laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ბენზოილის ზეჟანგი

ბენზოილის ზეჟანგი — ორგანული ნაერთი ქიმიური ფორმულით C14H10O4. უფერო კრისტალებია. დნობის ტემპერატურაა 103°C. ორგანულ გამხსნელებში კარგად იხსნება, წყალში კი — ცუდად. გახურებით და ულტრაიისფერი სხივების ზემოქმედებით ფეთქდება და იშლება. ბენზოილის დაშლისას წარმოიქმნება თავისუფალი რადიკალები: (C6H5COO)2→C6H5COO•+C6H5•+CO2, ამიტომ მას სხვადასხვა უჯერი ნაერთის (აკრილონიტრილის, სტიროლის, ვინილქლორიდის და სხვა) რადიკალური პოლიმერიზაციის ინიციატორად იყენებენ. „ლუციდოლის“ სახელწოდებით ბენზოილის ზეჟანგს იყენებენ ქონის, მცენარეული ზეთებისა და სხვა საკვები ნივთიერებების გასაუფერულებლად, აგრეთვე დეზოდორაციისთვის. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 306. ქიმიური უსაფრთხოების საერთაშორისო ბარათი 0225 (ინგლისური) SIDS-ის თავდაპირველი შეფასების ანგარიში ნივთიერებისთვის ბენზოილის ზეჟანგი ეკონომიკური თანამშრომლობისა და განვითარების ორგანიზაციისგან (OECD)  (ინგლისური) „Benzoyl peroxide“, Re-evaluation of Some Organic Chemicals, Hydrazine and Hydrogen Peroxide, IARC Monographs on the Evaluation of Carcinogenic Risks to Humans 71, Lyon: International Agency for Research on Cancer, 1999, pp. 345–58, ISBN 92-832-1271-1, http://monographs.iarc.fr/ENG/Monographs/vol71/mono71-13.pdf. (ინგლისური)
სისინიუს II

სისინიუს II (ბერძ. Σισίνιος Β΄) — კონსტანტინოპოლის პატრიარქი 996-999 წლებში. ახალგაზრდობაში მან კარგი განათლება მიიღო. მისი მმართველობა გამოირჩეოდა სამწყსოს საკითხებზე მუშაობით. კერძოდ ქორწინებასა და განქორწინებაზე. Οικουμενικό Πατριαρχείο დაარქივებული 2017-12-07 საიტზე Wayback Machine.
ჩირიკოვის სახლი

ჩირიკოვის სახლი (რუს. Дом Чирикова) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს ბუდიონოვის პროსპექტზე. სახლი აშენდა 1913 წელს არქიტექტორ ლეონიდ ებერგის პროექტის მიხედვით ეკლექტიკის სტილში. შენობას გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. მისამართი: დონის როსტოვი, ბუდიონოვის პროსპექტი № 46. სავაჭრო სახლის მშენებლობა ტაგანროგის (ამჟამად ბუდიონოვის) პროსპექტზე დაიწყო XX საუკუნის დასაწყისში, ფაბრიკანტის, ქალაქის საბჭოს წევრის ვლადიმირ ჩირიკოვის დაკვეთით. შენობის პროექტის ავტორი იყო როსტოველი არქიტექტორი ლეონიდ ებერგი, იგი ასევე ხელმძღვანელობდა ნაგებობის სამშენებლო სამუშაოებს. 1912 წელს ლეონიდ ებერგმა მოინახულა სამშენებლო მოედანი, ამის შემდეგ გადაწყვიტეს ფასადზე დაემატებინა ორი სვეტი. არქიტექტორმა გააპროტესტა კოლონების დამატება, რადგან ნაგებობა გადაწყვეტილი იყო რენესანსის სტილში. რაზეც ჩირიკოვმა უპასუხა: ებერგმა სხვა ვერაფერი გააწყო და იძულებული იყო დაემატებინა ორი სვეტი ფასადზე. 1913 წელს გაზეთი „Приазовский край“ წერდა, რომ ჩირიკოვის სახლი ერთ-ერთი ყველაზე დიდებული შესახედი იყო არქიტექტურის კუთხით როსტოვის სხვა სახლებს შორის. პირველი სართულის სათავსოები იქირავეს მაღაზიებმა. ჩირიკოვის სახლის ბინებს ჰქონდათ 4, 5, 6, და 7 ოთახი. შენობაში მოქმედებდა ლიფტი. 1920-იან წლებში, საბჭოთა ხელისუფლების მოსვლის შემდეგ შენობაში განათავსეს საქალაქო საბჭო. ამჟამად ჩირიკოვის სახლში განთავსებულია დონის როსტოვის ლენინის რაიონის პოლიციის განყოფილება. ↑ 1.0 1.1 1.2 Швецов С. Д. На высоком донском берегу: Очерки из прошлого Ростова. — Ростов, 1982. — С. 71—72. ↑ Кукушин B. C. Эклектика // История архитектуры Нижнего Дона и Приазовья. — Ростов-на-Дону: ГинГО, 1995. — 275 с. — ISBN 5-88616-027-2. ↑ Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). Официальный портал Правительства Ростовской области. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-14. ციტირების თარიღი: 2013-08-28. ↑ Ребайн Я. А. Ростов-на-Дону. — М.: Государственное издательство архитектуры и градостроительства, 1950. — С. 14. — (Архитектура городов СССР). ↑ Довоенная открытка 1939 года. temernik.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-09-13. ციტირების თარიღი: 2013-12-16.
გორის ტროლეიბუსი

გორის ტროლეიბუსი — გაუქმებული ტროლეიბუსის სისტემა ქ. გორში. ეს იყო უკანასკნელი მოქმედი ტროლეიბუსის სისტემა საქართველოს მიერ კონტროლირებად ტერიტორიაზე (ერთადერთი ტროლეიბუსის სისტემა, რომელიც საქართველოში შემორჩა სოხუმის ტროლეიბუსია). ტროლეიბუსის სისტემა გორში 1972 წლის 30 აპრილს ამოქმედდა. ამავე წელს გაიხსნა მეორე ხაზიც. 1970-იან წლებში გორის ტროლეიბუსის ქსელი სწრაფად იზრდებოდა, 1979 წლისთვის ქალაქში უკვე 3 ტროლეიბუსის ხაზი იყო. ბოლო, მე-4 ხაზი ექსპლუატაციაში შევიდა 1981 წელს. გორში პირველი ტროლეიბუსები 22 ჩეხოსლოვაკიური Škoda 9Tr იყო, რომლებიც ქალაქმა 1972 წელს მიიღო. ეს ტროლეიბუსები იყო ორ და სამკარიანი. 1984 წელს ქალაქმა მიიღო 3 ახალი Škoda 14Tr. 1990 წელს მოძრავი შემადგენლობა შეივსო 2 ტროლეიბუსით ЗиУ-9. ტროლეიბუსის დეპო მდებარეობდა ცხინვალის გზატკეცილზე. არსებული ხაზები გორის ცენტრს აკავშირებდა გარეუბნებთან და უახლოეს სოფლებთან: № 1: პურის ქარხანა — მიკრორაიონი კვერნაქი — სოფელი ორთაშენი № 2: რკინიგზის სადგური — სოფელი ტინისხიდი № 3: დავით აღმაშენებლის მოედანი — მიკრორაიონი კომბინატი № 4: რკინიგზის სადგური — დავით აღმაშენებლის მოედანი სსრკ-ს დაშლასთან ერთად გორის ტროლეიბუსი აღმოჩნდა მძიმე მდგომარეობაში. ჩეხოსლოვაკიურმა Škoda 9Tr-ებმა უკვე ამოწურეს თავისი რესურსი, ახალი ტროლეიბუსების ყიდვისთვის საჭირო სახსრები კი ტროლეიბუსების პარკს არ გააჩნდა. ამიტომ 1990-იან წლებში მოხდა მოძრავი შემადგენლობის მასიურად ჩამოწერა — ტროლეიბუსები დაშალეს რათა მათი ნაწილები გამოეყენებინათ შედარებით ახალი ტროლეიბუსების შესაკეთებლად. გაუქმდა მარშრუტები № 1 და № 3. 2006 წელს თბილისის ტროლეიბუსის გაუქმების შემდეგ თბილისიდან გორში ჩაიტანეს ათენისგან ნაყიდი ტროლეიბუსები ЗиУ-9. 2006 წლისთვის სულ ორ მარშრუტზე მუშაობდა 12 ტროლეიბუსი. 2008 წლის ომის დროს რუსული ავია დაბომბვების გამო დაზიანდა მარშრუტი № 4, რომელიც ომის შემდეგ აღარ აღდგა. 2008-2010 წლებში ქალაქში მოქმედებდა ერთადერთი მარშრუტი № 2 რკინიგზის სადგურიდან სოფელ ტინისხიდამდე. 2009 წელს ტროლეიბუსების პარკი შეივსო რუსთავიდან ჩამოტანილი ტროლეიბუსებით, სადაც ტროლეიბუსი გაუქმდა. გორის ტროლეიბუსი თავისი არსებობის ბოლო წელს მუშაობდა 9-დან 16:30 საათამდე და მგზავრობის ღირებულება 10 თეთრი იყო. 2010 წლის 29 მარტს გორში ტროლეიბუსების მოძრაობა შეწყდა, ხოლო ამავე წლის აპრილში მიღებულ იქნა ტროლეიბუსის გაუქმების გადაწყვეტილება. გორის ტროლეიბუსის ხილვა შეიძლება რენი ჰარლინის ფილმში „აგვისტოს 5 დღე“, როცა ფილმის მთავარი გმირები სხედან კაფეში სტალინის გამზირზე და უკანა პლანზე გაივლის ტროლეიბუსი Škoda 9Tr. ბათუმი (გაუქმებულია) გორი (გაუქმებულია) ზესტაფონი (შეწყდა მშენებარე) ზუგდიდი (გაუქმებულია) თბილისი (გაუქმებულია) ოზურგეთი (გაუქმებულია) რუსთავი (გაუქმებულია) სამტრედია (გაუქმებულია) სოხუმი (მოქმედია) ფოთი (გაუქმებულია) ქობულეთი (შეწყდა მშენებარე) ქუთაისი (გაუქმებულია) ცხინვალი (გაუქმებულია) ჭიათურა (გაუქმებულია) KLEMENT, Radim. Konec trolejbusů v Gruzii. Československý dopravák. 2010, roč. IX., čís. 4, s. 40–44. გორის Škoda 9Tr და Škoda 14Tr-ის ფოტო
კვლიავი

კვლიავი (ლათ. Carum) — ორი და მრავალწლოვან მცენარეთა გვარი ქოლგოსანთა ოჯახისა. აერთიანებს 30-მდე სახეობას. უფრო გავრცელებულია სახეობა Carum carvi — ორწლოვანი ეთერზეთოვანი მცენარე. იყენებენ საკონსერვო, საკონდიტრო და ფარმაკოლოგიურ წარმოებაში. ქსე, ტ. 5, გვ. 501, თბ., 1980
შენდეროვის სახლი

შენდეროვის სახლი (რუს. Дом Шендерова) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს ვოროშილოვის პროსპექტზე (სახლი 33). სავაჭრო სახლი ააშენეს XIX საუკუნის ბოლოს არქიტექტორ ნ. სოკოლოვის პროექტით. ნაგებობის არქიტექტურა გარდამავალი სტილია ეკლექტიკიდან მოდერნამდე. შენდეროვის სახლს აქვს რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. სავაჭრო სახლი ააშენეს XIX საუკუნის ბოლოს არქიტექტორ ნ. სოკოლოვის პროექტით. იგი ეკუთვნოდა მეორე გილდიის ვაჭარს სოლომონ შენდეროვს. შენობის პირველ სართულზე განთავსებული იყო სხვადასხვა სავაჭრო სათავსოები. მეორე სართულს სახლის მფლობელი იყენებდა საცხოვრებლად. ასევე საცხოვრებელი ოთახები იყო განთავსებული გვერდით მიდგმულ კუთხეებში. საბჭოთა ხელისუფლების მოსვლის შემდეგ მოახდინეს სახლის ნაციონალიზაცია. 1920-იან წლებში სახლის პირველ სართულზე განთავსდა სავაჭრო ორგანიზაციები, ხოლო მეორეზე კომუნალური ბინები. მეორე მსოფლიო ომის დროს სახლი დაზიანდა, განადგურდა ცენტრალური გუმბათი. 1950-იან წლებში მოხდა სახლის რესტავრაცია არქიტექტორების მ. იშუნინისა და გ. პეტროვის პროექტის მიხედვით. ამავე დროს მოხდა სახლის გაფართოება და მიაშენეს ახალი ნაგებობები. 2000-იანი წლების შუა პერიოდში მოხდა სახლის რეკონსტრუქცია, რომლის დროსაც ცენტრალური გუმბათი აღადგინეს თავდაპირველი სახით. თანამედროვე ეტაპზე შენობაში განთავსებულია ალფა-ბანკის ერთ-ერთი ფილიალი. ორსართულიან სახლს აქვს ასო П-ს მსგავსი დაგეგმარება. მთავარი ფასადი გადის ვოროშილოვის პროსპექტზე. ხოლო გვერდითა ფასადები სერაფიმოვიჩისა და ტემერნიკის ქუჩებზე. სახლის ფასადის ცენტრალურ და გვერდითა ნაწილებს ადგას კუთხიანი გუმბათები. ფანჯრების გაფორმებისათვის გამოყენებულია ქალის თავები, ჰერმები, საზეიმო მორთულობები და გვირგვინები. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Доходный дом С.И.Шендерова. voopiik-don.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-15. ციტირების თარიღი: 2013-08-28. ↑ 2.0 2.1 Есаулов Г. В., Черницына В. А. Архитектурная летопись Ростова-на-Дону. — Ростов-на-Дону, 1999. — С. 105. — ISBN 5-8456-0433-8. ↑ Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). Официальный портал Правительства Ростовской области. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-14. ციტირების თარიღი: 2013-08-28. ↑ М. А. Гонтмахер «Евреи на донской земле». დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-08-31. ციტირების თარიღი: 2017-02-16.
ჟუაზეირუ-დი-პიაუი

ჟუაზეირუ-დი-პიაუი (პორტ. Juazeiro do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 175 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილო-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-მაიორის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 757 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 5.75 კმ²-ზე. ფართობი 827 240 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ლაგოა-დი-სან-ფრანსისკუ

ლაგოა-დი-სან-ფრანსისკუ (პორტ. Lagoa de São Francisco) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 368 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილო-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-მაიორის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 422 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 41 26 კმ²-ზე. ფართობი 155 639 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
მილტონ-ბრანდანი

მილტონ-ბრანდანი (პორტ. Milton Brandão) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 322 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილო-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-მაიორის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 769 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4.93 კმ²-ზე. ფართობი 1 371 743 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ნოვუ-სანტუ-ანტონიუ

ნოვუ-სანტუ-ანტონიუ (პორტ. Novo Santo Antônio) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 180 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილო-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-მაიორის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 260 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 6.77 კმ²-ზე. ფართობი 481 707 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
პაუ-დ'აეკუ-დუ-პიაუი

პაუ-დ'აეკუ-დუ-პიაუი (პორტ. Pau d'Arco do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილო-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-მაიორის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 3 757 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 8.72 კმ²-ზე. ფართობი 430 817 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
პედრუ II (პიაუი)

პედრუ II (პორტ. Pedro II) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 603 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილო-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-მაიორის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 37 496 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 24.7 კმ²-ზე. ფართობი 1 518 233 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
სან-ჟუან-და-სერა (პიაუი)

სან-ჟუან-და-სერა (პორტ. São João da Serra) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან - მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილო-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-მაიორის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 157 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 6.12 კმ²-ზე. ფართობი 1 006 500 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
სან-მიგელ-დუ-ტაპუიუ

სან-მიგელ-დუ-ტაპუიუ (პორტ. São Miguel do Tapuio) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 285 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილო-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-მაიორის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 18 134 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3.48 კმ²-ზე. ფართობი 5 207 016 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
სიჟეფრედუ-პაშეკუ

სიჟეფრედუ-პაშეკუ (პორტ. Sigefredo Pacheco) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 230 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილო-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-მაიორის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 9 619 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.95 კმ²-ზე. ფართობი 966 989 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
კუნელი (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი კუნელი შეიძლება აღნიშნავდეს: კუნელი — ვარდისებრთა ოჯახის გვარი კუნელი (პროვინცია) — პროვინცია იტალიაში.
ოქროს ლეგენდა

ოქროს ლეგენდა (ლათ. Legenda aurea) — იაკობ დე ვორაგინეს ნაშრომი, ქრისტიანული ლეგენდების კოლექცია და წმინდანთა ცხოვრება, დაწერილი დაახლოებით 1260 წელს. ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი წიგნი XIV-XVI საუკუნეებში. ოქროს ლეგენდა იყო შექმნილი დომინიკელი იაკობ დე ვორაგინეს მიერ, რომელიც იყო გენუის ეპისკოპოსი, ნაწილობრივ წერილობითი წყაროების და ნაწილობრივ ხალხური ლეგენდების მიხედვით. როგორც ლიტერატურული მასალა გამოყენებულ იქნა, როგორც კანონიკური, ასევე პოპულარული აპოკრიფული სახარების მიხედვით, მაგალითად ნიკოდიმოს სახარება; ისტორია იერონიმეს „ცხოვრება წმინდა მამათა“-დან, ევსევის „საეკლესიო ისტორიიდან“, ასევე იოსებ ფლავიუსის, ამბროსი მედიოლანელის ნაშრომებიდან და სხვა შუა საუკუნეების ნამუშევრებიდან. ნაპოვნია 130-ზე მეტი გამოყენებული ტექსტი, თუმცა ბევრი ისტორიის წყაროს პოვნა, საიდანაც იაკობი იღებდა სიუჟეტებს, ჯერ კიდევ ვერ მოხერხდა. გარდა ძველი ავტორების გადათქმისა, შემქმნელმა დაამატა ბევრი ლეგენდა და თქმულება, რომელიც ზეპირი ფორმით ვრცელდებოდა საზოგადოებაში. ეს კოლექცია შეიქმნა ყოველგვარი ავტორისეული კრიტიკის გარეშე.  თავდაპირველად, წიგნი შეიცავდა 180 ყველაზე პატივსაცემი კათოლიკური წმინდანების ცხოვრებას, თუმცა საუკუნეების მანძილზე ეს რიცხვი მატულობდა. საბოლოოდ, „ოქროს ლეგენდა“ შეიცავს დაახლოებით ორასი წმინდანის მონათხრობს, მათ შორის აპოკრიფული სიუჟეტებს ქალიშვილი მარიამი და იესო ქრისტეს, რამდენიმე ეპიზოდები ძველი აღთქმის პერსონაჟების ცხოვრებიდან, ასევე ლიკურგიკული კალენდრის ინტერპრეტაცია და რელიგიური დღესასწაულების მნიშვნელობა. ავტორის მიერ შერჩეული სახელი„ Legenda Sanctorum“ (წმინდა ზღაპრები), ხალხური ტრადიციიის გავლენის შემდეგ აღმოჩნდა „Legenda Aurea“, ანუ „Aurea“ რაც ოქროს მიშნავს, მიუთითებს ნაწარმოების მაღალი ღირსებაზე. კიდევ ერთი სახელი „Historia Lombardica“ — ხაზს უსვამს გარკვეულ ეპიზოდებს ლომბარდების ცხოვრებიდან. ოქროს ლეგენდა ეკუთვნოდა ლათინურ ენაზე დაწერილ კონსოლიდირებული კოლექციის ლეგენდების რიგს, რომელიც იქმნება ევროპაში XIII-XV საუკუნეებში, მას სულიერი და მორალური ხასიათი აქვს და განკუთვნილია ფართო სპექტრის მკითხველისთვის. ქრისტიანული ისტორია და მოძღვრება წიგნში მარტივადაა გადმოცემული, მაგრამ ძალიან გულწრფელი და ექსპრესიული მანერით. წიგნის მსოფლმხედველობა გამომდინარეობს შუა საუკუნეების შეხედულებებიდან: სასწაულებრივი და რეალური არ არის დაყოფილი, სასწაული საზოგადოების ყოველდღიური ცხოვრების ნაწილია. კრებულმა წარმოუდგენელი გავლენა იქონია ევროპულ კულტურაზე. ის გახდა მრავალი სიუჟეტის წყარო ლიტერატურული თუ ფერწერული ნაწარმოებების, ასევე ჰაგიოგრაფიული ნაშრომების დამუშავებისათვის. ოქროს ლეგენდა წარმოადგენს უმნიშვნელოვანეს იარაღს თანამედროვე ხელოვანებისათვის, რომლებიც იყენებენ წმინდათა ატრიბუტებს თავიანთი ფრესკების, ნაწარმოების თუ ნახატების შესაქმნელად.  წმინდა მარგალიტამ რომის პრეფექტის ყურადღება მიიქცია — ამბავი ოქროს ლეგენდიდან, ჟან ფუკე წმინდა ბერნანდი და ეშმაკი, ჟან ფუკე მერის აღსაყდრება კვიპრიანე და იუსტინა შერჩეული ფრაგმენტები, lat.yaz. სრული eng.თარგმანი დაარქივებული 2008-03-12 საიტზე Wayback Machine. და სხვა სერვერზე დაარქივებული 2014-10-18 საიტზე Wayback Machine. შესახებ ოქროს ლეგენდა, ისტორია იტალიური ლიტერატურის მინიატურების of ხელნაწერი University of Glasgow Кувшинская И.В.. «Золотая легенда»: средневековый бестселлер на русском языке. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-11-24. ციტირების თარიღი: 2017-01-14.
დუნკინ-კლუბი

დუნკინ-კლუბი (რუს. Дунькин клуб) — შენობა დონის როსტოვში. საყოფაცხოვრებო მომსახურების მუშაკთა კულტურის სახლი. როსტოვის ინტელიგენციის თავშეყრის ერთ-ერთი ადგილი. დუნკინ-კლუბის დირექტორის ლიუდმილა ლისიცინას აზრით არსებობს სამი ვერსია, იმის შესახებ თუ როგორ დაერქვა სახლს აღნიშნული სახელი. ერთი ვერსიით, როდესაც 1945 წლის სექტემბერში გაიხსნა კლუბი, ირგვლივ ყველაფერი განადგურებული იყო, აქვე გაიხსნა ქალაქში პირველი დისკოთეკა, აქ მამაკაცები ცოტანი იყვნენ ძირითადად დადიოდნენ ქალბატონები და მეტსახელად უწოდებდნენ „дуньки“-ს. მეორე ვერსიის თანახმად არსებობდა ვინმე დუნია, რომელმაც ქმარი დაკარგა ომში და მწუხარებისაგან გაოგნებული იყო, შევიდა კლუბში და დაჟინებით ეძებდა ქმარს, არ სჯეროდა მისი დაღუპვის. მესამე ვერსია გავრცელდა XX საუკუნის 20-იანი წლებიდან, როდესაც ეს შენობა გადაეცა მთავარი ფოსტას. მისი თანამშრომლები ისვენებდნენ აქ საღამოობით და აისიდორა დუნკანის თაყვანისმცემლებმა ჩამოაყალიბეს მისი სახელობის კლუბი. ყოველდღიურობაში გამოყენების შედეგად კი დუნკანი გახდა დუნკინი. მოქალაქეთა შორის გარკვეული პოპულარობით სარგებლობდა ვერსია, რომლის თანახმადაც ძველად დუნკინ-კლუბი იყო სახალხო სახლი, რომელსაც მოგვიანებით დაერქვა კულტურის სახლი (Дом культуры). ამ ვერსიას იზიარებდა ცნობილი კონორეჟისორი კირილ სერებრენიკოვი.. 1860-იან წლებში დუნკინ-კლუბი იყო ვაჭარ ანთიმონოვის სავაჭრო სახლი. მეორე სართულზე გამუდმებით იმართებოდა გასართობი საღამოები. XX საუკუნეში ანთიმონოვის სახლში განთავსებული იყო შემდეგი ორგანიზაციები. 1937 წლამდე — კავშირგაბმულობის მუშაკთა კლუბი; 1937 წლიდან — ავიათანამშრომელთა კლუბი; 1946 წლიდან  — ქალაქის საბჭოს კოოპერაციის კულტურის სახლი; 1958 წლიდან   — საოლქო საბჭოს კოოპერაციის კულტურის სახლი; 1961 წლიდან   — ადგილობრივ მრეწველთა კულტურის სახლი; 1966 წლიდან   — საყოფაცხოვრებო მომსახურების მუშათა კულტურის სახლი; 1994 წლიდან   — კულტურის სახლი; 1998 წლიდან   — შემოქმედთა საქალაქო სახლი; 2003 წლიდან   — შემოქმედთა საქალაქო სახლი. Дунькин клуб: знаковые места Ростова-на-Дону Официальный сайт Городского Дома Творчества ↑ 1.0 1.1 1.2 Фрейдлин Л. Театр с главного входа. — Ростов-на-Дону: ЗАО «Книга», 2009. — 352 с. ↑ 2.0 2.1 Матизен В. Кирилл Серебренников: «Искусство как плесень — возникает, где мокро» დაარქივებული 2016-06-23 საიტზე Wayback Machine. // Новые Известия. — 2007. — 26 янв.
გავალის საცხოვრებელი სახლი

გავალის საცხოვრებელი სახლი (რუს. Жилой дом Гавала) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს პუშკინის ქუჩაზე (სახლი 93). საცხოვრებელი სახლი აგებულია XIX საუკუნის ბოლოს. საცხოვრებელ სახლს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. გავალის საცხოვრებელი სახლის პირველი მფლობელი იყო რუსეთის საფონდო ბირჟის საზოგადოების წევრი ნიკოლაი გავალა, რომელიც წარმოშობით იყო ბერძენი. 1913 წლის დოკუმენტების მიხედვით სახლის მფლობელი იყო მარია გავალა, რომელიც სავარაუდოდ მისი ცოლი უნდა ყოფილიყო. სამოქალაქო ომის პერიოდში გავალების ოჯახი როსტოვიდან წავიდა. 1920-იან წლებში, საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოახდინეს სახლის ნაციონლიზაცია და მასსი განათავსეს კომუნალური ბინები. მოგვიანებით გავალას საცხოვრებელი სახლი რამდენიმეჯერ გაარემონტეს. ორსართულიანი საცხოვრებელი სახლი მდებარეობს პუშკინის ქუჩის წითელ ხაზში. ისევე როგორც, XIX საუკუნის სხვა საცხოვრებელი სახლები, მისი არქიტექტურა აერთიანებს სხვადასხვა გასხვავებულ არქიტექტურულ სტილს. თითოეულ ნაპირზე ორსვეტიანი თაღია. ერთ-ერთში მთავარი შესავლელია, მეორეში კი ეზოში გასასვლელი. ეზოში შესასვლელი კარის გისოსის თავზე ამოკვეთილია რუსული ასოები, მფლობელის ინიციალები „Н“ და „Г“. მთავარი შესასვლელის თავზე თავდაპირველად იყო ორი მცირე ჭედური გისოსი ვენზელით. ამჟამად შემორჩენილია ერთ-ერთი მათგანი. პირველი სართულის კედლები რუსტიკებითაა გაფორმებული. ფანჯრის ღიობები გაფორმებულია დეკორირებული განსხვავებული თამასებით. მეორე სართულზე შესასვლელების თავზე სამი ვიწრო ფანჯარაა. ცენტრალურ ნაწილში კი ორ-ორი წყვილი ფანჯარაა. ფასადი სრულდება პარაპეტით და დეკორირებული კრონშტეინებით. მანსარდა ძლიერ გადაკეთებულია. ↑ 1.0 1.1 1.2 Волошинова Л. Ф. Пушкинская улица. — Ростов-на-Дону: «Донской издательский дом», 2000. — С. 29—32. — (Серия "Судьбы улиц, площадей, зодчих"). — ISBN 5-87688-250-X. ↑ Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). Официальный портал Правительства Ростовской области. ციტირების თარიღი: 2013-09-23.
მთვარიანი დღის ფრესკები

მთვარიანი დღის ფრესკები — მიხო მოსულიშვილის 1990 წლის მოთხრობების კრებული. ამ კრებულში შედის მოთხრობები: ტყის კაცი გოდრის გიჟი და მგლები ჟამი მზის მძვინვარებისა კახური კაპრიჩიო ცათა ქალაქი ძველი მთავრის აღსასრული „პარიზს მიიჩქაროდნენ სიკვდილი გუარამ მამფალისა მხატვარი გია ღლონტი, რედაქტორი მილიცა ჯაფარიძე. „მთვარიანი დღის ფრესკები“ ახალგაზრდა მწერლის, მიხო მოსულიშვილის პირველი კრებულია. ამ წიგნში მკითხველი გაეცნობა პერსონაჟებს, რომლებიც სხვადასახვანაირად აღიქვამენ საკუთარ თავსა და გარემომცველ სამყაროს. საინტერესო სიუჟეტებზე აგებული ეს მოთხრობები ცოცხლად, კოლორიტულად გვიხატავენ თანამედროვე თუ წარსული დროის ადამიანების მარადძველ და მარადახალ ვნებებს. მთვარიანი დღის ფრესკები ბიბლიოთეკა Open Library-ზე] ↑ ცათა ქალაქი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-04-09. ციტირების თარიღი: 2017-02-16. ↑ პარიზს მიიჩქაროდნენ
სივრცე ვერტიკალში

სივრცე ვერტიკალში – მიხო მოსულიშვილის 1997 წლის მოთხრობების კრებული. ამ წიგნში შედის მოთხრობები: სიტყვითნახატები დილოგია: 1. არღარა ეყივლოს ქათამსა... 2. მშობლიური სიტყვების ფერხთით დაცემული ჯარისკაცები პირქვე სივრცე ვერტიკალში კლდედ მომევლინა ფათერაკი ჯავრია ნისლის ადამიანები სამყაროს ჯარისკაცი წერილებით შეთხზული მოთხრობა ქრისტეშობისთვის კაპრიჩიო მგლის დორბლი მხატვარი ჯემალ ზენაიშვილი, რედაქტორი ლეილა მესხი. კრებულის სათაური აღებულია მოთხრობიდან „სივრცე ვერტიკალში“, რასაც ადასტურებს წიგნის უკანა ყდაზე გამოტანილი მონაკვეთი: წიგნის ანოტაციაში ვკითხულობთ: სივრცე ვერტიკალში ბიბლიოთეკა Open Library-ზე] ↑ „სივრცე ვერტიკალში“ - გამომცემლობა „მერანი“, 1997, გვერდი 65 ↑ „სივრცე ვერტიკალში“ - გამომცემლობა „მერანი“, 1997, გვერდი 2