laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ლიდა კოღოშვილი

ლიდა კოღოშვილი (დ. 26 აპრილი, 1912 — გ. 23 იანვარი, 1996) — ქართველი გეოგრაფი. გეოგრაფიულ მეცნიერებათა დოქტორი. ლიდა კოღოშვილი 15 წლის ასაკიდან მუშაობდა თბილისის სხვადასხვა საწარმოებისა და მშენებლობის ობიექტებზე. 1929 წელს განათლების მისაღებად გაემგზავრა ქალაქ ლენინგრადში. აქ იგი იწყებს მუშაობას ქარხანა „წითელ პუტილოვეც“-ში. ამავე დროს საღამოს მუშათა ფაკულტეტისა და უმაღლესი კომუნისტური სკოლის მსმენელია. 1933–39 წლებში სწავლობდა ლენინგრადის სამთო ინსტიტუტში. სწავლის პერიოდში აწარმოებდა საველე კვლევას მუღოჯარის სტეპებში, უსურიის ტაიგასა და შორეული აღმოსავლეთის ზღვისიპრეთის რაიონებში. 1939 წელს დაამთავრა აღნიშნული ინსტიტუტი გეოლოგიის სპეციალობით. ამავე წლიდან, როგორ ახალგაზრდა სპეციალისტი, ეწევა სამეცნიერო-გეოლოგიურ მუშაობას ბარიტის საბადოს რაიონებში, ყაზახეთსა და შემდეგ აფხაზეთის რაიონებში. ომის დროს მუშაობა უხდებოდა უფროსი გეოლოგის თანამდებობაზე მერისის სადაზვერვო პარტიის სპილენძის საბადოებში (აჭარა). შემდეგ მუშაობას იწყებს ტყიბულისა და ტყვარჩელის საბადოებში. 1947–50 წლებში ასპირანტურის კურსი გაიარა გეოლოგიის ინსტიტუტში ალექსანდრე ჯანელიძის ხელმძღვანელობით. შემდგომში მუშაობდა საქართველოს ნეოტექტონიკის შესწავლაზე; 1963 წლიდან მუშაობდა ვახუშტი ბაგრატიონის სახელობის გეოგრაფიის ინსტიტუტში, სადაც მისი კვლევები აისახა სამეცნიერო შრომებში, მათ შორის 2 მონოგრაფიაში. სწორედ ამ მონოგრაფიების საფუძველზე 1975 წელს უმაღლესმა საატესტაციო კომისიამ გეოგრაფიულ მეცნიერებათა დოქტორის სამეცნიერო ხარისხი მიანიჭა. ლიდა კოღოშვილმა საკანდიდატო დისერტაცია დაიცვა 1950 წელს თემაზე: „მუხრანის ვაკის გეოლოგია და ჰიდროლოგია“. გარდა სამეცნიერო-კვლევითი მუშაობისა, იგი აქტიურად იყო ჩართული ლიტერატურულ და ჟურნალისტურ საქმიანობაში. გამოქვეყნებული აქვს პუბლიცისტური სტატიები, მოთხრობები, ფელეტონები, რომლებიც სისტემატურად ქვეყნდებოდა საკავშირო და რესპუბლიკურ ჟურნალ-გაზეთებში. ბოლო წლებში გამოქვეყნდა მისი მოთხრობებისა და სატირული ნოველების წიგნი ქართველ მეცნიერთა ცხოვრებისა და მოღვაწეობის შესახებ „ერთგულება“. ჯენტლმენი „ხოჭო“ : მოთხრობები. თბილისი, ნაკადული, 1971. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 ქართველი მოგზაურები, გეოგრაფები, ბუნების მკვლევარნი: ენციკლოპედიური ცნობარი. თბ., 2003.
Shiver (სიმღერა)

„Shiver“ — ინგლისურ როკ ჯგუფ Coldplay-ს სიმღერა სადებიუტო ალბომი, Parachutes. ის ასევე პირველი სინგლია ამ ალბომიდან. „Shiver“ Coldplay-ს სიმღერებიდან ერთ-ერთი უძველესი სიმღერაა, და ხშირად სრულდებოდა ჯგუფის ადრეულ კონცერტებზე 1999 წლიდან. ის კონტრასტში მოდიოდა Parachutes-ის სხვა სიმღერებთან, როგორებიცაა „Yellow“, „Everythings not Lost“, და „Trouble“, რომლებიც დაახლოებით ახალ 2000 წელს დაიწერა. A Rush of Blood to the Head Tour-ის გვიანდელ გამოსვლებში ეს სიმღერა ამოვარდნილი იყო შესასრულებელი სიმღერების სიიდან. ჯგუფის წევრები ხუმრობდნენ, რომ ისინი ის დაიღალნენ ამ სიმღერის უკანასკნელი შვიდი წლის განმავლობაში შესრულებით. მუსიკალური ვიდეო Shiver-ზე გრანტ ლიმ გადაიღო. მასში ნაჩვენები იყო Coldplay, სტუდიაში დაკვრის დროს. ეს ვიდეო Coldplay-ს ისტორიაში იყო რიგით პირველი, რომელიც MTV-ის დღის ეთერში გაუშვეს. Coldplay-ს ოფიციალური საიტი სიმღერის ტექსტი[დაარქივებული] საიტზე MetroLyrics
ჯინა როულენდსი

ვირჯინია კატრინ „ჯინა“ როულენდსი (ინგლ. Virginia Cathryn Gena Rowlands; დ. 19 ივნისი, 1930, მედისონი, უისკონსინის შტატი, აშშ) — ამერიკელი მსახიობი. ემის ჯილდოს მფლობელი, ოქროს გლობუსის ლაურეატი. ცნობილია მისი კოლაბორაციებით ამერიკელ მსახიობთან და რეჟისორთან, ჯონ კასავეტესთან. მათ ერთად ათი ფილმი გადაიღეს, მათ შორის „ქალი გავლენის ქვეშ“ (1974) და „გლორია“ (1980), რომელშიც როულენდსმა ოსკარი მოიპოვა საუკეთესო მსახიობი ქალის ნომინაციაში. უთამაშია ვუდი ალენის ფილმში „სხვა ქალი“ (1988) და თავისი შვილის, რეჟისორი ნიკ კასავეტესის ფილმში, „უბის წიგნაკი“. 2015 წელს მან საპატიო ოსკარი მიიღო თავისი მრავალწლიანი და ნაყოფიერი კარიერისათვის. ჯინა როულენდსი 19 ივნისს, 1930 წელს დაიბადა. როულენდსის მამა, ედვინ მირვინ როულენდსი ბანკირი და პოლიტიკოსი იყო, დედამისი, მერი ალენ ნილი (სასცენო სახელი - ლედი როულენდსი) კი - მსახიობი. როულენდსი 1947-1950 წლებში უისკონსინის უნივერსიტეტში სწავლობდა. 1950 წელს იგი ნიუ-იორკში გადავიდა და დრამატული ხელოვნების ამერიკულ აკადემიაში განაგრძო სწავლა, სადაც იგი შეხვდა ჯონ კასავეტესს, სამსახიობო ფაკულტეტის სტუდენტს. 1954 წელს ისინი დაქორწინდნენ. როულენდსს თავისი სატელევიზიო დებიუტი 1954 წელს ჰქონდა, ხოლო ორი წლის შემდეგ, 1956 წელს, იგი ბროდვეის თეატრის სცენაზე გამოჩნდა სპექტაკლში „შუაღამე“. ამის შემდეგ იგი ხშირად იყო ჩართული სატელევიზიო საქმიანობაში. პირველი ემის ჯილდო მან ფილმისთვის „ადრეულ ყინვაში“ მოიპოვა, რომელშიც როულენდსი ასრულებს დედის როლს, რომელსაც ეჭვი აქვს, რომ მისი შვილი ჰომოსექსუალია და აივ-ინფექციისგან კვდება. როულენდსის დებიუტი კინემატოგრაფში 1958 წელს შედგა, როცა მან როლი მიიღო კომედიურ ფილმში „შეყვარების მაღალი ფასი“. ასევე ჰქონდა როლი ჯონ კასავეტესის 1959 წელს გამოსულ ფილმში „ჩრდილები“. წყვილის მნიშვნელოვან კოლაბორაციებს ასევე მიეკუთვნება „სახეები“ (1968), „მინი და მოსკოვიჩი“ (1971), „სიყვარულის ნაკადები“ (1984). როულენდსის კარიერაში ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ფილმებია „ქალი გავლენის ქვეშ“ (1974) და „გლორია“ (1980). ორივე როლისთვის მან ოსკარი მიიღო. როულენდსი 1954 წლის 9 აპრილიდან 1989 წლის 3 თებერვლამდე (კასავეტესის სიკვდილამდე) ჯონ კასავეტესზე იყო დაქორწინებული. შეეძინათ სამი შვილი, მათგან ყველა მსახიობი ან რეჟისორია: ნიკ კასავეტესი, ალექსანდრა კასავეტესი და ზოი კასავეტესი. 2012 წელს როულენდსი დაქორწინდა ბიზნესმენ რობერტ ფორესტზე. ჯინა როულენდსის ინტერვიუ ჯინა როულენდსი IMDB-ზე The Guardian ჯინა როულენდსისა და ჯონ კასავეტესის შესახებ ჯინა როულენდსი ჯონ კასავეტესსა და „უბის წიგნაკზე“ როულენდსის ბიოგრაფია
ირმულასებრნი

ირმულასებრნი (Tragulidae) — ძუძუმწოვრების ოჯახი წყვილჩლიქოსანთა რიგისა. სხვა მცოხნელებისაგან განსხვავებით, კუჭში წიგნარა არ გააჩნიათ, მათი სხეულის სიგრძე 45—100 სმ აღწევს, მასა 2—15 კგ. რქები არა აქვთ. ცნობილია ირმულასებრთა 2 გვარი: აფრიკული ირმულა (Hyemoschus) ერთი სახეობით და აზიური ირმულა ანუ კანჩილი (Tragulus). გავრცელებული არიან ტროპიკულ აფრიკის, სამხრეთ და სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიის, დიდი ზონდის კუნძულების ტენიან ტყეებში. იკვებებიან მცენარეულობით. ზოგჯერ მწერებსაც ჭამენ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, თბ., 1980. — გვ. 225.
ჯიბუტი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ჯიბუტი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: დოდო ჯიბუტი — ქართველი გეოგრაფი და პედაგოგი მიხეილ ჯიბუტი — ქართველი პოლიტიკოსი და ეკონომისტი ნადეჟდა ჯიბუტი — ქართველი გეოგრაფი და პედაგოგი
ზადენი (ნასოფლარი)

ზადენი — ნასოფლარი ადიგენის მუნიციპალიტეტის სოფელ ბენარის ჩრდილოეთით, მაღალ გორაზე. მდინარე ოცხის მარცხენა ნაპირზე. 1595 წლის გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთრის მიხედვით ზადენი ახალციხის ლივის ოძრხის ნაჰიეში შედის. ამ პერიოდისათვის ზადენში 20 კომლი ქართველი ცხოვრობდა. მათ მოსავალს შეადგენდა ხორბალი, ქერი, ჭვავი, ფეტვი და ბოსტნეული. ჰყავდათ ღორი, ცხვარი, ფუტკარი. სოფელი ყოველწლიურად იხდიდა 7 000 ახჩას. ჩილდირის ვილაიეთის ჯაბა დავთარში სოფელი აღარ გვხვდება. სავარაუდოდ 1694-1732 წლებში იგი უკვე გაუკაცრიელებული იყო. ბერძენიშვილი დ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 298. ბოჭორიძე გ., მოგზაურობა სამცხე-ჯავახეთში, თბ., 1992
ზადენი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ტერმინი ზადენი შეიძლება აღნიშნავდეს: ზადენი — ქართული მითოლოგიის ღვთაება. ზადენი — ნასოფლარი ადიგენის მუნიციპალიტეტში ზადენი — მთა დღევანდელი წიწამურის მახლობლად.
ქიოჯაქლი

ქიოჯაქლი (აზერ. Köcəkli) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 1528 კაცი. ქიოჯაქლი GEOnet სახელების სერვერზე
ქიოჰნა-ალვადი

ქიოჰნა-ალვადი (აზერ. Köhnə Alvadı) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 3699 კაცი. Köhnə Alvadı (Këgna Alvady) GEOnet სახელების სერვერზე ↑ Azərbaycan Respublikası əhalisinin siyahıyaalınması 2009-cu il. I cild. Bakı - 2010.
ქიოჰნა-ზუვანდი

ქიოჰნა-ზუვანდი (აზერ. Köhnə Zuvand) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 625 კაცი. ↑ Azərbaycan Respublikası əhalisinin siyahıyaalınması 2009-cu il. I cild. Bakı - 2010.
ჟებოტის მეორე ეკლესია

ჟებოტის მეორე ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ჟებოტის აღმოსავლეთით, 1 კილომეტრზე, სოლოსმანად წოდებულ ადგილზე. განეკუთვნება გვიანდელ შუა საუკუნეებს. ეკლესია დარბაზულია, ნაგებია ნატეხი ქვით. შემორჩენილია მხოლოდ ჩრდილოეთ და აღმოსავლეთ კედლის ნაწილი და ნახევარწრიული აფსიდის ჩრდილოეთ ნახევარი პატარა სწორკუთხა ნიშით, აგრეთვე ეკლესიის ჩრდილოეთ მინაშენის ჩრდილოეთ და აღმოსავლეთ კედლების ფრაგმენტები. ეკლესიის ჩრდილოეთით 15 მეტრზე გაურკვეველი ნაგებობის ნაშთია. ბაქრაძე ზ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 399.
პაველ პავლიკოვსკი

პაველ ალექსანდერ პავლიკოვსკი (პოლ. Paweł Aleksander Pawlikowski; დ. 15 სექტემბერი, 1957, ვარშავა, პოლონეთი) — პოლონელი კინორეჟისორი. ცხოვრობს და მუშაობს გაერთიანებულ სამეფოში. აღიარება მოიპოვა დოკუმენტური (1990-იანები) და მხატვრული ფილმებით, მათ შორის „ჩემი სიყვარულის ზაფხული“. მისმა ფილმმა, „იდა“, 2015 წელს ოსკარი მოიპოვა საუკეთესო უცხოური ფილმის კატეგორიაში. 2018 წელს პავლიკოვსკიმ კანის კინოფესტივალზე საუკეთესო რეჟისორის პრიზი დაიმსახურა თავისი ფილმისთვის „ცივი ომი“. პავლიკოვსკი 1957 წლის 15 სექტემბერს ნახევრად ებრაელების ოჯახში დაიბადა (მამის მხრიდან მისი ბებია აუშვიცის საკონცენტრაციო ბანაკში დაიღუპა). მან თავისი ბავშვობის უმეტესი ნაწილი ვარშავაში გაატარა. 1971 წელს, მისი მშობლების განქორწინების შემდეგ, პავლიკოვსკიმ პოლონეთი დატოვა და დედამისთან ერთად ინგლისში გადავიდა. ოქსფორდის უნივერსიტეტში ლიტერატურისა და ფილოსოფიის სწავლის შემდგომ პავლიკოვსკი კინემატოგრაფით დაინტერესდა. 1980-იანებში პავლიკოვსკიმ ბრიტანულ სატელევიზიო სივრცეში დაიწყო მუშაობა. მისი ადრეული დოკუმენტური ფილმებიდან რამდენიმე BBC-ს მიერ იყო დაფინანსებული, მათ შორის არის „მოსკოვიდან პიეტუშკამდე“ (1990), რომელიც რუსი მწერლისა და სატირიკოსის, ვენედიქტ იეროფიევის შესახებ მოგვითხობს. პავლიკოვსკიმ 2000 წელს თავისი პირველი სრულმეტრაჟიანი ფილმი გამოუშვა, სახელწოდებით „ბოლო იმედი“. 2004 წელს მან შემდეგი ფილმი „ჩემი სიყვარულის ზაფხული“ იორკშირში მცხოვრებ ორ გოგოს შორის არსებულ რომანტიკულ ურთიერთობაზე გადაიღო. ფილმს 2005 წელს ალექსანდერ კორდას ჯილდო გადაეცა საუკეთესო ბრიტანული ფილმისთვის. 2006 წელს მის ცოლს სიმსივნის დიაგნოზი დაუსვეს. რამდენიმე თვეში ის გარდაიცვალა, ხოლო პავლიკოვსკი კინემატოგრაფს ხუთი წლის განმავლობაში არ დაბრუნებია. დაბრუნების შემდეგ მან ფსიქოლოგიური თრილერი გადაიღო, სახელწოდებით „ქალი მეხუთე რაიონიდან“ (2011). ფილმმა პოზიტიური შეფასებები დაიმსახურა. 2013 წელს გამოუშვა „იდა“, ფილმი გვიყვება კათოლიკე მონაზვნის ისტორიას, რომელიც იგებს, რომ იგი ებრაელია. „იდა“ პირველი პოლონური ფილმია, რომელმაც ოსკარი მოიპოვა საუკეთესო უცხოური ფილმის კატეგორიაში (2015). 2018 წელს გამოვიდა „ცივი ომი“, რომელიც შთაგონებული იყო მისი მშობლების ურთიერთობით. ფილმი საზოგადოებამ და კრიტიკოსებმა კარგად მიიღეს, ხოლო პავლიკოვსკი კანის კინოფესტივალზე საუკეთესო რეჟისორად დაასახელეს. Criterion პაველ პავლიკოვსკის ფილმების შესახებ პავლიკოვსკის შესახებ პავლიკოვსკი IMDB-ზე პაველ პავლიკოვსკის ინტერვიუ The Guardian-თან ↑ https://www.britannica.com/biography/Pawel-Pawlikowski
სოხაძე

საკუთარი სახელი სოხაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ეკატერინე სოხაძე — ქართველი საოპერო მომღერალი ელენე სოხაძე — ქართველი ბიოლოგი, გეოგრაფი და პედაგოგი ზურაბ სოხაძე — ქართველი სპორტსმენი (მკლავჭიდი) ირმა სოხაძე — ქართველი საესტრადო მომღერალი, კომპოზიტორი
საჯინიბოს კოშკი

საჯინიბოს კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი თიანეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ საჯინიბოს სამხრეთ-დასავლეთით, საყდრების ხევში. განეკუთვნება განვითარებულ შუა საუკუნეებს. კოშკი გეგმით თითქმის კვადრატულია (8.5X7,8 მ), შემორჩენილია ორი სართულის სიმაღლეზე (კედლების სისქე 1,5 მეტრია). ნაგებია რიყის ქვის სწორხაზოვანი რიგებით. კუთხეების წყობაში შედარებით მოზრდილი ქვებია გამოყენებული. შესასვლელი აღმოსავლეთიდანაა, მეორე სართულის დონეზე. კარი თაღოვანია. კარს თაღის ნაწილი და სამხრეთ წირთხლი ჩამოშლილი აქვს. კოშკის პირველი სართულის დიდი ნაწილი კედლებიდან ჩამონაშალი ქვებით და მიწითაა ამოვსებული. სართულის აღმოსავლეთით კედლის შუაში ფართო სწორკუთხა სარკმელია, ხოლო ჩრდილოეთ კედელში მცირე ზომის სწორკუთხა ნიში. დანარჩენი კედლები ყრუა. მეორე სართულის კედლების მნიშვნელოვანი ნაწილი დანგრეულია. სართულის სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებში ორ-ორი, ხოლო აღმოსავლეთით ერთი სწორკუთხა ნიშია. მათგან ჩრდილოეთის ერთ-ერთ ნიშში სარკმელია გაჭრილი. კოშკს ხის კოჭებზე დაყრდნობილი სართულშუა გადახურვა ჰქონია (შემორჩენილია კოჭების საყრდენი ბუდეები). კოშკის შემორჩენილი კედლები გარედან სადაა. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 2, თბ., 2008. — გვ. 406.
ფოლკლორი: გრძელი ტბის სტუდიის სესიები (ფილმი)

ფოლკლორი: გრძელი ტბის სტუდიის სესიები (ინგლ. Folklore: The Long Pond Studio Sessions) — 2020 წლის ამერიკული დოკუმენტური მუსიკალური ფილმი, რომლის რეჟისორი და პროდიუსერია ამერიკელი მომღერალი და კომპოზიტორი ტეილორ სვიფტი , გამოვიდა 2020 წლის 25 ნოემბერს, Disney + ზე. ფილმში სვიფტი ასრულებს სიმღერებს თავისი მერვე სტუდიური ალბომ Folklore-იდან (2020) და ასევე გვიყვება თითოეული სიმღერის ისტორიას პროდიუსერებთან, ჯეკ ანტონოფთან და აარონ დესნერთან ერთად. ეს სვიფტის მეოთხე ფილმია The 1989 World Tour Live-ის, Taylor Swift: Reputation Stadium Tour-ის (2018) და მის ამერიკელის (2020) შემდეგ. ფილმმა ფართო მოწონება დაიმსახურა. ფილმის გამოსვლასთან ერთად გამოვიდა Folklore'-ის ახალი ვერსია, რომელშიც შეტანილი იყო ფილმში გაჟღერებული საკონცერტო ჩანაწერები. ფილმი ჰიბრიდია დოკუმენტურ ფილმსა და საკონცერტო ფილმს შორის.  ფილმში ასევე აღინიშნა რომ სვიფტი, დესნერი და ანტონოფი პირველად შეიკრიბნენ ერთად COVID-19 -ის გამო. მათ დისტანციურად ჩაწერეს ალბომი. ფილმში აგრეთვე შეტანილია „Exile“, ჩაწერილი დისტანციურად ჯასტინ ვერნონის და ტეილორ სვიფტის შესრულებით. ტეილორ სვიფტი აარონ დესნერი ჯეკ ანტონოფი ჯასტინ ვერნონი ფილმმა მიიღო საყოველთაო აღიარება კინოსა და მუსიკის კრიტიკოსებისგან . Rotten Tomatoes-ზე ფილმს აქვს მოწონების მაჩვენებელი 100% 11 მიმოხილვის საფუძველზე, საშუალო რეიტინგი 7.30 / 10.  Metacritic-ზე მას აქვს 76 /100 -დან 7 მიმოხილვის საფუძველზე.  ენდრიუ ბარკერიმ Variety-ში შეაქო ულამაზესი გარემო, პეიზაჟები, შესრულება და მუსიკა. IMDb-ზე ფილმს აქვს 8.5 / 10-დან. ფილმმა მიიღო ასევე კარგი შეფასებები:NME- ს მწერალ უილ რიჩარდსგან, The New York Times-სგან , Jon Pareles -სგან, Sydney Urbánek-სგან , Rolling Stone-სგან და IndieWire–სგან. გრემის მფლობელი ალბომი 2020 წლის 24 ივლისს გამოვიდა და პირველივე კვირას 800 000 ასლზე მეტი გაყიდვით პირველი ადგილი დაიკავადა ბილბორდ 200-ში. სულ ალბომმა პირველ ადგილზე სხვა ალბომებთან შედარებით ყველაზე მეტი, 8 კვირა გაატარა. ალბომს გამოსვლისთანავე დადებითი შეფასებები მოჰყვა და მაღალი ქულები დაიმსახურა სხვადასხვა საიტზე (მაგ. Metacritic-88, AnyDecentMusic 8.5) ალბომმა წლის ალბომის ჯილდო მიიღო გრემის 2021 წლის დაჯილდოებაზე. ის ნომინირებული იყო შემდეგ კატეგორიებში: წლის ალბომი და წლის პოპ ვოკალური ალბომი. ამ მოგებით ის პირველი ქალი არტისტი გახდა, რომელსაც ეს ჯილდო 3-ჯერ აქვს მოგებული. ის 2016 წელს გახდა პირველი ქალი ვისაც ორჯერ ჰქონდა მოგებული წლის ალბომი (ალბომებისსთვის 1989 და fearless). მან პირველად ეს ჯილდო 2010 წელს მოიგო. 2017-ში ადელმა აიღო წლის ალბომის პრიზი რითაც ის მეორე ქალი არტისტი გახდა, რომელსაც ერთზე მეტი წლის ალბომის ტიტული ჰქონდა. სულ 6 მომღერალია მათ შორის კი მხოლოდ ორია ქალი - ტეილორ სვიფტი და ადელი. ოფიციალური საიტი ტეილორ სვიფტის ოფიციალური საიტი ↑ FOLKLORE: THE LONG POND STUDIO SESSIONS. www.rottentomatoes.com. (27 დეკემბერი, 2020) ↑ folklore: the long pond studio sessions: Season 1 დაარქივებული 2020-12-10 საიტზე Wayback Machine. . www.metacritic.com. (27 დეკემბერი, 2020) ↑ Folklore: The Long Pond Studio Sessions. www.imdb.com. (27 დეკემბერი, 2020)
ფუტკრის-დედა

ფუტკრის-დედა ან Ophrys caucasica (აზერ. Xarı-bülbül — ხარი-ბიულბიული, სომხ. Սարդակիր Մեղվակիր ფუტკარი-ობობა) — კავკასიისთვის ენდემური ყვავილოვანი მცენარე. განიხილება, როგორც აზერბაიჯანის ყარაბაღის რეგიონის „ოფიციალურ მცენარედ“. გვხდება აზერბაიჯანის, საქართველოს, კერძოდ კახეთში მისი ნახვა შესაძლებელია სოფლების შაქრიანისა და უჯარმის მიდამოებში, სომხეთის და რუსეთის მრავალ ტერიტორიებზე. ეს სახეობა, „Delforge P.“-ის მიხედვით, გავრცელებულია ჩრდილო-აღმოსავლეთ ანატოლიის სანაპირო მასივებიდან, ტრაპიზონიდან დასავლეთით, სავარაუდოდ კასპიის ზღვამდე. 2014 წელს, რუსეთში აზერბაიჯანის ფედერალური ეროვნული კულტურული ავტონომიის მიერ გაიმართა გამოფენა სახელწოდებით „ხარი-ბიულბიული, მშვიდობის და სიყვარულის მცენარე“. 2014 წლის მარტში, შეერთებული შტატების ბოტანიკური ბაღის კონსერვატორიაში გაიმართა ხარი-ბიულბიულის პრეზენტაცია გაიმართა. ყვავილი, 2020 წლის ყარაბაღის ომის შედმეგ, ხსოვნის დღის ხატად გადაიქცა აზერბაიჯანში, ომში დაღუპული აზერბაიჯანელი ჯარისკაცების პატივსაცემად. 2007 წლის აზერბაიჯანის საფოსტო მარკა Hari bulbul – the flower of peace and love Alibeyli, Jamil (Summer 1998). „Susha: Heartbeat of Karabakh“. Azerbaijan International. 6 (2): 52–54. ↑ Karabakh’s Khari Bulbul presented in U.S.. ციტირების თარიღი: 5 December 2020. ↑ ფუტკრისდედა — კახეთის რეგიონის მცენარეები ↑ Studies on the botanical and ecological aspects of a rare species Ophrys caucasica from Azerbaijan (Orchidaceae) (October 2019). ციტირების თარიღი: 12 November 2020 ↑ Georgian Biodiversity Database. ციტირების თარიღი: 2020-11-12[მკვდარი ბმული] ↑ Delforge, Pierre (2006). Orchids of Europe, North Africa and the Middle East - 3rd edition (revised and enlarged). London: A&C Black, გვ. 563. ISBN 0-7136-7525-X.  ↑ 'Khari Bulbul - a flower of peace and love' exhibition due in Moscow. Today.az (4 August 2014). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 6 იანვარი 2019. ციტირების თარიღი: 12 May 2017. ↑ Rajabova, Sara. (19 March 2014) Karabakh’s Khari Bulbul presented in U.S.. Azernews. ციტირების თარიღი: 12 May 2017. ↑ Azerbaijan observes nationwide moment of silence for Patriotic War martyrs (4 December 2020). ციტირების თარიღი: 5 December 2020
მიხეილ დაუშვილი

მიხეილ დაუშვილი (დ. 14 დეკემბერი, 1990, თბილისი) — ქართველი პოლიტიკოსი. საქართველოს მეათე მოწვევის პარლამენტის წევრი. იკავებდა საქართველოს ბიზნესომბუდსმენის თანამდებობას (2019-2020). დაიბადა 1990 წლის 14 დეკემბერს. 2014 წელს დაამთავრა ილიას უნივერსიტეტი (სამართალმცოდნეობის სპეციალობით). 2010-2015 წლებში მუშაობდა იურისტის პროფესიით. 2015-2016 წლებში ეკონომიკური საბჭოს აპარატის სამართლებრივი მრჩეველი. 2016-2017 წლებში საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს პარლამენტთან ურთიერთობის სამმართველოს უფროსი. 2017 წელს სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს თავმჯდომარის პირველი მოადგილე. 2017-2019 წლებში იყო საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს ადმინისტრაციის დირექტორის მოადგილე, საინფორმაციო-ანალიტიკური დეპარტამენტის დირექტორის მოადგილე, დირექტორი. 2019-2020 წლებში საქართველოს ბიზნესომბუდსმენი. 2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება — დემოკრატიული საქართველო“. მიხეილ დაუშვილი — საქართველოს პარლამენტის ოფიციალური საიტი (მოძველებული / არქივი / ახალი არქივი) ↑ ქონებრივი დეკლარაცია. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2023-08-20. ციტირების თარიღი: 2020-12-08. ↑ ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ საქართველოს პარლამენტის 2020 წლის 31 ოქტომბრის არჩევნები შეაჯამა. ცესკო (2020-12-03). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-12-15. ციტირების თარიღი: 6 დეკემბერი, 2020.
ალექსანდრე დალაქიშვილი

ალექსანდრე დალაქიშვილი (დ. 1 სექტემბერი, 1981, რუსთავი) — ქართველი იურისტი და პოლიტიკოსი. იკავებდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურის უფროსის მოადგილის თანამდებობას. 2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი. დამთავრებული აქვს საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტი, სამართალმცოდნეობის სპეციალობით. 2002-2003 წლებში მუშაობდა ქვემო ქართლში პრეზიდენტის სახელმწიფო რწმუნებულის აპარატში. 2004-2005 წლებში იყო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს ფინანსური პოლიტიკის საგამოძიებო დეპარტამენტის ქვემო ქართლის სამმართველოს ოპერატიული თანამშრომელი, უფროსი ოპერატიული თანამშრომელი. 2005-2007 წლებში იყო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს ფინანსური პოლიტიკის საგამოძიებო დეპარტამენტის ქვემო ქართლის სამმართველოს უფროსის მოადგილე. 2007-2009 წლებში იყო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის საგამოძიებო დეპარტამენტის ქვემო ქართლის სამმართველოს უფროსის მოადგილე. 2009-2011 წლებში იყო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურის საგამოძიებო დეპარტამენტის ქვემო ქართლის სამმართველოს უფროსის მოადგილე. 2011-2013 წლებში იყო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურის საგამოძიებო დეპარტამენტის ქვემო ქართლის სამმართველოს უფროსი. 2013 წელს – საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურის საგამოძიებო დეპარტამენტის საბაჟო წესების დარღვევის წინააღმდეგ ბრძოლის სამმართველოს უფროსი. ამავე წელს იყო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურის საგამოძიებო დეპარტამენტის თბილისის მთავარი სამმართველოს უფროსი. 2013-2014 წლებში იყო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურის საგამოძიებო დეპარტამენტის უფროსის მოადგილე. 2014-2017 წლებში იყო საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურის უფროსის მოადგილე. 2018-2020 წლებში იყო შპს „ჯი ეფ ეს“-ის კონსულტანტი. 2019-2020 წლებში იყო შპს „ჯორჯიან მანგანეზის“ სპეციალური მმართველის მრჩეველი ეკონომიკური უსაფრთხოების საკითხებში. 2020 წელს იყო შპს „ჯი ენ ერ მენეჯმენტის“ კონსულტანტი ეკონომიკური უსაფრთხოების საკითხებში. 2020 წელს იყო შპს „ჯი ეფ ეს“-ის იურისტი. 2020 წლიდან არის საქართველოს მე-10 მოწვევის პარლამენტის წევრი პარტიული სიით, საარჩევნო ბლოკი: „ქართული ოცნება - დემოკრატიული საქართველო“. ↑ ქონებრივი დეკლარაცია[მკვდარი ბმული] ↑ ცენტრალურმა საარჩევნო კომისიამ საქართველოს პარლამენტის 2020 წლის 31 ოქტომბრის არჩევნები შეაჯამა. ცესკო (2020-12-03). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-12-15. ციტირების თარიღი: 6 დეკემბერი, 2020.
სხვენის მართლმადიდებელი ეკლესია

სხვენის მართლმადიდებელი ეკლესია — მართლმადიდებლური დაჯგუფება საქართველოში, რომელიც სქიზმაში იმყოფება საქართველოს მართლმადიდებელ ეკლესიასთან. სახელწოდება პირობითია და გამოიყენება, რადგან ეკლესიის წინამძღვარი ქრისტეფორე (წამალაიძე) ღვთისმსახურებას საკუთარი სახლის სხვენზე ატარებს. ეკლესია განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობს ქადაგებას, წმინდა წერილი იკითხება თანამედროვე ქართულ ენაზე. მიმდევრების რიცხვი დაახლოებით ათას ადამიანს აღწევს. სამრევლოები თბილისის გარდა მოქმედებს მარნეულში, გორსა და თერჯოლაში. „სხვენის ეკლესია“ თავს საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის ნაწილად მიიჩნევს და ცალმხრივად ინარჩუნებს კავშირს მასთან, ლოცვებში იხსენიებს ილია II-ს. საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის სქიზმატური ეკლესიები ქრისტეფორე (წამალაიძე) „რელიგიები საქართველოში“, თბილისი: სახალხო დამცველის ბიბლიოთეკა, 2008. — გვ. 180-182, ISBN 978-9941-0-0902-0.
იმნაძე

საკუთარი სახელი იმნაძე შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ავთანდილ იმნაძე — ქართველი გეოლოგი, პოლიტიკოსი, ჟურნალისტი აკაკი იმნაძე — საბჭოთა პარტიული და სახელმწიფო მოხელე ალექსანდრე იმნაძე — ქართველი გეოგრაფი, პედაგოგი ანი იმნაძე — ქართველი მსახიობი გიორგი იმნაძე — ქართველი პოლიტიკოსი ევგენი იმნაძე — რუსეთის იმპერიის არმიის გენერალ-მაიორი ვლადიმერ იმნაძე — ქართველი სამხედრო პირი, ბრიგადის გენერალი კახა იმნაძე — ქართველი დიპლომატი ნიკოლოზ იმნაძე — ქართველი სამხედრო პირი, გენერალი ნოდარ იმნაძე — ქართველი პოლიტიკოსი პაატა იმნაძე — ქართველი მიკრობიოლოგი, ეპიდემიოლოგი
ახალგაზრდობა იმარჯვებს

ახალგაზრდობა იმარჯვებს — 1928 წლის ქართული ფილმი. 1965 წელს ფილმი აღადგინა, გადაამუშავა და გაახმოვანა რეჟისორმა გ. გუნიამ ყურადღება!  ქვემოთ მოყვანილია სიუჟეტის და/ან დასასრულის დეტალები. ფილმის მოქმედება 1920-იანი წლების აჭარაში მვითარდება. ფილმი ილაშქრებს აჭარაში გავრცელებული სისხლის აღების დრომოჭმულ წესჩვეულების წინააღმდეგ და მოგვითხრობს ორი მოსისხლე ოჯახის შვილთა ურთიერთობაზე. ბიჭი მეზობლის ქათამს ქვას ესვრის და ფეხს მოსტეხს. ამის გამო ქათმის პატრონის მას გალახავს. მეზობლები ერთმანეთს სამკვდრო-სასიცოცხლოდ გადაეკიდებიან. კომკავშირლების დახმარებით მოსისხლეთა შერიგება ხერხდება, ჟამგადასული ადათი უკუგდებულია ახალგაზრდობა იმარჯვებს. არკადი ხინთიბიძე — ისმაილი თამარ თვალავაძე — აიშე ვიქტორ გამყრელიძე — რეჯეთი ლევან ხოტივარი — მურთაზი სიკო ფალავანდიშვილი — ჯემალი ს. ვაჩნაძე — იუსუფი კირილე მაჭარაძე — სულეიმანი მახარაძე ი., „დიადი მუნჯი“, თბილისი: ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა, 2014, ISBN 978-9941-23-104-9. „ახალგაზრდობა იმარჯვებს“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
ქოსაგიული

ქოსაგიული (აზერ. Kosagül) — სოფელი, რომელიც აზერბაიჯანის რესპუბლიკის მასალის რაიონში 2013 წლამდე არსებობდა. გაუქმების შემდეგ, მისი ტერიტორია შეუერთდა ქალაქ მასალის. გაუქმებამდე მოსახლეობა 950 კაცი იყო. ↑ Masallı rayonu haqqında ətraflı məlumatlar დაარქივებული 2018-07-26 საიტზე Wayback Machine. : Məqalələr დაარქივებული 2018-08-26 საიტზე Wayback Machine. — Kosakül დაარქივებული 2016-03-04 საიტზე Wayback Machine.
ქუბინი

ქუბინი (აზერ. Kubin) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის მასალის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 561 კაცი. ↑ Azərbaycan Respublikası əhalisinin siyahıyaalınması 2009-cu il. I cild. Bakı - 2010.