laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მუჰამედ ჰასან ხან ყაჯარი

მუჰამედ ჰასან ხან ყაჯარი (დ. 1722, ასტარაბადი — გ. 1759, იქვე) — ყაჯართა დინასტიის მეთაური. ასტარაბადის გუბერნატორი 1747-1758 წლებში. მუჰამედ ჰასანი დაიბადა 1722 წელს, ასტარაბადის მაშინდელი გუბერნატორის, ფათალი-ხან ყაჯარისა და მისი მეუღლის, ემინე ბეგუმის ოჯახში. 1726 წელს, მამამისი აშრაფ-ხან ჰოტაკის ბრძანებით, სიკვდილით დასაჯეს. 1740 წელს, იგი გააძევეს ასტარაბადიდან, მაგრამ ნადირ შაჰმა იგი შეიწყალა და დანიშნა მთავარსალდლად. 1747 წელს, მან მოკლა ირანის შაჰი, ნადირ-შაჰი და მოიპარა შაჰის გვირგვინი და სკიპტრა, რომელიც ერთ-ერთ ადგილას გადამალა. 1747 წლიდან მის გარდაცვალებამდე, იგი იყო ასტარაბადის გუბერნატორი. მუჰამედ ჰასან ხანი არ ემორჩილებოდა ირანის ახალ შაჰს, შაჰ რუჰს, და მეტიც, მან თავისი ძალაუფლება განამტკიცა გილანსა და მაზანდარანში. 1749 წელს, მან გადაწყვიტა დაეპყრო განჯის სახანო. განჯის ხანმა დახმარება სთხოვა ქართლის მეფეს, თეიმურაზ II-სა და კახეთის მეფეს, ერეკლე II-ს. მეფეებმა განჯის ხანს დახმარება აღმოუჩინეს და მუჰამედ ჰასან ხანის წინააღმდეგ მოემზადნენ გასალაშქრებლად. 1749 წლის ბრძოლაში, მუჰამედ ჰასანი დამარცხდა. 1758 წელს, იგი შეებრძოლა ირანის ტახტის მემკვიდრეს, აზად ხანს. აზად ხანმა მუჰამედ ჰასან ხანი დაამარცხა და საბოლოოდ, იმავე ბრძოლას შეეწირა. Ənvər Çingizoğlu, Qacarlar və Qacar kəndi, Bakı, “Şuşa”, 2008, 334 səh.
ავილი (ალექსანდრიის პატრიარქი)

ავილი ალექსანდრიელი (ბერძნ. Αβίλιος ან Αμέλιος), აგრეთვე ცნობილი როგორც წმინდა საბელიუსი, აბილი, ამელიოსი ან მელიოსი/მილიუსი (დ. ? - გ. ახ.წ. 22 თებერვალი, 95 ან 98 წელი) — ალექსანდრიის მესამე ეპისკოპოსი (პატრიარქი). ეპისკოპოს ანიანის გარდაცვალების შემდეგ ალექსანდრიის ეპისკოპოსებმა და მღვდლებმა კრება გამართეს, რომელზეც უნდა აერჩიათ ეკლესიის ახალი წინამძღოლი. დეკემბრის თვეში ერთხმად იქნა არჩეული ავილი (ახ. წ. 83 წელი, იმპერატორ ტიტუს ფლავიუს დომიციანეს მმართველობის დროს). ავილი განაგრძობდა ახალი ეკლესიების მშენებლობასა და განამტკიცებდა რწმენას მოსახლეობაში. მისი პატრიარქობის დროს გავრცელდა ქრსიტიანობა როგორც ეგვიპტეში, ისე დასავლეთის ხუთ პროვინციასა და სუდანში. არსებობს მოსაზრება, რომ იმპერატორმა დომიციანემ ჩამოაგდო ავილი საეპისკოპოსო ტახტიდან და მის ადგილას სხვა დასვა, თუმცა ამ ფაქტის დამადასტურებელი წყარო არ არსებობს. ისტორიული წყაროების მიხედვით იგი საეპისკოპოსო კათედრაზე თორმეტი წელი მსახურობდა. გარდაიცვალა პირველ თოტს (11 სექტემბერი) ახ. წ. 95 წელს. დაკრძალულ იქნა მარკოზ მახარებლის გვერდით ალექსანდრიის ტაძარ ბაუკალისში. ↑ Morgan, Robert (September 21, 2016) History of the Coptic Orthodox People and the Church of Egypt. FriesenPress, გვ. 16. ISBN 9781460280287. ციტირების თარიღი: 20 November 2016.  ↑ 2.0 2.1 http://www.copticchurch.net/synaxarium/1_1.html#3 Official network of the Coptic Orthodox Church of Alexandria and All of Africa
კოლუშკინოს იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია

კოლუშკინოს იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია (რუს. Церковь Иоанна Богослова) — მართლმადიდებლური ეკლესია ტარასოვის რაიონის სლობოდა კოლუშკინოში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. აგებულია 1881 წელს. ეკლესიის მისამართი: რუსეთი, როსტოვის ოლქი, ტარასოვის რაიონი, სლობოდა კოლუშკინო. როსტოვის ოლქის ტარასოვის რაიონის სლობოდა კოლუშკინოში იოანე ღვთისმეტყველის ეკლესია ააშენეს 1881 წელს. ეკლესია აშენდა ადგილობრივი მრევლის სახსრებით და ძალებით. ეკლესიის მშენებლობა გაგრძელდა 1875 წლიდან 1881 წლამდე. ამ პერიოდის მანძილზე კი ღვთისმსახურება მიმდინარეობდა სამლოცველო სახლში, რომელიც ააშენეს 1871 წელს. სამლოცველო სახლის საკურთხეველი იდგა მშენებარე ტაძრის ადგილზე. ახალი ეკლესიის მშენებლობის დასრულების შემდეგ სამლოცველო სახლის ადრინდელი შენობა გამოიყენეს მომავალი საკვირაო-სამრევლო სკოლისათვის. ახალი ეკლესია ააგეს აგურისაგან, ჰქონდა თუნუქით გადახურული სამრეკლო და ასევე იყო გადახურული ეკელსიაც. ეკლესია იყო საკმაოდ მოცულობითი და მაღალი. მას ერთი საკურთხეველი გააჩნდა, რომელიც ნაკურთხი იყო იოანე ღვთისმეტყველის სახელზე. ეკლესიას ჰქონდა 66 დესეტინა მიწის ნაკვეთი, რომელიც მას გადაეცა დონის სასულიერო კონსისტორიის ბრძანებით. საკვირაო-სამრევლო სკოლა გაიხსნა 1885 წლის 11 ნოემბერს. 1930-იან წლებში ეკლესია დახურეს და გარკვეული პერიოდი გამოიყენებოდა ხორბლის საწყობად. 1942 წელს მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში ეკლესიას დაეცა გერმანული ავიაბომბი, რომელმაც დაანგრია სამრეკლო. 1960-იანი წლებიდან ეკლესიის შენობაში მოქმედებდა საწნეხი საამქრო, რომელიც ამუშავებდა ცხვრის მატყლს. 1990-იანი წლებიდან ეკლესია მიტოვებულია და საჭიროებბს რემონტს. Колушкино. Церковь Иоанна Богослова. Духовенство области войска Донского
სინკენ ჰოპი

სინკენ ჰოპი (ნორვ. Zinken Hopp, ნამდვილი სახელი სიგნე მარი ბროკმანი, ნორვ. Signe Marie Brochmann, დ. 9 იანვარი 1905, ულენსვანგი — გ. 3 სექტემბერი 1987, ბერგენი) — ნორვეგიელი მწერალი, პოეტი, დრამატურგი, უფრო მეტად ცნობილი, როგორც საბავშვო ლიტერატურის ავტორი. დაიბადა ულენსვანგში (ჰორდალანდი, ნორვეგია). იყო ჟურნალისტ დიდერიკ ჰეგერმან ბროხმანის (1879–1955) და მარგიტ ჰაგენის (1896–1962) შვილი, აგრეთვე ოდ ბროხმანის და, ბოდვარ ფრედრიკ იოჰანეს ბროხმანის (1852-1930) შვილიშვილი და გეორგ ბროხმანის ძმისწული. ზედმეტსახელი სინკენ ბავშვობიდან გაჰყვა. როგორც მწერლის, მისი დებიუტი 1930 წელს შედგა, ლექსების კრებულებით „გუვერნიორი ქალის ლექსები“ და „მთის ფერდობის ხედი“. ორივე მისი ნამდვილი სახელ-გვარით გამოიცა, თუმცა ფსევდონიმი სინკენ ჰოპი გამოიყენა უკვე შემდეგი წიგნების, „სამზარეულოს წიგნი“, „...რაოდენ უცნაური არ უნდა იყოს!“ და „ოთხ კედელს შორის“ შემთხვევაში. 1948 წელს გამოსცა სატირული რომანი „ჯილდო ქველმოქმედებისთვის“, რომელიც კრიტიკოსებმა დადებითად შეაფასეს. ყველაზე დიდი წარმატება მოუტანა ორმა საბავშვო რომანმა, „ჯადოსნური ცარცი“ და „იუნი და სოფუსი“. ამასთან, ჰოპი არის ნორვეგიული კულტურის რამდენიმე წარმომადგენლის შესახებ ბიოგრაფიული წიგნის ავტორი. მანვე ნორვეგიულად თარგმნა „ალისა საოცრებათა ქვეყანაში“, „ქარი ტირიფებში“, „პიტერ პენი“ და „ექიმი დულიტლი“. 2005 წელს, მწერლის დაბადებიდან 100 წლის აღსანიშნავად ნორვეგიაში გამოიცა დიდი კრებული მისი ნაწარმოებებით. მწერლის მეუღლე იყო აინარ მაიდელ ჰოპი. ↑ Merkedager: fødselsdager, stiftelsesdatoer, begivenheter — ოსლო: Biblioteksentralen, 1989. — ISBN 82-7022-061-2 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q585"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4903496"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q99533656"></a> ↑ 2.0 2.1 Norsk biografisk leksikon — Kunnskapsforlaget. — ISSN 2464-1502 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q746368"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1563206"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q266603"></a> ↑ Mottakere av Bastianprisen for barne- og ungdomslitteratur — Norwegian Association of Literary Translators. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2867932"></a> ↑ Hans Fredrik Dahl. Einar Meidell Hopp. Norsk biografisk leksikon. ციტირების თარიღი: September 1, 2016. ↑ Økland, Einar. „Zinken Hopp“. In Helle, Knut (ed.). Norsk biografisk leksikon (Norwegian). Oslo: Kunnskapsforlaget. ციტირების თარიღი: 14 April 2014. ↑ Johannes Brochmann. Fylkesleksikon for Sogn og Fjordane. ციტირების თარიღი: September 1, 2016. ↑ სინკენ ჰოპი დიდ ნორვეგიულ ენციკლოპედიაში ↑ answers.com
პრაქტიკული აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტი

პრაქტიკული აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტი (რუს. Институт практического востоковедения, (რუსული აბრევიაციით ИПВ) — უმაღლესი პროფესიული განათლების არასახელმწიფო საგანამანმანათლებლო დაწესებულება, რომელიც დაფუძნებულ იქნა აღმოსავლეთმცოდნეობითი განათლებისა და მეცნიერების თანაქმედების ფონდის მიერ 1993 წელს. ინსტიტუტი მდებარეობს მოსკოვში. პრაქტიკული აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტში შეასწავლიან შემდეგ ენებს: არაბული, ვიეტნამური, ინდონეზიური, ჩინური, კორეული, მალაიზიური (მალაიური), თურქული, ჰინდი, იაპონური ენები. აქვე ფუნქციონირებს მოსამზადებელი კურსები. ინსტიტუტის 30 მასწავლებლიდან 5 პროფესორია, ხოლო 21 დოცენტი. მასწავლებელთა უმეტესობა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის აზიისა და აფრიკის კურსდამთავრებულები არიან, რომელთაგან არაერთი ორივე სასწავლო დაწესებულებაში ასწავლის შესაბამის დარგებს. სტუდენტები ინსტიტუტის დასრულებისთანავე იღებენ აღმოსავლეთმცოდნეობის, აფრიკანისტიკის ბაკალავრის ხარისხს, ხოლო 2007 წელს ინსტიტუტში გაიხსნა მაგისტრატურა, რომელიც აკრედიტებულია 2009 წლიდან. პრაქტიკული აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტი მჭიდროდ თანამშრომლობს აღმოსავლეთის ქვეყნების უმაღლეს სასწავლებლებთან, რის გამოც სტუდენტებს საშუალება ეძლევათ ენობრივი სტაჟირება გაიარონ შესასწავლი ენის ქვეყანაში. ზოგ ქვეყანაში (ვიეტნამი, კორეა, ირანი, თურქეთი) აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტის სტუდენტები უფასოდ სწავლობენ ორმხრივი სახელმწიფოთაშორისო შეთანხმებების საფუძველზე. პრაქტიკული აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტის ოფიციალური საიტი Труды Института практического востоковедения / Ред. колл.: В. В. Бойцов, Г. М. Бонгард-Левин, Л. Г. Губарева, Д. В. Деопик (предс.), Б. А. Захарьин, А. М. Карапетьянц, Е. В. Маевский, А. В. Меликсетов, Д. В. Микульский, Л. В. Посувалюк, А. Л. Федорин; Отв. ред. тома: Д. В. Микульский, В. В. Орлов; Институт практического востоковедения. — М.: Восточная литература, 2005. — Т. I: Сборник статей к 10-летию ИПВ. — 296 с. — 400 экз. — ISBN 5-02-018470-5. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 GRID Release 2017-05-22 — 2017-05-22 — 2017. — doi:10.6084/M9.FIGSHARE.5032286 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q30141628"></a>
ეფრემოვო-სტეფანოვკის სტეფანე პირველმოწამის ეკლესია

ეფრემოვო-სტეფანოვკის სტეფანე პირველმოწამის ეკლესია (რუს. Церковь Стефана Архидиакона) — ყოფილი მართლმადიდებლური ეკლესია ტარასოვის რაიონის სლობოდა ეფრემოვო-სტეფანოვკაში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. ამჟამად აღნიშნული ტერიტორია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს შახტინის ეპარქიას. ეკლესია აგებული იყო 1773-1774 წლებში. პირველი ხის ეკლესია სლობოდაში ააშენეს 1774 წელს, დონის კაზაკთა ატამანის სტეფან ეფრემოვის ძალოსხმევით. ეკლესიას გაააჩნდა ერთი საკურთხეველი არქიდიაკონ სტეფანეს სახელზე ნაკურთხი. მოგვიანებით იგი დაშალეს და გადააგზავნეს ხუტორ ბოკოვში. ამასთან ერთად მის ადგილზე 1864 წელს კაზაკთა მამასახლისის ალექსანდრე ეფრემოვის სახსრებით ააგეს ქვის ეკლესია. ტაძარს ჰქონდა ხის თაღები, გადახურული იყო თუნუქის ფირფიტებით, ჰქონდა სამრეკლო და ქვის ღობე. ახალ ეკლესიას გააჩნდა სამი საკურთხეველი: მთავარი — არქიდიაკონ სტეფანეს სახელზე, მეორე — ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის, ხოლო მესამე — ღვთისმშობლის სახელზე. ეკლესიას ეკუთვნოდა საყარაულო სათავსო და სათავსო სკოლისათვის ერთი ოთახით. ორივე შენობა ასევე ქვის იყო და გადახურული თუნუქის ფირფიტებით. ეკლესიაში დადიოდნენ გარშემო დასახლების მაცხოვრებლები, ეს დასახლებები იყო: კალუშკინა, სლობოდა კურნაკოვო, სლობოდა კრივოროჟე, სლობოდა პოზდევოი და სლობოდა ბოლშინსკი. 1894 წლის 26 ივნისს სტეფანე პირველმოწამის ეკლესიას მიაწერესდასახლება ლიუტოვის ღვთისმშობლის შობის ეკლესია (აგებული 1886 წელს), რომელიც მდებარეობდა 20 ვერსის დაშორებით. რუსეთის სამოქალაქო ომის შემდეგ, 1924 წელს, ეკლესია დახურეს. 1935 წელს მოხსნეს ზარი, ნაგებობას იყენებდნენ ხორბლის საწყობად, მოგვიანებით კი — კლუბად. დროთა განმავლობაში ეკლესია მიატოვე და დავიწყებას მიეცა. 2010-იან წლებში ადგილობრივი მცირე მრევლის ძალებით დაიწყო ეკლესიის აღდგენის პროცესი. ეფრემოვო-სტეფანოვკის სტეფანე პირველმოწამის ეკლესიის წინამძღვარია მიხეილი (ვიშნევსკი). Слободы Ефремовой-Степановки Архидьяконовская церковь Периферия. Ефремовские легенды Историческое и религиозное развитие слободы Ефремово-Степановка ↑ Михаил Владимирович Вишневский, иерей. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-02-12. ციტირების თარიღი: 2017-04-09.
ნიკოლა კოვტალიუკი

ნიკოლა კოვტალიუკი (დ. 5 იანვარი, 1995, სამბორი, უკრაინა) — უკრაინელი ფეხბურთელი, ფოთის „კოლხეთის“ თავდამსხმელი. ახალგაზრდული კარიერა გაატარა შჩასტლივოეს „კნიაჟასა“ და ლვოვის „კარპატის“ ახალგაზრდულ გუნდში. 2013 წელს „კარპატში“ ჩაატარა 26 მატჩი და გაიტანა 3 გოლი. 2013-14 წლების სეზონში იცავდა მარიუპოლის „ილიჩევეცის“ ახალგაზრდული გუნდის ღირსებას. პროფესიონალური კარიერა დაიწყო 2014 წელს. სეზონის დაწყებისას გადავიდა უკრაინის დონით მეორე ლიგაში მოასპარეზე „პოლტავაში“, სადაც მხოლოდ 3 მატჩი ჩაატარა, სამივეში შეცვლაზე შევიდა. მისი დებიუტი შედგა 2014 წლის 5 ოქტომბერს, კრივოი-როგის „გირნიკის“ წინააღმდეგ, კოვტალიუკი მოედანზე 81-ე წუთზე შევიდა და მე-6 დამატებულ წუთზე შეძლო სადებიუტი გოლის გატანა, „პოლტავამ“ მატჩი 1:2 დათმო. 2014-15 წლების სეზონის მეორე ნახევარი გაატარა მიხაილოვცეს „ზემპლინის“ მეორე გუნდში, რომელიც სლოვაკეთის რანგით მესამე ლიგაში გამოდიოდა. სეზონის დასრულების შემდეგ გუნდი დაიშალა. 2015 წლის ზაფხულის სატრანსფერო ფანჯრისას, თავისუფალი აგენტის სტატუსით შეუერთდა კიევის „არსენალს“, რომელიც უკრაინის დონით მესამე ლიგაში ასპარეზობდა. მისი დებიუტი შედგა 2015 წლის 8 აგვისტოს, კოვალივკის „კოლოსის“ წინააღმდეგ, კოვტალიუკმა მატჩი შეუცვლელად ჩაატარა. შემდეგ ტურში, ხერსონის „კრისტალის“ წინააღმდეგ გაიტანა სადებიუტო გოლი კიევურ კლუბში. 56-ე წუთზე შევიდა მოედანზე და 87-ე წუთზე შეძლო გამარჯვების გოლის გატანა. ჯამში „არსენალში“ ჩაატარა 17 მატჩი და გაიტანა 6 გოლი. სეზონის დასრულების შემდეგ, 2016 წლის ზაფხულის სატრანსფერო ფანჯრისას გადავიდა უკრაინის დონით მეორე ლიგის კლუბ „კოლოსში“, სადაც ნახევარი სეზონი დაჰყო და ჩაატარა 7 უგოლო მატჩი. 2017 წლის ზამთრის სატრანსფერო ფანჯრისას შეუერთდა ფოთის „კოლხეთს“. ეროვნული ლიგის მე-4 ტურის მატჩში, ქობულეთის „შუქურას“ წინააღმდეგ თავი გამოიჩინა 3 გოლით, მატჩი ფოთელთა გამარჯვებით, 2:4 დამთავრდა. პროფილი Transfermarkt-ზე (ინგლისური) პროფილი Soccerway-ზე (ინგლისური) ↑ ინფორმაცია მატჩის შესახებ Soccerway-ზე, პოლტავა 1:2 გირნიკი ↑ ინფორმაცია მატჩის შესახებ Soccerway-ზე, არსენალი კიევი 2:1 კრისტალი ↑ ინფორმაცია მატჩის შესახებ Soccerway-ზე, შუქურა ქობულეთი 2:4 კოლხეთი-1913 ფოთი
აღმოსავლეთის ქვეყნების ინსტიტუტი

აღმოსავლეთის ქვეყნების ინსტიტუტი (რუსულად Институт стран Востока (რუსული აბრევიაციით ИСВ) (სრული სახელწოდება — უმაღლესი პროფესიული განათლების არასახელმწიფო საგანმანათლებლო კერძო დაწესებულება აღმოსავლეთის ქვეყნების ინსტიტუტი, 2002 წლამდე - აღმოსავლეთის უნივერსიტეტი. აღმოსავლეთის ქვეყნების ინსტიტუტი დაარსებულ იქნა 1994 წელს რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტის მიერ. ინსტიტუტში ფუნქციონირებს აღმოსავლეთმცოდნეობის ყველა მიმართულება: ენები, ლიტერატურა, ეთნოლოგია, ისტორია, რელიგია, ეკონომიკა, ადმინისტრირება, საინფორმაციო სისტემები და ა.შ. შესასწავლი რეგიონები მოიცავს მსოფლიოს ორ მესამედს — შორეული აღმოსავლეთიდან ვიდრე ჩრდილოეთ აფრიკამდე და ჩინეთიდან ვიდრე ავსტრალიამდე. სწავლების პროგრამები შემუშავებულია რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტის იმ მეცნიერთა მიერ, რომლებიც ასევე სახელმძღვანელოებისა და ორიგინალური მეთოდიკების ავტორები არიან. აღმოსავლეთის ქვეყნების ინსტიტუტში ფუნქციონიერებს ბაკალავრიატი და მაგისტრატურა აღმოსავლეთის ქვეყნების ინსტიტუტის ოფიციალური საიტი
ლუი-ევგენი კავენიაკი

ლუი-ევგენი კავენიაკი (ფრანგ. Louis-Eugène Cavaignac; დ. 15 ოქტომბერი, 1802, პარიზი, საფრანგეთი — გ. 28 ოქტომბერი, 1857, იურნე, საფრანგეთი) — ფრანგი მარშალი, პოლიტიკოსი, დიპლომატი, საფრანგეთის სახელმწიფო მოღვაწე, 1848 წლის რევოლუციის აქტიური მონაწილე და ერთ-ერთი ორგანიზატორი. პრემიერ-მინისტრი 1848 წელს, იმავე წელს დანიშნული იყო ალჟირის გუბერნატორად და ომის მინისტრად. 1830 წელს მსახურობდა ლუი-ფილიპ ორლეანელის ერთგულთა არმიაში. 1831 წელს დაითხოვეს ჯარიდან რესპუბლიკური შეხედულებების გამო, მაგრამ 1832 წელს გაიწვიეს ალჟირში და დანიშნეს აფრიკის ფრონტის მეთაურად. მისი სარდლობით ფრანგებმა ოსმალთა მფლობელობაში მყოფი ალჟირის ოკუპირება მოახერხეს. 1848 წლის თებერვალში მონაწილეობა მიიღო რევოლუციაში. იმავე წელს დაიკავა სხვადასხვა თანამდებობები, მათ შორის პრემიერ-მინისტრიც. ივნისში სასტიკად ჩაახშო მუშათა აჯანყება, რომლის დროსაც 12,000-მდე ადამიანი დაიღუპა. მალევე მთელ ქვეყანაზე კონტროლის დამყარება განიზრახა, რაც ვერ მოახერხა. 1848 წლის 20 დეკემბერს საფრანგეთში პირველი საპრეზიდენტო არჩევნები ჩატარდა, რომლის შედეგად დამყარდა საფრანგეთის მეორე რესპუბლიკა და პრეზიდენტად არჩეულ იქნა ნაპოლეონ III. კავენიაკმა ვერ მოახერხა ძალაუფლების შენარჩუნება და არჩევნების დღესვე დატოვა პოსტი. თანამდებობის დატოვების შემდეგ აქტიურად ჩაერთო ოპოზიციის მხარეს. ის 1851 წელს მცირე ხნით დააპატიმრეს კიდეც. პატიმრობის შემდეგ ის დაოჯახდა და სიცოცხლის ბოლო წლები იურნეში გაატარა, სადაც აღესრულა 1857 წელს, 55 წლის ასაკში. საფრანგეთის რევოლუცია (1848) ნაპოლეონ III "The History of the Origins of Representative Government in Europe" დაარქივებული 2008-02-28 საიტზე Wayback Machine. https://en.wikipedia.org/wiki/Encyclop%C3%A6dia_Britannica_Eleventh_Edition
პეროქსინიტრიტის იონი

პეროქსინიტრიტი (ხანდახან მოიხსენიება, როგორც პეროქსონიტრიტი) — იონი, რომლის ფორმულაა ONOO−. წარმოადგენს ნიტრატის, NO3- არასტაბილურ სტრუქტურულ იზომერს. მიუხედავად იმისა, რომ მისი შესაბამისი მჟავა არასტაბილური ნაერთია, პეროქსინიტრიტი საკმაოდ სტაბილურია ტუტე ხსნარებში. მიიღება წყალბადის პეროქსიდის ურთიერთქმედებით ნიტრიტებთან: H2O2 + NO2 → ONOO− + H2O პეროქსინიტრიტი მჟანგავ და მანიტრირებელ ნივთიერებას წარმოადგენს. მისი მჟანგავი თვისებების გამო პეროქსინიტრიტს შეუძლია დააზიანოს მოლეკულების საკმაოდ დიდი ნაირსახეობები უჯრედებში, (მაგალითად დნმ და პროტეინები. ცოცხალ ორგანიზმებში პეროქსინიტრიტების წარმოქმნა აღწერილია როგორც სუპეროქსიდის თავისუფალი რადიკალის აზოტოვან ოქსიდთან: •O2− + •NO → ONO2− ამ ორი თავისუფალი რადიკალის შეერთებით ვიღებთ პეროქსინიტრიტს. მოლეკულას, რომელიც არ წარმოადგენს თავისუფალ რადიკალს. ის ძლიერი მჟანგავია. ლაბორატორიაში პეროქსინიტრიტის ხსნარის მიღება შესაძლებელია მაღალი მჟავიანობის მქონე წყალბადის პეროქსიდის ზემოქმედებით ნატრიუმის ნიტრიტზე მისი შემდგომი ნატრიუმის ტუტით ნეიტრალიზაციით. მისი კონცენტრაციის მაჩვენებელია სინათლის შთანთქმა 302 ნმ დიაპაზონში(pH 12, ε302 = 1670 M−1 cm−1). ONOO− ურთიერთქმედებს ნუკლეოფილურად ნახშირბადის დიოქსიდთან. ცოცხალ ორგანიზმებში ნახშირბადის დიოქსიდი დაახლოებით 1მმ-ს წარმოადგენს და მისი რეაქცია ONOO−-სთან ძალიან სწრაფად მიმდინარეობს. აქედან გამომდინარე ფიზიოლოგიური რეაქციების მიმდინარეობისას ONOO−-ს რეაქცია ნახშირბადის დიოქსიდთან სრულდება ნიტროზოპეროქსიკარბონატი წარმოქმნით (ONOOCO2−). ONOOCO2− თავისი მხრივ განიცდის ჰომოლიზს კარბონატის რადიკალისა და აზოტის დიოქსიდის წარმოქმნით. დროის დაახლოებით 66%-ის განმავლობაში ეს ორი რადიკალი თავიდან ერთდება ნახშირბადის დიოქსიდისა და ნიტრატების წარმოქმნით. დანარჩენ დროს ისინი იხსნებიან გამხსნელში და წარმოქმნიან თავისუფალ რადიკალებს. სწორედ ეს რადიკალები (კარბონატისა და აზოტის დიოქსიდის) წარმოადგენენ მიზეზს, რის გამოც პეროქსინიტრიტს უჯრედის დაზიანება შეუძლია. მთავარი სტატია: პეროქსიაზოტოვანი მჟავა. ნიტროტიროზინი აზოტის აქტიური ნაერთები ↑ Holleman, A. F.; Wiberg, E. Inorganic Chemistry Academic Press: San Diego, 2001. ISBN 0-12-352651-5. ↑ W. H. Koppenol ↑ Pacher, P.; Beckman, J. S.; Liaudet, L.; "Nitric Oxide and Peroxynitrite: in Health and disease" Physiological Reviews 2007, volume 87(1), page 315–424. doi:10.1152/physrev.00029.2006 PMID 17237348 ↑ Csaba Szabó, Harry Ischiropoulos and Rafael Radi; "Peroxynitrite: biochemistry, pathophysiology and development of therapeutics" Nature Reviews Drug Discovery; 6, 662–680 (August 2007). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-07-21. ციტირების თარიღი: 2017-04-09. ↑ Beckman, J. S.; Koppenol, W. H. "Nitric Oxide, Superoxide, and Peroxynitrite: the Good, the Bad, and Ugly" American Journal of Physiology – Cell Physiology 1996, volume 271, page C1424–C1437.
ვლასოვკა - 1

ვლასოვკა - 1 (რუს. Власовка - 1) — ბრინჯაოს ხანის უძველესი ნამოსახლარი, რომელიც მდებარეობს ტარასოვის რაიონის ტერიტორიაზე, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. როსტოვის ოლქი თავისი ხელსაყრელი ბუნებრივი პირობების გამო ძველად მჭიდროდ იყო დასახლებუული. გვიანი ბრინჯაოს ეპოქის (ძვ. წ. XVIII-XII სს.) ეთნოკულტურული გაერთიანება ძელური კულტურა გავრცელებული იყო აღმოსავლეთ ევროპის სტეპისა და ტყე-სტეპის ზონაში დნეპრიდან ურალამდე. დონის ტერიტორიაზე მოითვლიან 10 დასახლებას და ათასამდე სამარხს, რომელიც სრუბნის კულტურას მიეკუთვნება. სრუბნის კულტურის აყვავების ხანაში ადამიანები ცხოვრობდნენ ჭალის ტერასებში, დასახლებასთან ახლოს მდებარეობდა მათი სამარხები. ბრინჯაოს ხანის ძველი ნამოსახლარი როსტოვის ოლქში აღმოაჩინეს ტარასოვის რაიონში ელექტროფიკაციის სამუშაოების მიმდინარეობის დროს. აქ თავის დოზე გაატარეს ნავთობსადენი. ელექტროსადენების გაყვანის გამო მიმდინარეობდა მიწის სამუშაოები სტანიცებს სუხოდოლნაიასა და როდიონოვო-ნესვეტაისკაიას შორის, რომლის დროსაც მუშები წააწყდნენ არტეფაქტებს. სამუშაოების მიმდინარეობის ადგილზე გამოძახებულმა როსტოველმა არქეოლოგებმა აღმოაჩინეს არქეოლოგიური ობიექტი, რომელიც ბრინჯაოს ხანას მიაკუთვნეს. დასახლებამ მიიღო დასახელება ვლასოვკა - 1, რადგან იგი მდებარეობდა როსტოვის ოლქის ტარასოის რაიონის ხუტორ ვლასოვკიდან 1 800 მეტში. 288 მ² ტერიტორიაზე არქეოლოგებმა დაიწყეს გათხრები. აღმოჩენილი ბრინჯაოს ხანის უძველესი დასახლება მდებარეობდა მდინარე ალტაპოვის (დონის აუზი) მარჯვენა ნაპირზე. აღმოჩენილი საომარი ნივთები განეკუთვნებოდა სრუბნის კულტურას მისი მეორე განვითარების პერიოდში. დასახლება, სავარაუდოდ იყო დროებითი, რაზეც მიუთითებს საცხოვრებლის ნაშთები. საცხოვრებლის ასაშენებლად ადამიანები იყენებდნენ ისეთ მასალებს, რომელიც დიდხანს არ გაძლებდა. ასევე შესაძლებელია, რომ უძველესმა ადამიანებმა გადასახლებამდე დაშალეს და თან წაიღეს საცხოვრებლების ნაწილი. არქეოლოგიური გათხრების ადგილზე აღმოაჩინესნახევრად მიწური საცხოვრებლები, საყოფაცხოვრებო და ნადირობის ნივთები. გათხრილ კულტურულ ფენაში ასევე აღმოჩენილია შემდეგი ნივთები: ნაძერწი კერამიკის ნაჭრები, თიხისა და ქვის ნივთები, შინაური ცხოველების (თხა, ხარი, ცხენი, ცხვარი) ძვლები. სალტოვო-მაიაკის კულტურის ნივთები (ძვ. წ. VIII-Х სს), ენეოლითის ხანის ქვის ისრები (განეკუთვნებოდა მოსახლეობის განსახლების ადრეულ პერიოდს). Цыбрий Т. В. Поселение Ягодинка 2 и некоторые вопросы домостроительства на Нижнем Дону в эпоху поздней бронзы. Санкт-Петербург. 2013. Институт истории материальной культуры РАН. Цыбрий A. B., Шеф A. B. Раскопки поселения эпохи поздней бронзы Власовка 1 в Тарасовском районе Ростовской области // сб. Археологические записки. Ростов-на-Дону, 2002. Вып. 2. - С 161-168. Цыбрий Андрей Витальевич. Отчёт об охранных археологических исследованиях поселения Власовка 1 в Тарасовском районе Ростовской области в 2001 году / Ростов-на-Дону, 2002. Архив ДАО. Р-1. № 48/П. Власовка - 1 ↑ Археологический словарь. — М., 1990. — 368 с.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-08. ციტირების თარიღი: 2017-04-09. ↑ Начало позднебронзового периода в Ростовской области
ჩერტკოვოს ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი

ჩერტკოვოს ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი (რუს. Чертковский историко-краеведческий музей) — მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი ჩერტკოვოს რაიონის სოფელ ჩერტკოვოში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მუზეუმი დაარსდა 1983 წელს. მუზეუმის მისამართი: 346000, როსტოვის ოლქი, ჩერტკოვოს რაიონი, სოფელი ჩერტკოვო, პიონერთა ქუჩა № 27. ჩერტკოვოს ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი შეიქმნა ჩერტკოვოს რაიონის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს აღმასკომის 1983 წლის 21 სექტემბრის № 368 გადაწყვეტილების საფუძველზე. ამჟამად ეს არის არაკომერციული ორგანიზაცია „კულტურის მუნიციპალური საბიუჯეტო დაწესებულება ჩერტკოვოს ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი“. მუზეუმი იმყოფება მუნიციპალიტეტის კუთვნლებაში. მუზეუმის დირექტორია ვლადიმირ ოლიფირი. მუზეუმის ექსპოზიცა ჩამოყალიბდა ადგილობრივი მოსახლეობისა და არქეოლოგიური გათხრების შედეგად, რომლებიც მიმდინარეობდა ჩერტკოვოს რაიონში. 2015 წლის მონაცემებით მუზეუმში ინახება 2 706 ერთეული ექსპონატი, რომელიც მოიცავს ფოტოებს, დოკუმენტებს, ისტორიისა და კულტურის საგნებს და სხვ. მუზეუმის ექსპოზიცია მოგვითხრობს როსტოვის ოლქის ჩერტკოვოს რაიონისა და მისი მოსახლეობის ისტორიისა და კულტურის შესახებ. მუზეუმში ინახება ექსპონატები და მასალები, რომლებიც მოგვთხრობენ რაიონის სპორტსმენების მიღწევებზე. მათ შორისაა - ფოტოები, ჯილდოები, თასები და სხვ. მუზეუმში ასევე განთავსებულია რაიონის ტერიტორიაზე გავრცელებული ცხოველების ფიტულები: ირემი, ციყვი, თრია, ასევე ფრინველები. მუზეუმში ცენტრალური ადგილი უჭირავს მეორე მსოფლიო ომის ერთ-ერთი ბრძოლის ამსახველ დიორამას, ბრძოლაში მონაწილეობდნენ საბჭოური და გერმანელული ავიაცია, ტანკები, ქვეითი ნაწილები. დიორამაზე წარმოდგენილია მეორე მსოფლიო ომის დროინდელი ნივთები: ავტომატები, რაციები, საბრძოლო მასალების ყუთები, სამხედრო ჩაფხუტები, თოფები, ნაღმები და სხვა მასალები. ჩერტკოვოს ისტორიულ-მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმში მიმდინარეობს გამოფენები, აქცია „ღამე მუზეუმში“ და სხვ. მუზეუმის თანამშრომლები სკოლის მოსწავლეებისთვის კითხულობენ ლექციებს. 2015 წლის მონაცემებით წელიწადში მუზეუმს სტუმრობს 3 300 ვიზიტორი. Чертковский историко-краеведческий музей დაარქივებული 2016-04-12 საიტზე Wayback Machine. Чертковский историко-краеведческий музей ↑ Акт о проведении контрольных мероприятий по проверке исполнения муниципального задания МБУК «Чертковский историко-краеведческий музей» за 2015год