laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გაბრიელ გიურჯიანი

გაბრიელ მიქაელის ძე გიურჯიანი (დ. 24 აპრილი [ ძვ. სტ. 12 აპრილი], 1892, ართვინი, ახლანდელი თურქეთი — გ. 13 აგვისტო, 1987) — სომეხი ფერმწერი. სომხეთის სსრ სახალხო მხატვარი (1945). სახვითი ხელოვნების მუშაკთა საზოგადოებისა და რევოლუციური რუსეთის მხატვართა ასოციაციის სომხეთის ფილიალის ერთ-ერთი დამაარსებელი. სსრკ-ში პირველი მოძრავი სამხატვრო სახელოსნოს ორგანიზატორი (1939). სომხეთის მხატვართა კავშირის თავმჯდომარე (1951–1959), პედაგოგი (1947იდან პროფესორი). დაამთავრა პენზის უმაღლესი სამხატვრო-პედაგოგიური სახელოსნო (1920). 1922 წლიდან მუაობს სომხეთში. ნამუშევრები: „ხიდი მდინარე რაზდანზე“ (1923), „შირაქის არხი“ (1926), „მდინარე აზატი გარნის ხეობაში“ (1954, ყველა სომხეთის სურათების გალლერეა, ერევანი). დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით, შრომის წითელი დროშის ორდენითა და მედლებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 173. გაბრიელ გიურჯიანის შესახებ
ვედსტენის ციხესიმაგრე

ვედსტენის ციხესიმაგრე (შვედ. Vadstena slott) — შვედეთში ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ციხესიმაგრე, რომელიც ვეტერნის ტბასთან 1545 წელს აიგო გუსტავ ვაზას ბრძანებით სტოკჰოლმის დანიელთა მოსალოდნელი შემოსვებისგან დასაცავად. 1552 წელს სიმაგრის საქორწილო დარბაზში მეფემ კატარინა სტენბოკთან ქორწილი გადაიხადა. XVI საუკუნის მეორე ნახევარში ციხესიმაგრეში ბინა დაიდო მეფის გონებრივად არასრულფასოვამნა ვაჟმა მაგნუსმა, რომელიც იქვემდებარე ვედსტენის სააბატოშია დაკრძალული. ვედსტენის ციხესიმაგრის შემადგენლობაში წინათ სამი ქვისგან ნაგები საცხოვრებელი შენობა შედიოდა, ფართო კედლებით, თხრილითა და ოთხი გოდოლით. 1620 წლიდან, მართალია, სიმაგრის შენობები არ გადაუკეთებიათ, მაგრამ, საფორტიფიკაციო ნაგებობები მოაცილეს. 161716 წელს სიმაგრემ სამეფო რეზიდენციის სტატუსი დაკარგა და ხორბლის საწყობად გადაკეთდა. XX საუკუნეში სიმაგრეში სარესტავრაციო სამუშაოები ჩატარდა. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ვედსტენის ციხესიმაგრე“ ვიკისაწყობში. ვედსტენის ციხესიმაგრე
არმავირის პროვინცია

არმავირი (სომხ. Արմավիր) — სომხეთის პროვინცია (მარზი). მისი დედაქალაქია არმავირი. მდებარეობს არარატის დაბლობზე, ქვეყნის დასავლეთით, არარატისა და არაგაწის მთებს შორის. არმავირის მარზში მდებარეობს ქალაქი ეჩმიაძინი, სადაც განლაგებულია სომხეთის სამოციქულო ეკლესიის ცენტრი და სრულიად სომხეთის კათოლიკოსის რეზიდენციაა. არმავირს ესაზღვრება შემდეგი მარზები: არაგაწოტნი - ჩრდილოეთიდან არარატი - სამხრეთ-აღმოსავლეთით სომხეთის ადმინისტრაციული დაყოფა Armavir Marz Tourist Guide
გაბრიელ სუნდუკიანი

გაბრიელ მკრტიჩის ძე სუნდუკიანი (სომხ. Գաբրիել Սունդուկյան, დ. 11 ივლისი [ ძვ. სტ. 29 ივნისი], 1825, თბილისი — გ. 29 მარტი [ძვ. სტ. 16 მარტი], 1912, იქვე) — სომეხი მწერალი, დრამატურგი. კრიტიკული რეალიზმის ერთ-ერთი ფუძემდებელი სომხურ ლიტერატურაში. დაიბადა ვაჭრის ოჯახში. 1838-1846 წლებში თბილისის სხვადასხვა პანსიონსა და გიმნაზიაში სწავლობდა. დაამთავრა პეტერბურგის უნივერსიტეტის ისტორია-ფილოლოგიის ფაკულტეტი (1850). სამსახური დაიწყო თბილისში, მეფისნაცვლის კანცელარიაში, შემდეგ მუშაობდა კავკასიის გზათა სამმართველოს სამეურნეო განყოფილების უფროსად და სამოქალაქო გენერლის ჩინს მიაღწია. სუნდუკიანი მხარში ამოუდგა თბილისის ამქრებს სოციალური უფლებებისათვის ბრძოლაში (1865), მონაწილეობდა ქალაქის საბჭოს მუშაობაშიც. ლიტერატურული საქმიანობა 60-იან წლებში დაიწყო. მისი მოღვაწეობა მჭიდროდაა დაკავშირებული სომხურ თეატრთან, რომლის ერთ-ერთი ორგანიზატორიც თვითონ იყო. სუნდუკიანის პირველი კომედია „საღამოს ცხვირი ხეირია“ დაიდგა 1863 წელს (გამოიცა 1866, ქართული თარგმანი 1911), „ხათაბალა“ — 1866 (გამოიცა 1881), „ოსკან პეტროვიჩი საიქიოში“ — 1866 (გამოიცა 1899, ქართული თარგმანი 1901, კრებული „ცხოვრების სარკე“), „კიდევ ერთი მსხვერპლი“ — 1870 (გამოიცა 1894), „პეპო“ — 1871, ქართულ სცენაზე — 1875 (გამოიცა 1876, ქართული თარგმანი 1876, გაზეთი „დროება“ №　2, ცალკე წიგნად 1880). სუნდუკიანი წერდა ძირითადად სომხური ენის თბილისურ დიალექტზე, რომელიც მრავლადშეიცავს ქართულ სიტყვებსა და გამოთქმებს, ფართოდ იყენებდა თბილისურ ფოლკლორს. ყოველივე ამან განაპირობა მისი ენის თავისებურება. სუნდუკიანის პიესები თარგმნილია მსოფლიოს ხალხთა მრავალ ენაზე. ქართულად თვითონ ავტორი თარგმნიდა. მისი სახელი მინიჭებული აქვს ერევნის დრამატულ თეატრს. ბუხნიკაშვილი გ., გაბრიელ სუნდუკიანი და ქართული თეატრი, თბ., 1976; Абов Г., Габриэл Сундукян, Ер., 1956; ხარატიანი ა., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 605. ↑ Большая российская энциклопедия — Москва: Большая российская энциклопедия, 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1768199"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q649"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5061737"></a> ↑ https://www.goodreads.com/author/show/5578042.Gabriel_Sundukian ↑ Krikorian A., Heratchian H. Le dictionnaire biographique: Arméniens d'hier et d'aujourd'hui — Maisons-Alfort: 2021. — P. 527. — ISBN 978-2-905686-93-0 <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q208314"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q114588221"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q114574126"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q114555440"></a>
გუგარაცის ქედი

გუგარაცის ქედი — მცირე კავკასიონის ქედი მდებარეობს ჩრდილო-აღმოსავლეთ სომხეთში. წარმოადგენს მდინარეების დებედისა და აღსტევის წყალგამყოფს. გადაჭიმულია კოზმანისა და ვოსკეპარის ქედებიდან მწვერვალ სოუხბულაკამდე (2072 მ). სიგრძე — 35 კილომეტრი. უმაღლესი მწვერვალია შატინი (2244 მ.). ფერდობები ძალზედ დახრილი და ეროზირებულია. ქედი დაფარულია ტყით (უპირატესად წიფელი და მუხა) და მდელოებით. ჩრდილოეთის 1/3 თითქმის მთლიანად დაფარულია ტყით, დარჩენილი ნაწილი კი — ალპური მდელოა. აღმოსავლეთი ფერდობები გამოირჩევა ტბების სიმრავლით. ქედის არეალში მოიპოვება სამშენებლო მასალები, რკინის მადანი, ოქრო, სპილენძი, ვერცხლისწყალი და მოლიბდენი. გუგარაცის ქედი (რუსული)
სოფიერო

სოფიერო (შვედ. Sofiero) შვედეთის სამეფო ოჯახის ერთ-ერთი სასახლე იყო; მდებარეობს ჰელსინბორგიდან 5 კილომეტრში ჩრდილოეთით. თავდაპირველად ეს იყო ჰემანი სახელწოდებით სკაბელუკე, რომელიც 1864 წელს შვედეთის კრონპრინცმა ოსკარმა (მომავალმა მეფე ოსკარ II-მ) და მისმა ცოლმა სოფია ნასაუმ შეიძინეს. სასახლის მშენებლობა 1865 წელს დაიწყო. თანამედროვე სახე 1876 წელს მიიღო, როდესაც მეფედ ოსკარი აკურთხეს. 1905 წელს ოსკარ მეორის შვილიშვილმა, უფლისწულმა ადოლფმა, შემდგომში გუსტავ VI ადოლფმა და მისმა მეუღლემ, კრონპრინცესა მარგარიტა კონაუტელმა ეს სასახლე საქორწილო საჩუქრად მიიღეს. მათ განაახლეს სასახლე და როდოდენდრონების ბაღი გააშენეს, რამაც სოფიეროს მსოფლიო აღიარება მოუტანა. უფლისწული გუსტავ ადოლფი შვედეთის მეფე 1950 წელს გახდა და სასახლეც 1973 წლამდე მეფისა და მისი მეორე მეუღლის ლედი ლუიზა მაუნტბეტენის ოფიციალურ საზაფხულო რეზიდენციად ითვლებოდა. მიიჩნეოდა, რომ ეს მეფის უსაყვარლესი სასახლე იყო; ჰელსინბორგში მისი გარდაცვალების შემდეგ, სოფიერო, გვირგვინოსნის სურვილით, ქალაქს ეანდერძა, რათა როგორც ადგილობრივნი, ისე ქალაქის სტუმრები მამულის სილამაზით დამტკბარიყვნენ, როგორც ოდესრაც მეფე ტკბებოდა. ჰელსინბორგიდან სოფიერომდე ავტობუსი საათში რამდენიმეჯერ დადის. მთავარი ღირსშესანიშნაობა დღეისათვის დიდებული ბაღებია, სადაც წარმოდგენილია როგორც ადგილობრივი, ასევე სხვადასხვა ადგილებიდან შეტანილი ფლორა. პარკში თანამედროვე ხელოვნების მცირე გამოფენაა. ზაფხულობით დიდი ბალახოვანი ველები ცოცხალი კონცერტების გასამართად გამოიყენება. სასახლეში განთავსებულია რესტორანი და კაფე; დარბაზს კი ხანდახან საგამოფენო გალერეის სახითაც იყენებენ.
სტოკჰოლმის ობსერვატორია

სტოკჰოლმის ობსერვატორია (შვედ: Stockholms observatorium) — სტოკჰოლმში მდებარე ასტრონომიული ინსტიტუტი, დაარსებული მე-18 საუკუნეში და დღესდღეობით სტოკჰოლმის უნივერსიტეტის ნაწილი. მისი ისტორია უკავშირდება სტოკჰოლმში ორ აქტუალურ ობსერვატორიულ კომპლექსს. პირველი ობსერვატორია შვედეთის მეცნიერებათა სამეფო აკადემიის მდივნის პერ ელვიუსის ინიციატივით დაარსდა. მშენებლობა, ხუროთმოძღვარ კარლ ჰარლემანის დიზაინით 1748 წელს დაიწყო და 1753 წელს დასრულდა. ობსერვატორიის პირველი ხელმძღვანელი პერ ვილჰელმ ვარგენტინი იყო. მომდევნო ცნობილი ხელმძღვანელები ჰუგო გილდენი და ბერტილ ლინდბლადი იყვნენ. Observatory Museum (ძველი სტოკჰოლმის ობსერვატორია) დაარქივებული 2010-08-24 საიტზე Wayback Machine.
გუსტავ ერიქსონ ვაზა

გუსტავ ვაზა ან გუსტავ I (შვედ. Gustav Vasa, ხანდახან გვხვდება როგორც გუსტავ ვასა; დ. 12 მაისი, 1496 — გ. 29 სექტემბერი, 1560), შვედეთის მეფე 1523-1560 წლებში. ტახტზე ასვლამდე გუსტავ ერიქსონი (Gustav Eriksson). დააარსა ვაზათა დინასტია. გუსტავ ერიქსონი დაიბადა ლინდჰოლმენში 1496 წელს, სავარაუდოდ, 12 მაისს. მამამისი ერიკ იუჰანსონი გარდაცვლილ რეგენტს სტენ სტურე უფროსს ენათესავებოდა, რომელსაც საკუთარი შვილები არ ჰყოლია. გუსტავის ბავშვობის შესახებ უამრავი ამბავია შემონახული, მაგალითად, როგორ უყვარდა უფროსობა და პირველობა. ჰანს დანიელს გუსტავის დანიაში ჩაყვანა და იქ აღზრდა ეწადა, მაგრამ სტენ სტურემ ბიჭი არ გაუშვა სამხრეთში. 13 წლიდან გუსტავის სასკოლო ცხოვრება იწყება უფსალაში. შვედეთის მეფეები
ბაბკენ სარქისოვი

ბაბკენესაის ძე სარქისოვი (დ. 8 დეკემბერი, 1913, ქ. შუშა — გ. 4 თებერვალი, 1999, ერევანი) — წარმოშობით სომეხი საბჭოთა სახელმწიფო და პარტიული მოღვაწე. სკკპ-ის წევრი 1939 წლიდან. 1938 წელს დაამთავრა აზერბაიჯანის ინდუსტრიული ინსტიტუტი და სკკპ ცკ-თან არსებული უმაღლესი პარტსკოლა (1944). 1929 წლიდან მუშაობდა ბაქოში მექანიკურ სახელოსნოების ოსტატად. ნავთობგადამამუშავებელი ქარხნის უფროს ინჟინრად (1938–1939), მთავარი მექანიკოსის მოადგილედ (1939–1941), სკკპ ცკ-ის პარტორგად (1941–1943). 1944–1955 წლებში სკკპ ცკ-ის აპარატში იყო. 1955–1961 წლებში მუშაობდა სომხეთის კომპარტიის ცკ-ის მდივნად, სომხეთის სსრ მინისრთა საბჭოს სამეცნიერო-კვლევით სამუშაოთა კოორდინაციის სახელმწიფო კომიტეტის თავმჯდომარედ (1961–1966), სომხეთის სსრ ავტოტრანსპორტის მინისტრად (1966–1970), სომხეთის სსრ მინისტრთა საბჭოს ფასების სახელმწიფო კომიტეტის თავმჯდომარედ (1970–1975). 1975 წლის ივლისიდან 1985 წლამდე სომხეთის სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის თავმჯდომარე და სსრკ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის თავმჯდომარის მოადგილე იყო. სკკპ ცკ-ის სარევიზიო კომისიის წევრი (1976), სსრკ IX-XI მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. დაჯილდოებულია ლენინის ორდენით, ოქტომბრის რევოლუციის ორდენით, შრომის წითელი დროშის ორდენით, აგრეთვე მედლებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 110.
ტერორისტული ორგანიზაციები

ტეროსრისტული ორგანიზაცია - ორგანიზაცია, რომელიც თავისი მიზნების მისაღწევად იყეებს ტერორსტულ ქმედებებს ან რომელიც მის გამოყენებას მიზანშეწონილად თვლის. ↑ Harakat al-Jihād al-Islāmi fi Filastīn სხვა დასახელებები ისლამური ჯიჰადი პალესტინაში "მოჯაჰედების ჯამაათი" ↑ Australia has designated the Izz ad-Din al-Qassam Brigades, the military wing of Hamas, as a terrorist organization. ↑ The United Kingdom has designated the Izz ad-Din al-Qassam Brigades, the military wing of Hamas, as a terrorist organization. ↑ Australia has designated the Hizballah External Security Organisation as a terrorist organization. ↑ The UK has designated the military wing of Hizballah as a terrorist organization.
ფავორიტი (2004 წლის ფილმი)

ფავორიტი (ინგ. De-Lovely) — 2004 წლის მუსიკალური ბიოგრაფიული ფილმი. გადაღებულია რეჟისორ ირვინ ვინკლერის მიერ. მთავარ როლებში არიან კევინ კლაინი და ეშლი ჯადი. ოფიციალური საიტი „ფავორიტი“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „ფავორიტი“ — TCM-ის მონაცემთა ბაზაში „ფავორიტი“ — Allmovie-ზე „ფავორიტი“ — Box Office Mojo-ზე
ბავარიის საბჭოთა რესპუბლიკა

ბავარიის საბჭოთა რესპუბლიკა, აგრეთვე ცნობილი როგორც მიუნხენის საბჭოთა რესპუბლიკა (გერმ. Bayerische Räterepublik ან Münchner Räterepublik) — 1918-1919 წლის გერმანიის რევოლუციის პერიოდში დაარსებული სოციალისტური ქვეყენა ბავარიის თავისუფალ მიწაზე. მან ასევე დამოუკიდებლობა გამოაცხადა მცირე ხნის წინ გამოცხადებული ვაიმარის რესპუბლიკისგან. რესპუბლიკის დედაქალაქი იყო მიუნხენი. გერმანიის ისტორია ვაიმარის რესპუბლიკა ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბავარიის საბჭოთა რესპუბლიკა ლენინი: მისასალმებელი წერილი ბავარიის საბჭოთა რესპუბლიკას fractal-vortex: ბავარიის საბჭოთა რესპუბლიკა დაარქივებული 2013-06-02 საიტზე Wayback Machine. საზღვრის გასწვრივ: მუნხენი 1918–1919
სასტუმრო რიცი

სასტუმრო რიცი (ინგლ. The Ritz Hotel London), 133-ნომრიანი სასტუმრო პიკადილიზე, დიდი პარკის წინ, ლონდონში. განთქმულმა შვეიცარიელმა ოტელიემ სეზარ რიცმა სასტუმრო 1906 წლის 24 მაისს გახსნა. შენობა ნეოკლასიკურია ლუი XVI-ის სტილში, აგებული ე.წ. მშვენიერი ეპოქის პერიოდში რივოლის ქუჩის სტილიზებული პარიზული ბინების კვარტლების მსგავსად. შენობის არქიტექტორები იყვნენ შარლ მევზი, რომელმაც მანამდე რიცის პარიზის სასტუმრო დააპროექტა, და ართურ დეივისი, შვედ ინჟინერ სვენ ბილანდერთან თანამშრომლობით. ეს იყო პირველი მასშტაბური ლითონის კარკასიანი კონსტრუქცია ლონდონში. რიცი პირადად მართავდა სასტუმროს მრავალი წლის მანძილზე. მან დაიქირავა მსოფლიოში განთქმული შეფი ოგუსტ ესკოფიე, რომელსაც სასტუმროს ფუფუნების შესადარი სამზარეულო უნდა შეექმნა. შესასვლელში მან სპეციალური ზარი დაამონტაჟებინა, რომელიც სასტუმროს პერსონალს სამეფო გვარის სტუმრების მოსვლას ატყობინებდა. პერსონალის მომსახურების უმაღლესი სტანდარტები და განსაკუთრებული ფუფუნება, რომლითაც ის სტუმრებს ანებივრებდა ვიქტორიანელი ლონდონელებისთვის უცხო იყო, რამაც სენსაცია მოახდინა მთელს სასტუმროს ინდუსტრიაში. გარკვეული პერიოდი სასტუმროს ფლობდა ბრეიუელ-სმითის ოჯახი. თუმცა 1970-იანების ნავთობის კრიზისის გამო ოჯახი იძულებული გახდა საკუთარი წილი ტრაფალგარის სახლისთვის მიეყიდა 1976 წელს £2.75 მილიონად. კრიზისში მყოფი სასტუმრო ტრაფალგარის სახლისგან 1995 წლის ოქტომბერში დევიდ და ფრედერიკ ბარკლაიმ შეიძინეს £80 მილიონად. მათ რვა წელი და £40 მილიონი დასჭირდათ სასტუმროსთვის ყოფილი გრანდიოზულობის დასაბრუნებლად.
შატო ლატური

შატო ლატური (ფრანგ. Château Latour) — ღვინის მეურნეობა საფრანგეთში, პოიაკის კომუნაში (ფრანგ. Pauillac), მედოკის ოლქში (Medoc), ბორდოს რეგიონი (Bordeaux). "1855 წლის ბორდოს ღვინოების ოფიციალური კლასიფიკაციით" მიეკუთვნება პირველი გრან კრიუს კლასის კატეგორიას (Premier Grand Cru Classe), ანუ უმაღლეს კატეგორიას ამ კლასიფიკაციაში. შედის ბორდოს მწარმოებელთა საუკეთესო ხუთეულში Château Mouton-Rothschild (შატო მუტონ-როტშილდი), Château Lafite-Rothschild (შატო ლაფიტ-როტშილდი), Château Margaux (შატო მარგო) და Château Haut-Brion (შატო ო-ბრიონი). მეურნეობა საკუთარი ვენახებიდან აწარმოებს სამ წითელ ღვინოს: Grand Vin de Château Latour (მეურნეობის მთავარი, ანუ პირველი ღვინო), Les Forts de Latour (მეურნეობის მეორე ღვინო) და Pauillac (მესამე ღვინო). მეურნეობის აქციების 80% ფლობს ფრანსუა პინო (François Pinault). თარგი:ბიზნესი
ქამანდი

ქამანდი, ლასო — თოკის იარაღი ერთგვარი, რომელიც სპეციალური მარყუჟით ბოლოვდება და გამოიყენება მსხვერპლის დასაჭერად, მარყუჟის მასზე ჩამოცმითა და მოქაჩვით. ქამანდის სროლა ხდება მარყუჟის ტრიალით. ის ერთ-ერთი უძველესი იარაღია მსოფლიოში, მათ შორის ადრეული პერიოდიდან გავრცელებული იყო საქართველოშიც. The Lasso: A Rational Guide to Trick Roping ლასოს მსოფლიო ჩემპიონების კადრები დაარქივებული 2022-01-07 საიტზე Wayback Machine. "How to Handle a Rope - Champ Gives Lessons." Popular Science, ივნისი 1942, გვ. 82–87.
შავი იანვარი

შავი იანვარი (აზერ. Qara Yanvar), აგრეთვე ცნობილი როგორც შავი შაბათი ან იანვრის ხოცვა — ბაქოში მშვიდობიან აზერბაიჯანელ მომიტინგეთა დარბევა საბჭოთა არმიის მიერ, 1990 წლის 20 იანვარს, რის შედეგადაც 130 ადამიანი დაიღუპა. აზერბაიჯანში შავ იანვარს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის დაბადების თარიღად მიიჩნევენ. Parliamentary Assembly of the Council of Europe - Working Papers - 2008 Ordinary Session 21. Written Declaration No. 405. Doc. 11499 - 21 January 2008. Massacre of Azerbaijanis by Soviet troops Black January: Baku (1990) / Azerbaijan International (Spring 1998) http://www.january20.net http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/europe/1477933.stm
პოლონეთ-ლიტვის თანამეგობრობა

პოლონეთ-ლიტვის თანამეგობრობა, ასევე ცნობილი, როგორც ჟეჩპოსპოლიტა, რეჩპოსპოლიტა ან ორივე ხალხის რესპუბლიკა (პოლ. Rzeczpospolita Obojga Narodów ლიეტ. Abiejų Tautų Respublika), ოფიციალური სახელწოდება პოლონეთის გვირგვინისა და ლიტვის დიდი სამთავროს რესპუბლიკა (პოლ. Rzeczpospolita Korony Polskiej i Wielkiego Księstwa Litewskiego ლიეტ. Žečpospolita Lenkijos karalystės ir Lietuvos Didžiosios Kunigaikštystės) — 1569—1795 წწ. პოლონეთ-ლიეტუვის ფედერაციული სახელმწიფო, სამეფო რესპუბლიკის სპეციფიკური ფორმა, რომლის სათავეში იმყოფებოდა სეიმის მიერ არჩეული მონარქი, რომელიც ორ ტიტულს ატარებდა — პოლონეთის მეფისა და ლიტვის დიდი მთავრის. სახელმწიფო გაფორმდა 1569 წელს, როდესაც მიიღეს ლუბლინის უნია. XVIII საუკუნეში დაიწყო პოლონეთ-ლიტვის დანაწილება პრუსიის, ავსტრია-უნგრეთის და რუსეთის იმპერიის მიერ სამ ეტაპად. 1795 წელს თანამეგობრობამ არსებობა შეწყვიტა. ვარშავა, XVIII საუკუნე გდანსკი, XVI საუკუნე კრაკოვი, XVIII საუკუნე პოზნანი, XVII საუკუნე ლვოვი, XVII საუკუნე ვილნიუსი, XVI საუკუნე ლუბლინი, XVII საუკუნე ტორუნი, XVII საუკუნე ბიდგოშჩი, XVII საუკუნე ფშემისლი, XVII საუკუნე მინსკი, XVIII საუკუნე ბელოსტოკი, XVIII საუკუნე ზამოსცი, XVII საუკუნე ლუცკი, XVIII საუკუნე გროდნო, XVI საუკუნე 1791 წელს რეჩ-პოსპოლიტას სეიმმა მიიღო ევროპაში პირველი, მსოფლიოში კი მეორე კონსტიტუცია Daniel Stone, The Polish-Lithunian State, 1386–1795. Seattle, University of Washington Press, 2001, ISBN 0-295-98093-1
დიდი თხინალას ღვთისმშობლის ეკლესია

დიდი თხინალას ღვთისმშობლის ეკლესია - არქეოლოგიური ძეგლი, მდებარეობს ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ დიდი თხინალას სამხრეთ-დასავლეთით, სასაფლაოზე. ეკლესიის მხოლოდ ნანგრევებია შემორჩენილი. გეგმის კონტურის გარჩევა არ ხერხდება. ნაეკლესიარზე ამჟამად პატარა ნიში დგას. საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 428.
ცოცხნარის კვირაცხოვლის ეკლესია

ცოცხნარის კვირაცხოვლის ეკლესია — არქეოლოგიური ძეგლი, მდებარეობს ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ცოცხნარაში. თარიღდება ადრინდელი ფეოდალური ხანით. დაზიანებულია: დანგრეულია დასავლეთ ნაწილი, შემორჩენილია აფსიდის აღმოსავლეთ კედლის სამხრეთ ნაწილი 4-5 მეტრ სიმაღლეზე და სამხრეთ კედლის აღმოსავლეთ მონაკვეთი. ეკლესია დარბაზულია (7,4x5,18 მეტრი), ნაგებია კარგად გათლილი ქვიშაქვის დიდი კვადრებით. შესასვლელი სამხრეთიდან ჰქონია (შემორჩენილია აღმოსავლეთ წირთხლის კვალი და დიდი ზომის ტიმპანის ქვა). ნახევარწრიულ აფსიდში ფართო და მაღალი თაღოვანი სარკმელია, რომლის ორივე გვერდზე თითო სწორკუთხა ნიშია. ეკლესიის დარბაზი დაახლოებით კვადრატული ფორმისაა. სამხრეთ კედელზე ერთსაფეხურიანი პილასტრის ფრაგმენტია. დვალი თ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 453-454.  კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 6779
ცოცხნარის წმინდა მარინეს ეკლესია

ცოცხნარის წმინდა მარინეს ეკლესია — არქეოლოგიური ძეგლი, მდებარეობს ხაშურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ცოცხნარაში. აშენებულია XIX საუკუნეში. დაზიანებულია: გადახურვა და ჩრდილოეთ კედლის ერთი მესამედი ჩამონგრეულია. ეკლესია დარბაზულია (13x7 მეტრი), ნაგებია ტლანქად დამუშავებული ქვიშაქვის კვადრებით. შესასვლელი დასავლეთითა და სამხრეთითაა. აფსიდი ნახევარწრიულია. აღმოსავლეთ, სამხრეთ და ჩრდილოეთ კედლებში ორ-ორი მოზრდილი სარკმელია. სამხრეთ შესასვლელის თავზე ჯვარია ამოკვეთილი. ეკლესიას ორფერდა სახურავი აქვს. გვასალია ჯ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 454.
ასკილაური

საკუთარი სახელი ასკილაური შეიძლება აღნიშნავდეს: ასკილაური — მთა გომბორის ქედზე; ასკილაური — სოფელი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში.
ვაშლიანი

საკუთარი სახელი ვაშლიანი შეიძლება აღნიშნავდეს: ვაშლიანი — მდინარე საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში ვაშლიანი — სოფელი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში
ხინჭები

საკუთარი სახელი ხინჭები შეიძლება აღნიშნავდეს: ხინჭები – მთა ახმეტის მუნიციპალიტეტში; ხინჭები – ნასოფლარი საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში.
საბუღალტრო აღრიცხვა

საბუღალტრო აღრიცხვა — ასახავს და შეისწავლის სამეურნეო პროცესებს ურთიერთკავშირში და დროში უწყვეტად. აღწერს ორგანიზაციაში შემავალ საკუთრებას, მასში არსებულ მიმდინარე პროცესებს და ახდენს მის ლეგალიზაციას. მას სხვანაირად დოკუმენტურ აღრიცხვასაც უწოდებენ, რადგან მისი მეშვეობით ვიგებთ თუ საიდან წარმოიშვა ორგანიზაცია, მასში შემავალი ქონება, პროდუქცია, მომსახურება და რა დანიშნულება აქვს მას. საბუღალტრო აღრიცხვისათვის დამახასიათებელია სამეურნეო პროცესების განზოგადება მთლიანობაში (სინთეზური აღრიცხვა) და ამავე პროცესის დეტალური (ანალიზური) აღრიცხვა. საბუღალტრო აღრიცხვის საბოლოო ჩანაწერები გვევლინება მხოლოდ ფულადი მაჩვენებლებით. იგი თავის კვლევებს ასახავს (ჩაწერს) სპეციალურ ანგარიშებზე, რომლის პარამეტრებიც დადგენილია საქართველოს კანონმდებლობით. ბუღალტრული ანგარიშები, დანიშნულების მიხედვით, დაიყოფა შემდეგ ანგარიშებად: ძირითადი ანგარიშები; ანალიზური ანგარიშები; საოპერაციო ანგარიშები; საფინანსო ანგარიშები. საბოლოოდ, ბუღალტერიამ დოკუმენტურად უნდა ასახოს და კონტროლს დაუქვემდებაროს საწარმოს კაპიტალის ტრანსფორმაციის მთელი პროცესი. რა საანგარიშგებო ვალდებულებები აქვს მწარმოებელს საფინანსო, საკრედიტო და სადაზღვეო ორგანოებისადმი, მომწოდებლების და მოიჯარეების, სახელმწიფოს, მუშა-მოსამსახურეების, სახელმწიფო ორგანოების, მყიდველების და სხვათა მიმართ. დააკვირდეს, თუ როგორ სრულდება ეს ვალდებულებები. ჯეროვნად ასახოს კომერციული საქმიანობა და დეტალურად სწორი ანალიზი გაუკეთოს მას, ასევე მიაწოდოს აუცილებელი ინფორმაცია აღრიცხვის მეთოდიკაში არსებული თანამედროვე სტანდარტებითა და ვალდებულებებით. საბუღალტრო აღრიცხვა — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ↑ ქართული ენის განმარტებითი ლექსიკონი, ტ. 1, თბ., 2008. — გვ. 1107
ნინოწმინდა (სოფელი)

ნინოწმინდა — სოფელი საქართველოში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს გომბორის ქედის სამხრეთ მთისწინეთზე, ზღვის დონიდან 800 მეტრი, საგარეჯოდან 2 კმ, თბილისიდან 45 კმ. 1900 წლისთვის მოსახლეობა შეადგენდა ორას კომლს. მოქმედებდა სამრევლო სასწავლებელი, სადაც 40 მოსწავლე სწავლობდა. სოფელში შემორჩენილია გალავანშემოვლებული სამონასტრო კომპლექსი. ნინოწმინდა კახეთის ერთ-ერთი უძველესი დასახლებაა. აქ მოპოვებული არქეოლოგიური მასალა ნათელყოფს, რომ უკვე ძვ. წ. II ათასწლეულის ბოლოს და I ათასწლეულის დასაწყისისათვის ამ ტერიტორიაზე მცხოვრებ მოსახლეობას განვითარებული ჰქონია მეურნეობის მრავალი დარგი, მათ შორის მევენახეობა. ანტიკურ ეპოქაში ნინოწმინდიდან სოფელ მანავამდე ტერიტორია დაქსელილი იყო სარწყავი სისტემით, რომელშიც ნინოწმინდის რუც იყო ჩართული. ამ სარწყავ სისტემას თავისი მნიშვნელობა შუა საუკუნეების მანძილზე არ დაუკარგავს. ქრისტიანობის გავრცელების შემდეგ, ნინოწმინდა საქართველოს ერთ-ერთ მნიშნველოვან საეკლესიო ცენტრად იქცა. ნინოწმინდის საეპისკოპოსო კათედრის მნიშვნელობა დიდი იყო მთელი შუა საუკუნეების განმავლობაში. XVII საუკუნეში, ჭერმის საეპისკოპოსოს გაუქმების შემდეგ, ეპარქიის მნიშვნელოვანი ნაწილი ნინოწმინდელის, კერძოდ კი, საბა ტუსისშვილის სამწყსოს მიუერთეს. ვახუშტი ბატონიშვილის თანახმად, ნინოწმინდელი ეპისკოპოსის „ხელქვეშე“ იყვნენ გარეჯის უდაბნოშიც. ნინოწმინდელს არქიმანდრიტიც ეწოდებოდა, რადგან გარეჯის უდაბნოთაგან ზოგი საარქიმანდრიტო, ხოლო ზოგი საწინამძღვროა. სოფელში, ნინოწმინდელის გარდა, საკუთარ ყმა-მამულს ფლობდა საქართველოს კათალიკოსიც. გიორგი XI-ეს, რომელიც ქართლში ტახტის დაბრუნებისათვის იბრძოდა, იმავ დროს კახეთში არჩილის გამეფება სურდა. 1691 წელს, ბარძიმ მსაჯულთუხუცესის მეთაურობით, მან კახეთში ჯარი გაგზავნა. ბარძიმთან ერთად იყვნენ გივი ამილახორი და თამაზ სპასპეტი. ბარძიმი ჯარით ნინოწმინდაში დაბანაკდა. მას ნინოწმინდელი მასპინძლობდა. ქართველებს კახეთიდან რევაზ ჩოლოყაშვილი შეუერთდა თავისი მომხარეებით. ნინოწმინდაში ქიზიყის მოურავი დუშიაც მისულა. ბარძიმის თავშეუკავებელი ბუნებისა და სიმთვრალის გამო, ქიზიყის მოურავსა და ბარძიმს შორის შეტაკება მომხდარა. ბარძიმი დაჭრილა. ქართლის ჯარი კახეთიდან უშედეგოდ გაბრუნებულა. ვახუშტი ბატონიშვილის ცნობით, ნინოწმინდასთან დუშია მოურავის მიერ ქართლელთა დამარცხებით დიდად გაუხარია კახეთის მმართველს აბასყული-ხანს, რომელიც შაჰის დავალებით ცდილობდა ხელი შეეშალა ქართლის ტახტზე გიორგი XI-ის დაბრუნებისათვის. XVII-XVIII საუკუნეებში ნინოწმინდაში, როგორც ქართლიდან, ისე იმერეთიდან, მოსახლეობის ჩამოსახლების ინტენსიური პროცესები მიმდინარეობდა. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1904 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 440. კახაძე კ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-III, თბ., 2019. — გვ. 149-150. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ ჟურნალი „მოგზაური“N6-7 გვ. 529-532 1901 წ. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ოთარაანი

ოთარაანი — სოფელი საქართველოში, საგარეჯოს მუნიციპალიტეტში (კოჭბაანის თემი). მდებარეობს მდინარე ივრის ხეობაში, თბილისი-გომბორის საავტომობილო გზაზე. ზღვის დონიდან 920 მეტრი, საგარეჯოდან 43 კილომეტრი. სოფელში შემონახულია განვითარებული შუა საუკუნეების სამეკლესიიანი ბაზილიკა. აქედან ერთ-ერთი, ჩრდილოეთის ეკლესია, სწორკუთხედითაა დასრულებული; როგორც ჩანს, იგი თავდაპირველად სამსხვერპლოს დანიშნულებას ასრულებდა. ბაზილიკას დასავლეთ მხარეს ყრუ გარსშემოსავლელი აქვს. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 19 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, თბ., 1984. — გვ. 505. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II