laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
პოლკოვნიკს არავინ სწერს

პოლკოვნიკს არავინ სწერს (ესპ. El coronel no tiene quien le escriba) — კოლუმბიელი მწერლის, გაბრიელ გარსია მარკესის მოთხრობა, გამოქვეყნებული 1961 წელს. მიაკუთვნებენ მაგიურ რეალიზმს, დაწერილია ესპანურ ენაზე. მოქმედება ხდება კოლუმბიის მცირე ქალაქში, 1956 წელს. მთავარი გმირი 75 წლის, სამოქალაქო ომის ვეტერანი, გადამდგარი პოლკოვნიკია, რომელიც ცოლთან ერთად ქალაქის გარეუბანში ცხოვრობს და შვილის, ავგუსტინეს გარდაცვალების შემდეგ (მოკლეს პოლიტიკური შინაარსის ბროშურების გავრცელების დროს) სიღატაკის ზღვარზე იმყოფებიან. პოლკოვნიკი დიდი ხანია, რაც ელოდება წერილს დედაქალაქიდან, პენსიის დანიშვნის თაობაზე, რომელიც მას ეკუთვნის, როგორც ომის ვეტერანს, თუმცა პოლკოვნიკს არავინ სწერს. ამავდროულად, მას ურთიერთობა აქვს ავგუსტინეს მეგობრებთან, რომლებიც იატაკქვეშეთში ოპოზიციურ მოძრაობას აწარმოებენ. მოხუცი დიდ იმედებს ამყარებს მამალზე, რომელსაც იანვარში დაგეგმილ მამლების ჩხუბისთვის ავარჯიშებს და კვებავს, მაშინ, როცა ის და მისი ცოლი ხშირად რჩებიან საჭმლის გარეშე. დონ საბასი, რომელთანაც პოლკოვნიკს ნათელმინორი აკავშირებს, შესთავაზებს გაყიდოს მამალი, თუმცა უარს მიიღებს. პოლკოვნიკი მოხვდება პოლიციელების ალყაში, თან ჯიბეში უდევს უკანონო პოლიტიკური ბროშურები და პირისპირ შეეჩეხება ადამიანს, რომელმაც მისი შვილი მოკლა, თუმცა ემოციების მოთოკვას ახერხებს და ალყას თავს აღწევს. სახლის იპოთეკის ვადის გასვლამდე დარჩენილია 2 წელი, პოლკოვნიკი და მისი ცოლი თითქმის შიმშილობენ, თან გაყიდულია საკერავი მანქანა, რომელსაც მცირეოდენი შემოსავალი მაინც მოჰქონდა. პოლკოვნიკი კი კვლავინდებურად მამალს კვებავს და ავარჯიშებს, თან წერილს ელოდება. გაუსაძლის მდგომარეობაში მყოფი, პოლკოვნიკის ცოლი ავად ხდება. დეკემბრის ბნელ ღამეებს პოლკოვნიკი ბობოქარი ახალგაზრდობის გახსნებაში ატარებს, მას სულს საომარი წარსულის მოგონებები უთმობს და კვლავ ჯერა, რომ საცაა გამოჩნდება კატერი, რომელიც დედაქალაქიდან წერილს ჩამოუტანს. მის ოპტიმიზმს ამყარებს ის, რომ საცდელ ვარჯიშებში, მის მამალს თანასწორი არ მოეპოვება. მხოლოდ 45 დღე უნდა გაძლონ და ყველაფერი მოგვარდება, არწმუნებს პოლკოვნიკი სასოწარკვეთაში ჩავადნილ ცოლს და მის შეკითხვაზე, თუ რა უნდა ჭამონ ამ დროის მანძილზე, გადაჭრით პასუხობს: „ნეხვი“. მოთხრობა „პოლკოვნიკს არავინ სწერს“ არის ერთ-ერთი ადრეული ნაწარმოები გაბრიელ გარსია მარკესის, რომლშიც ჯერ კიდევ არ აქვს მწერალს გამომჟღავნებული მხოლოდ მისთვის დამახასიათებელი სტილი, ცნობილი როგორც მაგიური რეალიზმი. „პოლკოვნიკს არავინ სწერს“ რეალისტური ტექსტია, რომელიც ერნესტ ჰემინგუეის გავლენას განიცდის. «Полковнику никто не пишет» в библиотеке Мошкова «Полковнику никто не пишет» в литбиблиотеке Бердичевского დაარქივებული 2012-05-16 საიტზე Wayback Machine.
ჩეჩილია ბარტოლი

ჩეჩილია ბარტოლი (იტალ. Cecilia Bartoli; დ. 4 ივნისი 1966, რომი, იტალია) — იტალიელი ოპერის მომღერალი (კოლორატული მეცო-სოპრანო). დაიბადა პროფესიონალი მომღერლების ოჯახში. პირველად აუდიტორიის წინაშე 9 წლის ასაკში წარდგა ოპერა ტოსკაში. სწავლობდა რომის კონსერვატორიაში — Accademia Nazionale di Santa Cecilia, ისწავლა ტრამბონზე დაკვრაც, ასე რომ მის ერთადერთ ვოკალის პედაგოგად დედამისი დარჩა. ბარტოლთან დიდება ოპერის მომღერლისთვის უჩვეულოდ დაიწყო: 1986 წელს იგი გამოვიდა სატელევიზიო შოუ Fantastico-ში, სადაც შეასრუალა დუეტი ჯოაკინო როსინის ოპერიდან „სევილიელი დალაქი“ (ლეო ნუჩისთან ერთად) და სპეციალისტების აღფრთოვანებული შეფასება მიიღო, შოუს მაყურებელმა რიკარდო მუტიმ მიიწვია მოსასმენად ლა სკალაში. ოც წელზე მეტია თანამშრომლობს ხმისჩამწერ სტუდია Decca Records-სთან, ამ დროის განმავლობაში თექვსმეტზე მეტი სოლო ალბომი გამოუშვა. პირველ წლებში ჩანაწერები ძირითადად მოცარტისა და როსინის ნაწარმოებებიდან იყო. 1999 წლიდან ყოველი ალბომი თანამედროვე მსმენლისთვის ფაქტობრივად ხსნის XVII—XIX საუკუნეების იშვიათად შესრულებად კომპოზიტორებს: ვივალდი, ჰენდელი, ალესანდრო სკარლატი, კალდარა, ნიკოლა პორპორა, გლუკი, სალიერი, გარსია, მალიბრანი და სხვა. იღებდა მონაწილეობას ჰენდელის, ჰაიდნის, როსინის, ბელინის და პუჩინის ოპერის ჩაწერებში. 2007-2009 წლებში ლეგენდარული მეცო-სოპრანო მარია მალიბრატნის 200 წლის იუბილესთან დაკავშირებით საკონცერტო სერიებში გამოვიდა. 2008 წელს შეასრულა მთავარი პარტია ჟაკ ფრანსუა ალევის ოპერა „კლარაში“. 2009 წელს ჩეჩილია ბარტოლი დაუბრუნდა ბაროკოს რეპერტუარს, ალბომის გამოშვებით „Sacrificium“ (მსხვერპლშეწირვა), მიძღვნილი იყო კასტრატოებსთვის და მათთვის დაწერილი მუსიკაც. 2009 წლიდან აწყობდა კონცერტებს ამ ალბომის მოტივებზე, ასევე კონცერტებს მიძღვინლი ჰენდელისთვის, სადაც მასთან ერთად მონაწილეობდნენ ორკესტრი Il Giardino Armonico ჯოვანი ანტონინის ხელმძღვანელობით და ბაზელის კამერული ორკესტრი. 2010 წლის ბოლოს ჰენდელისთვის მიძღვნილ კონცერტების სერიებიაში ბარტოლმა შეასრულა დუეტი კონტრტენორ ფრანკო ფაჯოლისთან ერთად. 2010 წლის 29 ივნისს დორტმუნდში ბარტოლმა პირველად შეასრულა ნორმას პარტია, იმავე სახელწოდების ვინჩენცო ბელინის ოპერიდან. დირიჟორობდა ჰანგელბროკი, სხვა სოლისტებს შორის იყვნენ ჯონ ოსბორნი (ტენორი), მიკელე პერტუზი (ბარიტონი) და რებეკა ოლვერა (სოპრანო). ჩეჩილია ბარტოლი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ ჩეჩილია ბარტონი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-08-01. ციტირების თარიღი: 2015-07-30. ↑ მომღერლის შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-08-01. ციტირების თარიღი: 2015-07-30.
დამოუკიდებელი ალბანეთი

დამოუკიდებელი ალბანეთი — 1912 წლის 28 ნოემბერს დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდგომი პერიოდი ალბანეთის ისტორიაში. დამოუკიდებლობა გამოაცხადა ვლორაში ჩტარებულმა კრებამ, ხოლო მთავრობის და სენატის ჩამოყალიბება მოხდა 4 დეკემბერს. კრების წევრებმა 1913 წლის ლონდონის კონფერენციისთვის შეადგინეს დამოუკიდებლობის აღიარების მოთხოვნის მემორანდუმი. კონფერენციის დაწყებისას გადაწყვიტეს, რომ ალბანეთი იქნებოდა ოსმალეთის უზურპაციის ქვეშ, თუმცა ავტონომიური უფლებებით. ალბანელების დამოუკიდებლობის მოთხოვნა უგულველყვეს და ლონდონის 1913 წლის ხელშეკრულებს მიხედვით, დამოუკიდებელი ალბანეთის ტერიტორიის უდიდესი ნაწილი გაუყვეს მის მეზობლებს: ჩერნოგორიის სამეფოს, საბერძნეთის სამეფოს და სერბეთის სამეფოს. ალბანეთის ტერიტორია შემცირდა ცენტრალურ ალბანეთამდე და ის გადავიდა ძლიერი ქვეყნების პროტექტორატის ქვეშ. 29 ივლისს დიდი ქვეყნების 6-ეული ისევ შეიკრიბა და გადაწყვიტეს შეექმათ დამოუკიდებელი ალბანეთი სახელმწიფო, კონსტიტუციური მონარქიული წყობით. 1913 წლის ბუქარესტის ხელშეკრულებით შეიქმნა ალბანეთის სამთავრო, რომლის ფარგლებს გარეთაც დარჩა ეთნიკური ალბანელების 30-40%. Nosi, Lef (2007), Dokumenta historike për t'i shërbye historiës tone kombëtare., Tirana: Instituti i Historisë, ISBN 978-99956-10-04-3, OCLC 230208965, http://www.albanianhistory.net/texts20_1/AH1912_1.html. წაკითხვის თარიღი: 2015-07-31 დაარქივებული 2011-05-07 საიტზე Wayback Machine. Giaro, Tomasz (2007), „The Albanian legal and constitutional system between the World Wars“, Modernisierung durch Transfer zwischen den Weltkriegen, Frankfurt am Main, Germany: Vittorio Klosterman GmbH, ISBN 978-3-465-04017-0 ↑ Elsie, Robert (2010), „Independent Albania (1912—1944)“, Historical dictionary of Albania, Lanham: Scarecrow Press, p. 367, ISBN 978-0-8108-7380-3, OCLC 454375231, http://www.worldcat.org/title/historical-dictionary-of-albania/oclc/454375231&referer=brief_results. წაკითხვის თარიღი: 4 February 2012 ↑ Elsie, Robert (2010), „Independent Albania (1912—1944)“, Historical dictionary of Albania, Lanham: Scarecrow Press, p. lix, ISBN 978-0-8108-7380-3, OCLC 454375231, http://books.google.rs/books?id=haFlGXIg8uoC&pg=PR59&dq=%22%22Independent+Albania+(1912%22%22robert+elsie&hl=en&sa=X&ei=L6AtT7TZLsT04QS4gcX_DQ&redir_esc=y#v=onepage&q=%22Independent%20Albania%20(1912%22&f=false. წაკითხვის თარიღი: 4 February 2012
კოველის რაიონი

კოველის რაიონი (უკრ. Ковельський район) — რაიონი უკრაინაში, ვოლინის ოლქში. მისი ფართობია 1 723 კმ². 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 40 681 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 24 კაცს კმ²-ზე. კოველის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი კოველი. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-03. ციტირების თარიღი: 2015-07-31.
კივერცის რაიონი

კივერცის რაიონი (უკრ. Ківерцівський район) — რაიონი უკრაინაში, ვოლინის ოლქში. მისი ფართობია 1 414 კმ². 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 63 437 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 45 კაცს კმ²-ზე. კივერცის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი კივერცი. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-03. ციტირების თარიღი: 2015-07-31.
კამინ-კაშირსკის რაიონი

კამინ-კაშირსკის რაიონი (უკრ. Камінь-Каширський район) — რაიონი უკრაინაში, ვოლინის ოლქში. მისი ფართობია 1 747 კმ². 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 64 036 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 36 კაცს კმ²-ზე. კამინ-კაშირსკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი კამინ-კაშირსკი. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-03. ციტირების თარიღი: 2015-07-31.
ივანიჩის რაიონი

ივანიჩის რაიონი (უკრ. Іваничівський район) — რაიონი უკრაინაში, ვოლინის ოლქში. მისი ფართობია 645 კმ². 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 32 237 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 51 კაცს კმ²-ზე. ივანიჩის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ივანიჩი. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-03. ციტირების თარიღი: 2015-07-31.
ჰოროხივის რაიონი

ჰოროხივის რაიონი (უკრ. Горохівський район) — რაიონი უკრაინაში, ვოლინის ოლქში. მისი ფართობია 1 122 კმ². 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 52 111 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 48 კაცს კმ²-ზე. ჰოროხივის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრია ქალაქი ჰოროხივი. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-07-01. ციტირების თარიღი: 2015-07-31.
ბაღდადის წეროები

„ბაღდადის წეროები“ — ქართული ლიტერატურული ჟურნალი, პირველი ნომერი გამოვიდა თბილისში 1920 წლის ნოემბერს. გამოსცა ახალგაზრდა ხელოვანთა წრემ „წინსვლის ემბლემამ“. ჟურნალში დაიბეჭდა ს. ჩიქოვანის, ს. ყანჩელის, გ. ორაგველიძის, გ. ბოდელის (გ. ცეცხლაძე), ა. ბერიკაშვილისა და სხვების ნაწარმოებები. მეორე ნომრის გამოცემა განზრახული იყო ქუთაისში, მაგრამ ჟურნალმა საერთოდ შეწყვიტა არსებობა. ქსე, ტ. 2, გვ. 247, თბ., 1977
კოვენტ-გარდენი

კოვენტ გარდენი (ინგლ. Covent Garden) — რაიონი ცენტრალურ ლონდონში, მოიცავს ქალაქ უესტმინსტერის უკიდურეს აღმოსავლეთ ნაწილსა და ქემდენის საგრაფოს სამხრეთ-დასავლეთ კუთხეს. რაიონი ძირითადად გასართობი და სავაჭრო დასებულებებითაა მოფენილი. აქვეა სამეფო ოპერის თეატრი, რომელსაც კოლოქვიალურად „კოვენტ-გარდენსას“ უწოდებენ. რაიონს ესაზღვრება ჰოლბორნი, კინსუეი, სტრანდი და ჩერინგ კროს როუდი. კოვენტ გარდენ პიაცა (კოვენტ გარდენის მოედანი) რაიონის გეოგრაფიულ ცენტრში მდებარეობს და ამ ადგილას 1500-დან 1974 წლამდე ყვავილებისა და ხილ-ბოსტენული ბაზარი მდებარეობდა, რის შემდეგაც საბითუმო ბაზარმა ნიუ კოვენტ გარდენ მარკეტზე გადაინაცვლა ნაინ ელმში. Anderson, Christy (2007). Inigo Jones and the Classical Tradition. Cambridge University Press. ISBN 0-521-82027-8. Banham, Martin (1995). The Cambridge Guide to Theatre. Cambridge University Press. ISBN 0-521-43437-8. Boursnell, Clive; Ackroyd, Peter (2008). Covent Garden: The Fruit, Vegetable and Flower Markets. Frances Lincoln Publishers. ISBN 0-7112-2860-4. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კოვენტ-გარდენი westminster.gov.uk camden.gov.uk Covent Garden Community Association coventgarden.uk.com დაარქივებული 2011-07-17 საიტზე Wayback Machine.
ჰამიდ ქარზაი

ჰამიდ ქარზაი (პუშტუ حامد کرزي, დარი. حامد کرزي; დ. 24 დეკემბერი, 1957) — ავღანეთის პრეზიდენტი 2004–2014 წლებში. 2001 წლის დეკემბრიდან გარდამავალი ადმინისტრაციის თავმჯდომარე, 2002 წლიდან დროებით პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი. დაიბადა ყანდაჰარში (ავღანეთი) გავლენიან პუშტუნთა ტომი პოპულზაის ოჯახში, რომლის წარმომადგენლები ავღანეთს მართავდნენ ორი ასეული წლის განმავლობაში. განათლება მიიღო ქაბულში, ხოლო ავღანეთში საბჭოთა ჯარების შემოსვლის შემდეგ 1979 წლიდან ოჯახის პაკისტანში ემიგრაციიდან ჰიმჩალის უნივერსიტეტში სწავლობდა (ინდოეთი). ფლობს ხუთ ენას - პუშტუ, დარი, ურდუ, ჰინდი, ინგლისური და ფრანგული. ავღანეთის პრეზიდენტი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჰამიდ ქარზაი ავღანეთის ისლამური რესპუბლიკა: პრეზიდენტის ოფისი დაარქივებული 2010-06-21 საიტზე Wayback Machine. ჰამიდ ქარზაი საიტზე achievement.org დაარქივებული 2010-12-13 საიტზე Wayback Machine. PBS – პროფილი: ჰამიდ ქარზაი ცნობილ სახელთა მონაცემთა ბაზა - ჰამიდ ქარზაი ცნობილ ადამიანთა ბიოგრაფიები: ჰამიდ ქარზაი BBC News – პროფილი: ჰამიდ ქარზაი FOX News – ბიოგრაფია: ჰამიდ ქარზაი ტაიმი – ინტერვიუ ავღანეთის პრეზიდენთ ქარზაისთან დაარქივებული 2011-10-07 საიტზე Wayback Machine. ჰამიდ ქარზაის ხელახალი არჩევა პრეზიდენტად
სპიტაკის მიწისძვრა

სპიტაკის მიწისძვრა (სომხ. Սպիտակի երկրաշարժ) — 6,8–7,2 მაგნიტუდის მიწისძვრა, რომელიც მოხდა 1988 წლის 7 დეკემბერს, ადგილობრივი დროით 11:41:27 საათზე, სომხეთის სპიტაკის რეგიონში (იმ დროისთვის საბჭოთა კავშირის ნაწილი). ადგილობრივი ინფრასტრუქტურა (განსაკუთრებით სკოლები და საავადმყოფოები) მიწისძვრისთვის მოუმზადებელი აღმოჩნდა, რის გამოც სულ მცირე 25.000 ადამიანი დაიღუპა. შენობათა უმრავლესობა დაბალი სეისმომედეგობის იყო. თვითმხილველთა ვარაუდით, მიწისძვრა 10 წუთით გვიან რომ მომხადრიყო, ბავშვები სტრუქტურულად არასაიმედო სკოლებიდან გამოსული იქნებოდნენ და დაღუპვას გადაურჩებოდნენ. სრულიად დაინგრა ქალაქი სპიტაკი და 58 სოფელი მის გარშემო; ნაწილობრივ დაინგრა ქალაქები: ლენინაკანი (დღევანდელი გიუმრი), სტეფანავანი, კიროვაკანი და დაახ; 400 დასახლებული პუნქტი. მიწისძვრამ 16.2 მილიარდი დოლარის ზარალი მოიტანა. დაღუპულების გარდა, დაახლოებით 19 ათასი ადამიანი დაშავდა, ხოლო 500 ათასი ადამიანი უსახლკაროდ დარჩა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სპიტაკის მიწისძვრა სპიტაკის მიწისძვრა დაარქივებული 2011-10-26 საიტზე Wayback Machine. USGS-ის საიტზე. სურათები. სპიტაკის მიწისძვრა BBC-ზე. ↑ რობერტ სერვისი (2003). A History of Modern Russia: From Nicholas II to Vladimir Putin. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press. გვ. 468–469. ISBN 0-674-01801-X.
წმინდა სტეფანეს ეკლესია (მაინცი)

წმინდა სტეფანეს ეკლესია მაინცში (გერმ. St. Stephan zu Mainz) — გოტიკური კოლეგიატის ეკლესია გერმანიის ქალაქ მაინცში. თავდაპირველად აიგო 990 წელს არქიეპისკოპოსი ვილიგის ბრძანებით, რომელმაც ასევე მაინცის საკათედრო ტაძრის მშენებლობა წამოიწყო. ეკლესია ქალაქის ყველაზე მაღალ ბორცვზე დაფუძნდა, თეოფანუს, საღვთო რომის იმპერატორი ოტო II-ის ქვრივის, სურვილით.
ბარის რაიონი

ბარის რაიონი (უკრ. Барський район) — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობია 1100 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 52 799 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 49 კაცს კმ²-ზე. ბარის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი ბარი. 2020 წლის 17 ივლისს შეუერთდა ჟმერინკის რაიონს. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ Постанова Верховної Ради України «Про утворення та ліквідацію районів» ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-03. ციტირების თარიღი: 2015-07-31. ↑ Про утворення та ліквідацію районів. ციტირების თარიღი: 2020-07-18.
ბერშადის რაიონი

ბერშადის რაიონი (უკრ. Бершадський район) — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობი 1286 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 60 295 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 49 კაცს კმ²-ზე. ბერშადის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი ბერშადი. 2020 წლის 17 ივლისს შეუერთდა ჰაისინის რაიონს. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ http://rdabershad.gov.ua/rayderzhadministraciya/golova-bershadskoyi-rayonnoyi-derzhavnoyi-administraciyi ↑ Постанова Верховної Ради України «Про утворення та ліквідацію районів» ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-03. ციტირების თარიღი: 2015-07-31. ↑ Про утворення та ліквідацію районів. ციტირების თარიღი: 2020-07-18.
ჩეჩელნიკის რაიონი

ჩეჩელნიკის რაიონი (უკრ. Чечельницький район) — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობი 760 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 21 852 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 30 კაცს კმ²-ზე. ჩეჩელნიკის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი ჩეჩელნიკი. 2020 წლის 17 ივლისს შეუერთდა ჰაისინის რაიონს. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ Постанова Верховної Ради України «Про утворення та ліквідацію районів» ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-07-01. ციტირების თარიღი: 2015-07-31. ↑ Про утворення та ліквідацію районів. ციტირების თარიღი: 2020-07-18.
ჩერნივცის რაიონი

ჩერნივცის რაიონი (უკრ. Чернівецький район) — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობი 590 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 21 965 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 39 კაცს კმ²-ზე. ჩერნივცის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი ჩერნივცი. 2020 წლის 17 ივლისს შეუერთდა მოჰილივ-პოდილსკის რაიონს. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ Постанова Верховної Ради України «Про утворення та ліквідацію районів» ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-07-01. ციტირების თარიღი: 2015-07-31. ↑ Про утворення та ліквідацію районів. ციტირების თარიღი: 2020-07-18.
ჰაისინის რაიონი (1923-2020)

ჰაისინის რაიონი (უკრ. Гайсинський район) — გაუქმებული რაიონი უკრაინაში, ვინიციის ოლქში. მისი ფართობი 1100 კმ² იყო. 2015 წლის აღწერის მონაცემებით რაიონის მოსახლეობა 57 747 ადამიანს შეადგენდა, ხოლო სიმჭიდროვე 54 კაცს კმ²-ზე. ჰაისინის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი იყო ქალაქი ჰაისინი. 2020 წლის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული რეფორმის შედეგად რაიონს შეუერთდა ბერშადის, ტეპლიკის, ტროსტიანეცისა და ჩეჩელნიკის რაიონები, ასევე, ნაწილობრივ ილინცისა და ნემიროვის რაიონები, რის შედეგადაც ჩამოყალიბდა ჰაისინის რაიონი. უკრაინის ადმინისტრაციული დაყოფა უკრაინის რაიონები ↑ Постанова Верховної Ради України «Про утворення та ліквідацію районів» ↑ უკრაინის სახელმწიფო სტატისტიკის სამსახური. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-07-01. ციტირების თარიღი: 2015-07-31. ↑ Про утворення та ліквідацію районів. ციტირების თარიღი: 2020-07-18.
გიგი თევზაძე

გიგი თევზაძე (დ. 22 ივნისი, 1967, თბილისი) — ქართველი სოციოლოგი და ფილოსოფოსი. დაიბადა ფილოსოფოს გურამ თევზაძის და ფილოლოგ რუსუდან ენუქიძის ოჯახში. 1989 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიისა და ფსიქოლოგიის ფაკულტეტი. 1991-2001 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დოცენტი, პროფესორი. 2001-2006 წლებში ილია ჭავჭავაძის სახელობის ენისა და კულტურის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი; 2004-2006 წლებში საქართველოს განათლების სამინისტროს განათლების რეფორმის პროექტის — „ილია ჭავჭავაძე“ დირექტორი. 2006-2014 წლებში ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორი. საკანდიდატო დისერტაცია თემა — „ისტორიის ონტოლოგიური დაფუძნება მარტინ ჰაიდეგერის ფილოსოფიაში“, დაიცვა 1992 წელს, სადოქტორო დისერტაციის თემა — „ყოფიერების და ცნობიერების ესთეტიკა“, დაიცვა 1997 წელს. გიგი თევზაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გიგი თევზაძე — საბოლოო ფილოსოფია, 2017
საბიჰა გიოქჩენის საერთაშორისო აეროპორტი

საბიჰა გიოქჩენის საერთაშორისო აეროპორტი (თურქ. İstanbul Sabiha Gökçen Havalimanı) — საერთაშორისო აეროპორტი თურქეთში, მდებარეობს სტამბოლში, ქალაქის ცენტრიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით 35 კილომეტრში, ქალაქის აზიურ ნაწილში. სახელი ეწოდა თურქეთის ისტორიაში პირველი სამხედრო-მფრინავი ქალის საბიჰა გიოქჩენის პატივსაცემად. 2014 წლისათვის აეროპორტი მოემსახურა 23,5 მლნ ადამიანს, ამ მაჩვენებლით იგი მსოფლიოში მე-18 ადგილზეა ევროპაში. აეროპორტი ააგეს ათათურქის აეროპორტის განტვირთვის მიზნით. აეროპორტიდან დაფრინავენ Pegasus Airlines-ის, Turkish Airlines-ის და Borajet-ის ავიაკომპანიის თვითმფრინავები. აეროპორტის ოფიციალური საიტი (თურქული) (ინგლისური)
მაკაო

მაკაო (澳門/ Aomen / Macau) — ჩინეთის ავტონომიური ერთეული, პორტუგალიის ყოფილი სპეციალური ტერიტორია სამხრეთ-ჩინეთის ზღვის სანაპიროზე. შედგება ნახევარკუნძულისა და რამდენიმე პატარა კუნძულისაგან. დაუბრუნდა ჩინეთს 1999 წლის დეკემბერში. ფართობი - 21 კვ. კმ. ბუნება - უმაღლესი წერტილი: კოლოანე ალტო 174 მ; კუნძულები (კვ. კმ) - კოლოანე 7,7, ტაიპა 5,7; კლიმატი - ტროპიკული. მოსახლეობა - 457 000 ად., მათ შორის 95 % ჩინელები, 3 % პორტუგალიელები. ადმინისტრაციული ცენტრი - მაკაო (190 ათასი). ენები – ჩინური (კანტონური), გავრცელებულია აგრეთვე პორტუგალიური. ძირითადი რელიგია - ბუდიზმი, კათოლიკეები - 6 %. ეროვნული შემოსავალი (1 სულზე) - 16 000 $. მაკაო დამეგობრებულია შემდეგ ქალაქებთან: სან-პაულუ, ბრაზილია ლისაბონი, პორტუგალია კოლკატა, ინდოეთი პორტუ, პორტუგალია ბრიუსელი, ბელგია ლინჩეპინგი, შვედეთი რიო-დე-ჟანეირო, ბრაზილია ბრაზილია, ბრაზილია კოიმბრა, პორტუგალია ლუანდა, ანგოლა მაპუტუ, მოზამბიკი ჰონკონგი რესიფი, ბრაზილია Fung, Bong Yin (1999). Macau: a General Introduction (Chinese). Joint Publishing (H.K.) Co. Ltd.. ISBN 962-04-1642-2.  Chan, S. S. (2000). The Macau Economy. Publications Centre, University of Macau. ISBN 99937-26-03-6.  Godinho, Jorge (2007). Macau business law and legal system. LexisNexis, Hong Kong. ISBN 9789628937271.  Government Information Bureau (2007). Macau Yearbook 2007. Government Information Bureau of the Macau SAR. ISBN 978-99937-56-09-5.  Cremer (Editor) (1988). Macau: City of Commerce and Culture. Univ of Washington Pr. ISBN 0295966084.  ჟან ბერლი, Jean A. (1999). Macao 2000. Oxford University Press editor, Oxford, United Kingdom. ISBN 0195920740.  ჟან ბერლი, Jean A. (2000). Macau's overview at the turn of the century. St. John's University Institute of Asian Studies editor, New York.  De Pina-Cabral (2002). Between China and Europe – Person, Culture and Emotion in Macau. Berg Publishers. ISBN 0826457495.  ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მაკაო სამთავრობო პორტალი დაარქივებული 2006-08-29 საიტზე Wayback Machine. მთოვრობის საინფორმაციო ბიურო დაარქივებული 2008-03-25 საიტზე Wayback Machine. კულტურის საკითხების ბიურო ↑ 1.0 1.1 Prefeitura.Sp – Descentralized Cooperation. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-12-24. ციტირების თარიღი: 2011-08-03. ↑ 2.0 2.1 International Relations – São Paulo City Hall – Official Sister Cities
აქადური ენა

აქადური ენა — სემიტურ ენათა ჩრდილო-აღმოსავლურ შტოს განეკუთვნება. აქვს ორი დიალექტი - ასურული (ჩვ. წ.-მდე VII საუკუნემდე) და ბაბილონური (პირველი ათასწლეულის ბოლომდე). ამის გამო მას ასურულ-ბაბილონურ ენასაც უწოდებენ. აქადური ცნობილია ჩვ. წ.-მდე XXIV-XXI საუკუნეების ლურსმული დამწერლობის ძეგლებით. ეს ძეგლები სამ პერიოდს მოიცავს: 1. წინასარგონულ; 2. სარგონისა და სარგონიდების; 3. ურის მესამე დინასტიის ხანის. გილგამეშის ეპოსი (ქრისტეშობამდე ადრეული მეორე ათასწლეული) ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 35. Aro, Jussi (1957). Studien zur mittelbabylonischen Grammatik. Studia Orientalia 22. Helsinki: Societas Orientalis Fennica. Buccellati, Giorgio (1996). A Structural Grammar of Babylonian. Wiesbaden: Harrassowitz. Buccellati, Giorgio (1997). "Akkadian," The Semitic Languages. Ed. Robert Hetzron. New York: Routledge. Pages 69–99. Bussmann, Hadumod (1996). Routledge Dictionary of Language and Linguistics. New York: Routledge. ISBN 0-415-20319-8 Caplice, Richard (1980). Introduction to Akkadian. Rome: Biblical Institute Press. (1983: ISBN 88-7653-440-7; 1988, 2002: ISBN 88-7653-566-7) (The 1980 edition is partly available online.) Akkadian cuneiform on Omniglot (Writing Systems and Languages of the World) Akkadian Language Samples A detailed introduction to Akkadian დაარქივებული 2005-02-06 საიტზე Wayback Machine. Assyrian grammar with chrestomathy and glossary (1921) by Samuel A B Mercer Akkadian-English-French Online Dictionary დაარქივებული 2006-11-13 საიტზე Wayback Machine.
კოსტრომა

კოსტრომა (რუს. Кострома) — ქალაქი რუსეთში, კოსტრომის ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს ზღვის დონიდან 110 მ სიმაღლეზე, მდინარე ვოლგის ორივე ნაპირზე, ქალაქ მოსკოვიდან 344 კმ-ში. 2015 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ქალაქში ცხოვრობს 276 090 ადამიანი. ქალაქის ფართობია 144,5 კმ². ქალაქ კოსტრომის მოსახლეობის ძირითადი ნაწილი არის რუსი. კოსტრომა დაარსდა XII საუკუნეში, ხოლო XIII საუკუნეში გახდა კოსტრომის სათავადოს ცენტრი. პირველად იხსენიება 1213 წელს. XIII საუკუნიდან დაწყებული XVII საუკუნის ბოლომდე არაერთხელ დაექვემდებარა დაცლასა და ძარცვას. XIV საუკუნეში შევიდა მოსკოვის სახელმწიფოს შემადგენლობაში. 1719 წლიდან იყო მოსკოვის გუბერნიის პროვინციული ქალაქი, ხოლო 1778 წლიდან — საგუბერნიო ქალაქი. ქალაქ კოსტრომის დღედ ჩვეულებრივ აღინიშნება 13-14 აგვისტო. ოფიციალური საიტი (რუსული) ↑ http://duma-kostroma.ru/deputy/id/16