laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სპარტაკ ფარჯიანი

სპარტაკ ფარჯიანი (დ. 26 ივნისი, 1957, მესტია, სვანეთი, საქართველო) — ქართველი რეჟისორი და სცენარისტი. სპარტაკ ფარჯიანი დაიბადა 1957 წლის 26 ივნისს, მესტიაში. 1983 წელს დაამთავრა საქართველოს შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტი, 1983-1985 წლებში მუშაობდა მცხეთის სახალხო თეატრში დამდგმელ რეჟისორად, 1986 წლიდან კინოსტუდია „ქართულ ფილმში“. რეჟისორია რამდენიმე დოკუმენტური ფილმისა. როგორც მსახიობი გდაღებულია რამდენიმე მხატვრულ ფილმში. 1986 წლიდან არის საქართველოს კინემატოგრაფისტთა კავშირის წევრი. „მაცხოვარი ლატალისა“ (2008) - დოკუმენტური ფილმი „გზა წარსულიდან მომავლისკენ“ (2010) - დოკუმენტური ფილმი „სვანეთი ცოცხალი მითი“ (2011) - დოკუმენტური ფილმი „გარდაცვალება ახალი სიცოცხლის დასაწყისი“ (2011) - დოკუმენტური ფილმი „სვანეთი კულტურული მემკვიდრეობის საუნჯე“ (2015) - დოკუმენტური ფილმი „მაცხოვარი ლატალისა“ (2008) - დოკუმენტური ფილმი „გარდაცვალება ახალი სიცოცხლის დასაწყისი“ (2011) - დოკუმენტური ფილმი „სვანეთი ცოცხალი მითი“ (2011) - დოკუმენტური ფილმი „სვანეთი კულტურული მემკვიდრეობის საუნჯე“ (2011) -დოკუმენტური „შეყვარებული კულინარის 1001 რეცეპტი“ (1996) - მხატვრული ფილმი „სვანი“ (2007) - მხატვრული ფილმი „მაიტა ნასოსი“ (2010) - მხატვრული ფილმი „დედე“ (2017) - მხატვრული ფილმი „მაცხოვარი ლატალისა“ (2008) პრიზი - საუკეთესო დოკუმენტური ფილმისათვის - საერთაშორისო მართმადიდებლური ფილმების ფესტივალი „წმინდა ანდრიას ჯვარი“ (ბათუმი) (2008) „გარდაცვალება ახალი სიცოცხლის დასაწყისი“ (2011) პრიზი - საუკეთესო რეჟისურისთვის - კიევის საერთაშორისო მართმადიდებლური ფილმების ფესტივალი „პოკროვი“ (2011) „გარდაცვალება ახალი სიცოცხლის დასაწყისი“ (2011) დიპლომი - ეკლესიური შემწყალებლობის უნიკალური გამოცდილებისათვის - მოსკოვის საერთაშორისო კინოფესტივალი „როდონეჟი“ (2011) „სვანეთი ცოცხალი მითი“ (2011) სიგელი - საერთაშორისო მართმადიდებლური ფილმების ფესტივალი „წმინდა ანდრიას ჯვარი“ (ბათუმი) (2011) სპარტაკ ფარჯიანი დაარქივებული 2016-04-19 საიტზე Wayback Machine. — ეროვნული ფილმოგრაფია სპარტაკ ფარჯიანი — Кино-Театр.ру სპარტაკ ფარჯიანი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
საბაილის ციხე

საბაილის ციხე (აზერ. Bayıl qalası) — ციხე, რომელიც აშენდა შირვანშაჰი ფარიბურზ III-ის ბრძანებით 1234 წელს. ეს ციხე განლაგებულია ბაილოვზე ბაქოს მახლობლად აზერბაიჯანის ერთ-ერთ კუნძულზე. შემდგომ ამ ციხეს უწოდებდნენ საბაილის ციხეს, შაჰრი საბას, შაჰრი ნაუს, წყალქვეშა ქალაქს, ქარავან-სარაის, ბაილოვოს ქვებს და ა.შ. თქმულებებით მოცული ციხე ბოლო დრომდე წყლით იყო დაფარული და განლაგებული იყო 350 მეტრის დაწორებით ნაპირისგან. ქვის ფილები 70/25-30 სმ. სისქით რელიეფური ორნამენტებით აღმოჩენილი იქნა 1939 წლის ექსპედიციისას. 2000 წლების ბოლოს წყლის დონის დაკლების შედეგად გამოჩნდა ციხის ზედა პირი. არქეოლოგების მიერ წყლიდან ამოღებული ქვები გამოფენილია შირვანშაჰების სასახლეშირვანშაჰების სასახლის ტერიტორიაზე. წყლიდან ამოღებული იქნა 706 ფილა, რომელზეც გამოსახულია ცხოველები, მცენარეები და ასევე არაბული დამწერლობა. ასევე აღმოჩენილია 12 ფილა ხალხის პორტრეტული გამოსახულებით. ერთ-ერთ ასეთ ქვაზე გამოხატულია შირვანშაჰი, რომლის მმართველობის დროსაც იქნა აშენებული ეს ციხე. ციხე აშენდა ხუროთმოძღვარ ზეინადინ იბნ აბუ რაშიდ შირვანის მიერ. ციხის დაგეგმარება წააგავს არასწორ მართკუთხედს, რომლის ჩრდილო ნაწილი გაწელილია და სიგრძეში 180 მეტრს, ხოლო სიგანეში 40 მეტრს აღწევს. ციხის ასეთი ფორმა განპირობებულია კუნძულის ფორმით, რომელზეც არის ციხის საძირკველი. ციხეს გარს ერტყმოდა 1,5-2 მეტრის სისქის კედელი 15 კოშკით, რომელთაგანაც 3 იყო მრგვალი, ხოლო დარჩენილი 12 კი — ნახევრადმრგვალი. Jonathan M. Bloom, Sheila Blair. The Grove Encyclopedia of Islamic Art and Architecture. — Oxford University Press, 2009. — Т. 2. — С. 240. — 513 с. — ISBN 9780195309911. ↑ Замок, которого нет ~ Роза ветров[მკვდარი ბმული] ↑ Бабаев К. Баиловские камни // Наука и жизнь. — 1989. — № 4. — С. 40.
აბიჯანის ავტონომიური ოლქი

აბიჯანის ავტონომიური ოლქი (ფრანგ. District autonome d'Abidjan) — ოლქი კოტ-დ’ივუარის სამხრეთ-აღმოსავლეთში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი აბიჯანი. ფართობი — 2150 კმ², მოსახლეობა — 4 707 404 ადამიანი (2014 წელი). აბიჯანის ავტონომიური ოლქს სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება კომოეს ოლქი, დასავლეთიდან, ჩრდილოეთიდან და აღმოსავლეთიდან ლაგუნების ოლქი. სამხრეთიდან გარს ერტყმის გვინეის ყურის წყლები. აბიჯანის ავტონომიური ოლქი დაყოფილია 14 მუნიციპალიტეტად: აბობო აჯამე ატეკუბე კოკოდი კუმასი მარკორი პლატო პორტ-ბუე ტრეიშვილი იოპუგონი ანიამა ბინგერვილი ბროფოდუმე სონგონი ↑ მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (citypopulation) ↑ მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (Recensement Général de la Population et de l’Habitat)
იამუსუკროს ავტონომიური ოლქი

იამუსუკროს ავტონომიური ოლქი (ფრანგ. District autonome de Yamoussoukro) — ოლქი კოტ-დ’ივუარის ცენტრალურ ნაწილში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი იამუსუკრო. ფართობი — 2075 კმ², მოსახლეობა — 355 573 ადამიანი (2014 წელი). იამუსუკროს ავტონომიური ოლქს სამხრეთ-დასავლეთიდან ესაზღვრება გო-ჯიბუას ოლქი, დასავლეთიდან სასანდრა-მარაუეს ოლქი, ჩრდილოეთიდან, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან და აღმოსავლეთიდან ტბების ოლქი. იამუსუკროს ავტონომიური ოლქი დაყოფილია 2 დეპარტამენტად: იამუსუკრო ატიეგუაკრო ↑ მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (citypopulation) ↑ მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (Recensement Général de la Population et de l’Habitat)
ქრისუპოლისი

ქრისუპოლისი (ბერძ. Χρυσούπολη) — ქალაქი და ყოფილი მუნიციპალიტეტი საბერძნეთში. მდებარეობს აღმოსავლეთი მაკედონია და თრაკიის პერიფერიის კავალის რეგიონულ ერთეულში. 2011 წლის ადგილობრივი თვითმმართველობის რეფორმის შედეგად ნესტოსის მუნიციპალიტეტის ნაწილი გახდა. ქალაქის ფართობი 46.89 კმ²-ია. 2011 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 8 885 კაცს შეადგენს. ქრისუპოლისი დაძმობილებულია შემდეგ ქალაქებთან: იაგოდინა, სერბეთი ზლატოგრადი, ბულგარეთი ოფიციალური საიტი[მკვდარი ბმული] ↑ Kallikratis law დაარქივებული 2018-11-13 საიტზე Wayback Machine. საბერძნეთის შინაგან საქმეთა სამინისტრო (ბერძნული) ↑ საბერძნეთის სტატისტიკური ორგანო. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-09-27. ციტირების თარიღი: 2018-01-27.
ელეფთერ ღვალაძე

ელეფთერ ღვალაძე (დ. 1879, სოფელი მორძგვეთი, ჭიათურის მუნიციპალიტეტი — გ. 1955, თბილისი) — ქართველი პედაგოგი და საზოგადო მოღვაწე, საქართველოს დამსახურებული მასწავლებელი, გამოჩენილი მეცნიერ-ბიოქიმიკოსის, პროფესორ ვარლამ ღვალაძის (1893-1944) უფროსი ძმა. დაიბადა ზემო იმერეთის სოფელ მორძგვეთში, სადაც მსახურობდა მამამისი, დეკანოზი ზაქარია ღვალაძე. წარმოშობით ელეფთერ ღვალაძე იყო სოფელ სვერიდან (ჭიათურის მუნიციპალიტეტი). 1900 წელს დაამთავრა ქუთაისის სასულიერო სემინარია და იმავე წლიდან ნაყოფიერ პედაგოგიურ მოღვაწეობას ეწეოდა ჭიათურასა და თბილისში. იგი იყო ჭიათურის სამოქალაქო სასწავლებლის ინსპექტორი (ამ სასწავლებელში ასწავლიდნენ ცნობილი პედაგოგები და საზოგადო მოღვაწეები ივანე (ვანო) გომელაური, ნიკო ჯაყელი, ანტონ ჟორჟოლიანი და სხვ.). ელ. ღვალაძე არჩეული იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების წევრად და ამ საზოგადოების ჭიათურის განყოფილების მდივნად. მას ახლო ურთიერთობა ჰქონდა ილია ჭავჭავაძესთან, იაკობ გოგებაშვილთან, აკაკი წერეთელთან, ვასილ წერეთელთან, კიტა აბაშიძესთან, გიორგი ზდანოვიჩთან (მაიაშვილი) და სხვა გამოჩენილ მოღვაწეებთან. 1907 წელს ხელმძღვანელობდა ჭიათურის პედაგოგთა დელეგაციას ილია ჭავჭავაძის დაკრძალვაზე. 1920–იანი წლების დამლევიდან მოღვაწეობდა თბილისში. არჩეული იყო საქართველოს პედაგოგიური საზოგადოების წევრად.
ხარჯამის მეჩეთი

ხარჯამის მეჩეთი — არქიტექტურული ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხარჯამში. მეჩეთი აგებულია XIX საუკუნეში, ადგილობრივი მუსლიმი მესხების მიერ, რომელთა შთამომავლებიც 1944 წელს სტალინმა შუა აზიაში გადაასახლა. ხარჯამის მეჩეთის გარე ფასადი თლილი, თეთრი ქვითაა მოპირკეთებული. გაფორმებულია სადა და დახვეწილი ჩუქურთმებით. ამშვენებს შეისრული თაღები. შესასვლელის ჭერი წარმოადგენს მესხური დარბაზის კლასიკურ გადახურვას. სახურავი მოპირკეთებულია სპილენძით და ამშვენებს მუზარადისებური პატარა გუმბათი, რომელიც დამახასიათებელია სამცხე-ჯავახეთში, XIX საუკუნესა და XX საუკუნის დასაწყისში აგებული მეჩეთებისათვის. დარბაზის ჭერის გაფორმება დიდ მსგავსებას ავლენს როგორც სამცხე-ჯავახეთის, ასევე – აჭარისა და ისტორიული ლაზეთ–ტაო-კლარჯეთის ამავე პერიოდის მეჩეთებთან. მეჩეთის ინტერიერი დაზიანებულია. უმეტეს ნაწილში ჩამოცვენილია ბათქაში. ხარჯამის მეჩეთს 2012 წელს საქართველოს კულტურის სამინისტრომ, კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი მიანიჭა. ხარჯამის მეჩეთი. ერთ-ერთი ყველაზე ლამაზი ჯამე საქართველოში[მკვდარი ბმული]  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 17817
ლიბერიის მდინარეები

ეს არის ლიბერიის მდინარეების სია. ეს სია არის დალაგებული მდინარის აუზის მიხედვით, თავისი შენაკადების სახელებით, რომლებიც მითითებულნი არიან ყოველი მსხვილი მდინარის სახელის ქვეშ. მდინარე მოა (სიერა-ლეონე) მდინარე მაგოვი მდინარე მანო (მდინარე გბეია) მდინარე მორო მდინარე მაფა მდინარე ლოფა მდინარე მაჰე მდინარე ლავა წმინდა პავლეს მდინარე მდინარე ნიანდა მდინარე ვია მდინარე მესურადო მდინარე "უსარგებლო" (Junk) მდინარე დუ მდინარე ფარმინგტონი წმინდა ჯონის მდინარე მდინარე მანი მდინარე ტიმბო მდინარე ცესტოსი გვენის კრიკი მდინარე ნუონი მდინარე სენკვენი მდინარე სინოე მდინარე დუგბე მდინარე დუბო მდინარე გრენდ ცესი მდინარე კავალა (მდინარე კავალი) მდინარე დუბე (მდინარე დ'ო'უბე) Rand McNally, The New International Atlas, 1993. GEOnet Names Server დაარქივებული 2020-04-10 საიტზე Wayback Machine. United Nations, Department for Peacekeeping Operations Cartographic Section, 2010
შავი ფიჭვი

შავი ფიჭვი (ლათ. Pinus nigra) — მაღალტანიანი 25 (40) მ-მდე სიმაღლის ხე. გავრცელებულია ხმელთაშუა ზღვის განაპირა რაიონებში და დასავლეთ ევროპის სამხრეთ ნაწილებში. ახალგაზრდა ხის ვარჯი პირამიდული ფორმისაა, შემდეგ ასაკში მომრგვალო ქოლგისებრია. ხის ღერო დაფარულია მუქი-ფერის ქერქით, რომელიც ღეროს სიგრძეზე და გარდიგარდმო დამსკდარია. მერქანი წითელი გულისა და თეთრი ცილისგან შედგება. შავი ფიჭვის დამოკლებულ ტოტზე წყვილი, 8-14 სმ სიგრძის, მაგარი და მკვრივი წიწვი ვითარდება. მისი მოყვითალო-მონაცრისფრო დამწიფებული გირჩა 8 სმ სიგრძეს აღწევს. შავი ფიჭვის ფრთიანი თესლი ჩვეულებრივი ფიჭვის თესლზე უფრო მსხვილია. შავი ფიჭვი ნიადაგის მიმართ ძლიერ შემგუებლობას იჩენს. იზრდება მშრალ, კირნარ და ქვიშნარ ნიადაგებზე.მთავარი ფესვი ნაკლებად ეზრდება, სამაგიეროდ კარგად უვითარდება გვერდითა ფესვები. ფესვი ხასიათდება ძლიერ პლასტიურობით, ასევე შავი ფიჭვი უფრო ჩრდილის ამტანია. ცნობილია მისი ვარიაციები: ლათ. Pinus calabrica, ლათ. Pinus poiretiana. შავი ფიჭვი საქართველოში ხელოვნურად ძლიერ გავრცელებული სახეობაა და ხშირად ვხვდებით მის კარგ კულტურებს. EUFORGEN species page: Pinus nigra. Information, distribution and related resources.
მექსიკური კვიპაროზი

მექსიკური კვიპაროზი (ლათ. Cupressus lusitanica) — მარადმწვანე ხე კვიპაროზისებრთა ოჯახისა. სიმაღლით აღწევს 50 მ-ს, დიამეტრი 4-5 მ. აქვს ძალიან ლამაზი ვარჯი, დახრილი გვერდითი ტოტებით და მრავალი დაკიდებული წვრილი ყლორტებით, რომლებზეც გაწყობილია ნაზი ღია-მწვანეფერის წიწვები, წიწვი ხეზე მეორე წლამდე რჩება. მდედრობითი გირჩები 3-4,5 სმ სიგრძისაა. სათესლე ქერქლების იღლიებში წყვილი უფრთო თესლია. ველურად გავრცელებულია მექსიკის ზომიერი ჰავის პირობებში, სადაც ზღვის დონიდან დაახლოებით 1500 მეტრ სიმაღლემდე ვრცელ ტყეებს ქმნის. იგი უფრი სითბოს მომთხოვნია ვიდრე ჭაობის. მექსიკური კვიპაროზის ხელოვნურად გაშენება შესაძლებელია მხოლოდ თბილი ჰავის პირობებში. მექსიკური კვიპაროზი
მამუკა სალუქვაძე

მამუკა სალუქვაძე (დ. 17 ივლისი, 1955 — გ. 3 იანვარი, 1997) — ქართველი მწერალი, მსახიობი, რეჟისორი, მთარგმნელი, რედაქტორი. დაიბადა 1955 წლის 17 ივლისს, თბილისში. დედა — ინოლა გურგულია, მომღერალი და კომპოზიტორი იყო, მამა — ანზორ სალუქვაძე, პოეტი და კინოდრამატურგი. 1972-1978 წლებში სწავლობდა თბილისის ილია ჭავჭავაძის სახელობის უცხო ენათა პედაგოგიური ინსტიტუტის ფრანგული ენის ფაკულტეტზე. 1979 მუშაობა დაიწყო რედაქტორად ტელევიზიისა და რადიომაუწყებლობის სახელმწიფო კომიტეტში. 1987 წელს გადავიდა დოკუმენტური ფილმების სტუდია "მემატიანეში", იყო საბავშვო ბაღის გამგეც. 1986 წელს ჟურნალ „დილაში“ დაიბეჭდა მისი საბავშვო პოემა „თუთიყუშ ჟაკოს თავგადასავალი“, 1988 წელს გამოუშვა ლექსების კრებული „ჰერბარიუმი“, ხოლო 1992 წელს — პოემა „მოქცევა ქართლისა“. გადაღებულია ალექსანდრე რეხვიაშვილის ფილმში “XIX საუკუნის ქრონიკები“. 1991 წელს მისი პიესა „რეპეტიცია ლაზარეს აღდგინებისა“ დაჯილდოვდა პრემიით თეატრალური სეზონის საუკეთესო ქართული ნაწარმოებისთვის. 1995 წელს დააარსა დამოუკიდებელი სტუდია „რენესანსი“. გადაღებული აქვს რამდენიმე დოკუმენტური და მხატვრული ფილმი. თარგმნა ვიქტორ ჰიუგოს, პოლ ვერნელის, ემილ ვერჰარნისა და სხვა ფრანგი პოეტების ლექსები. გარდაიცვალა 1997 წლის 3 იანვარს. დაკრძალულია საბურთალოს პანთეონში. „ქართული მწერლობა“ — გამომცემლობა „დილა“, თბ., 2011 მამუკა სალუქვაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
დალოა

დალოა (ფრანგ. Daloa) — ქალაქი კოტ-დ’ივუარში. სასანდრა-მარაუეს ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრია. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენს — 245 360 ადამიანს. მდებარეობს 318 კმ-ში ჩრდილო-დასავლეთით ქვეყნის მსხვილ ქალაქ აბიჯანიდან, ზღვის დონიდან 299 მეტრ სიმაღლეზე. რომის კათოლიკური ეკლესიის დალოას ეპარქიის ცენტრი. ევროპელების მოსვლამდე აქ მდებარეობდა პატარა ქალაქი, რომელშიც ცხოვრობდა გუროს და ბეტე ხალხის წარმომადგენლები. 1903 წელს ფრანგმა კოლონიზატორებმა დასახლებული პუნქტი სამხედრო ფორტად გადააქციეს. ადგილობრივი ზომებით ქალაქი მსხვილი სავაჭრო ცენტრია, წარმოადგენს ქალაქის შემოგარენში ნაწარმოები იამსის, ბრინჯის, ბანანის, მანიჰოტის და ბამბის გასაღების ბაზარს. დალოა ასევე წარმოადგენს ექსპორტზე გასაგზავნი კაკაოს, ყავის და კოლას კაკლის გადამზიდავ პუნქტს. ქალაქში ასევე მდებარეობენ ხე-ტყის გადამამუშავებელი ცენტრები. ფუნქციონირებს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი. დალოაში მდებარეობს საფეხბურთო სტადიონი, რომელიც გათვლილია 4000 ადგილზე და ასევე დალოას აეროპორტი. ქალაქს ჰყავს საკუთარი საფეხბურთო კლუბი — RC Daloa. 2002 წელს ქალაქში სამხედროების მხრიდან აღინიშნა ადამიანებზე თავდასხმის შემთხვევები (ძირითადად მუსლიმებზე, ან მეზობელი ქვეყნებიდან ჩამოსულებზე). მომხდარის გამოძიებაზე მონაწილეობას იღებდა ორგანიზაცია Amnesty International.  საფრანგეთი პო  ბრაზილია კამპინასი ↑ მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (citypopulation) ↑ მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (Recensement Général de la Population et de l’Habitat) ↑ City (town): Daloa: map, population, location. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-03. ციტირების თარიღი: 2010-11-05. ↑ Daloa, Cote D'Ivoire (Ivory Coast) Page. Fallingrain Global Gazetteer. ციტირების თარიღი: 2014-02-06. ↑ 5.0 5.1 5.2 Daloa. Britannica Online Encyclopedia. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-03. ციტირების თარიღი: 2010-11-05. ↑ Stade Municipal de Daloa. Soccerway. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-08-09. ციტირების თარიღი: 2012-07-04. ↑ Document - Côte d'Ivoire: Daloa massacres recall the spectre of Youpougon. AMNESTY INTERNATIONAL. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-03. ციტირების თარიღი: 2010-11-05. ↑ Coopérations et jumelages. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-01-28. ციტირების თარიღი: 2018-01-27. ↑ კამპინასის დამეგობრებული ქალაქები (პორტუგალიური)
კოროგო

კოროგო (ფრანგ. Korhogo) — ქალაქი კოტ-დ’ივუარის ჩრდილოეთში. იგი ასევე სავანების ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრია. ქალაქი მდებარეობს ოლქის ცენტრალურ ნაწილში, მდინარე თეთრი ბანდამის დასავლეთით, ქვეყნის დედაქალაქ იამუსუკროდან დაახლოებით 295 კმ მანძილზე ჩრდილოეთით. აბსოლუტური სიმაღლეა — ზღვის დონიდან 426 მეტრი. 1998 წლის აღწერის მონაცემების შედეგად ქალაქის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენდა 142 039 ადამიანს, ხოლო 2014 წლის აღწერის მონაცემებით 243 048 ადამიანს. ქალაქის მოსახლეობის რაოდენობის დინამიკა წლების : ქალაქის ეკონომიკის საფუძველია სოფლის მეურნეობა. კოროგოს შემოგარენში მოჰყავთ იამსი, არაქისი, სიმინდი, ბრინჯი, ასევე ბამბა, რომლებიც ქალაქის ექსპორტის ძირითადი პროდუქტებია. კოროგოში და მის შემოგარენ დასახლებულ პუნქტებში განვითარებულია ხალხური კუსტარული ხელსაქმეობა. ადგილობრივი ოსტატები ამზადებენ ხის ნიღბებს, ლითონის ნაკეთობებს, წნავენ კალათებს. ქალაქიდან 5 კმ-ში სამხრეთ-აღმოსავლეთში მდებარეობს კოროგოს აეროპორტი. ↑ 1.0 1.1 Korhogo, Cote D'Ivoire (Ivory Coast) Page. Fallingrain Global Gazetteer. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-01-19. ციტირების თარიღი: 2012-12-18. ↑ Korhogo. World Gazetteer. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-01-19. ციტირების თარიღი: 2012-12-18. ↑ მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (citypopulation) ↑ მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (Recensement Général de la Population et de l’Habitat)
სან-პედრო (კოტ-დ’ივუარი)

სან-პედრო (ფრანგ. San-Pédro) — ქალაქი კოტ-დ’ივუარის სამხრეთ-დასავლეთში. იგი ასევე ქვემო სასანდრის ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრია. ქალაქი მდებარეობს ოლქის სამხრეთ ნაწილში, ატლანტის ოკეანის გვინეის ყურის სანაპიროზე, მასში მდინარე სან-პედროს ჩადინების ადგილიდან დასავლეთით, დაახლოებით 270 კმ-ის მანძილზე სამხრეთ-დასავლეთით ქვეყნის დედაქალაქ იამუსუკროდან. აბსოლუტური სიმაღლე — ზღვის დონიდან 0 მეტრი. 1998 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენდა 131 800 ადამიანს, ხოლო 2014 წლის აღწერის მონაცემებით 164 944 ადამიანს. ქალაქის მოსახლეობის რაოდენობის დინამიკა წლების მიხედვით: ქალაქის ეკონომიკის საფუძველია სოფლის მეურნეობა და თევზჭერა. სან-პედროს შემოგარენში მოჰყავთ ჰევეა (ლათ. Hēvea brasiliēnsis), ზეთოვანი პალმა (ლათ. Elaeis guineensis), კაკაო და სხვა კულტურები. ქალაქის ეკონომიკაში დიდ როლს თამაშობს ტურიზმი. სან-პედროში მდებარეობს კოტ-დ’ივუარის მეორე დიდი პორტი, რისი საშუალებითაც ძირითადად ხორციელდება ქვეყანაში ნაწარმოები კაკაოს მარცვლების დიდი ნაწილის ექსპორტი. ქალაქიდან 2 კმ-ში დასავლეთით მდებარეობს სან-პედროს აეროპორტი (ICAO: DISP, IATA: SPY). ↑ 1.0 1.1 San-Pedro, Cote D'Ivoire (Ivory Coast) Page. Fallingrain Global Gazetteer. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-01-19. ციტირების თარიღი: 2012-12-19. ↑ San-Pédro. World Gazetteer. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-01-19. ციტირების თარიღი: 2012-12-19. ↑ მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (citypopulation) ↑ მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (Recensement Général de la Population et de l’Habitat)
მანი (კოტ-დ’ივუარი)

მანი (ფრანგ. Man) — ქალაქი კოტ-დ’ივუარის დასავლეთით. იგი ასევე მონტანის ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრია. ქალაქი მდებარეობს ოლქის ცენტრალურ ნაწილში, მდინარე კოს ორივე ნაპირზე, დაახლოებით 257 კმ-ის მანძილზე ჩრდილო-დასავლეთით ქვეყნის დედაქალაქ იამუსუკროდან. აბსოლუტური სიმაღლე — ზღვის დონიდან 461 მეტრი. 1998 წლის აღწერის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობის რაოდენობა შეადგენდა 116 657 ადამიანს, ხოლო 2014 წლის აღწერის მონაცემებით 149 041 ადამიანს. ქალაქის მოსახლეობის რაოდენობის დინამიკა წლების მიხედვით: ქალაქის ეკონომიკის საფუძველია სოფლის მეურნეობა. ქალაქის შემოგარენში მოჰყავთ კაკაო, ბრინჯი, ყავა, მანიჰოტი, ბანანი, ასევე სოია. ქალაქიდან 8 კმ-ში სამხრეთით მდებარეობს მანის აეროპორტი.  საფრანგეთი ბეზანსონი ↑ 1.0 1.1 Man, Cote D'Ivoire (Ivory Coast) Page. Fallingrain Global Gazetteer. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-01-19. ციტირების თარიღი: 2012-12-19. ↑ Man. World Gazetteer. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-01-19. ციტირების თარიღი: 2012-12-19. ↑ მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (citypopulation) ↑ მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (Recensement Général de la Population et de l’Habitat)
ტოჩინოშინი

ტოჩინოშინი (ნამდვილი სახელი — ლევან გორგაძე; დ. 13 ოქტომბერი 1987, მცხეთა, საქართველო) — ქართველი სუმოისტი, 2018 წლის იმპერატორის თასის მფლობელი, კასუგანოს ჰეიას (სკოლის) წარმომადგენელი. ტოჩინოშინის დებიუტი 2006 წლის მარტში შედგა, 2008 წლის მაისში კი მან მიაღწია მაკუუჩი დივიზიონს (პროფესიონალური სუმოს ექვსი დივიზიონიდან უმაღლესი) წამყვან პოზიციებს. მუხლის ტრავმის შედეგად გამოწვეული ხანგრძლივი პაუზის შემდეგ ტოჩინოშინი სუმოს 2014 წელს დაუბრუნდა და ასპარეზობა მაკუშიტა (მესამე დივიზიონიდან) დაიწყო. 2018 წელს ტოჩინოშინმა ჰაცუ ბაშო (იანვრის ტურნირში) 14-1 ბალანსით მოიგო და გახდა საიმპერატორო თასის მფლობელი. ლევან გორგაძის შიკონა (სუმოს მებრძოლის პროფესიონალური ზედმეტსახელი) შედგენილია კასუგანოს სკოლის ტრადიციული პირველი თავსართისგან — „ტოჩი“ (რაც კასუგანო ბეიას - სკოლის, სადაც ტოჩინოშინი ასპარეზობს - მფლობელის წარმოშობის ადგილიდან, ტოჩის პრეფექტურიდან მოდის) და „შინი“ (გული). გამარჯვება მას საქართველოს პრეზიდენტმა გიორგი მარგველაშვილმა და პრემიერ-მინისტრმა გიორგი კვირიკაშვილმა მიულოცეს. 2018 წლის ნაცუ ბაშოს (მაისის ტურნირი) შედეგების გათვალისწინებით, სუმოს ასოციაციამ ლევანი ოძეკის ტიტულზე წარადგინა, 30 მაისს კი ამ რანგის ოფიციალური გადაცემის ცერემონიალიც გაიმართა. 2024 წლის 4 თებერვალს ტოჩინოშინი სუმოდან გააცილეს. დაჯილდოებულია საქართველოს ღირსების ორდენით (2018). შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ტოჩინოშინი“ ვიკისაწყობში. Tochinoshin Tsuyoshi's official biography (English) at the Grand Sumo Homepage ↑ ტოჩინოშინი სუმოდან ოფიციალურად გააცილეს ↑ სსიპ საზოგადოებრივი მაუწყებელი (24 თებერვალი, 2018). ტოჩინოშინს ღირსების ორდენი გადაეცა. საქართველოს პრეზიდენტმა ქართველი სუმოისტი ლევან გორგაძე-ტოჩინოშინი ღირსების ორდენით საქართველოს წარმოჩენისა და პოპულარიზაციისათვის დააჯილდოვა. 1tv.ge. წაკითხვის თარიღი: 22 ივნისი, 2018.
აფრინი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ტოპონიმი აფრინი შეიძლება აღნიშნავდეს: აფრინი — ქალაქი სირიაში აფრინი — მდინარე სირიასა და თურქეთში აფრინი — რაიონი (მინტაკა) ალეპოს მუჰაფაზაში, სირია.
სასანდრა

სასანდრა (ფრანგ. Sassandra) — მდინარე კოტ-დ’ივუარში. მდინარის სიგრძე — 560 კმ, მისი აუზი მოიცავს 75 087 კმ² ფართობს. წყლის საშუალო ხარჯი დაახლოებით 800 მ³/წმ, წლიური მდინარეული ჩამონადენი დაახლოებით 26 კმ³. მდინარე სასანდრა სათავეს იღებს მდინარეების ბოას და ბაგბეს შეერთების ადგილას ზღვის დონიდან 287 მეტრ სიმაღლეზე. მდინარის დინების მიმართულება ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენაა; ის ჩაედინება გვინეის ყურეში. მდინარე წვიმის წყლებით იკვებება. წყლის დონის მატება მდინარეში იწყება ივლისში, მაქსიმუმს აღწევს სექტემბერ — ოქტომბერში. ჭორომების სიმრავლის გამო მდინარე სანაოსნო არ არის. მდინარე სასანდრა ერთმანეთისგან აცალკევებს აღმოსავლეთ გვინეის ტყეებს და დასავლეთ გვინეის ქვემო ტყეებს. ↑ "Western Guinean lowland forests." World Wildlife Fund. Accessed 7 October 2015. [1]
ბანდამა

ბანდამა (ფრანგ. Bandama) — მდინარე დასავლეთ აფრიკაში. იგი ყველაზე უფრო გრძელი მდინარეა კოტ-დ’ივუარში. მდინარის სიგრძე — დაახლოებით 1050 კმ, მისი აუზი მოიცავს 98 500 კმ² ფართობს. მდინარის დინების მიმართულება ჩრდილოეთიდან სამხრეთისკენაა; ის ჩაედინება გვინეის ყურეში. 1973 წელს მდინარეზე აშენდა ჰიდროელექტროსადგური გენერირებული სიმძლავრით 176 მგვტ. სანაოსნოა შესართავიდან 65 კმ მანძილზე, მის ზემოთ ბევრი ჭორომების და მშრალ პერიოდში წყლის დონის მკვეთრი ვარდნის გამო გადაადგილება შეუძლებელია. კოტ-დ’ივუარის დედაქალაქი იამუსუკრო მდებარეობს მდინარე ბანდამის უშუალო სიახლოვეს. concise.britannica.com დაარქივებული 2007-03-12 საიტზე Wayback Machine. country-study at mongabay.com
ეკონომიკური სისტემის პროდუქტიულობა

ეკონომიკური სისტემის პროდუქტიულობა პირდაპირპროპორციულია მასში არსებული რესურსებისა და შესაძლებლობების გამოყენების უნარის, ხოლო უკუპროპორციულია არასასურველი გარემოებებით გამოწვეული შეუთავსებლობების და პრობლემების ჯამის. E = R P ; {\displaystyle E={\frac {R}{P}};} სადაც: R = R i n t . + R p i s . + R a g r . + R p r o d . + R f i n . + R r e s . + R n − 1 + R n ; {\displaystyle R=Rint.+Rpis.+Ragr.+Rprod.+Rfin.+Rres.+Rn-1+Rn;} ხოლო P = P i n t . + P p i s . + P a g r . + P p r o d . + P f i n . + P r e s . + P n − 1 + P n ; {\displaystyle {\displaystyle P=Pint.+Ppis.+Pagr.+Pprod.+Pfin.+Pres.+Pn-1+Pn;}} ინდექსებით მითითებულია შესაბამიაი რესურსები, მაგალითად: Rint. - ინტელექტუალური რესურსები; Rpis. - ფიზიკური შრომითი რესურსები; Ragr. - აგრარული რესურსები; Rprod. - სამრეწველო რესურსები; Rfin. - ფინანსური რესურსები; Rres. - ბუნებრივი რესურსები. ანალოგიურად არის აღნიშნული შეუთავსებლობების და პრობლემების წარმოქმნის ხასიათი: soc.-სოციალური, econ.-ეკონომიკური, cult.-კულტურული ხასიათის და ა.შ. E = R i n t . + R p i s . + R a g r . + R p r o d . + R f i n . + R r e s . + R n − 1 + R n P i n t . + P p i s . + P a g r . + P p r o d . + P f i n . + P r e s . + P n − 1 + P n {\displaystyle E={\frac {\displaystyle Rint.+Rpis.+Ragr.+Rprod.+Rfin.+Rres.+Rn-1+Rn}{\displaystyle {\displaystyle Pint.+Ppis.+Pagr.+Pprod.+Pfin.+Pres.+Pn-1+Pn}}}} P - პრობლემის მუდმივი მაჩვენებელია და იდეალური შემთხვევისთვის უნდა მიისწრაფოდეს  P=1 -კენ (ეს ადამიანის ბუნებრივი მდგომარეობაა, რომელიც ბუნებრივ ვითარებაში მუდმივად უბიძგებს მას უკეთესის შექმნის სურვილისკენ და მიღწეულის გაუმჯობესებისკენ). ე.ი. - რაც უფრო უკეთესია მმართველობითი სისტემა, რომელიც უზრუნველყოფს სახელმწიფოს/კომპანიის რესურსების მაქსიმალურად ეფექტიან გამოყენების შესაძლებლობას, ხოლო პრობლემების ჯამური მაშჩვენებელი მიისწრაფის ბუნებრივი მუდმივა 1-ისკენ, მით უფრო იდეალური ხდება კონკრეტული ეკონომიკური სისტემა. ↑ თემურ მაისურაძე, უპირატესობის მართვა, გამომცემლობა ნეკერი,  თბილისი 2016, გვ 89-91. ISBN – 978-9941-457-34-0.