laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
მიხეილ ზოშჩენკოს აგარაკი

მიხეილ ზოშჩენკოს აგარაკი (რუს. Дача Михаила Зощенко) — აგარაკი სესტრორეცკში, რომელშიც 1946 წლიდან 1958 წლამდე ცხოვრობდა გამოჩენილი რუსი მწერალი მიხეილ ზოშჩენკო. ლენინგრადის აღმასრულებელი კომიტეტის საბჭოს 1988 წლის 5 დეკემბრის № 963 გადაწყვეტილებით, ობიექტი არის რეგიონული მნიშვნელობის ისტორიული ძეგლი. მიხეილ ზოშჩენკომ ეს სახლი ცოლის სახელზე შეიძინა 1939 წელს, სადაც მისი ოჯახის წევრები ზაფხულის თვეებში მიემგზავრებოდნენ. აქ მწერალი ძალიან ბევრს წერდა. აქვე გარდაიცვალა კიდეც 1958 წელს 62 წლის ასაკში. მწერლის გარდაცვალების შემდეგ მის ოთახში 1970 წლამდე იგივე პირადი ავეჯი იყო განთავსებული. აქ მოდიოდნენ ტურისტები დასასვენებელი სახლებიდან, სანატორიუმებიდან, სტუმრობდნენ ლენინგრადელები. ლენინგრადის მოგზაურობისა და ექსკურსიების ბიუროს მეთოდისტმა ი. რუდიცკაიამ წამოაყენა წინადადება მწერლის სახლში მემორიალური მუზეუმის მოწყობის შესახებ, ხოლო ძეგლთა დაცვის საზოგადოების პასუხისმგებელმა მდივანმა ბ. მაქსიმოვმა გააგზავნა წერილი ლენინგრადის ძეგლთა დაცვის საქალაქო საზოგადოებაში. 1990-იანი წლების დასაწყისში აგარაკი დაიწვა, დაინგრა და შემდეგ გაიყიდა. 2008 წელს მის ადგილზე ააგეს სხვა შენობა. აგარაკის მაკეტი დადგეს სესტრორეცკის საკურორტო რაიონის მ. მ. ზოშჩენკოს სახელობის ცენტრალურ ბიბლიოთეკაში. ბიბლიოთეკაში შეგროვილია მწერლის ცხოვრებისა და შემოქმედების ექსპონატები. ბიბლიოთეკის შენობის წინ მწერლის ძეგლი დადგეს 2003 წლის 14 სექტემბერს. მოქანდაკე ვ. ფ. ონეშკო. არქიტექტორი ნ. ნ. სოკოლოვი. Постановление Оргбюро ЦК ВКП(б) о журналах "Звезда" и "Ленинград" Зощенко М. М. - Россия Михаил Михайлович Зощенко
სივერსის აგარაკი

სივერსის აგარაკი (რუს. Дача Сиверса) — ყოფილი სააზნაურო კარ-მიდამო პეტერგოფის გზაზე. თანამედროვე მისამართია: სანქტ-პეტერბურგი, სტაჩეკის პროსპექტი № 158. აგარაკი აშენებულია 1750-იანი წლების მეორე ნახევარში გრაფ კარლ სივერსის დაკვეთით, როგორც ორსართულიანი კარ-მიდამო ბაროკოს სტილში. 1779-1781 წლებში მამულს ფლობდა თავადი გრიგორ პოტიომკინი, ვისგანაც იგი იყიდა იმპერატორმა ეკატერინე II-მ. ანსამბლი კლასიციზმის სტილში ააგეს 1780-იან წლებში ივან სტაროვის წინადადებით ახალი მფლობელის, ვიცე-კანცლერ ი. ა. ოსტერმანისათვის. XIX საუკუნის დასაწყისში მამულს ფლობდა პ. პ. შჩერბატოვი. შენობების კომპლექსში (აგებული დომენიკო კვადრისა და პეტრე პავლოვის პროექტის მიხედვით) 1828 წლიდან განთავსდა ქალაქის ფსიქიატრიული საავადმყოფო ღვთისმშობლის ხატის „ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის“ კარის ეკლესიის პატივსაცემად, ხოლო 1922 წლიდან საავადმყოფო ფორელის სახელს ატარებს. დიდი სამამულო ომის შემდეგ გადაეცა კიროვის ქარხანას, სადაც მოაწყვეს პატარა დასახლება კიროვის ქალაქი. 1950-იან წლებში ანსამბლი კაპიტალურად გარემონტდა სტალინის ნეოკლასიციზმის სტილში. XXI საუკუნის დასაწყისში ისტორიული შენობა დაიკავა წითელარმიელთა სახლმა „კიროველმა“, ქარხნის საერთო საცხოვრებელმა და სხვა დაწესებულებებმა. Дача Сиверса. Петергофская дорога, г. Санкт-Петербург, проспект Стачек, 158. Дача К. Сиверса - Усадьба Г. А. Потемкина დაარქივებული 2019-02-12 საიტზე Wayback Machine. ↑ Стачек просп. Санкт-Петербург. Энциклопедия. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-08-08. ციტირების თარიღი: 2019-01-31. ↑ Церковь Божией матери «Всех скорбящих радости» при больнице «Всех скорбящих» Санкт-Петербург. Энциклопедия. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-10-28. ციტირების თარიღი: 2019-01-31.
ახახდარა

ახახდარა (აზერ. Axaxdərə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ზაქათალის რაიონში. ახახდარა GEOnet სახელების სერვერზე
ბარხალბინა

ბარხალბინა (აზერ. Barkhalbina) — სოფელი აზერბაიჯანში, ზაქათალის რაიონში. ბარხალბინა GEOnet სახელების სერვერზე
ბაზარი (ზაქათალა)

ბაზარი (აზერ. Bazar) — სოფელი აზერბაიჯანში, ზაქათალის რაიონში, ზაქათალადან 12 კმ. სოფელში შემორჩენილია XVI საუკუნის ბაზარის ღვთისმშობლის ეკლესია. ბაზარი GEOnet სახელების სერვერზე
ბაჰმათლი

ბაჰმათლი (აზერ. Bəhmətli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ზაქათალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 4,273 კაცი. ბაჰმათლი GEOnet სახელების სერვერზე ↑ http://archive.is/9GAmL
გვიძინი

გვიძინი, გულიო (ლათ. Columba oenas) — ფრინველი მტრედისებრთა ოჯახისა. შინაურ მტრედზე ოდნავ მცირე ზომისაა (მასა დაახლოებით 250 გ შეადგენს). შეფერილობა — მორუხო-ვეჟანი, ყელსა და ჩიჩახვზე ლითონისფერი ბზინვარება დაკრავს; ნისკარტი მოწითალოა, მისი წვერი კი ყვითელი. გავრცელებულია ევროპაში (მათ შორის საქართველოშიც), ჩრდილო-დასავლეთ აფრიკასა და აზიაში. ჩრდილოეთში გადამფრენი ფრინველია, სამხრეთში — მკვიდრი. ბინადრობს ფოთლოვან ტყეებსა და ბაღებში. ბუდობს ფუღუროებში, ფლატეებზე მდებარე სოროებში, იშვიათად ხის ტოტებზე. ბუდობს წელიწადში ორჯერ; დებს 2 თეთრ კვერცხს; ინკუბაცია 16–18 დღე-ღამე გრძელდება; ბარტყები ბუდეში ერთ თვემდე რჩებიან. იკვებება თესლებით. ნადირობის ობიექტია. გვიძინი — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული) ↑ 1.0 1.1 ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 187. ↑ კუტუბიძე მ., ფრინველების ნომენკლატურული ტერმინოლოგია, თბ.: „მეცნიერება“, 1973. — გვ. 113.
არმან დე ბურბონ-კონტი

არმან დე ბურბონ-კონტი (ფრანგ. Armand de Bourbon-Conti; დ. 11 ოქტომბერი, 1629 — გ. 25 თებერვალი, 1666) — ბურბონთა დინასტიის კონტის შტოს დამაარსებელი. კონდეს პრინც ანრი II-ისა და შარლოტ მარგარიტა დე მონმორანსის უმცროსი ვაჟი. კონტის პრინცი დაბადებიდან გარდაცვალებამდე. თავის ძმასთან, კონდეს პრინც ლუი II-სა და დასთან, ლუნევილის ჰერცოგინია ანა ჟენევიევასთან ერთად ჩაბმული იყო ფრონდაში, რის გამოც რამდენიმე წელი სატუსაღოში გაატარა. არმანი დაიბადა 1629 წლის 11 ოქტომბერს პარიზში. იგი იყო კონდეს პრინც ანრი II-ისა და მისი მეუღლის, შარლოტ მარგარიტა დე მონმორანსის უმცროსი ვაჟი, რომელიც დაბადებისთანავე გამოაცხადეს კონტის პრინცად. იგი თავის და-ძმასთან, კონდეს პრინც ლუი II-თან და ლუნევილის ჰერცოგინია ანა ჟენევიევასთან ერთად იზრდებოდა, რომლებთან ერთადაც მოგვიანებით იგი 1648 წელს სამეფო ოჯახის წინააღმდეგ მიმართულ შეთქმულებაში, ე.წ. "ფრონდაში" ჩაერთო. საბოლოოდ ფრონდა ჩაიშალა და ლუი XIV-მ და დედა-დედოფალმა ანა ავსტრიელმა არმანი, მისი ძმა და სიძე ვენსენისციხეში გამოკეტეს. ისინი მხოლოდ 1650 წელს გაანთავისუფლეს ანა ჟენევიევასა და ლუის ცოლის, კლერ კლემენსის წყალობით. განთავისუფლების შემდეგ არმანს დაქორწინება სურდა შარლოტ მარი ლოთარინგიელზე, რომელიც დედა-დედოფალ ანა ავსტრიელის საუკეთესო მეგობრის, მადამ შევრეზის მეორე ქალიშვილი იყო, თუმცა ნიშნობა არ შედგა. საბოლოოდ სამეფო ოჯახთან ურთიერთობების დასათბობად, მან გადაწყვიტა გავლენიანი კარდინალი მაზარინის ძმის შვილ ლაურა მარგერიტა მაზარინის ასულ ანა მარია მარტინოცზე დაქორწინება. 1654 წელს არმანი და ანა მარია დაქორწინდნენ, რითაც იგი სამეფო ოჯახს შეურიგდა და აღიდგინა ძველი ავტორიტეტი. იგი აქტიურად ჩაერთო საფრანგეთის სამსახურში და 1654 წელს ესპანეთში, კერძოდ კი კატალონიაში იბრძოდა, ამის შემდეგ კი 1657 წელს იტალიაში, კერძოდ ალესანდრიაში შეიჭრა. აგრეთვე იბრძოდა ლანგედოკშიც, რა დროსაც იგი მისტიციზმმა გაიტაცა. 1666 წელს ლუი XIV-მ ესპანელების წინააღმდეგ საბრძოლველად გააგზავნა, სადაც მან ისინი დაამარცხა კლერმონთან და ჩავიდა ლანგედოკში. ლანგედოკში, კერძოდ პენზანში ბრძოლა მისთვის საბედისწერო აღმოჩნდა და იგი 36 წლის ასაკში ესპანელებმა მოკლეს. არმანი დაქორწინდა რომაელ დიდგვაროვან ანა მარია მარტინოცზე, ჯიროლამო მარტინოცისა და კარდინალ მაზარინის ძმის შვილ ლაურა მარგერიტა მაზარინის ასულზე, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი: ლუი (1658), გარდაიცვალა ჩვილი; ლუი არმან I (1661-1685), კონტის პრინცი. ცოლად შეირთო საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ისა და ლუიზა დე ლა ვალიერის ასული მარი ანა დე ბურბონი, თუმცა შვილები არ ჰყოლია; ფრანსუა ლუი I (1664-1709), კონტის პრინცი. ცოლად შეირთო თავისი ბიძაშვილი, კონდეს პრინც ანრი ჟიულისა და ანა ჰენრიეტა კურპფალცელის ასული მარი ტერეზ დე ბურბონი, რომელთანაც შვიდი შვილი შეეძინა; Karmen, Henry (1999). Who's Who in Europe 1450-1750. London: Routledge. p. 78. ISBN 9780415147279.
ანა მარია მარტინოცი

ანა მარია მარტინოცი (იტალ. Anna Maria Martinozzi, ფრანგ. Anne Marie Martinozzi; დ. 1637 — გ. 4 თებერვალი, 1672) — ნახევრად ფრანგი და ნახევრად იტალიელი არისტოკრატი. კარდინალი მაზარინის ძმის შვილიშვილი. კონტის პრინცესა 1654-66 წლებში როგორც არმან I-ის მეუღლე და კონტის ორი პრინცის დედა. დედოფალ ანა ავსტრიელის სასახლის დიასახლისი 1657-66 წლებში. მარია ანა მარტინოცი დაიბადა 1637 წელს რომში, პაპის სამფლობელოში. იგი იყო იტალიელი დიდგვაროვნის, ჯუზეპე მარტინოცისა და მისი მეუღლის, საფრანგეთში დიდი გავლენის მქონე კარდინალი მაზარინის ძმის შვილის, ლაურა მარგერიტა მაზარინის ქალიშვილი. კარდინალი მაზარინს თავისი გავლენის ქვეშ ჰყავდა მეფე ლუი XIV-ის დედა, დედა-დედოფალი და რეგენტი ანა ავსტრიელი და ამას გარდა იგი საფრანგეთის პრემიერ-მინისტრიც იყო. მარია ანას მხოლოდ ერთი უმცროსი და ჰყავდა, სახელად ლაურა, რომელიც შემდგომში მოდენას ჰერცოგინია გახდა. მარია ანა მალევე კარდინალ მაზარინთან გაიგზავნა საფრანგეთის სამეფო კარზე აღსაზრდელად, სადაც მას ზრდიდნენ მისი დეიდები: ლაურა, მარია, ოლიმპია და ჰორტენზია მანჩინები. ამ ქალბატონებს სამეფო კარზე დიდი გავლენა ჰქონდათ, მარია მანჩინი კი ლუი XIV-ის საცოლედაც კი მოიაზრებოდა. 1654 წელს მარია ანა ცოლად შერთეს მეფის ბიძაშვილს, კონტის პრინც არმან I-ს. ქორწინება 22 თებერვალს შედგა ლუვრის სასახლეში. 1668 წლის 24 მარტს მან შეასრულა ინგლისის, ირლანდიისა და შოტლანდიის დედოფალ ანრიეტა მარია ფრანგის როლი საფრანგეთის დოფინ ლუი დე ბურბონის მარიონეტულ ნათლობაში. მარია ანა გარდაიცვალა 1672 წლის 4 თებერვალს პარიზში, 34-35 წლის ასაკში. ლუი (1658), გარდაიცვალა ჩვილი; ლუი არმან I (1661-1685), კონტის პრინცი. ცოლად შეირთო საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ისა და ლუიზა დე ლა ვალიერის ასული მარი ანა დე ბურბონი, თუმცა შვილები არ ჰყოლია; ფრანსუა ლუი I (1664-1709), კონტის პრინცი. ცოლად შეირთო თავისი ბიძაშვილი, კონდეს პრინც ანრი ჟიულისა და ანა ჰენრიეტა კურპფალცელის ასული მარი ტერეზ დე ბურბონი, რომელთანაც შვიდი შვილი შეეძინა; Paul Guth, Mazarin, Heyne-Verlag, 1982 ISBN 3-453-55029-3
ლენინის ქოხი

ლენინის ქოხი (რუს. Шалаш Ленина) — სამუზეუმო კომპლექსი სესტრორეცკში. ეძღვნება 1917 წლის ზაფხულის მოვლენებს, როდესაც ვლადიმერ ლენინი და გრიგორი ზინოვიევი ემალებოდნენ პოლიციას დროებითი მთავრობის მიერ გაცემული ორდენის საფუძველზე, რომელიც მათ ბრალს დებდა ივლისის არეულობის მოწყობაში. ძეგლი „ლენინის ქოხი“ გაიხსნა 1928 წლის 15 ივლისს. 1917 წლის ივლისში ბოლშევიკები შეეცადნენ ხელისუფლების ხელში ჩაგდებას, ამის პასუხად დროებითმა მთავრობამ გამოსცა ორდენი 40 ცნობილი ბოლშევიკის დაპატიმრების შესახებ. 5-დან 9 ივლისამდე ვ. ლენინი იმალებოდა პეტროგრადში, ხოლო 9-10 ივლისის ღამით იგი ქალაქიდან გააპარეს. ლენინი ცხოვრობდა სესტრორეცკის იარაღის ქარხნის მუშა ნიკოლოზ ემილიანოვთან, მასთან ცხოვრობდა ასევე გრიგორ ზინოვიევი. რამდენიმე დღეში სოფელში პოლიცია გამოჩნდა, ამ მიზეზით ლენინმა მიატოვა სახლი და სხვა ადგილზე, ქოხში, გადავიდა. აგვისტოში ქოხში ცხოვრება საშიში გახდა. მალევე დაიწყო წვიმები და სიცივე. პარტიის ცენტრალურმა კომიტეტმა გადაწყვიტა ლენინის გადამალვა ფინეთში, სადაც ცხოვრობდა იალკალაში, ჰელსინკიში და ვიბორგში 1917 წლის ოქტომბრის დასაწყისამდე. 1924 წელს ერთ-ერთ სამგლოვიარო მიტინგზე ნიკოლოზ ემილიანოვმა გაიხსენა როგორ იმალებოდნენ მის ქოხში ლენინი და ზინოვიევი. შეკრებილმა მუშებმა გამოთქვეს ამ ადგილზე ძეგლის აღმართვის სურვილი, რადგან ეს იყო ლენინის უკანასკნელი იატაკქვეშა საცხოვრებელი. ძეგლის დადგმის გადაწყვეტილება ლენინგრადის საბჭოს პრეზიდიუმმა მიიღო 1925 წლის 27 ივნისს. 1927 წლის თებერვალში ა. ი. გეგელოს პროექტი დაამტკიცეს, ხოლო 3 ივლისს საზეიმოდ ჩაუყარეს საფუძველი ძეგლს. აგვისტოს დასაწყისში ძირითადი სამუშაოები უკვე დასრულებული იყო. 25 სექტემბერს ძეგლი მოინახულა სსრკ-ის სრულიად რუსეთის ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტის მდივანმა აბელ ენუქიძემ და ლენინგრადის ხელმძღვანელობამ. ძეგლი საზეიმოდ გახსნეს 1928 წლის 15 ივლისს. მეორე მსოფლიო ომის დროს ფრონტის ხაზი ძეგლთან ახლოს გადიოდა. 2012 წელს ქალაქის ქანდაკებების მუზეუმმა გამოყო 1,5 მლნ რუბლი ძეგლის რესტავრაციისათვის. Официальный сайт музея Строительство шалаша В. И. Ленина в Сестрорецке[მკვდარი ბმული] Ленину В.И. («Шалаш»), памятник. Энциклопедия Санкт-Петербурга. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-05-30. ციტირების თარიღი: 2012-03-13. Одна из ранних фотографий Синяя тетрадь (Фильм о периоде пребывания Ленина в разливе) Ленинская конференция დაარქივებული 2017-07-16 საიტზე Wayback Machine. Сестрорецк: Ленин დაარქივებული 2020-10-31 საიტზე Wayback Machine.
ლუი არმან I (კონტის პრინცი)

ლუი არმან I დე ბურბონ-კონტი (ფრანგ. Louis Armand I de Bourbon-Conti; დ. 30 აპრილი, 1661 — გ. 9 ნოემბერი, 1685) — ბურბონთა დინასტიის კონტის შტოს წარმომადგენელი. კონტის პრინც არმან I-ისა და ანა მარია მარტინოცის უფროსი ვაჟი. კონტის პრინცი 1666-85 წლებში. ცოლად ჰყავდა საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ისა და ლუიზა დე ლა ვალიერის ასული მარი ანა დე ბურბონი, თუმცა შვილები არ ჰყოლია, ამიტომაც მის შემდეგ ტახტზე მისი ძმა ავიდა. ლუი არმანი დაიბადა 1661 წლის 30 აპრილს პარიზში. იგი იყო კონტის პრინც არმანისა და მისი მეუღლის, კარდინალ მაზარინის ძმის შვილიშვილ ანა მარია მარტინოცის უფროსი ვაჟი და მემკვიდრე. 1666 წელს მამამისი გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ლუი არმან I კონტის ახალი პრინცი გახდა. 1679 წლის აგვისტოში მარია ლუიზა ორლეანელისა და ესპანეთის მეფე კარლ II-ის მარიონეტული ქორწინების დროს მან მეფე კარლის როლი შეასრულა. 1680 წელს იგი დაქორწინდა საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ისა და მისი სამეფო საყვარლის, ლუიზა დე ლა ვალიერის უფროს ასულ მარი ანა დე ბურბონზე. ამ დროს საპატარძლო და სასიძო ცამეტი და თვრამეტი წლისანი იყვნენ. ლუი არმანი თავის ცოლთან სარეცელს არც ისე ხშირად იზიარებდა, ხოლო როცა ეს ხდებოდა პრინცესა უკმაყოფილო რჩებოდა, რასაც იგი სრულიად დაუფარავად აცხადებდა სახალხოდ, რასაც დიდი სკანდალი მოჰყვა. 1683 წელს ლუი არმანი ფლანდრიული ლაშქრობიდან დაბრუნდა და მალევე მეფის სურვილით დიდ ფრანგულ არმიას წაუძღვა უნგრეთში, სადაც იგი იმპერატორ ლეოპოლდ ავსტრიელს უნდა დახმარებოდა ოსმალების წინააღმდეგ ბრძოლაში. მართალია მან ეს მისია წარმატებით შეასრულა და ოსმალები უკან გააძევეს, თუმცა მას აქ სახადი შეეყარა და 1685 წლის 9 ნოემბერს, 24 წლის ასაკში უშვილოდ გარდაიცვალა. ამის შემდეგ კონტის პრინცი მისი უმცროსი ძმა ფრანსუა ლუი ხდება. არმან I დე ბურბონი, კონტის პრინცი[მკვდარი ბმული]
ლობნორი

ლობნორი (ჩინ.: 罗布泊) — დამშრალი, მლაშე გაუდინარი ტბა დასავლეთ ჩინეთში, სინძიანში. გაწოლილია ტარიმის ვაკის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, ზღვის დონიდან 780 მ სიმაღლეზე. IX-X საუკუნეებში ტბის ფართობი შეადგენდა 14 ათ. კმ²-ს. სარწყავი მიწების ზრდამ გამოიწვია ტარიმის ხეობაში ჩამონადენის შემცირება. 1931 წლისთვის ლობნორის ფართობი უდრიდა 2375 კმ²-ს, ხოლო 1950-იან წლებში მისი ფართობი 2000 კმ²-ით განისაზღვრებოდა. ტბის სიღრმე აღწევდა 5,2 მ-ს. ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ გადაჭიმული იყო 85 კმ-ზე, დასავლეთიდან აღმოსავლეთისაკენ 20-45 კმ-ზე. 1970 წლისათვის ლობნორმა შეწყვიტა თავისი არსებობა, მას შემდეგ რაც მდინარე ტარიმზე აშენდა წყალსაცავი. დამშრალი ტბის აუზი დაფარულია 30-100 სმ სისქის მარილის ქერქით, რომლის ფართობია 21,000 კმ², ხოლო იარდანგით დაფარული ფართობი იკავებს თითქმის 3100 კმ-ს². ჰიდროლოგიურად გაუდინარი არეა. ამჟამად მის ადგილზე მხოლოდ სეზონური ტბები და მლაშე მარშებია. ირგვლივ გარშემორტყმული იყო მლაშობითა და ჭაობით. წყალმცირე პერიოდში იყოფოდა რამდენიმე ლუბრმად, ან შრებოდა და იფარებოდა მარილის ფენით. იძგიფებოდა ნოემბრიდან მარტამდე. ტბის დიდი ნაწილი იყინებოდა ფსკერამდე. ცალკეულ წლებში კალაპოტის მიგრაციის შედეგად მდინარე ტარიმი ვერ აღწევდა ლობნორამდე, იხრებოდა სამხრეთით და ერთვოდა მდინარე ჩერჩენს. ამჟამად მდინარე ტარიმის წყლები დროდადრო ჩადის ლობნორიდან სამხრეთ-დასავლეთით დაახლოებით 160 კმ-ში მდებარე ტბა ყარაბურანქოლში. ტბას არ ჰქონდა მკვეთრად გამოხატული ნაპირები, განლაგებული იყო მლაშობებსა და ჭაობებს შორის არსებულ თითქმის ბრტყელ ვაკეზე. 1755 წელს ტბა შეისწავლეს ჩინელმა მეცნიერებმა, 1876 წელს რუსმა მოგზაურმა ნიკოლოზ პრჟევალსკიმ, 1928-31 წლებში შვედეთ-ჩინეთის ექსპედიციამ. ყველა ჩატარებული სამუშაო, აგრეთვე 1941-42 წლების ტოპოგრაფიული აგეგმვა საფუძვლად დაედო ცენტრალური აზიის მოხეტიალე მდინარეებისა და ტბების პრობლემების შესწავლას. ლობნორის სიახლოვესაა ლოულანის ნანგრევები, რომელიც VII საუკუნეში აბრეშუმის დიდ გზაზე ყვაოდა და რომელიც ჩინეთს ევროპის ქვეყნებთან აკავშირებდა. აქვეა ბრინჯაოს ხანის სიაოხეს სასაფლაო. ლობნორი 1964-1996 წლებში პერიოდულად გამოიყენებოდა ბირთვული ცდებისთვის და ეს ადგილი 1990-იან წლებში კალიუმის მარილის აღმოჩენიდან მოყოლებული მიიჩნევა სასარგებლო წიაღისეულების მსხვილმასშტაბიან ლოკაციად. ზოგადი ტერმინი „ნური“ მომდინარეობს მონღოლური სიტყვიდან „ნუურ“, რაც „ტბას“ ნიშნავს. ლობნორი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) ↑ 1.0 1.1 ლობნორი // დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია (რუსული) ↑ ლობნორი // გეოგრაფიული ცნობები (ინგლისური) ↑ 3.0 3.1 3.2 ლობნორი // ენციკლოპედია ბრიტანიკა (ინგლისური) ↑ ტარიმი // დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია (რუსული) ↑ 5.0 5.1 ლობნორი // თანამედროვე გეოგრაფიული სახელწოდებების ლექსიკონი (რუსული) ↑ The Xiaohe Graveyard in Luobupo, Xinjiang (ინგლისური)
ნისკარტმარწუხა (გვარი)

ნისკარტმარწუხა (ლათ. Loxia) — ფრინველთა გვარი მთიულასებრთა ოჯახისა. მათი სხეულის სიგრძეა 20 სმ, იწონიან 30–58 გ-ს. მათი ნისკარტის ზედა და ქვედა ბოლოები გადაჯვარედინებულია, რასაც იყენებს ნაძვის, ფიჭვისა და სხვა წიწვოვნების გირჩიდან თესლის ამოსაღებად. მამალი შეფერილია მოწითალოდ, დედალი და ახალგაზრდა — მომწვანო. აერთიანებს 6 სახეობას: 1) ნისკარტმარწუხა (L. curvirostra) გავრცელებულია ევროპის, ჩრდილო-დასავლეთი აფრიკის, ჩრდილოეთ და ცენტრალური აზიის, ფილიპინების, ჩრდილოეთ და ცენტრალური ამერიკის (სამხრეთით გვატემალამდე) წიწვოვან ტყეებში; 2) ფრთათეთრი ნისკარტმარწუხა (L. leucoptera) ბინადრობს ევროპის, აზიისა და ჩრდილოეთ ამერიკის ჩრდილოეთ ნაწილში; 3) მეფიჭვია ნისკარტმარწუხა (L. pityopsittacus) გავრცელებულია ჩრდილოეთ ევროპის (შოტლანდიიდან ურალამდე) ფიჭვის ტყეებში; 4) შოტლანდიური ნისკარტმარწუხა (L. scotica) გვხვდება მხოლოდ კალედონიის ტყეში; 5) ისპანიოლური ნისკარტმარწუხა (L. megaplaga) გავრცელებულია მხოლოდ კუნძულ ჰაიტზე და 6) კასიის ნისკარტმარწუხა (L. sinesciuris) გვხვდება აიდაჰოს შტატში, სახეობად გამოიყო 2009 წელს. ზოგჯერ ცალკე სახეობად გამოყოფენ ციმბირულ ნისკარტმარწუხას. გამრავლების ვადა დამოკიდებულია საკვების რაოდენობაზე; უხვმოსავლიან წელს ნისკარტმარწუხა შესაძლოა ზამთარშიც გამრავლდეს. ბუდე ხეზეა განთავსებული და სქელი კედლები აქვს, შიგ ჩაფენილია ბუმბული და ბეწვი. დებს 3–5 კვერცხს; კრუხობს მხოლოდ დედალი. ნისკარტმარწუხა უმთავრესად იკვებება წიწვოვანთა თესლებით, იშვიათად — მწერებით. ნისკარტმარწუხა — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) ↑ 1.0 1.1 Клесты // Большая советская энциклопедия. — 3-е изд., т. 12 — М., 1973. ↑ Finches, euphonias. World Bird List Version 5.2. International Ornithologists' Union. ციტირების თარიღი: 5 June 2015.
დინგნისკარტა

დინგნისკარტა (ლათ. Ziphius cavirostris) — ზღვის ძუძუმწოვარი ცხოველი დინგნისკარტასებრთა ოჯახისა. მისი სხეულის სიგრძეა 8 მ-მდე. მამლები დედლებთან შედარებით მცირე ზომისანი არიან. აქვთ კონუსისებური ცხვირი, დაბალი დამრეცი შუბლი. შეფერილობა — ცვალებადი, ჭარბობს რუხი, ბებერ ინდივიდებს თავი და ზურგის ნაწილი თეთრი აქვთ. გავრცელებულია ყველა ოკეანის თბილ და ზომიერ წყლებში. იკვებება თავფეხიანი მოლუსკებით. გვხვდება იშვიათად, ცხოვრობს უმეტესად მარტოსულად. სარეწაო მნიშვნელობა არ გააჩნია. დინგნისკარტა — სტატია დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიიდან (რუსული)
მერაბ ჭანუყვაძე

მერაბ ჭანუყვაძე (დ. 17 ნოემბერი, 1982, შემოქმედი, მახარაძის რაიონი) — ქართველი, გურიის მხარის გუბერნატორი 2017-2018 წლებში. მერაბ ჭანუყვაძე დაიბადა 1982 წლის 17 ნოემბერს ოზურგეთის რაიონის სოფელ შემოქმედში. 2000-2004 წლებში ის სწავლობდა საქართველოს ფიზიკური აღზრდისა და სპორტის აკადემიაში პედაგოგიკის ფაკულტეტზე. 2007-2011 წლებში იყო კომპანია GT MOTORS-ის ერთ-ერთი დეპარტამენტის დირექტორი. 2013-2014 წლებში ჭანუყვაძე იყო გურიის გუბერნატორის პირველი მოადგილე, 2014 წლის აგვისტოდან — ოზურგეთის რაიონული ადმინისტრაციის ხელმძღვანელი. 2017 წლის 10 აგვისტოს ჭანუყვაძემ გურიის მხარის სახელმწიფო რწმუნებული გია სალუქვაძე შეცვალა. 2017-2018 წლებში სახელმწიფო რწმუნებული გურიის მხარეში. მერაბ ჭანუყვაძეგურიის გუბერნატორი მერაბ ჭანუყვაძე გახდა
კუბა (მრავალმნიშვნელოვანი)

კუბა შეიძლება აღნიშნავდეს: კუბა — კუნძული ვესტინდოეთში; კუბა — სახელმწიფო ამავე დასახელების კუნძულზე. კუბა — გერმანელი მწერალი, ნამდვ. სახელი დაგვარია კურტ ბართელი; ლიუდვიკ კუბა — ჩეხი მწერალი, ფერმწერი, ეთნოგრაფი, მუსიკათმცოდნე.
ყუბან-აზოვისპირა დაბლობი

ყუბან-აზოვისპირა დაბლობი, ყუბანისპირა დაბლობი — ვაკე დასავლეთ იმიერკავკასიაში, ქვემო ყუბანის ჩრდილოეთით. დასავლეთით ესაზღვრება აზოვის ზღვა, ჩრდილოეთით — მდინარეების დონისა და მანიჩის ქვემო დინება, აღმოსავლეთით — სტავროპოლის მაღლობი. სიმაღლე 100–150 მ. აგებულია მეზოკაინოზოური ასაკის დანალექი ქანებით, რომლებიც ზემოდან დაფარულია ლიოსისებრი თიხნარითა და თიხებით. ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში არის აირის საბადოები. ჰავა ზომიერად კონტინენტურია. ნალექები 400—600 მმ წელიწადში. შავმიწანიადაგიანი სტეპის დიდი ნაწილი დახნულია. მოჰყავთ მარცვლეული კულტურები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 660.
ლუიზ ანრიეტა დე ბურბონი

ლუიზ ანრიეტა დე ბურბონი (ფრანგ. Louise Henriette de Bourbon; დ. 20 ივნისი, 1726 — გ. 9 თებერვალი, 1759) — ბურბონთა დინასტიის კონტის შტოს წარმომადგენელი. კონტის პრინც ლუი არმან II-ისა და ლუიზ ელიზაბეტ დე ბურბონის ქალიშვილი. ეტამპისა და შარტრის ჰერცოგინია 1743-52 და ორლეანის ჰერცოგინია 1752-59 წლებში როგორც ლუი ფილიპ I-ის მეუღლე. ორლეანის ჰერცოგ ლუი ფილიპ II-ისა და კონდეს უკანასკნელი პრინცესა ბატილდა ორლეანელის დედა. მისი შთამომავლები შემდგომში მეფობდნენ საფრანგეთში, ბელგიაში, იტალიასა და ესპანეთში. ლუიზ ანრიეტა დაიბადა 1726 წლის 20 ივნისს პარიზში. იგი იყო კონტის პრინც ლუი არმან II-ისა და ლუიზ ელიზაბეტ დე ბურბონის ერთადერთი ქალიშვილი და მეორე შვილი. მამამისი იყო კონტის პრინც ფრანსუა ლუისა და მისი ცოლის, მარი ტერეზ დე ბურბონის ვაჟი. ხოლო დედამისი იყო საფრანგეთის მეფე ლუი XIV-ისა და მადამ დე მონტესპანის ქალიშვილ ლუიზ ფრანსუაზისა და კონდეს პრინც ლუი III-ის უფროსი ასული. ახალგაზრდობაში, სამეფო კარზე იგი ატარებდა მადმუაზელ დე კონტის წოდებას. 1727 წელს გარდაიცვალა ლუიზ ანრიეტის მამა, რის შემდეგაც ტახტზე მისი ძმა ლუი ფრანსუა I ადის. თავდაპირველად ლუიზ ანრიეტას საქმროდ განიხილებოდა ლუი XIV-ის შვილიშვილი, ტულუზის გრაფ ლუი ალექსანდრის ვაჟი, პენტიევრის ჰერცოგი ლუი ჟან მარი, თუმცა საბოლოოდ მასთან საქორწინო მოლაპარაკებები ჩაშალეს, რადგანაც ლუიზ ანრიეტას დედამ მისი გათხოვება ორლეანის ჰერცოგზე მოისურვა. ლუიზ ანრიეტისა და ლუი ფილიპ ორლეანელის ქორწინება 1743 წლის 17 დეკემბერს შედგა ვერსალის სასახლეში. მანამდე, 1731 წელს დაქორწინდნენ ლუიზ ანრიეტის ძმა, კონტის პრინცი ლუი ფრანსუა I და ლუი ფილიპის და, ლუიზ დიანა, თუმცა რამდენიმე წელიწადში ლუიზ დიანა მშობიარობას გადაჰყვა და ამ ორ დინასტიას შორის კავშირის კვლავ აღსადგენად შედგა მეორე ქორწინება. ქორწინება სიძის დედამ, ფრანსუაზ მარი დე ბურბონმა და ასევე პატარძლის დედამ, ლუიზ ელიზაბეტ დე ბურბონმა მოაწყვეს. 1747 წელს, თავისი პირველი ვაჟის გაჩენის შემდეგ ცოტა ხანში იგი შატო დე სენ-კლოდში შეხვდა მელფორტის გრაფს, რომელთანაც რომანი გააბა. აღსანიშნავია ის გარემოება, რომ თავად ლუიზ ანრიეტა სრულიად თავისუფლად და ღიად საუბრობდა თავისი რომანის შესახებ. მისი რომანის დასრულების შემდეგ რამდენიმე წელიწადში ქმართან შეეძინა ქალიშვილი, რომელსაც სახელად ბატილდა დაარქვეს. ლუიზ ანრიეტა გარდაიცვალა 1759 წლის 9 თებერვალს, 32 წლის ასაკში. ამ დროს მისი ვაჟი თერთმეტის, ხოლო ქალიშვილი ცხრა წლის იყო. მისი გარდაცვალების შემდეგ, მისმა ქმარმა უამრავი საყვარელი გაიჩინა, რომელთაგან ერთ-ერთი, კერძოდ კი მადამ დე მონტესონი ცოლადაც შეირთო. გოგონა (1745), გარდაიცვალა ჩვილობაში; ლუი ფილიპ II (1747-1793), ორლეანის ჰერცოგი, ცოლად შეირთო მარი ადელაიდა დე ბურბონი, რომელთანაც შეეძინა საფრანგეთის მეფე ლუი ფილიპ I; ბატილდა (1750-1822), თავდაპირველად იყო პარმის ჰერცოგის საცოლე, თუმცა შემდეგ ცოლად გაჰყვა კონდეს უკანასკნელ პრინც ლუი ანრი II-ს, რომელთანაც შეეძინა ენგიენის ჰერცოგი ლუი ანტუანი. Dufresne, Claude, "Un bon gros prince", in Les Orléans (L'Histoire en tête), CRITERION, Paris, 1991, ISBN 2-903702-57-8.