laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
კრასნოდონეცკაიის ეკატერინეს ეკლესია

კრასნოდონეცკაიის ეკატერინეს ეკლესია (რუს. Екатерининская церковь) — მართლმადიდებლური ტაძარი სტანიცა კრასნოდონეცკაიაში, ბელოკალიტვინის რაიონი, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს ვოლგოდონის ეპარქიას. აგებულია 1879 წელს და მიეკუთვნება რუსეთის ფედერაციის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლების სიას. სტანიცა ეკატერინსკაია (ამჟამად კრასნოდონეცკაია) დაარსდა 1775 წელს ეკატერინე II-ის ბრძანების მიხედვით. სტანიცის დამაარსებელი იყო თავადი გრიგორ პოტიომკინი. სტანიცა დააარსეს დონის დაბალ ნაპირზე. ადგილმდებარეობა შემთხვევით შეარჩიეს და რადგან წყალდიდობის დროს წყლით იტბორებოდა ადგილი, მოგვიანებით გადაიტანეს ქვემო დინებაში, სადაც ააშენეს წმინდა ეკატერინეს ხის ეკლესია. სპეციალურად წმინდა ეკატერინეს ეკლესიისთვის დაიწერა დიდმოწამე ეკატერინეს ხატი. 1835 წელს სტანიცა გადაიტანეს მაღლობზე, 1840 წელს გადაიტანეს ეკლესიაც, რომელიც დადგეს ქვის ფუნდამენტზე. 1877 წელს ეკლესია მთლიანად დაიწვა, 1879 წელს ააგეს სრულიად ახალი ორი საკურთხევლით: სამხრეთისა იესო ქრისტეს ამაღლების, ხოლო ჩრდილოეთისა დიდმოწამე ეკატერინეს სახელზე. ეკლესია ხისგან იყო აგებული. 1886 წელს ეკლესიასთან ააშენეს სამრევლო სკოლა. საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ სტანიცას უწოდეს კრასნოდონეცკაია. 1930-1940 წლებში ეკლესია დახურული იყო. ეკლესია გამოიყენებოდა როგორც ხორბლის საცავი. ოკუპაციამდე ადგილობრივმა ხელისუფლებამ გადაწყვიტა ეკლესიის აფეთქება, რათა გერმანელებს ხორბალი არ გამოეყენებინათ, მაგრამ ადგილობრივმა მოსახლეობამ ხრობალი სახლებში გაზიდა და ეკლესია აფეთქებას გადაარჩინა. საომარო მოწქმედებების დროს ეკლესია არ დაზიანებულა. გერმანელთა ოკუპაციის დროს ეკლესია გაიხსნა ღვთისმსახურებისთვის. ომის შემდეგ ეკლესია კვლავ დაიხურა. ასე გაგრძელდა 1980-იან წლებამდე. 1985 წელს გადაეცა მრევლს და მოქმედია დღევანდელ დღემდე. კრასნოდონეცკაიის ეკატერინეს ეკლესია არის ხის ორი ეკლესიიდან ერთ-ერთი ჩრდილოეთის დონეცის აუზში, რომელიც არის რეგიონალური მნიშვნელობის კულტურული მემკვიდრეობის ძეგლი. ↑ Краснодонецкая|Церковь Екатерины. sobory.ru. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ 2.0 2.1 Памятники истории и культуры (объекты культурного наследия) народов Российской Федерации. old.kulturnoe-nasledie.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-27. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ 3.0 3.1 „Станица Краснодонецкая в Ростовской области“. Путешествия с Марией Анашиной (რუსული). 2012-05-07. ციტირების თარიღი: 2017-03-03. ↑ Станица Краснодонецкая Белокалитвинского района Станица Екатерининская Деревянная церковь во имя святой Екатерины. www.donvrem.dermartology.ru. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-05. ციტირების თარიღი: 2017-03-03.
შეიხ ალი

შეიხ ალი (სპარს. علی شیخ; დ. 1478 — გ. 1494) — სეფევიეს ორდენის შეიხი 1488–1494 წლებში, შეიხ ჰეიდარისა და უზუნ-ჰასანის ქალიშვილის, მართას უფროსი ვაჟი, სეფიანთა სახელმწიფოს დამაარსებლის, ისმაილ I-ის უფროსი ძმა. შეიხი გახდა 10 წლის ასაკში, მას შემდეგ, რაც მამამისი შეიხ ჰეიდარი შირვან-შაჰ ფარუხიასარმა დაატყვევა და სიკვდილით დასაჯა. შეიხ ალი, მამის მსგავსად, გამოვიდა შირვანის წინააღმდეგ საბრძოლველად. მარბიელი ლაშქრობები განახორციელა აყ-ყოინლუს ტერიტორიებზე. 1492 წელს მისი გავლენის ქვეშ მოექცა აღმოსავლეთ აზერბაიჯანის პროვინცია. მისმა ნათესავმა, თეთრბატკნიანთა ბელადმა, რუსტემმა, ანატოლიის ბეილიქების დახმარებით მალევე მოახერხა მისი ბრძოლაში დამარცხება და შეპყრობა. 1494 წელს 16 წლის შეიხ ალი სიკვდილით დაისაჯა. ალის სიკვდილის შემდეგ ყიზილბაშებმა მოახერხეს მისი უმცროსი ძმის, 7 წლის ისმაილის გადამალვა. 1499 წელს ისმაილმა ჯერ შირვან-შაჰებზე იძია შური, ხოლო 1501 წელს, აყ-ყოინლუს დინასტიის დამხობის შემდეგ საფუძველი ჩაუყარა ახალ შიიტურ ირანს — სეფიანთა იმპერიას. სეფევიეს ორდენის შეიხების სია ისმაილ I სეფიანთა იმპერია The Ismāʻı̄lı̄s, By Farhad Daftary, pg.466 Islam without Allah?, By Colin Turner, pg.63 Safavid Iran, By Andrew J. Newman, pg.129
სიდონის ალყა

სოდონის ალყა — ნორვეგიული ჯვაროსნული ლაშქრობის უკანასკნელი კონფლიქტი. მიმდინარეობდა 1110 წლის 19 ოქტომბრიდან 5 დეკემბრამდე. სიდონის აღების შემდეგ დაარსდა სიდონის სენიორია. 1110 წლის ზაფხულში ნორვეგიის მეფის — სიგურდის მეთაურობით 60 გემი ჩავიდა წმინდა მიწაზე. იგი შეხვდა ბალდუინ I-ს და ერთად გაემართნენ იორდანესკენ, სადაც ბალდუინმა სიგიურდს სთხოვა დახმარება მუსლიმური პორტების აღებაში. სიგურდის პასუხი იყო: „ჩვენ ჩამოვედით აქ რათა ვემსახუროთ ქრისტეს“. ის ბალდუინს დახმარებას დაპირდა სიდონის აღებაში, რომელიც 1098 წელს ხელახლა იქნა გამაგრებული ფატიმიანთა მიერ. ბალდუინის არმიამ ქალაქს ალყა შემოარტყა ხმელეთიდან, ხოლო ნორვეგიელები ზღვიდან მიუახლოვდნენ, რათა თავიდან აეცილებინათ ფატიმიანთა ფლოტის დახმარება ტვიროსიდან. ვენეციელთა ფლოტიც მალე მიადგა ქალაქს და დიდი ძალისხმევით 47 დღის შემდეგ ქალაქი დაეცა. ბალდუინის და იერუსალიმის პატრიარქის ბრძანებით წმინდა ჯვრის ნამსხვრევები გადაეცა სიგურდს. ახლად დაარსებული სიდონის სენიორიის ლორდი გახდა ევსტასი გრენირი, მოგვიანებით იერუსალიმის კონსტემბლი. Battles and sieges, Tony Jaques The Crusades and the expansion of Catholic Christendom, 1000-1714, John France The Second Crusade, Jonathan Phillips The chronicle of Ibn al-Athīr for the crusading period from al-Kāmil fīʼl-taʼrīkh, ʻIzz al-Dīn Ibn al-Athīr and Donald Sidney Saga of Sigurd the Crusader and His Brothers Eystein and Olaf დაარქივებული 2014-07-13 საიტზე Wayback Machine. ↑ The Fatimids would very often leave the responsibility of defending a city in the hands of a governor, as they did when Jerusalem was taken by the crusaders ↑ Store norske leksikon - Sigurd 1 Magnusson Jorsalfare – utdypning (NBL-artikkel)
Air Arabia

Air Arabia — დაბალბიუჯეტიანი ავიაკომპანია, რომელიც ბაზირებულია შარჯაში, არაბთა გაერთიანებული საამიროებში. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: Air Arabia ოფიციალური საიტი
ანა ხანუმი

ანა ხანუმი (გ. 9 სექტემბერი, 1647, ისპაჰანი) — სეფიანთა ირანი-ს შაჰის, სეფი I-ის ერთ-ერთი ცოლი, წარმოშობით ქართველი, აბას II-ის დედა. 1642 წელს, მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ, შვილის მცირეწლოვნობით ისარგებლა და ძალაუფლება აიღო ხელში. მისი ცხოვრების შესახებ ინფორმაცია თითქმის არ მოიპოვება. 1647 წელს გარდაიცვალა ისპაჰანში. არსებობს ვერსია იმის შესახებ, რომ ის თავისი შვილის ბრძანებით მოკლეს, თუმცა დაზუსტებას მოითხოვს. აბას II სეფი I მირზა მუჰამად სარუ თაქი Roemer, H.R. (1986). „The Safavid period“, The Cambridge History of Iran, Volume 5: The Timurid and Safavid periods. Cambridge: Cambridge University Press, გვ. 189–351. ISBN 9780521200943.
ავღანეთის სამოქალაქო ომი (1989-1992)

ავღანეთის სამოქალაქო ომი (1989 — 1992) — სამხედრო კონფლიქტი ავღანეთში, რომლის დროსაც, ავღანეთის დემოკრატიული რესპუბლიკის სამთავრობო ჯარები, სსრკ-ის დახმარებით იბრძოდნენ მოჯაჰედების მრავალრიცხოვანი შეიარაღებული ფორმირებების წინააღმდეგ, რომლებსაც თავის მხრივ, მხარს უჭერდა პაკისტანი, აშშ და სხვა სახელმწიფოები. თავდაპირველად, საბჭოთა კავშირის მხარდაჭერით, ავღანეთის მთავრობა აკონტროლებდა სიტუაციას ქვეყანაში, თუმცა სსრკ-ის დაშლის შემდეგ საბრძოლო დახმარება მთლიანად შეწყდა და 1992 წელს ავღანეთის მთავრობა დაემხო. Ахмед Рашид. Талибан: Ислам, нефть и новая Большая игра в Центральной Азии. — Библион, 2003. — 368 с. — ISBN 9785902005032. Afghanistan 1989 YouTube-ზე The Conversation YouTube-ზე Hekmatyar attacks Kabul but is repelled YouTube-ზე Massoud is popular among the people who also trust him to rebuild their country YouTube-ზე
მაგდებურგის წყლის ხიდი

მაგდებურგის წყლის ხიდი (გერმ. Kanalbrücke Magdeburg, სრული სახელია გერმ. Wasserstraßenkreuz Magdeburg) — ორი არხის შემაერთებელი წყლის ხიდი გერმანიაში, ესენია: ელბა-ჰაველის არხი და შუაგერმანიის არხი, რომელთა მხრიდანაც მიმდინარეობს კავშირი ინდუსტრიულ რაიონთან. ხიდი გაშენებულია მაგდებურგის ცენტრიდან 10 კმ-ით ჩრდილოეთით. ელბას მარჯვენა სანაპიროზე ხიდს გააჩნია დასახლებული პუნქტი ჰოენვარტე. ხიდის სიგრძე წარმოადგენს 918 მეტრს. თავდაპირველად ასეთი ხიდის გაშენების იდეა ჯერ კიდე 1919 წელს ითქვა, და 1938 წლისთვის ამწევი აპარატი როტენზე და ხიდის საძირკველი მზად იყო. თუმცა მშენებლობა ჩერდებოდა პირველ და მეორე მსოფლიო ომის დროს. მას შემდეგ, რაც გერმენია დაყოფილი იყო ცივი ომის დასაწყისში, მშენებლობა გაჩერებული იყო გაურკვეველი დროით, გერმანიის დემოკრატიული რესპუბლიკის მიერ. გერმანიის გაერთიანებით მისი მშენებლობა გახდა უპირატესი ამოცანა. მშენებლობა დაიწყო 1997 წელს და დასრულდა ექვს წელიწადში (2003 წლის ოქტომბერში). მასზე დაახლოებით ნახევარი მილიარდი ევრო დაიხარჯა, 68 000 მ³ ბეტონი და 24 000 ტ ფოლადი. ახლა ხიდი აერთიანებს ბერლინის შიდა პორტს რეინის პორტებთან. მის დასრულებამდე გემები იძულებულები იყვნენ შეესრულებინათ ოც კილომეტრიანი დუგმა როტენზის პალოზე, ელბაზე და „ნიგრიპის“ პალოს გავლით. საშუალო სიგრძე: 918 მ (აქედან 690 მ ხმელეთის ზემოთ, 228 მ წყლის ზემოთ) სიგანე: 34 მ სიღრმე: 4,25 მ მაქსიმალური მონაკვეთი: 106 მ გამოყენებული მასალა: საშუალოდ 68 000 მ³ ბეტონი, 24 000 ტონა ფილადი. მშენებლობა დაიწყო 1997 წელს და დასრულდა 2003 წელს ხიდი გამოსახულია კინოფილმში Hanna, ფილმის დაახლოებით 75-ე წუთზე ასევე ნაჩვენებია ფილმში „Vitou the Kong“ ელბა-ჰაველის არხზე გემთა მიმოსვლის შესუსტებისთვის აშენებული იყო ორმაგი პალო. ხიდის მეორე მხარეს სახომალდო ამწევი როტენზე გამოიყენება შუაგერმანიის არხში ჩასაშვებად. ფოტორეპორტაჟი დაარქივებული 2012-05-21 საიტზე Wayback Machine. dw-world.de News Article Snopes Photo Gallery Google Maps view of bridge
ტაგანროგის ლუთერანული ეკლესია

ტაგანროგის ლუთერანული ეკლესია (რუს. Лютеранская церковь Таганрога) — რელიგიური ნაგებობა, რომელიც დაარსდა ტაგანროგში 1864 წელს და არსებობდა 1923 წლამდე. ლუთერანულმა საზოგადოებამ გადაწყვიტა, რომ ტაგანროგში დაეარსებინათ ტაძარი საკუთარი საჭიროებისთვის. 1864 წელს, ამისთვის შეიძინეს მიწის ნაკვეთი ნიკოლაევის ქუჩის კუთხისა და კამპენჰაუზენის (ამჟამად სპარტაკის ქუჩა) კვეთაზე. ნაკვეთისა და შენობის ღირებულება შეადგენდა 4 600 რუბლს. იმ დროისთვის, ადგილი, რომელიც გარს ეკრა მიწის ნაკვეთს, არ გამოირჩეოდა მყარი შენობებით. მეზობელ კვარტალებში მდებარეობდა 2-3 სახლი, ახლო-მახლო იყო სავაჭრო დახლები. თვითონ ტაძარი გარშემორტყმული იყო იასამნებით. სახელოსნო შენობას იყენებდნენ, როგორც ევანგელისტურ პროტესტანტულ სამლოცველო სახლს. ტაძრის გახსნისას ტაგანროგში ცხოვრობდა პროტესტანტული სარწმუნოების 84 ადამიანი, მათგან 53 მამაკაცი და 31 ქალი. ისინი იყვნენ საელჩოების მსახურები, ქარხანაში მომუშავეები, მოვაჭრეები და ოსტატები. ტაძარში დადიოდნენ ტაგანროგის დაწესებულებების დირექტორები მეუღლეებთან და შვილებთან ერთად, მათ შორის ტაგანროგის ლუდსახარშის დამაარსებელი, ქრისტიან ფრიდრიხის ძე ბილე ოჯახით, ტყავის ქარხნის დირექტორი ემილ ფეიტი მეუღლესთან ოლგა ტოსენთან ერთად. ყოფილ სახელოსნოს მუდმივად ამარაგებდნენ ღვთისმსახურების ჩასატარებელი საშუალებებით. ამისთვის სამუშაოები მიმდინარეობდა მუდმივად. 1887 წლისთვის შენობა გადააკეთეს. შეიცვალა ეზოს ბევრი შენობის ფასადიც, ხოლო სადურგლო-საამქროს სახელოსნოს შენობა გაარემონტეს: შენობის ფასადი დაფარეს თუჯის კარიბჭით. ტაძრიდან მარჯვენა მხარეს მდებარეობდა სამრევლო სკოლის შენობა - მისი ნახვა შესაძლებელია XXI საუკუნეშიც. ლითონის რკინის ბოძი გოთურ სტილში იყო გაკეთებული, ასევე შენარჩუნებულია და მისი დანახვა შეიძლება არსებული ფეხსაცმელების ფაბრიკის ახლოს. 1879 წელს, ბევრი ცვლილება მოხდა ლუთერანული ტაძრის შენობაში, როცა წინამძღვარი გახდა ნიკოლაი შტრაული. ამ პერიოდში მხატვარმა შკიტკომ დახატა და ტაძარს შესწირა ხატი „წყლებზე სიარული“. ნიკოლაი შტრაუსი ტაძარში მსახურებას XX საუკუნეშიც აგრძელებდა . იგი მსახურებას ატარებდა არა მხოლოდ ტაგანროგის მცხოვრებთათვის, ასევე ახლო დასახლებების მაცხოვრებლებისთვისაც, რადგან ტაგანროგის ლუთერანური ტაძარი ერთადერთი იყო ამ მხარეში. 1923 წელს ტაძარმა არსებობა შეწყვიტა. ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Лютеранская церквь//Кирха. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2017-03-16. ციტირების თარიღი: 2017-03-19. ↑ 2.0 2.1 2.2 Церкви и храмы Старого Таганрога ↑ 3.0 3.1 Лютеранская церковь//Энциклопедия Таганрога, Ростов-на-Дону. Ростиздат, 2003
ტაგანროგის ყველა წმინდანის ეკლესია

ტაგანროგის ყველა წმინდანის ეკლესია (რუს. Церковь Всех Святых) — მართლმადიდებლური ტაძარი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. აგებულია 1810-1824 წლებში. ყველა წმინდანის ეკლესიის მშენებლობა დაიწყო 1810 წელს. სამშენებლო სამუშაოები დიდხანს გაგრძელდა და დასრულდა 1824 წელს. მშენებლობის დასრულებისთანავე ეკლესია აკურთხეს და მიაწერეს ტაგანროგის ღვთისმშობლის მიძინების ტაძარს. ცნობილია, რომ 1826 წელს იმპერატრიცა ელისაბედ ალექსის ასულმა მეუღლის, იმპერატორ ალექსანდრე I-ის გარდაცვალების შემდეგ 1 000 რუბლი შესწირა ეკლესიას. 1837 წელს ეკლესია გადააკეთეს და მისცეს ის სახე, რა სახითაც ჩვენამდეა მოღწეული. 1860 წელს ეკლესია გაარემონტეს, მიაშენეს სატრაპეზო და სამრეკლო. 1910 წელს ეკლესიასთან გაიხსნა საეკლესიო სამრევლო სკოლა. 1922 წელს საბჭოთა ხელისუფლების დამყარების შემდეგ ეკლესია დახურეს და გაძარცვეს. მიუხედავად ამისა, ეკლესია იმ 25 რელიგიურ შენობას შორისა არის, რომელმაც ჩვენამდე მოაღწია თავდაპირველი სახით და არ დაანგრიეს საბჭოთა ხელისუფლების პერიოდში. მეორე მსოფლიო ომის დროს ვერმახტის ძალების მიერ ქალაქის ოკუპაციის პერიოდში ეკლესია კვლავ აღადგინეს. ეკლესიაში დკრძალულია რამდენიმე ცნობილი ადამიანი. კერძოდ აქ განისვენებსკონტრ-ადმირალის, ტაგანროგის მე-13 ქალაქის თავის, ლევ კულჩიტსკის ნეშტი. ↑ Таганрог|Церковь Всех Святых. sobory.ru. ციტირების თარიღი: 2017-02-19. ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 История храма — Храм Всех Святых. vsv-taganrog.ru. ციტირების თარიღი: 2017-02-19.
Air Cairo

Air Cairo — ეგვიპტური ჩარტერული ავიაკომპანია. ↑ "[1]." Air Cairo. Retrieved on 2 May 2010.
Arkia

Arkia Israel Airlines ან Arkia — ისრაელის ავიაკომპანია, რომელიც ახორციელებს ფრენებს თელ-ავივიდან ევროპისკენ. ავიაკომპანია ახორციელებს საერთაშორისო (პარიზი, რომა, ბარსელონა, დუბლინი, ლარნაკა, ბუქარესტი, თბილისი, ბათუმი, ვიკტორია, ხანია, ჰერაკლიონი, ამსტერდამი, ჰელსინკი, ოსლო, ლონდონი, კოსიის კუძულები, ზანზიბარი) და ეროვნულ ფრენებს (თელ-ავივი, ეილათი) ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: Arkia ოფიციალური საიტი ↑ A320neo ordertable – March 2015.[მკვდარი ბმული] ↑ Arkia will buy 4 Airbus A321neo. Calcalist.co.il (1995-06-20). ციტირების თარიღი: 2014-07-29. ↑ Karp, Aaron (11 July 2016). „Israel’s Arkia orders four Airbus A330neos“. Air Transport World. ↑ http://www.boeing.com/commercial/customers/arkia/ ↑ დაარქივებული ასლი. დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2016-10-18. ციტირების თარიღი: 2017-03-19. ↑ http://www.prnewswire.com/news-releases/embraer-and-arkia-sign-letter-of-intent-for-six-e195-e2-jets-300296626.html
ტაგანროგის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია

ტაგანროგის ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის ეკლესია (რუს. Церковь Николая Чудотворца) — მართლმადიდებლური ტაძარი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. 1777 წელს აზოვის ფლოტის მხედართმთავარმა და ტაგანროგის პორტის კონტრ-ადმირალმა თეოდორ კლოკაცევმა განცხადებით მიმართა მთავარეპისკოპოს ევგენის, რომ სურდა ტაგანროგის „საზღვაო კვარტალში“ ტაძრის აგება ნიკოლოზ საკვირველთმოქმედის სახელზე. 1778 წელს ტაძარი უკვე აკურთხეს, მალევე იგი გახდა საკათედრო ტაძარი, სანამ ააგებდნენ მიძინების ტაძარს. ეკლესიის პირველ წინამძღვრად დანიშნეს მღვდელი ვორონეჟის ეპარქიიდან ისიდორ ლიახნიცკი. ტაძარი ააგეს მეზღვაურებმა და მისი მრევლიც ძირითადად მეთევზეები იყვნენ. 1844 წელს ააშენეს ხის სამრეკლო. 1865 წელს ეკლესიის მამასახლისმა განცხადებით მიმართა ქალაქის მმართველობას უსასყიდლოდ გამოეყო მიწის ნაკვეთი სახლის ასაშენებლად, სადაც განთავსდებოდა სკოლა და სასულიერო პირების ოთახები. 1845 წელს ეკლესიას მიაშენეს სამიარუსიანი აგურის სამრეკლო წმინდა დიდმოწამე პარასკევას სახელზე, რომელსაც მოგვიანებით მიაშენეს სატრაპეზო. სამრეკლოც და სატრაპეზოც აგებულია ამპირის სტილში. ყირიმის ომის დროს 1855 წლის 22 მაისს ქალაქი ტაგანროგი დაიბომბა, რისი მტკიცებულებაც დარჩა ეკლესიის ჩრდილოეთ კედელზე. მეორე მსოფლიო ომის დროს ეკლესიის ხის ნაწილი მთლიანად დაიწვა. 1957 წელს სამრეკლოს ზედა იარუსი ააფეთქეს. 1990 წელს აღდგა სახელმწიფოს ფინანსებით. Информация на сайте Таганрогского благочиния დაარქივებული 2008-10-18 საიტზე Wayback Machine. Никольский храм на sobory.ru
ATA Airlines

ATA Airlines — ირანული ავიაკომპანია, რომელიც ახორციელებს ეროვნულ და რამდენიმე საერთაშორისო ფრენებს თეირანიდან და თავრიზიდან. თავრიზიდან : აჰვაზი, ბაქო, ისპაჰანი, სტამბოლი-ათათურქი, კიშის კუნძული, მეშჰედი, შირაზი, თეირანი-მეჰრაბადი თეირანი (მეჰრაბადი) : აჰვაზი, არდაბილი, ბანდარ აბასი, კიშის კუნძული, მეშჰედი, შირაზი, თავრიზი, ურმია თეირანი (იმამ ხომეინი) : ბაქო, სტამბოლი, თბილისი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ATA Airlines ოფიციალური ვებსაიტი დაარქივებული 2015-11-22 საიტზე Wayback Machine. ATA Airlines Fleet list დაარქივებული 2012-04-20 საიტზე Wayback Machine. ATA Airlines photos დაარქივებული 2017-06-01 საიტზე Wayback Machine.
AtlasGlobal

AtlasGlobal (ძველი სახელწოდება : AtlasJet) — თურქული ავიაკომპანია, ბაზირირებული ათათურქის აეროპორტში, სტამბოლში. AtlasGlobal დაფრინავს თურქეთში (სტამბოლი, ადანა, ანტალია, ბოდრუმი, დალამანი, გაზიანთეფი, იზმირი, ყარსი, კაისერი, კონია, ტრაბზონი, ურმია, ვანი), დასავლეთ ევროპაში (ამსტერდამი, მილანი, ლონდონი, პარიზი, სტოკჰოლმი, ციურიხი), აღმოსავლეთ ევროპაში (კიშინოვი, კლუჟ-ნაპოკა, ბელგრადი, სარაევო, ტირანა, ნიქოზია-ჩრდილოეთი), კავკასიაში (თბილისი, ერევანი), ახლო არმოსავლეთში, აზიასა და რუსეთში. ↑ „Directory: World Airlines“. Flight International. 27 March 2007. p. 80.
ბეირუთის წმინდა გიორგის ბერძნულ-მართლმადიდებლური საკათედრო ტაძარი

წმინდა გიორგის ბერძნულ-მართლმადიდებლური საკათედრო ტაძარი (არაბ. كاتدرائية القديس جاورجيوس للروم الارثودكس) — უძველესი გადარჩენილი ეკლესია ბეირუთში. ეკუთვნის ბერძნულ მართლმადიდებლურ საპატრიაქოს. მისი დაარსება მიეწერება ბეირუთის პირველ ეპისკოპოსს — კუარტს. წლების განმავლობაში იგი დაზიანდა. 1772 წელს იგი აღადგინეს ჯვრის ფორმით და სამი ნავით. მას დაემატა ახალი ვერანდა, დასავლეთი ფასადი გაფართოვდა და ჩრდილო-დასავლეთ კუთხეში დაემატა სამრეკლო. Bader, Leila (2010). Saint George Cathedral though history. Beirut: The archaeological crypt museum of Saint George cathedral of the Greek Orthodox. Discover Lebanon. أماكن العبادة في لبنان – أماكن العبادة المسيحية في لبنان (in Arabic). Discover Lebanon. Retrieved 17 March 2013. Abu-Fadil, Magda (9 January 2011). "Beirut Cathedral Museum Reveals Layers of Christian History". Huffington post. Retrieved 18 March 2013. ↑ Greek Orthodox Cathedral of Saint George: The Oldest Church in the City of Beirut. Eingesehen am 5. Juni 2015. ↑ Orthodox Archdiocese of Beirut. Orthodox Archdiocese of Beirut – Who we are. Orthodox Archdiocese of Beirut. ციტირების თარიღი: 17 March 2013.
ტაგანროგის წმინდა გიორგის ეკლესია

ტაგანროგის წმინდა გიორგის ეკლესია (რუს. Свято-Георгиевский храм) — მართლმადიდებლური ტაძარი ტაგანროგში, როსტოვის ოლქი, რუსეთის ფედერაცია. მიეკუთვნება რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მოსკოვის საპატრიარქოს როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის ეპარქიას. 1931 წელს, მთავრობის გადაწყვეტილებით ტაგანროგის იოანე ნათლისმცემლის ეკლესია დაიხურა, ადგილობრივი მოსახლეობა ეკლესიის გარეშე დარჩა. 1943 წლის 26 მაისს მეტალურგიული ქარხნის მუშებმა და ქალაქის მოსახლეობამ მიმართა ოკუპრიებული ტაგანროგის ბურგომისტრს, რათა გაეხსნა ძველი ფოსტის ქუჩაზე (ამჟამად ძერჟინსკის ქუჩა) წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია. ხელისუფლებამ თანხმობა განაცხადა. ეკლესია გამიზნული იყო კასპეროვკის, სკარამანგოვკისა და ნოვოსელოვკის მრევლისათვის. ეკლესია გაიხსნა მაღაზიის პატარა შენობაში. 1945 წელს წმინდა გიორგის ეკლესია გადაიტანეს ახლოს მდებარე მცირე ქვის ბეღელში. ახალ შენობაში ეკლესიის კურთხევა შეასრულა ეპისკოპოსმა იოსებ ტაგანროგელმა. 1945 წლიდან 1986 წლამდე ეკლესია დარცა ჩრდილში, ღვთისმსახურება მიმდინარეობდა მშვიდად და შეუმჩნევლად. 1986 წელს ეკლესიის წინამძღვრდ დაინიშნა არიან პნევსკი. მისი პროექტის მიხედვით დაიწყო ახალი ეკლესიის მშენებლობა. მოახდინეს ძველი ბეღელის დემონტაჟი და აგური გამოიყენეს ახალი ეკლესიის მშენებლობაში. ჯამში ეკლესიის ზომები იყო 21 x 11 მეტრი. აქვს 5 გუმბათი. ინტერიერში არის ადგილი მგალობლებისათვის. ახალი ელესიის კურთხევა მოხდა წმინდა გიორგის ხსენების დღეს, 1991 წლის 5 მაისს. კურთხევა შეასრულა როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მიტროპოლიტმა ვლადიმირმა. 2008 წელს მამა არიანეს ავადმყოფობის გამო ეკლესიის წინამძვრად დანიშნეს ალექსი ისკოვი, ხოლო არიანემ მიიღო „საპატიო წინამძღვრის“ სტატუსი. 2013 წლის 9 მაისს, ტაძრის 70 წლის იუბილესთან დაკავშირებით ღვთისმსახურება აღავლინა როსტოვისა და ნოვოჩერკასკის მიტროპოლიტმა მერკურიმ. Информация на сайте Таганрогского благочиния დაარქივებული 2014-09-15 საიტზე Wayback Machine. Новая жизнь старого храма დაარქივებული 2017-11-08 საიტზე Wayback Machine. В Таганроге начато строительство-реконструкция храма великомученика Георгия Победоносца დაარქივებული 2013-10-02 საიტზე Wayback Machine. ↑ Киричек М. С. Святые купола Таганрога. — Таганрог: ИП Стадников, 2008. — С. 42. — ISBN 978-5-9901455-1-1. ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 Гаврюшкин О. П. Отблески золотых куполов. — Таганрог: 1999. — С. 99-102. — ISBN 5-87612-016-2. ↑ Серебряный С. Митрополит поздравил с Победой // Таганрогская правда. — 2013. — 14 мая.
დილარამ ხანუმი

დილარამ ხანუმი (სპარს.:دلارام خانم‎‎; დ. დაახლ. 1595 — გ. 1647) — სეფიანთა ირანის შაჰის, სეფი I-ის დედა, შაჰ-აბას I-ის ვაჟის, მუჰამედ ბაყერ მირზას ერთ-ერთი ცოლი, წარმოშობით ქართველი. 1610 წელს მოხვდა სეფიანთა შაჰის ჰარამხანაში. აბას I-მა ის საკუთარ ვაჟსა და მემკვიდრეს, მუჰამედ ბაყერს მიათხოვა. 1611 წელს მან გააჩინა მომავალი შაჰი, აბულ-ნასერ საამ მირზა. 1615 წელს შაჰმა ღალატის ბრალდებით სიკვდილით დასაჯა მუჰამედ ბაყერი. დილარამ ხანუმი ხორასანიდან ისპაჰანის სასახლეში გადაიყვანეს. მისი ვაჟი კი ჰარამხანაში გამოკეტეს. შაჰ-აბასმა თავისი ვაჟის უდანაშაულობის გარკვევის შემდეგ თავის მემკვიდრედ სწორედ მისი უფროსი შვილიშვილი, საამ მირზა დაასახელა. 1629 წელს შაჰის გარდაცვალების შემდეგ, საამ მირზა სეფი I-ის სახელით ავიდა ირანის ტახტზე. დილარამ ხანუმის გავლენა დღითიდღე იზრდებოდა. პროფესორ, დევიდ მუროუს მიხედვით, 1632-1633 წლებში სეფიანთა დინასტიის უფლისწულებისა და პოლიტიკური მოღვაწეების სიკვდილით დასჯაში დიდი წვლილი სწორედ მას მიუძღოდა. შაჰ-აბასის გავლენიანი მამიდის, ზეინებ ბეგუმის თავიდან მოშორების შემდეგ დილარამ ხანუმი გახდა ისპაჰანის სასახლის ჰარამხანის მმართველი. სარგებლობდა თავისი ვაჟის ინერტულობით და სახელმწიფო საქმეებს განაგებდა. 1633 წელს მისი გავლენით შაჰ-სეფიმ დიდ ვეზირად დანიშნა მუჰამად სარუ თაქი. 1642 წელს სეფი I გარდაიცვალა. ტახტი მემკვიდრეობით დილარამის შვილიშვილს, აბას II-ს ერგო. ძალაუფლება სწორედ დილარამ ხანუმის, მისი რძლის, ქართველი ანა ხანუმისა და დიდ ვეზირ მუჰამად სარუ თაქის ხელში აღმოჩნდა. იმავე წელს დილარამის ბრძანებით 10 წლის აბასი სასწავლებლად ყაზვინში გაგზავნეს, ხოლო მის დანარჩენ შვილიშვილებს იმპერიის სტაბილურობის მიზნით თვალები დათხარეს და ჰარამხანაში გამოკეტეს. 1645 წელს ისპაჰანში აჯანყებამ იფეთქა, რომლის დროსაც ამბოხებულებმა მოკლეს ვეზირი სარუ თაქი. იმპერია დიდმა არეულობამ მოიცვა. გამორჩეულ ქალაქებში თითოეულ ამბოხს ფართომასშტაბური აჯანყებები მოსდევდა. 1647 წელს დილარამ ხანუმი გარდაიცვალა. გარდაცვალების მიზეზად სახელდება მოწამვლა. აღსანიშნავია ის ფაქტიც, რომ იმავე წელს გაურკვეველ ვითარებაში გარდაიცვალა ანა ხანუმი და მმართველობის სადავეები 15 წლის შაჰ-აბას II-ის ხელში აღმოჩნდა. სეფი I აბას II სეფიანთა იმპერია Blow, David (2009). Shah Abbas: The Ruthless King Who became an Iranian Legend. London, UK: I. B. Tauris & Co. Ltd. p. 20. ISBN 978-1845119898.
Bravo Airways

Bravo Airways — უკრაინული ჩარტერული ავიაკომპანია. უკრაინა : კიევი-ჟულიანი (ჰაბი), ხარკივი, ოდესა მონტენეგრო : ჩარტერული  : ტივატი, პოდგორიცა მალტა : ჩარტერული : ვალეტა საბერძნეთი : ჩარტერული : ჰერაკლიონი ბულგარეთი : ჩარტერული : ბურგასი ალბანეთი : ჩარტერული : ტირანა თურქეთი : ჩარტერული : დალამანი, ანტალია, ბოდრუმი საქართველო : თბილისი, ბათუმი, ქუთაისი ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: Bravo Airways ოფიციალური საიტი ↑ 1.0 1.1 planespotters.net - Bravo Airways Fleet Details and History, დაარქივებულია 16 ივლისი, 2016