laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
II ქიულთეფე

II ქიულთეფე — ნახიჩევანში არსებული უძველესი დასახლება, რომელიც აზერბაიჯანში მდებარე ერთ-ერთი პირველი ქალაქ-სახელმწიფოს ცენტრი იყო. ქალაქი დაარსდა დაახლოებით 3 500 წლის წინ. ეს სამკუთხედის ფორმის რეზიდენცია მდებარეობს იმ მხარეში, რომელიც აკავშირებს ჩერისა და ნახჭევანის მდინარეებს. II ქიულთეფეს 7-10 სისქის პირველი ფენა თარიღდება ადრეული ბრინჯაოს ხანით. კვლევის დროს აღმოაჩინეს აგურისგან აგებული წრიული ფორმის შენობების ნაშთები. რადიოკარბონის (C 14) ანალიზის შედეგებმა კი აჩვენა, რომ იგი 3500-2400 წლის წინანდელია. ამ მრავალსართულიანი ძეგლის შუა საუკუნეების ფენის სისქე 4 მეტრზე მეტია. იგი შედგება მშენებლობის ოთხი ეტაპისგან, რომელიც ასახავს კულტეპის მკვიდრთა ცხოვრებას. საცხოვრებელი ადგილის გარშემო აშენდა დამცავი კედლები. საცხოვრებლების ნაშთებში, სამეურნეო და სამრეწველო შენობებში, აღმოაჩინეს მრავალი სახის მოხატული ქვა, ძვალი და ბრინჯაოს იარაღები. ქიულთეფეს მაცხოვრებლები, რომლებიც კარგად ფლობდნენ მშენებლობის სრულყოფილ ტექნიკას, ძირითადად იყენებდნენ ისეთ მასალას, როგორიცაა აგური და ქვა. აქ აშენებული ციხე, საცხოვრებლები და სხვა შენობები, მაღალი არქიტექტურული პროდუქტია და ქმნის შესანიშნავ წარმოდგენას იმ ეპოქის სამშენებლო სამუშაოების შესახებ. აქ აღმოჩენილია როგორც მონოქრომული, ასევე პოლიქრომული თიხის ქოთნები. ისინი ერთმანეთისგან გასხვავდება ფორმებით. ასევე თიხის ქოთნებზე მრავალი გეომეტრიული ნიმუშებია აღბეჭდილი. II ქიულთეფეს III მონაკვეთზე აღმოჩენილია ოთხკუთხა შენობის ნანგრევები. ძირითადად, აგურისგან ნაგები, იატაკი კი შედგებოდა ნიადაგისა და ქვისგან. კვლევებით დასტურდება, რომ ტერიტორია იყო შუა ბრინჯაოს ხანის ერთ-ერთი ურბანული ტიპის დასახლება, რომელიც მოიცავდა 3 ჰექტარ საცხოვრებელ ადგილს. რეზიდენცია გარშემორტყმული იყო ციხესიმაგრის კედლებით. ციხის კედელი, რომლის სიგანე 2 მეტრს შეადგენდა, ტალახით იყო დაყენებული ქვაზე. კედლის მშენებლობაში გამოყენებული იყო დიდი კვადრატული აგური (აგურის მონაცემები: 32x32x11 სმ; 38x38x12 სმ; 40x40x12 სმ; 44x44x12 სმ). ამის შემდეგ ცოტა ხანში, ციხის კედელი ნანგრევების ქვეშ ექცევა და კარგავს თავის დამცავ მნიშვნელობას. მაგრამ გარკვეული პერიოდის შემდეგ ის კვლავ აღდგენილია, მაგრამ ფართობი მნიშვნელოვნად შემცირებულია. კოშკის აღმოსავლეთ და სამხრეთ ნაწილში ძველი კედლის ნაცვლად შენდება ახალი. საცხოვრებელი და კომერციული შენობები გაბრტყელებული და გამაგრებული ტალახისსა და ქვებისაგან მზადდება. ზოგიერთ სახლში არის რამდენიმე ოთახი. ზოგჯერ ძლიერი და მოულოდნელი ხანძარი ანადგურებდა შენობებს, ხანძრის ნაშთებში ნაპოვნი იქნა მოხუცი კაცის ძვლები. Rəşid Göyüşov. Azərbaycan arxeologiyası. Bakı: 1986, Azərbaycan tarixi (yeddi cilddə). I cild. Bakı: 2007, Vəli Əliyev. Azərbaycanda tunc dövrünün boyalı qablar mədəniyyəti. Bakı: 1977, ↑ http://oglanqala.net/?page_id=225
ესაი ალტუნიანი

ესაი ალტუნიანი (სომხ. Եսայի Ալթունյան დ. 5 ნოემბერი, 1980, ერევანი, სომხეთის სსრ, საბჭოთა კავშირი) ზოგჯერ მოიხსენიებენ უბრალოდ ესაის — ფრანგი-სომეხი მომღერალი, სიმღერებისა და მელოდიების მწერალი, მუსიკალური პროდიუსერი და მსახიობი. დაიბადა 1980 წელს, ერევანში, სომხეთის სსრ-ში. სომხური წარმოშობის ესაია ალტუნიანი ცხოვრობს საფრანგეთში. მისი ბებია-ბაბუა სომხეთიდან სომხეთის გენოციდის დროს გამოიქცნენ. მისი პირველი პროფესიონალური გამოცდილება იყო სინგლი Pardonne moi, რომელიც ფრანგულ ჯგუფ „Soul and R&B Ideal 3“-თან ერთად ჩაწერა (1999). ერთი წლის შემდეგ, ამჯერად უკვე სოლო კონტრაქტი გააფორმა მერკური უნივერსალთან. მისი წარმატება ამპერიოდში მცირე იყო: ჩაწერა 2 სინგლი, ვიდეო კლიპი, ჰქონდა რამდენიმე რადიო და სატელევიზიო ინტერვიუ. 2001 წელს ესაია ალტუნიანმა მიიღო კომტე პარის როლი მუსიკალურ რომეო და ჯულიეტაში, რომელსაც იგი 2002 წლამდე ასრულებდა. 2001-2009 წლებში მან შეადგინა, დაწერა, მოაწყო, შეცვალა სიმღერები: ჯენიფერისთვის, სესილია კარასთვის, ჯული პიეტრისთვის, გრეგორი ბაკეტისთვის, მაიკლ იუნისთვის, ენტონი კავანაღისთვის, მიშელ ლეგრანდისთვის, ამაური ვასილისთვისა და კლარა მორგანისთვის. 12 წლის ასაკში ესაიმ შეასრულა თავისი პირველი სიმღერა, ხოლო 19 წლის ასაკში ხელი მოაწერა კონტრაქტს სონი საფრანგეთთან (იგი უნდა ყოფილიყო ურბანული და პოპის ჯგუფის „ideal-3“-ის მთავარი მომღერალი). განსაკუთრებული პოპულარობა მოიპოვა სიმღერამ სახელად „Pardonne-moi“, რომელიც საფრანგეთის ყველა რადიო სადგურმა (NRJ-სა და Fun Radio-ს ჩათვლით) გაუშვა. ამ პერიოდში ჯგუფმა ტურები ჩაატარა ყველა პოპულარულ ძირითად არენაზე. აგრეთვე, ისინი გამოჩნდნენ უამრავ სატელევიზიო შოუში (ჟაკ მარტინის შოუს ჩათვლით). მუსიკისადმი მისწრაფების გამო, ესაი ალტუნიანმა დატოვა ჯეინ მონეტის პარიზის უნივერსიტეტი, რომელშიც იგი სამართალმცოდნეობის ფაკულტეტზე სწავლობდა. 21 წლის ასაკში ესაიმ დატოვა ძველი ჯგუფი და ახალ ჯგუფს, მერკური უნივერსალს შეუერთდა. როგორც სოლო არტისტმა, ესაიამ უამრავი მოწვევა მიიღო სხვადასხვა სატელევიზიო შოუებიდან. ალტონიანი არის იმ სუპერჯგუფ გენეალოგის წევრი, რომელიც წარადგენდა სომხეთს მესამოცე ევროვიზიის სიმღერის კონკურსში; კონკურსი ჩატარდა ვენაში. იგი გახდა სომხეთის მოქალაქე, გენეალოგიის სხვა უცხოელ წევრებთან ერთად, გახდა 2015 წლის 28 აპრილს, პრეზიდენტ სერჟ სარქისიანის მიერ სომხური პასპორტების მიღების შემდეგ. https://www.essaimusic.com https://www.facebook.com/essai.altounian https://www.facebook.com/essaimusic/ https://www.facebook.com/Essaï-Music-Production-EMP-339372479533432/ https://musicofarmenia.com/essai დაარქივებული 2019-07-13 საიტზე Wayback Machine. https://www.parismatch.com/Culture/Musique/Genealogy-representera-l-Armenie-a-l-Eurovision-2015-754958 https://www.20minutes.fr/lyon/1554571-20150305-eurovision-2015-chanteur-originaire-isere-representera-armenie ↑ Discogs — 2000. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q504063"></a>
მშრალცხვირა ბატი

მშრალცხვირა ბატი, მშრალნისკარტა ან ჩინური ბატი (ლათ. Anser cygnoides) — ფრინველი ბატისნაირთა რიგისა; ზოგჯერ გამოჰყოფენ ცალკეულ გვარში Cygnopsis. მამლის სხეულის სიგრძეა 91–94 სმ, დედლისა — 80 სმ, მასა შესაბამისად 3,5–3,7 და 2,8–3 კგ. შეფერილობაში ჭარბობს მორუხო-მურა ტონები, შედარებით ღია ფერისაა მკერდი, ხოლო გვერდები — მუქი; თავის ზედა მხარე და ყელი აგრეთვე მუქია. ნისკარტი საკმაოდ გრძელია, ფერად შავი, ზედა ნისკარტის ძირი გაბერილია, რომელიც თეთრი ბუმბულის ზოლითაა შემოვლებული; ფეხები ნარინჯისფერია. ბინადრობს სამხრეთ-აღმოსავლეთ ციმბირის, შორეული აღმოსავლეთის, ჩრდილო-დასავლეთ სახალინის, ჩრდილოეთ მონღოლეთისა და ჩრდილო-აღმოსავლეთ ჩინეთის მდინარეთა ხეობებში, ტბებისა და ჭაობების ნაპირებზე. მთებში ბუდობს ზღვის დონიდან 2400 მეტრამდე. იზამთრებს სამხრეთ-აღმოსავლეთ ჩინეთში. იკვებება ხმელეთისა და წყლის მცენარეთა მწვანე ნაწილებით, მათი ნაყოფებითა და თესლებით. მონოგამური ფრინველია. ბუდობენ წყვილებად ან შეთხელებულ კოლონიებად. დედალი დებს 5–6 კვერცხს და კრუხობს დაახლოებით 28 დღე. ჭუჭულებზე ორივე მშობელი ზრუნავს; 45–50 დღეში ფრენას იწყებენ. მშრალცხვირა ბატი შინაური ბატის ჩინური ჯიშის წინაპრად ითვლება. მისი რაოდენობა შემცირებულია, შეტანილია IUCN-ის წითელ ნუსხაში. Лоскот В. М. СУХОНОС // Большая российская энциклопедия. т. 31. — М., 2016. — стр. 471. ↑ ანთაძე ნ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 228. ↑ ქსე, 1977, გვ. 227 ↑ კუტუბიძე მ., ფრინველების ნომენკლატურული ტერმინოლოგია, თბ.: „მეცნიერება“, 1973. — გვ. 81, 103, 196.
გოღთანი (ნახიჩევანი)

გოღთანი (სომხ. Գողթն) — ძველი სომხეთის ადმინისტრაციული ერთეული ვასპურაკანის პროვინციაში. მისი საზღვრები უხეშად შეესაბამება ნახიჩევანის თანამედროვე ორდუბადის რაიონს, აზერბაიჯანში. გოღთანი კარგად იყო ცნობილი მეღვინეობით და მისი ყურძნისა და ხილის ბაღების ხარისხით. რეგიონი ასევე იყო მრავალი გამოჩენილი სომეხი გუსანის სამშობლო. მეოცე საუკუნის ცნობილი სომეხი კომპოზიტორის და მუსიკის ეთნოლოგი კომიტასის წინაპრები წარმოშობით გოღთანიდან იყვნენ. ზოგიერთი რეგიონის უძველესი ქალაქი და სოფელი დღემდე შემორჩენილია, მათ შორისაა ჯუღა (ამჟამად ეწოდება ჯულფა) და ორდვათი (თანამედროვე ორდუბადი). სომეხი მეფე ტიგრან ერვანდუნის თანახმად, მისი მეუღლე და მისი ქალიშვილები დასახლდნენ აღმოსავლეთ არარატამდე და გოღთანამდე მდებარე რაიონებში. მემატიანე კორიუნის ცნობით მესროპ მაშტოცი, სომხური ანბანის გამომგონებელი, დიდი ხნის განმავლობაში სავარაუდოდ, გოღთანში ყოფნის დროს ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა ქალაქ მესროპავანში, სადაც ის ასევე მუშაობდა სომხური დამწერლობის შექმნაზე და ამავე დროს იყო დაკავებული ქადაგებით. მესროპ მაშტოცის დამსახურება რეგიონში ქრისტიანობის საკითხში იმდენად დიდი იყო, რომ მისი გარდაცვალების შემდეგ გოღთა, ისევე როგორც სომხეთის კიდევ ორ პროვინცია, შესაძლო დაკრძალვის ერთ-ერთ ადგილად არის მიჩნეული. (ისტორიკოსის მ. ხორენაცის ცნობით) XI საუკუნეში დაიწყო სელჩუკთა შემოსევები სომხეთში. ამ შემოსევამ კატასტროფული დარტყმა მიაყენა სომეხთა ეთნიკურ ჯგუფს. გოღთანი სიუნიკთან ერთად შედიოდა სელჩუკთა მიერ დაპყრობილ სომხურ ნაწილში. ისლამისტური დამპყრობლების მიერ გატარებული პოლიტიკის შედეგად, სომხები იძულებულნი გახდნენ დაეტოვებინათ თავიანთი სამშობლო და ემიგრაციაში წასულიყვნენ ჩრდილოეთით საქართველოსკენ. 1604 წელს რეგიონიდან მოსახლეობა შაჰ აბას I- მა განდევნა და მისი სომეხი მოსახლეობა ირანში გადაასახლა. გოღთანი 1700-იანი წლების შუა ხანებში გახდა ნახიჩევანის სახანოს შემადგენელი ნაწილი და დაიყო ხუთ ოლქად (მაჰალებად) ესენი იყო: ორდუბადი, აგული, დაშთი, ბელევი და ჭანანაბი. 1752 წელს რეგიონს თავს დაესხა აზატ ხანი, რომელმაც დაიმორჩილა ეს ტერიტორია. გოღთანი აღმოჩენილია მრავალი ისტორიული სომხური ეკლესია. აღმოჩენილ ტაძრებში შედის: წმინდა იაკობის ბაზილიკა შურუდში, ზემო იუხარი-აილისში წმიდა თომა მოციქულის მონასტერი, ჩანაბში ყოვლადწმინდა ღვთისმშობლის ეკლესია და მერსვანეთში წმინდა მესროპის მონასტერი. (in Armenian) Alishan, Ghevond. Սիսական (Sisakan). Venice: Mkhitarian Press, 1893. Մեծ Հայքի վարչական բաժանումը დაარქივებული 2013-12-27 საიტზე Wayback Machine. ↑ Robert H. Hewsen. The Geography of Ananias of Širak: Ašxarhacʻoycʻ, the Long and the Short Recensions. — Reichert, 1992. — P. 253. ↑ 2.0 2.1 Hakobyan, Tadevos (2007). Հայաստանի Պատմական Աշխարհագրություն [Historical Geography of Armenia] (hy). Yerevan: Yerevan State University Press, გვ. 179.  ↑ Soulahian Kuyumjian, Rita (2001). Archeology of Madness: Komitas, Portrait of an Armenian Icon. Edition 2. Reading, England: Taderon Press; Princeton, NJ: Gomidas Institute, p. 11. ↑ 4.0 4.1 Аргам Айвазян. Гохтн // Памятники армянской архитектуры Нахичеванской АССР. — Ер: Айастан, 1981. — С. 8-9. — 237 с. ↑ Новосельцев А., Пашуто В., Черепнин Л. Пути развития феодализма. — М.: Наука, 1972. — С. 47.: ↑ (სომხური) Anon. Գողթն (Goght'n). Armenian Soviet Encyclopedia Yerevan: Armenian Academy of Sciences, 1977, vol. 3, p. 151.
ინტეგრირებული ფსიქოთერაპიის ევროპული ასოციაცია

ინტეგრირებული ფსიქოთერაპიის ევროპული ასოციაცია (აბრევიატურა: EAIP, ინგლ. European Association of Integrative Psychotherapy) დაფუძნდა 1993 წელს და წარმოადგენს დარგობრივ საერთაშორისო ორგანიზაციას, რომელსაც ფსიქოთერაპიის ევროპული ასოციაციის მიერ მინიჭებული აქვს ევროპული ფართო აკრედიტაციის ორგანიზაციის (აბრევიატურა: EWAO, ინგლ. European Wide accrediting Organisation) სტატუსი. ორგანიზაციის სათავო ოფისი მდებარეობს დუბლინში. ინტეგრირებული ფსიქოთერაპიის ევროპული ასოციაცია აერთიანებს ევროპის მასშტაბით ინტეგრირებული ფსიქოთერაპიის დარგში მომუშავე ორგანიზაციებს, რომლებიც აღიარებენ ინტეგრირებული ფსიქოთერაპიის ევროპული ასოციაციის მიზნებს. ინტეგრირებული ფსიქოთერაპიის ევროპული ასოციაციის მიზნებია: ინტეგრირებულ ფსიქოთერაპიაში პოსტდიპლომური და პოსტკვალიფიკაციური ტრენირების გაძლიერების მხარდაჭერა; კლინიკური და ეთიკური პრაქტიკის უმაღლესი სტანდარტის მხარდაჭერა; კვლევისა და განათლების მხარდაჭერა ინტეგრირებული ფსიქოთერაპიის თეორიასა და პრაქტიკაში; წევრი ორგანიზაციების სატრენინგო კურსების აკრედიტება ინტეგრირებულ ფსიქოთერაპიაში; სუპერვიზორთა ტრენირების მხარდაჭერა ინტეგრირებული ფსიქოთერაპიის სხვადასხვა მიდგომებში. ასოციაციის წევრობის ფორმებია: სრული წევრობა, პროვიზიული წევრობა და ასოცირებული წევრობა. ასოციაცია სრული წევრის სტატუსს ანიჭებს ორგანიზაციებს, რომლებსაც მნიშვნელოვანი მიღწევები აქვთ ინტეგრირებული ფსიქოთერაპიის დარგში და რომლებიც აკმაყოფილებენ წევრობის კრიტერიუმებს. პროვიზიული წევრის სტატუსი ენიჭებათ ორგანიზაციებს, რომლებიც ვერ აკმაყოფილებენ სრული წევრისთვის წაყენებულ მოთხოვნებს, მაგრამ აქვთ შესაძლებლობა პროვიზიული წევრის სტატუსის მიღებიდან ორი წლის განმავლობაში აღმოფხვრან ხარვეზები. ასოცირებული წევრის სტატუსი ენიჭებათ ორგანიზაციებს, რომლებიც იჩენენ ინტერესს ინტეგრირებული ფსიქოთერაპიის მიმართ ან აქვთ მსგავსი კავშირები, მაგრამ ვერ ან არ აყენებენ სრული წევრობის მოთხოვნას. ინტეგრირებული ფსიქოთერაპიის ევროპულ ასოციაციას საქართველოში სრული წევრის სტატუსით წარმოადგენს არასამთავრობო ორგანიზაცია მენტალური ჯანმრთელობისა და ინტეგრირებული ფსიქოთერაპიის საერთაშორისო აკადემია. ოფიციალური საიტი ↑ https://www.europsyche.org/about-eap/european-wide-representations/ewao/ ↑ http://www.euroaip.eu/about-eaip/constitution/ ↑ EAIP Organisations. www.euroaip.eu. ციტირების თარიღი: 8 ივნისი, 2021
ვაჟა ბანეთიშვილის ქუჩა

ვაჟა ბანეთიშვილის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, სამგორის რაიონში (ორხევის დასახლება); დავით კაკაბაძის ჩიხიდან იოანე პეტრიწის ქუჩამდე. ადრინდელი სერგეი ესენინის ქუჩის მონაკვეთს ვაჟა ბანეთიშვილის სახელი დაერქვა 1999 წელს. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 28, ISBN 978-99928-20-35-3.
ჯორჯო პეტროსიანი

ჯორჯო „გევორგ“ პეტროსიანი (სომხ. Գևորգ Պետրոսյան; დ. 10 დეკემბერი, 1985, ერევანი, სომხეთის სსრ, საბჭოთა კავშირი) — სომეხი-იტალიელი კიკბოქსერი, რომელიც ასპარეზობს საშუალო წონით დივიზიონში. მედსახელად „ექიმი“. 13 წლის ასაკში სომხეთიდან იტალიაში ემიგრაციის შემდეგ, პეტროსიანმა პროფესიონალური კარიერა დაიწყო 16 წლის ასაკში, როგორც მუაი-თაის მერძოლმა; მან ასპარეზობა 54 კილოგრამ კატეგორიაში დაიწყო, ხოლო მოგვიანებით 70 კილოგრამ კატეგორიაში გადაინაცვა; ამ პერიოდის გამნავლობაში პეტროსიანი მრავალი ტიტულის მფლობელი გახდა. 2007 წლის იანვარში ლუმპინეს ბოქსის სტადიონზე ნოსანან პორ. პრამუკთან მარცხის შემდეგ, ჯორჯო პეტორიანი 6 წლის განმავლობაში დაუმარცხებელი იყო; ამ პერიოდში მას ორმოცდაორ ბრძოლიანი მოგებათა სერია ჰქონდა. მოგებათა სერია შეწყდა 2013 წლის ნოემბერში, Glory 12: New York-ის ბრძოლაში, რომელშიც პეტროსიანს ანდი რისტე დაუპირისპირდა და დაამარცხა. ჯორჯო პეტროსიანი დაიბადა 1985 წლის 10 დეკემბერს, ერევანში, სომხეთის სსრ-ში (ახლანდელი სომხეთი), საბჭოთა კავშირში; მისი დაბადების სახელი იყო გევორგ პეტროსიანი; იგი მამამისთან, ანდრანიკთან და უფროს ძმასთან, სტეპანთან ერთად, ცამეტი წლის ასაკში ემიგრაციაში წავიდა იტალიაში (მათ ქვეყანაში უკანონოდ, სატვირთო მანქანის უკანა ნაწილში მყოფებმა მიაღწიეს. ისინი თავდაპირველად მილანში უსახლკაროდ ცხოვრობდნენ ცხოვრობდნენ, იძინებდნენ მატარებლების სადგურებსა და ქუჩებში, მაგრამ მოგვიანებით ისინი გორიზიაში ოჯახმა მიიღო, რომელმაც მათ ქარხანაში ღამის დარაჯად მუშაობა შესთავაზა. იტალიაში დასახლების შემდეგ ოჯახს მალევე შეუერთდა ჯორჯო პეტროსიანის დედა, სახელად კარინე, და სახელად ლიანა და უმცროსი ძმა სახეალდ არმენი (არმენი ძმის მსგავსად არის მსოფლიო ჩემპიონი კიკბოქსში). ბრიუს ლისა და ჟან-კლოდ ვან დამი საბრძოლო ხელოვნების ფილმებით შთაგონებულმა პეტროსიანმა გადაწყვიტა თოთხმეტი წლის ასაკში ვარჯიში მუაი თაიში დაეწყო, თუმცა თავდაპირველად დარბაზსს მცირე ზომის გამო ჩამოშორდა. იგი ჯიუტობდა და საბოლოოდ, 16 წლის ასაკში ვარჯიში განაახლა; ამჯერად იგი ალფიო რომანუტის ზედამხედველობის ქვეშ ვარჯიშობდა; მისი სავარჯიშო დარბაზი იყო „Satori Gladiatorium Nemesis“; პირველი ბრძოლა 16 წლის ასაკში გამართა. იგი ცხოვრებას გორიზიაში, ჩრდილოეთ იტალიაში განაგრძობდა; კარიერის საწყის წლებში მუშაობდა აგურების მწყობელად. Giorgio Petrosyan Fan Page(Russia) Official Glory profile დაარქივებული 2019-10-30 საიტზე Wayback Machine. K-1Sport profile ↑ Petrosyan, l'armeno azzurro. avvenire.it. ↑ GIORGIO PETROSYAN (ITALY). siamfightmag.com. ↑ Biography. დაარქივებულია ორიგინალიდან — January 29, 2011. ციტირების თარიღი: January 30, 2011. ↑ Gevorg Petrosyan interview. www.fansofk-1.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-05-05. ციტირების თარიღი: 2008-06-01. ↑ ĄÚĽŐĽĄĽ¤ĽżĄź¤ż¤Á¤ÎÁÇ´éĄŰ Âč2˛óĄĄĽ¸ĽçĽëĽ¸ĽŞĄŚĽÚĽČĽíĽˇĽ˘Ľó : ĽłĽéĽŕ. J Sports. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-07-19. ციტირების თარიღი: 2015-08-17.
ჰოლანდია (ისტორიული რეგიონი)

ჰოლანდია (ნიდერლ. Holland) — ისტორიული რეგიონი ნიდერლანდების დასავლეთ ნაწილში. მოიცავს ქვეყნის ორ პროვინციას - ჩრდილოეთ ჰოლანდიას (Noord-Holland) და სამხრეთ ჰოლანდიას (Zuid-Holland). ისტორიულად ჰოლანდია საგრაფო იყო, რომელიც საღვთო რომის იმპერიის ნაწილს წარმოადგენდა. მოგვიანებით ერთ-ერთი სახელმწიფო გახდა, რომელმაც ნიდერლანდების შვიდი გაერთიანებული პრივინციისგან (1581-1795) შექმნა რესპუბლიკა. ჰოლანდიის შექმნას საფუძველი დაუდო პირველმა ბურჟუაზიულმა რევოლუციამ ნიდერლანდიაში, რომელიც ესპანეთის შემადგენლობაში შედიოდა. შესაბამისად რევოლუციაც ესპანეთის წინააღმდეგ იყო მიმართული. შედეგად, 1579 წელს ჩამოყალიბდა ნიდერლანდიის ჩრდილოეთ პროვინციების კავშირი, მოგვიანებით ჰოლანდია - პირველი კაპიტალისტური სახელმწიფო. 1806-1810 წლებში არსებობდა ჰოლანდიის სამეფო, რომელიც ვასალურ დამოკიდებულებაში იყო ნაპოლეონ I-ის საფრანგეთის იმპერიის მიმართ. მის მეფედ ნაპოლეონის ერთ-ერთი ძმა, ლუდოვიკო I ბონაპარტი დაინიშნა. ჰოლანდიის სამეფო შეცვალა ბატავიის რესპუბლიკამ (ასევე ვასალური საფრანგეთის მიმართ), შემდეგ კი 1810 წელს საფრანგეთის მიერ ანექსირებისას არსებობა შეწყვიტა. სახელწოდება ჰოლანდია მომდინარეობს სიტყვებისგან holt land (სიტყვასიტყვით "ხის ქვეყანა"). ზოგიერთ ქვეყანაში ამ სახელით მოიხსენიება მთელი ნიდერლანდების სამეფო, რაც პოლიტიკურად არაკორექტულია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 678. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჰოლანდია (ისტორიული რეგიონი) ჰოლანდიის რუკა - Google Maps
ნიკოლოზ ბარათაშვილის მოედანი

ნიკოლოზ ბარათაშვილის მოედანი — მოედანი თბილისში, კრწანისის რაიონში (ზემო უბანი); ნიკოლოზ ბარათაშვილის ხიდს, ზვიად გამსახურდიას სანაპიროსა და ნიკოლოზ ბარათაშვილისა და იოანე შავთელის ქუჩებს შორის, ყოფილი მუხრანის მოედანი. 1945 წელს ბარათაშვილის მოედანი უწოდეს. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 28, ISBN 978-99928-20-35-3.
არმინია

არმინია (სომხ. Արմինիա ոստիկանություն) — პოლიტიკური და გეოგრაფიული აღნიშვნა, რომელიც მუსულმანმა არაბებმა მიანიჭეს დიდი სომხეთის, კავკასიის იბერიისა და კავკასიის ალბანეთის მიწებს, VII საუკუნეში, ამ რეგიონების დაპყრობის შემდგომ. რეგიონში ძირითადად საუბრობდნენ სომხურად და არაბულად. ყველაზე გავრცელებული რელიგია კი ქრისტიანობა იყო. Jones, Lynn (2007). Between Islam and Byzantium: Aght'amar and the Visual Construction of Medieval Armenian Rulership. Ashgate Publishing, Ltd. ISBN 0754638529. Morgan, Jacques de (1918), The History of the Armenian People: From the remotest times to the present day, Barry, Ernest F., trans., Boston: Hairenik Press Ter-Ghewondyan, Aram (1976). The Arab Emirates in Bagratid Armenia. Translated by Nina G. Garsoïan. Lisbon: Livraria Bertrand. OCLC 490638192. Robert H. Hewsen. Armenia: A Historical Atlas. Univ. of Chicago Press, Chicago, 2001, Pp. 341. Garbis Armen. Historical Atlas of Armenia. A. N. E. C., New York, 1987, Pp. 52. ↑ Yeghiazaryan, Arman (2005). „Արմինիա ոստիկանության սահմանները [Borders of the Vicegerency of Arminia]“. Patma-Banasirakan Handes (სომხური). Yerevan: Armenian Academy of Sciences (1): 243–258. ISSN 0135-0536. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-08-23. ციტირების თარიღი: 2019-11-07.
ნიკოლოზ ბარათაშვილის ხიდი

ნიკოლოზ ბარათაშვილის ხიდი — ხიდი თბილისში, ქალაქის ცენტრისა და ისტორიული· უბნების — ავლაბრისა და ჩუღურეთის დამაკავშირებელი ხიდი მდინარე მტკვარზე, ნიკოლოზ ბარათაშვილის ქუჩის გაგრძელებაზე (1965; არქიტექტორები: შოთა ყავლაშვილი, ვლადიმერ ქურთიშვილი. ინჟინერი: გ. ქარცივაძე). ადრე ბარათაშვილის ხიდის ადგილას იყო ლითონის ერთმალიანი მუხრანის ხიდი (1911; აკადემიკოს ევგენი პატონის პროექტი). XIX საუკუნეში ამ ადგილას მუშაობდა ბორანი, რომელიც ახლანდელი ბარათაშვილის ქუჩას რიყესა და ავლაბართან აკავშირებდა. მას დღე-ღამეში დაახლოებით 2000 კაცი გადაჰყავდა. ბორნით ერთ საათში უფრო მეტი ხალხი გადადიოდა, ვიდრე ვერის ხიდით დღე-ღამის განმავლობაში. მუხრანის ხიდის პირველი პროექტი 1882 წელს შეიმუშავა ს. უმანსკიმ (ვერის ხიდის ავტორმა), მაგრამ ის მეტად ძვირადღირებული აღმოჩნდა. შემდგომში ასევე დაიწუნეს სხვა ინჟინრების, ლორმანის, სილიანერისა და კარელინის პროექტები. საბოლოოდ ხიდი თითქმის 30 წლით გვიან აშენდა ევგენი პატონის პროექტით. პატონმა ქალაქის მმართველებს პირობა მისცა, რომ ჰონორარს მხოლოდ იმ შემთხვევაში აიღებდა, თუ დამკვეთი მის პროექტს მოიწონებდა. საბოლოო პროექტში მან ორიგინალური თაღოვანი კონსტრუქციები გამოიყენა. ეს იყო შედუღების წესით აგებული პირველი ხიდი რუსეთის იმპერიაში. ხიდის რკინის ნაწილები დამზადდა ნიჟნი ნოვგოროდში, სორმოვოს ქარხანაში, სავალი ნაწილის მოსაფენად ავსტრალიიდან ევკალიპტის ძელაკები ჩამოიტანეს. ხიდის აწყობა 5 თვეში დასრულდა. ბორანი გადაიტანეს ვერის ხიდის ზემოთ, ახლანდელი დგებუაძის ქუჩასთან. მუხრანის ხიდი ოფიციალურად გაიხსნა 1911 წლის 23 აპრილს. 1965 წელს მუხრანის ხიდი აიღეს და მის მაგივრად ბარათაშვილის ხიდი ააშენეს. ხიდი ორბურჯიანია და სამი მალისაგან შედგება. მისი სიგრძე 160, ხოლო სიგანე 26 მეტრია. ხიდის ორიარუსიანია - ზედა იარუსი საავტომობილო მოძრაობისთვისაა განკუთვნილი, ქვედა იარუსი კი ქვეითად მოსიარულეთათვის და მასზე რამდენიმე საზოგადოებრივი დანიშნულების სივრცეებია განთავსებული. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 29, ISBN 978-99928-20-35-3. სარალიძე, ა., „თბილისის ხიდები“, გვ. 18-19, 21, „ტფილისის ჰამქარი“, თბილისი, 2012
საცხოვრებელი და სამეურნეო ნაგებობები სომხეთში

საცხოვრებელი და სამეურნეო ნაგებობები სომხეთში — უძველესი დროიდან მოყოლებული სომხეთის ისტორიის პერიოდში, ამ მხრივ არაერთი ტიპის ნაგებობებია გამოკვეთილად ცნობილი. რომელიც წარმოადგენს ამ რეგიონისთვის დამახასიათებელ უნიკალურ ძეგლებს. უნდა აღინიშნოს თავდაპირველად, რომ შენობა-ნაგებობების განლაგებით სომხური სოფლები ადგილობრივი ქართული დასახლებებისაგან თითქმის არ განსხვავდება. აღსანიშნავია, რომ ტრადიციულად, სამცხე-ჯავახეთის სიმბიოზური, მიწათმოქმედება-მესაქონლეობით წარმოდგენილი მეურნეობისათვის დამახასიათებელი იყო კომპლექსური საცხოვრებელი და სამეურნეო, დარბაზული ტიპის ნაგებობები. სომხეთისთვის დამახასიათებელი იყო მიწურმანიანი და სანახევროდ მიწაში ჩაფლული სახლები, რომლებიც ძირითადად ნაკლებად ზარალდებოდა მტრის თავდასხმის დროს. მტრის ხშირი შემოსევების გამო, ერთმანეთთან სახლები დაკავშირებული იყო გასაიდუმლოებული ხვრელებით, გვირაბებით. განსაკუთრებით გამორჩეული იყო ერდოიან-გვირგინიანი დარბაზული ნაგებებობები, რომელიც კავკასიაში საკმაოდ გავრცელებულია. ნაგებობები მჭიდროდ იყო ერთმანეთთან შეჯგუფებული, რაც განპირობებული ბუნებრივი ლანდშაფტით და მიწის ნაკლებობით. სომხურ ენაში სახლის აღსანიშნავად გამოიყენება ტერმინი „ტუნ“. ტუნს თავდაპირველად რამდენიმე მნიშვნელობა ჰქონდა. ის გამოხატავდა, ერთი მხრივ, სამფლობელოს, მამულს, რაიონს, ოლქსა და თვით ქვეყანასაც კი, მეორე მხრივ კი, სოციალურ გაერთიანებებს აღნიშნავდა - გვარს, პატრონიმიას და, მოგვიანებით, დიდ საოჯახო თემს. ამ ტიპის საცხოვრებელს სომხები „გოღატუნ“-ს (მიწის სახლს) უწოდებენ. ის ქვისა და ალიზისაგან არის აგებული, გადახურვა მიწურბანიანია, შედგება კარაპანის, დერეფნისა და სამი განყოფილებისაგან. ტენდერტუნის დაბალ განყოფილებაში დგას ხის გრძელი ტახტი. წინათ მასზე ოჯახის ახალგაზრდა წევრები იძინებდნენ. ტენდერტუნს საკუთარი გვირგვინი აქვს, რომელიც ხის ბოძებზეა დაყრდნობილი და ხუთი საფეხურისაგან შედგება. ამ სათავსოში ინახებოდა მარცვლეულისათვის განკუთვნილი ხის დიდი ჭურჭელი „ამბარი“. აღსანიშნავია, რომ დარბაზული ტიპის ნაგებობები გავრცელებული იყო, აგრეთვე, ყარსში, ბასიანსა და მის მომიჯნავე ოლქებში არსებულ სომხურ დასახლებებშიც. სომხურ ნაგებობებს, ნაკლებად ჰქონდათ დიდი ეზოები, განსხვავებით სხვა კავკასიის ხალხებისგან. XX საუკუნის ასეთი შენობები ჯერ კიდევ შემორჩენილი იყო, თუმცა საცხოვრებლად თითქმის აღარ გამოიყენებოდა, არსად გვხვდება მათი თუნდაც სამეურნეო დანიშნულებით გამოყენების შემთხვევაც. ძირითადად შენობებში იყო ხის ავეჯი, მცირე ჭურჭელი. სომხურ დარბაზული ტიპის სახლებში განკუთვნილი იყო საქონლის სადგომი, შესანახი ადგილი ე.წ. სათავსო. ჭირნახულის შესანახი ოთახი. როლანდ თოფჩიშვილი კავკასიის ხალხთა ეთნოლოგია, თბ.,2012
ბარალეთის ქუჩა

ბარალეთის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, გლდანის რაიონში (ავჭალა); მიხაკო წერეთლის ქუჩიდან ლიბანის I ჩიხამდე. ადრე ფრიდრიხ ენგელსის ქუჩა ერქვა. აქვს 1 შესახვევი, 1 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 29, ISBN 978-99928-20-35-3.
ალექსანდრე ბარამიძის ქუჩა

ალექსანდრე ბარამიძის ქუჩა — ქუჩა თბილისში, ნაძალადევის რაიონში (ზღვისუბანი); დავით გურამიშვილის გამზირიდან ჩარგლის ქუჩამდე. წარმოიქმნა XX საუკუნის 40-იან წლებში. ადრე თემქის დასახლების 68-ე ქუჩა ერქვა. 1971 წელს — ძმები გარიშვილების, 1996 წელს ალექსანდრე ბარამიძის სახელი ეწოდა. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 29, ISBN 978-99928-20-35-3.
ბარისახოს ქუჩა

ბარისახოს ქუჩა — ქუჩა თბილისში, გლდანის რაიონში (ავჭალა); ელეფთერ ანდრონიკაშვილის ქუჩიდან უწერის ქუჩამდე. ადრე ალექსანდრე ყაზბეგის სახელი ერქვა. აქვს 1 შესახვევი, 1 ჩიხი. ენციკლოპედია „თბილისი. ქუჩები, გამზირები, მოედნები“, თბ., 2008. — გვ. 29, ISBN 978-99928-20-35-3.