laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ნიკოლოზ გონგაძე

ნიკოლოზ ვალერიანის ძე გონგაძე (დ. 12 დეკემბერი, 1948, თბილისი) — ქართველი ფარმაკოლოგი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1998), პროფესორი (2004). 1972 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი. 1978-1989 წლებში მოღვაწეობდა თბილისისა და ლენინგრადის წამყვან კლინიკებში. 1993 წლიდან იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის ფარმაკოლოგიის კათედრის თანამშრომელი (1998 წლიდან — პროფესორი), 2002-2006 წლებში — ამავე კათედრის გამგე. 1991-2003 წლებში მუშაობდა საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს ფარმაკოლოგიურ კომიტეტში სხვადასხვა თანამდებობაზე, მათ შორის კომიტეტის თავმჯდომარე. მისი სამეცნიერო შრომები ეხება გულ-სისხლძარღვთა და ცენტრალურ ნერვულ სისტემაზე მოქმედი წამლებისა და ბიოლოგიური აქტიური ნივთიერებების ფარმაკოლოგიას. გონგაძე არის მრავალი სამეცნიერო შრომის, მათ შორის 2 მონოგრაფიისა და 2 სახელმძღვანელოს ავტორი. საქართველოს ფარმაკოლოგიური ფორმულარი, თბ., 1994 (თანაავტ.); ანტიბიოტიკებით რაციონალური თერაპია, თბ., 2000 (თანაავტ.); Хронофармакология антигипертензивных средств, Тб., 2010; Guidebook and Compendium International Clinical Tonals, ed. by B. Brunier and G. Nahler, Denver, Colorado (USA), 1999, vol. 1 (თანაავტ.). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 96. ნიკოლოზ გონგაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გონაშვილი

საკუთარი სახელი გონაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ბეჟან გონაშვილი — აგრონომ-ეკონომისტი, პოლიტიკოსი დიმიტრი გონაშვილი — პოლიტიკოსი, საქართველოს დამფუძნებელი კრების წევრი მაყვალა გონაშვილი — პოეტი ნიკოლოზ გონაშვილი — ინჟინერი, პოლიტიკოსი შალვა გონაშვილი — ბიოქიმიკოსი ჰამლეტ გონაშვილი — მომღერალი
მაყვალა გონაშვილი

მაყვალა კარლოს ასული გონაშვილი (დ. 1 მარტი, 1959, სოფ. არბოშიკი, ახლანდ. დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტი) — ქართველი პოეტი. 1981 წელს დაამთავრა თსუ-ის ჟურნალისტიკის ფაკულტეტი, მუშაობდა ტელევიზიის საბავშვო გადაცემათა რედაქციაში. 1990 წელს დააფუძნა ახალგაზრდა მწერალთა ასოციაცია „გულანი“. რედაქტორობდა 1995 წელს დაარსებულ ინგლისურენოვან შემეცნებით-გასართობ საყმაწვილო გაზეთს „ჰელოუ, ბეიბი“. იყო საქართველოს მწერალთა კავშირის მდივანი. 2004 წელს აირჩიეს საქართველოს მწერალთა კავშირის თავმჯდომარედ. გონაშვილის პირველი ლექსები და მინიატიურები 1968 წლიდან იბეჭდებოდა საყმაწვილო ჟურნალგაზეთებში („ნორჩი ლენინელი“, „პიონერი“), გამოქვეყნებული აქვს კრებულები: „ყაყაჩოების კოცონი“ (1985), “მზის ცრემლი“ (1987), „მე თქვენ მიყვარხართ“ (1990), „სალოცავი ჩემი, საფიცარი ჩემი“ (1994), „სახეები და სახელები“ (1999), „ძახილი“ (2001), „გუმბათებიდან მზის მადლი ჟონავს“ (2003), „მართალს ვიტყვი“ (2006), „აქედანა და თქვენამდე“ (2009), „მზე შინა“ (2010) და სხვ. გამოცემული აქვს საბავშვო წიგნები: „კიჭას საოცარი თავგადასავალი“ (1987), „კუდიანი ვარსკვლავის სამეფოში“ (1991), „მე პატარა ქართველი ვარ“ (1992), „გოჭი კიკის საოცარი თავგადასავალი“ (2006). გონაშვილის ლექსები თარგმნილია უცხო ენებზე. 2008 წელს გონაშვილს მიენიჭა ანა კალანდაძის, 2010 წელს – ილია ჭავჭავაძის სახელმწიფო პრემიები. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 95. მაყვალა გონაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
შალვა გონაშვილი

შალვა გიორგის ძე გონაშვილი (დ. 23 ნოემბერი, 1901, სოფ. მირზაანი, ახლანდ. დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტი — გ. 8 აპრილი, 1969, თბილისი) — ქართველი ბიოქიმიკოსი. ბიოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი (1949), პროფესორი (1950), საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1962). 1929 წელს დაამთავრა თსუ-ის აგრონომიული ფაკულტეტი და მუშაობა დაიწყო თბილისის ზოოტექნიკურ საცდელ სადგურში. 1930-1941 წლებში იყო მოსკოვის რძის მრეწველობის საკავშირო სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ასპირანტი, შემდეგ — უფროსი მეცნიერი მუშაკი. 1945-1959 წლებში მუშაობდა საქართველოს მეცხოველეობისა და ვეტერინარული სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ბიოქიმიის ლაბორატორიის გამგედ; 1959-1969 წლებში იყო საქართველოს ზოოტექნიკური- სავეტერინარო სასწავლო-კვლევითი ინსტიტუტის ბიოქიმიის განყოფილების გამგე. მისი შრომები ეხება რძის ბიოქიმიის და ფერმენტების პრობლემებს, საკვებ საშუალებათა ქიმიურ შედგენილობას და სხვა. გონაშვილი იყო სასოფლო-სამეურნეო ცხოველთა ფიზიოლოგიისა და ბიოქიმიის საკავშირო საკოორდინაციო საბჭოს წევრი. რძისა და რძის პროდუქტების ქიმია და ანალიზი, თბ., 1963. მეგრელიძე ო., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 95. შალვა გონაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გომის სპირტისა და არყის კომპანია

ს. ს. გომის სპირტისა და არყის კომპანია (სააქციო საზოგადოება) — სპირტიანი სასმელების საწარმო საქართველოში. დაარსდა 1903 წელს სოფ. გომში (ხაშურის მუნიციპალიტეტი), ეწოდებოდა „გომის სპირტის ქარხანა“. აწარმოებდა სპირტრექტიფიკატს შაქრის ჭარხლის ბადაგისა (მელასა) და ჭაჭის ნედლი სპირტისაგან. 1994 წელს ქარხნის პრივატიზების შემდეგ, იგი ჩამოყალიბდა როგორც სააქციო საზოგადოება „რექტიფიკატი“, 2006 წლიდან კი დაერქვა „გომის სპირტისა და არყის კომპანია“. 1995-1997 წლებში ქარხანაში განხორციელდა რეკონსტრუქციისა და ტექნიკური გადაიარაღების სამუშაოები: წარმოების მართვა გადაყვანილ იქნა სრულ ავტომატურ რეჟიმში, დაინერგა თანამედროვე ტექნოლოგიური სქემა ხორბლის სპირტის წარმოებისათვის, დაიწყო არყისა და ლიქიორების სხვადასხვა სახის პროდუქციის წარმოება-ჩამოსხმა. 2006 წელს კი მოხდა საწარმოს სრული მოდერნიზაცია, დაინერგა ევროპული წარმოების უახლესი ტექნოლოგიები, კერძოდ, 6-სადგურიანი ფილტრაციის სისტემა ვერცხლის ფილტრით, 2007 წლიდან დაემატა პლატინისა და ოქროს ფილტრაციის სისტემები. კომპანიის მიერ წარმოებული პროდუქციის ძირითადი სახეობაა ხორბლის რექტიფიცირებული სპირტი „რექტიფიკატი“, რომელიც გამოიყენება სხვადასხვა სახის არყის („ლუქსი“, „ორიგინალი“, „პრემიუმი“, „ელიტა“, „კლასიკი“, „პრესტიჟი“), არომატული არყის („პიტნის“, „წიწაკის“, „ტარხუნის“, „თაფლის“, „ლიმონის“), ლიქიორის („კომშის“, „ალუბლის“) დასამზადებლად. კომპანია უშვებს აგრეთვე ჭაჭის არაყსა („ჭაჭა დაძველებული“, „ჭაჭა კაკლის“, „ჭაჭა თაფლის“, „ჭაჭა კლასიკური“) და მრავალგვარი სახეობის ლიმონათს. წარმოების ძირითადი ნედლეულია ხორბალი (როგორც ადგილობრივი, ისე შემოტანილი) და საქართველოს სხვადასხვა კუთხეში მოყვანილი სოფლის მეურნეობის სხვა პროდუქტები (თაფლი, წიწაკა, ლიმონი, პიტნა, ტარხუნა, კომში). 1996 წლიდან კომპანიას 49-წლიანი იჯარით აღებული აქვს 300 ჰა მიწის ნაკვეთი დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტში (კახეთი), სადაც გაშენებულია ქართ. და ფრანგული ვაზის უნიკალური ჯიშები, ხოლო ლიმონათის საწარმოებლად აქვს საკუთარი კომშისა და ალუბლის ბაღები. კომპანიის მიერ წარმოებული პროდუქცია საექსპორტოა და გადის უკრაინაში, ყაზახეთში, ბელორუსიაში, ბალტიისპირეთის ქვეყნებში, აშშ-ში, კანადაში და სხვ. საწარმოს აქვს საკუთარი სადისტრიბუციო კომპანია „კადისი“, რომელიც ეწევა პროდუქციის რეალიზაციას. კომპანიის პროდუქციას სხვადასხვა საერთაშ. გამოფენა-კონკურსზე მიღებული აქვს მრავალი ჯილდო, მ. შ. გრან-პრი (2004, თბილისი), 2 ოქროს (2000, 2003 – სანქტ-პეტერბურგი) და 2 ვერცხლის (2000, 2003 – იქვე) მედალი. აბრამიშვილი ლ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 94.
გომიაშვილი

საკუთარი სახელი გომიაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ალექსანდრე გომიაშვილი — პოეტი არჩილ გომიაშვილი — მსახიობი მიხეილ გომიაშვილი — მსახიობი
ალექსანდრე გომიაშვილი

ალექსანდრე კონსტანტინეს ძე გომიაშვილი (დ. 15 ივლისი, 1911, ახლანდ. დაბა სტეფანწმინდა — გ. 13 მარტი, 1997, თბილისი) — ქართველი პოეტი. 1933 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1938-1940 იყო ჟურნალ „მნათობის“ პოეზიის განყოფილბის გამგე, 1946-1950 — საქართველოს მწერალთა კავშირის გამგეობის პ/ მგ მდივანი, 1951-1964 — საქართველოს ლიტფონდის დირექტორი, 1967 წლიდან — გამომცემლობა „ცოდნის“ დირექტორი, 1971-1987 — წიგნის პალატის დირექტორი. მისი პირველი ლექსი „მთის ბალადა“ ჟურნალ „ქართულ მწერლობაში“ გამოქვეყნდა 1929 წელს, პირველი პოეტური კრებული „ამხანაგმა მთამ აიღო სიტყვა“ — 1931. ომის თემაზე დაწერილი აქვს ლექსები: „ქართველო, ხელი ხმალს იკარ!“ (1943), „დასაწყისი განთიადისა“ (1946), „მშვიდობის ჯარისკაცი“ (1950) და სხვ. პატრიოტული მოტივს ეძღვნება მისი არაერთი ლექსი და პოემა: „დავითიანი დაღესტანში“ (1953), „ხევის პატარძალი“ (1955), „ადგილის დედა“ (1956), „ამბავი სამასი არაგველისა“ (1958) და სხვ. გომიაშვილის პოეტურ კრებულთაგან აღსანიშნავია „ანდეზიტის სიმღერა“ (1932), „ლექსები“ (1933, 1937, 1978), „დარიალი“ (1940), „ბალადები“ (1946, 1958), „ლექსები და ბალადები“ (1960), „ძვლები და კლდეები“ (1964), „ფიცი“ (1976) და სხვ. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. კალანდაძე გ., ალექსანდრე გომიაშვილის ბალადები, «მნათობი », 1958, #11; ნატროშვილი გ., ალექსანდრე გომიაშვილის პოეზია, მის წგ.: თხზულებანი, ტ. 2, თბ., 1976. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 93.
გომეწრის ხეობა

გომეწრის ხეობა — ხეობა თუშეთში, მდ. თუშეთის ალაზნის აუზში. იწყება აწუნთის ქედის აღმ. კალთიდან (ზ. დ. 2800-2900 მ ) და აღწევს სოფ. ომალოს მიდამოებამდე (ზ. დ. 1600 მ ). მოქცეულია კავკასიონის მთავარი ქედისა და მაკრატელას ქედის კალთებს შორის. გომეწრის ხეობა მაკრატელას ქედით გამოყოფილია პირიქითის ალაზნის ხეობისაგან. აგებულია იურული ფიქლებით. ჭარბობს რელიეფის ეროზიული ფორმები, რომელთა ჩაჭრის სიღრმე 1500-2700 მ-მდეა. 2600 მ-ზე მაღლა რელიეფის ეროზიულ ფორმებთან ერთად გვხვდება ძველმყინვარული ფორმები (მორენები, ცირკები, კარები). ხეობის ქვემო კალთებზე არის ფიჭვის, არყის და ცირცელის ტყეები, ზემოთ — სუბალპური და ალპური მდელოები. ჯანელიძე ჭ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 92.
პოლიო აბრამია

პოლიო ერმილეს ძე აბრამია (ფსევდონიმი — პოლიო ოდიშელი; დ. 28 აგვისტო, 1899, სოფ. ხორგა, ახლანდელი ხობის მუნიციპალიტეტი — გ. 3 თებერვალი, 1975, თბილისი) — ქართველი პოეტი და პროზაიკოსი. საქართველოს მწერალთა კავშირი, წევრი (1934). 1917 წელს დაამთავრა ფოთის სამოქალაქო სასწავლებელი, ხოლო 1920 წელს ქუთაისის ვაჟთა გიმნაზია. 1922 წელს შევიდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე. 1923-1932 წლებში იყო ჟურნალ „რემედასის“ რედაქტორის მოადგილე; 1932 წლებში გაზეთ „კინომუშაკის“ რედაქციის მდივანი. 1934 წელს ჟურნალ „ავტოდორის“ მდივანი; 1934-1936 წლებში გაზეთ „მუშას“ კორესპონდენტი. 1938 წელს რადიოკომიტეტის გადაცემების მთავარი რედაქტორი. 1942 წელს გაზეთების „სამხრეთის ფრონტის“ და „სამშობლოს ღირსებისათვის“ რედაქტორი. 1945-1947 წლებში ჟურნალ „მნათობის“ რედაქციაში განყოფილების გამგე. 1947-1949 წლებში გაზეთ „კომუნისტის“ რედაქციის მთარგმნელი. 1918 წელს დაიბეჭდა მისი პირველი ლექსი პ. ოდიშელის ფსევდონიმით ჟურნალ „თეატრსა და ცხოვრებაში“. სხვადასხვა დროს ნათარგმნი აქვს უამრავი პიესები, მოთხრობები, რომანები და ლექსები. დაჯილდოებულია მედლებით: მედალი „გერმანიაზე გამარჯვებისთვის“; მედალი „შრომითი მამაცობისთვის“. მელია და ცხვარი : იგავი (ავტორი). - თბილისი, საბლიტგამი, 1949. - 16გვ. თემურ თარბა : ნარკვევი (ავტორი). - თბილისი, სახელგამი, 1949. - 112გვ. მელია : ზღაპარი (ავტორი). - თბილისი, საბლიტგამი, 1945. - 125გვ. დევნილები : მოთხრობა (ავტორი). - ტფილისი, ზარია ვოსტოკას სტამბა, 1925. - 30გვ. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 31. პოლიო აბრამია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
აბაძეხსკაია (ნამოსახლარი)

აბაძეხსკაია — აშელის ხანის ღია ტიპის ნამოსახლარი სტანიცებს აბაძეხსკაიასა და სევასტოპოლსკაიას შორის (რუსეთის ადიღეს რესპუბლიკა). ზღვის დონიდან 410-450 მ-ზე. მდინარე ბელაიას 60-70 მ სიმაღლის ტერასაზე. აღმოაჩინა ფ. აუტლევმა 1958 წელს. არქეოლოგიური მასალა შეგროვებულია მიწის ზედაპირზე და მდინარე ფიუნტისა და მისი შენაკადების რიყეზე. მოპოვებულია 2 ათასზე მეტი ნივთი: 15 ხელცული, 110 უხეში საჩეხი იარაღი, 7 წვეტანა, 60 სახოკი, ნუკლეუსები და ანატკეც-ლამელები. კაჟის ნაკეთობანი დაფარულია მძლავრი პატინით. მასალის მეტი ნაწილი ინახება ს. ჯანაშიას სახელობის საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმში. Аутлев П. У., Абадзехская нижнеполеолитическая стоянка, Майкоп. 1963 თუშაბრამიშვილი დ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 21.
ავტონომიური რეგიონი

ავტონომიური რეგიონი — სუვერენულ და დამოუკიდებელ ქვეყნებში შემავალი ადმინისტრაციული ერთეული, რომელსაც გააჩნია ტერიტორიული ავტონომიის განსაზღვრული დონის კონკრეტული სამართლებლივი სტატუსი. ავტონომიური რეგიონი უმეტეს შემთხვევაში წარმოადგენს ეთნიკური უმცირესობებისგან შემდგარ ადმინისტრაციულ ერთეულს, რომელშიც მათ გააჩნიათ საკუთარი ენა, რელიგია, კონსტიტუცია და სამართლებლივი სისტემა, განსხვავებით იმ ქვეყნისგან, რომლის შემადგენლობაშიც ავტონომიური რეგიონი იმყოფება. ზოგიერთ მათგანს საკუთარი ვალუტაც კი გააჩნია. ავტონომიური რეგიონი ქვეყნის პოლიტიკური სისტემის შემადგენელი ნაწილია, მას გააჩნია ფართე უფლებები ეკონომიკაში, განათლებაში, ჯანდაცვაში, კულტურაში და სხვა, საგარეო პოლიტიკისა და თავდაცვის გარდა. ქვემოთ მოყვანილია რამდენიმე ტერიტორიული ერთეულის სია, რომლებსაც საერთაშორისო თანამეგობრობის აზრით, აქვთ ავტონომიური რეგიონის სტატუსი: აზერბაიჯანი — 2 ავტონომიური რეგიონი, მათ შორის ერთი სეპარატისტული: მთიანი ყარაბაღი (სეპარატისტული) ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკა ჩინეთი — 5 ავტონომიური რეგიონი: გუანსი-ჯუანი, შიდა მონღოლეთი, ნინსია-ხუეი, ტიბეტი, სინძიანი. საქართველო — 2 ავტონომიური რესპუბლიკა აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკა აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკა ერაყი — 1 ავტონომიური რეგიონი: ერაყის ქურთისტანი (სეპარატისტული). იტალია - 5 იტალიური რეგიონი სპეციალური სტატუსით: ფრიული-ვენეცია-ჯულია, სარდინია, სიცილია, ტრენტინო-ალტო-ადიჯე, ვალე-დ’აოსტა. მოლდოვა — 2 ავტონომიური რეგიონი, მათ შორის ერთი სეპარატისტული: გაგაუზია, დნესტრისპირეთი (სეპარატისტული). უზბეკეთი — 1 ავტონომიური რეგიონი: ყარაყალპაკეთის რესპუბლიკა. პაპუა-ახალი გვინეა — 1 ავტონომიური რეგიონი: ბუგენვილის ავტონომიური რეგიონი. ფილიპინები — 1 ავტონომიური რეგიონი: მუსლიმური მინდანაოს ავტონომიური რეგიონი. პორტუგალია — 2 ავტონომიური რეგიონი: აზორის კუნძულები, მადეირა. სენტ-კიტსი და ნევისი — 1 ავტონომიური კუნძული: ნევისი. სან-ტომე და პრინსიპი — 1 ავტონომიური კუნძული: პრინსიპი. ტაჯიკეთი — 1 ავტონომიური რეგიონი: მთიანი ბადახშანის ავტონომიური ოლქი. ტრინიდადი და ტობაგო — 1 ავტონომიური რეგიონი: ტობაგო. ავტონომიური რესპუბლიკა
დურანი (ტომი)

დურანი (სპარს. درانی) იგივე აბდალი (სპარს. ابدالی) — პუშტუნთა ტომების მსხვილი გაერთიანება, ასევე მისგან წარმოქმნილი დურანის სახელმწიფოს მმართველების დინასტიის დასახელება. ძველად ამ ხალხს ერქვა აბდალი, მაგრამ დურანის სახელმწიფოს დამაარსებლის აჰმად-შაჰ დურანის მმართველობის დროიდან (1747 წლიდან) ასევე ეწოდებათ დურანი. მიახლოებითი შეფასებით, დურანის ხალხის რაოდენობა შეადგენს ავღანეთის მოსახლეობის დაახლოებით 16 %-ს, ანუ 5 მილიონ ადამიანს. ასევე დაახლოებით 2 მილიონამდე ცხოვრობს დასავლეთ პაკისტანში. დურანის ხალხი ორენოვანია. ისინი ლაპარაკობენ როგორც სპარსულ ენაზე (დარი), ასევე პუშტუს ენაზე. დურანის ხალხის წარმომადგენლებს შორის ქალაქის მოსახლეობის ყველაზე უფრო მეტი პროცენტული რაოდენობაა. ისინი ასევე ავღანეთში ყველაზე უფრო მეტად განათლებული ხალხია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 21. დურანი (ტომი) — ენციკლოპედია ბრიტანიკა ↑ The Hephthalites: Archaeological and Historical Analysis, Aydogdu Kurbanov, Berlin, 2010, page 242. ↑ Runion, Meredith L. (2017-04-24). The History of Afghanistan, 2nd Edition (en). ABC-CLIO. ISBN 9781610697781.
აბდ ალ-კადირის აჯანყება

აბდ ალ-კადირის აჯანყება — სახალხო აჯანყება ალჟირში ფრანგ ოკუპანტთა წინააღმდეგ 1832-1847 წლებში აბდ ალ-კადირის მეთაურობით. ორანის პროვინციის აჯანყებულმა არაბულ-ბერბერულმა ტომებმა რამდენიმეჯერ დაამარცხეს ფრანგები და აიძულეს დაედოთ ზავი (დემიშელის ხელშეკრულება, 1834 წლის თბერვალი). საფრანგეთმა ცნო აჯანყებულთა მიერ დასავლეთ ალჟირში შექმნილი სახელმწიფო (საამირო). 1835 წელს ომი განახლდა. 1835 წლის ივნისში მაქტასთან და 1836 წლის აპრილში ტაფნასთან დამარცხებამ გენერალი ბიუჟო აიძულა 1837 წლის მაისში ხელი მოეწერა ტაფნის საზავო ხეშეკრულებისათვის, რომლის ძალითაც საამიროს ტერიტორია საგრძნობლად გაიზარდა. საამირო დაიყო პროვინციებად, შეიქმნა რეგულარული არმია, დაიწყო იარაღის წარმოება. საფანგეთმა დაარღვია ტაფნის ხელშეკრულება და 1838 წელს საფრანგეთის 100-ათასიანმა არმიამ ხელთ იგდო მსხვილი ფეოდალების ღალატით დასუსტებული საამირო. აბდ ალ-კადირი მაროკოში გაიხიზნა და არაბებს დამპყრობთა წინააღმდეგ საღვთო ომისკენ მოუწოდა. 1844 წლის სექტემბერში ისლის ბრძოლაში დამარცხებული მაროკოს სულთანი იძულებული გახდა ზავი დაედო. 1845 წელს აბდ ალ-კადირი დაბრუნდა ალჟირში და 1845-1846 წლებში ისევ აჯანყებას ჩაუდგა სათავეში. 1847 წელს აჯანყებულები დამარცხდნენ. აბდ ალ-კადირი ფრანგებმა ტყვედ ჩაიგდეს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 22.
ნიმესულიდი

ნიმესილი (სავაჭრო სახელი: Aulin (CH) / Nisulid (CH)) — ანტიბაქტერიული, ანთების საწინააღმდეგო და ტკივილგამაყუჩებელი პრეპარატი. აქტიური ნივთიერება მიეკუთვნება არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატებს. იგი ამცირებს ოქსიდანტების ფორმირებას, როგორიცაა თავისუფალი ჟანგბადის რადიკალები ან ჰიპოქლოზური მჟავა. ეს ეფექტი ხელს უწყობს ანთების საწინააღმდეგო ეფექტს, რადგან გარკვეული რადიკალები იწვევენ პირდაპირი უჯრედების დაზიანებას და პროტეაზას ინჰიბიტორების ინაქტივას. ნიმესილი ასევე აფერხებს ჰისტამინის გათავისუფლებას მათ უჯრედებსა და ბაზოფილებს შორის. ნიმესულიდი
შავი ზღვის გუბერნია

შავი ზღვის გუბერნია (რუს. Черноморская губерния; 23 მაისი (4 ივნისი), 1896 — 1918) — რუსეთის იმპერიის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული 1896-1918 წლებში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ნოვოროსიისკი. შავი ზღვის გუბერნია იყოფოდა სამ ოკრუგად: ნოვოროსიისკის ოკრუგი, ტუაფსეს ოკრუგი და სოჭის ოკრუგი. 1896 წლის 23 მაისს (4 ივნისს) უმაღლესი ბრძანებულებით შავი ზღვის ოკრუგის ბაზაზე შეიქმნა შავი ზღვის გუბერნია. 1917 წლის ნოემბრიდან — 1918 წლის იანვრამდე დამყარებული იყო საბჭოთა ხელისუფლება. 1918 წლის მარტიდან მაისამდე გუბერნიის ტერიტორიაზე არსებობდა შავი ზღვის საბჭოთა რესპუბლიკა. 1918 წლის მაისიდან ივლისამდე შედიოდა ყუბან-შავი ზღვის საბჭოთა რესპუბლიკაში. 1918 წელს ნაწილობრივ იქნა დაკავებული ამიერკავკასიის ჯარების მიერ. 1918 წლის 26 აგვისტოდან ქ. ნოვოროსიისკი გადავიდა დენიკინის მოხალისეთა არმიის დაქვემდებარებაში. დანიშნული იყო შავი ზღვის გუბერნიის ადმინისტრაცია, რომელიც ფუნქციონირებდა 1920 წლის მარტამდე. 1920 წლის 11 მაისს გუბერნია შევიდა რსფსრ-ის ყუბან-შავი ზღვის ოლქში შავი ზღვის ოკრუგის სახით. ЧЕРНОМОРСКАЯ ГУБЕРНИЯ ЭСБЕ:Черноморская губерния Карта Кубанской области и близких к ней Черноморской губернии и части Сухумского округа, 1902 год დაარქივებული 2012-06-14 საიტზე Wayback Machine. ↑ Полное собрание законов Российской империи, собрание 3-ое (1881-1913), т. XVI, указ 12995, ст. 486-490 ↑ Основные административно-территориальные преобразования на Кубани (1793—1985 гг.) / Сост.: А. С. Азаренкова, И. Ю. Бондарь, Н.С. Вертышева. — Краснодар: Краснодарское кн. изд-во, 1986. — 394 с.
ჰოფენჰაიმი (საფეხბურთო კლუბი)

საფეხბურთო კლუბი ჰოფენჰაიმი (გერმ. TSG 1899 Hoffenheim) — გერმანიის საფეხბურთო კლუბი. „ჰოფენჰაიმი“ დაარსდა 1899 წელს. კლუბი წარმოადგენს სოფელ ჰოფენჰაიმს, რომელიც მდებარეობს ზინსჰაიმის მუნიციპალიტეტში. 2008 წლიდან გუნდი ასპარეზობს პირველ ბუნდესლიგაში. 2007-2008 წლებში „ჰოფენჰაიმმა“ მეორე ადგილი დაიკავა მეორე ბუნდესლიგაში და პირველში აღზევდა. პირველივე სეზონი გერმანიის უმაღლეს ლიგაში კლუბისთვის წარმატებული გამოდგა. „ჰოფენჰაიმი“ სადებიუტო სეზონშივე ბუნდესლიგის პირველი წრის ჩემპიონი გახდა, თუმცა საბოლოოდ ტურნირი მე-7 ადგილზე დაასრულა. 2012-2013 წლების სეზონში „ჰოფენჰაიმმა“ მე-16 ადგილი დაიკავა და გადათამაშების ზონაში მოხვდა, თუმცა მოახერხა ლიგაში დარჩენისთვის ორმატჩიან დაპირისპირებაში „კაიზერსლაუტერნის“ დამარცხება. 2016-2017 წლების სეზონში „ჰოფენჰაიმმა“ ისტორიულ შედეგს მიაღწია. გუნდმა ტურნირი მე-4 ადგილზე დაასრულა, რითაც ისტორიაში პირველად ჩემპიონთა ლიგის საკვალიფიკაციო ეტაპზე თამაშის უფლება მოიპოვა. ↑ TSG 1899 HOFFENHEIM. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-09-01. ციტირების თარიღი: 2017-12-17. ↑ BUNDESLIGA.
მიქელი

საკუთარი სახელი მიქელი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: მიქელი (IX ს.) — მოღვაწე მიქელი — საქართველოს კათოლიკოსი მიქელი — იმერეთის მეფე მიქელ პარეხელი — პარეხის მონასტრის ამშენებელი
ჰორორკორი

ჰორორკორი — ჰიპ-ჰოპის ქვეჟანრი, რომელიც ეფუძნება საშინებელათა თემებს. იგი წარმოიშვა ჰარდკორ ჰიპ-ჰოპის და განგსტა-რეპის ელემენტებისგან. რამდენიმე შემსრულებელმა, მაგალითად Geto Boys-მა, საკუთარ შემოქმედებაში დაიწყო ფსიქოლოგიური საშინელებათა, ზებუნებრივი და ოკულტური თემების გამოყენება. განსხვავებით სხვა რეპერებისგან, ასეთი შემსრულებლები ტექსტებში გასცდნენ ძალადობის თემების საზღვრებს ურბანისტული ელემენტებიდან ისეთ ტექსტებამდე, სადაც ყოველივე ატარებს ამაზრზენ, საშინელ, ბუნდოვან სახეს. მიუხედავად იმისა, რომ ჰორორკორში გაზვიადებული სახით არის წარმოჩენილი ძალადობა და ზებუნებრივი, ჟანრში აგრეთვე ხშირად ჩნდება რეალისტური, მაგრამ კვლავ არასასიამოვნო, ფსიქიკური დაავადებების და ნარკოტიკების მოხმარების აღწერა. ტერმინმა „horrorcore“ პოპულარობა შეიძინა ჰიპ-ჰოპ ჯგუფების Flatlinerz და Gravediggaz მეშვეობით. ↑ Passantino, Dom. (07 Jan 2005) Top ten Hip-Hop gimmicks of all time დაარქივებული 2012-05-10 საიტზე Wayback Machine. Stylus Magazine. Accessed November 4, 2007. ↑ Mickey Hess (2007). Is Hip Hop Dead?: The Past, Present, and Future of America's Most Wanted Music. Greenwood Publishing Group. ISBN 0275994619.  ↑ Peter Shapiro (2005). The Rough Guide to Hip-Hop. Rough Guides. ISBN 9781843532637.  ↑ The Story Behind Def Jam's Worst-Selling, and Most Misunderstood, Album Ever. Village Voice. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-05-03. ციტირების თარიღი: 2017-12-17. (31 October 2014)
ხმამაღლობის ომი

ხმამაღლობის ომი — ტერმინი, რომელსაც უწოდებენ აუდიო ჩანაწერზე ხმამაღლობის აწევას. კრიტიკოსები თვლიან, რომ ეს უარყოფითად აისახება ხმის ხარისხზე და მსმენელის მიერ მოსმენისგან მიღებულ სიამოვნებაზე. ხმამაღლობის შეცვლა პირველად ახსენეს 1940-იან წლებში. ანალოგური ჩანაწერების ხმის უმაღლესი დონე ამ პერიოდში შეზღუდული იყო ელექტრონული მოწყობილობების შესაძლებლობებით, ისევე, როგორც შემდგომში – ფირსაკრავებით და აუდიოკასეტების დამკვრელებით. 1990-იანებში, ციფრული ჩანაწერების გამოჩენის მიუხედავად, პრობლემის განხილვა კვლავ გაგრძელდა. CD-ზე მუსიკა კოდირებულია ციფრულ ფორმატში და ხმის მაქსიმალური ამპლიტუდაც განსაზღვრულია. თუკი მიღწეულია ამ ამპლიტუდის უკიდურესი წერტილი, ხმამაღლობა კიდევ უფრო ფართოვდება სიგნალის დამუშავების ტექნიკით, როგორიც არის აუდიოსიგნალის კომპრესორი ან ეკვალაიზერი. ხმის ინჟინრებს შეუძლიათ ჩანაწერზე კომპრესიის მზარდი პროპორციის დამატება, სანამ მის მაქსიმალურ ამპლიტუდამდე მიღწევა უფრო ხშირი არ გახდება. განსაკუთრებულ შემთხვევებში ხმამაღლობის გაზრდის მცდელობისას წარმოიშვება კლიპინგი და სხვა აშკარად გამოკვეთილი დაზიანებები. თანამედროვე ჩანაწერები, რომლებიც ხმამაღლობის გაზრდისთვის იყენებენ დინამიკური დიაპაზონის კომპრესიას და სხვა საზომებს, ხმის ხარისხს აფუჭებენ სიმაღლის ხარჯზე. პრესაში და რიგით მომხმარებლებს შორის ჩანაწერს, რომელიც ასეთი საშუალებით არის დამუშავებული, ხშირად უწოდებენ „ხმამაღლობის ომის მსხვერპლს“. ალბომების მონაცემთა ბაზა ხმამაღლობის მითითებით
ოტო ლიმან ფონ სანდერსი

ოტო ლიმან ფონ სანდერსი (გერმ. Otto Liman von Sanders დ. 1855 — გ. 1929) — გერმანელი სამხედრო მოღვაწე, გენერალ-ლეიტენანტი. ჰქონდა პრუსიული არისტოკრატიული წარმომავლობა. პირველი მსოფლიო ომის დროს იყო ოსმალეთის იმპერიაში გერმანელთა სამხედრო მისიის ხელმძღვანელი. მას ევალებოდა ოსმალეთის სამხედრო ძალების მოდერნიზაცია. უშუალოდ მისი ხელმძღვანელობით მოხდა ბრიტანეთისა და ავსტრალია-ახალი ზელანდიის საარმიო კორპუსების დესანტის გადასხმის ოპერაციის ჩაშლა გალიპოლის ბრძოლაში 1915 წელს. 1917 წლიდან სარდლობდა ოსმალეთის არმიებს სინაის, პალესტინისა და მესოპოტამიის კამპანიებში. 1918 წლის შემოდგომაზე დამარცხდა ბრიტანელ გენერალ ედმუნ ალენბაისთან პალესტინის ფრონტზე, არმაგედონის ოპერაციაში, რასაც 1918 წელს მუდროსის დროებითი ზავის დადება და ოსმალეთის კაპიტულაცია მოჰყვა. 1919 წლის თებერვალში ბრიტანელებმა დააპატიმრეს კუნძულ მალტაზე სამხედრო დანაშაულის ჩადენის ბრალდებით, თუმცა უდანაშაულობის გამო ერთ თვეში გაათავისუფლეს. გარდაიცვალა მიუნხენში, 74 წლის ასაკში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ოტო ლიმან ფონ სანდერსი World War One.com Short biography. January 2006. Liman von Sanders, Otto Viktor Karl (6 June 2014). ციტირების თარიღი: 17 July 2016.