laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გიორგი კარბელაშვილი

გიორგი კარბელაშვილი (დ. 3 მაისი, 1962, თბილისი) — ქართველი თანამდებობის პირი, ინჟინერი, პოლიტიკოსი. 1986 წელს დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი, ვ. ი. ლენინის სახელობის საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის კავშირგამბულობის ფაკულტეტი სპეციალობით მრავალარხიანი ელექტროკავშირგაბმულობა. 2012-2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ერთიანი ნაციონალური მოძრაობა — „მეტი სარგებელი ხალხს“ . 2007: ღირსების ორდენი 2011: წმინდა გიორგის სახელობის გამარჯვების ორდენი გიორგი კარბელაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გიორგი კარბელაშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
მერაბ კაჭახიძე

მერაბ კაჭახიძე (დ. 25 ივლისი, 1966, სამტრედია) — ქართველი ინჟინერი, პოლიტიკოსი. 1990 წელს დაამთავრა შრომის წითელი დროშის ორდენოსანი ვ. ი. ლენინის სახელობის საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი სამშენებლო ნაკეთობათა და კონსტრუქციების წარმოების სპეციალობით. 2012-2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“. მერაბ კაჭახიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი მერაბ კაჭახიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
იონიური ორდერი

იონიური ორდერი, სამი მთავარი ბერძნული არქიტექტურული ორდერიდან ერთ-ერთი. იონიური ორდერის ძირითადი, მცირეაზიური, ვარიანტი ჩამოყალიბდა ძვ. საბერძნეთის იონიური პროვინციების ქვის ხუროთმოძღვრებაში ძვ. წ. 560-500 (არტემიდას ტაძარი ეფესოში, დაიწყო ძვ. წ. VI საუკუნის შუა წლებში, არქიტექტორი ქერსიფრონე და მეტაგენე). დორიული ორდერისაგან განსხვავებით, იონიური ორდერის პროპორციები უფრო მსუბუქია და მისი ყველა ნაწილის დეკორიც უფრო მდიდრული. სხვა არქიტექტურულ ორდერთაგან განსხვავებით, მისი სვეტისთავი შემკულია ვოლუტებით. იონიური ორდერის რამდენიმე ვარიანტი განსაკუთრებით ფართოდ გავრცელდა ელინიზმის ეპოქაში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 197.
ამბონი

ამბონი — ქალაქი და ნავსადგური ინდონეზიაში. მდებარეობს მოლუკის კუნძულებზე, კუნძულ ამბონის სამხრეთ ნაწილში. არის მალუკუს პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. მოსახლეობა 372 249 ადამიანი (2015). დამეგობრებულია ავსტრალიის ქალაქ დარვინთან [წყარო არ არის მითითებული 1423 დღე] და აღმოსავლეთ ტიმორის დედაქალაქ დილისთან [წყარო არ არის მითითებული 1423 დღე]. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 352. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Indonesian Minister of Home Affairs Decree Number 050-145 of 2022 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q112136164"></a> ↑ The Master Book of Indonesian Territory Data 2015 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q24249970"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q24249960"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q113641429"></a>
ამბრაზურა

ამბრაზურა — არქტექტურული დეტალი, თავდაცვით ნაგებობებსა და კოშკებზე დატანებული სარკმელი. ამბრაზურა ზოგჯერ აღჭურვილი იყო საფრიანი ქვემეხით, ნაღმსატყორცნით ან ტყვიამფრქვევით ცეცხლის დასაშენად. ის განსხვავდება სათოფურისგან, საიდანაც ავტომატსა და შაშხანას ისვრიან. ამბრაზურის ფორმა და ზომა დამოკიდებულია იარაღის სახეობასა და სროლის სექტორზე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 352.
დიმიტრი რომანოვი

დიმიტრი რომანის ძე რომანოვი (რუს. Дими́трий Рома́нович Рома́нов; დ. 4 მარტი, 1926 — გ. 31 დეკემბერი, 2016) — რუსეთის პრინცის, ნიკოლოზ რომანოვის უმცროსი ძმა. იყო რუსეთის საიმპერატორო სახლის ხელმძღვანელობის პრეტენდენტი. პრინცი დიმიტრი რუსეთის პრინცის ტიტულს იყენებდა უდიდესობის სტილით. პრინცი დიმიტრი დაიბადა ანტიბში კაპ დ'ანტიბის მახლობლად, საფრანგეთის რივიერაში. Romanov Family Association დიმიტრი რომანოვი ბიოგრაფია დაარქივებული 2018-10-04 საიტზე Wayback Machine. ↑ Умер старший представитель дома Романовых князь Дмитрий Романович. РИА Новости. ციტირების თარიღი: 2017-01-02.
ლენის მუშათა დახვრეტა

ლენის მუშათა დახვრეტა — სადამსჯელო ოპერაცია რუსეთის იმპერიაში 1912 წლის 4 აპრილს, როდესაც ჩაახშვეს მდინარე ლენაზე ოქროს საბადოების მუშების გაფიცვა. მდინარე ლენაზე მდებარე ოქროს საბადოების სააქციო საზოგადოების წევრები იყვნენ რუსი მრეწველები ა. ვიშნეგრადსკი, ა. პუტილოვი, გრაფი ს. ვიტე, ნიკოლოზ II-ის დედა მარია თედორეს ასული. საბადოში მუშაობის პირობები იყო უკიდურესად მძიმე, ხოლო ხელფასი დაბალი. ამის გამო 1912 წლის 29 თებერვალს ანდრეევსკის საბადოზე დაიწყო მუშათა გაფიცვა, რისი საბაბიც გახდა დამპალი ხორცის გაცემა საბადოს დუქანში. გაფიცულები ითხოვდნენ 8-საათიან სამუშაო დღეს, ხელფასის მომატებას 30%-ით, ჯარიმების გაუქმებას და სხვა. ადმინისტრაციამ არ დააკმაყოფილა არცერთი მოთხოვნა. მარტის შუა რიცხვებში გაფიცვა მოედო ყველა საბადოს. გაიფიცა 6000-მდე მუშა. გაფიცვას ხელმძღვანელობდნენ ბოლშევიკები, მენშევიკები და ესერები. მთავრობამ გაფიცულთა წინააღმდეგ შეიარაღებული ძალები გაგზავნა. 4 აპრილს დააპატიმრეს საგაფიცვო კომიტეტის წევრები. შემდეგ დილით 2500-მდე მუშა გაემართა პროკურატურაში საჩივრის წარსადგენად. მათ გზა გადაუღობა ჯარმა და ჟანდარმერიის როტმისტრ ტრეშჩენკოვის ბრძანებით გაუხსნა ცეცხლი. მოკლეს 270 და დაჭრეს 250 კაცი. ფაქტის გამოსაძიებლად მთავრობამ დანიშნა კომისია, მაგრამ ამან მუშები არ დააკმაყოფილა და მათ მასობრივად დატოვეს სამსახური. სამსახურიდან წავიდა სულ 9000-მდე მუშა. ლენის მუშათა დახვრეტამ ბიძგი მისცა შემდგომ რევოლუციურ პროცესებს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 188.
ნაცხვარა

ნაცხვარა — არქეოლოგიური ძეგლი ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ წარბასთუმნის აღმოსავლეთით გაწოლილ გორაზე, რომელიც სოფლისგან ხევით არის გამოყოფილი. ადგილობრივები ამ გორას თეთრმიწებს ეძახიან, თეთრმიწების ჩრდილოეთით, თხემზე ტერასისმაგვარი დაბოლოებაა, სადაც თითქმის შუაში, ხელოვნური ქვა-მიწა ყრილიანი ელიფსური ფორმის ბორცვია აღმართული, ორიენტირებული სამხრეთ-დასავლეთიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთისაკენ მიმართულებით, ბორცვის სიმაღლე დაახლოებით 10 მეტრია, ხოლო წრიული პერიმეტრი კი თითქმის 200 მეტრია, ის ჩრდილოეთით ღრმა ხევით სრულდება. ბორცვის ზედაპირი დარღვეული და უსწორმასწოროა, ზედაპირზე აღმოსავლეთ მხარეს მშრალი ქვა ყრილია. როგორც ჩანს აღნიშნული ბორცვი გორა ნამოსახლარს წარმოადგენს. ამ ბორცვის გარშემო, განსაკუთრებით კი მის აღმოსავლეთით ფიქსირდება სხვადასხვა პერიოდის კერამიკული მასალა. მოყოლებული ადრებრინჯაოს ხანიდან გვიანშუასაუკუნეების ჩათვლით. კერამიკული მასალა გვხვდება ბორცვის თავზეც, სადაც ადგილობრივებს ორმო ამოუთხრიათ და ზედ ჯვარი აღუმართავთ, რომელიც სოფელს გადაჰყურებს.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 20127
ჯანაშია

საკუთარი სახელი ჯანაშია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ბაგრატ ჯანაშია — პედაგოგი, აფხაზოლოგი ზაზა ჯანაშია — სპორტსმენი (ფეხბურთელი) თეიმურაზ ჯანაშია — სახელმწიფო დაცვის გენერალ-მაიორი, პოლიტიკოსი თეიმურაზ ჯანაშია — ინჟინერი, პოლიტიკოსი მარი ჯანაშია — მსახიობი ნანა ჯანაშია — ბიოლოგი, გარემოსდამცველი აქტივისტი. ნაული ჯანაშია — ინჟინერ-ეკონომისტი, პოლიტიკოსი ნიკოლოზ ჯანაშია — პედაგოგი, ეთნოგრაფი ნიკოლოზ ჯანაშია — ისტორიკოსი რევაზ ჯანაშია — არქიტექტორი, მათემატიკოსი სიმონ ჯანაშია — ისტორიკოსი სიმონ ჯანაშია — პედაგოგი, განათლების საკითხთა ექსპერტი როინ ჯანაშია — ინჟინერი, პოლიტიკოსი რუსუდან ჯანაშია — ენათმეცნიერი, კავკასიოლოგი
იორ-ალაზნის აუზის კულტურა

იორ-ალაზნის აუზის კულტურა — იორ-ალაზნის აუზის ტერიტორიაზე მოსახლე, საკმაოდ დაწინაურებული მიწათმოქმედი, მესაქონლე, მეტალურგი და მეთუნე ტომების მატერიალური კულტურა. ადრინდელი და შუა ბრინჯაოს ხანაში შედიოდა ჯერ მტკვარ-არაქსის კულტურის (ძვ. წ. III ათასწლეული), შემდეგ თრიალეთის კულტურის (ძვ. წ. II ათასწლეულის I ნახევარი) გავრცელების სფეროში. გვიანბრინჯაოს ხანის ადრეული საფეხურისათვის აღნიშნულ ტერიტორიაზე კვლავ მთელი ცენტრალური ამიერკავკასიისათვის დამახასიათებელი კულტურა ჩანს გავრცელებული. დაახლოებით ძვ. წ. XIII საუკუნიდან აღნიშნულ ტერიტორიაზე ძველის განვითარების საფუძველზე ჩამოყალიბდა განსხვავებული კულტურა. მისთვის დამახასიათებელია ე. წ. კახური შედგენილტარიანი სატევრები და მახვილები, ბრინჯაოს მთელმასრიანი შუბისპირები მასრაზე ორი რელიეფური სარტყლით, კონცენტრული ღარებით შემკული თიხის ჭურჭელი და სხვა. დაახლოებით ძვ. წ. XI საუკუნიდან ამ კულტურის განვითარების შედეგად გაჩნდა 3 ლოკალური ვარიანტი, რომელთა გავრცელება დაახლოებით ისტორიულ კახეთის, კუხეთისა და ჰერეთის საზღვრებს ემთხვევა. მატერიალური კულტურის ეს ჯგუფები ერთმანეთისაგან ძირითადად საბრძოლო იარაღის თავისებურებით განსხვავდება. ძვ. წ. I ათასწლეულის I ნახევრის ბოლოდან, სახელმწიფოს წარმოშობის წინა საფეხურზე, იორ-ალაზნის აუზის ტერიტორიაზე მოხდა მატერიალური კულტურის ნიველირება, თუმცა ძვ. წ. II ათასწლეულში შემუშავებული ამ კულტურის დამახასიათებელი ზოგი ნიშანი ახ. წ პირველ საუკუნეებშიც გადმოვიდა. ეს გარემოება აღნიშნულ პერიოდში მატერიალური კულტურის განუწყვეტელ განვითარებას ადასტურებს. ლომთათიძე გ., ბრინჯაოს სატევრები და მახვილები სამთავროს უძველეს სამარხებში, თბ., 1974; ფირცხელაური კ., აღმოსავლეთ საქართველოს ტომთა ისტორიის ძირითადი პრობლემები (ძვ. წ. XV-VII სს), თბ., 1973; მისივე, იორ-ალაზნის აუზის ტერიტორიაზე მოსახლე ტომთა უძველესი კულტურა, თბ., 1965; ჯაფარიძე ო., არქეოლოგიური გათხრების თრიალეთში, თბ., 1969 ფირცხელაური კ., ქსე ტ. 5., გვ. 199, თბ., 1980
ანდრე ლენოტრი

ანდრე ლენოტრი (დ. 12 მარტი, 1613, პარიზი — გ. 15 სექტემბერი, 1700, იქვე) — ფრანგი არქიტექტორი, პარკების მშენებელი, ტიუილრის მთავარი მებაღის შვილი. 1653 წლიდან ხელმძღვანელობდა ვილე-ვიკონტის მშენებლობას. 1657 წლიდან იყო ლუი XIV-ის შენობათა გენერალური კონტროლიორი. 1660 წლიდან ხელმძღვანელობდა სენ-ჟერმენის, ფონტენბლოს, შანტიის, სენ ტუსა და ტიუილრის სამეფო პარკების მშენებლობას. 1662 წელს შეადგნა ლონდონის სენტ-ჯეიმზ პარკისა და გრინვიჩის პარკის პროექტები. ავტორია ვერსალის პარკებისა. მიერ მიერ შექმნილი რეგულარული პარკების სისტემა გაბატონებული იყო ევროპაში XVIII საუკუნის შუა წლებამდე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 188.
იორამისა და კირილეს ელჩობა

იორამისა და კირილეს ელჩობა რუსეთში 1592-1593 — კახეთის სამეფოს ელჩობა რუსეთის სამეფოში. კახეთიდან რუსეთში გაბრუნებულ პლეშჩეევის ელჩობას თან ჩაჰყვნენ ქართველი ელჩები თავადი იორამი და კირილე არქომანდრიტი. ქართველი ელჩები რუსეთის ხელმწიფეს მფარველობის პირობის შესრულებას სთხოვდნენ. კერძოდ, ისინი ითხოვდნენ: საშამხლო-დაღესტნის დაპყრობას, თერგიდან კახეთამდე გზის გაწმენდას და ზარბაზნის ოსტატებისა და არტილერისტების გაგზავნას კახეთში. ქართველი ელჩების ენერგიული მეცადინეობის შედეგად ბორის გოდუნოვმა საშამხლოს წინააღმდეგ მართლაც გაგზავნა ჯარი. ბერძენიშვილი ნ., საქართველოს ისტორიის საკითხები, წგნ. 4, თბ., 1967 მაჭარაზე ვ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 199.
ალექსანდრე ლენსკი

ალექსანდრე ლენსკი (დ. 1 ოქტომბერი, 1847, კიშინიოვი — გ. 13 ოქტომბერი, 1908, მოსკოვი) — რუსი მსახიობი, რეჟისორი, პედაგოგი, თეატრის თეორეტიკოსი. სასცენო მოღვაწეობა დაიწყო 1865 წელს. 1872-1873 წლებში იყო თბილისის რუსული თეატრის მსახიობი. 1876 წლიდან გარდაცალებამდე მოღვაწეობდა მცირე თეატრში. იყო მცირე თეატრის ფილიალის, ახალი თეატრის ერთ-ერთი დამაარსებელი. 1888 წლიდან ასწავლიდა მოსკოვის თეატრალურ სასწავლებელში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 188.
იულიან ლენსკი

იულიან ლენსკი (დ. 8 იანვარი, 1889 — გ. 21 სექტემბერი, 1937) — პოლონელი პოლიტიკოსი, კომუნისტი. 1905 წლიდან იყო პოლონეთის სამეფოს და ლიტვის სოციალ-დემოკრატიული პარტიის წევრი. 1910 წელს აირჩიეს სოციალისტური ახალგაზრდობის კავშირის თავმჯდომარედ. იყო რსდმპ VI (ბოლშევიკთა) ყრილობის მონაწილე. 1917 წელს იყო სამხედრო-რევოლუციური კომიტეტის კომისარი, 1919 წლის ივნისიდან ნოემბრამდე იყო პოლონეთის საქმეთა კომისარი, 1919 წელს იყო ლიტვა-ბელორუსის საბჭოთა რესპუბლიკის განათლების კომისარი. იყო პოლონეთის კომუნისტური პარტიის II, IV da VI ყრილობების დელეგატი. 19124 წელს მუშაობდა საფრანგეთის კომპარტიაში, იყო „იუმანიტეს“ რედაქტორი. 1924 წლიდან იყო პოლონეთის კომუნისტური პარტიის პოლიტბიუროს წევრი, ხოლო 1929 წლიდან გენერალური მდივანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 188-189.
თინათინ მერკვილაძე

თინათინ მერკვილაძე (დ. 14 მაისი, 1929, ქუთაისი — გ. 25 აგვისტო, 2024) — ქართველი მომღერალი (სოპრანო), საქართველოს სსრ-ის სახალხო არტისტი (1976). 1949 წელს დაამთავრა ქუთაისის მუსიკალური სასწავლებელი, 1954 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია. 1955 წლიდან იყო თბილისის მუსიკისა და დრამის სახელმწიფო თეატრის წამყვანი სოლისტი. 1984 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას თბილისის სახელმწიფო თეატრალურ ინსტიტუტში მუსიკის კათედრაზე. შესრულებული აქვს 100–ზე მეტი როლი. 1961: საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი 1976: საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 590. თინათინ მერკვილაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1961. № 14. გვ. 416. ↑ საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1976. № 6. გვ. 328.
იოჰან ჰაინრიხ მერკი

იოჰან ჰაინრიხ მერკი (დ. 11 აპრილი, 1741, დარმშტადტი — გ. 27 ივნისი, 1791) — გერმანელი მწერალი, კრიტიკოსი, ჟურნალისტი, „ქარიშხლისა და შეტევის“ პერიოდის მნბიშვნელოვანი წარმომადგენელი. მეგობრობდა გოეთესთან, მასთან ერთად რედაქტორობდა „ფრანკფურტულ სამეცნიერო ცნობებს“. ავტორია მოთხრობებისა „ბატონ ოჰიმის ამბავი“ (1778), „ლინდორი“ (1781) და სხვა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 590.
სერგეი მერკუროვი

სერგეი მერკუროვი (რუს. Серге́й Дми́триевич Мерку́ров; ბერძ. Σεργκέι Μερκούροφ; სომხ. Սերգեյ Մերկուրով; დ. 26 ოქტომბერი, 1881, ალექსანდროპოლი — გ. 8 ივნისი, 1952, მოსკოვი) — სომხური წარმოშობის რუსი მოქანდაკე, სსრკ-ის სახალხო მხატვარი (19430, საბჭოთა კავშირის სამხატვრო აკადემიის ნამდვილი წევრი (1947). დაიბადა 1881 წლის 26 ოქტომბერს (7 ნოემბერს) ქალაქ ალექსანდროპოლში (ამჟამად გიუმრი), ბერძნულ ოჯახში. 1901 წელს დაამთავრა ტიფლისის რეალური სასწავლებელი და შევიდა კიევის პოლიტექნიკური ინსტიტუტში, საიდანაც მალე გარიცხეს პოლიტიკურ მოვლენებში მონაწილეობისთვის. 1902-1905 წლებში სწავლობდა მიუნხენის სამხატვრო აკადემიაში. 1907 წლამდე ცხოვრობდა პარიზში. მისი ადრინდელი ნამუშევრებისთვის დამახასიათებელი იყო ამაღელვებელი სიმბოლიკა და მოდერნისტული სტილიზაცია. ისწრაფვოდა მონუმენტური ჰეროიკული სახეების შექმნისკენ. 1907 წელს მოქანდაკე დაბრუნდა რუსეთის იმპერიაში. ცხოვრობდა ტიფლისსა და იალტაში. 1910 წლის შემოდგომაზე გადავიდა მოსკოვში. მნიშვნელოვანი ნამუშევრებია დოსტოევსკის (1911-1913) და კ. ტიმირიაზევის (1922-1923) ქანდაკებები, ჯგუფური კომპოზიცია „ბელადის სიკვდილი“ (1927-1947), სტალინის ქანდაკება ერევანში. 1939 ლენინის ორდენი 1940 სომხეთის სსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე 1941 სტალინური პრემია 1942 რსფსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე 1943 სსრკ-ის სახალხო მხატვარი 1947 შრომის წითელი დროშის ორდენი 1947 სსრკ-ის სამხატვრო აკადემიის აკადემიკოსი 1950 სომხეთის სსრ-ის სახალხო მხატვარი 1951 სტალინური პრემია 1951 შრომის წითელი დროშის ორდენი მედალი „1941-1945 წლების დიდ სამამულო ომში მამაცური შრომისათვის“ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 590. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Большая российская энциклопедия — Москва: Большая российская энциклопедия, 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1768199"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ 2.0 2.1 Меркуров Сергей Дмитриевич // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ RKDartists <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17299517"></a> ↑ SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ Sokolov M. N. Merkurov, Sergey // Grove Art Online / J. Turner — [Oxford, England], Houndmills, Basingstoke, England, New York: OUP, 2017. — doi:10.1093/GAO/9781884446054.ARTICLE.T056943 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q217595"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q56691875"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q810196"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q103957526"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q21431157"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1547776"></a> ↑ The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a>
რობერ მერლი

რობერ მერლი (დ. 29 აგვისტო, 1908, თებესა, ალჟირი — გ. 27 მარტი, 2004) — ფრანგი მწერალი. მონაწილეობდა მეორე მსოფლიო ომში. 3 წელი გაატარა სამხედრო ტყვეთა ბანაკში. ნანახი აღწერა რომანში „უიკ-ენდი სამხრეთ სანაპიროზე“ (1949), რისთვისაც მიიღო გონკურის პრემია. დოკუმენტურ მასალაზეა აგებული რომანი „სიკვდილი ჩემი ხელობაა“ (1953). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 590.
პაატა კიკნაველიძე

პაატა კიკნაველიძე (დ. 16 მაისი, 1975, ბაღდათი) — ქართველი იურისტი, პოლიტიკოსი. დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი. 2012-2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი (ბაღდათის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“. პაატა კიკნაველიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი პაატა კიკნაველიძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
მეროვინგული ხელოვნება

მეროვინგული ხელოვნება — საფრანგეთის ჩრდილოეთ და ცენტრალური ოლქების ხელოვნება. V-XIII საუკუნეებში ამ ტერიტორიებს მეროვინგები მართავდნენ. მეროვინგული ხელოვნება ეყრდნობოდა გვიანდელი ანტიკური, გალურ-რომაული, ბარბაროსული ხელოვნების ტრადიციებს. მეროვინგულმა არქიტექტურამ საფუძველი მოუმზადა წინარომანული არქიტექტურის აყვავებას. მეროვინგული ხელოვნების ნიმუშებია ბაპტისტერიუმები (პუატიე, IV-VII სს), კრიპტები (სენ-ლორანი გრენობლში, VIII ს) და ბაზილიკური ეკლესიები. განვითარების მაღალ დონეს მიაღწია დეკორატიულმა გამოყენებითმა ხელოვნებამ. გავრცელებული იყო ქვაზე ბრტელი რელიეფური კვეთა, გამომწვარი თიხის რელიეფები, ოქროთ, ვერცხლით და ძვირფასი ქვებით შემკული საეკლესიო ნივთები, იარაღები, წიგნის მინიატურა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 591.
მერომორფული ფუნქცია

მერომორფული ფუნქცია — ფუნქცია, რომელიც წარმოიდგინება, როგორც ორიმთელი ფუნქციის განაყოფი, ორი ყველგან კრებადი ხარისხოვანი მკრივის განაყოფი. მერომორფული ფუნქციებია რაციონალური, ტრიგონომეტრიული, ელიფსური ფუნქციები, გამა-ფუნქცია, ძეტა-ფუნქცია და ა.შ.. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 591.
მეროპე

მეროპე, 23 კუროსი — კუროს თანავარსკვლავედის 4,2 ვიზუალური ვარსკვლავიერი სიდიდის ვარსკვლავი. შედის ვარსკვლავთა გროვა პლეადებში. ნათობა მზისაზე 128-ჯერ მეტია. მანძილი მძიდან 91 პს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 591.
სიონის ბაზილიკა და სამაროვანი

სიონის ბაზილიკა და სამაროვანი — არქეოლოგიური, არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის დაბა სიონის სამხრეთ-აღმოსავლეთით, მდ. ივრის მარცხენა ნაპირზე. 1951 წელს წყალსაცავის მშენებლობასთან დაკავშირებით, არქეოლოგიური ექსპედიციის ერთმა რაზმმა (ხელმძღვანელი ი. ციციშვილი) შეისწავლა ბაზილიკის არქიტექტურა. 1961 წელს ძეგლთა დაცვის სარესტავრაციო სახელოსნომ (ხელმძღვანელი ლ. ხიმშიაშვილი) გააშიშვლა ნაგებობის შემორჩენილი კედლები; დეტალურად აიზომა, დაინომრა მათი საპირე ქვები და ყველა დეტალი, 1962 წელს ისტორიის ინსტიტუტის სიონის არქეოლოგიურმა ექსპედიციამ (ხელმძღვანელი რ. რამიშვილი) გათხარა ბაზილიკის მიმდებარე ტერიტორია და გამოიკვლია ასზე მეტი სამარხი, რომელთა შორის აღმოჩდნა მიწისქვეშა კამაროვანი აკლდამა. იმავე წელს ბაზილიკა და აკლდამა დაშალეს და გადმოიტანეს თბილისში, საქართველოს ხალხური ხუროთმოძღვრებისა და ყოფის სახელმწიფო მუზეუმში. სამეცნიერო ლიტერატურაში ტაძრის აგების თარიღის შესახებ არსებობს ორი თვალსაზრისი; ერთის მიხედვით, ძეგლი VIII-IX საუკუნეს განეკუთვნება (გ. ჩუბინაშვილი, ვ. ბერიძე, რ. შმერლინგი, რ. მეფისაშვილი, ვ. ცინცაძე), მეორე თვალსაზრისით (ი. ციციშვილი, რ. რამიშვილი) - V საუკუნის მეორე ნახევარს. ბაზილიკა გეგმით სწორკუთხაა. იგი მონოლითური სვეტების ორი წყვილით დანაწევრებულია სამ ნავად. შუა ნავი, გვერდის ნავებთან შედარებით, ორნახევარჯერ უფრო განიერია და აღმოსავლეთით დასრულებულია ნალისებრი მოხაზულობის ღრმა შვერილი აფსიდით, რომელიც გარედან ხუთწახნაგოვანია. ეკლესიის ნავები ერთმანეთთან დაკავშირებული ყოფილა ნალისებრი თაღებით, შენობა გადახურული ყოფილა საერთო ორკალთიანი სახურავით. დამოუკიდებელი სახურავი აქვს აფსიდის წახნაგოვან შვერილს და სამხრეთით და ჩრდილოეთით გვიანდელ მინაშენებს, რომლებიც ეკლესიის შესაბამის ფასადებს მთელ სიგრძეზე ეკვრიან. ეკლესიას ეტყობა მრავალგზის საფუძვლიანი შეკეთების კვალი. მისი კედლების გარეპირი ნაწყობია შირიმის კარგად გათლილი კვადრებით. ყველა სვეტი, კონსტრუქციული და არქიტექტურული დეტალი ქვიშაქვისაა. ბაზილიკა ძლიერ დაზიანებულია: ჩამოქცეულია მთავარი და გვერდის ნავების კამაროვანი გადახურვები, დანგრეულია სამხრეთის და ჩრდილოეთის კედლების ზედა ნაწილები და მინაშენები, ჩამოშლილია საპირე წყობის უმეტესი ნაწილი. შესასვლელები სამხრეთ და დასავლეთ კედლების შუა ნაწილშია. სახმრეთის შესასვლელი გარედან მოზრდილი ზომის არქიტრავითაა გადახურული, შიგნით კი თაღოვანია. დასავლეთის შესასვლელის გადახურვა ჩამოშლილი აქვს. სამაროვანი განლაგებული იყო ბაზილიკის გარშემო ორ-სამ სართულად. განეკუთვნება V-XVIII საუკუნეს. სამარხები განსაკუთრებით მრავლად აღმოჩნდა ეკლესიის აღმოსავლეთის და სამხრეთის ფასადების გასწვრივ, სადაც ჭარბობდა სოციალურად დაწინაურებულ პირთა ქვისსამარხები. არქეოლოგიური მასალა დაცულია არქეოლოგიის კვლევით ცენტრის დუშეთის არქეოლოგიურ ბაზაში. რამიშვილი რ; ჯორბენაძე ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 407-408.
ლუი სებასტიან მერსიე

ლუი სებასტიან მერსიე (ფრანგ. Louis-Sebastien Mercier; დ. 6 ივნისი, 1740, პარიზი — გ. 25 აპრილი, 1814) — ფრანგი მწერალი. იყო დუალისტი, იზიარებდა ჟან-ჟაკ რუსოს იდეებს, აიდეალებდა სოფლურ ყოფას, ქადაგებდა საყოველთაო თანასწორობას, თავს ესხმოდა სალონურ-არისტოკრატულ კულტურას. დრამატურგიაში ილაშქრებდა კლასიცისტური თეატრის წინააღმდეგ, ქადაგებდა სოციალური დრამის დამკვიდრებას. მისი ნაწარმოებებია რომანი „ველური“ (1746), კრებული „მორალური ზღაპრები“ (1769), უტოპიური რომანი „2440 წელი“ (1770) და სხვა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 591. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ლუი სებასტიან მერსიე Louis Sébastien Mercier — data.bnf.fr ლუი სებასტიან მერსიე — ნამუშევრები პროექტ „გუტენბერგზე“ ლუი სებასტიან მერსიე — ნამუშევრები საიტზე Internet Archive ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Deutsche Nationalbibliothek Record #118581007 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ 2.0 2.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 3.0 3.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 4.0 4.1 Internet Speculative Fiction Database — 1995. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2629164"></a> ↑ 5.0 5.1 Find a Grave — 1996. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q63056"></a> ↑ 6.0 6.1 NooSFere — 1999. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3343389"></a> ↑ 7.0 7.1 IMSLP — 2006. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q523660"></a> ↑ 8.0 8.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 9.0 9.1 Vegetti Catalog of Fantastic Literature <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23023088"></a> ↑ Annuaire prosopographique : la France savante / B. Delmas — 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q55740543"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2926731"></a> ↑ GeneaStar <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q98769076"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3100478"></a> ↑ Library of the World's Best Literature / C. D. Warner — 1897. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q952614"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19098835"></a> ↑ RKDartists <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17299517"></a>
ივანე კიღურაძე

ივანე კიღურაძე (დ. 12 იანვარი, 1937, სოფ. ხიდისთავი, ჩოხატაურის რაიონი) — ქართველი მათემატიკოსი, მეცნიერი, პოლიტიკოსი, საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემიის წევრი. 1960 წელს დაამთავრა ი. ბ. სტალინის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მექანიკა-მათემატიკის ფაკულტეტი. 2012-2016 წლებში იყო საქართველოს მე-8 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ბიძინა ივანიშვილი — ქართული ოცნება“. ივანე კიღურაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ივანე კიღურაძე — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
უილიამ პარი მერფი

უილიამ პარი მერფი (დ. 6 თებერვალი, 1892, სტოტონი, უისკონსინი — გ. 9 ოქტომბერი, 1987) — ამერიკელი თერაპევტი და ჰემატოლოგი. 1914 წელს დაამთავრა უმაღლესი სკოლა ორეგონში. 1920 წელს გახდა მედიცინის დოქტორი. 1922 წლიდან მუშაობდა ბოსტონში, პიტერ ბენტ ბრიგემის ჰოსპიტალში. 1923 წლიდან ასწავლიდა კემბრიჯის უნივერსიტეტის ჰარვარდის სამედიცინო სკოლაში. ძირითადად შეისწავლიდა შაქრიან დიაბეტსა და სისხლის ზოგიერთ დაავადებას. 1934 წელს ანემიის სამკურნალო მეთოდიკის შემოღებისთვის ჯ. მაინტონთან და ჯ. უილპთან ერთად მიენიჭა ნობელის პრემია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 591.