laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სიანგცი

სიანგცი — ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული სამაგიდო თამაში ჩინეთში, და იგი იგივე ოჯახში შედის, როგორც დასავლური (ან საერთაშორისო) ჭადრაკი, ჩათურანგა, შოგი, ინდური ჭადრაკი და ჯანგიგი. თამაში წარმოადგენს ორ არმიას შორის ბრძოლას, მოწინააღმდეგის გენერლის (მეფის) დატყვევებისთვის. ჩინური ჭადრაკი ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული სამაგიდო თამაშია ჩინეთში. აღსანიშნავია, რომ ჩინეთის ნებისმიერ ქალაქში შეხვდებით სკვერებში შეკრებილ ხალხს სიანგცის სათამაშოდ. გარდა ჩინეთისა, ჩინური ჭადრაკი ასევე პოპულარობით სარგებლობს სხვა აზიურ ქვეყნებში, მათ შორის ვიეტნამშიც. ამ თამაშის შესახებ ყველაზე ადრეული ჩანაწერები ჩინურ წყაროებში ჯერ კიდევ მეომარ სამეფოთა ეპოქაში (ძვ.წ. 475-221) ჩნდება, მაგრამ მსგავსი წყაროების სიმცირის გამო არ ვიცით მაშინდელი სიანგცი ენათესავებოდა თუ არა თანამედროვე სტანდარტული ჭადრაკის ვერსიას. მხოლოდ თანგის დინასტიიდან (618-907) შემორჩა სიანგცის სახელმძღვანელოები და წესების კრებულები, რაც საშუალებას გვაძლევს დაზუსტებით ვთქვათ, რომ ჩინურ ჭადრაკს თანგის დინასტიის დროს უკვე თამაშობდნენ, მაგრამ სიანგცის ნამდვილი აღმავლობა ცინგის დინასტიის (1644-1911) დროს დაიწყო, როცა ხელისუფლებამ მნიშვნელოვანი სახსრები და რესურსი გამოყო მისი განვითარებისათვის. სწორედ ამ დინასტიის დროს ეკონომიკური და კულტურული განვითარებით, სიანგცი გადავიდა ახალ ეტაპზე. შეიქმნა არაერთი ცნობილი სკოლა, სადაც ასწავლიდნენ სპეციალურად სიანგცის. ამ დინასტიის დროს გამოიცა არაერთი წიგნი და სახელმძღვანელო აღნიშნული თამაშის ტექნიკის შესახებ. მათ მნიშვნელოვანი როლი ითამაშეს თამაშის პოპულარიზაციაში და თანამედროვე დროში თამაშის ტექნიკის გაუმჯობესებაში. 2004 წელს დაიწერა დასავლური სტილის ენციკლოპედია ჩინური ჭადრაკის შესახებ. სიანგცის თამაშობს ორი მოწინააღმდეგე თეთრი და შავი (იშვიათად წითელი და შავი) ქვებით, დაფაზე 9 ვერტიკალური და 10 ჰორიზონტალური ხაზით. დაფის შუაში არის ე.წ. „ჩუს მდინარე“, მას ასევე უწოდებენ „ხანის საზღვარს“, რომელიც არის საზღვარი მოწინააღმდეგეების ტერიტორიებს შორის. დაფის ცენტრში 1-3 და 8-10-ე ჰორიზონტალურ ხაზებზე განლაგებულია ციხესიმაგრე, რომელშიც სარდალი თავის ორ მრჩეველთან ერთად დგას. აღსანიშნავია, რომ აღნიშნული თამაშის ქვები იდება ვერტიკალებისა და ჰორიზონტალების გადაკვეთაზე და არა უჯრაში. აღნიშნულ თამაშს, თითოეული მოთამაშე 16 ქვით იწყებს. აღსანიშნავია ის, რომ საწყისი პოზიცია თამაშის წესებით მკაცრადაა განსაზღვრული. თამაში სრულდება მაშინ, როცა მეტოქის სარდალს ჩიხში მოაქცევ, ანუ როცა მას უსაფრთხო სვლა აღარ დარჩება. სარდალს მხოლოდ ერთ შემთხვევაში აქვს უფლება სიმაგრე დატოვოს, თუკი მასა და მოწინააღმდეგის სარდალს შორის სხვა ქვა არ დევს. ამ შემთხვევაში მას შეუძლია მთელ დაფაზე გადახტომა და მოწინააღმდეგის სარდალის მოკვლაც კი. ჩინური ჭადრაკის წესები ჩინური ჭადრაკის შესახებ
თამარ ხულორდავა

თამარ ხულორდავა (დ. 12 თებერვალი, 1979, თბილისი) — ქართველი იურისტი და პოლიტიკოსი. დაიბადა 1979 წლის 12 თებერვალს. 2002 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. იურიდიული ფაკულტეტის ასპირანურა/დოქტორანტურა დაამთავრა 2004 წელს. 2001-2003 წლებში — ეროვნული უშიშროების საბჭოს კოორდინატორი. 2003-2004 წლებში იყო სისხლის სამართლის საპროცესო კპდექსის სამუშაო ჯგუფი, კოორდინატორი. 2004-2005 წლებში იყო ამერიკის იურისტთა ასოციაციის იურისტი. 2005-2015 წლებში იყო ევროკავშირის წარმომადგენლობის პროექტების მენეჯერი და იურისტი. 2007-2008 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მოწვეული ლექტორი. 2015-2016 წლებში იყო საქართველოს სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის მინისტრის პირველი მოადგილე. 2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. 2019 წლის ნოემბერში დატოვა პარტია „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. თამარ ხულორდავა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი თამარ ხულორდავა — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ თანამდებობის პირის ქონებრივი მდგომარეობის დეკლარაცია: თამარ ხულორდავა. declaration.gov.ge (30 ნოემბერი, 2019). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 25.01.2022. ციტირების თარიღი: 20 მაისი, 2020. ↑ ჩუგოშვილმა, ცქიტიშვილმა, ხულორდავამ და ქაცარავამ უმრავლესობა და ქართული ოცნება დატოვეს. on.ge (14 ნოემბერი, 2019). ციტირების თარიღი: 20 მაისი, 2020.
როკფელერის მუზეუმი

როკფელერის მუზეუმი — ყოფილი პალესტინის არქეოლოგიური მუზეუმი. არქეოლოგიური მუზეუმი აღმოსავლეთ იერუსალიმში. მუზეუმი მოიცავს განსაკუთრებულ საარქივო შრომების დიდ კრებულს, რომელიც აღმოჩენილია პალესტინაში ჩატარებული გათხრების დროს, 1920-იან და 1930-იან წლებში. მუზეუმი ისრაელის მუზეუმის დაქვემდებარებაშია და ისრაელის სიძველეთა სამმართველოს სათავო ოფისია. მუზეუმის შენობა XVII საუკუნეში აშენდა და სხვადასხვა დროს, მონაცვლეობით, ხან ზეითუნის ზეთის სახდელი იყო, ხანაც საცხოვრებელი სახლი. არქეოლოგიური მუზეუმის ექსპოზიცია მოიცავს 1000-ზე მეტ არტეფაქტს ქრონოლოგიის მიხედვით, წინარე ისტორიული ეპოქიდან ოსმალეთის იმპერიის პერიოდის ჩათვლით; მუზეუმში დაცულია 9000 წლის წინანდელი ქანდაკება იერიქონიდან, ბრინჯაოს ხანის ოქროს სამკაულები და ა. შ. მუზეუმი აღმოსავლეთ და დასავლეთ იერუსალიმის საზღვარზე მდებარეობს, ძველი ქალაქის კედლების პირდაპირ. როკფელერის მუზეუმის არქიტექტურა სრულად შეიმუშავა ოსტინ ჰარისონმა, საზოგადოებრივი სამუშაოების დეპარტამენტის მთავარმა არქიტექტორმა, რომელმაც შეადგინა გეგმები თეთრი კირქვის შენობისთვის, რომელშიც ინტეგრირებულია აღმოსავლეთ და დასავლეთის არქიტექტურული ელემენტები. როკფელერის ახალი მუზეუმის აშენება დაიწყეს 1930 წლის 19 ივნისს, მაგრამ მშენებლობა შეფერხდა დროებით, შენობის ადგილას მეხუთე საუკუნით დათარიღებული სამარხების აღმოჩენის გამო. არქეოლოგიური მუზეუმი საზოგადოებისთვის გაიხსნა 1938 წლის 13 იანვარს. ოფიციალურად, მას პალესტინის არქეოლოგიური მუზეუმი ეწოდებოდა, მაგრამ ასევე ცნობილი იყო, როგორც როკფელერის მუზეუმი. მანდატის პერიოდის ბოლო დღეებამდე მუზეუმს მართავდა პალესტინის ბრიტანული მთავრობა. 1948 წლის არაბეთ-ისრაელის ომის შემდეგ, მუზეუმი ასევე გახდა იორდანიის სიძველეთა განყოფილების ფილიალი, რომელსაც 1956 წლამდე ხელმძღვანელობდა ჯერალდ ლანკასტერ ჰარდინგი. 1966 წელს იორდანიის მეფე ჰუსეინმა მოახდინა მუზეუმის ნაციონალიზაცია. 1967 წლის ექვსდღიანი ომის დაწყებიდან შვიდ თვეში, მუზეუმი დაისაკუთრა ისრაელის მედესანტე ბრიგადამ. მისი ექვსკუთხა კოშკი გამოიყენებოდა როგორც სათვალთვალო ნაგებობა. სასტიკი ორთაბრძოლები გაიმართა ისრაელისა და იორდანიის ძალებს შორის, რაც დასრულდა ისრაელის გამარჯვებით, სწორედ ამ დროიდან მუზეუმს ოფიციალურად უწოდეს როკფელერის მუზეუმი. 1967 წლიდან მუზეუმს ერთობლივად მართავდნენ ისრაელის მუზეუმი და ისრაელის სიძველეთა და მუზეუმების განყოფილება (მოგვიანებით ეწოდა ისრაელის სიძველეთა განყოფილება). აღნიშნული მუზეუმის არქივის პირველი მცველი იყო ჯონ აილიფი, რომელმაც ნამუშევრები მოაწესრიგა ქრონოლოგიური თანმიმდევრობით, ორი მილიონი წლის არტეფაქტებით დაწყებული 1700 წლამდე. მუზეუმის ფასეულ ნივთებს შორისაა VIII საუკუნის ხის პანელები ალ-აქსის მეჩეთიდან და XII საუკუნის მარმარილოს რელიეფი ქრისტეს საფლავის ტაძრიდან. როკფელერის მუზეუმში ასევე განთავსებულია 1947-1956 წლებში ქუმრანში აღმოჩენილი ხელნაწერები, რომელიც ებრაული ტექსტებისა და კომენტარებისგან შედგება. როკფელერის მუზეუმის ვებგვერდი როკფელერის მუზეუმი Representing Mandatory Palestine, Austen St. Barbe Harrison and the Representational Buildings of the British Mandate in Palestine 1922-37", Architectural History, Journal of the Society of Architectural Historians of Great Britain
იერუსალიმის ისლამური ხელოვნების მუზეუმი

იერუსალიმის ისლამური ხელოვნების მუზეუმი — ერთ-ერთი ცნობილი მუზეუმი ისრაელში. მუზეუმი დაარსდა 1974 წელს. ხელოვნების მუზეუმი მოიცავს უნიკალურ ნივთებსა და იშვიათ კოლექციებს. არ არის დაცული ისლამური ჭურჭელი, ქსოვილები, სამკაულები, საზეიმო საგნები და სხვა ისლამური კულტურული ნივთები. მუზეუმში დაცულია ექსპონატები: ეგვიპტიდან, სირიიდან, ერაყიდან, თურქეთიდან, ავღანეთიდან, ინდოეთიდან, ირანიდან და ესპანეთიდან, აგრეთვე, იმ ევროპელ მხატვართა ნამუშევრებს, რომლებმაც თავიანთი ნაწარმოებები აღმოსავლეთს, მის ბუნებას, ადამიანებსა და წეს-ჩვეულებებს მიუძღვნეს. მუდმივი თუ დროებითი გამოფენების დროს წარმოდგენილია კერამიკის, მინის, ლითონის ნაკეთობების, სარიტუალო ნივთების, ხელოვნების ნიმუშების, საიუველირო ნაწარმისა და ორნამენტიანი ხალიჩების მდიდარი კოლექციები, რომლებიც ისლამური კულტურის სხვადასხვა მიმართულებას წარმოაჩენს. აღნიშნული იერუსალიმის ისლამური ხელოვნების მუზეუმი დაარსდა ვერა ბრისე სალომონსის მიერ. მას აქვს ცხრა გალერეა ორგანიზებული ქრონოლოგიური თანმიმდევრობით, იკვლევს ისლამური ცივილიზაციის რწმენასა და ხელოვნებას. მაიერის პირადი კოლექციის გარდა, მუზეუმში დაცულია ანტიკურ ჭადრაკის ნაწარმოებები, დომინოს და სხვა თამაშების ბარათები; ხანჯლები, ხმლები, ჩაფხუტი; ქსოვილები; სამკაულები; მინის ნაწარმი, ჭურჭელი და ლითონის ნაწარმი, რომელიც წარმოებულია ისლამურ ქვეყნებში, ესპანეთიდან ინდოეთში. 1999 წელს დაემატა ისლამური ხალიჩების კოლექცია. მუზეუმის გალერეაში ასევე დაცულია დავით სალომონის საათების კოლექცია. სალომონსი იყო პირველი ებრაელი ლონდონის მერის ძმისშვილი. 1983 წლის 15 აპრილს მუზეუმი გაქურდეს, მოიპარეს დაახლოებით 200 ნივთი, მათ შორის ნახატების და ათობით იშვიათი საათი. მოპარულ ნივთებს შორის იყო საათი სახელით ცნობილი, როგორც "მარი ანტუანეტა", საათების ეგრეთ წოდებული "მონა ლიზა" და საგუშაგოების კოლექციის გვირგვინებიანი სამკაული, რომელიც დამზადებულია ცნობილი ფრანგი-შვეიცარიელი დარაჯის მწარმოებლის, აბრაამ-ლუი ბრეგუტის მიერ. მარი ანტუანეტა სავარაუდოდ 30 მილიონი აშშ დოლარი ღირდა. ეს იყო უნიკალური კოლექციის ნაწილი, რომელიც ბრეგუტის ერთ–ერთ წამყვან ექსპერტს, სერ დევიდ ლიონელ სალომონსის ქალიშვილს, მუზეუმუს შემოწირულობას წარმოადგენდა. აღნშნული მართლაც გამორჩეული საქმე 20 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში გაუხსნელი დარჩა. 2006 წლის აგვისტოში თელ-ავივის ანტიკვარების შემფასებელი დაუკავშირდა მუზეუმს და განაცხადა, რომ მოპარული რამდენიმე ნივთი თელ-ავივის ადვოკატს უჭირავს, რომლის დამკვეთმა მემკვიდრეობით მიიღო ისინი გარდაცვლილი ქმრისგან და სურდა მუზეუმში გაყიდვა. თავდაპირველი მოთხოვნის ფასი იყო 2 მილიონი აშშ დოლარი (საქმეში შეთავაზებული ჯილდოს ღირებულება), მაგრამ ამასთანავე შეთანხმდნენ 35,000 აშშ დოლარზე. დაბრუნებულ ნივთებს შორის იყო "მარი ანტუანეტა" და ღირებული "სიმპათიკის" საათი, ასევე ბრეგუტის მიერ დამზადებული. 2008 წლის 18 ნოემბერს, საფრანგეთისა და ისრაელის პოლიციის თანამშრომლებმა საფრანგეთში აღმოაჩინეს კიდევ 43 მოპარული საათები ორ საბანკო სეიფში. 2008 წელს იერუსალიმის ისლამური ხელოვნების მუზეუმში გაიხსნა თანამედროვე არაბული ხელოვნების ჯგუფური გამოფენა, ადგილობრივი არაბული ხელოვნების პირველი შოუ ისრაელის მუზეუმში და პირველი, რომელიც დამონტაჟებულია არაბული კურატორის მიერ. შოუში მონაწილეობდა ცამეტი არაბი მხატვარი. ოფიციალური საიტი
ომოლონი

ომოლონი — მდინარე რუსეთში, შორეული აღმოსავლეთის ჩრდილოეთ ნაწილში , კოლიმის მარჯვენა და ყველაზე დიდი შენაკადი. მიედინება იაკუტიის, ჩუკოტკის ავტონომიური ოკრუგისა და მაგდანის ოლქის ტერიტორიებზე . მდინარის სიგრძეა 1114 კმ, წყალშემკრები აუზის ფართობი 113,000 კმ². მდინარის სახელი წარმოიქმნა იუკაგირების გვარიდან ომოლ („კარგი“) და ტერმინიდან ონ („მდინარე“), რაც ერთად „ომოლის გვარის მდინარეს“ აღნიშნავს . იგი სათავეს იღებს ოტაიკაჩანის ქედის კალთაზე და ხეობაში მიედინება მის განშტოებებისა და კოლიმის ქედს შორის არსებულ ხეობაში. იკვებება თოვლისა და წვიმის წყლით, წყლის საშუალო ხარჯია დაახლოებით 680 მ³ / წმ. მთელ თავის სიგრძეზე ომოლონის კალაპოტი დატოტვილი და დახლართული და წარმოქმნის მრავალ ფშანს, მუხლს, ყურეს და ჩქერს. მარცხენა შენაკადები, როგორც წესი, მთავარ კალაპოტს კიდური ფშანების მეშვეობით უკავშირდებიან. მთავარი კალაპოტის სიგანე შუა წელზე დაახლოებით 500 მეტრი, ხოლო დინების სიჩქარეზე 7–9 მ/წმ-ია, ქვემო წელზე - 3-5 მ / წმ. ალუვიური ნატანების ფხვიერი სიზრქის მეშვეობით იჟონება მდინარის ჩანადენის უდიდესი ნაწილი, რაც ხელს უწყობს მძლავრი კალაპოტქვეშა ტალიკების წარმოქმნას. შედეგად, მრავალწლოვანი მზრალობის ჭალის მონაკვეთებში ნაკლებ გავლენას ახდენს ნიადაგურ პროცესებსა და მცენარეთა ცხოვრებაზე ნაყოფიერების ფენაში. კუნძულის ჭალაში ალუვიური ტერასების სამი დონეა: დაბალი ჭალა - ყოველწლიურად იტბორება წყალმოვარდნების შედეგად, საშუალო ჭალა - იტბორება ყოველ 3-5 წელიწადში, მაღალი ჭალა - იტბორება ყოველ 7-10 წელიწადში. ამ დონეების ზემოთ მდებარეობს დაუტბორავი ტერასა - ჭაობიანი ვაკე გაბარდული ნამდინარევებითა და ნამდინარევ-თერმოკარსტული ტბებით, სადაც ჭარბობს ჭაობიანი ტორფ-გლეისოლისა და მზრალ-ტაიგის ნიადაგები. ომოლონის და მისი შენაკადების ზემო წელებში არის 20 მინაყინი, რომელთა ფართობი 2,8-დან 3,7 კმ²-მდეა. მდინარის ფარვატერი ხშირად იცვლება, წყალი რეცხავს ნაპირს და ჭალის ტყეების დიდ ნაწილს გლეჯავს, ფშანებისა და ცელების ნაპირებზე დაღუპული ხეების ხერგები კეთდება. ხშირად წყალმოვარდნის დროს ცელები და კუნძულები უცბად წაილეკება ხოლმე და სწრაფადვე ახალ ადგილებში ჩნდება . ომოლონი იყინება ოქტომბრის 20-იან რიცხვებში, ყინული იძვრის აპრილის შუა რიცხვებში. საგაზაფხულო წყალდიდობები 20 მაისიდან 25 მაისამდე ხდება . შემოდგომა-ზაფხულის წყალმოვარდნა აგვისტოს მეორე ნახევარში იცის. ზამთარში ომოლონის წყალი იდეალურად გამჭვირვალეა, ყინულსვლის დროს აქვს მოთეთრო ელფერი, ზაფხულის ბოლოს - მომუქო. სანაპირო ტბებში წყლის ფერი მოყვითალო ან მუქია. მდინარის გასწვრივ კლიმატი მკაცრად კონტინენტური, სუბარქტიკულია, იქ, სადაც ციმბირის ანტიციკლონი დომინირებს ძალიან ცივი ზამთარი და შედარებით ცხელი ზაფხული იცის. საშუალო წლიური ტემპერატურაა −12,8 ° C, აბსოლუტური მინიმუმი დაფიქსირებულია −61 ° C, ხოლო აბსოლუტური მაქსიმალური კი +34 ° C. ნალექის წლიური რაოდენობა 240 მმ-ია, მის უმეტეს ნაწილს წვიმა შეადგენს. მდინარე სანაოსნოა შესართავიდან 595 კმ-ზე, ხოლო დასაცურებელი — ქვემო წელზე. ↑ Большая Российская энциклопедия: В 30 т. / Председатель науч.-ред. совета Ю. С. Осипов. Отв. ред С. Л. Кравец. Т. 2. Анкилоз — Банка. — М.: Большая Российская энциклопедия, 2005. — 766 с.: ил.: карт. ↑ 2.0 2.1 2.2 Среднее течение реки Омолон. Wetlands International (2011). ↑ Омолон-Анюйское междуречье. Wetlands International. Зонов Б. В. Описание бассейна реки Омолона. — Иркутск, 1931.
მევჰიბე ინენიუ

მევჰიბე ინენიუ (თურქ. Mevhibe İnönü; დ. 22 სექტემბერი, 1897, სტამბოლი, ოსმალეთი — გ. 29 თებერვალი, 1992, ანკარა, თურქეთი) — თურქეთის რესპუბლიკის პირველი ლედი 1938-1950 წლებში როგორც პრეზიდენტ ისმეთ ინენიუს მეუღლე. მევჰიბე დაიბადა 1897 წლის 22 სექტემბერს სტამბოლში, ოსმალეთის იმპერიაში. როდესაც იგი სამი წლის იყო, მამამისი ტუბერკულოზით გარდაიცვალა. სულ მალე, იგივე დაავადებით დაიღუპა მისი დედმამიშვილიც. ამის გამო, მევჰიბეს დედა ქალიშვილთან ერთად თავისი პაპის სახლში გადავიდა, რომელიც იმ დროისათვის ცარიელი იყო. სწორედ აქ აღიზარდა მევჰიბე. მან სტამბოლში მიიღო ჯერ საშუალო, შემდეგ კი უმაღლესი განათლება. 1916 წლის 13 აპრილს იგი დაქორწინდა ოსმალეთის არმიის კოლონელ მუსტაფა ისმეთზე. ქორწილიდან 21 დღეში, მისმა ქმარმა იგი დატოვა და პირველი მსოფლიო ომის პირობებში ახლო აღმოსავლეთში გაემგზავრა ფრონტის ხაზზე. იგი უკან მხოლოდ 1918 წელს, ომის დასრულების შემდეგ დაბრუნდა. მისი დაბრუნებიდან ერთ წელიწადში, 1919 წელს დაიბადა წყვილის პირველი ვაჟი. 1920 წელს მუსტაფა ისმეთი თურქეთის დამოუკიდებლობისათვის გამართულ ომში ჩაება და ანატოლიაში წავიდა. სწორედ ამ პერიოდში აღმოჩნდა იგი ეროვნულ-განმანთავისუფლებელ ორგანიზაციაში. ამის შემდეგ ის და მევჰიბე მუსტაფას მშობლიურ ქალაქ მალათიაში გადასახლდნენ, სადაც 1921 წელს მათი ვაჟი იზეთი გარდაიცვალა. 1922 წლიდან წყვილი იზმირში გადასახლდა. ამავე წლის ნოემბერში, ლოზანას ხელშეკრულების მოლაპარაკებებზე, მევჰიბე თავის ქმარს თან ახლდა შვეიცარიაში, რომელიც წარმოადგენდა თურქულ დელეგაციას. 1924 წელს მევჰიბემ თავისი მეორე ვაჟი, ომერი გააჩინა, რის შემდეგაც წყვილი ანკარაში გადასახლდა. 1926 წელს დაიბადა მათი მესამე ვაჟი, ერდალი, რასაც 1930 წელს მოჰყვა წყვილის უკანასკნელი ქალიშვილის, ოზდენის გაჩენა. ამის შემდეგ მევჰიბეს ბავშვი აღარ გაუჩენია და თავის ქმარს თან ახლდა ოფიციალური ვიზიტებისას ათენში, რომსა და მოსკოვში. 1934 წელს, გვარების რეფორმის შედეგად, მუსტაფა ისმეთსა და მის ნათესავებს, ინენიუს ბრძოლაში გამოჩენილი სიმამაცისათვის გვარად ინენიუ მიენიჭათ. მევჰიბემ, როგორც მისმა მეუღლემ, გვარად ასევე ინენიუ მიიღო. 1938 წლის 10 ნოემბერს, თურქეთის პრეზიდენტ მუსტაფა ქემალ ათათურქის გარდაცვალებასთან ერთად, მეორე დღეს, 11 ნოემბერს, ისმეთ ინენიუ თურქეთის მეორე პრეზიდენტად აირჩიეს, რითაც მევჰიბე პირველი ლედი გახდა. ამის შემდეგ წყვილი ჩანქაიას სასახლეში გადავიდა, სადაც 1950 წლამდე, ანუ პრეზიდენტობის ვადის ამოწურვამდე დარჩნენ. მაღალ წრეებში მევჰიბე ცნობილი იყო როგორც ზრდილობიანი და ელეგანტური ქალი. 1949 წელს იგი თურქი ქალების გაერთიანების ასოციაციის პრეზიდენტი გახდა. 1973 წლის 25 დეკემბერს მევჰიბემ თავისი საყვარელი მეუღლე, ისმეთ ინენიუ დაკარგა. დაქვრივებამ ძლიერ შეარყია მისი ჯანმრთელობა, რასაც ასაკის მატებაც დაერთო. 1991 წელს მისი ჰოსპიტალიზაცია გახდა საჭირო. სწორედ ანკარის საავადმყოფოში გაატარა მან დარჩენილი დრო და გარდაიცვალა 1992 წლის 29 თებერვალს, 94 წლის ასაკში. Temur, Şahika (2009-11-09). "An elegant journey with the Republic's second lady". Hürriyet Daily News. Retrieved 2010-11-01. "İnönü Vakfı" (in Turkish). İsmet İnönü. Archived from the original on 2008-12-31. Retrieved 2010-11-01. Mevhibe İnönü: örnek bir Cumhuriyet kadını. T.C. Kültür Bakanlıǧı. 1996.
მიქელწყარო

მიქელწყარო — სოფელი საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპიც მუნიციპალიტეტში, კასპის ადმინისტრაციულ ერთეულში. მდებარეობს მდინარე მტკვრის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 530 მეტრზე, კასპიდან 5 კილომეტრში. სოფელში არის რკინიგზის ბაქანი, საჯარო სკოლა. მოსახლეობის აღწერებში ცალკე სოფლად შეტანილი არ არის. დასახლებულია ეთნიკურად აზერბაიჯანელებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 29. ↑ სსიპ - კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ მიქელწყაროს საჯარო სკოლა. საგანმანათლებლო დაწესებულებების კატალოგი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-04-13. ციტირების თარიღი: 18 ნომბერი, 2019. ↑ მეჩეთის მშენებლობის პრობლემა მიქელწყაროში. შიდა ქართლი საინფორმაციო ცენტრი (30 ივლისი, 2019). ციტირების თარიღი: 18 ნომბერი, 2019.
იაპონური საბრძოლო ხელოვნებები

იაპონური საბრძოლო ხელოვნებების უმეტეს ნაწილს ისტორიაში ფესვები ღრმად აქვს გადგმული. იაბუსამე, ამხედრებულ ცხენზე მშვილდოსნობა VII საუკუნეში წარმოიშვა. XII საუკუნის მიწურულს, მეომართა კლასის აღზევების დროს, ბუში ან სამურაი (მეომრები) იწვრთნებოდნენ ისეთ დისციპლინებში, როგორიცაა კენჯიუცუ (ხმლით ორთაბრძოლის ხელოვნება), იაიჯიცუ (ხმლით ხატვის ხელოვნება), ჯიუჯიუცუ (უიარაღოდ ბრძოლა), კიუჯიუცუ (მშვილდოსნობა), სოჯუცუ (შუბოსნობა), ბაჯიუცუ (ცხენოსნობა), სუიჯუცუ (ცურვა). „სამურაებს“ შორის, ფარიკაობა საბრძოლო ხელოვნების ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი სახეობა იყო. ტრადიციულად, კენდო (იაპონური ჯოხებით ფარიკაობა) აქცენს აკეთებს დოჯოს ქცევის რიტუალიზაციაზე და პრაქტიკული მეცადინეობა საკმაოდ მოწესრიგებულია. იაპონიის კენდოს ფედერაცია 1952 წელს ჩამოყალიბდა. კენდოს შესწავლა დაწყებითი და საშუალო სკოლის პროგრამაში შევიდა. „ხმალი“, რომელიც კენდოში გამოიყენება, ეწოდება შინაი; იგი შედგება 4 გრძელი ბამბუკის ძელისგან. შინაი მსუბუქია და ვარჯიშის დროს მოვარჯიშეებს სერიოზული დაზიანებებისგან იცავს. კენდოს მოწაფეები ატარებენ დარტყმებისგან თავდაცვით აღჭურვილობას, კერძოდ, თავისა და თეძოებსათვის. ქულები ითვლება მეტოქის თავზე, ტანზე, მაჯასა ან ხელზე მიყენებული დარტყმების მიხედვით. გამარჯვებული ის ხდება, ვინც სამი ქულიდან პირველი დააგროვებს ორს. კიუდო (იაპონური მშვილდოსნობა) საბრძოლო ხელოვნებად იაპონიის ფეოდალიზმის პერიოდში ჩამოყალიბდა. 1949 წელს ჩამოყალიბდა იაპონიის კიუდოს ფედერაცია, რამაც ხელი შეუწყო მისი, როგორც სპორტის შემდგომი დისციპლინის განვითარებას. სპორტში ჩართული თითოეული მონაწილე 38-60 მედტიდან ისვრიან ისრებს. მშვილდი, რომელიც დაახლოებით 221 სანტიმეტრია, გაკეთებულია ხისა და ბამბუკისგან. ისევე როგორც მშვილდოსნობის სხვა ფორმებში, მოგებულია მონაწილე, რომელიც ყველაზე მეტ ისარს მოახვედრებს მიზანს. დასავლურ მშვილდოსნობასა და კიუდოს შორის განსხვავებან მდგომარეობს იმაში, რომ ეს უკანასკნელი დიდ ყურადღებას აქცევს ფორმებს. ზოგიერთ შეჯიბრში მონაწილეების ფორმებს განსაკუთრებულად დიდი ყურადღება ექცევა. ცხენით მშვილდოსნობა, იაბუსამე, კამაკურას პერიოდში (1185-1333) ჩამოყალიბდა. იგი ძირითადად ტარდება კამაკურას ცურუგაოკა ჰაჩიმანგუს ტაძარში და ასევე სხვა ადგილებში. საბრძოლო ხელოვნებებში გამოიყენებოდა: ნაგინატა, ვაკიზაში, კატანა, ჯინტაჩი და ბო, ასევე ჯუტე და ტესენი. თუმც, სხვა საინტერესო იარაღებს წარმოადგენდა ე. წ. ,,უმაგოია სანგო’’ („სამი მტკიცე იარაღი“), რომელიც მოიცავდა „ჰანანეჯიბოს“, „ბაშინის“, ასევე „ჯინგამას“. „ჰანანეჯიბო“ იყო მოკლე ჯოხი გაუხედნავი ცხენების საკონტროლებლად, მაგრამ ასევე შესაძლებელი იყო მისი გამოყენება როგორც ტანბოს ან ტესსინის მსგავსად. „ჯინგამა“ (საბრძოლო ნამგალი) მიაგავდა ნამგალს ძალზე მოკლე პირით. მისი გამოყენება შესაძლეველი იყო ოპონენტის ცხენის სადავეების მოსაჭრელად, ან მეტოქის საწინააღმდეგოდ პირისპირ ორთაბრძოლაში. იაპონური საბრძოლო ხელოვნება Facebook.com-ზე საბრძოლო ხელოვნება www.ge.emb-japan.go.jp-ზე
აიდგილარა (მრავალმნიშვნელოვნება)

საკუთარი სახელი აიდგილარა შესაძლებელია აღნიშნავდეს: აიდგილარა — სოციალურ-პოლიტიკური მოძრაობა სეპარატისტულ აფხაზეთში; აიდგილარა — აფხაზურენოვანი გაზეთი სეპარატისტული აფხაზეთის რესპუბლიკის ტერიტორიაზე.
აიდგილარა (გაზეთი)

„აიდგილარა“ (აფხ. «Аидгылара» [აიდგჷლარა] — „ერთობა“) — აფხაზეთის სახალხო ფორუმი „აიდგილარას“ ყოველთვიური გაზეთი აფხაზურ ენაზე. გამოდიოდა 1989-1992 წლებში. ტირაჟი — 5 ათასი ეგზემპლარი, რედაქტორი გ. ალამია. 2019 წლის 24 ივლისიდან რუსულ-აფხაზურმა გაზეთმა ონლაინ-გაზეთის სახით განაგრძო თავისი ფუნქციონირება. მთავარი რედაქტორი — გ. ალამია. ედინენიე — გაზეთ „აიდგილარას“ რუსულენოვანი ვარიანტი. «Единение»; «Аидгылара» - газеты ↑ Газета "АИДГЫЛАРА"
ედინენიე (გაზეთი)

„ედინენიე“ (რუს. «Единение» — „ერთობა“) — „აფხაზეთის სახალხო ფორუმის“ ყოველთვიური გაზეთის „აიდგილარას“ რუსულენოვანი გამოცემა. გამოდიოდა 1989-1992 წლებში. ტირაჟი — 10 ათასი ეგზემპლარი, რედაქტორი ნ. ჯონუა. აიდგილარა «Единение»; «Аидгылара» - газеты «Единение»
გარემოსდაცვითი პრობლემები ჩინეთში

გარემოსდაცვითი პრობლემები ჩინეთში — უამრავი ფაქტორების ერთობლიობა, რომელიც სერიოზულ გავლენას ახდენს ჩინეთის ბიოფიზიკურ გარემოსა და ადამიანთა ჯამრთელობაზე. ქვეყნის სწრაფი ინდუსტრიალიზაცია და დაბალი გარეოსდაცვითი სტანდარტები ამ პრობლემების მთავარი გამომწვევი მიზეზებია. ჩინეთის მთავრობამ სცნო ეს პრობლემები და გადადგა საპასუხო ნაბიჯები, რამაც მცირე ცვლილეები გამოიწვია. თუმცა საზოგადოებამ ეს ნაბიჭები არაადეკვატურად აღითქვა. ბოლო წლებში გაიზარდა ხალხთა მოძრაობები გარემოს დაბინძურების ძინააღმდეგ რასაც გარემოსდაცვითი პროტესტები ეწოდა. ჩინეთის კომუნისტური პარტიიის ერთ-ერთი ყოფილი წევრის მიხედვით, მხოლოდ 2012 წელს 50 000-ზე მეტი დემონსტრაცია მოეწყო გარემოსდამცველების მიერ. ამერიკული პროგრესის ცენტრმა დღევანდელი ჩინეთს გარემოსდაცვით პოლიტიკას 1970-იანი წლების აშშ-ის პოლიტიკას შეადარა, ცენტრალური მთავრობ აგამოსცემს საკმაოდ მკაცრ რეგულაციებს, თუმცა მონიტორინგს ახორციელებს ადგილობრივი ხელისუფლება, რომელიც დაინტერესებულია ეკონომიკურ ზრდაში. გარდაამისა ჩინეთის კომუნისტური რეჟიმის გამოს არასამთავრობო ორგანიზაციების, ადვოკატების და ჟურნალისტების საქმიანობები სსასტიკადაა შეზღუდული. 2002 წლიდან პროტენსტანტების რაოდენობა ჩინეთში ყოლევ წელს 30%-ით იზრდებოდა და 2004 წლეს 600 000 მიაღწია; ამავდროულად საზოგადოების და გარემოსდაცვის საქმეების ინსტიტუტის წევრის მა ჯუნ-ის კვლევაზე დაყრდნობით პროტესტების რაოდენება 29%-ით იზრდებოდა ყოველწლიურად იმ დროიდან. ↑ China Weighs Environmental Costs; Beijing Tries to Emphasize Cleaner Industry Over Unbridled Growth After Signs Mount of Damage Done 23 July 2013 ↑ Keith Bradsher (4 July 2012). „Bolder Protests Against Pollution Win Project’s Defeat in China“. The New York Times. ციტირების თარიღი: 5 July 2012. ↑ Environmental Protests Expose Weakness In China's Leadership. Forbes Asia (22 June 2015). ციტირების თარიღი: 2 November 2015. ↑ John Upton. (8 March 2013) Pollution spurs more Chinese protests than any other issue. Grist.org. Grist Magazine, Inc.. ციტირების თარიღი: 28 July 2013. ↑ Melanie Hart; Jeffrey Cavanagh. (20 April 2012) Environmental Standards Give the United States an Edge Over China. Center for American Progress. Center for American Progress. ციტირების თარიღი: 28 July 2013. ↑ Ma Jun. (31 January 2007) How participation can help China's ailing environment. ChinaDialogue. ChinaDialogue. ციტირების თარიღი: 28 July 2013. ↑ Environmental Activists Detained in Hangzhou. Human Rights in China. Human Rights in China (25 October 2012). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 26 მაისი 2013. ციტირების თარიღი: 28 July 2013.
პეტრე მამრაძის ქუჩა

პეტრე მამრაძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, მდებარეობს ჩუღურეთის რაიონში (ახალი კუკია); დასაწყისი ცხრა ძმა ხერხეულიძის ქუჩიდან. წარმოიქმნა XX საუკუნის დასაწყისში. ადრე სუნჯის ქუჩა ერქვა, შეტანილია თბილისის გამგეობის მიერ 1903 წლის შედგენილ ქუჩების სიაში, 60-იან წლებში პეტრე მამრაძის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 98, ISBN 978-99928-20-35-3.
გიორგი მაზნიაშვილის ქუჩა

გიორგი მაზნიაშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში. მდებარეობს ჩუღურეთის რაიონში (ძველი კუკია); დავით აღმაშენებლის გამზირსა და არნოლდ ჩიქობავას ქუჩას შორის. წარმოიქმნა XIX საუკუნის I ნახევარში. გიორგი მაზნიაშვილის ქუჩა ერთ-ერთია იმ 32 ქუჩიდან, რომლებიც გაყვანილია 1846 წელს შექმნილი „თბილისის გარეუბნების მომწყობი კომისიის“ მიერ გენერალ-ლეიტენანტ იოსებ რეუტის თავჯდომარეობით. თავდაპირველად რეუტის ქუჩა ერქვა (დატანილია თბილისის 1851 წლის გეგმაზე), 1923 წლიდან — აფრასიონ მერკვილაძის, შემდეგ — გიორგი ჭყონდიდელის. ამ ქუჩაზე ცხოვრობდა გენერალი გიორგი მაზნიაშვილი, რის გამოც 1991 წელს ქუჩას მისი სახელი ეწოდა. შემონახულია XX საუკუნის დასაწყისის საცხოვრებელი სახლები. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 107, ISBN 978-99928-20-35-3.