laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
ზემო აბაშა

ზემო აბაშა — სოფელი სამტრედიის მუნიციპალიტეტში, გამოჩინებულის თემის ცენტრი (სოფლები: ზემო აბაშა, ქვემო აბაშა). მდებარეობს იმერეთის სამხრეთ მთისწინეთში, ზღვის დონიდან 250 მეტრი, სამტრედიიდან 20 კილომეტრი, საჯავახოდან 10 კმ. გამოჩინებულის თემი იყო საჯავახოს მხარის ნაწილი. სავარაუდოდ ამიტომ გამოჩინებულის ეკლესიის ადგილმდებარეობად ქსე-ს მე-9 ტომში სოფელი საჯავახოა შეცდომით მითითებული. გამოჩინებულის საბლაღოჩინო XIX საუკუნეში, რუსეთის იმპერიის მიერ დასავლეთ საქართველოს ანექსიის მიერ მიეკუთვნა ქუთაისის მაზრას. 1902 წლის მონაცემებით აბაშის სასოფლო საზოგადოება მოიცავდა 6 სოფელს და მისი მოსახლეობა იყო 4129 ადამიანი. 1926 წლისთვის გამოჩინებულის თემი შედგებოდა 14 სოფლისგან და მისი მოსახლეობა შეადგენდა 6744 ადამიანს, ხოლო ფართობი 59 კმ²-ს. 2002 წლის აღწერაში სოფლები ზემო და ქვემო აბაშა ცალ-ცალკე იყო აღწერილი, 2014 წლის აღწერაში კი ერთად. სოფელში არის წმინდა გიორგის სახელობის გამოჩინებულის ეკლესიის ნანგრევები. ეკლესია 1519 წლით თარიღდება. გამოჩინებულის მონასტერი გურიის ქედის ერთ-ერთ მაღლობზე დგას, ვრცელი გადასახედი აქვს და ამიტომაც ჰქვია გამოჩინებული. ეკლესიას გარს აკრავს თხილისა და ჭადრის ტევრი. ეკლესია მომცრო კვადრატული ფორმის უგუმბათო შენობას წარმოადგენს. ეკლესიის დასავლეთით დგას ქვიტკირის ორსართულიანი სამრეკლო, რომელსაც აღმოსავლეთით კარის თავზე ჰქონდა მხედრული წარწერა „მოსახსენებლად სულთა გიგო კალოიანისა და მშობელთა თვისთა ამ სამრეკლოის აშენებაზე შევაწიე სამი თუმანი აზნაურმა ოტია კალოიანმა ჩყნე წელსა (1856 წ.)“. ძველად არსებობდა წესი: აღდგომის წინ, წითელ პარასკევს თარგამაძეების გვარის კაცი ჩამოატარებდა სოფელში დროშა ჯვარს შეჭედილს ვერცხლით და შემკულს წარწერით (ამავე ჯვრით უძღვებოდნენ ძველად მიცვალებულს მნათეს მიჰქონდა იგი წინ), ხალხი ნებაყოფლობით სწირავდა ფულს. მოგროვილი ფულით ყიდულობდნენ ზვარაკს (ცხვარს), რომელსაც აღდგომის დილას, წირვის შემდგომ შემწვარს მიართმევდნენ კალოიანებს (გვარია). ისინი ბეჭებს აიღებდნენ და შემდეგ ხალხს დაუძახებდნენ: „ზვარაკი არის და მოგროვდითო“. ხალხი მოგროვდებოდა, აიღებდნენ კალოიანები და ზვარაკს ხალხს უნაწილებდნენ. XVIII საუკუნის 80-იან წლებში გამოჩინებულში მოქმედებდა საეპისკოპოსო კათედრა, რაც გამოწვეული იყო ხინოწმინდის საეპისკოპოსოს გაუქმებით ოსმალეთის მიერ. ხინოწმინდიდან გამოჩინებულში გადაასვენეს ღვთისმშობლის ოქროს ხატი, რომელიც ტაძრიდან მოიპარეს 1904 წელს. გამოჩინებულში მოღვაწეობდა გამოხიზნული ეპისკოპოსი იოანე ხინოწმინდელი. გამოჩინებულის ეკლესიაში დიაკვნად მსახურობდა ეფთვიმე გენათელი. სოფელში გავრცელებული გვარია ქორიძეები. სოფელში დაიბადა ცნობილი ქართველი საოპერო მომღერალი და ქართული საგალობლების ჩამწერი ფილიმონ ქორიძე. გამოჩინებულში დაიბადა ქართველი მეღვინე ვალერიან კანდელაკი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 505. გიორგი ბოჭორიძე - იმერეთის ისტორიული ძეგლები, გვ. 40, 1995 წელი. ↑ ე. გვენეტაძე, გ. გაგუა „საჯავახოს მხარე“ „პარალელი“ N5, გვ. 217 — თბილისი, 2013 წ. ISSN 0235-8417 ↑ Кавказский календарь... - Тифлис, 1845-1916 ↑ ქუთაისის მაზრის ადმინისტრაციული რუკა[მკვდარი ბმული] საქართველოს ეროვნული არქივი ↑ დიმიტრი ბაქრაძე, „არქეოლოგიური მოგზაურობა გურიასა და აჭარაში“, გვ.197 — ბათუმი, „საბჭოთა აჭარა“, 1987 ↑ გვენეტაძე ე. გაგუა გ. „გამოჩინებულის წმინდა გიორგის ეკლესია“
მარიამ ორბელიანი

მარიამ ორბელიანი შეიძლება აღნიშნავდეს ერთ-ერთ შემდეგ პიროვნებათაგანს: ორბელიანი, მარიამ (მაიკო) — ცნობილი თბილისელი არისტოკრატი ქალი (1816-1849) ჯამბაკურ-ორბელიანი, მარიამ — საზოგადო მოღვაწე (1852-1941)
მარიამ ჯამბაკურ-ორბელიანი

მარიამ (მაშო) ჯამბაკურ-ორბელიანი (დ. 22 აგვისტო, 1852 — გ. 23 აგვისტო, 1941) — ქართველი საზოგადო მოღვაწე, ქველმოქმედი. დაიბადა პოეტ ვახტანგ ორბელიანისა და ეკატერინე ილინსკაია ოჯახში. დაამთავრა თბილისის ქალთა კურსები (1870). 1882 წელს აირჩიეს სათავადაზნაურო სკოლის სამზრუნველო კომიტეტის წევრად. იყო მასწავლებელ ქალთა საზოგადოების გამგეობის წევრი, სამუსიკო სკოლის კომიტეტის წევრი. 1894 წელს გამოსცა მამის ლექსების სრული კრებული. დახმარებას უწევდა საბავშვო ჟურნალებს — „ჯეჯილსა“ და „ნაკადულს“, ქალთა საზოგადოება „განათლებას“. 1918 წელს აირჩიეს ახლად დაარსებული თბილისის უნივერსიტეტთან ჩამოყალიბებული დამხმარე საზოგადოების წევრად. საქართველოში საბჭოთა რეჟიმის დამყარების შემდეგ ეწეოდა პედაგოგიურ და მთარგმნელობით საქმიანობას. მარიამ ჯამბაკურ-ორბელიანი
ჩანტლისყურე

ჩანტლისყურე — სოფელი საქართველოში, ყვარლის მუნიციპალიტეტში (ჭიკაანის თემი), მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე. ზღვის დონიდან 350 მეტრი, ყვარლიდან 12 კილომეტრი. სოფელი ძირითადად დასახლებულია ხუნძებით, დაღესტნური წარმოშობის მოსახლეობით. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 455 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
თივი

თივი — სოფელი საქართველოში, კახეთის მხარის ყვარლის მუნიციპალიტეტში (ახალსოფლის თემი), მდებარეობს მდინარე ავანისხევის მარჯვენა მხარეზე. ზღვის დონიდან 420 მეტრი, ყვარლიდან 17 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 327 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
შოროხი

შოროხი (2012 წლის 15 აგვისტომდე — „სარუსო“) — სოფელი საქართველოში, ყვარლის მუნიციპალიტეტში (ახალსოფლის თემი), მდებარეობს მდინარე შოროხევის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 490 მეტრი, ყვარლიდან 19 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 350 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება №714 2012 წლის 15 აგვისტო ქ. თბილისი ზოგიერთი გეოგრაფიული ობიექტისათვის სახელწოდების გადარქმევის შესახებ ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
საცხენე

საცხენე — სოფელი საქართველოში, ყვარლის მუნიციპალიტეტში (ახალსოფლის თემი), მდებარეობს მდინარე შოროხევის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 510 მეტრი, ყვარლიდან 21 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 23 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
თხილისწყარო

თხილისწყარო — სოფელი საქართველოში, კახეთის მხარის ყვარლის მუნიციპალიტეტში, (ახალსოფლის თემი), მდებარეობს მდინარეების შოროხევისა და არეშის წყალგამყოფის ძირში. ზღვის დონიდან 500 მეტრი, ყვარლიდან 27 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 122 ადამიანი. ↑ 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
გიორგი ლორია

გიორგი ლორია (დ. 27 იანვარი, 1986, თბილისი, საქართველოს სსრ) — ქართველი ფეხბურთელი, კვიპროსული საფეხბურთო კლუბის არადიპუს „ომონიასა“ და საქართველოს ეროვნული ნაკრების მეკარე. 2024 წლის ევროპის ჩემპიონატის მონაწილე საქართველოს ეროვნული ნაკრების შემადგენლობაში. გიორგი ლორიამ თავისი საკლუბო კარიერის განმავლობაში ხუთ სხვადასხვა ლიგაში იასპარეზა. 17 წლის ასაკში თბილისის „დინამოს“ აკადემიაში გადავიდა, საიდანაც მთავარ გუნდში პირველად 2005 წელს ითამაშა. „დინამოში“ გატარებული ზედიზედ ცხრა სეზონის შემდეგ, კლუბი 2014 წლის ივლისში დატოვა და თამაში ბერძნულ „ოფი კრეტაში“ განაგრძო. შემდეგ იყო პირეოსის „ოლიმპიაკოსი“, მაგრამ გუნდიდან მალევე წავიდა. გამოდიოდა რუსეთის პრემიერლიგის სამარის „კრილია სოვეტოვში“, მაჰაჩყალის „ანჟიში“, მეორე ბუნდესლიგის „მაგდებურგში“. 2019 წლის 4 ივლისს ხელი კვიპროსის „ანორთოსისთან“ კონტრაქტს მოაწერა, სადაც ოთხი სეზონი იყო გუნდის პირველი მეკარე. ცხრაწლიანი პაუზის შემდეგ, 2023 წლის ივნისში ლორია თბილისის „დინამოს“ დაუბრუნდა და სეზონის ბოლოს, ყოველწლიურ დაჯილდოების ცერემონიაზე წლის საუკეთესო მეკარედ დასახელდა. 2024 წლის 15 მაისს ლორიამ „დინამოში“ მე-100 „მშრალი“ თამაში ჩაატარა. ევროპის 2024 წლის ჩემპიონატის შემდეგ გიორგი ლორია თბილისის „დინამოს“ დაემშვიდობა და კარიერას არადიპუს „ომონიაში“ განაგრძობს — ტრანსფერი კვიპროსულმა კლუბმა ოფიციალურად დაადასტურა. 2008 წლიდან საქართველოს ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს. პირველად ნაკრების მაისურით 2008 წლის 27 მაისს, ესტონეთის ეროვნული ნაკრების წინააღმდეგ საერთაშორისო ამხანაგურ შეხვედრაში გამოდის მინდორზე. შეხვედრას ტალინის A. Le Coq Arena მასპინძლობს და მას 2500 ფეხბურთის ადგილობრივი გულშემატკივარი ესწრება. საქართველოს ეროვნული ნაკრები მოედანზე ასეთი შემადგენლობით გამოდის: ლორია, ხიზანიშვილი, ლობჟანიძე, ნავალოვსკი, კვირკველია, ასათიანი, კობიაშვილი, ცქიტიშვილი, ალექსიძე, იაშვილი და ოდიკაძე. დაპირისპირება ფრედ, ანგარიშით 1–1 მთავრდება. განახლდა: 12 ოქტომბერი, 2023 ანორთოსისი კვიპროსის თასი თასის მფლობელი: 2020–21 კვიპროსის სუპერთასი ფინალისტი: 2021 დინამო თბილისი უმაღლესი ლიგა ჩემპიონი (3): 2007–08, 2012–13, 2013–14 ვიცე-ჩემპიონი (4): 2006–07, 2008–09, 2009–10, 2010–11 საქართველოს თასი თასის მფლობელი (3): 2008–09, 2012–13, 2013–14 ფინალისტი (1): 2009–10 საქართველოს სუპერთასი თასის მფლობელი (2): 2005–06, 2008–09 ფინალისტი (2): 2009–10, 2013–14 ღირსების ორდენი: 2024 გიორგი ლორია — საქართველოს ეროვნული ლიგის საიტზე გიორგი ლორია — თბილისის „დინამოს“ ოფიციალურ საიტზე გიორგი ლორია — საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციის ოფიციალურ საიტზე ↑ გიორგი ლორია კვიპროსში დაბრუნდა ↑ Goalkeeper Giorgi Loria of Georgia makes a save during their European Qualifier against Wales ↑ Estonia 1–1 Georgia, 27 May 2008 ↑ ფეხბურთის ეროვნული ნაკრები და ფედერაციის წარმომადგენლები ღირსების ორდენებით დაჯილდოვდნენ
ოლღა რომანოვა

ოლღა ნიკოლოზის ას. რომანოვა (რუს. Ольга Николаевна Романова, 15 ნოემბერი, 1895 — 17 ივლისი, 1918) — დიდ მთავარ ნიკოლოზ II-ისა და ალექსანდრა ფეოდოროვნას პირველი ქალიშვილი. დაიბადა 1895 წელს პეტერბურგთან ახლოს. აღზრდილი იყო სამეფო კარზე თავის დებთან (ტატიანა, მარია, ანასტასია) და ძმასთან (ალექსი) ერთად. სიცოცხლის მანძილზე ოლღას მომავალი ქორწინება ყველაზე განხილვადი საგანი იყო რუსეთში. სავარაუდო კანდიდატებად სახელდებოდნენ რუსი დიდი მთავარი დიმიტრი პავლოვიჩი, რუმინეთის ტახტის მემკვიდრე პრინცი კაროლი, უელსის პრინცი ედუარდი, ბრიტანეთის მეფე ჯორჯ მეხუთეს უფროსი ვაჟი; და სერბეთის ტახტის მემკვიდრე ალექსანდრე. თავად ოლღას სურდა რუსზე ქორწინება და ქვეყანაში დარჩენა. პირველი მსოფლიო ომის დროს ის სამხედრო ჰოსპიტალში დაჭრილ სამხედროებს უვლიდა, თუმცა მოგვიანებით ამ ყოველივეს ფსიქოლოგიური ტვირთის გამო ადმინისტრაციულ საქმიანობას მოჰკიდა ხელი. რუსეთის 1917 წლის რევოლუციის შედეგად ოლღას მკვლელობის შემდეგ ის რუსეთის მართლმადიდებელმა ეკლესიამ წმინდანად შერაცხა. 1990-იანებში მისი გვამის ნარჩენების იდენტიფიცირება მოხდა დნმ-ის ტესტის მეშვეობით და დაიკრძალა სანქტ-პეტერბურგის წმინდა პეტრესა და პავლეს საკათედრო ტაძარში მშობლებთან და დებთან ერთად. სამეფო ოჯახთან დაახლოებულები იხსენებენ ოლღას, როგორც ჭკვიან, გონებაგახსნილ ბავშვს, მაგრამ ზოგჯერ ზარმაცს. ოლღას ჰქონდა წაბლისფერი ქერა თმა, ცისფერი თვალები, განიერი სახე და ზემოთ აპრეხილი ცხვირი. მისი ფრანგულის მასწავლებელი პიერ გილიარდი 10 წლის ოლღას აფასებდა როგორც „ძალიან ფერმკრთალს ციმციმა, ცელქი თვალებით“ და ოდნავ აპრეხილი(retrousee) ცხვირით. ბარონესა სოფი ბუკსჰევდენის, დედამისის გუვერნანტის თქმით ის „იყო ქერა და მაღალი მომღიმარი ცისფერი თვალებით“, კარგი კბილებითა და „მოკლე ცხვირით, რომელსაც თავად უწოდებდა „ჩემს თავმდაბალ აბზეკილს“. იმისდა მიუხდავად, რომ ის ზრდასთან ერთად უფრო და უფრო ლამაზდებოდა, ოლღას თავის დებზე - ტატიანასა და მარიაზე ნაკლებად ლამაზად მიიჩნევდნენ. „ბავშვობაში ის უბრალო იყო, 15 წლის ასაკში კი ლამაზი“ - წერდა დედამისის მეგობარი ლილი დენი. „ის იყო საშუალოზე ოდნავ მაღალი, ფერმკრთალი, მუქი ლურჯი თვალებით, ღია წაბლისფერი თმითა და ლამაზი ხელებითა და ფეხებით. მერიელ ბუქენენი თავის მემუარებში ახასიათებს 17 წლის ოლღას 1912 წლის იმპერიულ მეჯლისზე შემდეგნაირად: „მას არ ჰქონდა ჩვეულებრივი ნაკვთები, მისი დის - ტატიანა ნიკოლოზის ასულის თითქოს მისტიკური სილამაზე, მაგრამ მისი წვერისკენ დახრილი ცხვირით, მისი ფართო მომცინარი პირით, მისი მბრწყინავი ცისფერი თვალებით, მას ჰქონდა შარმი, სიხასხასე და მომხიბლავი ენერგია, რომელიც მას მაცდუნებელს ხდიდა. დიდი მთავარი ოლღა ნიკოლოზის ასული, 1914 ოლღა დასთან, ტატიანასთან, ერთად, 1913 ↑ Pierre Gilliard, Thirteen Years at the Russian Court, p. 20 ↑ Sophie Buxhoeveden, The Life and Tragedy of Alexandra Feodorovna, Chapter 16: The Empress and her Family ↑ Massie, Nicholas and Alexandra, pp. 132–133 ↑ Dehn, Lili (1922). The Real Tsaritsa. ТЕРРА--Книжный клуб. ISBN 5-300-02285-3. ციტირების თარიღი: 1 აპრილი 2024.  ↑ Meriel Buchanan. ვიკისაწყობში არის გვერდი თემაზე: ოლღა რომანოვა ბოლო რომანოვები
წივწივა

წივწივა (Parus) — ფრინველთა გვარი წივწივასებრთა ოჯახისა. გავრცელებულია ძველი სამყაროს ტერიტორიაზე. მოიცავს 24 სახეობას. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 316. Del Hoyo, J.; Elliot, A. & Christie D. (editors). (2007). მსოფლიოს ჩიტების წიგნი. თავი 12. ISBN 978-84-96553-42-2 Gill, Frank B.; Slikas, Beth & Sheldon, Frederick H. (2005): წივწივების ფილოგენი : II. 121-143. DOI: 10.1642/0004-8038(2005)122[0121:POTPIS]2.0.CO;2 HTML abstract
ესმერალდა

ესმერალდა ([ɛs.me.ʁɑl.da], დაიბადა აგნესა) — ვიქტორ ჰიუგოს რომანის „პარიზის ღვთისმშობლის ტაძარი“ მთავარი პერსონაჟი. იგი ფრანგი ბოშა ქალია (წიგნის დასასრულისკენ ირკვევა, რომ მისი ბიოლოგიური დედა ფრანგი ყოფილა). გამუდმებით იქცევს მამაკაცების ყურადღებას მაცდური ცეკვებით. 16 წლის ესმერალდა მუდამ თავის თხა ჯალისთან ერთად დადის. შეგიძლიათ იხილოთ მედიაფაილები თემაზე „ესმერალდა“ ვიკისაწყობში.
პარიზის ღვთისმშობლის ტაძარი (მრავალმნიშვნელოვანი)

ტერმინს პარიზის ღვთისმშობლის ტაძარი შეიძლება ჰქონდეს ერთ-ერთი შემდეგი მნიშვნელობათაგანი: პარიზის ღვთისმშობლის ტაძარი — ტაძარი პარიზის ღვთისმშობლის ტაძარი — მიუზიკლი პარიზის ღვთისმშობლის ტაძარი — ვიქტორ ჰიუგოს რომანი პარიზის ღვთისმშობლის ტაძარი — 1956 წლის ფრანგულ-იტალიური ფილმი
წითელფრთიანი კლდეცოცია

წითელფრთიანი კლდეცოცია (ლათ. Tichodroma muraria) — ფრინველი ბეღურასნაირთა რიგისა. მისი სხეულის სიგრძეა 18 სმ. აქვს სადგისისებრი ნისკარტი, რუხი ზურგი, შავი ბოლო და სხეულის ქვედა მხარე, ჟოლოსფერ-წითელი, შავლაქებიანი ფრთები. გავრცელებულია ევროპისა და აზიის მთიანეთში. ბინადრობს სუბალპურ და ალპურ სარტყლების კლდეებზე, ვერტიკალურად ზღვის დონიდან 3000 მ-იდან 4700 მ-მდე, იშვიათად გვხვდება ღრმა, დაბურულ ხეობებში. გვხვდება კარპატებში, კავკასიაში (მ.შ. საქართველო), შუა აზიასა და ალთაის მთიანეთში. ბუდობს კლდეების ნაპრალებში. ბუდეს იკეთებს ხავსის, ხმელი ბალახისა და ბალნისაგან. მაისში დებს 3-4 იშვიათად 5 კვერცხს, რომელთა ინკუბაცია 17-18 დღე-ღამე გრძელდება. იკვებება მწერებით, მათი კვერცხებით, მატლებითა და ჭუპრებით, უფრო იშვიათად — ობობებითა და სხვა უხერხემლოებით. ზამთრობით ნომადობს ვერტიკალური მიმართულებით. მცირერიცხოვანი, მრავალ ადგილას იშვიათი ფრინველია. ჟორდანია რ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 320.
ახალდაბა (ტყიბულის მუნიციპალიტეტი)

ახალდაბა — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ტყიბულის მუნიციპალიტეტში (ხრესილის თემი), მდებარეობს ოკრიბის წვრილმთიანეთში მდინარე წყალწითელას ზემო აუზში. ზღვის დონიდან 600 მეტრი, ტყიბულიდან 17 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 16 ადამიანი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 280. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 83. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 20. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ახალსოფელი (ტყიბულის მუნიციპალიტეტი)

ახალსოფელი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ტყიბულის მუნიციპალიტეტში (საწირის თემი), მდებარეობს ტყიბულის წყალსაცავის ჩრდილოეთ ნაპირზე. ზღვის დონიდან 530 მეტრი, ტყიბულიდან 6 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 299 ადამიანი. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 285. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 20. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ახალსოფელი (გარდაბნის მუნიციპალიტეტი)

ახალსოფელი — სოფელი გარდაბნის მუნიციპალიტეტში, სამგორის ვაკეზე, მდინარე საცხენისისწყალზე. თემის ცენტრი (სოფლები: მუხროვანი, საცხენისი). ზღვის დონიდან 820 მ, გარდაბნიდან 45 კმ. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1549 ადამიანი. სოფელი XIX საუკუნის პირველ ნახევარში გაჩნდა. 1831 წელს მარტყოფელი გუგუნაშვილების, კახაბრიშვილების, ბიძინაშვილების, სალთხუციშვილების, კობიაშვილების და სხვა გვარის წარმომადგენლებმა თხოვნით მიმართეს მარტყოფის მამასახლისს სვიმონ შინჯიკაშვილს, სოფლის მოსახლეობის მომრავლების გამო ნება დაერთო მათთვის გადასახლებულიყვნენ კლდისწყაროდ წოდებულ მარტყოფისავე კუთვნილ მიწაზე. მათი თხოვნა დაკმაყოფილდა და 14 კომლი დასახლდა კლდისწყაროდ წოდებულ მიწაზე. პირველი მოსახლენი იყვნენ კახაბრიშვილები, ბიძინაშვილები, გოგოჩაშვილები, გუგუნაშვილები და კობიაშვილები. შემდეგ მათ შეუერთდნენ მარტყოფიდან გადასახლებული სხვა გვარის წარმომადგენლებიც. დასახლების პროცესი XIX საუკუნის ბოლოს დასრულდა. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 285. ↑ მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა (არქივირებული). საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 30 დეკემბერი 2019. ↑ საქართველოს სსრ გეოგრაფიული სახელების ორთოგრაფიული ლექსიკონი, თბ., 1987. — გვ. 20. ↑ ინეზა ხახიაშვილი, „გარდაბნის რაიონის ციხე-ტაძრები“, თბილისი, 2008, გვ. 77.
ბზიაური

ბზიაური — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ტყიბულის მუნიციპალიტეტში (საწირის თემი), მდებარეობს ოკრიბის წვრილმთიანეთში, მდინარე ტყიბულის მარცხენა ნაპირზე იქ, სადაც ტყიბულის წყალსაცავი იწყება. ზღვის დონიდან 560 მეტრი, ტყიბულიდან 4 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 68 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 353. ქე „საქართველო“, ტ. 1, გვ. 421, თბ., 1997 ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ბობოთი (ტყიბულის მუნიციპალიტეტი)

ბობოთი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ტყიბულის მუნიციპალიტეტში (გურნის თემი), მდებარეობს ოკრიბის წვრილმთანეთში მდინარეების ჭალის და წყალწითელას წყალგამყოფ სერზე. ზღვის დონიდან 500 მეტრი, ტყიბულიდან 30 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 69 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 435. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 450. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ბუეთი

ბუეთი — სოფელი საქართველოში, ტყიბულის მუნიციპალიტეტში, ხრესილის თემში. მდებარეობს ოკრიბის წვრილმთანეთში მდინარე წყალწითელის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 420 მეტრი, ტყიბულიდან 15 კილომეტრი. სოფელში მოიპოვება ტეშენიტი, მოედინება მინერალური წყალი, შემორჩენილია XII საუკუნის მთავარანგელოზის სახელობის ეკლესია. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 122 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 553. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 498. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ Кавказскій календарь на 1912 годъ, Тифлись, 1911, стр. 136. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
გადაღმა წყალწითელა

გადაღმა წყალწითელა — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ტყიბულის მუნიციპალიტეტში, ხრესილის თემში. მდებარეობს ოკრიბის წვრილმთიანეთში, მდინარე წყალწითელის მარცხენა ნაპირზე. ზღვის დონიდან 440 მეტრი, ტყიბულიდან 18 კილომეტრი. ხრესილიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 3 კმ. სოფელში აღმოჩენილია ანტიკური ხანის ნასახლარი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 11 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 620. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 531. გადაღმა წყალწითელას რუკა ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
გადმოღმა წყალწითელა

გადმოღმა წყალწითელა — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ტყიბულის მუნიციპალიტეტში (ხრესილის თემი), მდებარეობს ოკრიბის წვრილმთიანეთში, მდინარე წყალწითელის ხეობაში. ზღვის დონიდან 400 მეტრი, ტყიბულიდან 16 კილომეტრი, ხრესილიდან (უახლოესი რკინიგზის სადგური) 2 კმ. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 54 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 2, თბ., 1977. — გვ. 621. ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 1, თბ., 1997. — გვ. 531. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ზედა ჭყეპი

ზედა ჭყეპი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ტყიბულის მუნიციპალიტეტში (ორპირის თემი), მდებარეობს მდინარეების ჭალის და წყალწითელას წყალგამყოფ სერზე. ზღვის დონიდან 290 მეტრი, ტყიბულიდან 25 კილომეტრი. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 91 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 498. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
ზედუბანი (ტყიბულის მუნიციპალიტეტი)

ზედუბანი — სოფელი საქართველოში, იმერეთის მხარის ტყიბულის მუნიციპალიტეტში (საწირის თემში. მდებარეობს ტყიბულის წყალსაცავის ნაპირზე. ზღვის დონიდან 580 მეტრი, ტყიბულიდან 11 კილომეტრი. ზედუბანი ადრე სოფელ საწირის უბანს წარმოადგენდა. სოფელში შემორჩენილია ფეოდალური ხანის საწირის ციხე. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 134 ადამიანი. ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 501. ↑ 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016. ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
როსტომიანი (მწიგნობრული)

„როსტომიანი“,ფირდოუსის „შაჰნამეს“ ქართული ვერსიების საერთო სახელწოდება. ვიწრო მნიშვნელობით — „შაჰნამეს“ ის ქართული თარგმანები, რომლებშიც უპირატესად როსტომ ფალავნის ამბებია მოთხრობილი. ჩვენამდე მოღქეული „როსტომიანის“ როგორც პროზაული, ისე პოეტური ვერსიები. პოეტური უფრო გვიანდელი, მისი წყარო — ქართული პროზაული თარგმანი, რომელიც ვარაუდით, XV-XVI საუკუნეებში უნდა იყოს შექმნილი, ატარებს „შაჰნამეს“ XIV-XV საუკუნეების ჩანართთა ნიშნებს. „როსტომიანის“ პირველი გამლექსავია სერაპიონ საბაშვილი (XVI საუკუნის პირველი მეოთხედი), რომელსაც პროზაული ტექსტით უსარგებლია. „როსტომიანის“ ბოლო ნაწილის გამლექსავს ხოსრო თურმანიძეს (XVI საუკუნის მეორე მახევარი) ხელთჰქონდა არა ქართული პროზაული ტექსტი, არამედ სპარსული დედანი. მხატვრული გემოვნებითა და პოეტური ოსტატობით განსაკუთრებით აღსანიშნავია „როსტომიანის“ საბაშვილისეული ტექსტი. ძალიან სუსტია თურმანიძისეული თარგმანი, რომლის უხუსურობას თავის დროზე არჩილ II (XVII-XVIII სს.) აღნიშნავდა. ვარაუდობენ, რომ „როსტომიანის“ ზოგიერთი ფრაგმენტის გალექსვაში მონაწილეობა უნდა მიეღო მესამე, დღესდღეობით უცნობ მელექსესაც. „როსტომიანის“ საბაშვილისეული ვერსია ძირითადად შემოქმედებითი, თავისუფალი თარგმანის ნიმუშია. ზოგი რამ აქ შემოკლებულია, იშვიათად გვხვდება სიტყვასიტყვითი თარგმანიც, გავრცობილია დრამატული სიტუაციები, სამიჯნურო და საგმირო-საფალავნო ამბები, ნადირობა-ნადიმობანი და ა. შ. „როსტომიანის“ იმთავითვე დიდი პოპულარობა მოუპოვებია და სათავე გამხდარა ამ ძეგლის ხალხური ვერსიებისა. უეჭველია მისი გავლენა „რუსუდანიანზე“. „როსტომიანის“ კვალი აღბეღდილია ვანის ქვაბთა მონასტრის წარწერების პოეზიაშიც. ბარამიძე ა., ნარკვევები ქართული ლიტერატურის ისტორიიდან, ტ. 2, თბ., 1940; კეკელიძე კ., ქართული ლიტერატურის ისტორია, ტ. 2, თბ., 1958; კობიძე დ., შაჰ-ნამეს ქართული ვერსიების სპარსული წყაროები, თბ., 1959; ქართული ლიტერატურის ისტორია, ტ. 2, თბ., 1966; ბარამიძე ალ., ქსე, ტ. 8, გვ.449, თბ., 1984