laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ნიჟნი-ტაგილის სამების ტაძარი

ნიჟნი-ტაგილის სამების ტაძარი (რუს. Свято-Троицкий собор) — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ნიჟნი-ტაგილში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1877-1887 წლებში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიას და არის ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიის საკათედრო ტაძარი. 1745 წელს სტარობრიადცელების დიაკვანმა ანდრე რიაბინინმა ააგო ამ ადგილზე ხის სამლოცველო, რომელიც ოთხი წლის შემდეგ დაიწვა. ამის შემდეგ ძალიან მალევე, 1781 წელს რიაბინინმა მის ადგილზე ააგო დიდი ქვის სამლოცველო კელიებით, რომელიც განკუთვნილი იყო ქალი მორჩილებისათვის. 1837 წლის მაისში ურალს ესტუმრა სამეფო ტახტის მემკვიდრე ალექსანდრე ნიკოლოზის ძე, რომელსაც მიუხედავად აკრძალვისა სტრაობირიადცებმა გადასცეს თხოვნა. მათ არ უთხოვიათ სამლოცველოს აშენება, მათი თხოვნა იყო მართლმადიდებლური მისიის შესუსტება. პეტიცია განიხილა ვ. სკრიპიცინმა, რომელიც იყო ტახტის მემკვიდრის სპეციალური წარგზავნილი ურალის ტერიტორიაზე. იგი 1837 წელს კიდევ ერთხელ ეწვია ნიჟნი-ტაგილს და განაცხადა, რომ მათი თხოვნა იყო არაკანონიერი და ტახტის მემკვიდრემ უარყო. მართლმადიდებელი მისიონერების მოღვაწეობა გაძლიერდა და ბევრი სტაროობრიადელი ერთიან საწმუნოებას დაუბრუნდა. განსაკუთრებული აქტიური ამ საქმეში იყო ნიჟნი-ტაგილელი გლეხი ფიოდორ უტკინი. 1837 წლის 25 მაისს უტკინის მომხრეებმა მოითხოვეს სამლოცველოს დაბრუნება. 1840 წლის 20 თებერვალს ნიკოლოზ I-მა გასცა ბრძანება წმინდა სამების სახელობის სამლოცველოს ერთმორწმუნეებისათის გადაცემის შესახებ. 1841 წლის 27 დეკემბერს წმინდა სინოდის გადაწყვეტილებით სამების სამლოცველო ეკლესიად გადაკეთდა და 1842 წლის 4 ივნისს აკურთხეს კიდეც. სამლოცველოს ადგილზე დაიწყეს ქვის ეკლესიის მშენებლობა. მთავარი სამების საკურთხეველი აკურთხეს 1885 წელს. მოგვიანებით ასევე აკურთხეს ეგვტერები: სამხრეთისა ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედისა 1886 წელს და ჩრდილოეთისა ღვთისმშობლის შობის სახელე 1887 წელს. 1894 წელს სამივე საკურთხეველი სიძველის გამო შეცვალეს. 1930-იანი წლების დასაწყისში საბჭოთა ხელისუფლებამ სამების ეკლესია დახურა. ეკლესიიდან მოხსნეს ჯვარი. სამრეკლოდან ჩამოხსნეს ზარები. ასევე დაანგრიეს კანკელი და კარიბჭეც. დიდი სამამულო ომის პერიოდში ტაძრის შენობას საწყობად გამოიყენებდნენ, ხოლო მოგვიანებით ავტოგარაჟად. 1991 წელს ეკლესია გადაეცა ეკატერინბურგის ეპარქიას. 1993 წლიდან ტაძრის აღდგენაზე მუშაობდნენ ეკატერინბურგელი მხატვრები მიხეილ ობორინი და ვიტალი იგნატევი. მათ შეიმუშავეს სამი კანკელის პროექტი. 1993 წლის გაზაფხულზე პირველი ზარები დაკიდეს სამრეკლოზე, ხოლო ზაფხულში ყველაზე დიდი ზარი დაკიდეს, რომლის წონაც 6 ტონა იყო. ზარი იყო სვერდლოვსკისა და კურგანის მთავარეპისკოპოს მელქისედეკის საჩუქარი. პირველი საღვთო ლიტურგია აღავლინეს 1992 წლის აღდგომას. 2000 წლის 22-26 სექტემბერს შედგა ურალში მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქის ალექსი II-ის პირველი ვიზიტი. ნიჟნი-ტაგილში იგი ესტუმრა წმინდა სამების მეტოქს. 2012 წლის 19 მარტს ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიის დაარსების გამო ტაძარს საკათედროს სსტატუსი მიანიჭეს. http://sobory.ru/article/?object=01209 http://historyntagil.ru/8_08.htm http://kolokol.pravolimp.ru/belfries/90
შოტლანდიის კონსორტების სია

შოტლანდიის კონსორტების სიაში წარმოდგენილია იმ ადამიანების სია რომლებიც დაქოწრინებულნი იყვნენ შოტლანდიის მონარქებზე. შოტლანდიის ისტორიაში თითქმის ყველა კონსორტი ქალია, თუმცა არის სულ 4 გამონაკლისი როცა კონსორტი კაცი იყო, ეს მოხდა დედოფლების მარია I-ისა და ანა I-ის მმართველობისას. ინგლისის დედოფლების სია შოტლანდიის მონარქების სია E. B. Fryde, D. E. Greenway (Hrsg.): Handbook of British Chronology, London: Offices of the Royal Historical Society 1986. Rosalind K. Marshall: Scottish Queens (1034-1714), East Linton: Tuckwell Press 2003. Timothy Venning: Compendium of British Office Holders, Basingstoke (u. a.): Palgrave Macmillan 2005. David Williamson: Brewer's British royalty, London: Cassell 1996.
პიტერ ბრეიგელი

პიტერ ბრეიგელი შეიძლება აღნიშნავდეს: პიტერ ბრეიგელი (უფროსი) (1525–1569) პიტერ ბრეიგელი (უმცროსი) (1564–1638)
ვაჰანის ქვაბთა განგება

„ვაჰანის ქვაბთა განგება“ — ვანის ქვაბების მონასტრის წესდება, ქართული საკორპორაციო სამართლის უმნიშვნელოვანესი ძეგლი. წესდება შეუდგენია მონასტრის ახალ პატრონს ერისთავთერისთავს მხარგრძელ-თმოგველს 1225-1230 წლებს შორის. ძეგლი დაზიანებულია, მაგრამ ჯერჯერობით სამონასტრო განგების — ტიპიკონის ერთადერთი დედანია საქართველოს ტერიტორიაზე, რომელიც თითქმის მთლიანი სახით შემორჩენილა. დაწერილია მსხვილი მრგვლოვანი, კლასიკური ხანის ნუსხურით. წარმოადგენს ყუბარზე დახვეულ ეტრატის გრაგნილს (სიგრძე 5,62 მ, სიგანე 19-27 ½ სმ-მდე), რომელიც ამჟამად ძაფით გადაკერებული 13 სხვადასხვა სიგრძე-სიგანის კეფისაგან შედგება. დედანი დაცულია საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკად. კ. კეკელიძის სახელობის ხელნაწერთა ინსტიტუტში. „ვაჰანის ქვაბთა განგება“ უხვ ცნობებს იძლევა იმდროინდელი სამონასტრო ცხოვრების შესახებ. ძეგლში დადასტურებულია სოციალური უთანაბრობის სურათი (ნახსენები არიან „უთავადესნი ძმანი“, „მეორე დასისა“ და „მესამე დასის“ მონაზვნები), ძველად არსებული მონარქიული წესწყობილების მაგიერ გვხვდება რესპუბლიკური მართვა-გამგეობის ფორმები, მონაზონთათვის საცხოვრებლად „სახლი“ — კლდის სახლის „ქვაბის“ ნაცვლად და სხვა, რაც სამონაზვნო ცხოვრებაში საერო წესების, ჰუმანისტური იდეების შეჭრის შედეგი იყო. ძეგლში მოცემულია საკორპორაციო სასამართლოს ორგანიზაცია და სასჯელთა სისტემა. გარდა ამისა, ხელნაწერზე დართულია სხვადასხვა დროის მინაწერები — აღაპები და სხვა, რაც მნიშვნელოვანი წყაროა ჯავახეთის ეკონომიკის ისტორიისათვის და ისტორიული გეოგრაფიისათვის. ჟორდანია თ., ისტორიული საბუთები შიო-მღვიმის მონასტრისა და „ძეგლი“ ვაჰხანის ქვაბთა, ტფ., 1896; ჯავახიშვილი ივ., ქართული სამართლის ისტორია, წგნ. 2, ნაკვ. 2, ტფ., 1929; მუსხელიშვილი ლ., ვაჰანის ქვაბთა განგება, ტფ., 1939 გაფრინდაშვილი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 340. ტალახაძე ი., ვაჰანის ქვაბთა განგება, თბ., 2009;
პიროფობია

პიროფობია (ძვ. ბერძნ. πῦρ — ცეცხლი; φόβος — შიში) — ცეცხლის გაჩენის ავადმყოფური შიში. გარკვეულწილად ხანძრის შიში ნორმალურია, თუმცა პიროფობიის დროს შიში ბევრად უფრო მძაფრია და გამოიხატება ოდნავი და კონტროლირებადი ცეცხლის არანორმალური შიშით. პიროფობიით დაავადებულ პიროვნებას ცეცხლის დანახვისას ხშირად ახასიათებს თავბრუსხვევა, ჰაერის უკმარისობა, გულისრევა, პირის გამოშრობა, კანკალი და არარეგულარული გულისცემა. ასევე პიროფობიის სიმპტომია თავს გრძნობდე, როგორც ხაფანგში მომწყვდეული. ფობიების სია ↑ Pyrophobia ↑ Pyrophobia: Fear of Fire - Causes, Symptoms and Treatment. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-09-25. ციტირების თარიღი: 2018-05-30.
ტატიანა მარკუსი

ტატიანა მარკუსი (უკრ. Тетяна Маркус; დ. 21 სექტემბერი, 1921 — გ. 29 იანვარი, 1943) — კიევის იატაკქვეშა ანტინაცისტური ორგანიზაციის წევრი. ტატიანა დაიბადა დიდ ებრაულ ოჯახში, ჩრდილოეთ უკრაინის ქალაქ რომნის შტეტლებად წოდებულ ერთ-ერთ ებრაულ დასახლებაში. ტატიანას დაბადებიდან რამდენიმე წლის შემდეგ მისი ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდა კიევში. მარკუსმა დაამთავრა 44-ე სკოლის ცხრა კლასი. 1939 წელს მან მუშაობა დაიწყო სამხრეთ-დასავლეთის რკინიგზის მგზავრთა მომსახურების განყოფილებაში, მდივნად. 1940 წლის ზაფხულში ის გაგზავნეს კიშინიოვში, სადაც ის მუშაობდა ტრამვაი-ტროლეიბუსების პარკში. რუმინელების მიერ კიშინიოვის დაკავების შემდეგ ტატიანა კიევში დაბრუნდა, ეს ადგილი კი 1941 წელს დაიკვეს გერმანელებმა. მას შემდეგ დაიწყო აქტიური იატაკქვეშა ბრძოლა. მან განმეორებით მიიღო მონაწილეობა ნაცისტების წინააღმდეგ მიმართულ საბოტაჟის აქტში — მარშით მიმავალ ჯარისკაცებს ესროლა გვირილების თაიგული, რომელშიც ჩამონტაჟებული იყო ნაღმი. ყალბი დოკუმენტებით მარკუსი მარკუსისად იყო დარეგისტრირებული კერძო სახლში: ლეგენდა ისე იყო შეთხზული, თითქოსდა ის იყო ბოლშევიკების მიერ მოკლული ქართველი პრინცის ქალიშვილი. ამავე სახელით ის დაიქირავეს ოფიცერთა სასადილოში, სადაც ოფიცერთა საკვებში ჩაყარა შხამი, რის შედეგადაც რამდენიმე ოფიცერი გარდაიცვალა, ტატიანამ კი სამსახური დატოვა ისე, რომ მასზე არავის უეჭვია. ამას გარდა, მან პირადად ესროლა გესტაპოს ღირებულ ოფიცერს და გამოამჟღავნა იატაკქვეშა ინფორმაცია იმ მოღალატეების შესახებ, რომლებიც გესტაპოსთვის მუშაობდნენ. გერმანული ჯარის ბევრი ოფიცერი მოხიბლული იყო მისი მშვენიერებით და ცდილობდნენ მისი გულის მოგებას. ერთ-ერთი იყო ბერლინელი მაღალი რანგის ოფიცერი, რომელიც სასიკვდილოდ დაჭრა მისსავე საცხოვრებელ ბინაში, მას შემდეგ, რაც მოხდა ბრძოლა პარტიზანებსა და იატაკქვეშა მებრძოლებს შორის. ერთხელ მან მოკლა ნაცისტი ოფიცერი და დატოვა წარწერა: „ფაშისტო რეპტილიებო, ყველა თქვენგანი ამას ელოდეთ“. საბოლოოდ ხელმძღვანელობამ გადაწყვიტა ტატიანა მარკუსი ქალაქიდან პარტიზანულ ბრძოლაში გაეწვია, მაგრამ ამის განხორციელება ვერ შეძლო. 1942 წლის 2 აგვისტოს ტატიანა დააკავეს გესტაპოელებმა დნეპრის გადაკვეთის მცდელობისას. გესტაპოში მას სასტიკად აწამებდნენ ხუთი თვის განმავლობაში, მაგრამ ტატიანამ არავინ გასცა. 1943 წლის 29 იანვარს იგი დახვრიტეს. ტატიანა მარკუსი ↑ https://zn.ua/SOCIUM/izvestnoe_i_novoe_slovo_o_tane_markus.html ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 Known and New Words about Tanya Markus (რუსული). ↑ 3.0 3.1 3.2 Holocaust in Kiev and the Tragedy of Babi Yar. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-05-18. ციტირების თარიღი: 2018-05-30. ↑ Tatyana Markus Memorial.
ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (ნიჟნი-ტაგილი)

ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია (რუს. Церковь иконы Божией Матери «Всех скорбящих Радость») — მართლმადიდებლური ეკლესია სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ნიჟნი-ტაგილში. ეკლესიის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1864-1883 წლებში. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიას. ღვთისმშობლის ხატის „ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის“ ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 1864 წელს, როგორც სასაფლაოს ეკლესია. იგი შენდებოდა ვაჭარ ი. ი. სერგიევის ფინანსებით. ტაძრის კურთხევა შედგა 1883 წელს და მიაწერეს ქალაქის ღვთისმშობლის ტაძრად მიყვანების ეკლესიას. ამავე წლიდან ქალაქის სასაფლაოს ტაძართან მდებარეობდა ქალთა თავშესაფარი, რომელიც 1902 წლიდან გადაკეთდა ქალთა საზოგადოებად, ხოლო 1904 წლიდან საზოგადოებამ მიიღო მონასტრის სტატუსი. 1905-1914 წლებში მონასტრის ტერიტორიაზე, მწუხარების ეკლესიის ახლოს ააგეს დიდი სამსაკურთხევლიანი შვიდგუმბათიანი ჯვართამაღლების საკათედრო ტაძარი. 1923 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია დახურა, მონასტრის საზოგადოებამ ჩამოაყალიბა სასოფლო საბჭოს კომუნა „Улей“. ჯვართამაღლების საკათედრო ტაძარში განათავსეს ყაზარმები, ხოლო ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესიის შენობას გამოიყენებდნენ როგორც საბავშვო სახლის ბიბლიოთეკას. ეკლესიის გარშემო სასაფლაო გაანადგურეს, ხოლო მისი ადგილი გააშენიანეს. 1992 წელს ეკლესია გაარემონტეს და დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას. ეკლესია მდებარეობს ღვთისმშობლის ხატის სახელობის მონასტრის ტერიტორიაზე. მონასტრის ტერიტორიაზე მდებარეობს საბავშვო სახლი. ღვთისმშობლის ხატის ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის ეკლესია აგებულია ფსევდორუსული ეკლექტიკის სტილში. ეკლესიის კედლები ცისფერია, თეთრი თაღოვანი და სწორკუთხა ფანჯრებით. ეკლესიის კუთხეები დამშვენებულია ორმაგი თეთრი პილასტრებით. http://www.temples.ru/show_picture.php?PictureID=26749 http://sobory.ru/article/?object=05768 http://historyntagil.ru/8_26.htm
ნიჟნი-ტაგილის ალექსანდრე ნეველის ტაძარი

ნიჟნი-ტაგილის ალექსანდრე ნეველის ტაძარი (რუს. Храм Александра Невского) — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ნიჟნი-ტაგილში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1862-1877 წლებში. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიას. ნიჟნი-ტაგილის ალექსანდრე ნეველის სახელობის ტაძრის მშენებლობა დაიწყეს 1862 წლის 6 აგვისტოს. გლეხების ციხესიმაგრის სამართლისაგან გათავისუფლების აღსანიშნავად. 1877 წლის 6 დეკემბერს იგი აკურთხეს თავად ალექსანდრე ნეველის სახელზე. სამოქალაქო ომის პერიოდში ტაძარს ორჯერ დაეცა საარტილერიო ცეეცხლი, რის გამოც იგი ძლიერ დაზიანდა. 1931 წლამდე ტაძარი იყო გრიგორიანული, ხოლო 1931-1935 წლებში იყო ნიჟნი-ტაგილის საკათედრო ტაძარი. ტაძარი საბჭოთა ხელისუფლებამ დახურა 1940 წელს და მორწმუნეებს დაუბრუნდა მხოლოდ 1989 წელს, ამავე წელს ეკლესია ხელმეორედ აკურთხეს. 1940-1950 წლებში ეკლესიის შენობა გამოიყენებოდა საწყობად. 1950 წლიდან მიატოვეს და ნელ-ნელა ინგრეოდა. ამჟამად ტაძარი მოქმედია, მასთან მუშაობს სამრევლო სკოლა და მართლმადიდებლური გიმნაზია. ნიჟნი-ტაგილის ალექსანდრე ნეველის ტაძარი დგას ვერესოვის მთაზე და კარგად მოსჩანს ტაგილის ჭაობის ნაპირიდან. ალექსანდრე ნეველის ტაძარი ქვისაა, ხუთგუმბათიანი, აგებულია კოშკური ტიპის რუსულ-ბიზანტიურ არქიტექტურულ სტილში. სახურავი, გუმბათი და ჭიშკარი მეტალისგანაა დამზადებული და შეღებილია მუქი მწვანე ფერით. ტაძრის ტერიტორიაზე მდებარეობს, მცირე ერთსართულიანი სახლი-ფლიგელი, რომელიც დაცვისათვის გამოიყენება. ტაძრის ტერიტორია მდებარეობს მაღლობზე, რომელიც გარშემორტყმულია მაღალი გალავნით, რომელსაც აქვს სამი შესასვლელი. Церковь Александра Невского, г. Нижний Тагил Храм Александра Невского https://vsenovostint.ru/2015/11/17/narodnyiy-hram/ დაარქივებული 2021-01-17 საიტზე Wayback Machine. http://historyntagil.ru/8_08.htm http://sobory.ru/article/?object=01208
ნიჟნი-ტაგილის ქრისტეს აღდგომის ტაძარი

ნიჟნი-ტაგილის ქრისტეს აღდგომის ტაძარი (რუს. Храм Воскресения Христова) — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ნიჟნი-ტაგილში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 1992-2008 წლებში. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიას. ტაძარი განლაგებულია ვაგონკის კერძო სექტორის გარემოცვაში. ტაძარი საკმაოდ მასიურია, მაგრამ არაა ძალიან მაღალი, ამიტომ ძნელია შორიდან მისი დანახვა. ტაძარი შვიდგუმბათიანია, აქვს სამი შესასვლელი (ჩრდილოეთის, სამხრეთისა და დასავლეთის) და დასავლეთი შესასვლელის თავზე მცირე სამრეკლო. კედლები შელესილია, შეღებილია თეთრ ფერში, ყველა გუმბათი ხახვისებურია. ტაძრის მთავარი შესასვლელია ჩრდილოეთისა, დანარჩენები დაკეტილია არასაზეიმო დღეებში. ტაძრის ტერიტორია შემოღობილია ძველი მეტალის ღობით და აქვს მხოლოდ ერთი გასასვლელი. ტაძრის ტერიტორიაზე, მისგან ჩრდილოეთით მდებარეობს მცირე ერთგუმბათიანი სანათლავი ეკლესია. პატარა ეკლესიაც ასევე თეთრი ფერისაა და ასევე ხახვისებური, მაგრამ ლურჯი გუმბათით. ეკლესიაში ერთადერთი შესასვლელი მდებარეობს დასავლეთ მხარეს. ფანჯრები თაღოვანია. დიდი ქვის ეკლესიის მშენებლობა ქრისტეს აღდგომის სახელზე დაიწყო 1992 წელს ეკატერინბურგისა და ვერხოტურსკის მთავარეპისკოპოსის მელქისედეკის ინიციატივით. მშენებლობა ნელა მიმდინარეობდა, ძირითადად ფინანსების სიმცირის გამო, მაგრამ ყველაფერი ბოლომდე მიიყვანეს. ტაძრის მშენებლობაში მონაწილეობდნენ სამხევრო ნაწილის ჯარისკაცები, როკმელტა სულიერი მოძღვარი იყო აღდგომის ტაძრის წინამძღვარი კონსტანტინე იანოვიჩი. 2007 წელს ტაძარზე დაამონტაჟეს სამი გუმბათი, ხოლო 2008 წლის 4 აგვისტოს აღდგომის ტაძარი შეამკეს კიდევ ოთხი გუმბათით. აღდგომის ეკლესიამ სრული ფორმა და სიდიადე შეიძინა. გარე სამშენებლო სამშენებლო სამუშაოები დასრულდა, ხოლო 2008 წლისთვის შიდა სამუშაოებიც დასრულდა. http://tagilvoskresenie.cerkov.ru http://sobory.ru/article/?object=18620 http://orthodox.etel.ru/2008/30/4/4kupol.htm[მკვდარი ბმული]
ნიჟნი-ტაგილის დიმიტრი დონელის ტაძარი

ნიჟნი-ტაგილის დიმიტრი დონელის ტაძარი (რუს. Храм Дмитрия Донского) — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ნიჟნი-ტაგილში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 2000-2003 წლებში. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიას. ტაძარმა თავისის სახელწოდება მიიღო სატანკო კოლონის „დიმიტრი დონელის“ სახელწოდების მიხედვით, რომელიც მორწმუნეების შემოწირულობებით ააგეს ნიჟნი-ტაგილის ქარხანაში. 2000 წელს ურალის ვაგონის ქარხნის ხელმძღვანელობამ მიიღო გადაწყვეტილება, შეეგროვებინათ ფულადი სახსრები სატანკო კოლონია „დიმიტრი დონელისათვის“. ტაძრის მშენებლობა დაიწყეს 2000 წლის 25 სექტემბერს ურალის ვაგონის ქარხნის ცენტრალური გასასვლელის ახლოს. დაწყებული ტაძრის პირველი ქვა აკურთხა მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა ალექსი II-მ. აგებული ტაძარი 2003 წლის პირველ ივნისს აკურთხა ეკატერინბურგისა და ვერხოტურის ეპისკოპოსმა ვიკენტიმ და ამავე დროიდან იწყება ღვთისმსახურება. 2004 წელს ტაძარმა ურალის ვაგონის ქარხნის ხელმძღვანელობისაგან მიიღო ხსოვნის წიგნი, რომელშიც შეტანილია 33 ათასი საბჭოთა მოქალაქე, დაკავშირებული ქარხანასთან, რომლებიც შეეწირნენ რეპრესიებს სტალინის დროს. 2010 წლის 17 აპრილს რუსეთის პრეზიდენტის სპეციალურმა წარმომადგენელმა ურალის ფედერალურ ოლქში ნიკოლაი ვინნიჩენკომ, სვერდლოვსკის ოლქის ადმინისტრაციამ, ურალის ვაგონის ქარხნის გენერალურმა დირექტორმა ოლეგ სიენკომ და მთავარეპისკოპოსმა ვიკენტიმ საზეიმო ვითარებაში გადასცეს დიმიტრი დონელის ტაძარი ეკატერინბურგის ეპარქიას. დიმიტრი დონელის ტაძარი აგებულია XI-XVI საუკუნეების ტრადიციული რუსული არქიტექტურის მიხედვით. ტაძარი ჯვარ-გუმბათოვანია, ნაგებია აგურისაგან. პროექტის ავტორია არქიტექტორი ვიაჩესლავ ნიკოლოზის ძე იჟიკოვი. ტაძრის კედლების მოხატულობა შესრულდა ძველი ხატმწერის დიონისეს სტილში. Свято-Дмитриевское архиерейское подворье. Нижнетагильская епархия Русской Православной Церкви. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-04-18. ციტირების თარიღი: 2016-04-01.
ნიჟნი-ტაგილის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი

ნიჟნი-ტაგილის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი (რუს. Храм Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ნიჟნი-ტაგილში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა XIX-XX საუკუნეებში. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიას. ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ტაძარი მდებარეობს ქალაქის გარეუბანში, გორბუნოვის რაიონში, მდინარე ლების პირას მდებარე პატარა ჭაობის ნაპირზე, მასზე გადებული ხიდის შორიახლოს. თავდაპირველად ტაძარს ჰქონდა ურალისათვის ტიპური სავაჭრო სახლის სახე და განკუთვნილი იყო ღვინის სახლისათვის, ამიტომ იგი მართლმადიდებლური ეკლესიებისათვის არატიპიურად გამოიყურება. მოგვიანებით, როცა შენობა გადაეცა ეკლესიას, გადააკეთეს და მის არქიტექტურაში შეიტანეს რუსულ-ბიზანტიური ელემენტები. ტაძარი სამგუმბათიანია. შენობა ქვისაა, კედლები და სამრეკლო შეღებილია კრემისფერად. მთავარი შესასვლელი მდებარეობს შენობის შუაგულში და მივყავართ ღვთისმსახურების ოთახში. მეორე შესასვლელი მდებარეობს მთავარი შესასვლელის მოპირდაპირე მხარეს და ჩვეულებრივად მუდამ დაკეტილია. ტაძარი გარშემორტყმულია ღობით და კარიბჭით, რომელიც ავტომანქანების შესასვლელადაა განკუთვნილი. ტაძრის შენობა ააგეო ვაჭარმა გრიგორ მიხეილის ძე ხლესტოვმა XIX საუკუნის უკანასკნელ ათწლეულში, როგორც ღვინის ქარხანა. მოგვიანებით ვაჭარმა შენობა გადასცა ნიჟნი-ტაგილის ედინოვერულ საზოგადოებას. ქარხნის შენობა გადააკეთეს ტაძრად თავად მრევლის ფინანსებით და აკურთხეს 1900 წელს. შენობას დააშენეს სამრეკლო და მიაშენეს საკურთხევლის მხარე. 1930-იან წლებში საბჭოთა ხელისუფლებამ ტაძარი დახურა. შენობაში განათავსეს როგორც ახალგაზრდული კლუბი, ასევე სამრეწველო საწყობი. 1953 წლიდან ტაძრის შენობა სოფელ გორბუნოვოს სასოფლო კულტურის სახლს ეკავა. 1996 წელს ერთმორწმუნეების სამართლით, რუსულ მართლმადიდებელ ეკლესიას შეუერთდა სტაროობრიადცების საზოგადოება, ამავე წლის მაისში ტაძრის შენობა დაუბრუნდა მორწმუნეებს. ტაძარში ღვთისმსახურება მიმდინარეობს რეფორმამდელი ღვთისმსახურების წიგნებით. Церковь Николая Чудотворца в Нижнем Тагиле Нижний Тагил. Церковь Николая Чудотворца в Горбунове. Церковь Николая Чудотворца в Горбуново Храм Николая Чудотворца. Нижний Тагил, п. Горбуново.
ნიჟნი-ტაგილის სერგი რადონეჟელის ტაძარი

ნიჟნი-ტაგილის სერგი რადონეჟელის ტაძარი (რუს. Храм Сергия Радонежского) — მართლმადიდებლური ტაძარი სვერდლოვსკის ოლქში, ქალაქ ნიჟნი-ტაგილში. ტაძრის მშენებლობა მიმდინარეობდა 2001-2003 წლებში. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ტაგილის ეპარქიას. ეკლესიის მშენებლობა დაიწყეს 2000 წლის 25 სექტემბერს ნიჟნი-ტაგილის მეტალურგიული კომბინატის ხელმძღვანელობის თხოვნით. პირველი ქვა ტაძრის საფუძველში ჩადეს ქალაქის მერმა ნიკოლაი დიდენკომ, სვერდლოვსკის ოლქის გუბერნატორმა ედუარდ როსელმა, ნიჟნი-ტაგილის მეტალურგიული კმბინატის გენერალურმა დირექტორმა სერგეი ნოსოვმა და მოსკოვისა და სრულიად რუსეთის პატრიარქმა ალექსი II-მ. ტაძრის მშენებლობისათვის შეარჩიეს ეკატერინბურგელი არქიტექტორის ვ. სიმინენკოს პროექტი. ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 2001 წელს და მისი მშენებლობა მიმდინარეობდა ნიჟნი-ტაგილის მეტალურგიული კომბინატის, „ევრაზჰოლდინგისა“ და ეკატერინბურგის ეპარქიის ფინანსებით, რის შესახებაც მოგვითხრობს ეკლესიის კედელში ჩატანებული დაფა. 2003 წლის 25 სექტემბერს აკურთხეს ჯვარი და ტაძრის გუმბათი. თავად ეკლესიის კურთხევა კი შედგა 2004 წლის 22 ოქტომბერს. კურთხევის ცერემონიალს უძღვებოდა სამი სამღვდელო პირი: ეკატერინბურისა და ვერხოტურის მთავარეპისკოპოსი ვიკენტი, სერგიევო-პოსადის ეპისკოპოსი ფეოგნოსტი და ბრიანსკისა და სევის მთავარეპისკოპოსი თეოფილაქტე. ტაძარი აგებულია რუსულ-ბიზანტიურ სტილში, მაგრამ ასევე გამოყენებულია კლასიციზმისა და XIX-XX საუკუნეების მიჯნის ტრადიციული საეკლესიო არქიტექტურის მოტივები. მრავალი დეტალი აიღეს 1963 წელს დანგრეული ვიისკო-ნიკოლსკის ეკლესიისაგან. ტაძრის შენობას აქვს ჯვარგუმბათოვანი ფორმა, რომელიც აგებულია მაღალ ცოკოლზე და იტევს 800 ადამიანს. იგი შედგება კვადრატული ცენტრალური სივრცისაგან, ნახევარწრიული აფისიდისაგან და სატრაპეზოსაგან. დომინანტი სამრეკლოს სიმაღლე შეადგენს 40 მეტრს. სამრეკლოს აქვს ცილინდრული სახე. მასზე ჩამოკიდებულია 11 ზარი, რომელთა წონა მერყეობს 6 კგ-დან 1,5 ტონამდე. ტაძარს სულ აქვს შვიდი გუმბათი. ტაძრის მოხატულობა შეასრულეს მოსკოველმა მხატვარებმა რუსეთის დამსახურებული მხატვრის ვ. პავლოვის ესკიზების მიხედვით. История храма. Храм во имя святого преподобного Сергия Радонежского. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2014-06-25. ციტირების თარიღი: 2014-03-19. Храм во имя св. прп. Сергия Радонежского. Нижнетагильская епархия Русской Православной Церкви. ციტირების თარიღი: 2014-03-19.[მკვდარი ბმული] В НИЖНЕМ ТАГИЛЕ ТРИ АРХИЕРЕЯ СОВЕРШАТ ОСВЯЩЕНИЕ ХРАМА ПРЕПОДОБНОГО СЕРГИЯ РАДОНЕЖСКОГО. Православие.Ru (2004-10-21). ციტირების თარიღი: 2014-03-19. Храм во имя Сергия Радонежского в г. Нижний Тагил. ПРОЕКТНО-РЕСТАВРАЦИОННАЯ МАСТЕРСКАЯ при Уральской государственной архитектурно-художественной академии. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-14. ციტირების თარიღი: 2014-03-19.
თაჰა აქგიული

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: თაჰა აქგიული თაჰა აქგიული (თურქ. Taha Akgül; დ. 22 ნოემბერი, 1990, სივასი, თურქეთი) — თურქი მოჭიდავე, რომელიც ასპარეზობს 125 კილოგრამის წონით კატეგორიაში. ოლიმპიური, მსოფლიო და ევროპული ჩემპიონი ჭიდაობაში. ის ქარამანში, ქარამანოღლუ მეჰმეთბეის უნივერსიტეტის ფიზიკური აღზრდისა და სპორტის მიმართულების სტუდენტია. აქგიული ჭიდაობით 2003 წელს დაკავდა, მამამისა და მისი ძმის შემდეგ. 2012 წელს გამართულ მე-40 იაშარ დოღუს სახელობის საერთაშორისო ჭიდაობის ტურნირზე ოქროს მედალი მოიპოვა. 2012 წლის ბელგრადში გამართულ ევროპის ჭიდაობის ჩემპიონატზე თაჰამ თავის წონით კატეგორიაში ჩემპიონი გახდა. 2012 წლის ოლიმპიადისთვის მოიპოვა კვალიფიკაცია. ოლიმპიადაზე, 16 რაუნდზე რუს მოჭიდავე ბილიალ მახოვთან ბრძოლა წააგო და ვერ გავიდა მეოთხედფინალში. ფინეთის კუორტანეში ჩატარებულ 2012 წლის მსოფლიო ჩემპიონატზე, იგი თავის წონით კატეგორიაში ოქროს მედალოსანი გახდა. 2013 წელს თბილისში გამართულ ევროპის ჭიდაობის ჩემპიონატზე, თაჰამ წარმატებით დაიცვა ევროპის ჩემპიონის ტიტული. 2013 წელს ბუდაპეშტში გამართულ მსოფლიო ჭიდაობის ჩემპიონატზე ბრინჯაოს მედალი მოიპოვა. 2014 და 2015 წელს, მოიგო მსოფლიო ტიტული 125 კილოგრამის წონით კატეგორიაში. 2014 წელს, იგი თურქეთის ჭიდაობის ფედერაციამ წლის საუკეთესო მოჭიდავეად აირჩია. 2016 წლის ოლიმპიადაზე ოქროს მედალი მოიპოვა, სადაც ფინალში ირანელი კომეილ ღასემი დაამარცხა. ↑ 1.0 1.1 Taha Akgül დაარქივებული 2016-12-10 საიტზე Wayback Machine. . rio2016.com ↑ Taha Akgül დაარქივებული 2020-04-18 საიტზე Wayback Machine. . sports-reference.com ↑ Akguel, Taha (TUR) დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine. . iat.uni-leipzig.de ↑ 4.0 4.1 4.2 Taha Akgül დაარქივებული 2016-09-20 საიტზე Wayback Machine. . nbcolympics.com ↑ https://www.fotomac.com.tr/2020-tokyo-olimpiyatlari/2021/08/06/son-dakika-spor-haberleri-2020-tokyo-olimpiyat-oyunlarinda-milli-gurescimiz-taha-akgul-bronz-madalya-kazandi ↑ https://www.ntvspor.net/foto-galeri/tokyo-2020-de-madalya-kazanan-turk-sporcular-61100645e6842023543299d1/9 ↑ „KMÜ Öğrencisi Taha AKGÜL Avrupa Şampiyonu Oldu“. Karaman İnternet (Turkish). 2012-03-10. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-03-13. ციტირების თარიღი: 2012-04-23. ↑ 40.Yaşar Doğu Uluslararası Güreş Şampiyonası Taha Akgül Altın Madalya Kazandığı Maçın Görüntüleri Turkish. Türkiye Güreş federasyonu. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-06-25. ციტირების თარიღი: 2012-04-23. ↑ „Taha Akgül Avrupa Şampiyonu oldu“. Hürriyet Spor (Turkish). 2012-03-09. ციტირების თარიღი: 2012-04-23. ↑ „Taha Akgül, olimpiyat vizesi aldı“. Haber 7 (Turkish). 2012-04-21. ციტირების თარიღი: 2012-04-23. ↑ „ASKİ Spor'dan 3 madalya“. TRT Spor (Turkish). 2012-10-08. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-04-18. ციტირების თარიღი: 2013-03-22. ↑ „Taha Akgül Avrupa Şampiyonu“. Sabah Spor (Turkish). 2013-03-21. ციტირების თარიღი: 2013-03-22. ↑ 2013 Senior World Championship – Men's freestyle 120kg. FILA. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-13. ციტირების თარიღი: 2013-09-18.