laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
საადმირალოს გასასვლელი (სანქტ-პეტერბურგი)

საადმირალოს გასასვლელი — ქუჩა სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში; სასახლის მოედნიდან საადმირალოს სანაპირომდე. თავდაპირველი სახელწოდება საადმირალოს ბულვარი ცნობილია 1838 წლიდან. მოგვიანებით XIX საუკუნის შუა ხანებიდან ბულვარი საადმირალოს მოედნის განაპირა მხარე (კიდე) იყო. თანამედროვე სახელი 1880 წლის 7 მარტს მიიღო, ალექსანდრეს ბაღის გაშენების შემდეგ. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 21. — 511 с. Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 20. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. Кудрявцев Н. И. Улицы — Санкт-Петербург 1998. — 8 с Зодчие Санкт-Петербурга. XIX — начало XX века / сост. В. Г. Исаченко; ред. Ю. Артемьева, С. Прохватилова. — СПб.: Лениздат, 1998. — 1070 с. — ISBN 5-289-01586-8. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — СПб.: Норинт, 2002. — 353 с. — ISBN 5-7711-0019-6. ↑ Топонимическая энциклопедия Санкт-Петербурга. — СПб.: Информационно-издательское агентство ЛИК, 2002. — С. 39
საადმირალოს გამზირი

საადმირალოს გამზირი — ქუჩა სანქტ-პეტერბურგში, საადმირალოს რაიონში; სასახლის მოედნიდან ისააკის მოედნამდე. წარმოიქმნა XVIII საუკუნეში. 1738 წლის 20 აპრილს გასასვლელს საადმირალოს ქუჩა ეწოდა (დღევანდელი იაკუბოვიჩის ქუჩის ჩათვლით). პარალელურად არსებობდა დასახელებები: საადმირალოს ხაზი (მიემართება საადმირალოს არხის გასწვრივ), დიდი ქუჩა, დიდი გამზირი, დიდი საადმირალოს პერესპექტივა, დიდი საადმირალოს გამზირი. ეს სახელები 1822 წლამდე გამოიყენებოდა, რადგან ამის შემდეგ იგი საადმირალოს მოედნის ნაწილი იყო. 1880 წლის 7 მარტს ახლანდელი სახელი ეწოდა. 1918 წლის ოქტომბრიდან 1944 წლის 13 იანვრამდე როშალის გამზირი ერქვა. ქუჩაზეა ფიტინგოფისა და ლობანოვ როსტოვსკის სახლები. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Ленинграда. — 3-е изд., испр. и доп. — Л.: Лениздат, 1985. — С. 21—22. — 511 с. Горбачевич К. С., Хабло Е. П. Почему так названы? О происхождении названий улиц, площадей, островов, рек и мостов Санкт-Петербурга. — 4-е изд., перераб. — СПб.: Норинт, 1996. — С. 13—14. — 359 с. — ISBN 5-7711-0002-1. Городские имена сегодня и вчера: Петербургская топонимика / сост. С. В. Алексеева, А. Г. Владимирович, А. Д. Ерофеев и др. — 2-е изд., перераб. и доп. — СПб.: Лик, 1997. — С. 20. — 288 с. — (Три века Северной Пальмиры). — ISBN 5-86038-023-2. Кудрявцев Н. И. Улицы — Санкт-Петербург 1998. — С. 8 ქუჩის შენობების დათვალიერება საიტზე Citywalls (რუსული). ↑ Топонимическая энциклопедия Санкт-Петербурга. — СПб.: Информационно-издательское агентство ЛИК, 2002. — С. 39—40
ბოგდო-ულა

ბოგდო-ულა, ბოგდო-ოლა — ქედი ჩინეთში, აღმოსავლეთ ტიან-შანში. გადაჭიმულია განედური მიმართულებით დაახლოებით 300 კმ-ზე. ჩრდილოეთით შემოსაზღვრავს ტურფანის ღრმულს, ხოლო სამხრეთით ჯუნგარის ვაკეს. სიმაღლე 5445 მ (მთა ბოგდა-ფენგი). აგებულია უმეტესწილად კამბრიუმამდელი და პალეოზოური ქანებით. კალთები დამრეცია, მრავალი მწვერვალი ალპური ტიპისაა. არის მყინვარები და მუდმივი თოვლი. ქვედა სარტყელში ჭარბობს უდაბნო და სტეპური ლანდშაფტები. 1700-2900 მ სიმაღლეზე მდელოების სარტყელია და წიწვოვანი ტყეები (ძირითადად ჩრდილოეთ კალთებზე). 2900-3700 მ-ზე მაღალმთიანი ბუჩქნარები და ალპური მდელო, უფრო მაღლა ნივალური სარტყელია. მთა ბოგდო-ულის ჩრდილო-დასავლეთ კალთაზე, ზღვის დონიდან 1907 მ სიმაღლეზე მდებარეობს ტბა ტიანჩი. Краткая географическая энциклопедия. Том 1: М., 1960.
ვლადიმერ პუტინის პიკი

ვლადიმერ პუტინის პიკი (ყირგ. Владимир Путин атындагы чоку) — მწვერვალი ყირგიზეთში, ტიან-შანში, ყირგიზეთის ქედზე. ადმინისტრაციულად მოქცეულია ჩუის ოლქის ტერიტორიაზე. სიმაღლე 4446 მ. ხილვადობა 20 კმ-მდეა. სამხრეთ კალთაზე მიედინება მდინარე აქსუს შენაკადი ჯართაში. სახელი ეწოდა 2011 წელს რუსეთის პრეზიდენტის ვლადიმერ პუტინის პატივსაცემად. ↑ Berg Putin, 4446 m.ü.M. ↑ Парламент Киргизии присвоил горной вершине имя Путина
ბორის ელცინის პიკი

ბორის ელცინის პიკი — მწვერვალი ყირგიზეთში, ტიან-შანში, თერსქეი-ალათაუს ქედზე. ადმინისტრაციულად მოქცეულია ისიქ-ქოლის ოლქის ტერიტორიაზე. სიმაღლე 5168 მ. დაფარულია მყინვარებით. ვრცელდება თერსქეი-ალათაუს ქედის ცენტრალურ ნაწილში. ადრე ცენტრალური ოღუზ-ბაში ეწოდებოდა, ხოლო 2002 წლიდან გადაერქვა და ეწოდა რუსეთის პირველი პრეზიდეტის ბორის ელცინის სახელი. ↑ «Пик Ельцина» - вершина в горах Алатау. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2020-02-06. ციტირების თარიღი: 2020-02-06. ↑ Summit of success for Yeltsin
იძულებითი ქორწინება

იძულებითი ქორწინება — ქორწინება, რომელშიც ერთი ან რამდენიმე მხარე ქორწინდება მათი თანხმობის გარეშე ან საკუთარი ნების საწინააღმდეგოდ. იძულებითი ქორწინება განსხვავდება შეთანხმებული ქორწინებისგან, რომლის თანახმად, ორივე მხარე სავარაუდოდ თანხმდება მშობლების ან მესამე მხარის დახმარებაზე, მაგალითად, მაყრის მეუღლის პოვნაში და არჩევაში. ხშირად არსებობს უწყვეტი იძულება ქორწინებისაკენ, დაწყებული ფიზიკური ძალადობით, დასრულებული ფსიქოლოგიური წნეხით. მიუხედავად იმისა, რომ ახლა საყოველთაოდ არის დაგმობილი, იძულებითი ქორწინება კვლავაც ხდება სხვადასხვა კულტურაში მთელ მსოფლიოში, განსაკუთრებით სამხრეთ აზიისა და აფრიკის ნაწილებში. ზოგიერთი მეცნიერი წინააღმდეგია გამოიყენოს ტერმინი „იძულებითი ქორწინება“, რადგან იგი შეიცავს ქორწინების თანხმობით ლეგიტიმურ ენას (მაგალითად, ცოლ-ქმარს) რაც რეალობის საწინააღმდეგოა. შემოთავაზებულია მრავალფეროვანი ალტერნატიული ტერმინი, მათ შორის „იძულებითი ოჯახური ასოციაცია“ და „ოჯახური მონობა“. ↑ Sharp, Nicola. „Forced Marriage in the UK: A scoping study on the experience of women from Middle Eastern and North East African Communities“ (PDF). London: Refuge: 6, 10. დამოწმება journal საჭიროებს |journal=-ს (დახმარება) ↑ Bunting, Annie. „'Forced Marriage' in Conflict Situations: Researching and Prosecuting Old Harms and New Crimes“ (PDF). Winnipeg: Canadian Journal of Human Rights. დამოწმება journal საჭიროებს |journal=-ს (დახმარება) ↑ Jenni Millbank. „Forced Marriage and the Exoticization of Gendered Harms in United States Asylum Law“. დამოწმება journal საჭიროებს |journal=-ს (დახმარება) ↑ Dauvergne, Catherine. „Forced Marriage as a Harm in Domestic and International Law“. დამოწმება journal საჭიროებს |journal=-ს (დახმარება)
FreeOTP

FreeOTP — პროგრამული ტოკენი თავისუფალი და ღია საწყისი კოდით, რომელიც გამოიყენება ორფაქტორიანი აუთენტიკაციისთვის. აქვს HOTP და TOTP ალგორითმების მხარდაჭერა. ტოკენის დამატება შესაძლებელია QR-კოდის სკანირებით ან ხელით, ტოკენის კონფიგურაციის გაწერის გზით. პროგრამის ტექნიკურ მხარდაჭერას ახორციელებს Apache 2.0 ლიცენზიით კომპანია Red Hat. ხელმისაწვდომია Android და iOS ოპერაციულ სისტემებზე. Google Authenticator უსაფრთხოების ტოკენი ↑ Release v1.0 · freeotp/freeotp-android, 24 მარტი, 2019 – GitHub ↑ Fontana, John. "Two-factor authentication finds home in Red Hat, Windows OS". ZDNet. ციტირების თარიღი: 06.02.2020. ↑ Polleit, Philip; Spreitzenbarth, Michael (2018). "Defeating the Secrets of OTP Apps". 2018 11th International Conference on IT Security Incident Management IT Forensics (IMF): 76–88. doi:10.1109/IMF.2018.00013. ↑ Willis, Nathan (22 January 2014). "FreeOTP multi-factor authentication". LWN.net. ციტირების თარიღი: 06.02.2020. ↑ Lerch, Ryan (25 June 2014). "freeOTP — an open source solution for authentication soft tokens". fedoramagazine.org. Fedora Magazine. ციტირების თარიღი: 06.02.2020.
ალექსანდრე ოზეროვი

ალექსანდრე გრიგოლის ძე ოზეროვი (რუს. Александр Григорьевич Озеров; დ. 3 აგვისტო, 1849, სოფ. მანგლისი, — გ. ნოემბ. 1922, თბილისი) — რუსი არქიტექტორი; რევოლუციამდელი თბილისის მშენებლობის ერთ-ერთი ყველაზე აქტიური მოღვაწე. დაიბადა საქართველოში მომსახურე რუსი სამხედრო ექიმის ოჯახში. დაამთავრა პეტერბურგის სამოქალაქო საინჟინრო სასწავლებელი 1872 წელს. 1873 წლიდან მოღვაწეობდა თბილისში. 1879–1885 წლებში თბილისის საქალაქო არქიტექტორი იყო. 1888 წელს მსახურობს ქუთაისის საგუბერნიო ინჟინრად, 1891–1892 წლებში — თბილისის ხანძრისაგან დამზღვევი საზოგადოების არქიტექტორად, მოგვიანებით — თბილისის საგუბერნიო მმართველობის სამშენებლო განყოფილების შტატგარეშე ტექნიკოსად, ხოლო უფრო გვიან, 1898-1907 წლებში — კავკასიაში საუფლისწულო მამულების ინსპექტორის სამმართველოს არქიტექტორად. 1885-87 წლებში ოზეროვი მონაწილეობდა ავჭალის წყალსადენის, ასევე თბილისის საკრებულოს შენობის აგებაში, ბორჯომი-ახალციხის და კოჯრის გზატკეცილის დაგეგმარებაში. 1874 წელს არჩეული იყო კავკასიის სამხატვრო საზოგადოების ნამდვილი წევრად. საუფლისწულო მამულების არქიტექტორად ყოფნისას აშენებდა წინანდალში, კარდანახში, თბილისშიც. ოზეროვი ტიპური ექლექტიკოსი იყო. მის შენობათა ფასადებში უხვადაა „ირანული“, „მავრული“, „რენესანსულ-ბაროკოული“ ელემენტები. აქვს ცალკეული ცდები ქართული ისტორიული არქიტექტურის მოტივების გამოყენებისა — ღვინის №1 ქარხანა, დავით სარაჯიშვილის სახლი სიონის ქუჩაზე (1896). მისი შენობები ერთგვაროვანია: იგი მიმართავს მოდერნს, თუმცა აქაც გოტიკურ ელემენტებს იყენებს. მის მიერ აშენებული ბევრი საცხოვრებელი სახლი დღესაც დგას: ყოფილი კულტურის სამინისტროს შენობა (1910; შოთა რუსთაველის გამზირი), ძმები ფორების საცხოვრებელი სახლი (1910; დავით აღმაშენებლის გამზირი №1121), დიდი „საშემოსავლო სახლი“ (1913; ჭოროხის ქუჩა), სახლი №2 ქეთევან წამებულის გამზირზე, სახლი №10 პუშკინის ქუჩაზე (1910), ალექსანდრე სარაჯიშვილისეული სახლი მერაბ კოსტავასა და ნიკო ნიკოლაძის ქუჩების კუთხეში (1905) და სხვა. ენციკლოპედია „თბილისი“, თბ., 2002. — გვ. 716, ISBN 99928-20-32-2. გერსამია, თამაზ. არქიტექტორი ალექსანდრე ოზეროვი. Ars Georgica სერია B, 2018.
მოდულით შებრუნებული რიცხვი

მოდულით შებრუნებული რიცხვი a {\displaystyle a} რიცხვისა მოდულით m {\displaystyle m} არის ისეთი მთელი x {\displaystyle x} რიცხვი, რომ a x ≡ 1 ( mod m ) , {\displaystyle ax\equiv 1{\pmod {m}},} შეგვიძლია x {\displaystyle x} აღვნიშნოთ როგორც a − 1 {\displaystyle a^{-1}} . შევნიშნოთ, რომ a − 1 {\displaystyle a^{-1}} ყოველთვის არ არსებობს. მაგალითად, დავუშვათ m = 4 {\displaystyle m=4} და a = 2 {\displaystyle a=2} , თუ შევამოწმებთ x ( mod m ) {\displaystyle {\begin{aligned}x{\pmod {m}}\end{aligned}}} - ის ყველა მნიშვნელობას, ვნახავთ, რომ ვერ ვიპოვით x {\displaystyle x} -ს, რომელიც აკმაყოფილებს ზემოთხსენებულ ტოლობას. დამტკიცებულია, რომ a − 1 ( mod m ) {\displaystyle {\begin{aligned}a^{-1}{\pmod {m}}\end{aligned}}} მხოლოდ და მხოლოდ მაშინ არსებობს, როდესაც a {\displaystyle a} და m {\displaystyle m} არიან ურთიერთმარტივი რიცხვები, ანუ მათი უ.ს.გ 1 {\displaystyle 1} -ია ( ( a , m ) = 1 {\displaystyle (a,m)=1} ). განვიხილოთ დიოფანტინის შემდეგი განტოლება: a x + m y = 1 {\displaystyle ax+my=1} . როდესაც ( a , m ) = 1 {\displaystyle (a,m)=1} , მოცემულ განტოლებას აქვს ამონახსნი, რომლის მოძებნა ევკლიდეს გაფართოებული ალგორითმით შეიძლება. შევნიშნოთ, რომ ( a , m ) = 1 {\displaystyle (a,m)=1} არის ასევე მოდულით შებრუნებული რიცხვი არსებობის პირობა. თუ ორივე მხრიდან ავიღებთ ( mod m ) {\displaystyle {\begin{aligned}{\pmod {m}}\end{aligned}}} -ს, მაშინ m y {\displaystyle my} გაქრება და მივიღებთ : a x ≡ 1 ( mod m ) {\displaystyle {\begin{aligned}ax&\equiv 1{\pmod {m}}\end{aligned}}} , ანუ x {\displaystyle x} არის მოდულით შებრუნებული რიცხვი. ფერმას მცირე თეორემა გვეუბნება, რომ a m − 1 ≡ 1 ( mod m ) {\displaystyle {\begin{aligned}a^{m-1}&\equiv 1{\pmod {m}}\end{aligned}}} , აქედან გამომდინარე a a m − 2 ≡ 1 ( mod m ) {\displaystyle {\begin{aligned}aa^{m-2}&\equiv 1{\pmod {m}}\end{aligned}}} , შესაბამისად მოდულით შებრუნებული რიცხვი გამოდის a m − 2 ( mod m ) {\displaystyle {\begin{aligned}a^{m-2}{\pmod {m}}\end{aligned}}} . Competitive Programmer's Handbook - Antti Laaksonen. 2018 (გვ. 202) e-maxx cp-algorithms
ზინობიანის სამაროვანი

ტერმინი ზინობიანის სამაროვანი შეიძლება აღნიშნავდეს: ზინობიანის პირველი სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი სოფელ ზინობიანში ზინობიანის მეორე სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი სოფელ ზინობიანში ზინობიანის მესამე სამაროვანი — არქეოლოგიური ძეგლი სოფელ ზინობიანში
შინდისი (2019 წლის ფილმი)

შინდისი — დიტო ცინცაძის 2019 წლის ქართული დრამა. ფილმის პრემიერა გაიმართა შანხის საერთაშორისო კინოფესტივალზე 2019 წლის ივნისში. 2019 წელს ფილმმა მოიგო ვარშავის 35-ე კინოფესტივალის გრან-პრი. დათო ბახტაძე გოგა პიპინაშვილი შინდისი (2019 წლის ფილმი) — კინოფილმების ინტერნეტ მონაცემთა ბაზა (ინგლისური)
ყაზახური თეთრთავა ჯიში

ყაზახური თეთრთავა ჯიში — მსხვილი რქოსანი საქონლის მეხორცული მიმართულების ჯიში. გამოყვანილია 1930–40-იან წლებში ყაზახეთის სსრ-ის, ორენბურგისა და ვოლგოგრადის ოლქების კოლმეურნეობებსა და საბჭოთა მეურნეობებში ადგილობრივი საქონლის შეჯვარებით ჰერიფორდული ჯიშის კუროებთან. დამტკიცებულია 1950 წელს. აქვს მაგარი კონსტიტუცია; მკერდი ღრმა და ფართოა, აქვს კარგად განვითარებული ღაბაბი, ზურგი და წელიც ფართოა. ფერად წითელია; თავი, მკერდი, მუცლისა და ფეხების ქვედა მხარე და კუდის ფუნჯი თეთრი; მინდაოსა და გავაზე გვხვდება თეთრი ნიშნები. ფურის ცოცხალი მასაა 520–560 კგ, კუროსი — 900–1100 კგ, სიმაღლე მინდაოში 122–128 სმ და 135–140 სმ შესაბამისად. გამოირჩევა მალმწიფადობით. დაბადების დროს ხბოს ცოცხალი მასა 28–32 კგ-ს შეადგენს, დედისგან მოშორების დროს — 210–230 კგ. 16–18 თვის კუროების ნაკლავის გამოსავალი 62–65%-ია. საყოლად მოუხერხებელია დიდი რქების გამო; რუსეთში ხალასჯიშიანი მოშენების მეთოდით და ხაზოვანი სელექციის გამოყენებით მიიღეს ყაზახური თეთრთავა ჯიშის ურქო ტიპი (სახელმწიფო რეესტრში შევიდა 2002 წელს). მოშენებულია ყაზახეთსა და რუსეთში (უმთავრესად ვოლგოგრადის, ორენბურგის ოლქებსა და ალთაის მხარეში). Щеглов Е. В. КАЗАХСКАЯ БЕЛОГОЛОВАЯ ПОРОДА // Большая российская энциклопедия. т. 12. — М., 2008. — стр. 413.
ჯაკობია

საკუთარი სახელი ჯაკობია შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: გიორგი ჯაკობია — ქართველი ლიტერატურათმცოდნე ლაშა ჯაკობია — ქართველი ფეხბურთელი
საიდა გუნბა

საიდა კაპასას ასული გუმბა (დ. 30 აგვისტო, 1959, სოხუმი, — გ. 24 ნოემბერი, 2018, ბიჭვინთა) — აფხაზი მძლეოსანი (შუბის ტყორცნა). მოსკოვის ოლიმპიადის ვიცე-ჩემპიონი (1980; 67,76 მ; მოსკოვი). საბჭოთა კავშირის საერთაშორისო კლასის სპორტის ოსტატი. სსრკ ჩემპიონი (1978, თბილისი), სსრკ ხალხთა VII სპარტაკიადის ჩემპიონი (1979, მოსკოვი), სსრკ ხალხთა VIII სპარტაკიადის ვიცე-ჩემპიონი (1983, მოსკოვი), სსრკ ჩემპიონი (იუნიორები, 1978, რიგა). დაჯილდოებულია საპატიო ნიშნის ორდენით (1980). 1981 წელს დაამთავრა საქართველოს ფიზკულტურის ინსტიტუტი. პირადი რეკორდი (68,28 მ) 1980 წელს მოსკოვში უჩვენა. 1979 წელს, ლაიპციგში გამართულ ამხანაგურ შეხვედრაში, გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკისა და საბჭოთა კავშირის მძლეოსანთა ნაკრებ გუნდებს შორის, ბრინჯაოს მედალი მოიპოვა. ამავე წელს სიტარდის (ნიდერლანდები) საერთაშორისო ტურნირის ჩემპიონი გახდა. 1980 წელს ტოკიოში (იაპონია) კი — ვარსკვლავთა საერთაშორისო ტურნირის ჩემპიონი. 1978–1987 წლებში იყო საქართველოს ფიზიკური კულტურისა და სპორტის სახელმწიფო კომიტეტის ინსტრუქტორი. რუსული მედია-საშუალებების ცნობით სანინსტრუქტორად მონაწილეობდა აფხაზეთის ომში (1992-1993) სეპარატისტების მხარეზე. ელგუჯა ბერიშვილი, ქართული სპორტის ოქროს წიგნი, გვ. 155, თბ.: პალიტრა L, 2013. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 203. საიდა გუნბა — ბიოგრაფიული ლექსიკონი საიდა გუმბა — საქართველოს ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტი ↑ Скромная чемпионка: памяти Саиды Гунба, „სპუტნიკ-აბხაზია“, 24 ნოემბერი, 2019.
დავით გვანცელაძე

დავით გვანცელაძე (დ. 28 მარტი, 1937, ბათუმი, — გ. 1 მაისი, 1984, თბილისი) — ქართველი მოჭიდავე (ბერძნულ-რომაული სტილი, 70 კგ წონითი კატეგორია). ოლიმპიადის ბრინჯაოს პრიზიორი: (1964, ტოკიო), მსოფლიოს ვიცე-ჩემპიონი (1963, ჰელსინგბორგი), საბჭოთა კავშირის ხალხთა III სპარტაკიადის ვიცე-ჩემპიონი (1963, მოსკოვი), საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი: 1960 (თბილისი), 1962 (ტალინი), 1964 (ლენინგრადი), 1965 (კაუნასი), 1966 (სვერდლოვსკი), ივან პოდდუბნის მემორიალის გამარჯვებული (1962, 1963, 1964), საბჭოთა კავშირის ჩემპიონი (ჭაბუკები, 1954). საბჭოთა კავშირის სპორტის დამსახურებული ოსტატი (1971). 1971-72 წლებში ბერძნულ-რომაული სტილით მოჭიდავეთა საქართველოს ნაკრებს მწვრთნელი. დავით გვანცელაძე // „ლელო“, 24 აგვისტო, 1955, № 68 (874), გვ. 1. დავით გვანცელაძე — ბიოგრაფიული ლექსიკონი დავით გვანცელაძე — ქართული სპორტი ↑ ტოკიო 1964. საქართველოს ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტი (25 ივნისი, 2012). ციტირების თარიღი: 14 თებერვალი, 2020.
შილდის მეხუთე კოშკი

შილდის მეხუთე კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ შილდის მიდამოებში, უკანჭალად წოდებულ ადგილას. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით. შენობა გეგმით სწორკუთხაა. ნაგები იყო ნატეხი ქვით, დანგრეულია: კედლები შემორჩენილია 1,5–2 მეტრის სიმაღლეზე, ჩრდილოეთ კედელში შეინიშნება შესასვლელის კვალი. კუპრეიშვილი ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 460.
შილდის მეექვსე კოშკი

შილდის მეექვსე კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ შილდის მიდამოებში, მდინარე ჩელთის მარცხენა ნაპირას. დანგრეულია. შენობა გეგმით სწორკუთხაა, ნაგები ყოფილა ნატეხი და რიყის ქვით. ჩრდილოეთ კედელში შეიმჩნევა შესასვლელის კვალი. დასავლეთ კედლის შემორჩენილ ნაწილში ბუხარია, მის გვერდით - სწორკუთხა ნიშა. აღმოსავლეთ კედელზე ჩანს ვიწრო სათოფურები. კუპრეიშვილი ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 460.
შილდის მეშვიდე კოშკი

შილდის მეშვიდე კოშკი — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ შილდის მიდამოებში. ციხენანგრევებად წოდებულ ადგილას. დანგრეულია (შემორჩენილი კედლების მაქსიმალური სიმაღლე 1 მ-ია) კოშკი გეგმით სწორკუთხაა, ნაგებია რიყისა და ნატეხი ქვით კირის ხსნარზე. კუპრეიშვილი ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 460.
ახალსოფლის პირველი ეკლესია

ახალსოფლის ეკლესია — არქიტექტურული ძეგლი, მდებარეობს ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფელ ახალსოფლის მკვიდრ კ. დავითაიშვილის მიწის ნაკვეთზე. თარიღდება გვიანდელი შუა საუკუნეებით. ეკლესია დარბაზულია, გეგმით სწორკუთხა (4,9x3,3 მ) ნაგებია ყორე ქვითა და კირის ხსნარით. დაზიანებულია: ჩაქცეულია გადახურვა, კედლები დარბაზულია, ზედა ნაწილში - მორღვეული. შესასვლელი დასავლეთითაა. შემორჩენილია მხოლოდ სამხრეთ წირთხლი. აღმოსავლეთით ნახევარწრიული აფსიდია. რომლის ღერძზე სარკმლის კვალია  შემორჩენილი. აფსიდის ჩრდილოეთ გვერდში მოწყობილია ორი ფართო ნიშა. სამხრეთისაში ერთი. აფსიდის მხრებზე სატრიუმფო თაღის ქუსლებია შემორჩენილი. კიკაჩეიშვილი ბ., საქართველოს ისტორიისა და კულტურის ძეგლთა აღწერილობა, ტ. 1-I, თბ., 2013. — გვ. 355.
მთისძირის თემი (მრავალმნიშვნელოვანი)

მთისძირის თემი შეიძლება აღნიშნავდეს: მთისძირის თემი — თემი ვანის მუნიციპალიტეტში მთისძირის თემი — თემი ყვარლის მუნიციპალიტეტში
პროგრამული უზრუნველყოფა თავისუფალი და ღია საწყისი კოდით

პროგრამული უზრუნველყოფა თავისუფალი და ღია საწყისი კოდით (ინგლ. Free/Libre and Open-Source Software; FLOSS; FOSS) — პროგრამული უზრუნველყოფის კატეგორია, რომელიც შესაძლებელია კლასიფიცირებულ იქნას როგორც თავისუფალი, ასევე ღია საწყისი კოდის მქონე პროგრამულ უზრუნველყოფად. ამ კატეგორიის პროგრამული უზრუნველყოფა ვრცელდება ლიცენზიით, რომლითაც ნებისმიერს ენიჭება თავისუფლება გამოიყენოს, შექმნას ასლი, შეისწავლოს და შეცვალოს პროგრამული უზრუნველყოფა ნებისმიერი სახით, ამასთან, საწყისი კოდი ვრცელდება ღიად, იმგვარად, რომ ადამიანებს შეუძლიათ მოხალისეობრივად შეიტანონ გაუმჯობესებები პროგრამული უზრუნველყოფის პროექტში. მისი არსი საპირისპიროა პროპრიეტარული პროგრამული უზრუნველყოფის, რომელიც ვრცელდება დაცული უფლებების ლიცენზიით და რომლის საწყისი კოდი, როგორც წესი, დახურულია მომხმარებლისთვის. თავისუფალი და ღია პროგრამული უზრუნველყოფა არ უნდა არ უნდა შეგვეშალოს უფასო პროგრამულ უზრუნველყოფაში (Freeware). თავისუფალი და ღია პროგრამული უზრუნველყოფა იცავს პროგრამული უზრუნველყოფის მომხმარებლის სამოქალაქო თავისუფლების უფლებებს (იხ. ოთხი ფუძემდებლური უფლება). ასევე, ამ კატეგორიის პროგრამები გამოირჩევიან დაბალი ფასით, გაძლიერებული უსაფრთხოებითა და სტაბილურობით (განსაკუთრებით მავნე პროგრამების წინააღმდეგ), იცავენ კონფიდენციალურობას, მხარს უჭერენ წიგნიერებას და მომხმარებელს საკუთარი ფიზიკურ მოწყობილობის კონტროლის მეტ შესაძლებლობას აძლევენ. თავისუფალი და ღია საწყისი კოდის მქონე ოპერაციული სისტემები, მაგალითად როგორიცაა Linux და BSD-ის შთამომავლები, ფართოდ გამოიყენება მსოფლიოში. მათი მართვის ქვეშ არის მილიონობით სერვერი, პერსონალური კომპიუტერი, სმარტფონი (მაგ. Android), სამრეწველო მანქანა-დანადგარები და გამოთვლითი სისტემის მიერ მართული სხვა მოწყობილობები. თავისუფალი და ღია პროგრამული უზრუნველყოფის ლიცენზიებს იყენებენ პროგრამული უზრუნველყოფის ბევრ პაკეტში, მათ შორის კომერციულ პროექტებში. თავისუფალი პროგრამული უზრუნველყოფის და პროგრამული უზრუნველყოფის ღია კოდის მოძრაობები არიან ონლაინ სოციალური მოძრაობები, რომელიბიც ქმნიან, ავრცელებენ და მოუწოდებენ თავისუფალი და ღია კოდის მქონე პროგრამული უზრუნველყოფის გამოყენებისკენ. ↑ Philosophy of the GNU Project. GNU Operating System. ციტირების თარიღი: 08 თებერვალი, 2020.
ლაურა მანჩინი

ლაურა მანჩინი (იტალ. Laura Mancini, ფრანგ. Laure Mancini; დ. 6 მაისი, 1636, რომი, იტალია — გ. 8 თებერვალი, 1657, პარიზი, საფრანგეთი) — იტალიელი არისტოკრატი. კარდინალი მაზარინის დისწული. ლუი XIV-ის კარზე მოღვაწე მანჩინის ხუთი ცნობილი დიდან პირველი. საფრანგეთის მეფე ანრი IV-ის შვილიშვილის, ვენდომის ჰერცოგ ლუი დე ბურბონის ცოლი. ლაურა დაიბადა 1636 წლის 6 მაისს რომში. იგი იყო ადგილობრივი დიდებულის, ლორენცო მანჩინისა და მისი ცოლის, ჯიროლამა მაზარინის პირველი ქალიშვილი. მას მეორე სახელი ბებიის, ვიტორია კაპოჩის პატივსაცემად დაარქვეს. მას შემდეგ, რაც მათი ბიძა, კარდინალი ჯულიო მაზარინი საფრანგეთის მეფე ლუი XIII-ის პირველი მრჩეველი გახდა, ლაურას ძმები საფრანგეთში გადავიდნენ. 1653 წელს, მამის გარდაცვალების შემდეგ ასევე საფრანგეთში გადასახლდნენ ლაურა და მისი დებიც. აქ ისინი საფრანგეთის სამეფო კარზე, დედა-დედოფალ ანა ავსტრიელთან დასახლდნენ და მის ვაჟებთან: მეფე ლუი XIV-სა და ორლეანის ჰერცოგ ფილიპ I-თან ერთად იზრდებოდნენ, რომლებიც ფაქტობრივად მათი ასაკისანი იყვნენ. ლაურას მრავალი დედმამიშვილიდან განსაკუთრებით ოთხი დაა ცნობილი: ოლიმპია (1638-1708), სუასონის გრაფის მეუღლე და ცნობილი გენერლის, ევგენი სავოიელის დედა; მარია (1639-1715), ლუი XIV-ის პირველი სიყვარული და კოლონას მთავრის მეუღლე; ორტენზია (1646-1699), ინგლისის, ირლანდიისა და შოტლანდიის მეფე მეფე ჩარლზ II-ისა და მონაკოს პრინც ლუი I-ის საყვარელი; მარია ანა (1649-1714), ბუილონის ჰერცოგის მეუღლე; ამას გარდა ლაურას ჰყავდა სამი ძმა: პაული, ფილიპე და ალფონსო. მათ ლაურა თავდაპირველად კანდალის ჰერცოგ ლუი შარლ დე ნოგარეტ დე ლა ვალეტზე დანიშნეს, თუმცა მოგვიანებით ნიშნობა ჩაიშალა. ამის შემდეგ ლაურა დააქორწინეს ვენდომის ჰერცოგ ლუი დე ბურბონზე, რომელიც მეფე ლუი XIV-ს ბიძად ერგებოდა, რადგან იგი მეფე ანრი IV-ისა და მისი საყვარლის, გაბრიელ დესტრეს ვაჟი იყო. ლაურასა და ლუის ქორწინება 1651 წლის 4 თებერვალს შედგა სამეფო სასახლეში, რის შემდეგაც მას დამატებით მერკურის ჰერცოგინიობა მიენიჭა. სისხლისმიერ პრინცზე ქორწინებით ლაურას ასევე მიენიჭა „მისი უმაღლესობის“ წოდებაც. აღსანიშნავია, რომ მათი ქორწინება ბედნიერი იყო და წყვილს ერთმანეთი მალევე შეუყვარდა. მან მალევე გააჩინა ორი ჯანმრთელი ვაჟი, თუმცა 1657 წლის 8 თებერვალს მესამე მშობიარობას გადაჰყვა, 20 წლის ასაკში. ბავშვს სახელი ბიძამისის პატივსაცემად დაარქვეს. ლაურა მალევე დაკრძალეს, ამით განადგურებულმა მისმა ქმარმა კი მიატოვა სამეფო კარი და პროვინციაში გადასახლდა შვილების აღსაზრდელად, რაშიც მას ლაურას და, მარია ანა მანჩინი ეხმარებოდა. აღსანიშნავია ის გარემოება, რომ მისი და, მარია ანა მანჩინი შემდგომში თავისი მეუღლის მოწამვლას ცდილობდა, რათა ცოლად გაჰყოლოდა ლაურას ვაჟს, ლუი ჟოზეფ დე ბურბონს, თუმცა მისი გეგმა ჩაიშალა და მეფემ იგი სამეფო კარიდან გააძევა. ლუი ჟოზეფი (1654-1712), ვენდომის ჰერცოგი. ცოლად შეირთო მარი ანა დე ბურბონ-კონტი, თუმცა შვილები არ ჰყოლია; ფილიპი (1655-1727), ვენდომის ჰერცოგი. გარდაიცვალა დაუქორწინებელი და უშვილო; ჟიულ სეზარი (1657-1660), გარდაიცვალა მცირეწლოვანი; Otto Flake: Große Damen des Barock. Historische Porträts. Fischer, Berlin 1981, ISBN 3-596-22273-7, S. 23–26. Amédée Renée: Die Nichten Mazarin’s. Studien der Sitten und Charaktere im 17. Jahrhundert. 3. Auflage. Rudolf Kuntze, Dresden 1858, S. 88–99 Guy Jean Raoul Eugène Charles Emmanuel de Savoie-Carignan: The seven richest heiresses of France. J. Long, London 1911, S. 74–85
Berkeley Software Distribution

Berkeley Software Distribution, BSD (ბერკლის პროგრამული უზრუნველყოფის განაწილება) — ოპერაციული სისტემა, რომელიც შემუშავდა კალიფორნიის ბერკლის უნივერსიტეტში კომპიუტერული სისტემების კვლევის ჯგუფის მიერ (CSRG) და ეფუძნებოდა Unix ოპერაციულ სისტემის ადრეულ ვერსიას Research Unix. დღეისთვის, ტერმინში „BSD“ გულისხმობენ BSD-ის ისეთ შთამომავლებს, როგორებიცაა FreeBSD, OpenBSD, NetBSD ან DragonFly და მათზე დაფუძნებულ სხვა სისტემებს. თავდაპირველად BSD-ის ერქვა Berkeley Unix, რადგან ეფუძნებოდა Bell Labs-ის მიერ შემუშავებული პირვანდელი Unix-ის ღია კოდს. 1980-იან წლებში BSD ფართოდ დაინერგა სამუშაო სადგურების მწარმოებელების მიერ Unix-ის კერძო (პროპრიეტარული) განშტოების სახით, ამის მაგალითებია კომპანია DEC-ის Ultrix და Sun Microsystems-ის SunOS, მისი ლიცენზირების პირობების და ტექნოლოგიური კომპანიების ინჟინრებისა და დამაარსებლების ნაცნობობის გამო. ↑ Steve D. Pate (2003). Unix Filesystem: Evolution, Design and Implementation. Pate Wiley Publishing, Inc. ISBN 0-471-16483-6. ციტირების თარიღი: 2020-02-08.