laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სანტა-ფილომენა (პერნამბუკუ)

სანტა-ფილომენა (პორტ. Santa Filomena) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 630 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარიპინის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 371 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 13.3 კმ²-ზე. ფართობი 1 005 045 კმ²-ია. პერნამბუკუ ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil ↑ 1.0 1.1 1.2 http://www.santafilomena.pe.gov.br/
ტრინიდადი (პერნამბუკუ)

ტრინიდადი (პორტ. Trindade) — მუნიციპალიტეტი ბრაზილიაში, პერნამბუკუს შტატში; მდებარეობს ზღვის დონიდან 518 მეტრზე. მიეკუთვნება სერტან-პერნამბუკანუს მეზორეგიონს. შედის ეკონომიკურ-სტატისტიკურ მიკრორეგიონ არარიპინის შემადგენლობაში. 2010 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 26 116 ადამიანს შეადგენდა, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 113.77 კმ²-ზე. ფართობი 229 544 კმ²-ია. პერნამბუკუ ბრაზილიის შტატები ბრაზილიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტი, 2010 წლის აღწერის მონაცემები Ranking decrescente do IDH-M dos municípios do Brasil
ველიკანოვის სახლი

ველიკანოვის სახლი (რუს. Особняк Великановой) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს ძველი ყაზანის ქუჩაზე (ამჟამად სერაფიმოვიჩის ქუჩა № 10). აგებულია 1884-1890 წლებში როსტოველი არქიტექტორების ნიკოლაი დოროშენკოსა და ნ. სოკოლოვის პროექტის მიხედვით. ამჟამად შენობაში განთავსებულია მ. გრეკოვის სახელობის როსტოვის სამხატვრო ტექნიკუმი. ველიკანოვის სახლს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. 1884-1890 წლებში როსტოველმა ვაჭარმა სემიონ ველიკანოვმა თავისი ქალიშვილისთვის ააშენა სახლი ყაზანის (ამჟამად სერაფიმოვიჩის) ქუჩაზე. ამ სახლში იგი ცხოვრობდა თავის მეუღლესთან, მატვეი კირილეს ძე კოზლოვთან ერთად, რომელიც იყო ქალაქის საკრებულოს წევრი, სამთო ინჟინერი. სახლში იყო 28 ოთახი, სარდაფი და შადრევანი ეზოში. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოხდა სახლის ნაციონალიზაცია. 1921 წელს შენობაში განათავსეს კარლ მარქსის სახელობის როსტოვის სახელმწიფო სახალხო ბიბლიოთეკა (ამჟამად დონის სახელმწიფო სახალხო ბიბლიოთეკა). ჟურნალისტი ბორის ოლენინი გაზეთ „Молот-ში“ წერდა: 1994 წელს ბიბლიოთეკა გადავიდა ახალ შენობაში პუშკინის ქუჩაზე, ხოლო ველიკანოვის სახლში განთავსდა მ. გრეკოვის სახელობის როსტოვის სამხატვრო სასწავლებელი. ↑ 1.0 1.1 Есаулов Г. В., Черницына В. А. Архитектурная летопись Ростова-на-Дону. — 2-е изд.. — Ростов-на-Дону, 2002. — С. 123. — ISBN 5-8456-0489-3. ↑ Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). Официальный портал Правительства Ростовской области. ციტირების თარიღი: 2013-11-09. ↑ 3.0 3.1 Швецов С. Д. На высоком донском берегу: Очерки из прошлого Ростова. — Ростов, 1982. — С. 65—66.
გერასიმოვის სახლი

გერასიმოვის სახლი (რუს. Особняк Герасимова) — შენობა დონის როსტოვში. მდებარეობს სოციალისტურ (ძველი ნიკოლსკის) ქუჩაზე. გერასიმოვის სახლს გააჩნია რუსეთის ფედერაციის რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. სახლი ნიკოლსკის (ამჟამად სოციალისტურ) ქუჩაზე, ააგეს XIX საუკუნის ბოლოსა და XX საუკუნის დასაწყისში ნეოკლასიკური ეკლექტიკის სტილში. მშენებლობისთვის გამოიყენეს ა. ლევანიდოვის ქარხნის მიერ დამზადებული აგური. სახლის მფლობელები იყვნენ როსტოველი საშუალო კლასის წარმომადგენლები ცოლ-ქმარი სტეფან და ელისაბედ ნეცვეტაილენკოები. 1914 წელს სახლის მფლობელი გახდა იაკობ გერასიმოვი, რომელიც იყო ტყავის მაღაზიის მფლობელი ძველ ბაზარში (ამჟამად — ცენტრალური ბაზარი). იაკობ გერასიმოვმა დააფინანსა ალექსანდრე ნეველის ეკლესიის ახალი ბაზრის ტერიტორიიდან ძმათა სასაფლაოზე გადატანის სამუშაოები. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ მოახდინეს სახლის ნაციონალიზაცია და იგი ფუნქციონირებდა, როგორც საცხოვრებელი სახლი. შემდეგ მასში განათავსეს საბავშვო ბაღი № 14. 2015 წელს შენობის სარემონტო სამუშაოების მიმდინარეობის დროს, ნაგებობის შიგნით გათხარეს ორმო, რომელიც ფატალურად დასრულდა. ფასადის კედელი, რომელიც არ ჰქონდათ ხიმინჯებით გამაგრებული, მთლიანად ჩამოიქცა. ნაგებობა მდებარეობს დონის როსტოვის ისტორიულ ნაწილში. სახლს აქვს XIX საუკუნის ტიპური ნაგებობის ფორმა. მთავარი ფასადი გადიოდა სოციალიზმის ქუჩაზე. ნაგებობა ერთსართულიანი, სარდაფიანი აგურის შენობა იყო. ნაგებობა თარიღდება 1900-1904 წლებით. მისი პროექტი ეკუთვნის ნიკოლაი დოროშენკოს. სახლის მშენებლობა გრძელდებოდა დოროშენკოს გარდაცვალების შემდეგაც, არქიტექტორ ნიკოლაი დურბახის მეთვალყურეობით. Лобжанидзе В., Лаптев Г., Кустов В. Путешествия по старому Ростову. Часть II. Ростов-на-Дону, 2001 г. Оценка недвижимых имуществ г. Ростова-на-Дону для раскладки Государственного налога и других сборов на 1904 г. Ростов-на-Дону, 1904 г. с. 31, 227, 287. Особняк Герасимова. Культурное наследие России. Очередной вандализм. «Чёртова дюжина» ↑ Новый музей – старые заботы
რამლის ბრძოლა (1101)

რამლის პირველი ბრძოლა გაიმართა 1101 წლის 7 სექტემბერს, იერუსალიმის სამეფოსა და ფატიმიანებს შორის. ქალაქი რამლა მდებარეობდა იერუსალიმის და ასკალონის, (ეგვიპტელთა უკანასკნელი ქალაქი პალესტინაში) გზაზე. ფატიმიანები ასკალონიდან ახორციელებდნენ შეტევებს იერუსალიმის მიმართულებით და რამლის მიდამოებში სამჯერ გაიმართა მათ შორის ბრძოლა. რამლის პირველ ბრძოლაში ფატიმიანთა სარდალი იყო საად ელ-დავლეჰი და მისი არმია 10 000 ჯარისკაცს შეადგენდა. ჯვაროსანთა არმია ბევრად ნაკლები იყო: 260 რაინდი და 900 ქვეითი. მათ მეთაურობდა ბალდუინ I. მან თავისი ჯარი ექვს დივიზიად დაყო. პირველი შეტევის შემდეგ ორი დივიზია განადგურდა. ბალდუინმა ბრძანა კონტრშეტევაზე გადასვლა. ძლიერი შეტევის შემდეგ მუსლიმები პანიკამ მოიცვა და უკან ასკალონისკენ დაიხიეს. ჯვაროსნებმა გაძარცვეს ეგვიპტელთა ბანაკი და იერუსალიმში დაბრუნდნენ. Dupuy, R. E. and T. N. Dupuy, eds. The Encyclopedia of Military History. New York: Harper & Row, 1977. ISBN 0-06-011139-9 ↑ Dupuy, p. 316
ასლაევო (აბზელილოვოს რაიონი)

ასლაევო (ბაშკ. Аһылай, რუს. Аслаево) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 397 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 85 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია ტაშბულატოვო, რომელიც დაშორებულია 20 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. Абдулгазино на портале «Генеалогия и Архивы» ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
ატავდი

ატავდი (ბაშკ. Атауҙы, რუს. Атавды) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 614 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 52 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტოგორსკი, რომელიც დაშორებულია 60 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (99%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. Абдулгазино на портале «Генеалогия и Архивы» ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
აუმიშევო

აუმიშევო (ბაშკ. Әүмеш, რუს. Аумышево) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 107 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 29 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტოგორსკი, რომელიც დაშორებულია 32 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. Абдулгазино на портале «Генеалогия и Архивы» ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
ახმეტოვო (აბზელილოვოს რაიონი)

ახმეტოვო (ბაშკ. Әхмәт, რუს. Ахметово) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის აბზელილოვოს რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 145 ადამიანი. რაიონულ ცენტრ ასკაროვოდან დაშორებულია 34 კილომეტრით. უახლოესი რკინიგზის სადგურია მაგნიტოგორსკი, რომელიც დაშორებულია 100 კმ-ით. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის აბსოლუტურ უმრავლესობას ბაშკირები შეადგენენ (100%). Совет муниципальных образований Республики Башкортостан. Абдулгазино на портале «Генеалогия и Архивы» ↑ Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан — приложение в формате Excel დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. .
უკიდურესი ჩრდილოეთის რეგიონი (კამერუნი)

უკიდურესი ჩრდილოეთის რეგიონი (ინგლ. Far North Region, ფრანგ. Région de l’Extrême-Nord) — ყველაზე ჩრდილოეთით მდებარე რეგიონი კამერუნში. სამხრეთიდან ესაზღვრება ჩრდილოეთის რეგიონს, აღმოსავლეთიდან ჩადს და დასავლეთიდან ნიგერიას. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი მარუა. რეგიონში ცხოვრობს 50-ზე მეტი სხვადასხვა ეთნიკური ჯგუფი, მათ შორის ბაგარები, ფულბე (მოსახლეობის უდიდესი ნაწილი) და ჩადის ენაზე მოლაპარაკე ხალხი. სხვადასხვა ერებს შორის ერთმანეთში სასაუბრო ენაა — ფულანი, განათლებულ მოსახლეობას შორის ასევე გავრცელებულია ფრანგული ენა. მოსახლეობის რელიგიური აღმსარებლობაა ისლამი, ქრისტიანობა და ტრადიციული აფრიკული სარწმუნოება. რეგიონი იყოფა 6 დეპარტამენტად: უკიდურესი ჩრდილოეთის რეგიონის ეთნიკური ჯგუფები მასგუმის (Masgum) ხალხის ტიპური საცხოვრებელი. ტურიზმის ერთ-ერთი პოპულარული ადგილი (რუმსიკის ხეობა). ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (geohive) ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (citypopulation) ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (statoids) ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (Statistique)
რამლის ბრძოლა (1105)

რამლის მესამე ბრძოლა გაიმართა 1105 წლის 27 აგვისტოს, იერუსალიმის სამეფოს ჯვაროსნებსა და ფატიმიანებს შორის. ჯვაროსნების მეთაური იყო ბალდუინ I, ხოლო ეგვიპტელების ალ-აფდალ შაჰანშაჰი. ჯვაროსანთა არმია შედგებოდა კავალერიისგან და ქვეითებისგან. ფატიმიანთა არმიის შემადგენლობაში შედიოდნენ დამასკოელი თურქ სელჩუკები და ასევე ცხენოსანი მშვილდოსნები. ჯვაროსანმა რაინდებმა შეძლეს ეგვიპტელების გაყრა ბრძოლის ველიდან და გაძარცვეს მათი ბანაკი. ბალდუინმა გაანადგურა სელჩუკებიც, ხოლო შემდეგ თავს დაესხა ეგვიპტელთა უკან დახეულ არმიას. დიდი ბრძოლის შემდეგ ეგვიპტელები დამარცხდნენ. ამ ბრძოლის შემდეგ მაინც გაგრძელდა მუსლიმთა თარეში პალესტინაში. რამლის ბრძოლის შემდეგ პირველი დიდი დაპირისპირება ჯვაროსნებსა და ფატიმიანებს შორის იყო იბნის ბრძოლა 1123 წელს. Dupuy, R. E. and T. N. Dupuy, eds. The Encyclopedia of Military History. New York: Harper & Row, 1977. ISBN 0-06-011139-9 Smail, R. C. Crusading Warfare, 1097–1193. New York: Barnes & Noble Books, 1995 [1956]. ISBN 1-56619-769-4 ↑ Smail, p. 177
სანაპირო რეგიონი (კამერუნი)

სანაპირო რეგიონი (ინგლ. Littoral Region, ფრანგ. Région du Littoral) — რეგიონი კამერუნის დასავლეთ ნაწილში. ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება კამერუნის დასავლეთის რეგიონს, სამხრეთიდან სამხრეთის რეგიონს, აღმოსავლეთიდან ცენტრალურ რეგიონს, დასავლეთიდან სამხრეთ-დასავლეთის რეგიონს და სამხრეთ-დასავლეთიდან გარს ერტყმის ბიაფრის ყურის წყლები. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი დუალა. რეგიონი იყოფა 4 დეპარტამენტად: ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (geohive) ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (citypopulation) ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (statoids) ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (Statistique)
ნიკოლაი პანინის საცხოვრებელი სახლი

ნიკოლაი პანინის საცხოვრებელი სახლი (რუს. Жилой дом Николая Панина) — შენობა დონის როსტოვში. აგებულია 1910 წელს არქიტექტორ ევგენი გულინის პროექტის მიხედვით მოდერნის სტილში. მდებარეობს მისამართზე: ულიანოვსკის ქუჩა № 39. ეკუთვნოდა ვაჭარ ნიკოლაი პანინს. სახლი აგებულია არქიტექტორ ევგენი გულინის პროექტის მიხედვით, ვაჭარ ნიკოლაი პანინის დაფინანსებით. სახლი დგას სტაროობრიადცების ეკლესიის მახლობლად. ნიკოლაი პანინის სახლში განთავსებული იყო სტაროობრიადცების მოხუცთა თავშესაფარი. სახლის მფლობელი ნიკოლაი პანინი იყო სტაროობრიადცების თემის მამასახლისი და ანდერძის მიხედვით გარდაცვალების შემდეგ სახლს ეკლესიას უტოვებდა. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ, 1920-ან წლებში მოახდინეს სახლის ნაციონალიზაცია. როსტოვის ოლქის მეთაურის 1998 წლის 9 ოქტომბრის № 411 დადგენილების მიხედვით ნიკოლაი პანინის სახლი სახელმწიფო დაცვის ქვეშ აღმოჩნდა, როგორც რუსეთის ფედერაციის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. ნიკოლაი პანინის საცხოვრებელი სახლი მდებარეობს ულიანოვის ქუჩაზე სტაროობრიადცების ეკლესიის ფასადის პირდაპირ. ორსართულიან ნაგებობას სწორკუთხა გეგმა აქვს. სამხრეთ-აღმოსავლეთ კუთხეში ნაგებობას ადგას წვეტიანი გუმბათი. არქიტექტურულ-მხატვრული თვალსაზრისით ნაგებობის იერსახე ხასიათდება თაბაშირის გაფორმებით. პირველი სართულის ფანჯრები სწორკუთხა ფორმისაა, ხოლო მეორე სართულისას გააჩნია ნახევრადწრიული ფორმა. ფანჯრის მიდამოები მორთულია გეომეტრიული ფიგურებით. ნაგებობას მთავარი შესასვლელი აქვს ფასადის მარჯვენა მხარეს. ↑ 1.0 1.1 1.2 Есаулов Г. В., Черницына В. А. Архитектурная летопись Ростова-на-Дону. — 2-е изд.. — Ростов-на-Дону, 2002. — С. 137—138. — ISBN 5-8456-0489-3. ↑ 2.0 2.1 2.2 Малаховский Е. И. Храмы и культовые сооружения Ростова-на-Дону. — Ростов-на-Дону: Издательство «NB», 2006. — С. 29. — ISBN 5-98155-014-7. ↑ История старообрядческой Общины в Ростове-на-Дону. izdrevle.ru. ციტირების თარიღი: 2013-09-30. ↑ Ростов-на-Дону (объекты культурного наследия регионального значения). Официальный портал Правительства Ростовской области. ციტირების თარიღი: 2013-09-28.
რამლის ბრძოლა (1102)

რამლის ბრძოლა გაიმართა 1102 წლის 17 მაისს, იერუსალიმის სამეფოსა და ფატიმიანებს შორის. ცუდი სადაზვერვო სისტემის გამო, იერუსალიმის მეფე ბალდუინ I მხოლოდ 500 რაინდით დაუპირისპირდა 30 000 მუსლიმს. როდესაც ბალდუინმა შეცდომის შესახებ შეიტყო უკვე ძალიან გვიანი იყო. ბრძოლაში თითქმის ყველა რაინდი დაიღუპა, მაგრამ რამდენიმემ მოახერხა გაქცევა და რამლაში თავის შეფარება. ბალდუინი ღამით ჩუმად გაიპარა და არსუფისკენ წავიდა. იქ მან ერთ-ერთი ინგლისელი გემის კაპიტანი დაარწმუნა, რომ გაერღვია იაფის ბლოკადა, რომელიც ხმელეთიდანაც მიმდინარეობდა. გერმანელი და ფრანგი ჯვაროსნების წყალობით ბალდუინმა შეკრიბა რვა ათასიანი არმია და დაამარცხა მოალყე ფატიმიანები. გადარჩენილებმა ასკალონში დაიხიეს. Dupuy, R. E. and T. N. Dupuy, eds. The Encyclopedia of Military History. New York: Harper & Row, 1977. ISBN 0-06-011139-9 Smail, R. C. Crusading Warfare, 1097–1193. New York: Barnes & Noble Books, 1995 [1956]. ISBN 1-56619-769-4 ↑ Pringle, Denys (1993). The Churches of the Crusader Kingdom of Jerusalem: A Corpus. Cambridge: Cambridge University Press. p. 183. ↑ Dupuy, p. 316
ჩრდილოეთის რეგიონი (კამერუნი)

ჩრდილოეთის რეგიონი (ინგლ. North Region, ფრანგ. Région du Nord) — რეგიონი კამერუნის ჩრდილოეთ ნაწილში. ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება კამერუნის უკიდურესი ჩრდილოეთის რეგიონს, სამხრეთიდან ადამავის რეგიონს, დასავლეთიდან ნიგერიას, აღმოსავლეთიდან ჩადს და სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან ცენტრალური აფრიკის რესპუბლიკა. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი გარუა. რეგიონის დიდი ნაწილი დაფარულია ტყიანი სავანებით, ჩრდილოეთით მცენარეულობა უფრო მეჩხერია, ბალახოვანი საფარი უფრო იშვიათია, ხეები უფრო იზოლირებულია. ყველაზე უფრო გავრცელებული სახეობებია — აკაცია, ბაობაბი, პალმების ზოგიერთი სახეობა. ცხოველებს შორის ყველაზე უფრო მრავალრიცხოვანია ბეჰემოთი, ტურა, მაიმუნების ზოგიერთი სახეობა, ქვეწარმავლების სხვადასხვა სახეობა. ქალაქ გარუას სამხრეთ-აღმოსავლეთით მდებარეობს ბენუეს ეროვნული პარკი. მთავარი ეთნიკური ჯგუფი — მომთაბარე მუსლიმი ფულბეს ტომის ხალხი, მათ გარდა ასევე ცხოვრობს ბევრი ტომის ხალხი, რომლებიც ლაპარაკობენ ადამავის, ჩადის და ნილო-საჰარულ ენებზე. სხვადასხვა ეთნოსს შორის სასაუბრო ენაა ფულანი, საგანმანათლებლო ენა — ფრანგული. რეგიონი იყოფა 4 დეპარტამენტად: Fanso, V.G., Cameroon History for Secondary Schools and Colleges, Vol. 1: From Prehistoric Times to the Nineteenth Century. Hong Kong: Macmillan Education Ltd, 1989. Neba, Aaron, Ph.D., Modern Geography of the Republic of Cameroon, 3rd ed. Bamenda: Neba Publishers, 1999. Ngoh, Victor Julius, History of Cameroon Since 1800. Limbe: Presbook, 1996. ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (geohive) ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (citypopulation) ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (statoids) ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (Statistique)
დიმიტრი როსტოველის ეკლესია (დონის როსტოვი)

დიმიტრი როსტოველის ეკლესია (რუს. Церковь Димитрия Ростовского) — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანად შერაცხული მიტროპოლიტის დიმიტრი როსტოველის სახელობის მართლმადიდებლური ტაძარი დონის როსტოვში. მშენებლობა მიმდინარეობდა 2000-2008 წლებში არქიტექტორ ჟ. ვოლოშინას პროექტის მიხედვით. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. დიმიტრი როსტოველის აღნიშნული ეკლესია არაა პირველი ეკლესია დონის როსტოვში, რომელიც ამ წმინდანისადმია მიძღვნილი. 1751 წელს ქალაქში ააშენეს პატარა სამლოცველო, რომელმაც 1761 წელს ვორონეჟისა და ელეცკის ეპისკოპოსის კირილეს კურთხევით და ციხესიმაგრის კომენდანტის, გენერალ-მაიორ დიმიტრი სომოვის თანხმობით, მიიღო ეკლესიის სტატუსი. მაგრამ 1786 წელს ეს ეკლესია ძალიან დაძველდა და ამ მიზეზის გამო ადგილობრივმა ხელისუფლებამ მიიღო ეკლესიის დახურვის გადაწყვეტილება. 1796 წელს ეკლესია დაშალეს და მისი საღი მასალა გამოიყენეს ღვთისმშობლის კვართის ეკლესიის ასაშენებლად. ქალაქ დონის როსტოვში ახალი მართლმადიდებლური მრევლი ჩამოყალიბდა 2000 წელს. 2000 წლის 4 ოქტომბერს როსტოვის მთავარეპისკოპოსმა პანტელეიმონმა (ერისკაცობაში დოლგანოვი) ჩადო პირველი ქვა დიმიტრი როსტოველის სახელობის მომავალი ეკლესიის ფუნდამენტში. ტაძარი შენდებოდა რვა წლის განმავლობაში. 2001 წელს, ჯერ კიდევ მშენებარე ტაძარში დაარსდა დროებითი სამრევლო გაერთიანება. 2004 წლის 17 სექტემბერს მთავარეპისკოპოსმა პანტელეიმონმა მოინახულა მშენებარე ტაძარი და აკურთხა მისი გუმბათი და ჯვარი. ამის შემდეგ მალევე დასრულდა ტაძრის მშენებლობა და ეკლესიაში დაიწყო ღვთისმსახურება. მცირე სამშენებლო და დეკორაციული სამუშაოები მიმდინარეობდა 2008 წლამდე. 2004 წელს ეკლესიასთან გაიხსნა საეკლესიო-სამრევლო სკოლა. ეკლესიასთან ასევე მოქმედებს საქველმოქმედო სამზარეულო. ეკლესიის ხელმძღვანელობა აქტიურად თანამშრომლობს როსტოვის მხარეთმცოდნეობის საოლქო მუზეუმთან, ასევე მასობრივი ინფორმაციის ადგილობრივ საშუალებებთან. ↑ Ростов-на-Дону|Церковь Димитрия Ростовского. sobory.ru. ციტირების თარიღი: 2017-01-07. ↑ История церкви Святого Димитрия Ростовского, первой церкви Ростова-на-Дону | Статьи | Главная | Научный журнал. www.relga.ru. ციტირების თარიღი: 2017-01-07. ↑ 3.0 3.1 3.2 „РОСТОВСКИЙ-НА-ДОНУ ДИМИТРИЕВСКИЙ ХРАМ - Древо“. ციტირების თარიღი: 2017-01-07.
ჩრდილო-დასავლეთის რეგიონი (კამერუნი)

ჩრდილო-დასავლეთის რეგიონი (ინგლ. Northwest Region; ფრანგ. Région du Nord-Ouest) — სამხრეთ კამერუნის ნაწილი (ბრიტანეთის კამერუნის ყოფილი ნაწილი). სამხრეთ-დასავლეთიდან ესაზღვრება კამერუნის სამხრეთ-დასავლეთის რეგიონს, სამხრეთიდან დასავლეთის რეგიონს, აღმოსავლეთიდან ადამავის რეგიონს და ჩრდილოეთით ნიგერიას. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ბამენდა. რეგიონი დაყოფილია 7 დეპარტამენტად: ბოიო (Boyo) — 1592 კმ² ბუი (Bui) — 2297 კმ² დონგა-მანტუნგი (Donga-Mantung) — 4279 კმ² მენჩუმი (Menchum) — 4469 კმ² მეზამი (Mezam) — 1745 კმ² მომო (Momo) — 1792 კმ² ნგო-კეტუნჯია (Ngo-Ketunjia) — 1126 კმ² ჩრდილო-დასავლეთის რეგიონის დეპარტამენტები. ჩრდილო-დასავლეთის რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრის — ბამენდის ხედი. ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (geohive) ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (citypopulation) ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (statoids) ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (Statistique)
დონის როსტოვის ღვთისმშობლის შობის ტაძარი

ღვთისმშობლის შობის ეკლესია (რუს. Собор Рождества Пресвятой Богородицы) — საკათედრო, მართლმადიდებლური ტაძარი დონის როსტოვში. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. XVIII საუკუნის ბოლოს, როდესაც დაიწყო ქალაქის გარეუბნის აქტიური დასახლება, მიიღეს გადაწყვეტილება, რომ გარეუბანში, თანამედროვე ბაზრის მიმდებარე ტერიტორიაზე აეშენებინათ ღვთისმშობლის შობის ეკლესია. ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 1781 წლის 20 თებერვალს და გაიხსნა ამავე წლის 5 სექტემბერს. 1791 წლის 27 დეკემბერს მეხის დაცემის შედეგად ეკლესია მთლიანად დაიწვა. მალევე გადაწყდა ახალი ეკლესიის მშენებლობა და 1795 წელს ამავე ადგილზე კვლავ ააშენეს ღვთისმშობლის შობის ეკლესია. 1822 წელს რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით ეკლესია საკათედრო გახდა. მოსახლეობის სწრაფ ზრდასთან დაკავშირებით, 1854 წელს დამტკიცდა ახალი ქვის ეკლესიის მშენებლობის პროექტი. ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 1854 წელს და გაგრძელდა 1860 წლამდე არქიტექტორ კონსტანტინ ტონის პროექტის მიხედვით. 1887 წელს ააშენეს ოთხსართულიანი სამრეკლო. 1937 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ეკლესია დახურა და მის ადგილზე განათავსა ზოოპარკი, ხოლო მოგვიანებით საწყობი. ეკლესია კვლავ გაიხსნა 1942 წელს, გერმანელთა ოკუპაციის შემდეგ. 1950 წელს ეკლესიაში რემონტი ჩატარდა, აღადგინეს ფრესკები. 1999 წელს დონის როსტოვის დაარსების 250 წლისთავთან დაკავშირებით აღადგინეს სამრეკლო. 1999 წელს ეკლესიის წინ აღმართეს რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის ეპისკოპოსისა და როსტოვისა და იაროსლავის ეპარქიის მიტროპოლიტის დიმიტრი როსტოველის ძეგლი. Собор Рождества Пресвятой Богородицы[მკვდარი ბმული] Ростов-на-Дону. Кафедральный собор Рождества Пресвятой Богородицы Кафедральный собор Рождества Пресвятой Богородицы Е. И. Малаховский «Храмы и культовые сооружения Ростова-на-Дону, утраченные и существующие» (на сайте «Ростовский словарь») დაარქივებული 2018-05-02 საიტზე Wayback Machine.
სერგეი მარკოვის ძეგლი

სერგეი მარკოვის ძეგლი (რუს. Памятник генералу Маркову) — რუსული საიმპერატორო არმიის გენერალ-ლეიტენანტის, რუსეთ-იაპონიის ომის და პირველი მსოფლიო ომის გმირის და თეთრების მოძრაობის ერთ-ერთი ლიდერის — სერგეი მარკოვის ძეგლი. აღიმართა 2003 წლის 13 დეკემბერს, სალსკში (როსტოვის ოლქი). იგი თეთრების მოძრაობის ლიდერისადმი მიძღვნილი პირველი მონუმენტია. მონუმენტის არქიტექტორია ალექსეი ბიგანი, ხოლო სკულპტორები — ვლადიმირ და დანიელ სუროვცევები არიან. ძეგლი დამზადებულია ბრინჯაოსა და გრანიტისგან. 2001 წელს, ძეგლის განთავსების მიზნით, საინიციატივო ჯგუფი შეიქმნა. მათი ძალისხმევის შედეგად, ორი წლის შემდეგ, ქალაქის ადმინისტრაციამ, მონუმენტის განთავსება გენერლის გარდაცვალების ადგილთან ახლოს გადაწყვიტა. 1918-1920 წლებში, მის საპატივცემოდ, ქალაქ სალსკს მარკოვი ეწოდებოდა. პროექტისთვის მხარდაჭერა, მრავალმა რუსმა ოფიციალურმა პირმა, მათ შორის, საპრეზიდენტო ადმინისტრაციამ და საგარეო საქმეთა სამინისტრომ გამოხატა. ამასთანავე, ძეგლი დალოცეს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მთავარეპისკოპოსმა პანტელეიმონმა. საწყის ეტაპზე, ძეგლის აღმართვა დონის როსტოვში, იმ შენობის მახლობლად იყო დაგეგმილი, სადაც, მოხალისეთა არმიის მთავარსარდლები განლაგდნენ და გენერლებმა — ლავრ კორნილოვმა და მიხაილ ალექსეევმა, თავიანთი ცნობილი „ყინულის მარში“ დაიწყეს. თუმცა, უწყებათაშორის კომისიასთან შეხვედრის შემდეგ, ქალაქში ქუჩების, მოედნებისა და სხვა საზოგადოებრივი ინტერესის მქონე ადგილების სახელწოდებების შესახებ, მონუმენტის განთავსება სალსკში გადაწყდა. როსტოვის რეგიონში, ჩატარდა სატელევიზიო გამოკითხვა, იმ მიზნით, რომ განესაზღვრათ, რა რეაქცია მოჰყვებოდა რეგიონში მარკოვის ძეგლის აღმართვის. გამოკითხულთა უმეტესობამ, დადებითი რეაქცია გამოხატა. კონსტრუქციული სამუშაოები, ძირითადად, ადგილობრივმა მოსახლეობამ დააფინანსა. მონუმენტის გახსნის ცერემონია, 2003 წლის 13 დეკემბერს, სერგეი მარკოვის გარდაცვალებიდან ზუსტად 85 წლის გასვლის შემდეგ გაიმართა, რომელსაც ესწრებოდნენ როსტოვის ოლქის გუბერნატორის მოადგილე, დონის დიდი არმიის ატამანი ვ. ვოლოდაცკი და სხვა ოფიციალური პირები. Памятник генералу Маркову Открытие памятника Сергею Леонидовичу Маркову В. Суровцев: «Вернуть России незаслуженно забытые имена» Picture of the monument in Russian Wikipedia
გრძელფეხა

გრძელფეხა (ლათ. Pedetes capensis) — ძუძუმწოვარი ცხოველი მღრღნელების რიგისა. გარეგნულად მინიატურულ კენგურუს ან გიგანტურ მიწის კურდღელს წააგავს. აქვს 35-43 სმ სიგრძის სხეული, 4 კგ-მდე წონა. შემოსილია აბრეშუმისებრი ბეწვით, რომელიც ზურგზე მურა-ყავისფერია, მუცელზე — თითქმის თეთრი. უკანა ფეხები ბევრად უფრო გრძელი აქვს, ვიდრე წინა და ამიტომ დიდი, 2-3 მ-მდე სიგრძის ნახტომებით მოძრაობს. ბინადრობს სამხრეთ და აღმოსავლეთ აფრიკის სტეპებსა და უდაბნოებში. მეღამური ცხოველია, დღეს მიწისქვეშა რთულსავალებიან სოროში ატარებს. ხშირად კოლონიებად ცხოვრობს. იკვებება მცენარეულობით, ზოგჯერ მწერებით. იყენებენ მის ხორცსა და ბეწვს. ტყვეობაში გრძელფეხა მალე 2-3 კვირაში თვინიერდება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 284.
სამხრეთის რეგიონი (კამერუნი)

სამხრეთის რეგიონი (ინგლ. South Region; ფრანგ. Région du Sud) — რეგიონი კამერუნის სამხრეთ ნაწილში. ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება კამერუნის აღმოსავლეთის რეგიონს, ჩრდილოეთიდან ცენტრალურ რეგიონს და ჩრდილო-დასავლეთიდან სანაპირო რეგიონს, გარდა ამისა, იგი ესაზღვრება ეკვატორულ გვინეას, გაბონს და კონგოს რესპუბლიკას, დასავლეთიდან გარს ეკვრის ბიაფრის ყურის წყლები. რეგიონის ადმინისტრაციული ცენტრია — ქალაქი ებოლოვა მოსახლეობის დიდი ნაწილი წარმოადგენს ბანტუს ხალხს, რომლებიც ბეტის ენის დიალექტზე ლაპარაკობენ. რეგიონი იყოფა 4 დეპარტამენტად: ეკონომიკის მთავარი დარგებია: ხე-ტყის წარმოება, სასარგებლო წიაღისეულის მოპოვება და ოკეანის სანაპიროზე ნავთობის მოპოვება. რეგიონის თითქმის მთელი ტერიტორია, ოკეანის სანაპიროზე მდებარე მანგროს ტყეების გარდა, დაკავებულია ტროპიკული ტყეებით. ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (geohive) ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (citypopulation) ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (statoids) ↑ მოსახლეობის 2005 წლის აღწერა (Statistique)