laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კრასნოდარი

კრასნოდარი (რუს. Краснодар) — ქალაქი სამხრეთ რუსეთში მდინარე ყუბანზე; კრასნოდარის მხარის ადმინისტრაციული ცენტრი (აგრეთვე ცნობილი როგორც ყუბანი). 2017 წლის მდგომარეობით ქალაქის მოსახლეობა შეადგენს 881,476 ადამიანს. კრასნოდარს ჰყავს ხუთი დამეგობრებული ქალაქი: ტალაჰასი, ფლორიდა, აშშ კარლსრუე, გერმანია ბურგასი, ბულგარეთი ხარბინი, ჩინეთი ფერარა, იტალია ანა ნეტრებკო (დ. 1971) ოპერის მომღერალი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: კრასნოდარი Official website of Krasnodar City Administration and City Duma დაარქივებული 2020-12-18 საიტზე Wayback Machine. Krasnodar photographs დაარქივებული 2012-12-05 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links Krasnodar news News and events in Krasnodar Old pictures of Yekaterinodar ↑ Оценка численности населения Краснодарского края на 1 января 2024 г. — სახელმწიფო სტატისტიკის ფედერალური სამსახური. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2624680"></a>
აქუშაფეშთა

აქუშაფეშთა (აზერ. Akuşapeştə) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. აქუშაფეშთა GEOnet სახელების სერვერზე
ჰიდროელექტროსადგურები აზერბაიჯანში

ჰიდროელექტროსადგურები აზერბაიჯანში — წარმოადგენს ერთ-ერთ ელექტროენერგიის წყაროს აზერბაიჯანისთვის. აზერბაიჯანში მდინარეების ელექტროენერგიის წარმოების პოტენციალი შეფასებულია 40 მილიარდ კილოვატად საათში, ხოლო შესაძლო პოტენციალი შეადგენს 16 მილიარდ კილოვატს საათში. მცირე მასშტაბის ჰესებს გააჩნია განვითარების მნიშვნელოვანი პოტენციალი აზერბაიჯანში. კერძოდ, მდინარე მტკვარზე, არაქსზე და სხვა მდინარეებზე განლაგებულებს, რომლებიც ჩაედინებიან კასპიის ზღვაში. ამჟამად, ჰიდროენერგეტიკა, სადაც დომინირებს ფართომასშტაბიანი კაშხლები, აზერბაიჯანის ელექტროენერგიის 11.4% უზრუნველყოფს. . წყალი არის მთავარი განახლებადი რესურსი, რომელიც აზერბაიჯანში ენერგიის მომარაგებას უწყობს ხელს და 2010 წელს ელექტროენერგიის წარმოების 18%-ს შეადგენდა. აზერბაიჯანს აქვს დაახლოებით 1000 მგვტ სიმძლავრის მოქმედი ჰიდროენერგეტიკა და კიდევ დამატებით 62 მგვტ სიმძლავრე. უმსხვილესი ჰიდროელექტროსადგური არის მინგეჩაური, მას აქვს 402 მეგავატი სიმძლავრე და მდებარეობს მდინარე მტკვარზე. გარდა ამისა, დღეისათვის აზერბაიჯანში კიდევ სამი ჰიდროელექტროსადგურია სიმძლავრით 100 მგვტ-ზე მეტი, ყველა მათგანი მდებარეობს მდინარე მტკვარზე. ჰესების მშენებლობა მნიშვნელოვან როლს ასრულებს წყალდიდობის კონტროლის საკითხებში, ელექტროენერგიის წარმოებასა და ახალი სარწყავი სისტემების შექმნაში. უახლოეს მომავალში დაგეგმილია 61 მცირე ჰესის მშენებლობა. მცირე ჰესები ხშირად განლაგებულია დასახლებებში. 2013 წლის ბოლოსთვის გეგმაში იყო, რომ მთავრობას დაეფინანსებინა 20 მცირე ჰესის მშენებლობა, ამ გეგმიდან ორი პროექტი უკვე დაიწყო. ასევე არსებობს პროექტები სარწყავ არხებზეც. გაეროს განვითარების პროგრამამ (UNDP) ხელი შეუწყო ჰიდროენერგიის განვითარებას აზერბაიჯანში, 2007–2012 წლების პროგრამის ფარგლებში, რომელსაც ჰქონდა ნორვეგიის მიერ გაცემული 1,5 მილიონი დოლარის ბიუჯეტი. მინგეჩაურის წყალსაცავის, სამხრეთ კავკასიაში ყველაზე დიდი ჰიდროელექტროსადგურის მშენებლობა დაიწყო 1945 წელს, პირველი ჰიდრო აგრეგატი ექსპლუატაციაში შევიდა 1953 წელს. 1955 წელს სადგურმა სრული სიმძლავრით დაიწყო მუშაობა. საბჭოთა პერიოდის განმავლობაში აზერბაიჯანმა 1970–80-იან წლებში კიდევ რამდენიმე მასშტაბური პროექტი დაიწყო. იმისათვის, რომ ნახიჩევანის ავტონომიური რესპუბლიკის ელექტროენერგიის მოთხოვნის გარკვეული ნაწილი შიდა რესურსებით უზრუნველყოფილი ყოფილიყო, არაქსის 22 მგვტ სიმძლავრის მქონე ჰიდროელექტროსადგური აშენდა მდინარე არაქსზე 1971 წელს. 1980-იან წლებში ექსპლუატაციაში შევიდა 370 მგვტ ელექტროენერგიის მქონე შამქორის ჰესი. იენიკენდის წყალსაცავის და ჰიდროელექტროსადგურის მშენებლობა დაიწყო 1984 წელს. ასე უზარმაზარი რაოდენობა ელექტროენერგია იქნა წარმოებული აზერბაიჯანის შიდა საზღვრებში. http://www.azerenerji.gov.az ↑ HYDROPOWER IN AZERBAIJAN. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-11-20. ციტირების თარიღი: 2019-10-13. ↑ Overview on Renewable Energy Technology. ↑ In-Depth Review of the Energy Efficiency Policy of Azerbaijan. Hydropower. ↑ Energy. Power generation. ↑ İQTİSADİYYAT. Energetika. ↑ ENERJİNİN İSTEHSALI.
ხ-58

ხ-58 (X-58 „რადუგა“, ნატოს საიდენტიფიკაციო სახელი „AS-11 Kilter“) — ტაქტიკური ანტისარადარო მართვადი რაკეტა დამუშავებული საბჭოთა კავშირის მიერ. მისი კოდური სახელი რუსეთში არის „იზდელიე 112“. რაკეტა პროგრამირებულია სამიზნის მიმართვაზე გასროლამდე მატარებელი თვითმფრინავის საბორტო სენსორებით ან გარე სერსორული მოწყობილობით. ხ-58 დამუშავდა ხ-28-ის შესაცვლელად 1978 წელს. 1992 წელს ის განაახლეს. იმავე წელს დამუშავდა ხ-58ა ვარიაცია, რომელიც სპეციალურად საზღვაო სამიზნეებისთვის იყო განკუთვნილი.
შამქორის რაიონი

შამქორის რაიონი ან შამქირის რაიონი (აზერ. Şəmkir) — აზერბაიჯანის ერთ-ერთი რაიონი. ის მდებარეობს აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში. ჯერ კიდევ საბჭოთა კავშირის დროიდან რაიონს უწოდებდნენ „შამქორს“ და მხოლოდ 1991 წელს დაარქვეს „შამქირი“ (აზერბაიჯანის დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ). რაიონი დაარსდა 1930 წელს. მისი დედაქალაქია შამქორი. შამქორის ოლქი არის აზერბაიჯანის რესპუბლიკის ერთ-ერთი უდიდესი რაიონი, მოიცავს 1660.00 კმ2-ს, ხოლო მოსახლეობა შეადგენს 192.900-ს, 2017 წლის რეგისტრაციის ოფიციალური მონაცემების მიხედვით. დასაქმებული ადამიანების ძირითადი ნაწილი მუშაობს სოფლის მეურნეობაში, მრეწველობაში და მშენებლობებზე. შამქორის ეკონომიკის საფუძველი სოფლის მეურნეობაზეა დამოკიდებული. ძირითადად მეურნეობაში გავრცელებულია: ფრინველის მოშენება, მესაქონლეობა და აბრეშუმის წარმოება. აზერბაიჯანში ხორბალი, ქერი, სიმინდი, ყურძენი, ხახვი, კომბოსტო, პომიდორი, კიტრი, ბადრიჯანი, მზესუმზირა, კარტოფილი, მევენახეობა და მეცხოველეობა წარმოადგენს და უზრუნველყოფს მთავარ სასოფლო-სამეურნეო პროდუქტებს. 2017 წლის სტატისტიკის თანახმად, შეიქმნა 3149 სამუშაო ადგილი, აქედან 1984 იყო მუდმივი, ხოლო 1165 დროებითი სამუშაო. ელექტროენერგიის მოპოვება ხდება შამქორის ჰიდროელექტროსადგურზე , რომელიც მდინარე მტკვრის წყალზე მუშაობს და ასევე უზრუნველყოფს შამქორსა და მიმდებარე ტერიტორიებს სარწყავი წყლით. მუნიციპალიტეტის მთავრობა დაარსდა 1999 წელს. აქ 64 დასახლებული პუნქტია და 57 მუნიციპალიტეტი. 57 მუნიციპალიტეტიდან 52 სოფლის მუნიციპალიტეტია. მუნიციპალიტეტების როლი ფართოვდება, ისევე როგორც ვითარდება ქალაქი, სოფლის მეურნეობა, გზების მოწყობა და სოციალური ინფრასტრუქტურა. 2016 წლის შემოდგომასა და გაზაფხულზე, 14 129 ჰექტარ ფართობზე მარცვლეული დაითესა. აქედან 8 304 ჰექტარი ხორბლის დასათესად იყო გამოყენებული, ხოლო 5 777 ჰექტარი ქერისთვის. ასევე მაღალხარისხიანი ბოსტნეულები, როგორიცაა პომიდორი, კიტრი მოიყვანეს 906,7 ჰექტარზე (სათბურის პირობებში). რაიონის მოსახლეობა 192.900 ადამიანია, აქედან 33,49% ცხოვრობს ქალაქში და 66,51% ცხოვრობს სოფლებში. მოსახლეობის საშუალო სიმჭიდროვე 113,49 ადამიანი/კმ2 -ზე. კაცები შეადგენენ მოსახლეობის 49,58%-ს, ქალები კი 50,42%-ს. ბავშვები მოსახლეობის 11.26% -ს შეადგენენ, ხოლო მთლიანი რაიონში 33,18% 18 წლამდე ასაკისაა, 57.86% კი 18-დან 60 წლამდე ასაკის. 5.79%-ს აქვს უმაღლესი განათლება, 56.1% -ს კი საშუალო განათლება. შამქორს საზღვარი აქვს გადაბეის, დაშქესანის, თოუზის, სამუხის და გოიგოლის რაიონებთან აზერბაიჯანის ადმინისტრაციული დაყოფა Comprehensive information about Azerbaijan Shamkir District Executive Authority Şəmkir Rayon İcra Hakimiyyəti Shamkir(Şəmkir) Şəmkir Rayon İcra Hakimiyyəti ↑ http://citys.su/ru/region.php?name=%D0%A8%D0%B0%D0%BC%D0%BA%D0%B8%D1%80%D1%81%D0%BA%D0%B8%D0%B9%20%D1%80%D0%B0%D0%B9%D0%BE%D0%BD ↑ https://web.archive.org/web/20160501150353/http://citys.su/ru/region.php?name=%D0%A8%D0%B0%D0%BC%D0%BA%D0%B8%D1%80%D1%81%D0%BA%D0%B8%D0%B9%20%D1%80%D0%B0%D0%B9%D0%BE%D0%BD ↑ 3.0 3.1 AZƏRBAYCAN RESPUBLİKASI ŞƏMKİR RAYON İCRA HAKİMİYYƏTİ. İqtisadiyyat. ↑ Company. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-09-26. ციტირების თარიღი: 2019-10-13. ↑ Shamkir Poultry. ↑ AzAqro MMC. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-10-13. ↑ Ganja-Gazakh Economic Region. INTERNATIONAL GEOGRAPHER. ↑ Şəmkir rayonu. Kənd təsərrüfati. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-10-13.
ფარნეზეს ჰერკულესი

ფარნეზეს ჰერკულესი — ანტიკური ხანის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ქანდაკება. გამოფენილია ნეაპოლის ეროვნულ არქეოლოგიურ მუზეუმში. წარმოადგენს ძვ. წ. IV საუკუნის დღემდე მოუღწეველი ბერძნული ორიგინალის ახ. წ. III საუკუნის რომაულ ასლს, თუმცა, ერთი მოსაზრებით, ასლი ეკუთვნის ძველბერძენ მოქანდაკე გლიკონს. ორიგინალის შექმნას მიაწერენ ლისიპოსს ან მისი წრის რომელიმე სხვა წარმომადგენელს. იტალიელი ნატურალისტის, ულისე ალდროვანდის მოგონებებიდან, რომლებიც 1592 წელსაა ჩაწერილი, ქანდაკება 1546 წელს აღმოაჩინეს კარაკალას თერმების (აგებული ახ. წ. 216 წ.) ნანგრევების გათხრის დროს. აღმოჩენა მალევე აღმოჩნდა კარდინალ ალესანდრო ფარნეზეს კოლექციაში (აქედან სახელწოდება). ნეაპოლის სამუზეუმო ექსპოზიციაში ადგილის დაკავებამდე, ქანდაკება განთავსებული იყო პალაცო ფარნეზეს პალატებში (რომი), სადაც, ჯორჯიო ვაზარის მოწმობით, გარშემორტყმული იყო ჰერაკლეს (ჰერკულესის) საგმირო საქმეების გამომსახველი ფრესკებით. ორიგინალი ჩამოსხმული იყო ბრინჯაოსაგან. ასლი მარმარილოსგანაა გამოქანდაკებული. გამოხატავს დაღლილ ჰერაკლეს, რომელიც თავის ცნობილ კომბალზეა დაბჯენილი, დაყრდნობილი. კომბალს ზევიდან წამოსხმული აქვს ნემეის ლომის ტყავი. ჰერაკლეს მარჯვენა ხელში, რომელიც ზურგს უკან აქვს მიჯრილი, სამი ვაშლი უჭირავს, რაც იძლევა ვარაუდს, რომ მთავარი გმირი გამოსახულია ერთ-ერთი საგმირო საქმის — ჰესპერიდების ოქროს ვაშლების მოპარვის დროს. ქანდაკება საკმაოდ პოპულარული იყო და საუკუნეების განმავლობაში ცნობილია მისი რამდენიმე ასლიც. Bober, Phyllis & Ruth Rubinstein, Renaissance Artists and Antique Sculpture, 1986. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ფარნეზეს ჰერკულესი
ჯოლენ მარი ჩოლოკი

ჯოლენ მარი ჩოლოკი (დ. 15 მარტი, 1996, კალიფორნია, აშშ) — ამერიკელ-ინდონეზიელი მსახიობი, მოდელი, ინდონეზიის სილამაზის კონკურსის გამარჯვებული. ის წარადგენს ინდონეზიას „მის მსოფლიო 2019“-ზე. დაიბადა 1996 წლის 15 მარტს, ამერიკის შეერთებული შტატების ქალაქ ლოს-ანჯელესში, მინაჰასელი მამისა და ამერიკელი დედის ოჯახში. ↑ Jolene Marie Cholock-Rotinsulu, Miss International Indonesia 2019. events.globallandscapesforum.org (February 9, 2019). ↑ Miss International Indonesia 2019 award goes to Jolene Marie Rotinsulu. AwardGoesTo (March 9, 2019). დაარქივებულია ორიგინალიდან — მარტი 24, 2019. ციტირების თარიღი: ოქტომბერი 13, 2019. ↑ Jolene Cholock crowned Miss International Indonesia 2019. The Times of India (March 9, 2019). ↑ [1] დაარქივებული 2019-03-27 საიტზე Wayback Machine. , missitems.be; retrieved July 11, 2019. ↑ AwardGoesTo. (March 9, 2019) Miss International Indonesia 2019 award goes to Jolene Marie Rotinsulu. wardGoesTo. დაარქივებულია ორიგინალიდან — მარტი 24, 2019. ციტირების თარიღი: March 9, 2019.
მთის ებრაელები

მთის ებრაელები — ებრაელების ეთნიკური ჯგუფი. ცხოვრობენ დაღესტანსა და აგრეთვე ჩრდილოეთ კავკასიის სხვა დასახლებულ პუნქტებში. მთის ებრალები განსახლებულნი არიან ჩრდილოეთ აზერბაიჯანშიც. აღსანიშნავია, რომ თავდაპირველად ისინი ბინადრობდნენ მთებში, საიდანაც მომდინარეობს სწორედ მათი სახელწოდება, მაგრამ XVIII-XIX საუკუნეებში დაბლობში ჩამოსახლდნენ. პოლიტიკურ-იდეოლოგიური მიზეზებიდან გამომდინარე, მათ შორის, ანტისემიტიზმის გამო, 1930-იანი წლებიდან და, განსაკუთრებით, აქტიურად 1960-იანი წლების ბოლოსა და 1970-იანი წლების დასაწყისში, მთის ებრაელების მნიშვნელოვანი ნაწილი, იმის გამო, რომ ისინი თათურენოვანნი იყვნენ, თათებად ჩაწერეს. მთის ებრაელები თათური, უფრო სწორად, საშუალო-სპარსულის ერთ-ერთი დიალექტიდან მომდინარე ენის ჩრდილოეთკავკასიურ დიალექტზე ლაპარაკობენ. XIX საუკუნის ბოლოს ერთ-ერთ დიალექტს მუსლიმურ-თათური მეტყველება უწოდეს, რომელზედაც საკუთრივ თათები ლაპარაკობენ, მეორეს ებრაულ-თათური მეტყველება, რომელზედაც მთის ებრაელები მეტყველებენ. მთიელ ებრაელთა თათური ენა თვითმყოფად ლიტერატურულ ენად ჩამოყალიბდა. ამიტომ, როდესაც ამბობენ "თათური ანბანი", "თათური გაზეთი", "თათური ლიტერატურა", "თათური თეატრი", "თათური რადიო" და სხვა მსგავს ტერმინებს - ლაპარაკია სწორედ მთის ებრაელების დამწერლობაზე, ლიტერატურაზე და კულტურაზე. სოფლებში მცხოვრები თათები კი კვლავ საშუალოსპარსულ ენაზე ლაპარაკობენ. მთის ებრაელები სარწმუნოებით იუდეველები იყვნენ. მათში ეთნიკური და რელიგიური თვითშეგნება ერთმანეთს ერწყმოდა. ამიტომაც იყო, რომ სხვა რელიგიის მიღება სხვა ხალხში გადასვლად, ეთნიკურობის შეცვლად განიხილებოდა. XIX საუკუნის შუა ხანებში დაღესტანში 27 სინაგოგა იყო. მთის ებრაელთა რელიგია მჭიდროდ იყო გადახლართული მეზობელი ხალხების წარმართულ რწმენა-წარმოდგენებთან. მთის ებრაელებს მათთვის დამახასიათებელი და საკმაოდ საინტერესო ფოლკლორი ჰქონდათ, რომელიც ჟანრობრივი მრავალფეროვნებით გამოირჩეოდა. მთის ებრაელებში მნიშვნელოვნად იყო განვითარებული სასიმღერო ლირიკა, განსაკუთრებით ხატოვანი კი საქორწილო, საწესჩვეულებო პოეზია და სამგლოვიარო ხმით ტირილი. მთის ებრაელებს მეცნიერებისა და კულტურის არაერთი მოღვაწე ჰყავდათ. მთის ებრაელი იყო არა მარტო საბჭოთა კავშირში, არამედ მსოფლიოში სახელგანთქმული ქირურგი გაბრიელ ილიზაროვი, რომელიც კურგანის ექსპერიმენტული ორთოპედიისა და ტრავმატოლოგიის სამეცნიერო ინსტიტუტს ხელმძღვანელობდა. როლანდ თოფჩიშვილი კავკასიის ხალხთა ეთნოლოგია, თბ.,2012
ბეილაგანის რაიონი

ბეილაგანის რაიონი (აზერ. Beyləqan) — აზერბაიჯანის ერთ-ერთი რაიონი, მისი დედაქალაქია ბეილაგანი. დაარსდა 1939 წლის 24 ნოემბერს, 1939-1963 წლებში ჟდანოვის რაიონს უწოდებდნენ. 1963 წელს გაერთიანდა იმიშლის რაიონთან. სახელი „ბეილაგანი“ დაერქვა აზერბაიჯანის სსრ უზენაესი საბჭოს 1989 წლის დადგენილებით. დედაქალაქმა ბეილაგანმა 1966 წელს მიიღო ქალაქის სტატუსი. რაიონი მოიცავს 42 დასახლებას, მათ შორის ერთი ქალაქია, 16 დასახლებული პუნქტი და 25 სოფელი. ბეილაგანის ოლქში არის საერთო ჯამში 37 მუნიციპალიტეტი. მისი სატელეფონო კოდია (+994) 21. რაიონის სახელწოდება სხვადასხვა ისტორიულ წიგნშია ნახსენები. ერთ-ერთი მათგანი „გზები და ქვეყნები“ დაწერილია ნაილა ვალიხანლის მიერ. ძირითადი ისტორიული მნიშვნელოვანი სავაჭრო გზები მითითებულია ამ წიგნში. ამავდროულად, საბერძნეთიდან ბეილაგანისკენ მიმავალი მარშრუტი მიგვითითებს ამ ქალაქის მნიშვნელობაზე. წყაროების თანახმად, აბრეშუმის გზის დერბენტ-არდებილის მონაკვეთი ბეილაგანში გადიოდა. ქალაქის ვაჭრებმა კარგი ეკონომიკური მდებარეობის წყალობით ურთიერთობა დაამყარეს ჩინეთთან, ინდოეთთან, ირანთან, საქართველოსთან და ბიზანტიასთან. ისტორიული წყაროებიდან ჩანს, რომ ბეილაგანი დაარსდა V საუკუნეში. XI საუკუნეში ქალაქი მთლიანად განადგურდა მონღოლთა დამპყრობლური ომების გამო. ბეილაგანის რეკონსტრუქცია თემურლენგის მიერ XIV საუკუნეში დაიწყო, მაგრამ მისი სიკვდილის შემდეგ შეწყდა. ბეილაგანის ძველი ნაწილი XVI საუკუნეში დაინგრა და მას შემდეგ აღარასოდეს აღუდგენიათ. „Köppen“–ის კლიმატის კლასიფიკაციით ბეილაგანს აქვს ნახევრადმშრალი კლიმატი, ცხელი ზაფხულითა და ზომიერი ზამთრით. კლიმატის ფორმირებაში მთავარ როლს თამაშობს გეოფიზიკური მდებარეობა. ტერიტორია მუდმივად ზარალდება ციკლონებითა და ჰაერის ნაკადებით, რომლებიც მოდის ტროპიკებისა და შუა აზიის ქვეყნებიდან. საშუალო წლიური ტემპერატურა 14 °C-ია. იანვრის საშუალო ტემპერატურა 1,8 °C, ხოლო ივლისისა 26 °C-ს შეადგენს. ფლორისათვის დამახასიათებელია ნახევრად არიდული მცენარეები. მდინარე მტკვრის სანაპირო ზოლი მცირე ფართობზე დაფარულია ვერხვით, თუთით, კვიპაროსის ხეებით და ტუგაის ტყეებით. გაზელი, მელა, გარეული ღორი, მგელი, ნაცრისფერი კურდღელი ამ რაიონისთვის დამახასიათებელი ცხოველებია. ტუგაის ტყეებში და ჭაობიან ადგილებში ასევე გვხვდება ზღარბი, გველები, ბუები და კოდალალები. ტბორებში ბინადრობენ იხვები და თოლიები. მცენარეების და ცხოველების მრავალი ადგილობრივი სახეობა დაცულია აღგიოლის ეროვნულ პარკში, აქ განსაკუთრებით იცავენ გადამფრენ ფრინველებს. Links de interés para Beylagan, Azerbaiyana დაარქივებული 2019-10-13 საიტზე Wayback Machine. WikiTravel's Beylaqan website На сайте Azerbaijan დაარქივებული 2018-12-25 საიტზე Wayback Machine. Beyləqanin piirin sivusto Azerbaidjan: Territorial and administrative units დაარქივებული 2019-01-17 საიტზე Wayback Machine. ↑ Şəhərlərarası telefon kodları. Aztelekom İB. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 3 მაისი 2018. ციტირების თარიღი: 19 August 2015. (აზერბაიჯანული) ↑ Tarixi - BEYLƏQAN RAYON Icra Hakimiyyəti. ციტირების თარიღი: 2018-07-14 ↑ Coğrafi mövqeyi - BEYLƏQAN RAYON Icra Hakimiyyəti. ციტირების თარიღი: 2018-07-27
ჯალილაბადის რაიონი

ჯალილაბადის რაიონი (აზერ. Cəlilabad) — აზერბაიჯანის ერთ-ერთი რაიონი. ცენტრი არის ქალაქი ჯალილაბადი. რაიონის მთლიანი ტერიტორია 669,36 კვადრატულ კილომეტრს შეადგენს. მოიცავს 2 ქალაქს და 117 სოფელს. მანძილი აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოსა და ჯალილაბადს შორის 221 კილომეტრია. ქალაქი ჰამაშარა, რომელიც მდებარეობდა ჯალილაბადის რაიონში, მიეკუთვნება ძვ. წ. II ათასწლეულს. ქალაქი გარშემორტყმული იყო სამი მეტრის სიმაღლის გალავნით. არაბების ამ ტერიტორიაზე შემოჭრის შემდეგ ჰამაშარა დაინგრა და შემდგომ პერიოდში მის ნაცვლად წარმოიქმნა ქალაქი ჰასილი. 1930-იან წლებში რუსების აზერბაიჯანში გადასახლების შემდეგ, ქალაქი ასტარხანბაზარი, სადაც აზერბაიჯანელები და რუსები ერთად ცხოვრობდნენ, ამ რაიონის ცენტრად იქცა. რაიონი დაარსდა 1930 წლის 8 აგვისტოს. მას 1967 წლამდე ასტარახანბაზარს ეძახდნენ. 1967 წლის 2 ივნისს მისი სახელი შეიცვალა ჯალილაბადით, აზერბაიჯანელი მწერლისა და დრამატურგის ჯალილ მამედყულიზადეს პატივსაცემად. 1964 წლის 26 მაისს ჯალილაბადი შეუერთდა ბილასუვარის ადმინისტრაციულ ტერიტორიულ ერთეულს. 1965 წლის 6 იანვარს იგი კვლავ დამოუკიდებელი რაიონი გახდა. 1999 წელს 190 ზე მეტი მუნიციპალიტეტი დაარსდა რაიონში. მუნიციპალიტეტების არჩევნებში მონაწილეობა მიიღო 841 ადამიანმა. აქ არის 50 ისტორიული და არქეოლოგიური ძეგლი, რომელიც მიეკუთვნება ძვ. წ. IV ათასწლეულს. რაიონის ეკონომიკის ძირითადი სფეროებია, კარტოფილის და ცხოველების მოშენება, ასევე ბამბის მოყვანა. დაახლოებით 276 კმ2 ფართობი გამოიყენება მესაქონლეობის (საძოვრებისთვის). რეგიონში დათესილი მიწის ნაკვეთები მოიცავს 536 კმ2-ს. ჯალილაბადის რაიონის ეკონომიკაში მარცვლეული, კარტოფილი და მევენახეობა მთავარ როლს ასრულებს. გარდა ამისა, ტერიტორიაზე იზრდება ბოსტნეული, მზესუმზირა და სიმინდი. რეგიონში ხეხილის ბაღების მთლიანი ფართობია 1,83 კვადრატული კილომეტრია. 2017 წელს მთლიანი შიდა პროდუქტის მოცულობა გაიზარდა 4.8-ჯერ 2003 წელთან შედარებით, ხოლო 2016 წელთან შედარებით 62.6%-ით. ჯალილაბადის რაიონს აქვს საკუთარი ტელევიზია, რადიო სადგურები და გაზეთები. რაიონში არის 18 საბავშვო ბაღი, 129 ზოგადსაგანმანათლებლო სკოლა, ორი პროფესიული, ორი საშუალო და ერთი უმაღლესი სკოლა. 2010 წელს პრეზიდენტმა მონაწილეობა მიიღო ქალაქ ჯალილაბადში ჭადრაკის სკოლის გახსნის ცერემონიალში. რაიონში არის 2 მუსიკალური სკოლა, 43 კლუბი, 64 ბიბლიოთეკა, სამხატვრო გალერეა და პარკები, ცენტრალიზებული ბიბლიოთეკაში არის 601 893 წიგნი, რეგიონული ისტორიისა და ეთნოგრაფიის მუზეუმში 2 123 ექსპონანტი, რეგიონული სახელმწიფო სამხატვრო გალერეაში კი 137 ექსპონატი, ასევე 50 ისტორიული და კულტურული ძეგლებია რეგიონში. Jalilabad Rayon საგზაო ნიშანი ჯალილაბადის რაიონის შესასვლელში წამებულთა შესახვევი ჯალილაბადის რაიონში „Aztelekom“ შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება რაიონში На сайте Azerbaijan დაარქივებული 2018-12-25 საიტზე Wayback Machine. Azerbaijan Development Gateway – Cəlilabad დაარქივებული 2008-11-13 საიტზე Wayback Machine. 15.tv დაარქივებული 2018-11-17 საიტზე Wayback Machine. ↑ „Jalilabad“. discoverazerbaijan.az. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-09-04. ციტირების თარიღი: 2019-10-13. ↑ Information on the administrative-territorial unit : Jelilabad. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-01-17. ციტირების თარიღი: 2019-10-13. ↑ President Ilham Aliyev opens a chess school in Jalilabad.
ყარაჩაი-ჩერქეზეთის დროშა

ყარაჩაი-ჩერქეზეთის დროშა — ყარაჩაი-ჩერქეზეთის რესპუბლიკის ერთ-ერთი მთავარი სახელმწიფო სიმბოლო. რუსეთის ფედერაციის სუბიექტი, შედის ჩრდილოეთ კავკასიის ფედერალური ოკრუგის შემადგენლობაში. აღნიშნული დროშა ოფიციალურად მიღებულია ყარაჩაი-ჩერქეზეთის საკანონმდებლო ორგანოს, პარლამენტის მიერ 1994 წლის 3 თებერვლის დადგენილებით. პირველად ყარაჩაი-ჩერქეზეთის აღნიშნული სამფეროვანი დროშა წარმოადგენდა ყარაჩაი-ჩერქეზეთის ავტონომიური ოლქის სიმბოლოს. ყარაჩაი-ჩერქეზეთის დროშა არის სწორი ოთხკუთხედის ფორმის. დროშის სიგანის სიგრძესთან თანაფარდობა 1:2-ის ტოლია. აღნიშნულ დროშაში სამი ფერია დომინანტი. დროშის ზედა ნაწილში წარმოდგენილია ღია ცისფერი ფერი, დროშის შუა ნაწილში გამოყენებულია მწვანე ფერი, ხოლო ქვედა ნაწილში კი წითელი ფერი. დროშის შუაში არის ნათელი წრე (რგოლი), რომელშიც მზე ამოდის მთებიდან ხუთი ფართო, ორმაგი და ექვსი თხელი და მოკლე სხივით. დროშის სტრუქტურაზე გამოყენებულ ფერებს თავისი მნიშვნელობა აქვს. მაგალითად ღია ცისფერი - ნათელი, კარგი იმპულსებისა და სიმშვიდის მატარებელია; ამ ფერით წარმოდგენილია სრულიად მსოფლიო. მწვანე ფერი კი ბუნების მთავარი ფერია, აღნიშნავს ნაყოფიერებას, სიმდიდრესა და სამყაროს შექმნის სიმბოლოს. სწორედ ამ მწვანე ფერით აღნიშნულია ახალგაზრდობა, სიბრძნე და თავშევაკებულობა. წითელი ფერი კი საზეიმო ფერია, იგი ყარაჩაი-ჩერქეზეთში მცხოვრებ ერს შორის სითბოსა და სიახლოვის მთავარი სიმბოლოს მატარებელია. გარდა ზემოთ აღნიშნული ნიშნებისა არაოფიციალური ინტერპრეტაციის თანახმად, დროშის ფერები ასახავს ყარაჩაი-ჩერქეზეთის რესპუბლიკის მოსახლეობაში მცხოვრებ ეთნიკურ ჯგუფებს: ღია ცისფერით აღნიშნულია აქ მცხოვრები ყარაჩაელები და ნოღაელები; მწვანე ფერით არის აღნიშნული ჩერქეზები და აბაზინები; წითელი ფერი კი არის სიმბოლო ყარაჩაი-ჩერქეზეთის რესპუბლიკაში მცხოვრები სლავური მოსახლეობისა. ასე, რომ უნდა ეს დროშა ასახავს და აცოცხლებს ყარაჩაი-ჩერქექზეთის ერის ერთობას. 2017 წლის 1 იანვრის მდგომარეობით ყარაჩაი-ჩერქეზეთის რესპუბლიკაში 100 მუნიციპალიტეტი იყო: 2 საქალაქო ოლქი, 10 საქალაქო ოლქი, 5 ურბანული დასახლება და 83 სოფლის დასახლება. სწორედ ამ მუნიციპალიტეტების მთავარ სიმბოლოს წარმოადგენს აღნიშნული დროშა. ოფიციალური დროშა განთავსებულია ყარაჩაი-ჩერქეზეთის რესპუბლიკის წარმომადგენლობების შენობებზე, მათ შორის: სამთავრობო სახლის, ყარაჩაი-ჩერქეზეთის რესპუბლიკის სახალხო კრებისა - უზენაესი სასამართლოს შენობებზე. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ყარაჩაი-ჩერქეზეთის დროშა Официальный сайт Карачаево-Черкесской Республики დაარქივებული 2013-01-19 საიტზე Wayback Machine.
ჯონ ბელერზი

ჯონ ბელერზი (ინგლ. John Bellers; დ. 1654 — გ. 8 თებერვალი. 1725) — ინგლისელი ეკონომისტი, ერთ-ერთი ადრინდელი სოციალისტ-უტოპისტი. კ. მარქსი ბელერზს მიიჩნევს ჭეშმარიტ ფენომენად პოლიტეკონომიის ისტორიაში. ბელერზი ამტკიცებდა, რომ მუშები ქმნიან იმაზე მეტ პროდუქტს, რაც მათი არსებობისათვისაა საჭირო. ამით ბელერზი მიუახლოვდა ზედმეტი ღირებულების თეორიას. მერკანტილისტებისაგან განსხვავებით ბელერზს სიმდიდრის წყაროდ მიაჩნდა არა ფული, არამედ შრომა. ბელერზმა საზოგადოების ქონებრივი უთანასწორობისა და სიღარიბის თავიდან ასაცილებლად წამოაყენა სოციალური რეფორმათა პროექტები. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 283. ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #131961217 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ Swartz A. Open Library — 2007. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q461"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1201876"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q302817"></a> ↑ Faceted Application of Subject Terminology <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3294867"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q846596"></a> ↑ Bibliothèque nationale de France BnF authorities: პლატფორმა ღია მონაცემები — 2011. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q19938912"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q54837"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q193563"></a> ↑ Oxford Dictionary of National Biography / C. Matthew — Oxford: OUP, 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17565097"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q5145336"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q34217"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q217595"></a> ↑ MAK <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q105192847"></a> ↑ Trove — 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18609226"></a> ↑ 8.0 8.1 Педагоги и психологи мира — 2012. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q126722605"></a>
ალმუ (ლერიქი)

ალმუ (აზერ. Almu) — სოფელი აზერბაიჯანში, ლენქორანის რეგიონის ლერიქის რაიონში. მოსახლეობის რაოდენობა — 414 კაცი. ალმუ GEOnet სახელების სერვერზე