laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კარაბობოს შტატი

კარაბობო (ესპ. Estado Carabobo) — შტატი ვენესუელაში, მდებარეობს ქვეყნის ჩრდილოეთ ნაწილში, კარაკასიდან დაახლოებით 2 საათის სავალ ნაწილზე. დედაქალაქია ვალენსია, რომელიც ამავე დროს ვენესუელის მთავარი სამრეწველო ცენტრია. შტატის ფართობი 4 650 კმ²-ია, ხოლო მოსახლეობა 2 227 000 ადამიანი (2007). 1821 წლის 24 ივნისს შტატის ტერიტორიაზე გაიმართა კარაბობოს ბრძოლა. ეს ბრძოლა გადამწყვეტი იყო ესპანეთთან ბრძოლაში ვენესუელის დამოუკიდებლობისათვის და მას სიმონ ბოლივარი ხელმძღვანელობდა. რეგიონის დაახლოებით 75% მთებითაა დაფარული, რომლებიც ვენესუელის სანაპირო ზოლის მთის მასივს მიეკუთვნება. უმაღლესი მწვერვალები შტატის ჩრდილოეთ და დასავლეთ ნაწილებში, ასევე ვალენსიის ტბის სამხრეთით მდებარეობს. მათ შორის უმაღლესია მწვერვალი კაბოლონგო (1990 მ). ვალენსიის ტბის ირგვლივ გადაჭიმულია ცენტრალური დაბლობის ვაკე და მთისწინები სამხრეთით, სადაც ვენესუელის ლიანოსი იწყება. როდესაც თანამედროვე ვენესუელის ტერიტორიაზე პირველი ევროპელები გამოჩნდნენ, ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი კულტურული ცენტრები ვალენსიის ტბის მიდამოებში მდებარეობდა. ადგილობრივი ინდიელები ძირითადად ნადირობას და შემგროვებლობას, ასევე მეთევზეობას და ფერმერულ მეურნეობას მისდევდნენ. შემორჩენილია ამ პერიოდის მრავალი პეტროგლიფი და კერამიკის ნიმუში. ვალენსიის რეგიონში აღმოჩენილია ადამიანთა ცხოვრების კვალი, რომელიც ძვ. წ. მეოთხე ათასწლეულს მიეკუთვნება. ასევე აღმოჩენილია სხვა უფრო ადრეული დასახლებები. ვალენსიის მიდამოებში მნიშვნელოვანი დასახლებები არსებობდა ახ. წ. 200-1000 წლებში. პირველი ათასწლეულის დასასრულს, ორინოკოს რეგიონიდან ახალი მოსახლეობა მოვიდა, სავარაუდიდ მდინარე ელ-პაოს გამოვლით. კარაბობოს შტატი მოიცავს 14 მუნიციპალიტეტს, ესენია: ვენესუელის შტატები შტატის ოფიციალური საიტი ↑ 1.00 1.01 1.02 1.03 1.04 1.05 1.06 1.07 1.08 1.09 1.10 1.11 1.12 1.13 OpenStreetMap — 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q936"></a> ↑ [1] დაარქივებული 2009-01-21 საიტზე Wayback Machine. INE]
ანარია (მრავალმნიშვნელოვანი)

საკუთარი სახელი ანარია შეიძლება აღნიშნავდეს: ანარია — მდინარე ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში ანარია — სოფელი გალის მუნიციპალიტეტში ანარია — მთა ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტში
ორინოკოს დელტა

ორინოკოს დელტა — მდინარე ორინოკოს ვრცელი დელტა, მდებარეობს აღმოსავლეთ ვენესუელაში. დელტა მარაოს ფორმისაა, აყალიბებს მდინარე ორინოკო, სადაც ის იყოფა მრავალ ნაკადად (უწოდებენ კანიოს, caño), რომლებიც დელტაში მიიკლაკნებიან და ზღვას ერთვიან. მთავარ განშტოებას რიო-გრანდეს უწოდებენ, რომელიც ზღვას დელტის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში ერთვის. მეორე მთავარი განშტოებაა კანიო-მანამო, რომელიც დელტის დასავლეთ კიდეს გასწვრივ, ჩრდილოეთით მიემართება. დელტა მოიცავს მუდმივი ვეთლენდების ფართო არეალებს, ისევე როგორც სეზონურად დატბორვადი მტკნარი წყლის ჭაობის ტყეებს. დელტის სამდინარო ნაპირები მანგროს ტყეებითაა დაფარული. ყოველდღიური მოქცევები კანიოების ზედა დინებამდე აღწევს. ორინოკოს დელტა ხასიათდება არაცენტრულობით, ლაგუნების ნაკლებობით და ოკეანურობით. ნაწილობრივ წააგავს მდინარე ნიგერის დელტას. იყოფა ორ სექციად: სისტემის მთავარი, ჩრდილოეთი ნაწილი მდებარეობს კანიო-მანამოსა და კანიო-არაგუაოს მარცხენა ნაპირს შორის, სადაც გაშენებულია სოფლები და შტატის დედაქალაქი ტუკუპიტა; მეორე ნაწილი მდებარეობს კანიო-არაგუაოს მარჯვენა ნაპირსა და რიო-გრანდეს შორის. ორინოკოს დელტა ერთ-ერთია ვენესუელის ცხრა გეოგრაფიულ რეგიონს შორის. მთლიანად იკავებს დელტა-ამაკუროს შტატის ტერიტორიას, რამდენიმე კილომეტრი ასევე ვრცელდება მონაგასის შტატში და მოიცავს ორინოკოს შესართავს მთლიანად. რეგიონში სახლობს ვარაოს ხალხი. Geo-Environmental Characterization of the Delta del Orinoco (University of Texas) დაარქივებული 2006-10-11 საიტზე Wayback Machine. Orinoco wetlands (WWF) Orinoco Delta swamp forests (WWF) Guianian mangroves (WWF)
არაიის ნახევარკუნძული

არაია (ესპ. Araya) — ნახევარკუნძული ვენესუელაში, შეჭრილია კარიბის ზღვაში, აღმოსავლეთის მიმართულებით. მდებარეობს სუკრეს შტატში. მის უკიდურეს დასავლეთ ნაწილში მდებარეობს ქალაქი არაია. 1959 წელს ნახევარკუნძულზე გადაიღეს დოკუმენტური ფილმი არაია. ნახევარკუნძულის ფოტოები.
ანარია

ანარია — მდინარე საქართველოში, აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის ოჩამჩირის მუნიციპალიტეტში. სიგრძე 26 კმ, აუზის ფართობი 103 კმ². სათავე აქვს გორაკ-ბორცვიან ზონაში. ერთვის შავ ზღვას ქალაქ ოჩამჩირის სამხრეთით. ↑ საქართველოს გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 2009. — გვ. 19. ↑ ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 428.
ბოლივარის მუნიციპალიტეტი (არაგუა)

ბოლივარის მუნიციპალიტეტი (ესპ. Bolívar) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, არაგუის შტატში. წარმოადგენს არაგუის შტატის 18 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 58 კმ². 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ასევედოს მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 42 295 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 729.2 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია სან-მატეო. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები არაგუის შტატი
კამატაგუის მუნიციპალიტეტი

კატამაგუის მუნიციპალიტეტი (ესპ. Camatagua) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, არაგუის შტატში. წარმოადგენს არაგუის შტატის 18 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 780 კმ². 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ასევედოს მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 17 674 ათასი ადამიანი. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 22.7 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. მთავარი ქალაქია კატამაგუა. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები არაგუის შტატი
საპინდუსისებრნი

საპინდუსისებრნი (Sapindaceae) — ორლებნიან მცენარეთა ოჯახი. ხეები, ბუჩქები ან მერქნიანი (იშვიათად ბალახოვანი) ლიანები. მათი მარტივი ან ფრთისებრი ფოთლები განლაგებულია მორიგეობით. პატარა ორსქესიანი ან იშვიათად ერთსქესიანი სურნელოვანი ყვავილები შეკრებილია კენწრულ ან უბის ციმოზურ ყვავილედებად. ოჯახი აერთიანებს 140 გვარის 1600-მდე სახეობას. გავრცელებულია აზიისა და ამერიკის ტროპიკებსა და სუბტროპიკებში. ყირიმსა და კავკასიაში (მათ შორის საქართველოშიც) კულტივირებულია მხოლოდ ერთი გვარი — კელრეუტერია. მისი სახეობები დეკორატიულია. ზოგიერთი საპინდუსისებრთა ქერქი, ფოთლები და ნაყოფი შეიცავს რძეწვენს, საპონინს (საპნის ხე და სხვა), ზოგის ნაყოფი და თესლი იჭმება. ზოგი ძვირფას მერქანს იძლევა. ხინთიბიძე ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 93-94.
ფრანსისკო-ლინარეს-ალკანტარას მუნიციპალიტეტი

ფრანსისკო-ლინარეს-ალკანტარა (ესპ. Municipio Francisco Linares Alcántara) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, არაგუის შტატში. წარმოადგენს არაგუის შტატის 18 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 24 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ფრანსისკო-ლინარეს-ალკანტარას მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 135,873 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია სანტა-რიტა. არაგუის შტატის მთელი მოსახლეობის 8.2% მოდის ფრანსისკო-ლინარეს-ალკანტარას მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 5,661.38 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები არაგუის შტატი
ანასეული ქართლის ცხოვრება

ანასეული „ქართლის ცხოვრება“ — „ქართლის ცხოვრების“ ერთ-ერთი ნუსხა, გადაწერილი დაახლოებით 1479–1495 წლებში კახეთის მეფის ალექსანდრე I-ის მეუღლის დედოფალ ანას (თავად გარსევან ჩოლოყაშვილის ქალიშვილი) ბრძანებით, რის გამოც მას „ანასეული“ ეწოდა. გადამწერის ვინაობა უცნობია. ანასეული „ქართლის ცხოვრება“ უძველესია დღემდე ცნობილ ქართლის ცხოვრების ნუსხათა შორის. აღმოაჩინა ივანე ჯავახიშვილმა 1913 წელს სოფელ ლამისყანაში ჯამბაკურ-ორბელიანების საგვარეულო წიგნსაცავში. მასვე ეკუთვნის ამ ძეგლის პირველი აღწერილობა და ზოგადი ანალიზი. ხელნაწერს დასაწყისში აკლია დაახლოებით 50 გვერდი, გადამწერის შეცდომები უნებლიე ხასიათისაა, ხელნაწერში ბევრია სწორი, პირველი დედნიდან მომდინარე ვარიანტები, რომლებიც სხვა ნუსხებში დამახინჯებულია. ანასეული „ქართლის ცხოვრება“ გადაწერილია მხედრულით, XIII საუკუნის I მეოთხედში შედგენილი დედნიდან. მასში შედის ლეონტი მროველისა და ჯუანშერის თხზულებები, მატიანე ქართლისა, დავით აღმაშენებლის ისტორია და ლაშა გიორგის დროინდელი მატიანე, უკანესკნელი თხზულება დაწერილია 1222–1223 წლებში. ამრიგად ანასეული „ქართლის ცხოვრების“ ნუსხით ირკვევა, რომ ქართლის ცხოვრების კრებულში XV საუკუნის ბოლო მეოთხედშიც არ ყოფილა შეტანილი თამარის ისტორის და ჟამთააღმწერლის თხზულება. 1927 წელს ივანე ჯავახიშვილმა დაბეჭდა ანასეული „ქართლის ცხოვრების“ ერთი ნაწილი — ლაშა გიორგის დროინდელი მატიანე. 1942 წელს სიმონ ყაუხჩიშვილის რედაქციით გამოვიდა ანასეული „ქართლის ცხოვრების“ სრული ტექსტი. ანასეული „ქართლის ცხოვრებას“ დიდი მნიშვნელობა აქვს ქართლის ცხოვრების თხზულებათა ტექსტის დადგენისა და კრებულის შედგენის ისტორიის შესწავლისათვის. ქართლის ცხოვრების ანასეული ნუსხა დღეს დაცულია საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის Q ფონდში (Q-795) მარიამისეული ქართლის ცხოვრება ჯავახიშვილი ივ., ისტორიის მიზანი, წყაროები და მეთოდები წინათ და ეხლა, წგნ., 1 - ძველი ქართული საისტორიო მწერლობა, თბ., 1945; გუჩუა ვ., ქსე, ტ. 1, გვ. 430, თბ., 1975
ხირარდოტის მუნიციპალიტეტი (არაგუა)

ხირარდოტი (ესპ. Municipio Atanasio Girardot) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, არაგუის შტატში. წარმოადგენს არაგუის შტატის 18 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 302 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ხირარდოტის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 439,947 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია მარაკაი. არაგუის შტატის მთელი მოსახლეობის 26.4% მოდის ხირარდოტის მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 1,456.78 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები არაგუის შტატი ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 1.7 1.8 OpenStreetMap — 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q936"></a>
ხოსე-ანხელ-ლამასის მუნიციპალიტეტი

ხოსე-ანხელ-ლამასი (ესპ. José Ángel Lamas) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, არაგუის შტატში. წარმოადგენს არაგუის შტატის 18 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 20 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ხოსე-ანხელ-ლამასის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 33,513 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია სანტა-კრუს-დე-არაგუა. არაგუის შტატის მთელი მოსახლეობის 2% მოდის ხოსე-ანხელ-ლამასის მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 1,675.65 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები არაგუის შტატი
ხოსე-ფელიქს-რიბასის მუნიციპალიტეტი (არაგუა)

ხოსე-ფელიქს-რიბასი (ესპ. José Félix Ribas) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, არაგუის შტატში. წარმოადგენს არაგუის შტატის 18 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 419 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ხოსე-ფელიქს-რიბასის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 156,139 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია ლა-ვიქტორია. არაგუის შტატის მთელი მოსახლეობის 9.3% მოდის ხოსე-ფელიქს-რიბასის მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 372.65 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები არაგუის შტატი
ხოსე-რაფაელ-რევენგას მუნიციპალიტეტი

ხოსე-რაფაელ-რევენგა (ესპ. José Rafael Revenga) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, არაგუის შტატში. წარმოადგენს არაგუის შტატის 18 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 192 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ხოსე-რაფაელ-რევენგას მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 49,593 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია ელ-კონსეხო. არაგუის შტატის მთელი მოსახლეობის 3% მოდის ხოსე-რაფაელ-რევენგას მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 258.3 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები არაგუის შტატი
ლიბერტადორის მუნიციპალიტეტი (არაგუა)

ლიბერტადორი (ესპ. Municipio Libertador) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, არაგუის შტატში. წარმოადგენს არაგუის შტატის 18 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 52 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ლიბერტადორის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 87,520 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია პალო-ნეგრო. არაგუის შტატის მთელი მოსახლეობის 5.3% მოდის ლიბერტადორის მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 1,683.08 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები არაგუის შტატი
მარიო-ბრისენიო-ირაგორის მუნიციპალიტეტი

მარიო-ბრისენიო-ირაგორი (ესპ. Municipio Mario Briceño Iragorry) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, არაგუის შტატში. წარმოადგენს არაგუის შტატის 18 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 53 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით მარიო-ბრისენიო-ირაგორის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 103,269 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია ელ-ლიმონი. არაგუის შტატის მთელი მოსახლეობის 6.2% მოდის მარიო-ბრისენიო-ირაგორის მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 1,948.47 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები არაგუის შტატი ↑ 1.0 1.1 OpenStreetMap — 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q936"></a>
ოკუმარე-დე-ლა-კოსტა-დე-ოროს მუნიციპალიტეტი

ოკუმარე-დე-ლა-კოსტა-დე-ოროს მუნიციპალიტეტი (ესპ. Ocumare de la Costa de Oro) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, არაგუის შტატში. წარმოადგენს არაგუის შტატის 18 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 340 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ოკუმარე-დე-ლა-კოსტა-დე-ოროს მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 9,605 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია ოკუმარე-დე-ლა-კოსტა. არაგუის შტატის მთელი მოსახლეობის 0.6% მოდის ოკუმარე-დე-ლა-კოსტა-დე-ოროს მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 28.25 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები არაგუის შტატი ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 OpenStreetMap — 2004. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q936"></a>
ანასპიდები

ანასპიდები (ლათ. Anaspida) — ნამარხი უყბოების ქვეკლასი. აქვთ თითისტარისებრი, 25 სმ-მდე სიგრძის ქერცლიანი სხეული, მცირე ზომის ფირფიტებით დაფარული თავი. ფირფიტები და ქერცლები აგებულია არაუჯრედოვანი ძვლის, ასპიდინისაგან. აქვთ ხრტილოვანი ჩონჩხი და მომრგვალო სალაყუჩე ნაპრალები. შინაგანი აგებულებით ანასპიდები ახლო დგანან მრგვალპირიანებთა. ნაპოვნია სილურულ და დევონურ ნალექებში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 430.
სან-კასიმიროს მუნიციპალიტეტი

სან-კასიმირო (ესპ. San Casimiro) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, არაგუის შტატში. წარმოადგენს არაგუის შტატის 18 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 498 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სან-კასიმიროს მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 26,030 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია სან-კასიმირო-სე-გუირიპა. არაგუის შტატის მთელი მოსახლეობის 1.6% მოდის სან-კასიმიროს მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 52.27 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები არაგუის შტატი
პარიის ნახევარკუნძული

პარიის ნახევარკუნძული (ესპ. Península de Paria) — ვრცელი ნახევარკუნძული ვენესუელაში, სუკრეს შტატში. იგი ერთმანეთისგან ყოფს კარიბის ზღვასა და პარიის ყურეს. მოიცავს პარიის ნახევარკუნძულის ეროვნულ პარკს, რომელიც 1978 წლის 12 დეკემბერს შეიქმნა და 37 500 ჰექტარს იკავებს. ნახევარკუნძულის სამხრეთ-დასავლეთში ასევე მდებარეობს მეორე ეროვნული პარკი — ტურუეპანო. ადმინისტრაციულად, ნახევარკუნძული არისმენდის, მარინიოსა და ვალდესის მუნიციპალიტეტებს მიეკუთვნება. უმაღლესი მწვერვალია სერო-ელ-უმო (1374 მ). გამოირჩევა კარიბის ზღვისთვის დამახასიათებელი ტიპური პლაჟბით. სამხრეთით ვრცელდება ჭაობიანი სავანა. საშუალო წლიური ტემპერატურა 16-25 °C-ს შეადგენს. პარიის ნახევარკუნძული — ენციკლოპედია ბრიტანიკა
სან-სებასტიანის მუნიციპალიტეტი

სან-სებასტიანი (ესპ. San Sebastián) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, არაგუის შტატში. წარმოადგენს არაგუის შტატის 18 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 491 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სან-სებასტიანის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 22,906 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია სან-სებასტიანი. არაგუის შტატის მთელი მოსახლეობის 1.4% მოდის სან-სებასტიანის მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 46.65 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები არაგუის შტატი
სარმატები

სარმატები (ძვ. ბერძ. Σαρμάται, ლათ. Sarmatae) — ირანულენოვანი მომთაბარე-მესაქონლე ტომების (ძვ. წ. IV — ახ. წ. IV სს.) საერთო დასახელება. სახლობდნენ სტეპეპში სამხრეთ ურალისა და დასავლეთ ყაზახეთიდან დუნაიმდე. ანტიკური ხანის ავტორები გამოყოფდნენ სარმატთა სხვადასხვა ჯგუფებს, თავიანთი სახელწოდებებით — ალანები, აორსები, იაზიგები, როქსოლანები, სირაკები,რომლებიც სხვადასხვა დროს ლიდერობდნენ მომთაბარე სამყაროში. სკვითები ხეთები ირანელი ხალხები სინდები ამორძალები Sarmatian, Encyclopædia Britannica
სანტიაგო-მარინიოს მუნიციპალიტეტი

სანტიაგო-მარინიო (ესპ. Santiago Mariño) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, არაგუის შტატში. წარმოადგენს არაგუის შტატის 18 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 497 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სანტიაგო-მარინიოს მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 191,731 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია ტურმერო. არაგუის შტატის მთელი მოსახლეობის 11.5% მოდის სანტიაგო-მარინიოს მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 385.78 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები არაგუის შტატი
სანტოს-მიჩელენას მუნიციპალიტეტი

სანტოს-მიჩელენა (ესპ. Santos Michelena) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, არაგუის შტატში. წარმოადგენს არაგუის შტატის 18 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 220 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სანტოს-მიჩელენას მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 44,409 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია ლას-ტეხერიასი. არაგუის შტატის მთელი მოსახლეობის 2.7% მოდის სანტოს-მიჩელენას მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 201.86 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები არაგუის შტატი
სუკრეს მუნიციპალიტეტი

სუკრე (ესპ. Sucre) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, არაგუის შტატში. წარმოადგენს არაგუის შტატის 18 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 76 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სუკრეს მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 120,302 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია კაგუა. არაგუის შტატის მთელი მოსახლეობის 7.2% მოდის სუკრეს მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 1,582.92 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები არაგუის შტატი
ტოვარის მუნიციპალიტეტი

ტოვარი (ესპ. Municipio Tovar) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, არაგუის შტატში. წარმოადგენს არაგუის შტატის 18 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 225 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ტოვარის მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 17,429 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია კოლონია-ტოვარი. არაგუის შტატის მთელი მოსახლეობის 1% მოდის ტოვარის მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 77.46 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები არაგუის შტატი
ურდანეტას მუნიციპალიტეტი

ურდანეტა (ესპ. Urdaneta) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, არაგუის შტატში. წარმოადგენს არაგუის შტატის 18 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 2,024 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით ურდანეტას მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 21,270 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია ბარბაკოასი. არაგუის შტატის მთელი მოსახლეობის 1.3% მოდის ურდანეტას მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 10.51 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები არაგუის შტატი
სამორას მუნიციპალიტეტი

სამორა (ესპ. Zamora) — მუნიციპალიტეტი ვენესუელაში, არაგუის შტატში. წარმოადგენს არაგუის შტატის 18 მუნიციპალიტეტიდან ერთ-ერთს. ფართობი 649 კმ². ვენესუელის ეროვნული სტატისტიკის ინსტიტუტის 2007 წლის მოსახლეობის აღწერის მიხედვით სამორას მუნიციპალიტეტში ცხოვრობდა 145,742 ათასი ადამიანი. მთავარი ქალაქია ვილია-დე-კურა. არაგუის შტატის მთელი მოსახლეობის 8.8% მოდის სამორას მუნიციპალიტეტზე. მოსახლეობის სიმჭიდროვე შეადგენს 224.56 ადამიანს 1 კვადრატულ კილომეტრზე. ვენესუელის მუნიციპალიტეტები არაგუის შტატი
იაკობ ტრიპოლსკი

იაკობ (იაშა) ვლადიმერის ძე ტრიპოლსკი (დ. 31 დეკემბერი, 1919, ახლანდელი დაბა ფასანაური, დუშეთის რაიონი — გ. 4 მარტი, 1988, თბილისი, საქართველოს სსრ, სსრკ) — ქართველი მსახიობი, საქართველოს სსრ სახალხო არტისტი (1966). 1941 წელს დაამთავრა თსუ-ის ფილოლოგიის ფაკულტეტი, 1942 წლიდან კოტე მარჯანიშვილის სახელობის თეატრის მსახიობია. შესრულებული აქვს სხვადასხვა ხასიათის როლი, მათ შორის მანუჩა (ვალერიან კანდელაკი ს „მაია წყნეთელი“), იასონი (შალვა დადიანის „ნინოშვილის გურია“), ტიბალტი, მალვოლიო (უილიამ შექსპირის „რომეო და ჯულიეტა“, „მეთორმეტე ღამე“), თინიბეგი (მიხეილ მრევლიშვილის „ზვავი“), ბახა (ვაჟა-ფშაველას „მოკვეთილი“), დათიკო („მე ვხედავ მზეს“ ნოდარ დუმბაძის მიხედვით), გიჟუა, მოურავი (აქვსენტი ცაგარლის „რაც გინახავს, ვეღარ ნახავ“) და სხვა. კინოში იღებენ 1943 წლიდან. როლები: თეიმურაზი („ქეთო და კოტე“), პროფესორი („ჭრიჭინა“), ი. სტალინი („მიზნის არჩევა“), ზურაბ გურგენიძე („ქალის ტვირთი“), თორღვაი („ხევისბერი გოჩა“) და სხვა. დაჯილდოებულია „საპატიო ნიშნის“ ორდენით. 1948: „ქეთო და კოტე“ (თეიმურაზი) რეჟისორები ვახტანგ ტაბლიაშვილი, შალვა გედევანიშვილი 1954: „ჭრიჭინა“ (პროფესორი) რეჟისორები სიკო დოლიძე, ლევან ხოტივარი 1955: „ცისკარა“ (ლურჯი ვეზირი) რეჟ. სერგო ჭელიძე 1957: „ქალის ტვირთი“ (ზურაბ გურგენიძე) რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილი 1958: „მანანა“ (სერგო – მანანას მამა) რეჟისორები ზაქარია გუდავაძე, შალვა მარტაშვილი 1964: „ხევისბერი გოჩა“ (თორღვაი) რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილი 1966: „შეხვედრა წარსულთან“ (ანდრია) რეჟ. სიკო დოლიძე 1967: „ქალაქი ადრე იღვიძებს“ (მინისტრი) რეჟ. სიკო დოლიძე 1970: „წყალდიდობა“ რეჟ. თენგიზ გოშაძე 1970: „სემირამიდას ბაღები“ (ლევანი) რეჟ. სიკო დოლიძე 1971:„ზოია რუხაძე“ რეჟ. დავით რონდელი 1973: „ლევან ხიდაშელი“ (ედიშერ ხუნდაძე) რეჟ. ვახტანგ ტაბლიაშვილი 1974: „Выбор цели“ (რუსეთი) (სტალინი) რეჟ. იგორ ტალანკინი 1976: „Дума о Ковпаке“ (რუსეთი) (სტალინი) რეჟ. ტიმოფეი ლევჩუკი 1976: „გასეირნება თბილისში (ნამდვილი თბილისელი და სხვები)“ რეჟ. ნანა მჭედლიძე 1977: „Солдаты свободы“ (რუსეთი) (სტალინი) რეჟ. იური ოზეროვი 1977: „სიცოცხლე ერმილეს“ რეჟ. ნიკოლოზ სანიშვილი 1981: „მე მოვედი“ (სკოლის დირექტორი) რეჟ. ალექსანდრე (ალეკო) ნინუა 1982: „Если враг не сдаётся…“ (რუსეთი) (სტალინი) რეჟ. ტიმოფეი ლევჩუკი 1984: „სანამ წვიმა გადივლიდეს“ რეჟ. ქეთი დოლიძე 1985: „Битва за Москву (киноэпопея)“ (რუსეთი) (სტალინი) რეჟ. იური ოზეროვი 1993: „Трагедия века“ (რუსეთი) (ადრე შესრულებული სტალინის როლის კადრები გამოიყენეს ფილმში) რეჟ. იური ოზეროვი 1995: „Великий полководец Георгий Жуков“ (რუსეთი, სირია) (ადრე შესრულებული სტალინის როლის კადრები გამოიყენეს ფილმში) რეჟ. იური ოზეროვი ვალერიან კანდელაკი ს „მაია წყნეთელი“ (მანუჩა ) შალვა დადიანის „ნინოშვილის გურია“ (იასონი) უილიამ შექსპირის „რომეო და ჯულიეტა“ (ტიბალტი) უილიამ შექსპირის „მეთორმეტე ღამე“ (მალვოლიო) მიხეილ მრევლიშვილის „ზვავი“ (თინიბეგი) ვაჟა-ფშაველას „მოკვეთილი“ (ბახა) „მე ვხედავ მზეს“ ნოდარ დუმბაძის მიხედვით (დათიკო ) აქვსენტი ცაგარლის „რაც გინახავს, ვეღარ ნახავ“ (გიჟუა, მოურავი ) 1950: საქართველოს სსრ დამსახურებული არტისტი 1966: საქართველოს სახალხო არტისტი საპატიო ნიშნის ორდენი ცუცქირიძე შ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 53. იაკობ ტრიპოლსკი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი იაკობ ტრიპოლსკი [დაარქივებული] — ეროვნული ფილმოგრაფია
ვენესუელის კინემატოგრაფია

ვენესუელის კინოს საფუძველი ჩაეყარა XIX საუკუნის ბოლოს. ეროვნული კინოწარმოება ვენესუელაში გაჩნდა XX საუკუნის 30-იანი წლების დასაწყისში. უმთავრესად უშვებდნენ დოკუმენტურსა და ქრონიკულ ფილმებს. მეორე მსოფლიო ომის დროს კინოგაქირავების 80-90% ამერიკული ფილმები შეადგენდა. 1948-1954 წწ. კარაკასში მუშაობდა კინოსტუდია „ბოლივარ ფილმი“, რომელსაც დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა ეროვნული კინემატოგრაფიის ჩამოყალიბებაში. ზოგი ფილმის სიუჟეტი დაკავშირებულია მარკოს პერეს ხიმენესის (ქვეყნის პრეზიდენტი 1952-1958 წწ.) რეჟიმის წინააღმდეგ ბრძოლასთან და XIX საუკუნის ეროვნული გმირის სიმონ ბოლივარის ცხოვრების ამბებთან. საერთაშორისო აღიარება მოიპოვა დოკუმენტურმა ფილმმა „არაია“ (1959, რეჟისორი მარგო ბენასერაფი). ფილმი წარდგენილი იყო 1959 წლის კანის კინოფესტივალზე. 1977 წელს გამოვიდა ცნობილი ფილმი „თევზი, რომელიც ეწევა“. 1985 წელს გამოვიდა ფილმი „ორიანა“, რომელსაც 1985 წლის კანის კინოფესტივალზე გამარჯვება ხვდა წილად. 2005 წელს გამოვიდა ფილმი „ღამის ექსპრესი“ (რეჟისორი ჯონათან იაკუბოვიჩი), რომლის პრემიერა გაიმართა აშშ-ში. 2006 წელს გაიხსნა კინოსტუდია „Villa del Cine“. წელიწადში უშვებენ 10-იდან 15-მდე სრულმეტრაჟიან კინოფილმს. გასულ საუკუნეში ფილმების უმეტესობა გასართობი, კომერციული ხასიათისა იყო. უმთავრესად იღებენ ტელესერიელებს, ქრონიკებსა და კინოფილმებს. იღებენ ასევე სარეკლამო ფილმებსაც. კინოს ცნობილი წარმომადგენლები არიან: ს. ენრიკესი, უ. პეტერსენი, მ. ლარა, რ. ჩალბაუდი, ა. როხასი, ე. ფერნანი, ე. მონტეხო. ტელენოველების ვარსკვლავები არიან: გაბრიელა სპანიკი, გაბი ესპინო, ჯული გილბერტი, ხუან ალფონსო ბაბტისტა, ხუან პაბლო რაბა და სხვ. ბოლივარ ფილმი ↑ Festival de Cannes: Araya. festival-cannes.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-09-15. ციტირების თარიღი: 2009-02-14. ↑ Festival de Cannes: Oriana. festival-cannes.com. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-10-02. ციტირების თარიღი: 2009-07-06. ↑ The films inspired by Venezuela's 1999 disaster. BBC News. ციტირების თარიღი: 2010-02-09.
ანაფორა

ანაფორა შეიძლება აღნიშნავდეს: ანაფორა — მღვდლის ტანსაცმელი ანაფორა — მოსახსენებელი წირვა ანაფორა — სტილისტიკური ფიგურა