laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ადოქსასებრნი

ადოქსასებრნი (ლათ. Adoxaceae) — ყვავილოვან მცენარეთა ოჯახი გოქშოსნაირთა რიგისა. მრავალწლოვანი ბალახები ან ბუჩქებია, იშვიათად არამაღალი ხეები. ყვავილობენ გაზაფხულით. დამტვერვა მწერების საშუალებით ხორციელდება, შესაძლოა განვითარდეს თვითდამტვერვა. ნაყოფი კურკიანაა. რამდენიმე სახეობა გამოიყენება მედიცინაში, რამდენიმე დეკორატიული მცენარეა. აქვთ მოპირისპირედ განლაგებული ფოთლები. ყველაზე ცნობილი გვარებია ანწლი (ლათ. Sambucus) და ძახველი (ლათ. Viburnum). საერთოდ მოიცავს 5 გვარს. Бородина А. Е. Семейство адоксовые (Adoxaceae) // Жизнь растений : в 6 т. / гл. ред. А. Л. Тахтаджян. — М. : Просвещение, 1981. — Т. 5. Ч. 2 : Цветковые растения / под ред. А. Л. Тахтаджяна. — С. 378. — 512 с. — 300 000 экз. Гладкова В. Н. Семейство жимолостные (Caprifoliaceae) // Жизнь растений : в 6 т. / гл. ред. А. Л. Тахтаджян. — М. : Просвещение, 1981. — Т. 5. Ч. 2 : Цветковые растения / под ред. А. Л. Тахтаджяна. — С. 375—378. — 512 с. — 300 000 экз. Адоксовые[მკვდარი ბმული] / С. Р. Майоров // А — Анкетирование. — М. : Большая российская энциклопедия, 2005. — С. 240. — (Большая российская энциклопедия : [в 35 т.] / гл. ред. Ю. С. Осипов ; 2004—2017, т. 1). — ISBN 5-85270-329-X.
ქიორფიუქენდი

ქიორფიუქენდი (აზერ. Körpükənd) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,409 კაცი. ქიორფიუქენდი GEOnet სახელების სერვერზე
ლალეაღაჯი

ლალეაღაჯი (აზერ. Lələağacı) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 591კაცი. ლალეაღაჯი GEOnet სახელების სერვერზე
მელიქლი (ზარდაბი)

მელიქლი (აზერ. Məlikli) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,745 კაცი. სოფელში მოქმედებს მეჩეთი და მასთან არსებული საზოგადოება. ↑ მუსლიმთა რელიგიური ორგანიზაციები - 2016 წელს რეგისტრაცია გავლილი დაარქივებული 2019-12-21 საიტზე Wayback Machine. . scwra.gov.az (აზერბაიჯანული)
სარიქაია (მრავალმნიშვნელოვანი)

სარიქაია შეიძლება აღნიშნავდეს: სარიქაია — სოფელი აზერბაიჯანში, ზარდაბის რაიონში. სარიქაია — სოფელი ირანში სარიქაია — სოფელი ირანში სერენაი სარიქაია — თურქი მოდელი და მსახიობი.
მალიქუმუდლუ

მალიქუმუდლუ (აზერ. Məlikumudlu) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1 295 კაცი. სოფელში მოქმედებს მეჩეთი და მუსლიმური სასულიერო საზოგადოება. ↑ მუსლიმთა სასულიერო საზოგადოებები - 2016 წელს რეგისტრაცია გავლილი დაარქივებული 2019-12-21 საიტზე Wayback Machine. . scwra.gov.az (აზერბაიჯანული)
მამედქასიმლი

მამედქასიმლი (აზერ. Məmmədqasımlı) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1,988 კაცი. მამედქასიმლი GEOnet სახელების სერვერზე
ქაღალდის ხიდი

ქაღალდის ხიდი (რუს. Бумажный мост) — საავტომობილო და საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში, ლიფლიანდის ქუჩაზე, ქაღალდის არხზე. ხიდის სიგრძეა - 29,7 მეტრი, სიგანე - 19,3 მ. ხიდი მდებარეობს ლიფლიანდის ქუჩაზე. გადებულია ქაღალდის არხზე. სახელწოდება მომდინარეობს ახლოს მდებარე ქაღალდის ფაბრიკის მიხედვით. აღნიშნული ფაბრიკა ამ რაიონში მდებარეობდა ჯერ კიდევ პეტრე I დიდის ეპოქაში. ქაღალდის ხიდის ისტორია სათავეს იღებს XVIII საუკუნის მეორე ნახევრიდან, როდესაც ეკატერინგოფის პარკზე გაიყვანეს არხი. იგი სათავეს მდინარე ეკატერონგოფკიდან იღებდა, გადაჭრიდა პარკს ჩრდილოეთიდან აღმოსავლეთისაკენ და ერთვოდა მდინარე ტარაკანოვკას. პირველი ხის ხიდი აღნიშნულ ადგილზე ააგეს 1795 წელს. 1823 წელს იგი ხის ერთმალიან ხიდად გადააკეთეს ინჟინრების ა. ა. ბეტანკურის, პ. პ. ბაზენისა და ბენუა პოლ ემილ კლაიპერონის პროექტის მიხედვით. 1862 წელს ხიდი კვლავ გადააკეთეს და გახდა სამმალიანი. 1949 წელს ყველა ხის ნაწილი მეტალის ნაწილით შეცვალეს ინჟინრების არიადნა საპერშტეინისა და პ. მ. ბლოხინის პროექტის მიხედვით. ამჟამად არსებული ხიდი ააგეს 1962-1963 წლებში ინჟინერ ე. ა. ბოლტუნოვისა და არქიტექტორ ლევ ნოსკოვის პროექტის მიხედვით. ხიდი ამჟამად სამმალიანია, აგებულია რკინა-ბეტონით. ფეხით მოსიარულეთა ნაწილი საავტომობილო ნაწილისაგან გამოყოფილია რკინაბეტონის ფილებით. ხიდზე დამონტაჟებულია მოაჯირები. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 444. — 511 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 310. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 30. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. Бумажный мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
ნაჯაფალი ( ზარდაბი)

ნაჯაფალი (აზერ. Nəcafalı) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. '&Diacritics=DC ნაჯაფალი GEOnet სახელების სერვერზე
სუტუგინის ხიდი

სუტუგინის ხიდი (რუს. Сутугин мост) — საფეხმავლო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში. ქაღალდის არხზე. ხიდის სიგრძეა - 25 მეტრი, სიგანე - 9,7 მ. ერთმანეთთან აკავშირებს პერეკოპის ქუჩასა (ადრე სუტუგინის ქუჩა) და ისტორიულ პარკ ეკატერინგოფს. სუტუგინის ხიდი მდებარეობს ქაღალდის არხზე და ამ ხიდის საშუალებით პერეკოპის ქუჩა უკავშირდება ეკატერინგოფის ისტორიულ პარკს. ხიდი დაკეტილია საავტომობილო მოძრაობისთვის, რის გამოც პარკის მხრიდან დამონტაჟებულია რკინის ღობე. ხიდი სახელწოდება, რომელიც ცნობილია 1860 წლიდან და ასევე პერეკოპის ქუჩის ადრინდელი სახელწოდება მომდინარეობს აქვე ადრე ახლოს მდებარე სუტუგინის აგარაკის მიხედვით, რომელიც 1815 წელს ააშენეს ვაჭარ მატვეი სუტუგინისათვის. სუტუგინის ხიდის ისტორია სათავეს იღებს XVIII საუკუნის მეორე ნახევრიდან, როდესაც ეკატერინგოფის პარკზე გაიყვანეს არხი. იგი სათავეს მდინარე ეკატერონგოფკიდან იღებდა, გადაჭრიდა პარკს ჩრდილოეთიდან აღმოსავლეთისაკენ და ერთვოდა მდინარე ტარაკანოვკას. პირველი ხის ხიდი აღნიშნულ ადგილზე ააგეს XVIII საუკუნის ბოლოს. 1823 წელს ხუთმალიან ხიდად გადააკეთეს ინჟინრების პ. პ. ბაზენისა და ბენუა პოლ ემილ კლაიპერონის პროექტის მიხედვით. 1949 წელს ყველა ხის ნაწილი მეტალის ნაწილით შეცვალეს, ხოლო ხის საფარი ასფალტის საფარით შეცვაეს. ამჟამად არსებული ხიდი ააგეს 1979 წელს ინჟIნერ ვ. ნ. შლოტსკის პროექტის მიხედვით. მშენებლობის დროს გამოიყენეს გოლოვინის ხიდის საყრდენები. ხიდი ამჟამად ერთმალიანია და აგებულია რკინა-ბეტონისაგან. ხიდი განკუთვნილია ფეხით მოსიარულეებისათვის. სავალი ნაწილი მოასფალტებულია. ხიდის მოაჯირები მეტალისგანაა დამზადებული. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 444. — 511 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 310. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с. Сутугин мост // СПб ГБУ «Мостотрест» Сутугин мост დაარქივებული 2017-11-08 საიტზე Wayback Machine. // Энциклопедия Санкт-Петербурга
ქრისტეს ქანდაკება შვებოჯინში

მეფე ქრისტე (პოლ. Pomnik Chrystusa Króla) — იესო ქრისტეს ქანდაკება პოლონეთის ქალაქ შვებოჯინში. მისი მშენებლობა დასრულდა 2010 წლის 6 ნოემბერს. ფიგურა 33 მ სიმაღლისაა, ხოლო გვირგვინი — 3 მ, ყრილთან ერთად, რომელზედაც დგას ქანდაკება, საერთო სიმაღლე 52,5 მ-ს აღწევს. მშენებლობა მიმდინარეობდა ხუთი წელი. აშენება დაჯდა 1,5 მილიონი აშშ დოლარი, რომელიც შეგროვდა ქალაქის 21 000 მოსახლის შემოწირულობიდან. პროექტი შემუშავდა და განახორციელდა ყოფილი პოლონელი მღვდლის, სილვესტერ ზავადზკის მიერ. შვებოჯინის ქანდაკება მსოფლიოში ქრისტეს ყველაზე მაღალი ქანდაკებაა. ↑ Jesus rises from cabbage field, Irish Times, November 5, 2010 ↑ 2.0 2.1 Milena Rachid Chehab. (29 January 2009) Rio wschodu Polish. Wydawnictwo "Przekrój" sp. z o.o.. დაარქივებულია ორიგინალიდან — October 27, 2010. ციტირების თარიღი: 25 January 2012. ↑ PAP. (21 November 2010) "Chrystus Królem Wszechświata". Poświęcono figurę w Świebodzinie Polish. Gazeta.pl. Wiadomości. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 3 მარტი 2016. ციტირების თარიღი: 25 January 2012. ↑ 4.0 4.1 „Polish Town Erects World's Largest Jesus Statue“. Christian Post. 2010-11-06. ციტირების თარიღი: 2010-11-06.
ნაჯაფალი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ნაჯაფალი შეიძლება აღნიშნავდეს: ნაჯაფალი — სოფელი აზერბაიჯანში, ზარდაბის რაიონში. ნაჯაფალი — სოფელი აზერბაიჯანში, ქალბაჯარის რაიონში.
ეგერსკის ხიდი

ეგერსკის ხიდი (რუს. Егерский мост) — ამჟამად უკვე არარსებული ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, მდებარეობდა საადმირალოს რაიონში, ვედენის არხზე ობვოდნის არხის მარჯვენა (ჩრდილოეთის) სანაპიროზე. ხიდის სიგრძე იყო 25,8 მეტრი, სიგანე - 11,64 მ. ეგერსკის ხიდმა სახელწოდება მიიღო ახლოს მდებარე ეგერესკის პოლკის ლეიბ-გვარდიის ყაზარმების მდებარეობის გამო. XIX საუკუნის დასასრულამდე ეწოდებოდა ვედენის მეორე ხიდი. ეგერსკის ხიდი თავის ისტორიას იწყებს 1835 წლიდან. ამ წელს ობვოდნის არხის მშენებლის მაიორ ადრიანოვის მიერ შემუშავებული და პეტრე პეტრეს ძე ბაზენის პროექტზე დაყრდნობით ააშენეს ახალი ხიდი. 1884 წელს მალების კაპიტალური სარემონტო სამუშაოები მიმდინარეობდა. სამუშაოები წარიმართა ინჟინერ ანტონ ივანეს ძე შტუკენბერგის დაკვირვების ქვეშ. ეს იყო ერთმალიანი ხის თაღოვანი ხიდი. მალები შედგებოდა ცხრა თაღისაგან. ქვის საყრდენები მოპირკეთებული იყო აგურით და ყორის ქვით. ხიდს ჰქონდა თუჯის მოაჯირი. 1904 წელს მოსკოვი-ვინდავო-რიბინსკის რკინიგზის სამმართველომ ხის ხიდი შეცვალა ახალი მეტალის თაღოვანი ხიდით. თუჯის მოაჯირები შეიცვალა რკინის მოაჯირებით, ხიდის სიგრძე გახდა 25,8 მეტრი, ხოლო სიგანე — 11,64 მ. 1968 წელს ეგერსკის ხიდი დაანგრიეს, არხის ამოვსების გამო. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с.
ვიტებსკის ხიდი

ვიტებსკის ხიდი (რუს. Витебский мост) — ამჟამად უკვე არარსებული ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, მდებარეობდა საადმირალოს რაიონში, ვედენის არხზე ზაგოროდნის პროსპექტზე. ხიდის სიგრძე იყო 23,45 მეტრი, სიგანე - 18,9 მ. თავდაპირველად, 1829 წლიდან ხიდს ერქვა ვედენის ხიდი (ან ვედენის პირველი ხიდი), რომელიც წარმოიქმნა ვედენის არხისაგან. 1935 წელს უწოდეს ვიტებსკის ხიდი, ახლოს მდებარე ვიტებსკის სადგურის გამო. 1807-1810 წლებში ააგეს ერთმალიანი ხის თაღოვანი ხიდი, რომლის მოაჯირებიც თუჯისაგან იყო დამზადებული. 1874 წელს მიმდინარეობდა ხიდის კაპიტალური რემონტი. 1876 წელს ხიდი გააძლიერეს რადგან მასზე კონკას უნდა ევლო. 1906-1907 წლებში ზაგოროდნის პროსპექტზე ტრამვაის ხაზის გაყვანასთან დაკავშირებით ხიდი გადააკეთეს ინჟინერ ანდრეი პშენიცკის პროექტის მიხედვით. პროექტის არქიტექტურული გაფორმება შეასრულა არქიტექტორმა ლევ ალექსანდრეს ძე ილინმა. მალების ხის თაღები შეცვალეს მეტალის თაღებით. ხიდი გააფართოეს 17-დან 23,45 მეტრამდე. სამუშაოების მიმდინარეობის პერიოდში აღმართეს დროებითი ხის ხიდი, რათა ზედ ემოძრავა კონკას. სარემონტო სამუშაოები 1906 წლის ივნისიდან 1907 წლის ნოემბრამდე მიმდინარეობდა. ხიდი მოძრაობისთვის გაიხსნა 1907 წლის ნოემბერში. სამუშაოების რირებულებამ შეადგინა 165 000 რუბლი. ასევე სარემონტო სამუშაოები მიმდინარეობდა 1953-1955 წლებში. ვედენის არხის ამოვსების შემდეგ 1970 წლიდან 1976 წლამდე ხიდი შემონახული იყო ამოვსებულ არხზე. 1976 წელს კი ზაგოროდნის პროსპექტის რეკონსტრუქციის დროს დაშალეს. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с.
ნაზარალილი

ნაზარალილი (აზერ. Nəzəralılı) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 204 კაცი. ნაზარალილი GEOnet სახელების სერვერზე
ოთმანობა

ოთმანობა (აზერ. Otmanoba) — სოფელი აზერბაიჯანში, არანის რეგიონში, ზარდაბის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 753 კაცი. ოთმანობა GEOnet სახელების სერვერზე
ალექსანდროვსკის ხიდი

ალექსანდროვსკის ხიდი (რუს. Александровский мост) — ამჟამად უკვე არარსებული ხიდი სანქტ-პეტერბურგში, მდებარეობდა საადმირალოს რაიონში, ვედენის არხზე მდინარე ფონტანკის სამხრეთ სანაპიროზე, არხის ფონტანკასთან შეერთების ადგილზე. ხიდის სიგრძე იყო 15,2 მეტრი, სიგანე - 15,16 მ. თავდაპირველად, 1829 წლიდან 1867 წლამდე ეწოდებოდა მცირე თუჯის ხიდი. 1836 წელს გაჩნდა სახელწოდება ალექსანდროვსკის ხიდი, რომელსაც გამოიყენებდნენ 1970 წლამდე. ასევე არსებობდა სახელწოდება სემიონოვსკის ან მცირე სემიონოვსკის ხიდი, რადგან ამ რაიონში მდებარეობდა ლეიბ-გვარდიის სემიონოვსკის პოლკის ყაზარმა. ალექსანდროვსკის ხიდი ააგეს 1808-1814 წლებში უილიამ გესტეს ტიპური პროექტის მიხედვით. რუსეთ-საფრანგეთის 1812 წლის ომის პერიოდში ხიდის მშენებლობა შეჩერდა, რითაც აიხსნება მისი მშენებლობის დროში გაწელვა. ხიდის ყველა მეტალის ნაწილი დაამზადეს ურალში დემიდოვის ქარხანაში. თაღოვანი ხიდის ნაწილები არ განსხვავდებოდა სხვა ხიდებისაგან (მწვანე ხიდი, წითელი ხიდი, პოცელუევის ხიდი) და შედგებოდა თუჯის სექციებისაგან. ხიდის სიგრძე იყო 15,2 მეტრი, ხოლო სიგანე 15,16 მეტრი. ქვის ბურჯები მოპირკეთებული იყო გრანიტის ფილებით. მოაჯირები დამზადებული იყო მეტალის ერთგვაროვანი ფიგურებით, რომელიც მდინარე ფონტანკის ხიდებს ახასიათებდათ. ტროტუარი სავალი ნაწილისაგან გამოყოფილი იყო მეტალის მოაჯირებით. 1949 და 1952 წლებში აღადგინეს დანგრეული ფანარები. 1970 წელს ვედენის არხის ამოვსების შედეგად ხიდმა ფუნქცია დაკარგა და დაშალეს. გრანიტის კვარცხლბეკი ფანარებით გადაიტანეს გრიბოედოვის არხის პოდიაჩესკის ხიდზე. Тумилович Е. В., Алтунин С. Е. Мосты и набережные Ленинграда. Альбом. — М.: Издательство Министерства Коммунального Хозяйства РСФСР, 1963. — 298 с. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — 280 с.
ბაღის მეორე ხიდი

ბაღის მეორე ხიდი (რუს. 2-й Садовый мост) — საფეხმავლო და საავტომობილო ხიდი სანქტ-პეტერბურგში მდინარე მოიკაზე. მდებარეობს ცენტრალურ რაიონში. აკავშირებს საადმირალოს პირველ კუნძულსა და სპასკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 30,2 მეტრი, სიგანე - 20,5 მ. უკავშირდება ცარიცინის გასასვლელს. ხიდი მდებარეობს ისტორიული ადგილების ცენტრში. მის ირგვლივ განთავსებულია მიხაილოვის ბაღი, მარსის ველი და მაცხოვრის დაღვრილი სისხლის ტაძარი. დინების ზემოთ მდებარეობს ბაღის პირველი ხიდი, ხოლო ქვემოთ — მალო-კონუშენის ხიდი. უახლოესი მეტროსადგურია — „გოსტინი-დვორი“. ამჟამინდელი სახელწოდება მიიღო ახლომდებარე ბაღების გამო. 1876 წელს ამ ადგილზე ააგეს ხიდი, რომელიც განკუთვნილი იყო კონკის გადაადგილებისათვს. მასზე ფეხით სიარული აკრძალული იყო. 1906 წელს მიმდინარეობდა ხიდის გამაგრების სამუშაოები. 1935 წელს შეიცვალა სამმალიანი საყრდენებიანი ხიდი (არქიტექტორი ე. ნ. სანდლერი, პროფესორ ლევ ალექსანდრეს ძე ილინის ხელმძღვანელობით). 1961 წელს ინჟინერ პ. პ. სტეფანოვის ინიციატივით ხის მოაჯირები შეცვალეს თუჯის მხატვრულად გაფორმებული მოაჯირებით. სამუშაოები შესრულდა არქიტექტორ-რესტავრატორის ი. ნ. ბენუასა და ა. ე. პოლიაკოვის პროექტის მიხედვით. ამჟამად არსებული ხიდი აგებულია 1966-1967 წლებში ინჟინერ ე. ა. ბოლტუნოვისა და არქიტექტორ ლევ ნოსკოვის პროექტის მიხედვით. 1998 წელს მიმდინარეობდა ხიდის კაპიტალური რემონტი. სამუშაოების პერიოვში შეიცვალა ხიდის ჰიდროიზოლაცია, შესრულდა სავალი ფილების მოწყობა, დაშალეს ტრამვაის გზა და გაარემონტეს მოაჯირები. ხიდი ამჟამად ერთმალიანია და ნაგებია რკინაბეტონით. Пунин А. Л. Повесть о ленинградских мостах. — Л.: Лениздат, 1971. — 192 с. Бунин М. С. Мосты Ленинграда. Очерки истории и архитектуры мостов Петербурга — Петрограда — Ленинграда. — Л.: Стройиздат, 1986. — С. 186—189. — 280 с. Новиков Ю. В. Мосты и набережные Ленинграда / Сост. П. П. Степнов. — Л.: Лениздат, 1991. — 320 с. Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 110. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. 2-й Садовый мост //СПб ГБУ «Мостотрест» [მკვდარი ბმული] Садовые мосты //Энциклопедия Санкт-Петербурга
მალო-კონიუშენის ხიდი

მალო-კონიუშენის ხიდი (რუს. Мало-Конюшенный мост) — ხიდი სანქტ-პეტერბურგში მდინარე მოიკაზე. მდებარეობს ცენტრალურ რაიონში. აკავშირებს საადმირალოს პირველ კუნძულსა და სპასკის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 42,8 მეტრი, სიგანე - 20 მ. ხიდი მდებარეობს ისტორიული ადგილების ცენტრში. იქ სადაც გრიბოედოვის არხი უკავშირვება მდინარე მოიკას. უახლოესი მეტროსადგურია — „ნევის პროსპექტი“ (700 მ.). სახელწოდება მიიღო ახლოს მდებარე საიმპერატორო თავლის გამო. პირველი ხის ხიდი თანამედროვე მალო-კონიუშენის ხიდის ადგილზე ააგეს ჯერ კიდევ 1716 წელს. მოგვიანებით იგი განათავსეს ბაღის მეორე ხიდის სიახლოვეს. ორი ხიდი ამ ადგილზე ააგეს 1730-იანი წლების დასასრულს, ანა იოანეს ასულის მეფობის პერიოდში: პერვო-კონიუშენის ხიდი გადაჭიმეს მდინარე კრივუშუზე (მოგვიანებით გრიბოედოვის არხი), ხოლო მალო-კონიუშენის ხიდი - მდინარე მოიკაზე. ორივე მათგანი იყო ხის სამმალიანი და გასახსნელი ხიდი. 1770 წელს პერვო-კონიუშენის ხიდს უწოდეს თატრის ხიდი. XIX საუკუნის დასაწყისში შეიმუშავეს რამდენიმე პროექტი ხის ხიდების მეტალის ხიდებად გადაკეთების შესახებ. ახალი თუჯის ხიდების მშენებლობის პროექტები 1807-1829 წლებში შეიმუშავეს არქიტექტორ უილიამ გესტესა და ინჟინერ ე. ა. ადამის მონაწილეობით. ხიდები ააგეს 1829-1830 წლებში ვ. კ. ტრეტერის ხელმძღვანელობით, რომლის საბოლოო პროექტი შეიმუშავა ე. ა. ადამმა. ორივე ახალ ხიდს ჰქონდა ერთი მალა. 1952 წელს მიმდინარე რესტავრაციის დროს აღადგინეს ფანარები და მოაჯირები. უკანაკნელად ხიდების ანსამბლის რესტავრაცია წარიმართა 2001 წელს. Лоханов Г. И., Предыстория строительства Малоконюшенного и Театрального мостов в Ленинграде, в кн.: Вопросы истории, теории и практики архитектуры, Л., 1985, с. 59—65; Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 170. — 511 с. Бунин М. С., Мосты Ленинграда, Л., 1986, с. 189—93. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 117. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 71. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. Мало-Конюшенный мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
დიდი კონიუშენის ხიდი

დიდი კონიუშენის ხიდი (რუს. Большой Конюшенный мост) — ხიდი სანქტ-პეტერბურგში მდინარე მოიკაზე. მდებარეობს ცენტრალურ რაიონში. აკავშირებს საადმირალოს პირველ კუნძულსა და ყაზანის კუნძულებს. ხიდის სიგრძეა - 28,8 მეტრი, სიგანე - 11,6 მ. ერთმანეთთან აკავშირებს თავლისა და მოშკოვის შესახვევებს. ხიდთან ახლოს მდებარეობს ალექსანდრე პუშკინის სახლ-მუზეუმი. უახლოესი მეტროსადგურია (900 მ) — „გოსტინი-დვორის“ გასასვლელი გრიბოედოვის არხზე. ხიდის სახელწოდება წარმოსდგება იმპერატორის მთავარი თავლისაგან, რომელიც მდებარეობდა მდინარე მოიკის მარცხენა ნაპირზე, სახლი № 4. ამავე შენობიდან წარმოსდგება დიდი და პატარა თავლების ქუჩის, თავლის მოედნის და ასევე თავლის შესახვევის სახელები. თავდაპირველად აქ გერმან ვან ბოლესმა 1753 წელს ააგო ხის გასახსნელი ხიდი. 1828 წელს ხიდი შეცვალეს ახალი ერთმალიანი თაღოვანი ხიდით, რომელიც ჩუგუნის ტიუბინგებზე იყო დაფუძნებული. პროექტის დასრულებაზე მუშაობდნენ ინჟინრები ეგორ ადამი, ვასილი ტრეტერი და უილიამ გესტე. მალების ფასადები გაფორმებული იყო თუჯის ფირფიტებით, რომელიც თავის მხრივ მორთული იყო მხატვრული ორნამენტებით. 1935 წელს სავალი ნაწილის დეფორმაციის მიზეზით დაიწყო ხიდის გამაგრებითი სამუშაოები ინჟინრების მ. ი. ჟდანოვისა და არიადნა საპერშტეინის პროექტის მიხედვით. რემონტის შემდეგ სავალ ნაწილსა და ტროტუარს შორის არსებული გამყოფი ღობე გააუქმეს. 1951 წელს არქიტექტორ ა. ლ. როტაჩის პროექტის მიხედვით მოხდა ხიდის ფანარებისა და მოაჯირების რესტავრაცია. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 170. — 511 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 117. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 71. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. Большой Конюшенный мост //СПб ГБУ «Мостотрест»
ქვათეთრი

ქვათეთრი — მთა საქართველოში, ხაშურის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს თრიალეთის ქედის ჩრდილო განშტოებაზე — ღორისნამკალის ქედზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2213 მ. ქვათეთრის თხემური ნაწილი აგებულია ცარცული კირქვებითა და მერგელებით, კალთები — ეოცენური ტუფ-ბრექჩიებითა და ტუფებით. შემოსილია სუბალპური მდელოს ბალახეულით. ჯანელიძე ჭ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 506.
ქვათახევისთავი

ქვათახევისთავი — მთა საქართველოში, კახეთის მხარის ყვარლის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს კახეთის კავკასიონის სამხრეთ კალთაზე, მდინარეების ლოპოტისა და ინწობის წყალგამყოფ გირგალ-საჯიხვის ქედზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 1966 მ. აგებულია ქვედაიურული ასპიდური ფიქლებით, თიხაფიქლებით და ქვიშაქვებით. მთის ჩრდილოეთი და აღმოსავლეთი კალთა ციცაბოა, დასავლეთი შედარებით დამრეცი. შემოსილია ფოთლოვანი ტყით, სადაც ჭარბობს წიფელი, მუხა, რცხილა, იფანი, ცაცხვი და სხვა. ჩანგაშვილი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 506.
აღმოსავლეთის მართლმადიდებელი ეკლესია

აღმოსავლეთის მართლმადიდებელი ეკლესია, ოფიციალურად მართლმადიდებელი კათოლიკე ეკლესია — მსოფლიოში მეორე უდიდესი ქრისტიანული ეკლესია მიმდევართა რაოდენობის მიხედვით, რომელთა რიცხვი 200–260 მილიონს უტოლდება. როგორც ერთ-ერთმა უძველესმა რელიგიურმა ინსტიტუტმა, მართლმადიდებელმა ეკლესიამ დიდი როლი ითამაშა აღმოსავლეთ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ ევროპის, კავკასიისა და ახლო აღმოსავლეთის ისტორიასა და კულტურაში. წარმოადგენს ერთობას, რომელშიც შედის ავტოკეფალური ეკლესიები, რომელთაც მართავენ საკუთარი ეპისკოპოსები წმინდა სინოდის აპარატით. ეკლესიას არ აქვს კათოლიკე პაპის ანალოგიური ცენტრალური დოქტრინალური ან მმართველი ორგანო, მაგრამ ეპისკოპოსთა შორის კონსტანტინოპოლის პატრიარქი აღიარებულია როგორც primus inter pares (პირველი თანასწორთა შორის). Ware, Bishop Kallistos (Timothy) (29 April 1993), The Orthodox Church (new რედ.), New York, NY, USA: Penguin Books, ISBN 978-0-14-014656-1 ↑ Eastern Orthodoxy. Encyclopædia Brittanica Online. ციტატა: „Eastern Orthodoxy, official name, used in British English as well, is Orthodox Catholic Church, one of the three major doctrinal and jurisdictional groups of Christianity.“ ↑ Ellwood, Robert S.; Alles, Gregory D. (2007) Ellwood Encyclopedia of World Religions, გვ. 128. ISBN 9781438110387. „The Eastern Orthodox Churches are properly known as the "Orthodox Catholic Church“  ↑ Tsichlis, Fr. Steven. Frequently Asked Questions About the Orthodox Church. St. Paul's Greek Orthodox Church, Irvine, California, USA. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 10 December 2013. ციტატა: „The full title of our Church is "The Orthodox Catholic Church."“ ციტირების თარიღი: 4 May 2014. ↑ Richard R. Losch (1 May 2002). The Many Faces of Faith: A Guide to World Religions and Christian Traditions. Wm. B. Eerdmans Publishing, გვ. 76. ISBN 978-0-8028-0521-8. „The official name of the body is the Orthodox Catholic Church.“  ↑ Adherents. (28 October 2005) Christianity. Major Branches of Religions Ranked by Number of Adherents. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 15 მარტი 2015. ციტირების თარიღი: 18 December 2016. ↑ Fairchild, Mary. (17 March 2017) Eastern Orthodox Denomination. ThoughtCo.. ციტირების თარიღი: 19 October 2018. ↑ 7.0 7.1 Greek Orthodox Archdiocese of America. (2016) The Greek Orthodox Archdiocese of America. ციტატა: „The Orthodox Church today, numbering over 250 million worldwide, is a communion of self governing Churches, each administratively independent of the other, but united by a common faith and spirituality.“ ციტირების თარიღი: 18 December 2016. ↑ Peter, Laurence (October 17, 2018). „Orthodox Church split: Five reasons why it matters“. BBC. ციტირების თარიღი: October 17, 2018. ↑ Ware 1993, p. 8.
ქვაზვინეთი

ქვაზვინეთი, ქვაზვინევი — მთა საქართველოში, ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მესხეთის ქედის ჩრდილოეთ კალთაზე, მდინარე ხანისწყლის მარჯვენა შენაკადის — საკრაულისა და მდინარე ჩხერიმელის მარცხენა შენაკადის — ბჟოლისხევის აუზების წყალგამყოფზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2005 მ. აგებულია ეოცენური მსხვილმარცვლოვანი ტუფ-ბრექჩიებითა და ტუფებით. ქვაზვინეთის კალთები შემოსილია სუბალპური მდელოს ბალახეულით. ჯანელიძე ჭ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 506.