laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ელენა ესპანელი

ელენა ესპანელი (ესპ. Elena de España; დ. 20 დეკემბერი, 1963) — ბურბონთა დინასტიის წარმომადგენელი. ესპანეთის მეფე ხუან კარლოს I-ისა და დედოფალ სოფია ბერძენის უფროსი ასული. ესპანეთის სამეფო ტახტის რიგით მესამე მემკვიდრე, თავისი ძმიშვილების შემდეგ. იგი არის ესპანეთის მეფე ფილიპე VI-ის უფროსი და. იგი ოფიციალური ვიზიტითაა ნამყოფი დიდ ბრიტანეთში, გერმანიაში, აშშ-ში, არგენტინაში, იაპონიაში, პერუსა და ფილიპინებში. ელენა დაიბადდა 1963 წლის 20 დეკემბერს მადრიდში. იგი იყო ესპანეთის მეფე ალფონსო XIII-ის შვილიშვილის, ასტურიის პრინც ხუან კარლოსისა და მისი მეუღლის, დანიისა და საბერძნეთის პრინცესა სოფია გლიუქსბურგის პირველი შვილი. 1975 წელს მამამისი ესპანეთის მეფე ხდება ხუან კარლოს I-ის სახელით, ელენა კი ესპანეთის ინფანტას წოდებას იღებს. ამის შემდეგ იგი პარიზში გაემგზავრა განათლების მისაღებად, სადაც იგი ფრანგული ლიტერატურის ფაკულტეტზე სწავლობდა სორბონას უნივერსიტეტში. იგი სწორედ აქ, 1987 წელს შეხვდა თავის მომავალ მეუღლეს, ხაიმე დე მარიჩალარს, რომელიც ასევე სასწავლებლად იყო ჩასული პარიზში. ხაიმე და ელენა 1995 წლის 18 მარტს დაქორწინდნენ ქალაქ სევილიის კათედრალში. ხაიმე რიპალდას გრაფისა და გრაფინიის უფროსი ვაჟი იყო და მასზე დასაქორწინებლად, ელენას არ მოუხდა ტახტზე თავის უფლებებზე უარის თქმა. საქორწინო საჩუქრის სახით, მამამისმა მას ლუგოს ჰერცოგინიის წოდება უბოძა. წყვილს სულ ორი შვილი შეეძინა: ფელიპე (დაიბადა 1998 წლის 17 ივლისს მადრიდის ჰოსპიტალში) და ვიქტორია (დაიბადა 2000 წლის 9 სექტემბერს მადრიდის ჰოსპიტალში). 2007 წლის 13 ნოემბერს იგი ქმარს განშორდა და განქორწინებაზე დაიწყო ფიქრი. 2009 წლის ნოემბერში მან უკვე ოფიციალურად გამოაცხადა მოსალოდნელი განქორწინების შესახებ, რამაც მალევე გაჟონა მედიაში და 25 ნოემბრისათვის მთელი ესპანური გაზეთები მხოლოდ ამ ამბავზე წერდნენ. ლუგოს ჰერცოგინია ქმარს 2009 წლის დეკემბერში გაშორდა, თუმცა ესპანეთის სამეფო ოჯახმა მათი ქორწინების ანულირება მხოლოდ 2010 წლის 21 იანვარს მოახდინა. ოფიციალური განქორწინების საბუთზე კი ხელი 2010 წლის 9 თებერვალს მოაწერა ხელი ორივე მხარემ. ცხადია ხაიმეს მაშინვე ჩამოართვეს ჰერცოგის წოდება და სამეფო კარიდან გააძევეს. Villar, Cote. Guardián de acero para el divorcio real. La otra crónica, no. 55 (6 February 2010). El Mundo País, Ediciones El (3 June 1997). "El Rey recibe al presidente de Austria". Retrieved 18 January 2017.
ალექსანდრე პროხოროვი

ალექსანდრე მიხეილის ძე პროხოროვი (რუს. Алекса́ндр Миха́йлович Про́хоров; დ. 11 ივლისი [ძვ. სტ. 28 ივნისი], 1916, ათერტონი, ავსტრალია — გ. 8 იანვარი, 2002, მოსკოვი, რუსეთი) — საბჭოთა და რუსი ფიზიკოსი, კვანტური ელექტრონიკის ერთ-ერთი ფუძემდებელი, სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1966), პრეზიდიუმის წევრი (1970), ზოგადი ფიზიკისა და ასტრონომიის განყოფილების აკადემიკოს-მდივანი (1973). სოციალისტური შრომის გმირი (1969). სკკპ წევრი 1950 წლიდან. დაიბადა რევოლუციონერი მუშის ოჯახში. მამამისი რევოლუციური მოღვაწეობისათვის გადაასახლეს ციმბირში, საიდანაც შემდეგ გადავიდა ავსტრალიაში. პროხოროვმა დაამთავრა ლენინგრადის სახელმწიფო უნივერსიტეტი (1939). 1941–1943 წლებში საბჭოთა არმიაში იყო. 1946 წლიდან მუშაობდა სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ფიზიკის ინსტიტუტში (1954 წლიდან ლაბორატორიის გამგე, 1968 წლიდან — დირექტორის მოადგილე), 1959 წლიდან მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი, 1971 წლიდან მოსკოვის ფიზიკა-ტექნოლოგიური ინსტიტუტის კათედრის გამგე. 1969 წლიდან დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიის მთავარი რედაქტორი. ნიკოლოზ ბასოვთან ერთად დაამუშავა კვანტური სისტემების საშუალებით ელექტრომაგნიტური ტალღების გენერირების პრინციპულად ახალი მეთოდი და ამიაკის კონის გამოყენებით შექმნა მოლეკულური გენერატორი — მაზერი (1954–1955). მისი შრომები ეძღვნება ინფრაწითელი და ხილული გამოსხივების მძლავრი ლაზერების შექმნას, არაწრფივ ოპტიკას, ნივთიერებასთან მძლავრი ლაზერული გამოსხივების რეზონანსულ და არარეზონანსულ ურთიერთქმედებას. მიღებული აქვს ლენინური პრემია (1959), ნობელის პრემია (1964). იყო ამერიკის მეცნიერებათა და ხელოვნებათა აკადემიის წევრი (1971). დაჯილდოებულია 2 ლენინის ორდენითა და მედლებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 221. ↑ 1.0 1.1 Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ 2.0 2.1 Encyclopædia Britannica <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5375741"></a> ↑ 3.0 3.1 ბროკჰაუზის ენციკლოპედია <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q237227"></a> ↑ 4.0 4.1 Gran Enciclopèdia Catalana — Grup Enciclopèdia, 1968. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18696256"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2664168"></a> ↑ Brozović D., Ladan T. Hrvatska enciklopedija — LZMK, 1999. — 9272 გვრ. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1264934"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q429032"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18446"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1789619"></a> ↑ MAK <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q105192847"></a> ↑ 7.0 7.1 Munzinger Personen <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107343683"></a> ↑ The Nobel Prize in Physics 1964 — Nobel Foundation. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1781959"></a> ↑ Table showing prize amounts — Nobel Foundation, 2019. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1781959"></a> ↑ Большая золотая медаль РАН имени М.В. Ломоносова — Официальный сайт РАН. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q63870914"></a>
მონსორო

მონსორო (ფრანგ. Montsoreau [mɔ̃soʁo]) — ქალაქი და კომუნა დასავლეთ საფრანგეთში. მდებარეობს ლუარის რეგიონის, მენი და ლუარის დეპარტამენტში. 2015 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 447 ადამიანს; საშუალო სიმჭიდროვე 86 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 5,19 კმ². მონსოროში მოსახლეობის რაოდენობის სქემა ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მონსორო Official website (ფრანგული) ↑ Climatologie de l'année 2017 à Montreuil-Bellay – Grande-Champagne fr. ↑ Normes et records 1961–1990: Angers-Beaucouzé (49) – altitude 50m French. Infoclimat. ↑ Des villages de Cassini aux communes d'aujourd'hui. École des hautes études en sciences sociales. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-03. ციტირების თარიღი: 2019-03-13. ↑ Recensement de la population au 1er janvier 2006. Insee. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-03-27. ციტირების თარიღი: 2019-03-13. ↑ Recensement de la population. Insee.
იური პროხოროვი

იური ვასილის ძე პროხოროვი (რუს. Ю́рий Васи́льевич Про́хоров; დ. 15 დეკემბერი, 1929, მოსკოვი, სსრკ — გ. 16 ივლისი, იქვე) — საბჭოთა და რუსი მათემატიკოსი, სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1972). დაამთავრა მოსკოვის უნივერსიტეტი (1949), პროფესორი იქვე (1957 წლიდან). 1949 წლიდან მუშაობდა სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის ვ. სტეკლოვის სახელობის მათემატიკის ინსტიტუტში (1969 წლიდან დირექტორის მოადგილე). მისი შრომები ძირითადად ეძღვნება ალბათობის თეორიას, განსაკუთრებით ამ თეორიის ასიპტოტურ მეთოდებს. იყო დიდი საბჭოთა ენციკლოპედიის მესამე გამოცემის მთავარი რედაქციის წევრი. მიღებული აქვს ლენინური პრემია (1970). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 221. ↑ 1.0 1.1 Virtual International Authority File — [Dublin, Ohio]: OCLC, 2003. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54919"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q988937"></a> ↑ 2.0 2.1 Прохоров Юрий Васильевич // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохорова — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17378135"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ 3.0 3.1 3.2 3.3 3.4 3.5 3.6 3.7 MacTutor History of Mathematics archive — 1994. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q547473"></a> ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #12126288X // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a> ↑ Mathematics Genealogy Project — 1997. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q829984"></a>
ალექსი პროხოროვი

ალექსი ნიკოლოზის ძე პროხოროვი (დ. 19 იანვარი, 1923, სოფ. როჟდესტვენსკოე, ახლანდ. ვორონეჟის ოლქი — გ. 27 მაისი, 2002, მოსკოვი, რუსეთი) — ორგზის საბჭოთა კავშირის გმირი (19 აპრილი, 1945 და 29 ივნისი, 1945), პოლკოვნიკი (1957). სკკპ წევრი 1943 წლიდან. საბჭოთა არმიაში ოყო 1940 წლიდან. დაამთავრა ბალაშოვის სამხედრო საავიაციო სკოლა (1942) და სამხედრო-საავიაციო აკადემია (ახლა ი. გაგარინის სახელობისა) (1950). დიდი სამამულო ომის (1941–1945) დროს იბრძოდა ჯერ ლენინგრადის, შემდეგ კი ბელარუსის მე-3 ფრონტებზე (1943–1945). იყო მფრინავი, რგოლის მეთაური, ესკადრილიის მეთაური (მე-15 გვარდიის მოიერიშე საავიაციო პოლში). მოახდინა 238 საბრძოლო გადაფრენა. ომის შემდეგ პასუხსაგებ თანამდებობაზე იყო სამხედრო-საჰაერო ძალებში. 1967 წლიდან ეწეოდა პედაგოგურ მოღვაწეობას. დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით, 7 სხვა ორდენით, აგრეთვე მედლებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 221.
ვარძია (ასპინძის მუნიციპალიტეტი)

ვარძია — სოფელი სამხრეთ საქართველოში (სამცხე-ჯავახეთის მხარე), ასპინძის მუნიციპალიტეტში (ნაქალაქევის ადმინისტრაციული ერთეული). მდებარეობს მდინარე მტკვრის ხეობაში, ზღვის დონიდან 1100 მ-ზე, ასპინძიდან 30 კმ-ში. სოფლის შემოგარენში მდებარეობს შუა საუკუნეების კლდეში ნაკვეთი სამონასტრო ანსამბლი ვარძია, ხოლო მის სამხრეთ-დასავლეთით ქართული ხუროთმოძღვრების ძეგლი ზედა ვარძია. ვარძიის სიახლოვეს კლიმატურ-ბალნეოლოგიური კურორტია. კლიმატი შუამთისაა, რბილი; იცის მცირეთოვლიანი ზამთარი (იანვრის საშუალო ტემპერატურა –2,8°C) და თბილი, ზომიერად მშრალი ზაფხული (აგვისტოს საშუალო ტემპერატურა 19°C), ნალექები 500 მმ წელიწადში. ჰაერი სუფთაა, გამჭვირვალე, წიწვის არომატით. მტკვრის მარჯვენა ნაპირზე, სოფელ თმოგვში არის თერმული მინერალური წყარო „ვარძია“. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 30 კაცი. ვარძია, კლიმატურ-ბალნეოლოგიური კურორტი // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. ?. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ მოსახლეობის 2002 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (2002 წელი). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019.
აქილევს ტატიოსი

აქილევს ტატიოსი — IV საუკუნის ძველი ბერძენი მწერალი, მან დაწერა რომანი „ლევკიპე და კლიტოფონტი“, რომელსაც საფუძვლად უდევს ელინისტური სატრფიალო-სათავგადასავლო ტიპური სიუჟეტური სქემა: მიჯნურთა იძულებითი განშორება, მრავალი ფათერაკისა და ცდუნების დაძლევა, ბოლოს ერთმანეთის პოვნა და შეუღლება. ეს თხზულება დიდად პოპულარული იყო ბიზანტიაში და მნიშვნელოვანი გავლენაც მოახდინა XII საუკუნის ბიზანტიურ რომანებზე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 37.
პერცოვის სახლი

პერცოვის სახლი (რუს. Дом Перцова) — XX საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, ისტორიული შენობა. საშემოსავლო სახლი. აგებულია მოდერნის არქიტექტურულ სტილში. მდებარეობს ქალაქ სანქტ-პეტერბურგში. მისამართი ლიგოვსკის პროსპექტი, სახლი № 44. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონული ობიექტი. აგებულია 1910-1912 წლებში. იმ მიწის ნაკვეთის ისტორია, რომელზეც მდებარეობს პერცოვის სახლი, იწყება XIX საუკუნის დასაწყისიდან. თანამედროვე ლიგოვსკის პროსპექტის ადგილზე მდებარეობდა ლიგოვსკის არხი, რომელიც გათხარეს ჯერ კიდევ 1718-1725 წლებში, გენერალ გრიგორ სკორნიაკოვ-პისარევის ხელმძღვანელობით. 1891 წელს არხი მილში მოაქციეს და ამოავსეს. 1882 წელს ააშენეს სამსართულიანი ქვის სახლი და ასეთივე სახლი ფლიგელით. ამ სახლში განათავსეს ვერცხლისა და ბრინჯაოს სამკაულების ფაბრიკა. 1906 წელს შენობაში განათავსეს გამომცემლობა „Донская речь“. სახლის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1911-1912 წლებში. სახლი აღჭურვეს ამერიკულ სტილში, 400 სხვადასხვა ზომის ბინა, 18 ლიფტი, ტელეფონები, სამკითხველო და სხვა. სასტუმროსთან არსებული რესტორანი საკმაოდ ძვირი იყო ლიგოვკის ღარიბი მოსახლეობისათვის. სხვადასხვა წლებში სახლში განთავსებული იყო: 1915-1917 წლებში გამომცემლობა „Арс“, 1917-1918 წლებში ცენტრალური კომიტეტის მემარცხენე ესერების ჟურნალ „Наш путь“-ის რედაქცია. 1920-1930-იან წლებში შენობა დაიკავეს ოქტომბრისა და მურმანსკის რკინიგზის მუშებმა. 1993 წელს განათავსეს დრამატული თეატრი, რომელიც დააარსეს 1989 წელს და მუშაობდა რეჟისორ მიხეილ ლევიშინის ხელმძღვანელობით. Доходный дом А. Н. Перцова დაარქივებული 2019-03-04 საიტზე Wayback Machine. См. также: [1] დაარქივებული 2015-09-24 საიტზე Wayback Machine. , [2] — Дом П. Н. Перцова в Москве
კესელრინგის შროშანი

კესელრინგის შროშანი (ლათ. Lilium kesselringianum) — მრავალწლოვანი ბალახოვანი მცენარე შროშანისებრთა ოჯახის (Liliaceae) შროშანის გვარისა (Lilium). შროშანის ამ სახეობამ სახელი ბოტანიკოს ფრიდრიხ ვილჰელმ კესელრინგის (1876-1966) პატივსაცემად მიიღო, რომელმაც იგი კულტურულ მებაღეობაში დანერგა და სრულყოფილი კულტივაცია შეძლო. წარმოადგენს 60-100 სანტიმეტრის სიმაღლის მრავალწლოვან ბალახოვან კულტურას. ბოლქვები კვერცხისებური აქვს. ფოთლები კი ხაზურ-ლანცეტა, მჯდომარე, რიგად გაჰყვება მთელ სიგრძეზე. ფორმა პირამიდესებური; ყვავილები მოყვითალო-ღია რძისფერი, მტვრიანები კი მუქი იისფერი აქვს. ნაყოფი კოლოფს წარმოადგენს. ყვავილობს ივნისსა და ივლისში. გავრცელებულია ჩრდილო კავკასიაში, საქართველოში, გვხვდება თურქეთის ჩრდილოეთ ნაწილშიც. იზრდება ტყის სარტყლის მინდვრებსა და ველებზე, ისევე როგორც სუბალპური სარტყლის მაღალმთიან მდელოებზე. გადაშენების საფრთხის წინაშე მდგომი სახეობაა. შეტანილია წითელ წიგნში. ნადგურდება და მცირდება ძირითადად იმის გამო, რომ მის ბოლქვებს გარეული ცხოველები ჭამენ. გარდა ამისა, მებაღეები ბოლქვებს მიწიდან იღებენ ან ყვავილებს აგროვებენ თაიგულებისათვის, რაც სახეობას ასევე მნიშვნელოვან საფრთხეს უქმნის. Plantarium, Lilium kesselringianum Miscz., Описание таксона numerous color photos; captions in Russian ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კესელრინგის შროშანი ↑ Ornamental Plants From Russia And Adjacent States Of The Former Soviet Union Lilium kesselringianum Miscz. ↑ Kew World Checklist of Selected Plant Families[მკვდარი ბმული] ↑ Misczenko, Pavel Ivanovich 1914. Trudy Byuro po Prikladnoi Botanike 7:251. ↑ Tropicos, Lilium kesselringianum Miscz.
ბუხარის ემირის სახლი

ბუხარის ემირის სახლი (რუს. Дом Эмира Бухарского) — XX საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, ისტორიული შენობა. საშემოსავლო სახლი. აგებულია ნეოკლასიციზმის არქიტექტურულ სტილში. მდებარეობს ქალაქ სანქტ-პეტერბურგში. მისამართი კამენოოსტროვსკის პროსპექტი, სახლი № 44-ბ. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონული ობიექტი. აგებულია 1913-1914 წლებში. აშენეს ბუხარის ემირის აბდულ-ახად-ხანის დაკვეთით ს. ს. კრიჩენსკის პროექტის მიხედვით. კამენოოსტროვსკის ქუჩაზე მდებარე სახლის პროექტი დაამტკიცეს 1913 წელს, ხოლო მშენებლობა დაიწყო ამავე წელს და დასრულდა 1914 წელს. სახლის პირველი მფლობელი იყო ბუხარის ემირი სეიდ-ანდულა-ახად-ბოგოდურ-ხანი, რომელმაც მიწის ნაკვეთი 1910 წელს იყიდა კამენოოსტროვსკის პროსპექტზე. სახლი ააშენეს მისი მემკვიდირის სეიიდ ალიმ-ხანისათვის. მაგრამ ამ სახლში არ უცხოვრია არც მას და არც მის მემკვიდრეს. 1910 წლის დეკემბერში ბუხარის მმართველი გარდაიცვალა განუკურნებელი სენით, ხოლო მისი მემკვიდრე, ბუხარის უკანასკნელი ემირი, ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ გაიქცა ავღანეთში, სადაც მალევე გარდაიცვალა. 1917 წლის მარტის შუა რიცხვებამდე ბუხარის ემირის სახლში განათავსეს პეტროგრადის გარნიზონის მეტყვიამფრქვევეთა პირველი სათადარიგო პოლკი, რომელიც აქტიურად მონაწილეობდა თებერვლის რევოლუციაში. პროექტის ავტორი ს. ს. კრჩინსკი ცხოვრობდა ამ სახლის მეოთხე ბინაში 1917-1923 წლებში. ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ ბუხარს ემირის სახლი კომუნალურ საცხოვრებლად გადააკეთეს. Дом эмира Бухарского დაარქივებული 2019-02-06 საიტზე Wayback Machine.
ვაჟევსკის აგარაკი

ვაჟევსკის აგარაკი (რუს. Дача Е. Ф. Важевской) — XX საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, ისტორიული შენობა. აგებულია რუსული არქიტექტურული ტრადიციებით მოდერნის ელემენტებით. მდებარეობს ქალაქ სესტრორეცკში სანქტ-პეტერბურგი, ავტობუსის გაჩერებასთან ახლოს მისამართზე ანდრეევის ქუჩა, სახლი № 12. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონული ობიექტი. აგებულია 1907 წელს. ე. წ. „სახლი-ზღაპარი“ ააგეს სავარაუდოდ, არქიტექტორ ს. გ. გინგერის პროექტის მიხედვით 1907 წელს ხისაგან, ტრადიციული რუსული სახალხო არქიტექტურის სტილით, მაგრამ მოდერნის არქიტექტურული სტილის ელემენტებით, შემონახული აქვს კონსტრუქტიული და დეკორატიული საწყისების ერთობლიობა. ფასადზე შემონახულია მოხატულობა, რომელიც მხარეთმცოდნეების აზრით, შესაძლებელია შექმნილი იყოს ვ. მ. ვასნეცოვის ნახატების მიხედვით. საბჭოთა პერიოდში, მრავალი წლის განმავლობაში ამ სახლში განთავსებული იყო საბავშვო ბაღი. მთელი რიგი რემონტების შემდეგ ზღაპრული დეკორი განადგურდა. 2008 წელს შენობა ნახევრად დაინგრა ხანძრის შედეგად. 2014 წლისათვის ვაჟევსკის აგარაკი იმყოფება სახელმწიფო საგანმანათლებლო საბიუჯეტო დანაყოფის „ოლიმპიური რეზერვის“ მფლობელობაში. სახლის მფლობელი არ ცდილობდა არქიტექტურის ძეგლის შენარჩუნებას. 2018 წლის ზამთარში ვაჟევსკის აგარაკის სახურავის ავარიული სიტუაციის გამო დაიწყო გ. ს. პოლტავჩენკომ დაიწყო სარემონტო სამუშაოები. შენობა შედის რუსეთის ფედერაციის ხალხთა კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების ერთიან სახელმწიფო რეესტრში, როგორც რეგიონული მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი. http://www.bpn.ru/publications/1754/ დაარქივებული 2020-09-30 საიტზე Wayback Machine. Смольный набивает цену памятникам] http://www.zaki.ru/pagesnew.php?id=11672 УКАЗ Президента РФ от 20.02.1995 N 176 "ОБ УТВЕРЖДЕНИИ ПЕРЕЧНЯ ОБЪЕКТОВ ИСТОРИЧЕСКОГО И КУЛЬТУРНОГО НАСЛЕДИЯ ФЕДЕРАЛЬНОГО (ОБЩЕРОССИЙСКОГО) ЗНАЧЕНИЯ"]
NSYNC

NSYNC (/ˌɪnˈsɪnk/; აგრეთვე სტილიზებული, როგორც *NSYNC ან 'N Sync) — ამერიკული ბოიბენდი, რომელიც ორლანდოში (ფლორიდა, აშშ) დაარსდა. მასში შედიოდნენ ლენს ბასი, ჯეისი ჩეიზესი, ჯოუი ფეტოუნი, კრის კირკპატრიკი და ჯასტინ ტიმბერლეიკი. ჯგუფის დაშლის შემდეგ, სოლო-ალბომები მხოლოდ ტიმბერლეიკმა და ჩესეზმა გამოუშვეს. მთავარი სტატია: NSYNC-ის დისკოგრაფია. NSYNC (1998) No Strings Attached (2000) Celebrity (2001) ოფიციალური საიტი NSYNC Facebook-ზე
კლიაჩკოს აგარაკი

კლიაჩკოს აგარაკი (რუს. Дача Клячко) — XX საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, ისტორიული შენობა. აგებულია რუსული არქიტექტურული ტრადიციებით მოდერნის ელემენტებით. მდებარეობს ქალაქ სესტრორეცკში სანქტ-პეტერბურგი, ტყის ქუჩა, სახლი № 7. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის ფედერალური ობიექტი. აგებულია 1908 წელს. ამჟამად მასში განთავსებულია საბავშვო სანატორიუმის ერთ-ერთი შენობა. რესტავრირებულია სანქტ-პეტერბურგის ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა სახელმწიფო კონტროლის, გამოყენებისა და დაცვის კომიტეტის მიერ. 1906 წელს სესტორეცკთან ახლოს წითელი ჯვრის დების თაოსნობით დაარსდა ტუბერკულოზით დაავადებულ ბავშვთა სანატორიუმი. 1907 წელს სანატორიუმის ტერიტორიაზე, მიწის ნაკვეთის სიღრმეში ააგეს შენობა, რომელიც 1908 წელს მიყიდეს ცნობილი ექიმს ლევ კლიაჩკოს. აგარაკი აგებულია მოდერნისა და ნეოკლასიციზმის დიდოსტატის, სერგეი გინგერის პროექტის მიხედვით და აღიარებულია ხის არქიტექტურის ძეგლად. აგარაკის ახლოს არქიტექტორმა გინგერმა ააგო ხის ორიგინალური სახლი ადვოკატ ო. ო. გრუზენბერგისთვის. შენობა შედის რუსეთის ფედერაციის ხალხთა კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების ერთიან სახელმწიფო რეესტრში, როგორც ფედერალური მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი. 2014 წელს სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო დაკვეთის კომიტეტმა გამოაცხადა ტენდერი და შეიმუშავა პროექტი სანატორიუმის რეკონსტრუქციისათვის. შედეგად სანატორიუმს შეუძლია 160 4-10 წლამდე ბავშვის მირება მშობლის გარეშე და 24 ბავშვის მიღება მშობელთან ერთად. შემუშავებული პროექტის მაქსიმალური თანხა იყო 67,2 მლნ რუბლი. Смольный набивает цену памятникам დაარქივებული 2020-09-30 საიტზე Wayback Machine. УКАЗ Президента РФ от 20.02.1995 N 176 "ОБ УТВЕРЖДЕНИИ ПЕРЕЧНЯ ОБЪЕКТОВ ИСТОРИЧЕСКОГО И КУЛЬТУРНОГО НАСЛЕДИЯ ФЕДЕРАЛЬНОГО (ОБЩЕРОССИЙСКОГО) ЗНАЧЕНИЯ"
დვორჟეცკის აგარაკი

დვორჟეცკის აგარაკი (რუს. Дача Дворжецкого) — XX საუკუნის არქიტექტურის ძეგლი, ისტორიული შენობა. აგებულია რუსული არქიტექტურული ტრადიციებით მოდერნის ელემენტებით. მდებარეობს ქალაქ სესტრორეცკში, სანქტ-პეტერბურგი, მისამართი: ორანჟერეის ქუჩა, სახლი № 3. არის სანქტ-პეტერბურგის კულტურული მემკვიდრეობის რეგიონული ობიექტი. აგებულია 1909 წელს არქიტექტორ ს. გ. გინგერის მიერ. სახლს რომელიც აგებულია კურორტზე, მიწის ნაკვეთში, რომლის ნომერია 80, ჩვეულებრივად უწოდებენ მისი მფლობელის ს. ი. დვორჟეცკის სახელს, რომელიც გარდაიცვალა 1913 წელს. თავისი არსებობის პერიოდში მიწის ნაკვეთმა რამდენიმე მფლობელი გამოიცვალა. აგარაკის შენობა კი ააგეს 1909 წელს არქიტექტორ ს. გ. გინგერის პროექტის მიხედვით მოდერნის არქიტექტურულ სტილში, თუმცა სახურავი ტიპიურია ე. წ. პეტრესეული ბაროკოსთვის. სესტრორეცკის კულტურსი დარბაზში გამოსვლისას ამ სახლში შეჩერდა მომღერალი ლეონიდ სობინოვი. 1917 წლის რევოლუციის შემდეგ ეს აგარაკი საბჭოთა ხელისუფლებამ გადასცა სობინოვს. აგარაკზე მამასთან, ოპერის მომღერალ ლეონიდ სობინოვთან ერთად ცხოვრობდა რეჟისორი ირინა სობინოვა-კასილი. ამჟამად სახლი კარგ მდგომარეობაშია. შენობა შედის რუსეთის ფედერაციის ხალხთა კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების ერთიან სახელმწიფო რეესტრში, როგორც რეგიონული მნიშვნელობის არქიტექტურული ძეგლი. ნორმატიული აქტი: ლენინგრადის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის 1988 წლის 5 დეკემბრის გადაწყვეტილება № 963. Курортный район. Страницы истории. Вып.3. изд. Остров. 2007 г. стр.24. Дача С. И. Дворжецкого
სანქტ-პეტერბურგის ანა კაშინელის ეკლესია

სანქტ-პეტერბურგის ანა კაშინელის ეკლესია (რუს. Собор Святого Апостола Андрея Первозванного) — მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგში. აგებულია 1907-1909 წლებში. არის ტიხვინის ეპარქიის ვედენო-ოიატსკის მონასტრის მეტოქი. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. კაშინის მირქმის სახელობის მონასტრის მეტოქის მშენებლობა დაიწყო 1907 წელს, იმ ადგილზე სადაც 1894 წელს იდგა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელობის სამლოცველო, რომელიც ააგეს იაპონიაში მომხდარი ინციდენტის დროს ნიკოლოზ II-ის სასწაულებრივი გადარჩენის აღსანიშნავად. ეკლესიის პროექტი შეადგინა ეპარქიის არქიტექტორმა ა. პ. აპლაქსინმა. პროექტი მოიცავდა ორსართულიანი ეკლესიის მშენებლობას, რომელსაც მიშენებული ექნებოდა სამლოცველო და საცხოვრებელი კორპუსი. 1907 წლის ნოემბერში აკურთხეს ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელობის ახალი სამლოცველო. 1908 წლის თებერვალში ქვედა ტაძარში აკურთხეს ეგვტერი ხელთუქმნელი ხატის სახელზე, ხოლო მთავარი საკურთხეველი 1909 წელს აკურთხეს რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანის, ანა კაშინელის სახელზე. 1917 წლის შემდეგ მეტოქი გააუქმეს და ეკლესია სამრევლო გახდა, თუმცა მონაზვნები მეტოქის ფლიგელში კვლავ განაგრძობდნენ ცხოვრებას. ისინი დააპატიმრეს 1932 წელს მონაზვნების მასიური დაპატიმრების პერიოდში, ხოლო შემდეგ გადაასახლეს. მალევე, 1933 წელს, დახურეს თავად ეკლესიაც, რამდენიმე ხატი გადაიტანეს სამპსონიევსკის საკათედრო ტაძარში. 1934 წელს დააპირეს ტაძრის აფეთქება, მაგრამ უშედეგოდ. 1939 წელს ეკლესიაში განათავსეს სამხატვრო სახელოსნო. 1994 წელს ეკლესია გახდა ვედენო-ოიატის მონასტრის მეტოქი. 1995 წლიდან დაიწყო აღდგენითი სამუშაოები. 1996-1997 წლებში დაადგეს ახალი გუმბათი, ამოტუმბეს წყალი სარდაფიდან, ფანჯრები შემინეს. 2009 წელს აღნიშნეს ტაძრის 100 წლისთავი, თითქმის მთლიანად დასრულდა აღდგენითი სამუშაოები და დაამონტაჟეს კანკელიც. Официальный сайт Введено-Оятского монастыря Фильм о храме преп. Анны Кашинской в Санкт-Петербурге
პუშკინის დიდმოწამე პანტელეიმონის ეკლესია

პუშკინის დიდმოწამე პანტელეიმონის ეკლესია (რუს. Церковь Великомученика Пантелеимона) — მართლმადიდებლური ტაძარი ქალაქ პუშკინში, მდებარეობს ნ. ა. სემაშკოს სახელობის № 38 ქალაქის საავადმყოფოს ტერიტორიაზე. აგებულია 1846-1852 წლებში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. ტაძრის საფუძვლის ჩაყრა გაიმართა ქალაქ პუშკინის ისტორიულ ნაწილ სოფიაში 1781 წლის 22 ივლისს. იგი შეასრულა ნოვგოროდისა და სანქტ-პეტერბურგის მთავარეპისკოპოსმა გავრილმა. ტაძრის კურთხევა შედგა 1782 წლის 26 იანვარს კონსტანტინესა და დედოფალ ელენეს სახელზე. 1817 წლისათვის აღნიშნული ეკლესია უკვე აღარ ფუნქციონირებდა სიძველის გამო. 1846 წლის 2 ივლისს შედგა ახალი ქვის საავადმყოფოს საფუძვლის ცაყრა არქიტექტორ ნ. ვ. ნიკიტინის პროექტის მიხედვით, ხოლო ხარების ეკლესია დროებით განათავსეს თავშესაფრის სასადილოში. 1852 წლის 12 ოქტომბერს ტაძარი აკურთხეს ღვთისმშობლის „ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის“ ხატის სახელზე. 1930 წლის 5 თებერვალს ეს ეკლესია დახურეს. ხატების ნაწილი გადაიტანეს ეკატერინეს სახელობის ტაძარში, ნაწილი კი სავაჭრო კანტორა „ანტიკვარიატში“. ქვედა ტაძარი ფუნქციონირებას აგრძელებდა 1933 წლის 16 აგვისტომდე. მისი ჭურჭლის ნაწილი გადაიტანეს სახელმწიფო ერმიტაჟში. XIX საუკუნის შუა წლებიდან, ჰოსპიტალის ეზოში არსებობდა სამლოცველო, რომელშიც დამონტაჟებული იყო ძველი კანკელი. სამლოცველოში იდგა ეკლესიის ტახტრევანი, რომელიც 1872 წელს გადაიტანეს პუშკინის ღვთისმშობლის შობის ეკლესიაში. სამლოცველო თავისი დანიშნულებით არ გამოიყენებოდა. 1907-1908 წლებში ეკლესია ნაწილობრივ გადააკეთეს და გააფართოვეს არქიტექტორ ს. ა. დანინის პროექტის მიხედვით. სამრეკლო დახურეს 1929 წელს და 1999 წლამდე გამოიყენებოდა ქალაქის მორგის დანიშნულებით. 2000 წელს სამლოცველო დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას და დაიწყო მისი რესტავრაცია. 2001 წელს იგი აკურთხეს როგორც ეკლესია პანტელეიმონ დიდმოწამის სახელზე. 2002 წელს გუმბათზე დაამონტაჟეს ჯვარი. Мещанинов М. Ю. Храмы Царского Села, Павловска и их ближайших окрестностей: Краткий исторический справочник. — 2-е изд., испр. и доп.. — СПб.: Genio Loci, 2007. — С. 169—179. — ISBN 5-9900655-3-1. Народный каталог православной архитектуры