laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ლიჭადის მყინვარი

ლიჭადის მყინვარი — ხეობის ტიპის მყინვარი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს სვანეთის კავკასიონის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე ენგურის აუზში. მყინვარ ტვიბერის ზემო ნაწილი. სიგრძე 2,3 კმ, ფართობი 2,0 კმ². ლიჭადის მყინვარი საზრდოობს ტვიბერის უღელტეხილისა და მის მახლობლად მდებარე მწვერვალების კალთებიდან ჩამონადენი მყინვარების ნაკადებით და ზვავებით. ხაზარაძე რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 270.
მოლდოვა (მრავალმნიშვნელოვანი)

მოლდოვა შეიძლება აღნიშნავდეს: მოლდოვა — ქვეყანა სამხრეთ-აღმოსავლეთ ევროპაში; მოლდოვა — ისტორიული ოლქი რუმინეთში.
ლიჭადის უღელტეხილი

ლიჭადის უღელტეხილი — უღელტეხილი საქართველოსა და რუსეთის (ყაბარდო-ბალყარეთი) საზღვარზე, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარეში, მესტიის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს სვანეთის კავკასიონის მთავარ წყალგამყოფ ქედზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 3700 მ. აკავშირებს მდინარე ენგურის აუზს მდინარე ჩეგემის აუზთან. დამახასიათებელია ნივალური ლანდშაფტი. უთმელიძე მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 270.
ლიხთიმერეთი

ლიხთიმერეთი, ლიხთიმირეთი — დასავლეთ საქართველოს ერთ-ერთი ზოგადი სახელწოდება. წყაროებში დამოწმებულია IX საუკუნიდან. შინაარსობრივად — ლიხის ქედსიქითა მხარე, ქვეყანა, იგივე იმერეთი. შემდგომ ხანაში ტერმინი ლიხთიმერეთის ნაცვლად ხმარობდნენ იმერეთს, თუმცა წერილობით წყაროებში XIX საუკუნის დასაწყისამდე ლიხთიმერეთიც გვხვდება. ბერაძე თ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 271.
მცხეთის აკლდამა

მცხეთის აკლდამა — გვიანდელი ანტიკური ხანის არქიტექტურული და არქეოლოგიური ძეგლი. აღმოჩენილია მცხეთის რკინიგზის სადგურთან, მთა ქართლის ჩრდ. ციცაბო კლდის ძირას. გაითხარა 1951 წელს. ერთსენაკიანი, სწორკუთხა ნაგებობაა. აგებულია ქვატეხილით. შიდა პირი კედლებისა, ნახევრად წრიული თაღი, იატაკი და გარეთა აღმოსავლეთის ფასადი მოპირკეთებულია თლილი ქვიშაქვის ფილებით. შიგნიდან შელესილია მოვარდისფრო ჰიდრავლიკური ბათქაშით. ორფერდა სახურავი აქვს. გადახურულია მცხეთური ბრტყელი, გვერდებაკეცილი და ღარისებრი ქიმიანი კრამიტით. კარი ამოქოლილი იყო მასიური ლოდით. მცხეთის აკლდამა მსგავსებას ავლენს ხმელთაშუა ზღვის აღმ. და ჩრდ. შავი ზღვისპირეთის საკულტო ძეგლებთან. იგი დგას 1,6-2 მ. სიმაღლის გალავნით შემოზღუდულ ეზოში, რომლის ჩრდ.- აღმ. კუთხეში ცხენი აღმოჩნდა ჩაფლული. მცხეთის აკლდამაში ასევე აღმოჩენილი იქნა ქალისა და ბავშვის ძვლები, ხის სარკოფაგის ფიცრებისა და ლითონის ნაწილები. იქვე იყო მძარცველებს გადარჩენილი მდიდრული სამარხეული ნივთები: მათ შორის, ნახევრად ძვირფასი თვლებით შემკული ოქროს აბზინდა. მცხეთის აკლდამას 2014 წელს, საქართველოს მთავრობის დადგენილებით მიენიჭა ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის ძეგლის სტატუსი. ციციშვილი ი., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 5, თბ., 1990. — გვ. 232-233. მცხეთის აკლდამა; უნდა ნახოთ/ მცხეთის რაიონი – მცხეთა - მთიანეთის მხარის სამთავრობო საიტი[მკვდარი ბმული]; ↑ საქართველოს მთავრობის დადგენილება №295, 2014 წლის 14 აპრილი, ქ. თბილისი, კულტურული მემკვიდრეობის ზოგიერთი უძრავი ძეგლისა და არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლისათვის „დედაენა - ქართული საანბანე სახელმძღვანელოს შედგენის იაკობ გოგებაშვილისეული მეთოდი“ ეროვნული მნიშვნელობის კატეგორიის განსაზღვრის შესახებ
მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი 1966

მთავარი სტატია: მსოფლიო საფეხბურთო ჩემპიონატი 1966: ფინალი.
ლობელია

ლობელია (ლათ. Lobelia) — მცენარეთა გვარი ლობელიასებრთა ოჯახისა (ზოგჯერ მაჩიტასებრთა ოჯახს აკუთვნებენ). ერთწლოვანი და მრავალწლოვანი ბალახებია, ბუჩბალახები და ბუჩქებია. 350-მდე სახეობა ძირითადად გავრცელებულია ამერიკის და აფრიკის ტროპიკების და სუბტროპიკების ტენიან ადგილებში. სამკურნალო მცენარეებია (შეიცავენ ალკალოიდ ლობელინს). ზოგი დეკორატიულია. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 273.
ლობიო

ლობიო (ლათ. Phaseolus) — ერთ და მრავალწლოვან მცენარეთა გვარი პარკოსანთა ოჯახისა. მოიცავს 150-ზე მეტ სახეობას, რომლებიც ამერიკის, აზიისა და აფრიკის ტერიტორიაზე იზრდება. კულტურაში დაახლოებით 20 სახეობაა, რომელთაგანაც სასურსათო მნიშვნელობა 7-ს აქვს. უფრო გავრცელებული სახეობაა ჩვეულებრივი ლობიო (Phaseolus vulgaris), რომელიც ყველა კონტინენტზე მოჰყავთ. ეს არის საგაზაფხულო ერთწლოვანი ფორმის ღეროს სიმაღლე 20-45 სმ, ხოლო ხვიარა ფორმებისა — 2-5 მ აღწევს. ნაყოფი პარკია, რომლის სიგრძე 7-იდან 28 სმ-მდეა, აქვს 3-7 თესლი. თესლი სფეროსებრი, წაგრძელებული და თირკმელისებრია, ფერად თეთრი, მოწითალო, ყავისფერი ან ჭრელი. 1000 თესლის მასა 250-იდან 400 გ-მდეა. მცენარე სითბოს და სინათლის მოყვარულია, შედარებით გვალგამძლეა, ხარობს თითქმის ყველანაირ ნიადაგზე. როგორც ჩვეულებრივი ლობიო, ისე მისი ყველა სხვა კულტურული სახეობა სასურსათო ცხოველთა საკვები, სასიდერაციო და დეკორატიული მცენარეა. ლობიოს მარცვალი შეიცავს 31%-მდე ცილას, 50-60% ნახშირწყლებს, 3,6%-მდე ცხიმს. საჭმელად იყენებენ მწიფე თესლს (მარცვალს) და მისგან დამზადებულ ფქვილს, მწვანე პარკს; ცხოველთა საკვებად — მწვანე მასას, მის სილოსს (სიმინდთან ერთად), ჩალას. ლობიოს ბევრი სახეობის სამშობლოა ცენტრალური და სამხრეთი ამერიკა. ჩვეულებრივი ლობიო ამერიკიდან ევროპაში შემოიტანეს XVI საუკუნეში. რუსეთში მისი მოყვანა XVIII საუკუნის დამდეგიდან დაიწყეს. დასავლეთ საქართველოში, კერძოდ, გურიასა და სამეგრელოში ლობიო XVI საუკუნიდანაა კულტივირებული. აღმოსავლეთ საქართველოში უფრო მოგვიანებით გავრცელდა. ლობიოს საქართველოში უკავია — 11,3 ათასი ჰა ფართობი (1979), იგი სამარცვლე პარკოსანთა შორის პირველ ადგილზეა. მაღალმთიანი ზონის გარდა ყველგან მოჰყავთ. დარაიონებული ჯიშებია: წითელი, ინდური, ლიახვი, ჩიტიკვერცხა, ბერპი, ცანავა — 3 და სხვა. ლობიოს ყველაზე მეტად აზიანებენ ლობიოსა და ბარდის მემარცვლიები; დაავადებიდან ანთრაკნოზი და ბაქტერიოზი. ჯაფარიძე ა., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 273. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ლობიო“ ვიკისაწყობში.
ლობოროტის ქედი

ლობოროტის ქედი — ქედი საქართველოში, გურიის მხარის ოზურგეთისა და იმერეთის მხარის ვანის მუნიციპალიტეტების ადმინისტრაციულ საზღვარზე. მესხეთის ქედის ჩრდილოეთი განშტოება, მდინარეების წაბლარასწყლის (ხანისწყლის მარცხენა შენაკადი), სუფსისა და სულორის (რიონის მარცხენა შენაკადი) წყალგამყოფი. მერიდიანული მიმართულებისაა, იწყება მწვერვალ მეფისწყაროდან, გამოიყოფა გურიის(ნიგოეთის) და შუაგორის შტოქედები. აგებულია შუაეოცენური ტუფ-ბრექჩიებით, ტუფებითა და ანდეზიტური განფენით. კალთები ციცაბო და ძლიერ დაღარული აქვს, თხემი — ფართო. ქედზე აღმართულია მწვერვალები: დიდი ლობოროტი (2730 მ), პატარა ლობოროტი (2415 მ), თაფლოვანი (2323 მ), შუაგორა (2268 მ), ლამაზგორა (2174 მ) და სხვა. კალთები ქვემოთ შემოსილია შერეული ფართოფოთლოვანი ტყით, ზემოთ წიფლნარ-მუქწიწვოვნებით. თხემზე სუბალპური ლიხი და ალპური მდელოებია. უთმელიძე მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 273.
...ლოგია

...ლოგია (ბერძ. λόγος „ლოგოს“ — სიტყვა, მოძღვრება) — რთული სიტყვის ნაწილი. ნიშნავს მოძღვრებას, მეცნიერებას, ცოდნას. მაგალითები: ბიოლოგია, გეოლოგია, ეკოლოგია და ა. შ. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 274.
რუსისტიკა

რუსისტიკა (ანუ რუსული ფილოლოგია) დაკავებულია რუსული ენისა და რუსული ლიტერატურის კვლევა–შესწავლით. ისევე როგორც თანამედროვე კულტუროლოგიური ძიებანი, რომლის მთავარი საკვლევი თემა არის რუსი ხალხის, მისი ისტორია და ქვეყანათმცოდნეობითი დისციპლინები.
ლომისა (მრავალმნიშვნელოვანი)

ლომისა შეიძლება აღნიშნავდეს: ლომისა — წინაქრისტიანული ღვთაება მთიულეთში; ლომისა — ლომისის წმ. გიორგის ეკლესია ლომისისმთაზე; ლომისა — ლომისის წმინდა გიორგის ეკლესია ახმეტაში; ლომისა — ლომისის სალოცავი კუწახტაში; ლომისა — ლომისის ეკლესია საკობიანოში; ლომისა — ლომისის ეკლესია სოფ. ხორხელთან; ლომისა — ლომისის ეკლესია სოფ. დავითურნისთან; ლომისა — ლომისის ეკლესია ოძისში; ლომისა — ლომისის ახალი ეკლესია ქვემო მლეთაში; ლომისა — ლომისის ძველი ეკლესია ქვემო მლეთაში; ლომისა — ლომისის ეკლესიის კომპლექსი ალაჭანთან; ლომისა — ლომისის ნიში ვეძათხევთან; ლომისა — ლომისის ეკლესია თოლენჯიში; ლომისა — ლომისის ნიში თოლენჯიში; ლომისა — ლომისის ნიში/ეკლესია საყდრიონთან; ლომისა — ლომისის წმინდა გიორგის სამონასტრო კომპლექსი სოფელ ჩქუმში; ლომისა — ნასოფლარი ხაშურის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე.
ლომისი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ლომისი შეიძლება აღნიშნავდეს: ლომისი — მთა საქართველოში; ლომისი — საქართველოს გაზეთი; ლომისი — საქართველოს ჟურნალი; ლომისი — შოუ–ბიზნესცენტრი. ლომისა (მრავალმნიშვნელოვანი)
ლომისა (ღვთაება)

ლომისა, წინაქრისტიანული ღვთაება მთიულეთში. მისი სახელობის სალოცავებიდან ერთი ქსნისა და არაგვის წყალგამყოფ ქედზეა, მეორე — სოფ. მლეთაში. ლომისას დღესასწაული იმართებოდა აღდგომის მე-7 კვირას. ამ დღეს მლეთაში მლოცველები იკრიბებოდნენ მთელი აღმოსავლეთი საქართველოდან. დეკანოზები გამოასვენებდნენ დროშას და „ფერხისას“ სიმღერით აიტანდნენ მთაზე, სადაც იმართებოდა დღეობა შესაწირავით. ლეგენდების თანახმად, ლომისა გზოვანის წმ. გიორგია, რომელსაც ხორასნიდან 7 ათასი ტყვე დაუხსნია და ხარის რქებზე დაბრძანებული დამკვიდრებულა მლეთის მთაზე. მას ევედრებოდნენ შვილიერებას, თვალის სინათლეს, მიწისა და საქონლის ნაყოფიერებას. ლომისასსახით თაყვანს სცემდნენ საწინამძღვრო ჯვარს, რომელიც ტარზე იყო დამაგრებული და ოთხსავე ბოლოზე სოლარული სიმბოლოები — ბურთები ჰქონდა მიმაგრებული. მისი კულტის ამსახველი ლეგენდებისა და რიტუალების თანახმად, ლომისა მეომარია, ალისფერ ცხენზე ზის და ხელში მათრახი უჭირავს, რომლის დაკვრითაც წვავს ბოროტს. ლომისა გენეტიკურად უკავშირდება მონადირე, მხედარ ღვთაებას, რომელთა კულტი ჯერ კიდევ ბრინჯაოს ხანაში ჩანს გავრცელებული საქართველოში. ლომისას კულტს სინკრეტიზაციის რთული გზა აქვს გავლილი და ქრისტიანობის ხანაში წმ. გიორგის სახელს დაუკავშირდა. მაკალათია ს., მთიულეთი, ტფ., 1930; Бардавелидзе В. В., Древнейшие религиозные верованиа и обрядовое графическое искусство грузинских племен, Тб., 1957; სურგულაძე ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 286.
ლომისი (გაზეთი)

ლომისი — სრულიად საქართველოს მწერალთა კავშირის ყოველკვირეული გაზეთი, აკადემიური მწერლობის ორგანო; გამოდიოდა 1922–1923 წლებში თბილისში. გამოიცა 1922 №№ 1-17; 1923 — №№ 18-34. რედაქტორები — კ. გამსახურდია, ი. გრიშაშვილი, ლ. ქიაჩელი. გამოსცემდა სარედაქციო კოლეგია. ჟურნალში იბეჭდებოდა კ. გამსახურდიას, ა. პაპავას, ი. გრიშაშვილის, ჯ. ჯორჯიკიას, უიარაღოს (კ. თათარაშვილი), ლ. ქიაჩელის, ტ. ტაბიძის, პ. იაშვილის, გ. ლეონიძის, ტ. გრანელის და სხვათა ნაწარმოებები. ლორთქიფანიძე ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 286.
ლომისი (ჟურნალი)

ლომისი — სრულიად საქართველოს მწერალთა კავშირის ხელოვნებისა და ლიტერატურის ყოველკვირეული ჟურნალი, „აკადემიური მწერლობის კავშირის“ ორგანო; გამოდიოდა 1922 წელს თბილისში. გამოიცა 7 ნომერი. რედაქტორები — კ. გამსახურდია, ი. გრიშაშვილი; გამოსცემდა სარედაქციო კოლეგია. ვარდისფერი ყდა და გერბი ეკუთვნოდა მხატვარ ოსიპ შარლემანს. გერბზე გამსახული იყო შოთა რუსთაველი, რომელსაც გვირგვინი შემოხვეოდა. იბეჭდებოდა ტ. ტაბიძის, ი. გრიშაშვილის, კ. მაყაშვილის, ლ. ქიაჩელის, კ. გამსახურდიას, ს. თავაძის, შ. დადიანის, ვ. რუხაძის, კ. აბაშიძის, ი. ეკალაძის , დუტუ მეგრელის, ხ. ვარდოშვილის, მ. კინწურაშვილის, დ. ასათიანის, შ. არაგვისპირელის, ი. ტოფაძის, შ. თოიძის და სხვათა ნაწარმოებები. ლორთქიფანიძე ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 286.
ლომისისმთა

ლომისისმთა — მთა საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარეში, დუშეთისა და ახალგორის მუნიციპალიტეტების ადმინისტრაციულ საზღვარზე. მდებარეობს მდინარეების ქსნისა და არაგვის წყალგამყოფ ალევის ქედის ჩრდილოეთ ნაწილში. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2452 მ. აგებულია ზედაიურული ფლიშით. შემოსილია სუბალპური მდელოებით, ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთაზე ფოთლოვანი ტყეა. ლომისისმთის თხემზე არის მთიულეთის ისტორიული სალოცავი ლომისა. მარუაშვილი ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 286.
ლომისკბილა

ლომისკბილა (ლათ. Leontodon) — მრავალწლოვან და ერთწლოვან მცენარეთა გვარი რთულყვავილოვანთა ოჯახისა. აერთიანებს 79 სახეობას, რომელიც გავრცელებულია ჩრდილოეთ ნახევარსფეროს ზომიერი სარტყლის რაიონებში. საქართველოში 5 სახეობაა. Leontodon hispidus გავრცელებულია მთელ საქართველოში, იზრდება მდელოებსა და ბუჩქნარებში მთის ზედა სარტყლამდე. თაფლოვანი და საკვები მცენარეა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 286. ↑ Leontodon | The Plant List. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-09-05. ციტირების თარიღი: 2023-02-26.
კუბის პრეზიდენტი

კუბის პრეზიდენტი (ესპ. Presidente de Cuba), ოფიციალურად კუბის სახელმწიფო საბჭოს პრეზიდენტი (ესპ. Presidente del Consejo de Estado de Cuba) — კუბის სახელმწიფო საბჭოს მეთაური, რომლის უფლებებიც განსაზღვრულია 1976 წლის კუბის კონსტიტუციის მიხედვით. პრეზიდენტი გავლენის მხრივ ქვეყნის მეორე თანამდებობაა კუბის კომუნისტური პარტიის პირველი მდივნის შემდეგ. პრეზიდენტი ასევე ითავსებს ქვეყნის პრემიერის ფუნქციასაც, ოფიციალურად როგორც კუბის მინისტრთა საბჭოს პრეზიდენტი. ავადმყოფობის, არყოფნის ან გარდაცვალების შემთხვევაში პრეზიდენტის მოვალეობას პირველი ვიცე-პრეზიდენტი ასრულებს. Cuba – World Statesmen.org
ლომისმთა

ლომისმთა — მთა საქართველოში, ბორჯომისა და ხარაგაულის მუნიციპალიტეტების ადმინისტრაციულ საზღვარზე. მდებარეობს მესხეთის ქედზე, მდინარე მტკვრის მარცხენა შენაკადის — ქვაბისხევისა და ჩხერიმელის მარცხენა შენაკადის — ბჟოლისხევის ზემო დინებათა წყალგამყოფზე. სიმაღლე ზღვის დონიდან 2198,1 მ. აგებულია ეოცენური ფლიშით და ზედაცარცული კარბონიტული წყებით. კალთები შემოსილია შერეული ტყით, თხემი — სუბალპური ბალახეულობით. ლომისმთა მოქცეულია ბორჯომ-ხარაგაულის ეროვნული პარკის ტერიტორიაზე. მარუაშვილი ლ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 286. ↑ უნივერსალური ენციკლოპედიური ლექსიკონი
სერბები

სერბები (სერბ. Срби / Srbi) — ბალკანეთზე და ცენტრალურ ევროპაში მცხოვრები სლავი ერი (დაახლ. 6.5 მილიონი). სერბები კომპაქტურად ცხოვრობენ სერბეთის ტერიტორიაზე, ისინი აგრეთვე ბოსნია და ჰერცეგოვინაში (1.5 მილიონი), გერმანიაში (507 ათასი), მონტენეგროში (200 ათასი), ხორვატიაში (200 ათასი), ავსტრიაში (177 ათასი), ამერიკის შეერთებულ შტატებში (169 ათასი) და კიდევ სხვა რამდენიმე ქვეყანაში ცხოვრობენ და გააჩნიათ მეტ-ნაკლები სიდიდის დიასპორები. მთავარი სტატია: სერბულ-ხორვატული ენა. სერბები ლაპარაკობენ სერბულ-ხორვატულ ენაზე, რომელსაც სერბეთში ასევე სერბულ ენას უწოდებენ. ამავე სერბულ-ხორვატულ ენას ხორვატიაში ხორვატული, ხოლო ბოსნიაში ბოსნიური ჰქვია. შესაბამისად ქართულ ვიკიპედიაშიც მოიპოვება სტატიები ე.წ. სერბული, ხორვატული და ბოსნიური ენების შესახებ, მაგრამ აქაც ძირითადი და უფრო ვრცელი ინფორმაციის მოპოვება ამ ენისა და მისი დიალექტების შესახებ სწორედ სტატიაში სათაურით „სერბულ-ხორვატული ენა“ შეიძლება. სერბ მორწმუნეთა უმრავლესობა მართლმადიდებელი ქრისტიანია, ნაწილი - კათოლიკე, ხოლო სერბეთის მოქალაქეთა კიდევ უფრო მოკრძალებული რიცხვი თავს პროტესტანტად და მუსლიმად მიიჩნევს. რელიგიური განსხვავება ყოფილი იუგოსლავიის ტერიტორიაზე წამოშობილ სახელმწიფოებში ხშირად ეთნიკურობის განმსაზღვრელიცაა. ↑ rs.one.un.org. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-10-18. ციტირების თარიღი: 2014-03-30. ↑ web.archive.org. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-12-05. ციტირების თარიღი: 2013-12-05. ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2018-03-15. ციტირების თარიღი: 2014-03-30. ↑ Census of Population, Households and Dwellings in Montenegro 2011 (July 12, 2011). ციტირების თარიღი: 13 July 2011. ↑ http://www.recensamantromania.ro/rezultate-2/ ↑ http://www.zentralrat-der-serben.de/index.php?Serben_in_Deutschland ↑ 20 Minuten & 24 February 2008. sfn error: no target: CITEREF20_Minuten24_February_2008 (help) ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2013-12-03. ციტირების თარიღი: 2014-03-30. ↑ „Erstmals über eine Million EU- und EFTA Angehörige in der Schweiz“. Neue Zürcher Zeitung. 14 October 2008. ↑ Nordstrom, p. 353. (Serbia and Iran as top two countries in terms of immigration beside "Other Nordic Countries," based on Nordic Council of Ministers Yearbook of Nordic Statistics, 1996, 46-47)
To Kill the Child/Leaving Beirut

„To Kill the Child/Leaving Beirut“ — ბრიტანელი როკ-მუსიკოს როჯერ უოტერსის სინგლი, რომელიც გამოვიდა 2004 წელს. მასში შეტანილია ორი ანტისაომარი სიმღერა. სინგლი განთავსდა ინტერნეტში და შეზღუდული რაოდენობით გამოიცა CD-ის სახით. To Kill the Child არის პირველი სიმღერა სინგლზე. იგი გრძელდება 3 წუთს და 31 წამს. ტექსტში საუბარია ბავშვზე, რომელიც დონალდ დაკის ნათებაში იძინებს (იგივე სიტყვები გამოყენებულია უოტერსის 1987 წლის სიმღერაში The Tide Is Turning, დონალდ დაკში კი უბრალოდ დონალდ დაკის სახის მქონე ნათურა იგულისხმება). უოტერსი ამ სიმღერაში ცდილობს მსმენელი დააფიქრობს, რატომ ხდება, რომ მატერიალური ქონების, გამოყენების და დოგმების მოყვარულ საზოგადოებას ეწირება უდანაშაულო ბავშვი. სიმღერაში ასევე ნახსენებია რელიგიური ფანატიზმი. Leaving Beirut არის მეორე სიმღერა დისკზე. იგი გრძელდება 12 წუთს და 29 წამს. სიმღერის ტექსტის უმეტესობა დაფუძნებულია რეალურ ისტორიაზე: ახალგაზრდობაში უოტერსი ხშირად მოგზაურობდა და თავი ამოჰყო ლიბანში. იქ მან გაიცნო მოხუცი, რომელმაც შესთავაზა მას ღამით თავისთან დარჩენა. მოხუცმა და მისმა მეუღლემ როჯერს იდეალური მასპინძლობა გაუწიეს, თუმცა თავად უკიდურესად გაჭირვებულები და ავადმყოფები იყვნენ. ეს იყო უოტერსის რეაქცია აშშ-ს ერაყულ კამპანიაზე, რომელმაც მრავალი ადამიანი შეიწირა ორივე მხრიდან. როჯერი ეცადა, აეხსნა, რომ ნებისმიერ ერს ჰყავს არა ერთი წარმომადგენელი, რომელსაც შეუძლია ჰუმანური დამოკიდებულება იქონიოს მეორე ერის წარმომადგენლის მიმართ და ის, რომ ყველა არ არის ტერორისტული იდეოლოგიის მატარებელი. სიმღერა სრულდებოდა 2006-2008 წლების საკონცერტო ტურნეს The Dark Side of the Moon Live ყველა კონცერტზე, თუმცა, ორიგინალისგან განსხვავებით, როჯერის მიერ წაკითხული ისტორია ჩაანაცვლა ეკრანზე ნაჩვენებმა კომიქსის ტიპის ილუსტრაციებმა. ტექსტში უოტერსი აკრიტიკებს ჯორჯ ბუშს და ეჭვქვეშ აყენებს მის ინტელექტს (შენმა ტეხასურმა განათლებამ გამოგიფიტა ტვინი, როდესაც ჯერ კიდევ პატარა იყავი). ნიუ ჯერსის კონცერტის (5 სექტემბერი, 2006) დროს ბევრმა მაყურებელმა ნეგატიურად აღიქვა ეს სტრიქონები. იგივე განმეორდა ნიუ იორკში (12 სექტემბერს) და ტამპაში (2007 წლის 19 მაისს). მიუხედავად ამისა, მსმენელთა უმეტესობის რეაქცია დადებითი იყო, განსაკუთრებით, 2006 წლის 5 ოქტომბრის კონცერტზე, ჰოლივუდ ბოულში, სადაც თითქმის მთელი დარბაზი ფეხზე დადგა და მოწონების შეძახილებით მიესალმა სიმღერას. დადებითი რეაქცია აგრეთვე შეიმჩნეოდა ბოსტონსა და კემდენში (ნიუ იორკი, 2007 წლის 30 მაისი). ევროპის ყველა ქვეყანაში სიმღერა ასევე დადებითად იქნა მიღებული. მიუხედავად ყველაფრისა, სიმღერა გააკრიტიკეს მისი მუსიკალური სტილის გამო, 10 ოქტომბრის კონცერტზე დაწერილ მიმოხილვაში ნახსენები იყო, რომ მუსიკალურად ეს არის ყველაზე სუსტი სიმღერა, რამაც გააფუჭა ერთ-ერთი საუკეთესო პოსტ-პინკ ფლოიდური ნამუშევარი. ინფორმაცია საიტზე Discogs ↑ San Jose Mercury News
ფოლკლენდის კუნძულები

ფოლკლენდის (მალვინის) კუნძულები (ინგლ. Falkland Islands — ფოლკლენდის კუნძულები, ესპ. Islas Malvinas — მალვინის კუნძულები) — არქიპელაგი ატლანტის ოკეანეში, არგენტინის სანაპიროდან 483 კმ-ში. არქიპელაგი მოიცავს კუნძულ აღმოსავლეთ ფოლკლენდს, დასავლეთ ფოლკლენდს და 776 პატარა კუნძულს. წარმოადგენს დიდი ბრიტანეთის ზღვისიქითა ტერიტორიას. დედაქალაქია პორტ-სტენლი, რომელიც მდებარეობს აღმოსავლეთ ფოლკლენდზე. 1833 წლიდან არგენტინა პრეტენზიას აცხადებს ფოლკლენდის კუნძულებზე. 1982 წელს, არგენტინასა და დიდ ბრიტანეთს შორის გაიმართა ორთვიანი ომი ამ კუნძულებისათვის (ფოლკლენდის ომი), რომელიც არგენტინის მარცხით დამთავრდა. L.L. Ivanov et al. The Future of the Falkland Islands and Its People. Sofia: Manfred Wörner Foundation, 2003. 96 pp. ISBN 954-91503-1-3 (Capítulo principal en español) Carlos Escudé y Andrés Cisneros, dir. Historia general de las relaciones exteriores de la República Argentina. დაარქივებული 2007-05-28 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links Obra desarrollada y publicada bajo los auspicios del Consejo Argentino para las Relaciones Internacionales (CARI). Buenos Aires: GEL/Nuevohacer, 2000. (in Spanish) ISBN 950-694-546-2 G. Pascoe and P. Pepper Getting it right: the real history of the Falklands/Malvinas. დაარქივებული 2011-07-26 საიტზე Wayback Machine. May 2008. D.W. Greig, Sovereignty and the Falkland Islands Crisis. Austrialian Year Book of International Law. Vol. 8 (1983). pp. 20–70. ISSN: 0084-7658 ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ფოლკლენდის კუნძულები
ზვარე (ხარაგაულის მუნიციპალიტეტი)

ზვარე — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ნუნისი, ჩრდილი). მდებარეობს ლიხის ქედის დასავლეთ კალთაზე, მდინარე ზვარულის (ჩხერიმელას მარცხენა შენაკადი) ნაპირას. ზღვის დონიდან 700 მ. ხარაგაულიდან 24 კმ. სოფელში არის ბიბლიოთეკა 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 279 ადამიანი. სოფელი ისტორიულ წყაროებში მოიხსენიება XVIII ს-ში „მზვარის“ სახელწოდებით. „მზვარე“ აღნიშნავს მზიან ფერდობს. სოფლის თავში, ტყეში, არის ლიხის წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესიის ნანგრევები და სახატე ადგილი, რომელსაც მოსახლეობა „ჯვარნაძვს“ ეძახის. ზვარე ადგილობრივი მნიშვნელობის ბალნეოლოგიური კურორტია აქ არსებული მინერალური წყლების გამო. სოფელში ასხამენ წყალს „ზვარე“. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 517. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ ხარაგაულში 12 სასოფლო ბიბლიოთეკის ფუნქციონირება აღდგა[მკვდარი ბმული] ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ზვარე (წყალი)

ზვარე — ნახშირმჟავა-ჰიდროკარბონატულ-ქლორიდული ნატრიუმიანი მინერალური სამკურნალო სასმელი წყალი. წყლის საბადო მდებარეობს კურორტ ზვარეს ტერიტორიაზე, სადაც წყლის სამი ბურღილია. გადმოცემით, არსებული საბადოს ტერიტორიაზე ჩნდებოდა წყლის გუბეები, რომელსაც პირუტყვი ხარბად ეტანებოდა. მოსახლეობა დაინტერესდა წყლის თვისებებით და გამოკვლევებმა ზვარის წყლის უნიკალურობა დაადასტურა. 1933 წელს დაიწყო საძიებო სამუშაოები. 1934 წელს აღიმართა პირველი მექანიზებული ჭაბურღილი. 1936 წლიდან დაიწყო მინერალური წყლის „ზვარის“ ჩამოსხმა. ჩამოსასხმელად გამოიყენება N1 ბურღილის წყალი. მას იყენებენ საჭმელის მომნელებელი ორგანოთა დაავადების (ქრონიკული გასტრიტი, კუჭისა და თორმეტგოჯა ნაწლავის წყლულოვანი დაავადება, ქრონიკული კოლიტი და ენტეროკოლიტი) და ნივთიერებათა ცვლის ზოგიერთი მოშლილობის (ალიმენტური სიმსუქნე, ნიკრისის ქარი, ოქსალურია, ფოსფატურია) სამკურნალოდ. უშვერიძე გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 517. მინერალური წყალი ზვარე დაარქივებული 2018-11-19 საიტზე Wayback Machine.
პოლიგრაფია

პოლიგრაფია (ბერძნ. polygraphia — სიტყვასიტყვით „მრავალწერა“) — ტექნიკურ საშუალებათა ერთობლიობა ბეჭდური პროდუქციის დასამზადებლად. მისი კლასიკური ვარიანტი შედგება სამი ძირითადი საწარმოო პროცესისაგან: საბეჭდი ფორმების მომზადება, უშუალოდ ბეჭდვა, ნაბეჭდი პროდუქტის საბოლოო სახემდე დაყვანა (მაგ., წიგნის აკინძვა, კოლოფის ამოკვეთა, ეტიკეტის მოოქროვება და ა.შ). პოლიგრაფიის სფეროებად ითვლება ოფსეტური, რიზოგრაფული, ტრაფარეტული, ტამპონური და მაღალი ბეჭდვა. პოლიგრაფიის წამყვან და ყველაზე წარმად სახედ დღემდე რჩება ოფსეტური ბეჭდვა. XX საუკუნის 90-იანი წლებიდან ინერგება ციფრული ოფსეტური ბეჭდვა. რომელიც ტრადიციულისგან განსხვავებით არ შეიცავს წარმოების პირველ ეტაპს (საბეჭდი ფორმის დამზადება) და ეყრდნობა ელექტროგრაფიული ბეჭდვის პრინციპს. ციფრული ბეჭდვის შემთხვევაში შესაძლებელია ტირაჟის თითოეულ გვერდზე უნიკალური ფრაგმენტის დატანა (მაგ., სახელობითი მოსაწვევი ან მოსალოცი). ციფრული ოფსეტური ბეჭდვა განსაკუთრებით მოსახერხებელია მცირეტირაჟიანი ფერადი პუბლიკაციების გამოსაცემად მცირე დროში.
თეთრწვერა დიანა

თეთრწვერა დიანა — ძუძუმწოვარი ცხოველი ანთრისებრთა ოჯახისა. ბინადრობს აფრიკაში. ცოცხლობს 20 წლამდე. მისი სხეულის სიგრძეა 40–55 სმ, კუდი სიგრძეში 50-დან 75 სანტიმეტრამდეა. მასა 4–7 კგ აღწევს. ბეწვი შავი ან მუქი რუხია; ყელი, წვერი, მკერდი და ბარძაყის ზოლები — თეთრი ან ღია ყვითელი. ARKive - images and movies of the Diana guenon (Cercopithecus diana)
მაკაკი

მაკაკი (Macacus) — ცხვირვიწრო მაიმუნების გვარი ანთრისებრთა ოჯახისა. აქვთ საჯდომი კორძები. მათი სხეულის სიგრძე 34-65 სმ, კუდი — 5-70 სმ, მასა 3,5-18 კგ აღწევს. ცნობილია 12 სახეობა, რომელთაგან მაგოტი გვხვდება გიბრალტარზე, მაროკოში, ალჟირსა და ტუნისში, ხოლო დანარჩენი — სამხრეთ აზიაში. ბინადრობენ მიწაზე ან ხეებზე. იკვებებიან მცენარეთა ნაყოფით, ზოგი ჭამს კიბოებს, მოლუსკებს, მწერებს. ცხოვრობენ ჯოგებად შობენ თითო ნაშიერს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 368.
ქვემო ხოდაშენი

ქვემო ხოდაშენი — სოფელი საქართველოში, თელავის მუნიციპალიტეტში, მდებარეობს გომბორის ქედის ჩრდილო-აღმოსავლეთ კალთაზე, თელავი-გურჯაანის საავტომობილო გზაზე. თემის ცენტრი. ზღვის დონიდან 460 მეტრი, თელავიდან 11 კილომეტრი. თბილისიდან 104 კმ-ით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1277 ადამიანი. ჩრდილო-დასავლეთიდან სოფელი წინანდლისგან გამოყოფილია მდინარე დოლიაურის ხევით. მეზობელი სოფლებია წინანდალი და ბუშეტი. ამიდასტურის ეკლესია სანდრიაანთ ციხე ქვემო ხოდაშნის ამაღლების ეკლესია ქვემო ხოდაშნის აღდგომის ეკლესია ქვემო ხოდაშნის ლაშარის ეკლესია ქვემო ხოდაშნის მეოთხე ნაეკლესიარი ქვემო ხოდაშნის მეორე ნაეკლესიარი ქვემო ხოდაშნის მესამე ნაეკლესიარი ქვემო ხოდაშნის მეხუთე ნაეკლესიარი ქვემო ხოდაშნის მცირე ეკლესია ქვემო ხოდაშნის ნადარბაზევი ქვემო ხოდაშნის ორმოცის ეკლესია ქვემო ხოდაშნის პირველი ნაეკლესიარი ქვემო ხოდაშნის ღვთისმშობლის ეკლესია ქვემო ხოდაშნის წმინდა გიორგის ეკლესია წივილაშვილების სახლი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 517. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 27 ივლისი 2016. ↑ Кавказскій календарь на 1910 годъ, Тифлись, 1909, стр. 398. ↑ Кавказскій календарь на 1912 годъ, Тифлись, 1911, стр. 217. ↑ 2002 წლის აღწერის მონაცემები. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-04-19. ციტირების თარიღი: 2016-07-27.