laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ობლივსკაიის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი

ობლივსკაიის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი (რუს. Обливский краеведческий музей) — მხარეთმცოდნეობითი მუზეუმი როსტოვის ოლქის ობლივსკის რაიონის სოფელ ობლივსკაიაში. მდებარეობს ვაჭარ დემენტიევის ძველ სახლში. მუზეუმი მდებარეობს შედეგ მისამართზე: რუსეთის ფედერაცია, ობლივსკის რაიონი, სტანიცა ობლივსკაია, ლენინის ქუჩა № 21-ბ. ობლივსკაიის მხარეთმცონეობის მუზეუმი დაარსდა 1994 წელს. მისი გახსნა მიუძღვნეს ქალაქის 250-ე წლის იუბილეს. მხარეთმცოდნეობის მუზეუმის წინამორბედი იყო № 2 სკოლის მუზეუმი, რომელსაც წლების განმავლობაში ქმნიდა რსფსრ-ის დამსახურებული მასწავლებელი ვერა ფილეს ასული ავსეცინა. 1994 წელს სასკოლო მუზეუმის რამდენიმე ექსპონატი საჩუქრად გადაეცა მხარეთმცოდნეობის მუზეუმს. მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში შეგიძლიათ გაეცნოთ სტანიცა ობლივსკაიის და ობლივსკის რაიონის ისტორიას, შეგიძლიათ ნახოთ ყოფა-ცხოვრების ამსახველი ძველი ნივთები და ფოტოები, ადგილობრივი მხატვრების ნახატები, სახვითი ხელოვნების ნიმუშები, გერბარიუმები, გარეული ცხოველებისა და ფრინველების ფიტულები და სხვადასხვა საგნები, რომლებიც შეგროვებულია ენთუზიასტების მიერ და გადაცემული მუზეუმზე. მხარეთმცოდნეობის მუზეუმის ფონდი ამჟამად მოიცავს 2 000 ექსპონატს. ობლივსკის რაიონის მოსახლეობა ყოველწლიურად ავსებს მუზეუმის ფონდს, მათ მოაქვთ კაზაკების ცხოვრების ამსახველი ძველი ნივთები, ფოტოები, წიგნები, გაზეთები, ჟურნალები. მუზეუმის თანამშრომლბი მართავენ ექსკურსიებს, კითხულობენ ლექციებს მხარის ისტორიის შესახებ, აწყობენ გამოფენებსა და ფოტოგამოფენებს, რომლებიც ეძღვნება ობლივსკის რაიონს. Обливский краеведческий музей დაარქივებული 2016-04-03 საიტზე Wayback Machine. Краеведческий музей (Обливская) ↑ АВСЕЦИНА ВЕРА ФИЛЕЕВНА — почетный гражданин ст. Обливской.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-05-12. ციტირების თარიღი: 2017-10-02. ↑ Проверка муниципального бюджетного учреждения культуры Обливского сельского поселения «Обливский краеведческий музей» Ростовской области[მკვდარი ბმული] ↑ Туризм в Донском крае ↑ В Обливской школьники помогают краеведческому музею изучать историю Ростовской области ↑ Районная краеведческая конференция. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-12-27. ციტირების თარიღი: 2017-10-02.
კასკადების რეგიონი

კასკადების რეგიონი (ფრანგ. Cascades) — რეგიონი ბურკინა-ფასოს უკიდურეს სამხრეთ-დასავლეთში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ბანფორა. ფართობი — 18 406 კმ², მოსახლეობა — 524 956 ადამიანი (2006 წელი) რეგიონი დაარსდა 2001 წელს. რეგიონს ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება ზემო აუზების რეგიონი, აღმოსავლეთიდან დასავლეთ-ცენტრალური რეგიონი, სამხრეთიდან კოტ-დ’ივუარი, დასავლეთიდან მალი. ამ რეგიონის ტერიტორიაზე ასევე მდებარეობს კარფიგუელას კასკადების განთქმული ჩანჩქერები. რეგიონი დასახლებულია სხვადასხვა ეთნიკური ჯგუფებით. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით რეგიონი დაყოფილია 2 პროვინციად: კასკადების რეგიონი ბურკინა-ფასოს ერთ-ერთი ყველაზე უფრო მეტად განვითარებული სამრეწველო რეგიონია. ↑ National 2006 census preliminary results [1] დაარქივებული 2015-07-21 საიტზე Wayback Machine.
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ბოტსვანაში

2014 წლის მონაცემებით ბოტსვანაში იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის 2 ძეგლია. იუნესკოს მსოფლიო კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში მსოფლიოს მასშტაბით სულ 1073 ძეგლია შეტანილი, მათ შორის 0,2 % ბოტსვანის ძეგლებია. ერთი ობიექტი შეტანილია ბუნები ძეგლის კრიტერიუმებით, ხოლო მეორე კულტურული ძეგლის კრიტერიუმებით. მსოფლიო მემკვიდრეობისა და ბუნებრივი მემკვიდრეობის დაცვის კონვენციის რატიფიცირება ბოტსვანამ მოახდინა 1998 წლის 23 ნოემბერს. პირველი ობიექტი ბოტსვანიდან იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში შეიტანეს 2001 წელს 25-ე სესიაზე. გარდა ამისა იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის საცდელ სიაში შეტანილია ბოტსვანის შვიდი ძეგლი. ცოდილო ოკავანგოს დელტა ↑ მონაწილე სახელმწიფოები - ბოტსვანა ↑ საცდელი სია - ბოტსვანის ძეგლები
ცენტრალური რეგიონი (ბურკინა-ფასო)

ცენტრალური რეგიონი (ფრანგ. Centre) — რეგიონი ბურკინა-ფასოს ცენტრში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი უაგადუგუ, რომელიც ასევე ბურკინა-ფასოს დედაქალაქიცაა. ფართობი — 2805 კმ², მოსახლეობა — 1 523 980 ადამიანი (2006 წელი). რეგიონი დაარსდა 1996 წელს. რეგიონს ჩრდილოეთიდან და ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ცენტრალური პლატოს რეგიონი, სამხრეთიდან — სამხრეთ-ცენტრალური რეგიონი, დასავლეთიდან — დასავლეთ-ცენტრალური რეგიონი. კლიმატი ტროპიკული და მშრალია, ხანმოკლე წვიმიანი პერიოდით. რეგიონი მოსის ხალხის ტრადიციული დასახლების ადგილია. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით რეგიონი დაყოფილია 1 პროვინციად, რომელიც 6 დეპარტამენტისაგან შედგება: რეგიონი ასევე ბურკინა-ფასოს სამეურნეო-ეკონომიკური ცენტრია, საშუალო და მცირე სამრეწველო საწარმოების მნიშვნელოვანი რაოდენობით. სოფლის მეურნეობაში დასაქმებულია რეგიონის მოსახლეობის 25 %. ცენტრალური რეგიონის ტერიტორიაზე ასევე მდებარეობს საერთაშორისო აეროპორტი; აქ გადის რკინიგზის ხაზი, რომელიც უაგადუგუს აბიჯანთან აკავშირებს. ↑ National 2006 census preliminary results [1] დაარქივებული 2015-07-21 საიტზე Wayback Machine.
აღმოსავლეთ-ცენტრალური რეგიონი (ბურკინა-ფასო)

აღმოსავლეთ-ცენტრალური რეგიონი (ფრანგ. Centre-Est) — რეგიონი ბურკინა-ფასოს სამხრეთ-აღმოსავლეთში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ტენკოდოგო. ფართობი — 11 811 კმ², მოსახლეობა — 1 132 023 ადამიანი (2006 წელი). რეგიონს დასავლეთიდან ესაზღვრება სამხრეთ-ცენტრალური რეგიონი, ჩრდილო-დასავლეთიდან — ცენტრალური პლატოს რეგიონი, ჩრდილოეთიდან — ჩრდილო-ცენტრალური რეგიონი, აღმოსავლეთიდან — აღმოსავლეთი რეგიონი, სამხრეთიდან — ტოგო და განა. რეგიონი ძირითადად დასახლებულია მოსის და ბასას ხალხის წარმომადგენლებით. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით აღმოსავლეთ-ცენტრალური რეგიონი დაყოფილია 3 პროვინციად: ↑ National 2006 census preliminary results. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-07-21. ციტირების თარიღი: 2017-10-01.
ჩრდილო-ცენტრალური რეგიონი (ბურკინა-ფასო)

ჩრდილო-ცენტრალური რეგიონი (ფრანგ. Centre-Nord) — რეგიონი ბურკინა-ფასოს ცენტრალურ ნაწილში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი კაია. ფართობი — 19 829 კმ², მოსახლეობა — 1 203 073 ადამიანი (2006 წელი). რეგიონს ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება საჰელის რეგიონი, აღმოსავლეთიდან — აღმოსავლეთის რეგიონი, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან — აღმოსავლეთ-ცენტრალური რეგიონი, სამხრეთიდან — ცენტრალური პლატოს რეგიონი, დასავლეთიდან — ჩრდილოეთის რეგიონი. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით ჩრდილო-ცენტრალური რეგიონი დაყოფილია 3 პროვინციად: ↑ National 2006 census preliminary results [1] დაარქივებული 2015-07-21 საიტზე Wayback Machine.
ეკლოგა

ეკლოგა, ბუკოლიკური პოეზიის ჟანრი. ასახავს ყოფითს სცენებს მწყემსთა, მიწის მუშაკთა ცხოვრებიდან, თუმცა არ გამორიცხავს პოლიტიკურ თუ სხვა მოტივებსაც (მაგ. ვერგილიუსის ეკლოგები). ევროპულ ლიტერატურაში ანტიკური პოეზიის გავლენით დამკვიდრდა; გვხვდება როგორც დრამატული (დიალოგი), ისე თხრობითი, ეპიკური ხასიათისა. თუ ანტიკურ ლიტერატურაში მეტწილად ჰეგზამეტრით იყო განწყობილი, ევროპაში ნებისმიერი ზომის ლექსით იწერებოდა. ზოგჯერ თან ახლდა მუსიკის ელემენტი და სცენაზეც სრულდებოდა. პოპულარული იყო იტალიაში; კლასიკურ ნიმუშადაა აღიარებული ე. სპენსერის "მწყემსის კალენდარი". ქართულ ლიტერატურაში ეკლოგური ხასიათისაა დ. გურამიშვილის "ქაცვია მწყემსი". ბუკოლიკა ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 69.
დასავლეთ-ცენტრალური რეგიონი (ბურკინა-ფასო)

დასავლეთ-ცენტრალური რეგიონი (ფრანგ. Centre-Ouest) — რეგიონი ბურკინა-ფასოს ცენტრალურ ნაწილში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი კუდუგუ. ფართობი — 21 722 კმ², მოსახლეობა — 1 183 473 ადამიანი (2006 წელი). რეგიონს სამხრეთ-დასავლეთიდან ესაზღვრება სამხრეთ-დასავლეთი რეგიონი, დასავლეთიდან — ბუკლე-დუ-მუჰუნის რეგიონი, ჩრდილოეთიდან — ჩრდილოეთის რეგიონი, ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან — ცენტრალური პლატოს რეგიონი, აღმოსავლეთიდან — ცენტრალური და სამხრეთ-ცენტრალური რეგიონები, სამხრეთიდან — განა. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით რეგიონი დაყოფილია 4 პროვინციად: ↑ National 2006 census preliminary results. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-07-21. ციტირების თარიღი: 2017-10-01.
სამხრეთ-ცენტრალური რეგიონი (ბურკინა-ფასო)

სამხრეთ-ცენტრალური რეგიონი (ფრანგ. Centre-Sud) — რეგიონი ბურკინა-ფასოს სამხრეთში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი მანგა. ფართობი — 11 321 კმ², მოსახლეობა — 638 379 ადამიანი (2006 წელი). რეგიონს დასავლეთიდან ესაზღვრება დასავლეთ-ცენტრალური რეგიონი, ჩრდილოეთით — ცენტრალური და ცენტრალური პლატოს რეგიონები, აღმოსავლეთით — აღმოსავლეთ-ცენტრალური რეგიონი, სამხრეთით — განა. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით სამხრეთ-ცენტრალური რეგიონი დაყოფილია 3 პროვინციად: ↑ National 2006 census preliminary results [1] დაარქივებული 2015-07-21 საიტზე Wayback Machine.
აღმოსავლეთი რეგიონი (ბურკინა-ფასო)

აღმოსავლეთი რეგიონი (ფრანგ. Est) — რეგიონი ბურკინა-ფასოს აღმოსავლეთში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ფადა-ნგურმა. ფართობი — 46 256 კმ², მოსახლეობა — 1 209 399 ადამიანი (2006 წელი). რეგიონს სამხრეთ-დასავლეთიდან ესაზღვრება აღმოსავლეთ-ცენტრალური რეგიონი, ჩრდილო-დასავლეთიდან ჩრდილო-ცენტრალური რეგიონი, ჩრდილოეთიდან საჰელის რეგიონი, ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან ნიგერი, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან ბენინი, სამხრეთიდან ტოგო. აღმოსავლეთით მდებარე საკმაოდ მეჩხერად დასახლებულ რაიონში განლაგებულია ბურკინა-ფასოს დიდი ეროვნული პარკები და ბუნებრივი რეზერვატები, მათ შორის არლის ეროვნული პარკი. ქალაქ პამას დასავლეთით მდებარეობს კომპიენგას წყალსაცავი. მკვიდრი მოსახლეობა ძირითადად მიეკუთვნება გურმას ხალხს. დღეისათვის რეგიონის აღმოსავლეთ ნაწილში ასევე ცხოვრობენ მოსის და ფულბეს ეთნიკური ჯგუფების მრავალრიცხოვანი მიგრანტები. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით რეგიონი დაყოფილია 5 პროვინციად: მიუხედავად იმისა, რომ რეგიონში მოიპოვება სასარგებლო წიაღისეული, მათ შორის ოქრო და სპილენძი, მოსახლეობის მთავარ საქმიანობად რჩება სოფლის მეურნეობა. ↑ National 2006 census preliminary results. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-07-21. ციტირების თარიღი: 2017-10-01.
ზემო აუზების რეგიონი

ზემო აუზების რეგიონი (ფრანგ. Hauts-Bassins) — რეგიონი ბურკინა-ფასოს უკიდურეს დასავლეთში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ბობო-დიულასო. ფართობი — 25 344 კმ², მოსახლეობა — 1 410 284 ადამიანი (2006 წელი). რეგიონი დაარსდა 2001 წელს. რეგიონს ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ბუკლე-დუ-მუჰუნის რეგიონი, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან სამხრეთ-დასავლეთი რეგიონი, სამხრეთიდან კასკადების რეგიონი, ჩრდილო-დასავლეთიდან მალი. ზემო აუზების რეგიონში მდებარეობს მდინარე ვოლტის (შავი ვოლტის) სათავე. რეგიონის კლიმატი — ნოტიო, ტროპიკული, რომელიც მცენარეულობისთვის უზრუნველყოფს ხელსაყრელ პირობებს. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით ზემო აუზების რეგიონი დაყოფილია 3 პროვინციად: ზემო აუზების რეგიონი — ბურკინა-ფასოს ერთ-ერთი ყველაზე უფრო განვითარებული ინდუსტრიული რეგიონი. აქ არსებობენ ლითონგადამამუშავებელი, საფეიქრო და საკვები პროდუქტების მწარმოებელი საწარმოები. ↑ National 2006 census preliminary results. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-07-21. ციტირების თარიღი: 2017-10-01.
ელაზნაურის შეთანხმება

ელაზნაურის შეთანხმება — ხელშეკრულება რუსეთის იმპერიასა და იმერეთის სამეფოს შორის, ხელი მოაწერეს 1804 წლის 25 აპრილს სოფ. ელაზნაურში (ახლანდელი სოფ. ვახანის მიდამოებთან, ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში) რუსეთის მხრივ გენერალმა პავლე ციციანოვმა და იმერეთის მეფე სოლომონ II-მ. ელაზნაურის შეთანხმება შედგება 17 მუხლისაგან. შეთანხმებით იმერეთის სამეფო რუსეთის ქვეშევრდომად გამოცხადდა, თუმცა სოლომონ II-ს მეფობა საშვილიშვილოდ რჩებოდა; მაგრამ თუ სოლომონს ვაჟი არ მიეცემოდა, მის მემკვიდრედ კონსტანტინე ბატონიშვილი (იმერეთის მეფის დავით II-ს ძე) უნდა გამოცხადებულიყო. ტახტზე ახლად ასეულ იმერეთის მეფეს სათანადო სიგელით რუსეთის იმპერატორი ამტკიცებდა. იმერეთის მეფე უნდა დამორჩილებოდა საქართველოში რუსეთის „უპირველეს მმართველს“. მეფის ხელში რჩებოდა საშინაო საქმეების გამგებლობა. მას რუსული კანონებით უნდა ემოქმედა. რუსეთი კისრულობდა იმერეთის დაცვას. ამ მიზნით იქ თავისი ჯარი უნდა ჩაეყენებინა. იმერეთის მეფეს რუსეთის ჯარისათვის უნდა აეშენებინა სადგომები, მოემარაგებინა შეშით, სურსათით და ფერაჟით. იმერეთის მეფეს უნდა მიეღო წილი ქვეყნის ტერიტორიაზე რუსი სპეციალისტების მიერ აღმოჩენილი მადნიდან და რუსების მიერ აგებული ახალი ქალაქების შემოსავლიდან, ამასთან, მეფე ვალდებული იყო ახლად გახსნილი სამადნოები მუშახელით მოემარაგებინა. იმერეთის მეფე ვალდებული იყო მოეწესრიგებინა გზა ვახანიდან ქუთაისამდე და ფოთამდე, უზრუნველეყო გზების დაცვა. იმერეთის მეფეს ხე-ტყე უნდა მიეცა რუსეთისათვის შავ ზღვაზე ფლოტის მშენებლობისათვის და გამოეყო მუშახელი. გურიის სამთავრო იმერეთის მეფეს რჩებოდა. იმერეთის მეფე ვალდებული იყო დადიანისათვის დაებრუნებინა ოდიშსა და ლეჩხუმში დაკავებული ციხეები, გაეთავისუფლებინა ტყვეები და არ შეევიწროვებინა სამეგრელოს მთავარი. იმერეთის მეფე აიღბდა ბაჟს სამეფოს ტერიტორიაზე გატარებული საქონლიდან, მაგრამ მეფეს ჯილდოდ უნდა მისცემოდა რუსეთის საბაჟოების შემოსავლის ნაწილი. იმერეთიდან ქართლში მეფის ნებართვის გარეშე ვერავინ გადასახლდებოდა, ხოლო ქართლიდან იმერეთში — მთავარსარდლობის ნებართვის გარეშე. ეს წესი ადრე გადასახლებულებზე არ ვრცელდებოდა. რუსეთის იმპერატორმა ალექსანდრე I-მა იმერეთის მეფის „თხოვნით“, დამტკიცების ნიშნად, 1804 წლის 4 ივლისს გამოსცა სიგელი, რომლითაც დაადასტურა მეფის „მუხლნი სათხოვრისანი“, იმერეთის სამეფოს რუსეთის მფარველობაში შესვლა. ელაზნაურის შეთანხმება იმერეთის სამეფოს, როგორც პოლიტიკური ერთეულის, არსებობას უშვებდა და მფარველობის ფარგლებს არ სცილდებოდა. ბერძენიშვილი ნ., საქართველოს ისტორიის საკითხები, წგნ. 2, თბ., 1965; ბურჯანაძე შ., იმერეთის სამეფოს ურთიერთობა რუსეთთან სოლომონ მეორის დროს (1794-1810 წწ.), «მაცნე», 1967, № 3; დუმბაძე მ., დასავლეთ საქართველო XIX საუკუნის პირველ ნახევარში, თბ., 1957; Дубровин Н., Закавказье от 1803-1806 года, СПб., 1866; Пирцхалашвили А. Г., Имеретия и Гризия в период 1804-1840 г., «მასალები საქართველოსა და კავკასიის ისტორიისათვის», 1942, ნაკვ. 1, მაჭარაძე ვ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 613.
ჩრდილოეთი რეგიონი (ბურკინა-ფასო)

ჩრდილოეთი რეგიონი (ფრანგ. Nord) — რეგიონი ბურკინა-ფასოს ჩრდილოეთში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი უაჰიგუია. ფართობი — 16 207 კმ², მოსახლეობა — 1 182 770 ადამიანი (2006 წელი). რეგიონს ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება საჰელის რეგიონი, აღმოსავლეთიდან — ჩრდილო-ცენტრალური რეგიონი, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან — ცენტრალური პლატოს რეგიონი, სამხრეთიდან — დასავლეთ-ცენტრალური რეგიონი, დასავლეთიდან — ბუკლე-დუ-მუჰუნის რეგიონი, ჩრდილოეთიდან — მალი. რეგიონის ძირითადი მოსახლეობა შედგება მოსის ხალხის წარმომადგენლებისგან, ასევე ცხოვრობს ფულბეს ხალხიც. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით ჩრდილოეთი რეგიონი დაყოფილია 4 პროვინციად: ადგილობრივი მოსახლეობის ძირითადი საქმიანობაა — სოფლის მეურნეობა. ↑ National 2006 census preliminary results [1] დაარქივებული 2015-07-21 საიტზე Wayback Machine.
ცენტრალური პლატოს რეგიონი

ცენტრალური პლატოს რეგიონი (ფრანგ. Plateau-Central) — რეგიონი ბურკინა-ფასოს ჩრდილო-დასავლეთში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი ზინიარი. ფართობი — 8544 კმ², მოსახლეობა — 693 137 ადამიანი (2006 წელი). რეგიონს ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან ესაზღვრება ჩრდილო-ცენტრალური რეგიონი, სამხრეთ-აღმოსავლეთიდან — აღმოსავლეთ-ცენტრალური და სამხრეთ-ცენტრალური რეგიონები, სამხრეთ-დასავლეთიდან — ცენტრალური რეგიონი, აღმოსავლეთიდან — დასავლეთ-ცენტრალური რეგიონი, ჩრდილო-დასავლეთიდან — ჩრდილოეთი რეგიონი. გეოგრაფიულად რეგიონი მოიცავს ბურკინა-ფასოს ცენტრში მდებარე ცენტრალური პლატოს ზეგანს. რეგიონის მოსახლეობა ძირითადად შედგება მოსის ხალხისაგან. ადგილობრივი მაცხოვრებლების უმრავლესობის რელიგიაა — ისლამი. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით რეგიონი დაყოფილია 3 პროვინციად: რეგიონის მოსახლეობის მთავარი საქმიანობაა — სოფლის მეურნეობა. რეგიონში კულტურულ ფასეულობებს წარმოადგენენ ლაონგოს სკულპტურების პარკი და ეროვნული მანეგას მუზეუმი. ↑ National 2006 census preliminary results. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-07-21. ციტირების თარიღი: 2017-10-01.
ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია პლატფორმების მიხედვით

აქ წარმოდგენილია ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია ინდივიდუალური პლატფორმების მიხედვით. Atari 2600-ის ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია Xbox-ის ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია Xbox 360-ის ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია Xbox One-ის ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია Nintendo Entertainment System-ის ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია Game Boy-ის ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია Super Nintendo Entertainment System-ის ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია Nintendo 64-ის ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია Game Boy Advance-ის ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია Nintendo GameCube-ის ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია Nintendo DS-ის ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია Nintendo Wii-ის ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია Wii U-ის ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია Nintendo 3DS-ის ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია Nintendo Switch-ის ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია Sega Genesis-ის ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია PlayStation-ის ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია PlayStation 2-ის ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია PlayStation 3-ის ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია PlayStation 4-ის ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია პეროსნალური კომპიუტერების ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია ყველაზე მაღალშემოსავლიანი არკადული თამაშების სია ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების სია ყველაზე გაყიდვადი ვიდეო თამაშების ფრენჩაიზების სია
ინვალიდთა სახლი

ინვალიდთა სახლი (ფრანგ. Les Invalides) — შენობა-ნაგებობათა კომპლექსი პარიზში, რომელიც მოიცავს მუზეუმებს, მონუმენტებს და საფრანგეთის სამხედრო ისტორიის ძეგლს წარმოადგენს. ყველაზე მნიშვნელოვან შენობათა შორის არის ინვალიდთა სახლი და წმ. ლუდოვიკოს ტაძარი და ეკლესია. 1670 წელს საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-მ გადაწყვიტა დაჭრილი ჯარისკაცებისთვის საავადმყოფო აეშენებინა. მშენებლობა 1671 წელს დაიწყო და 1676 წელს დასრულდა. საავადმყოფოში 4000 პაციენტი ეტეოდა. ამჟამად ინვალიდთა სახლი მუზეუმად არის ქცეული. აქ დაკრძალულთა შორის არიან საფრანგეთის საზოგადო და სამხედრო მოღვაწეები: ნაპოლეონ I ბონაპარტი ჟოზეფ ბონაპარტი ჟერომ ბონაპარტი ნაპოლეონ II ბონაპარტი ფერდინან ფოში - საფრანგეთის მარშალი კლოდ ჟოზეფ რუჟე დე ლილი - მარსელიოზას ავტორი სებასტიან ლე პრეტრ დე ვობანი - საფრანგეთის სამხედრო ინჟინერი და მარშალი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ინვალიდთა სახლი Musée de l'Armée ინვალიდთა სახლის ფოტოგალერეა დაარქივებული 2008-12-29 საიტზე Wayback Machine. სატელიტური ხედი ვიკიმაპიაზე Hôtel des Invalides არქიტექტურული ისტორია დაარქივებული 2007-06-07 საიტზე Wayback Machine.
Steel Monkey

„Steel Monkey“ (ინგლ. რკინის მაიმუნი) — ბრიტანული პროგრესული როკ-ჯგუფ ჯეთრო ტალის სიმღერა, 1987 წლის ალბომიდან Crest of a Knave. სიმღერის სახელწოდება მომდინარეობს ცნობილი ეპითეტისგან, რომლის მიხედვით მშენებელი, მომუშავე მაღალ კონსტრუქციებზე, გაიგივებულია რკინის მაიმუნთან. მშენებლობაზეა გადაღებული სიმღერის მუსიკალური ვიდეოც. სხვადასხვა გამოცემაში აგრეთვე შედიოდა დამატებითი სიმღერები Too Many Too და I'm Your Gun.
ლუქსემბურგის ბაღი

ლუქსემბურგის ბაღი (Jardin du Luxembourg; მეტსახელი "ლუკო"') — 224 500 მ² საზოგადოებრივი პარკი, უდიდესი ქალაქში, მდებარეობს VI ოლქში, პარიზი, საფრანგეთი. აქვე მდებარეობს ლუქსემბურგის სასახლე, რომელშიც საფრანგეთის სენატია განთავსებული. სასახლე და ბაღები აგებულია არქიტექტორ სალომონ დე ბროსის მიერ მარი დე მედიჩისთვის 1615-27 წლებში. ბაღები მოიცავს ვრცელ შემოღობილ სათამაშო მოედანს, რომელიც ადგილობრივი ბავშვებისა და მათ მშობლების საყვარელი ადგილია. მის გვერდით ასევე პოპულარული თოჯინების თეატრი და საქანელებია. დროდადრო ღია გაზებოში უფასო კონცერტები ტარდება. მის გვერდით მცირე ღია რესტორანი მდებარეობს. ბაღები პოპულარული მისი სიმშვიდის გამო გახდა. მცირე ზომის აუზში ბავშვები მინიატურული ნავებით ერთობიან. ბაღში მიმოფანტულია მრავალი მცირე და დიდი ზომის ქანდაკება და მონუმენტი. აუზის ირგვლივ საფრანგეთის ყოფილი დედოფლების ქანდაკებებია. ლუქსემბურგის ბაღის გვერდით მდებარეობს ოდეონის თეატრი და პარიზის ნაღმების უმაღლესი ნაციონალური სკოლა (École nationale supérieure des Mines de Paris). სეზონის მიხედვით ბაღი ღიაა: დილის 7:30-დან საღამოს 9:45-მდე. 1815 წლის 7 დეკემბერს, აქ დახვრიტეს საფრანგეთის მარშალი მიშელ ნეი ნაპოლეონ ბონაპარტის მხარდაჭერის გამო. ანრი მატისს ეკუთვნის ფერწერული ტილო "ლუქსემბურგის ბაღები". ტილო შეიარაღებულმა მძარცველება გაიტაცეს შაკარა დუ სეუს მუზეუმიდან. ამ ბაღში ხვდებიან ერთმანეთს მარიუსი და ჟან ვალიინსა და კოსეტს მიუზიკლში Les Misérables. The Jardin du Luxembourg - ბაღების, ქანდაკებების ახლანდელი და ძველი ფოტოები ლუქსემბურგის ბაღი გარიჟრაჟზე დაარქივებული 2011-05-26 საიტზე Wayback Machine. - ნახატების სერია ამერიკელი მხატვარი ჯონ სინგერ სარჟენტის მიერ. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ლუქსემბურგის ბაღი პარიზის პარკების და ბაღების სია კოორდ.: 48°50′49″N, 2°20′14″E
საჰელის რეგიონი

საჰელის რეგიონი (ფრანგ. Sahel) — რეგიონი ბურკინა-ფასოს ჩრდილოეთში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი დორი. ფართობი — 35 350 კმ², მოსახლეობა — 969 881 ადამიანი (2006 წელი). რეგიონს სამხრეთ-აღმოსავლეთით ესაზღვრება აღმოსავლეთი რეგიონი, სამხრეთით ჩრდილო-ცენტრალური რეგიონი, სამხრეთ-დასავლეთით ჩრდილოეთი რეგიონი, ჩრდილო-დასავლეთით მალი, ჩრდილო-აღმოსავლეთით ნიგერი. რეგიონის ტერიტორია მდებარეობს საჰელის ზონაში, ცხელი ტროპიკული კლიმატით და იშვიათი ნალექებით. რეგიონის ლანდშაფტი შედგება იშვიათი მცენარეულობის მშრალი სავანებისგან, ხოლო მის უკიდურეს ჩრდილოეთში ის გადადის ნახევრადუდაბნოებში. ამ ტერიტორიის მნიშვნელოვანი ნაწილი შესულია საჰელის ბუნების დამცავ რეზერვატში. რეგიონში ცხოვრობენ ტუარეგები, ფულბე და ბელა. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით რეგიონი დაყოფილია 4 პროვინციად, რომლებიც თავის მხრივ 26 დეპარტამენტისგან შედგება: ადგილობრივი მოსახლეობის ძირითადი საქმიანობაა სოფლის მეურნეობა, უპირატესად მესაქონლეობა. ტუარეგები ასევე ცნობილები არიან განთქმული ხელსაქმეობით. ↑ National 2006 census preliminary results. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-07-21. ციტირების თარიღი: 2017-10-02.
სამხრეთ-დასავლეთი რეგიონი (ბურკინა-ფასო)

სამხრეთ-დასავლეთი რეგიონი (ფრანგ. Sud-Ouest) — რეგიონი ბურკინა-ფასოს სამხრეთ-დასავლეთში. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი გაუა. ფართობი — 16 202 კმ², მოსახლეობა — 624 056 ადამიანი (2006 წელი). რეგიონი შეიქმნა 2001 წელს. რეგიონს სამხრეთ-დასავლეთიდან ესაზღვრება კასკადების რეგიონი, ჩრდილო-დასავლეთით ზემო აუზების რეგიონი, ჩრდილო-აღმოსავლეთით დასავლეთ-ცენტრალური რეგიონი, აღმოსავლეთით განა, სამხრეთით კოტ-დ’ივუარი. სამხრეთ-დასავლეთი რეგიონის კლიმატი — ნოტიო, ტროპიკული; ლანდშაფტი — სავანა. რეგიონის მოსახლეობის უმრავლესობას წარმოადგენს ლობის ეთნიკური ჯგუფი. მოსახლეობის დაახლოებით 60 % ტრადიციული აფრიკული რელიგიის აღმსარებელია, 25 % — ქრისტიანია, 15 % — მუსლიმია. ადმინისტრაციული თვალსაზრისით რეგიონი დაყოფილია 4 პროვინციად: რეგიონის მოსახლეობის ძირითადი საქმიანობაა — სოფლის მეურნეობა. ↑ National 2006 census preliminary results. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-07-21. ციტირების თარიღი: 2017-10-02.
ტაქტიკური შუტერი

ტაქტიკური შუტერი (ინგლ. Tactical shooter) — ვიდეო თამაშების ჟანრი, შუტერის ქვეჟანრი, რომელიც მოიცავს როგორც პირველი პირის, ასევე მესამე პირის შუტერს. ზოგიერთი შუტერი ერთდროულად თავისთავში აერთიანებს პირველ და მესამე პირის ხედვას, რაც საშუალებას აძლევს მოთამაშეს თამაშის პროცესში გადაერთოს ერთიდან მეორეზე. ტაქტიკური შუტერის სხვა ჟანრებისგან განმასხვავებელი ძირითადი ნიშანია — საბრძოლო პირობების უფრო რეალისტური სიმულაცია, ამგვარი შუტერის თამაშის პროცესის მთავარ ასპექტს წარმოადგენს ჯგუფური მუშაობა, რომელიც შეიძლება შედგებოდეს, როგორც მოთამაშე პერსონაჟებისგან, ასევე ბოტებისგან. ტაქტიკური შუტერის ტიპური სიუჟეტია — პოლიციის ბრძოლა ორგანიზაბულ დანაშაულთან, სპეცნაზის ბრძოლა ტერორისტებთან. მოქმედება შეიძლება ვითარდებოდეს როგორც რეალურ დროში, ასევე უახლოეს წარსულში ან მომავალში. ძირითაი აქცენტი ამ ჟანრში კეთდება პერსონაჟის უნარჩვევებზე, იარაღისა და კონკრეტული რაიონის ტაქიტკური კუთხით გამოყენებაზე. ამის წყალობით, ჩვეულებრივი შუტერებისგან განსხვავებით, ამგვარი თამაში აიძულებს მოთამაშეს გამოიყენოს ტაქტიკური სვლები მიზნის მისაღწევად (მაგალითად, მატოხელა რეჟიმში ჩვეულებრივი პირდაპირი იერიშის მიტანის ნაცვლად, ჯგუფს ხელსაყრელი პოზიციების დაკავებით შეუძლია შეუმჩნევლად ალყაში მოაქციოს მტერი). ამ ჟანრის მაგალითებია ვიდეო თამაშები: „Rainbow Six“-ის სერია, „Ghost Recon“-ის სერია, „Delta Force“-ის სერია, „ArmA 2“, „ArmA 3“ და სხვები. ისეთ ტაქტიკურ შუტერებს, სადაც მიმდინარეობს სამხედრო შენაერთების ფართომასშტაბიანი საბროლო მოქმედებები, ხშირად უწოდებენ „ჯარისკაცის სიმულატორს (ინგლ. soldier sim). Specforce Dslyecxi: Best of tactical დაარქივებული 2013-01-21 საიტზე Wayback Machine. ↑ Fudge, James, Rainbow Six 3 to GameCube (GCN) GameSpy (April 8, 2004), დაარქივებულია 7 თებერვალი, 2008 ↑ Tamte, Peter Close Combat: First to Fight — Vol #3 (PC) GameSpy (Nov. 4, 2004) დაარქივებულია 7 თებერვალი, 2008 ↑ Special Forces Pack Released დაარქივებული 2012-02-06 საიტზე Wayback Machine. IGN (Feb 20, 2003) დაარქივებულია 7 თებერვალი, 2008 ↑ IGN Staff Operation Flashpoint Goes to War დაარქივებული 2012-02-06 საიტზე Wayback Machine. IGN (Dec 14, 2001) დაარქივებულია 7 თებერვალი, 2008 ↑ Adams, David America’s Army Linked Up დაარქივებული 2012-02-11 საიტზე Wayback Machine. IGN, (Feb 9, 2006) დაარქივებულია 7 თებერვალი, 2008