laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
წვის კუთრი სითბო

წვის კუთრი სითბო (აღნიშვნა: q) — სითბოს რაოდენობა, რომელიც გამოიყოფა ერთეული მასის ნივთიერების სრული დაწვის დროს, ანუ სხვა სიტყვებით — ნივთიერების ერთეული მასის წვის სითბო. წვის სითბო — სითბოს რაოდენობა, რომელიც გამოიყოფა ნივთიერების სრული დაწვის დროს. წვის კუთრი სითბო აღინიშნება ასო q {\displaystyle q} -ით. წვის კუთრი სითბოს გამოსათვლელი ფორმულაა: q = Q m {\displaystyle q={\frac {Q}{m}}} , სადაც q {\displaystyle q}  — წვის კუთრი სითბოა, Q {\displaystyle Q}  — სითბოს რაოდენობა, ნივთიერების სრული დაწვისას, m {\displaystyle m}  — დამწვარი ნივთიერების მასა. წვის კუთრი სითბო იზომება ჯ/კგ, კჯ/მოლი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 312.
ბონდო გოგინავა

ბონდო გოგინავა (დ. 3 აპრილი, 1930 — გ. 17 აპრილი, 1994) — ქართველი მსახიობი. საქართველოს დამსახურებული არტისტი (1980). დაიბადა სოფელ ბერთემში, ცხაკაიას რაიონი (სენაკი). 1949 წელს დაამთავრა ცხაკაიას რკინიგზის 26-ე საშუალო სკოლა. 1953-1957 წლებში სწავლობდა თბილისის კულტსაგანმანათლებლო სასწავლებელში (თეატრალური განყოფილება). 1957 წლიდან იყო მარჯანიშვილის თეატრის მსახიობი. მის მიერ შესრულებული როლებიდან აღსანიშნავია: ნუბიელი (ბერნარდ შოუს „იულიუს კეისარი და კლეოპატრა“), ქარიყლაპია (ვალერიან კანდელაკის „მაია წყნეთელი“), ბაბილო (ნოდარ დუმბაძის, გიგა ლორთქიფანიძის „მე ვხედავ მზეს“), იესე (მ. ჯაფარიძის „ბუღარა“), სავლე (აკაკი გეწაძის „წმინდანები ჯოჯოხეთში“), ბონდო მილიციელი (კონსტანტინე გამსახურდიას „მთვარის მოტაცება“), შერმაზან ჩოლოყაშვილი (ლევან გოთუას „გმირთა ვარამი“), სერგო (ი. გარუჩავას და პეტრე ხოტიანოვსკის „შენი მიწა“), ჯო (ჩარლზ დიკენსის „დიდი იმედები“), ფილე, აქილევსი (ფრიდრიხ დიურენმატის „ავარია“, „რომულუს დიდი“), სერაფიონი (დავით კლდიაშვილის „უბედურება“), ვახუშტი (ალექსანდრე ჩხაიძის „ჩემი ეიფელის კოშკი“), ჰალენი (ჯ. სმიტისა და ნ. დუგლასის „გადაჯაჭულნი“), ბონდო დოლაბერიძე (გ. ჩარკვიანის, რ. ებრალიძის „ფეოლა“) და სხვა. იგი წარმატებით მოღვაწეობდა კინემატოგრაფიაშიც. მას შესრულებული აქვს როლები: საულია („განძი“), გიორგი („ჯილდო“), გიორგი („წარსულის ფურცლები“), ართილაყვა („პალიასტომი“), ფრონტელი („ჯარისკაცის მამა“), თიყვა ძაძუა („დათა თუთაშხია“), ბონდოია („ნერგები“), მეეტლე („სინემა“) და სხვა. 1963 წლიდან ეწეოდა საკონცერტო მოღვაწეობას, მონაწილეობას იღებდა ტელეგადაცემებშიც. საიუბილეო თარიღები: თეატრი, მუსიკა, კინო. თბ., 1990. — გვ. 23. ბონდო გოგინავა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ეროვნული ფილმოგრაფია — ბონდო გოგინავა ბონდო გოგინავა — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ ეროვნული ფილმოგრაფია
ალშიბაია

საკუთარი სახელი ალშიბაია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: გრიგოლ ალშიბაია — საზოგადო და პოლიტიკური მოღვაწე, ემიგრანტი ვასილ ალშიბაია — რევოლუციური მოძრაობის მონაწილე საქართველოში კონსტანტინე ალშიბაია — სამხედრო პირი, ემიგრანტი მიხეილ ალშიბაია — ემიგრანტი
არდიშვილი

საკუთარი სახელი არდიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: ალექსი არდიშვილი — სამთო ინჟინერი ივანე არდიშვილი — რევოლუციური მოძრაობის მონაწილე საქართველოში ნესტორ არდიშვილი — სამხედრო პირი
ლეოპარდი (1963 წლის ფილმი)

„ლეოპარდი“ (იტალ. Il Gattopardo) — რეჟისორ ლუკინო ვისკონტის 1963 წლის ფილმი-ეპოპეა. ფილმში მოქმედება ხდება პალერმოს დაცემის ფონზე. ოჯახის უფროსი, დონ ფაბრიციო კორბერა დი სალინა, რომელსაც „ლეოპარდს“ ეძახიან, თავისი წინაპრების ადათ-წესების მიმდევარია და მტკიცედ სწამს, რომ „ყველაფერი ძველებურად რომ დარჩეს, აუცილებელია ყველაფერი შეიცვალოს“. ძალიან მალე ის თავისი გადაწყვეტილებების შედეგებს იმკის და ხვდება, რომ არისტოკრატების სამყარო, რომელსაც ეკუთვნის, ისტორიას ბარდება. „ლეოპარდების“ შემცვლელებად „ტურები“ (მოქნილი ბურჟუები, როგორიცაა ქალაქის ახალი მერი დონ კალოჯერო) მოდიან. ბერტ ლანკასტერი — დონ ფაბრიციო ალენ დელონი — ტანკრედი კლაუდია კარდინალე — ანჟელიკა რინა მორელი — მარია სალინა პაოლო სტოპა — დონ კალოჯერო ჯულიანო ჯემა — გარიბალდის არმიის გენერალი მარიო ჯიროტი — გრაფი კავრიაგი იდა გალი — კაროლინა ოტავია პიკოლო — კატერინა 1963 : ოქროს პალმის რტო საუკეთესო ფილმისთვის კანის კინოფესტივალზე 1963 : იტალიის კინოაკადემიიის პრემია დავიდ დი დონატელო საუკეთესო პროდიუსერისთვის კადრი ფილმიდან (კლაუდია კარდინალე, ბერტ ლანკასტერი და ალენ დელონი) კადრები ფილმიდან და აფიშები სიცილიის კინოთეატრში ბერტ ლანკასტერი და ლუკინო ვისკონტი ფილმის გადაღების დროს ვილა პალერმოში „ლეოპარდი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
ბედნიერი სიკვდილი

„ბედნიერი სიკვდილი“ (ფრანგ. La mort heureuse) — ფრანგი აბსურდისტი მწერლისა და ფილოსოფოსის, ალბერ კამიუს რომანი. წიგნის მთავარი თემაა ბედნიერების სურვილი, ამისთვის დროისა და ფულის აუცილებლობა. მასში ნათლადაა გადმოცემული ავტორის მოგონებები მის პირველ სამსახურთან ალჟირში, ბრძოლასთან ტუბერკიულოზთან და მოგზაურობასთან ევროპაში. კამიუს რომანის შექმნისა და დამუშავებისათვის ორი წელი დასჭირდა, ეს ყველაფერი 1936-დან 1938 წლამდე მიმდინარეობდა, რის შემდეგაც ავტორმა გადაწყვიტა რომ წიგნი არ გამოექვეყნებინა. კამიუს გარდაცვალებიდან 11 წლის შემდეგ, 1971 წელს, მოთხრობა მკითხველამდე პირველად მივიდა. ერთ წელში, 1972 წელს გამოქვეყნდა მოთხრობის ინგლისური თარგმანიც, რომელზეც რიჩარდ ჰოუარდმა იმუშავა. „ბედნიერი სიკვდილი“ კამიუს პირველი რომანი იყო, და თავისუფლად შეიძლება ჩაითვალოს 1942 წელს, მის მიერ გამოცემული „უცხოს“ წინამორბედად. „ბედნიერი სიკვდილის“ მთავარი პერსონაჟია „პატრის მერსო“, მსგავსად ამისა, „უცხოს“ მთავარი პერსონაჟია „მერსო“. არსებობს სხვა მსგავსებაც: ორივეს რომანის მთავარ პერსონაჟს დედა ახალი გარდაცვლილი ჰყავს; პატრისის გოგო-მეგობრები მარტა, კარტინი და ლუსიენა „უცხოში“ ჩანაცვლდნენ მარიშით. სალამანოსა და მის ძაღლს ანაცლებენ კარდონა და მისი ძაღლი. ორივე მათგანი არის ფრანგული წარმოშობის ალჟირელი კლერკი, რომელიც მკვლელობას ჩაიდენს. „ბედნიერი სიკვდილი“ დაწერილია მესამე პირში, განსხვავებით „უცხოსგან“, რომელლიც პირველ პირში დაიწერა. რომანი ჯამში 100-მდე გვერდს მოიცავს და ორი ნაწილისაგან შედგება. პირველი ნაწილი, სახელწოდებით „ბუნებრივი სიკვდილი“, აღწერს პატრის მერსოს უაზრო და მონოტონურ ცხოვრებას, მის მოსაწყენ საოფისე სამსახურს და აზრისგან დაცლილ სასიყვარულო ურთიერთობას. ამ დროს მერსო გაიცნობს მდიდარ ინვალიდს, რონალდ ზაგროსს, რომელიც მერსოს გზას უჩვენებს. ზაგროსს საუბარი მიჰყავს იქამდე, რომ მისი ცხოვრება ფუჭი და არაფრისმომცემია, ამიტომ მერსო გადაწყვეტს მოკლას იგი, რათა ამ მდიდარი კაცის ფულით საკუთარი ბედნიერება შექმნას. მეორე ნაწილი, სახელწოდებით „გაცნობიერებული სიკვდილი“, აღწერს მერსოს მოგზაურობას ევროპაში. მერსო მატარებლით მოივლის ევროპის უამრავ ქალაქს, მაგრამ ვერ მოახერხებს სიმშვიდის პოვნას, რაც მას ალჟირში დაბრუნებას გადააწყვეტინებს. ის დასახლდება სამ მეგობართან ერთად, რომელთაც საერთო მიზანი აერთიანებთ, ბედნიერების მოპოვება სამყაროსგან გამოყოფის გზით. მერსო დაქორწინდება ლუსიენზე, რომელიც არ უყვარს, იყიდის სახლს სოფელში, ზღვის სიახლოვეს, და აქ დასახლდება. მძიმედ დასნეულებელი მერსო, სულიერი სიმშვიდითა ბედნიერებით ეგებება სიკვდილს. პატრის მერსო – პროტაგონისტი რონალდ ზაგროსი – მართას მეგობარი, მდიდარი ინვალიდი მართა – პატრის მერსოს მეგობარი გოგონა კარდონა – პატრის მერსოს ყრუ მეზობელი ლუსიენ რეინალი – პატრის მერსოს მეუღლე ანატოლ ბროუარდის მიმოხილვა, ნიუ-იორკ ტაიმზი, 13 ივნისი 1972 ↑ კამიუს პირველი, მოსამზადებელი რომანი "უცხოსათვის" – რადიო თავისუფლება ↑ The original of a prototype – ნიუ-იორკ ტაიმზი ↑ A Happy Death
მასური რიცხვი

მასური რიცხვი (აღნიშვნა: A) — ნუკლონების (პროტონებისა და ნეიტრონების) რიცხვი ატომის ბირთვში. ჩვეულებრივ აღნიშნავენ A ასოთი და ელემენტის სიმბოლოსთან წერენ მარცხნივ, ზემოთ, მაგალითად, S 32 {\displaystyle {\ce {^{32}S}}} ნიშნავს გოგირდს A=32 მასური რიცხვის მქონე იზოტოპს. მასური რიცხვითა და ელემენტარული ელექტრული მუხტის ერთეულებით გამოსახული ბირთვის Z მუხტით განისაზღვრება ატომის ბირთის შემადგენლობა: Z პროტონი და (A-Z) ნეიტრონი. მასის ატომური ერთეულებით გამოსახული და უახლოეს მთელ რიცხვამდე დამრგვალებული ნებისიერი ატომის მასა რიცხობრივად უდრის მის მასურ რიცხვს. ატომის ბირთვი ატომური მასა ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 486.
მაია წყნეთელი (მრავალმნიშვნელოვანი)

მაია წყნეთელი შეიძლება აღნიშნავდეს: მაია წყნეთელი — XVIII საუკუნის II ნახევრის ქართველი სახალხო გმირი მაია წყნეთელი — ვალერიან კანდელაკის პიესა მაია წყნეთელი — რეჟ. რეზო ჩხეიძის 1959 წლის ქართული მხატვრული ფილმი
კეფალისებრნი

კეფალისებრნი (ლათ. Mugilidae) — თევზების ოჯახი კეფალისნაირთა რიგისა. აქვთ ფართო ქერცლით დაფარული წაგრძელებული 35-40 სმ, იშვიათად 70-90 სმ-მდე სიგრძის და 6-7 კგ-მდე სხეული, ძალიან წვრილი კბილები, პატარა პირი. ზურგზე 2 ფარფლი. ოჯახში 15 გვარის 100-ზე მეტი სახეობაა. ბინადრობენ უმთავრესად ტროპიკული და თბილი ზღვების სანაპირო მომლაშო წყალში. შავ ზღვაში ბინადრობს კეფალი (Mugil cephalus), ოქროსფერი კეფალი (Mugil auratus), მახვილცხვირა კეფალი (Mugil saliens) და სხვა. შავი ზღვის საქართველოს სანაპიროზე რაოდენობით ყველაზე მეტია კეფალი. კეფალისებრნი რეწვისა და სპორტის ჭერის ობიექტია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 479.
სარა ფრენსის უაიტინგი

სარა ფრენსის უაიტინგი (ინგლ. Sarah Frances Whiting; დ. 23 აგვისტო, 1847 – 12 სექტემბერი, 1927) – ამერიკელი ფიზიკოსი და ასტრონომი. იყო უელსლის კოლეჯის უიტინის ობსერვატორიის ერთ-ერთი დამფუძნებელი და პირველი დირექტორი. ასწავლიდა რამდენიმე ცნობილს ასტრონომს და ფიზიკოსს, მათ შორის ენი ჯამპ კენონს. უაიტინგი ადრეული ასაკიდან დაინტერესებული იყო მეცნიერებით, რასაც ხელი შეუწყო მამამისმა, რომელიც ასწავლიდა ბუნების ფილოსოფიას. უაიტინგმა 1865 წელს დაამთავრა ინგამის უნივერსიტეტი, რის შემდეგაც ასწავლიდა გოგონების საშუალო სკოლაში, ბრუკლინში. ↑ 1.0 1.1 SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 2.0 2.1 FemBio database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q61356138"></a> ↑ 3.0 3.1 3.2 Gregersen E. Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ https://www.encyclopedia.com/history/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/whiting-sarah-frances ↑ 5.0 5.1 Catalog of the German National Library <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q23833686"></a>
ჯიბუტის პორტების სია

სტატიაში მოცემულია ჯიბუტის პორტებისა და ნავსადგურების სია. ↑ 1.0 1.1 1.2 United Nations Code for Trade and Transport Locations (UN/LOCODE): Djibouti. ციტირების თარიღი: 18 March 2023 ↑ Djibouti Port. ციტირების თარიღი: 18 March 2023 ↑ 3.0 3.1 3.2 7 Major Ports and Terminals in Djibouti. ციტირების თარიღი: 18 March 2023
მადაგასკარის პორტების სია

↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 United Nations Code for Trade and Transport Locations (UN/LOCODE): Madagascar. ციტირების თარიღი: 18 March 2023 ↑ Toamasina Port. ციტირების თარიღი: 18 March 2023 ↑ 6 Major Ports of Madagascar. ციტირების თარიღი: 18 March 2023 ↑ Diego Suarez Port. ციტირების თარიღი: 18 March 2023 ↑ Tulear Port. ციტირების თარიღი: 18 March 2023 ↑ Ehola Port. ციტირების თარიღი: 18 March 2023 ↑ Majunga Port. ციტირების თარიღი: 18 March 2023
ლევან ასათიანი (იურისტი)

ლევან გიორგის ძე ასათიანი (დ. 3 აპრილი, 1887, თბილისი, — გ. 9 მაისი, 1971, იქვე) — ქართველი იურისტი და ეკონომისტი, საქართველოს სსრ მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე (1967). დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტის ეკონომიკური განყოფილება 1911 წელს. 1922 წლამდე იურისტად მუშაობდა მოსკოვსა და თბილისში. 1918 წლის დეკემბერში არჩეული იყო თბილისის მაზრის ხმოსნად. 1919-1921 წლებში იყო საქართველოს სენატის წევრი, მუშაობდა სამოქალაქო სამართლის საკასაციო დეპარტამენტის სენატორად. შემდეგ მოღვაწეობდა ეკონომიკის დარგში სხვადასხვა სამეურნეო ორგანიზაციაში. ამავე დროს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტსა და საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტში კითხულობდა ლექციების კურსს ეკონომიკაში. 1942 წლიდან ასათიანი სამეცნიერო-პედაგოგიურ მუშაობას ეწეოდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის კათედრაზე. აქვე დააარსა და ხელმძღვანელობდა ეკონომიკური ინფორმაციის მექანიზებული დამუშავების კათედრას. მისი სამეცნიერო შრომები ეძღვნება ეკონომიკის ინფორმაციის მანქანური დამუშავების საკითხებს. ასათიანმა შექმნა გამოთვლითი ცხრილები, შეადგინა სახელმძღვანელოები. ავტორია 4 გამოგონებისა, აქედან — „მოწყობილობას საანგარიშო გამოთვლებისათვის“ მიენიჭა სპეციალური პრემია. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 226. ქანთარია ბ., საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკა (1918–1921) : ენციკლოპედია-ლექსიკონი, თბ.: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 2018. — გვ. 38. ლევან ასათიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ასლამაზიშვილი

საკუთარი სახელი ასლამაზიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: ელენე ასლამაზიშვილი — მსახიობი ვლადიმერ ასლამაზიშვილი — საბავშვო მწერალი სურენ ასლამაზიშვილი — საბჭოთა კავშირის გმირი
ბადრიაშვილი

საკუთარი სახელი ბადრიაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: თეიმურაზ ბადრიაშვილი — რეჟისორი ნიკოლოზ ბადრიაშვილი — ისტორიკოსი
ბადრიშვილი

საკუთარი სახელი ბადრიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: გივი ბადრიშვილი — აგრონომი გიორგი ბადრიშვილი — აგრონომი
ბატიაშვილი

საკუთარი სახელი ბატიაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: გოგი ბატიაშვილი — ექიმი მაკა ბატიაშვილი — ქართველი მხატვარი მიხეილ ბატიაშვილი — ქართველი პოლიტიკოსი, პედაგოგი და ფსიქოლოგი
ბაინდურაშვილი

საკუთარი სახელი ბაინდურაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: აკაკი ბაინდურაშვილი — ქართველი ფსიქოლოგი გრიგოლ ბაინდურაშვილი — ქართველი ძიუდოისტი კახა ბაინდურაშვილი — ქართველი ეკონომისტი, სახელმწიფო მოხელე
ბასილაშვილი

საკუთარი სახელი არდიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: ბექა ბასილაშვილი — ქართველი სპორტსმენი (მკლავჭიდი) ნიკოლოზ ბასილაშვილი — ქართველი პროფესიონალი ჩოგბურთელი ოლეგ ბასილაშვილი — რუსული თეატრისა და კინოს მსახიობი
თენგიზ ჯაიანი

თენგიზ ჯაიანი (დ. 12 იანვარი, 1937, თბილისი) — ქართველი კომპოზიტორი, დირიჟორი და პიანისტი. 1960 წელს დაამთავრა ვანო სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიის საორკესტრო, ხოლო 1978 წელს საკომპოზიციო განყოფილება. 1959–1973 წლებში იყო საქართველოს სახელმწიფო საესტრადო ორკესტრის „რეროს“ პიანისტი და დირიჟორი; 1973–1978 წლებში საქართველოს ტელევიზიისა და რადიოს საესტრადო ორკესტრის მთავარი დირიჟორი და სამხატვრო ხელმძღვანელი; 1978 წლიდან კი ალექსანდრე გრიბოედოვის სახელობის სახელმწიფო რუსული თეატრის მუსიკალური ნაწილის გამგე; 1981-1991 წლებში საბჭოთა კავშირის კომპოზიტორთა კავშირის წევრი. დაწერილი აქვს: ნაწარმოებები საესტრადო ორკესტრისათვის – „აფხაზეთის ღამეები“ (1966), „მხიარული განწყობილება“ (1973), „ხევსურეთში“ (1974), „მხოლოდ შენ ერთს“ (1977); საესტრადო სიმღერები და მუსიკა დრამატული სპექტაკლებისათვის. Композиторы и музыковеды грузии, თბ., 1984, გვ. 148 თენგიზ ჯაიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ჩემი ძმა 2

ჩემი ძმა (თურქ. Kardeşim Benim) — რეჟისორ მერთ ბაიკალის 2017 წლის თურქული ფილმი. ჩემი ძმის გაგრძელება. ფილმში მთავარ როლებს ასრულებენ ბურაქ ოზჩივითი და მურათ ბოზი. ბურაქ ოზჩივითი და მურათ ბოზი ფილმში ძმების როლს თამაშობენ. მწარმოებელი კომპანიებია TAFF Pictures და BRK'S Production. ფილმის სცენარისტია ზაფერ ქულუნუქი. ბურაქ ოზჩივითი — ჰაქანი მურათ ბოზი — ოზანი ფინარ დენიზი — დიდემი ლეილა ფერაი — ლეილა ფერდი სანჯარი — ტატო ქორჰან ჰერდურანი — ბასრი ჰაკან ქარსაქი — ქემალი აიჰან თაში — საიმი ჩემი ძმა (2016 წლის ფილმი) „ჩემი ძმა 2“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) ↑ Person Profile // კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა — 1990. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q37312"></a> ↑ Arşivlenmiş kopya. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 22 Eylül 2017. ციტირების თარიღი: 21 Eylül 2017. ↑ IMDB Kardeşim Benim 2 sayfası. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 19 Temmuz 2017.
დავით ბაქრაძე (სეველი)

დავით ნიკოლოზის ძე ბაქრაძე, ფსევდონიმი — სეველი, (დ. 1838, სოფ. სევა, ახლანდ. ონის მუნიციპალიტეტი, — გ. 1911) — ქართველი საზოგადო მოღვაწე, პუბლიცისტი. დაიბადა სეველი მღვდლის ოჯახში. დაამთავრა პეტერბურგის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტი (1862, საკანდიდატო დისერტაცია — „როგორ გაჩნდა და დამყარდა საქართველოში თავადაზნაურობა“). 1864 წელს დაბრუნდა საქართველოში და შეყვანილი იქნა ბატონყმობის გაუქმების კომისიაში. შეხედულებებით ახლოს იდგა ხალხოსნურ-ლიბერალურ ინტელიგენციასთან. ბაქრაძე იყო ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების (ქშწკგს) დამფუძნებელი წევრი (1879). აქტიური მონაწილეობა მიიღო ქუთაისში ყოველკვირეული ქართული გაზეთის „შრომის“ დაარსებაში (1881), ქუთაისის სამეურნეო სასწავლებლის ჩამოყალიბებაში (1893). არჩეული იყო ქშწკგს-ის ქუთაისის და სენაკის მაზრების სათავადაზნაურო სკოლების სამზრუნველო კომიტეტის თავმჯდომარედ. 1894 წლიდან იყო საპატიო მომრიგებელი მსაჯული, ჰქონდა „ტიტულოვანი მრჩევლის“ ჩინი. შეადგინა მიწის გამიჯვნისა და სამოქალაქო კანონების პროექტი, აქტიურად მონაწილეობდა ჭიათურის მანგანუმის მოპოვება-დამუშავების და რეალიზაციის საქმეში. „სეველის“ ფსევდონიმით ხშირად აქვეყნებდა წერილებსა და კორესპონდენციებს აქტუალურ საზოგადოებრივ და პოლიტიკურ თემებზე იმდროინდელ პრესაში („დროება“, „შრომა“, «Русъ», „კვალი“, „მწყემსი“). დავით ნიკოლოზის ძე ბაქრაძე (სეველი) / გოგუაძე, ა. // ქუთაისი: ალ წულუკიძის სახელობის ქუთაისის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტის შრომები, 1957. – გვ. 302-309. კალანდაძე, ა. ქართული ჟურნალისტიკის ისტორია. ტ. 4. – თბ., 1986. – გვ. 566. ილია ჭავჭავაძის პერსონალური ენციკლოპედია: ( 1837-1907 ) : სიტყვანი. - თბ., 2010. - გვ. 130.
ოლჰა ილკივი

ოლჰა ილკივი (დ. 12 ივნისი, 1920, ქ. სტრი, ახლანდ. ლვივის ოლქი — გ. 6 დეკემბერი, 2021, ლვივი) — უკრაინის ეროვნულ-განმათავისუფლებელი მოძრაობის მონაწილე. სწავლობდა ამხანაგობა „მშობლიური სკოლის“ («Рідна школа») უკრაინულ გიმნაზიაში. 1936 წელს ჩააბარა გოგონათა უკრაინულ ინსტიტუტში ქალაქ ფშემისლში (პოლონეთი), საშუალო განათლება კრაკოვში დაასრულა. მონაწილეობდა იატაკქვეშა ახალგაზრდულ ორგანიზაცია „პლასტის“ საქმიანობაში. 1940 წელს მუშაობდა უკრაინის დახმარების კომიტეტში (ვარშავა). 1941 წელს ჩაირიცხა უკრაინელ ნაციონალისტთა ორგანიზაციაში (ბანდერელები). უკრაინის სახელმწიფოებრიობის აღდგენის აქტის გამოცხადების (30 ივნისი, 1941) შემდეგ იატაკქვეშა საქმიანობას ეწეოდა ლვივში, კერძოდ, 1942 წლიდან იყო უკრაინელ ნაციონალისტთა ორგანიზაციის ქალთა საქალაქო ქსელის გამავრცელებელი; 1944 წლიდან — დრაჰობიჩის რეგიონში ორგანიზაციის ქალთა ქსელის გამავრცელებლის მოადგილე, შემდგომში — სტანისლავის (ახლანდ. ივანო-ფრანკივსკის) ოლქის გამავრცელებელი. 1947 წლიდან მიაბარეს უკრაინის აჯანყებულთა არმიის მთავარსარდალ რომან შუხევიჩს. 1950 წლის 14 მარტს დააპატიმრეს ლვივში, 1951 წლის 24 ნოემბერს სსრკ უშიშროების სამინისტროს განსაკუთრებულმა თათბირმა 25 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯა ქონების კონფისკაციასთან ერთად. სასჯელს იხდიდა ალექსანდროვსკოესა და ვლადიმირის ციხეებში (რუსეთი). 1957 წელს უარი განაცხადა გათავისუფლების სანაცვლოდ მონანიებაზე, 1964 წელს გათავისუფლდა შეწყალების შედეგად. დაბრუნდა ლვივში. მონაწილეობდა უკრაინელ ნაციონალისტთა კონგრესისა (1992) და უკრაინელ ნაციონალისტთა ორგანიზაციის (1993) დამფუძნებელ კრებებზე. 1995–2000 წლებში იყო სრულიად უკრაინის უკრაინელ ქალთა ლიგის თავმჯდომარის მოადგილე. 2003 წლიდან თანამშრომლობდა ლვივის საოლქო სათემო გაერთიანება „თავისუფლების კომიტეტთან“. ავტორია რიგი სტატიებისა რომან შუხევიჩის შესახებ. დაჯილდოებულია მთავრის ცოლ ოლღას III ხარისხის ორდენით (2008). წიგნები Ільків Ольга Фаустинівна. У тенетах двох «закриток»: поезія / Ольга Ільків. — Л.: Каменяр, 2011. — 183 с.: фотогр., ноти. — 1000 екз. ISBN 978-966-607-171-5. სტატიები Ільків Ольга Фаустинівна. «Роман Шухевич як літературний критик» // «Роман Шухевич: постать на тлі доби Воюючої України» (Т., 2005); Ільків Ольга Фаустинівна. «Роман Шухевич у моєму житті» // «Літопис УПА. Т. 45. Генерал Роман Шухевич — „Тарас Чупринка“ Головний Командир УПА» (Торонто; Л., 2007); Ільків Ольга Фаустинівна. «Провідник Роман Шухевич та жінки» // «Роман Шухевич: постать на тлі доби Воюючої України» (Т., 2005). Полюга Л. Шляхами спогадів. 1944–1956. Л.; К., 2003. ↑ Зайцев, Ю. Д.. Ільків Ольга Фаустинівна uk. Енциклопедія Сучасної України [Електронний ресурс] (2021). ციტირების თარიღი: 18 მარტი, 2023
ბახუტაშვილი

საკუთარი სახელი ბახუტაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: ალექსანდრე ბახუტაშვილი — ექიმი გიორგი ბახუტაშვილი — მსახიობი და ტელეწამყვანი ვლადიმერ ბახუტაშვილი — ექიმი ზვიად ბახუტაშვილი — ექიმი ოლღა ბახუტაშვილ-შულგინა — მომღერალი ალექსანდრე ბახუტოვი — ბოლშევიკი რევოლუციონერი
ბეგიაშვილი

საკუთარი სახელი ბეგიაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: არჩილ ბეგიაშვილი — ექიმი-ფსიქიატრი არჩილ ბეგიაშვილი — ფილოსოფოსი დავით ბეგიაშვილი — სპორტსმენი ვახტანგ ბეგიაშვილი — ბიზნესმენი, პოლიტიკოსი თედორე ბეგიაშვილი — ფილოლოგი იროდიონ ბეგიაშვილი — არქიტექტორი ლაშა ბეგიაშვილი — სპორტსმენი (მკლავჭიდი) მალხაზ ბეგიაშვილი — სახელმწიფო მოხელე, პოლიტიკოსი ნოდარ ბეგიაშვილი — რეჟისორი, სცენარისტი
ბეჟანიშვილი

საკუთარი სახელი ბეჟანიშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: ეკა ბეჟანიშვილი — 9 აპრილის ტრაგედიის გმირი თამაზ ბეჟანიშვილი — ბიზნესმენი, პოლიტიკოსი როსტომ ბეჟანიშვილი — მწერალი
ბეჟუაშვილი

საკუთარი სახელი ბეჟუაშვილი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: ბეგო ბეჟუაშვილი — ფილოლოგი გელა ბეჟუაშვილი — პოლიტიკოსი, დიპლომატი დავით ბეჟუაშვილი — პოლიტიკოსი, ბიზნესმენი შალვა ბეჟუაშვილი — მსახიობი
გივი კოხრეიძე

გივი კოხრეიძე (დ. 25 ივნისი, 1945, დიდი ჯიხაიში, სამტრედიის რაიონი) — ქართველი მეცნიერი და ინჟინერი, საქართველოს ენერგეტიკის აკადემიის ნამდვილი წევრი (1994 წლიდან დღემდე), ტექნიკურ მეცნიერებათა აკადემიური დოქტორი (2005), საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის დამსახურებული პროფესორ-ემერიტუსი (2017). 1969 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის ავტომატიკისა და გამოთვლითი ტექნიკის ფაკულტეტი ინჟინერ-ელექტრიკოსის კვალიფიკაციით. 1963 წელს დაიწყო შრომითი საქმიანობა ბათუმის ნავთობგადასატვირთი ბაზის ელექტრომომარაგების განყოფილების ელექტრომონტიორად; 1969-1979 წლებში იყო ზოგადი და თეორიული ელექტროტექნიკის კათედრის ასისტენტი და ენერგეტიკის ფაკულტეტის სტუდენტური საბჭოს თვმჯდომარე; 1976 წელს დაიცვა დისერტაცია ტექნიკურ მეცნიერებათა კანდიდატის სამეცნიერო ხარისხის მოსაპოვებლად; 1979 წელს არჩეული იქნა დოცენტად; 1979-1998 წლებში - ენერგეტიკის ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე სასწავლო დარგში, ენერგეტიკის ინსტიტუტის დირექტორის მოადგილე სასწავლო დარგში; 1997 წლიდან - საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ელექტროენერგეტიკის სამეცნიერო-საინჟინრო ცენტრის დირექტორის მოადგილე; 1998-2005 წლებში - შპს „საქართველოს სახელმწიფო ელექტროსისტემის“ რემონტების სამსახურის უფროსი, ელექტროენერგიის დანაკარგების სამსახურის უფროსი, სადისპეჩერო კარგვების მენეჯმენტის ხელმძღვანელი; შეთავსებით საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის დოცენტი; 2005-2009 წლებში საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის და ვახტანგ გორგასლის სახელობის უნივერსიტეტების ასოცირებული პროფესორი; 2013-2017 წლებში - საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის ენერგეტიკისსა და ტელეკომუნიკაციის ფაკულტეტის სრული პროფესორი; 2015 წლიდან 2023 წლამდე - სს „საქართველოს რკინიგზის“ ელექტრომომარაგების დეპარტამენტის ტექნიკური განვითარების ცენტრის უფროსის მოადგილე. ხელმძღვანელობს დოქტორანტების და მაგისტრანტების სამეცნიერო სამუშაოებს; არის 200-ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომის, მათ შორის 100-ზე მეტი სამეცნიერო სტატიის, გამოგონების, მონოგრაფიის, სახელმძღვანელოს, მეთოდური მითითებების ავტორი; 80-მდე საერთაშორისო სამეცნიერო კონფერენციის, სიმპოზიუმისა და ფორუმის მონაწილე; 2000 წელს მონაწილეობა მიიღო აშშ-ში ენერგეტიკის მსოფლიო ფორუმზე. საქართველოს ენერგეტიკოსები, ენციკლოპედია, თბ., 2016, გვ. 180 გივი კოხრეიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
იასონ ბაქრაძე

იასონ (იაზონ) თომას ძე ბაქრაძე (დ. 1869 — გ. 1 აპრილი, 1938) — ქართველი იურისტი, პუბლიცისტი, საზოგადი მოღვაწე. 1900-იან წლებში მუშაობდა ვექილად ქუთაისში; სოციალისტ-ფედერალისტების პარტიის წევრი. ერთხანს იყო ჭიათურის მანგანუმის მრეწველთა საბჭოს ქუთაისის კანტორის მმართველი, ასევე ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოების ქუთაისის განყოფილების გამგეობის წევრი. 1917 წელს არჩეული იყო საქართველოს ეროვნული საბჭოს წევრად სოციალისტ-ფედერალისტებიდან. 1919 წელს იყო საქართველოს მთავრობის ოფიციალური წარმომადგენელი ბერლინში, მონაწილეობდა ქართველი სამხედრო ტყვეების სამშობლოში დაბრუნების ორგანიზებაში. შემდეგ მუშაობდა საქართველოს ეკონომიკურ წარმომადგენლობაში გერმანიაში. საქართველოში საბჭოთა რეჟიმის დამყარების შემდეგ დროებით დაპატიმრებული იყო 1923 წელს. 1938 წელს გერმანიის სასარგებლოდ ჯაშუშობის ბრალდებით კვლავ დააპატიმრეს და დახვრიტეს. იასონ ბაქრაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი იასონ ბაქრაძე — საქართველოს პირველი რესპუბლიკის (1918-1921) პროსოპოგრაფიული ბაზა (ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლინგვისტურ კვლევათა ინსტიტუტი)