laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ბრიონის მუნიციპალიტეტი

ბრიონის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, მირანდას შტატში. წარმოადგენს მირანდას შტატის 21 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 531 კმ². 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ბრიონის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 56 699 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 0,09 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია იგუეროტე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები მირანდას შტატი
ბუროსის მუნიციპალიტეტი

ბუროსის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, მირანდას შტატში. წარმოადგენს მირანდას შტატის 21 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 198 კმ². 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ბუროსის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 25 755 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 130 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია მამპორალი. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები მირანდას შტატი
გარისალის მუნიციპალიტეტი

გარისალის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, მირანდას შტატში. წარმოადგენს მირანდას შტატის 21 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 32 კმ². 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით გარისალის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 52 224 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 1,600 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია კარისალი. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები მირანდას შტატი
ჩაკაოს მუნიციპალიტეტი (მირანდა)

ჩაკაოს მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, მირანდას შტატში. წარმოადგენს მირანდას შტატის 21 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 12 კმ². 2001 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ჩაკაოს მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 64 629 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 5,385.8 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია ჩაკაო. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები მირანდას შტატი
კრისტობალ-როხასის მუნიციპალიტეტი

კრისტობალ-როხასის მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, მირანდას შტატში. წარმოადგენს მირანდას შტატის 21 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 120 კმ². 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით კრისტობალ-როხასის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა96 369 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 800 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია ჩარალიავე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები მირანდას შტატი
ელ-ატილიოს მუნიციპალიტეტი (მირანდა)

ელ-ატილიოს მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, მირანდას შტატში. წარმოადგენს მირანდას შტატის 21 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 114 კმ². 2001 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ელ-ატილიოს მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 54 225 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 475.7 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია ელ-ატილიო. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები მირანდას შტატი
გუაიკაიპუროს მუნიციპალიტეტი

გუაიკაიპუროს მუნიციპალიტეტი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, მირანდას შტატში. წარმოადგენს მირანდას შტატის 21 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 661 კმ². 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით გუაიკაიპუროს მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 280 687 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 420 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია ლოს-ტეკესი. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები მირანდას შტატი
ინდეპენდენსიის მუნიციპალიტეტი (მირანდა)

ინდეპენდენსია — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, მირანდას შტატში. წარმოადგენს მირანდას შტატის 21 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 284 კმ². 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ინდეპენდენსიის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 160 899 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 570 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია სანტა-ტერესა-დელ-ტუი. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები მირანდას შტატი
ლანდერის მუნიციპალიტეტი

ლანდერი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, მირანდას შტატში. წარმოადგენს მირანდას შტატის 21 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 478 კმ². 2011 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ლანდერის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 144 459 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 228,0 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია ოკუმარე-დელ-ტუი. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები მირანდას შტატი .
ლოს-სალიასის მუნიციპალიტეტი

ლოს-სალიასი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, მირანდას შტატში. წარმოადგენს მირანდას შტატის 21 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 51 კმ². 2011 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ლოს-სალიასის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 69 554 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 11690,6 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია სან-ანტონიო-დე-ლოს-ალტოსი. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები მირანდას შტატი
პაესის მუნიციპალიტეტი (მირანდა)

პაესი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, მირანდას შტატში. წარმოადგენს მირანდას შტატის 21 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 963 კმ². 2001 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით პაესის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 30 812 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 31,9 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია რიო-ჩიკო. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები მირანდას შტატი
პაეს-კასტილიოს მუნიციპალიტეტი

პაეს-კასტილიო — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, მირანდას შტატში. წარმოადგენს მირანდას შტატის 21 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 408 კმ². 2011 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით პაეს-კასტილიოს მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 112 357 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 0,28 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია სანტა-ლუსია. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები მირანდას შტატი
პედრო-გუალის მუნიციპალიტეტი (მირანდა)

პედრო-გუალი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, მირანდას შტატში.წარმოადგენს მირანდას შტატის 21 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 925 კმ². 2010 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით პედრო-გუალის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 23 870 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 19,4 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია კუპირა. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები მირანდას შტატი
პლასის მუნიციპალიტეტი

პლასა — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, მირანდას შტატში. წარმოადგენს მირანდას შტატის 21 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 180 კმ². 2011 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით პლასის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 208 663 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 1.159 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია გუარენასი. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები მირანდას შტატი
სიმონ-ბოლივარის მუნიციპალიტეტი (მირანდა)

სიმონ-ბოლივარი — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, მირანდას შტატში. წარმოადგენს მირანდას შტატის 21 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 131 კმ². 2011 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სიმონ-ბოლივარის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 42 803 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 243,8 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია სან-ფრანსისკო-დე-იარე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები მირანდას შტატი
სუკრეს მუნიციპალიტეტი (მირანდა)

სუკრე — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, მირანდას შტატში. წარმოადგენს მირანდას შტატის 21 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 164 კმ². 2012 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სუკრეს მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 665 203 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 3,907 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია პეტარე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები მირანდას შტატი
ურდანეტას მუნიციპალიტეტი (მირანდა)

ურდანეტა — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, მირანდას შტატში. წარმოადგენს მირანდას შტატის 21 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 273 კმ². 2011 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ურდანეტას მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 136,434 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 501,9 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია კუა. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები მირანდას შტატი
სამორის მუნიციპალიტეტი (მირანდა)

სამორა — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, მირანდას შტატში. წარმოადგენს მირანდას შტატის 21 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 375 კმ². 2011 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სამორის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 187,262 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 522,67 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია გუატირე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები მირანდას შტატი
იტალიის დროშა

იტალიის დროშა — იტალიის რესპუბლიკის ერთ-ერთი ეროვნული სიმბოლო, რომელიც წარმოადგენს სამფეროვან ქსოვილს. ფერები განლაგებულია ვერტიკალურად, შემდეგი თანმიმდევრობით: მწვანე, თეთრი, წითელი.დროშის ამჟამინდელი ვერსია გამოიყენებოდა 1946 წლის 9 ივნისიდან და ოფიციალურად მიღებულ იქნა 1948 წლის 1 იანვარს. იტალიის დროშა მიღებული იქნა ნაპოლეონ ბონაპარტის მიერ და დიზაინით ახლოს იყო საფრანგეთის დროშასთან. პირველად გამოყენებული იქნა 1797 წელს.
იტალიის ტბების სია

მოცემულია იტალიის ტბების სია: ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: იტალიის ტბების სია Italian lakes დაარქივებული 2011-09-27 საიტზე Wayback Machine. LIMNO - database della qualità dei laghi italiani დაარქივებული 2011-10-01 საიტზე Wayback Machine. (იტალიური)
საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო

საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო — საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს მმართველობის სფეროში შემავალი საჯარო სამართლის იურიდიული პირი, რომელიც შექმნილია „სახელმწიფო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის საფუძველზე 2004 წლის 19 ივლისს. სააგენტოს შექმნამ, პრაქტიკულად, საფუძველი დაუდო ქვეყანაში ახლებური სარეგისტრაციო სისტემის ჩამოყალიბებას. 1998 წელს მიღებულ სამოქალაქო კოდექსში სახელმწიფომ უძრავი ქონების მონაცემთა ერთიან ბაზაში — საჯარო რეესტრში თავმოყრა გაითვალისწინა. დარგის ადმინისტრირების მიზნით, მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტი შეიქმნა. ამ ნაბიჯით საქართველოში რეფორმის პირველი ეტაპი დაიწყო. მიუხედავად ამისა, ტექბიუროები, რომელიც თვითმმართველობების დაქვემდებარებაში იყო, ინერციით კვლავ განაგრძობდნენ არსებობას და ბინებსა და ინდივიდუალურ საცხოვრებელ სახლებზე საკუთრების უფლებას არეგისტრირებდნენ. სახეზე იყო ფუნქციათა დუბლირება, ანუ ერთი და იგივე ფუნქციას რეალურად სხვადასხვა უწყებები ასრულებდნენ, ისე, რომ მათ შორის არ არსებობდა არანაირი კოორდინაცია. 2004 წელს მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტი, მოგვიანებით კი ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროებიც გაუქმდა. უძრავ ქონებაზე უფლებათა რეგისტრაციისთვის ახალი უწყება — საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს მმართველობის სფეროში შემავალი საჯარო სამართლის იურიდიული პირი — საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო შეიქმნა. ↑ საჯარო სამართლის იურიდიული პირის – საჯარო რეესტრისეროვნული სააგენტოს დებულების დამტკიცების შესახებ
რესპუბლიკა

რესპუბლიკა (ლათ. Res Publica — „ხალხის საქმე“) — სახელმწიფო მმართველობის ერთ-ერთი ფორმა. დღევანდელი მსოფლიოს სახელმწიფოთა უმეტესობა რესპუბლიკური მმართველობის მიმდევარია. რესპუბლიკური მმართველობის დროს სახელმწიფოს მეთაურს ირჩევენ გარკვეული ვადით. რესპუბლიკური მმართველობის კლასიკური ქვეყნებია: აშშ, საფრანგეთი, ფინეთი, იტალია, ბრაზილია და ა. შ. რესპუბლიკური მმართველობისას გამოყოფენ საპრეზიდენტო ხელისუფლების რამდენიმე ფორმას. ასეთ ქვეყნებში პრეზიდენტის ძალაუფლება ძირითადად მთავრობასთან შეთანხმებით ხორციელდება. პრეზიდენტს მხოლოდ საცერემონიალო ფუნქციები ეკისრება (ინდოეთი, გერმანია, იტალია, მალტა, საბერძნეთი, ავსტრია, საქართველო და ა. შ.); ასეთ ქვეყნებში პრეზიდენტი, ძირითადად, როგორც სახელმწიფოს, ასევე მთავრობის მეთაურია; მისი როლი, როგორც სახელმწიფოს მეთაურისა, ძირითადად, საცერემონიალო ხასიათისაა, ხოლო მისი, როგორც მთავრობის მეთაურის, ფუნქციები გარკვეულად დამოკიდებულია ქვეყანაში არსებულ საკანონმდებლო ორგანოებზე (ასეთი ქვეყნებია: სამხრეთ კორეა, მექსიკა, პანამა, აშშ, არგენტინა, ბრაზილია, ტაივანი); ასეთ ქვეყნებში გარკვეულწილად შენარჩუნებულია პარლამენტარიზმის ზოგიერთი ატრიბუტი და ამავე დროს მნიშვნელოვანია პრეზიდენტის პოზიციები (შრი-ლანკა, ჩეხეთი, ესტონეთი, ფინეთი, საფრანგეთი, პორტუგალია და ა. შ.); აქ შეიძლება გაერთიანდეს ისეთი ქვეყნები, სადაც პირველი პირი თითქმის შეუზღუდავია თავისი ძალაუფლების გამოყენების თვალსაზრისით (ჩრდილოეთ კორეა, ინდონეზია, თურქმენეთი, უგანდა, სირია, ლიბია, სომალი, სუდანი და ა. შ.) Martin van Gelderen & Quentin Skinner, eds., Republicanism: A Shared European Heritage, v1, Republicanism and Constitutionalism in Early Modern Europe, Cambridge: Cambridge University Press., 2002 Martin van Gelderen & Quentin Skinner, eds., Republicanism: A Shared European Heritage, v2, The Values of Republicanism in Early Modern Europe, Cambridge: Cambridge U.P., 2002 Frédéric Monera, L'idée de République et la jurisprudence du Conseil constitutionnel — Paris: L.G.D.J., 2004 Fnac, LGDJ.fr დაარქივებული 2006-09-23 საიტზე Wayback Machine. James Hankins, "Exclusivist Republicanism and the Non-Monarchical Republic," Political Theory 38.4 (August 2010), 452-482. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: რესპუბლიკა ↑ 1995-2004 წწ საქართველო შეუზღუდავი საპრეზიდენტო მმართველობის რესპუბლიკა იყო. 2004-2013 წწ კი - შეზღუდული საპრეზიდენტო მმართველობის რესპუბლიკა. იხ. საქართველოს კონსტიტუცია. ↑ http://p2.www.britannica.com/eb/article-9074639/Vaisali დაარქივებული 2008-12-23 საიტზე Wayback Machine. Vaisali, ბრიტანიკა. ↑ Bindloss, Joe; Sarina Singh (2007). India: Lonely planet Guide. Lonely Planet, გვ. 556. ISBN 1-74104-308-5.  ↑ Hoiberg, Dale; Indu Ramchandani (2000). Students' Britannica India, Volumes 1-5. Popular Prakashan, გვ. 208. ISBN 0-85229-760-2.  ↑ Kulke, Hermann; Dietmar Rothermund (2004). A history of India. Routledge, გვ. 57. ISBN 0-415-32919-1.
იტალიის ქალაქების სია მოსახლეობის მიხედვით

სიაში მოცემულია იტალიის მუნიციპალიტეტები რომელთა მოსახლეობაც 50 000 კაცს აჭარბებს. შედეგები ემყარება 1981, 1991 და 2001 წლების იტალიის სტატისტიკის ეროვნული ინსტიტუტის მიერ ჩატარებულ აღწერის მონაცემებს და ოფიციალური დემოგრაფიული ბალანსის მონაცემებს 2010 წლის 31 დეკემბრისათვის. ↑ ისტატის დემოგრაფიული ბალანსი 2010. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-03-22. ციტირების თარიღი: 2011-11-01.
ტრიესტი

ტრიესტი (იტალ. Trieste; სლოვენ. Trst; გერმ. Triest; უნგრ. Trieszt; სერბ. Трст) — ქალაქი და საზღვაო ნავსადგური ჩრდილო-აღმოსავლეთ იტალიაში. მდებარეობს ადრიატიკის ზღვის სანაპიროზე, სლოვენიის საზღვართან. ქალაქის მოსახლეობა 2009 წლის მონაცემებით შეადგენს 205 374 კაცს. 1918 წლამდე შედიოდა ავსტრია-უნგრეთის იმპერიაში. ხედ არხი საკათედრო ტრიესტი - ფოტოგრაფიული სახელმძღვანელო - (იტალიური) - (pdf) დაარქივებული 2012-04-20 საიტზე Wayback Machine. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ტრიესტი
მონარქია

მონარქია (ლათ. monarcha; ბერძ. μονάρχης: μόνος „მონოს“ — ერთი, ერთადერთი; ἀρχων „არქონ“ — მმართველი, ლიდერი) — სახელმწიფო მმართველობის ფორმა. მონარქია არის მმართველობის ისეთი ფორმა, როდესაც ძალაუფლება არის ერთი ადამიანის, მეფის ხელში. (ქრ.შ-მდე 2000-800 წწ. საბერძნეთის უმეტეს ქალაქ-სახელმწიფოებს მართავდა მონარქი ანუ მეფე, ბერძნულ დასახლებებს არ მართავენ დედოფლები) თავდაპირველად, მეფეს ირჩევდა ხალხი. მოგვიანებით, მეფეებმა თავისი ძალაუფლების გადაცემა დაიწყეს მემკვიდრეობით უფროს ვაჟზე. საბერძნეთში მეფეებს დიდი ძალაუფლება ჰქონდათ: გამოსცემდნენ კანონებს და იყვნენ მოსამართლეები, ისინი იყენებდნენ ჯარისკაცებს იმ ხალხის წინააღმდეგ, რომელიც არ ეთანხნებოდა კანონებს და არ იხდიდა გადასახადებს. არსებობს მონარქიის ორი ტიპი: კონსტიტუციური მონარქია - რომლის დროს მონარქის ძალაუფლება შეზღუდულია კონსტიტუციით და აბსოლუტური მონარქია - რომლის დროს მონარქი შეუზღუდავ ძალაუფლებას ფლობს. შუა საუკუნეებში მონარქია იყო სახელმწიფო მმართველობის ყველაზე უფრო გავრცელებული ფორმა. თანამედროვე მონარქიების დიდი ნაწილი (კერძოდ ევროპული მონარქიები) კონსტიტუციურია. თანამედროვე ფაქტობრივი აბსოლუტური მონარქიებია: ბრუნეი, ბჰუტანი, ესვატინი, ომანი და საუდის არაბეთი. ვატიკანი არის თეოკრატიული მონარქია, რომლის მონარქია რომის პაპი. მონარქია. CIVIL ენციკლოპედიური ლექსიკონი, საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა. მონარქისტების საერთაშორისო ლიგა
მოაბი

მოაბი — ისტორიული ქვეყანა დასავლეთ იორდანიაში. იხსენიება ძველ აღთქმაში, რომლის მიხედვითაც მოაბელები ლოტის შთამომავლები არიან. მოაბელი ქალი, სახელად რუთი, ბიბლიის ერთ-ერთი წიგნის მთავარი პერსონაჟი, იყო დავით მეფის დიდი ბებია. მოაბელთა (ერთ-ერთი ქანაანელი ტომი) ძვ. სახელმწიფო, სავარაუდოა, რომ წარმოიშვა ძვ. წ. II ათასწლეულის II ნახევარში მდინარე იორდანეს აღმოსავლეთ ნაპირსა და მკვდარი ზღვის სანაპიროზე. საუკუნეების მანძილზე ეომებოდა პალესტინისა და სამხრეთ სირიის სახელმწიფოებს. ძვ. წ. IX–X საუკუნეებში მოაბი ისრაელ-იუდეველთა სახელმწიფოში შევიდა (მაგრამ აქაბის სიკვდილის შემდეგ დამოუკიდებლობა მოიპოვა (4 მეფ.3:4).). მოაბი განსაკუთრებით გაძლიერდა მეშას მეფობის დროს (ძვ. წ. IX საუკუნე). ძვ. წ. VIII საუკუნის II ნახევარში ასურეთს მორჩილებდა. მოაბის რელიგიური პანთეონიდან ცნობილია უზენაესი ღვთაება ქემოში, რომელსაც ადამიანებს სწირავდნენ. თაყვანს სცემდნენ აგრეთვე ბაალ-ფეორს. იყენებდნენ ფინიკიურ დამწერლობას. მოაბელები მოაბური ენა Routledge, Bruce. 'Moab in the Iron Age:Hegemony, Polity, Archaeology,' 2004. The most comprehensive treatment of Moab to date. Bienkowski, Piotr (ed.) Early Edom and Moab: The Beginning of the Iron Age in Southern Jordan (1992). Dearman, Andrew (ed.) Studies in the Mesha inscription and Moab (1989). Jacobs, Joseph and Louis H. Gray. "Moab." Jewish Encyclopedia. Funk and Wagnalls, 1901–1906, which cites to the following bibliography: Tristram, The Land of Moab, London, 1874; George Adam Smith, Historical Geography of the Holy Land, ib. 1897; Clermont-Ganneau, Recueil d'Archéologie Orientale, ii. 185-234, Paris, 1889; Baethgen, Beiträge zur Semitischen Religionsgeschichte, Berlin, 1888; Smith, Rel. of Sem. Edinburgh, 1894. J. L. H. G. Hertz, J.H., The Pentateuch and Haftoras: Deuteronomy, Oxford, 1936, Oxford University Press. მოაბი (რუსული) ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 53.
აქციუმის ბრძოლა

აქციუმის ბრძოლა ძვ. წ. 31 წელს გაიმართა აქციუმის კუნძულებთან, ანტონიუსის და კლეოპატრას ფლოტსა და ოქტავიანეს ფლოტს შორის. დასრულდა ოქტავიანეს გამარჯვებით. ამ ბრძოლის შედეგად სამოქალაქო ომი დასრულდა და რომის რესპუბლიკა იმპერიად გარდაიქმნა. Military Heritage published a feature about the Battle of Actium, involving Mark Antony, Gaius Julius Caesar Octavianus aka. Octavian (Julius Caesar's 18-year old adopted son and heir), and Cleopatra of Egypt (Joseph M. Horodyski, Military Heritage, August 2005, Volume 7, No. 1, pp 58 to 63, and p. 78), ISSN 1524-8666. Everitt, Anthony (2006), Augustus: The Life of Rome's First Emperor, New York: Random House, ISBN 1-4000-6128-8 აქციუმის პროექტი აქციუმის საზღვაო ბრძოლა დაარქივებული 2014-02-28 საიტზე Wayback Machine. აქციუმის ბრძოლა - ბრძოლა რომელმაც ევროპის კულტურის ბედი გადაწყვიტა Cassius Dio, რომის ისტორია, წიგნი #50
მაწანწალა რასმუსი (1981 წლის ფილმი)

მაწანწალა რასმუსი (შვედ. Rasmus på luffen) — 1981 წლის შვედური ფილმი, რომელიც ასტრიდ ლინდრენის მოთხრობის მაწანწალა რასმუსის მიხედვითაა გადაღებული. რეჟისორი ოლლე ჰელბომია. „მაწანწალა რასმუსი (1981 წლის ფილმი)“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
იუნესკოს წევრი ქვეყნების სია

იუნესკო გაეროს სპეციალიზებული სააგენტოა. მისი მიზანია მშვიდობისა და საერთაშორისო უშიშროების ინტერესებისათვის ხელი შეუწყოს განათლებისა და კულტურის გავრცელებას, მეცნიერების განვითარებას, ადამიანის უფლებებისა და ძირითად თავისუფლებათა პატივისცემას რასის, სქესის, ენისა და რელიგიის მიუხედავად. 2011 წლის ოქტომბრის მონაცემებით, იუნესკოს წევრია 193 სახელმწიფო და 8 ასოცირებული წევრი გარდა დამოუკიდებელი ქვეყნებისა იუნესკოს წევრები არიან დამოკიდებული ტერიტორიებიც. 2011 წლის 31 ოქტომბერს, პალესტინამ მიიღო იუნესკოს წევრის სტატუსი, რომელიც ოფიციალურად ძალაში შევა იუნესკოს წესდების რატიფიკაციის შემდეგ. სიაში წარმოდგენილია იუნესკოს 193 წევრი სახელმწიფო და მათი გაწევრიანების თარიღი:  ლიხტენშტაინი — 2011 წლიდან.  ისრაელი — 2018 წლის 31 დეკემბრიდან შენიშვნები ↑ 1.0 1.1 ყოფილი იუგოსლავიის სოციალისტური ფედერაციული რესპუბლიკა (ისფრ) ორგანიზაციის წევრი იყო 1950 წლის 31 მარტიდან. ქვეყანას წევრის სტატუსი ჩამოერთვა გაეროს გენერალური ასამბლეის 47/1 რეზოლუციის თანახმად 1992 წლის 22 სექტემბერს, იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკა (სერბია და ჩერნოგორია) ავტომატურად ვერ გახდა იუნესკოს წევრი ისფრ-ის ნაცვლად. შესაბამისად, სერბია და ჩერნოგორია ორგანიზაციის წევრი გახდა 2000 წლის 20 დეკემბერს. ჩერნოგორიამ დამოუკიდებლობა გამოაცხადა 2006 წელს, სერბეთს ავტომატურად გაუგრძელდა უფლებამოსილება ორგანიზაციაში, ხოლო ჩერნოგორია გაწევრიანდა 2007 წლის 1 მარტს. ↑ მანამდე წევრი იყო 1965 წლის 11 მარტიდან 1972 წლის 31 დეკემბრამდე. ↑ მანამდე წევრი იყო 1946 წლის 4 ნოემბრიდან (დამფუძნებელი წევრი) 1956 წლის 31 დეკემბრამდე. ↑ მანამდე წევრი იყო 1946 წლის 4 ნოემბრიდან (დამფუძნებელი წევრი)1985 წლის 31 დეკემბრამდე. ↑ მანამდე წევრი იყო 1949 წლის 16 სექტემბრიდან.  არუბა (20 ოქტომბერი 1987)  ბრიტანეთის ვირჯინის კუნძულები(24 ნოემბერი 1983)  კაიმანის კუნძულები (30 ოქტომბერი 1999)  კიურასაო (25 ოქტომბერი 2011)  ფარერის კუნძულები (12 ოქტომბერი 2009)  მაკაო (25 ოქტომბერი 1995)  სინტ-მარტენი (25 ოქტომბერი 2011)  ტოკელაუ (15 ოქტომბერი 2001)  ვატიკანი იუნესკო მსოფლიო მემკვიდრეობა მსოფლიო მემკვიდრეობის კომიტეტი არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობა მსოფლიოს მეხსიერება ↑ მოკლედ იუნესკოზე. ციტირების თარიღი: 2010-05-23. ↑ 2.0 2.1 2.2 UNESCO official site: List of the 194 Member States (and the 8 Associate Members) of UNESCO and the date on which they became members (or Associate Members) of the Organization, as of 27 October 2011 (retrieved 31 October 2011) ↑ UNESCO official site: General Conference admits Palestine as UNESCO Member State, 31.10.2011 ↑ List of UNESCO members and associates. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-07-22. ციტირების თარიღი: 2011-11-01. ↑ 5.0 5.1 WADA. Summary update on Government progress to become a State Party to the UNESCO International Convention against Doping in Sport (PDF). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 16 იანვარი 2013. ციტირების თარიღი: 28 July 2009. ↑ Erlanger, Steven (31 October 2011). „Unesco Approves Full Membership for Palestinians“. The New York Times. New York City. The New York Times Company. ციტირების თარიღი: 31 October 2011. ↑ Permanent Observer Mission of the Holy See to UNESCO
სემიუელ ფინლი ბრიზ მორზეს სახელობის მედალი

სემიუელ ფინლი ბრიზ მორზეს სახელობის მედალი (ინგლ. Samuel Finley Breese Morse Medal) — ამერიკის გეოგრაფიული საზოგადოების მედალი, რომელიც დაწესდა 1902 წელს. დიზაინი შემუშავებულია ლაურა ფრეიზერის მიერ. მედალს ანიჭებენ „გეოგრაფიულ მეცნიერებაში ნოვატორობისა და მიღწევებისათვის“. სემიუელ ფინლი ბრიზ მორზე იყო მხატვარი, აგრეთვე გამომგონებელი. ევროპაში მოგზაურობის შედეგად მორზემ გამოიგონა ელექტრომაგნიტური მბეჭდავი ტელეგრაფი (1836). შექმნა ასევე ე.წ. მორზეს ანბანი. სემიუელ ფინლი ბრიზ მორზეს სახელობის მედლით სხვადასხვა დროს დაჯილდოვდნენ: 1928: ჯორჯ უილკინსი 1945: არჩერ ჰანტინგტონი 1952: გილბერტ გროსვენორი 1966: ჩარლზ ჰიჩკოკი 1968: უილმა ფაირჩილდი 1986: ჯონ უივერი 1991: ალექსანდერ მელამიდი 1999: დონალდ ლოიდ-ჯონსი 2001: დუგლას მაკმანისი 2004: რონალდ აბლერი 2008: ჯონ გულდი 2008: რიჩარდ ნოლტე ამერიკის გეოგრაფიული საზოგადოება ოფიციალური საიტიდაარქივებული 2012-02-15 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) ↑ "The Cullum Geographical Medal" დაარქივებული 2009-03-26 საიტზე Wayback Machine. . American Geographical Society. Retrieved June 17, 2010.
იტალიის ეროვნული პარკების სია

ეროვნული პარკები იტალიაში ქვეყნის მთლიანი ტერიტორიის დაახლოებით 5 %-ს იკავებს. პარკებს იტალიის გარემოს სამინისტრო მართავს (იტალ. Ministero dell'Ambiente). Accessibilità dei parchi italiani alle persone disabili Le ultime notizie dagli enti gestori delle aree protette Black, Charles Bertram (1898). The Riviera, Or The Coast from Marseilles to Leghorn: Including the Interior towns of Carrara, Lucca, Pisa, and Pistoia. London: Adam & Charles Black.  Hydrographic Office, Admiralty (1913). The Mediterranean Pilot, 5th, London: Taylor, Garnett, Evans & Co.  ↑ Parco Nazionale d'Abruzzo, Lazio e Molise. ↑ Parco Nazionale dell'Alta Murgia. ↑ Parco Nazionale Appennino Tosco-Emiliano. ↑ Parco Nazionale dell'Arcipelago di La Maddalena. ↑ Admiralty 1913, p. 651 ↑ Parco Nazionale Arcipelago Toscano. ↑ Parco Nazionale dell'Asinara. ↑ Parco Nazionale dell'Aspromonte. ↑ Parco Nazionale del Cilento e Vallo di Diano. ↑ Parco Nazionale delle Cinque Terre. ↑ Black 1898, p. 141. ↑ Parco Nazionale del Circeo. ↑ Parco Nazionale Dolomiti Bellunesi. ↑ Parco Nazionale delle Foreste Casentinesi, Monte Falterona, Campigna. ↑ Parco Nazionale del Gargano. ↑ McEwen, Ian & Marghaux. The Gargano. Villa Oleandro. ციტირების თარიღი: 26 March 2010. ↑ Parco Nazionale del Golfo di Orosei e del Gennargentu Italian. parks.it. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-06-14. ციტირების თარიღი: 2011-11-01. ↑ Parco Nazionale Gran Paradiso. ↑ Parco Nazionale del Gran Sasso e Monti della Laga. ↑ Parco Nazionale della Majella. ↑ Parco Nazionale dei Monti Sibillini. ↑ Parco Nazionale del Pollino. ↑ Parco Nazionale della Sila. ↑ Parco Nazionale dello Stelvio. ↑ Parco Nazionale della Val Grande. ↑ Parco Nazionale del Vesuvio.
ალტა-მურჯიის ეროვნული პარკი

ალტა-მურჯია (იტალ. Parco Nazionale dell'Alta Murgia) — ეროვნული პარკი სამხრეთ იტალიაში, აპულიის რეგიონში. გადაჭიმულია მურჯიის გეოგრაფიულ არეალში. დაარსდა 2004 წელს. პარკის ფართობი 677,39 კმ²-ია. წარსულში ეს ტერიტორია ტყით ყოფილა დაფარული, ახლა კი მხოლოდ აქა-იქ, განცალკევებით მდგომი მოგზაურთა მუხა თუ შეგვხვდება. მეორე მხრივ, წარმოდგენილია მრავალი სახეობის ბალახეული და ბუჩქები. ასევე გავრცელებულია სოკოს მრავალი სახეობა, რომელთა უდიდესი ნაწილიც საკვებად ვარგისია. იტალიის ეროვნული პარკების სია Pages by the Park Authority on Parks.it Documentary film about the Sassi di Matera and the Murgia, Roba Forestiera, 44 min., 2004 Website containing many images of Alta Murgia National Park