laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ჩრდილოეთ კავკასიის კულტურა

ჩრდილოეთ კავკასიის კულტურა — ბრინჯაოს ხანის კულტურა, რომელიც მოიცავს ჩრდილოეთ კავკასიის მთისწინა ზოლს, მდნარეების თერგის, ყუბანის და კუმის აზუებს. ჩრდილოეთით და ჩრდილო-აღმოსავლეთით ესაზღვრება კატაკომბური კულტურების ტერიტორია, დასავლეთით და სამხრეთ-დასავლეთით — ყუბანის დოლმენები, სამხრეთით და სამხრეთ-აღმოსავლეთით — კავკასიონი. ჩრდილოეთ საზღვარზე შერეული ძეგლებია. ჩრდილოეთ კავკასიის კულტურაზე გამავალი გზები აღმოსავლეთის და დასავლეთის ცივილიზაციებს, ჩრდილოეთის და სამხრეთის კულტურებს აკავშირებდა. აქ ადგილი ჰქონდა ხალხთა გადაადგილებას, მრავალნაირი კულტურის ნაშთის დაფენებას. ჩრდილოეთ კავკასიის კულტურა სამ ქრონოლოგიურ პერიოდად იყოფა. სტეპებში, მთისწინა რაიონებში დამახასიათებელია გორსამარხები; მაღლობ რაიონებში ორმოსამარხები, ქვაყუთები და აკლდამები. ადრეულ სამარხებში მიცვალებულები დამარხული იყვნენ მოკრუნჩხულად, თავი უმეტესად სახმრეთსკენ ჰქონდათ, უხვად აყრიდნენ წითელ საღებავს. ძვ. წ. II ათასწლეულის შუა წლები ჩრდილო კავკასიის კულტურის აყვავების პერიოდაი. ამ დროს და კულტურის დასასრულს შეიმჩნევა ცვლილებები დაკრძალვის წესში. სამარხები ძირითადად ნაგებია ქვით. მიცვალებულებს ჩატანებული ჰქონდათ ორნამენტებით შემკული თიხის ჭურჭელი, ბრინჯაოს იარაღი, სამკაული. გვიანი პერიოდის ნივთები ყუბანისპირეთის და ყობანის ნაკეთობათა მსგავსია. საზოგადოება იყო გვაროვნული, პატრიარქალური. მეურნეობის საფუძველი იყო მეჯოგეობა და მიწათმოქმედება. კულტურის ბოლო ეტაპზე ჩრდილოეთ კავკასიაში შეიჭრნენ კატაკომბური კულტურის მატარებელი ტომები. ჩრდილო კავკასიის კულტურის წარმომავლობას ხშირად მაიკოპის კულტურას უკავშირებენ. კერამიკაში შეიმჩნევა მტკვარ-არაქსის კულტურის გავლენაც. გოგაძე, ე., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 161.
ჩრდილოეთ კავკასიის რკინიგზა

ჩრდილოეთ კავკასიის რკინიგზა — სარკინიგზო ხაზი რუსეთში. შეიქმნა 1959 წელს. ერთმანეთთან აკავშირებს კრასნოდარის, სტავროპოლის მხარეებს, დაღესტნის, ჩეჩნეთის, ინგუშეთის, ყაბარდო-ბალყარეთის, ჩრდილოეთ ოსეთის რესპუბლიკებს. ემსახურება ნავთობის, ქვანახშირის, ცემენტის სამრეწველო რაიონებს, აგრეთვე კურორტებს (სოჭი, კავკასიის მინერალური წყლები). რკინიგზის სამმართველოს შენობა მდებარეობს დონის როსტოვში და რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 161.
ჩრდილოეთ კავკასიის საბჭოთა რესპუბლიკა

ჩრდილოეთ კავკასიის საბჭოთა რესპუბლიკა (რუს. Северо-Кавказская советская республика) — საბჭოთა რესპუბლიკა 1918 წელს რსფსრ-ში. გამოაცხადა ჩრდილოეთ კავკასიის საბჭოების ყრილობამ 1918 წლის 7 ივლისს ეკატერინოდარში. აერთიანებდა ყუბან-შავი ზღვის, თერგის და სტავროპოლის საბჭოთა რესპუბლიკებს, შედიოდა რსფსრ-ში. 1918 წლის 17 აგვისტოს თეთრი არმიის მიერ ეკატერინოდარის დაკავების შემდეგ დედაქალაქი გადაიტანეს პიატიგორსკში. 1918 წლის დასასრულს ჩრდილოეთ კავკასიის რესპუბლიკის ტერიტორიის უდიდეს ნაწილს აკონტროლებდა თეთრი მოძრაობა. დეკემბერში რესპუბლიკა გაუქმდა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 161.
ვულვერჰემპტონ უონდერერსი

საფეხბურთო კლუბი ვულვერჰემპტონ უონდერერსი (ინგლ. Wolverhampton Wanderers F.C., i/ˌwʊlvərˈhæmptən/), ასევე ცნობილი, როგორც ვულვზი („მგლები“) — პროფესიული საფეხბურთო კლუბი ქალაქ ვულვერჰემპტონიდან, უესტ-მიდლენდი, ინგლისი. 1877 წელს კლუბი დაარსდა, როგორც წმინდა ლუკას საფეხბურთო კლუბი, 1899 წლიდან ვულვერჰემპტონის საშიანო არენა მოლინიუქსის სტადიონია, 2018 წელს ჩემპიონშიპის მოგების შემდეგ კლუბი ინგლისის პრემიერლიგის წევრია. ამჟამად კლუბისთვის უმაღლეს დივიზიონში ყოფნის 66-ე სეზონია. ვულვზი ინგლისის საფეხბურთო ლიგის ერთ-ერთი დამაარსებელი კლუბია, 1888 წელს. და 26 სეზონი 1932 წლიდან 1965-მდე უმაღლეს დივიზიონში გამოდიოდა, ინგლისის ჩემპიონი გახდა სამჯერ (1953–54, 1957–58 და 1958–59, ყველა ამ სეზონში მწვრთნელი იყო სტენ კალისი) და მეორე ადგილზე გავიდა ხუთჯერ, ბოლოს 1959–60 სეზონში. ვულვზმა ინგლისის ასოციაციის თასის მოიგო ოთხჯერ, ბოლოს 1960 წელს, ხოლო მეორე ადგილზე გავიდა ოთხჯერ. ორჯერ მოიგეს ლიგის თასი 1974 და 1980 წელს. ვულვზს ნათამაშები აქვს ინგლისის საფეხბურთო ლიგის ოთხივე დივიზიონში და ყველა მათგანში პირველი ადგილი აქვს აღებული. ვულვზმა თავის სტადიონზე ერთ-ერთმა პირველმა დააყენა პროჟექტორები, და ჩაატარა ამხანაგური მატჩები 1953 და 1956 წელს, ისინი ტელევიზიით გადაიცა, როგორც "პროჟექტორის შუქით განათებული მეგობრული თამაშები". ვულვზი 1959–60 სეზონის ჩემპიონთა თასის მეოთხედფინალში გავიდა, მომდევნო წელს 1960–61 ევროპის თასების მფლობელთა თასის ნახევარფინალში, 1972 წელს კი უეფას თასის ფინალში. 39 წლიანი პაუზის შემდეგ 2019 წელს ვულვზი ევროტურნირებზე დაბრუნდა და ევროპა ლიგის მეოთხედფინალამდე მიაღწია. ტრადიციულად კლუბის ფორმის ფერებია, მაისური და წინდები ოქროსფერში, შორტები კი შავში. 1979 წლის შემდეგ მაისურზე გამოსახულია კლუბის ლოგო მგლის თავი. ვულვზს დიდხნიანი მეტოქეობა აქვს უესტ-მიდლენდის სხვა კლუბებთან, მათ შორის, ყველაზე გამორჩეულია დაპირისპირება ვესტ ბრომვიჩ ალბიონთან მათი თამაში შავი ქალაქის დერბის სახელით არის ცნობილი. ↑ მეორე მსოფლიო ომის გამო 1939-1946 წლებში ფეხბურთი გაჩერებული იყო ↑ „UEFA Super Cup: might of the Magyars“. UEFA. 23 September 2020. ↑ Chaplin, Mark (20 June 2015). „21 June 1955: A momentous decision“. UEFA. ↑ Miller, Nick (13 September 2014). „The night Wolves became 'champions of the world' against Honved“. The Observer. ციტირების თარიღი: 7 October 2018. ↑ Rivalries renewed as long-awaited derbies return. Premier League (21 August 2020).
სამსონ ჭანტურია

სამსონ ჭანტურია (დ. 4 მარტი, 1955, აბაშა — გ. 6 ივლისი, 2007) — ქართველი პოლიტიკოსი. 1979 წელს დაამთავრა საქართველოს სუბტროპიკული მეურნეობის ინსტიტუტი. 1999-2002 წლებში იყო საქართველოს მე-5 მოწვევის პარლამენტის წევრი (აბაშის მაჟორიტარი), საარჩევნო ბლოკი „საქართველოს მოქალაქეთა კავშირი “. სამსონ ჭანტურია — ბიბლიოვიკი სამსონ ჭანტურია — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი)
დენგი

დენგი — თოფისწამლის დასანაყი ხელსაწყო ხევსურეთში. შედგებოდა მიწაში ჩაფლული ქვის ან ხის როდინის, ხის ტარში პერპენდიკულარულად ჩასმული ქვის სანაყისა და ხეში ამოკვეთილი ან ქვით ნაშენი საყრდენისაგან. კედი ისე იყო გადაბმული საყრდენზე, რომ სანაყი როდინის ღრმულს ხვდებოდა. საყრდენზე კაცის სიმაღლეზე 2 სარი იყო ამართული. კედის ბოლოზე შედგებოდნენ, სარებს ჩასჭიდებდნენ ხელს და ფეხის რიტმული მონაცვლეობით ნაყსსწამლის მასას (გვარჯილა, გოგირდი, ნახშირი). რობაქიძე ა., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012.
დერგი

დერგი, ხალამი, ქილა — თიხის დიდი ზომის ჭურჭელი. მოყვანილობით ემსგავსება ქვევრს, აქვს მრგვალი, ფართოდ გადაშლილი, ბრტყელზედაპირიანი, ქობიანი პირი; უპირატესად დაბალი ყელი; ზომიერად განიერი და ძირისაკენ შევიწროებული მუცელი და ბრტყელი ძირი. დერგი ძირითადად უყუროა (იშვიათად ყურიანი), შესაძლოა იყოს მოჭიქული ან მოუჭიქავი, წერნაქიანი ან უწერნაქო. დერგს იყენებდნენ უმთავრესად ყველისა და მწნილის ჩასადებად, აგრეთვე მარცვლეული კულტურებისა და ფქვილის შესანახად (პროდუქტების უკეთ შენახვის მიზნით გარკვეული ხნით მიწაში ფლავდნენ), ზოგან — კარაქის სადღვებლადაც. საქართველოში დერგი ენეოლითის ხანიდანაა ცნობილი. გვხვდება ბრინჯაოს ხანის სამარხებშიც (ხშირად ორნამენტით შემკული). ზოგან ჩვილი ბავშვების სამარხადაც იყენებდნენ (დერგსამარხი). თოდუა რ., ფხაკაძე გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012.
ბაზლიძე

საკუთარი სახელი ბაზლიძე შეიძლება აღნიშნავდეს: თომა ბაზლიძე — რუსეთის არმიის ოფიცერი, წმინდა გიორგის ორდენის კავალერი იოანე ბაზლიძე — მთარგმნელი, გადამწერი
ესპანეთის პრიმერა დივიზიონი 2012–2013

ესპანეთის პრიმერა დივიზიონი 2012-2013 — ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის 82-ე გათამაშება. სეზონი დაიწყო 2012 წლის 18 აგვისტოს და დასრულდა 2013 წლის 1 ივნისს. რიგით 22-ედ ჩემპიონობა მოიპოვა „ბარსელონამ“ რომელსაც თხუთმეტი ქულით ჩამორჩა მადრიდის „რეალი“. ჩემპიონატიდან გავარდნენ „მალიორკა“, „დეპორტივო ლა-კორუნია“ და „რეალ სარაგოსა“. ესპანეთის პრიმერა დივიზიონის ოფიციალური საიტი
გიორგი სიორიძე

გიორგი სიორიძე (დ. 4 თებერვალი, 1911, ბათუმი — გ. 25 ოქტომბერი, 1989) — ქართველი მეტალურგი, საქართველოს სსრ დამსახურებული ინჟინერი (1962). დაამთავრა ამიერკავკასიის სამთო-მეტალურგიული ინსტიტუტი 1932 წელს. 1933-1974 წლებში მუშაობდა ზესტაფონის ფეროშენადნობთა ქარხანაში ცვლის უფროსად, საამქროს უფროსად, მთავარ ინჟინრად. მისი მონაწილეობით დაინერგა აგრეთვე ლითონური ქრომის მიღების მეთოდები და საქართველოში სილიკატური აგურის წარმოების პროცესი. მეტალურგი. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. დაკრძალულია ბათუმის საქალაქო სასაფლაოზე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 380. გიორგი სიორიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
სიპინი (ქალაქი)

სიპინი — ქალაქი ჩინეთში, გირინის პროვინციაში. მოსახლეობა 3,3 მილიონი. ადრე ეწოდებოდა სიპინგაი. მოქმედებს რკინიგზის სადგური, განვითარებულია მრეწველობა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 380.
სირანო დე ბერჟერაკი

სავინიენ სირანო დე ბერჟერაკი (დ. 6 მარტი, 1619, პარიზი — გ. 28 ივლისი, 1655, სანუა) — ფრანგი მწერალი, მატერიალისტური ფილოსოფიის მიმდევარი, ფრონდის და ლიბერტინაჟის თანამოაზრე. 1654 წელს გამოაქვეყნა „სხვადასხვა ნაწარმოებები“, რომელშიც გაერთიანდა მაზარინის პოლიტიკის განმაქიქებელი „სატირული წერილები“, სქოლასტიკური აღზრდის წინააღმდეგ მიმართული კომედია „გამასხარავებული პედანტი“ და რელიგიური ფანატიზმის მამხილებელი ტრაგედია „აგრიპინას სიკვდილი“. ბერჟერაკი ავტორია სამეცნიერო-ფანტასტიკური რომანებისა, რომლებიც მისი სიკვდილის შემდეგ გამოიცა: „სხვა სამყარო ანუ მთვარის სახელმწიფოებისა და იმპერიების კომიკური ისტორია“ (1657) და „მზის სახელმწიფოებისა და იმპერიების კომიკური ისტორია“ (1662). მის სახელთანაა დაკავშირებული მრავალი ლეგენდა. მის შესახებ შექმნილია პიესა „სირანო დე ბერჟერაკი“. ბაჩიაშვილი, ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 381.
რუდოლფ სირგე

რუდოლფ სირგე (დ. 17 დეკემბერი, 1904, ტარტუ — გ. 24 აგვისტო, 1970, ტალინი) — ესტონელი მწერალი, ესტონეთის სსრ-ის დამსახურებული მწერალი (1957). ლიტერატურული მოღვაწეობა დაიწყო 1924 წელს. ეკუთვნის მოთხრობათა კრებულები „უცხოთა ძალაუფლება“, „გზატკეცილზე“ (ორივე 1927), „მოახლოებული დღის წინ“ (1947), „ბილიკის ძახილი“ (1954), „ქართაგან ნაჩეხი“ (1965); რომანები „ვითხოვთ მშვიდობას, პურს, მიწას!“ (1929), „შავი ზაფხული“ (1936), „მიწა და ხალხი“ (1956). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 381. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 https://sisu-vana.ut.ee/ewod/s/sirge ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #1038467861 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a>
სტიუარტ ჰოლი

სტიუარტ ჰოლი (ინგლ. Stuart Hall; დ. 3 თებერვალი, 1932, კინგსტონი — 10 თებერვალი, 2014, ლონდონი) — მარქსისტული მიმართულების კულტურისა და მასობრივი კომუნიკაციების ბრიტანელი სოციოლოგი. დაიბადა იამაიკაზე. 1951 წელს მან მოიგო როდსის სტიპენდია ოქსფორდის უნივერსიტეტის მიორტონის კოლეჯში (Merton College, Oxford) სასწავლებლად. მუშაობდა ბირმინგემის უნივერსიტეტში, სადაც 1964 წელს რიჩარდ ჰოგარდთან ერთად დააარსა თანამედროვე კულტურის კვლევის ცენტრი (Centre for Contemporary Cultural Studies). 1979–1997 წლებში ასწავლიდა ბრიტანეთის ღია უნივერსიტეტში. თანამშრომლობდა რაიმონდ უილიამსთან, რიჩარდ ჰოგარტთან. მათთან ერთად გამოჩნდა ჟურნალში „ახალი მემარცხენე მიმოხილვა“ (ინგლ. New Left Review). ანტისაომარი მოძრაობის წევრი. ბრიტანული სოციალოგიური ასოციაციის პრეზიდენტი (1995–1997). ბრიტანული აკადემიის წევრი. ანტონიო გრამშის და ლუი ალტიუსერის იდეებზე დაყრდნობით, ის ავითრებდა მარქსისტული მიდგომას კულტურული მოვლენებისადმი. ის იყო სპეციალისტი საპროტესტო კულტურების, მასობრივი კომუნიკაციების, პოპულარული ლიტერატურის სოციოლოგიაში. Encoding and Decoding in the Television Discourse (1973) Resistance through rituals: youth subcultures in post-war Britain (1976, თ.ჯეფერსონთან ერთად) Policing the crisis: mugging, the state, and law and order (1978) The hard road to renewal: Thatcherism and the crisis of the left (1988) Questions of cultural identity (1996, პ. დ. გაემთან ერთად) Critical dialogues in cultural studies (1996, დ.მორლისთან და სხვა ავტორებთან ერთად) Representation: Cultural Representations and Signifying Practices (1997) ↑ 1.0 1.1 Deutsche Nationalbibliothek Record #119345862 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ 2.0 2.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 3.0 3.1 Babelio — 2007. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2877812"></a> ↑ 4.0 4.1 4.2 The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a> ↑ SNAC — 2010. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q29861311"></a> ↑ 6.0 6.1 Rhodes Scholar Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q88887963"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1204346"></a> ↑ Jamaican cultural theorist Stuart Hall dies, aged 82. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-02-14. ციტირების თარიღი: 2014-02-10. ↑ Levens, R. G. C., ed. (1964). Merton College Register 1900-1964. Oxford: Basil Blackwell. p. 424. ↑ Phillips, Caryl; "Stuart Hall", BOMB, 58 (Winter 1997).
სირდარიის ოლქი

სირდარიის ოლქი (ვილაეთი) (უზბეკ. Sirdaryo viloyati) — უზბეკეთის რესპუბლიკის ადმინისტრაციული ერთეული. ადმინისტრაციული ცენტრი — ქალაქი გულისტანი. შეიქმნა 1963 წლის 16 თებერვალს. ფართობი 4.3 ათასი კმ². მოსახლეობა 803100 ადამიანი (2017). სირდარიის ოლქის ტერიტორია წარმოადგენს ტალღოვან ვაკეს, რომლის ფარგლებში მდებარეობს მშიერი სტეპის ნაწილი. აღმოსავლეთით მდინარე სირდარიის ფართო ხეობაა. მთავარი მდინარეა სირდარია, რომელიც გამოყენებულია სარწყავად. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 381.
ნალივკა

ნალივკა (რუს. Наливка) — ხილის და კენკრის ალკოჰოლური სასმელი, რომლის ალკოჰოლური შემცველობაა 18-იდან 20 პროცენტამდე, შაქრის შემცველობა კი 28–40 %. იგი მზადდება ალკოჰოლირებული წვენების, ახალი ხილისა და კენკრის, შაქრის სიროფის, ალკოჰოლური სასმელის, ლიმონმჟავას და დარბილებული წყლის ინფუზიებისგან. მომზადების მეთოდიდან გამომდინარე, ლიქიორების სიმწიფის პერიოდი მერყეობს ერთი თვიდან ექვს თვემდე. არსებობს გვიანდელი, შუა სიმწიფის და ადრეული სიმწიფის ლიქიორები. ნალივკა ივნისიდან დეკემბრამდე მზადდება. სიმაგრით არაყს ჰგავს, გემოთი ლიქიორს, სურნელით კი მოლდოვურ ღვინოს, თუმცა ალკოჰოლის მაღალი შემცველობით არ გამოირჩევა. გვიანი სიმწიფის ლიქიორის მომზადებისას უპირატესად, მაგრამ არა ყოველთვის, გამოიყენება ხილი, რომელსაც ხანგრძლივი შენახვის ვადა აქვს. შეიძლება დამზადდეს როგორც კურკიანი, ასევე უკურკო ხილის გამოყენებით, მაგალითად, ვაშლი, მსხალი, ცირცელი, კომში და სხვა. გვიანი სიმწიფის ლიქიორის მოსამზადებლად იყენებენ ჩვეულებრივი ხურტკმელის მარცვლებს, შენახვის ვადის შეზღუდვით (დაახლოებით 10–15 დღე დაახლოებით 0 °C ტემპერატურაზე.). გვიანი სიმწიფის ლიქიორები მწიფდება 3–6 თვის განმავლობაში შუა სეზონის ლიქიორებს ამზადებენ კურკიანი ხილისგან (ალუბალი, ქლიავი) და კენკრისგან, რომელთა შენახვის ვადაა დაახლოებით 10–15 დღეა ნულოვან ტემპერატურაზე (მოცხარი, წითელი მოცვი). ასეთი ლიქიორები მწიფდება 1,5–2,5 თვეში. ადრეული სიმწიფის ლიქიორის დასამზადებლად იყენებენ მარცვლებს მოკლე შენახვის ვადით (დაახლოებით 3–5 დღე 0 °C-ზე), მაგალითად ჟოლო და მარწყვი. კვების მრეწველობაში ლიქიორებს ამზადებენ დისტილერიაში. წარმოების მოცულობა, არაყთან შედარებით, მცირეა და მომზადების ტექნოლოგიური სქემა უფრო რთულია, რადგან ძირითადი მასალების — ალკოჰოლისა და წყლის გარდა, საჭიროა ალკოჰოლიანი წვენების ნახევრად მზა პროდუქტები, ხილის სასმელები, შაქრის სიროფი, არომატული ალკოჰოლი, საღებავები და სხვა ინგრედიენტები. საბჭოთა კავშირში, 1923 წლიდან მინიმუმ 26–27 სახეობის ლიქიორის წარმოების ინდუსტრია არსებობდა. საბჭოთა ლიქიორი შეიცავდა 18–20 % ალკოჰოლს, 28–40 გრამს/100 მლ. შაქარს და ბოთლებში ისხმებოდა 0,25 და 0,5 ლიტრის მოცულობით. ასევე, შესაძლებელი იყო 40 %-მდე კენკრის ან ხილის წვენების შერევა. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Наливки. Sochi.Org.Ru. ციტირების თარიღი: 1 ივლისი, 2024. ↑ Хранение урожая. Библиотекарь.Ру. ციტირების თარიღი: 1 ივლისი, 2024.
რიჩარდ ფლორიდა

რიჩარდ ფლორიდა (ინგლ. Richard Florida; დ. 26 ნოემბერი, 1957, ნიუარკი, აშშ) — ამერიკელი ეკონომისტი, გეოგრაფი და სოციოლოგი, შემოქმედებითი კლასის თეორიის ავტორი. ფლორიდა რატგერსის კოლეჯში სწავლობდა, რომელიც 1979 წელს პოლიტიკურ მეცნიერებაში ბაკალავრის ხარისხით დაამთავრა. 1986 წელს დაამთავრა კოლუმბიის უნივერსიტეტი, სადაც მას დოქტორის ხარისხი მიენიჭა. 1987-2005 წლებში კარნეგი მელონის უნივერსიტეტში ასწავლიდა. დღემდე ტორონტოს უნივერსიტეტში ჯოზეფ როტმანის მენეჯმენტის სკოლის პროფესორია. ფლორიდა ცნობილია თავისი შემოქმედებითი კლასის თეორიით. მისი კვლევის თანახმად, შემოქმედებითი ელიტა არის მთავარი ფაქტორი ქალაქებისა და რეგიონების წარმატებული ეკონომიკური განვითარებისათვის. კულტურის განვითარებასთან ერთად, რეგიონების წარმატების ერთ-ერთი ფაქტორად ის ტოლერანტობის დონეს ასახელებს. იგი ხაზს უსვამს უშუალო დამოკიდებულებაზე არატრადიციული სექსუალური ორიენტაციის წარმომადგენელთა რაოდენობისა და ერთი მხრივ ბოჰემისა და ემიგრანტებს და მეორეს მხრივ შემოქმედებით პიროვნებებს რაოდენობებს შორის. ფლორიდა ამას ხსნის იმით, რომ ღია და ტოლერანტული გარემო იზიდავს შემოქმედებით ადამიანებს, სადაც ისინი უფრო თავისუფალნი არიან თავიანთ მოქმედებებში და თვითგამოხატვაში. თავის შემდგმოგ კვლევებში ის ფოკუსირდება ინოვაციებთან დაკავშირებულ საკითხებზე, მათ შორის საავტომობილო კორპორაციების მიერ წარმოების უწყვეტ გაუმჯობესებაზე, როგორიცაა Toyota. Florida R. Who's Your City?: How the Creative Economy Is Making Where to Live the Most Important Decision of Your Life — Basic Books, 2008. — ISBN 0465003524. Florida R. The Flight of the Creative Class. The New Global Competition for Talent. — HarperBusiness, HarperCollins, 2005. — ISBN 0060756918. Florida R. Cities and the Creative Class. — Routledge, 2005. — ISBN 0415948878. Florida R. The Rise of the Creative Class. And How It's Transforming Work, Leisure and Everyday Life. — Basic Books, 2002. — ISBN 0465024777. Branscomb, Lewis & Kodama, Fumio & Florida, Richard. Industrializing Knowledge: University-Industry Linkages in Japan and the United States. — MIT Press, 1999. — ISBN 0262024659. Kenny, Martin & Florida, Richard. Beyond Mass Production: The Japanese System and Its Transfer to the US. — Oxford University Press, 1993. — ISBN 0195071107. Florida R. The Breakthrough Illusion. Corporate America's Failure to Move from Innovation to Mass Production. — Basic Books, 1990. — ISBN 0465007600. ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #131514024 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ "About Richard | Creative Class Group" დაარქივებული 2020-08-09 საიტზე Wayback Machine. . www.creativeclass.com. Retrieved 2017-12-08. ↑ "Bio". Premiere Speakers. Retrieved 14 March 2019.
გერჰარდ შულცე

გერჰარდ შულცე (გერმ. Gerhard Schulze; დ. 14 სექტემბერი, 1944) — გერმანელი სოციოლოგი, ბამბერგის უნივერსიტეტის (სოციალურ და ეკონომიკურ მეცნიერებათა ფაკულტეტი) ემერიტუსი. სწავლობდა სოციოლოგიას მიუნხენსა და ნიურნბერგში. 1978 წლიდან პენსიაზე გასვლამდე, 2009 წლის ოქტომბერში — ბამბერგის უნივერსიტეტის პროფესორი (ემპირიული სოციალური კვლევის მეთოდოლოგია). აკადემიური ინტერესები: სოციალური და კულტურული ცვლილებები, ემპირიული კვლევის მეთოდოლოგია, მეცნიერების სოციოლოგია. ამჟამად ის მონაწილეობას იღებს სემინარებსა და კონფერენციებში, როგორც ექსპერტი, აძლევს პოპულარული სამეცნიერო ხასიათის ჟურნალებს ინტერვიუებს და ეწევა კონსულტაციებს. მან ფართო პოპულარობა სამეცნიერო საზოგადოებაში მოიპოვა კონცეფცია „შთაბეჭდილებების საზოგადოების“ შემუშავების წყალობით. შულცემ „შთაბეჭდილებების საზოგადოების“ კონცეფცია შეიმუშავა, როგორც თეორიული კონცეპტი, რომელიც ასახავს მომხმარებელთა სოციალური ქცევის ლოგიკას ტრანსფორმაციის თანამედროვე პროცესებს. ინდივიდის მთავარ მოთხოვნილებად მისი ცხოვრების სხვადასხვა სახის შთაბეჭდილებებით ინტენსიური შევსება სახელდება. „იცხოვრე შენი ცხოვრებით“ („ისიამოვნეთ საკუთარი ცხოვრებით“) არის თეორიის მთავარი პოსტულატი. Jugend und politischer Wandel. Zur gesellschaftlichen Bedeutung politischen Lernens. Juventa-Verlag, München 1976, ISBN 3-7799-0213-3. (= Dissertation 1975) Politisches Lernen in der Alltagserfahrung. Eine empirische Analyse. Juventa-Verlag, München 1977, ISBN 3-7799-0215-X. Die Erlebnisgesellschaft. Kultursoziologie der Gegenwart. Campus, Frankfurt am Main 1992, ISBN 3-593-34615-X. (2. Auflage 2005, ISBN 3-593-37888-4) Kulissen des Glücks. Streifzüge durch die Eventkultur. Campus, Frankfurt am Main 1999, ISBN 3-593-36305-4 Die beste aller Welten. Wohin bewegt sich die Gesellschaft im 21. Jahrhundert? Hanser, München 2003, ISBN 3-446-20281-1. (Taschenbuchausgabe: Fischer, Frankfurt am Main, 2004, ISBN 3-596-16385-4) Die Sünde. Das schöne Leben und seine Feinde. Campus, Frankfurt am Main 2006, ISBN 3-446-20672-8. Krisen. Das Alarmdilemma Fischer Verlag, Frankfurt am Main 2011, ISBN 3-10-073607-9. ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #120476193 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ gerhardschulze.de » Zur Person.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-11-21. ციტირების თარიღი: 2020-09-26. ↑ Gerhard Schulze, Erlebnisgesellschaft: Kultursoziologie der Gegenwart (Campus Verlag, Frankfurt/New York 1992) S. 33.
ჰიდროფობია

ჰიდროფობია (ლათ. hydrophobia; ბერძნ.–დან ὕδωρ — წყალი და φόβος — შიში) — წყლის შიში, რომელიც იწვევს საყლაპავი კუნთების ძლიერ სპაზმს, არა მარტო წყლის დალევის მცდელობისას, არამედ წყლის დანახვისა და მისი ხსენებისასაც. გვხვდება ცოფის (ძველად მას ჰიდროფობიას ეძახდნენ), ტეტანუსისა და ისტერიის დროს. უცხო სიტყვათა ლექსიკონი
ილდა გადეა

ილდა გადეა აკოსტა (დ. 21 მარტი, 1925 — გ. 11 თებერვალი, 1974 ) — პერუელი ეკონომისტი, კომუნისტი ლიდერი და მწერალი. ის იყო ჩე გევარას პირველი ცოლი. გადეა აკოსტა იყო ამერიკის სახალხო-რევოლუციური ალიანსის აღმასრულებელი ეროვნული კომიტეტის ეკონომიკის მდივანი. პერუში მისი საქმიანობა უძღოდა 1948 წელს მის გადასახლებას. იგი, პირველად, ჩე გევარას შეხვდა გვატემალაში 1953 წლის დეკემბერში. გადეა და გევარა მექსიკაში გადავიდნენ პოლიტიკური ზეწოლის გამო. მან გევარა რამდენიმე კუბელ აჯანყებულს გააცნო. გადეა ჩე გევარაზე დაქორწინდა 1955 წლის სექტემბერში მექსიკაში, მას შემდეგ რაც შეიტყო, რომ ორსულად იყო. ქორწინება დასრულდა 1959 წლის მაისში. მათ ჰყავდათ ქალიშვილი ილდა ბეატრისი „ილდიტა“ გევარა გადეა, რომელიც 1956 წლის თებერვალში დაიბადა და 1995 წელს გარდაიცვალა (სიმსივნით). კუბის რევოლუციის შემდეგ, რომელშიც გევარა იბრძოდა, გადეა კუბაში ჩავიდა და გევარას განცხადებას, რომ მას სხვა ქალი ალეიდა მარჩი შეუყვარდა, დაუპირისპირდა და განქორწინება მოითხოვა. გადეა გევარას პოლიტიკური მოძრაობის ერთგული დარჩა; იგი გარდაიცვალა ჰავანაში 1974 წელს. მან დაწერა მემუარები ჩემი ცხოვრება ჩესთან. გაბრიელ სან რომანმა, Z Magazine- ის მწერალმა, დაწერა პიესა გადეას შესახებ. ↑ Gadea, Hilda (2008-09-30). My Life With Che (en). Pen & Sword Books Limited. ISBN 978-1-78383-722-9.  ↑ "My Life With Che დაარქივებული 2009-09-22 საიტზე Wayback Machine. ." Macmillan; retrieved 23 February 2009. ↑ "My Life With Che დაარქივებული 2009-09-22 საიტზე Wayback Machine. ." Macmillan; retrieved 23 February 2009. ↑ "My Life With Che დაარქივებული 2009-09-22 საიტზე Wayback Machine. ." Macmillan; retrieved 23 February 2009. ↑ "Rebel Wife", The Washington Post; retrieved 23 February 2009. ↑ Snow, Anita. My Life With Che დაარქივებული 2012-12-05 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links by Hilda Gadea" (Associated Press), WJXX-TV. 16 August 2008; retrieved 23 February 2009. ↑ Snow, Anita. My Life With Che დაარქივებული 2012-12-05 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links by Hilda Gadea" (Associated Press), WJXX-TV. 16 August 2008; retrieved 23 February 2009. ↑ "My Life With Che დაარქივებული 2009-09-22 საიტზე Wayback Machine. ." Macmillan; retrieved 23 February 2009. ↑ San Román, Gabriel. "On the Roadshow with Che დაარქივებული 2009-10-01 საიტზე Wayback Machine. ." Z Magazine. February 2009; retrieved 23 February 2009.