laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
საქართველოს საპატრიარქოს წმიდა ტბელ აბუსერისძის სახელობის სასწავლო უნივერსიტეტი

საქართველოს საპატრიარქოს წმიდა ტბელ აბუსერისძის სახელობის სასწავლო უნივერსიტეტი — მრავალპროფილიანი უმაღლესი სასწავლებელი. მისი დამფუძნებელია საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესია. საქართველოს საპატრიარქოს წმიდა ტბელ აბუსერისძის სახელობის სასწავლო უნივერსიტეტი, როგორც არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირი, სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, უწმიდესისა და უნეტარესის ილია II-ის ღვაწლით და ლოცვა-კურთხევით, 2008 წელს დაფუძნდა. ქართული უნივერსიტეტის უმთავრესი ამოცანაა, ფუნდამენტური განათლების მიცემის გარდა, სულიერების, ეროვნული ფასეულობების შენარჩუნება, მეცნიერებისა და განათლების რწმენისგან განუყოფლობის იდეის დამკვიდრება, ქართული სააზროვნო სისტემის ერთგულება და უწყვეტი შემოქმედებითი პროცესი. უნივერსიტეტის ძირითად საქმიანობას წარმოადგენს უმაღლესი აკადემიური განათლების ორივე საფეხურის სასწავლო პროგრამის განხორციელება. უნივერსიტეტი მდებარეობს მაღალმთიან აჭარაში, შუახევის მუნიციპალიტეტის, სოფ. ტაკიძეებში (ხიჭაურში). უნივერსიტეტში სწავლა და დღეში სამჯერადი კვება უფასოა. უნივერსიტეტი აერთიანებს 4 ფაკულტეტს: ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა და განათლების, აგრარულ მეცნიერებათა და ბიზნესის ადმინისტრირების, სამართალმცოდნეობისა და საჯარო მმართველობის, სოციალურ მეცნიერებათა და ჯანდაცვის, და ქართველოლოგიური კვლევების განყოფილებას. უნივერსიტეტი სტუდენტებს სთავაზობს 11 (თერთმეტ) საბაკალავრო და 11 (თერთმეტ) სამაგისტრო პროგრამას. ასევე მასწავლებლის მომზადების 60 კრედიტიან პროგრამას და 5 (ხუთ) ავტორიზებულ პროფესიულ მოდულურ პროგრამას: ბუღალტერია, ბაგა-ბაღის აღმზრდელი პედაგოგი, საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის გიდი, ინფორმაციული ტექნოლოგიების მხარდამჭერი სპეციალისტი, პრაქტიკოსი ექთნის პროფესიულ მოდულურ პროგრამებს. ამჟამად მიმდინარეობს მზადება დოქტორანტურის პროგრამების განსახორციელებლად. უნივერსიტეტის დამფუძნებელია სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი, მცხეთა-თბილისის მთავარეპისკოპოსი, ბიჭვინთისა და ცხუმ-აფხაზეთის მიტროპოლიტი, უწმიდესი და უნეტარესი ილია II. უნივერსიტეტის რექტორია სხალთის მთავარეპისკოპოსი მეუფე სპირიდონი(ერში გოჩა აბულაძე). საბაკალავრო პროგრამები: ისტორია ფილოლოგია ხელოვნებათმცოდნეობა განათლება ჟურნალისტიკა აგრარული მეცნიერებები საექთნო საქმე ბიზნესის ადმინისტრირება საჯარო მმართველობა სამართალმცოდნეობა მათემატიკა სამაგისტრო პროგრამები: ისტორია ფილოლოგია ქართველური ენათმეცნიერება ხელოვნებათმცოდნეობა განათლება აგრარული მეცნიერებება არქეოლოგია ჟურნალისტიკა მათემატიკა საჯარო მმართველობა ბიზნესის ადმინისტრირება – ფინანსები უნივერსიტეტის საიტი
დუბნიუმი

დუბნიუმი (ლათ. Dubnium; ქიმიური სიმბოლო — Db {\displaystyle {\ce {Db}}} ), ნილსბორიუმი (ლათ. Nielsbohrium; ქიმიური სიმბოლო — Ns {\displaystyle {\ce {Ns}}} ), უნნილპენტიუმი (ლათ. Unnilpentium; ქიმიური სიმბოლო — Unp {\displaystyle {\ce {Unp}}} ), ეკა-ტანტალი (Eka-tantalum) — ელემენტთა პერიოდული სისტემის მეშვიდე პერიოდის, მეხუთე ჯგუფის (მოძველებული კლასიფიკაციით — მეხუთე ჯგუფის თანაური ქვეჯგუფის, Vბ) ხელოვნურად მიღებული რადიოაქტიური ქიმიური ელემენტი. მისი ატომური ნომერია — 105, სიმკვრივე — 21.6 გ/სმ3. შედარებით მდგრადი იზოტოპია Db 262 {\displaystyle {\ce {^{262}Db}}} (T1/2=40 წმ). 105-ე ელემენტი პირველად ამაჩქარებელში მიღებულ იქნა ქალაქ დუბნაში 1970 წელს გიორგი ფლიოროვის ჯგუფის მიერ 243Am-ის ბირთვების დაბომბვით 22Ne-ის იონებით და მათგან დამოუკიდებლად ბერკლიში (აშშ-ში) რეაქციით 249Cf + 15N→ 260Db + 4n. თეორიული და გამოყენებითი ქიმიის საერთაშორისო კავშირის სამუშაო ჯგუფმა 1993 წელს დაასკვნა, რომ 105-ე ელემენტის აღმოჩენის პატივი გაყოფილი უნდა იყოს დუბნისა და ბერკლის ჯგუფებს შორის. საბჭოთა მეცნიერებმა წამოაყენეს წინადადება ახალი ელემენტისათვის დაერქვათ სახელწოდება - ნილსბორიუმი (Ns) ნილს ბორის პატივსაცემად, ამერიკელებმა — ჰანიუმი (Ha), ოტო ჰანის საპატივცემლოდ, ურანის სპონტანური დაშლის აღმოჩენის ერთ ერთი ავტორისა. 1994 წელს თეორიული და გამოყენებითი ქიმიის საერთაშორისო კავშირის კომისიამ წამოაყენა სახელწოდება ჟოლიოტიუმი (Jl), ჟოლიო-კიურის საპატივცემლოდ; აქამდე ელემენტს ოფიციალურად ეწოდებოდა ლათინურად მისი რიცხობრივი აბრევიატურა  — უნნილპენტიუმი (Unp), ანუ უბრალოდ 105. სიმბოლების Ns, На, Jl ნახვა სხვა და სხვა წლებში გამოცემულ ელემენტების ცხრილებში შეიძლებოდა. თეორიული და გამოყენებითი ქიმიის საერთაშორისო კავშირის საბოლოო გადაწყვეტილებით 1997 წელს ელემენტს ეწოდა დუბნიუმი — ქალაქ დუბნაში რუსეთის ბირთვული ფიზიკის კვლევთი ცენტრის საპატივცემლოდ. მთავარი სტატია: დუბნიუმის იზოტოპები. დუბნიუმი Webelements-ზე დუბნიუმი ქიმიური ელემენტების პოპულარულ ბიბლიოთეკაში დაარქივებული 2018-12-03 საიტზე Wayback Machine. ელემენტების სინთეზის შესახებ საიტზე - ОИЯИ დაარქივებული 2017-11-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ დოლიძე ვ., ციციშვილი ვ., „ოთხენოვანი ქიმიური ლექსიკონი“, თბ., 2004, გვ. 78 ↑ დუბნიუმი — ტექნიკური ლექსიკონი ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 436. ↑ G. N. Flerov et al., On the synthesis of element 105, 1970, ტ. 160, № 1, გვ. 181-192. ↑ 5.0 5.1 Albert Ghiorso et al., New Element Hahnium, Atomic Number 105 // Physical Review Letters, 1970, ტ. 24, № 26, გვ. 1498 - 1503. ↑ R. C. Barber et al., Discovery of the transfermium elements, Pure and Applied Chemistry, 1993, ტ. 65, № 8, გვ. 1757-1814. ↑ იხ., მაგალითად, G. N. Flerov and G. M. Ter-Akopian, {{{სათაური}}}, Progress in Particle and Nuclear Physics, 1987, ტ. 19, გვ. 197-239. ↑ Commission on Nomenclature of Inorganic Chemistry, {{{სათაური}}}, Pure and Applied Chemistry, 1994, ტ. 66, № 12, გვ. 2419-2421. ↑ Commission on Nomenclature of Inorganic Chemistry, {{{სათაური}}}, Pure and Applied Chemistry, 1997, ტ. 69, № 12, გვ. 2471-2473. ↑ Nudat 2.3
მამია დუმბაძე

მამია ქიშვარდის ძე დუმბაძე (დ. 3 ივნისი, 1915, ზენობანი — გ. 25 მარტი, 1990, თბილისი) — ქართველი ისტორიკოსი. ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (1959), პროფესორი (1960), საქართველოს სსრ მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე. 1936 წელს დაამთავრა ამიერკავკასიის უმაღლესი სასოფლო-სამეურნეო კომუნისტური კსლა, 1938 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი. 1942 წლიდან მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ი. ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის, არქეოლოგიისა და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტში; 1958-1989 წლებში იგი იყო საქართველოს შუა საუკუნეების ისტორიის განყოფილების გამგე; იკვლევდა საქართველოს ფეოდალური ხანის სოციალურ-ეკონომიკურ, პოლიტიკურ და კულტურული ისტორიის საკითხებს; არის რამდენიმე მონოგრაფიის ავტორი და კოლექტიური გამოკვლევების - „თბილისის ისტორიის“, საქართველოს ისტორიის რამდენიმე სახელმძღვანელოს (ქართულ და რუსულ ენებზე) თანაავტორი, აგრეთვე „საქართველოს ისტორიის ნარკვევების“ რვატომეულის რედკოლეგიის წევრი. ისტორიკოსი დიმიტრი ბაქრაძე, ბათუმი, 1950 აღმოსავლეთ კახეთის (საინგილოს) ისტორიიდან, თბილისი, 1953 დასავლეთ საქართველო XIX საუკუნის პირველ ნახევარში, თბილისი, 1957 ნიკო ბერძენიშვილი, თბილისი, 1964 რუსთაველის საქართველო, თბილისი, 1966 ჩხატარაიშვილი, ქ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 509. მამია დუმბაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
პანტელეიმონის ხიდი

პანტელეიმონის ხიდი (რუს. Пантелеймоновский мост) — ხიდი სანქტ-პეტერბურგში მდინარე ფონტანკაზე. აკავშირებს საზაფხულო ბაღისა და უსახელო კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 43 მეტრი, სიგანე - 23,4 მ. წარმოადგენს პესტელის ქუჩის გაგრძელებას. მდებარეობს ისტორიულ ადგილზე, იქ სადაც მიხაილოვის სასახლეა და ქმნის ანსამბლს საინჟინროს პირველ ხიდთან ერთად. დინების ზემოთ მდებარეობს სამრეცხაო ხიდი, ხოლო ქვემოთ — ბელინსკის ხიდი. უახლოესი რკინიგზის სადგურია (1,1 კმ.) — „გოსტინი-დვორი“. ხის ხიდ-აკვედუკს, რომელიც აქ მდებარეობდა არ ჰქონდა სახელი. გადაკეთების შემდეგ უწოდეს პანტელეიმონის ხიდი, ახლოს მდებარე პანტელეიმონის ეკლესიის მიხედვით. 1923 წელს ხიდსაც და მიმდებარე ქუჩასაც უწოდეს დეკაბრისტ პავლე პესტელის სახელი, რომელიც ხიდთა ახლოს ცხოვრობდა. 1991 წლის 4 ოქტომბერს დაუბრუნეს ძველი სახელწოდება. 1725-1726 წლებში ხელოსანმა ჰარმან ვან ბოლესმა ააგო ხის ხიდი-აკვედუკი რათა მოემარაგებინა ზფხულის ბაღის შადრევნები ლიგოვის არხიდან. 1748-1749 წლებში იგი შეცვალეს ახლით, რომელიც ააგეს ბაროკოს სტილში არქიტექტორ ფრანჩესკო ბარტოლომეო რასტრელის პროექტის მიხედვით. 1777 წლის წყალდიდობის შემდეგ მოიშალა ზაფხულის ბაღის შადრევნების სისტემა და აკვედუკმაც დაკარგა მნიშვნელობა. 1823 წელს გადაწყვიტეს ჯაჭვის ხიდის აგება, სამშენებლო სამუშაოებს ხელმძღვანელობდა ინჟინერ-მაიორი ვასილ ხრისტიანოვიჩი. 1824 წლის 4 ნოემბერს გაიხსნა ახალი ხიდი, რომელიც ერთმალიანი იყო. ამჟამინდელი ხიდის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1907-1908 წლებში ინჟნერ ა. ა. რეინეკოს ხელმძღვანელობით. 1957 წელს ლენხიდმშენის ინიციატივით წარიმართა ხიდის სარესტავრაციო სამუშაოები. 1994 წელს ხიდთან ახლოს დაამონტაჟეს ჩიჟიკ-პიჟიკის ძეგლი. 2001 წლის 28 მაისს დახურეს ხიდი და დაიწყეს მზადება კაპიტალური რემონტისთვის. ხიდის საზეიმო გახსნა კი გაიმართა 2002 წლის 24 მაისს. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 197. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 92. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. Пантелеймоновский мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [https://web.archive.org/web/20171113221514/http://encspb.ru/object/2804006374 დაარქივებული 2017-11-13 საიტზე Wayback Machine. Пантелеймоновский мост] //Энциклопедия Санкт-Петербурга
სამრეცხაო ხიდი

სამრეცხაო ხიდი (რუს. Прачечный мост) — ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, ცენტრალურ რაიონში. მდინარე ფონტანკაზე. აკავშირებს საადმირალოს პირველსა და უსახელო კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 40,9 მეტრი, სიგანე - 14,3 მ. ხიდი არის ერთ-ერთი პირველი ქვის ხიდი ქალაქში. ხიდის ახლოს მდებარეობს ზაფხულის ბაღი და პეტრე I-ის ზაფხულის სასახლე. დინების ქვემოთ მდებარეობს პანტელეიმონის ხიდი. უახლოესი მეტროსადგურებია — „გორკოვსკაია“ და “ჩერნიშევსკაია“. სამრეცხაო ხიდი ეწოდა იმასთან დაკავშირებით, რომ იქვე ახლოს, სერგიევის ქუჩის კუთხეში მდებარეობდა სასახლის სამრეცხაო. სამრეცხაო ხიდი, გედების ზემო ხიდთან და ერმიტაჟის ხიდთან ერთად, არის სანქტ-პეტერბურგის ერთ-ერთი პირველი ქვის ხიდი. ხიდი ააგეს ნევის გრანიტის სანაპიროსთან ერთად საზაფხულო ბაღის სიახლოვეს. თავდაპირველი პროექტი, რომელიც შეადგინეს 1762 წელს, ითვალისწინებდა სამმალიანი, ქვის ხიდის მშენებლობას, ხის გასახსნელი მალით, თუმცა საბოლოოდ ხიდი სამმალიანი ააგეს და არ იხსნებოდა. პროექტის ავტორი უცნობია. გრანიტის სანაპიროს მშენებლობას კი ხელმძღვანელობდა არქიტექტორი იური ფელტენი. ხიდის მშენებლობა გრძელდებოდა 1766 წლიდან 1769 წლამდე ი. ლ. როსისა და ტ. ი. ნასონოვის ხელმძღვანელობით. 1887 წელს მიაშენეს ორი ყინულმჭრელი ნევის მხრიდან. 1908 წელს ჩატარდა ხიდის კვლევა, რომელმაც გამოავლინა მნიშვნელოვანი დეფორმაციები. ამავე წელს ქალაქის ტექნიკურმა კომისიამ მიიღო გადაწყვეტილება ხიდის გადაკეთების შესახებ. 1909 წელს ინჟინერმა კ. ვ. ეფიმოვმა შეადგინა პროექტის ორი ვარიანტი ქვით და მეტალის ნაწილებით. თუმცა სამხატვრო აკადემია გამოვიდა ხიდის სახის შეცვლის წინააღმდეგ. ქალაქის საბჭომ სხვა გადაწყვეტილება მიიღო, რაც უკვე სახეს აღარ ცვლიდა. ეს პროექტი ხორცილედებოდა 16 წელი და დასრულდა 1926 წელს. ამ პერიოდში გარემონტებულმა ხიდმა მოაღწია ჩვენამდე უმნიშვნელო ცვლილებებით. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с. Кочедамов В. И. Набережные Невы. — М.: Гос. издательство литературы по строительству и архитектуре, 1954. — 179 с. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. *П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Прачечный мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [მკვდარი ბმული] Прачечный мост //Энциклопедия Санкт-Петербурга ↑ Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 471. — 511 с. ↑ Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 333. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. ↑ Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 100. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2.
ბელინსკის ხიდი

ბელინსკის ხიდი (რუს. Мост Белинского) — ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, ცენტრალურ რაიონში. მდინარე ფონტანკაზე. აკავშირებს სპასკისა და უსახელო კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 56,6 მეტრი, სიგანე - 19,06 მ. ხიდი არის რეგიონული მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი და იცავს სახელმწიფო. ხიდის ახლოს მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგის დიდი სახელმწიფო ცირკი და სანქტ-პეტერბურგის სვიმეონისა და ანას ეკლესია. დინების ზემოთ მდებარეობს პანტელეიმონის ხიდი, ქვემოთ კი — ანიჩკოვის ხიდი. უახლოესი მეტროსადგურებია — „გოსტინი-დვორი“. თავდაპირველად, 1739 წლის 20 აგვისტოდან ხიდს ეწოდებოდა სიმეონოვსკის ხიდი, გვერდით მდებარე წმინდა სიმეონისა და ანას ეკლესიის გამო. ხიდმა თანამედროვე სახელწოდება მიიღო 1923 წლის 6 ოქტომბერს და ეწოდა მწერალ ბელინსკის ხიდი. ხოლო სიტყვა „მწერლის“ გარეშე სახელი გამოიყენება 1929 წლიდან. 1733 წელს ააგეს ხის ხიდი. 1784-1785 წლებში იგი შეცვალეს ქვის, სამმალიანი ხიდით, რომელიც მდინარე ფონტანკაზე აგებული შვიდი ტიპური ხიდიდან ერთ-ერთი იყო (შემორჩენილია მხოლოდ ორი მათგანი ლომონოსოვის ხიდი და სტარო-კალინკინის ხიდი), რომელიც ხასიათდებოდა კოშკებით. პროექტის ავტორი სავარაუდოდ იყო ფრანგი ინჟინერი ჟან როდოლფ პერონე. ფაქტობრივად ეს ხიდი იყო მათ შორის პირველი. 1859 წელს კოშკები მოანგრიეს. 1890 წელს სავალი ნაწილის გაფართოების მიზნით ხიდი მცირედ გადააკეთეს. დაამონტაჟეს თუჯის მოაჯირები. 1908 წელს ხიდზე გაიყვანეს ტრამვაის ხაზი. 1988 წელს მოიწონეს პროექტი, რომლის მიხედვითაც იგეგმებოდა ხიდისათვის ისტორიული სახის დაბრუნება (ინჟინერი გ. მ. ტოლსტოპიატოვი, არქიტექტორი ი. გ. შინდინი), თუმცა ეკონომიკური სიდუხჭირის დაწყების გამო აღნიშნული პროექტი არ განხორციელებულა. 1997-1999 წლებში მიმდინარეობდა ხიდის კაპიტალური რემონტი. 2003 წელს პროგრამა „ნათელი ქალაქის“ ფარგლებში დაამონტაჟეს დეკორატიული განათება. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с. Кочедамов В. И. Набережные Невы. — М.: Гос. издательство литературы по строительству и архитектуре, 1954. — 179 с. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Мост Белинского //СПб ГБУ «Мостотрест» [https://web.archive.org/web/20190404011752/http://encspb.ru/object/2804005868 დაარქივებული 2019-04-04 საიტზე Wayback Machine. Мост Белинского] //Энциклопедия Санкт-Петербурга
საქართველოს საპატრიარქოს ხიჭაურის წმინდა გრიგოლ ხანძთელის სახელობის სკოლა

საქართველოს საპატრიარქოს ხიჭაურის წმინდა გრიგოლ ხანძთელის სახელობის სკოლა, დაარსდა 2011 წელს. სკოლის დამფუძნებელია სრულიად საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესია (საქართველოს საპატრიარქო). სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, ილია II-ის თანხმობით და სხალთის მთავარეპისკოპოსის მეუფე სპირიდონის უშუალო ხელმძღვანელობით, 2011 წელს შუახევის მუნიციპალიტეტში სოფელ ტაკიძეებში (ხიჭაური), დაარსდა საქართველოს საპატრიარქოს ხიჭაურის წმინდა გრიგოლ ხანძთელის სახელობის სკოლა. დირექტორი: პედაგოგიკის მეცნიერებათა დოქტორი სამონაზვნე ბარბარე (ციალა მეგრელაძე); დირექტორის მოადგილე სამეცნიერო და საკონფერენციო მუშაობის დარგში: ფიზიკა მათემატიკის მეცნიერებათა კანდიდატი გივი ჭუმბურიძე; დირექტორის მოადგილე კულტურისა და ხელოვნების დარგში: ხელოვნების ისტორიისა და თეორიის აკადემიური დოქტორი ნონა შუშანიძე; სასწავლო ნაწილი: უმაღლესი კატეგორიის მასწავლებელი, საქართველოს ჟურნალისტთა ფედერაციის წევრი იოსებ დიასამიძე; დირექტორის თანაშემწე: განათლების მაგისტრანტი გოგიტა მშვენიერაძე. სკოლის საიტი დაარქივებული 2019-02-09 საიტზე Wayback Machine.
ქართული ხალხური დედოფალები

ქართული ხალხური დედოფალები — ადამიანთა მიმსგავსებით გაკეთებული თოჯინები. მრავალი საუკუნის მანძილზე მათ მაგიური წეს-ჩვეულების შესრულებისას იყენებდნენ. რაჭაში ბზობის კვირას ბავშვების მსვლელობა იმართებოდა, ეწოდებოდა „დედოფლობანა“. ერთ-ერთ ბავშვს ხელში დედოფალა ეჭირა, დანარჩენები სიმღერით ჩამოივლიდნენ მეზობლის სახლ-კარს, დალოცავდნენ მათ და სანაცვლოდ კვერცხებს აძლევდნენ.დედოფალებს სამეურნეო დანიშნულებაც ჰქონდა. ბოსტანში ფრინველების შესაშინებლად იყენებდნენ ე. წ. „საფრთხოლის“ (საფრთხობელა, ქართლში მოხსენებულია, როგორც „ბოსტნის დედოფალა“, კახეთში — „ბოსტნის კუკი“. მათ დიასახლისები ნათესის მოვლა-პატრონობას ეხვეწებოდნენ. ცნობილი იყო ე. წ. „სურდოს დედოფალა“, რომელსაც აკეთებდნენ „ბატონების“, „ყივანახველას“ და სხვა დაავადებების დროს. გადაჯვარედინებულ ჯოხებზე ღილს აკერებდნენ, ზედ გადააკრავდნენ თეთრს ქსოვილს; შავი ძაფით ამოქარგავდნენ თვალ-წარბს, ხოლო თავზე ახურავდნენ რკოს ქუდს. კალთაზე დაკერებულ ჯიბეში ჩაუდებდნენ შაქარს, დედოფალას შორს გადააგდებდნენ. ასე „გაისტუმრებდნენ“ ხოლმე ავადმყოფობას. სათამაშო დედოფალათა განსაკუთრებულ ჯგუფს წარმოადგენს მოძრავი დედოფალები. მკვლევრები ვარაუდობენ, რომ VII საუკუნეში უკვე არსებობდა „კუკების თამაში“ (თოჯინების თამაში). თუშეთში, კახეთში, სამეგრელოსა და ხევსურეთში კუკა-მარიონეტების თეატრის არსებობაც არის დამოწმებული. მთიულეთში თოჯინებს „ძიძი-ქალებს“ უწოდებდნენ, სვანეთში-„მოშპარდალ“. მათაც ან ჯოხისგან აკეთებდნენ, ან — მატყლისგან. ზოგ მათგანს სახსრებში ზონარი ჰქონდა გამობმული, რისი გამოწევითაც ამოძრავებდნენ დედოფალებს. დედოფალებს ნაირნაირი სახელწოდება გააჩნდა: „თოჯა-გოგო“, „ტიკინა“, „გუგა“, „კუკნა“, „კუკი“, „ძონძი-კუკი“, „თოჯა-ბიჭი“, „შვილიკა“ და სხვ. თოჯინის სვანური სახელწოდება „დალ“, რომელიც იქაური ნადირობის ქალღმერთის სახელია, მოწმობს იმაზე, რომ დედოფალები თავდაპირველად ღვთაებათა გამოსახულებას წარმოადგენდნენ. ღოღობერიძე ნინო, ქართული ხალხური დედოფალების კატალოგი, თბ.: გამომცემლობა „მეცნიერება“, 1968.
ლომონოსოვის ხიდი

ლომონოსოვის ხიდი (რუს. Мост Ломоносова) — ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, ცენტრალურ რაიონში. მდინარე ფონტანკაზე. აკავშირებს სპასკისა და უსახელო კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 57,2 მეტრი, სიგანე - 14,66 მ. ქალაქის ხიდმშენებლობის კულტურის ერთ-ერთი საუკეთესო ნიმუში. ხიდის ახლოს მდებარეობს ლომონოსოვის ბიუსტი. დინების ზემოთ მდებარეობს ანიჩკოვის ხიდი, ქვემოთ კი — ლეშტუკოვის ხიდი. უახლოესი მეტროსადგურია — „გოსტინი-დვორი“. თავდაპირველად ხიდს ეწოდებოდა ეკატერინეს ხიდი ეკატერინე II-ის პატივსაცემად, მაგრამ აშენებიდან მალევე გადაარქვეს სახელი და უწოდეს ჩერნიშიოვის ხიდი, რადგან აქ მდებარეობდა ჩერნიშიოვების ქალაქგარე აგარაკი. 1948 წლის 23 აგვისტოს ხიდს ამჟამინდელი სახელი უწოდეს მიხეილ ლომონოსოვის პატივსაცემად. ამასთანავე სახელი გადაარქვეს მიმდებარე მოედანსაც, სადაც იდგა ამ სწავლულის, პოეტისა და მხატვრის ძეგლი. ხიდი ააშენეს 1785-1788 წლებში. პროექტის ავტორების შესახებ ისტორიული წყაროები სხვადასხვა ადამიანებს გვისახელებენ, მათ შორის არიან ინჟინრები ფრიდრიხ ბაური, ივან გერარდი, პეტრე სუხტელენი და კარლ მოდერახი, არქიტექტორები იური ფელტენი და ვასილი ბაჟენოვი. ზოგიერთი წყარო ასევე პროექტის ავტორად მოიხსენიებს ჟ.-პ. პერონეს. ლომონოსოვის ხიდი არის მდინარე ფონტანკაზე აგებული შვიდი ტიპური ხიდიდან ერთ-ერთი შემორჩენილი ნიმუში სტარო-კალინკინის ხიდთან ერთად. 1826 წელს შეიმუშავეს ხიდის გადაკეთების პროექტი, რომელიც დაამტკიცეს 1826 წლის 20 ივლისს, მაგრამ არ განხორციელებულა. 1912-1913 წლებში ინჟინერ ანდრეი პშენიცკის ხელმძღვანელობით ხიდი კაპიტალურად გაარემონტეს. ლენინგრადის ბლოკადის დროს ხიდი მნიშვნელოვნად დაზიანდა არტილერიული დაბომბვის შედეგად. 1949, 1950-1952, 1967, 1986 და 2006 წლებში ხიდზე სარემონტო და სარესტავრაციო სამუშაოები მიმდინარეობდა. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с. Кочедамов В. И. Набережные Невы. — М.: Гос. издательство литературы по строительству и архитектуре, 1954. — 179 с. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Пунин А. Л. Архитектура отечественных мостов. — Л.: Стройиздат, 1982. — 152 с. Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с. Мост Ломоносова //СПб ГБУ «Мостотрест» [https://web.archive.org/web/20221202201636/http://encspb.ru/object/2855713941 დაარქივებული 2022-12-02 საიტზე Wayback Machine. Мост Ломоносова] //Энциклопедия Санкт-Петербурга
ისაქბაღი

ისაქბაღი (აზერ. İsaqbağı) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,195 კაცი. ისაქბაღი GEOnet სახელების სერვერზე
სტარო-კალინკინის ხიდი

სტარო-კალინკინის ხიდი (რუს. Старо-Калинкин мост) — ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. მდინარე ფონტანკაზე. აკავშირებს კოლომენსკისა და უსახელო კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 65,6 მეტრი, სიგანე - 30 მ. ქალაქის ხიდმშენებლობის კულტურის ერთ-ერთი საუკეთესო ნიმუში. ხიდი მდებარეობს მდინარე ფონტანკის შესართავთან. ხიდიდან მარცხნივ მდებარეობს სტარო-პეტერგოფის პროსპექტი, ხოლო ახლოსვეა ციოლკოვსკის ქუჩა. მარჯვენა ნაპირზე მდებარეობს რეპინის მოედანი და ლოცმანის ქუჩა. უახლოესი მეტროსადგურია (1,7 კმ) — „ნარვსკაია“. თავისი სახელწოდება ხიდმა მიიღო ახლოს მდებარე ფინური სოფლის კალინკინის მიხედვით. თავისი არსებობის მანძილზე ხიდმა არაერთხელ შეიცვალა სახელი. კალინკოვის ხიდი (1755 წ.), კალინკინის ხიდი (1758-1875 წწ.), ხიდი კალინკინი (1763-1867 წწ.), კალინკინის დიდი ხიდი (1820-1925 წწ.), 1930 წლიდან ხიდს ეწოდება სტარო-კალინკინის ხიდი. 1733 წლიდან ამ ადგილზე მოქმედებდა ხის მრავალმალიანი გასახსნელი ხიდი, რომელიც გადაჭიმული იყო ორ მდინარეზე: ფონტანკაზე და ყრუ მდინარეზე. ხიდის სიგრძე 250 მეტრს აღწევდა. 1786-1788 წლებში ხიდი გადააკეთეს მდინარე ფონტანკის ტიპური ხიდების პროექტის მიხედვით. პროექტი შეათანხმეს ინჟინრებთან პეტრე სუხტელენთან და ივან გერარდთან. ხიდი ტიპიურია მდინარე ფონტანკისთვის, მდინარის წყალი გაედინება ორ გრანიტის თაღში. 1907-1908 წლებში ტრამვაის ხაზის გაყვანასთან დაკავშირებით ხიდი გააფართოეს 30 მეტრამდე. 2013 წლის ოქტომბრიდან 2014 წლის აპრილამდე ხიდზე მიმდინარეობდა გზის მოპირკეთების სარემონტო სამუშაოები, გამოიცვალა ტრამვაის რელსები და კომუნიკაცია. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 463. — 511 с. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Старо-Калинкин мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
კიმ ჩონ იანი

კიმ ჩონ იანი (კორ. 김종양; 30 ოქტომბერი, 1961, ჩხანვონი, სამხრეთი კორეა) — სამხრეთ კორეელი პოლიციის ოფიცერი, ინტერპოლის პრეზიდენტი 2018 წლის 21 ნოემბრიდან. ინტერპოლის პრეზიდენტად არჩევამდე კიმ ჩონ იანი იყო კიონგიდოს პროვინციის, ქვეყნის ყველაზე ხალხმრავალი პროვინციის პოლიციის უფროსი. 2015 წელს აირჩიეს ინტერპოლის ვიცე-პრეზიდენტად აზიიდან. ჩინეთში ინტერპოლის პრეზიდენტ მენ ჰუნვეის დაპატიმრების შემდეგ კიმი გახდა პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი. ↑ Benjamin Haas, Shaun Walker, and agencies (November 21, 2018). „Interpol elects South Korean as its president, in blow to Russia“. The Guardian.CS1-ის მხარდაჭერა: მრავალი სახელი: ავტორების სია (link) ↑ „South Korean Kim Jong-yang Elected New Head of Interpol“ (ინგლისური). Korean Broadcasting System. 21 November 2018. ↑ „New members elected to INTERPOL Executive Committee“ (პრეს-რელიზი). INTERPOL. 5 November 2015. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 21 ნოემბერი 2018. ციტირების თარიღი: 13 დეკემბერი 2018. ↑ „Russia loses Interpol presidency vote“. BBC News. 21 November 2018. ↑ Eliott C. McLaughlin; Saskya Vandoorne; Ben Westcott (8 October 2018). „Chinese government admits head of Interpol 'under investigation' after disappearance“. CNN. ციტირების თარიღი: 8 October 2018.