laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მარაო

მარაო — საგრილობელი, ჰაერის მოსანიავებელი ნივთი. ძველთაგანვე ცნობილლი იყო ცხელ ქვეყნებში (ეგვიპტე, ინდოეთი, ჩინეთი და სხვა). თავდაპირველად მარაოდ იყენებდნენ პალმის, ლოტოსისა და სხვა მცენარეთა ფოთლებს. შემდეგ გაჩნდა წნული (პოლინეზია, ინდონეზია და სხვა), ხის, ლითონის, მყარ ჩარჩოზე გადაჭიმული ქაღალდის ან ქსოვილის მარაოები. მოგვიანებით აკეთებდნენ დასაკეც-გასაშლელ მარაოებს, რომლებიც ევროპელებმა გადაიღეს. ზოგჯერ მას ძვირფასი მასალისგანაც (სპილოს ძვალი, კუს ჯავშანი, სადაფი, სირაქლემის ფრთები, მაქმანი და სხვა) ამზადებდნენ. მის შექმნაში მონაწილეობდნენ მხატვრები (ფ. ბუშე, ა. ვატო, ნ. ლანკრე — საფრანგეთი) და იუველირები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 428.
მარგარინი

მარგარინი (ფრანგ. margarine < ბერძ. margaros — „პერლამუტრი“) — საკვები პროდუქტი. მცენარეული ზეთების, ცხოველური ცხიმების, რძის, გემოვანი, არომატული და ზოგიერთი სხვა ნივთიერებების ნარევი. ფიზიკური თვისებებით, ქიმიური შემადგენლობით, გემოთი და ნოყიერებით კარაქის მსგავსია. ამზადებენ რძის მარგარინს, კულინარიულ მარგარინს (მცენარეული ზეთებისა და ცხოველური ცხიმების ნარევი) და ფხვილისებრ მარგარინს, რომელსაც საკვები კონცენტრატების დასამზადებლად და საველე პირობებში საჭმლის მოსამზადებლად იყენებენ. მარგარინის წარმოებაში იყენებენ ნატურალურ და ჰიდროგენიზებულ მცენარეულ ზეთს (მზესუმზირის, ბამბის, სოიისა და სხვა), ცხოველურ ცხიმს (ძროხის, ცხვრის, ღორის, ძვლის, აგრეთვე ვეშაპის ჰიდროგენიზებულ ცხიმს). ცხიმების რაფინირებისა და დეზოდორაციის შემდეგ ღებულობენ ღია ფერის დაბალი მჟავიანობის პროდუქტს, რომელსაც არ აქვს ცხიმისათვის დამახასიათებელი გემო და სუნი. რძეს უმატებენ ცხიმს და საჭირო გემოსა და არომატისათვის ადედებენ რძემჟავა ბაქტერიებით. მარგარინის დასამზადებელი ემულსიის მისაღებად იყენებენ ემულგატორებს (მაგალითად, მცენარეული ზეთისაგან მიღებულ ფოსფატიდურ კონცენტრატს და მშრალ რძეს). გემოს გასაუმჯობესებლად მარგარინს უმატებენ მარილს (0,2-0,7%), შაქარს, ზოგჯერ — კაკაოს, ყავას, ვანილინს, ლიმონის ესენციას. საჭირო ფერისა და არომატის მისაცემად, ბიოლოგიური ღირებულების გასაზრდელად მარგარინს უმატებენ აგრეთვე კარაქს, ნაღებს, საკვებ არომატულ ნივთიერებებს, ვიტამინებს. რძის მარგარინის დამზადებისას რძეს, ემულგატორს, წყალხსნარებსა და სხვა შემადგენელ კომპონენტებს ურევენ ერთმანეთში. კულინარიული მარგარინის დამზადების ტექნოლოგია მოსამზადებელ პროცესებთან ერთად მოიცავს მისი შემადგენელი ნაწილების არევას, გაცივებას და ცხიმოვანი ნარევის კრისტალიზაციას. ფხვნილისებრ მარგარინს ღებულობენ ემულსიის გაფრქვევითა და გაშრობით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 429.
გიორგი ჩხეიძე

გიორგი ჩხეიძე (დ. 30 ოქტომბერი, 1997, ზუგდიდი) — ქართველი სპორტსმენი (ძალოსნობა), ჭაბუკებს შორის  მსოფლიოს ჩემპიონი (2016, 105 კგ), ევროპის ჩემპიონატების ვერცხლის  (2015, 105 კგ) და ბრინჯაოს (2016, 105 კგ) პრიზიორი. გიორგი ჩხეიძე[მკვდარი ბმული] — ქართული სპორტი
ჯონ მარინი

ჯონ მარინი (მერინი) (ინგლ. John Marin; 23 დეკემბერი, 1870, რატერფორდი, ნიუ-ჯერსი — გ. 1 ოქტომბერი, 1953, კეიპ-სპლიტი, მენი) — ამერიკელი ფერმწერი და გრაფიკოსი. 1899-1901 წლებში სწავლობდა ფილადელფიაში, პენსილვანიის სამხატვრო აკადემიაში. 1905-1909 წლებში მუშაობდა პარიზში, 1910 წელს — ავსტრიაში. 1911 წლიდან ცხოვრობდა აშშ-ში. განიცადა ევრიპული კუბიზმის, ფუტურიზმისა და ექსპრესიონიზმის გავლენა. ნამუშევრები: „ბრუკლინის ხიდი“ (1910), „ცირკის ცხენები“ (1936). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 443. ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ Benezit Dictionary of Artists — OUP, 2006. — ISBN 978-0-19-977378-7 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q217595"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q24255573"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1547776"></a> ↑ SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ Find a Grave — 1996. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q63056"></a> ↑ 5.0 5.1 Discogs — 2000. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q504063"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ Fort I. S. Marin, John // Grove Art Online / J. Turner — [Oxford, England], Houndmills, Basingstoke, England, New York: OUP, 2017. — doi:10.1093/GAO/9781884446054.ARTICLE.T054383 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q103955642"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q56691875"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q810196"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q217595"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q21431157"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1547776"></a> ↑ Artists of the World Online, Allgemeines Künstlerlexikon Online, AKL Online / Hrsg.: A. Beyer, B. Savoy — B: K. G. Saur Verlag, Verlag Walter de Gruyter, 2009. — ISSN 2750-6088 — doi:10.1515/AKL <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q64"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q41640909"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q496126"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19276262"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q324303"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q98818"></a> ↑ Brozović D., Ladan T. Hrvatska enciklopedija — LZMK, 1999. — 9272 გვრ. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1264934"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q429032"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18446"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1789619"></a> ↑ 10.0 10.1 The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a> ↑ 11.0 11.1 https://americanart.si.edu/artist/john-marin-3112
მინდია ხომიზური

მინდია ხომიზური (დ. 22 ივლისი, 1995) — ქართველი სპორტსმენი (ძიუდო), გუნდურში მსოფლიოს ჩემპიონი (2008, ტოკიო, იაპონია) და ასევე ევროპის ჩემპიონი (2007, მინსკი, ბელარუსი). მინდია ხომიზური[მკვდარი ბმული] — ქართული სპორტი
მარინიზმი

მარინიზმი (იტალ. marinismo) — მიმდინარეობა XVII საუკუნის იტალიურ ლიტერატურაში, რომლის ფუძემდებელი იყო ჯ. მარინო. ბაროკოს ლიტერატურის ეს განშტოება ლოგიკურად ენათესავება ფრანგულ პრეციოზულ ლიტერატურას, ესპანურ გონგორიზმს, ნაწილობრივ ინგლისურ მეტაფიზიკურ სკოლას ან იუფუიზმს და უპირისპირდება რენესანსულ ლიტერატურას. მარინიზმისთვის ნიშანდობლივია ფორმის უპირატესობა შინაარსთან, ვირტუოზული ლექსი, ალეგორიული სახეები, უჩვეულო შედარებები, სინტაქსის ლათინური წყობა დ ასე შემდეგ. შინაარსობრივად მარინიზმის ლიტერატურისათვის დამახასიათებელია ამქვეყნიური ცხოვრების ამაოების, სამყაროს დისჰარმონიულობისა და წინააღმდეგობრიობის მძაფრი შეგრძნება, მეტად თავისებური პესიმიზმი, სარკაზმი, ჰედონიზმი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 443.
ჯამბატისტა მარინო

ჯამბატისტა მარინო (იტალ. Giambattista Marino); დ. 14 ოქტომბერი, 1569, ნეაპოლი — გ. 25 მარტი, 1625, იქვე) — იტალიელი პოეტი. მარინიზმის ფუძემდებელი. ბაროკოს პოეზიის უდიდესი წარმომადგენელი. მისი შემოქმედება ძირითადად ლირიკული ხასიათისაა. იყენებდა სონეტსა და სხვა რენესანსულ პოეტურ ფორმებს, მაგრამ სრულიად ახალი შინაარსით ავსებდა მათ. ერთ-ერთმა შემოიღო ბაროკოს პოეზიისათვის ნიშანდობლივი მეტაფორები, უჩვეულო შედარებები და ეპითეტები, ანტითეზები, ასონანსები, ადნომინაციები, ლათინური წყობის დამძიმებული სინტაქსი. მარინოს მთავარი ნაწარმოებია სიუჟეტურ და იდეურ მთლიანობას მოკლებული პოემა „ადონისი“ (1623), რომელიც მეტად დეკორატიული ხასიათისაა, აქვს ლირიკული კანტატის სახე. მნიშვნელოვანია აგრეთვე მძაფრი დინამიზმითა და ფსიქოლოგიური კოლიზიებით მდიდარი ბიბლიურ სიუჟეტზე აგებული პოემა „ყრმათა ჟლეტა“ (1632). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 443. ↑ 1.0 1.1 Martini A. Dizionario Biografico degli Italiani — 2008. — Vol. 70. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1128537"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q57019766"></a> ↑ 2.0 2.1 2.2 Deutsche Nationalbibliothek Record #118577921 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ 3.0 3.1 3.2 Archivio Storico Ricordi — 1808. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3621644"></a> ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ RKDartists <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17299517"></a> ↑ Discogs — 2000. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q504063"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ Marino, Giambattista // Grove Art Online / J. Turner — [Oxford, England], Houndmills, Basingstoke, England, New York: OUP, 2018. — doi:10.1093/GAO/9781884446054.ARTICLE.T054410 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q217595"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q56691875"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q810196"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q103955671"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q21431157"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1547776"></a> ↑ 11.0 11.1 11.2 The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a> ↑ Library of the World's Best Literature / C. D. Warner — 1897. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q952614"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19098835"></a>
მარინერ

„მარინერ“ (ინგლ. Mariner — „მეზღვაური“) — ვენერასა და მარსის კვლევისათვის გათვალისწინებული ამერიკის ავტომატური საპლანეტათშორისო სადგურების სერიის სახელწოდება, მათი მომზადება- გაშვების პროგრამა. „მარინერ-1“ და „მარინერ-2“ მთვარის ძველი აპარატების „რეინჯერის“ ბაზაზე შეიქმნა. „მარინერზე“ განლაგებულია რადიოტექნიკური და საპროგრამო მოწყობილობანი, ორიენტაციის, სტაბილიზაციის, თერმორეგულირების სისტემები, ენერგეტიკული და მაკორექტირებელი დანადგარები, სატელევიზიო კამერები, სამეცნიერო აპარატურა: მაგნიტომეტრი, საიონიზაციო კამერა, მზისიერი პლაზმისა და მეტეორული ნაწილაკების დეტექტორები, ულტრაიისფერი ფოტომეტრი, მაზონდირებელი მიმღები, „მარინერის“ ბოლო ნიმუშებზე არის აგრეთვე ულტრაიისფერი და ინფრაწითელი სპექტრომეტრები, რადიომეტრი და სხვა. „მარინერის“ გაშვება ხდება „ატლას-აჯენა“ და „ატლას-ცენტავრის“ ტიპის რაკეტა მატარებლებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 442-443.
მერაბ გეგია

მერაბ გეგია (დ. 30 აგვისტო, 1944, თბილისი — გ. 24 მარტი, 2020, იქვე) — ქართველი თეატრმცოდნე. საქართველოს კომკავშირისა (1976) და კოტე მარჯანიშვილის სახელობის პრემიების (2001) ლაურეატი. საქართველოს თეატრის მოღვაწეთა კავშირის წევრი (1971-დან). საქართველოლს განათლების მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1999-დან). 1971 წელს დაამთავრა საქართველოს სახელმწიფო თეატრალური ინსტიტუტის თეატრმცოდნეობითი ფაკულტეტი. 1971–1972 წლებში იყო მუსკომედიის, ხოლო 1973–1977 წლებში — რუსთავის თეატრის სალიტერატურო ნაწილის გამგე. 1978–1981 წლებში გაზეთ „ლიტერატურული საქართველოს“ ხელოვნების განყოფილებისა, 1981–1983 წლებში — საქართველოს თეატრის, მუსიკისა და კინოს მუზეუმის დირექტორის მოადგილე, 1983–1986 წლებში — ჟურნალ „საბჭოთა ხელოვნების“ მთავარი რედაქტორის მოადგილე. 1986–1992 წლებში იყო გამომცემლობა „ქართული თეატრის“ დირექტორი. 1973 წლიდან — თბილისის თეატრალური ინსტიტუტის, შემდგომში თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტის ლექტორი. 2002 წლიდან ამავე უნივერსიტეტის სრული პროფესორი და მთავარი მეცნიერ–თანამშრომელი დრამის თეორიაში. ქართული და უცხოური თეატრალური კულტურის შესახებ გამოქვეყნებული აქვს მრავალი სტატია და მონოგრაფია. არის 8 დადგმული პიესის ავტორი: „ახალგაზრდა გვარდიის სახელით“ (კინომსახიობთა თეატრი, 1976), „სიცრუენი“ (რუსთაველის თეატრი, 1978), „მარადიული კომედია“ (რუსთავის თეატრი, 1987), „მოვედ სიყვარულისთვის“ (რუსთაველის თეატრი, 1989), „საკუთარი თავის ბაბუა“ (სატირისა და კომედიის თეატრი, 2001), „და იქმნა თამაში“ (შიშველი თეატრი, 2007), „გურუ მასწავლებელი“ (თბილისის მოზარდ მაყურებელთა თეატრი, 2010), „მელპომენას მსახური“ (მარჯანიშვილის თეატრი, 2015). 2020 წლის 24 მარტს ტრაგიკულად დაიღუპა თბილისში, ბარნოვის ქუჩაზე გაჩენილი ხანძრის დროს. (1974) მარინე თბილელი (მსახიობის ცხოვრება და შემოქმედება), თბილისი: „ხელოვნება“, გვ. 75.  (1987) მთვარე და თუთიყუში (პიესები), თბილისი: „მერანი“, გვ. 106.  (1988) ქართული კლასიკური დრამა და თანამედროვე თეატრი. თბილისი: „ხელოვნება“, გვ. 117.  (1990) თეატრალური კალეიდოსკოპი (წერილების კრებული), თბილისი: „საქ. თეატრის მოღვაწეთა კავშირი“, გვ. 234.  (1991) მსაჯული (არაკრიმინალური ისტორია), თბილისი: „ქართული თეატრი“, გვ. 133.  (2000) ზეცნობადი თეატრალურ ხელოვნებაში. თბილისი: „გლობალ სერვისი“, გვ. 232.  (2011) კონფლიქტის პოეტიკა (თეატრალური ესეისტიკა), თბილისი: „საარი“, გვ. 420. ISBN 978-9941-427-24-4.  (2011) მსოფლიო თეატრის ენციკლოპედიური ლექსიკონი (რედაქტორი), თბილისი: „საარი“, გვ. 381. ISBN 978-9941-427-09-1.  (2012) ქართული თეატრი. თბილისი: „ციცინათელა“, გვ. 336. ISBN 978-9941-9175-6-1.  (2016) დიმიტრი (დიმა) ჯაიანი (ალბომი), თბილისი: „საარი“, გვ. 196. ISBN 9789941461354.  მერაბ გეგია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ თეატრმცოდნე მერაბ გეგია ხანძარმა იმსხვერპლა. არტინფო (24 მარტი, 2020). ციტირების თარიღი: 25 მარტი, 2020.
იუპიტერის ტაძარი

იუპიტერ ოპტიმუს მაქსიმუსის ტაძარი (იუპიტერი, დიდებული და საუკეთესო), აგრეთვე ცნობილი როგორც იუპიტერ კაპიტოლინუსის ტაძარი — დიდი ტაძარი კაპიტოლიუმის ბორცვზე ძველ რომში. ტაძარი ძვ. წ. 200 წელს ააგეს და იუპიტერსა და მის თანმხლებ ღმერთებს იუნონასა და მინერვას მიუღძვნეს (კაპიტოლიუმის ტრიადა). ლუციუსი ტარკვინიუსმა აღთქმა დადო ტაძრის აგებაზე საბინებთან ბრძოლისას და სავარაუდოდ საძირკველი მისი ჩაყრილი უნდა იყოს. თუმცა სამუშაოს დიდი ნაწილი ლუციუს ტარკვინიუს სუპერბუსს უნდა ეკუთვნოდეს, რომელსაც ეს ტაძარი თითქმის დასრულებამდე მიუყვანია. იუპიტერის ტაძარი
ანდრია მარკოვი

ანდრია ანდრიას ძე მარკოვი (რუს. Андрей Андреевич Марков; დ. 14 ივნისი [ძვ. სტ. 2 ივნისი], 1856, რიაზანი — გ. 20 ივლისი, 1922, პეტროგრადი) — რუსი მათემატიკოსი. რიცხვთა თეორიის, ალბათობის თეორიისა და მათემატიკური ანალიზის სპეციალისტი. ადიუნქტი პეტერბურგის მეცნიერებათა აკადემიისა (1886), წლიდან ექსტრაორდინარული (1890), ორდინარული აკადემიკოსი (1896). 1878 წელს დაამთავრა პეტერბურგის უნივერსიტეტი. 1880 წლიდან პრივატ-დოცენტია, 1886 წლიდან პროფესორი, 1905 წლიდან პეტერბურგის უნივერსიტეტის დამსახურებული პროფესორი. მარკოვს ფუნდამენტური შრომები აქვს მიღებული რიცხვთა თეორიაში, მათემატიკურ ანალიზსა და ალბათობის თეორიაში. მარკოვის გამოკვლევები საფუძვლად დაედო მარკოვის პროცესების თანამედროვე თეორიას. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 445. ↑ 1.0 1.1 1.2 Марков Андрей Андреевич (русский математик) // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1974. — Т. 15 : Ломбард — Мезитол. — С. 379. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ MacTutor History of Mathematics archive — 1994. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q547473"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ Mathematics Genealogy Project — 1997. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q829984"></a>
მარლა

მარლა (ფრანგ. marli — „მარმაში“) — ტილოს ხლართებით ნაქსოვი მსუბუქი გამჭვირვალე ჰიგროსკოპული ბამბის ქსოვილი. იყენებენ სახვევ მასალად, აგრეთვე სამკერვალო წარმოებაში, რუკებზე დასაკრავად, წიგნების კერვისას და სხვა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 447.
გრიგოლ II (კათოლიკოსი)

გრიგოლ II — ქართლის კათოლიკოსი დაახლ. 760–767 წლებში. „მოქცევაჲ ქართლისაჲს“ მიხედვით, გრიგოლი იყო პირველი კათოლიკოსი, რომელსაც მცხეთის კათედრაზე არჩევის შემდეგ ანტიოქიის საყდრის „დამტკიცება“ აღარ დასჭირვებია. აბაშიძე ზ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012.
გრიგოლ III (კათოლიკოსი)

გრიგოლ III — ქართლის კათოლიკოსი დაახლ. 802–814 წლებში. იხსენიება „მოქცევაჲ ქართლისაჲში“. აბაშიძე ზ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012.
გრიგოლ აკნერცი

გრიგოლ აკნერცი, გრიგოლ აკანელი — XIII საუკუნის სომეხი ისტორიკოსი, კირაკოს განძაკეცისა და ვარდან არეველცის უმცროსი თანამედროვე, მოძღვარ ვანაკანის მოწაფე. ადრინდელ ლიტერატურაში მალაქია აბეღას, ანუ ბერის სახელით იყო ცნობილი. მოღვაწეობდა კილიკიაში, აკნერის მონასტერში. მისი თხზულება „მოისართა ტომის ისტორია“ გადმოგვცემს სამხრეთ კავკასიასა და მცირე აზიაში მონღოლთა შემოსევებისა და მათი გაბატონების ისტორიას 1220 წლიდან 1275 წლამდე. გრიგოლ აკნერცის ცნობები საინტერესო დეტალებითა და ეპიზოდებით ავსებს სხვა სომეხი ავტორებისა (ვარდან არეველცი, კირაკოს განძაკეცი, სტეფანოს ორბელიანი და სხვ.) და ანონიმური ქართველი მემატიანის — ჟამთააღმწერლის მონათხრობს ამ ხანის კავკასიის ისტორიაზე. მონღოლების ბატონობის დროინდელ საქართველოს სამეფოს აკნერცი წარმოგვიდგენს დაქსაქსულ ქვეყნად, სადაც ურთიერთმტრობა, უზრუნველობა და დროსტარებით გატაცება ქართული არისტოკრატიის დამახასიათებელი ნიშან-თვისება გამხდარა; აღწერს საგამის ველზე ქართველთა ჯარის პირველ საბრძოლო შეხვედრას მონღოლებთან და მის მონაწილეობას მონღოლთა გაუთავებელ ლაშქრობებში; დაწვრილებით გადმოგვცემს მონღოლთა წინააღმდეგ დავით ლაშას ძის მეთაურობით 1249 წლის აჯანყების მომზადებას, რომელიც გამცემლობისა და აჯანყების ხელმძღვანელთა დაუდევრობის შედეგად ჩაშლილა. თხზულებაში ცალკე ადგილი აქვს დათმობილი საქართველოში მონღოლთა ბატონობის ხანაში გაჩენილ მედროვეთაგან ყველაზე გავლენიანი პირის — სადუნ მანკაბერდელის აღზევების ამბავს. მოისართა ტომის ისტორია. სომხ. ტექსტი ქართ. თარგმ. და კომენტარით გამოსცა ნ. შოშიაშვილმა, თბ., 1961. მელიქსეთ-ბეგი ლ., საქართველოს ისტორიის წერილობითი წყაროების პუბლიკაციები. კატალოგი, [ტ.] 1, თბ., 1949; Абегян М., История древнеармянской литературы, Ер., 1975. მაისურაძე გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012.
მარმელადი

მარმელადი (ფრანგ. marmelade) — ჟელესებრი კონსისტენციის საკონდიტრო პროდუქტი. განასხვავებენ ხილკენკროვან და ჟელეს მარმელადს. ხილკენკროვანი მარმელადის მისაღებად ხილკენკრის პიურეს შაქართან ერთად ხარშავენ. ხარშვის დამთავრებამდე 1-2 წუთით ადრე პიურეს უმატებენ სახამებლის ბადაგს, მიღებულ მასას კი — საკვებ მჟავებს, საღებავებს, ეთერზეთებს და ესენციებს, შემდეგ ყველაფერს აურევენ და ცხელ ნარევს ყალიბებში ჩაასხამენ. გაცივებულ მარმელადს აშრობენ. მარმელადის შემადგენლობაში შედის აგარი (მცენარეული წარმოშობის ნივთიერება, რომელიც წარმოქმნის ჟელეს). მარმელადი არის ფიგურული, სამფენოვანი (დაჭრილი) და სხვა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 448.
გრიგოლ აპირატის ძე

გრიგოლ აპირატის ძე — XII საუკუნის საქართველოს სამეფოს ფეოდალი, ქალაქ ანისის გამგებელი, როგორც ჩანს, მამის — აპირატის — შემდეგ. ცნობილია სომეხი ისტორიკოსის სტეფანოს ორბელიანის თხზულებიდან. 1177-1178 წლებში გრიგოლ აპირატის ძე მონაწილეობდა დემნა უფლისწულისა და ორბელთა აჯანყებაში. იგი თავდაპირველად აჯანყებულთა მხარეზე იყო, მაგრამ გიორგი III-ის გაძლიერების გამო სხვა აჯანყებულებთან ერთად ისიც მეფეს მიემხრო. სტეფანოს ორბელიანის „ცხოვრება ორბელიანთა“-ს ძველი ქართული თარგმანები. ქართ.-სომხ. ტექსტები, ე. ცაგარეიშვილის გამოც., თბ., 1978; მეტრეველი რ., შინაკლასობრივი ბრძოლა ფეოდალურ საქართველოში (XII საუკუნე), თბ., 1973; ჯავახიშვილი ივ., ქართველი ერის ისტორია, წგ. 2, თბ., 1983 (თხზ. თორმეტ ტომად, ტ. 2). ზალდასტანიშვილი მ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 150.
აპირატ ანელი

აპირატ ანელი — XII საუკუნის სომეხი ფეოდალი, ანისის ეპისკოპოს ბარსეღის ძმა, პაჰლავუნთა საგვარეულოდან. 1173 წელს ანისის აღების შემდეგ საქართველოს მეფე გიორგი III-მ ბარსეღის თხოვნით ყარსში ტყვეობაში მყოფი აპირატი გამოისყიდა და ანისის ამირად დანიშნა. აპირატის ძე და მემკვიდრე იყო, როგორც ჩანს, გრიგოლ აპირატის ძე, ორბელთა აჯანყების მონაწილე. აპირატის შესახებ ცნობები დაცულია ვარდან არეველცის თხზულებაში. ვარდან არეველცი, მსოფლიო ისტორია / ძვ. სომხ. თარგმნეს ნოდარ შოშიაშვილმა და ეკა კვაჭანტირაძემ ; შესავალი, კომენტარები და საძიებლები დაურთო ეკა კვაჭანტირაძემ ; [რედ.: ელენე ცაგარეიშვილი] ; საქ. მეცნ. აკად., საქ. ისტ. წყაროების კომისია, ისტ. და ეთნოლოგიის ინ-ტი, თბ.: არტანუჯი, 2002; მეტრეველი რ., შინაკლასობრივი ბრძოლა ფეოდალურ საქართველოში (XII საუკუნე), თბ., 1973; ჯავახიშვილი ივ., ქართველი ერის ისტორია, წგ. 2, თბ., 1983 (თხზ. თორმეტ ტომად, ტ. 2).
ალესანდრა ამბროსიო

ალესანდრა ამბროსიო (იტალ. Alessandra Ambrosio; დ. 11 აპრილი, 1981) — ბრაზილიელი სუპერმოდელი. წარმოშობით არის იტალიელი. 15 წლის ასაკში პირველი ადგილი დაიკავა კონკურსში Elite Model Look-ბრაზილია, რის შედეგად პირველი კონტრაქტი გააფორმა. ჰყავს ორი შვილი - ანია და ნოა. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ალესანდრა ამბროსიო“ ვიკისაწყობში. ალესანდრა ამბროსიო კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ Triggs, Charlotte. (August 25, 2008) Model Alessandra Ambrosio Has a Girl. People. დაარქივებულია ორიგინალიდან — იანვარი 25, 2009. ციტირების თარიღი: January 30, 2009. ↑ Victoria's Secret model Alessandra Ambrosio 'gives birth to baby boy' in Brazil" May 7, 2012, Daily Mail ↑ "Victoria's Secret Angel Alessandra Ambrosio gives birth to baby boy". Toronto Sun.
კარმენ კალვო

კარმენ კალვო (ესპ. Carmen Calvo Poyato; დ. 9 ივნისი, 1957, კაბრა) — ესპანელი პოლიტიკოსი. ესპანეთის სოციალისტური მუშათა პარტიის წევრი. 2018 წლის 7 ივნისიდან ესპანეთის ვიცე-პრემიერი პედრო სანჩესის პირველ და მეორე კაბინეტში. სანჩესის მეორე კაბინეტში 2020 წლის 13 იანვრიდან უკავია მინისტრთა კაბინეტისა და გენერალური კორტესების საქმეთა მინისტრის თანამდებობა, ხოლო სანჩესის პირველ კაბინეტში 2018-2020 წლებში იყო თანასწორობის მინისტრი. 2004-2007 წლებში ეკავა ესპანეთის კულტურის მინისტრის თანამდებობა ხოსე ლუის საპატეროს მთავრობაში. 2020 წლის 22 მარტს მწვავე რესპირატორული დიაგნოზით გადაიყვანეს საავადმყოფოში და განმეორებითი ტესტირებით დაუდგინდა კორონავირუსი. ↑ http://www.congreso.es/portal/page/portal/Congreso/Congreso/Diputados/BusqForm?_piref73_1333155_73_1333154_1333154.next_page=/wc/fichaDiputado?idDiputado=155&idLegislatura=13 ↑ 2.0 2.1 https://www.eldebate.com/gente/20240215/carmen-calvo-intimidad-amores-forma-entender-matrimonio_174389.html ↑ Real Decreto 1078/2007, de 27 de julio, por el que se concede la Gran Cruz de la Real y Distinguida Orden Española de Carlos III a doña Carmen Calvo Poyato. // Boletín oficial del Estado — Agencia Estatal Boletín Oficial del Estado, 2007. — ISSN 0212-033X <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2029273"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5659724"></a> ↑ ესპანეთის ვიცე-პრემიერს კორონავირუსი დაუდგინდა
გრიგოლი (ოშკის მშენებელი)

გრიგოლი — ოშკის ტაძრის მშენებელი, მოღვაწეობდა X საუკუნეში. მოხსენიებულია ოშკის ტაძრის ასომთავრულით შესრულებულ დიდ სამშენებლო წარწერაში: „მე გრიგოლ ღირსმყო ღმერთმან მსახურებისა ამას მათსა ღმრთისა მიმართ, და მე ვიყავ საქმესა ზედამდგომი“. ამავე წარწერაში მოხსენიებულ ისტორიულ პირთა მიხედვით (ადარნასე III-ის ძენი — ბაგრატ ერისთავთერისთავი და დავით III კურაპალატი) წარწერა X საუკუნის 60-იანი წლებით თარიღდება. მუხლმოდრეკილი, ხელებაპყრობილი გრიგოლი გამოსახულია ტაძრის სამხრეთ გალერეაში რელიეფებიან ბოძზე, ვედრების კომპოზიციის ქვეშ. ექვთიმე თაყაიშვილის აზრით, ოშკის მშენებელი გრიგოლი შესაძლოა X საუკუნის საეკლესიო მწერალი და მთარგმნელი გრიგოლ ოშკელი იყოს. ბერიძე ვ., ძველი ქართველი ოსტატები, თბ., 1967; ჯობაძე ვ., ადრეული შუა საუკუნეების ქართული მონასტრები ისტორიულ ტაოში, კლარჯეთსა და შავშეთში, თბ., 2007; ბერიძე ვ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 153.
ბერიკაშვილი

საკუთარი სახელი ბერიკაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბერიკაშვილი გივი ბერიკაშვილი — ქართველი თეატრისა და კინოს მსახიობი ზურაბ ბერიკაშვილი — ქართველი თეატრისა და კინოს მსახიობი ლევან ბერიკაშვილი — ქართველი მსახიობი მამია ბერიკაშვილი — ქართველი კომპოზიტორი მანანა ბერიკაშვილი — ქართველი მსახიობი და რეჟისორი ნოდარ ბერიკაშვილი — მათემატიკოსი