laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ქვის დარბაზი

ქვის დარბაზი (რუს. Каменное зало) — ორანიენბაუმის სასახლეებისა და პარკების ანსამბლის პავილიონი, რომელიც მდებარეობს მენშიკოვის დიდ სასახლესა და პავილიონ კატალნოი-გორკის შორის, ბუნებრივ შემაღლებაზე, ქალაქ ლომონოსოვში. ქვის დარბაზის მშენებლობა 1749-1751 წლებში მიმდინარეობდა. პროექტის ავტორის ვინაობა დღემდე უცნობია. 1750-იანი წლების დოკუმენტებში ქვის დარბაზს ეწოდება „ახალი სასახლე“, „ლამაზი ბაღი“ და შემდეგ „საკონცერტო დარბაზი“. შენობა, სავარაუდოდ, კონცერტებისთვის იყო განკუთვნილი — მას დიდი დარბაზი ჰქონდა გარკვეულ ეტაპზე. 1750-იან წლებში ქვის დარბაზის მახლობლად გაიმართა რამდენიმე საინტერესო წვეულება და ფესტივალი. 1784 წლისთვის, კონცერტის დარბაზი, როგორც ჩანს, არ ფუნქციონირებდა, დოკუმენტებით კი ეს მტკიცდება, რადგანაც შენობას საერთოდ არ გააჩნდა შესაბამისი ინსტრუმენტები და არ იყო სათანადოდ აღჭურვილი. 1808-1812 წლებში შენობაში ფუნქციონირებდა სამხედრო საავადმყოფო, სადაც სამამულო ომში დაჭრილებს მკურნალობდნენ. 1902-1904 წლებში არქიტექტორმა ო. ა. პოლსონმა ჩაატარა ეკლესიის სარესტავრაციო სამუშაოები, სწორედ ამ დროს შეაკეთეს დასავლეთის მხარეს მდებარე სამრეკლო. 1950-იანი წლებში შენობას ჩაუტარდა კიდევ ერთი რესტავრაცია, ამ დროს აღდგენილ იქნა მ. მ. პლატონოკოვას მიერ შენობის ინტერიერი. მის დროს გაუქმდა სამრეკლო. ამჟამად პავილიონში განთავსებულია ორანიენბაუმის პარკისა და ინტერიერის ქანდაკებები. ასევე მოქმედებს ინტერაქტიული კინოთეატრი. ზაფხულის სეზონის განმავლობაში, ქვის დარბაზში ტარდება კლასიკური მუსიკის კონცერტები. Зодчие Санкт-Петербурга. XVIII век / сост. В. Г. Исаченко; ред. Ю. Артемьева, С. Прохватилова. — СПб.: Лениздат, 1997. — 1021 с. — ISBN 5-289-01585-X.
სავიოლოვსკაია (მოსკოვის მეტრო, დიდი წრიული ხაზი)

სავიოლოვსკაია (რუს. Савёловская) — მოსკოვის მეტროპოლიტენის სადგური. მდებარეობს დიდ წრიულ ხაზზე და შედგება 1 კუნძულოვანი ბაქნისაგან. სადგური გაიხსნა 2018 წელს. მოსკოვის მეტროპოლიტენის საიტი დაარქივებული 2020-10-03 საიტზე Wayback Machine.
კლიპშპრინგერი

კლიპშპრინგერი (ლათ. Oreotragus oreotragus) — წყვილჩლიქოსანი ძუძუმწოვარი ძროხისებრთა ოჯახისა. მცირე ზომის ანტილოპაა. მამლებს აქვს ფართოდ განლაგებული სოლისებრი რქები, სიგრძეში 10 სმ-მდე. ბეწვი სქელი და მკვრივია. დედლები შედარებით დიდი ზომისანი არიან. მაგ., დედლის სიმაღლე მინდაოში შეადგენს 50–53 სმ, ხოლო მამლისა — 49–52 სმ. მასა მერყეობს 8,9-დან 18 კგ-მდე. სხეულის სიგრძეა 75–115 სმ. ბინადრობენ მჭიდრო ჯგუფებად. მონოგამები არიან. მშრალ სეზონზე 6–8-სულიან ჯოგებს ქმნიან. წვიმის სეზონზე მსგავსი ჯოგები არ გვხვდება. ნაშიერის რძით კვების პერიოდში, მამალი მუდამ იცავს, როგორც მას, ასევე დედალს. მამლები ტერიტორიული ცხოველები არიან და თავის „სამფლობელოს“ ფეკალიებითა და ჯირკვლების დახმარებით ნიშნავს. საცხოვრებლად იყენებენ მთიან რაიონებსა და მდინარეთა ხეობებს. იკვებება მარადმწვანე ბუჩქებით და ბალახებით, ხილით, თესლებით, ყვავილებითა და ლიქენებით. შეუძლიათ მიგრირება უკეთესი მცენარეულობით გამორჩეულ ადგილებში. დიდხანს ძლებს წყლის გარეშე, რადგან სითხის უდიდეს ნაწილს საკვებიდან იღებს. გამრავლების სეზონი აპრილიდან იწყება. მაკეობა 7 თვე გრძელდება. დედალი ბადებს 1 ნაშიერს. იგი 4–5 თვემდე რძით იკვებება. 6 თვიდან რქები იწყებს ზრდას და 17–18 თვისას ბოლომდე ეზრდება. გავრცელებულია ჩრდილო-აღმოსავლეთ სუდანში, სომალში, ერიტრეაში, ეთიოპიის მთიანეთის ჩრდილოეთი ნაწილიდან აღმოსავლეთ და სამხრეთ აფრიკამდე, აგრეთვე ნამიბიისა და სამხრეთ-აღმოსავლეთ ანგოლის სანაპიროზე. არსებობს რამდენიმე იზოლირებული პოპულაცია ცენტრალურ აფრიკის რესპუბლიკაში და კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში. ნიგერიაში გვხვდება ჯოსის პლატოზე. სავარაუდოდ ეს სახეობა ბურუნდიშიც ბინადრობს. ↑ Oreotragus oreotragus[მკვდარი ბმული] (ინგლისური). The IUCN Red List of Threatened Species.
აშიკ-ქერიბი (ფილმი)

„აშიკ-ქერიბი“ — 1988 წელს სერგო ფარაჯანოვისა და დოდო აბაშიძის მიერ გადაღებული ფილმი მიხეილ ლერმონტოვის ამავე სახელწოდების ნაწარმოების მიხედვით. ეს იყო ფარაჯანოვის ბოლო დასრულებული ფილმი, მიძღვნილი მისი უახლოესი მეგობარი ანდრეი ტარკოვსკისთვის, რომელიც ორი წლით ადრე გარდაიცვალა. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. აშიკ-ქერიბს სურს ცოლად ითხოვოს შეყვარებული, თუმცა ამ უკანასკნელის მამა თანახმა არაა ქერიბის ხელმოკლეობის გამო. სატრფო ფიცს დებს დაელოდოს ვაჟს ათასი დღე, სანამ ის დაბრუნდება საკმარისი ფულით, რათა მამამისი დაითანხმოს. აშიკ-ქერიბი ქონების მოსახვეჭად შორ გზას დაადგა. დიდხანს იმოგზაურა. ბევრი რამ გადაიტანა. სიმდიდრე ვერ იშოვა, ბევრი რამ შეიცნო და ერთგულ სატრფოს კვლავ უპოვარ პოეტად დაუბრუნდა. იური მგოიანი სოფიკო ჭიაურელი (დედა) რამაზ ჩხიკვაძე კონსტანტინე სტეპანკოვი ბაია (ბარბარე) დვალიშვილი ვერონიკა მეტონიძე დავით დოვლათიანი ლევან ნატროშვილი სლავა სტეპანიანი ნოდარ დუგლაძე თამაზ ვაშაკიძე ევროპული კინოს აკადემიის პრემია „ფელიქსი“ საუკეთესო მხატვრის ნომინაციით (შ. გოგოლაშვილს, გ. ალექსი-მესხიშვილს, ნ. ზანდუკელს), დასავლეთ ბერლინი (1988). ↑ ფილმის 1988 წლის აფიშაზე ქართულად დატანილია სახელწოდება „აშიკ-ქერიბი“. ეროვნულ ფილმოგრაფიას მოხსენიებული აქვს როგორც „აშუღ-ყარიბი“. ენციკლოპედია „საქართველოში“ გვხვდება სახელებით „აშუღი ქერიბი“ და „აშიკი ქერიბი“. „აშუღ-ყარიბი“ [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია „აშიკ-ქერიბი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) DVDBeaver — DVD ვერსია აშიკ-ქერიბი ვებგვერდზე Parajanov.com ↑ ფილმის აფიშა. „საქინფორმკინო“ (1988). ციტირების თარიღი: 6 აგვისტო, 2022 ↑ აშუღ-ყარიბი. ეროვნული ფილმოგრაფია. ციტირების თარიღი: 6 აგვისტო, 2022 ↑ გოგოლაშვილი შოთა მინას ძე // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 68.
მიხეილ კინწურაშვილი

მიხეილ პავლეს ძე კინწურაშვილი (ფსევდონიმი — იასამანი; დ. 7 აპრილი, 1885, სოფელი შხეფი, სენაკი — გ. 4 იანვარი, 1955, თბილისი) — ქართველი მწერალი, პოეტი, მთარგმნელი და საზოგადო მოღვაწე. იყო რუსეთის სოციალურ-დემოკრატიული პარტიის წევრი (1905) და საქართველოს საბჭოთა მწერლების კავშირის წევრი (1934). 1912 წელს დაამთავრა ხარკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიულ-ფილოლოგიური ფაკულტეტი 1912 წელს. 1912 წელსვე შეუდგა პედაგოგიურ საქმიანობას აზერბაიჯანში, ქალაქ შუშის რეალურ სასწავლებელში, სადაც მოღვაწეობდა 1916 წლამდე. შემდეგ დაბრუნდა საქართველოში და გორში ჯერ ვაჟთა გიმნაზიაში, შემდეგ ქალთა გიმნაზიაში ასწავლიდა (1916-1919). 1919-1922 წლებში იყო ფოთის ფოთის ვაჟთა გიმნაზიის დირექტორი, შემდეგ ფოთის ტექნიკუმის დირექტორი და განათლების განყოფილების გამგის მოადგილე. ეწეოდა რევოლუციურ პროპაგანდას სამეგრელოში. 1923-1928 წლებში მუშაობდა თბილისის აღმასკომის სტატისტიკური განყოფილების განათლების სტატისტიკის განყოფილების გამგედ. ლექსებს აქვეყნებდა „ივერიაში“, „მწყემსში“, „მოგზაურში“, „ჩვენ ხმაში“, ჟურნალ „თეატრსა და ცხოვრებაში“, ასევე სხვადასხვა კრებულებში; 1922 წელს დაიბეჭდა მისი თხზულებების პირველი ტომი; ეწეოდა მთარგმნელობით მუშაობას, თარგმნიდა რა უკრაინულ და რუსულ ლიტერატურ ნაწარმოებებს 1928-1929 წლებში, გაზეთ „კომუნისტის“ რედაქციაში. 1946 წელს გადაეცა კიროვის სახელობის პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ჯილდო, აგრეთვე მინიჭებული აქვს მედალი „შრომითი მამაცობისთვის“. ძველი სიმღერა — გვ. 65, თბ., 1986 წელი; ლექსები — ტ. 1, გვ. 124, თბ., 1922 წელი. მიხეილ კინწურაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
დავით იმედაშვილი (მრავალმნიშვნელოვანი)

დავით იმედაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს: დავით იმედაშვილი — ფეხბურთელი დავით იმედაშვილი — რეჟისორი
სანქტ-პეტერბურგის ისტორიის სახელმწიფო მუზეუმი

სანქტ-პეტერბურგის ისტორიის სახელმწიფო მუზეუმი (რუს. Государственный музей истории Санкт-Петербурга) — ერთ-ერთი უმსხვილესი მუზეუმი რუსეთში, რომელშიც წარმოდგენილია ჩრდილოეთის დედაქალაქის ისტორია, კულტურა და ყოფა-ცხოვრება. ძველი პეტერბურგის მუზეუმი, პირველი მუზეუმი, რომელიც ეძღვნებოდა ქალაქის ისტორიას, დაარსდა არქიტექტორ-მხატვრების საზოგადოების ინიციატივით. ქალაქის ისტორიის მუზეუმის დაარსების იდეა არსებობდა ჯერ კიდევ 1907 წლიდან. 1908 წლის 12 დეკემბერს ხელი მოაწერეს მუზეუმის დაარსებას. მისი პირველი დირექტორი გახდა ალექსანდრე ბენუა, მოგვიანებით იგი შეცვალა პეტრე ვეინერმა. მუზეუმი განთავსებული იყო პავლე სიუზორის სახლში, სადაც მდებარეობდა 10 წლის განმავლობაში. ქალაქის მუზეუმი შეიქმნა პეტროგრადში განათლების სახალხო კომისრის 1918 წლის 4 ოქტომბრის დეკრეტის საფუძველზე, რომელსაც ხელი მოაწერა ანატოლი ლუნაჩარსკიმ. ჯერ კიდევ 1918 წლის გაზაფხულზე მუზეუმის წინასწარი ამოცანებისა და ორგანიზაციის შემუშავებისათვის შეიქმნა კომისია, რომელსაც ხელმძღვანელობდა ვ. რ. მენჟინსკი. მოგვიანებით, კომისია გადაკეთდა მუზეუმის სამუშაო კოლეგიად (საბჭო), მათ შორის იყვნენ: ვ. რ. მენჟინსკი (თავმჯდომარე), ლ. ა. ილინი (თავმჯდომარის მოადგილე), ზ. გ. ფრენკელი, მ. ნ. პეტროვი, ე. ზაზისლოვსკაია, მ. პ. კაპიცა, გ. დ. დუბელირი, პ. პ. ვაინერი. მუზეუმის შექმნაზე აქტიურად მუშაობდნენ: ა. ი. ბელობოროდოვი, ა. ნ. ბენუა, ს. კ. ისაკოვი, ი. ა. ფომინი, კ. კ. რომანოვი და სხვები. მუზეუმის დირექტორად 1918 წელს დანიშნეს ლ. ა. ილინი. 1918 წლის დასასრულს ქალაქის მუზეუმის შემადგენლობაში შედიოდა 13 დანაყოფი, მათ შორის არქიტექტურულ-სამშენებლო, თეატრალური, განყოფილება „ხელოვნება ქალაქის ცხოვრებაში“. 1920 წლის აგვისტოში მუზეუმი განათლების სახალხო კომისარიატის დაქვემდებარებიდან გადავიდა ქალაქის კომუნალური მეურნეობის ბალანსზე. 1923 წელს მუზეუმს გადაეცა სამეცნიერო-სამხატვრო ბიუროს ქვედანაყოფი პეტროგრადის ქალაქთმშენებლობის საგუბერნიო კომუნალური მეურნეობა. 1935 წელს მუზეუმის შენობა გადაეცა პიონერთა საკავშირო ორგანიზაციას, რათა მასში განეთავსებინათ პიონერთა სასახლე. 1938 წელს მუზეუმს ეწოდა „ლენინგრადის ისტორიისა და განვითარების მუზეუმი“, ექსპონატები განათავსეს რუმიანცევის სახლში, ინგლისის სანაპიროზე. მუზეუმმა კიდევ ორჯერ გამოიცვალა სახელწოდება: 1951 წელს მას უწოდეს ლენინგრადის არქიტექტურის მუზეუმი, ხოლო 1953 წელს — ლენინგრადის ისტორიის სახელმწიფო მუზეუმი. 1954-1987 წლებში მუზეუმს ხელმძღვანელობდა ლიუდმილა ბელოვა. 1954 წელს მუზეუმს გადაეცა პეტრე-პავლეს ციხესიმაგრის მთელი რიგი ობიექტები, სადაც განათავსეს ფონდების დიდი ნაწილი. მუზეუმის ფილიალები გახდნენ ისააკის ტაძარი (1963 წ.), ორეშენის ციხესიმაგრე (1965 წ.), სმოლნის საკათედრო ტაძარი (1974 წ.) და სანქტ-პეტერბურგის პანტელეიმონის ეკლესია (1974 წ.). 1976-1986 წლებში მუზეუმის ფილიალები გახდნენ მხარეთმცოდნეობის მუზეუმები პუშკინში, ლომონოსოვში და ზელენოგორსკში. 1993 წელს ქალაქს დაუბრუნდა ისტორიული სახელი და მუზეუმა მიიღო თავისი ამჟამინდელი სახელწოდება. Казусь И. А. Советская архитектура 1920-х годов: организация проектирования. — Прогресс-Традиция, 2009. — С. 252—253. — 488 с. — ISBN 5-89826-291-1. Официальный сайт музея. spbmuseum.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-10-25. ციტირების თარიღი: 2012-09-20. Юбилей Музея истории города. d-c.spb.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-10-25. ციტირების თარიღი: 2012-09-20.
ვალერიან შალიკაშვილი

ვალერიან ირაკლის ძე შალიკაშვილი (დ. 23 მაისი [ ძვ. სტ. 10 მაისი], 1874, სოფ. აკეთი, ოზურგეთის მაზრა ― გ. 30 იანვარი[ ძვ. სტ. 17 იანვარი], 1919, იქვე) ― ქართველი მსახიობი, რეჟისორი, დრამატურგი. საშუალო განათლება მიიღო კავკავის რეალურ სასწავლებელში, სადაც ოთხი კლასის კურსი დაამთავრა. პანსიონში რუსულად სწავლის გამო დაავიწყდა ქართული ენა. 17 წლისამ დაიწყო მშობლიური ენის შესწავლა. სასცენო მოღვაწეობა დაიწყო 1902 წელს ალექსი-მესხიშვილის დასში. ისი პირველი როლი იყო დე-სილა სპექტაკლში „ურიელ აკოსტა“. 1905 წელს პირველი წერილი გამოაქვეყნა გაზეთ „ივერიაში“. 1907 წლიდან დაიწყო რეჟისორობა. 1909 წელს ქართულმა დრამატულმა საზოგადოებამ მიავლინა მოსკოვში სამხატვრო თეატრის სარეჟისორო კურსებზე. გაზეთ „დროებაში“ აქვეყნებდა ლექციების ჩანაწერებს. მალე დაავადდა ტუბერკულოზით. 1910 წელს დაბრუნდა თბილისში. იყო სარეჟისორო საბჭოს წევრი ლ. მესხიშვილთან და ვ. გუნიასთან ერთად. 1910-1912 წლებში მიიწვიეს ხონის თეატრში. რამდენიმე თვე მოსკოვში გაატარა. ამ დროიდან დაიწყო მინიატურების, ფელეტონების და სცენების წერა. აქვეყნებდა წერილებს სასცენო ხელოვნების შესახებ. თავდაპირველად წერდა ვაკლიკო გურულის ფსევდონიმით. 1917 წელს იყო მსახიობთა კავშირის აქტიური წევრი. 1918 წელს მსახიობის ოსტატობას ასწავლიდა ჯაბადარის სტუდიაში. ქართულ სცენაზე ამკვიდრებდა სამხატვრო თეატრის შემოქმედებით პრინციპებს. მუშაობდა თბილისის, ქუთაისის, ჭიათურის, ბაქოს ქართულ და სხვა თეატრებში. ზაფხულობით დადიდა სოფლებსა და დაბებში სამუშაოდ. შეასრულა დარისპანის (კლდიაშვილის „დარისპანის გასაჭირი“), სოლეიმანის (სუმბათაშვილ-იუჟინის „ღალატი“), იაგოს (შექსპირის „ოტელო“), დე სილვას (გუცკოვის „ურიელ აკოსტა“) და სხვა როლები. დადგა 50-მდე სპექტაკლი (გედევანიშვილის „მსხვერპლი“ და „სინათლე“, დ. ერისთავის „სამშობლო“, კლდიაშვილის „დარისპანის გასაჭირი“, იბსენის „დოქტორი შტოკმანი“ და სხვა). დაწერა 7 („გადაჭრილი მუხა“, „უნიადაგონი“, „ოჯახი“ და სხვა) და თარგმნა 18-მდე პიესა. დავით კლდიაშვილის „დარისპანის გასაჭირი“ (დარისპანი) ალექსანდრე სუმბათაშვილ-იუჟინის „ღალატი“ (სოლეიმანი) უილიამ შექსპირის „ოტელო“ (იაგო) კარლ გუცკოვის „ურიელ აკოსტა“ (დე სილვა) იოსებ გედევანიშვილის „მსხვერპლი“ იოსებ გედევანიშვილის „სინათლე“ დავით ერისთავის „სამშობლო“ დავით კლდიაშვილის „დარისპანის გასაჭირი“ ჰენრიკ იბსენის „დოქტორი შტოკმანი“ ჭანტურიძე ს., საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918–1921) : ენციკლოპედია-ლექსიკონი, თბ.: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2018. — გვ. 476. ცაგარეიშვილი ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 678. მებუკე დ., ვალერიან შალიკაშვილი, თბ., 1956; თევზაძე დ., „ვალერიან შალიკაშვილი და ჩვენი დღევანდელობა“, ჟურნალი „ლიტერატურული ძიებანი“, 2002 ვალერიან შალიკაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
სივილ ჯორჯია

„სივილ ჯორჯია“ — საინფორმაციო ვებ-გვერდი საქართველოში, რომელიც 2001 წელს დაფუძნდა, როგორც საქართველოს გაეროს ასოციაციის პროექტი. გვერდის მთავარი რედაქტორია ოთარ კობახიძე. „Civil.ge“ 2001 წლიდან დღემდე საქართველოს ცხოვრების შესახებ მნიშვნელოვან ინფორმაციას ინახავს. საქართველოს გაეროს ასოციაცია – სივილ ჯორჯიას მშობელი ორგანიზაციაა და კვლავაც ფარავს საოპერაციო ხარჯების დიდ ნაწილს. დემოკრატიის ეროვნული ფონდი (NED) ამერიკის შეერთებულ შტატების კერძო, არამომგებიანი ფონდია, რომელიც მსოფლიოს გარშემო დემოკრატიული ინსტიტუტების ზრდასა და განვითარებას ემსახურება. ყოველწლიურად, NED 1,600-ზე მეტ გრანტს გასცემს არასამთავრობო ორგანიზაციებისათვის 90-ზე მეტ ქვეყანაში. ეს ფონდი სივილ ჯორჯიას გამოცემას 2018 წლის ოქტომბრიდან უჭერს მხარს. ფრიდრიხ ებერტის ფონდი (FES) გერმანიის უძველესი პოლიტიკური ფონდია, რომელიც 1925 წელს მისი დაარსებიდან სოციალ-დემოკრატიულ ტრადიციას ემსახურება. ფონდი ფრიდრიხ ებერტის, გერმანიის დემოკრატიულად არჩეული პირველი პრეზიდენტის სახელს ატარებს და მასვე უმადლის თავის ჩამოყალიბებას. თავისუფლება, სამართლიანობა და სოლიდარობა – ესაა ფონდის საკვანძო ღირებულებები. ებერტის ფონდი სივილ.გე-ზე მხარს უჭერს საქართველოს პირველი რესპუბლიკისადმი მიძღვნილ ქვე-პროექტს. შესაძლებლობების მშენებლობისა და ადრეული რეაგირების მექანიზმი (COBERM), ევროკავშირის დაფინანსებით ხორციელდება გაეროს განვითარების პროგრამის საქართველოს ოფისის მიერ. მათი დაფინასება სივილ ჯორჯიას საშუალებას აძლევს გააფართოვოს კონფლიქტური რეგიონებიდან ახალი ამბების მიმოხილვა. ოფიციალური საიტი.
დიდი სახლი

დიდი სახლი (რუს. Большой дом) — სანქტ-პეტერბურგში ლიტეინის გამზირზე მდებარე ადმინისტრაციული შენობის არაოფიციალური სახელწოდება, რომელშიც განთავსებულია რუსეთის ფედერაციის ფედერალური უსაფრთხოების სამსახური. აღნიშნული შენობა მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგის ცენტრალურ უბანში, ლიტეინი გამზირის დასაწყისში. დიდი სახლი დაპროექტებულია საბჭოთა არქიტექტორების ნოე ტროცკის, ალექსანდრე გეგელოსა და ანდრეი ოლის მიერ კონსტრუქტივისტური სტილით. შენობა არის დიდი კომპლექსის ნაწილი, რომელიც მოიცავს შპალერნაიას ქუჩაზე მდებარე საბჭოთა კავშირის შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის დაწესებულება. 1934 წლის ივლისში შენობაში განთავსდა შინაგან საქმეთა სამინისტროს ახლადშექმნილი სახალხო კომისარიატის ადგილობრივ შტაბი, შემდგომში კი სახელმწიფო უშიშროების მთავარი სამმართველო. აქ საბჭოთა კავშირის დაშლამდე, კერძოდ 1991 წლამდე განთავსებული იყო კგბ-ს შტაბი. ყველასთვის ცნობილია, რომ შენობა მართლაც საიდუმლოებითაა მოცული. მისი პროექტი ძალიან უცნაურია. შენობაში განთავსებულია მიწისქვეშა სართულები. ამიტომ ამ შენობაზე დადის ლეგენდა, რომ რამდენი სართულიც ზემოთაა, იმდენივეა ქვემოთ. მეორე მსოფლიო ომის დროს, კერძოდ ლენინგრადის ალყის დროს შენობა გადაურჩა დანგრევას. აქ იყო განთავსებული გერმანელ ტყვეთა თავშესაფარი. 2001 წლიდან მოყოლებული, დიდი სახლი შეიტანეს ისტორიული და კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიაში და იგი წარმოადგენს სანქტ-პეტერბურგში მდებარე ეროვნული მნიშვნელობის ერთ-ერთ ძეგლს. Памятники архитектуры Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1976. Big House დაარქივებული 2012-02-24 საიტზე Wayback Machine. @ Encyclopaedia of Saint Petersburg
სილაილი (ზარდაბი)

სილაილი (აზერ. Siləyli) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 447 კაცი. სილაილი GEOnet სახელების სერვერზე
დაბრუნება (მრავალმნიშვნელოვანი)

დაბრუნება შეიძლება აღნიშნავდეს: დაბრუნება — ესპანური ფილმი დაბრუნება — ქართული ფილმი
კატერინა მედიჩი

კატერინა დე' მედიჩი (იტალ. Caterina de' Medici; დ. 2 მაისი, 1593 — გ. 17 აპრილი, 1629) — მედიჩთა დინასტიის წარმომადგენელი. ტოსკანის ჰერცოგ ფერდინანდო I-ისა და კრისტინა ლოთარინგიელის ქალიშვილი. მანტუასა და მონფერატოს ჰერცოგინია 1617-26 წლებში როგორც ფერდინანდო გონძაგას მეუღლე. სიენას გუბერნატორი 1627-29 წლებში. კატერინა მედიჩი დაიბადა 1593 წლის 2 მაისს ფლორენციაში. იგი იყო ტოსკანის ჰერცოგ ფერდინანდო I-ისა და მისი ცოლის, კრისტინა ლოთარინგიელის ქალიშვილი. მას სახელი დაარქვეს კრისტინას ბებიის, საფრანგეთის დედოფალ კატერინა მედიჩის პატივსაცემად. თავდაპირველად კატერინა დანიშნული იყო ინგლისის, ირლანდიისა და შოტლანდიის მეფე ჯეიმზ VI-ისა და დედოფალ ანა დანიელის უფროს ვაჟზე, უელსის პრინც ჰენრი ფრიდრიხ სტიუარტზე, თუმცა პრინცი მოულოდნელად, 1612 წელს გარდაიცვალა. 1617 წელს იგი ცოლად გაჰყვა თავის მამიდაშვილს, მანტუას ჰერცოგ ფერდინანდო გონძაგას. მიუხედავად ბედნიერი ქორწინებისა, წყვილს შვილები არ ჰყოლია. 1626 წელს დაქვრივების შემდეგ კატერინამ დატოვა მანტუა და მშობლიურ ფლორენციაში დაბრუნდა, სადაც 1627 წელს მისმა ძმის შვილმა, ჰერცოგმა ფერდინანდო II-მ მას სიენას გუბერნატორობა უბოძა. ამ ამბიდან სულ ორ წელიწადში 35 წლის კატერინა ჩუტყვავილათი გარდაიცვალა. იგი დაკრძალეს სან ლორენცოს ბაზილიკაში, თავისი ძმის, ჰერცოგ კოზიმო II-ისა და დის, ტიროლის გრაფინია კლაუდია მედიჩის გვერდით. 2 მაისი 1593 - 16 თებერვალი 1617: მისი უდიდებულესობა ტოსკანის პრინცესა; 16 თებერვალი 1617 - 29 ოქტომბერი 1626: მისი უდიდებულესობა მანტუისა და მონფერატოს ჰერცოგინია; 29 ოქტომბერი 1626 - 1627: მისი უდიდებულესობა მანტუისა და მონფერატოს ქვრივი ჰერცოგინია; 1627 - 17 აპრილი 1629: მისი უდიდებულესობა სიენას გუბერნატორი; კატერინა მედიჩის წინაპრები Young, G.F.: The Medici: Volume II, John Murray, London, 1920
ვირაჩეის ეროვნული პარკი

ვირაჩეის ეროვნული პარკი (ქმერ. ឧទ្យានជាតិវីរជ័យ — Outtyeancheat Vireakchey ) — ეროვნული პარკი კამბოჯის ჩრდილო-აღმოსავლეთით. ფართობი — 3380,57 კმ². პარკი შესულია ასეანის კულტურული მემკვიდრეობების სიაში. მოიცავს რატანაკირისა და სტინგტრაენგის პროვინციებს. ამ ტერიტორიაზე პარკის განთავსების გადაწყვეტილება მიღებული იქნა 1993 წლის 1 ნოემბერს, კამბოჯის გარემოს სამინისტროს მიერ. მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლების სია აზიასა და ოკეანეთში ვერახის ეროვნული პარკი დაარქივებული 2018-12-26 საიტზე Wayback Machine. UNEP-WCMC მსოფლიო მონაცემთა ბაზა დაცული ტერიტორიების შესახებ (WDPA) — მსოფლიო კონსერვაციის მონიტორინგის ცენტრი ეკოტურიზმი ვირაჩეის ეროვნულ პარკში ვირაჩეის ეროვნული პარკი Facebook- ზე
მარგარიტა გოგოლაშვილი

მარგარიტა (მარგო) კონსტანტინეს ასული გოგოლაშვილი (დ. 30 მაისი, 1911, თბილისი — გ. 28 ოქტომბერი, 2002, იქვე) — ქართველი თეატრმცოდნე, მთარგმნელი; საქართველოს ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე (1976). 1931 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ქართული ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი, 1937 წელს კი — სასცენო ხელოვნების უმაღლესი კურსები აკაკი ფაღავას ხელმძღვანელობით. ველისციხის სახელმწიფო თეატრში დადგა ალექსანდრე ოსტროვსკის „უდანაშაულო დამნაშავენი“ და ნ. სტეპანოვის „პატრიოტები“. 1952–1953 წლებში იყო თბილისის თოჯინების სახელმწიფო ქართული თეატრის დირექტორი. 1950-იანი წლებიდან ქართულ და რუსულ პრესაში აქვეყნებდა წერილებსა და რეცენზიებს. თანამშრომლობდა ქართული და რუსული ენციკლოპედიების რედაქციებთან. თარგმნა პიესები: ა. ოსტროვსკის „ლამაზი მამაკაცი“ (მ. გიჟიმყრელთან ერთად), მაქსიმ გორკის „მოხუცი“, „ბარბაროსები“; მორის მეტერლინკის „მონა ვანა“ და სხვ. ცუცქირიძე შ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 67-68. მარგარიტა გოგოლაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
შარლოტ კატრინ დე ლა ტრემუალი

შარლოტ კატრინ დე ლა ტრემუალი (ფრანგ. Charlotte Catherine de La Trémoille; დ. 18 ივნისი, 1568 — გ. 29 აგვისტო, 1629) — ლა ტრემუალების დინასტიის წარმომადგენელი. კონდეს პრინცესა 1586-88 წლებში როგორც ანრი I-ის მეორე მეუღლე. შარლოტ კატრინი დაიბადა 1568 წლის 18 ივნისს საფრანგეთში. იგი იყო გამოჩენილი ფრანგი დიდგვაროვნის, ტუარის ჰერცოგ ლუი დე ლა ტრემუალისა და ჟანა დე მონმორანსის ქალიშვილი. მამამისს მჭიდრო ნათესაური კავშირი ჰქონდა მმართველ ვალუას დინასტიასთან. ცნობილია, რომ იგი 1525 წელს მეფე ფრანსუა I-თან ერთად იბრძოდა პავიის ბრძოლაში, რის შემდეგაც მან საფრანგეთის კონეტაბლ ან დე მონმორანსის ასულზეც იქორწინა. 1586 წელს შარლოტ კატრინი ცოლად შერთეს კონდეს ერთხელ უკვე დაქვრივებულ და უშვილო პრინც ანრი I-ს, რომელიც კონდეს პრინც ლუი I-ისა და ელეანორ დე როის უფროსი ვაჟი იყო. ანრი საფრანგეთის სამეფოს ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი პიროვნება იყო, რომელსაც სამეფო სისხლი და პრესტიჟული წოდება ჰქონდა. მათი ქორწინება 1586 წლის 16 მარტს შედგა. მიუხედავად იმისა, რომ მათი ქორწინება დიდხანს არ გაგრძელებულა, ანრის ძალიან უყვარდა თავისი 16 წლის მეუღლე. შარლოტ კატრინს მამამისმა მზითვში 60, 000 დუკატი გაატანა, რითაც ბურბონებმა ვალები სრულად დაფარეს. 1588 წელს ანრის უცებადი გარდაცვალების შემდეგ, შარლოტ კატრინი მის მოწამვლაში დაადანაშაულეს. ამ დროს იგი ჯერ კიდევ ანრისაგან იყო ორსული. ორსულმა შარლოტ კატრინმა სამი თვე გაატარა ციხეში, რა დროსაც მან ციხეში გააჩინა თავისი ვაჟი, კონდეს ახალი პრინცი ანრი II. 1589 წელს საფრანგეთში ვალუას დინასტიის შეწყვეტისა და ბურბონთა გამეფების შემდეგ შარლოტ კატრინი გაანთავისუფლეს. ტახტზე მისი განსვენებული ქმრის ბიძაშვილი ანრი IV ავიდა, რომელმაც მის ვაჟს კონდეს პრინცის წოდება მიანიჭა და მეტიც, 1601 წლამდე, ანუ მომავალი მეფე ლუი XIII-ის გაჩენამდე, სწორედ ის ითვლებოდა საფრანგეთის ტახტის მემკვიდრედ. შარლოტ კატრინ დე ლა ტრემუალი გარდაიცვალა 1629 წლის 29 აგვისტოს, დაკრძალეს წმინდა კლარას სახელობის მონასტერში, პარიზში. ელეონორი (დ. 30 აპრილი, 1587 — გ. 20 იანვარი, 1619), ცოლად გაჰყვა ორანჟის პრინც ფილიპ ვილჰელმს, თუმცა შვილები არ ჰყოლიათ; ანრი II (დ. 1 სექტემბერი, 1588 — გ. 26 დეკემბერი, 1646), კონდეს პრინცი. ცოლად შეირთო შარლოტ მარგარიტა დე მონმორანსი, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი. van de Pas, Leo. "Charlotte Catherine de La Trémouille". Genealogics .org. Retrieved 2010-03-21. Béguin, Katia. Le Princes de Condé. Googlebooks.org. Retrieved 2010-03-21. Béthune, Maximilien de. Memoirs of the Duke of Sully. Googlebooks.org. Retrieved 2010-03-23. Mémoires de Maximilien de Béthune, duc de Sully, principal Ministre de Henri le Grand, Tome Premier, Livre Troisième, nouvelle édition, Londres, 1747; p. 275. Anselme, Père. ‘’Histoire de la Maison Royale de France’’, tome 4. Editions du Palais-Royal, 1967, Paris. pp. 169-170.
ტომსკის თეთრი მეჩეთი

ტომსკის თეთრი მეჩეთი (რუს. Белая мечеть) — ქვისგან აშენებული მეჩეთი ტომსკში. იგი აგებულია 1913 წელს. მეჩეთი არის ადგილობრივი მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი. ტომსკის თეთრი ჯუმა-მეჩეთი ააგეს 1913 წელს გუბერნიის მთავარი არქიტექტორის, ავსტრიული წარმოშობის, ანდრეი ლანგერის პროექტის მიხედვით. ანდრეი ლანგერი ავტორია ათობით პროექტისა, მათ შორის არის ტომსკის რამდენიმე ეკლესია, სინაგოგები, დრამატული თეატრი. ანდრეი ლანგერმა თეთრი მეჩეთი დააპროექტა მოდერნის არქიტექტურულ სტილში ისლამური დეკორაციებით. ტომსკის „მაგომეტოვის“ საზოგადოება XX საუკუნის დასაწყისში ხამზა ხამიტოვის ხელმძღვანელობით ცხოვრობდა აღმავლობის ეპოქაში, როგორც სასულიერო, ისე მატერიალური თვალსაზრისით. ამბობენ, რომ ყოველ პარასკევის ნამაზზე, წითელ მეჩეთში გროვდებოდა მსხვილი თანხა მეორე მეჩეთის ასაშენებლად, რომელსაც ქალაქში უწოდეს თეთრი მეჩეთი კედლის ფერის გამო. ჯუმა-მეჩეთი აღმოჩნდა ლანგერის ერთ-ერთი უკანასკნელი ნამუშევარი. 1916 წელს არქიტექტორი გაიწვიეს სამხედრო სამსახურში. თეთრი მეჩეთის პირველი ოფიციალური მოლა 1917 წელს გახდა იაჰია ნურმუჰამედოვი, რომელიც ტომსკში გააგზავნეს უფის სასულიერო კრებიდან. ტომსკში მოლად დანიშვნამდე იაჰია ნურმუჰამედოვი მსახურობდა მოლად ორენბურგის კაზაკთა ჯარში. 1939 წლის 10 ოქტომბერს საოლქო აღმასრულებელი კომიტეტის დადგენილების მიხედვით თეთრი მეჩეთი დახურეს. შენობა გადაეცა თათართა ეროვნულ სკოლას. მოგვიანებით მისი მინარეთი დაანგრიეს, ხოლო თავად შენობა კულტურული სპორტის დანიშნულებით გამოიყენებოდა. 1960-იანი წლებიდან კი აქ განათავსეს ფანქრის ფაბრიკის საამქრო. მეჩეთი მორწმუნეებს დაუბრუნდა 1990 წელს. იგი გაარემონტეს 1999 წლისათვის და ამჟამად მოქმედია: მას სტუმრობენ მორწმუნეები და მიმდინარეობს მსახურება. Мечеть // Томск от А до Я: Краткая энциклопедия города. / Под ред. д-ра ист. наук Н. М. Дмитриенко. — 1-е изд. — Томск: Изд-во НТЛ, 2004. — С. 208. — 440 с. — 3 000 экз. — ISBN 5-89503-211-7.  რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი № 7030446000 Белая Соборная Мечеть. ИсламЦентр. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-05-21. ციტირების თარიღი: 2013-05-19. Ибрагим Бекдаир. (2010-03-29) Белая томская мечеть вчера и сегодня. IslamRF.Ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-05-21. ციტირების თარიღი: 2013-05-19. Белая соборная мечеть[მკვდარი ბმული]