laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
პირველი ქართული ლატარია

პირველი ქართული ლატარია — საქველმოქმედო ლატარია, რომლის მთელი შემოსავალი მოხმარდა თსუსა და ქართულ თეატრს. ამ ეროვნული ლატარიის საბჭოს თავმჯდომარე იყო ივანე ჯავახიშვილი, ხოლო მმართველობის თავმჯდომარე — გ. ლასხიშვილი. ლატარიის მოწყობის იდეა 1917 წლის ზაფხულში გაჩნდა და მიზნად ისახავდა უნივერსიტეტის დაარსებისათვის საჭირო სახსრების შეგროვებას. 1917 წლის 29 ნოემბერს ამიერკავკასიის კომისარიატმა თანხმობა განაცადა ლატარიის მოწყობაზე. გადაწყდა, გამოეშვათ 5 მილიონი მანათის საერთო ღირებულების 25 მანეთიანი ლატარიის ბილეთები. აქედან ნახევარი მილიონი მანათი უნდა დახარჯულიყო მოგებაზე. წმინდა შემოსავლის ნახევარი უნდა გადასცემოდა ქართულ უნივერსიტეტს ხელუხლებელ თანხად, საგრძნობი ნაწილი გამიზნული იყო ქართული თეატრის შენობის ასაგებად, მოგების ხუთი პროცენტი კი — საქართველოს მსახიობთა კავშირისათვის. ლატარიის გავრცელება დიდხანს გაჭიანურდა. ქართულ პრესაში ხშირად ქვეყნდებოდა მოწოდებები ლატარიის ბილეთების შესაძენად. ბილეთები იყიდებოდა საქართველოს ქალაქებსა და ზოგიერთ სოფელშიც, სადაც ცნობილი ქართველი მწერლები აგიტაციას უწევდნენ მათ გავრცელებას. მაგალითად, შ. დადიანი და ვ. აბაშიძე ჩავიდნენ ქუთაისში, ფოთში, სენაკსა და ზუგდიდში, ვასილ ბარნოვი და დ. ჭიაბრიშვილი — დუშეთისა და თიანეთის მაზრებში და სხვ. ლატარიის გათამაშება განზრახული იყო 1918 წლის 25 დეკემბერს, მაგრამ მას ხელი შეუშალა სომხეთ-საქართველოს ომმა და მკაცრმა ზამთარმა. ლატარიის გათამაშება თითქმის ერთი წლის დაგვიანებით, 1919 წლის 1 ნოემბერს შედგა თბილისის სახელმწიფო თეატრში (ახლანდელი შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო აკადემიის თეატრი). ლატარიის წმინდა შემოსასვლელიდან უნივერსიტეტს გადაეცა 1 077 677 მანეთი. ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 738, ISBN 99928-20-32-2.
ეროვნულ ურთიერთობათა კვლევის ცენტრი

ეროვნულ ურთიერთობათა კვლევის ცენტრი — საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიისა, პრობლემური სამეცნიერო დაწესებულება, რომელსაც ჰქონდა სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის სტატუსი. ჩამოყალიბდა 1989 წელს საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ხალხთა მეგობრობის მუზეუმის რეორგანიზაციის შედეგად. ცენტრში იყო 4 განყოფილება, სადაც მიმდინარეობდა ფუნდამენტური ხასიათის თეორიული კვლევა, აგრეთვე გამოყენებითი მიმართულების კომპლექსი. სამეცნიერო სამუშაოები ეროვნებათაშორისი ურთიერთობების სფეროში: ეროვნულ ურთიერთობათა ფილოსოფია, პოლიტიკური-სამართალი, სოციალური-კულტურა და ისტორიული ასპექტები, საქართველოში მიმდინარე ეთნოგრაფიული პროცესები. ცენტრი ამუშავებდა და აქვეყნებდა კოლექტიურ სამეცნიერო და სამეცნიერო-პოპულარულ ნაშრომებს, მონოგრაფიებს. 1989-99 წლებში გამოქვეყნდა 200-მდე სამეცნიერო ნაშრომი, აქედან 60-მდე წიგნი, მათ შორის "ძიებანი აფხაზეთის (საქართველო) ისტორიიდან" (53 საავტორო თაბახი, რუსულ ენაზე, ინგლისური რეზიუმეთი), "აფხაზეთის კონფლიქტის ისტორიული და პოლიტიკურ-სამართლებრივი ასპექტები", "ქართულ-ოსური კონფლიქტის ისტორიული და პოლიტიკურ-სამართლებრივი ასპექტები" (ორივე წიგნი გამოვიდა ორ-ორ ჯერ რუსულ და ინგლისურ ენებზე), "ეროვნული სახელმწიფოებრიობის საკითხი ქართულ პოლიტიკურ აზროვნებაში", "ეროვნულ (ეთნიკურ) უმცირესობათა უფლებების დაცვა" (ქართულ, რუსულ და ინგლისურ ენებზე), "ილია ჭავჭავაძის შემოქმედებითი მემკვიდრეობა და სსრკ ხალხთა ლიტერატურა" (რუსულ ენაზე), "მოსკოვის ახალშენის ისტორიიდან", ერთეროვნული და შერეული ქორწინებანი" და ა.შ. შემუშავდა და გამოქვეყნდა საქართველოს კანონის პროექტი ეროვნულ უმცირესობათა უფლებების შესახებ (ქართულ, რუსულ და ინგლისურ ენებზე). ჩატარდა 20-მდე რესპუბლიკური და საერთაშორისო სიმპოზიუმი და კონფერენცია (14-ის თეზისები და მასალები გამოქვეყნდა რუსულ და ინგლისურ ენებზე). ცენტრის დაარსებიდან მისი დირექტორი იყო გ. ჟორჟოლიანი. 2000 წლის 27 იანვარს შეუერთდა პოლიტოლოგიის ინსტიტუტს. ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 455, ISBN 99928-20-32-2.
ლუიზა დანიელი (1726-1756)

ლუიზა დანიელი (დან. Louise af Danmark, გერმ. Louise von Dänemark; დ. 19 ოქტომბერი, 1726 — გ. 8 აგვისტო, 1756) — ოლდენბურგების დინასტიის წარმომადგენელი. დანიისა და ნორვეგიის მეფე კრისტიან VI-ისა და დედოფალ სოფია მაგდალენა ბრანდენბურგ-კულმბახელის ასული. საქსენ-ჰაილდბურგჰაუზენის ჰერცოგინია როგორც ერნესტ ფრიდრიხ III-ის მეუღლე. ლუიზა დაიბადა 1726 წლის 19 ოქტომბერს კოპენჰაგენში. იგი იყო დანიისა და ნორვეგიის მეფე კრისტიან VI-ისა და მისი ცოლის, დედოფალ სოფია მაგდალენა ბრანდენბურგ-კულმბახელის ქალიშვილი. მას, თავისი განსხვავებული ხასიათის გამო მშობლებთან არასოდეს ჰქონია კარგი და ახლო ურთიერთობა. მას ასევე სძულდა სამეფო კარის მკაცრი ეტიკეტი და კოსტიუმები. ლუიზას უცხოელი დიპლომატები აღწერენ როგორც ცოცხალ ადამიანს, რომლის ადგილიც არ იყო რელიგიურ და მკაცრ სამეფო კარზე. როგორც ცნობილია, მამამისმა არაერთხელ დაიჩივლა მისი „ურჩი ბუნების“ გამო თავის მეგობართან, გრაფ კრისტიან გიუნტერ სტოლბერგთან. უკანასკნელ წლებში, ლუიზამ დიდი გავლენა იქონია კრისტიან VI-ის დიპლომატიურ გადაწყვეტილებებზე. თავდაპირველად ლუიზა მოიაზრებოდა დიდი ბრიტანეთის, ირლანდიისა და ჰანოვერის მეფე ჯორჯ II-ის შუათანა ვაჟის, კამბერლენდის ჰერცოგ უილიამის საცოლედ, თუმცა მოგვიანებით კრისტიან VI-მ ჩაშალა მოლაპარაკებები, რადგან ეგონა, რომ მას შვედეთის მეფეზე გაათხოვებდა. შვედეთის პარალელურად, იგი ლუიზასათვის საქმროს საფრანგეთსა და მეკლენბურგშიც ეძებდა. 1743 წელს, შვედეთის მეფე ადოლფ ფრედერიკმა უარი განაცხადა ლუიზაზე, იგივე მოხდა სხვა ქვეყნებშიც. ამრიგად, კრისტიან VI-ის ოცნება, რომ მისი ქალიშვილი რომელიმე სამეფოს პრინცზე დაქორწინდებოდა სამუდამოდ ჩაიშალა. თავისი ძმის, ფრედერიკ V-ის მეფობისას, 1749 წელს ლუიზამ რომანი გააბა, რომლის შედეგადაც დაორსულდა. სამეფო ოჯახმა იგი გასაიდუმლოებულ გარემოში ამშობიარა და ბავშვი სამუდამოდ გააქრო, თუმცა ამ ამბის დამალვა ვერ მოხერხდა. ამას დიდი სკანდალი მოჰყვა, რის გამოც ფრედერიკმა ლუიზა აჰლეფელდის ციხე-სიმაგრეში გამოკეტა. იმავე წელს, ფრედერიკმა ლუიზა საქსენ-ჰაილდბურგაუზენის ჰერცოგ ერნესტ ფრიდრიხ III-ზე დააქორწინა. ქორწინების წყალობით, სკანდალი ყველას გადაავიწყდა. მათი ქორწინება 1749 წლის 1 ოქტომბერს, ჰირშჰოლმის სასახლეში, კოპენჰაგენის ჩრდილოეთით შედგა. როგორც საქსენ-ჰაილდბურგჰაუზენის ჰერცოგინია, იგი თავის სამეფო კარზე ფორმალური ეტიკეტით სარგებლობდა და ფუფუნებაში ცხოვრობდა. იგი აღწერილია როგორც ამაყი ქალი, რომელიც დიდ ხარჯებს თავისი სამეფო წარმომავლობით ამართლებდა. მას ძალიან უყვარდა ბალეტი, მასკარადები, ბურთით თამაში, ნადირობა, აზარტული თამაშები და ქალაქის ქუჩებში მარტო სეირნობა. 1755 წლის დეკემბერში მან თავისი პირველი და უკანასკნელი გოგონა გააჩინა, რომელსაც ფრედერიკა სოფია დაარქვა. პატარა პრინცესა მომდევნო წლის იანვარში გარდაიცვალა. შვილის გარდაცვალების გამო ლუიზა ღრმა დეპრესიაში ჩავარდა და გარდაიცვალა 1756 წლის 8 აგვისტოს, 29 წლის ასაკში. "Dansk Kvindebiografisk Leksikon - Sophie Magdalene". Kvinfo.dk. 15 May 2003. Retrieved 6 March 2019. Bricka, Carl Frederik. "403 (Dansk biografisk Lexikon / X. Bind. Laale - Løvenørn)". Runeberg.org. Retrieved 6 March 2019. Heinrich Ferdinand Schoeppl: Die Herzoge von Sachsen-Altenburg. Bozen 1917, Neudruck Altenburg 1992 Rudolf Armin Human: Chronik der Stadt Hildburghausen Hildburghausen 1886
ალან სილვესტრი

ალან ენტონი სილვესტრი (ინგლ. Alan Anthony Silvestri; დ. 26 მარტი, 1950) — ამერიკელი კომპოზიტორი და დირიჟორი. შექმნილი აქვს მუსიკა უამრავი ფილმისა თუ ტელესერიალისთვის. დაიბადა ნიუ-იორკში იტალიელი და ირლანდიელი ემიგრანტების ოჯახში. გაიზარდა პატარა ქალაქ ტინეკში, ნიუ-ჯერსის შტატში. დაამთავრა ტინეკის საშუალო სკოლა, შემდგომში კი ბერკლის მუსიკალური კოლეჯი. ცოტა ხნით იყო ტინეკში დაფუძნებული როკ-ჯგუფ The Herd-ის დრამერი. პირველი მუსიკა ფილმისთვის დაწერა 1972 წელს, 21 წლის ასაკში. ყველაზე მეტად ცნობილია რობერტ ზემეკისთან თანამშრომლობით. შექმნილი აქვს მუსიკა ზემეკისის შემდეგი ფილმებისთვის: „უკან მომავალში (ტრილოგია), „ვინ გაყიდა კურდღელი როჯერი“ (1988), „გარიყული“ (2000), „ფორესტ გამპი“ (1994), აგრეთვე შექმნა მუსიკა Marvel-ის კინოსამყაროს ფილმებისთვის: „კაპიტანი ამერიკა: პირველი შურისმაძიებელი“ (2011), შურისმაძიებლები“ (2012), „შურისმაძიებლები: უსასრულობის ომი“ (2018), „შურისმაძიებლები: დასასრული“ (2019). მისი სხვა ცნობილი ნამუშევრებია: „მტაცებელი“ (1987), „მტაცებელი 2“ (1990), „უფსკრული“ (1989), „სწრაფი და მკვდარი“ (1995), „სტიუარტ ლიტლი“ (1999), „მუმია ბრუნდება“ (2001), „ლილო და სტიჩი“ (2002), სერია „ღამე მუზეუმში“ (2006) და „პირველი მოთამაშე“ (2018). მიღებული აქვს რამდენიმე ჯილდო, მათ შორის სამი სატურნი და სამი პრაიმტაიმის ემის ჯილდო, აგრეთვე ოსკარის ორი და ოქროს გლობუსის ერთი ნომინაცია. 1995 წელს მიენიჭა ბერკლის მუსიკალური კოლეჯის საპატიო დოქტორის წოდება. ოფიციალური საიტი ალან სილვესტრი AllMusic-ზე ალან სილვესტრი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ალან სილვესტრი — Soundtrackguide.net ↑ Subscribe to Ali AASCAP Henry Mancini Award დაარქივებული 2016-03-03 საიტზე Wayback Machine. , ASCAP. წაკითხვის თარიღი 21 ოქტომბერი, 2008. Manhattan-born and Teaneck, New Jersey-bred, Silvestri attended Boston's prestigious Berklee College of Music before joining a Las Vegas band as a guitarist." ↑ Coutros, Evonne. "THE DRUMMER WHOM `GUMP' MARCHES TO", The Record (Bergen County), 26 მარტი, 1995. წაკითხვის თარიღი 21 ოქტომბერი, 2008. "Nearly three decades after Alan Silvestri drummed out beats for the Teaneck High School band, he's hoping to march to the podium Monday night to collect an Oscar." ↑ „Nominees for Oscars“. Eugene Register-Guard. Associated Press. 15 თებერვალი, 1995. ციტირების თარიღი: დეკემბერი, 2013. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate= და |date=-ში (დახმარება) ↑ Academy Awards Database: 2004 (77th). Academy of Motion Picture Arts and Sciences. ციტირების თარიღი: 2014-11-12. ↑ Clint Eastwood Honored by Berklee for Contributions to Jazz. Soundtrack.netdate=12 სექტემბერი, 2007. ციტირების თარიღი: 19 ივლისი, 2019.
ლიზერგინული მჟავა

ლიზერგინული მჟავა — ორგანული ნივთიერება ფორმულით C 16 H 16 N 2 O 2 {\displaystyle {\ce {C16H16N2O2}}} . ასევე ცნობილი როგორც D-ლიზერგინული მჟავა ან (+)-ლიზერგინული მჟავა. ლიზერგინული მჟავის ამიდი ანუ ლიზერგამიდი ან ლიზერგინული მჟავის დიეთილამიდი, შემოკლებით ლსდ, არის ჰალუცინოგენი ნარკოტიკი. ლიზერგინული მჟავა არის ქირალური ნაერთი, გააჩნია ორი სტერეოცენტრი, ამიტომაც აქვს ოთხი სტერეოიზომერი, ესენია: ლიზერგინული მჟავა. იზოლიზერგინული მჟავა. L-ლიზერგინული მჟავა. L-იზოლიზერგინული მჟავა. ლიზერგინული მჟავა ⇌ იზოლიზერგინული მჟავა და L-ლიზერგინული მჟავა ⇌ L-იზოლიზერგინული მჟავა — ეს ორ-ორი იზომერი წარმოადგენენ ერთმანეთის ტაუტომერებს (ანუ ერთმანეთში გადადიან). ყველაფერი ლიზერგინული მჟავის შესახებ PubChem ↑ Brown, H. C. (1955). Determination of Organic Structures by Physical Methods. New York, NY: Academic Press.
სასამართლო პალატა

სასამართლო პალატა — უმაღლესი სასამართლო ინსტანცია თბილისში. 1801 წელს, ქართლ-კახეთის სამეფო გაუქმებისა და რუსეთთან მისი შეერთების დროს, შეიქმნა ოთხი განყოფილება ანუ „ექსპედიცია“. ერთ-ერთი იყო სასამართლო ექსპედიცია. 1840 წელს ეწოდა საქართველო-იმერეთის სისხლისა და სამოქალაქო სასამართლოს პალატა; 1846 წელს, ამიერკავკასიაში რეფორმების ჩატარების შემდე, ეწოდა თბილისის სისხლისა და სამოქალაქო სასამართლოს პალატა, მისი რეორგანიზაციის შემდეგ კი — სასამართლო პალატა. იგი ექვემდებარებოდა სენატსა და იუსტიციის სამინისტროს. განყოფილი იყო ორ, სისხლის სამართლის და სამოქალაქო სამართლის დეპარტამენტად. გამაერთიანებელი ხელმძღვანელი ორგანო იყო დეპარტამენტთა საერთო საკრებულო. სასამართლო პალატას ჰყავდა პროკურორი. ის გაუქმდა 1921 წლის 15 აპრილს, საქართველოს რევკომის დეკრეტით. ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 789, ISBN 99928-20-32-2.
დიოქსანები

დიოქსანები — ჰეტეროცოკლური ნაერთები, რომლებიც ციკლში შეიცავენ ორ ჟანგბადის ჰეტეროატომს. დიოქსანების რაოდენობა სულ სამია; ისინი არსებობენ სამი იზომერის სახით, ესენია 1,2-დიოქსანი (ორთო-დიოქსანი), 1,3-დიოქსანი (მეტა-დიოქსანი) და 1,4-დიოქსანი (პარა-დიოქსანი). 1,2-დიოქსანი 1,3-დიოქსანი 1,4-დიოქსანი 1,2-დიოქსანი მიეკუთნება პეროქსიდების კლასს ამიტომაც არასტაბილურია დანარჩენ იზომერებთან შედარებით. ↑ Jonathan D. Parrish, Michael A. Ischay, Zhan Lu, Song Guo, Noël R. Peters, Tehshik P. Yoon (2012). „Endoperoxide Synthesis by Photocatalytic Aerobic [2 + 2 + 2] Cycloadditions“. Organic Letters. 14: 1640–1643. doi:10.1021/ol300428q. PMC 3306464.CS1-ის მხარდაჭერა: მრავალი სახელი: ავტორების სია (link)
აშაღი-ნიუვადი

აშაღი-ნიუვადი (აზერ. Aşağı Nüvədi) — დაბა აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლენქორანის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 3,218 კაცი. აშაღი-ნიუვადი GEOnet სახელების სერვერზე
ვაჭრები

ვაჭრები — თბილისის მოსახლეობის ერთ-ერთი ძირითადი ფენა სხვადასხვა ეპოქაში. ვაჭრები შუამავლის ფუნქციას ასრულებდნენ მწარმოებლებსა და მომხმარებლებს შორის, ისინი საქონელს ყიდულობდნენ არა უშუალო მოხმარებისათვის, არამედ გააყიდად, მოგების მიზნით. შრომის საზოგადოების დანაწილების ზრდის შესაბამისად, სულ უფრო მნიშვნელოვანი ხდებოდა ვაჭრების როლი ქვეყნის ეკონომიკურ ცხოვრებაში. განვითარების პროცესში ვაჭართა სოციალური ფენა დაიყო სხვადასხვა ქონებრივ ჯგუფად. საშუალო და წვრილ ვაჭრებს მკვეთრად დაუპირისპირდნენ ე. წ. „დიდვაჭრები“, რომლებიც ერთდროულად ეწეოდნენ როგორც მსხვილ სავაჭრო, ისე სავახშო-საკრედიტო ოპერაციებს. დაირღვა ვაჭრების სოციალური ერთგვროვნებაც. ფეოდალურმა სამართალმა საპატიო ვაჭრების სისხლი 12 000 თეთრად შეაფასა, რითაც იგი გაუთანაბრდა წარჩინებული წოდების, აზნაურის სისხლს. აღნიშნული აქტით სამეფო ხელისუფლება იცავდა ვაჭრების პიროვნებას, ქონებასა და საქმიანობას, რაც, უწინარეს ყოვლისა, სახელმწიფ ხაზინის ინტერესებით იყ ნაკარნახევი. პრივილეგიური დიდვაჭრების სახით სამეფო ხელისუფლებამ თბილისში მტკიცე სოციალური საყრდენიც გაიჩინა, რაც ხელს უშლიდა მოქალაქეთა ერთიან ატიფეოდალურ ძალად ჩამოყალიბებას. ეს კი ერთ-ერთი ძირითადი მიზეზი იყო იმისა, რომ ფეოდალურ საქართველოში ვერც ერთმა ქალაქმა, მათ შორის ვერც თბილისმა, ვერ შეძლო „თავისუფალი ქალაქის“ სტატუსის მოპოვება. ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 410, ISBN 99928-20-32-2.
Brazzers

Brazzers — პორნოგრაფიული კომპანია, შეიქმნა მონრეალში. საიტის სლოგანია: „მსოფლიოს საუკეთესო HD პორნო საიტი!“. საიტს მოგებული აქვს 20 ჯილდო. პირველი ჯილდო მოიგო 2009 წელს. საიტზე ატვირთულია 9729 ვიდეო. დაარსდა 2005 წელს მონრეალელ ინვესტორთა ჯგუფის მიერ. ოფიციალური საიტი
ჯუზეპე ჯუდიჩე

ჯუზეპე ჯუდიჩე მილანელი ( გ. 1646, კონსტანტინოპოლი), პატრი, თეატინელთა ძმობის წევრი, მისიონერი. 1631 არქანჯელო ლამბერტისთან ერთად ქართლში, გორში, ჩამოვიდა. 1633 ორივე ახალციხისა და გურიის გავლით სამეგრელოში ჩავიდა. აქ დაიწყო ჯუდიჩემ სამისიონერო საქმიანობა, სწავლობდა მეგრულ ენასა და საექიმო საქმიანობას ეწეოდა ლევან II დადიანის დავალებით ჯუდიჩე 1643 რომში პაპ ინოკენტი X-თან ჩავიდა სარწმუნოებრივ-პოლიტიკური ურთიერთობის გაძლიერების მიზნით. დაბრუნებისას თანამგზავრებთან ერთად ოსმალეთში დაატყვევეს და იქვე გარდაიცვალა. სამეგრელოში ყოფნის პერიოდში შეადგინა რელაციონები და რომს გააგზავნა. ლამბერტის „სამეგრელოს აღწერასთან“ ერთად ჯუდიჩეს წერილები უძვირფასესი წყაროა XVII საუკუნის სამეგრელოს და საერთოდ საქართველოს პოლიტიკური, ეკონომიკური და კულტურის ისტორიის შესასწავლად. ბადრიძე, შ., ქსე, ტ. 11, გვ. 578, თბ., 1987
ძმები რუსოები

ენტონი რუსო (ინგლ. Anthony Russo; დ. 2 თებერვალი, 1970) და ჯოზეფ რუსო (ინგლ. Joseph Russo; დ. 18 ივლისი, 1971) კოლექტიურად ცნობილი როგორც ძმები რუსოები — ამერიკელი დედმამიშვილები, კინო- და ტელერეჟისორები, სცენარისტები და პროდიუსერები. ისინი თავიანთ ნამუშევრებს ძირითადად ქმნიან ერთობლივად. ძმები რუსოების ყველაზე ცნობილი ნამუშევრებია Marvel-ის კინოსამყაროს ფილმები: „კაპიტანი ამერიკა: ზამთრის ჯარისკაცი“ (2014), „კაპიტანი ამერიკა: სამოქალაქო ომი“ (2016), „შურისმაძიებლები: უსასრულობის ომი“ (2018) და „შურისმაძიებლები: დასასრული“ (2019), რომლის შემოსავალმა 2.7 მილიარდ აშშ დოლარს გადააჭარბა, რითაც იქცა ყველა დროის ყველაზე შემოსავლიან ფილმად, ისევე როგორც ყველაზე შემოსავლიან სუპერგმირულ ფილმად. აგრეთვე ძმების ერთობლივი განთქმული ნამუშევარია სატელევიზიო სიტკომი „განვითარების შეფერხება“ (2003), რისთვისაც გადაეცათ ემის ჯილდო. ფილმები შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ძმები რუსოები“ ვიკისაწყობში. ენტონი რუსო კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ჯო რუსო კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ 1.0 1.1 Happy Birthday Joe. (Despite what Wiki says, it’s actually today). Russo Brothers via official Twitter account (18 ივლისი, 2019). ციტირების თარიღი: 19 ივლისი, 2019. ↑ Avengers: Endgame (2019). IMDb. ციტირების თარიღი: 19 ივლისი, 2019.
ქოქოლეთის ხიდი

ქოქოლეთის ხიდი, იგივე ჩომახურისის თაღოვანი ხიდი — ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლი აჭარის ავტონომიურ რესპუბლიკაში, ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ქოქოლეთში. ქოქოლეთის ხიდი მდებარეობს ქოქოლეთის წყალზე (მარჯვნიდან მაჭახელას ერთვის). ქალაქ ბათუმიდან 40 კმ-ითაა დაშორებული. ხიდის მალის ზომებია 10 მ. X 10 მ., ხოლო წყლის დონიდან თავბანდამდე მანძილი — 5,15 მეტრი. მარჯვენა ბურჯზე ცალ მხარეს ქვების პარალელური წყობაა (სიმაღლე 1,54 — სმ, სისქე — 0,24 მ., სიგანე — 0,90 მ ) ამოყვანილი. წყობა ბურჯის შემადგენელ ელემენტად ითვლება, თუმცა არცერთ სხვა თაღოვან ხიდზე მსგავსი რამ არ შეინიშნება. თავის სიგანე 0,45 მეტრია, ლავგარდეანი — 0,20 მ. (ლავგარდანი გადმოწეული არ არის). ხიდის სიგანე შუა წელში 1,70 მეტრია, მარცხენა მისასვლელის სიგრძე — 8 მეტრი, სიგანე — 2,85 მ. და 5,30 მ. მარჯვენასი კი შესაბამისად —2,40 მ. და 2,30 მ. ხიდს ფოსოები არ აქვს. მხოლოდ ერთი ვიწრო ხვრელი აქვს, რომლის ზომებიც 0,6 სმ. X 0,8 სმ-ია. ფოსო ხიდის მარჯვენა ბურჯის ზედა მხარესა გამოკვეთილი და მისი დანიშნულება გაურკვეველია. გადმოცემით, ქოქოლეთის თაღოვანი ხიდი ჩიქუნეთელ ახმედ–აღა ხინკილაძეს აუშენებია, რომელიც XVIII საუკუნეში ცხოვრობდა. შესაბამისად, ხიდი ამ პერიოდს უნდა ეკუთვნოდეს. 2006 წლის 7 ნოემბერს, საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულების თანახმად მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კულტურის უძრავი ძეგლის კატეგორია. ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლების სია  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 11698 ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტი — მატერიალური კულტურის ძეგლები[მკვდარი ბმული]. ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური ვებ-გვერდი. გვ, 1. ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ
რგანის წმინდა გიორგის ეკლესია

წმინდა გიორგის ეკლესია — აშენებულია მე-10 საუკუნეში, იგი მდებარეობს სოფელ რგანში. ნავარძეთიდან 3 კილომეტრის დაშორებით, ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია შირიმის თლილი ქვით. დასავლეთიდან და სამხრეთიდან შესასვლელია. სამხრეთის სარკმლის თავზე არსებულ მხედრულ წარწერაში მოხსენიებულია ერისთავი აბუნასრი. წმინდა გიორგის ეკლესია აუგიათ ნავარძეთის მოსახლეობას, რომელიც აღნიშნულია ასომთავრულ წარწერაში. http://wikimapia.org/38344733/ka/%E1%83%AC%E1%83%9B-%E1%83%92%E1%83%98%E1%83%9D%E1%83%A0%E1%83%92%E1%83%98%E1%83%A1-%E1%83%94%E1%83%99%E1%83%9A%E1%83%94%E1%83%A1%E1%83%98%E1%83%90
ინდურთა

ინდურთა — ნასოფლარი თუშეთის ალაზნის ხეობაში, სოფელ ომალოდან დაახლოებით 20 კილომეტრზე. ნასოფლარი ინდურთა განლაგებულია მაღალიკლდოვანი მთის ბოლოში, მდინარე თუშეთის ალაზნის მარცხენა ნაპირას. ნასოფლარში სამ ათეულზე მეტი ნაგებობაა, რომელთა უმრავლესობა ნანგრევებადაა ქცეული, ნაწილს კი შემორჩენილი აქცს პირვანდელი სახე. თითოეულის კედლის სიმაღლე დაახლოებით 1-1,3 მეტრს აღწევს. ნასოფლარის მახლობლად მდებარეობს მდინარე წოვათისწყალი, რომლის მარცხენა შენაკადის ხეობაში სამაროვანია. ნასოფლარის თავზე, დგას სამი ციხე-სახლი, სამივე ფიქლის მშრალი წყობითაა ნაშენი, ისინი ერთმანეთთან ახლოს მდებარეობენ. აქედან ორი შედარებით ნაკლები დანაკარგებითაა მიღწეული, ხოლო მესამე ორსართულნახევრის სიმაღლეზე დგას. პირველი ციხე-სახლი ხუთსართულიანია, იგი ზემოთკენ შევიწროებულია. ძლიერ არის დაზიანებული: სახურავი და სართულშუა გადახურვა ჩამონგრეულია, მე-5 სართულის კედლების დიდი ნაწილი მონგრეულია. მე-2 ციხე-სახლი დგას ნასოფლარის აღმოსავლეთ ნაწილში. იგი განეკუთვნება XVII-XVIII საუკუნეებს, სამსართულიანია, მე-2 სართულის კედლები შიგნით მიწაშერეული ნაკელითაა შელესილი. ჩანგრეულია სახურავი და სართულშუა გადახურვა დაზიანებულია, დაზიანებულია მე-3 სართულის ჩრდილოეთ კედლის დიდი ნაწილი. შენობა კედლითაა გაყოფილი ორ არათანაბარ ნაწილად. დასავლეთ სათავსო თითქმის ორჯერ დიდია, ვიდრე აღმოსავლეთის. სამაროვანი მდებარეობს კლდოვანი ბორცვის ჩრდილო-აღმოსავლეთ და დასავლეთ ფერდობებზე. იგი განეკუთვნება შუა საუკუნეებს. სამაროვანზე არქეოლოგიური გათხრები ჩაატარა საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმის თუშეთის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ, რომლის ხელმძღვანელი იყო რ. დოლაბერიძე. სამაროვანის ზოგიერთ საფლავს, თავსა და ბოლოში, თითო ფიქალი ჰქონდა ჩადგმული, ზოგიერთს კი ფიქლის მშრალი წყობით ნაგები კედელი ჰქონდა ჩაშენებული. ერთ-ერთ სამარხში იპოვეს ბრინჯაოს რგოლი და შალის ქსოვილის ფრაგმენტი, დაკრძალვის წესი ქრისტიანულია. ნასოფლარ ინდურთას 2018 წელს, თუშეთის კიდევ ცხრა პუნქტთან ერთად, საქართველოს მთავრობის დადგენილებით მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის ძეგლის სტატუსი. საქართველოს ძეგლები დაარქივებული 2016-03-22 საიტზე Wayback Machine. ინდურთა ↑ საქართველოს მთავრობის დადგენილება №364, 2018 წლის 10 ივლისი, ქ. თბილისი, კულტურული მემკვიდრეობის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის განსაზღვრის შესახებ
დორეთკარის წმინდა ბარბარეს ეკლესია

დორეთკარის წმინდა ბარბარეს ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი ახალგორის მუნიციპალიტეტის სოფელ დორეთკარში. აგებულია IX-X საუკუნეებში, მოხატულობაც ამავე საუკუნეებით თარიღდება. ეკლესიაში აქ გვხვდება წმინდა ბარბარეს ამსახველი ოთხი სცენა. საქართველოში წმინდა ბარბარეს ცხოვრების სცენები სხვაგან არსად არ არის შემორჩენილი. ეკლესიის დასავლეთ კედელზე გამოსახულია აბანოს მშენებლობის სცენა და წმინდა ბარბარე განრისხებული მამის წინაშე. სამხრეთ კედელზე გაგრძელებულია თხრობა, რომელიც გვიჩვენებს წმინდა ბარბარეს თავის კვეთას და წმინდანის შერაგნილი ცხედრის თაყვანისცემის კომპოზიციას. თხრობა იმ ეპიზოდით იწყება, როცა ხუროებმა ბარბარეს მამის ბრძანებით გაასრულეს აბანოს მშენებლობა, რომელსაც ორად–ორი სარკმელი ჰქონდა. მამის არყოფნის დროს ბარბარე, რომელმაც ამ დროისათვის მალულად აღიარა ქრისტიანობა, ხუროებს მესამე სარკმლის გაჭრასაც სთხოვს – „განმიღეთ მესამეცაო“, რითაც ერთარსება სამების არსებობას მიანიშნებს. ბარბარემ შეძლო ხუროების დაყოლიება და ნაგებობას სამი სარკმელი დააყოლეს. ბარბარეს ქრისტიანობა ასე გაცხადდა. მოგზაურობიდან დაბრუნებული, ბარბარეს მამა შვილის საქციელით განრისხებული შვილისგან მრწამსის უარყოფას მოითხოვს. მოწამის ცხოვრების მონათხრობიდან, ეკლესიის დასავლეთმა კედელმა სახვითად ერთიან კომპოზიციად გამთლიანებული ორი, ერთმანეთის თანმიმდევრული ეპიზოდის ილუსტრაცია შემოგვინახა. ჯერ, მარცხენა ფრთაზე, როტონდის მსგავსი მცირე გუმბათიანი ნაგებობაა (წარწერით „აბანოი“) და მის წინ წელში მოხრილი ხურო წარმოგვიდგება, შემდეგ კი საპირისპიროდ მდგომი წმინდა ბარბარე, რომლის გაწვდილი ხელიც შენობის მესამე სარკმლისკენაა მიმართული. მცირეოდენი ინტერვალით მომდევნო ეპიზოდია ასახული – განრისხების ნიშნად ხელაღმართული ბარბარეს მამა და დასასჯელად განწირული მოწამის ფიგურა. თხრობა სამხრეთით გადაინაცვლებს, სადაც მოწამის ამქვეყნიური ცხოვრების დამასრულებელი ეპიზოდი – თავის კვეთა და მისი შეგრაგნილი ცხედრისადმი თაყვანისცემაა ასახული. ხუსკივაძე ი., დორეთკარი – წმ. ბარბარეს ეკლესიის მოხატულობა, საქართველოს სიძველენი, № 13, 2009
ხიმშის ეკლესია

ხიმშის ეკლესია — ეკლესია საქართველოში, ამბროლაურის მუნიციპალიტეტში. XI საუკუნის ძეგლია. წმინდა გიორგის ერთნავიანი თეთრი დარბაზული ეკლესია სოფელ ხიმშის განაპირას, სამხრეთის ფერდობზე, სასაფლაოზე მდებარეობს. იგი შეტანილია ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის კულტურის უძრავი ძეგლების სიაში, სააღრიცხვო ნომერია 2610. XI საუკუნის მცირე ზომის დარბაზული ეკლესია ნაგებია შირიმის და კირქვის კვადრებით — სამხრეთის ფასადზე და ინტერიერში გამოყენებულია კლდოვანი ქანების ფლეთილი ქვის წყობა. დუღაბი დამზადებულია კირის ხსნარზე. ეკლესიას აქვს სამი შესასვლელი — დასავლეთიდან, სამხრეთიდან და ჩრდილოეთიდან. ინტერიერი ნათდებოდა ოთხი სარკმლიდან — აღმოსავლეთიდან, დასავლეთიდან და 2 სამხრეთიდან. სწორკუთხა ნაგებობას, ინტერიერში, აღმოსავლეთით საკურთხევლის ნახევრწრიული აფსიდი აქვს. მხატვრული გადაწყვეტით გამოირჩევა ჩრდილოეთის და დასავლეთის ფასადები. ამ ფასადებზე არის ქვაზე კვეთილი და საღებავით შესრულებული ჩუქურთმა-ორნამენტები და წარწერები. ძეგლი აღდგენილია მიწისძვრის შედეგად დაზიანების შემდეგ. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ხიმშის ეკლესია ხიმშის ეკლესია დაარქივებული 2019-08-16 საიტზე Wayback Machine.