laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
გალიეგოს-დე-სობრინოსი

გალიეგოს-დე-სობრინოსი (ესპ. Gallegos de Sobrinos) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის დე-ავილის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 43 კმ². მოსახლეობა — 36 კაცი (2020 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები გალიეგოს-დე-სობრინოსის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ხემუნიო

ხემუნიო (ესპ. Gemuño) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის დე-ავილის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 17 კმ². მოსახლეობა — 147 კაცი (2020 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები ხემუნიოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
გოტარენდურა

გოტარენდურა (ესპ. Gotarrendura) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის დე-ავილის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 10 კმ². მოსახლეობა — 169 კაცი (2020 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები გოტარენდურის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
გრანდეს-ი-სან-მარტინი

გრანდეს-ი-სან-მარტინი (ესპ. Grandes y San Martín) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის დე-ავილის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 11,59 კმ². მოსახლეობა — 26 კაცი (2020 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები გრანდეს-ი-სან-მარტინის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ერადონ-დე-პინარესი

ერადონ-დე-პინარესი (ესპ. Herradón de Pinares) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის დე-ავილის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 48,4 კმ². მოსახლეობა — 436 კაცი (2020 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები ერადონ-დე-პინარესის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ერეროს-დე-სუსო

ერეროს-დე-სუსო (ესპ. Herreros de Suso) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის დე-ავილის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 21,53 კმ². მოსახლეობა — 131 კაცი (2020 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები ერეროს-დე-სუსოს მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ურტუმპასკუალი

ურტუმპასკუალი (ესპ. Hurtumpascual) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის დე-ავილის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 18,61 კმ². მოსახლეობა — 45 კაცი (2020 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები ურტუმპასკუალის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ლა-კოლილია

ლა-კოლილია (ესპ. La Colilla) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის დე-ავილის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 11 კმ². მოსახლეობა — 341 კაცი (2020 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები ლა-კოლილიის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2020-12-05 საიტზე Wayback Machine. ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
ლა-იხა-დე-დიოსი

ლა-იხა-დე-დიოსი (ესპ. La Hija de Dios) — მუნიციპალიტეტი ესპანეთში, შედის კასტილია და ლეონის ავტონომიური გაერთიანების ავილის პროვინციის დე-ავილის კომარკის შემადგენლობაში. ფართობი — 12,5 კმ². მოსახლეობა — 80 კაცი (2020 წ.). ავილის მუნიციპალიტეტები ლა-იხა-დე-დიოსიის მუნიციპალიტეტის ოფიციალური საიტი ↑ National Statistics Institute Municipal Register of Spain of 2023 — 2023. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q845937"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q123821811"></a>
თენგიზ გაჩეჩილაძე

თენგიზ გაჩეჩილაძე — ქართველი პედაგოგი, საქართველოს დამსახურებული სპორტული ჟურნალისტი, სპორტის დამსახურებული მოღვაწე, ასოცირებული პროფესორი. დაიბადა 1939 წლის 28 აპრილს ზესტაფონის რაიონის სოფელ წევაში. 1963 წელს დაამთავრა საქართველოს ფიზიკური კულტურის ინსტიტუტი, 1968 წელს — თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი. თენგიზ გაჩეჩილაძე 1958 წლიდან ჟურნალისტიკაში მოღვაწეობს. იყო ჟურნალ „მართვეს“ რედაქტორი, 30 წლის მანძილზე (1985-2015) კი ქართული სპორტული გაზეთის „ლელოს“ მთავარი რედაქტორი (ამჟამად საპატიო რედაქტორი). „სპორტი ყველასათვის“ საქართველოს ეროვნული ფედერაციის პრეზიდენტი (2005-2013). არის საქართველოს ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტის ერთ-ერთი დამფუძნებელი, ვიცე-პრეზიდენტი. საერთაშორისო ჯილდოების მფლობელი, არაერთი წიგნისა და გამოცემის ავტორი. თენგიზ გაჩეჩილაძე ერთადერთი ქართველი ჟურნალისტია, რომელიც აკრედიტირებული იყო ზაფხულისა და ზამთრის 14 ოლიმპიურ თამაშებზე, რაც უნიკალური და სარეკორდო მაჩვენებელია. 1994 წელს საქართველოს პირველი ოლიმპიური მისიის ხელმძღვანელი იყო ლილეჰამერის (ნორვეგია) ზამთრის ოლიმპიურ თამაშებზე. ეწევა პედაგოგიურ და ჟურნალისტურ მოღვაწეობას. 2014 წელს გამოსცა წიგნი „ლელო“-80 — გაზეთ „ლელოს“ დაარსებიდან 80 წლის საიუბილეო თარიღთან დაკავშირებით. 2024 — თბილისის საპატიო მოქალაქე 2020 — ქართული სპორტის რაინდის წოდება — საქართველოს განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტროს უმაღლესი ჯილდო სპორტის დარგში 1998 — ღირსების ორდენი საქართველოში სპორტის განვითარების, მაღალკვალიფიციურ სპორტსმენთა აღზრდის საქმეში შეტანილი პირადი დიდი წვლილისა და ნაყოფიერი ჟუნრნალისტური მოღვაწეობისათვის სეოკის მედალი ნიკო ნიკოლაძის სახელობის პრემია საქართველოს დამსახურებული ჟურნალისტი განათლების წარჩინებული მუშაკის წოდება საქართველოს სპორტის დამსახურებული მუშაკი მიხეილ კაკაბაძის სახელობის პრემია ლელო 80. გაზეთი მემატიანე. დრო, მოვლენები და ფაქტები (ავტორი) — თბილისი. 2014. 94გვ. საქართველოს ოლიმპიური უღელტეხილი (ავტორი) — თბილისი. 2004. 168გვ. პირველი ქართველი ქალი ოლიმპზე (ავტორი) — თბილისი. 2002. 232გვ. წიგნი ღირსებისა. საცნობარო (თანაავტორი) — 2000. 496გვ. ISBN-99928-0-154-9 ოლიმპიური შემოდგომის თექვსმეტი გაელვება (ავტორი) — თბილისი. საბჭ. საქართველო. 1989. 80გვ. 10 დამოუკიდებელი ნაბიჯი ოლიმპიურ მოძრაობაში (ავტორი) — თბილისი. სამშობლო. 1989. 169გვ. ცხენოსნობა. საცნობარო (ავტორი) — თბილისი. განათლება. 1982. 63გვ. ოცი სხივი (ავტორი) — თბილისი. საბჭ. საქართველო. 1980. 74გვ. მშდ კომპლექსის სოციალური მნიშვნელობა. — თბილისი. საქ. სსრ. საზ- ბა „ცოდნა“. 1978. 31გვ. თენგიზ გაჩეჩილაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი თენგიზ გაჩეჩილაძე facebook-ზე თენგიზ გაჩეჩილაძეს სპორტის რაინდის წოდება მიენიჭა მთელი ცხოვრება ლელოს და სპორტის სამსახურში ↑ „თბილისის საპატიო მოქალაქის წოდება 25 ადამიანს მიენიჭა“. 1tv.ge. ციტირების თარიღი: 5 ოქტომბერი, 2024. შეამოწმეთ თარიღის პარამეტრი |access-date=-ში (დახმარება) ↑ თენგიზ გაჩეჩილაძეს სპორტის რაინდის წოდება მიენიჭა. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-11-16. ციტირების თარიღი: 2022-11-16.
ვლადიმერ მაიაკოვსკის სახლ-მუზეუმი

ვლადიმერ მაიაკოვსკის სახლ-მუზეუმი — ვლადიმერ მაიაკოვსკის მემორიალური მუზეუმი მის მშობლიურ სახლში, ბაღდათის მუნიციპალიტეტში, ბაღდათის ქ. 51. მუზეუმი დაარსდა 1940 წელს, პოეტის გარდაცვალებიდან 10 წლის თავზე. ის შენობის II სართულზეა განთავსებული. აქ გამოფენილია ვლადიმერ მაიაკოვსკისა და მისი ოჯახის წევრების მემორიალური ნივთები: XIX–XX საუკუნეების საოჯახო მასალა, პირადი ნივთები, XIX ს-ისა და XX ს-ის ლიტერატურული კოლექციების გამოცემები, პოეტის შემოქმედების სხვადასხვა პერიოდთან დაკავშირებული ფოტო და დოკუმენტური მასალა. პოეტის დედა ღრმა მოხუცებული გარდაიცვალა და სიცოცხლეში საკმაოდ ხშირად სტუმრობდა მაიაკოვსკის სახლ-მუზეუმს. ბაღდათიდან გადასვლის წინ სახლიდან ნივთების უმრავლესობა გაყიდა. რამდენიმე წლის შემდეგ საქართველოში დაბრუნდა და რაღაც ნაწილი უკან გამოისყიდა. დღეს ეს ნივთები მეტ-ნაკლებად შენარჩუნებულია. ოთხმოცდაათიან წლებში მუზეუმი გაძარცვეს და დაიკარგა ისეთი მნიშვნელოვანი ექსპონატები, როგორიცაა ფატეფონი, ფოტოაპარატი და სხვა. მუზეუმთან მუშაობს ლიტერატურული სალონი, სადაც გაერთიანებულია მაიაკოვსკის შემოქმედებით დაინტერესებული რაიონის საზოგადოება, ქუთაისელი პოეტები. მუზეუმის ბაზაზე არსებობს ბაღდათის ისტორიულ-ეთნოგრაფიული მუზეუმი, რომელიც I სართულზეა ექსპონირებული. აქ გამოფენილია რაიონის ტერიტორიაზე ჩატარებული გათხრების შედეგად მოპოვებული მასალები, რომელთა ქრონოლოგია მოიცავს პერიოდებს ადრე ქვის ხანიდან XIX ს-ის ბოლომდე. კერძოდ, ნუმიზმატიკის, ბონისტიკის, ეთნოგრაფიისა და არქეოლოგიურ კოლექციებს. 2018 წელს მუზეუმმა ვლადიმერ მაიაკოვსკის 125 წლის იუბილე აღნიშნა. იუბილესთან დაკავშირებით, მის სახლ-მუზეუმს რეაბილიტაცია ჩაუტარდა. ვლადიმერ მაიაკოვსკის სახლ-მუზეუმი სახლ-მუზეუმი facebook-ზე მუზეუმების საერთაშორისო დღე, ბაღდათის მუნიციპალიტეტში ვლადიმერ მაიაკოვსკის სახლ- მუზეუმში აღინიშნა ვლადიმერ მაიაკოვსკის მუზეუმი ↑ georgianmuseums — მაიაკოვსკის სახლ-მუზეუმი ↑ ვლადიმერ მაიაკოვსკის სახლ-მუზეუმი ↑ ბაღდათში ვლადიმერ მაიაკოვსკის იუბილეს აღნიშნავენ. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-11-16. ციტირების თარიღი: 2022-11-16. ↑ ბაღდათში, მაიაკოვსკის სახლ-მუზეუმს რეაბილიტაცია უტარდება. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2022-11-16. ციტირების თარიღი: 2022-11-16.
ნიანგები

ნიანგები (ლათ. Crocodilia) — ქვეწარმავალთა რიგი. მათი სიგრძე 2-5 მ, იშვიათად (ნილოსის ნიანგები, ქედიანი ნიანგები) 7 მეტრს აღწევს. აქვთ გრძელი, გვერდებიდან შებრტყელებული კუდი, წაგრძელებული დინგი, მოკლე ფეხები, უკანა კიდურების თითებს შორის დაჭიმულია საცურაო აპკი. ნესტოები და თვალები (ვერტიკალური გუგით) ზემოთაა აწეული, რაც მათ საშუალებას აძლევს წყლიდან მხოლოდ თვალები და ნესტოები ამოყონ. ნესტოები და ყურის ხვრელები დაცულია სარქვლებით. სხეული, კუდი და კიდურები დაფარულია სწორკუთხოვანი რქოვანი ფარებით. ცხვირ-ხახა გამოყოფილია პირის ღრუსაგან მეორეული ძვლოვანი სასით. „მუცლის ნეკნები“ აქვთ, ლავიწი — არა. თავის ტვინი საკმაოდ განვითარებულია. გამოირჩევიან კარგი სმენით და მხედველობით. გულის პარკუჭები მთლიანად გადატიხრულია, მაგრამ აორტის რკალები ერთმანეთთან ხვრელითაა დაკავშირებული, რის გამოც არტერიული და ვენური სისხლი ერთმანეთს ერევა. საშარდე ბუშტი არა აქვთ. ფილტვები კარგადაა განვითარებული. ენა უძრავია. კონუსური კბილები ფოსოებშია ჩამჯდარი. ნიანგები გავრცელებულია ტროპიკულ სარტყელში. შეუძლიათ ერთი წყალსატევიდან მეორეში დიდ მანძილზე გადასვლა. აქტიურები არიან ღამით. იკვებებიან უმთავრესად თევზებით, წყლის სხვა ცხოველებით, ტანად დიდი ნიანგები თავს ესხმიან დიდ ცხოველებს (რქოსან პირუტყვსაც კი) და ადამიანს (განსაკუთრებით საშიშია ქედიანი ნიანგები). დედალი ნიანგები ქვიშაში (უმთავრესად მეჩეჩზე) დებს 20-100 მკვრივნაჭუჭიან კვერცხს, ცოცხლობენ 80-100 წელს. ნიანგების ხორცს საკვებად იყენებენ, ტყავს — სხვადასხვა საგალანტერეო ნაკეთობის დასამზადებლად. ამჟამად ნიანგები საგრძნობლად განადგურებულია. არსებობს თანამედროვე ნიანგების 21 სახეობა, რომელიც გაერთიანებულია 3 ოჯახში: გავიალები, ნამდვილი ნიანგები და ალიგატორები. ზემოდან: ალიგატორების პირის დახურვისას არ ჩანს ქვედა ყბის კბილები. ნიანგების ქვედა ყბის მეოთხე კბილი ჩანს მაშინაც, როდესაც მათი პირი დახურულია. გავიალმა თავისი სახელწოდება მიიღო ინდური ენიდან გრძელი და ვიწრო დინგის დამსახურებით.   ნიანგები ▲ ▲ ▲ ▲ ▲ მუსხელიშვილი თ., ქსე, ტ. 7, გვ. 407, თბ., 1984
ქეთევან ღამბაშიძე

ქეთევან ღამბაშიძე (დ. 5 მაისი, 1929) — ქართველი რეჟისორი. 1947-1949 წლებში სწავლობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მათემატიკის ფაკულტეტზე, 1953 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრალური ინსტიტუტის თეატრმცოდნეობის ფაკულტეტი. მუშაობდა კორესპონდენტად საქართველოს რადიოს საბავშვო გადაცემათა რედაქციაში, 1955-1970 წლებში — რეჟისორის ასისტენტად ქდსპფ სტუდიაში, 1970 წლიდან ამავე სტუდიის რეჟისორია. მუშაობდა კინოპერიოდიკაზე („საბჭოთა საქართველო“, „პიონერი“, „საბჭოთა ამიერკავკასია“). გადაიღო ფილმები: „გაზაფხული მინის სახურავის ქვეშ“ (1972), „ჩაის კრეფს“საქართველო“ (1972), „დიმიტრი გულია“, „გაუფრთხილდით სიცოცხლეს“ (1974), „ინიციატორი“, „სოფელი ღონიერია“ (1975) „რაჭა“ (1977), „შავი ოქროს მარცვლები“ (1981), „ყვავიან ბაღები“ (1985), „ქართლისა და კახეთის მთიანი რაიონების შესახებ“ (1987) და სხვა კინორეჟისორი. ქართული კინო, 1896-2011, თბ., 2011, გვ. 181 ქეთევან ღამბაშიძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ბუდას კბილის ტაძარი

ბუდას კბილის ტაძარი — ბუდისტური ტაძარი შრი-ლანკის ქალაქ კანდიში, კუნძულის ერთ-ერთი მთავარი სალოცავი. ის იუნესკოს დაცვის ქვეშ იმყოფება, როგორც მსოფლიო მემკვიდრეობის ძეგლი „ძველი ქალაქი კანდი“ (ობიექტი №450). ლეგენდის თანახმად, ბუდას კრემაციის შემდეგ ცეცხლიდან ოთხი კბილი ამოიღეს, რომლებიც მთელს მსოფლიოში გადაიტანეს. ერთი კბილი, სავარაუდოდ, ცეილონში 371 წელს წაიღეს. ინდოეთში ყოფნის რამდენიმე საუკუნის შემდეგ, სალოცავი ცეილონში გაგზავნა კალინგას მეოთხე მმართველმა, რომელიც დამარცხდა ომებში და ეშინოდა თავისი სახელმწიფოს ბედის გამო. რელიქვია კუნძულზე გადაასვენა მმართველის ასულმა, თმაში დამალა. მაგიურ ძალას დიდი ხანია მიაწერენ ამ კბილს: ის, ვინც მას ფლობს, ასევე ფლობდა ძალაუფლების მთელ სისავსეს. ამიტომ ბუდას კბილი სამეფო დინასტიის საკუთრება გახდა. მისი შენახვის თავდაპირველ ადგილად ქალაქი ანურადჰაპურა აირჩიეს, შემდეგ კბილი გადაიტანეს ქალაქ პოლონარუვაში და უკვე XVIII საუკუნის დასაწყისში გადაიტანეს კანდიში. შემდეგ, სპეციალურად ამ სალოცავის შესანახად, დალადა მალიგავას ტაძარი აღმართეს. კბილი ჩამალულია შვიდ, ერთმანეთში ჩასმულ ყუთში. საკმარისია კბილის გაქრობა, რომ. შრი-ლანკის ბუდისტური რწმენას წერტილი დაესვას. კბილის განადგურებას ბევრჯერ ეცადნენ. 1998 წელს, ინდუსებმა ტამილის ინდუისტური ფრაქციის, ტამილის ვეფხვებმა, სცადეს კბილის განადგურება დალადა მალიგავას ტაძარში ბომბის დადებით. ბომბი ამოქმედდა, ტაძარი დაზიანდა, მაგრამ რელიქვია ხელუხლებელი დარჩა. თავად კბილი ძალიან ცოტამ ნახა. იყო დრო, როდესაც მხოლოდ მეფეს, მის გარემოცვას და ზოგიერთ ბერს ჰქონდათ წვდომა სიწმინდესთან. ახლა ბუდას კბილის ტაძარი ღიაა გამთენიიდან დაღამებამდე. ასე რომ, ყველას, ვისაც შეუძლია ამ სალოცავთან გრძელ რიგში დგომა შეუძლია სიწმინდის ნახვა. ძალიან იშვიათ შემთხვევებში, როდესაც თავად კბილია გამოაქვთ საჩვენებლად, მას ათავსებენ ოქროს ლოტოსის ცენტრიდან გამოსულ სპეციალურ ოქროს მარყუჟში. ტაძრის კომპლექსის ხედი შესასვლელი პორტალი ბუდას ქანდაკება ზედა სართულის ინტერიერი ერთ-ერთი საკურთხეველი ტაძარი XX საუკუნის დასაწყისში ოფიციალური საიტი
დალჰალა

დალჰალა (შვედ. Dalhalla) — ღია არენა თეატრალური, საკონცერტო და საოპერო წარმოდგენებისთვის, რომელიც 1993 წელს გაიხსნა კირქვის გამოუყენებელ კარიერზე, რეტვიკის(შვედური)ქართ. ახლოს, დალარნის პროვინციაში. არენას ამჟამად შეუძლია დაახლოებით 6000 მაყურებლის დატევა. დალჰალა, კირქვის კარიერია (ადრე ცნობილი როგორც „Draggängarna“), რომელიც მდებარეობს რეტვიკიდან ჩრდილოეთით დაახლოებით 8 კილომეტრში. იქ, 1940-იანი წლებში, გათხარეს და ააფეთქეს დიდი ღია, უზარმაზარი ზომის ორმო. 1990 წელს კარიერი დაიხურა. ღია სცენის იდეა 1991 წელს წამოაყენა ყოფილმა საოპერო მომღერალმა მარგარეტ დელეფორსმა. ადგილად არჩეული იქნა კირქვის კარიერი რეტვიკის მახლობლად, რადგან მონაცემებით შესაფერისი იყო: მას ნაწილობრივ ამფითეატრის ფორმა და ძალიან კარგი აკუსტიკა ჰქონდა. რეტვიკის მუნიციპალიტეტმა და დალარნას პროვინციამ მოსამზადებელი სამუშაოები ჩაატარა და 1993 წლის ივნისში შესაძლებელი გახდა სატესტო კონცერტი მასობრივი ინფორმაციის საშუალებების წინაშე. ერთი წლის შემდეგ, 1994 წლის 23 ივლისს, გაიმართა პირველი რეალური საპრემიერო კონცერტი და „დალჰალას მეგობრების“ საპატიო თავმჯდომარემ ბირგიტ ნილსონმა საწყისი გასროლა მოახდინა. 1995 წელს დალჰალა ოფიციალურად გაიხსნა. 2012 წლიდან დალჰალას მართავს კომპანია Dalhalla Förvaltning AB, რომელიც ქირავდება Rättvik Event-ზე პოპულარულ მუსიკაზე ორიენტირებული შეთავაზებისთვის, ხოლო ასოციაცია Dalhall Opera 32-33 კვირის განმავლობაში ატარებს ორიგინალურ საოპერო წარმოდგენებს. 2015 წლის ბოლოს განხორციელდა არენის კომპანიის აქციების ახალი ემისია და დალჰალა კერძო საკუთრებაში გადავიდა. სახელის არჩევანი, რომელიც არის ტრანსფორმაცია ვალჰალადან, შთაგონებულია რიჰარდ ვაგნერის ოპერებით და შეიცვალა „დალჰალას" ადგილის გეოგრაფიული მდებარეობის მიხედვით დალარნის პროვინციაში. აღმოჩნდა, რომ კარიერის ზომები უზრუნველყოფდა სრულყოფილ აკუსტიკურ ადგილს. თავად დალჰალა თავის არენას საბერძნეთისა და იტალიის ცნობილ ამფითეატრებს ადარებს. კარგი აკუსტიკა არ არის დამოკიდებული მხოლოდ ზომებზე. უხეში კედლები ხელს უშლის ექოს და იძლევა რბილ ხმოვანებას. სავარძლები შემოწმებულია კარგი ხმის უზრუნველსაყოფად. სადაც არ უნდა იჯდეს მაყურებელი, რევერბერაცია და რეზონანსი შესაძლებელს ხდის, შესრულდეს ოპერები ელექტრონული გამაძლიერებლების გარეშე. კირქვის კარიერის ზომები 400x175x60 მეტრია. ამჟამად საკონცერტო არენა დაახლოებით 6000 მსმენელზეა გათვლილი. არენაზე აუდიტორიის რეკორდი დამყარდა 2017 წლის 28 ივლისს, როდესაც შვედური პოპ-როკ ბენდები „Takida“ და „Stiftelsen“ ეწვივნენ დალჰალას და კონცერტს 5653 ადამიანი დაესწრო. ავსტრიულმა მუსიკალურმა საფესტივალო ჟურნალმა„Magazin Festspiele“-მა დალჰალა დაასახელა, როგორც მეოთხე საუკეთესო ღია სცენა მსოფლიოში მუსიკალური ღონისძიებებისთვის. დალჰალა ზემოდან დალჰალას სცენა ზემოდან დალჰალას სცენა 2007 წლის ივლისში ძველი სასცენო სახურავით სცენა და მაყურებელი. 1997 წლის 19 ივლისი. 1997 წლის 19 ივლისს. მონიკა ზეტერლუნდი დალჰალაში 1997 წლის 19 ივლისს. ტომ კიორბერგი დალჰალაში. 1997 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: დალჰალა Dalhallas officiella webbplats Dalhalla - unik arena (artikel och bilder) Föreningen Dalhallas vänner დაარქივებული 2022-10-21 საიტზე Wayback Machine. ↑ Dalarnas Tidningar 14 december 2015, "Dalhalla har fått privat majoritetsägare"
ალექსანდრე შაბალინი

ალექსანდრე შაბალინი (რუს. Александр Осипович Шабалин; დ. 22 ოქტომბერი, 1914 — გ. 1982) — რუსი სამხედრო პირი, კონტრადმირალი (1968), საბჭოთა კავშირის ორგზის გმირი. იყო სსრკ-ფინეთის და დიდი სამამულო ომის მონაწილე. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 668.
შაბთარი

შაბთარი (ლათ. Trifolium resupinatum) — ბალახოვანი მცენარე პარკოსანთა ოჯახისა. აქვს ოდნავ დატოტვილი წამოწეული ან გართხმული ღერო. გავრცელებულია ევროპაში, ხმეთაშუაზღვისპირეთში, შუა აზიაში, კავკასიასა და ყირიმში. საქართველოში იზრდება აჭარასა და აფხაზეთში მთის შუა სარტყლამდე, დაჭაობებულ მდელოებზე, მდინარეთა ნაპირებზე და როგორც სარეველა - ნათესებში. საქონლის საკვები და თაფლოვანი მცენარეა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 668.
იოჰან ბაპტისტ შადი

ოჰან ბაპტისტ შადი (გერმ. Johann Baptist Schad; დ. 1758 — გ. 1834, იენა) — გერმანელი ფილოსოფოსი, იდეალისტი. 1799 წელს ფიხტე შეცვალა იენის უნივერსიტეტში, ხოლო 1804 წლიდან იყო ფილოსოფიის პროფესორი ხარკოვის უნივერსიტეტში. 1816 წელს გაასახლეს რუსეთის იმპერიიდან. 1904 წელს გ. ვოზნესენსკიმ გამოთქვა მოსაზრება შადისა და სოლომონ დოდაშვილის მოძღვრებათა შორის კავშირის შესახებ. თევზაძე გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 668-669. ნუცუბიძე შ., ქართული ფილოსოფიის ისტორია, ტ. 2, თბ., 1958. ↑ Deutsche Nationalbibliothek Record #117092800 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a>
შადლი ბენჯადიდი

შადლი ბენჯადიდი (არაბ. الشاذلي بن جديد‎; დ. 1929 — გ. 2012) — ალჟირელი პოლიტიკოსი და სამხედრო პირი. 1955 წლიდან იყო ალჟირის ეროვნულ-განმათავისუფლებელ არმიაში. 1962–1979 წლებში იყო სხვადასხვა სამხედრო ოლქის სარდალი. 1979–1992 წლებში იყო ალჟირის პრეზიდენტი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 669. ↑ 1.0 1.1 Deutsche Nationalbibliothek Record #1031747990 // ინტეგრირებული ნორმატიული ფაილი — 2012—2016. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q27302"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q36578"></a> ↑ 2.0 2.1 Gran Enciclopèdia Catalana — Grup Enciclopèdia, 1968. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18696256"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q2664168"></a> ↑ Proleksis enciklopedija, Opća i nacionalna enciklopedija — 2009. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q3407324"></a> ↑ 4.0 4.1 Brozović D., Ladan T. Hrvatska enciklopedija — LZMK, 1999. — 9272 გვრ. <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1264934"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q429032"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q18446"></a><a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q1789619"></a> ↑ 5.0 5.1 Munzinger Personen <a href="https://wikidata.org/wiki/Track:Q107343683"></a> ↑ BBC News - Algeria ex-president Chadli Bendjedid dies
შადრევანი

შადრევანი – ნაგებობა, რომელსაც იყენებენ ზევით მიმრთული წყლის ჭავლის ან ქვევით მიმდინარე ნაკადის ფუძედ ან შემოსაზღუდად. თავდაპირველად შადრევნებს აგებდნენ სასმელი წყლისთვის, შემდეგ კი იყენებდნენ დეკორატიული მიზნით საბაღე-საპარკე ხელოვნებაში. დეკორატიულ შადრევნებს აგებდნენ ანტიკურ, შუა საუკუნეების დასავლეთ ევროპის, ახლო და შუა აღმოსავლეთის ქვეყნებში, ინდოეთში. შადრევნებს ამკობდნენ ქანდაკებებით, სვეტებით, ფილაებით და სხვა. შადრევნებს აშენებდნენ ქალაქის მოედნებზე, ვილებში, სასახლეთა კომპლექსებში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 669. შადრევანი — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური)
ივანე შადრი

ივანე შადრი (რუს. Иван Шадр; დ. 30 იანვარი, 1887 — გ. 1941) — რუსი მოქანდაკე. სწვლობდა მოსკოვსა და სანქტ-პეტერბურგში, ასევე პარიზსა და რომში. მონაწილეობდა მონუმენტური პროპაგანდის ლენინური გეგმის განხორციელებაში. 1927 წელს საქართველოს სსრ-ში ზემო ავჭალის ჰიდროელექტროსადგურში დადგა საბჭოთა კავშირში პირველი ლენინის ძეგლი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 669. ივანე შადრი — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული)
ვასილი გურკო

ვასილი გურკო (რუს. Васи́лий Ио́сифович Гу́рко; დ. 8 მაისი, 1864 — გ. 11 ნოემბერი, 1937, რომი) — რუსი სამხედრო პირი, კავალერიის გენერალი (1916). მონაწილეობდა რუსეთ-იაპონიის ომში 1905 წელს. მონაწილეობდა პირველ მსოფლიო ომში. 1917 წლის ივლისში დააპატიმრეს ნიკოლოზ II-სთან მიმოწერის გამო და აგვისტოში საზღვაგარეთ გაასახლეს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 3, თბ., 1978. — გვ. 315. ვასილი გურკო — სტატია ენციკლოპედია ბრიტანიკიდან (ინგლისური) ვასილი გურკო — სტატია დიდი რუსული ენციკლოპედიიდან (რუსული)
შაქრო გომელაური

შაქრო გომელაური (დ. 17 ნოემბერი, 1890, თბილისი — გ. 10 ივლისი, 1964,თბილისი) — ქართველი მსახიობი. 1904 წელს დაამთავრა თბილისის საქალაქო სასწავლებელი. 1912-1913 წლებში სწავლობდა თბილისის დრამატულ სტუდიაში. მონაწილეობდა ავლაბრის მუშათა თეატრის სპექტაკლებში. 1910 წლიდან ვალერიან გუნიამ მიიწვია თბილისის პოფესიულ დასში. 1910-1916 მუშაობდა თბილსის თეატრში. 1916-1918 წლებში ქუთაისის თეატრში, 1922-1924 წლებში ბათუმის თეატრში. 1928 წლიდან იყო თბილისის კოტე მარჯანიშვილის მიერ დაარსებული თეატრის მსახიობი. შესრულებული აქვს მრავალი როლი, მათ შორის: ერეკლე, ვილჰელმ კილმანი, პეპია, იაგო, კომისარი. გადაღებულია ფილმებში: „მე ვიტყვი სიმართლეს“, „მამლუქი“. მისი ხელმძღვანელობით მეორე მსოფლიო ომის დროს ჰოსპიტლებსა და ფრონტის ხაზზე 300–ზე მეტი კონცერტი გამართა მსახიობთა ბრიგადამ. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. 1950 — საქართველოს სახალხო არტისტი საპატიო ნიშნის ორდენი ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 91. შაქრო გომელაური — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი