laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ტაბასკოს მუნიციპალიტეტები

ტაბასკო შტატია მექსიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. იყოფა 17 მუნიციპალიტეტად. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, ტაბასკო მე-20 ადგილზეა მოსახლეობის რაოდენობით (2 402 598 ადამიანი) და 24-ე ადგილზეა ფართობის (5 801.75 კმ²) მიხედვით. მოსახლეობის რაოდენობის მიხედვით, უდიდესი მუნიციპალიტეტია ცენტრალური მუნიციპალიტეტი (683 607 ადამიანი), ხოლო ყველაზე პატარა მუნიციპალიტეტია ხონუტა (30 798 ადამიანი). ფართობის მიხედვით უდიდესი მუნიციპალიტეტია უიმანგილიო (3 729.69 კმ²), ხოლო ყველაზე პატარაა ― ხალპა-დე-მენდესი (370.83 კმ²). ტაბასკოს მუნიციპალიტეტების რაოდენობა 1883 წლის შემდეგ არ შეცვლილა და ერთ-ერთია მექსიკის იმ შტატებს შორის, რომელთა ადმინისტრაციულ დაყოფაშიც უახლოეს პერიოდში ცვლილებები არ შეუტანიათ. ↑ 1.0 1.1 1.2 Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: January 27, 2021 ↑ 2.0 2.1 Unidad de Microrregiones Cédulas de Información Municipal (SCIM) - Tabasco es. Secretaría de Desarrollo Social. ციტირების თარიღი: February 10, 2020[მკვდარი ბმული] ↑ (1996) Estado de Tabasco División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1514-6.
ანურა კუმარა დისანაიაკე

ანურა კუმარა დისანაიაკე (ტამილ. அநுர குமார திசாநாயக்க; დ. 24 ნოემბერი, 1968, გალეველა, მატალეს ოლქი, ცენტრალური პროვინცია) — შრი-ლანკელი პოლიტიკოსი, შრი-ლანკის მეათე პრეზიდენტი 2024 წლის 23 სექტემბრიდან. იგი არის ჯანატა ვიმუქტი პერამუნას (JVP) და ეროვნული სახალხო ძალის პარტიის ლიდერი. დისანაიაკე იყო სოფლის მეურნეობის, მეცხოველეობის, მიწისა და ირიგაციის მინისტრი 2004 წლიდან 2005 წლამდე და ოპოზიციის ლიდერი 2015 წლიდან 2018 წლამდე. იგი დასახელდა JVP-ის პარტიის ლიდერად მე-17 ეროვნულ კონფერენციაზე, რომელიც გაიმართა 2014 წლის 2 თებერვალს. პოლიტიკური კარიერა ანურა კუმარა დისანაიაკე წარმოადგენს მნიშვნელოვან ფიგურას შრი-ლანკის პოლიტიკურ არენაზე. მისი კარიერა დაიწყო 1990-იანი წლების შუა პერიოდში, როდესაც ის გახდა სოციალისტური სტუდენტური ასოციაციის ხელმძღვანელი. მალევე ის დაწინაურდა ჯანათა ვიმუკტი პერამუნას (JVP) პარტიაში, სადაც დაიკავა მაღალი თანამდებობები. 2000 წლიდან დისანაიაკე გახდა პარლამენტის წევრი. 2004 წელს ის დაინიშნა მინისტრად სოფლის მეურნეობის, მეცხოველეობის, მიწათმოქმედებისა და ირიგაციის საკითხებში, თუმცა ერთი წლის შემდეგ გადადგა პოლიტიკური უთანხმოების გამო. 2014 წელს დისანაიაკე გახდა JVP-ის ლიდერი. ამ პოზიციაზე მან მოინანია პარტიის წარსული ქმედებები და ბოდიში მოიხადა მეორე აჯანყების დროს ჩადენილი მკვლელობებისთვის. 2019 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში მან მოიპოვა მესამე ადგილი. თუმცა, 2024 წლის არჩევნებში დისანაიაკემ მიაღწია მნიშვნელოვან გამარჯვებას. მეორე ტურის შემდეგ, მან მიიღო ხმების 55.89% და გახდა შრი-ლანკის პრეზიდენტი. ეს წარმატება დიდწილად განპირობებული იყო მოსახლეობის უკმაყოფილებით წინა მთავრობების მიმართ, განსაკუთრებით ქვეყანაში არსებული ეკონომიკური კრიზისის ფონზე. დისანაიაკეს პოლიტიკური გზა ასახავს შრი-ლანკის პოლიტიკურ დინამიკას და იმ გამოწვევებს, რომლებსაც ქვეყანა უკანასკნელი ათწლეულების განმავლობაში აწყდებოდა. Parliament profile Srinivasan, Meera (21 November 2018). „We think what happened on October 26 is a conspiracy, says Anura Kumara Dissanayake“. The Hindu. https://www.parliament.lk/members-of-parliament/directory-of-members/viewMember/112 ↑ „Anura Kumara Dissanayake is new JVP leader“. Daily Mirror (English). 2 February 2014. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 23 September 2024. ციტირების თარიღი: 23 September 2024. ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 Ellis-Petersen, Hannah; correspondent, Hannah Ellis-Petersen South Asia (2024-09-23). „Anura Kumara Dissanayake: who is Sri Lanka’s new leftist president?“. The Guardian (ინგლისური). ISSN 0261-3077. ციტირების თარიღი: 2024-09-28. ↑ შეცდომა თარგის გამოძახებისას: cite web: პარამეტრები url და title აუცილებელად უნდა მიეთითოს..
კაფკა ასაგირი

კაფკა ასაგირი (დ. 17 მარტი, 1984, იაპონია, კუნძული სიკოკუ) — იაპონელი მანგის მხატვარი და ნოველისტი. კაფკა ასაგირი დაიბადა 17 მარტს 1984 წელს, იაპონიაში, კუნძულ სიკოკუზე. იყო მოლარე მანქანების კომპანიაში, ასაგირი ფიქრობდა გამხდარიყო სცენარების მწერალი მისი მუშაობის მეორე-მესამე წლიდან,მაგრამ კომპანია იმდენად იყო დაკავებული,რომ ვერ ასწრებდა წერას მუშაობის დროს. მან კომპანია დატოვა 2012 წლის დასაწყისში. ამის შემდეგ, სცენარებთან დაკავშირებულ სამუშაოზე ძიების დროს, ასაგირიმ გადაწყვიტა შეექმნა ისეთი რამ, რისი ყურებაც ადამიანებს უფასოდ შეეძლოთ. მან დაიწყო ვიდეოების გამოქვეყნება, რომელშიც ნათქვამია: „მინდოდა“, სავიზიტო ბარათების სახით. ვიდეოების შექმნასთან ერთად, სჯეროდა, რომ მნიშვნელოვანია სამუშაო გამოცდილება პროფესიონალად გახდომისთვის. შემდეგ ნიკო ნიკო დუგაზე გამოქვეყნებულმა მისმა ვიდეომ „ნელა იუმუ და მართლაც საშინელი ქთულჰუს მითოსი“ დიდი გამოხმაურება მოჰყვა და პოპულარული გახდა.ვიდეოს ატვირთვიდან ოთხი თვის შემდეგ, ასაგირს მიმართა Monthly Shonen Ace-ის მთავარმა რედაქტორმა, რათა მოეტანა სამი პროექტი ორ კვირაში. შეხვედრის შემდეგ მათ შეასრულეს კომერციული დებიუტი Bungo Stray Dogs-თან ერთად.მან დებიუტი შეასრულა, როგორც ნოველისტი, ნოველით Bungo Stray Dogs: Osamu Dazai's გამოჩენა. Bungo Stray Dogs-ისთვის ასაგირი შთაგონებული იყო შუშაკუ ენდოს მოთხრობით „Ryūgaku“, ისევე როგორც ოსამუ დაზაის ბოლო რომანი „No longer Human“. ასაგირმა გადაწყვიტა მკითხველთა შორის გამორჩეულიყო ოსამუ დაზაის საკუთარი შეხედულება. კადოკავა შოტენი ასაგირს მიუახლოვდა პერსონაჟებისთვის მეტი შინაარსის დაწერით, რამაც განაპირობა მსუბუქი ნოველების დამზადება, სადაც მწერალმა გადაწყვიტა დაზაის წარსული გამოეკვლია. ბევრმა ნამუშევარმა მოახდინა გავლენა ასაგირზე, მათ შორის ჯოჯოს უცნაური თავგადასავალი. მას ასევე უყვარდა YuYu Hakusho-სა და Black Lagoon-ის კითხვა. ასაგირს ასევე უყვარს საერთაშორისო ფილმები და სერიალები, განსაკუთრებით შურისმაძიებლები და ბნელი რაინდი. კითხვაზე, კონკრეტულად რა მოსწონს დასავლურ მედიაში, მან პირდაპირ უპასუხა, რომ მისი ხელმისაწვდომობა მას ასე მიმზიდველს ხდის. ამერიკული მედია ფართოდ არის ხელმისაწვდომი იაპონიაში სხვადასხვა პლატფორმის საშუალებით.ასაგირს უყვარდა Dragon Quest-ის თამაში და ასევე იყო დამოკიდებული RPG წარმოების პროგრამულ RPG Maker-ზე და ყოველთვის ქმნიდა ისტორიებს. რაც შეეხება სიუჟეტების წერას, ის განსაკუთრებულად არ ეხება ისეთ მედიუმებს, როგორიცაა მანგა, რომანები ან თამაშები.მას სურს შექმნას ისტორიები, რომლებიც ოპტიმიზირებულია ამ მედიისთვის. "ბუნგო მაწანწალა ძაღლები" ჰარუკავა 35 ინტერვიუ კაფკა ასაგირისთან, 2013. გვ.2 კაფკა ასაგირი 2016. კადოკავა. გვ.22. ↑ https://www.imdb.com/title/tt5679720/?ref_=nm_flmg_knf_c_2
ირლანდიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები

ირლანდიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები — ფიფა-სა და უეფა-ს წევრი საფეხბურთო ნაკრები. საერთაშორისო ასპარეზზე წარმოადგენს ირლანდიას. ოფიციალური საიტი ირლანდიის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები Twitter-ზე
თბილისის მღელვარება (1698)

1698 წლის თბილისის მღელვარება — ვაჭარ-ხელოსანთა და მედუქნეთა გამოსვლა თბილისში კათოლიკე მისიონერების წინააღმდეგ. ინიციატორები იყვნენ სომხური ეკლესიის წარმომადგენლები, სომეხთა ვარდაპეტი (მოძღვარი) და რამდენიმე მოქალაქე, მთავარი მონაწილე ძალა კი — ვაჭრები და მედუქნეები. გამოსვლა ფორმით რელიგიური ხასიათის იყო, რომელიც გამოწვეული იყო თბილისში კათოლიკეების მომრავლებით, თუმცა მას ეკონომიკური სარჩულიც ჰქონდა: კათოლიკე მისიონერები თავიანთი საქმიანობით ხელს უწყობდნენ ევროპული სავაჭრო კაპიტალის გაბატონებას საქართველოში, ეწეოდნენ ვაჭრობას, მევახშეობას და სერიოზულ კონკურენციას უწევდნენ თბილისელ ვაჭრებს. ამბოხებას წინ უძღოდა მოლაპარაკებები სამეფო ხელისუფლებასთან, რომლისგანაც სომხური ეკლესიის წარმომადგენლები კათოლიკე მისიონერთა საქმიანობის შეზღუდვას ითხოვდნენ. 1698 წლის ივნისში ვარდაპეტის მოწოდებისთანავე დაკეტეს დუქნები და კეტებით შეიარაღებულებმა პატრების სახლებსა და ეკლესიებს შეუტიეს. არეულობა თითქმის მთელი დღე გაგრძელდა. მოსახლეობის დაშოშმინება სამეფო ხელისუფლების მიერ გამოგზავნილი რაზმით მოხერხდა. ამბოხებულებმა მანამდე არ დატოვეს პატრების ეკლესია, სანამ მეფის საგანგებო ბრძანება არ გამოიცა, რომლითაც შეიზღუდა კათოლიკე მისიონერების მოქმედების ასპარეზი. თბილისის მოვლენების შესახებ დეტალურადაა მოთხრობილი მისიონერ ამადიო და ბრეშას მიერ რომში გაგზავნილ წერილში. თამარაშვილი მ., ისტორია კათოლიკობისა ქართველთა შორის. ნამდვილის საბუთების შემოტანითა და განმარტებით XIII საუკუნიდგან ვიდრე XX საუკუნემდე, ტფ., 1902. — გვ. 290-297. ვაჭარ-ხელოსანთა და მედუქნეთა ამბოხება // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. ?. ამადიო და ბრეშა — საქართველოს კათოლიკური მისიების პროსოპოგრაფიული ბაზა (ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლინგვისტურ კვლევათა ინსტიტუტი).
ვაჭარაძე

საკუთარი ვაჭარაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: ბექა ვაჭარაძე — ეკონომისტი, პოლიტიკოსი კახა ვაჭარაძე — პულმონოლოგი, ფთიზიატრი მიხეილ ვაჭარაძე — ფეხბურთელი
ეკა სირაძე-დელონე

ეკა სირაძე-დელონე (დ. 8 თებერვალი, 1975, თბილისი) — ქართველი დიპლომატი, იურისტი, პედაგოგი. ეკა სირაძე დაიბადა 1975 წლის 8 თებერვალს ქალაქ თბილისში. მან 1998 წელს დაამთავრა საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის სამართლის ფაკულტეტი, ხოლო 2004 წელს სორბონაპანთეონ, პარიერთის უნივერსიტეტის სოციალური და ეკონომიკური განვითარების ინსტიტუტის, კონფლიქტების პრევენციის, ჰუმანიტარული ინტერვენციისა და მდგრადი განვითარების ფაკულტეტი. მაგისტრის წოდება კონფლიქტების მართვის კუთხით მიენიჭა დამთავრების შემდეგ. 2000 წლიდან იყო ორგანიზაცია "ხალხი ნაღმების წინააღმდეგ" მრჩეველი, 2004 წლიდან გაეროს ბავშვთა ფონდის სტაჟიორი, ხოლო რაც შეეხება 2004-2007 წლებში სამართლიანი არჩევნების საერთაშორისო საზოგადოების პროექტისა და შემდგომ პროგრამების ხელმძღვანელი გახლდათ. ასევე იყო არასამთავრობო ორგანიზაცია "სამართლიანი არჩევნების" პროგრამების მენეჯერი. შემდეგ უკვე 2007-2011 წლებში სამართლიანი არჩევნებისა და დემოკრატიის საერთაშორისო საზოგადოების აღმასრულებელი დირექტორი. იყო ლექტორი არჩევნებისა და ადვოკაციის თემებზე ნიდერლანდების მრავალპარტიული დემოკრატიის ინსტიტუტში 2011 წლიდან. აქტიურად ეწეოდა საერთაშორისო საკონსულტანტო საქმიანობას მსოფლიოს მასშტაბით 2010-2013 წლებში (აფრიკა, სამხრეთ ამერიკა, პოსტ საბჭოთა და ევროპის სხვადასხვა ქვეყანა) ისეთი საერთაშორისო ორგანიზაციებისთვის როგორებიცაა: საერთაშორისო საქმეთა ეროვნულ-დემოკრატიული ინსტიტუტი, საერთაშორისო რესპუბლიკური ინსტიტუტი, ეუთო, ვენეციის კომისია, ევროპის საბჭო. ასევე ის იკვლევდა უნარშეზღუდულ ბავშვთა მდგომარეობას საქართველოში. 2013-2018 წლებში იყო საქართველოს ელჩი საფრანგეთსა და მონაკოს სამთავროში, საქართველოს მუდმივი წარმომადგენელი იუნესკოში. მას მინიჭებული აქვს საგანგებო და სრულუფლებიანი დესპანის დიპლომატიური რანგი. თავისუფლების დღიურები, 2008 : რადიო "თავისუფლების" პროექტი. - თბ.,.- 2009. გვ.46; დამოუკიდებელი საქართველოს ელჩები, 1991-2021: ნაწილი 1/ ჭუმბურიძე, ზვიად. - თბ., 2021. გვ.146 ეკა სირაძე-დელონე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ საქართველოს ელჩი საფრანგეთში
გიორგი ინაშვილი

გიორგი ისოების ძე ინაშვილი (დ. 5 ოქტომბერი, 1876, ახალსოფელი — გ. 1 სექტემბერი, 1924) — ქართველი პედაგოგი, სასულიერო პირი (დეკანოზი). გიორგი ინაშვილი დაიბადა 1876 წლის 5 ოქტომბერს თბილისის გუბერნიის სოფელ ახალსოფელში დიაკვნის ოჯახში. 1895 წელს ჩააბარა თბილისის სასულიერო სემინარიაში, რომელიც 1901 წელს დაამთავრა. 1902 წელს დიაკვნად აკურთხეს, მალევე მღვდლად და ახმეტის ჯვარპატიოსნის სახელობის ტაძარში მიავლინეს. პარალელურად, სამრევლო-საეკლესიო სკოლაში საღვთო სჯულს ასწავლიდა, აქვე დაინიშნა დაწესებულების გამგედ. 1904 წელს საგვერდულით დაჯილდოვდა. 1907 წელს მთავარხუცესის თანაშემწედ დაინიშნა და არჩეული იყო 1904, 1907 და 1910 წლების საეპარქიო შეკრებებზე დამსწრე სასულიერო დეპუტატად. 1911 წელს სკუფია უბოძეს და ამავე წელს თიანეთის მაზრის პირველი ოლქის მთავარხუცესად აირჩიეს. 1913 წელს, რომანოვების მეფობის 300 წლისთავზე მედლით დაჯილდოვდა. 1914 წელს, პირველ მსოფლიო ომში სამხედრო კაპელანად გაემგზავრა. მსახურობდა თურქეთის ფრონტზე, დონის კაზაკთა პირველი ბატალიონის თურქესტანის N35 პოლკის მოძღვრად. მამა გიორგი დაჯილდოებული იყო საპატიო მედლებით და ორდენებით. ამავე პერიოდში დაჯილდოვდა სამკერდე გამშვენებული ოქროს ჯვრით. 1915 წლიდან მამა გიორგი იყო "ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების" თელავის განყოფილების წევრი და აქტიურად იყო ჩართული საზოგადოების საქმიანობაში. 1918 წელს სამშობლოში დაბრუნდა და ახალსოფლის წმინდა ნინოს სახელობის ტაძარში დაინიშნა. 1918-1919 წლებში თბილისში, წმინდა ნინოს ქალთა გიმნაზიაში საღმრთო სჯულს ასწავლიდა და ამავე გიმნაზიის ეკლესიის მოძღვარი იყო. 1919 წელს ნინოწმინდის ოლქის მთავარხუცესად აირჩიეს და დეკანოზის წოდება მიენიჭა. იგი 1920 და 1921 წლის საქართველოს სამოციქულო მართლმადიდებელი ეკლესიის II და III საეკლესიო კრებებზე მონაწილეობდა. მამა გიორგის ჰყავდა მეუღლე ნინო მიხეილის ასული ხატიაშვილი და შვილები: მარიამი, დავითი და ეკატერინე. 1924 წელს, დეკანოზი გიორგი, აჯანყების დროს დააპატიმრეს და სამეულის გადაწყვეტილებით დახვრეტა მიუსაჯეს. დეკანოზი იმავე წელს დახვრიტეს. გიორგი ინაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ლუი ლაპიკი

ლუი ლაპიკი (ფრანგ. Louis Lapicque; დ. 1 აგვისტო, 1866, ეპინალი — გ. 7 დეკემბერი, 1952, პარიზი) — ფრანგი ფიზიოლოგი, პარიზის მეცნიერებათა აკადემიისა (1930) და საფრანგეთის მედიცინის აკადემიის წევრი (1925). იკვლევდა დროის ფაქტორის როლს აგზნების აღმოცენებასა და გატარებაში. შემოიღო (1909) ქსოვილის აგზნებადობის ახალი მაჩვენებელი – ქრონაქსია და იგი თეორიულად დაასაბუთა. წამოაყენა იზოქრონიზმის პრინციპი, რომლის მიხედვითაც ერთი ქსოვილიდან მეორეზე, მაგალითად, ნერვიდან კუნთზე აგზნების გადასაცემად საჭიროა ორივე ქსოვილს გააჩნდეს ერთნაირი ან დაახლოებით თანაბარი ქრონაქსია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 127. ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 2.2 Léonore database — ministère de la Culture. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2886420"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q384602"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 4.0 4.1 Académie nationale de médecine <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107213173"></a> ↑ 5.0 5.1 Base biographique — BIU Santé. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q867925"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q105958830"></a> ↑ Annuaire prosopographique : la France savante / B. Delmas — 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q55740543"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2926731"></a> ↑ Persée — 2005. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q252430"></a> ↑ Le Maitron — 1964. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3224188"></a> ↑ 9.0 9.1 9.2 9.3 9.4 https://prosopo.ephe.psl.eu/louis-lapicque
არტურ ლაპინში

არტურ ლაპინში (ლატვ. Arturs Lapiņš; დ. 29 იანვარი (11 თებერვალი), 1911, სოფელი სატი — გ. 29 აგვისტო, 1983, რიგა, ლატვიის სსრ) — ლატვიელი საბჭოთა თეატრის მხატვარი და ხელოვნებათმცოდნე. სკკპ წევრი 1940 წლიდან. ლატვიის სსრ სახალხო მხატვარი (1954). სსრკ სამხატვრო აკადემიის წევრ კორესპოდენტი (1970). სწავლობდა რიგაში, ლატვიის სამხატვრო აკადემიაში (1929-1932). ძირითადად მუშაობდა ლატვიის სსრ ოპერისა და ბალეტის თეატრში, რიგაში. მხატვრულად გააფორმა მუსორგსკის ოპერა „ბორის გოდუნოვი“ (1949, სსრკ სახელმწიფო პრემია 1950), სკულტეს ბალეტი „თავისუფლების საქტა“ (1950, სსრკ სახელმწიფო პრემია 1951) და სხვა. დაჯილდოვებულია ლენინის ორდენით, ოქტომბრის რევოლუციის წითელი ვარსკვლავის ორდენებითა და მედლით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 127. ↑ Library of Congress Authorities — Library of Congress. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13219454"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q131454"></a>
ტელენოველა

ტელენოველა — არის სატელევიზიო ფორმატი, რომელიც წარმოადგენს სატელევიზიო სერიალის ან საპნის ოპერის ტიპს, ძირითადად ხასიათდება ეპიზოდური თხრობით, როგორც წესი დრამატულ, მელოდრამატულ ან რომანტიულ ჟანრში, გარდა ამისა მას აქვს დადგენილი სერიების რაოდენობა, რომელიც შეზღუდულია და ძირითადად მერყეობს 60-დან 200-მდე. "ტელენოველა" აერთიანებს სიტყვებს "Tele" (ნიშნავს „ტელევიზია“) და "Novela" (ნიშნავს „რომანს“). ტელენოველა იზიარებს გარკვეულ სტილისტურ და თემატურ მსგავსებას ინგლისურენოვანი სამყაროსთვის ნაცნობ საპნის ოპერასთან, თუმცა არსებობს მნიშვნელოვანი განსხვავებები, რომელიც მას დამოუკიდებელ ჟანრად აქცევს. ტელენოველებში ამბის თხრობა ხდება მოკლე დროში როგორც წესი ერთი წლის ან ნაკლები პერიოდის განმავლობაში, რაც იწვევს მელოდრამის უფრო სწრაფ, უფრო ლაკონურ სტილში გადმოცემას, მაშინ როცა საპნის ოპერებში ამბის თხრობა შესაძლებელია განუსაზღვრელად გაგრძელდეს, სწორედ ეს ხდის ამ ჟანრს უფრო მოკლეს სხვა სერიალებთან შედარებით, თუმცა მინისერიალებისგან განსხვავებით ტელენოველები ეპიზოდების რაოდენობითაც გამოირჩევა. ტელენოველა ხშირად გამოიყენებოდა სხვადასხვა ქვეყანაში სოციოკულტურული მესიჯების გადასაცემად, მათ სიუჟეტებში ჩართვის გზით. თავდაპირველად ფორმატის წარმოება მოხდა ლათინურ ამერიკაში, პირველი ტელენოველა სახელწოდებით „შენი ცხოვრება მე მეკუთვნის“ (ლათ. "Sua vida me pertence") სამაუწყებლო კომპანია "Rede Tupi"-მ გადაიღო 1951 წელს ბრაზილიაში, სწორედ ეს ქვეყანა გახდა პირველი რომელმაც შექმნა ისეთი სატელევიზიო პროდუქტი, რომელიც გამოირჩეოდა მაღალი ბიუჯეტითა და პოპულარობით როგორც ეროვნულ, ასევე საერთაშორისო ბაზარზე. 1958 წლიდან საზოგადოებაში ქცევის ფორმირების მიზნით ტელენოველების წარმოება დაიწყო მექსიკამ და გადაიღო ფერნანდა ვილელის რომანის მიხედვით შექმნილი პირველი ტელენოველა სახელწოდებით "აკრძალული გზა" (ლათ. "Senda prohibida"). პირველი ტელენოველების მთავარი მახასიათებელი იყო მისი მოკლე ხანგრძლივობა, რომელიც როგორც წესი შედგებოდა 20 სერიისგან, გრძელდებოდა 15-დან 20 წუთამდე და კვირის სხვადასხვა დღეებში გადიოდა. 1990-იანმა წლებმა გადამწყვეტი როლი ითამაშეს ტელენოველების საერთაშორისო ექსპორტში, ის გავრცელდა მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყნნებში და ამ პერიოდს ისტორიაში "ტელენოველების სიგიჟე" უწოდეს. 2018 წლიდან გამოჩნდა პოპულარობის გაქრობის ნიშნები. ტელენოველის მსგავსი ჟანრები მსოფლიოს მასშტაბით არის გავრცელებული და სხვადასხვა დასახელებებს მოიცავს თურქული სატელევიზიო დრამა "Dizi" (თურქეთი), ინდური სატელევიზიო დრამა "Serial" (ინდოეთი), ფილიპინური სატელევიზიო დრამა "Teleserye" (ფილიპინები), ტაილანდური სატელევიზიო საპნის ოპერა "Lakorn" (ტაილანდი), ტელერომანი "Teleromanzo" (იტალია), ტელერომანი "Téléroman" (კანადა, კონკრეტულად კვებეკი), "K-drama" (სამხრეთი კორეა), "J-drama" (იაპონია), "C-drama" (ჩინეთი) და "Sinetron" (ინდონეზია). განმარტება ტელენოველის შესახებ რა არის ტელენოველა? უცხოური ვებგვერდი
ბორის ადლეიბა

ბორის ვიქტორის ძე ადლეიბა (რუს. Борис Викторович Адлейба, აფხ. Борис Виктор-иԥа Адлеиба; დ. 15 ივლისი, 1931, სოხუმი — გ. 17 დეკემბერი, 1990, მოსკოვი) — აფხაზი საბჭოთა სახელმწიფო და პარტიული მოღვაწე. სკკპ წევრი 1958 წლიდან. საქართველოს კპ აფხაზეთის საოლქო კომიტეტის პირველი მდივანი (1978-1989). სსრკ-ის უმაღლესი საბჭოს X (1979-1984) და XI (1984-1989) მოწვევების კავშირის საჭოს დეპუტატი, სსრკ-სა და საქართველოს სსრ-ის სახალხო დეპუტატი. XIX საკავშირო პარტიული კონფერენციის დელეგატი (1988). 1951-1955 წლებში იყო საბჭოთა არმიის რიგებში. 1955 წლიდან კომკავშირულ სამუშაოზეა — იყო საქართველოს ალკკ ოჩამჩირის რაიოკომის ინსტრუქტორი, მეორე მდივანი, შემდეგ პირველი მდივანი. 1962-1965 წლებში იგი მუშაობდა პარტიის აფხაზეთის საოლქო კომიტეტის ინსტრუქტორად, შემდეგ სექტორის გამგედ. 1965 წელს აირჩიესპარტიის სოხუმის საქალაქო კომიტეტის მეორე მდივნად. 1969 წელს დაამტკიცეს საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის ორგანიზაციულ-პარტიული მუშაობის განყოფილების ინსპექტორად. 1971 წელს აირჩიეს პარტიის ოჩამჩირის რაიკომის პირველ მდივნად, ხოლო 1975 წელს — საქართველოს კომპარტიის ტყვარჩელის საქალაქო კომიტეტის პირველ მდივნად. 1977-178 წელბში მუშაობდა აფხაზეთის ასსრ-ის მინისტრთა საბჭოს თავჯდომარის პირველ მოადგილედ. 1978 წლის 19 აპრილს არჩეულ იქნა საქართველოს კპ აფხაზეთის საოლქო კომიტეტის პირველ მდივნად. იყო 1989 წლის 18 მარტის ლიხნის მიმართვის პირველი ხელისმომწერი. 6 აპრილს, თბილისიდან სოხუმში საგანგებოდ ჩავიდა ჯ. პატიაშვილი. ვიზიტის ფარგლებში მოწვეულ იქნა აფხაზეთის საოლქო კომიტეტის პლენუმი. ბიუროს სხდომაზე დაისვა ბ. ადლეიბას თანამდებობიდან გადაყენების საკითხი და მის მაგივრად რეკომენდაცია ვ. ხიშბას გაეწია. ადლეიბას გარდა მისი ბედი გაიზიარა რამდენიმე პარტიულმა და პასუხისმგებელმა მუშაკმაც. გარდაცივალა მოსკოვში 1990 წლის 17 დეკემბერს. დაკრძალულია აფხაზეთში სოფელ ჭლოუში. Некролог // Правда : газета. — 1990. — 19 декабря (№ 353). — С. 6. ↑ გაზ. „კომუნისტი“, №93 (17137), 20 აპრილი, 1978 ↑ გაზ. „კომუნისტი“, №81 (20422), 7 აპრილი, 1989
ემილიანო-საპატის მუნიციპალიტეტი (ტაბასკო)

ემილიანო-საპატის მუნიციპალიტეტი (ესპ. Municipio de Emiliano Zapata) ― მუნიციპალიტეტი ტაბასკოს შტატში, მექსიკის დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 32 181 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 9%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 594.23 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 54.2 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1883 წლის 18 დეკემბერს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ემილიანო-საპატა. ტაბასკოს მუნიციპალიტეტები ↑ Instituto Nacional de Estadística y Geografía — 1983. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q795074"></a> ↑ http://www.inafed.gob.mx/work/enciclopedia/EMM27tabasco/municipios/27007a.html ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 — Instituto Nacional de Estadística y Geografía. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q795074"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q20245523"></a> ↑ 4.0 4.1 http://www.snim.rami.gob.mx/ ↑ Localidades y su población por municipio segun tamaño de localidad es. INEGI. დაარქივებულია ორიგინალიდან — ოქტომბერი 11, 2017. ციტირების თარიღი: March 11, 2018 ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: January 27, 2021 ↑ Unidad de Microrregiones Cédulas de Información Municipal (SCIM) - Tabasco es. Secretaría de Desarrollo Social. ციტირების თარიღი: February 10, 2020[მკვდარი ბმული] ↑ (1996) Estado de Tabasco División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1514-6.
უიმანგილიო

უიმანგილიო (ესპ. Municipio de Huimanguillo) ― მუნიციპალიტეტი ტაბასკოს შტატში, მექსიკის დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 190 885 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 6.5%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 3 729.69 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 51.2 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ხალისკოს შტატის შემადგენლობაში 1857 წლის 5 თებერვალს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია უიმანგილიო. ტაბასკოს მუნიციპალიტეტები ↑ Instituto Nacional de Estadística y Geografía — 1983. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q795074"></a> ↑ http://www.inafed.gob.mx/work/enciclopedia/EMM27tabasco/municipios/27001a.html ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 — Instituto Nacional de Estadística y Geografía. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q795074"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q20245523"></a> ↑ 4.0 4.1 http://www.snim.rami.gob.mx/ ↑ https://micodigopostal.org/tabasco/huimanguillo/ ↑ Localidades y su población por municipio segun tamaño de localidad es. INEGI. დაარქივებულია ორიგინალიდან — ოქტომბერი 11, 2017. ციტირების თარიღი: March 11, 2018 ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: January 27, 2021 ↑ Unidad de Microrregiones Cédulas de Información Municipal (SCIM) - Tabasco es. Secretaría de Desarrollo Social. ციტირების თარიღი: February 10, 2020[მკვდარი ბმული] ↑ (1996) Estado de Tabasco División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1514-6.
ხალაპის მუნიციპალიტეტი

ხალაპის მუნიციპალიტეტი (ესპ. Municipio de Jalapa) ― მუნიციპალიტეტი ტაბასკოს შტატში, მექსიკის დასავლეთ ნაწილში. 2020 წლის აღწერის მიხედვით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 37749 ადამიანს შეადგენს, რაც 2010 წლის მაჩვენებელთან შედარებით 3.73%-ით მეტია. მუნიციპალიტეტის ფართობია 594.263 კმ². მოსახლეობის სიმჭიდროვეა 63.5 ადამიანი კმ²-ზე. ტერიტორია ტაბასკოს შტატის შემადგენლობაში 1825 წლის 5 თებერვალს შევიდა. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციული ცენტრია ხალაპა. ტაბასკოს მუნიციპალიტეტები ↑ 1.0 1.1 Instituto Nacional de Estadística y Geografía — 1983. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q795074"></a> ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 — Instituto Nacional de Estadística y Geografía. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q795074"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q20245523"></a> ↑ https://micodigopostal.org/tabasco/Jalapa/ ↑ Localidades y su población por municipio segun tamaño de localidad es. INEGI. დაარქივებულია ორიგინალიდან — ოქტომბერი 11, 2017. ციტირების თარიღი: March 11, 2018 ↑ Censo de Población y Vivienda 2020 - SCITEL es. INEGI. ციტირების თარიღი: January 27, 2021 ↑ Unidad de Microrregiones Cédulas de Información Municipal (SCIM) - Tabasco es. Secretaría de Desarrollo Social. ციტირების თარიღი: February 10, 2020[მკვდარი ბმული] ↑ (1996) Estado de Tabasco División Territorial de 1810 a 1995. (es). Mexico: INEGI. ISBN 970-13-1514-6.