laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გვენეტაძეები

გვენეტაძეები — ქართული (იმერული) წარმოშობის გვარი. წყაროებში იხსენიებიან XVI საუკუნის დასაწყისში. ისტორიული რეალობიდან მოყოლებული დღემდე გვარის წარმომადგენელთა უმრავლესობა განსახლებულია იმერეთში ძირითადად თერჯოლისა და ტყიბულის მუნიციპალიტეტებში. გვარის წარმომადგენლები ატარებდნენ ორი სახის სოციალურ მდგომარეობას, მათი ნაწილი აზნაური იყო. გვენეტაძეები იყვნენ იმერეთის მეფის ქვეშემრდომები. ქართული გვარების საშენ მასალად ხშირადაა გამოყენებული ასო ტ. გვენეს დაემატა ასო ტ და მიღებული იქნა გვენეტაძე, ამავე ძირისაა გვარი გვეტაძე. ქართულ სამართლის ძეგლებში მიგნებულია სამი დოკუმენტი, რომლებიც შესაძლებლობას გვაძლევს, დავადგინოთ თუ რომელი წლიდან მოიხსენიებიან გვენეტაძეები, სად ცხოვრობდნენ და როგორი სოციალური მდგომარეობის იყვნენ.  გვენეტაძე მოუკლავს სქრიაყოფელს, მაჭავარიანების ყმას, რის გამოც შუღლი ჩამოვარდნილა მაჭავარიანსა და კონსტანტინეს შორის. ეს ფაქტი შეტანილია ისტორიულ მასალებში, რომელიც დათარიღებულია 1565-1583 წლებით.  „წყალწითელას მცხოვრებ როსტევანა გვენეტაძეს მართებს ბეგარა ორი ლიტრა სანთელი, ორი გვერდი ღომი, ერთი გვერდი პური, სამი კოკა ღვინო, ათი საკლავი, ორი ძღვენი“ (1570 წელი).  „ხუცია გვენეტაძე მოწმეა კათალიკოს დავით ნემსაძის მიერ კანდელაკ ქავთარისათვის მიცემული ბიჭის წყალობის წიგნისა“ (1673-1696 წლებში).  1840-იან წლებიდან იმერეთში გვენეტაძეები ცხოვრობენ სოფლებში – დაბაძველი, ეწერი, მუხაყრუა, სუფოთი, სიმონეთი.  ვარაუდით, გვენეტაძე და გვეტაძე ერთი და იგივე გვარი უნდა იყოს. მათ სოფლებში: ქუთაისში, ციხიასა და ჭოგნარში უნდა ეცხოვრათ. იქიდან როცა გასულან, დასახლებულ სოფლებში ინფიქსი ნ ჩაუმატებიათ.  დღესდღეობით საქართველოში ორი ათასზე მეტი გვენეტაძე ცხოვრობს. გვარის წარმომადგენელთა უმრავლესობა ძირითადად ცხოვრობს: თერჯოლის მუნიციპალიტეტიში, ტყიბულის მუნიციპალიტეტში, ქუთაისსა და თბილისში. მაშასადამე-გვენეტაძეების რაოდენობა რეგიონების მიხედვით გვენეტაძეები-გვარის ისტორია[მკვდარი ბმული] გვარები იმერეთში-გვენეტაძეები/
კოპაძეები

კოპაძეები — ადრეფეოდალური პერიოდის ერთ-ერთი ქართული საგვარეულო. ჯაყელთა მარჯვენები და მედროშენი, დღეს დღეობით გავრცელებულია მესხეთში, იმერეთსა და ქართლში. წარჩინებული ფეოდალური საგვარეულოს წარმომადგენლები მესხი კოპაძეები იყვნენ, რომლებიც ფლობდნენ ვრცელ მამულებს და სტრატეგიულად მნიშვნელოვან კოპის ციხეს. მესხეთის შტოს კოპაძეები დღეს ძირითადად განსახლებულები არიან დასავლეთ საქართველოს ტერიტორიაზე, უმეტესად იმერეთში. სახელწოდება. შეიცავს საკუთარ სახელს „კოპა“, შედარებითი ფორმაა „კოპალე“. ისტორიულ დოკუმენტებში დაცულია „კოპაძეთა მოსახსენიებელნი“. ამავე ძირისაა: კოპეიშვილი, კოპელაშვილი, კოპილაშვილი, კოპლატაძე. კოპაძეებში არსებობს ორი ძირითადი შტო: ქართლის კოპაძეები-სოფ არაშენდა და მისი მიდამოების აზნაურები და ძირძველი და ყველაზე დიდებული შტო მესხეთის კოპაძეები, რომლებიც XIII საუკუნიდან გამოდიან პოლიტიკურ ასპარეზზე. ქართლის კოპაძეები ძირითადად აზნაურის ტიტულს ატარებდნენ, ისინი ქართლ-კახეთის მეფეების ქვეშემრდომები იყვნენ. ეს შტო პოლიტიკურ ასპარეზზე შედარებით გვიან გამოდის ვიდრე მესხი კოპაძეები. მესხი კოპაძეები XII საუკინიდან XVI საუკუნის ბოლოდე იყვნენ აქტიური პოლიტიკური პროცესების მონაწილეები. მათ ჰქონდათ დიდი მამულები ტაოში. ფლობდნენ სტრატეგიულად მნიშვნელოვან კოპის ციხეს. საკმაოდ დიდ ხანს ისინი იყვნენ სამცხის ათაბაგების ჯაყელების უახლოესი დასაყრდენები, ომში კი სამცხის არმიის მედროშეები „წინამავალნი“. სამცხის საათაბაგოს ოსმალეთთან საბოლოოდ მიერთების და ადგილმამულთა სანჯაყებად გადაქცევის შემდეგ მესხი კოპაძეები სამფლობელოებიდან აიყარდნენ. მათი დიდი ნაწილი იმერეთში გადასახლდა ძირითადად დღევანდელი სამტრედიის მუნიციპალიტეტში. მას შემდეგ ისინი იმერეთის მეფის კარზე მსახურობდნენ. რაც შეეხება ქართლელ კოპაძეებს მათი წარჩნებული ნაწილის ძირითადი სამფლობელოები წვრილ გლეხობას და სოფლებს წარმოადგენდა მესხი კოპაძეების შტოს დაკნინების შემდეგ გვარის წარმმართველ ძალად დღემდე რჩებიან ქართლის კოპაძეები. დღეს საქართველოში ორი ათასზე მეტი კოპაძე ცხოვრობს, მათი უმრავლესობა აღმოსავლეთ საქართველოშია განსახლებული. მესხი კოპაძეების რიცხვი კი ხუთასამდე მერყეობს. ძირითადად განსახლებულები არიან: კასპის მუნიციპალიტეტში, ხაშურის მუნიციპალიტეტში, გორის მუნიციპალიტეტში, ქარელის მუნიციპალიტეტში, თბილისსა და ზესტაფონის მუნიციპალიტეტში. კოპაძეები — ამბიონი კოპაძეების გვარის წარმომადგენელთა რაოდენობა რეგიონების მიხედვით
კოპის ციხე

კოპის ციხე — ციხესიმაგრე ისტორიულ ტაოში. ბარდუსის ხეობაში. კლდეზე აგებული ძლიერი საფორტიფიკაციო ნაგებობა. სავარაუდებელია კოპაძეების მესხური წარჩნებული საგვარეულოს კუთვნილ ციხესიმაგრედ. კოპის ციხე პირველად ექვთიმე თაყაიშვილის ექსპედიციამ აღწერა 1907 წელს, ხოლო ასი წლის შემდეგ 2013 წლის 15-16 ოქტომბრის ექსპედიციამ ბუბა კუდავას ხელმძღვანელობით ჩაატარა დეტალური აღწერა ციხის და მისი შემოგარენის. ექსპედიციაში მონაწილეობდა მოლაშქრეთა კლუბი „თეთნულდიც“ აღმოჩნდა მეთორმეტე საუკუნის ეკლესია, ამავე პერიოდის საფორტიფიკაციო ნაგებობები, ქვევრები, საცხოვრებელი სახლების ნაშთები და ულამაზესი ჩურუთმიანი ქვები, ფრესკები — ნუსხური, ასომთავრული და მხედრული დამწერლობის გამოსახულებით. ბუბა კუდავას ექსპედიცია კოპის ციხის ფოტო-კლუბი „თეთნულდი“[მკვდარი ბმული] ↑ კოპის ციხე და ეკლესია / ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრი.
Fidget spinner

Fidget spinner, იგივე სპინერი — სათამაშო, რომელიც ჯერ კიდევ 1993 წელს გამოიგონეს, მაგრამ ის 2017 წელს გახდა პოპურალური. ექსპერტების ერთი ნაწილი თვლის, რომ სათამაშო გამოიყენება ფსიქოლოგიური ზეწოლისგან დასახსნელად. ხოლო მეორე მხარე თვლის რომ იგი უბრალოდ ყურადღების გადასატანადაა. სათამაშო ზოგიერთ სკოლაში აკრძალულია. თითბერი უჟანგავი ფოლადი კერამიკა ტიტანი სპილენძი პლასტმასი Tuttle, Brad. (April 24, 2017) How to Get a Free Fidget Spinner. Money. Time. დაარქივებულია ორიგინალიდან — მაისი 7, 2017. ციტირების თარიღი: May 7, 2017
რობი ამელი

რობი ამელი (ინგლ. Robbie Amell) (დ. 21 აპრილი, 1988) — კანადელი მსახიობი, მოდელი. რობი ამელი დაიბადა ონტარიოს შტატის ქალაქ ტორონტოში. იგი არის ჯო და ბობ ამელის ვაჟი. ბობ ამელი დაკავებულია საიუველირო ბიზნესით ის არის მსახიობი სტივენ ამელის პირველი ბიძაშვილი . თავის დასთან ერთად მან დაიწყო მოდელირება და მცირე როლები ითამაშა ექვსი წლის ასაკში. თექვსმეტი წლის ასაკში მან მიღო მონაწილეობა სკოლაში, სპექტაკლში „ლუისი და დეივი და ფიონია“. მსახიობობის სიყვარულმა განაპირობა ის, რომ მან შემდგომში ჩააბარა კანადის სამსახიობო სასწავლებელში. 2006 წელს ტორონტოში დაამთავრა ლოურენს პარკის საუნივერსიტეტო ინსტიტუტი. რობი ამელის პირველი როლი იყო ფილმში „ბითუმად უფრო იაფია 2“, რომელიცგადაიღეს ონტარიოში, მუსკოკის რეგიონში. 2007 წელს მან მიიღო მონაწილეობა ფილმში „მცდარი მოსახვევი“. კანადურ Family Channel-ზე გამოსულ სერიალში „ცხოვრება დერეკთან“ მან კეისი მაკდონალდის მეგობარ მაქსის როლი რამდენიმე ეპიზოდში ითამაშა. სერიალის დისტრიბუცია მსოფლიოს მასშტაბით ხდებოდა, Disney Channel-ის ჩათვლით.. რობი აგრეთვე გამოჩნდა ABC-ის ტელეფილმში „ობიექტივში“, ხოლო 2009 წელს – ფრედ ჯოუნსის როლში, ტელეფილმში „სკუბი დუ: საიდუმლო იწყება“, რომელიც Cartoon Network-ზე ყველაზე პოპულარულ ჩვენებად იქცა. 2010 წელს მან იგივე როლი განასახიერა გაგრძელებაში „სკუბი დუ: ტბის მონსტრის წყევლა“. 2013 წელს ამელმა მიიღო სტივენ ჯეიმსონის როლი CW-ის სამეცნიერო ფანტასტიკურ ფილმში „ხვალინდელი ადამიანები“. იგი იყო ამავე სახელწოდების მქონე ბრიტანული სერიალის გადამუშავებული ვერსია.. ამელმა აგრეთვე ითამაშა კევინ სპეისისთან და და ჯენიფერ გარნერთან ერთად კომედიურ ფილმში „ცხრა სიცოცხლე“, რომელიც გამოვიდა 2016 წლის 5 აგვისტოს.. 2008 წლის ივლისში გაიცნო იტალია რიჩი. 2016 წლის 15 ოქტომბერს ისინი ოფიციალურად დაქორწინდნენ. ↑ Zach Stone is Gonna Be Famous – Cast – Robbie Amell. MTV. დაარქივებულია ორიგინალიდან — ივლისი 25, 2013. ციტირების თარიღი: October 8, 2013. ↑ Kirkland, Bruce. (2015-02-18) Robbie Amell gushes about starring in 'The DUFF' | Movies | Entertainment | Toro. Torontosun.com. ციტირების თარიღი: 2016-11-29. ↑ Humphrey Funeral Home A.W. Miles - Newbigging Chapel Limited. Humphreymilesnewbigging.com. ციტირების თარიღი: 2016-11-29. ↑ Bierly, Mandi (September 16, 2013). „Invasion of the Amells: A Q&A with The CW's best bloodline“. Entertainment Weekly. დაარქივებულია ორიგინალიდან — იანვარი 12, 2015. ციტირების თარიღი: October 8, 2013. ↑ 5.0 5.1 Mcomet Biography. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-09-28. ციტირების თარიღი: 2017-06-27. ↑ Vrajlal, Alicia (May 9, 2014). „Luke Mitchell's series The Tomorrow People cancelled after Season One“. Daily Mail. London. ↑ Robbie Amell and Jennifer Garner Find Nine Lives Opposite Kevin Spacey as a Cat. ComingSoon.net. ↑ 'The Flash' Star Robbie Amell in Negotiations to Join Kevin Spacey in 'Nine Lives' (Exclusive). TheWrap. ↑ Robbie Amell Height Weight Body Statistics. ↑ TheTomorrowPeopleCW.com. thetomorrowpeoplecw.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-04-22. ციტირების თარიღი: 2017-06-26. ↑ Longeretta, Emily. (August 20, 2014) Italia Ricci & Robbie Amell Engaged — After 6 Years Of Dating. Hollywood Life.
არლელი ქალი

არლელი ქალი — ნიდერლანდელი პოსტიმპრესიონისტი მხატვრის, ვინსენტ ვან გოგის ნახატი, აგრეთვე ცნობილი როგორც მადამ გინუქსის პორტრეტი, ერთ-ერთი იმ ექვსი მსგავსი პორტრეტიდან რომელიც ვინსენტმა 1888 წლის ნოემბერში არლში და სენ რემიში დახატა. მარი ჯულიანი, პორტრეტზე გამოსახული ქალბატონი დაიბადა 8 ივნისს, არლში, 1848 წელს და გარდაიცვალა 1911 წლის 2 აგვისტოს, 1886 წელს ის დაქორწინდა ჯოზეფ მიშელ ჟინოზე და მასთან ერთად დააარსა კაფე დე ლა გერი, ლამარტინის 30 ნომერში, რომლის ხშირი სტუმარიც ვან გოგი 1888 წლიდან ხდება. ვან გოგის ცნობილი ყვითელი სახლიც სწორედ ამ კაფის მახლობლად მდებარეობდა. სწორედ ამ კაფის ტერასაა გამოსახული ნახატზე კაფის ტერასა ღამით. ვან გოგისა და კაფის მფლობელთა ურთიერთობას ოფიციალური სახე ჰქონდა მაგრამ ეს გოგენის არლში ჩასვლამ შეცვალა. მან შეძლო ის რომ 40 წილს ქალბატონი საკუთარი პორტრეტის დახატვაზე დათანხმდა. ამის შემდეგ ვან გოგმა და გოგენმა არლელი ქალის ნახატთა მთელი სერია შექმნეს. ვან გოგმა ამ სერიას ერთ საათში შესრულებული უწოდა. ნამუშევრებიდან პირველი ვერსია ამჟამად ორსეის მუზეუმში, პარიზში ინახება. ცნობილია რომ ამ ნამუშევრებზე მუშაობას ერთი და იგივე მასალაზე ვან გოგი და გოგენი ერთდროულად შეუდგნენ არლში, 1888 წლის ნოემბერსა და დეკემბერში. L'Arlésienne: მადამ ჟინუ წიგნიტ.ზეთი, ტილო, 91.5 x 73.7 სმ. მეტროპოლიტენ მუზეუმი, ნიუ-იორკი. ვან გოგს ამას გარდა მადამ ჟინუს კიდევ რამდენიმე ნახატი აქვს შესრულებული, სადაც ქალბატონს წიგნები და ქოლგა უჭირავს. სენ რემის თავშესაფარში ყოფნისას ვინსენტმა მადამ ჟინუს, არლელი ქალის კიდევ 5 პორტრეტი დახატა, რომელიც განსხვავდება 1888 წელს გოგენთან ერთად შესრულებული ნამუშევრებისაგან, ამათგან ერთი ვინსენტმა ძმას, თეო ვან გოგს, ერთი გოგენს, ერთი კი თავად ქალბატონ ჟინუს გაუგზავნა. ნამუშევრების ნაწილი ამჟამად შენახულია კროლერ-მიულერის მუზეუმში. ცნობილია რომ ვან გოგი ნახატების ახალი სერიის დახატვას 1890 წლის თებერვალში შეუდგა, როდესაც მისი ავადმყოფობა განსაკუთრებით მძინე სტადიაში იყო. გოგენი წერდა რომ ნახატების ეს სერია განსაკუთრებით მშვენიერია, რომ მასში რაღაც განსხვავებული დაინახა, და საკუთარ ნამუშევრებზე მეტადაც კი მოეწონა. 1890 წლის 5 ივნისს საკუთარი დისადმი მიწერილ წერილში ვან გოგი პორტრეტის ხატვის მისეულ ფილოსოფიას ამჟღავნებს: „მე მიყვარს პორტრეტების შექმნა, რომლებიც აპოკალიფსის ტოლფასი იქნება ხალხისათვის, ერთი სიტყვით არ მსურს რეალისტური ნახატის შექმნა, მსურს კარგად გადმოვცე ჩემი შთაბეჭდილება და გრძნობა, გამოვიყენო თანამედროვე ცოდნა, გამოცდილება, ფერების შერწყმა და შევქმნა ღირებული პერსონაჟი... არლელი ქალის ზედმეტად უფერულია“. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: არლელი ქალი BBC news story of May 2006 auction Van Gogh, paintings and drawings: a special loan exhibition, a fully digitized exhibition catalog from The Metropolitan Museum of Art Libraries, which contains material on this painting (see index) ↑ To Theo van Gogh. Arles, on or about Saturday, 3 November 1888. Vincent van Gogh: The Letters. Vincent van Gogh Museum. ციტირების თარიღი: 9 February 2012. ↑ Letter; see Druick & Seghers ↑ Hulsker, Jan (1985). The Complete Van Gogh. Crescent, გვ. 440. ISBN 0-517-44867-X.  ↑ To Paul Gauguin, Auvers-sur-Oise, on or about Tuesday, 17 June 1890. Vincent van Gogh: The Letters. Van Gogh Museum. ციტირების თარიღი: 9 February 2012.
ვენესუელის საფოსტო მარკები და ფოსტის ისტორია

სტატია ეხება ვენესუელის ფოსტის ისტორიას და საფოსტო მარკებს — ვენესუელის ფოსტა 1859 წლიდან უშვებს საკუთარ საფოსტო მარკებს, ხოლო 1880 წლიდან საერთაშორისო საფოსტო კავშირის წევრია.. ვენესუელის ახლანდელი საფოსტო ოპერატორს წარმოადგენს - Ipostel. პირველი მარკები გამნოიცა 1859 წლის 1 იანვარს. 1895 წლის ვენესუელის კრიზისის დროს ვენესუელის ფოსტამ გამოუშვა მარკები სადაც გაიანა რუკაზე აღნიშნული იყო როგორც - Guayana Venezolana. 1859-1963 წლებში გამოიცა 1452 საფოსტო მარკა და 11 საფოსტო ფლოკი. ორიგინალურ მარკებზე შეიძლება იყოს შემდეგ წარწერები: Correo de Venezuela - ვენესუელის ფოსტა; Federación Venezolana - ვენესუელის ფედერაცია; Correo de los Е.Е. U.U. de Veneza - ვენესუელის გაერთიანებული შტატები; Venezuela - ვენესუელა; Correos de Venezuela - ვენესუელის ფოსტა; Е.Е. U.U. de Venezuela - ვენესუელის გაერთიანებული შტატები; Republica de Venezuela - ვენესუელის რესპუბლიკა. ვენესუელის სტანდარტული პარკების მაგალითი 1862 ვენესუელის მარკების მეორე სერია, ვენესუელის გერბით და წარწერით: ესპ. «Correo de Venezuela» ვენესუელის ფოსტა ბრიტანული მარკები გამოცა ლა-გუაირაში 1865-1880 წლებში (cancel C60) და სიუდად-ბოლივარიში 1868-80 წლებში (cancel D22). "The Stamps of Venezuela: Escuelas 1871-79" by L.W. Fulcher in Stanley Gibbons Monthly Journal, April 1825. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ვენესუელის საფოსტო მარკები და ფოსტის ისტორია The "Correos" Stamps of Venezuela( დაარქივებული 2010-04-30 საიტზე Wayback Machine. ) ↑ Венесуэла ↑ 2.0 2.1 ვენესუელის გაერთიანებული შტატები ↑ 3.0 3.1 Venezuela. The UPU: Member countries: Americas. საერთაშორისო საფოსტო კავშირი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-05-29. ციტირების თარიღი: 2017-05-29. ↑ Países miembros ↑ 5.0 5.1 სტიუარტ როსიტერი & John Flower. The Stamp Atlas. London: Macdonald, 1986, p.166. ↑ Russell W. Stern, The Politics of Printing in Stamp Design and Production, "NSW Philatelist", 15 October 2008
აზოვის ვაჟთა გიმნაზია

აზოვის ვაჟთა გიმნაზია (რუს. Мужская гимназия) — სკოლა ქალაქ აზოვში. იგი არის ორსართულიანი ისტორული ნაგებობა ქალაქში, რომელსაც აქვს რუსეთის ფედერაციის ფედერალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლის სტატუსი. აზოვის ვაჟთა გიმნაზია დაარსდა 1877 წელს იმპერატორ ალექსანდრე II-ის ბრძანების შესაბამისად და თავდაპირველად ეწოდებოდა აზოვის ვაჟთა პროგიმნაზია. რევოლუციამდელ რუსეთში გიმნაზიები და პროგიმნაზიები ეწეოდნენ საშუალო განათლების სწავლებას. მოგვიანებით მათ ეწოდათ გიმნაზია. სასწავლო დაწესებულებებში სწავლობდნენ მოსწავლეები 8 წლის ასაკიდან 10 წლის ასაკამდე. გიმნაზიის მოსწავლეები სწავლობდნენ საღვთო სჯულს, ლიტერატურასა და რუსულ ენას, ლათინურ, ბერძნულ, ფრანგულ და გერმანულ ენებს, მათემატიკას, ფიზიკას, ისტორიას და სხვა საგნებს. გიმნაზიის ფორმა შედგებოდა ლურჯი პერანგისაგან და შავი შარვლისაგან. პერანგზე და ქამრის ბალთაზე ამოტვიფრული იყო აზვის გიმნაზიის ინიციალები „АГ“. XIX საუკუნის 90-იან წლებში აზოვში გაიხსნა ქალთა გიმნაზიაც, ამჟამად შენობაში, რომელშიც განთავსებული იყო ქალთა გიმნაზია, მდებარეობს პედაგოგიური კოლეჯი. XX საუკუნის 20-იან წლებში ვაჟთა გიმნაზიას ეწოდა ერთიანი შრომის სკოლის I (დაწყებითი კლასები) და II (უფროსი კლასები) საფეხურები. სკოლაში დიდ ყურადღებას უთმობდნენ შრომით აღზრდას. დღიურები მათ არ ჰქონდათ, მათ მაგივრად ატარებდნენ შრომის წიგნაკებს. 1924 წელს სკოლას მიენიჭა ლენინის სახელი. მეორე მსოფლიო ომამდე ეს იყო ერთადერთი სასწავლო დაწესებულება ქალაქში. მსოფლიო ომის პერიოდში სკოლაში განთავსებული იყო სამხედრო ჰოსპიტალი. მოსწავლეები დახმარებას უწევდნენ სანიტრებს და დაჭრილებისთვის მართავდნენ კონცერტს. ომის შემდეგაც გარკვეული პერიოდი სკოლა რჩებოდა ერთადერთ სასწავლო დაწესებულებად. ამჟამად შენობაში განთავსებული აზოვის № 1 საშუალო სკოლა. XX საუკუნის 70-80-იან წლებში სკოლაში გაიხსნა ლენინის სახელობის მუზეუმი. 2012 წელს სკოლამ მიიღო საგანმანათლებლო პროექტში „სკოლა ციფრულ საუკუნეში“ მონაწილეობის სერთიფიკატი. გიმნაზიის შენობა არის ქალაქის არქიტექტურის მარგალიტი. აგურის ორსართულიან ნაგებობას აქვს სწორედ ისეთი არქიტექტურა, რომელიც დამახასიათებელია რუსეთის იმპერიის სხვა ქალაქის გიმნაზიებისთვის. სკოლაში არის შიდა კიბე, დიდი ჰოლი და გრძელი დერეფნები. Дик Н. Азовское просвещение. Как все начиналось. / Информационно-аналитический журнал «Современный журнал Азов», №3 (13), октябрь 2010. Здание Мужской прогимназии[მკვდარი ბმული] Мой маленький Азов დაარქივებული 2017-01-28 საიტზე Wayback Machine. Мужская гимназия. Сайт администрации Азова. История нашей школы. Школа №1 г. Азова. ↑ Школе № 1 г. Азова исполнилось 135 лет
დომბა

დომბა (ლათ. Bison bonasus) — წყვილჩლიქოსანი ცხოველი ძროხისებრთა ოჯახისა. ხარის სხეული სიგრძე 3,5 მ აღწევს, სიმაღლე მინდაოში — 1,6 -1,9 მ, წონა 700-900 (იშვიათად 1200 კგ-მდე. ფური შედარებით პატარაა (წონა 400-600 კგ). კისერზე, თხემზე, ყელსა და მკერდზე გრძელი ბალანი აქვს. ფური სქესობრივად 3-4 წლის ასაკში მწიფდება, მოზვერი — უფრო ადრე. ფური ყოველწლიურად 1 ხბოს იგებს. დომბა იკვებება ბალახითა და ფოთლებით, ზამთარში — ხეებისა და ბუჩქების ყლორტებით, ტირიფის ქერქით და სხვა. ცხოვრობს ჯოგად. წარსულში ფართოდ იყო გავრცელებული ევროპასა და ჩრდილო-დასაცლეთ კავკასიაში. XX საუკუნისთვის მხოლოდ რუსეთში შემორჩა 2 ქვესახეობა — ბელოვეჟიეს დომბა, ბინადრობდა ბელოვეჟიეს ტვერში და კავკასიური დომბა, ბინადრობდა ჩრდილო-დასავლეთის კავკასიის მთის ტყეებში (საქართველოში გვხვდებოდა ბზიფის ხეობიდან თერგის სათავემდე). ამ ადგილებში უკანასკნელი დომბები ამოწყვიტეს შესაბამისად 1919-1927 წლებში, მხოლოდ ზოგიერთი ქვეყნის ზოოპარკში გადარჩა 48 დომბა; ტყვეობაში კავკასიური დომბის ხარისა და ბელოვეჟიეს დომბის ფურებისაგან მიიღეს კავკასიურ-ბელოვეჟიური დომბა; დომბების გასამრავლებლად შეიქმნა საშენები მსოფლიოს 25 ქვეყანაში. დომბა-ბიზონი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 612. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დომბა
ვეჯინის კომპლექსი

ვეჯინის კომპლექსი — არქიტექტურული ძეგლი მდებარეობს სოფელ გლდანის დასავლეთით, ვეჯინის ხევში, გლდანი-თიანეთის გზიდან 1,5 კმ-ზე. თარიღდება VIII-IX საუკუნეებით. კომპლექსში შედის ეკლესია, ეკლესიები — ნასაყდარი, წმინდა გიორგის ნიში და სამეურნეო დანიშნულების შენობათა ნაშთები. ყველა ნაგებობა რიყის ქვითა და ქვიშაქვით არის ნაგები. ვეჯინის კომპლექსი ძლიერ დაზიანებულია: კედლები და კამარა მხოლოდ ნასაყდარს აქვს შემორჩენილი; სასახლის, წმინდა გიორგის ნიშსა და ღვთისმშობლის ეკლესიებს სახურავი ჩანგრეულია და კედლების ფრაგმენტებიღაა შემორჩენილი. სხვა ნაგებობათა გეგმის გარჩევაც არ ხერხდება. სასახლე (9,1X26 მ) დგას რიყის ქვით ამოყვანილ სუბსტრუქციაზე, რომელიც სამხრეთიდან ოთხი კონტრფორსითაა გამაგრებული. შესასვლელი ორია — აღმოსავლეთისა და დასავლეთის კედლები თითქმის მტელ სიმაღლეზეა შემორჩენილი, ჩრდილოეთისა 1 მ-ზე (ამ კედელში თიხის მილებია დატანებული), ხოლო სამხრეთის კედლისაგან შემორჩენილია დასავლეთის ნაწილი კუთხიანად და ერთი პილასტრის ფრაგმენტი (კედლის შუაში), რომელზეც ორნამენტული ჯვარია ამოკვეთილი. სასახლის სამხრეთ-აღმოსავლეთისა და სამხრეთ-დასავლეთის კუთხეებს მომრგვალებული კონტრფორსების ფორმა აქვს. შედარებით უკეთ დაცული აღმოსავლეთისა და დასავლეთის ფასადები დასრულებულია ფრონტონებით. ღვთისმშობლის ეკლესია დგას სასახლის აღმოსავლეთით 20 მ-ში. ეკლესია დარბაზულია (8,48X5,47 მ), აქვს ორი შესასვლელი — დასავლეთის კედლის შუა ნაწილში და სამხრეი კედლის დასავლეთ ნაწილში. აფსიდში ერთი სწორკუთხა სარკმელია, ხოლო მის ორივე მხარეს — თითო სწორკუტხა ნიში. ერთი მთლიანი ქვისაგან გამოთლილი ტრაპეზის ქვის წინა მხარეს წრეში ჩასმული ე. წ. ბოლნური ჯვარია გამოსახული. სამხრეთის კედელში ერთი სარკმელია. დარბაზი ცილინდრული კამარით ყოფილა გადახურული. ეკლესია აღდგენამდე ეკლესია აღდგენამდე აღდგენილი ეკლესია აღდგენილი ეკლესია ნასაყდარი დგას სასახლის აღმოსავლეთით 300 მ-ზე. ეკლესია დარბაზულია (8,6X5,4 მ). შესასვლელი სამხრეთიდამ აქვს. კარი გარედან თაღოვანია, შიგნიდან — სწორკუთხა. საკურთხევლში ერთი სარკმელია, რომლის ორივე მხარეს თითო სწორკუთხა ნიშია. ეკელსიის სამხრეთის კედელში ორი სარკმელია. დარბაზი გადახურულია ცილინდრული კამარით, რომელიც დაკიდულ პილასტრებზე დადგმულ საბჯენთაღს ეყრდნობა. სამხრეთ ფასადზე, კარის თავზე ორნამენტიანი სტელის ფრაგმენტია ჩასმული. სტელის ბაზისი იმავე ფასადის სარკმლის ქვემოთაა ჩატანებული კედელში. წმინდა გიორგის ნიში დგას სასახლის დასავლეთის 300 მეტრზე. ეკლესია დარბაზულია (5,4X4,9 მ). შესასვლელი სამხრეთიდანაა. ნახევარწრიული აფსიდის სწორკუთხა სარკმლის ორივე მხარეს თითო სწორკუთხა ნიშია. სარკმლის ქვემოთ სწორკუთხა ტრაპეზის ქვა დგას. ეკლესია აღდგენამდე ეკლესია აღდგენამდე ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ვეჯინის კომპლექსი გიორგობიანი კ., დვალი თ., მაისურაძე თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 273-274.
ორინოკოს აუზი

ორინოკოს აუზი — ორინოკოს და მისი შენაკაგების მიერ შექმნილი აუზი სამხრეთ ამერიკაში. ორონიკოს აუზი მოიცავს 990000 კმ²-ს, რითიც ის სამხრეთ ამერიკაში უდიდესია. აუზი ფარავს ვენესუელის უდიდეს და კოლუმბიის აღმოსავლეთ ნაწილს. ორინოკო მსოფლიოს ერთ ერთი უდიდესი მდინარეა (2140 კმ. სიგრძეში და 30000 მ³/წმ.). მას ვენესუელისთვის უდიდესი ეკონომიკური და ისტორიული მნიშვნელობა აქვს. ის მის ბასეინთან მიმართებაში მსოფლიოში უდიდესი მდინარეა. ორონიკოს აუზი მოიცას სამი ტიპის გეოგრაფიულ რელიეფს: მთიან მასივს, კაინოზოური ერის ტექტონიკურ ფილებს და მცენარეულით დაფარულ დაბლობს. სამივე ზონა გამოირჩევა თავის ბიოლოგიური თავისებურებებით. DE LEÓN, Rafael y RODRÍGUEZ DÍAZ, Alberto J. El Orinoco aprovechado y recorrido. Caracas: Ministerio de Obras Públicas y Corporación Venezolana de Guayana (M.O.P. - C.V.G.), 1976. Uncopyrighted edition. FERRARO, Carlos y LENTINO, Miguel. Venezuela, paraíso de aves. Caracas: Armitano Editores, 1992. GUMILLA, (Padre) Joseph. El Orinoco ilustrado y defendido. Historia natural, civil y geográfica de este gran río y de sus caudalosas vertientes. Escrito en 1731. Ediciones posteriores: 1745, 1791 y 1882. Versión francesa, 1758. Caracas: Academia Nacional de la Historia, Fuentes para la Historia Colonial de Venezuela, Nº 68, 1963. GUMILLA, José. Tribus indígenas del Orinoco. Caracas: Instituto Nacional de Cooperación Educativa (I.N.C.E.), 1968. NOVOA, Daniel y RAMOS, Freddy. Las pesquerías comerciales del río Orinoco. Caracas: Corporación Venezolana de Guayana – División de Desarrollo Agrícola. Editora Venegráfica, C.A, 1978. Talleres de Gráficas Los Palos Grandes, C.A., 1972. REPÚBLICA DE VENEZUELA. Mediciones en ríos grandes. Caracas: Ministerio de Obras Públicas, 1972. RODRÍGUEZ DÍAZ, Alberto J. Desarrollo del eje de navegación Orinoco-Apure-Arauca. Informe preliminar, vol. I. Caracas: MARNR (Ministerio del Ambiente y de los Recursos Naturales Renovables), 1980, 219 p., con bibliografía, más 46 p. (Anexos). RODRÍGUEZ DÍAZ, Alberto J. Fronteras de Venezuela. Caracas: 1995. VARESCHI, Volkmar. Orinoco arriba. Caracas: Ediciones Lectura, 1959. ↑ Historial del caudal del Orinoco desde 1969, en Musinacio [1] დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine.
არლის რესტორნის ინტერიერი

არლის რესტორნის ინტერიერი — ნიდერლანდელი პოსტიმპრესიონისტი მხატვრის, ვინსენტ ვან გოგის ნახატი, შესრულებული ზეთის საღებავებით ტილოზე, არლში 1888 წლის აგვისტოს მიწურულს. ნახატის დათარიღება დიდ სიძნელეს წარმოადგენდა, უპირველეს ყოვლისა იმიტომ, რომ ის ვან გოგის არც ერთ წერილში არაა ნახსენები. პიერ ლეპროჰონმა ის 1888 წლით დაათარიღა, ეს არის პერიოდი, როდესაც ვან გოგმა მზესუმზირების სერია შექმნა, და ეს სავსებით მისაღებიც იყო. ამ პროცესშ მონაწილეობას მიიღო იან ჰულსკერმაც, ვინსენტის მოსწავლემ. ამ თემატიკაზე ვინსენტმა რამდენიმე ნამუშევარი შექმნა, მათგან ერთ-ერთია კარელის რესტორნის ინტერიერი არლში, დიდი ხნის მანძილზე მიიჩნეოდა, რომ ნახატი დახატული იყო კარელის რესტორანში, თუმცაღა იაკობ ბაარტ დე ლა ფაილეს თქმით ნახატი შესრულებულია პატარა კაფეში ყვითელ სახლთან ახლოს. ↑ See www.vangoghletters.org ↑ Hulsker p. 356 ↑ De La Faille p. 232
ლენოვო

Lenovo Group Ltd. ან Lenovo PC International, უფრო მეტად ცნობილი, როგორც Lenovo — ჩინურ-ამერიკული მრავალტექნოლოგიური კომპანია, რომლის სათავო ოფისი მდებარეობს პეკინში, ჩინეთი. კომპანია ძირითადად ამზადებს ჭკვიან ტელევიზორებს, კომპიუტერებს, სმარტფონებს და IT ტექნოლოგიებს. 2013 წლიდან Lenovo არის მსოფლიოს უმსხვილესი პერსონალური კომპიუტერების მწარმოებელი კომპანია. იგი ფუნქციონირებს 60-ზე მეტ ქვეყანაში და თავისი პროდუქცია გაყიდული აქვს 160-ზე მეტ ქვეყანაში. ძირითადი კაპიტალი აქვს პეკინში, შენჭენში, შანხაიში, უხანში და იამატოში (იაპონია). ლენოვო დაარსდა 1984 წელს პეკინში, როგორც Legend, ხოლო 1988 წელს გაფართოვდა ჰონგ-კონგში. 2005 წელს ლენოვომ შეიძინა IBM-ის პერსონალური კომპიუტერების ბიზნესი და 2014 წელს დათანხმდა Intel-ის ბიზნესის წარმოებაზე. კომპანია სმარტფონების ბაზარზე 2012 წელს შემოვიდა და 2014 წლისთვის ჩინეთის მთავარი სმარტფონების ყველაზე დიდი გამყიდველი იყო. ↑ 1.0 1.1 1.2 „Financial Statements for Lenovo Group Limited“. Lenovo. ციტირების თარიღი: 21 May 2017. დამოწმება journal საჭიროებს |journal=-ს (დახმარება) ↑ Burcu Noyan. (21 July 2015) Lenovo Group. Fortune. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 1 ივლისი 2016. ციტირების თარიღი: 27 ივნისი 2017. ↑ It's official: Motorola Mobility now belongs to Lenovo - CNET. cnet.com. ციტირების თარიღი: 2014-12-25. ↑ Our Company. About Lenovo. Lenovo. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 1 აპრილი 2013. ციტატა: „we have headquarters in Beijing, China and Morrisville, North Carolina, U.S.“ ციტირების თარიღი: 30 April 2013.