laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მარია ანა საქსონიელი (1799-1832)

მარია ანა საქსონიელი (გერმ. Maria Anna von Sachsen; დ. 15 ნოემბერი, 1799, დრეზდენი, გერმანია — გ. 24 მარტი, 1832, პიზა, იტალია) — ვეტინთა დინასტიის წარმომადგენელი. საქსონიელი პრინცესა. ტოსკანის დიდი ჰერცოგინია 1824-1832 წლებში როგორც ლეოპოლდო II-ის პირველი მეუღლე. მარია ანა დაიბადა 1799 წლის 15 ნოემბერს დრეზდენში. იგი იყო საქსონიის კრონპრინც მაქსიმილიანისა და მისი მეუღლის, პრინცესა კაროლინა პარმელის შუათანა ქალიშვილი. 1804 წელს, დედამისის გარდაცვალების შემდეგ მამამისმა ცოლად მარია ფერდინანდას დედის ძმისწული, პრინცესა მარია ლუიზა კარლოტა პარმელი შეირთო, მაგრამ მასთან შვილები აღარ ჰყოლია. მისი მრავალი და-ძმიდან აღსანიშნავია საქსონიის მომდევნო კურფიურსტი ფრიდრიხ ავგუსტ II და ესპანეთის დედოფალი მარია იოზეფა ამალია საქსონიელი. 1817 წლის 28 ოქტომბერს დრეზდენში შედგა მარია ანასა და ტოსკანის კრონპრინც ლეოპოლდოს მარიონეტული ქორწინება. ამის შემდეგ იგი თავის დასთან, მარია ფერდინანდასთან ერთად ჩავიდა ფლორენციაში, სადაც ამავე წლის 16 ნოემბერს შედგვა მათი ნამდვილი ქორწინება. 1821 წლის 6 მაისს მისი და, მარია ფერდინანდა დაქორწინდა მარია ანას მამამთილზე, ტოსკანის დიდ ჰერცოგ ფერდინანდო III-ზე. ამით იგი ტოსკანის ახალი დიდი ჰერცოგინიაც გახდა, თუმცა ამ ქორწინების გამო დები ერთმანეთს რძალ-დედამთილადაც ერგებოდნენ. 1824 წლის 18 ივნისს, ფერდინანდო III-ის გარდაცვალების შემდეგ ტახტს დიდი ჰერცოგი ლეოპოლდო II იკავებს, რითაც მარია ანა საქსონიელი ტოსკანის დიდი ჰერცოგინია გახდა. თავისი ხანმოკლე მმართველობის პერიოდში მან განსაკუთრებული ინტერესი გამოავლინა ანტიკური ნახატებისა და კლასიკური პოეზიისადმი. იგი გნოსტიკური მწერლობით იყო შეპყრობილი, რისი გავლენითაც თავადაც დაწერა მოკლე პოემა, სახელწოდებით Chuchotet d'Archont, რომელიც მხოლოდ მისი გარდაცვალების შემდეგ გამოქვეყნდა. თავის ქმართან ერთად იგი გახდა წმინდა ანუნსიატას სახელობის სამხატვრო სკოლის დამაარსებელი და მფარველი. აღსანიშნავია, რომ ფლორენციაში ეს პირველი სასწავლებელი იყო კეთილშობილი და არისტოკრატი გოგონებისათვის. მარია ანა საქსონიელი 1832 წლის 24 მარტს, 32 წლის ასაკში გარდაიცვალა პიზაში. მისი ნაადრევი სიკვდილის მიზეზი იმ ეპოქისათვის განუკურნებელი დაავადება — ტუბერკულოზი გახდა. მისი გარდაცვალებიდან ერთ წელიწადში, 1833 წლის 7 ივნისს მისი მეუღლე ლეოპოლდო II მეორედ დაქორწინდა პრინცესა მარია ანტონია სიცილიელზე, ორი სიცილიის მეფე ფრანჩესკო I-ისა და დედოფალ მარია ისაბელ ესპანელის ქალიშვილზე. აღსანიშნავია ისიც, რომ ლეოპოლდოს მეორე სიდედრის ძმა, ესპანეთის მეფე ფერდინანდ VII მარია ანას სიძე იყო. კაროლინა (1822-1841); ავგუსტა (1825-1864), ცოლად გაჰყვა ბავარიის პრინც ლუიტპოლდს, რომელთანაც შეეძინა ოთხი შვილი, მათ შორის ბავარიის მეფე ლუდვიგ III; მაქსიმილიანა (1827-1834), გარდაიცვალა გაუთხოვარი; Toscana, Luise von (1911). My Own Story. London: Ballantyne & Company LTD. Maria Anna. In:Brigitte Hamann (Hrsg.): Die Habsburger, 1988, S. 302 Constantin von Wurzbach: Habsburg, Maria Anna Karolina von Sachsen. In: Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich. 7. Theil. Kaiserlich-königliche Hof- und Staatsdruckerei, Wien 1861, S. 28
XX საუკუნე

ათწლეულები და წლები საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოვლენები 1901 - 1902 - ... 1998 - 1999 - საუკუნის უმნიშვნელოვანესი მოღვაწენი 1901 - 1902 - ... 1998 - 1999 - ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: XX საუკუნე
დიდი ბალხანი

დიდი ბალხანი (თურქმ. Uly Balkan dagy) — ქედი თურქმენეთის დასავლეთ ნაწილში. უზბოის მშრალი ხეობით გამოყოფილია პატარა ბალხანისაგან და ქოფეთდაღის დასავლეთ კიდისაგან. გადაჭიმულია დასავლეთიდან აღმოსავლეთისაკენ დაახლოებით 60 კმ-ზე, სიგანე 20 კმ. სიმაღლე 1880 მ-მდე (მთა არლანი). ციცაბო ჩრდილოეთი და შედარებით დამრეცი სამხრეთი ფრთისაგან შემდგარი ანტიკლინორიუმია. სტრუქტურის დასავლეთ გაგრძელება დაძირულია კასპიისპირა ვაკის უახლესი დანალექების ქვეშ. უმეტესწილად აგებულია იურული და ცარცული ასაკის კირქვებითა და ქვიშაქვებით. კალთები ძლიერაა გაშიშვლებული, განსაკუთრებით ფრიალოა ჩრდილოეთი, ხოლო სამხრეთი შეჭრილ-შემოჭრილია ხეობებით. გაბატონებულია უდაბნო (800 მ-მდე), ნახევარუდაბნო და მთა-სტეპის ლანდშაფტები მთის ქსეროფიტებითა და ღვიის მეჩხერი ტყით. დაჩრდილულ ხეობებში იზრდება ბუჩქნარები. მოსწორებული რელიეფის მცირე მონაკვეთები გამოიყენება ურწყული მიწათმოქმედებისათვის. სიახლოვესაა ნავთობის საბადო ნებითდაღი. დიდი ბალხანი // გეოგრაფიის ენციკლოპედია (რუსული) ↑ Краткая географическая энциклопедия. Том 1: М., 1960.
Neo Geo Pocket Color-ის თამაშების სია

ეს არის პორტატიული ვიდეო თამაშების კონსოლის, Neo Geo Pocket Color-ის ვიდეო თამაშების სია, დალაგებული ანბანის მიხედვით. სიაში წარმოდგენილია 82 ერთეული თამაში. თამაშები, რომლებიც თავსებადია Neo Geo Pocket-ზე აღნიშნულია როგორც უკუთავსებადი. Complete NGPC Masterlist
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის კომიტეტის 43-ე სესია

იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის კომიტეტის 43-ე სესია გაიმართა ქალაქ ბაქოში (აზერბაიჯანი) 2019 წლის 30 ივნისიდან 10 ივლისის ჩათვლით. თავმჯდომარეობდა აზერბაიჯანის კულტურის მინისტრი აბულფაზ ყარაევი. სხდომას ესწრებოდნენ მსოფლიო მემკვიდრეობის კომიტეტის 21 წევრი ქვეყნის დელეგაცია, ასევე დამკვირვებლები 1972 წლის მსოფლიო კულტურული და ბუნებრივი მემკვიდრეობის კონვენციის მონაწილე ქვეყნები. კომიტეტს განსახილველად გადაეცა 35 ნომინაცია მსოფლიოს 34 ქვეყანაში, მათ შორის ერთი ნომინაცია საზღვრების მნიშვნელოვანი ცვლილებისთვის.. გარდა ამისა, შემოთავაზებული იქნა გადაეხედათ 166 მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი, მათ შორის 54 საფრთხეში მყოფი მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი სესიის შედეგად, სია შეივსო 29 ახალი ობიექტით (24 კულტურული კრიტერიუმით, 4 ბუნებრივი, 1 შერეული), ერთი ობიექტი გაფართოვდა. გარდა ამისა, საფრთხის ქვეშ მყოფი ძეგლების სიაში ცვლილებები შეიტანეს. აღნიშნულ სიაში ერთი ობიექტი შეიტანეს და სიიდან ორი ობიექტი ამორიცხეს. 2019 წლის 10 ივლისის მდგომარეობით, მსოფლიოს 167 ქვეყნიდან 1121 ობიექტი იყო მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში. საფრთხის ქვეშ მყოფი მსოფლიო მემკვიდრეობის სია შედგებოდა 53 ძეგლისაგან 33 ქვეყანაში. სხდომაზე გადაწყდა, რომ მსოფლიო მემკვიდრეობის კომიტეტის 44-ე სესია 2020 წელს გაიმართოს ჩინეთის ქალაქ ფუჯოუში. 43rd session of the World Heritage Committee New Inscribed Properties (2019) ↑ Nominations to be examined at the 43rd session of the World Heritage Committee (2019) ↑ UNESCO launches work of World Heritage Committee in Baku ↑ New Inscribed Properties (2019) ↑ The site of the Birthplace of Jesus in Bethlehem (Palestine) removed from the List of World Heritage in Danger ↑ The Humberstone and Santa Laura Saltpeter Works site (Chile), removed from the List of World Heritage in Danger ↑ The Islands and Protected Areas of the Gulf of California (Mexico) inscribed on the List of World Heritage in Danger ↑ Fuzhou (China) to host 2020 session of World Heritage Committee
კარდანახის ეკლესია

კარდანახის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ კარდანახში, კავკაიანთ წყაროდ წოდებულ ადგილში. განეკუთვნება გვიან შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (5,8 x 4,75მ) ნაგებია სხვადასხვა ზომის რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. ძლიერადაა დაზიანებული. კედლები შემორჩენილია 60-70 სმ-ის სიმაღლეზე. ინტერიერი ამოვსებულია მიწით. აღმოსავლეთით კუთხეებმომრგვალებული საკურთხეველია, რომელიც დარბაზისგან მხრებით არ არის გამოყოფილი. შესასვლელი დასავლეთიდან ყოფილა. აბაშიძე მ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 164.
კეიტლინ სტეისი

კეიტლინ სტეისი (ინგლ. Caitlin Stasey, დ. 1 მაისი, 1990, მელბურნი, ავსტრალია) — ავსტრალიელი მსახიობი და მომღერალი. სახელი გაითქვა სერიალ „მეზობლებში“ შესრულებული რეიჩელ კინსკისა და ისტორიულ სერიალ „სამეფოში“ შესრულებული ლედი კენას როლებით. იგი აგრეთვე ცნობილია დრამა „გთხოვ მოგეწონო-ში“ მონაწილეობით. კეიტლინი დაიბადა 1990 წლის 1 მაისს მელბურნში, ავსტრალიაში. იგი არის დეივიდ და სალი სტეისების უფროსი ქალიშვილი. კეიტლინი თავის უმცროს დასთან, ვიქტორიასთან ერთად აღიზარდა. 2000 წელს, 10 წლის კეიტლინმა როგორც „ავსტრალიელ გოგონათა ნაკრების“ წევრმა მსოფლიოს გარშემო იმოგზაურა. სტეისის სამსახიობო კარიერა 2003 წლის სექტემბერში დაიწყო საბავშვო სატელევიზიო სერიალ „ძილის კლუბში“ შესრულებული ფრანჩესკა თომასის, იგივე „ფრენკის“ როლით, სადაც იგი ფაქტობრივად საკუთარ თავს განასახიერებდა, ოღონდ „ფრენკის“ სახელით. იგი ამ სერიალში 2006 წლამდე მონაწილეობდა. 2005 წლის აპრილში იგი სერიალ „მეზობლებში“ დაამტკიცეს ერთ-ერთ მთავარ, რეიჩელ კინსკის როლზე. აქ მიღებული წარმატებული როლის გამო მან ერთ წელიწადში მიატოვა „ძილის კლუბი“ და მთლიანად ახალ სერიალზე გადაერთო, რომელშიც 2009 წლამდე თამაშობდა. 2008 წელს თავის სერიალში ჯეისონ მრაზთან ერთად შეასრულა სადებიუტო სიმღერა „მე შენი ვარ“, რითაც საფუძველი ჩაეყარა კეიტლინის, როგორც მომღერლის კარიერასაც. სერიალებისა და მომღერლის კარიერის პარალელურად კეიტლინს უხდებოდა ჯერ სკოლის, ხოლო შემდეგ კოლეჯის გამოცდების ჩაბარება, რაც როგორც თავად აღნიშნა „ხელს უშლიდა თავისი შესაძლებლობების გამოვლენასა და კონცენტრაციაში“. 2008 წლის დეკემბერში, შობის დღეს მან ნორვიჩის სამეფო თეატრში შეასრულა ფიფქიას როლიც. მოგვიანებით მან დატოვა მშობლიური ავსტრალია და აშშ-ში, კერძოდ კი ლოს-ანჯელესში გადასახლდა. აქ იგი 2013 წელს მალევე დაამტკიცეს სერიალ „სამეფოს“ ერთ-ერთ მთავარ, ლედი კენას როლზე. ეს სერიალი დედოფალ მარიამ სტიუარტის ცხოვრებაზე მოგვითხრობს, ლედი კენა კი მას საფრანგეთში ჩაჰყვა შოტლანდიიდან და აქტიურად აუწყო ფეხი სამეფო კარის ცხოვრებას. აღსანიშნავია, რომ ლედი კენა გამოგონილი პერსონაჟია და არა ნამდვილი ისტორიული ფიგურა, რაც ბევრის გაოცებას იწვევს, რადგან „სამეფო“ რეალურ ფაქტებზე დაფუძნებული ისტორიული სერიალია, რეალური პერსონაჟებით. მართალია სერიალის გადაღებები 2017 წლამდე მიმდინარეობდა, თუმცა კეიტლინის გმირი 2015 წლიდან აღარ ჩანს სერიალში. ამის პარალელურად, 2013-16 წლებში მან მონაწილეობა მიიღო ABC2-ის სერიალში „გთხოვ მომიწონო“. ასევე 2013 წელს, იგი გადაიღეს ფილმში „ყველა ჩირლიდერი კვდება“, სადაც მედის როლს ასრულებს. 2016 წლის 22 თებერვალს იგი ფილმში „APB“, ადა ჰამილტონის როლზე დაამტკიცეს. მისი პრემიერა მხოლოდ 2017 წლის თებერვალში შედგა. 2018 წლიდან იგი მონაწილეობს სერიალში „ხალხისათვის“, სადაც მან აგენტ ანია უმსის როლი მოირგო. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „კეიტლინ სტეისი“ ვიკისაწყობში. ↑ "Caitlin Stasey To Co-Star In Fox Pilot 'APB'". Deadline. 22 February 2016. ↑ Vick, Megan (15 May 2018). "For the People Exclusive: Is Kate Getting Cold Feet With Her ATF Girlfriend?". TV Guide. Retrieved 23 December 2018.
კოლაგის წმინდა მარიამის ეკლესია

კოლაგის წმინდა მარიამის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ კოლაგის დასავლეთით 500 მეტრზე. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (7,2x5,3 მეტრი) ნაგებია საშუალო ზომის რიყის ქვითა და კირის ხსნარით. ძლიერაა დაზიანებული ჩრდილოეთით, კედელი მთლიანად დანგრეულია, დანარჩენი კედლები დაახლოებით 1,3-1,5 მეტრ სიმაღლეზე დგას. აღმოსავლეთ კედელი შუაში ხოლო სამხრეთით კედელი აღმოსავლეთ ნაწილში განგრეულია. მონგრეულია სამხრეთ-აღმოსავლეთ და სამხრეთ-დასავლეთი კუთხეები. 2000 წელს სოფლის მოსახლეობას ეკლესიის აღდგენა დაუწყია, მაგრამ აღარ დაუმთავრებია. კედლების აღდგენილი ნაწილები საკმაოდ ტლანქია. ეკლესიას შესასვლელი დასავლეთიდან ჰქონია (შემორჩენილია წირთხლის ნაშთი). აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომელშიც სარკმელი ყოფილა გაჭრილი (შემორჩენილია კვალი). დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 183.
კარდანახის ნაეკლესიარი

კარდანახის ნაეკლესიარი — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ კარდანახში, ბავშვთა სახლთან. შემორჩენილია კედლის მცირე ფრაგმენტი. გეგმა არ იკითხება. კუპრეიშვილი ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 165.
კონსტანტინე დორანიტი

კონსტანტინე დორანიტი (ბერძ. Κωνσταντῖνος Δωρανίτης) — მაღალი თანამდებობის პირი ტრაპიზონის იმპერიაში. დორანიტების საგვარელოს გამოჩენილი წევრი. ფართოდ იყო ჩართული ტრაპიზონის სამოქალაქო ომებში, რომელიც ირინა პალეოლოგოსის (მმართ. 1340–1341) მმართველობის პერიოდში დაიწყო, სადაც ის სებასტოს ჭანიხიტის მხარდამხარ ებრძოდა იმპერატორ ირინას, რაც მარცხით დასრულდა. ცნობები მის შესახებ არ გვხვდება 1341/42 წლებამდე, როდესაც ის კონსტანტინოპოლში ნიკიტა სქოლართან და გრიგორი მიზომატთან ჩავიდა. აქ მათ მოიმხრეს იოანე დიდი კომნენოსი (მმართ. 1342–1344), ვისთან ერთადაც დაბრუნდნენ ტრაპიზონში, დაამხეს ანა კომნენოსი (მმართ. 1341–1342) და 1342 წლის სექტემბერს იოანე იმპერატორად აკურთხეს. 1344 წელს, ტახტზე მიხეილ კომნენოსის (მმართ. 1344–1349) ასვლის შემდეგ კონსტანტინეს პროტოვესტარიოსის თანამდეობა გადასცეს. 1351 წელს ლიმნიის კეფალატიკიონად (გამგებელი) დაინიშნა. იმავე წელს კონსტანტინე იმპერატორ ალექსი III-ის (მმართ. 1349–1390) წინააღმდეგ შეთქმულებაში ჩაება. იმპერატორის მომხრეებმა აჯანყება სასტიკად ჩაახშვეს. მეამბოხეები კენხრინას ციხეში გამოკეტეს, სადაც ის საგვარეულოს სხვა წევრებთან ერთად სიკვდილით დასაჯეს. მისი ოჯახისწევრებიდან ცნობილია ძმა თეოდორე დორანიტი (პილელისი), რომელსაც ტრაპიზონის საიმპერატორო კარზე მაღალი სამოხელეო თანამდებობა ეკავა და ასევე ვაჟი, იოანე, რომელიც 1344 წლიდან პინკერნესის თანამდებობას ატარებდა. მიქაელ პანარეტოსი „ტრაპიზონის ქრონიკა“ XIV საუკუნე Lampsidis, O. (ed.), ″Μιχαήλ του Παναρέτου περί των Μεγάλων Κομνηνών″, Archeion Pontou, 22 (1958), pp. 1–124. Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Walther, Rainer; Sturm-Schnabl, Katja; Kislinger, Ewald; Leontiadis, Ioannis; Kaplaneres, Sokrates (1976–1996). Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit (in German). Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1. Vougiouklaki, Penelope (2008). „Constantine Doranites“. Encyclopaedia of the Hellenic World, Asia Minor. Foundation of the Hellenic World.CS1-ის მხარდაჭერა: ref=harv (link) ↑ Francois Bredenkamp, "The Dronatines Family of the 14th Century Byzantine Empire of Trebizond," Byzantaka, 19 (1999), pp. 245f ↑ PLP, 5890. Δωρανίτης Κωνσταντῖνος. sfn error: no target: CITEREFPLP (help) ↑ PLP, 5887. Δωρανίτης Θεόδωρος Πιλέλης; 5888. <Δωρανίτης> Ἱωάννης; 5890. Δωρανίτης Κωνσταντῖνος. sfn error: no target: CITEREFPLP (help)
საყდრისგორის ნამოსახლარი

საყდრისგორის ნამოსახლარი — არქეოლოგიური ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ მელაანში. მდინარე ლაკბისხევის მარცხენა ნაპირზე. განეკუთვნება ძვ. წ. II ათასწლეულის დასარულს და ძვ. წ. I ათასწლეულის დასაწყისს. ძეგლს მიაკვლია ისტორიის არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტის კახეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი კიაზო ფიცხელაური). ნამოსახლარი თითქმის მთლიანადაა განადგურებული სასოფლო-სამეურნეო სამუშაოების შედეგად. ნამოსახლარი გამართულია ბუნებრივ ბორცვზე, რომელიც სამხრეთ–აღმოსავლეთიდან თხრილითაა დაცული. გორის აღმოსავლეთით, თავდაცვითი თხრილის გარეთ,გამოვლინდა პირვიწრო და პირგანიერი სამეურნეო დანიშნულების ოცამდე ორმო, რომლებიც ნამოსახლარის თანადროულია. ნამოსახლარის ჩრდილოეთ–აღმოსავლეთით 500მეტრზე, აღმოჩნდა ორმოსამარხებით წარმოდგენილი სინქრონული სამაროვანი. მაისურაძე ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 186.
ჩალიანის სამაროვანი

ჩალიანის სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ მუკუზანში დასავლეთით , ნალიანის ხევის მარცხნივ დაფერდებულ ნაწილში. სამაროვანი ორიარუსიანია, ქვედა იარუსის სამარხები ძვ. წ. II ათასწლეულის მიწურულს განეკუთვნება ზედა ძვ. წ. I ათასწლეულის დასაწყისს. ძეგლს 1959 წელს მიაკვლია იაე ისტორის არქეოლოგის და ეთნოგრაფის (ხელმძღანელმა კიაზო ფიცხელაურმა) იგი ძლიერ იყო დაზიანებული. სამაროვანი დიდ ფართობს (1000x300მ)მოიცავს. ყველა სამარხი ორმო ოთკუთხაა და ხის ძელებით ყოფილა გადახურული. მიცვალებულები სამარხის ცენტრის ნაწილში არიან დასვენებულნი მარცხენა ან მარჯვენა გვერდზე ძლიერ მოხრილი კიდურებით, თავით ჩრდილოეთით ან ჩრდილო-აღმოსავლეთით. გარშემო თიხის ჭურჭელი ჰქონდათ შემოწყობილი. აღმოჩნდა ლითონის იარაღი და სამკაულიც. ერთ-ერთ სამარხში მიცვალებულს თავი ხელსაფქვავის ქვაზე ედო. მასალა ინახება საქართველოს ეროვნული მუზეუმის გურჯაანის ისტორიულ ეთნიკურ საცავში. მაისურაძე ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 191.
კარდანახის ობელისკი

კარდანახის ობელისკი — მონუმენტური ხელოვნების ძეგლი მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ კარდანახის სამხრეთ-დასავლეთით ცენტრიდან 2 კილომეტრზე მაღალ გორაკზე. გაიხსნა 1966 წელს. დაბალი, სამსაფეხურიან კვადრატულ (2.5×2,5 მეტრი) ცოკოლზე დგას ბეტონის ოთხწახნაგა კვარცხლბეკის სამ წახნაგში ჩასმულია თეთრი მარმარილოს თითო ფილა. წინა მხარეს ჩასმულ ფილაზე არსებული წარწერის მიხედვით ობელისკი დაიდგა 1966 წელს კარდანახის საბავშვო სახლის აღსაზრდელების მიერ ომში (1941-1945 წლებში) დაღუპულ გურჯაანის რაიონის მასწავლებელთა უკვდავსაყოფად. გვერდის წახნაგებში ჩასმულ ფილებზე კი ამოკვეთილია ილია ჭავჭავაძის და გრიგოლ ორბელიანის ლექსების თითო სტროფი. მარკოზაშვილი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 166.
კოლაგის კოშკი

კოლაგის კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ კოლაგის ჩრდილოეთით, კოშკებად წოდებულ ადგილზე. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. კოშკი გეგმით ოთკუთხაა. ნაგებული ყოფილა ნატეხი და რიყის ქვით. ძლიერ დაზიანებულია. შემორჩენილი ნანგრევი დაფარულია მიწითა და მცენარეებით. კუპრეიშვილი ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 184.
თეთრი გიორგის ნიში

თეთრი გიორგის ნიში — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტ სოფელ ვაჩნაძიანში, სამხრეთ-დასავლეთით 1 კილომეტრზე, მინდორში. აგებულია XX საუკუნის შუა წლებში ძამსაშვილების მიერ ადრე აქ მდგარი თეთრი გიორგის სახელობის ხის ეკლესიის ადგილზე და მათ საგვარეულო სალოცავად ითვლება. ნაგებობა გეგმით კვადრატულია(0.66X0.66 მ. სიმ.-0.7მ).ნაშენია აგურითა და ცემენტის ხსნარით. დასავლეთ მხარეს მოწყობილი აქვს შეისრულთაღოვანი ღრმა სასანთლე, სახურავი ორკალთიანია.ნიშის მახლობლად აწყვია სხვადასხვა ტევადობის რამდენიმე ქვევრი. მარკოზაშვილი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 96.
ზურიას საყდარი

ზურიას საყდარი — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტ სოფელ ვაჩნაძიანში, სოფლის სამხრეთ დასავლეთით, გუჯიაურებად წოდებულ ტერიტორიაზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (5,95x4,6მ), ნაგებია მსხვილი და საშუალო ზომის რიყის ქვით. წყობა ირეგულარულია. კედლების ზედაპირი შიგნით და გარედან გასწორებულია ბათქაშით. დაზიანებულია: ჩამოშლილია სახურავის საფარი და ლავგარდანი, ჩამონგრეულია კონქისა და კამარის მნიშვნელოვანი ნაწილი, დაბზარულია კედლები. შესასვლელი დასავლეთიდანაა, კარი გარედან აგურით ნაწყობი თაღითაა გადახურული, შიგნით კი- ხის ძელებით თარაზულად ყოფილა გადახურული( შემორჩენილია ძელების ბუდეები). აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია, რომელშიც სწორკუთხა სარკმელი და მის ორივე მხარეს რიყის ქვით თარაზულად გადახურული თითო პატარა ნიშაა. თითო სწორკუთხა სარკმელი დასავლეთ სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებშიცაა. კონქის თაღი მთლიანად შირიმის ნათალი ქვითაა ნაწყობი სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლების დასავლეთ ნაწილში, კამარის ქუსლის დონეზე თითო პატარა სწორკუთხა ნიშაა. ეკლესიის იატაკი მიწის ზედაპირზე ოდნავ დაბლაა, რის გამოც შესასვლელის ღიობში ორი საფეხურია მოწყობილი. მარკოზაშვილი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 96.
ხაბაროვსკი (ქალაქი)

ხაბაროვსკი (რუს. Хаба́ровск) — ქალაქი რუსეთში, ხაბაროვსკის მხარის უდიდესი ქალაქი და ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს მდინარე ამურის ორივე ნაპირზე. არის შორეული აღმოსავლეთის სატრანსპორტო კვანძი, მოქმედებს სამდინარო ნავსადგური, რკინიგზის სადგური და საერთაშორისო აეროპორტი. დაარსდა 1858 წელს როგორც სამხედრო საგუშაგო ხაბაროვკა. სახელი ეწოდა ე. ხაბაროვის პატივსაცემად. 1880 წელს მიენიჭა ქალაქის სტატუსი და გახდა პრიმორიეს ოლქის ცენტრი. 1917 წლის დეკემბრიდან 1918 წლის სექტემბრამდე იყო რსფსრ-ის ნაწილი. 1918 წლის სექტემბრიდან 1922 წლის თებერვლამდე აკონტროლებდა თეთრი მოძრაობა. 1922 წლის ნოემბერში შორეული აღმოსავლეთის რესპუბლიკასთან ერთასდ შევიდა რსფსრ-ის შემადგენლობაში. 1926 წლიდან იყო შორეული აღმოსავლეთის, ხოლო 1938 წლიდან ხაბაროვსკის მხარის ცენტრი. 1930 წელს აშენდა საბჭოების სახლი. 1970-იან წლებში მიღებულ იქნა ქალაქის გენერალური გეგმა. 1977 წელს აშენდა მუსკომედიის თეატრის შენობა. ხაბაროვსკი დამეგობრებულია შემდეგ ქალაქებთან: ნიიგატა, იაპონია (1965) პორტლენდი, აშშ (1988) ვიქტორია, კანადა (1990) ხარბინი, ჩინეთი (1993) პუჩონი, ჩრდილოეთი კორეა (2002) სანია, ჩინეთი (2011) ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 411-412. Nikolay P. Kradin. It Is Protected by the State: the Monuments of Architecture in Khabarovsk. Khabarovsk: Chastnaya kollektsiya, 1999. 192 p. ISBN 5-7875-0011-3 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ხაბაროვსკი (ქალაქი) Khabarovsk, ტურისტული მეგზური ვიკივოიაჟზე Official website of Khabarovsk დაარქივებული 2020-11-27 საიტზე Wayback Machine. ხაბაროვსკი (ქალაქი) — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) Major problems of Russian-Korean relationship China and Russia relationship and history Website of Khabarovsk ↑ Города-побратимы ru. Khabarovsk. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-04-15. ციტირების თარიღი: 2020-02-03.
ზიარის ღვთისმშობლის ეკლესია

ზიარის ღვთისმშობლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, დგას გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ ზიარის შუაში, განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია (4,5x3,3 მ), ნაგებია სხვადასხვა ზომის ნატეხი ქვითა და რიყის ქვით. გარეთა კუთხეებში გამოყენებულია შედარებით წესიერი ფორმის ლოდები. წყობა ირეგულარულია. ძლიერ დაზიანებულია. მთლიანადაა ჩამონგრეული კამარა, მონგრეულია კედლების ზედა ნაწილები. 1990 წელს სოფლის მაცხოვრებლებს ეკლესიის აღდგენა დაუწყიათ, მაგრამ აღარ დაუმთავრებიათ. ერთადერთი შესასვლელი დასავლეთიდანაა (ორივე წირთხლი ნატეხი ქვითა და ცემენტის ხსნარითაა აღდგენილი), კარი კვადრატული აგურით ნაწყობი ნახევარწრიული თაღითაა გადახურული. აღმოსავლეთით ნახევარწრიულ აფსიდში, მაღალი, ბრტყლად გადახურული სარკმელია, რომლის ორივე მხარეს თითო მცირე ზომის ნიშაა. ჩრდილოეთით მდებარე ნიშა სწორკუთხაა, სამხრეთით მდებარე კი – თაღოვანი. სარკმელის ქვემოთ კედელზე მიყრდნობილი ოთხწახნაგა ტრაპეზია. აფსიდი გადახურულია წვრილი ნატეხი ქვით ნაწყობი კონქით (სამხრეთ ნახევრის მნიშვნელოვანი ნაწილი ჩამონგრეულია), რომლის თაღს კვერცხისებრი ფორმა აქვს. ეკლესიის გრძივი კედლები სადაა. დასავლეთ კედლის ზედა ნაწილში თარაზულად გადახურული დაბალი სარკმელია. ინტერიერის ნაწილი ტლანქადაა მობათქაშებული ცემენტით. მარკოზაშვილი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 145.
კარდანახის ნათლისმცემლის ეკლესია

კარდანახის ნათლისმცემლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს გურჯაანის მუნიციპალიტეტის სოფელ კარდანახში მაკუნტებლის გორად წოდებულ ადგილზე. განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. ეკლესიიდან შემორჩენილია მხოლოდ ჩრდილოეთ კედელი და აფსიდის ჩრდილოეთ ნაწილი. ოთხკუთხა ნიშით და კონქის მცირე ნაწილით. შემორჩენილია კედელზე შირიმის ქვით გამოყვანილი კედლის თაღი გადადის, რომელიც აღმოსავლეთით აფსიდის მხარს ეყრდნობა, ხოლო შუაში - იმპოსტს, რომელზეც კამარის საბჯენი თაღის ქუსლია შემორჩენილი. მ.აბაშიძე, საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 1.
კრავთა დუმილი (რომანი)

„კრავთა დუმილი“ (ინგლ. The Silence of the Lambs) — თომას ჰარისის რომანი, რომელიც პირველად გამოიცა 1988 წელს. იგი წარმოადგენს მწერლის წინამორბედი რომანის — „წითელი დრაკონის“ გაგრძელებას. ორივე რომანი კაციჭამია სერიულ მკვლელზე, ჰანიბალ ლექტერზე მოგვითხრობს. იგი ამჯერად გამოძიების ფედერალური ბიუროს ახალგაზრდა აგენტს, კლარის სტარლინგს უპირისპირდება. „კრავთა დუმილმა“ მოიპოვა ბრემ სტოკერის ჯილდო ნომინაციაში საუკეთესო რომანი. 1991 წელს რეჟისორმა ჯონათან დემმა რომანის მიხედვით ფილმი გადაიღო, რომელმაც ხუთი ოსკარი მოიპოვა. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. „ეფ-ბი-აის“ ქცევათმეცნიერების განყოფილების ხელმძღვანელი, რომელიც სერიულ მკვლელობებს იძიებს, ჯეკ კროფორდი, ახალგაზრდა სტუდენტს, კლარის სტარლინგს, კანიბალი მკვლელი ჰანიბალ ლექტერის დაკითხვას ავალებს, რომელიც ცხრა ადამიანის მკვლელობისთვის სასჯელს ფსიქიკურად ავადმყოფი დამნაშავეების საავადმყოფოში იხდის. კროფორდის მიზანი ლექტერის საშუალებით სერიული მკვლელი „ბუფალო ბილის“ კვალზე გასვლაა, რომელიც ახალგაზრდა ქალებს იტაცებს, ორი კვირის შემდეგ კლავს და ატყავებს, ხოლო გვამს მდინარეში აგდებს. გამოძიების მანძილზე კლარისი ინფორმაციის მოსაპოვებლად პერიოდულად სტუმრობს ლექტერს. მათ შორის უცნაური ურთიერთობა ყალიბდება, რასაც ლექტერი Quid pro quo-ს ეძახის — „ბუფალო ბილზე“ ფარული მინიშნებების სანაცვლოდ სტარლინგი ლექტერს თავისი ბავშვობის შესახებ უყვება. კრიტიკოსებმა და ტრანსგენდერმა აქტივისტებმა რომანს ბუფალო ბილის პორტრეტის გამო ტრანსფობიური და ჰომოფობიური უწოდეს. წიგნი ასევე გააკრიტიკა ფემინისტმა ავტორმა, ჯულია სერანომ ტრანსსექსუალი ადამინის ფსიქიკურად შეშლილი პორტრეტის გამო. მსგავსი შინაარსის პროტესტი რომანის ეკრანიზაციის წინააღმდეგაც გაჩნდა. ↑ Past Stoker Award Nominees & Winners. Horror Writers Association. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 3 მაისი 2016. ციტირების თარიღი: 4 July 2009. ↑ Miller, Laura. Can Thomas Harris Escape the Shadow of Hannibal Lecter?. Slate. ციტირების თარიღი: 2019-07-21. ↑ Serano, Julia (2007). Whipping Girl. Seal Press, გვ. 256.  ↑ Lane, Anthony. Postscript: Jonathan Demme (1944-2017). The New Yorker. ციტირების თარიღი: 2019-07-21.