laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ნუგზარ პაიჭაძე

ნუგზარ პაიჭაძე (დ. 22 ივნისი, 1940, გამოჩინებული) — ქართველი ეკონომისტი, მეცნიერი და პედაგოგი. 1969 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ეკონომიკური ფაკულტეტი ხოლო 1972 წელს თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ასპირანტურა. 1972 წლიდან თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ეწევა აქტიურ სამეცნიერო-პედაგოგიურ საქმიანობას, სადაც გაიარა ყველა სამეცნიერო-პედაგოგიური თანამდებობა ასისტენტობიდან პროფესორობამდე; 1988 წლიდან ეკონომიკურ მეცნიერებათა დოქტორია, 1989 წლიდან პროფესორი. 1974-1979 წლებში საინჟინრო-ეკონომიკური ფაკულტეტის დეკანის მოადგილე. 1979-2005 წლებში ამავე ფაკულტეტის (შემდგომ მენეჯმენტის) დეკანი. 1999-2006 წლებში მენეჯმენტის კათედრის გამგე. ამჟამად თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მენეჯმენტისა და ადმინისტრირების კათედრის ასოცირებული პროფესორი. 1973 წელს დაიცვა დისერტაცია ეკონომიკურ მეცნიერებათა კანდიდატის ხარისხის მოსაპოვებლად. სამეცნიერო კვლევის ძირითადი ობიექტია შრომის ეკონომიკისა და ადამიანთა რესურსების მართვის (პერსონალის მართვის) პრობლემები. გამოქვეყნებული აქვს 120-მდე სამეცნიერო ნაშრომი, მათ შორის 3 მონოგრაფია და 5 სახელმძღვანელო. საქართველოს ბიზნესის მეცნიერებათა აკადემია, წევრი თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დიდი სამეცნიერო საბჭო, წევრი (1979-2004) თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორატთან არსებული ეკონომიკური ფაკულტეტების საკოორდინაციო საბჭო (1980-1984, 1978-2006წწ.) , თავმჯდომარის მოადგილე (1978-2006) საქართველოს ეკონომიკურ მეცნიერებათა აკადემია, წევრი 2000 — ივანე ჯავახიშვილის სახელობის მედალი 1998 — ღირსების ორდენი 1970 — მედალი „შრომითი მამაცობისთვის“ 1966 — მედალი „ყამირი მიწების ათვისებისათვის“ ადამიანური რესურსების მენეჯმენტი : სახელმძღვ. (ავტორი). თბ., სიტყვა, 2011, გვ. 280 — ISBN: 978-9941-9176-5-3 ადამიანური რესურსების მართვა : ცნებებისა და განსაზღვრებების ლექსიკონი (ავტორი). თბ., თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 2008, გვ. 175 — ISBN: 978-9941-13-057-1 პერსონალის მართვა (ავტორი). თბ., სახელმძღვ. ეკონ. პროფ. სტუდ., 2003, გვ. 463 — ISBN: 99940-13-95-5 შრომის ეკონომიკა : სახელმძღვ. უმაღ. სასწ. ეკონ. პროფილის სტუდ. (ავტორი). თბ., თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 2000, გვ. 559 — ISBN: 99928-77-86-3 შრომის ორგანიზაცია და ნორმირება მრეწველობაში (ავტორი). თბ., თბილ. უნ-ტის გამ-ბა, 1996, გვ. 236 წიგნი ღირსებისა: ტ. 3/ შემდგ.: ყიფიანი თ., (რედ.), გაჩეჩილაძეთ., სიმონიშვილი გ., თბ., 2001, გვ. 251 ნუგზარ პაიჭაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ნიკიტა მაღალაშვილი

ნიკიტა მაღალაშვილი (დ. 8 თებერვალი, 1912, სანკტ-პეტერბურგი — გ. 26 დეკემბერი, 1992) — ქართველი მუსიკოსი. ნიკიტა მაღალაშვილი თავად დიმიტრი მაღალაშვილის ოჯახში. პირველი ვინც შეამჩნია მისი განსაკუთრებული მუსიკალური ნიჭი იყო რუსი პიანისტი ა. ზილოტი, რომელმაც ჩაუტარა კიდეც რამდენიმე გაკვეთილი. 1918 წელს ნიკიტა მაღალაშვილმა ოჯახთან ერთად დატოვა რუსეთი და საცხოვრებლად ჯერ ფინეთში, შემდეგ კი საფრანგეთში გადავიდა. იქ შეიმოკლა გვარი, ევროპული მსმენელისთვის უფრო ადვილად გასაგები რომ ყოფილიყო. სწავლობდა პარიზის კონსერვატორიაში, ისიდორ ფილიპთან. 17 წლისამ კონსერვატორია დაამთავრა და დატვირთული საკონცერტო ცხოვრება დაიწყო. მისმა დებიუტმა მორის რაველის მაღალი შეფასება დაიმსახურა: „მაღალოვის სახით დაიბადა უაღრესად ნიჭიერი, გამორჩეული მუსიკოსი“, – წერდა იგი. კომპოზიტორის ეს სიტყვები დაადასტურა პიანისტის შემდგომმა მუსიკალურმა მოღვაწეობამ. მეოცე საუკუნის 30–იანი წლების მეორე ნახევრიდან ნიკიტა მაღალოვის საკონცერტო ტურნეები გაფართოვდა და მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ მის შემოქმედებას უკვე მთელ მსოფლიოში იცნობდნენ. 1939 წელს ცოლ–შვილთან ერთად შვეიცარიაში გადასახლდა და სიკვდილამდე იქ ცხოვრობდა, თუმცა რამდენიმე წელი ამერიკის შეერთებულ შტატებში გაატარა. 1956 წლიდან შვეიცარიის მოქალაქეა. ნიკიტა მაღალოვი ითვლება შოპენის ყველა დროის ერთ–ერთ საუკეთესო შემსრულებლად. მას უყვარდა ხაზგასმა, რომ მისი მასწავლებელი ისიდორ ფილიპი თავის მხრივ იყო შოპენის შეგირდის ჯორჯ მატისის მოწაფე. მაღალოვმა ისტორიაში პირველმა ჩაწერა შოპენის ყველა საფორტეპიანო ნაწარმოები, მათ შორის ნაკლებად ცნობილი პიესები: „პაგანინის სუვენირი“, „ფუგა ლა მინორი“ და „ფურცელი ალბომიდან“. იგი უკრავდა, ასევე, მოცარტს, ბეთჰოვენს, შუმანს, ლისტს, სტრავინსკის. შეუდარებელი იყო მენდელსონის მისეული ინტერპრეტაცია. გამოდიოდა ანსამბლში კლარა ხასკილთან და იოჟეფ სიგეტთან ერთად. თავის თავს ძველებური ყაიდის პიანისტს უწოდებდა. 1949 წლიდან ნიკიტა მაღალოვი ეწეოდა ნაყოფიერ პედაგოგიურ მოღვაწეობას შვეიცარიაში, აგრეთვე იტალიასა და საფრანგეთში. მეგობრის, დინუ ლიპატის გარდაცვალების შემდეგ, ჟენევის კონსერვატორიაში გაუძღვა მის საფორტეპიანო მასტერ–კლასს, სადაც ასწავლიდა 1960 წლამდე. მისი მოწაფეები იყვნენ პიანისტები: მარტა არგერიხი, მარია ტიპო, ინგრიდ ხებლერი, ემილ ნაუმოვი, ვალერი სიგალაევიჩი, ვენსან კოკი, ორღანისტი ლიონელ როგი და სხვები. ნიკიტა მაღალოვის დაკვრის მანერა გარკვეულწილად შეიცვალა ხანდაზმულობის წლებში – გახდა უფრო მგზნებარე და ემოციური. მისი მეგობრები იყვნენე მორის რაველი და სერგეი პროკოფიევი. ეს უკანასკნელი მისი მშობლების მეგობარიც იყო და შემოქმედების დასაწყისში პიანისტი მის საგრძნობ გავლენას განიცდიდა. ნიკიტა მაღალოვი დაქორწინებული იყო ირენა სიგეტზე. ჰყავდათ ქალიშვილი - ვანდა. პიანისტი გარდაიცვალა 80 წლის ასაკში, 1992 წლის 26 დეკემბერს, შვეიცარიის ფრანგულენოვან ნაწილში, ქალაქ ვევეში. მაღალაშვილი ნიკიტა // ქართველები უცხოეთში : წ.1 / რუსუდან დაუშვილი, გრიგოლ კალანდაძე, რუსუდან კობახიძე, გოჩა ჯაფარიძე, თემურ ტარტარაშვილი. - თბ., 2012. გვ.129. ქუთათელაძე, ზურაბ. ნიკიტა მაღალოვი (1912-1992): ცნობილი პიანისტი // ქართული გენი უცხოტომელთა სამსახურში: 100 რჩეული ბიოგრაფია / ზ. ქუთათელაძე. თბ., 2011. გვ.113 ნიკიტა მაღალაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
პანიკი

პანიკი (ოფიციალურად პანიკის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Paniqui) ― პირველი კლასის მუნიციპალიტეტი ტარლაკის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 103 003 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 35 ბარანგაის. მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე დაიბადა ფილიპინების მე-11 პრეზიდენტი, კორასონ აკინო. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პანიკი Paniqui Profile at PhilAtlas.com Philippine Census Information ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Paniqui: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 5 May 2020
ვიქტორია (ტარლაკი)

ვიქტორია (ოფიციალურად ვიქტორიას მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Victoria) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი ტარლაკის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 69 370 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 26 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ვიქტორია (ტარლაკი) Victoria Profile at PhilAtlas.com ოფიციალური საიტი Philippine Census Information ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Victoria: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 5 May 2020
სანტა-იგნასია

სანტა-იგნასია (ოფიციალურად სანტა-იგნასიის მუნიციპალიტეტი; ტაგალ. Bayan ng Santa Ignacia) ― მეორე კლასის მუნიციპალიტეტი ტარლაკის პროვინციაში, ფილიპინებში. 2020 წლის აღწერით, მუნიციპალიტეტის მოსახლეობა 51 626 ადამიანს შეადგენს. მოიცავს 24 ბარანგაის. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: სანტა-იგნასია Santa Ignacia Profile at PhilAtlas.com ოფიციალური საიტი Town History Philippine Census Information ↑ 2020 Census of Population and Housing (2020 CPH) Population Counts Declared Official by the President — Philippine Statistics Authority, 2021. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107442757"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q17067223"></a> ↑ Santa Ignacia: Average Temperatures and Rainfall. Meteoblue. ციტირების თარიღი: 5 May 2020.
გია აზმაიფარაშვილი

გია აზმაიფარაშვილი (დ. 21 ივნისი, 1957, თბილისი) — ქართველი ექიმი, მეცნიერი, პედაგოგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. 1981 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1982-1985 წლებში იყო აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკის, ტყვარჩელის აკარმარის მედიკო-სანიტარული ნაწილის ქირურგი. 1985-1987 წლებში მუშაობდა მიზნობრივი კლინიკური ორდინატურა ქირურგიაში, თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სან-ჰიგიენური, პედიატრიული და სტომატოლოგიური ფაკულტეტების ქირურგიულ სნეულებათა №2 კათედრაში და ქალაქის №1 კლინიკური საავადმყოფოს ბაზაზე. 1987-1988 წლებში იყო თბილისის №1 კლინიკური საავადმყოფოს ცენტრალური მიმღები განყოფილების ექიმი-ქირურგი. 1988 წელს მუშაობდა მოსკოვის პიროგოვის სახელობის მე-2 სამედიცინო ინსტიტუტის მედიკო-ბიოლოგიური ფაკულტეტის სასწრაფო გადაუდებელი ქირურგიის კათედრაზე, №55 საავადმყოფოს ბაზაზე. 1988-1996 წლებში იყო თბილისის №1 კლინიკური საავადმყოფოს №2 ქირურგიული განყოფილების ექიმი-ქირურგი. 1996 წლიდან — თბილისის №1 კლინიკური საავადმყოფოს შპს „გადაუდებელი ქირურგიისა და ტრავმატოლოგიის ცენტრის“ ექიმი-ქირურგი. 1991 წლიდან იყო პასუხისმგებელი ქირურგი. 1998 წლიდან ექიმი-ენდოსკოპისტი. 2002-2005 წლებში იყო საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს ექიმ-ექსპერტთა ჯგუფის ექიმი-ექსპერტი. 2005 წელს მუშაობდა მოსკოვის №7 საავადმყოფოს ბაზაზე, ენდოსკოპიური განყოფილების, ღვიძლისა და სანაღვლე გზების ქირურგიის, ლაპარასკოპიული მეთოდებისა და ენდოსკოპიური (რეტროგრადული ქოლანგიოგრაფია, პაპილოსპინქტეროტომია) მეთოდების ათვისებაზე. 2004 წლიდან იყო ჯანმრთელობის სახლის ენდოსკოპისტი. 2017 წლიდან იყო დავით ტატიშვილის სამედიცინო ცენტრის ენდოსკოპისტი. 1995-1997 წლებში იყო თბილისის №3 სამედიცინო ტექნიკუმის ქირურგიის კურსის პედაგოგი. 1992-1999 წლებში — სამედიცინო ინსტიტუტი „ესკულაპის“, ქირურგიის კურსის პედაგოგი. 1997 წლიდან იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო აკადემის, გადაუდებელი ქირურგიისა და ტრავმატოლოგიის სამეცნიერო პედაგოგიური ცენტრის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, შემდგომში დოცენტი და პროფესორი. 2009-2015 წლებში თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ქირურგიის დეპარტამენტის მოწვეული პედაგოგი. 2015 წლიდან იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის №2 ქირურგიის დეპარტამენტის ასისტენტ პროფესორი. არის 94 სამეცნიერო ნაშრომის, 4 გამოგონების, 4 სასარგებლო მოდელის, 5 რაციონალიზატორული წინადადების ავტორი. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „არაკლოსტრიდიული ანაერობული პერიტონიტის კლინიკის, დიაგნოსტიკის და მკურნალობის ზოგიერთი თავისებურებანი“, დაიცვა 1992 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „მუცლის ღრუს ჭრილობების კლინიკა, დიაგნოსტიკა და ქირურგიული მკურნალობის მეთოდის შერჩევა“, დაიცვა 2002 წელს. მუცლის ღრუს ჭრილობები, თბ., 2003, გვ. 284 ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში: თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 14 საქართველოს მეცნიერებათა დოქტორები, 1992-2006, ირინა ჯაფარიძე, თბ., 2012, გვ. 301 გია აზმაიფარაშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
მარიამ მაღრაძე

მარიამ მაღრაძე (დ. 1990, თბილისი) — ქართველი მუსიკოსი. მარიამ მაღრაძემ დაამთავრა ნიჭიერთა ათწლედი, სადაც მომავალ მეუღლსთან, კოკა ნიკოლაძესთან ერთად ეუფლებოდა ვიოლინოზე დაკვრის ხელოვნებას. სწავლა ორივემ თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორიაში გააგრძელა. 2010 წელს, კონსერვატორიის დამთავრების შემდეგ, მარიამმა და კაკომ თავიანთი მონაცემები გააგზავნეს გერმანიაში, ქალაქ შტუდგარტის უმაღლეს მუსიკალურ სასწავლებელში. ახალგაზრდებმა შტუდგარტის მუსიკისა და საშემსრულებლო ხელოვნების სახელმწიფო უნივერსიტეტი გამიზნულად შეარჩიეს. აქ მოღვაწეობდნენ მათი საყვარელი მუსიკოსები - კომპოზიტორი მარკო ტროპა და ვიოლინოს პედაგოგი ქრისტინე ბუში, ბაროკოს პერიოდის და ასევე თანამედროვე მუსიკის შესანიშნავი სპეციალისტი. ორივეს გაუმართლა და პროფესორებმა გამოთქვეს სურვილი მათთან ეთანამშრომლათ. მისაღები გამოცდების ჩაბარება არ გასჭირვებიათ. ყველაზე რთული სპონსორების მოძიება და სწავლის ფულის შეგროვება გამოდგა. როცა ყველაფერი მოგვარდა, მარიამი ქრისტინე ბუშის სტუდენტი გახდა სავიოლინო ფაკულტეტზე, კოკა კი მარკო ტროპამ აიყვანა საკომპოზიტოროზე. ბაკალავრიატი ორ წელიწადში დაამთავრეს. პარალელურად მუშაობდნენ. მარიამი აიყვანეს მსოფლიოში უძველეს შტუდგარტის სახელმწიფო კამერულ ორკესტრში, კოკა კი ევანგელისტური ეკლესიის ჩასაბერ ინსტრუმენტთა ანსამბლს დირიჟორობდა. ორკესტრში მოხვედრა იოლი არ იყო. მარიამი იხსენებს . კამერული ორკესტრის კონცერტები თითქმის ყოველდღიურად იმართებოდა. მუსიკოსები ბევრს მოგზაურობდნენ და მარიამმა ძალიან კარგი პრაქტიკა მიიღო. გასტროლები ჰქონდათ გერმანიის სხვადასხვა ქალაქებში, იტალიაში, ნორვეგიაში, დანიაში, არგენტინაში, ბრაზილიაში, პერუში, ეკვადორზე, ინდოეთში. 2012 წელს, ბაკალავრიატის დამთავრების შემდეგ, კოკა და მარიამი ნორვეგიაში გადავიდნენ სწავლის გასაგრძელებლად. ამ გადაწყვეტილების შესახებ მარიამი ასე მოგვითხრობს: მაგისტრატურის დამთავრების შემდეგ ახალგაზრდა ცოლ-ქმარი სამუშაოდ ნორვეგიაში დარჩა. მარიამი ოსლოს ფილარმონიის ორკესტრის პირველი ვიოლინოა და ფოლკლორულ ორკესტრშიც უკრავს. საქართველოშიც ხშირად ჩამოდიან კონცერტებით, მონაწილეობენ სხვადასხვა ღონისძიებებში და ფესტივალებში. მაღრაძე, მარიამ. ოსლო, შტუტგარტი და კამერული ორკესტრი : ინტერვიუ / მარიამ ნიკოლაძე ; ესაუბრა თიკა ნიკოლაძე // 24 საათი. თბ., 2013. გვ. 17-18. ნიკოლაძე, თინა. კოკას და მარიამის აქტიური მუსიკალური ცხოვრება / თინა ნიკოლაძე // 24 საათი. თბ., 2011. გვ.17-18. მარიამ მაღრაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
დამა დე ელჩე

ელჩე ლედი (ესპ. Dama de Elche) – იბერიული ქანდაკება, რომელიც დამზადებულია კირქვისგან V და IV საუკუნეებში. ეს არის ბიუსტი, რომელიც განასახიერებს მდიდრულად ჩაცმულ ქალბატონს, რომლის სახე სრულყოფილ თვისებებს აჩენს. თავზე ატარებს თავსაბურავს, რომელიც დამზადებულია ტიარასგან, შუბლზე აქვს დიადემა და სახის გვერდებზე მასსავე თმისგან შეხვეული ორი მრგვალობა, რომლებიც მის სახეს აკრავენ. ზურგი და მხრები დაფარულია მანტიით, რომელიც მის წინა ნაწილში გამოკვეთს სამ ყელსაბამს ამფორილებითა და ამულეტებით, სახის გვერდებზე თეფშის საყურეებითა და საყურეებით და ფიბულა, რომელიც ხურავს ტუნიკას. უკანა მხარეს აქვს ხვრელი, რომელიც ვარაუდობს მის შესაძლო გამოყენებას, როგორც დაკრძალვის ურნა. თავდაპირველად ის იყო პოლიქრომული და თვალებით სავსე მინისებრი პასტით. ნამუშევარი შემთხვევით იპოვეს 1897 წელს La Alcudia-ის ადგილზე ( ელჩე, ალიკანტე ) იგი ლუვრის მუზეუმმა იყიდა. 1941 წელს, ესპანეთსა და საფრანგეთს შორის ხელოვნების ნიმუშების გაცვლის შედეგად, იგი დაბრუნდა სხვა ნამუშევრებთან ერთად და დეპონირებული იყო პრადოს მუზეუმში, ხოლო 1971 წელს იგი გახდა ესპანეთის ეროვნული არქეოლოგიური მუზეუმის ნაწილი, მადრიდში. Blázquez Martínez, José María (2004-2005). «Historiografía de la Dama de Elche: sus prototipos de fuera de Hispania». Lvcentvm (XXIII-XXIV).  Ramos Folqués, Alejandro (1974). La Dama de Elche. Peñíscola.  Ramos Fernández, Rafael (1997). La Dama de Elche. Valencia: Albatros. ISBN 84-7274-224-5.  Vives Boix, F. (2000). La Dama de Elche en el año 2000. Análisis tecnológico y artístico. Tilde S. L. ISBN 84-95314-91-6.  Salve, V; Chapa, Teresa; Manso, E (1997). Cien años de una dama. Ministerio de Educación y Cultura. Secretaría General Técnica. Centro de Publicaciones. ISBN 84-8181-161-0.  ↑ 1.0 1.1 Red Digital de Colecciones de Museos de España - Museos. ceres.mcu.es. ციტირების თარიღი: 7 de mayo de 2018. ↑ Museo Arqueológico Nacional. Protohistoria y Colonizaciones. Dama de Elche. ციტირების თარიღი: 7 de mayo de 2018.
თამარ ოქროპირიძე

თამარ ოქროპირიძე (დ. 17 აპრილი, 1964, თბილისი) — ქართველი ექიმი და მეცნიერი. 1988 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სტომატოლოგიური ფაკულტეტი. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის საერთაშორისო ურთიერთობათა ფაკულტეტი. 1981-1983 წლებში თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის ტოპოგრაფიული ანატომიის და ოპერაციული ქირურგიის კათედრის პრეპარატორი. 1988-1989 წლებში რესპუბლიკური სტომატოლოგიური პოლიკლინიკის ექიმი. 1989-1994 წლებში თბილისის №3 სტომატოლოგიური კლინიკის ექიმი. 1994-1995 წლებში თბილისის №9 სტომატოლოგიური კლინიკის ექიმი. 1995-1997 წლებში სდასუს სტომატოლოგიური კლინიკის მთავარი ექიმი. 1997-2002 წლებში გრიგოლ რობაქიძის სახელობის უნივერსიტეტის სტომატოლოგიის კათედრის ხელმძღვანელი. 2002 წლიდან საასწავლო უნივერსიტეტი გეომედის სტომატოლოგიის დეპარტამენტის ხელმძღვანელი. 2004-2009 წებში თერაპიული სტომატოლოგიის სარეზიდენტო პროგრამის ლოკალური ხელმძღვანელი, 2010-2017 წლებში ამავე პროგრამის დირექტორი. 2013 წლიდან საქართველოს უნივერსიტეტის სტომატოლოგიური ფაკულტეტის ინგლისურენოვანი პროგრამის თერაპიული სტომატოლოგიის მიმართულების ხელმძღვანელი. მონაწილეობას ღებულობს სამეცნიერო საგრანტო პროექტებსა და საერთაშორისო სამეცნიერო ფორუმებში. არის აკრედიტებული უწყვეტი სამედიცინო განათლების პროგრამის კოორდინატორი სათაურით „ოსტეოპლასტიური მასალების გამოყენება პაროდონტოლოგიაში“. 91 სამეცნიერო ნაშრომის ავტორი, მათგან — 4 სახელმძღვანელო, 2 პატენტი, 3 საავტორო უფლება, რომელთაგან ერთი არის სასწავლო კომპიუტერული პროგრამა სტუდენტებისათვის თერაპიულ სტომატოლოგიაში, რეფერირებად ჟურნალებში დაბეჭდილია 42 სამეცნიერო ნაშრომი. 7 საკანდიდატო დისერტაციის ხელმძღვანელი და 9 საკანდიდატო დისერტაციის ოპონირება, ექსპერტიზა, რეცენზირება. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „პერიოდონტიტების მკურნალობა ლაზერის სხივების გამოყენებით“, დაიცვა 1995 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „ოსტეოგენეზის მასტიმულირებელი საშუალებებისა და პლაზმური თერაპიის გამოყენება პერიოდონტიტებისა და პაროდონტიტის კომპლექსურ მკურნალობაში და მათი თერაპიული ეფექტების მორფოფუნქციური კორელაცია“, დაიცვა 2004 წელს. ინოვაციური მიდგომა უმაღლესი სკოლის სასწავლო პროცესში: როგორ ვასწავლოთ უკეთ თერაპიული სტომატოლოგიის საფანტომო კურსი, თბილისი, 2012, გვ. 186 თერაპიული სტომატოლოგია: სახელმძღვ. უმაღლ. სამედ. სასწ. სტუდენტ-სტომატოლოგთათვის და ამ პროფილის პრაქტიკოს-ექიმთათვის, თბილისი, 2001, გვ. 424 ვინ ვინაა თანამედროვე ქართულ სამედიცინო მეცნიერებაში: თანამედროვე ქართველ მედიკოსთა ბიოგრაფიული ენციკლოპედია, თბ., 2000, გვ. 231 თამარ ოქროპირიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ტიტა (მრავალმნიშვნელოვანი)

ტიტა შეიძლება ნიშნავდეს: ტიტა — შროშანისებრთა ოჯახის მრავალწლოვან ბალახოვან მცენარეთა გვარი ტიტა — სოფელი მესტიის მუნიციპალიტეტში
CODA (ფილმი)

კოდი — 2021 წლის ასაკობრივი კომედია-დრამა, სცენარის ავტორი და რეჟისორია სიან ჰედერი. 2014 წლის ფრანგულ-ბელგიური ფილმის „ვერძის ოჯახი“-ის ინგლისურენოვანი რიმეიკი, რომელშიც ემილია ჯოუნსი თამაშობს, იგი ცდილობს დაეხმაროს თავის ოჯახს თევზაობის ბიზნესში. ახორციელებს საკუთარ მისწრაფებებს და ცდილობს იყოს მომღერალი. მეორეხარისხოვან როლებს ევგენიო დერბეზი, ტროი კოცური, ფერდია უოლშ-პილო, დანიელ დურანტი და მარლი მეტლინი ასრულებენ. „კოდი“-ს მსოფლიო პრემიერა შედგა 2021 წლის 28 იანვარს, 2021 წლის სანდენსის კინოფესტივალზე, სადაც Apple-მა 25 მილიონ დოლარად შეიძინა მისი დისტრიბუციის უფლებები. ფილმი კინოთეატრებში და Apple TV+ სტრიმინგის სერვისის მეშვეობით 2021 წლის 13 აგვისტოს გამოვიდა. მან მიიღო დადებითი შეფასებები კრიტიკოსებისგან და დასახელდა 2021 წლის საუკეთესო 10 ფილმში ამერიკის კინოს ინსტიტუტის მიერ. ფილმმა მრავალი ჯილდო მოიპოვა. ოსკარის 94-ე დაჯილდოებაზე ფილმმა მოიგო სამი ნომინაცია - საუკეთესო ფილმი, საუკეთესო მეორეხარისხოვანი მსახიობი მამაკაცი (ტროი კოცურისთვის) და საუკეთესო ადაპტირებული სცენარი. ფილმმა ასევე მოიპოვა ამერიკის პროდიუსერების გილდიის ჯილდო საუკეთესო თეატრალური ფილმისთვის და ამერიკის მწერალთა გილდიის ჯილდო საუკეთესო ადაპტირებული სცენარისთვის, ხოლო მსახიობებმა მოიპოვეს კინომსახიობთა გილდიის ჯილდო საუკეთესო შესრულებისთვის. „CODA (ფილმი)“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) Official screenplay ↑ https://www.ibtimes.com/coda-wins-best-picture-streaming-first-oscars-3452720
კორნელი წეროძე

კორნელი გრიგოლის ძე წეროძე (დ. 28 აგვისტო, 1916, თბილისი — გ. 19 თებერვალი, 1997, იქვე) — ქართველი ექიმი. სსრკ-ის სახალხო ექიმი (1979). სკკპ-ის წევრი 1944 წლიდან. 1938 წლიდან იყო არმიის რიგებში. 1941–1943 წლებში, მეორე მსოფლიო ომის დროს, 121-ე სამედიცინო-სანიტარული ბატალიონის ზემდეგი იყო. 1951-იდან, თბილისის სამედიცინო ინსტიტუტის დამთავრების შემდეგ, მუშაობდა ჩოხატაურის რაიონის სოფელ დაბლაციხის საექიმო უბნის გამგედ, 1955 წლიდან — თბილისის სასწრაფო სამედიცინო დახმარების სადგურში. 1979 წელს, პირველს საქართველოში, მიენიჭა სსრკ-ის სახალხო ექიმის წოდება. დაჯილდოებულია სამამულო ომის II ხარისხის ორდენით და მედლებით. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 310. კორნელი წეროძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
კულაში

კულაში — დაბა სამტრედიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს კოლხეთის დაბლობზე, სამტრედია-ხონის საავტომობილო გზაზე, ზღვის დონიდან 50 მ., სამტრედიიდან 5 კმ-ის დაშორებით. დაბაში არის XVIII ს-ის სინაგოგა, საბავშვო ბაღი. 2005 წლიდან მოქმედებს ქართველთა და ებრაელთა ურთიერთობის მუზეუმი. წყაროებში პირველად მოხსენიებულია XVI საუკუნეში. იყო ფეოდალური საგვარეულოს მიქელაძეების სათავადოს ცენტრი. იმ ადგილას, რომელსაც ჯვარცმის მინდორს ეძახიან, იყო მიქელაძეების სასახლე, ჯვარცმის სახელზე აგებული ეკლესია და ციხესიმაგრე. ჯვარცმის ეკლესია იყო მათი საძვალე. კულაშში ორკლასიანი სკოლა 1895 წელს დააარსა ბერძენმა მეცენატმა კონსტანტინე კორნარსმა, რომელსაც კონსტანტინე მკურნალს უწოდებდნენ. ისვე ხელმძღვანელობდა სკოლას 1902 წლამდე. ამჟამად სკოლა მის სახელს ატარებს. სკოლაში სწავლობენ როგორც კულაშის, ასევე მელაურის და ხუნჯულაურის მცხოვრებლები. 1926 წლისთვის კულაშის თემი შედგებოდა ოთხი სოფლისგან და მისი მოსახლეობა შეადგენდა 11 434 ადამიანს, ხოლო ფართობი 32,3 კმ²-ს. დაბის სტატუსი მიენიჭა 1961 წელს. საბჭოთა პერიოდში მოქმედებდა საქსოვი ფაბრიკა, პურკომბინატი, ზოოვეტერინარული ტექნიკუმი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით დაბაში ცხოვრობს 1702 ადამიანი. მარიამ ორახელაშვილი — საბჭოთა პარტიული მოღვაწე დავით კანდელაკი — საბჭოთა მოღვაწე გურამ ბათიაშვილი — დრამატურგი ეფრაიმ გური — ისრაელის პოლიტიკური მოღვაწე დვალაშვილი გ., გოგიშვილი მ., სამტრედიის მუნიციპალიტეტი, თბ., 2019, გვ., 67-73 ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ გადაცემა „მრავალკუთხედი“ ↑ 3.0 3.1 საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის შედეგბი, ტომი I. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2003). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-08-30. ციტირების თარიღი: 7 დეკემბერი, 2016.
სეკატორი

სეკატორი (ფრანგ. sécateur < ლათ. seco — ვკუწავ, ვჭრი ), ან ბაღის მაკრატელი — ხელსაწყო,რომელიც გამოიყენება ყლორტებისა და წვრილი ტოტების მოსაჭრელად; ხეების, ბუჩქების გვირგვინის ფორმირებისა და გასასხვლელად. პირველი სეკატორები 1815 წელს გამოჩნდა. გამოიგონეს საფრანგეთში და ვაზს სხლავდნენ. სეკატორების მიერ გაკეთებული ჭრილი სუფთა და მოწესრიგებული იყო. დროთა განმავლობაში, ინსტრუმენტი გაუმჯობესდა და მალე გამოჩნდა მისი ვარიანტები: ბუჩქის საჭრელი - ფოთლების საჭრელი და ყლორტების საჭრელი . სამუშაო დანა. კარგი ჭრის უნარი მიიღწევა დანის გეომეტრიული ფორმის გამო. საყრდენი დანა. მოხრილია ხახუნის შესამცირებლად, აღჭურვილია ღარით მცენარის წვენის გამოწურვის მიზნით, წებოვნების თავიდან ასაცილებლად. კოჭის პირის მრუდი ასევე ემსახურება ტოტის უკეთ დაჭერას და მისი მოჭრის შემდეგ უკან დახევის რისკის შემცირებას. ჭანჭიკი და ქანჩი. ჭანჭიკს საჭრელი კიდეები უჭირავს ერთ სიბრტყეზე და მჭიდროდ მოჭიმული რჩება ნორმალური მუშაობისას. საჭიროების შემთხვევაში ადვილად მოსაშვებია..გადაადგილებულია ცენტრიდან იმისათვის, რომ საჭრელი კიდეების მოძრაობა სრიალა იყოს. ბუფერი . ზღუდავს სახელურების მოძრაობას მუშაობის დროს. ზამბარა. შექმნილია იმისთვის, რომ ჭრის შემდეგ სეკატორები თავდაპირველ მდგომარეობაში მიიყვანონ. სახელურები. ხანდახან ერთ-ერთ მათგანს აბრუნებენ, რათა თავიდან აიცილონ კოჟრები მუშაობის დროს. საკეტი. შექმნილია სეკატორების დახურულ მდგომარეობაში დასამაგრებლად. სეკატორები განსხვავდებიან ჭრის სისტემის კონსტრუქციით: ცალმხრივ საჭრელ ხელსაწყოს აქვს ერთი მჭრელი პირი, როგორც წესი, ზედა; ორმხრივს კი — ორი მჭრელი პირი — ზედა და ქვედა. სეკატორები ასევე განსხვავდებიან მათი დამზადების წესით: გამოჭედილი ან დაშტამპული ნაწილებისგან დამზადებული. გამოჭედილი სეკატორები, როგორც წესი, უფრო საიმედო და გამძლეა. ↑ http://www.nplg.gov.ge/gwdict/index.php?a=term&d=3&t=36163
სტერეო...

სტერეო... (ძვ. ბერძნ. στερεός — „მყარი“, „მოცულობითი“) — რთული სიტყვის ნაწილი. აღნიშნავს: მოცულობას ან სივრცობრივ განაწილებას (მაგალითად სტერეომეტრია, სტერეოსკოპი); სიმყარეს, მუდმივობას (მაგალითად სტერეოტიპი). სტერეოავტოგრაფი სტერეობაზისი სტერეოგრაფი სტერეოეფექტი სტერეოიზომეტრია სტერეოკომპარატორი სტერეომეტრი სტერეომეტრია სტერეოპროექტორი სტერეოსკოპი სტერეოტიპი სტერეოტიპია სტერეოქიმია სტერეოწყვილი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 562.