laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ლოჰას-პარკი (სადგური)

ლოჰას-პარკი — სადგური ჰონგ-კონგში, ცეუნგ-კვან-ოს ხაზზე. მდებარეობს ცეუნგ-კვან-ოში, საი-კუნგის რაიონში. სადგური გაიხსნა 2009 წლის 26 ივლისს. MTR Corporation - LOHAS Park Station Street Map[მკვდარი ბმული] MTR Corporation - LOHAS Park Station Train service time დაარქივებული 2020-03-28 საიტზე Wayback Machine. MTR Corporation - LOHAS Park Station and Tseung Kwan O Line Passenger Guide
მინიატურული პინჩერი

მინიატურული პინჩერი (გერმ. Zwergpinscher) — ძაღლის ჯიში, რომელიც გამოყვანილია გერმანიაში XVIII საუკუნეში. მინიატურული პინჩერი რამდენიმე ასეული წლის წინ შეიქმნა მღრღნელების გასანადგურებლად. თავდაპირველად ის საკმაოდ მსხვილი აღნაგობის იყო. დღევანდელი დახვეწილი გარეგნობა კი შემდგომი სელექციური მუშაობის შედეგია. მინიატურული პინჩერი ჰგავს პატარა დობერმანს, მაგრამ ამ ორ ჯიშს მხოლოდ ის ქვეყანა აერთიანებს, რომელშიც ისინი წარმოიშვნენ (პინჩერი, შესაძლოა 200 წლით "უფროსია" დობერმანზე). დღეს ეს ციცქნა ტერიერი (გერმანული სიტყვა "პინჩერი" იგივეს ნიშნავს, რასაც ინგლისური "ტერიერი" - სოროს ძაღლი) მხოლოდ სახლის პირობებში ჰყავთ, თუმცა მას არ დაუკარგავს ვირთხის ჭერის არაჩვეულებრივი ნიჭი. მიუხედავად თავისი მოკრძალებული ზომებისა, მინი პინჩერი სიამოვნებით იწვევს ჩხუბში დიდ ძაღლებს და, შედეგებზე დაუფიქრებლად, ყოველთვის ცდილობს პირველმა უკბინოს. მინი პინჩერს აქვს მოკლე, ხშირი, მბზინავი ბალანი, რომელიც მთელ სხეულზე თანაბრადაა განაწილებული. მისი შეფერილობა შეიძლება იყოს წითური, მონაცრისფრო წითური, შოკოლადისფერ ჩალისფერი, მოშავო ჩალისფერი. მინი პინჩერი კარგად ეგუება ქალაქის პირობებს და ცხელ, მზიან კლიმატს, ადვილია მისი გაწვრთნა, კარგი მოდარაჯეა. შეიძლება პრობლემები წარმოიქმნას მინი პინჩერის სხვა ძაღლებთან ურთიერთობისას. მინიატურული პინჩერი დაარქივებული 2013-12-05 საიტზე Wayback Machine. (ინგლისური)
გიორგი ასათიანი

გიორგი ირაკლის ძე ასათიანი (დ. 10 ივნისი, 1914, ქ. ბორზია, ჩიტის ოლქი ― გ. 17 ნოემბერი, 1977, თბილისი) — ქართველი დოკუმენტური კინოს რეჟისორი და ოპერატორი, საქართველოს (1961) და სსრკ სახალხო არტისტი (1967) 1936 წელს დაამთავრა ლენინგრადის კინოინჟინერთა ინსტიტუტი. მუშაობდა კინოკორესპონდენტად ასტრახანის ოლქში. 1943 წლიდან იყო სამხედრო კორესპონდენტი. მის მიერ ამ წლებში გადაღებული მასალები შევიდა დოკუმენტურ ფილმებში: „ნოვოროსიისკის აღება“ (1943), „ბერდიჩევის აღება“ (1944), „ჩანჩიბაძის გვარდიული არმია“ (1948). ასათიანმა თვისივე სცენარის მიხედვით დადგა და გადაიღო ფილმები: „მოგზაურობა ნეპალში“ (1959), „ნადირობა ჯუნგლებში“ (1960), „მსოფლიო ტაშს უკრავს“ (1961), „ნაირსართულიანი ამერიკა“ (1961), „ალჟირის დღიური“, „მაროკოელთა მიწა“, „საჰარა“ (სამივე 1962), „რესპუბლიკის დაბადება“ (1963), „მეხუთე კონტინენტის გზები“, „ურუგვაი“ (ორივე 1964), „პარიზი... პარიზი“ (1967), „ინკების ქვეყანაში“ (1968), „მიუნხენი მეოთხედი საუკუნის წინ“ (1969), „შვეიცარიული ნოველები“ (1970), „ნილოსის სათავეებთან“ (1972), „ესპანეთის ძიებაში“ (1973), „ბასკთა ქვეყანაში“ (1976) და სხვა. ასათიანის ფილმებისათვის დამახასიათებელია კადრის ზუსტი კომპოზიცია, კინომასალის ორიგინალური შერჩევა, მხატვრულობა. ამასთან ასათიანი შესანიშნავი კინოჟურნალისტია. მისი ფილმები საინტერესო და სასარგებლოა შემეცნებითი თვალსაზრისითაც. სხვა ფილმებია: „აყვავებული საქართველო“ (1957), „ბრიუსელი“ (1958), „მაროკო“ (1962), „უძველესი კულტურის ქვეყანა“ (1963; ლომონოსოვის პრემია, 1964), „შეხვედრა საბერძნეთთან“, „ერთი დღე ბუენოს-აირესში“ (ორივე 1964), „ესპანეთის ძიებაში“ (1973) და სხვა. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები, მათ შორის რამდენიმე ორდენი. დაკრძალულია თბილისში, საბურთალოს საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 620. გვენცაძე, ა., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 223–224. გიორგი ასათიანი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი გიორგი ასათიანი — ეროვნული ფილმოგრაფია
ავსტრიული პინჩერი

ავსტრიული პინჩერი (გერმ. Österreichischer Pinscher) — ძაღლის ჯიში, რომელიც გამოყვანილია ავსტრიაში XVIII საუკუნეში. ავსტრიული ფერმერების ეს ტრადიციული ძაღლი გამოიყვანეს ფარების გადასაყვანად და საცხოვრებლის დასაცავად. ავსტრიული პინჩერის მსგავსი ძაღლი XVIII საუკუნის ტილოებზეა გამოსახული. გერმანული პინჩერის ეს მძიმეწონიანი „ბიძაშვილი“ არასოდეს ყოფილა ცნობილი ყოფილი ავსტრიის იმპერიის ფარგლებს გარეთ, დღესაც სხვა ქვეყნებში იშვიათად გვხვდება. ავსტრიული პინჩერი დანიშნულება ფერმერის დახმარებაა და რადგან მისთვის არასოდეს უცდიათ კომპანიონის თვისებების მიცემა, სხვა ძაღლებთან ურთიერთობა უჭირს და კბენაზე უარს არ ამბობს. თუმცა ნაცნობ ადამიანებს ძალიან მეგობრულად ექცევა. ცოცხალი, ენერგიული ავსტრიული პინჩერისგან კარგი მოდარაჯე გამოდის, ნებისმიერი საეჭვო ხმაურისას ის ყეფას იწყებს. ავსტრიული პინჩერი კარგად ეგუება ქალაქის პირობებში ცხოვრებას და სიცხეს. ბალნის შეფერილობა მრავალნაირია და განსაკუთრებული მოვლა არ სჭირდება. ცუდად იწვრთნება. აქვს შედარებით მოკლე დრუნჩი, მოკლე, უხეში ბალანი, საშუალო სიგრძის წინა ფეხები. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ავსტრიული პინჩერი ავსტრიული პინჩერი (ინგლისური)
აფენ პინჩერი

აფენ პინჩერი (გერმ. Affenpinscher) — ძაღლის ჯიში, რომელიც გამოყვანილია გერმანიაში XVII საუკუნეში. ამ უძველესი ჯიშის წარმოშობის შესახებ ცნობილი არ არის. ანატომიური ნიშნების მიხედვით თუ ვიმსჯელებთ, ის მიიღეს წვრილი ადგილობრივი პინჩერების და მოპსების მსგავსი აზიური ძაღლების შეჯვარებით. შესაძლოა, აფენი ბელგიური გრიფონების წინაპარი და ჯუჯა შნაუცერის ნათესავია. ამ ძაღლის სერიოზულობა, მოხერხებულობა და არაჩვეულებრივი იუმორის გრძნობა ნებისმიერ დაღონებულ ადამიანს გააცინებს. კარიკატურული გარეგნობის მიუხედავად, აფენი პირველი შესაძლებლობისთანავე ახდენს ვირთხის ჭერის თვისებების დემონსტრირებას. არანაკლები დაჟინებით ნადირობს მწყერზე და კურდღელზე. ჯიუტი და თავნება აფენი ძნელი გასაწვრთნელია და ძალიან უყვარს კბენა. თუმცა ყველაფერი ეს ხელს არ უშლის ოჯახის უსაყვარლესი წევრი იყოს. გერმანიაში აფენ პინჩერი დღეს იშვიათი ჯიშია - ამ ძაღლების ყველაზე მეტი რაოდენობა ჩრდილოეთ ამერიკაში ცხოვრობს. მას ავს სწორი, საშუალო სიგრძის ფეხები. ხშირი ულვაშები და წვერი, დიდ, მუქ თვალებს ბანჯგვლიანი წარბები უფარავს. აფენი კარგად ეგუება ქალაქის პირობებში ცხოვრებას და სიცხეს, არ სჭირდება დამატებითი ფიზიკური დატვირთვა, ძნელად იწვრთნება, კარგი მოდარაჯეა. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: აფენ პინჩერი აფენ პინჩერი (ინგლისური)
გრამიტონ ასათიანი

გრამიტონ ყაფლანის ძე ასათიანი (დ. 19 ივნისი [ძვ. სტ. 6 ივნისი], 1895, სოფ. ტვიში, ახლანდელი ცაგერის რაიონი ― გ. 5 თებერვალი, 1979, თბილისი) — ქართველი გინეკოლოგი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1946), პროფესორი (1946). საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1960). 1927 წელს დაამთავრა თსუ-ის სამკურნალო ფაკულტეტი. 1945–1948 წლებში განაგებდა დაღესტნის სამედიცინო ინსტიტუტის მეანობა-გინეკოლოგიისა და პათანატომიის კათედრებს. 1953–1968 წლებში ხელმძღვანელობდა საქართველოს ჯანმრთელობის დაცვის სამინისტროს მეანობა-გინეკოლოგიის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის სამეანო განყოფილებას. შეისწავლა ენდომეტრიუმის (საშვილოსნოს შინაგანი გარსი) ასაკობრივი ცვლილებანი ფოლიკულური ჰორმონების მოქმედებასთან დაკავშირებით და გონორეული ვაგინიტი. შექმნა ორი გინეკოლოგიური იარაღი. გრამიტონ ასათიანის შვილი ექიმი გედეონ (გედი) ასათიანი მეორე მსოფლიო ომში მონაწილეობდა, ომის დასრულების შემდგომ კი გაიქცა აშშ-ში და აღარ დაბრუნებულა საბჭოთა კავშირში. გედეონ ასათიანი დაკარგულად ითვლებოდა, მხოლოდ 1957 წელს ცნობა მიუვიდა ბატონ გრამიტონს, რომ იგი ცოცხალი იყო და იმყოფებოდა აშშ-ში. 1966 წელს მიიღო ნებართვა იმდროინდელი მთავრობისგან და აშშ-ში შვილის სანახავად წავიდა. ამის შესახებ სტატია დაიწერა ამერიკულ გაზეთში „Xenia Daily Gazette“, 1966 წლის 25 ოქტომბერს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 620. ენციკლოპედია "საქართველო", ტ. 1, გვ. 224, თბ., 1997
პეტერ მაჩაიდიკი

პეტერ მაჩაიდიკი (სლოვაკ. Peter Machajdík; დ. 1 ივნისი, 1961, ბრატისლავა, სლოვაკეთი) — სლოვაკი კომპოზიტორი. დაიბადა და გაიზარდა ბრატისლავაში. ამჟამად ცხოვრობს გერმანიაში, ქალაქ ბერლინში. კამერული, სიმფონიური და საგუნდო ნაწარმოებების ავტორია. ამჟამად არის კოშიცეში ხელოვნების ფაკულტეტზე მოწვეული პროფესორი. დაწერილი აქვს მუსიკა კინოსა და თეატრისთვის. მიღებული აქვს ჯილდოები და სტიპენდიები. Broken (Sleepy Motion) (1993) The Rer Quarterly Volume (1995) Požoň sentimentál (2000) Namaste Suite (2003) R(a)dio(Custica) Selected (2008) Nuove Musiche per Tromba 6 (2008) Namah' , (Musica Slovaca SF 00542131, 2008)' Minimal Harp (2009) Slovak Composers' Fifth Variations (2011) Violin Solo (2011) Violin Solo (2012) Czechoslovak Chamber Duo (2012) Typornamento (2012) A Marvelous Love: New Music for Organ (2012) The Immanent Velvet (Azyl Music 2012) Inside the Tree (2013) , ↑ Biography. ↑ NAMAH ↑ THE IMMANENT VELVET ↑ INSIDE THE TREE
ფირი მეჰმედ-ფაშა

ფირი მეჰმედ-ფაშა (თურქ. Pîrî Mehmed Paşa; გ. 1533, სილივრი) — ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირი 1518-1523 წლებში. დაიბადა მედრესეს ხელმძღვანელის ოჯახში. მისი დაბადების ადგილი ცნობილი არააა, ისტორიკოსები ვარაუდობენ რომ იგი დაიბადა ამასიაში ან აქსარაიში. განათლება მიიღო ამასიის მედერესეში. 1508 წელ დანიშნეს ანატოლიის ხაზინადარად. მონაწილეობდა ჩალდირანის ბრძოლაში. ამ ბრძოლაში გამარჯვების შემდეგ დიდი ვეზირი დუკაკინზადე აჰმედ-ფაშა დაადანაშაულეს გამცემლობაში და სიკვდილით დასაჯეს. გარდა ამისა, თანამდებობიდან გადააყენეს მესამე ვეზირი მუსტაფა-ფაშა, მისი ადგილი დაიკავა ფირი მეჰმედ-ფაშამ. 1516 წელს მეხუთედ და საბოლოოდ გადააყენეს თანამებობიდან ჰერსეკზადე აჰმედ-ფაშა, მისი ადგილი დაიკავა ჰადიმ სინან-ფაშამ, ხოლო ფირი მეფმედ-ფაშა მეორე ვეზირი გახდა. დიდი ვეზირის თანამდებობაზე დანიშნეს 1518 წელს. სულთან სელიმ I-ის გარდაცვალების შემდეგაც დარჩა აღნიშნულ თანამდებობაზე. 1523 წელს სულთანმა სულეიმან I-მა პენსიაზე გაუშვა. ფირი მეჰმედ-ფაშა დასახლდა სილივრიში, სადაც გარდაიცვალა 1533 წელს, დაკრძალულია თავისი ხარჯებით აგებულ მეჩეთში. Danışmend, İsmail Hâmi, (1961) Osmanlı Devlet Erkâni, İstanbul:Türkiye Yayınevi. Buz, Ayhan (2009) Osmanlı Sadrazamları, İstanbul: Neden Kitap, ISBN 978-975-254-278-5 Yılmaz, Mehmed, "Mehmed Paşa (Piri)", (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.2 s.164 ISBN:975-08-0072-9
მეჰერ ბაბა

მეჰერ ბაბა (დევანაგარი: मेहेर बाबा; დაბადების სახელი — მერვან შერიარ ირანი; 25 თებერვალი 1894 — 31 იანვარი 1969) — ინდოელი მისტიკოსი და სულიერი მოძღვარი, 1954 წელს საჯაროდ უწოდა საკუთარ თავს „საუკუნის სახე“. სიყმაწვილეში მას არასოდეს გამოუმჟღავნებია სულიერი ცხოვრებისადმი ინტერესი. თუმცა 19 წლის ასაკში მოხდა მისი მოკლევადიანი შეხვედრა მაჰმადიან მოძღვარ ჰაზარათ ბაბაჯანთან, რომელიც აღმოჩნდა მისი სულიერი აღორძინების მიზეზი. რამდენიმე თვის განმავლობაში ურთიერთობდა კიდევ სამ სულიერ მოძღვართან, რომელთაც „სულის ოსტატებს“ უწოდებდა. საჯარო მოღვაწეობამდე მან სულიერი განათლების 7 წელი გაატარა ხუთიდან ერთ-ერთ მოძღვართან - უპასნი მაჰარაჯასთან. სახელი მეჰერ ბაბა - „თანამგრძნობი მამა“ მისმა პირველმა მიმდევრებმა შეარქვეს მას. 1925 წლის 10 ივლისიდან მეჰერ ბაბა ინახავდა დუმილს და კომუნიკაციას ამყარებდა ანბანის დაფის და ხელის უნიკალური ჟესტების გამოყენებით. ის დიდ დროს ატარებდა თავის მოსწავლეებთან, ხანგრძლივი განმარტოების დროს. განმარტოებებს შორის შუალედში მეჰერ ბაბა მოგზაურობდა, აწყობდა საჯარო შეხვედრებს, დაკავებული იყო ქველმოქმედებით, მათ შორის მუშაობდა ავადმყოფებთან, ღარიბებთან და გონებრივად ჩამორჩენილ ადამიანებთან. 1931 წელს ის რამდენიმეჯერე ეწვია დასავლეთს, გარს შემოიკრიბა მრავალი მიმდევარი. 40-ამ წლებში ის მუშაობდა უცნაური ტიპის ადამიანებთან, რომლებსაც უწოდებდა ფართო სულიერების მქონე ადამიანებს. 1949 დაწყებული ის მოგზაურობდა ინდოეთის გარშემო, როგორც „ინკოგნიტო“ რამდენიმე რჩეულ მოსწავლესთან ერთად. სიცოცხლის ამ პერიოდ მეჰერ ბაბა უწოდებდა „ახალ სიცოცხლეს“. 1954 წლის 10 თებერვალს მეჰერ ბაბამ თავი მესიად, ადამიანში განხორციელებულ ღმერთად გამოაცხადა. 1952 წელს აშშ-ის და 1956 წლის ინდოეთის ავტოკატასტროფების შედეგად, მეჰერ ბაბას მოძრაობა უკიდურესად შეიზღუდა. ,ამ თავისი დასავლელი მემკვიდრეები მიიწვია ინდოეთში „მასობრივ დარშანზე“ - „დასავლეთ-აღმოსავლეთის შეკრებაზე“. მიუხედავად მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესებისა, ის სიკვდილამდე, 1969 წლის იანვრამდე, განაგრძობდა „მსოფლიო მოღვაწეობას“, რომელიც მოიცავდა მარხვას, განმარტოებას და მედიტაციას. მისი საფლავი ე.წ. სამადჰი მეჰერაბადში საერთაშორისო მომლოცველობის ადგილი გახდა. მეჰერ ბაბა. „ყველაფერი და არაფერი.“ თარგმანი რუსულ ენაზე ISBN 5-94435-221-3. მეჰერ ბაბა. „სულიერი პანორამის სინათლის სვეტები“ — ISBN 978-5-9902389-1-6. აბდულა რამჯოო რამჯოოს დიარიესი, 1922-1929. მეჯერ ბაბას ადრეული მოღვაწეობა. - Walnut Creek: სუფიზმის კორექტირება, 1979 წელს. მეჰერ ბაბა. ღმერთის საუბარები. - Walnut Creek, California: სუფიზმი კორექტირება, 1997. - ISBN 0-915828-02-2. მეჰერ ბაბა. დუმილის ოსტატი. - 1989 - ISBN 0-948867-25-6. დიანა ჩოქუთი. ახალი რელიგიური მოძრაობები ამერიკის შეერთებულ შტატებში და კანადაში. კრიტიკულ შეფასება და ანოტირებული ბიბლიოგრაფია. - Westport, Conn: Greenwood Press, 1985. - ISBN 0-313-23772-7. ალან კოჰენი ოსტატობის ცნობიერება. შესავალი და სახელმძღვანელო. სულიერი განვითარების პრაქტიკული მისტიკა და მეთოდები. 1977. - ISBN 0-06-090371-6. მეჰერ ბაბას ბიოგრაფია. წიგნი ”ყველაფერი და არაფერი”. მეჰერ ბაბას ტერმითა ლექსიკონი (ინგლისური). მეჰერ ბაბას სასულიერო უნივერსიტეტის უფასო ონლაინ კურსები (ინგლისური). მეჰერ ბაბას ცხოვრება, მოღვაწეობა და მიმოწერა (ინგლისური).
ბაირამ-ფაშა

ბაირამ-ფაშა (თურქ. Bayram Paşa; გ. 26 აგვისტო, 1638, შანლიურფა) — ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირი 1637-1638 წლებში. ბაირამ-ფაშა დაიბადა სტამბოლში. სხვა მონაცემებით მისი ოჯახი წარმოშობით ამასიიდან იყო. სწავლობდა ენდერუნში, რის შემდეგაც შევიდა იანიჩართა კორპუსში. უპირველეს ყოვლისა კორპუსში აჰყავდათ ქრისტიანი ახალგაზრდები, მაგრამ სულთან მურად III-ის მმართველობის დროს (1574–1595) თურქებისთვის ასევე შესაძლებლობა ჰქონდათ დაეწყოთ სამსახური იანიჩარის კორპუსში. 1625 წელს ბაირამ-ფაშა დანიშნეს ეგვიპტის გუბერნატორად. 1628 წელს გამოიძახეს სტამბოლში და დააწინაურეს ვეზირის თანამდებობაზე. 1635 წელს სტამბოლის კაიმაკამია. 1637 წლის თებერვალში სულთან მურად IV-ის მმართველობისას (1623–1640) ბაირამ-ფაშა დანიშნეს დიდ ვეზირად ოსმალეთის იმპერიაში. 1638 წელს დიდებულმა ვეზირმა ბაირამ-ფაშამ მონაწილეობა ირან-ოსმალეთის ომში. ის იყო გადამწყვეტ ლაშქრობაში თურქ სამხედროებთან ერთად, რომელთაც სათავეში ედგათ თვით სულთანი, მათ ილაშქრეს ბაღდადამდე, იმავე წლის 26 აგვისტოს გარდაიცვალა ურფის მახლობლად. დაქორწინებული იყო სულთან ოსმან II-ის (1618–1622) დაზე, ჰანზადე სულთანზე. Uzunçarşılı, İsmail Hakkı, (1954) Osmanlı Tarihi III. Cilt, 2. Kısım , XVI. Yüzyıl Ortalarından XVII. Yüzyıl Sonuna kadar), Ankara: Türk Tarih Kurumu (Altıncı Baskı 2011 ISBN 978-975-16-0010) say.385-386 Buz, Ayhan, (2009) Osmanlı Sadrazamları, İstanbul: Neden Kitap, ISBN978-975-254-278-5, Danişmend, İsmail Hami, (2011), İzahlı Osmanlı Tarihi Kronolojisi 6 Cilt, İstanbul:Doğu Kütüphanesi, ISBN 9789944397681 Mehmed Süreyya (haz. Nuri Akbayar) (1996), Sicill-i Osmani, İstanbul:Tarih Vakfı Yurt Yayınları ISBN 975-333-0383 C.1 say.36
გურამ ასათიანი

გურამ ლევანის ძე ასათიანი (დ. 12 აგვისტო, 1928, თბილისი — გ. 28 ივნისი, 1982, იქვე) — ქართველი ლიტერატურათმცოდნე, კრიტიკოსი, ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორი. გაიზარდა ცნობილი მწერლის ლევან ასათიანის ოჯახში. სწავლობდა ჯერ თბილისის, შემდეგ კი მოსკოვის უნივერსიტეტში, სადაც მან დაამთავრა ფილოლოგიის ფაკულტეტი. 1955 წლიდან ქართულ და რუსულ პრესაში იბეჭდებოდა ასათიანის კრიტიკული წერილები თანამედროვე ლიტერატურის აქტუალურ პრობლემებზე. 1956 წელს საქართველოში დაბრუნდა. იყო „ლიტერატურნაია გაზეტას“ საკუთარი კორესპონდენტი საქართველოში, კინოსტუდია „ქართული ფილმის“ სასცენო განყოფილების გამგე, შ. რუსთაველის სახელობის ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი, ახალი ქართული ლიტერატურის განყოფილების გამგე, ხოლო 1977 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე „ლიტერატურნაია გრუზიას“ მთავარი რედაქტორი. 1977 წელს მონოგრაფიისათვის „ვეფხისტყაოსნიდან“ „ბახტრიონამდე“ მიენიჭა ფილოლოგიის მეცნიერებათა დოქტორის სამეცნიერო ხარისხი. სხვადასხვა დროს იგი იყო საქართველოს მწერალთა კავშირის გამგეობის პრეზიდიუმის წევრი, ჟურნალების „ლიტერატურნოე ობოზრენიეს“, „ცისკრის“, ალმანახ „კრიტიკის“, გაზეთ „ლიტერატურული საქართველოს“ რედკოლეგიის წევრი, საქართველოს მწერალთა კავშირთან არსებული აფხაზური ლიტერატურის საბჭოს თავმჯდომარე, სსრკ მწერალთა კავშირთან არსებული კრიტიკის საბჭოს წევრი. მასვე ეკუთვნის ნ. ბარათაშვილის შემოქმედებისადმი მიძღვნილი მონოგრაფიული გამოკვლევა და გ. ტაბიძის, ტ. ტაბიძის, პ. იაშვილის, გ. ლეონიძის, ს. ჩიქოვანის, ი. აბაშიძის, გ. რჩეულიშვილის ლიტერატურული პორტრეტები. 1965 წლიდან 1980 წლამდე ხელმძღვანელობდა შ. რუსთაველის სახელობის ქართული ლიტერატურის ინსტიტუტის XIX საუკუნის ქართული ლიტერატურის განყოფილებას. თბილისში არსებობს მისი სახელობის ქუჩა. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. გვერდწითელი გ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 620-621. იმედაშვილი კ., "მიჯნა", თბ., 1987. გვერდწითელი გ. – ენციკლოპედია "საქართველო", ტ. 1, თბ., 1997, გვ. 224. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 61, თბ., 1994
ნიქოზიის რაიონი

ნიქოზია — კვიპროსის 6 რაიონიდან ერთ-ერთი. მისი მთავარი ქალაქია კუნძულ სახელმწიფოს დედაქალაქი - ნიქოზია. ჩრდილოეთი კვიპროსის არაღიარებული თურქული სახელმწიფოს კონტროლის ქვეშაა ნიქოზიის ჩრდილოეთ რაიონი ლევკოსია. რაიონის ფართობი შეადგენს - 2714მ²-ს. რაიონის ბერძნული ნაწილში 2011 წლის მონაცემებით ცხოვრობს - 325 756 ადამიანი. მათ შორის 264 221 (81.1%) ბერძენი. ჩრდილოეთ კვიპროსის მიერ კონტრლირებად ლარნაკას რაიონის ნაწილის ადმინისტრირება ხდება როგორც ნიქოზიასი, ხოლო დასავლეთ ნიქოზიას ნაწილის როგორც გუზელიურტის რაიონის. ↑ Preliminary Results of the Census of Population, 2011 Preliminary Results of the Census of Population, 2011
მაკარიოს III

მთავარეპისკოპოსი მაკარიოს III (ბერძ. Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ', ერისკაცობაში — მიხაილ ქრისტოდულოს მუსკოსი ბერძ. Μιχαήλ Χριστοδούλου Μούσκος; დ. 13 აგვისტო 1913, პანაია, ქალაქ პაფოსის მახლობლად — გ. 3 აგვისტო 1977, ნიქოზია) — კვიპროსის მართლმადიდებელი ეკლესიის მეთაური (1950-1977 წწ.), კვიპროსის პრეზიდენტი 1960-1977 წწ.). დაიბადა 1913 წლის 13 აგვისტოს სოფელ ანოში, ქრისტოდულოს მუსკოსისა და ელენა აფანასიუს ოჯახში. 13 წლის ასაკში გახდა კიკოსის მონასტრის გიმნაზიის მსმენელი. 1936 წელს კიკოსის ბერძნული სკოლის რექტორად დაინიშნა. საღვთისმეტყველო განათლება მიიღო ნიქოზიასა და ათენში. 1938 წლიდან დიაკვანია. 1938-1946 წლებში ათენში სწავლობს ღვთისმეტყველებას. 1946 წლიდან არქიმანდრიტია წმნდა ირინეს ეკლესიაში. 1950 წლის 20 ოქტომბერს აირჩიეს ახალი იუსტინიანესა და სრულიად კვიპროსის მთავარეპისკოპოსად. 1959 წელს პირველი საპრეზიდენტო არჩევნების შედეგად აირჩიეს ქვეყნის პრეზიდენტად. 1974 წლის 15 ივლისს სამხედრო გადატრიალების შედეგად დაამხეს, თუმცა თანამდებობას დაუბრუნდა ამავე წლის 7 დეკემბერს და ქვეყნის სათავეში იდგა გარდაცვალებამდე, 1977 წლის 3 აგვისტომდე. კვიპროსის პრეზიდენტი ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 6, თბ., 1983. — გვ. 370. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: მაკარიოს III Text of Makarios III’s famous interview დაარქივებული 2006-08-31 საიტზე Wayback Machine. A series of stories from the BBC relating to Makarios Your Beatitude, Mr President - interviewing Makarios 1964. The Makarios Legacy in Kenya
ჰადიმ ალი-ფაშა

ჰადიმ ალი-ფაშა (თურქ. Hadım Ali Paşa; დ. ? — გ. 1511) — ოსმალეთის სულთან ბაიაზიდ II-ის დიდი ვეზირი 1501-1503 და 1506-1511 წლებში. რუმელიის გუბერნატორი და ოსმალეთ-მამლუქთა ომში (1485-1491 წწ.) ოსმალეთის არმიის წინამძღოლი. 1488 წელს ადანაში დამარცხდა. შემდეგ იგი ფლობდა დიდი ვეზირის თანამდებობას პირველად 1501-1503 წლებში, ხოლო მეორედ - 1509-1511 წლებში. თანამდებობაზე ყოფნის უკანასკნელი პერიოდის განმავლობაში, მან ჩაახშო შაჰქულუს აჯანყება, მაგრამ თავად შაჰქულუსთან ბრძოლაში სივასთან, ჰადიმ-ალი გარდაიცვალა 1511 წლის ივლისში. Danışmend, İsmail Hâmi, (1961) Osmanlı Devlet Erkâni, İstanbul:Türkiye Yayınevi. Tektaş, Nazım (2002) Sadrazamlar-Osmanlı'da İkinci Adam Saltanatı, İstanbul:Çatı Kitapları Koç, Havva "Ali Paşa (Atık, Hadim)" (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.1 s.224-225 İŞBN:975-08-0072-9
ძენი

ძენი (იაპ.: 禅; სანსკრ. ध्यान დჰაიანა, ჩინ.: 禪 ჩან, კორ. 선 სონ) — მიმდინარეობა მაჰაიანას ტრადიციის ბუდიზმში, ჩასახული ჩინეთში, შემდგომში გავრცელდა დანარჩენ შორეულ აღმოსავლეთში - ვიეტნამში, კორეაში და იაპონიაში. ამჟამად მისი მიმდევრები მთელ მსოფლიოში არიან. ძენი ანუ ძენ-ბუდიზმი უმეტესად გავრცელებულია სამხრეთ–აღმოსავლეთ ქვეყნებში . იპონიაში ძენ-ბუდიზმა გავრცელდა დაახლოებით XII-XIII-XIV საუკუნეებში. ჩინური ძენის ხუთი სახლი გამოიყოფა: გუი იანგის სკოლა, ლინძის სკოლა ანუ ე.წ "ცემისა და ყვირილის სკოლა", ცაოდუნგის სკოლა ანუ ხუთი რანგის სკოლა, იუნ მენის ანუ მარტივი პასუხის სკოლა და ფა იანგის სკოლა. ფა იანგის სკოლას ურთიერთგანმსჭვალულობის სკოლასაც უწოდებენ. მისი განმასხვავებელი ნიშანი სწორედ არსებობის ექვსი მახასიათებლის ურთიერთგანმსჭვალულობის მოძღვრებაში მდგომარეობს. ეს ექვსი მახასიათებელია: ერთობა და განცალკევება, მსგავსება და განსხვავება, ხდომილება და გაქრობა. მოძღვრების არსი მდგომარეობს დაპირისპირებულთა ერთიანობის შეგრძნებაში. ჩანის ხუთ სახლს შორის ფა იანგის სკოლას ყველაზე ნაკლები გავლენა აქვს. საბოლოო ჯამში, ამ ხუთი მიმართულებიდან მხოლოდ ორი - ლინძისა და ცაოდუნის სკოლები უძლებენ დროის გამოცდას და განსაზღვრავენ ძენის სახეს, როგორც მომდევნო ეპოქებში, ასევე დღესაც. 845 წლიდან დაწყებულმა ბუდისტურმა დევნამ მნიშვნელოვნად დააზარალა ბუდიზმის თითქმის ყველა სკოლა. IX – X სს-ს შემდეგ ნელ-ნელა დაკნინებული და დასუსტებული ხუაიანის და თიენტაის სკოლები, უთმობენ წავყვან როლს ჩანის სკოლებს, რომელთაც დევნის მძიმე წლები მნიშვნელოვანი დანაკლისების გარეშე გაიარეს და მიუხედავად იმისა, რომ სუნის ეპოქაში ზოგადად ბუდიზმი დასუსტებულია, ჩანისათვის ეს კვლავ აყვავების და გაძლიერების საუკუნეებია. Dumoulin, Heinrich (2005), Zen Buddhism: A History. Volume 1: India and China. World Wisdom Books. ISBN 978-0-941532-89-1 Dumoulin, Heinrich (2005), Zen Buddhism: A History. Volume 2: Japan. World Wisdom Books. ISBN 978-0-941532-90-7 Mel Thompson (1999), "Eastern Philosophy". thezensite Zen Buddhism WWW Virtual Library Chart of (Asian) Zen schools Sweeping Zen: Who's who in Zen Glossary of Japanese Zen terms
გერმანული პინჩერი

გერმანული პინჩერი (გერმ. Deutscher Pinscher) — ძაღლის ჯიში, რომელიც გამოყვანილია გერმანიაში XVIII საუკუნეში. ეს ტერიერი გერმანელი ფერმერების უნივერსალური დამხმარეა. ის ანადგურებს მღრღნელებს, იცავს შინაური ცხოველების ფარებს და ადამიანის საცხოვრებელს, გარდა ამისა, ის არის ჯუჯა პინჩერის წინაპარი და "თავისი წვლილი შეიტანა" დობერმანის შექმნაში. გერმანული პინჩერი ლამაზი, საშუალო ზომის ძაღლია მოკლე, მბზინავი ბალნით. მისგან შეიძლება გამოსულიყო იდეალური კომპანიონი, მაგრამ აუხსნელი მიზეზების გამო, ეს ჯიში დღესდღეობით იშვიათია. ცოცხალი და დამჯერი, მრავალმხრივი ნიჭით დაჯილდოებული გერმანული პინჩერი საიმედო, მაღალი ხმის მქონე მოდარაჯეა და ამასთან კარგად იწვრთნება. სხვა პინჩერების და ტერიერების მსგავსად, ის არასოდეს არიდებს თავს სხვა ძაღლებთან ჩხუბს, ამიტომ მისი "საბრძოლო" ინსტინქტების მოსათოკად პატრონის მხრიდან მკაცრი მოპყრობაა საჭირო. გერმანულ პინჩერს აქვს გრძელი დრუნჩი, ხშირი, მოკლე, გლუვი, მბზინავი ბალანი, რომლის შეფერილობა შეიძლება იყოს მოყვითალო ყავისფერი, შავი ხორბლისფრით, მუქი ყავისფერი. მუქი, ოვალური თვალები საშუალო ზომისაა. გერმანული პინჩერი კარგად ეგუება ქალაქის პირობებში ცხოვრებას და სიცხეს. სჭირდება დამატებითი ფიზიკური დატვირთვა. გერმანული პინჩერი (ინგლისური)
ჰადიმ სინან-ფაშა

ჰადიმ სინან-ფაშა (თურქ. Hadım Sinan Paşa; დ. ? — გ. 22 იანვარი, 1517) — ოსმალეთის იმპერიის დიდი ვეზირი 1516–1517 წლებში. სინან-ფაშა იყო ქრისტიანი მონა, საჭურისი, ბოსნიის სანჯაკიდან - ბოროვინიჩების კეთილშობილი ოჯახიდან სოფელ ბოროვინიჩიდან. სხვა წყარო კი გვამცნობს, რომ ის იყო დევშირმი მონა ალბანეთის სანჯაკიდან. 1514 წელს, იგი გახდა ანატოლიის გუბერნატორი. ჩალდირანის ბრძოლაში, სეფიანთა ირანის წინააღმდეგ, ის იყო პასუხისმგებელი მარჯვენა ფლანგიდან. ბრძოლის შემდეგ, ჰადიმ სინანი-ფაშა დაინიშნა რუმელიის გუბერნატორად, ეს თანამდებობაკი უფრო პრესტიჟული იყო, ვიდრე წინანდელი. მისი შემდგომი მისია იყო დულქადირიდსის დაპყრობა სამხრეთ თურქეთში. მან ეს მიზანი წარმატებულად შეასრულა და სულთანმა სელიმ I-მა 1516 წლის 25 აპრილს სინანი დიდ ვეზირად დანიშნა. იგი სელიმის ფავორიტი ვეზირი იყო დიდ ვეზირებს შორის. სინან-ფაშა აქტიურად იყო ჩართული სირიისა და ეგვიპტის დაპყრობაში. 1516 წლის 28 ოქტომბერს, მან დაამარცხა ეგვიპტის მამელუქის არმია იუნის-ხანში, ღაზასთან ახლოს, პალესტინაში. მომავალ წელს, მან იბრძოლა რიდანიის ბრძოლაში (ეგვიპტე) 1517 წლის 22 იანვარს. ოსმალური ტრადიციის თანახმად, სულთანი თითქმის ყოველთვის ცენტრალურ შტაბში უნდა ყოფილიყო, მაგრამ რიდანიის ბრძოლა იყო გამონაკლისი: სელიმმა გადაწყვიტა, რომ ცენტრალურ შტაბში სინანი დაენიშნა, რათა ალყაში მოექცია მამლუქების არმია. ფლოტი წარმატებული იყო და მამლუქები დამარცხდნენ. თუმცა, ვიდრე ბრძოლა დამთავრდებოდა, მამლუქების კავალერიამ დაარბია ოსმალეთის შტაბი და მოკლა სინანი. ბრძოლის შემდეგ, სულთანმა სელიმ I-მა სინანულით აღნიშნა: მართალია, „ჩვენ მოვიგეთ ბრძოლა, მაგრამ დავკარგეთ სინანი“. Alper, Ömer Mahir, "Sinan Paşa (Hadım)", (1999) Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.2 s.544 ISBN:975-08-0072-9 Danişmend, İsmail Hâmi, (1961) Osmanlı Devlet Erkânı, İstanbul:Türkiye Yayınevi. Turan, Şeraffedin, "Hadım Sinan Paşa", (1988) Türkiye Diyanet Vakfi İslam Ansiklopedisi, İstanbul, Cilt 15 s.7-8