laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
შავი გაზაფხული (კუბა)

შავი გაზაფხული — ამ ტერმინით აღნიშნავენ კუბის 2003 წლის სადამსჯელო ღონისძიებებს დისიდენტების წინააღმდეგ. მთავრობამ დააპატიმრა სულ 75 დისიდენტი, მათ შორის 29 ჟურნალისტი, ისევე როგორც ბიბლიოთეკარები, ადამიანის უფლებათა და დემოკრატიის აქტივისტები იმ საბაბით, რომ ისინი აშშ-ის ჯაშუშები იყვნენ და ეხმარებოდნენ მის მთავრობას. ორგანიზაცია „საერთაშორისო ამნისტიამ“ (Amnesty International) ისინი სინდისის პატიმრებად შეაფასა. სადამსჯელო ღონისძიებები 2003 წლის 18 მარტს დაიწყო და ორ დღეს გასტანა. იქიდან გამომდინარე, რომ ის აშშ-ის ერაყში შეჭრის პარალელურად დაიწყო, მის შესახებ მინიმალური ცნობები გავრცელდა. ევროკავშირმა ეს ყოველივე ადამიანის უფლებების ძალადობრივ დარღვევად შეაფასა და კასტროს რეჟიმს 2003-დან 2008 წლამდე სანქციები დაუწესა. დაპატიმრებების ეს სერია კი შეაფასა როგორც „ადამიანის ყველაზე ელემენტარული უფლებების დარღვევა, განსაკუთრებით კი შეხედულებისა და პოლიტიკური მოსაზრებების თავისუფლად გამოთქმის“. საბოლოოდ, ამ დროისათვის (2011) ყველა დისიდენტი გათავისუფლებულია, ზოგიერთი მათგანი კი 2010 წლის დასაწყისში ესპანეთში გადასახლდა. Cuba's Long Black Spring - A report by the Committee to Protect Journalists Interviews (video) with imprisoned dissidents who were released to Spain Spring Nightmare - Manuel Vázquez Portal, an imprisoned Cuban writer, poet, and journalist, describes the prison conditions. ↑ 1.0 1.1 1.2 Carlos Lauria, Monica Campbell, and María Salazar. (March 18, 2008) Cuba's Long Black Spring. The Committee To Protect Journalists. ↑ Black Spring of 2003: A former Cuban prisoner speaks. The Committee to Protect Journalists. ↑ Three years after "black spring" the independent press refuses to remain in the dark. The Reporters Without Borders. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2006-06-18. ციტირების თარიღი: 2011-12-24. ↑ Cuba - No surrender by independent journalists, five years on from "black spring". The Reporters Without Borders (March 2008). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-07-02. ციტირების თარიღი: 2011-12-24. ↑ „EU lifts sanctions against Cuba“. BBC. 20 June 2008. ↑ Sakharov nominee: Cuban women who protest against unjust imprisonment. European Parliament. ↑ „Dissidents' release draws line under Cuba crackdown“. BBC News. 24 March 2011. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-01-23. ციტირების თარიღი: 2011-12-24.
საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის კონსტიტუცია

საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის კონსტიტუცია, საქართველოს სოციალისტურ საბჭოთა რესპუბლიკის კონსტიტუცია — საბჭოთა საქართველოს ძირითადი კანონი. მისი ისტორია დაკავშირებულია საბჭოთა საქართველოს სახელმწიფოებრიობის შექმნა-განვითარებასთან. საბჭოთა საქართველოში მისი არსებობის მანძილზე მიიღეს ოთხი საბჭოთა კონსტიტუცია 1922, 1927, 1937 და 1978 წლებში, რომლებიც წარმოადგენდნენ ტიპურ საბჭოთა კონსტიტუციებს და არაფრით განსხვავდებოდნენ რუსეთის საბჭოთა ფედერაციული სოციალისტური რესპუბლიკის კონსტიტუციებისგან. 1922 წლის 2 მარტს საქართველოს საბჭოების I-მა ყრილობამ დაამტკიცა საქართველოს სსრ-ის (I) კონსტიტუცია. საქართველოს სსრ პირველმა კონსტიტუციამ მოკლე დროით — მხოლოდ 5 წლით იმოქმედა, რაც ამიერკავკასიის სფსრ-ისა შექმნამ განაპირობა. საქართველოს საბჭოების IV ყრილობამ სსრკ-ის 1924 და ამიერკავკასისს სფსრ-ის 1926 კონსტიტუციების შესაბამისად, 1927 წლის 4 აპრილს დაამტკიცა საქართველოს ახალი (II) კონსტიტუცია. სსრკ საბჭოების საგანგებო VIII ყრილობამ 1936 წლის 5 დეკემბერს მიიღო ქვეყნის ახალი კონსტიტუცია. გაუქმდა ამიერკავკასიის სფსრ და საქართველოს სსრ ცალკეული რესპუბლიკის სახით შევიდა სსრკ-ის შემადგენლობაში. საქართველოს სსრ საბჭოების საგანგებო VIII ყრილობამ 1937 წლის 13 თებერვალს დაამტკიცა საქართველოს სსრ-ის (III) კონსტიტუცია. სსრკ ახალი კონსტიტუცია დაამტკიცა სსრკ IX მოწვევის უმაღლესი საბჭოს რიგგარეშე VII სესიამ 1977 წლის 7 ოქტომბერს. მის შესაბამისად კი შემუშვდა საქართველოს სსრ ახალი (IV) კონსტიტუცია, რომელიც მიიღო საქართველოს სსრ IX მოწვევის უმაღლესი საბჭოს რიგგარეშე VIII სესიამ 1978 წლის 15 აპრილს. ერემოვი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 182. საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის კონსტიტუცია : ძირითადი კანონი, 1922 საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის კონსტიტუცია : ძირითადი კანონი, 1927 საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის კონსტიტუცია : ძირითადი კანონი, 1937 საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის კონსტიტუცია : ძირითადი კანონი, 1978
Alice In Chains

Alice In Chains — ამერიკული როკ-ჯგუფი. ჩამოყალიბდა აშშ-ის ქალაქ სიეტლში 1987 წელს გიტარისტ ჯერი კენტრელი და ვოკალისტ ლეინ სტეილის მიერ. ამჟამინდელი წევრები არიან ჯერი კენტრელი, შონ კინი, მაიკ აინეზი და ვოკალისტი უილიამ დიუვალი, რომელიც ჯგუფს 2008 წელს ოფიციალურად შეუერთდა გარდაცვლილი სტეილის ნაცვლად. მუსიკალური სტილის მხრივ Alice In Chains გრანჟ-ჯგუფად მოიხსენიება, თუმცა მათი შემოქმედება მრავალფეროვანია და მოიცავს როგორც მძიმე მეტალის, ასევე აკუსტიკური მუსიკის ელემენტებს. ჯფუგი მიჩნეულია „სიეტლის დიდი ოთხეულის“ წევრად, ნირვანასთან, Pearl Jam-თან და Soundgarden-თან ერთად. მთავარი სტატია: Alice in Chains-ის დისკოგრაფია. Facelift (1990) Dirt (1992) Alice in Chains (1995) Black Gives Way to Blue (2009) The Devil Put Dinosaurs Here (2013) Rainier Fog (2018) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: Alice In Chains ოფიციალური საიტი
ანტონოვი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ანტონოვი შეიძლება აღნიშნავდეს: ანტონოვი — სოფელი უკრაინაში ანტონოვი — სოფელი უკრაინაში ალექსი ანტონოვი — რუსი სამხედრო მოღვაწე ზურაბ ანტონოვი — ქართველი დრამატურგი ოლეგ ანტონოვი — რუსი ავიაკონსტრუქტორი სერგეი ანტონოვი — რუსი მწერალი ალექსი ანტონოვი (მრავალმნიშვნელოვანი)
პტა

პტა, ფთა, პტაჰი (phtah, phtahs) — ცეცხლის ღმერთი, ძვ. ეგვიპტელთა ჰეფესტოსი, ნილოსის შვილი, რომლის სახელიდან უნდა მომდინარეობდეს ეგვიპტის და ფარაონთა სატახტოს მემფისის სახელი, სადაც მისი კულტი განსაკუთრებით ძლიერი იყო. ხატავდნენ ჯუჯად, რომელსაც მრუდე ჯოხი ეჭირა, ან შოლტი და ხშირად შევარდენის თავი ჰქონდა. ჰეროდოტეს აზრით აქაოსის ძის ფთიოსის სახელი ეწოდა ქალაქ ანთილას. ითვლებოდა ქვეყნიერების შემოქმედად, ქალაქთა და ტაძართა მშენებლად, ხელოსანთა მფარველად. პტა ძველი ღმერთია, სხვა ღმერთებზე 9 000 წლით ადრე განაგებდა სამყაროს. გამოხატავდნენ ძალაუფლების კვერთხით, განუვითარებელი ჯუჯა ბავშვის სახით, ნიშნავდა სამყაროს არასრულყოფილებას (ამითაც და სახელითაც ჰეფესტოსს ემსგავსება). მემფისში დიდებული ტაძარი ჰქონდა. აპისი, „ღმერთ პტას ცოცხალი სახეც“ აქ იდგა. პტას გონებამ (სიტყვამ, შემდეგ „ლოგოსმა“) შვა ღმერთიც და ადამიანიც. ერმიტაჟში ინახება ბრინჯაოს და ხის ქანდაკებანი (XII-VI სს.) აკაკი გელოვანი – მითოლოგიური ლექსიკონი, გამომცემლობა საბჭოთა საქართველო, თბილისი, 1983 http://www.egyptianmyths.net/ptah.htm http://www.crystalinks.com/ptah.html
საქართველოს საეგზარქოსოს სასულიერო მოამბე

საქართველოს საეგზარქოსოს სასულიერო მოამბე (რუს. Духовный вестник Грузинского Экзархата); საქართველოს საეგზარქოსოს მოამბე (რუს. Вестник Грузинского Экзархата); კავკასიის საეგზარქოსოს მოამბე (რუს. Вестник Кавказского Экзархата) — საქართველოს საეგზარქოსოს ოფიციალური რუსულენოვანი ჟურნალი, დაარსდა თბილისის სასულიერო სემინარიასთან. გამოდიოდა თვეში ორჯერ (წელიწადში 24 ნომერი). რედაქტორი — თბილისის მართლმადიდებელთა სასულირო სემინარიის რექტორი ან ინსპექტორი, გამომცემელი — სასულიერო სემინარია. იბეჭდებოდა ქართულ და რუსულ ენებზე (ქართული ტექსტი რუსულის თარგმანს წარმოადგენდა). აქვეყნებდა სასულიერო უწყების ბრძანებებს, ცირკულარებს და სხვა ოფიციალურ საეკლესიო მასალას, ქადაგებებს, მოძღვრებებს, სიტყვებს, სტატიებს საეკლესიო საქმეთა შესახებ და სხვა. გამოცემას თან ერთვოდა დამატებები (რუს. приложения). „საქართველოს საეგზარქოსოს სასულიერო მოამბე“ (რუს. Духовный вестник Грузинского Экзархата) — 1 მარტი, 1891 — 1 მაისი, 1906; „საქართველოს საეგზარქოსოს მოამბე“ (რუს. Вестник Грузинского Экзархата) — 1907–1917. 1917 წელს საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის მიერ დამოუკიდებლობის მოპოვებისთანავე, საქართველოს საეგზარქოსოს დარჩენილ ტერიტორიას დაერქვა კავკასიის საეგზარქოსო, რომელმაც 1920 წლამდე იარსება. შესაბამისად პერიოდიკამაც მიიღო თავისი ახალი სახელწოდება. „კავკასიის საეგზარქოსოს მოამბე“ (რუს. Вестник Кавказского Экзархата) — კავკასიის საეგზარქოსოს პერიოდული გამოცემა 1917 წლის № 15/16-20; ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 182. Духовный вестник Грузинского Экзархата
ზურაბ ანტონოვი

ზურაბ ნაზარის ძე ანტონოვი (დ. 21 თებერვალი [ძვ. სტ. 9 თებერვალი], 1820, გორი — გ. 21/25 დეკემბერი [ძვ. სტ. 9 დეკემბერი/13 დეკემბერი], 1854, თბილისი) — ქართველი დრამატურგი. დაიბადა წვრილი ვაჭრის ოჯახში. მუშაობდა გორის მაზრის სამმართველოში, შემდეგ — მამისეულ სავაჭროში. 1851 წელს ჩაირიცხა გ. ერისთავის თეატრის დასში მსახიობად. იქვე დაიწყო პიესების წერა. მცირე ხნით (1854 წლის ნოემბერ-დეკემბერი) თეატრის ხელმძღვანელიც იყო. ჩვენამდე ანტონოვის შვიდმა პიესამ მოაღწია: „მე მინდა კნეინა გავხდე“ (1851), „განა ბიძიამ ცოლი შეირთო“ (1852), „მზის დაბნელება საქართველოში“ (დაიდგა 1853 წელს, დაიბეჭდა 1876 წელს), „ქმარი ხუთი ცოლისა“ (დაიდგა 1851 წელს, დაიბეჭდა 1852 წელს), „ქორწილი ხევსურთა“ (1852), „ქოროღლი“ (1853), „ტივით მოგზაურობა ლიტერატორთა“ (1854). ანტონოვი აგრძელებს გ. ერისთავის რეალისტურ ტრადიციებს. მის შემოქმედებაში უკვე შეიმჩნევა დრამატურგიის ერთგვარი დემოკრატიზაციის ტენდენცია: თავად-აზნაურთა და ვაჭართა გვერდით მან სცენაზე გამოიყვანა გლეხობა, ქალაქის მოსახლეობის დაბალი ფენები — მეზურნეები, საზანდრები, „შარლატანები“. მანვე, ქართულ ლიტერატურაში პირველმა აქცია ქალაქის ქუჩა მხატვრული ასახვის ობიექტად. ამ რეალისტურ ფონზე ანტონოვი წარმოგვიდგენს XIX საუკუნის საქართველოს ქალაქისა და სოფლის ცხოვრების ცოცხალ, კოლორიტულ სურათებს, ასახავს „ძველი“ და „ახალი“ თაობების ბრძოლას, დასცინის უნიათო, ყალბ პატრიოტიზმს, ცხოვრებისაგან განდგომილ ლიტერატორებს. მოხდენილმა სცენებმა, სხარტმა რეპლიკებმა, ხალისიანმა ხალხურმა იუმორმა პიესათა ხანგრძლივი სცენური სიცოცხლე და პოპულარობა განაპირობა. აბრამიშვილი ე., ზურაბ ანტონოვი, ბათ., 1958; გამეზარდაშვილი დ., ნარკვევები ქართული რეალიზმის ისტორიიდან, ტ. 2, თბ., 1957; ზანდუკელი მ., ახალი ქართული ლიტერატურა, ტ. 2, თბ., 1962; აბრამიშვილი ე., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 499. ზურაბ ანტონოვი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ზურაბ ანტონოვი
გუსტავო რისოს აეროპორტი

გუსტავო რისოს აეროპორტი (Gustavo Rizo Airport) — რეგიონული აეროპორტი კუბაში, ქალაქ ბარაკოასთან. საშუალო ზომის აეროპორტია, რომელიც ძირითადად შიდა რეისებზე მუშაობს. მდებარეობს უბის სიახლოვეს, ქალაქ ბარაკოადან 4 კილომეტრის დაშორებით. რეისები არც ისე ხშირად სრულდება, თუმცა კუბის ეროვნული ავიაკომპანიის Cubana de Aviación-ის მეშვეობით მყარდება კავშირი ქალაქებს ბარაკოასა და სანტიაგო-დე-კუბას შორის. გუსტავო რისოს აეროპორტი დაარქივებული 2010-01-03 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
47

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: 47 47 (ორმოცდაშვიდი) წელი — იულიუსის კალენდრის არანაკიანი წელიწადი, რომლის პირველი დღეა კვირა. ეს წელი არის I საუკუნის მე-5 დეკადის მე-7 წელი. მითრიდატე ხელმეორედ აივდა სომხეთის სამეფო ტახტზე. მთავარი სტატია: კატეგორია:დაბადებული 47. მთავარი სტატია: კატეგორია:გარდაცვლილი 47.
გივი მაღულარია

გივი მაღულარია (დ. 20 მაისი, 1926, თბილისი — გ. 20 აპრილი, 1995) — ქართველი მწერალი, პუბლიცისტი და მთარგმნელი. დაიბადა 1926 წლის 20 მაისს, თბილისში. 1944 წელს დაამთავრა თბილისის რკინიგზის მეორე საშუალო სკოლა. 1945-1948 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე. 1948 წელს სტალინური პოლოტიკის კრიტიკის გამო დააპატიმრეს და ჯეზკაზგანში გადაასახლეს. 1956 წელს, რეაბილიტირებულ იქნა და სამშობლოში დაბრუნდა. იმავე წელს სწავლა განაგრძო მშობლიურ უნივერსიტეტში, რომელიც 1959 წელს დაამთავრა. სხვადასხვა დროს მუშაობდა სამეცნიერო კვლევით დაწესებულებებში მთარგმნელად, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ჟურნალისტიკის კათედრაზე, შემდგომ პრორექტორის თანაშემწედ სამეცნიერო დარგში, ჟურნალ „ხელოვნების“ თეატრის განყოფილების გამგედ. გივი მაღულარიამ ლიტერატურული მოღვაწეობა 1966 წლიდან დაიწყო, როდესაც მისი პირველი წერილი „ჰაინრიხ ბიოლი“ ჟურნალ „ცისკარში“ გამოქვეყნდა. აქედან მოყოლებული მისი მოთხრობები, ესეები, წერილები სისტემატურად იბეჭდებოდა პრესაში და გამოდიოდა ცალკე წიგნებად. ავტორი ემოციური ექსპრესიითა და ღრმა ფსიქოლოგიზმით იკვლევდა საქართველოს წარსულსა და თანამედროვეობას. აღსანიშნავია გივი მაღულარიას ვრცელი მოთხრობა „მეამბოხენი“ და „უკუქცევა“; აგრეთვე გამოკვლევები ძველ ეგვიპტურ მითებზე, ნიკოლოზ ბარათაშვილზე, მარსელ პრუსტსა თუ დოსტოევსკიზე. 1992 წელს მოთხრობისათვის „ბედი არ გინდა!?“ მას საქართველოს მწერალთა კავშირის პრემია მიენიჭა. გივი მაღულარია გარადაიცვალა 1995 წლის 20 აპრილს თბილისში. „უკუქცევა“ (რომანი) - თბილისი, მერანი, 1996. - 255გვ. „ვიღას შეაფაროს მიწამ თავი“ (მოთხრობები) - თბილისი, ნაკადული, 1988. - 153გვ. „ლიტერატურული პორტრეტები“ - თბილისი, მერანი, 1982. - 213გვ. „დაღამება ამა სოფლისა“ (მოთხრობები) - თბილისი, ნაკადული, 1982. - 160გვ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 507. გივი მაღულარია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ გივი მაღულარია. ბიოგრაფიული ლექსიკონი. ციტირების თარიღი: 27 თებერვალი, 2018.
მანტია (სამოსი)

მანტია, მაზარა (ბერძ. μανδύη) — შავი ფერის შესამოსელი, მოსასხამი ქრისტიანულ ეკლესიაში, რომელიც კისრიდან ფეხებამდე ფარავს მთელ სხეულს. ღვთისმსახურების დროს მანტიით იმოსებიან მღვდელმსახურები შავი სამღვდელოებიდან: მღვდელ-მონოზონი, იღუმენი, არქიმანდრიტი, მღვდელმთავარი. მოსასხამი იკვრება საყელოსთან და მთლიანი ნაჭერი დაშვებულია, ისე რომ უკან წაგრძელებული ფორმა აქვს და ძირს ეხება. ზემო და ქვემო კიდეებში დაკერებული აქვს კვადრატული ნაჭრები, რომელიც გამოხატავს „სჯულის ფიცარს“, რომლითაც ხელმძღვანელობენ მონასტერში. მანტია სიმბოლურად გამოხატავს ფრთოსან ანგელოზს. ტანის მთლიანად დაფარვა კი ნიშანია მკაცრი მონაზვნური ცხოვრებისა, მოკრძალებისა და სიმდაბლისა, რომ მონაზონი აღარ ცხოვრობს ამქვეყნიური საქმიანობისათვის. ე. გაბძაშვილი, „ლიტურგიკა — ჰიმნოგრაფია“, ტ. 5, თბილისი, 2011 წ. ლ. ბარბაქაძე, „ჯიბის ცნობარი მართლმორწმუნე ქრისტიანისათვის“, თბილისი, 2013 წ. С. Е. Молотков, „Практическая энциклопедия правословного христианина“, 2001 წ.
რობერტო სოლდადო

რობერტო სოლდადო რილიო (ესპ. Roberto Soldado Rillo; დ. 25 მაისი, 1985, ვალენსია, ესპანეთი) – ესპანელი ფეხბურთელი, საფეხბურთო კლუბ „ვილიარეალის“ თავდამსხმელი რობერტო სოლდადო რილიო დაიბადა ვალენსია, 15 წლის ასაკში იგი შეუერთდა რეალის ადგილობრივ მცირე კლუბ CF Don Bosco-ს. წარმატებული სეზონის შემდეგ მან რეალ მადრიდის ძირითად კლუბშიც ამოყო თავი, მან თავისი პირველი ჯგუფური დებიუტი 23 ოქტომბერს, 2005 წ, ვალენსიას წინააღმდეგ გამართა, სადაც 18 წუთი ითამაშა (1-2 მარცხი). ამ შეხვედრამდე 27 სექტემბერს, სოლდადომ 86-ე წუთზე გამარჯვების გოლი გაუტანა ოლიმპიაკოსს ჯგუფურ ეტაპზე. 2006-2007 წლებში იგი იჯარით გაასხვივეს ოსასუნაში, სადაც ასევე კარგ შედეგს მიაღწია. მან 19 გოლი გაიტანა (2 პენალტი) რაც ფეხბურთელისთვის და გუნდისთვის დიდი მიღწევა იყო. იჯარის შემდეგ იყო ისევ რეალში, მაგრამ ფეხბურთელს ძირითადი დროის გატარება სათადარიგოთა სკამზე უწევდა, რაც არცთუ ისე სახარბიელო შედეგი იყო შარშანდელი სეზონის შემდეგ, იგი რეალში დაბრუნდა 2007 წლის 11 ივნისს და კონტრაქტიც გაახანგრძლივა 2012 წლამდე, იგი ინტერვიუში აცხადებდა რომ მისთვის ოსასუნა დიდი გაკვეთილი იყო, სწორედ ამ გუნდში გაუსინჯა მან გემო გოლების გატანას. 2008 წელს სოლდადო 4 მილიონ ევროდ შეიძინა ესპანურმა ხეტაფემ. სადაც როგორც მოგეხსენებათ უნაკლო შედეგი აჩვენა 60 შეხვედრაში 29 გატანილი გოლი და სრულიად დამსახურებულად დაიპყრო ხეტაფეს გულშემატკივართა გულები. 2010 წლის ივნისში სოლდადომ მშობლიურ ქალაქში დაბრუნება გადაწყვიტა და ადგილობრივ გუნდშიც იქნა მიღებული. მასში ვალენსიელებმა 10 მილიონი ევრო გადაიხადეს. სწორედ სოლდადოა დავიდ ვილიას შემცვლელი და მასზე ვალენსიელი გულშემატკივარი დიდ იმედებს ამყარებს. პირველი UEFA-ს მატჩი მან ბრწყინვალედ ჩაატარა და გოლის ავტორიც კი გახდა (ბურსასპორი - ვალენსია 0-4). მან პირველივე სეზონში მოასწრო 25 გოლის გატანა, მათ შორის აღსანიშნავია პოკერი თავისი ყოფილი კლუბის, ხეტაფეს წინააღმდეგ. ის ხუან მატას წასვლის შემდეგ გუნდის კაპიტნად და ერთ–ერთ წამყავან მოთამაშედ ჩამოყალიბდა. მან უკვე 22 თამაშში 19 გოლის გატანა მოახერხა და გუნდის ბომბარდირის გახდა. ის გოლების ხშირად გატანის გამო კლუბის ხელმძრვანელობამ და ლა ლიგამ რამდენიმეჯერ დააჯილდოვეს. პროფილი ვილიარეალის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2016-11-12 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური) (ესპანური) პროფილი Transfermarkt-ზე (ინგლისური) პროფილი Soccerway-ზე (ინგლისური)
მღვდელმონაზონი

მღვდელმონაზონი, მღვდელ-მონაზონი (ბერძ. Ἱερομόναχος) — ქრისტიანული ეკლესიის მსახური. ბერი, რომელიც მღვდლის ხარისხშია აღყვანილი. მონასტრის წინამძღვრად დანიშვნისას მღვდელ-მონოზონი ხდება იღუმენი. ↑ უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი : / შეადგინა ალექსანდრე ელერდაშვილმა. - I-ლი გამოც.. - თბილისი : ფანტაზია, 2006 ↑ სასკოლო ორთოგრაფიული ლექსიკონი /არნ. ჩიქობავას სახ. ენათმეცნ. ინ-ტი, შოთა რუსთაველის ეროვნ. სამეცნ. ფონდი, თბ., 2011
45

ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: 45 45 (ორმოცდახუთი) წელი — იულიუსის კალენდრის არანაკიანი წელიწადი, რომლის პირველი დღეა პარასკევი. ეს წელი არის I საუკუნის მე-5 დეკადის მე-5 წელი. იმპერატორმა კლავდიუსმა რომიდან ებრაელები განდევნა. მთავარი სტატია: კატეგორია:დაბადებული 45. ბან ჯაო — ჩინელი ქალი ისტორიკოსი (გ. 116) მთავარი სტატია: კატეგორია:გარდაცვლილი 45. ფილონ ალექსანდრიელი — ებრაული ელინიზმის გამოჩენილი წარმომადგენელი (დ. ძვ. წ. 15)
ნინო ბაციაშვილი

ნინო ბაციაშვილი (დ. 1 იანვარი, 1987, ბათუმი, საქართველო) — ქართველი მოჭადრაკე. დაიბადა 1987 წლის 1 იანვარს ქალაქ ბათუმში. ექვსი წლიდან მონაწილეობს საჭადრაკო შეჯიბრებებზე საქართველოს მასშტაბით. ასაკობრივ დონეზე მოგებული აქვს რვა მედალი საქართველოს ჩემპიონატებში. 2004 წელს ჭადრაკის მსოფლიო ორგანიზაცია ფიდემ მიანიჭა ქალთა საერთაშორისო ოსტატის წოდება. 2008 წელს კი უმაღლესი წოდება ქალთა შორის „ქალთა საერთაშორისო დიდოსტატი“. ამას გარდა შესრულებული აქვს მამაკაცთა საერთაშორისო ოსტატობისთვის აუცილებელი სამივე ბალი, რის შედეგადაც ფიდემ 2013 წელს ოფიციალურად მიანიჭა ნინო ბაციაშვილს მამაკაცთა საერთაშორისო ოსტატის წოდება. 2015 წელს ნინო ბაციაშვილმა მოიგო საქართველოს ქალ მოჭადრაკეთა 72-ე ეროვნული ჩემპიონატი. ამავე წელს ნინო ბაციაშვილმა მეორე ადგილი დაიკავა ევროპის ქალთა ინდივიდუალურ ჩემპიონატზე, რომელსაც დაბა ჩაქვმა უმასპინძლა 15-30 მაისს, სადან 11 დან 9 ქულა დააგროვა და მხოლოდ ნახევარი ქულით ჩამორჩა ჩემპიონ ნატალია ჟუკოვას. 2015 წელს ჩინეთის ქალაქ ჩენგდუში გამართულ მსოფლიო ჩემპიონატზე საქართველოს ქალ მოჭადრაკეთა ეროვნული ნაკრებმა მსოფლიო ჩემპიონის ტიტული მოიპოვა, ნაკრების შემადგენლობაში მყოფმა ნინო ბაციაშვილმა, ასევე ბრინჯაოს მედალი აიღო თავის დაფაზე. ნინო ბაციაშვილი საერთაშორისო რეიტინგით (2500) მსოფლიოს ქალ მოჭადრაკეთა შორის 15-ე ადგილს იკავებს, საქართველოს მასშტაბით კი მე-3 ადგილს. ნინო ბაციაშვილი არის მრავალი საერთაშორისო ტურნირის გამარჯვებული და პრიზიორი. მეორე ადგილი - ქალთა შორის მსოფლიოს გუნდური ჩემპიონატი (2017), (ხანტი-მანსიისკი, რუსეთი); მესამე ადგილი - ქალთა შორის მსოფლიოს გუნდური ჩემპიონატი (2017), (ხანტი-მანსიისკი, რუსეთი); პირველი ადგილი- ქალთა შორის მსოფლიოს გუნდური ჩემპიონატი (2015), (ჩენდუ, ჩინეთი); მესამე ადგილი- ქალთა შორის ევროპის ჩემპიონატი (2015, (რეიკიავიკი, ისლანდია). ქართული სპორტის სტატისტიკა ნინო ბაციაშვილი — ფიდეს ჩანაწერი (ინგლისური)
ბურკინა-ფასოს ტბების სია

ქვემოთ მოცემულია ბურკინა-ფასოს ტბების სია. ბამი ბუკუ დემი კომპიენგა მარ-ო-ჰიპოპოტამი ტენგრელა ურსი ჰიგა ბურკინა-ფასო[მკვდარი ბმული] ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ბურკინა-ფასოს ტბების სია "The Annotated Ramsar List of Wetlands of International Importance: Burkina Faso", ramsar.org (Ramsar Convention), 1 October 2009, http://www.ramsar.org/cda/en/ramsar-documents-list-annotated-ramsar-16690/main/ramsar/1-31-218%5E16690_4000_0__. წაკითხვის თარიღი: 25 June 2011 Barrat, Jacques; El Zein, Derek; Lambret, Nicolas (2008), Géopolitique du Burkina Faso, SEM, ISBN 9782357640443
საქართველოს საზღვაო სანაოსნო

საქართველოს საზღვაო სანაოსნო — საზღვაო სამინისტროს ადმინისტრაციული ერთეული საბჭოთა კავშირში. ჩამოყალიბდა 1967 წელს. სამმართველოში ქ. ბათუმში იყო. სსრკ-ის ტერიტორიაზე სანაოსნები ემსახურებოდა შავი და აზოვის ზღვის აუზებს, ბალტიის ზღვის აუზს, ჩრდილოეთის აუზს, შორეული აღმოსავლეთის აუზსა და კასპიის ზღვის აუზს. მცირე კაბოტაჟური (შიდა) გადაზიდვის თვალსაზრისით ერთ ერთეულად განიხილებოდა შავი და აზოვის ზღვები, თეთრი ზღვა და ყინულოვანი ოკეანე, იაპონიის, ოხოტისა და ბერინგის ზღვები. სანაოსნოს პირველი ხელმძღვანელი იყო კაპიტანი ანატოლი კაჭარავა. საქართველოს საზღვაო სანაოსნოს გემები სპეცილიზებული იყო ჩასასხმელი ტვირთის (ნავთობისა და ნავთობპროდუქტების) გადასაზიდად. სანაოსნოს გემები (ტანკერები), რომლებიც აგებული იყო საზღვაო ფლოტის თანამედროვე ტექნიკის დონეზე, დედამიწის ბევრ ზღვასა და ოკეანეს სერავდნენ. საქართველოს საზღვაო სანაოსნოს ჰქონდა ორი მცურავი სახელოსნო და 10 ათასი ტონა ტვირთამწეობის დოკი. ხომალდების კაპიტალური და პროფილაქტიკური რემონტი საქართველოს ნავსადგურებში წარმოებდა. ანატოლი კაჭარავა 1967-1979 გიორგი ჩხეიძე 1979-1982 ჯემალ ჭიღვარია 1982-1991 რომან ახობაძე 1991-1993 ბიჭიკო ვარშანიძე 1993-1999 სულიკო სურმანიძე 2000-2004 ბუაჩიძე გრ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 9, თბ., 1985. — გვ. 1982.
მარტის იდები (ფილმი)

მარტის იდები (ინგლ. The Ides of March) — 2011 წლის ამერიკული პოლიტიკური დრამა, რომლის რეჟისორია ჯორჯ კლუნი. სცენარი, რომელიც დაწერა კლუნიმ გრანტ ჰესლოვთან და ბო უილიმონთან ერთად დაფუძნებულია უილიმონის 2008 წლის პიესაზე „ფარაგუტ ნორდი“. ფილმი მოგვითხრობს პენსილვანიის გუბერნატორის, მაიკ მორისის საპრეზიდენტო კამპანიაზე და მის ურთიერთობაზე იდეალისტი სტივენ მეიერთან. რაიან გოსლინგი თამაშობს კამპანიის უმცროს მენეჯერს, ჯორჯ კლუნი კი — მორისს. სურათში ასევე მონაწილეობენ ფილიპ სეიმურ ჰოფმანი, პოლ ჯიამატი, მარისა ტომეი, ჯეფრი რაიტი და ევან რეიჩელ ვუდი. „მარტის იდებმა“ გახსნა ვენეციის 68-ე საერთაშორისო კინოფესტივალი და ასევე აჩვენეს ჰაიფასა და ტორონტოს საერთაშორისო კინოფესტივალებზე. ფილმი კინოეკრანებზე გამოვიდა 2011 წლის 7 ოქტომბერს და მსოფლიოს მასშტაბით მისმა შემოსავალმა შეადგინა 76 მილიონი აშშ დოლარი. Rotten Tomatoes-ის მიხედვით ფილმი კინოკრიტიკოსთა 86%-მა მოიწონა. ფილმის სათაური უკავშირდება იულიუს კეისრის მკვლელობის დღეს, 15 მარტს, რომელიც მარტის იდების სახელითაა ცნობილი. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „მარტის იდები“ ვიკისაწყობში. ოფიციალური საიტი „მარტის იდები“ — კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზა (ინგლისური) „მარტის იდები“ — Box Office Mojo-ზე „მარტის იდები“ — Rotten Tomatoes „მარტის იდები“ — Metacritic-ზე ↑ Kaufman, Amy. (6 ოქტომბერი, 2011) Movie Projector: 'Real Steel' to crush 'Ides of March'. Los Angeles Times. ციტირების თარიღი: 7 ოქტომბერი, 2011. ↑ 2.0 2.1 {cite web |url=http://www.boxofficemojo.com/movies/?id=idesofmarch.htm |title=The Ides of March (2011) |work=Box Office Mojo |publisher=Amazon.com |accessdate=15მაისი, 2012}} ↑ „TIFF 2011: U2, Brad Pitt, George Clooney Films Featured At 2011 Toronto International Film Festival“. The Huffington Post. The Canadian Press. July 26, 2011. დაარქივებულია ორიგინალიდან — დეკემბერი 8, 2011. ციტირების თარიღი: August 25, 2011. ↑ The Ides of March. Rotten Tomatoes. Flixster. ციტირების თარიღი: 30 ოქტომბერი, 2011.
კუბის პრემიერ-მინისტრების სია

ქვემოთ მოცემულია კუბის პრემიერ-მინისტრების სია 1940 წლიდან დღემდე. Cuba – World Statesmen.org
ალექსი I კომნენოსი

ალექსი I კომნენოსი (1056 — 15 აგვისტო, 1118) — ბიზანტიის იმპერატორი 1081-1118 წლებში. მიუხედავად იმისა, რომ ის არ იყო კომნენოსების დინასტიის ფუძემდებელი, მხოლოდ მისი მმართველობის ჟამს მოახერხა კომნენოსების ოჯახმა ძალაუფლების მთლიანად ჩაგდება ხელში. ალექსი I-მა მემკვიდრეობით მიიღო იმპერია, რომელიც ნგრევას განიცდიდა და მუდმივ საომარ მოქმედებებში იყო ჩართული ორივე ფრონტზე — აღმოსავლეთით სელჩუკების, ხოლო დასავლეთით ნორმანების წინააღმდეგ. ალექსიმ შეძლო, რომ მყისიერად შეეჩერებინა ბიზანტიის დაკნინება და დაიწყო სამხედრო, ფინანსური და ტერიტორიული აღორძინება, რასაც კომნენოსთა რესტავრაცია ეწოდა. მისი თხოვნები დასავლეთ ევროპის მიმართ, რომ თურქების წინააღმდეგ დახმარებოდნენ იყო ის კატალიზატორი, რამაც აამოქმედა ჯვაროსნული ლაშქრობები. Alexius coinage