laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გეკონისებრნი

გეკონისებრნი (ლათ. Gekkonidae) — ქვეწარმავლების ოჯახი ხვლიკისნაირთა რიგისა. მათი სიგრძე იშვიათად აღემატება 30 სმ. აქვთ დიდი, უქუთუთო თვალები, ვერტიკალური გუგები, კარგად განვითარებული ფეხები, მეტად მყიფე, მაგრამ სწრაფი აღდგენის უნარის მქონე კუდი. გეკონისებრთა სხეული მეტწილად რუხი ან ყავისფერია, თუმცა ტროპიკებში გვხვდება მკვეთრად შეფერილი სახეობებიც. იკვებებიან მწერებით, ობობასნაირებით და სხვა. უმრავლესობა კვერცხისმდებელია. დებენ 1-2 კვერცხს. ცნობილია 480-მდე სახეობა. გავრცელებული არიან ტროპიკულ, სუბტროპიკულ და ზომიერ ზონებში. საქართველოში არ არიან. კასპიური თითტიტველი გეკონი (Gymnodactylus caspius), რომლის რამდენიმე ეგზემპლარი თბილისშია ნაპოვნი, როგორც ჩანს, აქ შემთხვევით არის მოხვედრილი აზერბაიჯანიდან. ჯანაშვილი ა., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 36.
აქსიონოვო (ბაშკირეთი)

აქსიონოვო (ბაშკ. Аксенов; რუს. Аксёново) — სოფელი რუსეთის ფედერაციაში, ბაშკირეთის რესპუბლიკის ალშეევის რაიონში. 2010 წლის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 1 047 ადამიანი. [წყარო არ არის მითითებული 1238 დღე] რაიონულ ცენტრ რაევსკიდან დაშორებულია 39 კილომეტრით. უხლოესი რკინიგზის სადგურია აქსიონოვო, რომელიც ასევე დაშორებულია 0 კმ-ით. Совет муниципальных образований Республики Башкортостан.
ქუმრუს რაიონი

ქუმრუ (თურქ Kumru) არის ორდუს პროვინციაში, შავი ზღვის რეგიონში თურქეთში.ზღვის დონიდან 450 მეტრზე Falling Rain Genomics, Inc. Geographical information on Kumru, Turkey. ციტირების თარიღი: 2009-04-25.
ვიტალი მუტკო

ვიტალი მუტკო (რუს. Вита́лий Лео́нтьевич Мутко́; დ. 8 დეკემბერი, 1958, სტანიცა კურინსკაია, აპშერონსკის რაიონი, კრასნოდარის მხარე, სსრკ) — რუსი პოლიტიკური და სახელმწიფო მოღვაწე, რუსეთის ხელისუფლების თავმჯდომარის მოადგილე სპორტის, ტურიმზის და ახალგაზრდული პოლიტიკის საკითხებში, რუსეთის საფეხბურთო კავშირის პრეზიდენტი. რუსეთის ფედერაციის სპორტის მინისტრი (21 მაისი, 2012–19 ოქტომბერი, 2016), სპორტის, ტურიზმის და ახალგაზრდული პოლიტიკის მინისტრი (2008–2012), რუსეთის საფეხბურთო კავშირის პრეზიდენტი (2005–2009; 2015–დღ.), სანქტ-პეტერბურგის სახელმწიფო ხელისუფლების აღმასრულებელი ორგანოდან რუსეთის ფედერაციის ფედერალური კრების საბჭოს ფედერაციის წევრი (2003-2008). დაიბადა 1958 წლის 8 დეკემბერს სტანიცა კურინსკაიაში, კრასნოდარის მხარე. მამამისი იყო მტვირთავი, ხოლო დედა იყო მედაზგე სატყეო სამრწეველო მეურნეობაში. 8 კლასის დამთავრების შემდეგ ცდილობდა ჩარიცხულიყო სამდინარეო სასწავლებელში, თუმცა, ვერ მოახერხა გამოცდების ჩაბარება, რის შემდეგაც ლენინგრადში გაემგზავრა. 1979 წელს გაწევრიანდა სკკპ-ში. 1990 წელს გახდა კიროვის რაიონული საბჭოს დეპუტატი, ხოლო 1991 წელს კიროვის რაიონის ადმინისტრაციის ხემძღვანელიც. 1991 წლის პუტჩის დროს მუტკო ანატოლი სობჩაკის მხარეზე დადგა. 1992 წელს გახდა სანქტ-პეტერბურგის მერის მოადგილე. 1992 წლის ნოემბრიდან სანქტ-პეტერბურგის ხელისუფლებიდან იყო საფეხბურთო კლუბი „ზენიტის“ კურატორი, ხოლო 1995 წლის ზაფხულში კლუბის პრეზიდენტი გახდა. მას-მედიის ინფორმაციით, საქალაქო ბიუჯეტიდან 400,000 დოლარს მუტკო კლუბს ურიცხავდა. 1996 წელს სობჩაკი ვლადიმერ იაკოვლევმა შეცვალა, რის გამოც მუტკომ თანამდებობა დატოვა, რის შემდეგაც „ზენიტზე“ მუშაობაზე მოახდინა კონცენტრაცია და 2003 წლამდე დარჩა კლუბის დირექტორად. 2001 წლის აგვისტოდან 2003 წლის ოქტომბრამდე მუტკო იკავებდა რუსეთის საფეხბურთო პრემიერ-ლიგის პრეზიდენტის პოსტს. 2003 წლის 29 ოქტომბერს ვალენტინა მატვიენკომ მუტკო სანქტ-პეტერბურგის ხელისუფლებიდან ფედერაციის საბჭოში წარმომადგენლად დანიშნა. 2005 წლის 2 აპრილს რუსეთის საფეხბურთო კავშირის აღმასრულებელი კომიტეტის სხდომაზე მუტკო ამ ორგანიზაციის პრეზიდენტად დანიშნეს. 2008 წლის 12 მაისს პრემიერ-მინისტრმა პუტინმა მინისტრები დანიშნა. მუტკო სათავეში ჩაუდგა ახლადშექმნილ სპორტის, ტურიზმის და ახალგაზრდული პოლიტიკის სამინისტროს. პოსტი 2016 წლის 19 ოქტომბრამდე შეინარჩუნა. დღესდღეობით იკავებს რუსეთის ხელისუფლების თავმჯდომარის მოადგილის პოსტს სპორტის, ტურიზმის და ახალგაზრდული პოლიტიკის საკითხებში. დაქორწინებულია, ჰყავს ორი ქალიშვილი. 2010 დეკემბერში ფიფას აღმასრულებელი კომიტეტის სხდომაზე, რომელზეც 2018 წლის მსოფლიო თასის მასპინძელს ავლენდნენ, მუტკომ წარმოსთქვა სიტყვა ინგლისურ ენაზე ძლიერი აქცენტით. ისტორიაში მისი გამოსვლა შევიდა სახელით „ლეტ მი სპიკ ფრომ მაი ჰარტ ინ ინგლიშ“ (რუს. лец ми спик фром май харт ин инглиш) და დიდი პოპულარობა მოიპოვა ინტერნეტშიც. მუტკოს სიტყვებით, სიტყვებს ორი კვირა იმახსოვრებდა და სახლში რეპეტიციასაც გადიოდა. იგი იხსენებს, რომ ცოლი და შვილები საშინლად იცინოდნენ. Lenta.ru – Мутко, Виталий (რუსული) Sovsport.ru – Виталий Мутко დაარქივებული 2016-10-23 საიტზე Wayback Machine. (რუსული) Gazeta.ru – Виталий Леонтьевич Мутко დაარქივებული 2016-09-28 საიტზე Wayback Machine. (რუსული) Ria.ru – Биография Виталия Мутко (რუსული) ↑ Мутко поработал переводчиком с английского. 2016-08-11 (meduza.io).
Ё́

Ё́, ё́ — კირილური დამწერლობის ასო „Ё“ მახვილი ნიშნით — აკუტით. გამოიყენება კირილური დამწერლობის ზოგიერთ ენაში. აღნიშნული გრაფემა შეიძლება წარმოვადგინოთ შემდეგნაირად: ან
შალაური

ტოპონიმი შალაური შეიძლება აღნიშნავდეს: შალაური — სოფელი თელავის მუნიციპალიტეტში. შალაური — სოფელი საჩხერის მუნიციპალიტეტში.
ოლგა ვასილიევა

ოლგა ვასილიევა (რუს. О́льга Ю́рьевна Васи́льева; დ. 13 იანვარი, 1960, ბუგულმა, თათრეთის ასსრ, რსფსრ, სსრკ) — რუსი პოლიტიკოსი და სახელმწიფო მოღვაწე, ისტორიკოსი, პედაგოგი, ისტორიულ მეცნიერებათა დოქტორი (1998), პროფესორი (2005), რუსეთის ფედერაციის განათლების და მეცნიერების ყოფილი მინისტრი (2016 წლის 19 აგვისტოდან 2018 წლის 7 მაისამდე), მოსკოვის სახელმწიფო ჰუმანიტარულ-ეკონომიკური უნივერსიტეტის პატივსაცემი პროფესორი. რუსეთის ფედერაციის განათლების მინისტრი 2018-2020 წლებში. დაიბადა 1960 წლის 13 იანვარს ქალაქ ბუგულმაში. მამამისი იყო მათემატიკოსი, ჰყავდა და. საშუალო სკოლა დაასრულა 14 წლის ასაკში, ხოლო 1979 წელს დაასრულა კულტურის მოსკოვის სახელმწიფო ინსტიტუტის დირიჟორულ-ქორული განყოფილება. 1979–1982 წლებში მუშაობდა მასწავლებლად მოსკოვის სკოლებში. 1982 წელს დაიწყო სწავლა მოსკოვის სახელმწიფო დაუსწრებელ პედაგოგიური უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტზე, ამავე დროს გააგრძელა მუშაობა მასწავლებლად. 1987 წელს დაასრულა სწავლა უნივერსიტეტში და გააგრძელა სწავლა სსრკ-ის ისტორიის ინსტიტუტის ასპირანტურაში (დღეს: რუსეთის ისტორიის ინსტიტუტი). 1990 წელს, სსრკ-ის ისტორიის ინსტიტუტში, ისტორიულ მეცნიერებათა დოქტორის, პროფესორი გ. კუმანევის სამეცნიერო ხელმძღვანელობის ქვეშ დაიცვა დისერტაცია ისტორიულ მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხზე. თემა: „საბჭოთა სახელმწიფო და რუსეთის მართლმადიდებლური ეკლესიის პატრიოტიული მოღვაწეობა დიდი სამამულო ომის წლებში (სპეციალობა — სსრკ-ის ისტორია). ოფიციალური ოპონენტები იყვნენ ისტორიულ მეცნიერებათა დოქტორი ი. შარაპოვი და ისტორიულ მეცნიერებათა დოქტორი ვ. ოვჩინიკოვი. წამყვანი ორგანიზაცია — მოსკოვის კულტურის სახელმწიფო ინსტიტუტი. ეს სამუშაო რუსულ ისტორიოგრაფიაში პირველი, რომელიც მიეძღვნა რუსეთის მართლმადიდებლურ ეკლესიას და სახელმწიფო-ეკლესიის ურთიერთობას XX საუკუნეში. 1998 წელს დაიცვა დისერტაცია ისტორიულ მეცნიერებათა დოქტორის ხარისხზე. თემა იყო „რუსული მართლმადიდებლური ეკლესია საბჭოთა პოლიტიკაში 1943–1948 წლებში (სპეციალობა — „სამამულო ისტორია“). 1991–2002 წლებში მუშაობდა რუსული ისტორიის ინსტიტუტის რელიგიისა და ეკლესიის ისტორიის ცენტრში როგორც უმცროსი სამეცნიერო თანამშრომელი, წამყვანი სამეცნიერო თანამშრომელი და რელიგიის და ეკლესიის ისტორიის ცენტრის ხელმძღვანელი. 2002 წელს სათავეში ჩაუდგა სათავეში რუსული სახალხო მეურნეობის აკადემიის და რუსეთის პრეზიდენტის სახელმწიფო სამსახურის სახელმწიფო-კონფესიონალურ ურთიერთობებს. 2007 წელს დაასრულა რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრის დიპლომატიური აკადემია სპეციალობით „საერთაშორისო ურთიერთობები“. 2016 წლის აგვისტოს რუსეთის პრეზიდენტ ვლადიმერ პუტინთან სამუშაო შეხვედრაზე პრემიერმა დიმიტრი მედვედევმა წამოწია განათლების სამინისტროში ხელმძღვანელობის შეცვლის საკითხი. „დიმიტრი ლივანოვის შემცვლელად მე შემოგთავაზებდით ქალბატონის დანიშვნას — ოლგა იურევნა ვასილიევას, რომელსაც კარგი ნამსახურეობის ნუსხა აქვს“ — განაცხადა მედვედევმა. პუტინი მას დაეთანხმა და რუსეთის კონსტიტუციის 83-ე მუხლის „დ“ პუნტქის მიხედვით ხელი მოაწერა ბრძანებას, რომლითაც ვასილიევა განათლების მინისტრად დანიშნა. ბიოგრაფია რუსეთის განათლების სამინისტროს საიტზე
Hearts of Iron IV

Hearts of Iron IV — სტრატეგიული ვიდეო თამაში Hearts of Iron სერიიდან, რომელიც შექმნილია Paradox Development Studio-ის მიერ და გამოქვეყნებულია Paradox Interactive-ს მიერ. თამაში კონცენტრირებულია მეორე მსოფლიო ომზე, მოთამაშეები ირჩევენ თამაშის დაწყების თარიღს, 1936 ან 1939 და იბრძვიან გამარჯვებისთვის სხვადასხვა ძირითადი ძალების მწინააღდეგ იმ პეროიდში. თამაში პირველად ფორმალურად ანონსირებული იყო 2014 წლის იანვარს და სავარაუდო გამოსვლის თარიღი იყო 2015 წლის პირველი კვარტალი, შემდეგ ეს იყო გადადებული მეორე კვარტალზე. E3-ზე კი დადასტურებული იყო თამაშის გადადება სხვადასხვა პრობლემების გამო. 2016 წლის 15 მარტს საბოლოოდ იყო გამოცხადებული 2016 წლის 6 ივნისი გამოსვლის თარიღად რომელიც ოპერაცია ოვერლორდის 72 წლის თავი იყო. ↑ Hearts of Iron IV Announced - Victory at all costs ↑ Hearts of Iron IV - Developer Diary 12 - Internal Politics ↑ სტატია IGN-ზე თამაშის შესახებ ↑ Paradox Interactive reveals release dates for Hearts of Iron IV and Stellaris
უზბეკეთის ოლქები

უზბეკეთი იყოფა 12 ოლქად (viloyatlar, მხოლობითში - viloyat ვილაიეთი), 1 ავტონომიურ რესპუბლიკად და 1 დამოუკიდებელ ქალაქად. ეს რეგიონები ჩამოთვლილია ქვემოთ. რეგიონები თავის მხრივ იყოფა 160 რაიონად (tumanlari, მხოლობითში tuman თუმანი). არსებობს ოთხი უზბეკური ექსკლავი და ყველა მათგანი გარშემორტყმულია ყირგიზეთის ტერიტორიით ფერღანის ხეობის რეგიონში, სადაც ყირგიზეთის, ტაჯიკეთის და უზბეკეთის საზღვარი გადის. ორი მათგანია სოხის რაიონი, ფართობით 325 კმ² და მოსახლეობით 42.800 (1993) (ზოგიერთი შეფასებით, 70,000 და რომლის 99% არიან ტაჯიკები და დარჩენი უზბეკები) და შახიმარდანი, ფართობით 90 კმ² და მოსახლეობით 5,100 (1993) (91% უზბეკები და დარჩენი ყირგიზები). დანარჩენი ორი პაწაწინა ტერიტორიებია „ჩონ-კარა“ (ან ქალაჩა), დაახლოებით 3 კმ სიგრძეში და 1 კმ სიგანეში და „ჯანი-აილი“ (ან ჯანგაილი), წერტილოვანი მიწა ძლივს 3 კმ მასშტაბით. ↑ Average number of resident population, 2015. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-07-09. ციტირების თარიღი: 2016-11-01. ↑ Jan S. Krogh's Geosite
გელათის აკადემია

გელათის აკადემია — შუა საუკუნეების ქართული სასულიერო სასწავლებელი. დაარსდა 1106 წელს გელათის მონასტერთან დავით აღმაშენებლის ინიციატივითა და ხელშეწყობით. დავითმა გელათის აკადემიაში სამოღვაწოდ შეკრიბა სწავლული ქართველები, რომელთა შორის იყვნენ იოანე პეტრიწი და არსენ იყალთოელი. თანამედროვენი გელათის აკადემიას „ასუად ათინად“, „აღმოსავლეთის მეორე იერუსალიმად“ იხსენიებდნენ. აკადემიის სათავეში იდგა მოძღვართ-მოძღვარი. სასწავლო პროგრამა ძირითადად ტრივიუმის (გეომეტრია — „ქვეყნის საზომლოჲ“, „არითმეტიკა“ — „რიცხუნი“, მუსიკა — „სამოსოჲ“) და კვადრიუმის (ფილოსოფია სამი სახის — „საქმეთი, მხედველობითი და განმსიტყუელობითი“, რიტორიკა სამი სახის — „თანამზრახველობისა, მეპაექრობისა და დღესასწაულობისა“, გრამატიკა და ასტრონომია — „ვარსკვლავთმრიცხველობაჲ“) ციკლის საგანთა შესწავლას ითვალისწინებდა. გელათის აკადემიაში დაუწერია არსენ იყალთოელს სჯულისკანონი, იოანე პეტრიწს — ნემესიოს ემესელის თხზულება „ბუნებისათჳს კაცისა“. განსაკუთრებით აღსანიშნავია ბერძნულიდან თარგმნილი იოანე ქსიფილინოსის ჰაგიოგრაფიული კრებული, რომლის ორიგინალი დაკარგულია. სამეცნიერო-მთარგმნელობითი მოღვაწეობა გელათის აკადემიაში მომდევნო საუკუნეებშიც არ შეწყვეტილა, თუმცა საგრძნობლად შენელდა. XIII საუკუნეში აქ მოღვაწეობდნენ ჰიმნოგრაფი არსენ ბულმაისიმისძე, ფილოსოფოსი და რიტორი პეტრე გელათელი. XIV საუკუნეში გელათში შეიქმნა მნიშვნელოვანი იურიდიული ძეგლი „გარიგება ჴელმწიფის კარისა“ და ჩვენამდე მოუღწეველი საისტორიო თხზულება „გელათური ქორონიკონი“, რომელიც დასახელებული აქვს ვახუშტი ბატონიშვილს თავის ერთ-ერთ წყაროდ. გამსახურდია ს., სწავლა-განათლება ძველ საქართველოში, თბ., 1975; თავზიშვილი გ., უმაღლესი განათლების ისტორიისათვის საქართველოში, ნაკვ. 1, თბ., 1938; ნუცუბიძე შ., ქართული ფილოსოფიის ისტორია, ტ. 2, თბ., 1958; ყაუხჩიშვილი ს., გელათის აკადემია, თბ., 1948; ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 36.
აღმოსავლეთ ტიმორის დროშა

აღმოსავლეთ ტიმორის დროშა — აღმოსავლეთ ტიმორის სახელმწიფო სიმბოლო გერბსა და ჰიმნთან ერთად. თანამედროვე დროშა 2002 წელს მიიღეს. ეს ზუსტად იგივე დროშაა რომელიც ქვეყანამ 1975 წელს პორტუგალიისგან დამოუკიდებლობის მოპოვების შემდეგ, ინდონეზიის შეჭრამდე 9 დღით ადრე მიიღო. 2002 წლის 19 მაისის შუაღამეს დამოუკიდებლობა გამოცხადდა, ხოლო მეორე დღეს დაეშვა გაეროს დროშა და დამოუკიდებელი აღმოსავლეთ ტიმორის დროშა აღიმართა. აღმოსავლეთ ტიმორის დემოკრატიული რესპუბლიკის კონსტიტუციის მიხედვით, ყვითელი (PMS 123) სამკუთხედი „აღმოსავლეთ ტიმორის კოლონიალური ისტორიის კვალს“ წარმოადგენს. შავი სამკუთხედი „სიბნელეს რომელიც უნდა დაიძლიოს“; დროშის წითელი (PMS 485) ფონი წარმოადგენს „ეროვნულ-განმათავისუფლებელ ბრძოლას“; ვარსკვლავი ან „გზის მაჩვენებელი სინათლე“ თეთრი ფერისაა რაც მშვიდობას განასახიერებს. აღმოსავლეთ ტიმორის დემოკრატიული რესპუბლიკის კონსტიტუცია, ნაწილი I, მუხლი 15: სახელმწიფო დროშა არის მართკუთხედი და მასზე დატანილია ორი ტოლფერდა სამკუთხედი, საიდანაც მცირე მათგანი მოთავსებულია დიდზე. ერთი სამკუთხედი შავია და მისი სიმაღლე დროშის სიგრძის ერთი მესამედის ტოლია. ის მოთავსებულია ყვითელ სამკუთხედზე და მისი სიმაღლე დროშის სიგრძის ნახევარს შეადგენს. შავი სამკუთხედის ცენტრში მოთავსებულია თეთრი ხუთქიმიანი ვარსკვლავი, რომელიც გზის მაჩვენებელ სინათლეს განასახიერებს. ვარსკვლავის ერთი ქიმი მიბრუნებულია დროშის მარცხენა ზედა კუთხისაკენ. დროშის დანარჩენი ნაწილი წითელი ფერისაა. დროშის პროპორციაა — 1:2. პორტუგალიის ეროვნული დროშა (სურათზე ამჟამინდელი ვერსია, მიღებული 1911 წელს) გამოიყენებოდა აღმოსავლეთ ტიმორის მიერ როგორც პორტუგალიის ტიმორის დროშა (1702–1975) 1965 წელს შეთავაზებული პორტუგალიის ტიმორის დროშა (არასოდეს დამტკიცებულა) აღმოსავლეთ ტიმორის როგორც ტიმორ-ტიმურის პროვინციის დროშა, ინდონეზიის ოკუპაციის დროს (1976–1999) გაეროს დროშა, გამოიყენებოდა აღმოსავლეთ ტიმორის მიერ გაეროს ადმინისტრაციის დროს (1999–2002) აღმოსავლეთი ტიმორი Flags of the World-ზე ↑ (1997) Complete Flags of the World. Dorling Kindersley, გვ. 279. ISBN 978-1-4093-5371-3.  ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-04-07. ციტირების თარიღი: 2016-11-02.
სტაროსუბხანგულოვო

სტაროსუბხანგულოვო (ბაშკ. Иҫке Собханғол) — სოფელი ბაშკირეთში, ბურზიანის რაიონის ადმინისტრაციული ცენტრი. სტაროსუბხანგულოვოს სოფსაბჭოს ცენტრი. მდებარეობს მდინარე ბელაიზე, ქალაქ უფიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთით 330 კილომეტრში და რკინიგზის სადგურ ბელორეცკიდან სამხრეთ-დასავლერთით 150 კილომეტრში. 1795 წელს 14 ეზოში ცხოვრობდა 92 ადამიანი, 1866 წელს 30 ეზოში — 189 ადამიანი. განვითარებული იყო მესაქონლეობა და მიწათმოქმედება. 2002 წლის აღწერის მიხედვით მოსახლეობის 92,3 %-ს ბაშკირები შეადგენდნენ. 2010 წლის აღწერის მიხედვით, სტაროსუბხანგულოვოში ცხოვრობდა 4609 ადამიანი. დააარსეს ბაშკირებმა. სტაროსუბხანგულოვოში არის ადგილობრივი მნიშვნელობის კვების მრეწველობის რამდენიმე საწარმო, ხის დასამუშავებელი კომპლექსი, მხარეთმცოდნეობის მუზეუმი, მეჩეთი, ბაშკირეთის ნაკრძალის კარ-მიდამო. სტაროსუბხანგულოვოში დაიბადა ბაშკირეთის სახალხო არტისტი ალფია იულჩურინა. ↑ Словарь «География России» — Старосубхангулово ↑ Численность населения по населённым пунктам Республики Башкортостан. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-08-20. ციტირების თარიღი: 2021-01-17. ↑ Юлчурина, Альфия Мурзабулатовна — Башкирская энциклопедия. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-04-09. ციტირების თარიღი: 2016-11-02.
სალავათი (ქალაქი)

სალავათი (რუს. Салава́т; ბაშკ. Салауат) — ქალაქი ბაშკირეთში. 2010 წლის მონაცემებით მისი მოსახლეობა შეადგენს 156,095 ადამიანს. ქალაქ სახელი ბაშკირეთის ეროვნული გმირის სალავათ იულაევის პატივსაცემად ჰქვია. ის დაარსდა 1948 წელს და ქალაქის სახელი მიენიჭა 1955 წელს. სალავათს აქვს ფედერალური მნიშვნელობის ქალაქის სტატუსი. ქალაქი გაერთიანებულია სალავათის უბანულ ოკრუგში. სალავატი დამეგობრებუულია შემდეგ ქალაქებთან:  რუსეთი ბირსკი, (2009)  ფინეთი პორვო, (2007) Калимуллин Б. Г., Салават. Планировка и застройка города, ред. Н. А. Пекарева ; Акад. строительства и архитектуры. СССР М. Госстройиздат, 1962. 60 с. "Салават". Серия "Города нашей республики". Уфа. Башкирское книжное издательство. 1965. Города России. Энциклопедия — М.: Большая Российская Энциклопедия. И. Кондратьева. 1994. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სალავათი (ქალაქი) Администрация городского округа город Салават Республики Башкортостан დაარქივებული 2011-08-17 საიტზე Wayback Machine. ↑ Салават — город-побратим. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-05. ციტირების თარიღი: 2016-11-02. ↑ Визит в братский Бирск. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-09-30. ციტირების თარიღი: 2016-11-02. ↑ В гостях хорошо!. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2015-09-30. ციტირების თარიღი: 2016-11-02. ↑ Салаватский мэр пришёл в восторг от финского Порвоо
აბდულმამბეტოვო (ბურზიანის რაიონი)

აბდულმამბეტოვო (ბაშკ. Әбделмәмбәт) — სოფელი ბაშკირეთში, ბურზიანის რაიონში. კიპჩაკის სოფსაბჭოს ცენტრი. რაიონულ ცენტრ სტაროსუბხანგულოვოდან განლაგებულია 46 კილომეტრში, ხოლო უახლოეს რკინიგზის სადგურ ბელორეცკიდან 120 კილომეტრში. 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სოფელში ცხოვრობდა 629 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 Единый электронный справочник муниципальных районов Республики Башкортостан ВПН-2002 и 2009 ↑ https://02.rosstat.gov.ru/storage/mediabank/Численность%20населения%20по%20населенным%20пунктам%20Республики%20Башкортостан.pdf <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q126723156"></a> ↑ Численность населения по населённым пунктам Республики Башкортостан. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-08-20. ციტირების თარიღი: 2020-12-31.