laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ნელი ბარნაბიშვილი

ნელი ბარნაბიშვილი (დ. 10 ივლისი, 1955, ლესოზავოცკი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1979 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სან. ჰიგიენური ფაკულტეტი. 1979–1984 წლებში იყო შავი ჭირის საწინააღმდეგო საქართველოს სადგურის ექიმი. 1984–1990 წლებში ამავე სადგურის ვირუსთა მუზეუმის გამგე. 1990–1992 წლებში აღნიშნული სადგურის უფროსის მოადგილე. 1992 წლიდან განსაკუთრებით საშიშ ინფექციათა საწინააღმდეგო ცენტრის ვირუსულ ინფექციათა ეპიდემიოლოგიის განყოფილების გამგე. 1995 წლიდან დაავადებათა კონტროლის ეროვნული ცენტრის განყოფილების გამგე. ავტორია 52 სამეცნიერო ნაშრომის ინფექციურ დაავადებათა ეპიდემიოლოგიისა და დიაგნოსტიკის საკითხებზე. თანაავტორებთან ერთად გამოქვეყნებული აქვს მონოგრაფია ქართულ და რუსულ ენებზე. 1990 წელს დაიცვა მოსკოვში საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „რიფტის ცხელების სადიაგნოზო პრეპარატები და ლაბორატორიული დიაგნოსტიკა“. 1988 - „მედალი ჯანმრთელობის დაცვის ფრიადოსანი“ ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000 გვ. 29 ნელი ბარნაბიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ლალი ღოღელიანი

ლალი ღოღელიანი (დ. 31 მარტი, 1944, თბილისი) — ქართველი ინჟინერი, მეცნიერი, პედაგოგი. 1967 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის სამშენებლო ფაკულტეტი და მიენიჭა ინჟინერ-მშენებლის კვალიფიკაცია. 1968-1974 წლებში მუშაობდა კავკასიის ჰიდრომეტეოროლოგიის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში უფროსი მეცნიერ-თანამშრომლის თანამდებობაზე, ჰიდროპროექტის ინჟინრად. 1974 წლიდან მუშაობდა საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში ასისტენტად, დოცენტად, პროფესორად. 1997 წელს არჩეულ იქნა ტექნიკური უნივერსიტეტის ჰიდროსაინჟინრო ფაკულტეტის დეკანად და დეპარტამენტის ხელმძღვანელად. წლების განმავლობაში იყო ჰიდროტექნიკური ფაკულტეტის სადისერტაციო საბჭოს თავმჯდომარე, საქართველოს სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტების სალიცენზიო კომისიის წევრი, ტექნიკური უნივერსიტეტის რეფორმების და განაწილების საკოორდინაციო საბჭოს კოორდინატორი. არის რამდენიმე საერთაშორისო აკადემიის ნამდვილი წევრი, როგორებიცაა: საქართველოს ენერგეტიკის, რუსეთის საბუნებისმეტყველო მეცნიერებათა, ამერიკის საერთაშორისო (Sigma-XI) ასოციაციის, საერთაშორისო ეკოლოგიის, მეცნიერ ინჟინერ ქალთა საერთაშორისო ასოციაციის, ასევე, არის საქართველოს პარლამენტის და მეცნიერების დეპარტამენტის სოციალური კომიტეტის წევრი. 2006 წლიდან პროფესიული განათლების ცენტრის დირექტორია. გამოქვეყნებული აქვს 99 სამეცნიერო სტატია, მათ შორის, ორი მონოგრაფია. დაჯილდოებულია საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის საუწყებო ჯილდოებითა და საპატიო სიგელებით. ტექნიკურ მეცნიერებათა კანდიდატი (1974), დოქტორი (1993). 1998 — ღირსების მედალი ელექტრონული კომერცია: სახელმძღვ. სტუდ. თბილისი, ტექნ. უნ-ტი, 2009, გვ. 142 ჰალოსოლი, თბილისი, ტექნ. უნ-ტი, 2006, გვ. 77 პრაქტიკული სამუშაოები ჰიდრავლიკასა და აეროდინამიკაში თბოაირმომარაგების და ვენტილაციის სპეციალობის სტუდენტებისათვის:მეთოდური მითითებები, თბილისი, 1982, გვ. 54 საქართველოს არქიტექტორთა და მშენებელთა ენციკლოპედია, თბ., 2017, გვ. 585 წიგნი ღირსებისა: ტ. 3/ შემდგ.: თამაზ ყიფიანი (რედ.), თენგიზ გაჩეჩილაძე, გურამ სიმონიშვილი, თბ., 2001, გვ. 111 ლალი ღოღელიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ანადირის ყურე

ანადირის ყურე (რუს. Анадырский залив) — ბერინგის ზღვის ყურე. მდებარეობს ჩუკოტკის ნახევარკუნძულის ნაპირებთან. ხმელეთში შეჭრილია 250 კმ-ით, სიგანე შესასვლელში დაახლ. 380 კმ, სიღრმე 85 მ-მდე. ანადირის ყურის წვერშია ჯვრის ყურე და ანადირის ლიმანი, რომელიც ონემენის ყურეში გადადის (მასში ჩაედინება მდ. ანადირი). წლის უდიდეს ნაწილში დაფარულია მცურავი ყინულით. მოქცევები ძირითადად ნახევარდღიურია (3 მ-მდე). ყურის ნაპირზეა ქალაქი და პორტი ანადირი. ↑ საბჭოთა კავშირის გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 20. ↑ Анадырский залив // Большая российская энциклопедия. т. 1. — М., 2005. — стр. 648.
აზერბაიჯანის წითელი ნახევარმთვარის საზოგადოება

აზერბაიჯანის წითელი ნახევარმთვარის საზოგადოება (აზერ. Azərbaycan Qızıl Aypara Cəmiyyəti) — უდიდესი ჰუმანიტარული ორგანიზაცია აზერბაიჯანში და არის წითელი ჯვრისა და წითელი ნახევარმთვარის საერთაშორისო მოძრაობის ნაწილი. ორგანიზაციის შტაბ-ბინა მდებარეობს ბაქოში. აზერბაიჯანის წითელი ნახევარმთვარის საზოგადოება წარმოადგენს არაკომერციულ იურიდიულ პირს, რომელიც უზრუნველყოფს ჰუმანიტარულ დახმარებას და სოციალურ მომსახურებას. იგი რეგულირდება ქვეყნის კანონმდებლობით. მოძრაობა მთავარი მიზანია მოსახლეობის მოწყვლადი ფენების მომსახურება. ორგანიზაცია დაარსდა აზერბაიჯანის დემოკრატიული რესპუბლიკის დროს 1920 წლის 10 მარტს, იმდროინდელი თავდაცვის მინისტრის მოადგილის, გენერალ-ლეიტენანტი ალი-აღა შიხლინსკის და საგარეო საქმეთა მინისტრის ფათალი ხან ხოისკის ინიციატივით. იმავე წლის 28 აპრილს საბჭოთა რუსეთის მიერ აზერბაიჯანის ოკუპაციისა და ანექსიის შემდეგ, აზერბაიჯანის წითელი ნახევარმთვარის საზოგადოება ფუნქციონირებდა, როგორც რუსეთის წითელი ჯვრის საზოგადოების აზერბაიჯანული ფილიალი. 1922 წლის ოქტომბერში აზერბაიჯანის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის სახალხო კომისართა საბჭოს გადაწყვეტილებით აღდგა აზერბაიჯანის წითელი ნახევარმთვარის საზოგადოება. იგი ფუნქციონირებდა როგორც წითელი ჯვრისა და წითელი ნახევარმთვარის საზოგადოებების საბჭოთა კავშირის ნაწილი. 1991 წელს, საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ ორგანიზაცია ფუნქციონირებს საერთაშორისო სტანდარტების შესაბამისად. http://www.redcrescent.az/- აზერბაიჯანის წითელი ნახევარმთვარის ორგანიზაციის ოფიციალური ვებ-გვერდი
პარაპოლის ბარი

პარაპოლის ბარი (რუს. Парапольский дол) — ვიწრო მთათაშორისი ღრმული რუსეთში, კამჩატკის მხარეში. გამოყოფს პენჟინის ქედსა და კორიაკთა მთიანეთს, რომლებიც ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან სამხრეთ-დასავლეთისკენაა გადაჭიმული. სამხრეთი ნაწილი მდებარეობს კამჩატკის ყელზე და ციცაბოდ აწყდება ოხოტის ზღვის პენჟინის უბეს. სიგრძე დაახლ. 425 კმ. გაბატონებული სიმაღლე 50–200 მ-ია. მიედინება მდინარეები პალმატკინა (ჩრდილოეთში), კუიული და პუსტაია (სამხრეთში). ძირის ბრტყელ ზედაპირზე მრავალი ტბა და ჭაობია. განვითარებულია მრავალწლოვანი მზრალობა. ფერდობებზე ჭარბობს ტუნდრის ლანდშაფტები; ადგილ-ადგილ ქონდარა ფიჭვის რაყებია. ↑ საბჭოთა კავშირის გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 159. ↑ Парапольский дол // Большая российская энциклопедия. т. 25. — М., 2014. — стр. 312.
პენჟინის ქედი

პენჟინის ქედი (რუს. Пенжинский хребет) — ქედი ჩრდილო-აღმოსავლეთ რუსეთში, ძირითადად კამჩატკის მხარეში. გადაჭიმულია 420 კმ-ზე, სამხრეთ-დასავლეთიდან ჩრდილო-აღმოსავლეთით, ოხოტის ზღვის პენჟინის უბესა და მდინარე პენჟინის ხეობას შორის. გამოყოფს პენჟინის დაბლობსა და პარაპოლის ბარს. სიმაღლე 1059 მ-მდე. დასერილია პენჟინის აუზის მდინარეებით. მკაცრი კლიმატის, მრავალწლოვანი გამყინვარებისა და მუდმივი ძლიერი ქარების პირობებში მცენარეული საფარი დაჩაგრულია. ფერდობების ქვედა ნაწილში, 700 მ-მდე სიმაღლეზე დამახასიათებელია ქონდარა ფიჭვის მეჩხერი რაყები, უფრო მაღლა — ბალახოვან-ლიქენიანი ტუნდრის ლანდშაფტები. ↑ საბჭოთა კავშირის გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 161. ↑ 2.0 2.1 Пенжинский хребет // Большая российская энциклопедия. т. 25. — М., 2014. — стр. 552. ↑ Парапольский дол // Большая российская энциклопедия. т. 25. — М., 2014. — стр. 312.
პენჟინის უბე

პენჟინის უბე (რუს. Пенжинская губа) — უბე ოხოტის ზღვის შელიხოვის ყურის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილი, ჩრდილო-აღმოსავლეთ ევრაზიის ნაპირებთან. სიგრძე 300 კმ, საშუალო სიგანე 65 კმ, სიღრმე 62 მ-მდე, მოქცევის სიმაღლე 12,9 მ-მდე (უდიდესია წყნარ ოკეანეში). აღმოსავლეთ ნაპირი ძლიერ დასერილია, უდიდესი ნაწილი — ფლატოვანი, მდინარეთა შესართავების ზონები დაჭაობებულია. სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში გამოიყოფა მამეტჩინის ყურე და რეკინიკის უბე. გაყინულია ოქტომბრის ბოლოდან აპრილამდე, წარმოადგენს ოხოტის ზღვის მცურავი ყინულის წყაროს. პენჟინის უბეში ჩაედინება მდინარე პენჟინა. ↑ საბჭოთა კავშირის გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 161. ↑ Пенжинская губа // Большая российская энциклопедия. т. 25. — М., 2014. — стр. 552.
ჩვენი უბნის შვილები

ჩვენი უბნის შვილები (არაბ. أولاد حارتنا awlād ḥāratnā) — ნობელიანტი ეგვიპტელი მწერლის, ნაჯიბ მაჰფუზის 1959 წლის რომანი. სიუჟეტი თავიდან ჰქმნის სამი მონოთეისტური აბრაამული რელიგიის (იუდაიზმი, ქრისტიანობა და ისლამი) ურთიერთდაკავშირებულ ისტორიას,რომელიც ალეგორიზირებულია მე-19 საუკუნის კაიროს უბანში. კრიტიკოსთა აზრით, უბანი წარმოადგენს ღმერთს, რასაც ავტორი უარყოფს. მისი თქმით, არაფერი არ წარმოადგენს ღმერთს, რადგანაც ის ერთადერთი და უდიდესია. ნაწარმოების პირველი ოთხი სექცია მოგვითხრობს ისტორიებს უბნის (ღვთის) შვილების — ადამის, რომელიც ღმერთის ფავორიტი შვილია, და სატანის შესახებ. შემდეგი თაობის წარმომადგენელი გმირები თავიდან გადიან მოსეს, იესოსა და მუჰამედის ცხოვრებისეულ გზას. თითოეული მათგანი უბნის სხვადასხვა ლოკაციაზე ცხოვრობს და სიმბოლიზირებს იუდაიზმს, ქრისტიანობასა და ისლამს. წიგნის მეხუთე სექციის პროტაგონისტი კი არაფაა, რომელიც წარმოადგენს თანამედროვე ტექნოლოგიებისა და მეცნიერების ხანას, მისი სახელი კი წინასწარმეტყველთაგან მომდინარეობს. შინაარსისათვის ცენტრალური ნაწილია futuwwat (ძლიერი კაცები). ძლიერი კაცები აკონტროლებენ უბანს და მოსახლეობას ფულს სძალავენ. წიგნის წარმატებული გმირები მათი სქემის ჩამოშლას ახერხებენ, თუმცაღა ისინი მაინც ბრუნდებიან. არაფა საკუთარი ინტელექტისა და ასაფეთქებლების ცოდნის მათ წინააღმდეგ მიმართვას ცდილობს, თუმცაღა მისი მცდელობები ირიბად იწვევს მოხუცი კაცის სიკვდილს. ძლიერი კაცების ლიდერი ამას იგებს, და აშანტაჟებს არაფას რაღა დაეხმაროს მას გახდეს მთელი უბნის დიქტატორი. წიგნი სრულდება არაფას მკვლელობის შემდგომ.არაფას მეგობარი კი იმ წიგნის ნარჩენებს ეძებს, სადაც მისი საიდუმლოებები ეწერა. ნაწარმოები თავდაპირველად 1959 წელს, ჟურნალ "ალ-აჰრამში" იბეჭდებოდა სერიული სახით, არაბული ენაზე, თუმცაღა მის გამოცემას ეგვიპტის რელიგიური კოლეგიის პროტესტი მოჰყვა. ნაწარმოების წიგნის სახით გამოცემა ეგვიპტეში აიკრძალა. ნაწარმოები დაუცალკევებლად მხოლოდ პრეზიდენტ გამალ აბდელ ნასერის ჩარევის შედეგად გამოიცა,რომელიც ჟურნალის დირექტორთან,მუჰამედ ჰეიკალთან მეგობრობდა. ამ მიზეზთა გამო, ნაწარმოებს 8 წელი დასჭირდა წიგნის სახით გამოსაცემად, თუმცაღა არა ეგვიპტეში, არამედ ლიბანში, ბეირუთში დაიბეჭდა 1967 წელს. წიგნმა ეგვიპტეში დიდი ვნებათაღელვა გამოიწვია. კერძოდ ეგვიპტის რელიგიურ საქმეთა კოლეგიამ წიგნი დაგმო და ღვთისადმი მკრეხელობად მოიხსენია. ომარ აბდელ რაჰმანმა მაჰფუზს მონანიებისაკენ ან სიკვდილისაკენ მოუწოდა. მან ასევე განაცხადა რომ ეს რომ ადრე ექნა, სალმან რუშდი ზღვარს არ გადაკვეთდა. შედეგად,1994 წელს მაჰფუზს საკუთარი სახლის წინ, კაიროში, ორი ექსტრემისტი თავს დაესხა და ყელში დაჭრა. ნაჯიბი თადასხმას გადაურჩა, თუმცაღა მიყენებულმა დაზიანებებმა 2006 წელს მის გარდაცვალებაზე იქონია გავლენა. „ჩვენი უბნის შვილები“ მაჰფუზის გარდაცვალებიდან 4 თვეში ოფიციალურად გამოიცა ეგვიპტეში და ბესტსელერად იქცა. ნაგიბ მაჰფუზი მიმოხილვა საბაზე დაარქივებული 2021-04-22 საიტზე Wayback Machine. ↑ Hafez, Sabry: "Introduction" to The Cairo Trilogy. Cairo: American University in Cairo Press, 2001. pg xxxiv. ↑ Karolides, Nicholas J. (2005). 120 banned books : censorship histories of world literature, Bald, Margaret., Sova, Dawn B., Karolides, Nicholas J., New York: Checkmark Books/Facts On File, გვ. 215. ISBN 0-8160-6504-7. OCLC 56324787.
საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი

საქართველოს სსრ-ის დამსახურებული არტისტი — საპატიო წოდება, რომელსაც ანიჭებდა საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმი და წარმოადგენდა სახელმწიფოსა და საზოგადოების მიერ წარჩინებული მოქალაქეების ღვაწლის აღიარების ერთ-ერთ ფორმას. დაარსდა 1936 წლის 27 მაისს. ენიჭებოდა განსაკუთრებით გამორჩეულ ხელოვნების (თეატრის, მუსიკის, კინოს, ცირკის და სხვა შემოქმედებითი სფეროს) მუშაკებს მაღალი ოსტატობისთვის, რათა ხელი შეწყობოდა ხელოვნების განვითარებას. აღიარების მომდევნო ხარისხი იყო „საქართველოს სსრ სახალხო არტისტის“, შემდეგი კი - „სსრკ სახალხო არტისტის“ წოდება. 1919 წლიდან 1936 წლის ბრძანებულებამდე ენიჭებოდა „რესპუბლიკის დამსახურებული არტისტის“ წოდება, რომელსაც რესპუბლიკების განათლების სახალხო კომისარიატის კოლეგიები ანიჭებდა განათლების სახალხო კომისრების, საოლქო და სამხარეო საბჭოების აღმასრულებელი კომიტეტების ბრძანებით. 1940 წლის 25 აპრილის „საქართველოს სსრ საპატიო წოდებათა შესახებ“ დებულებით (დ პუნქტი) შეიცვალა წოდების ფორმულირება და საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტის წოდება ენიჭებოდათ: პირველად საპატიო წოდებით, 1924 წელს დაჯილდოვდა ალი აბასოვი, თეატრის მსახიობი. ბოლოს საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტის წოდება გაიცა 1990 წელს. საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ „საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტის“ წოდება შეიცვალა „საქართველოს დამსახურებული არტისტის“ წოდებით, ხოლო საქართველოს რესპუბლიკის მოქალაქეების დამსახურების გათვალისწინებით, ჯილდოს მფლობელებს შეუნარჩუნდა ყოფილი სსრკ და საქართველოს სსრ სახელმწიფო ჯილდოები, ასევე უფლებები და მოვალეობები, რომელსაც ითვალისწინებდა ყოფილი სსრკ და საქართველოს სსრ კანონმდებლობა. საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტების სია ↑ საქართველოს სსრ-ის უმაღლესი საბჭოს უწყებები. 1940. № 1-3. გვ. 18.
ნინო ნანობაშვილი

ნინო ნანობაშვილი (დ. 4 დეკემბერი, 1958, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1981 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1981 წელს იყო თბილისის №5 კლინიკური საავადმყოფოს ექიმი–ინტერნი. 1985–1987 წლებში მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ცენტრალური სამეცნიერო–კვლევითი ლაბორატორიის ელექტრო–ფიზიოლოგიის განყოფილების უმცროს მეცნიერ–თანამშრომლად. 1987–1991 წლებში 29–ე პოლიკლინიკის თერაპიული განყოფილების გამგედ. 1991 წლიდან №1 სამკურნალო პროფილაქტიკური ცენტრის მოზრდილთა განყოფილების ექიმ–თერაპევტად. 1992 წლიდან ჩინური მედიცინის ინსტიტუტის პათოფიზიოლოგიის კათედრის ასისტენტი. ავტორია 10 სამეცნიერო ნაშრომის, რომლებიც ეხება კარდიოლოგიურ, თერაპიულ, ეპიდემიოლოგიურ, რეანიმატოლოგიურ, ბიოქიმიურ პრობლემებს. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „გულის შეკუმშვის ფაზური სტრუქტურისა და მიოკარდიუმის ენერგეტიკული მეტაბოლიზმის ცვლილებები ჰემორაგიული შოკის დროს ექსპერიმენტში.“ ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000 გვ. 219 ნინო ნანობაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნათელა ბასიშვილი

ნათელა ბასიშვილი (დ. 29 სექტემბერი, 1946, ქუთაისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1969 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1969–1970 წლებში იყო ცხინვალის საავადმყოფოს თერაპევტი. 1970–1972 წლებში მოსკოვის კარდიოლოგიის ინსტიტუტის ორდინატორი. 1972–1975 წლებში ამავე ინსტიტუტის ასპირანტი. 1977 წელს იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ჰოსპიტალური თერაპიის კათედრის ასპირანტი და ამავე კათედრის დოცენტი. თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სინდრომული დიაგნოსტიკის კათედრის ასოცირებული პროფესორი. ავტორია 41 სამეცნიერო ნაშრომისა კარდიოლოგიის აქტიურ პრობლემებზე. 1976 წელს მოსკოვის კარდიოლოგიის ინსტიტუტში დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ცენტრალური და რეგიონალური ჰემოდინამიკის მაჩვენებლები არტერიული ჰიპერტონიის დროს სხვადასხვა ჰიპოტენზიური საშულებებით მკურნალობის ფონზე.“ დიაგნოსტიკური ძიება შინაგან სნეულებათა კლინიკაში : სიმპტომიდან დიაგნოზამდე-სინდრომული ძიება, გამოკვლევის პროგრამები, შინაგანი სნეულებების პათოგნომური სიმპტომოკომპლექსები : სახელმძღვ. უმაღლ. სამედ. სასწ. სტუდენტებისათვის, რეზიდენტებისა და ექიმებისათვის თბილისი, შპს „ირგა“ 2010 გვ. 819 ISBN: 978-9941-0-1641-7 ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000 გვ. 29 ნათელა ბასიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ლელა ბაქანიძე

ლელა ბაქანიძე (დ. 9 ოქტომბერი, 1957) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1979 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. 1979–1988 წლებში იყო შავი ჭირის საწინააღმდეგო საქართველოს სადგურის განსაკუთრებით საშიში ვირუსული ინფექციების ლაბორატორიის ექიმი–ვირუსოლოგი. 1988–1992 წლებში ამავე სადგურის ექიმი–ვირუსოლოგი. 1992–1998 წლებში დაავადებათა კონტროლის ეროვნული ცენტრის ელ. მიკროსკოპის ლაბორატორიის გამგე. 1998 წლიდან ამავე ცენტრის საინფორმაციო ცენრტის გამგე. ავტორია 16 სამეცნიერო ნაშრომის, რომლებიც ეხება ვირუსების სტრუქტურას და მორფოლოგენეზს. დასტამბული აქვს ერთი მონოგრაფია. 1988 წელს მოსკოვში დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ზოგიერთი ტოგა და რეტროვირუსის სტრუქტურა და მორფოგენეზი და შერეული ინფექციების პირობები.“ ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000 გვ. 30 ლელა ბაქანიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნინო ბაქანიძე

ნინო ბაქანიძე (დ. 29 ოქტომბერი, 1960) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1983 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1984–1987 წლებში იყო აკად. მ.წინამძღვრიშვილიოს სახელობის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის კლინიკური ორდინატორი. 1987–1989 წლებში აკადემიკოს ე.ფიფიას სახელობის ამიერკავკასიის რკინიგზის საავადმყოფოს ექიმი–კარდიოლოგი.1997 წლიდან რკინიგზის დეპარტამენტისა და მეცნიერებათა აკადემიის სხივური და ინტერვენციული დიაგნოსტიკის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის კლინიკური განყოფილების ექიმი თერაპევტი. ავტორია 7 სამეცნიერო ნაშრომის. ექიმი–თერაპევტი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი. 1995 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ლიპიდების ზეჟანგური ჟანგვის თავისებურებანი სისხლის მიმოქცევის უკმარისობით გართულებულუ იშემიური დაავადების დროს.“ ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000 გვ. 30 ნინო ბაქანიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გოგი ბატიაშვილი

გოგი ბატიაშვილი (დ. 4 აპრილი, 1944, წინანდალი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1967 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1967–1968 წლებში იყო ახმეტის რაიონის სოფელ ქისტაურის სასოფლო ამბულატორიის გამგე. 1968–1987 წლებში აკადემიკოს მ.წინამძღვრიშვილის სახელობის კლინიკური და ექსპერიმენტული კარდიოლოგიის ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. 1987–1994 წლებში უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. 1994 წლიდან წამყვანი მეცნიერ–თანამშრომელი. ავტორია 30 სამეცნიერო ნაშრომის, რომლებიც ეხება სამამულო და უცხოური პრეპარატების კლინიკურ და ექსპერიმენტულ აპრობაციას. ეკუთვნის ერთი საავტორო უფლება. 1985 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „მცენარეული ციტოქრომი C გავლენა მიოკარდიუმის შეკუმშვად ფუნქციასა და ენერგეტიკულ ცვლაზე გულის სხვადასხვა ექსპერიმენტული პათოლოგიების დროს.“ ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000 გვ. 29 გოგი ბატიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
არჩილ ბაქრაძე

არჩილ ბაქრაძე (დ. 28 იანვარი, 1959, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1982 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1985–1987 წლებში იყო ქირურგიის ინსტიტუტის უფროსი ლაბორანტი, უმცროსი და უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. 1988–1995 წლებში თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამედიცინო სექსოლოგიის კათედრის დამაარსებელი და გამგე. 1989–1996 წლებში სექსოპათოლოგიის სამეცნიერო კვლევითი ცენტრის დირექტორი. 1996 წლიდან „ლიგა“–ს გენერალური დირექტორი. ავტორია 48 სამეცნიერო ნაშრომის სექსუალური მოშლილობის მკურნალობის პრობლემებზე. ექიმი–სექსოპათოლოგი, მედიცინის მეცნიერებათა კანდიდატი. 1987 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „არტერიული იმპოტენციის სადიაგნოსტიკო და სამკურნალო მეთოდების ჰემოდინამიკური შეფასება.“ ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000 გვ. 30–31 არჩილ ბაქრაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მაგული ბაქრაძე

მაგული ბაქრაძე (დ. 13 ივლისი, 1939, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1960 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1960–1961 წლებში იყო ბორჯომის სანატორიუმ „ლიკანის“ ექიმი. 1961–1967 წლებში საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს მეანობა-გინეკოლოგიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის მეან-გინეკოლოგი. 1967–1977 ამავე ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ-თანამშრომელი 1977 წლიდან არის აკად. კ. ჩაჩავას სახელობის პერინატალური მედიცინისა და მეანობა-გინეკოლოგიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი. არის ავტორი 64 სამეცნიერო ნაშრომისა, გამოქვეყნებული აქვს ორი მონოგრაფია. 1960 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „ჩასახვის საწინააღმდეგო ახალი პრეპარატის „ტრაცეპტონის“ ექსპერიმენტული და კლინიკური შესწავლა.“ ახალი ჩასახვის საწინააღმდეგო საშუალება ტრაცეპტინი თბილისი, საბჭ. საქართველო 1971 გვ. 35 ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000 გვ. 32 მაგული ბაქრაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გურამ ბაქრაძე

გურამ ბაქრაძე (დ. 1 იანვარი, 1935, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1959 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი. 1959–1961 წლებში იყო სამხედრო ნაწილის ექიმი უნგრეთში. 1961–1969 წლებში თბილისის ტრავმატოლოგიის და ორთოპედიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის მეცნიერ–თანამშრომელი. 1969–1973 წლებში ქ.ალჟირის საუნივერსიტეტო ჰოსპიტალში ორთოპედიის კათედრის ასისტენტი. 1973–1979 წლებში თბილისის ტრავმატოლოგიისა და ორთოპედიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. 1979–1982 ალჟირში ქალაქის საავადმყოფოს განყოფილების გამგე. 1982–1987 წლებში ტრავმატოლოგიისა და ორთოპედიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. 1987 წლიდან სამედიცინო აკადემიის კათედრის დოცენტი და კურსის ხელმძღვანელი. ავტორია 30 სამეცნიერო ნაშრომის ტრავმატოლოგიის და ორთოპედიის აქტუალურ საკითხებზე. ეწევა სამეცნიერო–პრაქტიკულ და პედაგოგიურ მუშაობას, კითხულობს ლექციების კურსს აკადემიისა და საერო სამედიცინო სტუდენტებისათვის. 1968 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „რეგიონალური სისხლის მიმოქცევის მოშლის მნიშვნელობა ტრავმული შოკის შექცევადობისათვის.“ ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000 გვ. 31 გურამ ბაქრაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
დიანა ბაღათურია

დიანა ბაღათურია (დ. 11 აგვისტო, 1958, ახალციხე) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1981 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1982–1984 წლებში იყო თბილისის №1 საავადმყოფოს ზოგადი რეანიმაციის განყოფილების ექიმი–რეანიმატოლოგი. 1984–1986 წლებში მუშაობდა მოსკოვის ბაკულევის სახელობის გულ–სისხლძარღვთა ქირურგიის ინსტიტუტში. 1986–1990 წლებში ამავე ინსტიტუტში გაიარა მიზნობრივი, დასწრებული ასპირანტურის კურსი კარდიოლოგიის პროფილით. 1990–1992 წლებში იყო თბილისის კარდიოლოგიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის უმცროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. 1992 წლიდან ამავე ინსტიტუტის დიაგნოსტიკის განყოფილების უფროსი მეცნიერ–თანამშრომელი. ავტორია 21 სამეცნიერო ნაშრომის. 1990 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „პარკუჭთა შუა ძგიდის დეფექტების ანატომო–ჰემოდინამიკური დიაგნოსტიკა ორგანზომილებიანი ექოკარდიოგრაფიით და დოპერექოკარდიოგრაფიით ერთ წლამდე ასაკის ბავშვებში.“ ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000 გვ. 32 დიანა ბაღათურია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ლამარა ბაღათურია

ლამარა ბაღათურია (დ. 7 ნოემბერი, 1936, სენაკი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1961 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1962–1969 წლებში იყო გარდაბნის რაიონის ნევროპათოლოგი. 1969–1971 წლებში კლინიკური ორდინატურის კურსი გაიარა საკავშირო სამედიცინო აკადემიის მოსკოვის ნევროლოგიის ინსტიტუტში. 1971 წლიდან იყო საქართველოს ჯანდაცვის სამინისტროს კლინიკური და ექსპერიმენტული სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის ექიმი–ნერვოპათოლოგი. ავტორია 34 სამეცნიერო ნაშრომის, რომლებიც ეხება ახალგაზრდა ასაკის ავადმყოფთა გულის ქრონიკული იშემიური დაავადებების დროს ჩატარებული რეონცელოგრაფიულ და ელექტროენცეფალოგრაფიულ გამოკვლევებს. 1990 წელს დაიცვა საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „თავის ტვინის სისხლით მომარაგების უკმარისობის ნაადრევი გამოვლინება გულის იშემიური დაავადების ქრონიკული ფორმების მქონე ახალგაზრდა ავადმყოფებში.“ ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში : თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია თბ., 2000 გვ. 33 ლამარა ბაღათურია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ალექსანდრე ბაჩიაშვილი

ალექსანდრე ბაჩიაშვილი (დ. 28 ივლისი, 1949, თელავი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი. 1973 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი, 2005 წელს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოხუმის ფილიალის სამართალმცოდნეობის ფაკულტეტი. 1978-1991 წლებში იყო მოსკოვის საკავშირო ონკოლოგიის სამეცნიერო ცენტრის მუცლის ქირურგიის განყოფილების უმცროსი, უფროსი და წამყვანი მეცნიერ-თანამშრომელი. 1992-2006 წლებში თბილისის სამედიცინო აკადემიის I ქირურგიის კათედრის პროფესორი. 1994-1998 წლებში რესპუბლიკის მთავარი ქირურგი. 1995-2006 წლებში სამედიცინო აკადემიის კლინიკის დირექტორი. არის 55 სამეცნიერო ნაშრომის, ერთი გამოგონების და ორი სასარგებლო მოდელის ავტორი. 1989 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაციის თემა — „არაორგანული სიმსივნეების კომპლექსური დიაგნოსტიკა და მკურნალობა.“ გრიგოლ მუხაძის სახელობის მედალი ვინ ვინ არის საქართველოში: ქართული ბიოგრაფიული ცნობარი თბ., 2006 გვ. 65 ალექსანდრე ბაჩიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი