laion/Wikipedia-Exotic huggingface dataset:
პაოლო დე მატეისი

პაოლო დე მატეისი (დ. 9 თებერვალი, 1662, პიანო-ვეტრალე — გ. 26 იანვარი, 1728, ნეაპოლი) — ბაროკოს პერიოდში მოღვაწე იტალიელი მხატვარი. დაიბადა პიანო-ვეტრალეში, ამჟამად სალერნოს პროვინციაში, ხოლო გარდაიცვალა ნეაპოლში. სწავლობდა ფრანჩესკო დი მარიასთან ნეაპოლში, მოგვიანებით კი ლუკა ჯორდანოსთან. 1702-1705 წლებში მუშაობდა პარიზში, კალაბრიასა და გენუაში. ამის შემდეგ იგი დაბრუნდა ნეაპოლში. ამ პერიოდში იგი ასრულებდა დეკორატიულ სქემებს ნეაპოლის ეკლესიებში, მან ამ პერიოდში არაერთი ეკლესია მოხატა, მათ შორის ჯესუ ნუოვო. 1723-1725 წლებში იგი ცხოვრობდა რომში, სადაც რომის პაპ ინოკენტი XIII-საგან დავალება მიიღო. მისი მოსწავლეები იყვნენ: იგნასიო დე ოლივიერა, ბერნანდეს პერესი, ჯუზეპე მასტროლეო, ჯოვანი პანდოცი, ნიკოლას დე ფილიპსი და სარნელის ოჯახის წევრები: ფრანჩესკო, ჯენარო, ჯოვანი და ანტონიო. Hobbes, James R. (1849). Picture collector's manual; Dictionary of Painters. T. & W. Boone, 29 Bond Street, London; Digitized by Googlebooks (2006) from Oxford library, გვ. 153.  ბიოგრაფია გრეტის მუზეუმის ვებ-გვერდზე Artnet biography from Grove encyclopedia of Art. ↑ Storia della pittura in Napoli ed in Sicilia dalla fine del 1600 al principio del 1800, Volume 1, by Carlo Tito Dalbono, 1859, Naples, page 154. ↑ J.R. Hobbes p. 154
წყლის შაშვისებრნი

წყლის შაშვისებრნი (ლათ. Cinclidae) — წყლის პირას ბინადარ ფრინველთა ოჯახი ბეღურასნაირთა რიგისა. მათი სხეულის სიგრძეა 14–23 სმ; მასა 38-დან (ყელწითური წყლის შაშვი, Cinclus schulzi) 89 გრამამდე. სხეულის აგებულება მკვრივი და ჯმუხია; კისერი მოკლე. ნისკარტი სწორი და წაგრძელებულია; პირის კუთხეებში ჯაგარი არ აქვთ; ნაპრალისებური ნესტოები კანის სახურავებითაა დახურული, ყურის ნახვრეტები — სარქვლებით. ფრთები მომრგვალებულია; ბოლო მოკლე და სწორად ჩაჭრილია; ფეხები შედარებით გრძელი და ძლიერია; თითები და ბრჭყალები მოკლე და მაგარი. შებუმბვლა მჭიდრო, ხშირი და არადასველებადია; აპტერიები ღინღლითაა დაფარული. შეფერილობაში ჭარბობს მუქი მურა, რუხი, ყავისფერი და წითური ტონები, 2 სახეობას თეთრი მონაკვეთები აქვს; დედალ-მამალი ერთნაირად გამოიყურებიან, ახალგაზრდებს ლაქები აყრია. ფრენენ სწორად და გამალებით; კარგად დარბიან, კუდის ქნევით ხშირად ჩაჯდომებს აკეთებენ; შეუძლიათ ცურვა და წყლიდან აფრენა. რიგში მხოლოდ მათ შეუძლიათ ყვინთვა. ბინადრობენ მთის მდინარეებისა და გამჭვირვალეწყლოვან ნაკადების სანაპიროებზე, მთისწინეთიდან 5500 მეტრ სიმაღლემდე (ჰიმალაი). აერთიანებს 1 გვარის (Cinclus) 5 სახეობას; რომელთაგან 3 ახალი სამყაროს დასავლეთ ნაწილის მთებში ცხოვრობს, 2 — ევრაზიაში (1 ჩრდილო-დასავლეთ აფრიკაშიც აღწევს); ჩრდილოეთის პოპულაცია გადამფრენია, მაღალმთიან რაიონებში მცხოვრები ფრინველები მდინარეების გაუყინავ მონაკვეთებთან ეშვებიან. იკვებებიან წყლის უხერხემლოებით, უმთავრესად მწერებით, კიბოსნაირებით, მოლუსკებით, აგრეთვე მცირე ზომის თევზითა და ქვირითით. საკვების მოსაპოვებლად 1,5 მეტრამდე ყვინთავენ და წყლის ქვეშ 20 წამამდე ჩერდებიან. აშენებენ სფეროსებრი ფორმის ბუდეს, სამშენებლო მასალად იყენებენ ხავსებს, ხის გამხმარ ფოთლებსა და მარცვლოვანთა ღეროებს; დამალულია წყლის ზევით ქვებსა და ფესვებს შორის ნიშებში, კლდეების ნაპრალებში, ნაგებობებში, ზოგჯერ ჩანჩქერების უკან. დედალი 2–7 (ჩვეულებრივ 4–5) კვერცხს დებს; კრუხობს დედალი, ინკუბაცია 14–20 დღე-ღამე გრძელდება. ბარტყები ბუდეს 20–28 დღეში ტოვებენ, მშობლები მათ კიდევ 1–2 კვირა კვებავენ. IUCN-ის წითელ წიგნში შეტანილია წითურთავა წყლის შაშვი, რომელიც მხოლოდ ცენტრალური ანდების კალთებზე ცხოვრობს. Лоскот В. М. ОЛЯПКОВЫЕ // Большая российская энциклопедия. т. 24. — М., 2014. — стр. 155. ↑ წყლის შაშვისებრნი — ინგლისურ-ქართული ბიოლოგიური ლექსიკონი.
კლარიჩე დე’ მედიჩი

კლარიჩე დე’ მედიჩი (იტალ. Clarice de' Medici; დ. 14 სექტემბერი, 1489 — გ. 3 მაისი, 1528) — მედიჩის დინასტიის წარმომადგენელი. ფლორენციის სენიორ პიერო მედიჩისა და ალფონსინა ორსინის ასული. ურბინოს ჰერცოგ ლორენცო II-ის უმცროსი და და საფრანგეთის დედოფალ ეკატერინე მედიჩის გამზრდელი მამიდა. კლარიჩე დაიბადა 1489 წლის 14 სექტემბერს ფლორენციაში. იგი იყო ფლორენციის სენიორ ლორენცო მედიჩის უფროსი ვაჟის, პიერო მედიჩისა და მისი ცოლის, ალფონსინა ორსინის პირველი ასული, თუმცა ამასთან მეორე და ნაბოლარა შვილი. 1492 წელს მამამისი ფლორენციის სენიორი გახდა, თუმცა 1494 წელს დაამხეს, რის გამოც ცოლ-შვილთან ერთად რომში გადასახლდა. პიერო აქ 1503 წელს დაიღუპა, რის შემდეგაც ალფონსინა მეორედ აღარც გათხოვილა. 1508 წელს მოკავშირეთა შეძენის მიზნით ალფონსინამ კლარიჩე ცოლად ძლევამოსილ რომაელ დიდებულს, ფილიპო სტროზის მიათხოვა, რომელთანაც ბედნიერი ოჯახი შექმნა. მათ ათი საერთო შვილი შეეძინათ. 1512 წელს ფლორენციაში მედიჩების რესტავრაცია განხორციელდა და ტახტზე ბიძამისი ავიდა, რომელიც 1516 წელს უშვილოდ მოკვდა, რის გამოც ფლორენციის სენიორი კლარიჩეს ძმა, ლორენცო II ხდება. 1519 წელს ლორენცო II-ც და მისი ცოლი მადლენიც გარდაიცვალნენ და მემკვიდრედ მხოლოდ ერთი ასული დარჩათ, სახელად ეკატერინე. 1520 წლამდე ეკატერინეს ალფონსინა ორსინი ზრდიდა, რის შემდეგაც იგი გარდაიცვალა. ამის შემდეგ, უპატრონოდ დარჩენილი ეკატერინეს აღზრდა კლარიჩემ ითავა, ცნობილია, რომ იგი მას საკუთარი შვილებისგან არ ანსხვავებდა. ამასთან მან და მისმა ქმარმა მომენტით ისარგებლეს და ფლორენციის ხელისუფლება ხელში ჩაიგდეს. ისინი მეტად ტირანი მმართველები აღმოჩნდნენ, რის გამოც 1527 წელს ფლორენციის მოსახლეობა აჯანყდა და დაამხო მედიჩების მმართველობა. ამ დროს მათ სამეფო ოჯახი ტყვედ ჩაიგდეს. 1528 წლის 3 მაისს ყელი გამოსჭრეს კლარიჩესა და მის ქმარს, პატარა ეკატერინე კი მძევლად დაიტოვეს და მედიჩების დასამცირებლად მის ბორდელში გაყიდვას აპირებდნენ, თუმცა იგი პაპმა კლემენტ VII-მ გადაარჩინა. შემდეგში პაპის თაოსნობით კვლავ განხორციელდა მედიჩების რესტავრაცია, ეკატერინე კი საფრანგეთის მეფე ანრი II-ს მიათხოვეს 1533 წელს. პიერო (1510-1558), კონდიტიერი და საფრანგეთის მარშალი; რობერტო (?-1566), ცოლად შეირთო მადალენა მედიჩი; მარია (?-?), ცოლად გაჰყვა ჯაკომო რიდოლფის; ლეონი (1515-1554), კონდიტიერი და მალტის ორდერის დიდი მაგისტრი; ჯულიო (?-1537); ვინჩენცო (?-1537); ალესანდრო (?-1541); ლუიჯია (?-1534), ცოლად გაჰყვა სენატორ ლუიჯი კაპონის; მადალენა (?-?), ცოლად გაჰყვა გრაფ ფლამინიო დელ'ალგუილარას; ლორენცო (151-1571), აბატი და კარდინალი; Landon, William J. (2013). Lorenzo di Filippo Strozzi and Niccolo Machiavelli: Patron, Client, and the Pistola fatta per la peste/An Epistle Written Concerning the Plague. University of Toronto Press. ISBN 9781442699489. Tomas, Natalie R. (2003). The Medici Women: Gender and Power in Renaissance Florence. Aldershot: Ashgate. ISBN 0754607771.
განეშა

განეშა (სანსკ. गणेश gaṇeśa „მხედართმთავარი“) — ინდუიზმის პანთეონის ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ღვთაება, შივას და პარვატის შვილი. განასახიერებს სიბრძნეს და წარმატებას. ლეგენდა განეშაზე ამგვარია: სპილოს თავი მას დაბადებიდანვე არ ჰქონია. განრისხებულმა შივამ მას თავი ჯერ მოჰკვეთა, შემდეგ კი თავისი მეუღლე პარვატის ხვეწნა-მუდარას ყური უგდო, ტყეში პირველშემხვედრ ცხოველს, სპილოს თავი მოჰკვეთა, განეშას მხრებზე დაუსვა და გააცოცხლა. „ბრძენი“ ცხოველის თავით დაჯილდოებული განეშა დიდი მხედართმთავარი და მთავარსარდალი გახდა. დღესაც ინდუისტები რაიმე ახალი საქმის დაწყებამდე, მოსწავლეები კი გამოცდების ჩაბარებამდე აუცილებლად მიართმევენ მსუნაგ განეშას უხვ შესაწირავს — ბრინჯს, ქოქოსის კაკალს, ერბოს და ტკბილეულს, რათა საყვარელმა ღვთაებამ თავისი სიბრძნე და წარმატება არ მოაკლოს მათ. განეშა — ენციკლოპედია ბრიტანიკა
ზემო ყარაბაღის არხი

ზემო ყარაბაღის არხი (აზერ. Yuxarı Qarabağ kanalı) — 1958 წელს გამოყენებაში ჩაშვებული სარწყავი არხი აზერბაიჯანში, რომელიც სათავეს იღებს მინგეჩაურის წყალსაცავსა და მტკვრიდან და საერთო სიგრძე შეადგენს 172,4 კილომეტრს. არხის პროექტირება და მშენებლობა 1951 წელს დაიწყო და უკვე 1958 წლისთვის არხი ექსპლუატაციაში შევიდა. არხი ქვეყანაში სიგრძით მეორე ადგილს იკავებს, სამურ-აფშერონის არხის (182 კმ) შემდეგ. არხი სათავეს მინგეჩაურის წყალსაცავსა და მტკვრიდან იღებს, მილის ველისა და ბაჰრამთაფას გავლით არაქსში ჩაედინება. ↑ სარწყავი სისტემები
აფაგ ბაშირკიზი

აფაგ ბაშირკიზი (აზერ. Afaq Bəşirqızı; სრული სახელი აფაგ ბაშირის ასული საფაროვა (აზერ. Afaq Bəşir qızı Səfərova); დ. 15 აგვისტო, 1955, ბაქო, აზერბაიჯანის სსრ) — აზერბაიჯანელი მსახიობი. აფაგ ბაშირკიზი დაიბადა 1955 წლის 15 აგვისტოს ბაქოში, ცნობილი აზერბაიჯანელი კომიკოსის, ბაშირ საფაროღლუს ოჯახში. 1974-1979 წლებში სწავლობდა აზერბაიჯანის კულტურისა და ხელოვნების სახელმწიფო უნივერსიტეტის კულტურის ფაკულტეტზე. თავისი კარიერა 1973 წელს, ლენქორანის სახელმწიფო დრამატულ თეატრში დაიწყო და მალე ნიჭიერი მსახიობის რეპუტაცია მოიპოვა. 1975 წელს გადავიდა სუმგაითის დრამატულ თეატრში. ძირითადად კომედიურ ფილმებში მონაწილეობით, აფაგ ბაშირკიზიმ ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ აზერბაიჯანელ კომედიურ მსახიობად დასახელდა. მისი ერთ-ერთი საუკეთესო როლი გახდა სოილუს როლი ფილმში „ბედის ბეჭედი“, სადაც ის განასახიერებდა წარუმატებელი პოეტისა და ექვსი შვილის ორსულ დედას. 1989 წელს, მუშაობა დაიწყო აზერბაიჯანის დრამატულ თეატრში და შეასრულა მთავარი როლები ისეთ სპექტაკლებში, როგორიცაა „Subaylarınızdan görəsiniz“ (მარტოხელებისგან ნახეთ), „O olmasın, bu olsun“ (ის თუ არა, ეს იყოს), „Bankir adaxlı“ (ბანკირი შეყვარებული), „Məhəbbət oyunu“ (სიყვარულის თამაში), „İtgin gəlin“ (დაკარგული პატარძალი), „Məsmə xala dayımdır“ (მასმა დეიდა ჩემი ბიძაა) და სხვებში. ასევე ითამაშა ისეთ [[აზერბაიჯანის კინემატოგრაფი|აზერბაიჯანულ ფილმებში, როგორიცაა „Bəxt üzüyü“ (ბედის ბეჭედი), „Yaşıl eynəkli Adam“ (მწვანე სათვალეებიანი კაცი), „Nekroloq“ (ნეკროლოგი). ამჟამად ბაშირკიზი სამსახიობო ხელოვნებას ასწავლის აზერბაიჯანის კულტურისა და ხელოვნების სახელმწიფო უნივერსიტეტში. 2009 წელს, მან მოსკოვში ბაშირ საფაროღლუს სახელობის თეატრი გახსნა, რაც მამამისის სახელს ატარებს. აფაგ ბაშირკიზი დაოჯახებულია და ჰყავს ვაჟი. დამსახურებული მსახიობი, 1989 სახალხო არტისტი, 1993 Qızıl Dərviş (ოქროს დერვიში), 1993, 2003 საპრეზიდენტო ჯილდო, 2010 საუკეთესოების საუკეთესო, 2011 ↑ 1.0 1.1 1.2 Afaq Bəşirqızı az. Qadin. ციტირების თარიღი: 2019-03-30. ↑ Afaq Bəşirqızı. Aktrisa az. Quba. დაარქივებულია ორიგინალიდან — August 16, 2011. ↑ Women and Art and Culture English. Azerbaijan Gender Information Center. ციტირების თარიღი: 2019-03-30. ↑ 4.0 4.1 4.2 Bu gün Afaq Bəşirqızının doğum günüdür az. Baku Today (2013-08-15). დაარქივებულია ორიგინალიდან — 2019-03-30. ციტირების თარიღი: 2019-03-30. ↑ President awards art figures დაარქივებული 2012-07-19 საიტზე Archive.isCategory:Webarchive template archiveis links Azeri Press Agency, May 5, 2010 ↑ Afaq Bəşirqızı “Yaxşıların yaxşısı” seçildi az. Azadliq (May 3, 2011). დაარქივებულია ორიგინალიდან — November 20, 2011.
პოინტერი (კომპიუტერული პროგრამირება)

პოინტერი ინფორმატიკაში — მისამართის ტიპის ცვლადი. დაპროგრამების ენებში არსებული ცვლადები შენახულია ოპერატიულ მეხსიერებაში, პოინტერი კი მიუთითებს მისამართს ოპერატიულ მეხსიერებაში. ზოგადად, პოინტერი არის ცვლადი, რომელსაც გააჩნია ოთხი მახასიათებელი: სახელი, მისამართი (ეს ორი აუცილებლად), აგრეთვე მნიშვნელობა და ირიბი მნიშვნელობა. ტიპი განსაზღვრავს თუ რა ტიპის მონაცემზე მიუთითებს ის. პოინტერს, რომელიც მეხსიერებაში float ტიპის რიცხვზე მიუთითებს „float ტიპის პოინტერი“ ეწოდება. პოინტერების ერთ-ერთ თავისებურებას ის წარმოადგენს, რომ ყველა ტიპის პოინტერი მეხსიერებაში, ჩვეულებრივ, 4 ბაიტს იკავებს. Pointers in C programming დაარქივებული 2019-06-09 საიტზე Wayback Machine. A visual model for the beginners in C programming 0pointer.de A terse list of minimum length source codes that dereference a null pointer in several different programming languages "The C book" – containing pointer examples in ANSI C Joint Technical Committee ISO/IEC JTC 1, Subcommittee SC 22, Working Group WG 14 (2007-09-08). International Standard ISO/IEC 9899. .
ჯულიანო მედიჩი (1479-1516)

ჯულიანო დე’ მედიჩი (იტალ. Giuliano de' Medici; დ. 12 მარტი, 1479 — გ. 17 მარტი, 1516) — მედიჩების დინასტიის წარმომადგენელი. ფლორენციის სენიორ ლორენცო მედიჩისა და კლარისა ორსინის უმცროსი ვაჟი. ნემურის ჰერცოგი და ფლორენციის სენიორი 1513-16 წლებში. ჯულიანო დაიბადა 1479 წლის 12 მარტს ფლორენციაში. იგი იყო ფლორენციის სენიორ ლორენცო მედიჩისა და მისი ცოლის, სენიორა კლარისა ორსინის ნაბოლარა ვაჟი. იგი თავის უფროს ძმებთან, პიეროსა და ჯოვანისთან (შემდგომში პაპი ლეო X) ერთად იზრდებოდა. 1492 წელს, მამის გარდაცვალების შემდეგ მისი ძმა პიერო ფლორენციის მმართველი გახდა, თუმცა მედიჩების მმართველობა 1494 წელს დაამხეს, რის შემდეგაც პიერო თავის ცოლ-შვილთან ერთად რომში, ხოლო ჯულიანო ვენეციაში გაიქცა. მედიჩების ძალაუფლების ფლორენციაში აღდგენა მხოლოდ საღვთო ლიგისა და საფრანგეთის სამხედრო ძალების დახმარებით მოხერხდა. ეს ყოველივე 1512 წელს მოხდა, რა დროსაც ფლორენციის ახალი მმართველი ჯულიანო გახდა (რადგან პიერო ამ დროს უკვე გარდაცვლილი იყო). 1515 წლის 22 თებერვალს ჯულიანომ ცოლად შეირთო სავოიის ჰერცოგ ფილიპო II-ის ასული ფილიბერტა სავოიელი. ეს ყოველივე საფრანგეთის სამეფო კარზე მოხდა და წყვილს ჯვარი ჯულიანოს ძმამ, ჯოვანიმ დასწერა. ამ ამბიდან ერთ წელიწადში საფრანგეთის მეფე ფრანსუა I-მა ჯულიანოს ნემურის ჰერცოგის წოდება უბოძა. ამის სანაცვლოდ, ფრანსუამ მედიჩებისა და ფლორენციის მხარდაჭერა მიიღო ნეაპოლის სამეფოსთვის ბრძოლაში. მიუხედავად ამის, ჯულიანო სულ მალე, 1516 წლის 17 მარტს გარდაიცვალა, 37 წლის ასაკში. მას ცოლთან შვილი არ დარჩენია, თუმცა საყვარლისგან ჰყავდა ერთი არალეგიტიმური ვაჟი, იპოლიტო, რომელიც კარდინალი გახდა. მისი გარდაცვალების შემდეგ, ფლორენციის ტახტზე მისი ძმის შვილი ლორენცო II ავიდა. იგი დაკრძალეს მედიჩების მავზოლეუმში, ფლორენციაში. აღსანიშნავია, რომ ჯულიანოს ქანდაკება დგას რომში, სანტ'ანჯელოს კოშკზე. Peter Barenboim, Sergey Shiyan, Michelangelo: Mysteries of Medici Chapel, SLOVO, Moscow, 2006. ISBN 5-85050-825-2
პიერო სოდერინი

პიერო სოდერინი (იტალ. Piero Soderini; დ. 18 მაისი, 1450 — გ. 13 ივნისი, 1522) — იტალიელი დიპლომატი და პოლიტიკოსი. ფლორენციის რესპუბლიკის მმართველი 1498-1512 წლებში. მისი მმართველობა საღვთო ლიგამ დაამხო, რის შემდეგაც ფლორენციაში აღდგა მედიჩების ბატონობა, პიერო კი რომში გადასახლდა და იქცე გარდაიცვალა. პიერო სოდერინი დაიბადა 1450 წლის 18 მაისს ფლორენციაში. იგი იყო ადგილობრივი, ცნობილი ექიმის ვაჟი, რის წყალობითაც მან კარგი განათლების მიღება შეძლო. მისი უფროსი ძმა, პაოლო ანტონიო სოდერინი ჯიროლამო სავონაროლას მმართველობის პერიოდში ფლორენციის მეთაური იყო. მისი მესამე ძმა, ფრანჩესკო სოდერინი კი კათოლიკე კარდინალი და ვოლტერას ეპისკოპოსი გახდა. 1481 წლიდან პიერო სოდერინი ფლორენციის სენიორ ლორენცო მედიჩის ვაჟის, პიერო მედიჩის ახლო მეგობარი გახდა, რომელიც სენიორი 1492 წელს გახდა. 1493 წელს მან სოდერინი საფრანგეთში ელჩად გაუშვა. 1494 წელს, მედიჩების დამხობის შემდეგ ფლორენციაში დარჩა, 1498 წელს სავონაროლას დაწვის შემდეგ კი ფლორენციის სენიორიამ იგი ქალაქის მმართველად დანიშნა. გადატანილი არეულობების შემდეგ, ფლორენციელებმა იგი სტაბილური მომავლის იმედით აირჩიეს. სოდერინის მმართველობა შედარებით სტაბილური და გონივრული იყო, თუმცა მან დაამტკიცა, რომ დიდად არ გააჩნდა სახელმწიფოს მართვისთვის საჭირო თვისებები. მან წესრიგის დაცვის მიზნით მუდმივი პატრულირების სისტემა შემოიღო, სადაც ძირითადად დაქირავებული უცხოელები მუშაობდნენ. მისი მმართველობის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი მომენტია 1509 წლის ომი მეზობელ პიზასთან, რომელთაც ფლორენციის დაპყრობა სცადეს. ამ პერიოდში მის ელჩად მუშაობდა ნიკოლო მაკიაველი, რომელიც რომში, ჩეზარე ბორჯიასა და საფრანგეთის სამეფო კართან თანამშრომლობდა. მიუხედავად იმისა, რომ თავდაპირველად მაკიაველის სოდერინისადმი დიდი პატივისცემის გრძნობა ჰქონდა, დროთა განმავლობაში ეს შეიცალა, რაც პიეროს შეცდომებით იყო განპირობებული. მის დროს ფლორენციაში ფრანგების გავლენა დიდად გაიზარდა, რომლებიც მას მმართველობას უნარჩუნებდნენ, თუმცა მოსახლეობა უკმაყოფილო იყო. 1512 წელს ესპანეთის ჯარების დახმარებით დაამხეს სოდერინის მმართველობა და აღდგა მედიჩების ბატონობა, რა დროსაც სათავეში ჯულიანო მედიჩი მოდის. პიერო სოდერინი ფლორენციიდან იქნა განდევნილი, რის გამოც იგი რომში დასახლდა, სადაც პაპ ლეო X-ის მფარველობით უამრავი პრივილეგიით სარგებლობდა. ამის შემდეგ, მთელი დარჩენილი ცხოვრება იგი მუშაობდა ფლორენციაში დაბრუნებისთვის, რაც ვერ მოახერხა. იგი გარდაიცვალა 1522 წლის 13 ივნისს რომში, 70 წლის ასაკში. Margaretić, Marija, Zbornik Dubrovačkog primorja i otoka, Kulturno - prosvjetno društvo Primorac, Dubrovnik, 2006, ISSN 0353-5428, p 221
იპოლიტო მედიჩი

იპოლიტო დე’ მედიჩი (იტალ. Ippolito de' Medici; დ. 1511 — გ. 10 აგვისტო, 1535) — მედიჩების დინასტიის წარმომადგენელი. ფლორენციის სენიორ ჯულიანო მედიჩის არალეგიტიმური და ერთადერთი შვილი. ფლორენციის სენიორი 1523-27 წლებში. კარდინალად გახდომის გამო ტახტიდან გადადგა თავისი ბიძაშვილის სასარგებლოდ. იპოლიტო დაიბადა 1511 წელს ფლორენციაში. იგი იყო ფლორენციის სენიორ ჯულიანო მედიჩისა და მისი საყვარლის, პაჩიფიკა ბრანდანოს ერთადერთი საერთო და უკანონო ვაჟი. 1516 წელს იპოლიტოს მამა დაიღუპა, რის გამოც სენიორი მისი ბიძაშვილი ლორენცო II გახდა, რომელიც 1519 წელს უვაჟოდ გარდაიცვალა. ამის გამო ფლორენციის სენიორი ბიძამისი, ჯულიო მედიჩი ხდება, რომელიც 1523 წელს რომის პაპად აირჩიეს კლემენტ VII-ის სახელით, ამიტომაც ფლორენციის ახალი სენიორი იპოლიტო გახდა. 1527 წელს, საღვთო რომის იმპერატორმა კარლ V-მ რომი აიღო და პაპი ტყვედ ჩაიგდო. ამით ისარგებლეს ფლორენციელებმა და მედიჩების ტირანული მმართველობა დაამხეს. ამის გამო ლორენცო II-ის უკანონო ვაჟი, ალესანდრო მედიჩი და იპოლიტო ქალაქიდან გაიქცნენ. 1529 წლის 10 იანვარს იპოლიტო ბერად აღიკვეცა და პაპმა მას ავინიონის არქიეპისკოპოსის წოდება უბოძა. 1530 წელს, კარლ V-მ კლემენტ VII გაათავისუფლა და ფლორენციაც აიღო, რის შემდეგაც მან აქ ჰერცოგად ალესანდრო მედიჩი დასვა, რომელსაც თავისი ასული, მარგარეტ პარმელიც კი მიათხოვა. ამის შემდეგ იპოლიტო ფლორენციის არქიეპისკოპოსიც გახდა. ამავე წელს, პაპმა მას კარდინალის ხარისხი უბოძა. მალე იგი კლემენტეს ნდობით აღჭურვილ პირად იქცა და მისი ელჩიც იყო უნგრეთში. 1535 წელს პაპმა იგი ელჩად გააგზავნა ნეაპოლის სამეფოში, კარლ V-თან მოსალაპარაკებლად, თუმცა მოულოდნელად, გზაში, ქალაქ იტრში, 10 აგვისტოს იგი გარდაიცვალა, 24 წლის ასაკში. ითვლება, რომ იგი მისი ბიძაშვილის, ალესანდრო მედიჩის ბრძანებით მოწამლეს, რომელიც მას კონკურენტად აღიქვამდა. Pastor, Ludwig (1910). The History of the Popes : from the close of the Middle Ages, Volume X. London: Kegan Paul Trench Trübner. Retrieved 9 October 2016. Rebecchini, Guido (2010). Un altro Lorenzo: Ippolito de' Medici tra Firenze e Roma (1511-1535). Venezia: Marsilio. ISBN 978-88-317-0646-9. Weaver, Elissa Barbara (1982). "Ippolito de' Medici , Humanist". Renaissance Quarterly. 35 (4): 674–677.
Missale Romanum Glagolitice

Missale Romanum Glagolitice (ხორ. Misal po zakonu rimskoga dvora) — 1483 წელს დაბეჭდილი მისალი (სადღესასწაულო მესის ტექსტები) და ინკუნაბულა (1501 წლამდე დაბეჭდილი წიგნი). დაბეჭდილია გლაგოლიცაზე და არის პირველი ხორვატიულ ენაზე დაბეჭდილი წიგნი. ის ევროპაში გამოცემული პირველი მისალია, რომელიც ლათინურად არ არის დაბეჭდილი. მისი Editio princeps ცნობილი 42 სტრიქონიანი გუტენბერგის ბიბლიის შექმნიდან 28 წლის შემდეგ გამოიცა. ეს ძეგლი ადასტურებს შუასაუკუნეებში არსებული ხორვატიული ლიტერატურის მაღალ დონეს. Hercigonja, Eduard (September 1984). „Historical, social and cultural-environmental conditions of the origin and development of croatian glagolitic printing (on the occasion of the 500th anniversary of the editio princeps of the 1483 Missal)“. Slovo (Croatian). Old Church Slavonic Institute. 34. Missale Romanum Glagolitice
ჯოვანი მედიჩი (1467-1498)

ჯოვანი დე’ მედიჩი (იტალ. Giovanni de' Medici), მეტსახელად მდაბიო (იტალ. Il Popolano; დ. 21 ოქტომბერი, 1467 — გ. 14 სექტემბერი, 1498) — მედიჩების დინასტიის წარმომადგენელი. მედიჩების დინასტიის დამაარსებელ ჯოვანი დი ბიჩი დე’ მედიჩის შვილიშვილი. კატერინა სფორცას მესამე მეუღლე და ტოსკანის ჰერცოგ კოზიმო I-ის პაპა. ჯოვანი დაიბადა 1467 წლის 21 ოქტომბერს ფლორენციაში. ის და მისი ძმა, ლორენცო იყვნენ მედიჩთა დინასტიის დამაარსებელ ჯოვანი დი ბიჩის უმცროსი ვაჟის შვილიშვილები. ისინი ფლორენციაში კლასიკურ განათლებას იღებდნენ. მოგვიანებით მათი ურთიერთობა მათ ბიძაშვილთან, ფლორენციის სენიორ ლორენცო მედიჩისთან დაიძაბა, რაც ძირითადად ფულის ბრალი იყო, ვინაიდან ჯოვანი თავის მემკვიდრეობას ითხოვდა, ლორენცო კი არ აძლევდა. ლორენცოს დაღუპვის შემდეგ, ტახტზე მისი ვაჟი პიერო მედიჩი ავიდა. ჯოვანი და მისი ძმა პიეროს ოპონენტებს შორის იყვნენ, რომელთაც იგი 1494 წელს ჩამოადგეს და ქალაქიდან გააძევეს. მომდევნო წლის ნოემბერში, მას შემდეგ რაც ფლორენციაში ფანატიკოს ჯიროლამო სავონაროლას მმართველობა დამყარდა, ჯოვანი და მისი ძმა დაბრუნდნენ ქალაქში და მისი მფარველობა მიიღო, რის გამოც განრისხებულმა არისტოკრატებმა მას მეტსახელად მდაბიო შეარქვეს. ჯოვანი თავდაპირველად თავის ბიძაშვილ ლუიზა მედიჩიზე აპირებდა დაქორწინებას, თუმცა იგი მოულოდნელად გარდაიცვალა 11 წლის ასაკში. ამის შემდეგ, 1497 წელს იგი ორჯერ დაქვრივებულ ქალზე, ფორლის გრაფინია კატერინა სფორცაზე დაქორწინდა. სულ მალე, 1498 წელს მას კატერინასთან ვაჟი გაუჩნდა, რომელსაც ლუდოვიკო დაარქვეს და სასწრაფოდ მონათლეს. ამ ამბიდან მალე, 1498 წლის 14 სექტემბერს ჯოვანი გარდაიცვალა, 30 წლის ასაკში. ამის გამო, კატერინამ თავისი ვაჟი ხელმეორედ მონათლა და განსვენებული მეუღლის პატივსაცემად ჯოვანი დაარქვა. Franco Cesati: Die Medici. Die Geschichte einer europäischen Dynastie. La Mandragora, 1999, ISBN 88-85957-39-0. James Cleugh: Die Medici. Macht und Glanz einer europäischen Familie. Bechtermünz, Augsburg 1996, ISBN 3-86047-155-4. Hubert Fink: Machiavelli. Droemer-Knaur, München 1990, ISBN 3-426-02400-4. Klaus Schelle: Die Sforza. Bauern, Condottieri, Herzöge. Die Geschichte der Renaissancefamilie. Magnus-Verlag, Essen 1980, ISBN 3-88400-099-3. Ingeborg Walter: Der Prächtige. Lorenzo de’ Medici und seine Zeit. Piper, München 2005, ISBN 3-492-24204-9.
ჯოვანი მედიჩი (1498-1526)

ლუდოვიკო დე’ მედიჩი (იტალ. Ludovico de' Medici), შემდგომში ჯოვანი დე’ მედიჩი (იტალ. Giovanni de' Medici), მეტსახელად შავი ბანდის მეთაური (იტალ. dalle Bande Nere; დ. 5 აპრილი, 1498 — გ. 30 ნოემბერი, 1526) — მედიჩის დინასტიის წარმომადგენელი. ჯოვანი მედიჩისა და კატერინა სფორცას ვაჟი. იტალიელი კონდიტიერი. ცოლად ჰყავდა თავისი ბიძაშვილი მარია სალვიატი, რომლისგანა მხოლოდ ერთი ვაჟი შეეძინა, შემდეგში ტოსკანის ჰერცოგი კოზიმო I. ჯოვანი დაიბადა 1498 წლის 5 აპრილს ფორლში. იგი იყო ფორლისა და იმოლას გრაფინია კატერინა სფორცასა და მისი მესამე ქმრის, ჯოვანი დე მედიჩის ერთადერთი ვაჟი. დაბადებიდან მალევე იგი მონათლეს როგორც ლუდოვიკო, თუმცა ამავე წლის სექტემბერში მამამისი გარდაიცვალა, რის გამოც დედამისმა იგი ხელმეორედ მონათლა და განსვენებული მამის პატივსაცემად ჯოვანი დაარქვა. ჯოვანი მედიჩიმ ადრეულ ასაკშივე გამოავლინა ლტოლვა საბრძოლო და ფიზიკური მოქმედებებისკენ. ჯერ კიდევ ღრმა ბავშვობაში ისწავლა ფარიკაობა და ცხენოსნობა. 12 წლის ასაკში მან თავისი პირველი მკვლელობა ჩაიდინა, რის გამოც იგი სამუდამოდ იქნა გაძევებული ფლორენციიდან. ჯოვანი მედიჩიმ ცოლად თავისი გარე ბიძაშვილი, მარია სალვიატი შეირთო, რომელთანაც მხოლოდ ერთი ვაჟი შეეძინა, სახელად კოზიმო (1519-1574), რომელიც მომავალში ტოსკანის პირველი ჰერცოგი გახდა. იგი მალე კონდიტიერი გახდა და რომის პაპ ლეო X-თან თანამშრომლობდა, რომელის ბრძანებითაც იგი ებრძოდა ურბინოს ჰერცოგ ფრანჩესკო მარია I დელა როვერეს, რომელიც ტახტიდან ჩამოაგდო და თავისი ბიძაშვილი ლორენცო მედიჩი დასვა. 1521 წელს ლეო X გარდაიცვალა, რის გამოც ჯოვანიმ მფარველი დაკარგა. უამრავი მტრის წინაშე დარჩენილმა ჯოვანიმ უამრავი მეომარი დაიქირავა თავის დასაცავად, თუმცა უმეტესწილად მათ თავდასასხმელად უფრო იყენებდა ხოლმე. მისი სისასტიკის გამო, მტრებმა შავი ბანდების მეთაური შეარქვეს. ხანმოკლე, მაგრამ გამოჩენილი სამხედრო ცხოვრების შემდეგ, ჯოვანი მედიჩი 1526 წლის 30 ნოემბერს მოკლეს გერმანელებმა, მანტუას ბრძოლაში. იგი იმპერატორ კარლ V-ის ჯარებს შეებრძოლა, რომლებმაც ამის შემდეგ, 1527 წელს აიღეს რომი და დაატყვევეს პაპი კლემენტ VII, რასაც ამავე წელს ფლორენციაში მედიჩების მმართველობის დამხობა მოჰყვა. Francesco Gurrieri e Tommaso Gurrieri, Giovanni delle Bande Nere. Nel cinquecentenario della nascita (1498-1526), Firenze, Edizioni Polistampa, 2000, ISBN 88-8304-150-X. Mario Scalini (a cura di), Giovanni delle Bande Nere, Cinisello Balsamo (MI), Silvana Editoriale, 2001. Giorgio Batini, Capitani di Toscana, Firenze, Edizioni Polistampa, 2005, pp. 150–157, ISBN 88-8304-915-2. Giovangirolamo de' Rossi, Vita di Giovanni de Medici detto delle bande nere, a cura di Vanni Bramanti, Roma, Salerno Editrice, 1996, ISBN 88-8402-178-2.