laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
პოლონეთის დროშა

პოლონეთის დროშა — პოლონეთის რესპუბლიკის ოფიციალური დროშა. ეს არის მართკუთხა ნაჭერი, რომლის გვერდების შეფარდებაა 5:8, ის გაყოფილია ორ ტოლ ჰორიზონტალურ ნაწილად: ზედა — თეთრი, და ქვედა — წითელი ფერისაა. ეროვნული დროშა ფორმალურად დამტკიცებულ იქნა პოლონეთის სეიმის მიერ 7 თებერვალს 1831 წ. წითელ-თეთრი დროშები და ლენტები გამოიყენებოდა როგორც ეროვნული აჯანყებების სიმბოლო XIX ს. პოლონეთის დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ 1918 წ. წითელ-თეთრი დროშა დამტკიცებულ იქნა ოფიციალურად სეიმის მიერ 1919 წლის 1 აგვისტოს როგორც ეროვნული დროშა და ამის შემდეგ არ შეცვლილა. პოლონური კანონმდებლებით 1980 წელს დროშაზე დამტკიცებულ იქნა წითელი ფერი : RGB (Hex) — #D4213D. ასევე პოლონეთის სახელმწიფო დროშის ზედა ზოლის ცენტრში გამოსახულია პოლონეთის გერბი. თავდაპირველად, შუა საუკუნეებში, გამოიყენებოდა წითელი დროშა რომელზეც გამოსახული იყო თეთრი არწივი. ამ დროშის ქვეშ იბრძოდნენ პოლონეთის მეფე ვლადისლავ იაგაილო და მისი ჯარი გრიუნვალდის ბრძოლაში 1410 წ. სიგიზმუნდ III დროშა შედგებოდა სამი ზოლისაგან (ზედა და ქვედა — წეთელი და შუანა თეთრი). ვლადისლავ IV-ის და იან II კაზიმირის დროშები შედგებოდა ოთხი ზოლისაგან (პირველი და მესამე ზემოდან  — წითელი, მეორე და მეოთხე ზემოდან — თეთრი). ალამზე განლაგებული იყო სახელმწიფო ღერბი. ავგუსტ II ძლიერის მართველობის დროს თეთრი ლენტებს ამაგრებდნენ პოლონური ულანების შლემებთან. ოთხწლიანი სეიმის დროს (1788—1792) გაჩნდა წითელ-თეთრი ლენტები. ეროვნული დროშა ფორმალურად დამტკიცებულ იქნა 1831 წლის 7 თებერვალს. დროშის თეთრი ფერი აღნიშნავს არწივის თეთრ ფრთებს, წითელი ფერი კი აღნიშნავს მზის წითელ დაისს. პოლონეთის სახელმწიფო გერბი გამოისახება შემდეგნაირად: ფიგურალური ფარი, რომლის წითელ ფონზე განლაგებულია მეფე პიასტას თეთრი არწივი. გადმოცემით, მეფე პიასტა იყო პოლონური ტომების ლეგენდარული მეფე. ის იყო უბრალო მიწათმოქმედი. ხალხმა კი ის აირჩია მეფედ, და მან ჩაუყარა პიასტების ისტორიულ დინასტიას საფუძველი, რომლებსაც თავიანთ გერბად ჰქონდათ თეთრი არწივის გამოსახულება. ასე რომ, პოლონეთის გერბში, პოლონელი ხალხის მოწინავე მიზნებთან ერთად შეხამებულია ძველი ტრადიციები. ამ შემთხვევში გერბზე არწივი არის სიმბოლო ერის ძველი ტრადიციებისა. გერბი გვირგვინის გარეშე მიღებულ იქნა 1955 წელს, ხოლო 1990 წელს თეთრ არწივს დაუბრუნეს გვირგვინი. სხვა დროშები 1956 — 1990 სამთავრობო დროშა 1945 — 1990 საზღვაო ძალების დროშა დამოუკიდებელი სახელმწიფოების დროშები ინდონეზიის დროშა 17 აგვისტო 1945-დან მონაკოს დროშა 4 აპრილი 1881-დან სინგაპურის დროშა 3 დეკემბერი 1959-დან ქალაქების დროშები ვენის დროშა, ავსტრიის დედაქალაქი ისტორიული დროშები ბოჰემიის დროშა, ჩეხეთის ისტორიული ოლქი ჩეხოსლოვაკიის დროშა (1918—1992) 28 ოქტომბერი 1928 - 30 მარტი 1920 კურლანდიისა და სემიგალიის საჰერცოგოს დროშა (1562—1795) ელზასის დროშა, საფრანგეთის ისტორიული ოლქი ელზასის საბჭოთა რესპუბლიკის დროშა (1918) პოლონეთის გერბი პოლონეთის ჰიმნი ვარშავის დროშა ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: პოლონეთის დროშა
ჩონგური (მრავალმნიშვნელოვანი)

ჩონგური შეიძლება აღნიშნავდეს: ჩონგური — სამუსიკო საკრავი ჩონგური — ქართული ლიტერატურული ალმანახი
300 ლაზი მოწამე

300 ლაზი მოწამე — დუდიკვათასა და პაპათში (თანამედ. თურქეთი) 300 მხედარი, მღვდელნი და ყოველნი მართლმადიდებელნი ლაზნი ქრისტეს სარწმუნოებისთვის მუსულმანთაგან წამებულნი (XVII-XVIII). საქართველოს მართლმადიდებელი სამოციქულო ეკლესიის წმინდანნი, ხსენების დღე ახალი სტილით 12 მაისი (29 აპრილი). ლაზეთი კოლხური წიაღის განუყოფელი ნაწილია. იგი საქართველოს სახელმწიფოებრიობის განმსაზღვრელი ერთ-ერთი მთავარი ძარღვი და ჩვენი კულტურის უძველესი კერაა. წმინდა ანდრია მოციქულმა, ღვთისმშობლის წილხვედრი, ქართველი ერის მოქცევა სწორედ აქედან დაიწყო. ბიზანტიის და ტრაპიზონის იმპერიის დაცემის (შესაბამისად, 1453 და 1461 წლებში) შემდეგ ოსმალები მთელი სამი საუკუნის მანძილზე ცდილობდნენ აღმოეფხვრათ ლაზებში ქრისტიანობა და ეროვნული ცნობიერება. თავის მხრივ, რომმაც გააძლიერა ამ მხარეში მისიონერების მოღვაწეობა. ამ ორ ცეცხლს შუა მომწყვდეული ლაზები მტკიცედ იცავდნენ მართლმადიდებლობას, მაგრამ დროთა განმავლობაში ზოგმა კათოლიკებსა და მონოფიზიტებს „შეაფარეს“ თავი, რომელთა აბსოლუტურმა უმრავლესობამ შემდგომში მთლიანად დაკარგა სარწმუნოებრივ-ეროვნული ცნობიერება. ძალად გამუსულმანებულმა ლაზებმა შეინარჩუნეს ენა, ეროვნულ-კულტურული ტრადიციების ნაწილი, ხსოვნა მათი წინაპრების ქრისტიანობის შესახებ და საქართველოს სიყვარული. სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ილია II ლოცვა-კურთხევით საფუძველი ჩაეყარა თურქეთში მცხოვრებ ლაზებისა და საქართველოს სხვადასხვა კუთხის მკვიდრთა შორის შეხვედრებისა და ურთიერთობების ტრადიციას. ქრისტიანულ სარწმუნოებას დაუბრუნდნენ საქართველოში მცხოვრები ლაზები. მათ წარუდგინეს საქართველოს ეკლესიის წმინდა სინოდს მასალები XVII-XVIII სს-ში სარწმუნოებისა და საქართველოსთვის ათასობით ლაზის მოწამეობრივი აღსასრულის შესახებ, რომელთა შორის განსაკუთრებით აღსანიშნავია 1600-1602 წლებში მომხდარი ორი მოვლენა: უსჯულოთა მიერ ლაზების ძალად გამუსულმანების წინააღმდეგ აჯანყებული, ერთ-ერთ მთაზე დაბანაკებული სამასი ლაზი მეომარი მტერმა შეიპყრო. ტყვეებს მტერმა ქრისტიანობის უარყოფის სანაცვლოდ თავისუფლება და სხვა მიწიერი პატივი აღუთქვა. ბრძოლებში სიმამაცითა და სიმხნევით განთქმულმა ლაზებმა უდიდესი სარწმუნოებრივი სიმტკიცე გამოიჩინეს. სამასივე მეომარს მოჰკვეთეს თავები და მდინარეში გადაყარეს, რის შემდეგ ამ ადგილს დუდიკვათა („თავისკვეთა“) უწოდეს. დუდიკვათა ეწოდა მოწამეთა სისხლით შეღებილ მდინარესაც. რეგიონის მოსახლეობის შემდეგი გამოთქმა შემთხვევასთანაა დაკავშირებული: „ჰანი მსუდი ითთურან, მო იჯერერთ ბერეფე“ — „თავიც რომ მოგჭრან, სულს ვერ მოგაჭრიან“. ანალოგიურად აღესრულნენ მეორე მთაზე მდებარე მამათა მონასტერში მყოფი სასულიერო პირები. მათ მრავალგვარი ტანჯვისა და წამების შემდეგ თავები მოჰკვეთეს. ამ მთას ხალხმა პაპათის („სამღვდელოთა“) მთა უწოდა. საქართველოს სამოციქულო ეკლესიის 2003 წლის 18 სექტემბრის წმინდა სინოდის სხდომამ აღნიშნული მასალების საფუძველზე განაჩინა XVII-XVIII საუკუნეებში პაპათისა და დუდიკვათას გორაზე მოწყვეტილი მართლმადიდებელნი სასულიერო და საერო პირნი, ასევე ქრისტიანობისთვის წამებული ყოველი ლაზი შერაცხილ იქნან წმინდანად და ეწოდოთ მათ ქრისტეს სარწმუნოებისათვის დუდიკვათასა და პაპათში მოწყვეტილნი წმინდა ლაზი მოწამენი. ქართველი წმინდანები დეკანოზი ზაქარია (მაჩიტაძე), მანანა ბუკია, მაკა ბულია. „ქართველ წმიდანთა ცხოვრება“, თბილისი, 2004 წ. რამაზან ქოსანოღლუ ლაზჯა დეჲიმლერ ვე ათასoზლერი სოზლუღუ - ლაზური ზითთაფე დო დიდეფეში ნენაფე. (თურქიჲე/ისთანბულ:ლაზ ქულთურ დერნეღი,2020)53.
არსენ ნინოწმინდელი

არსენ ნინოწმინდელი — ღირსი მამა არსენი, ნინოწმინდელი ეპისკოპოსი (1082). საქართველოს მართლმადიდებელი სამოციქულო ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე ახალი სტილით 13 აგვისტო (31 ივლისი). წმინდა არსენ ნინოწმინდელი XI საუკუნის სასულიერო მოღვაწე, მთარგმნელი, მწიგნობარი და ერთ-ერთი საუკეთესო კალიგრაფი იყო. იგი მონაზვნად იერუსალიმში აღიკვეცა, შემდეგ კი „კაცი მაღალი სათნოებითა და მუშაკი ქრისტეს მცნებათაჲ“ საქართველოში მოიწვიეს და ნინოწმინდის ეპისკოპოსად დაასხეს ხელი. წმინდა არსენმა „ღვთისათვის დაუტევა ეპისკოპოსობაჲ და დავით კურაპალატის წინაშე მოვიდა“. ტაოს მფლობელმა დავითმა არსენი „ღირსად სიწმიდისა მისისა მოიკითხა და ოთხთა ეკლესიასა წარმოგზავნა“. იმ ხანებში ოთხთა ეკლესიაში ცხოვრობდა ბერი იოანე გრძელისძე. არსენი და იოანე დიდად დამეგობრებულან: „მათ უკუე ნეტართა მამათა ჩუენთა, იოანეს და არსენის ფრიადი სიყუარული აქუნდა ერთმანეთისაჲ და მრავალჟამ იღუწიდეს მუნ კეთილსა მას ღუაწლსა მონაზონებისასა“, მაგრამ ოთხთა ეკლესიაში ისინი ამქვეყნიური ცხოვრებისაგან საკმაოდ განრიდებულად ვერ გრძნობდნენ თავს, „მყუდროებით ცხოვრებაჲ ვერ იყოფებოდეს“, ამიტომ „უცხოსა ქვეყანასა“ წასვლა განიზრახეს. „წარვიდეს კერძოთა პონტოჲსათა“ და იქ ერთ-ერთ მონასტერში დამკვიდრდნენ. მათი იქ ყოფნა შეუტყვიათ იოანე და ექვთიმე მთაწმინდელთ, რომელნიც ამ დროს ახლად დაარსებულ ათონის ქართველთა მონასტერში მოღვაწეობდნენ და თავისთან მიიწვიეს მამები. მეორე წელს არსენი და იოანე ჩავიდნენ ათონზე და მხარში ამოუდგნენ ექვთიმეს, რომელსაც მამის გარდაცვალების შემდეგ წინამძღვრობის მთელი სიმძიმე დააწვა. ისინი „დიდად თანაშემწე ექმნნეს წმიდასა მამასა... ეფთჳმეს თარგმანებასა შინა წმიდათა წერილთასა და მოშურნე და მობაძავ წმიდათა სათნოებათა მისთა იქმნნეს და მრავალნი წიგნნი ეკლესიისანი ჟამსა სიბერისასა თჳსითა ხელითა აღწერნესო“, - მოგვითხრობს გიორგი მთაწმინდელის ბიოგრაფი. წმინდა არსენი გარდაიცვალა ათონის მთაზე. დაუკრძალავთ „გარეგან მონასტრისა ერთსა შინა ეკლესიასა წმინდისა სჳმეონ მესვეტისასა“. როდესაც ივერონის მონასტრის წინამძღვრად აირჩიეს გიორგი მთაწმინდელი, მან წმინდა არსენის ნეშტი წმინდა ექვთიმე მთაწმინდელის გვერდით, დიდი ეკლესიის საგანგებო სამარტვილეში გადაასვენა. ქართველი წმინდანები დეკანოზი ზაქარია (მაჩიტაძე), მანანა ბუკია, მაკა ბულია. „ქართველ წმიდანთა ცხოვრება“, თბილისი, 2004 წ.
ჩხერის ბრძოლა

ჩხერის ბრძოლა — იმერეთის სამეფოს ბრძოლა ოსმალეთის ლაშქრის წინააღმდეგ რუსეთ-ოსმალეთის 1768-1774 ომის დროს (მდ. ჩხერიმელის ხეობაში). გაიმართა 1774 წლის 6 თებერვალს. 1773 წელს, სოლომონ I-მა და ერეკლე II-მ სამხედრო ხელშეკრულება გააფორმეს ოსმალთა წინააღმდეგ. ამავე წელს, მეფეებმა 11 ათასიანი მხედრობით ერთობლივად ილაშქრეს ჯავახეთში, აიღეს ახალქალაქი, მივიდნენ ყარსსა (ქართ. კარი) და არდაგანამდე. ახალციხის ფაშამ წინააღმდეგობა ვერ გაუწია, ცოტაც და სამცხეს გაათავისუფლებდნენ, საფაშოსაც გააუქმებდნენ, მაგრამ სოლომონი მძიმედ დაავადებულა და ეს ლაშქრობა ამის გამო შეწყვეტილა. ჯავახეთის ლაშქრობის საპასუხოდ ახალციხის ფაშამ 4-ათასიანი ჯარი იმერეთის ასაოხრებლად გააგზავნა. ამავე დროს ახალციხის ფაშამ დადიანსა და აფხაზთა მთავარს მოუხმო სოლომონ I-ის წინააღმდეგ. სამეგრელოს მთავართან შეთანხმების მიხედვით მათ ორი მხრიდან უნდა შეეტიათ იმერეთისათვის. ვახანის ციხის მფლობელმა აბაშიძეებმა მეფეს უღალატეს და მტერს გზა მისცეს. დადიანიც მოადგა იმერეთის საზღვარს. სოლომონმა დახმარება ერეკლე II-ს სთხოვა. მეფემ არ დააყოვნა და 2 000 კაცი მიაშველა, დადიანი კი აიძულა უკან გაბრუნებულიყო. თურქები მიხვდნენ რომ ხაფანგში გაებნენ და უკან დახევა დაიწყეს, მაგრამ სოლომონ მეფემ უკანდასახევი გზა მოუჭრა, მიიმწყვდია მდინარე ჩხერიმელის ხეობაში და 1774 წლის 6 თებერვალს სასტიკად დაამარცხა. დაატყვევს ლეკთა ცნობილი ბელადი რაჯაბი, ქართლ-კახეთის არაერთგზის დამრბევი, რომელიც სოლომონ მეფემ ერეკლეს გაუგზავნა საჩუქრად. ოსმალებმა ბრძოლის ველზე 1000 მეომარი დაკარგეს, 600 კაცი ტყვედ ჩავარდა, იმერთა მდევარმა რაზმმა ჩხერიდან ვახანამდე დაახლოებით 1400 მებრძოლი მოკლა. ჩხერის ომში გამარჯვებას დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა, რადგან მტრის 4000 ათასიანი ჯარიდან 3000 კაცი დაიღუპა ან ტყვედ ჩავარდა, ამ გამარჯვებაში უმთავრესი როლი ითამაშა ასევე ერეკლე მეორის დამხმარე რაზმის გამოგზავნამ და მისმა სწორმა მოქმედებამ დადიანის გასანეიტრალებლად. ეს იყო ახალციხის ფაშას და ოსმალეთის ხელისუფლების მორიგი მარცხი იმერეთში, სოლომონ მეფემ კიდევ უფრო განიმტკიცა პოზიციები, ქართველთა მხრიდან მხოლოდ 50 კაცი დაღუპულა და 100 დაჭრილა. საქართველოს ბრძოლების სია იობაშვილი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 176. ბუაჩიძე ზ., ხარაგაულის ქრონიკები, ქუთ., 2018 საქართველოს ისტორია, ტ, II, თბ. 2008 რეხვიაშვილი, მ., იმერეთის სამეფო 1462-1810, თბილისი: უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 1989. — გვ. 252-254. ↑ საქართველოს ისტორია, ტ, II, თბ. 2008, გვ. 327-328 ↑ ბუაჩიძე ზ., ხარაგაულის ქრონიკები, ქუთ., 2018, გვ., 143
იენს იუჰანსონი

იენს ოლა იუჰანსონი (დ. 2 ნოემბერი, 1963, სტოკჰოლმი) — შვედი პაუერ მეტალის შემსრულებელი პიანისტი, რომელიც უკრავს ასევე სხვა კლავიშებიან საკრავებზეც. იგი ერთ-ერთი პირველი და ყველაზე გავლენიანი შემსრულებელია კლავიშებიან საკრავებზე შრედინგის სტილით. დაკვრის მისეულ მანერას ახასიათებს სწრაფი ნეო-კლასიკური და აღრეული სტილი. 2001 წლის ინტერვიუ იენს იუჰანსონთან დაარქივებული 2018-05-14 საიტზე Wayback Machine. იენს იუჰანსონის გვერდი Heptagon Records სტრატოვარიუსის საიტი ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-10-05. ციტირების თარიღი: 2010-12-02.
საქართველოს 17 წლამდე ფეხბურთელთა ნაკრები

საქართველოს 17 წლამდე ფეხბურთელთა ნაკრები წარმოადგენს საქართველოს მსოფლიოს საფეხბურთო ახალგაზრდულ ჩემპიონატებში და მას ადმინისტრირებას საქართველოს ფეხბურთის ფედერაცია უწევს. 2018 წლის ევროპის ჩემპიონატის ელიტ-რაუნდის შესარჩევი ეტაპისთვის, 24-30 ოქტომბერი
These Foolish Things (ალბომი)

These Foolish Things — ბრიტანელი მომღერალ ბრაიან ფერის სადებიუტო სოლო ალბომი. იგი გამოვიდა 1973 წელს, როდესაც მუსიკოსი ჯერ კიდევ ჯგუფის Roxy Music ვოკალისტი იყო. 1974 წლის 1 მაისს ჩანაწერს ბრიტანეთში ოქროს სტატუსი მიენიჭა. ძირითადად დისკში შეტანილია ცნობილი სიმღერების ქავერ-ვერსიები. A Hard Rain's a-Gonna Fall (ბობ დილანი) – 5:19 River of Salt (ირვინ ბრაუნი/ბერნარდ ზეკერი/იენ ზეკერი) – 1:48 Don't Ever Change (ჯერი გოფინი/კეროლ კინგი) – 2:15 Piece of My Heart (ჯერი რაგოვოი/ბერტ ბერნსი) – 3:06 Baby I Don't Care (ლიბერი/სტოლერი) – 1:50 It's My Party (უოლტერ გოლდი/ჯონ გლაკ უმცრ./ჰერბ ვაინერი) – 2:00 Don't Worry Baby (ბრაიან უილსონი/როჯერ კრისტიანი) – 4:13 Sympathy for the Devil (მიკ ჯეგერი, კით რიჩარდსი) – 5:50 The Tracks of My Tears (სმოუკი რობინსონი/პიტ მური/უორენ მური/მარვ ტერპლინი) – 3:04 You Won't See Me (ჯონ ლენონი, პოლ მაკ-კარტნი) – 2:32 I Love How You Love Me (ბარი მენი/ლარი კოლბერი) – 3:02 Loving You Is Sweeter Than Ever (აივი ჯო ჰანტერი/სტივი უანდერი) – 3:06 These Foolish Things (ჰარი ლინკი/ჰოლტ მარველი/ჯეკ სტრე) – 5:41 ბრაიან ფერი – ვოკალი, ფორტეპიანო ჯონ პორტერი – გიტარა, ბასი ფილ მანზანერა – გიტარა ედი ჯობსონი – ვიოლინო, კლავიშები, სინთეზატორი როჯერ ბოლი – საქსოფონები რუან ო’ლოქლენი – ალტო საქსოფონი მალკოლმ დანკენი – ტენორ საქსოფონი ჰენრი ლოუთერი – საყვირი დევიდ სკინერი – ფორტეპიანო პოლ თომპსონი – დასარტყმელი საკრავები ჯონ პანტერი – დასარტყმელი საკრავები რობი მონტგომერი, ჯესი დევიდი, The Angelettes – ბექ ვოკალები ↑ https://www.allmusic.com/album/r7198 ↑ http://www.robertchristgau.com/get_artist.php?name=Bryan+Ferry ↑ Bpi.co.uk[მკვდარი ბმული]
სვიეტოკშის სავოევოდო

სვიეტოკშის სავოევოდო (პოლ. Województwo świętokrzyskie) — სავოევოდო პოლონეთში. მდებარეობს პოლონეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთით. სავოევოდოს ცენტრია ქალაქი კელცე. მოსახლეობა – 1,281,796 კაცი (2006). ფართობი – 11 672 კმ². დაარსდა 1999 წლის 1 იანვარს. კელცეს სავოევოდოდან გამოყოფის შედეგად. კელცე სანდომირი Świętokrzyskie Voivodeship official website დაარქივებული 2021-04-15 საიტზე Wayback Machine. Świętokrzyski Urząd Wojewódzki
იოუნ სოურ ბირგისონი

იოუნ სოურ „იოუნსი“ ბირგისონი (IPA: [ˈjouːn ˈθouːr ˈpɪrkɪsɔn, ˈjounsɪ] ; ისლ. Jón Þór Birgisson; დ. 23 აპრილი, 1975) — ისლანდიური როკ ჯგუფის Sigur Rós-ის ვოკალისტი და გიტარისტი. აქვს გიტარაზე ვიოლინოს ხემით დაკვრის კარგი ტექნიკა და ასრულებს ფალსეტოს, სხვა ცნობებით ფლობს კონტრატენორს. 90-იან წლებში იოუნსი იყო გრანჯ ჯგუფ Stoned-ისა და Bee Spiders-ის ლიდერი. 1994-დან არის Sigur Rós-ის ლიდერი. იოუნსი მისი შეყვარებულის, ალექსის მსგავსად არის უმი საჭმლით ვეგანი. მან და მისმა პარტნიორმა ალექს სომერსმა ერთად შექმნეს პროექტი Riceboy Sleeps. დამოუკიდებლად წერს ელექტრონულ მუსიკას ფსევდონიმით ფრაჰქური (ისლ: Frakkur). მარჯვენა თვალით ბრმაა. მთავარი სტატია: Sigur Rós-ის დისკოგრაფია. ალბომები Go (2010) EP-ები Go Do (2010) Go Out (2011) ოფიციალური საიტი ↑ Scott Heisel. The Icelandic contingent return with the soundtrack to their soul.. Alternative Press. ციტირების თარიღი: 14 ноября 2008.
ულმის კამპანია

ულმის კამპანია ლა-მანშის გადალახვისა და ინგლისში შეჭრის მიზნით ნაპოლეონმა ბულონში დაიწყო არმიის ჩამოყალიბება. დიდ ბრიტანეთს ამ საფრთხემ უბიძგა საფრანგეთის იმპერიის წინააღმდეგ ახალი კოალიციის შექმნისკენ. დიდი ბრიტანეთის პირველი ევროპელი მოკავშირე რუსეთი გახდა. კოალიციის კიდევ ერთი წევრი ავსტრია გახდა. საფრანგეთთან წინა დაპირისპირებების შედეგად ის მნიშვნელოვნად დაზარალებულიყო და ევროპაში საკუთარი მდგომარეობის აღსადგენად ისიც გახდა საფრანგეთის წინააღმდეგ რიგით მესამე კოალიციაში ჩაბმული. მესამე კოალიციის შექმნის დაჩქარება ასევე განაპირობა 1804 წლის მარტში ნაპოლეონის მიერ ენგიენის ჰერცოგის სიკვდილით დასჯამ, რაც შემდეგ გახდა კოალიციის შექმნის საბაბი. ევროპული მონარქიების აღშფოთება ასევე გამოიწვია იმან, რომ ჰერცოგი დააკავეს ბადენში ნეიტრალურ ტერიტორიაზე. გამომდინარე იქიდან, რომ მესამე კოალიციის ომი მაშინ დაიწყო, როდესაც ნაპოელონი ბრიტანეთის დალაშქრისთვის ემზადებოდა, მან საბრძოლო მოქმედებების ძირითად ასპარეზზე ჩართო ბულონის ბანაკში მომზადებული არმია, რომელსაც შემდეგ დიდი არმია ეწოდა. არმია იყოფოდა 7 კორპუსად, რომელსაც სათავეში ნაპოლეონის მარშლები ედგნენ. თითოეულ მათგანში შედიოდა ელემენტები ყველა ტიპის სამხედრო ძალებიდან და წარმოადგენდა პატარა არმიებს, რომლებიც საერთო ჯამში ქმნიდნენ დიდ არმიას. მაშინ, როდესაც კორპუსებს ჰქონდათ დამოუკიდებელი ოპერაციებისა და დახმარების მისვლამდე თავის დაცვის უნარი, როგორც წესი ისინი გადადგილდებოდნენ 1 დღის სავალ მანძილზე ერთმანეთისგან. საერთო ფრონტზე ცალ-ცალკე მარშირება არმიას მობილურობას და მანევრირების უნარს მატებდა, რის მეშვეობითაც ის ხშირად ახერხებდა მოწინააღმდეგე არმიასთან მოულოდნელ მიახლოებას. კორპუსებში შემავალი კავალერიისა და არტილერიის გარდა არმიას ასევე გააჩნდა მათი ცალკეული დანოყოფები და საიმპერატორო გვარდია, რომელიც ნაპოლეონის პირადი დაცვის ფუნქციას ასრულებდა. დიდ არმიასთან ერთად ულმის კამპანიაში იბრძოდა 25,000-იანი ბავარიული არმია. ↑ 1.0 1.1 Dumolin - Precis D'Histoire Militaire, II, 120-121 ↑ 2.0 2.1 David G. Chandler, The Campaigns of Napoleon. p. 384. ↑ გრეგორი ფრემონ-ბარნსი, ტოდ ფიშერი, ბერნარდ კორნველი - ნაპოლეონის ომები: იმპერიის აღზევება და დაცემა, დიდი ბრიტანეთი, 2004, გვ.24 ↑ Smith, Rupert (2005). The Utility of Force. London: Penguin Books, გვ. 35-38. ISBN 978-0-141-02044-0.  ↑ Albert Sidney Britt, Thomas E. Griess - The wars of Napoleon, 2003, USA, p.33-34 ↑ Albert Sidney Britt, Thomas E. Griess - The wars of Napoleon, p.34
ვარმინო-მაზურის სავოევოდო

ვარმინო-მაზურის სავოევოდო (პოლ. Województwo warmińsko-mazurskie) — სავოევოდო პოლონეთში. მდებარეობს პოლონეთის ჩრდილოეთით. სავოევოდოს ცენტრია ქალაქი ოლშტინი. მოსახლეობა – 1,427,091 კაცი (2006). ფართობი – 24.173 კმ². დაარსდა 1999 წლის 1 იანვარს, ოლშტინის, აგრეთვე ელბლონგისა და სუვალკის სავოევოდოების დიდი ნაწილის ადგილზე. სტატისტიკის დეპარტამენტი ოფიციალური საიტი
კუიავო-პომერანიის სავოევოდო

კუიავო-პომერანიის სავოევოდო (პოლ. Województwo kujawsko-pomorskie) — სავოევოდო პოლონეთში. მდებარეობს პოლონეთის ჩრდილოეთით. სავოევოდოს ცენტრიებია ქალაქი ბიდგოში (ადმინისტრაციის ცენტრი) და ტორუნი (რეგიონული საბჭოს ადგილსამყოფელი). მოსახლეობა – 2,066,136 კაცი (2006). ფართობი – 17 969 კმ². ბიდგოშჩი ტორუნი Visit Kuiavia-Pomerania (პოლონური)Government of Kuyavian-Pomeranian Voivodeship The Official Tourism Website of Kuyavian-Pomeranian Voivodeship დაარქივებული 2008-12-07 საიტზე Wayback Machine.
ალექსანდრე კვასნევსკი

ალექსანდრე კვასნევსკი (პოლ. Aleksander Kwaśniewski; დ. 15 ნოემბერი, 1954, ბიალოგრადი, პოლონეთი) – პოლონელი სახელმწიფო და პოლიტიკური მოღვაწე. პოლონეთის პრეზიდენტი 1995–2005 წწ. 1985 წლიდან ახალგაზრდობის საქმეთა მინისტრი 1987-1990 წწ. ახალგაზრდობის, სპორტისა და ფიზიკური კულტურის კომიტეტის თავმჯდომარე. 1988-1991 – პოლონეთის ოლიმპიური კომიტეტის თავმჯდომარე. 1991-1995 წწ. სეიმის დეპუტატი. პოლონეთის პრეზიდენტი ალექსანდრე კვასნევსკი - ოფიციალური საიტი დაარქივებული 2007-09-28 საიტზე Wayback Machine.
მაცეი რატაი

მაცეი რატაი (პოლ. Maciej Rataj; დ. 19 თებერვალი, 1884 — გ. 21 ივნისი, 1940) — პოლონელი პოლიტიკური მოღვაწე. პოლონეთის პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი 1922 წლის 16–20 დეკემბერს და 1926 წლის 15 მაისი–1 ივნისი დაამთავრა ლვოვის უნივერსიტეტი ფილოსოფოსიის სპეციალობით. მუშაობდა მასწავლებლად ლვოვში და ზამოსცში. 1919–1930 და 1934–1935 წწ. სეიმის დეპუტატია, აქედან 1922–1928 წწ. სეიმის მარშალია. ორჯერ იყო პრეზიდენტის მოვალეობის შემსრულებელი: 1922 წელს გაბრიელ ნატუროვიჩის მკვლელობისა და 1926 წელს სტანისლავ ვოიცეხოვსკის გადადგომის შემდეგ. 1920–1921 წწ. რელიგიის საქმეთა მინისტრია. პოლონეთის პრეზიდენტი პოლონეთის პრეზიდენტების სია Szkoły im. Macieja Rataja დაარქივებული 2009-02-09 საიტზე Wayback Machine.
Lucky Strike

Lucky Strike (ქართ.ლაკი სტრაიკ) — ამერიკული სიგარეტის ბრენდი, რომელიც ეკუთვნის R.J. Reynolds Tobacco Company-სა და British American Tobacco-ს. 1930-იანი წლების აშშ-ში Lucky Strike გაყიდვების მოწინავე სიგარეტი იყო. 1871 წელს, ბრენდი საზოგადოების წინაშე პირველად წარდგა როგორც საღეჭი თამბაქო, აშშ-ის ქალაქ რიჩმონდში. 1905 წელს, ბრენდი შეიძინა „ამერიკულმა თამბაქოს კომპანიამ“. 1917 წლიდან, ლაკი სთრაიკი იყენებს სლოგანს „It's Toasted“ (შებრაწულია), რაც ხაზს უსვამს მისი დამზადების ტექნოლოგიას, რომელიც გულისხმობს თამბაქოს გამოშრობას მზის პირდაპირი სხივების მოქმედებით, რაც მას უფრო სასურველ გემოს აძლევს. ბრენდის მუქი მწვანე ფერი, 1942 წელს თეთრით შეიცვალა. ამის მიზეზი კი ის იყო, რომ სპილენძი, რომლითაც ბრენდის ლოგოს მწვანე ფერს აძლევდნენ, მეორე მსოფლიო ომისთვის გახდა საჭირო. ამჟამად, ბრენდი ეკუთვნის სიგარეტის ბაზარზე არსებულ ისეთ გლობალურ მოთამაშეს, როგორიცაა British American Tobacco. 2009 წელს, Lucky Strike Silver-მა (ლაითი) წითელი ფერის ლოგო ლურჯით შეცვალა, რათა უფრო ადვილი გასარჩევი ყოფილიყო Lucky Strike Red-ისგან. დღეისათვის, Lucky Strike-ის ძირითად ბაზრებს წარმოადგენს გერმანია, ესპანეთი, იაპონია, საფრანგეთი და არგენტინა. British American Tobacco-ს ოფიციალური საიტი[მკვდარი ბმული] Lucky Strike-ის ბრენდი [1] დაარქივებული 2010-12-30 საიტზე Wayback Machine. [2]
არტისტული გადატრიალება

არტისტული გადატრიალება — ოთარ ჩხეიძის რომანი. გამოიცა 1994 წელს. ამბავი 1991 წლის შემოდგომისა და 1992 წლის პირველი კვირის მოვლენების ფონზე მიმდინარეობს.ნაწარმოები - დრამატულია, მოვლენები - ტრაგიკული. ოღონდ აღსანიშნავია: ავტორის სტილი უფრო ირონიულ-სატირულია, ვიდრე დრამატული, ანთუ ტრაგიკული. ეს ალბათ იმიტომ, რომ აქ, ამ რომანში, ადამიანებს არ გაეგებათ ან უჭირთ გაიგონ, თუ რასა სჩადიან, რა სურთ და რა შედეგი მოჰყვება მათს მოქმედებას. საყოველთაო დაბნეულობაში იკარგება საერთო მიზანი და თვითონაც ინთქმებიან მოვლენათა ქაოსში.რომანის გმირთა უმრავლესობა რეალური პირია (პრეზიდენტი გამსახურდია, კიტოვანი, იოსელიანი, სიგუა...). ნაწარმოებში ქალაქი ზუგდიდის სახელი ოდნავ შეცვლილი ფორმით არის მოცემული – გდიდი. რომანში ძირითადად რეალური ისტორიული პირები იყრიან თავს. ზვიად გამსახურდია ჯაბა იოსელიანი თენგიზ კიტოვანი თენგიზ სიგუა ოთარ ჩხეიძე, არტისტული გადატრიალება, თბ., 1994 არტისტული გადატრიალება საიტზე Goodreads
გეორგ ჰოულმი

გეორგ „გოგგი“ ჰოულმი (ინგლ. Georg „Goggi“ Hólm; დ. 6 აპრილი, 1967) — ისლანდიური პოსტ-როკ ჯგუფ Sigur Rós-ის ბასისტი. მას ჰყავს ცოლი — სვანჰვიტი, ქალიშვილები — სალკა და ელენა. მამამისი ადგილობრივ ტელეარხ Stöð 2-ის (მე-2 არხი) რეპორტიორია. დედამისს ჰქვია ჰელგა. გეორგი სიგურ როუსის ერთადერთი წევრია, ვისაც გვარად მამის სახელი არ აქვს, ისლანდიელები გვარზე ხშირად მამის სახელებს ხმარობენ. სიმღერას „Salka“, რომელიც გამოვიდა 2007 წელს, მისი ქალიშვილის პატივსაცემად დაერქვა. გეორგს ჰყავს ორი ძმა: კიარტან დაგურ ჰოულმი (1989) — For a Minor Reflection-ის გიტარისტი და სტარი ჰოულმი (1999). გეორგი და იოუნსი ჯგუფ სიგურ როუსის დამაარსებლები არიან. ჯგუფის სხვა წევრების მსგავსად, ლაივებზე მრავალ განსხვავებულ ინსტრუმენტზე უკრავს. გეორგ ჰოულმი კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში ↑ eighteen seconds before sunrise - sigur rós news » 2005» August» 17. sigur-ros.co.uk. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2009-02-27. ციტირების თარიღი: 10 იანვარი, 2009. ↑ Valgerður Þóroddsdóttir. (15 მაისი, 2012) Sigur Rós Denies Split Rumours, Confirms Others. grapevine.is. The Reykjavík Grapevine. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 21 მაისი, 2012.
ველტყევის მონასტერი

ველტყევის მონასტერი — ნამონასტრალი რაჭაში, რაჭის საერისთავოს ერთ-ერთი მთავარი მონასტერი გვიანდელ შუა საუკუნეებში. წერილობით წყაროებში ველტყევის მონასტერი ზოგჯერ „რაჭის უდაბნოს“, „ნათლისმცემლის უდაბნოს“, „სხვავას მონასტრის“ და „სხვავას უდაბნოს“ სახელით არის მოხსენიებული. მდებარეობდა რაჭის ქედზე, ველტყევის მთაზე, სოფ. სხვავიდან სამხრეთით, დაახლ. 10 კმ-ზე. მონასტრის არსებობა აქ X-XI საუკუნეებიდან ივარაუდება. დაახლ. 1754 წელს როსტომ რაჭის ერისთავს ველტყევის ახალი ეკლესია აუგია, რასაც მოწმობს დასავლეთის შესასვლელის ლაპიდარული წარწერა (ამჟამად დაცულია ამბროლაურის სახვითი ხელოვნების მუზეუმში). გიორგი ბოჭორიძე (1920-იანი წლები) ეკლესიას ასე აღწერდა ეკლესიას: „იგი ერთნავიანი შენობაა 7 X 4,6 მ., დასავლეთით აქვს საქალებო. ნაგებია კლდის ქვისა და კირისაგან. ეკლესიას თაღი აქვს, სახურავი კი არა ხურავს...“ მონასტრის ბერები ფიცრულ სენაკებში ცხოვრობდნენ. 1825 წელს მონასტრის ეზოში იდგა წინამძღვრის ხის სახლი ექვსი ხის სენაკით ბერებისათვის. ამ დროს აქ წინამძღვრიანად ექვსი ბერი იყო. მონასტერს 1825 წლისთვის ეკუთვნოდა 41 კომლი ყმა-გლეხი, ვენახები და სახნავ-სათესი მიწები რაჭის სხვადასხვა სოფელში. 1871 წელს ველტყევის მონასტერი გაუქმდა და საეკლესიო ნივთები ჭელიშის მონასტერში გადაიტანეს. XX საუკუნეში მონასტრის შენობა მთლიანად დაინგრა. ცნობილია ველტყევის მონასტრის რამდენიმე წინამძღვარი: იღუმენი ანტონი (აბაშიძე) — 1770–1806 არქიმანდრიტი პანტელეიმონი — 1806–1841 მღვდელმონაზონი იოტასი — 1841–1848 არქიმანდრიტი ნიკოლოზი (ნიჟარაძე) — 1855–1861 მღვდელმონაზონი მაკარი (ჯაფარიძე) — 1861–1871 გობეჯიშვილი ვ., რაჭის მონასტრები, თბ., 2006. — გვ. 34–37. ბერაძე თ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 246. ნოზაძე თ., ველტყევის წმიდა იოანე ნათლისმცემლის სახელობის მონასტერი, საზოგადოებრივ-რელიგიური ინტერნეტჟურნალი „ამბიონი“, 2013.