laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მარის კუჩინსკისი

მარის კუჩინსკისი (ლატვ. Māris Kučinskis; დ. 28 ნოემბერი, 1961, ვალმიერა) — ლატვიელი პოლიტიკოსი. ვალმიერის საკრებულოს რეგიონული განვითარებისა და ადგილობრივი თვითმმართველობის საქმეთა სეიმის ყოფილი წევრი. ლიეპაიის პარტიის წევრი (2014 წლიდან), სახალხო პარტიის წევრი (1998-2011). 1980 წელს დაამთავრა ვალმიერის №4 საშუალო სკოლა, 1988 წელს ლატვიის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტი. პოლიტიკური საქმიანობა დაიწყო 1994 წელს, როდესაც აირჩიეს ვალმიერის საკრებულოში. 1998 წელს იგი გახდა სახალხო პარტიის წევრი, 1998-2000 წლებში კუჩინსკისი იყო ვალმიერის რაიონული საბჭოს თავმჯდომარე. მალე ის ვალმიერის საკრებულოს თავმჯდომარედ დანიშნეს. ეს პოსტი მან შეინარჩუნა 2003 წლამდე. 2002 წელს მან მონაწილეობა მიიღო ლატვიის საპარლამენტო არჩევნებში. 2006 წლის ნოემბერში, ლატვიის მინისტრმა რეგიონული მართვის საკითხებში. 2005 წლის 7 დეკემბერს მიენიჭა II ხარისხის ჯვრის ორდენი. მისი მუშაობა ლატვიის მინისტრმა რეგიონული მართვის საკითხებში. 2014 წლის საპარლამენტო არჩევნებში იგი აირჩიეს სეიმში და გლეხთა კავშირის წევრად მწვანეთა სიაში. მას ეკუთვნის ლიეპაიის პარტია. 1998-2011 წლებში იყო სახალხო პარტიის წევრი. 2016 წლის 13 იანვარს ლატვიის პრეზიდენტმა რაიმონდს ვეიონისმა წარადგინა პრემიერ-მინისტრად. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მარის კუჩინსკისი ↑ Kucinskis Nominated for Prime Minister in Latvia. ABC News (13 January 2016). ციტირების თარიღი: 13 January 2016.
პოსტუმუს კომინიუს აურუნკუსი

პოსტუმუს კომინიუს აურუნკუსი (ლათ. Postumus Cominius Auruncus) — რომაელი პოლიტიკოსი და სამხედრო მოღვაწე, რომელიც ორჯერ აირჩიეს რომის კონსულის თანამდებობაზე. პირველად ძვ. წ. 501 წელს, მოღვაწეობდა ტიტუს ლარციუს ფლავიუსთან ერთად, მეორე კი ძვ. წ. 493 წელს სპურიუს კასიუს ვისცელინუსთან ერთად. რომის კონსულების სია რომის რესპუბლიკი კონსულები რომის კონსულები და მათი მმართველობა დაარქივებული 2017-01-21 საიტზე Wayback Machine. რომის რესპუბლიკი კონსულების ჩამონათვალი
ძიუნკო ტაბეი

ძიუნკო ტაბეი (იაპონ. 田部井 淳子; დ. 22 სექტემბერი, 1939 — გ. 20 ოქტომბერი, 2016) — იაპონელი ალპინისტი. 1975 წლის 16 მაისს, იგი პირველი ქალი გახდა, რომელმაც ევერესტის მწვერვალს მიაღწია. ძიუნკო ტაბეი სიოვას უნივერსიტეტში სწავლობდა, ინგლისური ლიტერატურის ფაკულტეტზე. 1969 წელს, მან, უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ, სადაც იგი ალპინისტთა კლუბის წევრი იყო, „ქალბატონ ალპინისტთა კლუბი: იაპონია (LCC)“ დააარსა. მან დალაშქრა ფუძიამა და მატერჰორნი შვეიცარიის ალპებში. 1972 წლისთვის, ძიუნკო იაპონელ მთამსვლელთა შორის ერთ-ერთი საუკეთესო იყო. „იაპონელი ქალების ევერესტის ექსპედიცია (JWEE)“ 15 ალპინისტისგან შედგებოდა. ასობით მსურველთა შორის, 15 ალპინისტი შეირჩა, მათ შორის — ძიუნკო ტაბეი. ექსპედიცია 1969 წელს შეიქმნა და „ქალბატონ ალპინისტთა კლუბი: იაპონია (LCC)“-ის ნაწილი იყო. მას ეიკო ჰისანო ხელმძღვანელობდა. 1970 წლის 19 მაისს, ტაბეის და ჰიროკო ჰირაკავას მიერ ანაპურნა III-ის წარმატებულად დაპყრობის შემდეგ, LCC-მ ევერესტის დაპყრობა გადაწყვიტა. ხანგრძლივი მომზადებისა და წვრთნის შემდეგ, 1975 წლის გაზაფხულზე ექსპედიცია კატმანდუში გაემგზავრა. ექსპედიციის წევრები იგივე მარშრუტით მოძრაობდნენ, რითაც ედმუნდ ჰილარი და თენცინგ ნორგეი. მაისის დასაწყისში, ისინი ზღვის დონიდან 6 300 მ-ზე დაბანაკდნენ, სადაც მათი ბანაკი ზვავმა დაფარა. ზვავის ჩამოწოლიდან 12 დღის შემდეგ, 1975 წლის 16 მაისს, ძიუნკო ტაბეი პირველი ქალი გახდა, რომელმაც ევერესტის მწვერვალს მიაღწია და დაიპყრო. 1992 წლის 28 ივნისს, ტაბეიმ დაასრულა ჯაიას დალაშქვრა, რომ გამხდარიყო პირველი ქალი, რომელმაც შვიდი მწვერვალი დაიპყრო. მას ჰქონდა მიზანი, რომ მსოფლიოს ყველა ქვეყნის უმაღლესი მწვერვალი დაელაშქრა. იგი აგრძელებს მუშაობას ეკოლოგიური პრობლემების აღმოფხვრაზე. ძიუნკო ტაბეი ამჟამად „Himalayan Adventure Trust of Japan“-ის დირექტორია. HATJ არის ორგანიზაცია, რომელიც მუშაობს გლობალურ დონეზე, მთის გარემოების შესანარჩუნებლად. 2012 წელს, ტაბეის სიმსივნე დაუდგინდა, თუმცა, იგი კვლავ განაგრძობდა ალპინისტურ აქტივობებში მონაწილეობას. 2016 წლის 20 ოქტომბერს, ძიუნკო ტაბეი საავადმყოფოში გარდაიცვალა. Seven Summits profile დაარქივებული 2016-07-10 საიტზე Wayback Machine. 2013: Portrait Painting of Junko Tabei ↑ Official website- profile. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 22 ივლისი 2011. ციტირების თარიღი: 22 September 2010. ↑ 2.0 2.1 Robert Horn (29 April 1996). „No Mountain Too High For Her : Junko Tabei defied Japanese views of women to become an expert climber“. Sports Illustrated. Retrieved 29 December 2015 ↑ JWEE 1975+40 official website "Women’s Quest for Everest" დაარქივებული 2016-10-28 საიტზე Wayback Machine. ↑ The Himalayan Journal Vol.30 "JAPANESE WOMEN'S ANNAPURNA III EXPEDITION, 1970" ↑ (1997) The American Alpine Journal. The Mountaineers Books, გვ. 125. ISBN 0930410556.  ↑ Otake, Tomoko, "Junko Tabei : The first woman atop the world", Japan Times, 27 May 2012, p. 7 ↑ http://www.npr.org/sections/thetwo-way/2016/10/22/498971169/japanese-climber-junko-tabei-first-woman-to-conquer-mount-everest-dies-at-77
ძარღვასოკოსნაირნი

ძარღვასოკოსნაირნი (ლათ. Gomphales) — ბაზიდიუმიანი სოკოების რიგი აგარიკომიცეტების კლასისა. ხშირად ამ რიგში არსებულ ოჯახებს შეცდომით მიაკუთვნებენ ლათ. Phallales-ის ოჯახს . 2008 წლის ზუსტი შეფასებით, მასში გაერთიანებულია 3 ოჯახი, 18 გვარი და 336 სახეობა. ↑ Hibbett, David S. 2007. Agaricomycetes. Mushroom-Forming Fungi. Version 20 April 2007. http://tolweb.org/Agaricomycetes/20535/2007.04.20 დაარქივებული 2021.04.20, საიტზე Wayback Machine. in The Tree of Life Web Project, http://tolweb.org/ ↑ Hibbett et al., A higher-level phylogenetic classification of the Fungi.Mycological Research (vol. 111, p. 509-547) ↑ Mycobank http://www.mycobank.org/MycoTaxo.aspx?Link=T&Rec=90552 ↑ New Zealand Fungi - Phallaceae ↑ ITIS database. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-05-20. ციტირების თარიღი: 2016-02-04. ↑ Kirk PM, Cannon PF, Minter DW, Stalpers JA. (2008). Dictionary of the Fungi, 10th, Wallingford: CABI, გვ. 289. ISBN 978-0-85199-826-8.
ძარღვასოკოსებრნი

ძარღვასოკოსებრნი (ლათ. Gomphaceae) — სოკოების ოჯახი ძარღვასოკოსნაირთა რიგისა. ოჯახში გაერთიანებულია 13 გვარი და 287 სახეობა. აღსანიშნავი სახეობებია: ყვითელი საჩეჩელა, წითელი საჩეჩელა, ძარღვასოკო და ენასოკო. ↑ Kirk PM, Cannon PF, Minter DW, Stalpers JA. (2008). Dictionary of the Fungi, 10th, Wallingford, UK: CAB International, გვ. 289. ISBN 0-85199-826-7.
ქამიტები

ქამიტები — დღეისათვის მოძველბული ტერმინი, რომელიც ლინგვისტიკასა და აფრიკანისტიკაში გამოიყენებოდა ხალხების აღსანიშნავად რომლებიც საუბრობდნენ „ქამიტურ ენებზე“ (თანამედროვე აფრაზიული ენები). სახელწოდება მომდინარეობს ბიბლიის მიხედვით ნოეს სამ შვილთაგან ერთ-ერთის, ქამის სახელიდან. დაბადების მე-9 თავის მიხედვით, ერთხელ როდესაც ნოე ღვინით დათვრა და სრულიად შიშველმა ჩათვლიმა თავის კარავში, მისმა შვილმა ქამმა იხილა რა მამის სიშიშვლე, გაიქცა თავის ორ ძმასთან ამ ამბის საამბობად. სემმა და იაფეტმა მოიტანეს ტანისამოსი, მიაფარეს მას მხრებზე და ზურგზე და ამით დაფარეს მამის სიშიშვლე, თუმცა ისე რომ არ დაუნახავთ იგი — თავები მიბრუნებული ჰქონდათ. უპატივცემულობის გამო ნოემ დასწყევლა საკუთარი ძე ქამი, ქამის შვილი ქანაანი და სრულიად მათი შთამომავლობა. აქვე იწინასწარმეტყველა, რომ ისინი მომავალში იაფეტისა და სემის მონებად იქცეოდნენ. ერთ-ერთი ქრისტიანული აპოკრიფული წიგნის, იუბილეების წიგნის მიხედვით, ქამისა და მისი შთამომავლობის დასახლების თავდაპირველი ადგილი მდებარეობდა გიგონას გაღმა, სამხრეთით, ედემის ბაღისგან მარჯვნივ და იქიდან სამხრეთისაკენ. წარმოდგენა ქამისა და მისი შთამომავლობის შესახებ, პირველად ჩაიწერა ბიბლიაზე დაფუძნებულ ისტორიულ ლეგენდებში, ქრონიკებსა და ტრაქტატებში. შუა საუკუნეების ევროპისთვის ცნობილი იყო მოსაზრება, რომ ქამიტები ცხოვრობდნენ ქანაანის სამხრეთშიც, რაც კარგად აისახა ამ ეპოქის რუკებზე. გამომდინარე იქიდან, რომ ევროპელებს აფრიკელები ქამის შთამომავლებად მიაჩნდათ, ქამის წყევლა და წინასწარმეტყველება რომ მისი ჩამომავლები იაფეტისა და სემის მონები იქნებოდნენ, გამოყენებულ იქნა მათ მიერ შავკანიანთა დამონების ერთ-ერთ იდეოლოგიურ გამართლებად. ძველი აღთქმის საისტორიო ტრადიციის მიხედვით წარღვნის შემდეგ ქამს ეყოლა 4 ვაჟი. ქუში: (ეთიოპიელები, ქუშიტები, შესაძლებელია ჰიმიარიტები და საბეელებიც). მიზრაიმი: კოპტები ფუტი: ბერბერები ქანაანი: პალესტინის ებრაელებამდელი მოსახლეობა ↑ ე. ს. ლვოვი „აფრიკის ხალხების ისტორია“-მ. მურაევი 2001. ↑ იუბილეთა წიგნი
ზამთრის ოლიმპიური თამაშები 2018

2018 წლის ზამთრის ოლიმპიური თამაშები (ასევე XXIII ზამთრის ოლიმპიადა, ინგლ. 2018 Winter Olympics, ფრანგ. Jeux Olympiques d’hiver de 2018) — საერთაშორისო ასპარეზობა ზამთრის სპორტის მრავალ სახეობაში, რომელიც 2018 წლის 9-25 თებერვალს შედგა. მასპინძელი ქალაქი ფიონგჩანგი, კორეის რესპუბლიკა, 2009 წლის 15 ოქტომბერს შეარჩია 123-ე საერთაშორისო ოლიმპიურმა კომიტეტმა ქალაქ დურბანში, სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა. ეს კორეისთვის რიგირთ მეორე ოლიმპიური თამაშები იქნება. პირველი ოლიმპიური თამაშები კორეამ 1988 წელს სეულში მიიღო. რამდენიმე წლის განმავლობაში ფიონგჩანგი იბრძოდა ოლიმპიური თამაშების მასპინძლობისთვის, თუმცა კომიტეტის არჩევნების მიხედვით 2010 წლის ზამთრის თამაშები მან ვანკუვერს, ხოლო 2014 წლის თამაშები კი სოჭის დაუთმო. Pyeongchang 2018 web site დაარქივებული 2017-11-06 საიტზე Wayback Machine. Pyeongchang 2018 (IOC) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ზამთრის ოლიმპიური თამაშები 2018
ადარნასე II

ადარნასე II (გ. 923) — ქართველთა მეფე 888–923, ტაო-კლარჯეთის სამეფოს გამგებელი, ძე დავით I კურაპალატისა, ტაო-კლარჯეთის ბაგრატიონთა ტაოს შტოს შთამომავალი. ტაო-კლარჯეთის ბაგრატიონთა შორის გაჩაღებულ შინაფეოდალურ ომში დავით I კურაპალატის დაღუპვის (881) შემდეგ სამთავროს გამგებლობა ადარნასე II-ის ხელში გადავიდა. დავითის მკვლელმა ნასრა, გვარამ მამფლის ძემ (888) აფხაზთა მეფის ბაგრატის დახმარებით სცადა ტაო-კლარჯეთის სამფლობელოების დაბრუნება, მაგრამ ადარნასე II-მ და მისმა მომხრეებმა დაამარცხეს. ამ დროიდან დაიწყო ადარნასე II-ის გაძლიერება. ბაგრატიონთა შორის მან პირველმა მიიღო „ქართველთა მეფის“ ტიტული (888). ადარნასე II იბრძოდა საქართველოს გაერთიანებისათვის. მას მხარს უჭერდნენ სომხეთის (შირაქის) მეფეები. 891 ადარნასე II სომხეთის შინაფეოდალურ ბრძოლებში ჩაერია და ხელი შეუწყო შირაქში სუმბატ აშოტის ძის გამეფებას. 904 ადარნასე II-მ სუმბატის დახმარებით დაამარცხა და ტყვედ ჩაიგდო ქართლში შემოჭრილი აფხაზთა მეფე კონსტანტინე. შემდეგში სუმბატ სომეხთა მეფემ გაათავისუფლა კონსტანტინე, რასაც ყოფილ მოკავშირეებს შორის განხეთქილება მოჰყვა. 907 ადარნასე II მიემხრო სომხეთში შემოჭრილ არაბთა სარდალს აბუ ლ-კასიმს და სუმბატის წინააღმდეგ იბრძოდა. ადარნასე II ეწეოდა კულტურულ-სააღმშენებლო მოღვაწეობას: ააშენა და საეპისკოპოსო საყდრად აქცია ბანას ტაძარი. ნ. შოშიაშვილი, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 85-86.
ბრეიტოვული ჯიშის ღორი

ბრეიტოვული ჯიშის ღორი — უნივერსალური პროდუქტიული მიმართულების ღორის ჯიში. გამოყვანილია იაროსლავლის ოლქის ბრეიტოვოს რაიონში ადგილობრივი საგვიანო ღორის შეჯვარებით მსხვილი თეთრი, საშუალო თეთრი, ლიტვიური თეთღი და დანიური ჯიშის ღორებთან. ბრეიტოვული ჯიშის ღორი მსხვილი, სახორცე-საქონე ტიპისაა, თეთრია, აქვს მაგარი აგებულება და კარგად განვითარებული ბარკალი. სწრაფად სუქდება, როდესაც მის ულუფაში უხვადაა კარტოფილი და წვნიანი საკვები. კერატის ცოცხალი მასაა 300—350 კგ. ქუბისა — 220-260. ნაყოფიერება 11—12 გოჭი ერთ დაყრაზე; მერძეულობა 65—70 კგ. სუქებისას მოზარდეული 6,5—7 თვის ასაკში 90—100 კგ-ს აღწევს და კარგ ბეკონს იძლევა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 514.
ანტონ I (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)

პატრიარქი ანტონ I (ბერძ. Πατριάρχης Αντώνιος Α΄; ერისკაცობაში კონსტანტინე კასიმატა, ბერძ. Κωνσταντίνος Κασσυματάς; დ. უცნობია — გ. 837) — კონსტანტინოპოლის პატრიარქი 821-837 წლებში. დაიბადა ფეხსაცმლის მკერავის ოჯახში, როგორც ჩანს მიიღო კარგი განათლება და დაახლოებით 800 წელს დაიწყო სამართლის სწავლება კონსტანტინოპოლში. მოგვიანებით აღიკვეცა ბერად და დაიწყო სამონასტრო ცხოვრება. 814 წელს შეუერთდა ხატმებრძოლებს. პატრიარქად აირჩიეს 821 წელს იმპერატორ მიხეილ II-ის დროს. რომის პაპი არ აღიარებდა მის არჩევას. გარდაიცვალა 837 წელს. ხატთაყვანისცემის აღდგენის შემდეგ 843 წლის კონსტანტინოპოლის კრებაზე გადასცეს ანათემას. Афиногенов Д. Е. Антоний I Кассимата // Православная энциклопедия. — М., 2000. — Т. 2. — С. 654—655 ISBN 5-89572-007-2. Lilie R.-J., C. Ludwig, Th. Pratsch, I. Rochow. Prosopographie der Mittelbyzantinischen Zeit. Erste Abteilung (641–867). — Berlin, 1998. № 550. R.-J. Lilie, Hrsg. Die Patriarchen der ikonoklastischen Zeit. Germanos I. — Methodios I. (715–847). — Frankfurt am Main—Berlin—Bern—New York—Paris—Wien, 1999 (Berliner byzantinistische Studien 5). — С. 156-168.
ბრეშის სკოლა

ბრეშის სკოლა, ფერწერის სკოლა იტალიაში. შეიქმნა იტალიაში აღორძინების კრიზისის დროს, XVI საუკუნის II ნახევარში, ბრეშაში და შეინარჩუნა რენესანსის პრინციპების ერთგულება; ამასთან ეძებდა რეალიზმის განვითარების ახალ გზებს და გავლენა მოახდინა XVII საუკუნის იტალიურ რეალისტურ ხელოვნებაზე. ბრეშის სკოლის ოსტატთა (ჯ. სავოლდო, რომანინო, ა. მორეტო, ჯ. ბ. მორონი) შემოქმედებას ახასიათებს ცხოვრების პოეტური აღქმა, რელიგიური სიუჟეტების ხალხური ცხოვრების სცენებად გააზრება, ჟანრული დეტალების ხაზგასმა, პორტრეტებში კი ინტიმურობის, სისადავის, ზუსტი სოციალური ყოფითი დახასიათებისაკენ სწრაფვა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 519.
იოანე VII (კონსტანტინოპოლის პატრიარქი)

პატრიარქი იოანე VII გრამატიკოსი (ბერძ. Πατριάρχης Ιωάννης Ζ΄ Γραμματικός; დ. ? — გ. არაუგვიანეს 867) — კონსტანტინოპოლის პატრიარქი 837-843 წლებში. იოანე VII-ის ბიოგრაფიული მონაცემები ურთიერთსაწინააღმდეგოა. მისი ხატმებრძოლური მოღვაწეობის გამო ბიზანტიური ისტორიოგრაფია მასზე დამახინჯებულ ცნობებს გვაწვდის. მიიჩნევა, რომ იგი წარმოშობით სომეხი იყო. წყაროების უდიდესი ნაწილი მას კონსტანტინოპოლის მაცხოვრებლად მიიჩნევს, თუმცა მისი მოღვაწეობიდან გამომდინარე ფიქრობენ, რომ იგი სომხური წარმომავლობისაა, რადგან IX საუკუნეში ხატმებრძოლთა უმეტესობა სომხები იყვნენ. 814 წლიდან ხდება ბიზანტიის იმპერატორ ლეონ V-ის ნდობით აღჭურვილი პირი. მას შემდეგ, რაც 815 წელს პატრიარქი ნიკიფორე ხატთაყვანისცემის გამო გადაასახლეს, იმპერატორი ცდილობდა პატრიარქის ტახტზე დაესვა იოანე, მაგრამ სინკლიტიკებმა უარი უთხრეს მისი ახალგაზრდა ასაკის გამო. 837 წელს აირჩიეს პატრიარქად. 842 წელს იმპერატორ თეოფილეს გარდაცვალების შემდეგ მის წინააღმდეგ, როგორც ხატმებრძოლთა მოკავშირე, დაიწყო გამოძიება. დედოფალმა თეოდორამ შესთავაზა ხატთაყვანისცემის აღიარება ან წინააღმდეგ შემთხვევაში დაეტოვებინა პატრიარქის ტახტი. იოანემ უარი განაცხადა, რის გამოც გადაასახლეს. იოანეს გარდაცვალების თარიღი უცნობია. მისი მემკვიდრე გახდა მეთოდე I, რომელიც სასტიკად აკრიტიკებდა იოანეს 843-844 წწ. დაწერილ ნაწარმოებში „მართლმადიდებლობის ტრიუმფი“. Gouillard J. Fragments inédits d’un antirrhétique de Jean le Grammairien // Revue des études byzantines. — 1966. — Т. 24. — С. 171–181. Gero S. John the Grammarian, the Last Iconoclastic Patriarsh of Constantinople. The Man and the Legend // Byzantina. — 1974–1975. — Т. 3–4. — С. 25–35. Lilie R.-J., C. Ludwig, Th. Pratsch, I. Rochow. Prosopographie der Mittelbyzantinischen Zeit. Erste Abteilung (641–867). — Berlin, 1998. № 3199. Lemerle P. Le Premier humanisme byzantin. Notes et remarques sur enseignement et culture à Byzance des origines au Xe siècle. — Paris, 1972 (Bibliothèque Byzantine: Études 6). — С. 135-147. ↑ Juan Signes Codoñer. The Emperor Theophilos and the East, 829–842. — Ashgate Publishing, 2014. — С. 79. — ISBN 9780-7546-6489-5. ↑ J. B. Bury. A History of the Eastern Roman Empire. — Cambridge University Press, 2015. — С. 429. — ISBN 9781-1080-8321-8.
ანა კორძაია-სამადაშვილი

ანა კორძაია-სამადაშვილი (დ. 26 თებერვალი, 1968) — ქართველი პოსტმოდერნისტი მწერალი და ჟურნალისტი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი 1989 წელს. 1989–1993წწ. იყო გამომცემლობების: „BBT“, 1993–1999წწ. „სომაპრეს“ რედაქტორი; საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ტექსტის ლინგვო-სტილისტური ანალიზი“, დაიცვა 1997 წელს. 1998 წელს ბერლინის საერთაშორისო წიგნის სააგენტო IBA-ისა და 2001–2004წწ. გაზეთ „24 საათის“ ჟურნალისტი. 2005 წლიდან არის ჟურნალ „ცხელი შოკოლადის“ ჟურნალისტი. არის ავტორი მოთხრობებისა: „ბერიკაობა“(2004), „მე მარგარიტა“(2005). მისი მოთხრობები ასევე შესულია სხვადასხვა ანთოლოგიებში. ქართულად ნათარგმნი აქვს ელფრიდე იელინეკის, რაინალდ გეცის და სხვათა ნაწარმოებები. ბერიკაობა (2004) ვინ მოკლა ჩაიკა : რომანი (ავტორი). - თბილისი, ბაკურ სულაკაურის გამ-ბა, 2013. - 160გვ.. - ISBN 978-9941-15-808-7 მარიეტას გზა : მოთხრობები - თბ. : პალიტრა L, 2012. - 304 გვ. ; 20 სმ.. - (სერია: ახალი ქართული ლიტერატურა) ISBN 978-9941-19-681-2 შუშანიკის შვილები : ერთი რომანის სცენარი (ავტორი). - თბილისი, ბაკურ სულაკაურის გამ-ბა, 2011. - 119გვ.. - ISBN 978-9941-15-312-9 მე, მარგარიტა : მოთხრობები (ავტორი). - თბილისი, ბაკურ სულაკაურის გამ-ბა, 2005. - 184გვ.. - ISBN 99940-30-34-5 ზინკა ადამიანი : რომანი (ავტორი). — თბილისი, ბაკურ სულაკაურის გამ-ბა, 2019. გოეთეს ინსტიტუტის პრემია საუკეთესო თარგმანისთვის (1999 წ., ელფრიდე იელინეკის „საყვარლები“) ლიტერატურული პრემია „საბა“ საუკეთესო დებიუტისთვის (2003 წ.) წიგნის მაღაზიათა ქსელ „პარნასის“ პრემია „წლის ბესტსელერისთვის“ (2005 წ.) მესამე ადგილი „წლის საუკეთესო მოთხრობისთვის“ (2005 წ., „ისტორიული მეხსიერება“) ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-07-21. ციტირების თარიღი: 2016-02-04. ↑ http://www.nplg.gov.ge/bios/ka/00001349/ ↑ http://www.nplg.gov.ge/ec/ka/cart/search.html?cmd=search&pft=biblio&qs=700%3Aკორძაია-სამადაშვილი+ანა ინტერვიუ ანა კორძაია-სამადაშვილთან ქართული წიგნის ეროვნული ცენტრი – ანა კორძაია-სამადაშვილი
არჩილ ხაბაძე

არჩილ ხაბაძე (დ. 11 მარტი, 1981, ბათუმი) — ქართველი პოლიტიკოსი, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მთავრობის თავმჯდომარე 2012 წლის 30 ოქტომბრიდან 2016 წლის 6 ივლისამდე. 1998–2002 წლებში სწავლობდა ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფინანსებისა და საბანკო საქმის ფაკულტეტზე, 2002–2004 წლებში კი თბილისის სასოფლო–სამეურნეო უნივერსიტეტის ფინანსებისა და საბანკო საქმის ფაკულტეტზე. არის ეკონომიკურ მეცნიერებათა მაგისტრი. 2002 წლიდან მუშაობდა საბანკო-საფინანსო სექტორში სხვადასხვა პოზიციებზე, მათ შორის 2008-2012 წლებში იყო „ქართუ ბანკის“ ბათუმის ფილიალის დირექტორი. 2012 წლის საპარლამენტო და უმაღლესი საბჭოს არჩევნების შემდეგ, კოალიცია „ქართული ოცნების“ მიერ დასახელდა აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მთავრობის თავმჯდომარეობის კანდიდატად. 2012 წლის 30 ოქტომბერს უმაღლესმა საბჭომ არჩილ ხაბაძეს და ახალ მთავრობას ნდობა გამოუცხადა. 2016-2020 წლებში იყო საქართველოს მე-9 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. ფლობს ქართულ, ინგლისურ და რუსულ ენებს. არჩილ ხაბაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი არჩილ ხაბაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ აჭარის მთავრობას დღეიდან არჩილ ხაბაძე უხელმძღვანელებს დაარქივებული 2021-09-17 საიტზე Wayback Machine. . აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მთავრობის ერთიანი პორტალი
მორის ბრიერი

მორის ბრიერი, (Briere) (დ. 1 სექტემბერი, 1881 — გ. 11 მარტი, 1960) — ფრანგი აღმოსავლეთმცოდნე და ქართველოლოგი. განათლებით მათემატიკოსი. ქართული ენა შეისწავლა პარიზში, აღმოსავლური ცოცხალი ენების სკოლაში, სადაც 1926—1928 წლებში ისმენდა ნიკო მარის ლექციებს. ნ. მარის თანაავტორობით ფრანგულ ენაზე გამოაქვეყნა ქართული ენის სახელმძღვანელო (პარიზი 1931). 1936 წელს იყო თბილისში. გამოცემული აქვს რამდენიმე ძველი ქართული ტექსტი. მათ შორის „შატბერდის კრებულიდან“ (1954). რობერტ პირპონტ ბლეიკის გარდაცვალების შემდეგ განაგრძო მუშაობა ქართული ძველი აღთქმის გამოცემაზე — წინასწარმეტყველთა წიგნებზე (გამოვიდა პარიზში, 1961). 25 წლის განმავლობაში ასწავლიდა ქართულ ენას პარიზის კათოლიკური ინსტიტუტის ძველ აღმოსავლური ენების და აღმოსავლური ცოცხალი ენების სკოლაში, აქვეყნებდა სირიულ ტექსტებსაც. შანიძე ა., პროფესორი მორის ბრიერი, "ლიტერატურული გაზეთი", 1960, 6 მაისი, № 19. შანიძე მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 522.
ტაილანდის ადმინისტრაციული დაყოფა

ტაილანდი იყოფა 77 პრივინციად (ტაი. จังหวัด; ქართ. ჩანგვათ), ტაილანდის დედაქალაქის ჩათვლით, რომელიც 1972 - 2013 წლებში იყო მუნიციპალიტეტი. შემდეგ, ყოველი პროვინცია იყოფა რაიონებად — 2011 წლის მონაცემებით 878 რაიონია (ტაი. อำเภอ; ქართ. ამფჰოე) და ასევე 50 დედაქალაქ ბანგკოკის რაიონი. ყოველ პროვინციაში არის ერთი ცენტრალური რაიონი (ტაი. อำเภอเมือง; ქართ. ამფჰოე მუეანგ). გამონაკლისია პროვინცია აიუთთჰაია, სადაც პროვინციას და ცენტრალურ რაიონს ერთად ჰქვია „Phra Nakhon Si Ayutthaya“. 2007 წლამდე არსებობდა 81 მცირე რაიონი (ტაი. กิ่งอำเภอ; ქართ. კინგ ამფჰოე), რომელიც შემდეგ გადაკეთდა ჩვეულებრივ რაიონად. ბანგკოკში ქალაქის რაიონებს ეწოდება — „ქჰეთ“-ი (ტაი. เขต), რომლებიც შემდეგში იყოფებიან „ქვენგ“-ებად (ტაი. แขวง). თითქმის ზუსტად ასე იყოფებიან რაიონები („თამბონ“-ებად) სხვა პროვინციებშიც. თამბონ (ტაი. ตำบล) შემდეგ იყოფა „მუბან“-ებად (ტაი. หมู่บ้าน), ანუ სოფლებად. ზემოთ აღნიშნული ადმინისტრაციული დაყოფის გარდა ტაილანდში დასახლებული პუნქტები კიდევ იყოფებიან დიდ და საშუალო ქალაქებად, დასახლებებად და სოფლებად, რომლებსაც აქვთ მინიჭებული გარკვეული ფუნქციები რაიონების და მუნიციპალიტეტების. საქალაქო (მუნიციპალური) (ტაი. เทศบาล; ქართ. თხეთსაბან) ადმინისტრაციული დაყოფის სამი დონე: დიდი ქალაქი — 50 ათასზე მეტი მოსახლე, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3 ათასზე მეტი ადამიანი თითო 1 კმ²-ზე. საშუალო ქალაქი ან პრივინციის ცენტრი — 10 ათასზე მეტი ადამიანი, მოსახლეობის სიმჭიდროვე 3 ათასზე მეტი ადამიანი თითო 1 კმ²-ზე. დასახლება (პატარა ქალაქი) — 5 ათასზე მეტი ადამიანი, მოსახლეობის სიმჭიდროვე მაღალია 1.5 ათას ადამიანზე თითო 1 კმ²-ზე. ↑ rirs3.royin.go.th/dictionary. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-03-03. ციტირების თარიღი: 2016-02-04. ↑ www.dla.go.th ↑ www.ratchakitcha.soc.go.th. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-09-27. ციტირების თარიღი: 2016-02-04.
უფლისციხე (ნასოფლარი)

უფლისციხის ნასოფლარი — ნასოფლარი გორის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს თბილისიდან 85 კმ-ში, ისტორიული ციხე-ქალაქის, უფლისციხის კომპლექსის დასავლეთით, მდინარე მტკვრის მარცხენა ნაპირას. სოფელი XX საუკუნის 70-იან წლებამდე არსებობდა, რომელმაც ნასახლარის სახე კლიმატის ცვლილების გამო მიიღო. ეს ადგილი, დიდი ხნის განმავლობაში, დასახლებული პუნქტი იყო. ამ სოფლის არსებობა, 1957 წლის შედგენილ ტოპოგრაფიულ რუკაზეცაა დადასტურებული, აქ ცხოვრობდა 200 ოჯახზე მეტი. მთავარი სტატია: გორის მიწისძვრა (1920). დიდი ზიანი მოუტანა სოფელ უფლისციხეს გორის 1920 წლის მიწისძვრამაც. კერძოდ ძველ ფოტოებზე სოფელის სასაფლაოზე არსებული სამსართულიანი კოშკი-სამრეკლო და ორი დარბაზული ეკლესია შემდგომ ფოტოებზე აღარ შეიმჩნევა. ძველი უფლისციხის სოფლის ფოტოები სულ რამდენიმეა შემორჩენილი. ადრე, მდინარე მტკვარი, სოფელ ქვახვრელის მიმდებარე ტერიტორიაზე მიედინებოდა. გეოგრაფიის დოქტორის, ასისტენტ პროფესორ გიორგი დვალაშვილის სიტყვებით, ასისტენტ პროფესორი დვალაშვილი განმარტავს, რომ გარდა კლიმატური ცვლილებებისა, სოფლის სახნავ–სათესი სავარგულების მდინარის მიერ გადარეცხვა–ეროზია ჩრდილოეთ ნახევარსფეროში გავრცელებულ ბუნებრივ კანონზომიერებას უკავშირდება. მდინარე მტკვარმა უფლისციხის კომპლექსაც საფრთხე შეუქმნა. 2007 წლამდე გვირაბში წყალი შედიოდა. შემდეგ კი, მდინარემ ძველ კალაპოტში გადაინაცვლა და დინება იქ დაიწყო, სადაც ადრე მოედინებოდა. მანამდე, კი ახალი სოფელი გაჩნდა მდინარე მტკვრის მარჯვენა მხარეს. ტოპოგრაფიული რუკის მიხედვით 1977 წელს, მდინარის მარჯვენა მხარეს, ძველი უფლისციხიდან ახალ სოფელ უფლისციხეში გადასახლებული 76 ოჯახი ირიცხებოდა. ახალ დასახლებაში სახლები მდინარის სანაპირო ზოლში გააშენეს. – ამბობს გიორგი დვალაშვილი და იქვე ამატებს, რომ სოფელი უფლისციხე 1897 წელს სოფელი უფლისციხე XIX საუკუნეში კლიმატის ცვლილებების შედეგი – ნასახლარი უფლისციხეში
ირაკლი ლაბაძე

ირაკლი ლაბაძე (დ. 9 ივნისი, 1981, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი ყოფილი პროფესიონალი ჩოგბურთელი, მსოფლიოს ყოფილი 42-ე ჩოგანი, საქართველოს დეივისის თასის ნაკრების ყოფილი წევრი. ლაბაძე დიდი სლემის ახალგაზრდულ ტურნირებზე წარმატებით გამოდიოდა. 1998 წელს, იგი უიმბლდონის ახალგაზრდული ტურნირის ერთეულთა ფინალში გავიდა, სადაც მსოფლიოს მომავალ პირველ ჩოგანთან და უიმბლდონის 8-გზის გამარჯვებულთან – შვეიცარიელ როჯერ ფედერერთან ორ სეტში დამარცხდა: 4–6, 4–6. რამდენიმე თვით ადრე, ირაკლიმ ხორვატ ლოვრო ზოვკოსთან საფრანგეთის ღია პირველობის ახალგაზრდული ტურნირი მოიგო წყვილებში. პროფესიონალური კარიერა ლაბაძემ იმავე წელს დაიწყო. დიდი სლემის ტურნირებზე მისი საუკეთესო შედეგი, არის 2006 წლის უიმბლდონის მეოთხე რაუნდში გასვლა, სადაც 2004 წლის საფრანგეთის ღია პირველობის ჩემპიონის – არგენტინელი გასტონ გაუდიოს და ამერიკელი მარდი ფიშის ძლევის შემდეგ, იგი მომავალში უიმბლდონის ორ გზის გამარჯვებულთან – ესპანელ რაფაელ ნადალთან სამ სეტში დამარცხდა: 3–6, 6–7(4–7), 3–6. მასტერსის ტურნირებიდან, ლაბაძის საუკეთესო შედეგია ინდიან უელსის ნახევარფინალში გასვლა 2004 წელს, სადაც ბრიტანელ ტიმ ჰენმენთან ორ სეტში წააგო. აღსანიშნავია, რომ ნახევარფინალამდე ქართველმა ჩოგბურთელმა მსოფლიოს ყოფილ პირველი ჩოგანს, ესპანელ კარლოს მოიას და ყოფილ მეოთხე ჩოგანს, ამერიკელ ჯეიმზ ბლეიკს სძლია. ლაბაძემ კარიერა 2010 წელს დაასრულა. (დ) – დახურული კორტი საქართველოს დეივისის თასის ნაკრები ლაბაძე ATP-ის ოფიციალურ საიტზე ლაბაძე ITF-ის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2016-03-27 საიტზე Wayback Machine. ლაბაძე დეივისის თასის ოფიციალურ საიტზე ↑ „Wimbledon Draws Archive - Junior Boys' Singles“ (PDF). wimbledon.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან (PDF) — 1 სექტემბერი 2020. ციტირების თარიღი: 27 იანვარი 2018. ↑ „Federer & Nadal reach last eight“. bbc.co.uk. ციტირების თარიღი: 27 იანვარი 2018. ↑ „Henman to face Federer in final“. telegraph.co.uk. ციტირების თარიღი: 27 იანვარი 2018.