კლოდ სიმონი

კლოდ ეჟენ ანრი სიმონი (ფრანგ. Claud Simon, დ. 10 ოქტომბერი, 1913 წელი, ანტანანარივუ, მადაგასკარი, საფრანგეთის კოლონია — გ. 6 ივლისი, 2005, პარიზი, საფრანგეთი) — ფრანგი მწერალი, ნობელის პრემიის ლაურეატი ლიტერატურაში (1985). სიმონი 1913 წლის 10 ოქტომბერს კუნძულ მადაგასკარზე, ქალაქ ანტანანარივუში ფრანგი მშობლების ოჯახში დაიბადა. ისინი საფრანგეთში 1914 წელს დაბრუნდნენ. სიმონის მამა სამხედრო მოსამსახურე იყო და პირველი მსოფლიო ომის დასაწყისში დაიღუპა. მომავალი მწერალი დედასთან და მის ოჯახთან ერთად პერპინიანში გაიზარდა. 1924 წელს მისი დედა სიმსივნით გარდაიცვალა, რის შემდეგაც მას ბებია ზრდიდა. სიყმაწვილეში სიმონი ბევრ დროს უთმობდა ფერწერასა და ფოტოგრაფიას. მან საშუალო განათლება პარიზში, ხოლო უმაღლესი განათლება ოქსფორდისა და კემბრიჯის უნივერსიტეტებში მიიღო. სიმონი კომუნისტურ პარტიას შეუერთდა და 1936 წელს ბარსელონაში გაემგზავრა, სადაც რესპუბლიკელთა რიგებში ფრანკოს წინააღმდეგ იბრძოდა. მეორე მსოფლიო ომის დაწყების შემდეგ სიმონი არმიაში გაიწვიეს. იგი მსახურობდა კავალერიაში. მაასის ბრძოლაში სიმონი დაატყვევეს, რასაც გაქცევით დააღწია თავი. ტყვეობიდან გათავისუფლებული ფრანგულ წინააღმდეგობის მოძრაობას შეუერთდა. სიმონმა წერა ომის შემდეგ დაიწყო. მისი პირველი რომანი „Le Tricheur“ (ღალატი) 1946 წელს გამოწვეყნდა. ესპანეთის სამოქალაქო ომის თემაზეა მისი რომანები „La Corde raide“ და „Le Sacre du printemps“ (საგაზაფხულო რიტუალი). 1954-1967 წლებში გამოქვეყნდა სიმონის რომანების ციკლი - „L’Herbe“ (ბალახი), „La Route des Flandres“ (ფლანდრიელთა გზა), „La Palace“ (სასახლე) და „Histoire“ (ისტორია). კრიტიკოსები მის საუკეთესო ნამუშევრად რომანს „La Route des Flandres“ მიიჩნევენ. 1973 წელს სიმონი აღმოსავლეთ ანგლიის უნივერსიტეტის საპატიო დოქტორი გახდა. მწერალი 2005 წლის 6 ივლისს პარიზში გარდაიცვალა. დაკრძალულია მონმარტრის სასაფლაოზე. სიმონი ახალი რომანის მიმდინარეობის წარმომადგენლად მიიჩნევა. მისი რომანებისთვის დამახასიათებელია ფრაგმენტული ნარატივი; მას არ აქვს ნარატივისა და პერსონაჟის შენარჩუნების მკაფიო განცდა. სიმონს მოდერნისტ წინამორბედებთან უფრო მეტი საერთო აქვს, ვიდრე თანამედროვეებთან. მის ნამუშევრებში აშკარად იგრძნობა მარსელ პრუსტისა და უილიამ ფოლკნერის გავლენა. მისთვის დამახასიათებელია ვრცელი, ხშირად რამდენიმე გვერდზე გადაჭიმული წინადადებები, სასვენი ნიშნების ნაკლებობა, პრუსტისეული მოქმედების ადგილების ალუზიური გამოყენება, რაშიც პრუსტის გავლენა იგრძნობა, ხოლო ფრაგმენტული დროის ხაზი, ხშირი ანალიზი და ცნობიერების ნაკადი სიმონის შემოქმედებაში ფოლკნერის გავლენის მახასიათებლების მაგალითებად შეგვიძლია მოვიყვანოთ. მიუხედავად გავლენებისა, სიმონის შემოქმედება, როგორც თემატურად, ისე სტილისტურად უაღრესად ორიგინალურია. ომი მის შემოქმედებაში ცენტრალური თემაა. იგი რომანში ერთსა და იმავე ისტორიულ კონფლიქტზე სხვადასხვა ადამიანების გამოცდილების ჩვენებით კონტრასტის ეფექტს ქმნის. სიმონის არაერთ რომანში ოჯახური ისტორიის თემას ვხვდებით, სადაც პროტაგონისტის ცხოვრებაზე გავლენას ახდენს ის მითები და ლეგენდები, რომლებიც მის ოჯახში თაობიდან თაობას გადაეცემოდა. ამ მხრივ, სიმონის რომანებს აქვთ რამდენიმე საერთო ლაიტმოტივი, რომლებიც რომანებში სხვადასხვა თანმიმდევრობით მეორდება. 1945 : Le Tricheur, Éditions du Sagittaire 1947 : La Corde raide, Éditions du Sagittaire 1952 : Gulliver, Calmann-Lévy 1954 : Le Sacre du Printemps, Calmann-Lévy 1957 : Le Vent. Tentative de restitution d’une retable baroque, Éditions de Minuit 1958 : L’Herbe, Éditions de Minuit 1960 : La Route des Flandres, Éditions de Minuit 1962 : Le Palace, Éditions de Minuit 1966 : ქალები Femmes (ჟუან მიროს ოცდასამი სურათის მიხედვით), Éditions Maeght 1967 : Histoire, Éditions de Minuit 1969 : La Bataille de Pharsale, Éditions de Minuit 1970 : Orion aveugle, Skira 1971 : Les Corps conducteurs, Éditions de Minuit 1973 : Triptyque, Éditions de Minuit 1975 : Leçon de choses, Éditions de Minuit 1981 : გეორგიკები Les Géorgiques, Éditions de Minuit, ISBN 2-7073-1950-3 1986 : სიტყვა სტოკჰოლმში (ნობელის პრემიის გადაცემისას) Discours de Stockholm, Éditions de Minuit 1987 : L’Invitation, Éditions de Minuit 1988 : Album d’un amateur, Rommerskirchen 1989 : L’Acacia, Éditions de Minuit 1992 : Photographies, 1937—1970, Éditions Maeght 1994 : Correspondance avec Jean Dubuffet, L'Échoppe 1997 : Le Jardin des Plantes, Éditions de Minuit 2001 : Le Tramway, Éditions de Minui 2006 : Oeuvres, Collection Pléiade კლოდ სიმონი. nobel-winners.com (ინგლისური) კლოდ სიმონი ნობელის პრემიის ოფიციალურ საიტზე (ინგლისური) კლოდ სიმონი. Books and Writers Claude Simon, The Art of Fiction No. 128 ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 1.7 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ 3.0 3.1 Discogs — 2000. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q504063"></a> ↑ 4.0 4.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 5.0 5.1 Gran Enciclopèdia Catalana — Grup Enciclopèdia, 1968. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18696256"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2664168"></a> ↑ 6.0 6.1 GeneaStar <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q98769076"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3100478"></a> ↑ 7.0 7.1 Roglo — 1997. — 10000000 ეგზ. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q83365652"></a> ↑ 8.0 8.1 8.2 The Fine Art Archive — 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q10855166"></a> ↑ Who's Who in France — Paris: 1953. — ISSN 0083-9531; 2275-0908 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5924723"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q90"></a> ↑ Find a Grave — 1996. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q63056"></a> ↑ https://www.nobelprize.org/nobel_prizes/literature/laureates/1985/ ↑ https://www.nobelprize.org/nobel_prizes/about/amounts/ ↑ nobel prize in literature 1985. ↑ 14.0 14.1 Claude Simon. ↑ Claude Simon - ენციკლოპედია ბრიტანიკა. ↑ Entre tradition et modernité (1967–1980). ccic-cerisy.asso.fr