laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
პალდო (დუზაგრამის თემი)

პალდო — სოფელი საქართველოში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში (დუზაგრამის თემი). მდებარეობს მდინარე ივრის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 470 მეტრი, საგარეჯოდან 20 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 696 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 643. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
პალდო (უჯარმის თემი)

პალდო — სოფელი საქართველოში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში (უჯარმის თემი). მდებარეობს მდინარე ივრის მარჯვენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 850 მეტრი, საგარეჯოდან 40 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 18 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 643. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
პატარა ჩაილური

პატარა ჩაილური — სოფელი საქართველოში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში (ადმინისტრაციული ერთეული პატარა ჩაილური). მდებარეობს გომბორის ქედის სამხრეთ-დასავლეთ მთისწინეთზე. ზღვის დონიდან 750 მეტრი, საგარეჯოდან 18 კილომეტრი. ადრე პატარა და დიდი ჩაილური ერთ სოფელს წარმოადგენდა და ჩერქეზიშვილების მფლობელობაში იყო. სოფელში მისდევდნენ მიწათმოქმედებას და მესაქონლეობას. მოჰყავდათ ხორბალი, ქერი. მესაქონლებაში უპირატესობა მსხვილფეხა რქოსან საქონელს ენიჭებოდა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 890 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 709. ↑ ელერდაშვილი ალ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 175. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
რუსიანი

რუსიანი — სოფელი საქართველოში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში (გომბორის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს გომბორის უღელტეხილის დასავლეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1150 მეტრი, საგარეჯოდან 52 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 61 ადამიანი. ადგილის დედა (რუსიანი) ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 512. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
სამეურნეო პროცესები

სამეურნეო საშუალებები არის ფირმების, კომერციული ორგანოების და სხვ. ორგანიზაციაში შემავალ შრომის საშუალებების და შრომის საგნების ერთობლიობა. შრომის საშუალებებში იგულისხმება ის შრომის იარაღები, რომელთა მეშვეობითაც ხდება პროდქციის გადამუშავება, სახეცვლა ან დამუშავება. ესენია: დაზგა–დანადგარები, ტრანსპორტის საშუალებები, ინვენტარი, შენობა–ნაგებობანი, რომეშიც ხდება მუშაობის შესრულება ან წარმოადგენს საწარმოს საკუთრებას. შრომის იარაღებია ის ობიექტები, რომელზედაც უშუალოდ მიმართულია შრომა. ესაა ნედლეული: ტყავი, რომელსაც გადაამუშავებს, მაგალითად, ფესაცმლის საამქრო; ცომი, ფქვილი, ძაფი და ა.შ. სამეურნეო საქმიანობა, იმისათვის რომ ბუღალტრულ აღრიცხვაში ჰპოვოს ასახვა ზედმიწევნით ზუსტად და კონკრეტული მონაცემებით, დაიყოფა დანიშნულების მიხედვით: ძირითად საშუალება; საბრუნავი საშუალება; დანახარჯები. სამეურნეო აღრიცხვის პროცესში ვიყენებთ ნატურალური ზომის ერთეულის მქონე საგნების აღრიცხვას. მათი სხვადასხვაობის გამო ხდება ნატურალური ზომით ერთეულებს, მეტრი, ლიტრი, კილოგრამი და სხვა.
ვაიოცძორის პროვინცია

ვაიოცძორის პროვინცია (სომხ. Վայոց Ձոր, ყოფილი თურქ. Daralagez) — სომხეთის პროვინცია (მარზი). ის ქვეყნის სამხრეთ-აღმოსავლეთით მდებარეობს და მას დასავლეთიდან და აღმოსავლეთიდან აზერბაიჯანი ესაზღვრება. მოსახლეობის რაოდენობით 53,230 ადამიანი (2002 წლის აღწერით), ვაიოც ძორი ყველაზე მეჩხრად დასახლებული პროვინციაა ქვეყანაში. მისი დედაქალაქია ეღეგნაძორი (ყოფილი ქეშიშქენთი, Keşişkent). შუა საუკუნეების პერიოდში ვაიოცძორი სიუნიკის სამეფოს სამთავრო იყო. სახელი ითარგმნება როგორც „მწუხარების ველი“, რადგან ეს ადგილი რამდენიმეჯერ იქნა განადგურებული მიწისძვრისგან ისტორიის განმავლობაში. პროვინციაში მრავლადაა ისტორიული და არქიტექტორული ძეგლები, როგორიცაა ნორავანქის მონასტერი, სმბატაბერდის ციხესიმაგრე, და წახაც კარის მონასტერი. ვაიოცძორში მდებარეობს სპა დაბა ჯერმუკი, რომელიც საბჭოთა დროში სომხეთის მოწინავე ტურისტული ცენტრი იყო. ვაიოცძორს ესაზღვრება შემდეგი მარზები: არარატი - ჩრდილო-დასავლეთით გეღარქუნიქი - ჩრდილოეთით სიუნიქი - სამხრეთ-აღმოსავლეთით ნორავანქის სამონასტრო კომპლექსი და კანიონი ვაიოც ძორში მთები ნორავანქთან ახლოს გზა ნორავანქისკენ ნორავანქი ნორავანქი წინიდან ხაჩკარები ნორავანქში წმ. კარაპეტის სახელობის ეკლესია, ნორავანქის მონასტერი წმ. ასთვაწაცინის (ღვთისმწობლის) ტაძარი და წმ. კარაპეტის ტაძარი სომხეთის ადმინისტრაციული დაყოფა ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: Vayots Dzor Province Vayots Dzor Marz Tourist Guide
კარლ ფილიპ ემანუელ ბახი

კარლ ფილიპ ემანუელ ბახი (გერმ. Carl Philipp Emanuel Bach); (დ. 8 მარტი, 1714 — გ. 14 დეკემბერი, 1788) — გერმანელი კომპოზიტორი. იოჰან სებასტიან ბახისა და მარია ბარბარა ბახის მეორე შვილი. კლასიკური მუსიკის სტილის ერთ-ერთი დამფუძნებელი. მუსიკას წერდა როკოკოსა და კლასიციზმის ეპოქაში. კარლ ფილიპ ემანუელ ბახი დაიბადა ვაიმარში. 10 წლის ჩააბარეს წმინდა თომას სახელობის სკოლას ლაიფციგში. სკოლის შემდეგ სწავლობდა იურისპუდენციას ლაიფციგისა (1731) და ოდერის ფრანკფურტის (1735) უნივერსიტეტებში. 1738 წელს, 24 წლის ჩააბარა უნივესიტეტებში, მაგრამ დაანება თავი იურისტობას და მუსიკოსი გახდა. რამდენიმე თვის შემდეგ, სილვიუს ლეოპოლდ ვაისის რეკომენდაციით მუშაობა დაიწყო იმ დროისთვის კრონპრინც ფრიდრიხ დიდთან. ამ დროს ის გახდა განთქმული კლავესინისტი და მის შემოქმედებაში შედიოდა 30 საკლავესინო სონატები და კონცერტები. მან დაწერა სონატების ორი ციკლი, რომლების მიუძღვნა ფრიდრიხს და ვიურტემბერგის გრაფს რის შედეგადაც მიიღო მეფის კარის კომპოზიტორის წოდება. ბერლინში ყოფნის დროს დაწერა მაგნიფიკატი (1749) რომელშიც აშკარად ჩანს მამამისის - იოჰან სებასტიანის მუსიკის გავლენა. იქვე დაწერა კანტატა, (1756) 10 სიმფონია ბევრი კონცერტი კლავესინისთვის, ჰობოისთვის, ფლეიტისთვის და ვიოლონჩელისთვის ორკესტრთან. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კარლ ფილიპ ემანუელ ბახი Carl Philipp Emanual Bach — უფასო ნოტები მუსიკალური ნოტების საერთაშორისო ბიბლიოთეკის პროექტის საიტზე (IMSLP) Performances of some works
ფადეი სარქისიანი

ფადეი ტაჭატის ძე სარქისიანი (სომხ. Ֆադեյ Սարգսյան; დ. 18 სექტემბერი, 1923, ერევანი — გ. 11 იანვარი, 2010) — სომეხი სახელმწიფო მოღვაწე, ტექნიკის მეცნიერებათა დოქტორი (1975). სომხეთის სსრ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1977), საინჟინრო ჯარების გენერალ-მაიორი. სსკპ წევრი 1945 წლიდან. 1946 წელს დაამთავრა ს. ბუდიონის სახელობის ლენინგრადის კავშირგაბმულობის სამხედრო აკადემია. 1946-1963 წლებში მუშაობდა სსრკ თავდაცვის სამინისტროში სხვადასხვა ხელმძღვანელ სამუშაოზე. 1963-1977 წლებში მათემათიკის მანქანების ერევნის სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტის მთავარი ინჟინერი, შემდეგ დირექტორი. 1977 წლის იანვრიდან სომხეთის სსრ მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარე. სსრკ სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1971, 1981), უკრაინის სსრ სახელმწიფო პრემიის ლაურეატი (1979). სსრკ VI-XI მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. სკკპ ცკ-ის სარევიზიო კომისიის წევრი 1981 წლიდან.დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით, ოქტომბრის რევოლუციის ორდენით, 2 შრომის წითელი დროშის ორდენით, აგრეთვე მედლებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 110.
კამო (ბოლშევიკი)

კამო (სიმონ არშაკის ძე ტერ-პეტროსიანის პარტიული ფსევდონიმი) (დ. 27 მაისი [ ძვ. სტ. 15 მაისი], 1882, გორი — გ. 14 ივლისი, 1922, თბილისი) — პროფესიონალი რევოლუციონერი. კომპარტიის წევრი 1901 წლიდან. დაიბადა ვაჭრის ოჯახში. 1901 წლიდან ავრცელებდა არალეგალურ ლიტერატურას თბილისში, ბაქოში, ბათუმში, ქუთაისში, გორსა და სხვა ქალაქებში. იყო არალეგალური სტამბების ერთ-ერთი ორგანიზატორი. 1903 წლის ნოემბერში დააპატიმრეს, 1904 წლის სექტემბერში ციხიდან გაიქცა. 1905 წელს მონაწილეობდა მუშათა საბრძოლო რაზმების ჩამოყალიბებაში. 1905 წლის დეკემბერში თბილისში სამხედრო ნაწილებთან შეიარაღებული შეტაკების დროს მეთაურობდა მუშათა მებრძოლ რაზმს. დააპატიმრეს და ჩასვეს მეტეხის ციხეში, საიდანაც მოახერხა გაქცევა. 1906 წელს ჩავიდა პეტერბურგში და პირველად შეხვდა ვ. ი. ლენინს. მისი დავალებით გაემგზავრა საზღვარგარეთ რუსეთში იარაღის შემოსატანად. ფულადი სახსრებით პარტიის უზრუნველსაყოფად 1905-1907 წლებში რამდენიმეჯერ მოახდინა მეფის ხაზინის ექსპროპრიაცია. 1907 წლის ნოემბერში ბერლინში დააპატიმრეს. ციხეში ყოფნისას კამო თავს სულით ავადმყოფად ასაღებდა, მაგრამ 1909 წლის ბოლოს მაინც გადასცეს რუსეთის პოლიციას, ჩასვეს მეტეხის ციხეში. 1911 წლის 15 აგვისტოს კამო ციხის საავადმყოფოდან გაიქცა და პარიზში გაემგზავრა, სადაც ვ. ი. ლენინის დავალებით მოაგვარა რუსეთში პარტიული ლიტერატურის შემოტანის საქმე. 1912 წელს რუსეთში დაბრუნდა. დააპატიმრეს და სასიკვდილო განაჩენი გამოუტანეს, რაც 1913 წელს, ამნისტიით, 20 წლის კატორღით შეუცვალეს. 1917 წლის მარტში გაათავისუფლეს. 1919 წლის ზაფხულში, ლენინის დავალებით, კამომ მტრის ზურგში ჩამოაყალიბა პარტიზანული რაზმი, რომელიც იბრძოდა კურსკსა და ორიოლთან, შემდეგ კი გენერალ დენიკინის ჯარების ზურგში სამხრეთ ფრონტზე. ასტრახანის გავლით კამომ მეთევზეთა ნავით ბაქოში ჩაიტანა იარაღი და ფული იატაკქვეშა პარტიის ორგანიზაციისა და ჩრდილოეთ კავკასიის პარტიზანებისათვის. 1920 წლის იანვარში თბილისში დააპატიმრეს და ქალაქიდან გაასახლეს. 1920 წელის აპრილში მონაწილეობდა ბაქოში საბჭოთა ხელისუფლების დასამყარებლად შეიარაღებული აჯანყების მომზადებაში. 1920 წლის მაისიდან სწავლობდა მოსკოვის სამხედრო აკადემიაში. 1921 წელს მუშაობდა საგარეო ვაჭრობის სისტემაში. 1922 წელს თბილისში დაიღუპა - ველოსიპედით მიმავალი ავტომობილს შეეჯახა. ერთ-ერთი გავრცელებული ვერსიის თანახმად, კამოს სიკვდილი შემთხვევითი არ ყოფილა და ის სტალინის ბრძანებით იქნა მოკლული. დაკრძალული იყო თბილისში, პუშკინის ბაღში. ბიბინეიშვილი ბ., კამო, ტფ., 1935; იმნაიშვილი რ., კამო (ბიოგრაფიული ნარკვევი), თბ., 1955; Шаумян Л., Камо, М., 1959; ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 350. ↑ Brackman, Roman (2000), The secret file of Joseph Stalin: a hidden life. Psychology Press. გვ. 33. ISBN 0714650501. ↑ Sebag-Montefiore, Simon (2008), Young Stalin. Random House, Inc. გვ. 370. ISBN 1400096138. ↑ გაზ. კომუნისტი, #162 (4018), 15 ივლისი, 1934
ვანაძორი

ვანაძორი — ქალაქი სომხეთში. იგი სიდიდით მესამეა ერევნისა და გიუმრის შემდეგ, ლორის პროვინციის ადმინისტრაციული ცენტრი. მდებარეობს თბილისი-გიუმრის სარკინიგზო ხაზზე, ბაზუმისა და პამბაკის ქედებს შორის არსებულ მთათაშორის ქვაბულში. მოსახლეობა 116 929 ადამიანი (2008). ძირითადად ცხოვრობენ სომხები, მცირე რაოდენობით რუსი, ბერძენი და უკრაინელი. განვითარებულია მანქანათმშენებლობა, ქიმიური და მსუბუქი მრეწველობა. მოქმედებს თბოელექტროსადგური. ქალაქის წინა სახელია ყარაქილისი (თურქულად "შავი ეკლესია"). 1935 წელს სერგეი კიროვის გარდაცვალების შემდეგ მის პატივსაცემად ეწოდა კიროვაკანი. ქალაქმა თანამედროვე სახელწოდება მიიღო 1993 წელს. ვანაძორში მდებარეობს ოვანეს თუმანიანის სახელობის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტი, ერევნის არქიტექტურის უნივერსიტეტის ფილიალი, სახელმწიფო აგრარული აკადემია, ჰოვანეს აბელიანის სახელობის დრამატული თეატრი და თოჯინების თეატრი. ბათუმი,  საქართველო ბანო,  საფრანგეთი პასადენა,  აშშ პოდოლსკი,  რუსეთი ვანაძორი ქალაქის ცენტრი ქალაქის ცენტრი ვანაძორის ქიმიური ქარხანა ვანაძორის ბუნების ხედი World Gazeteer: Armenia[მკვდარი ბმული] ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ვანაძორი
შიდა ლონდონი

შიდა ლონდონი (ინგლ. nner London) — ეწოდება დიდი ლონდონის ცენტრალურ ნაწილს, რომელიც მოიცავს შემდეგ უბნებს (ინგლ. Boroughs): მოსახლეობა 2021 წლისთვის 3,535,700 ადამიანია. ქემდენი, სიტი ოვ ლონდონი სიტი ოვ ვესტმინსტერი გრინვიჩი ჰაკნი ჰემერსმით ენდ ფულემი ისლინგტონი კენსინგტონ ენდ ჩელსი ლემბეთი ლიუისჰემი ტაუერ ჰემლეტსი ვენდსუორთი ეს უბნები 1889-1965 წლებში „დიდი ლონდონის“ დაარსებამდე ლონდონის საგრაფოს შეადგენდნენ. შიდა ლონდონის სატელეფონო კოდია 020-7xxx-xxx.
ძირითადი ანგარიშები

ძირითადი ანგარიშები არის ისეთი ანგარიშები, რომლისგანაც ყალიბდება ბუღალტრული ბალანსი. თავად სიტყვა გვამცნობს, რომ ეს ანგარიშები არის არსებითი, რომლისაგანაც შედგება საწარმო ან ორგანიზაცია, რადგან ისინი აქტიურად მონაწილეობენ მიმდინარე პროცესებში და წარმოადგენენ ფირმის,ან ორგანიზაციის საკუთრებას. იგი იყოფა ოთხ ძირითად ჯუფად: ინფორმაციული ანგარიშები, სხვანაირად ინვენტარული ანგარიშები; ფონდების; ანგარიშწორებათა ანგარიშები; საოპერაციო ანგარიშები. ინფორმაციულ ანგარიშებზე აისახება ფულად–მატერიალური საშუალებები. ისინი, რომელიც შეიძლება დავითვალოთ, გავზომოთ, ავწონოთ და ა.შ., როგორიცაა მასალები, მცირეფასიანი და სწრაფცვეთადი საგნები, მზა პროდუქცია და სხვა. ეს ანგარიშები აქტიური ანგარიშები არიან. ფონდების ანგარიშების ამსახველია ქონების და სოციალური დანიშნულების ფონდები, როგორიცაა საწესდებო ფონდები და სპეციალური ფონდები. ისინი მიუთითებენ საწარმოს საკუთარი საშუალების წარმომქმნელ წყაროებზე: დამფუძვნებელთა მიერ ქონების შემოტანაზე ორგანიზაციაში, მიღებული მოგების სხვადასხვა სპეციალური დანიშნულებით გამოყოფაზე და სხვა. ეს პასიური ანგარიშია. ანგარიშწორებათა ანგარიშები ასახავენ ორგანიზაციის ნებისმიერი სახის ფინანსურ ურთიერთობას,როგორიცაა ბიუჯეტთან, დაზღვევის ორგანოებთან, ანგარიშვალდებულ პირებთან, თანამშრომელთა ხელფასი, ბანკებთან და სხვა დებიტორებთან და კრედიტორებთან. ისინი წარმადგნენენ პასიურ ანგარიშებს. საოპერაციო ანგარიშებია ის ანგარიშები, რომელზეც აისახება გარკვეული სამეურნეო ოპერაციები და მათი შედეგები. ამ ანგარიშებს საკალკულაციო ანგარიშებს უწოდებენ, რადგან აქ თავს იყრის წარმოებაზე გაწეული ხარჯები და მათი გადანაწილება სხვადასხვა მიმართულებით, დანიშნულებისამებრ.
სამთაწყარო

სამთაწყარო — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, კახეთის მხარის დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი. მდებარეობს მდინარე ალაზნის მარჯვენა ნაპირზე, ზღვის დონიდან 350 მეტრზე. დედოფლისწყაროდან დაშორებულია 48 კილომეტრით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1037 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 11. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს ფოსტა — 1805. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q12869041"></a> ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 89. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 148. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
სანიორე

სანიორე — სოფელი საქართველოში, თელავის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფელი: ჯუღაანი). მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე მდინარე ლოპოტის მარჯვენა მხარეს, ყვარელი-ახმეტის საავტომობილო გზაზე. ზღვის დონიდან 420 მეტრი, თელავიდან 21 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 735 კაცი. სანიორეს მარიამწმინდის ეკლესია სანიორეს ღვთისმშობლის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 81. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 27 ივლისი 2016. ↑ 2002 წლის აღწერის მონაცემები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2016-03-07.
ჰაკნი

ჰაკნი (ინგლ. London Borough of Hackney) — ლონდონის უბანი ქალაქის ჩრდილო-აღმოსავლეთ ნაწილში. იგი ლონდონის ერთ-ერთი უღარიბესი უბანია და ერთადერთი უბანი, რომელზეც მეტროპოლიტენი არ გადის. ჰაკნის ფართობია 19,06 კმ², მოსახლეობა — 210.213 კაცი. აქედან : 54% — თეთრკანიანი, 24,7% — შავკანიანი, 8,6% — სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიელი და 1,2% — ჩინელი. ნიკო მაკბრეინი ჯეიმზ პარკინსონი ტონი ბლეერი დანიელ დეფო ედგარ ალენ პო სიდ ვიშიუსი ოფიციალური საიტი
სეროდანი

სეროდანი — სოფელი საქართველოში, თელავის მუნიციპალიტეტში, (თეთრი წყლების თემი). მდებარეობს გომბორის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთაზე. ზღვის დონიდან 1250 მეტრი, თელავიდან 20 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 10 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 300. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 27 ივლისი 2016. ↑ 2002 წლის აღწერის მონაცემები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2016-07-27.
საჩალე

საჩალე — სოფელი საქართველოში, ახმეტის მუნიციპალიტეტში ქისტაურის თემი, ზემო ალაზნის სარწყავი სისტემის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 520 მეტრი, ახმეტიდან 3 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 35 ადამიანი. ალბურუშვილების ეკლესია საჩალის ბზიანის საყდარი საჩალის ეკლესიები ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 210. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
სამთავისი (კასპის მუნიციპალიტეტი)

სამთავისი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი (სოფლები: ბოჟამი, თოგოიანთკარი). მდებარეობს მდინარე ლეხურის მარცხენა ნაპირას. ზღვის დონიდან 680 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 11 კილომეტრით. VI საუკუნის 50-იან წლებში ერთ-ერთმა ასურელმა მამამ — ისიდორემ (ეზდერიო) აქ ააშენა ეკლესია. ძველად სამთავისი საგანმანათლებლო კერა იყო, სადაც მოღვაწეობდნენ მწიგნობრები და კალიგრაფები: ილია (XVI ს.), არქიეპისკოპოსი ევდემონი (XVII ს), კვიპრიანე სამთავნელი (XVII-XVIII სს), ანტონ I კათალიკოსი და სხვა. აქ იყო საქართველოს ერთ-ერთი უძველესი საეპისკოპოსო, რომელიც გაუქმდა 1811 წელს. სოფლისა და მის მიმდებარე ტერიტორიებზე არაერთი ისტორიული მოვლენა მოხდა: XVIII საუკუნის 30-იან წლებში ყიზილბაშებს განუდგა ქართველ დიდებულთა ერთი ნაწილი (შანშე ქსნის ერისთავი, გივი ამილახვარი, ვახუშტი აბაშიძე და სხვა). გამდგარ თავადებს ყიზილბაშებმა რაზმი შეუსიეს. 1736 წელს ყიზილბაშთა რაზმსა და ქართველებს შორის გაიმართა ბრძოლა. მტერმა დაიკავა სამთავისი, მაგრამ მალე ისინი დაამარცხეს ქართველთა რაზმებმა. მტერი გაიქცა და თბილისის ციხეს შეაფარა თავი. 1921 წლის მარტში სოფელ სამთავისის უღარიბესი და საშუალო გლეხობის კრებამ გადაწყვიტა კოლექტიური მეურნეობის ჩამოყალიბება. შეიქმნა საორგანიზაციო კომიტეტი. მალე ჩამოყალიბდა საქართველოში პირველი სას.-სამ. არტელი „ახალი ცხოვრება“, რომელიც თავდაპირველად 17 კომლს აერთიანებდა. მიწას ერთობლივად ამუშავებდნენ და მოსავალს არტელთა წევრებს შორის თანაბრად ანაწილებდნენ. 1922 წლის 27 აგვისტოს სოფლის კრებაზე მიიღეს გადაწყვეტილება არტელ „ახალი ცხოვრების“ კომუნად გარდაქმნის შესახებ. კომუნარები მოდის საერთო 28-ბინიანი საცხოვრებელი სახლი და დიდი ორსართულიანი შენობა — კულტურულ-საგანმანათლებლო დაწესებულება. სამთავისის კომუნის მაგალითზე საქართველოში შეიქმნა სხვა კომუნები. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 532 ადამიანი. სამთავისის ტაძარი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 10. კახაძე კ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 191. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ Ethnic composition of Georgia 2014 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
სარიბარი

სარიბარი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში, კოდისწყაროს თემში. მდებარეობს შიდა ქართლის ვაკეზე, მდინარე ლეხურის მარჯვენა მხარეს. ზღვის დონიდან 790 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 25 კილომეტრით. სოფელი რუსეთის საოკუპაციო ზოლის სიახლოვეს მდებარეობს. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 19 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 106. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ Ethnic composition of Georgia 2014 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
სასირეთი (კასპის მუნიციპალიტეტი)

სასირეთი — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში, თელიანის თემში. მდებარეობს მდინარე თეძმის ხეობაში. ზღვის დონიდან 610 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 18 კილომეტრით. კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელი სასირეთი ანტიკური ხანის სოფელია. მდებარეობს მდინარე თეძმის ხეობაში, თეძმის და მტკვრის შესართავთან. სოფლის სახელწოდება სასირეთი სავარაუდოდ ჩიტის ძველქართული სახელწოდებისგან სირისგან წარმოიშვა, რადგან ამ სოფლის ჭალებში ოდითგანვე ძალიან ბევრი სახეობის ფრინველი ბინადრობდა. ერთ-ერთი ვერსიით, სოფელს სახელი სასირეთი ფრინველის „სირის“ შემოსევის შემდეგ დაერქვა. აღნიშნული ფრინველის შემოსევა „დიდოსტატის მარჯვენაშიც“ არის აღწერილი. გადმოცემის თანხმად ე. წ. სასირე მახეები მდინარე თეძმის პირას დააგეს და სოფელს მას შემდეგ ეწოდა სასირეთი. ამ სოფლის მკვიდრი იყო სახელგანთქმული გენერალი გიორგი მაზნიაშვილი. სოფელში მისი სახელობის სახლმუზეუმია განთავსებული. მუზეუმში დაცულია სახელგანთქმული გენერლის და XX საუკუნის გიორგი სააკაძედ წოდებული მხედართმთავრის საოჯახო ნივთები, ფოტო სურათები, წერილები, მნიშვნელოვანი დოკუმენტები. მთავარი სტატია: სასირეთის ბრძოლა. 1047 წელს სასირეთის ჭალებში ბაგრატ მეოთხესა და ლიპარიტს ბაღვაშს შორის ბრძოლა გაიმართა. ბაგრატ IV-მ ვერ გაუძლო ლიპარიტის მრავალრიცხოვანი ჯარის შემოტევას და დამარცხდა. სასირეთის ბრძოლა საქართველოს ისტორიაში მეფესა და დიდებულებს შორის არსებული შინაკლასობრივი ბრძოლების მნიშვნელოვან ეპიზოდადაა მიჩნეული. სოფელში დგას XVI-XVIII საუკუნეებში აგებული კოშკი და XIX საუკუნეში აგებული ბაზილიკის სტილის წმ. გიორგის სახელობის ეკლესია, რომელშიც ადგილობრივი თავადები შარვაშიძეები არიან დაკრძალული. მთავარი სტატია: სასირეთის განძი. 1930 წელს სოფელში აღმოჩენილი იქნა ძვ. წ. XII საუკუნის I ნახევრით დათარიღებული განძი. ოქროს დისკო, ბრინჯაოს ნივთები. კოლხური ცული, ცენტრალური ამიერკავკასიის ტიპის ცული, სატეხი, სატევარი, ლაგამი, გედისა და ჯიხვის თავის სკულპტურული გამოსახულებები, 2 ნაწილისაგან შედგენილი ბალთა; სახურავიანი სამფეხა ჭურჭელი, რომლის ცენტრში ფრინველის სკულპტურული გამოსახულებაა. ნივთები დაცულია სიმონ ჯანაშიას სახელობის სახელმწიფო მუზეუმში. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 494 ადამიანი. სოფელში არსებული საჯარო სკოლა 1919 წელს გენერალმა მაზნიაშვილმა დააარსა, რის გამოც სკოლას მისი სახელი მიენიჭა. სკოლასთან ერთად გენერალმა ბიბლიოთეკაც ააშენა. გიორგი მაზნიაშვილი სკოლის კურსდამთავრებულ ნიჭიერ ახალგაზრდებს თავისი სახსრებით უმაღლეს სასწავლებელში გზავნიდა. სწორედ მისი წყალობით მიიღო უმაღლესი განათლება მწერალმა ელიზბარ მაისურაძემ. სკოლაში ოთხი სოფლის სასირეთის, თელიანის, ბარნაბიანთკარის და გრაკლის მაცხოვრებლები სწავლობენ. სასირეთის ჭალა სასირეთის კოშკი სასირეთის ნამოსახლარი გორა ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 120. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ მაკალათია ს. თეძმის ხეობა. თბ., 1959. გვ. 9-10 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
საქადაგიანო

საქადაგიანო — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, შიდა ქართლის მხარის კასპის მუნიციპალიტეტში, აღაიანის თემში. მდებარეობს მდინარე ქსნის მარჯვენა მხარეზე. ზღვის დონიდან 520 მეტრზე, კასპიდან დაშორებულია 30 კილომეტრით. სოფლის სამხრეთ-დასავლეთით დგას წმინდა დიმიტრის ეკლესია. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1268 ადამიანი. საქადაგიანოს წმინდა დიმიტრის ეკლესია ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 170. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ Ethnic composition of Georgia 2014 ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
საქადაგიანოს წმინდა დიმიტრის ეკლესია

საქადაგიანოს წმინდა დიმიტრის ეკლესია — ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი, დარბაზული ეკლესია კასპის მუნიციპალიტეტის სოფელ საქადაგიანოს სამხრეთ-დასავლეთით, შემაღლებულ ადგილზე. აღმოსავლეთ ფასადის წარწერაში აღნიშნულია აშენების თარიღი (1498 წელი) და მშენებელთა სახელები. ნაგებია უსწორმასწორო ფორმის ქვიშაქვის ლოდებით, რომელთა გარეთა პირი სუფდად არის დამუშავებული. შესასვლელი ორია. შიგნით კამარა პილასტრებზე ამოყვანილ საბჯენ თაღებს ეყრდნობა. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდი აქვს. ინტერიერში შემორჩენილია მოხატულობის ფრაგმენტები. ეკლესია გადახურული იყო მწვანედ მოჭიქული კრამიტით. დასავლეთის მინაშენი უფრო გვიანდელი ხანისაა. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990