laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
შტეფი გრაფი

შტეფანი მარია გრაფი (გერმ. Stefanie Maria Graf; დ. 14 ივნისი, 1969, მანჰაიმი, დასავლეთი გერმანია) — გერმანელი ყოფილი პროფესიონალი ჩოგბურთელი, მსოფლიოს ყოფილი პირველი ჩოგანი. აღიარებულია ერთ-ერთ საუკეთესო ქალ ჩოგბურთელად ისტორიაში. გრაფს ერთეულებში 22 დიდი სლემის ტურნირი აქვს მოგებული – 7 უიმბლდონი, 6 საფრანგეთის ღია პირველობა, 5 აშშ-ის ღია პირველობა და 4 ავსტრალიის ღია პირველობა. 1988 წელს გრაფი გახდა პირველი და დღემდე ერთადერთი ჩოგბურთელი (ქალი თუ მამაკაცი), რომელმაც ოქროს სლემი შეასრულა – ერთ წელიწადში მოიგო დიდი სლემის ოთხივე ტურნირი და ოლიმპიური ოქროს მედალი ერთეულებში. ასევე ის ერთადერთი ჩოგბურთელია, ვისაც ყველა დიდი სლემის ტურნირი მინიმუმ ოთხჯერ აქვს მოგებული. 1987 წლის საფრანგეთის ღია პირველობიდან 1990 წლის საფრანგეთის ღია პირველობის ჩათვლით, გრაფი ზედიზედ 13 დიდი სლემის ტურნირის ფინალში გავიდა და 9-ჯერ გაიმარჯვა. ჯამში მან დიდი სლემის ტურნირების 31 ფინალში ითამაშა ერთეულებში. გრაფმა ასევე 5-ჯერ მოიგო წლის შემაჯამებელი ტურნირი. ჯამში მას WTA-ის 107 ტურნირი აქვს ერთეულთა თანრიგში მოგებული. იგი 377 კვირის განმავლობაში იკავებდა ერთეულთა რეიტინგში პირველ ადგილს, რაც რეკორდული მაჩვენებელია ქალთა ჩოგბურთში. გერმანელ ჩოგბურთელს 1 უიმბლდონი აქვს წყვილებში მოგებული. ოლიმპიურ თამაშებზე, გრაფს 1 ოქროს და 1 ვერცხლის მედლები აქვს ერთეულებში, ხოლო წყვილებში 1 ბრინჯაოს მედალი. სანაკრებო დონეზე, მან 2 ფედერაციის თასი და 1 ჰოპმანის თასი მოიგო გერმანიის ნაკრებთან ერთად. შტეფი გრაფმა კარიერა 1999 წელს დაასრულა. 2004 წელს, იგი საერთაშორისო ჩოგბურთის დიდების დარბაზში შეიყვანეს. გრაფის მეუღლეა ამერიკელი ყოფილი პროფესიონალი ჩოგბურთელი, ერთეულებში დიდი სლემის ტურნირების 8-გზის გამარჯვებული ანდრე აგასი. მთავარი სტატია: შტეფი გრაფის სტატისტიკა და მიღწევები. (დ) – დახურული კორტი გრაფი–სელეშის მეტოქეობა გრაფი–ნავრატილოვას მეტოქეობა გრაფი–საბატინის მეტოქეობა ↑ ოფიციალური საიტი (გერმანული) (ინგლისური) შტეფი გრაფი Facebook-ზე გრაფი WTA-ს ოფიციალურ საიტზე გრაფი ITF-ის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2017-08-16 საიტზე Wayback Machine. გრაფი ფედერაციის თასის ოფიციალურ საიტზე დაარქივებული 2020-05-31 საიტზე Wayback Machine. გრაფი საერთაშორისო ჩოგბურთის დიდების დარბაზის ოფიციალურ საიტზე ↑ „Tennis' Top 20 of All Time“. espn.com. ციტირების თარიღი: 10 მაისი 2018. ↑ „THE 50 GREATEST PLAYERS OF THE OPEN ERA (W): NO. 2, STEFFI GRAF“. tennis.com. ციტირების თარიღი: 25 ოქტომბერი 2018. ↑ „The 20 greatest tennis players of the Open era: Where do Rafael Nadal and Roger Federer feature?“. telegraph.co.uk. ციტირების თარიღი: 10 მაისი 2018. ↑ „Remembering What Made Steffi Graf a Tennis Legend“. bleacherreport.com. ციტირების თარიღი: 10 მაისი 2018. ↑ „'Superhuman' Serena Williams Vs. 'Fraulein Forehand' Steffi Graf: Who Is The Greatest?“. forbes.com. ციტირების თარიღი: 10 მაისი 2018. ↑ „Sport: Tennis Graf bows out“. bbc.co.uk. ციტირების თარიღი: 10 მაისი 2018.
ალექსი ვრანა

ალექსი ვრანა ან ალექსი ბრანა (ბერძ. Ἀλέξιος Βρανᾶς; გ. დაახლ. 1186–1187) — ბიზანტიელი მხედართმთავარი და პოლიტიკური მოღვაწე, წარჩინებული ფეოდალების წრიდან. 1185 წლის 7 ნოემბერს ამფიპოლისთან (დიმიტრიცა) დაამარცხა და ბიზანტიიდან განდევნა სიცილიელი ნორმანები. იმპერატორმა ისააკ II ანგელოსმა იგი აჯანყებულ ბულგართა წინააღმდეგ სალაშქროდ გაგზავნა, მაგრამ ალექსი ვრანა თვითონ აუჯანყდა იმპერატორს და ჯარით კონსტანტინოპოლისაკენ დაიძრა. დაქირავებული ჯვაროსნების (კონრად მონფერატელის წინამძღოლობით) და სელჩუკების დახმარებით იმპერატორმა აჯანყება ჩააქრო. 1313 წელს დაწერილი ეფრემის ქრონიკის მიხედვით კონრადის ჯარში „იბერიელებიც“ იყვნენ. ალექსი ვრანა კონსტანტინოპოლთან ბრძოლაში დაიღუპა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 301. მიწიშვილი ნ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 112.
ალექსანდრუპოლისი

ალექსანდრუპოლისი (ბერძ. Αλεξανδρούπολη) — ქალაქი და ნავსადგური ჩრდილო-აღმოსავლეთ საბერძნეთში, თრაკიაში, ეგეოსის ზღვის ნაპირზე, მდინარე მარიცის შესართავის მახლობლად. ევროსის ნომის ადმინისტრაციული ცენტრი. საბერძნეთის შემადგენლობაში შესვლამდე (1967) დედეაღაჩი ეწოდებოდა. განვითარებულია თევზჭერა, მარილის რეწვა და კვებითი მრეწველობა. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 300.
ისაბელა არაგონელი

ისაბელა არაგონელი (ესპ. Isabella de Aragón; ფრანგ. Isabelle d'Aragon) (დ. 1248 - გ. 28 იანვარი 1271) — ბარსელონას დინასტიის წარმომადგენელი. არაგონის მეფე ხაიმე I-ისა და მისი ცოლის, დედოფალ ვიოლანტ უნგრელის ასული. საფრანგეთის დედოფალი 1270-71 წლებში როგორც ფილიპ III-ის ცოლი. საფრანგეთის მეფე ფილიპ IV-ისა და ვალუას დინასტიის დამაარსებელ შარლ კაპეტის დედა. ისაბელა იყო არაგონის მეფე ხაიმე I-ისა და მისი მეორე ცოლის, დედოფალ ვიოლანტ უნგრელის ასული. 1262 წლის 28 მაისს ქალაქ კლერმონში, ისაბელა დაქორწინდა საფრანგეთის მომავალ მეფეზე, ლუი IX-ისა და მარგარიტა პროვანსელის ვაჟ ფილიპ კაპეტზე.1270 წელს მისი მამამთილი ტუნისში ლაშქრობისას გარდაიცვალა, ფილიპ III საფრანგეთის მეფე გახდა, ხოლო ისაბელა დედოფალი. ტუნისში ლაშქრობისას იგი თავის ქმარს თან ახლდა. ბრძოლის დასრულების შემდეგ ფილიპი და ექვსი თვის ორსული ისაბელი კვლავ საფრანგეთში დაბრუნდნენ. 1271 წლის 11 იანვარს, ორსულ ისაბელს ცხენზე შეჯდომა და მისით ხანგრძლივი მგზავრობა მოუხდა, რის გამოც მას ნაადრევი მშობიარობა დაეწყო. 28 იანვარს ისაბელამ მკვდარი ბავშვი გააჩინა და თავადაც ამ მშობიარობას გადაჰყვა. მისი ქმრის ბრძანებით იგი დაკრძალეს სენ დენის ბაზილიკაში. 1793 წელს საფრანგეთის რევოლუციის დროს, ისევე როგორც სხვა უამრავი მონარქის საფლავი, ისაბელას სამარხით შეურაცხჰყვეს. ლუი (1265-1276); ფილიპ IV (1268-1314), საფრანგეთის მეფე, ცოლად შეირთო ჟანა I ნავარელი; რობერი (1269-1271); შარლი (1270-1325), ვალუას ჰერცოგი და ვალუას დინასტიის დამაარსებელი, ჰყავდა სამი ცოლი - 1. მარგარიტა ანჟუელი, 2. კატრინ კორტნელი და 3. მაჰაუტ შატიიონი; მკვდარშობილი ბავშვი. Sabine Geldsetzer, Frauen auf Kreuzzügen Patrick Weber, Les reines de France The new Cambridge medieval history / 5 C. 1198 - c. 1300. by David Abulafia and Rosamond MacKitterick. The standard work of reference on the whole of Europe, east and west, during the thirteenth century. Page 654. The book of deeds of James I of Aragon: a translation of the medieval Catalan Llibre dels Fets by Damian J Smith and Helena Buffery. Page 139. Alain Erlande-Brandenburg, Le roi est mort. Étude sur les funérailles, les sépultures et les tombeaux des rois de France jusqu'à la fin du xiiie siècle.
მარია ბრაბანტელი

მარია ბრაბანტელი (გერმ. Maria von Brabant; ფრანგ. Marie de Brabant) (დ. 13 მაისი 1254 - გ. 12 იანვარი 1322) — ბრაბანტის ჰერცოგ ჰაინრიხ III-ისა და მისი ცოლის, ადელაიდ ბურგუნდიელის ასული. საფრანგეთის დედოფალი 1274-1285 წლებში როგორც ფილიპ III-ის მეორე მეუღლე. მარია დაიბადა 1254 წლის 13 მაისს ბრაბანტის საჰერცოგოს დედაქალაქ ლუვენში. მამამისი იყო ჰერცოგი ჰაინრიხ III-ისა და მისი ცოლის, ადელაიდ ბურგუნდიელის ნაბოლარა ქალიშვილი. 1274 წლის 21 აგვისტოს მარია მიათხოვეს საფრანგეთის დაქვრივებულ მეფე ფილიპ III-ს. მისი მიპრველი მეუღლე, დედოფალი ისაბელა არაგონელი 1271 წელს გადაჰყვა მეხუთე ბავშვზე მშობიარობას. ამ დროისათვის ფილიპს უკვე ჰყავდა ოთხი ვაჟი. ფილიპი დედამისის, დედა-დედოფალ მარგარიტა პროვანსელის ძლიერი გავლენის ქვეშ იყო. ამასთან საფრანგეთის სამეფო კარზე მარიას, როგორც უცხოელს ცუდი თვალით უყურებდნენ. 1276 წელს ფილიპის ვაჟი, პრინცი ლუი საეჭვო გარემოებაში გარდაიცვალა. ვარაუდობდნენ, რომ იგი მოწამლეს, მთავარი ეჭვმიტანილი კი მისი დედინაცვალი იყო. თუმცა როგორც გაირკვა იგი არა მარიამ, არამედ სამეფო კარის ერთ-ერთმა დიდგვაროვანმა მოწამლა, რომელიც მალევე სიკვდილით დასაჯეს. 1285 წელს ფილიპ III გარდაიცვალა, რის შემდეგაც ტახტზე მისი გერი ავიდა და მარიამ მთელი ძალაუფლება დაკარგა. ამის შემდეგ მან მთელი თავისი ცხოვრება შვილებს მიუძღვნა. 1286 წლის 6 იანვარს ფილიპ IV საფრანგეთის მეფედ ეკურთხა. მარიამ დედოფალ ჟანა ნავარელთან და ბლანკა არტუელთან ერთად 1294 წელს აწარმოა სამშვიდობო მოლაპარაკებები ინგლისთან, რის აღსანიშნავადაც მარიამ ინგლისის მეფე ედუარდ I-ს თავისი ნაბოლარა ქალიშვილი, პრინცესა მარგარიტა მიათხოვა. მარია ცხოვრობდა სამეფო კარზე ფილიპ IV-სთან და შვილებთან ერთად. 1316 წლიდან იგი მოცილდა სამეფო კარს და ქალაქ გარეთ გადასახლდა, სადაც 1322 წლის 12 იანვარს, 67 წლის ასაკში გარდაიცვალა. 1580 წელს რელიგიური ომების დროს, ჰუგენოტებმა გადაწვეს და მიწასთან გაასწორეს ტაძარი სადაც მარია იყო დაკრძალული. ლუი (დ. 3 მაისი 1276 - გ. 19 მაისი 1319), ევრეს გრაფი, ცოლად შეირთო მარგარიტა არტუელი, რომელთანაც შეეძინა ხუთი შვილი: 1. მარი, 2. ეტამპის ჰერცოგი შარლი, 3. ნავარის მეფე ფილიპ III, 4. ოვერნის გრაფინია მარგარიტა და 5. საფრანგეთის დედოფალი ჟანა; ბლანში (დ. 1282 - გ. 1 მარტი 1305), ცოლად გაჰყვა ავსტრიისა და ნოისტრიის ჰერცოგ რუდოლფ III ჰაბსბურგს; მარგარიტა (დ. 1279 - გ. 14 თებერვალი 1318), ცოლად გაჰყვა ინგლისის მეფე ედუარდ I-ს, რომელთანაც შეეძინა ორი ვაჟი: 1. ნორფოლკის ერლი თომასი და 2. კენტის ერლი ედმუნდი. Bradbury, Jim (2007). The Capetians, Kings of France 987-1328. Hambledon Continuum. Dunbabin, Jean (2011). The French in the Kingdom of Sicily, 1266–1305. Cambridge University Press. Jordan, William Chester (2009). A Tale of Two Monasteries: Westminster and Saint-Denis in the Thirteenth Century. Princeton University Press. Morris, Marc (2008). Edward I and the Forging of Britain. Windmill Books. Stanton, Anne Rudloff (2001). The Queen Mary Psalter: A Study of Affect and Audience. Volume 91 Part 6. American Philosophical Society. Viard, Jules Marie Édouard (1930). Grandes Chroniques de France. Librairie Ancienne Honoré Champion.
საყელოიანი გვრიტი

საყელოიანი გვრიტი ან რგოლებიანი გვრიტი (ლათ. Streptopelia decaocto) — ფრინველი მტრედისებრთა ოჯახისა. ზომებით გარეული მტრედის ტოლია, მისი სხეულის სიგრძეა 31–33 სმ, ფრთის შლილი 47–55 სმ, მასა 150–200 გ. შეფერილია ერთფეროვნად, ღია კრემისფერ-ყავისფრად, ფრთის ბოლოები მუქია, თავი და სხეულის ზედა ნაწილი შედარებით ღია. კისერზე მკვეთრადაა გამოხატული მუქი „საყელო“. ახასიათებს სქესობრივი დიმორფიზმი. გააჩნია საკმაოდ გრძელი კუდი. ფართოდაა გავრცელებული ევროპაში, ხმელთაშუა ზღვის გარშემო, შუამდინარეთში, ცენტრალურ აზიაში, ინდოეთსა და ჩინეთში, ინტროდუცირებულია იაპონიასა და ჩრდილოეთ ამერიკაში. ბინადრობს დასახლებულ რაიონებშიც, პარკებში, ბაღებში. ბუდეს იკეთებს ხეზე, რომელშიც დებს 1–2 კვერცხს. ინკუბაცია 13–14 დღე-ღამე გრძელდება. დედალი ხშირად წელიწადში რამდენჯერმე კრუხობს, რადგან დიდი რაოდენობით ნადგურდება მტაცებელთა მიერ (კატა, კაჭკაჭი, ჩხიკვი, ციყვი). M. Kasparek: Dismigration und Brutarealexpansion der Türkentaube (Streptopelia decaocto). In: J. Orn. 137 1996, S. 1-33. J. Hölzinger, U. Mahler: Die Vögel Baden-Württembergs. Nicht-Singvögel 3. Ulmer 2001 S. 48-65.
Team Silent

Team Silent — იაპონური კომპანია Konami-ს ერთ-ერთი განყოფილების Konami Computer Entertainment Tokyo-ს (KCET) დეველოპერული ჯგუფი, რომელიც პასუხისმგებელი იყო სერია „Silent Hill“-ის პირველი ოთხი თამაშის შემუშავებაზე, რომელსაც გამოსცემდა Konami 1999-2004 წლებში, მაშინ როდესაც, სერიის უფრო გვიანდელი თამაშები შემუშავებული იქნა სხვადასხვა ჯგუფების მიერ, მათ შორის: Climax Studios, Double Helix Games და Vatra Games. 2005 წლის აპრილში KCET გაერთიანდა Konami-ში. Team Silent — Giant Bomb ↑ E3 2001: Silent Hill 2 Interview. IGN. IGN Entertainment, Inc (17 მაისი, 2001). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-05-25. ციტირების თარიღი: 26 დეკემბერი, 2010. ↑ IGN Top 100 Games 2007: 97 Silent Hill 2. IGN. IGN Entertainment, Inc (2007). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-09-07. ციტირების თარიღი: 26 დეკემბერი, 2010. ↑ Notification of Business Conducted at the Extraordinary General Meeting of Shareholders. Konami Digital Entertainment Co., Ltd (22 თებერვალი, 2005). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2011-05-18. ციტირების თარიღი: 26 დეკემბერი, 2010.
სვეტლანა იშმურატოვა

სვეტლანა ირეკის ასული იშმურატოვა (თათრ. Svetlana İrek qızı İşmoratova, რუს. Светлана Ирековна Ишмуратова; დ. 20 აპრილი, 1972, ზლატოუსტი, რუსეთი) — რუსი ბიატლეთი. ცხოვრობს ქალაქ ჩელიაბინსკში და პროფესიით ჯარისკაცია. 2006 წლის ზამთრის ოლიმპიურ თამაშებზე იშმურვატოვამ, ქალთა 15 კილომეტრიან ინდივიდუალურ შეჯიბრში, ოქროს მედალი მოიგო. სვეტლანა იშმურატოვა დაიბადა ზლატოუსტში (ჩელიაბინსკში). მამამისი, ირეკ იშმურატოვი, რომელიც სათხილამურო სპორტში სპეციალისტია, მისი პირველი მწვრთნელი გახდა. თხილამურებზე სრიალის სწავლა ხუთი წლის ასაკში დაიწყო და თავისი პირველი მედალი მოიპოვა, როდესაც იგი სპორტული კოლეჯის მეოთხე კურსზე იყო. სვეტლანა კარგად სწავლობდა სკოლაში, თუმცა, მას ეს ძალიან მოსწონდა. თავდაპირველად, ის სპორტულ კარიერაზე არ ფიქრობდა, ისე, რომ სკოლის დასრულების შემდეგ სამედიცინოზე სწავლას აპირებდა. მაგრამ გადაწყვიტა არ დაეტოვებინა მშობლიური ქალაქი, განეგრძო სწავლა და ვარჯიში. სვეტლანა, ზლატოუსტში საშუალო სკოლის დასრულების შემდეგ, სწავლა ფიზიკური აღზრდის სახელმწიფო აკადემიაში გააგრძელა. 1991 წელს, იშმურატოვა ინდივიდუალური რბოლაში სსრკ-ის უმცროსი ჩემპიონი გახდა და ჩემპიონი უფროსთა გუნდურ რბოლაში. 90-იანი წლების შუა ხანებითვის, სვეტლანა ძლიერი პროფესიონალი სპორტსმენი გახდა და შევიდა რუსეთის ეროვნულ ნაკრებში, სადაც ყველა სახის კონკურსში აჩვენებდა სტაბილურ და დამაკმაყოფილებელ შედეგს. 1996 წელს, იგი შეცდომით დოპინგის მოხმარებაში დაადანაშაულეს და ორი წელი დისკვალიფიცირებული იყო (მოგვიანებით ოფიციალურად ბოდიში მოუხადეს). ეს გახდა მისი სათხილამურო კარიერის დასასრული. 1996 წლის შემოდგომაზე, მოსკოველი მწვრთნელი ვალენტინ ზადონსკიმ, სვეტლანას შესთავაზა თავის ქალთა ბიატლონის გუნდში ასპარეზობა. ერთ წელიწადში, სვეტლანა რუსეთის ჩემპიონი გახდა და მსოფლიო ჩემპიონატზე რამდენიმე მედალიც მოიპოვა. მიუხედავად მისი ბრწყინვალე შედეგებისა, იგი ეროვნული ოლიმპიური გუნდის შემადგენლობაში მხოლოდ იტალიაში რამდენიმე წარმატებული რბოლის შემდეგ გააწევრიანეს, ნაგანოში ოლიმპიური თამაშების დაწყებამდე. ავადმყოფობის გამო, მას 1998 წლის ზამთრის თამაშების გამოტოვება მოუწია. მაგრამ, 2002 წელს სოლტ-ლეიქ სიტიში მიმდინარე ოლიმიურ თამაშებზე, ბრინჯაოს მედალოსანი გახდა. გარდა ამისა, მას აქვს ექვსი მსოფლიო ჩემპიონის ტიტული (ზაფხულისა და ზამთრის ბიატლონში) და მსოფლიო ჩემპიონატის ბევრი მედალი. სვეტლანა, ბოლო ხუთი წლის განმავლობაში სტაბილურ შედეგებს აჩვენებდა და მსოფლიო თასზე მაღალ პოზიციებსაც მიაღწია (10, 7, 11, 11, 12 ადგილი). თავის ინტერვიუებში მას არ სურს სპორტის შესახებ საუბარი. იცის გერმანული ენა და უყვარს წიგნების კითხვა თავისუფალ დროს. მისი ოცნებაა კარგი მოსიყვარულე ოჯახისა და ბავშვების ყოლა. მისი სიმაღლე 165 სმ და წონა 57 კგ შეადგენს. ↑ Брылов Александр Алексеевич. chel-portal.ru. ციტირების თარიღი: 2017-09-28. ↑ http://services.biathlonresults.com/athletes.aspx?IbuId=BTRUS22004197201
პუშკინის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია

პუშკინის ყაზანის ღვთისმშობლის ხატის ეკლესია (რუს. Церковь Казанской иконы Божией Матери) — მართლმადიდებლური ტაძარი სანქტ-პეტერბურგის ქალაქ პუშკინში, ქალაქის ისტორიულ გარეუბანში სოფიაში. ტაძარი მიწერილია სოფიას ტაძარზე. ეკლესია მდებარეობს ყაზანს სასაფლაოს ცენტრში. ეკლესიის სიგრძეა - 19 მეტრი, ხოლო სიმაღლე ჯვრის ჩათვლით - 23,11 მეტრი. ტაძარი მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს სანქტ-პეტერბურგის ეპარქიას. ეკლესია და სამრეკლო ააგეს ეკატერინე II-ის ბრძანებით, როგორც მისი ახალგაზრდა ფავორიტის ალექსანდრე ლანსკოის მავზოლეუმი. ეკლესია ააგეს ჯოვანი კვარნეგის პროექტის მიხედვით. ეკლესიის მშენებლობას საფუძველი ჩაუყარეს 1785 წლის 6 ოქტომბერს, ხოლო აკურთხეს 1790 წლის 19 მარტს. ეზოს დასავლეთ ნაწილში, ეკლესიის პირდაპირ ააგეს ორსართულიანი სამრეკლო. თავდაპირველად ტაძარს არ ჰყავდა თავისი ღვთისმსახური და 1785-1860 წლებში მიწერილი იყო სხვადასხვა ტაძრებზე და ეკლესიებზე. 1860 წლიდან ეკლესიას საკუთარი შტატი აქვს. ტაძარში ღვთისმსახურება მიმდინარეობდა 1924 წლამდე. 1930 წლის 31 ოქტომბერს ლენინგრადის საოლქო აღმასკომის დადგენილებით ეკლესია დახურეს. კანკელი დაშალეს, საფლავის ქვები კი გადაიტანეს მუზეუმში. ეკლესიის შენობა გადასცეს სოფლის მეურნეობის სახელოსნო შრომით კოლონიას თესლოვანი მასალების შესანახად. მეორე მსოფლიო ომის დროს ლენინგრადის ოკუპაციის პერიოდში გამოიყენებოდა ბომბსაწინააღმდეგო თავშესაფრად. 1948 წლის დეკემბრიდან 1950 წლის ივლისამდე პუშკინის მრევლმა არაერთხელ მოითხოვა ტაძრის გახსნა, მაგრამ ყოველ თხოვნაზე უარს ეუბნებოდნენ. 1967 წელს დაგეგმეს ეკლესიის აღდგენა, რომელიც ეძღვნებოდა ჯაკომო კვარნეგის დაბადების 150 წლისთავს, მაგრამ ეს ჩანაფიქრი არ განხრციელებულა. 1973 წელს რაიონული აღმასკომის კომუნალურმა განყოფილებამ გადაწყვიტა ეკლესიის დანგრევა, მაგრამ ესეც ვერ განახორციელეს. 1995 წელს 20 მარტს ყაზანის ეკლესია შეიტანეს არქიტექტურის ძეგლების სიაში, ხოლო 11 აპრილს ეკლესია დაუბრუნდა რუსეთის მართლმადიდებელ ეკლესიას და მიაწერეს წმინდა სოფიას სახელობის ტაძარს. დაიწყო ეკლესიის აღდგენითი სამუშაოები.2010 წელს ტაძარში აღსდგა ღვთისმსახურება. 2011 წელს დასრულდა შიდა კედლების რეკონსტრუქციის სამუშაოები. Вильчковский С. Н. Царское Село:. — Репринт. воспроизведение изд. 1911 г. — СПб.: Рекл.-изд. предприятие "Титул-СПб.", 1992. Ласточкин С. Я., Рубежанский Ю. Ф. Царское Село - резиденция российских монархов: Архит. и воен.-ист. очерк. — 2-е изд., доп. и перераб. — СПб.: Тип. "Правда", 2000. — ISBN 5-85991-043-6. Мещанинов М. Ю. Храмы Царского Села, Павловска и их ближайших окрестностей: Краткий исторический справочник. — 2-е изд., испр. и доп. — СПб.: Genio Loci, 2007. — С. 225—235, 516—518. — ISBN 5-9900655-3-1. Народный каталог православной архитектуры Сайт «Русские церкви»
მოგზაური მტრედი

მოგზაური მტრედი (ლათ. Ectopistes migratorius) — ამომწყდარი ფრინველი მტრედისებრთა ოჯახისა. ახასიათებდათ სქესობრივი დიმორფიზმი. მამალი სხეულის სიგრძეში 39–41 სმ, ხოლო შეფერილობით რუხი იყო. ტანის ზედა ნაწილი მუქი ჰქონდა, ქვედა — შედარებით ღია, ყელი — ბრინჯაოსფერი, ფრთებზე გააჩნდა მუქი ლაქები. დედლის სხეულის სიგრძე 38–40 სმ, ფერი კი მუქი კრემისფერი იყო. გავრცელებული იყო ჩრდილოეთ ამერიკის ფოთლოვან ტყეებში, ერთ-ერთი ძირითადი საბინადრო არეალი დიდი ტბების მიმდებარე ტერიტორიები იყო. იკვებებოდნენ თესლებით, მცენარეთა ნაყოფებითა და უხერხემლოებით. ეს ფრინველები ხშირად მიგრირებდნენ სხვადასხვა ადგილებისკენ, რათა მოეძიათ საკვები, თავშესაფარი და ბუდობის ადგილები. ერთ დროს მოგზაური მტრედი ჩრდილოეთ ამერიკის ყველაზე მრავალრიცხოვანი ფრინველი იყო, რომლის პოპულაცია 3–5 მილიარდს უდრიდა. დროთა განმავლობაში მათი რაოდენობა მკვეთრად შემცირდა. მოგზაურ მტრედზე ჯერ კიდევ ამერიკელი ინდიელები ნადირობდნენ. ევროპელი კოლონიზატორების დროს კიდევ უფრო გაძლიერდა ნადირობა, განსაკუთრებით — XIX საუკუნეში. მტრედის ხორცი იაფ საკვებს წარმოადგენდა, რის გამოც ნადირობა რამდენიმე ათეული წლის განმავლობაში საგანგაშო მასშტაბებით მიმდინარეობდა. სხვა ფაქტორებმა, როგორიცაა მსხვილი მობუდარი კოლონიების შემცირება, ტყეების ხშირი ჩეხვა ანუ ბუნებრივი ჰაბიტატის განადგურება, დიდი გავლენა მოახდინა სახეობის რაოდენობის შემცირებასა და საბოლოოდ — გადაშენებაზე. 1800–1870 წლებში პოპულაცია ნელა მცირდებოდა, სწრაფი შემცირება 1870–1890 წლებში მიმდინარეობდა. ითვლება, რომ ველურ ბუნებაში უკანასკნელი ინდივიდი მოკლული იქნა 1901 წელს. XX საუკუნის დასაწყისში მოიპოვეს უკანასკნელ წარმომადგენელთა ფოტოსურათები სამი საკონტროლო ჯგუფის მიერ. 1914 წლის 1 სექტემბერს დაიღუპა მართა — მოგზაური მტრედის უკანასკნელი წარმომადგენელი. ამ სახეობის განადგურება ანთროპოგენური გადაშენების ნათელი მაგალითია. Blockstein D. E. Passenger Pigeon Ectopistes migratorius. — Philadelphia: The Birds of North America, Inc., Cornell Lab of Ornithology, 2002. Fuller E. The Passenger Pigeon. — Princeton and Oxford: Princeton University Press, 2014. — ISBN 978-0-691-16295-9. Charles C. Mann. 1491: New Revelations of the Americas Before Columbus. — New York: The Artificial Wilderness, 2005. — ISBN 1-4000-4006-X.
მოგზაური მტრედი (გვარი)

მოგზაური მტრედი (ლათ. Ectopistes) — ამომწყდარი ფრინველების გვარი მტრედისებრთა ოჯახისა. მოიცავს ერთადერთ სახეობას — მოგზაურ მტრედს (ლათ. Ectopistes migratorius), რომელიც ფართოდ იყო გავრცელებული ჩრდილოეთ ამერიკაში, მაგრამ ადამიანთა მიერ უდიდესი მასშტაბებით ნადირობამ, ჰაბიტატის განადგურებამ და სხვა ფაქტორებმა გამოიწვიეს მისი გადაშენება. უკანასკნელი ინდივიდი ველურ ბუნებაში მოკლეს 1901 წელს, ხოლო ტყვეობაში უკანასკნელი (მართა) დაიღუპა 1914 წლის 1 სექტემბერს ცინცინატის ზოოპარკში. Blockstein D. E. Passenger Pigeon Ectopistes migratorius. — Philadelphia: The Birds of North America, Inc., Cornell Lab of Ornithology, 2002. Fuller E. The Passenger Pigeon. — Princeton and Oxford: Princeton University Press, 2014. — ISBN 978-0-691-16295-9.
მიშა არობელიძე

მიშა არობელიძე (დ. 21 ნოემბერი, 1989, ოზურგეთი) — ქართველი ფოტოგრაფი და მსახიობი. მისი სამსახიობო დებიუტი 2010 წელს „გოგონა გარეუბნიდან“ დაიწყო. ცნობილი გახდა ფილმში „დავიწყებული მეფე“ გადაღებით. 2011 წელს მუშაობდა ფილმში 247 გრადუსი ფარენჰაიტით როგორც იანის დუბლიორი. გადაღებულია 2010: გოგონა გარეუბნიდან ( სტუდენტი გოგა) რეჟ. დავით გოგიჩაიშვილი 2011: 247 გრადუსი ფარენჰაიტით (2011)﻿ ( იანის დუბლი —დუბლიორი მსახიობი) რეჟისორები ლევან ბახია და ბექა ჯგუბურია 2013: დავიწყებული მეფე ﻿ (საბჭოთა ჯარისკაცი#2) რეჟ. ნიკოლოზ ხომასურიძე გადაღებული აქვს ფილმები 2014: რამდენიმე საათი ლონდონში (მოკლემეტრაჟიანი) — იდეის ავტორი, რეჟისორი. მიშა არობელიძე კინოფილმების ინტერნეტ-მონაცემთა ბაზაში
მართა (მოგზაური მტრედი)

მართა (ინგლ. Martha; დ. დაახლ. 1885 — გ. 1 სექტემბერი, 1914, ცინცინატი, ოჰაიოს შტატი, აშშ) — უკანასკნელი ცოცხალი მოგზაური მტრედი (ლათ. Ectopistes migratorius). სახელი ეწოდა ჯორჯ ვაშინგტონის მეუღლის — მართა ვაშინგტონის პატივსაცემად. ცხოვრობდა ცინცინატის ზოოპარკში. დაიღუპა 29 წლის ასაკში. სიკვდილის შემდეგ მისი ნეშტი გაყინეს და გადასცეს ვაშინგტონის სმითსონის ინსტიტუტს, სადაც ჩასვეს ვიტრინაში. იგი ახლაც სმითსონის ინსტიტუტშია, მაგრამ მისი ხილვა დამთვალიერებლებისთვის შეუძლებელია. ზოოპარკის ტერიტორიაზე დადგეს უკანასკნელი მოგზაური მტრედის ქანდაკება. ამერიკელმა მომღერალმა ჯონ ჰერალდმა დაწერა სიმღერა სათაურით „Martha (Last of the Passenger Pigeons)“ [„მართა (უკანასკნელი მოგზაური მტრედი)“]. Dietmar Roberg: Martha, die letzte Wandertaube. Verlag der Autoren, Frankfurt am Main 1980, ISBN 3-88661-021-7. ჯონ ჰერალდის სიმღერა. Martha (Last of the Passenger Pigeons). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-05-16. ციტირების თარიღი: 2011-09-03. ↑ Encyclopedia Smithsonian. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-03-13. ციტირების თარიღი: 2008-09-24. ↑ Passenger Pigeon Memorial Hut, Cincinnati, Ohio
ვიქტორ თევზაია

ვიქტორ ვასილის ძე თევზაია (დ.1883, თბილისი — გ.1932) — ქართველი პოლიტიკოსი, სოციალ-დემოკრატიული პარტიის წევრი, დიპლომატი, აგრარულ საკითხებში სპეციალიზებული ეკონომისტი. ასევე ცნობილი, ფსევდონომებით — მაშინაძე და გიორგი. 1905 წლის რუსეთის რევოლუციის დროს, თევზაია ხელმძღვანელობდა შავი ზღვისპირა, საპორტო ქალაქ ფოთში სოციალურ-დემოკრატიულ ორგანიზაციას, რომელმაც რკინიგზის მუშების გაფიცვა მოაწყო. ამის შემდეგ, ის დასავლეთ ევროპაში ცხოვრობდა. მან ჟენევის უნივერსიტეტში სამართლის ფაკულტეტზე, პრივატ-დოცენტის თანამდებობა მიიღო. 1917 წლის ოქტომბრის რევოლუციის შემდეგ, როცა პირველი მსოფლიო ომის დროს რუსეთის მონარქია ჩამოინგრა, თევზაია კვლავ ჩაერთო კავკასიის პოლიტიკაში. 1918 წელს, საქართველოს დამოუკიდებლობის მიღების შემდეგ, ამავე წლის აგვისტოში, ვიქტორ თევზაია გაგზავნვილ იქნა ელჩად უკრაინის რესპუბლიკაში. ერთი თვის შემდეგ ის პირველ ელჩად დანიშნეს კიევში. 1919 წელს ის მიიღეს საქართველოს დამფუძნებელ კრებაში. 1918-1920 წლებში იყო საქართველოს სოციალ-დემოკრატიული პარტიის ცენტრალური კომიტეტის წევრი, რომელიც მან დატოვა 1923 წელს საქართველოს გასაბჭოების შემდეგ. ვიქტორ თევზაია გარდაიცვალა 1932 წელს; სიცოცხლე დაასრულა თვითმკვლელობით. თანამედროვე პირობებში თევზაიას იდეები და ინიციატივები ხორციელდება თავისუფალი საერთაშორისო ეკონომიკური ზონებისთვისა (რევაზ ლორთქიფანიძე) და შავი ზღვის ეკონომიკური თანამშრომლობის ეფექტიანი პროექტებისათვის (BSEC). „ვაჭრობის ძირითადი საკითხები“ — ამ სახელწოდებით გამოვიდა ვიქტორ თევზაიას წიგნი თბილისში, 1927 წელს, რომელიც 17 თავისაგან შედგება და იხილავს უმთავრეს ვაჭრობის საკითხებს. წიგნის წინასიტყვაობაში ავტორი აღნიშნავს: „...როგორც ჩვენში არსებული სპეციალური (კოოპერატიული და ფინანსური) კურსები, ისე სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოციალურ-ეკომიკური ფაკულტეტის სტუდენტებისათვის ეს დარგი სპეციალური სწავლის საგანს წარმოადგენს. მოკლე სახელმძღვანელო კი ქართულ ენაზე ჯერჯერობით არ მოიპოვება.“ ავტორის მიზანს წარმოადგენს საკითხის თეორიული გაშუქება, ანუ ვაჭრობის, როგორც ეკონომიკური ფაქტორის დახასიათება და მეცნიერულად დასაბუთება ყველა იმ პოსტულატებისა, რომელზედაც შენდება (ან აშენებულია) სახელმწიფო მეურნეობის ეს მნიშვნელოვანი დარგი. ვიქტორ თევზაია — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი ↑ სოციალ-დემოკრატების სია Russian. =Morozov, KN. ციტირების თარიღი: 9 February 2013. ↑ Senn, Alfred Erich (1971). The Russian Revolution in Switzerland, 1914-1917. University of Wisconsin Press, გვ. 184.  ↑ Kubiyovych, Volodymyr, ed. (1988). „Georgia“. Encyclopedia of Ukraine, Volume 2. Toronto: University of Toronto Press. ↑ Beradze, Tamaz (2010). „GeorgiaEast Europe Relations since Ancient Times until Now“ (PDF). Caucasus Journal of Social Sciences. Tbilisi: The University of Georgia Press. 3 (1): 171. ISSN 1512-3677. ციტირების თარიღი: 9 February 2013.