laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
დოქტორი რვაფეხა

დოქტორი რვაფეხა — Marvel Comics-ის პერსონაჟი. პირველად გამოჩნდა კომიქსში «The Amazing Spider-Man» № 3 (საოცარი ადამიანი ობობა, ივლისი 1963 წ.). ის შექმნეს მწერალმა სტენ ლიმ და მხატვარმა სტივ დიტკომ. იგი მაღალინტელექტუალური სწავლული — ბოროტმოქმედი და ადამიანი ობობას ერთ-ერთი ძლიერი მეტოქეა. მისი მიზანია მსოფლიოს დაუმტკიცოს რომ გენიოსია და ასევე მოკლას ადამიანი ობობა. ზურგზე აქვს ოთხი მექანიკური საცეცი. თვითონ სტენ ლიმ თქვა რომ ოქტოპუსი — მისი ერთ-ერთი საყვარელი ბოროტმოქმედია. ეს პერსონაჟიგამოყენებულია ასევე უამრავ სხვა კომიქსსა და ვიდეო თამაშში. ფილმ ადამიანი ობობა 2-ში მისი როლი ითამაშა მსახიობმა ალფრედ მილონმა. დოქტორმა რვაფეხამ 2012 წლის ბოლოს მოკლა ადამიანი ობობას ალტერ ეგო პიტერ პარკერი. Amazing Spider-Man #3,11-12,18,31-32, 53-56,87-90,94,100,112-115, 130-131,134,152,154,156-159,339,365,397,427-429,533,600, Annual#1,4, 6, 13 Amazing Spider-Man Vol. 2 6,36 Avenger Annual #2 Captain America Vol. 1 #259 Dark Reign Files Dazzler #17 Defenders Vol. 2 #10 Excalibur Vol. 1 #8 Friendly Neighborhood Spider-Man #24 Guardians of the Galaxy Vol. 1 #28-29 Marvel Comics Presents Vol. 1 #127 Marvel Fanfare Vol. 1 22-23 Marvel Saga Vol 1 9-10 Marvel Super Heroes Secret Wars #1-12 Marvel Team-Up Vol. 1 #55 Marvels #4 Nova Vol. 3 #1 Peter Parker, The Spectacular Spider-Man #72-74, 79, Annual #1 Thunderbolts #104, 107-108 Spider-Man: Funeral For An Octopus #1-3 Spider-Man/Doctor Ock: Year One #1-5 Spider-Man/Doctor Octopus: Out of Reach #1-5 Spider-Man/Doctor Octopus: Negative Exposure #1-5 Doctor Octopus at Marvel.com Ock's profile at Spiderfan.org დაარქივებული 2009-08-13 საიტზე Wayback Machine. Otto Octavius' lab report დაარქივებული 2009-01-16 საიტზე Wayback Machine. Doc Ock's profile at Samruby.com
დანიელ დეფო

დანიელ დეფო (ინგლ. Daniel Defoe; დ. 13 სექტემბერი, დაახ. 1660 — გ. 24 აპრილი, 1731) — ინგლისელი მწერალი, ჟურნალისტი და პამფლეტერი, რომელმაც პოპულარობა მოიპოვა თავისი რომანით „რობინზონ კრუზო“. დეფომ დაწერა ხუთასზე მეტი წიგნი, პამფლეტი და სტატია ჟურნალებში სხვადასხვა თემებზე (მათ შორის პოლიტიკური, კრიმინალური, რელიგიური, ქორწინებები, ფსიქოლოგიური და სხვა). შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „დანიელ დეფო“ ვიკისაწყობში. დანიელ დეფო — ნამუშევრები პროექტ „გუტენბერგზე“ ↑ 1.0 1.1 Кагарлицкий Ю. И. Дефо // Краткая литературная энциклопедия — Москва: Советская энциклопедия, 1962. — Т. 2. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4239850"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q4207127"></a> ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #118524275 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ Nationalencyklopedin — 1999. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1165538"></a> ↑ 4.0 4.1 4.2 Lundy D. R. The Peerage <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q67129259"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q21401824"></a> ↑ Internet Speculative Fiction Database — 1995. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2629164"></a> ↑ 6.0 6.1 http://web.archive.org/web/20170402195533/http://jeugdliteratuur.org:80/auteurs/daniel-defoe ↑ Discogs — 2000. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q504063"></a> ↑ 8.0 8.1 Find a Grave — 1996. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q63056"></a> ↑ NooSFere — 1999. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3343389"></a> ↑ filmportal.de — 2005. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q15706812"></a> ↑ Gran Enciclopèdia Catalana — Grup Enciclopèdia, 1968. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18696256"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2664168"></a> ↑ 12.0 12.1 BeWeB <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q77541206"></a> ↑ 13.0 13.1 13.2 13.3 The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a> ↑ ПроДетЛит — 2019. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q124821483"></a> ↑ 15.0 15.1 15.2 15.3 Oxford Dictionary of National Biography / C. Matthew — Oxford: OUP, 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17565097"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5145336"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q34217"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q217595"></a> ↑ Library of the World's Best Literature / C. D. Warner — 1897. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q952614"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19098835"></a>
რევოლუციური ნობათი

„რევოლუციური ნობათი“ — ქართული ყოველდღიური ლიტერატურულ-პოლიტიკური გაზეთი, სოციალისტურ-რევოლუციონერთა პარტიის ქუთაისის კომიტეტის ორგანო. გამოდიოდა ქუთაისში 1918 წლის 20 მარტიდან 7 ივლისის ჩათვლით, გამოიცა 23 ნომერი. გამომცემელი-სარედაქციო კოლეგია. ბეჭდავდა პოლიტიკურ მიმოხილვას, საშინაო და საგარეო ინფორმაციას, სტატიებს სოფლის მეურნეობის, თეატრის, ხელოვნების, ლიტერატურის საკითხებზე. დიდი ადგილი ჰქონდა დათმობილი პრესის მიმოხილვას. ჰქონდა ორკვირეული ლიტერატურული დამატება „ლიგეია“. ლორთქიფანიძე ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 335.
ანზაკის დღე

ანზაკის დღე (ANZAC Day - აკრონიმი Australian and New Zealand Army Corps) — ავსტრალიასა და ახალ ზელანდიაში სახალხო მემორიალური დღე. აღინიშნება ყოველი წლის 25 აპრილს, პირველი მსოფლიო ომის დროს ამ ქვეყანათა არმიის წევრების მამაცობისა და თავგანწირვისადმი პატივისცემის ნიშნად. ანზაკის დღე ასევე აღინიშნება კუკის კუნძულებზე, ნიუეში, ტონგაზე და პიტკერნის კუნძულებზე, ხოლო სამოასა და პაპუა-ახალი გვინეაში აღარ არის ეროვნული დღესასწაული. ანზაკის ტრადიცია დაიწყო პირველი მსოფლიო ომის დროს 1915 წელს "ანზაკის ყურესთან" (თურქეთის ეგეოსის სანაპირო) გალიპოლის ბრძოლის შემდეგ. სანავიგაციო შეცდომის გამო ანზაკები ნაპირზე გადმოსხდნენ დანიშნულების ადგილიდან ჩრდილოეთით ერთ მილში. სავარაუდო ქვიშიანი სანაპიროსა და მცირე შემაღლების ნაცვლად ჯარისკაცები მაღალი ციცაბო კლდის ძირას აღმოჩდნენ, რამაც თურქეთის რაზმებს იდეალური თავდაცვითი პოზიცია მისცა. ამგვარი პოზიციიდან ანზაკელებისთვის თავდასხმის განხორციელება შეუძლებელი გახდა. რვა თვის გააფრთებული ბრძოლების შემდეგ მოკავშირეები იძულებული იყვნენ უკან დაეხიათ, დატოვეს რა უკან ანზაკთა 10 000-მდე მოკლული ჯარისკაცი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ანზაკის დღე Anzac Day Gallipoli 2015 დაარქივებული 2015-08-15 საიტზე Wayback Machine. Anzac Day: A Guide for New Zealanders დაარქივებული 2005-04-19 საიტზე Wayback Machine. Commemorative Australian site დაარქივებული 2009-11-12 საიტზე Wayback Machine. Australian Army's ANZAC Day web page დაარქივებული 2014-05-21 საიტზე Wayback Machine. ↑ Anzac. Collins English Dictionary. Collins. ციტირების თარიღი: 16 June 2013. ↑ ANZAC Day. Australian War Memorial. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 1 მაისი 2013. ციტირების თარიღი: 24 April 2013. ↑ Anzac Day Today. Anzac.govt.nz. New Zealand Ministry for Culture and Heritage. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 27 აპრილი 2011. ციტირების თარიღი: 22 April 2011. ↑ Qpp Studio [1] Retrieved on April 25, 2014 ↑ Air New Zealand International Samoa to commemorate ANZAC day without a public holiday April 25, 2008
რეზედა

რეზედა (ლათ. Reseda) — ბალახოვან მცენარეთა გვარი რეზედასებრთა ოჯახისა. 60-მდე სახეობა გავრცელებულია ევროპის ხმელთაშუაზღვისპირეთიდან ცენტრალურ აზიამდე და ინდოეთამდე. საქართველოში გვხვდება 3, მათ შორის 1 კავკასიის ენდემია. ხარობს მშრალსა და ქვიან ფერდობებზე, ხშირად კირქვიანებზე, ზოგიერთი — ნათესებში სარეველადაც. ყანის რეზედას (Reseda lutea) მიწისზედა ნაწილები შეიცავს ყვითელ საღებავს. ბაღის რეზედა (Reseda odorata) მოშენებულია დეკორატიულ მცენარედ; არომატული ყვავილები შეკრებილია თავთავისებრ მწვანე, მომწვანო-მოყვითალო და მოწითალო ყვავილედში; ამრავლებენ თესლით, რომელიც მარტის ბოლოს ითესება სათბურში ან კვალსათბურში (ჩითილის გადარგვა ხდება ივნისში ან მაისში, ღია გრუნტში); ყვავის ივნისიდან სექტემბრამდე; გამოიყენება ყვავილნარებსა და ბორდიურებში, საკრეჭად. ყველა თაფლოვანი მცენარეა. საქართველოში გავრცელებული სახეობები: Reseda globulosa Fisch. & C.A.Mey., 1838 — კავკასიის ენდემი Reseda lutea L., 1753 Reseda luteola L., 1753 ↑ 1.0 1.1 1.2 რეზედა // ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 337. ↑ Резеда // Сельско-хозяйственный энциклопедический словарь / Главный редактор: В. К. Месяц. — М.: «Советская энциклопедия», 1989. — стр. 455. ↑ დავლიანიძე მ., ღვინიაშვილი ც., მუყბანიანი მ. და სხვ., საქართველოს ფლორის ნომენკლატურული ნუსხა, თბ.: „უნივერსალი“, 2018. — გვ. 221, ISBN 978-9941-26-391-0.
ათასწლეულის პარკი (ჩიკაგო)

ათასწლეულის პარკი (ინგლ. Millennium Park) — საზოგადოებრივი პარკი აშშ-ში, ჩიკაგოში, მიჩიგანის ტბის სანაპიროსთან. 2004 წელს დასრულებულ პარკს გრანტ პარკის ჩრდილოეთით 99 000 მ² უჭირავს, სადაც ადრე ილინოი ცენტრალის სარკინიგზო დეპოები და ავტოფარეხები იყო. პარკი შემოიფარგლება მიჩიგანის ავენიუთი, რანდოლფის ქუჩით, კოლუმბუს დრაივითა და ისტ მონრო დრაივით. პარკის დაგეგმვა 1997 წელს დაიწყო. მშენებლობა 1998 წლის ოქტომბერში დაიწყეს, რომელიც 2004 წლის ივლისში დასრულდა. გახსნის ცერემონია 2004 წლის 16 ივლისს შედგა. გრანდიოზულ გახსნის ცერემონიას 300 000 ადამიანი დაესწრო. პარკის დიზაინმა და განაშენიანებამ მრავალი ჯილდო დაიმსახურა. მას შემდეგ ათასწლეულის პარკი ჩიკაგოს მნიშვნელოვანი ტურისტული ღირსშესანიშნაობა გახდა. სანახაობათა შორისაა კლაუდ გეიტი, კრაუნის შადრევანი, ჯეი პრიცკერის პავილიონი, ლურის ბაღი და სხვა. პარკი საფეხმავლო ხიდებით დაკავშირებულია გრანტ პარკის სხვა ნაწილებთან. Baume, Nicholas (2008). Anish Kapoor: Past Present Future. The MIT Press. ISBN 978-0-262-02659-8.  Gilfoyle, Timothy J. (2006). Millennium Park: Creating a Chicago Landmark. University of Chicago Press. ISBN 978-0-226-29349-3.  Jodidio, Philip (2005). Architecture: Art. Prestel. ISBN 3-7913-3279-1.  Knox, Janice A. and Heather Olivia Belcher (2002). Then & Now: Chicago's Loop. Arcadia Publishing. ISBN 0-7385-1968-5.  ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ათასწლეულის პარკი (ჩიკაგო) City of Chicago Loop Community Map დაარქივებული 2005-05-16 საიტზე Wayback Machine. City of Chicago Millennium Park დაარქივებული 2009-05-15 საიტზე Wayback Machine. Archive დაარქივებული 2010-06-04 საიტზე Wayback Machine.
ჯოშუა რეინოლდზი

ჯოშუა რეინოლდზი (დ. 16 ივლისი, 1723, პლიმპტონი, დევონშირი — გ. 23 თებერვალი, 1792, ლონდონი) — ინგლისელი ფერმწერი. 1740–1743 წლებში სწავლობდა ლონდონში ტ. ჰადსონთან, მუშაობდა დევონშირსა და ლონდონში, 1749–1752 წლებში მოგზაურობდა ევროპაში. დააარსა ლონდონის სამხარვრო აკადემია, რომლის პირველი პრეზიდენტი თვითონ იყო (1768–1790). შემოქმედებითად აითვისა და გადაამუშავა ბაროკოს პარადული პორტრეტი. მხატვრის მიერ შექმნილი ყოფითი კომპოზიციები ბუნებრივი და დინამიკურია; მისი ფერწერისათვის დამახასიათებელია თავისუფალი მონასმები, თბილი და მსუყე კოლორიტი (ჯეინის, გრაფუნია ჰერინგტონის, პორტრეტი, 1777–1779, ჯანტინგტონის სამხატვრო გალერეა, სან-მარინო, აშშ). მხატვარი პორტრეტს ხშირად ალეგორიული სახით ხატავდა („დ. გარიკი ტრაგედიისა და კომედიის მუზათა შორის“, დაახლოებით 1760–1761, როტშილდის კოლექცია, კემბრიჯი). შექმნა მეგობართა ფსიქოლოგიური პორტრეტები (მწერალი ს. ჯონსონი, 1772, ტეის გალერეა, ლონდონი), აგრეთვე ავტოპორტრეტები, რომლის თეორიულ ნაშრომებში ჭარბობს ნორმატიულ-კლასიცისტური შეხედულებები ხელოვნური ბუნების შესახებ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 341.
რეკა (მრავალმნიშვნელოვანი)

რეკა შეიძლება აღნიშნავდეს: რეკა - სოფელი ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში რეკა - სოფელი სენაკის მუნიციპალიტეტში
რემედასი

„რემედასი“ — რევოლუციის მებრძოლთა დამხმარე საერთაშორისო საზოგადოების საქართველოს განყოფილების ყოველთვიური ჟურნალი. გამოდიოდა თბილისში 1924–1932, 1936–1941 წლებში. სხვადასხვა დროს „რემედასის“ რედაქტორები იყვნენ გრიგოლ მუშიშვილი, თ. ჟღენტი, ა. ქოიავა, პოლიო აბრამია, მ. ცენტერაძე, შ. ლეჟავა, ს. ბახტაძე, ს. მეგრელიშვილი, მ. ხუხუნაშვილი, გ. ელისაბედაშვილი. გამომცემელი — „რემედასის“ საქართველოს ცენტრალური კომიტეტი. ჟურნალი პროპაგანდას უწევდა სოციალისტური რევოლუციისათვის თავდადებულ მებრძოლებს მსოფლიო მასშტაბით. ასურათებდა საერთაშორისო მუშათა კლასის რევოლუციურ ბრძოლას სხვადასხვა ეტაპზე. „რემედასში“ გამოქვეყნებულია სხვადასხვა ქვეყნის რევოლუციონერთა კორესპონდენციები. ქართველ საზოგადო მოღვაწეებისა და მწერლების გარდა ჟურნალში თანამშრომლობდნენ უცხოელი ავტორები. ლორთქიფანიძე ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 353.
რემეზი

რემეზი (ლათ. Remizinae) — ფრინველების ქვეოჯახი ბეღურასნაირთა რიგისა. აერთიანებს 8 სახეობას. წვრილ-წვრილი ფრინველებია, რომელთაგან Anthoscopus-ის გვარის 6 სახეობა გავრცელებულია აფრიკაში, Auriparus-ის 1 სახეობა — ჩრდილოეთ ამერიკის სამხრეთ-დასავლეთში, Remiz-ის 1 სახეობა ევროპასა და აზიაში. საქართველოში ალაზნისპირეთში, მტკვრისპირეთში — თბილისი-რუსთავის გზის გაყოლებით და სხვა ადგილებში ბუდობს ამ ფრინველის 2 ქვესახეობა — ირანული რემეზი (Remiz pendulinus menzbieri) და კასპური რემეზი (Remiz pendulinus caspicus). მისი სხეულის სიგრძეა 11 სმ. მოქსოვილ დაკიდულ ბუდეში დებს 4-10 კვერცხს. იკვებება მწერებით, ობობებით, ბალახოვანი მცენარეების თესლებით. ჟორდანია რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 353-354.
ჟან ბატისტ ჟურდანი

ჟან ბატისტ ჟურდანი (29 აპრილი 1762 — გ. 23 ნოემბერი 1833) — საფრანგეთის მარშალი პირველი იმპერიის პერიოდში, გრაფი (1816). მონაწილეობდა აშშ-ის დამოუკიდებლობისათვის ომში. საფრანგეთის დიდი რევოლუციის დროს, 1791 წლიდან, ვოლონტიერების ბატალიონს მეთაურობდა. 1793 წლიდან სარდლობდა მთელ რიგ არმიებს, დაამარცხა ინტერვენტები ფლერიუსთან ბრძოლაში. 1797 წლიდან – ხუთასთა საბჭოს წევრი. 18 ბრიუმერის გადატრიალების დროს ჯერ ნაპოლეონის წინააღმდეგ გამოვიდა, შემდეგ ისევ მას მიემხრო. 1804-05 წლებში სარდლობდა იტალიის არმიას, 1806-09 და 1812-13 წლებში ესპანეთის მეფის ჟოზეფ ბონაპარტის სამხედრო მრჩეველი და შტაბის უფროსი გახდა. 1814 წელს ბურბონების მხარეზე გადავიდა. 1819 წლიდან პერთა პალატის წევრი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 259. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ჟან ბატისტ ჟურდანი“ ვიკისაწყობში. ჟან ბატისტ ჟურდანი — Find a Grave-ზე ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 Sycomore / Assemblée nationale <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193582"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q15271528"></a> ↑ 3.0 3.1 Léonore database — ministère de la Culture. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2886420"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q384602"></a> ↑ 4.0 4.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 5.0 5.1 Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ 6.0 6.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ Gran Enciclopèdia Catalana — Grup Enciclopèdia, 1968. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18696256"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2664168"></a> ↑ 8.0 8.1 Roglo — 1997. — 10000000 ეგზ. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q83365652"></a> ↑ 9.0 9.1 Proleksis enciklopedija, Opća i nacionalna enciklopedija — 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3407324"></a> ↑ 10.0 10.1 Brozović D., Ladan T. Hrvatska enciklopedija — LZMK, 1999. — 9272 გვრ. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1264934"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q429032"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18446"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1789619"></a>
ქალკედონის საეკლესიო კრება

ქალკედონის მსოფლიო საეკლესიო კრება (მართლმადიდებლებისთვის — მეოთხე მსოფლიო საეკლესიო კრება) — მსოფლიო საეკლესიო კრება, გაიმართა 451 წელს მარკიანეს ზეობისას ქალაქ ქალკედონში, რომის პაპის ლეო I-ის მოწვევით. კრების მონაწილეთა რიცხვი სხვადასხვა ისტორიულ წყაროში სხვაგვარადაა მოცემული (520, 557, 567, 600, 630, 634, 636, 647, 654, 700). კრებას უნდა განეხილა დიოფიზიტობისა და მონოფიზიტობის საკითხი. კრებას ხელმძღვანელობდა ანატოლი კონსტანტინეპოლელი და გაიხსნა 8 ოქტომბერს და დასრულდა 1 ნოემბერს. კრების განხილვის უმთავრეს საკითხს შეადგენდა კონსტანტინეპოლელი არქიმანდრიტის — ევტიქის სწავლების უარყოფა. ევტიქი ამტკიცებდა, რომ იესო ქრისტეში იყო მხოლოდ ერთი, ღვთაებრივი ბუნება და ერთი ნებისყოფაო. კაცის ბუნება და კაცის ნებისყოფა კი ჩანთქმული იყო ღვთაებრივ ბუნებასა და ნებისყოფის მიერო. ამ სწავლას ეწოდება მონოფიზიტობა ანუ ერთბუნებიანობა. კრებაზე წაკითხულ იქნა პაპ ლევის წერილი, რომელშიც გადმოცემულია დოგმატი, რომ იესო ქრისტე არის ჭეშმარიტი ღმერთი და ჭეშმარიტი კაცი, ჩვენი მსგავსი, ცოდვის გარეშე; განხორციელებისას მას აქვს ერთი პირი და ორი ბუნება, შეერთებული მასში ერთპირად, შეურევნელად და განუყოფელად. მეოთხე საეკლესიო კრებამ რომელსაც ძეგლ მართლმადიდებლობისა ეწოდა, განაჩინა, აღიაროს ქრისტეში შეერთება ორთა ბუნებათა: განუყოფლად, განუყრელად, შეურევნელად და უქცეველად. ქრისტიანულ ეკლესიაში, განსაკუთრებით მძაფრი იყო დავა იესო ქრისტეს ბუნების შესახებ, რომელიც სხვადასხვა მწვალებლობის საფუძველი გახდა. V საუკუნის შუა ხანებში ალექსანდრიაში წარმოიშვა ახალი მიმდინარეობა – მონოფიზიტობა. მონოფიზიტები ქრისტეს ადამიანურ საწყისს უარყოფდნენ და მასში მხოლოდ ღვთაებრივ ბუნებას აღიარებდნენ. ქალკედონის მსოფლიო საეკლესიო კრებამ, 451 წელს დაგმო მონოფიზიტობა და აღიარა ქრისტეში ღვთაებრივისა და ადამიანურის განუყოფლობა – დიოფიზიტობა. კრებამ ევტიქი და მისი თანამოაზრენი განკვეთა. მიუხედავად ამისა, აღმოსავლეთის ეკლესიები სირიაში, პალესტინასა და სომხეთში მონოფიზიტური გახდა. რომის პაპი, რომელიც თავს მსოფლიო ეკლესიის მეთაურად მიიჩნევდა, კონსტანტინოპოლში დედაქალაქის გადატანის შემდეგ, დაუპირისპირდა ბიზანტიის იმპერატორს და, განსაკუთრებით, ახლად აღმოცენებულ კონსტანტინოპოლის საპატრიარქოს. კონსტანტინოპოლი, როგორც „ახალი რომი“, რომის კონკურენტი გახდა. ქალკედონის კრებამ კონსტანტინოპოლს, როგორც იმპერიის დედაქალაქს, განსაკუთრებული უფლებები მიანიჭა. იგი რომის თანასწორ ქალაქად გამოცხადდა, ხოლო კონსტანტინოპოლის საპატრიარქომ მეორე ადგილი დაიკავა რომის შემდეგ. კრებამ გამოსცა 30 კანონი. კრების დღესასწაული იზეიმება, სხვა ხუთ მსოფლიო კრებასთან ერთად, როგორც — ექვსი მსოფლიო კრების წმიდა მამათა ხსენება. დღესასწაული გარდამავალია და იგი იდღესასწაულება 16 ივლისის უახლოეს კვირადღეს. ქალკედონის საეკლესიო კრების 30 კანონი შესულია არსენ იყალთოელის მიერ XII სუაკუნეში ნათარგმნ „დიდ სჯულის კანონში“. „საქართველოს ეკლესიის კალენდარი 1976 წლის“, გვ. 106-107 ჯავახია ბ., გეთიაშვილი ა., შუა საუკუნეების ისტორია (VII კლასის ისტორია), ISBN 99940-11-84-7, თბ., 2003, გვ. 10 Catholic Encyclopedia: Council of Chalcedon Catholic Encyclopedia: Robber Council of Ephesus Coptic interpretations of the Fourth Ecumenical Council Council of Ephesus Orthodox Unity The U.S. Oriental Orthodox-Roman Catholic Consultation დაარქივებული 2011-04-23 საიტზე Wayback Machine.
რენე

რენე — კასპის მუნიციპალიტეტის სოფლების ზემო რენესა და ქვემო რენეს ძველი სახელწოდება. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 354.
დიოდორე სიცილიელი

დიოდორე სიცილიელი (ბერძ. Διόδωρος Σικελιώτης) — ბერძენი ისტორიკოსი, რომელიც მოღვაწეობდა ძვ. წ. I საუკუნეში. ცნობილი ნაშრომის - „ისტორიული ბიბლიოთეკის“ ავტორი. მისივე ნაშრომებზე დაყრდნობით, ის დაიბადა სიცილიის ქალაქ აგირიუმში. ანტიკური ლიტერატურა მის ცხოვრებაზე დამატებით ინფორმაციას არ გვაწვდის. დიოდორეს ნაშრომი, რომელსაც ის უწოდებს „ისტორიულ ბიბლიოთეკას“, შეიცავს ორმოც წიგნს და დაყოფილია სამ ნაწილად. პირველ ექვს წიგნში აღწერილია ნახევრად მითური ისტორიები. (მათ შორისაა ტროის ომი, არგონავტები და ა.შ.) აქ მოთხრობილია ძველი ეგვიპტის (I წიგნი), მესაპოტამიის, ინდოეთის, სკვითების და არაბების (II წიგნი), , ჩრდილოეთ აფრიკის (III), საბერძნეთისა და ევროპის (IV–VI) ისტორიისა და კულტურის შესახებ. მეორე ნაწილში (VII–XVII წიგნები) დიოდორე მოგვითხრობს მსოფლიოს ისტორიას ტროის ომიდან მოყოლებული ალექსანდრე დიდის სიკვდილამდე. მესამე ნაწილში (XVII წიგნიდან ბოლომდე) ის აღწერს მოვლენებს დიადოქოსების ომიდან დაწყებული ძვ. წ. 60 წლამდე, ანუ იულიუს კეისარის გალიაში ლაშქრობის დასაწყისამდე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 559. ისტორიული ბიბლიოთეკის სრული ტექსტი
ისლამური კულტურა

მუსულმანური კულტურა, ისლამური კულტურა, ჩამოყალიბდა შუა საუკუნეებში არაბთა დიდი სახალიფოს ტერიტორიაზე. მას ქმნიდნენ როგორც არაბები, ასევე სახალიფოს შემადგენლობაში შემავალი სხვა ქვეყნები: ეგვიპტე, ირანი, სირია, პალესტინა, მესოპოტამია და შუა აზია. ისლამური კულტურა შუა საუკუნეებშივე გასცდა არაბული სახელმწიფოების საზღვრებს და მსოფლიო კულტურის მონაპოვარი გახდა. უქბას მეჩეთი ჩრდილოეთი აფრიკის უძველესი მეჩეთი, მდებარეობს კაირუანში, ტუნისი. ალჰამბრა, აშენებულია XI საუკუნეში. სტამბოლის სულთან აჰმედის მეჩეთი, დასრულდა 1616-წელს. XV საუკუნის სამოცი გუმბათის მეჩეთი ბანგლადეშში. ისლამური ლიტერატურა ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ისლამური კულტურა ↑ Hans Kng (2006). Tracing The Way: Spiritual Dimensions of the World Religions. A&C Black, გვ. 248. ISBN 978-0-8264-9423-8.  ↑ Kairouan Capital of Political Power and Learning in the Ifriqiya. Muslim Heritage. ციტირების თარიღი: 2014-03-16
რენკლოდი

რენკლოდი (ლათ. Prunus domestica italica, ფრანგ. reine-claude) — ქლიავის ჯიშების ჯგუფი. ხის სიმაღლე 6-7 მ აღწევს. ნაყოფი სფერულია, მწვანე, ყვითელი ან იისფერი. საქართველოში დარაიონებულია მწვანე რენკლოდი და ალტანის რენკლოდი. მწვანე რენკლოდი საქართველოში ფართოდ გავრცელებულია, იგი რენკლოდის ტიპური წარმომადგენელია. მისი ნაყოფი მომწვანო ყვითელია, მკვრივი ან ნაზი, წვნიანი, ძალიან ტკბილი, სასიამოვნო გემო აქვს. მწიფს აგვისტოს მეორე ნახევარში ან სექტემბრის დასაწყისში. მოსავალი ერთი ხიდან 140 კგ-მდე. ალტანის რენკლოდი ევროპული ჯიშია, საქართველოში ფართოდ არის გავრცელებული. ნაყოფი საშუალო ან საშუალოზე მსხვილი, 50-60 გრ. მომრგვალო ფორმის, კანი მოწითალო, სრულ სიმწიფეში მუქი ფერის რბილობით. ხასიათდება კარგი საგემოვნო თვისებებით. კურკა რბილობს ნახევრად სცილდება. ერისთავი მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 360. ↑ გორის ხილის ექსპორტის კომპანია — საექსპორტო ქლიავის ჯიშები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2008-09-28. ციტირების თარიღი: 2013-12-29.
ისლამური არქიტექტურა

ისლამური არქიტექტურა შუა საუკუნეებში ჩამოყალიბდა არაბთა სახალიფოს ტერიტორიაზე. მას ქმნიდნენ როგორც არაბები, ასევე მის შემადგენლობაში შემავალი სხვა ქვეყნები: ეგვიპტე, ირანი, სირია, პალესტინა, მესოპოტამია და შუა აზია. მუსლიმი მორწმუნეებისათვის უმნიშვნელოვანესი ადგილი უჭირავს მეჩეთს. მეჩეთია მათი სამლოცველო და თავშესაკრები. აქ ყოველ პარასკევს და დღესასწაულებზე იკრიბებიან მორწმუნე მამაკაცები. ეს მათი მოვალეობაა. ამ დღეებში ქალებს ეკრძალებათ მეჩეთში შესვლა. მათ სხვა დღეებში სპეციალურად განკუთვნილი ადგილი აქვთ მაჩეთში. მეჩეთი ჩვეულებრივი ოთხკუთხა ნაგებობაა, რომელიც ხშირად გუმბათითაა დაგვირგვინებული. შენობის შიგნით ეზოა აუზით, სადაც მუსლიმები, ლოცვის წინ განბანის ცერემონიალს ატარებენ. მეჩეთი შიგნით ხალიჩითაა დაფარული. როდესაც მუსლიმები მეჩეთში შედიან აუცილებლად იხდიან ფეხსაცმელს. ლოცვის დროს დგებიან პირით მექას მიამრთულებით. ამ მიმართულების მიმანიშნებელი არის ნაშა - მიჰრაბი. მეჩეთთან ახლოს არის მინარეთი - მაღალი კოშკი, საიდანაც დღეში 5-ჯერ მუეძინი მორწმუნეებს სალოცავად მოუწოდებს. მეჩეთთან არსებობდა მედრესეები (სკოლები), სადაც უფასოდ ასწავლიდნენ ბავშვებს. ასევე მეჩეთთან არსებობდა ბიბლიოთეკა, სასამართლო და უფასო სასადილოები ღარიბთა და უპოვართათვის. შუა საუკუნეებში არაბ და სხვა ხუროთმოძღვართა მიერ აშენებული მეჩეთები დღემდე იზიდავს მნახველებს. ისლამური არქიტექტურის საუკეთესო ნიმუშებია არაბთა სახალიფოს ცენტრებში: იერუსალიმში, დამასკოში, ბაღდადში, კაიროში, სამარასა და კორდოვაში აშენებული მეჩეთები. ისლამური არქიტექტურის ერთ-ერთი შედევრია გრანადაში, ესპანეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთში, აშენებული ალ-ჰამბრას სასახლე. არაბთა სასულიერო და საერო ნაგებობები შემკული იყო ჩუქურთმებითა და მოზაიკით. მხატვრობა და ქანდაკება ისლამურ სამყაროში თითქმის არ განვითარებულა, ვინაიდან ისლამი კრძალავდა ადამიანისა და ცხოველის გამოსახვას. მხატვრობა ძირითადად წარმოდგენილია წიგნის მინიატურის სახით, სადაც გამოსახული იყო სცენები ხალხის ცხოვრებიდან. კედლის მოხატულობას წარმოადგენდა არაბესკები — ერთმანეთში გადახლართული ხაზების რთული ქარგები. ეს იყო მცენარეების ან სხვადასხვა გეომეტრიული ფიგურის კომბინაციებზე აგებული ორნამენტები, რომლებშიც ხშირად იყო ჩართული წარწერები ყურანიდან. ფაზლურ ხანი ზაჰა ჰადიდი ქარვასლა მეჩეთი მედრესე Fletcher, Banister; Cruickshank, Dan, Sir Banister Fletcher's a History of Architecture, Architectural Press, 20th edition, 1996 (first published 1896). ISBN 0-7506-2267-9. Cf. Part Three. Architecture of IRAN during Islamic times ARCHITECTURE OF ISLAM by Takeo Kamiya
ვიქტორიანული არქიტექტურა

ვიქტორიანული არქიტექტურა (ინგლ. Victorian architecture) — ზოგადი ტერმინი, გამოყენებული ინგლისურენოვან ქვეყნებში აღსანიშნავად მრავალფეროვანი ეკლექტიური რეტროსპექტივიზმის, რომელიც გავრცელებული იყო ვიქტორიანულ ეპოქაში (1837-1901 წწ.). ბრიტანეთის იმპერიაში ამ პერიოდის დომინანტური მიმართულება ნეოგოტიკა იყო. პრაქტიკულად ყველა ყოფილ ბრიტანულ კოლონიაში შემონახულია ამ სტილში ნაგები მთელი კვარტალები. ბრიტანული ინდოეთისთვის ამ პერიოდში დამახასიათებელი ასევე იყო ინდო-სარაცენული სტილი (ნეოგოტიკის ეროვნულ ელემენტებთან შეხამება).