laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გეორგი ჟანაა

გეორგი თემურის ძე ჟანაა (რუს. Георгий Темурович Жанаа; 28 იანვარი, 1995) — რუსი ფეხბურთელი. ბოლოს თამაშობდა „ნარტ სოხუმში“. კარიერა დაასრულა 2019 წელს. 2014 წლის 1 აგვისტოს ითამაშა რუსეთის თასზე, „ტაგანროგის“ წინააღმდეგ, შეხვედრაში „აფიპს აფიპსკი“ ანგარიშით 1-4 დამარცხდა. მისი პროფესიონალური დებიუტი რუსეთის პროფესიონალურ საფეხბურთო ლიგაში შედგა „აფიპს აფიპსკის“ შემადგენლობაში, 2014 წლის 20 აგვისტოს „დრუჟბა მაიკოპის“ წინააღმდეგ. გეორგი ჟანაა — Soccerway news.sportbox.ru გეორგი ჟანაა — Transfermarkt ↑ Transfermarkt. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2021-04-27. ციტირების თარიღი: 2021-04-27. ↑ Career Summary. Russian Professional Football League (29 September 2014).
სოხუმის რესპუბლიკური სტადიონი

სოხუმის რესპუბლიკური სტადიონი — მდებარეობს აფხაზეთის ქალაქ სოხუმში, იგი არის აფხაზეთისა და ნარტ სოხუმის საშინაო არენა. სტადიონზე ეტევა 2 000 ადამიანი. 1978 წელს სტადიონზე ჩატარდა სსრ-ის ჩემპიონატის შეხვედრა: სპარტაკი-ცსკა. მატჩი დასრულდა ანგარიშით 1-1, სტადიონი მასპინძლობს ე. წ. აფხაზეთის ჩემპიონატს და ე. წ. აფხაზეთის ნაკრების თამაშებს.
კიკინის დარბაზი

კიკინის დარბაზი (რუს. Кикины палаты) — ერთ-ერთი უძველესი შენობა სანქტ-პეტერბურგში, სტავროპოლის ქუჩაზე. მშენებლობა 1714 წელს, ალექსანდრე კიკინის დაკვეთით დაიწყო, თუმცა მისი თავდაპირველი პროექტის ავტორი უცნობია. ერთ-ერთი ვერსიით მიჩნეულია, რომ პროექტის ავტორია ანდრეას შლიუტერი. ეს არის ჩვენს ეპოქამდე შემორჩენილი ერთადერთი სახლი, რომელიც ეკუთვნოდა ალექსანდრე კიკინს. ალექსანდრე კიკინმა სასახლის დასრულება ვერ შეძლო, რადგან მას 1718 წელს ჩამოართვეს კუთვნილი შენობა, შემდგომში ჩამორთმეული ქონება გადაეცა სამეფო ხელისუფლებას. გარკვეული დროის განმავლობაში შენობაში განთავსებული იყო სამეფო ბიბლიოთეკა და მეცნიერებათა აკადემიის კაბინეტი, მოგვიანებით კი შენობაში კუნსტკამერა განთავსდა. თავდაპირველად შენობა, ორიგინალურ ორსართულიან რეზიდენციას წარმოადგენდა, თუმცა შემდგომში იგი გაფართოვდა და მას 1720-იან წლებში დაემატა მესამე სართული. 1733 წლის შემდეგ, კიკინის დარბაზი დაიკავა მეფის დაცვის სამსახურმა და აქვე აშენდა მათთვის განკუთვნილი საავადმყოფოც. 1829 წელს შენობა არქიტექტორ ალექსანდრე შტაუბერტის მიერ გადაკეთდა. ლენინგრადის ბლოკადის დროს შენობა საგრძნობლად დაზიანდა. 1952-1956 წლებში შენობა კვლავ აღადგინეს, ბენუების ცნობილი ოჯახის წარმომადგენელმა არქიტექტორმა — ირინა ბენუამ. მან დაუბრუნა შენობას თავდაპირველი ბაროკოს სტილის ხასიათი. შენობის რესტავრაციის დროს აღდგა სახლის ფასადები და შეიცვალა შიდა ინტერიერი. დღეისათვის შენობაში განთავსებულია მუსიკალური სკოლა. Петров А. Н. Палаты Кикина // Архитектурное наследство. — Л.; М., 1953. — С. 141—147. (რუსული) The site of the Kikin Palace დაარქივებული 2009-06-01 საიტზე Wayback Machine. Боглачев С. В.. Кикины палаты. Санкт-Петербург : энциклопедия. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-05-29. ციტირების თარიღი: 2012-12-22. ↑ 1.0 1.1 1.2 დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-11-16. ციტირების თარიღი: 2019-01-17. ↑ Eugene Schuyler. Peter the Great; Part II. ISBN 978-1-4179-7143-5. გვ. 541.
ბუბალი

ბუბალი, ძროხისებრი ანტილოპა (ლათ. Alcelaphus) — წყვილჩლიქოსანთა გვარი. გნუებთან და ბლესბოკებთან ერთად გაერთიანებულია ძროხისებრი ანტილოპების ქვეოჯახში. სიმაღლე მხრებში 110–130 სმ, მინდაო ძალიან მაღალია, ზურგი უკან არის დახრილი, თავი წაგრძელებულია; მამალსაც და დედალსაც აქვს ორ ადგილას მოხრილი და რგოლისებური შესქელებებით დაფარული რქები. სხეული შეფერილია მოწითალო-ყავისფრად. თავსა და ფეხებზე ზოგჯერ აქვთ მუქი ლაქები. გვარში 3 სახეობაა. გავრცელებული არიან აფრიკის სავანებსა და ნახევარუდაბნოებში. რამდენიმე ადგილას ძალიან მცირერიცხოვანი ან სრულიად გამქრალები არიან. შეუძლიათ სწრაფად სირბილი; ძალიან ამტანები არიან. ახასიათებთ საერთო ჯოგები გაზელებთან, ზებრებთან, სირაქლემებთან. ნადირობის ობიექტებია, იყენებენ მათ ხორცსა და ტყავს. ადრე მოიცავდა უფრო მეტ სახეობას. ზოგიერთი წყაროს თანახმად, გვარში მხოლოდ ერთი სახეობაა (Alcelaphus buselaphus) და დანარჩენი სახეობები მის ქვესახეობად არის განხილული. კაამა (Alcelaphus caama) ძროხისებრი ანტილოპა (Alcelaphus buselaphus) ლიხტენშტაინის ბუბალი (Alcelaphus lichtensteinii) ბუბალი — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული) ↑ Wilson, D.E.; Reeder, D.M., eds. (2005). Mammal Species of the World: A Taxonomic and Geographic Reference (3rd ed.). Johns Hopkins University Press. ISBN 978-0-8018-8221-0. OCLC 62265494.
Glovo

Glovo (ქართ. გლოვო) — ესპანური სტარტაპი, რომელიც 2015 წელს ბარსელონაში დაფუძნდა. წარმოადგენს მიტანის სერვისს აპლიკაციაში შეკვეთის გაკეთების საფუძველზე. სერვისს საათზე ნაკლებ პერიოდში ახორციელებენ დამოუკიდებელი კურიერები, სახელად „გლოვერები“. სერვისი ამჟამად ხელმისაწვდომია შემდეგ ქვეყნებში: ესპანეთი, საფრანგეთი, პორტუგალია, იტალია, რუმინეთი, თურქეთი, საქართველო, უკრაინა, ეგვიპტე, მაროკო, ჩილე, არგენტინა, ურუგვაი, ბრაზილია, პერუ, კოსტა-რიკა, პანამა, გვატემალა, დომინიკელთა რესპუბლიკა. აპლიკაცია უფასოდ არის ხელმისაწვდომი iOS App Store-სა და Play Store-ში. გარდა ამისა, შესაძლებელია საიტიდან შეკვეთაც. აპლიკაცია მომხმარებელს საშუალებას აძლევს შეუკვეთონ ნებისმიერი ნივთი, რაც მოტოციკლზე მოთავსდება. პროდუქტების ტიპებს შორის არის საკვები, მედიკამენტები და ა. შ. მას შემდეგ, რაც Glovo-ზე შეკვეთას გააკეთებთ, მომხმარებელი გეოლოკაციის საშუალებით ხედავს, რომელ გლოვერს მიაქვს მასთან შეკვეთა და სად იმყოფება კონკრეტულ მომენტში. გლოვერთა აბსოლუტური უმრავლესობა მოტოციკლსა და ველოსიპედს იყენებს. ესპანეთი საფრანგეთი პორტუგალია იტალია რუმინეთი თურქეთი საქართველო უკრაინა ეგვიპტე მაროკო ჩილე არგენტინა ურუგვაი ბრაზილია პერუ კოსტა-რიკა პანამა გვატემალა დომინიკელთა რესპუბლიკა. ოფიციალური საიტი
ჯარისკაცის სინაგოგა (ტომსკი)

ჯარისკაცის სინაგოგა (რუს. Солдатская синагога) — სინაგოგა ტომსკში. იგი ჯარისკაცის პირველი სინაგოგაა რუსეთში და ერთადერთი ხის მსგავსი ტიპის ნაგებობაა მსოფლიოში. წარმოადგენს რეგიონული მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლს. 1865 წელს შეიძინეს თორის გრაგნილი და ზატეევის შესახვევში იჯარით აღებულ სახლში გახსნეს სამლოცველო სახლი, რომელიც ქორალური და კამინერის სინაგოგების შემდეგ მესამე იყო ქალაქში. 1872 წელს ნეჩაევის ქუჩაზე (ამჟამად ფრუნზეს პროსპექტი, 15) ააგეს ახალი ხის შენობა. შენობის სარდაფის სამხრეთ ნაწილში განათავსეს რელიგიური პურის — მაცის საცხობი. 1906 წელს მეზობელი ვაჭრის სახლში გაჩნდა ხანძარი და სინაგოგის შენობა ძალიან დაზიანდა. სინაგოგა საკუთარი თანხით აღადგინეს და გადააკეთეს ჯარისკაცებმა. მშენებლობას ხელმძღვანელობდა გადამდგარი კაპიტანი გ. ი. ცამი, მშენებლობის კომისიის შემადგენლობაში შედიოდა არქიტექტორი ტ. ლ. ფიშელი. მშენებლობის პროექტი მავრიტანული სკოლის სტილში შეასრულა საგუბერნიო არქიტექტორმა ანდრეი ლანგერმა. 1907 წელს სინაგოგა ხელახლა გახსნეს. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ, 1920-იან წლებში სინაგოგის შენობა გადაეცა უსახლკაროთა სკოლას. შენობის სახურავზე მდებარე სამივე გუმბათი მოანგრიეს. 1930-იან წლებში კი შენობაში განათავსეს ტომსკის სახელმწიფო უნივერსიტეტის თანამშრომელთა საერთო საცხოვრებელი, რომელიც არსებობდა 1990-იან წლებამდე. შემდეგ მასში ცხოვრობდნენ ტომსკის რიგითი მოქალაქეები. 2018 წლის დასაწყისში ქალაქის ადმინისტრაციამ მიიღო გადაწყვეტილება არქიტექტურის ძეგლი, ჯარისკაცის სინაგოგა, გადაეცა ებრაული თემისთვის. შეთანხმება ქალაქის მერს ივან კლიაინსა და რუსეთის მთავარ რაბინ ბერლ ლაზარს შორის გაფორმდა ამავე წლის 1 თებერვალს. Сибирская старина : краеведческий альманах. - 2003. - № 21 стр. 25.  რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი № 7030674000 Солдатская синагога დაარქივებული 2018-11-24 საიტზე Wayback Machine. Проект «Томские кружева» ↑ Томск передал еврейской общине единственную сохранившуюся в мире деревянную синагогу ↑ Единственная. Как в Томске появилась первая солдатская синагога в России ↑ Сибирская старина : краеведческий альманах
ტრანსფერაზები

ტრანსფერაზები (ლათ. transfero — გადამაქვს) — ფერმენტების კლასი, რომლებსაც ცოცხალ უჯრედებში სხვადასხვა ქიმიური ჯგუფი ერთი ნაერთიდან (ჯგუფის დონორი) მეორეზე (ჯგუფის აქცეპტორი) გადააქვთ. ფართოდაა გავრცელებული მცენარეულ და ცხოველურ ქსოვილებში, აგრეთვე მიკროორგანიზმებში; წამყვან როლს თამაშობენ შუალედურ ნივთიერებათა ცვლაში, რადგან მონაწილეობენ ნახშირწყლების, ამინომჟავების, ნუკლეინის მჟავების, ლიპიდების და სხვა ბიოლოგიურად მნიშვნელოვანი ნაერთების გარდაქმნაში. ტრანსფერაზების კლასი მოიცავს 450-ზე მეტ ფერმენტს და დაყოფილია ქვეკლასებად იმ ჯგუფების ქიმიური ბუნების მიხედვით, რომლის გადატანის კატალიზსაც აწარმოებენ. მაგალითად, ერთნახშირბადიანი ჯგუფის გადამტანი ტრანსფერაზები (მეთილტრანსფერაზები), შაქრების ნაშთის გადამტანი ტრანსფერაზები (გლიკოზილტრანსფერაზები) და სხვა. სხვადასხვა ქვეკლასის ტრანსფერაზებს სხვადასხვა კოფერმენტი აქვთ. ზოგიერთი ტრანსფერაზი მიღებულია კრისტალის სახით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 37.
ანრი ჟიული (კონდეს პრინცი)

ანრი ჟიულ დე ბურბონ-კონდე (ფრანგ. Henri Jules de Bourbon-Condé; დ. 29 ივლისი, 1643 — გ. 1 აპრილი, 1709) — ბურბონთა დინასტიის კონდეს შტოს წარმომადგენელი. კონდეს პრინც ლუი II-ის ვაჟი. კონდეს პრინცი 1686-1709 წლებში. ჰქონდა კლინიკური ლიქანთროპია და ახასიათებდა შეშლილის თვიბები. ანრი ჟიული დაიბადა 1643 წლის 29 ივლისს პარიზში. იგი იყო კონდეს პრინც ლუი II-ისა და მისი მეუღლის, კლარა კლემენს დე მაილე-ბრეზის უფროსი და ერთადერთი გადარჩენილი შვილი. იგი საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ის ბიძაშვილი და მასზე ხუთი წლით უმცროსი იყო. იგი მშობლებთან ერთად იზრდებოდა ჯერ ოტელ დე კონდეში, შემდეგ კი შატო დე შანტილში. დედამისი იყო გამოჩენილ კარდინალ რიშელიეს დის შვილი. იგი მოინათლა სენ-სალპის ეკლესიაში, დაბადების დღესვე. 1646 წელს მისი ბაბუის, ანრი II-ის გარდაცვალების შემდეგ მამამისი ლუი II კონდეს პრინცი ხდება, თავად ანრი ჟიულს კი ენგიენის ჰერცოგობა მიენიჭა. მთელი ცხოვრების მანძილზე ანრი ჟიული ფსიქიკურად არასტაბილური იყო. იგი იყო დაბალი, შეუხედავი, დაჩაგრული და ბუნებით სასტიკი. 1673 წლიდან ანრი ჟიული ფრანგულ არმიაში წევრიანდება და მამასთან ერთად იბრძვის ჰაბსბურგების წინააღმდეგ რაინის ფრონტზე. მან ბრძოლაში თავი ისახელა და მამაც გადაარჩინა, რომელიც გერმანელებმა ცხენიდან ჩამოაგდეს. თავდაპირველად მის საცოლედ განიხილებოდა მეფე ლუი XIII-ის ძმის, ორლეანის ჰერცოგ გასტონ დე ბურბონის შუათანა ასული ელიზაბეტ მარგარიტა ორლეანელი, თუმცა საპატარძლომ უარი თქვა ქორწინებაზე სასიძოს ცნობილი გამოხტომების გამო. მალევე იგი დანიშნეს ინგლისის, ირლანდიისა და შოტლანდიის მეფე ჯეიმზ VI-ის ასულ ელიზაბეთ სტიუარტისა და მისი ქმრის, ბოჰემიის მეფე ფრიდრიხ V-ის ვაჟის, პფალცის კურფიურსტ ედუარდისა და მისი ცოლის, ანა გონძაგას ასულ ანა ჰენრიეტა კურპფალცელზე. ახალგაზრდა პრინცესა დიდი სილამაზით არ გამოირჩეოდა და ბევრი მთხოვნელიც არ ჰყავდა, ამიტომაც მისმა მშობლებმა სასიძოს ხასიათის მიუხედავად მისი ანრი ჟიულზე დაქორწინება გადაწყვიტეს. ანა ჰენრიეტასა და ანრი ჟიულის ქორწინება 1663 წლის 11 დეკემბერს შედგა პარიზში. მრავალწლიანი და არც ისე ბედნიერი ქორწინებიდან წყვილს ათი შვილი შეეძინა. ცნობილია, რომ ანრი ჟიული, რომელსაც საშინელი ბრაზისაკენ მიდრეკილება ჰქონდა, ხშირად სცემდა თავის ჩუმ მეუღლეს. 1686 წლიდან ანრი ჟიული კონდეს პრინცი ხდება. მან საყვარელიც კი გაიჩინა, რომელთანაც შეეძინა ერთი უკანონო ქალიშვილი, სახელად ფრანსუაზ შარლოტი, რომლის ლეგიტიმაციაც 1693 წელს მოხდა. ანრი ჟიული გარდაიცვალა 1709 წლის 1 აპრილს, 65 წლის ასაკში. 29 ივლისი 1643 - 26 დეკემბერი 1646: ალბრეს ჰერცოგი; 26 დეკემბერი 1646 - 11 ნოემბერი 1686: ენგიენის ჰერცოგი; 11 ნოემბერი 1686 - 1 აპრილი 1709: კონდეს პრინცი; https://www.britannica.com/biography/Henri-Jules-de-Bourbon-5e-prince-de-Conde
რობერტ გოგოლაშვილი

რობერტ ალექსანდრეს ძე გოგოლაშვილი (დ. 30 ივლისი, 1939, კურსები, ახლანდ. ტყიბულის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი მომღერალი, ლოტბარი; საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1983). 1969 წელს დაამთავრა თბილისის ვანო სარაჯიშვილის სახელობის სახელმწიფო კონსერვატორია ვოკალის განხრით შოთა ქუთათელაძის ხელმძღვანელობით. მღეროდა სხვადასხვა ხალხურ ანსამბლში. 1976 წლიდან ძირითადად მოღვაწეობს როგორც ლოტბარი, დირიჟორი. ხელმძღვანელობდა საქართვლოს მეცნიერებათა აკადემიის ხალხურ სიმღერის ანსამბლ „ფაზისს“ (1976–83), ვაჟთა ვოკალურ ანსამბლებს: „თბილისს“ (1980–2010), „ქართულ ხმებს“ (1992 წლიდან, დაარსდა 1985 წელს „ჟურნალისტის“ სახელწოდებით), „უნივერსიტეტს“ (1998–2007); ხალხური სიმღერის ანსამბლ „იმერს“ (2006 წლიდან). ამ ანსამბლების რეპერტუარი მოიცავს უძველეს ქართულ ხალხურ სიმღერებსა და საგალობლებს, ქართულ ქალაქურ სიმღერებს, ქართველ კომპოზიტორთა საგუნდო ნაწარმოებებსა და სასიმღერო შემოქმედებას. ანსამბლებთან ერთად გოგოლაშვილი სხვადასხვა დროს იმყოფებოდა გასტროლებზე საზღვარგარეთ. დაჯილდოებულია ღირსების ორდენით (1998), მინიჭებული აქვს თბილისის საპატიო მოქალაქის წოდება (2016). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 68. რობერტ გოგოლაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ძროხისებრი ანტილოპა

ძროხისებრი ანტილოპა, ანტილოპა ბუბალი, ჩვეულებრივი ბუბალი ან უბრალოდ ბუბალი (ლათ. Alcelaphus buselaphus) — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი ძროხისებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 2 მ, სიმაღლე მინდაოში 130 სმ, მასა 200 კგ. შეფერილობა ქვესახეობებში განსხვავდება: ღია რუხიდან წითელ-ყავისფრამდე. ახასიათებს შავი ფერის ლაქები დრუნჩის შუა საწილსა და ფეხებზე. ორივე სქესის წარმომადგენელს აქვს რქები, რომელიც ერთი საფუძვლიდან იზრდება და განსხვავებული ფორმისაა ქვესახეობათა შორის. ისინი 70 სმ-მდე სიგრძისაა. ადრე ფართოდ იყო გავრცელებული მთელ აფრიკაში, მაგრამ დღეისათვის არეალი მნიშვნელოვნად შემცირებულია. აქტიურია დღისით. ცხოვრობენ ჯოგებად. შეუძლია სწრაფად, დაახლოებით 80 კმ/სთ სიჩქარით სირბილი. იკვებება ბალახითა და ფოთლებით. ზოგ ადგილას ნადირობის ობიექტია. მოიცავს 6 (ზოგი წყაროთი 8) ქვესახეობას: † ანტილოპა ბუბალი (Alcelaphus buselaphus buselaphus) — ნომინალური სახეობა კონგონი (Alcelaphus buselaphus cokii) ლელვილის ბუბალი (Alcelaphus buselaphus lelwel) დასავლეთაფრიკული ბუბალი (Alcelaphus buselaphus major) სვეინის ბუბალი (Alcelaphus buselaphus swaynei) ანტილოპა ტორა (Alcelaphus buselaphus tora) ორი სახეობა ზოგიერთი წყაროს მიერ განიხილება ძროხისებრი ანტილოპის ქვესახეობად: კაამა [Alcelaphus caama (Alcelaphus buselaphus caama)] ლიხტენშტეინის ბუბალი [Alcelaphus lichtensteinii (Alcelaphus buselaphus lichtensteinii)] Chris & Tilde Stuart: Field Guide to the Larger Mammals of Afrika. Struik, 2000, ISBN 1-86872-534-0 Jean Dorst и Pierre Dandelot: Säugetiere Afrikas, Paul Parey Verlag, 1970. ISBN 3-490-01018-3 Don E. Wilson, DeeAnn M. Reeder (Hrsg.): Mammal Species of the World. 3-е издание. The Johns Hopkins University Press, Baltimore 2005, ISBN 0-8018-8221-4. ↑ 1.0 1.1 hartebeest — ინგლისურ-ქართული ბიოლოგიური ლექსიკონი. ↑ bubal — ინგლისურ-ქართული ბიოლოგიური ლექსიკონი. ↑ IUCN SSC Antelope Specialist Group (2008). "Alcelaphus buselaphus". IUCN Red List of Threatened Species. Version 2008. International Union for Conservation of Nature. Retrieved 11 February 2009. ↑ Alcelaphus buselaphus (TSN 625077). ინტეგრაციული ტაქსონომიის საინფორმაციო სისტემა.
უჩა კორძაია

უჩა კორძაია (დ. 10 დეკემბერი, 1953, ქუთაისი — გ. 10 იანვარი, 2019, თბილისი) — ქართველი მუსიკოსი. 1979 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის საორკესტრო ფაკულტეტი. 1974–1975 წლებში იყო ანსამბლების — „ორერა“, 1975–1985 წლებში „ვია 75“, 1985–1990 წლებში „ნატვრისხე“, 1997–2005 წლებში „ბიგ-ბენდი“ სოლისტი. 1997 წლიდან იყო რესტორან „ოვაციოს“, „მარკო პოლოს“, „ქართული სახლის“ მუსიკოსი. ჩაწერილი აქვს მრავალი დისკი. არის სსრკ-ის საესტრადო სიმღერების ფესტივალის ლაურეატი (1978, 1980 და 1982 წლებში). მიღებული აქვს ღირსების ორდენი (2000). ვინ ვინ არის საქართველოში: ქართული ბიოგრაფიული ცნობარი, თბ., 2006, გვ. 270. უჩა კორძაია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ მუსიკოსი უჩა კორძაია გარდაიცვალა. exclusivenews.ge (10 იანვარი, 2019). ციტირების თარიღი: 18 იანვარი, 2019.
ანა ჰენრიეტა კურპფალცელი

ანა ჰენრიეტა კურპფალცელი (გერმ. Anna Henriette von Pfalz), ან ბავარიელი (ფრანგ. Anne Henriette de Bavière; დ. 13 მარტი, 1648 — გ. 23 თებერვალი, 1723) — ვიტელსბახების დინასტიის წარმომადგენელი. ინგლისის მეფე ჯეიმზ VI-ის ასულ ელიზაბეთ სტიუარტისა და მისი ქმრის, ბოჰემიის მეფე ფრიდრიხ V-ის ვაჟ ედუარდ კურპფალცელისა და მისი მეუღლის, ანა გონძაგას ქალიშვილი. კონდეს პრინცესა 1686-1709 წლებში როგორც ანრი ჟიულ დე ბურბონის მეუღლე და მისი ათი შვილის დედა. ანა ჰენრიეტა დაიბადა 1648 წლის 13 მარტს პარიზში. იგი იყო სიმერნის პფალცგრაფ ედუარდ კურპფალცელისა და მისი მეუღლის, ანა გონძაგას ქალიშვილი. მამამისი იყო ინგლისის, ირლანდიისა და შოტლანდიის მეფე ჯეიმზ VI-ისა და ანა დანიელის ასულ ელიზაბეთ სტიუარტისა და მისი ქმრის, ბოჰემიის მეფე და პფალცის კურფიურსტ ფრიდრიხ V-ის ვაჟი, ხოლო დედამისი იყო პოლონეთისა და ლიტვის დედოფალ მარია ლუიზა გონძაგას ღვიძლი და. თხუთმეტი წლის ასაკში იგი დანიშნეს კონდეს პრინც ლუი II-ის ერთადერთ ვაჟზე, ენგიენის ჰერცოგ ანრი ჟიულზე. იგი კონდეს ტახტის მემკვიდრე და საფრანგეთის მეფის ბიძაშვილი იყო. მისი და ანა ჰენრიეტას ქორწინება 1663 წლის 11 დეკემბერს შედგა პარიზის პალას დე როიალში. საქორწინო ცერემონიალი მოგვიანებით კვლავ შედგა ვერსალის სასახლეში, სადაც მას ლუი XIV, დედოფალი მარია ტერეზა ესპანელი, დედა-დედოფალი ანა ავსტრიელი, ორლეანის ჰერცოგი ფილიპ I, მისი ცოლი ჰენრიეტა ინგლისელი და სხვა მრავალი მონარქი და არისტოკრატი დაესწრო. მრავალწლიანი და უბედური ქორწინებიდან, წყვილს ათი შვილი შეეძინა. ანრი ჟიულს კლინიკური ლიქანთროპია სჭირდა, რაც იმას ნიშნავს, რომ მას სადისტური ბუნება და პერიოდულად გიჟური გამოხტომები ჰქონდა. ანა ჰენრიეტა აღწერილია როგორც სათნო, განათლებული, დახვეწილი, ქველმოქმედი და ღვთისმოსავი ქალი, რომელსაც სამეფო კარზე ბევრი მეგობარი ჰყავდა, რომლებიც უთანაგრძნობდნენ ქმრის გამო. მიუხედავად ასეთი ხასიათისა, ანრი ჟიული ანა ჰენრიეტას ხშირად სცემდა, თანაც ამას იგი არც მსახურების და არც დიდგვაროვნების თვალწინ ერიდებოდა. 1671 წელს ანა ჰენრიეტას ბიძაშვილი, ელიზაბეთ შარლოტა კურპფალცელი ცოლად გაჰყვა ლუი XIV-ის დაქვრივებულ ძმას, ორლეანის ჰერცოგ ფილიპ I-ს. ანა ჰენრიეტა და ელიზაბეთ შარლოტა ძალიან მალე დამეგობრდნენ და დიდ დროს ატარებდნენ ერთად. 1708 წელს, როდესაც მისი ბიძაშვილი, მანტუას ჰერცოგი კარლო IV გარდაიცვალა, ანამ მისგან მემკვიდრეობით არჩეს პრინცესობა მიიღო, მანტუას კი ავსტრიელები დაეპატრონნენ. მომდევნო 1709 წელს, 65 წლის ასაკში გარდაიცვალა ანრი ჟიული, რის შემდეგაც კონდეს პრინცი მათი ვაჟი ლუი III გახდა. ანა ჰენრიეტა კურპფალცელი გარდაიცვალა 1723 წლის 23 თებერვალს, 74 წლის ასაკში, პარიზში. 13 მარტი 1648 - 11 დეკემბერი 1663: მისი უდიდებულესობა პრინცესა ანა კურპფალცელი; 11 დეკემბერი 1663 - 11 ნოემბერი 1686: მისი უდიდებულესობა ენგიენის ჰერცოგინია; 11 ნოემბერი 1686 - 1 აპრილი 1709: მისი უდიდებულესობა კონდეს პრინცესა; 1 აპრილი 1709 - 23 თებერვალი 1723: მისი უდიდებულესობა ქვრივი კონდეს პრინცესა; ანა ჰენრიეტა კურპფალცელის წინაპრები Scavini, « Le parapluie français », Le Figaro Magazine, semaine du 19 mai 2017, page 111. Christian von Stramburg, Anton Joseph Weidenbach: Denkwürdiger und nützlicher Rheinischer Antiquarius. Teil 2, Band 6. R. F. Hergt, Koblenz 1857, S. 209–210 (Digitalisat).
ძმები ელისეევების სავაჭრო ამხანაგობის სახლი

ძმები ელისეევების სავაჭრო ამხანაგობის სახლი (რუს. Дом торгового товарищества «Братья Елисеевы») — დიდი საცალო და გასართობი კომპლექსი, რომელიც მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში ნევის გამზირის 56-ში. სახლი ააშენა 1902-1903 წლებში არქიტექტორმა გაბრიელ ბარანოვსკიმ. შენობა არტ-ნუვოს არქიტექტურული სტილის პროექტის ერთ-ერთი საუცხოო მაგალითია. დღევანდელი შენობა და აქ განთავსებული ობიექტები 1902-1903 წლებიდან 1917 წლის რევოლუციამდე ეკუთვნოდა ძმებ ელისეევებს, ხოლო 1917 წლიდან 1990-იან წლებამდე შენობაში მდებარე მაღაზია იყო ერთ-ერთი სახელმწიფო კომპანიის საკუთრება და მას უწოდებდნენ ნომერ პირველ გასტრონომს. სახლი აშენდა 1902-1903 წლებში არქიტექტორ გავრილ ვასილის ძე ბარანოვსკის მიერ ძმები ელისეევის სავაჭრო ასოციაციის კოლონიური ნაწარმის მაღაზიისათვის. 1990-იანი წლების შუა რიცხვებში მაღაზიაში ფუნქციონირებდა შპს „ელისეევების მაღაზია“. შემდგომში კი მფლობელი იყო ჰოლდინგური კომპანია „პარნას-მ“, რომელმაც 1995 წელს შეისყიდა სავაჭრო ობიექტი, 49 წლის ვადით. შენობის სტილი მიზნად ისახავდა პარტნიორების სიმდიდრის გამოხატვასა და პოტენციური მყიდველის ყურადღების მიპყრობას. შენობის ფასადზე განთავსებულია ა. გ. ადამსონის მიერ შესრულებული სკულპტურები: „მრეწველობა“, „ვაჭრობა“, „ხელოვნება“ და „მეცნიერება“. შენობის შიგნით იყო სამი სავაჭრო ოთახი, სარკისა და ბრინჯაოს სანათებით გაფორმებული. სახლის სარდაფში განთავსებული იყო საწყობები, მაცივრები და ერთ-ერთი საუკეთესო მარანი ევროპაში. XVIII საუკუნის ბოლოს, ნევის გამზირისა და მალაია-სადოვაიის ქუჩის კუთხეში, მდებარეობდა ვაჭარ ი. აპაიშჩიკოვის სამსართულიანი სახლი. შემდეგ აღნიშნული მიწის ნაკვეთი ეკუთვნოდა: სენატორ დ. ო. ბარანოვს (1820 წლიდან), გრაფ გ. ფ. მენგდენს (1850-1870 წლებში). XIX საუკუნის შუა წლებში შენობაში განთავსდა ჟურნალ „სამხედრო კოლექციის“ ოფისი, რომლის რედაქტორი იყო ნ. გ. ჩერნიშევსკი. 1863 წელს, შეიცვალა შენობის პროექტი და დააშენეს კიდევ ორი სართული (არქიტექტორი ა. ტიხობრაზოვი). საბჭოთა პერიოდში მაღაზიის ოფიციალური სახელწოდება იყო „ნომერ პირველი გასტრონომი“, თუმცა სანქტ-პეტერბურგის მცხოვრებნი, მას მაინც ელისეევების სავაჭრო ამხანაგობის სახლს ეძახდნენ. 1929 წელს შენობის მეორე სართულზე თეატრი გაიხსნა დ. გ. გუტმანის ხელმძღვანელობით. 1931 წელს აქ განთავსდა სატირისა და კომედიის თეატრი. 1987-1988 წლებში აღდგა სავაჭრო დარბაზის გაფორმება. 2002 წელს განხორციელდა ფასადებისა და თეატრის აღდგენითი სამუშაოები (არქიტექტორები ვ. პ. გოლუბი და სხვები). 2010 წლის 30 ნოემბერს მთავრობის დადგენილებით, შენობა შეიტანეს სპეციალურად დაცული ობიექტების ფედერალური ძეგლთა სიაში. 2011 წლის 15 თებერვლიდან, შენობაში განახლდა აღდგენითი სამუშაოები. 2012 წლის 8 მარტს მაღაზია კვლავ გაიხსნა მომხმარებლებისათვის. Кириков Б. М., Кирикова Л. А., Петрова О.В. Невский проспект. Дом за домом. — 3-е изд., испр. и доп. — СПб: ООО «МиМ-Дельта», 2009. — С. 228—231. — 382 с. — ISBN 978-5-9524-4205-4. Кириков Б. М. Архитектура петербургского модерна. Общественные здания. — СПб.: Коло, 2011. — Т. 2. — 576 с. — ISBN 5-901841-80-8. Official site of the Eliseyev Emporium Елисеевский магазин в Энциклопедии Санкт-Петербурга დაარქივებული 2019-01-12 საიტზე Wayback Machine. Елисеевский магазин — Театр комедии им. Н. П. Акимова Документальный сериал «Красуйся, град Петров!». Серия 3/10. Зодчий Гавриил Барановский. Елисеевский магазин.
სამოქალაქო მშენებლობა

სამოქალაქო მშენებლობა — პროფესიული საინჟინრო დისციპლინა, რომელიც ეხება ფიზიკურად და ბუნებრივად შექმნილი გარემოს პროექტირებას, მშენებლობასა და მოვლა-შენახვას, მათ შორის: რეზიდენციების, ინსტიტუციონალური შენობების, გზების, ხიდების, არხების, კაშხლების, აეროპორტების, საკანალიზაციო სისტემების, მილსადენების და რკინიგზის. სამოქალაქო მშენებლობა იყოფა ბევრ დისციპლინად (მიმართულებად). იგი ითვლება მეორე უძველეს საინჟინრო დისციპლინად სამხედრო ინჟინერიის შემდეგ, და განსხვავდება მისგან. სამოქალაქო მშენებლობა გვხვდება ყველგან, როგორც საჯარო სექტორში, დაწყებული მუნიციპალიტეტებიდან, დამთავრებული აღმასრულებელი ორგანოებით, ასევე კერძო სექტორში, იქნება ეს ინდივიდუალური მშენებლობა (კერძო სახლი, რეაბილიტაცია/რეკონსტრუქცია და ა.შ) თუ ეროვნული ან საერთაშორისო კომპანიების მშენებლობა. ↑ History and Heritage of Civil Engineering. ASCE. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 16 February 2007. ციტირების თარიღი: 8 August 2007. ↑ What is Civil Engineering. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 30 იანვარი 2017. ციტირების თარიღი: 15 May 2017. ↑ What is Civil Engineering?. The Canadian Society for Civil Engineering. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 12 August 2007. ციტირების თარიღი: 8 August 2007. ↑ Civil engineering. Encyclopædia Britannica. ციტირების თარიღი: 9 August 2007.
Prince of Persia: Warrior Within

„სპარსეთის პრინცი: მეომარი შენში“ (ინგლ. Prince of Persia: Warrior Within) — ვიდეო თამაში, რომელიც თამაშის „სპასეთის პრინცი, დროის ქვიშების“ გაგრძელებაა. მისი შექმნა 2003 წელს დაიწყო და დიდი მოწონება დაიმსახურა კრიტიკოსთა შორის. ამ ახალი თამაშის პირველი პრეზენტაცია 2004 წლის 2 დეკემბერს შედგა, კომპანია „უბისოფთის“ თაოსნობით. თამაშში „დროის ქვიშებისაგან“ განსხვავებით განახლებულია გრაფიკა, იარაღები და მოძრაობები. ოფიციალური საიტი.