცაცია

გერმანე ფაცაცია (დ. 20 აგვისტო, 1951, სოფელი ახალდაბა, ოჩამჩირის რაიონი — გ. 10 სექტემბერი, 2013) — ქართველი პოლიტიკოსი, ფილოსოფოსი. 1973 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფია-ფსიქოლოგიის ფაკულტეტი. 1973–1977 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1977–1983 წლებში იყო ფილოსოფიის ინსტიტუტის მეცნიერ-თანამშრომელი. 1983–1990 წლებში იყო პოლიტოლოგიის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, განყოფილების გამგე. 1991–1996 წლებში იყო დირექტორი. წლების მანძილზე ეწეოდა აქტიურ პედაგოგიურ, სამეცნიერო და სახელმწიფოებრივ მოღვაწეობას. არის წიგნების და 200-ზე მეტი სტატიის ავტორი. ფილოსოფიურ მეცნიერებათა დოქტორი. დისერტაციის თემა „ცოდნის თეორიული და ემპირიული დონეების თანაფარდობა სოციოლოგიაში“, რომელიც დაიცვა 1981 წელს. 1990–1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს ერთიანი კომუნისტური პარტიიდან“. 1992–1995 წლებში — საქართველოს მე-3 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი „ქართველ ტრადიციონალისტთა კავშირი“. 1995–1999 წლებში — საქართველოს მე-4 მოწვევის პარლამენტის წევრი (აფხაზეთიდან მაჟორიტარი). 1999–2004 წლებში — საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი (აფხაზეთიდან მაჟორიტარი). გერმანე ფაცაცია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გერმანე ფაცაცია — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევა) გერმანე ფაცაცია — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (საქართველოს მე-3 მოწვევა) გერმანე ფაცაცია — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (საქართველოს მე-4 მოწვევა) გერმანე ფაცაცია — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (საქართველოს მე-5 მოწვევა) გერმანე ფაცაცია — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
მამიკონ ფიდანიანი

მამიკონ ფიდანიანი (დ. 11 ნოემბერი, 1939) — ქართველი პოლიტიკოსი. დაამთავრა ერევნის ზოოტექნიკურ-ვეტერინარული ინსტიტუტი. 1963-1970 წლებში იყო ახალქალაქის რაიონის სოფლის მეურნეობის საწარმოო სამმართველოს ინსტრუქტორ-ორგანიზატორი, ზოოტექნიკოსი, უფროსი ზოოტექნიკოსი, მთავარი ზოოტექნიკოსი. 1970-1987 წლებში იყო ამავე რაიონის სოფლის მეურნეობის სამმართველოს მთავარი ზოოტექნიკოსი, სამმართველოს უფროსის მოადგილე, სოფლის მეურნეობის საწარმოო გაერთიანების თავმჯდომარის მოადგილე, საქართველოს კომუნისტური პარტიის ახალქალაქის რაიონული კომიტეტის განყოფილების გამგე, ამ რაიონის აგროსამრეწველო გაერთიანების საბჭოს თავმჯდომარე, 1987 წლიდან საქართველოს კპ ახალქალაქის რაიკომის პირველი მდივანი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი. მამიკონ ფიდანიანი — — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
დალი ფიროსმანაშვილი

დალი ფიროსმანაშვილი (დ. 9 იანვარი, 1948, სოფ. გამარჯვება, ახლანდ. დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტი — გ. 30 ნოემბერი, 2022) — ქართველი პოლიტიკოსი. დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. სხვადასხვა დროს მუშაობდა აღნიშნულ უნივერსიტეტში, საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში, საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტში, არქეოლოგიური კვლევის ცენტრში, ღია ცისქვეშა მუზეუმში. საქართველოს დემოგრაფიული საზოგადოების საბინაო საკითხთა კომიტეტის თავმჯდომარე. 1990–1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა — თავისუფალი საქართველოდან“, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). დალი ფიროსმანაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი დალი ფიროსმანაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
კონსტანტინე ფირცხალავა

კონსტანტინე ფირცხალავა (დ. 27 ივლისი, 1961, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი, სამხედრო პირი. 1983 წელს დაამთავრა კრასნოიარსკის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. მუშაობდა ციმბირის სამხედრო ოლქის, კრასნოიარსკის გარნიზონის სამხედრო პროკურატურის გამომძიებლად, აფხაზეთის ასსრ ქ. გაგრის პროკურატურის უფროს გამომძიებლად (მონაწილეობდა გდლიან-ივანოვის საგამოძიებო ჯგუფში). 1989-1990 წლებში მუშაობდა ქ. გაგრის პროკურორად. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა — თავისუფალი საქართველოდან“,იყო იურიდიული, კანონიერების და კანონმდებლობის კომისიის თავმჯდომარე. ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). საქართველოსთვის უძნელეს დღეებში 1991 წლის დეკემბერსა და 1992 წლის იანვარში დაინიშნა საქართველოს გენერალური პროკურორის მოვალეობის შემსრულებლად. კანონიერი ხელისუფლების გაძევებისა და უმაღლესი საბჭოს ლიკვიდაციის შემდეგ, იგი როგორც პრეზიდენტ ზვიად გამსახურდიას მომხრე, გადავიდა საცხოვრებლად რუსეთში. მუშაობდა ქ. სოჭში, ფირმა „ირვილანას“ იურიდიული სამსახურის უფროსად, შემდეგ ფირმა „დოგ-ფარმაციას“ (მოსკოვი) იურისტად. 1997 წლიდან მიღებულ იქნა განსაკუთრებულ საქმეთა გამომძიებლად მოსკოვის საგადასახადო პოლიციის ფედერალური სამსახურის სამმართველოში. მუშაობდა საგამოძიებო განყოფილების უფროსად, სამმართველოს უფროსის მოადგილედ. 1999 წელს დაამთავრა მოსკოვის სახელმწიფო იურიდიული აკადემიის ასპირანტურა და რუსეთის დიპლომატიური აკადემია. 2000 წლის აგვისტოში გადაიყვანეს საგადასახადო პოლიციის ფედერალური სამსახურის მთავარი სამმართველოს უფროსის მოადგილედ, ცენტრალურ ფედერალურ ოლქში. 2003 წლის მარტში დაინიშნა ამავე სამსახურის მთავარი სამმართველოს უფროსის მოადგილედ, ფედერალური სამსახურის საგდასახადო და ეკონომიკური დანაშაულებების დარგში. 2004 წლის ნოემბრიდან მსახურობს შსს ორგანოების ეკონომიკური უსაფრთხოების დეპარტამენტის უფროსის მოადგილედ, შემდეგ პირველ მოადგილედ. 2011 წლის ოქტომბერს დაითხოვეს შსს-ს ორგანოებიდან რეორგანიზაციასთან დაკავშირებით. დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია, არის სამეცნიერო შრომების ავტორი. მინიჭებული აქვს „რუსეთის ფედერაციის დამსახურებული იურისტის“ წოდება. დაჯილდოებულია სამკერდე ნიშანით „რუსეთის საგადასახადო პოლიციის საპატიო თანამშრომელი“ და სახელობითი ცეცხლსასროლი იარაღით. 2012 წელს დაინიშნა რუსეთის ფედერაციის შსს წარმომადგენლად შვეიცარიის კონფედერაციაში. რუსეთის ფედერაციის მილიციის გენერალ-მაიორი (2005); პოლიციის გენერალ-მაიორი (2013). გოგიტიძე, მ., ბეჟიტაშვილი, გ., „სამხედრო ფიცის ერთგულნი“, თბილისი, 2015. — გვ. 177-178, ISBN 978-9941-0-7386-1. კონსტანტინე ფირცხალავა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი კონსტანტინე ფირცხალავა — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
გია ფირცხალაიშვილი

გია ფირცხალაიშვილი (დ. 28 თებერვალი, 1963) — ქართველი პოლიტიკოსი. დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი. 1980-1981 წლებში იყო № 70 მოძრავ-მექანიზებული კოლონის მუშა, 1986-1989 წლებში — საქართველოს სსრესპუბლიკის მსუბუქი მრეწველობის სამინისტროს თბილისის აბრეშუმის საწარმოო გაერთიანების ავტომატიკოსი, 1990 წლიდან თბილისის გარე განათების სამმართველოს ცვლის უფროსი. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). გია ფირცხალაიშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი
სახლი ქიმერებით (კიევი)

სახლი ქიმერებით (უკრ. Будинок з химерами; 1901-1902) — არქიტექტურული მოდერნის ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული ნიმუში უკრაინის დედაქალაქ კიევში. მდებარეობს ბანკოვას ქუჩის #10-ში. აგებულია არქიტექტორ ვლადისლავ გოროდეცკის მიერ, რომელსაც თანამემამულენი კიევის გაუდიდ მიიჩნევდნენ. შენობის სახელი მომდინარეობს მისივე ორნამენტული დეკორაციებისგან, რომლებიც სხვადასხვა ეგზოტიკურ ცხოველებსა და ნადირობის სცენებს განასახიერებენ, და გოროდეცკის ნადირობით პირადი გატაცების გამოძახილია. შენობა უკრაინის პრეზიდენტის ოფისის პირდაპირ მდებარეობს ისტორიულ პეჩერსკის უბანში. 2005 წლიდან მას საპრეზიდენტო რეზიდენციად იყენებენ ოფიციალური და დიპლომატიური ცერემონიებისთვის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სახლი ქიმერებით Легенды и были Замка Ричарда, Дом с Химерами, замок барона Штейнгеля დაარქივებული 2012-03-30 საიტზე Wayback Machine. . ფოტოგალერეა.
ვიქტორ ფხალაძე

ვიქტორ ფხალაძე (დ. 24 ნოემბერი, 1950) — ქართველი პოლიტიკოსი. დაამთავრა თბილისის ივანე ჯავახიშვილის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. სხვადასხვა დროს მუშაობდა საქართველოს რესპუბლიკის მეცნიერებათა აკადემიის არქეოლოგიური ცენტრის ჟინვალის არქეოლოგიურ ექსპედიციაში, თბილოისის 53-ე საშუალო სკოლაში ისტორიის მასწავლებლად, საქართველოს რესპუბლიკის კულტურის სამინისტროს მუზეუმების განყოფილებაში, თბილისის არქეოლოგიურ ექსპედიციაში. ქართველ ტრადიციონალისტთა კავშირის თავმჯდომარის მოადგილე. 1990-1991 წლებში იყო საქართველოს რესპუბლიკის პირველი მოწვევის უზენაესი საბჭოს წევრი საარჩევნო ბლოკი „მრგვალი მაგიდა — თავისუფალი საქართველოდან“, ხელი აქვს მოწერილი საქართველოს სახელმწიფოებრივი დამოუკიდებლობის აღდგენის აქტზე (1991 წლის 9 აპრილი). ვიქტორ ფხალაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი