laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
სელიმე

სელიმე (თურქ. Selime), აქამდე ცნობილი, როგორც სალამისი (ძვ. ბერძნ. Σαλαμίς) — ქალაქი და მუნიციპალიტეტი თურქეთში, აქსარაის პროვინციის გუზელიურთის რაიონში. 2021 წლის მონაცემებით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 1 796 ადამიანს. სელიმეს გამოქვაბულებში ცხოვრობდნენ რომაელებისგან გაქცეული ქრისტიანები, როდესაც რომში ქრისტიანობა მიიღეს, აქ აშენდა ეკლესიები და ტაძრები. ქალაქთან ბორცვზე არის საბრძოლო ციხე. ამ ციხესიმაგრეში ბიზანტიელები სელჩუკთა დინასტიის წარმომადგენელს ალი ფაშას ებრძოდნენ. ალი ფაშა ამ ბროძლაში დაიღუპა. მისთვის აშენდა სელიმეს საფლავი. ვინაიდან ეს ადგილი მრავალი წლის განმავლობაში იმყოფებოდა ოსმალეთის მმართველობის ქვეშ, ოსმალებმა 1524 წელს აქ ააშენეს სინან-ბეის მეჩეთი. სელიმე 1992 წლის 1 ივლისს გახდა მუნიციპალიტეტი. სელიმეს ციხესიმაგრე სელიმეს ციხესიმაგრის ეკლესია სელიმეს კათედრალი სელიმეს კათედრალის ინტერიერი სელიმეს კათედრალი ↑ Belde, Turkey Civil Administration Departments Inventory. Retrieved 15 January 2023. ↑ Address-based population registration system (ADNKS) results dated 31 December 2021 tr (XLS). TÜİK. ციტირების თარიღი: 12 January 2023 ↑ Decisions on the Establishment of the Municipality Turkish. Official Gazette (9 July 1992). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 1 August 2014. ციტირების თარიღი: June 1, 2022.
ფანი კაცი

ფანი კაცი (დ. 1895 — გ. 1964, ბათუმი) — საქართველოში მცხოვრები მოჭადრაკე ქალი, საქართველოს ორგზის ჩემპიონი ქალთა შორის (1935 და 1936 წლებში). 1935 წელს 5 მონაწილეს შორის 4-დან 4 გამარჯვებით პირველი ადგილი დაიკავა, ხოლო 1936 წელს რვა მონაწილეს შორის 5½ გაიყო პირველი ადგილი ბერტა კრეზბერგთან ერთად. გიორგაძე თ., ქართული ჭადრაკის მატიანე, ნაწ. I, თბ., 1995.
შინაგანი მედიცინა

შინაგანი მედიცინა, რომელიც ასევე ცნობილია როგორც ზოგადი შინაგანი მედიცინა თანამეგობრობის ქვეყნებში — სამედიცინო სპეციალობა სამედიცინო ექიმებისთვის, რომელიც ორიენტირებულია მოზრდილებში შინაგანი დაავადებების პროფილაქტიკაზე, დიაგნოზსა და მკურნალობაზე. შინაგანი მედიცინის პრაქტიკოსებს თანამეგობრობის ქვეყნებში მოიხსენიებენ, როგორც ინტერნისტებს ან ექიმ თერაპევტებს . ინტერნისტებს აქვთ სპეციალიზებული ცოდნა მრავალსისტემური დაავადების მქონე პაციენტების მკურნალობაში. ისინი უზრუნველყოფენ მკურნალობას როგორც ჰოსპიტალიზებულ (სტაციონარულ) და ამბულატორიულ (ამბულატორიული) პაციენტებს და ხშირად მნიშვნელოვანი წვლილი შეაქვს სწავლებასა და კვლევაში. ინტერნისტები არიან კვალიფიციური ექიმები, რომლებმაც გაიარეს დიპლომისშემდგომი განათლება შიდა მედიცინაში და არ უნდა აგვერიოს " სტაჟიორებთან" ან/და უმცროს ექიმებთან, ტერმინი, რომელიც ჩვეულებრივ გამოიყენება ექიმისთვის, რომელსაც აქვს მიღებული ზოგადი სამედიცინო ხარისხი, მაგრამ ჯერ არ აქვს მედიცინის საქმიანობის ლიცენზია. შეერთებულ შტატებსა და თანამეგობრობის ქვეყნებში ხშირად არის დაბნეულობა შინაგან მედიცინასა და ოჯახის ექიმს შორის, ადამიანები შეცდომით თვლიან მათ ერთიდაიგივე ფუნქციის მქონე ექიმებად. ინტერნისტები ძირითადად მუშაობენ საავადმყოფოებში, რადგან მათი პაციენტები ხშირად არიან მძიმედ ავად ან საჭიროებენ ლაბორატორიულ, ინსტრუმენტულ და ფუნქციურ კვლევებს. ინტერნისტებს აქვთ სუბსპეციალური ქვესპეციალობები, რომლებიც გავლენას ახდენენ კონკრეტულ ორგანოებზე ან ორგანოთა სისტემებზე. სერტიფიცირების პროცესი და ხელმისაწვდომი სუბსპეციალობა შეიძლება განსხვავდებოდეს სხვადასხვა ქვეყანაში. გარდა ამისა, შინაგანი მედიცინა აღიარებულია, როგორც სპეციალობა კლინიკურ ფარმაციაში და ვეტერინარულ მედიცინაში . ↑ What Is Internal Medicine? en (2019-12-10). ციტირების თარიღი: 2023-06-13 ↑ What is an Internist - Doctors for Adults. American College of Physicians. ციტირების თარიღი: 4 Apr 2012 ↑ Glossary of Terms. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 15 ნოემბერი 2012. ციტირების თარიღი: 2 December 2012
ვარვარა ზარგარიანი

ვარვარა ზარგარიანი (დ. 1895 — გ. 1953, თბილისი) — საქართველოში მცხოვრები მოჭადრაკე, თბილისის ჩემპიონი 1928, 1929, 1935, 1938, 1949 და 1951 წლებში. საქართველოს სამგზის ჩემპიონი 1938, 1939 და 1945 წლებში. საქართველოს სახელით მონაწილეობა მიიღო საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატში 1945 წელს. იყო თბილისის ჭადრაკის კლუბის დირექტორი 1936-1941 წლებში. გიორგაძე თ., ქართული ჭადრაკის მატიანე, ნაწ. I, თბ., 1995.
ქსენია გოგიავა

ქსენია გოგიავა (ქალიშვილობის გვარი ხენკოვა, დ. 21 აპრილი, 1916, ლანჩხუთი — 26 ოქტომბერი, 1973, თბილისი) — ქართველი მოჭადრაკე, თბილისის ჩემპიონი 1948 და 1955 წლებში, საქართველოს ჩემპიონი 1940, 1947, 1950 და 1952 წლებში. 1961 წლიდან იყო საერთაშორისო საჭადრაკო არბიტრი. საქართველოს ჭადრაკის ფედერაციის ქალთა კომისიის თავმჯდომარე (1948-1966). იყო საქართველოს დამსახურებული ბუღალტერი. გიორგაძე თ., ქართული ჭადრაკის მატიანე, ნაწ. I, თბ., 1995.
ლილი გელოვანი

ლილი გელოვანი (დ. 9 მარტი, 1911 — გ. 10 აგვისტო, 1973) — ქართველი მოჭადრაკე, საქართველოს ჩემპიონი ქალთა შორის 1947 და 1948 წლებში. არის მოჭადრაკე მანანა ტოგონიძის დედა. ლილი გელოვანი საქართველოს დამსახურებული ინჟინერ-გეოლოგი იყო. გიორგაძე თ., ქართული ჭადრაკის მატიანე, ნაწ. I, თბ., 1995.
ელისო კაკაბაძე

ელისო კაკაბაძე (დ. 13 სექტემბერი, 1929, თბილისი — 1998) — ქართველი მოჭადრაკე, ოსტატი (1961). საქართველოს სამგზის ჩემპიონი (1953, 1954 და 1955). საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის მონაწილე (საუკეთესო შედეგი — IV ადგილი 1956 წელს, VI ადგილი — 1960 წელს). იყო პედაგოგიურ მეცნიერებათა კანდიდატი. გიორგაძე თ., ქართული ჭადრაკის მატიანე, ნაწ. I, თბ., 1995.
დავით გეწაძე

დავით ოქროპირის ძე გეწაძე (დ. 28 აგვისტო, 1917, ზესტაფონი, — გ. 29 ივნისი, 1979, იქვე) — ქართველი ენათმეცნიერი. ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი (1970), პროფესორი (1971). მონაწილეობდა მეორე მსოფლიო ომში. 1948 წელს დაამთავრა ქუთაისის პედაგოგიური ინსტიტუტი ქართული ენისა და ლიტერატურის ფაკულტეტი, 1952 წელს — ასპირანტურა. 1948–1968 წლებში მუშაობდა ქუთაისის პედაგოგიური ინსტიტუტში, 1968 მარტიდან გარდაცვალებამდე — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ახალი ქართული ენის კათედრაზე. გეწაძის სამეცნიერო ნაშრომები ეძღვნება ძველი ქართული ზმნის სისტემას, მწერლის ენასა და სტილს, ცალკეულ გრამატიკულ კატეგორიათა წარმოების თავისებურებებს, ქართული ენის სწავლების ფორმებსა და მეთოდებს. მესამე პირის სუბიექტის ნიშანი დ ძველ ქართულში, «ქუთაისის სახელმწ. პედ. ინ-ტის შრომები», 1952–53, ტ. 11. კავშირებითი მეორის ერთი ფუნქციის შესახებ ძველ ქართულში, იქვე, 1955, ტ. 13. ქართული ენა. ლექსიკოლოგიისა და სემასიოლოგიის პრაქტიკუმი, თბ., 1962. ძირითადი ფონეტიკური პროცესები სულხან-საბა ორბელიანის ენაში, კრ.: ენათმეცნიერება, თბ., 1976 (თსუ შრომები, ტ. 174). კვანტალიანი ლ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 602.
გურამ გვაზავა

გურამ ნიკოლოზის ძე გვაზავა (დ. 20 აპრილი, 1932, თბილისი, — გ. 23 თებერვალი, 1986, იქვე) — ქართველი ინჟინერ-მშენებელი. ტექნიკურ მეცნიერებათა დოქტორი (1978), პროფესორი (1980). დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი 1954 წელს და თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მექანიკა–მათემატიკის ფაკულტეტი 1957 წელს. 1957–1964 და 1977-1985 წლებში მუშაობდა ენერგეტიკულ და ჰიდროტექნიკურ ნაგებობათა საქართველოს სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში. ჰიდრავლიკური კვლევის საერთაშორისო ასოციაციის ეროვნული კომიტეტის წევრი (1969-იდან). 1964-1977 წლებში იყო საქართველოს სასოფლო-სამეურნეო ინსტიტუტის მათემატიკისა და თეორიული მექანიკის კათედრის გამგე, შემდეგ პედ. მოღვაწეობას ეწეოდა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტის თეორიული მექანიკის კათედრაზე. გვაზავას სამეცნიერო ნაშრომები ეძღვნება გამოყენებითი მექანიკის, ჰიდროტექნიკისა და საინჟინრო ჰიდრავლიკის საკითხებს. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 603.
რობერტ გვაზავა

რობერტ ნიკოლოზის ძე გვაზავა (დ. 22 იანვარი, 1930, თბილისი, — გ. 21 დეკემბერი, 1992, იქვე) — ქართველი მოქანდაკე, გრაფიკოსი. საქართველოს დამსახურებული მხატვარი (1980). დაამთავრა თბილისის სამხატვრო აკადემია (1957, ნ. კანდელაკის კლასი). 1958 წლიდან მონაწილეობდა სამხატვრო გამოფენებში. მნიშვნელოვანი ნამუშევრებია: ილია ჭავჭავაძის (მარმარილო, 1962, თბილისის ეთნოგრაფიული მუზეუმი), ნიკოლოზ ბარათაშვილის (თაბაშირი, 1958, ქართული ლიტერატურის მუზეუმი, თბილისი), ზოია რუხაძის (ბრინჯაო, 1978, ხონი) პორტრეტები. ასევე მუშაობდა დაზგური გრაფიკისა („სულხან-საბა ორბელიანი ვენეციაში“, „სულხან-საბა ორბელიანი სტამბოლის ბაზარზე“) და წიგნის ილუსტრაციის (შიო არაგვისპირელის „გაბზარული გული“, „ჩემი ბრალი არ არის, ღმერთო!“) დარგში. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 603.
ვლადიმერ გვანცელაძე

ვლადიმერ ვასილის ძე გვანცელაძე (დ. 10 მაისი, 1919, სოფ. უკანეთი, ახლანდ. წყალტუბოს მუნიციპალიტეტი, — გ. 22 ივნისი, 1970, ქუთაისი) — საბჭოთა კავშირის გმირი (3 ივნისი, 1944), რიგითი. საბჭოთა არმიაში გაიწვიეს 1942 წელს. II მსოფლიო ომის დროს იბრძოდა ყირიმში, ჩრდილოეთ კავკასიაში, ვორონეჟთან, კიევთან, ბელორუსიაში. მდ. დნეპრის გადალახვისას გამოჩენილი მამაცობისათვის მიენჭა საბჭოთა კავშირის გმირის წოდება. ომის დამთავრების შემდეგ მუშაობდა სოფელ უკანეთის კოლმეურნეობაში, შემდეგ — ქუთაისის აბრეშუმის კომბინატში. დაჯილდოებული იყო ასევე ლენინის ორდენით და მედლებით. ქუთაისში არსებობს მისი სახელობის ქუჩა. ჩინჩილაკაშვილი ტ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 603.
მანანა ტოგონიძე

მანანა ტოგონიძე (დ. 29 მაისი, 1937, თბილისი) — ქართველი მოჭადრაკე, ოსტატი (1961 წ.), საქართველოს 1958 წლის ჩემპიონი ქალთა შორის, მონაწილეობდა საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატებში ქალთა შორის (1956 წელს გაიყო VII-IX ადგილები, 1962 წელს დაიკავა V ადგილი). გეოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატი. გიორგაძე თ., ქართული ჭადრაკის მატიანე, ნაწ. I, თბ., 1995.
მარტინოვკის საგანძური

მარტინოვკის განძი — შიცავს დაახლოებით 120 ვერცხლის ნივთს, რომელიც აღმოაჩინეს 1909 წელს უკრაინის ჩერკასის რაიონის სოფელ მარტინოვკაში ( დნეპრის რეგიონი). ამჟამად საგანძური ინახება კიევის პეჩერის ლავრის ისტორიული საგანძურის მუზეუმში. განძი თარიღდება VI - VII საუკუნეებით . რამდენიმე ვერსია არსებობს აღმოჩენის კულტურული კუთვნილების შესახებ . ყველაზე ხშირად ასოცირდება პენკოვოს არქეოლოგიურ კულტურასთან, რომელიც ანტებთანაა დაკავშირებული. შუა დნეპრის რეგიონში და სევერსკის დონეცის ზემო წელში ცნობილია 20-ზე მეტი ასეთი საგანძურის არსებობის შესახებ. განძი პოპულარობით სარგებლობს უფოლოგებს შორის, რომლებიც ხედავენ უცხოპლანეტელების სურათებს ვერცხლის ფიგურებში. განძის დაახლოებით 120 ნივთს შორის გამოირჩევა: „მოცეკვავე კაცების“ ოთხი ანთროპომორფული ფიგურა, ხუთი ზოომორფული ფიგურა, სამი თითის გულსაბნევი, ექვსი სამაჯური, შუბლის გვირგვინები, საყურეები, სასაფეთქლე რგოლები, კისრის ტორსი, ქამრის ფირფიტები, ჩაფხუტის ნაწილები, ქამრები, თეფშის ფრაგმენტი, ორი ვერცხლის თასი, ევქარისტიისთვის განკუთვნილი კოვზი ბიზანტიელი ხელოსნების ნიშნებით. ნაკეთობები დ სხვადამზადებულია ასხვა წარმოშობის 400-900 სინჯის ვერცხლით. ყველაზე დიდ მხატვრულ ინტერესს წარმოადგენს ადამიანებისა და ცხოველების ვერცხლის ფიგურები, რომლებიც დამზადებულია კონკრეტულ სტილში. ზოგიერთი მკვლევარი მასში ხედავს ჰუნების, ბულგარელების და ავარების გავლენას . არქეოლოგი ო. შჩეგლოვა ამტკიცებს, რომ მარტინოვის ფიგურები ევროპული წარმოშობისაა. იმავე ეპოქას მიეკუთვნება ხარევის განძი. ასევე პასტირის ნაქალაქარი. მარტინოვკის განძის გვიანდელი ნივთები დაახლოებით 625-675 წლებით თარიღდება. საგანძურის მასიური დამალვის მიზეზი შეიძლება ყოფილიყო პროტობულგარების ან ხაზარების თავდასხმის შედეგი. რომნის კულტურა შესაძლოა ასეთი დასახლებების საფუძველზე განვითარდა. Восточная Европа в середине I тысячелетия н. э. М., 2007; Pekarskaja L., Kidd D. Silberschatz von Martynovka (Ukraine) aus dem 6. und 7. Jahrhundert. Innsbruck, 1994 Корзухина Г. Ф. Клады и случайные находки вещей круга «Древностей антов» в Среднем Поднепровье. Каталог памятников // МАИЭТ. Вып. V. Симферополь, 1996. С. 352—425, 525—705. Щеглова О. А. Тайна «пляшущих человечков» и «следы невиданных зверей». Антропо- и зооморфные изображения в раннеславянской металлопластике // Славяно-русское ювелирное дело и его истоки. Мат-лы МНК, посвящённой 100-летию со дня рождения Гали Фёдоровны Корзухиной. СПб, 10—16 апреля 2006 г. — СПб. — 2010. — С. 146—174 ↑ Щеглова О. А. Тайна «пляшущих человечков» и «следы невиданных зверей». Антропо- и зооморфные изображения в раннеславянской металлопластике // Славяно-русское ювелирное дело и его истоки. Материалы МНК, посвященной 100-летию со дня рождения Гали Фёдоровны Корзухиной. СПб, 10—16 апреля 2006 г. — СПб. — 2010. — С. 163. ↑ British Museum Collection
ნიკოლოზ გვარამაძე

ნიკოლოზ ლევანის ძე გვარამაძე (დ. 22 სექტემბერი, 1892, ვლადიკავკაზი, — გ. 26 ნოემბერი, 1959, თბილისი) — ქართველი რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინერი. პროფესორი (1930), საქართველოს მეცნიერების და ტექნიკის დამსახურებული მოღვაწე (1941). დაამთავრა პეტერბურგის მიმოსვლის გზათა ინჟინრების ინსტიტუტი 1916 წელს. 4 წელი იმუშავა რიგა–ორიოლის რკინიგზის მშენებლობაზე. 1920 წელს ჩამოვიდა საქართველოში. იმავე წლის 18 ივლისს გვარამაძემ, როგორც გზათა დეპარტამენტის ინსპექტორმა, რესპუბლიკის ნავსადგურთა სამმართველოს უფროსთან, ინჟინერ იოსებ მამაცაშვილთან ერთად ჩაიბარა ბათუმის ნავსადგური. 1921 წელს მუშაობდა საქართველოს გზებისა და ნავსადგურების სამმართველოს უფროსად, იყო საქართველოს რკინიგზების აღდგენა-რეკონსტრუქციისა და მშენებლობის ერთ-ერთი ხელმძღვანელი. 1922 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პოლიტექნიკურ ფაკულტეტზე, თბილისის რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინრების ინსტიტუტში. 1943 წლიდან იყო მიმოსვლის გზათა II რანგის გენერალი-დირექტორი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 604. ნიკოლოზ გვარამაძე — საქართველოს პირველი რესპუბლიკის (1918-1921) პროსოპოგრაფიული ბაზა (ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის ლინგვისტურ კვლევათა ინსტიტუტი)
ისიდორე გვარჯალაძე

ისიდორე სილოვანის ძე გვარჯალაძე (დ. 15 მაისი, 1898, სოფ. გონებისკარი, ახლანდ. ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი, — გ. 12 იანვარი, 1983, თბილისი) — ქართველი ენათმეცნიერი, ლექსიკოგრაფი. პროფესორი (1961), საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1964). დაამთავრა თბილისის უცხო ენათა უმაღლესი კურსების ფრანგული (1927) და ინგლისური (1931) ენების განყოფილებები. 1927 წლიდან მუშაობდა თბილისის სხვადასხვა უმაღლეს სასწავლებელში. 1947–1952 წლებში იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ინგლისური ენის კათედრის გამგე, 1948–1952 და 1961–1966 წლებში — უცხო ენათა სახელმწიფო პედაგოგიური ინსტიტუტის პრორექტორი, 1966–1983 წლებში — პროფესორ–კონსულტანტი. დაჯილდოებული იყო იაკობ გოგებაშვილის სახელობის პრემიით (1979). ეკუთვნის მრავალი ნაშრომი ლექსიკოლოგიისა და უცხოურ ენათა სწავლების მეთოდიკის სფეროში, ლექსიკონები. ინგლისურ-ქართული და ქართულ-ინგლისური ლექსიკონი (შემდგენელი). - თბილისი, საქართველოს მაცნე, 2003. Englishs Proverbs and Sayings : ინგლისური ანდაზები და ხატოვანი თქმანი ქართულ-რუსული თარგმანითა და შესატყვისებით (ავტორი). - თბილისი, მერანი, 1970. ინგლისური ენის სწავლების მეთოდიკა (ავტორი). - თბილისი, საქ. სსრ პოლიგრ. და გამომც. სტ. N2, 1948. ქართულ-ფრანგული ლექსიკონი (ავტორი). - თბილისი, სახელგამი, 1946. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 605.
გულშეჰირის წმინდა იოანეს ეკლესია

გულშეჰირის წმინდა იოანეს ეკლესია (თურქ. Karşı Kilise) — ისტორიული, კლდეში გამოკვეთილი ეკლესია კაპადოკიაში, თურქეთის ქალაქ გულშეჰირში, ნევშეჰირის პროვინცია. თავდაპირველი ეკლესიის აგების თარიღი ცნობილი არ არის. თუმცა, იგი ბიზანტიის იმპერიის ხატმებრძოლეობის ხანაზე ადრინდელად ითვლება, რადგან ეკლესიის შიგნით პირველი სართულის კედლებზე ყველა ადამიანის ფიგურა წაშლილია. 1212 წელს თავდაპირველ შენობას ზედა სართული დაემატა. ზედა სართულზე არის ადამიანის ფიგურების მდიდარი კოლექცია. ორიგინალური კლდის კიბე დაანგრიეს. ამჟამად ორ სართულს შორის არის თანამედროვე კიბე. 1995 წელს ეკლესია აღადგინა რიდვან იშლერმა კულტურის სამინისტროს დაკვეთით. პირველ სართულზე არის ოთახები მღვდლებისთვის, მარანი და საფლავები. მოკლე გვირაბი მიდის საერთო საცხოვრებელში. კედელზე გამოსახულია ცხოველები და გეომეტრიული ფიგურები. ზედა სართული სავსეა ფრესკებით. ჭერზე გამოსახულია აბრაამის, ისააკის, იაკობის, მოსეს, ქრისტეს, სოლომონისა და დავითის ფიგურები. სამხრეთ კედელზე ქრისტეს ნათლობა, ბოლო ვახშამი, იუდას კოცნა იყო გამოსახული. ჩრდილოეთ კედელზე ფრესკები ღვთისმშობლის, მარიამ მაგდალინელისა და კიდევ ერთი ქალის. სხვა კედლებზე გამოსახული იყო სცენები ბიბლიიდან და ისტორიიდან, როგორიცაა წმინდა გიორგი და წმინდა თეოდორე, სატანა, იმპერატორი კონსტანტინე და მისი დედა ელენე. ↑ Gülşehir Nerede? Nevşehir ile arası kaç km? 17 Km. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2023-12-07. ციტირების თარიღი: 2024-03-30. ↑ 2.0 2.1 Gülşehir municipality page (in Turkish). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-02. ციტირების თარიღი: 2024-03-30.
მაიდანეკის საკონცენტრაციო ბანაკი

მაიდანეკის ( ლუბლინი) საკოცენტრაციო ბანაკი აშენდა და ფუნქციონირებდა სს-ის ზედამხედველობით პოლონური ქალაქის ლუბლინის გარეუბანში ნაცისტური გერმანიის მიერ პოლონეთის ოკუპაციისას მეორე მსოფლიო ომის დროს. მას გააჩნდა 7 გაზის კამერა, 2 ხის სახრჩობელა და კიდევ 200-ზე მეტი სხვადასხვა დანიშნულების ნაგებობება, რის გამოც ის უდიდეს საკონცენტრაციო ბანაკებს შორის მოიხსენიება. მაიდანეკის საკონცენტრაციო ბანაკი თავდაპირველად მოაზრებული იყო, როგორც იძულებითი შრომის დაწესებულება, ვიდრე ადამიანების მასობრივი განადგურების მექანიზმი, თუმცა მას შემდეგ, რაც ოპერაცია რეინჰარდის თანახმად გერმანიის მიერ პოლონეთის ოკუპირებულ ტერიტორიაზე ყველა პოლონელი ებრაელის მოკვლა იქნა გადაწყვეტილი, მაიდანეკი სწორედაც რომ სიკვდილის ინდუსტრიის მანქანად იქცა. მაიდანეკის ბანაკმა ფუნქციონირება დაიწყო 1941 წლის ოქტომბერში და 1944 წლის 22 ივლისს საბჭოთა წითელი არმიის მიერ თითქმის დაუზიანებლად იქნა დაკავებული. საბჭოთა არმიის სწრაფმა წინსვლამ ოპერაცია ბაგრატიონის ფარგლებში ხელი შეუშალა სს-ს დაენგრია ბანაკის ტერიტორიაზე არსებული ინფრასტრუქტურა, შესაბამისად მაიდანეკის ბოლო კომენდანტმა ვერ მოახერხა ომის დანაშაულების უტყუარი მტკიცებულებების თავიდან მოშორება. ბანაკის სახელწოდება ,,მაიდანეკი“ ( ,,პატარა მოედანი“) ადგილობრივი მოსახლეობის მიერ იმ ადგილისთვის შერქმეული სახელია. 1943 წლის აპრილიდან გერმანელები ბანაკს ლუბლინის საკონცენტრაციო ბანაკს ეძახდნენ, თუმცა ბანაკი პოლონური სახელითაა ცნობილი. 1944 წელს საბჭოთა ჯარების მიერ გათავისუფლების შემდეგ ბანაკი თავდაპირველად საბჭოთა კავშირის ზედამხედველობის ქვეშ გადავიდა. იმავე წლის შემოდგომაზე ჯერ კიდევ სასტიკი ომის მიმდინარეობის პირობებში, მაიდანეკი დაკონსერვდა და მუზეუმად იქცა. კრემატორიუმის ღუმელები და გაზის კამერები კარგად იყო შემონახული, ამიტომაც ნაცისტური გერმანიის მიერ განხორციელებული გენოციდის ამსახველ საუკეთესო მტკიცებულებებად იქცნენ. 1965 წელს მაიდანეკის საკონცენტრაციო ბანაკი ეროვნული მნიშვნელობის ძეგლად გამოცხადდა. დღეისათვის მაიდანეკის სახელმწიფო მუზეუმი ამავდროულად ჰოლოკოსტის მემორიალური მუზეუმი და საგანმანათლებლო ცენტრია, რომლის დანიშნულებაა კაცობრიობას ახსოვდეს ნაციზმის საშინელებათა სრული სურათი. მუზეუმში დაცულია იშვიათი არტეფაქტები, საარქივო ფოტოსურათები და სხვა მტკიცებულებები. "Majdanek". Reszka, Paweł (23 December 2005). "Majdanek Victims Enumerated. Changes in the history textbooks?". Gazeta Nicholas, Lynn H. (2009). Cruel World: The Children of Europe in the Nazi Web. Knopf Doubleday Publishing Group. ISBN 978-0-307-73971-1 "Założenia i budowa (Purpose and construction, selection of photographs)". Majdanek concentration camp. KL Lublin Majdanek.com.pl. Archived from the original on January 2, 2011. Retrieved 2013-04-18. Concentration camp name change 9.04.1943. "Majdanek" (PDF). Majdanek concentration camp. Yad Vashem. 2007. Archived from the original (PDF) on November 27, 2007. Retrieved 2013-04-14.
ნადეჟდა გვაძაბია

ნადეჟდა ივანეს ასული გვაძაბია (ქალიშვილობის გვარი ერესენკოვა) (დ. 28 დეკემბერი, 1930, მელიტოპოლი, უკრაინის სსრ, — გ. 2011) — მხატვარი, წარმოშობით პოლონელი, საქართველოს დამსახურებული მხატვარი (1983). დაამთავრა ლვოვის დეკორატიულ-გამოყენებითი ხელოვნების ინსტიტუტი (1954). 1955 წლიდან მუშაობდა სენაკის ხალიჩების კომბინატში (მთავარი მხატვარი). საქართველოში გაეცნო ქართული გამოყენებითი ხელოვნების ტრადიციებს, შექმნა ესკიზები გობელენებისა და ხალიჩებისათვის. გვაძაბიას ესკიზებით შექმნილი ხალიჩები წარმოდგენილი იყო მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში მოწყობილ მრეწველობის საერთაშაშორისო გამოფენებზე (იზმირი, 1968; პარიზი, 1970; ბაზელი, 1971; კაირო, 1972; ბერლინი, 1973; ბრიუსელი, 1973 და სხვ.). ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 605. ნადეჟდა გვაძაბია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ალექსანდრე გვახარია (პედაგოგი)

ალექსანდრე კონსტანტინეს ძე გვახარია (დ. 16 ივლისი, 1891, ხონი, — გ. 5 ოქტომბერი, 1954, თბილისი) — ქართველი პედაგოგი, მეთოდისტი. დაამთავრა ხონის სასულიერო სემინარია (1910), თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სიბრძნისმეტყველების ფაკულტეტი სიტყვიერების დარგით (1925). მუშაობდა მასწავლებლად ბულუხაურში (ახლანდ. ლანჩხუთის მუნიციპალიტეტი), წინამძღვრიანთკარის სამეურნეო სასწავლებელში, ოზურგეთის უმაღლეს დაწყებით სასწავლებელში, თბილისის ვაჟთა მე-2 გიმნაზიაში, მე-2 შრომის სკოლის სასწავლო ნაწილის გამგედ, ი. გოგებაშვილის სახელობის პედაგოგიურ ტექნიკუმში, საქართველოს განათლების სამინისტროში, მასწავლებელთა დახელოვნების ცენტრალურ ინსტიტუტში დაწყებით სკოლის სექტორის გამგედ. ავტორია სახელმძღვანელოებისა: „ბუნება და შრომა“ (შრომის სკოლის III ჯგუფისათვის, 1925), „მეთოდური სახელმძღვანელო“ (I კლასის მასწავლებელთათვის, 1939), „დედა ენა“ (I და II ნაწ., ვ. ძიძიგურთან ერთად) და სხვ. სამადაშვილი ა., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 606.
გურგინა ენაკოლოფაშვილი

გურგინა ენაკოლოფაშვილი — ერეკლე II-ის საგანგებო ელჩი ოსმალეთში. მისი მამა მკვიდრი თბილისელი იყო; „ოსმალობისას“ თბილისიდან აიყარა და ყარაბაღში გადასახლდა; მშობლების გარდაცველების შემდეგ მან და მისმა ძმებმა იმოგზაურეს სპარსეთში, შეისწავლეს მრავალი ენა და სპარსულ საკრავებზე დაკვრა; თბილისში ჩამოსვლის შემდეგ მან სამსახური დაიწყო მეფე ერეკლეს ვაჟთან — გიორგისთან, რომელმაც მას მირზიბა უბოძა; შემდგომ მირზობა და ვეზირობა უბოძა მეფე ერეკლემაც. ომან ხერხეულიძის ცნობით, იგი „სპარსულისა და თათრულისა და არაბულისა მთარგმნელი და მწერალი იყო ესე მრავალსა ენასა ზედა განსწავლული და ფრიად ჭკვიანი კაცი სწავლული და ერთგული მეფისა და რიტორი და სიტყვიერი კაცი“. 1776 წლის ზაფხულში ერეკლე II-ის დავალებით ენაკოლოფაშვილი ახალციხის ფაშასა და სოლომონ I-ის წარმომადგენლებთან ერთად სტამბოლში ჩავიდა; იგი არამარტო ერეკლე II-ის, არამედ ამიერკავკასიის ხანების სახელითაც მართავდა მოლაპარაკებას ოსმალეთთან; ამ ელჩობის მიზანი იყო ოსმალეთის მფარველობის აღიარებით სამცხე-საათაბაგოს დაბრუნება; ოსმალეთს ერეკლეს თხოვნა ხელს აძლევდა, რამდენათაც მას რუსეთისაკენ მიმავალი პოლიტიკური გზების ჩაკეტვა სურდა; ამავე დროს ეს ალიანსი გულისხმობდა ერეკლეს ანტიირანულ კურსსაც, დროებით მაინც; სტამბოლში მყოფი რუსი ელჩის სტაციევის ცნობით, „ერეკლესა და ოსმალეთის სულთანს შორის სამეგობრო და საკავშირო ტრაქტატი დაიდო“, რომლის შედეგად შეწყდა მარბიელი თავდასხმები აღმოსავლეთ საქართველოზე, გაათავისუფლეს ახალციხიდან გატაცებული ქართველი ტყვეები და ქართლ-კახეთის ასაოხრებლად გამზადებული ლაშქარიც დაშალეს; 1778 წელს ამ შეთანხმებამ ოფიციალური ხასიათი მიიღო, რის შემდეგაც გურგინა ოსმალეთიდან დაბრუნდა და სულთნის მიერ ერეკლესათვის გამოგზავნილი ძვირფასი საჩუქრებიც ჩამოიტანა; მალე აღმოსავლეთ ამიერკავკასიაში ძალთა თანაფარდობა შეიცვალა და ეს განზრახვაც ჩაიშალა. საითიძე გ., სვანიძე მ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 669. გურგინა ენაკოლოფაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი