laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ირაკლი გვერდწითელი

ირაკლი გვერდწითელი (დ. 22 დეკემბერი, 1918 — გ. 1991) — ქართველი მეცნიერი, ფიზიკოსი. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ მუშაობდა რკინიგზის ტრანსპორტის ინჟინერთა ინსტიტუტში, შემდეგ სოხუმისა დ პოდოლსკის ინსტიტუტების დირექტორად, ასევე სტაბილური იზოტოპების სამეცნიერო-კვლევით ინსტიტუტში. ირაკლი გვერდწითელის ძირითადი შრომები ეხება იზოტოპების განცალკევების, ატომური ენერგიისა და მყარი სხეულების ფიზიკის საკითხებს. მისი გამოკვლევები დაედო საფუძვლად ჩვენს ქვეყანაში სამეცნიერო-კვლევითი ცენტრის ჩამოყალიბებას (სტაბილური იზოტოპების ინსტიტუტი (1963 წელი). გვერდწითელმა გამოიკვლია არაწონასწორულ მდგომარეობაში მყოფ ნივთიერებებში იზოტოპურად სელექციური ეფექტები და პროცესები. მუშაობდა სითბური ენერგიის პირდაპირ ელექტრულ ენერგიად გარდაქმნის სფეროში, რაც დასრულდა მსოფლიოში პირველი თერმოელექტრული რეაქტორ-გარდამქნელის შექმნით (1964). შეისწავლა მყარ სხეულებში იონური ლეგირების შედეგად მიმდინარე რადიაციული პროცესების ფიზიკური საფუძვლები. 1979 წლიდან იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი. მიღებული აქვს ლენინის ორდენი. Влияние освещения на параметр решетки монокристаллического кремния (ავტორი) // Труды Тбилисского университета, №2, т. 306. - Тбилиси, 1991. - стр.203-208 О механизме диффузии в ковалентных кристаллах (ავტორი) // Сообщения Академии Наук Грузинской ССР, т.128. - Тбилиси, 1987. - стр.293-296 Электронно- дырочный механизм образования точечных дефектов в ковалентных кристаллах (ავტორი) // Сообщения Академии наук Грузинской ССР, N3. - Тбилиси, 1987. - стр.517-520 Перераспределение неканалированных, деканалированных и каналированных ионов (ავტორი) // Сообщения Академии Наук Грузинской ССР, №1, т. 115. - Тбилиси, 1984 О возможном механизме фазового перехода твердое состоянгие - жидкость в ковалентных полупроводниках (ავტორი) // Сообщения Академии Наук Грузинской ССР, N3 т. 115. - Тбилиси, 1984 ბიოგრაფიული ლექსიკონი — ირაკლი გვერდწითელი — საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა
ჯერმენ გვიშიანი

ჯერმენ მიხეილის ძე გვიშიანი (დ. 24 დეკემბერი, 1928, ახალციხე, — გ. 18 მაისი, 2003, მოსკოვი) — რუსეთში მოღვაწე ქართველი მეცნიერი, ფილოსოფოსი, ფილოსოფიის მეცნიერებათა დოქტორი. გენერალ-ლეიტენანტ მიხეილ გვიშიანის შვილი. 1951 წელს დაამთავრა მოსკოვის საერთაშორისო ურთირთობების ინსტიტუტი. 1951–1955 წლებში მსახურობდა სამხედრო–სასაზღვრო ძალებში. 1955 წლიდან მუშაობდა სსრკ მინისტრთა საბჭოს ტექნიკის სახელმწიფო კომიტეტში, 1957 წლიდან — სახელმწიფო სამეცნიერო ტექნიკურ კომიტეტში. 1962 წლიდან იყო სახელმწიფო საკოორდინაციო სამეცნიერო–კვლევითი მუშაობის კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე, 1965 წლიდან — სსრკ მინისტრთა საბჭოს მეცნიერებისა და ტექნიკის სახელმწიფო კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილე. 1976-1992 წლებში მუშაობდა სსრკ მინისტრთა საბჭოს მეცნიერებისა და ტექნიკის სახელმწიფო კომიტეტისა და სსრკ მეცნიერებათა აკადემიის სისტემური გამოკვლევების სამეცნიერო–კვლევითი ინსტიტუტის დირექტორად. ასწავლიდა ფილოსოფიას მოსკოვის მ. ლომონოსოვის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტში (1960–1968). მისი მეცნიერული კვლევის სფეროა ფილოსოფიის, სოციოლოგიის, მართვის თეორიისა და სოციალური ორგანიზაციის სისტემური ანალიზის პრობლემები. რუსეთის მეცნიერებათა აკადემია, აკადემიკოსი (1979-) რუსეთის მეცნიერებათა აკადემია, წევრ–კორესპონდენტი (1970-) Организация и управление : Социологический анализ буржуазных теорий (ავტორი). - Москва, Наука, 1970. - 382с. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 612. ბიოგრაფიული ლექსიკონი — ჯერმენ გვიშიანი — საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა
დავით გვრიტიშვილი

დავით ვლადიმერის ძე გვრიტიშვილი (დ. 15 თებერვალი, 1915, სოფელი იკოთი, ახლანდელი ახალგორის მუნიციპალიტეტი — გ. 20 ოქტომბერი, 1969, თბილისი) — ქართველი ისტორიკოსი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ისტორიის ფაკულტეტი 1938 წელს. 1942–1943 წლებში იბრძოდა II მსოფლიო ომში. 1943 წლიდან მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტისა და ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის ინსტიტუტში; 1956–1961 წლებში იყო თსუ ისტორიის ფაკულტეტის დეკანი; 1961–1969 წლებში საქართველოს ისტორიის კათედრის პროფესორი. მან მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანა XIII-XVIII სს-ის საქართველოს სოციალ-ეკონომიკური და პოლიტიკური ისტორიის შესწავლის საქმეში, გამოიკვლია ქართველი ყმა-გლეხობის, ფეოდალური ქალაქების (თბილისი, გორი), საზოგადოებრივი აზროვნებისა და კულტურის ისტორიის მთელი რიგი საკითხები. დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში. ფეოდალური საქართველოს სოციალური ურთიერთობის ისტორიიდან : ქართლის სათავადოები (ავტორი). - თბილისი, სახელგამი, 1955. - 512გვ. გორის ისტორია (ავტორი). - თბილისი, სახელგამი, 1954. - 303გვ. ივანე ჯავახიშვილი : მონოგრაფია (ავტორი). - თბილისი, საბლიტგამი, 1949. - 148გვ. ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 105, თბ., 1994 ბიოგრაფიული ლექსიკონი — დავით გვრიტიშვილი — საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა
იკიტოსის რაიონი

იკიტოსის რაიონი (ესპ. Distrito de Iquitos) — რაიონი პერუში, ლორეტოს რეგიონის მაინასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 106 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 157 529 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 440 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 358.1 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ალტო-ნანაის რაიონი

ალტო-ნანაის რაიონი (ესპ. Distrito de Alto Nanay) — რაიონი პერუში, ლორეტოს რეგიონის მაინასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 128 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 826 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 0.20 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 14 290 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ბელენის რაიონი (მაინასი)

ბელენის რაიონი (ესპ. Distrito de Belén) — რაიონი პერუში, ლორეტოს რეგიონის მაინასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 110 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 66 804 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 110 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 632.8 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ფერნანდო-ლორესის რაიონი

ფერნანდო-ლორესის რაიონი (ესპ. Distrito de Fernando Lores) — რაიონი პერუში, ლორეტოს რეგიონის მაინასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 108 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 20 759 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 4.6 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 4 476 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ინდიანის რაიონი (მაინასი)

ინდიანის რაიონი (ესპ. Distrito de Indiana) — რაიონი პერუში, ლორეტოს რეგიონის მაინასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 105 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 369 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 4.1 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 3 297 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ლას-ამასონასის რაიონი

ლას-ამასონასის რაიონი (ესპ. Distrito de Las Amazonas) — რაიონი პერუში, ლორეტოს რეგიონის მაინასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 103 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 12 349 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 1.9 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 6 592 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
მასანის რაიონი

მასანის რაიონი (ესპ. Distrito de Mazán) — რაიონი პერუში, ლორეტოს რეგიონის მაინასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 108 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 13 573 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 1.4 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 9 922 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ნაპოს რაიონი

ნაპოს რაიონი (ესპ. Distrito de Napo) — რაიონი პერუში, ლორეტოს რეგიონის მაინასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 100 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 15 097 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 0.62 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 24 298 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
პუნჩანის რაიონი

პუნჩანის რაიონი (ესპ. Distrito de Punchana) — რაიონი პერუში, ლორეტოს რეგიონის მაინასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 105 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 78 446 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 50 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 1 573 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
პუტუმაიოს რაიონი

პუტუმაიოს რაიონი (ესპ. Distrito de Putumayo) — რაიონი პერუში, ლორეტოს რეგიონის მაინასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 110 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 822 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 0.17 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 34 942 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
სან-ხუან-ბაუტისტას რაიონი (მაინასი)

სან-ხუან-ბაუტისტას რაიონი (ესპ. Distrito de San Juan Bautista) — რაიონი პერუში, ლორეტოს რეგიონის მაინასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 138 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 124 100 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 40 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 3 117 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ტენიენტე-მანუელ-კლავეროს რაიონი

ტენიენტე-მანუელ-კლავეროს რაიონი (ესპ. Distrito de Teniente Manuel Clavero) — რაიონი პერუში, ლორეტოს რეგიონის მაინასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 180 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 2 787 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 0.31 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 8 994 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
ტორეს-კაუსანის რაიონი

ტორეს-კაუსანის რაიონი (ესპ. Distrito de Torres Causana) — რაიონი პერუში, ლორეტოს რეგიონის მაინასის პროვინციაში. მდებარეობს ზღვის დონიდან 188 მეტრზე. 2007 წლის მონაცემებით, მოსახლეობა 5 162 ადამიანს შეადგენდა, სიმჭიდროვე 0.7 ადამიანი კმ²-ზე. ფართობი 7 363 კმ²-ია. პერუს რაიონები 2007 წლის აღწერის მონაცემები დაარქივებული 2013-01-27 საიტზე Wayback Machine. პერუს სტატისტიკისა და ინფორმაციის ეროვნული ინსტიტუტი დაარქივებული 1997-04-12 საიტზე Wayback Machine.
გივი გზირიშვილი

გივი გზირიშვილი (დ. 29 დეკემბერი, 1927, თბილისი — გ. 5 აპრილი, 2003) — ქართველი ექიმი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის სამკურნალო ფაკულტეტი 1948 წელს. 1946–1970 წლებში იყო საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის ექსპერიმენტული და კლინიკური ქირურგიის ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი; 1970–1973 წლებში უროლოგიის სამეცნიერო კვლევითი ინსტიტუტის უფროსი მეცნიერ თანამშრომელი; 1973 წლიდან თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის უროლოგიის კათედრის დოცენტი; კათედრის ასპირანტის საკვალიფიციო თემის ხელმძღვანელი. ავტორია 101 სამეცნიერო ნაშრომისა, გამოქვეყნებული აქვს ერთი მონოგრაფია: „კუჭის ექსკრეციული ფუნქციის საკითხისათვის“, 1957 წელს. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „კუჭსა და თირკმელებს შორის ურთიერთ დამოკიდებულების საკითხი“, დაიცვა 1957 წელს. იყო ევროპის უროლოგთა ასოციაციის წევრი და საქართველოს უროლოგთა საზოგადოების გამგეობის თავმჯდომარე. წინამდებარე ჯირკვალი (პროსტატა) (ავტორი). - თბილისი, ჯისიაი, 1999. - 152გვ.. - ISBN: 99928-21-09-4 კუჭის ექსკრეციული ფუნქციის საკითხისათვის : (ექსპერიმ.-კლინ. გამოკვლევა) (ავტორი). - თბილისი, საქ. სსრ მეცნ. აკად. გამ-ბა, 1957. - 157გვ. ბიოგრაფიული ლექსიკონი — გივი გზირიშვილი — საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა
დნეპრის მეტროპოლიტენი

დნეპრის მეტროპოლიტენი (უკრ. Дніпровський метрополітен) — უკრაინის ქალაქ დნეპრის საქალაქო ტრანსპორტის უმთავრესი სახეობა. დნეპრი მოსახლეობის სიმრავლით უკრაინის მესამე ქალაქია და მისი მეტროპოლიტენიც უკრაინის მეტროებს შორის, კიევისა და ხარკოვის მეტროპოლიტენების შემდეგ მესამე ჩქაროსნული გადამყვანია. 2013 წლის მონაცემებით, დნეპრის მეტროპოლიტენს ყოველდღიურად 20,575 მგზავრი გადაჰყავს. ამავე წლის მონაცემებით მთლიანი წლის განმავლობაში 7.51 მილიონმა ადამიანმა იმგზავრა. მეტრო შედგება ერთი ხაზისა და 6 სადგურისაგან, რომელთა საერთო სიგრძე 7.1 კილომეტრია. გაიხსნა 1995 წლის 29 დეკემბერს. მეტროპოლიტენთა სია ↑ მეტროს საერთაშორისო ასოციაცია ↑ მეტროს საერთაშორისო ასოციაცია ↑ მეტროს საერთაშორისო ასოციაცია დნეპრის მეტრო — ოფიციალური საიტი (უკრაინული)
ალაგოასი

ალაგოასი (პორტ. Alagoas) — შტატი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ბრაზილიაში. მდებარეობს მდინარე სან-ფრანსისკუს დინების ჩრდილოეთით. ადმინისტრაციული ცენტრი და მთავარი ნავსადგურია ქალაქი მასეიო. ტერიტორიის დიდი ნაწილი უკავია ბრაზილიის ზეგანს. 2012 წლის მონაცემებით შტატის მოსახლეობა შეადგენს 3 165 472 ადამიანს. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, თბ., 1975. — გვ. 259. ↑ Estimativas populacionais para os municípios brasileiros em 01.07.2012 დაარქივებული 2014-07-22 საიტზე Wayback Machine. (პორტუგალიური)
გროდნო

გროდნო (ბელარ. Гродна, პოლ. Grodno, ლიეტ. Gardinas, იდიშ. גראָדנע) — ქალაქი ბელარუსში, გროდნოს ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი. ქალაქი მდებარეობს ქვეყნისა და რეგიონის დასავლეთ ნაწილში, მდინარე ნემანის ნაპირებზე, პოლონეთისა და ლიტვის საზღვართან ახლოს. გროდნო ბელარუსის ერთ-ერთი ყველაზე ძველი ქალაქია. იგი პირველად მოხსენიებულია 1005 წლის ხელნაწერებში, თუმცა საბოლოოდ ეს ვერსია მიღებული არაა. ოფიციალურად ქალაქის დაარსების თარიღად მიჩნეულია 1128 წელი. 1376 წელს გროდნო შეუერთდა ვიტოვტის სამთავროს. 1569 წლიდან ქალაქი რეჩ-პოსპოლიტის გაერთიანებაშია. 1795 წლიდან კი - რუსეთის იმპერიის სამფლობელოა. 1801 წლიდან საგუბერნიო ქალაქია. 1863 წელს ქალაქი იყო იანვრის აჯანყების ერთ-ერთი ცენტრი. 1915 წელს დაიპყრეს გერმანულმა ძალებმა. 1920 წლიდან საბჭოთა კონტოლის ქვეშაა, თუმცა ამავე წლის ოქტომბერში პოლონეთის შემადგენლობაშია და მის კონტროლს ექვემდებარება 1939 წლამდე. 1941 წლის 23 ივნისს ქალაქი გერმანიის ფაშისტურმა არმიამ დაიპყრო. მათგან გაათავისუფლეს 1944 წელს „ოპერაცია ბაგრატიონის“ შედეგად. 1944 წლიდან დღემდე არის გროდნოს ოლქის ადმინისტრაციული ცენტრი. ქალაქი გროდნო იყოფა ორ, ლენინისა და ოქტომბრის რაიონებად. (პოლონური) Grodno ↑ Данные переписи населения на сайте Белстата. Белстат. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-06-21. ციტირების თარიღი: 2012-05-01. ↑ История Гродно. grodno.by. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2012-06-21. ციტირების თარიღი: 2012-05-02.
ბეჟან გიორგაძე

ბეჟან გიორგის ძე გიორგაძე (დ. 25 მარტი, 1905, სოფ. ვალე, ახალციხის მაზრა, — გ. 29 ნოემბერი, 1984, თბილისი) — ქართველი ისტორიკოსი. დაამთავრა თბილისის სათავადაზნაურო გიმნაზია. XX საუკუნის 20–იან წლებში სწავლობდა სორბონის უნივერსიტეტში სიტყვიერებისა და ჰუმანიტარულ მეცნიერებათა ფაკულტეტზე. აქვე გაწევრიანდა ქართველი ახალგაზრდობის პატრიოტული ორგანიზაცია „თეთრი გიორგის“ რიგებში. დაამთავრა ვატიკანის უნივერსიტეტი და მიენიჭა ღვთისმეტყველების დოქტორის ხარისხი. 1930-იან წლებში დაბრუნდა საქართველოში. 1938-1946 და 1951-1956 წლებში პოლიტიკურ შეხედულებათა გამო რეპრესირებული იყო. პატიმრობიდან გათავისუფლების შემდეგ მუშაობდა საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ისტორიის ინსტიტუტის ბიბლიოთეკარად და მეცნიერ თანამშრომლად; თბილისის უცხო ენათა პედაგოგიურ ინსტიტუტში ასწავლიდა იტალიურ ენას. ვატიკანის ბიბლიოთეკაში აგროვებდა მასალებს საქართველოს შესახებ. გაშიფრა, თარგმნა, დაურთო კომენტარები, გამოკვლევები და გამოსცა საქართველოს ისტორიის შესასწავლად ღირებული უცხოური წყაროები: „ჯუდიჩე მილანელი დონ ჯუზეპე. წერილები საქართველოზე: XVII საუკუნე” (1964), „ულუგ-ბეგ ბაიათი და მისი რელაციონი XVI საუკუნის საქართველოზე” (1975), „დონ კრისტოფორო დე კასტელი. ცნობები და ალბომი საქართველოს შესახებ” (1976), „დონ პიეტრო ავიტაბილე. ცნობები საქართველოზე (XVII საუკუნე)” (1977). ლეკიანობა: კრებული (თანაავტორი). - თბილისი, ისტორიული მემკვიდრეობა, 2012. - 329გვ. გიორგაძე ე., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 12. ბეჟან გიორგაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ვარლამ გიორგაძე

ვარლამ ნიკოლოზის ძე გიორგაძე (დ. 17 აგვისტო, 1905, ქუთაისი — გ. 17 მაისი, 1995, თბილისი) — ქართველი ექიმი, ქირურგი, მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი, პროფესორი. დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სამკურნალო ფაკულტეტი 1930 წელს. 1937-1938 წლებში იყო დმანისის რაიონის მთავარი ექიმი და ქირურგი; 1946-1952 წლებში თბილისის სამედიცინო ინსტიტუტის ჰოსპიტალური ქირურგიული კათედრის დოცენტი; 1952-1953 წლებში ტრავმატოლოგიის ინსტიტუტის აღდგენითი ქირურგიის განყოფილების გამგე; 1953-1988 წლებში აჭარის მთავარი ქირურგი; 1966-1988 წლებში ექიმთა დახელოვნების თბილისის ინსტიტუტის ქირურგიის კათედრის ქუთაისის ფილიალის გამგე და ქალაქის მთავარი ქირურგი; 1988 წლიდან რესპუბლიკური კლინიკური საავადმყოფოს ქირურგიული განყიფილების კონსულტანტი. მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. 1952 წელს დააჯილდოვეს ლენინის ორდენით. [წყარო არ არის მითითებული 415 დღე] 1966 წელს მიანიჭეს საქართველოს სსრ-ის მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწის წოდება. პირველადი და მეტასტაზური ტუბერკულოზის კერების ევოლუცია ორგანიზმის სხვადასხვა ქსოვილში (ავტორი). - თბილისი, საბჭ. საქართველო, 1964. - 202გვ. ნაწლავთა გაუვალობა (ავტორი). - თბილისი, 1961 ზურგის ტვინის ანესთეზია (ავტორი). - თბილისი, 1937 ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 13-14. ვარლამ გიორგაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
კონსტანტინე გიორგაძე

კონსტანტინე ლევანის ძე გიორგაძე (დ. 12 ოქტომბერი, 1923, თბილისი — გ. 8 დეკემბერი, 2004, იქვე) — ქართველი რენტგენოლოგი და სამედიცინო რადიოლოგი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1967), პროფესორი (1970), საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1990), საქართველოს სამედიცინო აკადემიის წევრი (1996). დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის პედიატრიული ფაკულტეტი 1946 წელს. 1946–1953 წლებში იყო ექიმი, უფროსი ლაბორანტი, 1953–1955 წლებში ასპირანტი, 1955–1959 წლებში ასისტენტი, 1959–1969 წლებში დოცენტი, 1969–1973 წლებში რენდგენოლოგიისა დარადიოლოგიის კათედრის პროფესორი. 1973 წლიდან იყო თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის რენტგენოლოგიისა და რადიოლოგიის კათედრის გამგე; ავტორია 100–ზე მეტი სამეცნიერო ნაშრომისა; გამოქვეყნებული აქვს რამდენიმე მონოგრაფია; მისი ხელმძღვანელობით შესრულებულია 10 საკანდიდატო და 2 სადოქტორო დისერტაცია. საქართველოს სამედიცინო რადიოლოგიის სკოლის ერთ–ერთი დამაარსებელი და თვალსაჩინო წარმომადგენელია. საკანდიდატო დისერტაციის თემა — „Функциональное состояние щитовидной железы при гипертонической болезни“, დაიცვა 1957 წელს. სადოქტორო დისერტაციის თემა — „Радиоизотопная диагностика функции щитовидной железы“ დაიცვა, 1960 წელს. 1990 წელს მიენიჭა მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწის წოდება. იყო საქართველოს რადიოლოგთა ასოციაციის ვიცე–პრეზიდენტი და საქართველოს სამედიცინო აკადემიის აკადემიკოსი. სხივური დიაგნოსტიკა და სხივური თერაპია : სახელმძღვ. სამედ. უნ-ტის სტუდ. (ავტორი) // ნაწ. 2 . - თბილისი, ლეგია, 1997. - 200გვ. სხივური დიაგნოსტიკა და სხივური თერაპია : სახელმძღვ. სამედ. უნ-ტის სტუდ. (ავტორი) // ნაწ. 3. - თბილისი, ლეგია, 1992. - 361გვ. ფარისებრი ჯირკვლის ფუნქციის რადიოიზოტოპური დიაგნოსტიკა. (ავტორი). - თბილისი, საბჭ. საქართველო, 1966. - 295გვ. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 14. კონსტანტინე გიორგაძე — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
გერმანე გობეჯიშვილი

გერმანე გობეჯიშვილი (დ. 17 იანვარი, 1911, ონის რაიონი, სოფელი ღები — გ. 10 ოქტომბერი, 1973) — ქართველი არქეოლოგი. 1945 წლიდან სიცოცხლის ბოლომდე მუშაობდა ივანე ჯავახიშვილის სახელობის ისტორიის არქეოლოგიის და ეთნოგრაფიის ინსტიტუტში; 1960–1973 წლებში იყო ბრინჯაოს ხანის არქეოლოგიური განყოფილების გამგე; 1936–1965 წლებში მისი ხელმძღვანელობით გათხარეს და შეისწავლეს ზემო რაჭის არქეოლოგიური ძეგლები; 1945–1948 წლებში ცხინვალში გათხარა სამოსახლო–საკულტო ძეგლი ნაცარგორა; 1956–1971 წლებში არქეოლოგიური გათხრები ჩაატარა თეთრიწყაროში; მის მიერ გამოვლენილ არქეოლოგიურ გათხრებს დიდი მნიშვნელობა აქვს მტკვარ–არაქსის კულტურის გენეზისისა და კავკასიის ისტორიის მონაკვეთის კვლევისათვის; ბედენზე ჩატარებულმა გათხრებმა ახლებურად დასვა ე.წ. თრიალეთის კულტურის წარმოშობა-გავრცელების საკითხი. იყო ისტორიის მეცნიერებათა კანდიდატი. ბედენის გორა-სამარხების კულტურა (ავტორი). - თბილისი, მეცნიერება, 1980. - 145გვ. თეთრი წყაროს ნასოფლარი : IV-III ათასწლეული ჩვ. წ. (ავტორი). - თბილისი, მეცნიერება, 1978. - 118გვ. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 54. გერმანე გობეჯიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
ბენიამინ გოგიშვილი

ბენიამინ გოგიშვილი (დ. 6 აპრილი, 1925, სოფ. მარანი, ახლანდ. აბაშის მუნიციპალიტეტი — გ. 28 ოქტომბერი, 1982, თბილისი) — ქართველი გეოლოგი, გეოლოგ-მინერალოგიურ მეცნიერებათა დოქტორი. 1955 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გეოგრაფიულ-გეოლოგიური ფაკულტეტი. 1955 წლიდან გარდაცვალებამდე მუშაობდა ა. თვალჭრელიძის სახელობის კავკასიური მინერალური ნედლეულის ინსტიტუტში; 1976 წლიდან იყო ჰიდროთერმული პროცესებისა და მინერალთა სინთეზის განყოფილების გამგე. ეწეოდა პედაგოგიურ მოღვაწეობას თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში. არის მრავალი სამეცნიერო ნაშრომის და 4 მონიგრაფიის ავტორი; საქართველოში ორი ახალი მიმართულების (ჰიდროთრმულად შეცვლილი ქანების პეტროლოგია და ექსპერ. მინერალოგია) ფუძემდებელი; შეისწავლა კავკასიური სხვადასხვა ტიპის ენდოგენური საბადოები, შეიმუშავა რეგიონული მეტალოგენიური ანალიზისა და საბადოების პროგნოზირების ახლებური საფუძვლები, დაადგინა ფერადი იშვიათი და კეთილშობილი ლითონების ფორმირების კანონზომიერებები; მისი გამოკვლევები საფუძვლად დაედო საქართველოს ზოგიერთ რეგიონში ოქროს საბადოების ძებნასა და პროგნოზირებას; შეიმუშავა ბუნებრივი მორდენიტის ტიპის ცეოლითის, ნატრიუმიანი მეტასილიკატისა და ვულკანური მინისაგან მინერალების მიღებისა და გალენიტის გადამუშავების იაფი და ეფექტიანი მეთოდი; მიღებული აქვს სახელმწიფო ჯილდოები. Некоторые вопросы генезиса рудных месторождений Сомхитско-Карабахскоий и Гагра-Джавской тектонических зон (ავტორი). - Тбилиси, 1979 გიგიაძე გ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 63-64. ბენიამინ გოგიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი
კონსტანტინე გოგიშვილი

კონსტანტინე სოლომონის ძე გოგიშვილი (დ. 14 იანვარი, 1905, სოფელი მარანი, სენაკის მაზრა — გ. 10 სექტემბერი, 1984, თბილისი) — ქართველი გეოგრაფი, გეოგრაფიულ მეცნიერებათა დოქტორი (1976), წითელი ვარსკვლავის ორდენის კავალერი (1943). 1927 წელს მუშაობა დაიწყო საქართველოს ჰიდრომეტეოლოროგიულ სამსახურის სამმართველოში; 1941 წელს დაინიშნა ამავე სამსახურის სამმართველოს უფროსის მოადგილედ, 1942 წელს უფროსად; II მსოფლიო ომის დროს ხელმძღვანელობდა ამიერკავკასიისა და ბელორუსიის I ფრონტების მეტეოროლოგიურ სამსახურს; სხვადასხვა წლებში მივლინებული იყო პოლონეთში, ავსტრიაში, უნგრეთში, გერმანიაში, ირანში; 1953 წელს მუშაობა დაიწყო ვახუშტის სახელობის გეოგრაფიულ ინსტიტუტში. 1969-1972 წლებში ორჯერ გაიგზავნა კუბაში, სადაც ხელმძღვანელობდა საბჭოთა მეტეოროლოგთა ჯგუფს; გოგიშვილის შრომაში „საქართველოს ჰავის გენეზისის ცირკულაციური ფაქტორების გამოკვლევა“ შესწავლილია სამხრეთ კავკასიაში ჰაერის ცივი მასების შემოჭრის პირობები, დამუშავებულია ჰაერის თბილი და ცივი ნაკადების გავრცელების მრავალწლიური რეჟიმი და სხვ. გოგიშვილს გამოქვეყნებული აქვს მრავალი სამეცნიერო ნაშრომი. დედამიწის ატმოსფერო (ავტორი). — თბილისი, მეცნიერება, 1969. — 55გვ. ამინდი და მისი წინასწარმეტყველება (ავტორი). — თბილისი, მეცნიერება, 1966. — 55გვ. საქართველოს კურორტების კლიმატური რესურსები (ავტორი). — თბილისი, საბჭ. საქართველო, 1966. — 28გვ. ხარაძე კ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 2, თბ., 2012. — გვ. 64. კონსტანტინე გოგიშვილი — საქართველოს ბიოგრაფიული ლექსიკონი