laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ლექსო გუგავა

ლექსო გუგავა (დ. 17 აგვისტო, 1982) — ყოფილი ქართველი მორაგბე და საქართველოს მორაგბეთა ეროვნული ნაკრების წევრი. ლექსო გუგავას პროფესიული კარიერა დაიწყო კლუბ „ლოკომოტივში“, ხოლო კარიერის დასასრულს კლუბ „ლელოს“ შეუერთდა. საქართველოს ეროვნულ ნაკრებში ლექსო გუგავას 25 კეპი აქვს მოხვეჭილი. ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში დადებული აქვს ხუთი ლელო და მიღებული აქვს ერთი წითელი ბარათი. მის კარიერაში გამორჩეული მატჩი შედგა 2010 წლის 27 ნოემბერს, ამერიკის შეერთებული შტატების მორაგბეთა ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ, როდესაც მატჩის ბოლო წუთზე გამარჯვების ლელო გაიტანა. გუგავას მიღებული აქვს მონაწილეობა 2011 წლის რაგბის მსოფლიო ჩემპიონატზე. სარაგბო კარიერის დასრულების შემდგომ, 2012 წლის 4 დეკემბერს ლექსო გუგავა საუნივერსიტეტო სპორტის ფედერაციის პრეზიდენტად აირჩიეს. ამჟამად ლექსო გუგავა მუშაობს საქართველოს რაგბის კავშირში, ოპერაციული დირექტორის თანამდებობაზე. ლექსო გუგავა დაარქივებული 2016-04-29 საიტზე Wayback Machine. — ESPN ლექსო გუგავა დაარქივებული 2016-08-21 საიტზე Wayback Machine. — ლელო ლექსო გუგავა — Eurosport ↑ ლექსო გუგავა. ლელო. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-08-21. ციტირების თარიღი: 22 მარტი, 2018. ↑ ლექსო გუგავა: “ახალმა მწვრთნელებმა ის დანერგეს, რაც არასდროს გვქონია”. RUGBY.worldsport.ge (8 ეკემბერი, 2010). ციტირების თარიღი: 22 მარტი, 2018. ↑ საუნივერსიტეტო სპორტის ფედერაციის პრეზიდენტად ლექსო გუგავა აირჩიეს. საქართველოს სპორტისა და ახალგაზრდობის საქმეთა სამინისტრო (4 დეკემბერი, 2012). ციტირების თარიღი: 22 მარტი, 2018.
მაურო იკარდი

მაურო ემანუელ იკარდი რივერო (ესპ. Mauro Emanuel Icardi Rivero, დ. 19 თებერვალი, 1993, როსარიო, არგენტინა) — იტალიური წარმოშობის არგენტინელი ფეხბურთელი. თურქეთის სუპერლიგის საფეხბურთო კლუბ „გალათასარაის“ თავდამსხმელი. 2012–2013 წლებში „სამპდორიას“ ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 33 შეხვედრას თამაშობს და 11 გოლი გააქვს. 2013–2019 წლებში მილანის „ინტერში“ თამაშობდა, სადაც სერია A-ს 188 შეხვედრაში 111-ჯერ შეძლო მეტოქეთა კარის აღება. 2019 წლიდან მილანის „ინტერიდან“ იჯარის წესით ასპარეზობს „პარი სენ-ჟერმენის“ შემადგენლობაში. განახლდა: 2019 წლის 2 აპრილის მონაცემებით 2013 წლიდან არგენტინის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში 8 შეხვედრა ჩაატარა და ერთი ბურთი გაიტანა. სერია A-ს წლის საუკეთესო ფეხბურთელი: 2018 სერია A-ს წლის საუკეთესო ბომბარდირი: 2014–15, 2017–18 სერია A-ს წლის გუნდის წევრი: 2014–15, 2017–18 სერია A-ს წლის საუკეთესო გოლი: 2018 Gazzetta Sports-ის ჯილდო – წლის საუკეთესო მოთამაშე: 2018 მისი მეუღლე არის არგენტინელი ტელეწამყვანი ვანდა ნარა, რომელზედაც 2014 წელს დაქორწინდა. ჰყავთ ორი ქალიშვილი: ფრანჩესკა და იზაბელა, თუმცა ნარა იყო იკარდის ყოფილი თანაგუნდელის მაქსი ლოპესის მეუღლე, სწორედ ამიტომ დაიწყო დაპირისპირება მათ შორის. ამ დროს ორივენი „სამპდორიაში“ თამაშობდნენ. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მაურო იკარდი „ინტერის“ ოფიციალური საიტი — მოკლე ბიოგრაფია UEFA.com — პროფილი National-Football-Teams.com — სანაკრებო და საკლუბო სტატისტიკა Topforward — პროფილი და სტატისტიკა ↑ Mauro Icardi - Goals in Serie A ↑ მაურო იკარდი — Soccerway ↑ Mauro Icardi // Inter Milan ↑ All appearances in UEFA Europa League ↑ All appearances in UEFA Champions League ↑ All appearances in UEFA Champions League ↑ Gran Galà del calcio AIC 2018: Icardi il miglior giocatore 2017-2018. Tutti i premi. sport.sky.it (3 დეკემბერი, 2018). ციტირების თარიღი: 18 მაისი, 2019 ↑ Gazzetta Sports Awards 2018: Tortu è l'Uomo dell'anno, bis per la Goggia. ItalVolley femminile, squadra top Italian. La Gazzetta dello Sport (4 დეკემბერი, 2018). ციტირების თარიღი: 18 მაისი, 2019.
ლუკინოს კვართის მონასტერი

ლუკინოს კვართის მონასტერი (რუს. Покро́вский монасты́рь) — მართლმადიდებლური დედათა მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის სოფელ ლუკინოში . დაარსებულია 2000 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას. ლუკინოს კვართის მონასტერი პირველი მონასტერია ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიაში, რომელიც დაარსდა 1917 წლის შემდეგ. 1993 წლიდან ბოგოროდსკის რაიონის სოფელ ლუკინოში დაიწყეს 1866 წელს აგებული და 1930-იან წლებში დახურული კვართის ეკლესიის აღორძინება. 2000 წელა მოაწყვეს ქალთა სამონასტრო თემი. 2006 წელს აკურთხეს კვართის ეკლესია. 2006 წლის 26 დეკემბრის გადაწყვეტილებით წმინდა სინოდმა ჩამოაყალიბა მონასტერი. 2007 წლის 26 ივნისს სერგეი მოხოვი დანიშნეს მონასტრის მთავარ მღვდლად. 2009 წლის 4-5 ივნისს მონასტერში გაიარა ლიტანიობამ ორანკის ღვთისმშობლის ხატით. 2009 წლის 14 ოქტომბერს ღვთისმშობლის კვართის დღესასწაულზე ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ აღასრულა საღვთო ლიტურგია ღვთსიმშობლის კვართის მონასტრის მთავარ ტაძარში. 2009 წლის მონაცემებით ლუკინოს მონასტერი ერთადერთია ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიაში, რომელიც დაარსდა უახლეს პერიოდში საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ. მონასტრის პირველი წინამძღვარი გახდა მონაზონი ბარბარა (ჟუკოვა), რომელიც დაიბადა 1942 წლის 12 ივნისს სვერდლოვსკის ოლქის ქალაქ ასბესტეში. 2006 წლის 14 მარტს, წმინდა ევდოკიას ხსენების დღეს სოფელ ლუკინოს ღვთისმშობლის კვართის ეკლესიაში ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მთავარეპისკოპოსმა წმინდა ბარბარეს მანტიით შემოსა წინამძვარი ბარბარე. 2006 წლის 26 დეკემბერს მოსკოვში, წმინდა სინოდის სხდომაზე მიიღეს გადაწყვეტილება ღვთისმშობლის კვართის მონასტრის გახსნის შესახებ, მონაზონი ბარბარე დაინიშნა მის წინამძღვრად. 2007 წლის 11 იანვარს მთავარეპისკოპოსმა გიორგიმ არზამასის აღდგომის ტაძარში მსახურებისას წინამძღვარს ჯვრის ტარების უფლება მიანიჭა. 2011 წლის 6 ოქტომბერს პირველი წინამძღვარი გარდაიცვალა. დაკრძალვისა და გარდაცვალებიდან ორმოცი დღის ლიტურგიას უძღვებოდა მთავარეპისკოპოსი გიორგი. 2012 წლის 6-7 ივლისს წმინდა სინოდმა წინამძღვრად დანიშნა იღუმენია გავრილა (სუხანოვა). Официальный сайт монастыря დაარქივებული 2017-04-16 საიტზე Wayback Machine.  — www.monastir-lukino.ru Архиепископ Георгий совершил Божественную литургию в Покровском монастыре в селе Лукино[მკვდარი ბმული] (фото, видео), Нижегородская епархия, 14 октября 2009 года ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Архиепископ Георгий совершил Божественную литургию в Покровском монастыре в селе Лукино[მკვდარი ბმული], Нижегородская епархия, 14 октября 2009 года ↑ В Нижегородской епархии за минувший год были освящены 14 храмов. Нижегородская епархия (2007-01-24).[მკვდარი ბმული] ↑ Распоряжение № 2 от 8 января 2007 года[მკვდარი ბმული], Архиепископ Нижегородский и Арзамасский Георгий, Нижегородская епархия ↑ С 4 по 17 июня Нижегородскую область обойдет крестный ход с чудотворной Владимирской Оранской иконой Божией Матери[მკვდარი ბმული], Нижегородская епархия, 29 мая 2009 года
მეჰმედ III გირეი

მეჰმედ III გირეი (ყირიმ. III Mehmet Geray, ٣محمد كراى‎; დ. 1584, ბახჩისარაი, ყირიმის სახანო — გ. 1629) — ყირიმის ხანი 1623–1628 წლებში, საადეთ II გირეის უფროსი ვაჟი. უმეტესად ცნობილია თავის ძმა, შაჰინ გირეისთან ერთად ძალაუფლების ხელში ჩაგდების მიზნით წარმოებული შიდა ომებითა და აჯანყებებით. კაზაკების დახმარებით, 1628 წელს მეჰმედი ტახტიდან ჩამოაგდო მისმა ბიძაშვილმა, ჯანიბექ გირეიმ. მეჰმედ III გირეი 1629 წელს დონის კაზაკების წინააღმდეგ გამართულ ბრძოლაში დაიღუპა. ყირიმის სახანო გირეის დინასტია ყირიმის ხანების სია Гайворонский Алексей. Созвездие Гераев. — Симферополь, 2003 г. Олекса Гайворонский «Повелители двух материков», том 1, Киев-Бахчисарай, 2007 г. ISBN 978-966-96917-1-2 О. Гайворонский «Созвездие Гераев» О. Гайворонский «Повелители двух материков» тома 1-2 Халим Гирай «Розовый куст ханов» (история крымских ханов)
სელმა რიზა

სელმა რიზა ფერაჯელი (თურქ. Selma Rıza Feraceli; დ. 5 თებერვალი, 1872, ოსმალეთის იმპერია — გ. 5 ოქტომბერი, 1931, სტამბოლი, თურქეთი) — პირველი თურქი ქალი ჟურნალისტი. აგრეთვე, ის იყო თურქეთის ადრეული ნოველისტებიდან ერთ-ერთი. მისი გარდაცვალების შემდეგ, მისმა ნათესავებმა ფარაჯელის გვარი აიღეს, შედეგად, ზოგჯერ იგი ასევე ცნობილია, როგორც სელმა რიზა ფერაჯელი. რიზა დაიბადა 1872 წლის 5 თებერვალს. მამამისი, ალი რიზა, ოსმალეთის იმპერიის დიპლომატი იყო ავსტრია-უნგრეთში, ხოლო დედამისი, ნაილე ავსტრიელი იყო. კონსტანტინოპოლში კერძო პედაგოგებთან განათლების მიღების შემდეგ, ის 1898 წელს პარიზში გადავიდა, სადაც თავის ძმას, აჰმეთ რიზას შეხვდა, რომელიც ახალგაზრდა თურქთა მოძრაობის წევრი იყო. სწავლობდა სორბონის უნივერსიტეტში და იყო კავშირისა და პროგრესის კომიტეტის (CUP) წევრი, სადაც კომიტეტის ერთადერთი ქალი წევრი იყო. წერდა პარიზში CUP-ის მიერ გამოცემულ ორ გაზეთში, კერძოდ, ფრანგულენოვან Mechveret Supplément-ისა და თურქულენოვან Şura'i Himmet-სთვის. 1908 წელს დაბრუნდა სტამბოლში, სადაც ასევე ორი გაზეთისთვის წერდა, კერძოდ, Hanımlara Mahsus Gazete-სა („გაზეთი ქალბატონებისათვის“) და Kadınlar Dünyası-სთვის („ქალბატონების სამყარო“). ასევე თურქეთის წითელი ნახევარმთვარის გენერალური მდივანი იყო, 1908-1913 წლებში. ოსმალეთის იმპერიის უკანასკნელ წლებში, იგი აქტიურად მუშაობდა ადილე სულთანის სასახლის გადმოცემის საკითხზე, რადგან სურდა შენობაში გოგონების სკოლა დაერსებინა. მისი ძმის დახმარებით, მან წარმატებას მიაღწია და სასახლე გამოყენებული იყო, როგორც კანდილის ანატოლიის უმაღლესი სკოლა გოგოებითვის , რომელმაც არსებობა 1986 წლამდე გააგრძელა, როდესაც ის ნაწილობრივ დაწვეს. გარდაიცვალა 1931 წლის 5 ოქტომბერს, სტამბოლში. 1892 წელს, როდესაც იგი მხოლოდ ოცი წლის იყო, დაწერა გამოუქვეყნებელი რომანი სახელწოდებით Uhuvvet („მეგობრობა“). რომანი, 1999 წელს, კულტურის სამინისტროს მიერ გამოქვეყნდა, მისი სიკვდილიდან ხანგრძილივი დროის შემდეგ. ↑ 1.0 1.1 [Writers of turkey page (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-03-31. ციტირების თარიღი: 2018-03-22. Writers of turkey page (თურქული)] ↑ 2.0 2.1 [Women's movement page (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-04-11. ციტირების თარიღი: 2018-03-22. Women's movement page (თურქული)] ↑ 3.0 3.1 ქალთა მუზეუმის საიტი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-03-27. ციტირების თარიღი: 2018-03-22. ↑ [Adile sultan palace page (თურქული). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-08-28. ციტირების თარიღი: 2018-03-22. Adile sultan palace page (თურქული)]
ანდრე ასიმანი

ანდრე ასიმანი (ფრანგ. André Aciman; დ. 2 იანვარი, 1951, ეგვიპტე) — ამერიკელი მწერალი. დაიბადა და გაიზარდა ეგვიპტის ქალაქ ალექსანდრიაში. არის გამორჩეული პროფესორი ნიუ-იორკის უნივერსიტეტის ცენტრში, სადაც ასწავლის ლიტერატურის თეორიის ისტორიასა და მარსელ პრუსტის შემოქმედებას. ანდრე ასიმანი რამდენიმე რომანის ავტორია. მათ შორის განსაკუთრებულ ადგილს იკავებს: „შენი სახელით მომმართე“ (2007 წლის ლამბდას ლიტერატურული პრემიის ლაურეატი გეი მხატვრული ლიტერატურის კატეგორიაში) და გამოცემული მემუარები, რომელიც 1995 წელს „უაითინგის პრემიის“ ლაურეატი გახდა. ასიმანი ასწავლიდა შემოქმედებით წერას ნიუ-იორკის უნივერსიტეტსა და ფრანგულ ლიტერატურას პრინსტონსა და ბარდ კოლეჯში. ანდრე ასიმანი დაქორწინებულია სუზან ვივიოტზე. ჰყავს სამი ვაჟი: ალექსანდერი და ტყუპები: ფილიპი და მაიკლი.. მისი მეუღლე, სუზანი, არის ვისკონსინის უნივერსიტეტისა და ჰარვარდის იურიდიული ფაკულტეტის კურსდამთავრებული და ამჟამად ნიუ-იორკში დაფუძნებული არასამთავრობო ორგანიზაციის The Bridge აღმასრულებელი დირექტორია. ასიმანი საკუთარ სექსუალობაზე საუბრისას აღნიშნავს, რომ არის უფრო მეტად სექსუალურად ფლუიდური, ვიდრე – ჰეტეროსექსუალი ან ჰომოსექსუალი. 1995 უაიტინგის პრემია (Whiting Awards) 2007 ლიტერატურული პრემია ლამბდა 1995 — ეგვიპტის მიღმა (მემუარი) (Out of Egypt) 2000 — ცრუ ქაღალდები: ესეები გადასახლებასა და მოგონებებზე (False papers: essays on exile and memory) 2004 — პრუსტის პროექტი (The Proust Project) 2007 — შენი სახელით მომმართე (რომანი) (Call Me by Your Name) 2010 — რვა თეთრი ღამე (რომანი) (Eight White Nights) 2011 — ალიბი: ესეები სხვაგვარობაზე (Alibis: Essays on Elsewhere) 2013 — ჰარვარდის მოედანი (რომანი) (Harvard Square) 2017 — ენიგმა ვარიაციები (რომანი) (Enigma Variations) 2019 — მიპოვე მე (რომანი) (Find Me) 2007 — ბატონო კალაშნიკოვ (Monsieur Kalashnikov) 2013 — ებინგდონის სკვერი (Abingdon Square) ინტერვიუ ანდრე ასიმანთან — 2007 წლის მარტ (ნანახია: 2018 წლის 4 მაისი) დაარქივებული 2018-02-01 საიტზე Wayback Machine. ↑ https://pantheon.world/profile/person/André_Aciman ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #119374730 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ 3.0 3.1 Czech National Authority Database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q13550863"></a> ↑ Guggenheim Fellows database <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107425373"></a> ↑ "André Aciman" დაარქივებული 2008-08-28 საიტზე Wayback Machine. . City University of New York. Retrieved 18 August 2009. ↑ 6.0 6.1 20th Annual Lambda Literary Awards Winners and Finalists". Retrieved 1 January2017. ↑ https://www.out.com/out-exclusives/2017/12/07/call-me-your-name-author-film-they-all-deserve-oscars ნანახია 2018 წლის 27 აპრილს ↑ https://www.marketscreener.com/business-leaders/Susan-Wiviott-0D79Q6-E/biography/ ნანახია: 8.02.2019 ↑ https://inews.co.uk/culture/andre-aciman-interview-call-me-by-your-name-enigma-variations/ ნანახია: 2.08.2019 ↑ Whiting Awards პრემიის ლაურეატები ↑ „ბატონო კალაშნიკოვ“ The Paris Review, ნანახია: 2018 წლის 27 აპრილს
ალა ნაზიმოვა

ალა ნაზიმოვა (რუს. Алла Назимова; დაბ. მარემ-იდეს ლევენტონი (ინგლ. Marem-Ides Leventon); დ. 3 ივნისი, 1879, იალტა, ყირიმი, რუსეთის იმპერია — გ. 13 ივლისი, 1945, ლოს-ანჯელესი, კალიფორნია, აშშ) — რუსი მსახიობი, რომელიც 1905 წელს საცხოვრებლად გადავიდა აშშ-ში. ალა ნაზიმოვა. Find a Grave. ციტირების თარიღი: September 14, 2010. ალა ნაზიმოვა — ბროდვეის ინტერნეტ მონაცემთა ბაზაში (IBDb) (ინგლისური) ალა ნაზიმოვა კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
სუდირმანის ქედი

სუდირმანის ქედი ან ნასაუს ქედი (ინდონ. Barisan Sudirman) — ქედი ინდონეზიაში, პაპუის პროვინციაში. წარმოადგენს მაოკეს მთების დასავლეთ ნაწილს. სიგრძე 320 კმ. აქ მდებარეობს ოკეანეთის უმაღლეს მწვერვალი ჯაია (4884 მ). სხვა მწვერვალებიდან აღსანიშნავია: სუმანტრი (4870 მ), ნგა-პულუ (4863 მ), აღმოსავლეთი კარსტენსი (4820 მ), პუნჩაკ-ტრიკორა (4750 მ), ნგა-პილიმსიტი (4717 მ). არის 3 მყინვარი, მათ შორის: კარსტენსის მყინვარი, აღმოსავლეთი ნორთუოლის ფირნი და დასავლეთი ნორთუოლის ფირნი. აქვე მდებარეობს გრასბერგის კარიერი, სადაც ოქროს მოიპოვებენ. სახელი ეწოდა ინდონეზიელი სამხედრო მოღვაწის — სუდირმანის პატივსაცემად. ↑ Encyclopedia Britannica | Sudirman Range, mountains, Indonesia ↑ Grasberg Mine, Indonesia : Image of the Day - NASA Earth Observatory
მაოკე

მაოკე ან თოვლიანი მთები (ინდონ. Pegunungan Maoke) — ქედი კუნძულ ახალი გვინეის დასავლეთ ნაწილში, ინდონეზიასა და პაპუა-ახალ გვინეაში. სიგრძე 692 კმ, სიგანე 150 კმ-მდე. სიმაღლე 4000-4500 მ. მაქსიმალური სიმაღლე 4884 მ (მწვერვალი ჯაია). გადაჭიმულია დასავლეთიდან აღმოსავლეთისაკენ. ქედების ღერძული ზონა უმთავრესად აგებულია გნაისებითა და გრანიტებით, პერიფერიული — ქვიშაქვებით, კირქვებითა და ფიქლებით. მაოკეს ქედის დასავლეთ ნაწილს შეადგენს სუდირმანის ქედი, ხოლო აღმოსავლეთს — ჯაიავიჯაიის ქედი. 700 მ სიმაღლემდე შემოსილია ეკვატორული ტყით, მაღლა — მუხის, წაბლის, არაუკარიისა და ევკალიპტის ტყეებია, 4400 მეტრის ზევით თოვლ-ყინულიანი მწვერვალებია. ↑ მაოკე — ენციკლოპედია ბრიტანიკა ↑ მაოკე — დიდი საბჭოთა ენციკლოპედია
ნოდარ ჯორჯიკია

ნოდარ კონსტანტინეს ძე ჯორჯიკია (დ. 15 ნოემბერი, 1921, ქუთაისი, საქართველოს სსრ — გ. 1 ივნისი, 2008) — ქართველი და საბჭოთა კალათბურთელი. საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1952). ღირსების ორდენის კავალერი. თამაშობდა თბილისის ოფიცერთა სახლის გუნდში (1944–1949) და თბილისის „დინამოში“ (1950–1955), იყო საბჭოთა კავშირის ნაკრების წევრი (1947-19­52). 1952 წლის ჰელსინკის ოლიმპიადის მეორე პრიზიორი, ევროპის ჩემპიონი (1947), მსოფლიოს სტუდენტურ თამაშებში გამარჯვებული (1949), საბჭოთა კავშირის ხუთგზის ჩემპიონი (1944, 1946, 1950, 1953, 1954), მეორე (1945) და მესამე (1952) პრიზიორი. საბჭოთა კავშირის თასის ორგზის მფლობელი (1950, 1951) და ფინალისტი (1953), 1954 წლის საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის საუკეთესო მოთამაშე. ოლიმპიური თამაშების ვიცე-ჩემპიონი 02 ﻿ 1952 (ჰელსინკი) ევროპის ჩემპიონი 01 ﻿ 1947 (ჩეხოსლოვაკია) მსოფლიო უნივერსიადის ჩემპიონი 01 ﻿ 1949 საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი 01 ﻿ 1944, 1946, 1950, 1953, 1954 საბჭოთა კავშირის ვიცე-ჩემპიონი 02 ﻿ 1945 საბჭოთა კავშირის ჩემპიონატის ბრინჯაოს პრიზიორი 03 ﻿ 1952 საბჭოთა კავშირის თასი 01 ﻿ 1950, 1951 ნოდარ ჯორჯიკიას შედეგები 1952 წლის ჰელსინკის ოლიმპიადაზე I ეტაპი, B ჯგუფი (25.07): ბულგარეთი 74:46 (7 ქულა) I ეტაპი, B ჯგუფი (27.07): მექსიკა 71:62 (3 ქულა) II ეტაპი, A ჯგუფი (28.07): აშშ 58:86 (3 ქულა) II ეტაპი, A ჯგუფი (29.07): ბრაზილია 54:49 (10 ქულა) II ეტაპი, A ჯგუფი (30.07): ჩილე 78:60 (1 ქულა) ½-ფინალი (31.07): ურუგვაი 61:57 (4 ქულა) ფინალი (02.08): აშშ 25:36 (1 ქულა) ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 574. დიდების სათავეებთან // „ლელო“, 12 მაისი, 1968, № 92 (3576), გვ. 3. ნოდარ ჯორჯიკია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ნოდარ ჯორჯიკია — ბიოგრაფიული ლექსიკონი ნოდარ ჯორჯიკია — ქართული სპორტი ნოდარ ჯორჯიკია — მსოფლიო სპორტი ნოდარ ჯორჯიკია — მემატიანე ნოდარ ჯორჯიკია — ციფრული ფოტომატიანე „ივერიელი“ ↑ ნოდარ ჯორჯიკია. საქართველოს ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტი. ციტირების თარიღი: 22 იანვარი, 2022 ↑ დანელია, ვაჟა. (15 ნოემბერი, 2021) თუ ეს ბავშვი დასაჭერია, დაიჭირეთ, თუ არა და... რატომ დაიბარა ლეგენდარული კალათბურთელი ლავრენტი ბერიამ?. lelo.ge. ციტირების თარიღი: 22 იანვარი, 2022 ↑ XV ოლიმპიური თამაშები, 1952, 19 ივლისი — 3 აგვისტო. ჰელსინკი, ფინეთი. ↑ სიმონიშვილი, ვაჟა. (17 იანვარი, 2019) დაუჯერებელი გმირობის ამბავი: რატომ წამოუდგა ფეხზე ოთარ ქორქიას მთელი ამერიკის ნაკრები?. lelo.ge. ციტირების თარიღი: 24 იანვარი, 2022
ჯაიავიჯაია

ჯაიავიჯაია ან ორანჟის ქედი (ინდონ. Pegunungan Jayawijaya) — ქედი ინდონეზიაში, პაპუის პროვინციაში. წარმოადგენს მაოკეს ქედის აღმოსავლეთ ნაწილს. ჩრდილო-დასავლეთიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთისაკენ გადაჭიმულია 370 კმ-ზე. მაქსიმალური სიმაღლე 4760 მ (მთა პუნჩაკ-მანდალა). ქედის უმაღლესი წერტილი პუნჩაკ-მანდალა წარსულში ინარჩუნებდა მყინვარულ საფარს, თუმცა 2003 წელს მთაზე მყინვარი მთლიანად გადნა. ჯაიავიჯაიის ქედზე სათავეს იღებენ მდინარეები დიგული, პულაუ და სხვა. გეოლოგიური თვალსაზრისით ქედი მიეკუთვნება ალპურ დანაოჭებას. აღსანიშნავია, რომ 1997 წელს აქაურ მთებში შენიშნეს ცხოველები, რომლებიც შეესაბამებოდნენ გადაშენებულ ძუძუმწოვარ თილაცინს. ↑ ჯაიავიჯაია — ენციკლოპედია ბრიტანიკა ↑ Puncak Mandala, Indonesia ↑ Walters, Patrick (1997): Irian Jayans spy 'Tassie Tiger'. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-03-03. ციტირების თარიღი: 2018-03-23.
არაქნოფობია

არაქნოფობია (ძვ. ბერძნ. ἀράχνη — „ობობა“, ძვ. ბერძნ. φόβος — „შიში“) — ობობებისა და ობობასნაირი ცხოველების შიში. მოცემული ფობიის მქონე ადამიანებს არაქნოფობებს უწოდებენ. არაქნოფობია შესულია ყველაზე ცუდი ფობიების სიაში, რომელსაც ადამიანი განიცდის და იკავებს მესამე ადგილს. ადამიანებში ამ ფობიის წარმოშობას რამდენიმე მიზეზი გააჩნია. ძველი დროიდან მოყოლებული ობობებს აკავშირებდნენ ინფექციებთან და დაავადებებთან. არაქნოფობიაც ამ დაავადებების ევოლუციური პასუხია. ადრეული პერიოდიდან საშიში ობობების არსებობამ ადამიანებში განავითარა არაქნოფობია. მოცემული შიში გამოიყენებოდა, როგორც ობებისგან გადარჩენის გზა. ეს გაგება მემკვიდრეობით გადაეცა შემდეგ თაობებს. არაქნოფობია ასევე შეიძლება ასოცირებული იყოს კულტურულ შეხედულებებთან. ზოგიერთი კულტურა მიიჩნევს, რომ ობობები, ძალიან მავნე და სახიფათოა, მაგალითად ასე მიაჩნიათ აფრიკაში. არაქნოფობია ასევე შეიძლება განვითარდეს ობობის კბენისას ან ნებისმიერ არასასიამოვნო სიტუაციაში, რომელიც დაკავშირებულია ობობასთან. არაქნოფობიის სიმპტომები მოიცავს ემოციურ გამოვლინებებს — სუნთქვის გართულებას, ოფლიანობას, გულის აჩქარებასა და გულისრევას. მოცემული დაავადების დროს ექიმი აფასებს ადამიანის ობობის შიშის დონეს და ასწავლის პაციენტს სხვადასხვა რელაქსაციის ტექნიკას, როგორიცაა სუნთქვის კონტროლი, მედიტაცია და კუნთების კონტროლი. ძირითადი მიზანია ობობის დანახვისას შიშისა და პანიკის შემცირება. ასევე შესაძლებელია მედიკამენტური მკურნალობა, რომელიც, ზოგადად, გამოიყენება სიმპტომების კონტროლისათვის, რაც დამოკიდებულია დაავადების სიმძიმეზე. ფობია ფობიების სია არაქნოფობია:ობობების შიში - healthtopia.net დაარქივებული 2020-01-11 საიტზე Wayback Machine. ობობების ფობია - არაქნოფობია - fearof.net ↑ Medical Definition of Arachnophobia[მკვდარი ბმული] ↑ Arachnophobia: Fear of Spiders - Causes, Symptoms and Treatment. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-01-11. ციტირების თარიღი: 2018-03-23. ↑ Fear of Spiders Phobia – Arachnophobia ↑ Arachnophobia: Fear of Spiders - Causes, Symptoms and Treatment. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-01-11. ციტირების თარიღი: 2018-03-23. ↑ The SUN - What is arachnophobia and what causes a fear of spiders?
სერაფიმო-პონეტაევის მონასტერი

სერაფიმო-პონეტაევის მონასტერი (რუს. Серафимо-Понетаевский монастырь) — მართლმადიდებლური მონასტერი ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქის სოფელ პონეტაევკაში . დაარსებულია 1864 წელს. ეკლესია მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ნიჟნი-ნოვგოროდის ეპარქიას. მონასტრის ერთ-ერთ ნაწილში მდებარეობს დივეევოს მონასტრის სკიტე. 1864 წელს გენერალ-მაიორ ე. ა. კოლევის ქალიშვილმა სერაფიმ საროველის პატივისცემის ნიშნად, თავის კარმიდამოში დააარსა ქალთა თემი, ხუთი წლის შემვეგ საზოგადოება გადაიქცა დედათა მონასტრად. მონასტერში დაცულია ღვთისმშობლის სასწაულმოქმედი ხატი „ზეციური სასწაული“, რომელიც დაწერილია 1879 წელს მორჩილ კლავდია ვოილოშნიკოვას მიერ. ხატი ცნობილი გახდა 1885 წლის 14 მაისს, გამოსახულების სასწაულებრივი ბრწინვალებისა და მისი თვალების მოძრაობის საფუძველზე. ასევე მის წინაშე ლოცვით ავადმყოფთა განკურნების უნარით. საბჭოთა მმართველობის დამყარების შემდეგ მალევე, 1925 წელს, მონასტერი დახურეს. 2009 წლის მდგომარეობით ერთ-ერთი კორპუსის ნაწილში განთავსდა სკიტე. ამ კორპუსზე დაამონტაჟეს გუმბათი და ჯვარი. დანარჩენ კორპუსებში განათავსეს ინტერნატი სულიერი ავადმყოფებისათვის, ხოლო სამრეკლოიან შენობაში ინტერნატის ადმინისტრაცია. სკოლა განათავსეს მომლოცველთა ოთახების ყოფილ შენობაში. 2010 წლიდან სკოლა დახურეს. 2010 წლის 30 იანვარს პონეტაევის სკიტეში შედგა სერაფიმო-პონეტაევის მონასტრის დახურვიდან პირველი საღვთო ლიტურგია, რომელიც შეასრულა მთავარეპისკოპოსმა. ამავე წლის 25 სექტემბერს ნიჟნი-ნოვგოროდისა და არზამასის მიტროპოლიტმა გიორგიმ აღასრულა ტაძრის კურთხევა ღვთისმშობლის ხატის „ყოველთა მწუხარეთა სიხარულის“ სახელზე. მონასტრის წინამძღვრები იყვნენ: ევპრაქსია (გლიკერია ზანიატოვა), იღუმენია (1870-1893 წწ.) 1864 წლიდან საზოგადოების მეთაური. ნექტარია (სიმიკოვა), იღუმენია (1894-1917 წწ.). ევპრაქსია (პრასკოვია ზანიატოვა), იღუმენია (18 აპრილი, 1917-1927 წწ.). 9 ноября исполнится 145 лет со времени учреждения Серафимо-Понетаевского женского монастыря (фото)[მკვდარი ბმული], Нижегородская епархия, 27 октября 2009 года Восстановление Понетаевского скита (фото). Свято-Троицкий Серафимо-Дивеевский монастырь (30 января 2010 года). ციტირების თარიღი: 2010-02-24.[მკვდარი ბმული] ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 1.7 9 ноября исполнится 145 лет со времени учреждения Серафимо-Понетаевского женского монастыря[მკვდარი ბმული], Нижегородская епархия, 27 октября 2009 года ↑ Восстановление Понетаевского скита. Свято-Троицкий Серафимо-Дивеевский монастырь (30 января 2010 года). ციტირების თარიღი: 2010-02-24.[მკვდარი ბმული] ↑ В селе Понетаевка Шатковского района митрополит Георгий освятил храм в честь иконы Божией Матери «Всех скорбящих Радость» დაარქივებული 2013-09-28 საიტზე Wayback Machine. , Сайт Нижегородской митрополии. Текст Алексея Романова и Андрея Рукавишникова, 25 сентября 2013 года