laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ოთა (მდინარე)

ოთა — მდინარე ასპინძის მუნიციპალიტეტში, თრიალეთის ქედის სამხრეთ კალთაზე, მტკვრის მარჯვენა შენაკადი. სათავე აქვს თრიალეთის ქედზე, ზღვის დონიდან 2565 მ, სიგრძე 21,1 კმ, აუზის ფართობი 76,1 კმ. საზრდოობს თოვლის, წვიმისა და მიწისქვეშა წყლით. წყალდიდობა იცის გაზაფხულზე, წყალმცირობა — შემოდგომა-ზამთარში. საშუალო წლიური ხარჯი შესართავთან 1,14 მ³/წმ. აფხაზავა ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 505.
ოთახის მცენარეები

ოთახის მცენარეები — ბინებისა და საზოგადოებრივ დაწესებილებებში დეკორატიული მიზნით გამოზრდილი მცენარეები. ოთახის მცენარეებად შერჩეულია ტროპიკული და სუბტროპიკული წარმოშობის მცენარეები, რომლებიც მოიცავენ სხვადასხვა ოჯახის მრავალ სახეობას. ოთახის მცენარეები იყოფიან ლამაზად მოყვავილე (ამარილისი, იელი, ოთახის ჟასმინი, უზამბრის ია და სხვა) და დეკორატიულ-ფოთლოვან (პალმა, მონსტერა, მირტი, დრაცენა, ფიკუსი, გვიმრა და სხვა) მცენარეებად. მცენარეს რგავენ თიხისა და პლასტმასის ქოთანში ან ხის კასრში. მოვლის ძირითადი წესია: რეგულარული რწყვა, ზაფხულობით მინერალური სასუქების სუსტი ხსნარით გამოკვება, გაზაფხულზე ახალ მიწაში გადარგვა, ფოთლების რეგულარული შესხურება, ზაფხულში მორწყვა უმჯობესია საღამოს, ზამთარში — დილით, ოთახის ტემპერატურის წყლით, უმჯობესია წვიმის წყალი. ტროპიკული წარმოშობის მცენარე კარგად იტანს ოთახის მაღალ ტემპერატურას (20-25 °C), მაგრამ ჰაერის მაღალ ტენიანობასაც მოითხოვს. სუბტროპიკული სახეობები (დაფნა, მირტი, ოლეანდრე, ჩინური ვარდი და სხვა) ზამთარში დაბალ ტემპერატურასაც (10-12 °C) კარგად ეგუებიან. ოთახის სამხრეთ ფანჯარასთან კარგად ხარობს უდაბნოს მცენარეები (კაქტუსები, აგავა, ალოე და სხვა), ხოლო ჩრდილოეთ ფანჯარასთან — სხვადასხვა სახის გვიმრა, წიწვიანი მცენარეები. გარემო პირობებისადმი ნაკლებად მომთხოვნ მცენარეებს - ხეშეშ ტყავისებრფოთლიანებს (ვეფხისტყავა, მონსტერა, პეპერომია, ფიკუსი, დრაცენა) იყენებენ დაწესებულებათა ინტერიერებში, საზოგადოებრივი შენობების გასალამაზებლად და სხვა. ოთახის მცენარეებად გამოყენებულია აგრეთვე ხვიარა, კიდული და ნაყოფის მომცემი მცენარეები (ასპარაგუსი, ჭორტანა, პეპერომია, ლიმონი, ყავის ხე და სხვა). ხმალაძე ი., ოთახის მეყვავილეობა, თბ., 1972 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 505. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ოთახის მცენარეები“ ვიკისაწყობში.
ოთეფურა

ოთეფურა, ოთეფურადუდი — მთა საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს ეგრისის ქედის დასავლეთი ნაწილის თხემზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 3043 მ. აგებულია შუაიურული პორფირიტული წყებებით. კალთების ქვედა ნაწილი დასერილია ენგურის მარცხენა შენაკადების ხევ-ხეობებით, შუა და ზედა კალთებზე რელიეფის მყინვარული ფორმებია. შემოსილია სუბალპური და ალპური მდელოებით. ჯაყელი ქ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 505.
ოთმანური

ოთმანური — XV საუკუნის დასასრულისა და XVI საუკუნის დასაწყისის ქართულ წყაროებში (აღაპებში) მოხსენიებული ტერმინი ოსმალეთის (თურქეთის) მონეტების აღსანიშნავად. წყაროებში ერთმანეთისაგან განასხვავებენ ოთმანური თეთრს ანუ ახჩას და ოთმანური ფლურს ანუ ალთუნს. დუნდუა გ., სამონეტო მიმოქცევის საკითხისათვის XV საუკუნის საქართველოში, თბ., 1964; დუნდუა გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 505.
კონ-ტიკი

კონ-ტიკი — მცირე ზომის იალქნიანი ხომალდი, რომელიც 1947 წელს ნორვეგიელმა მკვლევარმა თურ ჰეიერდალმა გამოიყენა სამხრეთ ამერიკიდან წყნარი ოკეანის გადაკვეთით პოლინეზიის კუნძულებისკენ გასაცურად. ხომალდს ინკების ერთ-ერთი ღმერთის ვირაკოჩას ძველი სახელი კონ-ტიკი უწოდეს. ჰეიერდალის მიერ დაწერილ წიგნს ამ მოგზაურობის შესახებ იგივე სახელი ეწოდება. ჰეიერდალს მიაჩნდა, რომ სამხრეთ ამერიკის ხალხებს კოლუმბამდეც შეეძლოთ პოლინეზიის კუნძულებისკენ გაცურვა და იქ დასახლება. ჰეიერდალმა და მასთან მყოფებმა სცადეს დაემტკიცებინათ, რომ კოლუმბამდე არსებული მოსახლეობისთვისაც იყო შესაძლებელი ოკეანის გადაკვეთა იმ დროის საცურაო საშუალებებით. თუმცა, კონ-ტიკის ეკიპაჟს თანამედროვე საშუალებები, რადიო, რუკები, საათები, დანები და სხვ. მაინც ჰქონდა წაღებული ექსტრემალური შემთხვევისთვის. კონ-ტიკის ექსპედიცია პირადი სესხებით დაფინანსდა, ამერიკელმა სამხედროებმა კი აღჭურვილობა აჩუქეს მოგზაურთა გუნდს. ჰეიერდალი თანამოაზრეებთან ერთად პერუს ეწვია, სადაც ესპანელი კონკისტადორების აღწერილობისა და ნახაზების მიხედვით ადგილობრივი მასალების გამოყენებით აფროსანი ააგეს და გავიდნენ ღია ოკეანეში. ჰეიერდალს 101-დღიან მოგზაურობაში თან ხუთი კომპანიონი ახლდა. მათ 4 300 მილი გადალახეს, სანამ 7 აგვისტოს რაროიას რიფს არ შეეჯახნენ ტუამოტუს კუნძულებთან. თუმცა, ყველა მგზავრი უვნებლად გადარჩა. თურ ჰეიერდალის წიგნი ამ თავგადასავალზე ბესტსელერად იქცა. თავდაპირველად 1950 წელს გამოიცა შემდეგი სათაურით: „კონ-ტიკის ექსპედიცია, სამხრეთის ზღვების აფროსნით გადაკვეთა“, მოგვიანებით კი „კონ-ტიკი წყნარი ოკეანის გადაკვეთა აფროსნით“ ეწოდა. ექსპედიციის დოკუმენტურმა სურათმა, რომელსაც ასევე კონ-ტიკი ერქვა 1951 წელს ჯილდო მიიღო. საოკეანო მოგზაურობა სატელევიზიო სერიალადაც გადაიღეს სათაურით: „თურ ჰეიერდალის ცხოვრება და თავგადასავალი“. ნამდვილი კონ-ტიკი ამჟამად ოსლოს კონ-ტიკის მუზეუმშია დაცული და მნახველებისთვის არის წარმოდგენილი. Heyerdahl, Thor (1950). Kon-Tiki. Rand McNally & Company. At Internet Archive. Hesselberg, Erik (1950). Kon-Tiki and I : illustrations with text, begun on the Pacific on board the raft "Kon-Tiki" and completed at "Solbakken" in Borre. Allen & Unwin Andersson, Axel (2010) A Hero for the Atomic Age: Thor Heyerdahl and the Kon-Tiki Expedition (Peter Lang) ISBN 978-1-906165-31-4 Kon-Tiki Museum National NC-173 receiver დაარქივებული 2016-08-23 საიტზე Wayback Machine. Kon-Tiki in Reverse: The Tahiti-Nui Expedition დაარქივებული 2012-07-01 საიტზე Wayback Machine. TV2Sumo WebTV programme "Ekspedisjonen Tangaroa" (Tangaroa Expedition) – Norsk დაარქივებული 2009-02-01 საიტზე Wayback Machine. Acali 1973 – expedition by raft across Atlantic Librarything, 2007 Hsu-Fu 1993 – bamboo raft across Pacific (west to east) დაარქივებული 2013-01-14 საიტზე Wayback Machine. personal.psu.edu Kon-Tiki 1947 Documentary
კონ-ტიკის მუზეუმი

კონ-ტიკის მუზეუმი (ნორვ. Kon-Tiki Museet) მდებარეობს ნორვეგიის დედაქალაქ ოსლოში. მუზეუმში აფროსანი ხომალდი კონ-ტიკია მოთავსებული; ამას გარდა, მნახველი ეცნობა თურ ჰეიერდალის კვლევების სხვა დეტალებსაც. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კონ-ტიკის მუზეუმი ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2011-09-27 საიტზე Wayback Machine.
ფრამი

ფრამი (ნორვ Fram) — გემი, რომლითაც 1893 წლიდან 1912 წლამდე სამი ნორვეგიული ექსპედიცია განხორციელდა სამხრეთ და ჩრდილოეთ პოლუსებზე. ხომალდის ნორვეგიული სახელმწოდება Fram ქართულად ნიშნავს „წინ“. ფრამი სპეციალურად ექსპედიციებისთვის ააგეს. "The Polar Ship Fram" by the Fram Museum
ოთხთვალა თევზი

ოთხთვალა თევზი (ლათ. Anableps tetrophthalmus) — ცოცხლადმშობი თევზი კობრისკბილასნაირთა რიგისა. მისი სხეულის სიგრძე 16 სმ აღწევს. თვალის რქოვანა და ბადურა ჰორიზონტალური ტიხრით აქვთ გაყოფილი ორ ნაწილად. ზედა ნახევარი წყლის ზემოთაა. დაცურავს წყლის ზედაპირთან და საგანს ხედავს წყალშიც და ჰაერშიც. გავრცელებულია ტროპიკული ამერიკის პატარა ყურეებში. ძირითადად იკვებება ხმელეთის მწერებით. დემეტრაშვილი მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 505.
ოსლოს ოპერის თეატრი

ოსლოს ოპერის თეატრი (ნორვ. Operahuset) — ნორვეგიის ეროვნული ოპერისა და ბალეტის თეატრი. ოპერის სახლი ოსლოს ცენტრში, ბიორვიკაში მდებარეობს, ოსლოფიორდთან ახლოს. ამშენებელია Statsbygg, სახელმწიფო მოღვაწე. არქიტექტორებად ნორვეგიული ფირმის Snøhetta-ს მუშაკები დაიქირავეს, მათვე ეკუთვნით ალექსანდრიაში, ეგვიპტე, „ალექსანდრიის ბიბლიოთეკის“ არქიტექტურაც. ოპერის მშენებლობა 2007 წელს დასრულდა და 2008 წლის 12 აპრილს საზეიმოდ გაიხსნა. ოპერის სახლის სცენაზე გალა-კონცერტი ნორვეგიის მეფე ჰარალდ V-მ გახსნა. საზეიმო ცერემონიას გერმანიის კაცლერი ანგელა მერკელი და დანიის დედოფალი მარგრეტე II ესწრებოდნენ. ოპერის თეატრმა 2008 წლის ოქტომბერში ბარსელონის არქიტექტურის ფესტივალზე კულტურული ჯილდო მიიღო. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ოსლოს ოპერის თეატრი Norwegian National Opera web pages about the Opera დაარქივებული 2008-04-15 საიტზე Wayback Machine. (Norwegian) Web camera and movies about the Opera project დაარქივებული 2008-04-15 საიტზე Wayback Machine. Artworks at the new Opera House დაარქივებული 2007-07-12 საიტზე Wayback Machine. Snøhetta's web pages about the Opera Statsbygg's brochure about the Opera Veidekke's web pages about the Opera დაარქივებული 2007-09-27 საიტზე Wayback Machine. (Norwegian) The entire building procedure compressed to a 3 minute-long video
ჰეზბოლა

საკუთარი სახელი ჰეზბოლა ყურანიდან ნასესხები ფრაზაა და ნიშნავს „ღმერთის პარტიას“. პოპულარული სახელია ისლამური ორგანიზაციებისთვის: ჰეზბოლა (ლიბანი) — შიითური პოლიტიკური პარტია და მილიცია, რომელმაც დიდი წვლილი გაიღო ლიბანიდან ისრაელის განსადევნად; მათ ბევრი ერი ტერორისტულ აცქიებში სდებდა ბრალს; ჰეზბოლა (თურქეთი) — ქურთების ისლამური სუნიტური დაგჯუფებაა თურქეთში; ჰეზბოლა (ერაყი) — შიითური პოლიტიკური პარტია, რომელიც სადამ ჰუსეინის რეჟიმის წინააღმდეგ გამოდიოდა წარსულში სამხრეთ ერაყის ბაზებიდან; ქურთთა რევოლუციური ჰეზბოლა — ერაყის ქურთთა ისლამისტური დაჯგუფება, დაფუძნებული 1983 წელს და გაუქმებული 2002-ში; ჰეზბოლა (ირანი) — პოლიტიკური მიმართულება ირანში.
სამხრეთი რაიონი (ისრაელი)

სამხრეთი რაიონი (ივრ. מחוז הדרום‎ მეჰოზ ჰადარომ) – ისრაელის ექვსი რაიონიდან ერთ-ერთი. ფართობით იგი ისრაელის უდიდესი რაიონია, თუმცა ყველაზე მწირადაა დასახლებული. იგი თითქმის სრულიად მოიცავს ნეგევის უდაბნოს და არავას ველს. რაიონის მოსახლეობა 1 002 400 ადამიანია, რომელთაგანაც 86% ებრაელია და 14% არაბი (უმეტესად მუსლიმი. რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი ბეერ-შევაა, თუმცა უდიდესი ქალაქი აშდოდია. არადი აშდოდი აშკელონი ბეერ-შევა დიმონა ეილათი კირიათ-გათი კირიათ-მალახი ნეთივოთი ოფაკიმი რაჰატი სდეროთი კოორდინატები: 30°40′ ჩ. გ. 34°50′ ა. გ.﻿ / ﻿30.667° ჩ. გ. 34.833° ა. გ.﻿ / 30.667; 34.833
მისისიპური ეპოქა

მისისიპური ეპოქა (რიგი) წარმოადგენს კარბონული პერიოდის მე-2 საფეხურს, რომელიც დაიწყო 359 მილიონი წლის წინ და დასრულდა 318 მლნ.წ.წ. ეპოქას სახელი ეწოდა მისისიპის პატივსაცემად, რადგან მის ხეობაში აღმოჩენილი იქნა ამ პერიოდის უამრავი ქვა. ოფიციალური დაყოფის მიხედვით, მისისიპიური პერიოდი შედგება 3 საფეხურისგან: ტურნეული - დაიწო 359.2 ± 2.5 მლნ. წლის წინ და დასრულდა 345.3 ± 2.1 მლნ. წ.წ. ვიზეური - დაიწყო 345.3 ± 2.1 მლნ. წ.წ. და დასრულდა 326.4 ± 1.6 მლნ. წ.წ. სერპუხოვიანული - დაიწყო 326.4 ± 1.6 მლნ. წ.წ. და დასრულდა 318.1 ± 1.3 მლნ.წ.წ. ↑ ICS Timescale Chart.
მიგ-35

მიგ-35 (რუს. Микоян МиГ-35) (ნატოს კლასიფიკაციით Fulcrum-F არის მიგ-29М/М2 და მიგ-29К განვითარებული ვარიანტი. კლასიფიცირდება, როგორც 4.5 თაობის გამანადგურებელი, რომლის ერთადერთი პროტოტიპია მიგ-29М2. მიგ-35 არის საშუალო წონის თვითმფრინავი, მისი წონა წინა მოდელებთან შედარებით 30%-ით გაზრდილია.
ანტონ დენიკინი

ანტონ ივანეს ძე დენიკინი (რუს. Анто́н Ива́нович Дени́кин; დ. 16 დეკემბერი [ძვ. სტ. 4 დეკემბერი], 1872, ვლოცლავეკი, რუსეთის იმპერია — გ. 8 აგვისტო, 1947, ენ არბორი, მიჩიგანი, აშშ) — რუსი სამხედრო მოღვაწე, გენერალ-ლეიტენანტი (1916), რუსეთ-იაპონიის ომის გმირი და პირველი მსოფლიო ომის გმირი, პერვოპროხოდნიკი, რუსეთის სამოქალაქო ომის დროს თეთრი მოძრაობის (1918–1920 წლებში) ლიდერი, მონარქისტი, რუსეთის უმაღლესი მმართველის მოადგილე 1919–1920 წლებში. დაამთავრა კიევის ქვეით იუნკერთა სასწავლებელი (1892), გენშტაბის აკადემია (1899). I მსოფლიო ომის (1914–18) დროს მეთაურობდა ბრიგადას, დივიზიას, მე-8 საარმიო კორპუსს, თებერვლის რევოლუციის შემდეგ, 1917 წლის აპრილ-მაისში იყო უმაღლესი მთავარსარდლის შტაბის უფროსი, შემდეგ — დასავლეთ და სამხრეთ-დასავლეთ ფრონტების სარდალი. 1917 წლის დამლევს ლავრ კორნილოვთან ერთად მონაწილეობდა „მოხალისეთა არმიის“ შექმნაში, რომელსაც 1918 წლის აპრილიდან თვითონ ჩაუდგა სათავეში. 1918 წლის შემოდგომაზე გახდა „სამხრეთ რუსეთის შეიარაღებული ძალების“ მთავარსარდალი და რუს. უმაღლეს მმართველად გამოცხადებული ადმირალ ა. კოლჩაკის მოადგილე. დენიკინი მტკიცედ იდგა „მთლიანი და განუყოფელი“ რუსეთის პრინციპებზე და არ აღიარებდა რევოლუციის შემდეგ აღმოცენებულ დამოუკიდებელ ერთეულებს, მ. შ. საქართველოს; პრეტენზიას აცხადებდა ყოფილი იმპერიის მთელს სამხედრო ქონებაზე. საქართველოსთან კონფლიქტი ძირითადად ამიერკავკასიაში დაგროვილი სამხედრო ქონებისა და აფხაზეთზე ტერიტორიული პრეტენზიის გამო ჰქონდა. ამ საკითხებზე 1918 წლის სექტემბერში საქართველოს მთავრობასა და დენიკინის წარმომადგენლებს შორის გაიმართა მოლაპარაკება. მხარეები ვერ შეთანხმდნენ. დიდი ბრიტანეთის მთავრობამ, რომელიც ბოლშევიკური გადატრიალების შემდეგ ანტისაბჭოთა ძალებს შორის დაპირისპირების პრევენციას ცდილობა, შუამავლობა იკისრა და შავიზღვისპირეთში საქართველოსა და დანიკინის ჯარებს შორის სადემარკაციო ხაზი დააწესა. დენიკინის სამხედრო-პოლიტიკურ დასაყრდენი ამიერკავკასიაში „რუსთა ეროვნული საბჭო“ იყო. საკუთარი შესაკრები ბიუროების მეშვეობით დენიკინმა მოხალისეთა არმიაში გასაწვევად მარტო თბილისში 4000-ზე მეტი ოფიცერი აღრიცხა. დენიკინის დამარცხების შემდეგ (1920) მოხალისეთა არმიის ცალკეული ნაწილები საქართველოზე გავლით ყირიმში გადაიყვანეს, თავად კი საზღვარგარეთ წავიდა. დენიკინს ეკუთვნის სამოქალაქო ომზე დაწერილი მემუარები. წმინდა გიორგის ოქროს ხმალი მამაცობისთვის, მარგალიტებით მორთული, წარწრით: „ლუცკის ორმაგი განთავისუფლებისთვის“ (22/09/1916) ოქროს ხმალი მამაცობისთვის (11/10/1915) III ხარისხის წმინდა გიორგის ორდენი, (11/03/1915) IV ხარისხის წმინდა გიორგის ორდენი (04/24/1915) III ხარისხის წმინდა ვლადიმერისორდენი (04/18/1914) IV ხარისხის წმინდა ვლადიმერისორდენი (12/06/1909) II ხარისხის წმინდა ანას ორდენი ხმლით (1905) II ხარისხის წმინდა სტანისლავის ორდენი ხმლით (1904) III ხარისხის წმინდა ანას ორდენი ხმლით და ბუშ­პრი­ტით (1904) III ხარისხის წმინდა სტანისლავის ორდენი (1902) აბანოს ორდენის საპატიო რაინდი, 1919 (გაერთიანებული სამეფო) III ხარისხის მიხეილ მამაცის ორდენი, 1917 (რუმინეთი) Croix de Guerre, 1914-1918, 1917 (საფრანგეთი) ცირეკიძე შ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. ანტონ დენიკინი, ბიოგრაფია – Answers.com. 2006.
პეტრე ვრანგელი

პეტრე ნიკოლოზის ძე ვრანგელი (რუს. Пётр Никола́евич Вра́нгель; დ. 27 აგვისტო [ ძვ. სტ. 15 აგვისტო ], 1878 , ნოვოალექსანდროვსკი, კოვენის გუბერნია, რუსეთის იმპერია — გ. 25 აპრილი, 1928, ბრიუსელი, ბელგია) — რუსი ბარონი , მხედართმთავარი, გენერალი, რუსეთ-იაპონიის ომის გმირი და პირველი მსოფლიო ომის გმირი, რუსეთის სამოქალაქო ომის დროს თეთრი მოძრაობის (1918—1920 წლებში) ლიდერი. რუსული არმიის მთავარსარდალი ყირიმსა და პოლონეთში (1920 წელს), გენერალური შტაბის გენერალ-ლეიტენანტი, (1918). წმინდა გიორგის ორდენის კავალერი. 1917 წლის იანვრიდან იყო უსურიის ცხენოსანი დივიზიის მე-2 ბრიგადის მეთაური, 1917 წლის ივლისიდან მე-7 საკავალერიო დივიზიის მეთაური, შემდეგ შერეული საკავალერიო კორპუსის სარდალი. 1918 წლის დასაწყისიდან მოხალისეთა არმიაში ცხენოსანი დივიზიის მეთაური. გენერალ დენიკინთან უთანხმოების გამო ტოვებს მოხალისეთა არმიას და საცხოვრებლად გადადის სტამბოლში. 1919 წლის ნოემბრიდან ისევ უერთდება თეთრგვარდიელთა მოძრაობას, ბრუნდება რუსეთში და აგრძელებს აქტიურ მოღვაწეობას. 1919 წლის დეკემბრიდან მოხალისეთა არმიის სარდალია ყირიმში. 1920 წლის აპრილიდან გენერალ დენიკინისგან იბარებს თეთრგვარდიული მოძრაობის ხელმძღვანელობას. იმავე თვიდან მან სახელი გადაარქვა სამხრეთ რუსეთის არმიას და უწოდა რუსული არმია. 1920 წლის აპრილის ბოლოდან იგი რუსული არმიის უმაღლესი მთავარსარდალი და სამხრეთ რუსეთის სახელმწიფოს უმაღლესი მმართველია. თეთრგვარდიული მოძრაობის დამარცხებისა და წითელი არმიის მიერ ყირიმის დაკავების შემდეგ 1920 წლის შემოდგომიდან მიდის ემიგრაციაში, მოკავშირეთა მიერ ოკუპირებულ სტამბოლში. 1922 წელს საცხოვრებლად გადადის სერბეთის, ხორვატიისა და სლოვენიის სამეფოში. 1927 წლიდან ბრიუსელშია, სადაც გარდაიცვალა უეცრად 1928 წელს. ზოგიერთი ვერსიით მოწამლა შინსახკომის აგენტმა. დაკრძალეს ბრიუსელში და 1929 წელს გადაასვენეს ბელგრადში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პეტრე ვრანგელი Lincoln, W. Bruce. Red Victory: A History of the Russian Civil War. New York, Simon and Schuster, 1989. ISBN 0-671-63166-7 Luckett, Richard. The White Generals: An Account of the White Movement and the Russian Civil War. New York, Viking, 1971. ISBN 0-670-76265-2 Wrangel, Alexis, General Wrangel - Russia's White Crusader, London, 1987 (reprint 1990) ISBN 0-85052-890-9 Always With Honour. By General Baron Peter N Wrangel. Robert Speller & sons. New York. 1957.
კანკანი

კანკანი (ფრანგ. cancan, ქართულად — ხმაური) — ფრანგული ცეკვა; გაჩნდა პარიზში XIX საუკუნის 30-იან წლებში მონპარნასის მუშათა კლასის საჯარო მეჯლისებზე. მუსიკალური ზომა 2/4; ენერგიული და მოძრავი ტემპი; დამახასიათებელი პა: ფეხის ამოგდება, ხტუნვა. ვიქსიკონში განმარტებულია სიტყვა: კანკანი ვიდეო: კანკანის შოუ–ბალეტი „ფოიერვერკი“
კაბარე

კაბარე (ფრანგ. Cabaret, სიტყვასიტყვით — „დუქანი“) — პატარა გასართობი დაწესებულება გარკვეული მხატვრულ-გასართობი პროგრამით, რომელიც შედგება შანსონის სიმღერებისგან, ერთაქტიანი პიესებისგან, სკეტჩებისგან, საცეკვაო ნომერებისგან და ა.შ. თავდაპირველად კაბარე ამ იმპროვიზებულ წარმოდგენებს ეწოდებოდა. მრავლად იყო XIX საუკუნის 80-იანი წლების საფრანგეთში. შემდგომ, როცა კაბარეში სიარული დაიწყო ბურჟუაზიულმა საზოგადოებამ, ესტრადაზე უკვე პროფესიონალი მსახიობები გამოდიოდნენ და კაბარემ პირვანდელი სახე დაჰკარგა. თანამედროვე კაბარე მცირე რესტორანია, რომელსაც საკუთარი საესტრადო (ზოგჯერ ეროტულიც) პროგრამა აქვს. ლიტერატურული ყაბაყი (1917-1919) ფანტასტიკური ყაბაყი (1917—1919) ფარშავანგის კუდი (1920-იანი წლები) არგონავტების ნავი (1920-იანი წლები) ქიმერიონი (1920-იანი წლები) მულენ რუჟი ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 292. ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 Никольская Т.. Фантастический город. Русская культурная жизнь в Тбилиси (1917—1921)/Т. Никольская. — М.: Пятая страна, 2000. — 192 с. — ISBN 5-901250-07-9. ↑ Никольская Т. Л. Авангард и окрестности. — СПб.: Издательство Ивана Лимбаха, 2002. — 320 с. — С. 17. — ISBN 5-89059-010-3. ↑ Табидзе Т. Эта моя дорога (Кафе «Химериони»)/Т. Табидзе//Литературная Грузия. — 1967. — № 11—12. — С. 49—50. ↑ https://www.georgianart.ge/index.php/ka/component/content/article/234.html?ed=20 ქიმერიონი
კიბერნეტიკა

კიბერნეტიკა — მეცნიერება, რომელიც სწავლობს მანქანებისა და ცოცხალი ორგანიზმების მიერ ინფორმაციის მიღებას, შენახვასა და გადაცემას, აგრეთვე ამ ინფორმაციის გამოყენებას მართვისათვის. შექმნა ამერიკელმა მეცნიერმა ნორბერტ ვინერმა. სემიოტიკა Medina, Eden (2011). Cybernetic revolutionaries : technology and politics in Allende's Chile. Cambridge, Mass.: MIT Press. ISBN 978-0-262-01649-0.  Reading List for Cybernetics Principia Cybernetica Web Web Dictionary of Cybernetics and Systems დაარქივებული 2009-12-13 საიტზე Wayback Machine. Glossary Slideshow (136 slides) დაარქივებული 2015-07-05 საიტზე Wayback Machine. Basics of Cybernetics დაარქივებული 2010-08-11 საიტზე Wayback Machine.
ნაჰარია

ნაჰარია (ებრ. נַהֲרִיָּה) — ქალაქი ისრაელის ჩრდილოეთ რაიონში. 2014 წლის მონაცემების თანახმად ქალაქში ცხოვრობდა 53,896 ადამიანი. საქალაქო მუნიციპალიტეტის მფლობელობაშია 10,5 კმ2 ფართობი.  გერმანია, ალცაი, რაინლანდ-პფალცი,  გერმანია, ოფენბახი, ჰესენი,  გერმანია, დარმშტადტი, ჰესენი  გერმანია, პადერბორნი, ჩრვ  საფრანგეთი, ისი-ლე-მულინო  საფრანგეთი, ტემპელჰოფი, ბერლინი  გერმანია, ბილეფილდი, ჩრვ,  აშშ, მაიამი-ბიჩი, ფლორიდა  აშშ, დელრეი-ბიჩი, ფლორიდა  უნგრეთი, კეჩკემეტი, ბაჩ-კიშკუნის მედიე ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ნაჰარია ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2018-05-13 საიტზე Wayback Machine. ↑ "List of localities, in Alphabetical order
ნაზარეთი

ნაზარეთი (ებრ. נָצְרַת, არაბ. الناصرة) — ქალაქი ისრაელის ჩრდილოეთ რაიონში. ქრისტიანული სამყაროს ერთ-ერთი წმინდა ქალაქი, სადაც ახალი აღთქმის თანახმად იესო ქრისტემ ბავშვობა გაატარა. ნაზარეთი ქვეყნის უდიდესი არაბული ქალაქია. დღეისათვის ქრისტიანთა პილიგრიმობის ერთ-ერთ მთავარ ცენტრს წარმოადგენს. იგი არ არის ნახსენები ძველ აღთქმაში ან რაბინულ ლიტერატურაში; პირველად გვხვდება ახალ აღთქმაში (იოანე 1:1): „45. მივიდა ფილიპე ნათანაელთან და უთხრა: ვპოვეთ ის, ვისთვისაც დაწერეს მოსემ რჯულში და წინასწარმეტყველებმა: იესო, ძე იოსებისა, ნაზარეველი.“, „46. და უთხრა მას ნათანაელმა: განა შეიძლება ნაზარეთიდან კეთილი გამოვიდეს რამე?.“ ↑ 1.0 1.1 Nazareth. Encyclopædia Britannica (10-09-2012). ციტირების თარიღი: 29 აგვისტო, 2020. ↑ http://www.orthodoxy.ge/tserili/akhali_agtqma/ioane-1.htm
ამსაისი

ამსაისი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ზესტაფონის მუნიციპალიტეტში (შროშის თემი). მდებარეობს მდინარე ძირულის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 430 მეტრი, ზესტაფონიდან 13 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 64 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 408. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 16. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
არგვეთა

არგვეთა — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ზესტაფონის მუნიციპალიტეტში (ქვედა საქარის თემი). მდებარეობს მდინარე ძირულის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 120 მეტრი, ზესტაფონიდან 7 კილომეტრი. სოფელში არის საჯარო სკოლა. სოფელში დგას XVII-XVIII საუკუნეების წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1329 ადამიანი. სოფელში გადის საქართველოს საავტომობილო მაგისტრალი ს1, ასევე რკინიგზის ხაზი ხაშური-სამტრედიის მონაკვეთზე. სოფელში არის რკინიგზის სადგური. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 555. არგვეთას რუკა ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 17. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
აჭარა (ზესტაფონის მუნიციპალიტეტი)

აჭარა — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ზესტაფონის მუნიციპალიტეტში (ძირულის თემი). მდებარეობს მდინარე ძირულის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 400 მეტრი, ზესტაფონიდან 14 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 80 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 77. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 20. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
აჯამეთი

აჯამეთი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ზესტაფონის მუნიციპალიტეტში (როდინაულის თემი). მდებარეობს კოლხეთის დაბლობზე. მდინარე ყვირილის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 103 მეტრი, ზესტაფონიდან 26 კილომეტრი. სოფლის მახლობლად არის ძელქვისა და მუხის ტყის აჯამეთის სახელმწიფო ნაკრძალი. სოფელში არის საჯარო სკოლა. სოფლის ტერიტორიაზეა ისტორიული ძეგლი: „აჯამეთის მაცხოვარი“. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 296 ადამიანი. ისტორიულ წყაროებში პირველად მოიხსენიება დავით აღმაშენებლის ისტორიკოსთან XI საუკუნის II ნახევარში, როგორც სანადირო ადგილი. ვახუშტი ბაგრატიონის ცნობით: ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 111. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 21. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II ↑ ვახუშტი ბატონიშვილი „აღწერა სამეფოსა საქართველოსა“ გვ. 152 — თბილისი, 1941
ახალი სვირი

ახალი სვირი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ზესტაფონის მუნიციპალიტეტში, (მეორე სვირის თემი). მდებარეობს კოლხეთის დაბლობზე. მდინარე ყვირილის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 122 მეტრი, ზესტაფონიდან 14 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 367 ადამიანი. სულხან-საბა ორბელიანის „სიტყვის კონაში“ სვირი განმარტებულია, როგორც მცველი. სახელწოდება, სავარაუდოდ, სოფლის ტერიტორიაზე არსებული ნაპურადევის ციხის თავდაცვითი ფუნქციიდან მომდინარეობს. მეორე სვირის ტერიტორიაზეა აჯამეთის სახელმწიფო ნაკრძალის ნაწილი. სოფლის ტერიტორიაზე მოყვანილი ვაზის შესაბამისი ჯიშებისგან (ცოლიკოური, ციცქა, კრახუნა) მზადდება ადგილწარმოშობის დასახელების კონტროლირებადი ღვინო სვირი. სოფელში გადის აჯამეთის არხი, სარწყავი სისტემა, რომელიც სოფელ მეორე სვირიდან სოფელ ვარციხისკენ მიემართება. სოფელში არის რკინიგზის სადგური სამტრედია-ხაშურის მონაკვეთზე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 93. სვირის არაოფიციალური საიტი დაარქივებული 2013-04-01 საიტზე Wayback Machine. ახალი სვირის რუკა ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 20. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ბეღლევი (ზედა საქარის თემი)

ბეღლევი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ზესტაფონის მუნიციპალიტეტში (ზედა საქარის თემში). მდებარეობს მდინარე ბუჯას ხეობაში. ზღვის დონიდან 280 მეტრი, ზესტაფონიდან 4 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 167 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 347. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II