laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ტიმოთეს მიმართ (პირველი) ეპისტოლე

ტიმოთეს მიმართ I ეპისტოლე — პავლე მოციქულის 14 ეპისტოლიდან ერთ–ერთი. ეპისტოლე შედგება 6 თავისაგან. ტიმოთე იყო პავლეს უახლოესი მოწაფე. პირველი ეპისტოლე პავლემ მისწერა ტიმოთეს ეფესოს დატოვების შემდეგ, სადაც მან ტიმოთე დატოვა და აინტერსებდა, რა სიძნელეები შეხვდა მას მოძღვრის წამოსვლის შემდეგ. პავლემ ეპისტოლე გაუგზავნა და გაამხნევა, რომ განემტკიცებინა იგი ცრუმოძღვართა წინააღმდეგ ბრძოლაში. ეპისტოლეში ჩამოყალიბებულია აუცილებელი ვალდებულებანი იმ პირებისა, რომლებიც მოწოდებულნი არიან ემსახურონ ქრისტიანულ ეკლესიას, როგორც მორწმუნეთა საზოგადოებას: დიაკონი, ხუცესი და ეპისკოპოსი, სულიწმიდის მიერ დადგენილი ეკლესიის მსახურნი ხელდასხმას მოციქულთაგან იღებენ. ხელდასხმის პირობას წარმოადგენს ხელდასასხმელის პირადი ღირსებები (1ტიმ. 30). ეპისკოპოსებისა და ხუცესთა მთავარი მოვალეობა იყო პირველ ყოვლისა, დაენერგათ ჭეშმარიტი მოძღვრება მადლით ხსნის შესახებ გოლგოთის გზით, ჭეშმარიტების დაცვით და ასევე საეკლესიო დისციპლინის მეთვალყურეობა. ამ მოვალეობებს წმიდა წერილი ადარებს ცხვრის ფარის მწყემსის მოვალეობებს. ტიმოთეს მიმართ ეპისტოლეები თავისი შინაარსით მსგავსია ტიტეს მიმართ ეპისტოლისა, რადგან პავლე მოციქული თითქმის მსგავსი შინაარსის მითითებებს იძლევა ორივე მათგანში. ამიტომ, „სამოძღვრო ეპისტოლეებს“ უწოდებენ. ეპისტოლენი წმინდისა მოციქულისა პავლესნი პავლე მოციქული ახალი აღთქმა ქ. ძოწენიძისა და კ. დანელიასი, პავლენი (პავლეს ეპისტოლეთა ქართული ვერსიები), თბილისი, 1974, გვ. 3-65. ახალი აღთქმა ახალი აღთქმა (საქმენი, ეპისტოლენი, გამოცხადება) დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine. ელექტრონული წიგნები ქართულად დაარქივებული 2021-05-07 საიტზე Wayback Machine. ტიმოთეს მიმართ I და II ეპისტოლე დაარქივებული 2023-02-13 საიტზე Wayback Machine. პავლე მოციქულის ეპისტოლე ტიმოთეს მიმართ (პირველი) პავლე მოციქულის პირველი ეპისტოლე ტიმოთეს მიმართ. თავი პირველი აუდიო–ვერსია
ტიმოთეს მიმართ (მეორე) ეპისტოლე

ტიმოთეს მიმართ II ეპისტოლე – პავლე მოციქულის 14 ეპისტოლიდან ერთ–ერთი. ეპისტოლე შედგება 4 თავისაგან. ტიმოთე იყო პავლეს უახლოესი მოწაფე. ტიმოთესადმი გაგზავნილი ეპისტოლე პავლე მოციქულმა დაწერა რომის საპყრობილეში, მოწამებრივი აღსასრულის მოლოდინში. თავის საყვარელ შვილს მოციქული სთხოვს, მალე ჩავიდეს მასთან, წამოიღოს ტროაში დატოვებული მისი წიგნები და მოსასხამი და წამოიყვანოს მარკოზი, რომელიც მას სჭირდება მსახურებისათვის. ამ ეპისტოლეში წარმოდგენილია მოციქულის ანდერძი თავის მემკვიდრეებისადმი ღვთის მსახურებისა და ქრისტეს მოძღვრების დაცვის საქმეებში. „კეთილი ბრძოლით ვიბრძოდი, განვვლე ასპარეზი, რწმენა შევინარჩუნე“ – ასეთი სიტყვებით ახასიათებს მოციქული თავის განვლილ გზას (2ტიმ. 4,7), რომელიც ყოველი ჭეშმარიტი ქრისტიანის ცხოვრების ლოზუნგი უნდა იყოს. ტიმოთეს მიმართ ეპისტოლეები თავისი შინაარსით მსგავსია ტიტეს მიმართ ეპისტოლისა, რადგან პავლე მოციქული თითქმის მსგავსი შინაარსის მითითებებს იძლევა ორივე მათგანში. ამიტომ, მათ „სამოძღვრო ეპისტოლეებს“ უწოდებენ. ეპისტოლენი წმინდისა მოციქულისა პავლესნი პავლე მოციქული ახალი აღთქმა ქ. ძოწენიძისა და კ. დანელიასი, პავლენი (პავლეს ეპისტოლეთა ქართული ვერსიები), თბილისი, 1974, გვ. 3-65. ახალი აღთქმა ახალი აღთქმა (საქმენი, ეპისტოლენი, გამოცხადება) დაარქივებული 2016-03-05 საიტზე Wayback Machine. ელექტრონული წიგნები ქართულად დაარქივებული 2021-05-07 საიტზე Wayback Machine. ტიმოთეს მიმართ I და II ეპისტოლე დაარქივებული 2023-02-13 საიტზე Wayback Machine. პავლე მოციქულის ეპისტოლე ტიმოთეს მიმართ (მეორე) პავლე მოციქულის მეორე ეპისტოლე ტიმოთეს მიმართ. თავი პირველი აუდიო–ვერსია
მუკაჩევო

მუკაჩევო (უკრ. Мукачево) — ქალაქი უკრაინაში, ზაკარპატიის ოლქში, კარპატების მთისწინეთში, მდინარე ლატორიცის ორივე ნაპირზე. მუკაჩევოს რაიონის ცენტრი. რკინიგზის სადგური. საავტომობილო გზების კვანძი. 2008 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ქალაქში ცხოვრობდა 93,738 ადამიანი. პირველად იხსენიება XII საუკუნის ბოლოს. სხვადასხვა დროს შედიოდა კიევის რუსეთის, უნგრეთის, პოდოლსკისა და ტრანსილვანიის სამთავროებში. 1918 წლამდე ეკუთვნოდა ავსტრია-უნგრეთს. 1919 წელს შეუერთდა ჩეხოსლოვაკიას. 1938-1944 წლებში ოკუპირებული იყო ჰორტისტული უნგრეთის მიერ. 1944 წლის 26 ოქტომბერს გაათავისუფლა საბჭოთა არმიამ. იმავე წლის 26 ნოემბერს მუკაჩევოში შეიკრიბა ზაკარპატიის სახალხო კომიტეტების I ყრილობა, რომელმაც მიიღო მანიფესტი ზაკარპატიის უკრაინის სსრ-თან შეერთების შესახებ (გაფორმდა 1945 წელს). შემორჩენილია XIV-XVIII საუკუნეების არქიტექტურული ძეგლები. ქალაქია 1946 წლიდან. მუკაჩევო — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
ჟილინა

ჟილინა (სლოვაკ. Žilina, უნგრ. Zsolna, გერმ. Sillein, პოლ. Żylina) — ქალაქი ჩრდილო-დასავლეთ სლოვაკეთში, მდებარეობს მდინარე ვაგის ნაპირზე, ზღვის დონიდან 342 მ სიმაღლეზე. ჟილინის მხარის ადმინისტრაციული ცენტრი. ქალაქის მოსახლეობა 2014 წლის 31 დეკემბრის მდგომარეობით 81.155 მაცხოვრებელს შეადგენს. საავტომობილო და სარკინიგზო გზების კვანძი. XV საუკუნეში ჟილინა იყო ჰუსიტური მოძრაობის ცენტრი. პირველად მოიხსენიება 1297 წელს. 1327 წელს მოიპოვა ქალაქის სტატუსი. XIII საუკუნის ბოლოს ჟილინა დაიწვა ძლიერი ხანძრის შედეგად. XV საუკუნიდან განვითარდა. 1686 წელს დაიწყო ქალაქის კონტრეფორმაცია. XVIII საუკუნეში ძლიერ დაზარალდა ხანძრისა და ეპიდემიის გამო. არის უნივერსიტეტი. რეგიონში პირველად მეხუთე საუკუნეში დასახლდნენ სლავები. პირველი სლავური ქალაქური დასახლება ჟილინას ტერიტორიაზე მეცხრე საუკუნით თარიღდება. ქალაქი პირველად მოხსენიებულია 1297 წელს, ხოლო 1327-ში კი უკვე ქალაქის სტატუსი მოიპოვა. ჟილინა — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ↑ Bielsko-Biała - Partner Cities. © 2008 Urzędu Miejskiego w Bielsku-Białej.. ციტირების თარიღი: 2008-12-10.
ცალკეული, მაგრამ თანასწორი

ცალკეული, მაგრამ თანასწორი (ინგლ. Separate but equal) — სამართლებრივი დოქტრინა აშშ-ის კონსტიტუციურ კანონში, რომელიც ამართლებდა და უშვებდა რასობრივ სეგრეგაციას, რადგან იგი არ არღვევდა აშშ-ის კონსტიტუციის მეთოთხმეტე შესწორებას, რომელიც უზრუნველყოფდა მოქალაქეთა და სხვა ფედერალური კანონების დაცვას სამოქალაქო უფლებების შესახებ. ამ დოქტრინის მიხედვით, სახელმწიფოს ეძლეოდა უფლება, მოეთხოვა, მომსახურებები, საზოგადო მოხმარების ადგილები, საშუალებები, საცხოვრებლები, სამედიცინო მომსახურება, განათლება, დასაქმება და ტრანსპორტირება დაყოფილიყო რასობრივი ნიშნის მიხედვით, იმ პირობით, რომ თითოეული ჯგუფის მიერ გამოყენებული საზოგადოებრივი ობიექტის ხარისხი ერთი და იგივე იქნებოდა. ფრაზა წარმოიშვა ლუიზიანის 1890 წლის კანონიდან, თუმცა ეს კანონი ამ ფრაზას შებრუნებულად იყენებდა: „თანასწორი, მაგრამ ცალკეული“. დოქტრინა „ცალკეული, მაგრამ თანასწორი“ ეხებოდა რკინიგზის ტრანსპორტს, სკოლებსა და უმაღლეს სასწავლებლებს, ხმის უფლებას, გენდერულ თანასწორობას და სასმელი წყლის ფანტანებსაც კი. მიუხედავად მისა, რომ კანონით ფერადკანიანებსაც იგივე ხარისხის პირობებში უნდა ეცხოვრათ და იგივე ხარისხის მომსახურება უნდა მიეღოთ, როგორიც თეთრკანიანებს, მათი მდგომარეობა ყოველთვის უფრო უარესი იყო. დოქტრინა გაამყარა პლესი ფერგიუსონის წინააღმდეგ საქმეში მიღებულმა აშშ-ის უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილებამ, რის შედეგადაც სახელმწიფო უფლებამოსილი გახდა, დაეფინანსებინა რასობრივი სეგრეგაცია. ამ მოვლენას მოჰყვა აშშ-ის 17 შტატში კანონების შემოღება სეგრეგაციის შესახებ. 1954 წელს დაიწყო დოქტრინის საბოლოოდ უარყოფა ბრაუნი განათლების საბჭოს წინააღმდეგ საქმეში უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილებით. თუმცა, ამ დოქტრინის დელეგალიზაცია, დაახლოებით, სამ ათეულ წელიწადს გაგრძელდა, სასამართლოს მრავალი გადაწყვეტილება და ფედერალური კანონი დასჭირდა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ცალკეული, მაგრამ თანასწორი ცალკეული, მაგრამ თანასწორი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) საგანმანათლებლო უთანასწორობის შესწავლა სამხრეთ კაროლინაში კორნელის იურიდიული ინფორმაციის ინსტიტუტი ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Separate but equal. Boundless.com. ციტირების თარიღი: 14.05.2014.[მკვდარი ბმული] ↑ „Separate but Equal“, The American Heritage® New Dictionary of Cultural Literacy, Third Edition, Houghton Mifflin Company. წაკითხვის თარიღი: 14.05.2014. ↑ 3.0 3.1 „Idioms & Phrases: Separate but Equal“, The American Heritage® New Dictionary of Cultural Literacy. Houghton Mifflin Company. წაკითხვის თარიღი: 14.05.2014. ↑ Separate but Equal: The Law of the Land. National Museum of American History. ციტირების თარიღი: 14.05.2014. ↑ 5.0 5.1 Separate But Equal: The Plessy v. Ferguson Case. History Matters. ციტირების თარიღი: 14.05.2014. ↑ Kim J. Askew (1 ნოემბერი, 2013). „The Supreme Court rejects the separate but equal doctrine“. ABAJournal. ციტირების თარიღი: 14.05.2014. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |accessdate= და |date=-ში (დახმარება)
ტარნუვი

ტარნუვი (პოლ. Tarnów) — ქალაქი სამხრეთ პოლონეთში, მალოპოლსკის სავოევოდოს შემადგენლობაში, მდინარე დუნაეცის ნაპირზე. 1975-1998 წლებში იყო ტარნუვის სავოევოდოს ადმინისტრაციული ცენტრი. 2013 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ქალაქში ცხოვრობდა 112,478 ადამიანი. ინდუსტრიული ქალაქია, ძირითადად განვითარებულია ქიმიკატების, სამშენებლო მასალების, კვების და ელექტრო-მანქანების წარმოება. XV საუკუნეში ხანძრის შედეგად მთლიანად დაინგრა. XVI საუკუნეში აღდგენილი იქნა და გახდა კულტურული ცენტრი. არის ღირსშესანიშნავი ძეგლები, რომელთაგან აღსანიშნავია XIV-XVI საუკუნეების რატუშა, ტაძარი და პოლონელ კათოლიკეთა ეკლესია. ტარნუვი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
ომის დანაკარგები

ომის დანაკარგები (ინგლ. Casualties of War) — ბრაიან დე პალმას 1989 წლის სამხედრო დრამა. დაფუძნებულია ვიეტნამის ომის დროს მომხდარ რეალურ ისტორიაზე. ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ვიეტნამის ომის მონაწილე, რიგითი ერიქსონი ხდება მოწმე, თუ როგორ იტაცებენ ვიეტნამელ ქალს ამერიკელი ჯარისკაცები ერთ-ერთი სამხედრო ოპერაციის დროს. გამტაცებლები აუპატიურებენ ქალს და შემდეგ კლავენ მას. ერიქსონი უპირისპირდება ჯერ რამზს და შემდეგ არმიის ხელმძღვანელობას და ასაჯაროებს ფაქტს. სერჟანტ მეზერვს, დამნაშავეთა ჯგუფის მეთაურს სამხედრო სასამართლო გაასამართლებს. მაიკლ ჯეი ფოქსი - რიგითი მაქს ერიქსონი შონ პენი - სერჟანტი ტონი მეზერვი ჯონ კრისტოფერ რაილი - რიგითი ჰერბერტ ჰეტჩერი დონალდ პატრიკ ჰარვი - კაპრალი ტომას კლარკი ჯონ ლეგუიზამო - რიგითი ანტონიო დიასი ვინგ რეიმსი - ლეიტენანტი რაილი „Casualties of War“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „ომის დანაკარგები“ — Rotten Tomatoes „Casualties of War“ — Allmovie-ზე „Casualties of War“ — Box Office Mojo-ზე
ფშემისლი

ფშემისლი, პერემიშლი (პოლ. Przemyśl; უკრ. Перемишль) — სასაზღვრო ქალაქი სამხრეთ-აღმოსავლეთ პოლონეთში, მდინარე სანის ნაპირზე, 1998 წლამდე იყო ფშემისლის სავოევოდოს ადმინისტრაციული ცენტრი, რომლის დაშლის შემდეგ, შევიდა კარპატების სავოევოდოს შემადგენლობაში. 2006 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ქალაქში ცხოვრობდა 66,715 ადამიანი. სატრანსპორტო კვანძი და სამრეწველო ცენტრი. დაარსდა X საუკუნეში. X-XII საუკუნეებში პოლონეთს, უნგრეთსა და კიევის რუსეთს ბრძოლა ჰქონდათ ფშემისლის ხელში ჩასაგდებად. XII საუკუნიდან გალიჩ-ვოლინის სამთავროს შემადგენლობაში იყო. 1340 წლიდან ეკუთვნოდა პოლონეთს. პოლონეთის I დანაწილებით (1772) ავსტრიას გადაეცა (1773). მეორე მსოფლიო ომის დროს ქალაქში მიმდინარეობდა ბრძოლა საბჭოთა არმიასა და ფაშისტურ გერმანიას შორის; წითელმა არმიამ ქალაქი გაათავისუფლა 1944 წლის 27 ივლისს. 1945 წლის სსრკ-პოლონეთის შეთანხმების შედეგად, ფშემისლი შევიდა პოლონეთის შემადგენლობაში. ხუროთმოძღვრული ძეგლებიდან აღსანიშნავია: ტაძარი (1460-1571 წლები, გადააკეთეს 1744 წელს; მის შემადგენლობაშია XII-XIII საუკუნეების როტონდა), XVII-XVIII საუკუნეების მონასტრები და ეკლესიები; XVIII-XIX საუკუნეების სასახლეები და საკუთარი სახლები; XIX საუკუნის დასასრულისა და XX საუკუნის დასაწყისის საფორტიფიკაციო ნაგებობები. ფშემისლი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
მაიკლ ჯეი ფოქსი

მაიკლ ჯეი ფოქსი (ინგლ. Michael J. Fox; დ. 9 ივნისი, 1961) — კანადელი მსახიობი, პროდიუსერი, აქტივისტი, ავტორი და ამხმოვანებელი. ცნობილია ტრილოგიაში „უკან მომავალში“ მონაწილეობით. 1991 წელს დაუდგინდა პარკინსონის დაავადება. ↑ ფოქსმა მსახიობის კარიერა შეწყვიტა 2020 წელს, თუმცა საქმიანობს როგორც აქტივისტი. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მაიკლ ჯეი ფოქსი მაიკლ ჯეი ფოქსი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ „Michael J. Fox on his Canadian pride and why he speaks out“. CBC News. 9 მარტი, 2017. დაარქივებულია ორიგინალიდან — June 3, 2018. ციტირების თარიღი: 4 მაისი, 2018. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date= და |date=-ში (დახმარება)
რობინ რაიტი

რობინ რაიტი (ინგლ. Robin Wright; დ. 8 აპრილი, 1966, დალასი) — ამერიკელი მსახიობი. კარიერის დასაწყისში მონაწილეობდა სერიალში „სანტა-ბარბარა“. 1996-2010 წლებში დაქორწილებული იყო მსახიობ შონ პენზე, რომლისგანაც ჰყავს ორი შვილი. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „რობინ რაიტი“ ვიკისაწყობში. რობინ რაიტი — AllMovie რობინ რაიტის ფანების საიტი
პრეციოზულობა

პრეციოზულობა — ცხოვრების სტილი, ფილოსოფია, ლიტერატურული მიმდინარეობა XVII საუკუნის ევროპაში, კერძოდ საფრანგეთში. ეს არის ერთგვარი გამორჩეულობის სურვილი სამი მიმართულებით: ქცევებით, ჩაცმულობითა და მეტყველებით. პრეციოზულობა პირველად გამოჩნდა მადამ დე სკუდერის სალონში. ამის შემდეგ სალონები, რომლებიც არსტოკრატების სახლებში იყო მოწყობილი, მთელ საფრანგეთს მოედო. აქ ხდებოდა ლიტერატურული ნაწარმოებების კითხვა, განხილვა, საუბრები. ამ სალონებში შესაღწევად მხოლოდ არისტოკრატული წარმოშობა არ იყო საკმარისი, მთავარი იყო ე.წ. „სულიერი კეთილშობილება“, განათლება და კარგი მანერები. ამ თვისებების ქონის შემთხვევაში ბურჟუებისთვისაც იყო კარი ღია. პრეციოზები დაუპირისპირდნენ არსებულ მენტალიტეტსა და წეს-ჩვეულებებს, მიზნად დაისახეს მათი გაკეთილშობილება. შემოიტანეს ე.წ. „ნაზი მეგობრობის“ ცნება, წინ წამოსწიეს ქალსა და კაცს შორის მეგობრობისა და სიყვარულის თემატიკა. პრეციოზების აზრით, მართალია, სიყვარული საშიში გრძნობაა, ტკივილი მოაქვს, მაგრამ ამასთანავე ყველაზე მშვენიერია და სწორედ ესაა ნამდვილი სიცოცხლე. ისინი უარყოფენ ფულსა და ამბიციებს და ოცნებობენ პირველყოფილ, უცოდველ ცხოვრებაზე. XVII საუკუნეში ქორწინება ხშირად ამბიციებზე იყო დამყარებული და ქალი დამოკიდებულ მდგომარეობაში იყო, რამაც გამოიწვია ქალთა ემანსიპაციის მცდელობა, რაც დღევანდელი ფემინიზმის ჩანასახი იყო. პრეციოზებმა მოითხოვეს ქორწინების კანონების შეცვლა: ქორწინებას უნდა ჰქონოდა ერთი წლით გამოსაცდელი ვადა, ხოლო პირველი ბავშვის გაჩენის შემდეგ მშობლები უნდა განქორწინებულიყვნენ და ბავშვი მამასთან დარჩენილიყო. ქალები მოითხოვდნენ კაცების მსგავს უფლებებსა და დამოუკიდებლობებს. ლიტერატურულ ჟანრებს შორის პრეციოზულ სალონებში უპირატესობა ენიჭებოდა პოეზიასა და რომანს. ყველაზე ცნობილი პრეციოზული სალონები იყო მადამ დე სკუდერისა და მადამ დე რამბუიეს სალონები. პრეციოზებმა აკრძალეს ჟარგონები, ტექნიკური სიტყვები, არქაიზმები, პოპულარული მეტყველება, ულამაზო სიტყვები. შემოიღეს ახალი სიტყვები, ცდილობდნენ ენის დახვეწას, მეტაფორებითა და ჰიპერბოლებით ლაპარაკს (მაგ. „სარკის“ მაგივრად ამბობდნენ „სილამაზის მრჩეველი“, „ქორწილების“ მაგივრად — „ნებადართული სიყვარული“ და ა.შ.) და ყოველივე ამით უპირისპირდებოდნენ ე.წ. ვულგარულ მეტყველებას. თუმცა ზოგჯერ ზედმეტიც მოსდიდათ, რის გამოც პრეციოზული მეტყველება სასაცილოდაც ჩანდა. პრეციოზული მეტყველება გამასხვარავებული აქვს მოლიერს თავის კომედიაში სასაცილო პრეციოზები. ჰერცოგი დე ლა როშფუკო ჰერცოგი დე მონტოზიე ვენსან ვუატური ჟორჟ დე სკუდერი ჟან-ფრანსუა სარაზენი ანტუან გოდო ისააკ დე ბენსერადი კლოდ მალვილი ჟილ მენაჟი სკარონი პიერ კორნელი (დროდადრო) მადამ დე ლა ფაიეტი პრეციოზულობა დაარქივებული 2006-09-03 საიტზე Wayback Machine.
ნოვი-სონჩი

ნოვი-სონჩი (პოლ. Nowy Sącz) — ქალაქი სამხრეთ პოლონეთში, მალოპოლსკის სავოევოდოში. მდებარეობს კარპატებში, ზღვის დონიდან 281 მ სიმაღლეზე, მდინარე დუნაეცის ნაპირზე. აქვს საქალაქო პოვიატის სტატუსი. ქალაქის ფართობია 57 კმ². 2006 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ქალაქში ცხოვრობდა 84,594 ადამიანი. სარკინიგზო კვანძი. წარმტაცი მიმდებარე ტერიტორია და ისტორიული შენობა-ნაგებობები ქალაქს ტურისტულ ცენტრად აქცევს. არის რეგიონული მუზეუმი. მცირე პოლონეთის ერთ-ერთი უძველესი ქალაქია. დაარსდა 1292 წლის 8 ნოემბერს. განვითარებულია კომპიუტერული ტექნოლოგიების წარმოება. ნოვი-სონჩი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
კასინო

კასინო (იტალ. Cassino) — ქალაქი იტალიაში, მდებარეობს ლაციოს რეგიონის ფროზინონეს პროვინციაში. მოსახლეობა 32 603 კაცი (2005 წ.), სიმჭიდროვე 397 ად./კმ². უჭირავს 82 კმ² ფართობი. საფოსტო ინდექსი — 03043. სატელეფონო კოდი — 0776. ქალაქის მფარველად ითვლება ბენედიქტე ნურსიელი. ოფიციალური საიტი (იტალიური)
საკანონმდებლო იუანი

საკანონმდებლო იუანი — ტაივანის (ჩინეთის რესპუბლიკა) ერთპალატიანი საკანონმდებლო ორგანო. მისი საქმიანობა ეფუძნება სუნ იატსენის მიერ შემუშავებულ სამ სახალხო პრინციპს. საკანონმდებლო იუანი შედგება 113 წევრისაგან, რომელთაც ირჩევენ 4 წლის ვადით. ჩინეთის რესპუბლიკის მოქმედი კონსტიტუცია ძალაში შევიდა 1947 წლის 25 დეკემბერს, ხოლო საკანონმდებლო იუანის პირველი სხდომა გაიმართა იმჟამინდელ დედაქალაქ ნანკინში. დეპუტატების რაოდენობა 760-ს შეადგენდა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: საკანონმდებლო იუანი Republic of China Legislative Yuan Official site
სლოვაკები

სლოვაკები — ხალხი, სლოვაკეთის ძირითადი მოსახლენი. სახელები: თვითწოდება — Slovaci; საერთო რაოდენობა: 5,6 მლნ, მათ შორის სლოვაკეთში. დაახლ. 4,5 მლნ. ენა: სლოვაკური. მორწმუნეები: კათოლიკეები, არიან აგრეთვე პროტესტანტები და უნიატები.
ყირიმელი თათრები

ყირიმელი თათრები (ყირიმ. qırımtatarlar, къырымтатарлар, ან ყირიმელები) — ისტორიულად ყირიმში ჩამოყალიბებული ხალხი. ლაპარაკობენ ყირიმელი თათრების ენაზე, რომელიც მიეკუთვნება თურქულ ენათა ოჯახს. ყირიმელი თათრების უმრავლესობა სუნიტური ისლამის მიმედავრია. ცხოვრობენ ძირითადად უკრაინაში 248,193 (2001), თურქეთში 100,000-დან 150,000-მდე, რუმინეთში 24,137 (2002 წ.), ასევე უზბეკეთში, ბულგარეთში, ყაზახეთში. საერთო რაოდენობა 500,000. ყირიმელი თათრების დეპორტაცია Official website of Qirim Tatar Cultural Association of Canada Official web-site of Bizim QIRIM International Nongovernmental Organization დაარქივებული 2008-06-01 საიტზე Wayback Machine. International Committee for Crimea ↑ Тюркские народы Крыма. Караимы. Крымские татары. Крымчаки. / Отв. ред. С. Я. Козлов, Л. В. Чижова. — М.: Наука, 2003. ↑ Озенбашлы Энвер Мемет-оглу. Крымцы. Сборник работ по истории, этнографии и языку крымских татар. — Акмесджит: Доля, 1997. ↑ Очерки истории и культуры крымских татар. / Под. ред. Э. Чубарова. — Симферополь, Крымучпедгиз, 2005.
ინგლისის თანამეგობრობა

ინგლისის თანამეგობრობა (ინგლ. Commonwealth of England, მოგვიანებით ინგლისის, შოტლანდიისა და ირლანდიის თანამეგობრობა (ინგლ. Commonwealth of England, Scotland and Ireland)) — მმართველობის ისტორიული ფორმა ინგლისში 1649 წლიდან 1660 წლამდე. ჩამოყალიბდა ინგლისის მეფის, ჩარლზ I-ის სიკვდილით დასჯისა და მონარქიის დამხობის შემდეგ. აღნიშნულ პერიოდს ინგლისელი ისტორიკოსები ასევე უწოდებენ „უმეფობის ხანას“ (English Interregnum). 1660 წელს ინგლისში მონარქია კვლავ აღდგა. ინგლისის რესპუბლიკა რესპუბლიკა და პროტექტორატი
ოქროს გლობუსის 39-ე დაჯილდოება

ოქროს გლობუსის 39-ე დაჯილდოება გაიმართა 1982 წლის 30 იანვარს. მასში მონაწილეობა მიიღო 1981 წელს გამოსულმა კინო და ტელენამუშევრებმა ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2015-08-01 საიტზე Wayback Machine.
ოქროს გლობუსის 43-ე დაჯილდოება

ოქროს გლობუსის 43-ე დაჯილდოება გაიმართა 1986 წლის 24 იანვარს. მასში მონაწილეობა მიიღო 1985 წელს გამოსულმა კინო და ტელენამუშევრებმა ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2015-08-01 საიტზე Wayback Machine.
ოქროს გლობუსის 41-ე დაჯილდოება

ოქროს გლობუსის 41-ე დაჯილდოება გაიმართა 1984 წლის 21 იანვარს. მასში მონაწილეობა მიიღო 1983 წელს გამოსულმა კინო და ტელენამუშევრებმა ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2015-08-01 საიტზე Wayback Machine.
სლოვენიის გეომეტრიული ცენტრი

სლოვენიის გეომეტრიული ცენტრი (სლოვენ. Geometrično središče Republike Slovenije, GEOSS) — სლოვენიის ცენტროიდი. მისი გეოგრაფიული კოორდინატებია:46°07′11″ ჩ. გ. 14°48′55″ ა. გ.﻿ / ﻿46.119944° ჩ. გ. 14.815333° ა. გ.﻿ / 46.119944; 14.815333კოორდინატები: 46°07′11″ ჩ. გ. 14°48′55″ ა. გ.﻿ / ﻿46.119944° ჩ. გ. 14.815333° ა. გ.﻿ / 46.119944; 14.815333 ხოლო სიმაღლე ზღვის დონიდან - 644.842 მ. ის მდებარეობს სოფელ სლივნასთან, ლიტიას მუნიციპალიტეტში. 1982 წლის 4 ივლისიდან, აქ აღმართულია არქიტექტორ მარიან ბოჟიჩის მონუმენტი. მონუმენტზე დაფა წარწერით: Živimo in gospodarimo na svoji zemlji ('ჩვენ ვცხოვრობთ და ვითარდებით ჩვენს მიწაზე') დაემატა 1989 წლის 14 სექტემბერს. 2003 წელს სლოვენიამ მიიღო. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სლოვენიის გეომეტრიული ცენტრი GEOSS homepage დაარქივებული 2014-02-25 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) Virtual panoramas, maps and aerial photography of the location (ინგლისური) Point GEOSS (Local Landmark). რუკა და აღწერა. (სლოვენური) ↑ Inscription on the GEOSS monument. ↑ 2.0 2.1 Društvo za razvoj in varovanje Geossa. GEOSS. Information sign posted in Slivna.
ნიკოლოზ ავალიშვილი

ნიკოლოზ იაკობის ძე ავალიშვილი (დ. 4 ივლისი, 1844, საგარეჯო ― გ. 17 სექტემბერი, 1929) — ქართველი ჟურნალისტი, მთარგმნელი, მწერალი და თეატრალური მოღვაწე, ქართული დრამატული საზოგადოების წევრი. მისი მამა — იაკობ ავალიშვილი მღვდელი იყო, მოღვაწეობდა ქალაქ ერევანში, იქვე გარდაიცვალა მალარიით 1849 წელს. დაობლებული პატარა ნიკოს აღზრდა მისმა ახლადდაქვრივებულმა დამ ითავა. მანვე შეასწავლა რუსული წერა-კითხვა და ანგარიში. 1850 წელს მთელი ოჯახი თბილისში გადმოსახლდა მამის ძმასთან საცხოვრებლად. მალე მამა მოუკვდა და მთელი ოჯახი უფროსი ძმის საზრუნავი შეიქმნა. 8 წლისა თბილისის სასულიერო სასწავლებელში მიაბარეს მეორე კლასში. პატარა ნიკომ კარგად იცოდა რუსული ენა და ყველა კლასში თითო წელი სწავლობდა 2 წლის მაგივრად. სემინარიის უკანასკნელ კლასშიც მხოლოდ ერთი წელი დაჰყო. 1862 წელს მოსკოვში გაგზავნეს უნივერსიტეტში შესასვლელად. გარემოება შეიცვალა და იძულებული გახდა იქიდან 1866 წელს დაბრუნებულიყო სწავლადაუსრულებელი. ნიკო ავალიშვილი მოსკოვში რვა თვე ფრანგის ოჯახში ცხოვრობდა. კარგად შეისწავლა ფრანგული წერა-კითხვა. მთელ დროს წიგნების კითხვაში ატარებდა, წაკითხულ ნაწარმოებებს ქართულად თარგმნიდა. მოსკოვში ძალიან დაუახლოვდა აკაკი წერეთელს. გადაუწყვეტია, მისი მატერიალური დახმარებით დაეარსებინა სტამბა, სადაც ქართულ წიგნებს დაბეჭდავდა. აქვე ქართველი სტუდენტები იმუშავებდნენ და საცხოვრებელ სახსრებს მოიპოვებდნენ. სტამბის დაარსების პროექტი დაიწერა, აკაკიმ ფინანსურად დიდი დახმარება გაიღო, მაგრამ განზრახვა ვერ შეასრულეს. ნიკო ავალიშვილს თბილისში დაბრუნება მოუხდა. 1869-1872 წლებში რედაქტორობდა ჟურნალ „მნათობს“, თანამშრომლობდა ჟურნალ „დროებაში“ მისი თხზულებები იბეჭდებოდა „ცისკარში“, „მნათობსა“ და „ივერიაში“. 1870 წელს განახლებული ქართული თეატრის ერთ-ერთი მესვეური იყო. 1893 წელს აირჩიეს ქართული დრამატული საზოგადოების წევრად. ნიკო ავალიშვილი სოფლის ხალხის საკეთილდღეოდაც მოღვაწეობდა. საგარეჯოს ხალხს გულშემატკივრობდა. დიდი დახმარება გაუწია სიღნაღიდან თბილისამდე შოსეს შეკეთებას. საგარეჯოში მცხოვრებლებთან მოლაპარაკებით 1877 წელს გაიხსნა კოოპერატივი „ივრის დამზოგველი ამხანაგობა“. იგი კომიტეტის თავმჯდომარე იყო. ცაიშვილი სოლ., ნიკო ავალიშვილი, თბ., 1955; ქართველ მოღვაწეთა ლექსიკონი: 1801-1952: ტ.1, გვ. 85. თბ., 2018 წელი ხუციშვილი ს., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 115. ნიკოლოზ ავალიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ნიკოლოზ ავალიშვილი — Georgian Nobility ნიკოლოზ ავალიშვილი დაარქივებული 2019-09-06 საიტზე Wayback Machine. — კვირის პალიტრა
ნორა ეფრონი

ნორა ეფრონი (ინგლ. Nora Ephron; დ. 19 მაისი, 1941, ნიუ-იორკი — გ. 26 ივნისი, 2012, ნიუ-იორკი) — ამერიკელი სცენარისტი, რეჟისორი, პროდიუსერი, ჟურნალისტი, ესეისიტი და ბლოგერი. ცნობილია, როგორც რომანტიკულიკომედიების სცენარის ავტორი და როგორც სცენარისტი, სამჯერ იყო ნომინირებული ოსკარზე. ზოგჯერ სცენარებს წერდა დასთან, დელა ეფრონთან ერთად. მისი უკანასკნელი ფილმი იყო „ჯული და ჯულია“. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ნორა ეფრონი“ ვიკისაწყობში. ნორა ეფრონი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში Nora Ephron — სიახლეები და კომენტარები გამოცემის The Guardian საიტზე Nora Ephron ბიბლიოთეკის WorldCat კატალოგში
ლისაბონის ოქმი

ლისაბონის ოქმი — ხელშეკრულება საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკების კავშირსა და ამერიკის შეერთებულ შტატებს შორის სტრატეგიული შეიარაღების შეზღუდვაზე, რომელსაც ხელი მოეწერა ლისაბონში 1992 წლის 23 მაისს. პროტოკოლს ხელს აწწრდნენ რუსეთის, აშშ-ის, უკრაინის, ბელარუსისა და ყაზახეთის წარმომადგენლები. ლისაბონის ოქმი იყო სსრკ-აშშ-ის სტრატეგიული შეტევითი იარაღის შემცირების ხელშეკრულების დამატება, რომელსაც 1991 წელს მოაწერეს ხელი. ხელშეკრულებას ხელი მოაწერეს წარმომადგენელი ქვეყნების საგარეო საქმეთა მინისტრებმა ან მოვალეობის შემსრულებელმა: ბელარუსიდან — პიოტრ კრავჩენკო, ყაზახეთიდან — ტულეგენ ჟუკეევი, რუსეთიდან — ანდრეი კოზირევი, უკრაინიდან — ანატოლი ზლენკო, აშშ-დან — ჯეიმზ ბეიკერი. Протокол к Договору о сокращении и ограничении стратегических наступательных вооружений (txt)დაარქივებული 2012-02-01 საიტზე Wayback Machine. , (PDF) Protocol to the Treaty on the reduction and limitation of strategic offensive arms (PDF)
ტრენტ რეზნორი

მაიკლ ტრენტ რეზნორი (დ. 17 მაისი, 1965) — ამერიკელი მომღერალი და კომპოზიტორი და პროდიუსერი. როგორც ვოკალისტი და მულტი-ინსტრუმენტალისტი, რეზნორი 1988 წლიდან არის ინდუსტრიული როკ-ჯგუფ Nine Inch Nails-ის ლიდერი. 2007 წელს ლეიბლ Interscope Records-ის დატოვების შემდეგ მან ხუთი წლის მანძილზე დამოუკიდებლად იმუშავა, შემდეგ კი გააფორმა კონტრაქტი Columbia Records-თან. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ტრენტ რეზნორი ოფიციალური საიტი ოფიციალური გვერდი Twitter-ზე ↑ „Monitor“. Entertainment Weekly (1207). Time Inc. May 18, 2012. p. 29. ↑ http://www.wargs.com/other/reznor.html