laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ბერგამოტი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ბერგამოტი შეიძლება აღნიშნავდეს: ბერგამოტი — ციტრუსი; ბერგამოტი — მსხლის ჯიშების ჯგუფი.
გიორგი გიგაური (მეტყევე-ინჟინერი)

გიორგი ნიკოლოზის ძე გიგაური (დ. 23 ნოემბერი, 1924, დაბა ყაზბეგი, — გ. თებერვალი 2009, თბილისი) — ქართველი მეტყევე-ინჟინერი. საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1993; წევრ-კორესპონდენტი 1988), საქართველოს სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1990). სოფლის მეურნეობის მეცნიერებათა დოქტორი (1973). 1948 წელს დაამთავრა საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტი. 1954 წლიდან იქვე ეწოდეა პედაგოგიურ საქმიანობას (1978 წლიდან — პროფესორი). 1970–1980 წლებში იყო საქართველოს სსრ სატყეო მეურნეობის მინისტრის პირველი მოადგილე, 1980 წლიდან — საქართველოს ვ. გულისაშვილის სახელობის სამთო-მეტყევეობის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორი. შეისწავლა საქართველოს ტყეების წარმოშობის, ზრდის, განვითარებისა და ფორმირების კანონზომიერებანი. გამოიკვლია მთის ტყეების ტაქსაციისა და მოწყობის თავისებურებანი. შეიმუშავა საქართველოს ტყეების ეკონომიკური დარაიონების სქემა და სხვ. ავტორია მონოგრაფიული ნაშრომებისა მეტყევეობის, ტყეთმოწყობისა და ტაქსაციის დარგში, აგრეთვე სტუდენტთა დამხმარე სახელმძღვანელოსი ტყეთმოწყობაში. მიღებული აქვს საქართველოს სახელმწიფო პრემია (1985), ღირსების ორდენი (1996). საქართველოს ტყეების კურორტოლოგიური მნიშვნელობა, თბ., 1960. ტყეთმოწყობის პრაქტიკუმი, თბ., 1963. საქართველოს ტყეებში მეურნეობის გაძღოლის საფუძვლები, თბ., 1980 (თანაავტ.). Горные леса, М., 1979; Сосновые леса Кавказа, Тб., 1987 (თანაავტ.). გიორგი გიგაური : ხსოვნა // საქართველოს რესპუბლიკა. - თბილისი, 2009. - 21 თებერვალი. - №33 (6134). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 614. გიორგი გიგაური — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ჯეიმს მაკ-ქუინი (ბიზნესმენი)

ჯეიმს უილიამ მაკ-ქუინი (დ. 15 აპრილი, 1866 - გ. 20 აპრილი, 1925) — ამერიკელი ბიზნესმენი. 1918 წლიდან 1925 წლამდე იყო Sloss-Sheffield Steel & Iron Company- ის პრეზიდენტი. მაკ-ქუინი დაიბადა 1866 წლის 15 აპრილს სოსიეტი ჰილში, სამხრეთ კაროლინაში, ჯონ მაკქუინისა და სარა პიკენსის ოჯახში. 1816 წლიდან მამამისი იყო კონგრესის წევრი და 1861 წლიდან 1865 წლამდე მსახურობდა კონფედერაციულ კონგრესში. დედამისი, სარა პიკენსი იყო რევოლუციური ომის გმირისა და კონგრესის წევრის ენდრიუ პიკენსის შვილიშვილი. მაკქუინი გაიზარდა იუტაუში, ალაბამა და ადრეული განათლება მიიღო კერძო სკოლებში ცნობილი პედაგოგების დანიელ კოლიერისა და ჯოზეფ ა. ტეილორის ქვეშ. 16 წლის ასაკში მან იუტაუს ბანკში კლერკად დაიწყო მუშაობა. 1884 წელს მუშაობა დაიწყო Alabama Great South Railroad- ში და მსახურობდა აგენტად Eutaw-ში, Tuscaloosa-ში და ხაზის გასწვრივ სხვა პუნქტებში 1890 წლამდე, სანამ გადავიდა ბირმინგემში, ალაბამაში, სადაც მატარებლის დისპეტჩერის თანამდებობა დაიკავა. 1891 წელს მან დაიწყო სამსახური Sloss-Sheffield Steel & Iron Company-ში - მაშინ Sloss Iron & Steel Company - ერთ-ერთი უდიდესი ინდუსტრიული კომპანია იყო სამხრეთ შეერთებულ შტატებში. მაკ-ქუინი სამსახურში სწრაფად დაწინაურდა და მაღალი რანგის თანამდებობასაც მალევე მიაღწია. 1897 წელს გახდა მდივანი და ხაზინადარი, ხოლო 1902 წელს გახდა ვიცე-პრეზიდენტი. საბოლოოდ, 1918 წელს მაკ-ქუინი აირჩიეს კომპანიის პრეზიდენტად. როგორც სლოს-შეფილდის აღმასრულებელი დირექტორი, მაკ-ქუინმა დიდი ყურადღება დაუთმო კომპანიის კერძო საკუთრების განვითარებას. ბევრი ობიექტი აშენდა ან გადაკეთდა მაკ-ქუინის დროს, მათ შორის კოქსის ღუმელები ჩრდილოეთ ბირმინგემში. გარდაცვალებამდე მსახურობდა სლოს-შეფილდის პრეზიდენტად. თავის პირად ცხოვრებაში მაკ-ქუინი იყო ბევრ სამოქალაქო და სოციალური კლუბის წევრი და მონაწილეობას ღებულობდა ბირმინგემის ბეისბოლის ასოციაციაში . მან 1990 წელს თავისი წილი ბირმინგემის ბარონებში მიჰყიდა რიკ ვუდვორდს. მაკ-ქუინმა ლიდია ედვარდსზე 1899 წლის 11 აპრილს იქორწინა და მათ შეეძინათ ორი შვილი (Giles E. და James W.). მაკქუინი გარდაიცვალა 1925 წლის 20 აპრილს ნიუ-იორკში მდებარე ვალდორფ ასტორიაში. ↑ 1.00 1.01 1.02 1.03 1.04 1.05 1.06 1.07 1.08 1.09 1.10 Daniel Decatur Moore (1922). Men of the South: A Work for the Newspaper Reference Library. Southern Biographical Association, გვ. 40.  ↑ Armes, Ethel (1910). The story of coal and iron in Alabama. Birmingham, Alabama: Chamber of Commerce, გვ. 458–59. ISBN 9780722226865. OCLC 772845402.  ↑ 3.0 3.1 „Men of the Iron Trade“. Iron Trade Review. 62 (8): 502. February 21, 1918. OCLC 6923459.
The Uninvited Guest

„The Uninvited Guest“ — ბრიტანული ნეო-პროგრესული როკ-ჯგუფ Marillion-ის 1989 წლის სიმღერა და სინგლი ალბომიდან Seasons End. აგრეთვე გამოვიდა მისი მუსიკალური ვიდეოც, რომელშიც სტივ ჰოგართი ესაუბრება და აშინებს საკუთარ თავს. მხიარული განწყობის მიუხედავად, სიმღერა ეხება შიდსის თემას, ხოლო მისი ავტორია ჯონ ჰელმერი. ჯგუფის თქმით, სიმღერების უმეტესობა უფრო დაძაბული იყო, ამიტომ აუცილებელი გახდა მასში დადებითი განწყობის შეტანა. სინგლის 12" გამოცემის გარეკანზე გამოსახული კარების გაღებაც იყო შესაძლებელი. Uninvited Guest - 3:44 The Bell in the Sea - 4:21 Unvited Guest - 12" ვერსია - 5:03 The Bell in the Sea- 4:21 Uninvited Guest - 3:44 Uninvited Guest - 3:44 Uninvited Guest - 12" ვერსია - 5:03 The Bell in the Sea - 4:21 ინფორმაცია საიტზე Discogs ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-19. ციტირების თარიღი: 2011-06-23.
გიორგი წერეთლის სახელობის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტი

გიორგი წერეთლის სახელობის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტი — სამეცნიერო-კვლევითი დაწესებულება თბილისში, ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ნაწილი. დაარსდა 1960 წლის 1 ივლისს თბილისში, როგორც საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი სხვადასხვა სამეცნიერო დაწესებულებაში აღმოსავლეთმცოდნეობის დარგში მომუშავე განყოფილებათა და ჯგუფების ბაზაზე. 1973 წელს მიენიჭა ინსტიტუტის შექმნის ინიციატორის და პირველი დირექტორის (1960-1973) გიორგი წერეთლის სახელი. წერეთლის შემდეგ ინსტიტუტს ხელმძღვანელობდნენ: თამაზ გამყრელიძე (1973-2010) და გიორგი სანიკიძე (2010 წლიდან). 2010 წელს აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტი ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტს შეუერთდა. ინსტიტუტი შეისწავლის ძველი, ახლო და შუა აღმოსავლეთის ხალხთა ისტორიას, კულტურას, ლიტერატურას და ენებს, აღმოსავლეთის ხალხთა სოციალურ-ეკონომიკურ ისტორიას, საქართველოს და აღმოსავლეთის ხალხთა კულტურულ-ისტორიულ და პოლიტიკურ ურთიერთობას და სხვ. ინსტიტუტში ფუქციონირებს ძველი აღმოსავლეთის ენათა, სემიტოლოგიის, ინდურ-ირანული, სპარსული ფილოლოგიის, თურქოლოგიის, ბიზანტიოლოგიის, ახლო აღმოსავლეთის შუა საუკუნეების ისტორიის, ახლო და შუა აღმოსავლეთის ახალი და უახლესი ისტორიის, განყოფილებები და ზოგადი ფონეტიკისა და აღმოსავლურ ენათა ტიპოლოგიის ლაბორატორია. 1993 წელს აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტთან დაარსდა აღმოსავლეთ-დასავლეთის ურთიერთობათა კვლევის საერთაშორისო ცენტრი, 1991 წელს — გ. ჩიქოვანის ინიციატივა თბილისის აზიისა და აფრიკის ინსტიტუტი, რომელიც 2008 წელს თავისუფალი უნივერსიტეტის შემადგენლობაში გადავიდა. ძირითადი შრომები და თემატური კრებულები: „აღმოსავლური ფილოლოგია: (ტ. 1–5, 1969–83), „მახლობელი აღმოსავლეთის ახალი და უახლესი ისტორიის საკითხები“ (ტ. 1–2, 1975–76), „სემიტოლოგიური შტუდიები“ (ტ. 1–5, 1983–91). „ტიპოლოგიური ძიებანი“ (ტ. 1, 1987), „სპარსულ-ქართული ცდანი“ (I–II, 1983– 87), პერიოდული გამოცემები და კრებულები: „ახლო აღმოსავლეთი და საქართველო“ (1991 წლიდან), „თანამედროვე ახლო აღმოსავლეთი“ (2013 წლიდან) და სხვ. გიუნაშვილი ჯ., აკად. გ. წერეთლის სახელობის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტი, «მაცნე». ენისა და ლიტერატურის სერია, 1987, № 3. ახვლედიანი ვ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. ?. გიორგი წერეთლის აღმოსავლეთმცოდნეობის ინსტიტუტის ვებგვერდი.
ელის სტოუნ ბლეკველი

ელის სტოუნ ბლეკველი (ინგლ. Alice Stone Blackwell; დ. 14 სექტემბერი, 1857 ― გ. 15 მარტი, 1950) ― ამერიკელი ფემინისტი, სუფრაჟისტი, ჟურნალისტი, რადიკალი სოციალისტი და ადამიანის უფლებების დამცველი. ბლეკველი აღმოსავლეთ ორეინჯში, ნიუ-ჯერსიში დაიბადა. მშობლები, ჰენრი ბრაუნი ბლეკველი და ლუსი სტოუნი, ქალთა საარჩევნო უფლებებისთვის მებრძოლები იყვნენ და ქალთა სუფრაჟიზმის ამერიკული ასოციაციის დაარსებაში მონაწილეობდნენ. იგი ელიზაბეთ ბლეკველის, სამედიცინო ხარისხის მქონე პირველი ამერიკელი ქალის ძმისშვილი იყო. დედამისმა სიუზენ ენტონი ქალთა უფლებების მოძრაობაში ჩართო და პირველი ქალი იყო, რომელმაც მასაჩუსეტსში კოლეჯის ხარისხი მიიღო, პირველი იყო, რომელმაც ქორწინების შემდეგ გვარი დაიტოვა და პირველი იყო. ბლეკველი დორჩესტერში ჰარისის გრამატიკის სკოლაში სწავლობდა, ბოსტონში ― ჩონსის სკოლაში და ენდოვერში ― ებოტის აკადემიაში. სწავლობდა ბოსტონის უნივერსიტეტში, სადაც კლასის პრეზიდენტი იყო და 1881 წელს, 24 წლის ასაკში დაამთავრა. ის Phi Beta Kappa-ის საზოგადოების წევრი იყო. Growing Up in Boston's Gilded Age: The Journal of Alice Stone Blackwell, 1872–1874 Lucy Stone: Pioneer of Woman's Rights (published 1930, reprinted 1971) Some Spanish-American Poets translated by Alice Stone Blackwell (გამოქვეყნდა 1929 წელს) Armenian Poems translated by Alice Stone Blackwell (პირველი ტომი, 1896; მეორე ტომი, 1917). Songs of Russia (1906) Songs of Grief and Joy იდიშიდან ეზეკიელ ლევიტმა თარგმნა (1908)  რაინსი, ჯორჯ ედვინი, ed. (1920). „Blackwell, Alice Stone“ . ენციკლოპედია ამერიკანა. დამოწმებას აქვს ცარიელი უცნობი პარამეტრ(ებ)ი: |HIDE_PARAMETER15=, |HIDE_PARAMETER13=, |HIDE_PARAMETER2=, |HIDE_PARAMETER21=, |HIDE_PARAMETER8=, |HIDE_PARAMETER17=, |HIDE_PARAMETER20=, |HIDE_PARAMETER5=, |HIDE_PARAMETER7=, |HIDE_PARAMETER4=, |HIDE_PARAMETER22=, |HIDE_PARAMETER16=, |HIDE_PARAMETER19=, |HIDE_PARAMETER18=, |HIDE_PARAMETER6=, |HIDE_PARAMETER9=, |HIDE_PARAMETER10=, |HIDE_PARAMETER11=, |HIDE_PARAMETER1=, |HIDE_PARAMETER23=, |HIDE_PARAMETER14=, |HIDE_PARAMETER3=, და |HIDE_PARAMETER12= (დახმარება) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ელის სტოუნ ბლეკველი ვიკიციტატაში არის გვერდი თემაზე: ელის სტოუნ ბლეკველი Alice Stone Blackwell—detailed biography, her translations of Armenian, Yiddish and Russian poetry. Papers in the Woman's Rights Collection, 1885–1950. Schlesinger Library, Radcliffe Institute, Harvard University. Papers, 1835–1960. Schlesinger Library, Radcliffe Institute, Harvard University. Carrie Chapman Catt Collection at the Library of Congress has volumes from the library of Alice Stone Blackwell. ↑ Blackwell, Alice Stone, 1857–1950. Papers in the Woman's Rights Collection, 1885–1950. ციტირების თარიღი: 2011-08-16 ↑ (1999) „Blackwell, Alice Stone 1857–1950“, The Cambridge guide to women's writing in English. Cambridge, United Kingdom: Cambridge University Press.  ↑ Alice Stone Blackwell – Biography. ციტირების თარიღი: 2015-11-18. ↑ Dorchester Atheneum. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-01-07. ციტირების თარიღი: 2016-11-06 ↑ Education & Resources - National Women's History Museum - NWHM en. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-16. ციტირების თარიღი: 2016-11-06
ლინდა რამა

ლინდა რამა (ალბ. Linda Rama; დ. 30 დეკემბერი, 1964) — ალბანელი ეკონომისტი (ეკონომიკის მეცნიერებათა დოქტორი), მკვლევარი, უნივერსიტეტის ლექტორი და ქალთა და ბავშვთა უფლებების დამცველი. რამა დაიბადა ტირანაში 1964 წლის 30 დეკემბერს. მისი მამა იყო პროფესიით მუსიკოსი და უკრავდა საყვირზე, ხოლო დედა მუშაობდა ყოფილი ავტოტრაქტორების ქარხნის ადმინისტრაციულ განყოფილებაში. ბავშვობაში სწავლობდა კოსოვოს დაწყებით სკოლაში, შემდგომში კი ტირანის რვაწლიან სკოლაში „20 Vjetori“. სკოლის დამთავრების შემდეგ, მან ტირანის უნივერსიტეტში დაიწყო სწავლა, სადაც იგი დაეუფლა სამრეწველო ქიმიას, ეკონომიკასა და სამრეწველო ეკონომიკას.. 1987 წელს რამამ მუშაობა ნახევარ განაკვეთზე დაიწყო უნივერსიტეტში, ხოლო პროფესიული კარიერა დაიწყო ტირანის ტექსტილის ქარხანაში. 1992 წელს, ერთი წლის შემდეგ ალბანეთში კომუნიზმის დაცემიდან, მან დატოვა ქვეყანა და სასწავლებლად გადავიდა პრაღის ცენტრალური ევროპის უნივერსიტეტში, სადაც იგი გახდა პირველი ეკონომისტი მაგისტრის ხარისხით, 1990-იან წლებში კი, იგი დაბრუნდა ალბანეთში.. 1996 წელს მან მიიღო დოქტორის ხარისხი ეკონომიკურ მეცნიერებაში, დისერტაციით „ეკონომიკური რეფორმა და მასობრივი პრივატიზაცია ალბანეთში“. სწავლის დასრულების შემდეგ რამა დაბრუნდა სამუშაოდ საერთაშორისო ფინანსების ლექტორად, მოგვიანებით კი ასწავლიდა საჯარო პოლიტიკას და საჯარო რისკების მართვას ტირანის ევროპულ უნივერსიტეტში. 1993 წელს ლინდა რამამ მუშაობა დაიწყო საჯარო ადმინისტრაციაში (მინისტრთა საბჭოსთან არსებული პრივატიზაციის ეროვნული სააგენტო) და ყურადღება გაამახვილა მსხვილი და სტრატეგიული სახელმწიფო საწარმოების პრივატიზებაზე. 1997 წელს გახდა სააგენტოს გენერალური დირექტორი და მან შეძლო ამ თანამდებობის შენარჩუნება 1998 წლამდე.  1999 წლის მარტში მან დააარსა ადამიანის განვითარების ხელშეწყობის ცენტრი (HDPC). მას შემდეგ იგი მუშაობდა მრავალი საერთაშორისო ინსტიტუტის კონსულტანტად. იგი იყო აქციების რეგისტრაციის ცენტრის სამეთვალყურეო საბჭოს (ალბანეთის საფონდო ბირჟის წინამორბედი) წევრი (1996–1999 წწ.). 1999 წელს, ლინდა გახდა ალბანეთის რესპუბლიკაში ერთ-ერთი პირველი ანალიტიკური ცენტრის, ჰუმანური განვითარების ხელშეწყობის ცენტრის (HDPC) თანადამფუძნებელი. 2005 წელს იგი დაინიშნა ალბანეთში ღია საზოგადოების ფონდის მმართველი კომიტეტის წევრად და თავმჯდომარედ (2005–2010 წწ.), მოგვიანებით კი ამერიკის საინვესტიციო ბანკის დირექტორთა საბჭოს წევრად (2015–2018 წწ.). ლინდა რამა 1989 წელს დაქორწინდა თანას ხილარზე, ამ ქორწინების შედეგად მათ ჰყავთ ქალიშვილი, რეა ხილარი. იგი 2010 წელს ცოლად გაჰყვა ალბანეთის მომავალ პრემიერ-მინისტრს ედი რამას. მათ ჰყავთ ვაჟი ზაჰო რამა, რომელიც დაიბადა 2014 წელს. Rama, Linda. WORKS sq. ↑ https://www.dailymotion.com/video/x3n1o6l ↑ https://peqini.com/linda-xhillari-basha-gruaja-e-edi-rames-foto/ ↑ http://www.shkodranews.org/linda-rama-nga-konkubine-ne-sulltaneshe/ ↑ Dita e Gruas ne Pallatin e Brigadave. ციტირების თარიღი: 2023-01-05 ↑ Women are the heroes of our time. ციტირების თარიღი: 2023-01-05 ↑ 6.0 6.1 media, lexo al. (2020-08-13) Profil / Bashkëshortja e Kryeministrit që diti të jetë gjithmonë Linda… en-US. ციტირების თარიღი: 2023-01-05 ↑ PROFILE. ციტირების თარიღი: 2023-01-05 ↑ Lidhjet dashurore te Edi Rames nga Makoci tek Basha – Arkiva Shqiptare e Lajmeve. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 3 სექტემბერი 2017. ციტირების თარიღი: 25 June 2017
სოფი ადლერსპარე

კარინ სოფი ადლერსპარე (შვედ. Sophie Adlersparre, ცნობილია ფსევდონიმით ესელდე; დ. 6 ივლისი, 1823 ― გ. 27 ივნისი, 1895) ― XIX საუკუნის შვედეთში ქალთა უფლებების მოძრაობის ერთ-ერთი პიონერი. სკანდინავიაში პირველი ქალთა გაზეთის, Home Review (Tidskrift för hemmet), დამფუძნებელი და რედაქტორი (1859-1885); ხელსაქმის მეგობრების (Handarbetets vänner) ორგანიზაციის თანადამფუძნებელი (1874-1887); ფრედრიკა ბრემერის ასოციაციის დამფუძნებელი (Fredrika-Bremer-förbundet) და პირველი ორი ქალიდან ერთ-ერთი, რომელიც 1885 წელს შვედეთის სახელმწიფო კომიტეტში აირჩიეს. სოფი ადლერსპარე ლეიონჰუფვუდების ოჯახში დაიბადა. იგი ვიცე-პოლკოვნიკ ბარონ ერიკ გაბრიელ კნუტსონ ლეიონჰუფვუდისა და სოფი ემერენტია ჰოპენსტედტის ოჯახში. დაწყებითი განათლება სახლში მიიღო, რის შემდეგაც ორი წელი სტოკჰოლმში, გოგონათა სკოლაში, ბიურსტრემის პანსიონში (Bjurströmska skolan) სწავლობდა. 1869 წელს ის სამხედრო მეთაურ აქსელ ადლერსპარეზე (1812-1879) დაქორწინდა და ხუთი ბავშვის დედინაცვალი გახდა. ქმარი მას სოციალური რეფორმების საკითხებში მხარს უჭერდა. 1895 წელს შვედეთის საზოგადოებაში შეტანილი წვლილისთვის სოფი ადლერსპარე ილის კვორუმის მედლით დაჯილდოვდა. (1979) Lilla Focus Uppslagsbok (Swedish). Focus Uppslagsböcker AB.  Sophie Adlersparre Swedish (2012-09-01). Sigrid Leijonhufvud (1910). Victoria Benedictsson, Ernst Ahlgren och Esselde : en brefväxling (Swedish). Stockholm.  Sigrid Leijonhufvud (1922–23). Sophie Adlersparre 1–2.  U. Manns, Den sanna frigörelsen: Fredrika-Bremer-förbundet 1884–1921 (1997) Anna Nordenstam (2001). Begynnelser: Litteraturforskningens pionjärkvinnor 1850–1930.  Barbro Hedwall (2011). რედ. Susanna Eriksson Lundqvist: Vår rättmätiga plats. Om kvinnornas kamp för rösträtt (Swedish). Förlag Bonnier. ISBN 978-91-7424-119-8.  "Ideologer i olika tider : om Sophie Adlersparre, Stina Rodenstam och Anna-Maja Nylén" in Den feminina textilen : makt och mönster, 2005, Birgitta Svensson and Louise Waldén (editors), ISBN 9171084991 ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Sigrid Leijonhufvud. K Sophie Adlersparre (f. Leijonhuvud). ციტირების თარიღი: 2015-06-16
Easter (Marillion-ის სიმღერა)

Easter — ბრიტანული ნეო-პროგრესული როკ-ჯგუფ Marillion-ის წლის სინგლი ალბომიდან Seasons End. იგი გამოიცა 1990 წლის 19 მარტს აუდიოკასეტის, ხოლო 27 მარტს - სხვა ფორმატებში. ასევე გამოვიდა 12 სინგლი ალბომის კონვერტით, განსხვავებული გამოსახულებით და სიმღერების სხვა სიით. ეს სიმღერა ჯგუფის მოყვარულებს შორის განსაკუთრებით პოპულარულია. მას გამოარჩევს ხალხური მუსიკის ელემენტების გამოყენება. სიმღერაში საუბარია რიგითი ირლანდიელების დრამატულ და მძიმე ცხოვრებაზე. ტექსტს საფუძვლად უდევს აღდგომა 1916 (უილიამ ბატლერ იეიტსის ლექსი). 7 დისკი Easter (7" ვერსია) - 4:29 The Release - 3:39 Easter (12" ვერსია) - 5:58 The Release - 3:39 Uninvited Guest (ცოცხლად ჩაწერილი შოტლანდიაში, 1989 წლის 4 დეკემბერს) - 4:44 12" ვერსია (შეზღუდული გამოცემა) Easter (7" ვერსია) - 4:29 Uninvited Guest (ცოცხლად ჩაწერილი შოტლანდიაში, 1989 წლის 4 დეკემბერს) - 4:44 Warm Wet Circles \ That Time of the Night (საკონცერტო) - 10:16 განმეორებითი გამოცემა Easter (7" ვერსია) - 4:29 The Release - 3:44 Uninvited Guest (7" ვერსია) - 3:44 Easter (12" ვერსია) - 5:58 Uninvited Guest (ცოცხლად ჩაწერილი შოტლანდიაში, 1989 წლის 4 დეკემბერს) - 4:44 Warm Wet Circles (საკონცერტო) - 5:40 That Time of the Night (საკონცერტო) - 4:36 ინფორმაცია საიტზე Discogs
Cover My Eyes

Cover My Eyes — ბრიტანული ნეო-პროგრესული როკ-ჯგუფ Marillion-ის სინგლი ალბომიდან Holidays in Eden. იგი გამოვიდა 1991 წლის 28 მაისს. გარდა სტანდარტული გამოცემებისა, გაყიდვაში ასევე იყო გრამფირფიტა გიგანტური პლაკატის თანხლებით. თავად სიმღერა ეფუძნება ჯგუფის How We Live (რომელშიც სტივ ჰოგართი უკრავდა) კომპოზიციას. Marillion-ის მიერ უბრალოდ გადამუშავდა მისამღერი. სიმღერაში საუბარია გოგონებზე ჟურნალებიდან, ფილმებიდან და წიგნებიდან. 7 დისკი Cover my Eyes (Pain and Heaven) - 3:52 How Can it Hurt - 4:10 12 დისკი Cover my Eyes - 3:52 How Can it Hurt- 4:10 The Party (ალბომის ვერსია) - 5:36 ინფორმაცია საიტზე Discogs
დიდუბის რაიონი

დიდუბის რაიონი — თბილისის ერთ-ერთი რაიონი. მის შემადგენლობაში არის თბილისის უბნები: დიდუბე და დიღმის მასივი. 2000-2013 წლებში რაიონი შედიოდა დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონის შემადგენლობაში. შემდეგ კი დიდუბის რაიონი შეიქმნა. დიდუბის რაიონს სახელი ეწოდა სოფელ დიდუბის მიხედვით. თბილისის მუშათა, გლეხთა და წითელარმიელთა დეპუტატების საქალაქო საბჭოს აღმასკომის პრეზიდიუმის 1931 წლის 29 სექტემბრის დადგენილებით შეიქმნა თბილისის სტალინის სახელობის რაიონული საბჭოს აღმასკომი. 1961 წლის 11 ნოემბერს რაიონს შეეცვალა სახელწოდება და ეწოდა პირველი მაისის რაიონი, 1990 ივნისიდან კი - დიდუბის რაიონი. იგი გამოირჩევა შემოქმედებით-კულტურული დაწესებულებების სიმრავლით (კინოსტუდია, კოტე მარჯანიშვილის კინომსახიობის, მოზარდმაყურებელთა თეატრები, ქართული თოჯინების თეატრი, რკინიგზელთა კულტურის ცენტრი), ოდითგანვე დედაქალაქის ყველაზე განვითარებული ეკონომიკის მქონე რაიონია ქალაქში წარმოებული ეკონომიკის 25-27 % დიდუბის რაიონზე მოდის. ტერიტორიაზე ძირითადად თავმოყრილია კვების პროდუქტების მწარმოებელი ორგანიზაციები, რომელთა წილი რაიონის მრეწველობის 51 %-ს შეადგენს. რაიონშია ბავშვთა ცენტრალური კლინიკური საავადმყოფო, თერაპიის ეროვნული ცენტრი, ექსპერტული და კლინიკური ქირურგიის სამეცნიერო-კვლევების ინსტიტუტი, ტრავმატოლოგიისა და ორთოპედიის ცენტრი. პედიატრიული კლინიკა, ბორის პაიჭაძის ეროვნული სტადიონი და სხვ.; მეტროპოლიტენის სადგურებია „დიდუბე“, „წერეთელი“, მთავარი მაგისტრალები- აკაკი წერეთლისა და დავით აღმაშენებლის პროსპექტები. ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 422, ISBN 99928-20-32-2. ქ. თბილისის რაიონების საზღვრების დადგენის შესახებ
ჩუღურეთის რაიონი

ჩუღურეთის რაიონი — თბილისის ერთ-ერთი რაიონი. მის შემადგენლობაში არის თბილისის უბნები: არსენალი, კუკია, სვანეთისუბანი, ჩუღურეთი (ვორონცოვი, ოქროსუბანი და პლეხანოვი). 2000-2013 წლებში რაიონი შედიოდა დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონის შემადგენლობაში. შემდეგ კი ჩუღურეთის რაიონი შეიქმნა. თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის პრეზიდიუმის 1939 წლის 27 ივლისის დადგენილებით შეიქმნა მოლოტოვის სახელობის რაიონიული საბჭოს აღმასკომი. 1957 წელს მოლოტოვის რაიონს ეწოდა ოქტომბრის რაიონი, საქართევლოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის ბრძანებულებით კი 1990 ივნისში ეწოდა ჩუღურეთის რაიონი. მის ტერიტორიაზე განლაგებულია 287 დიდი და წვრილი საწარმო, მათ შორის „თბილკრედიტბანკი“, „გაერთიანებული ქართული ბანკი“, რკინიგზის დეპაეტამენტი, მეტროპოლიტენი; შპს-ები „კოლხეთი-90“ (პურის ქარხანა), „ახალი ქსელები“ და სხვ. აქვეა მოდელების რესპუბლიკური ცენტრი. ჯანმრთელობის კერას ემსახურება 9 სამეცნიერო-კვლევების ინსტიტუტი და დისპანსერი, 7 საავადმყოფო, 9 პოლიკლინიკა, 37 აფთიაქი და სააფთიაქო მაღაზია და სხვ.; 4 საპროექტო-ტექნიკური ინსტიტუტი: არქეოლოგიის კვლევის ცენტრი, სამეცნიერო-მუზეუმი, კულტურის სახელობის ინსტიტუტი, ამიერკავკასიაში ერთადერთი ქორეოგრაფიული სასწავლებელი, 11 ზოგადსაგანმანათლებლო სკოლა, 16 ბავშვთა სკოლამდელი დაწესებულება; მრავლადაა მოქმედი ეკლესია, მათ შორის კათოლიკური წმინდა პეტრე და პავლე მოციქულის ეკლესია, წმინდა გიორგის, წმინდა ნინოსა და წმინდა ნიკოლოზის ეკლესიები. აქვეა მეტროპოლიტენის სადგურები — „სადგურის მოედანი“, „მარჯანიშვილი“. ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 422, ISBN 99928-20-32-2. ქ. თბილისის რაიონების საზღვრების დადგენის შესახებ
მსოფლიო გეოდეზიური სისტემა

მსოფლიო გეოდეზიური სისტემა (ინგლ. World Geodetic System)— კოორდინატთა სამგანზომილებიანი სისტემა. გამოიყენება მონაცემთა დედამიწაზე დაგეგმილებისათვის. მისი წინამორბედებია: WGS-72, WGS-64, WGS-60. WGS-84-ის ნულოვანი (საწყისი) მერიდიანი მდებარეობს 5,31“-ით აღმოსავლეთით გრინვიჩის მერიდიანიდან. სისტემის საფუძველია სფეროიდი, რომლის ეკვატორული რადიუსი არის 6 378 137 მეტრი, პოლარული კი — 6 356 752 მეტრი. ზედაპირის ფართობი შეადგენს 510 065 ათას კმ²-ს. ტოპოგრაფიული რუკების მათემატიკურ საფუძვლად ანუ კარტოგრაფიულ პროექციად მიღებულია მერკატორის უნივერსალური ტოლკუთხა განივი ცილინდრული პროექცია UTM. ლიპარტელიანი გ., ლიპარტელიანი დ., გეოგრაფიული კარტოგრაფიის ტერმინოლოგიური ცნობარი, თბ., 2012, გვ. 147 NGA Standardization Document Department of Defense World Geodetic System 1984, Its Definition and Relationships With Local Geodetic Systems (2014-07-08) DMA Technical Report 8350.2 Department of Defense World Geodetic System 1984, Its Definition and Relationships With Local Geodetic Systems (1991-09-01). This edition documents the original Earth Gravitational Model. NGA webpage for WGS 84 Geodesy for the Layman, Chapter VIII, "The World Geodetic System" Spatial reference for EPSG:4326 ANTEX (.atx) files that define IGS20
ილია რურუა

ილია რურუა (დ. 1923, ორქა — გ. 1997) — ქართველი მწერალი და სცენარისტი. საქართველოს მწერალთა კავშირის გამგეობის წევრი, პუბლიცისტიკის სექციის ბიუროს თავმჯდომარე. თბილისისა და ბათუმის საქალაქო საბჭოების დეპუტატი. დაიბადა 193 წელს დღევანდელი მარტვილის მუნიციპალიტეტის სოფელ ორქაში. 1943 წელს დაამთავრა ბათუმის შოთა რუსთაველის სახელობის სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტი. სხვადასხვა დროს მუშაობდა: გაზეთ „საბჭოთა აჭარისა“ და საქართველოს მწერალთა კავშირის აჭარის განყოფილების პასუხისმგებელ მდივნად, აჭარის კულტურის მინისტრის მოადგილედ, საქართველოს ტელევიზიის საზოგადოებრივ-პოლიტიკური მაუწყებლობის რედაქციის მთავარ რედაქტორად, საქართველოს წიგნის პალატის დირექტორად, საქართველოს ტელეფილმების სტუდიის მთავარ რედაქტორად და დირექტორად, საქართველოს მინისტრთა საბჭოსთან არსებული რელიგიის საქმეთა საბჭოს რწმუნებულის მოადგილედ; 1944 წელს გაზეთ „საბჭოთა აჭარაში“ გამოქვეყნდა მისი პირველი მოთხრობა „ერთ წყნარ საღამოს“. იგი ავტორია პროზაული კრებულებისა: „როცა ცხოვრებას შეიტყობ“, „პირველი ხილვა“, „წმინდა ალაგი“, „მზის ყურე“, „მწვანე კორდი“, „ფიორდების ტყვე“, „ზარდახშაში მთვლემარე ლომი“. მისი მოთხრობები სხვადასხვა ლიტერატურულ კონკურსზე აღინიშნა პრემიებით. მრავალი მათგანი თარგმნილია უცხო ენებზე. ილია რურუას კინოსცენარების მიხედვით გადაღებულია სრულმეტრაჟიანი მხატვრულ-დოკუმენტური ფილმები: „რუსთაველის ნაკვალევზე“, „პალესტინის სიძველეთა საიდუმლოებანი“, „მოლანდება“, „ვინც ქარს სთესავს“. დიდი რეგატა, მოგზაურობა დედამიწის გარშემო, თბ., 1990 ზარდახშაში მთვლემარე ლომი, თბ., 1988 ვითარცა სკაში თაფლი, ბათუმი, 1982 თუბალთხევის საიდუმლოება, თბ., 1982 ზღვის წიგნი, თბ., 1981 მზის ყურ, თბ., 1977 მწვანე კორდი, თბ., 1969 საინფორმაციო ცნობარი აჭარაში მოღვაწე მწერალთა შესახებ, შემდგენელი ცისანა ანთაძე, ბათუმი, 2019, გვ. 180 ილია რურუა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ 1.0 1.1 1.2 http://www.nplg.gov.ge/bios/ka/00019206/
ქვალონი (მრავალმნიშვნელოვანი)

გეოგრაფიული სახელი ქვალონი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: ქვალონი — სოფელი აფხაზეთში, ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში ქვალონი — სოფელი აფხაზეთში, სოხუმის მუნიციპალიტეტში ზემო ქვალონი (ყოფილი ქვალონი) — სოფელი და ადმინისტრაციული ერთეული (სოფლები: ზემო ქვალონი, საალანიო-საფაჩულიო, სახოჭოლავო) ხობის მუნიციპალიტეტში ქვემო ქვალონი — ადმინისტრაციული ერთეული ხობის მუნიციპალიტეტში (სოფლები: ბულიში, გიმოზგონჯილი, დურღენა) შუა ქვალონი — ადმინისტრაციული ერთეული ხობის მუნიციპალიტეტში (სოფლები: გვიმარონი, ჭითაუშქური)