laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სურაია გასიმოვა

სურაია გასიმოვა (აზერ. Qasımova Sürəyya Məcid qızı; დ. 1934, თბილისი – გ. 2007) — აზერბაიჯანელი მსახიობი. სურაია გასიმოვა დაიბადა 1934 წლის სექტემბერში ქალაქ თბილისში. მამამისი მაჯიდ გასიმ იბრაჰიმოვი ბორჩალოს რაიონის სოფელ სარვანიდან იყო. დედამისი მალიქაც წარმოშობით სარვანიდან იყო. დედის მხრიდან ბაბუამისი ფარამეზი საკმაოდ მდიდარი კაცი იყო. მიუხედავად იმისა, რომ სურაია პირველ კლასში არ წასულა, 1953 წელს შესანიშნავი შეფასებებით დაამთავრა თბილისის 49-ე რუსული საშუალო სკოლა და იმავე წელს ჩაირიცხა აზერბაიჯანის უცხო ენების ინსტიტუტის გერმანული ენის ფაკულტეტზე. სურაია, რომელიც ოთხი წლის განმავლობაში წარჩინებით სწავლობდა, ასევე ძლიერი სპორტსმენი იყო. სწავლის პერიოდში იგი მონაწილეობდა ბაქოში გამართულ არაერთ სამეცნიერო-პრაქტიკულ კონფერენციაში, კითხულობდა მოხსენებებს უმაღლეს და საშუალო სკოლებში გერმანული და აზერბაიჯანული ლიტერატურის სწავლების შესახებ. სურაია იყო საქართველოს სსრ ახალგაზრდული საკალათბურთო ნაკრების ყველაზე აქტიური მოთამაშე და შემდეგ კაპიტანი თითქმის 5 წლის განმავლობაში, როდესაც ჯერ კიდევ თბილისის საშუალო სკოლაში სწავლობდა. ყველა გულშემატკივარი მას „თათარ გოგონას“ ეძახდა. სურაია გასიმოვა შედიოდა რესპუბლიკის სტუდენტთა ნაკრების შემადგენლობაში და თამაშობდა ისეთ ქალაქებში, როგორიცაა მოსკოვი, სანქტ-პეტერბურგი, თბილისი, ბაქო, განჯა და ა.შ. როგორც თვითონ აღნიშნავდა, ეს მისთვის დაუვიწყარი მომენტები იყო ცხოვრებაში. სურაიას ლამაზი ხმა ჰქონდა. ძირითადად მღეროდა ხალხურ სიმღერებსა და სეიგაჰებს. სსრკ სახალხო არტისტმა ბულბულმა გასიმოვას ერთ-ერთი წარმოდგენის შესახებ 1956-1957 წლებში ბაქოში გამართულ ოლიმპიადაზე აღნიშნა, რომ სურაია „პატარა შოვქათია“. ერთი წლის შემდეგ მან წარმატებით ჩაატრა მოსკოვის სიმღერისა და ცეკვის VI მსოფლიო ოლიმპიადა. სურაია გასიმოვა მიწვეული იყო ამ ოლიმპიადაზე, როგორც სოლისტი. აზერბაიჯანული სიმღერისა და ცეკვის ანსამბლის წარმოდგენები მოსკოვში სურაიას ხელმძღვანელობით დაჯილდოვდა აზერბაიჯანის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის საპატიო ბრძანებულებით და სპილენძის სამკერდე ნიშნით. გარდა ამ წარმატებებისა, გამოიკვეთა სურაიას, როგორც სასცენო არტისტის ნიჭიც. ბაქოს კინოსტრუდიის რეჟისორმა ლ.ბერლამ შესთავაზა სურაიას ფილმში გადაღება, რაზეც ის დათანხმდა. სურაია ფილმის რეჟისორს, ლატიფ საფაროვს შეხვდა და გადაღებებზე ისაუბრა. ასე იწყება მისი სამსახიობო კარიერა. 1958 წელს გასიმოვამ ინსტიტუტი წარჩინებით დაამთავრა და იქვე დაიწყო მუშაობა ლაბორანტად. გარკვეული პერიოდის შემდეგ დაინიშნა იმავე კათედრაზე გერმანული ენის გრამატიკისა და ლექსიკის მასწავლებლად. სურეია გასიმოვა დაქორწინებული იყო ცნობილ ფეხბურთელ ქამილ ეინულაევზე. ქორწინებიდან მათ ერთი ვაჟი შეეძინა. გასიმოვა 2007 წელს პენსიაზე გასვლის შემდეგ გარდაიცვალა. სურაიას არავინ დარჩა. მისი ქმარი და შვილიც გარდაიცვალნენ. ცხელი მზის ქვეშ (ფილმი, 1957) ჩრდილები დახოხავენ (ფილმი, 1958) ახალი წლის ღამეს (ფილმი, 1958) აიგუნი (ფილმი, 1960) ↑ 1.0 1.1 Dörd sənətin yiyəsi - “Qızmar günəş altında” filminin Gülpərisi yığma komandanın kapitanıymış ↑ 2.0 2.1 Anasından gizli filmə çəkildi, məşhur futbolçu ilə ailə qurdu, səssiz-küysüz dünyasını dəyişdi - Kinomuzun Gülpərisindən maraqlı faktlar ↑ “Qalatasaray”a üç qol vurmuş azərbaycanlının acı taleyi
ურთიერთქმედება

ურთიერთქმედება — ერთ-ერთი ძირითადი ფილოსოფიური კატეგორია, რომელიც გამოხატავს ობიექტთა ურთიერთზემოქმედებას, ურთიერთგარდაქმნასა და ურთიერთგანსაზღვრულობას, ურთიერთქმედება სინამდვილის კანონზომიერების ობიექტური და უნივერსალური ფორმაა. მას არა აქვს დასაწყისი და ბოლო, იგი უწყვეტია. ყოველი საგანი სხვა საგნებთან უშუალო ან გაშუალებულ კავშირშია. ამიტომ ისინი ურთიერთქმედების აუცილებელი მომენტებია. ნებისმიერი სისტემა წარმოიქმნება და ისპობა მხოლოდ შედეგად, იგი მიზეზობრივი მიმართების სრული გამოხატულებაა, რაც გულისხმობს არა მხოლოდ მიზეზის ზემოქმედებას შედეგზე, არამედ შედეგის აქტიური და გარკვეულ უკუქმედებასაც მიზეზზე. ურთიერთქმედების კონკრეტული გამოვლენაა გრავიტაციული, ელექტრომაგნიტური, და სხვა. გარემოსა და ორგანიზმის, უჯრედთა, სახეობათა და სხვა ურთიერთქმედება ორგანულ ბუნებაში; ადამიანების, კლასების, სახელმწიფოების და სხვა ურთიერთქმედება საზოგადოებაში და ა. შ. ურთიერთქმედება საგანთა სწორი შემეცნების აუცილებელი პირობაა, რადგან ყოველი ობიექტი შემეცნებულ უნდა იქნეს სსვა ობიექტებთან ურთიერთობაში. ერქომაიშვილი ვ, ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 177.
ალჟირის პორტების სია

სტატიაში მოცემულია ალჟირის პორტებისა და ნავსადგურების სია. ↑ Alger Port. ციტირების თარიღი: 3 March 2023 ↑ Oran Port. ციტირების თარიღი: 3 March 2023 ↑ Skikda Port. ციტირების თარიღი: 3 March 2023 ↑ Bejaia Port. ციტირების თარიღი: 3 March 2023 ↑ Skikda Port. ციტირების თარიღი: 3 March 2023 ↑ Bona, Algeria (1899). ციტირების თარიღი: 25 September 2013 ↑ Arzew Port. ციტირების თარიღი: 3 March 2023 ↑ Mostaganem Port. ციტირების თარიღი: 3 March 2023
სერგეი რახმანინოვი

სერგეი ვასილის ძე რახმანინოვი (რუს. Сергей Васильевич Рахманинов; დ. 1 აპრილი [ძვ. სტ. 20 მარტი], 1873, ონეგი, ახლანდელი ნოვგოროდის რაიონი — გ. 28 მარტი, 1943, ბევერლი-ჰილზი, კალიფორნია, დასაფლავებულია კენსიკოში, ნიუ-იორკის მახლობლად) — რუსი კომპოზიტორი, პიანისტი და დირიჟორი. განთქმულია ნაწარმოებით „რაფსოდია პაგანინის თემაზე“. სერგეი რახმანინოვი დაიბადა 1873 წლის 1 აპრილს თავად ვასილი რახმანინოვის ოჯახში. 4 წლის სერგეის ფორტეპიანოზე დაკვრას ჯერ დედა, შემდეგ კი პიანისტი ქალი ორნატსკაია ასწავლიდა. 1882 წელს რახმანინოვი პეტერბურგის კონსერვატორიაში შედის. ხოლო 1885 წელს, ბიძაშვილის — ა. ზილოტის რჩევით მოსკოვის კონსერვატორიაში გადადის. აქ მისი პედაგოგები იყვნენ: ზილოტი (ფორტეპიანო), არენსკი (ჰარმონია), ტანეევი (კონტრაპუქტი). რახმანინოვმა კონსერვატორია დიდი ოქროს მედლით დაამთავრა, სწავლობდა საფორტეპიანო და საკომპოზიტორო განყოფილებებზე. მისი სადიპლომო ნამუშევარი იყო ერთმოქმედებიანი ოპერა „ალეკო“ (პუშკინის პოემის „ბოშების“ მიხედვით). ამ დროისათვის რახმანინოვს უკვე დაწერილი ჰქონდა საფორტეპიანო კონცერტი, საფორტეპიანო, კამერულ-ინსტრუმენტული ნაწარმოებები, რომანსები. 90-იანი წლები რახმანინოვის შემოქმედებითი ძიებების პერიოდია. ამ წლებში შექმნილ ნაწარმოებებს შორის აღსანიშნავია საორკესტრო ფანტაზია „ქარაფი“, „ელეგიური ტრიო“, რომანსების სამი და სიმფონიური პოემების ერთი ციკლი. 1897 წელს მან შექმნა I სიმფონია, რომელმაც უარყოფითი შეფასება მიიღო. რახმანინოვმა მძიმედ განიცადა ეს წარუმატებლობა და კარგა ხანი არაფერი დაუწერია. სამაგიეროდ დაიწყო აქტიური საშემსრულებლო მოღვაწეობა. კონცერტები გამართა როგორც პიანისტმა თევდორე შალიაპინთან ერთად. შემოქმედებითი აღმაფრენის პერიოდი რახმანინოვისათვის II საფორტეპიანო კონცერთის შექმნით (1901) აღინიშნა. ეს კონცერტი გამოირჩევა არაჩვეულებრივი ლირიზმით, მელოდიურობით, თემატური მასალის გამომსახველობით. ამავე პერიოდში შეიქმნა რახმანინოვის სხვა მნიშვნელოვანი ნაწარმოებებიც: კანტატა „გაზაფხული“, ოპერები „ძუნწი რაინდი“, „ფრანჩესკა და რიმინი“, II სიმფონია, სიმფონიური პოემა „მიცვალებულთა კუნძული“, III საფორტეპიანო კონცერტი , I სონატა, პრელუდიები, 30 რომანსი. საკონცერტო გამოსვლებმა მას უდიდესი პიანისტისა და დირიჟორის სახელი მოუტანა. 1911–1915 წლებში რახმანინოვი საქართველოში ჩამოვიდა კონცერტებით. კომპოზიტორის მომდევნო შემოქმედებითი წლები ახალი მუსიკალური სახეებითა და გამომსახველი საშუალებების ძიებით აღინიშნა, რაც აისახა მის საფორტეპიანო პიესებში „ეტიუდი-სურათები“, ვოკალურ-სიმფონიურ პოემაში „ზარები“, რომანსების ციკლში. 1917 წელს, რევოლუციის შემდეგ, რახმანინოვი ოჯახთან ერთად საცხოვრებლად აშშ-ში გადადის. ამ პერიოდში იგი ძირითადად საკონცერტო მოღვაწეობას ეწევა. 1926 წელს მან დაასრულა IV საფორტეპიანო კონცერტი „სამი რუსული სიმღერა“ გუნდისა და ორკესტრისათვის. 30-იან წლებში რახმანინოვმა შექმნა „ვარიაციები კორელის თემაზე“ ფორტეპიანოსათვის, „რაფსოდია პაგანინის თემაზე“ ფორტეპიანოსა და ორკესტრისათვის, III სიმფონია, „სიმფონიური ცეკვები“. ეს უკანასკნელი მისი ბოლო ნაწარმოები აღმოჩნდა. სიცოცხლის ბოლომდე რახმანინოვი ინტენსიურ საკონცერტო მოღვაწეობას ეწეოდა. გარდაიცვალა 1943 წელს კალიფორნიაში. სერგეი რახმანინოვი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული) სერგეი რახმანინოვი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
სოფია ალბინოვსკა-მინკევიჩი

სოფია ალბინოვსკა-მინკევიჩი (დ. 18 ნოემბერი, 1886, კლაგენფურტი — გ. 30 ივნისი, 1972, ლვივი) — პოლონელ-უკრაინელი მხატვარი. სწავლობდა ვენისა (1901–1906) და პარიზის (1906–1909) სამხატვრო სკოლებში, ასევე ვენის გამოყენებითი და დეკორატიული ხელოვნების უმაღლეს სკოლაში (1909–1912). მისი მასწავლებლები იყვნენ გ. გოგენბერგერი, კოლომან მოზერი, ფ. ჰუმბერტი. 1908 წლიდან მონაწილეობდა გამოფენებში. 1912 წლიდან ცხოვრობდა ლვივში. 1956 წელს გამართა პერსონალური გამოფენა (ლვივი). მუშაობდა ნატურმორტისა და პეიზაჟის ჟანრებში. ნამუშევრები ინახება ლვივის სურათების გალერეაში, ლვივის ეროვნულ მუზეუმში, ივანო-ფრანკივსკის სამხატვრო მუზეუმში და სხვ. ნამუშევრებს შორისაა: „ბრეტონელი ქალი“ (1908), „ინტერიერი“ (1932), „ვაშლის ფერი“ (1953), „წითელი ვარდები“ (1955), „ყვავილები“ (1956), „ყოჩივარდები“ (1960), „გლადიოლუსები და ყურძენი“ (1961), „ძველი ფაიფური“ (1967) და სხვ. ↑ 1.0 1.1 Молодша, Ю. І.. Альбіновська-Мінкевич Софія Юліанівна uk. Енциклопедія Сучасної України [Електронний ресурс] (2001). ციტირების თარიღი: 3 მარტი, 2023
ვლადიმერ მუჯირი

ვლადიმერ (ლადო) მუჯირი — (დ. 15 ოქტომბერი, 1907, ზუგდიდი — გ. 11 ივლისი, 1953) — ქართველი მხატვარი, ანიმატორი, რეჟისორი. ქართული მულტიპლიკაციის ფუძემდებელი. 1923 წელს დაამთავრა ზუგდიდის ჰუმანიტარული ტექნიკუმი. 1925 წლიდან სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკის ფაკულტეტზე. 1933 წელს დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია. თავდაპირველად დაიწყო მოძრავი დიაგრამების, აგიტაციური, ტექნიკური ხასიათის მულტიპლიკაციური ფილმების გადაღება; 1929 წლიდან მუშაობდა რეჟისორ-მულტიპლიკატორად „სახკინმრეწვში“. 1930 წელს გადაიღო „შორს აკვანი“ და „გაზაფხული“ —- ორი მოკლემეტრაჟიანი მულტფილმი. მათი შექმნით იწყება ქართული მულტფილმის ისტორია, ამიტომ ქართული მულტიპლიკაციის დაბადების თარიღად 1930 წელი ითვლება. 1932 წელს გადაიღო მულტიპლიკაციური ფილმი „მეოთხე გადამწყვეტი წელი“. მოამზადა სცენარი და დაიწყო მხატვრული ფილმის „ჩქარი სვლით“ გადაღება, რომელიც დაფინანსების შეწყვეტის გამო ვერ დაასრულა. 1945 წლის 21 აგვისტოს დაინიშნა მულტიპლიკაციური ფილმების საამქროს უფროსად. გადაღებული აქვს ფილმები: „არგონავტები“ (1936), „გაიძვერა“ (1936), „ჩიორა“ (1938), „გადააჭარბა“ (1941), „სამი მეგობარი“ (1943), „ოქროს ბიბილო“ (1947), „გაზაფხულის სტუმრები“ (1947), „მამაცი მთამსვლელები“ (1950, ა. ხინთიბიძესთან ერთად), „ფრთოსანი მეგობრები“ (1950) და სხვა. მულტიპლიკაციური კინოს რეჟისორი და მხატვარი. ვლადიმერ მუჯირი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ეროვნული ფილმოგრაფია — ვლადიმერ მუჯირი ვლადიმერ მუჯირი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
მიკოლა ბაბაკი

მიკოლა ბაბაკი (დ. 10 ივნისი, 1954, სოფ. ვორონინცი, ახლანდ. ჩერკასის ოლქი) — უკრაინელი მხატვარი, მწერალი. უკრაინის სახალხო მხატვარი (2016). უკრაინის მხატვართა ეროვნული კავშირის წევრი (1990). უკრაინის ტარას შევჩენკოს სახელობის ეროვნული პრემიის ლაურეატი (2010). სწავლობდა ვიჟნიცის სამხატვრო სასწავლებელში და კრასნოიარსკის ინსტიტუტში. 1974–1979 წლებში მუშაობდა გამფორმებლად: ჩერკასის ქიმიურ საწარმო „აზოტ“-ში, შემდეგ — ჩერკასის სამხატვრო რეკლამის კომბინატში. 1979-1984 წლებში მონუმენტალისტებთან, გ. ნოვოსელოვთან, ო. ლაპკოსთან და ვ. სლობოდკინთან ერთად კრასნოიარსკში, კემეროვოში, ბელოვოში, ნოვოკუზნეცკში, იაკუტსკში, მაგადანში, უსტ-ნერაში ქმნიდა მოხატულობებს, მოზაიკებს, ვიტრაჟებს. 1985 წელს იმოგზაურა ბალტიისპირეთში, შუა აზიაში, ამიერკავკასიაში. 1980 წლიდან შემოქმედებით საქმიანობაშია. უკრაინაში და მის საზღვრებს გარეთ მონაწილეობდა სამხატვრო გამოფენებში, კერძოდ: „ქვეყნის ახალგაზრდობა“ (1986), „უკრაინის მხატვართა კავშირის 50 წელი“ (1988), „ფერწერა-98“, „უახლესი მიმართულებები“, ვენეციის 51-ე ბიენალე (ორივე 2005). ნამუშევრები ინახება უკრაინის ეროვნულ სამხატვრო მუზეუმში. პროგრამული დაზგური ნამუშევრებია: „დაუბადებელ ფრინველთა დღე“ (1988), „ახლა სად ხართ, ჩემი ხალხის ჯალათები?“ (1989), „სამყარომდელი სუბლიმაცია“ (1996). ნამუშევრები შესრულებულია ჰიპერრეალიზმის, ნეოექსპრესიონიზმის, ტრანსავანგარდის მიმართულებებში, თავი მოსინჯა ასამბლაჟშიც. იცავს პოსტავანგარდის კონცეფციურ და სტილურ პრინციპებს. ავტორია რომანისა „მურყნის სისხლი“ (კიევი, 1998), სადაც გაურბის პირდაპირ თხრობას, ტექსტს აწყობს ცნობიერების ნაკადის ელემენტებით, სხვადასხვა დოკუმენტებით, აბსურდისტული დიალოგებით, ლირიკული წიაღსვლებით; რომანის ატმოსფერო გაჯერებულია XX საუკუნეში უკრაინელ ხალხზე დამტყდარი ტრაგიზმის შეგრძნებით. თანაავტორი და გამომცემელია ჩერკასელი პოეტების ანთოლოგიისა „ტოლოკა“ (ჩკ., 1991), წიგნებისა „ღმერთო, ჩვენ თავისუფლები ვართ“ (ჩკ., 1993) და „ნისლთა დღეები“ (ჩკ., 1995), ავტორია მონოგრაფიისა „XX ასწლეულის შუა დნესტრისპირეთის სახალხო ხატი“ (კიევი, 2009). ↑ 1.0 1.1 1.2 Федорук, О. К.. Бабак Микола Пантелеймонович uk. Енциклопедія Сучасної України [Електронний ресурс] (2016). ციტირების თარიღი: 3 მარტი, 2023
გრიგოლ თალაკვაძე

გრიგოლ (გიგოლა) ანდრიას ძე თალაკვაძე (დ. 24 მარტი, 1914, ოზურგეთი — გ. 16 დეკემბერი, 2001, თბილისი) — ქართველი თეატრისა და კინოს მსახიობი, საქართველოს სახალხო არტისტი (1981). სასცენო მოღვაწეობას ეწეოდა 1942 წლიდან ოზურგეთის (1942–1943, 1946–1949), ზესტაფონის (1943–1945), თბილისის მოზარდ მაყურებელთა (1949–1952) და სანკულტურის (1952–1963) თეატრებში, ხოლო 1963 წლიდან შოთა რუსთაველის სახელობის სა­ხელმწიფო აკადემიურ თეატრში. ასრულებდა უპირატესად სახასიათო როლებს. მის მიერ შექმნილ სცენურ სახეებს ახასიათებს მკაფიო ინდივიდუალობა და ბუნებრიობა. კინოროლებიდან აღსანიშნავია სრულიად განსხვავებული ხასიათის სახეები. დაჯილდოებული იყო ღირსების ორდენით (1999). თალაკვაძის როლებიდან აღსანიშნავია: პეტუა (ა. ცაგარელის „ციმბირელი“), იერემია წარბა (გ. წერეთლის „პირველი ნაბიჯი“), ფაშა ეფენდი (ვ. გუნიას „და-ძმა“), ონისე (ა. ყაზბეგის „ხევისბერი გოჩა“), ოსმან-აღა (დ. ჭონქაძის „სურამის ციხე“), თავადი კოწია (შ. დადიანის „გუშინდელნი“), იოველი (ო. იოსელიანის „სანამ ურემი გადაბრუნდება“), კაკუტა (პ. კაკაბაძის „ყვარყვარე“), მწყემსი (სოფოკლეს „ოიდიპოს მეფე“), სპირიდონი (ნ. აზიანის „უკანასკნელი მასკარადი“), ნოე (ნ. წულეისკირის და გ. გეგეჭკორის „ძველი სამრეკლო“), ბერდია (კ. გამსახურდიას „ხოგაის მინდია“). კინოროლებიდან აღსანიშნავია: ილო („რაც მოგივა დავითაო“, 1959), სოლომან მორბელაძე („კარდაკარ“, 1960, დ. კლდია­შვილის მიხედვით), ზოსიმე („ბურთი და მოედანი“, 1961), თეოფილე („ჭიაკოკონა“, 1961), კოწია („მე ვხედავ მზეს“, 1965), ილარიონი („შეხვედრა წარსულთან“, 1966), ილიკო პერტია („დათა თუთაშხია“, 1978), კოწია („გამოაღეთ ფანჯრები“, 1981), მიტო („დღეს ღამე უთენებია“, 1983), გოკიელი („ორშაბათი ჩვეულებრივი დღეა“, 1984) და სხვ. 1961: საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი 1981: საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი 1999: ღირსების ორდენი ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 489, ISBN 99928-20-32-2. გრიგოლ თალაკვაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ვლადიმერ თალაკვაძე

ვლადიმერ მანუელის ძე თალაკვაძე (დ. 5 თებერვალი, 1914, სოფ. მთისპირი, ახლანდ. ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი, — გ. 1999) — საბჭოთა არმიის პოდპოლკოვნიკი, მეორე მსოფლიო ომის დროს პარტიზანული მოძრაობის მონაწილე ბელორუსიის სსრ-ის ტერიტორიაზე. წითელ არმიაში მსახურობდა 1933 წლიდან. მონაწილეობდა პოლონეთის აღმოსავლეთის (დასავლეთ ბელორუსის) ოკუპაციაში (1939), ფინეთთან ომში (1939-1940). გერმანიასთან ომის საწყის ეტაპზე 1941 წლის ივნისში მეთაურობდა 126-ე მსროლელი დივიზიის ბატალიონს. 1941 წლის აგვისტოდან სათავეში ედგა ბელორუსიის ტერიტორიაზე მოქმედ პარტიზანულ ჯგუფს, 1942 წლის ივნისიდან — პარტიზანულ რაზმს „გროზნი“ («Грозный»), 1943 წლის მარტიდან — ს. მ. კოროტკინის სახელობის პარტიზანულ ბრიგადას. მისი მეთაურობით ბრიგადის პარტიზანებმა ჩაატარეს 80-ზე მეტი საბრძოლო ოპერაცია, რომლის დროსაც გაანადგურეს მოწინააღმდეგის 25 გარნიზონი, მწყობრიდან გამოიყვანეს 256 ავტომანქანა, ხელთ იგდეს საბრძოლო ნადავლი. 1944-1957 წლებში მსახურობდა საბჭოთა კავშირის არმიაში. თადარიგში გასვლის (პოდპოლკოვნიკის წოდებით) შემდეგ ცხოვრობდა და მუშაობდა საქართველოში. დაჯილდოებული იყო წითელი დროშისა და წითელი ვარსკვლავის ორდენებით, მედლით „სამამულო ომის პარტიზანს“ (I ხარისხი). Б.Д. Долготович // Почетные граждане белорусских городов : биографический справочник / Б.Д. Долготович. - Мн., 2008. - С. 119.
სევასტი თალაკვაძე

სევასტი გერასიმეს ძე თალაკვაძე (დ. 1888 — გ. 26 ივნისი, 1937) — ქართველი რევოლუციონერი, მწერალი. 1904 წლიდან იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა პარტიის ბოლშევიკური ფრაქციის წევრი. აქტიურად მონაწილეობდა რევოლუციურ მოძრაობაში, 1904-1907 წლებში ხელმძღვანელობდა არალეგალურ სტამბას გურიაში, სოფელ მთისპირში. საქართველოში საბჭოთა ხელისუფლების ძალადობრივი დამყარების (1921) შემდეგ მუშაობდა სხვადასხვა თანამდებობაზე, მ.შ., იყო საქართველოს წიგნის პალატის დირექტორი. 1928-1929 წლებში გადასახლებული იყო, როგორც „ნაციონალ-უკლონისტი“ და თბილისის „ტროცკისტული ცენტრის“ წევრი. ავტორია პუბლიკაციებისა საქართველოში ბოლშევიკური მოძრაობის შესახებ, ასევე რამდენიმე რომანისა, მ.შ., „ბელადის პორტრეტი“ (1935). 1934 წელს მონაწილეობდა საბჭოთა მწერალთა პირველ საკავშირო ყრილობაში მოსკოვში. 1936 წლის აგვისტოში დააპატიმრეს „კონტრრევოლუციური საქმიანობის“ და ლავრენტი ბერიას წინააღმდეგ შეთქმულებაში მონაწილეობის ბრალდებით და 1937 წლის ივნისში დახვრიტეს. Талаквадзе С. К истории Коммунистической партии Грузии, изд. Главлолитпросвета ССР Грузии, Тифлис, 1925. ↑ თალაკვაძე სევასტიანე გერასიმეს ძე, სტალინური სიები საქართველოდან [ელექტრონული მონაცემთა ბაზა].
კავკასიური კუნელი

კავკასიური კუნელი (ლათ. Crataegus caucasica) — ეკლიანი ხეებისა და ბუჩქების სახეობა კუნელის გვარიდან, ის ვარდისებრთა ოჯახის წარმომადგენელია. ამ სახეობის გავრცელების არეალი კავკასიაა და ის ამ რეგიონის ენდემური სახეობაა. კავკასიური კუნელი არის ბუჩქი ან ხემცენარე, რომელიც ძირითადად იზრდება ზომიერი კლიმატის პირობებში. ბარიდან დაწყებული მთის შუა სარტყლამდე, მშრალ და ღია ფერდობებზე, გამეჩხერებულ ტყეებსა (ქვეტყედ) და ნაკაფებზე, ზოგჯერ სუბალპურ სარტყელშიც აღწევს. გვხვდება უფრო ბუჩქნარების — კუნელიანების სახით, რომელიც მეტწილად ტყის მოჭრის შედეგად ჩნდება და ნიადაგდაცვითი მნიშვნელობა აქვს. კავკასიური კუნელი შეიცავს ბევრ ნივთიერებას, რომელიც სასარგებლოა გულსისხლძარღვთა სისტემის ჯანმრთელობისთვის. კუნელი გამოიყენება გულის დაავადებების წინააღმდეგ, ასევე არტერიული წნევის და მაღალი ქოლესტერინის კონტროლისათვის. როგორც ცხოველებზე, ასევე ადამიანებზე ჩატარებულმა კვლევებმა აჩვენა, რომ კუნელი ზრდის კორონარული არტერიის სისხლის ნაკადს, აუმჯობესებს სისხლის მიმოქცევას და ამცირებს არტერიულ წნევას. მას ასევე იყენებენ კანზე ფურუნკულებისა და კანის წყლულების სამკურნალოდ. უკანასკნელმა კვლევებმა აჩვენა, რომ კუნელის გვარის მცენარეთა სახეობები შეიცავენ ნივთიერებას სახელად ფლავანოიდი, რომელსაც მრავალი სასარგებლო თვისება აქვს. ფლავანოიდებს გააჩნიათ კიბოს საწინააღმდეგო, ანტიოქსიდანტური, ანთების საწინააღმდეგო და ანტივირუსული თვისებები. ↑ https://powo.science.kew.org/taxon/urn:lsid:ipni.org:names:723095-1#other-data ↑ მირზაშვილი ვ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 72. ↑ https://www.mountsinai.org/health-library/herb/hawthorn
ჰაჯი შაჰინი

ჰაჯი შაჰინი (აზერ. Hacı Şahin; სრული სახელი: შაჰინ ჰიუსეინ ოღლუ ჰასანლი (აზერ. Şahin Hüseyn oğlu Həsənli); დ. 7 ივლისი, 1974, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ — გ. 2 მარტი, 2023, ბაქო, აზერბაიჯანი) — აზერბაიჯანელი ღვთისმეტყველი და სასულიერო პირი. საზოგადოებრივი კავშირის „სულიერი სამყაროს“ დამფუძნებელი და თავმჯდომარე (2007–2023). კავკასიის მუსლიმთა სამმართველოს წარმომადგენელი ბაქოს ნასიმის რაიონში. ჰაჯი შაჰინი დაიბადა 1974 წლის 7 ივლისს, აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში. 1991 წელს დაასრულა ბაქოს 189-ე საშუალო სკოლის რუსული სექტორი. 1991 წელს ჩაირიცხა აზერბაიჯანის ტექნიკური უნივერსიტეტის მანქანათმშენებლობის ფაკულტეტზე. 1995-1997 წლებში იხდიდა სამხედრო სავალდებულო სამსახურს. 2001-2004 წლებში სწავლობდა ბაქოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტზე. 1998-2001 წლებში ხელმძღვანელობდა ახალგაზრდულ კავშირს „იქმალი“, რომლის ასევე ერთ-ერთი დამფუძნებელი იყო. მისი ხელმძღვანელობით, კავშირმა ქვეყნის სხვადასხვა რეგიონში წარმომადგენლობითი ოფისები გახსნა და მთელი ქვეყნის მასშტაბით სხვადასხვა ღონისძიება ჩაატარა. შაჰინის საქმიანობის ძირითადი მიმართულება ახალგაზრდებში ეროვნული და ზნეობრივი ღირებულებების, ჯანსაღი ცხოვრების წესის და პატრიოტიზმის გრძნობის გავრცელება იყო. 2001 წლიდან ბაქოს ნასიმის რაიონში მდებარე „მაშადი დადაშის“ მეჩეთის იმამი იყო. წლების განმავლობაში დამოუკიდებლად ეწეოდა რელიგიურ მოღვაწეობას და ასწავლიდა რელიგიურ საგნებს. 2007 წელს დააარსა ეროვნული მორალური ფასეულობების გამავრცელებელი საზოგადოებრივი ასოციაცია „სულიერი სამყარო“. 2013 წელს, დაინიშნა „მაშადი დადაშის“ მეჩეთის ახუნდად, 2014 წელს კი ნასიმის რაიონში კავკასიის მუსლიმთა სამმართველოს უფლებამოსილ წარმომადგენლად. იყო დაოჯახებული. ჰყავს ორი ქალიშვილი და ორი ვაჟი. ფლობდა აზერბაიჯანულ, არაბულ, სპარსულ და რუსულ ენას. გარდაიცვალა 2023 წლის 2 მარტს, ბაქოში, გულის უკმარისობით. დაკრძალეს იასამალის სასაფლაოზე. Hacı Şahın. Haradan başlamalı. İrşad nəşriyyatı, 2020. ↑ 1.0 1.1 1.2 https://oxu.az/society/702378 ↑ https://oxu.az/society/702386 ↑ Hacı Şahin Həsənli dünyasını dəyişib ↑ Hacı Şahin dəfn edilir ↑ Hacı Şahin dəfn olundu ↑ Arxivlənmiş surət. ციტირების თარიღი: 2020-09-03
ეიმერის შელფური მყინვარი

ეიმერის შელფური მყინვარი — დიდი შელფური მყინვარი აღმოსავლეთ ანტარქტიდაში. მდებარეობს ლარს კრისტენსენისა და ინგრიდ კრისტენსენის მიწებს შორის. წარმოადგენს მაკ-რობერტსონის მიწის ნაწილს. სიგრძე 550 კმ, ფართობი დაახლოებით 60 ათ. კმ². სიმაღლე 25–50 მ, ყინულის სისქე ცვალებადობს 200–800 მ ფარგლებში. ყინულის ძირითად მასას აწვდის ლამბერტის გამომყვანი მყინვარი. გიგანტური აისბერგების მოწყვეტის გამო ფართობი ცვალებადობს. 1963 წლის ბოლოს ან 1964 წლის დასაწყისში ეიმერის შელფურ მყინვარს მოწყდა ვეებერთელა სწორზედაპირიანი აისბერგი, რომლის ფართობმა შეადგინა დაახლოებით 10 ათ. კმ². ერთი წლის შემდეგ აისბერგი ორ ნაწილად დაიშალა. 2019 წელს მოწყდა აისბერგი D28, რომლის სისქე 210 მ, მასა 315 მლრდ. ტ, ხოლო ფართობი 1636 კმ² იყო. თანამგზავრული სურათებით გამოირკვა, რომ 2019 წელს მყინვარის ზედაპირიდან გაქრა 600–750 მლნ. მ³ მოცულობის მქონე ტბა, რომელშიც ზაფხულის თვეებში მდნარი წყალი გროვდებოდა. ეიმერის შელფური მყინვარი აღმოაჩინა ბრიტანეთ-ავსტრალია-ახალ ზელანდიურმა ექსპედიციამ (BANZARE) დაგლას მოუსონის ხელმძღვანელობით 1931 წელს. სახელი ეწოდა ბრიტანელი სახელმწიფო მოღვაწის უილიამ ბენქს ეიმერის პატივსაცემად, რომელიც 1925–28 წლებში დიდი ბრიტანეთის სახელმწიფოს წარმომადგენელი იყო ავსტრალიაში. 1933 წელს მყინვარზე პრეტენზია ავსტრალიამ გამოაცხადა. 1971–74 წლებში მყინვარის რაიონში საბჭოთა ანტარქტიდულმა ექსპედიციებმა შეასრულეს კომპლექსური გეოლოგიურ-გეოგრაფიული კვლევები, რისთვისაც მყინვარზე შეიქმნა დროებითი თანამეგობრობის სადგური. ↑ Amery Ice Shelf | Australian Antarctic Program www.antarctica.gov.au ↑ Словарь современных географических названий. — Екатеринбург: У-Фактория. 2006. ↑ Budd, W. 1966. The dynamics of the Amery Ice Shelf. J.Glaciol., 6(45), 335–358 ↑ 315 billion-tonne iceberg breaks off Antarctica. BBC News. ციტირების თარიღი: 3 ოქტომბერი 2019 ↑ Cox, Lisa. Giant iceberg breaks off east Antarctica. The Guardian. ციტირების თარიღი: 1 სექტემბერი 2019 ↑ Scientists detect sudden loss of large Antarctic lake aappartnership.org.au ↑ Fred G. Alberts. Geographic Names of the Antarctic. Second Edition, 1995 ↑ Amery Ice Shelf | Encyclopedia Britannica www.britannica.com ↑ Большая советская энциклопедия | Шельфовый ледник Эймери
ტუნისის პორტების სია

სტატიაში მოცემულია ტუნისის პორტებისა და ნავსადგურების სია. ↑ Bizerte Port. ციტირების თარიღი: 4 March 2023 ↑ Rades Port. ციტირების თარიღი: 4 March 2023 ↑ Sousse Port. ციტირების თარიღი: 4 March 2023 ↑ Sfax Port. ციტირების თარიღი: 4 March 2023 ↑ Gabès Port. ციტირების თარიღი: 4 March 2023
ლეონიდე თალაკვაძე

ლეონიდე ბესარიონის ძე თალაკვაძე (დ. 21 იანვარი, 1916, თბილისი, — გ. 14 დეკემბერი, 1999, იქვე) — ქართველი სამხედრო ინჟინერი, სამოქალაქო ავიაციის მუშაკი. დაამთავრა მოსკოვის სამხედრო-საავიაციო უმაღლესი სკოლა 1940 წელს და შემდეგ იქვე მუშაობდა პედაგოგად. ამავე დროს ასრულებდა საბრძოლო გაფრენებს. 1946 წლიდან მოღვაწეობა სამოქალაქო ავიაციაში. დაამთავრა ლენინგრადის საავიაციო აკადემიასთან არსებული კურსები (1964). 1970 წლიდან იყო მფრინავი-ინსტრუქტორი. ავია­ციაში ხანგრძლივი უავა­რიო ­საფრენოსნო მუ­შაობისა და საფრენოსნო კადრების მომზადებისათვის მიენიჭა საბჭოთა კავშირის დამსახურებული მფრინავის წოდება (1975). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 452. ლეონიდე თალაკვაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
იპოლიტე ბახტაძე

იპოლიტე ლუკას ძე ბახტაძე (დ. 1893, ხონი, — გ. 25 ივნისი, 1937) — ქართველი ბოლშევიკი, საბჭოთა მოხელე. 1914 წლიდან იყო რუსეთის სოციალ-დემოკრატიული მუშათა (ბოლშევიკური) პარტიის წევრი. აქტიურად მონაწილეობდა საქართველოს სახელმწიფოს წინააღმდეგ ბოლშევიკების მიერ მოწყობილ ამბოხებებში ლეჩხუმის და სენაკის მაზრებში 1918-1919 წლებში, რის გამოც დააპატიმრეს. 1920 წელს რუსეთ-საქართველოს მოსკოვის საზავო ხელშეკრულების საფუძველზე გაათავისუფლეს. იყო გაზეთ „კომუნისტის“ რედაქციის წევრი, საბჭოთა ოკუპაციის შემდეგ — ბათუმის რევოლუციური კომიტეტის წევრი, საქართველოს სსრ წითელგვარდიელთა და წითელპარტიზანელთა საზოგადოების თავმჯდომარის მოადგილე. 1937 წლის იანვარში დააპატიმრეს „კონტრრევოლუციური ტროცკისტული ორგანიზაციის“ წევრობის ბრალდებით და მოგვიანებით დახვრიტეს. რეაბილიტირებულია 1957 წელს. იპოლიტე ბახტაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მამულია

საკუთარი სახელი მამულია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთს ჩამოთვლილთაგან: გურამ მამულია — პოლიტიკოსი, ისტორიკოსი ერმალოზ მამულია — გეოდეზისტი ილია მამულია — ბოლშევიკი რევოლუციონერი, ჯანმრთელობის დაცვის ორგანიზატორი სამსონ მამულია — ბოლშევიკი პოლიტიკოსი სიმონ მამულია — ბოლშევიკი პოლიტიკოსი