laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კარაპეტ ჩერნოვის სახლი

კარაპეტ ჩერნოვის სახლი (რუს. Дом Карапета Чернова) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობდა დიდი სადოვაიის ქუჩისა და ვოროშილოვის პროსპექტის გადაკვეთაზე. აგებულია XIX საუკუნის ბოლოს ეკლექტიკისს სტილში. მოგვიანებით ჩაუტარეს რეკონსტრუქცია. ამჟამად შენობაში განთავსებულია როსტოვის სახელმწიფო ეკონომიკური უნივერსიტეტი. შენობას აქვს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. სამსართულიანი სავაჭრო სახლი აგებულია 1890-იანი წლებში ვაჭარ კარაპეტ ჩერნოვის დაკვეთის მიხედვით. მოგვიანებით სახლს დააშენეს კიდევ ორი სართული ფ. იასინსკის პროექტის მიხედვით, ინჟინერ გ. ჩორჩოლიანის ხელმძღვანელობით. სახლის მშენებლობასთან დაკავშირებულია ქალაქური ლეგენდა მეცხენე კარაპეტ ჩერნოვსა და შალის მწარმოებელ მელკონოვ-ეზეკოვის დავის შესახებ. იმის გასაგებად თუ რომელი უფრო მდიდარი იყო მათ გადაწყვიტეს აეშენებინათ სახლები დიდი სადოვაიის ქუჩისა და დიდი პროსპექტის გადაკვეთაზე ერთმანეთის პირდაპირ. კამათში გაიმარჯვებდა ის ვისი სახლიც იქნებოდა ბრწყინვალე. თავდაპირველად სახლები იყო სამსართულიანი, მაგრამ როდესაც დონის როსტოვში დაიწყო მშენებლობის ბუმი, ორივე მეწარმემ გადაწყვიტა სახლისთვის დაეშენებინათ კიდევ ორი სართული. შედეგად მელკონოვ-ეზეკოვის სახლი გუმბათის წყალობით რამდენიმე მეტრით მაღალი აღმოჩნდა. ჩერნოვმა გუმბათის დადგმა ვეღარ შეძლო. სამაგიეროდ მან დაამატა სვეტები, რის გამოც ადგილობრივი მოსახლეობა მას უწოდებდა სახლს „სვეტებით სახურავზე“. რევოლუციამდე ჩერნოვის სახლი იჯარით აიღო სანქტ-პეტერბურგის საერთაშორისო კომერციულმა ბანკმა, სასოფლო სამეურნეო ბანკმა და კბიის ექიმმა მ. საბსოვიჩმა. 1920-იან წლებში საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოახდინეს სახლის ნაციონალიზაცია. პირველ სართულზე გახსნეს მაღაზიები, ხოლო დანარჩენ სართულებზე გახსნეს: შრომის სასახლე, სპორტული საზოგადოება „დინამო“ და სხვადასხვა ორგანიზაციები. 1931 წელს შენობა გადაეცა საფინანსო-ეკონომიკურ ინსტიტუტს. ჩერნოვის სახლი სერიოზულად დაზიანდა მეორე მსოფლიო ომის დროს. 1950-იანი წლების ბოლოს არადგინეს არქიტექტორების მ. იშუნინისა და გ. პეტროვის პროექტის მიხედვით, მაგრამ უკვე სახურავზე სვეტების გარეშე. მოპირდაპირედ მდგარი მელკონოვ-ეზეკოვის სახლი ძლიერ დაზიანდა და აღარ აღუდგენიათ. 1970-იან წლებში სახლს ჩრდილოეთის მხრიდან მიაშენეს 7-სართულიანი კორპუსი. ამჟამად შენობაში განთავსებულია როსტოვის სახელმწიფო ეკონომიკური უნივერსიტეტი. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Есаулов Г. В., Черницына В. А. Архитектурная летопись Ростова-на-Дону. — 2-е изд.. — Ростов-на-Дону, 2002. — С. 98—101. — ISBN 5-8456-0489-3. ↑ Осколки прекрасного. rostov-dom.info. ციტირების თარიღი: 2013-09-21.
მონჟისარის ბრძოლა

მონჟისარის ბრძოლა — ბრძოლა იერუსალიმის სამეფოსა და აიუბიდებს შორის. გაიმართა 1177 წლის 25 ნოემბერს. ჯვაროსანთა მეთაური იყო 16 წლის ბალდუინ IV, ხოლო მუსლიმების სალადინი. ბრძოლაში აიუბიდები სასტიკად დამარცხდნენ და ცოტამ გააღწია სამშვიდობოს. 1177 წელს ბალდუინმა და ფილიპ I ელზასელმა გადაწყვიტეს ბიზანტიასთან ერთად ეგვიპტეში შეჭრა, მაგრამ ეს გეგმა არ განხორციელდა. ამავდროულად სალადინი გეგმავდა იერუსალიმის სამეფოში შეჭრას ეგვიპტიდან. ბალდუინმა მაშინვე დატოვა იერუსალიმი და გაემართა მუსლიმებისკენ. ვილჰელმ ტვიროსელის ცნობით, მხოლოდ 375 რაინდი წავიდა ასკალონისკენ, ხოლო სალადინის ჯარი 26 000 შეადგენდა. ეს რიცხვები შესაძლოა სინამდვილეს არ შეესაბამება. სალადინმა თავისი არმიის ნაწილი დატოვა ღაზასთან, რათა ალყა შემოერტყათ მისთვის, ასევე მცირე ჯარი დატოვა ასკალონთან და ჩრდილოეთით გაემართა. ბალდუინის არმიის ერთ-ერთი მთავარსარდალი იყო სალადინის მტერი რენო დე შატიიონი. ასევე ბალდუინ დე იბელინი, მისი ძმა ბალიანი, რენო სიდონელი, ჟოსლენ III და ოდო დე სენტ-ამანი. ამ უკანასკნელს თან ახლდა 84 ტამპლიერი რაინდი. სალადინმა გააგრძელა სვლა იერუსალიმისკენ. ის ფიქრობდა, რომ ბალდუინს მასთან შესაბრძოლებლად საკმარისი არმია არ ეყოლებოდა. მან შეუტია რამლას, ლოდს, არსუფს. სალადინი ბალდუინში დიდ საფრთხეს ვერ ხედავდა და მოქმედების საშუალება მისცა. ბალდუინმა ამასობაში სალადინისგან მალულად შეძლო ჯარების შეგროვება და გადაწყვიტა სალადინზე მოულოდნელი თავდასხმა, სანამ იერუსალიმს მიაღწევდა. ქრისტიანები სანაპიროს აყოლებით დაედევნენ მუსლიმებს და საბოლოოდ შეეჯახნენ მონ ჟისართან, რამლას სიახლოვეს. ბრძოლის ზუსტი ადგილი საკამათოა: შესაძლოა ეს იყოს მონ ჟისარის ახლოს ალ-საფიას ბორცვი. ამავდროულად სალადინს მდინარის გადალახვისას პრობლემები შეექმნა საკვების მიწოდებაზე. მის ჯარში დაიწყო არეულობა, ზოგმა დაიწყო სოფლების ძარცვა. მუსლიმთა ცხენები დაღლილი იყო, ასევე გაჭირდა იარაღის შეგროვება. ბალდუინმა ბრძანა ქრისტეს ჯვარი წაძღომოდა არმიას. მეფემ მის წინაშე დაიჩოქა და არმია აღტაცებაში მოიყვანა. ჯვაროსნები ნაჩქარევად დაესხნენ დაღლილ მუსლიმებს და დიდი დანაკარგები მიაყენეს მათ. გაიმართა დიდი სისხლის ღვრა. ბალდუინი ხელებშეხვეული იბრძოდა, რათა დაეფარა მისი წყლულები. მუსლიმებმა დაიხიეს თელ-ელ ჰესის ბორცვისკენ. ბალდუინმა დაღამებამდე სდია სალადინს. ათდღიანი ძლიერი წვიმების და დაავადებების შედეგად უამრავი მუსლიმი დაიღუპა. ჯამში სალადინის არმიის 90 პროცენტი განადგურდა, მხოლოდ ათი პროცენტი დაბრუნდა ეგვიპტეში. Stanley Lane-Poole (1906). Saladin and the Fall of the Kingdom of Jerusalem. Heroes of the Nations. London: G. P. Putnam's Sons Lyons, M. C.; Jackson, D.E.P. (1982). Saladin: the Politics of the Holy War. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-31739-9 ↑ possibly at Tell el-Jezer (Lane-Poole 1906, pp. 154–155), or Kfar Menahem (Lyons & Jackson 1982, p. 123) ↑ The Crusader States by Malcolm Barber, published by TJ International Ltd, 2012 ↑ Malcolm Cameron Lyons, D. E. P. Jackson Cambridge University Press, Aug 20, 1984 ↑ Lane-Poole 1906, pp. 154–155
აიუსაზოვო

აიუსაზოვო (ბაშკ. Айыуһаҙ, რუს. Аюсазово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 205 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 34 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ტაშბულატოვო, რომელიც დაშორებულია 11 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (99%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
ბაიმოვო (აბზელილოვოს რაიონი)

ბაიმოვო (ბაშკ. Байым; რუს. Баимово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1 015 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 67 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ტაშბულატოვო, რომელიც დაშორებულია 12 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (99%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. Абдулгазино на портале «Генеалогия и Архивы» ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
ბიკულოვო (აბზელილოვოს რაიონი)

ბიკულოვო (ბაშკ. Биҡҡол; რუს. Биккулово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 292 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 55 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ტაშბულატოვო, რომელიც დაშორებულია 7 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (99%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. Абдулгазино на портале «Генеалогия и Архивы» ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
Walther P38

Walther P38 — გერმანული ავტომატური ტიპის 9 მმ კალიბრის მქონე დამბაჩა. Walther AP - 1936 წლის პროტოტიპი Walther HP - მეორე პროტოტიპი Walther P38 - 1938 წლიდან 1945 წლის გაზაფხულამდე და აგრეთვე 1957-დან 2004-მდე ხდებოდა მისი გამოშვება Walther P.1 - 1957 წლის მოდელი Walther P.4 - საპოლიციო დამბაჩა სიგრძით 104 მმ Статья Владислава Каштанова по пистолету Вальтер П.38 на сайте armoury-online.ru How to field stripp the German pistol P38. Вальтер П-З8 и П-38К დაარქივებული 2009-10-06 საიტზე Wayback Machine. Вальтер П.38 Подробная фотогалерея Чертежи Pistole 38 (Mauser-Werke AG) 1945 год დაარქივებული 2014-08-14 საიტზე Wayback Machine.
კისინის სახლი

კისინის სახლი (რუს. Дом Кисина) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს მოსკოვის ქუჩაზე (სახლი 72). აგებულია 1899 წელს ნიკოლაი დოროშენკოს პროექტის მიხედვით. შენობას აქვს კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. XIX საუკუნის ბოლოს ორმა უმდიდრესმა ვაჭარმა ბენიამინ კისინმა და ისააკ ფროიმოვიჩმა გადაწყვიტეს აეშენებინათ ახალი სავაჭრო სახლი. სახლის მშენებლობის დასრულების თარიღად მიიჩნევა 1899 წელს. თავდაპირველად სახლის მშენებლობა მიმდინარეობდა ქალაქის არქიტექტორის ნიკოლაი დოროშენკოს პროექტის მიხედვით. 1902 და 1910 წლებში შენობა გადააკეთეს არქიტექტორ ნიკოლაი დურბახის პროექტის მიხედვით. თავდაპირველად შენობას ჰქონდა ასო П-ს ფორმა, მისი ფასადები გადიოდა გაზეთის შესახვევზე. მეორე მსოფლიო ომის დროს შენობას დაეცა ბომბი და გაანადგურა აღნიშნული ნაწილი. ოქტომბრის რევოლუციამდე სახლის პირველ სართლზე განთავსებული იყო მაღაზიები, ხოლო მის ზემოთ იყო ბინები, რომლებიც ნაქირავები ჰქონდათ ექიმებს, ადვოკატებს, ინჟინრებს. შენობაში ნაქირავები ჰქონდა ბინა ფაბიან გურის, რომელიც იყო კანისა და შინაგან სნეულებათა ექიმი. მას ჰქონდა გახსნილი რენტგენის კაბინეტიც. შენობის ნაწილში განთავსებული იყო იაფი ბინები, რომელსაც ცალკე შესასვლელი ჰქონდა. შიდა ეზოში მიშენებული ჰქონდა ტერასა. რევოლუციის შემდეგ პირველ სართულზე ჯერ კიდევ მუშაობდა ანასტას მიქოიანის სახელობის პროდუქტის მაღაზია. შენობის სხვა ნაწილში განთავსებული იყო სამისამართო ბიურო. ეს განყოფილება მუშაობდა 1990-იანი წლების ბოლომდე. ამჟამად შენობა ავარიულ მდგომარეობაშია, მის პირველ სართულზე განთავსებულია მაღაზიები, ხოლო ზედა სართულებზე — ბინები. დაგეგმილია მოსახლეების გასახლება, შენობის აღდგენა და მასში მუზეუმის გახსნა. Доходный дом Кисина . В Ростове доходный дом Кисина на Московской может пойти под снос დაარქივებული 2017-04-14 საიტზე Wayback Machine. Доходный дом Кисина на Московской, 72 в Ростове-на-Дону может стать домом-музеем დაარქივებული 2017-11-07 საიტზე Wayback Machine. Доходный дом Кисина может стать музеем დაარქივებული 2017-11-07 საიტზე Wayback Machine. . Культурное наследие. ↑ В Ростове-на-Дону могут снести особняк XIX века постройки, в котором планировали открыть музей города
ბენზოალდეჰიდი

ბენზოალდეჰიდი, ბენზალდეჰიდი — ორგანული ნაერთი, მწარე ნუშის სუნის მქონე უფერო, ზეთისმაგვარი სითხე ქიმიური ფორმულით 6H5CHO. მისი დუღილის ტემპერატურა 178.1°C, დნობისა კი — −57.12°C. ბენზოალდეჰიდი იხსნება სპირტში, ეთერში და სხვა ორგანულ გამხსნელებში. ადვილად იჟანგება (ჰაერზეც კი) ბენზოის მჟავად. ტუტესთან ბენზოალდეჰიდის დუღილით ღებულობენ ბენზილის სპირტსა და ბენზოის მჟავას. მწარე ნუშის, ჭერმისა და ატმის კურკის შედგენილობაში შემავალი გლიკოზიდი ამიგდალინი შეიცავს ბენზოალდეჰიდის ნაშთს. ბენზოალდეჰიდისგან ღებულობენ ბენზოინს, დარიჩინის ალდეჰიდს, ტრიფენილმეთანის რიგის საღებრებს და სხვას. იყენებენ სურნელოვან ნაერთთა სინთეზისათვის. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 306. ქიმიური უსაფრთხოების საერთაშორისო ბარათი 0102 (ინგლისური) SIDS-ის თავდაპირველი შეფასების ანგარიში ნივთიერებისთვის ბენზოალდეჰიდი ეკონომიკური თანამშრომლობისა და განვითარების ორგანიზაციისგან (OECD)  (ინგლისური) ChemSub Online: Benzaldéhyde.  (ინგლისური) Carcinogenicity Potency Project  (ინგლისური) ↑ William M. Haynes (2014), CRC Handbook of Chemistry and Physics (95th რედ.), CRC press, pp. 3–34, ISBN 9781482208689
კოგბეტლიევის სახლი

კოგბეტლიევის სახლი (რუს. Дом Когбетлиева) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს თავისუფლების მოედანზე. აგებულია 1912 წელს ნიკოლაი დურბახის პროექტის მიხედვით. შენობას აქვს ისტორიისა და კულტურის ძეგლის სტატუსი. მისამართი: დონის როსტოვი, თავისუფლების მოედანი № 8. XIX საუკუნის ბოლოსა და XX საუკუნის დასაწყისში არქიტექტორმა ნიკოლაი დურბახმა დონის როსტოვში, აზოვსა და მარიუპოლში ააშენა საცხოვრებელი სახლები. ამავე წლებში ქალაქში ცხოვრობდა კოგბეტლიევების ოჯახი. მათი ოჯახი საკმაოდ პატივსაცემი იყო დონის ნახიჩევანში. ანნდრიას კოგბეტლიევის მრავალრიცხოვანი ნატესაობა ფლობდა საცხოვრებელ სახლებს ეკატერინეს მოედანზე, პირველი გეორგიევსკის ქუჩაზე და 18-ე ხაზზე. მთელი სანათესაო აღფრთოვანებული იყო თეატრალური ხელოვნებით და იყვნენ ცნობილი მეცენატები ნახიჩევანში. 1909 წელს ანდრიას კოგბეტლიევი ყოდულობს მიწის ნაკვეთს და იწყებს აგურის საცხოვრებელი სახლის მშენებლობას მაღალ ცოკოლზე. ახალი სახლის პროექტი შეიმუშავა ნიკოლაი დურბახმა. დამკვეთის სურვილისა და რჩევის საფუძველზე არქიტექტორმა დურბახმა სახლის ფასადის მორთულობა გემოვნებით გააფორმა. 1912 წელს ანდრიას კოგბეტლიევის სახლის მშენებლობა დასრულდა. ქვედა ცოკოლის სართულზე განთავსდა სავაჭრო დაწესებულებები. ძირითადი საცხოვრებელი ოთახები განკუთვნილი იყო ოჯახის წევრებისათვის. 1916 წელს სახლოს დროებითი მფლობელი გახდა პეტრე აბრამიანი. 1920 წელს საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოხდა შენობის ნაციონალიზაცია. კოგბეტლიევის სახლს გააჩნია რეგიონალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლის სტატუსი. შენობა გადაურჩა მეორე მსოფლიო ომის პერიპეტიებს და ამჟამად შემონახულია პირვანდელი სახით. Доходный дом Когбетлиева დაარქივებული 2016-10-24 საიტზე Wayback Machine. . Николай Никитич Дурбах — городской архитектор Нахичевани-на-Дону ↑ Перечень объектов культурного наследия регионального значения г. Ростова-на-Дону
კოსტანაევის სახლი

კოსტანაევის სახლი (რუს. Дом Костанаева) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს დიდი სადოვაიის ქუჩაზე. აგებულია XIX საუკუნის ბოლოს. შენობას გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. მისამართი: დონის როსტოვი, დიდი სადოვაიის ქუჩა № 66/37. კოსტანაევის სავაჭრო სახლი მდებარეობს დიდი სადოვაიის ქუჩისა და სემაშკოს შესახვევის გადაკვეთაზე (ზოგიერთი წყარო აღნიშნავს, რომ ამ ადგილზე აღნიშნულია ლეონიდოვის სახლი). სახლის აგების ზუსტი თარიღი არ არის ცნობილი, მაგრამ არქიტექტურული სტილის ანალიზის მიხედვით, იგი აშენებული უნდა იყოს XIX საუკუნის უკანასკნელ მეოთხედში. ამ ტიპის სახლები დონის როსტოვში დამახასიათებელია სწორედ ამ პერიოდისათვის: ორსართულიანი სავაჭრო სახლები სავაჭრო ფარდულებით პირველ სართულზე და მეორე სართულზე საცხოვრებელი ოთახებით. შენობას დასავლეთიდან ესაზღვრება იაბლოკოვის სავაჭრო სახლი. საბჭოთა ხელისუფლების მოსვლამდე სახლი ეკუთვნოდა კოსტანაევების ოჯახს: სერგეის, მატვეის, კირილეს, გრიგორისა და ემანუელს. პირველი სართული გაქიავებული იყო სხვადასხვა სავაჭრო ფირმებზე: საგალანტერიო მაღაზია, გასტრონომმიული მაღაზია, ოქროსა და ვერცხლის მაღაზია. 1914 წლიდან შენობაში განთავსებულია სავაჭრო სახლი „Бережнова Г.В. и К“. 1920-იან წლებში შენობის პირველი სართული ეკავა მაღაზია ამხანაგობას „ალაზანი“. შემდეგ აქ განთავსდა მაღაზია № 8. 1990-იან წლებში აქ განთავსდა მაღაზია „ბურატინო“ და ვალუტის გაცვლის პუნქტი. როსტოვის ოლქის ადმინისტრაციის უფროსის 1998 წლის 9 ოქტომბრის № 411 დადგენილების მიხედვით კოსტანაევის სახლს მიენიჭა რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. ↑ 1.0 1.1 1.2 Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). Официальный портал Правительства Ростовской области. ციტირების თარიღი: 2013-08-28. ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 Есаулов Г. В., Черницына В. А. Архитектурная летопись Ростова-на-Дону. — Ростов-на-Дону, 1999. — С. 104—105. — ISBN 5-8456-0433-8. ↑ Роль здания доходного дома в жизни города. grants.rsu.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2004-11-07. ციტირების თარიღი: 2013-08-29.
ლიახმაერის სახლი

ლიახმაერის სახლი (რუს. Дом Ляхмаер) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს ულიანოვსკის ქუჩაზე. შენობა აგებულია XIX საუკუნეში. როსტოვის ოლქის ადმინისტრაციის უფროსის 1998 წლის 9 ოქტომბრის № 411 დადგენილების მიხედვით ლიახმაერის სახლს მიენიჭა რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი, ხოლო 2016 წლის 20 დეკემბრის № 488 დადგენილების მიხედვით დამტკიცდა ძეგლის საზღვრები. მისამართი: დონის როსტოვი, ულიანოვსკის ქუჩა № 60/1. სახლი მდებარეობს ქალაქის ცენტრალურ ისტორიულ ნაწილში.ცნობილია, რომ XIX საუკუნეში იგი უკვე აგებული იყო, რადგან უკვე 1899 წლის იანვარში სახლის მფობელად ფიქსირდება ეკატერინე პეტრეს ასული ლიახმაერი. მის კუთვნილებაში იყო ასევე ერთი ნაკვეთი. მათი საერთო ფართობი შეადგენდა 940 კმ²-ს. მიწის ნაკვეთზე მან ააშენა ოთხსართულიანი სახლი. 1900 წლის ივლისში გავრცელდა ინფორმაცია, რომ სანიტარული კომიტეტი ლიახმაერის სახლს თვლიდა საფრთხის შემცველად სანიტარულ-ეპიდემიოლოგიური თვალსაზრისით და საჭიროდ თვლიდა დაუყოვნებლივ დაკეტილიყო ყველა ოთახი, ხოლო ადამიანები, რომელთაც ნაქირავები ჰქონდათ ოთახები აუცილებელი იყო გადასახლებულიყვნენ სხვა ბინებში. ყველა სტუმარი დარჩა თავის ადგილზე, თუმცა დასუფთავება ჩატარდა შენობაში. მეპატრონეს კი დაეკისრა ჯარიმის გადახდა 15 მანეთი და ასევე 40 მანეთი დასუფთავების ხარჯები. სახლიდან ყოველწლიური შემოსავალი იყო 1 030 რუბლი. 1907 წელს ეკატერინე ლიახმაერმა ანა იაშჩენოკოვას მიჰყიდა სახლი 30 ათას რუბლად. საბოლოოდ 1910 წლიდან სახლის მფლობელი გახდა იურისტი ჩერნიკოვი. ↑ Монументальное искусство и памятники истории и архитектуры на региональном уровне ↑ Постановление об утверджении границ территории объекта культурного наследия регионального значения «Доходный дом Е. П. Ляхмаер». დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-11. ციტირების თარიღი: 2017-02-14. ↑ Имение, где чистоту наводили городские власти. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-12. ციტირების თარიღი: 2017-02-14.
ალტუ-ლონგა

ალტუ-ლონგა (პორტ. Alto Longá) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 170 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილო-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-მაიორის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 646 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 7.85 კმ²-ზე. ფართობი 1 737 836 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ასუნსან-დუ-პიაუი

ასუნსან-დუ-პიაუი (პორტ. Assunção do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 532 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილო-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-მაიორის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 503 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 4.44 კმ²-ზე. ფართობი 1 690 704 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ბოკეირან-დუ-პიაუი

ბოკეირან-დუ-პიაუი (პორტ. Boqueirão do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 123 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილო-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-მაიორის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 6 193 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 22.25 კმ²-ზე. ფართობი 278 297 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ბურიტი-დუს-მონტისი

ბურიტი-დუს-მონტისი (პორტ. Buriti dos Montes) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 500 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილო-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-მაიორის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 7 974 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3.01 კმ²-ზე. ფართობი 2 652 106 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
კამპუ-მაიორი (პიაუი)

კამპუ-მაიორი (პორტ. Campo Maior) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 125 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილო-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-მაიორის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 45 177 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 26.96 კმ²-ზე. ფართობი 1 675 713 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
კაპიტან-დი-კამპუსი

კაპიტან-დი-კამპუსი (პორტ. Capitão de Campos) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 130 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილო-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-მაიორის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 10 953 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 18.5 კმ²-ზე. ფართობი 592 167 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
კასტელუ-დუ-პიაუი

კასტელუ-დუ-პიაუი (პორტ. Castelo do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 239 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილო-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-მაიორის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 18 336 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 9.01 კმ²-ზე. ფართობი 2 035 193 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
კოკალ-დი-ტელია

კოკალ-დი-ტელია (პორტ. Cocal de Telha) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 140 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილო-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-მაიორის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 525 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 16.04 კმ²-ზე. ფართობი 282 105 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
დომინგუს-მურანი

დომინგუს-მურანი (პორტ. Domingos Mourão) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 150 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილო-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-მაიორის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 264 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 5.04 კმ²-ზე. ფართობი 846 844 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ჟატობა-დუ-პიაუი

ჟატობა-დუ-პიაუი (პორტ. Jatobá do Piauí) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პიაუის შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 240 მეტრზე. მიეკუთვნება პიაუის ჩრდილო-ცენტრალურ მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ კამპუ-მაიორის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 4 656 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 7.13 კმ²-ზე. ფართობი 653 234 კმ²-ია. პიაუი ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
გუდა

გუდა — ოთხში ამოღებული თხის, ცხვრის ან ხბოს ტყავისაგან დამზადებული პარკი, ჩვეულებრივ ზურგზე ან მხარზე გადასაკიდებელი. თხის ტყავის გუდას შიგნიდან კუპრავდნენ და საღვინედ იყენებდნენ. მას „კუპრი“, „კუპრიელი“, „ტიკი“ (ძვ. „თხიერი“) ერქვა. გუდით გადაჰქონდათ აგრეთვე წყალი, ზეთი, თაფლი, ტკბილი და სხვა. ცხვრის ტყავის გუდას ყველის (გუდის ყველი) გამოსაყვანად და შესანახად იყენებდნენ. გურია-სამეგრელოში „გუდა“ ღვინის საგადასახადო ერთეულიც იყო. ფრუიძე ლ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 176.
ქუთაისის ტროლეიბუსი

ქუთაისის ტროლეიბუსი — გაუქმებული ტროლეიბუსის სისტემა ქ. ქუთაისში. ტროლეიბუსის სისტემა ქუთაისში გაიხსნა 1949 წლის 11 სექტემბერს. ქსელის მაქსიმალური განვითარების პერიოდში, 1979 წელს ქალაქში იყო 88კმ სიგრძის ტროლეიბუსის ხაზი და 10 მარშრუტი. ტროლეიბუსის სისტემა დაიხურა 2009 წელს. ბათუმი (გაუქმებულია) გორი (გაუქმებულია) ზესტაფონი (შეწყდა მშენებარე) ზუგდიდი (გაუქმებულია) თბილისი (გაუქმებულია) ოზურგეთი (გაუქმებულია) რუსთავი (გაუქმებულია) სამტრედია (გაუქმებულია) სოხუმი (მოქმედია) ფოთი (გაუქმებულია) ქობულეთი (შეწყდა მშენებარე) ქუთაისი (გაუქმებულია) ცხინვალი (გაუქმებულია) ჭიათურა (გაუქმებულია) ქუთაისის ტროლეიბუსის ფოტოები და მონაცემთა ბაზა ქუთაისის ტროლეიბუსის სქემა მაქსიმალური განვითარების პერიოდში (1987)