laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ტომსკის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამეცნიერო ბიბლიოთეკა

ტომსკის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამეცნიერო ბიბლიოთეკა (რუს. Научная библиотека Томского государственного университета) — ტომსკის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სტრუქტურული ქვედანაყოფი, ერთ-ერთი უმსხვილესი საუნივერსიტეტო ბიბლიოთეკა რუსეთში. სამეცნიერო ბიბლიოთეკა გაიხსნა 1888 წელს. ბიბლიოთეკის დამაარსებელი იყო ვასილი მარკის ძე ფლორინსკი ექიმი და მწერალი, ტომსკში ციმბირისა და შორეული აღმოსავლეთის ტერიტორიაზე პირველი უნივერსიტეტის ამშენებელი. ბიბლიოთეკა დაფუძნდა გრიგორ სტროგანოვის, ვასილი ჟუკოვსკის, სერგეი გოლიცინის, ალექსანდრე ნიკიტენკოსა და სხვათა პირად ბიბლიოთეკებზე. პირველი საჩუქარი იყო გრაფ ალექსანდრე სტროგანოვის ბიბლიოთეკა. ვასილი ჟუკოვსკის ბიბლიოთეკა მისმა შვილმა გადასცა ახლად დაფუძნებულ ბიბლიოთეკას, ხოლო 1879 წელს ტავისი ფონდი გადასცა ა. სიბირიაკოვმაც. 1880 წლის 26 აგვისტოს შედგა ბიბლიოთეკის შენობის საზეიმოდ საფუძვლის ჩაყრა. 1885 წლისათვის შენობის მშენებლობა დასრულდა. 1885 წლის ივლისში უძველესი და ახალი ენების ექსპერტი, ისტორიისა და ფილოლოგიის მეცნიერებათა კანდიდატი ს. კუზნეცოვი მიიწვიეს მთავარ ბიბლიოთეკრად. 1912-1914 წლებში უნივერსიტეტის პარკის ტერიტორიაზე ბიბლიოთეკარებისათვის აშენდა შენობა ნეოკლასიციზმის სტილში არქიტექტორ ანდრეი კრიაჩკოვის პროექტის მიხედვით. 2006 წლის აპრილში ბიბლიოთეკაში გაიმართა VII რუსულ-გერმანული სამთავრობოთაშორისო მოლაპარაკების ღონისძიებათა ნაწილი ვლადიმერ პუტინისა და ანგელა მერკელის მონაწილეობით. Вузовские библиотеки Западной Сибири: опыт работы : сб. статей. Вып. 23-29. — Томск: Издательство Томского университета, 1997-2011. Ерохина, Г. С. Научная библиотека Томского университета: выбор пути / Г. С. Ерохина, Г. И. Колосова // Вестник РФФИ. — 1997. — № 3. — С. 40-44. Ерохина, Г. С. Научная библиотека Томского университета: из века XIX в век XXI / Г. С. Ерохина, Г. И. Колосова // Очерки истории Томской культуры. — Томск: Департамент по культуре Томской области, 2010. — С. 63-76. Филимонов, М. Р. Книжная сокровищница Сибири. К 100-летию со дня открытия Научной библиотеки ТГУ. — Томск: Издательство Томского университета, 1988. — 194 с. — (Оцифровано в НБ ТГУ, формат PDF, размер 6.5 Mb). Marquand J. Development Aid in Russia: Lessons from Siberia / J.Marquand. — London: Macmillan, 2009. — 304 p. Научная библиотека // Томск от А до Я: Краткая энциклопедия города. / Под ред. д-ра ист. наук Н. М. Дмитриенко. — 1-е изд. — Томск: Изд-во НТЛ, 2004. — С. 229-230. — 440 с. — 3 000 экз. — ISBN 5-89503-211-7. Сайт Научной библиотеки ТГУ НБ ТГУ в Твиттере Официальный сайт ТГУ
ციმბირის ფიზიკა-ტექნიკური ინსტიტუტი

ციმბირის ფიზიკა-ტექნიკური ინსტიტუტი (რუს. Сибирский физико-технический институт) — ციმბირში პირველი სამეცნიერო-კვლევთი ინსტიტუტი. მდებარეობს ქალაქ ტომსკში, ტომსკის ოლქი, რუსეთი. ჩამოყალიბდა რუსეთის სფსრ-ის სახალხო კომისართა საბჭოს 1928 წლის 1 ოქტომბრის დადგენილების საფუძველზე ტომსკის უნივერსიტეტის ფიზიკის კათედრის ბაზაზე. ტომსკის საქალაქო საბჭოს გადაწყვეტილებით ინსტიტუტისთვის გამოყეს ყოფილი საგუბერნიო სამმართველოს შენობა, ორსართულიანი აგურის შენობა, აგებული ამპირის სტილში 1838-1842 წლებში გუბერნიის არქიტექტორის ალექსი დეევის პროექტის მიხედვით რუსული კლასიციზმის ტრადიციებზე დაფუძნებით. ფიზიკა-ტექნიკური ინსტიტუტის პირველი დირექტორი გახდა ი. ა. სამოილოვი, რომელიც მანამდე სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის ფიზიკის განყოფილებას ხელმძღვანელობდა. 1932 წელს ფიზიკო-ტექნიკური ინსტიტუტი შევიდა ტომსკის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დაქვემდებარებაში. 1936 წელს ინსტიტუტში ჩამოყალიბდა რუსეთში პირველი იონოსფეროს სადგური (ხელმძღვანელი - ვ. ნ. კესინიხი). 1954-1978 წლებში ინსტიტუტში ჩამოყალიბდა 18 ახალი ლაბორატორია ვა ფიზიკური პროფილის ოთხი ლაბორატორია. 1973 წელს ააშენეს ახალი ლაბორატორიული კორპუსი სამხრეთის მოედანზე. 1978 წელს ინსტიტუტი დააჯილდოეს შრომის წითელი დროშის ორდენით. გეოფიზიკისა და ეკოლოგიის განყოფილება რადიოფიზიკის განყოფილება კონტროლის რადიოფიზიკური კონტრლის განყოფილება რადიოელექტრონიკის განყოფილება მოლეკულების ფოტონიკის განყოფილება თეორიული ფიზიკის განყოფილება ნახევარგამტარების ფიზიკის განყოფილება მეტალების ფიზიკის განყოფილება სამედიცინო მასალების და იმპლანტანტების სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტი Сибирский физико-технический институт имени академика В. Д. Кузнецова. / Сорокин, Александр Николаевич (Автореферат диссертации на соискание ученой степени кандидата исторических наук). Томск, 2012. Сорокин А. Н. Сибирский физико-технический институт: история института в документах и материалах (1941—1978 гг.) / сост. С. Ф. Фоминых (отв. ред.) ; A.C. Ульянов, С. А. Некрылов, А. И. Потекаев, А. Г. Караваева, М. В. Грибовский, A.B. Литвинов, А. Н. Сорокин, C.B. Лощанов, В. Е. Назарова, A.A. Иванов. — Томск : Изд-во НТЛ, 2006. — 396 с. Сибирский физико-технический институт // Томск от А до Я: Краткая энциклопедия города. / Под ред. д-ра ист. наук Н. М. Дмитриенко. — 1-е изд. — Томск: Изд-во НТЛ, 2004. — С. 315-316. — 440 с. — 3 000 экз. — ISBN 5-89503-211-7.  რუსეთის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი № 7010030000 Сибирский физико-технический институт, Официальный сайт, spti.tsu.ru Строим завтрашний день Учёные СФТИ творят чудеса (23.10.2008)
მანსარდა

მანსარდა (ფრანგ. mansarde) — სათავსი (ძირითადად საცხოვრებელი) შენობის სხვენში, რომლის სახურავის ყოველი ფერდი შედგება ზემო — დამრეცი და ქვემო — ციცაბო ნაწილებისაგან. მანსარდა იძლევა დამატებით სასარგებლო ფართობს, ხოლო მანსარდული სახურავი ზრდის შენობის მოცულობას. სახურავის ეს კონსტრუქცია პირველად გამოიყენა არქიტექტორმა ფრანსუა მანსარმა, რომლის გვარიდანაც მოდის მანსარდის სახელწოდება. ფართო გაგებით, მანსარდა ეწოდება მაღალი სახურავის ქვეშ მოთავსებულ ნებისმიერ სათავსს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 412—413.
ილკა ნუმისტო

ილკა კალევი ნუმისტო (ფინ. Ilkka Kalevi Nummisto; დ. 24 აპრილი, 1944, ტურკუ, ფინეთი) — ყოფილი ფინელი მენიჩბე, რომელიც მონაწილეობდა 1960-იან წლებისა და 1970-იანი წლების შუა პერიოდის შეჯიბრებებში. ოთხჯერ ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე მიიღო მონაწილეობა მარტო (1964 და 1972 წ.) და ასევე ოთხნიჩბიანი ნავით (1968, 1972 და 1976) 1000 მ მანძილი დაფარა. მისი საუკეთესო შედეგი მე-5 ადგილი იყო 1968 წლის ოლიმპიურ თამაშებზე მეხიკოში. 1972 წლის ზაფხულის ოლიმპიურ თამაშებზე ფინეთის ეროვნული ნაკრების მედროშე იყო. ოლიმპიური თამაშების შემდეგ ნუმისტომ დაკავდა სპორტის ძალოსნური სახეობის სპორტით. 1986 და 1992 წლებში მან ხუთჯერ მონაწილეობა მიიღო ტურნირში World’s Strongest Man, მისი საუკეთესო მიღწევაა 1990 წელს მესამე ადგილი იყო. 1986 წელს იგი ტურნირის პირველი მონაწილე იყო, რომელმაც მაკგლაშენის ხუთივე ქვა აწია, მისი მიღწევა გაიმეორეს და ჯეფ კაპესი და იოუნ პაუდლ სიგმარსონმა იგივე ტურნირში გაიმეორეს. ნუმიტოს ასევე ფინეთის ძლიერი მამაკაცებს შორის სამჯერ მოხვდა. ↑ Heikkilä J., Ruonakoski E. Kaikkien tuntema voimamies Ilkka Nummisto on kuollut: "Hän oli sitkeä sissi" // MTV Uutiset — MTV Oy, 2019. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18688987"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q11880282"></a> ↑ Ilkka Nummisto. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-10-05. ციტირების თარიღი: 2019-01-10. ↑ Ilkka Nummisto ↑ World's Strongest Man
ფრონტონი

ფრონტონი (ფრანგ. fronton < ლათ. frons, ნათესაობითი ბრუნვა frontis - შუბლი, წინა მხარე) — არქიტექტურაში, შენობის ფასადის, პორტიკის, კოლონადის დამაგვირგვინებელი ნაწილი (ჩვეულებრივ სამკუთხედის ფორმისა), რომელიც შემოფარგლულია სახურავის 2 ფერდითა და კარნიზით. ფრონტონის არეს (ტიმპანი) ხშირად ამკობენ ქანდაკებით, რელიეფით და სხვა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 407.
ანრი I (კონდეს პრინცი)

ანრი I დე ბურბონ-კონდე (ფრანგ. Henri Ier de Bourbon-Condé; დ. 29 დეკემბერი, 1552 — გ. 5 მარტი, 1588) — ბურბონთა დინასტიის კონდეს შტოს წარმომადგენელი. კონდეს პრინც ლუი I-ის უფროსი ვაჟი. კონდეს პრინცი 1569-88 წლებში. ანრი დაიბადა 1552 წლის 29 დეკემბერს საფრანგეთში. იგი იყო ნავარის მეფე ანტუან დე ბურბონის უმცროსი ძმის, კონდეს პრინც ლუი I-ისა და მისი პირველი ცოლის, საფრანგეთის დედოფალ ელეანორ ავსტრიელის სეფექალ ლუიზა დე მონმორანსის შვილიშვილი ელეანორ დე როის უფროსი ვაჟი. მისი მშობლების რვა შვილიდან მხოლოდ ანრიმ და მისმა ძმამ, კონტის პრინცმა ფრანსუამ მიაღწიეს ზრდასრულობამდე. 1569 წელს საფრანგეთის რელიგიური ომების დროს, ჟარნაკის ბრძოლაში ანრის მამა მოკლეს. ამის შემდეგ ანრი ხდება კონდეს პრინციც და ჰუგენოტების მთავარსარდალიც, რომელსაც მხარში ედგნენ მისი ბიცოლა, ნავარის დედა-დედოფალი ჟანა დ'ალბრე და მისი ბიძაშვილი, ნავარის მეფე ანრი III. ცნობილია, რომ ჰუგენოტებს თავად საფრანგეთის სამეფო კარზეც ჰყავდათ ძლევამოსილი მოკავშირეები, როგორიცაა ადმირალი დე კოლინი, რომელსაც დიდი გავლენა ჰქონდა მეფე შარლ IX-ზე. 1569 წლის 3 ოქტომბერს მონკურის ბრძოლაში ანრის სახე დაუსახიჩრდა. 1572 წლის 24 აგვისტოს, თავად ანრის ქორწილიდან სულ ორ კვირაში გაიმართა ნავარის მეფე ანრი III-ისა და საფრანგეთის პრინცესა მარგარიტა ვალუას ქორწილი, რაც წესით რელიგიური ომების დასასრული უნდა ყოფილიყო, თუმცა პირიქით. დედა-დედოფალმა ეკატერინე მედიჩიმ ისარგებლა ჰუგენოტების პარიზში ჩასვლით და მათ დიდი ხოცვა-ჟლეტა მოუწყო, რა დროსაც ათი ათასობით ჰუგენოტი მოკლეს. ისტორიაში ეს მოვლენა ცნობილია "წმინდა ბართლომეს ღამის" სახელწოდებით. ამ დროს თავის გადარჩენის მიზნით ანრიმ, ისევე როგორც მისმა ბიძაშვილმა და სხვა ბევრმა ჰუგენოტმა კათოლიციზმი მიიღო. ამის შემდეგ მან სასწრაფოდ დატოვა პარიზი და გერმანიაში გაიქცა. 1573 წელს საფრანგეთის სამხრეთ რეგიონებში რელიგიური ომები კვლავ განახლდა. ექვსი სისხლისმღვრელი ბრძოლის შემდეგ ჰუგენოტებს ინგლისის ასევე პროტესტანტმა დედოფალმა ელიზაბეთ I-მა დამხმარე ჯარები გაუგზავნა, რის შემდეგაც ფრანგი კათოლიკეები დანებდნენ. ამ დროს ჰუგენოტებმა ბრძოლა მოიგეს, თუმცა საბოლოოდ ომი წააგეს. 1579 წელს პიკარდიეს კათოლიკე გუბერნატორმა ჰუგენოტები სასტიკად გაჟლიტა და გააძევა თავისი სამფლობელოდან, რასაც ომის განახლება მოჰყვა. 1588 წელს 35 წლის ანრი პნევმონიით გარდაიცვალა. 1572 წლის 10 აგვისტოს ცოლად შეირთო თავისი ბიძაშვილი მარია კლეველი, რომელთანაც მხოლოდ ერთი გოგონა შეეძინა, და რომელიც ქორწინებიდან ორ წელიწადში გადაჰყვა პირველივე მშობიარობას: კატრინი (1574-1595), დ'ისლეს მარკიზა; 1586 წლის 16 მარტს ცოლად შეირთო თავისი ბიძაშვილი შარლოტ კატრინ დე ლა ტრემუალი, რომელთანაც ერთი ქალიშვილი და ერთი ვაჟი შეეძინა: ელეონორი (1587-1619), 1606 წელს ცოლად გაჰყვა ორანჟის პრინც ფილიპ ვილჰელმს, თუმცა შვილები არ ჰყოლიათ; ანრი II (1588-1646), კონდეს პრინცი, 1609 წელს ცოლად შეირთო შარლოტ მარგარიტ დე მონმორანსი, რომელთანაც შეეძინა სამი შვილი: 1. ლუნევილის ჰერცოგინია ანა ჟენევიევა, 2. კონდეს პრინცი ლუი II და 3. კონტის პრინცი არმან I. Knecht, R.J. (1989). The French Wars of Religion, 1559-1598. Longman. Knecht, R.J. (2000). The French Civil Wars. Pearson Education Limited.
რიზალიტი

რიზალიტი (იტალ. risalita — შვერილი) — შენობის მთელ სიმაღლეზე აზიდული, წინ გამოწეული ნაწილი, რომელიც ნაგებობის ცენტრალური ღერძის მიმართ სიმეტრიულადაა განლაგებული. ძირითად შენობასთან ერთად რიზალიტი ქმნის ერთ მთლიან მოცულობას. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 8, თბ., 1984. — გვ. 388.
მარია კლეველი (1553-1574)

მარია კლეველი ან ნევერელი (ფრანგ. Marie de Clèves; დ. 1553 — გ. 14 ნოემბერი, 1574) — ლა მარკთა დინასტიის წარმომადგენელი. ნევერის ჰერცოგ ფრანსუა I-ის შუათანა ქალიშვილი. კონდეს პრინცესა 1572-74 წლებში როგორ ანრი I-ის პირველი ცოლი. მარია დაიბადა 1553 წელს საფრანგეთში. იგი იყო წარმოშობით გერმანელი დიდგვაროვნის, ნევერის გრაფ ფრანსუა I-ისა და მისი ცოლის, ნავარის მეფე ანტუან დე ბურბონის უფროსი დის, მარგარიტა დე ბურბონ-ვენდომელის შუათანა ქალიშვილი. მისი უფროსი დები იყვნენ ანრიეტ ნევერელი (ნევერის ჰერცოგინია) და კატრინ კლეველი (გიზის ჰერცოგინია). მარიას საფრანგეთისა და ნავარის მეფე ანრი IV ღვიძლ ბიძაშვილად ერგებოდა, ხოლო ინგლისისა და ირლანდიის დედოფალი ანა კლეველი (ჰენრი VIII-ის მეოთხე ცოლი) მისი მეორე თაობის ბიძაშვილი იყო. მისი სიძეები კი იყვნენ ანრი I დე გიზი და ლუიჯი გონძაგა. მას ახლო ურთიერთობა ჰქონდა თავის ბიცოლასთან, ნავარის დედოფალ ჟანა დ'ალბრესთან, რომლის გავლენითაც მარია ღრმა ბავშვობიდანვე ჰუგენოტი გახდა. 1572 წლის 10 აგვისტოს იგი ცოლად გაჰყვა თავის ბიძაშვილს, კონდეს პრინც ანრი I-ს. ანრის მამა, კონდეს პრინცი ლუი I და მარიას დედა, ნევერის ჰერცოგინია მარგარიტა ღვიძლი და-ძმა იყვნენ. ანრისა და მარიას ქორწინებიდან სულ ორ კვირაში, 1572 წლის 24 აგვისტოს დედა-დედოფალ ეკატერინე მედიჩის თაოსნობით პარიზში ჰუგენოტების მასობრივი ხოცვა-ჟლეტა მოეწყო, რაც ცნობილია "წმინდა ბართლომეს ღამის" სახელით. ამ დროს თავის გადარჩენის მიზნით მარიამ და მისმა ქმარმა კათოლიციზმი დაუყოვნებლივ მიიღეს. მარია სამეფო კარზე ძალიან ლამაზი და მოხდენილი ქალის სახელით იყო ცნობილი, რის გამოც მას 1573-74 წლებში რომანი ჰქონდა საფრანგეთის მეფე შარლ IX-ის ძმასთან, ასევე საკმაოდ სიმპათიურ და მოხდენილ ჭაბუკთან, ანჟუს ჰერცოგ ანრი დე ვალუასთან, რომელიც შემდგომში საფრანგეთის მეფე ანრი III გახდა. ანრი მარიას განქორწინებასაც კი სთხოვდა და ცოლად შერთვას ჰპირდებოდა. მარია სერიოზულად ფიქრობდა ამ საკითხზე და როდესაც ამასთან დაკავშირებით თხოვნა რომის პაპთან უნდა გაეგზავნა პნევმონიით დაავადდა. თუმცა, პნევმონიის გადავლის შემდეგ იგი მალევე ქმრისგან დაფეხმძიმდა და 1574 წლის 14 ნოემბერს პირველივე მშობიარობას გადაჰყვა. ამ ამბიდან სულ რამდენიმე თვეში, 1575 წელს ანრი დე ვალუამ ცოლად ლუიზა დე ლორენ-ვედემონი შეირთო, 1586 წელს კი მეორედ დაქორწინდა მარიას დაქვრივებული ქმარიც. Champion, Pierre, La Jeunesse d'Henri III, 2 vol, Paris, Grasset, 1941-42. Champion, Pierre, Henri III, roi de Pologne, 2 vol, Paris, Grasset, 1943-51.
ნინო ლომჯარია

ნინო ლომჯარია (დ. 15 თებერვალი, 1984, ოზურგეთი, საქართველოს სსრ) — ქართველი იურისტი, საქართველოს სახალხო დამცველი 2017 წლის 7 დეკემბრიდან 2022 წლის 8 დეკემბრამდე. ნინო ლომჯარია დაიბადა 1984 წლის 15 თებერვალს, ოზურგეთში. დაამთავრა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი მაგისტრის ხარისხით სამართალში 2006 წელს; სენტ-ლუისის (აშშ) ვაშინგტონის სახელობის უნივერსიტეტის სამაგისტრო პროგრამა 2011 წელს. 2003-2004 წლებში საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია (საია), იურიდული დახმარების ცენტრის ასისტენტი; 2005-2007 წლებში საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია, იურისტი; 2008-2010 წლებში საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია, საარჩევნო პროექტების კოორდინატორი; 2011 წელს ვაშინგტონი, კოლუმბიის ოლქი, სამართლის პროფესორის ასისტენტი; 2014-2015 წლებში. ილიას სახელმწიფო უნივერსიტეტის მოწვეული პროფესორი; 2011-2015 წლებში. „სამართლიანი არჩევნებისა და დემოკრატიის საერთაშორისო საზოგადოება“ (ISFED), აღმასრულებელი დირექტორი; 2015-2016 წლებში „ევროპული სადამკვირვებლო ორგანიზაციების ქსელი (ENEMO)“, გენერალური მდივანი; 2016 წელს „სამართლიანი არჩევნებისა და დემოკრატიის საერთაშორისო საზოგადოება“ (ISFED), იურიდიული და საარჩევნო კონსულტანტი; 2016-2017 წლებში სახელმწიფო აუდიტის სამსახური, გენერალური აუდიტორის პირველი მოადგილე; 2017 წლიდან საქართველოს უნივერსიტეტი, მოწვეული ლექტორი; 2017 წლის 7 დეკემბრიდან 2022 წლის 8 დეკემბრამდე საქართველოს სახალხო დამცველი. თავისუფლების დღიურები - 2012. რადიო „თავისუფლების“ პროექტი.თბილისი, 2013, გვ.206 ნინო ლომჯარია — ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ ნინო ლომჯარია სახალხო დამცველი აღარ არის. www.resonancedaily.com. ციტირების თარიღი: 8 დეკემბერი, 2022. ↑ რიგით მეხუთე ომბუდსმენის თანამდებობა ნინო ლომჯარიამ დაიკავა. tv25.ge. ციტირების თარიღი: 10 იანვარი, 2019.
სახლი კოშკებით

სახლი კოშკებით (რუს. Дом с башнями) — შენობა, მდებარეობს სანქტ-პეტერბურგში, კამენოოსტროვსკის გამზირზე, რომელიც ლევ ტოლსტოის სკვერის არქიტექტურული დომინანტი გახდა. ეს არის სახლი, რომელიც ეკუთვნოდა როზენშტეინს, მან ააშენა ალექსანდრე ბელოგუდთან ერთად, ნეოგოტიკური ელემენტებით. XIX საუკუნის შუა რიცხვებში ეს ნაკვეთი მოხელე ა. კოპიკინის მემკვიდრეებს ეკუთვნოდათ, აღნიშნული ნაკვეთი იყო მოუწესრიგებელი. შემდეგ ამ ადგილზე აშენდა ხის სახლი ბაღნარით, რომელიც ეკუთვნოდა პრუსიის მოქალაქეს კ. ფ. ფელკელს, სწორედ აქ მისი ძმის ს. ფ. ფელკელის კაკაოს საწყობი იყო განთავსებული. 1895 წელს აქ იყო განთავსებული ველოტრასა და საციგურაო მოედანი. აღსანიშნავია, რომ აქ გაიმართა 1898 წელს, რუსეთში პირველი მატჩი ჰოკეიში. ასევე, 1898 წლის 31 მაისს პირველი საჩვენებელი ბრძოლა კრივში. აღნიშნულ შენობაში განთავსებული იყო ქალთა საშუალო სკოლა. კოშკებიან სახლში სხვადასხვა დროს ცხოვრობდნენ: პროექტის ავტორი, არქიტექტორი ბელოგრუდი 1914 წელს, მწერალი ლეონიდ ანდრეევი 1915 წელს, მომღერალი ალექსანდრე დავიდოვი 1914-1917 წლებში მეოთხე სართულზე, მხატვარი ანდრეი უშინი. 1972 წელს შენობა გადაეცა ლენინგრადის ტელევიზიის სტუდიებს, რომელიც აქ 1978 წლამდე იყო განთავსებული. ინტერიერის დიზაინში განსაკუთრებული ადგილი დაიკავა ელეგანტურმა ჭაღებმა. Ленинград: Путеводитель / Сост. В. А. Витязева, Б. М. Кириков. — Издание 2-е, стереотипное, с изменениями. — Л.: Лениздат, 1988. — С. 203 — 248. — 366 с. — ISBN 5-289-00492-0. Кириков Б.М. Дом К. И. Розенштейна // Памятники архитектуры и истории Санкт-Петербурга. Петроградский район / Под ред. Б. М. Кирикова. — СПб.: Издательский дом «Коло», 2007. — С. 446—456. — 584 с. — ISBN 5-901841-21-2. Привалов В.Д. Каменноостровский проспект. — М.: ЗАО Центрполиграф, 2005. — С. 355—366. — 639 с. — ISBN 5-9524-1882-1. Никитенко Г.Ю., Привалов В.Д. Петроградская сторона. Большой проспект. — М.: Центрполиграф, 2009. — С. 284—290. — 349 с. — ISBN 978-5-9524-4515-4. Дом с башнями на сайте «Прогулки по Петербургу» Дом с башнями დაარქივებული 2018-12-31 საიტზე Wayback Machine. на сайте «Энциклопедия Санкт-Петербурга» დაარქივებული 2011-01-06 საიტზე Wayback Machine. Дом с башнями на сайте «Заневский летописец»
ომარ გოგიაშვილი

ომარ გიორგის ძე გოგიაშვილი (დ. 22 ოქტომბერი, 1941, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკის მეცნიერი; ისტორიულ მეცნიერებათა დოქტორი (1987), პროფესორი (1988), საქართველოს განათლების აკადემიის წევრი და დამფუძნებელი (1996). დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი 1964 წელს. 1964-1973 წლებში ეწეოდა კომკავშირულ საქმიანობას; 1973 წლიდან იყო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე; 1975-1979 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პოლიტოლოგიის კათედრის გამგე; 1998-2006 წლებში მეცნიერებათა კვლევის ცენტრის დირექტორი; 1984-2005 წლებში საქართველოს ფიზიკური აღზრდისა და სპორტის აკადემიის რექტორი; 2007-2009 წლებში ი. ჭავჭავაძის სახელობის თბილისის უნივერსიტეტის პროფესორი; 2009 წლიდან საქართველოს საპატრიარქოს ქართული უნივერსიტეტის პროფესორი; იკვლევს შრომის ორგანიზაციის, სოციალურ, პოლიტიკისა და ქართული პოლიტიკის მეცნიერების აზროვნების საკითხებს. ქართული სახელმწიფოს იდეოლოგები : ილია ჭავჭავაძე და ივანე ჯავახიშვილი (ავტორი). - თბილისი, სახ. უნ-ტის გამ-ბა, 2002. პოლიტოლოგია (თანაავტორი). - თბილისი, უნივერსალი, 2001. ივანე ჯავახიშვილი და ახალი ქართული სახელმწიფოებრიობა : პოლიტოლოგიური ძიებანი (თანაავტორი). - თბილისი, "სამშობლოს" სტ., 1998. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 61. ომარ გოგიაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
შრატისმიერი დაავადება

შრატისმიერი დაავადება — ალერგიის გამოვლენა ჰეტეროგენულ (ჩვეულებრივ ცხენის სისხლიდან დამზადებულ) შრატში შემავალი უცხო ცილებისადმი. ვითარდება შრატის პარენტერალურად (ინიექციით) შეყვანის შემდეგ. გრძელდება შრატის პირველი შეყვანიდან 7-12 დღე, განმეორებითი შეყვანის შემდეგ უფრო ხანმოკლეა. შრატისმიერი დაავადება ვლინდება მაღალი ტემპერატურით და გამონაყარით (იწყება შრატის შეყვანის ადგილზე და თანდათან მოედება მთელ სხეულს), რასაც დაერთვის ქავილი, ლიმფური კვანძების, სახსრების შეშუპება, ზოგჯერ — ფაღარათი. დაავადების ხანგრძლივობა რამდენიმე საათიდან 2 კვირამდე შეიძლება გაგრძელდეს. ანტიჰისტამინური პრეპარატები (დიმედროლი და სხვა), თბილი აბაზანები, ტანის დაზელა სალიცილის სპირტით, მძიმე მიმდინარეობის დროს — კორტიკოსტეროიდები; მსუბუქ შემთხვევაში მკურნალობას არ მიმართავენ. ცილისადმი მგრძნობელობაზე კანშიგა სინჯის შემდეგ ჰეტეროგენული შრატის შეყვანის მეთოდიკის დაცვა; ტეტანუსის საწინააღმდეგო შრატის გამოყენების შეზღუდვა (მოსახლეობის ტეტანუსის საწინააღმდეგო იმუნიზაციისა და ტრავმის დროს მხოლოდ ტეტანუსის ანატოქსინის შეყვანის გზით); ჰეტეროგენული შრატის ნაცვლად ადამიანის სისხლიდან დამზადებული იმუნოგლობულინის გამოყენება. ჰეტეროგენული შრატის განმეორებით შეყვანამდე ჰისტამინური პრეპარატების დანიშვნა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 26.
დომინიკი (კაფე)

დომინიკი (რუს. Доминик) — პირველი კაფე რუსეთის იმპერიაში. მუშაობს 1841 წლიდან სანქტ-პეტერბურგში, მდებარეობს ნევის გამზირზე 24 ნომერში. კაფე განთავსებულია ერთ-ერთი საცხოვრებელი სახლის პირველ სართულზე, რომელიც წმინდა პეტრესა და პავლეს ლუთერანულ ეკლესიას ეკუთვნოდა. თავდაპირველად, 1735 წელს აშენდა ორი სართულნახევრიანი სახლი, რომელიც განკუთვნილი იყო სკოლისთვის. ორივე კორპუსი 1830-1832 წლებში გადაკეთდა. არქიტექტორ გ. რ. ზოლიკოფეროს პროექტით უკვე გახდა სამსართულიანი. 1910-1911 წლებში აშენდა კიდევ ორი სართული, არქიტექტორ ვ. ე. კოლინზის მიერ. კაფეში იყიდებოდა: სასმელები (ჩაი, ყავა და გლინტვეინი); ტორტი და ნამცხვრები; ბიუშტექსი, ბულიონი; ალკოჰოლი: ლიქიორები, ღვინო და ლუდი; თამბაქოს პროდუქცია; გაზეთები; ყავახანა პოპულარული იყო. მას დღეში 1 000-1 500 სტუმარი ჰყავდა. გამოირჩეოდა კარგი ადგილმდებარეობით, საკვებით და გონივრული ფასებით. კაფეს სტუმრობდენ გამოჩენილი ადამიანები, მათ შორის: ფ. მ. დოსტოევსკი, მ. ე. სალტიკოვ-შჩედრინი, ა. პ. ჩეხოვი, დ. ი. მენდელეევი. ამჟამად შენობის ზედა სართულზე განთავსებულია ხელოვნების სალონი „ნეველი 24“, ხოლო ყავახანის ნაცვლად სავაჭრო ცენტრი. Кафе «Доминик». // Лурье Л. Я. Петербург Достоевского. Исторический путеводитель. — СПб.: БХВ-Петербург, 2012. Лурье Л. Я. Встретимся у «Доминика» // Ленинградская панорама, 1987, № 3. С. 35-36. Ковалевский В. Душа деянием жива. СПб., 1999. С. 95-98. Roman Bühler: Bündner im Russischen Reich. 18. Jahrhundert — Erster Weltkrieg. Desertina, Disentis/Mustér 1991, ISBN 3-85637-201-6. (нем.) Линдер И. М. У истоков шахматной культуры. — Москва: Знание, 1967. — С. 136. Линдер И. М. Первые русские мастера. — Москва: Физкультура и спорт, 1979. — С. 161. The Dominican Order. chess.com, 2014.(ინგლისური) «Доминик», кафе დაარქივებული 2020-07-30 საიტზე Wayback Machine. . // Санкт-Петербург. Энциклопедия.
ტომსკის ღვთისმშობელ-ალექსეევკის მონასტერი

ტომსკის ღვთისმშობელ-ალექსეევკის მონასტერი (რუს. Богородице-Алексеевский монастырь) — მოქმედი მართლმადიდებლური მამათა მონასტერი ტომსკში. მონასტერი დაარსებულია 1605 წელს. მონასტერი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ტომსკის ეპარქიას. ერთ-ერთი ვერსიით მონასტერი დაარსდა 1605 წელს, ხოლო სხვა მონაცემებით — 1622 წელს. თუმცა ზუსტად ცნობილია, რომ მონასტერი 1630-იან წლებში მოქმედებდა. 1630-1650-იან წლებში ღვთისმშობლის მონასტერი მდებარეობდა მდინარე ყირგიზკისა და ტომის შეერთების ადგილზე (უსტ-ყირგიზკის მონასტერი). 1658 წელს გადაიტანეს იურტოჩნის მთაზე. 1663 წელს ეკლესია აკურთხეს წმინდა ალექსი ღვთისკაცის სახელზე და ამის შემდეგ ეწოდება ღვთისმშობელ-ალექსეევკის მონასტერი. 1764 წლამდე ღვთისმშობელ-ალექსეევკის მონასტერი იყო ერთადერთი მონასტერი ტომსკის გუბერნიაში, რომელიც ფლობდა 400 ყმა-გლეხს და მიწის ნაკვეთებს. XVII საუკუნეში მონასტერთან გაიხსნა საავადმყოფო, ხოლო 1746 წელს ტომსკის პირველი სკოლა — ტომსკის სასულიერო სასწავლებელი. მონასტერი, ისევე როგორც სხვა ციმბირული სავანეები იყო საეკლესიო წესების დამრღვევთათვის გადასახლების ადგილი. მონასტრის მთავარი ტაძარია ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია, რომელსაც ასევე აქვს ალექსი ღვთისკაცისა და წმინდა ფლოროსისა და ლავროსის სახელობის ეგვტერები. 1830-იან წლებში შემოავლეს გალავანი და აშენდა სამრეკლოები. 1922 წელს მონასტერი დახურეს, მაგრამ მორწმუნეთა თემი ყაზანის მონასტერში მოქმედებდა 1929 წლამდე. 1930 წელს მონასტრის შენობებში გახსნეს ინდუსტრიულ-პედაგოგიური ინსტიტუტი. 1978 წლის 17 თებერვლიდან მონასტერი სახელმწიფო დაცვის ქვეშაა. 1992 წელს ყაზანის ეკლესია და კელიების კორპუსი დაუბრუნდა მორწმუნეებს. დაიწყო რეგულარული ღვთისმსახურება. 2012 წელს რუსეთის ფედერალური ბიუჯეტიდან გამოყეს 15 მლნ რუბლი ყაზანის ეკლესიის რესტავრაციისათვის. Алексеевский монастырь // Томск от А до Я: Краткая энциклопедия города. / Под ред. д-ра ист. наук Н. М. Дмитриенко. — 1-е изд. — Томск: Изд-во НТЛ, 2004. — С. 10-11. — 440 с. — 3 000 экз. — ISBN 5-89503-211-7. Монастырь Богородице-Алексеевский Томский (мужской) История монашества в Томске დაარქივებული 2013-01-09 საიტზე Wayback Machine. Томский Богородице- Алексиевский мужской монастырь Томский Богородице-Алексеевский монастырь Археологические раскопки на территории Богородице-Алексиевского монастыря დაარქივებული 2014-05-31 საიტზე Wayback Machine.