laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გივი ქაჯაია

გივი ანტონის ძე ქაჯაია (დ. 1928, დაბა ახალი ათონი, აფხაზეთის სსრ, საქართველოს სსრ — გ. 8 იანვარი, 1987, სოხუმი, აფხაზეთის ასსრ, საქართველო სსრ) — საბჭოთა აფხაზეთის სახელმწიფო და პარტიული მოღვაწე, სკკპ წევრი (1958), აფხაზეთის ასსრ-ის XI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. გივი ანტონის ძე ქაჯაია დაიბადა 1928 წელს გუდაუთის რაიონის დაბა ახალ ათონში. 1955 წელს, მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ, სპეციალობით „პოლიტიკური ეკონომია“, მუშაობა დაიწყო სოხუმის სახელმწიფო პედაგოგიურ ინსტიტუტში — ჯერ ლაბორანტ-ასისტენტად მარქსიზმ-ლენინიზმის კათედრაზე, შემდეგ პოლიტეკონომიის მასწავლებლად. ეწეოდა აქტიურ საზოგადოებრივ საქმიანობას, არჩეული იყო ინსტიტუტის კომკავშირის კომიტეტის წევრად, კომკავშირის კომიტეტის მდივნის მოდგილედ, პოლიტეკონომიის კურსს კითხულობდა პარტიის სოხუმის საქალაქო კომიტეტთან არსებულ მარქსიზმ-ლენინიზმის საღამოს უნივერსიტეტში. 1958 წლიდან გ. ქაჯაია პარტიულ სამუშაოზეა. მუშაობდა საქართველოს კომპარტიის აფხაზეთის საოლქო კომიტეტის აპარატში: ჯერ სოფლის მეურნეობის განყოფილების, შემდეგ ადმინისტრაციული და სავაჭრო-საფინანსო ორგანოების განყოფილების ინსტრუქტორად. 1967 წლის სექტემბერში იგი გადაყვანილ იქნა აფხაზეთის ასსრ-ის სახელმწიფო საგეგმო კომისიის თავჯდომარის მოადგილედ. 1968 წელს გ. ქაჯაიას რეკომენდაცია მიეცა სკკპ ცენტრალურ კომიტეტთან არსებულ უმაღლეს პარტიულ სკოლაში სასწავლებლად წასვლის თაობაზე. უმაღლესი პარტიული სკოლის წარჩინებით დამთავრების შემდეგ, 1970 წელს იგი დაინიშნა გულრიფში სახახლო დეპუტატთა რაიონული საბჭოს აღმასკომის თავჯდომარის მოადგილედ. 1973 წლის მაისში კი საქართელოს კომპარტიის სოხუმის საქალაქო კომიტეტის ადმინისტრაციული და სავაჭრო-საფინანსო ორგანოების განყოფილების გამგედ, ხოლო 1973 წლის ნოემბერში არჩეულ იქნა საქართველოს კომპარტიის გალის რაიონული კომიტეტის მდივნად. 1976 წლის აპრილში გ. ქაჯაია გადაყავთ საქართველოს კომპარტიის აფხაზეთის საოლქო კომიტეტის აპარატში — საერთო განყოფილების გამგედ, ხოლო შემდეგ — 1977 წლის ივნისში დამტკიცებულ იქნა საქართელოს კომპარტიის აფხაზეთის საოლქო კომიტეტის ვაჭრობისა და საყოფაცხოვრებო მომსახურების, საგეგმო და საფინანსო ორგანოების განყოფილების გამგედ, სადაც მუშაობდა სიცოცხლის ბოლომდე. გ. ქაჯაია სხვადასხვა დროს არჩეული იყო საქართველო სკომპარტიის აფხაზეთის საოლქო კომიტეტის, პარტიის გულრიფშისა და გალის რაიონული კომიტეტების წევრად, აფხაზეთის ასსრ-ის XI მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატად. გ. ქაჯაია გარდაიცვალა 1987 წელს. გაზ. „საბჭოთა აფხაზეთი“, №7 (12373), 10 იანვარი, 1987
ანა ფიჩხაძე

ანა ფიჩხაძე (რუს. А́нна Абра́мовна Пичха́дзе, 16 აგვისტო, 1956 წელი) — საბჭოთა და რუსი ლინგვისტი, ფილოლოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი (2011), რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (2019), ა.ა. შახმატოვის სახელობის პრემიის ლაურეატი (2012). დაამთავრა მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიური ფაკულტეტის კლასიკური ფილოლოგიის განყოფილება. 1978 წლიდან მუშაობს ვ.ვ. ვინოგრადოვის სახელობის რუსული ენის ინსტიტუტში. 1988 წელს ა.ა. ალექსეევის ხელმძღვანელობით დაასრულა სლავური იგავთა წიგნის მეცნიერული შესწავლა და დაიცვა საკანდიდატო დისერტაცია თემაზე „სლავური პარემიათა კრებულის ლინგვოტექსტოლოგიური შესწავლის საკითხები“. 2011 წელს დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია თემაზე „XI—XIII საუკუნეების თარგმნილი წერილობითი ძეგლებში არსებულ აღმოსავლეთსლავურ ლექსიკურ ელემენტთა ენობრივი თავისებურებები“. ძველ რუსულ მატიანეებში ლექსიკის ფუნციონირების თავისებურებები 2012 წელს ანა აბრამის ასული ფიხჩაძის მეცნიერული შრომა ა.ა. შახმატოვის პრემიით აღინიშნა მონოგრაფიისათვის „მთარგმნელობითი საქმიანობა მონღოლებამდელ რუსეთში: ლინგვისტური ასპექტი“ ანა აბრამის ასული ფიჩხაძის პროფილი რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის ოფიციალურ საიტზე ანა აბრამის ასული ფიჩხაძის პროფილი რუსეთის მეცნიერებათა აკადემიის ვ.ვ. ვინოგრადოვის სახელობის რუსული ენის ინსტიტუტის ოფიციალური საიტზე
ვლადიმერ აშხაცავა

ვლადიმერ არდაშის ძე აშხაცავა (აშხაწავა) (აფხ. Владимир Ардашь-иԥа Ашьхацаа; დ. 1936 — გ. 29 მარტი, 2018) — აფხაზი სახელმწიფო მოღვაწე, ინჟინერი. სკკპ წევრი (1962). აფხაზეთის ასსრ-ის XI და XII მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. 1959 წელს ხარკოვის საინჟინრო-სამშენებლო ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ მუშაობა დაიწყო ოჩამჩირის საკოლმეურნებათაშორისო სამშენებლო ორგანიზაციაში. 1960-1963 წლებში იყო ამ სამშენებლო კოლექტივის ჯერ სამუშაოთა მწარმოებელი, ხოლო შემდეგ მთავარი ინჟინერი. 1963 წელს გადაჰყავთ პარტიის აფხაზეთის საოლქო კომიტეტის აპარატში სამრეწველო-სატრასპორტო განყოფილების ინსტრუქტორის თანამდებობაზე, ხოლო 1969 წელს ამტკიცებენ ამ განყოფილების გამგედ. 1975 წელს შევიდა სკკპ ცკ-თან არსებული უმაღლეს პარტიული სკოლაში, რომლის დამთავრების შემდეგ 1976-1980 წლებში მუშაობდა პარტიის აფხაზეთის საოლქო კომიტეტის ჯერ ორგანიზაციულ-პარტიული მუშაობის განყოფილების გამგის მოადგილედ, ხოლო შემდეგ — საფინანსო-სამეურნეო განყოფილების გამგედ. 1980 წლიდან ვ. აშხაცავა პარტიის აფხაზეთის საოლქო კომიტეტის მშენებლობისა და საქალაქო მეურნეობის განყოფილების გამგეა. 1987 წლის 29 იანვარს დაინიშნა აფხაზეთის ასსრ-ის მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილისა და სახელმწიფო საგეგმო კომიტეტის თავმჯდომარის თანამდებობაზე. მოგვიანებით ეკონომიკის მინისტრად. გაზ. „საბჭოთა აფხაზეთი“, №21 (12387), 30 იანვარი, 1987 ვლადიმერ აშხაცავა — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი АШХАЦАВА ВЛАДИМИР АРДАШЕВИЧ დაარქივებული 2022-01-23 საიტზე Wayback Machine.
შოთა შარანგია

შოთა უშანგის ძე შარანგია (დ. 5 აპრილი, 1940, სოფელი მუხური, გალის რაიონი, აფხაზეთის ასსრ, საქართველოს სსრ — გ. 2 თებერვალი, 1987, სოხუმი, აფხაზეთის ასსრ, საქართველოს სსრ) — აფხაზეთის სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. აფხაზეთის ასსრ-ის IX-XI მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. შოთა უშანგის ძე შარანგია დაიბადა 1940 წლის 5 აპრილს აფხაზეთის ასსრ-ის გალის რაიონის სოფელ მუხურში, პედაგოგების ოჯახში. აჩიგვარის №1 საშუალო სკოლის დამთავრების შემდეგ, მუშაობა დაიწყო სოფელ მუხურის ჯგებურიას სახელობის კოლმეურნეობაში, კოლმეურნედ. 1960 წელს ჩაირიცხა საქართველოს სუბტროპიკული მეურნეობის ინსტიტუტში, რომლის დამთავრების შემდეგ 1965 წელს გაიარა სამსახური საბჭოთა არმიის რიგებში. თადარიგში დათხოვნის შემდეგ, 1966 წელს დაბრუნდა მშობლიურ სოფელში, სადაც მუშაობდა აგროქიმიური ლაბორატორიის გამგედ. 1969 წელს შევიდა სკკპ რიგებში. არჩეული იყო ჯგუბურიას სახელობის კოლმეურნეობის პირველადი კომკავშირული და პარტიული ორგანიზაციების მდივნად. 1976-1979 წლებში მუშაობდა სიდის ჩაის, ხოლო შემდეგ მზიურის ციტრუსების საბჭოთა მეურნეობების დირექტორად. 1979 წელს ინიშნება გალის რაიონის სასოფლო-სამეურნეო საწარმოო გაერთიანების თავმჯდომარის პირველ მოადგილედ — მთავარ აგრონომად. იმავე წელს აირჩიეს გალის სახალხო დეპუტატთა რაიონული საბჭოს აღმასკომის თავმჯდომარედ. 1981 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე იყო საქართველოს კომპარტიის გალის რაიონული კომიტეტის პირველი მდივანი. იყო აფხაზეთის ასსრ-ის IX-XI მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი, არჩეული იყო აფხაზეთის ასსრ-ის უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის თავმჯდომარის მოადგილედ. შოთა შარანგია გარდაიცვალა 1987 წლის 2 თებერვალს. გაზ. „საბჭოთა აფხაზეთი“, №25 (12391), 5 თებერვალი, 1987
სან-გაბრიელი (ლა-უნიონი)

სან-გაბრიელი (ოფიციალურად სან-გაბრიელის მუნიციპალიტეტი; ილოკ: Ili ti San Gabriel; ფილ: Bayan ng San Gabriel) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი ლა-უნიონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 18 943 ადამიანს შეადგენს. სან-გაბრიელი 15 ბარანგაისგან შედგება. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სან-გაბრიელი (ლა-უნიონი) San Gabriel Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2012-05-23 საიტზე Wayback Machine. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a>
სან-ხუანი (ლა-უნიონი)

სან-ხუანი (ოფიციალურად სან-ხუანის მუნიციპალიტეტი; ილოკ: Ili ti San Juan; ფილ: Bayan ng San Juan) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი ლა-უნიონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 40 507 ადამიანს შეადგენს. სან-ხუანი 41 ბარანგაისგან შედგება. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სან-ხუანი (ლა-უნიონი) San Juan Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2012-05-23 საიტზე Wayback Machine. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a>
სანტო-ტომასი (ლა-უნიონი)

სანტო-ტომასი (ოფიციალურად სანტო-ტომასის მუნიციპალიტეტი; ილოკ: Ili ti Santo Tomas; ფილ: Bayan ng Santo Tomas) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი ლა-უნიონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 40 846 ადამიანს შეადგენს. სანტო-ტომასი 24 ბარანგაისგან შედგება. მუნიციპალიტეტი ეროვნული დედაქალაქის რეგიონიდან 230 კმ-ის, ხოლო პროვინციული დედაქალაქიდან 39 კმ-ის დაშორებით მდებარეობს. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სანტო-ტომასი (ლა-უნიონი) Santo Tomas Profile at PhilAtlas.com La Union Website დაარქივებული 2012-07-10 საიტზე Wayback Machine. Philippine Census Information Local Governance Performance Management System ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a>
სანტოლი (ლა-უნიონი)

სანტოლი (ოფიციალურად სანტოლის მუნიციპალიტეტი; ილოკ: Ili ti Santol; ფილ: Bayan ng Santol) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი ლა-უნიონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 14 166 ადამიანს შეადგენს. სანტოლი 11 ბარანგაისგან შედგება. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სანტოლი (ლა-უნიონი) Santol Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2012-05-23 საიტზე Wayback Machine. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Santol: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 26 April 2020.
სუდიპენი (ლა-უნიონი)

სუდიპენი (ოფიციალურად სუდიპენის მუნიციპალიტეტი; ილოკ: Ili ti Sudipen; ფილ: Bayan ng Sudipen) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი ლა-უნიონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 17 187 ადამიანს შეადგენს. სუდიპენი 17 ბარანგაისგან შედგება. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სუდიპენი (ლა-უნიონი) Sudipen Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2012-05-23 საიტზე Wayback Machine. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Sudipen: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 26 April 2020.
ტუბაო

ტუბაო (ოფიციალურად ტუბაოს მუნიციპალიტეტი; ილოკ: Ili ti Tubao; ფილ: Bayan ng Tubao) ― მეოთხე კლასის მუნიციპალიტეტი ლა-უნიონის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 31 763 ადამიანს შეადგენს. ტუბაო 18 ბარანგაისგან შედგება. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ტუბაო Tubao Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information დაარქივებული 2009-03-02 საიტზე Wayback Machine. Local Governance Performance Management System დაარქივებული 2012-05-23 საიტზე Wayback Machine. ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Tubao: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 26 April 2020.
საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს კადეტთა კორპუსი

საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს კადეტთა კორპუსი — საშუალო სასწავლებელი გაძლიერებული სამხედრო-ფიზიკური მომზადებითა და უცხოური ენების სწავლებით. შეიქმნა 1992 წლის სექტემბერში, 1992 წლის თებერვლის საქართველოს ეროვნული უშიშროებისა და თავდაცვის საბჭოს №7/23 დადგენილებითა და საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს №267 ბრძანებით, თბილისის ყოფილი უმაღლესი საარტილერიო სასწავლებლის ბაზაზე. მისი ამოცანა იყო მოემზადებინა თარჯიმნები საქართველოს შეიარაღებული ძალებისათვის. სწავლის ხანგრძლივობა თავდაპირველად 4, შემდგომ — 3 წელი იყო. 1994 შეიცვალა სასწავლებლის ორიენტაცია და ძირითად ამოცანად დაისახა კადრების მომზადება თბილისის გაერთიანებული სამხედრო აკადემიისათვის და საზღვარგარეთის ქვეყნებში სწავლის გაგრძელების მსურველთათვის. 1995 წელს კადეტთა კორპუსი განთავსდა კონსტანტინე ლესელიძის სპეციალური სკოლაინტერნატის სამხედრო ქალაქში. კადეტთა კორპუსში იღებდნენ ზოგადსაგანმანათლებლო საშუალო სკოლის 9-კლასდამთავრებულებს. ზოგადსაგანმანათლებლო საგნების სწავლების გარდა, დიდი ყურადღება ექცეოდა დაწყებით სამხედრო და ფიზიკურ მომზადებას, უცხოურ ენებს. აღსაზრდელები სამხედრო ტანსაცმელს ატარებდნენ, ცხოვრობდნენ ყაზარმულ პირობებში, სამხედრო დღის განაწესით. 2000 წლისთვის აქ სწავლობდა 120 აღსაზრდელი. სხვადასხვა წლებში კადეტთა ხელმძღვანელობდნენ პოლკოვნიკები: დ. მამისაშვილი (1992 – იანვარი, 1994), ს. ზერეკიძე (1994-იდან). კურსდამთავრებულები სწავლობდნენ ეროვნული თავდაცვის აკადემიაში, თურქეთში, საბერძნეთში, უკრაინაში, რუსეთში (მოსკოვი, სანქტ-პეტერბურგი, რიაზანი, ულიანოვსკი, ჩელიაბინსკი, კრასნოდარი). მდებარეობდა მეტრომშენის დასახლებაში. 2001 წელს კადეტთა კორპუსი გაუქმდა. 2010 დაარსდა კადეტთა სამხედრო ლიცეუმი ქალაქ ქუთაისში. კადეტთა კორპუსი ↑ 1.0 1.1 1.2 ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 4, თბ., 2018. — გვ. 419. ↑ ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 572, ISBN 99928-20-32-2.
გიორგი კურტანიძე

გიორგი კურტანიძე (დ. 25 თებერვალი, 1929, სოფ. ღორეშა, ახლანდელი ხარაგაულის მუნიციპალიტეტი) — ქართველი მეკოპე, კომუნისტური შრომის ბრიგადის ბრიგადირი. სოციალისტური შრომის გმირი (1974), თბილისის საპატიო მოქალაქე (1981). საქართველოს სსრ VII–XI მოწვევებისა უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. სსრკ-ის X მოწვევის უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. შრომითი საქმიანობა კურტანიძემ დაიწყო დიდი სამამულო ომის დროს. მან დროებით მიატოვა სწავლა საშუალო სკოლაში, რომელიც 1950 წელს დაასრულა. შემდეგ გაიწვიეს საბჭოთა არმიის რიგებში. 1954 წლიდან მუშაობდა თბილისის ფოლადთუჯსასხმელ ქარხანა „ცენტროლიტში“ ჯერ მეკოპედ (მეყალიბე), ხოლო 1966 — მეკოპეთა ბრიგადირის ბრიგადირად. იყო საქართველოს კომპარტიის XXII–XXV ყრილობებისა და სკკპ XXV ყრილობის დელეგატი. საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრი და უმაღლესი საბჭოს ცენტრალური სარევიზიო კომისიის თავმჯდომარე. დაჯილდოებულია ოქტომბრის რევოლუციის, „საპატიო ნიშნისა“ და ლენინის ორდენი ორდენებით, საქართველოს სახელმწიფო პრემიით (1977). ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 86. გიორგი კურტანიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გიორგი კურტანიძის ბიოგრაფია (VII მოწვევა) გიორგი კურტანიძის ბიოგრაფია (XI მოწვევა) გიორგი კურტანიძის ბიოგრაფია (სსრკ X მოწვევა)
თენგიზ მენთეშაშვილი

თენგიზ მენთეშაშვილი (დ. 26 მარტი, 1928, თბილისი — გ. 25 აპრილი, 2016) — ქართველი პოლიტიკოსი. თბილისის საპატიო მოქალაქე (1982). საქართველოს სსრ-ის V და IX მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. სსრკ-ის IX-XII მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. 1950 წელს დაამთავრა საქართველოს პოლიტექნიკური ინსტიტუტი. მუშაობდა რუსთავის მეტალურგიულ ქარხანაში უფროს ინჟინერ-კონსტრუქტორად. 1952 წლიდან საქართველოს ალკკ რუსთავის საქალაქო კომიტეტის მდივანი. საქართველოს ალკკ ცკ-ის მეორე მდივანი. 1961 წლიდან იყო საქართველოს კპ ცკ აპარატში პასუხსაგებ სამუშაოზე, პარტიის რუსთავის საქალაქო კომიტეტის პირველი მდივანი. 1976-1982 წლებში საქართველოს კპ თბილისის საქალაქო კომიტეტის პირველი მდივანი. სსრკ IX-XII მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. ცხოვრობდა და მოღვაწეობდა მოსკოვში. ოქტომბრის რევოლუციის ორდენი „საპატიო ნიშნის“ ორდენი 1988 — შრომის წითელი დროშის ორდენი 1998 — ღირსების ორდენი (საქართველოსა და მის დედაქალაქის — თბილისის აღმშენებლობაში შეტანილი განსაკუთრებით ღირსეული წვლილისა და უცხოეთში მცხოვრებ თანამემამულეთა შორის ნაყოფიერი საზოგადოებრივი მოღვაწეობისათვის) თენგიზ მენთეშაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი თენგიზ მენთეშაშვილის ბიოგრაფია (V მოწვევა) თენგიზ მენთეშაშვილის ბიოგრაფია (სსრკ X მოწვევა) თენგიზ მენთეშაშვილის ბიოგრაფია (სსრკ XI მოწვევა)
გამძლეობა

გამძლეობა-ორგანიზმის უნარი, გამოიჩინოს თავი და დარჩეს აქტიური დიდი ხნის განმავლობაში, მისი უნარია გაძლება, გამოჯანმრთელება, იმუნიტეტის ქონა, ტრავმის, ჭრილობების ან დაღლილობისგან თავის არიდება. გამძლეობა ძირითადად გამოყენებულია აერობულ ან ანაერობულ ვარჯიშებში. ხანგრძლივობა განსხვავდება, მსუბუქი აერობული ვარჯიშების ხანგრძლივობამ შეიძლება გასტანოს რამდენიმე დღე, ხოლო დიდი დატვირთვის მქონე ანაერობული ვარჯიშები გრძელდება რამდენიმე წუთი. როცა ადამიანს შეუძლია შეასრულოს ან გაუძლოს უფრო მეტ ძალისხმევას, ვიდრე აქამდე შეეძლო, ესე იგი მისი გამძლეობა გაზრდილა, რაც პროგრესზე მიანიჭებს. გამძლეობის გაუმჯობესების მიზნით, ადამიანს შეუძლია გაზარდოს დროის რაოდენობა,როცა ის ივარჯიშებს, ან განმეორების რაოდენობა, ასევე მან შეიძლება შეამციროს დრო მაგრამ დატვირთვა გაზარდოს, რაც გამოიწვევს კუნთის სიძლიერის განვითარებას მაგრამ ვერ განავითარებს მის გამძლეობას. დადასტურებულია, რომ გამძლეობის ზრდა იწვევს ენდორფინების გამომუშავებას, რაც ახალისებს ადამიანს. ნაჩვენებია, რომ ფიზიკური აქტივობით გამძლეობის მოპოვების აქტი ამცირებს დეპრესიასა და სტრესს, და ასევე ხელს უშლის ქრონიკული დავადებების განვითარებას. მიუხედავად იმისა, რომ მეტი გამძლეობა ავითარებს გულ-სისხლძარღვთა მოქმედებას, ეს არ ნიშნავს რომ ის უხდება ნებისმიერ გულ-სისხლძარღვთა დაავადებას. ტერმინი „სტამინა“ ზოგჯერ გამოიყენება გამძლეობის სინონიმად. სამხედრო პირობებში გამძლეობა განიხილება ძალის მიხედვით. გამძლეობა ასევე მნიშვნელოვანია რთულ სიტუაციაში მოთმინებისა და გაძლებისათვის. გამძლეობის ვარჯიების შესრულება შესაძლებელია კონკრეტული ხერხებით. სავრჯიშო გეგმების ადაპტაცია უნდა მიჰყვებოდეს ინდივიდუალურ მიზნებს. ეფექტური ვარჯიში იწყება ინდივიდის შესაძლებლობების ნახევრიდან. შესრულების უნარიანობა გამოიხატება მაქსიმალური გულისცემით. საუკეთესო შედეგების მიღწევად შეიძლება ჩაითვალოს მაშინ, როცა გულისცემა თავდაპირველი მაქსიმალური გულისცემის 55-65%-მდე დავა. აერობული და ანაერობული ვარჯიშები არ არის ნახსენები ფართო გამძლეობის ვარჯიშებში. ვარჯიშის ონტენსიურობის ზოგადი გამოთვლა ხდება გულისცემის გაზომვით. Exercise ვიკიციტატაში არის გვერდი თემაზე: გამძლეობა ვიქსიკონში განმარტებულია სიტყვა: გამძლეობა „Tips on increasing stamina“, Active, http://www.active.com/running/Articles/Boost_Your_Endurance_in_7_SimpleSteps.htm[მკვდარი ბმული].
ლევ კულიჯანოვი

ლევ კულიჯანოვი (დ. 19 მარტი, 1924, თბილისი — გ. 17 თებერვალი, 2002, მოსკოვი) — საბჭოთა და რუსი კინორეჟისორი, სცენარისტი, პედაგოგი. სსრკ სახალხო არტისტი (1976). თბილისის საპატიო მოქალაქე (1983), სოციალისტური შრომის გმირი (1984). სსრკ VII-X მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. 1955 წელს დაამთავრა კინემატოგრაფიის საკავშირო სახელმწიფო ინსტიტუტის სარეჟისორო ფაკულტეტი. გადაიღო ფილმები: „მამისეული სახლი“ (1959), „როცა ხეები დიდები იყო“ (1962), „დანაშაული და სასჯელი“ (თ. დოსტოევსკის რომანის ეკრანიზაცია, 1970), „კარლ მარქსი, ახალგაზრდობის წლები“ (7 სერიანი მხატვრული ფილმი, 1980) და სხვა. მის შემოქმედებაში განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს ფილმს „ცისფერი რვეული“(1969), რომელშიც ლენინის სახეა შექმნილი. 1964 — რსფსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე 1969 — რსფსრ-ის სახალხო არტისტი 1971 — რსფსრ სახელმწიფო პრემია 1974 — შრომის წითელი დროშის ორდენი 1976 — სსრკ სახალხო არტისტი 1982 — ლენინური პრემია 1983 — თბილისის საპატიო მოქალაქე 1984 — ლენინის ორდენი ლევ კულიჯანოვი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ლევ კულიჯანოვი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
ჰარი პოტერი (ფილმების სერია)

ჰარი პოტერი (ინგლ. Harry Potter) — ფენტეზის ჟანრის ფილმების სერია. ეფუძნება ჯოან როულინგის ამავე სახელწოდების 7 წიგნს. გამოდიოდა 2001-2012 წლებში. ჰარი პოტერი და ფილოსოფიური ქვა (2001) ჰარი პოტერი და საიდუმლო ოთახი (2002) ჰარი პოტერი და აზკაბანის ტყვე (2004) ჰარი პოტერი და ცეცხლოვანი თასი (2005) ჰარი პოტერი და ფენიქსის ორდენი (2007) ჰარი პოტერი და ნახევარპრინცი (2009) ჰარი პოტერი და სიკვდილის საჩუქრები - ნაწილი 1 (2010) ჰარი პოტერი და სიკვდილის საჩუქრები - ნაწილი 2 (2011) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ჰარი პოტერი ოფიციალური საიტი
გურამ მეტონიძე

გურამ მეტონიძე (დ. 2 ოქტომბერი, 1935, სოფ. ხვანჭკარა, ამბროლაურის რაიონი — გ. 4 ივნისი, 2022) — ქართველი მუშა. თბილისის საპატიო მოქალაქე (1983). სსრ კავშირის უმაღლესი საბჭო, დეპუტატი დაამთავრა თბილისის რკინიგზის პირველი საშუალო სკოლა და შემდეგ გაიარა სავალდებულო სამხედრო სამსახური. 1958 წლიდან იყო ქარხანა „გაზაპარატის“ მწნეხავი. 1959 წელს მუშაობა დაიწყო თბილისის ელმავალმშენებელ ქარხანაში და ელექტრომემონტაჟეთა ბრიგადის წევრი გახდა. ორ ათეული წელზე მეტ ხანს ხელმძღვანელობდა ელექტრომემონტაჟეთა კომპლექსურ ბრიგადას. გურამ მეტონიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გურამ მეტონიძის ბიოგრაფია (სსრკ XXVI მოწვევა)
გიორგი ტოვსტონოგოვი

გიორგი ტოვსტონოგოვი (რუს. Гео́ргий Алекса́ндрович Товстоно́гов; დ. 28 სექტემბერი, 1915, თბილისი — გ. 23 მაისი, 1989, ლენინგრადი) — საბჭოთა რეჟისორი და პედაგოგი. ხელოვნებათმცოდნეობის დოქტორი (1968), პროფესორი. სსრკ სახალხო არტისტი (1957). სოციალისტური შრომის გმირი (1983). ლენინური პრემიის (1958), ორი სტალინური პრემიისა (1950, 1952) და ორი სსრკ სახელმწიფო პრემიის (1968, 1978) ლაურეატი, თბილისის საპატიო მოქალაქე (1983). დაამთავრა მოსკოვის კინემატოგრაფიისა და ა. ლუნაჩარსკის სახელობის თეატრალური ხელოვნების ინსტიტუტები. 1931 წელს სცენური მოღვაწეობა დაიწყო, როგორც მსახიობმა, თბილისის მოზარდ მაყურებელთა რუსულ თეატრში. 1938-1946 წლებში მოღვაწეობდა თბილისის ალექსანდრე გრიბოედოვის სახელობის რუსულ თეატრში, სადაც დადგა სერგო ნაიდიონოვის „ვანიუშინის შვილები“, ნიკოლოზ პოგოდინის „კრემლის კურანტები“, ლილიან ჰელმანის „მელიები“. პარალელურად მოღვაწეობდა პედაგოგად საქართველოს რუსთაველის სახელობის თეატრალურ ინსტიტუტში. მისი საუკეთესო მოწაფე იყო მიხეილ თუმანიშვილი. 1946-1949 წლებში მოღვაწეობდა მოსკოვის ცენტრალურ საბავშვო თეატრში. 1950-1956 წლებში ლენინგრადის ლენინური კომკავშირის თეატრის მთავარი რეჟისორი იყო. 1956 წლიდან გარდაცვალებამდე ხელმძღვანელობდა ლენინგრადის დიდ აკადემიურ დრამატულ თეატრს (გარდაცვალების შემდეგ ეწოდა მისი სახელი). მისი სპექტაკლები გამოირჩეოდა ფორმის სიმკვეთრით, ჟანრობრივი მრავალფეროვნებით, ნაწარმოების ღრმა ფსიქოლოგიური წვდომით. მისი ხელოვნება ათეული წლების მანძილზე მსოფლიო თეატრალური ხელოვნების ყურადღების ცენტრში იყო. მის მიერ დადგმული სპექტაკლებიდან გამოირჩევა ვსევოლოდ ვიშნევსკის „ოპტიმისტური ტრაგედია“, ალექსანდრე ვოლოდინის „ჩემი უფროსი და“, „ხუთი საღამო“, გილერმე ფიგეირედოს „მელა და ყურძენი“, ნიკოლოზ გოგოლის „რევიზორი“, თედორე დოსტოევსკის „იდიოტი“, ავქსენტი ცაგარელის „ხანუმა“, ლევ ტოლსტოის „ცხენის ისტორია“ და სხვა. თბილისში არის გიორგი ტოვსტონოგოვის ქუჩა. გიორგი ტოვსტონოგოვი 1964 წელს აირჩიეს რუსეთის ფედერაციის თეატრალურ მოღვაწეთა კავშირის პრეზიდიუმის საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილედ. იყო სსრ კავშირის უმაღლესი საბჭოს მე-7 და მე-8 მოწვევის დეპუტატი (1966, 1970). გიორგი ტოვსტონოგოვი გარდაიცვალა 1989 წლის 23 მაისს, გულის შეტევით. დაკრძალულია ალექსანდრე ნეველის ლავრის ტიხვინის სასაფლაოზე, ხელოვნების ოსტატთა ნეკროპოლში. 1950 — სტალინური პრემია 1952 — სტალინური პრემია 1957 — სსრკ სახალხო არტისტი 1958 — ლენინური პრემია 1968 — სსრკ სახელმწიფო პრემია 1974 — საქართველოს სახალხო არტისტი 1978 — სსრკ სახელმწიფო პრემია 1983 — თბილისის საპატიო მოქალაქე 1983 — სოციალისტური შრომის გმირი გიორგი ტოვსტონოგოვი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გიორგი ტოვსტონოგოვი — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)