laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
დღე-ღამე

დღე-ღამე (შემოკლებით — დღ-ღ) — დედამიწის ღერძული ბრუნვის პერიოდი; დროის ერთ-ერთი ძირითადი საზომი ერთეული. გამოიყოფა ვარსკვლავიერი დღე-ღამე — გაზაფხულის ბუნიობის წერტილის მიმართ დედამიწის ბრუნვის პერიოდი და მზისიერი დღე-ღამე. ვარსკვლავიერი დღე-ღამის დასაწყისად ითვლება გაზაფხულის ბუნიობის წერტილის ზედა კულმინაციის მომენტი (კულმინაცია ცის სხეულისა), ხოლო ხანგრძლივობად — ამ წერტილის ორ თანამიმდევრულ ზედა კულმინაციას შორის დროის შუალედი. იმის მიხედვით, ჭეშმარიტი გაზაფხულის ბუნიობის წერტილს იხილავენ, თუ საშუალოს (პირველ შემთხვევაში ითვალისწინებს პრეცესიისა და ნუტაციის გავლენას, მეორეში — მხოლოდ პრეცესიისას), განასხვავებენ ჭეშმარიტ და საშუალო ვარსკვლავიერ დღე-ღამეს. პირველი მათგანის ხანგრძლივობა ცვალებადია. ასევე განასხვავებენ ჭეშმარიტ მზისიერ დღე-ღამეს (ჭეშმარიტი მზის ორ თანამიმდევრულ ზედა კულმინაციას შორის დროის შუალედი), რომლის დასაწყისად ითვლება ჭეშმარიტი მზის დისკოს ცენტრის ქვედა კულმინაციის მომენტი — ჭეშმარიტი შუაღამე, და საშუალო მზისიერ დღე-რამეს (საშუალო მზის ანალოგიურ კულმინაციათა შორის დროის შუალედი; მის დასაწყისად ითვლება საშუალო მზის ქვედა კულმინაციის მომენტი — საშუალო შუაღამე). ვარსკვლავიერი და საშუალო მზისიერი დღე-ღამე იყოფა საათებად (24 სთ), წუთებად (1440 წთ) და წამებად (86400 წმ). ვარსკვლავიერი დღე-ღამის ერთეული (დღე-ღამე, წუთი ან წამი) საშუალო მზისიერი დღე-ღამის 0,9972696 ერთულს უდრის. ჭეშმარიტი და საშუალო მზისიერი დღე-ღამეების ხანგრძლიობათა სხვაობა წლის განმავლობაში იცვლება პირველი მათგანის ცვალებადობის გამო (იხილეთ საშუალო მზისიერი დრო). ეს ხანგრძლიობანი ერთმანეთთან დაკავშირებულია დროის სწორებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 663.
ჭულის მონასტერი

ჭულის მონასტერი ან ჭულევის მონასტერი — XIV საუკუნის წმინდა გიორგის სახელობის გუმბათოვანი ტაძარი. მდებარეობს ისტორიულ სამცხეში, პატარა ზანავში, ადიგენის მუნიციპალიტეტში, მდინარე ქვაბლიანის მარცხენა ნაპირზე. განეკუთვნება საფარისა და ზარზმის მონასტრების ხუროთმოძღვრულ ჯგუფს. ტაძრის გეგმა და შიგა სივრცე ტიპურია - იგი ოდნავ წაგრძელებული, გეგმით სწორკუთხა ნაგებობაა შვერილების გარეშე. გუმბათი დაყრდნობილია საკურთხევლის კედლებსა და 2 ჯვარისებრ გუმბათქვეშა ბურჯზე. საკურთხევლის აფსიდში 2 ნიშია. სამკვეთლოსა და სადიაკვნეს აღმოსავლეთით აფსიდები აქვთ. შესასვლელი ორია - დასავლეთით და სამხრეთით. გუმბათის ყელში 6 სარკმელია. კონქის ქუსლის სიმაღლეზე პროფილირებული სარტყელი გარს უვლის მთავარ ჯვაროვან სივრცეს. განსაკუთრებით თვალში ცრუპატრონიკეები. არის განმასხვავებელი ნიშნებიც: აქ შიგა სივრცე უფრო კომპაქტურია. მკლავები და კუთხის ნაწილები უფრო შემჭიდროებულია გუმბათქვეშა სივრცის გარშემო და გუმბათიც უფრო მაღალი ჩანს, რასაც ხელს უწყობს ქვედა კორპუსის ამაღლება და გუმბათის დიამეტრის სიმცირე. ტაძარი შიგნით მოხატულია არსენის მიერ 1381 წელს. სამხრეთის კედელზე, შესასვლელის ზემოთ, განირჩევა რამდენიმე მამაკაცის პორტრეტი. ესენი ჯაყელები არიან, რომლებიც საფარასა და ზარზმაშიც გვხვდება: სარგის-საბა, ბექა I, სარგის II, ყვარყვარე I, აქვეა გამოსახული მეხუთე პირიც, ბექას უმცროსი ვაჟი შალვა. მხატვრობის სხვა ნაწილებში, ჩვეულებისამებრ, საღვთო წერილის სიუჟეტებია გადმოცემული. ჭულე. ხედი სამხრეთიდან ჭულე. ხედი დასავლეთიდან ჭულე. ხედი სამხრეთ–დასავლეთიდან ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 407. ბერიძე ვ., სამცხის ხუროთმოძღვრული ძეგლები, თბ., 1970 კუტალაძე გ., მაისურაძე ო., ჭულე, თბ., 2008 ჭულევის მონასტერი // georgian-history.site11.com დაარქივებული 2017-04-10 საიტზე Wayback Machine. ჭულევი // orthodoxy.ge ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-21. ციტირების თარიღი: 2020-02-24.
აგიას საყდარი

აგიას საყდარი — ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხელთუბნის ჩრდილოეთით, ერთი კილომეტრის მოშორებით. ეკლესია თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. აგიას საყდარი დარბაზულია (6,8 X 4,5 მ), ნაგებია რიყის ქვით. ჩამოცვენილია შენობის ინტერიერის შელესილობა. ორივე მხრიდან გადახურულია არქიტრავით. შესასვლელი აქვს დასავლეთის კედლის ცენტრალურ ნაწილში. ნახევარწრიულ ფსიდში თაღიანი სარკმელია, რომლის ორივე მხარეს თითო ოთკუთხა ნიშია. თითო თაღოვანი სარკმელი ეკლესიის სამხრეთისა და დასავლეთის კედლებშია. დარბაზის კამაროვანი გადახურვა ემყარება გრძივ კედლებს, დასავლეთის კედლის მიმდებარე პილასტერებზე დაყრდნობილ თაღსა და აფსიდის მარტივპროფილიან იმპოსტებზე დაყრდნობილ სატრიუმფო თაღს. ეკლესია გადახურულია კრამიტით. ეკლესიის სამხრეთის კედლის დასავლეთ ნაწილში მიდგმულია რიყის ქვით ნაშენი, დასავლეთის მხრიდან გახსნილი, ოთკუთხა სანათლავი ნიში. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 122.
ხელთუბნის პეტრე მოციქულის ეკლესია

ხელთუბნის პეტრე მოციქულის ეკლესია – ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხელთუბნის ცენტრში. თარიღდება გვინფეოდალური ხანით. ეკლესია დარბაზულია (25 X 15,8 მ), ნაგებია რიყის ქვით და აგურით. დანგრეულია ეკლესიის დასავლეთის და სამხრეთის კედლები. ეკლესიის თაღოვანი კარი ჩრდილოეთ კედელშია, ნახევარწრიული აფსიდის სარკმელი თაღოვანია. სარკმლის ორივე მხარეს წყვილი ოთკუთხა ნიშია. საკურთხევლის გვერდებზე აფსიდიანი სამკვეთლო და სადიაკვნეა, რომლებიც დარბაზს კარებით უკავშირდებიან. მათ თავზე, დარბაზის მხარეს, ღია სამალავებია. სამკვეთლოსა და სადიაკვნეს აფსიდებს თაღოვანი სარკმლები აქვთ. სარკმლების ორივე მხარეს თითო ოთკუთხა ნიშია. ეკლესიის შეისრული სატრიუმფო თაღი აგურითაა ნაგები. საქართველოს ისტორიის და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990 წ.
ჭყვიში

საკუთარი სახელი ჭყვიში შეიძლება აღნიშნავდეს: ჭყვიში - ამბროლაურის მუნიციპალიტეტის სოფლების ძველი სახელწოდება ჭყვიში - სოფელი ვანის მუნიციპალიტეტში, შუამთის თემში ჭაგან-ჭყვიში - სოფელი ვანის მუნიციპალიტეტში, მთისძირის თემში
ხელთუბნის სამების ეკლესია

ხელთუბნის სამების ეკლესია — ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხელთუბნის ცენტრში. აშენებულია 1806 წელს. ეკლესია გუმბათოვანი ნაგებობაა, ნაშენია აგურით (14 X 7 მ). კარ-სარკმლის საპირეები თლილი ქვისაა (გვხვდება რიყის ქვაც). ეკლესიას ორი შესასვლელი აქვს - სამხრეთით და დასავლეთით. აღმოსავლეთით, სწორკუთხა საკურთხეველში განიერი, სწორკუთხა სარკმელია. სამხრეთის შესასვლელის თავზე, ერთმანეთთან ახლოს, სამი სარკმელია, მათ შორის შუა უფრო განიერია. ერთი განიერი სარკმელი ჩრდილოეთ კედელშია. დარბაზის განივი კედლები ორი წყვილი მძლავრი პილასტერით სამ ნაწილად იყოფა. შუა ნაწილი კვადრატულია და გუბათი ადგას თავზე. განაპირა ნაწილები ვიწრო, ტოლი ოთკუთხედებია, გადახურულია ცილინდრული კამარით. გუმბათქვეშა კვადრატი პილასტერებზე გადაყვანილი თაღებისა და გრძივი კედლების თაღების გადაკვეთით იქმნება. გუმბათქვეშა კვადრატიდან გუმბათის წრეზე გადასვლა ხდება აფრების საშუალებით. გუმბათის ყელი შემოსაზღვრულია დაბალი სწორკუთხა ყრუ კედლებით და გადახურულია კრამიტის ოთხფერდა სახურავით, რომლის წვერზე მცირე ზომის პირამიდული სახურავიანი აგურის ნაგებობა დგას. აღმოსავლეთის ფასადის სარკმლის თავზე, ფრონტონის ქვეშ დიდი ზომის ჩაღრმავებული ჯვარია გამოსახული. აღმოსავლეთისა და ჩრდილოეთის სარკმლების გვერდზე ვიწრო დეკორატიული სარკმლებია. დასავლეთის შესასვლელის თავზე, სპილენძის სწორკუთხა ფირფიტაზე ამოკვეთილია ასომთავრული წარწერა, რომელიც დაზიანებულია და გვაუწყებს ეკლესიის აგების თარიღს (დამკვეთის ვინაობა არ იკითხება). ფასადებს შემოვლებული აქვს სამსაფეხურიანი აგურის ლავგარდანი. ნაგებობა გადახურულია კრამიტით. საქართველოს ისტორიის და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990 წ.
ხელთუბნის წმინდა გიორგის ეკლესია

ხელთუბნის წმინდა გიორგის ეკლესია – ეკლესია გორის მუნიციპალიტეტის სოფელ ხელთუბნის განაპირას, სამხრეთით. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით. ეკლესია დარბაზულია (5,8 X 4,2 მ), ნაგებია რიყის ქვით, კუთხეები, კარი და სარკმლები ამოყვანილია ნატეხი ქვით. შესასვლელი სამხრეთითაა. აღმოსავლეთით, სამხრეთით და დასავლეთით თაღოვანი სარკმლები აქვს. ნახევარწრიული აფსიდის სარკმლის ორივე მხარეს თითო ოთკუთხა ნიშია. კამაროვანი გადახურვა ემყარება დასავლეთის კედლის პილასტერებზე დადგმულ თაღს და აფსიდის მარტივპროფილიან იმპოსტებზე დაყრდნობილ სატრიუმფო თაღს. ნაგებობა გადახურულია კრამიტით. საქართველოს ისტორიის და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990 წ.
იოანე ზედაზნელი (IX საუკუნე)

იოანე ზედაზნელი — ღირსი მამა ჩვენი იოანე, ზედაზნის წინამძღვარი, სარკინოზთაგან წამებული. საქართველოს მართლმადიდებელი სამოციქულო ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე ახალი სტილით 25 დეკემბერი (12 დეკემბერი). წმინდა იოანე მოღვაწეობდა ზედაზნის მონასტერში, რომელიც დააარსა ღირსმა |იოანე ზედაზნელმა (ხს. 7 მაისს), ანტიოქიიდან ჩამოსულმა ბერმა, რომელიც ღვთისმშობლის გამოცხადებით მოვიდა ქართლში სარწმუნოების განსამტკიცებლად და ქვეყანაში ბერ-მონაზვნური ცხოვრების ასაღორძინებლად. თანდათან ზედაზენი საქართველოს სულიერებისა და კულტურის ჩაუქრობელ ლამპრად იქცა. ზედაზნელი მამები ზრუნავდნენ მონასტრის კეთილდღეობაზე, ეწეოდნენ აღმშენებლობით საქმიანობას. სიწმინდითა და ძმათამოყვარეობით გამორჩეული წმინდა იოანე ზედაზნის მონასტრის წინამძღვრად იქნა დადგენილი. სულიერების ეს ერთ-ერთი უდიდესი კერა IX საუკუნეში არაბთა შემოსევების შემდეგ სარკინოზთა რბევის საგნად იქცა. ერთ-ერთი შემოსევის დროს არაბებმა შეიპყრეს და წამებით მოკლეს მონასტრის წინამძღვარი იოანე. არსენ II-ის (XIII ს. I ნახევარი) მიერ შედგენილ ზედაზნელ წინამძღვართა სიაში („სახელები წმიდათა მამათა, ქრისტეს მიერ აღსრულებულთა ზედაძენს შინა შემდგომად იოანესსა“) მოხსენიებულია იოანე, „რომელი მოიკლა სარკინოზთაგან ზედაზენს შინა მახჳლითა“. ეს მოხდა IX საუკუნეში. საქართველოს ეკლესიამ წმინდანად შერაცხა მოძალადე ურწმუნოთა ხელით აღსრულებული ბერი. ქართველი წმინდანები დეკანოზი ზაქარია (მაჩიტაძე), მანანა ბუკია, მაკა ბულია. „ქართველ წმიდანთა ცხოვრება“, თბილისი, 2004 წ.
ხადა

ხადა — ისტორიულ-გეოგრაფიული რეგიონი აღმოსავლეთ საქართველოს მთიანეთში, მდინარე მთიულეთის არაგვის სათავეებთან (მისი მნიშვნელოვანი ნაწილი თავსდება ახლანდელი დუშეთის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე, მცირე ნაწილი — ახლანდელი ყაზბეგის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე), ისტორიული თემი. ხალხური ლექსი: „არ ვიცი ხანდო-ჭართალი, გუდამაყარი სად არი, ხადაში გამიგონია სამოცი ციხე მაგარი“. ცხავატთან ერთად ქმნიდა ეთნოგრაფიულ მთიულეთს. ადგილობრივი განსაზღვრით სახელწოდება „ხადა“ ნიშნავს მთას, მთიან ადგილს, ვარაუდით მისი ძველი სახელწოდებაა წილკანი. ვახუშტი ბაგრატიონის (XVIII ს.) მიხედვით ხადა იგივეა, რაც ციკარა („ადგილი კლდოვანი და 60 კოშკოვანი“). ხადის ხევი დასახლებულია ნეოლითის ხანიდან. შუა საუკუნეებში ხადა უპირატესად არაგვის საერისთავოს შემადგენელი ნაწილი იყო. XIII საუკუნის დასაწყისში ხადელები თამარ მეფის ხელისუფლების დასაცავად ებრძოდნენ აჯანყებულ დიდოელებსა და ფხოველებს. XIII საუკუნის დასასრულს ხადა გახდა მონღოლთა დამსჯელი ჯარის თარეშის ობიექტი. მთიულეთის აჯანყების (1804) დროს პირველი შეტაკებები მთავრობის ჯარებთან ხადაში, სოფელ კაიშაურნთან (ახლანდელი დუშეთის მუნიციპალიტეტი) მოხდა. გვასალია ჯ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 412. კვირკვაია, რ. არქეოლოგიური კომპლექსი ხადისწყლის ხეობაში. საქართველოს ეროვნული მუზეუმის მოამბე, X (55-ბ): 47-58, 2022.
ხანი

საკუთარი სახელი ხანი შეიძლება აღნიშნავდეს: ხანი - საიმპერატორო დინასტია ჩინეთში ხანი - ხალხი ჩინეთში ხანი - თურქული და მონღოლური ტიტული ხანი - სოფელი ბაღდათის მუნიციპალიტეტში
პურმარილი

ამ ტერმინის სლავური მნიშვნელობისთვის იხ. პურ-მარილი. პურმარილი, სტუმრისათვის მირთმეული საჭმელ-სასმელი; სტუმართმოყვარეობა; სტუმრის გულუხვად დახვედრა. პურმარილი გაიმართა.
იოთამ ზედგენიძე

წმინდა იოთამ ზედგენიძე (გ. 1465) — საქართველოს მართლმადიდებელი სამოციქულო ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე ახალი სტილით 12 ნოემბერი (30 ოქტომბერი). წმინდა იოთამ ზედგენიძე სიმხნევით, სარწმუნოებითა და მეფის ერთგულებით ცნობილი აზნაურიშვილი იყო. კეთილმსახურებით აღზრდილ წმინდანს კარგად ესმოდა რომ მირონცხებული მეფის ერთგულება ქვეყნისა და წმინდა ეკლესიის სიყვარულს ნიშნავდა. 1446 წელს საქართველოს მეფედ აკურთხეს გიორგი VIII, ძე ალექსანდრე დიდისა. „ყოვლითა სიკეთითა და სამღთო-სამჴედროთი სრულმან და აღმკულმან“ თავისი მეფობის ოცი წელი ქვეყნის ერთიანობის შენარჩუნებისათვის ბრძოლას შეალია. მისი მეფობის ჟამს „განრისხნა ღმერთი ქრისტიანეთა ზედა ცოდვათა ჩუენ ქრისტეიანეთათჳს და აღიღო სულტანმა მაჰმად კონსტანტინეპოლი“. ამასობაში საქართველოში მდგომარეობა ისევ დაიძაბა. სამცხის ათაბაგი ყვარყვარე მეფეს განუდგა. 1463 წელს კი, ჩიხორთან გამარჯვების შემდეგ, ქუთაისის გამგებელმა ბაგრატმა იმერეთის მეფედ გამოაცხადა თავი. 1465 წელს გიორგი მეფე სამცხეს წარემართა ყვარყვარე ათაბაგთან საომრად, „რათა შურ-აგოს ათაბაგსა“. ფარავნის ტბასთან დაბანაკებულ გიორგის „შემოუჩინნეს განდგომილთა მოღალატენი, რათა მოკლან იგი და ტაძრეულნივე თჳსნი“. მეფის ამალაში მყოფმა იოთამ ზედგენიძემ, შეიტყო მეფის წინააღმდეგ არსებული საზარელი შეთქმულების შესახებ და გააფრთხილა იგი. „მეფემან არა ირწმუნა“, - წერს ვახუშტი „ქართლის ცხოვრებაში“, - „ვინაჲთგან უგონებელ იყო მათგან ღალატი მეფისა“. როდესაც ერთგულმა კარისკაცმა მართალი და უბოროტო მეფე მტყუვარ ქვეშევრდომთა ღალატში ვერ დაარწმუნა, შესთავაზა: „უკეთუ ვცბი და არა ჭეშმარიტ არს სიტყუა ჩემი, აწ გევედრები, რათა არა მოიკლა თავი ცუდად, არამედ ღამესა ამას მე დავწვე დაგებელსა შინა შენსა და უკეთუ მომკლან მე მგონებელთა შენთა მეფედ, გარნა ნუ დაივიწყებ ძეთა ჩემთა“. მეფე დათანხმდა, თუმცა სრულიად დარწმუნებული იყო, რომ იოთამ ზედგენიძის ეჭვიანობის მიზეზი სიყვარული და ერთგულება იყო და მას არავითარი საფრთხე არ ემუქრებოდა. „ღამესა ამას შემოვიდნენ მობირებულნი იგი და მოკლეს იოთამ და განერა მეფე მათგან“. დილით, როდესაც გიორგი სამეფო კარავში შევიდა, მისი საყვარელი კარისკაცი სისხლში ცურავდა. მან სინანულით დაიტირა იოთამი, მტრები კი შეიპყრა და „მოსწყვიდნა ყოველნი“. მადლიერმა მეფემ წყალობით აავსო წმინდა იოთამ ზედგენიძის შთამომავლობა — უბოძა ამილახორობა. უფლის ცხებულისათვის, ღვთივდადგენილი მეფისათვის თავდადებული იოთამი საქართველოს ეკლესიამ წმინდანად შერაცხა. ქართველი წმინდანები დეკანოზი ზაქარია (მაჩიტაძე), მანანა ბუკია, მაკა ბულია. „ქართველ წმიდანთა ცხოვრება“, თბილისი, 2004 წ.
ანიჩკოვის სასახლე

ანიჩკოვის სასახლე (რუს.: Аничков дворец) — ყოფილი საიმპერატორო სასახლე სანქტ-პეტერბურგში, ნევის გამზირისა და ფონტანკას გადაკვეთაზე. 1936 წელს გადაკეთდა ლენინგრადის პიონერთა სასახლედ, ამჟამად: სანქტ-პეტერბურგის ბავშვთა სასახლეა—უდიდესი ბავშვთა ცენტრი ევროპაში. სასახლეს, რომელიც ვინმე ანტონიო დე ვიეირას კუთვნილ მიწაზე აიგო, სახელი დაექვა ფონტანკასთან ახლომდებარე ანიჩკოვის ხიდის გამო. სასახლის პროექტი მომზადდა იმპერატრიცა ელისაბედის შეკვეთით ბრწყინვალე ბაროკოს სტილში და ცნობილი გახდა, როგორც ელისაბედის ხანის ყველაზე დიდებული კერძო რეზიდენცია. ზოგიერთი ხელოვნებათმცოდნის მტკიცებით შენობის პროექტი ეკუთვნის ბართოლომეო რასტრელისა და მიხაილ ზემცევს, თუმცა ამის დოკუმენტური მტკიცება არ არსებობს. მთავარი ფასადი მდ. ფონტანკას გადაჰყურებს და თავდაპირველად მასთან არხით იყო შეერთებული. სასახლის მშენებლობა 13 წელი გრძელდებოდა და საბოლოო სახე 1754 წელს მიიღო. დასრულებისთანავე იმპერატრიცამ სასახლე მის ფავორიტს გრაფ ალეკსეი რაზუმოვსკის უსახსოვრა. ამ უკანასკნელის გარდაცვალების შემდეგ სასახლე სამეფო ოჯახს დაუბრუნდა, თუმცა მალევე ეკატერინე დიდმა ის უკვე საკუთარ ფავორიტს პრინც პოტიომკინს უსახსოვრა 1776 წელს. 1778-9 წლებში სასახლეს სახელდახელო რესტავრაცია ჩაუტარდა არქიტექტორი ივან სტაროვის მიერ მოდაში ახლად შემოსულ ნეოკლასიკურ სტილში. იმავე პერიოდში სასახლის წინ გაშენდა პარკი ინგლისელი ბაღების არქიტექტორი უილიამ ჰულდის მიერ. პოტიომკინის გარდაცვალების შემდეგ სასახლე ისევე საიმპერატორო ოჯახს დაუბრუნდა და მისი საიმპერატორო დიდებულების (იმპერატრიცის) სამუშაო კაბინეტის მოვალეობას ასრულებდა. ბოლო მნიშვნელოვანი სტრუქტურული დამატებები განხორციელდა ალექსანდრე I-ის მმართველობის პერიოდში. ბოლო მიშენება ნეოკლასიკურ სტილში იყო და მრავალი კრიტიკოსის აზრით ის არ უხდება რასტრელისეულ თავდაპირველ ნამუშევარს. სამი წლის შემდეგ ალექსანდრემ სასახლე მის დას ელენა პავლოვნას უსახსოვრა. მას შემდეგ შენობის ინტერიერი კიდევ რამდენიმეჯერ განახლდა. რუსეთის მომავალმა მეფე ალექსანდრე III-მ სასახლეს ახალი ცხოვრება შეჰმატა, აღადგინა რა მისი დარბაზები სხვადასხვა ისტორიულ სტილში. აქ გაატარა ბავშვობა რუსეთის ბოლო მეფე ნიკოლოზ II-მ. აქ ჩატარდა სამეფო ოჯახის არაერთი დღესასწაული, მათ შორის ნიკოლოზის დისწული ირინა რომანოვას ქორწინება პრინც ფელიქს იუსუპოვზე 1914 წელს. ხშირად აღნიშნავენ, რომ რუსეთის ბოლო მეფის ოჯახი ანიჩკოვის სასახლის სადა აპარტამენტებს ამჯობინებდა მათი ოფიციალური რეზიდენციის უკიდეგანო დარბაზებს ზამთრის სასახლეში. მისი დედა, მარია ფიოდოროვნა, ამ სასახლეში რჩებოდა თებერვლის რევოლუციამდე, რის შემდეგაც აქ მომარაგების სამინისტრომ გადმოინაცვლა. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ანიჩკოვის სასახლეს ნაციონალიზაცია ჩაუტარდა და იგი სანქტ-პეტერბურგის საქალაქო მუზეუმი გახდა. 1934 წლიდან ის პიონერთა სასახლედ გადაკეთდა სადაც 100-მდე სკოლისგარე კლუბი და წრე მოქმედებდა 10.000-ზე მეტი ბავშვისთვის. შენობაში მცირე მუზეუმი დღესაც მოქმედებს, თუმცა მისი მთავარი ნაწილი ტურისტებისთვის დახურულია. სასახლე 1830-იანებში: ნეოკლასიკურ სტილში აღდგენის შემდეგ სასახლე მე-19 საუკუნის შუა წლებში ერთ-ერთი დარბაზის ინტერიერი მე-20 საუკუნის დასაწყისში. ოფიციალური ვებ-გვერდი დაარქივებული 2008-04-08 საიტზე Wayback Machine.
ხონისჭალა

ხონე-ხონისჭალა (ხევსურულად ჴონე-ჴონისჭალა) — შეთეკაურების საზამთრო და საზაფხულო სოფლები დუშეთის მუნიციპალიტეტში, თუშეთ-ხევსურეთის კავკასიონის ჩრდილოეთ კალთაზე. მდინარე ხონის წყალზე. ზღვის დონიდან 1200–1300 მ. დუშეთიდან დაშორებულია 138 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 3 ადამიანი. მუცოში იყო სალოცავი მთავარანგელოზი. სალოცავი იყო ყველაზე მაღალ მთაზე დაქუეხზე (თებულოსმთა), როომელიც ზამთარ ზაფხულ თოვლითაა დაფარული. ვერ ადენილან სალოცავად, ამიტომ დაკლეს ერთი ხარი და სთხოვეს, დაბლა დაარსებულიყო. ამის შემდეგ ჩმოსულა და დაარსებულა ერთ წმინდა ადგილას ჴონეს. მას შემდეგ აქ დაუწტყიათ ლოცვა. მთავარანგელოზი არ უშვებდა თავის სოფელში ჟამთ (შავი ჭირი). ერთი კაცი სხვა სოფლიდან გამოქცეულა გატიტვლებულა ჴონის წყალში შევარდნილა, ჴონის მთავარ ანგელოზში მისულა და გადარჩენილა. მუცოდანაც გაქცეულან ჴონესავე ხალხი და უკან ჟამნი მისდევდა თურმე. მისულან ჴონეში და ჟამნი ვეღარ გადარჩენილა. ასე გადარჩენილა ხალხი. შეთეკაურები მუცო ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 6 სექტემბერი 2016. ↑ ქსე, ტ. 11, გვ. 497, თბ., 1984 ↑ სერგი მაკალათია, „ხევსურეთი“ (მეორე გამოცემა), თბილისი, ნაკადული, 1984 წ., გვ. 16. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-19. ციტირების თარიღი: 2012-07-05. ↑ ზურაბ კიკნაძე, ანდრეზები, ილია ჭავჭავაძის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გამომცემლობა, გვ. 138. თბილისი, 2009.
გუდალეთის კვირაცხოვლის ეკლესია

გუდალეთის კვირაცხოვლის ეკლესია – ეკლესია კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ გუდალეთის დასავლეთით, სერზე. თარიღდება გვიანდელი ფეოდალური ხანით, ნაგებია რიყის ქვით. სახურავი კირის ხსნარით და ფიქალის ქვითაა ნაწყობი. საქართველოს ისტორიის და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990 წ.
აფეთქება კრწანისის საწვრთნელ ბაზაზე (2011)

აფეთქება კრწანისის საწვრთნელ ბაზაზე (11:00 სთ, 11 იანვარი, 2011, კრწანისი, საქართველო) — ნაღმტყორცნის ჭურვის აფეთქების შემთხვევა თავდაცვის სამინისტროს კრწანისის სასწავლო ცენტრის საწვრთვნელ პოლიგონზე, პირველი საარტილერიო ბრიგადის ნაღმმტყორცნელთა ბატალიონში. აფეთქების შედეგად დაიღუპა სამი ჯარისკაცი და დაიჭრა 13. დილის 11:00 საათისთვის წვრთვნის დროს აფეთქდა 120 მმ–იანი ნაღმმტყორცნის ჭურვი, რაც ოფიციალური წინასწარი ინფორმაციით „სავარაუდოდ წვრთნის დროს დაშვებულმა ტექნიკურმა შეცდომამ გამოიწვია“. დაშავებული ჯარისკაცები რუსთავის ცენტრალურ საავადმყოფოში და გორის სამხედრო ჰოსპიტალში გადაიყვანეს. ამჟამად მიმდინარეობს გამოძიება, რომელსაც აწარმოებს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო პოლიცია და გენერალური ინსპექცია. წინასწარი გამოძიებით შემთხვევა გამოწვეულია უსაფრთხოების ნორმების დარღვევით, რის გამოც დაკავებულია სამი პასუხისმგებელი სამხედრო პირი. „თავდაცვის სამინისტრო კრწანისის ცენტრში მომხდარ აფეთქებაზე ოფიციალურ ინფორმაციას ავრცელებს“. სამხედრო თემა. საინფორმაციო სააგენტო ინტერპრესნიუსი. 2011-01-11. ციტირების თარიღი: 2011-01-12. |publisher=-ში არის გარე ბმული (დახმარება) „სამხედრო პოლიციამ სამი სამხედრო პირი დააკავა“. სამხედრო თემა. საინფორმაციო სააგენტო ინტერპრესნიუსი. 2011-01-21. ციტირების თარიღი: 2011-01-12. |publisher=-ში არის გარე ბმული (დახმარება) „კრწანისის საწვრთნელ ბაზაზე აფეთქებამ სამი ჯარისკაცი იმსხვერპლა“. Daily News Online. სივილ ჯორჯია, ახალი ამბები საქართველოდან. 2011-01-11. ციტირების თარიღი: 2011-01-12. |publisher=-ში არის გარე ბმული (დახმარება) „’კრწანისის’ სასწავლო ცენტრში მომხდართან დაკავშირებით სამი პირი დააკავეს“. Daily News Online. სივილ ჯორჯია. 2011-01-11. ციტირების თარიღი: 2011-01-12. „ოპოზიცია ”კრწანისის” საწვრთნელ ბაზაზე მომხდარის ობიექტური გამოძიებისკენ მოუწოდებს“. Daily News Online. სივილ ჯორჯია. 2011-01-11. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-05. ციტირების თარიღი: 2011-01-12. ↑ 1.0 1.1 სივილ ჯორჯია: კრწანისის საწვრთნელ ბაზაზე აფეთქებამ სამი ჯარისკაცი იმსხვერპლა. ↑ საინფორმაციო სააგენტო ინტერპრესნიუსი: თავდაცვის სამინისტრო კრწანისის ცენტრში მომხდარ აფეთქებაზე ოფიციალურ ინფორმაციას ავრცელებს ↑ საინფორმაციო სააგენტო ინტერპრესნიუსი: სამხედრო პოლიციამ სამი სამხედრო პირი დააკავა.
პაუერ ტრიო

პაუერ-ტრიო — როკ-ენ-როლის შემსრულებელი ჯგუფის ფორმატი, რომელიც პოპულარული 1960-იან წლებში გახდა. ტრადიციული პაუერ-ტრიო შედგებოდა გიტარისტისგან, ბასისტისა და დრამერისაგან. გარეთ იყო დარჩენილი რიტმური გიტარა და კლავიშებიანი საკრავები, რომელთაც წარმატებით იყენებდნენ სხვა როკ-ჯგუფები ჟღერადობის აკორდებით შესავსებად. შესაძლოა პაუერ-ტრიოში ერთ ან მეტ წევრს ემღერა, მაგრამ ისი თითქმის ყოველთვის ხაზს უსვამდნენ ინსტრუმენტულ შესრულებას და მის საერთო გავლენას ვოკალსა და ტექსტებზე. პაუერ-ტრიოს აღზევება 1960-იან წლებში შესაძლებელი გახადა, ნაწილობრივ, გამაძლიერებელი ტექნოლოგიის განვითარებამაც, რომელიც ელექტრო გიტარისა და ბას გიტარის ხმას მნიშვნელოვნად აძლიერებს. პირველი პაუერ-ტრიოები გაჩნდნენ გვიანდელ 1960-იან ერაში ისეთი ბლუზ-როკ/ მძიმე როკ ჯგუფების სახით, როგორებიცაა The Jimi Hendrix Experience, Cream, Grand Funk Railroad და James Gang. ჯგუფმა Blue Cheer, მისი ყველაზე პოპულარული კონფიგურაციით როგორც პაუერ-ტრიო, ეს ფორმატი მას მერე გადაიღო, რაც ნახა ჯიმი ჰენდრიქსის შესრულება მონტერეის პოპ ფესტივალზე. 1970-იანი წლების ცნობილი პაუერ-ტრიოები მოიცავს კანადურ პროგ როკ ჯგუფ Rush-ს, ბრიტანულ მძიმე მეტალ ჯგუფ მოუტერჰედს, Jam-ს, რობინ ტროუერს და ჯგუფს The Police. გამოჩნდნენ ასევე კლავიშზე ორიენტირებული პაუერ-ტრიოები, რომლებიც იყენებდნენ ელექტრულ ორგანს (ან სინთეზატორს უკვე 1970-იან წლებში), მაგალითად Atomic Rooster, გიტარებით ნაკლებად დატვირთული ჯგუფები Soft Machine და The Nice და პროგრესული როკ ჯგუფი Emerson, Lake & Palmer. გვიანდელ 1980-იანებში პაუერ-ტრიოები მოდიდან გამოვიდა პოსტ-პანკისა და ალტერნატიული როკის გაჩენის გამო. მიუხედავად ამისა, 1990-იან წლებში მრავალი ტრიო არსებობდა, გრანჟ ჯგუფი ნირვანა და პოპ-პანკ ჯგუფები Green Day და Blink-182. შემდგომ წლებში ტერმინის მნიშვნელობა გაფართოვდა და იგი იხმარებოდა ნებისმიერი ჟანრის სამ-კაციანი ჯგუფის მიმართ, მაგალითად, მიუზი. ა. ჯ. მილარდი (2004). The electric guitar: a history of an American icon. JHU Press, გვ. 155-156. ISBN 9780801878626.  ↑ ვალე ჰამანაკას პორტრეტი/ვ. ვალე, ჯგუფ Blue Cheer-ის თავდაპირველი კლავიშისტი, რომელიც დანარჩენი ორი წევრის მსგავსად ჯგუფის გარეთ დარჩა, როცა ჯგუფმა გადაწყვიტა პაუერ-ტრიოს ფორმატში დაკვრა.
ოსკარი საუკეთესო სურათისთვის

ამერიკული კინოაკადემიის ჯილდო საუკეთესო სურათისთვის არის ერთ-ერთი ჯილდო ოსკარის ფინოფესტივალზე, რომელიც იმართება ყოველწლიურად ამერიკის შეერთებულ შტატებში. ჯილდოს ამერიკის კინემატოგრაფიულ ხელოვნებათა და მეცნიერებათა აკადემია გადასცემს კინემატოგრაფიაში მომუშავე ხალხს. საუკეთესო სურათის კატეგორია ერთადერთია ოსკარის კატეგორიებს შორის, რომლის ისივე როგორც ხმის მიცემის, ასევე ნომინირების დროს მონაწილეობას იღებს აკადემიის ყველა წევრი. როგორც წესი ეს კატეგორია აბოლოვებს დაჯილდოების ცერემონიას, სადაც 1951 წლის შემდეგ ჯილდო გადაეცემათ ფილმის პროდიუსერებს. კატეგორია მიჩნეულია ოსკარის დაჯილდოებაზე ყველაზე მნიშვნეოლვნად, რადგან მასში ერთდროულად ფასდება სურათის რეჟისორა, არტისტიზმი, სცენარი და სხვ. დიდი კიბის სვეტები Kodak Theatre-ში, სადაც 2002 წლის შემდეგ იმართება ცერემონიები ინახავს ყველა ფილმის დასახელებას, რომელსაც მოგებულია აქვს ოსკარი საუკეთესო სურათისვის. ეს ტრადიციას ჯილდოს დაარსებიდან არსებობს. 2009 წლის 24 ივნისს აკადემიამ გამოაცხადა, რომ საუკეთესო სურათზე ნომინანტთა რიცხვი ხუთიდან ათამდე გაიზრდებოდა. პირველად ამ ფორმატით ჩატარდა ოსკარის 82-ე დაჯილდოების ცერემონია 2009 წელს. კინოაკადემიის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2008-07-07 საიტზე Wayback Machine. . ↑ Joyce Eng (24 June 2009). „Oscar Expands Best Picture Race to 10 Nominees“. TV Guide Online. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-12-08. ციტირების თარიღი: 2009-06-24.