laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
XXV: The Essential

XXV: The Essential — მაიკ ოლდფილდის სიმღერების კომპილაციური ალბომი. გამოიცა 1997 წელს. ციფრი XXV აღნიშნავს მუსიკოსის კარიერის იმ დროისთვის ხანგრძლივობას. Tubular Bells – (ნაწყვეტი) 4:16 Hergest Ridge (ნაწყვეტი)– 4:54 Ommadawn (ნაწყვეტი)– 6:57 Incantations – 4:38 Moonlight Shadow – 3:35 Portsmouth – 2:00 Good News (ალბომიდან The Killing Fields) – 1:44 Sentinel (Tubular Bells II) რემიქსი – 3:56 The Bell (Remix) – 3:06 Let There Be Light – 4:19 Only Time Will Tell – 4:25 The Voyager – 4:22 Women of Ireland – 6:27 Tubular Bells III (ნაწყვეტი)– 3:40 ინფორმაცია საიტზე Tubular.net
Elements – The Best of Mike Oldfield

Elements - The Best of — მაიკ ოლდფილდის სიმღერების კომპილაციური ალბომი. გამოიცა 1993 წელს. თავდაპირველად იგი გამოვიდა 1 დისკიანი გამოცემის სახით. აგრეთვე არსებობს 4 დისკიანი Elements Box. „Tubular Bells“ (შესავალი) – 4:19 „Family Man“ (მეგი რაილი, ტიმ კროსი, რიკ ფენი, მაიკ ფრაი, მორის პერტი) – 3:45 „Moonlight Shadow“ (მეგი რაილის მონაწილეობით) – 3:36 „Heaven's Open“ – 4:27 „Five Miles Out“ (მეგი რაილის მონაწილეობით) – 4:15 „To France“ (მეგი რაილისთან ერთად) – 4:43 „Foreign Affair“ (მეგი რაილის მონაწილეობით) (ოლდფილდი, რაილი) – 3:54 „In Dulci Jubilo“ (Pearsall) – 2:50 „Shadow on the Wall“ (როჯერ ჩეპმენის მონაწილეობით) – 5:07 (12" ვერსია) „Islands“ (ბონი ტაილერის მონაწილეობით) – 4:17 „Etude“ (ფრანსისკო ტარეგა) – 3:07 „Sentinel“ – 3:56 (სინგლის ვერსია) „Ommadawn“ (ნაწყვეტი) – 3:38 „Incantations“ - ნაწილი 4 (ნაწყვეტი) – 4:39 „Amarok“ (ნაწყვეტი) – 4:43 „Portsmouth“ – 2:00 ინფორმაცია დაარქივებული 2014-11-03 საიტზე Wayback Machine. საიტზე Tubular.net ↑ "Mike Oldfield - Elements - The Best Of" (გერმანულად). Austriancharts.at. Hung Medien. ↑ „Dutchcharts.nl – Mike Oldfield – Elements - The Best Of“ (ჰოლანდიურად). Hung Medien. წაკითხვის თარიღი 21 მაისი, 2022. ↑ "Offiziellecharts.de – Mike Oldfield – Elements - The Best Of" (გერმანულად). GfK Entertainment Charts. ↑ Salaverri, Fernando (2015). Sólo éxitos 1959–2012, 1st, Spain: Fundación Autor-SGAE. ISBN 978-84-8048-866-2.  ↑ "Mike Oldfield – Elements - The Best Of". Swedishcharts.com. Hung Medien. ↑ "Mike Oldfield – Elements - The Best Of". Swisscharts.com. Hung Medien. ↑ "Mike Oldfield | შემსრულებელი | ოფიციალური ჩარტების კომპანია". ბრიტანეთის ალბომების ჩარტი. ოფიციალური ჩარტების კომპანია. ↑ LOS 50 TÍTULOS CON MAYORES VENTAS EN LAS LISTAS DE VENTAS DE AFYVE EN 1993 es. Anuarios SGAE. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-08-18. ციტირების თარიღი: 21 მაისი, 2022 ↑ Les Certifications depuis 1973: Albums. Infodisc.fr. ციტირების თარიღი: 12 მაისი 2019 (აირჩიეთ „Mike Oldfield“ მენიუში) ↑ ოქროს/პლატინის მონაცემთა ბაზა (Mike Oldfield; 'Elements') გერმანულად. ფედერალური მუსიკალური ინდუსტრიის ასოციაცია. ↑ Salaverrie, Fernando (სექტემბერი, 2005). Sólo éxitos: año a año, 1959–2002, 1st (es), Madrid: Fundación Autor/SGAE, გვ. 934. ISBN 84-8048-639-2.  ↑ ოფიციალური შვეიცარიული ჩარტების და მუსიკის საზოგადოება: ჯილდოები (Mike Oldfield; 'Elements (Best Of)'). Hung Medien. ↑ British album certifications – Mike Oldfield – Elements - The Best Of Mike Oldfield. ბრიტანეთის ფონოგრამების მწარმოებლების ასოციაცია. შეიყვანეთ Elements - The Best Of Mike Oldfield ველში Search. აირჩიეთ Title ველში Search by. შეიყვანეთ album ველში By Format. დააწკაპუნეთ ღილაკზე Go
ბიჭვინთის ოკრუგი

ბიჭვინთის ოკრუგი — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეული რუსეთის იმპერიაში (სოხუმის სამხედრო განყოფილების შემადგენლობაში). შეიქმნა 1868 წელს. აერთიანებდა გუდაუთისა და გუმისთის (ახლნდელი გაგრის, გუდაუთის, სოხუმისა და გულრიფშის მუნიციპალიტეტები) „უჩასტკებს“. გაუქმდა 1883 წელს. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 447ჟორდანია ო..
ბიჭვინთის ტაძარი

ბიჭვინთის ტაძარი — X საუკუნის, ბიჭვინთის საეპისკოპოსოს ღვთისმშობლის სახელობის საკათედრო ტაძარი, მდებარეობს ბიჭვინთაში. 2006 წლიდან საქართველოს ეროვნული მნიშვნელობის ძეგლი. ბიჭვინთის ტაძარი, ისევე როგორც აფხაზეთის ტერიტორიაზე მდებარე სხვა ძეგლები, ორგანულადაა ჩართული ქართული ხუროთმოძღვრების განვითარებაში, მაგრამ მისი გარეგნული სახე, საქართველოს სხვა ძეგლებისაგან განსხვავებით, გარკვეულ მსგავსებას ამჟღავნებს ბიზანტიურ შენობებთან. თეიმურაზ ბატონიშვილის გადმოცემით ბიჭვინთის ეკლესიის ადგილას იდგა ივერიელთა მთავარი სალოცავი — ბოჩის ტაძარი. ბიჭვინთის ტაძარი წარმოადგენს გეგმით წაგრძელებულ ჯვაროვან-გუმბათოვან ნაგებობას, რომელსაც დასავლეთით ნართექსი აქვს, ხოლო აღმოსავლეთით 3 შვერილი აფსიდი. აღსანიშნავია, რომ ნართექსი საქართველოში იშვიათად გვხვდება, შვერილი აფსიდები კი ახასიათებს საქართველოს ადრინდელი პერიოდის ეკლესიებს, უფრი გვიან, დასავლეთ საქართველოს, კერძოდ, შავი ზღვის სანაპიროს ძეგლებს (თუმცა აქა-იქ გვხვდება აღმოსავლეთ საქართველოშიც). ტაძრის დასავლეთი მკლავი სამმხრივი პატრონიკეთია აღჭურვილი. გუმბათი ემყარება საკურთხევლის კედლებსა და ორ ბოძს. ბიჭვინთის ტაძარი ნაგებია მონაცვლეობით ნაწყობი ბრტყელი აგურისა და გათლილი ქვის ჰორიზონტალური რიგებით. გუმბათის ყელი მთლიანად აგურითაა ამოყვანილი. ტაძარი შიგნით მოხატული იყო, მაგრამ XIX საუკუნის II ნახევარში იგი ერთიანად შელესეს, თეთრად შეღებეს და მოხატეს, რის გამოც ძველი მოხატულობა განადგურდა. ნართექსის სამხრეთ-დასავლეთ კუთხეში ჩაშენებული პატარა, აფსიდიანი საძვალე, რომლის კედლებზე შემონახული მოხატულობა XVI საუკუნის II ნახევრით თარიღდება. 1966 წელს დიდი სარესტავრაციო სამუშაოები ჩაუტარეს. სამუშაოების შესრულების დროს ტაძრის ინტერიერში აღმოჩნდა ძველი მოხატულობის მცირე ფრაგმენტები, რომელიც საძვალის მოხატულობის თანადროულია. ტაძრის ირგვლივ მრავალი სხვადასხვა დანიშნულების ნაგებობაა, პატარა ეკლესიები, სამლოცველოები, მონასტრის საცხოვრებელი და სამეურნეო ნაგებობებია. სენაკების ყოფილი შენობის I სართულზე ბიჭვინთის მუზეუმია მოწყობილი. ბიჭვინთის ტაძარი არაა მოქმედი, იგი საკონცერტო დარბაზად გამოიყენება. ამჟამად ოკუპირებულია რუსეთის მიერ. ტერიტორია ამჟამად ოკუპირებულია რუსეთის მიერ, რის გამოც ტაძრის შესწავლა და შესაბამისი სამუშაოების განხორციელება შეუძლებელია. მთავარ ტაძარს ესაჭიროება გადახურვის გამოცვლა, ხოლო კომპლექსის ტერიტორიაზე არსებული ნაგებობების ფიზიკური მდგომარეობა ძალზე რთულია. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 447-448. ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება № 665, 2006 წლის 7 ნოემბერი, ქ. თბილისი, კულტურის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისათვის ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის მინიჭების შესახებ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-12-04. ციტირების თარიღი: 2020-01-30. ↑ საქართველოს კანონი ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ
ბიჭვინთის საეპისკოპოსო

ბიჭვინთის საეპისკოპოსო — დასავლეთ საქართველოს პირველი ეპარქია IV საუკუნის I მეოთხედიდან. IX ან XII-XIII საუკუნეებიდან აფხაზეთის საკათალიკოსო. 325 წელს ნიკეის პირველ მსოფლიო საეკლესიო კრებას, რომელმაც ქრისტიანობა რომის იმპერიის ოფიციალურ რელიგიად გამოაცხადა, ესწრებოდა პიტიუნტის (ბიჭვინთის) ეპისკოპოსი სტრატოფილე, რაც ამ საეპისკოპოსოს მნიშვნელობაზე მიუთითებს. ბიჭვინთის საეპისკოპოსო იმის დადასტურებაა, რომ უკვე IV საუკუნის I მეოთხედში დასავლეთ საქართველოში ქრისტიანობა სახელმწიფო რელიგია იყო. ზოგიერთი მკვლევარი გამოთქვამს ვარაუდს, რომ ბიჭვინთის საეპისკოპოსო ბერძნული ეპარქია იყო ბერძენი კოლონისტებისათვის (კ. კეკელიძე), მაგრამ ეს თვალსაზრისი დამაჯერებლადაა უარყოფილი და ნაჩვენებია, რომ ეპარქია ძირითადად ადგილობრივი მოსახლეობისთვისაა (ს. ყაუხჩიშვილი). ნიკეის საეკლესიო კრების მონაწილეთა სია შემორჩენილია ექვს ენაზე და ექვსივე სიაში მოხსენიებულია ბიჭვინთის საეპისკოპოსო, როგორც პოლემონის პონტოს ერთ-ერთი ეპარქია (მასში შემავალი სამი ეპარქიიდან). VII საუკუნეში ბერძნულ წყაროებში მოხსენიებულია დასავლეთ საქართველოს სამი ეკლესია: აბაზგიის ეპარქია, რომლის კათედრალიც ჩანს სებასტოპოლისში (ცხუმი, ახლანდელი სოხუმი), მაგრამ როგორც ეტყობა ბიჭვინთის საეპისკოპოსო ამ პერიოდშიც აგრძელებდა არსებობას და IX საუკუნეში ბიჭვინთის ეპისკოპოსი აღარ იყო კონსტანტინოპოლზე დამოკიდებული. ბიჭვინთის ეპისკოპოსმა წაართვა პირველობა ფაზისის მიტროპოლიტს, რომელიც ლაზიკის ეკლესიის მეთაური იყო და იგი მთელი დასავლეთ საქართველოს მღვდელმთავარი გახდა. შესაძლებელია აქედან მიიღო ბიჭვინთის ეპისკოპოსმა აფხაზთა კათალიკოსის პატივი. ბიჭვინთის საეპისკოპოსოს კათედრალი იყო IV საუკუნეში აგებული ბაზილიკა, რომლის იატაკი შემკობილი ყოფილა მოზაიკით. მის ნანგრევებზე V საუკუნეში აუგიათ ახალი კათედრალი - სამნავიანი ბაზილიკა. ბიჭვინთა ბიჭვინთის ტაძარი ბიჭვინთის მოზაიკა შოშიაშვილი ნ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 447.
სუბტროპიკული სარტყლების ტყის ზონები

სუბტროპიკული სარტყლების ტყის ზონები — ხმელეთის ბუნებრივი ზონები ჩრდილოეთ და სამხრეთ ნახევარსფეროებში. იყოფა ხმელეთის ხმელთაშუა ზღვის ხეშეშფოთლიანი ტყისა და ბუჩქნარის, მუსონური შერეული ტყის და ჰემიჰილეის ქვეზონებად. ხმელთაშუა ზღვის ხეშეშფოთლიანი ტყისა და ბუჩქნარის ქვეზონა გავრცელებულია ხმელთაშუა ზღვის სანაპიროების გასწვრის, ჩრდილოეთ ამერიკაში (კალიფორნია). სამხრეთ სამერიკის დასავლეთ ნაწილში (შუა ჩილე), სამხრეთ აფრიკაში, ავსტრალიის სამხრეთ და დასავლეთ რაიონებში, ახალი ზელანდიის ჩრდილოეთ ნაწილში. იცის მშრალი და ცხელი ზაფხული, გრილი და ნოტიო ზამთარი. ყველაზე ცივი თვის საშუალო ტემპერატურა 4—12 °C, ყველაზე თბიილი თვისა 18—28 °C. ნალექები 500—1000 მმ წელისადში (მთებში ადგილ-ადგილ 2000 მმ). ხმელეთის ზედაპირი წლის განმავლობაში იღებს 460—585 კჯ/სმ² (110—140 კკალ/სმ²) სითბოს. გავრცელებულია ხეშეშფოთლიანი ტყისა და ბუჩქნარის მცენარეული ფორმაციები. ტყეში ხარობს მარადმწვანე მუხა, ფიჭვი, კედარი და სხვა. განვითარებულია ყავისფერი და ტყის ყომრალი ნიადაგები, ადგილ-ადგილ ყვითელმიწები. მუსონური შერეული ტყის ქვეზონა გავრცელებულია აზიის, ავსტრალიის, ჩრდილოეთ და სამხრეთ ამერიკის აღმოსავლეთ განაპირა მხარეებში. ჰავა თბილია. ზამთარი მშრალი იცოს. ზაფხული — ნოტიო. ხმელეთის ზედაპირი წლის განმავლობაში იღებს 210—250 კჯ/სმ² (50—60 კკალ/სმ²) სითბოს. ამ ქვეზონაში სუბეკვატორულ სარტყელთან ახლოს გავრცელებულია სინოტივის მოყვარული მრავალიარუსიანი მარადმწვანე ტყე ლიანებით; ზომიერ სარტხელთან ჭარბობს ფოთოლმცვივანი ტყე. ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს სუბტროპიკული სარტყლების მუსონურ ტყაში ხარობს მარადმწვანე მუხა, კამელია, მანლია, ფიჭვი, სოჭი, დაფნა და სხვა. ჭარბობს ყვითელი და წითელი ნიადაგები. ჰემიჰილეის ქვეზონა — გავრცელებულია იქ, სადაც მთელი წლის განმავლობაში ჭარბი სინოტივეა. ასეთი რაიონებია: აშშ-ის სამხრეთ-აღმოსავლეთი, ბრაზილიის მთიანეთის სამხრეთი ნაწილი, აფრიკის სამხრეთ-აღმოსავლეთი, ახალი ზელანდიის ჩრდილოეთი. ხმელეთის ზედაპირი წლის განმავლობაში იღებს 500-630 კჯ//სმ² (120—150 კკალ/სმ²) სითბოს. ნალექები 1000 მმ-ზე მეტი წელიწადში. სუბეკვატორულ სარტყელთან ახლოს ჭარბობს მარადმწვანე ტყე, რომელიც ზომიერი სარტყლისაკენ იცვლება ფოთოლმცვივანი ტყით. განვითარებულია მურაწითელი, ყვითელი და წითელმიწა ნიადაგები. სუბტროპიკული სარტყლების ტყის ზონები საგრძნობლად არის შეცვლილიი ადამიანის ზემოქმედებით. ხმელთაშუაზღვისპირა ქვეყნებში გაშენებულია ზეთისხილი, ციტრუსები, ვენახები, თესენ მარცვლეულს. ჰემიჰილეისა და მუსონური შერეული ტყის ქვეზონებში მოჰყავთ ბრინჯი, ჩაი, არაქისი, ბამბა, ციტრუსები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 592.
ჩვენებური (ჟურნალი)

„ჩვენებური“ — შვედეთში და თურქეთში თურქულ ენაზე გამოცემული ქართული კულტურის ჟურნალი. პირველი ხუთი ნომერი ქალაქ სტოკჰოლმში გამოიცა 1977 წელს. ჟურნალის რედაქტორი იყო შალვა თევზაძე (შანვერ აქინი). „ჩვენებური“ სტოკჰოლმიდან იგზავნებოდა თურქეთშიც. ამ ჟურნალის მე-6-7 ნომერი ერთად დაიბეჭდა თურქეთში. ამ ნომრების რედაქტორი კი აჰმედ ოზქანი (მელაშვილი) იყო. მელაშვილის გარდაცვალების შემდეგ, ჟურნალი „ჩვენებური“ დაიხურა. ჟურნალი 1993 წლის თებერვლის ბოლოს იბერია ოზქანმა (მელაშვილ) და მისმა მეგობრებმა აღადგინეს. გამომცემელი იყო შევქეთ შირინი, მთავარი რედაქტორი კი მეორე ნომრიდან ფარნა-ბექა ჩილაშვილი. ფარნა-ბექა ჩილაშვილმა 1996 (ან 1997) წელს, მე-19-21 (იანვარი-ივნისი) ნომრის გამოცემის შემდეგ ჟურნალ „ჩვენებური" დატოვა და ამ წლიდამ გამოუშვა ჟურნალი „მამული“ თურქულ ენაზე. 1996 (ან 1997) წლიდან „ჩვენებურის" გამომცემელი და ხელმძღვანელი გახდა ოსმან ნური მერჯანი (ოთარ იმედაშვილი). „ჩვენებური" 2006 წელს დაიხურა. Eski “çveneburi” dergisi / ძველი ჟურნალი „ჩვენებური“ „ჩვენებური = Çveneburi"
პანამის პრეზიდენტი

პანამის პრეზიდენტი — პანამის მთავრობისა და ქვეყნის მეთაური. მოსახლეობა ირჩევს 5 წლის ვადით. 1968–1989 წლებში პანამის თავდაცვის ძალების ხელმძღვანელი იყო ქვეყნის დე ფაქტო ლიდერი. ბრიგადის გენერალი ომარ ტორიხოსი: 11 ოქტომბერი 1968 – 31 ივლისი 1981 გენერალი ფლორენსიო ფლორეს აგილარი: 31 ივლისი 1981 – 3 მარტი 1982 გენერალი რუბენ დარიო პარედესი: 3 მარტი 1982 – 12 აგვისტო 1983 გენერალი მანუელ ნორიეგა: 12 აგვისტო 1983 – 20 დეკემბერი 1989 WorldStatesmen- პანამის ისტორიის ქრონოლოგია
ვაშბარნი (უისკონსინი)

ვაშბარნი (ინგლ. Washburn) — ქალაქი აშშ-ში, უისკონსინის შტატში, შედის ბეიფილდის ოლქის შემადგენლობაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 2 117 ადამიანს შეადგენდა. სიმჭიდროვე 209.6 კაცი/კმ². ფართობი 15.98 კმ². აშშ-ის ქალაქების სია მოსახლეობის მიხედვით ოფიციალური საიტი
იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები პანამაში

2013 წლის მონაცემებით პანამაში იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის 5 ძეგლია, რაც ძეგლების საერთო რაოდენობის (981) 0,5 %-ია. ორი ობიექტი სიაში შეტანილია კულტურული, ხოლო 3 - ბუნებრივი კრიტერიუმებით, მათ შორის ერთ-ერთი ობიექტი წარმოადგენს კაცობრიობის შემოქმედებითი გენიის შედევრს (კრიტერიუმი i) და იმყოფება საფრთხის ქვეშ მყოფი ძეგლების სიაში. პანამამ იუნესკოს მსოფლიო კულტურული და ბუნებრივი მემკვიდრეობის ძეგლების დაცვის კონვენციის რატიფიცირება მოახდინა 1978 წლის 3 მარტს. პირველი მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი პანამიდან იყო პორტობელო და სან-ლორენსოს ციხესიმაგრე. სიაში გაწევრიანდა 135 ნომრით 1980 წელს მე-4 სესიაზე. პორტობელო (1) სან-ლორენცო (1) დარიენი (2) კორდილიერა-დე-ტალამანკა და ლა-ამისტადი (3) პანამა-ვიეხო (4) პანამის ისტორიული რაიონი (4) კოიბის ეროვნული პარკი (5) შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები პანამაში“ ვიკისაწყობში. პანამის მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლები ↑ Panama. UNESCO World Heritage Centre. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-04-09. ციტირების თარიღი: 2013-08-31.
ბეიფილდი (უისკონსინი)

ბეიფილდი (ინგლ. Bayfield) — ქალაქი აშშ-ში, უისკონსინის შტატში, შედის ბეიფილდის ოლქის შემადგენლობაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით, ქალაქის მოსახლეობა 487 ადამიანს შეადგენდა. სიმჭიდროვე 218.6 კაცი/კმ². ფართობი 2,25 კმ². აშშ-ის ქალაქების სია მოსახლეობის მიხედვით ოფიციალური საიტი ↑ https://www.cityofbayfield.com/mayor.html
არნულფო არიასი

არნულფო არიას მადრიდი (ესპ. Arnulfo Arias Madrid; დ. 15 აგვისტო, 1901 — გ. 10 აგვისტო, 1988) — პანამელი პოლიტიკოსი, ექიმი, მწერალი და ქვეყნის პრეზიდენტი 1940-1941, 1949-1951 წლებში და 1968 წლის 1-11 ოქტომბერს. იგი ცნობილია როგორც პრეზიდენტი, რომელიც არჩეულ იქნა 3-ჯერ თუმცა ვერცერთხელ ვერ დაასრულა დაკისრებული მოვალეობა. სამჯერვე დაამხეს სამხედრო გადატრიალების შედეგად. დაიბადა კოკლეს პროვინციის დედაქალაქ პენენომეში. თავდაპირველად სწავლობდა მშობლიური ქალაქის საეკლესიო სკოლაში. შემდეგ სასწავლებლად გაემართა აშშ-ში, სადაც ჰარვარდის უნივერსიტეტში შეისწავლა მედიცინა და ქირურგია. 1925 წელს დაბრუნდა პანამაში და სათავეში ჩაუდგა ეროვნულ-პატრიოტულ პარტიას. 1931 წელს მონაწილეობდა სამხედრო გადატრიალებაში, რომლის შედეგადაც დაამხეს ლიბერალი პრეზიდენტი ფლორენსიო არმოდიო აროსემენა. პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი და მომდევნო წლიდან პრეზიდენტი გახდა მისი ძმა არმოდიო არიას მადრიდი. 1940 წელს გაიმარჯვა საპრეზიდენტო არჩევნებში და 1 ოქტომბერს დაიკავა თანამდებობა. იანვარში მიიღო ახალი კონსტიტუცია, რომელმაც დააკანონა ქალთა საარჩევნო უფლებები. ამავდროულად მისი მმართველობა ხასიათდებოდა მასშტაბური რეპრესიებით და დაპატიმრებებით, პანამელი ხალხის უფლებების დარღვევით. არიასის პირველი პრეზიდენტობა დასრულდა 1941 წლის ოქტომბერში მოწყობილი სამხედრო გადატრიალებით, რომლის შედეგად ხელისუფლების სათავეში მოვიდა რიკარდო ადოლფო დე ლა გუარდია არანგო. 1948 წელსაც იყრიდა კენჭის პრეზიდენტის თანამდებობაზე, მაგრამ წააგო. თუმცა ერთი წლის შემდეგ ეროვნულმა კრებამ იგი გამარჯვებულად გამოაცხადა და გადასცა ხელისუფლება. ქვეყანაში კვლავ აყვავდა კორუფცია და 1951 წელს იგი კვლავ დაამხეს. 1964 წელს კვლავ დამარცხდა საპრეზიდენტო არჩევნებში, ხოლო 1968 წელს გაიმარჯვა და 1 ოქტომბერს დაიკავა კიდეც თანამდებობა. მან სრული კონტროლი დაამყარა პანამის პარლამენტზე და უზენაეს სასამართლოზე. მისი მესამე პრეზიდენტობა სულ 11 დღე გაგრძელდა. 11 ოქტომბერს არიასი დაამხეს. პრეზიდენტი გაიქცა პანამის არხის ზონაში. რამდენიმე წელიწადი ცხოვრობდა მაიამიში, აშშ. 1978 წელს დაბრუნდა პანამაში და 1984 წელს 83 წლის ასაკში კვლკავ წამოაყენა თავისი კანდიდატურა პრეზიდენტის თანამდებობაზე, მაგრამ დამარცხდა. მიუხედავად ოფიციალური შედეგებისა, დამკვირვებლების აზრით გამარჯვებული ის იყო. ხელისუფლებაში მოვიდა მისი მოწინააღმდეგე ნიკოლას არდიტო ბარლეტა ვალიარინო. არიასი იძულებული გახდა კვლავ მაიამიში გაქცეულიყო, სადაც გარდაიცვალა კიდეც 1988 წელს. მირეია მოსკოსო არნულფო არიას მადრიდი ↑ Т. Череватенко. (2010-10-28) Национальная Ассамблея республики Панама – история и современность. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-04-06. ციტირების თარიღი: 2013-03-23.
სან-მიგელიტო

სან-მიგელიტო (ესპ. San Miguelito) — ქალაქი და რაიონი პანამაში, პანამის პროვინციაში. 2010 წლის აღწერის მონაცემებით მოსახლეობა 315 019 ადამიანს შეადგენდა. რაიონის ფართობი 50 კმ²-ია. სან-მიგელიტო ერთმანეთისაგან ჰყოფს ქალაქ პანამასა და კოლონს და მიეკუთვნება დედაქალაქ პანამის აგლომერაციას. ქალაქში დაიბადა ფეხბურთელი ლუის ტეხადა. პანამის ქალაქების სია "San Miguelito lucha por los suyos" დაარქივებული 2007-05-29 საიტზე Wayback Machine. publicado por La Prensa. "Corregimiento Rufina Alfaro" დაარქივებული 2021-01-25 საიტზე Wayback Machine. ↑ 1.0 1.1 Districts of Panama. Statoids. ციტირების თარიღი: April 12, 2009.
ტოკუმენი

ტოკუმენი (ესპ. Tocumen) — ქალაქი პანამაში, დედაქალაქ პანამის აგლომერაციაში. 2008 წლის მონაცემებით მოსახლეობა 98 690 ადამიანს შეადგენს. ქალაქში მდებარეობს ტოკუმენის საერთაშორისო აეროპორტი. პანამის ქალაქების სია Corregimiento de Tocumen - Municipio de Panamá დაარქივებული 2009-12-09 საიტზე Wayback Machine.
პანამის ეროვნული ასამბლეა

პანამის ეროვნული ასამბლეა (ესპ. Asamblea Nacional de la República de Panamá) — პანამის ერთპალატიანი საკანონმდებლო ორგანო (პარლამენტი). შედგება 71 წევრისაგან, რომელთაც ირჩევენ 5 წლის ვადით მაჟორიტარული და პროპორციული სისტემით. ოფიციალური საიტი
მგლებთან მოცეკვავე

მგლებთან მოცეკვავე (ინგლ. Dances with Wolves) — 1990 წლის ამერიკული ეპიკური ვესტერნი. ფილმის რეჟისორია და მთავარ როლს ასრულებს კევინ კოსტნერი. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ლეიტენანტი ჯონ დანბარი შორეული დასავლეთის ყველასგან მიტოვებულ ფორტ სეჯვიკში მიემგზავრება. დანბარის მეზობლები მხოლოდ მგლები და ლაკოტას ტომის ინდიელები არიან. დანბარი უმეგობრდება ინდიელებს, სწავლობს მათ ენას, კულტურასა და ტრადიციებს. შეუყვარდება ინდიელებთან მცხოვრები თეთრკანიანი ქალი. ინდიელები მას მგლებთან მოცეკვავეს შეარქმევენ. ოსკარი საუკეთესო ფილმი საუკეთესო რეჟისორი: კევინ კოსტნერი საუკეთესო ადაპტირებული სცენარი: მაიკლ ბლეიკი საუკეთესო ოპერატურა: დინ სემლერი საუკეთესო მონტაჟი: ნეილ ტრევისი საუკეთესო ორიგინალური მუსიკა: ჯონ ბარი საუკეთესო ხმა: რასელ უილიამს მეორე, ჯეფრი პერკინსი, ბილ ბენტონი, გრეგორი უოტკინსი ოქროს გლობუსი საუკეთესო დრამა საუკეთესო რეჟისორი: კევინ კოსტნერი საუკეთესო სცენარი: მაიკლ ბლეიკი Archived website http://web.archive.org/web/*/http://www.danceswithwolves.net/ „Dances with Wolves“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „მგლებთან მოცეკვავე“ — TCM-ის მონაცემთა ბაზაში „Dances with Wolves“ — Allmovie-ზე „Dances with Wolves“ — Rotten Tomatoes
ბოეთანი

ბოეთანი, ბუეთანი — ქალაქი ისტორიული კახეთის გაღმამხარში (თანამედროვე საინგილოს ტერიტორიაზე, აზერბაიჯანის სოფელ ყაზმის ტერიტორიაზე). საბუთებში ბუეთანის სახელითაც იხსენიება. 1579 წელს კახეთის მეფე ალექსანდრე II-ის მიერ სვეტიცხოვლისადმი ყმისა და მამულის შეწირულობის წიგნში ბოეთანი მოხსენიებულია შეწირული მონასტრის, ხატისკარის მამულების საზღვრად. მეფე პოეტის არჩილის „გაბაასებაში“ ბოეთანი მეფეთა საზამთრო ადგილი ჩანს. ბოეთანის საზამთრო რეზიდენციაში კახთა მეფეებს არაერთხელ მიუღიათ რუსეთის ელჩები. 1604-1605 წლებში რუსეთის ელჩები მ. ტატიშჩევი და ა. ივანოვი ბოეთანში მიუღია გიორგი ალექსანდრეს ძეს. ბოეთანში განახლდა ალექსანდრე მეფისა და დავითის მიერ 1603 წელს რუსეთის სამეფო კარზე გაგზავნილი წერილი, რომელშიც კახეთის მეფე რუსეთს ერთგულებასა და თანადგომას უცხადებდა. ვახუშტი ბატონიშვილი ბოეთანის ადგილსამყოფლად ასახელებს ბელაქნისწყლისა და ალაზნის შეერთების ადგილს. დღეისათვის ბოეთანს აიგივებენ ბელაქნისწყლის დასავლეთით 3 კმ-ზე და რაიონული ცენტრის ბელაქანის სამხრეთით 18 კმ-ზე მდებარე ბოსტან-ქალაქის ნაქალაქართან. აქ დაცულია ორი ძეგლი: „დარბაზ შეჰირი“ და ნაეკლესიარი. პირველი რიყის ქვით ნაგები კვადრატული შენობის ნანგრევებია. დარბაზული ეკლესია კი აგურით იყო ნაშენები. შენობიდან გადარჩენილია მხოლოდ საკურთხეველი. ეკლესია სავარაუდოდ აგებული უნდა იყოს VIII-IX საუკუნეებში. მსგავსად კახეთის სხვა პუნქტებისა, ბოეთანიც ყიზილბაშთა შემოსევების შედეგად ჩანს განადგურებული. გვასალია ჯ., მარჯანიშვილი გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 454.
ბოლნისის საეპისკოპოსო

ბოლნისის საეპისკოპოსო — ისტორიული ქვემო ქართლის ერთ-ერთი უძველესი ეპარქია. ქართული წყაროები ბოლნისში პირველი ეკლესიის აშენებას სხვადასხვა მეფეს მიაწერენ, ხოლო ბოლნისის საეპისკოპოსოს კათედრის დამაარსებლად ჯუანშერი ვახტანგ გორგასალს ასახელებს. ბოლნისის სიონის ერთ-ერთ წარწერაში იხსენიება დავით ეპისკოპოსი კრებულითურთ, რომელიც ბოლნელი ყოფილა სწორედ ვახტანგ გორგასლის მეფობის დროს. იგივე დავითია დასახელებული „ეპისტოლეთა წიგნში“ 506 წლის დვინის საეკლესიო კრებაზე დამსწრე ქართველ მამამთავრებს შორის. იქ ჩამოთვლილ 24 ეპისკოპოსს შორის დავით ბოლნელი მეხუთე ადგილზეა. ვახუშტი ბატონიშვილის ცნობით ბოლნელის სამწყსო იყო ქართლის სომხითი (ამ ტერმინით XVIII საუკუნეში აღინიშნებოდა ტერიტორია მაშავერ-ბოლნისისწყალის წყალგამყოფიდან მდინარე დებედის აუზამდე). ბოლნისის ეპისკოპოსთაგან X საუკუნეში ჩანს ელია ბოლნელი, სიონის ერთ-ერთ წარწერაში მოხსენიებული, რომელსაც საყდარში ღამისთევა დაუწესებია. X-XI საუკუნეებში აქვე მოღვაწეობდა იოანე ბოლნელი, ცნობილი მქადაგებელი და მჭერმეტყველი, ვისი ქადაგებანიც ჩვენამდე შემორჩა. XIII საუკუნეში დარბაზობის წესის მიხედვით, ბოლნელ მამამთავარს 26-ე ადგილი ეჭირა ვალაშკერტელის შემდეგ. XVIII საუკუნის დასაწყისიდან ბოლნისის საეპისკოპოსო თბილელის კათედრას შეუერთდა და ამის შემდეგ იხსენიებიან თბილელ-ბოლნელი ეპისკოპოსები. 1747 წელს კათედრა ისევ აღდგენილი ჩანს, ხოლო 1749 წელს ანტონ კათალიკოსმა ბოლნისის საეპისკოპოსო ქართლის მთავარეპისკპოსს უბოძა. XVIII საუკუნის II ნახევრაში ბოლნისის საეპისკოპოსო დმანისისა და წალკის საეპისკოპოსოებთან ერთად მოშლილი იყო. ამავე საუკუნის 80-იანი წლების საბუთებიდან ჩანს, რომ ბოლნელის მამულებს იქაური ერისკაცები დაეპატრონენ და მათგან ღალას უკვე მანგლელი ეპისკოპოსი ითხოვს. საბოლოოდ 1805 წლის ერთ საბუთში იხსენიება თბილელ-მანგლელ-ბოლნელი მიტროპოლიტი. ბერძენიშვილი დ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 458.
განჯის სახანო

განჯის სახანო — აზერბაიჯანული ნახევრად დამოუკიდებელი ფეოდალური სახელმწიფო (1747-1805). წარმოიქმნა ირანელი და თურქი დამპყრობლების წინააღმდეგ აზერბაიჯანელი ხალხის ბრძოლის პერიოდში. განჯის სახანოს პირველი გამგებელი შაჰვერდი-ხანი ზიად-ოღლუს დინასტიიდან იყო. ადრე ამ დინასტიის წარმომადგენლებს განჯის ბეგლარბეგის თანამდებობა ეკავათ. განჯის სახანო მდებარეობდა მდინარე მტკვრის ყელზე, მისი ცენტრი იყო ციხე-ქალაქი განჯა, რომელზედაც გადიოდა მნიშვნელოვანი სავაჭრო გზა თბილის-განჯა-თავრიზი. განჯის სახანო გამუდმებით ირან-ოსმალეთის ექსპანსიის ობიექტი იყო. სახელმწიფოს შიგნით მიმდინარეობდა ბრძოლა, ერთი მხრივ, ირან-ოსმალეთის ორიენტაციისა და, მეორე მხრივ, რუსეთთან შეერთების მომხრეთა შორის. ქართლ-კახეთის მეფე ერეკლე II ცდილობდა განჯის სახანო თავისი პოლიტიკური გავლენისათვის დაემორჩილებინა, რასაც მიაღწია კიდეც XVIII საუკუნის შუა ხანებში. 1795 წელს ირანის შაჰის აღა-მაჰმად-ხანის საქართველოზე თავდასხმის დროს განჯის სახანოს მმართველი ჯავად-ხანი მომხვდურთ მიემხრო. 1796 წლის აპრილში ქართლ-კახეთის ლაშქარი ერეკლე II-ის სარდლობით გარს შემოერტყა განჯას. ხანი იძულებული გახდა ხარკი ეკისრა და ქართველი ტყვეები გაეთავისუფლებინა. 1796 წელს განჯა აიღო რუსეთის ჯარმა გენერალ ვ. ზუბოვის სარდლობით, ჯავად-ხანმა აღაიარა ქვეშევრდომობა, მაგრამ რუსეთის ჯარის წასვლის შემდეგ (1797) უარყო იგი. პავლე ციციანოვის სარდლობით იერიშით აიღო განჯა. ჯავად-ხანი ბრძოლაში დაიღუპა. განჯის სახანო გაუქმდა და მისი ტერიტორია რუსეთმა მიიერთა. ანჩაბაძე ზ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 554-555.